Laotian: Unlocked Literal Bible for 1 ກະສັດ, 1 ຂ່າວຄາວ, 1 ຊາມູເອນ, 1 ຕີໂມທຽວ, 1 ເທສະໂລນິກ, 1 ໂກຣີນໂທ, 1 ໂຢຮັນ, 1 ເປໂຕ, 2 ກະສັດ, 2 ຂ່າວຄາວ, 2 ຊາມູເອນ, 2 ຕີໂມທຽວ, 2 ເທສະໂລນິກ, 2 ເປໂຕ, 2 ໂກຣິນໂທ, 2 ໂຢຮັນ, 3 ໂຢຮັນ, ກິດຈະການ, ກົດລະບຽບເລວີ, ຄາລາເຕຍ, ຈົດບັນຊີ, ຍອດເພງ, ດານີເອນ, ຕີໂຕ, ນາງຣຸດ, ນາຮູມ, ປັນຍາຈານ, ພຣະຄັມ ໂຢບ, ພຣະຄຳພີ ຮັກກາຍ, ພຣະນິມິດ, ພຣະບັນຍັດສອງ, ພວກຜູ້ປົກຄອງ, ຟີລິບປອຍ, ຟີເລໂມນ, ມັດທາຍ, ມາຣະໂກ, ມາລະກີ, ມີກາ, ຢາໂກໂບ, ຢູດາ, ລູກາ, ສຸພາສິດ, ອາໂມດ, ອົບພະຍົບ, ຮາບາກຸກ, ເຊຄາຣິຢາ, ເຊຟານີຢາ, ເນເຫມີຢາ, ເພງຄໍ່າຄວນ, ເພງສັນຣະເສີນ, ເຢເຣມີຢາ, ເອຊະຣາ, ເອສະເທີ, ເອເຊກຽນ, ເອເຟໂຊ, ເອຊາຢາ, ເຮັບເຣີ, ໂກໂລຊາຍ, ໂຢຊວຍ, ໂຢນາ, ໂຢຮັນ, ໂຢເອນ, ໂຣມ, ໂອບາດີຢາ, ໂຮເສຢາ, ປະຖົມະການ

Formatted for Translators

©2022 Wycliffe Associates
Released under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License.

Bible Text: The English Unlocked Literal Bible (ULB)
©2017 Wycliffe Associates
Available at https://bibleineverylanguage.org/translations
The English Unlocked Literal Bible is based on the unfoldingWord® Literal Text, CC BY-SA 4.0. The original work of the unfoldingWord® Literal Text is available at https://unfoldingword.bible/ult/.
The ULB is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License.

Notes: English ULB Translation Notes
©2017 Wycliffe Associates
Available at https://bibleineverylanguage.org/translations
The English ULB Translation Notes is based on the unfoldingWord translationNotes, under CC BY-SA 4.0. The original unfoldingWord work is available at https://unfoldingword.bible/utn.
The ULB Notes is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License.

To view a copy of the CC BY-SA 4.0 license visit http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/

Below is a human-readable summary of (and not a substitute for) the license.
You are free to:

Share — copy and redistribute the material in any medium or format.

Adapt — remix, transform, and build upon the material for any purpose, even commercially.

The licensor cannot revoke these freedoms as long as you follow the license terms.
Under the following conditions:

Attribution — You must attribute the work as follows: "Original work available at https://BibleInEveryLanguage.org." Attribution statements in derivative works should not in any way suggest that we endorse you or your use of this work.

ShareAlike — If you remix, transform, or build upon the material, you must distribute your contributions under the same license as the original.

No additional restrictions — You may not apply legal terms or technological measures that legally restrict others from doing anything the license permits.

Notices:
You do not have to comply with the license for elements of the material in the public domain or where your use is permitted by an applicable exception or limitation.
No warranties are given. The license may not give you all of the permissions necessary for your intended use. For example, other rights such as publicity, privacy, or moral rights may limit how you use the material.

ປະຖົມະການ

1

¹ໃນປະຖົມະການ, ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ.²ແຜ່ນດິນນັ້ນບໍ່ມີຮູບຮ່າງ ແລະ ຫວ່າງເປົ່າຢູ່. ຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ເຫນືອຜິວຫນ້າຂອງບ່ອນເລິກ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເຫນືອຜິວນ້ຳນັ້ນ.

³ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເກີດຄວາມສະຫວ່າງ," ແລະ ຄວາມສະຫວ່າງກໍເກີດຂຶ້ນ.⁴ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນ, ຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນດີ. ພຣະອົງຊົງແຍກຄວາມສະຫວ່າງອອກຈາກຄວາມມືດ.⁵ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນຄວາມສະຫວ່າງ "ວັນ," ແລະ ຄວາມມືດນັ້ນພຣະອົງຊົງຮຽກວ່າ "ຄືນ." ນີ້ແມ່ນເວລາແລງ ແລະ ເວລາເຊົ້າ, ເປັນວັນທີຫນຶ່ງ.

⁶ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເກີດແຜ່ນຟ້າ, ໃນລະຫວ່າງນໍ້າ, ແລະ ໃຫ້ແຜ່ນດິນແຍກນ້ຳອອກຈາກກັນ."⁷ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງສ້າງແຜ່ນຟ້າ ແລະ ໄດ້ແຍກນ້ຳອອກຈາກກັນຄື ນ້ຳທີ່ຢູ່ລຸ່ມແຜ່ນຟ້າ ແຍກນ້ຳອອກຈາກນ້ຳທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນຟ້າ. ແລ້ວກໍເປັນດັ່ງນັ້ນ.⁸ພຣະເຈົ້າຊົງຮຽກແຜ່ນຟ້ານັ້ນວ່າ "ທ້ອງຟ້າ." ມີເວລາຄໍ່າ, ແລະ ເວລາເຊົ້າ, ນັ້ນເປັນມື້ທີສອງ.

⁹ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ນ້ຳທີ່ຢູ່ໃຕ້ຟ້າລວມຢູ່ໃນທີ່ດຽວກັນ, ແລະ ໃຫ້ພື້ນດິນແຫ້ງປາກົດຂຶ້ນ." ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ.¹⁰ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນພື້ນດິນແຫ້ງວ່າ, "ແຜ່ນດິນ," ແລະ ນ້ຳທີ່ລວມກັນນັ້ນພຣະອົງຊົງເອີ້ນວ່າ "ທະເລ." ພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າດີ.

¹¹ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ແຜ່ນດິນເກີດພືດທຸກຊະນິດ: ທັງແນວເປັນເມັດ ແລະ ແນວເປັນຫມາກຕາມຊະນິດຂອງມັນ." ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ.¹²ແຜ່ນດິນໂລກກໍໃຫ້ເກີດ ພືດຕ່າງໆທີ່ໃຫ້ເມັດຕາມຊະນິດຂອງມັນ, ແລະ ຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍທີ່ມີຜົນ, ທີ່ມີເມັດຢູ່ໃນຫມາກຕາມຊະນິດຂອງມັນ. ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນວ່າດີ.¹³ມີເວລາຄ່ຳ ແລະ ມີເວລາເຊົ້າ, ເປັນມື້ທີສາມ.

¹⁴ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງມີດວງຈັນໃນທ້ອງຟ້າ ເພື່ອແຍກກາງເວັນອອກຈາກກາງຄືນ ແລະ ໃຫ້ພວກມັນເປັນສັນຍາລັກ, ສຳລັບລະດູຕ່າງໆ, ສຳລັບວັນຕ່າງໆ ແລະປີທັງຫລາຍ.¹⁵ໃຫ້ມັນທັງຫລາຍກາຍເປັນດວງສະຫວ່າງໃນທ້ອງຟ້າເພື່ອທີ່ຈະໃຫ້ແສງສະຫວ່າງເຫນືອແຜ່ນດິນ." ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ.

¹⁶ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງດວງແຈ້ງໃຫຍ່ສອງດວງຄື, ດວງຕາເວັນໃຫ້ຄອບຄອງກາງເວັນ, ແລະດວງຈັນໃຫ້ຄອບຄອງກາງຄືນ. ພຣະອົງຊົງສ້າງດວງດາວຕ່າງໆດ້ວຍ,¹⁷ພຣະເຈົ້າຊົງຕັ້ງມັນທັງຫລາຍໄວ້ໃນທ້ອງຟ້າເພື່ອສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອແຜ່ນດິນ,¹⁸ເພື່ອທີ່ຈະຄອບຄອງກາງເວັນແລະ ກາງຄືນ, ແລະ ເພື່ອທີ່ຈະແຍກຄວາມສະຫວ່າງອອກຈາກຄວາມມືດ. ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນວ່າດີ.¹⁹ມີເວລາຄ່ຳ ແລະ ເວລາເຊົ້າ, ເປັນວັນທີສີ່.

²⁰ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ໃນນ້ຳຈົ່ງເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງມີຊີວິດຈຳນວນຫລາຍ, ແລະ ໃຫ້ນົກທັງຫລາຍບິນເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກໃນພາກພື້ນແຫ່ງທ້ອງຟ້າ."²¹ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງສັດທະເລຂະຫນາດໃຫຍ່, ຕາມຊະນິດຂອງພວກມັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບສິ່ງມີຊີວິດທັງຫລາຍ, ສິ່ງມີຊີວິດທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ຢູ່ໃນນ້ຳທຸກແຫ່ງ, ແລະ ນົກທີ່ບິນທັງຫລາຍຕາມຊະນິດຂອງພວກມັນ. ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນວ່າດີ.

²²ພຣະເຈົ້າຊົງອວຍພອນພວກມັນ, ທັງຫລາຍກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງແຜ່ພັນ, ແລະ ທະວີຄູນຫລາຍຂຶ້ນ, ແລະ ໃຫ້ມີເຕັມໃນນ້ຳໃນທະເລ. ໃຫ້ນົກທັງຫລາຍທະວີຫລາຍຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນ."²³ມີເວລາຄ່ຳ ແລະ ມີເວລາເຊົ້າ, ເປັນມື້ທີຫ້າ.

²⁴ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ແຜ່ນດິນເກີດສັດທີ່ມີຊີວິດ, ແຕ່ລະຢ່າງຕາມຊະນິດຂອງພວກມັນ, ຄືສັດລ້ຽງ, ສັດເລືອຄານ, ແລະ ສັດປ່າຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ແຕ່ລະຢ່າງຕາມຊະນິດຂອງມັນ." ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ.²⁵ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງສັດປ່າຕາມຊະນິດຂອງມັນ, ສັດລ້ຽງຕາມຊະນິດຂອງມັນ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເລືອຄານເທິງພື້ນດິນຕາມຊະນິດຂອງພວກມັນ. ພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າດີ.

²⁶ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາສ້າງມະນຸດຕາມແບບຢ່າງຂອງເຮົາ, ຕາມລັກສະນະຂອງເຮົາ. ໃຫ້ພວກເຂົາຄອບຄອງຝູງປາຂອງທະເລ, ຝູງນົກຂອງທ້ອງຟ້າ, ຝູງສັດລ້ຽງເຫນືອແຜ່ນດິນທັງຫມົດ, ແລະ ຄອບຄອງສັດເລືອຄານທຸກຊະນິດທີ່ເຄື່ອນໄຫວເທິງແຜ່ນດິນໂລກ."²⁷ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງມະນຸດຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະອົງ. ຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງສ້າງພວກເຂົາເປັນຊາຍ ແລະຍິງ.

²⁸ພຣະເຈົ້າຊົງອວຍພອນພວກເຂົາ, ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງແຜ່ພັນ, ແລະຂະຫຍາຍຫລາຍຂຶ້ນຈົນເຕັມແຜ່ນດິນ, ຈົ່ງຄອບຄອງຝູງປາໃນທະເລ, ຄອບຄອງຝູງນົກໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະ ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຢ່າງທີ່ເຄື່ອນໄຫວເທິງແຜ່ນດິນ."²⁹ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ໃຫ້ພືດທຸກຊະນິດທີ່ມີເມັດຢູ່ເທິງພື້ນຂອງແຜ່ນດິນທັງຫມົດ, ແລະ ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ໃຫ້ຫມາກຊຶ່ງມີເມັດຢູ່ຂ້າງໃນໃຫ້ເປັນອາຫານຂອງພວກເຈົ້າ.

³⁰ພວກສັດທຸກຕົວຂອງແຜ່ນດິນ, ນົກທຸກຕົວຂອງທ້ອງຟ້າ, ແລະ ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຊະນິດທີ່ເລືອຄານເທິງແຜ່ນດິນ, ແລະ ທຸກສິ່ງຊຶ່ງຊົງສ້າງທີ່ມີລົມຫາຍໃຈ ເຮົາໃຫ້ພືດສີຂຽວທຸກຢ່າງເປັນອາຫານ." ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ.³¹ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ. ເບິ່ງແມ, ມັນດີຫລາຍ. ມີເວລາຄ່ຳ ແລະ ເວລາເຊົ້າເປັນມື້ທີຫົກ.

2

¹ເມື່ອຟ້າ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ ກັບສັບພະທຸກສິ່ງທັງຫມົດທີ່ມີຢູ່ໃນນັ້ນກໍສຳເລັດເສັດສິ້ນ.²ມື້ທີເຈັດສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງກໍສຳເລັດ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຢຸດພັກຜ່ອນໃນມື້ທີເຈັດນີ້ຈາກກິຈະການທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ.³ພຣະເຈົ້າອວຍພອນມື້ທີເຈັດ ແລະ ຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ເປັນວັນສັກສິດບໍຣິສຸດ, ເພາະໃນມື້ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຢຸດພັກຈາກການນິຣະມິດສ້າງ ແລະ ຢຸດກິຈະການທັງສິ້ນ.

⁴ເຫລົ່ານີ້ຄືເຫດການກຽ່ວກັບຟ້າ ແລະແຜ່ນດິນ, ເມື່ອຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ໃນວັນທີ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງແຜ່ນດິນ ແລະ ຟ້າ.⁵ຍັງບໍ່ມີພຸ່ມໄມ້ຂອງທ້ອງທົ່ງເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນເລີຍ, ແລະ ບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ຂອງທົ່ງນາເກີດຂຶ້ນ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຝົນຕົກລົງມາເທິງແຜ່ນດິນ ແລະ ບໍ່ມີຄົນໄຖພວນດິນ.⁶ມີແຕ່ຫມອກຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ ແລະ ໃຫ້ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນແກ່ຫນ້າດິນທັງຫມົດ.

⁷ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງມະນຸດຈາກຂີ້ດິນ, ແລະ ເປົ່າລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດເຂົ້າທາງຮູດັງຂອງເຂົາ, ແລະ ມະນຸດຈຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ມີຊີວິດ.⁸ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງສວນຂຶ້ນສວນຫນຶ່ງທາງທິດຕາເວັນອອກ, ໃນເອເດນ, ແລະພຣະອົງຊົງໃຫ້ມະນຸດທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

⁹ຈາກພື້ນດິນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນເກີດຈາກພື້ນດິນເຕີບໂຕສວຍງາມຫນ້າເບິ່ງ ແລະ ດີທີ່ຈະເປັນອາຫານ. ນີ້ລວມເຖິງຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຄວາມຮູ້ດີແລະ ຊົ່ວຊຶ່ງຢູ່ກາງສວນນັ້ນ.¹⁰ມີແມ່ນ້ຳສາຍຫນຶ່ງໄຫລມາຈາກເອເດນ. ໄປຫົດສວນນັ້ນ, ຈາກທີ່ນັ້ນກໍແຍກອອກກາຍເປັນແມ່ນ້ຳສີ່ສາຍ.

¹¹ແມ່ນ້ຳສາຍທີຫນຶ່ງຊື່ປີໂຊນ. ມັນເປັນແມ່ນ້ຳທີ່ໄຫລຜ່ານແຜ່ນດິນທັງຫມົດຂອງຮາວີລາ, ທີ່ນັ້ນມີທອງຄຳ.¹²ທອງຄຳຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນເປັນທອງຄຳທີ່ດີ. ມີຢາງໄມ້ຕະຄໍ້າ(ຢາງໄມ້ຫອມທີ່ມີຣາຄາ) ແລະ ໂມຣາດ້ວຍ.

¹³ແມ່ນ້ຳສາຍທີສອງຊື່ກີໂຮນ. ແມ່ນ້ຳສາຍນີ້ໄຫລຜ່ານແຜ່ນດິນທັງຫມົດຂອງກູເຊ.¹⁴ແມ່ນ້ຳສາຍທີສາມຊື່ວ່າຕິກຣິດ, ຊຶ່ງໄຫລໄປທາງຕາເວັນອອກຂອງອັດຊີເລຍ, ແມ່ນ້ຳສາຍທີສີ່ຄືເອີຟຣັດ.

¹⁵ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ມະນຸດຢູ່ໃນສວນແຫ່ງເອເດນເພື່ອຮັກສາ ແລະ ເບິ່ງແຍງສວນ.¹⁶ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າສັ່ງລາວວ່າ, "ເຈົ້າສາມາດກິນຫມາກໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ຢູ່ໃນສວນນີ້.¹⁷ຍົກເວັ້ນຫມາກຈາກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຄວາມຮູ້ດີ ແລະ ຊົ່ວເຈົ້າຢ່າໄດ້ກິນ, ເພາະວ່າໃນວັນທີ່ເຈົ້າຂືນກິນເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍແນ່ນອນ."

¹⁸ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, "ບໍ່ເປັນການດີທີ່ຜູ້ຊາຍຈະຢູ່ຄົນດຽວ. ເຮົາຈະສ້າງຜູ້ຊ່ວຍເຫລືອທີ່ເຫມາະສົມສຳລັບເຂົາ."¹⁹ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເອົາຂີ້ດິນຈາກພື້ນດິນຊົງສ້າງສັດທຸກຕົວຂອງທ້ອງທົ່ງ ແລະ ນົກທຸກຕົວຂອງທ້ອງຟ້າ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍໄດ້ນຳພວກມັນມາໃຫ້ມະນຸດເພື່ອເບິ່ງວ່າເຂົາຈະເອີ້ນພວກມັນວ່າຢ່າງໃດ. ບໍ່ວ່າຜູ້ຊາຍນັ້ນຈະເອີ້ນສິ່ງມີຊີວິດແຕ່ລະຊະນິດນັ້ນວ່າຢ່າງໃດ, ນັ້ນກໍ່ຄືຊື່ຂອງພວກສັດເຫລົ່ານັ້ນ.²⁰ຜູ້ຊາຍໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ບັນດາສັດລຽ້ງ, ແລະ ນົກທັງຫລາຍຂອງທ້ອງຟ້າ ແລະພວກສັດປ່າຂອງທ້ອງທົ່ງ. ແຕ່ສຳລັບຕົວຜູ້ຊາຍເອງນັ້ນບໍ່ພົບວ່າມີຜູ້ຊ່ວຍເຫລືອທີ່ເຫມາະສົມສຳລັບເຂົາ.

²¹ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຊາຍນອນຫລັບສະຫນິດ, ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຊາຍນັ້ນຈຶ່ງນອນຫລັບ. ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າໄດ້ເອົາກະດູກຂ້າງອັນຫນຶ່ງຂອງເຂົາອອກມາ ແລະ ຊົງເຮັດໃຫ້ເນື້ອຫນັງຊົງຕິດຈອດກັນດັ່ງເດີມ.²²ດ້ວຍດູກຂ້າງທີ່ຫັກອອກມາຈາກຜູ້ຊາຍນັ້ນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງຜູ້ຍິງ ແລະ ຊົງນຳນາງມາມອບໃຫ້ລາວ.²³ຜູ້ຊາຍນັ້ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນີ້ແຫລະ ນີ້ຄືກະດູກຂອງກະດູກຂອງເຮົາ, ແລະ ເນື້ອຫນັງຈາກເນື້ອຫນັງຂອງເຮົາ ເຂົາຈະຖືກເອີ້ນວ່າ. 'ຜູ້ຍິງ,' ເພາະວ່າເຂົາຖືກນຳອອກມາຈາກຜູ້ຊາຍ."

²⁴ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຊາຍຈຶ່ງຈາກພໍ່ແມ່ຂອງເຂົາ, ເຂົາຈະຮ່ວມເປັນຫນຶ່ງດຽວກັນກັບເມຍຂອງເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນເນື້ອດຽວກັນ.²⁵ຜູ້ຊາຍ ແລະ ເມຍຂອງເຂົາພວກເຂົາທັງສອງເປືອຍກາຍຢູ່ແຕ່ບໍ່ອາຍກັນ.

3

¹ສ່ວນງູນັ້ນເປັນສັດທີ່ສະຫລາດກ່ວາສັດອື່ນໆທີ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງ. ມັນຖາມຜູ້ຍິງນັ້ນວ່າ, "ພຣະເຈົ້າເວົ້າແທ້ໆບໍວ່າ ບໍ່ໃຫ້ເຈົ້າກິນຫມາກໄມ້ໃດໆໃນສວນນີ້?"²ຜູ້ຍິງນັ້ນຕອບງູວ່າ, "ພວກເຮົາສາມາດກິນຫມາກໄມ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ຫມາກທັງຫລາຍໃນສວນນີ້,³ແຕ່ຍົກເວັ້ນຫມາກຂອງຕົ້ນໄມ້ຊຶ່ງຢູ່ກາງສວນນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າກ່າວໄວ້ວ່າ, 'ເຈົ້າຈົ່ງຢ່າໄດ້ກິນ ຫລືແຕະຕ້ອງມັນ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະຕາຍ.""

⁴ງູເວົ້າກັບຜູ້ຍິງນັ້ນວ່າ,"ເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍດອກ.⁵ເພາະພຣະເຈົ້າຮູ້ວ່າໃນວັນທີ່ເຈົ້າກິນຫມາກໄມ້ນັ້ນດວງຕາຂອງເຈົ້າຈະຖືກເປີດອອກ ແລະເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນພຣະເຈົ້າ, ຄືຮູ້ເຖິງຄວາມດີ ແລະຄວາມຊົ່ວ."⁶ເມື່ອຜູ້ຍິງນັ້ນໄດ້ເຫັນວ່າຕົ້ນໄມ້ນັ້ນດີທີ່ຈະເປັນອາຫານ, ແລະມັນກໍຫນ້າເບິ່ງ, ແລະຕົ້ນໄມ້ນັ້ນກໍເປັນສິ່ງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສະຫລາດຂຶ້ນ, ນາງຈຶ່ງໄດ້ເກັບຫມາກຈຳນວນຫນຶ່ງຂອງຕົ້ນໄມ້ນັ້ນແລະກິນ. ຈາກນັ້ນນາງຈຶ່ງໃຫ້ຫມາກໄມ້ບາງສ່ວນແກ່ຜົວຂອງນາງຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບລາວແລະເຂົາກໍກິນຫມາກໄມ້ນັ້ນດ້ວຍ.

⁷ດວງຕາຂອງພວກເຂົາທັງສອງກໍຖືກເປີດອອກ, ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ວ່າພວກເຂົາໄດ້ເປືອຍກາຍຢູ່. ພວກເຂົາໄດ້ຫຍິບໃບຫມາກເດື່ອເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະເຮັດເປັນສິ່ງທີ່ໃຊ້ປົກຄຸມສຳລັບພວກເຂົາ.⁸ໃນຕອນຄ່ຳພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຽງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າກຳລັງຍ່າງຢູ່ໃນສວນດັ່ງນັ້ນຜູ້ຊາຍແລະເມຍຂອງເຂົາໄດ້ໄປລີ້ຕົວໃຫ້ພົ້ນຈາກພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍໃນສວນ.

⁹ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າໄດ້ເອີ້ນຫາຜູ້ຊາຍນັ້ນແລະເວົ້າກັບເຂົາວ່າ," ເຈົ້າຢູ່ໃສ?"¹⁰ຜູ້ຊາຍຕອບວ່າ," ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງພຣະອົງໃນສວນ; ແລະ ຂ້ານ້ອຍຢ້ານ ເພາະຂ້ານ້ອຍປະເປືອຍຢູ່. ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ລີ້ຢູ່."¹¹ພຣະອົງເຈົ້າເວົ້າວ່າ, "ໃຜບອກເຈົ້າວ່າເຈົ້າເປືອຍກາຍຢູ່? ເຈົ້າໄດ້ກິນຫມາກໄມ້ທີ່ເຮົາ ໄດ້ຫ້າມເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ກິນແລ້ວບໍ?"

¹²ຜູ້ຊາຍຕອບວ່າ, "ຜູ້ຍິງຜູ້ ທີ່ພຣະອົງໃຫ້ຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍນັ້ນ, ເປັນຜູ້ໃຫ້ຫມາກໄມ້ຈາກຕົ້ນນັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແລະ ຂ້ານ້ອຍ ກໍໄດ້ກິນມັນ."¹³ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ ເວົ້າກັບຜູ້ຍິງນັ້ນ ວ່າ, "ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງລົງໄປນີ້?" ຜູ້ຍິງນັ້ນຕອບວ່າ, "ງູໄດ້ລໍ້ລວງຂ້ານ້ອຍຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ກິນ."

¹⁴ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, "ກ່າວ ແກ່ງູນັ້ນວ່າ, "ເພາະວ່າມຶງໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້, ມຶງຈຶ່ງຖືກ ສາບແຊ່ງ, ທ່າມກາງສັດໃຊ້ງານທັງຫມົດ ແລະສັດປ່າທັງຫລາຍມຶງຈະເລືອດ້ວຍທ້ອງຂອງມຶງ, ແລະ ຜົງຂີ້ຝຸ່ນດິນຈະເປັນສິ່ງທີ່ມຶງຕ້ອງກິນໄປ ຕະຫລອດຊີວິດຂອງມຶງ.¹⁵ເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມກຽດຊັງກັນ, ລະຫວ່າງມຶງກັບຜູ້ຍິງ ແລະລະຫວ່າງເຊື້ອສາຍຂອງມຶງ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງຍິງ. ເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ຫົວຂອງມຶງແຕກຫມຸ່ນ, ແລະ ມຶງກໍຈະກັດສົ້ນຫນ່ອງເຂົາໃຫ້ບວບຊໍ້າ."

¹⁶ພຣະອົງກ່າວກັບຍິງນັ້ນວ່າ, "ເຮົາຈະເພີ່ມຄວາມເຈັບປວດຢ່າງຫລວງຫລາຍໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຈະມີລູກ; ມັນເປັນຄວາມເຈັບປວດທີ່ເຈົ້າຈະອອກລູກທັງຫລາຍ. ຄວາມປາຖະຫນາຂອງເຈົ້າຈະເຮັດເພື່ອຜົວຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ຜົວຂອງເຈົ້ານັ້ນຈະເປັນນາຍເຫນືອເຈົ້າ."

¹⁷ພຣະອົງກ່າວກັບອາດາມວ່າ, "ເພາະວ່າເຈົ້າຟັງສຽງເມຍຂອງເຈົ້າ; ແລະ ກິນຫມາກໄມ້ນັ້ນ, ແລະ ຕາມທີ່ເຮົາສັ່ງເຈົ້າວ່າ, 'ເຈົ້າຢ່າກິນຫມາກຈາກຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ,' ແຜ່ນດິນຈະຖືກສາບແຊ່ງເພາະເຈົ້າ; ເຈົ້າຈະຫາລຽ້ງຊີບດ້ວຍການເຮັດວຽກທຸກລຳບາກແສນເຂັນຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຈົ້າ.¹⁸ແຜ່ນດິນຈະເກີດຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີຫນາມ ແລະພືດທີ່ມີຫນາມໃຫ້ເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະໄດ້ກິນພືດໃນປ່າເປັນອາຫານ.¹⁹ເຈົ້າຈະໄດ້ກິນອາຫານໂດຍຢາດເຫື່ອ, ຂອງໃບຫນ້າຂອງເຈົ້າຈົນກວ່າເຈົ້າຄືນໄປສູ່ດິນທີ່ເຈົ້າຖືກສ້າງຂຶ້ນມາ; ເພາະເຈົ້າເປັນຜົງຂີ້ດິນ, ແລະ ເຈົ້າຈະຄືນໄປເປັນ ຜົງຂີ້ດິນອີກ."

²⁰ອາດາມໄດ້ເອີ້ນຊື່ ເມຍຂອງຕົນວ່າເອວາ ເພາະນາງເປັນແມ່ຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງຫລາຍ.²¹ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດເສື້ອຜ້າດ້ວຍ ຫນັງສັດສຳລັບອາດາມ ແລະ ເມຍຂອງເຂົາ ແລະ ສວມໃຫ້ພວກເຂົາ.

²²ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ບັດນີ້ມະນຸດໄດ້ກາຍເປັນຄົນຫນຶ່ງເຫມືອນພວກເຮົາ, ໃນຄວາມຮູ້ຈັກຄວາມດີ ແລະ ຮູ້ຈັກຄວາມຊົ່ວ. ດັ່ງນັ້ນຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາຢື້ມື, ໄປປິດເອົາຫມາກໄມ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ກິນ ແລະ ມີຊີວິດຕະຫລອດໄປ."²³ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງສົ່ງເຂົາອອກໄປຈາກສວນເອເດນ, ເພື່ອຂຸດດິນປູກຝັງເທິງພື້ນດິນໃນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາ.²⁴ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ຜູ້ຊາຍອອກຈາກສວນ, ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງພວກເຄຣຸບ ໄວ້ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງສວນແຫ່ງເອເດນ, ແລະ ດາບທີ່ລຸກເປັນແສງໄຟແກວ່ງໄປມາ, ຮອບທຸກທິດທາງເພື່ອເຝົ້າທາງເຂົ້າໄປເຖິງຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ.

4

¹ອາດາມໄດ້ສົມສູ່ກັບເມຍຂອງເຂົາ. ນາງກໍໄດ້ຖືພາ ແລະ ໃຫ້ກຳເນີດກາອິນ. ນາງກ່າວວ່າ, "ນາງເກີດລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງໂດຍການຊ່ວຍເຫລືອຂອງພຣະຢາເວ"² ແລ້ວຈາກນັ້ນນາງກໍໄດ້ລູກຊາຍອີກຊື່ວ່າອາເບັນ ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ. ສ່ວນອາເບັນກາຍເປັນຄົນລ້ຽງແກະ, ແຕ່ກາອິນນັ້ນເປັນຄົນປູກພືດຜັກ.

³ຢູ່ມາວັນຫນຶ່ງ ກາອິນໄດ້ນຳຜົນແຫ່ງພື້ນດິນມາຖວາຍພຣະຢາເວ.⁴ສ່ວນອາເບັນນັ້ນ ລາວໄດ້ນຳເອົາລູກແກະຫົວປີຈາກຝູງແກະ ແລະໄຂມັນບາງສ່ວນມາຖວາຍ. ພຣະຢາເວໄດ້ຍອມຮັບອາເບັນ ແລະ ຂອງຖວາຍຂອງເຂົາ,⁵ແຕ່ກາອິນ ແລະ ຂອງຖວາຍຂອງເຂົານັ້ນພຣະອົງບໍ່ຍອມຮັບ. ດັ່ງນັ້ນກາອິນຈຶ່ງຄຽດຫລາຍ, ແລະ ເຂົາເຮັດຫນ້າບູດບຶ້ງ.

⁶ພຣະຢາເວກາ່ວກັບກາອິນວ່າ, "ເຈົ້າເປັນຫຍັງຈຶ່ງຄຽດແຄ້ນ ແລະ ຫນ້າຕາບູດບຶ້ງ?⁷ຖ້າເຈົ້າເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບບໍ? ແຕ່ຫາກເຈົ້າເຮັດໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ຄວາມບາບກຳລັງລໍຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລະ ປາຖະຫນາທີ່ຈະຄວບຄຸມເຈົ້າ, ແຕ່ເຈົ້າຕ້ອງເອົາຊະນະມັນ."

⁸ກາອິນໄດ້ເວົ້າກັບອາເບັນນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຢູ່ໃນທົ່ງນາ, ກາອິນໄດ້ລຸກຂຶ້ນທຳຮ້າຍອາເບັນ. ນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ ແລະ ຂ້າລາວເສຍ.⁹ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຖາມກາອິນວ່າ, "ອາເບັນນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ?" ລາວຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້. ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ດູແລນ້ອງຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ?"

¹⁰ແລ້ວພຣະຢາເວກໍໍຖາມວ່າ, "ເຈົ້າໄດ້ເຮັດ ຫຍັງໂຫດຮ້າຍເຊັ່ນນີ້? ເລືອດ ຂອງນ້ອງຊາຍ ເຈົ້າຈາກພື້ນດິນຟ້ອງເຖິງເຮົາ.¹¹ບັດນີ້ເຈົ້າ ໄດ້ຖືກສາບແຊ່ງຈາກແຜ່ນດິນຊຶ່ງອ້າປາກຮັບເລືອດນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າ, ຈາກມືຂອງເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປ.¹²ເມື່ອເຈົ້າໄຖພວນດິນປູກຝັງຈະບໍ່ເກີດຜົນຫຍັງ, ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ທີ່ຫລົບຫນີແລະພະເນຈອນໄປເທິງແຜ່ນດິນ."

¹³ກາອິນທູນກັບພຣະຢາເວວ່າ, "ໂທດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍໃຫຍ່ຫລວງຫນັກເກີນກວ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຮັບໄດ້.¹⁴ຄວາມຈິງແລ້ວ, ວັນນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຂັບໄລ່ຂ້ານ້ອຍອອກຈາກແຜ່ນດິນນີ້ ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈະຫລົບຊ້ອນຈາກພຣະພັກພຣະອົງ. ຂ້ານ້ອຍຈະເປັນຜູ້ທີ່ຫລົບຫນີ ແລະ ພະເນຈອນໄປໃນແຜ່ນດິນ ແລະ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ພົບຂ້ານ້ອຍກໍຈະຂ້າ ຂ້ານ້ອຍເສຍ."¹⁵ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ຖ້າຜູ້ໃດຂ້າກາອິນ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບໂທດເຈັດເທົ່າ, ເພື່ອເປັນການແກ້ແຄ້ນ." ຈາກນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດເຄື່ອງຫມາຍໄວ້ໃນຕົວກາອິນ, ເຫດນັ້ນຖ້າຜູ້ໃດພົບລາວຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ທຳຮ້າຍລາວ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນກາອິນຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປພົ້ນ ພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນົດ, ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເອເດນ.¹⁷ກາອິນໄດ້ຫລັບນອນກັບເມຍຂອງລາວ ແລະ ນາງກໍຖືພານາງໄດ້ເກີດລູກຊາຍຊື່ວ່າເອນົກ. ລາວໄດ້ສ້າງເມືອງຫນຶ່ງຂຶ້ນ ແລະ ຕັ້ງຊື່ເມືອງນັ້ນຕາມຊື່ລູກຊາຍຂອງຕົນ ຄືເອນົກ.

¹⁸ເອນົກມີລູກຊາຍຊື່ອີຣາດ. ອີຣາດຜູ້ທີ່ເປັນພໍ່ຂອງເມຮູຢາເອນ, ເມຮູຢາເອນເປັນພໍ່ຂອງເມທູຊາເອນ. ເມທູຊາເອນເປັນພໍ່ຂອງລາເມັກ.¹⁹ລາເມັກມີເມຍສອງຄົນ: ຄົນຫນຶ່ງຊື່ອາດາ ອີກຄົນຫນຶ່ງຊື່ຊິນລາ.

²⁰ອາດາໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍຊື່ຢາບານ. ເຂົາເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງຄົນທັງຫລາຍທີ່ ອາໄສຢູ່ໃນຜ້າເຕັນຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນລຽ້ງສັດ.²¹ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາຊື່ຢາບານ. ເຂົາເປັນບັນພະບຸຣຸດ ຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຄື: ນັກດີດພິນເຂົາຂູ່ ແລະເປົ່າປີ່.²²ສຳລັບຊິນລາ, ນາງກໍເກີດ ຕູບາກາອິນ. ຜູ້ເປັນຊ່າງຕີເຄື່ອງມືເປັນທອງສຳຣິດ ແລະເຫລັກ. ນ້ອງສາວຂອງຕູບາກາອິນຊື່ວ່ານາອາມາ.

²³ລາເມັກໄດ້ເວົ້າກັບເມຍ ທັງສອງຂອງເຂົາວ່າ,"ອາດາ ແລະຊິນລາຈົ່ງຟັງສຽງຂອງເຮົາເຈົ້າຜູ້ເປັນເມຍຂອງລາເມັກ, ຈົ່ງຟັງໃນສິ່ງທີ່ເຮົາເລົ່າເພາະເຮົາໄດ້ຂ້າຜູ້ຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ ເຮົາບາດເຈັບຊາຍຫນຸ່ມຄົນຫນຶ່ງຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາຊໍ້າບວມ.²⁴ຖ້າຜູ້ໃດທີ່ເຮັດກັບກາອິນຈະຖືກແກ້ແຄ້ນເຈັດເທົ່າ, ດັ່ງນັ້ນຖ້າຜູ້ໃດເຮັດກັບລາເມັກກໍ ຈະຖືກແກ້ແຄ້ນຕອບແທນເຖິງເຈັດສິບເຈັດ ເທົ່າ."

²⁵ອາດາມໄດ້ຫລັບນອນກັບເມຍຂອງເຂົາແລະນາງໄດ້ເກີດລູກຊາຍອີກຜູ້ຫນຶ່ງ. ນາງເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ເຊດ, ແລະເວົ້າວ່າ"ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ ລູກຊາຍອີກຜູ້ຫນຶ່ງ, ໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍແທນອາເບັນຜູ້ທີ່ກາອິນໄດ້ຂ້າ."²⁶ເຊດມີລູກຊາຍ ແລະເຂົາໄດ້ເອີ້ນຊື່ວ່າເອໂນດ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນ ມາຄົນທັງຫລາຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຮ້ອງທູນອອກພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ.

5

¹ນີ້ຄືບັນທຶກຂອງເຊື້ອສາຍຂອງອາດາມ. ໃນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງມະນຸດ, ພຣະອົງໄດ້ສ້າງພວກເຂົາຕາມພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ.²ພຣະອົງຊົງສ້າງພວກເຂົາເປັນຊາຍ ແລະຍິງ, ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຖືກສ້າງພຣະອົງຊົງ ອວຍພອນພວກເຂົາແລະໄດ້ຊົງເອີ້ນພວກເຂົາວ່າມະນຸດ.

³ເມື່ອອາດາມອາຍຸໄດ້ 130 ປີ, ລາວມີລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງໃນລັກຊະນະຕາມຮູບແບບຂອງລາວ, ແລະ ຕັ້ງຊື່ເຂົາວ່າເຊດ.⁴ຫລັງຈາກອາດາມໄດ້ກາຍເປັນພໍ່ຂອງເຊດແລ້ວ, ເຂົາຍັງມີອາຍຸຍືນຍາວມາອີກ 800 ປີ. ເຂົາໄດ້ມີລູກຊາຍຍິງອີກຫລາຍຄົນ.⁵ອາດາມມີ ອາຍຸໄດ້ 930 ປີ, ແລ້ວຈາກນັ້ນເຂົາກໍໄດ້ຕາຍໄປ.

⁶ເມື່ອເຊດມີອາຍຸໄດ້ 105 ປີ, ລາວໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ເອໂນດ.⁷ຫລັງຈາກເຂົາໄດ້ໃຫ້ເອໂນດເກີດມາແລ້ວເຂົາໄດ້ມີອາຍຸຍືນຍາວມາ ອີກ 807 ປີ ແລະ ລາວໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງ ຫລາຍຄົນ.⁸ເຊດມີອາຍຸໄດ້ 912 ປີ, ແລະຈາກນັ້ນລາວກໍໄດ້ຕາຍໄປ.

⁹ເມື່ອເອໂນດອາຍຸໄດ້ 90 ປີ, ລາວໄດ້ລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ເກນານ.¹⁰ຫລັງຈາກເຂົາໄດ້ເກນານແລ້ວ, ເອໂນດໄດ້ມີອາຍຸຍືນຍາວມາອີກ 815 ປີ. ເຂົາໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຫລາຍຄົນ.¹¹ເອໂນດມີອາຍຸໄດ້ 905 ປີ. ແລະ ຈາກນັ້ນລາວກໍຕາຍໄປ.

¹²ເມື່ອເກນານມີອາຍຸ ໄດ້ 70 ປີ. ລາວໄດ້ລູກຊາຍຊື່ມະຫາລາເລນ.¹³ຫລັງຈາກເຂົາໄດ້ມະຫາລາເລນແລ້ວເກນານໄດ້ມີອາຍຸຍືນຍາວ ມາອີກ 840 ປີ. ເຂົາໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະຍິງອີກຫລາຍຄົນ.¹⁴ເກນານມີອາຍຸໄດ້ 910ປີ, ແລະຈາກນັ້ນລາວກໍຕາຍໄປ.

¹⁵ເມື່ອມະຫາລາເລນອາຍຸ ໄດ້ 65 ປີ, ລາວໄດ້ລູກຊາຍຊື່ ຢາເຣັດ.¹⁶ຫລັງຈາກເຂົາໄດ້ຢາເຣັດແລ້ວ, ມະຫາລາເລນໄດ້ມີອາຍຸຍືນຍາວມາອີກ 830 ປີ. ເຂົາໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນ.¹⁷ມະຫາລາເລນມີອາຍຸໄດ້ 895 ປີ, ແລະຈາກນັ້ນລາວກໍຕາຍໄປ.

¹⁸ເມື່ອຢາເຣັດມີອາຍຸໄດ້ 162 ປີ, ລາວໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ເອນົກ.¹⁹ຫລັງຈາກລາວກາຍເປັນພໍ່ຂອງເອນົກແລ້ວ, ຢາເຣັດໄດ້ມີອາຍຸຍືນຍາວມາອີກ 800 ປີ. ເຂົາໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນ.²⁰ຢາເຣັດມີອາຍຸໄດ້ 962 ປີ, ແລະ ຈາກນັ້ນລາວກໍໄດ້ຕາຍໄປ.

²¹ເອນົກ ອາຍຸໄດ້ 65 ປີ. ລາວໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ວ່າ ເມທູເສລາ.²²ເອນົກດຳເນີນຊີວິດກັບພຣະເຈົ້າ 300 ປີ ຫລັງຈາກລາວໄດ້ເມທູເສລາແລ້ວລາວຍັງມີລູກຊາຍ ແລະຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນ.²³ເອນົກມີອາຍຸໄດ້365 ປີ.²⁴ເອນົກໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຕິດສະຫນິດກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຈາກນັ້ນລາວກໍໄດ້ຈາກໄປ, ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຮັບເອົາລາວໄປ.

²⁵ເມື່ອເມທູເສລາອາຍຸໄດ້ 187 ປີ, ລາວໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ວ່າ ລາເມັກ.²⁶ຫລັງຈາກລາວໄດ້ລູກຊາຍລາເມັກແລ້ວ, ເມທູເສລາມີອາຍຸຍືນຍາວມາອີກ 782 ປີ. ເຂົາໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະຍິງອີກຫລາຍຄົນ.²⁷ເມທູເສລາມີອາຍຸໄດ້ 969 ປີ. ຫລັງຈາກນັ້ນລາວກໍໄດ້ຕາຍໄປ.

²⁸ເມື່ອລາເມັກມີອາຍຸໄດ້ 182 ປີ, ລາວໄດ້ມີລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ²⁹ແລະ ລາວໄດ້ຕັ້ງຊື່ຂອງເຂົາວ່າ ໂນອາ, ເພາະວ່າເດັກນ້ອຍຄົນນີ້ "ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາພັກຈາກວຽກງານຂອງເຮົາ ແລະຈາກການທຳງານທີ່ລຳບາກຂອງມືຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເຮົາຕ້ອງເຮັດ, ເພາະແຜ່ນດິນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສາບແຊ່ງຫລັງຈາກລາວໄດ້ໃຫ້ໂນອາເກີດມາແລ້ວ."

³⁰ລາເມັກມີອາຍຸຍືນຍາວມາອີກ 595 ປີເຂົາໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນ.³¹ເມື່ອລາເມັກມີອາຍຸໄດ້ 777 ປີ. ຈາກນັ້ນລາວກໍໄດ້ຕາຍໄປ.

³²ຫລັງຈາກໂນອາມີອາຍຸໄດ້ 500 ປີລາວມີລູກຊາຍສາມຄົນຄື: ເຊມ, ຮາມ ແລະ ຢາເຟດ.

6

¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອ ມະນຸດໄດ້ເພີ່ມທະວີຫລາຍຂຶ້ນຢູ່ໃນທົ່ວແຜ່ນດິນ ແລະ ໃຫ້ເກີດລູກສາວທັງຫລາຍແກ່ພວກເຂົາ,²ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເຫັນວ່າລູກສາວທັງຫລາຍຂອງມະນຸດສວຍງາມຈັບໃຈ. ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກ ແລະ ຮັບເອົາຍິງເຫລົ່ານັ້ນເປັນເມຍ.³ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ວິນຍານຂອງເຮົາຈະບໍ່ຢູ່ກັບມະນຸດຕະຫລອດໄປ, ເພາະພວກເຂົາເປັນເນື້ອຫນັງພວກເຂົາຈະມີອາຍຸພຽງ 120 ປີ."

⁴ເກີດມີຄົນຮູບຮ່າງໃຫຍ່ທີ່ເທິງ ແຜ່ນດິນໂລກໃນເວລານັ້ນ, ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນດ້ວຍ. ນີ້ເກີດເມື່ອລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແຕ່ງງານກັບບັນດາລູກສາວຂອງມະນຸດ, ແລະ ພວກເຂົາມີລູກ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ຊາຍທີ່ແຂງແຮງ, ເປັນຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງດີໃນສະໄຫມບູຮານ.

⁵ພຣະຢາເວຊົງເຫັນວ່າຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ຂອງມະນຸດມີຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ, ແລະຄວາມຄິດໃນຈິດໃຈທຸກຢ່າງຂອງພວກເຂົາກໍບັງຄັບໄປໃນສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຢູ່ທຸກເວລາ.⁶ພຣະຢາເວຊົງເສຍໃຈຫລາຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງມະນຸດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະອົງກິນແຫນງໃຈຫລາຍ.

⁷ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະກວາດລ້າງມະນຸດຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງເສຍ ຈາກພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ; ທັງມະນຸດກັບສັດໃຫຍ່, ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເລືອຍຄານ ແລະ ນົກທັງຫລາຍຂອງທ້ອງຟ້າ, ເພາະເຮົາເສຍໃຈທີ່ໄດ້ສ້າງພວກເຂົາທັງຫລາຍ."⁸ແຕ່ໂນອາເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ.

⁹ປະຫວັດເຫລົ່ານີ້ເປັນເຫດການກຽ່ວຂ້ອງກັບໂນອາ. ໂນອາເປັນຄົນຊອບທັມ, ແລະ ບໍ່ມີຕຳຫນິທ່າມກາງຄົນທັງຫລາຍໃນເວລາຂອງລາວນັ້ນ. ໂນອາໄດ້ດຳເນີນຊີວິດໃນຄວາມສາມັກຄີທັມ ຕິດສະຫນິດກັບພຣະເຈົ້າ.¹⁰ໂນອາມີລູກຊາຍສາມຄົນຄື: ເຊມ, ຣາມ, ແລະ ຢາເຟດ.

¹¹ແຜ່ນດິນຖືກເຮັດໃຫ້ເຊື່ອມຊາມລົງໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂຫດຮ້າຍຮຸນແຮງລາມໄປທົ່ວ.¹²ພຣະເຈົ້າຊົງເບິ່ງພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະ ເຫັນວ່າຊົ່ວຮ້າຍລົງ, ເພາະວ່າຍ້ອນມະນຸດທັງປວງເຮັດແຕ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າລົງເທິງທາງຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍເທິງແຜ່ນດິນ.

¹³ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກກັບໂນອາວ່າ,"ເຮົາເຫັນວ່າເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ຈະນຳຈຸດຈົບມາຍັງມະນຸດຊາດທັງຫມົດ, ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂຫດຮ້າຍຮຸນແຮງ, ຊົ່ວຊ້າຜ່ານພວກເຂົາ. ແທ້ຈິງແລ້ວເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາພ້ອມກັບພື້ນແຜ່ນດິນ.¹⁴ຈົ່ງສ້າງເຮືອເພື່ອຕົວເຈົ້າເອງຈາກໄມ້ສົນ. ຈົ່ງສ້າງຫ້ອງຕ່າງໆພາຍໃນເຮືອ, ແລະ ເອົາຂີ້ຊີອັດຢາທາງໃນກັບທາງນອກໃຫ້ດີ.¹⁵ຕໍ່ໄປນີ້ຄືວິທີທີ່ເຈົ້າຈະສ້າງເຮືອ: ຄວາມຍາວຂອງເຮືອໃຫ້ໄດ້ 133ແມັດ, ຄວາມກວ້າງຂອງເຮືອ 22ແມັດ, ແລະ ທາງສູງ 13 ແມັດ.

¹⁶ຈົ່ງເຮັດຫລັງຄາສຳລັບເຮືອ, ຈົ່ງເຮັດປ່ອງຢ້ຽມຈຸຫລັງຄາສູງເຄິ່ງແມັດ ແລະ ຈົ່ງເຮັດປະຕູເທິງດ້ານນັ້ນຂອງເຮືອ. ແລະ ເຮັດຟ້າເປັນສາມຊັ້ນ ຄືຊັ້ນທີຫນຶ່ງ, ຊັ້ນທີສອງ, ແລະ ຊັ້ນທີສາມ.¹⁷ຈົ່ງຟັງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ມີນໍ້າຖ້ວມເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ເພື່ອທຳລາຍທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຈາກພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າ. ທຸກສິ່ງທີ່ຊຶ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະດັບສູນໄປ.

¹⁸ແຕ່ເຮົາຈະຕັ້ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາໄວ້ກັບເຈົ້າ. ເຈົ້າຈົ່ງເຂົ້າມາໃນເຮືອນັ້ນ, ເຈົ້າ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເມຍຂອງເຈົ້າ, ແລະ ບັນດາພວກລູກໃພ້ທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.¹⁹ເຈົ້າຈົ່ງນຳເອົາສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເນື້ອຫນັງທັງຫມົດ, ທຸກຊະນິດຢ່າງລະສອງໂຕທັງໂຕຜູ້ ແລະໂຕແມ່ເຂົ້າມາໃນເຮືອ, ເພື່ອໃຫ້ພວກມັນມີຊີວິດຢູ່ກັບເຈົ້າ.

²⁰ນົກທັງຫລາຍຕາມຊະນິດຂອງມັນ, ແລະ ສັດໂຕໃຫຍ່ຕາມຊະນິດຂອງພວກມັນ, ສິ່ງທີ່ເລືອຍຄານແຫ່ງແຜ່ນດິນຕາມຊະນິດຂອງມັນ, ສັດທຸກຊະນິດຈະມາຫາເຈົ້າເປັນຄູ່ໆ, ເພື່ອພວກມັນຈະມີຊີວິດຢູ່.²¹ຈົ່ງຈັດຕຽມເອົາອາຫານທຸກຊະນິດເພື່ອທີ່ຈະກິນ ແລະ ເກັບເອົາໄວ້, ສຳລັບຄອບຄົວຂອງເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນມັນຈະເປັນອາຫານສຳລັບເຈົ້າ ແລະ ສັດເຫລົ່ານັ້ນ."²²ດັ່ງນັ້ນໂນອາ ຈຶ່ງໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້. ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງລາວທຸກຢ່າງ, ແລະ ລາວກໍໄດ້ເຮັດຕາມ.

7

¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກໂນອາວ່າ, "ມາ, ເຈົ້າ ແລະ ທຸກຄົນໃນຄົວເຮືອນຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນເຮືອ, ເພາະວ່າໃນຄົນຮຸ້ນນີ້ເຮົາໄດ້ເຫັນແລ້ວວ່າເຈົ້າຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຄົນຊອບທັມຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.²ເຈົ້າຈົ່ງນໍາສັດທີ່ບໍ່ເປັນມົນທິນທຸກຊະນິດໂຕຜູ້ເຈັດໂຕ ແລະ ໂຕແມ່ເຈັດໂຕ. ແຕ່ສັດທີ່ເປັນມົນທິນທຸກຊະນິດ, ຢ່າງລະສອງໂຕຄືໂຕຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ ແລະ ຄູ່ຂອງມັນ.³ນົກທັງຫລາຍຂອງທ້ອງຟ້າ, ໃຫ້ນຳມາໂຕຜູ້ເຈັດໂຕ ແລະ ໂຕແມ່ເຈັດໂຕ, ເພື່ອຮັກສາພັນໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນທັງຫມົດ.

⁴ເພາະວ່າໃນອີກເຈັດວັນເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຝົນຕົກລົງມາເທິງແຜ່ນດິນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນ. ເຮົາຈະທຳລາຍສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງຈາກພື້ນແຜ່ນດິນ."⁵ຝ່າຍໂນອາກໍໄດ້ເຮັດຕາມທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ສັ່ງເຂົາໄວ້.

⁶ໂນອາມີອາຍຸໄດ້ 600 ປີ ເມື່ອນ້ຳຖ້ວມແຜ່ນດິນ.⁷ໂນອາ, ພ້ອມດ້ວຍລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ແລະ ເມຍຂອງເຂົາ, ແລະ ພ້ອມລູກໃພ້ທັງຫລາຍ ກໍພາກັນເຂົ້າໄປໃນເຮືອດ້ວຍກັນເພາະນໍ້າຖ້ວມນັ້ນ.

⁸ສັດທັງຫລາຍທັງທີ່ເປັນມົນທິນ ແລະ ບໍ່ເປັນມົນທິນ, ນົກທັງຫລາຍ, ແລະ ສັດທຸກຊະນິດທີ່ເລືອຍຄານເທິງພື້ນດິນ.⁹ເປັນຄູ່ໆໂຕຜູ້ ແລະໂຕແມ່, ໄດ້ມາຫາໂນອາ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນເຮືອ, ດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໂນອາ.¹⁰ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນຫລັງຈາກເຈັດວັນຜ່ານໄປ, ນໍ້າກໍໄດ້ຖ້ວມພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ.

¹¹ໂນອາອາຍຸໄດ້ 600 ປີ, ໃນເດືອນທີສອງ, ໃນວັນທີສິບເຈັດຂອງເດືອນ, ໃນວັນນັ້ນເອງ, ນ້ຳພຸທັງຫລາຍຂອງບ່ອນເລິກຫລາຍໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນມາຢ່າງແຮງ ແລະ ປ່ອງຢ້ຽມທັງຫລາຍຂອງທ້ອງຟ້າກໍໄດ້ຖືກເປີດອອກ.¹²ຝົນໄດ້ເລີ່ມຕົກ ແລະ ຕົກລົງເທິງພື້ນແຜ່ນດິນໂລກເປັນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນ.

¹³ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ໂນອາ ແລະ ລູກຊາຍທັງສາມຄົນຂອງເຂົາ: ເຊມ, ຮາມ ແລະ ຢາເຟດ, ແລະ ເມຍຂອງໂນອາ, ແລະ ເມຍທັງສາມຄົນຂອງລູກຊາຍຂອງເຂົາກັບພວກເຂົາທັງຫມົດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນັ້ນ.¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປພ້ອມກັບສັດປ່າຕາມຊະນິດຂອງມັນ, ແລະ ສັດບ້ານສັດໃຫຍ່ຕາມຊະນິດຂອງມັນ, ແລະ ບັນດາສິ່ງທີ່ເລືອຍຄານເທິງພື້ນດິນຕາມຊະນິດຂອງມັນ, ນົກພ້ອມສັດທີ່ມີປີກຕາມຊະນິດຂອງມັນ.

¹⁵ສັດທັງຫລາຍທີ່ມີລົມປານແຫ່ງຊີວິດໄດ້ມາຫາໂນອາ ແລະ ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນເຮືອເປັນຄູ່ໆ.¹⁶ສັດທຸກຊະນິດທັງຫມົດທີ່ເຂົ້າໄປເປັນໂຕຜູ້ ແລະ ໂຕແມ່; ພວກມັນເຂົ້າມາຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງແກ່ເຂົາແລ້ວ. ຈາກພຣະຢາເວກໍໄດ້ອັດປະຕູເຮືອຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາເຂົ້າໄປ.

¹⁷ຈາກນັ້ນນໍ້າໄດ້ຖ້ວມແຜ່ນດິນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນ, ແລະ ນໍ້າໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ແລະ ຍົກເຮືອຂອງໂນອາຟູຢູ່ເຫນືອແຜ່ນດິນ.¹⁸ນໍ້າໄດ້ຖ້ວມເຫນືອແຜ່ນດິນທັງຫມົດ, ແລະ ເຮືອຂອງໂນອາໄດ້ລອຍຢູ່ເທິງຫນ້ານໍ້າ.

¹⁹ນໍ້າໄດ້ເພີ້ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆດັ່ງນັ້ນພູເຂົາສູງທັງຫມົດຊຶ່ງຢູ່ໃຕ້ທ້ອງຟ້າກວ້າງຖືກນ້ຳຖ້ວມຫມົດ.²⁰ນໍ້າໄດ້ເພີ້ມຂຶ້ນສູງອີກເຈັດແມັດ ຖ້ວມເຫນືອຍອດພູເຂົາທັງຫລາຍ.

²¹ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວເທິງພື້ນແຜ່ນດິນຕາຍທັງຫມົດຄື: ນົກທຸກຊະນິດ, ສັດທຸກຊະນິດທີ່ໃຊ້ງານ, ສັດປ່າທັງຫລາຍ, ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຈຳນວນຫລາຍທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ, ແລະ ມະນຸດທັງຫມົດ.²²ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເທິງແຜ່ນດິນທີ່ຫາຍໃຈເອົາລົມປານແຫ່ງຊີວິດຜ່ານດັງຂອງພວກເຂົາໄດ້ຕາຍໄປ.

²³ດັ່ງນັ້ນທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ເທິງພື້ນຜິວຂອງແຜ່ນດິນຖືກກວາດລ້າງອອກໄປ, ນັບຕັ້ງແຕ່ມະນຸດໄປຈົນເຖິງສັດທີ່ມີຂະຫນາດໃຫຍ່ກວ່າ, ສິ່ງທີ່ເລືອຍຄານ, ແລະ ນົກທັງຫລາຍຂອງທ້ອງຟ້າ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຖືກທຳລາຍໄປຈາກແຜ່ນດິນ. ເຫລືອພຽງແຕ່ຄອບຄົວຂອງໂນອາ ແລະ ສັດທີ່ຢູ່ກັບເຂົາໃນເຮືອເທົ່ານັ້ນ.²⁴ນໍ້າບໍ່ໄດ້ລົດລົງຈາກແຜ່ນດິນເປັນເວລາ 150 ວັນ.

8

¹ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລືມໂນອາ, ພ້ອມທັງສັດປ່າທັງຫມົດ, ແລະ ສັດລ້ຽງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ກັບເຂົາໃນເຮືອນັ້ນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ມີລົມພັດມາເຫນືອແຜ່ນດິນ, ແລະ ນໍ້າກໍເລີ່ມບົກລົງ.²ນ້ຳພຸນໍ້າໃຕ້ພື້ນດິນເລິກ ແລະ ປ່ອງນໍ້າທັງຫລາຍຂອງທ້ອງຟ້າກໍຖືກອັດຫມົດ, ແລະ ຝົນກໍເຊົາຕົກ.³ແລະ ນໍ້າກໍຄ່ອຍໆບົກລົງຈາກພື້ນດິນ, ແລະ ຫລັງຈາກຫນຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບວັນຜ່ານໄປນຳ້ໄດ້ລົດລົງ.

⁴ເຮືອຂອງໂນອາໄດ້ຕິດຄ້າງຄາຢູ່ທີ່ເທິງຍອດເຂົາອາຣາຣັດ. ໃນເດືອນທີເຈັດໃນວັນທີສິບເຈັດຂອງເດືອນນັ້ນ.⁵ນໍ້າໄດ້ບົກລົງເລື້ອຍໆຈົນຮອດເດືອນທີສິບ. ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນນັ້ນແລ້ວຈອມພູເຂົາຕ່າງໆກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ.

⁶ເລື່ອງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກສີ່ສິບວັນທີ່ໂນອາໄດ້ໄຂປ່ອງຢ້ຽມຂອງເຮືອຊຶ່ງເຂົາໄດ້ເຮັດໄວ້.⁷ເຂົາໄດ້ປ່ອຍກາໂຕຫນຶ່ງອອກໄປ ແລະ ມັນໄດ້ບິນກັບໄປກັບມາຈົນນໍ້າໄດ້ແຫ້ງລົງຈາກແຜ່ນດິນ.

⁸ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ສົ່ງນົກເຂົາໂຕຫນຶ່ງອອກໄປເພື່ອຈະເບິ່ງວ່ານ້ຳໄດ້ບົກລົງຈາກພື້ນຂອງແຜ່ນດິນຫລືຍັງ,⁹ແຕ່ນົກເຂົາບໍ່ມີບ່ອນຈັບ, ແລະ ມັນໄດ້ກັບມາຫາເຂົາທີ່ເຮືອເພາະນໍ້າຍັງຖ້ວມພື້ນແຜ່ນດິນທັງຫມົດຢູ່. ລາວໄດ້ຍື່ນມືຂອງລາວອອກໄປຈັບເອົານົກໂຕນັ້ນມາໄວ້ໃນເຮືອນຳຫມູ່.

¹⁰ເຈັດວັນຕໍ່ມາ ແລະ ເພິ່ນໄດ້ປ່ອຍນົກເຂົາອອກໄປຈາກເຮືອອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.¹¹ນົກເຂົາໄດ້ບິນກັບມາຫາລາວໃນຕອນແລງ. ເບິ່ງແມ! ໃນປາກຂອງມັນມີໃບຫມາກກອກຂຽວສົດດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນໂນອາຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ວ່ານໍ້າໄດ້ບົກລົງຈາກແຜ່ນດິນແລ້ວ.¹²ລາວໄດ້ຖ້າອີກເຈັດວັນຕໍ່ມາ, ແລະ ໄດ້ປ່ອຍນົກເຂົານັ້ນອອກໄປອີກ, ແລະ ມັນບໍ່ໄດ້ກັບຄືນມາຫາລາວອີກ.

¹³ຕໍ່ມາໃນປີທີ 601ປີ, ໃນເດືອນທີຫນຶ່ງ ໃນວັນທີຫນຶ່ງ, ຂອງປີນັ້ນທີ່ນໍ້າໄດ້ບົກແຫ້ງໄປຈາກພື້ນດິນ. ໂນອາໄດ້ເປີດຫລັງຄາເຮືອອອກເບິ່ງອອກໄປຂ້າງນອກຈຶ່ງເຫັນວ່າຫນ້າດິນແຫ້ງແລ້ວ.¹⁴ໃນເດືອນທີສອງ, ໃນວັນທີຊາວເຈັດຂອງເດືອນນັ້ນພື້ນແຜ່ນດິນກໍໄດ້ແຫ້ງຫມົດ.

¹⁵ພຣະເຈົ້າກໍກ່າວແກ່ໂນອາວ່າ,¹⁶"ຈົ່ງອອກໄປຈາກເຮືອ, ເຈົ້າ, ແລະ ເມຍຂອງເຈົ້າພ້ອມດ້ວຍພວກລູກຊາຍ, ກັບພວກລູກໃພ້ຂອງເຈົ້າ.¹⁷ຈົ່ງນຳທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຂອງເນື້ອຫນັງທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າອອກໄປກັບເຈົ້າຄື- ນົກທັງຫລາຍ, ສັດຕ່າງໆ, ແລະ ສັດເລືອຍຄານທຸກຊະນິດ, ທີ່ເລືອຍຄານເທິງແຜ່ນດິນ - ດັ່ງນັ້ນພວກມັນທັງຫລາຍຈະເຕີບໂຕເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຢ່າງຫລວງຫລາຍທົ່ວພື້ນແຜ່ນດິນ, ແຜ່ພັນ, ແລະ ເພີ່ມຈຳນວນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ."

¹⁸ດັ່ງນັ້ນໂນອາໄດ້ອອກໄປບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ, ເມຍຂອງລາວ, ແລະ ພວກລູກໃພ້ຂອງລາວອອກໄປພ້ອມກັບລາວ.¹⁹ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ, ທຸກສິ່ງທີ່ເລືອຍຄານ, ແລະ ນົກທຸກຊະນິດ, ທຸກສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວເທິງແຜ່ນດິນຕາມພັນຂອງພວກມັນໄດ້ອອກຈາກເຮືອ.

²⁰ໂນອາກໍໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາແກ່ພຣະຢາເວ. ລາວໄດ້ເອົາສັດ ແລະ ນົກບາງໂຕທີ່ບໍ່ເປັນມົນທິນ, ແລະ ເຜົາບູຊາເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນ.²¹ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ຮັບກິ່ນທີ່ພໍໃຈ, ແລະ ພຣະຢາເວກໍຊົງກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະບໍ່ສາບແຊ່ງແຜ່ນດິນອີກຈັກເທື່ອເຖິງແມ່ນວ່າມະນຸດມີຈິດໃຈໃຝ່ຫາໄປໃນທາງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ, ມາຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ. ຫລື ຈະບໍ່ທຳລາຍທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຄີຍເຮັດອີກຈັກເທື່ອ.²²ຕາບໃດທີ່ພື້ນແຜ່ນດິນຍັງຄົງດຳລົງຢູ່ລະດູຫວ່ານກັບລະດູເກັບກ່ຽວ, ຈະມີຫນາວມີຮ້ອນຮ່ວມກັນຢູ່ສະເຫມີ ລະດູຮ້ອນ, ແລະ ລະດູຫນາວ, ກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນຈະຍັງຄົງມີເລື້ອຍໄປຕາມນັ້ນ."

9

¹ພຣະເຈົ້າໄດ້ອວຍພອນແກ່ໂນອາ ແລະ ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວ, ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງມີລູກຫລານໃຫ້ມາກຫລາຍ, ທະວີຂຶ້ນທົ່ວເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.²ຄວາມຢ້ານກົວເຈົ້າ, ແລະ ຄວາມເກງກົວແກ່ເຈົ້າ ຈະມີເຫນືອສັດທຸກຕົວທີ່ມີຊີວິດເທິງພື້ນແຜ່ນດິນ, ເຫນືອນົກທຸກໂຕຂອງທ້ອງຟ້າ, ເຫນືອທຸກສິ່ງທີ່ເລືອຍຄານເທິງພື້ນດິນ, ແລະ ເຫນືອປາທຸກຊະນິດແຫ່ງທ້ອງທະເລ. ພວກມັນທັງຫມົດໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໃນມືເຈົ້າ.

³ສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຈະເປັນອາຫານສຳລັບເຈົ້າ. ບັດນີ້ເຮົາໃຫ້ທຸກສິ່ງແກ່ພວກເຈົ້າ, ເຫມືອນທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ພືດສີຂຽວແກ່ເຈົ້າ.⁴ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງກິນຊີ້ນທີ່ມີເລືອດ - ເພາະເລືອດແມ່ນຫລັກສຳຄັນແຫ່ງຊີວິດ.

⁵ແຕ່ສຳລັບເລືອດຂອງເຈົ້າ, ຊີວິດທີ່ຢູ່ໃນເລືອດຂອງເຈົ້າເຮົາຈະເອີ້ນຄ່າຕອບແທນຈາກມືຂອງສັດທຸກໂຕ. ເຮົາຈະເອີ້ນຄ່າຕອບແທນຈາກມືຂອງມະນຸດໃດໆນັ້ນ, ຄືຈາກມືຂອງໃຜກໍຕາມຜູ້ຊຶ່ງຂ້າພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາເຮົາຈະເອີ້ນຄືນເພາະຊີວິດຂອງຄົນໆນັ້ນ.⁶ໃຜກໍຕາມທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດເລືອດໄຫລ, ເລືອດຂອງເຂົາກໍຈະໄຫລດ້ວຍມະນຸດດ້ວຍ, ເພາະວ່າມັນຢູ່ໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງມະນຸດ.⁷ສຳລັບພວກເຈົ້າ, ຈົ່ງແຜ່ພັນ ແລະ ເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນ, ແຜ່ອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ແລະ ທະວີຫລາຍຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ."

⁸ຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບໂນອາ ແລະ ກັບລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວທີ່ຢູ່ກັບລາວວ່າ,⁹"ຈົ່ງຟັງສຳລັບເຮົາ! ເຮົາຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຈົ້າ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຫລັງຈາກເຈົ້າ.¹⁰ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ, ກັບນົກທັງຫລາຍສັດລຽ້ງ, ແລະ ສັບພະທຸກສິ່ງແຫ່ງແຜ່ນດິນທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ, ຈາກທັງຫມົດທີ່ອອກມາຈາກເຮືອເຖິງສັບພະສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເທິງແຜ່ນດິນ.

¹¹ເຮົາຢືນຢັນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາທີ່ມີກັບເຈົ້າ, ຄືເນື້ອຫນັງທັງຫມົດຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍດ້ວຍນໍ້າຖ້ວມອີກ. ຈະບໍ່ມີນໍ້າຖ້ວມທຳລາຍແຜ່ນດິນໂລກອີກ."¹²ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, "ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງຫມາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເຮັດຂຶ້ນລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ ແລະ ທຸກໆສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ, ສຳລັບຄົນທຸກຊົ່ວອາຍຸ:¹³ເຮົາໄດ້ຕັ້ງຮຸ້ງກິນນໍ້າໄວ້ໃນເມກ, ແລະນີ້ຈະເປັນເຄື່ອງຫມາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງເຮົາ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ.

¹⁴ຈະເປັນຢ່າງນັ້ນເມື່ອເຮົາໃຫ້ມີເມກເຫນືອແຜ່ນດິນ ແລະ ເຫັນຮຸ້ງກິນນຳ້ໃນເມກນັ້ນ,¹⁵ເຮົາກໍຈະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ, ທີ່ໄດ້ເຮັດລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດແຫ່ງເນື້ອຫນັງ. ນ້ຳຈະບໍ່ຖ້ວມທຳລາຍເນື້ອຫນັງທັງຫມົດອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁶ຮຸ້ງກິນນ້ຳຈະປາກົດຂຶ້ນໃນເມກ ແລະ ເຮົາຈະເຫັນ, ເພື່ອທີ່ຈະລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍານິຣັນດອນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ມີ ຊີວິດຂອງເນື້ອຫນັງທັງຫມົດຊຶ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ."¹⁷ຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວກັບໂນອາວ່າ, "ອັນນີ້ຄືເຄື່ອງຫມາຍຂອງພັນທະສັນຍາຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຢືນຢັນໄວ້ແລ້ວລະຫວ່າງເຮົາກັບສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງຫມົດທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ."

¹⁸ລູກຊາຍຂອງໂນອາທີ່ອອກມາຈາກເຮືອຄື: ເຊມ, ຮາມ ແລະ ຢາເຟດ. ຮາມເປັນພໍ່ຂອງການາອານ.¹⁹ທັງສາມຄົນນີ້ເປັນລູກຂອງໂນອາ, ແລະ ດ້ວຍພວກເຂົາເຫລົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ພື້ນແຜ່ນດິນທັງຫມົດເຕັມໄປດ້ວຍປະຊາຊາດ.

²⁰ໂນອາໄດ້ເລີ່ມເປັນຊາວສວນ, ແລະ ລາວເປັນຄົນທຳອິດທີ່ປູກຕົ້ນອະງຸ່ນ.²¹ລາວໄດ້ດື່ມນໍ້າອະງຸ່ນຫລາຍ ແລະ ເມົາ. ລາວໄດ້ນອນເປືອຍກາຍຢູ່ໃນຜ້າເຕັນຂອງລາວ.

²²ຈາກນັ້ນຮາມ, ພໍ່ຂອງການາອານ, ໄດ້ມາເຫັນການເປືອຍກາຍຂອງພໍ່ລາວຈຶ່ງຟ້າວໄປບອກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາທີ່ຢູ່ຂ້າງນອກ.²³ດັ່ງນັ້ນເຊມ ແລະ ຢາເຟດຈຶ່ງໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມຍາວ ແລະ ພາດໃສ່ບ່າຂອງພວກເຂົາທັງສອງ. ພວກເຂົາຍ່າງຖອຍຫລັງເຂົ້າໄປແລ້ວປົກປິດການເປືອຍກາຍຂອງພໍ່ຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ປິ່ນຫນ້າໄປທາງອື່ນ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຫັນການເປືອຍກາຍຂອງພໍ່ພວກເຂົາ.

²⁴ເມື່ອໂນອາໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນຈາກການເມົາຂອງລາວ, ລາວກໍຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ລູກຊາຍຫລ້າໄດ້ເຮັດກັບຕົນ²⁵ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, "ການາອານຈົ່ງຖືກສາບແຊ່ງ. ໃຫ້ມັນເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຄົນຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງພວກອ້າຍຂອງມັນ."

²⁶ເຂົາຍັງເວົ້າດ້ວຍອີກວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຊມ, ໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນ, ແລະ ໃຫ້ການາອານເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາ.²⁷ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າເພີ່ມອານາເຂດຂອງຢາເຟດ, ແລະ ໃຫ້ເຂົາສ້າງບ້ານໃນເຕັນທັງຫລາຍຂອງເຊມ. ໃຫ້ການາອານຈະເປັນທາດຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາ."

²⁸ຫລັງຈາກນໍ້າຖ້ວມ, ໂນອາກໍມີອາຍຸຕໍ່ມາອີກສາມຮ້ອຍຫ້າສິບປີ.²⁹ລວມໂນອາມີອາຍຸເພິ່ນໄດ້ເກົ້າຮ້ອຍຫ້າສິບປີ, ແລະ ຈາກນັ້ນລາວກໍຕາຍໄປ.

10

¹ເຫລົ່ານີ້ຄືເຊື້ອສາຍຂອງພວກລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງໂນອາ, ຄື: ເຊມ, ຮາມ ແລະ ຢາເຟດ. ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍທັງຫລາຍ ຫລັງຈາກນໍ້າໄດ້ຖ້ວມ.

²ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຢາເຟດຄື: ໂກເມ, ມາກົກ, ມາດາຍ, ຢາວານ, ຕູບານ, ເມເຊັກ ແລະ ຕີຣາດ.³ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງໂກເມຄື: ອັດຊະເກນາດ, ຣີຟາດ, ແລະ ໂຕກາມາ.⁴ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຢາວານຄືືເອລີຊາ, ສະເປນ, ໄຊປຣັດ, ແລະ ໂຣເດັດ.⁵ຈາກຄົນເຫລົ່ານີ້ ປະຊາຊົນຕາມຊາຍຝັ່ງໄດ້ແຍກ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ລະຄົນຕາມພາສາຂອງຕົນ, ຕາມຕະກູນໂດຍປະຊາຊາດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

⁶ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຮາມຄື: ກູເຊ, ມີຊຣຽມ, ປັດ, ແລະ ການາອາ.⁷ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງກູເຊຄື: ເຊບາ, ຮາວິລາ, ສັບຕາ, ຣາອາມາ, ແລະ ສັບເຕກາ. ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຣາອາມາຄື: ເຊບາ ແລະ ເດດານ.

⁸ກູເຊເປັນພໍ່ຂອງນິມໂຣດ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ມີອຳນາດຄົນທຳອິດຂອງແຜ່ນດິນ.⁹ເຂົາເປັນນາຍພານທີ່ຊົງພະລັງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ເປັນມາຂອງຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ, "ເຫມືອນນິມໂຣດ, ນາຍພານທີ່ຊົງພະລັງ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ."¹⁰ສູນກາງຂອງອຳນາດແຫ່ງທຳອິດຂອງເຂົາຄືເມືອງບາບີໂລນ, ເມືອງເອເຣັກ, ເມືອງອັກກາດ, ແລະ ເມືອງຄານເນໃນແຜ່ນດິນຊີນາ.

¹¹ນອກຈາກດິນແດນນີ້ເພິ່ນໄດ້ໄປຍັງອັດຊີເຣຍ ແລະ ສ້າງເມືອງຕ່າງໆຂຶ້ນ: ເມືອງນີເນເວ, ເມືອງເຣໂຮໂບດອີເຣ, ເມືອງກາລາ.¹²ແລະເມືອງເຣເສັນ, ຊຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງເມືອງນີເນເວ ແລະ ເມືອງກາລາ. ມັນເປັນເມືອງໃຫຍ່.¹³ເອຢິບໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດຄົນລີເດຍ, ຄົນອານາມ, ຄົນເລຮາບ, ຄົນນັບຕູ,¹⁴ຄົນປາທະຣູ, ຄົນກັດສະລູ (ຕົ້ນຕະກູນຄົນຟີລິດສະຕິນ), ແລະ ຄົນກະເຣເຕ.

¹⁵ການາອານເປັນພໍ່ຂອງຊີໂດນ, ຊຶ່ງເປັນລູກກົກຂອງເຂົາ, ແລະ ເຫັດ,¹⁶ແລະ ຄົນເຢບຸດ, ຄົນອາໂມ, ຄົນກີກາຊີ,¹⁷ຄົນຮີວີ, ຄົນອາກກີ, ຄົນສີນີ,¹⁸ຄົນອາກວາດີ, ຄົນເຊມາຣີ ແລະ ຄົນຮາມັດ. ພາຍຫລັງຕະກູນຂອງຄົນການາອານກໍແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ.

¹⁹ເຂດແດນຂອງຄົນການາອານເລີ່ມຈາກເມືອງຊີໂດນ, ໄປເຖິງເມືອງເກຣາກ, ໄກໄປຈົນເຖິງເມືອງກາຊາ, ແລະ ໄປຈົນເຖິງເມືອງໂຊໂດມ, ເມືອງໂກໂມຣາ, ເມືອງອັດມາ, ແລະ ເມືອງເຊບົວອິມ, ໄປໄກຈົນເຖິງເມືອງລາຊາ.²⁰ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຮາມ, ໂດຍຕະກູນຂອງພວກເຂົາ, ໂດຍພາສາຂອງພວກເຂົາ, ໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ໃນປະຊາຊາດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

²¹ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຊມ, ຜູ້ທີ່ເປັນອ້າຍກົກຂອງຢາເຟດ. ເຊມຍັງເປັນບັນພະບູຣຸດຂອງຄົນທັງຫມົດຂອງເອເບ.²²ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຊມລວມມີ ເອລາມ, ອັດຊູຣະ, ອາກປັກຊາດ, ລູດ, ແລະອາຣາມ.²³ເຊື້ອສາຍຂອງອາຣາມແມ່ນຊາວອູເຊ, ຮຸນ, ເກເທ ແລະເມເຊັກ.

²⁴ອາກປັກຊາດນັ້ນເປັນພໍ່ຂອງເຊລາ, ແລະ ເຊລາເປັນພໍ່ຂອງເອເບ.²⁵ເອເບມີລູກຊາຍສອງຄົນ. ຄົນຫນຶ່ງຊື່ເປເລັກ, ເພາະໃນສະໄຫມຂອງເພິ່ນໄດ້ມີການແບ່ງແຍກແຜ່ນດິນກັນ. ນ້ອງຊາຍຂອງລາວຊື່ໂຢກທານ.

²⁶ໂຢກທານເປັນພໍ່ຂອງອານໂມດາດ, ເຊເລັບ, ຮາຊາມາເວດ, ເຢຣາ,²⁷ຮາໂດຣາມ, ອູຊານ, ດີກະລາ,²⁸ໂອບານ, ອາບີມາເອນ, ເຊບາ,²⁹ໂອຟີ, ຮາວີລາ ແລະ ໂຢບັບ. ພວກເຂົາທັງຫມົດແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງໂຢກທານ.

³⁰ດິນແດນຂອງພວກເຂົາເລີ່ມຈາກເມືອງເມຊາ, ໄປທາງເມືອງເສຟາ, ພູເຂົາທາງທິດຕາເວັນອອກ.³¹ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງເຊມ, ຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພາສາຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ, ໃນແຜ່ນດິນຂອງເຂົາທັງຫລາຍ, ຕາມປະຊາຊາດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

³²ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືຕະກູນຂອງລູກຊາຍທັງຫລາຍໂນອາ, ຕາມພົງພັນຂອງພວກເຂົາໂດຍປະຊາຊາດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ຈາກພວກເຫລົ່ານີ້ປະຊາຊາດທັງຫລາຍໄດ້ແບ່ງແຍກ ແລະ ໄປທົ່ວແຜ່ນດິນຫລັງນ້ຳຖ້ວມ.

11

¹ເມື່ອນັ້ນຄົນທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກໃຊ້ພາສາ ແລະ ຄຳສັບດຽວກັນ ແລະ ໃຊ້ຖ້ອຍຄຳແບບດຽວກັນ.²ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາໄດເດີນທາງໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ພວກເຂົາໄດ້ພົບທົ່ງຮາບພຽງໃນແຜ່ນດິນຊີນາຍທີ່ບາບີໂລນ ແລະ ພວກເຂົາຈິ່ງໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

³ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, "ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາປັ້ນດິນຈີ່ ແລະ ເຜົາມັນໃຫ້ສຸກ." ພວກເຂົາໃຊ້ດິນຈີ່ແທນກ້ອນຫີນ ແລະ ນ້ຳມັນດິນແທນປູນ.⁴ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງເມືອງ ແລະ ຫໍຄອຍທີ່ມີຍອດສູງເຖິງທ້ອງຟ້າ, ດ້ວຍພວກເຮົາເອງຖ້າເຮົາບໍ່ສ້າງ, ເຮົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍໄປທົ່ວເທິງແຜ່ນດິນ."

⁵ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ສະເດັດລົງມາເພື່ອເບິ່ງຕົວເມືອງກັບຫໍຄອຍນັ້ນຊຶ່ງພົງພັນຂອງອາດາມໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ.⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນຫນຶ່ງດຽວ, ມີພາສາດຽວ, ແລະ ພວກເຂົາກຳລັງເລີ່ມຕົ້ນເຮັດສິ່ງນີ້! ໃນບໍ່ຊ້າສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈຈະເຮັດ ຈະບໍ່ມີອັນໃດທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບພວກເຂົາ.⁷ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາລົງໄປ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພາສາຂອງພວກເຂົາວຸ້ນວາຍທີ່ນັ້ນ, ເພື່ອທີ່ວ່າພວກເຂົາຈະເວົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນ."

⁸ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກະຈັດກະຈາຍໄປ ຈາກທີ່ນັ້ນໄປຢູ່ທົ່ວພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຢຸດການກໍ່ສ້າງເມືອງນັ້ນ.⁹ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງເອີ້ນຊື່ເມືອງນັ້ນວ່າບາເບນ, ເພາະທີ່ນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພາສາຂອງບັນດາປະຊາຊາດວຸ້ນວາຍກັນ ແລະ ຈາກທີ່ນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພັດພາກຈາກກັນໄປທົ່ວເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

¹⁰ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືເຊື້ອສາຍຂອງເຊມ. ເຊມມີອາຍຸໄດ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍປີ, ແລະຫລັງນ້ຳຖ້ວມສອງປີເພິ່ນມີລູກຊາຍຊື່ວ່າອາກປັກຊາດ.¹¹ເຊມໄດ້ມີອາຍຸຍືນຕໍ່ໄປອີກຫ້າຮ້ອຍປີຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ອາກປັກຊາດ. ເຂົາຍັງໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນ.

¹²ເມື່ອອາກປັກຊາດມີອາຍຸໄດ້ສາມສິບຫ້າປີ, ເພິ່ນມີລູກຊາຍຊື່ວ່າເຊລາ.¹³ອາກປັກສາດໄດ້ມີອາຍຸຍືນຕໍ່ໄປອີກ 403 ປີຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ເຊລາແລ້ວ. ເຂົາຍັງໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນດ້ວຍ.

¹⁴ເມື່ອເຊລາອາຍຸໄດ້ສາມສິບປີເພິ່ນມີລູກຊາຍຊື່ເອເບ.¹⁵ເຊລາໄດ້ມີອາຍຸຍືນຕໍ່ໄປອີກສີ່ຮ້ອຍສາມປີຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ເອເບ. ແລ້ວເຂົາຍັງໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນດ້ວຍ.

¹⁶ເມື່ອເອເບມີອາຍຸໄດ້ສາມສິບສີ່ປີ, ເພິ່ນໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ເປເລັກ.¹⁷ເອເບໄດ້ມີອາຍຸຍືນຕໍ່ໄປອີກ 430 ປີຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ເປເລັກ. ເຂົາຍັງໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນດ້ວຍ.

¹⁸ເມື່ອເປເລັກອາຍຸໄດ້ສາມສິບປີ, ເພິ່ນໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ເຣອູ.¹⁹ເປເລັກໄດ້ມີອາຍຸຍືນຕໍ່ໄປອີກສອງຮ້ອຍເກົ້າປີ ຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ເຣອູ. ເຂົາຍັງໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນດ້ວຍ.

²⁰ເມື່ອເຣອູມີອາຍຸໄດ້ສາມສິບສອງປີ, ເພິ່ນໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ເສຣຸກ.²¹ເຣອູໄດ້ມີອາຍຸຍືນຕໍ່ໄປອີກສອງຮ້ອຍເຈັດປີ ຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ ເສຣຸກ. ແລ້ວເຂົາຍັງໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະ ຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນດ້ວຍ.

²²ເມື່ອເສຣຸກອາຍຸໄດ້ສາມສິບປີ, ເພິ່ນໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ ນາໂຮ.²³ເສຣຸກໄດ້ມີອາຍຸຍືນຕໍ່ໄປອີກ ສອງຮ້ອຍປີ ຫລັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ລູກຊາຍນາໂຮ. ເພິ່ນຍັງໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນ.

²⁴ເມື່ອນາໂຮອາຍຸໄດ້ຊາວເກົ້າປີ, ເພິ່ນໄດ້ມີລູກຊາຍຊື່ ເຕຣາ.²⁵ນາໂຮໄດ້ມີອາຍຸຍືນຕໍ່ໄປອີກຮ້ອຍສິບເກົ້າປີຫລັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ລູກຊາຍເຕຣາ. ເພິ່ນຍັງໄດ້ມີລູກຊາຍ ແລະຍິງຕື່ມອີກຫລາຍຄົນ²⁶ຫລັງຈາກທີ່ ເຕຣາອາຍຸໄດ້ ເຈັດສິບປີ, ເພິ່ນໄດ້ມີລູກຊາຍ ຊື່: ອັບຣາມ, ນາໂຮ, ແລະຮາຣານ.

²⁷ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເຕຣາ. ເຕຣາເປັນພໍ່ຂອງອັບຣາມ, ນາໂຮ, ແລະ ຮາຣານ. ຮາຣານເປັນພໍ່ຂອງໂລດ.²⁸ຮາຣານໄດ້ຕາຍໄປຂະນະທີ່ເຕຣາພໍ່ຂອງຕົນຍັງມີຊີວິດຢູ່, ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຂົາເກີດຄືເມືອງອູເຣຂອງຊາວເຄເດັຍ.

²⁹ອັບຣາມ ແລະນາໂຮໄດ້ແຕ່ງງານ. ເມຍຂອງອັບຣາມຄືນາງຊາຣາຍ ແລະເມຍຂອງນາໂຮຄືນາງມີລະກາ, ລູກສາວຂອງຮາຣານຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງມິນຄາ ແລະອິດສະຄາ.³⁰ເນື່ອງຈາກຊາຣາຍ ເປັນຫມັນ; ນາງຈຶ່ງບໍ່ສາມາດມີລູກໄດ້.

³¹ເຕຣາໄດ້ພາອັບຣາມລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ໂລດລູກຊາຍຂອງຮາຣານ, ລູກຊາຍຂອງເຂົາ ແລະຊາລາຍລູກໃພ້ເມຍຂອງອັບຣາມລູກຊາຍຂອງເຂົາຈາກເມືອງ ອູເຣຂອງຊາວເຄເດຍໄປດ້ວຍກັນເພື່ອໄປຍັງແຜ່ນດິນການາອານ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງເມືອງຮາຣານ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ.³²ເຕຣາມີອາຍຸໄດ້ສອງຮ້ອຍຫ້າປີແລະຈາກນັ້ນໄດ້ຕາຍໄປທີ່ເມືອງຮາຣານ.

12

¹ເວລານັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ບອກອັບຣາມວ່າ, "ຈົ່ງອອກໄປຈາກປະເທດຂອງເຈົ້າ, ຈາກຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຈາກຄົວເຮືອນຂອງພໍ່ເຈົ້າ, ໄປຍັງດິນແດນທີ່ເຮົາຈະຊີ້ແຈງໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະ ເຈົ້າຈະເປັນພອນ.³ເຮົາຈະອວຍພອນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອວຍພອນເຈົ້າ, ແຕ່ໃຜກໍຕາມທີ່ບໍ່ໃຫ້ກຽຕເຈົ້າ ເຮົາຈະສາບແຊ່ງເຂົາ. ຜ່ານທາງເຈົ້າຄອບຄົວທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນຈະໄດ້ຮັບພອນ."

⁴ດັ່ງນັ້ນອັບຣາມຈຶ່ງໄດ້ໄປ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບອກໃຫ້ເຂົາໄປ, ແລະ ໂລດໄດ້ໄປກັບເຂົາດ້ວຍ. ອັບຣາມມີອາຍຸໄດ້ເຈັດສິບຫ້າປີເມື່ອເຂົາອອກຈາກເມືອງຮາຣານ.⁵ອັບຣາມໄດ້ພານາງຊາຣາຍເມຍຂອງຕົນ, ໂລດ, ລູກຊາຍຂອງນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ, ພ້ອມຊັບສິນທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສະສົມໄວ້, ແລະ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາໃນເມືອງຮາຣານ. ພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປສູ່ດິນແດນການາອານ, ແລະ ໄດ້ມາເຖິງແຜ່ນດິນການາອານ.

⁶ອັບຣາມໄດ້ຜ່ານເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນັ້ນເຂົາໄປໄກເຖິງເມືອງຊີເຄມ, ເຖິງຕົ້ນໂອກແຫ່ງໂມເຣ. ທີ່ເວລານັ້ນຄົນການາອານໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນັ້ນ.⁷ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ອັບຣາມ, ແລະ ບອກເພິ່ນວ່າ, "ເຮົາຈະມອບແຜ່ນດິນນີ້ໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ." ບ່ອນນີ້ທີ່ອັບຣາມໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາແກ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ປາກົດແກ່ເຂົາ.

⁸ຈາກທີ່ນັ້ນເພິ່ນກໍໄດ້ຍົກຍ້າຍໄປທາງໃຕ້ສູ່ເນີນພູທາງທິດຕາເວັນອອກ, ຂອງເມືອງເບັດເອນທີ່ຊຶ່ງເພິ່ນໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຂອງເພິ່ນໂດຍເມືອງ ເບັດເອນ, ຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກ ແລະ ເມືອງອາອີທາງທິດຕາເວັນອອກ. ທີ່ນັ້ນເພິ່ນໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາແກ່ພຣະຢາເວ ແລະ ອອກນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ.⁹ຈາກນັ້ນອັບຣາມຍັງຄົງໄດ້ເດີນທາງ, ມຸ່ງຫນ້າໄປຍັງເນເກບ.

¹⁰ໄດ້ເກີດມີການອຶດຢາກໃນແຜ່ນດິນການາອານ, ດັ່ງນັ້ນອັບຣາມລົງໄປຍັງປະເທດອີຢິບ, ເພື່ອທີ່ຈະອາໄສຢູ່ເພາະການຂາດແຄນອາຫານໄດ້ຮຸນແຮງຫລາຍຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ.¹¹ເມື່ອເພິ່ນຈະເຂົ້າໄປໃນປະເທດອີຢິບ, ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບຊາຣາຍເມຍຂອງຕົນວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ເຮົາຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຍິງທີ່ສວຍງາມ.¹²ເມື່ອຄົນອີຢິບເຫັນເຈົ້າພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່ານີ້ຄືເມຍຂອງເຂົາ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈະຂ້າເຮົາເສຍແຕ່ໃຫ້ເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່.¹³ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງບອກວ່າ, ເຈົ້າເປັນນ້ອງສາວຂອງເຮົາດັ່ງນັ້ນຈະເປັນການດີສຳລັບເຮົາເພາະເຈົ້າ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຊີວິດຂອງເຮົາຈະຖືກສະຫງວນໄວ້ເພາະເຈົ້າ."

¹⁴ແລະກໍເປັນຢ່າງນັ້ນເມື່ອອັບຣາມໄດ້ເຂົ້າໄປໃນອີຢິບ, ຊາວອີຢິບເຫັນວ່າຊາຣາຍງາມຫລາຍ.¹⁵ເຈົ້າຊາຍຂອງຟາໂຣໄດ້ເຫັນນາງ ເວົ້າຍົກຍ້ອງນາງຕໍ່ຟາໂຣ, ນາງໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງຣາຊວັງຂອງຟາໂຣ.¹⁶ຟາໂຣໄດ້ຊົງເບິ່ງແຍງອັບຣາມເປັນຢ່າງດີເພາະເຫັນແກ່ນາງ, ແລະ ໄດ້ມອບຝູງແກະ, ຝູງງົວ, ແບ້, ລວາໂຕຜູ້, ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍ, ຄົນຮັບໃຊ້ຍິງ, ລວາໂຕແມ່, ແລະ ອູດທັງຫລາຍໃຫ້ກັບເຂົາດ້ວຍ.

¹⁷ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດໄພພິບັດຮ້າຍແຮງກັບຟາໂຣ ແລະຣາຊວົງຂອງພະອົງ, ເພາະຊາຣາຍເມຍຂອງອັບຣາມ.¹⁸ຟາໂຣໄດ້ຊົງເອີ້ນອັບຣາມມາ, ແລະ ຖາມວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດຕໍ່ເຮົາແບບນີ້? ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ບອກເຮົາວ່ານາງເປັນເມຍຂອງເຈົ້າ?¹⁹ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບອກວ່າ, ນາງຄືນ້ອງສາວຂອງເຈົ້າ? ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງນຳນາງມາໄວ້ເປັນເມຍຂອງເຮົາ. ບັດນີ້ນາງຄືເມຍຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງເອົານາງຄືນໄປ, ແລະ ໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າ."²⁰ຈາກນັ້ນຟາໂຣໄດ້ຊົງອອກຄຳສັ່ງແກ່ຄົນຂອງພະອົງກຽ່ວກັບເພິ່ນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ສົ່ງເພິ່ນໄປພ້ອມກັບເມຍຂອງລາວ ແລະ ທຸກສິ່ງຂອງທີ່ລາວມີຢູ່.

13

¹ດັ່ງນັ້ນອັບຣາມໄດ້ອອກຈາກອີຢິບ ແລະ ເຂົ້າໄປຍັງເນເກບ, ເພິ່ນ, ແລະ ເມຍຂອງເພິ່ນ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເພິ່ນມີ. ແລະ ໂລດກໍໄດ້ໄປກັບພວກເພິ່ນດ້ວຍ.²ຂະນະນີ້ອັບຣາມເປັນຄົນຮັ່ງມີຫລາຍ, ທັງໃນດ້ານຂອງ, ຝູງສັດລຽ້ງພ້ອມທັງເງິນ, ແລະ ຄຳ.

³ເພິ່ນໄດ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປຈາກເນເກບເຖິງເບັດເອນ, ແລະ ໄປເຖິງບ່ອນທີ່ຕົນເຄີຍຕັ້ງຄ້າຍພັກຄັ້ງກ່ອນ, ຢູ່ລະຫວ່າງເມືອງເບັດເອນ ກັບເມືອງອາອີ.⁴ເພິ່ນໄປຍັງບ່ອນທີ່ຕັ້ງແທ່ນບູຊາທີ່ເພິ່ນໄດ້ສ້າງໄວ້ແຕ່ກ່ອນນັ້ນ. ທີ່ນີ້ອັບຣາມໄດ້ຮ້ອງອອກພຣະນາມພຣະຢາເວ.

⁵ສ່ວນໂລດ, ທີ່ເດີນທາງມາກັບອັບຣາມ, ກໍມີຝູງສັດ, ຜູ້ຄົນ, ແລະ ເຕັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍດ້ວຍ.⁶ແຜ່ນດິນນັ້ນບໍ່ກວ້າງຂວາງຫລາຍພໍສຳລັບພວກເຂົາທີ່ຈະອາໄສຢູ່ໃກ້ກັນ, ເພາະວ່າຊັບສິນຂອງພວກເຂົາມີຫລວງຫລາຍ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຢູ່ນຳກັນໄດ້.⁷ແລະ ເກີດການຜິດຖຽງກັນລະຫວ່າງຄົນລຽ້ງສັດຂອງອັບຣາມ ແລະ ຄົນລ້ຽງສັດຂອງໂລດ. ໃນເວລານັ້ນຄົນການາອານ ແລະ ຄົນເປຣີຊີໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນັ້ນ.

⁸ດັ່ງນັ້ນອັບຣາມຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບໂລດວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ມີການຜິດຖຽງກັນລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ, ແລະ ລະຫວ່າງຄົນຂອງເຈົ້າ ແລະ ຄົນຂອງເຮົາເລີຍ; ເພາະພວກເຮົາເປັນຍາຕກັນ.⁹ແຜ່ນດິນທັງຫມົດຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ? ໄປເຖີດເຈົ້າຈົ່ງແຍກໄປຈາກເຮົາ. ຖ້າເຈົ້າໄປທາງຊ້າຍ, ເຮົາກໍຈະໄປທາງຂວາ, ຫລືຖ້າເຈົ້າໄປທາງຂວາເຮົາກໍຈະໄປທາງຊ້າຍ."

¹⁰ໂລດກໍໄດ້ຫລຽວໄປຮອບໆ, ແລະ ໄດ້ເຫັນວ່າທົ່ງຮາບພຽງຂອງແມ່ນໍ້າຈໍແດນທັງຫມົດເປັນທີ່ມີນ້ຳບໍຣິບູນທຸກແຫ່ງໄປຈົນເຖິງເມືອງໂຊອາ, ເຫມືອນດັ່ງສວນຂອງພຣະຢາເວ, ເຫມືອນດິນແດນອີຢິບ. ນີ້ເປັນສະພາບກ່ອນທີ່ພຣະຢາເວຈະທຳລາຍເມືອງໂຊໂດມກັບເມືອງໂກໂມຣາ.¹¹ດັ່ງນັ້ນໂລດຈຶ່ງເລືອກເອົາທົ່ງຮາບພຽງທັງຫມົດຂອງແມ່ນໍ້າຈໍແດນສຳລັບຕົວເຂົາເອງ, ເເລະ ໄດ້ເດີນທາງໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງທັງສອງກໍໄດ້ແຍກທາງກັນໄປ.

¹²ອັບຣາມໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນການາອານ, ສ່ວນໂລດໄດ້ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງເມືອງທັງຫລາຍຂອງທົ່ງຮາບພຽງນັ້ນ. ເຂົາຕັ້ງເຕັນຂອງເຂົາຢູ່ຫ່າງໄກຈາກເມືອງໂຊໂດມ.¹³ສ່ວນປະຊາຊົນໃນເມືອງໂຊໂດມນັ້ນເປັນຄົນບາບຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ສູ້ພຣະຢາເວ.

¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບອັບຣາມວ່າ ຫລັງຈາກທີ່ໂລດໄດ້ແຍກຕົວອອກໄປຈາກເຂົາແລ້ວ, "ຈົ່ງແນມເບິ່ງຈາກບ່ອນທີ່ເຈົ້າກຳລັງຢືນຢູ່ນີ້ໄປທາງທິດເຫນືອ, ທິດໃຕ້, ທິດຕາເວັນອອກ, ແລະ ທິດຕາເວັນຕົກ.¹⁵ແຜ່ນດິນທັງຫມົດທີ່ເຈົ້າແນມເຫັນນີ້, ເຮົາຈະມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ແລະ ແກ່ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹⁶ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າມີຫລວງຫລາຍ, ເຫມືອນດັ່ງຜົງຂີ້ຝຸ່ນດິນດັ່ງນັ້ນຖ້າໃຜສາມາດນັບຜົງຂີ້ຜຸ່ນດິນໄດ້, ກໍຈະນັບເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ຢ່າງນັ້ນ.¹⁷ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ເດີນໄປໃຫ້ທົ່ວແຜ່ນດິນນີ້ທັງດ້ານຍາວ ແລະ ທັງດ້ານກວ້າງເພາະວ່າເຮົາຈະມອບແຜ່ນດິນນີ້ໃຫ້ເຈົ້າ."¹⁸ດັ່ງນັ້ນອັບຣາມຈຶ່ງໄດ້ຍົກຍ້າຍເຕັນຂອງເພິ່ນ, ແລະ ມາອາໄສຢູ່ໃກ້ຕົ້ນໂອກແຫ່ງມຳເຣ, ທີ່ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຮັບໂຣນ, ແລະ ທີ່ນັ້ນເພິ່ນໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາແກ່ພຣະຢາເວ.

14

¹ໃນສະໄຫມຂອງອຳຣາເຟນ, ກະສັດຂອງເມືອງຊີນາ, ເຈົ້າອາຣິໂອກເມືອງເອນລາຊາ, ເຈົ້າເຄໂດລາໂອເມກະສັດເມືອງເອລາມ, ແລະ ຕີດານກະສັດເມືອງກົວອິມ,²ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເສິກຕໍ່ສູ້ກັບເບຣາ, ກະສັດເມືອງໂຊໂດມ, ບີຊາ ແຫ່ງກະສັດເມືອງໂກໂມຣາ, ຊີນັບກະສັດເມືອງອັດມາ, ເຊເມເບກະສັດເມືອງເຊບົວອິມ, ແລະ ກະສັດເມືອງເບລາ (ຖືກເອີ້ນວ່າໂຊອາດ້ວຍ).

³ພາຍກະສັດທັງຫ້າຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຮ່ວມມືກັນທີ່ພູເຂົາສິດດິມ (ຖືກເອີ້ນວ່າທະເລເກືອດ້ວຍ).⁴ພວກເຂົາໄດ້ຮັບໃຊ້ເຄໂດລາໂອເມມາສິບສອງປີ, ແຕ່ໃນປີທີສິບສາມ ພວກເຂົາໄດ້ພາກັນກໍ່ການກະບົດຂຶ້ນ.⁵ຈາກນັ້ນໃນປີທີສິບສີ່, ເຄໂດລາໂອເມ ແລະ ກະສັດທັງຫລາຍຜູ້ທີ່ຢູ່ຜ່າຍເຂົາໄດ້ມາ ແລະ ໂຈມຕີຄົນເຣຟາອີມທີ່ເມືອງ ອັດຊະຕາໂຣດ ການາອີມ, ຄົນຊູຊິມ ທີ່ເມືອງຮາມ, ຄົນເອມິມ ທີ່ເມືອງກີຣິອາດທາອິມ,⁶ແລະ ຄົນໂຮຣີທີ່ດິນແດນພູເຂົາເສອີ, ຂອງພວກເຂົາໄກໄປ, ເຖິງເມືອງເອນປາຣານ, ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ທະເລຊາຍ.

⁷ຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍໄດ້ກັບມາຍັງເມືອງມິດສະປັດ. (ຖືກເອີ້ນອີກວ່າກາເດັດດ້ວຍ.), ແລະ ຮົບຊະນະທຸກເມືອງຂອງຊາວອາມາເຫລັກ, ແລະ ຄົນອາໂມທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ເມືອງຮາຊາໂຊນຕາມາ.⁸ຈາກນັ້ນກະສັດເມືອງໂຊໂດມ, ກະສັດເມືອງໂກໂມຣາ, ກະສັດເມືອງອັດມາ, ກະສັດເມືອງເຊບົວອິມ, ແລະ ກະສັດເມືອງເບລາ (ທີ່ເອີ້ນວ່າໂຊອາດ້ວຍ) ໄດ້ອອກໄປ⁹ແລະ ຕຽມຕົວເຮັດສົງຄາມສູ້ຮົບກັບເຄໂດລາໂອເມ, ກະສັດເມືອງເອລາມ, ຕີດານກະສັດເມືອງກົວອິມ, ອຳຣາເຟນກະສັດເມືອງຊີນາ, ອາຣິໂອກ, ກະສັດເມືອງເອນລາຊາ; ລວມເປັນກະສັດສີ່ພະອົງຕໍ່ສູ້ກະສັດຫ້າພະອົງ.

¹⁰ຂະນະນັ້ນທີ່ຮ່ອມເຂົາສິດດິມເຕັມໄປດ້ວຍບໍ່ນໍ້າມັນດິບ, ແລະ ເມື່ອກະສັດເມືອງໂຊໂດມ ແລະ ເມືອງໂກໂມຣາຫລົບຫນີນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງໃນບໍ່ນັ້ນ. ສ່ວນກະສັດຄົນອື່ນໄດ້ຫລົບລີ້ໄປຍັງພູເຂົາ.¹¹ດັ່ງນັ້ນພວກຂ້າເສິກໄດ້ຢຶດເອົາສະບຽງອາຫານ ແລະ ສິ່ງຂອງທັງຫມົດຂອງເມືອງໂຊໂດມ, ແລະ ໂກໂມຣາແລ້ວຈາກໄປ.¹²ເມື່ອພວກເຂົາຈາກໄປ, ພວກເຂົາໄດ້ຈັບຕົວໂລດ, ຫລານຊາຍຂອງອັບຣາມທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງ ໂຊໂດມ, ແລະ ຊັບສິນເງິນຄຳທັງຫມົດຂອງເຂົາໄປດ້ວຍ.

¹³ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຫນີມາໄດ້ ແລະ ໄດ້ມາບອກອັບຣາມຄົນເຮັບເຣີ. ເຂົາອາໄສຢູ່ໃກ້ຕົ້ນໂອກທີ່ເປັນຂອງມຳເຣ, ຄົນອາໂມໄຣຜູ້ຊຶ່ງເປັນພີ່ນ້ອງ. ຂອງເອັດຊະໂຄນ ແລະ ອາເນ, ຄົນພວກນີ້ທັງຫມົດເປັນມິດກັບອັບຣາມ.¹⁴ໃນຂະນະນັ້ນເມື່ອອັບຣາມໄດ້ຍິນວ່າພວກສັດຕຣູໄດ້ຈັບຕົວຫລານຊາຍຂອງຕົນໄປ, ເພິ່ນໄດ້ຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກຂອງເພິ່ນຈຳນວນ 318 ຄົນຜູ້ຊຶ່ງເກີດໃນຄ້າຍພັກຂອງເພິ່ນ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ໄລ່ຕາມພວກເຂົາໄປຈົນເຖິງເມືອງດານ.

¹⁵ແບ່ງຄົນຂອງເພິ່ນອອກຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາໃນເວລາກາງຄືນ ແລະໂຈມຕີພວກເຂົາ, ແລະ ໄລ່ຕິດຕາມພວກເຂົາໄປໄກເຖິງເມືອງໂຮບາ, ຊຶ່ງຢູ່ທາງເຫນືອຂອງເມືອງດາມັສກັດ.¹⁶ຈາກນັ້ນເຂົາກໍໄດ້ນຳສິ່ງທີ່ຖືກຢຶດຄືນມາໄດ້ທັງຫມົດ, ແລະ ເພິ່ນຍັງນຳເອົາໂລດຫລານຊາຍຂອງຕົນ ແລະຊັບສົມບັດຂອງລາວພ້ອມທັງບັນດາແມ່ຍິງ ແລະ ຄົນອື່ນໆກັບມາດ້ວຍ.

¹⁷ຫລັງຈາກອັບຣາມໄດ້ກັບມາຈາກການເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຄໂດລາໂອເມ ແລະ ກະສັດທັງຫລາຍທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຝ່າຍເຂົາຜ່າຍແພ້ແລ້ວ, ກະສັດເມືອງໂຊໂດມໄດ້ອອກມາຕ້ອນຮັບເພິ່ນຢູ່ທີ່ຮ່ອມພູຊາເວ (ມີຊື່ອີກວ່າຮ່ອມພູຂອງກະສັດດ້ວຍ).¹⁸ເມນຄີເຊເດັກ, ກະສັດແຫ່ງນະຄອນຊາເລັມ, ໄດ້ນຳເອົາເຂົ້າຈີ່ກັບ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນອອກມາໃຫ້. ເພິ່ນເປັນປະໂລຫິດຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ.

¹⁹ເພິ່ນໄດ້ອວຍພອນອັບຣາມວ່າ, "ພຣະພອນຈົ່ງມີແດ່ອັບຣາມໂດຍພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ຜູ້ຊົງສ້າງທ້ອງຟ້າ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ,²⁰ສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ຜູ້ຊົງເຮັດໃຫ້ສັດຕຣູຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ." ຈາກນັ້ນອັບຣາມກໍໄດ້ຖວາຍຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງທຸກສິ່ງໃຫ້ແກ່ເພິ່ນ.

²¹ກະສັດເມືອງໂຊໂດມໄດ້ກ່າວກັບອັບຣາມວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ເອົາສິ່ງຂອງໄປສຳລັບຕົວເຈົ້າເອງ."²²ແຕ່ອັບຣາມໄດ້ຕອບກັບກະສັດເມືອງໂຊໂດມວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍົກມືຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ແກ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດ, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າ ແລະແຜ່ນດິນໂລກ,²³ວ່າຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເອົາເສັ້ນດ້າຍຈັກຫນຶ່ງເສັ້ນ, ຫລືສິ່ງໃດໆທີ່ເປັນຂອງທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈະບໍ່ສາມາດກ່າວໄດ້ວ່າ, ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ອັບຣາມຮັ່ງມີ.²⁴ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຮັບສິ່ງໃດເລີຍ, ຍົກເວັ້ນສິ່ງທີ່ບັນດາຄົນຫນຸ່ມທັງຫລາຍໄດ້ກິນ ແລະ ສ່ວນແບ່ງຂອງພວກຜູ້ຊາຍທີ່ໄປກັບຂ້ານ້ອຍ. ຂໍໃຫ້ອາເນ, ເອັດຊະໂຄນ, ແລະ ມຳເຣໄດ້ຮັບສ່ວນຂອງພວກເຂົາເຖີດ."

15

¹ຫລັງຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງອັບຣາມ, ໃນນິມິດກ່າວວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ອັບຣາມ! ເຮົາເປັນໂລ້ກຳບັງຂອງເຈົ້າ ແລະ ບຳເຫນັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຈົ້າ."²ອັບຣາມໄດ້ຕອບວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ສິ່ງໃດແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ໃນເມື່ອຂ້ານ້ອຍຍັງບໍ່ມີລູກຊາຍ, ແລະ ຜູ້ສືບທອດມໍຣະດົກຂອງບ້ານຂ້ານ້ອຍກໍຄືເອລີເອເຊ ຊາວດາມັສກັດບໍ?"³ອັບຣາມໄດ້ທູນອີກວ່າ, "ຕັ້ງແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີລູກ, ເບິ່ງແມ, ພໍ່ບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຄືຜູ້ສືບທອດມໍຣະດົກຂອງຂ້ານ້ອຍ."

⁴ຈາກນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຂົາກ່າວວ່າ, "ຄົນຜູ້ນີ້ຈະບໍ່ແມ່ນຜູ້ຮັບມໍຣະດົກຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ຈະມາຈາກຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮັບມໍຣະດົກຂອງເຈົ້າ."⁵ຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ຊົງພາ ເພິ່ນອອກໄປຂ້າງນອກ, ແລະ ບອກວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງເທິງທ້ອງຟ້າ, ແລະ ນັບດວງດາວທັງຫລາຍຖ້າເຈົ້າສາມາດນັບພວກມັນໄດ້." ຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ບອກແກ່ເຂົາອີກວ່າ, "ດັ່ງນັ້ນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນ."

⁶ເຂົາເຊື່ອພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະອົງຊົງຖືວ່ານີ້ຄືຄວາມຊອບທັມຂອງເຂົາ.⁷ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, "ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ນຳພາເຈົ້າອອກມາຈາກເມືອງອູເຣຂອງຄົນເຄນເດຍ, ເພື່ອທີ່ຈະໃຫ້ດິນແດນນີ້ເປັນກຳມະສິດຂອງເຈົ້າ."⁸ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດ ວ່າຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ແຜ່ນດິນນີ້ເປັນກຳມະສິດ?"

⁹ຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ສັ່ງເພິ່ນວ່າ, "ຈົ່ງເອົາງົວແມ່ອາຍຸສາມປີຫນຶ່ງໂຕ, ແບ້ແມ່ອາຍຸສາມປີຫນຶ່ງໂຕ, ແກະເຖິກອາຍຸສາມປີຫນຶ່ງໂຕ, ນົກເຂົາຫນຶ່ງໂຕ, ກັບນົກກາງແກໜຸ່ມຫນຶ່ງໂຕມາໃຫ້ເຮົາ."¹⁰ເພິ່ນໄດ້ນຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດມາໃຫ້ພຣະອົງ, ແລະ ຕັດອອກເປັນສອງທ່ອນ, ແລະ ວາງແຕ່ລະທ່ອນໄວ້ກົງກັນຂວ້າມກັນ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ຕັດແບ່ງພວກນົກ.¹¹ເມື່ອພວກນົກທີ່ລ່າເຫຍື່ອບິນລົງມາເທິງເຫລົ່າຊາກສັດທັງຫລາຍ, ອັບຣາມກໍໄດ້ໄລ່ພວກມັນໄປ.

¹²ຈາກນັ້ນເມື່ອດວງຕາເວັນໄດ້ລັບຂອບຟ້າແລ້ວ, ອັບຣາມຮູ້ສຶກງ່ວງນອນ ແລະ, ເບິ່ງເຖີດ, ຄວາມມືດທີ່ເລິກລ້ຳແລະ ຫນ້າຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ກໍໄດ້ມາຄອບງຳເພິ່ນໄວ້.¹³ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບອັບຣາມວ່າ, "ຈົ່ງຮູ້ແນ່ເຖີດວ່າເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວຢູ່ໃນດິນແດນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ເປັນທາດ ແລະ ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ.

¹⁴ເຮົາຈະພິພາກສາຊົນຊາດນັ້ນທີ່ ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ເຊັ່ນນັ້ນ, ແລະຫລັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະອອກມາພ້ອມກັບຊັບສົມບັດຢ່າງຫລວງຫລາຍ.¹⁵ແຕ່ເຈົ້າຈະໄປຫາບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າຢ່າງສະຫງົບ, ແລະ ເຈົ້າຈະຖືກຝັງເມື່ອອາຍຸຫລາຍແລ້ວ.¹⁶ໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່ພວກເຂົາຈະມາທີ່ນີ້ອີກຄັ້ງ, ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊາວອາໂມໄຣຍັງບໍ່ເຖິງຂີດສຸດ."

¹⁷ເມື່ອດວງຕາເວັນຕົກດິນ ແລະ ມືດແລ້ວ, ເບິ່ງເຖີດມີຫມໍ້ຄວັນໄຟ, ແລະ ມີໂຄມໄຟໄດ້ຜ່ານໄປລະຫວ່າງຊາກສັດເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁸ໃນວັນນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕັ້ງພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາມ, ກ່າວວ່າ, "ໂດຍໃນນີ້ເຮົາມອບດິນແດນນີ້ໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ຈາກແມ່ນ້ຳແຫ່ງອີຢິບ ຈົນເຖິງແມ່ນໍ້າໃຫຍ່, ຄືແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ¹⁹ດິນແດນຂອງຄົນເກນິດ, ຄົນເກນິດຊີ, ຄົນກັດໂມ,²⁰ຄົນຮິດຕີ, ຄົນເປຣີຊີ, ຄົນເຣຟາອີມ,²¹ຄົນອາໂມ, ຄົນການາອານ, ຄົນກີກາຊີ, ແລະ ຄົນເຢບຸດ."

16

¹ເຖິງວັນນີ້ນາງຊາຣາຍເມຍອັບຣາມ, ຍັງບໍ່ໄດ້ມີລູກໃຫ້ແກ່ອັບຣາມ, ແຕ່ນາງມີຄົນໃຊ້ຊາວອີຢິບ, ຄົນຫນຶ່ງຊື່ຮາກາ.²ດັ່ງນັ້ນຊາຣາຍຈຶ່ງເວົ້າກັບອັບຣາມວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະຢາເວບໍ່ຍອມໃຫ້ຂ້ອຍມີລູກ. ໄປເຖີດໄປຫລັບນອນກັບສາວໃຊ້ຂອງຂ້ອຍ. ບາງທີນາງຈະເກີດລູກໃຫ້ຂ້ອຍກໍໄດ້." ອັບຣາມກໍໄດ້ຟັງສຽງຂອງຊາຣາຍ.³ນັ້ນເປັນເວລາສິບປີຫລັງຈາກທີ່ອັບຣາມໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນການາອານ, ທີ່ຊາຣາຍເມຍຂອງອັບຣາມໄດ້ຍົກຮາກາສາວໃຊ້ຊາວອີຢິບຂອງນາງໃຫ້ເປັນເມຍຂອງອັບຣາມ.⁴ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຫລັບນອນກັບຮາກາ, ແລະ ນາງໄດ້ຕັ້ງທ້ອງ. ເມື່ອນາງຮູ້ວ່າຕົນຕັ້ງທ້ອງ, ນາງຈຶ່ງໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດນາຍຂອງນາງ.

⁵ຊາຣາຍຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບອັບຣາມວ່າ, "ຄວາມທຸກນີ້ຕົກແກ່ຂ້ອຍເພາະທ່ານ. ຂ້ອຍໄດ້ຍົກສາວໃຊ້ຂອງຂ້ອຍໃຫ້ເປັນເມຍຂອງທ່ານ, ແລະ ເມື່ອນາງຮູ້ວ່ານາງຕັ້ງທ້ອງ, ຂ້ອຍກໍຖືກຫມິ່ນປະຫມາດໃນສາຍຕາຂອງນາງ. ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຕັດສິນຄວາມລະຫວ່າງຂ້ອຍກັບທ່ານ."⁶ແຕ່ອັບຣາມໄດ້ເວົ້າກັບຊາຣາຍວ່າ, "ນີ້ເດ, ຍິງສາວໃຊ້ຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນອຳນາດຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງເຮັດຕໍ່ນາງຕາມທີ່ເຈົ້າເຫັນວ່າດີທີ່ສຸດ." ດັ່ງນັ້ນຊາຣາຍຈຶ່ງຂົ່ມເຫັງນາງຢ່າງຫນັກ, ແລະ ນາງກໍໄດ້ຫນີໄປຈາກນາງ.

⁷ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ພົບນາງຮາກາໃກ້ບໍ່ນໍ້າພຸໃນຖິ່ນທຸຣະກັນດານ, ບໍ່ນ້ຳພຸທີ່ຢູ່ເທິງທາງໄປເມືອງຊູເຣ.⁸ທ່ານຈຶ່ງຖາມວ່າ, "ຮາກາ, ສາວໃຊ້ຂອງຊາຣາຍເຈົ້າມາແຕ່ໃສ? ແລະ ເຈົ້າກຳລັງຈະໄປໃສ? ນາງຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະຫນີຈາກນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ນາງຊາຣາຍ."

⁹ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປຫານາຍຍິງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຖ່ອມຕົວຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງນາງ."¹⁰ຈາກນັ້ນທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ເຮົາຈະເພີ່ມເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຢ່າງທະວີຄູນດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະມີຈຳນວນມາກມາຍ, ເກີນກວ່າຈະນັບໄດ້."

¹¹ເບິ່ງແມ ເຈົ້າຕັ້ງທ້ອງ, ແລະ ກຳລັງຈະໄດ້ລູກຊາຍ, ແລະ ເຈົ້າຈະເອີ້ນຊື່ຂອງເຂົາວ່າອິຊະມາເອນ. ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຮັບຟັງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຈົ້າທຸກປະການ.¹²ເຂົາຈະເປັນດັ່ງລໍປ່າຂອງຜູ້ຊາຍ, ເຂົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ. ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນຈະເປັນສັດຕຣູຕໍ່ສູ້ກັບເຂົາ, ແລະ ເຂົາຈະອາໄສແຍກອອກຈາກພີ່ນ້ອງທັງຫມົດຂອງເຂົາ."

¹³ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ເອີ້ນນາມນີ້ຕໍ່ພຣະຢາເວຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, "ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຊົງເຫັນຂ້ານ້ອຍ," ເພາະນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ແມ່ນວ່າຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຫັນຂ້ານ້ອຍຍັງເຫັນໄດ້ແທ້ໆບໍ?"¹⁴ດັ່ງນັ້ນນໍ້າສ້າງນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າ ເບເອວຣາໄຮຣອຍ ນໍ້າສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ເຫັນຂ້ອຍ; ເບິ່ງແມ, ມັນຕັ້ງຢູ່ລະຫວ່າງກາເດັດ ແລະ ເບເຣັດ.

¹⁵ນາງຮາກາໄດ້ເກີດລູກຊາຍໃຫ້ແກ່ອັບຣາມ, ແລະ ອັບຣາມໄດ້ຕັ້ງຊື່ລູກຊາຍທີ່ເກີດຈາກນາງຮາກາວ່າດອິຊະມາເອນ.¹⁶ອັບຣາມມີອາຍຸແປດສິບຫົກປີ. ເມື່ອຮາກາໄດ້ເກີດອິຊະມາເອນແກ່ອັບຣາມ.

17

¹ເມື່ອອັບຣາມອາຍຸໄດ້ເກົ້າສິບເກົ້າປີ, ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ອັບຣາມ ແລະ ກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, "ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າອົງຊົງຣິດອຳນາດ. ຈົ່ງດຳເນີນຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ແລະ ປະພຶດແຕ່ສິ່ງທີ່ຊອບທັມ.²ຈາກນັ້ນເຮົາຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ, ແລະ ຈະເພີ່ມທະວີໃຫ້ແກ່ເຈົ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍ."

³ອັບຣາມກົ້ມໄດ້ຂາບລົງທີ່ພື້ນດິນ ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບອກກັບເຂົາວ່າ,⁴"ສຳລັບເຮົານີ້, ຄືພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະເປັນບິດາຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ.⁵ອັບຣາມ ບໍ່ແມ່ນຊື່ຂອງເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະເປັນອັບຣາຮາມ - ເພາະວ່າເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເປັນບິດາຂອງຫລາຍໆຊົນຊາດ.⁶ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າ ທະວີເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າເກີດຂຶ້ນ, ແລະກະສັດຫລາຍພະອົງຈະອອກມາຈາກເຈົ້າ.

⁷ເຮົາຈະຕັ້ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາລະຫວ່າງເຮົາ ກັບເຈົ້າ ແລະເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ທີ່ເກີດມາພາຍຫລັງເຈົ້າ ຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງພວກເຂົາ, ເປັນພັນທະສັນຍານິຣັນດອນ. ທີ່ຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະ ຂອງເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າທີ່ເກີດມາພາຍຫລັງເຈົ້າ.⁸ເຮົາຈະມອບດິນແດນທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່ແກ່ເຈົ້າ, ແລະ ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍທີ່ເກີດມາພາຍຫລັງເຈົ້າ, ຄືດິນແດນການາອານ, ທັງຫມົດເປັນກຳມະສິດນິຣັນດອນ, ແລະ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ."

⁹ຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ອັບຣາຮາມວ່າ, "ສຳລັບເຈົ້າ, ເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຈົ້າ, ແລະ ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ທີ່ເກີດມາພາຍຫລັງເຈົ້າ ຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງພວກເຂົາ.¹⁰ນີ້ຄືພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ, ແລະ ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍ ຂອງເຈົ້າທີ່ເກີດມາພາຍຫລັງເຈົ້າຄື: ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທ່າມກາງເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດພິທີຕັດ.¹¹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດພິທີຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍອົງຄະຊາດ, ແລະ ນີ້ຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນຂອງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ.

¹²ຊາຍທຸກຄົນໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ແປດວັນຕ້ອງເຮັດພິທີຕັດຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຊາຕິພັນຂອງເຈົ້າ. ນີ້ລວມເຖິງຜູ້ຊາຍທີ່ເກີດໃນຄອບຄົວຂອງເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ຊາຍທີ່ຖືກຊື້ມາຈາກຊາວຕ່າງຊາດດ້ວຍເງິນ. ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.¹³ຜູ້ຊາຍຊຶ່ງເກີດໃນຄົວເຮືອນຂອງເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ຊາຍທີ່ຖືກຊື້ມາດ້ວຍເງິນຂອງເຈົ້າຕ້ອງເຮັດພິທີຕັດ. ດັ່ງນັ້ນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາຈະຢູ່ໃນເນື້ອຫນັງຂອງເຈົ້າເປັນພັນທະສັນຍານິຣັນດອນ.¹⁴ຜູ້ຊາຍຄົນໃດທີ່ບໍ່ຍອມເຮັດພິທີຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍອົງຄະຊາດຈະຖືກຕັດອອກຈາກຊົນຊາດຂອງຕົນ ເພາະເຂົາໄດ້ລະເມີດພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ."

¹⁵ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ອັບຣາຮາມວ່າ, "ສຳລັບນາງຊາຣາຍເມຍຂອງເຈົ້າ, ຢ່າເອີ້ນນາງຊາຣາຍອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ຊື່ຂອງນາງຈະເປັນຊາຣາ.¹⁶ເຮົາຈະອວຍພອນນາງ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ມີລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈາກນາງແກ່ເຈົ້າ. ເຮົາຈະອວຍພອນນາງ ແລະ ນາງຈະເປັນແມ່ຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ. ກະສັດທັງຫລາຍຂອງປວງຊົນຈະມາຈາກນາງ."

¹⁷ຈາກນັ້ນອັບຣາຮາມກົ້ມຂາບລົງຫນ້າຈຳດິນ, ແລະ ຍິ້ມ, ແລະເວົ້າໃນໃຈຂອງເຂົາວ່າ, "ຜູ້ຊາຍທີ່ອາຍຸຫນຶ່ງຮ້ອຍປີແລ້ວຈະມີລູກໄດ້ຈັ່ງໃດ? ຊາຣາ, ກໍມີອາຍຸເກົ້າສິບປີຈະມີລູກໄດ້ຢູ່ ບໍ?"¹⁸ອັບຣາຮາມໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ, "ໂອຂໍໃຫ້ອິຊະມາເອນມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ!"

¹⁹ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, "ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຊາຣາເມຍຂອງເຈົ້າຈະເກີດລູກຊາຍໃຫ້ເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງຊື່ເຂົາວ່າອີຊາກ. ເຮົາຈະຕັ້ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຂົາເປັນພັນທະສັນຍານິຣັນດອນກັບເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາທີ່ເກີດພາຍຫລັງເຂົາ.²⁰ສຳລັບອິຊະມາເອນ, ເຮົາໄດ້ຟັງເຈົ້າ. ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະອວຍພອນເຂົາ, ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາມີລູກເພີ້ມຫລາຍຄົນ, ແລະ ຈະທະວີຄູນຢ່າງຫລວງຫລາຍແກ່ເຂົາ. ເຂົາຈະເປັນພໍ່ຂອງເຈົ້າຊາຍສິບສອງເຜົ່າ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່.²¹ແຕ່ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ ເຮົາຈະຕັ້ງໄວ້ກັບອີຊາກ, ຜູ້ຊຶ່ງຊາຣາຈະເກີດໃຫ້ແກ່ເຈົ້າເວລານີ້ໃນປີຫນ້າ."

²²ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວກັບອັບຣາຮາມແລ້ວໆ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ໄປຈາກເພິ່ນໄປ.²³ຈາກນັ້ນອັບຣາຮາມກໍເຮັດພິທີຕັດໃຫ້ແກ່ອິຊະມາເອນລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດທີ່ເກີດໃນຄົວເຮືອນຂອງເພິ່ນ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດທີ່ຖືກຊື້ມາດ້ວຍເງິນຂອງເພິ່ນ, ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທ່າມກາງຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄົວເຮືອນຂອງອັບຣາຮາມມາ, ແລະ ເຂົ້າພິທີຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍອົງຄະຊາດໃນວັນດຽວກັນ, ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າແກ່ເພິ່ນ.

²⁴ອັບຣາຮາມອາຍຸໄດ້ເກົ້າສິບເກົ້າປີເມື່ອເພິ່ນເຮັດພິທີຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍອົງຄະຊາດ.²⁵ອິຊະມາເອນລູກຂອງເພິ່ນອາຍຸໄດ້ສິບສາມປີເມື່ອເຂົາເຂົ້າພິທີຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍອົງຄະຊາດ.²⁶ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນທັງອັບຣາຮາມ ແລະ ອິຊະມາເອນລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ.²⁷ຜູ້ຊາຍທັງຫມົດຂອງຄົວເຮືອນຂອງເພິ່ນ, ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດກັບເພິ່ນລວມທັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຊື້ມາຈາກຄົນຕ່າງຊາດດ້ວຍເງິນ.

18

¹ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ອັບຣາຮາມທີ່ຫມູ່ຕົ້ນໂອກຂອງມຳເຣ, ໃນເວລາອາກາດຮ້ອນຂອງວັນໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນນັ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູເຕັນ.²ເພິ່ນເງີຍຫນ້າຂຶ້ນ, ເບິ່ງດູ, ເພິ່ນເຫັນຜູ້ຊາຍສາມຄົນກຳລັງຢືນຢູ່ກົງກັນຂວ້າມກັບເພິ່ນ. ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ເຫັນພວກເຂົາ, ເພິ່ນໄດ້ແລ່ນຈາກປະຕູເຕັນໄປຕ້ອນຮັບພວກເຂົາ ແລະ ກົ້ມກາບລົງດິນ.

³ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນາຍທ່ານ, ຖ້າຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ໂປດປານໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ, ຂໍຢ່າໄດ້ຜ່ານໄປ ແລະ ປະຖິ້ມຜູ້ຮັບໃຊ້ພວກທ່ານ.⁴ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ໄດ້ນຳເອົານໍ້າມາລ້າງຕີນຂອງທ່ານ, ໃຫ້ທ່ານໄດ້ພັກຜ່ອນຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້.⁵ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍນຳເອົາອາຫານບາງຢ່າງເລັກນ້ອຍມາໃຫ້ທ່ານກິນ, ເພື່ອວ່າທ່ານຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ສົດຊື່ນຂຶ້ນຫລັງຈາກນັ້ນທ່ານຄ່ອຍເດີນທາງຕໍ່ໄປ. ເພາະທ່ານໄດ້ແວ່ມາຢ້ຽມຢາມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ." ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າເວົ້າເຖີດ."

⁶ແລ້ວອັບຣາຮາມຈຶ່ງຟ້າວເຂົ້າໄປຫາຊາຣາ, ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ໄວໆ, ຮີບໄປເອົາແປ້ງຢ່າງດີສາມຖັງນວດ, ແລະ ເຮັດເຂົ້າຈີ່."⁷ຈາກນັ້ນອັບຣາຮາມຟ້າວແລ່ນໄປຫາຝູງສັດ, ແລະ ນຳເອົາລູກງົວທີ່ຍັງອ່ອນທີ່ຕູ້ຍພີດີ, ມາໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້, ແລະ ເຂົາໄດ້ຮີບທີ່ຈະຈັດແຈ່ງເຮັດເປັນອາຫານ.⁸ເຂົາໄດ້ເອົາເນີຍ, ແລະ ນໍ້ານົມ ແລະ ຊີ້ນງົວທີ່ໄດ້ຈັດທຳໄວ້ແລ້ວ ແລະວາງອາຫານນັ້ນໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ. ແລະ ເຂົາໄດ້ຢືນຢູ່ຂ້າງພວກເພິ່ນໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກິນອາຫານ.

⁹ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, "ຊາຣາ ເມຍຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ?" ເພິ່ນຕອບວ່າ, "ນາງຢູ່ໃນຜ້າເຕັນ."¹⁰ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ແນ່ນອນແທ້ ເຮົາຈະກັບມາຫາເຈົ້າໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ແລະ ເບິ່ງເຖີດ, ຊາຣາເມຍຂອາເຈົ້າຈະມີລູກຊາຍ." ຊາຣາຢືນຟັງຢູ່ໃກ້ປະຕູເຂົ້າເຕັນຂ້າງຫລັງເພິ່ນ.

¹¹ຂະນະນັ້ນອັບຣາຮາມ ແລະຊາຣາຕ່າງກໍມີອາຍຸຫລາຍແລ້ວ, ແລະຊາຣາກໍມີອາຍຸຫລາຍເກີນກວ່າທີ່ຈະມີລູກໄດ້.¹²ດັ່ງນັ້ນຊາຣາຈຶ່ງຫົວຂວັນໃຫ້ກັບຕົນເອງ ແລະເວົ້າກັບຕົນເອງວ່າ, "ຫລັງຈາກທີ່ຂ້ອຍຫມົດແຮງແລ້ວ ແລະເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍກໍແກ່ແລ້ວ, ຂ້ອຍຍັງຈະມີຄວາມຍິນດີໃນເລື່ອງນີ້ອີກບໍ?"

¹³ພຣະຢາເວກໍຖາມອັບຣາຮາມວ່າ, "ເປັນຫຍັງຊາຣາຈຶ່ງຫົວຂວັນ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຈະມີລູກຄົນຫນຶ່ງແທ້ໆບໍ, ໃນເມື່ອຂ້ອຍແກ່ແລ້ວ"?¹⁴ມີຫຍັງແດ່ຍາກເກີນໄປສຳລັບພຣະຢາເວບໍ? ໃນເວລາທີ່ເຮົາໄດ້ກຳນົດໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ເຮົາຈະກັບມາຫາເຈົ້າ. ປະມານເວລານີ້ໃນປີຫນ້າຊາຣາຈະມີລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ."¹⁵ຊາຣາໄດ້ປະຕິເສດ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫົວຂວັນ." ເພາະນາງຢ້ານກົວ. ພຣະອົງຕອບວ່າ, "ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າໄດ້ຫົວຂວັນ."

¹⁶ຈາກນັ້ນພວກຜູ້ຊາຍໄດ້ລຸກຂຶ້ນເພື່ອທີ່ຈະຈາກໄປ ແລະ ຫລຽວລົງໄປທີ່ເມືອງໂຊໂດມ. ອັບຣາຮາມໄປກັບພວກເຂົາ.¹⁷ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຄວນບໍທີ່ເຮົາຈະປິດບັງອັບຣາຮາມໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຈະເຮັດນີ້.¹⁸ເພາະວ່າອັບຣາຮາມຈິງໆແລ້ວຈະເປັນຊົນຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະ ມີອຳນາດຫລາຍ ແລະ ຊົນຊາດທັງປວງຂອງແຜ່ນດິນຈະໄດ້ຮັບພອນເພາະເຂົາ.¹⁹ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ເລືອກເອົາລາວດັ່ງນັ້ນລາວຈະສັ່ງສອນລູກໆທັງຫລາຍຂອງລາວ ແລະ ຄົວເຮືອນຂອງລາວທີ່ຈະມາພາຍຫລັງລາວໃຫ້ຖືຮັກສາທາງຂອງພຣະຢາເວ, ເພື່ອກະທຳຄວາມຊອບທັມ ແລະຍຸຕິທັມ, ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈະໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບລາວແລ້ວນັ້ນ."

²⁰ຈາກນັ້ນພຣະຢາເວກໍບອກວ່າເພາະວ່າ, "ມີສຽງຮຽກຮ້ອງກ່າວໂທດເມືອງໂຊໂດມ ແລະເມືອງໂກໂມຣາຢ່າງຫນັກຫນ່ວງ, ແລະເພາະວ່າຄວາມບາບຂອງຊາວເມືອງນັ້ນຮ້າຍແຮງ,²¹ບັດນີ້ເຮົາຈະລົງໄປທີ່ນັ້ນ ແລະເບິ່ງຕາມສຽງຮຽກຮ້ອງກ່າວໂທດເມືອງນັ້ນທີ່ມາເຖິງເຮົາ, ເບິ່ງວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບຢ່າງນັ້ນ. ເປັນຄວາມຈິງ, ຫລືບໍ່ເຮົາກໍຈະຮູ້."

²²ດັ່ງນັ້ນພວກຜູ້ຊາຍໄດ້ໄປຈາກທີ່ນັ້ນ, ແລະມຸ່ງຫນ້າໄປສູ່ເມືອງໂຊໂດມ, ແຕ່ພຣະຢາເວຍັງຢູ່ກັບອັບຣາຮາມ.²³ຈາກນັ້ນອັບຣາຮາມໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະທູນຖາມວ່າ, "ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍລ້າງຄົນຊອບທັມພ້ອມກັບຄົນອະທັມບໍ?

²⁴ບາງທີອາດຈະມີຄົນຊອບທັມຫ້າສິບຄົນຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ. ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍເມືອງນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ລະເວັ້ນເມືອງນັ້ນເພາະຄົນຊອບທັມຫ້າສິບຄົນທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນບໍ?²⁵ຂໍໃຫ້ມັນຢູ່ຫ່າງໄກຈາກພຣະອົງ, ທີ່ຈະຊົງກະທຳສິ່ງນັ້ນ, ຄືການຂ້າຄົນຊອບທັມພ້ອມກັບຄົນອະທັມດັ່ງນັ້ນຄວນບໍ ທີ່ຄົນຊອບທັມຈະຖືກລົງໂທດແບບດຽວກັນກັບຄົນອະທັມ. ຂໍໃຫ້ມັນຢູ່ຫ່າງໄກຈາກພຣະອົງເຖີດ! ຜູ້ພິພາກສາຂອງແຜ່ນດິນທັງຫມົດຈະບໍ່ເຮັດສິ່ງໃດທີ່ຍຸຕິທັມບໍ?."²⁶ພຣະຢາເວໄດ້ຕອບວ່າ, "ຖ້າເຮົາພົບຄົນຊອບທັມຫ້າສິບຄົນທີ່ເມືອງ ໂຊໂດມເຮົາຈະລະເວັ້ນເມືອງນັ້ນທັງເມືອງ, ເພາະເຫັນແກ່ພວກເຂົາ."

²⁷ຂ້ານ້ອຍຂໍພຣະກາຣຸນາທີ່ຈະທູນຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍຈະເປັນພຽງຂີ້ຝຸ່ນ ແລະ ຂີ້ເຖົ່າວ່າ!²⁸ຖ້າຫາກມີຄົນຊອບທັມຫນ້ອຍກວ່າຫ້າສິບຄົນໄປຫ້າຄົນ ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍເມືອງທັງເມືອງເພາະຂາດໄປຫ້າຄົນນັ້ນບໍ?" ພຣະອົງຕອບວ່າ,"ເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍເມືອງນັ້ນ, ຖ້າພົບຄົນຊອບທັມສີ່ສິບຫ້າຄົນທີ່ນັ້ນ."

²⁹ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບພຣະອົງອີກວ່າ, ແລະໄດ້ທູນວ່າ, "ແລະຖ້າພົບພຽງສີ່ສິບຄົນເທົ່ານັ້ນເດ." ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຕອບວ່າ,"ເຮົາກໍຈະບໍ່ທຳລາຍ ເມືອງນັ້ນເພາະເຫັນແກ່ສີ່ສິບຄົນນັ້ນ."³⁰ເພິ່ນໄດ້ທູນວ່າ," ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂໍພຣະກາຣຸນາຢ່າຊົງໂກດຮ້າຍເລີຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍຖາມອີກວ່າບາງເທື່ອອາດຈະພົບສາມສິບຄົນທີ່ນັ້ນ." ພຣະອົງຕອບວ່າ,"ເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍເມືອງນັ້ນ ຖ້າເຮົາພົບສາມສິບຄົນທີ່ນັ້ນ."³¹ເຂົາໄດ້ທູນຖາມວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດຂ້ານ້ອຍຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍພຣະອົງໂຜດຍົກໂທດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທີ່ຈະທູນຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ. "ຖ້າວ່າມີພຽງຊາວຄົນທີ່ນັ້ນ" ພຣະອົງຕອບວ່າ,"ເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍເມືອງນັ້ນ ເພາະເຫັນແກ່ຊາວຄົນນັ້ນ."

³²ເພິ່ນໄດ້ທູນວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂໍ ພຣະກາຣຸນາຢ່າຟ້າວໂກດຮ້າຍເລີຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍຖາມພຣະອົງອີກຄັ້ງນີ້ເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ບາງທີອາດຈະພົບສິບຄົນທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຕອບວ່າ," ເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍເມືອງນັ້ນ ເພາະເຫັນແກ່ສິບຄົນນັ້ນ."³³ພຣະຢາເວໄດ້ສະເດັດໄປທັນທີທີ່ເມື່ອພຣະອົງສິ້ນສຸດການສົນທະນາກັບອັບຣາຮາມ, ແລະ ອັບຣາຮາມກໍໄດ້ກັບຄືນໄປສູ່ ທີ່ພັກ.

19

¹ທູດສະຫວັນສອງຕົນໄດ້ມາເຖິງເມືອງ ໂຊໂດມໃນຕອນຄໍ່າ, ຂະນະທີ່ໂລດກຳລັງນັ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູເມືອງໂຊໂດມ. ໂລດໄດ້ເຫັນພວກເຂົາ, ຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນອອກໄປຕ້ອນຮັບພວກເຂົາ, ແລະ ໄດ້ໂນ້ມຕົວລົງຫນ້າຈຸພື້ນດິນ.²ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ກະຣຸນາເທາະເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍເຊີນທ່ານແວ່ເຂົ້າໄປໃນບ້ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານພັກຄ້າງຄືນ, ແລະ ລ້າງຕີນຂອງທ່ານ. ຈາກນັ້ນທ່ານສາມາດຕື່ນຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ເດີນທາງໄປຕໍ່." ແຕ່ພວກເພິ່ນຕອບວ່າ, "ບໍ່ດອກເຮົາຈະພັກຄ້າງຄືນທີ່ສີ່ແຍກຂອງເມືອງ."³ແຕ່ເຂົາພະຍາຍາມສືບຕໍ່ຂໍຮ້ອງຫລາຍຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນພວກເພິ່ນຈິ່ງໄປກັບເຂົາ, ແລະ ເຂົ້າໄປໃນທີ່ບ້ານຂອງໂລດ. ເຂົາໄດ້ຈັດແຈ່ງເຂົ້າປາອາຫານ ແລະ ປີ້ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ, ແລະພວກເພິ່ນກໍພາກັນຮັບກິນ.

⁴ແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະນອນລົງ, ພວກຜູ້ຊາຍຂອງເມືອງນັ້ນ, ພວກຜູ້ຊາຍຂອງເມືອງໂຊໂດມ, ໄດ້ມາອ້ອມບ້ານນັ້ນໄວ້, ທັງຄົນຫນຸ່ມ ແລະຄົນແກ່ຜູ້ຊາຍທັງຫມົດ, ຈາກທຸກຊອກທຸກບ່ອນຂອງເມືອງນັ້ນ.⁵ພວກເຂົາຮ້ອງຫາໂລດ, ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາຫາເຈົ້າຄືນນີ້ຢູ່ໃສ? ຈົ່ງນຳພວກເຂົາອອກມາໃຫ້ພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະຫລັບນອນກັບພວກເຂົາ."

⁶ໂລດຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປນອກປະຕູໄປຫາພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ປິດປະຕູຫລັງຈາກທີ່ເຂົາອອກໄປແລ້ວ.⁷ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເຮົາຂໍຮ້ອງພວກທ່ານ, ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາຢ່າເຮັດເລື່ອງຊົ່ວຊ້າຢ່າງນັ້ນເລີຍ.⁸ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາມີລູກສາວສອງຄົນຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍຫລັບນອນກັບຜູ້ຊາຍຄົນໃດມາກ່ອນ. ເຮົາຂໍຮ້ອງທ່ານ, ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາອອກມາໃຫ້ພວກທ່ານຈະເຮັດສິ່ງໃດກັບພວກເຂົາກໍແລ້ວແຕ່ພວກທ່ານ. ພຽງແຕ່ຢ່າເຮັດສິ່ງໃດກັບຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານີ້, ເພາະວ່າພວກເພິ່ນເປັນແຂກໄດ້ມາຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມເງົາຫລັງຄາບ້ານຂອງເຮົາ."

⁹ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ຈົ່ງຖອຍໄປ!" ພວກເຂົາເວົ້າອີກດ້ວຍວ່າ, "ຄົນນີ້ມາທີ່ນີ້ເພື່ອຈະອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້ເຫມືອນຄົນຕ່າງຊາດຄົນຫນຶ່ງ, ແຕ່ບັດນີ້ເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ພິພາກສາເຮົາ! ບັດນີ້ພວກເຮົາຈະຈັດການຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍກັບໂຕເຈົ້າຫນັກກວ່າເຮັດກັບພວກເຂົາ." ພວກເຂົາໄດ້ຊຸກຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ, ຢ່າງແຮງຄືສູ້ກັບໂລດ, ແລະ ເຂົ້າມາໃກ້ເພື່ອທີ່ຈະທຸບປະຕູບ້ານລົງ.

¹⁰ແຕ່ພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນໄດ້ຍື່ນມືອອກໄປດຶງເອົາໂລດເຂົ້າມາໃນບ້ານ ແລະ ອັດປະຕູໄວ້.¹¹ຈາກນັ້ນພວກແຂກຂອງໂລດໄດ້ຈູ່ໂຈມຢ່າງທີ່ບໍ່ສາມາດຫລຽວເຫັນໄດ້ຕໍ່ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ຢູ່ນອກປະຕູບ້ານທັງຄົນຫນຸ່ມ, ແລະຄົນແກ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງອ່ອນແຮງລົງ. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ພະຍາຍາມເຂົ້າມາທີ່ປະຕູບ້ານ.

¹²ແລ້ວພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນໄດ້ບອກກັບໂລດວ່າ, "ເຈົ້າມີໃຜທີ່ຢູ່ທີ່ນີ້ອີກບໍ? ລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວທັງຫລາຍ, ລູກເຂີຍທັງຫລາຍ ແລະ ໃຜກໍຕາມທີ່ເຈົ້າມີໃນເມືອງນີ້, ຈົ່ງພາພວກເຂົາອອກຈາກເມືອງນີ້.¹³ເພາະວ່າເຮົາຈະທຳລາຍສະຖານທີ່ນີ້, ເພາະວ່າການຮຽກຮ້ອງກ່າວຫາເລື່ອງນີ້ດັງໄປເຖິງພຣະພັກພຣະຢາເວ ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຊົງໃຊ້ພວກເຮົາມາທຳລາຍເມືອງນີ້."

¹⁴ໂລດໄດ້ອອກໄປເວົ້າກັບຄູ່ຫມັ້ນຂອງລູກສາວເຂົາ, ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ສັນຍາວ່າຈະແຕ່ງງານກັບລູກສາວທັງຫລາຍຂອງຕົນວ່າ, "ຈົ່ງຫນີອອກຈາກເມືອງນີ້ໄວໆ, ເພາະພຣະຢາເວກຳລັງຈະຊົງທຳລາຍເມືອງນີ້." ແຕ່ພວກເຂົາລູກເຂີຍຂອງເຂົາ ເຂົາຄິດວ່າເວົ້າຫລິ້ນ.¹⁵ເມື່ອໃກ້ຈະຮຸ່ງເຊົ້າເຫລົ່າທູດສະຫວັນ, ໄດ້ເລັ່ງໂລດກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປເຖີດ, ນຳເອົາເມຍຂອງເຈົ້າກັບລູກສາວສອງຄົນທີ່ຢູ່ທີ່ນີ້, ເພື່ອທີ່ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍໄປກັບການລົງໂທດເມືອງນີ້."

¹⁶ແຕ່ຍັງສົງໄສພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນຈຶ່ງດຶງມືລາວ, ແລະ ມືຂອງເມຍ, ແລະ ມືລູກສາວທັງສອງຂອງເຂົາເພາະວ່າພຣະຢາເວຊົງພຣະກາຣຸນາຕໍ່ລາວ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາພວກເພິ່ນອອກໄປນອກເມືອງ.¹⁷ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົາທັງຫລາຍອອກມາ, ຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງຟ້າວຫນີໄປເພື່ອເອົາຊີວິດລອດ! ຢ່າຫລຽວຄືນຫລັງ, ຫລືຢຸດພັກທີ່ໃດໃນທີ່ຮາບນັ້ນ. ຈົ່ງຫນີໄປເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍເພື່ອທີ່ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກກວດລ້າງ."

¹⁸ໂລດໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຢ່າເລີຍກາຣຸນາເທາະ!¹⁹ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, ໄດ້ເປັນທີ່ໂປດປານໃນສາຍຕາຂອງທ່ານແລ້ວ, ແລະ ທ່ານໄດ້ສຳແດງຄວາມເມດຕາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ຂ້ານ້ອຍໃນການຊ່ວຍຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດຫນີໄປຍັງພູເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ທັນເພາະພັຍພິບັດຈະເຖິງຂ້ານ້ອຍເສຍກ່ອນ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈະຕາຍ.²⁰ເບິ່ງເຖີດ, ເມືອງນັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນຢູ່ໃກ້ພໍທີ່ຈະຫນີໄປທີ່ນັ້ນ, ແລະ ເປັນເມືອງນ້ອຍໆ. ກາຣຸນາ, ອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຫນີໄປທີ່ນັ້ນສາ. (ບໍ່ແມ່ນເມືອງນ້ອຍໆບໍ?), ແລະ ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຈະປອດພັຍ."

²¹ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບທ່ານວ່າ, "ຕົກລົງ, ເຮົາຍອມຮັບຄຳຮ້ອງຂໍນີ້ດ້ວຍ, ທີ່ເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍເມືອງທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ.²²ຮີບໄວໆເຖີດ! ຈົ່ງຫນີໄປທີ່ນັ້ນ, ເພາະເຮົາຈະບໍ່ສາມາດເຮັດອັນໃດໄດ້ ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະໄປເຖິງທີ່ນັ້ນ." ສະນັ້ນເມືອງນີ້ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າໂຊອາ.

²³ເມື່ອໂລດໄປເຖິງເມືອງໂຊອາ ຕາເວັນກໍກຳລັງຂຶ້ນ.²⁴ຈາກນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ສົ່ງໃຫ້ໄຟ ແລະ ມາດມາຈາກທ້ອງຟ້າລົງມາເຫນືອເມືອງໂຊໂດມ ແລະ ໂກໂມຣາ.²⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະ ທີ່ຮາບທັງໝົດ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດ ແລະ ພືດພັນຕ່າງໆທີ່ເຕີບໂຕຈາກພື້ນດິນ.

²⁶ແຕ່ເມຍຂອງໂລດ, ທີ່ຢູ່ຂ້າງຫລັງໄດ້ຫລຽວຄືນຫລັງ, ແລະ ນາງໄດ້ກາຍເປັນເສົາເກືອ.²⁷ອັບຣາຮາມໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ ແລະ ໄດ້ໄປບ່ອນທີ່ເພິ່ນໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.²⁸ເພິ່ນໄດ້ຫລຽວລົງໄປເບິ່ງເມືອງໂຊໂດມ ແລະ ເມືອງໂກໂມຣາ ແລະແຜ່ນດິນທີ່ຮາບນັ້ນທັງຫມົດ. ເພິ່ນໄດ້ຫລຽວເບິ່ງເຫັນຄວັນພຸ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ, ເຫມືອນຄວັນຂອງເຕົາເຜົາ.

²⁹ດັ່ງນັ້ນເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ທຳລາຍເມືອງທັງຫລາຍຂອງທີ່ຮາບ, ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ລະນຶກເຖິງອັບຣາຮາມ. ພຣະອົງຊົງໄດ້ສົ່ງໂລດອອກໄປພົ້ນຈາກການທຳລາຍລ້າງເມື່ອພຣະອົງຊົງໄດ້ທຳລາຍເມືອງທັງຫລາຍທີ່ໂລດອາໄສຢູ່.

³⁰ໂລດຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປຈາກເມືອງໂຊອາ ໄປອາໄສຢູ່ເທິງພູເຂົາກັບລູກສາວທັງສອງ, ເພາະເຂົາຢ້ານກົວທີ່ຈະອາໄສຢູ່ທີ່ເມືອງໂຊອາ. ເຫດນີ້ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໄປອາໄສຢູ່ໃນຖໍ້າ, ເຂົາ ແລະ ລູກສາວທັງສອງຄົນ.

³¹ລູກສາວຜູ້ເອື້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບນ້ອງສາວວ່າ, "ພໍ່ຂອງພວກເຮົາອາຍຸຫລາຍແລ້ວ, ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ຊາຍຄົນໃດທີ່ຈະມາຫລັບນອນກັບເຮົາຕາມທຳນຽມປະເພນີຂອງໂລກ.³²ມາເທາະ, ໃຫ້ເຮົາຊັກຊວນພໍ່ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຈົນເມົາ, ແລະ ເຮົາຈະໄດ້ນອນນຳເພິ່ນ, ເພື່ອທີ່ຈະຂະຫຍາຍເຊື້ອສາຍຂອງພໍ່ເຮົາ."³³ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໃຫ້ພໍ່ຂອງພວກເຂົາດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນໃນຄືນນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ລູກສາວກົກໄດ້ເຂົ້າໄປນອນນຳພໍ່ຂອງຕົນ, ເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່ານາງໄດ້ເຂົ້າມານອນເມື່ອໃດ, ຫລື ນາງໄດ້ລຸກອອກໄປເມື່ອໃດ.

³⁴ມື້ຕໍ່ມາຜູ້ເອື້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບນ້ອງສາວວ່າ, "ຈົ່ງຟັງ, ມື້ຄືນນີ້ຂ້ອຍໄດ້ນອນນຳພໍ່ແລ້ວ. ໃຫ້ເຮົາຊັກຊວນເພິ່ນດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນອີກຄືນມື້ນີ້, ແລະ ເຈົ້າຄວນເຂົ້າໄປ ແລະ ນອນນຳເພິ່ນ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈະຂະຫຍາຍເຊື້ອສາຍຂອງພໍ່."³⁵ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໃຫ້ພໍ່ຂອງພວກເຂົາດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນໃນຄືນນັ້ນດ້ວຍ, ແລະ ລູກສາວຄົນນ້ອງ ກໍໄດ້ເຂົ້າໄປນອນນຳພໍ່ຂອງຕົນ. ເພິ່ນບໍ່ຮູ້ວ່ານາງໄດ້ເຂົ້າມານອນເມື່ອໃດ, ຫລື ນາງໄດ້ລຸກໄປເມື່ອໃດ.

³⁶ນີ້ແຫລະ ລູກສາວທັງສອງຂອງໂລດ ຈຶ່ງພາກັນຕັ້ງທ້ອງໂດຍພໍ່ຂອງພວກເຂົາ.³⁷ຜູ້ເປັນເອື້ອຍໄດ້ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ, ແລະໄດ້ຕັ້ງຊື່ ເຂົາວ່າໂມອາບ. ລາວໄດ້ເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງຊາວໂມອາບຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.³⁸ສຳລັບລູກສາວຄົນນ້ອງນາງກໍໄດ້ລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ, ແລະໄດ້ຕັ້ງຊື່ເຂົາວ່າ ເບນນຳມີ. ລາວໄດ້ເປັນ ບັນພະບຸຣຸດ ຂອງຊາວອຳໂມນມາຈົນເຖິງ ທຸກວັນນີ້.

20

¹ອັບຣາຮາມໄດ້ເດີນທາງຈາກທີ່ນັ້ນໄປຍັງແຜ່ນດິນເນເກບ, ແລະ ໄດ້ອາໄສຢູ່ລະຫວ່າງເມືອງກາເດັດ ກັບເມືອງຊູເຣ. ເຂົາໄດ້ເປັນຄົນຕ່າງຊາດອາໄສຢູ່ທີ່ເມືອງເກຣາກ.²ອັບຣາຮາມໄດ້ເວົ້າກຽ່ວກັບຊາຣາເມຍຂອງຕົນວ່າ, "ນາງເປັນນ້ອງສາວ." ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າອາບີເມເຫລັກ ກະສັດເມືອງ ເກຣາກ ຊົງໄດ້ສົ່ງຜູ້ຊາຍຂອງພະອົງມາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນຳຊາຣາໄປ.³ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ສະເດັດມາຫາອາບີເມເຫລັກໃນຄວາມຝັນໃນຄືນນັ້ນ, ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ຕາຍແລ້ວເພາະຜູ້ຍິງ, ຜູ້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ເອົາມານັ້ນນາງມີຜົວແລ້ວ."

⁴ຂະນະນັ້ນອາບີເມເຫລັກຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃກ້ນາງ ແລະ ພະອົງຈຶ່ງທູນວ່າ, "ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະຊົງປະຫານປະຊາຊົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດບໍ?⁵ເຂົາເອງບໍ່ແມ່ນບໍທີ່ບອກກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ນາງເປັນນ້ອງສາວຂອງລາວ. ແລະ ຕົວນາງເອງກໍໄດ້ເວົ້າວ່າເຂົາຄືອ້າຍຂອງລາວ.' ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ມືບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດຫຍັງເລີຍ."

⁶ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຕອບແກ່ເພິ່ນທາງຄວາມຝັນວ່າ, "ຖືກຕ້ອງ, ເຮົາຮູ້ດີວ່າເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ດ້ວຍ ຄວາມຊື່ສັດຈາກໃຈຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ປ້ອງກັນເຈົ້າຈາກການເຮັດບາບຕໍ່ຕ້ານເຮົາດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນເຮົາ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າແຕະຕ້ອງນາງ.⁷ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຄືນເມຍຂອງລາວໄປ, ເພາະວ່າເຂົາເປັນຜູ້ທຳນວາຍ, ແລະ ລາວຈະອະທິຖານສຳລັບເຈົ້າ, ເພື່ອເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຄືນນາງໄປ, ຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າເຈົ້າ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດ ທີ່ເປັນຂອງເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ."

⁸ອາບີເມເຫລັກຕື່ນນອນແຕ່ເຊົ້າໆ ແລະ ຊົງໄດ້ເອີ້ນຂ້າຣາຊການທັງຫມົດ. ຂອງຕົນເຂົ້າມາຫາ ແລະ ຊົງໄດ້ບອກເຖິງສິ່ງເລົ່ານີ້ທັງຫມົດແກ່ພວກເຂົາຟັງ, ແລະ ພວກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍກໍຢ້ານກົວ.⁹ຈາກນັ້ນເຈົ້າອາບີເມເຫລັກຊົງໄດ້ເອີ້ນອັບຣາຮາມເຂົ້າມາເຝົ້າ ແລະ ຖາມກັບເຂົາວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້ກັບເຮົາ? ເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າຢ່າງໃດ ເຈົ້າໄດ້ນຳຄວາມບາບທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ມາເທິງເຮົາ ແລະ ອານາຈັກຂອງເຮົາ? ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຕໍ່ເຮົາໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນເຮັດ."

¹⁰ອາບີເມເຫລັກໄດ້ກ່າວກັບອັບຣາຮາມວ່າ, "ແມ່ນຫຍັງ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຮັດສິ່ງນີ້?"¹¹ອັບຣາຮາມຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄິດວ່າແນ່ນອນ, ໃນສະຖານທີ່ນີ້ຄົງຈະບໍ່ມີໃຜຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາອາດສັງຫານຂ້ານ້ອຍເພາະເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹²ນອກຈາກນັ້ນ, ຄວາມເປັນຈິງແລ້ວນາງເປັນນ້ອງສາວຂອງຂ້ານ້ອຍ, ນາງເປັນລູກສາວຂອງພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນລູກສາວຂອງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ນາງກໍໄດ້ກາຍມາເປັນເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹³ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອອກຫນີອອກຈາກບ້ານຂອງພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ເດີນທາງຈາກທີ່ຫນຶ່ງໄປຍັງອີກທີ່ຫນຶ່ງ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, ເຈົ້າຕ້ອງສະແດງເຖິງຄວາມສັດຊື່ນີ້ເຊັ່ນເມຍຂອງຂ້ອຍ, ຄືໃນທຸກບ່ອນທີ່ເຮົາຈະໄປໃຫ້ເວົ້າເຖິງຂ້ອຍວ່າ, "ຂ້ອຍເປັນອ້າຍຂອງເຈົ້າ.""¹⁴ຝູງງົວ, ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍຍິງຈຳນວນຫນຶ່ງ, ແລະ ມອບພວກເຂົາໃຫ້ອັບຣາຮາມ. ຈາກນັ້ນພະອົງຊົງໄດ້ຄືນຊາຣາ, ເມຍຂອງອັບຣາຮາມໃຫ້ກັບເຂົາ.

¹⁵ເຈົ້າອາບີເມເຫລັກໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ດິນແດນຂອງເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າແລ້ວ. ຈົ່ງເລືອກເອົາຢຸ່ບ່ອນໃດກໍໄດ້ຕາມທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ."¹⁶ສ່ວນຊາຣາພະອົງກ່າວວ່າ, "ນີ້ແຫລະ, ເຮົາເອົາເງິນຫນຶ່ງພັນຫລຽນໃຫ້ອ້າຍຂອງເຈົ້າ. ເປັນຂໍ້ພິສູດເຈົ້າທ່າມກາງສາຍຕາຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງ, ເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ."

¹⁷ຈາກນັ້ນ ອັບຣາຮາມໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ອາບີເມເຫລັກ, ເມຍຂອງເຂົາ, ແລະ ຂ້າທາດຜູ້ຍິງຂອງເຂົາດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງສາມາດມີລູກໄດ້.¹⁸ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຍິງທັງຫມົດໃນຄົວເຮືອນຂອງອາບີເມເຫລັກເປັນຫມັນຢ່າງສົມບູນ, ເພາະເລື່ອງຂອງຊາຣາ, ເມຍຂອງອັບຣາຮາມ.

21

¹ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ຊາຣາດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າພຣະອົງຈະຊົງກະທຳ, ແລະ ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ເຮັດແກ່ຊາຣາເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ສັນຍາໄວ້.²ຊາຣາໄດ້ຕັ້ງທ້ອງ ແລະ ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ ເມື່ອເພິ່ນເຖົ້າແກ່ແລ້ວ, ໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ເພິ່ນແລ້ວນັ້ນ.³ອັບຣາຮາມໄດ້ຕັ້ງຊື່ລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ລູກຄົນດຽວທີ່ໄດ້ເກີດມາໃຫ້ເຂົາຜູ້ທີ່ຊາຣາໄດ້ໃຫ້ເຂົາເກີດມາແກ່ເພິ່ນຄື: ອີຊາກ.⁴ອັບຣາຮາມໄດ້ເຮັດພິທີຕັດລູກຊາຍຂອງເພິ່ນຄືອີຊາກເມື່ອເຂົາອາຍຸໄດ້ແປດວັນ, ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມີພຣະບັນຊາ.

⁵ອັບຣາຮາມມີອາຍຸໄດ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍປີເມື່ອລູກຊາຍຂອງເຂົາຄືອີຊາກໄດ້ເກີດມາໃຫ້ເຂົາ.⁶ຊາຣາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍປິຕິຍິນດີມີສຽງຫົວ; ນັ້ນຄືທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ກໍຈະຫົວເລາະນຳຂ້ອຍ."⁷ນາງຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າອີກດ້ວຍວ່າ, "ໃຜຄວນຈະເວົ້າກັບອັບຣາຮາມວ່າ ຊາຣາມີລູກເພື່ອນາງໄດ້ດູແລ, ແລະ ຂ້ອຍຍັງໃຫ້ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງແກ່ລາວເມື່ອເຖົ້າແກ່ແລ້ວ!"

⁸ເດັກຄົນນັ້ນໄດ້ຈະເລີນເຕີບໂຕ, ແລະ ໄດ້ເຊົານົມ, ແລະ ອັບຣາຮາມໄດ້ຈັດງານກິນລ້ຽງຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ່ອີຊາກຢ່ານົມ.⁹ເມື່ອຊາຣາໄດ້ເຫັນລູກຊາຍຂອງຮາກາຊາວອີຢິບ, ຜູ້ຊຶ່ງນາງໄດ້ເກີດໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ, ກຳລັງເຢາະເຢີ້ຍ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບອັບຣາຮາມວ່າ, "ຈົ່ງສົ່ງຄົນຮັບໃຊ້ຍິງຜູ້ນີ້ ແລະ ລູກຊາຍຂອງນາງຫນີໄປສາ. ເພາະລູກຊາຍຂອງນາງທາດຄົນນີ້ຈະບໍ່ເປັນຜູ້ສືບທອດມໍຣະດົກກັບລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ, ກັບອີຊາກ."¹¹ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ອັບຣາຮາມເປັນທຸກໃຈຫລາຍ ເພາະລູກຊາຍຂອງເພິ່ນຄືກັນ.

¹²ແຕ່ພຣະເຈົ້າກ່າວແກ່ອັບຣາຮາມວ່າ, "ຢ່າອຸກໃຈເພາະເດັກຄົນນັ້ນເລີຍ, ແລະ ເພາະຄົນຮັບໃຊ້ຍິງຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງຟັງຄຳຂອງນາງໃນທຸກສິ່ງທີ່ນາງເວົ້າແກ່ເຈົ້າໃນເລື່ອງນີ້, ເພາະໂດຍທາງອີຊາກເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະມີຊື່ສຽງ.¹³ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລູກຊາຍຂອງຍິງຮັບໃຊ້ຄົນນັ້ນເປັນປະເທດຫນຶ່ງດ້ວຍ, ເພາະວ່າລາວກໍເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ."

¹⁴ອັບຣາຮາມໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ, ເອົາເຂົ້າຈີ່ ແລະ ນໍ້າຫນຶ່ງຖົງຫນັງ, ແລະ ມອບໃຫ້ແກ່ຮາກາ. ວາງເທິງໄລ່ຂອງນາງ. ເພິ່ນໄດ້ເອົາເດັກນ້ອຍເຈ່ຍໃສ່ຫລັງໃຫ້ນາງ ແລະ ສົ່ງນາງໄປ. ນາງໄດ້ຈາກໄປ ແລະເດີນໄປຢ່າງບໍ່ມີຈຸດມຸ່ງຫມາຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເບເອນເຊບາ.¹⁵ເມື່ອນໍ້າໃນຖົງຫນັງຫມົດ, ນາງຈຶ່ງປະເດັກໄວ້ຢູ່ໃຕ້ພຸ່ມໄມ້ແຫ່ງຫນຶ່ງ.¹⁶ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ໄປ, ແລະ ນັ່ງລົງບໍ່ໄກໄປຈາກເຂົາ, ໄລຍະໄກປະມານລູກທະນູຕົກ. ເພາະນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ຂ້ອຍຫລຽວເບິ່ງຄວາມຕາຍຂອງເດັກນັ້ນ." ເມື່ອນາງໄດ້ນັ່ງທີ່ນັ້ນກົງກັນຂວ້າມກັບເຂົາ, ນາງໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງຮ້ອງໄຫ້ຂຶ້ນ.

¹⁷ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ຍິນສຽງຂອງເດັກນັ້ນ, ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເອີ້ນ, ຮາກາຈາກທ້ອງຟ້າ, ແລະເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ເຈົ້າມີຄວາມເດືອດຮ້ອນຫຍັງ? ຢ່າຢ້ານກົວເລີຍ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງເດັກນັ້ນເຂົາຢູ່ໃສ.¹⁸ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ,ຍົກເດັກນັ້ນຂຶ້ນ, ແລະໃຫ້ກຳລັງໃຈເຂົາ, ເພາະວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນຊົນຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຊົນຊາດຫນຶ່ງ."

¹⁹ຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ເປີດຕາຂອງນາງ, ແລະນາງໄດ້ເຫັນນໍ້າສ້າງ. ນາງຈຶ່ງໄປຕັກເອົານໍ້າຈົນເຕັມຖົງຫນັງ, ແລະເອົາມາໃຫ້ລູກຊາຍດື່ມ.²⁰ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທັບຢູ່ນຳເດັກນັ້ນຈົນເຂົາຈະເລີນເຕີບໂຕຂຶ້ນ, ເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລະກາຍເປັນມືທະນູ.²¹ເຂົາອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານປາຣານ, ແລະແມ່ຂອງເຂົາໄດ້ຫາເມຍຈາກປະເທດອີຢິບມາໃຫ້ເຂົາ.

²²ແລະໃນເວລານັ້ນ ທີ່ອາບີເມເຫລັກ ແລະຟິໂກນແມ່ທັບຂອງເພິ່ນໄດ້ກ່າວກັບອັບຣາຮາມ ແລະເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າ. ໃນທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດ.²³ສະນັ້ນ ບັດນີ້ຈົ່ງປະຕິຍານຕໍ່ເຮົາໃນທີ່ນີ້ໂດຍພຣະເຈົ້າທີ່ ເຈົ້າຈະບໍ່ປະພຶດຢ່າງຜິດໆກັບເຮົາ, ຫລືກັບລູກຫລານຂອງເຮົາ, ຫລືກັບເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຮົາ. ເຮົາສັດຊື່ຕໍ່ເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງສະແດງແກ່ເຮົາ ແລະແກ່ດິນແດນຊຶ່ງເຈົ້າກຳລັງອາໄສຢູ່ນີ້. ເຫມືອນພັນທະສັນຍາທີ່ສັດຊື່ທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງຕໍ່ເຈົ້າ."²⁴ອັບຣາຮາມຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຂໍປະຕິຍານ."

²⁵ອັບຣາຮາມຍັງໄດ້ເວົ້າກັບອາບີເມເຫລັກເຖິງເລື່ອງນໍ້າສ້າງ ທີ່ຂ້າຣາຊການຂອງອາບີເມເຫລັກໄດ້ຢຶດໄປຈາກເພິ່ນນັ້ນ.²⁶ອາບີເມເຫລັກໄດ້ຕອບວ່າ, "ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກ ວ່າໃຜໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ບອກເຮົາມາກ່ອນຫນ້ານີ້, ເຮົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ມາກ່ອນຈົນເຖິງວັນນີ້."²⁷ດັ່ງນັ້ນອັບຣາຮາມກໍໄດ້ເອົາແກະ, ແລະງົວບາງໂຕມອບໃຫ້ອາບີເມເຫລັກ, ແລະຊາຍທັງສອງໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັນ.

²⁸ຈາກນັ້ນອັບຣາຮາມໄດ້ແຍກເອົາລູກແກະໂຕແມ່ເຈັດໂຕ ອອກມາຈາກຝູງແກະຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້.²⁹ອາບີເມເຫລັກໄດ້ຖາມແກ່ອັບຣາຮາມວ່າ, "ລູກແກະໂຕແມ່ເຈັດໂຕເຫລົ່ານີ້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຈັດແຍກຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້ມີຄວາມຫມາຍແນວໃດ?"³⁰ເຂົາໄດ້ທູນຕອບວ່າ, "ລູກແກະໂຕແມ່ເຈັດໂຕເຫລົ່ານີ້ ພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບຈາກມືຂອງຂ້ານ້ອຍ, ນີ້ແຫລະຈະເປັນພະຍານສຳລັບຂ້ານ້ອຍ, ວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຂຸດນໍ້າສ້າງນີ້."

³¹ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ເບຍເອເຊບາ, ເພາະວ່າພວກເຂົາທັງສອງຝ່າຍໄດ້ປະຕິຍານກັນທີ່ນັ້ນ.³²ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັນທີ່ ເບຍເອເຊບາ, ແລະຈາກນັ້ນອາບີເມເຫລັກ, ແລະຟິໂກນແມ່ທັບຂອງເພິ່ນ, ໄດ້ກັບໄປຍັງດິນແດນຊາວຟີລິດສະຕິນ.

³³ອັບຣາຮາມໄດ້ປູກຕົ້ນສົນຫມອກ ໄວ້ທີ່ເບຍເອເຊບາ. ທີ່ນັ້ນເຂົາໄດ້ນະມັດສະການພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້ານິຣັນດອນ.³⁴ອັບຣາຮາມຍັງຄົງໄດ້ເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນຂອງຟີລິດສະຕິນເປັນເວລາຫລາຍວັນ.

22

¹ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ທົດລອງອັບຣາຮາມ. ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, "ອັບຣາຮາມເອີຍ!" ແລະອັບຣາຮາມກໍຕອບວ່າ, "ໂດຍ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້."²ຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າບອກວ່າ, "ຈົ່ງນຳລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ຄືລູກຊາຍພຽງຄົນດຽວຂອງເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຈົ້າຮັກຄືອີຊາກ, ແລະ ໄປທີ່ແຄວ້ນໂມຣິຢາ. ຖວາຍເຂົາທີ່ນັ້ນເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາເທິງພູເຂົາລູກຫນຶ່ງທີ່ນັ້ນ, ຊຶ່ງເຮົາຈະບອກແກ່ເຈົ້າ."³ອັບຣາຮາມຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດ, ຜູກອານລໍຂອງເຂົາ, ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້ສອງຄົນໄປກັບເພິ່ນດ້ວຍ, ພອ້ມກັບອີຊາກລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ. ເພິິ່ນໄດ້ຕັດໄມ້ຟືນສຳລັບການເຜົາເຄື່ອງບູຊາ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເລີ້ມຕົ້ນການເດີນທາງຂອງເພິ່ນໄປຍັງບ່ອນທີ່ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ບອກແກ່ເພິ່ນນັ້ນ.

⁴ໃນວັນທີສາມ ອັບຣາຮາມໄດ້ຫລຽວຂຶ້ນໄປ ແລະໄດ້ເຫັນບ່ອນນັ້ນຢູ່ແຕ່ໄກ.⁵ອັບຣາຮາມໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນວ່າ, "ຈົ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ກັບລໍນັ້ນ, ແລະ ເຮົາກັບລູກຈະໄປທີ່ນັ້ນ. ເຮົາຈະຂຶ້ນໄປນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈະກັບມາຫາພວກເຈົ້າ."⁶ຈາກນັ້ນອັບຣາຮາມໄດ້ເອົາຟືນສຳລັບເຜົາເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ອີຊາກແບກຂຶ້ນໄປ. ເພິ່ນຖືໄຟ ແລະ ມີດໃນມືຂອງເພິ່ນເອງ; ແລະ ພວກເພິ່ນທັງສອງໄດ້ໄປດ້ວຍກັນ.

⁷ອີຊາກໄດ້ເວົ້າກັບອັບຣາຮາມພໍ່ຂອງເຂົາວ່າ, "ພໍ່ເອີຍ" ພໍ່ຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ເຮົາຢູ່ນີ້ ລູກເອີຍ " ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ທີ່ນີ້ມີໄຟ ແລະໄມ້ຟືນ, ແຕ່ລູກແກະທີ່ຈະເຜົາບູຊານັ້ນຢູ່ໃສ?"⁸ອັບຣາຮາມຕອບວ່າ, "ລູກເອີຍ ພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງເອງຈະຈັດຕຽມລູກແກະສຳລັບການເຜົາບູຊາເອງ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງສອງ, ຈຶ່ງອອກໄປດ້ວຍກັນ.

⁹ເມື່ອພວກເພິ່ນມາຮອດບ່ອນທີ່ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກແກ່ເພິ່ນນັ້ນ, ອັບຣາຮາມໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາຂຶ້ນທີ່ນັ້ນ ແລະວາງຟືນເທິງແທ່ນນັ້ນ. ຈາກນັ້ນເພິ່ນໄດ້ມັດ ອີຊາກ, ລູກຊາຍຂອງຕົນ ແລະວາງເຂົາເທິງແທ່ນບູຊາເທິງກອງຟືນ.¹⁰ອັບຣາຮາມໄດ້ຍື່ນມືຂອງເຂົາອອກ ຈັບເອົາມີດເພື່ອຈະຂ້າລູກຊາຍຂອງເຂົາ.

¹¹ທັນໃດນັ້ນ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເອີ້ນເຂົາມາຈາກທ້ອງຟ້າເວົ້າວ່າ, "ອັບຣາຮາມ, ອັບຣາຮາມເອີຍ!" ແລະເພິ່ນຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ກຳລັງຟັງຢູ່."¹²ທູດສະຫວັນກ່າວວ່າ, "ຢ່າແຕະຕ້ອງເດັກນັ້ນຫລືເຮັດສິ່ງໃດທີ່ຈະທຳຮ້າຍເຂົາ, ບັດນີ້ ເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າ ເຈົ້າເຊື່ອຟັງແລະຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ດ້ວຍເຫັນວ່າເຈົ້ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຫວງແຫນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ລູກຊາຍພຽງຄົນດຽວຂອງເຈົ້າ,ຈາກເຮົາ."

¹³ອັບຣາຮາມແນມໄປຮອບໆ ແລະ ເບິ່ງເຖີດ, ຂ້າງຫລັງເພິ່ນມີແກະໂຕຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ ເຂົາຂອງມັນຄາຢູ່ໃນພຸ່ມໄມ້. ອັບຣາຮາມໄດ້ຍ່າງໄປ ແລະ ອຸ້ມແກະໂຕຜູ້ນັ້ນ ແລະ ຖວາຍມັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາແທນລູກຊາຍຂອງຕົນ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນອັບຣາຮາມຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນບ່ອນນັ້ນວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງຈັດຕຽມ" ແລະ ເຮັດໃຫ້ກ່າວກັນຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, "ທີ່ເທິງພູເຂົາຂອງພຣະຢາເວຈະມີການຖືກຈັດຕຽມໄວ້."

¹⁵ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເອີ້ນອັບຣາຮາມ ຄັ້ງທີສອງຈາກທ້ອງຟ້າ.¹⁶ແລະກ່າວວ່າ, "ນີ້ຄືຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ ໂດຍພຣະອົງເອງ ເຮົາໄດ້ສາບານວ່າ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງນີ້, ແລະບໍ່ໄດ້ຫວງແຫນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ລູກຊາຍພຽງຄົນດຽວຂອງເຈົ້າໄວ້,¹⁷ແນ່ນອນເຮົາຈະອວຍພອນເຈົ້າ ແລະເຮົາຈະເພີ້ມເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍເຫມືອນດັ່ງດວງດາວໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະເຫມືອນເມັດດິນຊາຍທີ່ແຄມທະເລ, ແລະບັນດາເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະຢຶດຄອງປະຕູເມືອງຂອງສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

¹⁸ຜ່ານບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ."¹⁹ດັ່ງນັ້ນອັບຣາຮາມໄດ້ກັບມາຫາຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຕົນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງກັບໄປດ້ວຍກັນເຖິງເມືອງເບຍເອເຊບາ, ແລະ ເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ເມືອງເບຍເອເຊບາ.

²⁰ຫລັງຈາກທີ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຜ່ານໄປອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບການບອກເລົ່າວ່າ, "ມີລະກາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດລູກທັງຫລາຍ, ແກ່ນາໂຮນ້ອງຊາຍຂອງຕົນດ້ວຍ."²¹ພວກເຂົາຄືອູເຊລູກຊາຍກົກຂອງເຂົາ, ບູເຊນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ, ເກມູເອນພໍ່ຂອງອາຣາມ,²²ເກເສັດ, ຮາໂຊ, ປິນດາດ, ຢິດລັບ, ແລະ ເບທູເອນ.

²³ເບທູເອນເປັນພໍ່ຂອງນາງເຣເບກາ. ທັງແປດຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືລູກທີ່ມີລະກາທີ່ໄດ້ເກີດໃຫ້ແກ່ນາໂຮ, ນ້ອງຊາຍຂອງອັບຣາຮາມ.²⁴ເມຍນ້ອຍຂອງເຂົາທີ່ຊື່ເຣອູມາກໍໄດ້ເກີດ: ເຕບາ, ກາຮາມ, ຕາຮັດ, ແລະມາອາກາ.

23

¹ນາງຊາຣາມີອາຍຸໄດ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວເຈັດປີ. ນີ້ຄືປີທັງຫລາຍແຫ່ງຊີວິດຂອງຊາຣາ.²ຊາຣາ ໄດ້ຕາຍໄປທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ,ໃນແຜ່ນດິນການາອານ, ແລະອັບຣາຮາມໄດ້ໂສກເສົ້າເສຍໃຈໄວ້ທຸກໃຫ້ກັບນາງຊາຣາ.

³ຈາກນັ້ນອັບຣາຮາມໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ໄປຈາກເມຍທີ່ຕາຍໄປແລ້ວຂອງເຂົາ, ແລະໄດ້ເວົ້າກັບບັນດາລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຊາວຮິດຕີວ່າ,⁴"ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວຄົນຫນຶ່ງຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານ. ກະລຸນາໃຫ້ທີ່ດິນເປັນບ່ອນຝັງສົບທ່າມກາງພວກທ່ານ, ເພື່ອທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຝັງຊາກຮ່າງກາຍທີ່ຕາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ."

⁵ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຊາວຮິດຕີໄດ້ຕອບອັບຣາຮາມ, ກ່າວວ່າ,⁶"ຈົ່ງຟັງເຮົາເຈົ້ານາຍຂອງເຮົາ. ທ່ານຄືເຈົ້າຊາຍຂອງພຣະເຈົ້າທ່າມກາງພວກເຮົາ. ຈົ່ງຝັງສົບເມຍຂອງທ່ານໃນຂຸມຝັງສົບທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພວກເຮົາເຖີ້ນ. ບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຮົາຈະປະຕິເສດບໍ່ໃຫ້ອູບມຸງຂອງເຂົາໃຫ້ແກ່ທ່ານ, ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະຝັງສົບຄົນຕາຍຂອງທ່ານ."

⁷ ອັບຣາຮາມໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະກົ້ມລົງຄຳນັບຊາວແຜ່ນດິນນັ້ນ, ລຸກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນຮິດຕີ.⁸ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາ, ກ່າວວ່າ, "ຖ້າພວກທ່ານຕົກລົງທີ່ຈະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ຝັງສົບເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຢ່າງນັ້ນຈົ່ງຟັງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂໍຮ້ອງເອຟະໂຣນ ລູກຊາຍຂອງໂຊຮາ, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍ.⁹ຂໍໃຫ້ເຂົາຂາຍຖໍ້າແຫ່ງມັກເປລາທີ່ເຂົາເປັນເຈົ້າຂອງຊຶ່ງຢູ່ທີ່ປາຍນາຂອງເຂົາ, ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຂໍໃຫ້ເຂົາຂາຍທີ່ນັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ເຕັມຕາມລາຄາ, ໂດຍເປີດເຜີຍໃຫ້ໃຊ້ເປັນບ່ອນຝັງສົບ."

¹⁰ໃນຂະນະນັ້ນເອຟະໂຣນກໍາລັງນັ່ງຢູ່ທ່າມກາງພວກລູກຊາຍຂອງຊາວຮິດຕີ, ແລະເອຟະໂຣນຄົນຮິດຕີໄດ້ຕອບອັບຣາຮາມໃຫ້ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນຮິດຕີໄດ້ຍິນ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດທີ່ໄດ້ມາທີ່ປະຕູເມືອງຂອງເຂົາ, ກ່າວວ່າ,¹¹"ຢ່າເລີຍ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຈົ່ງຟັງຂ້ານ້ອຍກ່ອນ. ຂ້ານ້ອຍຂໍໃຫ້ທີ່ນາ, ແລະຖ້ຳທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນໃຫ້ແກ່ທ່ານ. ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ແກ່ທ່ານຊ້ອງຫນ້າລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ທ່ານໃຊ້ເປັນທີ່ຝັງຄົນຕາຍຂອງທ່ານ."

¹²ອັບຣາຮາມຈຶ່ງໄດ້ກົ້ົມລົງຄໍານັບຕໍ່ຫນ້າຊາວເມືອງນັ້ນ.¹³ເຂົາໄດ້ເວົາກັບເອຟະໂຣນໃຫ້ຊາວເມືອງນັ້ນໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ,"ແຕ່ຖ້າທ່ານເຕັມໃຈ ກະລຸນາຟັງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍຈະຈ່າຍເງິນສຳລັບທີ່ນານັ້ນ. ຈົ່ງຮັບເງິນຈາກຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍຈະຝັງຊາກຮ່າງກາຍທີ່ຕາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໃນທີ່ນັ້ນ."

¹⁴ເອຟະໂຣນໄດ້ຕອບອັບຣາຮາມວ່າ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ,¹⁵"ກະລຸນາ, ຟັງຂ້ານ້ອຍ. ແນ່ທີ່ດິນຜືນຫນຶ່ງມີຄ່າເປັນເງິນຫນັກພຽງ ສີ່ຮ້ອຍຫລຽນເທົ່ານັ້ນ, ມັນຈະມີຫຍັງລະຫວ່າງທ່ານກັບຂ້ານ້ອຍ? ຈົ່ງຝັງຄົນຕາຍຂອງທ່ານເຖີດ."¹⁶ອັບຣາຮາມໄດ້ຟັງເອຟະໂຣນ ແລະອັບຣາຮາມໄດ້ຊັ່ງເງິນໃຫ້ແກ່ເອຟະໂຣນຕາມຈຳນວນທີ່ເຂົາໄດ້ບອກໃຫ້ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຊາວຮິດຕີໄດ້ຍິນເງິນຫນັກສີ່ຮ້ອຍຫລຽນຕາມມາດຕະຖານການຊັ່ງຂອງພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນທີ່ນາຂອງເອຟະໂຣນ, ທີ່ຢູ່ໃນມັກເປລາ, ຊຶ່ງຢູ່ຖັດຈາກມຳເຣນັ້ນຄືທີ່ນາຖ້ຳ, ທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງນານັ້ນ,ແລະຮອບໆເຂດແດນ.¹⁸ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ອັບຣາຮາມດ້ວຍການຊື້ຕໍ່ຫນັາບັນດາລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນຮິດຕີ, ຕໍ່ຫນ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດທີ່ໄດ້ມາທີ່ປະຕູເມືອງຂອງເຂົາ.

¹⁹ຫລັງຈາກນີ້ອັບຣາຮາມກໍຝັງສົບຊາຣາເມຍຂອງຕົນໃນຖໍ້າຂອງທີ່ນາຂອງມັກເປລາ, ຊຶ່ງຢູ່ຖັດຈາກມຳເຣນັ້ນ, ຄືເຮັບໂຣນ, ໃນດິນແດນການາອານ.²⁰ດັ່ງນັ້ນທີ່ນາ ແລະ ຖໍ້າທີ່ນັ້ນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ ອັບຣາຮາມເປັນທີ່ດິນທີ່ໃຊ້ເປັນບ່ອນຝັງສົບຈາກລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນຮິດຕີ.

24

¹ຂະນະນັ້ນອັບຣາຮາມກໍເຖົ້າແກ່ ແລະມີອາຍຸສູງຫລາຍແລ້ວ ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງອວຍພອນອັບຣາຮາມໃນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ.²ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນຄົນທີ່ມີອາຍຸຫລາຍທີ່ສຸດໃນຄົວເຮືອນຂອງເພິ່ນ ແລະເປັນຜູ້ຊຶ່ງດູແລທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເພິ່ນມີກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງວາງມືຂອງເຈົ້າໃສ່ວ່າງຂາອ່ອນຂອງຂ້ອຍ.³ແລະຂ້ອຍຈະໃຫ້ເຈົ້າສາບານ, ໃນນາມຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງທ້ອງຟ້າ ແລະພຣະເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນວ່າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຫາເມຍໃຫ້ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ ຈາກລູກສາວທັງຫລາຍຂອງຄົນການາອານ, ຜູ້ທີ່ເຮົາອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.⁴ແຕ່ເຈົ້າຈົ່ງກັບໄປຍັງດິນແດນຂອງຂ້ອຍ, ແລະພວກຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາແລະຫາເມຍໃຫ້ອີຊາກລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ."

⁵ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນໄດ້ຖາມອັບຣາຮາມວ່າ, "ຖ້າຍິງນັ້ນບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຕິດຕາມຂ້ານ້ອຍ ກັບມາດິນແດນນີ້ເດ? ຂ້ານ້ອຍຈະພາລູກຊາຍຂອງທ່ານກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ທ່ານຈາກມານັ້ນບໍ?"⁶ອັບຣາຮາມໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ, "ລະວັງ ຢ່າພາລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍກັບໄປທີ່ນັ້ນເດັດຂາດ!⁷ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ຜູ້ໄດ້ຊົງນຳຂ້ອຍອອກມາຈາກບ້ານຂອງພໍ່ ແລະ ຈາກແຜ່ນດິນຂອງພວກຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ອຍ ຜູ້ໄດ້ຊົງສັນຍາກັບເຮົາດ້ວຍຄຳສາບານທີ່ຫນັກແຫນ້ນແນ່ນອນ, ກ່າວວ່າ ເຮົາຈະມອບແຜ່ນດິນນິ້ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ສືບເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ,' ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງນຳຫນ້າໄປ, ເເລະ ເຈົ້າຈະໄດ້ເມຍສຳລັບໃຫ້ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຈາກທີ່ນັ້ນ.

⁸ແຕ່ຖ້າຍິງນັ້ນບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຕິດຕາມເຈົ້າມານັ້ນ, ກໍຫມາຍຄວາມວ່າ ເຈົ້າເປັນອິສະຫລະຈາກຄຳສາບານທີ່ໃຫ້ໄວ້ກັບເຮົາ. ພຽງແຕ່ເຈົ້າຢ່າພາລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍກັບໄປທີ່ນັ້ນ."⁹ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນກໍໄດ້ເອົາມືຂອງເຂົາວາງທີ່ໃຕ້ຂາອ່ອນຂອງອັບຣາຮາມເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ, ແລະສາບານຕໍ່ທ່ານກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້.

¹⁰ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນ ໄດ້ນຳເອົາອູດສິບໂຕຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາ ແລະອອກເດີນທາງ. ເຂົາໄດ້ນຳຂອງຂວັນຊະນິດຕ່າງໆຈາກເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາໄປກັບເຂົາດ້ວຍ. ເຂົາໄດ້ອອກເດີນທາງ ແລະໄປຍັງດິນແດນເມໂຊໂປຕາເມຍ, ໄປເມືອງຂອງນາໂຮ.¹¹ເຂົາໄດ້ໃຫ້ພວກອູດຄຸເຂົ່າລົງ ທີ່ບໍລິເວນນໍ້າສ້າງນອກເມືອງນັ້ນ ມັນເປັນເວລາຄ່ຳ. ເປັນເວລາທີ່ພວກຜູ້ຍິງຈະອອກມາຕັກນໍ້າ.

¹²ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ,"ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ໃນວັນນີ້ຂໍພຣະອົງປຣະທານ ສິ່ງທີ່ມີຄວາມສຳເລັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ແລະສຳແດງພັນທະສັນຍາທີ່ສັດຊື່ແກ່ອັບຣາຮາມເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹³ເບິ່ງເຖີດ, ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ນໍ້າພຸ, ແລະພວກລູກສາວຂອງຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍຂອງເມືອງນີ້ກຳລັງອອກມາຕັກນໍ້າ.¹⁴ຂໍໃຫ້ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເຖີດ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍເວົ້າກັບຍິງສາວຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດວ່າ,ຂໍລົດໄຫນໍ້າຂອງເຈົ້າລົງໃຫ້ເຮົາດື່ມນ້ຳແດ່, ແລະນາງຈະເວົ້າກັບຂ້ານອ້ຍວ່າ, ຈົ່ງດື່ມເຖີດ, ແລະຂ້ອຍຈະເອົານຳ້ໃຫ້ຝູງອູດຂອງທ່ານກິນນຳດ້ວຍ, ຂໍໃຫ້ນາງເປັນຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງກຳນົດໄວ້ໃຫ້ສຳລັບອີຊາກ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ຄືດ້ວຍການນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ໄດ້ວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງພັນທະສັນຍາ ທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ."

¹⁵ເວລາຜ່ານໄປແມ່ນວ່າເຂົາຍັງເວົ້າບໍ່ຈົບ ເບິ່ງເຖີດ, ນາງເຣເບກາໄດ້ອອກມາພ້ອມດວ້ຍໄຫນໍ້າແບກເທິງບ່າຂອງນາງ, ເຣເບກາເປັນລູກສາວຂອງເບທູເອນ,ລູກຂອງມີລະກາ, ເມຍຂອງນາໂຮ,ຜູ້ທີ່ເປັນນ້ອງຊາຍຂອງອັບຣາຮາມ.¹⁶ຍິງສາວນັ້ນສວຍງາມຫລາຍ ແລະເປັນຍິງບໍຣິສຸດ.ຍັງບໍ່ມີຜູ້ຊາຍຄົນໃດໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງ. ນາງໄດ້ລົງມາທີ່ນໍ້າພຸຕັກນໍ້າໃສ່ຈົນເຕັມໄຫຂອງນາງ, ແລະກັບຄືນເມືອ.

¹⁷ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ແລ່ນໄປຫານາງ ແລະເວົ້າວ່າ,"ຂ້ອຍຂໍນໍ້າຈາກໄຫຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຮົາດື່ມແດ່."¹⁸ນາງໄດ້ຕອບວ່າ,"ຈົ່ງດື່ມເຖີດ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ" ແລະນາງກໍໄດ້ປົງໄຫນໍ້າລົງຈາກບ່າ, ແລະໃຫ້ລາວດື່ມ.

¹⁹ເມື່ອນາງໄດ້ໃຫ້ລາວດື່ມອີ່ມແລ້ວ, ນາງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຈະຕັກນໍ້າໃຫ້ໂຕອູດຂອງທ່ານ, ຈົນກວ່າພວກມັນຈະກິນອີ່ມຫມົດທຸກໂຕ."²⁰ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຟ້າວຖອກນໍ້າໃນໄຫນ້ຳຂອງນາງລົງໃນຮາງນ້ຳ ແລະຟ້າວແລ່ນໄປຕັກມາຖອກໃສ່ອີກ, ແລະຕັກນ້ຳສຳລັບອູດທັງຫມົດຂອງເຂົາ.

²¹ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນຢືນເບິ່ງນາງຢ່າງງຽບໆເພື່ອຢາກຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ການເດີນທາງຂອງເຂົາປະສົບຄວາມສຳເລັດຫລືບໍ່.²²ເມື່ອພວກອູດໄດ້ກິນນ້ຳອີ່ມແລ້ວ, ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນໄດ້ນຳເອົາແຫວນຄຳສຳລັບໃສ່ດັງຂອງນາງ, ແລະເອົາປອກແຂນຄຳຄູ່ຫນຶ່ງສຳລັບໃສ່ແຂນຂອງນາງອອກມາ.²³ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ເຈົ້າເປັນລູກສາວຂອງໃຜ? ຂໍກະລຸນາ, ບອກຂ້ອຍແດ່ວ່າທີ່ບ້ານພໍ່ຂອງເຈົ້າມີບ່ອນພັກ ທີ່ຈະໃຫ້ເຮົາໄດ້ພັກຄ້າງຄືນແດ່ບໍ?"

²⁴ນາງໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ, "ຂ້ອຍເປັນລູກສາວຂອງເບທູເອນ. ລູກຊາຍຂອງມີລະກາ, ຜູ້ທີ່ນາງໄດ້ເກີດໃຫ້ແກ່ນາໂຮ."²⁵ນາງໄດ້ບອກເຂົາອີກດ້ວຍວ່າ, "ເຮົາມີທັງເຟືອງເຂົ້າ, ແລະອາຫານຫລວງຫລາຍສຳລັບສັດ, ແລະຫ້ອງສຳລັບໃຫ້ທ່ານພັກຄ້າງຄືນດ້ວຍ."

²⁶ຜູ້ຊາຍນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ໂຄ້ງຄຳນັບ ແລະນະມັດສະການພຣະຢາເວ.²⁷ລາວເວົ້າວ່າ, "ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ,ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຜູ້ບໍ່ຊົງປະຖິ້ມພັນທະສັນຍາທີ່ສັດຊື່ ແລະຫນ້າເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງພຣະອົງຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍມາເຖິງບ້ານຍາດຕິພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານອ້ຍ."

²⁸ຍິງສາວນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ແລ່ນໄປຫາ ແລະບອກໃຫ້ຄົວເຮືອນຂອງແມ່ນາງກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ.²⁹ຂະນະນັ້ນເຣເບກາມີອ້າຍຄົນຫນຶ່ງ, ແລະເຂົາຊື່ລາບານ. ລາບານໄດ້ແລ່ນໄປຫາຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ ຜູ້ຢູ່ທີ່ຖະຫນົນທາງໄປນ້ຳພຸ.³⁰ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຫັນແຫວນໃສ່ດັງ ແລະກຳໄລເທິງແຂນນ້ອງສາວຂອງເຂົາ, ແລະເມື່ອເຂົາໄດ້ຍິນເລື່ອງຂອງເຣເບການ້ອງສາວຂອງເຂົາ,"ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ, ແລະ, ເບິ່ງເຖີດ, ເຂົາກຳລັງຢືນຢູ່ຂ້າງຝູງອູດທີ່ນໍ້າພຸ.

³¹ລາບານຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ມາເຖີດ, ທ່ານຄືພຣະພອນຂອງພຣະຢາເວ. ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ? ເຮົາໄດ້ຈັດຕຽມບ້ານ, ແລະທີ່ພັກສຳລັບໂຕອູດຂອງທ່ານດ້ວຍ."³²ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄປທີ່ບ້ານ ແລະນຳຂອງລົງຈາກຫລັງອູດທັງຫລາຍ, ພວກອູດໄດ້ເຟືອງກັບຫຍ້າໃຫ້ກິນ, ແລະນໍ້າໄດ້ຖືກຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບລ້າງຕີນຂອງເຂົາແລະຕີນຂອງພວກຜູ້ຊາຍທີ່ມານຳລາວ.

³³ພວກເຂົາໄດ້ຈັດອາຫານມາຕ້ອນຮັບລາວ, ເພື່ອໃຫ້ລາວກິນ ແຕ່ລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຈະບໍ່ກິນຈົນກວ່າຂ້ອຍຈະໄດ້ເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງເວົ້າ," ດັ່ງນັ້ນ ລາບານຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ເຊີນເວົ້າມາເທາະ."³⁴ລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງອັບຣາຮາມ.³⁵ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງອວຍພອນອັບຣາຮາມເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ແລະທາ່ນເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານຜູ້ຄົນ ແລະຝູງສັດລ້ຽງ, ເງິນ ແລະຄຳ ຄົນຮັບໃຊ້ທັງຊາຍ ແລະຍິງ ແລະອູດແລະລໍຢ່າງຫລວງຫລາຍແກ່ທ່ານ.

³⁶ຊາຣາເມຍຂອງນາຍຂອງຂ້ອຍ, ມີລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ ແກ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ ເມື່ອນາງມີອາຍຸຫລາຍແລ້ວ, ແລະທ່ານໄດ້ມອບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ທາ່ນເປັນເຈົ້າຂອງໃຫ້ລາວ.³⁷ນາຍຂອງຂ້ອຍ, ໃຫ້ຂ້ອຍສາບານວ່າ, "ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫາເມຍໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເຮົາຈາກບັນດາລູກສາວທັງຫລາຍຂອງຊາວການາອານ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ.³⁸ແຕ່ເຈົ້າ, ຕ້ອງໄປຫາຄອບຄົວຂອງພໍ່ເຮົາ, ແລະຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ, ແລະຫາເມຍໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເຮົາ."

³⁹ຂ້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍວ່າ, "ບາງທີຍິງນັ້ນຈະບໍ່ຕິດຕາມຂ້ອຍມາ."⁴⁰ແຕ່ທ່ານໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍວ່າ, "ພຣະຢາເວ, ອົງທີ່ຂ້ອຍເຊື່ອຟັງຕະຫລອດມານັ້ນ, ຈະສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄປກັບເຈົ້າ ແລະພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ທາງຂອງເຈົ້າປະສົບຄວາມສຳເລັດ. ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຫາເມຍໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເຮົາຈາກທ່າມກາງຍາດຂອງເຮົາ ແລະຈາກເຊື້ອສາຍຄອບຄົວຂອງພໍ່ເຮົາ.⁴¹ແຕ່ເຈົ້າຈະເປັນອິສະຫລະຈາກຄຳສາບານຂອງເຮົາ ຖ້າເຈົ້າມາເຖິງຍາຕຂອງເຮົາ ແລະພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ນາງແກ່ເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະເປັນອິສະຫລະຈາກຄຳສາບານຂອງເຮົາ."

⁴²ດັ່ງນັ້ນວັນນີ້ຂ້ອຍໄດ້ມາເຖິງນໍ້າພຸ, ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ກາລຸນາເຖີດ, ຖ້າພຣະອົງຊົງປາຖະຫນາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ການເດີນທາງຂອງຂ້ານ້ອຍປະສົບຄວາມສຳເລັດ.⁴³ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້, ກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ແຄມນໍ້າພຸ. ຂໍໃຫ້ມີຍິງສາວທີ່ອອກມາຕັກນໍ້າ ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າກັບນາງວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍດື່ມນໍ້າຈາກໄຫຂອງນາງ."⁴⁴ຜູ້ຍິງນັ້ນທີ່ຈະເວົ້າກັບຂ້ອຍວ່າ, "ຈົ່ງດື່ມເຖີດ, ແລະຂ້ອຍຈະເອົານໍ້າໃຫ້ອູດທັງຫລາຍຂອງທ່ານກິນດ້ວຍ ຂໍໃຫ້ນາງເປັນຜູ້ຍິງຜູ້ທີ່ພຣະອົງ ພຣະຢາເວ,ໄດ້ຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນເມຍລູກຊາຍຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ."

⁴⁵ເບິ່ງເຖີດ ເຣເບກາໄດ້ອອກມາພ້ອມກັບໄຫໃສ່ນ້ຳຂອງນາງ ແລະນາງໄດ້ລົງມາທີ່ນໍ້າພຸ. ແລະຕັກນ້ຳຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ກະລຸນາໃຫ້ນ້ຳດື່ມແກ່ຂ້ອຍແດ່ທ້ອນ."⁴⁶ນາງຈຶ່ງເອົາໄຫນ້ຳຂອງນາງລົງຈາກບ່າຂອງນາງທັນທີ, ແລະເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງດື່ມເຖີດ, ແລະຂ້ອຍຈະເອົານ້ຳໃຫ້ຝູງອູດຂອງທ່ານດ້ວຍ." ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງດື່ມນໍ້າ, ແລະນາງໄດ້ຕັກນໍ້າໃຫ້ຝູງອູດກິນດ້ວຍ.

⁴⁷ຂ້ອຍໄດ້ຖາມນາງ ແລະເວົ້າວ່າ,"ເຈົ້າເປັນລູກສາວຂອງໃຜ?" ນາງໄດ້ຕອບວ່າ, "ລູກສາວຂອງເບທູເອນ, ລູກຊາຍຂອງນາໂຮ, ຜູ້ຊຶ່ງມີລະກາເປັນຜູ້ເກີດໃຫ້ແກ່ເຂົາ." ຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ໃສ່ແຫວນທີ່ດັງຂອງນາງ ແລະເອົາສາຍແຂນໃສ່ໃຫ້ນາງ.⁴⁸ຈາກນັ້ນຂ້ອຍໄດ້ໂນ້ມຕົວລົງ ແລະນະມັດສະການພຣະຢາເວ, ແລະສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ,ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ, ຜູ້ໄດ້ຊົງນຳຂ້ອຍມາຖືກທາງໃຫ້ໄດ້ມາພົບລູກສາວຍາຕຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ ສຳລັບລູກຊາຍຂອງນາຍຂ້ອຍ.

⁴⁹ມາບັດນີ້, ຖ້າທ່ານໄດ້ຈັດຕຽມທີ່ຈະປະຕິບັດຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ຂອງຄອບຄົວ ແລະຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ຊົງຄຸນຄ່າ ກາລຸນາບອກຂ້ອຍດ້ວຍເຖີດ. ແຕ່ຖ້າ,ບໍ່ກໍໃຫ້ບອກມາ ເພື່ອທີ່ຂ້ອຍ,ຈະຄວນຫັນໄປທາງຂວາ, ຫລືໄປທາງຊ້າຍ."

⁵⁰ຈາກນັ້ນລາບານ ແລະເບທູເອນໄດ້ຕອບແລະເວົ້າວ່າ, "ສິ່ງນີ້ໄດ້ມາຈາກພຣະຢາເວ, ເຮົາບໍ່ສາມາດກ່າວແກ່ທ່ານ, ບໍ່ວ່າດີຫລືບໍ່ດີ.⁵¹ເບິ່ງເຖີດ, ເຣເບກາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທ່ານແລ້ວ. ຈົ່ງຮັບນາງ ແລະໄປເຖີດ, ແລະນາງຄວນຈະເປັນເມຍຂອງລູກຊາຍຂອງເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້."

⁵²ເມື່ອຄົນຮັບໃຊ້ຂອງອັບຣາຮາມໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາ, ລາວໄດ້ໂນ້ມຕົວລົງເຖິງພື້ນຕໍ່ພຣະຢາເວ.⁵³ແລ້ວຄົນຮັບໃຊ້ ກໍເອົາໄດ້ນຳເອົາເຄື່ອງເງິນ ແລະ ຄຳ, ແລະ ເສື້ອຜ້າ, ແລະ ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ນາງເຣເບກາ. ລາວຍັງໄດ້ເອົາຂອງຂວັນລາຄາແພງໃຫ້ອ້າຍ ແລະ ແມ່ຂອງນາງອີກດ້ວຍ.

⁵⁴ຈາກນັ້ນເພິ່ນ ແລະພວກຜູ້ຊາຍທີ່ຢູ່ກັບເຂົາໄດ້ກິນ ແລະດື່ມ. ພວກເຂົາພັກຄ້າງຄືນທີ່ນັ້ນ, ແລະເມື່ອພວກເພິ່ນຕື່ນຂຶ້ນມາໃນຕອນເຊົ້າ, ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ຈົ່ງສົ່ງຂ້ອຍກັບເມືອຫາເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍເຖີດ."⁵⁵ອ້າຍຂອງນາງ ແລະແມ່ຂອງນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ນາງຢູ່ກັບພວກເຮົາອີກຈັກສອງສາມວັນຢ່າງຫນ້ອຍສິບວັນ, ຫລັງຈາກນັ້ນກໍຄ່ອຍໃຫ້ນາງໄປບໍ່ໄດ້ບໍ."

⁵⁶ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຢ່າຫນ່ວງຫນ່ຽວຂ້ອຍໄວ້ເລີຍ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຂ້ອຍສຳເລັດ. ຂໍສົ່ງຂ້ອຍໄປຕາມທາງຂອງຂ້ອຍເພື່ອທີ່ຂ້ອຍຈະກັບເມືອຫານາຍຂອງຂ້ອຍ."⁵⁷ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ເຮົາຈະເອີ້ນຍິງສາວນັ້ນມາ ແລະຖາມເບິ່ງນາງ"⁵⁸ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນນາງເຣເບກາມາ ແລະຖາມນາງວ່າ, "ເຈົ້າຈະໄປກັບເພິ່ນບໍ?" ນາງຕອບວ່າ,"ຂ້ອຍຈະໄປ."

⁵⁹ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງນ້ອງສາວຂອງພວກເຂົາຄື ນາງເຣເບກາ ໄປພ້ອມດ້ວຍຍິງຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາງ, ໃນການເດີນທາງຂອງນາງກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງອັບຣາຮາມ ແລະຜູ້ຊາຍຂອງລາວ.⁶⁰ພວກເຂົາໄດ້ອວຍພອນນາງເຣເບກາ, ແລະເວົ້າແກ່ນາງວ່າ,"ນ້ອງສາວຂອງເຮົາຂໍໃຫ້ເຈົ້າເປັນແມ່ຂອງຄົນຫລາຍແສນ, ແລະໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ ຢຶດຄອງປະຕູເມືອງຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງພວກເຂົາ.”

⁶¹ແລ້ວເຣເບກາໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ນາງແລະພວກຍິງຄົນໃຊ້ຂອງນາງໄດ້ຂຶ້ນອູດ, ແລະຕິດຕາມຊາຍນັ້ນໄປ ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນຳເຣເບກາ, ແລະໄປຕາມທາງຂອງເຂົາ.⁶²ຂະນະນັ້ນອີຊາກກຳລັງອາໄສຢູ່ໃນເນເກບ, ແລະເຂົາຫາກໍກັບມາຈາກເບເອີລາໄຮຣອຍ ເພາະໃນຕອນຄ່ຳ.

⁶³ອີຊາກໄດ້ອອກໄປທີ່ທົ່ງນາເພື່ອຕຶກຕອງເລື່ອງຕ່າງໆ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງ ແລະເຫັນ, ເບິ່ງເຖີດມີອູດຫລາຍໂຕກຳລັງມາ.⁶⁴ເຣເບກາໄດ້ຫລຽວເບິ່ງ, ແລະເມື່ອນາງໄດ້ເຫັນອີຊາກ ນາງກໍໄດ້ໂດດລົງຈາກຫລັງອູດ.⁶⁵ນາງໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນວ່າ,"ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ກຳລັງຍ່າງໃນທົ່ງນາ, ມາຫາພວກເຮົານັ້ນແມ່ນໃຜ?".

⁶⁶ຄົນຮັບໃຊ້ໄດ້ຕອບວ່າ, "ນັ້ນຄືນາຍຂອງຂ້ອຍເອງ" ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຢິບຜ້າຄຸມຫນ້າ ແລະປິດຫນ້ານາງເອງ ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນໄດ້ເລົ່າທຸກສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ອີຊາກຟັງ.⁶⁷ຈາກນັ້ນອີຊາກໄດ້ພານາງໄປທີ່ເຕັນ ຂອງຊາຣາແມ່ຂອງຕົນ ເຂົາໄດ້ຮັບນາງເຣເບກາໄວ້, ແລະນາງໄດ້ເປັນເມຍຂອງເຂົາ, ແລະເຂົາໄດ້ຮັກນາງ. ດັ່ງນັ້ນ ອີຊາກໄດ້ຮັບການປອບໃຈຫລັງຈາກທີ່ແມ່ຂອງລາວໄດ້ເສຍຊີວິດ.

25

¹ອັບຣາຮາມໄດ້ມີເມຍອີກຄົນຫນຶ່ງ, ນາງຊື່ວ່າ ເກຕູຣາ.²ນາງໄດ້ເກີດລູກຊາຍຫລາຍຄົນໃຫ້ເພິ່ນດັ່ງນີ້: ຊິມຣານ, ໂຢກຊານ, ເມດານ, ມີດີອານ, ອີຊະບາກ, ແລະຊູອາ.³ໂຢກຊານເປັນພໍ່ຂອງເຊບາ ແລະເດດານ, ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເດດານຄື: ຄົນອັດຊູຣີມ, ຄົນເລຕູຊີມ, ແລະຄົນເລອຸມມີມ.⁴ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງມີດີອານຄື: ເອຟາ, ເອເຟ, ຮານົກ, ອາບີດາ, ແລະເອນດາອາ. ທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ຄືເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງນາງເກຕູຣາ.

⁵ອັບຣາຮາມໄດ້ຍົກສິ່ງທີ່ເຂົາເປັນເຈົ້າຂອງທັງຫມົດໃຫ້ກັບອີຊາກ.⁶ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນຍັງມີຊີວິດຢູ່ໄປ, ເພິ່ນໄດ້ໃຫ້ສິ່ງຂອງຫລາຍຢ່າງໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍທັງຫລາຍ ທີ່ໄດ້ຈາກເມຍນ້ອຍຂອງເພິ່ນ ແລະໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປຍັງດິນແດນທາງທິດຕາເວັນອອກ, ໄປຈາກອີຊາກລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ.

⁷ເຫລົ່ານີ້ເປັນຊວ່ງເວລາແຫ່ງຊີວິດຂອງອັບຣາຮາມ ເຂົາມີອາຍຸທັງຫມົດ, 175 ປີ.⁸ອັບຣາຮາມກໍໄດ້ສິ້ນລົມຫາຍໃຈ ແລະຕາຍໃນຂະນະທີ່ເຂົາແກ່ຫລາຍແລ້ວ, ເປັນຜູ້ເຖົ້າທີ່ມີອາຍຸຫລາຍ, ແລະເພິ່ນໄດ້ຖືກຮວບຮວມໄວ້ກັບຄົນທັງຫລາຍຂອງຕົນ.

⁹ອີຊາກ ແລະອິດຊະມາເອນ, ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໄດ້ຝັງສົບເພິ່ນໄວ້ ທີ່ຖໍ້າແຫ່ງມັກເປລາ, ໃນທີ່ນາຂອງເອຟະໂຣນ ລູກຊາຍຂອງໂຊຮາຄົນຮິດຕີ, ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ເມືອງມຳເຣ.¹⁰ທີ່ນານີ້ອັບຣາຮາມໄດ້ຊື້ຈາກລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຊາວຮິດຕີ. ອັບຣາຮາມໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ທີ່ນັ້ນກັບຊາຣາເມຍຂອງເພິ່ນ.¹¹ພາຍຫລັງຈາກອັບຣາຮາມໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອວຍພອນອີຊາກລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ, ແລະອີຊາກໄດ້ອາໄສຢູ່ໃກ້ກັບເບເອີລາໄຮຣອຍ, ນໍ້າສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ເຫັນຂ້ອຍ.

¹²ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງອິດຊະມາເອນ, ລູກຊາຍຂອງອັບຣາຮາມ, ຜູ້ທີ່ນາງຮາກາຊາວອີຢິບ, ຍິງຮັບໃຊ້ຂອງນາງຊາຣາ ເກີດໃຫ້ອັບຣາຮາມນັ້ນ.

¹³ເຫລົ່ານີ້ຄືລາຍຊື່ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງອິດຊະມາເອນ, ຕາມລະດັບການເກີດ ຂອງພວກເຂົາຄື: ເນບາໂຢດ, ລູກຫົວປີຂອງອິດຊະມາເອນ, ເກດາ, ອັດເບເອນ, ມິບສາມ,¹⁴ມີຊະມາ, ດູມາ, ມາສາ,¹⁵ຮາດັດ, ເຕມາ, ເຢຕູເຣ, ນາຟິດ, ແລະເກເດມາ.¹⁶ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງອິດຊະມາເອນ, ແລະເຫລົ່ານີ້ເປັນລາຍຊື່ຂອງພວກເຂົາ, ໂດຍໄດ້ຖືຕາມຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະໂດຍໄດ້ຖືຕາມການຕັ້ງຄ້າຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ເຈົ້າຊາຍສິບສອງພະອົງຕາມເຜົ່າທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

¹⁷ເຫລົ່ານີ້ຄືປີທັງຫລາຍຂອງຊີວິດອິດຊະມາເອນຄື, 137 ປີ. ເຂົາໄດ້ຊິ້ນລົມຫາຍໃຈ, ແລະເສຍຊີວິດ ແລະຖືກລວບລວມໄວ້ກັບພວກຄົນທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຕັ້ງແຕ່ເມືອງຮາວີລາຈົນເຖິງຊູເຣ, ທີ່ຢູ່ໃກ້ປະເທດອີຢິບໄປທາງປະເທດອັດຊີເຣຍ. ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ຢ່າງບໍ່ເປັນມິດຕໍ່ກັນ ແລະກັນ.

¹⁹ນີ້ແມ່ນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບອີຊາກ, ລູກຊາຍຂອງອັບຣາຮາມ: ອັບຣາຮາມເປັນຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດອີຊາກ.²⁰ອີຊາກອາຍຸໄດ້ ສີ່ສິບ ປີ ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຣເບກາເປັນເມຍຂອງເຂົາ, ລູກສາວຂອງເບທູເອນ, ຄົນອາຣຳ, ຊາວເມືອງປັດດານອາຣຳ ແລະເປັນນ້ອງສາວຂອງລາບານ ຄົນອາຣຳ.

²¹ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕອບຄຳອະທິຖານຂອງເຂົາ, ແລະນາງເຣເບກາເມຍຂອງເຂົາຈຶ່ງຕັ້ງທ້ອງ.²²ລູກຝາແຝດທັງສອງໄດ້ບຽດກັນຢູ່ໃນທ້ອງຂອງນາງ, ແລະນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງສິ່ງນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ານ້ອຍ?" ນາງໄດ້ໄປແລະທູນຖາມພຣະຢາເວກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້.

²³ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຕອບກັບນາງວ່າ," ມີຄົນສອງຊົນຊາດຢູ່ໃນທ້ອງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ທັງສອງຊົນຊາດຈະແຍກຈາກກັນໃນເຈົ້າ. ຊົນຊາດຫນຶ່ງຈະແຂງແຮງກວ່າອີກຊົນຊາດຫນຶ່ງ, ແລະ ຄົນທີ່ມີອາຍຸຫລາຍກວ່າຈະຮັບໃຊ້ຜູ້ຄົນທີ່ມີອາຍຸນ້ອຍກວ່າ."

²⁴ເມື່ອເຖິງກຳນົດເວລາສຳລັບ, ນາງໄດ້ທີ່ຈະເກີດລູກ, ເບິ່ງເຖີດມີເດັກຝາແຝດຢູ່ໃນທ້ອງຂອງນາງ.²⁵ຜູ້ທີ່ອອກມາກ່ອນຕົວແດງແລະມີຂົນປົກຄຸມເຕັມຕົວ. ພວກເພິ່ນຈຶ່ງໃສ່ຊື່ໃຫ້ເຂົາວ່າ ເອຊາວ.²⁶ຫລັງຈາກນັ້ນ, ຜູ້ທີສອງໄດ້ອອກມາມືຈັບສົ້ນຫນ່ອງຂອງເອຊາວໄວ້. ເຂົາຈຶ່ງຖືກຕັ້ງຊື່ວ່າ ຢາໂຄບ. ອີຊາກມີອາຍຸໄດ້ ຫົກສິບປີ. ເມື່ອເມຍຂອງເຂົາໄດ້ເກີດລູກຊາຍໃຫ້ເຂົາ.

²⁷ພວກເດັກນັ້ນໄດ້ເຕີບໂຕຂຶ້ນມາ, ແລະເອຊາວກາຍເປັນນາຍພານທີ່ຊຳນິຊຳນານ, ຜູ້ຊາຍແຫ່ງທ້ອງທົ່ງ; ສ່ວນຢາໂຄບເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ງຽບໃຊ້ເວລາຂອງເຂົາຢູ່ໃນເຕັນ.²⁸ອີຊາກຮັກເອຊາວເພາະເພິ່ນໄດ້ກິນຊີ້ນສັດທີ່ລາວຫາມາໄດ້, ແຕ່ເຣເບການັ້ນຮັກຢາໂຄບ.

²⁹ມື້ຫນຶ່ງ ຢາໂຄບໄດ້ຕົ້ມອາຫານເອຊາວໄດ້ກັບມາຈາກທົ່ງນາ, ແລະເຂົາເມື່ອຍອ່ອນຈາກຄວາມຫີວ.³⁰ເອຊາວໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບວ່າ, "ໃຫ້ຂ້ອຍຂໍກິນແກງຫມາກຖົ່ວແດງຂອງເຈົ້າຈັກຄຳແດ່, ກາລຸນາເທາະເພາະຂ້ອຍຫມົດແຮງແລັວ!" ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ເອໂດມ.

³¹ຢາໂຄບຕອບວ່າ, "ຈົ່ງຂາຍສິດລູກຫົວປີຂອງເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍກ່ອນ."³²ເອຊາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງເທາະ, ຂ້ອຍຫິວໃກ້ຈະຕາຍຢູ່ແລ້ວ ສິດອ້າຍກົກຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງແກ່ຂ້ອຍ."³³ຢາໂຄບຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ກ່ອນອື່ນຈົ່ງສາບານໃຫ້ຂ້ອຍ" ດັ່ງນັ້ນເອຊາວຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຄຳສັດຈະສາບານ ແລະດ້ວຍວິທີນີ້ເຂົາໄດ້ຂາຍສິດລູກຫົວປີຂອງເຂົາໃຫ້ຢາໂຄບ.³⁴ຢາໂຄບກໍເອົາເຂົ້າຈີ່ ແລະແກງຫມາກຖົ່ວແດງຕົ້ມໃຫ້ແກ່ເອຊາວ, ລາວໄດ້ກິນ ແລະດື່ມຈາກນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນແລ້ວກໍຈາກໄປຕາມທາງຂອງເຂົາ. ໃນການນີ້ເອຊາວໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດສິດລູກຫົວປີຂອງເຂົາ.

26

¹ບັດນີ້ໄດ້ເກີດມີການອຶດຢາກອາຫານໃນແຜ່ນດິນ, ນອກເຫນືອໄປຈາກທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນຄັ້ງໃນສະໄຫມຂອງອັບຣາຮາມ. ອີຊາກຈຶ່ງໄປຫາເຈົ້າອາບີເມເຫລັກ, ຜູ້ທີ່ເປັນກະສັດຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນທີ່ເມືອງເກຣາກ.

²ພຣະຢາເວໄດ້ປາກົດແກ່ເຂົາແລະບອກເພິ່ນວ່າ, "ຢ່າລົງໄປຍັງອີຢິບ; ຈົ່ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາບອກໃຫ້ເຈົ້າອາໄສຢູ່.³ຈົ່ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງນີ້ແຫລະ, ແລະເຮົາຈະຢູ່ນຳເຈົ້າ ແລະອວຍພອນເຈົ້າ, ສຳລັບເຈົ້າ ແລະເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະໃຫ້ແຜ່ນດິນທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄຳສັນຍາຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ໄວ້ກັບອັບຣາຮາມ ພໍ່ຂອງເຈົ້ານັ້ນສຳເລັດ.

⁴ເຮົາຈະໃຫ້ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າທະວີຫລາຍຂຶ້ນ ເຫມືອນດວງດາວທັງຫລາຍໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະເຮົາຈະໃຫ້ດິນແດນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ. ປະຊາຊາດທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນນີ້ ຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນຜ່ານທາງເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.⁵ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ເພາະອັບຣາຮາມ ໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ, ແລະຮັກສາຄຳສັ່ງສອນຂອງເຮົາ. ກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ແລະທັມບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ."

⁶ດັ່ງນັ້ນ ອີຊາກຈຶ່ງໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນທີ່ເມືອງເກຣາກ.⁷ເມື່ອຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນຖາມເພິ່ນກ່ຽວກັບເມຍຂອງເພິ່ນ, ເພິ່ນຕອບວ່າ, "ນາງເປັນນ້ອງສາວ." ເພິ່ນຢ້ານທີ່ຈະເວົ້າວ່າ, "ນາງເປັນເມຍຂອງຕົນ," ເພາະເພິ່ນໄດ້ຄິດວ່າ, "ຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍຂອງສະຖານທີ່ນີ້ຈະຂ້າເພິ່ນ ເພື່ອເອົານາງເຣເບກາໄປ, ເພາະນາງສວຍງາມຫລາຍ."⁸ຫລັງຈາກທີ່ອີຊາກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລານານ, ກະສັດຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ຫລຽວລົງມາຈາກປ່ອງຢ້ຽມນີ້, ແລະພະອົງໄດ້ຊົງເຫັນອີຊາກກຳລັງກອດນາງເຣເບກາ, ເມຍຂອງຕົນຢູ່.

⁹ເຈົ້າອາບີເມເຫລັກໄດ້ຊົງເອີ້ນໃຫ້ອີຊາກມາເຂົ້າເຝົ້າພະອົງ ແລະເວົ້າວ່າ,"ເບິ່ງດູ, ນາງຕ້ອງເປັນເມຍຂອງເຈົ້າແທ້. ແຕ່ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ນາງເປັນນ້ອງສາວຂອງເຈົ້າ?" ອີຊາກໄດ້ຕອບພະອົງວ່າ,"ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄິດວ່າບາງຄົນອາດຈະຂ້າ ຂ້ານ້ອຍເພື່ອເອົານາງໄປ."¹⁰ອາບີເມເຫລັກໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງກັບເຮົາດັ່ງນີ້? ຜູ້ຊາຍຄົນໃດຫນຶ່ງຄົນອາດໄດ້ຫລັບນອນກັບເມຍຂອງເຈົ້າໄດ້ງ່າຍໆ, ແລະ ເຈົ້າຈະນຳຄວາມຜິດມາຜິດສູ່ເຮົາ."¹¹ດັ່ງນັ້ນ ອາບີເມເຫລັກຈຶ່ງໄດ້ຊົງເຕືອນປະຊາຊົນທັງຫມົດ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ຜູ້ໃດແຕະຕ້ອງຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ຫລືເມຍຂອງລາວ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຮັບໂທດເຖິງຕາຍ."

¹²ອີຊາກໄດ້ປູກພືດເທິງແຜ່ນດິນ ແລະ ເກັບກຽ່ວຜົນໃນປີດຽວກັນນັ້ນ, ຫນຶ່ງຮ້ອຍເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງອວຍພຣະພອນເພິ່ນ.¹³ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີ, ແລະ ເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ ແລະ ຫລາຍຂຶ້ນ ຈົນກະທັ້ງເພິ່ນໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.¹⁴ເພິ່ນໄດ້ມີຝູງແກະ, ແລະ ຝູງສັດຫລວງຫລາຍ, ແລະ ມີຄົນຮັບໃຊ້ຫລາຍຄົນ. ຄົນຟີລິດສະຕິນຈຶ່ງອິດສາເພິ່ນ.

¹⁵ບັດນີ້ ບໍ່ນໍ້າທັງຫມົດ ທີ່ຄົນຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງພໍ່ເພິ່ນໄດ້ຂຸດໄວ້ໃນສະໄຫມຂອງອັບຣາຮາມພໍ່ຂອງເພິ່ນ, ພວກຄົນຟິລິດສະຕິນໄດ້ຖົມບໍ່ນ້ຳເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍດິນ.¹⁶ເຈົ້າອາບີເມເຫລັກໄດ້ບອກກັບອີຊາກວ່າ," ຈົ່ງໄປຈາກເຮົາເຖີດ, ເພາະເຈົ້າມີກຳລັງຫລາຍກວ່າພວກເຮົາ."¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ອີຊາກຈຶ່ງໄດ້ໄປຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ໃນຮ່ອມພູຂອງເມືອງເກຣາກ, ແລະໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

¹⁸ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງທີ່ອີຊາກໄດ້ຂຸດບໍ່ນໍ້າເກົ່າທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຂຸດແລ້ວ, ໃນສະໄຫມຂອງອັບຣາຮາມພໍ່ຂອງເພິ່ນ. ແຕ່ຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ຖົມບໍ່ນໍ້າເຫລົ່ານັ້ນ ຫລັງການຕາຍຂອງອັບຣາຮາມ. ອີຊາກເອີ້ນຊື່ບໍ່ນໍ້າທັງຫລາຍນີ້ດ້ວຍຊື່ດຽວກັນຕາມທີ່ພໍ່ຂອງຕົນໄດ້ເອີ້ນມາແລ້ວ.

¹⁹ເມື່ອຄົນຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງອີຊາກໄດ້ຂຸດບໍ່ນໍ້າທີ່ຮ່ອມພູ, ພວກເຂົາໄດ້ພົບບໍ່ນໍ້າທີ່ມີນ້ຳໄຫລ.²⁰ຄົນລ້ຽງສັດທັງຫລາຍຂອງຊາວເກຣາກ ໄດ້ຖົກຖຽງກັນກັບຄົນລ້ຽງສັດຂອງອີຊາກ, ແລະເວົ້າວ່າ,"ບໍ່ນໍ້ານີ້ເປັນຂອງພວກເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນ ອີຊາກຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນຊື່ບໍ່ນໍ້ານັ້ນວ່າ,"ທະເລາະກັບເຂົາ."

²¹ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຂຸດບໍ່ນໍ້າອີກບໍ່ຫນຶ່ງ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຖົກຖຽງກັນດ້ວຍບໍ່ນ້ຳນີ້ອີກ, ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ໃສ່ຊື່ບໍ່ນໍ້ານີ້ວ່າ,"ສັດຕຣູ."²²ເພິ່ນໄດ້ຈາກທີ່ນັ້ນໄປ ແລະໄດ້ຂຸດບໍ່ນໍ້າບໍ່ຫນຶ່ງອີກ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມີການຖົກຖຽງກັນເລື່ອງບໍ່ນ້ຳບໍ່ນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ໃສ່ຊື່ບໍ່ນໍ້ານີ້ວ່າ, "ອິສະຫລະພາບ." ແລະ ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ບັດນີ້ ພຣະຢາເວໄດ້ໃຫ້ອິສະຫລະພາບແກ່ພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາຈະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນນີ້."

²³ແລ້ວອີຊາກໄດ້ຂຶ້ນໄປຈາກທີ່ນັ້ນ ໄປຍັງເມືອງເບເອນເຊບາ.²⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ເພິ່ນ ໃນຄືນດຽວກັນນັ້ນ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະ ຈະອວຍພອນເຈົ້າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າທະວີຫລາຍຂຶ້ນ, ເພາະເຫັນແກ່ອັບຣາຮາມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ."²⁵ອີຊາກໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາທີ່ນັ້ນ ແລະ ໄດ້ຮ້ອງອອກພຣະນາມພຣະຢາເວ. ທີ່ນັ້ນເພິ່ນໄດ້ຕັ້ງເຕັນເພິ່ນ, ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງເພິ່ນໄດ້ຂຸດບໍ່ນໍ້າຕື່ມອີກ.

²⁶ຈາກເກຣາກດັ່ງນັ້ນອາບີເມເຫລັກພ້ອມກັບອາຮູຊາດ, ສະຫາຍຂອງເຂົາ, ແລະ ຟີໂກນ, ແມ່ທັບຂອງພະອົງໄດ້ໄປຫາເຂົາ.²⁷ອີຊາກໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານມາຫາຂ້ານ້ອຍເຮັດຫຍັງໃນເມື່ອພວກທ່ານກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກດິນແດນຂອງທ່ານ?"

²⁸ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ,"ເຮົາໄດ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນແລ້ວວ່າພຣະຢາເວ ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຕັດສິນໃຈແລ້ວວ່າ ຄວນຈະໃຫ້ມີການໃຫ້ສັດຈະສາບານລະຫວ່າງພວກເຮົາຄືລະຫວ່າງເຮົາກັບທ່ານ. ໃຫ້ເຮົາເຮັດພັນທະສັນຍາກັບທ່ານ,²⁹ທີ່ທ່ານຈະບໍ່ທຳຮ້າຍພວກເຮົາ ເຊັ່ນດຽວກັນ, ເຮົາຈະບໍ່ທຳຮ້າຍທ່ານ, ແລະເຫມືອນທີ່ເຮົາໄດ້ດູແລທ່ານເປັນຢ່າງດີ. ແລະສົ່ງທ່ານຈາກມາຢ່າງສັນຕິ, ທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວອວຍພຣະພອນຈິງໆ."

³⁰ດັ່ງນັ້ນອີຊາກຈຶ່ງໄດ້ລ້ຽງອາຫານພວກເພິ່ນ, ແລະພວກເພິ່ນພາກັນກິນແລະດື່ມ.³¹ພວກເຂົາໄດ້ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າມືດ ແລະເຮັດຄຳສາບານຕໍ່ກັນ ແລະກັນ. ຈາກນັ້ນອີຊາກໄດ້ສົ່ງພວກເພິ່ນໄປ, ແລະພວກເພິ່ນໄດ້ຈາກໄປຢ່າງສັນຕິ.

³²ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງອີຊາກໄດ້ມາ ແລະບອກເພິ່ນກຽ່ວກັບບໍ່ນໍ້າທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຂຸດ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ,"ພວກເຮົາໄດ້ພົບນໍ້າແລ້ວ."³³ເພິ່ນໄດ້ໃສ່ຊື່ບໍ່ນໍ້ານັ້ນວ່າ, "ສາບານ" ເມືອງນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າເບເອນເຊບາ, ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

³⁴ເມື່ອເອຊາວອາຍຸໄດ້ ສີ່ສິບປີ, ເຂົາໄດ້ມີເມຍຄື, ນາງຢູດິດ ລູກສາວຂອງເບເອຣີຄົນຮິດຕີ, ແລະນາງບາເສມາດ ລູກສາວຂອງເອໂລນຄົນຮິດຕີ.³⁵ພວກເຂົາໄດ້ນຳຄວາມໂສກເສົ້າມາສູ່ອີຊາກ ແລະນາງເຣເບກາ.

27

¹ເມື່ອອີຊາກໄດ້ແກ່ຕົວລົງ ແລະສາຍຕາກໍມືດມົວລົງ, ດັ່ງນັ້ນເພິ່ນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຫລຽວເຫັນສິ່ງໃດໄດ້, ເພິ່ນໄດ້ເອີ້ນເອຊາວລູກຊາຍກົກມາ, ແລະເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ." ເຂົາໄດ້ຕອບກັບພໍ່ວ່າ, "ລູກຢູ່ທີ່ນີ້."²ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງດູ, ພໍ່ນີ້ເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ. ພໍ່ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະຕາຍເມື່ອໃດ.

³ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເອົາອາວຸດຂອງເຈົ້າ, ກະບອກໃສ່ລູກທະນູກັບທະນູຂອງເຈົ້າ, ແລະອອກໄປໃນທ້ອງທົ່ງແລະລ່າສັດມາໃຫ້ພໍ່.⁴ຈົ່ງເຮັດອາຫານແຊບໆສຳລັບພໍ່, ອາຫານທີ່ພໍ່ມັກ, ແລະນຳມາໃຫ້ພໍ່ ດັ່ງນັ້ນພໍ່ຈະກິນອາຫານນັ້ນພໍ່ຈະອວຍພອນໃຫ້ເຈົ້າກ່ອນກ່ອນທີ່ພໍ່ຈະຕາຍ."

⁵ຂະນະນັ້ນເຣເບກາໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວ ທີ່ອີຊາກໄດ້ເວົ້າກັບເອຊາວລູກຊາຍຂອງເຂົາ. ເອຊາວໄດ້ອອກໄປຍັງທ້ອງທົ່ງເພື່ອລ່າສັດ ແລະ ນຳກັບມາ.⁶ເຣເບກາໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບລູກຊາຍຂອງນາງ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ນີ້ແຫລະ, ແມ່ໄດ້ຍິນພໍ່ຂອງເຈົ້າເວົ້າກັບເອຊາວອ້າຍຂອງເຈົ້າ. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ,⁷'ຈົ່ງນຳເນື້ອສັດ ແລະ ເຮັດອາຫານທີ່ແຊບໆໃຫ້ພໍ່, ເພື່ອທີ່ພໍ່ຈະກິນແລ້ວພໍ່ຈະອວຍພອນເຈົ້າຊ້ອງຫນ້າພຣະຢາເວກ່ອນທີ່ພໍ່ຈະຕາຍ.'

⁸ດັ່ງນັ້ນລູກຊາຍຂອງແມ່ເອີຍ, ຈົ່ງເຊື່ອຟັງຄຳຂອງແມ່, ທີ່ແມ່ສັ່ງເຈົ້າ.⁹ຈົ່ງໄປທີ່ຝູງສັດ, ແລະນໍາແບ້ຫນຸ່ມທີ່ດີສອງໂຕມາໃຫ້ແມ່; ແລະ ແມ່ຈະເຮັດອາຫານຢ່າງແຊບໆຈາກພວກແກະນັ້ນສຳລັບພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ຢ່າງທີ່ເຂົາມັກ.¹⁰ເຈົ້າຈະນຳເອົາອາຫານນັ້ນໄປໃຫ້ພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາກິນ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈະໄດ້ອວຍພອນເຈົ້າກ່ອນຄວາມຕາຍຂອງເຂົາຈະມາເຖິງ."

¹¹ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບເຣເບກາແມ່ຂອງເຂົາວ່າ, "ເບິ່ງເທາະ,ເອຊາວອ້າຍຂອງລູກເປັນຄົນມີຂົນດົກ, ແຕ່ລູກເປັນຄົນທີ່ຜີວກ້ຽງດີ.¹²ບາງທີພໍ່ອາດລູບເບິ່ງລູກ, ແລະລູກຈະກາຍເປັນຄົນຫລອກລວງເພິ່ນ. ລູກຈະນຳຄຳສາບແຊ່ງມາສູ່ຕົວລູກບໍ່ແມ່ນຄຳອວຍພອນ."

¹³ແມ່ຂອງເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຄຳສາບແຊ່ງໃດໆນັ້ນໃຫ້ຕົກຖືກແມ່ເທາະ, ພຽງແຕ່ເຊື່ອຟັງຄຳຂອງແມ່, ແລະໄປ,ຈົ່ງນຳເອົາແບ້ມາໃຫ້ແມ່."¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ໄປ ແລະເອົາແບ້ຫນຸ່ມມາໃຫ້ແມ່ຂອງເຂົາ, ແລະແມ່ຂອງເຂົາໄດ້ເຮັດອາຫານອັນແຊບໆ, ຢ່າງທີ່ພໍ່ຂອງເຂົາມັກ.

¹⁵ເຣເບກາໄດ້ນຳເອົາເສື້ອຜ້າທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເອຊາວ, ລູກຊາຍກົກຂອງນາງ, ຊຶ່ງຢູ່ກັບນາງໃນເຮືອນ, ແລະ ສວມໃຫ້ຢາໂຄບ, ລູກຊາຍຄົນທີສອງຂອງນາງໃສ່.¹⁶ນາງໄດ້ເອົາຫນັງຂອງແກະມາປົກເທິງມືຂອງເຂົາ ແລະ ເທິງສ່ວນທີ່ກ້ຽງຄືຊ່ວງຄໍຂອງເຂົາ.¹⁷ນາງເອົາອາຫານອັນຫອມຫວນ ແລະ ເຂົ້າຈີ່ທີ່ນາງໄດ້ຕຽມໃສ່ມືລູກຊາຍຂອງນາງຄືຢາໂຄບຖືໄປ.

¹⁸ຢາໂຄບໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພໍ່ຂອງເຂົາ ແລະເວົ້າວ່າ, "ພໍ່ຂອງຂ້ອຍ." ເພິ່ນຕອບວ່າ, "ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ພໍ່ຢູ່ນີ້, ເຈົ້າເປັນລູກຄົນໃດຂອງພໍ່?"¹⁹ຢາໂຄບໄດ້ຕອບພໍ່ຂອງເຂົາວ່າ,"ລູກເອງ ເອຊາວລູກຊາຍຄົນກົກຂອງທ່ານ; ລູກໄດ້ເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ບອກນັ້ນແລ້ວ. ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ທ່ານໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນເນື້ອທີ່ລູກຫາມາ, ເເລ້ວທ່ານຈະໄດ້ອວຍພອນລູກ."

²⁰ອີຊາກຖາມລູກຊາຍຂອງເພິ່ນວ່າ, "ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດ, ທີ່ເຈົ້າສາມາດລ່າມັນໄດ້ໄວຢ່າງນີ້?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານໄດ້ນຳມັນມາໃຫ້ລູກ."²¹ອີຊາກໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບວ່າ, "ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງມາໃກ້ໆພໍ່ເຖີດ,ເພື່ອທີ່ພໍ່ຈະຮູ້ວ່າ ເຈົ້າແມ່ນລູກຊາຍຂອງພໍ່ຄືເອຊາວແທ້ຫລືບໍ່."

²²ຢາໂຄບໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ອີຊາກພໍ່ຂອງເຂົາ, ແລະອີຊາກໄດ້ລູບຄຳລາວ ແລະເວົ້າວ່າ, "ສຽງນັ້ນຄືສຽງຂອງຢາໂຄບ ແຕ່ມືເປັນມືຂອງເອຊາວ."²³ອີຊາກຈື່ເຂົາບໍ່ໄດ້, ເພາະມືຂອງເຂົາມີຂົນຄືກັບມືຂອງເອຊາວອ້າຍຂອງເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນອີຊາກຈຶ່ງໄດ້ອວຍພອນເຂົາ.

²⁴ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້າຄືເອຊາວລູກຊາຍຂອງເຮົາແທ້ບໍ?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ແມ່ນແທ້."²⁵ອີຊາກຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເອົາອາຫານມາໃຫ້ພໍ່, ແລະພໍ່ຈະກິນເນື້ອທີ່ເຈົ້າຫາມາ, ແລ້ວພໍ່ຈະອວຍພອນເຈົ້າ." ຢາໂຄບຈຶ່ງເອົາອາຫານມາໃຫ້ເພິ່ນ. ອີຊາກໄດ້ກິນ, ແລະຢາໂຄບໄດ້ເອົາເຫລົ້າອະງຸ່ນມາໃຫ້ເພິ່ນ, ແລະເພິ່ນກໍໄດ້ດື່ມ.

²⁶ຈາກນັ້ນອີຊາກພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ ບັດນີ້ຈົ່ງເຂົ້າມາໃກ້ໆພໍ່,ແລະຈູບພໍ່."²⁷ຢາໂຄບໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້, ແລະຈູບເພິ່ນ ແລະເພິ່ນກໍໄດ້ກິ່ນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງເຂົາ, ເເລະອວຍພອນເຂົາ, "ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າ, ວ່າກິ່ນລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍນີ້ ຄືກິ່ນທີ່ມາຈາກທົ່ງນາ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງພອນລົງມາໃຫ້.

²⁸ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າປຣະທານສ່ວນທີ່ມີນ້ຳຄ້າງແຫ່ງທ້ອງຟ້າແລະສ່ວນທີ່ອຸດົມສົມບູນຂອງແຜ່ນດິນແລະຕົ້ນເຂົ້າ ທັງເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ຫລວງຫລາຍ.

²⁹ໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫລາຍຮັບໃຊ້ເຈົ້າ ແລະປະຊາຊາດທັງຫລາຍໂຄ້ງຄຳນັບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ເປັນເຈົ້ານາຍເຫນືອພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະຂໍໃຫ້ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງແມ່ເຈົ້າ. ໂຄ້ງຄຳນັບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າຂໍໃຫ້ທຸກ ຄົນທີ່ສາບແຊ່ງເຈົ້າຖືກສາບແຊ່ງ; ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ອວຍພອນເຈົ້າໄດ້ຮັບການອວຍພຣະພອນ."

³⁰ທັນທີທີ່ອີຊາກອວຍພອນຢາໂຄບເເລ້ວ, ແລະຢາໂຄບເກືອບຈະກັບອອກໄປຈາກອີຊາກພໍ່ຂອງເຂົາເກືອບບໍ່ທັນ, ເອຊາວອ້າຍຂອງເຂົາກໍກັບມາແຕ່ລ່າສັດ.³¹ລາວກໍໄດ້ເຮັດອາຫານອັນແຊບໆ ແລະນຳມາໃຫ້ພໍ່ລາວ. ລາວໄດ້ເວົ້າກັບພໍ່ຂອງລາວວ່າ, "ພໍ່ເອີຍ, ຂໍໃຫ້ທ່ານລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນສິ່ງທີ່ລູກຊາຍຂອງທ່ານໄດ້ລ່າມາ, ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ອວຍພອນລູກ."

³²ອີຊາກພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?" ລາວຕອບວ່າ, "ລູກຄືລູກຊາຍຂອງທ່ານເອຊາວ, ລູກຊາຍກົກຂອງທ່ານ."³³ອີຊາກຈຶ່ງຕົກໃຈທັງສັ່ນຫມົດຕົວ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ມັນເປັນໃຜທີ່ໄດ້ໄປລ່າສັດ ແລະຈັດແຈ່ງອາຫານເອົາມາໃຫ້ພໍ່ກິນ? ພໍ່ໄດ້ກິນ ແລະນຳມາໃຫ້ພໍ່? ພໍ່ໄດ້ກິນມັນຫມົດກ່ອນທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາ, ແລະພໍ່ໄດ້ອວຍພອນເຂົາໄປແລ້ວ, ເຂົາໄດ້ຮັບການອວຍພອນ."

³⁴ເມື່ອເອຊາວໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງພໍ່ລາວ, ລາວຈຶ່ງຮ້ອງໃຫ້ດ້ວຍສຽງອັນດັງ ແລະ ຂົມຂື່ນ, ແລະ ເວົ້າກັບພໍ່ຂອງລາວວ່າ, "ຂໍອວຍພອນລູກ, ຈົ່ງອວຍພອນລູກເຫມືອນກັນແດ່ທ້ອນ."³⁵ອີຊາກໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ມາທີ່ນີ້ຢ່າງມີເລ້ຫລ່ຽມ ແລະ ເອົາຄຳອວຍພອນຂອງເຈົ້າຄວນຈະໄດ້ໄປແລ້ວ."

³⁶ເອຊາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຜູ້ທີ່ເຮັດບໍ່ຖືກຕ້ອງນີ້ຄືຢາໂຄບບໍ່ແມ່ນບໍ?" ເພາະເຂົາໄດ້ຫລອກລວງລູກຢ່າງນີ້ສອງເທື່ອແລ້ວ. ເຂົາໄດ້ເອົາສິດທິລູກກົກຂອງລູກໄປ, ແລະ,ບັດນີ້ເຂົາໄດ້ເອົາຄຳອວຍພອນຂອງລູກໄປອີກ." ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ທ່ານບໍ່ມີຄຳອ່ວຍພອນຈັກຢ່າງເຫລືອໄວ້ໃຫ້ລູກອີກແດ່ບໍ?"³⁷ອີຊາກໄດ້ຕອບລາວ ແລະເວົ້າກັບເອຊາວວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ພໍ່ໄດ້ອວຍພອນເຂົາເປັນເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະພໍ່ໄດ້ໃຫ້ພີ່ນ້ອງທັງຫມົດຂອງເຂົາເປັນຄົນຮັບໃຊ້ເຂົາ. ພໍ່ໄດ້ອວຍພອນລາວໃຫ້ມີເຂົ້າ, ແລະມີເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ແກ່ເຂົາ. ລູກຊາຍຂອງພໍ່ເອີຍ ພໍ່ຈະສາມາດເຮັດສິ່ງໃດຫລາຍກວ່ານີ້ສຳລັບເຈົ້າໄດ້ບໍ?"

³⁸ເອຊາວໄດ້ເວົ້າກັບພໍ່ຂອງເພິ່ນວ່າ, "ພໍ່ເອີຍ ທ່ານບໍ່ມີຄຳອວຍພອນເຫລືອສຳລັບລູກ, ອີກຈັກຄຳອວຍພອນບໍ? ພໍ່ຂອງລູກຂໍອວຍພອນລູກ, ອວຍພອນລູກແດ່ທ້ອນ." ເອຊາວໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ.

³⁹ອີຊາກພໍ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ຕອບ ແລະ ເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ສະຖານທີ່ໆເຈົ້າຢູ່ຈະຢູ່ຫ່າງໄກຈາກຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແລະ ຮັ່ງມີຂອງແຜ່ນດິນ; ເຈົ້າຈະຂາດຄວາມຊຸ່ມເຢັນທີ່ສະຫວັນໂຜດໃຫ້.⁴⁰ເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ດ້ວຍດາບຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະຮັບໃຊ້ນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າ. ແຕ່ເມື່ອເຈົ້າກະບົດ, ເຈົ້າຈະປົດແອກຂອງເຂົາອອກຈາກຄໍຂອງເຈົ້າໄດ້."

⁴¹ເອຊາວໄດ້ກຽດຊັງຢາໂຄບ ເພາະຄຳອວຍພອນທີ່ພໍ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຂົາ. ເອຊາວໄດ້ເວົ້າໃນໃຈຂອງເພິ່ນວ່າ, "ວັນເວລາແຫ່ງຄວາມໂສກເສົ້າສຳລັບພໍ່ຂອງເຮົາ ກໍາລັງເຂົ້າມາໃກ້; ຫລັງຈາກນັ້ນ ເຮົາກໍຈະຂ້ານ້ອງຊາຍຂອງເຮົາຄືຢາໂຄບ."⁴²ຖ້ອຍຄຳຂອງເອຊາວ ລູກຊາຍກົກຂອງນາງໄດ້ຖືກນຳມາບອກໃຫ້ເຣເບກາຮູ້. ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປ ແລະເອີ້ນຢາໂຄບລູກຊາຍຜູ້ເປັນນ້ອງມາ ແລະເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ອ້າຍຂອງເຈົ້າເອຊາວກຳລັງປອບໃຈຕົວເອງກ່ຽວກັບເຈົ້າໂດຍການວາງແຜນທີ່ຈະຂ້າເຈົ້າ.

⁴³ບັດນີ້, ລູກຊາຍຂອງແມ່ເອີຍ, ຈົ່ງເຊື່ອຟັງແມ່ ແລະຫນີໄປຫາລາບານ, ອ້າຍຂອງແມ່ທີ່ເມືອງຮາຣານ.⁴⁴ຈົ່ງຢູ່ກັບເຂົາຊົ່ວໄລຍະຫນຶ່ງ, ຈົນກວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງອ້າຍເຈົ້າຈະລົດລົງ,⁴⁵ຈົນກວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງອ້າຍເຈົ້າຫັນໄປຈາກເຈົ້າ, ແລະເຂົາລືມໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ກະທຳແກ່ເຂົາ. ຈາກນັ້ນແມ່ຈະໃຊ້ຄົນໄປແລະຮັບເຈົ້າກັບຄືນມາຈາກທີ່ນັ້ນ. ເປັນຫຍັງແມ່ຕ້ອງສູນເສຍພວກເຈົ້າທັງສອງຄົນໃນມື້ດຽວກັນ?"

⁴⁶ນາງເຣເບກາໄດ້ເວົ້າກັບອີຊາກວ່າ, "ຂ້ອຍເບື່ອຊີວິດເພາະລູກສາວທັງຫລາຍຂອງຊາວຮິດຕີ. ຖ້າຢາໂຄບຮັບເອົາລູກສາວຂອງຊາວຮິດຕີຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງ, ມາເປັນເມຍເຫມືອນຜູ້ຍິງເຫລົ່ານີ້, ລູກສາວຂອງແຜ່ນດິນນີ້ບາງຄົນ, ຊີວິດຂອງຂ້ອຍຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງ."

28

¹ອີຊາກໄດ້ເອີ້ນຢາໂຄບ, ເຂົ້າມາເພື່ອອວຍພອນ, ແລະສັ່ງເຂົາວ່າ, "ລູກຢ່າເອົາຍິງສາວຊາວການາອານມາເປັນເມຍ.²ແຕ່ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ໄປປັດດານອາຣຳ, ໄປຍັງບ້ານຂອງເບທູເອນພໍ່ຂອງແມ່ເຈົ້າ, ແລະຮັບເອົາເມຍຄົນຫນຶ່ງຈາກທີ່ນັ້ນ, ຈາກລູກສາວຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງຂອງລາບານອ້າຍຂອງແມ່ເຈົ້າ.

³ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າອົງຊົງຣິດອຳນາດຊົງອວຍພອນເຈົ້າ, ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີລູກຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງຫລາຍຊົນຊາດ.⁴ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປຣະທານຄຳອວຍພອນຂອງອັບຣາຮາມແກ່ເຈົ້າ, ແລະແກ່ບັນດາເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ຫລັງຈາກເຈົ້າ ເຈົ້າຈະໄດ້ເປັນກຳມະສິດດິນແດນທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່, ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມເປັນມໍຣະດົກ."

⁵ດັ່ງນັ້ນອີຊາກໄດ້ສົ່ງຢາໂຄບໄປ. ຢາໂຄບໄດ້ໄປຍັງປັດດານອາຣຳ, ໄປຫາລາບານລູກຊາຍຂອງເບທູເອນຊາວອາຣຳ, ເປັນອ້າຍຂອງນາງເຣເບກາ, ແມ່ຂອງຢາໂຄບ ແລະເອຊາວ.

⁶ບັດນີ້ເອຊາວໄດ້ເຫັນອີຊາກອວຍພອນຢາໂຄບ ແລະສົ່ງເຂົາໄປຍັງປັດດານອາຣຳ, ເພື່ອຫາເມຍຈາກທີ່ນັ້ນ. ລາວໄດ້ເຫັນອີຊາກອວຍພອນເຂົາ ແລະສັ່ງເຂົາເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງເອົາຍິງສາວຊາວການາອານມາເປັນເມຍດ້ວຍ."⁷ເອຊາວຍັງໄດ້ເຫັນວ່າຢາໂຄບເຊື່ອຟັງພໍ່ ແລະແມ່ຂອງເຂົາດ້ວຍ, ແລະໄດ້ເດີນທາງໄປທີ່ປັດດານອາຣຳ.

⁸ເອຊາວໄດ້ເຫັນວ່າອີຊາກພໍ່ຂອງຕົນບໍ່ມັກຍິງສາວການາອານ.⁹ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄປຫາອິດຊະມາເອນ, ແລະຮັບເອົານາງມາຮາລາດນ້ອງສາວຂອງເນບາໂຢດ, ລູກສາວຂອງອິດຊະມາເອນ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອັບຣາຮາມ, ມາເປັນເມຍຂອງເຂົາອີກຄົນຫນຶ່ງ, ນອກເຫນືອຈາກເມຍທັງຫລາຍທີ່ເຂົາມີຢູ່ແລ້ວ.

¹⁰ຢາໂຄບໄດ້ອອກຈາກເມືອງເບເອນເຊບາ ແລະມຸ່ງຫນ້າໄປສູ່ເມືອງຮາຣານ.¹¹ເຂົາໄດ້ມາເຖິງທີ່ແຫ່ງຫນຶ່ງ ແລະພັກທີ່ນັ້ນທັງຄືນ, ເພາະວ່າຕາເວັນຕົກດິນແລ້ວ. ເຂົາໄດ້ເອົາກ້ອນຫີນກ້ອນຫນຶ່ງຈາກທີ່ນັ້ນມາເຮັດເປັນຫມອນຮອງຫົວ, ແລະນອນລົງໃນທີ່ນັ້ນເພື່ອທີ່ຈະຫລັບ.

¹²ເຂົາໄດ້ຝັນເຫັນຂັ້ນໄດຕັ້ງຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນ.ປາຍຂອງຂັ້ນໄດນັ້ນຂຶ້ນໄປເຖິງທ້ອງຟ້າ ແລະ ຫມູ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຍ່າງຂຶ້ນຍ່າງລົງຕາມຂັ້ນໄດນັ້ນ.¹³ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະຢາເວໄດ້ ຊົງຢືນຢູ່ຂ້າງເທິງນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, "ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມບັນພະບູຣຸດຂອງເຈົ້າ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ. ແຜ່ນດິນທີ່ເຈົ້າກຳລັງນອນຢູ່ນີ້ເຮົາຈະມອບໃຫ້ເຈົ້າ ແລະບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ.

¹⁴ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະມີຫລວງຫລາຍດັ່ງຂີ້ຝຸ່ນດິນ, ແລະເຈົ້າຈະແຜ່ກວ້າງໄກອອກໄປຍັງທິດຕາເວັນຕົກ, ທິດຕາເວັນອອກ, ທິດເຫນືອ, ແລະທິດໃຕ້, ໂດຍຜ່ານທາງເຈົ້າ ແລະ ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າທຸກຄອບຄົວຂອງແຜ່ນດິນຈະໄດ້ຮັບພອນ.¹⁵ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະປົກປັກຮັກສາເຈົ້າ ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະໄປທີ່ໃດ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າກັບມາຢູ່ໃນດິນແດນນີ້; ເພາະວ່າເຮົາຈະບໍ່ປະຖິ້ມເຈົ້າ. ເຮົາຈະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບເຈົ້າ."

¹⁶ ຢາໂຄບໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນຈາກການຫລັບຂອງເຂົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ແທ້ໆ, ແລະເຮົາບໍ່ຮູ້ເລື່ອງມາກ່ອນ."¹⁷ເຂົາຢ້ານກົວແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ບ່ອນນີ້ຫນ້າຢ້ານ! ທີ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນແນ່ນອນ ນອກຈາກເປັນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະຄົງເປັນປະຕູແຫ່ງທ້ອງຟ້າ."

¹⁸ຢາໂຄບລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ ແລະນຳເອົາກ້ອນຫີນທີ່ເຂົາຫມູນຫົວນັ້ນມາເຂົາໄດ້ຕັ້ງມັນຂຶ້ນເປັນເຫມືອນເສົາ. ແລ້ວເທນໍ້າມັນລົງເທິງຍອດກ້ອນຫີນນັ້ນ.¹⁹ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າເບັດເອນ. ແຕ່ກ່ອນເມືອງນີ້ຊື່ວ່າ, ລູເຊ.

²⁰ ຢາໂຄບກໍໄດ້ສາບານວ່າ, "ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ ແລະປົກປັກຮັກສາຂ້ານ້ອຍໃນທາງນີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະເດີນ, ແລະຈະໃຫ້ອາຫານແກ່ຂ້ານ້ອຍກິນ, ແລະເສື້ອຜ້າສຳລັບສວມໃສ່,²¹ແລະຊົງນຳຂ້ານ້ອຍກັບມາເຖິງບ້ານພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຢ່າງປອດໄພ, ຈາກນັ້ນພຣະຢາເວຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.²²ແລະກ້ອນຫີນນີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນເປັນເຫມືອນເສົານີ້. ຈະເປັນກ້ອນຫີນທີ່ສັກສິດຈາກທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງປຣະທານໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຫນຶ່ງສ່ວນສິບໃຫ້ພຣະອົງ."

29

¹ຈາກນັ້ນຢາໂຄບໄດ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປ ແລະມາເຖິງດິນແດນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງຕາເວັນອອກ.²ເມື່ອເຂົາໄດ້ຫລຽວເບິ່ງ, ເຂົາໄດ້ເຫັນບໍ່ນໍ້າບໍ່ຫນຶ່ງທີ່ທົ່ງນາ, ແລະ, ເບິ່ງເຖີດ, ມີແກະສາມຝູງກຳລັງນອນຢູ່ໃກ້ໆບໍ່ນ້ຳນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ໃຊນ້ຳຈາກບໍ່ນ້ຳນັ້ນລ້ຽງຝູງ, ແລະມີຫີນກ້ອນໃຫຍ່ອັດປາກບໍ່ນ້ຳນັ້ນ.³ເມື່ອຝູງແກະທັງຫມົດໄດ້ມາໂຮມກັນທີ່ນັ້ນ, ຄົນລ້ຽງແກະຈຶ່ງພາກັນກິ້ງກ້ອນຫີນອອກ ຈາກປາກບໍ່ນ້ຳ ແລະຕັກນໍ້າໃຫ້ແກະກິນ. ແລ້ວຈາກນັ້ນກໍກິ້ງກ້ອນຫີນນັ້ນອັດປາກບໍ່ນໍ້າໄວ້ອີກຄັ້ງ ໃຫ້ກັບໄປໃນທີ່ເກົ່າ.

⁴ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອີຍ, ພວກທ່ານມາຈາກໃສ?" ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພວກເຮົາມາຈາກເມືອງຮາຣານ."⁵ລາວໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກເຈົ້າຮູ້ຈັກລາບານ ລູກຊາຍນາໂຮບໍ?" ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ພວກເຮົາຮູ້ຈັກເພິ່ນ."⁶ລາວໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເພິ່ນສະບາຍດີບໍ?" ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ເພິ່ນສະບາຍດີ, ແລະຫັ້ນເດ, ຣາເຊັນລູກສາວຂອງເພິ່ນກຳລັງມາກັບຝູງແກະນັ້ນ."

⁷ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ມັນເປັນເວລາທ່ຽງວັນຢູ່. ແລະບໍ່ແມ່ນຍາມນຳຝູງສັດມາລວມກັນ. ພວກທ່ານຄວນຕັກນ້ຳໃຫ້ແກະ ແລະຈາກນັ້ນກໍນຳໄປໃຫ້ພວກມັນໄດ້ກິນຫຍ້າ?"⁸ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຕັກນ້ຳໃຫ້ພວກມັນ ໄດ້ຈົນກວ່າຝູງສັດທັງຫມົດຈະມາລວມຕົວກັນ. ຈາກນັ້ນພວກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍຈະກິ້ງກ້ອນຫີນອອກຈາກປາກບໍ່ນ້ຳ, ແລະເຮົາຈະຕັກນໍ້າໃຫ້ແກະນັ້ນ."

⁹ໃນເວລາທີ່ຢາໂຄບຍັງກຳລັງເວົ້າຢູ່ກັບພວກເຂົາ, ນາງຣາເຊັນໄດ້ມາພ້ອມກັບຝູງແກະຂອງພໍ່ນາງ, ເພາະນາງໄດ້ກຳລັງລ້ຽງພວກມັນ.¹⁰ເມື່ອຢາໂຄບໄດ້ເຫັນຣາເຊັນ, ລູກສາວຂອງລາບານ, ອ້າຍຂອງແມ່ລາວ, ແລະແກະຂອງລາບານ, ຂອງອ້າຍຂອງແມ່ເຂົາ, ຢາໂຄບໄດ້ເຂົາມາ, ກິ້ງກ້ອນຫີນອອກຈາກປາກບໍ່ນ້ຳ, ແລະຕັກນໍ້າໃຫ້ຝູງສັດຂອງລາບານ, ອ້າຍຂອງແມ່ລາວ.

¹¹ຢາໂຄບໄດ້ຈູບຣາເຊັນພ້ອມທັງຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ.¹²ຢາໂຄບໄດ້ບອກຣາເຊັນວ່າ, "ເຂົາເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງນາງ, ແລະເຂົາເປັນລູກຊາຍຂອງນາງເຣເບກາ." ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ແລ່ນໄປ ແລະໄດ້ບອກກັບພໍ່ຂອງຕົນ.

¹³ເມື່ອລາບານໄດ້ຍິນເລື່ອງກ່ຽວກັບ ຢາໂຄບ ລູກຊາຍຂອງນ້ອງສາວເພິ່ນມາ, ເພິ່ນໄດ້ແລ່ນໄປພົບເຂົາ,ສວມກອດເຂົາ, ຈູບເຂົາ, ແລະໄດ້ພາເຂົາໄປຍັງເຮືອນຂອງເພິ່ນ. ຢາໂຄບໄດ້ບອກລາບານເຖິງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ.¹⁴ລາບານໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ,"ແທ້ຈິງແລ້ວເຈົ້າຄືກະດູກຂອງເຮົາ ແລະເນື້ອຂອງເຮົາ." ຈາກນັ້ນຢາໂຄບໄດ້ຢູ່ກັບເຂົາປະມານຫນຶ່ງເດືອນ.

¹⁵ຈາກນັ້ນລາບານໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບວ່າ, "ເຈົ້າບໍ່ຄວນຮັບໃຊ້ເຮົາລ້າໆ ເພາະວ່າເຈົ້າເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນບໍ? ຈົ່ງບອກເຮົາ, ເຈົ້າຕ້ອງການ ອັນໃດເປັນຄ່າຈ້າງຂອງເຈົ້າ?"¹⁶ຂະນະນັ້ນລາບານມີລູກສາວສອງຄົນ. ຜູ້ກົກຊື່ວ່າ ເລອາ, ແລະຜູ້ນ້ອງນັ້ນຊື່ວ່າ ຣາເຊັນ.¹⁷ນາງເລອາເປັນຄົນມີແວວຕາສັ້ນ, ແຕ່ນາງຣາເຊັນເປັນຄົນທີ່ມີຮູບຮ່າງແລະຫນ້າຕາສວຍງາມ.¹⁸ຢາໂຄບກໍໄດ້ຮັກນາງຣາເຊັນ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຈະເຮັດວຽກໃຫ້ທ່ານເຈັດປີ ເພື່ອລາເຊັນ,ລູກສາວຄົນນ້ອຍຂອງທ່ານ."

¹⁹ລາບານໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ມັນດີກວ່າທີ່ເຮົາຍົກນາງໃຫ້ກັບເຈົ້າ, ແທນທີ່ເຮົາຈະຍົກໃຫ້ກັບອີກຄົນຫນຶ່ງ. ຈົ່ງຢູ່ກັບເຮົາເຖີດ."²⁰ສະນັ້ນ ຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ທຳງານຮັບໃຊ້ເຈັດປີເພື່ອນາງຣາເຊັນ; ແລະເບິ່ງມັນເຫມືອນເປັນພຽງບໍ່ທໍ່ໃດມື້, ສຳລັບເຂົາເພາະຄວາມຮັກທີ່ເຂົາມີຕໍ່ນາງ.

²¹ຈາກນັ້າຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບລາບານວ່າ,"ຈົ່ງໃຫ້ເມຍແກ່ຂອ້ຍເຖີດ, ເພາະຂ້ອຍໄດ້ທຳງານຄົບຕາມເວລາແລ້ວ ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຄວນແຕ່ງງານກັບນາງ."²²ດັ່ງນັ້ນ ລາບານໄດ້ຮວບຮວມຜູ້ຊາຍທັງຫມົດຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ ແລະຈັດງານລຽ້ງຂຶ້ນ.

²³ໃນຕອນແລງນັ້ນ, ລາບານໄດ້ນຳເອົາ, ນາງເລອາລູກສາວຂອງເຂົາມາ ແລະ ນຳນາງໄປໃຫ້ຢາໂຄບ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງ.²⁴ລາບານໄດ້ໃຫ້ຍິງຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາຄືຊີລະປາແກ່ເລອາ, ລູກສາວຂອງເຂົາໃຫ້ເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາງ.²⁵ໃນຕອນເຊົ້າ, ເບິ່ງເຖີດ, ກາຍເປັນເລອາ! ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບລາບານວ່າ, "ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເຮັດກັບຂ້ອຍແບບນີ້? ຂ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ທ່ານເພື່ອຣາເຊັນບໍ່ແມ່ນບໍ? ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຫລອກລວງຂ້ອຍ?"

²⁶ລາບານໄດ້ຕອບວ່າ, "ມັນບໍ່ແມ່ນທຳນຽມຂອງເຮົາ ທີ່ຈະໃຫ້ລູກສາວຄົນນ້ອຍເອົາຜົວກ່ອນລູກສາວຜູ້ເອື້ອຍ.²⁷ໃຫ້ຄົບເຈັດວັນຂອງການແຕ່ງງານຂອງລູກສາວຄົນນີ້ກ່ອນ, ແລະເຮົາຈະຍົກອີກຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ເຈົ້າດ້ວຍ ແລະຕອບແທນໃນການຮັບໃຊ້ເຮົາອີກເຈັດປີ."

²⁸ຢາໂຄບໄດ້ທຳຢ່າງນັ້ນ, ແລະຈົນຄົບເຈັດວັນຂອງເລອາ. ຈາກນັ້ນລາບານໄດ້ມອບນາງຣາເຊັນໃຫ້ເຂົາ ລູກສາວຂອງເຂົາໃຫ້ເປັນເມຍຂອງເຂົາດ້ວຍ.²⁹ລາບານໄດ້ໃຫ້ນາງບິນຮາແກ່ຣາເຊັນ, ລູກສາວຂອງເຂົາ ໃຫ້ເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາງ.³⁰ດັ່ງນັ້ນຢາໂຄບໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງຣາເຊັນດ້ວຍ ແຕ່ເຂົາໄດ້ຮັກຣາເຊັນຫລາຍກວ່າຮັກເລອາ. ແລະຢາໂຄບໄດ້ຮັບໃຊ້ລາບານເປັນເວລາອີກເຈັດປີ.

³¹ນາງເລອາບໍ່ໄດ້ເປັນທີ່ຮັກດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດຄັນຂອງນາງ, ແຕ່ນາງຣາເຊັນນັ້ນບໍ່ມີລູກ.³²ນາງເລອາໄດ້ຕັ້ງທ້ອງຖືພາ ແລະ ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ. ແລະ ນາງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າຣູເບັນ. ເພາະນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຫລຽວເຫັນຄວາມລຳບາກຂອງຂ້ອຍ; ບັດນີ້ ຜົວຂອງຂ້ອຍຈະຮັກຂ້ອຍ."

³³ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ຕັ້ງທ້ອງອີກ ແລະເກີດລູກຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ. ນາງເວົ້າວ່າ, "ເພາະວ່າພຣະຢາເວຮູ້ວ່າຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນທີ່ຮັກ ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງໄດ້ປຣະທານລູກຊາຍຄົນນີ້ແກ່ຂ້ອຍດ້ວຍ," ແລະນາງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ຊີເມໂອນ.³⁴ຈາກນັ້ນນາງກໍໄດ້ຕັ້ງທ້ອງອີກຄັ້ງ. ແລະອອກລູກຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ. ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ບັດນີ້ ເວລານີ້ຜົວຂອງຂ້ອຍຈະຕິດພັນຢູ່ກັບຂ້ອຍ, ເພາະວ່າຂ້ອຍໄດ້ເກີດລູກຊາຍເຖິງສາມຄົນແກ່ລາວ." ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າ ເລວີ.

³⁵ນາງໄດ້ຕັ້ງທ້ອງອີກຄັ້ງ ແລະໄດ້ລູກຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ. ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ຄັ້ງນີ້ຂ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ." ສະນັ້ນ ນາງຈຶ່ງເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ຢູດາ; ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ຢຸດການມີລູກ.

30

¹ເມື່ອນາງຣາເຊັນໄດ້ເຫັນວ່ານາງບໍ່ມີລູກແກ່ຢາໂຄບ, ຣາເຊັນກໍໄດ້ອິດສາເອື້ອຍຂອງນາງ. ນາງໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບວ່າ,"ຈົ່ງໃຫ້ລູກແກ່ຂ້ອຍ, ຫລືບໍ່ດັ່ງນັ້ນກໍໃຫ້ຂ້ອຍຕາຍເສຍ."²ຢາໂຄບໄດ້ຮ້າຍນາງຣາເຊັນຫລາຍ. ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ເຮົາເປັນເຫມືອນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງ, ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າບໍ່ມີລູກບໍ?"

³ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງດູ, ນີ້ຄືບິນຮາ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ອຍ. ຈົ່ງຫລັບນອນກັບນາງ, ເພື່ອທີ່ນາງຈະໄດ້ເກີດລູກເທິງຕັກຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ຂ້ອຍຈະມີລູກໂດຍນາງ."⁴ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໃຫ້ນາງບິນຮາ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາງເປັນເມຍອີກຄົນຫນຶ່ງຂອງຢາໂຄບ, ແລະ ເຂົາໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງ.

⁵ນາງບິນຮາໄດ້ຕັ້ງທ້ອງ ແລະເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ຢາໂຄບ.⁶ຣາເຊັນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັດສິນດ້ວຍຄວາມເມດຕາຂ້ອຍ. ພຣະອົງໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ອຍ ແລະປຣະທານລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງແກ່ຂ້ອຍ." ດ້ວຍເຫດນີ້ນາງຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ດານ.

⁷ນາງບິນຮາ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຣາເຊັນ, ໄດ້ຕັ້ງທ້ອງອີກຄັ້ງ ແລະ ເກີດລູກຊາຍຜູ້ທີສອງໃຫ້ແກ່ຢາໂຄບ.⁸ນາງຣາເຊັນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ດ້ວຍການຕໍ່ສູ້ຢ່າງແຂ່ງຂັນ ຂ້ອຍໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບເອື້ອຍຂອງຂ້ອຍແລະຊະນະແລ້ວ." ນາງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າເນັບທາລີ.

⁹ເມື່ອນາງເລອາ ໄດ້ເຫັນວ່ານາງໄດ້ຢຸດການມີລູກແລ້ວ, ນາງໄດ້ນຳເອົາຊີລະປາ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາງມາ, ແລະ ໃຫ້ນາງເປັນເມຍອີກຄົນຫນຶ່ງຂອງຢາໂຄບ.¹⁰ນາງຊີລະປາ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາງເລອາ, ກໍເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ຢາໂຄບ.¹¹ເລອາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນີ້ຄືໂຊກດີ!" ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ກາດ.

¹²ຈາກນັ້ນນາງຊີລະປາ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເລອາ, ກໍໄດ້ລູກຊາຍຄົນທີສອງແກ່ຢາໂຄບ.¹³ນາງເອລາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍມີຄວາມສຸກ! ເພາະລູກຍິງທັງຫລາຍຈະເອີ້ນຂ້ອຍວ່າ, ຜູ້ມີຄວາມຍິນດີ." ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນຊື່ຂອງເຂົາວ່າອາເຊ.

¹⁴ໃນລະດູເກັບກ່ຽວເຂົ້າສາລີ ຣູເບັນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທ້ອງທົ່ງນາ. ແລະພົບຕົ້ນຫມາກເຂືອຊະນິດຫນຶ່ງ. ເຂົາໄດ້ເອົາຫມາກມາໃຫ້ເລອາແມ່ຂອງເຂົາ. ນາງຣາເຊັນເວົ້າກັບເລອາວ່າ, "ຂ້ອຍຂໍຫມາກເຂືອຂອງລູກຊາຍເຈົ້າຈັກຫນ່ວຍແດ່."¹⁵ນາງເລອາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ມັນເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍສຳລັບເຈົ້າບໍ, ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍາດເອົາຜົວຂອງຂ້ອຍໄປ? ແລະ ດຽວນີ້ເຈົ້າຍັງຈະມາຍາດເອົາຫມາກເຂືອຂອງລູກຊາຍເຮົາໄປອີກດ້ວຍບໍ?" ຣາເຊັນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເພື່ອແລກປ່ຽນກັບຫມາກເຂືອຂອງລູກຊາຍເຈົ້າຄືນນີ້, ເຂົາຈະຫລັບນອນກັບເຈົ້າ."

¹⁶ໃນຕອນແລງຢາໂຄບໄດມາຈາກທົ່ງນາ. ເລອາໄດ້ອອກໄປພົບເພິ່ນ ແລະເວົ້າວ່າ,"ທ່ານຕ້ອງຫລັບນອນກັບຂ້ອຍຄືນນີ້, ເພາະຂ້ອຍໄດ້ວ່າຈ້າງທ່ານດ້ວຍຫມາກເຂືອລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ." ດັ່ງນັ້ນ ຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ຫລັບນອນກັບເລອາຄືນນັ້ນ.¹⁷ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຟັງເລອາ, ແລະນາງໄດ້ຕັ້ງທ້ອງ, ແລະໄດ້ເກີດລູກຊາຍຄົນທີຫ້າແກ່ຢາໂຄບ.¹⁸ເລອາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານຄ່າຈ້າງແກ່ຂ້ອຍ, ເພາະຂ້ອຍໄດ້ໃຫ້ຍິງຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ອຍແກ່ຜົວຂ້ອຍ." ນາງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ອິດຊາຄາ.

¹⁹ນາງເລອາໄດ້ຕັ້ງທ້ອງອີກຄັ້ງ ແລະເກີດລູກຊາຍຄົນທີຫົກແກ່ຢາໂຄບ.²⁰ນາງເລອາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານຂອງຂວັນຢ່າງດີແກ່ຂ້ອຍ. ບັດນີ້ຜົວຂອງຂ້ອຍຈະໃຫ້ກຽຕແກ່ຂ້ອຍ ເພາະວ່າຂ້ອຍໄດ້ໃຫ້ລູກຊາຍຫົກຄົນແກ່ລາວ." ນາງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ເຊບູໂລນ.²¹ຫລັງຈາກນັ້ນນາງໄດ້ເກີດລູກສາວຄົນຫນຶ່ງ ແລະໄດ້ເອີ້ນຊື່ນາງວ່າ ດີນາ.

²²ພຣະເຈົ້າຄິດເຖິງນາງຣາເຊັນ ແລະຟັງນາງ. ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ນາງຖືພາ.²³ນາງໄດ້ຖືພາ ແລະ ເກີດລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ. ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳເອົາຄວາມອັບອາຍຂອງຂ້ອຍອອກໄປ."²⁴ນາງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າໂຢເຊບ, ແລະ ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເພີ່ມລູກ ຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ."

²⁵ຫລັງຈາກຣາເຊັນໄດ້ເກີດໂຢເຊັບ, ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບລາບານວ່າ, "ຂໍສົ່ງຂ້ອຍໄປ, ເພື່ອທີ່ຂ້ອຍຈະໄປຍັງທີ່ບ້ານຂອງຂ້ອຍ ແລະ ດິນແດນຂອງຂ້ອຍ.²⁶ຂໍມອບເມຍທັງຫລາຍຂອງຂ້ອຍ ແລະ ລູກທັງຫລາຍຂອງຂ້ອຍຜູ້ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ມາ ເພາະຂ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ທ່ານ, ແລະ ອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ອຍໄປ, ເພາະທ່ານຮູ້ເຖິງການຮັບໃຊ້ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ທ່ານ."

²⁷ແຕ່ລາບານຕອບວ່າ,"ດຽວນີ້ຖ້າເຮົາເປັນທີ່ຊື່ນຊອບໃນສາຍຕາເຈົ້າ, ຂໍລໍໄວ້ກ່ອນເພາະວ່າເຮົາໄດ້ຮຽນຮູ້ໂດຍການໃຊ້ການທຳນວາຍວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ອວຍພອນເຮົາເພາະເຈົ້າ."²⁸ແລະເຂົາໄດ້ເວົ້າອີກວ່າ,"ຈົ່ງບອກຄ່າຈ້າງຂອງເຈົ້າມາ, ເຮົາເຕັມໃຈທີ່ຈະຈ່າຍຄ່າຈ້າງນັ້ນ."

²⁹ຢາໂຄບຕອບລາບານວ່າ, "ທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າຂ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ທ່ານຢ່າງໃດ, ແລະຝູງສັດລຽ້ງຂອງທ່ານຄືຢ່າງໃດເມື່ອຢູ່ກັບຂ້ອຍ.³⁰ກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະມາ ທ່ານມີຝູງສັດພຽງແຕ່ຫນ້ອຍດຽວ. ຂະນະນີ້ມັນໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຫລວງຫລາຍ. ພຣະຢາເວໄດ້ອວຍພອນທ່ານໃນທຸກຢ່າງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດ. ແລ້ວເມື່ອໃດຂ້ອຍຈື່ງຈະໄດ້ຈັດຕຽມສຳລັບຄອບຄົວຂອງຕົນເອງ."

³¹ດັ່ງນັ້ນລາບານເວົ້າວ່າ, "ຈະໃຫ້ເຮົາຈ່າຍອັນໃດແກ່ເຈົ້າ?" ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ທ່ານບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ອັນໃດແກ່ຂ້ອຍ. ຖ້າທ່ານຈະເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈະລ້ຽງ ແລະ ດູແລຮັກສາຝູງສັດຂອງທ່ານອີກຄັ້ງ.³²ໃນມື້ນີ້ໃຫ້ຂ້ອຍຍ່າງຜ່ານຝູງສັດທັງຫມົດ, ຂອງທ່ານຂໍແຍກແກະທຸກຕົວທີ່ມີຈຸດ, ແລະດ່າງ ແລະ ສີດຳທຸກໆໂຕອອກຈາກຝູງ, ແລະ ແບ້ທຸກຕົວທີ່ມີຈຸດ ແລະດ່າງທຸກຕົວອອກຈາກຝູງ. ເຫລົ່ານີ້ຈະເປັນຄ່າຈ້າງຂອງຂ້ອຍ.

³³ຄວາມສັດຊື່ຂອງຂ້ອຍຈະຢືນຢັນຂ້ອຍ, ໃນພາຍຫລັງເມື່ອທ່ານຈະມາກວດສອບຄ່າຈ້າງຂອງຂ້ອຍ. ທຸກຕົວທີ່ບໍ່ດ່າງ ແລະບໍ່ມີຈຸດທ່າມກາງແບ້ທັງຫລາຍ, ແລະສີດຳ ທ່າມກາງແກະທັງຫລາຍຖ້າເຫັນຈັກຕົວໃນຝູງສັດຂອງຂ້ອຍ, ຈະຖືວ່ານັ້ນເປັນການລັກມາ."³⁴ລາບານໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຕົກລົງ. ໃຫ້ເປັນໄປຕາມທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນ."

³⁵ມື້ນັ້ນ ລາບານໄດ້ແຍກແບ້ໂຕຜູ້ທັງຫລາຍຊຶ່ງມີລາຍຍາວແລະຈຸດ, ແລະແບ້ໂຕແມ່ທັງຫມົດທີ່ດ່າງແລະມີຈຸດ, ທຸກໂຕທີ່ມີສີຂາວ, ແລະແກະທຸກໂຕທີ່ມີສີດຳ, ແລະໃຫ້ພວກມັນຢູ່ໃນມືຂອງພວກລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.³⁶ລາບານໄດ້ແຍກຝູງສັດຂອງເຂົາ ກັບຂອງຢາໂຄບ. ໃຫ້ຢູ່ຫ່າງກັນໄລຍະທາງເດີນເຖິງສາມວັນ. ດັ່ງນັ້ນຢາໂຄບຍັງຄົງໄດ້ລ້ຽງສັດທີ່ເຫລືອຂອງລາບານ.

³⁷ຢາໂຄບໄດ້ເອົາງ່າໄມ້ຈາກຕົ້ນຈັນປ່າ ຕົ້ນຫມາກບົກ, ແລະຕົ້ນຫູກວາງ ແລະປອກເປືອກໃຫ້ເປັນລາຍເຮັດໃຫ້ເຫັນເນື້ອໄມ້ສີຂາວດ້ານໃນ.³⁸ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ວາງງ່າໄມ້ທີ່ເຂົາໄດ້ປອກເປືອກຕໍ່ຝູງສັດຂ້າງຫນ້າອ່າງນ້ຳທີ່ສັດໄດ້ເຂົ້າກິນ. ພວກມັນໄດ້ຕັ້ງທ້ອງເມື່ອພວກມັນເຂົ້າມາກິນນໍ້າ.

³⁹ຝູງສັດໄດ້ແຜ່ພັນຂ້າງຫນ້າກິ່ງໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນ; ແລະຝູງສັດເກີດລູກອ່ອນມີລາຍເປັນ, ດ່າງ ແລະມີຈຸດ.⁴⁰ຢາໂຄບໄດ້ແຍກລູກແກະເຫລົ່ານີ້ອອກ, ແຕ່ເຮັດໃຫ້ສ່ວນທີ່ເຫລືອຫັນຫນ້າໄປທາງຝູງສັດທີ່ມີສີລາຍ ແລະແກະດຳທັງຫມົດໃນຝູງຂອງລາບານ. ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ແຍກຝູງສັດຂອງເຂົາສຳລັບເຂົາເອງຕ່າງຫາກ ແລະບໍ່ໄດ້ນຳໄປລວມກັບຝູງສັດຂອງລາບານ.

⁴¹ເມື່ອແກະທີ່ແຂງແຮງໃນຝູງກຳລັງປະສົມພັນ, ຢາໂຄບກໍຈະວາງງ່າໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນ ໃນຮາງນ້ຳຕໍ່ຫນ້ຝູງແກະ, ດັ່ງນັ້ນພວກມັນຈະຕັ້ງທ້ອງທ່າມກາງງ່າໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນ.⁴²ແຕ່ຫາກສັດທີ່ອ່ອນແອໃນຝູງເຂົ້າມາເຂົາຈະບໍ່ວາງງ່າໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ຫນ້າພວກມັນ. ດັ່ງນັ້ນສັດໂຕທີ່ອ່ອນແອຂອງລາບານ, ແລະໂຕທີ່ແຂງແຮງກໍຕົກເປັນຂອງຢາໂຄບ.

⁴³ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີເຂົາໄດ້ສັດຝູງໃຫຍ່, ຍິງຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍ, ແລະຊາຍຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍ ແລະ, ອູດທັງຫລາຍ, ແລະລໍທັງຫລາຍ.

31

¹ຂະນະນັ້ນຢາໂຄບໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພວກລູກຊາຍຂອງລາບານ, ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, "ຢາໂຄບໄດ້ເອົາທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພໍ່ພວກເຮົາໄປ, ແລະຈາກຊັບສິນຂອງພໍ່ເຮົານັ້ນເອງ ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ມີຄວາມຮັ່ງມີທັງຫມົດນີ້."²ຢາໂຄບໄດ້ເຫັນທ່າທີຂອງລາບານ. ເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມຄິດຂອງລາບານທີ່ມີຕໍ່ຕົນນັ້ນໄດ້ປ່ຽນແປງໄປ.³ແລ້ວພຣະຢາເວກໍໄດ້ບອກລາວວ່າ, "ຈົ່ງກັບຄືນໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ, ແລະເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ."

⁴ຢາໂຄບໄດ້ໃຫ້ຄົນໄປ ແລະ ເອີ້ນຫານາງຣາເຊັນ ແລະ ນາງເລອາໃຫ້ໄປຍັງທ້ອງທົ່ງໄປທີ່ຝູງສັດ.⁵ແລະ ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ຂ້ອຍໄດ້ປ່ຽນແປງໄປ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ຂ້ອຍສະຖິດຢູ່ນຳຂ້ອຍ.⁶ພວກເຈົ້າກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ ມັນເປັນພອນກຳລັງທັງຫມົດຂອງຂ້ອຍທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າ.

⁷ພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫລອກລວງຂ້ອຍ ແລະປັບປ່ຽນຄ່າຈ້າງຂອງຂ້ອຍເຖິງສິບເທື່ອ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ເພິ່ນທຳຮ້າຍຂ້ອຍ.⁸ຖ້າເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ສັດຕົວທີ່ດ່າງຈະເປັນຄ່າຈ້າງຂອງເຈົ້າ, ຈາກນັ້ນຝູງສັດທັງຫມົດກໍຈະໃຫ້ລູກເປັນດ່າງ. ຖ້າເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າໃຫ້ໂຕທີ່ລາຍເປັນຄ່າຈ້າງຂອງເຈົ້າ, ຈາກນັ້ນຝູງສັດທັງຫມົດກໍຈະໃຫ້ລູກເປັນລາຍ.⁹ດ້ວຍວິທີການນີ້ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳເອົາຝູງສັດລ້ຽງຂອງພໍ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ມອບພວກມັນໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ.

¹⁰ໃນລະດູປະສົມພັນສັດ, ໃນຄວາມຝັນນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນພວກແບ້ໂຕຜູ້ກຳລັງປະສົມພັນກັບຝູງສັດນັ້ນ. ພວກແບ້ໂຕຜູ້ເປັນແບ້ລາຍ, ແບ້ດ່າງ, ແລະແບ້ມີຈຸດ.¹¹ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍທາງຄວາມຝັນວ່າ,"ຢາໂຄບເອີຍ" ຂ້ອຍຕອບວ່າ,"ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້."

¹²ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງເງີຍຫນ້າ ແລະ ເບິ່ງພວກແບ້ໂຕຜູ້ທີ່ກຳລັງປະສົມພັນໃນຝູງສັດນັ້ນ. ພວກມັນເປັນແບ້ລາຍ, ແບ້ດ່າງ, ແລະ ແບ້ມີຈຸດ. ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ເຫັນທຸກໆສິ່ງທີ່ລາບານກຳລັງເຮັດກັບເຈົ້າ.¹³ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າເເຫ່ງເບັດເອນ, ທີ່ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເຈີມເສົາຫີນຕົ້ນຫນຶ່ງ, ທີ່ເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄຳສາບານແກ່ເຮົາ. ບັດນີ້ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປຈາກແຜ່ນດິນນີ້ ແລະ ກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນເກີດຂອງເຈົ້າ.""

¹⁴ຣາເຊັນ ແລະເລອາໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, "ຍັງຈະມີສ່ວນໃດ ຫລືມໍຣະດົກເຫລືອສຳລັບພວກເຮົາໃນບ້ານຂອງພໍ່ອີກບໍ?¹⁵ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ເຮັດກັບເຮົາຄືຄົນຕ່າງຊາດບໍ? ເພາະເພິ່ນໄດ້ຂາຍເຮົາ ແລະໄດ້ໃຊ້ເງິນຂອງເຮົາໄປຫມົດແລ້ວດ້ວຍ.¹⁶ເພາະຄວາມຮັ່ງມີທັງຫມົດພຣະເຈົ້າໄດ້ເອົາໄປຈາກພໍ່ຂອງພວກເຮົາ ແລະດຽວນີ້ມັນເປັນຂອງພວກເຮົາ ແລະລູກໆ ທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ. ບັດນີ້, ທ່ານຈົ່ງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກທ່ານເຖີດ."

¹⁷ຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະເອົາລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ ແລະເມຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາຂຶ້ນຂີ່ຫລັງອູດ.¹⁸ເຂົາໄດ້ໄລ່ຕ້ອນຝູງສັດທັງຫມົດຂອງເຂົາໄປຂ້າງຫນ້າເຂົາ, ພ້ອມກັບຊັບສິນທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ລວມທັງຝູງສັດທີ່ເຂົາຫາມາໄດ້ໃນປັດດານອາຣຳ. ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ອອກເດີນທາງເພື່ອໄປຫາອີຊາກພໍ່ຂອງເຂົາໃນແຜ່ນການາອານ.

¹⁹ເມື່ອລາບານອອກໄປຕັດຂົນແກະຂອງເຂົາ, ນາງຣາເຊັນໄດ້ລັກເອົາພວກພະຄົວເຮືອນຂອງພໍ່ນາງໄປດ້ວຍ.²⁰ຢາໂຄບໄດ້ຫລອກລາບານຊາວອາຣຳ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ບອກເພິ່ນວ່າເຂົາກຳລັງຈະຈາກໄປ.²¹ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຫນີໄປພ້ອມກັບສິ່ງທັງຫມົດທີ່ເຂົາມີ, ແລະຂວ້າມແມ່ນໍ້າໄປຢ່າງຮີບດ່ວນ ແລະມຸ່ງຫນ້າໄປຍັງດິນແດນເນີນພູກີເລອາດ.

²²ໃນວັນທີສາມ ລາບານໄດ້ຮັບການບອກເລົ່າວ່າຢາໂຄບໄດ້ຫນີໄປແລ້ວ.²³ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ນຳເອົາຍາຕທັງຫລາຍຂອງເພິ່ນແລະເດີນທາງໄລ່ຕາມເຂົາເປັນເວລາເຈັດວັນ. ເພິ່ນໄດ້ຕາມມາທັນຢາໂຄບໃນດິນແດນເນີນພູກີເລອາດ.

²⁴ຂະນະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຫາລາບານຊາວອາຣຳໃນຄວາມຝັນໃນຕອນກາງຄືນ ແລະກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, "ຈົ່ງລະວັງ ທີ່ເຈົ້າຈະເວົ້າກັບຢາໂຄບບໍ່ວ່າດີຫລືຮ້າຍ."²⁵ລາບານໄດ້ໄລ່ມາທັນຢາໂຄບ. ຂະນະທີ່ຢາໂຄບຕັ້ງເຕັນຂອງເຂົາໃນດິນແດນເທິງເນີນພູເຊັ່ນກັນ. ລາບານກໍໄດ້ຕັ້ງເຕັນກັບພວກຍາຕຂອງເພິ່ນໃນດິນແດນເນີນພູກີເລອາດ.

²⁶ລາບານໄດເວົ້າກັບຢາໂຄບວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຫລອກລວງເຮົາ, ແລະພາພວກລູກສາວຂອງເຮົາຫນີມາເຫມືອນດັ່ງຍິງຊະເລີຍເສິກ?²⁷ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຫນີມາແບບລັບໆ ແລະຫລອກລວງເຮົາ ແລະບໍ່ບອກເຮົາ? ເຮົາຢາກຈະສົ່ງເຈົ້າ ດ້ວຍການລຽ້ງສະຫລອງ ແລະຮ້ອງເພງ, ດ້ວຍລຳມະນາດ ແລະພິນເຂົາຄູ່.²⁸ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເຮົາຈູບລາຫລານທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ເເລະລູກສາວທັງຫລາຍຂອງເຮົາ. ບັດນີ້ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ໂງ່ໆເຊັ່ນນີ້.

²⁹ມັນເປັນອຳນາດຂອງເຮົາທີ່ຈະທຳຮ້າຍເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບເຮົາເມື່ອຄືນນີ້ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງລະວັງທີ່ເຈົ້າຈະເວົ້າກັບຢາໂຄບບໍ່ວ່າຈະດີຫລືຮ້າຍ.³⁰ດຽວນີ້ເຈົ້າໄດ້ຫນີອອກມາ ເພາະວ່າເຈົ້າປາຖະຫນາທີ່ຈະກັບໄປຍັງບ້ານຂອງພໍ່ເຈົ້ານານແລ້ວ. ແຕ່ເປັນຫຍັງ ເຈົ້າຈຶ່ງລັກເອົາພວກພະຂອງເຮົາມາດ້ວຍ."

³¹ຢາໂຄບຕອບວ່າ, "ເພາະວ່າຂ້ອຍຢ້ານ ແລະຄິດວ່າທ່ານຈະໃຊ້ກຳລັງບີບບັງຄັບເອົາລູກສາວທັງຫລາຍຂອງທ່ານ ໄປຈາກຂ້ອຍດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈິ່ງອອກມາຢ່າງລັບໆ.³²ໃຜກໍຕາມທີ່ລັກພວກພະຂອງທ່ານມາ. ຈະບໍ່ມີຊີວິດຢູ່ອີກຕໍ່ໄປ ຕໍ່ຫນ້າຍາດພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາຈົ່ງພິຈາລະນາວ່າອັນໃດທີ່ຢູ່ກັບຂ້ອຍ, ແລະເປັນຂອງທ່ານ ແລະນຳໄປເຖີດ." ເພາະວ່າ ຢາໂຄບບໍ່ຮູ້ວ່າ ຣາເຊັນໄດ້ລັກພວກມັນມານຳ.

³³ລາບານໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຕັນຂອງຢາໂຄບ. ເຂົ້າໄປໃນເຕັນຂອງເລອາ, ແລະເຂົ້າໄປໃນເຕັນຂອງຍິງຮັບໃຊ້ທັງສອງ, ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ພົບພວກມັນ. ເພິ່ນໄດ້ອອກມາຈາກເຕັນຂອງເລອາ ແລະເຂົ້າໄປໃນເຕັນຂອງຣາເຊັນ.

³⁴ຂະນະນັ້ນຣາເຊັນໄດ້ນຳພວກພະຂອງຄົວເຮືອນມາ, ເກັບໄວ້ໃນຖົງອານໃສ່ຫລັງອູດ, ແລະນັ່ງທັບພວກມັນໄວ້. ລາບານໄດ້ຫາທົ່ວເຕັນທັງຫມົດແຕ່ບໍ່ໄດ້ພົບພວກມັນ.³⁵ນາງໄດ້ເວົ້າກັບພໍ່ຂອງນາງວ່າ,"ຢ່າຮ້າຍລູກເລີຍ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ, ທີ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດລຸກຢືນຕໍ່ຫນ້າທ່ານໄດ້,ເພາະຂ້ອຍກຳລັງຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາຂອງຂ້ອຍ." ດັ່ງນັ້ນເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຫາແຕ່ບໍ່ໄດ້ພົບພວກພະຄົວເຮືອນຂອງເຂົາ.

³⁶ຢາໂຄບໄດ້ຮ້າຍ ແລະໂຕ້ຖຽງກັບລາບານ. ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ,"ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຫຍັງຜິດ? ຄວາມບາບຂອງຂ້ອຍຄືຫຍັງ, ທີ່ທ່ານຕ້ອງຮີບດ່ວນຕິດຕາມຂ້ອຍມາ?³⁷ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຄົ້ນຫາສິ່ງຂອງທັງຫມົດຂອງຂ້ອຍແລ້ວ. ທ່ານພົບອັນໃດຂອງພວກເຄື່ອງໃຊ້ໃນຄົວເຮືອນທັງຫມົດ? ນຳພວກມັນມາຕັ້ງໄວ້ທີ່ນີ້ ຕໍ່ຫນ້າຍາຕຂອງຂ້ອຍ, ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຕັດສິນຄວາມລະຫວ່າງເຮົາທັງສອງຝ່າຍ.

³⁸ຂ້ອຍໄດ້ຢູ່ກັບທ່ານ. ແກະໂຕແມ່ທັງຫລາຍຂອງທ່ານ ແລະ ແບ້ໂຕແມ່ທັງຫລາຍບໍ່ເຄີຍເສຍ, ຫລືຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍກິນລູກແກະເຖິກໃດໆຈາກຝູງສັດທັງຫລາຍຂອງທ່ານ.³⁹ໂຕທີ່ຖືກສັດປ່າກັດຕາຍ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ນຳກັບມາໃຫ້ທ່ານ. ແຕ່ຂ້ອຍໄດ້ໃຊ້ແທນໃຫ້, ທ່ານໄດ້ໃຫ້ຂ້ອຍຊົດໃຊ້ແທນສັດທຸກຕົວທີ່ເສຍຫາຍ. ບໍ່ວ່າຈະຖືກລັກໃນຕອນກາງເວັນ, ແລະ ຕອນກາງຄືນ.⁴⁰ຂ້ອຍໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ໃນເວລາກາງເວັນທີ່ຮ້ອນແຜດເຜົາຂ້ອຍ, ແລະຫິມະໃນຕອນກາງຄືນ; ແລະ ຂ້ອຍໄດ້ອອກໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ນອນຕາຫລັບ.

⁴¹ຊາວປີມານີ້ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຄົວເຮືອນຂອງທ່ານ. ຂ້ອຍໄດ້ທຳງານໃຫ້ທ່ານສິບສີ່ປີເພື່ອລູກສາວທັງສອງຄົນຂອງທ່ານ, ແລະອີກຫົກປີເພື່ອຝູງສັດລ້ຽງຂອງທ່ານ. ທ່ານໄດ້ປັບປ່ຽນຄ່າຈ້າງຂອງຂ້ອຍເຖິງສິບເທື່ອ.⁴²ຖ້າພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ຂ້ອຍ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ແລະພຣະອົງດຽວທີ່ອີຊາກເກງກົວ, ບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ນຳຂ້ອຍ, ແນ່ນອນປານນີ້ທ່ານຄົງຈະສົ່ງຂ້ອຍໄປມືເປົ່າ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຫັນການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຂອງຂ້ອຍ ແລະຂ້ອຍເຮັດວຽກງານຫນັກຢ່າງໃດ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງວ່າກ່າວທ່ານເມື່ອຄືນນີ້."

⁴³ລາບານໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າກັບຢາໂຄບວ່າ, "ພວກລູກສາວກໍ່ເປັນລູກສາວທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ພວກຫລານໆກໍເປັນຫລານທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ແລະຝູງສັດທັງຫລາຍກໍຄືຝູງສັດຂອງເຮົາ. ທັງຫມົດທີ່ເຈົ້າເຫັນລ້ວນເປັນຂອງເຮົາ, ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດໃນວັນນີ້ເພື່ອພວກລູກສາວຂອງເຮົາ, ຫລືເພື່ອລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ເກີດມາ? ⁴⁴ດັ່ງນັ້ນ, ມາເຖີດໃຫ້ເຮົາມາເຮັດພັນທະສັນຍາກັນລະຫວ່າງ, ເຈົ້າກັບເຮົາ, ແລະໃຫ້ພັນທະສັນຍານັ້ນເປັນພະຍານລະຫວ່າງເຈົ້າກັບເຮົາ."

⁴⁵ດັ່ງນັ້ນຢາໂຄບໄດ້ນຳກ້ອນຫີນມາ ແລະຕັ້ງເປັນກອງ.⁴⁶ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບພວກຍາຕຂອງເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງເກັບກ້ອນຫີນມາລວມກັນ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເກັບກ້ອນຫີນ. ມາເຮັດເປັນກອງຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ກິນລ້ຽງໃກ້ກອງຫີນນັ້ນ.⁴⁷ລາບານໄດ້ເອີ້ນມັນວ່າ ເຢກາສາຮາດູທາ, ແຕ່ຢາໂຄບເອີ້ນມັນວ່າ ຄາລີເອັດ.

⁴⁸ລາບານໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ວັນນີ້ກອງຫີນນີ້ຈະເປັນສິ່ງເຕືອນໃຈລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ." ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າ ຄາລີເອັດ.⁴⁹ມັນຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ມີຊະປາດ້ວຍ, ເພາະວ່າລາບານໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງເຝົ້າຄອຍເບິ່ງລະຫວ່າງເຈົ້າກັບເຮົາ, ເມື່ອເຮົາພົ້ນຈາກສາຍຕາຊຶ່ງກັນ ແລະກັນ".⁵⁰ຖ້າເຈົ້າປະຕິບັດບໍ່ດີຕໍ່ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ຫລືຖ້າເຈົ້າໄປມີເມຍໃຫມ່ທີ່ນອກເຫນືອໄປຈາກລູກສາວທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາຝ່າຍໃດຝ່າຍຫນຶ່ງ, ຈະບໍ່ເຫັນພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພະຍານລະຫວ່າງເຈົ້າກັບເຮົາ."

⁵¹ລາບານໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບ, "ຈົ່ງເບິ່ງກອງຫີນນີ້, ແລະເບິ່ງໄປທີ່ເສົາຫີນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຕັ້ງໄວ້, ລະຫວ່າງເຈົ້າກັບເຮົາ.⁵²ກອງຫີນນີ້ເປັນພະຍານ, ແລະເສົາຫີນນີ້ກໍເປັນພະຍານ, ທີ່ເຮົາຈະ ບໍ່ຜ່ານເຂ້າໄປເກີນກວ່າເສົານີ້ໄປຫາເຈົ້າ, ແລະທີ່ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຜ່ານເຂົ້າໄປເກີນກວ່າກອງຫີນນີ້ໄປຫາເຮົາເພື່ອທີ່ຈະທຳຮ້າຍກັນ.⁵³ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ແລະພະຂອງນາໂຮ, ແລະພວກພະທັງຫລາຍຂອງພໍ່ພວກເຂົາ, ຈະເປັນຜູ້ຕັດສິນຄວາມລະຫວ່າງເຮົາ." ຢາໂຄບໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ທີ່ອີຊາກພໍ່ຂອງທ່ານຢຳເກງ.

⁵⁴ຢາໂຄບໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ເນີນພູ ແລະໄດ້ເຊີນພວກຍາຕຂອງຕົນມາກິນອາຫານ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກິນ ແລະໃຊ້ເວລາທັງຄືນເທິງພູເຂົານັ້ນ.⁵⁵ລາບານໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ, ຈູບພວກຫລານຊາຍຂອງເພິ່ນ ແລະພວກລູກສາວຂອງເພິ່ນ ແລະອວຍພອນພວກເຂົາ ຈາກນັ້ນລາບານກໍໄດ້ຈາກໄປ ແລະກັບໄປຍັງບ້ານເມືອງຂອງຕົນ.

32

¹ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາພົບເຂົາ.²ເມື່ອຢາໂຄບໄດ້ເຫັນພວກເພິ່ນ ເຂົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ນີ້ຄືທີ່ພັກຂອງພຣະເຈົ້າ." ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາໄດ້ເອີ້ນຊື່ທີ່ນັ້ນວ່າ ມະຫານາອິມ.

³ຢາໂຄບໄດ້ສົ່ງພວກຄົນນຳຂ່າວໄປລ່ວງຫນ້າເຂົາໄປຫາເອຊາວອ້າຍຂອງຕົນ ໃນແຜ່ນດິນເສອີ ໃນດິນແດນຂອງເອໂດມ.⁴ເຂົາໄດ້ສັ່ງຄົນນຳຂ່າວ, ກ່າວວ່າ, "ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຈະເວົ້າກັບເອຊາວເຈົ້ານາຍຂອງເຮົານີ້ຄື: ສິ່ງທີ່ຢາໂຄບ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເວົ້າຄືຂ້ອຍໄດ້ຢູ່ກັບລາບານ, ແລະໄດ້ເລື່ອນເວລາກັບມາຂອງຂ້ອຍຈົນເຖິງເວລານີ້.⁵ຂ້ອຍມີຝູງງົວ, ຝູງລໍ, ແລະ ຝູງສັດລຽ້ງ, ພ້ອມຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ຊາຍ, ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ຍິງ. ຂ້ອຍໄດ້ສົ່ງສານນີ້ມາເຖິງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ, ເພື່ອທີ່ຂ້ອຍຈະໄດ້ມີຄວາມຊອບໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ."

⁶ພວກຄົນນຳຂ່າວໄດ້ກັບມາຫາຢາໂຄບແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພວກເຮົາໄດ້ໄປຫາເອຊາວອ້າຍຂອງທ່ານແລ້ວ. ເພິ່ນກຳລັງມາເພື່ອຈະພົບທ່ານ, ແລະມີຜູ້ຊາຍສີ່ຮ້ອຍຄົນມາກັບເພິ່ນ."⁷ຢາໂຄບກໍໄດ້ມີຄວາມຢ້ານກົວ ແລະອຸກໃຈ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ແບ່ງພວກຄົນທີ່ມາກັບເຂົາເປັນສອງພວກ, ແລະແຍກຝູງສັດລ້ຽງຝູງແກະ, ຝູງແບ້, ຝູງງົວ, ແລະ ຝູງອູດອອກເປັນສອງພວກດ້ວຍ.⁸ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຖ້າເອຊາວມາພົບພວກກຸ່ມທີຫນຶ່ງ ແລະໂຈມຕີ, ຈາກນັ້ນພວກກຸ່ມທີສອງທີ່ເຫລືອຈະໄດ້ຫນີທັນ."

⁹ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໂອ ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ,ບັນພຣະບູຣຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ,ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວຜູ້ໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປຍັງພູມລຳເນົາຂອງເຈົ້າ, ແລະຍາດພີ່ນ້ອງ ຂອງເຈົ້າ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ,¹⁰ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄ່າພໍກັບການກະທຳທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງຕາມພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມສັດຊື່ ແລະຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ຊົງຄຸນຄ່າທັງຫມົດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ເພາະດ້ວຍພຽງໄມ້ເທົ້າຂອງພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂວ້າມແມ່ນຳ້ຈໍແດນນີ້, ແລະດຽວນີ້ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນສອງເຜົ່າ.

¹¹ຂໍຊົງໂຜດຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍ ຈາກເງື້ອມມືຂອງອ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຈາກມືຂອງເອຊາວ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຢ້ານວ່າ, ເຂົາຈະມາ ແລະໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍ ແລະແມ່ທັງຫລາຍ ແລະເດັກນ້ອຍ.¹²ແຕ່ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງແນ່ນອນ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າເປັນເຫມືອນ ດັ່ງເມັດຊາຍແຫ່ງທ້ອງທະເລ, ຊຶ່ງບໍ່ສາມາດນັບຈຳນວນພວກເຂົາໄດ້.""

¹³ຢາໂຄບໄດ້ພັກທີ່ນັ້ນຄືນນັ້ນ. ເຂົາໄດ້ເອົາບາງສິ່ງທີ່ເຂົາມີຢູ່ກັບເຂົາຈັດເປັນຂອງກຳນັນສຳລັບເອຊາວ, ອ້າຍຂອງເຂົາ:¹⁴ແບ້ໂຕແມ່ 200 ໂຕ, ແລະ ແບ້ໂຕຜູ້ 20 ໂຕ, ແກະໂຕແມ່ 200 ໂຕ, ແລະ ແກະໂຕຜູ້ 20 ໂຕ,¹⁵ອູດທີ່ກຳລັງໃຫ້ນົມຢູ່ 30 ໂຕ, ແລະ ລູກອູດໂຕຜູ້ທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ງົວໂຕແມ່ 40 ໂຕ, ແລະງົວໂຕຜູ້ 10 ໂຕ, ລໍໂຕແມ່ 20 ໂຕ, ແລະ ລໍໂຕຜູ້10 ໂຕ.¹⁶ເຂົາໄດ້ມອບສັດເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໃນມືພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາ, ແຕ່ລະຝູງແຍກກຸ່ມກັນ. ເຂົາໄດ້ເວົ້າພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໄປຂ້າງຫນ້າຂອງເຮົາ ແລະ ປ່ອຍໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຕ່ລະຝູງ."

¹⁷ເຂົາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ທີຫນຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ເວລາເອຊາວອ້າຍຂອງເຮົາ ພົບພວກເຈົ້າ, ແລະຖາມວ່າ, "ພວກເຈົ້າເປັນຄົນຂອງໃຜ? ພວກເຈົ້າກຳລັງຈະໄປໃສ? ໃຜເປັນເຈົ້າຂອງຝູງສັດທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພວກເຈົ້າ?"¹⁸ຈາກນັ້ນພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຕອບວ່າ, "ພວກມັນເປັນຂອງຢາໂຄບ. ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ພວກມັນເປັນຂອງຕ້ອນທີ່ໄດ້ສົ່ງໄປໃຫ້ເອຊາວ. ເຈົ້ານາຍຂອງເພິ່ນ, ເບິ່ງເຖີດ ເຂົາກຳລັງຕາມພວກເຮົາມາ.""

¹⁹ຢາໂຄບໄດ້ສັ່ງຄົນໃຊ້ກຸ່ມທີສອງ, ແລະກຸ່ມທີສາມ, ແລະຜູ້ຊາຍທັງຫມົດທີ່ຕິດຕາມຝູງສັດທັງຫລາຍ. ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ເມື່ອພວກເຈົ້າພົບເອຊາວ ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງເວົ້າກັບເຂົາຢ່າງດຽວກັນ.²⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງເວົ້າດ້ວຍວ່າ, "ຢາໂຄບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານກຳລັງຕາມພວກເຮົາມາ."" ເພາະເຂົາໄດ້ຄິດວ່າ,"ຂອ້ຍຈະປອບໃຈເພິ່ນດ້ວຍພວກຂອງຕ້ອນທີ່ຂ້ອຍກຳລັງສົ່ງໄປລ່ວງຫນ້າ. ຈາກນັ້ນພາຍຫລັງ, ເມື່ອຂ້ອຍຈະພົບລາວ ບາງທີລາວອາດຈະຍອມຮັບຂ້ອຍ."²¹ດັ່ງນັ້ນຂອງຕ້ອນທັງຫລາຍຈຶ່ງໄດ້ຖືກສົ່ງໄປກ່ອນຫນ້າເຂົາ. ຕົວເຂົາເອງຢູ່ຄ້າງຄືນຢູ່ທີ່ຄ້າຍພັກ.

²²ຢາໂຄບໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນກາງຄືນ, ແລະນຳເອົາເມຍທັງສອງຂອງເຂົາ, ຄົນຮັບໃຊ້ຍິງທັງສອງຂອງເຂົາ, ແລະລູກຊາຍສິບເອັດຄົນຂອງເຂົາເຂົາໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາຂວ້າມທີ່ຕື້ນຂອງແມ່ນໍ້າຢັບໂບກ.²³ດ້ວຍວິທີນີ້ ເຂົາໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາຂວ້າມແມ່ນໍ້າໄປກັບຊັບສິນຂອງເຂົາທັງຫມົດ.

²⁴ຢາໂຄບຖືກປະໃຫ້ຢູ່ຄົນດຽວ, ແລ້ວມີຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງມາກຸມປໍ້າສູ້ກັບເຂົາຈົນເຖິງຮຸ່ງເຊົ້າ.²⁵ເມື່ອຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເຫັນວ່າ, ຕົນບໍ່ສາມາດເອົາຊະນະຢາໂຄບໄດ້. ເຂົາໄດ້ທຸບແອວຂອງຢາໂຄບຈົນພິກໂບກເມື່ອເຂົາໄດ້ປ້ຳສູ້ກັບຊາຍຄົນນັ້ນ.²⁶ຊາຍຜູ້ນັ້ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ປ່ອຍເຮົາໄປເທາະ, ເພາະກຳລັງຈະເຊົ້າແລ້ວ." ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຈະບໍ່ປ່ອຍທ່ານໄປ, "ນອກຈາກທ່ານຈະອວຍພອນຂ້ອຍກ່ອນ."

²⁷ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຖາມເຂົາວ່າ, "ເຈົ້າຊື່ຫຍັງ?" ຢາໂຄບໄດ້ຕອບວ່າ, "ຢາໂຄບ."²⁸ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າຢາໂຄບອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຈະຖືກເອີ້ນວ່າອິສະຣາເອນ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າ ແລະພວກຜູ້ຊາຍ ແລະໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ."

²⁹ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ກະລຸນາບອກຊື່ຂອງທ່ານໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ແດ່." ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຖາມຊື່ຂອງເຮົາ?"ຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ອວຍພອນເຂົາທີ່ນັ້ນ.³⁰ຢາໂຄບໄດ້ເອີ້ນຊື່ສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າເປນີເອນ, ເພາະເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າຫນ້າຕໍ່ຫນ້າ, ແລະຊີວິດຂອງຂ້ອຍຍັງຢູ່ຕໍ່ໄປ."

³¹ເມື່ອຢາໂຄບອອກໄປຈາກເປນີເອນ ຕາເວັນກໍກຳລັງຂຶ້ນ. ເພິ່ນຢ່າງຂາເຢັກໄປ ເພາະເຈັບແອວ.³²ນີ້ຄືສາເຫດທີ່ຊາວອິສະຣາເອນ ທຸກມື້ນີ້ບໍ່ກິນຊີ້ນເອັນທີ່ຕໍ່ກັບແອວ ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ຂໍ້ຕໍ່ແອວ, ເພາະວ່າຊາຍຄົນນັ້ນເຮັດໃຫ້ເອັນເຫລົ່ານັ້ນບາດເຈັບ ຂະນະທີ່ແອວຂອງຢາໂຄບບາດເຈັບ.

33

¹ຢາໂຄບໄດ້ຫລຽວຂຶ້ນໄປດູ ແລະເບິ່ງເຖີດ,ເອຊາວກຳລັງເຂົ້າມາ, ພ້ອມກັບຜູ້ຊາຍສີ່ຮ້ອຍຄົນ. ຢາໂຄບໄດ້ແບ່ງເດັກທັງຫລາຍທ່າມກາງເລອາ, ຣາເຊັນ, ແລະຍິງຮັບໃຊ້ທັງສອງ.²ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ໃຫ້ພວກຍິງຮັບໃຊ້ ແລະລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຢູ່ຂ້າງຫນ້າ, ຕາມດ້ວຍເລອາ ແລະລູກທັງຫລາຍຂອງນາງ, ແລະຕາມດ້ວຍຣາເຊັນກັບໂຢເຊັບຢູ່ທາງຫລັງ.³ຕົວເຂົາເອງຢູ່ຂ້າງຫນ້າພວກເຂົາ. ເຂົາໄດ້ໂຄ້ງຄຳນັບລົງເຖິງພື້ນເຈັດເທື່ອຈົນເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ອ້າຍຂອງເຂົາ.

⁴ເອຊາວໄດ້ແລ່ນໄປພົບເຂົາ, ໄດ້ສວມກອດເຂົາກອດຄໍເຂົາ, ແລະຈູບເຂົາ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາພາກັນຮ້ອງໄຫ້.⁵ເມື່ອເອຊາວມືນຕາຂຶ້ນເບິ່ງ, ເຂົາໄດ້ເຫັນພວກຜູ້ຍິງ ແລະເດັກທັງຫລາຍ. ລາວຈຶ່ງຖາມວ່າ,"ຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ມານຳເຈົ້ານີ້ເປັນໃຜ?" ຢາໂຄບໄດ້ຕອບວ່າ, "ບັນດາລູກທັງຫລາຍທີ່ພຣະເຈົ້າ ຊົງມີພຣະເມດຕາປຣະທານໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ."

⁶ຈາກນັ້ນພວກຍິງຮັບໃຊ້ໄດ້ເຂົ້າມາຂ້າງຫນ້າ ພ້ອມກັບລູກທັງຫລາຍຂອງພວກນາງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ໂຄ້ງຄຳນັບ.⁷ຕໍ່ມາເລອາພ້ອມທັງຫລານລູກທັງຫລາຍຂອງນາງ ໄດ້ເຂົາມາຂ້າງຫນ້າ ແລະໂຄ້ງຄຳນັບດ້ວຍ. ສຸດທ້າຍແມ່ນຣາເຊັນ ພ້ອມດ້ວຍໂຢເຊັບໄດ້ເຂົ້າມາຂ້າງຫນ້າແລະໂຄ້ງຄຳນັບ.⁸ເອຊາວໄດ້ຖາມວ່າ,"ເຈົ້າຫມາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດກັບບັນດາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນ?" ຢາໂຄບຕອບວ່າ,"ເພື່ອໃຫ້ເປັນທີ່ຊອບໃນສາຍຕາຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ."

⁹ເອຊາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເຮົາມີພຽງພໍຢູ່ແລ້ວ, ນ້ອງເຮົາເອີຍ. ຈົ່ງເກັບໄວ້ສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີໄວ້ເພື່ອຕົວເຈົ້າເອງເທາະ."¹⁰ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຢ່າເລີຍ, ກະລຸນາເທາະ, ຫາກຂ້ອຍເປັນທີ່ຊອບໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ, ກໍຂໍໃຫ້ຮັບຂອງຕ້ອນຂອງຂ້ອຍຈາກມືຂອງຂ້ອຍ, ເພາະທີ່ຈິງແລ້ວເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ເຫັນຫນ້າທ່ານກໍ ເຫມືອນກຳລັງເຫັນຫນ້າພຣະເຈົ້າ, ແລະທ່ານໄດ້ຍອມຮັບຂ້ອຍ.¹¹ກະລຸນາຮັບຂອງຕ້ອນຂອງຂ້ອຍທີ່ນຳມາໃຫ້ທ່ານ, ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳກັບຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ແລະເພາະວ່າຂ້ອຍມີພຽງພໍແລ້ວ." ຢາໂຄບໄດ້ຂະຍັນຂະຍໍເຂົາ, ແລະເອຊາວກໍໄດ້ຮັບຂອງຕ້ອນໄວ້.

¹²ຈາກນັ້ນເອຊາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາເດີນທາງກັນເທາະ. ເຮົາຈະໄປຂ້າງຫນ້າເຈົ້າ."¹³ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍຮູ້ແລ້ວວ່າພວກເດັກໆຍັງອ່ອນຢູ່, ແລະ ພວກແກະ ແລະ ຝູງສັດລ້ຽງກຳລັງລ້ຽງລູກອ່ອນຂອງພວກມັນ. ຖ້າພວກມັນຖືກໄລ່ຢ່າງຮີບເຮັ່ງແມ່ນແຕ່ມື້ດຽວ, ສັດເຫລົ່ານີ້ກໍຈະຕາຍຫມົດ.¹⁴ຂໍໃຫ້ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍລ່ວງຫນ້າໄປກ່ອນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ຂ້ອຍຈະຄ່ອຍໆເດີນທາງໄປຊ້າໆ, ຕາມກຳລັງຂອງຝູງສັດລ້ຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫນ້າຂ້ອຍ, ແລະ ຕາມກຳລັງຂອງພວກເດັກໆ, ຈົນກວ່າຂ້ອຍຈະໄປພົບເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍທີ່ເອໂດມ."

¹⁵ເອຊາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເຮົາຈະໃຫ້ຄົນຂອງເຮົາທີ່ຢູ່ກັບເຮົາບາງສ່ວນຢູ່ກັບເຈົ້າ." ແຕ່ຢາໂຄບຕອບວ່າ, "ເປັນຫຍັງຕ້ອງເຮັດຢ່າງນັ້ນ? ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ ໄດ້ມີເມດຕາຕໍ່ຂ້ອຍພຽງພໍແລ້ວ."¹⁶ດັ່ງນັ້ນເອຊາວຈຶ່ງໄດ້ອອກເດີນທາງກັບເອໂດມໃນວັນນັ້ນ.¹⁷ສ່ວນຢາໂຄບໄດ້ເດີນທາງໄປເຖິງຊຸກໂກດ, ໄດ້ສ້າງບ້ານສຳລັບຕົວເຂົາເອງ, ແລະ ໄດ້ສ້າງຄອກທັງຫລາຍສຳລັບຝູງສັດລ້ຽງຂອງເຂົາ. ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າ ຊຸກໂກດ.

¹⁸ເມື່ອຢາໂຄບໄດ້ມາ ຈາກປັດດານອາຣຳ, ເຂົາໄດ້ມາເຖິງເມືອງຊີເຄມ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນການາອານຢ່າງປອດໄພ. ເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ໃກ້ເມືອງນັ້ນ.¹⁹ຈາກນັ້ນເຂົາຊື້ທີ່ດິນຜືນຫນຶ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ຕັ້ງເຕັນຂອງເຂົາຈາກ ລູກຊາຍທັງຫລາຍ ຂອງຮາໂມ, ພໍ່ຂອງຊີເຄມດ້ວຍເງິນຫນຶ່ງຮ້ອຍຫລຽນ.²⁰ທີ່ນັ້ນເຂົາໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາແລະເອີ້ນມັນວ່າ, ເອວເອໂລເຮ, ພຣະເຈົ້າຂອງຊາດອິສະຣາເອນ.

34

¹ນາງດີນາ, ລູກສາວຂອງເລອາຜູ້ທີ່ນາງ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດແກ່ຢາໂຄບ, ໄດ້ອອກໄປພົບຍິງສາວຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນ.²ຊີເຄມລູກຊາຍຂອງຮາໂມຊາວຮີວີ, ເຈົ້າຊາຍຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນໄດ້ເຫັນນາງ, ແລະເຂົາໄດ້ດຶງນາງ, ແລະໄດ້ບັງຄັບຂືນໃຈນາງ, ແລະໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງ.³ເຂົາໄດ້ຫລົງໄຫລນາງດີນາ, ລູກສາວຂອງຢາໂຄບ. ເຂົາໄດ້ຮັກຍິງສາວ ແລະໄດ້ເວົ້າຢ່າງອອ່ນໂຍນກັບນາງ.

⁴ຊີເຄມໄດ້ເວົ້າກັບຮາໂມ, ພໍ່ຂອງເຂົາກ່າວວ່າ, "ໄປຂໍຍິງສາວນີ້ໃຫ້ເປັນເມຍຂອງລູກເຖີດ."⁵ຂະນະນັ້ນຢາໂຄບໄດ້ຍິນເລື່ອງທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳເສື່ອມເສຍກັບດີນາ ລູກສາວຂອງເຂົາ. ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ ໄດ້ກຳລັງຢູ່ກັບຝູງສັດລ້ຽງຂອງເຂົາທີ່ທົ່ງນາ, ດັ່ງນັ້ນຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ສະຫງົບສະຕິອາລົມຈົນພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກັບເຂົ້າມາ.

⁶ຮາໂມພໍ່ຂອງຊີເຄມໄດ້ອອກໄປຫາຢາໂຄບເພື່ອທີ່ຈະເວົ້າກັບເຂົາ.⁷ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຢາໂຄບ ໄດ້ກັບເຂົ້າມາຈາກທົ່ງນາ. ແລະເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້. ພວກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍຕ່າງບໍ່ພໍໃຈ. ພວກເຂົາໄດ້ໂກດແຄ້ນເປັນຢ່າງຍິ່ງ ເພາະວ່າເຂົາເຮັດໃຫ້ອິສະຣາເອນເສື່ອມເສຍ, ໂດຍການໃຊ້ກຳລັງຂອງເຂົາເອງໃນເລື່ອງລູກສາວຂອງຢາໂຄບ.

⁸ຮາໂມໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາ, ກ່າວວ່າ, "ຊີເຄມ ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຫລົງຮັກລູກສາວຂອງທ່ານ. ກະລຸນາຍົກນາງໃຫ້ເປັນເມຍຂອງເຂົາເຖີດ.⁹ໃຫ້ພວກເຮົາມາຕົກລົງກັນວ່າ, ຄົນຂອງຂ້ອຍ, ແລະຄົນຂອງເຈົ້າແຕ່ງງານກັນໄດ້.¹⁰ທ່ານຈະອາໄສຢູ່ກັບເຮົາ, ແລະແຜ່ນດິນຈະເປີດໃຫ້ທ່ານທີ່ຈະອາໄສແລະຄ້າຂາຍ, ແລະເພື່ອທີ່ຈະເຂົ້າຖືສິດໃນຊັບສິນ."

¹¹ຊີເຄມໄດ້ເວົ້າກັບພໍ່ຂອງນາງ ແລະພວກອ້າຍຂອງນາງວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ຊອບໃນສາຍຕາຂອງພວກທ່ານ, ແລະທ່ານຈະຮຽກຮ້ອງສິ່ງໃດຂ້ານ້ອຍກໍຈະໃຫ້.¹²ຈະຮຽກຮ້ອງຄ່າດອງທອງຫມັ້ນຈຳນວນມະຫາສານ, ແລະຂອງຂວັນຕາມໃຈຂອງທ່ານ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຂໍມາ, ແຕ່ຂໍໃຫ້ຍົກຍິງສາວນັ້ນເປັນເມຍຂ້ານ້ອຍ."¹³ພວກລູກຊາຍຂອງຢາໂຄບໄດ້ຕອບຊີເຄມ ແລະຮາໂມພໍ່ຂອງເຂົາຢ່າງມີເລ້ຫລຽ່ມ, ເພາະຊີເຄມໄດ້ເຮັດໃຫ້ດີນານ້ອງສາວຂອງພວກເຂົາເສື່ອມເສຍ.

¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາ, ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຈະເຮັດສິ່ງນີ້ໄດ້, ຄືການຍົກນ້ອງສາວຂອງພວກເຮົາ ໃຫ້ກັບໃຜຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດ; ເພາະວ່າມັນເປັນການເຮັດໃຫ້ເຮົາເສຍກຽດສັກສີສຳລັບພວກເຮົາ.¹⁵ມີທາງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ພວກເຮົາຈະຕົກລົງກັບພວກທ່ານໄດ້ກໍຄື: ຖ້າພວກທ່ານຈະຮັບພິທີຕັດເຫມືອນພວກເຮົາ, ຖ້າຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທ່າມກາງພວກທ່ານຮັບພິທີຕັດ.¹⁶ຈາກນັ້ນພວກເຮົາຈະຍົກລູກສາວຂອງພວກເຮົາໃຫ້ພວກທ່ານ, ແລະພວກເຮົາຈະຮັບລູກສາວທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານມາເພື່ອພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາຈະອາໄສຢູ່ກັບພວກທ່ານ ແລະກາຍເປັນປະຊາຊົນຊາດດຽວກັນ.¹⁷ແຕ່ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຟັງພວກເຮົາ ໃນການທີ່ຈະຮັບພິທີຕັດ, ພວກເຮົາກໍຈະເອົານ້ອງສາວຂອງພວກເຮົາຄືນມາ ແລະພວກເຮົາກໍຈະຈາກໄປ."

¹⁸ຄຳເວົ້າຂອງພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຮາໂມ ແລະຊີເຄມລູກຊາຍຂອງເຂົາພໍໃຈ.¹⁹ຊາຍຫນຸ່ມນັ້ນບໍ່ໄດ້ລີລໍທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າ, ເພາະວ່າເຂົາເພິງພໍໃຈໃນຕົວລູກສາວຂອງຢາໂຄບ, ແລະເພາະວ່າເຂົາໄດ້ເປັນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບກຽຕຫລາຍທີ່ສຸດ. ໃນບັນດາຄົນທັງຫລາຍໃນຄົວເຮືອນຂອງພໍ່ເຂົາ.

²⁰ຮາໂມ ແລະຊີເຄມລູກຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ໄປທີ່ປະຕູເມືອງຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ເວົ້າກັບບັນດາຜູ້ຊາຍຂອງຊາວເມືອງຂອງ, ເຂົາກ່າວວ່າ,²¹"ຄົນພວກນີ້ຢູ່ກັບພວກເຮົາຢ່າງສັນຕິ, ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນີ້ ແລະຄ້າຂາຍເຖີ້ນ, ທີ່ຈິງແລ້ວແຜ່ນດິນນັ້ນກໍກວ້າງຂວາງພຽງພໍສຳລັບພວກເຂົາ. ໃຫ້ພວກເຮົາຮັບລູກສາວຂອງພວກເຂົາມາເປັນເມຍກັບລູກຊາຍຂອງພວກເຮົາ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາຍົກລູກສາວຂອງພວກເຮົາໃຫ້ພວກເຂົາ.

²²ດ້ວຍພຽງເງື່ອນໄຂນີ້ພວກຜູ້ຊາຍຕົກລົງທີ່ຈະອາໄສຢູ່ກັບພວກເຮົາ ແລະກາຍເປັນປະຊາຊົນຫນຶ່ງດຽວຄື: ຖ້າຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນທ່າມກາງພວກເຮົາຈະຮັບພິທີຕັດ,ເຫມືອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພິທີຕັດ.²³ຝູງສັດລຽ້ງ, ຊັບສິນ, ແລະສັດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ຈະບໍ່ຕົກເປັນຂອງພວກເຮົາບໍ? ດັ່ງນັ້ນໃຫ້ພວກເຮົາຕົກລົງກັບພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ."

²⁴ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນຈຶ່ງພາກັນຮັບພິທີຕັດ.²⁵ໃນວັນທີສາມຂະນະທີ່ພວກຜູ້ຊາຍຊາວເມືອງຍັງເຈັບປວດຢູ່, ລູກຊາຍສອງຄົນຂອງຢາໂຄບ(ຄືຊີເມໂອນ ແລະເລວີພວກອ້າຍຂອງດີນາ), ແຕ່ລະຄົນໄດ້ເອົາດາບຂອງເຂົາ ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີເມືອງນັ້ນທີ່ຫມັ້ນໃຈວ່າຕົນເອງປອດໄພ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າພວກຜູ້ຊາຍທັງຫມົດ²⁶ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າຮາໂມ ແລະຊີເຄມລູກຊາຍຂອງເຂົາດ້ວຍຄົມດາບ. ພວກເຂົາໄດ້ເອົາດີນາອອກຈາກເຮືອນຂອງຊີເຄມ ແລະໄດ້ຫນີອອກໄປ.

²⁷ພວກລູກຊາຍຄົນອື່ນໆຂອງຢາໂຄບໄດ້ເຂົ້າມາທີ່ຊາກສົບ ແລະໄດ້ປຸ້ນສະດົມເມືອງນັ້ນ, ເພາະວ່າປະຊາຊົນຂອງເມືອງນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ນ້ອງສາວຂອງພວກເຂົາເຊື່ອມເສຍ.²⁸ພວກເຂົາໄດ້ຢຶດເອົາສັດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂອງເຂົາໃນເມືອງນັ້ນ, ແລະໃນທົ່ງນາຮອບໆ²⁹ຄວາມມັ່ງຄັ່ງທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຈັບເອົາຜູ້ຍິງ ແລະເດັກນ້ອຍທັງຫລາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເອົາຂອງທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນໄປຈົນກ້ຽງ.

³⁰ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບຊີເມໂອນ ແລະເລວີວ່າ,"ພວກເຈົ້າໄດ້ນຳຄວາມລຳບາກມາສູ່ເຮົາ, ເຮັດໃຫ້ເຮົາເຊື່ອມຊາມລົງ ໃນຜູ້ທີ່ອາໄສໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ຄືຄົນການາອານ, ແລະຊາວເປຣີຊີ. ເຮົາມີຄົນຈຳນວນນ້ອຍ. ຖ້າພວກເຂົາລວມຕົວເປັນພວກດຽວກັນມາຕໍ່ຕ້ານເຮົາ ແລະໂຈມຕີເຮົາຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍ, ເຮົາແລະຄົວເຮືອນຂອງເຮົາ."³¹ແຕ່ຊີເມໂອນ ແລະເລວີໄດ້ຕອບວ່າ, "ຄວນບໍທີ່ຊີເຄມໄດ້ກະທຳຕໍ່ນ້ອງສາວຂອງພວກເຮົາເຫມືອນຍິງໂສເພນີ?"

35

¹ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກກັບຢາໂຄບວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຈົ່ງໄປທີ່ເບັດເອນ, ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຈົ່ງສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າທີ່ນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ເຈົ້າ ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຫນີຈາກເອຊາວ ອ້າຍຂອງເຈົ້າ."²ຈາກນັ້ນ ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຢູ່ໃນຄົວເຮືອນຂອງເຂົາ ແລະກັບຄົນທັງຫມົດທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບເຂົາ,"ຈົ່ງປະຖິ້ມພະຂອງຄົນຕ່າງຊາດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ຈົ່ງຊຳລະຕົວພວກເຈົ້າເອງ ແລະປ່ຽນເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຈົ້າ.³ແລ້ວໃຫ້ພວກເຮົາອອກເດີນທາງ ແລະຂຶ້ນໄປເຖິງເບັດເອນ. ຂ້ອຍຈະສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງຕອບຂ້ອຍໃນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກຂອງເຮົາ, ແລະໄດ້ຊົງສະຖິດຢູ່ນຳຂ້ອຍບໍ່ວ່າຂ້ອຍຈະໄປທີ່ໃດ."

⁴ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອົາພະທັງຫມົດຂອງຄົນຕ່າງຊາດ ທີ່ມີຢູ່ທີ່ມືຂອງພວກເຂົາມອບໃຫ້ຢາໂຄບ, ແລະຕ້າງຫູທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ທີ່ຫູຂອງພວກເຂົາ ຢາໂຄບໄດ້ຝັງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໃຕ້ຕົ້ນໂອ໊ກທີ່ຢູ່ໃກ້ຊີເຄມ.⁵ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອອກເດີນທາງ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ ຊາວເມືອງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຮອບໆເກີດຄວາມຢ້ານກົວພວກເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນພວກປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ກ້າໄລ່ຕາມພວກລູກຊາຍຂອງຢາໂຄບ.

⁶ຢາໂຄບໄດ້ມາເຖິງລູເຊ(ນັ້ນຄື, ເບັດເອນ), ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນການາອານ, ເຂົາ ແລະຄົນທັງຫມົດທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບເຂົາ.⁷ເຂົາໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ເອນເບັດເອນ, ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປາກົດພຣະອົງເອງແກ່ເຂົາ, ເມື່ອເຂົາກຳລັງຫນີຈາກອ້າຍຂອງເຂົາ.⁸ນາງເດໂບຣາ, ເອື້ອຍລ້ຽງຂອງນາງເຣເບກາໄດ້ເສຍຊີວິດ. ນາງໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ໃຕ້ຕົ້ນໂອ໊ກທີ່ຢູ່ທາງທິດໃຕ້ຂອງເບັດເອນ, ສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ, ອັບໂລນບາຄູ "ຕົ້ນຫມາກກໍ່ແຫ່ງນ້ຳຕາ."

⁹ເມື່ອຢາໂຄບກັບຈາກປັດດານອາຣຳ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ເຂົາອີກຄັ້ງ ແລະໄດ້ອວຍພອນເຂົາ.¹⁰ພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ຊື່ຂອງເຈົ້າຄືຢາໂຄບ, ແຕ່ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າຢາໂຄບອີກຕໍ່ໄປ. ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະເປັນອິສະຣາເອນ." ສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຊົງເອີ້ນຊື່ຂອງເຂົາວ່າ ອິສະຣາເອນ.

¹¹ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ,"ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າອົງຊົງຣິດອຳນາດ, ຈົ່ງເກີດຜົນ ແລະເພີ້ມທະວີຄູນ. ຊົນຊາດຫນຶ່ງ ແລະບັນດາປະຊາຊາດ ຈະອອກມາຈາກເຈົ້າ, ແລະກະສັດຫລາຍພະອົງຈະຢູ່ທ່າມກາງເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.¹²ດິນແດນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ອັບຣາຮາມ ແລະອີຊາກ, ເຮົາຈະປຣະທານໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.ແກ່ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າທີ່ຈະເກີດມາພາຍຫລັງເຈົ້າ. ເຮົາກໍຈະປຣະທານແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ດ້ວຍ."¹³ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຈາກສະຖານທີ່ພຣະອົງໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາ.

¹⁴ຢາໂຄບໄດ້ຕັ້ງເສົາໃນສະຖານທີ່ນັ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບເຂົາ ຄືເສົາຫີນຕົ້ນຫນຶ່ງ. ເຂົາໄດ້ເທເຄື່ອງດື່ມບູຊາເຫນືອເສົານັ້ນ ແລະເທນໍ້າມັນຫມາກກອກເທດເທິງເສົານັ້ນ.¹⁵ຢາໂຄບໄດ້ໃສ່ຊື່ສະຖານທີ່ນັ້ນ ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ ເບັດເອນ.

¹⁶ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງຈາກເບັດເອນໄປ.ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍັງຢູ່ຫ່າງຈາກເອຟຣາທາ, ນາງຣາເຊັນກໍເຈັບທ້ອງຈະອອກລູກ. ນາງເຈັບທ້ອງຫລາຍ.¹⁷ໃນຂະນະທີ່ນາງໃກ້ຈະເກີດແລ້ວນັ້ນ, ນາງຜະດຸງຄັນກໍເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານ,ເພາະວ່າບັດນີ້, ເຈົ້າຈະໄດ້ລູກຜູ້ຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ."¹⁸ຂະນະທີ່ນາງກຳລັງຈະຕາຍ, ດ້ວຍລົມຫາຍໃຈຄັ້ງສຸດທ້າຍ ນາງໄດ້ໃສ່ຊື່ໃຫ້ເຂົາວ່າ ເບັນໂອນີ, ແຕ່ພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ຕັ້ງຊື່ເຂົາວ່າ ເບັນຢາມິນ.¹⁹ຣາເຊັນໄດ້ຕາຍໄປ ແລະຖືກຝັງໄວ້ ລະຫວ່າງທາງໄປເມືອງເອຟຣາທາ ນັ້ນຄືເບັດເລເຮັມ.²⁰ຢາໂຄບໄດ້ຕັ້ງເສົາເທິງຫລຸມສົບຂອງນາງ. ເປັນເຄື່ອງຫມາຍຫລຸມສົບຂອງນາງຣາເຊັນມາເຖິງເທົ່າທຸກວັນນີ້.

²¹ຢາໂຄບໄດ້ຍົກຍ້າຍໄປຕໍ່ ແລະໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຂອງເຂົາທາງໃຕ້ຂອງຫໍຄອຍເອເດ ຂອງຝູງສັດ.²²ຂະນະທີ່ອິສະຣາເອນກຳລັງອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນັ້ນ, ຣູເບັນໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງບິນຮາ ເມຍນ້ອຍຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ, ແລະອິສະຣາເອນກໍໄດ້ຮູ້ເລື່ອງນີ້. ບັດນີ້ຢາໂຄບມີລູກຊາຍສິບສອງຄົນ.

²³ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາທີ່ເກີດຈາກນາງເລອາຄື: ຣູເບັນລູກຊາຍຫົວປີຂອງຢາໂຄບ, ແລະ ຊີເມໂອນ, ເລວີ, ຢູດາ, ອິດຊາຄາ, ແລະເຊບູໂລນ.²⁴ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາທີ່ເກີດຈາກນາງຣາເຊັນ ມີດັ່ງນີ້: ໂຢເຊັບ ແລະ ເບັນຢາມິນ.²⁵ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາທີ່ເກີດຈາກນາງບິນຮາ, ຍິງຮັບໃຊ້ຂອງຣາເຊັນຄື: ດານ ແລະເນັບທາລີ.

²⁶ພວກລູກຊາຍຂອງນາງຊີລະປາ, ຍິງຮັບໃຊ້ຂອງນາງເລອາ ຄື: ກາດ ແລະອາເຊ. ທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ຄືພວກລູກຊາຍຂອງຢາໂຄບ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເກີດແກ່ເຂົາໃນປັດດານອາຣຳ.²⁷ຢາໂຄບໄດ້ມາຫາອີຊາກ, ພໍ່ຂອງຕົນທີ່ມຳເຣ, ທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ, ບ່ອນທີ່ອັບຣາຮາມ ແລະອີຊາກໄດ້ອາໄສຢູ່.

²⁸ອີຊາກໄດ້ດຳລົງຊີວິດອີກຕໍ່ໄປຈົນເຖິງ 180 ປີ.²⁹ອີຊາກໄດ້ສີ້ນລົມຫາຍໃຈ ແລະໄດ້ຕາຍໄປ, ແລະໄດ້ຖືກຮວບຮວມໄວ້ກັບບັນພະບູຣຸດທັງຫລາຍຂອງເຂົ, າເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ມີອາຍຸສູງຫລາຍ, ເອຊາວ ແລະຢາໂຄບ, ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນເອງ, ໄດ້ຝັງສົບເພິ່ນໄວ້.

36

¹ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືເຊື້ອສາຍຂອງເອຊາວ ຫລືມີຊື່ຫນຶ່ງອີກວ່າເອໂດມດ້ວຍ.²ເອຊາວໄດ້ຮັບເອົາຊາວການາອານ. ມາເປັນເມຍຂອງເຂົາຫລາຍຄົນ ຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ເປັນເມຍຂອງເຂົາຄື: ນາງອາດາລູກສາວຂອງເອໂລນຊາວຮິດຕີ; ນາງໂອໂຮລີບາມາລູກສາວຂອງອານາ, ຫລານສາວຂອງຊີເບໂອນຊາວຮີວີ;³ແລະນາງບາເສມາດ, ລູກສາວຂອງອິຊະມາເອນ, ນ້ອງສາວຂອງເນບາໂຢດ.

⁴ອາດາມີລູກຊາຍເອລີຟັດແກ່ເອຊາວ, ແລະບາເສມາດເກີດລູກຊາຍເຣອູເອນ.⁵ໂອໂຮລີບາມາເກີດລູກຊາຍ: ເຢອຸດ, ຢາລາມ, ແລະໂກຣາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເອຊາວ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເກີດແກ່ເຂົາໃນແຜ່ນດິນການາອານ.

⁶ເອຊາວໄດ້ນຳເອົາບັນດາເມຍຂອງຕົນ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາລູກສາວຂອງເຂົາ, ແລະຊະມາຊິກຄົວເຮືອນທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ຝູງສັດລຽ້ງທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ແລະສິ່ງຂອງທັງຫມົດທີ່ເຂົາຄອບຄອງເປັນເຈົ້າຂອງຊຶ່ງເຂົາໄດ້ຊອກຫາຮວບຮວມມາໄດ້ໃນແຜ່ນດິນການາອານ, ແລະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຫ່າງໄກຈາກຢາໂຄບນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ.⁷ເຂົາໄດ້ເຮັດຢ່າງນີ້ ເພາະວ່າຊັບສິນຂອງພວກເຂົາມີຫລວງຫລາຍ ເກີນກວ່າທີ່ພວກເຂົາຈະຢູ່ດ້ວຍກັນໄດ້. ທີ່ດິນທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ບໍ່ສາມາດຮອງຮັບພວກເຂົາໄດ້ເພາະຝູງສັດລຽ້ງຂອງພວກເຂົາ.⁸ສະນັ້ນ ເອຊາວ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າເອໂດມ, ຈຶ່ງໄປຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ໃນເຂດເນີນພູເສອີ.

⁹ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເອຊາວ, ບັນພະບູຣຸດຂອງຊາວເອໂດມ ໃນດິນແດນທີ່ເນີນພູເສອີ.¹⁰ເຫລົ່ານີ້ຄືບັນດາຊື່ຂອງລູກຊາຍຂອງເອຊາວ: ເອລີຟັດ, ລູກຊາຍຂອງອາດາເມຍຂອງເອຊາວ; ເຣອູເອນລູກຊາຍຂອງບາເສມາດ, ເມຍຂອງເອຊາວ.¹¹ລູກຊາຍຂອງເອລີຟັດຄື: ເຕມານ, ໂອມາກ, ເຊໂຟ, ຄາຕາມ, ແລເກນາດ.¹²ຕິມນາ, ເມຍນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງຂອງເອລີຟັດ, ລູກຊາຍຂອງເອຊາວ, ໄດ້ມີລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ອາມາເຫລັກ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືຫລານຊາຍຂອງອາດານ, ເມຍຂອງເອຊາວ.

¹³ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງ ເຣອູເອນຄື: ນາຮາດ, ເຊຣາ, ຊາມມາ, ແລະມິດຊາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຫລານຊາຍຂອງບາເສມາດ, ເມຍຂອງເອຊາວ.¹⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງນາງໂອໂຮລີບາມາ, ເມຍຂອງເອຊາວ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນລູກສາວຂອງອານາ ແລະເປັນຫລານສາວຂອງຊີເບໂອນ. ນາງໄດ້ເກີດ: ເຢອຸດ, ຢາລາມ, ແລະໂກຣາແກ່ເອຊາວ.

¹⁵ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນວົງຕະກູນທັງຫລາຍທ່າມກາງເຊື້ອສາຍມາຈາກເອຊາວ. ເຊື້ອສາຍຂອງ ເອລີຟັດ, ລູກຊາຍກົກຂອງເອຊາວ: ເຕມານ, ໂອມາກ, ເຊໂຟ, ເກນາດ,¹⁶ໂກຣາ, ຄາຕາມ, ແລະອາມາເຫລັກ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນວົງຕະກູນສືບເຊື້ອສາຍຈາກເອລີຟັດໃນແຜ່ນດິນຂອງເອໂດມ. ພວກເຂົາເປັນຫລານຊາຍຂອງອາດາ.

¹⁷ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນວົງຕະກູນຈາກເຣອູເອນ, ລູກຊາຍຂອງເອຊາວຄື: ນາຮາດ, ເຊຣາ, ຊາມມາ, ແລະມິດຊາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນວົງຕະກູນສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກເຣອູເອນໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງເອໂດມ. ພວກເຂົາເປັນຫລາຍຊາຍຂອງບາເສມາດ, ເມຍຂອງເອຊາວ.¹⁸ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນວົງຕະກູນຂອງນາງໂອໂຮລີບາມາ, ເມຍຂອງເອຊາວ ຄື: ເຢອຸດ, ຢາລາມ, ແລະໂກຣາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ສືບເຊື້ອສາຍຈາກນາງໂອໂຮລີບາມາ, ລູກສາວຂອງອານານ.¹⁹ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືລູກຊາຍທັງຫມົດຂອງເອຊາວ, ແລະເປັນວົງຕະກູນຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເສອີຊາວໂຮຣີ, ຜູ້ທີ່ອາໄສຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນຄື: ໂລຕັນ, ໂຊບານ, ຊີເບໂອນ, ອານາ,²¹ດີໂຊນ, ເອເຊ, ແລະດີຊານ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນວົງຕະກູນຂອງຄົນໂຮຣີ, ຜູ້ຢູ່ອາໄສຂອງເສອີໃນແຜ່ນດິນເອໂດມ.²²ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງ ໂລຕັນຄື: ໂຮຣີ ແລະໂຮມາມ, ແລະຕິມນາ ນ້ອງສາວຂອງໂລຕັນ.

²³ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງໂຊບານຄື: ອັນວານ, ມານາຮາດ, ເອບານ, ເຊໂຟ, ແລະໂອນາມ.²⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຊີເບໂອນຄື: ອາອີຢາ ແລະອານາ. ນີ້ຄືອານາຜູ້ທີ່ພົບບໍ່ນໍ້າຮ້ອນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ໃນເວລາທີ່ເຂົາກຳລັງລ້ຽງຝູງລໍຂອງຊີເບໂອນພໍ່ຂອງຕົນ.

²⁵ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຂອງອານາ: ຄືດີໂຊນ ແລະໂອໂຮລີບານາ, ລູກສາວຂອງອານາ.²⁶ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັູກຊາຍຂອງດີໂຊນຄື:ເຮັມດານ, ເອັດຊະບານ, ອີທະຣານ, ແລະເກຣານ.²⁷ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເອເຊຄື: ຊາອາວານ, ແລະອາການ.²⁸ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງດີຊານຄື: ອູເຊ ແລະອາຣານ.

²⁹ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນວົງຕະກູນຂອງຄົນໂຮຣີ ຄື: ໂລຕັນ, ໂຊບານ, ຊີເບໂອນ, ອານາ,³⁰ດີໂຊນ, ເອເຊ, ແລະດີຊານ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນວົງຕະກູນຂອງຄົນໂຮຣີ, ຕາມບັນຊີວົງຕະກູນຂອງພວກເຂົາໃນແຜ່ນດິນເສອີ.

³¹ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນກະສັດ ແລະຫລານສາວຂອງເມຊາຮາບຜູ້ທີ່ປົກຄອງແຜ່ນດິນເອໂດມກ່ອນກະສັດໃດໆຈະມາປົກຄອງເຫນືອຄົນອິສະຣາເອນ:³²ເຈົ້າເບລາ, ລູກຊາຍຂອງເບອໍ, ໄດ້ປົກຄອງເອໂດມ, ແລະຊື່ເມືອງຂອງເຂົາຄືດິນຮາບາ.³³ເມື່ອເບລາເສຍຊີວິດ, ຈາກນັ້ນໂຢບັບ, ລູກຊາຍຂອງເຊຣາ, ແຫ່ງເມືອງໂບຊະຣາໄດ້ປົກຄອງແທນເຂົາ.

³⁴ເມື່ອໂຢບັບເສຍຊີວິດ, ຮູຊາມຄົນຂອງແຜ່ນດິນເຕມານ, ໄດ້ຂຶ້ນມາປົກຄອງແທນເຂົາ.³⁵ເມື່ອຮູຊາມໄດ້ເສຍຊີວິດ, ຮາດັດ, ລູກຊາຍຂອງເບດັດ, ຜູ້ຮົບຊະນະຊາວມີດີອານໃນແຜ່ນຂອງດິນແດນໂມອາບ, ໄດ້ປົກຄອງແທນເຂົາຊື່ເມືອງຂອງເຂົາອາອີ.³⁶ເມື່ອຮາດັດເສຍຊີວິດ, ຈາກນັ້ນສາມລາ, ແຫ່ງເມືອງມາສະເຣກາໄດ້ປົກຄອງແທນເຂົາ.

³⁷ເມື່ອສາມລາເສຍຊີວິດ, ຈາກນັ້ນຊາອູນ ແຫ່ງເມືອງເຣໂຮໂບດທີ່ຢູ່ແຄມແມ່ນໍ້າໄດ້ປົກຄອງແທນເຂົາ.³⁸ເມື່ອຊາອູນເສຍຊີວິດ, ຈາກນັ້ນບາອັນຮານາ ລູກຊາຍຂອງອັກໂບຮາດັດ ໄດ້ປົກຄອງແທນເຂົາ.³⁹ເມື່ອບາອັນຮານາລູກຊາຍຂອງອັກໂບຮາດັດເສຍຊີວິດ, ຈາກນັ້ນຮາດານໄດ້ປົກຄອງແທນເຂົາ ຊື່ເມືອງຂອງເຂົາຄື ປາອູ. ເມຍຂອງເຂົາຊື່ວ່າເມເຮຕາເບນ, ລູກສາວຂອງມັດເຣັດ ແລະຫລານສາວຂອງເມຊາຮາບ.

⁴⁰ເຫລົ່ານີ້ຄືຊື່ຂອງພວກຫົວຫນ້າຕະກູນຈາກບັນດາເຊື້ອສາຍ ຂອງເອຊາວຕາມວົງຕະກູນຂອງພວກເຂົາ ແລະຖິ່ນຖານຂອງພວກເຂົາ,ໂດຍຊື່ຂອງພວກເຂົາຄື: ຕີມນາ, ອານວາ, ເຢເທັດ,⁴¹ໂອໂຮລີບາມາ, ເອລາ, ປີໂນນ,⁴²ເກນັດ, ເຕມານ, ມິບຊາ,⁴³ມັກດີເອນ, ແລະອີຣາມ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຫົວຫນ້າວົງຕະກູນຂອງເອໂດມ, ຕາມການຕັ້ງຖິ່ນຖານຂອງພວກເຂົາໃນດິນແດນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຄອບຄອງ. ນີ້ຄື ເອຊາວ, ບັນພະບຸຣຸດຂອງເອໂດມ.

37

¹ຢາໂຄບໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ພໍ່ຂອງຕົນເຄີຍອາໄສຢູ່, ໃນແຜ່ນດິນການາອານ.²ປະຫວັດກ່ຽວຂ້ອງກັບຢາໂຄບ. ໂຢເຊັບ, ເປັນຊາຍຫນຸ່ມອາຍຸ 17 ປີ, ເປັນຜູ້ດູແລຝູງສັດກັບອ້າຍຂອງເຂົາ. ເຂົາຢູ່ກັບພວກລູກຊາຍຂອງນາງບິນຮາ ແລະລູກຊາຍຂອງນາງຊີລະປາ,ຜູ້ເປັນເມຍນ້ອຍຂອງພໍ່ຕົນ. ໂຢເຊັບໄດ້ນຳສິ່ງທີ່ບໍ່ດີກ່ຽວກັບພວກເຂົາມາບອກໃຫ້ພໍ່ຂອງພວກເຂົາຟັງ.

³ອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ຮັກໂຢເຊັບຫລາຍກວ່າລູກຊາຍທັງຫມົດຂອງເຂົາ ເພາະວ່າເຂົາເປັນລູຊາຍທີ່ເກີດມາໃນເວລາທີ່ເພິ່ນແກ່ຕົວແລ້ວ. ເພິ່ນໄດ້ຕັດເສື້ອຜ້າທີ່ສວຍງາມໃຫ້ເຂົາ.⁴ເມື່ອພວກອ້າຍຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ພໍ່ຂອງພວກຕົນຮັກເຂົາຫລາຍກວ່າຮັກພວກຕົນ. ພວກເຂົາກຽດຊັງເຂົາຫລາຍ ແລະບໍ່ເວົ້າຢ່າງຈິງໃຈຕໍ່ເຂົາ.

⁵ໂຢເຊັບໄດ້ຝັນ, ເເລະເຂົາໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນນັ້ນສູ່ພວກອ້າຍຂອງເຂົາ. ພວກເຂົາແຮງກຽດຊັງເຂົາຫລາຍຂຶ້ນ.⁶ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຂໍຟັງຄວາມຝັນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຝັນ.

⁷ເບິ່ງແມ, ພວກເຮົາກຳລັງມັດຟ່ອນເຂົ້າຢູ່ທີ່ທົ່ງນາ ເມື່ອມັດແລ້ວ, ຟ່ອນເຂົ້າຂອງຂ້ອຍໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນແລະຢືນຢູ່, ແລະສ່ວນຟ່ອນເຂົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາລ້ອມຮອບ, ແລະໄດ້ໂຄ້ງຄຳນັບໃຫ້ກັບຟ່ອນເຂົ້າຂອງຂ້ອຍ."⁸ພວກອ້າຍໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ເຈົ້າຈະປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາຈິງໆບໍ? ເຈົ້າຈະປົກຄອງ ເຫນືອພວກເຮົາຈິງໆບໍ?" ພວກອ້າຍຈຶ່ງກຽດຊັງເຂົາຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ ເພາະຄວາມຝັນຂອງເຂົາແລະຄຳເວົ້າຂອງເຂົາ.

⁹ເຂົາໄດ້ຝັນອີກຄັ້ງ ແລະເລົ່າຄວາມຝັນສູ່ພວກອ້າຍ. ເຂົາເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍໄດ້ຝັນອີກເລື່ອງຫນຶ່ງ. ຄື: ດວງຕາເວັນ, ເດືອນ, ແລະດວງດາວສິບເອັດດວງໄດ້ກົ້ມຄຳນັບຂ້ອຍ."¹⁰ເຂົາໄດ້ເລົ່າເລື່ອງນີ້ແກ່ພໍ່ຂອງເຂົາເຫມືອນທີ່ໄດ້ເລົ່າກັບພວກອ້າຍຂອງເຂົາ, ແລະພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ຕຳນິເຂົາ. ໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ,"ຄວາມຝັນທີ່ເຈົ້າໄດ້ຝັນຄືຫຍັງ? ແມ່ຂອງເຈົ້າ ແລະເຮົາ ແລະພວກອ້າຍຂອງເຈົ້າຈະເຂົ້າມາເພື່ອກົ້ມຄຳນັບເຈົ້າຊັ້ນບໍ?"¹¹ພວກອ້າຍຂອງເຂົາອິດສາເຂົາ, ແຕ່ພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ເກັບເລື່ອງນີ້ໄວ້ໃນໃຈ.

¹²ພວກອ້າຍຂອງເຂົາໄດ້ໄປລ້ຽງສັດຂອງພໍ່ທີ່ຊີເຄມ.¹³ອິສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ພວກອ້າຍຂອງເຈົ້າກຳລັງໄປລ້ຽງສັດຢູ່ຊີເຄມ ເຈົ້າໄປຫາພວກອ້າຍຂອງເຈົ້າ ທີ່ກຳລັງລ້ຽງສັດຢູ່ທີ່ຊີເຄມບໍ່ແມ່ນບໍ? ມານີ້ເທາະ, ແລະເຮົາຈະສົ່ງເຈົ້າໄປຫາພວກເຂົາ." ໂຢເຊັບໄດ້ຕອບເພິ່ນວ່າ, "ລູກພ້ອມທີ່ຈະໄປ."¹⁴ອິສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ,"ຈົ່ງໄປດຽວນີ້, ໄປເບິ່ງດູວ່າພວກອ້າຍຂອງເຈົ້າກັບພວກຝູງສັດຢູ່ດີກັນບໍ່? ແລ້ວກັບມາບອກເຮົາ." ສະນັ້ນຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງເຂົາອອກໄປຈາກຮ່ອມພູເຮັບໂຣນ, ແລະໂຢເຊບກໍໄດ້ໄປຍັງຊີເຄມ.

¹⁵ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ພົບໂຢເຊບ. ເບິ່ງເຖີດ, ໂຢເຊບກຳລັງເດີນໄປມາໃນທົ່ງນາ, ແລະຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຖາມເຂົາວ່າ,"ເຈົ້າຊອກຫາໃຜ?"¹⁶ໂຢເຊັບໄດ້ຕອບວ່າ,"ຂ້ອຍຊອກຫາພວກອ້າຍຂອງຂ້ອຍ. ກະລຸນາ, ບອກຂ້ອຍແດ່ໄດ້ບໍ່ວ່າພວກເຂົາກຳລັງລ້ຽງຝູງສັດຢູ່ໃສ?"¹⁷ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຕອບວ່າ,"ພວກເຂົາຫາກໍໄປຈາກທີ່ນີ້, ຂ້ອຍໄດ້ຍິນພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, ໃຫ້ພວກເຮົາໄປຍັງເມືອງໂດທານກັນເທາະ."" ໂຢເຊັບໄດ້ໄປ ຕາມຫາພວກອ້າຍຂອງເຂົາ ແລະໄດ້ພົບພວກເຂົາຢູ່ທີ່ເມືອງໂດທານ.

¹⁸ພວກອ້າຍຫລຽວເຫັນເຂົາມາແຕ່ໄກ, ແລະກ່ອນທີ່ເຂົາຈະເຂົ້າມາໃກ້ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຈຶ່ງວາງແຜນເພື່ອທີ່ຈະຂ້າເຂົາ.¹⁹ພວກອ້າຍຂອງເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າຄົນຊ່າງຝັນກຳລັງມາ.²⁰ມາດຽວນີ້, ໃຫ້ພວກເຮົາຂ້າເຂົາ, ແລະຖິ້ມເຂົາໄວ້ທີ່ບໍ່ເຫລົ່ານີ້ຈັກບໍ່ຫນຶ່ງ. ພວກເຮົາຈະເວົ້າວ່າສັດຮ້າຍໄດ້ກັດກິນເຂົາ. ເຮົາຈະໄດ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຝັນຂອງເຂົາຈະເປັນຢ່າງໃດ."

²¹ເມື່ອຣູເບັນໄດ້ຍິນພວກເຂົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ກໍຊອກຫາວິທີຊ່ວຍໂຢເຊັບ. ລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ເຮົາເອົາຊີວິດຂອງລາວເທາະ."²²ຣູເບັນໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ເລືອດໄຫລເລີຍ. ໂຍນເຂົາລົງໃນບໍ່ ທີ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນີ້ກໍພໍ, ແຕ່ຢ່າລົງມືຂ້າເຂົາເລີຍ ນັ້ນຄືລາວຈະຊ່ວຍໂຢເຊັບໃຫ້ພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອທີ່ຈະນຳເຂົາກັບໄປຫາພໍ່ຂອງເຂົາ.

²³ເມື່ອໂຢເຊັບມາເຖິງພວກອ້າຍຂອງເຂົາ, ພວກເຂົາໄດ້ຈັບເຂົາແກ້ເສື້ອຜ້າທີ່ລາວນຸ່ງມາອອກ.²⁴ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈັບລາວໂຍນຖິ້ມລົງໃນບໍ່ ບໍ່ນັ້ນບໍ່ມີນໍ້າ.

²⁵ພວກເຂົາໄດ້ນັ່ງລົງເພື່ອຈະກິນອາຫານ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຫັນ, ແລະມີຄາລະວານຂອງພວກອິຊະມາເອນກຳລັງເດີນທາງມາຈາກເມືອງກີເລອາດ, ພ້ອມກັບຝູງອູດຂອງພວກເຂົາບັນທຸກເຄື່ອງເທດ ແລະນ້ຳມັນພືດທີ່ມີກິ່ນຫອມ ແລະຢາງໄມ້ຫອມ. ພວກເຂົາກຳລັງເດີນທາງບັນທຸກສິນຄ້າລົງໄປອີຢິບ.²⁶ຢູດາໄດ້ເວົ້າກັບພວກອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນວ່າ,"ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ ຖ້າເຮົາຈະຂ້ານ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ ແລະປົກປິດເລືອດຂອງເຂົາ?

²⁷ມາເທາະໃຫ້ເຮົາຂາຍເຂົາໃຫ້ພວກອິຊະມາເອນສາ. ແລ້ວບໍ່ຕ້ອງທຳຮ້າຍເຂົາ. ເພາະເຂົາຄືນ້ອງຂອງເຮົາເປັນເລືອດເນື້ອຂອງເຮົາ." ພວກອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຂົາກໍ່ໄດ້ຮັບຟັງເຂົາ.²⁸ພໍ່ຄ້າຊາວມີດີອານໄດ້ຜ່ານມາ ພວກອ້າຍຂອງເຂົາ. ໄດ້ດຶງໂຢເຊັບຂຶ້ນມາ ແລະຍົກເຂົາອອກມາຈາກບໍ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຂາຍໂຢເຊບໃຫ້ກັບຊາວອິຊະມາເອນເປັນເງິນຊາວຫລຽນ. ຊາວອິຊະມາເອນໄດ້ພາໂຢເຊັບໄປຍັງອີຢິບ.

²⁹ຣູເບັນໄດ້ກັບໄປທີ່ບໍ່ນັ້ນ, ແລະ, ເບິ່ງເຖີດ, ໂຢເຊັບບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນບໍ່ນັ້ນ. ເຂົາໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ.³⁰ເຂົາໄດ້ກັບມາຫາພວກນ້ອງຂອງເຂົາ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເດັກນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ! ແລະຂ້ອຍຈະເຮັດແນວໃດ?"

³¹ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າແບ້ໂຕຫນຶ່ງ ແລະຈາກນັ້ນໄດ້ເອົາເສື້ອຜ້າຂອງໂຢເຊັບ ແລະຈຸ່ມໃສ່ໃນເລືອດນັ້ນ.³²ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ນຳມັນໄປໃຫ້ພໍ່ຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພວກເຮົາໄດ້ພົບສິ່ງນີ້ຂໍເບິ່ງດູວ່າມັນເປັນເສື້ອຜ້າ. ຂອງລູກຊາຍຂອງພໍ່ຫລືບໍ່."³³ຢາໂຄບຈື່ໄດ້ ແລະເວົ້າວ່າ, "ນີ້ເປັນເສື້ອຜ້າຂອງລູກຊາຍເຮົາ. ສັດຮ້າຍໄດ້ກັດກິນເຂົາແນ່ນອນ. ໂຢເຊັບໄດ້ຖືກສັດຮ້າຍຈີກເປັນຊິ້ນໆ."

³⁴ຢາໂຄບໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ ແລະນຸ່ງເສື້ອຜ້າກະສອບເຂົ້າ. ເພິ່ນໄວ້ທຸກໃຫ້ລູກຊາຍຂອງຕົນເປັນເວລານານ.³⁵ລູກຊາຍ ແລະລູກສາວທັງຫມົດຂອງເພິ່ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນມາປອບໃຈເພິ່ນ, ແຕ່ເພິ່ນປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບການປອບໂຍນ. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຈະລົງໄປທີ່ຢູ່ຂອງຄົນຕາຍຮ້ອງໃຫ້ຄ້ຳຄວນເຖິງລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ." ພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ຮ້ອງໃຫ້ເຖິງເຂົາ.³⁶ຊາວມີດີອານໄດ້ຂາຍເຂົາໃນເອຢິບ ໃຫ້ກັບໂປທິຟາ, ຂ້າຣາຊການຂອງຟາຣາໂອ, ທີ່ເປັນຫົວຫນ້າຣາຊອົງຄະລັກ.

38

¹ແລ້ວນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ ຢູດາໄດ້ໄປຈາກພວກອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນ, ແລະໄປຢູ່ກັບຄົນອະດຸນລາໍຊື່ວ່າ ຮີຣາ.²ເຂົາໄດ້ພົບລູກສາວຂອງຊາຍຊາວການາອານຊື່ຊູອາ. ເຂົາໄດ້ແຕ່ງງານກັບນາງ. ແລະໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງ.

³ນາງໄດ້ຕັ້ງຄັນ ແລະ ເກີດລູກຊາຍ. ເຂົາໄດ້ຖືກຕັ້ງຊື່ວ່າເອຣະ.⁴ນາງໄດ້ຖືພາອີກ ແລະ ເກີດລູກຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ. ນາງໄດ້ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ໂອນານ.⁵ນາງໄດ້ມີລູກຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ ແລະ ເອີ້ນຊື່ເຂົາວ່າ ເຊລາ. ນາງໄດ້ເກີດເຂົາຢູ່ທີ່ອັກຊິບ.

⁶ຢູດາໄດ້ຫາເມຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ແກ່ເອຣະ, ລູກຊາຍກົກຂອງເຂົາ. ນາງຊື່ ຕາມາ.⁷ເອຣະລູກຊາຍກົກຂອງຢູດາ, ເປັນຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ. ພຣະຢາເວຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ລາວຕາຍ.

⁸ຢູດາໄດ້ເວົ້າກັບໂອນານວ່າ, "ຈົ່ງໄປຫລັບນອນກັບເມຍຂອງອ້າຍເຈົ້າ. ຈົ່ງເຮັດຫນ້າທີ່ນ້ອງຊາຍຂອງສາມີແກ່ນາງ, ແລະ ໃຫ້ນາງເກີດລູກເພື່ອອ້າຍຂອງເຈົ້າ."⁹ໂອນານໄດ້ຮູ້ວ່າ ເດັກນັ້ນຈະບໍ່ແມ່ນລູກຂອງຕົນ. ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເຂົາໄດ້ຫລັບນອນກັບເອື້ອຍໃພ້ຂອງເຂົາ, ເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ນໍ້າກາມຕົກດິນ ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີລູກສຳລັບອ້າຍຂອງຕົນ.¹⁰ສິ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳເປັນສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ. ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເຂົາຕາຍຄືກັນ.

¹¹ຈາກນັ້ນຢູດາໄດ້ເວົ້າກັບຕາມາ, ລູກໃພ້ຂອງຕົນວ່າ,"ຈົ່ງຢູ່ຢ່າງແມ່ຫມ້າຍໃນບ້ານຂອງພໍ່ເຈົ້າ ຈົນກວ່າເຊລາ,ລູກຊາຍຂອງເຮົາຈະເຕີບໃຫຍ່." ເພາະເພິ່ນໄດ້ກົວວ່າ, "ເຂົາຈະຕາຍຄືກັນກັບອ້າຍຂອງເຂົາດ້ວຍ." ສະນັ້ນ ຕາມາຈຶ່ງໄດ້ຈາກໄປ ແລະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນບ້ານນຳພໍ່ຂອງຕົນ.

¹²ຫລັງຈາກນັ້ນເປັນເວລານານ, ລູກສາວຂອງຊູອາເມຍຂອງຢູດາ,ກໍຕາຍໄປ. ຢູດາໄດ້ຮັບການປອບປະໂລມ ແລະໄດ້ໄປຫາຄົນຕັດຂົນແກະຂອງເພິ່ນທີ່ຕິມນາ, ເພິ່ນ ແລະເພື່ອນຂອງເພິ່ນຄືຮີຣາຊາວອາດຸນລຳ.¹³ຕາມາໄດ້ຮັບຂ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ພໍ່ປູ່ຂອງເຈົ້າກຳລັງໄປຕິມນາ ເພື່ອຕັດຂົນແກະຂອງເຂົາ."¹⁴ນາງຈຶ່ງປ່ຽນຊຸດຍິງຫມ້າຍຂອງນາງ ແລະໄດ້ຫົ່ມຕົວນາງເອງດ້ວຍເອົາຜ້າຄຸມຫນ້າໄວ້. ນາງໄປນັ່ງທີ່ປະຕູຂອງບ້ານເອນາອີມທີ່ຈະໄປເມືອງຕິມນາ. ເພາະນາງໄດ້ເຫັນວ່າເຊລາກໍໃຫຍ່ແລ້ວ ແຕ່ນາງຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ເປັນເມຍຂອງເຂົາເທື່ອ.

¹⁵ເມື່ອຢູດາໄດ້ເຫັນນາງ ເພິ່ນກໍຄິດວ່ານາງເປັນໂສເພນີ ເພາະວ່ານາງໄດ້ປິດບັງໃບຫນ້າຂອງນາງ.¹⁶ເພິ່ນໄດ້ເຂົ້າໄປຫານາງທີ່ແຄມທາງ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ມາເຖີດ, ຂໍໃຫ້ເຮົາໄດ້ຫລັບນອນກັບເຈົ້າ" ເພາະເພິ່ນບໍ່ຮູ້ວ່ານາງເປັນລູກໃພ້ຂອງຕົນເອງ. ແລະນາງຖາມຄືນວ່າ, "ທ່ານຈະຫລັບນອນກັບຂ້ອຍທ່ານຈະໃຫ້ອັນໃດແກ່ຂ້ອຍ?"

¹⁷ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ເຮົາຈະສົ່ງແບ້ຫນຸ່ມຈາກຝູງມາໃຫ້ນ້ອງຫນຶ່ງໂຕ." ເຂົາໄດ້ກາ່ວວ່າ, "ເຮົາຈະໃຫ້ອັນໃດເປັນຫລັກປະກັນແກ່ເຈົ້າໄດ້?"¹⁸ນາງໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂໍກາຂອງທ່ານທີ່ມີເຊືອກຫ້ອຍ, ແລະ ໄມ້ເທົ້າທີ່ຢູ່ໃນມືທ່ານເປັນຫລັກປະກັນ." ເພິ່ນໄດ້ໃຫ້ຂອງເຫລົ່ານັ້ນແກ່ນາງ, ແລະ ໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງ ແລະ ນາງກໍໄດ້ຖືພາກັບເພິ່ນ.

¹⁹ນາງໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຈາກໄປ. ນາງໄດ້ເອົາຜ້າຄຸມຫນ້າອອກ ແລະ ສວມໃສ່ເສື້ອຜ້າຍິງຫມ້າຍຂອງນາງ.²⁰ຢູດາໄດ້ສົ່ງແບ້ຫນຸ່ມຈາກຝູງໄປກັບເພື່ອນຂອງເຂົາ ຊາວອາດຸນລຳ ເພື່ອທີ່ຈະຮັບຂອງປະກັນຄືນ ຈາກມືຂອງຜູ້ຍິງນັ້ນ, ແຕ່ເຂົາຫານາງບໍ່ພົບ.

²¹ແລ້ວຄົນອາດຸນລຳໄດ້ຖາມບັນດາຜູ້ຊາຍຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ, "ຍິງໂສເພນີທີ່ເຄີຍຢູ່ເອນາຣິມທີ່ແຄມທາງນີ້ຢູ່ໃສແລ້ວ?" ພວກເຂົາຕອບວ່າ,"ບໍ່ເຄີຍມີໂສເພນີທີ່ນີ້."²²ເຂົາກໍໄດ້ກັບໄປຫາຢູດາ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຫານາງບໍ່ພົບ. ພວກຜູ້ຊາຍຂອງທີ່ນັ້ນເວົ້າວ່າບໍ່ເຄີຍມີໂສເພນີທີ່ນີ້.""²³ຢູດາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໃຫ້ນາງເກັບສິ່ງຂອງຕ່າງໆໄວ້. ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະບໍ່ຕ້ອງອັບອາຍ, ທີ່ຈິງເຮົາໄດ້ສົ່ງແບ້ຫນຸ່ມນີ້ໄປ, ແຕ່ເຈົ້າກໍຫານາງບໍ່ພົບ."

²⁴ຢູ່ຕໍ່ມາຫລັງຈາກນັ້ນ ປະມານສາມເດືອນໄດ້ມີຄົນມາບອກຢູດາວ່າ, "ທາມາລູກໃພ້ຂອງທ່ານໄດ້ເປັນໂສເພນີ, ແລະຈິງໆນາງໄດ້ຖືພາເພາະເຫດນັ້ນ." ຢູດາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງນຳນາງມາທີ່ນີ້ ແລະ ເຜົານາງເສຍ."²⁵ເມື່ອນາງໄດ້ຖືກນຳອອກ, ນາງຈຶ່ງສົ່ງຄົນໄປບອກກັບພໍ່ປູ່ນາງວ່າ, "ຂ້ອຍຕັ້ງທ້ອງກັບຜູ້ຊາຍຊຶ່ງເປັນເຈົ້າຂອງສິ່ງເຫລົ່ານີ້." ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂໍຈົ່ງພິຈາລະນາເຖີດ, ວ່າໃຜເປັນເຈົາຂອງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກາທີ່ມີເຊືອກຫ້ອຍ ແລະໄມ້ເທົ້ານີ້ດູ.²⁶ຢູດາຈື່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ນາງມີຄວາມຊອບທັມຫລາຍກວ່າເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຍົກນາງໃຫ້ເປັນເມຍຂອງເຊຣາ, ລູກຊາຍຂອງເຮົາ." ແລະ ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງອີກ.

²⁷ຢູ່ມາເມື່ອເຖິງກຳນົດເກີດລູກ, ເບິ່ງເຖີດ, ມີລູກຝາແຝດຢູ່ໃນທ້ອງຂອງນາງ.²⁸ເມື່ອເຖິງເວລາກຳນົດເກີດລູກຜູ້ຫນຶ່ງເອົາມືອອກມາ, ນາງຜະດຸງຄັນໄດ້ເອົາດ້າຍສີແດງ ແລະໄດ້ຜູກທີ່ມືຂອງເຂົາແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຄົນນີ້ໄດ້ອອກມາກ່ອນ."

²⁹ແຕ່ເດັກນ້ອຍຫົດມືເຂົ້າຄືນ, ແລະ ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາອອກມາກ່ອນ. ແລ້ວນາງຜະດຸງຄັນກໍເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້າໄດ້ແຫວກອອກມາໄດ້ຢ່າໃດ!" ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າເປເຣັດ.³⁰ຈາກນັ້ນອ້າຍຂອງເຂົາ, ຈຶ່ງໄດ້ອອກມາ ຄືຄົນທີ່ມີດ້າຍສີແດງຜູກຕິດມື, ແລະ ເຂົາໄດ້ຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າ ເຊຣາ.

39

¹ໂຢເຊັບໄດ້ຖືກນຳລົງໄປຍັງອີຢິບໂປຕີຟາ, ຄົນອີຢິບ ຜູ້ບັນຊາການອົງຄະລັກຂອງກະສັດຟາໂຣ, ໄດ້ຊື້ເຂົາຈາກຄົນອິຊະມາເອນຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳເຂົາລົງມາທີ່ນີ້.²ພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບໂຢເຊັບ ແລະເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດ. ລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້ານາຍຄົນອີຢິບຂອງເຂົາ.

³ເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດກັບເຂົາ ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດປະສົບຄວາມສຳເລັດ.⁴ໂຢເຊັບໄດ້ເປັນທີ່ຊອບໃນສາຍຕາຂອງເຂົາ. ລາວໄດ້ຮັບໃຊ້ໂປຕີຟາ. ໂປຕີຟາໄດ້ ໃຫ້ໂຢເຊັບຈັດການເບິ່ງແຍງບ້ານຂອງເຂົາ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາເປັນເຈົ້າຂອງ, ເຂົາໄດ້ໃຫ້ໂຢເຊັບເບິ່ງແຍງທຸກສິ່ງ.

⁵ຢູ່ມາຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໃຫ້ໂຢເຊັບຈັດການເບິ່ງແຍງບ້ານຂອງເຂົາ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາເປັນເຈົ້າຂອງ, ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ອວຍພອນບ້ານຂອງຄົນອີຢິບນັ້ນເພາະເຫັນແກ່ໂຢເຊັບ. ພຣະພອນຂອງພຣະຢາເວມີຢູ່ໃນທຸກສິ່ງທີ່ໂປຕີຟາມີໃນເຮືອນແລະໃນທົ່ງນາ.⁶ໂປຕີຟາໄດ້ໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາມີໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ການດູແລຂອງໂຢເຊັບ. ເຂົາບໍ່ຕ້ອງຄິດອັນໃດນອກຈາກອາຫານທີ່ເຂົາຈະກິນ. ໂຢເຊັບເປັນຊາຍຫນຸ່ມທີ່ຮູບຫລໍ່ ແລະມີສະເຫນ່.

⁷ຫລັງຈາກນັ້ນເມຍຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາໄດ້ມີຄວາມປາຖະຫນາໃນໂຢເຊັບ. ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ມາຫລັບນອນກັບຂ້ອຍ."⁸ແຕ່ເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ ແລະໄດ້ເວົ້າກັບເມຍຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາວ່າ, "ເບິ່ງດູ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ສົນໃຈວ່າຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງຢູ່ໃນບ້ານນີ້, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ມອບທຸກສິ່ງທີ່ເພິ່ນເປັນເຈົ້າຂອງ ໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ການດູແລຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁹ບໍ່ມີໃຜໃນບ້ານນີ້ທີ່ໃຫຍ່ໄປກວ່າຂ້ານ້ອຍ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຫວງອັນໃດໄວ້ຈາກຂ້ານ້ອຍ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຍານາງເພາະທ່ານເປັນເມຍຂອງເພິ່ນ, ຂ້ານອຍຈະເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ໃຫຍ່ຫລວງນີ້ ແລະ ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ?"

¹⁰ນາງໄດ້ເວົ້າກັບໂຢເຊັບທຸກມື້ທຸກວັນ, ແຕ່ເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະຫລັບນອນນກັບນາງ ຫລືຢູ່ກັບນາງ.¹¹ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງ ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ້ານເພື່ອທີ່ຈະທຳງານຂອງເຂົາ. ບໍ່ມີຄົນຮັບໃຊ້ຈັກຄົນຢູ່ໃນເຮືອນນັ້ນ.¹²ນາງໄດ້ຈັບຕົວເຂົາຈ່ອງເສື້ອເຂົາໄວ້ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງຫລັບນອນນຳຂ້ອຍສາ." ແຕ່ເຂົາໄດ້ປະເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງນາງ,ຫນີແລ່ນອອກໄປຂ້າງນອກ.

¹³ເມື່ອນາງເຫັນໂຢເຊັບປະເສື້ອໄວ້ ແລະໄດ້ຫນີອອກໄປຂ້າງນອກ,¹⁴ນາງຈຶ່ງຮ້ອງພວກຜູ້ຊາຍໃນບ້ານນາງ ແລະໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ໂປຕີຟາໄດ້ນຳ ຄົນເຮັບເຣີນີ້ມາເພື່ອຈະລ່ວງເກີນຕໍ່ເຮົາ. ເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາຫາເຮົາເພື່ອທີ່ຈະຫລັບນອນກັບເຮົາ, ແລະເຮົາໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນ.¹⁵ເມື່ອເຂົາໄດ້ຍິນເຮົາຮ້ອງເຂົາຈຶ່ງໄດ້ປະເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາໄວ້ກັບເຮົາ,ແລະແລ່ນຫນີໄປຂ້າງນອກ."

¹⁶ນາງໄດ້ວາງເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາໄວ້ຂ້າງໆນາງ ຈົນຜູ້ເປັນນາຍຂອງເຂົາໄດ້ເຂົ້າບ້ານມາ.¹⁷ນາງໄດ້ບອກເຂົາຢ່າງນີ້ວ່າ, "ຄົນຮັບໃຊ້ເຮັບເຣີຜູ້ທີ່ທ່ານໄດ້ນໍາມາໃຫ້ເຮົາ ເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາເພື່ອຈະທຳຫຍາບຄາຍຕໍ່ຂ້ອຍ.¹⁸ແລ້ວນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຂ້ອຍຮ້ອງຂຶ້ນ, ເຂົາໄດ້ປະເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາໄວ້ທີ່ນີ້ແລະຫນີອອກໄປຂ້າງນອກ."

¹⁹ແລ້ວເມື່ອເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາໄດ້ຍິນເລື່ອງເລົ່າ, ທີ່ເມຍຂອງເພິ່ນບອກເພິິ່ນ ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ກະທຳຕໍ່ຂ້ອຍ ເພິ່ນໃຈຮ້າຍຫລາຍ.²⁰ເຈົ້ານາຍຂອງໂຢເຊັບໄດ້ນຳເຂົາໄປ ແລະຂັງເຂົາໄວ້ໃນຄຸກ ສະຖານທີ່ຊຶ່ງນັກໂທດຂອງກະສັດໄດ້ຖືກຂັງຢູ່. ເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນຄຸກນັ້ນ.

²¹ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ນຳໂຢເຊັບ ແລະ ໄດ້ສຳແດງພັນທະສັນຍາທີ່ສັດຊື່ແກ່ເຂົາ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນທີ່ຊອບ ໃນສາຍຕາຜູ້ຄຸມນັກໂທດ.²²ຜູ້ຄຸມນັກໂທດໄດ້ມອບນັກໂທດທັງຫມົດໃຫ້ຢູ່ໃນມືຂອງໂຢເຊັບ, ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະເຮັດຫຍັງໃນທີ່ນັ້ນໂຢເຊັບໄດ້ເປັນຜູ້ຈັດການທັງຫມົດ.²³ຜູ້ຄຸມນັກໂທດບໍ່ຕ້ອງກັງວົນເລື່ອງໃດໆທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ນຳເຂົາ. ບໍ່ວ່າເຂົາຈະເຮັດສິ່ງໃດພຣະຢາເວກໍໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ປະສົບຄວາມສຳເລັດ.

40

¹ແລ້ວນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້, ເຈົ້າພະນັກງານຖວາຍຈອກສະເຫວີຍ ແລະເຈົ້າພະນັກງານເຮັດເຂົ້າຈີ່,ຂອງກະສັດອີຢິບໄດ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດອີຢິບ ເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາເຄືອງໃຈ.²ຟາຣາໂອ ເພິ່ນຈຶ່ງໃຈຮ້າຍເຈົ້າຫນ້າທີ່ທັງສອງຂອງພະອົງ, ຄືຫົວຫນ້າຄົນຖວາຍຈອກສະເຫວີຍ ແລະຫົວຫນ້າຄົນເຮັດເຂົ້າຈີ່.³ພະອົງໄດ້ຂັງພວກເຂົາໄວ້, ໃນບ້ານຂອງຜູ້ບັນຊາການຣາຊອົງຄະລັກໃນຄຸກດຽວກັນກັບທີ່ໂຢເຊັບຖືກຂັງຢູ່.

⁴ພວກເພິ່ນໄດ້ຖືກຂັງມາໄລຍະຫນຶ່ງ. ເຈົ້າພະນັກງານຖວາຍຈອກສະເຫວີຍ ແລະເຈົ້າພະນັກງານເຮັດເຂົ້າຫນົມປັງຂອງກະສັດອີຢິບ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຂັງໃນຄຸກ.⁵ພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ຝັນ ແຕ່ລະຄົນຕ່າງຄົນຕ່າງຝັນໃນຄືນດຽວກັນ, ແລະຄວາມຝັນແຕ່ລະຄວາມຝັນຕ່າງກໍມີຄວາມຫມາຍຂອງມັນເອງ.

⁶ໂຢເຊັບໄດ້ມາຫາພວກເຂົາໃນຕອນເຊົ້າແລະໄດ້ເຫັນພວກເຂົາ. ເບິ່ງແມ, ພວກເພິ່ນເປັນທຸກ.⁷ເຂົາຈຶ່ງຖາມເຈົ້າພະນັກງານຂອງຟາໂຣຜູ້ຊຶ່ງຖືກຂັງຢູ່ກັບເຂົາ ໃນບ້ານຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາ, ກ່າວວ່າ, "ເປັນຫຍັງມື້ນີ້ ເບິ່ງພວກທ່ານເປັນທຸກ?"⁸ພວກເພິ່ນໄດ້ຕອບແກ່ເຂົາວ່າ, "ເຮົາທັງສອງໄດ້ຝັນ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ສາມາດແກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້." ໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າກັບພວກເພິ່ນວ່າ, "ການແກ້ຄວາມຝັນນັ້ນບໍ່ແມ່ນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ? ຂໍໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍຟັງເບິ່ງດູ."

⁹ຫົວຫນ້າເຈົ້າພະນັກງານຖວາຍຈອກສະເຫວີຍໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນຂອງຕົນສູ່ໂຢເຊັບຟັງວ່າ, ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ໃນຄວາມຝັນຂອງເຮົາ, ມີເຄືອອະງຸ່ນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.¹⁰ເທິງເຄືອອະງຸ່ນມີສາມງ່າ. ມັນໄດ້ປົ່ງໃບ, ດອກກໍບານ ແລະມີພົ້ວຫມາກອະງຸ່ນສຸກງ່າ.¹¹ຈອກສະເຫວີຍຂອງຟາໂຣໄດ້ຢູ່ໃນມືຂອງເຮົາ. ເຮົາໄດ້ເອົາພວງອະງຸ່ນ ແລະບີບເອົານຳ້ໃສ່ລົງໃນຈອກສະເຫວີຍຂອງຟາໂຣ, ແລະເຮົາກໍໄດ້ຖວາຍຈອກສະເຫວີຍນັ້ນເທິງມືຂອງຟາໂຣ."

¹²ໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ນີ້ຄືການແກ້ຄວາມຝັນນັ້ນ. ສາມງ່ານັ້ນຫມາຍເຖິງສາມວັນ.¹³ພາຍໃນສາມວັນ ຟາໂຣຈະຍົກທ່ານຂຶ້ນແລະໃຫ້ທ່ານຄືນສູ່ຕຳແຫນ່ງເດີມຂອງທ່ານ. ທ່ານຈະໄດ້ຍໍຈອກເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງຟາໂຣໃນມືຂອງພະອົງ, ເຫມືອນເມື່ອທ່ານໄດ້ເຄີຍເປັນເຈົ້າພະນັກງານຍໍຈອກເຫລົ້າອາງຸ່ນ.

¹⁴ແຕ່ຂໍທ່ານໄດ້ລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອທ່ານໄດ້ດີແລ້ວ, ແລະກະລຸນາສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ. ດ້ວຍການກ່າວເຖິງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຟາໂຣຟັງ ແລະນຳຂ້ານ້ອຍອອກໄປຈາກຄຸກນີ້.¹⁵ເພາະທີ່ຈິງແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກລັກພາຕົວມາຈາກແຜ່ນດິນຂອງຊາວເຮັບເຣີ. ທີ່ນີ້ ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດຫຍັງທີ່ສົມຄວນໃຫ້ພວກເຂົາຈຳຈ່ອງຂ້ານ້ອຍໃນຄຸກທີ່ແຂງແຮງມິດຊິດນີ້."

¹⁶ເມື່ອຫົວຫນ້າພະນັກງານເຮັດເຂົ້າຈີ່ໄດ້ເຫັນວ່າ, ການແກ້ຄວາມຝັນນັ້ນເປັນທີ່ຫນ້າພໍໃຈ, ເພິ່ນຈຶ່ງເວົ້າກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ຂ້ອຍກໍໄດ້ຝັນດ້ວຍເຫມືອນກັນ, ຂ້ອຍຝັນວ່າ, ໄດ້ຖືຖາດເຂົ້າຈີ່ສາມຖາດເທິງຫົວຂ້ອຍ.¹⁷ໃນຖາດເທິງສຸດມີເຂົ້າຈີ່ຢ່າງດີທຸກຊະນິດສຳລັບຟາໂຣ, ແຕ່ມີຝູງນົກໄດ້ມາກິນເຂົ້າຈີ່ໃນຖາດເທິງຫົວຂອງເຮົາ."

¹⁸ໂຢເຊັບໄດ້ຕອບແລະເວົ້າວ່າ, "ນີ້ຄືການແກ້ຄວາມຝັນ. ຖາດສາມໃບນັ້ນຫມາຍເຖິງສາມວັນ.¹⁹ພາຍໃນສາມວັນນີ້ ຟາອາໂຣຈະຍົກຫົວຂອງທ່ານອອກຈາກທ່ານ. ແລະຈະແຂວນທ່ານໄວ້ເທິງຕົ້ນໄມ້ ແລະຝູງນົກຈະມາເຈາະກິນເນື້ອຂອງທ່ານ."

²⁰ແລ້ວນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີສາມ ຊຶ່ງເປັນວັນເກີດຂອງຟາໂຣ. ພະອົງໄດ້ຊົງຈັດງານກິນລ້ຽງສຳລັບຂ້າຣາຊການຂອງເພິ່ນທຸກຄົນ. ພະອົງໄດ້ຊົງຍົກຫົວຫນ້າເຈົ້າພະນັກງານຖວາຍຈອກສະເຫວີຍ ແລະຫົວຫນ້າເຈົ້າພະນັກງານເຮັດເຂົ້າຈີ່ຂຶ້ນ, ໃນທ່າມກາງຂ້າຣາຊການທັງຫລາຍຂອງພະອົງ.²¹ເພິ່ນໄດ້ຊົງຄືນຕຳແຫນ່ງໃຫ້ກັບຫົວຫນ້າ ເຈົ້າພະນັກງານຖວາຍຈອກສະເຫວີຍໄດ້ຊົງມອບໃຫ້ເຂົາຮັບຜິດຊອບຖວາຍຈອກສະເຫວີຍເທິງມືຂອງຟາໂຣອີກຄັ້ງ.²²ແຕ່ພະອົງໄດ້ສັ່ງແຂວນຄໍ, ຫົວຫນ້າເຈົ້າພະນັກງານເຮັດເຂົ້າຈີ່. ເຫມືອນດັ່ງທີ່ໂຢເຊັບໄດ້ແກ້ຄາວມຝັນໃຫ້ພວກເຂົາ.²³ຫົວຫນ້າເຈົ້າພະນັກງານຖວາຍຈອກສະເຫວີຍ,ບໍ່ໄດ້ຈົດຈຳໂຢເຊັບ ແລະໄດ້ລືມເຂົາ.

41

¹ເຫດການນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອສີ້ນສຸດສອງປີ ເຕັມເມື່ອຟາໂຣໄດ້ຊົງຝັນວ່າ. ພະອົງໄດ້ຊົງຢືນ,ຢູ່ທີ່ແຄມແມ່ນໍ້ານິນ.²ໃນຂະນະນັ້ນ, ມີແມ່ງົວເຈັດໂຕໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກແມ່ນໍ້ານິນ, ຫນ້າເບິ່ງ, ແລະອ້ວນພີ ແລະພວກມັນກິນຫຍ້າທ່າມກາງຕົ້ນກົກ.³ເບິ່ງແມ, ແລະມີແມ່ງົວອີກເຈັດໂຕທີ່ໄດ້ຕາມຂຶ້ນມາຈາກແມ່ນ້ຳນິນ, ຫນ້າລັງກຽດ ແລະຈ່ອຍຜອມ. ພວກມັນໄດ້ຢືນຢູ່ຂ້າງໆ ກັບແມ່ງົວໂຕອື່ນໆ ເທິງຝັ່ງແມ່ນ້ຳນິນ.

⁴ຈາກນັ້ນພວກແມ່ງົວທີ່ຫນ້າລັງກຽດ ແລະຈ່ອຍຜອມ ກໍໄດ້ກືນກິນແມ່ງົວເຈັດໂຕທີ່ຫນ້າເບິ່ງ ແລະອ້ວນພີເສຍ. ຈາກນັ້ນຟາໂຣໄດ້ຊົງຕື່ນຂຶ້ນ.⁵ຈາກນັ້ນພະອົງກໍຫລັບໄປອີກ ແລະໄດ້ຊົງຝັນເປັນເທື່ອທີສອງ. ເບິ່ງແມ, ມີຕົ້ນເຂົ້າຕົ້ນຫນຶ່ງ, ມີຮວງເຂົ້າເຈັດຮວງທີ່ສົມບູນ ແລະດີ.⁶ເບິ່ງແມ, ມີຮວງເຂົ້າເຈັດຮວງ,ທີ່ເມັດລີບ ແລະຫ່ຽວແຫ້ງ, ເພາະຕາເວັນອອກໄດ້ງອກຂຶ້ນມາ.

⁷ຮວງເຂົ້າລີບເຈັດຮວງໄດ້ກືນກິນຮວງເຂົ້າສົມບູນ ແລະດີທັງເຈັດຮວງ. ຟາໂຣໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນ, ແລ້ວກໍເຫັນວ່າ,ຕົນກຳລັງຝັນໄປ.⁸ໃນຕອນເຊົ້າຂອງມື້ນັ້ນ ເພິ່ນວຸ້ນວາຍໃຈຫລາຍ. ພະອົງກໍເປັນທຸກ ພະອົງໄດ້ສົ່ງຄົນໄປເອີ້ນຫມໍດູ, ຫມໍມໍ, ແລະນັກປຣາດໃນອີຢິບເຂົ້າມາເຝົ້າ ຟາໂຣໄດ້ຊົງບອກພວກເຂົາເຖິງຄວາມຝັນຂອງພະອົງ, ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດແກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໃຫ້ຟາໂຣໄດ້.

⁹ຈາກນັ້ນຫົວຫນ້າພະນັກງານຖວາຍຈອກສະເຫວີຍໄດ້ທູນຟາໂຣວ່າ, "ວັນນີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄິດເຖິງຄວາມຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁰ຟາໂຣໄດ້ຊົງໃຈຮ້າຍຕໍ່ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ, ແລະໄດ້ສັ່ງຂັງຂ້ານ້ອຍໃນບ້ານຂອງຜູ້ບັນຊາການຜູ້ຮັກສາຣາຊວັງ, ທັງຫົວຫນ້າ ພະນັກງານເຮັດເຂົ້າຈີ່, ແລະຂ້ານ້ອຍ.¹¹ພວກຂ້ານ້ອຍທັງສອງຕ່າງກໍຝັນ, ໃນຄືນດຽວກັນຕ່າງຄົນຕ່າງຝັນຕາມການແກ້ຄວາມຝັນຂອງເຂົາ.

¹²ມີຊາຍຫນຸ່ມຊາວເຮັບເຣີ,ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຜູ້ບັນຊາການຣາຊອົງຄະລັກໄດ້ຢູ່ກັບພວກຂ້ານ້ອຍ. ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ບອກເຂົາ ແລະເຂົາໄດ້ແກ້ຄວາມຝັນໃຫ້. ພວກຂ້ານ້ອຍແຕ່ລະຄົນໄດ້.¹³ແລະມັນກໍເປັນຢ່າງນັ້ນຕາມທີ່ເຂົາໄດ້ເເກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໃຫ້ພວກເຮົາ. ຟາໂຣ ໄດ້ຄືນຕຳແຫນ່ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ແຕ່ອີກຄົນຫນຶ່ງເຂົາໄດ້ຖືກແຂວນຄໍ."

¹⁴ແລ້ວຟາໂຣໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ຄົນໄປນຳເອົາໂຢເຊັບມາ. ພວກເຂົາໄດ້ຮີບໄປນຳເຂົາອອກມາຈາກເຮືອນຈຳ. ເຂົາໄດ້ແຖຫນວດເຄົາຂອງເຂົາເອງ, ແລະປ່ຽນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງເຂົາ, ແລະໄດ້ມາເຂົ້າເຝົ້າ ຟາໂຣ.¹⁵ຟາໂຣໄດ້ກ່າວແກ່ໂຢເຊັບວ່າ, "ເຮົາໄດ້ຝັນ, ແລະບໍ່ມີໃຜແກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້. ແຕ່ເຮົາໄດ້ຍິນເລື່ອງກ່ຽວກັບເຈົ້າ, ວ່າເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວຄວາມຝັນເຈົ້າສາມາດແກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້."¹⁶ໂຢເຊັບໄດ້ທູນຕອບ ຟາໂຣ, ກ່າວວ່າ, "ບໍ່ແມ່ນຂ້ານ້ອຍດອກ. ແຕ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າຕ່າງຫາກທີ່ຈະແກ້ຄວາມຝັນຢ່າງດີໃຫ້ທ່ານໄດ້."

¹⁷ຟາໂຣໄດ້ກ່າວກັບໂຢເຊັບວ່າ,"ໃນຄວາມຝັນຂອງເຮົາ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ຢືນຢູ່ແຄມຝັ່ງແມ່ນ້ຳນິນ.¹⁸ນີ້ແລະ, ມີແມ່ງົວເຈັດໂຕຂຶ້ນມາຈາກແມ່ນ້ຳນິນ, ທີ່ຕຸ້ຍພີ ແລະສວຍງາມ, ແລະພວກມັນໄດ້ກິນຫຍ້າທ່າມກາງຕົ້ນກົກ.

¹⁹ເບິ່ງແມ, ມີແມ່ງົວອີກເຈັດໂຕຕາມຂຶ້ນມາອ່ອນແອ, ບໍ່ຫນ້າເບິ່ງເລີຍ, ແລະ ຜອມໂຊທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ. ເຮົາບໍ່ເຄີຍເຫັນແມ່ງົວທີ່ຫນ້າເບິ່ງເຊັ່ນນີ້ມາກ່ອນ.²⁰ແມ່ງົວຜອມໂຊ ແລະ ບໍ່ຫນ້າເບິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ກືນກິນແມ່ງົວໂຕທີ່ຕຸ້ຍພີຂຶ້ນມາຕອນທຳອິດ.²¹ເມື່ອພວກມັນໄດ້ກິນແມ່ງົວອ້ວນພີເຫລົ່ານັ້ນ, ແລ້ວພວກມັນແຮງຈ່ອຍຜອມກວ່າເກົ່າ, ຈາກນັ້ນເຮົາກໍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນ.

²²ເຮົາໄດ້ຝັນອີກ, ແລະ ເບິ່ງເຖີດ, ມີຮວງເຂົ້າເຈັດຮວງແຕກອອກມາຈາກຕົ້ນເຂົ້າຕົ້ນຫນຶ່ງເມັດສົມບູນ ແລະ ດີ.²³ນີ້ເດ, ມີຮວງເຂົ້າອີກເຈັດຮວງແຕກອອກມາ, ພາຍຫລັງເມັດເຂົ້າລີບ, ແລະ ຫ່ຽວແຫ້ງເພາະຖືກລົມຕາເວັນອອກ.²⁴ຮວງເຂົ້າເມັດລີບໄດ້ກືນກິນຮວງເຂົ້າເມັດຕື່ງເຈັດຮວງນັ້ນ. ເຮົາໄດ້ບອກຄວາມຝັນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ພວກມາຢາກົນ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດແກ້ຄວາມຝັນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ເຮົາໄດ້."

²⁵ໂຢເຊັບໄດ້ທູນຕໍ່ຟາອາໂຣວ່າ, "ຄວາມຝັນທັງສອງຂອງຟາໂຣມີຄວາມຫມາຍດຽວກັນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງແຈ້ງ, ໃຫ້ຟາໂຣຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງກະທຳ.²⁶ແມ່ງົວທີ່ຕຸ້ຍພີເຈັດໂຕຄືເຈັດປີ, ແລະຮວງເຂົ້າເມັດສົມບູນເຈັດຮວງກໍຄືເຈັດປີ. ຄວາມຝັນທັງສອງຢ່າງເປັນເລື່ອງດຽວກັນ.

²⁷ແມ່ງົວທີ່ຈ່ອຍຜອມ ແລະບໍ່ຫນ້າເບິ່ງເຈັດໂຕທີ່ໄດ້ຂຶ້ນມາພາຍຫລັງຄືເຈັດປີ, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນຮວງເຂົ້າເມັດລີບໄຫມ້ກຽມດ້ວຍລົມຕາເວັນອອກ ກໍຈະເປັນເຈັດປີແຫ່ງຄວາມອຶດຢາກອາຫານ.²⁸ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນຕໍ່ຟາໂຣເຖິງສິ່ງທີ່. ພຣະເຈົ້າຈະຊົງກະທຳ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍຕໍ່ຟາໂຣ.²⁹ຈົ່ງລະວັງ, ເຈັດປີແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຈະເກີດຂຶ້ນທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ.

³⁰ເຈັດປີແຫ່ງການອຶດຢາກອາຫານຈະຕາມມາ, ແລະຄວາມອຸດົມສົມບູນທີ່ຜ່ານມາໃນແຜ່ນດິດອີຢິບຈະຖືກລຶບໄປ, ແລະຄວາມອຶດຢາກຈະທຳລາຍແຜ່ນດິນນັ້ນ.³¹ຄວາມອຸດົມສົມບູນໃນແຜ່ນດິນຈະບໍ່ຖືກຈົດຈຳ, ເພາະຄວາມອຶດຢາກອາຫານທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ຮ້າຍແຮງຢ່າງແສນສາຫັດ.³²ຟາໂຣໄດ້ຝັນຊ້ຳເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ, ແລະພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃກ້ໆນີ້.

³³ຂໍໃຫ້ຟາໂຣຊອກຫາຜູ້ຊາຍທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈດີ, ແລະສະຫລຽວສະຫລາດຈັກຄົນຫນຶ່ງ ຕັ້ງເຂົາໃຫ້ປົກຄອງເຫນືອແຜ່ນດິນອີຢິບ.³⁴ຂໍໃຫ້ ຟາໂຣ: ເຮັດສິ່ງນີ້ຄືໃຫ້ພະອົງແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ປົກຄອງເຫນືອແຜ່ນດິນ. ໃນປີທີ່ອຸດົມສົມບູນນີ້ໃຫ້ພວກເຂົາເກັບພືດຜົນຂອງອີຢິບຫນຶ່ງໃນຫ້າສ່ວນໃນເຈັດປີທີ່ອຸດົມສົມບູນ.

³⁵ໃຫ້ພວກເຂົາເກັບຮວບຮວມອາຫານທັງຫມົດຂອງປີທີ່ອຸດົມສົມບູນທີ່ກຳລັງມາ ແລະເກັບເຂົ້າດ້ວຍອຳນາດຟາໂຣ, ເພື່ອເປັນອາຫານທີ່ຈະໃຊ້ໃນເມືອງຕ່າງໆ. ພວກເຂົາຕ້ອງດູແລຮັກສາໄວ້.³⁶ອາຫານເຫລົ່ານີ້ຈະຖືກໃຊ້ສຳລັບແຜ່ນດິນໃນຊ່ວງເຈັດປີແຫ່ງການອຶດຢາກອາຫານທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ. ໂດຍວິທີການນີ້ແຜ່ນດິນ ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍລ້າງດ້ວຍການອຶດຢາກອາຫານ."

³⁷ຄຳແນະນຳນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ດີໃນສາຍຕາຂອງ ຟາໂຣ ແລະໃນສາຍຕາຂອງບັນດາຂ້າຣາຊການທັງຫມົດຂອງພະອົງ.³⁸ຟາໂຣໄດ້ກ່າວກັບພວກຂ້າຣາຊການຂອງພະອົງວ່າ, "ເຮົາຈະສາມາດຫາຜູ້ຊາຍເຊັ່ນນີ້, ທີ່ມີພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ດ້ວຍໄດ້ບໍ?"

³⁹ດັ່ງນັ້ນຟາໂຣຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ເພາະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງສິ່ງທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ແກ່ເຈົ້າ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະສະຫລາດເຫມືອນເຈົ້າ.⁴⁰ເຈົ້າຈະດູແລຣາຊສຳນັກຂອງເຮົາ ແລະປະຊາຊົນຂອງເຮົາທັງຫມົດຈະຖືກປົກຄອງດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້າ. ສະເພາະບັນລັງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ທີ່ເຮົາຈະເປັນໃຫຍ່ກວ່າເຈົ້າ.⁴¹ຟາໂຣໄດ້ເວົ້າກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າໄວ້ເຫນືອແຜ່ນດິນອີຢິບ."

⁴²ຟາໂຣໄດ້ຖອດແຫວນແຫ່ງອຳນາດອອກຈາກນິ້ວມືຂອງພະອົງ ແລະໄດ້ສວມໃສ່ໃຫ້ກັບໂຢເຊັບ. ພະອົງໄດ້ສວມເສື້ອຜ້າເລນິນຢ່າງດີໃຫ້ກັບເຂົາ, ແລະສວມສ້ອຍທອງຄຳຄ້ອງຄໍຂອງເຂົາ.⁴³ພະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ເຂົາໃຊ້ລົດມ້າຄັນທີສອງທີ່ພະອົງຊົງເປັນເຈົ້າຂອງ. ຈະມີຜູ້ຊາຍປະກາດໄປຂ້າງຫນ້າເຂົາວ່າ,"ຈົ່ງຄຸກເຂົ່າລົງ." ຟາໂຣໄດ້ຕັ້ງເຂົາໄວ້ເຫນືອແຜ່ນດິນອີຢິບທັງຫມົດ.

⁴⁴ຟາໂຣໄດ້ກ່າວກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ເຮົາຄືຟາໂຣ, ແລະທົ່ວທັງແຜ່ນດິນອີຢິບນີ້, ບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະຍົກມື ຫລືຍົກຕີນຂອງເຂົາໄດ້ ນອກຈາກເຈົ້າຈະອະນຸຍາດ."⁴⁵ຟາໂຣໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ໂຢເຊັບວ່າ,"ຊາເຟນາດປາເນອາ." ພະອົງປະທານນາງອາເສນາດລູກສາວຂອງໂປຕີເຟຣາ, ປະໂລຫິດຂອງເມືອງໂອນ ເປັນເມຍຂອງເຂົາ.

⁴⁶ໂຢເຊັບມີອາຍຸໄດ້ສາມສິບປີ ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຟາໂຣ, ກະສັດອີຢິບ. ໂຢເຊັບໄດ້ອອກໄປຈາກການເຂົ້າເຝົ້າຟາໂຣ, ແລະອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ.⁴⁷ໃນເຈັດປີແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແຜ່ນດິນໄດ້ໃຫ້ຜົນຜະລິດຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

⁴⁸ໃນຕະຫລອດເຈັດປີ ເພິ່ນໄດ້ຮິບໂຮມອາຫານທີ່ມີທັງຫມົດ ໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ ແລະເກັບອາຫານນັ້ນໄວ້ໃນເມືອງຕ່າງໆ. ເພິ່ນໄດ້ເກັບອາຫານຂອງແຕ່ລະເມືອງຈາກທົ່ງນາ ແລະພື້ນທີ່ຮອບໆເມືອງໄວ້ທີ່ແຕ່ລະເມືອງນັ້ນ.⁴⁹ໂຢເຊັບໄດ້ເກັບຮັກສາເຂົ້າໄວ້ຢ່າງຫລວງຫລາຍ ເຫມືອນຊາຍແຫ່ງທ້ອງທະເລ, ຫລາຍຈົນກະທັ້ງເຂົາຕ້ອງສັ່ງໃຫ້ເຊົາເຮັດບັນຊີ, ເນື່ອງຈາກມັນມີຫລາຍເກີນກວ່າທີ່ຈະນັບໄດ້.

⁵⁰ກ່ອນທີ່ປີແຫ່ງການອຶດຢາກຈະມາເຖິງ, ໂຢເຊັບໄດ້ມີລູກຊາຍສອງຄົນກັບນາງອາເສນາດ,ລູກສາວຂອງໂປຕີເຟຣາ ປະໂລຫິດ ເມືອງໂອນເປັນຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດແກ່ເຂົາ.⁵¹ໂຢເຊັບໄດ້ເອີ້ນຊື່ລູກຊາຍກົກຂອງເຂົາວ່າ, ມານາເຊ ເພາະເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍລືມຄວາມຍາກລຳບາກທັງຫມົດຂອງຂ້ອຍ ແລະຄົວເຮືອນທັງຫມົດຂອງພໍ່ຂ້ອຍ."⁵²ເພິ່ນໄດ້ເອີ້ນຊື່ລູກຊາຍຄົນທີສອງວ່າ ເອຟຣາອິມ, ເພາະເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ,"ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ຂ້ອຍມີຫມາກຜົນໃນດິນແດນແຫ່ງ ຄວາມຍາກລຳບາກຂອງຂ້ອຍ."

⁵³ເຈັດປີແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນ ໃນແຜ່ນດິນອີຢິບກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.⁵⁴ເຈັດປີແຫ່ງການອຶດຢາກາຫານໄດ້ເລີ້ມຕົ້ນ, ຕາມທີ່ໂຢເຊັບໄດ້ກ່າວໄວ້. ເກີດການອຶດຢາກອາຫານຂຶ້ນທົ່ວແຜ່ນດິນ, ແຕ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອີຢິບຍັງມີອາຫານກິນ.

⁵⁵ເມື່ອເກີດການອຶດຢາກຂຶ້ນທົ່ວທັງແຜ່ນດິນອີຢິບ, ປະຊາຊົນໄດ້ມາຮ້ອງຂໍອາຫານຈາກຟາໂຣ. ຟາໂຣໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນອີຢິບທັງຫມົດວ່າ, "ຈົ່ງໄປຫາໂຢເຊັບ ແລະຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຂົາບອກໃຫ້ເຮັດ".⁵⁶ການອຶດຢາກອາຫານໄດ້ເກີດຂຶ້ນທົ່ວທັງແຜ່ນດິນ. ໂຢເຊັບໄດ້ໄຂສາງເຂົ້າທັງຫມົດ ແລະຂາຍອາຫານໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນອີຢິບ.⁵⁷ປະຊາຊົນຈາກທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໄດ້ມາຍັງອີຢິບ ເພື່ອຂໍຊື້ເຂົ້າຈາກໂຢເຊັບ, ເພາະວ່າໄດ້ເກີດການອຶດຢາກຢ່າງຮ້າຍແຮງຂຶ້ນທົ່ວທັງແຜ່ນດິນ.

42

¹ເມື່ອຢາໂຄບຮູ້ວ່າຢູ່ທີ່ປະເທດອີຢິບຍັງມີເຂົ້າຂາຍ. ເພິ່ນກໍເວົ້າຕໍ່ພວກລູກຊາຍຂອງເພິ່ນວ່າ, "ພວກເຈົ້າພາກັນຢູ່ລ້າໆເຮັດຫຍັງ?"²ເພິ່ນເວົ້າວ່າ,"ເບິ່ງນີ້, ເຮົາໄດ້ຍິນວ່າທີ່ໃນອີຢິບມີເຂົ້າຂາຍ. ຈົ່ງລົງໄປທີ່ນັ້ນ ແລະຊື້ເຂົ້າຈາກທີ່ນັ້ນມາໃຫ້ເຮົາ ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະໄດ້ມີຊີວິດຢູ່."³ອ້າຍທັງສິບຄົນຂອງໂຢເຊັບ ໄດ້ລົງໄປຊື້ເຂົ້າຈາກອີຢິບ.⁴ແຕ່ເບັນຢາມິນ, ນ້ອງຊາຍຂອງໂຢເຊັບນັ້ນ, ຢາໂຄບບໍ່ໄດ້ສົ່ງໄປກັບພວກອ້າຍຂອງເຂົາ, ເພາະເຂົາຢ້ານວ່າເບັນຢາມິນຈະໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍເນື່ອງດ້ວຍການອຶດຢາກອາຫານຊຶ່ງເກີດໃນແຜ່ນດິນການາອານ.

⁵ພວກລູກຊາຍຂອງຢາໂຄບໄດ້ເດີນທາງມາ, ເພື່ອທີ່ຈະຊື້ເຂົ້າທ່າມກາງຄົນທັງຫລາຍທີ່ມານັ້ນ.⁶ບັດນີ້ໂຢເຊັບໄດ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງເຫນືອແຜ່ນດິນນັ້ນ. ເພິ່ນໄດ້ເປັນຜູ້ຂາຍເຂົ້າໃຫ້ກັບຄົນທັງແຜ່ນດິນແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ. ພວກອ້າຍຂອງໂຢເຊັບໄດ້ມາ ແລະໂຄ້ງຄຳນັບເພິ່ນ ຫນ້າຂອງພວກເຂົາເຖິງພື້ນ.

⁷ໂຢເຊັບໄດ້ເຫັນພວກອ້າຍ ເພິ່ນກໍຈື່ພວກເຂົາໄດ້, ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ປົກປິດຕົວເພິ່ນເອງຈາກພວກເຂົາ ແລະໄດ້ເວົ້າຢ່າງມີອຳນາດກັບພວກເຂົາ. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກເຈົ້າມາແຕ່ໃສ?" ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ຈາກແຜ່ນດິນການາອານເພື່ອຂໍຊື້ອາຫານ."⁸ໂຢເຊັບຈື່ພວກອ້າຍຂອງຕົນໄດ້, ແຕ່ພວກເຂົາຈື່ໂຢເຊັບບໍ່ໄດ້.

⁹ແລ້ວໂຢເຊັບກໍໄດ້ລະນຶກເຖິງຄວາມຝັນທີ່ເພິ່ນໄດ້ຝັນກ່ຽວກັບພວກເຂົາ, ແລະເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກເຈົ້າເປັນຄົນສອດແນມ! ພວກເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອທີ່ຈະເບິ່ງຈຸດອ່ອນທີ່ບໍ່ໄດ້ມີການປ້ອງກັນຂອງແຜ່ນດິນ."¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, "ບໍ່ແມ່ນດອກເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ມາເພື່ອທີ່ຈະຊື້ອາຫານ.¹¹ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫມົດເປັນລູກຊາຍຮວ່ມພໍ່ດຽວກັນ. ພວກຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນສັດຊື່ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານບໍ່ແມ່ນຄົນສອດແນມ."

¹²ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ບໍ່ແມ່ນດອກ, ພວກເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອເບິ່ງສ່ວນທີ່ໆບໍ່ໄດ້ມີການປ້ອງກັນຂອງແຜ່ນດິນ."¹³ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພວກຂ້ານ້ອຍ, ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ມີອ້າຍນ້ອງນຳກັນສິບສອງຄົນ, ເປັນພວກລູກຊາຍຮ່ວມພໍ່ດຽວກັນໃນແຜ່ນດິນການາອານ. ເບິ່ງເທາະ, ນ້ອງຊາຍຫລ້າຂະນະນີ້ຢູ່ກັບພໍ່ຂອງພວກເຮົາ, ແລະນ້ອງຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງກໍໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ."

¹⁴ໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ມັນເປັນຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າແລ້ວ; ພວກເຈົ້າເປັນຄົນສອດແນມ.¹⁵ດ້ວຍເຫດນີ້ເຈົ້າຕ້ອງຖືກກວດສອບຟາໂຣຊົງພະຊົນຢູ່ສັນໃດ, ພວກເຈົ້າຈະໄປຈາກທີ່ນີ້ບໍ່ໄດ້, ນອກຈາກວ່ານ້ອງຊາຍຫລ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະມາທີ່ນີ້.¹⁶ຈົ່ງສົ່ງພວກເຈົ້າຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ໄປພານ້ອງຊາຍຂອງພວກເຈົ້າມາ. ເພື່ອຈະພິສູດຄຳເວົ້າຂອງພວກເຈົ້າວ່າເປັນຄວາມຈິງຫລືບໍ່, ແລະໃຫ້ຂັງພວກເຈົ້າທີ່ຍັງເຫລືອໄວ້ໃນຄຸກ."¹⁷ເພິ່ນໄດ້ສັ່ງຂັງພວກເຂົາທັງຫມົດໄວ້ເປັນເວລາສາມວັນ.

¹⁸ໃນວັນທີສາມ ໂຢເຊັບຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເພາະເຮົາຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງເຮັດຢ່າງນີ້ເພື່ອຈະລອດຊີວິດໄດ້.¹⁹ຄືຖ້າພວກເຈົ້າເປັນຄົນສັດຊື່, ກໍໃຫ້ພີ່ນ້ອງຄົນຫນຶ່ງຂອງພວກເຈົ້າຍັງຢູ່ໃນຄຸກນີ້, ແຕ່ພວກເຈົ້າທີ່ເຫລືອໃຫ້ນຳເອົາເຂົ້າກັບໄປ, ເພື່ອບັນເທົາການອຶດຫີວໃນບ້ານຂອງພວກເຈົ້າ.²⁰ຈົ່ງນຳນ້ອງຊາຍຫລ້າຂອງພວກເຈົ້າມາຫາເຮົາ ເພື່ອຢືນຢັນຄຳເວົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍ." ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດຕາມນັ້ນ.

²¹ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, "ພວກເຮົາມີຄວາມຜິດຈິງໆກ່ຽວກັບນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຮົາທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນຄວາມເຈັບປວດຂອງຈິດວິນຍານຂອງເຂົາ ເມື່ອເຂົາໄດ້ຂໍຮ້ອງພວກເຮົາ. ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ຍອມຟັງເຂົາ ດັ່ງນັ້ນຄວາມເຈັບປວດນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຢ້ອນກັບມາຖືກພວກເຮົາ."²²ຣູເບັນໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ບອກພວກເຈົ້າບໍ? "ວ່າຢ່າເຮັດບາບຕໍ່ເດັກຄົນນັ້ນ," ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມຟັງຂ້ອຍເລີຍ ບັດນີ້, ເບິ່ງແມ, ເລືອດຂອງເຂົາໄດ້ຮຽກຮ້ອງຕໍ່ພວກເຮົາ."

²³ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮູ້ວ່າໂຢເຊັບໄດ້ເຂົ້າໃຈທີ່ພວກເຂົາເວົ້າ, ເພາະວ່າມີລ່າມລະຫວ່າງພວກເຂົາ.²⁴ເພິ່ນໄດ້ອອກໄປຈາກພວກເຂົາ ແລະຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ຜູ້ດຽວ. ເພິ່ນໄດ້ກັບມາຫາພວກເຂົາ ແລະເວົ້າກັບພວກເຂົາ ເພິ່ນໄດ້ເລືອກເອົາຊີເມໂອນຈາກພວກເຂົາ ແລະໄດ້ມັດເຂົາຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ.²⁵ຈາກນັ້ນໂຢເຊັບໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາໃສ່ເຂົ້າໃຫ້ເຕັມກະສອບຂອງພວກອ້າຍ, ແລະໃຫ້ໃສ່ເງິນຂອງທຸກຄົນກັບລົງໄປໃນກະສອບຂອງເຂົາດ້ວຍ, ແລະຈັດຕຽມການເດີນທາງໃຫ້ພວກເຂົາ. ມັນໄດ້ຖືກດຳເນີນການເພື່ອພວກເຂົາ.

²⁶ພວກອ້າຍໄດ້ເອົາເຂົ້າບັນທຸກໃສ່ຫລັງລໍ ຂອງພວກເຂົາແລ້ວໄດ້ເດີນທາງອອກໄປຈາກທີ່ນັ້ນ.²⁷ເມື່ອເຖິງທີ່ພັກພວກເຂົາ ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເປີດກະສອບເຂົ້າຂອງພວກເຂົາເພື່ອເອົາເຂົ້າໃຫ້ລໍຂອງເຂົາ, ເຂົາໄດ້ເຫັນເງິນຂອງເຂົາ. ເບິ່ງເຖີດ, ມັນຢູ່ໃນກະສອບຂອງເຂົາທີ່ເປີດຢູ່.²⁸ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນວ່າ, "ເງິນຂອງຂ້ອຍໄດ້ຖືກນຳກັບມາ. ເບິ່ງແມ; ມັນຢູ່ໃນກະສອບຂອງຂ້ອຍ." ພວກເຂົາໄດ້ຂວັນເສຍແລະພວກເຂົາພາກັນຕົວສັ່ນເວົ້າວ່າ, ນີ້ຄືຫຍັງ, "ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳກັບພວກເຮົາ?"

²⁹ ພວກເຂົາໄດ້ກັບໄປຫາຢາໂຄບ, ພໍ່ຂອງພວກເຂົາໃນແຜ່ນດິນການາອານ ແລະ ບອກເຂົາເຖິງເລື່ອງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກຕົນທຸກຢ່າງ. ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,³⁰"ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ, ທີ່ເປັນເຈົ້ານາຍຂອງແຜ່ນດິນ,ໄດ້ເວົ້າຢ່າງຮຸນແຮງກັບພວກເຮົາ ແລະ ໄດ້ຄິດວ່າ ພວກເຮົາເປັນຄົນສອດແນມເຂົ້າໄປສອດແນມໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.³¹ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ພວກເຮົາເປັນຄົນສັດຊື່. ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຄົນສອດແນມ.³²ພວກເຮົາມີອ້າຍນ້ອງສິບສອງຄົນ, ເປັນລູກຊາຍທັງຫລາຍຈາກພໍ່ດຽວກັນ. ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ແລະ ໃນວັນນີ້ນ້ອງຊາຍຫລ້າຍັງຢູ່ກັບພໍ່ຂອງພວກເຮົາໃນແຜ່ນດິນການາອານ."

³³ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ, ເຈົ້ານາຍຂອງແຜ່ນດິນ, ໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຮົາວ່າ, 'ໂດຍວິທີນີ້ ເຮົາຈຶ່ງຈະຮູ້ວ່າພວກເຈົ້າເປັນຄົນສັດຊື່ຈິງຫລືບໍ່. ປະພີ່ນ້ອງຄົນຫນຶ່ງໄວ້ກັບເຮົາ, ນຳເຂົ້າກັບໄປເພື່ອບັນເທົາການອຶດຫີວອາຫານໃນບ້ານຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະໄປຕາມທາງຂອງພວກເຈົ້າ.³⁴ຈົ່ງນຳນ້ອງຊາຍຫລ້າມາຫາເຮົາ. ແລ້ວເຮົາຈະຮູ້ວ່າ ພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນສອດແນມ, ແຕ່ເປັນຄົນສັດຊື່. ຈາກນັ້ນເຮົາຈະປ່ອຍພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຄ້າຂາຍໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.""

³⁵ແລ້ວກໍເປັນຢ່າງນັ້ນເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ນຳເຂົ້າອອກຈາກກະສອບ, ເບິ່ງເຖີດ, ກະສອບຂອງພວກເຂົາ, ກໍມີເງິນຢູ່ທຸກກະສອບ. ເມື່ອພວກເຂົາແລະ ພໍ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າກະສອບຂອງພວກເຂົາມີເງິນຢູ່ພວກເຂົາກໍຢ້ານກົວຫລາຍ.³⁶ຢາໂຄບພໍ່ຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາສູນເສຍພວກລູກຊາຍຂອງເຮົາ. ໂຢເຊັບກໍໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ຊີເມໂອນກໍໄດ້ຈາກໄປ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະມາເອົາເບັນຢາມິນໄປອີກ. ທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ທຳຮ້າຍເຮົາ."

³⁷ຣູເບັນຈຶ່ງເວົ້າກັບພໍ່ຂອງເຂົາ, ກ່າວວ່າ,"ຂໍໃຫ້ພໍ່ຂ້າລູກຊາຍສອງຄົນຂອງຂ້ອຍ ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ນຳເບັນຢາມິນກັບມາໃຫ້ທ່ານ. ມອບເຂົາໄວ້ໃນມືຂອ້ຍ, ແລະຂ້ອຍຈະນຳເຂົາກັບມາຫາທ່ານອີກ."³⁸ແຕ່ຢາໂຄບເວົ້າວ່າ, "ລູກຊາຍຂອງເຮົາຈະບໍ່ລົງໄປນຳພວກເຈົ້າ. ເພາະວ່າອ້າຍຂອງເຂົາໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ ເຫລືອເຂົາພຽງຄົນດຽວ. ຫາກເກີດອັນຕະລາຍກັບເຂົາໃນລະຫວ່າງທາງທີ່ພວກເຈົ້າໄປນັ້ນ, ເທົ່າກັບວ່າພວກເຈົ້າຈະນຳຜົມຫງອກຂອງເຮົາພ້ອມກັບຄວາມໂສກເສົ້າ ລົງສູ່ແດນຄົນຕາຍກໍໄດ້."

43

¹ຄວາມອຶດຢາກອາຫານໃນແຜ່ນດິນນັ້ນຮ້າຍແຮງຫນັກຂຶ້ນ.²ຢູ່ມາເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກິນເຂົ້າທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຊື້ມາຈາກອີຢິບຫມົດແລ້ວ, ພໍ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໄປ; ແລະຊື້ອາຫານມາໃຫ້ເຮົາອີກ."

³ຢູດາຕອບວ່າ, "ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ບອກພວກເຮົາຢ່າງເດັດຂາດວ່າ, "ຢ່າໄປໃຫ້ເພິ່ນເຫັນຫນ້າ ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະນຳນ້ອງຊາຍຫລ້າໄປດ້ວຍ.⁴ຖ້າພໍ່ໃຫ້ນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຮົາ ໄປກັບພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະລົງໄປຊື້ອາຫານມາໃຫ້ພໍ່.⁵ແຕ່ຖ້າພໍ່ບໍ່ໃຫ້ເຂົາໄປ, ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ລົງໄປ. ເພາະຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຮົາວ່າ, "ພວກເຈົ້າຢ່າມາໃຫ້ເຫັນຫນ້າ ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະພານ້ອງຊາຍຂອງພວກເຮົາໄປດ້ວຍ.""

⁶ອິສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຫຍຸ້ງຍາກກັບເຮົາ ດ້ວຍການບອກຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນວ່າ ພວກເຈົ້າຍັງມີນ້ອງຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ?"⁷ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຖາມລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບພວກເຮົາ ແລະຄອບຄົວຂອງພວກເຮົາ. ເຂົາໄດ້ຖາມວ່າ, "ພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່ບໍ? ພວກເຈົ້າມີພີ່ນ້ອງອີກຄົນຫນຶ່ງບໍ?" ພວກເຮົາໄດ້ຕອບຕາມຄຳຖາມເຫລົ່ານີ້. ພວກເຮົາຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ ເພິ່ນຈະເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງນໍານ້ອງຊາຍຂອງພວກເຈົ້າລົງມາ?""

⁸ຢູດາເວົ້າກັບ ອິສະຣາເອນພໍ່ຂອງຕົນວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ເດັກນັ້ນໄປກັບລູກ. ພວກເຮົາຈະລຸກຂຶ້ນແລະໄປ ເພື່ອພວກເຮົາຈະມີຊີວິດ ແລະບໍ່ຕາຍ,ທັງພວກເຮົາ, ພໍ່, ແລະລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ.⁹ລູກຂໍເປັນຕົວປະກັນເພື່ອເຂົາເອງ.ພໍ່ໃຫ້ລູກຮັບຜິດຊອບໄດ້. ຖ້າລູກບໍ່ນຳເຂົາກັບມາໃຫ້ພໍ່ແລະຈະມອບເຂົາຕໍ່ຫນ້າພໍ່ກໍຂໍໃຫ້ລູກໄດ້ຮັບການປະນາມຕະຫລອດໄປ.¹⁰ເພາະຖ້າພວກເຮົາບໍ່ຊັກຊ້າຢູ່, ແນ່ນອນປານນີ້ ພວກເຮົາກໍຄົງຈະກັບມາທີ່ນີ້ເປັນຖ້ຽວທີສອງແລ້ວ."

¹¹ອິສະຣາເອນພໍ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຖ້າເປັນຢ່າງນັ້ນກໍຈົ່ງເຮັດເລື່ອງນີ້ດຽວນີ້. ຈົ່ງນຳສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງແຜ່ນດິນນີ້ບາງສ່ວນ ໃສ່ໃນກະສອບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ. ແບກລົງໄປໃຫ້ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນເປັນຂອງຂວັນຄື: ນ້ຳມັນພືດທີ່ມີກິນຫອມ, ແລະນໍ້າເຜິ້ງ, ເຄື່ອງເທດ, ແລະຢາງໄມ້ຫອມຫມາກກໍ່. ແລະອາມອນ.¹²ຈົ່ງຖືເງິນໄປນຳສອງເທົ່າ. ເງິນທີ່ໄດ້ຖືກນຳກັບມາໃນກະສອບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າກັບໄປ. ບາງທີອາດຈະເປັນຄວາມຜິດພາດ.

¹³ພານ້ອງຊາຍຂອງພວກເຈົ້າໄປດ້ວຍ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປຫາຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນອີກຄັ້ງ.¹⁴ຂໍພຣະເຈົ້າອົງຊົງຣິດອຳນາດປຣະທານຄວາມເມດຕາແກ່ພວກເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ, ເພື່ອວ່າເພິ່ນຈະໄດ້ປົດປ່ອຍພີ່ນ້ອງອີກຄົນຂອງພວກເຈົ້າ. ຖ້າເຮົາຖືກເຮັດໃຫ້ສູນເສຍລູກທັງສອງຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຖືກເຮັດໃຫ້ສູນເສຍ."¹⁵ພວກລູກຊາຍໄດ້ນຳຂອງຂວັນນີ້, ແລະໃນມືຂອງພວກເຂົາມີເງິນຈຳນວນສອງເທົ່າ, ໄປພ້ອມກັບເບັນຢາມິນ. ພວກເຂົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະລົງໄປຍັງອີຢິບ ແລະໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າໂຢເຊັບ.

¹⁶ເມື່ອໂຢເຊັບໄດ້ເຫັນເບັນຢາມິນມາກັບພວກເຂົາ, ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບພໍ່ບ້ານຂອງເພິ່ນວ່າ, "ຈົ່ງນໍາພວກຜູ້ຊາຍເຂົ້າມາໃນເຮືອນ, ຂ້າສັດໂຕຫນຶ່ງ ແລະຈັດຕຽມອາຫານ, ເພາະພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນຈະກິນອາຫານກັບເຮົາທ່ຽງນີ້."¹⁷ພໍ່ບ້ານນັ້ນໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ໂຢເຊັບສັ່ງ. ເຂົາໄດ້ນໍາພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງໂຢເຊັບ.

¹⁸ພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນກໍຢ້ານກົວ ເພາະວ່າພວກເຂົາຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງໂຢເຊັບ.ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ມັນເປັນເພາະເງິນນັ້ນທີ່ກັບເຂົ້າມາຢູ່ໃນກະສອບຂອງພວກເຮົາ ຄັ້ງແລກທີ່ເຮົາທີ່ເຮົາໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາ, ບາງທີເຂົາອາດຈະຫາໂອກາດຫາເລື່ອງພວກເຮົາ ເຂົາອາດຈະຈັບພວກເຮົາ, ແລະເອົາພວກເຮົາໄປເປັນທາດ, ແລະຢຶດລໍທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ."¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພໍ່ບ້ານຂອງໂຢເຊັບ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາທີ່ປະຕູບ້ານ,²⁰ເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພວກເຮົາໄດ້ລົງມາຄັ້ງແລກເພື່ອຊື້ອາຫານ.

²¹ມັນກໍເກີດຂຶ້ນ, ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ໄປເຖິງທີ່ພັກ, ພວກເຮົາໄດ້ເປີດກະສອບເຂົ້າຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ເບິ່ງເຖີດເງິນຂອງທຸກຄົນໄດ້ຢູ່ຄົບໃນກະສອບຂອງແຕ່ລະຄົນ. ພວກເຮົາໄດ້ນຳມັນກັບມາໃນມືຂອງພວກເຮົາ.²²ເງິນອື່ນໆພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືມານຳເພື່ອຊື້ອາຫານ. ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າໃຜໄດ້ເອົາເງິນຂອງພວກເຮົາໃສ່ໃນກະສອບຂອງພວກເຮົາ."²³ພໍ່ບ້ານນັ້ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ພວກທ່ານ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງເປັນຜູ້ນຳເງິນຂອງພວກເຈົ້າໃສ່ໃນກະສອບເຂົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາໄດ້ຮັບເງິນຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ." ຈາກນັ້ນພໍ່ບ້ານໄດ້ນຳຊີເມໂອນອອກມາຫາພວກເຂົາ.

²⁴ພໍ່ບ້ານຂອງໂຢເຊັບໄດ້ນຳພວກເຂົາທັງຫລາຍເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງໂຢເຊັບ. ລາວໄດ້ໃຫ້ນໍ້າແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ລ້າງຕີນຂອງພວກເຂົາ. ລາວເອົາເຟືອງໃຫ້ລໍຂອງພວກເຂົາກິນ.²⁵ພວກເຂົາໄດ້ຕຽມຂອງຂວັນທັງຫລາຍສຳລັບການມາຂອງໂຢເຊັບໃນເວລາທ່ຽງວັນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຍິນວ່າເພິ່ນຈະມາກິນອາຫານທ່ຽງທີ່ນັ້ນ.

²⁶ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາຂອງຂວັນຊຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນບ້ານ, ແລະໂຄ້ງຄຳນັບລົງເຖິງພື້ນຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ.²⁷ເພິ່ນໄດ້ຖາມພວກເຂົາເຖິງຄວາມເປັນຢູ່ຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າ, ຄົນແກ່ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເວົ້າເຖິງນັ້ນສະບາຍດີບໍ? ເພິ່ນຍັງມີຊີວິດຢູ່ ແລະສະບາຍດີບໍ?"

²⁸ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພໍ່ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານສະບາຍດີ. ເພິ່ນຍັງມີຊີວິດຢູ່." ພວກເຂົາໄດ້ກົ້ມ ແລະ ຫມອບຂາບລົງ.²⁹ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ຫລຽວຂຶ້ນເພິ່ນໄດ້ເຫັນເບັນຢາມິນນ້ອງຊາຍຂອງເພິ່ນ, ລູກຊາຍຂອງແມ່ຂອງເພິ່ນ ແລະ ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນີ້ຄືນ້ອງຊາຍຫລ້າຂອງພວກເຈົ້າທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ບອກເຮົາບໍ? ຈາກນັ້ນເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ?" "ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງພຣະເມດຕາ, ແກ່ເຈົ້າ."

³⁰ເພາະວ່າເພິ່ນໄດ້ມີຄວາມຮູ້ສຶກສະເທືອນໃຈກ່ຽວກັບນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ, ເພິ່ນໄດ້ຫາທີ່ໆຈະຮ້ອງໃຫ້. ເພິ່ນຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຂອງເພິ່ນ ແລະຮ້ອງໄຫ້ທີ່ນັ້ນ.³¹ເພິ່ນໄດ້ລ້າງຫນ້າຂອງເພິ່ນແລ້ວອອກມາ. ເພິ່ນໄດ້ລະງັບຈິດໃຈຕົວເອງ, ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງຍົກອາຫານມາ."

³²ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຈຶ່ງໄດ້ຍົກອາຫານມາໃຫ້ໂຢເຊັບໂດຍສ່ວນຂອງເພິ່ນເອງ ແລະຂອງພວກອ້າຍນ້ອງໂດຍສ່ວນຂອງພວກເຂົາເອງ. ພວກຄົນອີຢິບທີ່ນັ້ນໄດ້ກິນກັບເຂົາໃນສ່ວນຂອງພວກເຂົາ ເພາະວ່າຄົນອີຢິບ ບໍ່ສາມາດກິນເຂົ້າຈີ່ກັບຊາວເຮັບເຣີ, ເພາະວ່າມັນເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດແກ່ຄົນອີຢິບ.³³ພວກອ້າຍໄດ້ນັ່ງຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ, ລູກຊາຍຫົວປີຕາມສິດທິລູກຫົວປີ, ແລະນ້ອງຄົນສຸດທ້ອງຕາມອາຍຸຂອງເຂົາ. ພວກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍຖືກເຮັດໃຫ້ປະຫລາດໃຈດ້ວຍກັນ.³⁴ໂຢເຊັບໄດ້ໃຫ້ສ່ວນຕ່າງໆແກ່ພວກເຂົາຈາກອາຫານທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງເພິ່ນ. ແຕ່ສ່ວນຂອງເບັນຢາມິນໄດ້ຮັບຫລາຍກວ່າຫ້າເທົ່າ. ຂອງພວກອ້າຍຂອງເຂົາພວກເຂົາໄດ້ດື່ມ ແລະສະນຸກສະຫນານກັບເພິ່ນ.

44

¹ໂຢເຊັບໄດ້ສັ່ງຄົນຕົ້ນເຮືອນຂອງເພິ່ນ, ເວົ້າວ່າ, "ໃສ່ອາຫານໃຫ້ເຕັມກະສອບທັງຫລາຍຂອງພວກຜູ້ຊາຍໃຫ້ຫລາຍ, ເທົ່າທີ່ພວກເຂົາສາມາດບັນທຸກໄປໄດ້, ແລະໃສ່ເງິນຂອງພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນໃນປາກກະສອບຂອງເຂົາ.²ໃສ່ຂອງເຮົາຈອກເງິນ, ໃນປາກກະສອບຂອງຄົນສຸດທ້ອງພ້ອມ, ກັບເງິນຂອງເຂົາທີ່ນຳມາຊື້ເຂົ້າ." ຄົນຕົ້ນເຮືອນກໍໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ໂຢເຊັບໄດ້ສັ່ງ.

³ເມື່ອຮຸ່ງເຊົ້າຂຶ້ນມາ, ພວກຜູ້ຊາຍກໍໄດ້ອອກເດີນທາງ, ພວກເຂົາພ້ອມ ແລະລໍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.⁴ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປຈາກເມືອງແຕ່ຍັງບໍ່ໄກ, ໂຢເຊັບໄດ້ສັ່ງຄົນຕົ້ນເຮືອນຂອງເຂົາ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຕິດຕາມພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນໄປ, ແລະ ເມື່ອເຈົ້າໄປທັນພວກເຂົາ, ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຕອບແທນການດີດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ?⁵ນີ້ບໍ່ແມ່ນຈອກທີ່ເຈົ້ານາຍຂອງເຮົາໃຊ້ດື່ມ, ແລະຈອກທີ່ທ່ານໃຊ້ການທຳນວາຍບໍ? ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຄືສິ່ງນີ້ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດ.""

⁶ຄົນຮັບໃຊ້ໃນເຮືອນຂອງໂຢເຊັບໄດ້ຕາມມາທັນພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ກັບພວກເຂົາ.⁷ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້? ຂໍໃຫ້ມັນຢູ່ຫ່າງໄກຈາກພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານທີ່ພວກເຂົາຈະກະທຳຢ່າງນັ້ນ.

⁸ເບິ່ງເຖີດ, ເງິນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພົບໃນກະສອບທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາໃນການເປີດກະສອບພວກເຮົາ, ກໍໄດ້ນຳມັນອອກມາຈາກດິນແດນການາອານກັບມາໃຫ້ທ່ານອີກຄັ້ງ. ຈະເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດທີ່ພວກເຮົາຈະລັກເງິນ ຫລືຄຳຈາກບ້ານເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ?⁹ບໍ່ວ່າທ່ານຈະພົບທີ່ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຄົນໃດ, ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາຄົນນັ້ນຕາຍເທາະ, ແລະ ພວກເຮົາກໍຈະເປັນທາດຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ."¹⁰ຄົນຕົ້ນເຮືອນນັ້ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ບັດນີ້ໃຫ້ເປັນໄປຕາມທີ່ຄຳເວົ້າຂອງພວກເຈົ້າເຖີດ. ພົບຈອກທີ່ຜູ້ໃດກໍຕາມກໍໃຫ້ຄົນນັ້ນເປັນທາດຂອງເຮົາ ແລະ ພວກທ່ານທີ່ເຫລືອກໍພົ້ນຜິດ."

¹¹ຈາກນັ້ນຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນໄດ້ຟ້າວ ແລະ ຍົກເອົາກະສອບຂອງຕົນວາງລົງເທິງດິນ, ແລ້ວແຕ່ລະຄົນໄດ້ເປີດກະສອບຂອງຕົນອອກ.¹²ຄົນຕົ້ນເຮືອນໄດ້ເລີ້ມຄົ້ນຫາ. ເຂົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫລາຍທີ່ສຸດ ແລະ ໄປຈົບທີ່ຜູ້ມີອາຍຸນ້ອຍທີ່ສຸດ, ແລະ ຈອກນັ້ນກໍຖືກພົບໃນກະສອບຂອງເບັນຢາມິນ.¹³ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາ. ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນໄດ້ເອົາກະສອບບັນທຸກຂຶ້ນຫລັງລໍຂອງເຂົາ ແລະ ກັບເຂົ້າເມືອງ.

¹⁴ເມື່ອຢູດາ ແລະອ້າຍນ້ອງຂອງລາວໄດ້ມາຮອດເຮືອນຂອງໂຢເຊັບ. ເພິ່ນຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ພາກັນກົ້ມຂາບລົງຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນເຖິງພື້ນ.¹⁵ໂຢເຊັບໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ,"ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງລົງໄປ? ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າຄົນເຊັ່ນເຮົານີ້ທຳນວາຍໄດ້?"

¹⁶ຢູດາເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍພວກເຮົາຈະສາມາດເວົ້າຢ່າງໃດໄດ້ອີກ? ຫລືວ່າພວກເຮົາຈະພິສູດຕົວເຮົາເອງໄດ້ຢ່າງໃດ? ພຣະເຈົ້າໄດ້ພົບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ບັດນີ້, ພວກເຮົາເປັນທາດຂອງເຈົ້ານາຍທ່ານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທັງພວກເຮົາ ແລະ ເຂົາຜູ້ທີ່ທ່ານໄດ້ພົບຈອກຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ."¹⁷ໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ມັນຢູ່ຫ່າງໄກຈາກເຮົາ! ທີ່ຈະເຮັດຢ່າງນັ້ນ. ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ພົບຈອກຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ, ຄົນນັ້ນ ຈະເປັນທາດຂອງເຮົາ, ແຕ່ສຳລັບພວກເຈົ້າທັງຫລາຍທີ່ເຫລືອ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນກັບເມືອຫາພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງສັນຕິເຖີດ."

¹⁸ຈາກນັ້ນຢູດາໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ເພິ່ນ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂໍຄວາມກະລຸນາເຖີດ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເວົ້າຈັກຄຳໃຫ້ທ່ານຟັງ, ແລະ ໃຫ້ຄວາມຮ້າຍຂອງທ່ານຕົກຢູ່ກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, ເພາະທ່ານເປັນເຫມືອນຟາໂຣ.¹⁹ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖາມຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າມີພໍ່ ແລະ ນ້ອງຊາຍຫລືບໍ່?"

²⁰ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບວ່າ, "ພວກຂ້ານ້ອຍມີພໍ່ທີ່ເຖົ້າແກ່ຫລາຍ, ແລະ ຍັງມີນ້ອງຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ, ທີ່ເກີດເມື່ອເພິ່ນເຖົ້າແກ່ແລ້ວ. ອ້າຍຂອງເດັກຜູ້ນີ້ໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ແລະ ລາວຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເກີດຮ່ວມທ້ອງແມ່ດຽວກັນ ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແລະ ພໍ່ຂອງລາວຈຶ່ງຮັກລາວຫລາຍ."²¹ຈາກນັ້ນທ່ານໄດ້ເວົ້າກັບພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, "ຈົ່ງນຳເຂົາລົງມາຫາເຮົາເພື່ອທີ່ເຮົາຈະພົບເຂົາ."²²ຫລັງຈາກນັ້ນ, ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບເຈົ້ານາຍຂອງເຮົາ, "ເດັກຄົນນັ້ນບໍ່ສາມາດຈາກພໍ່ຂອງລາວມາບໍ່ໄດ້. ເພາະວ່າຖ້າເຂົາປະຖິ້ມພໍ່ຂອງເຂົາ ພໍ່ຂອງເຂົາຕ້ອງຕາຍ."

²³ຈາກນັ້ນທ່ານໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານວ່າ, "ຖ້ານ້ອງຊາຍຄົນສຸດທ້ອງບໍ່ລົງມາກັບພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ພົບຫນ້າເຮົາອີກ."²⁴ແລະເມື່ອເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂຶ້ນໄປພົບພໍ່, ຂອງຂ້ານ້ອຍຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ພວກເຮົາໄດ້ບອກເຂົາເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.²⁵ພໍ່ຂອງພວກເຮົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງໄປອີກຄັ້ງ, ຊື້ອາຫານໃຫ້ເຮົາ."²⁶ຈາກນັ້ນພວກຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຕອບເພິ່ນວ່າ, "ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດໄປໄດ້. ຖ້ານ້ອງຄົນສຸດທ້ອງຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄປກັບເຮົາ, ຈາກນັ້ນ ພວກເຮົາຈະລົງໄປເພາະພວກເຮົາຈະບໍ່ສາມາດພົບຫນ້າຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ ນອກຈາກນ້ອງຊາຍຄົນສຸດທ້ອງຈະໄປກັບເຮົາ.'

²⁷ພໍ່ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຮົາວ່າ, "ພວກເຈົ້າຮູ້ວ່າ ເມຍຂອງເຮົາ ໄດ້ເກີດລູກຊາຍສອງຄົນເເກ່ເຮົາ.²⁸ຄົນທີຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາໄດ້ໄປຈາກເຮົາແລະເຮົາໄດ້ເວົ້າວ່າ. "ແນ່ນອນເຂົາໄດ້ຖືກຈີກເປັນຕ່ອນໆ, ເພາະຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຫັນລາວນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ."²⁹ບັດນີ້ຖ້າພວກເຈົ້ານຳຄົນນີ້ໄປຈາກເຮົາອີກ, ແລະເກີດອັນຕະລາຍກັບເຂົາ, ພວກເຈົ້າຈະນຳຜົມຫງອກຂອງເຮົາກັບຄວາມໂສກເສົ້າລົງສູ່ແດນຄົນຕາຍ.""

³⁰ຢູດາໄດ້ເວົ້າຕໍ່ໄປວ່າ, "ທ່ານເອີຍ ຖ້າຂ້ານ້ອຍກັບເມືອຫາພໍ່, ໂດຍບໍ່ມີນ້ອງຄົນນີ້ກັບເມືອນຳແລ້ວ ພໍພໍ່ເຫັນວ່າບໍໍ່ມີລາວມານຳເພິ່ນກໍຈະທໍຣະມານຕາຍ ແລະມັນກໍໄດເກີດຂຶ້ນ, ເມື່ອເຂົາເຫັນເດັກນັ້ນບໍ່ຢູ່ກັບພວກເຮົາ ເພິ່ນຈະຕາຍ.³¹ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, ຈະນຳຜົມຫງອກຂອງພໍ່ຂອງພວກເຮົາ. ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານກັບຄວາມໂສກເສົ້າລົງສູ່ແດນຄົນຕາຍ.³²ເພາະຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ເປັນຄົນປະກັນສຳລັບເດັກນັ້ນກັບພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະໄດ້ບອກເພິ່ນວ່າ, "ຖ້າຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນຳເຂົາກັບມາໃຫ້ເພິ່ນ, ຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍກໍຈະຍອມຮັບຜິດຕໍ່ພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດໄປ."

³³ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ຂໍກາລຸນາໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຢູ່ເປັນທາດກັບເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍແທນເດັກຄົນນັ້ນ, ແລະອະນຸຍາດໃຫ້ເດັກນັ້ນກັບຂຶ້ນໄປກັບພວກອ້າຍຂອງເຂົາ.³⁴ເພາະຂ້ານ້ອຍຈະກັບໄປພົບພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢ່າງໃດ ຖ້າເດັກນັ້ນບໍ່ຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ? ຂ້ານ້ອຍເກງວ່າຈະເຫັນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍມາສູ່ພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ."

45

¹ແລ້ວໂຢເຊັບກໍບໍ່ສາມາດບັງຄັັບຕົວເອງເອົາໄວ້ໄດ້ຕໍ່ຫນ້າຄົນຮັບໃຊ້ທີ່ຢືນກັບລາວ. ລາວຈຶ່ງເວົ້າຢ່າງດັງວ່າ, "ທຸກຄົນຕ້ອງຈາກເຮົາໄປ." ສະນັ້ນບໍ່ມີໃຜເລີຍທີ່ຢືນຢູ່ກັບໂຢເຊັບ ລາວບອກພວກອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນວ່າ ລາວແມ່ນໃຜນັ້ນ.²ລາວໄດ້ໄຫ້ສະອື້ນສຽງດັງ, ຈົນຊາວອີຢິບໄດ້ຍິນ, ແລະ ຂ່າວຈຶ່ງແຜ່ໄປເຖິງຣາຊວັງຂອງຟາໂຣ.³ໂຢເຊັບໄດ້ກ່າວແກ່ພວກອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນວ່າ, "ຂ້ອຍແມ່ນໂຢເຊັບເອງ. ພໍ່ຂອງຂ້ອຍຍັງມີຊີວິດຢູ່ບໍ?" ແຕ່ພໍເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ພວກອ້າຍນ້ອງຂອງໂຢເຊັບບໍ່ສາມາດຕອບລາວໄດ້, ເພາະພວກເຂົາຕົກໃຈທີ່ສຸດໃນການມີຊີວິດຢູ່ຂອງລາວ.

⁴ແລ້ວໂຢເຊັບກໍເວົ້າຕໍ່ໄປວ່າ, "ກະຣຸນາຫຍັບເຂົ້າມາໃກ້ໆຂ້ອຍເຖີ້ນ." ພວກເຂົາຈຶ່ງຫຍັບເຂົ້າ. ລາວໄດ້ເວົ້າອີກວ່າ, "ຂ້ອຍແມ່ນໂຢເຊັບ, ນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກຂາຍມາທີ່ປະເທດອີຢິບ.⁵ຢ່າທຸກໃຈ ຫລື ໃຈຮ້າຍໃຫ້ຕົວພວກເຈົ້າເອງເລີຍທີ່ໄດ້ຂາຍຂ້ອຍມາທີ່ນີ້, ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຂ້ອຍມານີ້ກ່ອນພວກເຈົ້າ ເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດຄົນ.⁶ສອງປີແລ້ວທີ່ການອຶດຢາກໄດ້ມາທີ່ດິນແດນແຫ່ງນີ້, ແລະ ຈະມີອີກຫ້າປີຊຶ່ງຈະບໍ່ມີການປູກຝັງ ແລະ ການເກັບກ່ຽວເລີຍ.

⁷ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຂ້ອຍມາກ່ອນພວກເຈົ້າ ເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ ດັ່ງຄົນທີ່ຍັງເຫລືອໄວ້ໃນໂລກນີ້, ແລະ ເພື່ອຮັກສາໃຫ້ພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່ດ້ວຍການປົດປ່ອຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່.⁸ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ ມັນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນພວກເຈົ້າທີ່ໄດ້ສົ່ງຂ້ອຍມາທີ່ນີ້ ແຕ່ແມ່ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕ່າງຫາກທີ່ໄດ້ສົ່ງຂ້ອຍມາ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເປັນພໍ່ຂອງກະສັດຟາໂຣ, ເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບປະເທດທັງຫມົດຂອງເພິ່ນ, ແລະ ເປັນຜູ້ປົກຄອງດິນແດນປະເທດອີຢິບທັງຫມົດ.

⁹ຈົ່ງຟ້າວກັບເມືອ ແລະ ໄປຫາພໍ່ຂອງຂ້ອຍ ແລະ ບອກແກ່ເພິ່ນວ່າ, 'ນີ້ແມ່ນຄຳເວົ້າຂອງໂຢເຊັບລູກຊາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າໄດ້ບັນດານໃຫ້ຂ້ອຍ ເປັນຜູ້ປົກຄອງປະເທດອີຢິບທັງຫມົດ. ຂໍພໍ່ມາຫາຂ້ອຍ, ຢ່າໄດ້ຊັກຊ້າເລີຍ.¹⁰ພໍ່ຈະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນໂກເຊັນ, ແລະ ພໍ່ຈະຢູ່ໃກ້ຂ້ອຍ, ພໍ່ ແລະ ລູກຫລານຂອງພໍ່, ແລະ ຝູງແກະ ແລະ ຝູງງົວ ແລະ ທຸກໆສິ່ງທີ່ພໍ່ມີຢູ່.¹¹ຂ້ອຍຈະຈັດຕຽມສຳລັບພໍ່, ເພາະຄວາມອຶດຫິວຍັງຈະມີອີກຫ້າປີ, ສະນັ້ນພໍ່, ຄົວເຮືອນຂອງພໍ່, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ພໍ່ມີຈະບໍ່ອຶດຍາກລຳບາກ."'

¹²ເບິ່ງແມ, ຕາຂອງພວກເຈົ້າຈົ່ງແນມເບິ່ງ, ແລະ ຕາຂອງເບັນຈາມິນນ້ອງຊາຍຂອງຂ້ອຍເອີຍ, ນີ້ແມ່ນປາກຂອງຂ້ອຍເອງທີ່ເວົ້າກ່າວຕໍ່ພວກເຈົ້າ.¹³ເຈົ້າຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພໍ່ຂອງຂ້ອຍຟັງເທີດ ເຖິງກຽຕສັກສີທັງຫມົດທີ່ຂ້ອຍມີໃນປະເທດອີຢິບນີ້ ແລະ ໃນທຸກໆສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນ. ເຈົ້າຈົ່ງຟ້າວໄປ ແລະ ພາພໍ່ຂອງຂ້ອຍມາຢູ່ທີ່ນີ້."

¹⁴ລາວໄດ້ກອດຄໍເບັນຢາມິນນ້ອງຊາຍຂອງລາວພ້ອມທັງຮ້ອງໄຫ້, ແລະ ເບັນຢາມິນກໍໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເທິງຄໍຂອງລາວ.¹⁵ລາວໄດ້ຈູບພວກອ້າຍທຸກໆຄົນ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ໃສ່ພວກເຂົາ. ຫລັງຈາກນັ້ນອ້າຍນ້ອງລາວກໍໄດ້ລົມກັບລາວ.

¹⁶ເມື່ອຂ່າວໄດ້ແຜ່ໄປເຖິງຣາຊວັງຂອງຟາໂຣວ່າ: "ບັນດາອ້າຍ ແລະ ນ້ອງຂອງໂຢເຊັບໄດ້ມາ." ກະສັດຟາໂຣ ແລະ ບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງພະອົງຕ່າງກໍມີຄວາມຍິນດີເປັນຢ່າງຫລາຍ.¹⁷ຟາໂຣໄດ້ກ່າວຕໍ່ໂຢເຊັບວ່າ, "ຈົ່ງບອກໃຫ້ພວກອ້າຍນ້ອງຂອງເຈົ້າ, ເຮັດສິ່ງນີ້: ເກັບເອົາສັດຂອງເຈົ້າ ແລະ ໄປທີ່ການາອານ.¹⁸ໃຫ້ໄປເອົາພໍ່ ແລະ ຄອບຄົວຂອງພວກເຈົ້າກັບມາຫາເຮົາທີ່ນີ້. ເຮົາຈະມອບທີ່ດິນທີ່ດີໃນດິນແດນແຫ່ງປະເທດເອຢິບໃຫ້ພວກເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະມີຢູ່ມີກິນຈົນອິມຫນຳສຳລານໃນແຜ່ນດິນນີ້.'

¹⁹ບັດນີ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກສັ່ງວ່າ, 'ໃຫ້ເຮັດສິ່ງນີ້, ໃຫ້ເອົາກວຽນອອກຈາກອີຢິບໄປ ເພື່ອໄປຂົນເອົາລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ເມຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າ ແລ້ວ ກັບຄືນມາພີ້.²⁰ຢ່າພາກັນເປັນຫ່ວງຊັບສິ່ງຂອງ ຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ, ເພາະສິ່ງດີທີ່ສຸດຢູ່ໃນປະເທດອີຢິບທັງຫມົດ ຈະເປັນຂອງພວກເຈົ້າ.'"

²¹ເຫລົ່າລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນກໍປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງນັ້ນ. ໂຢເຊັບໄດ້ເອົາກວຽນຫລາຍຄັນໃຫ້ພວກເຂົາ, ຕາມຄຳສັ່ງຂອງກະສັດຟາໂຣ, ແລະ ໄດ້ເອົາອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາຖືໄປກິນຕາມທາງ.²²ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນ ໄດ້ຮັບເຄື່ອງນຸ່ງໃຫມ່ຜູ້ລະຊຸດ, ແຕ່ເບັນຢາມິນນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ເອົາເງິນສາມຮ້ອຍຫລຽນ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງໃຫມ່ໃຫ້ເຂົາເປັນພິເສດຫ້າຊຸດ.²³ສຳລັບພໍ່ຂອງເພິ່ນແລ້ວເພິ່ນໄດ້ສົ່ງສິ່ງນີ້ໃຫ້ຄື: ລໍສິບໂຕທີ່ຕາງສິ່ງທີ່ດີຂອງປະເທດອີຢິບ; ແລະ ມີລໍແມ່ອີກສິບໂຕຕາງເຂົ້າສານ, ເຂົ້າຈີ່, ແລະ ສິ່ງໆອື່ນໆອີກ ສຳລັບພໍ່ຂອງຕົນເພື່ອໃນການເດີນທາງ.

²⁴ດັ່ງນັ້ນລາວໄດ້ສົ່ງພວກອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນອອກເດີນທາງໄປ. ລາວໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເບິ່ງເດີ ພວກເຈົ້າຢ່າໄດ້ຜິດຖຽງກັນ ໃນເວລາເດີນທາງກັບ."²⁵ພວກເຂົາໄດ້ອອກເດີນທາງອອກຈາກອີຢິບ ແລະ ໄດ້ມາເຖິງດິນແດນການາອານ, ໄປຫາຢາໂຄບພໍ່ຂອງພວກເຂົາ.²⁶ພວກເຂົາຈຶ່ງຟ້າວບອກພໍ່ວ່າ, "ໂຢເຊັບຍັງມີຊີວິດຢູ່! ແລະ ລາວກໍເປັນຜູ້ປົກຄອງປະເທດອີຢິບທັງຫມົດ." ຫົວໃຈຂອງຢາໂຄບກໍເຕັມດ້ວຍຄວາມປະຫລາດໃຈ, ເພາະເພິ່ນບໍ່ອາດເຊື່ອຄຳເວົ້າຂອງພວກເຂົາໄດ້.

²⁷ພວກເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າຄຳເວົ້າທັງຫມົດຂອງໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາສູ່ເພິ່ນຟັງ. ເມື່ອຢາໂຄບໄດ້ເຫັນກວຽນທີ່ໂຢເຊັບໄດ້ສົ່ງມາຮັບເພິ່ນນັ້ນ, ຈິດວິນຍານຂອງຢາໂຄບພໍ່ຂອງພວກເຂົາກໍຟື້ນຟູຂຶ້ນມາອີກ.²⁸ອິສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຽງພໍແລ້ວ! ໂຢເຊັບລູກຊາຍຂອງເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່. ຂ້ອຍຈະໄປ ແລະ ພົບລາວ ກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະຕາຍ."

46

¹ອິສະຣາເອນໄດ້ມ້ຽນເອົາສິ່ງຂອງທັງຫມົດທີ່ເພິ່ນມີ ແລະ ໄດ້ໄປທີ່ເມືອງເບເອນເຊບາ. ບ່ອນທີ່ເພິ່ນໄດ້ຖວາຍບູຊາແກ່ພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກພໍ່ຂອງເພິ່ນ.²ພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບທາງຄວາມຝັນໃນຄືນນັ້ນວ່າ, "ຢາໂຄບ, ຢາໂຄບເອີຍ." ເພິ່ນກ່າວວ່າ, "ໂດຍ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້,"³ພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ເຈົ້າ. ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານທີ່ຈະລົງໄປປະເທດອີຢິບ, ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່.⁴ເຮົາຈະໄປປະເທດອີຢິບກັບເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະນຳເອົາເຈົ້າ ກັບຄືນມາສູ່ດິນແດນນີ້ອີກ ແລະ ໂຢເຊັບຈະປິດຕາເຈົ້າດ້ວຍມືຂອງລາວເອງ."

⁵ຢາໂຄບກໍລຸກຂຶ້ນຈາກເມືອງເບເອນເຊບາ. ພວກລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ເອົາພໍ່ຂອງພວກເຂົາ, ພວກເດັກນ້ອຍ, ແລະ ເມຍຂອງພວກເຂົາ, ຂຶ້ນຂີ່ກວຽນທີ່ຟາໂຣໄດ້ສົ່ງມາຮັບເພິ່ນ.⁶ພວກເຂົາເອົາຝູງສັດກັບຊັບສົມບັດທັງຫມົດທີ່ມີໃນການາອານ ອອກເດີນທາງໄປສູ່ປະເທດອີຢິບ.⁷ຢາໂຄບໄດ້ນຳເອົາເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງຕົນໄປນຳດັ່ງນີ້: ບັນດາລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ, ບັນດາຫລານຊາຍຂອງເພິ່ນ, ບັນດາລູກສາວຂອງເພິ່ນ ແລະບັນດາຫລານສາວຂອງເພິ່ນ.

⁸ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບທີ່ໄປປະເທດອີຢິບ, ກັບເພິ່ນມີຣູເບັນລູກຊາຍກົກຂອງເພິ່ນ⁹ແລະພວກລູກຊາຍຂອງຣູເບັນດັ່ງນີ້: ຮານົກ, ປານລູ, ເຮຊະໂຣນ, ແລະການໝີ.¹⁰ຊີເມໂອນ ແລະພວກລູກຊາຍຂອງຕົນ: ເຢມູເອນ, ຢາມິນ, ໂອຮາດ, ຢາກິນ, ໂຊຮາ, ແລະລູກທີ່ເກີດຈາກຍິງຊາວການາອານຊື່ວ່າ ຊາອູນ.¹¹ເລວີ ແລະລູກຊາຍຂອງຕົນ: ເກໂຊນ, ໂກຮາດ, ແລະເມຣາຣີ.

¹²ຢູດາ ແລະພວກລູກຊາຍຂອງຕົນ: ເອຣະ, ໂອນານ, ເຊລາ, ເປເຣັດ, ແລະເຊຣາ. (ສ່ວນເອຣະກັບໂອນານ ລູກຊາຍສອງຄົນຂອງຢູດານັ້ນ ຕາຍທີ່ການາອານ). ພ້ອມດ້ວຍລູກຊາຍຂອງເປເຣັດຊື່ວ່າ ເຮຊະໂຣນ, ແລະຮາມູນ.¹³ອິດຊາຄາກັບພວກລູກຊາຍຂອງຕົນ: ໂຕລາ, ປູອາ, ຢາຊຸບ, ແລະຊີມໂຣນ.¹⁴ເຊບູໂລນກັບພວກລູກຊາຍຂອງຕົນ: ເສເຣັດ, ເອໂລນ ແລະຢາເລເອນ.¹⁵ຄົນເຫລົ່ານັ້ນແມ່ນລູກຊາຍຂອງນາງເລອາ ທີ່ໄດ້ເກີດໃຫ້ຢາໂຄບໃນເມໂຊໂປຕາເມຍ ລວມທັງນາງດີນາລູກສາວຂອງຕົນດ້ວຍ. ເມື່ອນັບລວມທັງຫມົດແລ້ວ ເຊື້ອສາຍທີ່ສືບມາຈາກນາງເລອາ ມີຢູ່ 33 ຄົນ.

¹⁶ກາດ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງຕົນ: ເຊໂຟນ, ຮັກກີ, ຊູນີ, ເອຊະໂບນ, ເອຣີ, ອາໂຣດ, ແລະອາເຣລີ.¹⁷ອາເຊ ແລະພວກລູກຊາຍຂອງຕົນ: ອີມນາ, ອີຊະວາ, ອີຊະວີ, ເບຣິຢາ, ແລະນາງເສຣາລູກສາວຂອງລາວ ພ້ອມທັງລູກຊາຍຂອງເບຣິຢາ: ເຮເບ, ແລະມັນກີເອນ.¹⁸ພວກ 16 ຄົນນີ້ແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ, ທີ່ສືບມາຈາກນາງຊີລະປາ ເອື້ອຍລ້ຽງທີ່ລາບານໄດ້ມອບໃຫ້ນາງເລອາ ລູກສາວຂອງຕົນ.

¹⁹ສ່ວນຣາເຊັນ ເມຍຂອງຢາໂຄບ ມີລູກຊາຍສອງຄົນ: ໂຢເຊັບ ແລະເບັນຢາມິນ.²⁰ຢູ່ໃນປະເທດອີຢິບ ໂຢເຊັບມີລູກຊາຍສອງຄົນຊື່ວ່າ ມານາເຊ ແລະເອຟຣາອິມ ທີ່ໄດ້ນຳນາງອາເສນາດລູກສາວຂອງໂປຕີເຟຣາປະໂລຫິດແຫ່ງເມືອງເຮລີໂອໂປລີ.²¹ລູກຊາຍຂອງເບັນຢາມິນ ມີດັ່ງນີ້: ເບລາ, ເບເຄ, ອັດຊະເບນ, ເກຣາ, ນາອາມານ, ເອຮີ, ໂຣເຊ, ມຸບປິມ, ຮຸບປິມ, ແລະອາກເດ.²²ພວກສິບສີ່ຄົນນີ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ ທີ່ສືບມາຈາກນາງຣາເຊັນ.

²³ດານ ແລະ ລູກຊາຍຂອງຕົນຊື່ວ່າຮູຊິມ.²⁴ເນັບທາລີ ແລະລູກຊາຍຂອງຕົນ ມີດັ່ງນີ້: ຢາເຊເອນ, ກູນີ, ເຢເຊ, ແລະ ຊິນເລັມ.²⁵ພວກເຈັດຄົນນີ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບທີ່ສືບມາຈາກນາງບິນຮາ, ເອື້ອຍລ້ຽງທີ່ລາບານໄດ້ມອບໃຫ້ນາງຣາເຊັນລູກສາວຂອງຕົນ.

²⁶ຈຳນວນເຊື້ອສາຍແທ້ໆທັງຫມົດຂອງຢາໂຄບ,ທີ່ໄປຢູ່ໃນປະເທດອີຢິບມີ 66 ຄົນ; ໂດຍບໍ່ນັບເມຍຂອງພວກລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ.²⁷ໂຢເຊັບມີລູກຊາຍທີ່ເກີດຢູ່ໃນປະເທດອີຢິບສອງຄົນ, ເມື່ອຮວບຮວມຄອບຄົວຂອງຢາໂຄບທັງຫມົດ ທີ່ໄປຢູ່ໃນປະເທດອີຢິບແລ້ວມີ 70 ຄົນ.

²⁸ຢາໂຄບໄດ້ສົ່ງຢູດາໄປບອກໂຢເຊັບລ່ວງຫນ້າ ເພື່ອໃຫ້ມາພົບພໍ່ຂອງຕົນທີ່ເຂດໂກເຊັນ. ເມື່ອພວກເຂົາມາຮອດ.²⁹ໂຢເຊັບຈຶ່ງຂີ່ລົດມ້າອອກໄປພົບພໍ່ຂອງຕົນທີ່ເຂດໂກເຊັນທັນທີ. ເມື່ອທັງສອງພົບກັນ ໂຢເຊັບຈຶ່ງຟ້າວກອດຄໍພໍ່ຂອງຕົນໄຫ້ສະອື້ນເປັນເວລານານ.³⁰ຢາໂຄບເວົ້າກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ບັດນີ້ ພໍ່ພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະຕາຍ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນຫນ້າລູກ, ແລະຮູ້ວ່າລູກຍັງມີຊີວິດຢູ່."

³¹ແລ້ວໂຢເຊັບກໍກ່າວຕໍ່ພວກອ້າຍ ຕະຫລອດທັງຄອບຄົວທັງຫມົດຂອງພໍ່ຕົນວ່າ, "ຂ້ອຍຕ້ອງໄປບອກໃຫ້ກະສັດຮູ້ວ່າ, ພວກອ້າຍນ້ອງກັບຄອບຄົວທັງຫມົດຂອງພໍ່ຂ້ອຍ, ທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນການາອານນັ້ນ, ມາຮອດແລ້ວ.³²ຂ້ອຍຈະບອກເພິ່ນວ່າ, ພວກເຈົ້າເປັນຄົນລ້ຽງແກະແລະລ້ຽງງົວ. ແລະພວກເຈົ້າໄດ້ເອົາຝູງແກະ, ກັບຝູງງົວພ້ອມທຸກສິ່ງທີ່ມີນັ້ນມານຳ.

³³ເມື່ອກະສັດເອີ້ນພວກເຈົ້າໄປຖາມ,ເຖິງວິຊາອາຊີບຂອງພວກເຈົ້າ,³⁴ໃຫ້ພວກເຈົ້າຕອບວ່າ, "ພວກເຈົ້າລ້ຽງສັດເປັນອາຊີບເຫມືອນດັ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາ, ໂດຍວິທີນີ້ກະສັດກໍຈະອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນເຂດໂກເຊັນໄດ້." ໂຢເຊັບແນະນຳເຊັ່ນນີ້, ເພາະຊາວອີຢິບບໍ່ມັກພວກລ້ຽງແກະ."

47

¹ດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບຈຶ່ງພາອ້າຍຫ້າຄົນຂອງຕົນໄປພົບກະສັດ. ເພິ່ນບອກກະສັດວ່າ, "ພໍ່ ແລະພວກອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໄດ້ມາແຕ່ການາອານແລ້ວ, ພ້ອມກັບຝູງແກະ ແລະຝູງງົວ ຕະຫລອດທັງທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມີຢູ່. ດຽວນີ້,ພວກເຂົາເຈົ້າອາໄສຢູ່ເຂດໂກເຊັນ."²ແລ້ວໂຢເຊັບກໍແນະນຳພວກອ້າຍຂອງຕົນຕໍ່ກະສັດ.

³ກະສັດຖາມວ່າ, "ພວກເຈົ້າມີອາຊີບຫຍັງ?" ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ທ່ານເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍມີອາຊີບເປັນຜູ້ລ້ຽງສັດ, ຄືກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ."⁴ພວກຂ້ານ້ອຍມາຂໍອາໄສຢູ່ປະເທດນີ້, "ເພາະໃນການາອານເກີດການອຶດຢາກຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ຈົນບໍ່ມີທົ່ງຫຍ້າສຳລັບລ້ຽງຝູງສັດ. ກະລຸນາໂຜດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເຂດໂກເຊັນນັ້ນເຖີດ."

⁵ກະສັດກ່າວແກ່ໂຢເຊັບວ່າ, "ບັດນີ້ ພໍ່ແລະພວກອ້າຍນ້ອງຂອງເຈົ້າໄດ້ມາຮອດແລ້ວ.⁶ດິນແດນຂອງປະເທດອີຢິບກໍເປັນຂອງພວກເຂົາຄືກັນ. ພວກເຂົາຕັ້ງຫລັກແຫລ່ງຢູ່ໃນເຂດໂກເຊັນໄດ້ ບ່ອນທີ່ມີດິນດີທີ່ສຸດໃນປະເທດນີ້. ນອກຈາກນີ້ ຖ້າເຈົ້າຮູ້ວ່າ ໃນພວກເຂົາຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດມີຄວາມສາມາດ, ກໍໃຫ້ຮັບລ້ຽງຝູງສັດຂອງເຮົາດ້ວຍ."

⁷ແລ້ວໂຢເຊັບກໍໄດ້ພາຢາໂຄບພໍ່ຂອງຕົນເຂົ້າໄປພົບກະສັດ. ຢາໂຄບອວຍພອນກະສັດ.⁸ແລະກະສັດໄດ້ຖາມຢາໂຄບວ່າ, "ເຈົ້າອາຍຸໄດ້ຈັກປີແລ້ວ?"⁹ຢາໂຄບຕອບວ່າ, "ຊີວິດທີ່ທ່ອງທ່ຽວໄປມາຂອງຂ້ານ້ອຍ ມີຢູ່ 130 ປີ. ເປັນເວລາສັ້ນ ແລະລຳບາກ. ບໍ່ຄືຊີວິດທີ່ທ່ອງທ່ຽວໄປມາຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ."¹⁰ຢາໂຄບອວຍພອນກະສັດ ແລະອຳລາກັບໄປ.

¹¹ໂຢເຊັບໄດ້ຈັດທີ່ດິນໃຫ້ພໍ່ກັບພວກອ້າຍຂອງຕົນຢູ່ໃນປະເທດອີຢິບ, ໂດຍເລືອກເອົາດິນຕອນດີທີ່ສຸດຢູ່ໃກ້ກັບເມືອງຣາມາເຊັດ, ໃຫ້ເປັນສົມບັດຂອງພວກເຂົາຕາມທີ່ກະສັດໄດ້ສັ່ງ.¹²ໂຢເຊັບໄດ້ຈັດຫາສະບຽງອາຫານໃຫ້ພໍ່, ບັນດາອ້າຍນ້ອງ, ແລະຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາທຸກໆຄົນ, ຕະຫລອດທັງພວກເດັກນ້ອຍທີ່ໄດ້ຕິດຕາມມານຳນັ້ນ.

¹³ການອຶດຢາກຄັ້ງນີ້ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ; ຈົນວ່າຢູ່ໃນປະເທດອື່ນໆບໍ່ມີອາຫານກິນ ແລະປະຊາຊົນອີຢິບກັບຊາວການາອານກໍອ່ອນເພຍຍ້ອນການອຶດຢາກ.¹⁴ໂຢເຊັບທ້ອນໂຮມເອົາເງິນທັງຫມົດທີ່ໄດ້ມາຈາກການຂາຍເຂົ້າ, ນຳໄປຖອກທີ່ຄັງຂອງຣາຊວັງ.

¹⁵ເມື່ອຊາວອີຢິບ ແລະຊາວການາອານຈ່າຍເງິນໝົດແລ້ວ, ຊາວເອຢິບຈຶ່ງຫຸ້ມກັນມາຫາໂຢເຊັບ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຂໍອາຫານ! ໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍກິນແດ່ທ້ອນ ຢ່າປະໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຫິວຕາຍເລີຍ. ກະລຸນາຫາທາງຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ ເພາະເງິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຈ່າຍໄປຈົນຫມົດແລ້ວ."¹⁶ໂຢເຊັບຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ຖ້າພວກເຈົ້າຫມົດເງິນແທ້, ໃຫ້ນຳສັດມາແລກປ່ຽນເອົາເຂົ້າ."¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເອົາສັດຂອງຕົນມາໃຫ້ໂຢເຊັບ. ແລະເພິ່ນກໍເອົາອາຫານແລກປ່ຽນເອົາສັດ ເປັນຕົ້ນ: ມ້າ, ແກະ, ແບ້, ງົວ, ແລະລໍ. ໃນປີນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ຈ່າຍອາຫານໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ ໂດຍວິທີແລກປ່ຽນກັບສັດຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ.

¹⁸ປີຕໍ່ມາ ພວກເຂົາກໍພາກັນມາຫາໂຢເຊັບອີກ, ແລະເວົ້າວ່າ, "ທ່ານເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍຂໍເວົ້າຄວາມຈິງສູ່ທ່ານຟັງ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ປິດບັງຫຍັງເລີຍຄື: ເງິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍຫມົດແລ້ວ ແລະສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍເປັນຂອງທ່ານແລ້ວ. ດຽວນີ້ ພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫລືອຫຍັງ, ພໍເອົາມາໃຫ້ທ່ານແລກປ່ຽນ ນອກຈາກພວກຂ້ານ້ອຍເອງກັບທີ່ດິນເທົ່ານັ້ນ.¹⁹ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງອຶດຕາຍເທາະ, ກະລຸນາຫາທາງຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ທີ່ດິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຫວ່າງເປົ່າລ້າໆເລີຍ. ຂໍທ່ານຈົ່ງຊື້ທີ່ດິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເພື່ອແລກເອົາອາຫານ. ພວກຂ້ານ້ອຍຍິນດີຍອມເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດ, ແລະທີ່ດິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍໃຫ້ເປັນຂອງເພິ່ນດ້ວຍ. ຈົ່ງເອົາເຂົ້າໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ອຶດຕາຍ, ແລະເອົາເຂົ້າປູກໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເພື່ອທີ່ດິນຈະບໍ່ຖືກປະປ່ອຍໃຫ້ວ່າງເປົ່າລ້າໆ."

²⁰ໂຢເຊັບໄດ້ຊື້ເອົາທີ່ດິນທັງຫມົດໃນປະເທດອີຢິບໃຫ້ກະສັດ. ຊາວອີຢິບທຸກຄົນຈຳເປັນຕ້ອງຂາຍທີ່ດິນຂອງຕົນ, ຍ້ອນວ່າການອຶດຢາກເທື່ອນີ້ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ແລະທີ່ດິນທັງຫມົດ,ໃນປະເທດອີຢິບກໍກາຍເປັນຂອງກະສັດ.²¹ໂຢເຊັບໄດ້ນຳພາຊາວອີຢິບມາເປັນຄົນຮັບໃຊ້, ແລະເຂດແດນຈາກສົ້ນສຸດຂອງປະເທດເບື້ອງນີ້ຈຸເບື້ອງອື່ນ.²²ຍັງແຕ່ທີ່ດິນຂອງພວກປະໂລຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຊື້ເອົາ. ພວກປະໂລຫິດບໍ່ໄດ້ຂາຍທີ່ດິນຂອງພວກຕົນ. ເພາະກະສັດໃຫ້ເງິນອຸດຫນູນແກ່ພວກເຂົາ.

²³ໂຢເຊັບກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, "ພວກເຈົ້າເຫັນແລ້ວວ່າ, ມື້ນີ້ຂ້ອຍໄດ້ຊື້ເອົາພວກເຈົ້າ ພ້ອມທີ່ດິນຂອງພວກເຈົ້າມາເປັນຂອງກະສັດ. ອັນນີ້ແມ່ນເຂົ້າປູກ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຈົ້າເອົາໄປຫວ່ານໃນນາ.²⁴ເມື່ອຮອດລະດູເກັບກ່ຽວ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງເອົາຜົນລະປູກຫນຶ່ງສ່ວນຫ້າໃຫ້ກະສັດ, ສ່ວນທີ່ເຫລືອນັ້ນ ໃຫ້ເປັນຂອງພວກເຈົ້າເພື່ອເປັນເຂົ້າປູກ ແລະສຳລັບກິນໃນຄອບຄົວ."

²⁵ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ທ່ານໄດ້ເຮັດດີ.ຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍໂດຍຊ່ວຍເອົາຊີວິດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄວ້. ພວກຂ້ານ້ອຍຍິນດີເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດ."²⁶ດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບຈຶ່ງໄດ້ແຕ່ງກົດຫມາຍປົກຄອງທີ່ດິນໄວ້ໃນປະເທດອີຢິບຄື: ຜົນລະປູກຫນຶ່ງສ່ວນຫ້າເປັນຂອງກະສັດ. ກົດຫມາຍນີ້ຍັງໃຊ້ກັນຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້. ມີແຕ່ທີ່ດິນຂອງພວກປະໂລຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ເປັນຂອງກະສັດ.

²⁷ຊາວອິສະຣາເອນທີ່ອາໄສໃນປະເທດອີຢິບຢູ່ໃນເຂດໂກເຊັນ. ໄດ້ຮັ່ງມີເປັນດີຂຶ້ນພ້ອມທັງມີລູກຫລານຢ່າງຫລວງຫລາຍ.²⁸ຢາໂຄບອາໄສຢູ່ໃນປະເທດອີຢິບສິບເຈັດປີ, ຈົນເພິ່ນມີອາຍຸຫນຶ່ງຮ້ອຍສີ່ສິບເຈັດປີ.

²⁹ເມື່ອຢາໂຄບຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງໃກ້ຈະຕາຍແລ້ວ, ເພິ່ນຈຶ່ງເອີ້ນເອົາໂຢເຊັບລູກຊາຍຂອງຕົນມາ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງວາງມືໃສ່ວ່າງຂາຂອງພໍ່ ແລະສາບານຢ່າງຫນັກແຫນ້ນວ່າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຝັງພໍ່ໄວ້ໃນປະເທດອີຢິບນີ້.³⁰ພໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ລູກຝັງສົບຂອງພໍ່ໄວ້ຢູ່ໃນບ່ອນຝັງສົບຂອງປູ່ຍ່າຕາຍາຍຂອງພວກເຮົາ, ຈົ່ງເອົາຊາກສົບຂອງພໍ່ອອກຫນີຈາກປະເທດອີຢິບ ແລະຝັງໄວ້ຢູ່ໃນຖໍ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາ." ໂຢເຊັບຕອບວ່າ, "ລູກຈະເຮັດຕາມທີ່ພໍ່ຕ້ອງການ."³¹ຢາໂຄບເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງສາບານຕໍ່ພໍ່ວ່າລູກຈະເຮັດດັ່ງນັ້ນ." ໂຢເຊັບໄດ້ສາບານ. ແລ້ວຢາໂຄບກໍໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ໂດຍກົ້ມຂາບລົງເທິງທີ່ຫົວຕຽງນອນຂອງຕົນ.

48

¹ຫລັງຈາກສິ່ງທັງຫລາຍເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເກິດຂຶ້ນ, ມີຄົນຫນຶ່ງໄດ້ມາບອກໂຢເຊັບວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດພໍ່ຂອງທ່ານປ່ວຍ." ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ນຳເອົາລູກຊາຍທັງສອງຄົນຂອງເຂົາໄປກັບເຂົາ, ຄືມານາເຊ ເເລະເອຟຣາອິມ.²ເມຶ່ອຢາໂຄບໄດ້ຮັບການບອກກ່າວ, "ເບິ່ງເຖີດ, ໂຢເຊັບລູກຊາຍຂອງທ່ານໄດ້ມາເຖິ່ງເພຶ່ອຈະຢ້ຽມທ່ານ," ອິສາຣາເອນໄດ້ຮວບຮວມກຳລັງ ເເລະໄດ້ລຸກຂຶ້ນນັ່ງເທິງຕຽງ.

³ຢາໂຄບໄດ້ເວົ້າກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດໄດ້ປາກົດເເກ່ພໍ່ທີ່ເມືອງລູເຊໃນເເຜ່ນດິນການາອານ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງອວຍພຣະພອນພໍ່⁴ເເລະໄດ້ກ່າວກັບພໍ່ວ່າ, 'ເບິ່ງເຖີດເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເກີດຜົນ, ເເລະເພີ່ມພຸນຂຶ້ນຍ່າງມາກມາຍເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊຸມນຸມຂອງບັນດາປະຊາຊາດ. ເຮົາຈະປຣະທານເເຜ່ນດິນນີ້ເເກ່ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າເປັນກຳມະສິດຕະຫລອດໄປ."

⁵ບັດນີ້ລູກຊາຍທັງສອງຄົນຂອງລູກ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ບັງເກີດເເກ່ລູກໃນເເຜ່ນດິນອີຢິບ ພວກເຂົາເປັນຂອງພໍ່ເອຟຣາອິມ ເເລະມານາເຊຈະເປັນຂອງພໍ່ເມຶ່ອທີ່ຮູເບນ ເເລະຊີເມໂອນ.⁶ເປັນຂອງພໍ່ພວກລູກທີ່ລູກມີຫລັງຈາກ; ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເປັນຂອງລູກພວກເຂົາຈະຖືກຈົດຊື່ໄວ້ພາຍໃຕ້ຊື່ຂອງພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາໃນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ.⁷ເເຕ່ສຳຫລັບພໍ່, ເມຶ່ອໄດ້ມາຈາກປັດດານຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພໍ່ ຕໍ່ສາລາທີ່ໄດ້ເສຍຊີວິດລະຫວ່າງທາງ ທີ່ຈະໄປເເຜ່ນດິນການາອານໃນຂະນະທີ່ຍັງຢູ່ຫ່າງໃກຈາກເອຟຣາທາ. ພໍ່ໄດ້ຝັງນາງໄວ້ລະຫວ່າງທາງທີ່ຈະໄປຍັງເອຟຣາທາ"(ນັ້ນຄື, ເບັດເລເຮັມ).

⁸ເມຶ່ອອິສະຣາເອນໄດ້ເຫັນພວກລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບ, ເຂົາໄດ້ເວົ້າ, "ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຂອງໃຜ?"⁹ໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າກັບພໍ່ຂອງເຂົາວ່າ, "ພວກເຂົາຄືລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລູກ, ຜູ້ເຊິ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານໄຫ້ແກ່ລູກທີ່ນີ້, "ຈົ່ງນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາຫາພໍ່ເພຶ່ອທີ່ພໍ່ຈະໄດ້ອວຍພອນພວກເຂົາ."¹⁰ບັດນີ້ດວງຕາຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ມືດມົວ, ເພາະຄວາມມີອາຍຸຫລາຍຂອງເຂົາດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງແນມບໍ່ເຫັນ, ແລະເຂົາໄດ້ຈູບພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ໂອບກອດພວກເຂົາ.

¹¹ອິສະຣາເອນໄດ້ກ່າວກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ພໍ່ບໍ່ເຄີຍຄາດຫວັງວ່າທີ່ໄດ້ເຫັນຫນ້າຂອງລູກອີກ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ພໍ່ໄດ້ເຫັນລູກທັງຫລາຍຂອງລູກ."¹²ໂຢເຊັບໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກຈາກລະຫວ່າງຫົວເຂົ່າຂອງອິສະຣາເອນ, ແລະຈາກນັ້ນເຂົາ ໄດ້ກົ້ມຫນ້າລົງພື້ນ.¹³ໂຢເຊັບໄດ້ນຳທັງສອງຄືເອຟຣາອິມ, ຢູ່ທາງຂວາມືຂອງເຂົາ ຄືຢູ່ທາງຊ້າຍມືຂອງເຂົາ ຄືຢູ່ທາງຂວາມືຂອງ ອິສະຣາເອນ, ແລະໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ເຂົາ.

¹⁴ອິສະຣາເອນໄດ້ຍື່ນມືຂວາອອກ ແລະວາງເທິງຫົວຂອງເອຟຣາອິມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນນ້ອງ, ແລະມືຊ້າຍຂອງເຂົາເທີງຫົວຂອງມານາເຊ. ເຂົາໄດ້ໄຂ່ວມືຂອງເຂົາເພາະວ່າມານາເຊເປັນລູກຫົວປີ.¹⁵ອິສະຣາເອນໄດ້ອວຍພອນໂຢເຊັບ, ກ່າວວ່າ, "ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ເປັນບັນພຣະບຸຣຸດຂອງຂ້າພຣະອົງ ອັບຣາຮາມ ແລະອິສະຣາເອັນໄດ້ຕິດຕາມ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ເບິ່ງຂ້າພຣະອົງຈົນເຖິງວັນນີ້,¹⁶ຂໍໃຫ້ເທວະດາຜູ້ທີ່ປົກປັກຮັກສາຂ້າພຣະອົງຈາກອັນຕະລາຍທັງຫມົດ. ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງອວຍພຣະພອນເດັກເຫລົ່ານີ້ ຂໍໃຫ້ຊື່ຂອງຂ້າພຣະອົງເປັນຊື່ຂອງພວກເຂົາ, ເເລະຊື່ຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພຣະອົງຄື ອັບຣາຮາມ ເເລະອິສະຣາເອນ. ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເຕີບໂຕຂຶ້ນ ທະວີຂຶ້ນເທິງເເຜ່ນດິນ."

¹⁷ເມຶ່ອໂຢເຊັບໄດ້ເຫັນພໍ່ຂອງເຂົາວາງມືຂວາເທິງຫົວຂອງເອຟຣາອິມ, ເຂົາຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈ. ເຂົາໄດ້ຈັບມືຂອງພໍ່ຂອງເຂົາຍ້າຍຈາກເທິງຫົວເອຣາອິມໄປຍັງເທິງຫົວຂອງມານາເຊ.¹⁸ໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າກັບພໍ່ຂອງເຂົາ, "ບໍ່ແມ່ນຢ່າງນີ້ ພໍ່ຂອງລູກ; ເພາະວ່ານີ້ເເມ່ນບຸດຫົວປີ. ວາງມືຂວາຂອງພໍ່ເທິງຫົວຂອງເຂົາເຖີດ."

¹⁹ພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ ເເລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພໍ່ຮູ້ລູກເອີຍ, ພໍ່ຮູ້. ເຂົາຈະກາຍເປັນຊົນຊາດ, ເເລະເຂົາຈະຍິ່ງໃຫ່ຍດ້ວຍ ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາຈະຍິ່ງໃຫ່ຍກວ່າເຂົາ, ເເລະເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາຈະທະວີຄູນກາຍເປັນປະຊາຊາດ."²⁰ອິສະຣາເອນໄດ້ອວຍພອນພວກເຂົາໃນວັນນັ້ນ ດ້ວຍຄຳເຫລົ່ານີ້, "ປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນອາດຈະປະກາດຂ່າວປະເສີດອວຍພອນໂດຍຊື່ຂອງເຈົ້າ ລາວວ່າ, 'ຂໍພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຫມືອນເອຟຣາອິມ ເເລະເຫມືອນມານາເຊ." ດ້ວຍວີທີນີ້ ອິສະຣາເອນໄດ້ຈັດເອຟຣາອິມໄວ້ກ່ອນມານາເຊ.

²¹ອິສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າກັບໂຢເຊັບວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດພໍ່ກຳລັງຈະຕາຍ, ເເຕ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຢູ່ກັບລູກ, ເເລະຈະຊົງນຳລູກກັບໄປຍັງດິນເເດນຂອງບັນພະບຸຣຸດທັງຫລາຍຂອງລູກ.²²ເຖິງລູກເຊຶ່ງເປັນຄົນດຽວທີ່ຢູ່ເມື່ອບັນດາພີ່ນ້ອງ, ພໍ່ມອບທີ່ພູເຂົາທີ່ພໍ່ໄດ້ມາຈາກຄົນອາໂມ ດ້ວຍດາບ ເເລະທະນູຂອງພໍ່ໃຫ້ລູກ."

49

¹ຈາກນັ້ນຢາໂຄບໄດ້ເອີ້ນຫາລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ເເລະໄດ້ກ່າວວ່າ: "ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງມາລວມກັນ ເເລະເຮົາຈະບອກພວກເຈົ້າເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບໃນພວກເຈົ້າໃນອານາຄົດ.²ພວກເຈົ້າຈົ່ງມາຊຸມນຸມກັນ ເເລະຟັງ, ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຢາໂຄບ. ຈົ່ງຟັງອິສະຣາເອນ, ພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າ.

³ຣູເບັນ, ເຈົ້າເປັນລູກຫົວປີຂອງເຮົາ, ເປັນອຳນາດຂອງເຮົາ, ເເລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງກໍາລັງຂອງເຮົາ, ເປັນກຽດຕິຍົດຊື່ສຽງທີ່ສຳຄັນຂອງເຮົາ, ແລະເປັນພະລັງທີ່ສຳຄັນຂອງເຮົາ.⁴ບໍ່ສາມາດຄວບຄຸບໄດ້ເຫມືອນນ້ຳທີ່ໄຫລເເຮງ, ເຈົ້າຈະບໍ່ດີີກວ່າຄົນອື່ນ, ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງຕຽງຂອງພໍ່ຈາກນັ້ນເຈົ້າ. ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນມົນທິນ; ເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງທີ່ນອນຂອງເຮົາ

⁵ຊີເມໂອນ ເເລະເລວີເປັນພີ່ນອ້ງກັນ. ອາວຸດເເຫ່ງຄວາມຮຸນເເຮງຄື ດາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.⁶ໂອ້ ຈິດວິນຍານຂອງເຮົາ, ຈະບໍ່ເຂົ້າໄປໃນທີ່ປະຊຸມນຸມຂອງພວກເຂົາ; ເພາະຈິດໃຈຂອງເຮົາມີສັກສີຫລາຍກວ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍ. ມັນເປັນຄວາມພໍໃຈທີ່ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພວກງົວໂຕຜູ້ທັງຫລາຍພິການ.

⁷ຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ເຮັດໃຫ້ຖືກເເຊ່ງເພາະວ່າມັນຄືນຄວາມດຸຮ້າຍ ເເລະຄວາມໂມໂຫຮ້າຍຂອງພວກເຂົາເພາະວ່າມັນຄືຄວາມໂຫດຮ້າຍ. ເຮົາເເບ່ງເເຍກພວກເຂົາໃນຢາໂຄບ ເເລະກະຈາຍພວກເຂົາໃນອິສະຣາເອນ.

⁸ຢູດາເອີຍ, ພວກພີ່ນ້ອງຈະສັນຣະເສີນເຈົ້າ. ມືຂອງເຈົ້າຈະຢູ່ເທິງຄໍຂອງເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງເຈົ້າ. ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພໍ່ເຈົ້າຈະກົ້ມຄຳນັບລົງຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ.

⁹ຢູດາເປັນເຫມືອນລູກສິງໂຕ. ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ ເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນໄປຈາກເຫຍື່ອຂອງເຈົ້າ. ເຂົາໄດ້ກົ້ມລົງ, ເຂົາໄດ້ຫມອບລົງເຫມືອນສິງໂຕ, ເຫມືອນສິງໂຕຕົວເມຍ. ໃຜຈະກ້າປຸກເຂົາ?

¹⁰ໄມ້ເທົ້າຂອງກະສັດຈະບໍ່ຈາກໄປຈາກຢູດາ, ຫລືໄມ້ເທົ້າຂອງຜູ້ປົກຄອງຈະບໍ່ອອກໄປຈາກລະຫວ່າງເທົ້າຂອງເຂົາ, ຈົນກວ່າຊີໂລຈະມາ. ປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະເຊື່ອຟັງເຂົາ.

¹¹ຈົ່ງມັດລວາຂອງເຂົາກັບເຫລົ່າຕົ້ນອະງຸ່ນ, ເເລະລູກລວາໂຕຜູ້ຂອງເຂົາເຂົ້າກັບເຫລົ່າຕົ້ນອະງຸ່ນທີ່ເລືອກໄວ້ ເຂົາໄດ້ຊັກເສືອຜ້າຂອງເຂົາໃນເຫລົ້າອະງຸ່ນ ເເລະເສື້ອຄຸມຂອງເຂົາໃນເລືອດເເຫ່ງອະງຸ່ນ.¹²ດວງຕາຂອງເຂົາຈະມີສີເຂັ້ມຄືເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ແລະແຂ້ວຂອງເຂົາຈະຂາວຄືນົມ.

¹³ເຊບູໂລນ ຈະອາໄສຢູ່ແຄມຊາຍທະເລ. ເຂົາຈະເປັນທ່າເຮືອສຳລັບເຮືອທັງຫລາຍ, ແລະອານາເຂດຂອງເຂົາຈະຂະຫຍາຍອອກໄປເຖິງຊີໂດນ.

¹⁴ອິດຊາຄາເປັນລວາທີ່ມີກຳລັງແຂງແຮງ, ກຳລັງນອນຢູ່ລະຫວ່າງຄອກແກະທັງຫລາຍ.¹⁵ເຂົາເຫັນທີ່ພັກຜ່ອນທີ່ດີ ແລະແຜ່ນດິນທີ່ ຫນ້າເພິ່ງພໍໃຈ. ເຂົາຈະກົ້ມບ່າຂອງເຂົາລົງຮັບແອກ ແລະກ່ອນເປັນຄົນຮັບໃຊ້ສຳລັບງານນັ້ນ.

¹⁶ດານຈະພິພາກສາປະຊາຊົນຂອງເຂົາຄືເຜົ່າຫນື່ງຂອງອິສະຣາເອນ.¹⁷ດານຈະເປັນງູໂຕຫນື່ງທີ່ຢູ່ຂ້າງທາງ, ງູພິດໂຕຫນຶ່ງໃນທາງນັ້ນທີ່ຈະກັດສົ້ນເທົ້າມ້າ, ເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ຂີ່ມ້າຫງາຍຫລັງຕົກ.¹⁸ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຢາເວ, ຂ້າພຣະອົງລໍຄອຍການຊວ່ຍກູ້ຂອງພຣະອົງ.

¹⁹ກາດເອີຍ ຜູ້ກົດຂີ່ຈະຈູ່ໂຈມເຂົາ, ແຕ່ເຂົາຈະໂຈມຕີພວກເຂົາທີ່ສ່ວນຫລັງຂອງພວກເຂົາ.²⁰ອາຫານຂອງອາເຊີຈະສົມບູນ, ເເລະເຂົາຈະຈັດອາຫານສຳລັບກະສັດ.²¹ເນັບທາລີຈະເປັນກວາງໂຕເມຍທີ່ຖືກປ່ອຍ; ເຂົາຈະມີລູກກວາງທີ່ສວຍງາມ.

²²ໂຢເຊັບເປັນງ່າທີ່ເກີດຜົນ, ງ່າທີ່ເກີດຜົນທີ່ຢູ່ໃກ້ຫນອງນໍ້າ, ທີ່ມີງ່າທັງຫລາຍເລືອຢູ່ເທິງກຳເເພງ.²³ພວກພົນທະນູຈະໂຈມຕີເຂົາເເລະຍິງໄປທີ່ເຂົາ ເເລະຂົມຂູ່ເຂົາ.

²⁴ແຕ່ທະນູຂອງເຂົາຍັງຄົງຕັ້ງຊື່, ແລະມືຂອງເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຳລານ ເພາະມືຂອງອົງຜູ້ຊົງມີຣິດຂອງຢາໂຄບ, ເພາະຊື່ຂອງພຣະຜູ້ລ້ຽງ ພຣະສິລາຂອງຂອງອິສະຣາເອນ.

²⁵ພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ຂອງເຈົ້າ ຈະຊົງຊ່ວຍເຈົ້າເເລະພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຈະຊົງອວຍພອນເຈົ້າດ້ວຍພຣະພອນຂອງທ້ອງຟ້າເບື້ອງເທິງ, ພຣະພອນເເຫ່ງທີ່ເລິກທີ່ຢູ່ຂ້າງໃຕ້, ເເລະພຣະພອນເເຫ່ງເຕົ້ານົມ ແລະທ້ອງ.

²⁶ພຣະພອນແຫ່ງພໍ່ຂອງເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພຣະພອນແຫ່ງພູເຂົາໂບຮານ ຫລືສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຫນ້າປາຖະະຫນາຂອງເນີນເຂົາໂບຮານທັງຫລາຍ. ໃຫ້ພຣະພອນທັງຫລາຍຢູ່ເທິງຫົວຂອງໂຢເຊັບ, ໃຫ້ພອນນັ້ນປະດັບເທິງທີ່ຫົວຂອງລາວ ທີ່ຫນ້າຜາກຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ສະເພາະ ຈາກບັນດາຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງຕົນນັ້ນ.

²⁷ເບັນຢາມິນເປັນຫມາປ່າທີີ່ອຶດຫິວ. ໃນຕອນເຊົ້າເຂົາຈະກືນກິນເຫຍື່ອ, ແລະໃນຕອນແລງເຂົາຈະແບ່ງສິ່ງທີ່ປຸ້ນມາ."

²⁸ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄື ຄົນອິສະຣາເອນ. ທັງສິບສອງເຜົ່າ ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພໍ່ຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາ ເມື່ອເຂົາໄດ້ອວຍພອນພວກເຂົາ. ເຂົາໄດ້ອວຍພອນແຕ່ລະຄົນດ້ວຍຄຳອວຍພອນທີ່ເຫມາະສົມ.²⁹ຈາກນັ້ນຢາໂຄບໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາ, "ເຮົາກຳລັງຈະໄປຢູ່ກັບລູກຂອງເຮົາ. ຈົ່ງຟັງເຮົາກັບລູກທັງຫລາຍຂອງເຮົາໃນຖ້ຳທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງນາຂອງເອຟະໂຣນຄົນຣິດຕີ,³⁰ໃນຖ້ຳທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງນາຂອງເປລາຊື່ງຢູ່ໃກ້ມັມເຮໃນແຜ່ນດິນການາອານ ທົ່ງນາທີ່ອັບຣາຮາມ ໄດ້ຊື້ເພື່ອເປັນສຸສານຈາກເອຟະໂຣນຮິດຕີ ທີ່ນັ້ນ.

³¹ພວກເຂົາໄດ້ຟັງອັບຣາຮາມ ເເລະຊາຣາເມຍຂອງເຂົາ; ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຟັງອີຊາກ ເເລະເຣເບກາ ເມຍຂອງເຂົາ; ເເລະທີ່ນັ້ນເຮົາໄດ້ຟັງເລອາ.³²ທົ່ງນາ ເເລະຖ້ຳທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ຖືກຊື້ຈາກຄົນຮິດຕີ."³³ເມຶ່ອຢາໂຄບໄດ້ສັ່ງເສຍລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາເເລ້ວ, ເຂົາໄດ້ດຶງຕີນຂອງເຂົາຂຶ້ນເທິງຕຽງ, ໄດ້ຫາຍໃຈເຮືອກສຸດທ້າຍ, ເເລະໄດ້ໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງເຂົາ.

50

¹ແລ້ວໂຢເຊັບກໍໄດ້ໂສກເສົ້າເສຍໃຈເປັນຢ່າງຫລາຍ ເຂົາໄດ້ກົ້ມລົງເທິງໃບຫນ້າຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ, ເເລະເຂົາໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເທິງຮ່າງກາຍຂອງພໍ່ເຂົາເເລະໄດ້ຈູບເຂົາ.²ໂຢເຊັບໄດ້ສັ່ງຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາ ເຊຶ່ງເປັນເເພດໃຫ້ອາບນໍ້າຢາຮັກສາຊາກສົບຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນພວກເເພດຈຶ່ງໄດ້ອາບນ້ຳຢາອິດສະຣາເອນ.³ພວກເຂົາໃຊ້ເວລາສີ່ສິບວັນ, ເພື່ອດອງສົບ ເເລ້ວຊາວອີຢິບທັງຫລາຍໄດ້ໄວ້ທຸກເພື່ອເຂົາເປັນເວລາເຈັດສິບວັນ.

⁴ເມື່ອເວລາການໄວ້ທຸກໄດ້ຜ່ານໄປ, ໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າຣາຊະສຳນັກຂອງຟາໂຣກ່າວວ່າ, "ຖ້າບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປັນທີ່ຊອບໃນສາຍຕາຂອງພວກທ່ານ, ຂໍໄດ້ໂປດທູນຟາໂຣວ່າ,⁵ພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ໃຫ້ເຂົາສາບານວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາກຳລັງຈະຕາຍ. ຈົ່ງຝັງເຮົາໄດ້ສຳລັບຕົວເຮົາເອງໃນເເຜ່ນດິນການາອານ. ພວກເຈົ້າຈົ່ງຝັງເຮົາໄວ້ທີ່ນັ້ນ." ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ເຮົາໄດ້ຂຶ້ນໄປ ເເລະຝັງພໍ່ຂອງເຮົາ, ແລະຈາກນັ້ນເຮົາຈະກັບມາ.""⁶ຟາໂຣໄດ້ຕອບ, "ໄປເຖີດ ແລະຈົ່ງຝັງພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ໃຫ້ສາບານໄວ້."

⁷ໂຢເຊັບໄດ້ຂຶ້ນໄປຝັງສົບພໍ່ຂອງຕົນ. ຂ້າຣາຊະການທັງຫມົດຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ໄປກັບເຂົາຄືຂ້າຣາຊະສຳນັກທັງຫລາຍຂອງຟາໂຣ, ຂ້າຣາຊະການຜູ້ໃຫ່ຍທັງຫມົດຂອງເເຜ່ນດິນອີຢິບ,⁸ພ້ອມດ້ວຍຄົວເຮືອນທັງຫມົດຂອງໂຢເຊັບ, ເເລະພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ເເລະຄົວເຮືອນຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ ຍົກເວັ້ນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກປະຖິ້ມທີ່ເເຜ່ນດິນເມືອງໂກເຊນ.⁹ຂະບວນລົດຮົບທັງຫລາຍ ເເລະນັກຮົບທັງຫລາຍ. ກໍໄດ້ໄປກັບເຂົາດ້ວຍນັບເປັນຄົນກຸ່ມໃຫ່ຍ.

¹⁰ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາຮອດລານນວດເຂົ້່າເເຫ່ງອາທາດ ເທິງອີກຝັ່ງຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນໍ້າຈໍເເດນ, ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຄ່ຳຄວນຢ່າງຫລາຍເເລະໂສກເສົ້າເສຍໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ທີ່ນັ້ນໂຢເຊັບໄດ້ໃຫ້ມີການຄ່ຳຄວນເພື່ອພໍ່ຂອງເຂົາ.¹¹ເປັນເວລາເຈັດວັນ, ເມື່ອຄົນການາອານ, ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເເຜ່ນດິນໄດ້ຄ່ຳຄວນທີ່ລານນວດເຂົ້າເເຫ່ງອາທາດ, ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນີ້ຄືວາລະເເຫ່ງຄວາມເສຍໃຈຢ່າງຍິ່ງສຳລັບຄົນອີຢິບທັງຫລາຍ." ນັ້ນຄືສາເຫດທີ່ເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນເຊິ່ງຢູ່ອີິກພາກຫນື່ງຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນວ່າ, ອາເບັນມິຊະຣາອີມ.

¹²ດັ່ງນັ້ນລູກຊາຍທັງຫລາຍພວກລູກຫລານຂອງເຂົາ.¹³ໄດ້ກະທຳເພື່ອຢາໂຄບຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາໄວ້ ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາໄດ້ນໍາເຂົາມາຍັງເເຜ່ນດິນການານອານ ເເລະໄດ້ຝັງເຂົາໃນຖ້ຳໃນທົ່ງນາຂອງມັດເປລາ, ໃກ້ມັນເຣ. ອັບຣາຮາມໄດ້ຊື້ຖ້ຳນັ້ນກັບທົ່ງນາເພື່ອເປັນສຸສານ ເຂົາໄດ້ຊື້ຈາກເອຟະໂລນຄົນຮິດຕີ.¹⁴ຫລັງຈາກທີ່ເຂົາຝັງພໍ່ຂອງເຂົາເເລ້ວ, ໂຢເຊັບກໍໄດ້ກັບໄປຍັງອີຢິບ, ເຂົາ, ເເລະພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ເເລະທັງຫມົດຜູ້ທີ່ໄດ້ເດີນທາງຮ່ວມໄປກັບເຂົາ ເພື່ອຝັງພໍ່ຂອງເຂົາ.

¹⁵ເມື່ອພວກອ້າຍຂອງໂຢເຊັບໄດ້ເຫັນວ່າພໍ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ເສຍຊີວິດເເລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ມີຍັງຈະເກີດຂຶ້ນຖ້າໂຢເຊັບຍັງໃຈຮ້າຍໃຫ້ພວກເຮົາ ເເລະຕ້ອງການເເກ້ເເຄ້ນພວກເຮົາຍ່າງເຕັມທີ່ສຳລັບສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກະທຳໄວ້ກັບເຂົາ?"¹⁶ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄົນໄປຫາໂຢເຊັບ, ກ່າວວ່າ, "ພໍ່ຂອງທ່ານໄດ້ສັ່ງໄວ້ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຕາຍ, ວ່າ,¹⁷ຈົ່ງບອກໂຢເຊັບດັ່ງນີ້ວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຍົກໂທດການລ່ວງລະເມີດຂອງພວກອ້າຍຂອງເຈົ້າ ເເລະຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ຜິດຕໍ່ເຈົ້າ." ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ຍົກໂທດພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ຂອງທ່ານ." ໂຢເຊັບໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາ.

¹⁸ພວກອ້າຍໄດ້ໄປ ເເລະກົ້ມຫນ້າຕໍ່ໂຢເຊັບດ້ວຍ ພວກເຂົາວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ພວກເຮົາເປັນຄົນຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງທ່ານ."¹⁹ແຕ່ໂຢເຊັບໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ຂ້ອຍຢູ່ໃນຫນ້າທີ່ຂອງພຣະເຈົ້້າບໍ?²⁰ສຳລັບພວກອ້າຍ, ພວກອ້າຍໄດ້ມຸ້ງທຳຮ້າຍຕໍ່ນ້ອງ, ເເຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນດີ, ເພື່ອຮັກສາຊີວິດຄົນຈຳນວນຫລາຍ, ດັ່ງທີ່ພວກອ້າຍໆເຫັນທຸກມື້ນີ້.²¹ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ຢ່າຢານເລີຍ. ນ້ອງຈະຈັດການດູເເລພວກອ້າຍໆ ເເລະລູກທັງຫລາຍຂອງພວກອ້າຍ." ເຂົາໄດ້ປອບໃຈພວກເຂົາດ້ວຍວິທີນີ້ເເລະໄດ້ເວົ້າຢ່າງເມດຕາຕໍ່ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ.

²²ໂຢເຊັບໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຢູ່ໃນອີຢິບ, ກັບຄອບຄົວຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ. ໄດ້ມີຊີວິດຫນຶ່ງຮ້ອຍສິບປີ.²³ໂຢເຊັບໄດ້ເຫັນລູກທັງຫລາຍຂອງເອຟຣາອິມຮອດຮຸ້ນທີ່ສາມ. ເຂົາໄດ້ເຫັນລູກທັງຫລາຍຂອງມາກີ ລູກຊາຍຂອງມັດເສ, ຜູ້ເຊິ່ງຖືກວາງເທິງເຂົາຂອງໂຢເຊັບ.

²⁴ໂຢເຊັບໄດ້ເວົ້າກັບພວກພີ່ນ້ອງເຂົາວ່າ, "ເຮົາກຳລັງຈະຕາຍ; ເເຕ່ເເນ່ນອນພຣະເຈົ້າຈະມາຍາມພວກທ່ານ ເເລະນໍາພວກທ່ານອອກໄປຈາກເເຜ່ນດິນນີ້ ໄປຍັງເເຜ່ນດິນທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາທີ່ປຣະທານໃຫ້ເເກ່ອັບຣາຮາມ, ເເກ່ອີຊາກ, ເເລະຢາໂຄບ."²⁵ແລ້ວໂຢເຊັບກໍໄດ້ໃຫ້ຄົນອິສະຣາເອນໃຫ້ຄຳສັດຈະສາບານ. ເຂົາໄດ້ເວົ້າ, "ເເນ່ນອນພຣະເຈົ້າຈະມາຢາມພວກທ່ານ. ໃນເວລານັ້ນພວກທ່ານຕ້ອງນຳກະດູກຂອງເຮົາໄປຈາກທີ່ນີ້."²⁶ດັ່ງນັ້ນໂຢເຊັບໄດ້ເສຍຊີວິດ, ເມຶ່ອອາຍຸໄດ້ 110 ປີ. ພວກເຂົາໄດ້ອາບນໍ້າຢາຮັກສາຊາກສົບເຂົາ ເເລະເຂົາໄດ້ຖືກໃຊ້ໄວ້ໃນໂລງໃນອີຢິບ.

ອົບພະຍົບ

1

¹ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນລາຍຊື່ຂອງບັນດາລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນ ຜູ້ໄດ້ເຂົ້າໄປອາໄສໃນປະເທດອີຢິບກັບຢາໂຄບ, ພ້ອມດ້ວຍຄອບຄົວຂອງຕົນຄື:²ຣູເບັນ, ຊີເມໂອນ, ເລວີ, ແລະຢູດາ,³ອິດຊາຄາ, ເຊບູລູນ, ແລະເບັນຢາມີນ,⁴ດານ, ນັບທາລີ, ຄາດ ແລະອາເຊ.⁵ຄົນທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບເຈັດສິບຄົນ. ສ່ວນໂຢເຊັບນັ້ນໄດ້ໄປຢູ່ໃນອີຢິບກ່ອນແລ້ວ.

⁶ຕໍ່ມາໂຢເຊັບ, ກັບພວກອ້າຍນ້ອງຂອງເຂົາ, ແລະ ທຸກຄົນໃນຊ່ວງຍຸກນັ້ນໄດ້ເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍໄປຫມົດແລ້ວ.⁷ຝ່າຍຊາວອິສະຣາເອນຕໍ່ມາກໍໄດ້ມີລຸກດົກ, ເພີ່ມທະວີຈຳນວນຂຶ້ນ, ແລະ ມີກຳລັງຫລາຍຂຶ້ນ; ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວທັງແຜ່ນດິນນັ້ນ.

⁸ບັດນີ້ ແລ້ວໄດ້ມີກະສັດອົງໃຫມ່ຂຶ້ນປົກຄອງຣາຊະສົມບັດໃນປະເທດອີຢິບ, ພະອົງບໍ່ຊົງຮູ້ຈັກກັບໂຢເຊັບ.⁹ພະອົງກ່າວກັບຊົນຊາດຂອງພະອົງວ່າ, "ເບີ່ງແມ້, ຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນຫລາຍ ແລະມີກຳລັງຫລາຍກວ່າພວກເຮົາອີກ.¹⁰ມາເຖີ້ນ, ໃຫ້ພວກເຮົາໃຊ້ອຸບາຍຢ່າງສະຫລາດເພື່ອຂັດຂວາງພວກເຂົາ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະທະວີຫລາຍຂຶ້ນ, ແລະຖ້າເກີດສົງຄາມຂຶ້ນເມື່ອໃດ, ພວກເຂົາຈະເຂົ້າຮ່ວມມືກັບພວກສັດຕຣູ, ຫັນມາຕໍ່ສູ້ພວກເຮົາ, ແລະຈະອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນນີ້ໄດ້."

¹¹ເພາະສະນັ້ນ ຄົນອີຢິບຈຶ່ງຕັ້ງຜູ້ຄວບຄຸມບັງຄັບຊາວອິສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດວຽກການຫນັກ. ຊາວອິສະຣາເອນສ້າງເມືອງໃຫ້ແກ່ຟາຣາໂອ ຄື: ເມືອງປີໂທມ ແລະເມືອງຣາມາເສດ.¹²ແຕ່ເຖີງແມ່ນວ່າ ຊາວອີຢິບບັງຄັບພວກເຂົາຫລາຍເທົ່າໃດ, ຊາວອິສະຣາເອນກໍຍິ່ງເພີ່ມຈຳນວນ ແລະ ຍິ່ງເພີ່ມທະວີຂຶ້ນໄປອີກເທົ່ານັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ຊາວອີຢິບຈຶ່ງເລີ່ມຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຊາວອິສະຣາເອນ.

¹³ຊາວອີຢິບຈຶ່ງບັງຄັບຊາວອິສຣາເອນເຮັດວຽກຢ່າງຫນັກ.¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງພວກເຂົາຂົມຂື່ນ ດ້ວຍການເຮັດວຽກຢ່າງຫນັກຄື ນວດດິນ ແລະປັ້ນດີນຈີ່, ແລະ ເຮັດວຽກຫມົດທຸກປະເພດໃນທົ່ງນາ. ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກຫນັກຫລາຍທຸກຢ່າງ.

¹⁵ຕໍ່ມາກະສັດອີຢິບໄດ້ຊົງມີຄຳສັ່ງໃຫ້ນາງຫມໍຕຳແຍຊາວເຮັບເຣີ; ຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ ຊິຟຣາ, ແລະ ອີກຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ ປູອາ.¹⁶ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, "ເມື່ອເຈົ້າໄປຊ່ວຍຍິງຊາວເຮັບເຣີທີ່ກຳລັງເກີດລູກ, ຈົ່ງສັງເກດເບິ່ງເມື່ອພວກນາງເກີດລູກ. ຖ້າເປັນລູກຊາຍກໍໃຫ້ຂ້າເສຍ, ຖ້າເປັນລູກຍິງກໍໃຫ້ໄວ້ຊີວິດ."¹⁷ແຕ່ພວກນາງຫມໍຕຳແຍຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງກະສັດອີຢິບທີ່ສັ່ງພວກນາງ; ພວກເຂົາເລີຍປ່ອຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍລອດຊີວິດແທນ.

¹⁸ກະສັດອີຢິບຈຶ່ງມີຄຳສັ່ງໃຫ້ພວກນາງຫມໍຕຳແຍເຂົ້າເຝົ້າ ແລະຊົງກ່າວຕໍ່ພວກນາງວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້, ແລະປ່ອຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍມີຊີວິດຢູ່?"¹⁹ພວກນາງຫມໍຕຳແຍຈຶ່ງທູນຕອບຟາຣາໂອວ່າ,"ເພາະພວກຍິງຊາວເຮັບເຣີ ບໍ່ຄືພວກຍິງຊາວອີຢິບ. ພວກນາງແຂງແຮງ ແລະຈຶ່ງເກີດລູກກ່ອນທີ່ພວກນາງຫມໍຕຳແຍໄປຮອດພວກເຂົາ."

²⁰ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ປົກປ້ອງພວກນາງຫມໍຕຳແຍນັ້ນ. ປະຊາຊົນຈຶ່ງຍິ່ງເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນ ແລະມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນຫລາຍ.²¹ເພາະວ່າພວກນາງຫມໍຕຳແຍນັ້ນຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຈຶ່ງປຣະທານໃຫ້ພວກນາງມີຄອບຄົວ²²ຟາຣາໂອມີຄຳສັ່ງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ, "ລູກຊາຍຊາວເຮັບເຣີທີ່ເກີດມາ ພວກເຈົ້າຈົ່ງໂຍນຖິ້ມລົງໃນແມ່ນໍ້າເສຍ, ແຕ່ຖ້າເປັນລູກສາວທຸກຄົນຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ໄດ້."

2

¹ບັດນີ້ ຊາຍເຜົ່າເລວີຄົນຫນຶ່ງໄດ້ແຕ່ງງານກັບຍີງສາວເຜົ່າເລວີຄົນຫນຶ່ງ.²ຍິງຜູ້ນັ້ນໄດ້ຖືພາ ແລະ ໄດ້ເກີດລູກຊາຍ ເມື່ອນາງເຫັນວ່າເດັກນັ້ນເປັນເດັກສົມບູນດີ, ນາງຈຶ່ງເຊື່ອງເຂົາໄວ້ເປັນເວລາສາມເດືອນ.

³ແຕ່ເມື່ອນາງບໍ່ສາມາດເຊື່ອງເຂົາໄດ້ອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ, ນາງຈຶ່ງເອົາກະຕ່າທີ່ສານດ້ວຍໄມ້ອໍ້ ແລະທາດ້ວຍນ້ຳມັນດິນ ແລະທອຍ. ຈາກນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ວາງເດັກນັ້ນລົງໃນກະຕ່າ ແລ້ວນຳໄປວາງໄວ້ທີ່ກໍຕົ້ນອໍ້ໃນນໍ້າແຄມຕາຝັ່ງແມ່ນໍ້າ.⁴ເອື້ອຍຂອງເດັກນ້ອຍຢືນຢູ່ຫ່າງໆ ລໍຖ້າເບີ່ງວ່າ ຈະມີເຫດການຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບເຂົາ.

⁵ເມື່ອລູກສາວຂອງກະສັດຟາຣາໂອ ໄດ້ສະເດັດລົງມາອາບນໍ້າທີ່ແມ່ນໍ້າ ໃນຂະນະທີ່ພວກສາວໃຊ້ຍ່າງຕາມແຄມແມ່ນໍ້ານັ້ນ. ນາງກໍເຫັນກະຕ່າຢູ່ກາງກໍຕົ້ນອໍ້ ແລະຈຶ່ງສັ່ງສາວໃຊ້ໃຫ້ເປັນເອົາມາ.⁶ເມື່ອນາງຊົງເປີດກະຕ່ານັ້ນ, ນາງກໍເຫັນເດັກນ້ອຍ, ເບິ່ງແມ, ເດັກນ້ອຍກຳລັງໄຫ້ຂຶ້ນ. ນາງຊົງເກີດສົງສານເດັກນ້ອຍນີ້ ແລະກ່າວວ່າ, "ນີ້ເປັນລູກຄົນເຮັບເຣີຄົນຫນຶ່ງແນ່ນອນ."

⁷ແລ້ວເອື້ອຍຂອງເດັກນັ້ນຈຶ່ງທູນລູກສາວຂອງຟາຣາໂອວ່າ, "ຈະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປຫາຍິງຊາວເຮັບເຣີມາລ້ຽງເດັກນີ້ໃຫ້ທ່ານບໍ?"⁸ລູກສາວຂອງຟາຣາໂອຈຶ່ງມີຄຳສັ່ງກັບນາງວ່າ, "ຈົ່ງໄປສາ." ເດັກຜູ້ຍິງຄົນນີ້ຈຶ່ງໄປ ແລະນຳແມ່ຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນມາ.

⁹ລູກສາວຂອງຟາຣາໂອຊົງສ່ັ່ງກັບແມ່ຂອງເດັກວ່າ, "ຈົ່ງຮັບເດັກຄົນນີ້ໄປ, ແລະລ້ຽງໄວ້ໃຫ້ເຮົາ, ແລະເຮົາຈະໃຫ້ຄ່າຈ້າງໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ." ດັ່ງນັ້ນຍິງນັ້ນຈຶ່ງຮັບເດັກນັ້ນ ແລະກໍລ້ຽງເຂົາໄວ້¹⁰ເມື່ອເດັກໄດ້ໃຫຍ່ສູງຂຶ້ນ, ນາງກໍນຳເຂົາມອບໃຫ້ລູກສາວຂອງຟາຣາໂອ, ແລະເຂົາໄດ້ກາຍເປັນລູກຊາຍຂອງນາງ. ນາງຈຶ່ງຕັ້ງຊື່ກັບເຂົາວ່າ ໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ, "ເພາະເຮົາໄດ້ເອົາເຂົາອອກມາຈາກນໍ້າ."

¹¹ເມຶ່ອໂມເຊໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ລາວໄດ້ອອກໄປຢ້ຽມຢາມພວກພີ່ນ້ອງ ແລະເຫັນພວກເຂົາເຮັດວຽກຫນັກ. ລາວເຫັນຊາວອີຢິບຄົນຫນຶ່ງ ກຳລັງຕີຊາວເຮັບເຣີຄົນຫນຶ່ງ, ຊຶ່ງເປັນຊົນຊາດດຽວກັນກັບຕົນເອງ.¹²ລາວເບິ່ງໄປທາງນີ້ ແລະ ທາງນັ້ນ, ແລະເມື່ອລາວບໍ່ເຫັນມີໃຜຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງໄດ້ຂ້າຊາວອີຢິບ ແລະເຊື່ອງສົບໄວ້ໃນກອງດິນຊາຍ.

¹³ລາວໄດ້ອອກໄປຂ້າງນອກໃນວັນຕໍ່ມາ, ແລະ, ເບິ່ງແມ, ຊາຍຊາວເຮັບເຣີສອງຄົນກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັນຢູ່. ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບຄົນທີ່ເຮັດຜິດນັ້ນວ່າ, "ເຈົ້າຕີພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າເອງເຮັດຫຍັງ?"¹⁴ແຕ່ຊາຍຄົນນັ້ນຕອບວ່າ, "ໃຜຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນຜູ້ນຳ ແລະເປັນຜູ້ຕັດສິນພວກເຮົາ? ເຈົ້າກຳລັງວາງແຜນຈະຂ້າເຮົາ ເຫມືອນທີ່ເຈົ້າໄດ້ຂ້າຊາວອີຢິບຄົນນັ້ນບໍ?" ແລ້ວໂມເຊເລີຍຕົກໃຈ ແລະເວົ້າວ່າ, "ສີ່ງທີ່ເຮົາເຮັດນັ້ນ ຄົງຮູ້ກັນທົ່ວໄປແລ້ວແນ່ນອນ."

¹⁵ບັດນີ້ເມື່ອຟາຣາໂອຊົງໄດ້ຮູ້ເລື່ອງນີ້, ພຣະອົງຈຶ່ງພະຍາຍາມຂ້າໂມເຊເສຍ. ແຕ່ໂມເຊຫນີຈາກຟາຣາໂອໄປຢູ່ໃນດິນແດນມີດີອານ. ທີ່ນັ້ນລາວນັ່ງຢູ່ທີ່ຂ້າງນໍ້າສ້າງແຫ່ງຫນຶ່ງ.¹⁶ບັດນີ້ ປະໂລຫິດຊາວມີດີອານມີລູກສາວເຈັດຄົນ. ພວກນາງພາກັນມາ, ຕັກນໍ້າ, ແລະຕື່ມນໍ້າໃນອ່າງໃຫ້ຝູງສັດຂອງພໍ່ກິນ.¹⁷ມີພວກຄົນລ້ຽງແກະມາເຖິງ ແລະພະຍາຍາມໄລ່ພວກນາງໄປ, ແຕ່ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ໄປ ແລະຊ່ວຍພວກນາງ. ແລ້ວລາວໃຫ້ນໍ້າດື່ມແກ່ແກະຂອງພວກນາງ.

¹⁸ເມື່ອຍີງສາວເຫລົ່ານັ້ນກັບຄືນໄປຫາເຣອູເອນຜູ້ເປັນພໍ່, ເຂົາຖາມວ່າ, "ເປັນຫຍັງມື້ນີ້ພວກເຈົ້າຈຶ່ງກັບມາໄວແທ້?"¹⁹ພວກນາງຕອບວ່າ ມີຊາວເອຢິບຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຊ່ວຍເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຄົນລ້ຽງແກະ. ເຂົາຍັງໄດ້ຕັກນໍ້າໃຫ້ພວກເຮົາ ແລະໃຫ້ຝູງສັດກິນດ້ວຍ."²⁰ເຂົາເວົ້າກັບລູກສາວຂອງຕົນວ່າ, "ຊາຍຄົນນັ້ນຢູ່ໃສແລ້ວ? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຖິ້ມຊາຍຄົນນັ້ນ? ຟ້າວໄປເອີ້ນເອົາລາວມາກິນອາຫານນຳພວກເຮົາສາ."

²¹ໂມເຊຈຶ່ງຕົກລົງໃຈອາໄສຢູ່ກັບຊາຍຜູ້ນີ້, ຊຶ່ງລາວໄດ້ຍົກນາງຊິບໂປຣາ ຜູ້ເປັນລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານກັບເຂົາ.²²ນາງກໍ່ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ, ແລະໂມເຊຕັ້ງຊື່ລູກຂອງລາວວ່າເກໂຊມ; ລາວເວົ້າວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນຕ່າງຊາດ."

²³ເມື່ອເວລາໄດ້ຜ່ານໄປດົນນານ, ກະສັດຂອງອີຢິບກໍສິ້ນພະຊົນ. ຊາວອິສຣາເອນຕ່າງຮ້ອງຄາງ ເພາະການເປັນແຮງງານທາດເຂົາທັງຫລາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ແລະຄຳອ້ອນວອນຂອງພວກເຂົາກໍຂຶ້ນໄປເຖີງພຣະເຈົ້າ, ເພາະເຫດທີ່ພວກເຂົາເປັນທາດນັ້ນ.²⁴ເມຶ່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຄາງຂອງພວກເຂົາ, ພຣະເຈົ້າລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດໄວ້ກັບອັບຣາຮາມ, ອິຊາກ, ແລະຢາໂຄບ.²⁵ພຣະເຈົ້າເຫັນຊາວອິສະຣາເອນ, ແລະພຣະອົງຊົງຮູ້ເຖິງສະພາບຄວາມເປັນໄປຂອງພວກເຂົາ.

3

¹ບັດນີ້ ໂມເຊຍັງກຳລັງລ້ຽງຝູງແກະຂອງເຢທະໂລ ພໍ່ເຖົ້າຂອງລາວ, ຜູ້ເປັນປະໂລຫິດຂອງຊາວມີດີອານ. ໂມເຊໄດ້ນຳຝູງສັດໄປໄກໄປຟາກຫນຶ່ງຂອງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະມາເຖິງໂຮເຣັບ, ພູຂອງພຣະເຈົ້າ.²ທີ່ນັ້ນເທວະດາຂອງພຣະຢາເວ ກໍປາກົດແກ່ໂມເຊໃນແປວໄຟໃນພຸ່ມໄມ້. ໂມເຊເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ້, ພຸ່ມໄມ້ກຳລັງໄຫມ້ຢູ່, ແຕ່ພຸ່ມໄມ້ບໍ່ຖືກເຜົາໄຫມ້.³ໂມເຊຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະເຂົ້າໄປ ແລະເບິ່ງສິ່ງທີ່ຫນ້າອັສະຈັນນີ້, ວ່າເປັນຫຍັງພຸ່ມໄມ້ຈຶ່ງບໍ່ຖືກເຜົາໄຫມ້."

⁴ເມື່ອພຣະຢາເວທອດພຣະເນດວ່າ ເຂົາໄດ້ຫລຽວມາເບິ່ງ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເປັ່ງສຽງອອກມາຈາກພຸ່ມໄມ້ ແລະກ່າວວ່າ, "ໂມເຊ, ໂມເຊເອີຍ." ໂມເຊໄດ້ທູນຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້."⁵ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ຢ່າເຂົ້າມາໃກ້ກວ່ານີ້, ຈົ່ງປົດເກີບອອກຈາກຕີນຂອງເຈົ້າ, ເພາະວ່າບ່ອນທີ່ເຈົ້າກຳລັງຢືນຢູ່ນີ້ເປັນບ່ອນຕັ້ງໄວ້ເພື່ອເຮົາ."⁶ພຣະອົງກ່າວອີກວ່າ, "ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ." ແລ້ວໂມເຊກໍປົກຫນ້າຂອງລາວ, ເພາະລາວຢ້ານທີ່ຈະຫລຽວເບິ່ງພຣະເຈົ້າ.

⁷ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, "ແນ່ນອນເຮົາໄດ້ເຫັນຄວາມທຸກຍາກຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ທີ່ຢູ່ໃນອີຢິບແລ້ວ. ເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຂອງພວກເຂົາ ຍ້ອນພວກນາຍຄຸມງານຂອງເຂົາ, ເພາະເຮົາຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມທຸກຍາກຂອງພວກເຂົາ.⁸ເຮົາຈຶ່ງລົງມາເພື່ອຈະປົດປ່ອຍພວກເຂົາ ໃຫ້ເປັນອິສະຫລະຈາກອຳນາດຂອງຊາວອີຢິບ ແລະນຳພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນ, ດິນແດນກວ້າງຂວາງ, ໄປຍັງດິນແດນທີ່ມີນໍ້ານົມແລະນໍ້າເຜິ້ງໄຫລ; ໄປຍັງບ່ອນຢູ່ຂອງຊາວການາອານ, ຊາວຮິດຕິ, ຊາວອາໂມ, ຊາວເປຣີຊີ, ຊາວຮີວີ, ແລະຊາວເຢບຸດ.

⁹ບັດນີ້ ສຽງຮ້ອງຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ ໄດ້ມາເຖິງເຮົາແລ້ວ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ເຮົາໄດ້ເຫັນການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຈາກຊາວອີຢິບ.¹⁰ແລ້ວບັດນີ້, ເຮົາຈະສົ່ງເຈົ້າໄປເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອ ເພື່ອເຈົ້າຈະນຳຊົນຊາດອິສະຣາເອນ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ອອກຈາກອີຢິບ."

¹¹ແຕ່ໂມເຊທູນຕອບພຣະເຈົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນໃຜ, ທີ່ຈະເຝົ້າຟາຣາໂອ ແລະນຳຊົນຊາດອິສະຣາເອນອອກຈາກອີຢິບ?"¹²ພຣະເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, "ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າແນ່ນອນ. ນີ້ຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນຕໍ່ເຈົ້າ ທີ່ວ່າເຮົາສົ່ງເຈົ້າໄປ. ເມຶ່ອເຈົ້າໄດ້ນຳປະຊາຊົນອອກຈາກອີຢິບແລ້ວ, ພວກເຈົ້າຈະນະມັດສະການເຮົາເທິງພູນີ້."

¹³ໂມເຊທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ, "ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄປຫາຊາວອິສະຣາເອນ ແລະບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າ ໃຊ້ໃຫ້ເຮົາມາຫາພວກເຈົ້າ' ແລະພວກເຂົາຈະຖາມຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ພຣະອົງມີພຣະນາມວ່າແນວໃດ?' ຂ້ານ້ອຍຄວນຈະຕອບພວກເຂົາວ່າແນວໃດ?"¹⁴ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຕອບໂມເຊວ່າ, "ເຮົາເປັນຜູ້ຊຶ່ງເຮົາເປັນ." ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າຕ້ອງເວົ້າກັບຊາວອິສະຣາເອນວ່າ, 'ເຮົາໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາຫາເຈົ້າທັງຫລາຍ.'"¹⁵ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວກັບໂມເຊອີກວ່າ, "ເຈົ້າຕ້ອງກ່າວກັບຊາວອິສະຣາເອນວ່າ, 'ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ, ຊົງໃຊ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມາຫາພວກເຈົ້າ.' ນີ້ເປັນນາມຊື່ຂອງເຮົາຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະຄົນທຸກຮຸ້ນຈະຈົດຈື່ຈໍາເຮົາໃນນາມຊື່ນີ້.'

¹⁶ຈົ່ງໄປ ແລະຮວບຮວມພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງອິສະຣາເອນໃຫ້ມາລວມກັນ. ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ,'ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າຄື, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ຂອງອີຊາກ, ແລະຂອງຢາໂຄບ, ໄດ້ປາກົດກັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, "ໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ສັງເກດພວກເຈົ້າ ແລະໄດ້ເຫັນສີ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້າໃນອີຢິບ.¹⁷ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄດ້ສັນຍາໄວ້ທີ່ຈະນຳເຈົ້າ ອອກຈາກການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງໃນອີຢິບ ໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຊາວການາອານ, ຊາວຮິດຕີ, ຊາວອາໂມ, ຊາວເປຣິຊີ, ຊາວຮີວີ, ແລະຊາວເຢບຸດ, ໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ມີນໍ້ານົມແລະນໍ້າເຜິ້ງໄຫລ.'"¹⁸ພວກເຂົາຈະເຊື່ອຟັງຄຳຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າກັບຜູ້ອາວຸໂສຂອງອິສະຣາເອນຕ້ອງໄປເຂົ້າເຝົ້າກະສັດອີຢິບ, ແລະພວກເຈົ້າຕ້ອງທູນວ່າ, 'ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຄົນເຮັບເຣີ, ປາກົດແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ. ບັດນີ້ ຂໍໂຜດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເດີນທາງໄປຈັກສາມວັນ' ເພື່ອໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເພື່ອວ່າພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.'

¹⁹ແຕ່ເຮົາຮູ້ວ່າກະສັດອີຢິບ ຈະບໍ່ຍອມປ່ອຍພວກເຈົ້າໄປ, ເວັ້ນແຕ່ມືຂອງເຂົາຈະຖືກບັງຄັບ.²⁰ເຮົາຈະຢຽດມືຂອງເຮົາອອກ ແລະຕໍ່ສູ້ຊາວອີຢິບດ້ວຍການອັສະຈັນທຸກຢ່າງ ທີ່ເຮົາຈະເຮັດທ່າມກາງພວກເຂົາ. ຫລັງຈາກນັ້ນ, ເຂົາກໍຈະຍອມປ່ອຍພວກເຈົ້າໄປ.²¹ເຮົາຈະໃຫ້ປະຊາຊົນເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງຊາວອີຢິບ, ດັ່ງນັ້ນເມື່ອເຈົ້າອອກໄປ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງໄປດ້ວຍມືເປົ່າ.²²ຜູ້ຍິງທຸກຄົນຈະຮຽກຮ້ອງເອົາເຄື່ອງເງິນແລະຄຳ ແລະເສື້ອຜ້າຈາກພວກເພື່ອນບ້ານຊາວອີຢິບ ແລະຈາກພວກຜູ້ຍິງຄົນອື່ນໆ ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເພື່ອນບ້ານນັ້ນ. ພວກເຈົ້າຈະເອົາເຄື່ອງເອ້ເຫລົ່ານັ້ນໄປ ນຸ່ງໃຫ້ພວກລູກຊາຍ ແລະລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າ. ດ້ວຍວິທີນີ້ພວກເຈົ້າຈະຍຶດເອົາຈາກຊາວອີຢິບ."

4

¹ໂມເຊຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, "ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ້ານ້ອຍ ຫລືຟັງສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ ແຕ່ກັບເວົ້າວ່າ, 'ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ເຈົ້າດອກ'?"²ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ມີຫຍັງຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ?" ໂມເຊທູນວ່າ, "ໄມ້ຄ້ອນເທົ້າ."³ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໂຍນມັນລົງດິນ." ໂມເຊຈຶ່ງໂຍນລົງມັນລົງພື້ນດິນ, ແລະໄມ້ຄ້ອນເທົ້ານັ້ນກໍກາຍເປັນງູ. ໂມເຊຈຶ່ງແລ່ນຫນີງູ.

⁴ພຣະຢາເວເວົ້າກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງເດ່ມືອອກໄປ ແລະ ຈັບຫາງຂອງມັນໄວ້." ເຂົາຈຶ່ງເດ່ມືອອກໄປ ແລະຈັບງູໄວ້. ງູນັ້ນກໍກາຍເປັນໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຢູ່ໃນມືຂອງລາວອີກຄັ້ງ.⁵"ທັງນີ້ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຊື່ອວ່າພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ, ໄດ້ປາກົດແກ່ເຈົ້າແລ້ວ."

⁶ພຣະຢາເວຍັງກ່າວກັບລາວອີກວ່າ, "ບັດນີ້ ຈົ່ງເອົາມືສອດໄວ້ໃນເສື້ອຄຸມຂອງເຈົ້າ." ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊກໍສອດມືໄວ້ໃນເສື້ອຄຸມຂອງລາວ. ເມື່ອລາວເອົາມືອອກມາ, ເບີ່ງແມ, ມືຂອງເຂົາກໍເປັນພະຍາດຂີ້ທູດ, ຂາວເຫມືອນຫິມະ.⁷ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ເອົາມືຂອງເຈົ້າສອດໄວ້ໃນເສື້ອຄຸມອີກເທື່ອຫນຶ່ງ. "ສະນັ້ນໂມເຊກໍສອດມືເຂົ້າໄປໃນເສື້ອຄຸມຂອງລາວ, ແລະເມື່ອເອົາມືອອກມາ, ລາວເຫັນວ່າ ມືກັບກາຍເປັນປົກະຕິອີກເທື່ອຫນຶ່ງ, ເຫມືອນກັບສ່ວນອື່ນໆຂອງຮ່າງກາຍຂອງລາວ.

⁸ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອເຈົ້າ-ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ໃສ່ໃຈ ຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງເຮົາໃນເທື່ອທຳອິດນີ້ ຫລືເຊື່ອໃນນັ້ນ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະເຊື່ອຫມາຍສຳຄັນໃນເທື່ອທີ່ສອງ.⁹ຖ້າເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງເຮົາໃນທັງສອງເທື່ອນີ້, ຫລືຟັງສຽງຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວຈົ່ງຕັກນໍ້າຈາກແມ່ນໍ້າ ແລະເທລົງເທິງດິນແຫ້ງ. ນໍ້າທີ່ຕັກມາກໍຈະກາຍເປັນເລືອດເທິງດິນແຫ້ງ."

¹⁰ແຕ່ໂມເຊທູນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, "ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ແມ່ນຄົນເວົ້າເກັ່ງ, ທັງໃນອະດີດ ຫລືຕັ້ງແຕ່ເມື່ອພຣະອົງກ່າວກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງພຸ້ນ. ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນເວົ້າຕິດອ່າງແລະບໍ່ຊັດເຈນ."¹¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບລາວວ່າ, "ຜູ້ໃດສ້າງປາກຂອງມະນຸດ? ຜູ້ໃດສ້າງມະນຸດໃຫ້ປາກກືກ ຫລືຫູຫນວກ ຫລືຕາດີ ຫລືຕາບອດ? ບໍ່ແມ່ນພຣະຢາເວບໍ?¹²ບັດນີ້ ຈົ່ງໄປເຖີ້ນແລະເຮົາຈະຢູ່ກັບປາກຂອງເຈົ້າ ແລະສອນເຈົ້າໃນສີ່ງທີ່ຄວນຈະເວົ້າ."¹³ແຕ່ໂມເຊທູນວ່າ, "ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໂຜດໃຊ້ຄົນອື່ນໄປສາ, ໃຜກໍໄດ້ທີ່ພຣະອົງປະສົງຈະສົ່ງໄປ."

¹⁴ແລ້ວພຣະຢາເວຈຶ່ງໂກດຮ້າຍໂມເຊ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ແລ້ວອາໂຣນ, ອ້າຍຂອງເຈົ້າ, ທີ່ເປັນຊາວເລວີ? ເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າລາວເປັນຄົນເວົ້າເກັ່ງ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ລາວກໍາລັງເດີນທາງມາພົບເຈົ້າ, ລາວຈະດີໃຈທີ່ໄດ້ເຫັນເຈົ້າ.¹⁵ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບລາວ ແລະບອກຄຳທີ່ຈະໃຫ້ລາວເວົ້າ. ແລ້ວເຮົາຈະຢູ່ກັບປາກຂອງເຈົ້າ ແລະປາກຂອງລາວ, ແລະເຮົາຈະສຳແດງໃຫ້ເຈົ້າທັງສອງຮູ້ວ່າຄວນເຮັດຫຍັງແດ່.¹⁶ລາວຈະເວົ້າກັບປະຊາຊົນແທນເຈົ້າ. ລາວຈະເປັນປາກຂອງເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນພຣະເຈົ້າສຳລັບລາວ.¹⁷ເຈົ້າຈົ່ງຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້ານີ້ໄວ້ໃນມື. ດ້ວຍສິ່ງນີ້ເຈົ້າຈະເຮັດຫມາຍສຳຄັນຕ່າງໆ."

¹⁸ໂມເຊຈຶ່ງກັບໄປຫາເຢທະໂຣພໍ່ເຖົ້າຂອງຕົນ ແລະບອກເພິ່ນວ່າ, "ຂໍໃຫ້ລູກໄປຢ້ຽມຢາມຍາດພີ່ນ້ອງຂອງລູກຊຶ່ງຢູ່ໃນອີຢິບ ແລະເພື່ອຈະໄດ້ເບິ່ງວ່າເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ຫລືບໍ່." ເຢທະໂຣຕອບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງໄປດ້ວຍສັນຕິສຸກເຖີ້ນ."¹⁹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊໃນດິນແດນມີດີອານວ່າ, "ຈົ່ງໄປ, ກັບໄປອີຢິບ, ເພາະຄົນທັງຫລາຍທີ່ພະຍາຍາມລ່າເອົາຊີວິດຂອງເຈົ້ານັ້ນຕາຍແລ້ວ."²⁰ໂມເຊຈຶ່ງພາເມຍ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງຕົນຂີ່ໂຕລໍ. ລາວກັບໄປຍັງດິນແດນອີຢິບ, ແລະລາວກໍຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງຕົນ.

²¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເມື່ອເຈົ້າກັບໄປເຖິງອີຢິບ, ຈົ່ງເຮັດການອັສະຈັນທັງຫມົດ ຊຶ່ງເຮົາມອບໄວ້ໃນອຳນາດຂອງເຈົ້າ ຕໍ່ຫນ້າຂອງກະສັດຟາຣາໂອ. ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລາວໃຈແຂງກະດ້າງ, ແລະລາວຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ປະຊາຊົນໄປ.²²ເຈົ້າຈົ່ງທູນກັບຟາຣາໂອວ່າ, 'ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຊາວອິສະຣາເອນເປັນລູກຊາຍຂອງເຮົາ, ເປັນລູກກົກຂອງເຮົາ,²³ແລະເຮົາບອກແກ່ເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງປ່ອຍລູກຊາຍຂອງເຮົາໃຫ້ໄປນະມັດສະການເຮົາ." ແຕ່ຖ້າລາວປະຕິເສດທີ່ຈະບໍ່ປ່ອຍໄປ, ເຮົາຈະຂ້າລູກຊາຍກົກຂອງລາວເສຍ.'"

²⁴ໃນລະຫວ່າງທາງ, ເມື່ອພວກເຂົາຢຸດພັກຄ້າງຄືນ, ພຣະຢາເວມາພົບໂມເຊ ແລະ ຊົງປະສົງທີ່ຈະຂ້າລາວເສຍ.²⁵ແລ້ວນາງຊິບໂປຣາຈຶ່ງເອົາມີດຫີນຄົມມາ ແລະຕັດຫນັງປາຍອະໄວຍະວະເພດຂອງລູກຊາຍຂອງຕົນ, ແລ້ວເອົາໄປແຕະຕີນຂອງໂມເຊ. ແລ້ວນາງຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ແນ່ນອນແລ້ວ ເຈົ້າເປັນເຈົ້າບ່າວແຫ່ງເລືອດ." ເພາະພິທີຕັດນັ້ນ.²⁶ແລ້ວພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງໄວ້ຊີວິດລາວ. ນາງຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າເປັນເຈົ້າບ່າວທີ່ໄດ້ມາແຫ່ງເລືອດ" ເນື່ອງຈາກເຂົ້າພິທີຕັດ.

²⁷ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ອາໂຣນວ່າ, "ຈົ່ງໄປພົບກັບໂມເຊໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ." ອາໂຣນກໍໄປ, ພົບລາວທີ່ພູຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຈູບລາວ.²⁸ໂມເຊຈຶ່ງເລົ່າໃຫ້ອາໂຣນເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວທັງຫມົດວ່າພຣະອົງໄດ້ສົ່ງໃຫ້ໄປເວົ້າ ແລະກ່ຽວກັບຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງຣິດອຳນາດຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງສັ່ງໃຫ້ເຮັດ.

²⁹ແລ້ວໂມເຊກັບອາໂຣນຈຶ່ງອອກໄປ ແລະ ເອີ້ນປະຊຸມບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງຊາວອິສະຣາເອນພ້ອມກັນ.³⁰ອາໂຣນຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊ. ໂມເຊໄດ້ສະແດງຫມາຍສຳຄັນໂດຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະຢາເວຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ.³¹ປະຊາຊົນກໍໄດ້ເຊື່ອ. ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າພຣະຢາເວສະເດັດມາຢ້ຽມຢາມຫາຊົນຊາດອິສະຣາເອນ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ທອດພຣະເນດຄວາມທຸກຍາກຂອງພວກເຂົາແລ້ວ, ພວກເຂົາຕ່າງກໍຂາບລົງ ແລະນະມັດສະການພຣະອົງ.

5

¹ຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ໂມເຊແລະອາໂຣນໄດ້ໄປເຂົ້າເຝົ້າຟາຣາໂອ ແລະທູນວ່າ, "ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິສະຣາເອນກ່າວວ່າ: 'ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຈັດພິທີລ້ຽງຖວາຍແກ່ເຮົາຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.'"²ຟາຣາໂອກ່າວວ່າ, "ໃຜແມ່ນພຣະຢາເວ? ເປັນຫຍັງເຮົາຈະຕ້ອງເຊື່ອຟັງ ແລະປ່ອຍຄົນອິສະຣາເອນໄປ? ເຮົາບໍ່ຮູ້ພຣະຢາເວ; ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເຮົາຈະບໍ່ປ່ອຍຄົນອິສະຣາເອນໄປ."

³ພວກເຂົາຈຶ່ງທູນວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຂອງຄົນເຮັບເຣີໄດ້ພົບກັບພວກຂ້ານ້ອຍ, ຂໍໂຜດອະນຸຍາດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍ ຈັກສາມມື້ເພື່ອເດີນທາງໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະບໍ່ລົງໂທດພວກເຮົາດ້ວຍພັຍພິບັດ ຫລືດ້ວຍດາບ."⁴ແຕ່ກະສັດແຫ່ງອີຢິບເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ໂມເຊ ແລະອາໂຣນ, ຍ້ອນຫຍັງພວກເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຖິ້ມວຽກງານຂອງພວກເຂົາ? ຈົ່ງກັບໄປເຮັດວຽກຂອງພວກເຈົ້າ."⁵ພະອົງຍັງກ່າວອີກວ່າ, "ບັດນີ້ຄົນເຮັບເຣີມີຫລາຍໃນດິນແດນຂອງເຮົາ, ແລະພວກເຈົ້າກຳລັງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕ້ອງຢຸດວຽກ."

⁶ໃນມື້ດຽວກັນນັ້ນ, ຟາຣາໂອ ມີຄຳສັ່ງຕໍ່ຜູ້ຄຸມງານ, ແລະຫົວຫນ້າຄົນງານ. ພະອົງກ່າວວ່າ,⁷"ຕໍ່ໄປຈະບໍ່ຄືເກົ່າອີກ, ພວກເຈົ້າຢ່າໃຫ້ເຟືອງແກ່ພວກທາດສຳລັບໃຊ້ເຮັດດິນຈີ່. ຈົ່ງໃຫ້ພວກມັນໄປຫາເຟືອງເອງ.⁸ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍດີ, ເຈົ້າຕ້ອງກຳນົດໃຫ້ພວກມັນເຮັດດິນຈີ່ໃຫ້ໄດ້ຈຳນວນເທົ່າເດີມ. ຢ່າໃຫ້ຫລຸດລົງ, ເພາະພວກມັນຂີ້ຄ້ານ. ນີ້ເປັນເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກມັນພາກັນຮ້ອງຂໍ ແລະກ່າວວ່າ, 'ຂໍປ່ອຍໃຫ້ພວກເຮົາໄປ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ.'⁹ຈົ່ງໃຫ້ພວກມັນເຮັດວຽກຫນັກເພີ່ມຂຶ້ນ ເພື່ອວ່າພວກມັນຈະໄດ້ມົວແຕ່ເຮັດວຽກ ແລະບໍ່ໄດ້ສົນໃຈກັບຄຳເວົ້າຕົວະຍົວະນັ້ນ."

¹⁰ດັ່ງນັ້ນພວກຄຸມງານ ແລະພວກຫົວຫນ້າຄົນງານກໍອອກໄປບອກພວກທາດ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຟາຣາໂອໄດ້ສັ່ງ: 'ເຮົາຈະບໍ່ແຈກຈ່າຍເຟືອງໃຫ້ພວກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.¹¹ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປ ແລະຫາເຟືອງເອົາເອງບ່ອນໃດກໍໄດ້ທີ່ມັນມີ, ແຕ່ຕ້ອງເຮັດດິນຈີ່ໃຫ້ໄດ້ຈຳນວນເທົ່າເດີມ."

¹²ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງແຍກຍ້າຍກັນໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ ເພື່ອຊອກຫາເຟືອງ.¹³ພວກຄຸມວຽກຄອຍເລັ່ງລັດ ແລະເວົ້າວ່າ, "ເຮັດວຽກຂອງເຈົ້າໃຫ້ສຳເລັດ ເຫມືອນເມື່ອກ່ອນຕອນທີ່ໄດ້ເຟືອງຢູ່."¹⁴ແລ້ວຫົວຫນ້າຄົນງານຂອງຟາຣາໂອໄດ້ຂ້ຽນຕີຫົວຫນ້າຄຸມງານຂອງຊາວອິສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ຮັບຜິດຊອບວຽກນັ້ນ. ຫົວຫນ້າຄົນງານຖາມຕະຫລອດເວລາວ່າ, "ເປັນຫຍັງແຕ່ມື້ນີ້ ແລະ ວານນີ້ພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຮັດດີນຈີ່ໃຫ້ຄົບຕາມຈຳນວນທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້, ຕາມທີ່ພວກເຈົ້າເຄີຍເຮັດຄືດັ່ງຜ່ານມານັ້ນ?"

¹⁵ດັ່ງນັ້ນຫົວຫນ້າຄົນງານວຽກຊາວອິສະຣາເອນຈຶ່ງເຂົ້າເຝົ້າຟາຣາໂອ ແລະຮ້ອງຂໍຕໍ່ທ່ານ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງຊົງເຮັດຕໍ່ພວກທາດຂອງທ່ານແບບນີ້?¹⁶ພວກທາດຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບແຈກຈ່າຍເຟືອງອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ພວກຄຸມງານກັບສັ່ງພວກເຮົາວ່າ, 'ໃຫ້ເຮັດດິນຈີ່!' ບັດນີ້ພວກເຮົາ, ຜູ້ເປັນທາດຂອງທ່ານ, ເຖິງປານນັ້ນພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກຂ້ຽນຕີ, ທັງໆທີ່ພວກຄົນຂອງທ່ານເອງທີ່ເປັນຝ່າຍຜິດ."¹⁷ແຕ່ຟາຣາໂອກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າຄົນຂີ້ຄ້ານ! ເຈົ້າຄົນຂີ້ຄ້ານ! ພວກເຈົ້າຮ້ອງຂໍວ່າ, 'ປ່ອຍພວກເຮົາອອກໄປຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ.'¹⁸ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ຈົ່ງກັບໄປເຮັດວຽກ. ເຮົາຈະບໍ່ຈ່າຍເຟືອງໃຫ້, ແຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຮັດດິນຈີ່ໃຫ້ໄດ້ຕາມຈຳນວນເທົ່າເດີມ."

¹⁹ຫົວຫນ້າຄຸມງານຊາວອິສະຣາເອນເຫັນວ່າພວກຕົນກຳລັງເດືອດຮ້ອນ ເມື່ອພວກເຂົາຖືກສັ່ງວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງບໍ່ລົດຈຳນວນດິນຈີ່ໃນແຕ່ລະມື້ລົງ."²⁰ເມື່ອພວກເຂົາກັບມາຈາກການເຝົ້າຟາຣາໂອແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ພົບໂມເຊ ແລະອາໂຣນທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງນອກວັງ.²¹ພວກເຂົາເວົ້າກັບໂມເຊ ແລະອາໂຣນວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວພິຈາລະນາແລະລົງໂທດພວກທ່ານ, ເພາະພວກທ່ານເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນທີ່ກຽດຊັງໃນສາຍຕາຍຂອງຟາຣາໂອພ້ອມກັບເຫລົ່າຂ້າຣາຊະການ. ພວກທ່ານໄດ້ເອົາດາບໃສ່ມືຂອງພວກເຂົາເພື່ອທີ່ຈະຂ້າພວກເຮົາເສຍ."

²²ໂມເຊຈຶ່ງກັບໄປຫາພຣະຢາເວ ແລະກາບທູນວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອີຍ, ເຫດໃດພຣະອົງຊົງນຳຄວາມທຸກຮ້ອນມາເຖິງຄົນເຫລົ່ານີ້? ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາເພື່ອວຽກນີ້?²³ຕັ້ງແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄປເຂົ້າເຝົ້າຟາຣາໂອທູນ ໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຟາຣາໂອເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເດືອດຮ້ອນ, ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊ່ອຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນອິສະຣະເລີຍ."

6

¹ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ບັດນີ້ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນເຫດການຊຶ່ງເຮົາຈະກະທຳແກ່ຟາຣາໂອ. ເຈົ້າຈະເຫັນສິ່ງນີ້, ເພື່ອລາວຈະປ່ອຍປະຊາຊົນໄປ ເພາະມືອັນເຂັ້ມແຂງຂອງເຮົາ. ເພາະມືອັນເຂັ້ມແຂງຂອງເຮົາ, ຟາຣາໂອຈະຂັບໄລ່ປະຊາຊົນອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງລາວ."

²ພຣະເຈົ້າກ່າວກັບໂມເຊ ແລະບອກກັບລາວວ່າ, "ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.³ເຮົາໄດ້ປາກົດແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອີຊາກ ແລະແກ່ຢາໂຄບໃນຖານະພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຫຍິ່ງໃຫຍ່; ແຕ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກ ເຮົາໃນນາມພຣະຢາເວ,.⁴ເຮົາຍັງຕັ້ງພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ, ເພື່ອຈະຍົກແຜ່ນດິນການາອານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແຜ່ນດິນຊຶ່ງພວກເຂົາເຄີຍໄດ້ອາໄສໃນຖານະຄົນຕ່າງດ້າວ, ແຜ່ນດິນຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປມາ.⁵ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຄໍ້າຄວນຂອງຊາວອິສະຣາເອນຊຶ່ງເປັນທາດຂອງອີຢິບ, ແລະເຮົາຍັງຈົດຈຳພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາໄດ້.

⁶ສະນັ້ນ, ຈົ່ງໄປບອກກັບອິສະຣາເອນວ່າ, 'ເຮົາຄືພຣະຢາເວ. ເຮົາຈະປົດປ່ອຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກການເປັນທາດຂອງຊາວອີຢິບ, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະຊ່ວຍກອບກູ້ພວກເຈົ້າດ້ວຍການສຳແດງອຳນາດຂອງເຮົາ, ແລະດ້ວຍການພິພາກສາລົງໂທດຢ່າງຫນັກ.⁷ເຮົາຈະຮັບພວກເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກການເປັນທາດຂອງຊາວອີຢິບ.

⁸ເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປຍັງແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ປະຕິຍານໄວ້ວ່າຈະມອບໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອີຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ. ເຮົາຈະມອບແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າເປັນກຳມະສິດ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.'"⁹ເມື່ອໂມເຊບອກເລື່ອງນີ້ແກ່ຊາວອິສະຣາເອນ, ແຕ່ພວກເຂົາກັບບໍ່ຍອມຟັງລາວ ເພາະຄວາມທໍ້ຖອຍຂອງພວກເຂົາ ເນື່ອງຈາກການເປັນທາດຢ່າງຫ້ຽມໂຫດ.

¹⁰ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະຊົງບອກວ່າ,¹¹"ຈົ່ງໄປບອກຟາຣາໂອ, ກະສັດແຫ່ງອີຢິບໃຫ້ປ່ອຍຊາວອິສະຣາເອນອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງເສຍ."¹²ໂມເຊທູນກັບພຣະຢາເວວ່າ, "ແມ່ນແຕ່ຊາວອິສະຣາເອນຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວຟາຣາໂອຈະເຊື່ອຟັງຂ້ານ້ອຍຫລື, ໃນເມື່ອຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນເວົ້າບໍ່ເກັ່ງ?"¹³ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະ ແກ່ອາໂຣນ. ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາໃຫ້ແຈ້ງແກ່ຊາວອິສະຣາເອນ ແລະ ແກ່ຟາຣາໂອ, ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ, ໃຫ້ປ່ອຍຊາວອິສະຣາເອນໃຫ້ອອກຈາກແຜ່ນດີນອີຢິບ.

¹⁴ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຕົ້ນຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ: ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຣູເບັນ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍກົກຂອງອິສະຣາເອນ, ຮາໂນກ, ປານລູ, ເຮຊະໂຣນ, ແລະກາມີ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຢູ່ໃນຕະກຸນບັນພະບູລຸດຂອງຣູເບັນ.¹⁵ບັນດາລູກຊາຍຂອງຊີເມໂອນຄືເຢມູເອນ, ຢາມິນ, ໂອຮາດ, ຢາກິນ, ໂຊຮາ, ແລະຊາອູນ—ຊຶ່ງແມ່ເປັນຍີງຊາວການາອານ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຢູ່ໃນຕະກຸນບັນພະບຸຣຸດຂອງຊີເມໂອນ.

¹⁶ຕໍ່ໄປນີ້ຄືລາຍຊື່ບັນດາລູກຊາຍຂອງເລວີ, ຕາມລຳດັບວົງຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ. ຄື ເກໂຊນ, ໂກຮາດ, ແລະເມຣາຣີ. ເລວີມີຊີວິດຢູ່ຈົນອາຍຸໄດ້ 137 ປີ.¹⁷ລູກຊາຍຂອງເກໂຊນຄື ລິບນີ ແລະຊີເມອີ.¹⁸ລູກຊາຍຂອງໂກຮາດຄື ອຳຣາມ, ອີດຊະຣາ, ເຮັບໂຣນ, ແລະອຸດຊີເອນ. ໂກຮາດມີຊີວິດຢູ່ຈົນອາຍຸໄດ້ 133 ປີ.¹⁹ບັນດາລູກຊາຍຂອງເມຣາຣີ ຄື ມາລີ ແລະມູຊີ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ກາຍມາເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງເລວີ, ຕາມລຳດັບພົງພັນຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ອຳຣາມໄດ້ແຕ່ງງານກັບໂຢເກເບັດ, ຜູ້ເປັນນ້ອງສາວຂອງພໍ່ຂອງຕົນ. ນາງໄດ້ເກີດລູກຊາຍໃຫ້ລາວຊື່ ອາໂຣນ ແລະໂມເຊ. ອຳຣາມມີອາຍຸ 137 ປີ ແລະກໍສິ້ນຊີວິດ.²¹ບັນດາລູກຊາຍຂອງອີຊະຮາ ຄື ໂກຣາ, ເນເຟັກ, ແລະຊີກຣີ.²²ບັນດາລູກຊາຍຂອງອຸດຊີເອນ ຄື ມີຊາເອນ, ເອນຊາຟັນ, ແລະສິທະຣີ.

²³ອາໂຣນໄດ້ແຕ່ງງານກັບເອລີຊາບາ, ລູກສາວຂອງອຳມີນາດາບ, ນ້ອງສາວຂອງນາໂຊນ. ນາງໄດ້ເກີດລູກຊາຍໃຫ້ກັບລາວຊື່ ນາດາບ, ອາບີຮູ, ເອເລອາຊາ ແລະອີທາມາ.²⁴ບັນດາລູກຊາຍຂອງໂກຣາ ຄື ອັດສີ, ເອນການາ, ແລະອາບີນາສັບ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຢູ່ໃນຕະກຸນບັນພະບຸຣຸດຂອງໂກຣາ.²⁵ເອເລອາສາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນແຕ່ງງານກັບລູກສາວຄົນຫນຶ່ງຂອງປູຕີເອນ. ນາງເກີດລູກຊາຍໃຫ້ລາວຊື່ ຟີເນຮາດ. ທີ່ກ່າວມາແລ້ວນັ້ນ ລ້ວນເປັນຕົ້ນຕະກຸນເລວີຕາມລຳດັບພົງພັນຂອງພວກເຂົາ.

²⁶ແມ່ນອາໂຣນ ແລະ ໂມເຊນີ້ເອງ ທີ່ພຣະຢາເວບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງນຳຊາວອິສະຣາເອນອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ, ຕາມຫມວດຕາມກອງເຂົາ."²⁷ອາໂຣນ ແລະໂມເຊກ່າວແກ່ຟາຣາໂອ, ກະສັດຂອງຊາວອີຢິບ, ເພື່ອຂໍອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົານຳຊາວອິສະຣາເອນອອກໄປຈາກອີຢິບ. ທັງສອງຄົນນີ້ຄືໂມເຊແລະອາໂຣນຄົນນີ້ແຫລະ.

²⁸ເມື່ອພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ,²⁹ພຣະອົງກ່າວແກ່ວ່າ, "ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ. ຈົ່ງໄປບອກຟາຣາໂອ, ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ, ທຸກສິ່ງຕາມທີ່ເຮົາຈະບອກເຈົ້າ."³⁰ແຕ່ໂມເຊທູນແກ່ພຣະຢາເວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນເວົ້າບໍ່ເກັ່ງ, ເຫດໃດຟາຣາໂອຈຶ່ງຕ້ອງເຊື່ອຟັງຂ້ານ້ອຍ?"

7

¹ພຣະຢາເວບອກໂມເຊວ່າ, "ເບີ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າເປັນ ເຫມືອນພະເຈົ້າຕໍ່ຟາຣາໂອ. ອາໂຣນອ້າຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນຜູ້ປະກາດພຣະຄັມຂອງເຈົ້າ.²ເຈົ້າຈະຕ້ອງເວົ້າທຸກສີ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງເຈົ້າໃຫ້ເວົ້າ. ແລ້ວອາໂຣນອ້າຍຂອງເຈົ້າຈະບອກແກ່ຟາຣາໂອວ່າໃຫ້ປ່ອຍປະຊາຊົນອິສະຣາເອນອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງລາວ.

³ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຟາຣາໂອໃຈແຂງ, ແລະເຮົາຈະສຳແດງບັນດາຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງເຮົາ, ທັງການອັດສະຈັນຫລາຍຢ່າງ, ໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ.⁴ແຕ່ຟາຣາໂອກໍຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງເຈົ້າ, ເພື່ອເຮົາຈະຢຽດມືຂອງເຮົາເຫນືອອີຢິບ ແລະພາພົນໂຍທາຂອງເຮົາ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະບັນດາພົງພັນອິສະຣາເອນ, ອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບດ້ວຍການລົງໂທດຢ່າງຫນັກ.⁵ຊາວອີຢິບຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ເມື່ອເຮົາໄດ້ຢຽດມືຂຶ້ນເຫນືອອີຢິບ ແລະພາຊົນຊາດອິສະຣາເອນອອກຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາ."

⁶ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນຈຶ່ງເຮັດຕາມນັ້ນ; ຄືພວກເຂົາໄດ້ເຮັດດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວສັ່ງພວກເຂົານັ້ນ.⁷ໂມເຊມີອາຍຸແປດສິບປີ, ແລະ ອາໂຣນມີອາຍຸແປດສິບສາມປີ ເມື່ອເຂົາທັງສອງເຂົ້າໄປທູນຟາຣາໂອນັ້ນ.

⁸ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະອາໂຣນ,⁹"ເມື່ອຟາຣາໂອສັ່ງເຈົ້າວ່າ, 'ຈົ່ງສຳແດງການອັດສະຈັນເບິ່ງແມ,' ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງບອກອາໂຣນວ່າ, 'ເອົາໄມ້ຄ້ອນເທົ້າໄປນຳ ແລະໂຍນມັນລົງຕໍ່ຫນ້າຟາຣາໂອ, ແລ້ວໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຈະໄດ້ກາຍເປັນງູ.'"¹⁰ແລ້ວໂມເຊ ແລະອາໂຣນຈຶ່ງເຂົ້າເຝົ້າຟາຣາໂອ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວສັ່ງໄວ້ນັ້ນ. ອາໂຣນໂຍນໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງລາວລົງຕໍ່ຫນ້າຟາຣາໂອ ແລະ ບັນດາຂ້າຣາຊະການຂອງເຂົາ, ແລະ ໄມ້ຄ້ອນເທົ້ານັ້ນກາຍເປັນງູ.

¹¹ຝ່າຍຟາຣາໂອຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ເອີ້ນນັກປຣາດຂອງພະອົງ ແລະ ຫມໍຜີມາເຊັ່ນກັນ. ພວກເຂົາກໍສາມາດເຮັດສິ່ງອັດສະຈັນຄືນຄືກັນດ້ວຍມາຍາກົນຂອງພວກເຂົາ.¹²ພວກເຂົາຕ່າງຄົນຕ່າງກໍໂຍນໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງຕົນລົງ, ແລະໄມ້ຄ້ອນເທົ້າທັງຫລາຍກໍກາຍເປັນງູ. ແຕ່ໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງອາໂຣນໄດ້ກຶນກິນງູຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດເສຍ.¹³ແຕ່ຟາຣາໂອຍັງຄົງມີໃຈແຂງຢູ່, ແລະພະອົງບໍ່ຍອມຟັງ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ລ່ວງຫນ້າແລ້ວ.

¹⁴ພຣະຢາເວບອກແກ່ໂມເຊວ່າ, "ໃຈຂອງຟາຣາໂອແຂງ, ແລະລາວຍັງຄົງປະຕິເສດທີ່ຈະປ່ອຍປະຊາຊົນໄປ.¹⁵ເຈົ້າຈົ່ງໄປຫາຟາຣາໂອໃນຕອນເຊົ້າໃນຂະນະທີ່ລາວໄປຍັງແມ່ນໍ້າ. ຈົ່ງລໍຖ້າລາວຢູ່ແຄມແມ່ນໍ້າເພື່ອພົບກັບລາວ, ແລະ ເອົາໄມ້ຄ້ອນເທົ້າທີ່ກາຍເປັນງູໄດ້ນັ້ນໄປນຳ.

¹⁶ແລ້ວກ່າວແກ່ລາວວ່າ, 'ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາອອກໄປເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ນະມັດນະການ ເຮົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ຈົນບັດນີ້ເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງເຮົາແຕ່ຢ່າງໃດເລີຍ."¹⁷ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ດ້ວຍເຫດການຕໍ່ໄປນີ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າເຮົາເປັນພຣະຢາເວ. ເຮົາຈະຟາດນໍ້າໃນແມ່ນໍ້ານີເລດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນເທົ້າໃນມືຂອງເຮົາ, ແລະແມ່ນໍ້ານັ້ນຈະກາຍເປັນເລືອດ.¹⁸ປາທີ່ອາໃສໃນແມ່ນັ້ນຈະຕາຍ, ແລະແມ່ນໍ້າຈະເນົ່າເຫມັນ. ຊາວອີຢິບຈະບໍ່ສາມາດດື່ມນໍ້າຈາກແມ່ນໍ້າໄດ້.'"

¹⁹ແລ້ວພຣະຢາເວສັ່ງໂມເຊວ່າ, "ເຈົ້າຈົ່ງບອກອາໂຣນວ່າ, 'ໃຫ້ເອົາໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະຍື່ນມືອອກໄປເຫນືອນໍ້າທັງຫລາຍແຫ່ງອີຢິບ, ແລະເຫນືອແມ່ນໍ້າທັງຫລາຍ, ເຫນືອອາຍນໍ້າທັງຫລາຍ, ເຫນືອສະລອຍນໍ້າທັງຫລາຍ, ແລະຫນອງທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອວ່ານໍ້າຂອງພວກເຂົາຈະກາຍເປັນເລືອດ. ຈົ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອວ່າເລືອດຈະເຕັມໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ, ແມ່ນແຕ່ຖັງນໍ້າທີ່ພາຊະນະທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ ແລະ ພາຊະນະຫີນ.'"

²⁰ໂມເຊກັບອາໂຣນຈຶ່ງເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ. ອາໂຣນຈຶ່ງຍົກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂຶ້ນ ແລະຟາດລົງໃນນໍ້າໃນແມ່ນໍ້າ, ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງຟາຣາໂອ ແລະຂ້າຣາຊະການຂອງເຂົາ. ນໍ້າທັງ ຫມົດໃນແມ່ນໍ້າຈຶ່ງກາຍເປັນເລືອດ.²¹ປາໃນແມ່ນໍ້າຕາຍ, ແລະແມ່ນໍ້າເລີ່ມສົ່ງກິ່ນເຫມັນ. ຊາວອີຢິບບໍ່ອາດດື່ມນໍ້າຈາກແມ່ນໍ້າໄດ້, ແລະມີແຕ່ເລືອດຢູ່ເຕັມທົ່ວທຸກແຫ່ງໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ.²²ແຕ່ພວກນັກມາຍາກົນຂອງຊາວເອຢິບກໍເຮັດໄດ້ເຫມືອນກັນດ້ວຍມາຍາກົນຂອງພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນໃຈຂອງຟາຣາໂອຈຶ່ງຍັງຄົງແຂງກະດ້າງ, ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ, ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວກ່າວໄວ້ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນນັ້ນ.

²³ແລ້ວຟາຣາໂອກໍສະເດັດກັບເມືອ ແລະເຂົ້າໄປໃນວັງຂອງພະອົງ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ສົນໃຈແມ້ໃນເຫດການຄັ້ງນີ້.²⁴ຊາວອີຢິບທັງຫມົດກໍພາກັນຂຸດຂຸມຕາມແຄມແມ່ນໍ້າ ເພື່ອຈະໄດ້ນໍ້າດື່ມ, ແຕ່ພວກເຂົາດື່ມນໍ້າຈາກແມ່ນໍ້ານັ້ນບໍ່ໄດ້.²⁵ເຈັດວັນຜ່ານໄປຫລັງຈາກທີ່ພຣະຢາເວຊົງບັນດານໃຫ້ນໍ້າກາຍເປັນເລືອດແລ້ວ.

8

¹ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງໄປຫາຟາຣາໂອແລະບອກລາວວ່າ,'ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: "ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ນະມັດສະການເຮົາ.²ຖ້າເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະປ່ອຍພວກເຂົາໄປ, ເຮົາຈະສົ່ງຝູງກົບຂຶ້ນມາເຮັດໃຫ້ເດືອດຮ້ອນທົ່ວດິນແດນຂອງເຈົ້າ.³ແມ່ນໍ້າຈະເຕັມໄປດ້ວຍຝູງກົບ. ພວກມັນຈະຂຶ້ນມາ ແລະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ, ໃນຫ້ອງນອນຂອງເຈົ້າ, ແລະຕຽງນອນຂອງເຈົ້າ. ພວກມັນຈະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງເຫລົ່າຂ້າຣາຊະການຂອງເຈົ້າ. ພວກມັນຈະຢູ່ຕາມຕົນໂຕປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ, ເຂົ້າໃນເຕົາອົບຂອງເຈົ້າ, ແລະເຂົ້າໄປໃນຊາມປະສົມແປ້ງຂອງເຈົ້າ.⁴ຝູງກົບຈະຮຸກຮານເຈົ້າ, ປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ.'""

⁵ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເຈົ້າຈົ່ງບອກອາໂຣນ, 'ຈົ່ງຍົກມືຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ ແລະ ຈົ່ງຍົກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າເຫນືອແມ່ນໍ້າທັງຫລາຍ, ຫ້ວຍຮ່ອງທັງຫລາຍ, ແລະສະນໍ້າທັງຫລາຍ, ແລະຈະມີຝູງກົບທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ.'"⁶ອາໂຣນຈຶ່ງຍື່ນມືອອກເຫນືອນໍ້າທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນອີຢິບ, ແລະຝູງກົບກໍຂຶ້ນມາທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ.⁷ແຕ່ພວກນັກມາຍາກົນກໍໃຊ້ເວດມົນຂອງຕົນເຊັ່ນດຽວກັນ: ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຝູງກົບຂຶ້ນມາເຕັມທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບຄືກັນ.

⁸ແລ້ວຟາຣາໂອຈຶ່ງເອີ້ນໂມເຊ ແລະອາໂຣນມາຫາ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງອະທິຖານເຖິງພຣະຢາເວເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ເອົາຝູງກົບອອກໄປຈາກເຮົາເສຍ ແລະປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ແລ້ວເຮົາຈະປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າອອກໄປ, ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະອົງ."⁹ໂມເຊກ່າວແກ່ຟາຣາໂອວ່າ, "ພະອົງມີສິດທິພິເສດທີ່ຈະບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ ເມື່ອໃດຈະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອະທິຖານເພື່ອພະອົງ, ຂ້າຣາຊະການຂອງທ່ານ, ແລະປະຊາຊົນຂອງທ່ານ, ເພື່ອທີ່ຈະຂັບໄລ່ຝູງກົບໄປຈາກພະອົງ ເຮືອນທັງຫລາຍຂອງພະອົງ ແລະ ເຫລືອຝູງກົບທີ່ຢູ່ແຕ່ໃນແມ່ນໍ້າເທົ່ານັ້ນ."

¹⁰ຟາຣາໂອກ່າວວ່າ, "ມື້ອື່ນ." ໂມເຊທູນຕອບວ່າ, "ຈະເປັນໄປຕາມທີ່ພະອົງກ່າວມານັ້ນ, ເພື່ອພະອົງຈະໄດ້ຮູ້ວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດ ເຫມືອນພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.¹¹ຝູງກົບຈະໄປຈາກພະອົງ, ຈາກເຮືອນຂອງພະອົງ, ຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງ, ແລະປະຊາຊົນຂອງພະອົງ. ກົບຈະຢູ່ແຕ່ໃນແມ່ນໍ້າເທົ່ານັ້ນ."¹²ໂມເຊ ແລະອາໂຣນຈຶ່ງກັບອອກມາຈາກການເຝົ້າຟາຣາໂອ. ແລ້ວໂມເຊຮ້ອງຂໍຕໍ່ພຣະຢາເວກ່ຽວກັບຝູງກົບ ທີ່ພຣະອົງນຳມາເພື່ອລົບກວນຟາຣາໂອ.

¹³ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ໂມເຊທູນຂໍ: ຝູງກົບຈຶ່ງຕາຍຊະຊາຍຕາມບ້ານເຮືອນ, ລານເມືອງ, ແລະທົ່ງນາ.¹⁴ປະຊາຊົນຈຶ່ງເອົາຊາກກົບມາສຸມເປັນກອງໆ, ແລະແຜ່ນດິນກໍສົ່ງກິ່ນເຫມັນໄປທົ່ວ.¹⁵ແຕ່ເມື່ອຟາຣາໂອເຫັນວ່າຄວາມທຸກຮ້ອນບັນເທົາລົງແລ້ວ, ພະອົງກໍກັບມີໃຈແຂງກະດ້າງບໍ່ຍອມຮັບຟັງໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນອີກ, ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າພະະອົງຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ.

¹⁶ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງບອກອາໂຣນວ່າ, 'ຈົ່ງຍື່ນໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງເຈົ້າອອກ ແລະຕີຝຸ່ນເທິງຫນ້າດິນ, ແລ້ວຝຸ່ນເຫລົ່ານັ້ນຈະກາຍເປັນຮີ້ນທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ.'"¹⁷ພວກເຂົາກໍເຮັດຕາມເຊັ່ນນັ້ນ: ອາໂຣນຍື່ນມືທີ່ຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າອອກ. ແລ້ວລາວກໍໄດ້ຕີຝຸ່ນເທິງຫນ້າດິນ. ຝູງຮີ້ນຂຶ້ນມາຕອມຄົນ ແລະສັດ. ຝຸ່ນທັງຫມົດເທິງຫນ້າດິນກໍກາຍເປັນຝູງຮີ້ນທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ.

¹⁸ພວກນັກມາຍາກົນພະຍາຍາມຈະໃຊ້ເວດມົນຂອງຕົນ ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຮີ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍເຮັດບໍ່ໄດ້. ຝູງຮີ້ນຕ່າງມາຕອມທັງຄົນ ແລະສັດ.¹⁹ນັກມາຍາກົນຈຶ່ງທູນແກ່ຟາຣາໂອວ່າ, "ນີ່ເປັນຜົນຈາກນີ້ວພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ." ແຕ່ໃຈຂອງຟາຣາໂອກັບແຂງກະດ້າງ, ພະອົງປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງພວກເຂົາອີກ. ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າຟາຣາໂອຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.

²⁰ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເຈົ້າຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດ ແລະ ໄປຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຟາຣາໂອຕອນທີ່ລາວໄປທີ່ແມ່ນໍ້າ. ບອກກັບລາວວ່າ, 'ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້: ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປເພື່ອພວກເຂົາຈະນະມັດສະການເຮົາ.²¹ແຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປ ເຮົາຈະສົ່ງຝູງແມງວັນມາຕອມຕົນໂຕເຈົ້າ, ຂ້າຣາຊະການຂອງເຈົ້າ, ແລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ, ແລະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮືອນທັງຫລາຍຂອງຊາວອີຢິບຈະເຕັມໄປດ້ວຍແມງວັນ, ແລະແມ່ນແຕ່ພື້ນດິນບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າຢືນກໍຈະເຕັມໄປແມງວັນ.

²²ແຕ່ໃນວັນນັ້ນເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ດິນແດນໂກເຊັນແຕກຕ່າງໄປຈາກເດີມ, ຄືດິນແດນທີ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາອາໄສຢູ່, ຝູງແມງວັນຈະບໍ່ມີຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ. ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າເຮົາຄືພຣະຢາເວ ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນນີ້.²³ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຂອງເຮົາ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ. ນີ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງເຮົາ ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນມື້ອື່ນ.'""²⁴ພຣະຢາເວເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ແລະຝູງແມງວັນຈຳນວນມະຫາສານເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຟາຣາໂອ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຂ້າຣາຊະການທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ. ທົ່ວທັງແຜ່ນດິນອີຢິບ, ທັງແຜ່ນດິນໄດ້ຖືກທຳລາຍ ເພາະຝູງແມງວັນນັ້ນ.

²⁵ຟາຣາໂອຈຶ່ງເອີ້ນໃຫ້ໂມເຊ ແລະອາໂຣນມາເຂົ້າເຝົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໃນດິນແດນຂອງເຮົາ."²⁶ໂມເຊຕອບວ່າ, "ບໍ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບຂ້ານ້ອຍທີ່ຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ເພາະເຄື່ອງບູຊາທີ່ຂ້ານ້ອຍຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ລັງກຽດຂອງຊາວອີຢິບ. ຫາກພວກຂ້ານ້ອຍຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຊຶ່ງເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດ ໃນສາຍຕາຂອງຊາວອີຢິບ, ຈະບໍ່ຖືກພວກເຂົາເອົາກ້ອນຫີນຄວ່າງພວກຂ້ານ້ອຍຫລື?²⁷ຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍຈຳເປັນຕ້ອງເດີນທາງສາມມື້ ເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເພື່ອຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງພວກຂ້ານ້ອຍນັ້ນ."

²⁸ຟາຣາໂອກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າໄປ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ແຕ່ວ່າພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງບໍ່ໄປໄກຫລາຍ. ຈົ່ງອະທິຖານໃຫ້ເຮົາດ້ວຍ."²⁹ແລ້ວໂມເຊທູນວ່າ, "ທັນທີທີ່ຂ້ານ້ອຍຈາກໄປ ຂ້ານ້ອຍຈະອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ ຂໍໃຫ້ຝູງແມງວັນອອກໄປຈາກພະອົງ, ຟາຣາໂອ, ແລະຂ້າຣາຊະການ ແລະປະຊາຊົນຂອງທ່ານພາຍໃນມື້ອື່ນ. ແຕ່ຂໍພະອົງຢ່າໄດ້ກັບຄຳທີ່ຈະປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ໄປຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວອີກ."

³⁰ແລ້ວໂມເຊຈຶ່ງລາຈາກຟາຣາໂອ ແລະອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ.³¹ພຣະຢາເວເຮັດຕາມທີ່ໂມເຊທູນຂໍ: ພຣະອົງໄດ້ເອົາຝູງແມງວັນອອກໄປຈາກຟາຣໂອ, ຂ້າຣາຊະການ, ແລະປະຊາຊົນຂອງພະອົງ. ບໍ່ເຫລືອແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວ.³²ແຕ່ເທື່ອນີ້ຟາຣາໂອ ກໍມີໃຈແຂງກະດ້າງຄືເກົ່າ, ແລະບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນໄປ.

9

¹ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງໄປຫາຟາຣາໂອ ແລະບອກລາວວ່າ, 'ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: "ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ນະມັດສະການເຮົາ."²ແຕ່ຫາກເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະປ່ອຍພວກເຂົາໄປ, ຖ້າເຈົ້າຍັງດຶງພວກເຂົາໄວ້,³ແລ້ວພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວຈະຢູ່ເຫນືອຝູງສັດຂອງເຈົ້າໃນທົ່ງນາ ແລະເຮັດໃຫ້ຝູງມ້າ, ຝູງລໍ, ຝູງອຸດ, ຝູງງົວ, ຝູງແກະ, ແລະຝູງແບ້, ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດໂຣກລະບາດທີ່ເປັນຕາຢ້ານຫລາຍ.⁴ພຣະຢາເວຈະເຮັດຕໍ່ຝູງສັດຂອງຊາວອິສະຣາເອນແລະຂອງຊາວອີຢິບແຕກຕ່າງກັນ: ສັດຂອງຊາວອິສະຣາເອນຈະບໍ່ຕາຍເລີຍ.

⁵ພຣະຢາເວຫມົດກຳນົດເວລາ; ພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ໃນມື້ອື່ນເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ໃນແຜ່ນດິນ.""⁶ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ໃນມື້ຕໍ່ມາ: ຝູງສັດຂອງຊາວອີຢິບພາກັນລົ້ມຕາຍຫມົດ. ສ່ວນຝູງສັດຂອງຊາວອິສະຣາເອນບໍ່ຕາຍ, ແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວ.⁷ຟາຣາໂອໄດ້ກວດສອບເບິ່ງ, ແລະ, ເບິ່ງແມ, ວ່າສັດຂອງຊາວອິສະຣາເອນບໍ່ຕາຍແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວ. ໃຈຂອງຟາຣາໂອຍັງແຂງກະດ້າງຄືເກົ່າ, ສະນັ້ນພະອົງຈຶ່ງບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄປ.

⁸ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ, "ຈົ່ງກຳຂີ້ເຖົ່າຈາກເຕົາຂຶ້ນມາໃຫ້ເຕັມກຳມື. ເຈົ້າ, ໂມເຊ, ຕ້ອງຫວ່ານຂີ້ເຖົ່ານັ້ນຂຶ້ນໄປໃນອາກາດ ໃນຂະນະທີ່ຟາຣາໂອກຳລັງເຝົ້າເບິ່ງຢູ່.⁹ຂີ້ເຖົ່ານັ້ນຈະກາຍເປັນຝຸ່ນລະອອງຈະປົກຄຸມໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ. ພວກເຂົາຈະເກີດຕຸ່ມຝີ ແລະເຈັບປວດຕາມຕົນໂຕ ຕະຫລອດທັງຄົນ ແລະສັດທັງຫມົດໃນອີຢິບ."¹⁰ດັ່ງນັ້ນໂມເຊ ແລະອາໂຣນຈຶ່ງນໍາຂີ້ເຖົ່າຈາກເຕົາໄຟໄປນຳ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ ຫນ້າຂອງຟາຣາໂອ. ແລ້ວໂມເຊກໍໄດ້ຫວ່ານຂີ້ເຖົ່າຂຶ້ນໄປໃນອາກາດ. ຂີ້ເຖົ່ານັ້ນເຮັດໃຫ້ເກີດຕຸ່ມຝີ ແລະ ເຈັບປວດແຕກລາມທົ່ວໂຕທັງຄົນ ແລະ ສັດ.

¹¹ບັນດານັກມາຍາກົນຕ່າງກໍບໍ່ອາດຕໍ່ຕ້ານໂມເຊໄດ້ເພາະຝີ, ເພາະຝີກໍໄດ້ຂຶ້ນທີ່ຕົວພວກເຂົາ ແລະ ຄືຊາວເອຢິບທັງຫລາຍດ້ວຍ.¹²ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຟາຣາໂອແຂງກະດ້າງຢູ່, ດັ່ງນັ້ນຟາໂຣຈຶ່ງບໍ່ຍອມຟັງໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ. ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊໄວ້ວ່າຟາຣາໂອຈະເຮັດຢ່າງນັ້ນ.

¹³ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ, ໄປຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຟາຣາໂອ, ແລະບອກລາວວ່າ, 'ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຮີ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: "ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ນະມັດສະການເຮົາ.¹⁴ຍ້ອນວ່າເທື່ອນີ້ເຮົາຈະສົ່ງທັງຫມົດພັຍພິບັດມາເຫນືອເຈົ້າທັງເຈົ້າເອງ, ເຫນືອຂ້າຣາຊະການຂອງເຈົ້າ ແລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ. ເຮົາຈະເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າທົ່ວແຜ່ນດີນໂລກນີ້ບໍ່ມີຜູ້ໃດສະເຫມີເຫືມອນເຮົາ.

¹⁵ບັດນີ້ ເຮົາສາມາດຢຽດມືອອກ ແລະໂຈມຕີເຈົ້າ ແລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າດ້ວຍເຊື້ອໂຣກ, ແລະເຮົາຈະກວາດລ້າງເຈົ້າຈາກແຜ່ນດິນໄດ້.¹⁶ແຕ່ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາຈຶ່ງຍັງອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່: ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ສຳແດງຣິດອຳນາດຂອງເຮົາແກ່ເຈົ້າ, ເພື່ອວ່ານາມຂອງເຮົາຈະຊ່າລືໄປທົ່ວໂລກ.¹⁷ເຈົ້າຍັງຖືສິດຕໍ່ສູ້ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ໂດຍບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາພວກເຂົາໄປ.

¹⁸ຈົ່ງຟັງ! ໃນມື້ອື່ນເວລາດຽວກັນນີ້ ເຮົາຈະສົ່ງພາຍຸຫມາກເຫັບຕົກມາຢ່າງຮຸນແຮງ, ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນໃນອີຢິບ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ມັນເລີ່ມຕົ້ນຈົນເຖິງດຽວນີ້.¹⁹ບັດນີ້, ຈົ່ງສົ່ງຄົນ ແລະຕ້ອນຝູງສັດ ແລະນຳທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີໃນທົ່ງນາເຂົ້າໃນບ່ອນປອດພັຍ. ເພາະຄົນທຸກຄົນແລະສັດທຸກໂຕທີ່ຍັງບໍ່ເຂົ້າມາໃນເຮືອນ—ຈະຖືກຫມາກເຫັບຕົກໃສ່ພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະຕາຍ.""

²⁰ຈາກນັ້ນບັນດາຂ້າຣາຊະການຂອງຟາຣາໂອ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວກໍຮີບນຳຂ້າທາດ ແລະ ຝູງສັດເຂົ້າມາຢູ່ໃນເຮືອນ.²¹ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ສົນໃຈຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ ກໍປ່ອຍຂ້າທາດທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຝູງສັດໄວ້ໃນທົ່ງນາ.

²²ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຢຽດມືຂອງເຈົ້າຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ ເພີ່ອວ່າຈະມີຫມາກເຫັບຕົກທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ, ເທິງຄົນ, ເທິງສັດທັງຫລາຍ, ແລະເທິງພືດພັນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນທົງນາທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ."²³ໂມເຊຈຶ່ງຍົກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂຶ້ນສູ່ຟ້າ, ແລະພຣະຢາເວສົ່ງຟ້າຜ່າ, ສົ່ງຫມາກເຫັບ, ແລະສົ່ງຟ້າແມບມາຍັງແຜ່ນດິນ. ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຝົນຫມາກເຫັບຕົກລົງໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ.²⁴ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຫມາກເຫັບ ແລະ ມີຟ້າແມບປົນກັບຫມາກເຫັບຢ່າງຮຸນແຮງ, ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນໃນແຜ່ນດິນອີຢິບນັບຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມເປັນປະເທດຊາດມາ.

²⁵ທົ່ວທັງແຜ່ນດິນອີຢິບ, ຫມາກເຫັບໄດ້ຕົກມາທຳລາຍທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງນາ, ທັງຄົນ ແລະສັດທັງຫລາຍ. ມັນຕົກມາຖືກພືດພັນທັງຫມົດໃນທົ່ງນາ ແລະຫັກຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນ.²⁶ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ແຜ່ນດິນໂກເຊັນ, ບ່ອນທີ່ຊາວອິສະຣາເອນອາໄສຢູ່, ບໍ່ມີຫມາກເຫັບຕົກໃສ່ເລຍ.

²⁷ແລ້ວຟາຣາໂອຈຶ່ງສົ່ງຄົນໄປເອີ້ນໃຫ້ໂມເຊ ແລະອາໂຣນເຂົ້າເຝົ້າ, ພະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ໃນຄາວນີ້ເຮົາໄດ້ເຮັດບາບ. ພຣະຢາເວເປັນຝ່າຍຖືກ, ແລະເຮົາ ແລະປະຊາຊົນຂອງເຮົາເປັນຝ່າຍຜິດ.²⁸ຈົ່ງອ້ອນວອນພຣະຢາເວ, ເພາະຟ້າຜ່າທີ່ຮຸນແຮງ ແລະຫມາກເຫັບທີ່ຫລາຍເກີນໄປ, ແລ້ວເຮົາຈະປ່ອຍພວກເຈົ້າໄປ, ແລະພວກເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງຢູ່ອີກຕໍ່ໄປ."

²⁹ໂມເຊທູນກັບຟາຣາໂອວ່າ, "ທັນທີທີ່ຂ້ານ້ອຍອອກຈາກເມືອງໄປແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຍົກມືຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລ້ວຟ້າຮ້ອງຈະງຽບ, ແລະຈະບໍ່ມີຫມາກເຫັບຕົກອີກ. ເພື່ອວ່າພະອົງຈະໄດ້ຮູ້ວ່າໂລກນີ້ເປັນຂອງພຣະຢາເວ.³⁰ແຕ່ຝ່າຍທ່ານກັບຂ້າຣາຊະການນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍກໍຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ທ່ານຍັງຄົງບໍ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ພຣະຢາເວ."

³¹ບັດນີ້ຕົ້ນປ່ານ ແລະເຂົ້າບາເລກໍຖືກທຳລາຍແລ້ວ, ເພາະເຂົ້າບາເລຊູຮວງແລ້ວ, ແລະຕົ້ນປ່ານກໍ່ກຳລັງອອກດອກ.³²ແຕ່ເຂົ້າບາເລ ແລະເຂົ້າປ່ານບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍຫມົດ ເພາະພວກມັນເປັນພືດຮຸ້ນຫລັງ.³³ເມື່ອໂມເຊຈາກຟາຣາໂອ ແລະອອກໄປນອກເມືອງ, ລາວໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນຟ້າຕໍ່ພຣະຢາເວ; ຟ້າຮ້ອງ ແລະຫມາກເຫັບກໍຢຸດ, ແລະບໍ່ມີຝົນຕົກລົງມາອີກ.

³⁴ເມື່ອຟາຣາໂອເຫັນວ່າຝົນ, ຫມາກເຫັບ, ແລະຟ້າຮ້ອງສະຫງົບລົງແລ້ວ, ພະອົງກໍເຮັດບາບອີກ ແລະເຮັດໃຈຂອງພະອົງແຂງກະດ້າງ, ລວມທັງຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງດ້ວຍ.³⁵ໃຈຂອງຟາຣາໂອແຂງກະດ້າງ, ດັ່ງນັ້ນພະອົງຈຶ່ງບໍ່ຍອມໃຫ້ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄປ. ນີ້ຄືສີ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ກັບໂມເຊເຖິງສິ່ງທີ່ຟາຣາໂອຈະເຮັດ.

10

¹ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງໄປຫາຟາຣາໂອ, ເພາະເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງລາວ ແລະໃຈຂອງບັນດາຂ້າຣາຊະການຂອງລາວແຂງກະດ້າງ. ເຮົາໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອສະແດງຫມາຍສຳຄັນ ເຫລົ່ານີ້ແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງເຮົາທ່າມກາງພວກເຂົາ.²ເຮົາໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງນີ້ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ເລົ່າແກ່ລູກ ແລະ ຫລານເຖິງສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດ, ເຖິງວິທີທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ຊາວອີຢິບຢ່າງຮຸນແຮງ, ແລະວິທີທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດຫມາຍສຳຄັນຕ່າງໆ ແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງເຮົາທ່າມກາງພວກເຂົາ. ດ້ວຍວິທີນີ້ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ."

³ດັ່ງນັ້ນໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນຈຶ່ງເຂົ້າເຝົ້າຟາຣາໂອ ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ, "ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ເຈົ້າຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຖ່ອມຕົວຕໍ່ເຮົາອີກດົນປານໃດ? ຈົ່ງປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປເພື່ອນະມັດສະການເຮົາ.⁴ແຕ່ຖ້າເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະປ່ອຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄປ, ຈົ່ງຟັງ, ໃນມື້ອື່ນເຮົາຈະທຳໃຫ້ຝູງຕັກແຕນເຂົ້າມາໃນດິນແດນຂອງເຈົ້າ.

⁵ພວກມັນຈະປົກຄຸມພື້ນດິນເຕັມໄປຫມົດ ຈົນບໍ່ມີໃຜສາມາດເຫັນພື້ນດິນ. ພວກມັນຈະກິນສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຫລືອຈາກຫມາກເຫັບທຳລາຍ. ພວກມັນຈະກິນຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນ ຊຶ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ກິນໃນທົ່ງນາດ້ວຍ.⁶ພວກມັນຈະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ, ຂອງຂ້າຣາຊະການທຸກຄົນຂອງເຈົ້າ, ແລະຂອງຊາວອີຢິບ—ໃນສິ່ງທີ່ພໍ່ ຫລືປູ່ຂອງເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນເລີຍ, ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ພວກເຂົາອາໄສໃນແຜ່ນດິນມາຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.'" ແລ້ວໂມເຊກໍຈາກໄປ ແລະອອກຈາກຟາຣາໂອ.

⁷ບັນດາຂ້າຣາຊະການຂອງຟາຣາໂອກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, "ຊາຍຄົນນີ້ຈະເປັນຜູ້ຄຸກຄາມເຮົາອີກດົນປານໃດ? ຂໍປ່ອຍຊາວອິສະຣາເອນໄປນະມັດສະການ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ພຣະອົງຍັງບໍ່ຮູ້ບໍວ່າອີຢິບຈະຈິບຫາຍແລ້ວ?⁸ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນຖືກນຳຕົວເຂົ້າມາເຝົ້າຟາຣາໂອອີກ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໄປນະມັດສະການພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ. ແຕ່ໃຜແດ່ຈະໄປ?"

⁹ໂມເຊກ່າວວ່າ, "ພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄປກັບຄົນຫນຸ່ມ ແລະກັບຜູ້ອາວຸໂສ, ບັນດາລູກຊາຍ ແລະລູກສາວ. ພວກເຮົາຈະໄປກັບຝູງແກະແບ້ແລະຝູງງົວ, ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຈັດງານລ້ຽງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ."¹⁰ຟາຣາໂອກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ,"ຂໍພຣະຢາເວຈົ່ງສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ, ຖ້າຂ້ອຍໃຫ້ພວກເຈົ້າໄປ ແລະລູກຫລານຂອງເຈົ້າໄປດ້ວຍ. ເບິ່ງເຖີດ, ເຈົ້າຕ້ອງມີຄວາມຊົ່ວຮ້າຍບາງຢ່າງໃນໃຈ.¹¹ບໍ່ໄດ້! ຈົ່ງໄປ, ໄດ້ສະເພາະຜູ້ຊາຍທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ແລະນະມັດສະການພຣະຢາເວ, ເພາະນີ້ຄືສີ່ງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ." ແລ້ວໂມເຊ ແລະອາໂຣນກໍຖືກຂັບໄລ່ໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າຂອງຟາຣາໂອ.

¹²ແລ້ວພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຍົກມືຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າເຫນືອແຜ່ນດິນອີຢິບໄປຍັງຝູງຕັກແຕນ, ເພື່ອພວກມັນຈະໄດ້ໂຈມຕີແຜ່ນດິນອີຢິບ ແລະກິນພືດພັນທຸກຢ່າງ, ຄືທຸກຢ່າງທີ່ເຫລືອຈາກຫມາກເຫັບທຳລາຍນັ້ນ."¹³ໂມເຊຈຶ່ງຍົກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງເຂົາອອກເຫນືອແຜ່ນດິນອີຢິບ, ແລະພຣະຢາເວກໍນຳລົມຕາເວັນອອກພັດມາເຫນືອແຜ່ນດິນຕະຫລອດທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ. ເມື່ອເຖິງຕອນເຊົ້າ, ລົມຕາເວັນອອກກໍພັດຝູງຕັກແຕນມາ.

¹⁴ຝູງຕັກແຕນໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ ແລະ ເກາະຢູ່ທົ່ວທຸກສ່ວນຂອງອີຢິບ. ບໍ່ເຄີຍມີຕັກແຕນຝູງໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນຢ່າງນີ້ມາກ່ອນເລີຍ, ແລະຫລັງຈາກນີ້ຈະບໍ່ມີເຫດການຢ່າງນີ້ອີກເລີຍ.¹⁵ພວກມັນປົກຄຸມທົ່ວແຜ່ນດິນທັງຫມົດ ຈົນເຮັດໃຫ້ທຸກຢ່າງມືດໄປ. ພວກມັນກິນພືດພັນທຸກຢ່າງໃນແຜ່ນດິນ ແລະ ຫມາກໄມ້ຈາກຕົ້ນທັງຫມົດຊຶ່ງເຫລືອຈາກຫມາກເຫັບທຳລາຍ. ທົ່ວທັງແຜ່ນດິນອີຢິບນັ້ນ, ຈະບໍ່ມີພືດໃບຂຽວສົດເຫລືອເລີຍ, ບໍ່ວ່າຕົ້ນໄມ້ຫລືພືດພັນໃດໆໃນທົ່ງນາ.

¹⁶ແລ້ວຟາຣາໂອຈຶ່ງຮີບໃຫ້ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນເຂົ້າເຝົ້າແລ້ວກ່າວວ່າ, "ເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະຕໍ່ເຈົ້າດ້ວຍ.¹⁷ບັດນີ້, ຂໍເຈົ້າຍົກໂທດບາບຂອງເຮົາເທື່ອນີ້ດ້ວຍ, ແລະອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະໃຫ້ຄວາມຜ່ານພົ້ນໄປຈາກເຮົາ."¹⁸ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງໄປຈາກຟາຣາໂອ ແລະ ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ.

¹⁹ພຣະຢາເວຈຶ່ງນຳລົມຕາເວັນຕົກທີ່ຮຸນແຮງຫລາຍມາ ພັດເອົາຝູງຕັກແຕນ ແລະໄປຕົກໃນທະເລແດງ; ຈົນບໍ່ເຫລືອຕັກແຕນແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວທົ່ວເຂດແດນອີຢິບ.²⁰ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຟາຣາໂອແຂງກະດ້າງ, ແລະຟາຣາໂອຈຶ່ງບໍ່ຍອມປ່ອຍຊາວອິສະຣາເອນໄປ.

²¹ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຍົກມືຂອງເຈົ້າຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ, ເພື່ອຈະໃຫ້ຄວາມມືດທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ ເປັນຄວາມມືດຈົນຕ້ອງໃຊ້ມືລູບຄຳໄປ.²²ໂມເຊຈຶ່ງຍົກມືຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ, ແລະກໍມີຄວາມມືດຫນາທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບສາມມື້.²³ພວກເຂົາເບິ່ງກັນບໍ່ເຫັນເລີຍ; ບໍ່ມີໃຜລຸກໄປຈາກເຮືອນຂອງຕົນຕະຫລອດທັງສາມມື້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍດີ, ບັນດາຊາວອິສະຣາເອນທຸກຄົນໄດ້ມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາອາໄສນັ້ນ.

²⁴ຟາຣາໂອເອີ້ນໂມເຊເຂົ້າເຝົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປນະມັດສະການພຣະຢາເວເຖີດ, ແຕ່ໃຫ້ຄອບຄົວໄປກັບພວກເຈົ້າ, ແຕ່ຝູງແກະ ແລະແບ້ຈະຕ້ອງຢູ່ທີນີ້."²⁵ແຕ່ໂມເຊຕອບວ່າ, "ທ່ານຕ້ອງມອບເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະເຄື່ອງເຜົາບູຊາດ້ວຍ ເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.²⁶ຝູງສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງໄປກັບພວກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ; ດ້ວຍວ່າພວກຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເອົາສັດຈາກຝູງໄປຖວາຍພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ. ດ້ວຍວ່າພວກຂ້ານ້ອຍຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າຈະຕ້ອງເອົາສັດໄປຖວາຍພຣະຢາເວ ຈົນກວ່າຈະເຖິງທີ່ນັ້ນກ່ອນ."

²⁷ແຕ່ພຣະຢາເວເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຟາຣາໂອແຂງກະດ້າງຢູ່ຄືເກົ່າ, ແລະ ພະອົງຈຶ່ງບໍ່ຍອມປ່ອຍພວກເຂົາໄປ²⁸ຟາຣາໂອ ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງຕໍ່ໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກຂ້ອຍ, ຣະວັງຕົວໃຫ້ດີ, ຢ່າມາໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນຫນ້າອີກ, ຖ້າຂ້ອຍເຫັນຫນ້າເຈົ້າມື້ໃດ, ເຈົ້າຈະຕາຍມື້ນັ້ນ."²⁹ໂມເຊຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ພະອົງເປັນຜູ້ກ່າວແລ້ວເດີ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ມາໃຫ້ພະອົງເຫັນຫນ້າອີກເລີຍ."

11

¹ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຍັງມີພັຍພິບັດອີກຢ່າງຫນຶ່ງມາສູ່ຟາຣາໂອ ແລະ ອີຢິບ. ຫລັງຈາກນັ້ນ, ລາວຈະປ່ອຍພວກເຈົ້າໄປຈາກທີ່ນີ້. ສຸດທ້າຍເມື່ອລາວປ່ອຍພວກເຈົ້າໄປ, ລາວຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກຈົນຫມົດ.²ຈົ່ງບອກປະຊາຊົນທຸກຄົນທັງຊາຍ ແລະ ຍິງ ຂໍເອົາເຄື່ອງເງິນ ແລະ ເຄື່ອງຄຳຈາກເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ."³ບັດນີ້ ພຣະຢາເວເຮັດໃຫ້ຊາວອີຢິບພໍໃຈຊາວອິສະຣາເອນ. ຫລາຍໄປກວ່ານັ້ນ, ໂມເຊກໍເປັນທີ່ນັບຖືຫລາຍໃນສາຍຕາຂອງຂ້າຣາຊະການຂອງຟາຣາໂອ ແລະຂອງປະຊາຊົນອີຢິບດ້ວຍ.

⁴ໂມເຊທູນກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ເວລາປະມານທ່ຽງຄືນ ເຮົາຈະອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອີຢິບ.⁵ລູກກົກທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນອີຢິບຈະຕາຍ, ຕັ້ງແຕ່ລູກກົກຂອງຟາຣາໂອ, ຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງບັນລັງ, ຈົນເຖິງລູກກົກຂອງທາດຍິງຜູ້ຢູ່ຫລັງເຄື່ອງໂມ້ແປ້ງ, ແລະລູກຂອງສັດເກີດກ່ອນທັງຫມົດດ້ວຍ.

⁶ແລ້ວຈະມີການຮ້ອງໃຫ້ສຽງດັງທົ່ວແຜ່ນດີນເອຢິບ, ຢ່າງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ ຕໍ່ໄປພາຍຫນ້າຈະບໍ່ມີອີກເລີຍ.⁷ແຕ່ຈະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ສຽງຫມາເຫົ່າໃດໆຕໍ່ສູ້ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ບໍ່ວ່າຄົນຫລືສັດ. ໂດຍວິທີນີ້ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຈະປະຕິບັດຕໍ່ຊາວອີຢິບ ແລະ ຊາວອິສະຣາເອນແຕກຕ່າງກັນ.'⁸ເຫລົ່າຂ້າຣາຊະການທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ, ຟາຣາໂອ, ຈະລົງມາຫາເຮົາ ແລະກາບລົງຕໍ່ເຮົາ. ພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, 'ຈົ່ງໄປ, ທັງເຈົ້າ ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດຜູ້ຕິດຕາມເຈົ້າມາດ້ວຍ!' ຫລັງຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍກໍຈະອອກໄປ." ແລ້ວລາວໄດ້ທູນລາຈາກຟາຣາໂອໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງໃຫຍ່.

⁹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຟາຣາໂອຈະບໍ່ຍອມຟັງພວກເຈົ້າ. ນີ້ກໍເພື່ອການທີ່ເຮົາຈະເຮັດການອັດສະຈັນຫລາຍຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ."¹⁰ໂມເຊ ແລະອາໂຣນໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດຕໍ່ຫນ້າຂອງຟາຣາໂອ. ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຟາຣາໂອແຂງກະດ້າງຢູ່ຄືເກົ່າ, ແລະ ຟາຣາໂອຈຶ່ງບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໃຫ້ອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງພະອົງ.

12

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²ສຳລັບພວກເຈົ້າ, ເດືອນນີ້ຈະເປັນເດືອນເລີ່ມຕົ້ນ, ເປັນເດືອນທຳອິດຂອງປີສຳລັບພວກເຈົ້າ.

³ຈົ່ງສັ່ງໃນທີ່ຊຸມນຸມຊາວອິສະຣາເອນວ່າ, 'ໃນວັນທີສິບເດືອນນີ້ ໃຫ້ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນເອົາລູກແກະ ຫລືແບ້ຫນຸ່ມໂຕຫນຶ່ງສຳລັບພວກເຂົາ, ແຕ່ລະຄອບຄົວຈົ່ງເຮັດຢ່າງນີ້ຄື, ລູກແກະຄອບຄົວລະຫນຶ່ງໂຕ.⁴ຖ້າຄອບຄົວໃດມີຄົນຫນ້ອຍເກີນໄປສຳລັບລູກແກະຫນຶ່ງໂຕ, ກໍໃຫ້ຊາຍຄົນນັ້ນ ແລະເພື່ອນບ້ານຂອງລາວ ເອົາຊີ້ນລູກແກະ ຫລືແບ້ຫນຸ່ມທີ່ຈະພຽງພໍສຳລັບຈຳນວນຄົນ. ຄືຈະຕ້ອງພຽງພໍສຳລັບທຸກຄົນທີ່ຈະກິນ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະຕ້ອງເອົາຊີ້ນຢ່າງພຽງພໍທີ່ຈະລ້ຽງພວກເຂົາທັງຫມົດ.

⁵ລູກແກະ ຫລືແບ້ຫນຸ່ມຂອງເຈົ້າຕ້ອງປາສະຈາກຕໍາຫນິ, ໂຕຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີ. ພວກເຈົ້າອາດເອົາແກະ ຫລືແບ້ມາໂຕຫນຶ່ງກໍໄດ້.⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງເບິ່ງແຍງມັນຈົນຮອດມື້ທີ່ສີບສີ່ຂອງເດືອນນັ້ນ. ແລ້ວໃຫ້ຊຸມນຸມຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ຕ້ອງຂ້າສັດເຫລົ່ານັ້ນໃນຕອນໃກ້ຈະຄໍ່າ.⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງເອົາເລືອດບາງສ່ວນມາ ແລະທາເທິງປະຕູທັງສອງຂ້າງ ແລະດ້ານເທິງຂອງຮອບປະຕູຂອງບ້ານທີ່ພວກເຈົ້າຈະກິນຊີ້ນນັ້ນ.⁸ພວກເຈົ້າຕ້ອງກິນຊີ້ນຄືນນັ້ນຫລັງຈາກປີ້ງໃສ່ໄຟກ່ອນ. ກີນຊີ້ນກັບເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປງ, ພ້ອມກັບຜັກຂົມ.

⁹ຢ່າກິນຊີ້ນດິບ ຫລືຕົ້ມໃນນໍ້າ. ແຕ່ຈົ່ງປີ້ງແທນ, ຄືປີ້ງສ່ວນຫົວ, ສ່ວນຂາ ແລະ ສ່ວນເຄື່ອງໃນຂອງມັນໄປແທນ.¹⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງກິນບໍ່ໃຫ້ເຫລືອໄວ້ຮອດຕອນເຊົ້າ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຜົາເສຍ ຖ້າຍັງມີເສດເຫລືອຮອດຕອນເຊົ້າ.¹¹ນີ້ເປັນວິທີທີ່ພວກເຈົ້າຈະກິນມັນ: ໃຫ້ໃສ່ສາຍແອວຂອງພວກເຈົ້າກຽມພ້ອມ, ໃສ່ເກີບທີ່ຕີນຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າໄວ້ໃນມື. ພວກເຈົ້າຕ້ອງຟ້າວກິນຢ່າງເລັ່ງດ່ວນ. ນີ້ແມ່ນການກິນປັດສະຄາຂອງພຣະຢາເວ.

¹²ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະຜ່ານເຂົ້າໃນແຜ່ນດິນອີຢິບໃນຄືນນັ້ນ ແລະ ຂ້າລູກກົກຂອງຄົນ ແລະ ສັດທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ. ເຮົາຈະນຳການລົງໂທດມາຍັງບັນດາພະຂອງອີຢິບທັງຫມົດ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.¹³ເລືອດຈະເປັນເຄື່ອງຫມາຍຢູ່ທີ່ເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າ. ເມື່ອເຮົາມາຫາພວກເຈົ້າ. ເມື່ອເຮົາເຫັນເລືອດນັ້ນ, ເຮົາຈະຜ່ານພວກເຈົ້າໄປໃນຂະນະທິ່ເຮົາໂຈມຕີແຜ່ນດິນອີຢິບ. ພັຍພິບັດນີ້ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ທຳລາຍພວກເຈົ້າ.¹⁴ມື້ນີ້ຈະກາຍເປັນມື້ທີ່ລະນຶກເຖີງສຳລັບພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືປະຕິບັດໃຫ້ເປັນເທສະການສຳລັບພຣະຢາເວ. ມັນກໍຈະເປັນບັນຍັດສຳລັບພວກເຈົ້າສະເຫມີ, ຕະຫລອດທຸກຍຸກສະໄຫມຂອງພວກເຈົ້າ, ວ່າພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືປະຕິບັດມື້ນີ້.

¹⁵ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງກີນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງໃນລະຫວ່າງເຈັດມື້. ໃນມື້ທຳອິດພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງເອົາເຊື້ອແປ້ງອອກຈາກເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ຫມົດ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກິນເຂົ້າຈີ່ທີ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ຕັ້ງແຕ່ມື້ທຳອິດຈົນເຖິງມື້ທີເຈັດ, ຄົນນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກເປັນຊາວອິສະຣາເອນ.¹⁶ໃນມື້ທຳອິດຈະຕ້ອງມີການຊຸມນຸມທີ່ກຽມໄວ້ສຳລັບເຮົາ, ແລະໃນມື້ທີເຈັດຈະຕ້ອງມີການຊຸມນຸມເຫມືອນກັນນີ້. ຈະຕ້ອງບໍ່ເຮັດວຽກມື້ເຫລົ່ານີ້, ຍົກເວັ້ນການປຸງແຕ່ງອາຫານໃຫ້ທຸກຄົນກິນ. ນີ້ເປັນວຽກດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ພວກເຈົ້າເຮັດໄດ້.

¹⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືປະຕິບັດເທສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງນີ້ ເພາະໃນມື້ນີ້ເອງເຮົາຈະໄດ້ນຳປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແບ່ງທະຫານອອກໂດຍແຕ່ລະກຸ່ມ, ເພື່ອອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືປະຕິບັດວັນດັ່ງກ່າວນີ້ ຕະຫລອດຊົ່ວຍຸກສະໄຫມຂອງພວກເຈົ້າ. ນີ້ເປັນບັນຍັດຕະຫລອດໄປສຳລັບພວກເຈົ້າ.¹⁸ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ຕັ້ງແຕ່ໃນຕອນຕາເວັນລັບແສງຂອງມື້ທີ່ສິບສີ່ເດືອນທຳອິດຂອງປີ, ຈົນເຖິງຕາເວັນລັບແສງໃນວັນທີຊາວເອັດຂອງເດືອນ.

¹⁹ລະຫວ່າງເຈັດມື້ເຫລົ່ານີ້, ຈະຕ້ອງບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງໃຫ້ເຫັນໃນເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກິນເຂົ້າຈີ່ໃສ່ເຊື້ອແປ້ງຈະຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຊຸມຊົນຊາວອິສະຣາເອນ, ແມ່ນແຕ່ຄົນນັ້ນຈະເປັນຄົນຕ່າງຊາດ ຫລືຄົນທີ່ເກີດໃນແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າກໍຕາມ.²⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນສິ່ງໃດໆທີ່ເຮັດດ້ວຍເຊື້ອແປ້ງ. ບໍ່ວ່າພວກເຈົ້າຈະຢູ່ບ່ອນໃດກໍຕາມ, ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງກິນເຂົ້າທີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ.'"

²¹ແລ້ວໂມເຊໄດ້ເອີ້ນພວກຜູ້ອາວຸໂສທຸກຄົນຂອງອິສະຣາເອນມາພົບ ແລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ. "ຈົ່ງໄປ ແລະ ເລືອກລູກແກະທີ່ຈະພຽງພໍສຳລັບລ້ຽງຄອບຄົວຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຂ້າເປັນລູກແກະປັດສະຄາ.²²ແລ້ວໄປເອົາກິ່ງຫຸສົບມາ ແລ້ວຈຸ່ມມັນລົງໃນເລືອດທີ່ຢູ່ໃນອ່າງ. ໃຊ້ເລືອດໃນອ່າງປ້າຍດ້ານເທິງຂອງຂອບປະຕູ ແລະ ເສົາປະຕູທັງສອງຂ້າງ. ບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານອອກໄປນອກປະຕູເຮືອນຈົນກວ່າຈະຮອດຕອນເຊົ້າ.

²³ເພາະພຣະຢາເວຈະຜ່ານໄປເພື່ອຈະປະຫານຊາວອີຢິບ. ເມື່ອພຣະອົງທອດພຣະເນດເຫັນເລືອດທີ່ດ້ານເທິງຂອງຂອບປະຕູ ແລະ ທັງສອງຂ້າງຂອງເສົາປະຕູ, ພຣະອົງຈະຜ່ານເວັ້ນປະຕູພວກເຈົ້າ ແລະຈະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ສັງຫານເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງພວກທ່ານເພື່ອຈະປະຫານພວກເຈົ້າ.

²⁴ເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງຖືເຫດການນີ້. ໃຫ້ເປັນບັນຍັດຖາວອນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຂອງລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າ.²⁵ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປເຖິງແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະຢາເວຈະປຣະທານແກ່ພວກເຈົ້າ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືພິທີປະຕິບັດການນະມັດສະການີ້.

²⁶ເມື່ອລູກຂອງພວກເຈົ້າຖາມວ່າ, 'ພິທີປະຕິບັດການນະມັດສະການນີ້ຫມາຍເຖິງຫຍັງ?'²⁷ແລ້ວໃຫ້ພວກເຈົ້າຈົ່ງຕອບວ່າ, 'ເປັນການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາປັດສະຄາແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຜ່ານເວັ້ນເຮືອນຂອງຊາວອິສະຣາເອນໃນອີຢິບ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ປະຫານຊາວເອຢິບນັ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ໄວ້ຊີວິດຄອບຄົວຂອງພວກເຮົາ.'" ແລ້ວປະຊາຊົນກໍຂາບລົງນະມັດສະການພຣະຢາເວ.²⁸ຊາວອິສະຣາເອນກໍໄປ ແລະ ເຮັດຕາມຄໍາສັ່ງຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວສັ່ງໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ.

²⁹ໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ພຣະຢາເວໄດ້ປະຫານລຸກກົກທຸກຄົນໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ, ຕັ້ງແຕ່ລູກກົກຂອງຟາຣາໂອ, ຜູ້ໄດ້ນັ່ງເທິງບັນລັງ, ຈົນໄປເຖິງລູກກົກຂອງຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄຸກ ແລະລູກກົກຂອງຝູງສັດລ້ຽງທຸກໂຕ.³⁰ຟາຣາໂອ ພ້ອມດ້ວຍຂ້າຣາຊະການ, ແລະຊາວອີຢິບທັງຫມົດ ໄດ້ຕື່ນໃນເວລາກາງຄືນ. ມີການຮ້ອງໄຫ້ຄໍ່າຄວນສຽງດັງທົ່ວໄປໃນອີຢິບ, ເພາະວ່າບໍ່ມີເຮືອນໃດເລີຍທີ່ບໍ່ມີຄົນຕາຍ.

³¹ຟາຣາໂອເອີ້ນໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນເຂົ້າເຝົ້າໃນເວລາກາງຄືນ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ອອກໄປຈາກປະຊາຊົນຂອງຂ້ອຍ, ຕະຫລອດທັງເຈົ້າ ແລະ ຊາວອິສະຣາເອນ. ຈົ່ງໄປ, ນະມັດສະການພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ເຈົ້າເວົ້າວ່າເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຢ່າງນັ້ນ.³²ຈົ່ງເອົາຝູງແບ້ແກະ ແລະ ຝູງງົວຂອງພວກເຈົ້າໄປ, ແລະຈົ່ງໄປ, ແລະອວຍພອນໃຫ້ແກ່ເຮົາດ້ວຍ."³³ຝ່າຍຊາວອີຢິບກໍໄດ້ເລັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນໂດຍໄວ, ເພາະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ພວກເຮົາຕາຍກັນຫມົດແລ້ວ."

³⁴ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນໄດ້ນຳເອົາກ້ອນແປ້ງບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງໄປນຳ. ອ່າງນວດແປ້ງຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຫໍຜ້າໄວ້ ແລະ ໃສ່ເທິງບ່າຂອງພວກເຂົາແບກໄປ.³⁵ບັດນີ້ ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຂໍເຄື່ອງເງິນ, ເຄື່ອງຄຳ, ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຈາກຊາວອີຢິບ.³⁶ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວອີຢິບຮ້ອນຮົນເພື່ອໃຫ້ເປັນທີພໍໃຈຊາວອິສະຣາເອນ. ດັ່ງນັ້ນຊາວອີຢິບຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ສິ່ງຂອງຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຂໍ. ດ້ວຍວິທີນີ້, ຊາວອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ຍຶດເອົາສິ່ງຂອງຈາກຊາວອີຢິບໄປ.

³⁷ຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ອອກເດີນທາງຈາກເມືອງຣາມາເສດໄປເຖິງເມືອງສຸກໂກດ. ມີຜູ້ຊາຍເດີນທາງໂດຍການຍ່າງປະມານ 600,000 ຄົນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ນັບຜູ້ຍິງ ແລະ ເດັກນ້ອຍ.³⁸ມີຄົນຊາດອື່ນທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນອິສະຣາເອນໄປກັບພວກເຂົາດ້ວຍ, ພ້ອມທັງຝູງແບ້ແກະ ແລະຝູງງົວເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ.³⁹ພວກເຂົາປີ້ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ທີ່ພວກເຂົາເອົາມາຈາກອີຢິບ. ທີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອແປ້ງເພາະພວກເຂົາໄດ້ຖືກເລັ່ງໃຫ້ອອກຈາກອີຢິບໂດຍໄວ ແລະ ບໍ່ອາດຊັກຊ້າເພື່ອກຽມອາຫານໄດ້.⁴⁰ຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ຢູ່ໃນອີຢິບເປັນເວລາ 430 ປີ.

⁴¹ເມື່ອຄົບ 430 ປີ, ວັນນັ້ນເອງ, ພົນໂຍທາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເດີນທາງອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ.⁴²ຄືນວັນນີ້ເປັນຄືນທີ່ຕ້ອງເຝົ້າລະວັງ, ເພາະພຣະຢາເວຈະນຳພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ. ນີ້ເປັນຄືນແຫ່ງພຣະຢາເວທີ່ຊາວອິສະຣາເອນ ຕະຫລອດຈົນເຖິງຍຸກລູກຫລາຍຕ້ອງຖືປະຕິບັດ.

⁴³ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊ ແລະອາໂຣນວ່າ, "ລະບຽບພິທີປັດສະຄາເປັນດັ່ງນີ້: ຄືຢ່າໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດຮ່ວມກິນ.⁴⁴ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ທາດທຸກຄົນຂອງຊາວອິສະຣາເອນ, ທີ່ໄດ້ເອົາເງິນຊື້ມາ, ອາດກິນໄດ້ຫລັງຈາກເຈົ້າໃຫ້ເຂົາເຂົ້າພິທີຕັດແລ້ວ.

⁴⁵ຄົນຕ່າງດ້າວ ແລະລູກຈ້າງຕ້ອງບໍ່ໃຫ້ກິນອາຫານໃດໆ⁴⁶ອາຫານນັ້ນໃຫ້ກິນແຕ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ. ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເອົາຊີ້ນໄປນອກເຮືອນ, ແລະບໍ່ຫັກກະດູກໃດໆຂອງມັນແລີຍ.

⁴⁷ໃຫ້ຊຸມນຸມຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດປະບັດຕາມພິທີນີ້.⁴⁸ຖ້າມີຄົນຕ່າງດ້າວມາອາໄສຢູ່ກັບເຈົ້າ ແລະຕ້ອງການຈະປະຕິບັດຕາມພິທີປັດສະຄາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ກໍໃຫ້ຊາຍພວກນັ້ນທຸກຄົນເຂົ້າພິທີຕັດກ່ອນ. ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ເຂົາມາ ແລະປະຕິບັດຕາມພິທີນັ້ນໄດ້. ລາວຈະກາຍເປັນເຫມືອນຄົນທີ່ເກີດໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ ຈະກິນອາຫານໃດໆບໍ່ໄດ້.

⁴⁹ບົດບັດຍັດນີ້ຈະຕ້ອງປະຕິບັດແບບດຽວກັນທັງຄົນພື້ນເມືອງ ແລະຄົນຕ່າງຊາດຊຶ່ງອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ."⁵⁰ດັ່ງນັ້ນຊາວອິສະຣາເອນທຸກຄົນກໍໄດ້ປະຕິບັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ມີຄຳສັ່ງແກ່ໂມເຊແລະອາໂຣນ.⁵¹ໃນມື້ນັ້ນເອງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ນຳຊາວອິສະຣາເອນອອກຈາກແຜ່ນດີນອີຢິບ ໂດຍການແຍກເປັນຂະບວນພົນໂຍທາ.

13

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊ ແລະຊົງກ່າວວ່າ,²"ຈົ່ງແຍກລູກກົກທັງຫມົດໄວ້ໃຫ້ເຮົາ, ສິ່ງທີ່ອອກຈາກຄັນຄັ້ງທຳອິດເພດຜູ້ທຸກຊະນິດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນ ຫລືສັດ. ລູກຫົວປີນັ້ນເປັນຂອງເຮົາ."

³ໂມເຊໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, "ຈົ່ງລະນຶກເຖິງມື້ນີ້ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ອອກມາຈາກອີຢິບ, ອອກຈາກເຮືອນແຫ່ງການເປັນທາດ, ເພາະໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວອັນເຂັ້ມແຂງ ໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກທີ່ນັ້ນ. ຢ່າກິນເຂົ້າຈີ່ທີ່ມີເຊື້ອແປ້ງ.⁴ພວກເຈົ້າໄດ້ອອກຈາກອີຢິບໃນມື້ນີ້, ໃນເດືອນອາບິບ.⁵ເມື່ອພຣະຢາເວນຳພວກເຈົ້າມາເຖິງແຜ່ນດິນຂອງຊາວການາອານ, ຊາວຮິດຕີ, ຊາວອະໂມຣິດ, ຊາວຮີວີ, ແລະຊາວເຢບຸດ, ແຜ່ນດິນທີ່ພຣະອົງສັນຍາໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າ, ວ່າຈະຍົກໃຫ້ເຈົ້າເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນໍ້ານົມ ແລະນໍ້າເຜິ້ງ—ແລ້ວພວກເຈົ້າຈົ່ງຖືພິທີປະຕິບັດການນະມັດສະການນີ້ໃນເດືອນນີ້.

⁶ເປັນເວລາເຈັດມື້ທ່ານຕ້ອງກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ; ໃນມື້ທີເຈັດຈົ່ງມີເທສະການລ້ຽງ ເພື່ອຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະຢາເວ.⁷ຈົ່ງກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງຕະຫລອດທັງເຈັດມື້; ຢ່າໃຫ້ເຫັນເຂົ້າຈີ່ທີ່ມີເຊື້ອໃນຫມູ່ພວກທ່ານ. ຢ່າໃຫ້ເຫັນເຊື້ອໃດໆຕາມອານາເຂດຂອງພວກທ່ານ.

⁸ໃນມື້ນັ້ນ ຈົ່ງບອກລູກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, 'ການເຮັດສິ່ງນີ້ກໍ ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກະທຳເພື່ອເຮົາ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາອອກມາຈາກອີຢິບ.'⁹ນີ້ຈະເປັນດັ່ງສິ່ງເຕືອນໃຈທີ່ມືຂອງເຈົ້າ, ແລະທີ່ຫນ້າຜາກຂອງເຈົ້າ. ນີ້ກໍເພື່ອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວຈະຢູ່ທີ່ປາກຂອງເຈົ້າ, ເພາະດ້ວຍພຣະຫັດອັນເຂັ້ມແຂງຂອງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ຊົງນໍາເຈົ້າອອກຈາກອີຢິບ.¹⁰ສະນັ້ນເຈົ້າຈົ່ງຮັກສາກົດເກນນີ້ຕາມກຳຫນົດທຸກໆປີໄປ.

¹¹ເມື່ອພຣະຢາເວຊົງນຳເຈົ້າໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຄົນການາອານ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບເຈົ້າ ແລະບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າທີ່ຈະຊົງກະທຳ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຈະປຣະທານແຜ່ນດິນນັ້ນແກ່ພວກເຈົ້າ.¹²ເຈົ້າຈົ່ງແຍກລູກກົກທຸກຄົນ ແລະລູກສັດຫົວປີທຸກໂຕຂອງເຈົ້າອອກໄວ້. ເພດຜູ້ທຸກໂຕຈະເປັນຂອງພຣະຢາເວ.¹³ລູກລໍຫົວປີທຸກໂຕເຈົ້າສາມາດຊື້ກັບຄືນຄືດຽວກັບລູກແກະກໍໄດ້. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການຊື້ຄືນ, ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງຫັກຄໍມັນ. ແຕ່ລູກກົກຂອງເຈົ້າໃນທ່າມກາງລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ—ເຈົ້າຕ້ອງຊື້ພວກເຂົາຄືນມາ.

¹⁴ເມື່ອຕໍ່ໄປພາຍຫນ້າ ເມື່ອລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຖາມວ່າ, 'ການເຮັດຢ່າງນີ້ຫມາຍຄວາມວ່າຫຍັງ?' ກໍໃຫ້ເຈົ້າຕອບເຂົາວ່າ, 'ເປັນເພາະພຣະຫັດອັນເຂັ້ມແຂງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳພວກເຮົາອອກຈາກອີຢິບຈາກເຮືອນທາດ.¹⁵ເມື່ອຟາຣາໂອດື້ດ້ານບໍ່ຍອມປ່ອຍພວກເຮົາໄປ. ພຣະຢາເວຈຶ່ງປະຫານລູກກົກທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ ແລະ ລູກຫົວປີຂອງສັດທັງຫມົດ. ທັງລູກກົກຂອງຄົນ ແລະ ລູກຫົວປີຂອງສັດ. ນີ້ຄືເຫດທີ່ຂ້ານ້ອຍຖວາຍບູຊາໂຕຜູ້ທຸກໂຕທີ່ອອກມາຈາກຄັນທຳອິດແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະນີ້ຄືເຫດວ່າເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງຊື້ລຸກຊາຍກົກທັງຫມົດຂອງເຮົາກັບຄືນມາ.'¹⁶ນີ້ຈະກາຍມາເປັນສິ່ງເຕືອນໃຈເທິງມື, ແລະເຕືອນຄວາມຈໍາເທິງຫນ້າຜາກຂອງເຈົ້າ. ເພາະດ້ວຍພຣະຫັດອັນເຂັ້ມແຂງຂອງພຣະຢາເວໄດ້ນຳພວກເຮົາອອກມາຈາກອີຢິບ."

¹⁷ເມື່ອຟາຣາໂອໄດ້ປ່ອຍປະຊາຊົນໄປແລ້ວ, ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງນໍາພວກເຂົາໄປທາງແຜ່ນດິນຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນທາງໃກ້ກໍຕາມ. ເພາະພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ບາງເທື່ອເມື່ອປະຊາຊົນຈະປ່ຽນໃຈ ເມື່ອພວກເຂົາຕ້ອງຜະເຊີນຫນ້າກັບສົງຄາມ ແລະຈະກັບໄປຍັງອີຢິບອີກ.¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງນຳປະຊາຊົນອ້ອມໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຈົນເຖິງທະເລຕົ້ນກົກ. ຊາວອິສະຣາເອນກໍອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບພ້ອມອາວຸດທຳສົງຄາມ.

¹⁹ໂມເຊໄດ້ນຳເອົາກະດູກຂອງໂຢເຊັບໄປກັບລາວດ້ວຍ, ເພາະໂຢເຊັບໄດ້ໃຫ້ຊາວອິສະຣາເອນປະຕິຍານຢ່າງຈິງຈັງ ແລະກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຈະຊ່ວຍພວກທ່ານຢ່າງແນ່ນອນນັ້ນ, ແລະໃຫ້ພວກທ່ານຈົ່ງເອົາກະດູກຂອງຂ້ອຍໄປກັບພວກເຈົ້າດ້ວຍ."²⁰ພວກອິສະຣາເອນອົບພະຍົບອອກຈາກເມືອງສຸກໂກດ ແລະຕັ້ງຄ້າຍທີ່ເອທາມຊຶ່ງຢູ່ຂອບຂອງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.²¹ພຣະຢາເວນຳທາງພວກເຂົາໃນເວລາກາງວັນດ້ວຍເສົາເມກ. ໃນເວລາກາງຄືນດ້ວຍເສົາໄຟ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມສະຫວ່າງ. ດ້ວຍວິທີນີ້ ພວກເຂົາຈະເດີນທາງໄດ້ທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ.²²ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ເອົາເສົາເມກໃນເວລາກາງເວັນ ຫລືເສົາໄຟໃນເວລາກາງຄືນ ອອກຫນີຈາກເບື້ອງຫນ້າປະຊາຊົນເລີຍ.

14

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ,²"ຈົ່ງສັ່ງຊາວອິສະຣາເອນວ່າ ພວກເຂົາຄວນຫັນກັບ ແລະຕັ້ງຄ້າຍຫນ້າປີຮາຮີໂຣດ, ໃນລະຫວ່າງມິກໂດນ ແລະທະເລ, ຫນ້າບາອານເຊໂຟນ. ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຕັ້ງຄ້າຍບໍລິເວນແຄມທະເລ ກົງກັນຂວ້າມປີຮາຮີໂຣດ.³ຟາຣາໂອຈະກ່າວເຖິງຊາວອິສະຣາເອນວ່າ, 'ພວກເຂົາກຳລັງພະເນຈອນໄປໃນແຜ່ນດິນ. ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໄດ້ປິດກັ້ນພວກເຂົາໄວ້.'

⁴ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຟາຣາໂອແຂງກະດ້າງໄປ, ແລະລາວຈະໄລ່ຕິດຕາມພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະໄດ້ຮັບກຽຕຍ້ອນຟາຣາໂອ ແລະກອງທັບທັງຫມົດຂອງລາວ. ຊາວເອຢິບຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ." ດັ່ງນັ້ນຊາວອິສະຣາເອນກໍໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງນັ້ນ.⁵ເມື່ອກະສັດອີຢິບໄດ້ຮູ້ວ່າຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ຫນີໄປແລ້ວ, ທ່າທີຂອງຟາຣາໂອ ແລະ ບັນດາຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງກໍປ່ຽນໃຈມາຕໍ່ສູ້ປະຊາຊົນ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດຫຍັງລົງໄປໃນການປ່ອຍພວກອິສະຣາເອນໄປລ້າໆ ແທນທີ່ຈະເຮັດວຽກຮັບໃຊ້ພວກເຮົາ?"

⁶ແລ້ວຟາຣາໂອກໍ່ກຽມພ້ອມເຫລົ່າທະຫານມ້າ ແລະນຳກອງທັບໄປກັບພະອົງດ້ວຍ.⁷ພະອົງນຳລົດມ້າຫົກຮ້ອຍຄັນ ແລະ ລົດມ້າອື່ນອີກທັງຫມົດຂອງຊາວອີຢິບ, ພ້ອມທັງບັນດານາຍທະຫານປະຈຳຢູ່ທຸກຄັນ.⁸ພຣະຢາເວໄດ້ໃຫ້ໃຈຂອງຟາຣາໂອແຂງກະດ້າງ, ກະສັດຂອງເອຢິບ, ແລະກະສັດໄດ້ຕິດຕາມຊາວອິສະຣາເອນໄປ. ບັດນີ້ ຊາວອິສະຣາເອນຫນີອອກໄປດ້ວຍຊັຍຊະນະ.⁹ແຕ່ຊາວເອຢິບໄດ້ຕິດຕາມພວກເຂົາໄປ, ພ້ອມທັງມ້າທັງຫມົດຂອງພະອົງ ແລະ ລົດມ້າທັງຫລາຍ, ພົນມ້າຂອງພະອົງ, ແລະທະຫານຂອງພະອົງ. ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມມາທັນຊາວອິສະຣາເອນ ທີ່ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ບໍລີເວນ ແຄມທະເລກົງກັນຂ້າມກັບປີຮາຮີໂຣດ, ດ້ານຫນ້າບາອານເຊໂຟນ.

¹⁰ເມື່ອຟາຣາໂອໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້, ຊາວອິສະຣາເອນກໍໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງ ແລະ ປະຫລາດໃຈ. ຊາວເອຢິບກຳລັງຍົກກອງທັບຕິດຕາມມາ, ແລະພວກເຂົາກໍຢ້ານຫລາຍ. ຊາວອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ.¹¹ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, "ຂຸມຝັງສົບໃນອີຢິບບໍ່ມີບໍ, ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ພາພວກເຮົາອອກມາຕາຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນີ້? ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເຮັດກັບພວກເຮົາຢ່າງນີ້, ຄືພາພວກເຮົາອອກມາຈາກອີຢິບ?¹²ເຮົາບອກທ່ານໃນອີຢິບແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຮົາບອກທ່ານວ່າ, 'ຈົ່ງປ່ອຍພວກເຮົາຕາມລຳພັງ, ໃຫ້ພວກເຮົາຮັບໃຊ້ຊາວອີຢິບເຖີ້ນ.' ເຮັດວຽກໃຫ້ພວກເຂົາກໍຍັງດີກວ່າ ພວກເຮົາມາຕາຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນີ້."

¹³ໂມເຊໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ຈົ່ງສະຫງົບໄວ້ ແລະ ເບີ່ງການຊ່ວຍເຫລືອທີ່ພຣະຢາເວຈະເຮັດເພື່ອພວກທ່ານໃນມື້ນີ້. ເພາະພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄົນອີຢິບທີ່ເຫັນໃນມື້ນີ້ອີກ.¹⁴ພຣະຢາເວຈະສູ້ຮົບແທນພວກທ່ານ, ແລະພວກທ່ານຈົ່ງສະຫງົບຢູ່ເຖີ້ນ."

¹⁵ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເປັນຫຍັງ, ໂມເຊ, ຈຶ່ງມາຮ້ອງທຸກຕໍ່ເຮົາອີກ? ຈົ່ງສັ່ງອິສະຣາເອນໃຫ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປ.¹⁶ຈົ່ງຍົກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ, ແລ້ວຍື່ນມືອອກໄປເຫນືອທະເລ ແລະ ແຍກມັນອອກໃຫ້ເປັນສອງສ່ວນ, ເພື່ອວ່າຊາວອິສະຣາເອນຈະຍ່າງຜ່ານທະເລເທິງດິນແຫ້ງໄດ້.¹⁷ຈົ່ງຮູ້ວ່າເຮົາກໍຈະເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຊາວອີຢິບແຂງກະດ້າງ ແລ້ວພວກເຂົາຈະຕາມພວກເຈົ້າໄປ. ເຮົາຈະໄດ້ຮັບກຽຕ ເພາະຟາຣາໂອແລະທະຫານທັງຫມົດ, ລົດຮົບ, ແລະພົນມ້າທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.¹⁸ແລ້ວຊາວອີຢິບຈະຮູ້ວ່າເຮົາຄືພຣະຢາເວ ເມື່ອເຮົາໄດ້ຮັບກຽຕ ເພາະຟາຣາໂອ, ລົດມ້າທັງຫລາຍ, ແລະລົດຮົບຂອງເຂົາ."

¹⁹ເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງນຳຫນ້າຊາວອິສະຣາເອນ, ກໍໄດ້ຍ້າຍກັບ ແລະໄປຢູ່ຂ້າງຫລັງຂອງພວກເຂົາ. ເສົາເມກຍ້າຍຈາກຂ້າງຫນ້າ ແລະ ກໍກັບມາຕັ້ງຢູ່ຂ້າງຫລັງພວກເຂົາ.²⁰ເສົາເມກມາຢູ່ລະຫວ່າງຄ້າຍຂອງອີຢິບ ແລະຄ້າຍຂອງອິສະຣາເອນ. ເປັນເມກມືດແກ່ຊາວອີຢິບ, ແຕ່ເປັນແສງສະຫວ່າງແກ່ຊາວອິສະຣາເອນ, ໂດຍຂ້າງຫນຶ່ງກໍບໍ່ເຂົ້າມາໃກ້ກັນກັບອີກຂ້າງຫນຶ່ງຕະຫລອດຄືນ.

²¹ໂມເຊໄດ້ຍື່ນມືອອກເຫນືອທະເລ, ພຣະຢາເວກໍໄດ້ບັນດານໃຫ້ລົມຕາເວັນອອກພັດໃຫ້ທະເລໄຫລກັບ ຕະຫລອດທັງກາງຄືນ ແລະເຮັດໃຫ້ນຳທະເລກາຍເປັນດິນແຫ້ງ. ໂດຍວິທີນີ້ນໍ້າທະເລໄດ້ແຍກອອກຈາກກັນ.²²ຊາວອິສະຣາເອນກໍໄດ້ພາກັນຍ່າງຜ່ານກາງທະເລເທິງດິນແຫ້ງ. ນໍ້ານັ້ນຕັ້ງເປັນເຫມືອນກຳແພງຂຶ້ນມາສຳລັບພວກເຂົາທັງທາງຂວາ ແລະ ທາງຊ້າຍ.

²³ຊາວອີຢິບກໍໄດ້ໄລ່ຕາມພວກເຂົາໄປ. ພວກເຂົາຕິດຕາມເຂົ້າໄປໃນກາງທະເລ—ມ້າທັງຫມົດຂອງຟາອາໂອ, ລົດມາ້ທັງຫລາຍ, ແລະພົນທະຫານດ້ວຍ.²⁴ແຕ່ເມື່ອຕອນເຊົ້າມືດ, ພຣະຢາເວໄດ້ເບິ່ງທະຫານຊາວອີຢິບຈາກເສົາໄຟ ແລະເສົາເມກ. ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວອີຢິບແຕກຕື່ນທ່າມກາງພວກເຂົາ.²⁵ລໍ້ລົດມ້າຄາ, ແລະ ພົນມ້າຂັບໄປດ້ວຍຄວາມລຳບາກ. ດັ່ງນັ້ນຊາວອີຢິບຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ໃຫ້ເຮົາຫນີຈາກອິສະຣາເອນເຖີ້ນ, ເພາະພຣະຢາເວຕໍ່ສູ້ອີຢິບແທນພວກເຂົາ."

²⁶ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຍື່ນມືອອກເຫນືອທະເລ ເພື່ອວ່ານໍ້າທະເລຈະໄຫລກັບຄືນມາຖ້ວມຊາວອີຢິບ, ລົດມ້າທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ, ແລະພົນທະຫານຂອງພວກເຂົາ."²⁷ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ຍື່ນມືອອກເຫນືອທະເລ, ແລະມັນກໍໄດ້ໄຫລກັບຄືນຄືເກົ່າໃນເວລາຕອນເຊົ້າມືດ. ຊາວອີຢິບໄດ້ພາກັນຫນີກະແສນໍ້າ, ແລພຣະຢາເວໄດ້ກວາດຄົນອີຢິບລົງກາງທະເລ.²⁸ນໍ້າທະເລກໍໄດ້ໄຫລກັບມາຖ້ວມລົດມ້າທັງຫລາຍ, ພົນທະຫານ, ແລະກອງທັບທັງຫມົດຂອງຟາຣາໂອ ຊຶ່ງໄດ້ຕິຕາມພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນທະເລ. ບໍ່ມີໃຜລອດຊີວິດ.

²⁹ເຖີງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ຍ່າງໄປຕາມດິນແຫ້ງກາງທະເລ. ນໍ້າທະເລໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນເຫມືອນກຳແພງສຳລັບພວກເຂົາທັງທາງຂວາ ແລະທາງຊ້າຍ.³⁰ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ອິສະຣາເອນລອດພົ້ນຈາກມືຂອງຊາວອີຢິບ, ແລະອິສະຣາເອນກໍໄດ້ເຫັນສົບຂອງຊາວອີຢິບທີ່ແຄມທະເລ.³¹ເມື່ອອິສະຣາເອນໄດ້ເຫັນຣິດອຳນາດຫຍີ່ງໃຫຍ່ ຊຶ່ງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ເຮັດຕໍ່ຊາວອີຢິບ, ປະຊາຊົນກໍໄດ້ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະພວກເຂົາໄວ້ວາງໃຈພຣະຢາເວ ແລະ ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.

15

¹ແລ້ວໂມເຊ ແລະ ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຮ້ອງເພງຖວາຍພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊັຍຊະນະຢ່າງຫຍີ່ງໃຫຍ່; ທັງມ້າ ແລະລົດມ້າ ພຣະອົງໄດ້ໂຍນລົງໃນທະເລ.

²ພຣະຢາເວເປັນກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະບົດເພງ, ແລະພຣະອົງເປັນຄວາມລອດຂອງຂ້ານ້ອຍ. ນີ້ແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຍົກຍ້ອງພຣະອົງ.³ພຣະຢາເວເປັນນັກຮົບ; ພຣະຢາເວຄືພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

⁴ພຣະອົງໂຍນລົດມ້າ ແລະທະຫານຂອງຟາຣາໂອລົງໄປໃນທະເລ. ຂ້າຣາຊະການທີ່ຖືກເລືອກຂອງຟາອາໂຣຈົມໃນທະເລຕົ້ນກົກ.⁵ນໍ້າໄດ້ຖ້ວມພວກເຂົາຫມົດ; ພວກເຂົາໄດ້ຈົມລົງໄປເຫມືອນກ້ອນຫີນ.

⁶ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງ, ຊົງຣິດອຳນາດຫຍິ່ງໃຫຍ່; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ຊົງທຳລາຍສັດຕຣູເສຍ.⁷ໃນຄວາມຫຍິ່ງໃຫຍ່ ພຣະອົງໄດ້ຂວໍ້າຜູ້ທີ່ລຸກຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ກັບພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ; ມັນໄດ້ເຜົາຜານພວກເຂົາເຫມືອນກັບເຜົາໃຫມ້ຕໍເຟືອງ.⁸ໂດຍລົມທີ່ລະບາຍຈາກລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະອົງ ນໍ້າໄດ້ກໍ່ຕົວຂຶ້ນ; ນໍ້າເລິກທີ່ໃຈກາງທະເລກໍແຂງຕົວ.

⁹ຝ່າຍສັດຕຣູກ່າວວ່າ, 'ຂ້ອຍຈະຕິດຕາມ, ຂ້ອຍຈະໄລ່ໃຫ້ທັນ, ຂ້ອຍຈະແບ່ງຂອງທີ່ປຸ້ນມາ; ຂ້ອຍຈະພໍໃຈທີ່ໄດ້ເຮັດກັບພວກເຂົາສົມໃຈແລ້ວ; ຂ້ອຍຊັກດາບອອກມາ; ມືຂອງຂ້ອຍຈະທຳລາຍພວກເຂົາ.'¹⁰ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ເປົ່າດ້ວຍລົມຂອງພຣະອົງ, ແລະທະເລກໍໄດ້ຖ້ວມພວກເຂົາ; ພວກເຂົາໄດ້ຈົມລົງເຫມືອນຂີ້ກົ່ວໃນກະແສນໍ້າທະເລອັນຫຍິ່ງໃຫຍ່.¹¹ໃນບັນດາພະຕ່າງໆນັ້ນ, ແມ່ນອົງໃດນໍ ຈະເຫມືອນພຣະອົງ? ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ອົງໃດນໍຈະເຫມືອນພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງງາມສະຫງ່າໃນຄວາມບໍຣິສຸດ, ຫນ້າຖວາຍກຽຕດ້ວຍຄຳສັນຣະເສີນ, ຊົງເຮັດການອັດສະຈັນ?

¹²ພຣະອົງໄດ້ຢຽດພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງອອກ, ແຜ່ນດິນກໍກືນກິນພວກເຂົາ.¹³ໃນຄວາມສັດຊື່ໃນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງນຳປະຊາຊົນຊຶ່ງໄດ້ຊົງຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ດ້ວຍຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງພາພວກເຂົາມາເຖິງທີ່ອັນບໍຣິສຸດທີ່ພຣະອົງສະຖິດຢູ່.

¹⁴ປະຊາຊົນຈະໄດ້ຍິນ, ແລະພວກເຂົາຈະຢ້ານຫລາຍ; ການຕົກໃຈຢ້ານກໍຈະຄວບຄຸມຊາວຟິລິດສະເຕຍ.¹⁵ແລ້ວພວກເຈົ້ານາຍຂອງເອໂດມຈະຢ້ານ; ພວກທະຫານຂອງໂມອາບຈະຢ້ານຈົນຕົວສັ່ນ; ຄົນການາອານທັງຫມົດຈະຫມົດກຳລັງໃຈໄປເສຍ.

¹⁶ການຕົກໃຈ ແລະຄວາມຢ້ານກົວຈະເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຂົາ. ຍ້ອນຣິດອໍານາດແຫ່ງແຂນຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຫນັງຕີງເຫມືອນກ້ອນຫີນ ຈົນກວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜ່ານໄປ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ—ຈົນກວ່າປະຊາຊົນຊຶ່ງພຣະອົງຊ່ວຍນັ້ນຜ່ານໄປ.

¹⁷ພຣະອົງຈະຊົງນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາ ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາຕັ້ງຫລັກແຫລ່ງເທິງພູທີ່ເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ, ສະຖານທີ່, ໂອ ພຣະຢາເວ, ວ່າພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຢູ່ອາໃສ, ເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ.¹⁸ພຣະຢາເວຈະຄອບຄອງຢູ່ຕະຫລອດໄປ ແລະເປັນນິດ"

¹⁹ເພາະບັນດາມ້າຂອງຟາຣາໂອກັບລົດມ້າທັງຫລາຍຂອງເຂົາ ແລະພົນມ້າໄດ້ລົງໄປໃນທະເລ. ພຣະຢາເວກໍໄດ້ໃຫ້ນໍ້າທະເລໄຫລກັບມາຖ້ວມພວກເຂົາເສຍ. ແຕ່ຊາວອິສະຣາເອນຍ່າງໄປເທິງດິນແຫ້ງກາງທະເລ.²⁰ນາງມີຣີອາມຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ເອື້ອຍຂອງອາໂຣນ, ກໍຖືກອງແຊ່ງໄປນຳ, ແລະບັນດາຜູ້ຍິງທັງຫມົດກໍຖືກອງແຊ່ງໄປນຳ, ເຕັ້ນລຳໄປພ້ອມກັນກັບນາງ.²¹ນາງມີຣີອາມໄດ້ຮ້ອງເພງຕອບພວກເຂົາວ່າ: "ຈົ່ງຮ້ອງເພງຖວາຍພຣະຢາເວເຖີ້ນ, ເພາະພຮະອົງໄດ້ຊັຍຊະນະຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ. ບັນດາມ້າ ແລະ ລົດມ້າຂອງເຂົາ ພຣະອົງໄດ້ໂຍນລົງໄປໃນທະເລ."

²²ແລ້ວໂມເຊໄດ້ນຳອິສະຣາເອນອອກຈາກທະເລແດງ. ພວກເຂົາໄດ້ໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊູເຣ. ພວກເຂົາເດີນທາງໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານສາມມື້ ແລະ ບໍ່ພົບນໍ້າເລີຍ.²³ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງ ມາຣາ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດດື່ມນໍ້າບ່ອນນັ້ນໄດ້ ເພາະນໍ້າມັນຂົມ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ມາຣາ.

²⁴ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນກໍໄດ້ຈົ່ມຕໍ່ໂມເຊ ແລະອາໂຣນ, "ພວກເຮົາຈະດື່ມຫຍັງ?"²⁵ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ, ແລະພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງຊີ້ໃຫ້ລາວເຫັນຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນຫນຶ່ງ. ເມື່ອໂມເຊໂຍນມັນລົງນໍ້າ, ແລະນໍ້ານັ້ນກໍຫວານດື່ມໄດ້. ທີ່ນັ້ນພຣະຢາເວປຣະທານກົດຫມາຍຢ່າງເຂັ້ມງວດໃຫ້ພວກເຂົາ, ແລະທີ່ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ທົດສອບເບິ່ງພວກເຂົາ.²⁶ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ຖ້າເຈົ້າໃສ່ໃຈຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ແລະເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ, ແລະຖ້າພວກເຈົ້າງ່ຽງຫູຟັງພຣະບັນຍັດ ແລະເຊື່ອຟັງກົດຫມາຍທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ—ແລ້ວເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ໂຣກຕ່າງໆ ຊຶ່ງເຮົາໃຫ້ເກີດແກ່ຊາວອີຢິບເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້າເລຍ, ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວເປັນຜູ້ປິ່ນປົວພວກເຈົ້າ.

²⁷ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງເອລິມ, ຊຶ່ງໃນທີ່ນັ້ນມີນໍ້າອອກບໍ່ສິບສອງແຫ່ງ ແລະ ມີຕົ້ນອິນທະຜາະລໍຳເຈັດສິບຕົ້ນ. ພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍໃກ້ກັບນໍ້ານັ້ນ.

16

¹ປະຊາຊົນໄດ້ເດີນທາງອອກຈາກເອລິມ, ແລະຊຸມຊົນຂອງຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ມາເຖິງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຊິນ, ຊຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງເອລິມ ແລະ ຊີນາຍ, ໃນວັນທີສິບຫ້າເດືອນສອງ ພາຍຫລັງອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ.²ຊຸມຊົນທັງຫມົດຂອງຊາວອິສະຣາເອນຈົ່ມຕໍ່ວ່າໂມເຊ ແລະອາໂຣນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.³ຊາວອິສະຣາເອນກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຖ້າຫາກເຮົາໄດ້ຕາຍເສຍໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ ດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໃນອີຢິບ ໃນເມື່ອພວກເຮົານັ່ງຢູ່ໃກ້ຫມໍ້ຊີ້ນ ແລະກິນເຂົ້າຈີ່ຢ່າງອີ່ມຫນໍາ. ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ນໍາພວກເຮົາມາຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນີ້ ເພື່ອຈະຂ້າຄົນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມອຶດຫີວ."

⁴ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເຮົາຈະໃຫ້ອາຫານຕົກມາຈາກສະຫວັນເຫມືອນຫ່າຝົນເພື່ອເຈົ້າ. ປະຊາຊົນຈະອອກໄປ ແລະເກັບແຕ່ພໍກິນສະເພາະມື້ຫນຶ່ງ ໃຫ້ເປັນດັ່ງນີ້ ເພື່ອວ່າເຮົາໄດ້ທົດສອບພວກເຂົາວ່າ ພວກເຂົາຈະເດີນຕາມບັນຍັດຂອງເຮົາຫລືບໍ.⁵ຕໍ່ມາໃນມື້ທີຫົກ, ພວກເຂົາຈະເກັບເອົາອາຫານນັ້ນຫລາຍທີ່ຈະຫລາຍໄດ້ ຊຶ່ງຫລາຍກວ່າທຸກໆມື້ທີ່ຜ່ານມາ, ແລະພວກເຂົາຈະແຕ່ງອາຫານດ້ວຍສິ່ງທີ່ນຳເຂົ້າມາ."

⁶ແລ້ວໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນບອກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດວ່າ, "ໃນຕອນແລງພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ພຣະເຢເວຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ.⁷ໃນຕອນເຊົ້າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຍິນສຽງຈົ່ມຂອງພວກເຈົ້າຕໍ່ສູ້ພຣະອົງ. ພວກເຮົາທັງສອງເປັນໃຜທີ່ພວກເຈົ້າຈົ່ມວ່າຕໍ່ສູ້ພວກເຮົາ?⁸ໂມເຊຍັງກ່າວອີກວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ໃນຕອນແລງພຣະຢາເວຈະປຣະທານຊີ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ໃນຕອນເຊົ້າພຣະອົງຈະປຣະທານອາຫານໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ກິນຈົນອີ່ມ—ເພາະພຣະອົງໄດ້ຍິນສຽງຈົ່ມຂອງພວກເຈົ້າຕໍ່ວ່າພຣະອົງ. ທັງອາໂຣນ ແລະຂ້ອຍເປັນໃຜ? ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຈົ່ມຕໍ່ວ່າພວກເຮົາ; ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຕໍ່ວ່າພຣະຢາເວ."

⁹ໂມເຊກ່າວກັບອາໂຣນວ່າ, "ຈົ່ງບອກແກ່ຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງປວງວ່າ, 'ຈົ່ງມາຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຍິນສຽງຈົ່ມຂອງພວກທ່ານແລ້ວ.'"¹⁰ຕໍ່ມາໃນຂະນະທີ່, ອາໂຣນກ່າວກັບຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງປວງ, ວ່າພວກເຂົາໄດ້ເບິ່ງໄປທາງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລະ, ເບິ່ງແມ, ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວປາກົດຢູ່ໃນເມກ.¹¹ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກັບໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ,¹²"ເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຈົ່ມຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນແລ້ວ. ຈົ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ໃນຕອນແລງພວກເຈົ້າຈະໄດ້ກິນຊີ້ນ, ແລະໃນຕອນເຊົ້າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ອາຫານກິນຈົນອີ່ມ. ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າເຮົາເປັນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ."

¹³ພໍເຖິງຕອນແລງ ຝູງນົກຂຸ້ມໄດ້ບິນມາ ແລະປົກຄຸມເຕັມຄ້າຍ. ໃນຕອນເຊົ້າກໍມີນໍ້າຫມອກຮອບຄ້າຍ.¹⁴ເມື່ອນໍ້າຫມອກເຫີຍໄປແລ້ວ ມີເມັດເຫມືອນນໍ້າຫມອກແຂງຢູ່ເທິງພື້ນດິນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນັ້ນ.¹⁵ເມື່ອປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຫັນ, ຈຶ່ງພາເວົ້າກັນວ່າ, "ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?" ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນຫຍັງ. ໂມເຊຈຶ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, "ນີ້ແມ່ນອາຫານທີ່ວ່າພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານໃຫ້ພວກເຈົ້າກິນ.

¹⁶ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ຄື: 'ເຈົ້າຕ້ອງເກັບ, ໃຫ້ສຳລັບພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນ, ໃນປະຣິມານທີ່ພວກທ່ານຈະຕ້ອງກິນ, ຫນຶ່ງໂອເມີຕໍ່ຫນຶ່ງຄົນຂອງຄົນຂອງເຈົ້າ. ນີ້ຄືວິທີເຈົ້າຈະເກັບ: ຈົ່ງເກັບພໍກິນສຳລັບທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຕັນຂອງເຈົ້າ.'"¹⁷ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍເຮັດຕາມນັ້ນ, ບາງຄົນເກັບຫລາຍ, ບາງຄົນເກັບຫນ້ອຍ.¹⁸ເມື່ອພວກເຂົາໃຊ້ໂອເມີ, ຄົນທີ່ເກັບໄດ້ຫລາຍກໍບໍ່ມີເຫລືອ, ແລະຄົນທີ່ເກັບຫນ້ອຍກໍບໍ່ຂາດ. ແຕ່ລະຄົນເກັບໄດ້ພຽງພໍຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງພວກເຂົາ.

¹⁹ແລ້ວໂມເຊສັ່ງພວກເຂົາວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ໃຜເກັບເຫລືອໄວ້ຈົນຮອດຕອນເຊົ້າ."²⁰ເຖິງປານນັ້ນ, ພວກເຂົາຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງໂມເຊ. ບາງຄົນໃນພວກເຂົາເຫລືອໄວ້ຈົນຮອດຕອນເຊົ້າ, ແຕ່ອາຫານນັ້ນກໍເນົ່າເປັນຫນອນ ແລະບູດເຫມັນ. ແລ້ວໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ຮ້າຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.²¹ພວກເຂົາເກັບມັນທຸກໆເຊົ້າ. ພວກເຂົາເກັບພໍດີໄດ້ກິນໃນແຕ່ລະມື້. ເມື່ອແດດອອກຮ້ອນຂຶ້ນ, ມັນກໍລະລາຍໄປເສຍ.

²²ຕໍ່ມາເມື່ອເຖິງມື້ທີຫົກ ພວກເຂົາເກັບອາຫານນັ້ນສອງເທົ່າ, ຄືສອງໂອເມີສຳລັບແຕ່ລະຄົນ. ຜູ້ນຳທັງຫມົດໃນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະ ບອກໂມເຊ.²³ລາວກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້: 'ມື້ອື່ນເປັນວັກພັກຜ່ອນ, ເປັນສະບາໂຕບໍຣິສຸດ ເພື່ອໃຫ້ກຽຕແດ່ພຣະຢາເວ, ຈົ່ງປີ້ງໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງການປີ້ງ, ແລະຈົ່ງຕົ້ມໃນສິ່ງທີ່ຕ້ອງການຕົ້ມ. ສ່ວນທີ່ເຫລືອທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ, ຈົ່ງເກັບໄວ້ຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ.'"

²⁴ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເກັບໄວ້ຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ, ຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງນັ້ນ, ອາຫານນັ້ນກໍບໍ່ບູດເນົ່າ, ບໍ່ມີຫນອນເລີຍໃນນັ້ນ.²⁵ໂມເຊກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງກິນອາຫານນັ້ນມື້ນີ້, ເພາະມື້ນີ້ເປັນວັນສະບາໂຕເພື່ອໃຫ້ກຽຕພຣະຢາເວ. ມື້ນີ້ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ພົບອາຫານຢ່າງນັ້ນໃນທົ່ງຫຍ້າເລີຍ.

²⁶ພວກເຈົ້າຈະເກັບອາຫານລະຫວ່າງຫົກມື້, ແຕ່ມື້ທີເຈັດເປັນວັນສະບາໂຕ. ໃນວັນສະບາໂຕຈະບໍ່ມີມານາເລີຍ.²⁷ຕໍ່ມາໃນມື້ທີເຈັດ ບາງຄົນໄດ້ອອກໄປເກັບມານາ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ພົບເລີຍ.

²⁸ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຮັກສາຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ແລະກົດຫມາຍຂອງເຮົາດົນປານໃດ?²⁹ເບີ່ງແມ, ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປຣະທານວັນສະບາໂຕໃຫ້ພວກເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນມື້ທີ່ຫົກປຣະທານອາຫານໃຫ້ພວກເຈົ້າສອງວັນ. ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນພັກຢູ່ໃນທີ່ຂອງຕົນ; ຢ່າໃຫ້ໃຜອອກຈາກບ່ອນພັກໃນມື້ທີ່ເຈັດນັ້ນເລີຍ."³⁰ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ຢຸດພັກໃນມື້ທີເຈັດ.

³¹ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນເອີ້ນຊື່ອາຫານນັ້ນວ່າ "ມານາ." ເປັນເມັດສີຂາວເຫມືອນເມັດຜັກຊີ, ແລະມີຣົດຊາດເຫມືອນຂະຫນົມປະສົມນໍ້າເຜິ້ງ.³²ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ວ່າ: 'ຈົ່ງຜອງມານາຫນຶ່ງໂອເມີ ເກັບໄວ້ຕະຫລອດຊົ່ວຊາດພັນຂອງເຈົ້າ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນອາຫານ ຊຶ່ງເຮົາລ້ຽງພວກເຈົ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ຫລັງຈາກເຮົານຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ.'"

³³ໂມເຊບອກອາໂຣນວ່າ, "ຈົ່ງເອົາຫມໍ້ຫນຶ່ງອັນ ແລະ ເອົາຫນຶ່ງໂອເມີຂອງມານາໃສ່ໃນນັ້ນ. ໃຫ້ເກັບມັນໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ໃຫ້ເກັບຮັກສາໄວ້ຕະຫລອດຊົ່ວຊາດພັນຂອງພວກເຮົາ."³⁴ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊ, ອາໂຣນກໍໄດ້ເກັບມັນໄວ້ຂ້າງແຜ່ນກົດບັນຍັດໃນຫິບພັນທະສັນຍາ.³⁵ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ກິນມານາສີ່ສິບປີຈົນຮອດຕອນທີ່ພວກເຂົາມາເຖິງແຜ່ນດິນທີ່ຈະອາໄສຢູ່. ພວກເຂົາກິນມານາຈົນມາເຖິງຊາຍແດນແຜ່ນດິນການາອານ.³⁶ບັດນີ້ໂອເມີຫນຶ່ງເທົ່າກັບຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງເອຟາ.

17

¹ຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ອອກເດີນທາງຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊິນ, ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍທີເຣຟິດິມ, ແຕ່ທີ່ນັ້ນບໍ່ມີນໍ້າໃຫ້ປະຊາຊົນດື່ມ.²ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈຶ່ງກ່າວໂທດໂມເຊເຖິງສະຖານະການຂອງພວກເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ນໍ້າພວກເຮົາດື່ມແມ." ໂມເຊຕອບວ່າ, "ພວກເຈົ້າຫາເລື່ອງເຮົາເຮັດຫຍັງ? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງທົດລອງພຣະຢາເວ?"³ປະຊາຊົນຫິວນໍ້າຫລາຍ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຈົ່ມຕໍ່ສູ້ໂມເຊ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງໄດ້ພາກເຮົາອອກຈາກອີຢິບ? ມາເພື່ອຈະຂ້າພວກເຮົາ ແລະ ລູກໆຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຝູງສັດຂອງພວກເຮົາໃຫ້ຫິວນໍ້າຕາຍຫລື?"

⁴ແລ້ວໂມເຊຈຶ່ງຮ້ອງຫາພຣະຢາເວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດຢ່າງໃດດີກັບປະຊາຊົນພວກນີ້? ພວກເຂົາເກືອບເອົາຫີນຂວ້າງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ."⁵ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງລ່ວງຫນ້າປະຊາຊົນໄປ ແລະນຳພວກຜູ້ອາວຸໂສບາງຄົນຂອງອິສະຣາເອນໄປກັບເຈົ້າ. ຈົ່ງເອົາໄມ້ຄ້ອນເທົ້າທີ່ເຈົ້າໃຊ້ຕີນໍ້າ ແລະ ຈົ່ງໄປ.⁶ເຮົາຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າທີ່ນັ້ນ ເທິງໂຮເຣັບ, ແລະເຈົ້າຈົ່ງຕີກ້ອນຫີນນັ້ນ. ນໍ້າກໍຈະໄຫລອອກມາຈາກຫີນໃຫ້ປະຊາຊົນດື່ມ." ແລ້ວໂມເຊກໍເຮັດດັ່ງນັ້ນຕໍ່ຫນ້າພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງອິສະຣາເອນ.⁷ລາວໄດ້ເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ມາສາ ແລະ ເມຣິບາ ເພາະຊາວອິສະຣາເອນຈົ່ມຕໍ່ວ່າ, ແລະເພາະພວກເຂົາໄດ້ທົດລອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໂດຍກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ກັບເຮົາຈິງຫລືບໍ?"

⁸ແລ້ວກອງທັບຊາວອາມາເຫລັກກໍໄດ້ຍົກມາ ແລະ ໂຈມຕີອິສະຣາເອນທີີ່ເຣຟິດິມ.⁹ດັ່ງນັ້ນໂມເຊໄດ້ສັ່ງໂຢຊວຍວ່າ, "ຈົ່ງເລືອກຜູ້ຊາຍບາງຄົນ, ອອກໄປຕໍ່ສູ້ອາມາເຫລັກ. ມື້ອື່ນເຮົາຈະຢືນເທິງຍອດຂອງພູ ພ້ອມກັບຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງພຣະເຈົ້າໃນມື."¹⁰ດັ່ງນັ້ນໂຢຊວຍໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບອາມາເຫລັກຕາມຄຳສັ່ງຂອງໂມເຊ, ຂະນະທີ່ໂມເຊ, ອາໂຣນ, ແລະຮູເຣໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງຍອດພູນັ້ນ.

¹¹ຂະນະທີ່ໂມເຊຍົກມືຂຶ້ນເມື່ອໃດ, ອິສະຣາເອນກໍໄດ້ປຽບ: ເມື່ອລາວລົດມືລົງພັກ, ອາມາເຫລັກກໍໄດ້ປຽບເມື່ອນັ້ນ.¹²ເມື່ອມືຂອງໂມເຊອ່ອນແຮງລົງ, ອາໂຣນ ແລະ ຮູເຣຈຶ່ງຍົກກ້ອນຫີນມາ ແລະ ວາງໃຫ້ໂມເຊນັ່ງ. ໃນເວລາດຽວກັນ, ອາໂຣນ ແລະ ຮູເຣຈຶ່ງຍົກຊູມືຂອງລາວຂຶ້ນ, ຄົນຫນຶ່ງຢູ່ອີກຂ້າງຫນຶ່ງຂອງລາວ, ອີກຄົນຫນຶ່ງຢູ່ອີກຂ້າງຫນຶ່ງຂອງລາວ. ດັ່ງນັ້ນມືທັງສອງເບື້ອງຂອງລາວຈຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນຈົນຕາເວັນຕົກດິນ.¹³ດັ່ງນັ້ນໂຢຊວຍຈຶ່ງໄດ້ເອົາຊະນະປະຊາຊົນອາມາເຫລັກໄດ້ດ້ວຍດາບ.

¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຂຽນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ລົງໃນປຶ້ມ, ແລະອ່ານໃຫ້ໂຢຊວຍຟັງນຳ, ເພາະເຮົາຈະລົບລ້າງຊື່ອາມາເຫລັກໃຫ້ສິ້ນຊາກ ໃຫ້ຫາຍໄປຈາກຄວາມຊົງຈຳພາຍໃຕ້ຟ້ານີ້."¹⁵ແລ້ວໂມເຊໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາ ແລະລາວເອີ້ນແທ່ນນັ້ນວ່າ "ພຣະຢາເວເປັນທຸງຂອງຂ້ານ້ອຍ."¹⁶ລາວກ່າວວ່າ, "ເພາະມີມືຫນຶ່ງຍົກຂຶ້ນໄປຍັງບັນລັງຂອງພຣະຢາເວ—ວ່າພຣະຢາເວຈະເຮັດສົງຄາມກັບອາມາເຫລັກທຸກຊົ່ວຊາດພັນ."

18

¹ເຢທະໂຣ, ປະໂລຫິດແຫ່ງມີດີອານ, ພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊ, ໄດ້ຍິນເຖິງກິດຈະການຢ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດເພື່ອໂມເຊ ແລະອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ລາວໄດ້ຍິນວ່າພຣະຢາເວນຳອິສະຣາເອນອອກຈາກອີຢິບ.²ເຢທະໂຣ, ພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊ, ໄດ້ພາຊິບໂປຣາ, ເມຍຂອງໂມເຊ, ຫລັງຈາກທີ່ໂມເຊສົ່ງນາງກັບເມືອເຮືອນ.³ພ້ອມກັບລູກຊາຍທັງສອງຂອງນາງ; ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ ເກໂຊມ, ເພາະໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນຕ່າງແດນ."⁴ອີກຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່າເອລີເອເຊ, ເພາະໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂ້ານ້ອຍ ເປັນຜູ້ອຸປະຖຳຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍຈາກຄົມດາບຂອງຟາຣາໂອ."

⁵ເຢທະໂຣ, ພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊ, ພາລູກໆຂອງໂມເຊ ແລະພາເມຍຂອງລາວມາຫາໂມເຊໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ບ່ອນທີ່ລາວຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ພູຂອງພຣະເຈົ້າ.⁶ລາວໄດ້ບອກໂມເຊວ່າ, "ຂ້ອຍ, ເຢທະໂຣພໍ່ເຖົ້າຂອງເຈົ້າ, ຂ້ອຍກຳລັງມາພ້ອມກັບເມຍ ແລະ ລູກທັງສອງຂອງເຈົ້າ."

⁷ໂມເຊອອກໄປພົບພໍ່ເຖົ້າ, ຂາບລົງ, ແລະຈູບລາວ. ພວກເຂົາຖາມສຸກທຸກຂອງກັນແລະກັນ ແລະແລ້ວຈຶ່ງພາເຂົ້າໄປໃນເຕັນ.⁸ໂມເຊເລົ່າໃຫ້ພໍ່ເຖົ້າຂອງຕົນຟັງເຖິງ ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດກັບຟາຣາໂອ ແລະ ຊາວອີຢິບ ເພາະເຫັນແກ່ອິສະຣາເອນ, ທັງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກທຸກຢ່າງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ, ແລະວິທີທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫພົ້ນພັຍ.

⁹ເຢທະໂຣກໍຊື່ນຊົມຍີນດີ ທີ່ໄດ້ຮູ້ເຖິງຄວາມດີທັງຫມົດ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດເພື່ອອິສະຣາເອນ, ໃນການທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກມືຂອງຊາວອີຢິບ.¹⁰ເຢທະໂຣໄດ້ກ່າວວ່າ, "ສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວ, ຜູ້ໄດ້ຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກມືຂອງຊາວອີຢິບ ແລະຈາກມືຂອງຟາຣາໂອ, ແລະປົດປ່ອຍປະຊາຊົນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຊາວອີຢິບ.¹¹ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະຢາເວເປັນໃຫຍ່ກວ່າພະທັງຫລາຍ, ເພາະເມື່ອຊາວອີຢິບກົດຂີ່ຊາວອິສະຣາເອນຢ່າງເຫັນແກ່ຕົວ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

¹²ເຢທະໂຣ, ພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊ, ໄດ້ນຳເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະເຈົ້າ. ສ່ວນອາໂຣນກັບບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ມາກິນລ້ຽງກັບພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ.

¹³ໃນມື້ຕໍ່ໄປ ໂມເຊນັ່ງລົງຕັດສິນຄະດີໃຫ້ປະຊາຊົນ. ປະຊາຊົນຢືນອ້ອມລາວຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຮອດຄໍ່າ.¹⁴ເມື່ອພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊເຫັນທຸກຢ່າງ ທີ່ໂມເຊໄດ້ເຮັດເພື່ອປະຊາຊົນ, ລາວກ່າວວ່າ, "ນີ້ເຈົ້າໃຊ້ວິທີອັນໃດປະຕິບັດກັບປະຊາຊົນນີ້? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງນັ່ງເຮັດວຽກຢູ່ຄົນດຽວ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍ່ຢືນອ້ອມເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຮອດຄໍ່າ?"

¹⁵ໂມເຊໄດ້ຕອບພໍ່ເຖົ້າວ່າ, "ປະຊາຊົນມາຫາຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອຂໍໃຫ້ທູນຖາມເຖິງຄຳຊີ້ນຳຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁶ເມື່ອພວກເຂົາມີການໂ່ຕ້ຖຽງກັນ, ພວກເຂົາກໍມາຫາຂ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍກໍຕັດສິນຄະດີລະຫວ່າງຄົນຫນຶ່ງກັບອີກຄົນຫນຶ່ງ, ແລະຂ້ອຍກໍສອນພວກເຂົາໃຫ້ຮູ້ກົດເກນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ."

¹⁷ພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊກ່າວກັບລາວວ່າ, "ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດແມ່ນສິ່ງທີ່ບໍ່ດີຫລາຍ.¹⁸ແນ່ນອນເຈົ້າຈະອ່ອນແຮງເອງ, ທັງເຈົ້າແລະປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າດ້ວຍ. ພາລະນີ້ຫນັກເກີນກຳລັງຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ຄົນດຽວດອກ.¹⁹ຈົ່ງຟັງຂ້ອຍເຖີ້ນ. ຂ້ອຍຈະໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ເຈົ້າ, ແລະຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າສະຖິດກັບເຈົ້າດ້ວຍ, ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ແທນຂອງປະຊາຊົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະເຈົ້ານໍາຄວາມຂັດແຍ່ງມາແຈ້ງແກ່ພຣະອົງ.²⁰ເຈົ້າຈົ່ງສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ຮູ້ກົດເກນແລະພຣະບັນຍັດ. ເຈົ້າຕ້ອງຊີ້ທາງແກ່ພວກເຂົາເຖິງການດຳເນີນຊີວິດ ແລະ ສິ່ງທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດ.

²¹ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເຈົ້າຈົ່ງເລືອກຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດຈາກປະຊາຊົນທັງຫມົດ, ຊາຍທີ່ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຊາຍທີ່ຮັກຄວາມຈິງ ຜູ້ທີ່ຊັງການໄດ້ຮັບຄວາມບໍ່ຍຸຕິທັມ. ເຈົ້າຈົ່ງແຕ່ງຕັ້ງຄົນຢ່າງນີ້ໄວ້ເຫນືອປະຊາຊົນ, ເພື່ອໃຫ້ເປັນຜູ້ນຳໃນການດູແລຄົນພັນຄົນແດ່, ຮ້ອຍຄົນແດ່, ຫ້າສິບຄົນແດ່ ແລະສິບຄົນແດ່.²²ພວກເຂົາຈະພິພາກສາຄະດີຂອງປະຊາຊົນທຸກກໍລະນີທີ່ເກີດເປັນກິຈະວັດປະຈຳວັນ, ແຕ່ທີ່ຄະດີຍາກໆໃຫ້ພວກເຂົານຳມາແຈ້ງຕໍ່ເຈົ້າ. ແຕ່ສ່ວນຄະດີເລັກໆນ້ອຍໆ, ໃຫ້ພວກເຂົາຕັດສິນກັນເອງ. ດ້ວຍວິທີນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ວຽກງານຂອງເຈົ້າເບົາລົງ, ແລະພວກເຂົາຈະແບກພາລະຮ່ວມກັບເຈົ້າ.²³ຖ້າເຈົ້າເຮັດດັ່ງນີ້, ແລະຖ້າພຣະເຈົ້າສັ່ງເຈົ້າໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ແລ້ວເຈົ້າກໍສາມາດທົນໄດ້, ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດນີ້ກໍຈະໄປຍັງທີ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ."

²⁴ສະນັ້ນໂມເຊກໍເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພໍ່ເຖົ້າຂອງລາວ ແລະ ເຮັດຕາມທີ່ລາວໄດ້ກ່າວທຸກປະການ.²⁵ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ເລືອກຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດຈາກອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ແລະ ຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນຫົວຫນ້າຂອງປະຊາຊົນ, ຜູ້ນໍາເຫລົ່ານີ້ດູແລພັນຄົນ, ຮ້ອຍຄົນ, ຫ້າສິບຄົນ, ແລະສິບຄົນ.²⁶ພວກເຂົາໄດ້ພິພາກສາຄະດິຂອງປະຊາຊົນໃນສະຖານະການປົກກະຕິ. ໃນຄະດີຍາກໆພວກເຂົາກໍໄດ້ນຳໄປແຈ້ງໂມເຊ, ແຕ່ພວກເຂົາເອງພິພາກສາຄະດີນ້ອຍໆທັງຫມົດ.²⁷ແລ້ວໂມເຊໄດ້ສົ່ງພໍ່ເຖົ້າຂອງລາວກັບໄປ, ແລະເຢທະໂຣກໍໄດ້ກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງເພິ່ນເອງ.

19

¹ໃນເດືອນທີສາມຫລັງຈາກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ, ໃນມື້ດຽວກັນນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ.²ຫລັງຈາກພວກເຂົາອອກຈາກເຣຟິດິມ ແລະມາເຖິງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ, ພວກເຂົາກໍຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານທາງດ້ານຫນ້າພູ.

³ໂມເຊໄດ້ຂຶ້ນໄປຫາພຣະເຈົ້າ. ພຣະຢາເວກ່າວກັບລາວຈາກພູ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງບອກໃຫ້ຄົວເຮືອນຂອງຢາໂຄບ, ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ:⁴ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເຮົາເຮັດກັບຊາວອີຢິບ, ເຖີງວິທີທີ່ເຮົາອູ້ມຊູພວກເຈົ້າຂຶ້ນເຫມືອນປີກຂອງນົກອິນຊີ ແລະນຳພວກເຈົ້າໂດຍນໍາພວກເຈົ້າມາເຖິງເຮົາ.⁵ບັດນີ້, ຖ້າພວກເຈົ້າເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ ແລະ ຮັກສາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາໄວ້, ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຈະເປັນສົມບັດພິເສດຂອງເຮົາ ໃນທ່າມກາງຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ເພາະແຜ່ນດິນທັງປວງເປັນຂອງເຮົາ.⁶ພວກເຈົ້າຈະເປັນອານາຈັກປະໂລຫິດ ແລະເປັນຊົນຊາດບໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາ. ເຫລົ່ານີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳທີ່ເຈົ້າຕ້ອງບອກກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ."

⁷ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງມາ ແລະເອີ້ນປະຊຸມພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງປະຊາຊົນ. ລາວປະກາດຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງລາວ.⁸ປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ຕອບພ້ອມກັນວ່າ, "ພວກເຮົາຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວ." ແລ້ວໂມເຊກໍມາລາຍງານຖ້ອຍຄຳຂອງປະຊາຊົນແດ່ພຣະຢາເວ.⁹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າໃນເມກຫນາທຶບ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຈະບໍ່ໄດ້ຍິນໃນສິ່ງທີ່ເຮົາເວົ້າກັບເຈົ້າ ແລະຈະໄດ້ເຊື່ອເຈົ້າຕະຫລອດໄປ." ແລ້ວໂມເຊບອກຖ້ອຍຄຳຂອງປະຊາຊົນສູ່ພຣະຢາເວຟັງ.

¹⁰ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງໄປຫາປະຊາຊົນ, ມື້ນີ້ແລະມື້ອື່ນ ເຈົ້າຕ້ອງໃຫ້ພວກເຂົາຊຳລະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາຊຳລະເສື້ອຜ້າໃຫ້ຂອງຕົນໃຫ້ສະອາດ.¹¹ຈົ່ງຕຽມຕົວໃຫ້ພ້ອມໃນວັນທີສາມ, ເພາະໃນມື້ທີສາມພຣະຢາເວຈະລົງມາທີ່ພູຊີນາຍ.

¹²ເຈົ້າຈົ່ງກຳຫນົດເຂດໃຫ້ປະຊາຊົນຢູ່ຮອບພູ, ຈົ່ງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ ພວກເຈົ້າຢ່າຂຶ້ນໄປເທິງພູ ຫລື ແມ່ນແຕ່ແຕະຕ້ອງແດນມັນ. ໃຜເອົາແຕະຕ້ອງພູຈະຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ.'¹³ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໃຜແຕະຕ້ອງຜູ້ນັ້ນ. ແທນທີ່ຈະເປັນເຊັນນັ້ນ, ລາວຕ້ອງຖືກຂວ້າງ ຫລືຍິງດ້ວຍກ້ອນຫີນ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນ ຫລືສັດ, ກໍຕ້ອງຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍ, ເມື່ອມີສຽງແກເປົ່າຍາວ, ໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ຕີນພູໄດ້."

¹⁴ແລ້ວໂມເຊລົງຈາກພູມາຫາປະຊາຊົນ. ລາວໃຫ້ປະຊາຊົນຊຳລະຕົວແດ່ພຣະຢາເວ ແລະພວກເຂົາຊັກເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາ.¹⁵ລາວກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ, "ຈົ່ງຕຽມຕົວໃຫ້ພ້ອມໃນມື້ທີສາມ; ຢ່າເຂົ້າໃກ້ເມຍຂອງພວກເຈົ້າ."

¹⁶ໃນມື້ທີສາມ, ເມື່ອເຖິງຕອນເຊົ້າ, ຟ້າກໍຮ້ອງແລະຟ້າແມບເມກຫນາປົກຄຸມເທິງພູ, ແລະມີສຽງເປົ່າແກດັງຫລາຍ, ຈົນປະຊາຊົນທັງຫມົດຢູ່ໃນຄ້າຍຢ້ານຫລາຍຈົນໂຕສັ່ນ.¹⁷ໂມເຊນຳປະຊາຊົນໃຫ້ອອກມາຈາກຄ້າຍໄປເພື່ອພົບພຣະເຈົ້າ, ແລະພວກເຂົາມາຢືນຢູ່ຕີນພູ.¹⁸ພູຊີນາຍມີຄວັນປົກຄຸມຢູ່ທັງຫມົດ ເພາະພຣະຢາເວສະເດັດລົງມາເທິງພູນັ້ນໃນໄຟແລະຄວັນ. ເຫມືອນຄວັນຈາກເຕົາເຜົາ, ແລະຫນ່ວຍພູທັງຫມົດກໍສັ່ນຢ່າງຮຸນແຮງ.

¹⁹ເມື່ອສຽງແກຍິ່ງດັງຂຶ້ນ ແລະດັງຂຶ້ນ, ໂມເຊໄດ້ເວົ້າ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຕອບສຽງຂອງລາວ.²⁰ພຣະຢາເວລົງມາເທິງພູຊີນາຍ, ຢູ່ເທິງຍອດພູ, ແລະພຣະອົງເອີ້ນໂມເຊໃຫ້ຂຶ້ນໄປຍອດພູ, ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງຂຶ້ນໄປ.²¹ພຣະຢາວາກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງລົງໄປ ແລະເຕືອນປະຊາຊົນຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດລ່ວງລໍ້າເຂົ້າມາເບິ່ງເຮົາ, ຫລືຈະໃຫ້ເຮົາລົງໂທດພວກເຂົາເຖິງຕາຍ.²²ໃຫ້ພວກປະໂລຫິດທີ່ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົານັ້ນ ໃຫ້ພວກເຂົາຊຳລະຕົວໃຫ້ບໍຣິສຸດ—ຕຽມຕົວເອງໃຫ້ພ້ອມຕໍ່ການມາຂອງເຮົາ—ເພື່ອວ່າເຮົາຈະບໍ່ປະຫານພວກເຂົາ."

²³ໂມເຊກ່າວກັບພຣະຢາເວວ່າ, "ປະຊາຊົນຂຶ້ນມາເທິງພູບໍ່ໄດ້, ເພາະພຣະອົງຊົງສັ່ງພວກຂ້ານ້ອຍວ່າ: ຈົ່ງກັ້ນເຂດຮອບພູນັ້ນ ແລະກັ້ນໄວ້ສຳລັບພຣະຢາເວ.'"²⁴ພຣະຢາເວກ່າວກັບລາວວ່າ, "ຈົ່ງໄປ, ລົງໄປຈາກພູ, ແລະພາອາໂຣນຂຶ້ນມາກັບເຈົ້າ, ແຕ່ຢ່າໃຫ້ພວກປະໂລຫິດ ແລະປະຊາຊົນລ່ວງລໍ້າເຂດແດນທີ່ຈະຂຶ້ນມາເຖິງເຮົາ, ຫລືຈະໃຫ້ເຮົາປະຫານພວກເຂົາ."²⁵ດັ່ງນັ້ນໂມເຊກໍໄດ້ລົງໄປຫາປະຊາຊົນ ແລະ ໄດ້ບອກພວກເຂົາ.

20

¹ພຣະເຈົ້າກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ:²"ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ໄດ້ນໍາພວກເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ, ຄືໃຫ້ອອກຈາກເຮືອນທາດ.³ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.

⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຮູບແກະສະຫລັກໃດສຳລັບຕົນ ຫລືຮູບເຫມືອນຂອງສິ່ງໃດ ຊຶ່ງມີຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງ, ຫລືໃນແຜ່ນດິນໂລກເບື້ອງລຸ່ມ, ຫລືສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນໍ້າເບື້ອງລຸ່ມ.⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຂາບໄຫວ້ພວກມັນ ຫລືນະມັດສະການພວກມັນ, ເພາະເຮົາ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ. ເຮົາລົງໂທດຄວາມຊົ່ວຂອງບັນພະບຸຣຸດໂດຍນຳການລົງໂທດຕົກທອດໄປເຖິງລູກຫລານ. ເຖິງສາມ ແລະ ສີ່ເຊັ່ນຄົນຜູ້ທີ່ເຮົາກຽດຊັງ.⁶ແຕ່ເຮົາສຳແດງຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພັນທະສັນຍາຕໍ່ຄົນນັບພັນ ຜູ້ທີ່ຮັກເຮົາ ແລະຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ.

⁷ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງບໍ່ອອກພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄປໃນທາງທີ່ຜິດ, ເພາະເຮົາຈະບໍ່ເອົາໂທດຄົນທີ່ໃຊ້ພຣະນາມຂອງເຮົາໄປໃນທາງທີ່ຜິດກໍບໍ່ໄດ້.

⁸ຈົ່ງລະນຶກເຖິງວັນສະບາໂຕ, ໃຫ້ຖືເປັນວັນບໍຣິສຸດຕໍ່ເຮົາ.⁹ເຈົ້າຈົ່ງເຮັດວຽກທັງສິ້ນຂອງພວກເຈົ້າຕະຫລອດຫົກວັນ.¹⁰ແຕ່ໃນມື້ທີເຈັດນັ້ນຖືເປັນສະບາໂຕແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ໃນມືນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດວຽກງານໃດໆ, ທັງພວກເຈົ້າ, ຫລືລູກຊາຍ, ຫລືລູກຍິງ, ຫລືທາດຊາຍ, ຫລືທາດຍິງ, ຫລືສັດລ້ຽງ, ຫລືຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອາໄສໃນປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.¹¹ເພາະໃນຫົກມື້ພຣະຢາເວໄດ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ທະເລ, ແລະທຸກສິ່ງໃນທີ່ເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະພັກຜ່ອນໃນມື້ທີເຈັດ. ສະນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ອວຍພອນວັນສະບາໂຕ ແລະຕັ້ງມື້ນັ້ນໃຫ້ເປັນວັນບໍຣິສຸດ.

¹²ຈົ່ງໃຫ້ກຽຕແກ່ບິດາ ແລະ ມານດາຂອງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢືນຍາວເທິງແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.¹³ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຂ້າຄົນ.¹⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຜິດປະເວນີ.

¹⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ລັກຊັບຈາກຜູ້ອື່ນ.¹⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເປັນພະຍານບໍ່ຈິງໃສ່ຮ້າຍເພື່ອນບ້ານ.¹⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ໂລບບ້ານເຮືອນຂອງເພື່ອນບ້ານ; ທາດຊາຍຂອງລາວ, ທາດຍິງຂອງລາວ, ງົວຂອງລາວ, ລວາຂອງລາວ, ຫລືສິ່ງໃດໆຊຶ່ງເປັນຂອງເພື່ອນບ້ານ."

¹⁸ປະຊາຊົນທັງຫມົດເຫັນຟ້າແມບ ແລະໄດ້ຍິນສຽງຟ້າຮ້ອງ, ແລະໄດ້ຍິນສຽງແກ, ແລະໄດ້ເຫັນຄວັນຈາກພູ. ເມື່ອປະຊາຊົນເຫັນສິ່ງນີ້, ພວກເຂົາກໍຢ້ານກົວຈົນຕົວສັ່ນ ແລະຢືນຢູໄກໆ.¹⁹ພວກຂົາຈຶ່ງກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງບອກພວກເຮົາເຖີ້ນ, ແລະພວກເຮົາຈະຟັງ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ພຣະເຈົ້າກ່າວກັບພວກເຮົາເລີຍ, ຫລືພວກເຮົາຈະຕາຍ."²⁰ໂມເຊກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອທົດສອບເບິ່ງພວກເຈົ້າ ເພື່ອການໃຫ້ກຽຕພຣະອົງຈະຢູ່ໃນພວກເຈົ້າ, ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດບາບ."²¹ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ຢືນຢູ່ໄກໆ, ແລະໂມເຊເຂົ້າໄປໃຫ້ຄວາມມືດຫນາ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່.

²²ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ສິ່ງນີ້ແຫລະ ທີ່ເຈົ້າຕ້ອງບອກຊາວອິສະຣາເອນຄື: 'ພວກເຈົ້າເອງໄດ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບເຈົ້າຈາກສະຫວັນ.²³ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຮູບພະອື່ນໃດ ສຳລັບພວກເຈົ້າເອງມາທຽບກັບເຮົາ, ບໍ່ວ່າພະເຈົ້ານັ້ນເຮັດດ້ວຍເງິນ ຫລື ຄຳ.

²⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງທຳແທ່ນບູຊາທີ່ເຮັດດ້ວຍດິນສຳລັບເຮົາ. ແລະພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງເຈົ້າ, ເຄື່ອງຖວາຍເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມ, ດ້ວຍແກະ, ແລະງົວ. ໃນທຸກບ່ອນທີ່ເຮົາຕ້ອງການໄດ້ຮັບກຽຕນາມຊື່ຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະມາຫາພວກເຈົ້າ ແລະອວຍພອນພວກເຈົ້າ.²⁵ຖ້າພວກເຈົ້າສ້າງແທ່ນບູຊາດ້ວຍຫີນ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ສ້າງດ້ວຍຫີນທີ່ຕົກແຕ່ງແລ້ວ. ເພາະຖ້າພວກເຈົ້າໃຊ້ເຄື່ອງມືຕົກແຕ່ງມັນ. ພວກເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຫີນເປັນມົນທິນ.²⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເດີນຕາມຂັ້ນໄດໄປຍັງແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ; ເພື່ອປ້ອງກັນພວກເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ເຫັນຂອງລັບຂອງພວກເຈົ້າ.'"

21

¹"ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນກົດຕ່າງໆຊຶ່ງເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າເຂົາທັງຫລາຍຄື:

²ຖ້ເຈົ້າຊື້ທາດເຮັບເຣີໄວ້ເປັນທາດ, ລາວຈະຈະຮັບໃຊ້ເຈົ້າຫົກປີ, ແລະໃນປີທີເຈັດລາວຈະໄດ້ເປັນອິສະຣະໂດຍບໍ່ຕ້ອງເສຍຄ່າໄຖ່.³ຖ້າລາວມາຄົນດຽວ, ລາວຈະເປັນອິສະຣະພຽງຄົນດຽວ; ຖ້າລາວແຕ່ງງານມານໍາ, ແລ້ວເມຍຂອງລາວຕ້ອງເປັນອິສະຣະດ້ວຍ.⁴ຖ້ານາຍຫາເມຍໃຫ້ລາວ ແລະນາງນັ້ນເກີດລູກຊາຍ ຫລືລູກສາວ, ເມຍແລະລູກຂອງນາງຈະເປັນຂອງນາຍ, ແລະລາວຈະຕ້ອງເປັນອິສະຣະພຽງຜູ້ດຽວ.

⁵ແຕ່ຖ້າທາດນັ້ນເວົ້າມາຢ່າງຊັດເຈນວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຮັກນາຍ, ຮັກເມຍ, ແລະ ລູກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຢາກອອກໄປເປັນອິສະຣະ."⁶ແລ້ວໃຫ້ນາຍນັ້ນພາທາດນັ້ນໄປເຝົ້າພຣະເຈົ້າ. ນາຍຕ້ອງພາລາວໄປທີ່ປະຕູ ຫລືເສົາປະຕູ, ແລະໃຫ້ນາຍເຈາະຫູຂອງລາວດ້ວຍເຫລັກຫມາດ. ແລ້ວລາວຈະຢູ່ຮັບໃຊ້ນາຍຕະຫລອດຊີວິດຂອງລາວ.

⁷ຖ້າຊາຍໃດຂາຍລູກສາວເປັນທາດຍິງ, ນາງຈະບໍ່ໄດ້ເປັນອິສະຣະເຫມືອນທາດຊາຍ.⁸ຖ້ານາງນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈນາຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບນາງໄວ້, ແລ້ວລາວຕ້ອງຍອມໃຫ້ນາງຖືກຊື້ຄືນ. ແຕ່ຊາຍນັ້ນບໍ່ມີສິດຂາຍນາງນັ້ນໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ. ລາວບໍ່ໄດ້ຮັບສິດເຊັ່ນນີ້, ເພາະລາວບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຢ່າງສັດຊື່ຕໍ່ນາງ.

⁹ຖ້ານາຍຍົກຍິງນັ້ນໃຫ້ເປັນເມຍຂອງລູກຊາຍຂອງຕົນ, ນາຍຕ້ອງປະຕິບັດກັບນາງເຫມືອນເປັນລູກສາວຂອງຕົນ.¹⁰ຖ້າລາວເອົາຍິງອື່ນອີກມາເປັນເມຍ, ລາວຕ້ອງບໍ່ລຸດຄ່າອາຫານ, ເສື້ອຜ້າ, ຫລືສິດທິແຕ່ງງານຂອງນາງ.¹¹ແຕ່ຖ້າລາວບໍ່ໄດ້ເຮັດສາມຢ່າງນີ້ແກ່ນາງ. ແລ້ວນາງນັ້ນຈະໄປກໍໄດ້ໂດຍເປັນອິສະຣະ ບໍ່ຕ້ອງເສຍຄ່າໄຖ່ໃດໆ.

¹²ຜູ້ໃດກໍຕາມຕີຄົນຫນຶ່ງແລ້ວເຂົາກໍຕາຍ, ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຮັບເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍແນ່ນອນ.¹³ຖ້າຄົນນັ້ນເຮັດໄປໂດຍບໍ່ໄຕ່ຕອງໄວ້ລ່ວງຫນ້າ, ແຕ່ດ້ວຍອຸບັດເຫດ, ແລ້ວເຮົາຈະກຳຫນົດທີ່ແຫ່ງຫນຶ່ງໃຫ້ລາວສາມາດຫນີໄປໄດ້.¹⁴ຖ້າຜູ້ໃດເຈດຕະນາຂ້າເພື່ອນບ້ານ ແລະວາງແຜນຂ້າຄົນໂດຍເຈດຕະນາ, ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງນຳຕົວລາວ, ແມ່ນວ່າລາວຈະຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອລົງໂທດເຂົາເຖິງຕາຍ.

¹⁵ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ທຸບຕີບິດາ ຫລືມານດາຂອງຕົນ ຈະຖືກລົງໂທດເຖິງຄວາມຕາຍແນ່ນອນ.¹⁶ຜູ້ໃດກໍຕາມລັກພາຕົວຄົນໄປ ແລະຂາຍເຂົາ ຫລືພົບວ່າຜູ້ນັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຄອບຄອງຂອງເຂົາ, ຜູ້ລັກນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ.¹⁷ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປ້ອຍດ່າບິດາ ຫລືມານດາຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຕ້ອງຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ.

¹⁸ຖ້າຜູ້ຊາຍຕໍ່ສູ້ກັນ ແລະຝ່າຍຫນຶ່ງເອົາຫີນຂ້ວາງຫລືຊົກດ້ວຍກຳປັ້ນ, ແລະ ແຕ່ອີກຝ່າຍຫນຶ່ງບໍ່ເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ, ແຕ່ບາດເຈັບຕ້ອງນອນພັກທີ່ຕຽງຂອງລາວ;¹⁹ແລ້ວຖ້າລາວຫາຍດີ ແລະ ສາມາດຍ່າງໄດ້ໂດຍໃຊ້ໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງລາວ, ຜູ້ຕີນັ້ນຈະຕ້ອງເສຍຄ່າເສຍເວລາ; ຄ່າຮັກສາພະຍາບານທັງຫມົດຈົນລາວຫາຍດີເປັນປົກກະຕິ. ແຕ່ຄົນທີ່ເຮັດຮ້າຍນັ້ນຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດຖານຂ້າຄົນ.

²⁰ຖ້າຜູ້ໃດທຸບຕີທາດຊາຍ ຫລືທາດຍິງຂອງຕົນດ້ວຍໄມ້, ແລະຖ້າທາດນັ້ນຕາຍເນື່ອງຈາກການຕີນັ້ນ, ແລ້ວຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກລົງໂທດຢ່າງແນ່ນອນ.²¹ຢ່າງໃດກໍດີ, ຖ້າທາດນັ້ນມີຊີວິດຕໍ່ໄປພາຍໃນຫນຶ່ງຫລືສອງສອງມື້, ນາຍກໍບໍ່ຕ້ອງຖືກລົງໂທດ, ເພາະລາວຕ້ອງທໍຣະມານໃຈຈາກສູນເສຍທາດນັ້ນ.

²²ຖ້າຜູ້ຊາຍຕີກັນ ແລະໄປເຮັດໃຫ້ຍິງຖືພາບາດເຈັບຈົນ ເຮັດໃຫ້ເດັກເກີດກ່ອນກຳຫນົດ ຫລືຫລຸລູກ, ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍ. ຄົນທີ່ທຳຮ້າຍນາງຈະຕ້ອງຖືກປັບໄຫມຕາມແຕ່ສາມີຂອງຍິງນັ້ນຈະຮຽກຮ້ອງເອົາຈາກລາວ, ແລະ ລາວຕ້ອງຈ່າຍຕາມທີ່ຜູ້ພິພາກສາຕັດສິນ.²³ແຕ່ຫາກນາງໄດ້ຮັບບາດເຈັບສາຫັດ, ແລ້ວເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ແທນດ້ວຍຊີວິດ.²⁴ຕາແທນຕາ, ແຂ້ວແທນແຂ້ວ, ມືແທນມື, ຕີນແທນຕີນ,²⁵ຮອຍໄຫມ້ແທນຮອຍໄຫມ້, ບາດແຜແທນບາດແຜ, ຫລືຮອຍຊໍ້າແທນຮອຍຊໍ້າ.

²⁶ຖ້າຜູ້ໃດຕີທີ່ຕາຂອງທາດຊາຍ ຫລືທາດຍິງແລ້ວເຮັດໃຫ້ຕາບອດໄປ, ແລ້ວລາວຈະຕ້ອງປ່ອຍທາດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ເປັນອິສະຣະ ເພື່ອໃຊ້ແທນດວງຕາຂອງທາດນັ້ນ.²⁷ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດໃຫ້ແຂ້ວຂອງທາດຊາຍ ຫລື ທາດຍິງຫລຸດອອກໄປ, ລາວຕ້ອງປ່ອຍທາດຜູ້ນັ້ນເປັນອິສະຣະ ເພື່ອໃຊ້ແທນແຂ້ວ.

²⁸ຖ້າງົວຂ້າຊາຍ ຫລືຍິງຄົນຫນຶ່ງເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ, ຈົ່ງເອົາຫີນຄ່ວາງງົວນັ້ນໃຫ້ຕາຍ ແລະຫ້າມກີນຊີ້ນຂອງມັນ; ແຕ່ເຈົ້າຂອງງົວບໍ່ມີໂທດ.²⁹ແຕ່ຖ້າງົວມີນິໄສມັກຊົນຄົນມາກ່ອນ, ແລະມີຜູ້ມາເຕືອນໃຫ້ເຈົ້າຂອງງົວໃຫ້ຮູ້ແລ້ວ, ແຕ່ເຈົ້າຂອງບໍ່ໄດ້ກັກຂັງມັນໄວ້, ແລະມັນໄດ້ຊົນຄົນຕາຍໄປບໍ່ວ່າຊາຍຫລືຍິງ, ກໍໃຫ້ເອົາຫີນຂ້ວາງງົວນັ້ນເສຍໃຫ້ຕາຍ, ແລະໃຫ້ລົງໂທດເຈົ້າຂອງງົວໃຫ້ເຖິງຕາຍດ້ວຍ.³⁰ຖ້າຈະຮຽກຮ້ອງເອົາຄ່າໄຖ່ຊີວິດຂອງລາວ, ລາວຕ້ງເສຍຄ່າໄຖ່ຕາມຈຳນວນທີ່ເຂົາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຈ່າຍ.

³¹ຫາກງົວນັ້ນຊົນລູກຊາຍ ຫລືລູກສາວ, ເຈົ້າຂອງງົວຈະຕ້ອງປະຕິບັດຕາມກົດທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລາວປະຕິບັດ.³²ຖ້າງົວນັ້ນຊົນທາດຊາຍ ຫລືທາດຍິງຂອງຜູ້ໃດ, ເຈົ້າຂອງງົວຕ້ອງໃຫ້ເງິນສາມສິບເຊເຂ, ແລະຕ້ອງເອົາຫີນຄ່ວາງງົວນັ້ນໃຫ້ຕາຍ.

³³ຖ້າຜູ້ໃດເປີດນໍ້າສ້າງ, ຫລືຂຸດນໍ້າສ້າງ ແລະບໍ່ໄດ້ອັດມັນໄວ້, ແລະມີງົວຫລືລວາຕົກລົງໄປໃນນໍ້າສ້າງນັ້ນ, ເຈົ້າຂອງນໍ້າສ້າງຕ້ອງຈ່າຍຄ່າເສຍຫາຍ.³⁴ລາວຕ້ອງຈ່າຍແທນຄືນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າຂອງສັດ, ແລະສັດທີ່ຕາຍນັ້ນຈະຕົກເປັນຂອງເຈົ້າຂອງນໍ້າສ້າງ.

³⁵ຖ້າງົວຂອງຜູ້ໃດທຳຮ້າຍງົວຂອງຜູ້ອື່ນຕາຍ. ແລ້ວເຂົາຕ້ອງຂາຍງົວທີ່ເປັນນັ້ນ ແລະແບ່ງເງິນກັນ, ແລະແບ່ງງົວທີ່ຕາຍນັ້ນໃຫ້ເທົ່າກັນ.³⁶ແຕ່ຖ້າຮູ້ແລ້ວວ່າງົວມີນິດໄສມັກຊົນຄົນອື່ນມາກ່ອນ, ແລະເຈົ້າຂອງບໍ່ໄດ້ກັກຂັງໄວ້, ເຈົ້າຂອງຕ້ອງໃຊ້ງົວແທນຄືນງົວ, ແລະງົວທີ່ຕາຍກໍຈະຕົກເປັນຂອງເຈົ້າຂອງສັດເອງ.

22

¹ຖ້າຜູ້ໃດລັກງົວ ຫລືແກະໄປ ແລະ ຂ້າຫລືຂາຍ, ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຕ້ອງໃຊ້ແທນງົວຫ້າໂຕຕໍ່ງົວຫນຶ່ງໂຕ, ແລະ ແກະສີ່ໂຕຕໍ່ແກະຫນຶ່ງໂຕ.²ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນຄົນຂີ້ລັກກຳລັງເຂົ້າມາ, ແລະ ຖ້າລາວໄດ້ຕີຄົນຂີ້ລັກນັ້ນຈົນຕາຍ, ໃນກໍລະນີນັ້ນກໍຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນຖານຂ້າຄົນໃນຄະດີຂອງລາວ.³ແຕ່ຖ້າຕາເວັນຂຶ້ນແລ້ວກ່ອນທີ່ລາວບຸກລຸກເຂົ້າມາ, ຄວາມຜິດຖານຂ້າຄົນຈະຕົກແກ່ຜູ້ຂ້າລາວນັ້ນ. ຄົນຂີ້ລັກຕ້ອງໃຊ້ແທນຄືນ, ຖ້າລາວບໍ່ມີອັນໃດຈະໃຊ້ໃຫ້. ແລ້ວລາວຕ້ອງຂາຍຕົນເອງເພື່ອໃຊ້ແທນສິ່ງທີ່ລາວລັກໄປ.⁴ຖ້າພົບສັດທີ່ລັກໄປນັ້ນຍັງເປັນຢູ່ໃນການຄອບຄອງຂອງລາວ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນງົວ, ຫລືລໍ, ຫລືແກະ, ລາວຕ້ອງຈ່າຍຄືນສອງເທົ່າ.

⁵ຖ້າຜູ້ໃດປ່ອຍຝູງສັດຂອງຕົນໄປກິນຫຍ້າໃນທົ່ງຫຍ້າ ຫລືໃນສວນອະງຸ່ນ ແລະປ່ອຍໃຫ້ສັດຫລົງ, ແລະເຂົ້າໄປກິນຫຍ້າໃນທົ່ງນາຂອງອີກຄົນຫນຶ່ງ, ລາວຕ້ອງໃຊ້ແທນດ້ວຍພືດຜົນສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກທົ່ງນາ ແລະ ຈາກສວນຂອງລາວເອງ.

⁶ຖ້າໄຟລຸກ ແລະ ລາມໄປຕິດພຸ່ມຫນາມຈົນເຖິງກອງເຂົ້າ, ຫລືເຂົ້າທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກ່ຽວ, ຫລືລາມໄປໃນທົ່ງນາຈົນເສຍຫມົດ, ຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ຈຸດໄຟຕ້ອງໃຊ້ແທນຄ່າເສຍຫາຍທັງຫມົດ.

⁷ຖ້າຜູ້ໃດຝາກເງິນ ຫລື ສິ່ງຂອງໄວ້ກັບເພື່ອນບ້ານເພື່ອໃຫ້ລາວໃຫ້ດູແລ, ແລະຖ້າສິ່ງຂອງນັ້ນຖືກລັກໄປຈາກເຮືອນຂອງຜູ້ນັ້ນ, ຖ້າຈັບຄົນຂີ້ລັກໄດ້ ຄົນຂີ້ລັກນັ້ນຕ້ອງໃຊ້ແທນສອງເທົ່າ.⁸ແຕ່ຖ້າຫາກຈັບຄົນຂີ້ລັກບໍ່ໄດ້ ກໍໃຫ້ເຈົ້າຂອງເຮືອນມາພົບກັບຜູ້ພິພາກສາ ເພື່ອຮັບການພິຈາລະນາແມ່ນລາວເອງ ຫລືບໍ່ທີ່ລັກສົມບັດຂອງເພື່ອນບ້ານ.⁹ໃນຄະດີຮ້ອງຟ້ອງທຸກຢ່າງ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເລື່ອງງົວ, ລໍ, ແກະ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ຫລືເລື່ອງສິ່ງຂອງໃດໆທີ່ຫາຍໄປ ຊຶ່ງບາງຄົນອ້າງວ່າ, "ສິ່ງນີ້ເປັນຂອງຂ້ອຍ." ໃຫ້ທັງສອງຝ່າຍນຳກໍລະນີຂອງເລື່ອງນັ້ນ ໄປພົບຜູ້ພິພາກສາ. ຜູ້ໃດທີ່ຜູ້ພິພາກສາພົບຄວາມຜິດ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງໃຊ້ແທນເປັນສອງເທົ່າແກ່ເພື່ອນບ້ານຂອງລາວ.

¹⁰ຖ້າຜູ້ໃດຝາກລໍ, ງົວ, ແກະ, ຫລືສັດໃດໆໄວ້ກັບເພື່ອນບ້ານຂອງລາວ, ແລະຖ້າສັດຕາຍ ຫລື ເຈັບຫລືຖືກຕ້ອນເອົາໄປໂດຍບໍ່ມີໃຜເຫັນ.¹¹ຕ້ອງໃຫ້ທັງສອງຄົນນັ້ນສາບານຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, ຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດໄດ້ເອົາຊັບສິນຂອງເພື່ອນບ້ານໄວ້ໃນມືຂອງລາວ ຫລືບໍ່. ແລ້ວເຈົ້າຂອງນັ້ນຈະຕ້ອງຍອມຮັບ, ຜູ້ຮັບຟາກນັ້ນບໍ່ຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຊົດເຊີຍ.¹²ແຕ່ຖ້າສິ່ງຂອງຖືກລັກໄປຈາກລາວ, ອີກຝ່າຍຫນຶ່ງຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຊົດເຊີຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງ.¹³ຖ້າສັດນັ້ນຖືກຕັດເປັນຕ່ອນໆ, ໃຫ້ອີກຄົນນໍາຊາກມາໃຫ້ກວດເບິ່ງເປັນຫລັກຖານ. ລາວບໍ່ຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຊົດເຊີຍສຳລັບສັດທີ່ຖືກຕັດເປັນຕອນໆນັ້ນ.

¹⁴ຖ້າຜູ້ໃດຍືມສັດຈາກເພື່ອນບ້ານ, ແລະແລ້ວມັນເກີດເຈັບ ຫລືຕາຍໃນລະຫວ່າງທີ່ເຈົ້າຂອງບໍ່ຢູ່, ອີກຄົນຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຊົດເຊີຍເຕັມຕາມຈຳນວນ.¹⁵ແຕ່ຖ້າເຈົ້າຂອງຢູ່ນຳ, ອີກຄົນບໍ່ຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຊົດເຊີຍ; ຖ້າເປັນສັດເຊົ່າ, ໃຫ້ຈ່າຍແຕ່ຄ່າເຊົ່າເທົ່ານັ້ນ.

¹⁶ຖ້າຜູ້ໃດຫລອກລວງສາວປອດທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຫມັ້ນຫມາຍ, ແລະຖ້າລາວນອນກັບນາງນັ້ນ. ລາວຕ້ອງຮັບນາງມາເປັນເມຍຂອງລາວ ໂດຍຈ່າຍເງິນຄ່າສິນສອດຕາມທີ່ຮຽກຮ້ອງ.¹⁷ຖ້າພໍ່ຂອງນາງບໍ່ຍອມຍົກນາງໃຫ້ລາວຢ່າງເດັດຂາດ, ລາວກໍຕ້ອງເສຍເງິນເທົ່າສິນສອດຕາມທຳນຽມສູ່ຂໍສາວປອດນັ້ນ.

¹⁸ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ໃຫ້ນັກເວດມົນມີຊີວິດຢູ່.¹⁹ຜູ້ໃດຮ່ວມສົມສູ່ກັບສັດຈະຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍ.

²⁰ຜູ້ໃດກໍຕາມບູຊາແດ່ພະໃດໆນອກຈາກພຣະຢາເວ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍຢ່າງຫມົດສິ້ນ.²¹ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຜິດຕໍ່ຄົນຕ່າງດ້າວ ຫລືຂົ່ມເຫັ່ງເຂົາ. ເພາະພວກເຈົ້າກໍເຄີຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ.

²²ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຂົ່ມເຫັງຍິງຫມ້າຍ ຫລື ລູກກຳພ້າພໍ່.²³ຖ້າພວກເຈົ້າຂົ່ມເຫງພວກເຂົາ, ແລະຖ້າພວກເຂົາຮ້ອງຫາເຮົາ, ເຮົາຈະຟັງຄຳຮ້ອງທຸກຂອງພວກເຂົາຢ່າງແນ່ນອນ.²⁴ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາຈະລຸກຂຶ້ນ, ແລະເຮົາຈະປະຫານພວກເຈົ້າດ້ວຍດາບ; ເມຍຂອງພວກເຈົ້າຈະເປັນຫມ້າຍ, ແລະລູກຂອງພວກເຈົ້າຈະກຳພ້າພໍ່.

²⁵ຖ້າພວກເຈົ້າໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຄົນໃດທີ່ເປັນຄົນຈົນທ່າມກາງພວກເຈົ້າຢືມເງິນໄປ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຖືວ່າຕົນເປັນເຈົ້າຫນີ້ ຫລືຫ້າມເອົາດອກເບ້ຍຈາກລາວ.²⁶ຖ້າພວກເຈົ້າຍຶດເສື້ອຄຸມຂອງເພື່ອນບ້ານໄວ້ເປັນຂອງຄໍ້າປະກັນ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຄືນຂອງນັ້ນໃຫ້ລາວກ່ອນຕາເວັນຕົກດິນ,²⁷ເພາະສິ່ງນັ້ນເປັນສິ່ງດຽວສຳລັບຄຸມ; ເສື້ອຜ້ານັ້ນກໍສຳລັບຄຸມຮ່າງກາຍຂອງລາວ. ລາວຈະໃຊ້ອັນໃດຫົ່ມນອນ? ເມື່ອລາວຮ້ອງທຸກຕໍ່ເຮົາ, ເຮົາຈະຟັງລາວ, ເພາະເຮົາມີໃຈເມດຕາ.

²⁸ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາ, ພຣະເຈົ້າ, ຫລືສາບແຊ່ງຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນຂອງພວກເຈົ້າ.

²⁹ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຊັກຊ້າທີ່ຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ຈາກການເກັບກ່ຽວຂອງເຈົ້າ ຫລືຈາກອ່າງຢຽບອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍລູກຊາຍກົກຂອງເຈົ້າແກ່ເຮົາ.³⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍລູກຫົວປີຂອງງົວ ແລະແກະຂອງເຈົ້າ. ໃຫ້ລູກມັນຢູ່ກັບແມ່ເຈັດມື້, ແຕ່ພໍເຖິງມື້ທີແປດຕ້ອງເອົາມາຖວາຍແກ່ເຮົາ.³¹ພວກເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນທີ່ບໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາ. ສະນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນຊີ້ນສັດທີ່ຖືກກັດຕາຍໃນທົ່ງນາ. ແຕ່, ພວກເຈົ້າຈົ່ງໂຍນຊາກນັ້ນໃຫ້ຫມາກິນ.

23

¹ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ໃຫ້ການລາຍງານກ່ຽວກັບຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງ. ຈົ່ງຢ່າຮ່ວມກັບຄົນຊົ່ວໂດຍເປັນພະຍານບໍ່ຈິງ.²ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຊົ່ວຕາມຢ່າງຄົນສ່ວນຫລາຍ, ຫລືບໍ່ເປັນພະຍານໂດຍລຳອຽງເຂົ້າຂ້າງຄົນສ່ວນຫລາຍ ເພາະຈະເຮັດໃຫ້ເສຍຄວາມຍຸຕິທັມໄປ.³ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຕ້ອງເຂົ້າຂ້າງຄົນຈົນໃນຄະດີຂອງລາວ.

⁴ຖ້າພວກເຈົ້າພົບງົວ ຫລືລໍຂອງສັດຕຣູຫລົງມາ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງພາໄປສົ່ງຄືນລາວ.⁵ຖ້າພວກເຈົ້າເຫັນລໍຂອງຜູ້ທີ່ກຽດຊັງເຈົ້າລົ້ມລົງ ເພາະຂົນເຄື່ອງຫນັກ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເມີນເສີຍຄົນນັ້ນ. ພວກເຈົ້າຈົ່ງຊ່ວຍລາວກັບລໍຂອງລາວ.

⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ບິດເບືອນຄວາມຍຸຕິທັມ ທີ່ຄົນຈົນຄວນໄດ້ຮັບໃນຄະດີຂອງລາວ.⁷ຢ່າຮ່ວມກັບຄົນອື່ນໃນການໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ, ແລະ ຢ່າປະຫານຄົນບໍຣິສຸດ ຫລື ຄົນຊອບທັມ, ເພາະເຮົາຈະບໍ່ປ່ອຍຄົນເຮັດຊົ່ວຢ່າງນັ້ນ.⁸ຫ້າມຮັບສິນບົນ, ເພາະສິນບົນເຮັດໃຫ້ຄົນຕາດີ ກາຍເປັນຄົນຕາບອດ, ແລະເຮັດໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນສັດຊື່ບິດເບືອນໄປ.⁹ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຂົ່ມເຫັງຄົນຕ່າງດ້າວ, ເພາະພວກເຈົ້າຮູ້ຈັກຊີວິດຄົນຕ່າງດ້າວແລ້ວ, ເມື່ອພວກເຈົ້າກໍເຄີຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນອີຢິບມາກ່ອນ.

¹⁰ຕະຫລອດຫົກປີພວກເຈົ້າຈະຫວ່ານພືດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະເກັບກ່ຽວຜົນຂອງມັນ.¹¹ແຕ່ປີທີເຈັດນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະງົດໄຖ ແລະປ່ອຍທົ່ງນາໃຫ້ວ່າງໄວ້, ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນທີ່ຍາກຈົນທ່າມກາງພວກເຈົ້າໄດ້ເກັບກິນ, ສ່ວນທີ່ພວກເຂົາເຫລືອໄວ້ນັ້ນກໍໃຫ້ສັດປ່າກິນ. ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນກັບສວນອະງຸ່ນ ແລະສວນຫມາກກອກເທດດ້ວຍ.

¹²ໃນລະຫວ່າງຫົກວັນພວກເຈົ້າຈະເຮັດວຽກຂອງພວກເຈົ້າ, ແຕ່ໃນວັນທີເຈັດນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢຸດພັກ. ຈົ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອງົວ ແລະລໍຂອງເຈົ້າຈະໄດ້ພັກ, ແລະລູກຊາຍທາດຍິງຂອງພວກເຈົ້າ ກັບຄົນຕ່າງດ້າວຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະ ໃຫ້ສົດຊື່ນດ້ວຍ.¹³ຈົ່ງຕັ້ງໃຈປະຕິບັດທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງພວກເຈົ້ານັ້ນ. ຢ່າອອກຊື່ພະອື່ນໆ, ຫລືຢ່າກ່າວຊື່ຂອງພະເຫລົ່ານັ້ນ ໃຫ້ໄດ້ຍິນຈາກປາກຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງເດີນທາງໄປສະຫລອງເທສະການຖວາຍໃຫ້ເຮົາປີລະສາມເທື່ອ.¹⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືເທສະການກິນເຂົ້າຈື່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ. ຕາມທີ່ເຮົາສັ່ງພວກເຈົ້າໄວ້, ພວກເຈົ້າຈະກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ເປັນເວລາເຈັດມື້. ເພາະໃນເວລານັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະເຂົ້າມາປາກົດຕົວຕໍ່ຫນ້າເຮົາໃນເດືອນຂອງອາບິບ, ຊຶ່ງແມ່ນໄດ້ກຳຫນົດໄວ້. ໃນເດືອນນີ້ພວກເຈົ້າໄດ້ອອກມາຈາກອີຢິບ. ແຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ມາເຝົ້າເຮົາມືເປົ່າ.

¹⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືເທສະການລ້ຽງສະຫລອງການເກັບກ່ຽວ, ພືດຜົນທຳອິດທີ່ເກີດຈາກແຮງງານຂອງພວກເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຂົ້າຫວ່ານພືດລົງໃນນາ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືເທສະການສະຫລອງພືດຜົນປາຍປີ, ເມື່ອພວກເຈົ້າເກັບພືດຜົນຈາກທົ່ງນາແລ້ວ.¹⁷ຊາຍທຸກຄົນຂອງພວກເຈົ້າຕ້ອງເຂົ້າມາເຝົ້າພຣະຢາເວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປີລະສາມເທື່ອ.

¹⁸ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຍອມຖວາຍເລືອດຈາກເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຮັດຖວາຍໃຫ້ແກ່ເຮົາ ພ້ອມກັບເຂົ້າຫນົມໃສ່ເຊື້ອແປ້ງ. ໄຂມັນຈາກເຄື່ອງຖວາຍບູຊາໃນເທສະການລ້ຽງຂອງເຮົາ ຈະຕ້ອງບໍ່ເຫລືອຄ້າງຄືນຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ.¹⁹ພວກເຈົ້າຕ້ອງນຳສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພືດຜົນທຳອິດຈາກດິນຂອງພວກເຈົ້າມາຍັງພຣະວິຫານຂອງເຮົາ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຕົ້ມລູກແບ້ດ້ວຍນົມຂອງແມ່ຂອງມັນ.

²⁰ເຮົາຈະໃຊ້ເທວະດາຂອງເຮົານຳຫນ້າພວກເຈົ້າເພື່ອຄູ້ມຄອງພວກເຈົ້າຕາມທາງ, ແລະນໍາພວກເຈົ້າໄປເຖິງບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ຕຽມໄວ້.²¹ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ ແລະເຊື່ອຟັງລາວ. ເພາະລາວຈະບໍ່ຍົກໂທດ, ໃນຄວາມຜິດຂອງພວກເຈົ້າເລີຍ, ດ້ວຍລາວໄດ້ເຮັດໃນນາມຂອງເຮົາ.²²ຖ້າພວກເຈົ້າເຊື່ອຟັງສຽງຂອງລາວແທ້ໆ ແລະເຮັດຕາມທຸກໆສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງໄວ້ກັບພວກເຈົ້າ, ແລ້ວເຮົາຈະເປັນສັດຕູຕໍ່ພວກສັດຕຣູຂອງພວກເຈົ້າ ແລະເປັນຄູ່ຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ເປັນຄູ່ຕໍ່ສູ້ຂອງພວກເຈົ້າ.

²³ເທວະດາຂອງເຮົາຈະໄປຂ້າງຫນ້າພວກເຈົ້າ ແລະ ນຳພວກເຈົ້າໄປເຖິງຊາວອະໂມຣີດ, ຊາວຮິດຕີ, ຊາວເປຣີຊີ, ຊາວການາອານ, ຊາວຮີວີ, ແລະຊາວເຢບຸດ. ເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນເສຍ.²⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຂາບໄຫວ້, ນະມັດສະການບັນດາພະຂອງພວກເຂົາ, ຫລືເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງທຳລາຍຮູບເຄົາຣົບຂອງພວກເຂົາ ແລະທຸບເສົາສັກສິດໃຫ້ແຫລກລະອຽດ.²⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງນະມັດສະການພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຈະອວຍພອນແກ່ອາຫານ ແລະນໍ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະເອົາຄວາມເຈັບປ່ວຍອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກເຈົ້າ.

²⁶ຈະບໍ່ມີຜູ້ຍິງເປັນຫມັນ ຫລື ຫລຸລູກໃນດິນແດນຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າມີອາຍຸຍືນ.²⁷ເຮົາຈະສົ່ງຄວາມຢ້ານໃນຕົວເຮົາ ຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງໃຜກໍຕາມທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະປະຫານຊາວເມືອງທັງຫມົດທີ່ພວກເຈົ້າໄປຜະເຊີນຫນ້ານັ້ນ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າຫັນຫລັງຫນີພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຢ້ານ.²⁸ເຮົາຈະສົ່ງຝູງແຕນຍັກນຳຫນ້າພວກເຈົ້າ ເພື່ອຂັບໄລ່ຊາວຮີວີ, ຊາວການາອານ, ແລະຊາວຮິດຕີ ໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າພວກເຈົ້າ.²⁹ເຮົາຈະບໍ່ໄລ່ພວກເຂົາໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າພວກເຈົ້າໃນປີດຽວ, ຫລືແຜ່ນດິນຈະຮົກຮ້າງໃຫ້, ແລະສັດປ່າຈະຫລາຍເກີນໄປສຳລັບພວກເຈົ້າ.

³⁰ແຕ່ເຮົາຈະຄ່ອຍໆ, ໄລ່ພວກເຂົາໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າພວກເຈົ້າ ຈົນພວກເຈົ້າທະວີຈຳນວນຫລາຍ ແລະຄອບຄອງດິນແດນນັ້ນເປັນກໍາມະສິດ.³¹ເຮົາຈະກຳຫນົດເຂດແດນຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ຕັ້ງແຕ່ທະເລຕົ້ນກົກ ເຖິງທະເລຂອງຄົນຟິລິດຕິນ, ແລະຕັ້ງແຕ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຈົນເຖິງແມ່ນໍ້າເອຟາຣັດ. ເຮົາຈະໃຫ້ຊັຍຊະນະແກ່ພວກເຈົ້າເຫນືອຜູ້ອາໄສໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ພວກເຈົ້າຈະຂັບໄລ່ອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າພວກເຈົ້າ. ³²ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ ຫລືກັບບັນດາພະຂອງພວກເຂົາ.³³ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ອາໄສໃນດິນແດນຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລືພວກເຂົາຈະຊັກຈູງພວກເຈົ້າໃຫ້ເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ເຮົາ. ຖ້າພວກເຈົ້ານະມັດສະການພະຂອງພວກເຂົາ, ການເຮັດເຊັ່ນນີ້ຈະເປັນບ່ວງແຮ້ວດັກຈັບພວກເຈົ້າ.'"

24

¹ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຂຶ້ນມາເຝົ້າເຮົາ—ເຈົ້າ, ອາໂຣນ, ນາດາບ, ອາບີຮູ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງອິສະຣາເອນເຈັດສິບຄົນ, ແລະ ນະມັດສະການເຮົາຢູ່ໄກໆ.²ໂມເຊຜູ້ດຽວໃຫ້ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາ. ສ່ວນຄົນອື່ນຕ້ອງບໍ່ມາໃກ້ ແລະຕ້ອງບໍ່ໃຫ້ປະຊາຊົນຂຶ້ນມາກັບເຂົາ."

³ໂມເຊຈຶ່ງໄປ ແລະບອກໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫມົດຮູ້ວ່າ ຖ້ອຍຄຳ ແລະຄຳສັ່ງທັງສິ້ນຂອງພຣະຢາເວ. ປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍຕອບເປັນສຽງດຽວກັນວ່າ, "ພວກເຮົາຈະເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້."⁴ແລ້ວໂມເຊໄດ້ຂຽນທຸກໆຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ. ໃນຕອນເຊົ້າມືດ, ໂມເຊໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາຂຶ້ນທີ່ເທິງພູ ແລະຕັ້ງເສົາຫີນຂຶ້ນສິບສອງຕົ້ນ, ເພື່ອວ່າຫີນເຫລົ່ານັ້ນຈະແທນຈຳນວນສິບສອງເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນ.

⁵ລາວສົ່ງພວກຊາຍຫນຸ່ມບາງຄົນຂອງຊາວອິສະຣາເອນ ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມ ດ້ວຍງົວແດ່ພຣະຢາເວ.⁶ໂມເຊເອົາເລືອດງົວມາເຄິ່ງຫນຶ່ງ ແລະໃສ່ໄວ້ໃນຊາມຫລາຍຫນ່ວຍ; ລາວໄດ້ພົມເລືອດເຄິ່ງນັ້ນທີ່ແທ່ນບູຊາ.

⁷ລາວໄດ້ເອົາຫນັງສືພັນທະສັນຍາມາ ແລະອ່ານໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງດ້ວຍສຽງດັງ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາຈະເຮັດຕາມທຸກຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ກ່າວອອກນັ້ນ. ພວກເຮົາຈະເຊື່ອຟັງ.⁸ແລ້ວໂມເຊກໍໄດ້ເອົາເລືອດ ແລະປະພົມປະຊາຊົນ. ລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ນີ້ເປັນເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດກັບພວກທ່ານພວກເຈົ້າໂດຍການໃຫ້ສັນຍານີ້ ແກ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້."

⁹ແລ້ວໂມເຊ, ອາໂຣນ, ນາດາບ, ອາບີຮູ ແລະພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງອິສະຣາເອນເຈັດສິບຄົນກໍຂຶ້ນໄປເທິງພູ.¹⁰ພວກເຂົາເຫັນພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ. ພື້ນທີ່ຮອງຕີນເປັນເຫມືອນທາງຍ່າງທີ່ເຮັດຈາກເບິ່ງຄືແກ້ວໄພທູນ, ສຸກໃສເຫມືອນທ້ອງຟ້າເອງເລີຍ.¹¹ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລົງໂທດ ເພາະຄວາມໂກດຕໍ່ບັນດາຜູ້ນຳຂອງອິສະຣາເອນ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າ, ແລະພວກເຂົາກິນ ແລະດື່ມ.

¹²ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຂຶ້ນມາຫາເຮົາເທິງພູ ແລະຄອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເຮົາຈະໃຫ້ແຜ່ນຫີນ ແລະກົດຫມາຍ ແລະພຣະບັນຍັດ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຈາລຶກໄວ້, ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ສອນພວກເຂົາ."¹³ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປພ້ອມກັບໂຢຊວຍຜູ້ຊ່ວຍຂອງລາວ ແລະ ຂຶ້ນໄປເທິງພູຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁴ໂມເຊໄດ້ກ່າວກັບບັນດາຜູ້ອາວຸໂສວ່າ, "ຈົ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະຄອຍຖ້າຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະກັບມາຫາພວກທ່ານ. ອາໂຣນ ແລະ ຮູເຣ ກໍຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ. ຖ້າໃຜມີຄະດີຫຍັງ, ກໍຈົ່ງໄປຫາພວກເຂົາເຖີ້ນ."¹⁵ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງຂຶ້ນເທິງພູ, ແລະ ເມກກໍປົກຄຸມລາວໄວ້.

¹⁶ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວຢູ່ເທິງພູຊີນາຍ, ແລະ ເມກນັ້ນກໍປົກຄຸມພູຢູ່ຫົກມື້. ໃນມື້ທີເຈັດພຣະອົງຊົງເອີ້ນໂມເຊຈາກເມກ.¹⁷ພຣະລັກສະນະແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວ ເຫມືອນແປວໄຟທີ່ໄຫມ້ຢູ່ເທິງຈອມພູ ໃນສາຍຕາຂອງຊາວອິສະຣາເອນ.¹⁸ໂມເຊເຂົ້າໄປໃນເມກນັ້ນ ແລະຂຶ້ນໄປເທິງພູ. ລາວຢູ່ເທິງພູນັ້ນສີ່ສິບມື້ ແລະ ສີ່ສິບຄືນ.

25

¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງບອກຊາວອິສະຣາເອນໃຫ້ນໍາເຄື່ອງຖວາຍມາໃຫ້ເຮົາຈາກທຸກຄົນຜູ້ທີ່ມີແຮງຈູງໃຈເຮັດດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ. ເຈົ້າຕ້ອງຮັບຂອງທີ່ທຸກຄົນນຳມາຖວາຍໃຫ້ເຮົາ.

³ສີ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນເຄື່ອງຖວາຍທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຮັບຈາກພວກເຂົາ: ຄຳ, ເງິນ, ແລະທອງແດງ;⁴ດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະຜ້າເລນີນເນື້ອລະອຽດ; ແລະຂົນແບ້;⁵ແລະຫນັງງົວທະເລ; ໄມ້ກະຖິນເທດ;⁶ນໍ້າມັນໄຕ້ຕະກຽງໃນສະຖານນະມັດສະການ; ເຄື່ອງເທດສຳລັບນໍ້າມັນເພື່ອໃຊ້ໃນການເຈີມ ແລະສຳລັບເຄື່ອງຫອມ;⁷ພອຍສີນໍ້າເຂົ້າ ແລະພອຍອຶ່ນໆສຳລັບຝັງໃນເອໂຟດແລະແຜ່ນຮອງເອິກ.

⁸ແລ້ວໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງສະຖານນະມັດສະການໃຫ້ເຮົາ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.⁹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດມັນໃຫ້ຕົງຕາມແບບທີ່ເຮົາຈະສຳແດງແກ່ເຈົ້າສຳລັບຫໍເຕັນ ແລະ ອຸປະກອນທຸກຢ່າງ.

¹⁰ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຮັດຫີບດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ. ຂະຫນາດຍາວສອງສອກເຄິ່ງ; ກວ້າງຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ ແລະ ສູງຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ;¹¹ເຈົ້າຕ້ອງຫຸ້ມທັງຂ້າງໃນ ແລະຂ້າງນອອກດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເປັນຂອບອ້ອມຮອບນອກດ້ວຍຄຳໂດຍຮອບດ້ານເທິງ.

¹²ເຈົ້າຕ້ອງຫລໍ່ຫູຈາກທອງຄຳ, ແລະຕິດໄວ້ທີjຂາຫີບທັງສີ່ດ້ານ, ອີກສອງໂດຍສອງຫູຢູ່ທາງດ້ານຫນຶ່ງ, ອີກສອງຫູຢູ່ທາງດ້ານຫນຶ່ງ.¹³ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດໄມ້ຄານຫາມສອງອັນຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ ແລະຫຸ້ມດ້ວຍທອງຄຳ.¹⁴ເຈົ້າຕ້ອງສອດຄານຫາມໃສ່ຫູທັງສອງດ້ານ, ເພື່ອໃຊ້ສຳລັບຫາມຫີບນັ້ນ.

¹⁵ຄານນັ້ນຈະຕ້ອງສອດຢູ່ໃນຫູຂອງຫີບ; ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ເອົາຄານນັ້ນອອກຈາກຫູ.¹⁶ເຈົ້າຕ້ອງໃສ່ສິ່ງທີ່ເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ເຈົ້າໄວ້ໃນຫີບພັນທະສັນຍາຂອງຂໍ້ຄຳສັ່ງ.¹⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຝາຫີບໄຖ່ບາບ ຈາກທອງຄຳບໍຣິສຸດ. ຂະຫນາດຍາວສອງສອກເຄິ່ງ, ແລະກວ້າງຫນຶ່ງສອງເຄິ່ງ.¹⁸ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຮູບເຄຣູບສອງອົງດ້ວຍທອງຄຳຕີຂຶ້ນຮູບດ້ວຍຄ້ອນ ທີ່ປາຍທັງສອງດ້ານຂອງຝາຫີບໄຖ່ບາບ.

¹⁹ເຄຣູບທີ່ຫນຶ່ງໄວ້ອີກດ້ານຫນຶ່ງຂອງຝາຫີບໄຖ່ບາບ, ແລະອີກອົງຫນຶ່ງໄວ້ບ່ອນອີກດ້ານຫນຶ່ງ ທັງສອງອົງນີ້ຕ້ອງຕີຂຶ້ນຮູບ ເປັນເນື້ອດຽວກັນກັບຝາຫີບໄຖ່ບາບ.²⁰ເຄຣູບຕ້ອງກາງປີກອອກ ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດເງົາປົກຄຸມເທິງຝາກັບພວກເຂົາ. ຝາຫີບໄຖ່ບາບ ເຄຣູບຕ້ອງຫັນຫນ້າເຂົ້າຫາກັນ ແລະເບີ່ງມາຍັງທາງກາງຝາຫີບໄຖ່ບາບ.²¹ເຈົ້າຕ້ອງວາງຝາຫີບໄຖ່ບາບນີ້ໄວ້ເທິງຫີບພັນທະສັນຍາ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງໃສ່ສິ່ງຊຶ່ງເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າໄວ້ໃນຫີບພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄຳສັ່ງ.

²²ເຮົາຈະຢູ່ໃຫ້ເຈົ້າເຂົ້າເຝົ້າ ແລະຈະສົນທະນາກັບເຈົ້າຈາກພຣະທີ່ນັ່ງກະຣຸນາລະຫວ່າງກາງເຄຣຸບທັງສອງ. ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຫີບພຣະບັນຍັດ ເຮົາຈະສົນທະນາກັບເຈົ້າທຸກເລື່ອງ ຊຶ່ງເຮົາຈະສັ່ງເຈົ້າໃຫ້ປະກາດແກ່ຊົນຊາດ ອິສຣາເອນ.

²³ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດໂຕະຫນ່ວຍຫນຶ່ງດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ. ຄວາມຍາວຈະຕ້ອງເປັນສອງສອກ; ຄວາມກວ້າງຂອງມັນຈະຕ້ອງເປັນຫນຶ່ງສອກ ແລະຄວາມສູງຂອງມັນຈະເປັນຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ.²⁴ເຈົ້າຕ້ອງຫຸ້ມດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ ແລະໃຊ້ຄຳເຮັດຂອບອ້ອມຮອບນອກຫຸ້ມດ້ວຍທອງຄຳຢູ່ເທິງດ້ວຍ.

²⁵ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດແຜ່ນຂອງໂຄງຮອບໂຕະກວ້າງຫນຶ່ງຝາມື, ອ້ອມຮອບໂຄງໂຕະດ້ວຍທອງຄຳ.²⁶ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫູທອງທຳສີ່ຫູ ແລະຕິດໄວ້ທີ່ສີ່ມູມ, ບ່ອນທີ່ຂາໂຕະທັງສີ່ຂາຢູນັ້ນ.²⁷ບັນດາຫູຕ້ອງຕິດກັບໂຄງເພື່ອເປັນຮູສຳລັບສອດຄານຫາມໂຕະນັ້ນ.

²⁸ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຄານຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ ແລະຫຸ້ມດ້ວຍຄຳເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໃຊ້ຫາມໂຕະ.²⁹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຈານ, ບ່ວງ, ໂຖໃຫຍ່, ແລະຖ້ວຍຕ່າງໆ ເພື່ອໃຊ້ເຫຍັ້ນເຄື່ອງດື່ມບູຊາ. ເຈົ້າຈົ່ງເຮັດດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ.³⁰ເຈົ້າຕ້ອງວາງເຂົ້າຈີ່ຕໍ່ຫນ້າເທິງໂຕະນີ້ຕໍ່ຫນ້າເຮົາຕະຫລອດເວລາ.

³¹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຄັນຕະກຽງອັນຫນຶ່ງຈາກທອງຄຳບໍຣິສຸດ ທີ່ຂຶ້ນຮູບດ້ວຍຄ້ອນ. ທັງຖານ ແລະລໍາຕົວຂອງຄັນຕະກຽງ. ພວກໂຕດອກ, ຖານດອກ, ແລະພວກກີບດອກທັງຫມົດຕ້ອງຂຶ້ນເປັນເນື້ອດຽວກັນ.³²ໃຫ້ກິ່ງຫົກກິ່ງແຍກອອກຈາກຄັນຕະກຽງ—ຂ້າງລະສາມກິ່ງ, ແລະສາມກິ່ງຂອງຄັນຕະກຽງ ຈະຕ້ອງຍື່ນອອກມາຈາກອີກຟາກຫນຶ່ງ, ແລະສາມກິ່ງຂອງຄັນຕະກຽງຕ້ອງຍື່ນອອກໄປອີກດ້ານອື່ນ.

³³ກິ່ງທຳອິດຕ້ອງມີສາມດອກເຮັດຄ້າຍຄືດອກຫມາກບົກ, ຈູມມີຖານດອກ ແລະກີບດອກ, ແລະ ອີກກິ່ງຫນື່ງມີສາມດອກເຮັດຄ້າຍຄືດອກຫມາກບົກຈູມມີຖານດອກ ແລະກີບດອກ. ຈະຕ້ອງເຫມືອນກັນທັງຫົກກິ່ງທີ່ຍື່ນອອກມາຈາກລຳຄັນຕະກຽງ.³⁴ເທິງລຳຄັນຕະກຽງທາງກາງ, ຈະຕ້ອງມີສີ່ຈອກທີ່ເຮັດເປັນເຫມືອນຮູບດອກຫມາກບົກຈູມ, ຮອງດ້ວຍຖານດອກແລະກີບດອກຢ່າງລະສີ່ດອກ.

³⁵ໃຫ້ເຮັດອກຕູມດອກຫນຶ່ງ ຮອງຮັບກິ່ງຄູ່ທຳອິດ—ອີກດອກຫນຶ່ງຮອງຮັບຂະຫນານຄູ່ທີສອງ—ໃຫ້ເປັນເນື້ອດຽວກັນດ້ວຍ. ໃນທຳນອງດຽວກັນອີກດອກຫນຶ່ງຮອງຮັບກິ່ງຂະຫນານຄູ່ທີສາມເຮັດຂຶ້ນເປັນເນື້ອດຽວກັນ. ຈະຕ້ອງເຫມືອນກັນສຳຫລັບກົກກິ່ງທີ່ຍື່ນອອກມາຈາກຄັນຕະກຽງ.³⁶ຖານດອກແລະກິ່ງຕ່າງໆຈະຕ້ອງເປັນເນື້ອດຽວກັນ, ໃຫ້ຕີຂຶ້ນຮູບດ້ວຍຄ້ອນຈາກຄຳບໍຣິສຸດແຜ່ນດຽວກັນ.

³⁷ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຄັນຕະກຽງ ແລະຕະກຽງເຈັດຫນ່ວຍ, ແລະຈັດວາງຕະກຽງເພື່ອໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງຈາກຕະກຽງ.³⁸ມິດຕັດໄສ້ຕະກຽງ ແລະຖາດຮອງຕ້ອງເຮັດດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ.³⁹ໃຊ້ທອງຄຳບໍຣິສຸດຫນຶ່ງຕະລັນເຮັດຄັນຕະກຽງ ແລະເຄື່ອງປະກອບທັງຫມົດ.⁴⁰ຕ້ອງຫມັ້ນໃຈວ່າເຮັດຕາມແບບທີ່ເຮົາໄດ້ສຳແດງແກ່ເຈົ້າເທິງພູນີ້.

26

¹ເຈົ້າຕ້ອງສ້າງຫໍເຕັນດ້ວຍຜ້າກັ້ງສິບຜືນ ທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ ແລະຂົນແກະຍ້ອມສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມເປັນເປັນຮູບເຄຣູບ. ນີ້ຈະເປັນງານຂອງຊ່າງຝີມືທີຊຳນານຫລາຍ.²ຄວາມຍາວຂອງຜ້າກັ້ງແຕ່ລະຜືນຕ້ອງຍາວຊາວແປດສອກ, ກວ້າງສີ່ສອກ. ຜ້າກັ້ງທຸກຜືນໃຫ້ມີຂະຫນາດເທົ່າກັນ.³ຜ້າກັ້ງຫ້າຜືນຈະຕ້ອງໃຫ້ເກາະຕິດກັນ, ແລະອີກຫ້າຜືນນັ້ນຈະຕ້ອງເກາະຕິດກັນດ້ວຍ.

⁴ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫູຜ້າກັ້ງດ້ວຍດ້າຍສີຟ້າ ຕິດໄວ້ຕາມປາຍຂອບຜ້າກັ້ງດ້ານນອກສຸດຂອງຜ້າກັ້ງຊຸດທີ່ຫນຶ່ງ. ໃນລັກສະນະດຽວກັນ, ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດປາຍຂອບດ້ານນອກສຸດຂອງຜ້າກັ້ງຊຸດທີ່ສອງ.⁵ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫູຫ້າສິບຫູທີ່ຜ້າກັ້ງຊຸດທີ່ຫນຶ່ງ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫູຜ້າກັ້ງທີ່ຂອບຜ້າກັ້ງໃນຊຸດທີ່ສອງ. ຈົ່ງເຮັດດັ່ງນີ້ ເພື່ອໃຫ້ຫູຜ້າກັ້ງເຫລົ່ານີ້ຢູ່ກົງກັນຂວ້າມກັນລະກັນ.⁶ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຂໍທອງຄຳຫ້າສິບຂໍ ແລະເກາະຜ້າກັ້ງທັງສອງຊຸດ ເພື່ອຮ້ອຍໃຫ້ເປັນຫໍເຕັນທີ່ເນື້ອດຽວກັນ.

⁷ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຜ້າກັ້ງດ້ວຍຂົນແບ້ສຳລັບເຕັນຄຸມຫໍເຕັນ. ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຜ້າກັ້ງເຫລົ່ານັ້ນສິບເອັດຜືນ.⁸ຄວາມຍາວຂອງຜ້າກັ້ງແຕ່ລະຜືນຕ້ອງເປັນສາມສິບສອກ, ແລະຄວາມກວ້າງຂອງຜ້າກັ້ງແຕ່ລະຜືນຈະເປັນສີ່ສອກ. ຜ້າກັ້ງສິບເອັດຜືນຕ້ອງເປັນຂະຫນາດເທົ່າກັນ.⁹ເຈົ້າຕ້ອງເກາະຜ້າກັ້ງຫ້າຜືນ ໃສ່ແຕ່ລະຜືນໃຫ້ຕິດກັນ ແລະຜ້າກັ້ງອີກຫົກຜືນໃຫ້ເກາະຕິດກັນ. ເຈົ້າຕ້ອງພັບຜ້າກັ້ງຜືນທີຫົກນັ້ນສອງທົບໃຫ້ຢູ່ຂ້າງຫນ້າຫໍເຕັນ

¹⁰ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫູຜ້າກັ້ງສິບຫູຕິດກັບຂອບຜ້າກັ້ງດ້ານນອກສຸດຊຸດທຳອິດ, ແລະອີກຫ້າສິບຫູຕິດກັບຂອບຜ້າກັ້ງດ້ານນອກສຸດຊຸດທີສອງ¹¹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຂໍທອງແດງຫ້າສິບຂໍ ແລະຈົ່ງເກາະຂໍເຂົ້າທີ່ຫູຜ້າກັ້ງ. ແລ້ວເຈົ້າໂຍງຫໍເຕັນເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເພື່ອໃຫ້ຕິດກັນເປັນຫລັງດຽວ.

¹²ສ່ວນທີ່ເກີນຢູ່ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຜ້າເຕັນ, ຄືວ່າ, ສ່ວນທີ່ເຫລືອຫ້ອຍລົງມາຈາກຜ້າເຕັນ, ຕ້ອງຫ້ອຍທີ່ດ້ານຫລັງຫໍເຕັນ.¹³ດ້ານຫນຶ່ງຂອງຜ້າກັ້ງຕ້ອງເປັນຫນຶ່ງສອກ, ແລະອີກດ້ານກໍຍາວຫນຶ່ງສອກ—ສ່ວນທີ່ຍາວເກີນໄປຂອງຜ້າເຕັນຈະຕ້ອງຫ້ອຍລົງມາທາງຂ້າງໆ ຫໍເຕັນມາຂ້າງຫນຶ່ງ ແລະອີກຂ້າງຫນຶ່ງ ສຳລັບໃຊ້ກຳບັງ.¹⁴ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຜ້າຄຸມຫໍເຕັນ ດ້ວຍຫນັງແກະໂຕຜູ້ຍ້ອມສີແດງ, ແລະຄຸມດ້ວຍຫນັງສັດຢ່າງດີອີກຊັ້ນຫນຶ່ງ.

¹⁵ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດໂຄງໄມ້ທີ່ຕັ້ງຊື່ສຳລັບຫໍເຕັນຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ.¹⁶ຄວາມຍາວຂອງແຕ່ລະໂຄງໄມ້ນັ້ນໃຫ້ຍາວສິບສອກ, ແລະຄວາມກວ້າງຈະຕ້ອງເປັນຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ.¹⁷ໃຫ້ໂຄງໄມ້ ແຕ່ລະອັນມີສອງຫ້ອຍເພື່ອໃຫ້ຍຶດຕິດກັນແລະກັນ. ເຈົ້າຈົ່ງເຮັດໂຄງໄມ້ທຸກອັນຂອງຫໍເຕັນດ້ວຍວິທີນີ້.¹⁸ເມື່ອເຈົ້າເຮັດໂຄງໄມ້ສຳລັບຫໍເຕັນ, ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດໂຄງຊາວສີ່ອັນສຳລັບດ້ານໃຕ້.

¹⁹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຖານຮອງຮັບດ້ວຍເງີນສີ່ສີິບອັນ ສຳລັບວາງໃຕ້ໂຄງໄມ້ຊາວສີ່ອັນ. ຕ້ອງມີຖານສອງອັນຢູ່ໃຕ້ໂຄງທຳອິດສຳລັບສວມຖານສອງອັນ ແລະໃຕ້ໂຄງອື່ນໆກໍໃຫ້ມີຖານຮອງຮັບສອງຖານສຳລັບສວມຖານສອງອັນດ້ວຍ.²⁰ດ້ານທີສອງຂອງຫໍເຕັນ, ດ້ານທິດເຫນືອນັ້ນ, ເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ໂຄງໄມ້ຊາວສີ່ອັນ²¹ແລະຖານເງິນສີ່ສິບອັນ ຈະຕ້ອງມີຖານສອງອັນສຳລັບໂຄງທຳອິດ, ຖານສອງອັນໃຕ້ໂຄງຖັດໄປແລະຕໍ່ໄປເລື່ອຍໆ.

²²ສ່ວນດ້ານຫລັງຂອງຫໍເຕັນຂ້າງທິດຕາເວັນຕົກ, ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດໂຄງໄມ້ຫົກອັນ.²³ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດໂຄງສອງອັນສຳລັບມູມຫໍເຕັນດ້ານຫລັງ.²⁴ໂຄງໄມ້ເຫລົ່ານີ້ດ້ານລຸ່ມໃຫ້ແຍກກັນ ແຕ່ສ່ວນດ້ານເທິງຈະເຊື່ອມຕໍ່ກັນດ້ວຍຂໍດຽວກັນ. ຈະຕ້ອງທຳວິທີນີ້ທີ່ດ້ານຫລັງຂອງທັງສອງມູມ.²⁵ຈະມີໂຄງໄມ້ແປດອັນ, ພ້ອມກັບຖານເງິນ, ຈະມີຖານສິບຫົກອັນຫມົດທຸກອັນ, ສອງຖານຢູ່ໃຕ້ຂອບທຳອິດຂອງຖານ, ຖານສອງອັນໃຕ້ຂອບຖັດໄປ, ແລະຂອບຕໍ່ໆໄປ.

²⁶ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຮາວຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ—ຫ້າອັນສຳລັບໂຄງໄມ້ຝາຫໍເຕັນດ້ານຫນຶ່ງ.²⁷ອີກຫ້າອັນສຳລັບຮາວໄມ້ຝາຫໍເຕັນດ້ານຫນຶ່ງ, ແລະອີກຫ້າອັນສຳລັບຮາວໄມ້ຝາຫໍເຕັນດ້ານຫລັງທີ່ດ້ານທິດຕະວັນຕົກ.²⁸ຮາວທາງກາງຊຶ່ງຢູ່ຕອນກາງຂອງໂຄງໄມ້, ທີ່ຈະຕ້ອງຮ້ອຍໄມ້ໃຫ້ຕິດກັນ, ຈາກປາຍເຖິງປາຍອີກຫນຶ່ງໄປອີກປາຍເບື້ອງຫນຶ່ງ.

²⁹ເຈົ້າຕ້ອງຫຸ້ມໂຄງໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍຄຳ. ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຂໍເກາະຄຳສຳລັບຮ້ອຍກອນ, ເພື່ອພວກມັນຈະຍຶດຮາວເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຫຸ້ມກອນເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍຄຳ.³⁰ເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງຫໍເຕັນນັ້ນເປັນຮູບແບບທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງແກ່ເຈົ້າແລ້ວເທິງພູ.

³¹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຜ້າກັ້ງຜືນຫນຶ່ງຫຍິບດ້ວຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ ແລະຜ້າເລນີນເນື້ອດີ, ແສ່ວເປັນຮູບເຄຣຸບ, ຊຶ່ງເປັນວຽກຂອງຊ່າງຝີມືທີ່ຊຳນານ.³²ເຈົ້າຕ້ອງແຂວນຜ້າກັ້ງນັ້ນໄວ້ທີ່ເສົາໄມ້ກະຖິນເທດສີ່ເສົາທີ່ຫຸ້ມດ້ວຍຄຳ ເສົານີ້ຈະຕ້ອງມີຂໍຄຳທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຖານເງິນສີ່ອັນ.³³ເຈົ້າຕ້ອງແຂວນຜ້າກັ້ງນັ້ນໃຕ້ຂໍສຳລັບເກາະຜ້າກັ້ງນັ້ນ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງເອົາຫີບພຣະໂອວາດ ເຂົ້າມາໄວ້ໃນດ້ານໃນຫລັງຜ້າກັ້ງ. ແລະຜ້າກັ້ງນັ້ນຈະແບ່ງຫໍເຕັນອອກເປັນສອງສ່ວນ ຈາກສະຖານສັກສິດທີ່ສຸດ.

³⁴ເຈົ້າຈົ່ງຕັ້ງຝາຫີບໄຖ່ບາບນັ້ນໄວ້ ເທິງຫີບພຣະໂອວາດ, ໃນສະຖານສັກສິດທີ່ສຸດ.³⁵ເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງໂຕະໄວ້ຂ້າງນອກຜ້າກັ້ງ. ເຈົ້າຕ້ອງວາງຄັນຕະກຽງກົງກັນຂວ້າມກັບໂຕະທາງດ້ານທິດໃຕ້ຂອງຫໍເຕັນ. ໂຕະຕ້ອງຕັ້ງໄວ້ທາງດ້ານເຫນືອ.

³⁶ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຜ້າກັ້ງບັງຕາທີ່ປະຕູທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ. ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດດ້ວຍດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ ແລະດ້ວຍຜ້າເລນີນສອງເສັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນງານຊ່າງແສ່ວ.³⁷ສຳລັບການແຂວນ, ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເສົາຫ້າຕົ້ນຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ ແລະຫຸ້ມດ້ວຍຄຳ. ຂໍຂອງເສົາເຫລົ່ານັ້ນຕ້ອງເຮັດດ້ວຍຄຳ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຫລໍ່ຖານທອງແດງຫ້າອັນສຳລັບຮອງຮັບເສົານັ້ນ.

27

¹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດແທ່ນບູຊາຈາກໄມ້ກະຖິນເທດຍາວຫ້າສອກ ແລະກວ້າງຫ້າສອກ. ແທ່ນບູຊາຈະຕ້ອງເປັນສີ່ລ່ຽມຈັດຕຸລັດ ແລະສູງສາມສອກ.²ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຍອດແທ່ນສີ່ມູມເທິງໃຫ້ແຫລມເຫມືອນເຂົາງົວໂຕຜູ້ ຍອດເຫລົ່ານັ້ນເຮັດເປັນເນື້ອດຽວກັນກັບແທ່ນບູຊາ. ແລະເຈົ້າຕ້ອງຫຸ້ມດ້ວຍທອງແດງ.

³ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດອຸປະກອນສຳລັບແທ່ນບູຊາຄື: ພວກຫມໍ້ສຳລັບໃສ່ຂີ້ເຖົ່າ, ແລະພວກຊວ້ານ, ອ່າງລ້າງມື, ສ້ອມຕັດຊີ້ນ, ແລະຖາດຮອງໄຟຕ່າງໆ ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງດ້ວຍທອງແດງ.⁴ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເຫລັກຮອງເຕົາໄຟສຳລັບແທ່ນບູຊາ, ດ້ວຍທອງແດງ. ຈົ່ງເຮັດຫູທອງແດງຕິດທັງສີ່ມູມຂອງເຫລັກຮອງເຕົາໄຟນັ້ນ.

⁵ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເຫລັກຮອງຕີນຢູ່ໃຕ້ຂອບຂອງແທ່ນບູຊາ, ລະດັບກາງຂອງແທ່ນບູຊາ.⁶ເຈົ້າເຮັດໄມ້ຄານຫາມແທ່ນບູຊາ, ຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຫຸ້ມດ້ວຍທອງແດງ.

⁷ໄມ້ຄານນັ້ນຕ້ອງສອດໃສ່ຂໍເກາະ, ແລະໄມ້ຄານຈະຕ້ອງຢູ່ຂ້າງແທ່ນບູຊາທັງສອງດ້ານ, ເພື່ອໃຊ້ຫາມ.⁸ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດແທ່ນນັ້ນດ້ວຍໄມ້ກະດານ, ແຕ່ຂ້າງໃນແທ່ນໃຫ້ເປັນຮູ, ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຕາມແບບທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງແກ່ເຈົ້າແລ້ວເທິງພູນັ້ນ.

⁹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດລານຫໍເຕັນ. ຈະຕ້ອງມີຜ້າກັ້ງທາງດ້ານໃຕ້ຂອງລານ, ຜ້າກັ້ງເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານດ້າຍຄູ່ຍາວຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ.¹⁰ສ່ວນຜ້າກັ້ງຈະຕ້ອງໃຫ້ມີເສົາຊາວຕົ້ນ, ກັບຖານທອງແດງຊາວຖານ. ເຊັ່ນດຽວກັນຈະຕ້ອງມີຮ່ວງຂໍເງິນເພື່ອຈະເກາະເສົາ, ເຫມືອນຮາວເງິນຍຶດເສົາຕ່າງໆ.

¹¹ໃນເຊັ່ນດຽວກັນດ້ານທິດເຫນືອ, ຈະຕ້ອງມີຜ້າກັ້ງຍາວຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກຕິດກັບເສົາຊາວຕົ້ນ, ຖານທອງແດງຊາວຖານຂໍເກາະເງິນ ແລະຮາວເງິນສຳລັບຍຶດເສົາຕ່າງໆ.¹²ດ້ານຕາເວັນຕົກຂອງລານຈະຕ້ອງມີຜ້າກັ້ງຍາວຫ້າສິບສອກ. ຈະຕ້ອງມີເສົາສິບຕົ້ນ ແລະຖານຮອງສິບເສົາສິບຖານ.¹³ລານດ້ານຕະເວັນອອກຈະຕ້ອງມີຜ້າກັ້ງຍາວຫ້າສິບສອກເຊັ່ນກັນ.

¹⁴ຜ້າກັ້ງດ້ານທາງເຂົ້າຂ້າງຫນຶ່ງຈະຕ້ອງຍາວສິບຫ້າສອກ, ຈະຕ້ອງມີເສົາສາມຕົ້ນ ພ້ອມກັບຖານຮອງຮັບເສົາສາມຖານ.¹⁵ອີກຂ້າງຫນຶ່ງໃຫ້ມີຜ້າກັ້ງຍາວສິບຫ້າສອກ. ຈະຕ້ອງມີເສົາສາມຕົ້ນ ແລະຖານຮອງຮັບເສົາສາມຖານ.¹⁶ປະຕູຂອງລານຈະຕ້ອງເປັນຜ້າກັ້ງຍາວຊາວສອກ. ຜ້າກັ້ງຈະຕ້ອງເຮັດດ້ວຍດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ ແລະຜ້າປ່ານດ້າຍຄູ່ເນື້ອດີ ຊຶ່ງເປັນວຽກຂອງຊ່າງແສ່ວ. ຈະຕ້ອງມີເສົາສີ່ຕົ້ນ ແລະ ຖານຮອງຮັບເສົາສີ່ຖານ.

¹⁷ເສົາທັງຫມົດທີ່ຮອບລານຕ້ອງມີຮາວເງິນ, ຂໍເກາະເງິນ, ແລະຖານທອງແດງ.¹⁸ຄວາມຍາວຂອງຜ້າຮອບລານຈະຕ້ອງເປັນຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ, ກວ້າງຫ້າສິບສອກ, ແລະສູງຫ້າສອກເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານດ້າຍຄູ່ເນື້ອດີໃຊ້ຂໍເກາະທັງຫມົດ, ແລະຖານທອງແດງ.¹⁹ອຸປະກອນທຸກອັນທີ່ຈະໃຊ້ໃນຫໍເຕັນ, ແລະພ້ອມທັງຫລັກຫມຸດທຸກອັນຂອງຫໍເຕັນ, ແລະ ເຫລັກຫມຸດທຸກອັນຂອງລານຫໍເຕັນນັ້ນຕ້ອງເຮັດດ້ວຍທອງແດງ.

²⁰ເຈົ້າຕ້ອງສັ່ງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໃຫ້ນຳນໍ້າມັນຫມາກກອກ, ບໍຣິສຸດ, ແລະທີ່ສະກັດໄວ້ແລ້ວ, ສຳລັບຕະກຽງ ສະນັ້ນພວກເຂົາຈະໄດ້ໃຫ້ໄຟລຸກໄຫມ້ຢູ່ສະເຫມີ.²¹ໃນຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ ຂ້າງນອກຜ້າກັ້ງ ຊຶ່ງຢູ່ຫນ້າຫໍເຕັນທີ່ມີຫິບພຣະໂອວາດ, ໃຫ້ອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວດູແລຕະກຽງໃຫ້ລຸກໄຫມ້ຢູສະເຫມີຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ຕັ້ງແຕ່ຕອນແລງຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ. ກົດນີ້ຈະເປັນຂໍ້ປະຕິບັດຖາວອນ ສຳລັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທຸກຮຸ້ນ.

28

¹ຈົ່ງໄປເອີ້ນອາໂຣນອ້າຍຂອງເຈົ້າ ແລະບັນດາລູກໆຂອງລາວ —ນາດາບ, ອາບີຮູ, ເອເຣອາຊາ, ແລະອິທາມາ—ອອກຈາກທ່າມກາງຊາວອິສະຣາເອນເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະຮັບໃຊ້ເຮົາໃນຖານະປະໂລຫິດ.²ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍສຳລັບອາໂຣນ, ອ້າຍຂອງເຈົ້າ, ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍນີ້ຈະເປັນກຽຕ ແລະຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງລາວ.³ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດຊຶ່ງຈິດໃຈສະຫລາດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮົາໃຫ້ພວກເຂົາເຕັມປ່ຽມດ້ວຍສະຕິປັນຍາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຮັດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍບໍຣິສຸດສຳລັບອາໂຣນ ເພື່ອຮັບໃຊ້ເຮົາໃນຖານະປະໂລຫິດຂອງເຮົາ.

⁴ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ໃຫ້ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດ, ເຄື່ອງປ້ອງກັນເອິກ, ເອໂຟດ, ເສື້ອຄຸມ, ເສື້ອຄຸມຖັກ, ຜ້າໂພກຫົວ, ແລະສາຍຮັດແອວ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຮັດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບເຮົາ. ພວກເຂົາຈະເຮັດເພື່ອອາໂຣນອ້າຍຂອງເຈົ້າ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາໃນຖານະປະໂລຫິດ.⁵ພວກຊ່າງຝີມືຕ້ອງໃຊ້ຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ໃຊ້ຄຳ, ດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ.

⁶ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດເສື້ອເອໂຟດເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ດ້ວຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະຜ້າປ່ານສອງເສັ້ນເນື້ອດີ. ຕ້ອງເປັນວຽກຂອງຊ່າງຝີມືຜູ້ຊຳນານ.⁷ຕ້ອງມີແຖບມັດບ່າສອງຂຶ້ນທີ່ມູມດ້ານເທິງສອງຂ້າງ.⁸ສາຍຮັດແອວທີ່ຖັກຢ່າງລະອຽດເຫມືອນກັບເຮັດເອໂຟດ; ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ເປັນເນື້ອດຽວກັນເສື້ອເອໂຟດ, ເຮັດຈາກຜ້າປ່ານເນື້ອດີເສັ້ນຄູ່ ດ້ວຍທອງຄຳ, ດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ.⁹ເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ພອຍສີນໍ້າເຂົ້າສອງແຜ່ນ ແລະສະຫລັກຊື່ລູກຊາຍເທິງແຜ່ນຫີນ ແລະນັ້ນເປັນຊື່ຂອງລູກຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງອິສະຣາເອນ.

¹⁰ຫິນແຜ່ນທີ່ຫນຶ່ງຈະຕ້ອງມີຫົກຊື່, ແລະອີກຫົກຊື່ຕ້ອງຢູ່ເທິງຫີນອີກແຜ່ນ, ຕາມລຳດັບການເກີດຂອງບັນດາລູກຊາຍ.¹¹ວຽກຂອງຊ່າງແກະສະຫລັກຫີນ ເປັນເຫມືອນຢ່າງແກະສະຫລັກຕຣາປຣະທັບ, ເຈົ້າຕ້ອງແກະສະຫລັກຫີນສອງແຜ່ນດ້ວຍຊື່ຂອງລູກຊາຍສິບສອງຄົນຂອງອິສະຣາເອນ. ເຈົ້າຕ້ອງຕິດບັນດາຫີນເທິງເຮືອນຄຳ.¹²ເຈົ້າຕ້ອງຮ້ອຍຫີນທັງກ້ອນນີ້ ເຂົ້າກັບແຖບທັງສອງຂ້າງຂອງເສື້ອເອໂຟດ, ຫີນເຫລົ່ານັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວລະນຶກເຖິງບັນດາລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນ. ອາໂຣນຈະແບກຊື່ຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດໄວ້ເທິງບ່າທັງສອງຂ້າງ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວເພື່ອໃຫ້ເປັນທີ່ລະນຶກເຖິງ.

¹³ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເຮືອນທອງຄຳ¹⁴ແລະສາຍຄໍສອງເສັ້ນເຮັດດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດເຫມືອນຖັກເປັນເຊືອກ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຕິດສາຍຄໍທີ່ເຮືອນທອງຄຳ.

¹⁵ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເຄື່ອງຮັດເອິກແຫ່ງການຕັດສິນ, ຊຶ່ງເປັນວຽກຂອງຊ່າງຝີມືຜູ້ຊຳນານ, ເຫມືອນກັບທີ່ໃຊ້ເຮັດເສື້ອເອໂຟດ. ເຮັດດ້ວຍຄຳ, ສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະຜ້າຂົນສັດສີແດງເຂັ້ມ ແລະຜ້າປ່ານເນື້ອດີ.¹⁶ໃຫ້ເຮັດເປັນຮູບສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດ. ເຈົ້າຕ້ອງພັບຜ້າສອງທົບ ຍາວຫນຶ່ງຊ່ວງ ແລະກວ້າງຫນຶ່ງຊ່ວງ

¹⁷ເຈົ້າຕ້ອງຕິດພອຍເປັນສີແຖວ. ແຖວທຳອິດຈະຕ້ອງຕິດທັບທິມ, ລູກລາຄຳ, ແລະພອຍແດງສີເຂັ້ມ.¹⁸ແຖວທີສອງຕ້ອງຕິດມໍຣະກົດ, ມະນີໂຊດ, ແລະເພັດ.¹⁹ແຖວທີສາມຕ້ອງຕິດນິນ, ໂມຣາ, ແລະພອຍສີມ່ວງ.²⁰ແຖວທີ່ສີ່ຕ້ອງຕິດພອຍຂຽວ, ພອຍສີນໍ້າເຂົ້າ, ແລະພອຍສີນໍ້າຕານ. ພອຍເຫລົ່ານີ້ຕ້ອງຕິດໃນເຮືອນທອງຄຳ.

²¹ພອຍທັງຫລາຍຕ້ອງຈັດລຽງຕາມຊື່ຂອງລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນສິບສອງຄົນ, ໄວ້ຕາມລໍາດັບຊື່. ພວກຫີນນັ້ນຕ້ອງເຫມືອນແກະສະຫລັກຕຣາປຣະທັບ, ແຕ່ລະຊື່ຈະແທນແຕ່ລະເຜົ່າຈາກສິບສອງເຜົ່າ.²²ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເສື້ອຮັດເອິກ ລັກສະນະຄ້າຍເຊືອກຖັກເຂົ້າກັນ, ເປັນວຽກຖັກດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ.²³ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫູຄຳສອງຫູສຳລັບເສື້ອຮັດເອິກ ແລະຕ້ອງຕິດທີ່ມູມເທິງທັງສອງຂອງເສື້ອຮັດເອິກ.²⁴ເຈົ້າຕ້ອງຕິດຫູສອງຫູທີ່ມູມສອງມູມຂອງຜ້າທັບເອິກ.

²⁵ເຈົ້າຕ້ອງຕິດທີ່ປາຍຂອງສາຍຄໍຖັກທັງສອງຂ້າງ ແລ້ວໃຫ້ຕິດກັບບ່າທັງສອງຂ້າງ. ແລ້ວເຈົ້າຕ້ອງຕິດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ແຖບຍຶດເສື້ອເອໂຟດເທິງບ່າໄວ້ທີດ້ານຫນ້າ.²⁶ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫູທອງຄຳສອງຫູ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຕິດທີ່ມູມລຸ່ມທັງສອງມູມຂອງເສື້ອເຮັດເອິກ, ເທິງມູມຖັດໄປຂ້າງໃນ.

²⁷ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫູທອງຄຳສອງຫູ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງສອດໃຕ້ແຖບທີ່ມັດບ່າທັງສອງຂອງເສື້ອເອໂຟດກົງກັບດ້ານຫນ້າ. ໃກ້ກັບຮອຍເຫນືອສາຍຮັດແອວ ຊຶ່ງຖັກຢ່າງລະອຽດຂອງເສື້ອເອໂຟດ.²⁸ພວກເຂົາຕ້ອງມັດເສື້ອຮັດເອິກດ້ວຍຫູຂອງມັນ ແລະຮ້ອຍກັບຫູຂອງເສື້ອເອໂຟດດ້ວຍດ້າຍຖັກສີຟ້າ, ເພື່ອທີ່ຈະຕິດທັບສາຍຮັດແອວຖັກເສື້ອເອໂຟດ. ສີ່ງນີ້ກໍເພື່ອທີີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ເສື້ອຮັດເອິກຫລຸດຈາກເສື້ອເອໂຟດ.

²⁹ເມື່ອອາໂຣນເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍຣິສຸດ, ລາວຕ້ອງແຂວນຊື່ບັນດາລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນຈາຣຶກ ໄວ້ທີ່ເອິກຂອງລາວໃນເສື້ອຮັດເອິກແຫ່ງການຕັດສິນ, ໃຫ້ເປັນທີ່ລະນຶກຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວສະເຫມີ.³⁰ເຈົ້າຈົ່ງສອດອູຣິມ ແລະທູມມິມໄວ້ໃນເສື້ອຮັດເອິກແຫ່ງການຕັດສິນ, ເພື່ອທີ່ທັງສອງສີ່ງນີ້ຈະແນບທີ່ໃຈຂອງອາໂຣນ ເມື່ອລາວເຂົ້າມາຫາພຣະຢາເວ. ດັ່ງນັ້ນອາໂຣນຈະນຳເອົາເຄື່ອງມືການຕັດສິນໃຈ ເພື່ອປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄວ້ທີ່ຫົວໃຈຂອງລາວ ຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວສະເຫມີ.

³¹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເສື້ອຄຸມໃຫ້ເຂົ້າກັບເສື້ອເອໂຟດ ດ້ວຍຜ້າສີມ່ວງລ້ວນ.³²ໃຫ້ເຮັດຊ່ອງຫວ່າງທາງກາງຜືນເສື້ອສຳລັບສວມທາງຫົວ ຊ່ອງຫວ່າງນີ້ຈະມີແຖບຖັກທໍຮອບຄຳ ເພື່ອເສື້ອຈະບໍ່ຂາດ. ສິ່ງນີ້ຈະຕ້ອງເປັນວຽກຂອງຊ່າງຫຍິບ.

³³ທາງດ້ານລຸ່ມຂອງເສື້ອຄຸມ, ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫມາກພິລາຕ່າງໆດ້ວຍດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມຮອບເສື້ອຄຸມ. ກະດິ່ງຄຳຕ້ອງຕິດສະລັບໂດຍຮອບ.³⁴ຈະຕ້ອງມີກະດິ່ງຄຳຫນ່ວຍຫນຶ່ງ ແລະຫມາກພິລາອີກຫນ່ວຍຫນຶ່ງ, ຈະຕ້ອງມີຫມາກກະດິ່ງຄຳອີກຫນ່ວຍຫນຶ່ງ ແລະຫມາກພິລາອີກຫນ່ວຍຫນຶ່ງ—ແລະຕໍ່ໆໄປ—ຮອບດ້ານລຸ່ມຂອງເສື້ອຄຸມ.³⁵ອາໂຣນຈະນຸ່ງເສື້ອຄຸມນີ້ ເມື່ອລາວຮັບໃຊ້, ເພື່ອວ່າສຽງກະດິ່ງຈະໄດ້ຍິນ ເມື່ອລາວເຂົ້າໄປຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວໃນສະຖາບໍຣິສຸດ ແລະເມື່ອລາວອອກມາ. ນີ້ແຫລະວ່າລາວຈະບໍ່ຕາຍ.

³⁶ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດແຜ່ນທອງຄຳບໍຣິສຸດ ແລະສະຫລັກໄວ້ເຫມືອນຢ່າງແກະສະຫລັກຕຣາປຣະທັບວ່າ, "ບໍຣິສຸດແດ່ພຣະຢາເວ."³⁷ເຈົ້າຕ້ອງເອົາດ້າຍຖັກສີຟ້າມັດແຜ່ນຄຳນັ້ນໄວ້ໃຫ້ຢູ່ທີ່ຫນ້າຜ້າໂພກຫົວ.³⁸ແຜ່ນທອງຄຳນັ້ນຈະຢູ່ເທິງຫນ້າຜາກຂອງອາໂຣນ; ລາວຕ້ອງແບກຄວາມຜິດຕ່າງໆ ກ່ຽວເນື່ອງກັບເຄື່ອງບູຊາອັນບໍຣິສຸດທີ່ຊາວອິສະຣາເອນນຳມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ. ຈະຕ້ອງມັດຜ້າໂພກຫົວທີ່ຫນ້າຜາກຂອງລາວໄວ້ສະເຫມີ. ເພື່ອພຣະຢາເວຈະຮັບເຄື່ອງຖວາຍຂອງພວກເຂົາ.

³⁹ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເສື້ອຄຸມດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງໂພກຫົວນັ້ນດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ. ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດສາຍແອວດ້ວຍ, ຊຶ່ງເປັນວຽກຂອງຊ່າງແສ່ວ.

⁴⁰ສຳລັບບັນດາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນ ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດບັນດາເສື້ອຄຸມ, ສາຍແອວ, ແລະຜ້າໂພກຫົວເພື່ອເປັນກຽຕແລະຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງພວກເຂົາ.⁴¹ເຈົ້າຕ້ອງນຸ່ງຊຸດໃຫ້ອາໂຣນ ອ້າຍຂອງເຈົ້າ, ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ, ເຈົ້າຕ້ອງເຈີມພວກເຂົາ, ສະຖາປະນາພວກເຂົາ, ແລະແຍກພວກເຂົາອອກຕ່າງຫາກເພື່ອເຮົາ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະຮັບໃຊ້ເຮົາໃນຖານະປະໂລຫິດທັງຫລາຍ.

⁴²ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດບັນດາເສື້ອຊັ້ນໃນໃຫ້ພວກເຂົາດ້ວຍຜ້າເລນີນທີ່ຈະປົກປິດຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງຈະປົກຄຸມພວກເຂົາຕັ້ງແຕ່ແອວໄປຈົນເຖິງຕົ້ນຂາ.⁴³ອາໂຣນແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວຕ້ອງນຸ່ງເຄື່ອງແຕ່ງກາຍເຫລົ່ານີ້ ຫລືເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ແທ່ນບູຊາເພື່ອຈະຮັບໃຊ້ໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ. ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດສິ່ງນີ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດ ຫລືບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕາຍ. ເລື່ອງນີ້ໃຫ້ເປັນກົດຖາວອນສຳລັບອາໂຣນ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງລາວສຶບໄປ.

29

¹ຕໍ່ໄປນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດທີ່ຈະແຍກພວກເຂົາໄວ້ສຳລັບເຮົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຮັບໃຊ້ເຮົາໃນຖານະປະໂລຫິດ. ຈົ່ງເອົາງົວຫນຸ່ມໂຕຫນຶ່ງ ແລະແກະຜູ້ສອງໂຕຊຶ່ງປາສະຈາກຕຳຫນິ,²ເຂົ້າຈີ່ໄຮ້ເຊື້ອແປ້ງ, ແລະເຄັກໄຮ້ເຊື້ອແປ້ງປົນນໍ້າມັນ. ພ້ອມທັງເຂົ້າຫນົມແຜ່ນບາງໄຮ້ເຊື້ອແປ້ງທານໍ້າມັນ. ຈົ່ງເຮັດເຂົ້າຫນົມເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍແປ້ງສາລີຢ່າງດີ.

³ເຈົ້າຈົ່ງໃສ່ເຂົ້າຫນົມເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໃນກະຕ່າດຽວ, ຈົ່ງນຳມາພ້ອມກັບກະຕ່າ, ແລະຖວາຍພ້ອມກັບງົວໂຕຜູ້ ແລະແກະໂຕຜູ້ສອງໂຕ.⁴ເຈົ້າຕ້ອງພາອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວມາສະແດງຕົວທີ່ປະຕູຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ. ເຈົ້າຈົ່ງຊຳຣະຕົວອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວໃນນໍ້າ.

⁵ເຈົ້າຕ້ອງນຳເຄື່ອງແຕ່ງກາຍ ແລະສວມໃສ່ໃຫ້ອາໂຣນດ້ວຍເສື້ອຄຸມ, ເສື້ອຄຸມຍາວເອໂຟດ, ເສື້ອເອໂຟດ, ແລະເສື້ອຮັດເອິກ, ມັດສາຍແອວຂອງເອໂຟດທີ່ຖັກແສ່ວຢ່າງວິຈິດບັນຈົງໃຫ້ແຫນ້ນຮອບລາວ.⁶ເຈົ້າຕ້ອງພັນຜ້າໂພກຫົວໃສ່ເທິງຫົວຂອງລາວ ແລະສວມມົງກຸດບໍຣິສຸດທັບຜ້າໂພກຫົວ.⁷ແລ້ວເອົານໍ້າມັນເຈີມມາ ແລະຖອກລົງໃສ່ຫົວຂອງລາວ ແລະນີ້ແຫລະເປັນວິທີທີ່ເຈີມລາວ.

⁸ເຈົ້າຕ້ອງນຳບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວມາ ແລະສວມເສື້ອຄຸມໃຫ້ພວກເຂົາ.⁹ເຈົ້າຕ້ອງໃຫ້ອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວໃສ່ສາຍຮັດແອວ ແລະຈົ່ງໃສ່ສາຍຮັດຫົວໃຫ້ພວກເຂົາ. ແລ້ວວຽກໃນຖານະປະໂລຫິດກໍຈະເປັນຂອງພວກເຂົາຕາມກົດບັນຍັດຕະລອດໄປ. ນີ້ແຫລະເປັນວິທີທີ່ເຈົ້າຕ້ອງສະຖາປະນາອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວໄວ້ເພື່ອຮັບໃຊ້ເຮົາ.

¹⁰ເຈົ້າທຸກຄົນຕ້ອງນຳງົວຜູ້ມາຕໍ່ຫນ້າຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ, ແລະໃຫ້ອາໂຣນກັບບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວວາງມືລົງເທິງຫົວງົວ.¹¹ເຈົ້າຕ້ອງຂ້າງົວຜູ້ນັ້ນ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ.

¹²ເຈົ້າຕ້ອງນຳເລືອດງົວບາງສ່ວນ ແລະໃຊ້ນີ້ວມືຈຸ່ມທາທີ່ເຂົາຂອງແທ່ນບູຊາ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຖອກເລືອດທີ່ເຫລືອທີ່ຖານຂອງແທ່ນບູຊາ.¹³ເຈົ້າຕ້ອງເອົາໄຂມັນທັງຫມົດທີ່ຫຸ້ມເຄື່ອງໃນ, ແລະໄຂມັນທັງຫມົດທີຫຸ້ມຕັບ ແລະໄຕທັງສອງຫນ່ວຍ ທັງໄຂມັນທີ່ຕິດໄຕນັ້ນ; ມາເຜົາທັງຫມົດເທິງແທ່ນບູຊາ.¹⁴ແຕ່ຊີ້ນກັບຫນັງ, ຂີ້ຂອງງົວນັ້ນ, ເຈົ້າຕ້ອງເຜົາໄຟທີ່ນອກຄ້າຍ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຖວາຍໄຖ່ບາບ.

¹⁵ເຈົ້າຕ້ອງນຳແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງມາ, ແລະອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວຕ້ອງວາງມືເທິງຫົວແກະນັ້ນ.¹⁶ເຈົ້າຕ້ອງຂ້າແກະໂຕນັ້ນ ແລະເອົາເລືອດພົມໄປຮອບໆແທ່ນບູຊາ.¹⁷ເຈົ້າຕ້ອງຕັດແກະໂຕນັ້ນອອກເປັນຕ່ອນໆ ແລະລ້າງເຄື່ອງໃນກັບຂາມັນ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງວາງເຄື່ອງໃນໄວ້ກັບສ່ວນອື່ນໆ, ແລະພ້ອມກັບຫົວຂອງມັນ.¹⁸ເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນຈົ່ງເຜົາແກະໂຕຜູ້ທັງໂຕ. ເປັນເຄື່ອງເຜົາຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ, ເປັນກິ່ນທີ່ຫອມ, ເປັນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ.

¹⁹ເຈົ້າຕ້ອງນຳແກະໂຕຜູ້ອີກໂຕຫນຶ່ງມາ ແລະໃຫ້ອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວຕ້ອງວາງມືເທິງຫົວຂອງແກະນັ້ນ.²⁰ແລ້ວເຈົ້າຕ້ອງຂ້າແກະໂຕຜູ້ ແລະນຳເລືອດສ່ວນຫນຶ່ງມາ ທາທີ່ປາຍໃບຫູຂ້າງຂວາຂອງອາໂຣນ, ແລະປາຍໃບຫູຂ້າງຂວາຂອງບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ, ທີ່ນີ້ວໂປ້ມືຂ້າງຂວາ, ແລະທີ່ນີ້ວໂປ້ຕີນຂ້າງຂວາຂອງພວກເຂົາ. ແລ້ວເຈົ້າຕ້ອງພົມເລືອດຮອບໆແທ່ນບູຊາທຸກດ້ານ.

²¹ເຈົ້າຕ້ອງນຳເລືອດສ່ວນຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ ແລະ ນໍ້າມັນເຈີມບາງສ່ວນ, ແລະພົມອາໂຣນ ແລະເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງລາວ, ແລະຈົ່ງພົມບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ. ອາໂຣນຈະຕ້ອງແຍກໄວ້ສຳລັບເຮົາ, ເຊັ່ນດຽວກັນໃຫ້ແຍກເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງລາວດ້ວຍ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວທີ່ຢູ່ກັບລາວ.

²²ເຈົ້າຕ້ອງເອົາໄຂມັນຂອງແກະໂຕຜູ້, ຊຶ່ງເປັນໄຂມັນສ່ວນທາງຫາງ, ໄຂມັນຫຸ້ມເຄື່ອງໃນ, ແລະໄຂມັນຫຸ້ມຕັບ, ໄຕທັງສອງຫນ່ວຍ ແລະໄຂມັນຫຸ້ມໄຕ, ແລະກົ້ກຂາຂວາ—ເພາະເປັນແກະໂຕຜູ້ທີ່ໃຊ້ເພື່ອການສະຖາປະນາປະໂລຫິດສຳລັບເຮົາ.²³ຈົ່ງນຳເຂົ້າຈີ່ກ້ອນຫນຶ່ງ ແລະເຂົ້າຫນົມເຄັກນໍ້າມັນທາຫນຶ່ງແຜ່ນ, ແລະເຂົ້າຈີ່ແຜ່ນບາງຫນຶ່ງແຜ່ນຈາກກະຕ່າ ເຂົ້າຈີ່ເຫລົ່ານີ້ໄຮ້ເຊື້ອແປ້ງ ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

²⁴ເຈົ້າຕ້ອງນຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃສ່ໃນມືທັງສອງຂ້າງຂອງອາໂຣນ ແລະມືທັງສອງຂ້າງຂອງບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະຖວາຍການໂບກຂອງເຫລົ່ານັ້ນສຳລັບເຮົາ ເປັນເຄື່ອງຖວາຍໂບກບູຊາ ສະເພາະຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.²⁵ເຈົ້າຕ້ອງຮັບອາຫານຈາກມືຂອງພວກເຂົາ ແລະນຳໄປເຜົາລວມກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເປັນກິ່ນຫອມສຳລັບເຮົາ; ເປັນເຄື່ອງບູຊາຖວາຍແດ່ເຮົາດ້ວຍໄຟ.

²⁶ເຈົ້າຕ້ອງເອົາຊີ້ນສ່ວນເອິກຈາກແກະໂຕຜູ້ສຳລັບຖວາຍຂອງອາໂຣນ ແລະຖວາຍໂບກເປັນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະມັນຈະເປັນສ່ວນແບ່ງຂອງເຈົ້າ.²⁷ເຈົ້າຕ້ອງເອົາຊີ້ນເອິກຂອງເຄື່ອງຖວາຍໂບກບູຊາທີ່ຖວາຍໂບກແລ້ວ ແຍກອອກໄວ້ສຳລັບເຮົາ, ແລະຊີ້ນກົກຂາທີ່ເປັນສ່ວນຂອງປະໂລຫິດ—ທັງສ່ວນເອິກທີ່ຖວາຍໂບກແລ້ວ ແລະ ຊີ້ນກົກຂາຊຶ່ງຈະເປັນສ່ວນແບ່ງຂອງອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ.²⁸ສີ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເປັນກົດຕະຫລອດໄປສຳລັບອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ. ທີ່ຈະໄດ້ຮັບຈາກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ ເພື່ອຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ ຈາກເຄື່ອງຖວາຍສັນຕິບູຊາ.

²⁹ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍບໍຣິສຸດຂອງອາໂຣນຕ້ອງສະຫງວນໄວ້ ສຳລັບບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວສືບໄປ. ພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຈີມ ແລະສະຖາປະນາໃນພວກເຂົາເພື່ອເຮົາ.³⁰ປະໂລຫິດຜູ້ສືບທອດແທນອາໂຣນຈາກທ່າມກາງບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະມາຍັງເຕັນນັດພົບສຳລັບຮັບໃຊ້ເຮົາໃນສະຖານບໍຣິສຸດ, ຈະຕ້ອງສວມເຄື່ອງແຕ່ງກາຍເຫລົ່ານີ້ເປັນເວລາເຈັດມື້.

³¹ເຈົ້າຕ້ອງນຳແກະໂຕຜູ້ສຳລັບແຕ່ງຕັ້ງບັນດາປະໂລຫິດສຳລັບເຮົາ ແລະ ເອົາຊີ້ນມາຕົ້ມໃນສະຖານນະມັດສະການ.³²ອາໂຣນ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ ຕ້ອງກິນຊີ້ນແກະໂຕຜູ້ນັ້ນ ແລະເຂົ້າຈີ່ຊຶ່ງຢູ່ໃນກະຕ່າທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ.³³ພວກເຂົາຕ້ອງກິນຊີ້ນ ແລະເຂົ້າຈີ່ທີ່ນຳມາຖວາຍບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະສະຖາປະນາພວກເຂົາ, ເພື່ອແຍກພວກເຂົາອອກມາສຳລັບເຮົາ. ແຕ່ຄົນອື່ນໆຈະກິນບໍ່ໄດ້, ເພາະພວກເຂົາຕ້ອງຖືວ່າເປັນສິ່ງທີ່ໄດ້ຖວາຍແກ່ເຮົາແລ້ວ, ໄດ້ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບເຮົາ.³⁴ຖ້າຊີ້ນທີ່ໃຊ້ໃນເຄື່ອງຖວາຍເພື່ອສະຖາປະນາ, ຫລືເຂົ້າຈີ່ໃດໆນັ້ນຍັງເຫລືອຢູ່ຈົນຮອດຕອນເຊົ້າ, ແລ້ວເຈົ້າຕ້ອງເຜົາມັນ. ຫ້າມກິນເພາະເປັນສິ່ງທີ່ແຍກໄວ້ສຳລັບເຮົາ.

³⁵ໂດຍວິທີນີ້ແຫລະ, ໃຫ້ເຮັດຕາມທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງເຈົ້າໃຫ້ເຮັດ, ເຈົ້າຕ້ອງປະຕິບັດຕໍ່ອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ.³⁶ເປັນເວລາເຈັດມື້ທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕຽມພວກເຂົາ. ທຸກໆມື້ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍງົວໂຕຜູ້ ມາຖວາຍເປັນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາໄຖ່ບາບ. ເຈົ້າຕ້ອງຊຳຣະແທ່ນບູຊາໃຫ້ບໍຣິສຸດໂດຍການໄຖ່ບາບໃຫ້ກັບແທ່ນນັ້ນ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງເຈີມແທ່ນນັ້ນເພື່ອແຍກໄວ້ສຳລັບເຮົາ.³⁷ເປັນເວລາເຈັດມື້ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດການໄຖ່ບາບໃຫ້ກັບແທ່ນບູຊາ ແລະ ແຍກໄວ້ສຳລັບພຣະຢາເວ. ແລ້ວແທ່ນບູຊາແຍກໄວ້ສຳລັບເຮົາຈະສົມບູນ. ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ສຳພັດກັບແທ່ນນີ້ ກໍຈະຕ້ອງແຍກໄວ້ສຳລັບພຣະຢາເວ.

³⁸ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍບູຊາເທິງແທ່ນບູຊາທຸກວັນ ດ້ວຍລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີສອງໂຕ.³⁹ແກະໂຕຫນຶ່ງເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍໃນຕອນເຊົ້າ, ແລະແກະອີກໂຕຫນຶ່ງເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍບູຊາຕອນແລງ.

⁴⁰ພ້ອມກັບລູກແກະໂຕທຳອິດນັ້ນ, ຈົ່ງຖວາຍແປ້ງຢ່າງດີຫນຶ່ງສ່ວນສິບເອຟາ ປົນນໍ້າມັນທີ່ສະກັດໄວ້ຈາກບັນດາຫມາກກອກຫນຶ່ງໃນສີ່ຮິນ, ແລະເຫລົ້າອາງຸ່ນຫນຶ່ງໃນສີ່ຮິນ ເປັນເຄື່ອງຖວາຍດື່ມບູຊາ.

⁴¹ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍລູກແກະໂຕທີ່ສອງປະມານກ່ອນຕາເວັນຕົກດີນ. ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງຖວາຍເມັດພືດບູຊາ ເຊັ່ນດຽວກັບຕອນເຊົ້າ, ແລະເຄື່ອງຖວາຍດື່ມບູຊາຄູ່ກັນດ້ວຍ. ໃຫ້ເປັນກິ່ນຫອມສຳລັບເຮົາເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຜົາດ້ວຍໄຟສຳລັບເຮົາ.⁴²ນີ້ຕ້ອງເປັນເຄື່ອງຖວາຍເຜົາບູຊາສະເຫມີໄປຕະຫລອດທຸກຍຸກຂອງເຈົ້າ, ທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ເຮົາຈະພົບເຈົ້າທັງຫລາຍ ເພື່ອທີ່ຈະເວົ້າກັບເຈົ້າທີ່ນັ້ນ.

⁴³ນັ້ນຄືທີ່ໆເຮົາຈະພົບກັບຊາວອິສະຣາເອນ; ຄືເຕັນຈະແຍກໄວ້ສຳລັບເຮົາດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາ.⁴⁴ເຮົາຈະແຍກຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ ແລະແທ່ນບູຊາໄວ້ສຳລັບເຮົາ. ເຮົາຈະແຍກອາໂຣນແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວໄວ້ເປັນປະໂລຫິດເພື່ອຮັບໃຊ້ເຮົາ.

⁴⁵ເຮົາຈະຢູ່ທ່າມກາງຊາວອິສະຣາເອນ ແລະຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.⁴⁶ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.

30

¹ເຈົ້າຕ້ອງສ້າງແທ່ນບູຊາສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດແທ່ນນັ້ນດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ.²ຄວາມຍາວຈະຕ້ອງເປັນຫນຶ່ງສອກ, ແລະຄວາມກວ້າງຂອງມັນຫນຶ່ງສອກ. ມັນຕ້ອງເປັນຮູບສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດ, ແລະສູງສອງສອກ, ເຂົາຂອງແທ່ນຕ້ອງເຮັດເປັນເນື້ອດຽວກັນ.

³ເຈົ້າຕ້ອງຫຸ້ມແທ່ນບູຊາເຄື່ອງຫອມດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດ—ດ້ານເທິງ, ດ້ານຂ້າງ, ເຂົາຂອງແທ່ນ. ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຂອບດ້ວຍທອງຄຳອ້ອມຮອບແທ່ນ.⁴ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫຸທອງຄຳສອງຫູ ຕິດໃຕ້ຂອບທັງສອງດ້ານທີ່ກົງກັນຂວ້າມກັນ. ຫູນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນໂຕສຳລັບສອດໄມ້ຄານຫາມແທ່ນບູຊາ.

⁵ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດໄມ້ຄານຫາມ ຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຫຸ້ມມັນດ້ວຍທອງຄຳ.⁶ເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມນັ້ນໄວ້ຂ້າງຫນ້າຜ້າກັ້ງ ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ຫີບແຫ່ງພຣະບັນຍັດ. ມັນຕ້ອງຢູ່ຂ້າງຫນ້າຝາຫີບໄຖ່ບາບ ຊຶ່ງຢູ່ເຫນືອຫີບແຫ່ງຄຳພະຍານ, ທີ່ຊຶ່ງເຮົາຈະພົບກັບເຈົ້າ.

⁷ອາໂຣນຕ້ອງເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງແທ່ນນັ້ນທຸກໆເຊົ້າ. ລາວຕ້ອງເຜົາເຄື່ອງຫອມນັ້ນ ເມື່ອລາວດູແລຕະກຽງ,⁸ແລະອາໂຣນໃຕ້ຕະກຽງອີກໃນຕອນແລງ ດັ່ງນັ້ນເຄື່ອງຫອມຈະເຜົາເທິງແທ່ນນັ້ນ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ສະເຫມີໄປຕະລອດຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງເຈົ້າ.⁹ແຕ່ເຈົ້າຫ້າມນຳເຄື່ອງຫອມອື່ນ, ຫລື ຫ້າມນໍາເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຫລືເຄື່ອງພືດພັນບູຊາມາເຜົາເທິງແທ່ນບູຊາເຄື່ອງຫອມ. ເຈົ້າຕ້ອງຫ້າມຖອກເຄື່ອງດື່ມບູຊາເທິງແທ່ນນັ້ນ.

¹⁰ອາໂຣນຕ້ອງເຮັດພິທີໄຖ່ບາບເທິງຈອມຂອງແທ່ນປີລະເທື່ອ. ດ້ວຍເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງໄຖ່ ເຂົາຕ້ອງໄຖ່ບາບກັບແທ່ນນັ້ນປີລະເທື່ອຕະຫລອດຊົ່ວຊາດພັນຂອງພວກເຈົ້າ. ແທ່ນນັ້ນຈະເເຍກໄວ້ສຳລັບພຣະຢາເວຢ່າງສົມບູນ."

¹¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ,¹²"ເມື່ອເຈົ້າຈົດສຳມະໂນຄົວຊາວອິສະຣາເອນ, ແລ້ວຈົ່ງໃຫ້ແຕ່ລະຄົນນຳຄ່າໄຖ່ຊີວິດຂອງຕົນມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ. ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດສິ່ງນີ້ຫລັງຈາກທີ່ເຈົ້ານັບພວກເຂົາ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີພັຍພິບັດເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຂົາ ເມື່ອເຈົ້ານັບພວກເຂົາ.¹³ທຸກໆຄົນທີ່ຖືກນັບໃນທະບຽນສຳມະໂນຄົວຈະຕ້ອງຖວາຍດັ່ງນີ້: ເງິນຫນັກເຄິ່ງເຊເຂ, ຕາມເຊເຂຂອງສະຖານນະມັດສະການ (ເຊເຂຫນຶ່ງເທົ່າກັບຊາວເກຮາ.) ເຄິ່ງເຊເຂຈະເປັນເຄື່ອງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.¹⁴ທຸກໆຄົນທີ່ຖືກນັບ, ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ, ເມື່ອປະຊາຊົນນຳສີ່ງຂອງມາຖວາຍບູຊາແກ່ເຮົາ.

¹⁵ເມື່ອປະຊາຊົນຖວາຍເຄື່ອງບູຊານີ້ແດ່ເຮົາ ເພື່ອໄຖ່ບາບສຳລັບຊີວິດຂອງຕົນນັ້ນ, ຄົນຮັ່ງມີຕ້ອງບໍ່ຖວາຍເກີນເຄິ່ງເຊເຂ, ແລະຄົນຍາກຈົນກໍຕ້ອງບໍ່ຖວາຍນ້ອຍກວ່ານັ້ນ.¹⁶ເຈົ້າຕ້ອງຮັບເງີນຄ່າໄຖ່ບາບຈາກຊາວອິສະຣາເອນ ແລະເຈົ້າຕ້ອງຈັດສັນເງິນເພື່ອງານຂອງຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ. ຈະຕ້ອງເປັນເຄື່ອງເຕືອນໃຈຂອງຊາວອິສະຣາເອນຕໍ່ຫນ້າເຮົາ, ເພື່ອຈະໄຖ່ບາບສຳລັບຊີວິດພວກເຈົ້າ."

¹⁷ພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກັບໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ,¹⁸"ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດອ່າງຂະຫນາດໃຫຍ່ດ້ວຍທອງແດງ ພ້ອມທັງຂາຕັ້ງທອງແດງ, ເປັນອ່າງສຳລັບຊຳຣະລ້າງ. ເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງອ່າງນັ້ນໄວ້ລະຫວ່າງຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ ແລະແທ່ນບູຊາ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງເອົານໍ້າໃສ່ອ່າງນັ້ນ.

¹⁹ອາໂຣນແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວຕ້ອງລ້າງມື ແລະຕີນຂອງພວກເຂົາດ້ວຍນໍ້າຈາກໃນອ່າງນັ້ນ.²⁰ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ ຫລືເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ແທ່ນບູຊາ ເພື່ອຮັບໃຊ້ເຮົາດ້ວຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ພວກເຂົາຕ້ອງລ້າງດ້ວຍນໍ້າ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ຕາຍ.²¹ພວກເຂົາຕ້ອງລ້າງມື ແລະຕີນເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ຕາຍ. ແລະນີ້ຈະເປັນກົດບັນຍັດຕະລອດໄປສຳລັບອາໂຣນ ແລະ ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງລາວຕະຫລອດຊົ່ວຊາດພັນຂອງພວກເຂົາ."

²²ພຣະຢາເວເວົ້າກັບໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ,²³"ຈົ່ງເອົາເຄື່ອງເທດຢ່າງດີເຫລົ່ານີ້; ຢາງໄມ້ຫອມນໍ້າຫ້າຮ້ອຍເຊເຂ, ກໍາຍານ 250 ເຊເຂ, ຫົວສີໄຄຫອມ 250 ເຊເຂ,²⁴ແລະກາລະບູນຫ້າຮ້ອຍເຊເຂ, ຊັ່ງຕາມນໍ້າຫນັກຂອງເຊເຂັນຂອງສະຖານນະມັດສະການ, ແລະນໍ້າມັນຫມາກກອກຫນຶ່ງຮິນ.²⁵ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດນໍ້າມັນເຈີມບໍຣິສຸດດ້ວຍສ່ວນປະສົມເຫລົ່ານີ້, ຕາມວິທີການຂອງຊ່າງປຸງນໍ້າຫອມ. ຈະເປັນນໍ້າມັນເຈີມບໍຣິສຸດ, ທີ່ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບເຮົາ.

²⁶ເຈົ້າຕ້ອງເຈີມເຕັນນັດພົບ ດ້ວຍນໍ້າມັນນັ້ນ, ລວມທັງຫີບແຫ່ງຄຳພະຍານ,²⁷ໂຕະແລະເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງ, ຄັນຕະກຽງແລະເຄື່ອງໃຊ້ປະຈຳຄັນຕະກຽງ, ແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມ,²⁸ແທ່ນບູຊາສຳລັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ພ້ອມເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງ, ແລະອ່າງກັບຖານຮອງ.

²⁹ເຈົ້າຕ້ອງແຍກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ສຳລັບເຮົາ ເພື່ອວ່າມັນຈະບໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາ. ສິ່ງໃດໆທີ່ສຳພັດສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ ກໍຈະບໍຣິສຸດໄປດ້ວຍ.³⁰ເຈົ້າຕ້ອງເຈີມອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະແຍກພວກເຂົາໄວ້ສຳລັບເຮົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາໃນຖານະປະໂລຫິດ.³¹ເຈົ້າຕ້ອງແຈ້ງແກ່ຊາວອິສະຣາເອນວ່າ, 'ນີ້ເປັນນໍ້າມັນເຈີມທີ່ແຍກໄວ້ສຳລັບເຮົາຕະຫລອດຊົ່ວຊາດພັນຂອງເຈົ້າ.

³²ຫ້າມໃຊ້ນຳມັນນີ້ກັບຜິວຫນັງຄົນ, ແລະຫ້າມເຮັດນໍ້າອື່ນໃຫ້ມີສ່ວນປະສົມເຫມືອນນໍ້າມັນນີ້, ເພາະນໍ້າມັນນີ້ແຍກໄວ້ສຳລັບພຣະຢາເວ. ເຈົ້າຕ້ອງຖືຮັກສາລັກສະນະນີ້.³³ຜູ້ໃດກໍຕາມປະສົມນໍ້າມັນຫອມຢ່າງນີ້, ຫລືຜູ້ໃດກໍຕາມໃຊ້ທາໃສ່ຄົນອື່ນ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຕັດອອກຈາກການເປັນປະຊາຊົນຂອງລາວ.'"

³⁴ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງເອົາເຄື່ອງເທດ - ກຳຍານ, ຊະມົດ ແລະມາຫາຫິງ, ປະສົມກັບກຳຍານບໍຣິສຸດໃນອັດຕຣາສ່ວນທີ່ເທົ່າກັນ.³⁵ຈົ່ງປະສົມຕາມແບບຂອງເຄື່ອງຫອມ, ປະສົມເຫມືອນເຄື່ອງຫອມ, ປຸງດ້ວຍເກືອ, ໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ແລະແຍກອອກຕ່າງຫາກ.³⁶ເຈົ້າຈະບົດມັນຢ່າງລະອຽດເລີຍ. ວາງໄວ້ຫນ້າຫີບແຫ່ງແຫ່ງພະຍານ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ, ທີ່ເຮົາຈະມາພົບກັບເຈົ້າ. ເຈົ້າຕ້ອງຖືວ່າເຄື່ອງຫອມນັ້ນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດສຳລັບເຮົາ.

³⁷ສ່ວນເຄື່ອງຫອມທີ່ເຈົ້າຈະເຮັດນັ້ນ, ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດເຫມືອນສ່ວນປະສົມນີ້ເພື່ອໃຊ້ເອງ. ຕ້ອງຖືວ່ານີ້ເປັນຂອງບໍຣິສຸດທີ່ສຸດຕໍ່ເຈົ້າ.³⁸ຜູ້ໃດກໍຕາມ ເຮັດເຄື່ອງຫອມເຊັ່ນນີ້ໄວ້ໃຊ້ເປັນນໍ້າຫອມ ຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຄວາມເປັນປະຊາຊົນຂອງເຂົາ."

31

¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ,²"ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ເລືອກເບຊາເລນລູກຊາຍຂອງອູຣິ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຮູເຣ, ຈາກເຜົ່າຢູດາ.

³ເຮົາໄດ້ໃຫ້ລາວເຕັມປ່ຽມດ້ວຍວິນຍານຂອງເຮົາ, ໃຫ້ລາວມີສະຕິປັນຍາ, ຄວາມເຂົ້າໃຈ, ແລະຄວາມຮູ້, ໃນວຽກງານຊ່າງທຸກຢ່າງ.⁴ເພື່ອຈະຄິດອອກແບບໃນການເຮັດເຄື່ອງຄຳ, ເຄື່ອງເງິນ, ແລະເຄື່ອງທອງແດງ;⁵ໃນການເຈຍລະໄນ ແລະ ປະກອບພອຍ ແລະວຽກແກະສະຫລັກໄມ້—ເພື່ອທີ່ຈະເຮັດວຽກງານຊ່າງທຸກຢ່າງ.

⁶ນອກຈາກລາວແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງໂອໂຮລຽບ ລູກຊາຍຂອງອາຮີສະມັກ, ຈາກເຜົ່າດານ. ເຮົາຍັງໄດ້ໃສ່ທັກສະໃນໃຈຂອງທຸກຄົນທີ່ສະຫລາດ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງເຈົ້າ. ນີ້ລວມທັງ⁷ຫໍເຕັນແຫ່ງການຊຸມນຸມ, ຫີບແຫ່ງຄຳພະຍານ, ຝາຫີບໄຖ່ບາບເທິງຫີບ, ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງຂອງເຕັນ—⁸ໂຕະແລະເຄື່ອງໃຊ້ສຳລັບໂຕະ, ຄັນຕະກຽງບໍຣິສຸດກັບເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງສຳລັບຄັນຕະກຽງ, ແທ່ນບູຊາເຜົາເຄື່ອງຫອມ,⁹ແທ່ນບູຊາສຳລັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາລວມທັງເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງສຳລັບແທ່ນ, ແລະອ່າງຂະຫນາດໃຫຍ່ກັບຖານຮອງ.

¹⁰ນີ້ລວມທັງເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ຖັກແສ່ວຢ່າງວິຈິດບັນຈົງ— ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍນີ້ບໍຣິສຸດສຳລັບອາໂຣນປະໂລຫິດ ແລະ ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ, ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບເຮົາເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ເຮົາໃນຖານະປະໂລຫິດ.¹¹ນີ້ລວມໄປເຖງນໍ້າມັນເຈີມ ແລະ ເຄື່ອງຫອມສຳລັບສະຖານະມັດສະການ. ພວກຊ່າງເຫລົ່ານີ້ຕ້ອງເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດທີ່ເຮົາໄດ້ຊົງສັ່ງເຈົ້າ.

¹²ພຣະຢາເວເວົ້າກັບໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ,¹³"ຈົ່ງສັ່ງຊາວອິສະຣາເອນວ່າ: 'ເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາວັນສະບາໂຕຂອງພຣະຢາເວໄວ້ຢ່າງເຄັ່ງຄັດ, ເພາະນີ້ຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນລະຫວ່າງພຣະອົງ ແລະ ພວກເຈົ້າຕະຫລອດຊົ່ວຊາດພັນຂອງພວກເຈົ້າ ເພື່ອເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າພຣະອົງເປັນພຣະຢາເວ, ຜູ້ໄດ້ແຍກພວກເຈົ້າໄວ້ສຳລັບພຣະອົງ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາວັນສະບາໂຕ, ເພື່ອຈະເປັນວັນບໍຣິສຸດສຳລັບພວກເຈົ້າ, ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບພຣະອົງ. ຜູ້ໃດເຮັດໃຫ້ວັນນັ້ນເປັນມົນທິນຈະຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດວຽກໃນວັນສະບາໂຕ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຕັດອອກຈາກການປະຊາຊົນຂອງລາວ.¹⁵ຈົ່ງເຮັດວຽກຫົກວັນ, ແຕ່ໃນມື້ທີເຈັດເປັນວັນສະບາໂຕສຳລັບຢຸດພັກຜ່ອນທັງຫມົດ, ເປັນວັນບໍຣິສຸດ, ທີ່ສະຫງວນໄວ້ເພື່ອພຣະກຽຕຂອງພຣະຢາເວ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດວຽກໃນວັນສະບາໂຕ ຕ້ອງເຖິງຄວາມຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ຊາວອິສະຣາເອນຕ້ອງຮັກສາວັນສະບາໂຕ. ພວກເຂົາຕ້ອງຍຶດຖືຕະຫລອດຊົ່ວຊາດພັນຂອງພວກເຂົາ ເປັນກົດຖາວອນຕະຫລອດໄປ.¹⁷ສະບາໂຕຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນລະຫວ່າງພຣະຢາເວ ແລະ ຊາວອິສະຣາເອນສະເຫມີໄປ, ເພາະໃນຫົກວັນພຣະຢາເວໄດ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະແຕ່ໃນວັນທີ່ເຈັດຊົງຢຸດພັກຜ່ອນ, ແລະຢ່ອນພຣະທັຍ.'"

¹⁸ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບໂມເຊເທິງພູຊີນາຍສຳເລັດແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງປຣະທານແຜ່ນພຣະບັນຍັດສອງແຜ່ນ, ເຮັດຈາກຫີນ, ຈາຣຶກດ້ວຍມືຂອງພຣະເຈົ້າເອງ.

32

¹ເມື່ອປະຊາຊົນເຫັນວ່າໂມເຊຍັງຊ້າ ບໍ່ລົງມາຈາກພູເທື່ອ, ພວກເຂົາຈຶ່ງລວມຕົວອ້ອມຮອບອາໂຣນ ແລະກ່າວກັບລາວວ່າ, "ມາເຖີດ, ຈົ່ງສ້າງຮູບເຄົາຣົບໃຫ້ພວກເຮົາ ຊຶ່ງຈະນຳຫນ້າພວກເຮົາໄປ. ເພາະວ່າໂມເຊຄົນນີ້ແຫລະ, ເປັນຊາຍຄົນທີ່ໄດ້ນຳພວກເຮົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ, ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບລາວແລ້ວ."²ດັ່ງນັ້ນອາໂຣນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງຖອດບັນດາຕຸ້ມຫູທອງຄຳຈາກບັນດາເມຍ ແລະ ຫູຂອງບັນດາລູກຊາຍ ແລະຈາກບັນດາລູກສາວ, ແລະນຳມາໃຫ້ເຮົາເຖີດ."

³ປະຊາຊົນທັງຫມົດຈຶ່ງຖອດຕຸ້ມຫູຄຳຈາກຫູຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ນຳມາມອບໃຫ້ແກ່ອາໂຣນ.⁴ເມື່ອອາໂຣນໄດ້ຮັບຄຳຈາກພວກເຂົາແລ້ວ, ຈຶ່ງໃຊ້ເຄື່ອງມືຫລໍ່, ແລະໄດ້ຫລໍ່ເປັນຮູບລູກງົວໂຕຫນຶ່ງ. ແລ້ວປະຊາຊົນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ອິສະຣາເອນເອີຍ, ສິ່ງນີ້ແຫລະເປັນພະຂອງເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ນຳເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ."

⁵ເມື່ອອາໂຣນເຫັນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ລາວຈຶ່ງໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຮູບລູກງົວນັ້ນ ແລະລາວໄດ້ປະກາດວ່າ: "ມື້ອື່ນຈະເປັນງານລ້ຽງຖວາຍພຣະກຽຕແດ່ພຣະຢາເວ."⁶ປະຊາຊົນກໍລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໃນມື້ຕໍ່ມາ ແລະ ໄດ້ຖວາຍບັນດາເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະໄດ້ນຳບັນດາເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມມາ. ແລ້ວປະຊາຊົນກໍໄດ້ນັ່ງລົງກິນ ແລະດື່ມ, ແລະແລ້ວກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນມ່ວນຊື່ນໃນງານລ້ຽງຢ່າງເມົາມາຍ.

⁷ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຮິບໄປໄວໆ, ເພາະວ່າປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ, ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ນຳອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບນັ້ນ, ໄດ້ເຮັດເລື່ອງເສື່ອມເສຍ.⁸ພວກເຂົາໄດ້ຫັນຈາກທາງ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາໄວ້ນັ້ນຢ່າງໄວວາ. ພວກເຂົາໄດ້ຫລໍ່ຮູບລູກງົວຂຶ້ນສຳລັບພວກເຂົາເອງ ແລະໄດ້ນະມັດສະການ ແລະໄດ້ຖວາຍບູຊາແກ່ຮູບນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ໂອ ອິສະຣາເອນເອີຍ, ສິ່ງນີ້ແຫລະເປັນພະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ."

⁹ແລ້ວພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ,¹⁰"ເຮົາໄດ້ເຫັນຊົນຊາດນີ້ແລ້ວ. ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດທີ່ຫົວດື້. ບັດນີ້ ຈົ່ງຢ່າພະຍາຍາມຫ້າມເຮົາ. ເພື່ອຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາຈະເຜົາໄຫມ້ພວກເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາເສຍ. ແລ້ວເຮົາຈະສ້າງຊົນຊາດໃຫຍ່ຈາກເຈົ້າ."¹¹ແຕ່ໂມເຊພະຍາຍາມຂໍໃຫ້ພຣະອົງບັນເທົາຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ ລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງຊົງໂກດຮ້າຍຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ນຳອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນຫຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຫລື?

¹²ເປັນຫຍັງຈະໃຫ້ຄົນອີຢິບກ່າວວ່າ, 'ພຣະອົງນຳພວກເຂົາອອກມາເພື່ອຈະທຳຮ້າຍພວກເຂົາ, ເພື່ອຈະປະຫານພວກເຂົາເທິງພູນີ້ ແລະທຳລາຍພວກເຂົາເສຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ?' ຂໍພຣະອົງຫັນກັບຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍອັນແຮງກ້າ ແລະ ຂໍປ່ຽນໃຈຢ່າລົງໂທດປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເຊັ່ນນີ້ເລີຍ.¹³ຂໍໂຜດລະນຶກເຖິງ ອັບຣາຮາມ ແລະ ອີຊາກ ແລະອິສະຣາເອນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງເອງໄດ້ໃຫ້ຄຳປະຕິຍານດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງເອງ ແລະກ່າວກັບພວກເພິ່ນວ່າ, 'ເຮົາຈະໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍ ເຫມືອນດັ່ງດວງດາວໃນຟ້າສະຫວັນ, ແລະເຮົາຈະຍົກແຜ່ນດິນນີ້ທັງຫມົດທີ່ເຮົາສັນຍາໃຫ້ແກ່ ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບເປັນມໍຣະດົກຕະຫລອດໄປ.'"¹⁴ແລ້ວພຣະຢາເວຈຶ່ງປ່ຽນພຣະທັຍ ບໍ່ຊົງລົງໂທດຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

¹⁵ແລ້ວໂມເຊກໍໄດ້ກັບລົງມາຈາກພູ, ຖືແຜ່ນພຣະບັນຍັດສອງແຜ່ນໃນມືຂອງລາວ, ບັນດາແຜ່ນຫີນນັ້ນໄດ້ຈາຣຶກທັງສອງດ້ານ, ທັງດ້ານຫນ້າ ແລະ ດ້ານຫລັງ.¹⁶ແຜ່ນຫີນທັງສອງແຜ່ນເປັນສີພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າເອງ, ແລະເປັນລາຍພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າເອງ, ໄດ້ສະຫລັກໄວ້ເທິງແຜ່ນຫີນນັ້ນ.

¹⁷ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ຍິນສຽງປະຊາຊົນຮ້ອງໃສ່ກັນຢູ່, ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບໂມເຊວ່າ, "ມີສຽງດັງເຫມືອນກຳລັງສູ້ຮົບກັນຢູ່ໃນຄ້າຍ"¹⁸ແຕ່ໂມເຊໄດ້ຕອບວ່າ, "ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງຮ້ອງຂອງຜູ້ຊະນະ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນສຽງຮ້ອງຂອງຜູ້ປະຣາຊັຍ, ແຕ່ເປັນສຽງຮ້ອງລໍາທຳເພງທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນ."

¹⁹ເມື່ອໂມເຊເຂົ້າມາໃກ້ຄ້າຍ, ລາວໄດ້ເຫັນລູກງົວ ແລະປະຊາຊົນກຳລັງເຕັ້ນລໍາ. ລາວກໍໃຈຮ້າຍສຸດໆ. ລາວໄດ້ທຸ້ມແຜ່ນຫີນຈາກມືຂອງລາວ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນແຕກເສຍທີ່ຕີນພູ.²⁰ລາວໄດ້ເອົາລູກງົວທີ່ປະຊາຊົນເຮັດໄວ້, ເຜົາເສຍ, ບົດເປັນຜົງ, ແລະໂຮຍລົງໃນນໍ້າ. ແລ້ວລາວໄດ້ໃຫ້ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນດື່ມ.

²¹ແລ້ວໂມເຊກ່າວກັບອາໂຣນວ່າ, "ປະຊາຊົນນີ້ເຮັດຫຍັງໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ເຈົ້າຈຶ່ງນຳບາບໃຫຍ່ນີ້ມາສູ່ພວກເຂົາ?"²²ອາໂຣນຕອບວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງທ່ານເຜົາໄຫມ້ຂຶ້ນເລີຍ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ທ່ານກໍ່ຮູ້ວ່າປະຊາຊົນພວກນີ້, ພວກເຂົາຮູ້ວິທີທີ່ຈະເຮັດຊົ່ວ.²³ພວກເຂົາໄດ້ມາບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຂໍສ້າງພະໃຫ້ເຮົາຊຶ່ງຈະນຳຫນ້າເຮົາ. ດ້ວຍວ່າໂມເຊ, ຄົນນີ້ທີ່ໄດ້ນຳເຮົາອອກຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບນັ້ນ, ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບລາວແລ້ວ.'²⁴ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, 'ໃຜມີຄຳ, ໃຫ້ປົດອອກມາ.' ພວກເຂົາກໍມອບຄຳໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ໂຍນລົງໄປໃນໄຟ ແລະຜົນກໍຄືລູກງົວນີ້."

²⁵ໂມເຊເຫັນປະຊາຊົນບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້ (ເພາະອາໂຣນໄດ້ປ່ອຍພວກເຂົາທັງຫລາຍຈົນບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້, ເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາຖືກພວກສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາເຢາະເຢີ້ຍ).²⁶ແລ້ວໂມເຊຢືນຢູທີ່ປະຕູຄ້າຍ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຜູ້ໃດເປັນຝ່າຍພຣະຢາເວ, ຈົ່ງມາຫາເຮົາເຖີດ." ຄົນເລວີທັງຫມົດກໍໄດ້ມາຫາລາວພ້ອມກັນ.²⁷ໂມເຊຈຶ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ແຕ່ລະຄົນ ຈົ່ງຖືດາບແນບກາຍ ແລະໄປມາຕາມປະຕູຄ້າຍບ່ອນຫນຶ່ງ ໄປອີກບ່ອນຫນຶ່ງຮອບຄ້າຍ, ແລະຂ້າທຸກຄົນແມ້ເປັນພີ່ນ້ອງ, ມິດສະຫາຍ, ແລະເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາເອງກໍຕາມ.'"

²⁸ຄົນເລວີກໍເຮັດຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງ. ໃນມື້ນັ້ນປະຊາຊົນປະມານສາມພັນຄົນໄດ້ຕາຍລົງ.²⁹ໂມເຊໄດ້ກ່າວກັບຄົນເລວີ, "ໃນມື້ນີ້ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງສະຖາປະນາຕົນເອງຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວ, ແຕ່ລະຄົນຈົ່ງສູ້ຮົບກັບລຸກຊາຍ ແລະອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນ, ເພື່ອວ່າພຣະຢາເວຈະໄດ້ອວຍພອນທ່ານທັງຫລາຍມື້ນີ້."

³⁰ມື້ຕໍ່ມາໂມເຊກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, "ເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບທີ່ຫຍິ່ງໃຫຍ່. ບັດນີ້ເຮົາຈະຂຶ້ນໄປຫາພຣະຢາເວ. ບາງທີເຮົາຈະສາມາດຂໍໄຖ່ບາບຂອງພວກເຈົ້າ."³¹ໂມເຊຈຶ່ງກັບໄປຫາພຣະຢາເວ ແລະກ່າວວ່າ, "ໂອ ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເຮັດບາບໃຫຍ່ຫລວງ ແລະພວກເຂົາສ້າງຮູບເຄົາຣົບຄຳສຳລັບຕົນເອງ.³²ແຕ່ບັດນີ້, ຂໍພຣະອົງໂຜດຍົກໂທດບາບຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ; ແຕ່ຖ້າພຣະອົງບໍ່ເຮັດດັ່ງນັ້ນ, ໂຜດລົບຊື່ຂອງຂ້ານ້ອຍເສຍຈາກປຶ້ມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຈົດໄວ້ນັ້ນ."

³³ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ເຮົາ, ເຮົາກໍຈະລົບຊື່ຜູ້ນັ້ນຈາກທະບຽນຂອງເຮົາ.³⁴ບັດນີ້ຈົ່ງໄປ, ນຳປະຊາຊົນໄປຍັງທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄ້ດ້ບອກແກ່ເຈົ້າແລ້ວ. ເບີ່ງແມ, ເທວະດາຂອງເຮົາຈະນຳຫນ້າພວກເຈົ້າໄປ. ແຕ່ວ່າມື້ທີ່ເຮົາຈະລົງໂທດນັ້ນ, ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຂົາ ເພາະບາບຂອງພວກເຂົາ."³⁵ແລ້ວພຣະຢາເວບັນດານໃຫ້ເກີດພັຍພິບັດກັບປະຊາຊົນ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດລູກງົວ, ຊຶ່ງອາໂຣນໄດ້ເຮັດນັ້ນ.

33

¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງໄປຈາກທີ່ນີ້, ເຈົ້າ ແລະປະຊາຊົນຜູ້ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ນຳອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ. ໄປຍັງແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັນຍາກັບອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະຢາໂຄບ, ເມື່ອເຮົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, 'ເຮົາຈະໃຫ້ແຜ່ນດິນນັ້ນແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າ.'²ເຮົາຈະໃຊ້ເທວະດາອົງຫນຶ່ງນຳຫນ້າພວກເຈົ້າໄປ, ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ຊາວການາອານ, ຊາວອະໂມຣິດ, ຊາວຮິດຕີ, ຊາວເປຣີຊີ, ຊາວຮີວີ, ແລະຊາວເຢບຸດ ອອກໄປເສຍ.³ຈົ່ງຂຶ້ນໄປຍັງແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງມີນໍ້ານົມ ແລະນໍ້າເຜິ້ງໄຫລ, ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ໄປກັບເຈົ້າ, ເພາະວ່າພວກເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນທີ່ຫົວແຂງ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຈົ້າເສຍກາງທາງ."

⁴ເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ຍິນຂ່າວຮ້າຍນີ້, ພວກເຂົາກໍເປັນທຸກຫລາຍ, ແລະບໍ່ມີໃຜສວມໃສ່ເຄື່ອງປະດັບເລີຍ.⁵ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, 'ເຈົ້າທັງຫລາຍເປັນຊົນຊາດທີ່ຫົວແຂງ. ຖ້າເຮົາໄປກັບພວກເຈົ້າບຶດຫນຶ່ງ, ເຮົາກໍຈະທຳລາຍລ້າງພວກເຈົ້າເສຍ. ບັດນີ້, ຈົ່ງຖອດເຄື່ອງປະດັບອອກເສຍ ເພື່ອເຮົາຈະຕັດສິນໃຈວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບພວກເຈົ້າ.'"⁶ດັ່ງນັ້ນຊາວອິສະຣາເອນ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສວມໃສ່ເຄື່ອງປະດັບ ຕັ້ງແຕ່ຕອນທີ່ຢູ່ເຂດພູໂຮເຣັບເປັນຕົ້ນມາ.

⁷ໂມເຊຕັ້ງເຕັນຫລັງຫນຶ່ງໄວ້ ແລະ ວາງໄວ້ນອກຈາກຄ້າຍໄກພໍສົມຄວນຈາກຄ້າຍ. ລາວເອີ້ນວ່າຫໍເຕັນແຫ່ງການຊຸມນຸມ. ທຸກໆຄົນທີ່ໄດ້ຖາມພຣະຢາເວເລື່ອງໃດໆ ກໍຈະອອກໄປຍັງຫໍເຕັນແຫ່ງການຊຸມນຸມ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ນອກຄ້າຍ.⁸ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ໂມເຊອອກໄປຍັງຫໍເຕັນນັ້ນ, ປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍລຸກຂຶ້ນຢືນຢູ່ ທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນຂອງຕົນ ແລະເບິ່ງໂມເຊຈົນກວ່າລາວເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ.⁹ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ໂມເຊເຂົ້າໄປໃນຫໍເຕັນແລ້ວ, ເສົາເມກຈະໄດ້ລອຍລົງມາຕັ້ງຢູ່ທີ່ປະຕູທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ, ແລະພຣະຢາເວກໍກ່າວກັບໂມເຊ.

¹⁰ເມື່ອໃດກໍຕາມ ທີ່ປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ເຫັນເສົາເມກຕັ້ງຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ, ພວກເຂົາທຸກຄົນກໍຈະໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະທຸກຄົນນະມັດສະການຢູ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນຂອງຕົນ.¹¹ພຣະຢາເວຈະໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊຫນ້າຕໍ່ຫນ້າ, ເຫມືອນຄົນໆຫນຶ່ງລົມກັບເພື່ອນຂອງລາວ. ແລ້ວໂມເຊກໍໄດ້ກັບໄປຍັງຄ້າຍ, ແຕ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງລາວຄື ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ, ຊຶ່ງເປັນຊາຍຫນຸ່ມ, ຍັງຄົງຢູ່ໃນເຕັນ.

¹²ໂມເຊກ່າວກັບພຣະຢາເວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຈົ່ງນຳປະຊາຊົນນີ້ຂຶ້ນໄປ,' ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ຈະໃຊ້ໃຜຂຶ້ນໄປກັບຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຍັງໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ເຮົາຮູ້ຈັກຊື່ຂອງເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຍັງເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງເຮົາດ້ວຍ.'¹³ບັດນີ້ ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນທີ່ພໍໃຈໃນພຣະເນດຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ຂໍໂຜດສຳແດງທາງຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຍັງເປັນທີ່ພໍໃຈໃນພຣະເນດຂອງພຣະອົງ. ໂຜດຈື່ຈຳວ່າຊົນຊາດນີ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ."

¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາເອງຈະໄປກັບເຈົ້າ, ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ເບົາໃຈ."¹⁵ແລ້ວໂມເຊຈຶ່ງກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ, "ຖ້າພຣະອົງເອງບໍ່ ສະເດັດໄປກັບພວກຂ້ານ້ອຍ, ກໍຢ່ານຳພວກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນໄປຈາກທີ່ນີ້ເລີຍ.¹⁶ຖ້າບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ ຂ້ານ້ອຍ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ເປັນທີ່ພໍໃຈໃນພຣະເນດຂອງພຣະອົງແລ້ວ? ນອກຈາກພຣະອົງຈະສະເດັດໄປກັບພວກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍບໍ່ແມ່ນບໍ? ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງແຕກຕ່າງຈາກຊົນຊາດອື່ນທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກບໍ?"

¹⁷ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຂໍນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້, ເພາະເຈົ້າເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງເຮົາແລ້ວ, ແລະເຮົາຮູ້ຈັກຊື່ຂອງເຈົ້າ."¹⁸ໂມເຊກ່າວວ່າ, "ຂໍໂຜດສະແດງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍເຖີດ."

¹⁹ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມດີທັງຫມົດຂອງເຮົາປາກົດແຈ້ງຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ, ແລະເຮົາຈະປະກາດນາມຂອງ 'ພຣະຢາເວ' ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ. ເຮົາຈະພໍໃຈຜູ້ໃດ ກໍຈະພໍໃຈຜູ້ນັ້ນ, ແລະເຮົາຈະເມດຕາຜູ້ໃດ ເຮົາກໍຈະເມດຕາຜູ້ນັ້ນ."²⁰ແຕ່ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າຈະເຫັນຫນ້າເຮົາບໍ່ໄດ້, ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫັນຫນ້າເຮົາ ແລະຍັງມີຊີວິດຢູ່ໄດ້."

²¹ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ມີທີ່ແຫ່ງຫນຶ່ງຢູ່ໃກ້ເຮົາ; ເຈົ້າຈະໄປຢືນຢູ່ເທິງຫີນ.²²ຂະນະເມື່ອພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາໄດ້ຜ່ານໄປ, ເຮົາຈະເຊື່ອງເຈົ້າໄວ້ໃນຊອກຫີນ ແລະ ຈະບັງເຈົ້າໄວ້ດ້ວຍມືເຮົາຈົນກວ່າເຮົາໄດ້ຜ່ານໄປ.²³ແລ້ວເຮົາຈະເອົາມືຂອງເຮົາອອກໄປ, ແລະເຈົ້າຈະເຫັນຫລັງຂອງເຮົາ, ແຕ່ຫນ້າຂອງເຮົາເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນ."

34

¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງຕັດຫີນສອງແຜ່ນໃຫ້ເຫມືອນດັ່ງຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ. ເຮົາຈະຈາຣຶກເທິງແຜ່ນຫີນເຫລົ່ານັ້ນ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຫີນຊຸດທຳອິດ, ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເຮັດແຕກນັ້ນ.²ຈົ່ງຕຽມໃຫ້ພ້ອມໃນຕອນເຊົ້າ ແລະ ຂຶ້ນມາຍັງພູຊີນາຍ, ແລະເຈົ້າເອງຈົ່ງມາພົບເຮົາທີ່ນັ້ນເທິງຍອດພູ.

³ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດໄດ້ມາປາກົດຕົວທີ່ໃດເທິງພູກັບເຈົ້າ. ຢ່າໃຫ້ຝູງສັດ ຫລືເຫລົ່າສັດ ແມ້ແຕ່ມາກິນຫຍ້າຢູ່ຫນ້າພູນີ້ກໍບໍ່ໄດ້."⁴ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງຕັດຫີນສອງແຜ່ນເຫມືອນຊຸດທຳອິດ, ແລະລາວກໍໄດ້ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູຊີນາຍ, ຕາມພຣະຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ຊົງສັ່ງລາວ. ໂມເຊໄດ້ຖືຫີນສອງແຜ່ນໄວ້ໃນມືຂອງລາວ.

⁵ພຣະຢາເວລົງມາໃນເມກ ແລະຢືນຢູ່ກັບໂມເຊທີ່ນັ້ນ, ລາວໄດ້ເປັ່ງສຽງອອກພຣະນາມ "ພຣະຢາເວ."⁶ພຣະຢາເວໄດ້ຜ່ານລາວໄປກ່ອນ ແລະກ່າວວ່າ, "ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ໂກດຮ້າຍຊ້າ, ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ຕໍ່ຄຳຫມັ້ນສັນຍາ ແລະໄວ້ວາງໃຈໄດ້,⁷ຜູ້ຮັກສາຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ຄຳຫມັ້ນສັນຍາໄວ້ໃຫ້ກັບຄົນເປັນພັນໆຊົ່ວອາຍຸຄົນ, ໃຫ້ອະພັຍການລ່ວງລະເມີດ, ການທໍຣະຍົດ, ແລະບາບທັງຫລາຍ. ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ລະເວັ້ນການລົງໂທດຢ່າງແນ່ນອນ. ພຣະອົງໃຫ້ໂທດຄວາມບາບຂອງພໍ່ຕົກທອດໄປເຖິງລູກ ແລະຫລານ, ເຖິງສາມແລະສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ."

⁸ໂມເຊຈຶ່ງຮີບຫມອບລົງເຖິງດິນ ແລະໄດ້ນະມັດສະການ.⁹ແລ້ວລາວໄດ້ກາບທູນວ່າ, "ຖ້າຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ພໍໃຈໃນພຣະເນດຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກໍຂໍພຣະອົງໂຜດໄປກັບພວກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ຫົວດື້. ຂໍໂຜດໄດ້ອະພັຍການລ່ວງລະເມີດ ແລະຄວາມບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ແລະຂໍຮັບພວກຂ້ານ້ອຍເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງດ້ວຍ."

¹⁰ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາ, ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນຂອງເຮົາທັງຫມົດ, ເຮົາຈະເຮັດການອັດສະຈັນ ຊຶ່ງບໍ່ມີໃຜເຄີຍເຮັດໃນທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ ຫລືໃນຊົນຊາດໃດໆທັງປວງ. ປະຊາຊົນທັງຫມົດ ຊຶ່ງເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້ານັ້ນ, ຈະໄດ້ເຫັນຣາຊະກິດຂອງເຮົາ, ເພາະເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ.¹¹ຈົ່ງເຊື່ອຟັງສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຈົ້າໃນມື້ນີ້. ເຮົາຈະຂັບໄລ່ຊາວອະໂມຣິດ, ຊາວການາອານ, ຊາວຮິດຕີ, ຊາວເປຣີຊີ, ຊາວຮີວີ, ແລະຊາວເຢບຸດ ໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າພວກເຈົ້າ.

¹²ຈົ່ງລະວັງຕົວໃຫ້ດີ ຢ່າໄດ້ໄປເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບ ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ຊຶ່ງເຈົ້າກຳລັງຫມຸ້ງຫນ້າໄປ, ບໍ່ສະນັ້ນພວກຂົາຈະເປັນກັບດັກທ່າມກາງພວກເຈົ້າ.¹³ແຕ່ເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງທຳລາຍ ບັນດາແທ່ນບູຊາຂອງພວກເຂົາ, ທັບບັນດາເສົາຫີນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ມຸ່ນລະອຽດ, ແລະ ປໍ້າບັນດາເສົາຂອງອາເຊຣາຂອງພວກເຂົາເສຍ.¹⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ນະມັດສະການພະອື່ນ, ເພາະພຣະຢາເວ, ຜູ້ມີພຣະນາມວ່າ ຫວງແຫນ, ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ.

¹⁵ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງລະວັງ ຢ່າເຮັດສັນຍາກັບຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ເພາະເມື່ອພວກເຂົານອກໃຈພະເຫລົ່ານັ້ນຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຖວາຍບູຊາພະເຫລົ່ານັ້ນຂອງພວກເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະເຊີນພວກເຈົ້າໄປຮ່ວມດ້ວຍ ແລະພວກເຈົ້າຈະກິນຂອງທີ່ພວກເຂົາຖວາຍບູຊານັ້ນ,¹⁶ແລ້ວເມື່ອພວກເຈົ້າຈະຮັບບັນດາລູກຍິງຂອງພວກເຂົາມາໃຫ້ແກ່ບັນດາລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະບັນດາລູກຍິງຂອງເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ ຈະນອກໃຈເຮົາຫັນໄປຫາພະເຫລົ່ານັ້ນຂອງພວກເຂົາ.¹⁷ຈົ່ງຢ່າຫລໍ່ບັນດາຮູບພະທີ່ເຮັດຈາກໂລຫະໄວ້ສຳລັບຕົນເອງ.

¹⁸ເຈົ້າຕ້ອງຖືເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ. ຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ຊົງສັ່ງເຈົ້າ, ເຈົ້າຕ້ອງກິນເຂົ້າຈີ່ເຈັດມື້ຕາມກຳຫນົດໃນເດືອນອາບິບ, ເພາະໃນເດືອນອາບິບເຈົ້າໄດ້ອອກຈາກອີຢິບ.

¹⁹ລູກກົກທັງຫມົດເປັນຂອງເຮົາ, ແມ້ແຕ່ ລູກສັດໂຕຜູ້ທຸກໂຕຂອງງົວ, ແລະຂອງແກະ.²⁰ເຈົ້າຕ້ອງຊື້ຄືນລູກລໍຫົວປີນັ້ນດ້ວຍລູກແກະ, ແຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຢາກຊື້ຄືນ ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງຫັກຄໍມັນເສຍ. ເຈົ້າຕ້ອງຊື້ຄືນລຸກຊາຍກົກທັງຫມົດຂອງເຈົ້າຄືນ. ຫ້າມຜູ້ໃດມາຫາເຮົາມືເປົ່າ.

²¹ເຈົ້າຈົ່ງເຮັດວຽກຫົກມື້, ແຕ່ໃນມື້ທີເຈັດເຈົ້າຕ້ອງຢຸດພັກຜ່ອນ, ແມ້ແຕ່ໃນລະດູໄຖນາ ແລະລະດູເກັບກ່ຽວກໍຕາມ, ເຈົ້າຕ້ອງຢຸດພັກຜ່ອນ.²²ເຈົ້າຕ້ອງສະຫລອງເທສະການປະຈຳອາທິດ ດ້ວຍພືດຜົນທຳອິດຂອງການເກັບກ່ຽວເຂົ້າສາລີ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງສະຫລອງເທສະການຮວບຮວມຜະລິດຜົນໃນທ້າຍປີ.

²³ປີລະສາມຄັ້ງ ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນຂອງເຈົ້າເຂົ້າມາເຝົ້າຕໍ່ພຣະພັັກພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ.²⁴ເພາະເຮົາຈະຂັບໄລ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍອອກໄປ ໃຫ້ພົ້ນຫນ້າພວກເຈົ້າ ແລະຂະຫຍາຍເຂດແດນຂອງເຈົ້າອອກໄປ. ບໍ່ມີໃຜຢາກໄດ້ແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າເລີຍ ເມື່ອເຈົ້າຈະຂຶ້ນໄປຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າປີລະສາມຄັ້ງນັ້ນ.

²⁵ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຖວາຍເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາຂອງເຮົາພ້ອມກັບເຊື້ອແປ້ງ, ຫລືຫ້າມເຫລືອຊີ້ນຈາກການຖວາຍບູຊາ ໃນເທສະການປັດສະຄາໄວ້ຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ.²⁶ເຈົ້າຕ້ອງນຳພືດຜົນທຳອິດທີ່ດີທີ່ສຸດ ຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າມາຖວາຍຍັງເຮືອນຂອງເຮົາ. ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຕົ້ມຊີ້ນລູກແບ້ດ້ວຍນໍ້ານົມແມ່ຂອງມັນ."

²⁷ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເຈົ້າຈົ່ງຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໄວ້, ເພາະເຮົາໄດ້ສັນຍາດ້ວຍຕົວເຮົາເອງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ທີ່ ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ ແລະໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພວກເຈົ້າ ແລະອິສະຣາເອ."²⁸ໂມເຊຢູ່ກັບພຣະຢາເວທີ່ນັ້ນສີ່ສິບມື້ ແລະສີ່ສິບຄືນ; ລາວບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານ ຫລືດື່ມນໍ້າເລີຍ. ພຣະອົງໄດ້ຈາຣຶກຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄວ້ເທິງແຜ່ນຫີນ, ຄືພຣະບັນຍັດສິບປະການ.

²⁹ເມື່ອໂມເຊລົງມາຈາກພູຊີນາຍ ມີແຜ່ນພຣະບັນຍັດສອງແຜ່ນໃນມືຂອງລາວດ້ວຍ, ລາວບໍ່ໄດ້ຮູ້ໃບຫນ້າຂອງລາວສ່ອງແສງປະກາຍໃນຂະນະທີ່ລາວສົນທະນາກັບພຣະເຈົ້າ.³⁰ເມື່ອອາໂຣນ ແລະຊາວອິສະຣາເອນເຫັນໂມເຊ, ໃບຫນ້າຂອງລາວກໍສ່ອງແສງປະກາຍ, ແລະພວກເຂົາກໍຢ້ານບໍ່ກ້າເຂົ້າມາໃກ້ລາວ.³¹ແຕ່ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນພວກເຂົາມາ, ແລະອາໂຣນ ແລະຜູ້ນຳທັງຫມົດຂອງຊຸມນຸມຊົນກໍກັບມາຫາລາວ, ແລ້ວໂມເຊກ່າວກັບພວກເຂົາ.

³²ຫລັງຈາກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ເຂົ້າມາຫາໂມເຊ, ແລະລາວຈຶ່ງບອກພຣະບັນຍັດທັງຫມົດແກ່ເຂົາທັງຫລາຍຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານໃຫ້ລາວເທິງພູຊີນາຍ.³³ເມື່ອໂມເຊເວົ້າກັບພວກເຂົາຈົບແລ້ວ, ລາວກໍໃຊ້ຜ້າຄຸມຫນ້າໄວ້.

³⁴ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ໂມເຊ ເຂົ້າເຝົ້າພຣະພັກພຣະຢາເວເພື່ອກ່າວກັບພຣະອົງ, ລາວກໍປົດຜ້າອອກ, ຈົນກວ່າລາວຈະກັບອອກມາ, ເມື່ອລາວອອກມາ, ລາວກໍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ຊາວອິສະຣາເອນເຖິງສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ເວົ້າ.³⁵ເມື່ອຊາວອິສະຣາເອນເຫັນໂມເຊມີແສງປະກາຍ, ລາວກໍຈະໃຊ້ຜ້າຄຸມຫນ້າອີກ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຂົ້າໄປທູນຕໍ່ພຣະເຢເວ.

35

¹ໂມເຊເອີ້ນຊຸມນຸມຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດມາປະຊຸມກັນ ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເຫລົ່ານີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າທັງຫລາຍເຮັດ.²ຈົ່ງເຮັດວຽກຫົກມື້ໃຫ້ສຳເລັດ, ແຕ່ສຳລັບເຈົ້າ, ມື້ທີ່ເຈັດຈະຕ້ອງເປັນມື້ບໍຣິສຸດ, ວັນສະບາໂຕຂອງການຢຸດພັກຜ່ອນຢ່າງຫມົດສິ້ນ, ບໍຣິສຸດແດ່ພຣະຢາເວ. ໃຜກໍຕາມທີ່ເຮັດວຽກໃນມື້ນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍ.³ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ດັງໄຟໃນເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າ ໃນວັນສະບາໂຕນັ້ນ."

⁴ໂມເຊກ່າວກັບຊຸມນຸມທັງສິ້ນຂອງອິສະຣາເອນ, ກ່າວວ່າ, "ນີ້ຄືສີ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້.⁵ຈົ່ງນຳເຄື່ອງບູຊາມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ທຸກຄົນໃນພວກເຈົ້າທີ່ເຕັມໃຈ. ຈົ່ງນຳສິ່ງຂອງມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ—ຄຳ, ເງິນ, ທອງແດງ,⁶ດ້າຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ຜ້າປ່ານຢ່າງດີ; ຂົນແບ້;⁷ບັນດາຫນັງແກະໂຕຜູ້ຍ້ອມສີແດງ; ແລະບັນດາຫນັງງົວທະເລ; ໄມ້ກະຖິນເທດ;⁸ນໍ້າມັນຄັນຕະກຽງສຳລັບສະຖານນະມັດສະການ, ເຄື່ອງເທດສຳລັບປຸງນໍ້າມັນໄວ້ເຈີມ ແລະສຳລັບປຸງເຄື່ອງຫອມ,⁹ພອຍສີນໍ້າເຂົ້າ ແລະພອຍຕ່າງໆສຳລັບຕິດໃນເອໂຟດ ແລະ ເສື້ອຮັດເອີກ.

¹⁰ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ມີຄວາມຊຳນານຈົ່ງມາຊ່ວຍກັນ ແລະເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງເຖີ້ນ—¹¹ຫໍເຕັນພ້ອມກັບເຕັນ, ຜ້າຄຸມເຕັນ, ບັນດາຂໍກ່ຽວ, ບັນດາໂຄງໄມ້, ບັນດາກອນ, ບັນດາເສົາ, ແລະບັນດາຖານຮອງຮັບເສົາ;¹²ລວມເຖິງຫິບພ້ອມກັບຄານສຳລັບຫາມ, ຝາຫີບແຫ່ງການໄຖ່ບາບ, ແລະຜ້າກັ້ງບັງຕາດ້ວຍ.

¹³ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ນຳໂຕະພ້ອມກັບໄມ້ຄານສຳລັບຫາມ, ເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງສຳລັບໂຕະ, ແລະເຂົ້າຈີ່ວາງຕໍ່ຫນ້າ;¹⁴ຄັນຕະກຽງທີ່ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງ, ພ້ອມກັບອຸປະກອນຕ່າງໆສຳລັບຄັນຕະກຽງ, ບັນດາຕະກຽງ, ແລະນໍ້າມັນຈູດບັນດາຕະກຽງ;¹⁵ແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມພ້ອມກັບບັນດາໄມ້ຄານ, ນໍ້າມັນເຈີມ ແລະເຄື່ອງຫອມ; ຜ້າກັ້ງບັງຕາສຳລັບທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ;¹⁶ແທ່ນສຳລັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ພ້ອມດ້ວຍຕາຫນ່າງທອງແດງ ແລະບັນດາໄມ້ຄານຫາມ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງໆຂອງແທ່ນ; ແລະອ່າງຂະຫນາດໃຫຍ່ກັບຖານຮອງ.

¹⁷ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ນຳຜ້າກັ້ງສໍາລັບກັ້ນລານຫໍເຕັນ ພ້ອມທັງເສົາ ແລະຖານຮອງຮັບເສົາ, ແລະຜ້າກັ້ງບັງຕາສຳລັບທາງເຂົ້າລານ;¹⁸ແລະບັນດາຫລັກຫມຸດສຳລັບຫໍເຕັນ ແລະບັນດາຫລັກຫມຸດສຳລັບລານຫໍເຕັນ, ພ້ອມກັບບັນດາເຊືອກ.¹⁹ພວກເຂົາຈຶ່ງນຳເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຕ່າງໆ ທີ່ຫຍິບດ້ວຍມືຢ່າງວິຈິດບັນຈົງສຳລັບການຮັບໃຊ້ໃນສະຖານບໍຣິສຸດ, ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍບໍຣິສຸດຕ່າງໆສຳລັບອາໂຣນປະໂຣຫິດ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໃຊ້ປະຕິບັດງານຂອງປະໂລຫິດ."

²⁰ແລ້ວທຸກເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນແຍກຍ້າຍ ແລະຈາກກັນໄປຈາກໂມເຊ.²¹ທຸກຄົນທີ່ເຕັມໃຈ ແລະປາຖະຫນາທີ່ຈະຖວາຍ ຕ່າງກໍໄດ້ນຳສິ່ງຂອງມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ ສຳລັບການສ້າງຫໍເຕັນ, ອຸປະກອນທຸກຢ່າງສຳລັບວຽກຮັບໃຊ້ໃນຫໍເຕັນ, ແລະສຳລັບເຄື່ອງແຕ່ງກາຍບໍຣິສຸດຕ່າງໆ.²²ພວກເຂົາໄດ້ມາ, ທັງຊາຍ ແລະຍິງ, ຄືທຸກຄົນທີ່ເຕັມໃຈ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເຂັມຄັດ, ບັນດາຕຸ້ມຫູ, ບັນດາແຫວນ, ແລະບັນດາເຄື່ອງປະດັບ, ທຸກອັນລ້ວນເປັນຄຳ. ພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ນຳສິ່ງຂອງຖວາຍເປັນຄຳມາ ເປັນເຄື່ອງບູຊາໂບກຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.

²³ທຸກຄົນທີ່ມີດ້າຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ຫລື ສີແດງເຂັ້ມ, ຜ້າປ່ານຢ່າງດີ, ຂົນແບ້, ບັນດາຫນັງແກະໂຕຜູ້ຍ້ອມສີແດງ, ຫລື ບັນດາຫນັງງົວກໍໄດ້ເອົາສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນມາຖວາຍ.²⁴ທຸກຄົນທີ່ເຮັດເຄື່ອງຖວາຍຈາກເງິນ ຫລື ຈາກທອງແດງ ກໍໄດ້ນຳມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະທຸກຄົນທີ່ມີໄມ້ກະຖິນເທດ ທີ່ໃຊ້ກັບວຽກໃດໄດ້ ກໍນຳໄມ້ນັ້ນມາຖວາຍ.

²⁵ຜູ້ຍິງທຸກຄົນທີ່ຊຳນານໃນການປັ່ນຂົນແກະດ້ວຍມື ແລະກໍໄດ້ນຳດ້າຍຂົນແກະມາປັ່ນ—ສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ຫລືສີແດງເຂັ້ມ, ຫລືຜ້າປ່ານປັ່ນຢ່າງດີມາ.²⁶ຜູ້ຍິງທຸກຄົນທີ່ເຕັມໃຈ ແລະຊຳນານກໍໄດ້ປັ່ນຂົນແບ້.

²⁷ພວກຜູ້ນຳກໍນຳພອຍສີນໍ້າເຂົ້າ ແລະພອຍອຶ່ນໆ ສຳລັບຕິດໃນເອໂຟດ ແລະເສື້ອຮັດເອິກ;²⁸ພວກເຂົາໄດ້ນຳພວກເຄື່ອງເທດ ນໍ້າມັນສຳລັບຕະກຽງຕ່າງໆ, ນໍ້າມັນສຳລັບເຈີມ, ແລະເຄື່ອງເທດສຳລັບປຸງເຄື່ອງຫອມ.²⁹ຊາວອິສະຣາເອນທີ່ເຕັມໃຈກໍນຳພວກເຂົາແດ່ພຣະຢາເວ; ສຳລັບວຽກທຸກຢ່າງ ຊາຍແລະຍິງທຸກຄົນທີ່ເຕັມໃຈ ກໍໄດ້ນຳວັດສະດຸຕ່າງໆທີ່ໃຊ້ສຳລັບວຽກ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງຜ່ານທາງໂມເຊໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດ.

³⁰ໂມເຊໄດ້ກ່າວກັບອິສະຣາເອນວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວໄດ້ເອີ້ນຊື່ເບຊາເລນລູກຊາຍຂອງອູເຣ, ຈາກເຜົ່າຢູດາ.³¹ພຣະອົງໄດ້ເຕືມໃຫ້ເບຊາເລນ ເຕັມປ່ຽມດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃຫ້ລາວມີສະຕິປັນຍາ, ຄວາມເຂົ້າໃຈ, ແລະຄວາມຮູ້ໃນງານຊ່າງທຸກຢ່າງ,³²ເພື່ອອອກແບບຢ່າງວິຈິດບັນຈົງໃນການເຮັດເຄື່ອງຄຳ, ເງິນ, ແລະ ທອງແດງ;³³ໃນການເຈຍລະໄນພອຍຕ່າງໆ, ແລະໃນການຕິດໃນຕົວເຮືອນ ໃນການແກະສະລັກໄມ້—ສຳລັບງານອອກແບບທຸກຊະນິດ ແລະ ງານຊ່າງທຸກຢ່າງດ້ວຍ.

³⁴ພຣະອົງໄດ້ໃສ່ຫົວໃຈແຫ່ງການສອນໃຫ້ແກ່ລາວ, ລວມທັງລາວ ແລະໂອໂຮລຽບລູກຊາຍອາຮີສາມັກ, ຈາກເຜົ່າດານ.³⁵ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານທັກສະໃຫ້ຄົນທັງສອງນີ້ ໃນການເຮັດວຽກ, ວຽກອອກແບບ, ວຽກແກະສະຫລັກ, ແລະວຽກແສ່ວດ້ວຍຂົນແກະຄືສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ ແລະຜ້າປ່ານຢ່າງດີ, ແລະຊ່າງຫຍິບ. ພວກເຂົາເປັນຊ່າງຝີມືເຮັດໄດ້ທຸກຢ່າງ, ແລະເປັນຊ່າງອອກແບບຢ່າງວິຈິດບັນຈົງ.

36

¹ດັ່ງນັ້ນເບຊາເລນ ແລະ ໂອໂຮລຽບ ແລະຊ່າງຝີມືທຸກຄົນ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານທັກສະ ແລະຄວາມສາມາດໃຫ້ຮູ້ຈັກວິທີການເຮັດວຽກທຸກຢ່າງ ໃນການສ້າງສະຖານບໍຣິສຸດ ທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດວຽກຕາມທຸກຢ່າງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້."

²ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນເບຊາເລນ ແລະໂອໂຮລຽບ ແລະຊ່າງສີມືທຸກຄົນ ຊຶ່ງພຣະຢາເວປຣະທານສະຕິປັນຍາໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຄືຄົນທີ່ເຕັມໃຈມາ ແລະເຮັດວຽກ.³ພວກເຂົາໄດ້ຮັບສິ່່ງຂອງຖວາຍທຸກຢ່າງມາຈາກໂມເຊ ຄືສິ່ງຂອງຖວາຍທີ່ຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ນຳມາຖວາຍເພື່ອສ້າງສະຖານບໍຣິສຸດ. ປະຊາຊົນຍັງນຳບັນດາເຄື່ອງຖວາຍມາໃຫ້ໂມເຊດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈອີກທຸກເຊົ້າ.⁴ດັ່ງນັ້ນຊ່າງຝີມືທຸກຄົນທີ່ກໍາເຮັດວຽກເພື່ອສະຖານບໍຣິສຸດນັ້ນ ຕ່າງກໍໄດ້ປະລະຈາກວຽກຂອງຕົນທີ່ໄດ້ເຮັດຢູ່.

⁵ພວກຊ່າງສີມືໄດ້ບອກໂມເຊວ່າ, "ປະຊາຊົນນຳສິ່ງຂອງມາຖວາຍຫລາຍເກີນຄວາມຕ້ອງການ ທີ່ຈະໃຊ້ໃນວຽກຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດນັ້ນ."⁶ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ປະກາດໄປທົ່ວຄ້າຍວ່າ ບໍ່ໃຫ້ໃຜກໍຕາມນໍາສິ່ງຂອງຖວາຍມາສ້າງສະຖານບໍຣິສຸດອີກແລ້ວ ແລ້ວປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ຢຸດທີ່ຈະນຳຂອງເຫລົ່ານັ້ນມາ.⁷ພວກຊ່າງໄດ້ມີອຸປະກອນທີ່ຫລາຍເກີນພໍແລ້ວ ສຳລັບວຽກທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດທັງຫມົດ.

⁸ດັ່ງນັ້ນຊ່າງສີມືທຸກຄົນໃນຫມູ່ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຫໍເຕັນ ດ້ວຍຜ້າກັ້ງສິບຜືນ ທີ່ເຮັດຈາກຜ້າປ່ານເນື້ອດີ ແລະດ້ານຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ສີແດງເຂັ້ມ ຊຶ່ງອອກແບບເປັນຮູບພາບເຄຣູບຕ່າງໆ. ນີ້ເປັນວຽກຂອງເບຊາເລນ, ຊຶ່ງເປັນຊ່າງສີມືທີ່ເກັ່ງຫລາຍ.⁹ຄວາມຍາວຂອງຜ້າກັ້ງແຕ່ລະຜືນຄືຊາວແປດສອກ, ກວ້າງສີ່ສອກ. ຜ້າກັ້ງທັງຫມົດມີຂະຫນາດເທົ່າກັນ.¹⁰ເບຊາເລນໄດ້ເອົາຜ້າກັ້ງຫ້າຜືນແກະຕິດກັນ, ແລະອີກຫ້າຜືນນັ້ນກໍໄດ້ແກະຕິດກັນດ້ວຍ.

¹¹ລາວໄດ້ເຮັດຫູຜ້າກັ້ງດ້ວຍດ້າຍສີຟ້າ ຕິດໄວ້ຕາມຂອບຜ້າກັ້ງດ້ານນອກສຸດຂອງຊຸດທີຫນຶ່ງ, ແລະລາວກໍໄດ້ເຮັດຢ່າງດຽວກັນທີ່ດ້ານນອກຂອບຜ້າກັ້ງໃນຜ້າກັ້ງຊຸດທີສອງ.¹²ລາວໄດ້ເຮັດຫູຂອງຜ້າກັ້ງຜືນທຳອິດຫ້າສິບຫູ ແລະຕາມຂອບຜ້າກັ້ງຊຸດທີສອງ ຫ້າສິບຫູ. ດັ່ງນັ້ນຫູຂອງຜ້ງກັ້ງຈຶ່ງຢູ່ກົງກັນຂວ້າມກັນ.¹³ລາວໄດ້ເຮັດຂໍເກາະທອງຄຳ ຫ້າສິບອັນ ແລະ ໃຊ້ກ່ຽວຫູຂອງແຖບຜ້າກັ້ງເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເພື່ອໃຫ້ຫໍເຕັນເປັນຫນຶ່ງດຽວກັນ.

¹⁴ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດຜ້າກັ້ງຂົນແບ້ສຳລັບເຕັນຄຸມຫໍເຕັນອີກສິບເອັດຜືນ.¹⁵ຄວາມຍາວຂອງຜ້າກັ້ງ ແຕ່ລະຜືນມີຂະຫນາດສາມສິບສອກ, ແລະກວ້າງສີ່ສອກ. ທັງສິບເອັດຜືນມີຂະຫນາດເທົ່າກັນ.¹⁶ລາວໄດ້ກ່ຽວຜ້າກັ້ງເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະສ່ວນອີກຫົກຜືນກໍກ່ຽວຕິດກັນແຍກໄວ້ຕ່າງຫາກ.¹⁷ລາວໄດ້ເຮັດຫູຜ້າກັ້ງຫ້າສິບຫູຕິດກັບຂອບຜ້າກັ້ງຂອງຊຸດທຳອິດ, ແລະຫູຜ້າກັ້ງອິກຫ້າສິບຫູຕິດກັບຂອບຜ້າກັ້ງ ເພື່ອກ່ຽວກັບຜ້າກັ້ງຊຸດທີສອງ.

¹⁸ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດຂໍເກາະທອງແດງຫ້າສິບອັນ ກ່ຽວຫູເຕັນໃຫ້ເປັນຫລັງດຽວກັນ.¹⁹ລາວໄດ້ເຮັດຜ້າຄຸມຫໍເຕັນ ດ້ວຍຫນັງແກະໂຕຜູ້ ຍ້ອມສີແດງຊັ້ນຫນຶ່ງ, ແລະຄຸມທັບດ້ວຍຫນັງຢ່າງດີອີກຊັ້ນຫນຶ່ງ.

²⁰ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດໂຄງໄມ້ແນວຕັ້ງສຳລັບຄໍ້າຫໍເຕັນຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ.²¹ຄວາມຍາວຂອງແຕ່ໂຄງໄມ້ເປັນສິບສອກ ແລະກວ້າງຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ.²²ໂຄງໄມ້ແຕ່ລະອັນມີຫ້ອຍໄມ້ສອງອັນ ເພື່ອໃຫ້ຍຶດໂຄງໄມ້ຕິດກັນ. ລາວໄດ້ເຮັດໂຄງໄມ້ທຸກອັນຂອງຫໍເຕັນຢ່າງນີ້.²³ລາວໄດ້ເຮັດໂຄງໄມ້ສຳລັບຫໍເຕັນດັ່ງນີ້: ໂຄງໄມ້ດ້ານໃຕ້ຊາວອັນ.

²⁴ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດຖານເງິນສຳລັບຮອງຮັບເດືອຍຈຳນວນສີ່ສິບອັນໃຕ້ໂຄງໄມ້ຊາວອັນ. ມີຖານສອງອັນໃຕ້ຂອງໄມ້ຫນຶ່ງອັນ ເພື່ອເຊື່ອມອີກໂຄງຫນຶ່ງເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະຖານສອງອັນໃຕ້ແຕ່ລະໂຄງເພື່ອເຊື່ອມຕໍ່ແຕ່ລະໂຄງເຂົ້າດ້ວຍກັນ.²⁵ດ້ານທີສອງຂອງຫໍເຕັນຂ້າງທິດເຫນືອນັ້ນ, ເຂົາໄດ້ເຮັດໂຄງໄມ້ຊາວອັນ.²⁶ແລະຖານເງິນຮອງຮັບເດືອຍສີ່ສິບຖານ. ມີຖານຮອງຮັບຫ້ອຍສອງອັນໃຕ້ໂຄງໄມ້ອັນທຳອິດ, ອີກສອງອັນໃຕ້ຂອບຖັດໄປ, ແລະຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆ.

²⁷ສ່ວນດ້ານຫລັງຂອງຫໍເຕັນທາງທິດຕາເວັນຕົກ, ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດໂຄງໄມ້ຫົກອັນ.²⁸ລາວໄດ້ເຮັດໂຄງໄມ້ອີກສອງອັນ ສຳລັບມູມຫໍເຕັນດ້ານຫລັງ.

²⁹ໂຄງໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນມູມແຍກກັນຂ້າງລຸ່ມ, ແຕ່ເຊື່ອມຕໍ່ດ້ານເທິງຕິດກັນດ້ວຍຂໍເກາະອັນຫນຶ່ງ. ລາວໄດ້ເຮັດສອງຊຸດຢ່າງນີ້ໃຫ້ເກີດມູມສອງມູມ.³⁰ເປັນໂຄງໄມ້ແປດອັນພ້ອມກັບຖານເງິນທັງຫມົດ. ມີຖານສອງອັນໃຕ້ຖານອັນທຳອິດ, ອີກສອງອັນໃຕ້ຖານຖັດໄປ, ແລະຕໍ່ໆໄປ.

³¹ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດຮາວດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ-ຫ້າອັນສຳລັບໂຄງໄມ້ຝາຫໍເຕັນດ້ານຫນຶ່ງ,³²ຮາວອີກຫ້າອັນສຳລັບໂຄງໄມ້ຝາຫໍເຕັນອີກດ້ານຫນຶ່ງ, ຮາວອີກຫ້າອັນສຳລັບໂຄງໄມ້ຝາຫໍເຕັນດ້ານຫລັງທາງທິດຕາເວັນຕົກ.³³ລາວໄດ້ເຮັດຮາວຢູ່ລະຫວ່າງກາງຂອງໂຄງໄມ້, ນັ້ນຫມາຍຄວາມວ່າ, ຕົວກາງໃຫ້ຮ້ອຍຕອນກາງຂອງໂຄງໄມ້ ສຳລັບຝາຕັ້ງແຕ່ປາຍຫນຶ່ງໄປຈົນຮອດອີກປາຍຫນຶ່ງ.³⁴ລາວໄດ້ຫຸ້ມໂຄງໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍທອງຄຳ, ລາວໄດ້ເຮັດຂໍເກາະທອງຄຳສຳລັບຮ້ອຍຮາວ, ແລະລາວຫຸ້ມຮາວນັ້ນດ້ວຍທອງຄຳ.

³⁵ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດຜ້າກັ້ງຜືນຫນຶ່ງດ້ວຍດ້າຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ເປັນພາບເຄຣຸບຊຶ່ງເປັນວຽກຂອງຊ່າງສີມື.³⁶ລາວໄດ້ເຮັດເສົາຜ້າກັ້ງຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ ສີ່ເສົາ ແລະຫຸ້ມດ້ວຍທອງຄຳ. ລາວໄດ້ເຮັດຂໍເກາະຕິດເສົານັ້ນດ້ວຍທອງຄຳ, ແລະຫລໍ່ຖານເງິນສີ່ອັນສຳລັບຮອງຮັບເສົານັ້ນ.

³⁷ລາວໄດ້ເຮັດຜ້າກັ້ງບັງຕາ ສຳລັບທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ. ດ້ວຍດ້ານຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ໃຊ້ຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ຊຶ່ງວຽກຊ່າງແສ່ວ.³⁸ລາວຍັງໄດ້ເຮັດເສົາຫ້າຕົ້ນ ສຳລັບຜ້າກັ້ງພ້ອມດ້ວຍຫູເກາະ. ລາວໄດ້ຫຸ້ມຍອດເສົາ ແລະຮາວຜ້າກັ້ງນັ້ນດ້ວຍທອງຄຳ. ຖານທັງຫ້າສຳລັບຮອງຮັບເສົານັ້ນເຮັດດ້ວຍທອງແດງ

37

¹ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດຫິບດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ. ຍາວສອງສອກເຄິ່ງ; ກວ້າງຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ; ແລະ ສູງຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ.²ລາວໄດ້ຫຸ້ມຫີບນັ້ນທັງດ້ານໃນ ແລະດ້ານນອກດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ ແລະໄດ້ເຮັດຂອບດ້ານເທິງດ້ວຍທອງຄຳອ້ອມຮອບຫີບນັ້ນ.³ລາວໄດ້ຫລໍ່ຂໍເກາະທອງຄຳສີ່ຂໍ ສຳລັບຫີບນັ້ນຕິດໄວ້ທີ່ມູມທັ້ງສີ່, ດ້ານຫນຶ່ງສອງຂໍແກະ ແລະອີກສອງຂໍອີກດ້ານຫນຶ່ງ.

⁴ລາວໄດ້ເຮັດຄານຫາມດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ ແລະຫູ້ມດ້ວຍທອງຄຳ.⁵ລາວໄດ້ສອດຄານຫາມເຂົ້າທີ່ ຂໍເກາະຂ້າງຫີບສຳລັບໃຊ້ຫາມຫີບນັ້ນ.⁶ລາວໄດ້ເຮັດຝາຫີບໄຖ່ບາບດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ. ຍາວສອງສອກເຄິ່ງ, ແລະ ກວ້າງຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ.

⁷ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດເຄຣູບຄຳສອງຮູບທີ່ຂຶ້ນຮູບດ້ວຍ ຄ້ອນທີ່ປາຍຝາຫີບໄຖ່ບາບ.⁸ເຄຣູບອົງຫນຶ່ງຢູ່ທີ່ປາຍຝາຫີບໄຖ່ບາບດ້ານຫນຶ່ງ, ແລະອີກອົງຫນຶ່ງຢູ່ອີກດ້ານຫນຶ່ງ ພວກເຂົາໄດ້ເປັນເນື້ອດຽວກັນກັບຝາຫີບໄຖ່ບາບ.⁹ເຄຣູບໄດ້ກາງປີກຂຶ້ນສູງ ແລະ ປົກຄຸມຝາຫີບໄຖ່ບາບ. ເຄຣູບແຕ່ລະອົງຫັນຫນ້າເຂົ້າຫາກັນ ແລະ ເບິ່ງມາທາງກາງຝາຫີບໄຖ່ບາບ.

¹⁰ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດໂຕະຫນ່ວຍຫນຶ່ງຈາກໄມ້ກະຖິນເທດ. ຍາວສອງສອກ, ກວ້າງຫນຶ່ງສອກ, ແລະສູງຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ.¹¹ລາວໄດ້ຫຸ້ມໂຕະນັ້ນດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ ແລະເຮັດຂອບດ້ານເທິງດ້ວຍທອງຄຳອ້ອມຮອບໂຕະນັ້ນດ້ວຍ.¹²ລາວໄດ້ໂຄງອ້ອມຮອບໂຕະກວ້າງຫນຶ່ງຝາມື, ອ້ອມຮອບໂຄງນັ້ນດ້ວຍຄຳ.¹³ລາວໄດ້ເຮັດຫູຂໍເກາະທອງຄຳສີ່ຂໍ, ຕິດໄວ້ທີ່ສີ່ມູມ, ບ່ອນຂາໂຕະທັງສີ່.

¹⁴ຂໍເກາະນັ້ນຕິດກັບໂຄງສຳລັບສອດຄານຫາມ, ສຳລັບຫາມໂຕະ.¹⁵ລາວໄດ້ເຮັດຄານຫາມດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ ແລະຫຸ້ມດ້ວຍທອງຄຳ, ສຳລັບຫາມໂຕະ.¹⁶ລາວໄດ້ເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ຢູ່ໂຕະນັ້ນ—ຈານທັງຫລາຍ, ບ່ວງທັງຫລາຍ, ອ່າງທັງຫລາຍ, ແລະໂຖທີ່ໃຊ້ຖອກເຄື່ອງດື່ມບູຊາ. ລາວໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ.

¹⁷ລາວໄດ້ເຮັດຄັນຕະກຽງດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດໂດຍໃຊ້ຄ້ອນຕີຂຶ້ນຮູບ. ລາວໄດ້ເຮັດພ້ອມທັງຖານ ແລະລຳຕົວຂອງຄັນຕະກຽງ. ຈອກທັງຫລາຍ, ຮອງຕະກຽງ, ຖານໃບ, ແລະດອກຂອງມັນກໍເຮັດເປັນເນື້ອດຽວກັບຄັນຕະກຽງ.¹⁸ມີກິ່ງຫົກກິ່ງຂະຫຍາຍອອກຈາກຄັນຕະກຽງຂ້າງຂອງມັນ—ຂ້າງລະສາມກິ່ງຂະຫຍາຍອອກຈາກຄັນ, ແລະອີກສາມກິ່ງຂະຫຍາຍອອກອີກຂ້າງຫນຶ່ງ.¹⁹ກິ່ງທຳອິດຈະຕ້ອງມີສາມຈອກ ຄ້າຍຄືດອກໄມ້ຫມາກບົກ, ມີຖານໃບ, ແລະດອກ, ແລະອີກກິ່ງຫນຶ່ງມີສາມດອກເຮັດຄ້າຍຄືດອກໄມ້ຫມາກບົກ, ມີຖານໃບ ແລະດອກ. ຈະຕ້ອງເຫມືອນກັນທັງຫົກກິ່ງທີ່ຍື່ນອອກມາຈາກຄັນຕະກຽງ.

²⁰ເທິງຄັນຕະກຽງ, ຢູ່ທາງກາງ, ຈະຕ້ອງມີຈອກສີ່ຫນ່ວຍທີ່ເຮັດເປັນເຫມືອນຮູບດອກໄມ້ຫມາກບົກ, ຮອງດ້ວຍຖານໃບ ແລະດອກທັງຫລາຍ.²¹ໃຫ້ເຮັດຖານໃບຫນຶ່ງອັນຮອງຮັບກິ່ງຂະຫນານຄູ່ທຳອິດ—ໃຫ້ເຮັດຂຶ້ນເປັນເນື້ອດຽວກັນ, ແລະອີກຖານໃບຫນຶ່ງຮອງຮັບກິ່ງຂະຫນານຄູ່ທີ່ສອງ—ໃຫ້ເຮັດເປັນເນື້ອດຽວຄືກັນ. ໃນເຊັ່ນດຽວກັນອີກດອກຫນຶ່ງຮອງຮັບກິ່ງຂະຫນານຄູ່ທີ່ສາມ, ໃຫ້ເຮັດເປັນເນື້ອດຽວກັນ, ຈະຕ້ອງເຫມືອນກັນສຳລັບທັງຫົກກິ່ງທີ່ຍື່ນອອກມາຈາກຄັນຕະກຽງ.²²ຖານໃບ ແລະກິ່ງເປັນເນື້ອດຽວກັບຄັນຕະກຽງທັງຫມົດ, ຕີຂຶ້ນຮູບເປັນເນື້ອດຽວກັນ ດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ.

²³ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດຄັນຕະກຽງ ແລະຕະກຽງເຈັດອັນ, ມີດຕັດໃສ້ຕະກຽງ ແລະຖາດຮອງເຮັດດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ.²⁴ລາວໄດ້ເຮັດຄັນຕະກຽງ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງສຳລັບ ຄັນຕະກຽງນັ້ນດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດຫນັກຫນຶ່ງຕະລັນ.

²⁵ເບຊາເລນໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ລາວໄດ້ເຮັດແທ່ນດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ. ຄວາມຍາວຫນຶ່ງສອກ, ແລະກວ້າງຫນຶ່ງສອກ, ເປັນຮູບສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດ ແລະສູງສອງສອກ. ຍອດທີ່ມູມແທ່ນນັ້ນກໍເປັນເນື້ອກັບແທ່ນ.²⁶ລາວໄດ້ຫຸ້ມແທ່ນເຄື່ອງຫອມນັ້ນດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ—ທັງດ້ານເທິງ, ທັງດ້ານເທິງ, ແລະດ້ານຂ້າງທຸກດ້ານ, ແລະຍອດຂອງແທ່ນ. ລາວຍັງໄດ້ເຮັດຂອບດ້ວຍທອງຄຳອ້ອມຮອບແທ່ນນັ້ນ.

²⁷ລາວໄດ້ເຮັດຂໍເກາະທອງຄຳສອງຂໍຕິດໄວ້ໃຕ້ຂອບດ້ານລະຂໍກົງກັນຂວ້າມກັນ. ຂໍເກາະນັ້ນເປັນທີ່ສຳລັບລັບສອດໄມ້ຄານຫາມແທ່ນບູຊາ.²⁸ລາວໄດ້ເຮັດໄມ້ຄານຫາມນັ້ນດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ, ແລະລາວໄດ້ຫຸ້ມດ້ວຍທອງຄຳ.²⁹ລາວໄດ້ປຸງນໍ້າຫອມເຈີມອັນບໍຣິສຸດ ແລະປຸງເຄື່ອງຫອມບໍຣິສຸດ, ຕາມສິລະປະຂອງຊ່າງປຸງ.

38

¹ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດແທ່ນເຄື່ອງເຜົາບູຊາດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ. ຍາວຫ້າສອກ ແລະກວ້າງຫ້າສອກ—ຮູບສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດ—ແລະສູງສາມສອກ.²ລາວໄດ້ຂະຫຍາຍທັງສີ່ມູມເທິງແທ່ນ ນັ້ນຮູບເຫມືອນເຂົາງົວ. ເຂົາງົວນັ້ນເປັນເນື້ອດຽວກັບແທ່ນ, ລາວໄດ້ຫຸ້ມແທ່ນດ້ວຍທອງແດງ.³ລາວໄດ້ເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງສຳລັບແທ່ນນັ້ນ—ຫມໍ້ສຳລັບໃສ່ຂີ້ເຖົ່າ, ຊວ້ານ, ອ່າງ, ສ້ອມແກະຊີ້ນ, ແລະຖາດຮອງໄຟຕ່າງໆ. ລາວໄດ້ເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ທຸກອັນ ສຳລັບແທ່ນນັ້ນດ້ວຍທອງແດງ.

⁴ລາວໄດ້ເຮັດຕະແກງສຳລັບແທ່ນ, ໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຂອບໃນຮອບແທ່ນບູຊາດ້ວຍທອງແດງ, ແລະໃຫ້ຍື່ນລົງມາຈົນເຖິງປະມານເຄິ່ງແທ່ນ.⁵ລາວໄດ້ຫລໍ່ຂໍເກາະສີ່ຂໍຕິດທີ່ມູມທັງສີ່ຂອງຕະແກງທອງແດງສຳລັບສອດໄມ້ຄານຫາມ.

⁶ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດໄມ້ຄານຫາມດ້ວຍໄມ້ກະຖິນເທດ ແລະຫູ້ມດ້ວຍທອງແດງ.⁷ລາວໄດ້ສອດໄມ້ຄານຫາມນັ້ນໄວ້ຂໍເກາະຂ້າງແທ່ນທັງສອງດ້ານ, ສຳລັບຫາມ. ລາວໄດ້ເຮັດແທ່ນນັ້ນດ້ວຍໄມ້ກະດານ, ໃຫ້ຂ້າງໃນເປັນຮູ.

⁸ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດອ່າງຂະຫນາດໃຫຍ່ ຖານຮອງອ່າງດ້ວຍທອງແດງ. ລາວໄດ້ສ້າງກະຕ່າອອກຈາກກະຈົກແວ່ນຂອງບັນດາຜູ້ຍິງ ທີ່ຮັບໃຊ້ຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນນັດພົບ.

⁹ລາວຍັງໄດ້ສ້າງລານຫໍເຕັນ. ໂດຍດ້ານໃຕ້ຂອງລານມີຜ້າບັງລານທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ຍາວຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ.¹⁰ຜ້າບັງລານມີເສົາຊາວຕົ້ນ, ຖານທອງແດງຊາວຖານ. ມີຂໍເກາະຕ່າງໆຕິດເສົາ, ຮາວຍຶດເສົານັ້ນເຮັດດ້ວຍເງິນ.

¹¹ໃນເຊັ່ນດຽວກັນທາງດ້ານເຫນືອໃຫ້ມີຜ້າບັງລານ, ຍາວຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ ກັບເສົາຊາວຕົ້ນ, ຖານທອງແດງຊາວຖານ, ຂໍເກາະຕ່າງໆ ຕິດເສົາ ແລະ ຮາວຍຶດເສົານັ້ນເຮັດດ້ວຍເງິນ.¹²ຜ້າບັງລານດ້ານຕະເວັນຕົກຍາວຫ້າສິບສອກ, ກັບເສົາສິບຕົ້ນ ແລະຖານຮອງສິບຖານ. ຂໍເກາະ ແລະຮາວຍຶດເສົາຕ່າງໆ ນັ້ນເຮັດດ້ວຍເງິນ.

¹³ລານຍັງໃຊ້ຜ້າຍາວຫ້າສິບສອກໄປທາງດ້ານຕະເວັນຕົກ.¹⁴ຜ້າບັງລານດ້ນແຄມທາງເຂົ້າຂ້າງຫນຶ່ງຍາວສິບຫ້າສອກ. ມີເສົາສາມຕົ້ນ ກັບຖານຮອງເສົາສາມຖານ.¹⁵ອີກຂ້າງຫນຶ່ງຂອງທາງເຂົ້າຂອງລານ ມີຜ້າບັງລານຍາວສິບຫ້າສອກ, ມີເສົາສາມຕົ້ນ ແລະຖານຮອງສາມຖານ.¹⁶ຜ້າບັງລານທັງຫມົດໂດຍຮອບລານນັ້ນເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ.

¹⁷ຖານຮອງຮັບເສົານັ້ນເຮັດທອງແດງ. ສ່ວນຂໍຕິດເສົາ ແລະຮາວຍຶດເສົາເຮັດດ້ວຍເງິນ, ແລະຫົວເສົານັ້ນຫຸ້ມດ້ວຍເງິນ. ເສົາທຸກຕົ້ນຂອງລານມີຮາວຍຶດເສົາເຮັດດ້ວຍເງິນ.¹⁸ຜ້າກັ້ງທີ່ປະຕູລານນັ້ນຍາວຊາວສອກ. ຜ້າກັ້ງນັ້ນເຮັດຈາກຜ້າເລນິນເນື້ອດີ ສີຟ້າ, ສີມ່ວງ ແລະດ້າຍສີແດງເຂັ້ມ ຜ້າປ່ານເນື້ອດີດ້າຍຄູ່, ຍາວຊາວສອກ, ຄືຄວາມຍາວຊາວສອກ ແລະສູງຫ້າສອກ, ສະເຫມີກັບຜ້າບັງລານ.¹⁹ມີຖານຮອງຮັບເສົາ ສີ່ຖານເປັນທອງແດງ ແລະຂໍແກະເຮັດດ້ວຍເງິນ. ສ່ວນທີ່ຫຸ້ມຫົວເສົາກັບຮາວຍຶດເສົາເຮັດດ້ວຍເງິນ.²⁰ຫລັກຫມຸດທຸກອັນຂອງຫໍເຕັນ ແລະຂອງລານຮອບຫໍເຕັນນັ້ນເຮັດດ້ວຍທອງແດງ.

²¹ຕໍ່ໄປນີ້ຄືສີ່ງຂອງທີ່ໃຊ້ໃນຫໍເຕັນ, ຄືຫໍເຕັນແຫ່ງກົດເກນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຊຶ່ງໄດ້ບັນທືກໄວ້ຕາມຄຳສັ່ງຂອງໂມເຊ. ເປັນວຽກຂອງຄົນເລວີໃນການດູແລຂອງອີທາມາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນປະໂລຫິດ.²²ເບຊາເລນລູກຊາຍຂອງອູຣີເປັນລູກຊາຍຂອງຮູເຣ, ຈາກເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງຜ່ານທາງໂມເຊ.²³ໂອໂຮລຽບ ລູກຊາຍຂອງອາຮີສາມັກ, ຈາກເຜົ່າດານ, ຜູ້ຮ່ວມງານກັບເບຊາເລນເປັນຊ່າງແກະສະຫລັກ, ເປັນຊ່າງຊຳນານວຽກ, ແລະເປັນຊ່າງແສ່ວໂດຍໃຊ້ດ້າຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະຜ້າປ່ານເນື້ອດີ.

²⁴ທອງຄຳທັງຫມົດທີ່ໃຊ້ສຳລັບການສ້າງນີ້, ໃນວຽກທັງຫມົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສະຖານບໍຣິສຸດນັ້ນ—ທອງຄຳທີ່ມາຈາກເຄື່ອງຖວາຍບູຊາໂບກ—ມີນໍ້າຫນັກຊາວເກົ້າຕະລັນ ແລະ 730 ເຊເຂັນ, ຕາມມາດຕາຊັ່ງນໍ້າຫນັກເຊເຂັນຂອງສະຖານນະມັດສະການ.²⁵ເງິນທີ່ໄດ້ຈາກຊຸມຊົນຈາກການຖວາຍໂບກຫນັກຫນຶ່ງຮ້ອຍຕະລັນ ແລະ 1,775 ເຊເຂ, ຕາມມາດຕາຊັ່ງນໍ້າຫນັກຂອງສະຖານນະມັດສະການ.²⁶ຫລືໂດຍເກັບເງິນຜູ້ຊາຍຄົນລະຫນຶ່ງເບຄາ, ນີ້ຄືເຄິ່ງເຊເຂ, ຊັ່ງຕາມເຊເຂຂອງສະຖານນະມັດສະການ. ຈຳນວນຕົວເລກນີ້ມີພື້ນຖານຈາກທຸກຄົນທີ່ໄດ້ນັບໄວ້ໃນທະບຽນສຳມະໂນຄົວ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີອາຍຸແຕ່ຊາວປີຂຶ້ນໄປ—ລວມທັງຫມົດໄດ້ 603,550 ຄົນ.

²⁷ເງິນຫນັກຫນຶ່ງຮ້ອຍຕະລັນນັ້ນ ໃຊ້ຫລໍ່ຖານຮອງຮັບເສົາຂອງສະຖານບໍຣິສຸດ ແລະຖານຂອງຜ້າກັ້ງ; ຖານຮ້ອຍອັນ, ເງິນຫນຶ່ງຕະລັນໄດ້ຫນຶ່ງຖານ.²⁸ຈາກໃນສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງເງິນ 1,775 ເຊເຂ, ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດຂໍເກາະສຳລັບເສົາ, ຫຸ້ມຫົວເສົານັ້ນ, ແລະເຮັດຮາວຍືດເສົາດ້ວຍ.²⁹ທອງແດງຈາກເຄື່ອງຖວາຍບູຊາໂບກຫນັກເຈັດສິບຕະລັນ ແລະ 2,400 ເຊເຂ.

³⁰ຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ລາວໄດ້ເຮັດຖານທາງເຂົ້າຫໍເຕັນນັດພົບ, ເຮັດດ້ວຍທອງແດງ, ແລະຕະແກງທອງແດງ, ແລະເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດຂອງແທ່ນນັ້ນ,³¹ເຮັດຖານສຳລັບລານ, ຖານທີ່ທາງເຂົ້າລານ, ຫລັກມຸດທຸກໂຕຂອງຫໍເຕັນ, ແລະເຫລັກຫມຸດທຸກໂຕສຳລັບລານນັ້ນ.

39

¹ພວກເຂົາໄດ້ຫຍິບເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຢ່າງວິຈິດບັນຈົງດ້ວຍດ້າຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ ສຳລັບນຸ່ງເວລາປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນສະຖານນະມັດສະການ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງອາໂຣນສຳລັບສວມໃນສະຖານບໍຣິສຸດ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊນັ້ນ.

²ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດເສື້ອເອໂຟດດ້ວບທອງຄຳ, ດ້າຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະຜ້າປ່ານດ້າຍຄູ່ເນື້ອດີ.³ພວກເຂົາຕີຄຳແຜ່ອອກເປັນແຜ່ນບາງໆ ແລະຕັດເປັນເສັ້ນໆ, ເພື່ອຫຍິບເຂົ້າກັບດ້າຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະເຂົ້າກັບຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ເປັນວຽກຂອງຊ່າງຝີມືຜູ້ຊໍານານງານ.

⁴ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດແຖບຕິດໄວ້ບ່າຂອງເສື້ອເອໂຟດ, ໃຫ້ຕິດກັບມູມດ້ານເທິງສອງມູມ.⁵ສາຍຮັດແອວກໍແສ່ວຢ່າງວິຈິດບັນຈົງເຫມືອນເສື້ອເອໂຟດ; ແສ່ວເຂົ້າກັນເປັນເນື້ອດຽວກັນກັບເສື້ອເອໂຟດ, ຊຶ່ງເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານດ້າຍຄູ່ເນື້ອດີ ທີ່ແສ່ວດ້ວຍຄຳ, ດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ.

⁶ພວກເຂົາໄດ້ເອົາຫີນອ່ອນຕັດໄວ້, ໃນຕົວເຮືອນທອງຄຳ ຊຶ່ງແກະສະຫລັກຢ່າງມີລວດລາຍລະອຽດ, ແລະຈາຣຶກເປັນລາຍຊື່ລູກຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງອິສະຣາເອນ.⁷ເບຊາເລນໄດ້ຕິດຫີນເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ແຖບບ່າຂອງເສື້ອເອໂຟດ, ເພື່ອໃຫ້ຫີນນັ້ນເປັນທີ່ລະນຶກແດ່ພຣະຢາເວ ເຖິງລູກຊາຍສິບສອງຄົນຂອງອິສະຣາເອນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ.

⁸ລາວໄດ້ເຮັດເສື້ອຮັດເອິກ, ເປັນວຽກຂອງຊ່າງສີມືຜູ້ຊຳນານ, ຕົກແຕ່ງເຫມືອນເສື້ອເອໂຟດ. ລາວໄດ້ເຮັດຈາກທອງຄຳ, ຖັກດ້ວຍດ້າຍຂົນແກະສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະຜ້າປ່ານເນື້ອດີ.⁹ເປັນຮູບສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດ. ພວກເຂົາໄດ້ພັບເສື້ອຮັດເອິກເປັນສອງທ່ອນ. ຍາວຫນຶ່ງຄືບ ແລະກວ້າງຫນຶ່ງຄືບ.

¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ຕິດອັນຍະມານີສີ່ແຖວນັ້ນ. ແຖວທີຫນຶ່ງຕິດທັບທິມ, ພອຍສີແດງເຂັ້ມ, ແລະໂກເມນ,¹¹ແຖວທີສອງຕິດມໍຣະກົດ, ໄພທູນ, ແລະເພັດ.¹²ແຖວທີສາມຕິດນິນ, ໂມຣາ, ແລະພອຍສີມ່ວງ.¹³ແຖວທີສີ່ຕິດນິນ, ພອຍສີນໍ້າເຂົ້າ ແລະພອຍສີນໍ້າຕານ. ພອຍເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຕິດໃນຕົວເຮືອນຂອງທອງຄຳ

¹⁴ພອຍເຫລົ່ານີ້ລຽງຕາມລຳດັບຊື່ຂອງລູກຊາຍສິບສອງຄົນຂອງອິສະຣາເອນ, ລຽງຕາມລຳດັບຊື່. ພວກມັນເຫມືອນແກະສະຫລັກຕຣາປຣະທັບ, ແຕ່ລະຊື່ຫມາຍເຖິງແຕ່ລະເຜົ່າຂອງສິບສອງເຜົ່າ.¹⁵ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສາຍຄຳຄ້າຍຖັກກ້ຽວເທິງເສື້ອຮັດເອີກ, ເປັນວຽກຖັກດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ.¹⁶ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເຮືອນຄຳສອງອັນ, ແລະຫູສອງຫູເຮັດດ້ວຍຄຳ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕິດຫູຄຳສອງຫູໄວ້ທີ່ສອງມູມຂອງເສື້ອຮັດເອິກ.

¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ໃສ່ສາຍຄໍຖັກດ້ວຍທອງຄຳໃນຫູທັງສອງທີ່ມູມເສື້ອຮັດເອິກ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ຕິດປາຍຮ້ອຍຖັກສອງຂ້າງນັ້ນ ກັບຕົວເຮືອນທັງສອງ. ພວກເຂົາໄດ້ຕິດທີ່ແຖບບ່າຂອງເສື້ອເອໂຟດທີ່ດ້ານຫນ້າ.

¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຫູທອງຄຳສອງຫູ ແລະໃ່ສ່ທີ່ມູມດ້ານລຸ່ມທັງສອງຂ້າງຂອງເສື້ອຮັດເອິກ.²⁰ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຫູທອງຄຳອີກສອງຫູ ແລະໃສ່ໄວ້ທີ່ໃຕ້ແຖບບ່າໄຫລ່ດ້ານຫນ້າຂອງເສື້ອເອໂຟດ. ໃກ້ແຂບເຫນືອສາຍຮັດແອວ ຊຶ່ງແສ່ວດ້ວຍສີມືຢ່າງວິຈິດບັນຈົງຂອງເສື້ອເອໂຟດ.

²¹ພວກເຂົາໄດ້ມັດເສື້ອຮັດເອິກນັ້ນຕິດໃສ່ຂໍເກາະຂອງຂໍເສື້ອເອໂຟດດ້ວຍດ້າຍຖັກສີຟ້າ, ເພື່ອໃຫ້ທັບສາຍຮັດແອວ ຊຶ່ງແສ່ວດ້ວຍສີມືຢ່າງວິຈິດບັນຈົງຂອງເສື້ອເອໂຟດ. ສິ່ງນີ້ກໍເພື່ອທີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ເສື້ອຮັດເອິກຫລຸດໄປຈາກເສື້ອເອໂຟດ. ສິ່ງນີ້ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ.

²²ເບຊາເລນໄດ້ເຮັດເສື້ອຄຸມເຂົ້າກັບຊຸດເສື້ອເອໂຟດ ດ້ວຍຜ້າແສ່ວສີມ່ວງລ້ວນ, ເປັນວຽກຂອງຊ່າງແສ່ວ.²³ທີ່ມີຊ່ອງສວມໃສ່ຫົວທາງກາງຂອງເສື້ອນັ້ນ. ໄດ້ຫຍິບຮອບຄໍເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂາດ.²⁴ຂອບດ້ານລຸ່ມເສື້ອນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເປັນຫມາກພິລາ ໂດຍໃຊ້ດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະຜ້າປ່ານເນື້ອດີ.

²⁵ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດກະລິ່ງດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕິດກະລິ່ງລະຫວ່າງຫມາກພິລາ ໂດຍຮອບຂອງລຸ່ມເສື້ອຄຸມ, ລະຫວ່າງຫມາກພິລານັ້ນມີ—²⁶ກະລິ່ງຫນ່ວຍຫນຶ່ງ ແລະຫມາກພິລາຫມາກຫນຶ່ງ, ກະລິ່ງອີກຫນ່ວຍຫນຶ່ງ ແລະ ຫມາກພິລາອີກຫນ່ວຍຫນຶ່ງ—ດ້ານລຸ່ມເສື້ອຄຸມນັ້ນ ສຳລັບອາໂຣນນຸ່ງເວລາປະຕິບັດຫນ້າທີ່. ສິ່ງນີ້ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊທຸກປະການ.

²⁷ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເສື້ອຄຸມດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ ສຳລັບອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ.²⁸ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຜ້າໂພກຫົວ, ຜ້າມັດຫົວ, ເຮັດເສື້ອດ້ານໃນດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ.²⁹ແລະເຮັດສາຍຮັດແອວດ້ວຍຜ້າເລນີນເນື້ອດີ ແລະດ້ວຍດ້າຍສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ເປັນວຽກສີມືຂອງຊ່າງແສ່ວ. ສິ່ງນີ້ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊໄວ້.

³⁰ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດແຜ່ນມົງກຸດທອງຄຳບໍຣິສຸດ; ພວກເຂົາແກະສະຫລັກທີ່ແຜ່ນມົງກຸດ, ເຫມືອນຕຣາປຣະທັບວ່າ, "ບໍຣິສຸດແດ່ພຣະຢາເວ."³¹ພວກເຂົາໄດ້ເອົາດ້າຍຖັກສີຟ້າ ມັດໄວ້ເທິງຜ້າໂພກຫົວ. ສິ່ງນີ້ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊໄວ້.

³²ດັ່ງນັ້ນວຽກສຳລັບຫໍເຕັນ, ຫໍເຕັນນັດພົບ, ກໍສຳເລັດລົງ. ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍເຮັດຢ່າງນັ້ນທຸກປະການ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງທຸກຢ່າງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ.³³ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ນຳຫໍເຕັນມາໃຫ້ໂມເຊ—ທັງເຕັນ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທຸກອັນ, ຂໍເກາະ, ໂຄງໄມ້, ກອນ, ເສົາ, ແລະຖານຮອງຮັບເສົາ;³⁴ພວກເຂົາໄດ້ຄຸມຫໍເຕັນດ້ວຍຫນັງແກະໂຕຜູ້ຍ້ອມສີແດງ, ຄຸມດ້ວຍຫນັງງົວທະເລ, ແລະຜ້າກັ້ງສຳລັບບັງຕາ.³⁵ຫິີບແຫ່ງຄຳພະຍານ, ໄມ້ຄານຫາມ ແລະຝາຫິີບໄຖ່ບາບ.

³⁶ພວກເຂົາໄດ້ນຳໂຕະ, ເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງສຳລັບໂຕະນັ້ນ, ແລະເຂົ້າຈີ່.³⁷ຄັນຕະກຽງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ ແລະຕະກຽງທີ່ຕັ້ງເປັນແຖວ, ລວມທັງເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດຂອງຄົນຕະກຽງນັ້ນ;³⁸ແທ່ນບູຊາຄຳ, ນໍ້າມັນເຈີມ ແລະເຄື່ອງຫອມ; ຜ້າກັ້ງບັງຕາສຳລັບທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ.³⁹ແທ່ນບູຊາທອງແດງ ກັບຕະແກງທອງແດງ ແລະໄມ້ຄານຫາມ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດຂອງແທ່ນ ແລະອ່າງຂະຫນາດໃຫຍ່ກັບຖານຮອງອ່າງ.

⁴⁰ພວກເຂົາໄດ້ນຳຜ້າກັ້ງບັງລານ, ກັບເສົາ ແລະຖານຮອງຮັບເສົາ, ແລະຜ້າກັ້ງສຳລັບທາງເຂົ້າລານ; ເຊືອກ, ແລະຫລັກຫມຸດສຳລັບເຕັນ; ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດສຳລັບປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໆຫໍເຕັນ, ສຳລັບຫໍເຕັນນັດພົບ.⁴¹ພວກເຂົາໄດ້ນຳເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ຫຍິບຢ່າງວິຈິດບັນຈົງມາສຳລັບນຸ່ງ ເມື່ອປະຕິບັດຫນ້າທີ່ ໃນສະຖານບໍຣິສຸດ, ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍບໍຣິສຸດສຳລັບອາໂຣນປະໂລຫິດ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ, ສຳລັບພວກເຂົາໃຊ້ນຸ່ງໃນເວລາປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນຕຳແຫນ່ງປະໂລຫິດ.

⁴²ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍເຮັດຕາມທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງທາງໂມເຊນັ້ນ.⁴³ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ກວດເບິ່ງວຽກງານທັງປວງ ແລະເຫັນວ່າວພວກເຂົາໄດ້ສຳເລັດທຸກຢ່າງ, ແລະ, ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງຕາມພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງນັ້ນ, ແລ້ວໂມເຊໄດ້ອວຍພອນພວກເຂົາ.

40

¹ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ,²"ໃນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນທີຫນຶ່ງຂອງປີໃຫມ່ ເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງຫໍເຕັນ, ຄືຫໍເຕັນນັດພົບຂຶ້ນ

³ເຈົ້າຕ້ອງວາງຫິີບແຫ່ງຄຳພະຍານໃນຫໍເຕັນ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງກັ້ນຜ້າກັ້ງບັງຫິີບນັ້ນໄວ້.⁴ເຈົ້າຕ້ອງນໍາໂຕະເຂົ້າມາຕັ້ງໄວ້ ແລະຈັດເຄື່ອງໃຊ້ເທິງໂຕະໄວ້ຕາມບ່ອນຂອງມັນ. ແລ້ວເຈົ້າຕ້ອງນຳຄັນຕະກຽງເຂົ້າມາ ແລະຕັ້ງຕະກຽງໃສ່ຄັນຕະກຽງໃຫ້ເຂົ້າທີ່.

⁵ເຈົ້າຕ້ອງວາງແທ່ນບູຊາຄຳສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ ຕໍ່ຫນ້າຫິີບແຫ່ງຄຳພະຍານ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຕິດຕັ້ງຜ້າກັ້ງທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ.⁶ເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງຫິີບແທ່ນເຄື່ອງເຜົາບູຊາໄວ້ດ້ານຫນ້າທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ, ເຂົ້າເຕັ້ນນັດພົບ.⁷ເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງອ່າງຂະຫນາດໃຫຍ່ໄວ້ລະຫວ່າງຫໍເຕັນນັດພົບກັບແທ່ນບູຊາ ແລະເຈົ້າຕ້ອງໃສ່ນໍ້າໃນອ່າງນັ້ນ.

⁸ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດລານໄວ້ຮອບໆ, ແລະເຈົ້າຕ້ອງຕິດຜ້າກັ້ງບັງຕາໄວ້ທີ່ທາງເຂົ້າລານ.⁹ເຈົ້າຕ້ອງເອົານໍ້າມັນເຈີມມາ ແລະເຈີມຫໍເຕັນ ແລະທຸກໆສິ່ງໃນນັ້ນ. ເຈົ້າຕ້ອງຊຳຣະເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງ ແລະຂອງຕົກແຕ່ງໃຫ້ບໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາ; ແລ້ວຫໍເຕັນນັ້ນຈະບໍຣິສຸດ.¹⁰ເຈົ້າຕ້ອງເຈີມແທ່ນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງເທິງແທ່ນບູຊາ. ເຈົ້າຕ້ອງຊຳຣະແທ່ນນັ້ນໃຫ້ບໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາ ແລະແທ່ນບູຊານັ້ນຈະບໍຣິສຸດຫລາຍສຳລັບເຮົາ.¹¹ເຈົ້າຕ້ອງເຈີມທັງອ່າງທອງແດງ ແລະຖານຮອງອ່າງ ແລະອີກທັງຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາ.

¹²ເຈົ້າຈົ່ງນຳອາໂຣນກັບລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວມາທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນນັດພົບ ແລະເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ນໍ້າລ້າງຊໍາຣະພວກເຂົາເສຍ.¹³ເຈົ້າຈົ່ງສວມເຄື່ອງແຕ່ງກາຍບໍຣິສຸດໃຫ້ອາໂຣນ ແລະຊຳຣະລາວໃຫ້ບໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາ, ເຈີມລາວ ແລະ ຊຳຣະຕົວລາວໃຫ້ບໍຣິສຸດ ເພື່ອລາວຈະເປັນປະໂລຫິດຮັບໃຊ້ເຮົາ.

¹⁴ເຈົ້າຈົ່ງນຳລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວມາດ້ວຍ ແລະສວມເສື້ອຄຸມໃຫ້ພວກເຂົາ.¹⁵ເຈົ້າຕ້ອງເຈີມພວກເຂົາເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ເຈົ້າເຈີມບິດາຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເປັນປະໂລຫິດຮັບໃຊ້ເຮົາ. ການເຈີມນັ້ນຈະເປັນການເຈີມແຕ່ງຕັ້ງພວກເຂົາໄວ້ເປັນປະໂລຫິດທີ່ມີຜົນຕະຫລອດຊົ່ວຊາດພັນຂອງພວກເຂົາ."¹⁶ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ເຮັດຄື; ລາວໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງລາວ. ລາວໄດ້ເຮັດສິ່ງທັງປວງນີ້.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນຫໍເຕັນກໍໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນໃນມື້ທີ່ຫນຶ່ງເດືອນທຳອິດປີທີສອງ.¹⁸ໂມເຊໄດ້ຕັ້ງຫໍເຕັນຂຶ້ນ, ວາງຮາກຖານ, ຕັ້ງໂຄງໄມ້, ຕິດໃສ່ກອນ, ແລະຕັ້ງເສົາຕ່າງໆຂຶ້ນ.¹⁹ລາວໄດ້ກາງສິ່ງທີ່ຈະຄຸມຫໍເຕັນ ແລະເອົາຜ້າເຕັ້ນຄຸມເຫນືອຫໍເຕັນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງລາວໄວ້.²⁰ລາວໄດ້ແຜ່ນຫີນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄວ້ໃນຫີບນັ້ນ. ລາວໄດ້ສອດໄມ້ຄານໄວ້ທີ່ຫິີບ ແລະວາງຝາຫີບໄຖ່ບາບໄວ້ດ້ານເທິງ.

²¹ລາວໄດ້ນຳຫິີບນັ້ນໄປໄວ້ໃນຫໍເຕັນ. ລາວໄດ້ຕິດຕັ້ງຜ້າກັ້ງເພື່ອບັງຫີບແຫ່ງຄຳພະຍານ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງລາວ.²²ລາວໄດ້ວາງໂຕະໄວ້ໃນຫໍເຕັນນັດພົບ, ທາງທິດເຫນືອຂອງຫໍເຕັນ, ນອກຜ້າກັ້ງ.²³ລາວໄດ້ຈັດລຽງເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ເປັນລະບຽບໄວ້ເທິງໂຕະຕໍ່ພຣະເນດພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງລາວນັ້ນ.

²⁴ລາວໄດ້ຕັ້ງຄັນຕະກຽງໄວ້ໃນເຕັ້ນນັດພົບ, ກົງກັນຂວ້າມກັບໂຕະ, ທາງທິດໃຕ້ຂອງຫໍເຕັນ.²⁵ລາວໄດ້ໄຕ້ຕະກຽງດ້ານຫນ້າພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງລາວ.

²⁶ລາວໄດ້ຕັ້ງແທ່ນບູຊາເຄື່ອງຫອມທອງຄຳໃນຫໍເຕັນນັດພົບຕໍ່ຫນ້າຜ້າກັ້ງ.²⁷ລາວເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງແທ່ນນັ້ນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງລາວ

²⁸ລາວໄດ້ແຂວນຜ້າກັ້ງບັງຕາທີ່ຫນ້າປະຕູຫໍເຕັນ.²⁹ລາວໄດ້ຕັ້ງແທ່ນເຄື່ອງເຜົາບູຊາໄວ້ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນ, ຄືທາງເຂົ້າຫໍເຕັນນັດພົບ. ລາວໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາພືດເທິງແທ່ນນັ້ນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງລາວ.³⁰ລາວໄດ້ຕັ້ງອ່າງໄວ້ລະຫວ່າງຫໍເຕັນນັດພົບ ແລະແທ່ນບູຊາ, ແລະລາວໄດ້ໃສ່ນໍ້າໃນອ່າງສຳລັບຊຳຣະລ້າງ.

³¹ໂມເຊ, ອາໂຣນ, ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ ໄດ້ລ້າງມື ແລະລ້າງຕີນຂອງພວກເຂົາດ້ວຍນໍ້າໃນອ່າງ³²ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນຫໍເຕັນນັດພົບ ແລະເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາຈະຂຶ້ນໄປຍັງແທ່ນບູຊານັ້ນ. ພວກເຂົາກໍຈະຊຳຣະລ້າງຕົນເອງເສຍກ່ອນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊໄວ້.³³ໂມເຊໄດ້ກັ້ນບໍຣິເວນລານຮອບຫໍເຕັນ ແລະແທ່ນບູຊາ. ລາວໄດ້ກັ້ນຜ້າກັ້ງບັງຕາທີ່ທາງເຂົ້າລານ. ດ້ວຍວິທີນີ້, ໂມເຊກໍເຮັດສຳເລັດຫນ້າທີ່.

³⁴ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນມີເມກມາປົກຄຸມເຕັນນັດພົບໄວ້, ແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວກໍປາກົດຢູ່ເຕັມຫໍເຕັນ.³⁵ໂມເຊເຂົ້າໄປໃນເຕັ້ນນັດພົບບໍ່ໄດ້ ເພາະເມກປົກຄຸມຢູ່ ແລະ ເພາະພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວກໍຢູ່ເຕັມຫໍເຕັນນັ້ນ.

³⁶ເມື່ອໃດກໍຕາມ ທີ່ເມກນັ້ນລອຍຂຶ້ນຈາກຫໍເຕັນ, ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍຈະອອກເດີນທາງຕໍ່ໄປ.³⁷ແຕ່ຫາກວ່າເມກນັ້ນບໍ່ໄດ້ລອຍຂຶ້ນໄປຈາກຫໍເຕັນ, ແລ້ວປະຊາຊົນກໍຈະບໍ່ອອກເດີນທາງເລີຍ. ພວກເຂົາຈະຄອຍຖ້າຢູ່ຈົນກວ່າຈະເຖິງມື້ທີ່ເມກນັ້ນລອຍຂຶ້ນໄປ.³⁸ເພາະເມກຂອງພຣະຢາເວຢູ່ເຫນືອຫໍເຕັນໃນຕອນກາງເວັນ, ແລະໄຟຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ເຫນືອຫໍເຕັນໃນຕອນກາງຄືນ, ປະຊາຊົນຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ຕະຫລອດການເດີນທາງ.

ກົດລະບຽບເລວີ

1

¹ພຣະຢາເວຊົງຮຽກເອີ້ນໂມເຊ ແລະກ່າວກັບທ່ານຈາກເຕັນນັດພົບວ່າ,²" ຈົ່ງບອກຄົນອິດສະຣາເອນ ແລະ ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, 'ເມື່ອຄົນໃດໃນພວກທ່ານນຳເຄື່ອງບູຊາມາຖວາຍພຣະຢາເວນັ້ນ, ໃຫ້ເອົາສັດລ້ຽງ, ອັນເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງທ່ານມາຈາກຝູງງົວຫລືຝູງແບ້ແກະ.

³ຖ້າເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາທີ່ມາຈາກຝູງງົວ, ເຂົາຕ້ອງຖວາຍເປັນໂຕຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຕຳຫນິ. ເຂົາຕ້ອງມາຖວາຍບ່ອນທາງເຂົ້າປະຕູເຕັນນັດພົບ, ເພື່ອເປັນທີ່ຍອມຮັບຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.⁴ໃຫ້ເຂົາວາງມືເທິງຫົວເຄື່ອງເຜົາບູຊານັ້ນ, ແລ້ວຈະເປັນທີ່ຍອມຮັບແທນໂຕເຂົາເພື່ອລົບລ້າງມົນທິນສຳລັບໂຕເຂົາເອງ.

⁵ເເລ້ວເຂົາຕ້ອງຂ້າງົວນັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ແລ້ວບັນດາບຸດຂອງອາໂຣນ, ທີ່ເປັນປະໂຣຫິດ, ກໍ່ນຳເລືອດນັ້ນມາຊິດໃສ່ແທ່ນບູຊາແລະຮອບຂ້າງຂອງເເທ່ນບູຊາຢູ່ທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ.⁶ເເລະໃຫ້ເຂົາລອກຫນັງເຄື່ອງບູຊານັ້ນອອກ ແລະຕັດເປັນຕ່ອນໆ.

⁷ແລ້ວບັນດາບຸດຂອງອາໂຣນຊຶ່ງເປັນປະໂຣຫິດຈະຈູດໄຟເທິງແທ່ນບູຊາ ເເລະ ຈັດວາງຟືນເທິງໄຟ.⁸ບັນດາລູກຂອງອາໂຣນ, ຊຶ່ງເປັນປະໂຣຫິດ, ຈະວາງສ່ວນເຫລົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງມີສ່ວນຫົວ ເເລະໄຂມັນ, ຕາມລຳດັບໄວ້ເທິງຟືນທີ່ຕິດໄຟຊຶ່ງຢູ່ເທິງເເທ່ນບູຊາ.⁹ສ່ວນເຄື່ອງໃນ ເເລະຂາຂອງມັນ ເຂົາຈະລ້າງດ້ວຍນຳ້. ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈຶ່ງເຜົາທຸກຢ່າງເທິງເເທ່ນບູຊາໃຫ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ. ຊຶ່ງເປັນກິ່ນຫອມສຳລັບເຮົາ; ເເລະ ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟສຳລັບເຮົາ.

¹⁰ຖ້າເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາສຳລັບເຜົາບູຊານັ້ນມາຈາກຝູງເເກະ ຫລື ເເບ້, ເປັນແກະໂຕຫນຶ່ງຫລື ເເບ້ໂຕຫນຶ່ງ, ເຂົາຈະຕ້ອງຖວາຍໂຕຜູ້ທີ່ປາສະຈາກການຕຳຫນິ.¹¹ເຂົາຕ້ອງຂ້າສັດທັງຫມົດດ້ານເຫນືອຂອງເເທ່ນບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ເເລ້ວບັນດາບຸດຂອງອາໂຣນ, ຊຶ່ງເປັນປະໂຣຫິດ, ຈະຖອກເລືອດນັ້ນໃສ່ແທ່ນບູຊາທຸກດ້ານ.

¹²ເເລ້ວເຂົາຕ້ອງຕັດສັດນັ້ນອອກເປັນສ່ວນໆ ໃຫ້ມີຫົວເເລະໄຂຂອງມັນ, ເເລະປະໂຣຫິດຈະວາງສ່ວນນັ້ນຕາມລຳດັບໄວ້ເທິງຟືນເທິງໄຟ, ທີ່ເເທ່ນບູຊາເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ,¹³ໃຫ້ເຂົາລ້າງເຄື່ອງໃນກັບຂາດ້ວຍນຳ້. ເເລະ ປະໂຣຫິດຈະຖວາຍຫມົດທັງໂຕ, ເເລະ ເຜົາເທິງແທ່ນບູຊາ. ມັນເປັນເຄື່ອງເຜົາຖວາຍ, ແລະ ຈະເປັນກິ່ນຫອມສຳລັບພຣະຢາເວ; ຈະເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟຖວາຍເເດ່ພຣະອົງ.

¹⁴ຖ້າເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວຂອງເຂົານັ້ນເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາທີ່ມາຈາກນົກ, ເຂົາຈະຕ້ອງນຳນົກເຂົາ ຫລື ນົກພິລາບຫນຸ່ມມາເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.¹⁵ປະໂຣຫິດຈະຕ້ອງນຳສັດນັ້ນມາທີ່ເເທ່ນບູຊາ, ເເລ້ວບິດຫົວນົກ ເເລະເຜົາເທິງເເທ່ນບູຊາ ເເລ້ວເລືອດນົກຈະໄຫລອອກມາທາງຂ້າງເເທ່ນບູຊາ.

¹⁶ເຂົາຈະຕ້ອງເອົາກະເພາະ ເເລະ ສິ່ງທີ່ຢູ່ຂ້າງໃນກະເພາະ, ໄປຖິ້ມທາງຂ້າງເເທ່ນບູຊາທາງທິດຕາເວັນອອກ, ທີ່ມີຂີ້ເຖົ່າ.¹⁷ເຂົາຈະຕ້ອງຈີກປີກນົກ, ໃຫ້ເເຍກອອກຈາກກັນເປັນສອງສ່ວນ. ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຜົາມັນເທິງຟືນທີ່ວາງຢູ່ໄຟທີ່ເເທ່ນບູຊາ, ເເລະ ນັ້ນຈະເປັນເຄື່ອງເຜົາຖວາຍ, ແລະ ສົ່ງກິ່ນຫອມສຳລັບພຣະຢາເວ; ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟຖວາຍເເດ່ພຣະອົງ.

2

¹ເມື່ອຄົນໃດນຳເຄື່ອງບູຊາເປັນພືດຜົນມາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ, ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຕ້ອງເປັນເເປ້ງຢ່າງດີ, ເເລະເຂົາຈະຖອກນຳ້ມັນລົງເທິງເເປ້ງເເລະວາງເຄື່ອງຫອມເທິງເເປ້ງ.²ເຂົາຕ້ອງເອົາເຄື່ອງບູຊານັ້ນໄປໃຫ້ບັນດາບຸດຂອງອາໂຣນຊຶ່ງເປັນປະໂຣຫິດ, ເເລະປະໂຣຫິດຈະເອົາເເປ້ງຢ່າງດີທີ່ມີນຳ້ມັນ, ເເລະວາງເຄື່ອງຫອມເທິງເເປ້ງນັ້ນອອກມາກຳມືຫນຶ່ງ. ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຜົາເຄື່ອງບູຊາເທິງເເທ່ນບູຊາໃຫ້ເປັນເຄື່ອງໃຊ້ເເທນເຄື່ອງບູຊາ ນີ້ເປັນກິ່ນຫອມສຳລັບພຣະຢາເວ; ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຖວາຍພຣະຢາເວດ້ວຍໄຟ.³ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຫລືອນັ້ນຈະເປັນຂອງອາໂຣນເເລະລູກຂອງທ່ານນີ້ເປັນສ່ວນທີ່ສັກສິດຫລາຍ ເເດ່ພຣະຢາເວຈາກບັນດາເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍໄຟ.

⁴ເມື່ອທ່ານຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ປາສະຈາກເຊື້ອເເປ້ງທີ່ອົບໃນເຕົາອົບ, ຂະຫນົມປັງນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນຂະຫນົມປັງທີ່ອ່ອນນຸ້ມທີ່ເຮັດມາຈາກເນື້ອລະອຽດປະສົມນຳ້ມັນ, ຫລື ຂະຫນົມປັງກອບທີ່ປາສະຈາກເຊື້ອເເປ້ງ, ຊຶ່ງທາດ້ວຍນຳ້ມັນ.⁵ຖ້າເຄື່ອງບູຊາເປັນການອົບດ້ວຍຫມໍ້ເຫລັກເເບນ, ຈະຕ້ອງເປັນເເປ້ງຢ່າງດີທີ່ປາສະຈາກເຊື້ອເເປ້ງທີ່ທາດ້ວຍນຳ້ມັນ.

⁶ທ່ານຈະຕ້ອງເເບ່ງອອກເປັນສ່ວນໆເເລ້ວຖອກນຳ້ມັນໃສ່ເທິງນັ້ນ. ນີ້ຄືເຂົ້າຈີ່ຖວາຍບູຊາ⁷ຖ້າເຄື່ອງຖວາຍບູຊານັ້ນຖືກປຸງແຕ່ງໃນຫມໍ້, ຈະຕ້ອງເຮັດຈາກຍອດເເປ້ງ ເເລະ ນຳ້ມັນຢ່າງດີ.

⁸ທ່ານຕ້ອງນຳເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຮັດຈາກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນມາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ, ເເລ້ວຈະຖືກມອບໃຫ້ເເກ່ປະໂຣຫິດ, ຜູ້ທີ່ຈະນຳໄປຍັງເເທ່ນບູຊາ.⁹ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະຈັບບາງສ່ວນອອກມາຈາກເຄື່ອງບູຊາ ເເລະປະໂລຫິດຈະເຜົາເທິງເເທ່ນບູຊາ, ນັ້ນຈະເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາດ້ວຍໄຟ, ເເລະ ນັ້ນຈະເປັນກິ່ນຫອມສຳລັບພຣະຢາເວ.¹⁰ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຫລືອ ຈະຕົກເປັນຂອງອາໂຣນ ເເລະ ບັນດາລູກຫລານຂອງທ່ານ. ນີ້ເປັນສ່ວນສັກສິດຫລາຍເເດ່ພຣະຢາເວຈາກບັນດາເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍໄຟ.

¹¹ເຄື່ອງບູຊາທີ່ທ່ານນຳມາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວຕ້ອງບໍ່ໄສ່ເຊື້ອເເປ້ງ, ເພາະທ່ານຈະຕ້ອງເຜົາໂດຍປາສະຈາກເຊື້ອເເປ້ງຫລືນຳ້ເຜິ້ງ, ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ.¹²ທ່ານຈະຖວາຍຂອງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະຢາເວ ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລະຫວ່າງຜົນລະປູກທຳອິດ, ເເຕ່ຂອງເຫລົ່ານັ້ນຈະໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ເກີດກິ່ນຫອມເທິງເເທ່ນບູຊາ.¹³ທ່ານຈະຕ້ອງປຸງເຄື່ອງບູຊາເເຕ່ລະຢ່າງດ້ວຍເກືອ. ທ່ານຕ້ອງບໍ່ໃຫ້ເກືອເເຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຂາດໄປຈາກເຄື່ອງບູຊາຂອງທ່ານ. ທ່ານຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງທ່ານພ້ອມດ້ວຍເກືອ.

¹⁴ຖ້າທ່ານຖວາຍພືດຜົນເປັນເຄື່ອງບູຊາເເຫ່ງຜົນທຳອິດເເດ່ພຣະຢາເວ, ໃຫ້ຖວາຍເມັດໃຫມ່ໆ ທີ່ປີ້ງໃສ່ໄຟເເລ້ວບົດລະອຽດໃຫ້ເປັນອາຫານ.¹⁵ເເລ້ວທ່ານຕ້ອງໃສ່ນຳ້ມັນເເລະໃສ່ເຄື່ອງຫອມລົງໄປ. ນັ້ນເເມ່ນເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນພືດຜົນ.¹⁶ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຜົາເມັດທີ່ບົດເເລ້ວທັ້ງນຳ້ມັນ ເເລະ ເຄື່ອງຫອມເພື່ອເປັນສ່ວນທີ່ເເທ່ນບູຊາ. ນີ້ຄືເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟ ເເດ່ພຣະຢາເວ.

3

¹ຖ້າຄົນໃດທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຊຶ່ງເປັນສັດບູຊາທີ່ເປັນສັດຈາກຝູງງົວ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂຕຜູ້ຫລືໂຕເມຍ ເຂົາຕ້ອງຖວາຍສັດທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.²ໃຫ້ເຂົາວາງມືຂອງເຂົາເທິງຫົວສັດຂອງເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ ເເລະຂ້າມັນເສຍທີ່ປະຕູເຕັນນັດພົບ. ແລ້ວບັນດາບຸດຂອງອາໂຣນທີ່ເປັນປະໂຣຫິດຈະຊິດເລືອດຂອງສັດທີ່ດ້ານຂ້າງຮອບເເທ່ນບູຊາ.

³ສ່ວນຜູ້ທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາສັນຕິບູຊາດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ. ໄຂມັນທີ່ຫຸ້ມຫລືຕິດກັບເຄື່ອງໃນ,⁴ແລະ ຫມາກໄຂ່ຫລັງທັງສອງຂ້າງ ແລ ະໄຂມັນທີ່ຫຸ້ມຊຶ່ງຢູ່ທີ່ບັ້ນແອວ ແລະ ຕັບທັງກ້ອນ - ເຂົາຈະຕ້ອງຕັດທັງຫມົດນີ້ອອກພ້ອມຫມາກໄຂ່ຫລັງ.⁵ແລ້ວບັນດາບຸດຂອງອາໂຣນຈະເຜົາທັງຫມົດນີ້ເທິງເເທ່ນບູຊາພ້ອມກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຊຶ່ງວາງໄວ້ ເທິງຟືນທີ່ວາງໄວ້ເທິງໄຟ. ນີ້ຈະເປັນກິ່ນຫອມສຳລັບພຣະຢາເວ; ນີ້ຈະເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖວາຍເເດ່ພຣະອົງດ້ວຍໄຟ.

⁶ຖ້າເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງສັນຕິບູຊາແດ່ພຣະຢາເວຂອງຄົນນັ້ນເອົາມາຈາກຝູງເເບ້ ແກະ ເປັນໂຕຜູ້ຫລືໂຕແມ່ກໍ່ຕາມ, ເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ປາສະຈາກການຕຳຫນິ.⁷ຖ້າຖວາຍລູກແກະເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ, ເຂົາຈະຕ້ອງຖວາຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.⁸ໃຫ້ເຂົາວາງມືເຂົາເທິງຫົວເເທ່ນບູຊາ ເເລ້ວຂ້າສັດນັ້ນເຊິ່ງຫນ້າເຕັນນັດພົບ. ແລ້ວບັນດາບຸດຂອງອາໂຣນຈະຊິດເລືອດຂອງສັດທີ່ດ້ານຂ້າງຮອບແທ່ນບູຊາ.

⁹ສ່ວນຜູ້ທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງສັນຕິບູຊາໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ. ໄຂມັນ, ແລະ ຫາງທີ່ມີໄຂທັງຫມົດໃຫ້ຕັດຊິດຈົນເຖິງກະດູກສັນຫລັງ, ເເລະ ໄຂມັນທີ່ຫຸ້ມເຄື່ອງໃນ ແລະ ໄຂມັນທັງຫມົດທີ່ໃກ້ກັບເຄື່ອງໃນ,¹⁰ແລະ ຫມາກໄຂ່ຫລັງທັງສອງຂ້າງ ແລະ ໄຂມັນທີ່ຕິດຢູ່ຊຶ່ງຢູ່ເຊິ່ງບັນແອວ, ແລະ ຕັບທັງສອງກ້ອນ ເຂົາຈະຕ້ອງເອົາທັງຫມົດນີ້ອອກພ້ອມກັບຫມາກໄຂ່ຫລັງ.¹¹ແລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຜົາທັງຫມົດນີ້ເທິງແທ່ນບູຊາໃຫ້ເປັນອາຫານເຜົາດ້ວຍໄຟ ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.

¹²ຖ້າເຄື່ອງບູຊາຂອງຄົນນັ້ນເປັນແບ້, ເເລ້ວເຂົາຈະຖວາຍສັດນັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.¹³ເຂົາຕ້ອງວາງມືຂອງເຂົາເທິງຫົວແບ້ນັ້ນ ແລະຂ້າມັນເຊິ່ງຫນ້າເຕັນນັດພົບ. ແລ້ວບັນດາລູກຂອງອາໂຣນຈະຊິດເລືອດຂອງມັນອ້ອມຮອບທຸກດ້ານຂອງແທ່ນບູຊາ.¹⁴ຄົນນັ້ນຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ. ເຂົາຈະຕ້ອງເອົາໄຂຂອງມັນທີ່ຫຸ້ມເຄື່ອງໃນ, ແລະ ໄຂມັນທັງຫມົດທີ່ໄກ້ກັບເຄື່ອງໃນອອກໄປ.

¹⁵ເຂົາຈະຕ້ອງເອົາຫມາກໄຂ່ຫລັງທັງສອງຂ້າງ ເເລະ ໄຂມັນຕິດຢູ່ກັບຫມາກໄຂ່ຫລັງນັ້ນ, ຊຶ່ງຢູ່ບັ້ນເເອວ, ເເລະ ຕັບທັງສອງກ້ອນອອກມາພ້ອມກັບຫມາກໄຂ່ຫລັງ.¹⁶ປະໂຣຫິດຈະເຜົາທັງຫມົດເທິງເເທ່ນບູຊາໃຫ້ເປັນອາຫານ, ເຜົາໄຟຊຶ່ງຈະເປັນກິ່ນຫອມ. ໄຂມັນທັງຫມົດນັ້ນເປັນຂອງພຣະຢາເວ.¹⁷ນີ້ເປັນກົດເກນຖາວອນຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຂອງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າໃນທຸກເເຫ່ງທີ່ພວກເຂົາສ້າງບ່ອນພັກອາໄສ, ວ່າພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນໄຂຂອງມັນຫລືເລືອດ."

4

¹ພຣະຢາເວຕັດສັ່ງເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງບອກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, "ເມື່ອໃດຄົນເຮັດບາບໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ, ເປັນການເຮັດສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງບັນຊາບໍ່ໃຫ້ເຮັດ, ເເລະ ເຂົາເຮັດສິ່ງໃດກໍ່ຕາມຕ້ອງຫ້າມ, ໃຫ້ເຮັດຕາມດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.³ຖ້າປະໂຣຫິດໃຫຍ່ໄດ້ເຮັດບາບ ເເລະ ນຳຄວາມຜິດບາບມາສູ່ປະຊາຊົນ, ໃຫ້ຖວາຍງົວຫນຸ່ມທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິເເດ່ພຣະຢາເວໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອລົບລ້າງສຳລັບຄວາມບາບທີ່ເຂົາເຮັດ.

⁴ເຂົາຕ້ອງນຳງົວມາທາງຫນ້າເຕັນນັດພົບຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ເເລະ ວາງມືຂອງເຂົາເທິງຫົວງົວນັ້ນ ເເລະ ຂ້າງົວນັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.⁵ປະໂຣຫິດທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມຈະນຳເລືອດງົວບາງສ່ວນເຂົ້າໃນເຕັນນັດພົບ.

⁶ປະໂຣຫິດຈະເອົານິ້ວມືຈຸ່ມເລືອດນັ້ນ ແລະເພິ່ນກໍຊິດເລືອດໃສ່ທາງຫນ້າຜ້າກັ້ງເຈັດເທື່ອຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ.⁷ແລ້ວປະໂຣຫິດຈະເອົາເລືອດບາງສ່ວນໄປທາໃສ່ຈອມຂອງແທ່ນທີ່ໃຊ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມຊຶ່ງຢູ່ໃນເຕັນນັດພົບຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະ ເຂົາຈະຖອກເລືອດທີ່ເຫລືອຂອງງົວລົງຖ້ານຂອງແທ່ນເຜົາບູຊາ, ຊຶ່ງຢູ່ທາງເຂົ້າຂອງເຕັນນັດພົບ.

⁸ເຂົາຈະຕັດເອົາໄຂມັນທັງຫມົດຂອງງົວຜູ້ທີ່ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບອອກມາ; ຄືໄຂມັນທີ່ຫຸ້ມເຄື່ອງໃນ; ໄຂມັນທັງຫມົດທີ່ຕິດກັບເຄື່ອງໃນ,⁹ຫມາກໄຂ່ຫລັງທັງສອງຂ້າງກັບໄຂມັນຢູ່ໃຕ, ໃກ້ບັ້ນແອວ, ແລະ ຕັບທັງສອງກ້ອນພ້ອມກັບຫມາກໄຂ່ຫລັງ ເຂົາຈະຕັດທັງຫມົດນີ້ອອກຈາກກັນ.¹⁰ເຂົາຈະຕັດອອກຈາກກັນເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຂົາຕັດອອກຈາກງົວໂຕຜູ້ທີ່ເປັນເຄື່ອງຖວາຍສັນຕິບູຊາ. ແລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຜົາຊິ້ນສ່ວນເຫລົ່ານີ້ເທິງແທ່ນບູຊາ.

¹¹ສ່ວນຫນັງຂອງໂຕງົວຜູ້ ແລະ ຊີ້ນທີ່ເຫລືອ, ພ້ອມກັບຫົວ ແລະ ຂາ, ເຄື່ອງໃນ ເເລະ ຂີ້ຂອງມັນ,¹²ສ່ວນທີ່ເຫລືອທັງຫມົດນີ້ - ເຂົາຈະນຳເອົາໄປນອກຄ້າຍພັກໄປຍັງສະຖານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລ້າງຊຳລະເພື່ອເຮົາ, ທີ່ຊຶ່ງພວກເຂົາຖອກຂີ້ເທົ່າຖິ້ມ; ພວກເຂົາຈະເຜົາຊິ້ນສ່ວນເຫລົ່ານັ້ນເທິງກອງຟືນທີ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາຕ້ອງເຜົາຊິ້ນສ່ວນເຫລົ່ານັ້ນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຖອກຂີ້ເທົ່າຖິ້ມ.

¹³ຖ້າຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດເຮັດບາບໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ, ແລະ ທັງຊຸມນຸມຊົນບໍ່ຮູ້ໂຕວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບ ແລະ ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງບັນຊາຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຮັດ, ແລະ ຖ້າພວກເຂົາມີຄວາມຜິດ,¹⁴ເເລ້ວເມື່ອຄວາມບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດກາຍເປັນທີ່ຮູ້ກັນທົ່ວ, ເມື່ອນັ້ນທັງຊຸມນຸມຊົນຈະຕ້ອງຖວາຍງົວຫນຸ່ມໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ແລະ ໃຫ້ເຂົາເອົາງົວນັ້ນມາຕໍ່ຫນ້າເຕັນນັດພົບ.¹⁵ແລ້ວບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງຊຸມນຸມຊົນຈະວາງມືຂອງພວກເຂົາເທິງຫົວງົວຜູ້ນັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະ ງົວຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຂ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

¹⁶ແລ້ວປະໂຣຫິດຜູ້ໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມຈະນຳເລືອດບາງສ່ວນຂອງງົວໂຕຜູ້ເຂົ້າໄປຍັງເຕັນນັດພົບ,¹⁷ແລະປະໂຣຫິດຈະເອົານິ້ວຂອງເຂົາຈຸ່ມເລືອດ ແລະຊິດເລືອດນັ້ນໃສ່ຫນ້າຜ້າມ່ານເຈັດຄັ້ງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

¹⁸ເຂົາຈະເອົາເລືອດບາງສ່ວນໄປທາເຂົາທັງຫລາຍຂອງແທ່ນບູຊາ ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຕັນນັດພົບຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະ ເຂົາຈະຖອກເລືອດທັງຫມົດທີ່ຖ້ານຂອງແທ່ນເຜົາບູຊາ, ຊຶ່ງຢູ່ຫນ້າເຕັນນັດພົບ.¹⁹ເຂົາຈະຕັດເອົາໄຂມັນທັງຫມົດອອກ ເເລະ ເອົາໄປເຜົາເທິງເເທ່ນບູຊາ.

²⁰ນີ້ຄືແມ່ນສິ່ງທີ່ເຂົາຈະຕ້ອງເຮັດກັບງົວໂຕນີ້. ເຊັ່ນດຽວກັນທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດກັບງົວໂຕຜູ້ຂອງເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈະຕ້ອງເຮັດແບບດຽວກັນກັບງົວຜູ້ໂຕນີ້ ແລະປະໂຣຫິດຈະລົບລ້າງບາບໃຫ້ປະຊາຊົນ ແລະພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.²¹ເຂົາຈະເອົາງົວໂຕນີ້ອອກນອກຄ້າຍພັກ ແລະເຜົາງົວຜູ້ເຊັ່ນດຽວກັນກັບງົວຜູ້ໂຕທຳອິດ. ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບສຳລັບຊຸມນຸມຊົນນັ້ນ.

²²ຫາກຜູ້ນຳຄົນໃດທີ່ເຮັດບາບໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ, ເຮັດສິ່ງໃດສິ່ງຫນຶ່ງໃນຂໍ້ຫ້າມທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາຊົງບັນຊາຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຮັດ, ແລະເຂົາມີຄວາມຜິດ.²³ແລ້ວໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ເຂົາຮູ້ເຖິງຄວາມບາບຂອງເຂົາທີ່ໄດ້ເຮັດໄປ, ເຂົາຕ້ອງນຳແບ້ໂຕຜູ້ທີ່ປາສະຈາກການຕຳຫນິມາເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.

²⁴ເຂົາຈະວາງມືເທິງຫົວແບ້ ແລະຂ້າແບ້ໃນສະຖານທີ່ທີ່ພວກເຂົາຂ້າເຄື່ອງເຜົາບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ນີ້ເເມ່ນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.²⁵ປະໂຣຫິດຈະເອົານິ້ວຈຸ່ມເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ເເລະ ທາເຈີມໃສ່ເທິງຍອດເເທ່ນບູຊາ, ສ່ວນເລືອດທີ່ເຫລືອເຂົາຈະຖອກເລືອດຂອງເເບ້ທີ່ຖ້ານຂອງເເທ່ນເຜົາເຄື່ອງບູຊາ.

²⁶ເຂົາຈະເຜົາໄຂມັນທັງຫມົດຢູ່ແທ່ນບູຊາ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໄຂມັນຂອງເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງສັນຕິບູຊາ. ແລະປະໂຣຫິດຈະເຮັດການໄຖ່ໂທດບາບແທນໃນເລື່ອງຄວາມບາບຂອງເຂົາ, ເເລະຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.

²⁷ຖ້າປະຊາຊົນທົ່ວໄປຄົນໃດເຮັດບາບໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ, ແລະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງບັນຊາບໍ່ໃຫ້ເຮັດ, ແລະເມື່ອເຂົາຄິດເຖິງຄວາມຜິດຂອງເຂົາ,²⁸ແລ້ວມີການແຈ້ງໃຫ້ເຂົາຮູ້ສຳລັບຄວາມບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດ, ເຂົາກໍຕ້ອງເອົາເເບ້ໂຕແມ່ໂຕຫນຶ່ງທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບຄວາມບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດ.

²⁹ເຂົາຈະວາງມືຂອງເຂົາເທິງຫົວຂອງເຄື່ອງບູຊາເພື່ອລົບລ້າງບາບ ໃນສະຖານທີ່ສຳລັບການເຜົາເຄື່ອງບູຊາ.³⁰ປະໂຣຫິດຈະເອົານິ້ວຂອງເຂົາຈຸ່ມເລືອດ ແລະ ທາຍອດເເທ່ນບູຊາຢູ່ແຈຂອງເເທ່ນ. ເຂົາຈະຖອກເລືອດທີ່ເຫລືອທັງຫມົດຢູ່ແຈຂອງແທ່ນບູຊາ.

³¹ເຂົາຈະຕ້ອງຕັດເອົາໄຂມັນທັງຫມົດອອກ, ເຊັ່ນດຽວກັນໄຂມັນທີ່ຖືກຕັດອອກຈາກເຄື່ອງສັນຕິບູຊາ. ປະໂຣຫິດຈະເຜົາໄຂມັນໃຫ້ເກີດເປັນກິ່ນຫອມສຳລັບພຣະຢາເວ. ປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງບາບສຳລັບຄົນນັ້ນ, ເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.

³²ຫາກຄົນນັ້ນນຳລູກເເກະມາຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບຂອງເຂົາ, ເຂົາຕ້ອງນຳລູກເເກະໂຕແມ່ ທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິມາ.³³ເຂົາຈະວາງມືຂອງເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ເເລະ ຂ້າລູກເເກະນັ້ນເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບຢູ່ສະຖານທີ່ພວກເຂົາຂ້າເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.

³⁴ແລ້ວປະໂຣຫິດຈະເອົານິ້ວຂອງເຂົາຈຸ່ມເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ແລະທາຍອດເເທ່ນຢູ່ແຈຂອງເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ແລະ ເຂົາຈະຖອກເລືອດລູກແກະທັງຫມົດລົງຖ້ານຂອງເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.³⁵ເຂົາຈະຕັດເອົາໄຂມັນອອກ, ເຊັ່ນກັນກັບໄຂມັນລູກແກະຂອງເຄື່ອງບູຊາຂອງເຄື່ອງບູຊາເເຫ່ງສັນຕິບູຊາທີ່ຖືກຕັດອອກ, ແລະ ປະໂຣຫິດຈະເຜົາໄຂມັນນັ້ນເທິງເຄື່ອງບູຊາຂອງພຣະຢາເວດ້ວຍໄຟ, ປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງບາບຂອງຄົນນັ້ນສຳຫລັບຄວາມບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດ, ແລະຄົນນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.

5

¹ຖ້າຄົນໃດເຮັດບາບ ເພາະເຂົາໄດ້ເຫັນບາງສິ່ງບາງຢ່າງຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮັບການຂໍຮ້ອງໃຫ້ໄປເປັນພະຍານ, ໃນສິ່ງທີ່ເຂົາເຄີຍໄດ້ເຫັນຫລືເຄີຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນພະຍານ, ເຂົາຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ.²ຫລືຖ້າຄົນໃດແຕະຕ້ອງສິ່ງໃດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໃຫ້ເປັນມົນທິນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຊາກສັດປ່າທີ່ເປັນມົນທິນ ຫລື ຊາກສັດລ້ຽງທີ່ໄດ້ຕາຍໄປ, ຫລື ສັດເລືອຄານ, ແມ້ວ່າຄົນນັ້ນຈະບໍ່ເຈດຕະນາທີ່ຈະແຕະຕ້ອງ, ເຂົາກໍເປັນມົນທິນ ແລະ ມີຄວາມຜິດ.

³ຫລືຖ້າເຂົາເເຕະຕ້ອງຄວາມເປັນມົນທິນຂອງບາງຄົນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນມົນທິນໃດກໍຕາມ, ແລະ ຖ້າເຂົາບໍ່ຮູ້ໂຕ, ເຂົາກໍຈະມີຄວາມຜິດເມື່ອເຂົາຮູ້ເລື່ອງເຫລົ່ານັ້ນ.⁴ຫລືຖ້າຄົນໃດອອກປາກສາບານວ່າຈະເຮັດຊົ່ວ, ຫລື ເຮັດດີ, ບໍ່ວ່າຄົນນັ້ນຈະອອກປາກເປັນຄຳອະທິຖານ, ເເມ້ວ່າໄດ້ເຮັດຜິດໄປໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ, ເມື່ອເຂົາຮຽນຮູ້, ເຂົາກໍຈະມີຄວາມຜິດໃນເລື່ອງເຫລົ່ານີ້.

⁵ເມື່ອບາງຄົນໄດ້ເຮັດຜິດໃດທີ່ກ່າວມາ, ເຂົາຕ້ອງສາລະພາບບາບທຸກຢ່າງທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດໄປ.⁶ແລ້ວເຂົາຕ້ອງນຳເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວສຳລັບຄວາມບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດ, ໃຫ້ເປັນສັດໂຕແມ່ຈາກຝູງ, ຈະເປັນລູກເເກະ ຫລືເເບ້ຫນຶ່ງໂຕ, ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ແລະປະໂຣຫິດ ຈະເຮັດການໄຖ່ບາບສຳລັບເຂົາໃນເລື່ອງຄວາມບາບຂອງເຂົານັ້ນ.

⁷ຖ້າເຂົາບໍ່ສາມາດທີ່ຈະຊື້ລູກແກະຫນຶ່ງໂຕ, ແລ້ວສາມາດນຳນົກເຂົາສອງໂຕ ຫລື ນົກພິລາບຫນຸ່ມສອງໂຕມາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ, ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ແລະ ອີກໂຕຫນຶ່ງສຳລັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁸ເຂົາຕ້ອງນຳມາໃຫ້ປະໂຣຫິດ, ຜູ້ທີ່ຈະຖວາຍໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບກ່ອນ - ປະໂຣຫິດຈະບິດຫົວນົກ ເເຕ່ບໍ່ໃຫ້ຂາດອອກຈາກໂຕ.⁹ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະຊິດເລືອດບາງສ່ວນໃສ່ເທິງເຄື່ອງບູຊາ, ເເລະເຂົາຈະຖອກເລືອດທີ່ເຫລືອລົງເເທ່ນບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.

¹⁰ແລ້ວເຂົາຕ້ອງຖວາຍນົກໂຕທີ່ສອງເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ດັ່ງທີ່ກ່າວໄວ້ໃນຄຳສັ່ງນັ້ນ, ແລະປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດບາບໄປ, ແລະ ຄົນນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.

¹¹ເເຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ສາມາດທີ່ຈະຊື້ນົກເຂົາສອງໂຕຫລືນົກພິລາບຫນຸ່ມສອງໂຕໄດ້, ເຂົາຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເປັນເເປ້ງຢ່າງດີມາຫນຶ່ງກິໂລກຣາມ ມາຖວາຍເປັນການລົບລ້າງບາບຂອງເຂົາ, ເຂົາຕ້ອງບໍ່ໃສ່ນຳ້ມັນຫອມໃດໆລົງໄປ, ເພາະນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.

¹²ເຂົາຕ້ອງນຳເຄື່ອງບູຊານັ້ນມາໃຫ້ປະໂຣຫິດ, ເເລະປະໂຣຫິດຈະເອົາອອກມາຫນຶ່ງກຳມືໃຫ້ເປັນສ່ວນທີ່ເເທ່ນບູຊາ, ເເລະເອົາມາເຜົາທີ່ເເທ່ນບູຊາ, ໂດຍໂຮຍໃສ່ເຄື່ອງບູຊາຖວາຍດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ,¹³ປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງບາບໃດໆ ທີ່ຄົນນັ້ນໄດ້ເຮັດ, ເເລະ ຄົນນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ. ເເປ້ງທີ່ເຫລືອຈາກການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຈະຕົກເປັນຂອງປະໂຣຫິດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຄື່ອງຖວາຍບູຊາພືດຜົນ.'"

¹⁴ເເລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,¹⁵"ຖ້າຄົນໃດຝ່າຝືນພຣະບັນຊາ ເເລະ ເຮັດບາບຕໍ່ສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວ, ເເຕ່ບໍ່ໄດ້ເຈດຕະນາເຮັດ, ແລ້ວເຂົາຕ້ອງນຳເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດບາບມາຖວາຍພຣະຢາເວ. ເຄື່ອງບູຊານີ້ຈະຕ້ອງເປັນເເກະໂຕຜູ້ທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິທີ່ເອົາມາຈາກຝູງ; ຕ້ອງຕີລາຄາເເກະນັ້ນເປັນເງິນເຊເຄ - ເປັນເຊເຄຂອງສະຖານນະມັດສະການເພື່ອໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ.¹⁶ເຂົາຕ້ອງເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງພໍພຣະໄທສຳລັບສິ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດຜິດໄປໃນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດສັກສິດ, ເຂົາຕ້ອງເພີ່ມອີກຫນຶ່ງໃນຫ້າເຂົ້າໄປ ເເລະ ມອບໃຫ້ປະໂຣຫິດ. ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງບາບສຳລັບເຂົາ, ເເລ້ວຄົນນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.

¹⁷ຖ້າຄົນໃດເຮັດບາບ ເເລະເຮັດສິ່ງໃດທີ່ພຣະຢາເວຊົງບັນຊາໄວ້ບໍ່ໃຫ້ເຮັດ, ແມ້ວ່າເຂົາບໍ່ຮູ້ໂຕເຂົາກໍ່ຈະມີຄວາມຜິດ ແລະ ຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຜິດຂອງຕົນເອງ.¹⁸ເຂົາຕ້ອງນຳແກະໂຕຜູ້ທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິອອກຈາກຝູງມາໂຕຫນຶ່ງ, ຊຶ່ງມີມູນຄ່າເທົ່າກັບເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດມາໃຫ້ເເກ່ປະໂຣຫິດ. ແລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງບາບຂອງເຂົາກ່ຽວກັບຄວາມບາບທີ່ເຂົາ, ໄດ້ເຮັດໂດຍບໍ່ຮູ້ໂຕ ເເລະ ເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.¹⁹ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ, ເພາະເຂົາມີຄວາມຜິດຕໍ່ພຣະຢາເວຢ່າງເເນ່ນອນ."

6

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຖ້າຄົນໃດເຮັດບາບ ເເລະ ຝ່າຝືນພຣະບັນຊາຕໍ່ພຣະຢາເວ, ໂດຍບໍ່ຍອມຄືນສິ່ງຂອງທີ່ຝາກໃຫ້ເຂົາດູເເລ, ຫລື ຖ້າເຂົາໂກງ ຫລື ຂະໂມຍເພື່ອນບ້ານຫລື ຖ້າເຂົາບີບບັງຄັບເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ,³ຫລື ເຂົາໄດ້ພົບບາງສິ່ງທີ່ເພື່ອນບ້ານເຮັດເສຍໄປນັ້ນ ແລ້ວວ່າຕົນບໍ່ເຫັນ, ຫລື ເລື່ອງທີ່ປະຊາຊົນເຮັດບາບທຳນອງນີ້.⁴ເເລ້ວຕໍ່ມາຖ້າເຂົາໄດ້ເຮັດບາບ ເເລະ ມີຄວາມຜິດ, ເຂົາຈະຕ້ອງຄືນອັນໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຂົາໄດ້ລັກມາ ຫລືບີບບັງຄັບເອົາມາ ຫລື ຢຶດເອົາສິ່ງທີ່ຝາກໄວ້ກັບເຂົາ ຫລືເຄື່ອງທີ່ຫາຍໄປທີ່ເຂົາໄດ້ພົບ.

⁵ຫລື ຖ້າເຂົາມີການຕົວະໃນເລື່ອງໃດເລື່ອງຫນຶ່ງ, ໃນວັນທີ່ພົບວ່າເຂົາມີຄວາມຜິດເຂົາຕ້ອງຄືນໃຫ້ທັງຫມົດ ແລະ ເພີ່ມຫນຶ່ງໃນຫ້າເເກ່ຄົນທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງ.⁶ເເລ້ວເຂົາຕ້ອງນຳເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດມາຖວາຍພຣະຢາເວ: ໂດຍນຳແກະຜູ້ທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິເອົາມາຈາກຝູງ ຊຶ່ງມີຄ່າເປັນທີ່ຍອມຮັບມາມອບໃຫ້ເເກ່ປະໂຣຫິດ, ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ.⁷ປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງບາບສຳລັບເຂົາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ເເລະ ເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພໃນສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດຜິດໄປ."

⁸ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,⁹"ຈົ່ງສັ່ງອາໂຣນ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາວ່າ, "ນີ້ຄືພຣະບັນຍັດເລື່ອງເຄື່ອງເຜົາບູຊາ: ເຄື່ອງເຜົາບູຊາຈະຕ້ອງເຜົາເທິງແທ່ນບູຊາຕະຫລອດຄືນຈົນຮອດເຊົ້າ, ເເລະ ຈະຕ້ອງໃຫ້ໄຟຂອງເເທ່ນບູຊາລຸກຢູ່ສະເຫມີ.

¹⁰ປະໂຣຫິດຈະສວມຊຸດຜ້າປ່ານຂອງເຂົາ, ເເລະເຂົາຈະສວມຊຸດຊັ້ນໃນຂອງເຂົາເປັນຜ້າປ່ານດ້ວຍ, ເຂົາຈະຕ້ອງຕັກເອົາຂີ້ເຖົ່າທີ່ເຫລືອຈາກການເຜົາບູຊາເທິງເເທ່ນບູຊາ, ແລະເຂົາຈະເອົາຂີ້ເຖົ່າໃສ່ທາງຂ້າງແທ່ນບູຊາ,¹¹ປະໂຣຫິດຈະຕ້ອງຖອດເສື້ອຊຸດຂອງເຂົາອອກເເລະປ່ຽນໃສ່ອີກຊຸດຫນຶ່ງ ເພື່ອເອົາຂີ້ເຖົ່າໄປທາງນອກຄ້າຍໄປຍັງສະຖານທີ່ສະອາດເເລ້ວ.

¹²ຢ່າໃຫ້ໄຟດັບ ແລະ ປະໂຣຫິດຈະເຜົາຟືນເທິງແທ່ນບູຊາໃນທຸກເຊົ້າ, ແລະ ເຂົາຕ້ອງຈັດວາງເຄື່ອງບູຊາຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້, ແລະ ເຂົາຕ້ອງເຜົາໄຂມັນຂອງສັນຕິບູຊາເທິງແທ່ນບູຊາ.¹³ໄຟຈະຕ້ອງລຸກໄຫມ້ໃນແທ່ນບູຊາຢູ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ໄຟຕ້ອງບໍ່ດັບ.

¹⁴ນີ້ເປັນບັນຍັດສຳລັບເຄື່ອງບູຊາ. ບັນດາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາ.¹⁵ປະໂຣຫິດຈະເອົາເເປ້ງຢ່າງດີພ້ອມກັບນຳ້ມັນ ແລະ ເຄື່ອງຫອມທີ່ເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະ ປະໂຣຫິດຈະເຜົາເທິງແທ່ນບູຊາເພື່ອໃຫ້ເກີດກິ່ນຫອມປຽບເປັນຕົວແທນການຖວາຍບູຊາ.

¹⁶ເເລ້ວອາໂຣນເເລະບັນດາບຸດຂອງເຂົາຈະກິນອາຫານຫຍັງກໍ່ຕາມທີ່ເຫລືອຈາກເຄື່ອງບູຊາ, ຈະຕ້ອງກິນໂດຍປາສະຈາກເຊື້ອເເປ້ງພາຍໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດສັກສິດ; ພວກເຂົາຈະກິນອາຫານຢູ່ລານໃນເຕັນນັດພົບ.¹⁷ເເລະຈະຕ້ອງປິ້ງໂດຍບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເເປ້ງ, ເຮົາໄດ້ໃຫ້ສ່ວນນີ້ເປັນສ່ວນຂອງເຄື່ອງບູຊາຂອງເຮົາທີ່ຖວາຍດ້ວຍໄຟ. ເປັນສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດສັກສິດທີ່ສຸດ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາລ້າງບາບ ເເລະເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ.¹⁸ໃຫ້ເປັນກົດເກນຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຂອງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ, ຊາຍໃດທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອາໂຣນຈະກິນໄດ້ ເພາະເປັນສ່ວນເເບ່ງຂອງເຂົາຊຶ່ງເເບ່ງມາຈາກເຄື່ອງບູຊາຂອງພຣະຢາເວທີ່ຖວາຍດ້ວຍໄຟ. ໃຜກໍຕາມທີ່ເເຕະຕ້ອງຂອງຖວາຍເຫລົ່ານັ້ນກໍຈະກາຍເປັນຄົນບໍຣິສຸດ."

¹⁹ເເລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຕັດເເກ່ໂມເຊອີກວ່າ,²⁰"ນີ້ຄືເຄື່ອງບູຊາສຳລັບອາໂຣນ ເເລະບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ທີ່ຈະຕ້ອງຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວເມື່ອລູກຊາຍເເຕ່ລະຄົນໄດ້ຮັບການເຈີມ: ໃຫ້ເອົາເເປ້ງເຂົ້າຢ່າງດີສອງກິໂລກຣາມເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາທີ່ຖວາຍປະຈຳ, ຕອນເຊົ້າຖວາຍເຄິ່ງຫນຶ່ງ ຕອນເເລງຖວາຍອີກເຄິ່ງຫນຶ່ງ.

²¹ໃຫ້ປົນແປ້ງກັບນຳ້ມັນ ເເລ້ວທອດໃນຫມໍ້ເມື່ອສຸກແລ້ວ. ຈຶ່ງເອົາເຂົ້າມາເປັນຕ່ອນເຈົ້າຈະຖວາຍເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາເພື່ອເກີດກິ່ນຫອມສຳຫລັບພຣະຢາເວ.²²ລູກຂອງມະຫາປະໂຣຫິດຈະເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຄົນໃຫມ່ຈາກທ່າມກາງບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາຈະຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊານີ້ໃຫ້ເປັນຄຳສັ່ງໄວ້ຕະຫລອດໄປ. ເຄື່ອງບູຊາທັງຫມົດນັ້ນຈະຕ້ອງເຜົາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.²³ເຄື່ອງບູຊາປະໂຣຫິດທັງຫມົດຈະຕ້ອງເຜົາຈົນຫມົດຈະຕ້ອງບໍ່ເອົາມາກິນ."

²⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດສັ່ງແກ່ໂມເຊວ່າ, "²⁵ຈົ່ງບອກອາໂຣນວ່າ ຈົ່ງບອກອາໂຣນເເລະບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາວ່າ "ນີ້ເປັນກົດບັນຍັດເລື່ອງເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ: ເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບຈະຕ້ອງຖືກຂ້າໃນບໍລິເວນທີ່ໃຊ້ຂ້າເຄື່ອງເຜົາບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ນີ້ເປັນສິ່ງບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ.²⁶ປະໂຣຫິດຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ຈະກິນເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນໄດ້. ເເລະຈະຕ້ອງກິນອາຫານໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດສັກສິດບ່ອນເດີນຂອງເຕັນນັດພົບ.

²⁷ແມ່ນຫຍັງກໍ່ຕາມທີ່ຖືກຕ້ອງເນື້ອຂອງເຄື່ອງບູຊານັ້ນກໍ່ຈະກາຍເປັນສິ່ງບໍຣິສຸດ, ຖ້າເຄື່ອງນຸ່ງຜືນໃດຖືກເລືອດສັດເຈົ້າຈະຕ້ອງຊັກລ້າງ, ບ່ອນສ່ວນທີ່ມີເລືອດນັ້ນ, ໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ.²⁸ເເຕ່ຫມໍ້ດິນຕົ້ມທີ່ໃຊ້ຕົ້ມເຄື່ອງບູຊານັ້ນຈະຕ້ອງທຸບ. ຖ້າຕົ້ມໃນຫມໍ້ທອງເຫລືອງ, ຈະຕ້ອງຂັດເເລະລ້າງໃຫ້ສະອາດດ້ວຍນຳ້.

²⁹ຊາຍທຸກຄົນໃນຖ່າມກາງພວກປະໂຣຫິດສາມາດກິນເຄື່ອງບູຊາບາງສ່ວນໄດ້ເພາະເປັນສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ.³⁰ເເຕ່ເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບທີ່ນຳເຂົ້າມາໃນເຕັນນັດພົບເພື່ອເຮັດການລ້າງບາບໃນສະຖານທີ່ສັກສິດເເລ້ວ ຫ້າມກິນຊີ້ນສັດນັ້ນ. ເເຕ່ໃຫ້ເຜົາໄຟເສຍ.

7

¹ນີ້ເປັນກົດເກນຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດນີ້ແມ່ນເປັນສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.²ພວກເຂົາຕ້ອງຂ້າເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດບາບໃນສະຖານທີ່ຕຽມໄວ້ສຳລັບຂ້າເຄື່ອງບູຊາ, ແລະພວກເຂົາຕ້ອງຊິດເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາອ້ອມຮອບເຄື່ອງເຜົາບູຊາທຸກດ້ານ.³ໄຂມັນໃນເຄື່ອງບູຊານັ້ນຈະຕ້ອງຖວາຍທັງຫມົດ: ມີໄຂມັນທີ່ຫາງ, ໄຂມັນທີ່ຫຸ້ມເຄື່ອງໃນ,⁴ຫມາກໄຂ່ຫລັງທັງສອງຂ້າງ, ແລະ ໄຂມັນທີ່ຫຸ້ມຕັບ, ພ້ອມກັບຫມາກໄຂ່ຫລັງທັງຫມົດນີ້ຕ້ອງເອົາອອກ.

⁵ປະໂຣຫິດຕ້ອງເຜົາຊິ້ນສ່ວນເຫລົ່ານັ້ນເທິງແທ່ນບູຊາທີ່ຖວາຍດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ.⁶ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນຖ່າມກາງປະໂຣຫິດສາມາດກິນສ່ວນຂອງເຄື່ອງບູຊານີ້ໄດ້. ເຄື່ອງບູຊາຕ້ອງກິນໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດເນື່ອງຈາກເປັນສິ່ງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

⁷ເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບກໍ່ເຊັ່ນດຽວກັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ. ທັງສອງຢ່າງນີ້ໃຊ້ກົດເກນແບບດຽວກັນ. ເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນຕົກເປັນຂອງປະໂຣຫິດຜູ້ເຮັດການລ້າງບາບດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ.⁸ປະໂຣຫິດທີ່ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງໃຜກໍ່ຕາມສາມາດເກັບຫນັງຂອງໃຜກໍ່ຕາມທີ່ແທ່ນບູຊານັ້ນໄວ້ສຳລັບຕົນເອງໄດ້.

⁹ເຄື່ອງບູຊາທຸກຢ່າງທີ່ອົບໃນເຕົາອົບ, ເເລະເຄື່ອງບູຊາເເບບດຽວກັນທີ່ເຮັດໃຫ້ສຸກໃນຫມໍ້ກະທະຫລືໃນເຫລັກປີ້ງຈະຕົກເປັນຂອງປະໂຣຫິດຜູ້ທີ່ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊານັ້ນ.¹⁰ເຄື່ອງບູຊານັ້ນເເບບເເຫ້ງ ຫລື ເເບບປະສົມກັບກັບນຳ້ມັນ, ຈະຕົກເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອາໂຣນທັງຫມົດໂດຍເທົ່າທຽມກັນ.

¹¹ນີ້ເປັນກົດເກນຂອງເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງສັນຕິບູຊາທີ່ປະຊາຊົນຈະນຳມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.¹²ຜູ້ໃດຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເປັນການຂອບພະຄຸນ, ເຂົາຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຮັດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ໃສ່ເຊື້ອແປ້ງແຕ່ປະສົມນຳ້ມັນ ຫລືເຄັກທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ໃສ່ເຊື້ອແປ້ງ, ແຕ່ແຜ່ເປັນແຜ່ນທາດ້ວຍນຳ້ມັນ ແລະ ເຄັກທີ່ເຮັດຈາກແປ້ງຢ່າງດີປະສົມນຳ້ມັນ.

¹³ແລະເມື່ອເປັນໄປຕາມຈຸດປະສົງແຫ່ງການຖວາຍຂອບພະຄຸນ, ເຂົາຖວາຍເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຮັດຂຶ້ນໂດຍໃສ່ເຊື້ອແປ້ງ ຮ່ວມກັບເຄື່ອງບູຊາເເຫ່ງສັນຕິບູຊາ.¹⁴ເຂົາຕ້ອງຖວາຍຢ່າງລະກ້ອນຂອງເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ. ເຄື່ອງບູຊາຕົກເປັນຂອງປະໂຣຫິດຜູ້ທີ່ເອົາເລືອດສັດໄປຊິດໃສ່ເເທ່ນບູຊາ.

¹⁵ຜູ້ທີ່ຖວາຍສັນຕິບູຊາເພື່ອເປັນການຖວາຍຂອບພະຄຸນຕ້ອງກິນເນື້ອຂອງເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຂົາຖວາຍໃນວັນທີ່ເຂົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຫລືອໄວ້ຈົນຮອດຕອນເຊົ້າ¹⁶ແຕ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຂົາເຮັດຖວາຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອການປະຕິຍານຕົນ ຫລືມີຈຸດປະສົງໂດຍການຖວາຍໂດຍສະຫມັກໃຈ, ຊີ້ນນັ້ນຕ້ອງກິນໃນວັນທີ່ເຂົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ, ແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ເຫລືອນັ້ນໃຫ້ກິນໃນມື້ຖັດມາໄດ້.

¹⁷ຢ່າງໃດກໍ່ດີ, ເເຕ່ຖ້າຊີ້ນຂອງເຄື່ອງບູຊາເຫລືອຮອດມື້ທີສາມໃຫ້ເຜົາເສຍ.¹⁸ຖ້າຊີ້ນຂອງເຄື່ອງບູຊາໃດທີ່ມາຈາກສັນຕິບູຊາຖືກກິນໃນວັນທີ່ສາມ, ຈະບໍ່ເປັນທີ່ຍອມຮັບ, ເເລະ ເຊື່ອມເສຍຊື່ສຽງຂອງຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ. ເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດ, ເເລະຜູ້ທີ່ກິນຊີ້ນນັ້ນຈະເເບກຮັບຄວາມຜິດບາບ ເເຫ່ງການເຮັດບາບຂອງເຂົາ.

¹⁹ຫ້າມກິນຊີ້ນໃດໆທີ່ໄປປະສົມກັບສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດ. ຕ້ອງເຜົາເສຍ. ສ່ວນຊີ້ນສ່ວນອື່ນນັ້ນ, ໃຜກໍ່ຕາມທີ່ສະອາດກໍ່ສາມາດກິນໄດ້.²⁰ເເຕ່ຄົນໃດບໍ່ສະອາດທີ່ກິນຊີ້ນຈາກເຄື່ອງບູຊາເເຫ່ງສັນຕິບູຊາທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວ ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.

²¹ຖ້າຜູ້ໃດເເຕະຕ້ອງສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດໃດຂອງມະນຸດ ຫລືສັດປ່າທີ່ບໍ່ສະອາດ, ຫລືຈາກບາງຢ່າງທີ່ບໍ່ສະອາດເເລະຫນ້າລັງກຽດ, ເເລະຖ້າເຂົາມາກິນຊີ້ນເຄື່ອງບູຊາເເຫ່ງສັນຕິບູຊາທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງເຂົາເອງ.

²²ແລ້ວພຣະຢາເວສັ່ງແກ່ໂມເຊວ່າ,²³" ຈົ່ງບອກແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ,' ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນໄຂມັນຂອງງົວ ຫລື ແກະຫລືແບ້.²⁴ໄຂມັນຂອງສັດທີ່ຕາຍນອກຈາກການຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາ ຫລືໄຂມັນຂອງສັດທີ່ ຖືກສັດປ່າກັດກິນ, ອາດຈະເອົາໄປໃຊ້ເພື່ອຈຸດປະສົງອື່ນໄດ້, ແຕ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າກິນ.

²⁵ໃຜກໍ່ຕາມທີ່ກິນໄຂມັນຂອງສັດທີ່ຜູ້ຄົນສາມາດເອົາມາຖວາຍດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ, ບຸກຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງເຂົາ.²⁶ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ກິນເລືອດໃດໆທັງຫມົດ ບໍ່ວ່າຢູ່ໃນເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າ, ບໍ່ວ່າເລືອດນັ້ນຈະມາຈາກນົກຫລືສັດ.²⁷ໃຜກໍ່ຕາມທີ່ກິນເລືອດໃດໆກໍ່ຕາມ ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງເຂົາ."

²⁸ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,²⁹ຈົ່ງບອກແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, "ຜູ້ທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເເຫ່ງສັນຕິບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວ ຕ້ອງນຳເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາມາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ ຕ້ອງນຳສ່ວນຂອງເຄື່ອງບູຊາມາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ.³⁰ເຄື່ອງຖວາຍດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ. ເຂົາຕ້ອງນຳມາຖວາຍດ້ວຍມືຂອງຕົນເອງ. ເຂົາຕ້ອງນຳໄຂມັນມາພ້ອມກັບຊີ້ນຫນ້າເອິກ ເເລ້ວເອົາຊີ້ນຫນ້າເອິກນັ້ນໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຖວາຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

³¹ປະໂຣຫິດຕ້ອງເຜົາໄຂມັນນັ້ນເທິງແທ່ນບູຊາ, ແຕ່ຊີ້ນຫນ້າເອິກນັ້ນຈະຕົກເປັນຂອງອາໂຣນ ເເລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ.³²ເຈົ້າຕ້ອງມອບຂາຂວາດ້ານຫລັງສັດໃຫ້ເເກ່ປະໂຣຫິດໃຫ້ເປັນສ່ວນທີ່ຖວາຍທີ່ແທ່ນບູຊາແຫ່ງສັນຕິບູຊາຂອງເຈົ້າ.

³³ປະໂຣຫິດເປັນ, ເຊື້ອສາຍຂອງອາໂຣນຊຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ຖວາຍເລືອດຂອງສັນຕິບູຊາ ແລະໄຂມັນເຂົາຈະໄດ້ຮັບຂາຂວາເປັນສ່ວນແບ່ງຂອງເຂົາຈາກເຄື່ອງບູຊາ.³⁴ເພາະເຮົາໄດ້ເອົາຊີ້ນຫນ້າເອິກຂອງເຄື່ອງບູຊາຖວາຍ ແລະ ຕົ້ນຂາຊຶ່ງເປັນຂອງຖວາຍຈາກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ແລະ ທັງຫມົດນັ້ນມອບໃຫ້ແດ່ອາໂຣນຜູ້ທີ່ເປັນປະໂຣຫິດຂອງບັນດາບຸດຂອງເຂົາຕາມສ່ວນແບ່ງຕາມປົກກະຕິຂອງພວກເຂົາ.

³⁵ນີ້ແມ່ນສ່ວນແບ່ງສຳລັບອາໂຣນ ເເລະເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈາກເຄື່ອງບູຊາຕ່າງໆ ທີ່ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍໄຟ, ໃນວັນທີ່ໂມເຊຖວາຍພວກເຂົາໃຫ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວດ້ານວຽກງານເເຫ່ງການເປັນປະໂຣຫິດ.³⁶ນີ້ເປັນສ່ວນແບ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ບັນຊາໃຫ້ເອົາຈາກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ເເລະ ຍົກໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ໃນວັນທີ່ເຂົາເຈີມຕັ້ງປະໂຣຫິດ. ນີ້ຈະເປັນສ່ວນເເບ່ງຂອງເຂົາຊົ່ວລຸ້ນອາຍຸ.

³⁷ນີ້ເປັນກົດເກນຂອງເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ ເຄື່ອງບູຊາຊຳລະລ້າງບາບ, ເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ, ພິທີບູຊາໃຫ້ບໍລິສຸດ, ເເລະເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງສັນຕິບູຊາ,³⁸ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາແກ່ໂມເຊເທິງພູຊີນາຍ ໃນວັນທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແດ່ພຣະຢາເວໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຊີນາຍ."

8

¹ພຣະຢາເວກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງນຳອາໂຣນ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາມາພ້ອມກັບເຂົາ, ນຳເສື້ອຄຸມ ແລະ ນຳ້ມັນເຈີມສຳລັບເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງບາບ, ແກະໂຕຜູ້ສອງໂຕ, ແລະຂະຫນົມປັງບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງຫນຶ່ງກະຕ່າ.³ໃຫ້ຊຸມນຸມຊົນມາປະຊຸມກັນຢູ່ທາງຫນ້າທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ."

⁴ດັ່ງນັ້ນໂມເຊກໍ່ເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາເຂົາ ແລະຊຸມນຸມຊົນກໍ່ມາພ້ອມກັນຫນ້າທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ.⁵ແລ້ວໂມເຊບອກຊຸມນຸມຊົນວ່າ, "ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ເຮັດ."

⁶ໂມເຊໄດ້ນຳເອົາອາໂຣນແລະລູກຊາຍຂອງອາໂຣນມາແລະໄດ້ລ້າງຊຳລະເຂົາດ້ວຍນຳ້.⁷ໂມເຊໄດ້ເອົາຊຸດໃສ່ໃຫ້ອາໂຣນ, ແລະມັດຜ້າຮອບແອວເຂົາໃສ່ເສື້ອໃຫ້ເຂົາ ແລ້ວໃສ່ເອໂຟດໃຫ້ເຂົາ ແລະໂມເຊໄດ້ຮັດເອໂຟດດ້ວຍຜ້າມັດແອວທຸກຢ່າງຮອບໂຕເຂົາດີແລະມັດເອໂຟດໃຫ້ຕິດກັບອາໂຣນ.

⁸ໂມເຊໄດ້ສວມເຄື່ອງປ້ອງກັນຫນ້າເອິກໃຫ້ເເກ່ອາໂຣນ, ແລະ ໄດ້ໃສ່ອຸຣິມ ເເລະ ທຸມມິມໃສ່ໃນນັ້ນດ້ວຍ.⁹ໂມເຊໄດ້ມັດຜ້າໃສ່ຫົວອາໂຣນ, ດ້ານຫນ້າຂອງຜ້າມາລາ, ໂມເຊໄດ້ມັດແຜ່ນທອງຄຳເປັນມົງກຸດ, ທີ່ບໍລິສຸດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາເຂົາ.

¹⁰ໂມເຊໄດ້ເອົານຳ້ມັນເຈີມ, ໄປເຈີມຫໍເຕັນສັກສິດພ້ອມກັບທຸກສິ່ງຢູ່ໃນນັ້ນ ເເລະເເຍກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ຕ່າງຫາກເເດ່ພຣະຢາເວ.¹¹ເຂົາໄດ້ເອົານຳ້ມັນຊິດໃສ່ເເທ່ນບູຊາເຈັດຄັ້ງ. ແລະເຈີມເເທ່ນບູຊາແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ປະຈຳເຄື່ອງບູຊາທັງຫມົດ, ເເລະອ່າງລ້າງຊຳລະຖ້ານຮອງ, ເພື່ອເເຍກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ຕ່າງຫາກເເດ່ພຣະຢາເວ.

¹²ໂມເຊໄດ້ຖອກນຳ້ມັນເຈີມໃສ່ຫົວຂອງອາໂຣນເເນ່ ເເລະໄດ້ເຈີມເຂົາໄວ້ເພື່ອເເຍກຕ່າງຫາກ.¹³ໂມເຊໄດ້ນຳລູກຂອງອາໂຣນມາເເລ້ວໃສ່ຊຸດໃຫ້ເຂົາ. ໂມເຊໄດ້ເອົາຜ້າມັດເເອວພວກເຂົາ ເເລະເອົາຜ້າປ່ານມັດຫົວພວກເຂົາ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້.

¹⁴ໂມເຊໄດ້ນຳງົວມາເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ແລະອາໂຣນ ແລະບັນດາລູກຂອງເຂົາໄດ້ວາງມືຂອງເຂົາເທິງຫົວງົວທີ່ພວກເຂົານຳມາເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.¹⁵ໂມເຊໄດ້ຂ້າງົວນັ້ນ ແລະເອົາມືຂອງເຂົາຈຸ່ມເລືອດເເລ້ວໄປເຈີມໃສ່ຕີນເເທ່ນບູຊາ, ຊຳລະເເທ່ນບູຊາໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະຖອກເລືອດໃສ່ແທ່ນບູຊາ, ແລະແຍກໄວ້ຕ່າງຫາກສຳລັບພຣະເຈົ້າເພື່ອເຮັດການລົບມົນທິນຂອງແທ່ນບູຊານັ້ນ.

¹⁶ໂມເຊໄດ້ເອົາໄຂມັນທັງຫມົດທີ່ຫຸ້ມເຄື່ອງໃນ, ທີ່ຫຸ້ມຕັບ ເເລະ ຫມາກໄຂ່ຫລັງທັງສອງຂ້າງ ເລະໄຂມັນຂອງຫມາກໄຂ່ຫລັງ, ເເລະໂມເຊໄດ້ເຜົາທັງຫມົດນັ້ນເທິງເເທ່ນບູຊາ¹⁷ເເລະງົວໂຕນັ້ນຫນັງຂອງມັນຊີ້ນຂອງມັນ ເເລະຂີ້ຂອງມັນ ເຂົາໄດ້ເອົາໄປເຜົານອກຄ້າຍ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້.

¹⁸ໂມເຊໄດ້ຖວາຍເເກະຜູ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເເລະອາໂຣນ ເເລະບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ວາງມືຂອງເຂົາເທິງຫົວເເກະຜູ້ໂຕນັ້ນ.¹⁹ໂມເຊໄດ້ຂ້າເເກະ ເເລະເອົາເລືອດຂອງເເກະນັ້ນຊິດຮອບເເທ່ນບູຊາ.

²⁰ເຂົາໄດ້ຕັດແກະອອກເປັນຕ່ອນ ເເລະໄດ້ເຜົາສ່ວນຫົວເລະຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆເເລະໄຂມັນ²¹ເຂົາໄດ້ລ້າງເຄື່ອງໃນ ເເລະ ສ່ວນຂາດ້ວຍນຳ້, ເເລະເຂົາໄດ້ເຜົາແກະຜູ້ທັງຫມົດນັ້ນເທິງເທ່ນບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເເລະເກີດເປັນກີ່ນຫອມ. ເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍໄຟຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໂມເຊໄວ້.

²²ເເລ້ວໂມເຊໄດ້ຖວາຍເເກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເເກະຜູ້ທີ່ເປັນເຄື່ອງສະຖາປະນາ, ເເລະອາໂຣນ ເເລະລູກຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ວາງມືຂອງເຂົາເທິງຫົວເເກະຜູ້ນັ້ນ.²³ອາໂຣນໄດ້ຂ້າເເກະ, ເເລະໂມເຊໄດ້ເອົາເລືອດໄປເຈີມປາຍຫູດ້ານຂວາຂອງອາໂຣນ, ເເລະຫົວໂປ້ມືດ້ານຂວາຂອງເຂົາ²⁴ໂມເຊໄດ້ນຳລູກຊາຍຂອງອາໂຣນ, ເເລະເຂົາໄດ້ເອົາເລືອດເເຕະປາຍຫູຂ້າງຂວາຂອງເຂົາ, ທີ່ນິ້ວມືຂວາຂອງພວກເຂົາ ເເລະທີ່ຫົວໂປ້ມືຂອງເຂົາ. ເເລ້ວໂມເຊກໍຊິດເລືອດນັ້ນຮອບທຸກດ້ານຂອງເເທ່ນບູຊາ.

²⁵ໂມເຊໄດ້ເອົາໄຂມັນ, ເເລະຫາງທີ່ມີໄຂມັນ, ເເລະໄຂມັນທີ່ຕິດກັບເຄື່ອງໃນ, ທີ່ຫຸ້ມຕັບ, ຫມາກໄຂ່ຫລັງສອງຂ້າງເເລະໄຂມັນຂອງມັນ, ເເລະຂາຂວາທາງຫລັງ.²⁶ໂມເຊໄດ້ເອົາເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອເເປ້ງກ້ອນຫນຶ່ງຈາກກະຕ່າທີ່ວາງຕໍ່ພະພັກພຣະຢາເວ, ເຂົາເອົາເຂົ້າຫນົມບໍ່ມີເຊື້ອເເປ້ງມາຫນຶ່ງກ້ອນ, ເເລະ ເຂົ້າຫນົມປັງປະສົມນຳ້ມັນຫນຶ່ງກ້ອນ ແລະ ເຜົາເຂົ້າຫນົມເເຜ່ນຫນຶ່ງເເຜ່ນ ເເລະ ວາງທັງຫມົດນັ້ນເທິງໄຂມັນ ເເລະ ວາງໃສ່ຂາຂວາເບື້ອງທາງຫລັງ.²⁷ໂມເຊໄດ້ເອົາທັງຫມົດນີ້ວາງໃສ່ໃນມືຂອງອາໂຣນ ເເລະ ໃນມືຂອງບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາ ເເລະ ໄດ້ຍື່ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວເປັນເຄື່ອງບູຊາຍື່ນຖວາຍ.

²⁸ໂມເຊໄດ້ເອົາທັງຫມົດນັ້ນອອກຈາກມືຂອງພວກເຂົາ ເເລະເຜົາທັງຫມົດນັ້ນເທິງແທ່ນບູຊາໃຫ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ. ທັງຫມົດນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາເເຫ່ງການຖວາຍສະຖາປະນາເເລະເກີດເປັນກິ່ນຫອມ. ທີ່ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ.²⁹ໂມເຊໄດ້ເອົາຊີ້ນຫນ້າເອິກເເລະບົດຊີ້ນໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ. ນີ້ເເມ່ນສ່ວນເເບ່ງຂອງໂມເຊຈາກເເກະໂຕຜູ້ທີ່ໃຊ້ໃນການເເຕ່ງຕັ້ງປະໂຣຫິດ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້.

³⁰ໂມເຊໄດ້ເອົານຳ້ມັນເຈີມ ເເລະ ເລືອດທີ່ຢູ່ເທິງເເທ່ນບູຊາ; ມາຊິດໃສ່ອາໂຣນ, ເເລະພວກລູກຊາຍຂອງລາວ, ເເລະ ຊິດໃສ່ເທິງເສື້ອຜ້າຂອງບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາ ເເລະຊິດໃສ່ໂຕຂອງເຂົາດ້ວຍ ດ້ວຍວິທີນີໂມເຊໄດ້ເເຍກເອົາອາໂຣນ ເເລະ ເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ. ເເລະບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາ ເເລະ ເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາໄວ້ຕ່າງຫາກ, ສະເພາະພຣະຢາເວ.

³¹ດັ່ງນັ້ນໂມເຊໄດ້ກ່າວເເກ່ອາໂຣນ ເເລະລູກຊາຍຂອງເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງຕົ້ມຊີ້ນບ່ອນທາງເຂົ້າຂອງເຕັນນັດພົບ, ເເລະ ໃຫ້ກິນຊີ້ນ ເເລະ ເຂົ້າຈີ່ຈາກກະຕ່າຂອງເຄື່ອງບູຊາເພື່ອການສະຖາປະນາທີ່ນັ້ນ, ຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງໄວ້ວ່າ, "ອາໂຣນ ເເລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາຈະກິນ."³²ຊີ້ນ ເເລະ ເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຫລືອໃຫ້ພວກທ່ານເຜົາເສຍ.³³ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ອອກໄປຈາກທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບເປັນເວລາເຈັດມື້ຈົນກວ່າວັນເເຫ່ງສະຖາປະນາຈະຄົບກຳນົດ. ເພາະພຣະຢາເວຈະຊົງສະຖາປະນາພວກທ່ານເປັນເວລາເຈັດວັນ.

³⁴ສິ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໃນວັນນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ເຮັດເພື່ອເປັນການລົບລ້າງບາບໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ.³⁵ພວກທ່ານຈະຕ້ອງຢູ່ຫນ້າທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ, ທັງກາງເວັນເເລະກາງຄືນເປັນເວລາເຈັດວັນເເລະເພື່ອເປັນການຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຕາຍ ເພາະນີ້ເປັນຄໍາທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງໄວ້."³⁶ດັ່ງນັ້ນອາໂຣນ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ເຮັດຕາມທຸກຢ່າງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາຜ່ານທາງໂມເຊ.

9

¹ໃນວັນທີ່ແປດໂມເຊໄດ້ເອີ້ນອາໂຣນ ແລະ ລູກຊາຍຂອງເຂົາ ແລະ ບັນດາພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິດສະຣາເອນ.²ໂມເຊໄດ້ບອກແກ່ອາໂຣນວ່າ "ຈົ່ງເອົາລູກງົວໂຕຫນຶ່ງມາຈາກຝູງສຳລັບເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ເເລະ ແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງທີ່ປາສະຈາກການຕຳຫນິ, ແລະ ຖວາຍທັງສອງຢ່າງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

³ເຈົ້າຕ້ອງບອກແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, "ຈົ່ງເອົາແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງສຳລັບເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ເເລະ ລູກງົວໂຕຫນຶ່ງ ເເລະ ລູກແກະໂຕຫນຶ່ງ ທັງຄູ່ຕ້ອງມີອາຍຸຫນຶ່ງປີ ແລະ ປາສະຈາການຕຳຫນິ, ສຳລັບເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁴ໃຫ້ເອົາງົວໂຕຫນຶ່ງ ເເລະ ເເກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງສຳລັບເປັນເຄື່ອງສັນຕິບູຊາມາຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະ ເອົາເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາທີ່ປະສົມນຳ້ມັນມາດ້ວຍເພາະໃນວັນນີ້ພຣະຢາເວຊົງປາດຖະຫນາແກ່ພວກທ່ານ."⁵ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ເອົາທຸກຢ່າງທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ໄປທີ່ເຕັນນັດພົບ ແລະ ຊຸມນຸມອິດສະຣາເອນທັງຫມົດກໍເຂົ້າມາໃກ້ ແລະ ຢືນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

⁶ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, "ນີ້ເເມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກທ່ານເຮັດເພື່ອພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງຈະປະກົດແດ່ທ່ານທັງຫລາຍ."⁷ເເລ້ວໂມເຊໄດ້ບອກເເກ່ອາໂຣນວ່າ, "ຈົ່ງເຂົ້າໄປໄກ້ເເທ່ນບູຊາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ແລະເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງທ່ານ ເເລະ ເຮັດການລົບມົນທິນສຳລັບໂຕຂອງທ່ານ ແລະ ສຳລັບປະຊາຊົນ, ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາສຳລັບປະຊາຊົນເພື່ອລົບລ້າງມົນທິນບາບສຳລັບໂຕຂອງພວກເຂົາຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້."

⁸ດັ່ງນັ້ນອາໂຣນຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃກ້ແທ່ນບູຊາ ແລະໄດ້ຂ້າລູກງົວເປັນເຄື່ອງບູຊາ, ລົບລ້າງບາບເພື່ອຕົນເອງ.⁹ບັນດາລູກຂອງອາໂຣນກໍນຳເລືອດມາໃຫ້ເຂົາ, ເຂົາກໍເອົານິ້ວຈຸ່ມເລືອດ ແລະ ໄປເຈີມຂ້າງແທ່ນບູຊາ; ແລ້ວເຂົາກໍ່ຖອກເລືອດນັ້ນໃສ່ຂ້າງແທ່ນບູຊາ.

¹⁰ເຂົາໄດ້ເຜົາໄຂມັນ, ຫມາກໄຂ່ຫລັງ, ເເລະຜັງຜືດທີ່ຫຸມຕັບເທິງເເທ່ນບູຊາໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໂມເຊໄວ້.¹¹ເຂົາໄດ້ເຜົາຊີ້ນ ເເລະຫນັງພາຍນອກຄ້າຍພັກ.

¹²ອາໂຣນໄດ້ຂ້າສັດຂອງເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ແລະບັນດາລູກຂອງອາໂຣນໄດ້ເອົາເລືອດມາໃຫ້ເຂົາ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ເອົາເລືອດໄປຊິດໃສ່ເເທ່ນບູຊາທຸກດ້ານ.¹³ແລ້ວບັນດາລູກຂອງອາໂຣນກໍສົ່ງເຄື່ອງບູຊາເເຕ່ລະອັນພ້ອມກັບຫົວໃຫ້ແກ່ອາໂຣນແລະອາໂຣນກໍເຜົາທັງຫມົດນັ້ນເທິງແທ່ນບູຊາ¹⁴ອາໂຣນໄດ້ລ້າງເຄື່ອງໃນ ເເລະ ຂາສັດ ເເລະໄດ້ເຜົາທັງຫມົດນັ້ນເທິງເຄື່ອງເຜົາບູຊາທີ່ຢູ່ເທິງເເທ່ນບູຊາ.

¹⁵ອາໂຣນໄດ້ນຳແບ້ໂຕຫນຶ່ງມາຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງປະຊາຊົນ ເເລະ ເອົາແບ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບໄຖ່ຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຂ້າເສຍອາໂຣນໄດ້ຖວາຍເເກະນັ້ນສຳລັບຄວາມຜິດບາບ, ດັ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດກັບແບ້ໂຕທຳອິດ.¹⁶ອາໂຣນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ເເລະໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້.¹⁷ອາໂຣນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ; ເຂົາໄດ້ນຳມາກຳມືຫນຶ່ງ ເເລະ ເຜົາເສຍເທິງເເທ່ນບູຊາໃນຕອນເຊົ້າ.

¹⁸ອາໂຣນໄດ້ຂ້າງົວໂຕຜູ້, ເເລະ ເເກະໂຕຜູ້ນັ້ນໃຫ້ເປັນເຄື່ອງສັນຕິບູຊາສຳລັບປະຊາຊົນ. ບັນດາລູກຂອງອາໂຣນໄດ້ນຳເລືອດມາໃຫ້ເຂົາ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ເອົາເລືອດມາຊິດໃສ່ແທ່ນບູຊາທຸກດ້ານ.¹⁹ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຕັດໄຂມັນເເກະຜູ້ ເເລະແບ້ໂຕຜູ້, ຫາງທີ່ມີໄຂມັນ, ໄຂມັນທີ່ຫຸ້ມເຄື່ອງໃນ, ຫມາກໄຂ່ຫລັງ ແລະ ຜັງພືດທີ່ຫຸ້ມຕັບ.

²⁰ພວກເຂົາໄດ້ເອົາຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆທີ່ຖືກຫັ່ນອອກໄປວາງໄວ້ເທິງຊີ້ນອອກ, ເເລ້ວອາໂຣນກໍ່ເຜົາໄຂມັນນັ້ນເທິງແທ່ນບູຊາ.²¹ອາໂຣນໄດ້ຍົກຊີ້ນອອກແລະຕົ້ນຂາຂວາຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໂບກຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ກຳຫນົດສັ່ງໄວ້.

²²ແລ້ວອາໂຣນກໍ່ຍົກມື້ຂຶ້ນຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນເເລະອວຍພອນພວກເຂົາ; ເເລ້ວອາໂຣນກໍລົງມາຈາກການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເເລະສັນຕິບູຊາ.²³ໂມເຊກັບອາໂຣນໄດ້ເຂົ້າໄປເຕັນນັດພົບ, ເເລ້ວເມື່ອເຂົາທັງສອງໄດ້ອອກມາອີກຄັ້ງ ເເລະ ໄດ້ອວຍພອນປະຊາຊົນ ເເລະ ພຣະສິຣິພຣະຢາເວໄດ້ປະກົດເເກ່ປະຊາຊົນທັງປວງ.²⁴ແລ້ວມີໄຟພຸ່ງອອກມາຈາກພຣະຢາເວ ແລະ ເຜົາເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ໄຂຂອງມັນທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ ເມື່ອປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ເຫັນເຫດການນີ້ ພວກເຂົາກໍເປັ່ງສຽງຂຶ້ນ ແລະ ກົ້ມຫນ້າລົງກັບພື້ນ.

10

¹ນາດາບແລະອາບີຮູ, ລູກຊາຍຂອງອາໂຣນ, ຕ່າງໄດ້ເອົາຫມໍ້ຂາງຂອງຕົນມາ, ແລະເອົາຖ່ານໄຟລົງໄປ, ແລ້ວໃສ່ເຄື່ອງຫອມ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍໄຟທີ່ຕ້ອງຫ້າມຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ຊຶ່ງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກເຂົາຖວາຍ.²ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີໄຟອອກມາເຜົາຜານພວກເຂົາຕໍ່ພະພັກພຣະຢາເວ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຕາຍລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

³ແລ້ວໂມເຊໄດ້ບອກເເກ່ອາໂຣນວ່າ, "ນີ້ເເມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເຖິງເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສັ່ງວ່າ, "ເຮົາຈະສຳເເດງຄວາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາເເກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາ. ເຮົາຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງ." ອາໂຣນກໍ່ເສີຍ ເເລະມິດງຽບ.⁴ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນມີຊາເອນ ເເລະເອນຊາຟັນ, ຜູ້ເປັນບຸດຊາຍຂອງອຸດຊີເອນ ລຸງຂອງອາໂຣນມາ, ເເລະ ບອກພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງມາເເບກພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານອອກໄປຈາກຄ້າຍ ຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງ."

⁵ດັ່ງນັ້ນພວກປະໂຣຫິດຈຶ່ງເຂົ້າມາໃກ້, ເເລະໄດ້ເເບກສອງຄົນນັ້ນອອກໄປຈາກຄ້າຍພັກທັງທີ່ຍັງໃສ່ຊຸດປະໂຣຫິດຢູ່, ຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້.⁶ເເລ້ວໂມເຊໄດ້ກ່າວເເກ່ອາໂຣນແລະເອເລອາຊາ ເເລະອິທູມາ, ຜູ້ເປັນລູກຂອງອາໂຣນວ່າ, "ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເສັ້ນຜົມຂອງພວກທ່ານຫ້ອຍລົງ, ເເລະຢ່າຈີກຜ້າຂອງພວກທ່ານ ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຕາຍ, ເເລະເພື່ອພຣະຢາເວຈະບໍ່ໂກດຮ້າຍກັບຊຸມນຸມຊົນທັງປວງ, ເເຕ່ໃຫ້ບັນດາຍາດຂອງພວກທ່ານ ເເລະ ເຊື້້ອຊາດອິດສະຣາເອນທັງຫມົດໄວ້ທຸກໃຫ້ເເກ່ພວກທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຜົາຜານໄດ້.⁷ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ອອກຈາກທາງເຂົາຂອງເຕັນນັດພົບ ບໍ່ສະນັ້ນພວກທ່ານຈະຕ້ອງຕາຍ ເພາະນຳ້ມັນເເຫ່ງການເຈີມຂອງພຣະຢາເວຊົງຢູ່ກັບພວກທ່ານ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງໂມເຊ.

⁸ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ອາໂຣນວ່າ, "⁹ຢ່າກິນເຫລົ້າອະງຸ່ນຫລືເຄື່ອງດື່ມມືນເມົາ ທັງໂຕເຈົ້າ ຫລືບັນດາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ກັບເຈົ້າເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປທີ່ເຕັນນັດພົບ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍ. ນີ້ເປັນກົດເກນຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁰ເພື່ອເເຍກເບິ່ງລະຫວ່າງຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະ ຄວາມທຳມະດາ, ລະຫວ່າງມົນທິນ ແລະ ບໍ່ມີມົນທິນ,¹¹ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ສອນປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນເຖິງກົດເກນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາຜ່ານທາງໂມເຊ."

¹²ໂມເຊກ່າວແກ່ອາໂຣນ ແລະ ເອເລອາຊາ ແລະ ອິທາມາ, ຊຶ່ງເປັນລູກຂອງອາໂຣນວ່າ, "ຈົ່ງເອົາເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຫລືອຈາກການຖວາຍດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ, ແລ້ວກິນໂດຍປາສະຈາກເຊື້ອແປ້ງຂ້າງແທ່ນບູຊາ, ເພາະນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ.¹³ທ່ານຕ້ອງກິນອາຫານໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ, ເພາະນີ້ເປັນສ່ວນແບ່ງສຳລັບທ່ານ ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງທ່ານຈາກເຄື່ອງຖວາຍບູຊາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການບັນຊາມາບອກເເກ່ທ່ານເຊັ່ນນີ້.

¹⁴ຊີ້ນຫນ້າເອິກທີ່ຍໍຖວາຍ ເເລະ ຊີ້ນຕົ້ນຂາທີ່ຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວນັ້ນ, ທ່ານຕ້ອງກິນໃນສະຖານທີ່ສະອາດຊຶ່ງເປັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມຮັບ. ທັງໂຕທ່ານ ເເລະ ລູກຊາຍຍິງຂອງທ່ານຄວນກິນສ່ວນເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະໄດ້ມອບໃຫ້ເປັນສ່ວນແບ່ງຂອງທ່ານ ເເລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງທ່ານທີ່ມາຈາກເຄື່ອງຖວາຍບູຊາແຫ່ງສັນຕິບູຊາຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ.¹⁵ໃຫ້ພວກເຂົາເອົາຊີ້ນຕົ້ນຂາທີ່ໄດ້ນຳມາຖວາຍ ເເລະ ຊີ້ນເອິກທີ່ໄດ້ຖວາຍມາພ້ອມກັບໄຂມັນທີ່ຕ້ອງຖວາຍດ້ວຍໄຟ, ເພື່ອເອົາມາຍໍຖວາຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວທັງຫມົດ. ນີ້ຈະເປັນຂອງທ່ານ ເເລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງທ່ານໃຫ້ເປັນສ່ວນເເບ່ງຕະຫລອດໄປ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້."

¹⁶ແລ້ວໂມເຊໄດ້ຖາມເຖິງແບ້ໂຕທີ່ໃຊ້ຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ແລະພົບວ່າແບ້ນັ້ນໄດ້ຖືກເຜົາເເລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງຮ້າຍເອເລອາຊາ ແລະ ອິທາມາ, ຊຶ່ງເປັນລູກທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງອາໂຣນ; ໂມເຊຈຶ່ງຖາມວ່າ,¹⁷"ເປັນຫຍັງພວກທ່ານບໍ່ກິນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບນັ້ນໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດເພາະນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ, ເເລະ ພຣະຢາເວຊົງມອບໃຫ້ພວກທ່ານ, ເພື່ອຍົກຄວາມຄວາມຜິດບາບຂອງມະນຸດໄປເສຍ ເເລະ ເພື່ອລົບລ້າງບາບເຂົາຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ?¹⁸ເບິ່ງເເມ້, ເລືອດຂອງແບ້ນັ້ນກໍ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດເພາະສະນັ້ນທ່ານຄວນກິນອາຫານໃນບໍລິເວນທີ່ບໍຣິສຸດຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງໄວ້."

¹⁹ແລ້ວອາໂຣນໄດ້ຕອບໂມເຊວ່າ, "ເບິ່ງເແມ້, ມື້ນີ້ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເພື່ອລົບລ້າງບາບຂອງພວກເຂົາເເລະເຜົາເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຈົ້າໃນມື້ນີ້ ຖ້າພວກເຈົ້າໄດ້ກິນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບໃນວັນນີ້, ເເລ້ວນັ້ນຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທໃນສາຍພຣະເນດພຣະຢາເວໄດ້ບໍ?"²⁰ເມື່ອໂມເຊໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ເຂົາກໍ່ພໍໃຈ.

11

¹ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງເເລະກ່າວເເກ່ອາໂຣນວ່າ,²"ຈົ່ງກ່າວກັບຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ,' ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຕ່າງໆ ທີ່ພວກເຈົ້າສາມາດ ກິນໄດ້ໃນທ່າມກາງບັນດາສັດທັງປວງທີ່ຢູ່ເທິງເເຜ່ນດິນ.

³ພວກເຈົ້າສາມາດກິນສັດໃດໆທີ່ແຍກກີບ ແລະທີ່ຄ້ຽວເອື້ອງທຸກໆຊະນິດໄດ້ດ້ວຍ.⁴ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ສັດບາງຊະນິດທີ່ຄ້ຽວເອື້ອງໄດ້ຫລືແຍກກີບພຽງຢ່າງດຽວພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນພວກມັນ ເຊັ່ນອູດ, ເພາະມັນຄ້ຽວເອື້ອງໄດ້ແຕ່ບໍ່ແຍກກີບ. ດັ່ງນັ້ນອູດຈຶ່ງເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ.

⁵ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໂຕຕຸ່ນ, ເພາະມັນຄ້ຽວເອຶ້ອງເເຕ່ບໍ່ເເຍກກີບ, ຈຶ່ງເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ.⁶ກະຕ່າຍ, ເພາະມັນຄ້ຽວເອື້ອງເເຕ່ບໍ່ເເຍກກີບ, ຈຶ່ງເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ.⁷ຫມູ, ແມ້ວ່າມັນເເຍກກີບເເຕ່ບໍ່ຄຽວເອື້ອງ ຈຶ່ງເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ.⁸ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນເນື້ອໃດໆຂອງພວກມັນ ຫລືແຕະຕ້ອງຊາກຂອງພວກມັນ. ພວກມັນເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ.

⁹ບັນດາສັດຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ໃນນຳ້ ພວກເຈົ້າກິນໄດ້ທັງຫມົດເຊັ່ນຈຳພວກທີ່ມີຄີ ເເລະ ມີເກັດ ບໍວ່າຈະຢູ່ໃນມະຫາສະຫມຸດ ຫລື ໃນເແມ່ນຳ້ກໍຕາມ.¹⁰ເເຕ່ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງຫມົດທີ່ບໍ່ມີຄີ ເເລະ ບໍ່ມີເກັດໃນມະຫາສະຫມຸດ ຫລື ໃນເເມ່ນຳ້, ລວມເຖິງທຸກໆສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວໃນນຳ້, ເເລະ ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງຫມົດຢູ່ໃນນຳ້ - ພວກມັນຕ້ອງເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດສຳລັບພວກເຈົ້າ.

¹¹ໃນເມື່ອພວກມັນຕ້ອງເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນເນື້ອຂອງມັນ; ເເລະຊາກຂອງມັນເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດດ້ວຍ.¹²ເເມ່ນຫຍັງກໍຕາມທີ່ບໍ່ມີຄີຫລືບໍ່ມີເກັດໃນນ້ຳເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດສຳລັບພວກເຈົ້າ.

¹³ບັນດານົກຕ່າງໆ ທີ່ຫນ້າກຽດສຳລັບພວກເຈົ້າທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນມີດັ່ງນີ້ຄື: ນົກອິນຊີ, ນົກເເຮ້ງ,¹⁴ນົກຢ່ຽວຫາງຍາວ, ນົກຢ່ຽວດຳທຸກຊະນິດ,¹⁵ນົກກາທຸກຊະນິດ,¹⁶ນົກເຄົ້າໃຫຍ່, ນົກເຄົ້ານ້ອຍ, ນົກນາງນວນ, ເເລະ ນົກແຫລວທຸກຊະນິດ.

¹⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງລັງກຽດນົກເຄົ້ານ້ອຍ, ນົກເຄົ້າເເມວໃຫຍ່, ນົກອ້າຍການຳ້,¹⁸ເເລະນົກອໍຫລໍ, ກະທຸງ, ນົກຢ່ຽວກິນປາ¹⁹ນົກກະສາດຳ, ນົກກະສາທຸກຊະນິດ, ນົກຫົວຂວັນ, ເເລະ ເຈຍດ້ວຍ.

²⁰ແມງທີ່ມີປີກຊຶ່ງຄານສີ່ຂາທັງຫມົດເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດສຳລັບພວກເຈົ້າ.²¹ພວກເຈົ້າຈະກິນແມງໃດໆ ທີ່ບິນໄດ້ຊຶ່ງຄານສີ່ຂາຖ້າພວກມັນມີຂາພັບໃຊ້ໂດດໄປນຳດິນໄດ້.²²ພວກເຈົ້າສາມາດກິນຕັກແຕນ, ຈິງຫລີດ, ຈັກຈັ່ນ, ຫລືຕັກກະແຕນທຸກຊະນິດ.²³ແຕ່ແມງໄມ້ບິນໄດ້ ຊຶ່ງຄານສີ່ຂາອື່ນໆ ເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດສຳລັບພວກເຈົ້າ.

²⁴ພວກເຈົ້າຈະກາຍເປັນມົນທິນໄປຈົນເຖິງຕອນແລງເພາະສັດເຫລົ່ານີ້ ຖ້າເຈົ້າໄປແຕະຕ້ອງຊາກຫນຶ່ງຂອງມັນ.²⁵ໃຜກໍຕາມທີ່ຈັບຊາກຂອງມັນຈະຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ ແລະ ຍັງເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນແລງ.

²⁶ສັດທີ່ມີກັບທຸກໂຕແຕ່ບໍ່ໄດ້ແຍກຈາກກັນຕະຫລອດທັງກີບ ຫລື ບໍ່ຄ້ຽວເອື້ອງທຸກໂຕເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ. ທຸກຄົນທີ່ແຕະຕ້ອງພວກມັນຈະເປັນມົນທິນ.²⁷ສັດຫຍັງກໍຕາມທີ່ຍ່າງດ້ວຍອົ້ງຕີນໃນບັນດາເຫລົ່າສັດຍ່າງສີ່ຂາ, ພວກມັນເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ, ໃຜກໍຕາມທີ່ເເຕະຕ້ອງຊາກນັ້ນຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນແລງ.²⁸ໃຜແຕະຊາກສັດນັ້ນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ ແລະ ເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນແລງ. ສັດເຫລົ່ານີ້ເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ.

²⁹ໃນບັນດາເຫລົ່າສັດຕ່າງໆ ທີ່ເລືອຄານສັດເຫລົ່ານີ້ຈະເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ: ເຊັ່ນ ເຫງັນ, ຫນູ, ຫນູຊິງ, ໂຕເຮ້ຍທຸກຊະນິດ.³⁰ກັບແກ້, ກະປອມ, ເເຫຍ້, ຈິງຫລີດ, ແລະ ຈິໂກະ.

³¹ໃນບັນດາສັດທັງຫມົດທີ່ເລືອຄານ, ເຫລົ່ານີ້ເປັນສັດທີ່ເປັນມົນທິນສຳລັບພວກເຈົ້າ. ໃຜກໍຕາມທີ່ແຕະຕ້ອງພວກມັນ ເມື່ອມັນຕາຍຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນເຖິງຕອນເເລງ.³²ຖ້າສັດເຫລົ່ານັ້ນຕາຍ ເເລະ ຕົກຖືກສິ່ງໃດກໍ່ຕາມ, ສິ່ງນັ້ນຈະເປັນມົນທິນບໍ່ວ່າຈະຖືກໄມ້, ຜ້າ, ຫນັງສັດ, ຫລື ຜ້າກະສອບບໍ່ວ່າຈະເປັນຫຍັງ ເເລະ ບໍ່ວ່າຈະໃຊ້ເພື່ອສິ່ງໃດກໍຕາມ ສິ່ງນັ້ນຕ້ອງນຳໄປຈຸ່ມນຳ້; ເເລ້ວຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນເຖິງຕອນເເລງ. ເເລ້ວຈຶ່ງຈະສະອາດ.³³ຫມໍ້ດິນທຸກໃບທີ່ສັດເປັນມົນທິນຕົກເຂົ້າໄປໃນຫມໍ້ ຫລື ຕົກໃນເທິງຫມໍ້, ເເມ່ນຫຍັງກໍ່ຕາມທີ່ຢູ່ໃນຫມໍ້ກໍ່ຈະກາຍເປັນມົນທິນ, ເເລະ ພວກເຈົ້າຕ້ອງທຳລາຍຫມໍ້ໃບນັ້ນຖິ້ມ.

³⁴ອາຫານທຸກຢ່າງທີ່ສະອາດ ເເລະ ອະນຸຍາດໃຫ້ກິນໄດ້, ເເຕ່ມີນຳ້ທີ່ເປັນມົນທິນຢົດໃສ່, ອາຫານນັ້ນກໍເປັນມົນທິນ, ທຸກສິ່ງທີ່ດື່ມນຳ້ໃນຫມໍ້ນັ້ນຈະກາຍເປັນມົນທິນ.³⁵ທຸກສິ່ງທີ່ຖືກສ່ວນໃດກໍ່ຕາມຂອງຊາກສັດທີ່ເປັນມົນທິນຕົກໃສ່ຈະເປັນມົນທິນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຕົາອົບ ຫລືຫມໍ້ເຮັດອາຫານ ຈະຕ້ອງທຸບໃຫ້ເປັນຊິ້ນສ່ວນ. ຫມໍ້ນັ້ນເປັນມົນທິນ ເເລະ ຕ້ອງເປັນມົນທິນສຳຫລັບພວກເຈົ້າ.

³⁶ນຳ້ພຸ ຫລື ອ່າງນຳ້ດື່ມຍັງເປັນສິ່ງທີ່ສະອາດຖ້າສັດເເບບນັ້ນຕົກລົງໄປ. ເເຕ່ຖ້າໃຜຖືກຊາກສັດທີ່ເປັນມົນທິນໃນນຳ້, ເຂົາຈະກາຍເປັນມົນທິນ.³⁷ຖ້າສ່ວນໃດໆຂອງຊາກສັດທີ່ເປັນມົນທິນຕົກລົງເມັດສຳຫລັບເມັດພືດປູກຊະນິດໃດກໍ່ຕາມເມັດເຫລົ່ານັ້ນກໍ່ຍັງສະອາດຢູ່.³⁸ເເຕ່ຖ້ານຳ້ທີ່ຕົກໃສ່ເມັດພືດ ເເລະ ຖ້າມີສ່ວນໃດໆຂອງຊາກສັດທີ່ເປັນມົນທິນຕົກໃສ່ນຳ້ ນຳ້ນັ້ນກໍຈະເປັນມົນທິນຕໍ່ພວກເຈົ້າ.

³⁹ຖ້າສັດໂຕໃດທີ່ເຈົ້າສາມາດກິນ ໄດ້ຕາຍລົງໄປ, ເເລ້ວຜູ້ທີ່ຖືກຕ້ອງຊາກສັດກໍ່ຈະກາຍເປັນມົນທິນໄປຈົນເຖິງຕອນແລງ.⁴⁰ໃຜກໍຕາມທີ່ກິນຊາກສັດສ່ວນໃດກໍ່ຕາມຂອງສັດນັ້ນຈະຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ ເເລະ ຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ. ໃຜກໍ່ຕາມທີ່ຈັບຊາກສັດນັ້ນຈະຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ ເເລະ ຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.

⁴¹ສັດທຸກຊະນິດທີ່ຄານເທິງດິນດ້ວຍທ້ອງເປັນສິ່ງຫນ້າລັງກຽດ; ຢ່າກິນສັດເຫລົ່ານັ້ນ.⁴²ເເມ່ນຫຍັງກໍ່ຕາມທີ່ເລືອຄານດ້ວຍທ້ອງ ເເລະ ເເມ່ນຫຍັງກໍ່ຕາມທີ່ເເລ່ນສີ່ຂາ ຫລື ເເມ່ນຫຍັງກໍ່ຕາມທີ່ມີຂາຫລາຍຂາ ສັດທີ່ເລືອຄານເທິງດິນທັງຫມົດ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນສັດເຫລົ່ານີ້, ເພາະມັນເປັນສິ່ງຫນ້າກຽດ.

⁴³ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ໂຕເຈົ້າເປັນມົນທິນດ້ວຍສິ່ງທີ່ມີຊີວິດໃດໆ ທີ່ຄານດ້ວຍທ້ອງ; ພວກເຈົ້າຕ້ອງເປັນເປັນມົນທິນເພາະພວກມັນ, ເພາະພວກເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ບໍ່ ບໍຣິສຸດ ເພາະພວກມັນ.⁴⁴ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາໂຕເຈົ້າໃຫ້ ບໍຣິສຸດ, ເພາະສະນັ້ນ, ຈົ່ງບໍຣິສຸດ ເພາະເຮົາບໍຣິສຸດ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນມົນທິນດ້ວຍສັດຊະນິດໃດກໍຕາມທີ່ເຄື່ອນໄຫວໄປມາເທິງຫນ້າດິນ.⁴⁵ຜູ້ທີ່ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກດິນເເດນຂອງເອຢິບ, ເພື່ອເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ເຫດສະນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍຣິສຸດ.

⁴⁶ນີ້ຄືກົດເກນເເຫ່ງສັດຕ່າງໆ, ນົກຕ່າງໆ, ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຊະນິດທີ່ເຄື່ອນໄປໃນນຳ້ ເເລະສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຢ່າງທີ່ເລືອຄານໄປມາເທິງດິນ.⁴⁷ເພື່ອຈະແບ່ງແຍກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທີ່ສາມາດກິນໄດ້ ເເລະສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທີ່ກິນບໍ່ໄດ້."

12

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງບອກແກ່ຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, "ຖ້າຜູ້ຍິງຄົນໃດມີລູກ ເເລະ ອອກລູກຊາຍ ນາງກໍຈະເປັນມົນທິນເປັນເວລາເຈັດວັນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເມື່ອນາງເປັນມົນທິນໃນຊ່ວງມີປະຈຳເດືອນຂອງນາງ.³ໃນວັນທີແປດ ເດັກນ້ອຍນັ້ນຈະຕ້ອງເຮັດພິທີຕັດຫນັງປາຍອະໄວຍະວະເພດຂອງເດັກນ້ອຍຊາຍນັ້ນ.

⁴ແລ້ວເຮັດການຊຳລະມານດາໃຫ້ບໍຣິສຸດຈາກການຕົກເລືອດຂອງນາງຕໍ່ໄປອີກສາມສິບສາມວັນ. ຫ້າມນາງຈັບຕ້ອງສິ່ງບໍຣິສຸດໃດໆ ຫລືເຂົ້າມາສະຖານທີ່ສັກສິດຈົນກວ່າຈະຄົບກຳນົດວັນແຫ່ງການຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດຂອງນາງ.⁵ແຕ່ຖ້າເກີດລູກຜູ້ຍິງ ນາງຈະເປັນມົນທິນເປັນເວລາສອງອາທິດ, ເຊັ່ນດຽວກັບກັນການເປັນປະຈຳເດືອນຂອງນາງ. ເເລ້ວກໍຈະຊຳລະມານດາໃຫ້ບໍຣິສຸດຕໍ່ໄປອີກຫົກສິບຫົກວັນ.

⁶ເມື່ອຄົບກຳນົດວັນເເຫ່ງການຊຳລະໂຕໃຫ້ບໍຣິສຸດຂອງນາງເເລ້ວ ບໍ່ວ່າສຳຫລັບລູກຊາຍຫລືລູກຜູ້ຍິງ, ນາງຈະຕ້ອງນຳລູກເເກະອາຍຸຫນຶ່ງປີມາເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເເລະນົກພິລາບຫລຶນົກເຂົາມາເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ໃຫ້ນຳມາມອບໃຫ້ເເກ່ປະໂຣຫິດທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ.

⁷ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ເເລະເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນສຳຫລັບນາງ, ເເລະນາງໄດ້ຮັບການຊຳລະຈາກການຕົກເລືອດຂອງນາງ. ນີ້ເເມ່ນກົດເກນສຳຫລັບຜູ້ຍິງຄົນໃດທີ່ເກີດລູກຊາຍ ຫລືຍິງກໍ່ຕາມ.⁸ຖ້ານາງບໍ່ສາມາດຫາລູກເເກະມາໄດ້ ນາງຕ້ອງນຳນົກເຂົາສອງໂຕຫລືນົກພິລາບ, ໃຫ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເເລະອີກໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ປະໂລຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງບາບໃຫ້ເເກ່ນາງ; ເເລ້ວນາງກໍຈະສະອາດ."

13

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊ ເເລະອາໂຣນ ວ່າ,²"ເມື່ອຄົນໃດມີອາການບວມ ຫລື ຜື່ນ ຫລືຮອຍດ່າງຕາມຜິວຂອງເຂົາ ເເລະຕິດເຊື້ອ ເເລະມີໂຣກຜິວຫນັງໃນຮ່າງກາຍຂອງເຂົາ, ກໍ່ພາເຂົາມາຫາອາໂຣນຜູ້ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດ, ຫລືບຸກຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດຂອງລູກຂອງເຂົາທີ່ເປັນປະໂຣຫິດ.

³ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະກວດໂຣກທີ່ຜິວຫນັງຂອງຮ່າງກາຍເຂົາ. ຖ້າຂົນທີ່ເປັນໂຣກກາຍເປັນສີຂາວ, ເເລະຖ້າໂຣກນັ້ນເປັນເລິກກວ່າຜິວຫນັງ ສະເເດງວ່ານັ້ນເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ, ຫລັງຈາກປະໂຣຫິດກວດເຂົາເເລ້ວ ຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາເປັນມົນທິນ.⁴ຖ້າຮອຍດ່າງທີ່ຜິວຂອງເຂົາເປັນສີຂາວ, ເເລະປະກົດວ່າເປັນບໍ່ເລິກໄປກວ່າຜິວຫນັງ, ເເລະຖ້າຂົນບ່ອນບໍລິເວນທີ່ເປັນໂຣກບໍ່ກາຍເປັນສີຂາວ, ປະໂຣຫິດຕ້ອງກັກຄົນທີ່ເປັນໂຣກໄວເຈັດວັນ.

⁵ໃນວັນທີເຈັດ, ປະໂຣຫິດຕ້ອງກວດເບິ່ງເຂົາເພື່ອເບິ່ງວ່າໃນຄວາມເຫັນຂອງປະໂຣຫິດນັ້ນຖ້າເຫັນວ່າໂຣກນັ້ນບໍ່ດີລົງ, ເເລະຖ້າບໍ່ລາມໄປຕາມຜິວຫນັງ. ຖ້າບໍ່ມີ, ກໍ່ໃຫ້ປະໂຣຫິດກັກເຂົາໄວ້ເຈັດວັນອີກ.⁶ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະກວດອີກເທື່ອຫນຶ່ງໃນວັນທີເຈັດ ເພື່ອເບິ່ງວ່າໂຣກນັ້ນດີຂຶ້ນ ເເລະບໍ່ລາມເພີ່ມອີກຕາມຜິວຫນັງ. ຖ້າບໍ່ມີກໍ່ໃຫ້ປະໂຣຫິດປະກາດວ່າເຂົາສະອາດ ເປັນພຽງຜື່ນຄັນ. ເຂົາຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາເເລ້ວເຂົາກໍ່ສະອາດ.

⁷ເເຕ່ຖ້າຜື່ນນັ້ນລາມໄປຕາມຜິວຫນັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ໄປ ສະເເດງໂຕຕໍ່ປະໂລຫິດເພື່ອຊຳຣະຕົນ, ເຂົາຕ້ອງມາສະເເດງໂຕຕໍ່ປະໂຣຫິດອີກຄັ້ງ.⁸ປະໂຣຫິດຈະກວດເຂົາເພື່ອເບິ່ງວ່າຜື່ນໄດ້ລາມໄປຕາມຜິວຫນັງເພີ່ມ ຫລືຖ້າໄດ້ລາມໄປ. ປະໂຣຫິດປະກາດວ່າເຂົາເປັນມົນທິນ ນັ້ນເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ.

⁹ເມື່ອມີໂຣກຜິວຫນັງທີ່ຕິດເຊື້ອມີຢູ່ໃນບາງຄົນ, ຕ້ອງພາເຂົາໄປຫາປະໂຣຫິດ.¹⁰ປະໂຣຫິດຈະກວດເຂົາເພື່ອເບິ່ງວ່າມີຜິວຫນັງບວມສີຂາວ ຫລືບໍ່, ຖ້າຂົນໄດ້ກາຍເປັນສີຂາວ ຫລືຖ້າມີເເຜສົດທີ່ບວມ.¹¹ຖ້າມີ, ສະເເດງວ່ານັ້ນເເມ່ນໂຣກຜິວຫນັງຊຳ້ເຮື້ອ ເເລະປະໂຣຫິດຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາເປັນມົນທິນ. ປະໂຣຫິດຈະກັກໂຕເຂົາໄວ້ ເພາະວ່າເຂົາເປັນມົນທິນເເລ້ວ.

¹²ຖ້າໂຣກນັ້ນກະຈາຍໄປທົ່ວຜິວຫນັງ ເເລະ ຄວບຄຸມຜິວຫນັງທັງໂຕຂອງຄົນນັ້ນຈາກຫົວລົງຮອດຕີນ, ຕາມທີ່ໄດ້ປະກົດເເກ່ປະໂຣຫິດ,¹³ເເລ້ວປະໂຣຫິດຕ້ອງກວດເຂົາເພື່ອເບິ່ງວ່າໂຣກນັ້ນໄດ້ຄວບຄຸມໄປທົ່ວທັງຮ່າງກາຍຂອງເຂົາຫລືບໍ່. ຖ້າເປັນ, ປະໂຣຫິດຕ້ອງປະກາດວ່າຄົນທີ່ເປັນໂຣກນັ້ນສະອາດ. ຖ້າໂຕຂອງເຂົາຂາວທັງຫມົດ ເຂົາກໍ່ສະອາດ¹⁴ເເຕ່ຖ້າມີເເຜສົດປະກົດນຳໂຕເຂົາ ເຂົາຈະເປັນມົນທິນ.

¹⁵ປະໂຣຫິດຕ້ອງເບິ່ງເເຜສົດນັ້ນ ເເລະປະກາດວ່າ ເຂົາເປັນມົນທິນເພາະເເຜສົດນັ້ນເປັນມົນທິນ. ມັນເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ.¹⁶ເເຕ່ຖ້າເເຜສົດນັ້ນເປັນເເຜຂາວອີກຄັ້ງ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງເປັນປະໂຣຫິດ.¹⁷ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະກວດເຂົາເພື່ອເບິ່ງວ່າເນື້ອຫນັງຂອງເຂົາໄດ້ກາຍເປັນສີຂາວຫລືບໍ່. ຖ້າເປັນ ປະໂຣຫິດຈະປະກາດວ່າຄົນນັ້ນສະອາດ.

¹⁸ເມື່ອຄົນໃດເປັນຝີຕາມຜິວຫນັງ ເເລະໄດ້ຫາຍເເລ້ວ,¹⁹ເເລະຢູ່ບໍລິເວນຜີບວມເປັນສີຂາວຫລືຈຸດດ່າງ, ສີຂາວອົມເເດງ, ເຂົາຈະຕ້ອງໄປສະເເດງໂຕເເກ່ປະໂຣຫິດ.²⁰ປະໂຣຫິດຈະກວດເບິ່ງເພື່ອເບິ່ງວ່າເປັນເລິກກວ່າຜິວຫນັງຫລືບໍ່. ເເລະຖ້າບ່ອນນັ້ນກາຍເປັນສີຂາວຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ, ປະໂຣຫິດກໍຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາເປັນມົນທິນ, ນັ້ນເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ, ຖ້າໂຣກນັ້ນເກີດຂຶ້ນບ່ອນຈຸດທີ່ເປັນຝີ.

²¹ເເຕ່ປະໂຣຫິດກວາດເເລ້ວເຫັນວ່າບໍ່ມີຂົນສີຂາວບ່ອນນັ້ນ, ເເລະບໍ່ໄດ້ເປັນກ້ອງຜິວຫນັງຈາງໄປແລ້ວ, ປະໂຣຫິດຈະຕ້ອງກັກໂຕເຂົາໄວ້ເຈັດວັນ.²²ຖ້າໂຣກນັ້ນລາມໄປຕາມຜິວຫນັງຕາມວົງກວ້າງ, ປະໂຣຫິດຈະຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາເປັນມົນທິນ. ນັ້ນເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ,²³ເເຕ່ຖ້າຮອຍດ່າງນັ້ນຄົງຢູ່ເທົ່າເດີມ, ແລະບໍ່ລາມອອກໄປ ກໍ່ເປັນເເຄ່ຮອຍເເຜເປັນຈາກຝີ, ແລະປະໂຣຫິດຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາສະອາດ.

²⁴ເມື່ອຜິວຫນັງມີຮອຍໄຫມ້ ແລະ ມີບາດແຜສົດທີ່ຊື່ກັບບໍລິເວນນັ້ນກາຍເປັນສີຂາວຊຳ້, ຫລື ເປັນສີດ່າງສີຂາວ.²⁵ປະໂຣຫິດຈະຕ້ອງກວດເພື່ອເບິ່ງວ່າຂົນໃນຈຸດນັ້ນປ່ຽນເປັນສີຂາວຫລືບໍ່, ຖ້າປະກົດວ່າຮອຍນັ້ນຢູ່ເລິກກວ່າຊັ້ນຜິວຫນັງຖ້າມີ, ນັ້ນກໍເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ ແຜນັ້ນໄດ້ໂພງຂຶ້ນມາຕາກຮອຍໃຫມ້, ແລະ ປະໂຣຫິດຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາເປັນມົນທິນ. ນັ້ນຄືໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ.

²⁶ແຕ່ຖ້າຫາກປະໂຣຫິດກວດ ແລະ ພົບວ່າບໍ່ມີຂົນສີຂາວຢູ່ຈຸດນັ້ນ, ແລະບໍ່ໄດ້ເປັນພາຍໄຕ້ຜິວຫນັງ, ແຕ່ໄດ້ຈາງໄປເເລ້ວນັ້ນ, ເເລ້ວປະໂຣຫິດຕ້ອງກັກໂຕເຂົາໄວ້ເຈັດວັນ.²⁷ເເລ້ວປະໂຣຫິດຕ້ອງກວດເຂົາໃນວັນທີເຈັດ. ຖ້າລຸກລາມເປັນວົງກວ້າງເທິງຜິວຫນັງ, ກໍໃຫ້ປະໂຣຫິດປະກາດວ່າເຂົາເປັນມົນທິນ. ນັ້ນເປັນໂຣກຕິດເຊື້ອ.²⁸ຖ້າຈຸດດ່າງນັ້ນຍັງຄົງທໍ່ເກົ່າ, ເເລະ ບໍ່ລຸກລາມໄປຕາມຜິວເເຕ່ໄດ້ຈາງລົງ, ເເລະ ຜິວຫນັງໂພງສະເພາະບ່ອນໄຟໄຫມ້, ປະໂຣຫິດຈະຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາສະອາດເພາະວ່າມັນເປັນພຽງແຕ່ຮອຍແຜເປັນຈາກໄຟໄຫມ້.

²⁹ຖ້າຊາຍ ຫລື ຍິງທີ່ມີໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອເທິງຫົວ ຫລື ຄາງ,³⁰ແລ້ວປະໂຣຫິດຈະຕ້ອງກວດໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອຂອງຄົນນັ້ນ, ເພື່ອເບິ່ງວ່າໂຣກນັ້ນລົງເລິກໄປກວ່າຜິວຫນັງ ຫລືບໍ່, ເເລະຖ້າມີສີເຫລືອງ, ມີຂົນບາງບ່ອນຈຸດນັ້ນ. ຖ້າມີປະໂຣຫິດຕ້ອງປະກາດວ່າເປັນມົນທິນ. ເຂົາເປັນຜື່ນຄັນ, ເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອເທິງຫົວ ຫລື ຄາງ.

³¹ຖ້າປະໂຣຫິດເປັນໂຣກຜື່ນຄັນ ເເລະ ເຫັນວ່າບໍ່ເລິກກວ່າຜິວຫນັງ, ເເລະ ບໍ່ມີຂົນສີດຳຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ, ແລ້ວໃຫ້ປະໂຣຫິດກັກໂຕຄົນທີ່ເປັນໂຣກຜື່ນຄັນໄວ້ເຈັດວັນ.

³²ພໍເຖິງວັນທີເຈັດກໍໃຫ້ປະໂຣຫິດກວດໂຣກເພື່ອ ເບິ່ງວ່ານັ້ນລຸກລາມໄປຫລືບໍ່, ຖ້າບໍ່ມີຂົນສີເຫລືອງ, ແລະ ຖ້າໂຣກນັ້ນປະກົດແຕ່ພຽງຜິວຫນັງ,³³ແລ້ວກໍໃຫ້ຄົນນັ້ນແຖຂົນເສຍ, ແຕ່ຫ້າມແຖບໍລິເວນທີ່ເປັນໂຣກ, ແລະ ປະໂຣຫິດຕ້ອງກັກຄົນທີ່ເປັນໂຣກຜື່ນຄັນໄວ້ອີກເຈັດວັນ.

³⁴ພໍເຖິງວັນທີເຈັດ ປະໂຣຫິດກໍຈະກວດໂຣກ ເພື່ອເບິ່ງວ່າໂຣກນັ້ນຢຸດຄຸກຄາມໄປຕາມຜິວຫນັງຫລືບໍ່, ຖ້າປະກົດວ່າບໍ່ເລິກໄປກວ່າຜິວຫນັງ, ປະໂຣຫິດຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາສະອາດ. ໃຫ້ຄົນນັ້ນຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ, ເເລ້ວເຂົາຈະສະອາດ.

³⁵ເເຕ່ຖ້າໂຣກຜື່ນຄັນນັ້ນໄດ້ລາມໄປຕາມວົງກວ້າງ ຫລື ຈາກທີ່ປະໂຣຫິດໄດ້ກ່າວວ່າເຂົາສະອາດເເລ້ວ,³⁶ກໍ່ຕ້ອງໃຫ້ປະໂຣຫິດກວດເຂົາອີກ. ເເຕ່ຖ້າໂຣກນັ້ນລາມໄປຮອດຜິວຫນັງເເລ້ວ, ປະໂຣຫິດບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເບິ່ງຫາຂົນສີເຫລືອງ, ຄົນນັ້ນກໍເປັນມົນທິນເເລ້ວ.³⁷ເເຕ່ຖ້າໃນສາຍຕາຂອງປະໂຣຫິດ ໂຣກຜື່ນຄັນນັ້ນບໍ່ລາມ, ເເລະ ມີຂົນສີດຳງອກຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ, ຜື່ນຄັນນັ້ນໄດ້ຫາຍໄປເເລ້ວ, ເຂົາກໍສະອາດ ເເລະ ປະໂຣຫິດຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາສະອາດ.

³⁸ເເຕ່ຖ້າຊາຍ ຫລື ຍິງທີ່ມີຮອຍຂາວທີ່ຜິວຫນັງ,³⁹ຕ້ອງໃຫ້ປະໂຣຫິດກວດຄົນນັ້ນເພື່ອເບິ່ງວ່າຮອຍນັ້ນເປັນສີຂາວຂຸ່ນ ຫລືບໍ່, ຊຶ່ງເປັນກ້ຽນທີ່ໂພງຂຶ້ນໃນຜິວຫນັງ. ເຂົາສະອາດ,

⁴⁰ຖ້າຜົມຂອງຊາຍໃດຫລົນຈາກຫົວຂອງເຂົາ, ເຂົາເປັນຄົນຫົວລ້ານເເຕ່ເຂົາສະອາດ.⁴¹ເເຕ່ຖ້າຜົມຂອງເຂົາຫລົ່ນອອກດ້ານຫນ້າຫົວຂອງເຂົາ, ເເລະຖ້າຫນ້າຜາກຂອງເຂົາລ້ານ ເຂົາສະອາດ.

⁴²ເເຕ່ຖ້າບ່ອນຫົວລ້ານ ຫລືຫນ້າຜາກລ້ານຂອງເຂົາ, ນັ້ນເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອທີ່ໄດ້ໂພງຂຶ້ນ.⁴³ແລ້ວຕ້ອງໃຫ້ປະໂຣຫິດກວດເບິ່ງເຂົາເພື່ອເບິ່ງວ່າຮອຍບວມທີ່ບໍລິເວນເປັນໂຣກເທິງຫົວລ້ານ ຫລືຫນ້າຜາກລ້ານທີ່ມີສີເເດງ, ຫລື ບໍ່ເຫມືອນກັບລັກສະນະຂອງໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອເທິງຜິວຫນັງ.⁴⁴ຖ້າເປັນ, ແລ້ວເຂົາກໍມີໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ, ເເລະ ເຂົາເປັນມົນທິນ. ປະໂຣຫິດຕ້ອງປະກາດວ່າເຂົາເປັນມົນທິນຢ່າງເເນ່ນອນ ເພາະໂຣກເທິງຫົວຂອງເຂົາ.

⁴⁵ຄົນທີ່ເປັນໂຣກທີ່ຕິດເຊື້ອ ຕ້ອງໃສ່ເສື້ອຜ້າຂາດ, ໃຫ້ປ່ອຍຜົມ, ແລະ ໃຫ້ເຂົາປິດຫນ້າຂອງເຂົາຈົນເຖິງດັງຂອງເຂົາ, ເເລ້ວຮ້ອງວ່າ "ມົນທິນ, ມົນທິນ."⁴⁶ຕະຫລອດເວລາທີ່ເຂົາເປັນໂຣກຕິດເຊື້ອ, ເຂົາຈະເປັນມົນທິນເພາະເຂົາເປັນມົນທິນດ້ວຍໂຣກທີ່ສາມາດຕິດຕໍ່ໄດ້, ເຂົາຈະຕ້ອງຢູ່ຄົນດຽວ. ເຂົາຕ້ອງຢູ່ພາຍນອກຄ້າຍ.

⁴⁷ເມື່ອເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍເກີດມີເຊື້ອລາຂຶ້ນເປັນດວງໆ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍ ຈາກຂົນສັດຫລືຜ້າປ່ານ.⁴⁸ຫລືຕິດຢູ່ຕາມຜ້າປ່ານຕ່ອນໃດຕ່ອນຫນຶ່ງ ຫລືຜ້າຂົນສັດ, ຫລືຫນັງສັດ, ຫລືສິ່ງໃດທີ່ເຮັດດ້ວຍຫນັງສັດ.⁴⁹ຖ້າມີເຊື້ອລາທີ່ເປິະເປື້ອນເປັນສີຂຽວຫລືສີເເດງໃນເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍ, ໃນຫນັງ, ຫລືດ້າຍທີ່ທໍ ຫລືຖັກ, ຫລືສິ່ງໃດໆ, ທີ່ເຮັດດ້ວຍຫນັງເເລ້ວເປັນເຊື້ອລາທີ່ລາມໄປໄດ້; ຕ້ອງນຳສິ່ງນັ້ນໄປສະເເດງຕໍ່ປະໂຣຫິດ.

⁵⁰ປະໂຣຫິດຕ້ອງກວດເຊື້ອລາໃນສິ່ງນັ້ນ; ປະໂຣຫິດຕ້ອງກັກສິ່ງໃດໆ ທີ່ເປັນເຊື້ອລາໄວ້ເຈັດວັນ.⁵¹ພໍເຖິງວັນທີເຈັດ ໃຫ້ປະໂຣຫິດກວດເບິ່ງເຊື້ອລານັ້ນອີກຄັ້ງ. ຖ້າເຊື້ອລານັ້ນລາມໄປເຖິງເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍ ຫລື ສິ່ງໃດໆ ຫລື ທໍ ຫລື ຖັກຈາກຂົນສັດ ຫລືຜ້າປ່ານ ຫລືຫນັງ ຫລືສິ່ງໃດກໍຕາມ, ທີ່ເຮັດດ້ວຍຫນັງ ສະເເດງວ່າເປັນເຊື້ອລາອັນຕະລາຍ, ເເຕ່ສິ່ງນັ້ນເປັນມົນທິນ.⁵²ເຂົາຕ້ອງເຜົາເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍນັ້ນ ທີ່ທໍ ຫລື ຖັກຈາກຂົນສັດ ຫລືຜ້າປ່ານ, ຫລືຫນັງ ຫລື ສິ່ງໃດໆ ກໍຕາມທີ່ກວດພົບເຊື້ອລານັ້ນ, ເພາະອາດນຳໄປສູ່ການເປັນໂຣກໄດ້. ສິ່ງນັ້ນຕ້ອງຖືກເຜົາໃຫ້ຫມົດໄປ.

⁵³ຖ້າປະໂຣຫິດກວດເບິ່ງສິ່ງຂອງນັ້ນ ເເລະເຫັນວ່າເຊື້ອລານັ້ນບໍ່ໄດ້ລາມໄປໃນເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍ, ຫລື ສິ່ງທີ່ທໍ ຫລືຖັກຈາກຂົນສັດ ຫລືຜ້າປ່ານ, ຫລື ໃນສິ່ງໃດທີ່ເຮັດດ້ວຍຫນັງ.⁵⁴ປະໂຣຫິດຈະສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຊັກສິ່ງທີ່ມີເຊື້ອລາ, ເເລະ ປະໂຣຫິດຕ້ອງກັກສິ່ງນັ້ນໄວ້ອີກເຈັດວັນ.⁵⁵ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະກວດເບິ່ງສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນເຊື້ອລາທີ່ຖືກຊັກເເລ້ວ, ຖ້າເຊື້ອລານັ້ນບໍ່ປ່ຽນສີ, ແມ້ວ່າເຊື້ອລານັ້ນບໍ່ລາມອອກໄປກໍເປັນມົນທິນ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຜົາສິ່ງນັ້ນທັງຫມົດບໍ່ວ່າເກີດເຊື້ອລາຂຶ້ນບ່ອນຈຸດໃດກໍຕາມ.

⁵⁶ຖ້າປະໂຣຫິດກວດເບິ່ງສິ່ງນັ້ນ, ເເລະ ຖ້າເຊື້ອລານັ້ນຈາງລົງຫລັງຈາກຊັກເເລ້ວ, ກໍ່ໃຫ້ຈີກບໍຣິເວນທີ່ເກີດຮອຍນັ້ນອອກເສຍຈາກເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍຫລືຫນັງ, ຫລື ຈາກດ້ວຍທໍຫລືດ້າຍຖັກ.⁵⁷ຖ້າຍັງປະກົດຂຶ້ນອີກຈາກເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍ, ບໍ່ວ່າມີດ້າຍທໍ ຫລື ດ້າຍຖັກ ຫລືໃນສິ່ງໃດໆ, ທີ່ເຮັດດ້ວຍຫນັງ, ສະເເດງວ່າເຊື້ອນັ້ນລາມອອກໄປ. ເຈົ້າຕ້ອງເຜົາສິ່ງໃດໆທີ່ມີເຊື້ອລານັ້ນ.⁵⁸ເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍຫລືສິ່ງໃດໆ ທີ່ທໍ ຫລື ຖັກດ້ວຍຂົນສັດຫລືຜ້າປ່ານ ຫລືດ້ວຍຫນັງ, ຖ້າເຈົ້າຊັກສິ່ງນັ້ນເເລ້ວເຊື້ອລານັ້ນຫມົດໄປ, ສິ່ງນັ້ນກໍຕ້ອງຖືກຊັກອີກເປັນຄັ້ງທີສອງ, ເເລ້ວສິ່ງນັ້ນຈະສະອາດ.

⁵⁹ນີ້ເປັນກົດເກນວ່າດ້ວຍເຊື້ອລາໃນເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍທີ່ເຮັດດ້ວຍຂົນສັດ ຫລືຜ້າປ່ານ, ຫລືສິ່ງໃດໆທີ່ທໍ ຫລືຖັກຈາກຂົນສັດ ຫລືຜ້າປ່ານ ຫລືຫນັງ ຫລືສິ່ງໃດໆ ທີ່ເຮັດດ້ວຍຫນັງ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ປະກາດວ່າສິ່ງໃດທີ່ເຮັດດ້ວຍຫນັງ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ປະກາດວ່າສິ່ງໃດສະອາດ ຫລື ສິ່ງໃດເປັນມົນທິນ."

14

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ນີ້ເປັນກົດເກນໃນວັນຊຳລະໂຕຂອງຄົນທີ່ເຄີຍເປັນໂຣກ. ຕ້ອງນຳເຂົາເຂົ້າມາຫາປະໂຣຫິດ.

³ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະອອກໄປນອກຄ້າຍເພື່ອກວດເບິ່ງຄົນນັ້ນ ຖ້າໂຣກຜິວຫນັງຕິດເຊື້ອນັ້ນຫາຍດີ.⁴ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະສັ່ງໃຫ້ຄົນຊຳລະໂຕໃຫ້ນຳນົກທີ່ສະອາດ, ເເລະ ມີຊີວິດຢູ່ມາສອງໂຕ, ໄມ້ສົນສີດາ, ດ້າຍສີເເດງ, ເເລະ ໃບຫູສົບມັດຫນຶ່ງ.⁵ປະໂຣຫິດຈະສັ່ງໃຫ້ເຂົາຂ້ານົກໂຕຫນຶ່ງໃສ່ນຳ້ທີ່ສະອາດຢູ່ໃນຫມໍ້ດິນ.

⁶ເເລ້ວປະໂຣຫິດເອົານົກທີ່ມີຊີວິດອີກໂຕ, ເເລະໄມ້ສົນສີດາ, ເເລະດ້າຍເເດງ, ເເລະຕົ້ນໃບຫູສົບ, ເເລ້ວເຂົາຈະຈຸ່ມທັງຫມົດນີ້, ລວມເຖິງນົກທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນເລືອດຂອງນົກໂຕມີຊີວິດຢູ່, ໃນເລືອດຂອງນົກໂຕທີ່ຖືກຂ້າຢູ່ນຳ້ທີ່ສະອາດ.⁷ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະຊິດນຳ້ນີ້ໃສ່ຄົນທີ່ຊຳລະໂຕຈາກໂຣກເຈັດຄັ້ງ, ແລະ ເເລ້ວປະໂຣຫິດປະກາດວ່າເຂົາດີສະອາດຈາກໂຣກພະຍາດ. ແລ້ວປະໂຣຫິດຈະປ່ອຍນົກໂຕທີ່ມີຊີວິດໄປໃນທ້ອງທົ່ງ.

⁸ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະຈະຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ, ໂກນຜົມເເລະຂົນທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ເເລະອາບນຳ້, ເເລ້ວເຂົາຈະສະອາດ. ຫລັງຈາກນັ້ນເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າມາໃນຄ້າຍ, ເເຕ່ເຂົາຈະຢູ່ພາຍນອກເຕັນທີ່ພັກຂອງເຂົາເຈັດວັນ.⁹ພໍເຖິງວັນທີເຈັດເຂົາຕ້ອງເເຖຜົມທັງຫມົດທີ່ຢູ່ຫົວຂອງເຂົາ, ເເລະເຂົາຕ້ອງເເຖຫນວດເເລະຄິ້ວດ້ວຍ. ເຂົາຕ້ອງໂກນຂົນທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ເເລະເຂົາຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາເເລະອາບນຳ້ເເລ້ວເຂົາຈະສະອາດ.

¹⁰ໃນວັນທີ່ແປດເຂົາຕ້ອງເອົາລູກແກະໂຕຜູ້ທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິມາສອງໂຕ, ເເລະ ລູກແກະໂຕເມຍອາຍຸຫນຶ່ງປີທີ່ປາສະຈາກຕຳຫນິ. ແລະ ແປ້ງຢ່າງດີປົນນຳ້ມັນຫມາກກອກເທດສອງກິໂລກຣາມ, ເເລະ ນຳ້ມັນຫມາກກອກເທດເຄິ່ງລິດ.¹¹ປະໂຣຫິດຜູ້ທີ່ເຮັດພິທີຊຳລະຈະນຳຜູ້ທີ່ເຮັດການຊຳລະໂຕມາຢືນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ພ້ອມກັບສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ.

¹²ປະໂຣຫິດຈະເອົາລູກເເກະໂຕຜູ້ໂຕຫນຶ່ງຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ, ພ້ອມກັບນຳ້ມັນຫນຶ່ງໃນສາມລິດ, ເຂົາຈະຍໍສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນເພື່ອເປັນເຄື່ອງຍົກຍໍບູຊາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ.¹³ປະໂຣຫິດຕ້ອງຂ້າລູກເເກະໂຕຜູ້ໃນສະຖານທີ່ໃຊ້ຂ້າເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ເເລະເຄື່ອງບູຊາໃນບໍລິເວນສັກສິດ, ເເລະເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບຕົກເປັນຂອງປະໂຣຫິດ. ເຊັ່ນດຽວກັບເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ ເພາະເປັນສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ.

¹⁴ປະໂຣຫິດຈະນຳເລືອດບາງສ່ວນຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ, ເເລະ ໄປເຈີມປາຍຫົວດ້ານຂວາຂອງຄົນທີ່ຮັບການຊຳລະໂຕ, ເເລະເຈີມຫົວໂປ້ມືຂວາ, ເເລ້ວ ນິ້ວໂປ້ຕີນເບື້ອງຂວາ.¹⁵ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເອົານຳ້ມັນຈາກຫນຶ່ງໃນສາມລິດນັ້ນຖອກລົງຝາມືຊ້າຍຂອງຕົນເເນ່,¹⁶ເເລະ ເອົານິ້ວມືຂວາເຂົາຈຸ່ມລົງນຳ້ມັນທີ່ຢູ່ໃນມືຊ້າຍຂອງເຂົາ, ເເລະ ຊິດນຳ້ມັນດ້ວຍນິ້ວຂອງເຂົາເຈັດຄັ້ງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

¹⁷ປະໂຣຫິດຈະເອົານຳ້ມັນທີ່ເຫລືອໃນມືຂອງເຂົາໄປແຕະປາຍຫູດ້ານຂວາຂອງຄົນທີ່ຮັບການຊຳລະໂຕ, ເເລະຫົວໂປມືຂວາ, ເເລະຫົວໂປ້ຕີນເບື້ອງຂວາ, ເຂົາຕ້ອງເຈີມນຳ້ມັນທີ່ທັບຢູ່ເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ.¹⁸ເເລ້ວນຳ້ມັນໃນມືຂອງປະໂຣຫິດ, ເຂົາກໍ່ຈະເຈີມຢູ່ຫົວຂອງຄົນທີ່ຮັບການຊຳລະໂຕ, ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

¹⁹ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ເເລະ ເຮັດການລົບມົນທິນ ສຳລັບຄົນທີ່ຮັບການຊຳລະໂຕເນື່ອງມາຈາກມົນທິນຂອງເຂົາ, ເເລະ ຫລັງຈາກນັ້ນເຂົາຈະຂ້າເຄື່ອງເຜົາບູຊາ,²⁰ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເເລະ ເຄື່ອງບູຊາເທິງເເທ່ນບູຊາ, ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນສຳລັບຄົນນັ້ນ, ເເລ້ວເຂົາຈະສະອາດ.

²¹ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຖ້າຄົນນັ້ນຂັດສົນ ເເລະບໍ່ສາມາດຫາເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ມາໄດ້, ກໍໃຫ້ເຂົາເອົາລູກເເກະໂຕຜູ້ມາໂຕຫນຶ່ງ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດທີ່ຈະໃຊ້ຍົກຍໍຖວາຍ, ເພື່ອການລົບລ້າງມົນທິນເພື່ອໂຕເຂົາເອງ, ເເລະ ເອົາເເປ້ງຢ່າາງດີມາປະສົມກັບນຳ້ມັນຫນຶ່ງກິໂລກຣາມເທົ່ານັ້ນເພື່ອຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາ, ເເລະ ນຳ້ມັນຫນຶ່ງໃນສາມລິດ.²²ພ້ອມກັບນົກເຂົາສອງໂຕ ຫລືນົກພິລາບສອງໂຕ, ທີ່ເຂົາສາມາດຫາມາໄດ້ນົກໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ເເລະ ອີກໂຕຈະເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.²³ໃນວັນທີເເປດ ໃຫ້ເຂົານຳມາມອບໃຫ້, ປະໂຣຫິດສຳລັບການຊຳລະໂຕທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ, ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

²⁴ປະໂຣຫິດຈະເອົາລູກເເກະສຳລັບເຄື່ອງບູຊາມາ, ເເລະ ເຂົາຈະເອົານຳ້ມັນຫມາກກອກຫນຶ່ງໃນສາມລິດມາດ້ວຍ, ເເລະ ເຂົາຈະຊູສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນຂຶ້ນສູງດັ່ງວ່າເຂົາຖວາຍສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນເເດ່ພຣະຢາເວ.²⁵ເເລ້ວເຂົາຈະຂ້າລູກເເກະເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ, ເເລະ ເຂົາຈະເອົາເລືອດບາງສ່ວນຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດໄປເເຕະປາຍຫູສຳລັບຄົນທີ່ຮັບການຊຳລະໂຕ, ເເລະ ເຈີມຫົວໂປ້ມືເບື້ອງຂວາ, ເເລະ ຫົວໂປ້ຕີນຂອງເຂົາ.

²⁶ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະຖອກນຳ້ມັນໃສ່ບາງສ່ວນໃສ່ມືຊ້າຍຂອງຕົນ.²⁷ເເລະ ເຂົາຈະໃຊ້ນິ້ວມືຂວາຂອງເຂົາຊິດນຳ້ມັນທີ່ຢູ່ໃນມືຊ້າຍຂອງເຂົາເຈັດຄັ້ງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

²⁸ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເອົານຳ້ມັນບາງສ່ວນໃນມືຂອງເຂົາ ໄປແຕະທີ່ຫູຂວາຂອງຄົນທີ່ຮັບການຊຳລະໂຕ, ເເລະ ເຈີມຢູ່ຫົວໂປ້ມືຂວາ, ເເລະຫົວໂປ້ຕີນຂວາຂອງເຂົາ, ຈຸດດຽວກັນກັບທີ່ເຂົາໄດ້ເຈີມດ້ວຍເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ.²⁹ປະໂຣຫິດຈະເອົານຳ້ມັນທີ່ເຫລືອໃນມືຂອງເຂົາເຈີມຢູ່ຫົວຂອງຄົນຊຳລະໂຕ ເພື່ອການລົບລ້າງມົນທິນຂອງເຂົາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

³⁰ເຂົາຕ້ອງຖວາຍນົກເຂົາ ຫລືນົກພິລາບຫນຶ່ງໂຕ, ເທົ່າທີ່ຄົນຈະສາມາດຫາມາໄດ້ -³¹ຫນຶ່ງໂຕໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ. ເເລະ ອີກໂຕຫນຶ່ງໃຫ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ. ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນສຳລັບຄົນທີ່ຮັບການຊຳລະໂຕຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.³²ນີ້ຄືກົດເກນຂອງຄົນເປັນໂຣກຜິວຫນັງທີ່ຕິດເຊື້ອ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຫາເຄື່ອງບູຊາສຳລັບການຊຳລະໂຕຂອງເຂົາໄດ້ຕາມປົກກະຕິ."

³³ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊ ເເລະ ເເກ່ອາໂຣນວ່າ,³⁴"ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນເເຜ່ນດິນຄານາອານ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ເປັນກຳມະສິດເເກ່ພວກເຈົ້າເເລ້ວ, ເເລະ ຖ້າເຮົາໄດ້ໃຫ້ເຊື້ອລາທີ່ລຸກລາມໃນບ້ານຫລັງຫນຶ່ງໃນເເຜ່ນດິນທີ່ພວກເຈົ້າຖືກຳມະສິດນັ້ນ,³⁵ແລ້ວໃຫ້ເຈົ້າຂອງບ້ານ ຕ້ອງມາບອກປະໂຣຫິດ. ເຂົາຕ້ອງເເຈ້ງວ່າ, 'ມີບາງສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືເຊື້ອລາຢູ່ໃນບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍ.'

³⁶ເເລ້ວປະໂຣຫິດຈະສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ບ້ານວ່າງເປົ່າກ່ອນປະໂຣຫິດຈະໄປເບິ່ງຮ່ອງຮອຍເຊື້ອລາ, ເພື່ອຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ສິ່ງໃດໃນບ້ານເຮັດໃຫ້ເປັນມົນທິນ, ຫລັງຈາກນັ້ນປະໂຣຫິດຕ້ອງຍ່າງເຂົ້າໄປເບິ່ງບ້ານ.³⁷ເຂົາຕ້ອງກວດເບິ່ງວ່າເຊື້ອນັ້ນຢູ່ຝາເຮືອນຫລືບໍ່ ເເລະເບິ່ງວ່າປະກົດມີຮອຍສີຂຽວຫລືສີເເດງເລິກໄປໃນຝາເຮືອນຫລືບໍ່.³⁸ຖ້າບ້ານນັ້ນມີເຊື້ອລາ, ປະໂຣຫິດຈະອອກຈາກບ້ານ ເເລະປິດປະຕູບ້ານໄວ້ເຈັດວັນ.

³⁹ພໍເຖິງວັນທີເຈັດ, ປະໂຣຫິດກໍຈະກັບມາອີກຄັ້ງ, ເເລະກວດເບິ່ງວ່າເຊື້ອລາໄດ້ລຸກລາມໄປຕາມຜາບ້ານຫລືບໍ່.⁴⁰ຖ້າລຸກລາມປະໂຣຫິດກໍຈະສັ່ງໃຫ້ເຂົາຮື້ກ້ອນຫີນທີ່ພົບວ່າມີເຊື້ອນັ້ນອອກ, ເເລະເອົາໄປຖິ້ມໃນທີ່ ທີ່ເປັນມົນທິນຢູ່ນອກເມືອງ.

⁴¹ເເລະສັ່ງໃຫ້ຂູດຝາທາງໃນເຮືອນທັງຫມົດອອກ, ເເລະ ພວກເຂົາຕ້ອງເອົາຜົງທີ່ຂູດອອກທີ່ເຈືອປົນດ້ວຍເຊື້ອນັ້ນອອກໄປຖິ້ມນອກເມືອງໃນສະຖານທີ່ ທີ່ເປັນມົນທິນ.⁴²ພວກເຂົາຕ້ອງເອົາຫີນອື່ນໃສ່ເຂົ້າໄປແທນທີ່ກ້ອນຫີນທີ່ຖືກນຳອອກໄປ, ເເລະ ພວກເຂົາຕ້ອງເອົາຂີ້ຕົມໃຫມ່ມາສາບເຮືອນນັ້ນ.

⁴³ຖ້າເຊື້ອລານັ້ນກັບມາເກີດຂຶ້ນອີກເເລະລຸກລາມໄປໃນບ້ານທີ່ເອົາກ້ອນຫີນອອກໄປຖິ້ມເເລ້ວ.⁴⁴ປະໂຣຫິດເຂົ້າມາກວດບ້ານເພື່ອວ່າເຊື້ອລາໄດ້ລຸກລາມບ້ານຫລືບໍ່, ຖ້າລຸກລາມ, ນັ້ນເປັນເຊື້ອລາທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ, ບ້ານນັ້ນກໍເປັນມົນທິນ.

⁴⁵ເຮືອນນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກຮື້ລົງ. ກ້ອນຫີນ, ໄມ້, ເເລະ ທັງຫມົດທີ່ສາບໃນເຮືອນທັງຫມົດຈະຕ້ອງຖືກນຳເອົາອອກໄປນອກເມືອງ, ໄປຍັງສະຖານທີ່ ທີ່ເປັນມົນທິນ.⁴⁶ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ໃຜກໍ່ຕາມທີ່ເຂົ້າໄປເຮືອນນັ້ນໃນຂະນະທີ່ເຮືອນຍັງປິດຢູ່, ກໍ່ເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.⁴⁷ທຸກຄົນທີ່ນອນຫລັບໃນເຮືອນຫລັງນັ້ນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ ເເລະ ທຸກຄົນທີ່ກິນໃນເຮືອນຫລັງນັ້ນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ.

⁴⁸ຖ້າປະໂຣຫິດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນດັ່ງກ່າວ ຫລືກວດເບິ່ງວ່າມີເຊື້ອລາລຸກລາມໃນເຮືອນ ຫລື ບໍ່, ຫລັງຈາກທີ່ເຮືອນຫລັງນັ້ນໄດ້ສາບໃຫມ່ເເລ້ວ, ຖ້າເຊື້ອລາໄດ້ຫາຍໄປ, ປະໂຣຫິດກໍຈະປະກາດວ່າເຮືອນຫລັງນັ້ນສະອາດ.

⁴⁹ປະໂຣຫິດຈະຕ້ອງເອົານົກມາສອງໂຕເພື່ອເຮັດການຊຳລະເຮືອນ, ເເລະ ໄມ້ສົນສີດາ, ດ້າຍສີເເດງ, ເເລະຕົ້ນຫູສົບ.⁵⁰ເຂົາຈະຂ້ານົກໂຕຫນຶ່ງເທິງນ້ຳທີ່ສະອາດໃນໂຖດິນ.⁵¹ເຂົາຈະເອົາໄມ້ສົນສີດາ, ຕົ້ນຫູສົບ, ເຂົາຈະຂ້ານົກໂຕຫນຶ່ງເທິງນຳ້ທີ່ສະອາດ, ເພິ່ນຈະຊິດເລືອດນົກນັ້ນໃສ່ເຮືອນເຈັດເທື່ອ.

⁵²ປະໂຣຫິດຈະຊຳລະເຮືອນຫລັງນັ້ນດ້ວຍເລືອດຂອງນົກ, ແລະ ດ້ວຍນຳ້ສະອາດ, ດ້ວຍນົກທີ່ມີຊີວິດໄມ້ສົນສີດາ, ຕົ້ນຫູສົບ, ເເລະ ດ້າຍສີເເດງ.⁵³ເເຕ່ເຂົາຈະປ່ອຍນົກທີ່ມີຊີວິດອອກຈາກເມືອງໄປສູ່ທ້ອງທົ່ງ, ດ້ວຍວີທີນີ້ປະໂຣຫິດຕ້ອງການລົບລ້າງມົນທິນ, ສຳລັບເຮືອນນັ້ນ, ເເລະ ເຮືອນນັ້ນກໍ່ສະອາດ.

⁵⁴ນີ້ເປັນກົດຂອງໂຣກຜິວຫນັງທີ່ຕິດເຊື້ອທຸກຊະນິດ, ເເລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດໂຣກເເບບນັ້ນ, ເເລະ ສຳລັບໂຣກຜື່ນຄັນ.⁵⁵ເເລະ ສຳລັບເຊື້ອລາໃນເສື້ອຜ້າ ເເລະ ໃນເຮືອນ.⁵⁶ສຳລັບຮອຍບວມ, ສຳລັບຜື່ນຄັນ, ເເລະສຳລັບຮອຍດ່າງ.⁵⁷ເພື່ອກຳນົດໃນກໍລະນີເຫລົ່ານີ້ວ່າ ເມື່ອໃດເປັນມົນທິນ ຫລືເມື່ອໃດສະອາດ, ນີ້ຄືກົດສຳລັບໂຣກຜິວຫນັງທີ່ຕິດເຊື້ອ, ເເລະ ເຊື້ອລາ."

15

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊ ເເລະອາໂຣນວ່າ,²"ຈົງເວົ້າເເກ່ຄົນອິດສະຣາເອນ, ເເລະບອກພວກເຂົາວ່າ, "ເມື່ອຊາຍໃດມີຂອງແຫລວທີ່ຕິດເຊື້ອໄຫລອອກຈາກຮ່າງກາຍຂອງເຂົາ, ເຂົາກໍເປັນມົນທິນ.³ມົນທິນຂອງເຂົາເກີດຂຶ້ນເພາະຂອງເເຫລວໄຫລອອກຈາກຮ່າງກາຍຂອງເຂົາ ຫລື ໄດ້ຢຸດເເລ້ວກໍຕາມ, ສິ່ງນີ້ເປັນມົນທິນ.

⁴ຕຽງນອນທຸກຕຽງທີ່ເຂົາຈະນອນເປັນມົນທິນ, ເເລະທຸກສິ່ງທີ່ເຂົານັ່ງກໍ່ຈະເປັນມົນທິນ.⁵ຄົນໃດທີ່ແຕະຕ້ອງຕຽງຂອງເຂົາຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນແລະອາບນຳ້ ແລະຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນແລງ.

⁶ຄົນໃດທີ່ໄປນັ່ງເທິງສິ່ງໃດທີ່ຊາຍຜູ້ມີຂອງເເຫລວຕິດເຊື້ອໄຫລອອກກ່ອນໄດ້ນັ່ງກ່ອນນັ້ນ, ຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນແລະອາບນຳ້ເເລະເຂົາຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.⁷ຄົນໃດທີ່ຈັບຕ້ອງຄົນທີ່ມີຂອງເເຫລວໄຫລອອກ, ຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ, ເເລະອາບນຳ້ ເເລະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.

⁸ຖ້າຄົນໃດທີ່ມີຂອງເເຫລວເເບບນັ້ນໄຫລອອກໄປຖົ່ມນຳ້ລາຍໃສ່ບາງຄົນທີ່ສະອາດ, ຄົນທີ່ຖືກຖົ່ມນຳ້ລາຍຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ, ເເລະອາບນຳ້ ເເລະຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.⁹ສິ່ງໃດທີ່ຜູ້ທີ່ມີຂອງເເຫລວໄຫລອອກເອົາໄປນັ່ງທັບກໍ່ຈະເປັນມົນທິນ.

¹⁰ຄົນໃດທີ່ແຕະຕ້ອງສິ່ງໃດໆ, ທີ່ຮອງຮັບຄົນທີ່ເປັນມົນທິນນັ້ນ ຄົນນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ. ແລະຄົນທີ່ຈັບຕ້ອງສິ່ງນັ້ນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເເລະອາບນຳ້ເເລະເຂົາຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.¹¹ຄົນໃດທີ່ຖືກສິ່ງທີ່ຈັບຕ້ອງສິ່ງທີ່ໄຫລອອກຖືກໂຕໂດຍທີ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ລ້າງມືຂອງເຂົາກ່ອນ, ຜູ້ຖືກເເຕະຕ້ອງນັ້ນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເເລະອາບນຳ້, ເເລະເຂົາຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.¹²ພາຊະນະດິນທຸກອັນທີ່ຜູ້ມີຂອງເເຫລວໄຫລອອກເຊັ່ນນັ້ນເເຕະຕ້ອງ ໃຫ້ທຸບເສຍ, ເເລະພາຊະນະໄມ້ທຸກອັນຕ້ອງລ້າງໃນນຳ້.

¹³ເມື່ອຄົນທີ່ມີສິ່ງທີ່ໄຫລອອກມາໄດ້ຊຳລະສິ່ງທີ່ໄຫລອອກມາຂອງເຂົາເເລ້ວ, ເຂົາຕ້ອງນັບການຊຳລະຂອງເຂົາໃຫ້ຄົບເຈັດວັນ, ເເລະເຂົາຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ, ເເລະອາບນຳ້ໃນທີ່ທີ່ມີນຳ້ໄຫລ ເເລ້ວເຂົາຈຶ່ງຈະສະອາດກ¹⁴ໃນວັນທີ່ເເປດ, ໃຫ້ເຂົາເອົານົກສອງໂຕ ເເລະມາຂ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ. ແລະມອບນົກເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ເເກ່ປະໂຣຫິດ.¹⁵ໃຫ້ປະໂຣຫິດຖວາຍນົກເຫລົ່ານັ້ນ. ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ. ແລະອີກໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ. ແລະໃຫ້ປະໂຣຫິດເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນໃນເລື່ອງທີ່ໄຫລອອກໃຫ້ເເກ່ເຂົາ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

¹⁶ຊາຍຄົນໃດໄດ້ຫລັ່ງນຳ້ກາມ ໃຫ້ເອົານຳ້ອາບທັງໂຕ, ເເລະເຂົາຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.¹⁷ເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍທຸກຊະນິດຫລືຫນັງທຸກຊະນິດທີ່ນຳ້ກາມໄຫລໃສ່ຕ້ອງຊັກລ້າງດ້ວຍນຳ້ ເເລະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.¹⁸ຖ້າຍິງເເລະຊາຍຫລັບນອນນຳກັນ ເເລະຫລັ່ງນຳ້ກາມໃສ່ຍິງພວກເຂົາຕ້ອງອາບນຳ້ ເເລະພວກເຂົາຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.

¹⁹ເມື່ອຍິງໃດມີປະຈຳເດືອນ, ມົນທິນຂອງນາງຕໍ່ເນື່ອງໄປເຈັດວັນ, ເເລະຜູ້ໃດແຕະຕ້ອງນາງຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.²⁰ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງນາງໄປນອນທັບຂະນະທີ່ມີປະຈຳເດືອນກໍ່ເປັນມົນທິນ; ທຸກສິ່ງທີ່ໄປນັ່ງທັບກໍ່ເປັນມົນທິນດ້ວຍ.

²¹ຄົນໃດທີ່ໄປແຕະຕ້ອງບ່ອນນອນຂອງນາງຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຕົນເເລະອາບນຳ້, ເເລະຄົນນັ້ນຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.²²ຄົນໃດທີ່ເເຕະຕ້ອງສິ່ງໃດໆ, ທີ່ນາງນັ່ງຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເເລະອາບນຳ້ ເເລະຄົນນັ້ນຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.²³ບໍ່ວ່າຈະເປັນບ່ອນນອນຫລືສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ນາງເຕັງ ຖ້າຊາຍຄົນໃດໄປເເຕະຕ້ອງສິ່ງນັ້ນຄົນນັ້ນກໍ່ເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.

²⁴ຖ້າຊາຍຄົນໃດນອນຫລັບກັບນາງ, ເເລະມົນທິນຂອງນາງໄຫລຕິດທີ່ຊາຍນັ້ນ, ຊາຍນັ້ນກໍ່ເປັນມົນທິນໄປເຈັດວັນ, ບ່ອນນອນທຸກເເຫ່ງທີ່ຊາຍຄົນນັ້ນໄປນອນກໍ່ຈະເປັນມົນທິນ.

²⁵ຖ້າຍິງຄົນໃດມີເລືອດໄຫລອອກມາຫລາຍມື້, ທັ້ງທີ່ບໍ່ເເມ່ນຊ່ວງທີ່ເປັນປະຈຳເດືອນຂອງນາງ, ຫລືມີເລືອດໄຫລອອກນອກເຫນືອຊ່ວງປະຈຳເດືອນຂອງນາງ, ໃນວັນທີ່ມີມົນທິນຂອງນາງໄຫລອອກ ນາງກໍ່ເປັນຄືກັບຊ່ວງທີ່ນາງເປັນປະຈຳເດືອນຂອງນາງ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ນາງເປັນມົນທິນ.²⁶ທຸກບ່ອນທີ່ນາງໄດ້ນອນໃນຂະນະທີ່ນາງມີເລືອດໄຫລອອກ, ກໍ່ຈະເປັນເຫມືອນບ່ອນນອນຂອງນາງທີ່ມີປະຈຳເດືອນຂອງນາງ ເເລະທຸກສິ່ງທີ່ນາງນັ່ງທັບຈະເປັນຢ່າງດຽວກັບມົນທິນຂອງປະຈຳເດືອນຂອງນາງ.²⁷ຄົນໃດເເຕະຕ້ອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນກໍຈະເປັນມົນທິນ, ຊາຍນັ້ນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເເລະອາບນຳ້ ເເລະເຂົາຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນຮອດຕອນເເລງ.

²⁸ເເຕ່ຖ້າຊຳລະດ້ວຍເລືອດທີ່ໄຫລອອກຂອງລາວເເລ້ວ, ໃຫ້ລາວນັບເອງໃຫ້ຄົບເຈັດວັນ, ຕໍ່ຈາກນັ້ນນາງຈຶ່ງສະອາດ,²⁹ໃນວັນທີເເປດໃຫ້ນາງນຳເອົານົກສອງໂຕຫລືນົກພິລາບສອງໂຕ, ເເລະເອົາໄປໃຫ້ປະໂຣຫິດທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ,³⁰ປະໂຣຫິດຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ເເລະອີກໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເເລະປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນຂອງນາງໃນເລື່ອງທີ່ເປັນມົນທິນອັນເນື່ອງມາຈາກມີເລືອດໄຫລອອກ, ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

³¹ນີ້ເເມ່ນວິທີທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ເເຍກຄົນອິດສະຣາເອນຈາກການເປັນມົນທິນຂອງເຂົາທັງຫລາຍ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ຕາຍຍ້ອນມົນທິນຂອງພວກເຂົາ, ໂດຍການເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງເຂົາເປັນມົນທິນ.

³²ເຫລົ່ານີ້ເປັນລະບຽບກ່ຽວກັບຜູ້ໃດທີ່ມີຂອງເເຫລວໄຫລອອກ, ເເລະກ່ຽວກັບຊາຍໃດທີ່ລັ່ງນຳ້ກາມອອກຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ໂຕຂອງເຂົາເປັນມົນທິນ.³³ເເລະກ່ຽວກັບຍິງທີ່ມີປະຈຳເດືອນ, ກ່ຽວກັບຜູ້ຊາຍທີ່ມີຂອງເເຫລວໄຫລອອກບໍ່ວ່າຊາຍຫລືຍິງ, ເເລະຊາຍທີ່ຫລັບນອນກັບຍິງທີ່ເປັນມົນທິນ.

16

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊ - ຫລັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງລູກສອງຄົນຂອງອາໂຣນ, ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ພຣະຢາເວ ເເລ້ວເຖິງເເກ່ຄວາມຕາຍ.²ພຣະຢາເວກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງເວົ້າກັບອາໂຣນນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າ, ເເລະບອກເຂົາວ່າ, ຈົ່ງຢ່າເຂົ້າໄປໃນບ່ອນທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດຕາມໃຈມັກຄືເຂົ້າໄປໃນມ່ານຜ້າຫນ້າຝາຫີບເເຫ່ງການລົບລ້າງມົນທິນບາບຊຶ່ງຕິດຢູ່ເທິງຫີບພຣະບັນຍັດ. ຖ້າເຂົາເຂົ້າໄປເຂົາຈະຕາຍ, ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນເເມ່ນບ່ອນທີ່ເຮົາປະກົດໃນເມກ, ເຫນືອຝາອັດຫີບເເຫ່ງການລົບລ້າງມົນທິນບາບ.

³ດັ່ງນັ້ນນີ້ເເມ່ນສິ່ງທີ່ອາໂຣນໄດ້ເຮັດເມື່ອເຂົ້າມາໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ, ເຂົາຕ້ອງເຂົ້າມາພ້ອມກັບງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕທີ່ໃຊ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ເເລະເເກະຫນຶ່ງໂຕທີ່ໃຊ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁴ເຂົາຕ້ອງໃສ່ຊຸດຜ້າປ່ານບໍຣິສຸດ, ເເລະເຂົາຕ້ອງໃສ່ຜ້າປ່ານໃນນັ້ນ, ເເລະເຂົາຕ້ອງມັດເເອວດ້ວຍຜ້າປ່ານເເລະໃສ່ຜ້າດ້ວຍຜ້າປ່ານນີ້ເເມ່ນຊຸດທີ່ບໍຣິສຸດ, ເຂົາຕ້ອງອາບນຳ້ເເລ້ວໃສ່ຊຸດນີ້.⁵ເຂົາຕ້ອງເອົາເເກະຜູ້ສອງໂຕຈາກຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນໄປເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ. ເເລະເເກະໂຕຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.

⁶ເເລ້ວອາໂຣນຕ້ອງຖວາຍງົວເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບຂອງໂຕເອງ, ເພື່ອເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນຂອງໂຕເອງ, ເເລະຄອບຄົວຂອງເຂົາ.⁷ເເລ້ວເຂົາຕ້ອງເອົາເເບ້ສອງໂຕນັ້ນໄປຖວາຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວບ່ອນທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ.

⁸ເເລ້ວອາໂຣນຕ້ອງຈັບສະຫລາກເເບ້ສອງໂຕນັ້ນ, ສະຫລາກຫນຶ່ງຕົກເປັນຂອງພຣະຢາເວ. ເເລະສະຫລາກຫນຶ່ງເພື່ອເປັນຂອງເເບ້ຮັບບາບ.⁹ເເລ້ວອາໂຣນຕ້ອງຖວາຍເເບ້ໂຕທີ່ສະຫລາກຕົກເປັນຂອງພຣະຢາເວ. ເເລະຖວາຍເເບ້ນັ້ນໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.¹⁰ເເຕ່ແບ້ໂຕທີ່ສະຫລາກຕົກເປັນແບ້ຮັບບາບຈະຕ້ອງນຳມາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວເເບບທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ເພື່ອເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນບາບໂດຍການປ່ອຍແບ້ທີ່ເປັນແບ້ຮັບບາບນັ້ນເຂົ້າສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານ.

¹¹ເເລ້ວອາໂຣນຕ້ອງຖວາຍງົວເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບຂອງໂຕເອງ, ເຂົາຕ້ອງເຮັດການລົບມົນທິນບາບຂອງໂຕເອງ, ເເລະຂອງຄອບຄົວຂອງເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຕ້ອງຂ້າງົວໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບຂອງໂຕເອງ.

¹²ອາໂຣນຕ້ອງນຳຫມໍ້ຂາງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຖ່ານໄຟທີ່ເອົາອອກມາຈາກເເທ່ນບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ພ້ອມກັບກຳຍານທີ່ບົດລະອຽດຢ່າງດີຫນຶ່ງກຳມື, ເເລະ ນຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເຂົ້າໄປສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ.¹³ພາຍໃນນັ້ນເພິ່ນຈະກຳກຳຍານໂຮຍໃສ່ໄຟຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ເພື່ອໃຫ້ຄວັນຈາກເຄື່ອງຫອມປົກຄຸມເຫນືອຝາຫີບເເຫ່ງການລົບລ້າງມົນທິນບາບທີ່ປິດຢູ່ເທິງຫີບພັນທະສັນຍາ. ເຂົາຕ້ອງເຮັດເເນວນີ້ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ຕາຍ.

¹⁴ເເລ້ວເຂົາຕ້ອງເອົາເລືອດງົວໄປຊິດໃສ່ຝາເເຫ່ງການລົບລ້າງມົນທິນບາບ. ດ້ວຍນິ້ວຂອງເຂົາເຈັດຄັ້ງຕໍ່ຫນ້າຫີບເເຫ່ງການລົບລ້າງມົນທິນ.

¹⁵ເເລ້ວເຂົາຕ້ອງຂ້າແບ້ໂຕທີ່ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບສຳລັບປະຊາຊົນ, ເເລ້ວເອົາເລືອດຂອງແບ້ນັ້ນເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ. ທີ່ນັ້ນເຂົາຕ້ອງເຮັດກັບເລືອດແບ້ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ເຂົາເຄີຍເຮັດກັບເລືອດງົວຄືເຂົາຕ້ອງເອົາເລືອດນັ້ນເທິງຝາຫີບເເຫ່ງການລົບລ້າງມົນທິນບາບ.¹⁶ເຂົາຕ້ອງເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນຂອງສະຖານທີ່ບໍລິສຸດອັນເນື່ອງມາຈາກການເຮັດໃຫ້ເປັນມົນທິນຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ເເລະເພາະການກະບົດຂອງພວກເຂົາ, ເເລະ ຄວາມບາບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ, ເຂົາຕ້ອງເຮັດເຊັ່ນນີ້ສຳລັບເຕັນນັດພົບ, ດ້ວຍຊຶ່ງເປັນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງການກະທຳທີ່ເປັນມົນທິນຂອງພວກເຂົາ.

¹⁷ຫ້າມຄົນໃດຢູ່ໃນເຕັນນັດພົບເມື່ອອາໂຣນເຂົ້າໄປຫາການລົບລ້າງມົນທິນທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ, ຈົນກວ່າເຂົາຈະອອກມາ ເເລະ ໄດ້ເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນຂອງໂຕເຂົາ ເເລະຂອງຄອບຄົວຂອງເຂົາ, ເເລະ ຂອງຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຈົນຫມົດສິ້ນເເລ້ວ.¹⁸ເຂົາຕ້ອງອອກໄປຍັງເເທ່ນບູຊາທີ່ຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ເເລະການລົບລ້າງມົນທິນຂອງເເທ່ນນັ້ນ, ເເລະ ເຂົາຕ້ອງເອົາເລືອດງົວ, ເເລະ ເລືອດແບ້ບາງສ່ວນ ໄປເຈີມເເຈຂອງເເທ່ນບູຊາ.¹⁹ເເລ້ວໃຊ້ນິ້ວມືຊິດເລືອດບາງສ່ວນເຈັດເທື່ອໃສ່ເທິງເເທ່ນບູຊາ, ເເລະ ເເຍກໄວ້ສະເພາະພຣະຢາເວ, ໃຫ້ພົ້ນຈາກການກະທຳທີ່ເປັນມົນທິນຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ.

²⁰ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນຂອງສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, ເຕັນນັດພົບ, ເເລະເເທ່ນບູຊາສຳເລັດເເລ້ວ, ເຂົາຕ້ອງຖວາຍແບ້ໂຕທີ່ຍັງມີຊີວິດ.²¹ອາໂຣນຕ້ອງວາງມືເທິງຫົວຂອງແບ້ທີ່ຍັງມີຊີວິດ ແລະສະພາບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫມົດຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ການກະບົດທັງສິ້ນຂອງພວກເຂົາ, ເເລະ ຄວາມບາບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາໄວ້ເທິງແບ້ນັ້ນ, ເເລ້ວເຂົາຕ້ອງວາງຄວາມບາບຊົ່ວນັ້ນໄວ້ເທິງຫົວຂອງແບ້ໂຕນັ້ນ, ເເລ້ວມອບແບ້ນັ້ນໄວ້ກັບແບ້ທີ່ຄົນພ້ອມຈະເອົາແບ້ນັ້ນໄປປ່ອຍໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.²²ແບ້ນັ້ນຈະເເບກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງປະຊາຊົນທັງຫມົດໄປຍັງທີ່ລັບລີ້ ເເລະເຂົາຕ້ອງປ່ອຍເເບ້ໃຫ້ມັນເຂົ້າໄປຖິ່ນທຸລະກັນດານ.

²³ເເລ້ວອາໂຣນຕ້ອງກັບໄປຍັງເຕັນນັດພົບ, ເເລະຖອດຊຸດຜ້າປ່ານທີ່ເຂົາໄດ້ໃສ່ກ່ອນເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດອອກ, ເເລະເຂົາຕ້ອງເກັບຊຸດໄວ້ທີ່ນັ້ນ.²⁴ເຂົາຕ້ອງອາບນຳ້ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, ເເລະໃສ່ຊຸດປົກກະຕິຂອງເຂົາ, ເເລ້ວເຂົາຕ້ອງອອກໄປຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງຕົນເອງ, ເເລະເຄຶ່ອງບູຊາຂອງປະຊາຊົນ, ເເລະນີ້ເປັນການລົບລ້າງມົນທິນບາບຂອງຕົນເເລະຂອງປະຊາຊົນ.

²⁵ເຂົາຕ້ອງເຜົາໄຂມັນຂອງເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບເທິງເເທ່ນບູຊາ.²⁶ຊາຍທີ່ນຳແບ້ຮັບບາບໄປປ່ອຍຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນແລະອາບນຳ້ ຫລັງຈາກນັ້ນແລ້ວເຂົາຈຶ່ງກັບເຂົ້າມາໃນຄ້າຍໄດ້.

²⁷ໂຕງົວທີ່ໃຊ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບເເລະແບ້ທີ່ໃຊ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ທີ່ໄດ້ນຳເລືອດຂອງມັນໄປເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, ຈະຕ້ອງຖືກນຳອອກໄປພາຍນອກຄ້າຍເເລະຕ້ອງເຜົາຫນັງ, ຊີ້ນ, ເເລະຂີ້ຂອງມັນທີ່ນັ້ນ.²⁸ຊາຍທີ່ເຜົາສ່ວນເຫລົ່ານັ້ນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເອງເເລະອາບນຳ້, ຫລັງຈາກນັ້ນເຂົາຈຶ່ງກັບເຂົ້າມາໃນຄ້າຍໄດ້.

²⁹ນີ້ເປັນກົດເກນຖາວອນສຳລັບພວກເຈົ້າວ່າໃນເດືອນທີເຈັດ, ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງຖ່ອມໂຕລົງ, ເເລະ ບໍ່ເຮັດວຽກງານໃດໆ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຊາວເມືອງເອງ ຫລືຄົນຕ່າງຊາດທີ່ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ.³⁰ນີ້ເປັນເພາະວ່າໃນວັນເເຫ່ງການລົບລ້າງມົນທິນບາບຈະເປັນວັນທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອພວກເຈົ້າ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະສະອາດຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.³¹ນີ້ເປັນວັນສະບາໂຕເເຫ່ງການຢຸດພັກທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຈົ້າ, ເເລະ ພວກເຈົ້າເອງຕ້ອງຖ່ອມໂຕລົງ ເເລະບໍ່ເຮັດວຽກໃດໆ, ນີ້ຈະເປັນກົດເກນຖາວອນໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ.

³²ມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ທີ່ຈະຮັບການເຈີມ ເເລະຮັບການເເຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດເເທນບິດາຂອງຕົນ, ເຂົາຕ້ອງເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນນີ້, ເເລະໃສ່ຊຸດຜ້າປ່ານ, ຊຶ່ງເປັນຊຸດທີ່ບໍລິສຸດ³³ເຂົາຕ້ອງເຮັດການລົບມົນທິນຂອງສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, ເຂົາຕ້ອງລົບມົນທິນຂອງເຕັນນັດພົບ. ເເລະຂອງເເທ່ນບູຊາ, ເຂົາຕ້ອງເຮັດການລົບມົນທິນຂອງປະໂຣຫິດ, ເເລະປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງຊຸມນຸມຊົນ.

³⁴ນີ້ເປັນກົດເກນຖາວອນສຳລັບພວກເຈົ້າ, ເພື່ອເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນບາບຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນອັນເນື່ອງມາຈາກຄວາມບາບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາປີລະຄັ້ງຂອງທຸກປີ." ໂມເຊກໍເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້.

17

¹ພຣະຢາເວກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງບອກເເກ່ອາໂຣນ ເເລະ ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ເເລະ ບອກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ບອກພວກເຂົາເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້ວ່າ,³ຊາຍຄົນໃດຈາກອິດສະຣາເອນຂ້າງົວ, ລູກເເກະ ຫລືແບ້ພາຍໃນຄ້າຍ ຫລືຜູ້ທີ່ຂ້າພາຍນອກຄ້າຍ, ເພື່ອຈະຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາ.⁴ຖ້າເຂົາບໍ່ໄດ້ນຳເຄື່ອງບູຊານັ້ນມາທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບເພື່ອຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວຕໍ່ຫນ້າສະຖານທີ່ບໍລິສຸດນັ້ນ, ຊາຍຄົນນັ້ນກໍມີຄວາມຜິດໃນການເຮັດໃຫ້ເລືອດໄຫລ, ເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດໄຫລ ເເລະຊາຍຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກທ່າມກາງຜູ້ຄົນຂອງເຂົາ.

⁵ຈຸດປະສົງຂອງພຣະບັນຊານີ້ກໍ່ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ຈະນຳເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາມາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ ທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນນັດພົບ, ນຳມາມອບໃຫ້ປະໂຣຫິດເພື່ອເພື່ອຖວາຍເປັນເຄື່ອງສັນຕິບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວ. ເເທນທີ່ການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມເດີ່ນພາຍນອກ.⁶ປະໂຣຫິດຈະຊິດເລືອດນັ້ນໃສ່ເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າຂອງເຕັນນັດພົບ; ປະໂຣຫິດຈະເຜົາໄຂມັນເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນກິ່ນຫອມເເດ່ພຣະຢາເວ.

⁷ປະຊາຊົນຕ້ອງບໍ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາ, ໃຫ້ເເກ່ຮູບປັ້ນເເບ້ອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະວ່ານີ້ເປັນການກະທຳທີ່ຫນ້າລັງກຽດ. ນີ້ຈະເປັນກົດເກນຖາວອນສຳລັບພວກເຂົາໄປຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຂົາ.'

⁸ເຈົ້າຕ້ອງບອກເເກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ຊາຍອິດສະຣາເອນຄົນໃດ, ຫລືຄົນຕ່າງຊາດຄົນໃດຜູ້ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ, ຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຫລືເຄື່ອງບູຊາ.⁹ເເລະບໍ່ໄດ້ນຳເຄື່ອງບູຊາມາທີ່ທາງເຂົ້າຂອງເຕັນນັດພົບເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວ. ຊາຍຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຊົນຊາດຂອງເຂົາ.

¹⁰ຖ້າຄົນໃດໃນພົງພັນອິດສະຣາເອນ, ຫລືຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາຫ້າມກິນເລືອດໃດໆ, ເຮົາຈະຕັ້ງຫນ້າຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ກັບຄົນນັ້ນທີ່ກິນເລືອດ, ເເລະເຮົາຈະຕັດເຂົາອອກຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຂົາ.¹¹ເພາະວ່າຊີວິດສັດໂຕຫນຶ່ງກໍ່ຄືເລືອດຂອງມັນ, ເຮົາໄດ້ໃຫ້ເລືອດຂອງມັນເເກ່ພວກເຈົ້າເພື່ອໃຊ້ເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນເທິງເເທ່ນບູຊາສຳຫລັບຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ, ເພາະວ່າເລືອດນັ້ນເອງທີ່ເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນໄດ້ເພາະເລືອດນັ້ນເອງທີ່ລົບລ້າງມົນທິນໃຫ້ເເກ່ຊີວິດ.

¹²ເຫດນັ້ນເຮົາບອກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, ຫ້າມຄົນໃດໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າກິນເລືອດ, ແມ້ແຕ່ຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າກໍ່ຫ້າມກິນເລືອດ.¹³ຫາກມີຄົນອິດສະຣາເອນຄົນໃດ ຫລືຄົນຕ່າງຊາດຄົນໃດອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ອອກໄປລ່າສັດເເລະຂ້າສັດຫລືນົກທີ່ສາມາດກິນໄດ້, ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖອກເລືອດຂອງສັດຖິ້ມເເລະເອົາດິນຖົມ.

¹⁴ເພາະຊີວິດສັດເເຕ່ລະໂຕຄືເລືອດຂອງມັນ, ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາໄດ້ບອກເເກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, "ເຈົ້າຈົ່ງຢ່າກິນເລືອດໃດໆ, ເພາະສັດທີ່ມີຊີວິດທຸກໂຕຄືເລືອດຂອງມັນໃຜກໍ່ຕາມທີ່ກິນເລືອດຕ້ອງຖືກຕັດອອກ."

¹⁵ທຸກຄົນທີ່ກິນສັດທີ່ຕາຍເເລ້ວຫລືຖືກສັດປ່າກັດຕາຍ, ບໍ່ວ່າຄົນນັ້ນຈະເປັນຊາວເມືອງເເຕ່ກຳເນີດຫລືເປັນຄົນຕ່າງຊາດທີ່ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເຂົາຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາເເລະອາບນຳ້ເເລະເຂົາຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນເຖິງຕອນເເລງ, ເເລ້ວເຂົາຈະສະອາດ.¹⁶ເເຕ່ຖ້າເຂົາຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາຫລືອາບນຳ້ ເຂົາກໍຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຜິດຂອງເຂົາ."'

18

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງກ່າວເເກ່ຄົນອິດສະຣາເອນ ເເລະ ບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າທັງຫລາຍ.³ເຈົ້າທັງຫລາຍຕ້ອງບໍ່ເຮັດຕາມສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ປະຊາຊົນເຮັດຄືໃນເອຢິບ ຊຶ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຄີຍຢູ່ອາໃສມາກ່ອນ. ເຈົ້າທັງຫລາຍຕ້ອງບໍ່ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ປະຊາຊົນເຮັດຄືໃນການາອານ, ຊຶ່ງເເຜ່ນດິນທີ່ເຮົາກຳລັງພາເຈົ້າທັງຫລາຍໄປ. ຈົ່ງຢ່າເຮັດຕາມປະເພນີຂອງເຂົາ.

⁴ເຈົ້າທັງຫລາຍຕ້ອງເຮັດຕາມກົດຫມາຍຂອງເຮົາ, ແລະເຈົ້າທັງຫລາຍຕ້ອງຮັກສາຄຳບັນຊາຂອງເຮົາ, ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ດຳເນີນຕາມນັ້ນ, ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າທັງຫລາຍ.⁵ເຫດສະນັ້ນເຈົ້າທັງຫລາຍຕ້ອງຮັກສາກົດເກນຂອງເຮົາ. ແລະກົດຫມາຍຂອງເຮົາ ຖ້າໃຜເຮັດຕາມນັ້ນ, ເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ກົດເກນເຫລົ່ານັ້ນເຮົາຄືພຣະຢາເວ.

⁶ຈົ່ງຢ່າໃຫ້ຄົນໃດຫລັບນອນກັບໃຜກໍ່ຕາມທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັນຄືພີ່ນ້ອງ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.⁷ຈົ່ງຢ່າລົບລູ່ກຽດບິດາຂອງເຈົ້າໂດຍການຫລັບນອນກັບມານດາຂອງເຈົ້າ. ນາງເປັນເເມ່ຂອງເຈົ້າ! ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຕ້ອງລົບລູ່ກຽດນາງ.⁸ຢ່າຫລັບນອນກັບບັນດາເມຍຂອງບິດາເຈົ້າ, ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫລົບລູ່ກຽດຂອງບິດາເຈົ້າເເບບນັ້ນ.

⁹ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບເອື້ອຍຫລືນ້ອງສາວຄົນໃດຂອງເຈົ້າ, ບໍ່ວ່ານາງເປັນລູກສາວຂອງບິດາເຈົ້າຫລືເປັນລູກສາວຂອງເເມ່ເຈົ້າ, ບໍ່ວ່ານາງຖືກລ້ຽງມາໃນບ້ານຂອງເຈົ້າຫລືທີ່ຫ່າງໄກຈາກເຈົ້າ. ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫລັບນອນກັບເອື້ອຍຫລືນ້ອງສາວຂອງເຈົ້າ.¹⁰ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບລູກສາວຂອງລູກຊາຍເຈົ້າ ຫລືລູກສາວຂອງລູກຜູ້ຍິງຂອງເຈົ້າ. ນັ້ນຈະເປັນຄວາມອັບອາຍຂອງເຈົ້າເອງ.¹¹ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບລູກສາວຂອງເມຍຂອງບິດາເຈົ້າ. ຜູ້ຊຶ່ງເກີດມາຈາກບິດາເຈົ້າ, ລາວເປັນນ້ອງສາວຂອງເຈົ້າ, ເເລະ ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫລັບນອນກັບນາງ.

¹²ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບປ້າຫລືອາຂອງເຈົ້າ. ນາງເປັນພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດກັບພໍ່ເຈົ້າ.¹³ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບປ້າຫລືນ້າຍິງຂອງເຈົ້າ ນາງເປັນພີ່ນ້ອງໄກ້ຊິດກັບເເມ່ຂອງເຈົ້າ.¹⁴ຈົ່ງຢ່າລົບລູ່ກຽດລຸງຫລືອາຂອງເຈົ້າໂດຍການຫລັບນອນກັບເມຍຂອງເຂົາ. ຈົງຢ່າເຂົ້າໃກ້ນາງເພາະຫວັງເຊັ່ນນັ້ນ, ນາງເປັນປ້າສະໄພ້ຫລືອາສະໄພ້ຂອງເຈົ້າ.

¹⁵ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບລູກໄພ້ຂອງເຈົ້າ. ນາງເປັນເມຍຂອງລູກຊາຍເຈົ້າ, ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບນາງ.¹⁶ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບເມຍຂອງອ້າຍຫລືນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງຢ່າລົບລູ່ກຽດເຂົາດ້ວຍວິທີນີ້.

¹⁷ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບຜູ້ຍິງເເລະລູກສາວຂອງນາງ, ຫລືລູກສາວຂອງລູກຊາຍນາງ. ຫລືລູກສາວລູກຜູ້ຍິງຂອງນາງ, ພວກເຂົາຕ່າງເປັນຍາດໃກ້ຊິດກັບນາງ, ເເລະ ການຫລັບນອນກັບເຂົາເປັນສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ.¹⁸ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເເຕ່ງງານກັບເອື້ອຍຫລືນ້ອງສາວຂອງເມຍເຈົ້າເພື່ອໃຫ້ເປັນເມຍຄົນທີສອງ, ເເລະ ຫລັບນອນກັບນາງໃນຂະນະທີ່ເມຍຄົນທຳອິດຂອງເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່.

¹⁹ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບຜູ້ຍິງໃນຊ່ວງນາງມີປະຈຳເດືອນ, ນາງເປັນມົນທິນໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ.²⁰ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານເຈົ້າ, ເເລະເຮັດໂຕເຈົ້າເອງໃຫ້ເປັນມົນທິນກັບນາງເເບບນັ້ນ.

²¹ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຍົກລູກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາລຸຍໄຟ, ເພື່ອເຈົ້າຈະຖວາຍພວກເຂົາໃຫ້ເເກ່ພະໂມເລັກ, ເພາະມັນນຳຄວາມເຊື່ອມເສຍມາໃຫ້ນາມຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.

²²ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບຜູ້ຊາຍອື່ນໆ ເຫມືອນກັບນອນກັບຜູ້ຍິງ. ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ.²³ຈົ່ງຢ່າຫລັບນອນກັບສັດໃດໆ ເເລະ ເຮັດໂຕເຈົ້າເອງໃຫ້ເປັນມົນທິນເພາະມັນ. ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຜູ້ຍິງຄິດນອນກັບສັດໃດໆ. ເພາະການເຮັດບ້າເຊັ່ນນີ້ ພາໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນມົນທິນຕາມກົດບັນຍັດ.

²⁴ຈົ່ງຢ່າເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເອງເປັນມົນທິນດ້ວຍວິທີການເຫລົ່ານີ້ເລີຍ, ເພາະຊົນຊາດທັງຫລາຍຄືຊົນຊາດຕ່າງໆ, ທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ອອກໄປຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າທັງຫລາຍຕ່າງກໍ່ເປັນມົນທິນດ້ວຍວິທີການເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ.²⁵ເເຜ່ນດິນຕ້ອງກາຍເປັນມົນທິນດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງໄດ້ລົງໂທດຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ, ເເລະເເຜ່ນດິນ ໂດຍເຮັດໃຫ້ເປັນສ້ຽນຫນາມຕໍ່ຄົນທີ່ຢູ່ອາໄສ.

²⁶ເຫດສະນັ້ນເຈົ້າທັງຫລາຍຕ້ອງຮັກສາຄຳບັນຊາເເລະກົດເກນຂອງເຮົາ, ເເລະຕ້ອງບໍ່ເຮັດຫຍັງທີ່ເປັນສິ່ງຫນ້າລັງກຽດເຫລົ່ານີ້, ບໍ່ວ່າເຈົ້າທັງຫລາຍຊຶ່ງເປັນຊາວເມືອງອິດສະຣາເອນມາຕັ້ງເເຕ່ເກີດຫລືຄົນຕ່າງຊາດທີ່ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ.²⁷ເພາະນີ້ຄືສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຜູ້ຄົນໃນເເຜ່ນດິນຄືບັນດາຄົນທີ່ເຄີຍຢູ່ອາໄສໃນທີ່ນີ້ກ່ອນພວກເຈົ້າໄດເຮັດກັນ, ເເລະບັດນີ້ເເຜ່ນດິນນັ້ນກໍ່ເປັນມົນທິນ.²⁸ເຫດສະນັ້ນຈົ່ງລະວັງເພື່ອເເຜ່ນດິນນັ້ນຈະບໍ່ເປັນມົນທິນ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ມັນເຄີຍເປັນມົນທິນຈາກຜູ້ຄົນທີ່ເຄີຍຢູ່ອາໄສມາກ່ອນພວກເຈົ້າອອກມາເເລ້ວ.

²⁹ໃຜກໍຕາມທີ່ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດເຫລົ່ານັ້ນ, ຄົນນັ້ນທີ່ເຮັດເເບບນັ້ນຈະຖືກຕັດອອກຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຂົາ.³⁰ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາຄຳບັນຊາຂອງເຮົາໂດຍບໍ່ເຮັດຕາມປະເພນີທີ່ຫນ້າລັງກຽດເຫລົ່ານີ້ຊຶ່ງເຄີຍຖືປະຕິບັດກັນໃນເເຜ່ນດິນນີ້ ກ່ອນພວກເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງຢ່າເຮັດໃຫ້ໂຕຂອງເຈົ້າເອງເປັນມົນທິນເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້. ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

19

¹ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,²" ຈົ່ງກ່າວແກ່ທີ່ຊຸມນຸມຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ແລະບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍລິສຸດ. ເພາະເຮົາຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ.³ທຸກຄົນຈົ່ງເຄົາລົບແມ່ຂອງຕົນແລະພໍ່ຂອງຕົນ, ແລະພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາໂຕຂອງເຮົາ, ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.⁴ຈົ່ງຢ່າຫັນໄປຫາຮູບເຄົາລົບອັນໄຮ້ຄ່າ, ຫລືປັ້ນຮູບເຄົາລົບເພື່ອຕົນເອງ. ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

⁵ເມື່ອພວກເຈົ້າຖວາຍເຄື່ອງສັນຕິບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຮັດໃຫ້ຕົວເຈົ້າເປັນທີ່ຍອມຮັບ.⁶ເຄື່ອງບູຊານັ້ນຕ້ອງກິນໃນມື້ດຽວກັບທີ່ເຈົ້າຖວາຍ, ຫລືມືຕໍ່ໄປ. ຖ້າມີຫຍັງເຫລືອຈົນເຖິງມື້ທີ່ສາມຈະຕ້ອງເຜົາ,⁷ຖ້າໄດ້ກິນຫມົດແລ້ວໃນມື້ທີສາມນັ້ນ, ມັນເປັນມົນທິນ. ຕ້ອງບໍ່ເປັນທີ່ຍອມຮັບ.⁸ແຕ່ທຸກຄົນທີ່ກິນກໍຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຜິດຂອງຕົນເອງ, ເພາະເຂົາລົບລູ່ສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດແດ່ພຣະຢາເວ. ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຊົນຊາດຂອງເຂົາ.

⁹ເມື່ອພວກເຈົ້າເກັບກ່ຽວຈາກແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເກັບກ່ຽວຕາມມຸມຂອງທຸ່ງນາຂອງພວກເຈົ້າຈົນກ້ຽງ. ແລະຈະບໍ່ເກັບກ່ຽວຜົນຜະລິດໄປຈົນຫມົດ.¹⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເກັບພວງອາງຸ່ນທຸກເມັດຈາກສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ. ຫລືເກັບພວງອະງຸ່ນທີ່ເຮ່ຍເທິງພື້ນໃນສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຫລືອໄວ້ສຳລັບຄົນຕ່າງຊາດ. ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

¹¹ຢ່າລັກ. ຢ່າຕົວະ. ຢ່າຫລອກລວງກັນແລະກັນ.¹²ຢ່າສາບານໂດຍອ້າງນາມຂອງເຮົາແລະເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຖືກຢຽດຍາມ. ເຮົາຄືຢາເວ.

¹³ຢ່າກົດຂີ່ເພືອນບ້ານຂອງພວກເຈົ້າຫລືປຸ້ນເຂົາ. ຕ້ອງບໍ່ຄ້າງຄ່າແຮງຂອງຄົນລູກຈ້າງຂ້າມຄືນຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ.¹⁴ຢ່າດ່າຄົນຫູຫນວກຫລືວາງສິ່ງສະດຸດຂວາງຄົນຕາບອດ. ແຕ່ຈົ່ງເກງກົວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າແທນ. ເຮົາຄືຢາເວ.

¹⁵ຢ່າເຮັດໃຫ້ການຕັດສິນບໍ່ທ່ຽງທຳ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ສະແດງຄວາມລຳອຽງຕໍ່ບາງຄົນເພາະເຫັນວ່າເຂົາຍາກຈົນ, ແລະພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ສະແດງຄວາມລຳອຽງແກ່ບາງຄົນເພາະເຫັນວ່າເຂົາເປັນຄົນສຳຄັນ. ແຕ່ຈົ່ງຕັດສິນເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງຍຸດຕິທຳ.¹⁶ຢ່າທຽວຍ່າງໄປທົ່ວເພື່ອນິນທາເລື່ອງບໍ່ທ່ຽງທຳໃຫ້ກະຈາຍໄປໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພວກເຈົ້າ. ແຕ່ຈົ່ງຫາທາງທີ່ຈະປົກປ້ອງຊີວິດຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຄືຢາເວ.

¹⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງຕັກເຕືອນເພື່ອນບ້ານດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ. ເພື່ອຈະບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນຄວາມບາບເພາະເຂົາ.¹⁸ຢ່າແກ້ແຄ້ນ ຫລື ຄິດປອງຮ້າຍຄົນໃນຊົນຊາດດຽວກັນ, ແຕ່ຈົ່ງຮັກເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຈົ້າເຫມືອນຮັກຕົນເອງ. ເຮົາຄືຢາເວ.

¹⁹ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາຄຳບັນຊາຂອງເຮົາ. ຢ່າປະສົມພັນບັນດາສັດຂອງພວກເຈົ້າກັບສັດອື່ນທີ່ຕ່າງຊະນິດກັນ, ຢ່າຫວ່ານເມັດສອງຊະນິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນປະສົມກັນເມື່ອວ່ານໃນທົ່ງນາຂອງພວກເຈົ້າ. ຢ່າໃສຊຸດທີ່ເຮັດມາຈາກຜ້າສອງຊະນິດປະສົມກັນ.

²⁰ຜູ້ໃດທີ່ຫລັບນອນກັບທາດຍິງຊຶ່ງໄດ້ຫມັ້ນຫມາຍໄວ້ແລ້ວສຳລັບຜົວ, ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຖອນ ຫລື ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອິດສະລະຂອງນາງ, ພວກເຂົາຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ຕາຍເພາະວ່ານາງຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອິດສະລະ.²¹ຊາຍນັ້ນຕ້ອງນຳເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດຂອງຕົນມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວບ່ອນທາງເຂົ້າເຕັ້ນນັດພົບ. ໂດຍນຳແກະຕົວຜູ້ມາເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ.²²ແລ້ວປະໂຣຫິດຈະເຮັດການລົບມັນທິນໃຫ້ແກ່ເຂົາດ້ວຍແກະໂຕຜູ້ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ສຳລັບຄວາມບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດລົງໄປ, ແລ້ວຄວາມບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດລົງໄປກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.

²³ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນ ແລະໄດ້ປູກຕົ້ນໄມ້ຫລາຍຊະນິດໄວ້ເພື່ອເປັນອາຫານ, ແລ້ວພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືວ່າຜົນທີ່ອອກມານັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຫ້າມກິນ, ຫມາກໄມ້ນັ້ນເປັນທີ່ຕ້ອງຫ້າມສຳລັບພວກເຈົ້າເປັນເວລາສາມປີ, ຫ້າມກິນຜົນນັ້ນ.²⁴ແຕ່ໃນປີທີ່ສີ່, ຜົນລະປູກທັງຫມົດຈະບໍລິສຸດ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຖວາຍສັນລະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ.²⁵ໃນປີທີ່ຫ້າ, ເຈົ້າທັງຫລາຍຈຶ່ງຈະກິນຜົນລະປູກນັ້ນໄດ້, ການທີ່ຄອຍຖ້າແບບນັ້ນກໍ່ເພື່ອໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍໄດ້ອອກຜົນເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ, ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

²⁶ຢ່າກິນຊີ້ນທີ່ຍັງມີເລືອດຢູ່ຂ້າງໃນນັ້ນ, ຢ່າປຶກສາວິນຍານຕ່າງໆ ກ່ຽວກັບເລື່ອງອານາຄົດ, ຢ່າຫາທາງຄວບຄຸມຄົນອື່ນໂດຍໃຊ້ອຳນາດເຫນືອທຳມະຊາດ.²⁷ຢ່າເຮັດຕາມນິໃສຂອງຄົນຕ່າງຊາດເຊັ່ນການໂກນດ້ານຂ້າງຫົວຫລືຕັດປາຍຫນວດຂອງພວກເຈົ້າ.²⁸ຢ່າເຊືອດຮ່າງກາຍຂອງພວກເຈົ້າເພື່ອໄວ້ທຸກແກ່ຄົນຕາຍ, ຫລືສັກເທິງຮ່າງກາຍຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຄືຢາເວ.

²⁹ຢ່າເຮັດໃຫ້ລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າຂາຍຫນ້າໂດຍການເຮັດໃຫ້ນາງເປັນໂສເພນີ, ບໍ່ສະນັ້ນຊົນຊາດກໍ່ຈະລົ້ມລົງຕໍ່ການຂາຍຕົວແລະແຜ່ນດິນຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.³⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາບັນດາວັນສະບາໂຕຂອງເຮົາແລະໃຫ້ກຽດແກ່ສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງພັບພາຂອງເຮົາ. ເຮົາຄືຢາເວ.

³¹ຢ່າຫັນໄປຫາບັນດາຄົນທີ່ຕິດຕໍ່ເວົ້າກັບຄົນຕາຍຫລືວິນຍານຕ່າງໆ. ຢ່າທ່ຽວເສາະຫາພວກເຂົາ, ບໍ່ສະນັ້ນພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນມົນທິນ. ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

³²ພວກເຈົ້າຕ້ອງຄຳນັບຕໍ່ຜູ້ທີ່ມີຜົມງອກແລ້ວແລະໃຫ້ກຽດຕໍ່ຫນ້າຜູ້ອາວຸໂສ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງຍຳເກງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຄືຢາເວ.

³³ຖ້າມີບັນດາຄົນຊາດທີ່ອາໃສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຜິດຕໍ່ພວກເຂົາ.³⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືວ່າຄົນຕ່າງຊາດທີ່ອາໃສຢູ່ກັບພວກເຈົ້າກໍ່ເປັນເຫມືອນຊາວອິດສະຣາເອນໂດຍກຳເນີດທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກເຂົາເຫມືອນຕົວເອງ, ເພາະພວກເຈົ້າກໍ່ເຄີຍເປັນຄົນຕ່າງຊາດໃນແຜ່ນດິນອີຢິບ, ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

³⁵ຢ່າໂກງເຄື່ອງວັດທີ່ໃຊ້ວັດຄວາມຍາວຊັ່ງນຳ້ຫນັກ, ຫລືຕວງປະລິມານ.³⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ເຄື່ອງຊັ່ງທີ່ທ່ຽງກົງ, ແລະຖ້ວຍຕວງທີ່ທ່ຽງກົງ, ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ຜູ້ໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ.³⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຊື່ອຟັງເຮັດຕາມກົດບັນຍັດທັງຫມົດຂອງເຮົາ, ແລະ ກົດຫມາຍທັງຫມົດຂອງເຮົາ ແລະ ເຮັດຕາມນັ້ນ. ເຮົາຄືຢາເວ.'"

20

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງກ່າວເເກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ຄົນໃດໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ຫລືຄົນຕ່າງຊາດຄົນໃດທີ່ອາໄສຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນທີ່ໄດ້ຍົກລູກທັງຫລາຍຂອງຕົນໃຫ້ເເກ່ພະໂມເລັກ, ຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງເເນ່ນອນ. ປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນນັ້ນຕ້ອງເອົາຫີນດຶກໃສ່ເຂົາ.

³ເຮົາຈະຕັ້ງຫນ້າເຮົາສູ້ກັບຄົນນັ້ນດ້ວຍແລະຈະຕັດເຂົາອອກຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຂົາ ເພາະເຂົາໄດ້ຍົກລູກທັງຫລາຍຂອງເຂົາໃຫ້ແກ່ພະໂມເລັກ, ເຮັດໃຫ້ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາເປັນມົນທິນແລະເຮັດໃຫ້ນາມບໍລິສຸດຂອງເຮົາຖືກຢຽດຢາມ.⁴ຖ້າປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນປິດຫູປິດຕາຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຊາຍຄົນນັ້ນເມື່ອເຂົາໄດ້ຍົກລູກທັງຫລາຍຂອງເຂົາໃຫ້ແກ່ພະໂມເລັກ, ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ລົງໂທດຊາຍຄົນນັ້ນເຖິງຕາຍ.⁵ເຮົາກໍຈະຕັ້ງຫນ້າສູ້ຄົນນັ້ນແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ, ແລະເຮົາຈະຕັດເຂົາແລະຄົນອື່ນໆ. ຜູ້ໄດ້ຮ່ວມການບໍ່ຊື່ສັດກັບເຂົາໃນການຫລິ້ນຊູ້ກັບພະໂມເລັກ.

⁶ຄົນໃດທີ່ເຫັນໄປຫາບັນດາຄົນທີ່ຕິດຕໍ່ເວົ້າກັບຄົນຕາຍ, ຫລືໄປຫາບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕໍ່ເວົ້າກັບວິນຍານຕ່າງໆ, ກໍ່ເອົາຕົວເຂົ້າຮ່ວມເຮັດການບໍ່ຊື່ສັດກັບພວກເຂົາ, ເຮົາຈະຕັ້ງຫນ້າສູ້ຄົນນັ້ນ. ເຮົາຈະຕັດເຂົາອອກຈາກຖ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຂົາ.⁷ເຫດສະນັ້ນຈົ່ງຊຳລະຕົວຂອງເຈົ້າແລະຈົ່ງບໍລິສຸດ, ເພາະເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ.

⁸ເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາຄຳບັນຊາຂອງເຮົາແລະເຮັດຕາມນັ້ນ, ເຮົາຄືຢາເວຜູ້ໄດ້ແຍກພວກເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ບໍລິສຸດ.⁹ທຸກຄົນທີ່ແຊ່ງດ່າພໍ່ຂອງເຂົາຫລືແມ່ຂອງເຂົາຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ, ເຂົາໄດ້ແຊ່ງດ່າພໍ່ຂອງເຂົາຫລືແມ່ຂອງເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາມີຄວາມຜິດແລະສົມຄວນຕາຍ.

¹⁰ຊາຍຄົນໃດທີ່ລ່ວງປະເວນີກັບເມຍຂອງຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ, ຄືຄົນໃດທີ່ລ່ວງປະເວນີກັບເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ, ຜູ້ລ່ວງປະເວນີທັງຊາຍ ແລະ ຍິງຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍທັງຄູ່ຢ່າງແນ່ນອນ.¹¹ຊາຍຄົນໃດທີ່ນອນຮ່ວມກັບເມຍຂອງພໍ່ຂອງຕົນ ເພື່ອຫລັບນອນກັບນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພໍ່ຂອງຕົນຂາຍຫນ້າ, ທັງລູກຊາຍ ແລະເມຍຂອງພໍ່ຂອງເຂົາຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ, ພວກເຂົາມີຄວາມຜິດ ແລະ ສົມຄວນຕາຍ.¹²ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງຫລັບນອນກັບລູກສະໃພ້ຂອງເຂົາ, ພວກເຂົາທັງສອງຄົນຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດການປະພຶດຜິດນອກສິນທຳ, ພວກເຂົາມີຄວາມຜິດແລະ ສົມຄວນຕາຍ.

¹³ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງຫລັບນອນກັບຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ, ເຫມືອນດັ່ງຫລັບນອນກັບຜູ້ຍິງພວກເຂົາທັງຄູ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າອາຍ, ພວກເຂົາຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຂົາມີຄວາມຜິດແລະສົມຄວນຕາຍ.¹⁴ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງແຕ່ງງານກັບຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງແລະກໍ່ແຕ່ງານກັບແມ່ຂອງນາງດ້ວຍ, ນີ້ເປັນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ພວກເຂົາຕ້ອງຖືກເຜົາ, ທັງຊາຍແລະຍິງທັງສອງຄົນ, ເພື່ອຈະບໍ່ມີຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນຖ່າມກາງພວກເຈົ້າ.

¹⁵ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງສົມສູ່ກັບສັດ, ເຂົາຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະພວກເຈົ້າຕ້ອງຂ້າສັດຕົວນັ້ນ.¹⁶ຖ້າຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງເຂົ້າຫາສັດໃດເພື່ອສົມສູ່ກັບມັນ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຂ້າຜູ້ຍິງແລະສັດນັ້ນ, ພວກເຂົາຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຂົາມີຄວາມຜິດແລະສົມຄວນຕາຍ.

¹⁷ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງຫລັບນອນກັບເອື້ອຍຫລືນ້ອງສາວຂອງເຂົາ ບໍ່ວ່າເປັນລູກສາວຂອງພໍ່ຂອງເຂົາຫລືລູກສາວຂອງແມ່ຂອງເຂົາ, ຖ້າເຂົາຫລັບນອນກັບນາງແລະນາງຫລັບນອນກັບເຂົາ, ນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າອາຍ, ພວກເຂົາຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຖ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຂົາ ເພາະເຂົາໄດ້ຫລັບນອນກັບເອື້ອຍຫລືນ້ອງສາວຂອງຕົນເອງ, ເຂົາຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຜິດຂອງເຂົາ.¹⁸ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງຫລັບນອນກັບຜູ້ຍິງໃນຊ່ວງທີ່ນາງມີປະຈຳເດືອນແລະໄດ້ຮ່ວມຫລັບນອນກັບນາງດ ເຂົາໄດ້ເປີດຂອງລັບຂອງນາງເຮັດໃຫ້ເລືອດນາງໄຫລ, ທັງຊາຍແລະຍິງນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຖ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຂົາ.

¹⁹ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫລັບນອນກັບເອື້ອຍຫລືນ້ອງສາວຂອງແມ່ເຈົ້າ, ຫລືເອື້ອຍຫລືນ້ອງສາວຂອງພໍ່ເຈົ້າ, ເພາະວ່າເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດຂອງເຈົ້າຂາຍຫນ້າ, ເຈົ້າຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຜິດຂອງຕົນ.²⁰ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງຫລັບນອນກັບປ້າຂອງເຂົາ, ເຂົາໄດ້ລົບຫລູ່ກຽດລຸງຂອງເຂົາ, ເມື່ອພວກເຂົາຕາຍໄປດເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຂົາທັງຄູ່ ແລະເມື່ອພວກເຂົາຕາຍໄປ. ເຮົາຈະເອົາມໍລະດົກໃດໆ, ທີ່ລູກທັງຫລາຍຂອງເຂົາອາດໄດ້ຮັບຈາກພໍ່ແມ່ຂອງເຂົາໄປ.²¹ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງແຕ່ງງານກັບເມຍຂອງອ້າຍຫລືນ້ອງຊາຍຂອງຕົນໃນຂະນະທີ່ອ້າຍຫລືນ້ອງຊາຍຍັງມີຊີວິດຢູ່, ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ຂາຍຫນ້າ, ເຂົາໄດ້ລົບລູ່ກຽດອ້າຍຫລືນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາອາດຈະໄດ້ຮັບເປັນມໍລະດົກຈາກພໍ່ຂອງພວກເຂົາ.

²²ເຫດສະນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາກົດບັນຍັດທັງສິ້ນຂອງເຮົາ ແລະ ກົດຫມາຍທັງສິ້ນຂອງເຮົາ; ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຊື່ອຟັງເຮັດຕາມນັ້ນເພື່ອແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາຈະພາພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປຢູ່ນັ້ນຈະບໍ່ຄາຍພວກເຈົ້າອອກມາ.²³ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຕາມທຳນຽມປະເພນີຂອງຊົນຊາດຕ່າງໆ, ທີ່ເຮົາຈະຂັບໄລ່ອອກໄປຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງທັງຫມົດນີ້. ແລະ ເຮົາລັງກຽດພວກເຂົາ.

²⁴ເຮົາໄດ້ບອກພວກເຈົ້າແລ້ວວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເປັນມໍລະດົກເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຖືກຳມະສິດເຫນືອແຜ່ນດິນນັ້ນ, ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນຳ້ນົມແລະນຳ້ເຜິ້ງໄຫລ. ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ຜູ້ໄດ້ແຍກພວກເຈົ້າອອກຈາກຊົນຊາດອື່ນ.²⁵ເຫດສະນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງແຍກເບິ່ງໃຫ້ອອກລະຫວ່າງບັນດາສັດທີ່ສະອາດແລະສັດທີ່ເປັນມົນທິນ, ລະຫວ່າງບັນດາທີ່ເປັນມົນທິນກັບນົກທີ່ສະອາດພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຕົວໃຫ້ເປັນມົນທິນດ້ວຍບັນດາສັດຫລືນົກທີ່ເປັນມົນທິນ, ຫລືດ້ວຍສັດໃດໆ, ທີ່ເລືອຄານໄປເທິງດິນ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ແຍກອອກຈາກພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນ.

²⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍລິສຸດ, ເພາະເຮົາຢາເວບໍລິສຸດ, ແລະ ເຮົາໄດ້ແຍກພວກເຈົ້າອອກຈາກຊົນຊາດອື່ນໆ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນຂອງເຮົາ.

²⁷ຊາຍຫລືຍິງໃດທີ່ຕິດຕໍ່ເວົ້າກັບຄົນຕາຍຫລືຄົນທີ່ຕິດຕໍ່ເວົ້າກັບວິນຍານຕ່າງໆຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ປະຊາຊົນຈະຕ້ອງດຶກພວກເຂົາດ້ວຍກ້ອນຫີນພວກເຂົາມີຄວາມຜິດແລະສົມຄວນຕາຍ.'"

21

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງກ່າວແກ່ບັນດາປະໂລຫິດລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງອາໂຣນ, ແລະ ບອກແກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ຢ່າເຮັດໂຕເອງໃຫ້ເປັນມັນທິນດ້ວຍເລື່ອງບັນດາຜູ້ເສຍຊີວິດທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຂົາ.²ນອກຈາກບັນດາພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດຂອງເຂົາ, ແມ່ຂອງເຂົາ, ພໍ່ຂອງເຂົາ, ລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ລູກສາວຂອງເຂົາ.³ຫລືອ້າຍນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ, ຜູ້ເປັນພົມມະຈາລີຊຶ່ງຍັງພຶ່ງພາເຂົາ, ເພາະນາງຍັງບໍ່ມີຜົວ, ເຂົາອາດຍອມເປັນມົນທິນເພາະນາງໄດ້.

⁴ແຕ່ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົວເອງເປັນມົນທິນດ້ວຍເລື່ອງພີ່ນ້ອງຄົນອື່ນໆ ແລະເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນ.⁵ປະໂລຫິດຕ້ອງບໍ່ແຖຫົວຫລືແຖປາຍຫນວດຂອງເຂົາ ແລະ ບໍ່ເຊືອດຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາເອງ.⁶ພວກເຂົາຕ້ອງບໍລິສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາແລະບໍ່ເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາຖືກຢຽດຢາມ. ເພາະພວກປະໂຣຫິດຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງອາຫານຂອງພຣະຢາເວ. ເປັນອາຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ເຫດນັ້ນພວກປະໂຣຫິດຕ້ອງບໍລິສຸດ.

⁷ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ແຕ່ງງານກັບຜູ້ຍິງໃດທີ່ເປັນໂສເພນີ ແລະ ຄົນທີ່ເປັນມົນທິນ, ແລະ ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ແຕ່ງງານກັບຜູ້ຍິງຄົນໃດທີ່ຢ່າຮ້າງຈາກຜົວຂອງນາງ.⁸ເພາະພວກເຂົາຖືກແບກໄວ້ສຳຫລັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ເຈົ້າຈະຕ້ອງແຍກເຂົາໄວ້ຕ່າງຫາກເພາະເຂົາເປັນຜູ້ຖວາຍອາຫານແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ເຂົາຕ້ອງບໍລິສຸດສຳລັບເຈົ້າ. ເພາະເຮົາຢາເວຜູ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າບໍລິສຸດ, ເຮົາບໍລິສຸດ.⁹ລູກຍິງຂອງປະໂຣຫິດຄົນໃດທີ່ເຮັດຕົວເອງໃຫ້ເປັນມົນທິນໂດຍການເປັນໂສເພນີເຮັດໃຫ້ພໍ່ຂອງນາງຂາຍຫນ້າ. ນາງຕ້ອງຖືກເຜົາ.

¹⁰ຜູ້ທີ່ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດໃນຖ່າມກາງພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມຫົວດ້ວຍນຳ້ມັນແຫ່ງການຊົງເຈີມ, ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ຊຳລະຕົວໃຫ້ບໍລິສຸດເພື່ອສວມເຄື່ອງແຕ່ງກາຍພິເສດຂອງມະຫາປະໂຣຫິດ, ຕ້ອງບໍ່ປ່ອຍຜົມ ຫລື ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ.¹¹ເຂົາຕ້ອງບໍ່ໄປທີ່ໃດກໍ່ຕາມທີ່ມີສົບຢູ່ ແລະ ເຮັດຕົວເອງໃຫ້ເປັນມົນທິນ, ແມ້ວ່າເພື່ອພໍ່ຫລືແມ່ຂອງເຂົາກໍ່ຕາມ.¹²ມະຫາປະໂຣຫິດຕ້ອງບໍ່ອອກຈາກບໍລິເວນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງພັບພາ ຫລືເຮັດໃຫ້ສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາຖືກຢຽດຢາມເພາະເຂົາໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດໂດຍນຳ້ມັນແຫ່ງການຊົງເຈີມຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ. ເຮົາຄືຢາເວ.

¹³ມະຫາປະໂຣຫິດຕ້ອງແຕ່ງງານກັບຍິງພົມມະຈາລີເພື່ອໃຫ້ເປັນເມຍຂອງເຂົາ.¹⁴ເຂົາຕ້ອງບໍ່ແຕ່ງງານກັບຍິງຫມ້າຍ, ຍິງທີ່ຢ່າຮ້າງ, ຫລືຍິງທີ່ເປັນໂສເພນີ, ເຂົາຈະບໍ່ແຕ່ງງານກັບຍິງປະເພດນີ້. ເຂົາຈະແຈ່ງງານກັບຍິງພົມມະຈາລີຈາກຊົນຊາດຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ.¹⁵ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາເປັນມົນທິນຖ່າມກາງຊົນຊາດຂອງເຂົາ. ເພາະເຮົາຄືຢາເວຜູ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາບໍລິສຸດ.'"

¹⁶ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,¹⁷"ຈົ່ງກ່າວກັບອາໂຣນແລະບອກເຂົາວ່າ, 'ຄົນໃດໃນເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າໃນຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸທີ່ມີຮ່າງກາຍພິການ, ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າມາຖວາຍອາຫານແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ.

¹⁸ຊາຍໃດທີ່ມີຮ່າງກາຍພິການຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະຢາເວເຊັ່ນຄົນຕາບອດຫລືຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດຍ່າງໄດ້, ຄົນທີ່ຮູບຮ່າງບໍ່ສົມປະກອບຫລືບິດບ້ຽວ.¹⁹ຄົນທີ່ພິການທີ່ມືຫລືຕີນ.²⁰ຄົນຫລັງຄ່ອມຫລືຄົນຜອມຫລືເຕ້ຍຜິດປົກກະຕິ, ຫລືຄົນທີ່ຕາຂອງເຂົາພິການ, ຫລືມີໂລກ, ຂີ້ກາກ, ຫິດ, ຫລື ຄົນທີ່ລູກອັນທະທີ່ຕອນ.²¹ຫ້າມຄົນໃດໃນທ່າມກາງເຊື້ອສາຍຂອງອາໂຣນຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດທີ່ມີຮ່າງກາຍພິການເຂົ້າມາໃກ້ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ. ເພາະຄົນແບບນັ້ນມີຮ່າງກາຍພິການ, ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າມາໃກ້ເພື່ອຖວາຍອາຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ.

²²ແຕ່ເຂົາສາມາດກິນອາຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາໄດ້, ບໍ່ວ່າຈະເປັນບາງສ່ວນຈາກຂອງທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດຫລືບາງສ່ວນຈາກຂອງທີ່ບໍລິສຸດ.²³ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າໄປພາຍໃນຜ້າກັ້ງຫລືເຂົ້າມາໃກ້ແທ່ນບູຊາ, ເພາະເຂົາມີຮ່າງກາຍພິການ, ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາເປັນມັນທິນ. ເພາະເຮົາຄືຢາເວ. ຜູ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍລິສຸດ.'"²⁴ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ອາໂຣນ, ແກ່ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ແລະແກ່ຊົນຊາດອິດສະລາເອນ.

22

¹ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງກ່າວແກ່ອາໂຣນແລະແກ່ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ຈົ່ງບອກພວກເຂົາໃຫ້ຢູ່ຫ່າງຈາກສິ່ງບໍລິສຸດຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ແຍກໄວ້ເພື່ອເຮົາພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ນາມຂອງເຮົາຖືກຢຽດຢາມ, ເຮົາຄືຢາເວ.³ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ຖ້າເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າຄົນໃດໃນຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຈົ້າເຂົ້າໃກ້ສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດທີ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ແຍກໄວ້ແດ່ພຣະຢາເວ, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາເປັນມົນທິນ ຄົນນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຫນ້າເຮົາ. ເຮົາຄືຢາເວ.

⁴ຫລືມີສິ່ງທີ່ຕິດເຊື້ອໄຫລອອກຈາກຮ່າງກາຍຂອງເຂົາຮັບປະທານເຄື່ອງບູຊາໃດໆ, ທີ່ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວຈົນກວ່າເຂົາຈະບໍລິສຸດ, ຄົນໃດກໍ່ຕາມທີ່ແຕະຕ້ອງສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນໃດໆ, ໂດຍການແຕະຕ້ອງສົບ, ຫລືໂດຍແຕະຕ້ອງຊາຍໃດທີ່ຫລັ່ງນຳ້ກາມ.⁵ຫລືຄົນໃດແຕະຕ້ອງສັດເລືອຄານທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນມົນທິນ, ຫລືແຕະຕ້ອງຄົນໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນມົນທິນ, ບໍ່ວ່າເປັນມົນທິນແບບໃດກໍ່ຕາມ.⁶ແລ້ວປະໂຣຫິດຜູ້ທີ່ແຕະຕ້ອງມົນທິນໃດໆ, ຈະເປັນມົນທິນໄປຈົນເຖິງເວລາຕອນແລງ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ກິນສິ່ງບໍລິສຸດໃດໆນອກຈາກເຂົາໄດ້ອາບນຳ້ແລ້ວ.

⁷ເມື່ອດວງຕາເວັນຕົກແລ້ວ, ເຂົາຈຶ່ງຈະສະອາດ, ຫລັງຈາກດວງຕາເວັນຕົກເຂົາຈຶ່ງສາມາດກິນຂອງທີ່ບໍລິສຸດນັ້ນໄດ້ເພາະວ່າເປັນອາຫານຂອງເຂົາ.⁸ເຂົາຕ້ອງບໍ່ກິນຫຍັງທີ່ພົບວ່າຕາຍໄປແລ້ວຫລືຖືກສັດປ່າຂ້າ, ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເອງເປັນມົນທິນ. ເຮົາຄືຢາເວ.⁹ປະໂຣຫິດທັງຫລາຍຕ້ອງເຮັດຕາມຄຳສັ່ງສອນຂອງເຮົາ, ບໍ່ສະນັ້ນພວກເຂົາຈະມີຄວາມຜິດບາບແລະອາດຕາຍເພາະລົບລູ່ເຮົາ. ເຮົາຄືຢາເວຜູ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍລິສຸດ.

¹⁰ຫ້າມຄົນພາຍນອກຄອບຄົວຂອງປະໂຮຫິດ ລວມເຖິງແຂກທັງຫລາຍຂອງປະໂຣຫິດ ຫລືລູກຈ້າງຂອງເຂົາກິນສິ່ງໃດທີ່ເປັນຂອງບໍລິສຸດ.¹¹ແຕ່ຖ້າປະໂຣຫິດໄດ້ຊື້ທາດຄົນໃດດ້ວຍເງິນຂອງເຂົາເອງ, ທາດນັ້ນກໍ່ຮັບກິນຂອງທີ່ໄດ້ແຍກໄວ້ແດ່ພຣະຢາເວໄດ້, ສະມາຊິກໃນຄອບຄົວຂອງປະໂຣຫິດແລະທາດທັງຫລາຍກິນຂອງເຫລົ່ານັ້ນຮ່ວມກັບເຂົາໄດ້.

¹²ຖ້າລູກຍິງຂອງປະໂຣຫິດໄດ້ແຕ່ງງານກັບຄົນທີ່ບໍ່ເປັນປະໂຣຫິດ, ນາງບໍ່ສາມາດກິນຂອງຖວາຍໃດໆທີ່ບໍລິສຸດໄດ້.¹³ແຕ່ຖ້າລູກຍິງຂອງປຸໂຮຫິດເປັນຍິງຫມ້າຍ, ຫລືຢ່າຮ້າງ, ແລະຖ້ານາງບໍ່ມີລູກແລະຖ້ານາງໄດ້ກັບມາອາໃສຢູ່ບ້ານພໍ່ຂອງນາງເຫມືອນເມື່ອຕອນເປັນສາວ, ນາງສາມາດກິນອາຫານຂອງບິດາຂອງນາງໄດ້. ແຕ່ຫ້າມຄົນທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນຄອບຄົວຂອງປະໂຣຫິດກິນອາຫານປະໂຣຫິດ.

¹⁴ເຂົາຕ້ອງຊົດໃຊ້ຄືນໃຫ້ແກ່ປະໂຣຫິດ, ເຂົາຕ້ອງເພີ່ມໃຫ້ອີກຫນຶ່ງໃນຫ້າແລະມອບຄືນແກ່ປະໂຣຫິດ.¹⁵ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຕ້ອງບໍ່ລົບລູ່ກຽດສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ຍົກຂຶ້ນແລະຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.¹⁶ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕ້ອງແບກຮັບຄວາມບາບທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມຜິດແຫ່ງການກິນອາຫານທີ່ບໍລິສຸດ. ເພາະເຮົາຄືຢາເວຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍລິສຸດ.'"

¹⁷ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,¹⁸"ຈົ່ງກ່າວແກ່ອາໂຣນແລະລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ແລະແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງປວງຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ຄົນອິດສະຣາເອນຫລືຄົນຕ່າງຊາດຄົນໃດທີ່ອາໃສຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນ, ເມື່ອພວກເຂົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາບໍ່ວ່າເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອປະຕິຍານຫລືບໍ່ວ່າເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໃຈສະຫມັກ, ຫລືບໍ່ວ່າເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ.¹⁹ຖ້າຈະໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ພໍໃຈ, ພວກເຂົາຕ້ອງຖວາຍສັດຕົວຜູ້ທີ່ປາສະຈາກຕຳນິ, ທີ່ເອົາມາຈາກຝູງງົວຝູງແກະຫລືຝູງແບ້.

²⁰ແຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຖວາຍສິ່ງໃດໆ, ທີ່ມີຕຳນິ. ເຮົາຈະບໍ່ພໍໃຈສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຖວາຍ.²¹ຄົນໃດຖວາຍເຄື່ອງສັນຕິບູຊາທີ່ເອົາມາຈາກຝູງໂຄຫລືຝູງແບ້ແກະແດ່ພຣະຢາເວເພື່ອແກ້ຄຳປະຕິຍານຫລືເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໃຈສະຫມັກເຄື່ອງບູຊານັ້ນຈະຕ້ອງບໍ່ມີຕຳຫນິຈຶ່ງຈະເປັນທີ່ພໍໃຈ, ສັດນັ້ນຕ້ອງບໍ່ພິການ.

²²ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຖວາຍສັດໃດໆ, ທີ່ຕາບອດ, ພິການຫລືເປັນແຜທີ່ມີສິ່ງທີ່ໄຫລອອກ, ເປັນຂີ້ກາກ, ຫລືເປັນຫິດ ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຖວາຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແດ່ພຣະຢາເວໃຫ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາດ້ວຍໄຟເທິງແທ່ນບູຊາ.²³ເຈົ້າສາມາດຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍສະຫມັກໃຈດ້ວຍງົວຫລືລູກແກະທີ່ພິການຫລືໂຕນ້ອຍໄດ້. ແຕ່ເຄື່ອງບູຊາແບບນັ້ນຈະບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈຖ້າຖວາຍເພື່ອແກ້ຄຳປະຕິຍານ.

²⁴ຢ່າຖວາຍສັດໃດໆ ແດ່ພຣະຢາເວທີ່ມີລູກອັນທະຊຳ້, ຖືກທຸບ ຈີກຂາດ, ຫລືມີຮອຍຕັດ, ຢ່າເຮັດແບບນີ້ໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ.²⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຖວາຍອາຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຈາກມືຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ສັດຕ່າງໆ, ເຫລົ່ານັ້ນມີຕຳຫນິແລະພິການ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈ.

²⁶ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,²⁷"ເມື່ອງົວຫລືແກະຫລືແບ້ອອກລູກມາ, ມັນຕ້ອງຢູ່ກັບແມ່ຂອງມັນເຈັດວັນດ ແລ້ວຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ແປດເປັນຕົ້ນໄປ, ມັນສາມາດເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳຫລັບຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍໄຟຊຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈໄດ້.

²⁸ຢ່າຂ້າແມ່ງົວຫລືແມ່ແກະພ້ອມກັບລູກຂອງມັນໃນມື້ດຽວກັນ.²⁹ເມື່ອພວກເຈົ້າຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ເປັນທີ່ພໍໃຈ.³⁰ເຄື່ອງບູຊານັ້ນຕ້ອງຖືກກິນໃນມື້ດຽວກັນທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຫລືອອາຫານໄວ້ຈົນເຖິງເຊົ້າ. ເຮົາຄືຢາເວ.

³¹ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະເຮັດຕາມນັ້ນ. ເຮົາຄືຢາເວ.³²ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ລົບລູ່ກຽດພຣະນາມອັນບໍລິສຸດຂອງເຮົາ. ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຕ້ອງຍອມຮັບວ່າເຮົາບໍລິສຸດ. ເຮົາຄືຢາເວຜູ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າບໍລິສຸດ,³³ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບເພື່ອເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ: ເຮົາຄືຢາເວ."

23

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງກ່າວເເກ່ອິດສະຣາເອນ, ເເລະ ບອກເຂົາວ່າ, 'ຕໍ່ໄປນີ້ຄືເທດສະການລ້ຽງຕ່າງໆທີ່ຖືກກຳຫນົດໄວ້ເເດ່ພຣະຢາເວທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງປະກາດໃຫ້ເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດ; ເປັນເທດສະການລ້ຽງປະຈຳຂອງເຮົາ.

³ພວກເຈົ້າເຮັດວຽກໃນທຸກມື້, ເເຕ່ວັນທີເຈັດເປັນວັນສະບາໂຕເເຫ່ງການຫຍຸດພັກຢ່າງສົມບູນດເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດ, ພວກເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງເຮັດວຽກເພາະເປັນວັນສະບາໂຕເເດ່ພຣະຢາເວໃນທຸກເເຫ່ງທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່.

⁴ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນເທດສະການລ້ຽງທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງພຣະຢາເວ. ເປັນການປະຊຸມທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງປະກາດໃຫ້ຮູ້ເມື່ອເຖິງເວລາເທີ່ກຳນົດໄວ້.⁵ໃນຕອນເເລງຂອງວັນທີສິບສີ່, ເດືອນທີຫນຶ່ງ, ເປັນປັດສະກາຂອງພຣະຢາເວ.⁶ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນດຽວກັນເປັນເທດສະການກິນຂະຫນົມປັງບໍ່ມີເຊື້ອເເປ້ງເປັນເວລາເຈັດວັນ.

⁷ໃນມື້ທຳອິດພວກເຈົ້າຕ້ອງຈັດໃຫ້ມີການຊຸມນຸມພ້ອມກັນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດວຽກປະຈຳຂອງພວກເຈົ້າ.⁸ພວກເຈົ້າຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາອາຫານເເດ່ພຣະຢາເວເປັນເວລາເຈັດວັນ, ໃນວັນທີເຈັດເປັນການປະຊຸມທີ່ຈັດໄວ້ເເດ່ພຣະຢາເວ. ເເລະໃນວັນນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດວຽກປະຈຳ.

⁹ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ,¹⁰"ຈົ່ງກ່າວກັບຄົນອິດສະຣາເອນ ເເລະ ບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າມາໃນເເຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເເກ່ພວກເຈົ້າ, ເເລະເມື່ອພວກເຈົ້າເກັບກ່ຽວຈາກເເຜ່ນດິນນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງເອົາຜົນທຳອິດຫນຶ່ງມັດໄປໃຫ້ປະໂຣຫິດ.¹¹ເເລະປະໂຣຫິດຈະເອົາມັດເຂົ້ານັ້ນຂຶ້ນຕໍ່ພະພັກພຣະຢາເວເມື່ອພວກເຈົ້າຈະເປັນທີ່ພໍພະໄທ. ໃນມື້ຕໍ່ໄປຈາກວັນສະບາໂຕເປັນວັນທີ່ປະໂຣຫິດຈະຍົກເຄື່ອງບູຊາຂຶ້ນເເລະຖວາຍໃຫ້ເເກ່ເຮົາ.

¹²ໃນມື້ທີ່ພວກເຈົ້າມັດເຂົ້າຊູຟອ່ນເຂົ້ານັ້ນຂຶ້ນ, ເເລະຖວາຍເເກ່ເຮົາ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍລູກເເກະໂຕຫນຶ່ງອາຍຸຫນຶ່ງປີທີ່ປາສະຈາກການຕຳຫນິໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວ.¹³ເຄື່ອງຖວາຍບູຊາຕ້ອງເປັນເເປ້ງຢ່າງດີນຳ້ມັນຫມາກກອກເທດສອງກິໂລກຣາມ ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ. ເພື່ອໃຫ້ເກີດກິນຫອມພ້ອມກັບເຫລົ້າອງຸ່ນຫນຶ່ງລີດເຊັ່ນດຽວກັນເປັນເຄື່ອງບູຊາດື່ມຖວາຍ.¹⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ກິນຂະຫນົມປັງ, ເຂົ້າຂົ້ວຫລືເຂົ້າດິບຈົນກວ່າຈະເຖິງວັນດຽວກັນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊານີ້ເເດ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ນີ້ເປັນກົດເກນຖາວອນຂອງເຈົ້າໃນທຸກເເຫ່ງທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່.

¹⁵ເລີ່ມຕົ້ນຈາກວັນຖັດຈາກວັນສະບາໂຕຊຶ່ງເປັນວັນທີ່ພວກເຈົ້ານຳຟອນເຂົ້າເເຫ່ງເຄື່ອງບູຊາມາໂບກຖວາຍ, ຈົ່ງນັບໃຫ້ຄົບເຈັດອາທິດ.¹⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງນັບໄປເຖິງຫ້າສິບວັນ, ຊຶ່ງຈະເປັນວັນຖັດຈາກສະບາໂຕທີ່ເຈັດ, ເເລ້ວພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເມັດໃຫມ່ເເດ່ພຣະຢາເວເປັນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ.

¹⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງນຳຂະຫນົມປັງສອງກ້ອນເຮັດຈາກເເປ້ງສອງກິໂລກຣາມຈາກທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກເຈົ້າຂະຫນົມປັງຕ້ອງເຮັດຈາກເເປ້ງຢ່າງດີຕີໃສ່ເຊື້ອເເປ້ງເເລະອົບ, ນັ້ນຈະເປັນເຄື່ອງບູຊາຍໍຖວາຍເເຫ່ງຜົນທຳອິດເເດ່ພຣະຢາເວ.¹⁸ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍພ້ອມກັບຂະຫນົມປັງນັ້ນຄື ລູກເເກະເຈັດໂຕທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີ ເເລະປາສະຈາກຕຳຫນິ, ງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ເເກະຜູ້ສອງໂຕມາເປັນເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວພ້ອມກັບເຄື່ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ເເລະເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາ, ເປັນເຄື່ອງຖວາຍດ້ວຍໄຟເເລະເກີດເປັນກິນຫອມເເດ່ພຣະຢາເວ.

¹⁹ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍແບ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ແລະລູກແກະໂຕຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີສອງໂຕເພື່ອຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາ.²⁰ປະໂຣຫິດຕ້ອງຍໍເຄື່ອງບູຊາຖວາຍພ້ອມກັບຂະຫນົມປັງຊຶ່ງເປັນຜົນທຳອິດຕໍ່ພະພັກພຣະຢາເວ. ເເລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນພ້ອມກັບລູກເເກະສອງໂຕເເດ່ພຣະອົງເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນຈະເປັນຂອງຖວາຍບໍລິສຸດເເດ່ພຣະຢາເວສຳຫລັບປະໂຣຫິດ.²¹ໃນວັນດຽວກັນພວກເຈົ້າຕ້ອງປະກາດໃຫ້ມີປະຊຸມບໍລິສຸດ, ເເລະພວກເຈົ້າບໍ່ເຮັດງານປະຈຳ, ນີ້ເປັນກົດເກນຖາວອນຕະຫລອດໄປຂອງເຈົ້າໃນທຸກເເຫ່ງທີ່ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່.

²²ເມື່ອພວກເຈົ້າເກັບກ່ຽວພືດຜົນຈາກເເຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຕ້ອງເກັບກ່ຽວຕາມມຸມຂອງທົ່ງນາຈົນຫມົດ, ເເລະ ພວກເຈົ້າຕ້ອງເກັບເມັດທີ່ຕົກ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖິ້ມໄວ້ສຳຫລັບຄົນຍາກຈົນ ເເລະ ສຳລັບຄົນຕ່າງດ້າວ, ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ."'

²³ພຣະຢາເວກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²⁴"ຈົ່ງກ່າວເເກ່ຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນທີເຈັດຈະເປັນມື້ພັກຢ່າງຈິງຈັງສຳຫລັບພວກເຈົ້າ, ເປັນສັນຍານດ້ວຍການເປົ່າເເກ ເເລະເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດ.²⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດວຽກປະຈຳຂອງພວກເຈົ້າ ເເລະ ຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ."'

²⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²⁷"ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດນີ້ເປັນວັນລົບລ້າງມົນທິນ, ເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດ, ເເລະ ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖ່ອມໂຕລົງ, ເເລະ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ.

²⁸ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດວຽກໃນວັນນັ້ນເພາະເປັນວັນລົບມົນທິນທີ່ຈະລົບມົນທິນຂອງໂຕພວກເຈົ້າເອງ, ສະເພາະພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.²⁹ໃນວັນນັ້ນ ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຖ່ອມໂຕເອງລົງຈະຕ້ອງຖືກຕັດອອຈາກຊົນຊາດຂອງເຂົາ.

³⁰ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດວຽກງານໃດ ໃນວັນນັ້ນ, ເຮົາພຣະຢາເວຈະທຳລາຍຜູ້ນັ້ນໄປເສຍຈາກທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຂົາ.³¹ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດວຽກງານໃດໆ ໃນວັນນັ້ນ, ນີ້ຈະເປັນກົດເກນຖາວອນຕະຫລອດຊົ່ວເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າໃນທຸກເເຫ່ງທີ່ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່.³²ວັນນີ້ຕ້ອງເປັນວັນສະບາໂຕເເຫ່ງການຫຍຸດພັກຢ່າງຈິງຈັງສຳລັບພວກເຈົ້າ, ເເລະ ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖ່ອມໂຕລົງເລີມຕັ້ງເເຕ່ເວລາຕອນເເລງທີເກົ້າຂອງເດືອນນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕຂອງພວກເຈົ້າຈາກເວລາຕອນເເລງເຖິງຕອນຄຳ່ມືດ.

³³ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດເເກ່ໂມເຊວ່າ,³⁴"ຈົ່ງກ່າວເເກ່ຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນທີເຈັດຈະເປັນວັນເທດສະການຖ້າຢູ່ໄຟຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວຈະຖືຢູ່ເຈັດວັນ.

³⁵ໃນມື້ທຳອິດມີການປະຊຸມບໍລິສຸດພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍເຮັດວຽກປະຈຳ.³⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວເປັນເວລາເຈັດວັນ, ໃນວັນທີເເປດຈະຕ້ອງມີການປະຊຸມບໍລິສຸດ ເເລະພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ. ນີ້ເປັນການປະຊຸມຕາມພິທີ, ເເລະ ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດວຽກງານໃດໆ.

³⁷ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນເທດສະການລ້ຽງຕາມກຳນົດເເດ່ພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງພວກເຈົ້າຕ້ອງປະກາດເປັນປະຊຸມບໍລິສຸດເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟເເດ່ພຣະຢາເວ, ຄືເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເເລະເຄື່ອງຖວາຍບູຊາເຄື່ອງສັດບູຊາ. ໃຫ້ຖວາຍເເຕ່ລະຢ່າງຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນເເຕ່ລະວັນ.³⁸ເທດສະການລ້ຽງເຫລົ່ານີ້ຈະເພີ່ມເຕີມເຂົ້າໄປນອກເຫນືອຈາກວັນສະບາໂຕຂອງພຣະຢາເວ ເເລະ ຖວາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ການປະຕິຍານຕົນທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ ເເລະ ເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໃຈສະຫມັກຂອງພວກເຂົາທີ່ພວກເຈົ້າຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວ.

³⁹ໃນເລື່ອງກ່ຽວກັບເທດສະການຖ້າຢູ່ໄຟ, ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນທີເຈັດ, ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ຮວບຮວມພືດທີ່ໄດ້ມາຈາກເເຜ່ນດິນນັ້ນເເລ້ວພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັກສາເທດສະການລ້ຽງນີ້ເເດ່ພຣະຢາເວ, ສຳລັບເຈັດວັນ. ໃນມື້ທຳອິດຈະເປັນມື້ພັກ, ເເລະ ໃນວັນທີ່ເເປດກໍຈະເປັນມື້ພັກດ້ວຍ.

⁴⁰ໃນມື້ທຳອິດພວກເຈົ້າຕ້ອງເອົາຜົນທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກຕົ້ນມາ, ໃບຕານກ້ານພ້າວກັບຫງ່າໄມ້ທີ່ມີໃບດົກ, ເເລະພວກເຈົາຈະຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ພະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າເປັນເວລາເຈັດວັນ.⁴¹ພວກເຈົ້າຕ້ອງສະຫລອງເທດສະການລ້ຽງນີ້ເປັນເວລາເຈັດວັນໃນເເຕ່ລະປີ, ນີ້ຈະເປັນກົດເກນຖາວອນຕະຫລອດຊົວຊົນຊາດເເລະພົງພັນຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງສະຫລອງເທດສະການລ້ຽງນີ້ໃນເດືອນທີເຈັດ.

⁴²ພວກເຈົ້າຕ້ອງອາໄສຢູ່ກອງໄຟນ້ອຍໆເປັນເວລາເຈັດວັນ, ຊາວອິດສະຣາເອນໂດຍກຳເນີດທຸກຄົນຕ້ອງຢູ່ໃນໄຟນ້ອຍໆ, ເປັນເວລາເຈັດວັນ.⁴³ເພື່ອເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າລຸ້ນຕໍ່ລຸ້ນຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າ, ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນອິດສະຣາເອນອາໄສຢູ່ໃນໄຟພັກເເບບນັ້ນຢ່າງໃດເມື່ອເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກຈາກເເຜ່ນດິນເອຢິບ, ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ."'⁴⁴ດັ່ງນັ້ນເເລະໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ປະກາດໃຫ້ຄົນອິດສະຣາເອນຮູ້ເຖິງເທດສະການລ້ຽງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ເພື່ອພຣະຢາເວ.

24

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງສັ່ງໃຫ້ຄົນອິດສະຣາເອນນຳນ້ຳມັນບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ຄັ້ນຈາກຜົນຂອງຫມາກກອກເທດມາໃຫ້ເເກ່ເຈົ້າເພື່ອໃຊ້ຕື່ມຕະກຽງ, ເພື່ອໃຫ້ມີເເສງສະຫວ່າງລຸກຢູ່ສະເຫມີ.

³ພາຍນອກຫນ້າຫີບເເຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຢູ່ໃນເຕັນນັດພົບ, ອາໂຣນຕ້ອງຄອຍດູເເລໃຫ້ຕະກຽງນີ້ມີໄຟລຸກຢູ່ສະເຫມີຕໍ່ພະພັກພຣະຢາເວ, ຕັ້ງເເຕ່ຕອນເເລງຈົນຮອດເຊົ້າ, ນີ້ເປັນກົດເກນຖາວອນຕະຫລອດຊົ່ວຊົນຊາດພົງພັນຂອງເຈົ້າ.⁴ມະຫາປະໂຣຫິດຕ້ອງຄອຍຮັກສາຕະກຽງ, ທີ່ຢູ່ເທິງຄັນຕະກຽງທອງຄຳບໍລິສຸດທີ່ມີໄຟລຸກຢູ່ສະເຫມີຕໍ່ພະພັກພຣະຢາເວ.

⁵ເຈົ້າຕ້ອງເອົາເເປ້ງຢ່າງດີທີ່ອົບເເລ້ວມາສິບສອງກ້ອນ, ເເຕ່ລະກ້ອນຕ້ອງເຮັດຈາກເເປ້ງ.⁶ເເລ້ວເຈົ້າຕ້ອງວາງລຽງເປັນສອງເເຖວ, ເເຖວລະຫົກກ້ອນເທິງໂຕະທອງຄຳບໍລິສຸດທີ່ຕໍ່ພະພັກພຣະຢາເວ.

⁷ເຈົ້າຕ້ອງໂຮຍເຄື່ອງຫອມບໍລິສຸດລະຫວ່າງເເຕ່ລະເເຖວຂອງຂະຫນົມປັງເຫລົ່ານັ້ນເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນສ່ວນທີ່ເເທ່ນ, ເຄື່ອງຫອມນີ້ຈະຖືກເຜົາເເດ່ພຣະຢາເວ.⁸ທຸກມື້ສະບາໂຕ ມະຫາປະໂຣຫິດຕ້ອງວາງຂະຫນົມປັງຫນ້າພະພັກພຣະຢາເວສະເຫມີໃນນາມຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ, ເປັນເຄື່ອງຫມາຍເເຫ່ງພັນທະສັນຍານິລັນ.⁹ເຄື່ອງຖວາຍນີ້ຈະຕົກເປັນຂອງອາໂຣນ, ເເລະບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ເເລະພວກເຂົາຈະກິນເຄື່ອງບູຊານັ້ນໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ, ເພາະນີ້ເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຈາກການຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວທີ່ຖວາຍດ້ວຍໄຟ.

¹⁰ບັດນີ້ ເກີດມີເລື່ອງວ່າລູກຊາຍຂອງຜູ້ຍິງອິດສະຣາເອນຄົນຫນຶ່ງ, ຊຶ່ງບິດາຂອງເຂົາເປັນຄົນເອຢິບ, ໄດ້ໄປໃນຖ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ, ລູກຊາຍຄົນນີ້ເປັນລູກຂອງຜູ້ຍິງອິດສະຣາເອນໄດ້ຜິດກັບຊາຍອິດສະຣາເອນຄົນຫນຶ່ງໃນຄ້າຍ.¹¹ລູກຊາຍຂອງຍິງຄົນອິດສະຣາເອນນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ. ເເລະໄດ້ເເຊ່ງດ່າພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ພາເຂົາມາຫາໂມເຊ ເເມ່ຂອງເຂົາຊື່ ເຊໂລມິດ, ລູກຜູ້ຍິງຂອງດິບຣີທີ່ມາຈາກເຜົ່າດານ.¹²ພວກເຂົາໄດ້ຝັງຄົນນັ້ນໄວ້ຈົນກວ່າພຣະຢາເວຈະຊົງເເຈ້ງປະສົງຂອງພຣະອົງເອງຕໍ່ພວກເຂົາ.

¹³ເເລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຕັດສັ່ງເເກ່ໂມເຊວ່າ,¹⁴"ຈົ່ງເອົາຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ເເຊ່ງດ່າພຣະເຈົ້າອອກໄປພາຍນອກຄ້າຍ, ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນຄຳດ່າຂອງເຂົາຕ້ອງວາງມືເທິງຫົວຜູ້ນັ້ນ, ຫລັງຈາກນັ້ນທີ່ຊຸມນຸມທັງຫມົດຈະຕ້ອງເອົາຫີນດຶກໃສ່ເຂົາໃຫ້ຕາຍ.

¹⁵ເຈົ້າຕ້ອງອະທິບາຍໃຫ້ເເກ່ຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, "ຜູ້ໃດເເຊ່ງດ່າພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາຕ້ອງເເບກຮັບຄວາມຜິດຂອງຕົນ.¹⁶ໃຜທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດພຣະຢາເວຕ້ອງໄດ້ຮັບໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງເເນ່ນອນ. ທີ່ຊຸມນຸມທັງຫມົດຕ້ອງເອົາຫີນດຶກໃສ່ເຂົາໃຫ້ຕາຍ, ບໍ່ວ່າຄົນນັ້ນເປັນຄົນຕ່າງຊາດຫລືເປັນຄົນອິດສະຣາເອນໂດຍກຳເນີດ, ຖ້າຜູ້ໃດຫມິ່ນປະຫມາດພຣະນາມພຣະຢາເວ, ເຂົາຕ້ອງໄດ້ຮັບໂທດເຖິງຕາຍ.

¹⁷ຖ້າໃຜຕີອີກຄົນຈົນຕາຍ, ເຂົາຕ້ອງຮັບໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງເເນ່ນອນ.¹⁸ຖ້າໃຜຕີສັດຂອງຄົນອື່ນຈົນຕາຍ, ເຂົາຕ້ອງຈ່າຍຊົດເຊີຍ ຊີວິດຕໍ່ຊີວິດ.

¹⁹ຖ້າຜູ້ໃດຕີເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ ເຂົາຕ້ອງຖືກເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ:²⁰ກະດູກຫັກຕໍ່ກະດູກຫັກຕາຕໍ່ຕາ, ແຂ້ວຕໍ່ແຂ້ວ, ເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນອີກຜູ້ຫນຶ່ງເຈັບຢ່າງໃດ, ເຂົາຕ້ອງຖືກເຮັດເເບບດຽວກັນ.²¹ຜູ້ໃດຂ້າສັດອີກໂຕຫນຶ່ງຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຊົດໃຊ້, ຜູ້ໃດຂ້າຄົນຕ້ອງຮັບໂທດເຖິງຕາຍ.

²²ເຈົ້າຕ້ອງມີກົດຫມາຍຢ່າງດຽວກັນທັ້ງກັບຄົນຕ່າງຊາດ ເເລະຄົນອິດສະຣາເອນໂດຍກຳນົດດ້ວຍ, ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ."'²³ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ບອກເເກ່ຄົນອິດສະຣາເອນ ເເລະປະຊາຊົນໄດ້ພາຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ເເຊ່ງດ່າພຣະຢາເວອອກໄປພາຍນອກຄ້າຍ. ພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ເອົາກ້ອນຫີນດຶກໃສ່ເຂົາໃຫ້ຕາຍ. ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ເຮັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວທີ່ມີມາຍັງໂມເຊ.

25

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ໂມເຊເທິງພູເຂົາຊີນາຍວ່າ,²"ຈົ່ງກ່າວເເກ່ຄົນອິດສະຣາເອນເເລະບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າສູ່ເເຜ່ນດິນທີ່ ເຮົາປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຈົ້າ, ເເຜ່ນດິນນັ້ນຕ້ອງຮັກສາວັນສະບາໂຕເເດ່ພຣະຢາເວ.

³ພວກເຈົ້າຕ້ອງຫວ່ານໃນທົ່ງນາຂອງພວກເຈົ້າໃນຫົກປີ, ເເລະໃນຫົກປີນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງຕັດເເຕ່ງສວນອງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າເເລະຮວບຮວມຜົນຜະລິດ.⁴ເເຕ່ໃນປີທີເຈັດ ຕ້ອງຖືເປັນປີສະບາໂຕເເຫ່ງການຢຸດພັກຂອງເເຜ່ນດິນຢ່າງຈິງຈັງ ເປັນສະບາໂຕເເດ່ພຣະຢາເວ ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫວ່ານໃນທົ່ງນາຂອງພວກເຈົ້າຫລືຕັດເເຕ່ງສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ.

⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດການເກັບກ່ຽວສິ່ງໃດທີ່ເຕີບໂຕຂຶ້ນເອງ ເເລະພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍເຮັດການເກັບກ່ຽວອະຫງຸ່ນໃດໆ, ທີ່ເຕີບໃຫຍ່ ນີ້ຈະເປັນປີເເຫ່ງການຫຍຸດພັກຂອງເເຜ່ນດິນຢ່າງຈິງຈັງ.⁶ສິ່ງໃດທີ່ເຕີບໂຕເທິງເເຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ໄດ້ເພາະປູກໃນຊ່ວງປີສະບາໂຕຈະເປັນອາຫານເເກ່ພວກເຈົ້າ ທັງພວກເຈົ້າ ເເລະທາດຊາຍຍິງຂອງພວກເຈົ້າ ລູກຈ້າງຂອງພວກເຈົ້າ, ເເລະຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອາໄສຢູ່ຖ່າມກາງພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເກັບອາຫານ.⁷ທັງຝູງສັດຂອງພວກເຈົ້າ, ເເລະສັດປ່າຈະໄດ້ກິນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເອງເທິງເເຜ່ນດິນ.

⁸ພວກເຈົ້າຕ້ອງນັບປີສະບາໂຕເຈັດປີເຈັດຄັ້ງ, ນັ້ນຄືນັບເຈັດຄູນເຈັດປີ, ນັ້ນຈະເປັນເຈັດປີສະບາໂຕ, ລວມທັງຫມົດສີ່ສິບເກົ້າປີ.⁹ເເລ້ວພວກເຈົ້າຕ້ອງເປົ່າເຂົາສັດໃຫ້ດັງທົ່ວທຸກຫົນເເຫ່ງໃນວັນທີສິບສອງເດືອນທີເຈັດ, ໃນວັນເເຫ່ງການລົບລ້າງມົນທິນນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງເປົ່າເຂົາສັດໃຫ້ທົ່ວທັງເເຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງປີທີຫ້າສິບໄວ້ເເດ່ພຣະຢາເວ, ເເລະປະກາດອິດສະລະພາບທົ່ວທັງເເຜ່ນດິນເເກ່ທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ. ນັ້ນຈະເປັນການສະເຫລີມສະຫລອງສຳຫລັບພວກເຈົ້າທີ່ດິນ, ເເລະບັນດາທາດຕ້ອງກັບຄືນສູ່ຄອບຄອງພວກເຂົາ.

¹¹ປີທີຫ້າສິບເປັນປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງສຳຫລັບພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫວ່ານຫລືເຮັດການເກັບກ່ຽວ, ຈົ່ງກິນທຸກສິ່ງທີ່ເຕີບໂຕຂຶ້ນເອງ, ເເລະເກັບຜົນອະຫງຸ່ນນັ້ນ.¹²ເພາະວ່ານີ້ເປັນປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງທີ່ບໍລິສຸດສຳຫລັບພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງກິນພືດທີ່ເຕີບໂຕຂຶ້ນເອງຕາມທົ່ງນາ.

¹³ພວກເຈົ້າຕ້ອງສົ່ງທຸກຄົນໃຫ້ກັບຄືນໄປຍັງທີ່ດິນຂອງພວກເຂົາເອງໃນປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງນີ້.¹⁴ຖ້າພວກເຈົ້າຂາຍທີ່ດິນໃຫ້ເເກ່ເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ໂກງຫລືເຮັດຜິດຕໍ່ກັນ.

¹⁵ຖ້າພວກເຈົ້າຊື້ທີ່ດິນຈາກເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າ, ໃຫ້ພິຈາລະນາຈຳນວນປີ. ເເລະພືດຜົນທີ່ສາມາດເກັບກ່ຽວໄດ້ ໄປຈົນເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງໃນຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຈົ້າທີ່ຂາຍທີ່ດິນກໍຕ້ອງພິຈາລະນາເຖິງເລື່ອງນັ້ນດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.¹⁶ຖ້າຈຳນວນປີທີ່ເຫລືອກ່ອນຈະເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງຄົບຮອບໃນຄັ້ງຕໍ່ໄປເຫລືອນ້ອຍ, ລາຄາທີ່ດິນກໍ່ນ້ອຍລົງ ເພາະຈຳນວນຄັ້ງທີ່ເຈົ້າຂອງໃຫມ່ຈະເຮັດໃຫ້ຜົນເກັບກ່ຽວຈາກຜົນຜະລິດຈາກເເຜ່ນດິນຈະຂຶ້ນຢູ່ກັບຈຳນວນປີທີ່ເຫລືອກ່ອນທີ່ຈະເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງຄັ້ງຕໍ່ໄປ.¹⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ໂກງກັນຫລືເຮັດຜິດຕໍ່ກັນ, ເເຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁸ເພາະສະນັ້ນພວກເຈົ້າຕ້ອງເຊື່ອຟັງ, ເຮັດຕາມກົດເກນຂອງເຮົາ, ຈົ່ງຮັກສາກົດຫມາຍຂອບເຮົາ, ເເລະເຮັດຕາມ ເເລ້ວພວກເຈົ້າຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຢ່າງປອດໄພ.¹⁹ແຜ່ນດິນຈະເກີດຜົນແລະພວກເຈົ້າຈະກິນອາຫານຈົນອີ່ມ, ເເລະອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພ.

²⁰ພວດເຈົ້າອາດເວົ້າວ່າ, "ເເລ້ວພວກເຮົາຈະກິນອາຫານຫຍັງໃນປີທີເຈັດລະ? ເບິ່ງເເມ, ເຮົາບໍ່ສາມາດຫວ່ານຫລືລວມພືດຜົນຂອງເຮົາໄດ້."²¹ເຮົາຈະບັນຊາພອນຂອງເຮົາມາເຫນືອພວກເຈົ້າໃນປີທີຫົກ ເເລະນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ເກັບກ່ຽວໄດ້ສຳລັບສາມປີ.²²ພວກເຈົ້າຈະຫວ່ານໃນປີທີເເປດ, ເເລະຍັງຈະໄດ້ກິນຜົນຜະລິດຫລາຍປີກ່ອນຫນ້ານັ້ນຈາກຍສາງຈົນກວ່າຈະເຖິງການເກັບກ່ຽວໃນປີທີເກົ້າ, ພວກເຈົ້າຍັງຈະສາມາດກິນອາຫານຈາກທີ່ເກັບສະສົມໄວ້ໃນຫລາຍປີກ່ອນຫນ້ານັ້ນ.

²³ທີ່ດິນຕ້ອງບໍ່ຖືກຂາຍໃຫ້ເເກ່ເຈົ້າຂອງໃຫມ່ຢ່າງຖາວອນ, ເພາະເເຜ່ນດິນເປັນຂອງເຮົາດ ພວກເຈົ້າທັງປວງຕ່າງເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ ເເລະອາໃສຢູ່ຊົ່ວຄາວໃນເເຜ່ນດິນຂອງເຮົາ.²⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ມີສິດເເຫ່ງການໄຖ່ຖອນສຳລັບທີ່ດິນທັງຫມົດທີ່ພວກເຈົ້າຖືຄອງຢູ່, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຍອມໃຫ້ຄອບຄົວຈາກເຂົາໄດ້ຊື້ທີ່ດິນຄືນ.²⁵ຖ້າພີ່ນ້ອງຄົນອິດສະຣາເອນຂອງເຈົ້າທຸກຍາກລົງ, ເພາະເຫດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຂາຍທີ່ດິນບາງສ່ວນໃຫ້ເຂົາ, ຫລັງຈາກນັ້ນພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດຂອງເຂົາສາມາດຊື້ທີ່ດິນທີ່ເຂົາໄດ້ຂາຍໃຫ້ເເກ່ເຈົ້າຄືນກັບໄປໄດ້.

²⁶ຖ້າຊາຍຄົນນັ້ນບໍ່ມີຍາດມາໄຖ່ຖອນທີ່ດິນຂອງເຂົາ, ເເຕ່ເຂົາລຳ້ລວຍຂຶ້ນ ເເລະມີຄວາມສາມາດໄຖ່ຖອນຄືນໄດ້.²⁷ກໍ່ໃຫ້ເຂົາຄຳນວນຍ້ອນໄປເຖິງປີທີ່ພວກເຂົາຖືກຂາຍໄປ, ເເລະຈ່າຍຄືນໃຫ້ຄົນທີ່ຊື້ໄປນັ້ນ ເເລ້ວເຂົາຈຶ່ງສາມາດກັບໄປທີ່ດິນຂອງເຂົາໄດ້.²⁸ເເຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ສາມາດໄຖ່ຖອນທີ່ດິນກັບມາໄດ້, ທີ່ດິນຂອງເຂົາທີ່ຂາຍໄປນັ້ນກໍຍັງເປັນຂອງຄົນທີ່ຊື້ໄປຈົນກວ່າຈະເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ, ເມື່ອເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ, ທີ່ດິນທີ່ຈະຖືກຄືນໄປໃຫ້ເເກ່ຄົນທີ່ຂາຍໄປ, ເເລະເຈົ້າຂອງເດີມກໍຈະກັບໄປຢູ່ທີ່ດິນຂອງຕົນເອງໄດ້.

²⁹ຖ້າຊາຍຄົນໃດຂາຍເຮືອນທີ່ມີກຳເເພງ, ເຂົາກໍ່ສາມາດຊື້ຄືນໄດ້ພາຍໃນຫນຶ່ງປີຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ຂາຍເຮືອນໄປເເລ້ວເຂົາມີສິດໄຖ່ຖອນໄດ້ຕະຫລອດຫນຶ່ງປີ.³⁰ຖ້າເຮືອນນັ້ນບໍ່ຖືກໄຖ່ຖອນພາຍໃນຫນຶ່ງປີ ເຮືອນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງທີ່ມີກຳເເພງນັ້ນກໍຈະເປັນຊັບສິນຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນໄດ້ຊື້ບ້ານນັ້ນໄປຕະຫລອດຊົ່ວຊົນຊາດຂອງເຂົາ, ເຮືອນຫລັງນັ້ນຈະບໍ່ຕ້ອງຄືນໃນປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ.

³¹ເເຕ່ບັນດາເຮືອນຕາມຫມູ່ບ້ານທີ່ບໍ່ມີກຳເເພງລ້ອມຮອບຈະຖືວ່າເປັນເຫມືອນທີ່ດິນທົ່ງນາ, ເປັນດິນທີ່ສາມາດໄຖ່ຖອນໄດ້, ເເລະທີ່ດິນນັ້ນຈະຖືກສົ່ງຄືນໃນປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ.³²ເເຕ່ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ບັນດາເຮືອນຂອງຄົນທີ່ເປັນຄົນເລວີທີ່ຢູ່ເມືອງຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາສາມາດໄຖ່ຖອນໄດ້ທຸກເວລາ.

³³ຖ້າຄົນເລວີຄົນຫນຶ່ງໄດ້ໄຖ່ຖອນບ້ານທີ່ເຂົາໄດ້ຂາຍໄປ, ບ້ານໃນເມືອງທີ່ຖືກຂາຍໄປນັ້ນ, ຈະຕ້ອງສົ່ງຄືນໃນປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ, ເພາະບັນດາບ້ານໃນເມືອງຂອງຄົນເລວີນັ້ນເປັນຊັບສິນຂອງພວກເຂົາໃນຖ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ.³⁴ເເຕ່ທົ່ງນາທີ່ລ້ອມເມືອງຂອງພວກເຂົາຈະຂາຍບໍ່ໄດ້ເພາະທົ່ງນາເຫລົ່ານັ້ນເປັນຊັບສິນຖາວອນຂອງຄົນເລວີ.

³⁵ຖ້າພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງພວກເຈົ້າທຸກຍາກລົງ ຈົນເຂົາບໍ່ສາມາດລ້ຽງດູຕົນເອງໄດ້ຕໍ່ໄປ, ພວກເຈົ້າກໍ່ຕ້ອງຊ່ວຍເຂົາເຫມືອນກັບພວກເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍຄົນຕ່າງດ້າວຫລືຄົນອື່ນໆ. ທີ່ໄດ້ອາໃສຄືເເຂກເມືອງໃນຖ່າມກາງພວກເຈົ້າ.³⁶ຢ່າຄິດດອກເບ້ຍຫລືພະຍາຍາມຫາກຳໄລໃດໆ ຈາກເຂົາ, ເເຕ່ຈົ່ງຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະເຈົ້າເພື່ອພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັບພວກເຈົ້າ.³⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ໃຫ້ເຂົາກູ້ເງິນຫລືຄິດດອກເບ້ຍ, ຫລືຂາຍອາຫານໃຫ້ເຂົາໂດຍຄິດກຳໄລ.³⁸ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ໃດນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກເເຜ່ນດິນເອຢິບ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ເເຍກເເຜ່ນດິນຄານາອັນໃຫ້ເເກ່ພວກເຈົ້າ, ເເລະເພື່ອຈະໄດ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

³⁹ຖ້າພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງພວກເຈົ້າທຸກຍາກລົງ ເເລະຂາຍຕົວເຂົາເອງສຳຫລັບພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ບັງຄັບໃຫ້ເຂົາເຮັດວຽກຄືທາດ.⁴⁰ຈົ່ງປະຕິບັດຕໍ່ເຂົາເຫນືອນລູກຈ້າງ, ເຂົາຕ້ອງເປັນຄືຄົນທີ່ເຄີຍອາໄສຢູ່ກັບເຈົ້າຊົ່ວຄາວ, ເຂົາຈະຮັບໃຊ້ພວກເຂົາຈົນເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ.⁴¹ຫລັງຈາກນັ້ນເຂົາຈະຈາກເຈົ້າໄປ, ທັງໂຕເຂົາເເລະລູກທີ່ຢູ່ກັບເຂົາ, ເເລະເຂົາຈະກັບໄປຍັງຄອບຄົວຂອງເຂົາ, ເເລະໄປຍັງທີ່ດິນຂອງບິດາເຂົາ.

⁴²ເພາະພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຮົາຜູ້ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ນຳເຂົາອອກມາຈາກເເຜ່ນດິນເອຢິບ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກຂາຍໃຫ້ເປັນທາດ.⁴³ພວກເຈົ້າຕ້ອງປົກຄອງພວກເຂົາຢ່າງທາລຸນ, ເເຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.⁴⁴ສ່ວນເລື່ອງທາດຊາຍຍິງຂອງພວກເຈົ້າທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ມາຈາກຊົນຊາດຕ່າງໆ, ທີ່ອາໄສຢູ່ລ້ອມຮອບພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າສາມາດຊື້ທາດຈາກພວກເຂົາໄດ້.

⁴⁵ພວກເຈົ້າສາມາດຊື້ທາດຈາກຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອາໄສຢູ່ຖ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ຊຶ່ງມາຈາກຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ, ບັນດາເດັກນ້ອຍທີ່ເກີດໃນເເຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຂົາທັງຫລາຍເປັນຊັບສິນຂອງພວກເຈົ້າໄດ້.⁴⁶ພວກເຈົ້າສາມາດຍົກທາດເຫລົ່ານັ້ນເປັນມໍລະດົກເເກ່ລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າຕໍ່ໄປໄດ້ເຫມືອນດັ່ງເປັນຊັບສິນ, ພວກເຈົ້າສາມາດຊື້ທາດຂອງພວກເຈົ້າຈາກພວກເຂົາໄດ້ທຸກເມື່ອ, ເເຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ປົກຄອງເຫນືອພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າຈາກຖ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນດ້ວຍຄວາມຮຸນເເຮງ.

⁴⁷ຖ້າຄົນຕ່າງດ້າວຫລືພວກທີ່ອາໄສກັບເຈົ້າລຳ້ລວຍຂຶ້ນ, ເເລະຖ້າພີ່ນ້ອງຄົນອິດສະຣາເອນຈັກຄົນຫນຶ່ງຂອງພວກເຈົ້າທຸກຍາກລົງ ເເລະຂາຍໂຕເອງໃຫ້ຄົນຕ່າງດ້າວຄົນນັ້ນຫລືບາງຄົນໃນຄອບຄົວຂອງຄົນຕ່າງດ້າວນັ້ນ.⁴⁸ຫລັງຈາກພວກພີ່ນ້ອງຄົນອິດສະຣາເອນຂອງພວກເຈົ້າຖືກຊື້ໄປ, ເຂົາສາມາດຖືກຊື້ຄືນໄດ້, ບາງຄົນໃນຄອບຄົວຂອງເຂົາສາມາດໄຖ່ຖອນເຂົາໄດ້.

⁴⁹ອາດເປັນລຸງຂອງຄົນນັ້ນ, ຫລືລູກອ້າຍລູກນ້ອງຂອງເຂົາທີ່ຈະໄຖ່ຖອນເຂົາດ ຫລືຄົນໃດທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດຂອງເຂົາຈາກຄອບຄົວຂອງເຂົາ, ຫລືຖ້າເຂົາລຳ້ລວຍຂຶ້ນ, ເຂົາອາດໄຖ່ຖອນໂຕເອງໄດ້.⁵⁰ເຂົາຕ້ອງຕໍ່ລອງກັບຄົນທີ່ຊື້ເຂົາໄປ, ພວກເຂົາຕ້ອງນັບຈຳນວນປີທີ່ເຂົາຂາຍໂຕເອງໃຫ້ເເກ່ຜູ້ຊື້ໄປຈົນເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ. ຄ່າໄຖ່ຖອນຂອງເຂົາຕ້ອງຄິດຕາມອັດຕາທີ່ຈ່າຍໃຫ້ເເກ່ລູກຈ້າງ, ຕາມຈຳນວນປີທີ່ເຫລືອທີ່ເຂົາສາມາດເຮັດວຽກໃຫ້ເເກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊື້ເຂົາໄປ.

⁵¹ຖ້າຍັງມີເຫລືອຢູ່ຫລາຍປີກວ່າຈະເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ, ເຂົາຕ້ອງຈ່າຍຄ່າໄຖ່ຖອນໂຕເອງຄືນຕາມຈຳນວນປີທີ່ເຫລືອນັ້ນ.⁵²ຖ້າເຫລືອບໍ່ຮອດປີກ່ອນທີ່ຈະເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ, ກໍ່ໃຫ້ຜູ້ຂາຍຄິດໄລ່ຈຳນວນປີທີ່ເຫລືອ, ເເລະເຂົາຈະຕ້ອງຈ່າຍຄ່າໄຖ່ຖອນຕົນເອງຕາມຈຳນວນປີທີ່ເຫລືອນັ້ນ.

⁵³ເຂົາຕ້ອງໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຄືລູກຈ້າງປີຕໍ່ໄປ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ປະຕິບັດຕໍ່ພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມທາລຸນ.⁵⁴ຖ້າເຂົາບໍ່ໄດ້ໄຖ່ຖອນຕາມທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວມາເເລ້ວ, ເຂົາກໍ່ຕ້ອງຮັບໃຊ້ຈົນເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ. ທັງໂຕເຂົາເເລະລູກ ຂອງເຂົາທີ່ຢູ່ກັບເຂົາ.⁵⁵ສຳຫລັບເຮົາເເລ້ວ, ຄົນອິດສະຣາເອນຕ່າງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຜູ້ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ນຳອອກຈາກເເຜ່ນດິນອີຢິບ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

26

¹ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດຮູບເຄົາລົບ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຕັ້ງຮູບເເກະສະຫລັກຫລືເສົາຫີນສັກສິດ, ເເລະພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຕັ້ງຮູບຫີນເເກະສະຫລັກໃດໆ, ໃນເເຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າເພື່ອທີ່ພວກເຈົ້າຈະຂາບໄຫວ້, ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.²ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືວັນສະບາໂຕທັງຫລາຍຂອງເຮົາເເລະໃຫ້ກຽດສະຖານນະມັດສະການຂອງເຮົາເຮົາຄືພຣະຢາເວ.

³ຖ້າພວກເຈົ້າດຳເນີນຢູ່ໃນກົດຫມາຍຂອງເຮົາເເລະຮັກສາບັນຍັດຕ່າງໆ ຂອງເຮົາເເລະເຮັດຕາມນັ້ນ,⁴ເຮົາກໍຈະປະທານຝົນຕາມລະດູການຂອງມັນ, ເເລະຕົ້ນໄມ້ຕ່າງໆ ໃນທ້ອງທົງຈະເກີດພືດຜົນຂອງມັນ.

⁵ການນວດເຂົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະຍາວໄປຈົນເຖິງເວລາເກັບກ່ຽວຜົນອະງຸ່ນ, ເເລະການເກັບກ່ຽວຜົນອະງຸ່ນດົນນານຈົນເຖິງລະດູຫວ່ານ, ພວກເຈົ້າຈະກິນອາຫານຂອງພວກເຈົ້າຈົນອີ່ມເເລະຢູ່ຢ່າງປອດໄພໃນບໍລິເວນທີ່ພວກເຈົ້າສ້າງທີ່ອາໃສຂອງພວກເຈົ້າໃນເເຜ່ນດິນນັ້ນ.⁶ເຮົາຈະໃຫ້ເກີດຄວາມສະຫງົບສຸກໃຫ້ເເຜ່ນດິນ, ພວກເຈົ້າຈະນອນລົງໂດຍບໍ່ມີໃຜມາເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຢ້ານໄດ້ເຮົາຈະເອົາບັນດາສັດຮ້າຍທັງຫລາຍອອກຈາກເເຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ.

⁷ພວກເຈົ້າຈະໄລ່ຕິດຕາມສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າເເລະພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ.⁸ພວກເຈົ້າຫ້າຄົນຈະໄລ່ໄດ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນ, ເເລະພວກເຈົ້າຮ້ອຍຄົນຈະໄລ່ໄດ້ຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນ; ສັດຕູທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກເຈົ້າ.

⁹ເຮົາຈະເບິ່ງພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມເເລະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເກີດຜົນເເລະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າທະວີຂຶ້ນ; ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຈົ້າ.¹⁰ພວກເຈົ້າຈະກິນອາຫານທີ່ເກັບສະສົມໄວ້ເປັນເວລາດົນນານ, ພວກເຈົ້າຈະເອົາອາຫານທີ່ເກັບໄວ້ອອກໄປເພາະພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງການພື້ນທີ່ສຳຫລັບການເກັບກ່ຽວໃຫມ່.

¹¹ເຮົາຈະສະຖິດຢູ່ຫໍເຕັນຂອງເຮົາໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເເລະເຮົາຈະບໍ່ກຽດຊັງພວກເຈົ້າ.¹²ເຮົາຈະເດີນໄປຖ່າມກາງພວກເຈົ້າແລະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ.¹³ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ຜູ້ໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເປັນທາດຂອງພວກເຂົາເຮົາໄດ້ຫັກໄມ້ແຫ່ງແອກຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຈົ້າເດີນຕົງໄດ້.

¹⁴ເເຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຟັງເຮົາ, ເເລະຈະບໍ່ເຮັດຕາມບັນຍັດທັງປວງນີ້.¹⁵ເເລະຖ້າພວກເຈົ້າປະຕິເສດກົດເກນຂອງເຮົາ, ເເລະກຽດຊັງກົດຫມາຍຂອງເຮົາ. ພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຮັດຕາມບັນຍັດທັງປວງຂອງເຮົາ, ເເຕ່ທຳລາຍພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ.

¹⁶ຖ້າພວກເຈົ້າເຮັດດັ່ງນັ້ນ, ເຮົາກໍ່ຈະເຮັດດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ເເກ່ພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈະນຳສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານມາຫາພວກເຈົ້າ, ໂຣກຕ່າງໆ ເເລະ ຄວາມເຈັບໄຂ້ທີ່ຈະທຳລາຍດວງຕາທັງຫລາຍ, ເເລະພວກເຈົ້າຫວ່ານເມັດໂດຍເປົ່າປະໂຫຍດ, ເພາະສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າຈະກິນພືດຜົນຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁷ເຮົາຈະຕັ້ງຫນ້າຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ, ເເລະພວກເຈົ້າຈະຖືກປົກຄອງໂດຍສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ, ຄົນທັງຫລາຍທີ່ເຈົ້າກຽດຊັງຈະປົກຄອງເຫນືອພວກເຈົ້າ, ເເລະ ພວກເຈົ້າຈະເເລ່ນຫນີເຖິງວ່າບໍ່ມີໃຜໄລ່ຕາມພວກເຈົ້າ.

¹⁸ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຟັງບັນຍັດຕ່າງໆ ຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍ່ຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າເຈັດເທົ່າຢ່າງຮຸນເເຮງສຳຫລັບຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁹ເຮົາຈະທຳລາຍຄວາມດື້ດຶງຈອງຫອງຂອງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າເຫນືອພວກເຈົ້າເປັນເຫມືອນເຫລັກແລະແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າເປັນເຫມືອນທອງສຳລິດ.²⁰ກຳລັງຂອງພວກເຈົ້າຖືກໃຊ້ຢ່າງໄຮ້ປະໂຫຍດ, ເພາະເເຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເກີດຜົນໃຫ້ເກັບກ່ຽວ, ເເລະຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍໃນເເຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ອອກຜົນຂອງມັນ.

²¹ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ດຳເນີນຕໍ່ຫນ້າເຮົາເເລະບໍ່ຟັງເຮົາ, ເຮົາຈະນຳຄວາມຈິບຫາຍມາຍັງພວກເຈົ້າເຈັດເທົ່າຂອງຂະຫນາດບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.²²ເຮົາຈະສົ່ງສັດຮ້າຍທັງຫລາຍມາຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ, ຊຶ່ງຈະມາລັກລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າ, ເເລະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເຫລືອຢູ່ຈຳນວນ້ອຍ, ຫົນທາງຂອງພວກເຈົ້າກໍຈະກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ.

²³ເເມ້ຈະພົບກັບສິ່ງນີ້ເເລ້ວ, ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ຍອມຮັບການສັ່ງສອນຂອງເຮົາເເລະພວກເຈົ້າຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານເຮົາ.²⁴ເຮົາກໍ່ຈະດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານພວກເຈົ້າດ້ວຍ, ເເລະເຮົາເອງຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າເຈັດເທົ່າເພາະຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.

²⁵ເຮົາຈະນຳດາບມາຍັງພວກເຈົ້າທີ່ຈະເຮັດການເເກ້ເເຄ້ນເພາະການຝ່າຝືນພັນທະສັນຍາ, ພວກເຈົ້າຈະລວມໂຕກັນຢູ່ໃນເມືອງຕ່າງໆ ເເລະເຮົາຈະສົ່ງໂຣກມາຍັງທ່າມກາງພວກເຈົ້າໃນທີ່ນັ້ນ. ເເລ້ວພວກເຈົ້າຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ.²⁶ເມື່ອເຖິງຕອນທີ່ເຮົາຕັດເເຫລ່ງອາຫານຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຍິງສິບຄົນຈະສາມາດອົບຂະຫນົມປັງໂດຍໃຊ້ເຕົາອົບເຕົາດຽວ, ເເລະ ພວກເຈົ້າຈະເເບ່ງເຂົ້າຈີ່ຂອງພວກເຈົ້າໂດຍການຊັ່ງ, ພວກເຈົ້າຈະກິນເເຕ່ບໍ່ອີ່ມ.

²⁷ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຟັງເຮົາໃນເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ເເຕ່ຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານເຮົາ.²⁸ເເລ້ວເຮົາກໍ່ຈະດຳເນີນການຕໍ່ຕ້ານພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ, ເເລະເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າໃຫ້ຫລາຍກວ່າຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າເຈັດເທົ່າ.

²⁹ພວກເຈົ້າຈະກິນຊີ້ນຂອງລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈະກິນລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າ.³⁰ເຮົາຈະທຳລາຍສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ເທິງພູ, ເເລະຕັດເເທ່ນເຄື່ອງຫອມຂອງພວກເຈົ້າລົງ, ເເລະໂຍນສົບຂອງພວກເຈົ້າເທິງຊາກຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ເເລະເຮົາຈະຊັງພວກເຈົ້າ.

³¹ເຮົາຈະປ່ຽນເມືອງຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ກາຍເປັນຊາກແຕກຫັກ, ເເລະທຳລາຍສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈະບໍ່ພໍໃຈກິ່ນຫອມເເຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຈົ້າ.³²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເເຜ່ນດິນຮ້າງເປົ່າ, ສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າຜູ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນຈະຕົກໃຈກັບຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ.³³ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າກະຈັດກະຈາຍໄປຖ່າມກາງຊົນຊາດຕ່າງໆ, ເເລະເຮົາຈະຊັກດາບຂອງເຈົ້າອອກເເລະໄລ່ຕາມພວກເຈົ້າ, ເເຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກຖິ້ມຮ້າງໄວ້, ເເລະເມືອງຕ່າງໆຂອງພວກເຈົ້າຈະກາຍເປັນຊາກປັກຫັກພັງ.

³⁴ເເລ້ວເເຜ່ນດິນນັ້ນຈະຍິນດີໃນວັນສະບາໂຕຂອງເເຜ່ນດິນດົນທີ່ເເຜ່ນດິນນັ້ນວ່າງເປົ່າ, ເເລະພວກເຈົ້າກໍຢູ່ໃນເເຜ່ນດິນຂອງສັດຕູທັງຫລາຍ, ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນເເຜ່ນດິນກໍຈະຢຸດພັກເເລະຍິນດີໃນວັນສະບາໂຕຂອງເເຜ່ນດິນນັ້ນ.³⁵ນານເທົ່າເເຜ່ນດິນນັ້ນວ່າງເປົ່າ ເເຜ່ນດິນກໍຈະຢຸດພັກຊຶ່ງເປັນການຢຸດພັກທີ່ເເຜ່ນດິນນັນບໍ່ເຄີຍມີໃນວັນສະບາໂຕທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ເມື່ອພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນເເຜ່ນດິນນັ້ນ.³⁶ສຳຫລັບບັນດາພວກເຈົ້າທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນເເຜ່ນດິນຂອງສັດຕູທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈະສົ່ງຄວາມຢ້ານກົວເຂົ້າມາຍັງຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າດັ່ງນັ້ນເເມ້ເເຕ່ສຽງໃບໄມ້ປິວຕາມລົມກໍເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າສະດຸ້ງ, ເເລະພວກເຈົ້າຈະຫນີເຫມືອນດັ່ງພວກເຈົ້າກຳລັງຫນີດາບ.

³⁷ພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງເເມ້ບໍ່ມີໃຜໄລ່ຕາມພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈະສະດຸດຊຶ່ງກັນ, ເເລະກັນເຫມືອນກັບພວກເຈົ້າກຳລັງເເລ່ນຫນີດາບ ເເມ້ບໍ່ມີໃຜໄລ່ຕາມພວກເຈົ້າພວກເຈົ້າກໍ່ຈະບໍ່ມີກຳລັງທີ່ຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າສັດຕູທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.³⁸ພວກເຈົ້າຈະຈິບຫາຍໄປຖ່າມກາງປະຊາຊາດ, ເເລະເເຜ່ນດິນທັງຫລາຍສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ.³⁹ບັນດາພວກທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ຈະຕົກຕຳ່ລົງໃນນຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອຢູ່ໃນເເຜ່ນດິນຂອງສັດຕູທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ເເລະເພາະຄວາມບາບຂອງບັນພະບູຫລຸດຂອງພວກເຈົ້າພວກເຈົ້າຈະຊຸດໂຊມໄປດ້ວຍ.

⁴⁰ເເຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າສາລະພາບບາບຂອງພວກເຂົາ, ເເລະຄວາມບາບຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ເເລະການທໍລະຍົດຂອງພວກເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຊື່ສັດຕໍ່ເຮົາ, ເເລະການທີ່ພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນການຕໍ່ເຮົາດ້ວຍ.⁴¹ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຫັນໄປຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ, ເເລະເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາໄປສູ່ເເຜ່ນດິນຂອງສັດຕູທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຖ້າຈິດໃຈທີ່ບໍ່ໄດ້ຖ່ອມໂຕລົງ, ເເລະຖ້າພວກເຂົາຍອມຮັບການລົງໂທດສຳຫລັບການບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.⁴²ເເລ້ວເຮົາກໍ່ຈະລະນຶກເຖິງສັນຍາຂອງເຮົາກັບຢາໂຄບ, ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບອິຊາກ, ເເລະພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບອັບຣາຮາມ, ເເລະເຮົາຈະລະນຶກເຖິງເເຜ່ນດິນນັ້ນ.

⁴³ເເຜ່ນດິນຈະຖືກຖິ້ມຮ້າງໄວ້ໂດຍພວກເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນເເຜ່ນດິນຈະຍິນດີກັບວັນສະບາໂຕຂອງເເຜ່ນດິນໃນຂະນະທີ່ຖືກຖິ້ມໄວ້ໃຫ້ຮ້າງໂດຍບໍ່ມີພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບໂທດສຳລັບຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາເອງປະຕິເສດກົດເກນຂອງເຮົາ, ເເລະກຽດຊັງກົດຫມາຍຂອງເຮົາ.

⁴⁴ເເຕ່ນອກເຫນືອຈາກເລື່ອງທັງຫມົດນີ້, ເພື່ອພວກເຂົາຢູ່ເເຜ່ນດິນຂອງເຫລົ່າສັດຕູເຮົາຈະປະຕິເສດພວກເຂົາ, ເຮົາຈະບໍ່ກຽດຊັງພວກເຂົາຈົນທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດສິ້ນ, ເເລະບໍ່ສົນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາທີ່ມີກັບເຂົາ, ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.⁴⁵ເເຕ່ເພື່ອເຫັນເເກ່ເຂົາ, ເຮົາຈະລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາກັບບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ນຳອອກຈາກເເຜ່ນດິນເອຢິບຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາບັນດາຊົນຊາດ, ເພື່ອເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາເຮົາຄືພຣະຢາເວ."

⁴⁶ເຫລົ່ານີ້ເປັນບັນຍັດກົດເກນ, ເເລະກົດຫມາຍຕ່າງໆທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໄວ້ລະຫວ່າງພຣະອົງເອງກັບຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ພູເຂົາຊີນາຍໂດຍຜ່ານໂມເຊ.

27

¹ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດສັ່ງເເກ່ໂມເຊວ່າ,²"ຈົ່ງກ່າວເເກ່ຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ຖ້າຜູ້ໃດປະຕິຍານຕົນເປັນພິເສດຕໍ່ພຣະຢາເວ ໃຫ້ໃຊ້ການປະມານຄ່າດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.

³ມາດຕະຖານລາຄາຂອງພວກເຈົ້າສຳຫລັບຜູ້ຊາຍຫນຶ່ງຄົນຈາກອາຍຸຊາວເຖິງຊາວຫົກປີຕ້ອງມີຄ່າເປັນເງິນຫ້າສິບເຊເຂ, ຕາມເຊເຂຂອງສະຖານນະມັດສະການ.⁴ສຳຫລັບຜູ້ຍິງຫນຶ່ງຄົນທີ່ມີອາຍຸເທົ່າກັນມາດຕະຖານລາຄາຂອງພວກເຈົ້າຕ້ອງມີສາມສິບເຊເຂ.

⁵ຈາກອາຍຸຫ້າປີເຖິງຊາວປີມາດຕະຖານລາຄາຂອງພວກເຈົ້າສຳຫລັບຜູ້ຊາຍຕ້ອງມີຄ່າຊາວເຊເຂ, ເເລະສຳຫລັບຜູ້ຍິງມີຄ່າສິບເຊເຂ.⁶ຈາກອາຍຸຫນຶ່ງເດືອນຈົນເຖິງອາຍຸຫ້າປີ, ມາດຕະຖານລາຄາຂອງພວກເຈົ້າສຳຫລັບຜູ້ຊາຍຕ້ອງມີຄ່າເປັນເງິນຫ້າເຊເຂ, ເເລະສຳຫລັບຜູ້ຍິງມີຄ່າເປັນເງິນສາມເຊເຂ.

⁷ຈາກອາຍຸຫົກປີຂຶ້ນໄປສຳຫລັບຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງ, ມາກຕະຖານລາຄາຂອງພວກເຈົ້າຕ້ອງມີຄ່າສິບຫ້າເຊເຂ, ເເລະສຳຫລັບຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງມີຄ່າສິບເຊເຂ.⁸ເເຕ່ຖ້າສຳຫລັບຄົນທີ່ເຮັດການປະຕິຍານຕົນບໍ່ສາມາດຈ່າຍ, ຕາມລາຄາມາດຕະຖານໄດ້, ກໍ່ຕ້ອງໃຫ້ຄົນທີ່ຈະຖວາຍໄປພົບປະໂຣຫິດ, ເເລະປະໂຣຫິດຈະຕິຄ່າລາຄາລູກຄົນນັ້ນຕາມລາຄາທີ່ຜູ້ທີ່ເຮັດການປະຕິຍານຕົນນັ້ນສາມາດຈັດຫາມາໄດ້.

⁹ຖ້າມີບາງຄົນຕ້ອງການຖວາຍສັດໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວ, ເເລະຖ້າພຣະຢາເວຊົງຍອມຮັບເຄື່ອງບູຊານັ້ນສັດນັ້ນກໍ່ຈະຖືກເເຍກໄວ້ເເດ່ພຣະອົງ.¹⁰ຄົນນັ້ນຕ້ອງບໍ່ເອົາຫຍັງມາເເທນຫລືສັບປ່ຽນສັດໂຕນັ້ນ, ບໍ່ວ່າຈະເອົາໂຕທີ່ບໍ່ດີມາເເທນໂຕທີ່ບໍ່ດີ, ຖ້າເຂົາເອົາໂຕຫນຶ່ງມາສັບປ່ຽນອີກໂຕຫນຶ່ງ, ທັງໂຕທີ່ນຳມາປ່ຽນດ ເເລະໂຕທີ່ຖືກສັບປ່ຽນຈະກາຍເປັນຂອງບໍລິສຸດທັງຄູ່.

¹¹ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຖ້າຂອງຖວາຍທີ່ຄົນນັ້ນໄດ້ປະຕິຍານທີ່ຈະຖວາຍເເດ່ພຣພະຢາເວພຣະຢາເວເປັນຂອງມົນທິນ, ພຣະຢາເວກໍ່ຈະບໍ່ຊົງຍອມຮັບຂອງຖວາຍນັ້ນ, ເເລ້ວຄົນນັ້ນຕ້ອງນຳສັດນັ້ນໄປຫາປະໂຣຫິດ.¹²ປະໂຣຫິດຈະຕິລາຄາສັດນັ້ນຕາມລາຄາຕະຫລາດຂອງສັດນັ້ນໆ, ບໍ່ວ່າປະໂຣຫິດຈະຕີລາຄາສັດນັ້ນເທົ່າໃດ, ກໍ່ເປັນລາຄາຂອງສັດນັ້ນ.¹³ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການໄຖ່ຄືນກໍ່ຕ້ອງເພີ່ມລາຄາອີກຫນຶ່ງໃນຫ້າຂອງລາຄາໄຖ່.

¹⁴ເມື່ອຜູ້ໃດຖວາຍບ້ານຂອງຕົນໃຫ້ເປັນຂອງຖວາຍບໍລິສຸດເເດ່ພຣະຢາເວ, ປະໂຣຫິດກໍຈະຕີລາຄາທັງຂອງດີ, ເເລະບໍ່ດີບໍ່ວ່າປະໂຣຫິດຕີລາຄາເທົ່າໃດກໍຈະເປັນໄປຕາມນັ້ນ.¹⁵ເເຕ່ຖ້າເຈົ້າຂອງທີ່ຖວາຍບ້ານຂອງຕົນຕ້ອງການໄຖ່ບ້ານຄືນ, ເຂົາກໍຈະຕ້ອງເພີ່ມອີກຫນຶ່ງໃນຫ້າຂອງລາຄາໄຖ່ຖອນບ້ານນັ້ນເເລ້ວບ້ານກໍຈະເປັນຂອງເຂົາ.

¹⁶ຖ້າຜູ້ໃດຖວາຍທີ່ດິນບາງສ່ວນຂອງເຂົາລາຄາຂອງທີ່ດິນນັ້ນ, ຈະໄປເປັນຕາມປະລິມານຂອງເມັດທີ່ໄດຫວ່ານລົງໄປ, ອັດຕາເງິນຫ້າສິບເເທ່ງຕໍ່ເຂົ້າເດືອຍຊາວກິໂລ.

¹⁷ຖ້າເຂົາຖວາຍທີ່ດິນຂອງເຂົາໃນຊ່ວງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ, ທີ່ດິນກໍ່ຈະມີລາຄາເຕັມ.¹⁸ເເຕ່ຖ້າເຂົາຖວາຍທີ່ດິນຫລັງຈາກປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ. ປະໂຣຫິດກໍ່ຕ້ອງຄຳນວນລາຄາຂອງທີ່ດິນຕາມຈຳນວນປີທີ່ເຫລືອຈົນກວ່າຈະເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງໃນຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ເເລະຕ້ອງຫັກລາຄານັ້ນອອກເສຍ.

¹⁹ຖ້າຜູ້ໃດທີ່ຖວາຍທີ່ດິນນັ້ນຢາກຈະໄຖ່ທີ່ດິນຄືນ, ເຂົາກໍ່ຈະຕ້ອງເພີ່ມລາຄາອີກຫນຶ່ງໃນຫ້າເຂົ້າໄປ, ເເລ້ວທີ່ດິນຈະເປັນຂອງເຂົາ.²⁰ຖ້າເຂົາບໍ່ໄຖ່ຖອນທີ່ດິນຄືນຫລືຖ້າເຂົາຂາຍທີ່ດິນນັ້ນໃຫ້ເເກ່ອີກຄົນຫນຶ່ງກໍບໍ່ສາມາດໄຖ່ທີ່ດິນນັ້ນຄືນໄດ້ອີກ.²¹ເເຕ່ເມື່ອດິນນັ້ນຖືກປົດປ່ອຍໃນປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ, ກໍ່ຕົກເປັນຂອງຖວາຍບໍລິສຸດເເດ່ພຣະຢາເວເເທນ. ເຫມືອນເປັນທີ່ດິນທີ່ໄດ້ຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວຢ່າງສົມບູນ, ທີ່ດິນນັ້ນຈະເປັນກຳມະສິດຂອງປະໂຣຫິດ.

²²ຖ້າຜູ້ໃດຖວາຍທີ່ດິນທີ່ເຂົາໄດ້ຊື້ໄວ້, ເເຕ່ທີ່ດິນນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຈາກທີ່ດິນຂອງຄອບຄົວຂອງເຂົາ.²³ເເລ້ວປະໂຣຫິດກໍ່ຈະປະເມີນລາຄາທີ່ດິນໄປຈົນເຖິງປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ ເເລະຜູ້ນັ້ນຕ້ອງຈ່າຍລາຄາ, ທີ່ດິນໃນມື້ນັ້ນໃຫ້ເປັນຂອງຖວາຍບໍລິສຸດເເດ່ພຣະຢາເວ.

²⁴ໃນປີເເຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງທີ່ດິນນັ້ນກໍ່ຈະກັບຄືນໃຫ້ເເກ່ຄົນທີ່ເຂົາໄດ້ໄປຊື້ມາ, ເເກ່ເຈົ້າຂອງທີ່ດິນເດີມ.²⁵ການປະເມີນລາຄາທັງຫມົດຕ້ອງເປັນໄປຕາມນຳ້ຫນັກເຊເຂ, ຂອງສະຖານນະມັດສະການ, ຊາວເກຣາ ຕ້ອງມີຄ່າເທົ່າກັບຫນຶ່ງເຊເຂ.

²⁶ບໍ່ໃຫ້ເອົາລູກສັດຫົວປີຈາກຝູງມາຖວາຍ, ເພາະລູກສັດຫົວປີເປັນຂອງພຣະຢາເວຢູ່ເເລ້ວ, ບໍ່ວ່າງົວຫລືເເກະ ສັດນັ້ນເປັນຂອງພຣະຢາເວ.²⁷ຖ້າເປັນສັດທີ່ເປັນມົນທິນ, ເຈົ້າຂອງກໍ່ສາມາດຊື້ກັບໄປໄດ້ຕາມລາຄາຂອງມັນ, ເເລະຕ້ອງເພີ່ມລາຄາອີກຫນຶ່ງໃນຫ້າ, ຖ້າສັດນັ້ນບໍ່ຖືກໄຖ່ຄືນ, ກໍ່ຈະຖືກຂາຍ, ຕາມລາຄາທີ່ກຳນົດໄວ້.

²⁸ເເຕ່ເເມ່ນຫຍັງທີ່ເຂົາອຸທິດຖວາຍໃຫ້ເເດ່ພຣະຢາເວ, ຈາກທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາມີບໍ່ວ່າເປັນຄົນຫລືສັດ, ຫລືທີ່ດິນຂອງຄອບຄົວ, ຈະຖືກຂາຍຫລືຖືກໄຖ່ຖອນບໍ່ໄດ້, ທຸກສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນສິ່ງບໍລິສຸດທີ່ສຸດເເດ່ພຣະຢາເວ.²⁹ບໍ່ມີການຈ່າຍຄ່າໄຖ່ຖອນສຳຫລັບຄົນທີ່ຖືກມອບໄວ້ເພື່ອໃຫ້ຖືກທຳລາຍ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍ.

³⁰ສິບລິດທັງຫມົດຂອງເເຜ່ນດິນ, ບໍ່ວ່າເປັນເມັດເຂົ້າເທິງເເຜ່ນດິນຫລືຜົນຈາກຕົ້ນໄມ້ຕ່າງໆ, ເປັນຂອງພຣະຢາເວ, ເປັນຂອງບໍລິສຸດເເດ່ພຣະຢາເວ.³¹ຖ້າຄົນໃດໄຖ່ຖອນສິບລິດໃດໆ, ຂອງເຂົາ ເຂົາຕ້ອງເພີ່ມລາຄາເຂົ້າໄປອີກຫນຶ່ງໃນຫ້າ.

³²ແລະທຸກໂຕທີສິບໂຕຂອງຝູງງົວເເລະຝູງແບ້ແກະ, ບໍ່ວ່າແມ່ນຫຍັງທີ່ຜ່ານການຖືກນັບດ້ວຍໄມ້ເທົ້າຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະ, ຫນຶ່ງໃນສິບນັ້ນຕ້ອງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.³³ຜູ້ລ້ຽງແກະຕ້ອງບໍ່ເບິ່ງຫາສັດທີ່ດີກວ່າຫລືບໍ່ດີກວ່າ, ແລະເຂົາຕ້ອງບໍ່ສັບປ່ຽນກັບອີກໂຕຫນຶ່ງ ຖ້າເຂົາສັບປ່ຽນ, ທັງໂຕທີ່ນຳມາປ່ຽນ, ແລະໂຕທີ່ຖືກສັບປ່ຽນກໍ່ຈະເປັນຂອງບໍລິສຸດ, ບໍ່ສາມາດໄຖ່ຖອນໄດ້."'

³⁴ເຫລົ່ານີ້ເປັນພຣະສັນຍາຕ່າງໆ ທີ່ພຣະຢາເວປຣະທານໃຫ້ເເກ່ໂມເຊສຳລັບຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ພູເຂົາຊີນາຍ.

ຈົດບັນຊີ

1

¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກໂມເຊທີ່ຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມທີ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍວ່າ, ເຫດການນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນມື້ທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນທີສອງໃນຊ່ວງປີທີສອງຫລັງຈາກທີ່ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ,²"ຈົ່ງເຮັດສຳມະໂນຄົວຂອງຜູ້ຊາຍອິດສະຣາເອນທຸກຄົນຕາມແຕ່ລະຕະກຸນ ແລະ ຕາມຄອບຄົວຂອງພໍ່ຂອງພວກເຂົາ. ຈົ່ງນັບພວກເຂົາຕາມລາຍຊື່ຜູ້ຊາຍທັງຫມົດ.³ແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ, ຈົ່ງນັບທຸກຄົນທີ່ສາມາດອອກຮົບເປັນທະຫານໄດ້ໃຫ້ກັບອິດສະຣາເອນໄດ້. ເຈົ້າກັບອາໂລນ ຕ້ອງຈົດບັນທຶກຈຳນວນຂອງຜູ້ຊາຍໃນກຸ່ມທີ່ມີອາວຸດຂອງພວກເຂົາ.

⁴ຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນຫົວຫນ້າຕະກຸນຈາກແຕ່ລະເຜົ່າ, ຕ້ອງມາຮັບໃຊ້ກັບພວກເຈົ້າໃນຖານະເປັນຜູ້ນຳເຜົ່າຂອງເຂົາ. ຜູ້ນຳແຕ່ລະຄົນຕ້ອງນຳຜູ້ຊາຍທີ່ຈະສູ້ຮົບເພື່ອເຜົ່າຂອງເຂົາມາ.⁵ເຫລົ່ານີ້ເປັນລາຍຊື່ຂອງຜູ້ນຳທີ່ຕ້ອງສູ້ຮົບຮ່ວມກັບເຈົ້າຄື: ເອລີຊູ, ລູກຊາຍຂອງເຊເດ ຈາກເຜົ່າຣູເບັນ.⁶ເຊລູມີເອນ, ລູກຊາຍຂອງຊູຣິດຊັດດາຍ ຈາກເຜົ່າຊີເມໂອນ;

⁷ນາໂຊນ, ລູກຊາຍຂອງອຳມີນາດາບຈາກເຜົ່າຢູດາ.⁸ເນທາເນນ, ລູກຊາຍຂອງຊູອາຈາກເຜົ່າອິດຊາຄາ.⁹ເອລີອາບ, ລູກຊາຍຂອງເຮໂລນຈາກເຜົ່າເຊບູໂລນ.

¹⁰ເອລີຊາມາ, ລູກຊາຍຂອງອາມມີຮຸດຈາກເຜົ່າເອຟຣາອິມລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບ; ກາມານີເອນ, ລູກຊາຍຂອງເປນາຊູຈາກເຜົ່າມານາເຊ;¹¹ອາບີດານ, ລູກຊາຍຂອງເກດີໂອນີຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນ;

¹²ອາຮີເຢເຊ, ລູກຊາຍຂອງອຳມີຊັດດາຍຈາກເຜົ່າດານ;¹³ປາກີເອນ, ລູກຊາຍຂອງອົກກະຣັນຈາກເຜົ່າອາເຊ;¹⁴ເອລີອາສັບ, ລູກຊາຍຂອງດູເອນຈາກເຜົ່າກາດ;¹⁵ອາຮີຣາ, ລູກເອນັນຈາກເຜົ່າເນັບທາລີ."

¹⁶ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນພວກຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງຈາກປະຊາຊົນ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເຜົ່າຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາເປັນຜູ້ນຳໃນອິດສະຣາເອນ.

¹⁷ໂມເຊ ແລະ ອາໂລນໄດ້ນຳຄົນເຫລົ່ານີ້, ທີ່ໄດ້ຈົດບັນທຶກຕາມລາຍຊື່.¹⁸ແລະ ທ່ານທັງສອງພ້ອມກັບຄົນເsລົ່ານີ້ທັງຫມົດໄດ້ປະຊຸມຜູ້ຊາຍອິດສະຣາເອນທຸກຄົນໃນມື້ທີຫນຶ່ງເດືອນສອງ. ຈາກນັ້ນຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນທີ່ມີອາຍຸແຕ່ຊາວປີຂຶ້ນໄປໄດ້ຖືກຈົດຊື່ບັນພະບູລຸດຂອງເຂົາ. ເຂົາຕ້ອງບອກຊື່ຕະກຸນ ແລະຄອບຄົວທີ່ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກບັນພະບູລຸດຂອງເຂົາ.¹⁹ຫລັງຈາກທີ່ໂມເຊໄດ້ຈົດບັນທຶກໄດ້ຈົດບັນທຶກຈຳນວນຂອງພວກເຂົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ໃຫ້ທ່ານເຮັດແລ້ວ.

²⁰ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າຣູເບັນ, ລູກຊາຍກົກຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້ຈາກການຈົດບັນທຶກຂອງຕະກຸນແລະ ຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.²¹ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າຣູເບັນໄດ້ 46,500ຄົນ.

²²ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າຊີເມໂອນ ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້, ຈາກການຈົດບັນທຶກຂອງຕະກຸນ ແລະ ຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.²³ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າຊີເມໂອນໄດ້ 59,300ຄົນ.

²⁴ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າ ກາດ ແລະ ຜູ້ຊາຍທີ່ມີອາຍຸແຕ່ຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້, ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນ ແລະ ຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.²⁵ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າກາດໄດ້45,650ຄົນ.

²⁶ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າຢູດາ ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸແຕ່ຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້, ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນ ແລະ ຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.²⁷ພວກເຂົານັບໄດ້ຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າຢູດາໄດ້ 74,600ຄົນ.

²⁸ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າອິດຊາຄາ ແລະຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີ ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້, ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນແລະຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.²⁹ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າອິດຊາຄາໄດ້ 54,400ຄົນ.

³⁰ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າເຊບູໂລນ ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກສູ້ຮົບໄດ້, ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນ ແລະ ຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.³¹ພວກເຂົານັບໄດ້ຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າ ເຊບູໂລນໄດ້ 57,400ຄົນ.

³²ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າເອຟຣາອິມລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບ ແລະຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້, ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນແລະຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.³³ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າເອຟຣາອິມໄດ້ 40,500ຄົນ.

³⁴ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າ ມານັດເຊລູກຊາຍໂຢເຊບ ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້ ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນແລະຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.³⁵ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າມານັດເຊໄດ້ 32,200ຄົນ.

³⁶ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັດໄດ້ຈາກເຜົ່າ ເບັນຢາມິນ ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນແລະຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.³⁷ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນໄດ້ 35,400ຄົນ.

³⁸ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າດານ ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້, ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນ ແລະ ຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.³⁹ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າດານໄດ້ 62,700ຄົນ.

⁴⁰ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່າ ອາເຊ ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້, ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນ ແລະ ຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.⁴¹ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າອາເຊໄດ້ 41,500ຄົນ.

⁴²ລາຍຊື່ຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ນັບໄດ້ຈາກເຜົ່ານັບທາລີ ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້ຈາກການບັນທຶກຂອງຕະກຸນ ແລະ ຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.⁴³ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າ ນັບທາລີໄດ້ 53,400ຄົນ.

⁴⁴ໂມເຊແລະອາໂຣນນັບພວກຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານີ້ທຸກຄົນລວມທັງຜູ້ຊາຍສິບສອງຄົນທີ່ເປັນຜູ້ນຳຂອງສິບສອງເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອນ.⁴⁵ເພາະສະນັ້ນຜູ້ຊາຍອິດສະຣາເອນທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ, ທີ່ສາມາດອອກຮົບໄດ້, ທີ່ໄດ້ນັບໃນແຕ່ລະຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ.⁴⁶ພວກເຂົານັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍໄດ້ 603,550.

⁴⁷ແຕ່ບໍ່ໄດ້ນັບພວກຜູ້ຊາຍທີ່ສືບເຊື້ອສາຍຈາກເລວີ.⁴⁸ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊໄວ້ວ່າ,⁴⁹“ ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງນັບຈຳນວນພົນ ເຜົ່າເລວີຫລືລວມພວກເຂົາໃນຈຳນວນລວມທັງຫມົດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ,

⁵⁰ແທນທີ່ຈະເຮັດແບບນັ້ນຈົ່ງມອບມາຍໃຫ້ພວກເລວີເບິ່ງແຍງຫໍເຕັນສັກສິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ ເບິ່ງແຍງເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງໃນຫໍເຕັນສັກສິດ ແລະ ເບິ່ງແຍງທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນຫໍເຕັນສັກສິດນັ້ນ, ພວກເລວີຕ້ອງຂົນເຕັນສັກສິດຕະຫລອດທັງຮັບໃຊ້ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ ແລະຕັ້ງທີ່ພັກອ້ອມຮອບທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

⁵¹ພວກເລວີກໍຈະມ້າງຫໍເຕັນສັກສິດລົງເມື່ອມີການຕັ້ງຫໍເຕັນຂຶ້ນພວກເລວີຕ້ອງຕັ້ງຫໍເຕັນຂຶ້ນ. ຄົນແປກຫນ້າຄົນໃດທີ່ເຂົ້າມາໃກ້ຫໍເຕັນສັກສິດຈະໄດ້ຮັບໂທດເຖິງຕາຍ.⁵²ສ່ວນຊາວອິດສະຣາເອນຕັ້ງຄ້າຍພັກຂອງພວກຕົນຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຕັ້ງຄ້າຍພັກໃກ້ກັບທຸງທີ່ເປັນຂອງກຸ່ມມີອາວຸດຂອງຕົນ.

⁵³ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເລວີຕ້ອງຕັ້ງຄ້າຍຂອງພວກເຂົາຢູ່ອ້ອມຮອບຫໍເຕັນສັກສິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄວ້ເພື່ອທີ່ຄວາມໂກດຮ້າຍຈະບໍ່ລົງມາເຫນືອຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້. ພວກເລວີຕ້ອງເຝົ້າຮັກສາຫໍເຕັນສັກສິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄວ້."⁵⁴ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ເຮັດທຸກໆສິ່ງເຫລົ່ານີ້. ພວກເຂົາເຮັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງຜ່ານທາງໂມເຊ.

2

¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນອີກຄັ້ງ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²"ຄົນອິດສະຣາເອນແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຕັ້ງຄ້າຍພັກອ້ອມຮອບທຸງຂອງຕົນ, ຕາມທຸງຂອງຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາຈະຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ອ້ອມຮອບຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມທຸກດ້ານ.

³ຄ້າຍພັກເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຈະຕັ້ງຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ, ທີ່ດວງຕາເວັນຂຶ້ນ, ຄ້າຍພັກເຫລົ່ານັ້ນເປັນຄ້າຍພັກຂອງຢູດາ ແລະ ພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍພັກພາຍໃຕ້ທຸງຂອງຕົນ. ນາໂຊນລູກອຳມີນາດາບເປັນຜູ້ນຳຂອງຄົນຢູດາ.⁴ຈຳນວນຄົນຢູດາຄື 74,600ຄົນ.

⁵ເຜົ່າອິດສະຣາເອນຕ້ອງຕັ້ງຄ້າຍພັກຖັດໄປຈາກເຜົ່າຢູດາ. ເນທານາເອນລູກຊູອາຕ້ອງນຳທະຫານຂອງອິດຊາຄາ.⁶ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 54,400ຄົນ.

⁷ເອລີອາບລູກເຮໂລນຕ້ອງນຳທະຫານຂອງເຊບູໂລນ.⁸ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 57,400ຄົນ.

⁹ຈຳນວນຄົນທັງຫມົດຂອງຄ້າຍພັກຢູດາຄື 186,400ຄົນ. ພວກເຂົາຈະອອກເດີນທາງອອກຫນ້າກ່ອນ.

¹⁰ທາງດ້ານທິດໃຕ້ຈະເປັນຄ້າຍພັກຂອງຣູເບັນພາຍໃຕ້ທຸງພວກເຂົາ, ຜູ້ນຳຄ້າຍພັກຂອງຣູເບັນຄືເອລີຊູລູກເຊເດອູເຣ.¹¹ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 46,500ຄົນ.

¹²ເຜົ່າຊີເມໂອນຕັ້ງຄ້າຍພັກຖັດຈາກຣູເບັນ. ຜູ້ນຳຂອງຊີເມໂອນຄືເຊລູມີເອນລູກຊູຣິດຊັດດາຍ.¹³ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ນັບໄດ້ໃນກອງຂອງເຂົາຄື 59,300ຄົນ.

¹⁴ເຜົ່າກາດຢູ່ຖັດໄປ. ຜູ້ນຳຂອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຄືເອລີອາສັບລູກດູເອນ.¹⁵ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 45,650ຄົນ.

¹⁶ຄົນທັງຫມົດທີ່ນັບໄດ້ໃນຄ້າຍພັກຣູເບັນຕາມກອງຂອງພວກເຂົາ, ຄື 151,450 ຄົນ. ພວກເຂົາຈະອອກເດີນທາງເປັນລຳດັບທີສອງ.

¹⁷ຕໍ່ຈາກນັ້ນຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ ຕ້ອງອອກມາຈາກຄ້າຍພັກພ້ອມກັບຄົນເລວີທີ່ຢູ່ທາງກາງຂອງຄ້າຍພັກທັງຫມົດ. ພວກເຂົາຕ້ອງອອກມາຈາກຄ້າຍໃຫ້ເປັນລຳດັບແບບດຽວກັບທີ່ພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຄ້າຍພັກ. ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນຕ້ອງຢູ່ໃນບ່ອນຂອງເຂົາຕາມທຸງໄຊຂອງຕົນ.

¹⁸ກອງຂອງຄ້າຍພັກຂອງເອຟຣາອິມຢູ່ພາຍໃຕ້ທຸງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາຄືເອລີຊາມາລູກອາມມີຮຸດ.¹⁹ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 40,500ຄົນ.

²⁰ຖັດຈາກພວກເຂົາໄປຄືເຜົ່າມານັດເຊ. ຜູ້ນຳຂອງມານັດເຊຄືກາມາລິເອນລູກເປດາຊູ.²¹ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 32,200 ຄົນ.

²²ຖັດໄປຈະເປັນເຜົ່າເບັນຢາມິນ. ຜູ້ນຳຂອງເບັນຢາມິນຄື ອາບີດານລູກເກເດໂອນີ.²³ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 35,400 ຄົນ.

²⁴ຈຳນວນຄົນທັງຫມົດທີ່ນັບໄດ້ໃນຄ້າຍພັກຂອງເອຟຣາອິ ຄື 108,100ຄົນພວກເຂົາຈະອອກເດີນທາງເປັນລຳດັບທີສາມ.

²⁵ທາງດ້ານທິດເຫນືອຈະເປັນກອງຂອງຄ້າຍພັກຂອງດານ. ຜູ້ນຳຂອງຄົນດານຄື ອາຮີເອເຊລູກອຳມີຊັດດາຍ.²⁶ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 62,700 ຄົນ.

²⁷ຄົນຂອງເຜົ່າອາເຊຕັ້ງຄ້າຍພັກຖັດໄປຈາກດານ. ຜູ້ນຳຂອງອາເຊຄືປາກີເອນລູກອົກກະຣານ.²⁸ຈຳນວນຄົນໃນກອງຂອງເຂົາຄື 41,500 ຄົນ.

²⁹ເຜົ່ານັບທາລີຢູ່ຖັດໄປ. ຜູ້ນຳຂອງນັບທາລີຄື ອາຮີຣາລູກເອນັນ.³⁰ຈຳນວນຄົນໃນກອງເຂົາຄື53,400ຄົນ.

³¹ຈຳນວນຄົນທັງຫມົດນີ້ນັບໄດ້ໃນຄ້າຍພັກທີ່ຢູ່ກັບດານຄື 157,600ຄົນພວກເຂົາຈະອອກຈາກຄ້າຍພັກເປັນລຳດັບສຸດທ້າຍ, ພາຍໃຕ້ທຸງຂອງພວກເຂົາ."

³²ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ທີ່ນັບໄດ້ຕາມຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ, ຈຳນວນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ນັບໄດ້ທັງຫມົດໃນຄ້າຍພັກ, ຂອງພວກເຂົາຕາມກອງຕ່າງໆຄື 603,550ຄົນ.³³ແຕ່ໂມເຊກັບອາໂລນບໍ່ໄດ້ນັບຄົນເລວີທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ. ນີ້ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້ກັບໂມເຊ.

³⁴ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້ກັບໂມເຊ. ພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍພັກຕາມທຸງຂອງພວກເຂົາ ແລະອອກໄປຈາກຄ້າຍຕາມຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາລຽງລຳດັບຕາມຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງເຂົາ.

3

¹ຕອນນີ້ເປັນປະຫວັດສາດຂອງເຊື້ອສາຍຂອງອາໂຣນແລະໂມເຊເມື່ອພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊເທິງພູເຂົາຊີນາຍ.²ຊື່ລູກຊາຍຂອງອາໂຣນຄືນາດາບລູກກົກ, ແລະ ອາບີຮູ, ອາເລອາຊາ, ແລະອີທາມາ.

³ເຫລົ່ານີ້ເປັນຊື່ຂອງລູກຊາຍອາໂຣນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມເປັນປະໂຣຫິດ ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນປະໂຣຫິດ.⁴ແຕ່ນາດາບ ແລະ ອາບີຮູໄດ້ລົ້ມລົງຕາຍຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍໄຟທີ່ຕ້ອງຫ້າມແດ່ພຣະອົງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ. ນາດາບ ແລະ ອາບີຮູບໍ່ມີລູກ, ດັ່ງນັ້ນເອເລອາຊາກັບອີທາມາຈຶ່ງເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນປະໂຣຫິດກັບອາໂຣນພໍ່ຂອງພວກເຂົາ.

⁵ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,⁶"ຈົ່ງນຳເຜົ່າເລວີມາ ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າອາໂຣນປະໂຣຫິດເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຊ່ວຍທ່ານ.

⁷ພວກເຂົາຕ້ອງປະຕິບັດຫນ້າທີ່ແທນອາໂຣນ ແລະ ແທນຊຸມຊົນທັງຫມົດທີ່ຫນ້າຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ. ພວກເຂົາຕ້ອງທຳງານຮັບໃຊ້ໃນຫໍເຕັນສັກສິດ.⁸ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງໃນໃນເຕັນທີ່ຊຸມນຸມ, ແລະ ພວກເຂົາຕ້ອງຊ່ວຍບັນດາເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອນໃນການເຮັດຫນ້າທີ່ຂົນຍ້າຍຫໍເຕັນສັກສິດ.

⁹ເຈົ້າຕ້ອງມອບຄົນເລວີໃຫ້ກັບອາໂຣນ ແລະ ລູກຊາຍຂອງເຂົາ. ພວກເຂົາຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ຊ່ວຍເຂົາເຮັດວຽກຮັບໃຊ້ຄົນອິດສະຣາເອນຕະຫລອດໄປ.¹⁰ເຈົ້າຕ້ອງແຕ່ງຕັ້ງອາໂຣນ ແລະ ພວກລູກຂອງເຂົາໃຫ້ເປັນປະໂຣຫິດ, ແຕ່ຄົນຕ່າງຊາດຄົນໃດເຂົ້າມາໃກ້ຕ້ອງຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍ."

¹¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,¹²"ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ເລືອກຄົນເລວີມາຈາກທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ. ເຮົາໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້ແທນທີ່ເຮົາຈະເລືອກລູກຊາຍກົກແຕ່ລະຄົນທີ່ເກີດມາທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ. ຄົນເລວີເປັນຂອງເຮົາ.¹³ລູກຊາຍກົກທັງຫມົດເປັນຂອງເຮົາ. ໃນວັນທີ່ເຮົາຂ້າລູກຊາຍກົກທັງຫມົດໃນເອຢິບ, ເຮົາໄດ້ແຍກລູກກົກທັງຫມົດໃນອິດສະຣາເອນ, ອອກມາເພື່ອເຮົາເອງທັງຄົນ ແລະ ສັດ. ພວກເຂົາທັງຫມົດເປັນຂອງເຮົາ. ເຮົາຄືຢາເວ."

¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,¹⁵ຈົ່ງນັບເຊື້ອສາຍຂອງເລວີໃນແຕ່ລະຄອບຄົວ, ໃນວົງວານບັນພະບູລຸຂອງພວກເຂົາ. ຈົ່ງນັບຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງເດືອນຂຶ້ນໄປ."¹⁶ໂມເຊກໍນັບພວກເຂົາ. ຕາມຄຳກ່າວຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ພຣະອົງສັ່ງໃຫ້ເຮັດ.

¹⁷ຊື່ຂອງພວກລູກຊາຍພວກເລວີຄື ເກໂຊນ, ໂກຮາດ ແລະ ເມຣາລີ.¹⁸ຕະກຸນທີ່ມາຈາກລູກຂອງເກໂຊນຄືລິບນີແລະຊີເມອີ.¹⁹ຕະກຸນທີ່ມາຈາກລູກຂອງໂກຮາດຄື ອຳຣາມ, ອີຊະຮາ, ເຮັບໂລນ, ແລະ ອຸດຊີເອນ.²⁰ຕະກຸນທີ່ມາຈາກລູກຂອງເມຣາຣີຄື ມາຮະລີ ແລະ ມູຊີ. ຊື່ເຫລົ່ານີ້ເປັນຕະກຸນຂອງຄົນເລວີ, ທີ່ຈົດລາຍຊື່ຕະກຸນຕໍ່ຕະກຸນ.

²¹ຕະກຸນທີ່ມາຈາກຄົນລິບນີແລະຄົນຊີມີອີຈາກເກໂຊນ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຕະກຸນຂອງຄົນເກໂຊນ.²²ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງເດືອນຂຶ້ນໄປທີ່ນັບໄດ້, ລວມທັງຫມົດ 7,500ຄົນ.²³ຕະກຸນຂອງຄົນເກໂຊນຕ້ອງຕັ້ງຄ້າຍພັກທາງດ້ານທິດຕາເວັນຕົກຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ.

²⁴ເອລີອາສັບລູກຂອງລາເອນຕ້ອງນຳຕະກຸນຂອງເຊື້ອສາຍ ຂອງຄົນເກໂຊນ.²⁵ຄອບຄົວຂອງເກໂຊນຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມລວມທັງຫໍເຕັນສັກສິດດ້ວຍ, ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເຕັນນັ້ນ ສິ່ງທີ່ປົກຄຸມເຕັນ, ແລະຜ້າກັ້ງທີ່ໃຊ້ເປັນທາງເຂົ້າຂອງເຕັນທີ່ຊຸມນຸມ.²⁶ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຜ້າກັ້ງບັງລານ, ຜ້າກັ້ງທາງເຂົ້າລານທີ່ຢູ່ຮອບສະຖານທີ່ນະມັດສະການແລະແທ່ນບູຊາ. ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເຊືອກໂຍງຂອງເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມແລະຮັບຜິດຊອບທຸກຢ່າທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ.

²⁷ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ມາຈາກໂກຮາດຄື: ຕະກຸນຂອງອຳຣາມ, ແລະຕະກຸນຂອງອີຊະຮາ, ຕະກຸນຂອງເຮັບໂລນ, ແລະຕະກຸນຂອງອຸດຊີເອນ. ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ເປັນຂອງໂກຮາດ.²⁸ຜູ້ຊາຍທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງເດືອນຂຶ້ນໄປທີ່ນັບໄດ້ 8,600 ຄົນ. ທີ່ຮັກສາສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວ.²⁹ຄອບຄົວຂອງເຊື້ອສາຍຂອງໂກຮາດ ຕ້ອງຕັ້ງຄ້າຍພັກທາງດ້ານທິດໃຕ້ຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ.

³⁰ເອລີຊາຟັນລູກຂອງອຸດຊີເອນຈະຕ້ອງນຳຕະກຸນໂກຮາດ.³¹ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຫີບພັນທະສັນຍາ, ໂຕະ, ຫລັກຕະກຽງ, ແທ່ນບູຊາ, ແລະສິ່ງບໍຣິສຸດທີ່ໃຊ້ໃນການບົວລະບັດຂອງວພວກເຂົາ ຜ້າກັ້ງ, ແລະງານທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ບໍລິເວນໂດຍຮອບນັ້ນ.³²ເອເລອາຊາ ລູກອາໂຣນປະໂຣຫິດຕ້ອງນຳຄົນເລວີ. ເຂົາຕ້ອງກຳກັບຮັບຜິດຊອບຄົນທີ່ດູແລສະຖານທີ່ສັກສິດ.

³³ມີສອງຕະກຸນທີ່ມາຈາກຕະກຸນເມຣາຣີຄື: ຕະກຸນຂອງຄົນມາຮະລີແລະຕະກຸນຂອງຄົນມູຊີ. ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ມາຈາກເມຣາຣີ.³⁴ຜູ້ຊາຍທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງເດືອນຂຶ້ນໄປທີ່ນັບໄດ້ 6,200 ຄົນ.³⁵ຊູຣີເອນລູກຊາຍຂອງອາບີໄຮຕ້ອງນຳຕະກຸນຂອງເມຣາຣີ. ພວກເຂົາຕອ້ງຕັ້ງຄ້າຍພັກທາງດ້ານທິດເຫນືອຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ.

³⁶ເຊື້້ອສາຍຂອງເມຣາຣີຕ້ອງຮັບຜິດຊອບໄມ້ຂອບຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ, ຄານ, ໄມ້ເສົາ, ແລະຕີນເສົາແລະສ່ວນປະກອບທັງຫມົດ ແລະ ລວມເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້.³⁷ເສົາຫລັກ ແລະ ໄມ້ເສົາຂອງລານທີ່ຢູ່ຮອບຫໍເຕັນ ພ້ອມກັບຂໍ້ຕໍ່, ຫລັກສຽບ, ແລະເຊືອກມັດ.

³⁸ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນກັບບັນດາລູກຊາຍຂອງເພິ່ນນັ້ນ ຕ້ອງຕັ້ງຄ້າຍພັກທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ, ທີ່ຢຸ່ຕໍ່ຫນ້າຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ. ພວກເຂົາຮັບຜິດຊອບໃນການປະຕິບັດພາລະກິດຫນ້າທີ່ໃນບ່ອນນະມັດສະການແລະຫນ້າທີ່ຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ. ຄົນຕ່າງຊາດທີ່ເຂົ້າມາໃກ້ບ່ອນນະມັດສະການຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍ.³⁹ໂມເຊກັບອາໂຣນໄດ້ນັບຜູ້ຊາຍທັງຫມົດໃນຕະກຸນຂອງເລວີ ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງເດືອນຂຶ້ນໄປ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງໄວ້. ພວກເຂົານັບໄດ້ສອງຫມື່ນສອງພັນຄົນ.

⁴⁰ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງນັບລູກຊາຍກົກທັງຫມົດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງເດືອນຂຶ້ນໄປ. ຈົ່ງຈົດລາຍຊື່ຂອງພວກເຂົາ.⁴¹ເຈົ້າຕ້ອງນຳເອົາຄົນເລວີໃຫ້ກັບເຮົາ ເຮົາຄືຢາເວ ເພື່ອແທນລູກກົກທັງຫມົດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ, ແລະຝູງສັດຂອງຄົນເລວີແທນລູກຫົວປີຂອງຝູງສັດຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ.

⁴²ໂມເຊນັບລູກຫົວປີທັງຫມົດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ ຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງເພິ່ນໃຫ້ເຮັດ.⁴³ເພິ່ນນັບລູກຊາຍຫົວປີທຸກຄົນຕາມຊື່ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງເດືອນຂຶ້ນໄປເພິ່ນນັບໄດ້ 22,273ຄົນ

⁴⁴ພຣະຢາເວ, ກ່າວກັບໂມເຊ. ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ພຣະອົງກ່າວວ່າ,⁴⁵ຈົ່ງນຳເອົາຄົນເລວີມາແທນທີ່ລູກຫົວປີທຸກຄົນທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ, ແລະນຳເອົາຝູງສັດຂອງຄົນເລວີມາແທນສັດຂອງຊຸມຊົນນັ້ນ ຄົນເລວີເປັນຂອງເຮົາ ເຮົາຄືຢາເວ.

⁴⁶ເຈົ້າຕ້ອງເກັບເງິນຄົນລະຫ້າຫລຽນເພື່ອເປັນຄ່າໄຖ່ລູກຊາຍກົກຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ 273 ຄົນທີ່ເກີນຈຳນວນຂອງຄົນເລວີ.⁴⁷ເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ຫລຽນຂອງສຳນັກນະມັດສະການ. ເປັນຕົວກຳນົດການສັ່ງນຳ້ຫນັກຂອງເຈົ້າ ຫນຶ່ງຫລຽນເທົ່າກັບຊາວເກຣາ.⁴⁸ເຈົ້າຕ້ອງມອບເງິນຄ່າໄຖ່ທີ່ເຈົ້າຈ່າຍໃຫ້ກັບອາໂຣນລະບັນດາລູກຂອງເຂົາ."⁴⁹ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງເກັບຄ່າໄຖ່ຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເກີນຈາກຈຳນວນຂອງຄົນ ທີ່ຄົນເລວີໄດ້ໄຖ່ໄວ້ແລ້ວ.⁵⁰ໂມເຊເກັບເງິນຈາກລູກຊາຍກົກຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ ທ່ານເກັບໄດ້ 1,365 ຫລຽນເຊເຄ, ທີ່ສັ່ງນຳ້ຫນັກຕາມສຳນັກນະມັດສະການ.⁵¹ໂມເຊໄດ້ມອບເງິນຄ່າໄຖ່ນັ້ນໃຫ້ກັບອາໂລນແລະພວກລູກຂອງລາວ. ໂມເຊໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວທີ່ຊົງບອກໃຫ້ທ່ານເຮັດ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງທ່ານໄວ້.

4

¹⁻²ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊແລະກັບອາໂຣນ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເຮັດສຳມະໂນຄົວຂອງຜູ້ຊາຍເຊື້ອສາຍຂອງໂກຮາດຈາກທ່າມກາງຄົນເລວີ, ຕາມຕາມຕະກຸນແລະຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.³ຈົ່ງນັບຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸ 30ປີ ເຖິງ 50 ປີ. ຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານີ້ຕ້ອງເຂົ້າຮ່ວມກັບກຸ່ມຄົນທີ່ປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ.⁴ເຊື້ອສາຍຂອງໂກຮາດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດທີ່ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບເຮົາໃນຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ.

⁵ເມື່ອຄ້າຍພັກຕຽມທີ່ຈະເຄື່ອນຍ້າຍອອກໄປ, ອາໂຣນກັບພວກລູກຊາຍຂອງເຂົາຕ້ອງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນຫໍເຕັນນັ້ນ, ປົດຜ້າກັ້ງຊຶ່ງໃຊ້ກັ້ນອະພິສຸທິສະຖານຈາກວິສຸທິສະຖານແລະປົກຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາດ້ວຍຜ້າກັ້ງນັ້ນ.⁶ພວກເຂົາຕ້ອງປົກຫີບນັ້ນດ້ວຍຫນັງທາຄັດຄຸມ. ພວກເຂົາຕ້ອງປູຜ້າສີຟ້າປົກຫີບນັ້ນໄວ້ ພວກເຂົາຕ້ອງສອດໄມ້ຄານຫາມເພື່ອຂົນຍ້າຍໄປ.

⁷ພວກເຂົາໄດ້ປູຜ້າສີຟ້າເທິງໂຕະເຂົ້າຈີ່ຕໍ່ຫນ້າ ພວກເຂົາຕ້ອງ ວາງຈານ, ບ່ວງ, ຊາມ, ແລະໂຖສຳລັບເຍັ້ນເທິງໂຕະນັ້ນ, ເຂົ້າຈີ່ຕ້ອງມີຢູ່ເທິງໂຕະສະເຫມີ.⁸ພວກເຂົາຕ້ອງປົກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍຜ້າສີແດງເຂັ້ມແລະປົກທັບດ້ວຍຫນັງທາຄັດອີກຊັ້ນຫນຶ່ງ ພວກເຂົາຕ້ອງສອດໄມ້ຄານຫາມເພື່ອຈະຂົນໂຕະນັ້ນໄປ.

⁹ພວກເຂົາຕ້ອງເອົາຜ້າສີຟ້າມາແລະ ປົກຫລັກຕະກຽງ, ພ້ອມກັບຕະກຽງ, ເຫລັກຄີບ, ຖາດ, ແລະຖັງໃສ່ນຳ້ມັນສຳລັບຕະກຽງທຸກຫນ່ວຍຂອງຫລັກຕະກຽງ.¹⁰ພວກເຂົາຕ້ອງວາງຫລັກຕະກຽງແລະສ່ວນປະກອບຂອງມັນທັງຫມົດ ໃນການຫໍ່ດ້ວຍຫນັງທາຄັດແລະພວກເຂົາຕ້ອງວາງມັນເທິງຄານຫາມ.¹¹ພວກເຂົາຕ້ອງປູຜ້າສີຟ້າເທິງແທ່ນບູຊາທອງຄຳ. ພວກເຂົາຕ້ອງປົກມັນດ້ວຍການຫໍ່ດ້ວຍຫນັງທາຄັດ, ແລະຈາກນັ້ນກໍສອດໄມ້ຄານຫາມ.

¹²ພວກເຂົາຕ້ອງເອົາຂອງໃຊ້ທຸກຢ່າງສຳລັບງານວິສຸທິສະຖານ ແລະຫໍ່ມັນດວ້ຍຜ້າສີຟ້າ. ພວກເຂົາຕ້ອງປົກມັນດ້ວຍຫນັງທາຄັດ ແລະ ວາງຂອງໃຊ້ນັ້ນໄວ້ເທິງຄານຫາມ.¹³ພວກເຂົາຕ້ອງເອົາຂີ້ເຖົ່າອອກຈາກແທ່ນບູຊາ ແລະປູຜ້າສີມ່ວງເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນ.¹⁴ພວກເຂົາຕ້ອງວາງຂອງໃຊ້ທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຂົາໃຊ້ໃນງານກ່ຽວກັບແທ່ນບູຊາເທິງໂຄງຫາມສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ຄື ຖາດຮອງໄຟ, ຂໍເກາະ, ຊ້ວນ, ຊາມ, ແລະ ຂອງໃຊ້ອື່ນໆ ທຸກຢ່າງສຳລັບແທ່ນບູຊາ. ພວກເຂົາຕ້ອງປົກແທ່ນບູຊາດ້ວຍຫນັງທາຄັດ ແລະຈາກນັ້ນກໍສອດໄມ້ຄານຫາມ.

¹⁵ເມື່ອອາໂຣນແລະພວກລູກຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ປົກຄຸມວິສຸທິສະຖານແລະຂອງໃຊ້ທຸກຢ່າງຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ແລະໃນຕອນທີ່ຈະເຄື່ອນຍ້າຍຄ້າຍພັກອອກໄປຫລັງຈາກນັ້ນ ເຊື້ອສາຍຂອງໂກຮາດ, ຕ້ອງເຂົ້າມາຂົນຍ້າຍວິສຸທິສະຖານໄປ. ຖ້າພວກເຂົາແຕະຕ້ອງຂອງໃຊ້ບໍຣິສຸດ, ພວກເຂົາຕ້ອງຕາຍ. ນີ້ເປັນງານຂອງເຊື້ອສາຍຂອງໂກຮາດຄືການຂົນເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ.¹⁶ເອເລອາຊາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນປະໂຣຫິດເປັນຜູ້ຄວບຄຸມການດູແລນຳ້ມັນສຳລັບຕະກຽງ, ເຄື່ອງຫອມ, ແລະພືດຜົນເປັນເມັດເພື່ອຖວາຍບູຊາ, ແລະນຳ້ມັນເຈີມ, ເຂົາຄວບຄຸມການດູແລຫໍເຕັນສັກສິດທັງຫມົດ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນຫໍເຕັນສັກສິດນັ້ນຄື, ວິສຸທິສະຖານແລະຂອງໃຊ້ຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ.

¹⁷ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊ ແລະອາໂຣນ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,¹⁸"ຢ່າໃຫ້ຕະກຸນເຜົ່າຄົນໂກຮາດ, ຖືກຕັດຂາດໄປຈາກທ່າມກາງຄົນເລວີ.¹⁹ຈົ່ງປົກປ້ອງພວກເຂົາ, ເພື່ອທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ແລະ ບໍ່ຕາຍ, ໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນີ້. ຕອນທີ່ພວກເຂົາໃກ້ສິ່ງບໍຣິສຸດ.²⁰ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າໄປຂ້າງໃນເພື່ອຈະເບິ່ງວິສຸທິສະຖານແມ່ນແຕ່ຊົ່ວອຶດໃຈດຽວ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຕ້ອງຕາຍ ອາໂຣນແລະ ພວກລູກຊາຍຂອງເຂົາຕ້ອງກຳນົດໃຫ້ຄົນໂກຮາດແຕ່ລະຄົນໃຫ້ເຮັດງານສະເພາະຂອງເຂົາ."

²¹ພຣະຢາເວບອກກັບໂມເຊອີກຄັ້ງ. ພຣະອົງບອກວ່າ,²²"ຈົ່ງເຮັດສຳມະໂນຄົວຂອງເຊື້ອສາຍຂອງເກໂຊນດ້ວຍ, ຕາມຄອບຄົວພໍ່ຂອງພວກເຂົາ.²³ຈົ່ງນັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີອາຍຸ ສາມສິບປີ ເຖິງຫ້າສິບປີ. ຈົ່ງນັບພວກເຂົາທຸກຄົນທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບກຸ່ມຄົນທີ່ຈະບົວລະບັດ ຫນ້າທີ່ໃນຫໍເຕັນທີ່ຊຸມນຸມ.

²⁴ນີ້ເປັນງານຂອງຕະກຸນຂອງຄົນເກໂຊນ, ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິບັດຫນ້າທີ່ ແລະສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງຂົນຍ້າຍ.²⁵ພວກເຂົາຕ້ອງຂົນຜ້າກັ້ງຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ, ຫໍເຕັນປະຊຸມ, ແລະຜ້າທີ່ປົກຄຸມ ທີ່ມີການປົກຄຸມດ້ວຍຫນັງທາຄັດທີ່ຢູ່ເທິງນັ້ນ, ແລະຜ້າກັ້ງສຳລັບທາງເຂົ້າຂອງຫໍເຕັນປະຊຸມ.²⁶ພວກເຂົາຕ້ອງຂົນຜ້າກັ້ງຂອງລານ, ຜ້າກັ້ງສຳລັບທາງເຂົ້າປະຕູຂອງປະຕູລານ ທີ່ຢູ່ໃກ້ຫໍເຕັນແລະແທ່ນບູຊາ, ເຊືອກຂອງຜ້າກັ້ງເຫລົ່ານັ້ນແລະເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງສຳລັບການປະຕິບັດຫ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ, ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຄວນຈະເຮັດກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດສິ່ງນັ້ນ.

²⁷ອາໂຣນແລະພວກລູກຊາຍຂອງເຂົາ ຕ້ອງກຳກັບຮັບຜິດຊອບປະຕິບັດຫນ້າທີ່ທຸກຢ່າງຂອງເຊື້ອສາຍຂອງຄົນເກໂຊນ, ໃນທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຂົາຂົນຍ້າຍ, ແລະໃນການປະຕິບັດຫນ້າທີ່ທຸກຢ່າງຂອງພວກເຂົາ. ເຈົ້າຕ້ອງກຳນົດຄວາມຮັບຜິດຊອບທຸກຢ່າງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.²⁸ນີ້ເປັນການປະຕິບັດຫນ້າທີ່ຂອງຕະກຸນຂອງເຊື້ອສາຍຂອງຄົນເກໂຊນສຳລັບຫໍເຕັນປະຊຸມ. ອີທາມາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນປະໂຣຫິດຕ້ອງນຳພວກເຂົາໃນການປະຕິບັດຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ.

²⁹ເຈົ້າຕ້ອງນັບເຊື້ອສາຍຂອງເມຣາຣີຕາມຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ ແລະລຽງລຳດັບພວກເຂົາຕາມຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.³⁰ຕັ້ງແຕ່ຄົນທີ່ມີອາຍຸ ສາມສິບປີ ເຖິງຫ້າສິບປີ ຈົ່ງນັບທຸກຄົນທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມກຸ່ມແລະປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນເຕັນປະຊຸມ.

³¹ນີ້ເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບແລະງານຂອງພວກເຂົາໃນການປະຕິບັດຫນ້າທີ່ທັງຫມົດສຳລັບຫໍເຕັນປະຊຸມ. ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບຜິດຊອບໂຄງຮ່າງຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ, ໄມ້ຄານ, ໄມ້ເສົາ, ແລະຕີນຮອງ.³²ຕະຫລອດຈົນເສົາ, ໄມ້ຂອງລານຮອບຫໍເຕັນສັກສິດ, ຕີນຮອງ, ຫລັກສຽບ, ແລະເຊືອກສຳລັບອ້ອມເດີ່ນກັບສ່ວນປະກອບຕ່າງໆຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ, ຈົ່ງຈົດລາຍຊື່ຂອງສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງຂົນຍ້າຍ.

³³ນີ້ເປັນງານຂອງຕະກຸນຂອງເຊື້ອສາຍເມຣາຣີ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຮັດສຳລັບຫໍເຕັນປະຊຸມ ພາຍໃຕ້ການກຳກັບຮັບຜິດຊອບຂອງ ອີທາມາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນປະໂຣຫິດ."

³⁴ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ ແລະພວກຜູ້ນຳຊຸມຊົນນັ້ນໄດ້ນັບຄົນໂກຮາດ ຕາມຄອບຄົວບັນພະບູລຸດຂອງພໍ່.³⁵ພວກເຂົານັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີອາຍຸສາມສິປີຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງຫ້າສິບປີພວກເຂົານັບທຸກຄົນທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບກຸ່ມຄົນທີ່ຈະປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນເຕັນປະຊຸມ.³⁶ພວກເຂົານັບໄດ້2,750ຄົນຕາມຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ.

³⁷ໂມເຊແລະອາໂຣນ ນັບຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນຕະກຸນແລະຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງຄົນໂກຮາດ ທີ່ປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນເຕັນປະຊຸມ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນີ້, ພວກເຂົາເຊື່ອຟັງສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວສັ່ງພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດຜ່ານທາງໂມເຊ.

³⁸ເຊື້ອສາຍຂອງເກໂຊນ ທີ່ນັບໃນຕະກຸນຂອງພວກເຂົາຕາມຄອບຄົວໃນບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ,³⁹ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ ສາມສິບປີເຖິງຫ້າສິບປີ, ທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກຸ່ມຄົນທີ່ຈະປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນຫໍເຕັນປະຊຸມ.⁴⁰ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ, ທີ່ນັບຕາມຕະກຸນແລະຄອບຄົວບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ, ນັບໄດ້ 2,630 ຄົນ.

⁴¹ໂມເຊແລະອາໂຣນໄດ້ນັບຕາມຕະກຸນຂອງເຊື້ອສາຍເກໂຊນ ຜູ້ທີ່ຈະປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນຫໍເຕັນປະຊຸມ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນີ້, ພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອຟັງສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດຜ່ານທາງໂມເຊ.

⁴²ເຊື້ອສາຍຂອງເມຣາຣີທີ່ນັບໄດ້ໃນຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ ຕາມຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ,⁴³ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ ສາມສິບປີເຖິງຫ້າສິບປີ, ທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າຮວ່ມກຸ່ມທີ່ປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນເຕັນປະຊຸມ.⁴⁴ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ, ທີ່ນັບຕາມຕະກຸນແລະຄອບຄົວຂອງບັນພະລູລຸດຂອງພວກເຂົາ, ນັບໄດ້ 3,200ຄົນ.

⁴⁵ໂມເຊແລະອາໂຣນນັບພວກຜູ້ຊາຍ, ເຫລົ່ານີ້ທຸກຄົນທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເມຣາຣີ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນີ້, ພວກເຂົາເຊື່ອຟັງສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດຜ່ານທາງໂມເຊ.

⁴⁶ດັ່ງນັ້ນໂມເຊ, ອາໂຣນ, ແລະພວກຜູ້ນຳຂອງອິດສະຣາເອນ ຈຶ່ງນັບຄົນເລວີທັງຫມົດຕາມຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ ໃນຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.⁴⁷ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ ສາມສິບປີເຖິງຫ້າສິບປີ, ພວກເຂົານັບທຸກຄົນທີ່ຈະເຮັດວຽກໃນຫໍເຕັນສັກສິດ, ແລະຜູ້ທີ່ຈະຂົນຍ້າຍແລະຮັບຜິດຊອບສິ່ງຂອງຕ່າງໆໃນຫໍເຕັນປະຊຸມ.⁴⁸ພວກເຂົານັບໄດ້ 8,580 ຄົນ.

⁴⁹ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງຜ່ານ, ໂມເຊນັບຜູ້ຊາຍ, ແຕ່ລະຄົນຕໍ່ໄປຕາມປະເພດຂອງງານທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບມອບຫມາຍໃຫ້ເຮັດ. ເພິ່ນນັບຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນຕາມຫນ້າທີ່ຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ພວກເຂົາຮັບໄວ້. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນີ້, ພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອຟັງຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດຜ່ານທາງໂມເຊ.

5

¹ພຣະຢາເວບອກໂມເຊ. ພຣະອົງບອກວ່າ,²"ຈົ່ງສັ່ງຄົນອິດສະຣາເອນໃຫ້ແຍກທຸກຄົນທີ່ຕິດເຊື້ອໂລກຜີວຫນັງ, ແລະທຸກຄົນທີ່ມີສິ່ງໄຫລອອກມາ, ແລະຄົນໃດກໍຕາມທີ່ເປັນມົນທິນຈາກການແຕະຕ້ອງຊາກສົບອອກໄປຈາກຄ້າຍພັກ.³ບໍ່ວ່າຊາຍຫລືຍິງ, ເຈົ້າຕ້ອງແຍກພວກເຂົາອອກຈາກຄ້າຍພັກ. ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄ້າຍພັກມີມົນທິນ, ເພາະເຮົາສະຖິດຢູ່ໃນຄ້າຍພັກນີ້."⁴ຄົນອິດສະຣາເອນເຮັດຕາມນັ້ນ. ພວກເຂົາແຍກຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປຈາກຄ້າຍພັກ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ. ຄົນອິດສະຣາເອນກໍເຊື່ອຟັງພຣະຢາເວ.

⁵ພຣະຢາເວບອກໂມເຊ. ພຣະອົງບອກວ່າ,⁶ເມື່ອຜູ້ຊາຍຫລືຜູ້ຍິງໄດ້ເຮັດບາບໃດໆ ຢ່າງທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງເຮັດບາບຕໍ່ກັນ, ແລະເປັນການບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ເຮົາ, ຄົນນັ້ນກໍມີຄວາມຜິດ.⁷ຈາກນັ້ນເຂົາຕ້ອງສາລະພາບບາບທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດ. ເຂົາຕ້ອງໃຊ້ແທນຄືນແກ່ການເຮັດຜິດຂອງເຂົາ ແລະເພີ່ມຄ່າອີກຫນຶ່ງໃນຫ້າ. ເຂົາຕ້ອງໃຫ້ຄ່າໃຊ້ແທນນັ້ນຕໍ່ຄົນທີ່ເຂົາເຮັດຜິດ.

⁸ແຕ່ຖ້າຄົນທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳຜິດບໍ່ມີພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດ ທີ່ຈະຮັບຄ່າໃຊ້ແທນຄືນ, ຄ່າການເຮັດຜິດຂອງເຂົາໃຫ້ກັບເຮົາຜ່ານທາງປະໂຣຫິດ, ພ້ອມກັບລູກແກະທີ່ຈະລົບບາບໃຫ້ກັບຕົວເຂົາເອງ.⁹ເຄື່ອງບູຊາຂອງທຸກຄົນຈະເປັນຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ, ບັນດາສິ່ງທີ່ຄົນອິດສະຣາເອນ, ແຍກໄວ້ແລະນຳມາໃຫ້ປະໂຣຫິດກໍຈະເປັນຂອງເຂົາ.¹⁰ເຄື່ອງບູຊາຂອງທຸກຄົນຈະເປັນຂອງປະໂຣຫິດ; ຖ້າຄົນໃດມອບສິ່ງໃດໆໃຫ້ແກ່ປະໂຣຫິດ, ສິ່ງນັ້ນກໍຈະເປັນຂອງເຂົາ."

¹¹ພຣະອົງບອກວ່າ,¹²"ຈົ່ງເວົ້າກັບຄົນອິດສະຣາເອນ. ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ສົມມຸດວ່າເມຍຂອງຊາຍຄົນຫນຶ່ງນອກໃຈແລະເຮັດບາບຕໍ່ຜົວຂອງນາງ.

¹³ແລ້ວສົມມຸດວ່າຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງຫລັບນອນກັບນາງ. ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ນາງກໍເປັນມົນທິນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຜົວຂອງນາງຈະບໍ່ເຫັນຫລືບໍ່ຮູ້ເລື່ອງນີ້, ແລະເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ມີໃຜຈັບໄດ້ວ່ານາງໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນພະຍານປັກປຳນາງ,¹⁴ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ວິນຍານແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຍັງຄອຍເຕືອນຜົວວ່າ ເມຍຂອງເຂົາເປັນມົນທິນ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ວິນຍານແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງອາດມາເທິງຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ ເຖິງວ່າເມຍຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນມົນທິນ.

¹⁵ໃນກໍລະນີເຊັ່ນນີ້, ຊາຍຄົນນັ້ນຄວນພາເມຍຂອງເຂົາໄປຫາປະໂຣຫິດ. ແລະຜົວຕ້ອງນຳເຄື່ອງດື່ມບູຊາສຳລັບນາງມາດ້ວຍ. ເຂົາຕ້ອງນຳແປ້ງເຂົ້າບາເລຫນຶ່ງສ່ວນສິບມາດ້ວຍ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ໃສ່ນຳ້ມັນຫລືກຳຍານເທິງແປ້ງນັ້ນເພາະແປ້ງນັ້ນເປັນພືດຜົນບູຊາແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງ, ພືດຜົນບູຊານັ້ນອາດຈະເປັນຕົວຊີ້ໃຫ້ເຫັນບາບໄດ້.

¹⁶ປະໂຣຫິດຕ້ອງພານາງມາໃກ້ແລະໃຫ້ນາງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ.¹⁷ປະໂຣຫິດຕ້ອງນຳໂຖທີ່ມີນຳ້ບໍລິສຸດມາແລະເອົາຝຸ່ນຈາກພື້ນຂອງຫໍເຕັນສັກສິດ. ເຂົາຕ້ອງໃສ່ຝຸ່ນລົງໄປໃນນຳ້ນັ້ນ.

¹⁸ປະໂຣຫິດຈະໃຫ້ຍິງນັ້ນຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ແລະ ເຂົາຈະແກ້ມັດຜົມເທິງຫົວຂອງນາງ. ເຂົາຈະວາງພືດຜົນບູຊາແຫ່ງການລະນຶກໄວ້ໃນມືຂອງນາງ, ທີ່ເປັນພືດຜົນບູຊາແຫ່ງຄວາມສົງໃສ. ປະໂຣຫິດຈະຖືນຳ້ຂົມທີ່ນຳຄຳສາບແຊ່ງມາໄວ້ໃນມືຂອງເຂົາ.¹⁹ປະໂຣຫິດຈະໃຫ້ຍິງນັ້ນຢູ່ພາຍໃຕ້ຄຳສາບານ ແລະບອກກັບນາງວ່າ, 'ຖ້າບໍ່ມີຊາຍອື່ນມີເພດສຳພັນກັບເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫລົງຜິດແລະເຮັດໃຫ້ເປັນມົນທິນ, ແລ້ວເຈົ້າຈະພົ້ນຈາກນຳ້ຂົມທີ່ນຳຄຳສາບແຊ່ງມານີ້.

²⁰ແຕ່ຖ້າເຈົ້າ, ເປັນຍິງທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ຜົວໄດ້ຫລົງຜິດໄປ, ຖ້າເຈົ້າເປັນມົນທິນ, ແລະຖ້າມີຊາຍອື່ນໄດ້ຫລັບນອນກັບເຈົ້າ,²¹ຈາກນັ້ນ, (ປະໂຣຫິດຕ້ອງເຮັດໃຫ້ນາງໃຫ້ຄຳສາບານ ເພື່ອທີ່ຈະນຳຄຳສາບແຊ່ງລົງມາເທິງນາງ, ແລະຈາກນັ້ນເຂົາຕ້ອງເວົ້າກັບຍິງຄົນນີ້ຕໍ່ໄປວ່າ) 'ພຣະຢາເວຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຕົກຢູ່ໃນຄຳສາບແຊ່ງເພື່ອໃຫ້ຊຸມຊົນຂອງເຈົ້າເຫັນວ່າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ຖ້າພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ກົກຂາຂອງເຈົ້າລີບໄປແລະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າໄຄ່.²²ນຳ້ທີ່ນຳຄຳສາບແຊ່ງມາກໍຈະເຂົ້າໄປໃນກະເພາະຂອງເຈົ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າໄຄ່ ແລະເຮັດໃຫ້ກົກຂາຂອງເຈົ້າລີບໄປ.' ຍິງຄົນນັ້ນຕ້ອງຕອບວ່າ, 'ແມ່ນ, ຂໍໃຫ້ສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນຖ້າຂ້ານ້ອຍຜິດ.'

²³ປະໂຣຫິດຕ້ອງຂຽນຄຳສາບແຊ່ງເຫລົ່ານັ້ນເທິງຫນັງສືມ້ວນ, ແລະຈາກນັ້ນເຂົາຕ້ອງລ້າງຄຳສາບແຊ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ລົງໄປໃນນຳ້ຂົມນັ້ນ.

²⁴ປະໂຣຫິດຕ້ອງເຮັດໃຫ້ຍິງນັ້ນກິນນຳ້ຂົມທີ່ນຳຄຳສາບແຊ່ງມາ. ນຳ້ທີ່ນຳຄຳສາບແຊ່ງມາຈະເຂົ້າໄປໃນຕົວນາງ ແລະກາຍເປັນລົດຂົມ.²⁵ປະໂຣຫິດຕ້ອງເອົາພືດຜົນບູຊາແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງມາຈາກມືຂອງຍິງນັ້ນ. ເຂົາຕ້ອງຍົກພືດຜົນບູຊານັ້ນຂຶ້ນຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ແລະນຳພືດຜົນບູຊານັ້ນໄປທີ່ແທນບູຊາ.²⁶ປະໂຣຫິດຕ້ອງເອົາທັນຍະບູຊາມາຫນຶ່ງກຳມືທີ່ເປັນຕົວແທນເຄື່ອງບູຊາ, ແລະ ເຜົາເທິງແທ່ນບູຊາ ແລ້ວເຂົາຕ້ອງໃຫ້ຍິງນັ້ນກິນນຳ້ຂົມ.

²⁷ເມື່ອເຂົາໃຫ້ນາງດື່ມນຳ້ນັ້ນແລ້ວ, ຖ້ານາງເປັນມົນທິນ ເພາະນາງເຮັດຜິດຕໍ່ຜົວຂອງນາງ, ແລ້ວນຳ້ທີ່ນຳຄຳສາບແຊ່ງກໍຈະເຂົ້າໄປໃນຕົວນາງແລະກາຍເປັນລົດຂົມ. ທ້ອງຂອງນາງຈະໄຄ່ ແລະກົກຂາຂອງນາງຈະລີບໄປ. ຍິງນັ້ນຈະຖືກສາບແຊ່ງທ່າມກາງຊຸມຊົນຂອງນາງ.²⁸ແຕ່ຖ້ານາງບໍ່ເປັນມົນທິນ ແລະ ນາງສະອາດແລ້ວນາງກໍຕ້ອງພົ້ນຄວາມຜິດ ນາງຈະຕັ້ງຄັນກໍໄດ້.

²⁹ນີ້ເປັນກົດເລື່ອງຄວາມຫຶງຫວງ. ກົດນີ້ເປັນກົດສຳລັບຜູ້ຍິງທີ່ນອກໃຈຜົວຂອງຕົນແລະເປັນມົນທິນ.³⁰ກົດນີ້ເປັນກົດສຳລັບຜູ້ຊາຍທີ່ມີວິນຍານແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງເມຍຂອງເຂົາ. ເຂົາຕ້ອງພາຍິງນັ້ນໄປຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພະຢາເວ, ແລະປະໂຣຫິດຕ້ອງເຮັດທຸກຢ່າງກັບນາງຕາມທີ່ກົດເລື່ອງຄວາມຫຶງຫວງໄດ້ອະທິບາຍໄວ້.

³¹ຊາຍຄົນນັ້ນຈະພົ້ນຈາກຄວາມຜິດໃນການພາເມຍຂອງເຂົາໄປຫາປະໂຣຫິດ. ຍິງຄົນນັ້ນຕ້ອງຮັບຄວາມຜິດທີ່ນາງໄດ້ເຮັດ."

6

¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ພຣະອົງບອກວ່າ,²"ຈົ່ງເວົ້າກັບຄົນອິດສະຣາເອນ. ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ເມື່ອຜູ້ຊາຍຫລືຜູ້ຍິງຄົນໃດໄດ້ແຍກຕົວເອງອອກມາ ແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍການອຸທິດຕົວພິເສດເປັນນາຊີຣີ,³ເຂົາຕ້ອງເອົາຕົວເອງອອກຈາກເຫລົ້າອະງຸ່ນແລະເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ດື່ມນຳ້ສົ້ມທີ່ເຮັດມາຈາກເຫົ້າອະງຸ່ນຫລືຈາກເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ດື່ມນຳ້ອະງຸ່ນຫລືບໍ່ກິນຫມາກອະງຸ່ນສົດຫລືຫມາກອະງຸ່ນແຫ້ງເລີຍ.⁴ຕະຫລອດເວລາທີ່ເຂົາແຍກຕົວອອກມາເພື່ອເຮົາເຂົາຕ້ອງບໍ່ກິນສິ່ງໃດທີ່ເຮັດມາຈາກຕົ້ນອະງຸ່ນລວມທັງທຸກຢ່າງທີ່ເຮັດມາຈາກເມັດຈົນເຖິງເປືອກຂອງມັນ.

⁵ຕະຫລອດຊ່ວງເວລາຂອງການອຸທິດຕົນໃນການແຍກຕົວອອກມາຂອງເຂົາ, ຫ້າມໃຊ້ມີດແຖເທິງຫົວຂອງເຂົາຈົນກວ່າເວລາຂອງການແຍກຕົວອອກມາຂອງເຂົາ ແດ່ພຣະຢາເວຄົບກຳຫນົດ. ເຂົາຕ້ອງແຍກຕົວອອກມາ ແດ່ພຣະຢາເວ. ເຂົາຕ້ອງຈົ່ງຜົມຍາວເທິງຫົວຂອງເຂົາ.

⁶ຕະຫລອດຊ່ວງລະຫວ່າງເວລາຂອງການແຍກຕົວເອງອອກມາແດ່ພຣະຢາເວ, ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າມາໃກ້ຊາກສົບ.⁷ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົວເອງເປັນມົນທິນເນື່ອງຈາກ ພໍ່, ແມ່, ນ້ອງຊາຍ, ຫລື ນ້ອງສາວຂອງເຂົາ, ຖ້າຫາກພວກເຂົາຕາຍ. ນີ້ເປັນເພາະເຂົາຖືກແຍກໄວ້ແດ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ຕາມທີ່ທຸກຄົນເຫັນໄດ້ຈາກຜົມຍາວຂອງເຂົາ.⁸ຕະຫລອດຊ່ວງເວລາການແຍກອອກມາຂອງເຂົາ, ເຂົາບໍຣິສຸດ, ແລະ ສະຫງວນໄວ້ແດ່ພຣະຢາເວ.

⁹ແຕ່ຫາກມີຄົນມາຕາຍຢ່າງກະທັນຫັນຢູ່ໃກ້ເຂົາພໍດີ ແລະເຮັດໃຫ້ຫົວຂອງເຂົາທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະເປັນມົນທິນ, ແລ້ວເຂົາກໍຕ້ອງແຖຫົວໃນວັນຊຳລະຕົວຂອງເຂົາຄືໃນວັນທີເຈັດ ເຂົາຕ້ອງແຖຫົວ.

¹⁰ວັນທີແປດ ເຂົາຕ້ອງນຳນົກເຂົາສອງໂຕຫລືນົກກາງແກນຸ່ມສອງໂຕມາຫາປະໂຣຫິດທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນປະຊຸມ.¹¹ປະໂຣຫິດຕ້ອງຖວາຍນົກໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງບາບ ແລະອີກໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ນົກເຫລົ່ານີ້ຈະລຶບລ້າງບາບໃຫ້ກັບເຂົາ ເພາະເຂົາໄດ້ເຮັດບາບຈາກການຢູ່ໃກ້ຊາກສົບ, ເຂົາຕ້ອງສຳລະຫົວຂອງເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດອີກຄັ້ງໃນວັນນັ້ນ.

¹²ເຂົາຕ້ອງແຍກຕົວເອງອອກຈາກພຣະຢາເວໃນຊ່ວງວັນຊຳລະຕົວຂອງເຂົາ. ເຂົາຕ້ອງນຳລູກແກະໂຕຜູ້ໂຕຫນຶ່ງທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີມາເປັນເຄື່ອງບູຊາ. ແຫ່ງການເຮັດຜິດຈຳນວນວັນກ່ອນທີ່ເຂົາເຮັດໃຫ້ຕົວເອງເປັນມົນທິນ, ຕ້ອງຖືວ່າບໍ່ນັບ ເພາະການແຍກຕົວອອກມາເປັນມົນທິນ.

¹³ເຂົາຕ້ອງຖືກນຳມາຍັງທາງເຂົ້າຂອງເຕັນປະຊຸມ.¹⁴ເຂົາຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາແດ່ພຣະຢາເວ. ເຂົາຕ້ອງຖວາຍລູກແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີ ແລະບໍ່ມີຕຳນິເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ. ເຂົາຕ້ອງນຳລູກແກະໂຕແມ່ຫນຶ່ງໂຕທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີທີ່ບໍ່ມີຕຳນິເປັນເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງບາບ. ເຂົາຕ້ອງນຳແກະໂຕຜູ້ໂຕຫນຶ່ງທີ່ບໍ່ມີຕຳນິມາຖວາຍເປັນສານບູຊາ.¹⁵ເຂົາຕ້ອງນຳເຂົ້າຈີ່ທີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງມາກະຕ່າຫນຶ່ງ, ເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຮັດຈາກເນື້ອແປ້ງລະອຽດປະສົມດ້ວຍນຳ້ມັນ, ເຂົ້າຈີ່ແຜ່ນທີ່ບໍ່ມີເຊື້ອທາດ້ວຍນຳ້ມັນ, ພ້ອມກັບພືດຜົນບູຊາແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາ.

¹⁶ປະໂຣຫິດຕ້ອງຖວາຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ເຂົາຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບແລະເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.¹⁷ເຂົາຕ້ອງຖວາຍແກະໂຕຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາ, ພ້ອມກັບກະຕ່າເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ, ແລະສານບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ. ປະໂຣຫິດຕ້ອງຖວາຍພືດຜົນບູຊາແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາດ້ວຍ.

¹⁸ຜູ້ເປັນນາຊີຣີຕ້ອງແຖຫົວຂອງເຂົາທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການແຍກຕົວອອກມາແດ່ພຣະເຈົ້າ ທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນປະຊຸມ. ເຂົາຕ້ອງເອົາເສັ້ນຜົມຈາກຫົວຂອງເຂົາແລະໃສ່ລົງເທິງໄຟທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງສັນຕິບູຊາ.

¹⁹ເຂົ້າຈີ່ທີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງຫນຶ່ງກ້ອນມາຈາກກະຕ່າ, ແລະເຂົ້າຈີ່ແຜ່ນທີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງຫນຶ່ງແຜ່ນມາ. ເຂົາຕ້ອງວາງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໃນມືຂອງນາຊີຣີຄົນນັ້ນ ຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ແຖຫົວຂອງເຂົາເພື່ອສະແດງການແຍກຕົວອອກມາແລ້ວ.²⁰ປະໂຣຫິດຕ້ອງແກວ່ງເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນເປັນເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ສ່ວນທີ່ບໍຣິສຸດສຳລັວປະໂຣຫິດ, ພ້ອມກັບຊີ້ນຫນ້າເອິກທີ່ໄດ້ແກວ່ງຖວາຍແລະຊີ້ນກົກຂາທີ່ໄດ້ຖວາຍແລ້ວສຳລັບປະໂຣຫິດ. ຫລັງຈາກນັ້ນ, ນາຊີຣີຄົນນັ້ນກໍຈະດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນໄດ້.

²¹ນີ້ເປັນກົດສຳລັບນາຊີຣີຜູ້ທີ່ປະຕິຍານເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາແດ່ພຣະຢາເວ ສຳລັບການແຍກຕົວອອກມາຂອງເຂົາ. ສິ່ງອັນໃດກໍຕາມທີ່ເຂົາຖວາຍໄດ້, ເຂົາຕ້ອງຖືຮັກສາພາລະຜູກພັນຕາມຄຳປະຕິຍານທີ່ເຂົາໄດ້ກ່າວໄວ້, ເພື່ອທີ່ຈະຮັກສາສັນຍາຕາມກົດສຳລັບນາຊີຣີທີ່ໄດ້ບອກໄວ້.'"

²²ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ພຣະອົງບອກວ່າ,²³ຈົ່ງເວົ້າກັບອາໂຣນແລະພວກລູກຊາຍຂອງເຂົາ. ບອກວ່າ, 'ພວກເຈົ້າຕ້ອງອວຍພອນຄົນອິດສະຣາເອນຢ່າງນີ້. ພວກເຈົ້າຕ້ອງບອກກັບພວກເຂົາວ່າ,²⁴"ຂໍພຣະຢາເວຊົງອວຍພອນແລະປົກປັກຮັກສາພວກເຈົ້າ.

²⁵ຂໍພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ພຣະພັກຂອງພຣະອົງສ່ອງແສງເທິງພວກເຈົ້າແລະຊົງເມດຕາກາລຸນາແກ່ພວກເຈົ້າ.²⁶ຂໍພຣະຢາເວຫລຽວເບິ່ງພວກເຈົ້າດວ້ຍຄວາມເມດຕາເອັນດູ ແລະປະທານສັນຕິສຸກແກ່ພວກເຈົ້າ.'"²⁷ໃນການອວຍພອນເຊັ່ນນີ້ ພວກເຂົາຕ້ອງເອີ່ຍນາມຂອງເຮົາຕໍ່ຄົນອິດສະຣາເອນ. ແລ້ວເຮົາຈະອວຍພອນພວກເຂົາ."

7

¹ໃນວັນທີ່ໂມເງໄດ້ຕັ້ງຫໍເຕັນສັກສິດສຳເລັດນັ້ນ, ເພິ່ນໄດ້ເຈີມຫໍເຕັນສັກສິດແລະແຍກຫໍເຕັນນັ້ນແດ່ພຣະຢາເວ, ພ້ອມກັບເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຢ່າງຂອງຫໍເຕັນນັ້ນ. ເພິ່ນໄດ້ເຮັດການເຈີມແທ່ນບູຊາແລະຂອງໃຊ້ທຸກຢ່າງຂອງແທ່ນບູຊານັ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ. ເພິ່ນເຈີມສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນແລະແຍກໄວ້ແດ່ພຣະຢາເວ.²ໃນວັນນັ້ນ, ບັນດາຜູ້ນຳຂອງອິດສະຣາເອນ, ພວກຫົວຫນ້າຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຜູ້ນຳເຜົ່າຕ່າງໆ. ພວກເຂົາໄດ້ໄດ້ຮັບຜິດຊອບໃນການນັບຈຳນວນຄົນໃນການເຮັດສຳມະໂນຄົວ.³ພວກເຂົານຳເຄື່ອງຖວາຍບູຊາຂອງພວກເຂົາມາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ພວກເຂົານຳກວຽນຫົກລຳແລະງົວສິບສອງໂຕມາ. ພວກເຂົານຳກວຽນມາຫນຶ່ງລຳຕໍ່ຜູ້ນຳສອງຄົນ, ແລະຜູ້ນຳແຕ່ລະຄົນໄດ້ນຳງົວມາຜູ້ລະຫນຶ່ງໂຕ. ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ຫນ້າຫໍເຕັນສັກສິດ.

⁴ພຣະອົງບອກວ່າ,⁵"ຈົ່ງຮັບບັນດາເຄື່ອງບູຊາຈາກພວກເຂົາ ແລະໃຊ້ເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນສຳລັບງານໃນເຕັນປະຊຸມ. ຈົ່ງມອບເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ກັບຄົນເລວີ, ໃຫ້ກັບແຕ່ລະຄົນຕາມທີ່ຕ້ອງການໃຊ້ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃນງານຂອງເຂົາ."

⁶ໂມເຊຈຶ່ງຮັບກວຽນແລະຝູງງົວມາ, ແລະເພິ່ນໄດ້ມອບເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ກັບຄົນເລວີ.⁷ເພິ່ນໄດ້ມອບກວຽນສອງລຳແລະງົວສີ່ໂຕໃຫ້ກັບເຊື້ອສາຍຂອງເກີໂຊນ, ເພາະເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງການໃຊ້ໃນການເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາ.⁸ເພິ່ນໄດ້ມອບກວຽນສີ່ລຳແລະງົວແປດໂຕໃຫ້ກັບເຊື້ອສາຍຂອງເມຣາຣີ, ໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງ ອີທາມາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນປະໂຣຫິດ. ເພິ່ນໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເພາະເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງການໃຊ້ໃນການເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາ.

⁹ແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ມອບສິ່ງໃດຈາກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ກັບເຊື້ອສາຍຂອງໂກຮາດເລີຍ, ເພາະວຽກຂອງພວກເຂົາເປັນວຽກກ່ຽວກັບສິ່ງຕ່າງໆ ຊຶ່ງເປັນຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ພວກເຂົາຈະແບກໄວ້ເທິງບ່າພວກເຂົາເອງ.

¹⁰ບັນດາຜູ້ນຳໄດ້ຖວາຍສິ່ງຂອງຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາສຳລັບການມອບຖວາຍແທ່ນບູຊາ ໃນວັນທີ່ໂມເຊ ໄດ້ເຈີມແທ່ນບູຊາ. ພວກຜູ້ນຳໄດ້ຖວາຍບັນດາເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາ.¹¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊວ່າ, "ຜູ້ນຳແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາສຳລັບການມອບຖວາຍແທ່ນບູຊາໃນວັນຂອງເຂົາເອງ."

¹²ມື້ທຳອິດ, ນາໂຊນລູກຊາຍຂອງອາມີນາດາບ, ແຫ່ງເຜົ່າຢູ່ດາ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.¹³ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄື ຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130 ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 70ເຊເຂ ຕາມອັດຕາຊັ່ງສຳນັກນະມັດສະການ. ພາຊະນະທັງສອງໃບນີ້ເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປົນກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນການຖວາຍພືດຜົນບູຊາ.¹⁴ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານຄຳຫນຶ່ງໃບທີ່ຫນັກ 10 ເຊເຂ ແລະເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

¹⁵ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.¹⁶ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.¹⁷ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕແລະລູກແກະໂຕຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສານບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງນາໂຊນລູກຊາຍຂອງອຳມີນາດາບ.

¹⁸ມື້ທີສອງ, ເນທານາເອນລູກຊາຍຂອງຊູອາ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າອິດຊາຄາ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.¹⁹ເຂົາໄດ້ຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄືຈານເງີນຫນຶ່ງໃບຫນັກ130ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ ເຈັດສິບເຊເຂ ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ ພາຊະນະທັງສອງໃບນີ້ເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປົນກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນພືດຜົນບູຊາ.

²⁰ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກ 10 ເຊເຂ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.²¹ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາ.²²ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.²³ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເນທານາເອນລູກຊາຍຂອງຊູອາ.

²⁴ມື້ທີສາມ, ເອລີອາບລູກຊາຍຂອງເຮໂລນ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າເຊບູໂລນ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.²⁵ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄື ຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130 ເຊເຂ, ແລະຊາມເງິນຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ70 ເຊເຂ ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ ພາຊະນະທັງສອງໃບນີ້ເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປົນກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນທັນຍະບູຊາ.²⁶ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກສິບເຊເຂ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

²⁷ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະໂຕຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.²⁸ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງບາບ.²⁹ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະໂຕຜູ້ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີອາບລູກຊາຍຂອງເຮໂລນ.

³⁰ມື້ທີສີ່, ເອລີຊູລູກຊາຍຂອງເຊເດອູເຣ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າຣູເບັນ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.³¹ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄື ຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130 ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກເຈັດສິບເຊເຂ, ຕາມການຄິດໄລ່ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ ພາຊະນະທັງສອງໃບນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປົນກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນພືດຜົນບູຊາ.³²ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກ ສິບ ເຊເຂ ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

³³ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.³⁴ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.³⁵ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຫມືອນສັນຕິບູຊາຖວາຍ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີຊູລູກຊາຍຂອງເຊເດອູເລ.

³⁶ມື້ທີຫ້າ, ເຊລູມີເອນລູກຊາຍຂອງຊູຣິດຊັດດາຍ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າຊີເມໂອນ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.³⁷ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄື ຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກເຈັດສິບ ເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດມັດສະການ ພາຊະນະທັງສອງໃບນີ້ເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປະສົມກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນພືດຜົນບູຊາ.³⁸ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກສິບເຊເຂ. ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

³⁹ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁴⁰ເຂົາໄດ້ຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁴¹ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສານບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງຂອງເຊລູມີເອນລູກຊາຍຂອງຊູຣິດຊັດດາຍ.

⁴²ມື້ທີຫົກ, ເອລີອາສັບລູກຊາຍຂອງດູເອນ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າກາດ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.⁴³ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄື ຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ130ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກເຈັດສິບເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ. ພາຊະນະທັງສອງໃບເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປົນກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນພືດຜົນບູຊາ.⁴⁴ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກສິບເຊເຂ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

⁴⁵ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁴⁶ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁴⁷ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະໂຕຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີອາສັບລູກຊາຍຂອງດູເອນ.

⁴⁸ມື້ທີເຈັດ, ເອລີຊາມາລູກຊາຍຂອງອາມມີຮຸດ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າເອຟຣາອິມ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.⁴⁹ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄືຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130 ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກເຈັດສິບເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ. ພາຊະນະສອງໃບນີ້ເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປະສົມກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນທັນຍະບູຊາ.⁵⁰ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກສິບເຊເຂ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

⁵¹ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁵²ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁵³ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ, ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີຊາມາລູກຊາຍຂອງອາມມີຮຸດ.

⁵⁴ມື້ທີແປດ, ກາມາລີເອນລູກຊາຍຂອງເປດາຊູ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າມານັດເຊ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.⁵⁵ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄື ຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ ເຈັດສິບເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ, ພາຊະນະທັງສອງໃບເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປະສົມກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນພືດຜົນບູຊາ.⁵⁶ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກ ສິບເຊເຂ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

⁵⁷ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁵⁸ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁵⁹ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ, ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງກາມາລີເອນລູກຊາຍຂອງເປດາຊູ.

⁶⁰ມື້ທີເກົ້າ, ອາບີດານລູກຊາຍຂອງກີເດໂອນີ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າເບັນຢາມິນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.⁶¹ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄື ຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ130ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ ເຈັດສິບເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ, ພາຊະນະທັງສອງໃບເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປະສົມກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນພືດຜົນບູຊາ.⁶²ເຂົາຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກສິບເຊເຂ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

⁶³ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁶⁴ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁶⁵ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະໂຕຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ, ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງອາບີດານລູກຊາຍຂອງກີເດໂອນີ.

⁶⁶ໃນມື້ທີສິບ, ອາຮີເອເຊລູກຊາຍຂອງອຳມີຊັດດາຍ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າດານ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.⁶⁷ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄືຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130 ເຊເຂ, ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກເຈັດສິບ ເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ. ພາຊະນະສອງໃບນີ້ເຕັມດວ້ຍແປ້ງຢ່າງດີປະສົມນຳ້ມັນເພື່ອເປັນທັນຍະບູຊາ.⁶⁸ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກ ສິບເຊເຂ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

⁶⁹ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁷⁰ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁷¹ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງອາຮີເອເຊລູກຊາຍຂອງອຳມີຊັດດາຍ.

⁷²ມື້ທີສິບເອັດ, ປາກີເອນລູກຊາຍຂອງອົກກະຣັນ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າອາເຊ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.⁷³ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄືຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130 ເຊເຂແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ ເຈັດສິບເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ. ພາຊະນະສອງໃບນີ້ເຕັມດ້ວຍແປ້ງເນື້ອລະອຽດປະສົມກັບນຳ້ມັນເພື່ອເປັນພືດຜົນບູຊາ.⁷⁴ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກສິບເຊເຂທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

⁷⁵ເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕ, ແກະຜູຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁷⁶ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁷⁷ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງປາກີເອນລູກຊາຍຂອງອົກກະຣັນ.

⁷⁸ມື້ທີສິບສອງ, ອາຮີຣາລູກຊາຍຂອງເອນັນ, ຜູ້ນຳຂອງເຜົ່າເນັບທາລີ, ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາ.⁷⁹ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຂົາຄື ຈານເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ 130 ເຊເຂ ແລະຊາມເງິນຫນຶ່ງໃບຫນັກ ເຈັດສິບເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ ພາຊະນະທັງສອງໃບນີ້ເຕັມດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີປະສົມນຳ້ມັນເພື່ອເປັນພືດຜົນບູຊາ.⁸⁰ເຂົາໄດ້ຖວາຍຈານທອງຄຳຫນຶ່ງໃບຫນັກ ສິບເຊເຂທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

⁸¹ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.⁸²ເຂົາຖວາຍແບ້ຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁸³ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ສອງໂຕ, ແກະຜູ້ຫ້າໂຕ, ແບ້ຜູ້ຫ້າໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫນຶ່ງປີຫ້າໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນບູຊາ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງອາຮີຣາລູກຊາຍຂອງເອນັນ.

⁸⁴ບັນດາຜູ້ນຳຂອງອິດສະຣາເອນ ໄດ້ແຍກສິ່ງທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ໄວ້ ໃນວັນທີ່ໂມເຊ ເຈີມແທ່ນບູຊານັ້ນ. ພວກເຂົາແຍກຈານເງິນສິບສອງໃບ, ຊາມເງິນສິບສອງໃບ, ແລະຈານທອງຄຳສິບສອງໃບ.⁸⁵ຈານເງິນແຕ່ລະໃບຫນັກ 130 ເຊເຂແລະຊາມເງິນແຕ່ລະໃບຫນັກ ເຈັດສິບເຊກຽນ, ພາຊະນະເງິນທັງຫມົດມີນຳ້ຫນັກ 2,400 ເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ.⁸⁶ຈານທອງຄຳແຕ່ລະໃບ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ, ຫນັກ ສິບເຊເຂ, ຕາມອັດຕາຊັ່ງຂອງສຳນັກນະມັດສະການ. ຈານທອງຄຳທັງຫມົດຫນັກ 120 ເຊເຂ.

⁸⁷ພວກເຂົາແຍກສັດທັງຫມົດໄວ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາຄື, ງົວສິບສອງໂຕ, ແກະຜູ້ສິບສອງໂຕ, ແລະລູກແກະໂຕຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີສິບສອງໂຕ, ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍພືດຜົນບູຊາຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍແບ້ຜູ້ສິບສອງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.⁸⁸ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍຈາກຜູງສັດທັງຫມົດ, ຂອງພວກເຂົາຄື ງົວ 24 ໂຕ, ແກະຜູ້ 60 ໂຕ, ແບ້ຜູ້ 60 ໂຕ, ແລະລູກແກະຜູ້ອາຍຸຫນຶ່ງປີ 60 ໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສັນຕິບູຊາ. ນີ້ເປັນການມອບຖວາຍ ແທ່ນບູຊາຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ເຈີມແທ່ນບູຊານັ້ນແລ້ວ.

⁸⁹ເມື່ອໂມເຊ ເຂົ້າໄປໃນເຕັນປະຊຸມເພື່ອ ກ່າວຕໍ່ພຣະຢາເວ, ເພິ່ນໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງກ່າວກັບເພິ່ນ. ພຣະຢາເວກ່າວກັບເພິ່ນຈາກເຫນືອຝາຫີບແຫ່ງການໄຖ່ເທິງຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຈາກລະຫວ່າງເຄຣຸບທັງສອງ. ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບເພິ່ນ.

8

¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ພຣະອົງບອກວ່າ,²"ຈົ່ງບອກເຂົາວ່າ, 'ຕະກຽງເຈັດຫນ່ວຍຕ້ອງສ່ອງແສງໄປທາງຫນ້າຂອງຫລັກຕະກຽງເມື່ອເຈົ້າໄຕ້ຕະກຽງເຫລົ່ານັ້ນ.'"

³ອາໂຣນກໍໄດ້ເຮັດດັ່ງນີ້. ເພິ່ນໄຕ້ຕະກຽງເທິງຫລັກຕະກຽງເພື່ອໃຫ້ສ່ອງແສງໄປທາງດ້ານຫນ້າຂອງຫລັກຕະກຽງນັ້ນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ.⁴ຫລັກຕະກຽງໄດ້ເຮັດຂຶ້ນໃນລັກສະນະນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ໂມເຊເຫັນແບບສຳລັບຫລັກຕະກຽງ. ຫລັກຕະກຽງນັ້ນເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ ທີ່ໃຊ້ຄ້ອນທຸບຕັ້ງແຕ່ຕີນຈົນເຖິງຍອດທີ່ມີຖ້ວຍທີ່ທຸບດ້ວຍຄ້ອນເປັນເຫມືອນດອກໄມ້.

⁵ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ອີກຄັ້ງພຣະອົງບອກວ່າ,"⁶ຈົ່ງນຳຄົນເລວີອອກຈາກທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນແລະຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍຣິສຸດ.

⁷ຄືໃຫ້ໃຊ້ນຳ້ຊຳລະຊິດໃສ່ພວກເຂົາ. ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາແຖຂົນທົ່ວທັງຕົວຂອງພວກເຂົາ, ແລະຊັກເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາ ການເຮັດແບບນີ້ເປັນການຊຳລະຕົວພວກເຂົາເອງໃຫ້ບໍລິສຸດ.⁸ແລ້ວໃຫ້ພວກເຂົານຳງົວຫນຸ່ມມາໂຕຫນຶ່ງແລະພືດຜົນບູຊາຄູ່ກັນທີ່ເປັນແປ້ງຢ່າງດີປະສົມກັບນຳ້ມັນ. ໃຫ້ພວກເຂົາເອົາງົວຫນຸ່ມອີກໂຕຫນຶ່ງມາເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.

⁹ມາທີ່ດ້ານຫນ້າເຕັນປະຊຸມ ແລະໃຫ້ເອີ້ນຊຸມຊົນຂອງຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດມາຊຸມນຸມກັນ.¹⁰ເມື່ອເຈົ້ານຳຄົນເລວີມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພະຢາເວ, ຄົນອິດສະຣາເອນຕ້ອງວາງມືພວກເຂົາເທິງຄົນເລວີ.¹¹ອາໂຣນຕ້ອງຖວາຍຄົນເລວີຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາແກວ່ງໄປແກວ່ງມາຈາກຄົນອິດສະຣາເອນເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດຫນ້າທີ່ຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວ.

¹²ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍງົວໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບແລະງົວອີກໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເພື່ອລົບລ້າງບາບໃຫ້ກັບຄົນເລວີ.¹³ຈົ່ງໃຫ້ຄົນເລວີຢູ່ຕໍ່ຫນ້າອາໂຣນແລະຕໍ່ຫນ້າບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ແລະຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງບູຊາແກວ່ງໄປແກວ່ງມາຖວາຍຕໍ່ເຮົາ.

¹⁴ໃນການເຮັດແບບນີ້ ເຈົ້າຕ້ອງແຍກຄົນເລວີອອກຈາກທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ. ຄົນເລວີຈະເປັນຂອງເຮົາ.¹⁵ຫລັງຈາກນັ້ນ, ຄົນເລວີຕ້ອງເຂົ້າໄປປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນເຕັນປະຊຸມ. ເຈົ້າຕ້ອງຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດ. ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍພວກເຂົາເປັນເຄື່ອງບູຊາຍົກຍໍມາຖວາຍ.

¹⁶ຈົ່ງເຮັດແບບນີ້, ເພາະພວກເຂົາເປັນຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ຈາກທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ. ພວກເຂົາຈະມາແທນທີ່ເດັກຊາຍແຕ່ລະຄົນທີ່ເກີດຈາກທ້ອງເປັນຄົນທຳອິດ, ຄືລູກກົກຂອງເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນ. ເຮົາໄດ້ຮັບເອົາຄົນເລວີໄວ້ສຳລັບເຮົາເອງ.¹⁷ລູກກົກທັງຫມົດທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນເປັນຂອງເຮົາ, ທັງຄົນແລະສັດ. ໃນວັນທີ່ເຮົາເອົາຊີວິດລູກຊາຍກົກທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ, ເຮົາໄດ້ແຍກພວກເຂົາໄວ້ສຳລັບເຮົາເອງ.

¹⁸ເຮົາໄດ້ຮັບເອົາຄົນເລວີຈາກທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນມາແທນທີ່ລູກກົກທັງຫມົດ.¹⁹ເຮົາໄດ້ມອບພວກຄົນເລວີເປັນຂອງປະທານໃຫ້ກັບອາໂຣນແລະບັນດາລູກຂອງເຂົາ. ເຮົາໄດ້ຮັບເອົາພວກເຂົາຈາກທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ ເພື່ອຈະເຮັດຫນ້າທີ່ຂອງຄົນອິດສະຣາເອນໃນຫໍເຕັນປະຊຸມ. ເຮົາໄດ້ມອບພວກເຂົາເພື່ອລົບລ້າງບາບໃຫ້ກັບຄົນອິດສະຣາເອນ ເພື່ອທີ່ຈະບໍ່ມີໄພພິບັດໃດໆ ຈະທຳຮ້າຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນເມື່ອພວກເຂົາມາຢູ່ໃກ້ສະຖານທີ່ສັກສິດ"

²⁰ໂມເຊ, ອາໂຣນ, ແລະຊຸມຊົນຂອງຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດກໍໄດ້ເຮັດດັ່ງນີ້ກັບຄົນເລວີ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງ ໂມເຊ ກ່ຽວກັບຄົນເລວີ. ຄົນອິດສະຣາເອນ ກໍໄດ້ເຮັດດັ່ງນີ້ກັບພວກເຂົາ.²¹ຄົນເລວີກໍຊຳລະຕົນເອງໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະພວກເຂົາຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ, ແລະອາໂຣນໄດ້ຖວາຍພວກເຂົາເປັນເຄື່ອງບູຊາຍົກຍໍຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ ແລະເພິ່ນກໍເຮັດການລົບລ້າງບາບໃຫ້ກັບພວກເຂົາເພື່ອຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດ.

²²ຫລັງຈາກນັ້ນ, ຄົນເລວີກໍໄດ້ເຂົ້າໄປທຳການບົວລະບັດຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ໃນຫໍເຕັນປະຊຸມຕໍ່ຫນ້າອາໂຣນແລະຕໍ່ຫນ້າບັນດາລູກຊາຍຂອງອາໂຣນ. ນີ້ເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງກັບໂມເຊກ່ຽວກັບຄົນເລວີ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ຄົນເລວີທຸກຄົນດ້ວຍວິທີການນີ້.

²³ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ອີກຄັ້ງພຣະອົງບອກວ່າ,²⁴" ກົດທັງຫມົດນີ້ໃຊ້ສຳລັບຄົນເລວີ ທີ່ມີອາຍຸ ຊາວຫ້າປີ ຂຶ້ນໄປ. ພວກເຂົາຕ້ອງເຂົ້າຮ່ວມໃນກຸ່ມເພື່ອປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນເຕັນປະຊຸມ.

²⁵ພວກເຂົາຕ້ອງຢຸດການປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນລັກສະນະນີ້ເມື່ອມີອາຍຸ ຫ້າສິບປີ. ເຖິງທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງປະຕິບັດຫນ້າທີ່ອີກຕໍ່ໄປ.²⁶ພວກເຂົາອາດຈະຍັງຊ່ວຍພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນທີ່ຍັງເຮັດວຽກຢູ່ໃນເຕັນປະຊຸມກໍໄດ້, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງປະຕິບັດຫນ້າທີ່ອີກຕໍ່ໄປ. ເຈົ້າຕ້ອງກຳກັບຮັກສາຄົນເລວີໃນເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ."

9

¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ, ໃນເດືອນທີຫນຶ່ງຂອງປີທີສອງຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²" ຈົ່ງໃຫ້ຄົນອິດສະລາເອນຖືປັດສະຄາຕາມເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງປີ.³ໃນວັນທີສິບສີ່ຂອງເດືອນນີ້, ເວລາແລງ, ເຈົ້າຕ້ອງຖືປັດສະຄາຕາມເວລາກຳນົດໄວ້ຂອງປີ. ເຈົ້າຕ້ອງຖືປັດສະຄາ, ຕາມກົດລະບຽບທຸກຢ່າງ, ແລະເຮັດຕາມຂໍ້ບັງຄັບທັງຫມົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເທດສະການນັ້ນ."

⁴ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ບອກກັບຄົນອິດສະຣາເອນວ່າພວກເຂົາຄວນຈະຖືເທດສະການປັດສະຄາ.⁵ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືປັດສະຄາໃນເດືອນທີຫນຶ່ງ, ວັນທີສິບສີ່ຂອງເດືອນນັ້ນ, ເວລາແລງ, ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ. ຄົນອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ເຮັດຕາມທຸກຢ່າງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ໂມເຊເຮັດ.

⁶ມີບາງຄົນທີ່ເປັນມົນທິນເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ແຕະຕ້ອງສົບ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຖືປັດສະຄາໃນວັນນັ້ນໄດ້. ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປຢູ່ຕໍ່ຫນ້າໂມເຊ ແລະອາໂຣນ ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ.⁷ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເຮົາໄດ້ເປັນມົນທິນເພາະໄດ້ແຕະຕ້ອງສົບ. ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຫ້າມເຮົາຈາກການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ ຕາມເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງປີ ທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ?"⁸ໂມເຊຈຶ່ງຕອບຄົນເຫລົ່ານັ້ນວ່າ," ຈົ່ງລໍຖ້າ ຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອທີ່ຈະຟັງວ່າ ພຣະຢາເວຈະບອກສັ່ງແນວໃດກ່ຽວກັບພວກທ່ານ.

⁹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ພຣະອົງບອກວ່າ,¹⁰ຈົ່ງເວົ້າກັບຄົນອິດສະຣາເອນ. ຈົ່ງບອກວ່າ,' ຖ້າຄົນໃດໃນພວກເຈົ້າຫລືລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າເປັນມົນທິນເພາະແຕະຕ້ອງສົບ, ຫລືຢູ່ລະຫວ່າງການເດີນທາງ, ເຂົາກໍຍັງຖືປັດສະຄາແດ່ພຣະຢາເວໄດ້.'

¹¹ພວກເຂົາຕ້ອງຖືປັດສະຄາໃນເດືອນທີສອງ ວັນທີສິບສີ່ເວລາແລງ. ພວກເຂົາຕ້ອງກິນປັດສະຄາພ້ອມກັບເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງກັບຜັກຂົມ.¹²ຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາປະປັດສະຄາເຫລືອໄວ້ຮອດມື້ອື່ນເຊົ້າ, ຫລືຫັກກະດູກໃດໆຂອງສັດ. ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດຕາມກົດລະບຽບຂອງປັດສະຄາ.

¹³ແຕ່ຄົນໃດທີ່ບໍ່ເປັນມົນທິນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ລະຫວ່າງການເດີນທາງ, ແຕ່ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືປັດສະຄາ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດຂາດຈາກຊຸມຊົນຂອງເຂົາເພາະເຂົາບໍ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ ພຣະຢາເວ ຊົງປະສົງຕາມເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງປີ. ຄົນນັ້ນຕ້ອງແບກຮັບບາບຂອງເຂົາ.¹⁴ຖ້າຄົນຕ່າງດ້າວຄົນໃດທີ່ອາໃສຢູທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ແລະຖືປັດສະຄາເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ພຣະຢາເວ, ເຂົາຕ້ອງຖືປັດສະຄາແລະເຮັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້, ໃນການຖືກົດເກນຕ່າງໆຂອງປັດສະຄາ, ແລະຕາມກົດຂອງປັດສະຄາ. ເຈົ້າຕ້ອງມີກົດຢ່າງດຽວກັນສຳລັບຄົນຕ່າງດ້າວ ແລະ ສຳລັບທຸກຄົນທີ່ເກີດໃນແຜ່ນດິນນີ້."

¹⁵ໃນວັນທີ່ຈັດຕັ້ງຫໍເຕັນສັກສິດ, ໄດ້ມີເມກມາປົກຄຸມຫໍເຕັນສັກສິດ, ທີ່ເປັນຫໍເຕັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາພຣະບັນຊາ. ໃນຕອນກາງຄືນເມກທີ່ຢູ່ເຫນືອຫໍເຕັນສັກສິດ. ກໍຈະປາກົດເຫມືອນໄຟຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ.¹⁶ກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ສະເຫມີ. ເມກຈະປົກຄຸມຫໍເຕັນສັກສິດແລະປາກົດເຫມືອນໄຟໃນຕອນກາງຄືນ.¹⁷ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເມກລອຍຂຶ້ນໄປຈາກເຕັນນັ້ນ, ຄົນອິດສະຣາເອນ ກໍຈະອອກເດີນທາງໄປ. ເມກຢຸດລົງທີ່ໃດກໍຕາມ, ຄົນອິດສະຣາເອນກໍຈະຕັ້ງຄ້າຍພັກທີ່ນັ້ນ.

¹⁸ຄົນອິດສະຣາເອນຈະອອກເດີນທາງຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຕັ້ງຄ້າຍພັກຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ, ໃນຂະນະທີ່ເມກຍັງຄົງຢຸດຢູ່ເຫນືອຫໍເຕັນສັກສິດ, ພວກເຂົາຈະພັກໃນຄ້າຍພັກຂອງພວກເຂົາ.¹⁹ເມື່ອເມກຍັງຄົງຢູ່ເຫນືອຫໍເຕັນສັກສິດເປັນເວລາຫລາຍວັນ, ແລ້ວຄົນອິດສະຣາເອນກໍຈະເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ບໍ່ອອກເດີນທາງ.

²⁰ບາງເທື່ອເມກຍັງຢູ່ເຫນືອຫໍເຕັນສັກສິດບໍ່ພໍເທົ່າໃດວັນ. ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ ພວກເຂົາຈະຕັ້ງຄ້າຍພັກ ແລະອອກເດີນທາງອີກຄັ້ງຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.²¹ບາງເທື່ອເມກກໍປາກົດໃນຄ້າຍພັກ ຕັ້ງແຕ່ຕອນແລງຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ. ເມື່ອເມກລອຍຂຶ້ນໄປໃນຕອນເຊົ້າ, ພວກເຂົາກໍອອກເດີນທາງ. ຖ້າເມກຄົງຢູ່ເປັນເວລາຫນຶ່ງວັນຫນຶ່ງຄືນ, ແຕ່ເມື່ອເມກລອຍຂຶ້ນໄປ ພວກເຂົາກໍຈະເດີນທາງໄປ.

²²ບໍ່ວ່າເມກຈະຢູ່ເຫນືອຫໍເຕັນສັກສິດ ເປັນເວລາສອງວັນ, ຫນຶ່ງເດືອນ, ຫລືຫນຶ່ງປີ, ຕາບໃດທີ່ເມກຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຄົນອິດສະຣາເອນຕ້ອງພັກຢູ່ໃນຄ້າຍຂອງພວກເຂົາແລະບໍ່ອອກເດີນທາງ. ແຕ່ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເມກລອຍຂຶ້ນໄປ, ພວກເຂົາກໍຈະອອກເດີນທາງ.²³ພວກເຂົາຈະຕັ້ງຄ້າຍພັກຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ, ແລະພວກເຂົາຈະເດີນທາງຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາຈະເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ຊົງປະທານຜ່ານທາງໂມເຊ.

10

¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ພຣະອົງບອກວ່າ,²" ຈົ່ງເຮັດແກເງິນສອງອັນ. ຈົ່ງທຸບເງິນດ້ວຍຄ້ອນເພື່ອເຮັດແກເຫລົ່ານັ້ນ. ເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ແກເພື່ອທີ່ຈະເອີ້ນຊຸມຊົນໃຫ້ມາຊຸມນຸມກັນ ແລະເອີ້ນຊຸມຊົນໃຫ້ເຄື່ອນຍ້າຍຄ້າຍພັກຂອງພວກເຂົາ.

³ພວກປະໂຣຫິດຕ້ອງເປົ່າແກເພື່ອເອີ້ນຊຸມຊົນທັງຫມົດມາຊຸມນຸມຢຸ່ຂ້າງຫນ້າເຈົ້າທີ່ທາງເຂົາເຕັນປະຊຸມ.⁴ຖ້າພວກປະໂຣຫິດເປົ່າແກພຽງອັນດຽວ, ແລ້ວບັນດາຜູ້ນຳ, ທີ່ເປັນຫົວຫນ້າຂອງຕະກຸນຕ່າງໆຂອງອິດສະຣາເອນ, ຕ້ອງມາຊຸມນຸມກັນ.⁵ເມື່ອເຈົ້າເປົ່າແກເປັນສັນຍານສຽງດັງ, ບັນດາຄ້າຍພັກທາງດ້ານທິດຕາເວັນອອກຕ້ອງເລີ່ມອອກເດີນທາງ.

⁶ເມື່ອເຈົ້າເປົ່າແກເປັນສັນຍານສຽງດັງຄັ້ງທີສອງ, ບັນດາຄ້າຍພັກທາງດ້ານທິດໃຕ້ກໍຕ້ອງເລີ່ມອອກເດີນທາງ. ພວກເຂົາຕ້ອງເປົ່າເປັນສັນຍານສຽງດັງສຳລັບການເດີນທາງຂອງພວກເຂົາ.⁷ເມື່ອຊຸມຊົນມາປະຊຸມກັນຈົ່ງເປົ່າແກເຫລົ່ານັ້ນ, ແຕ່ບໍ່ຕ້ອງສຽງດັງ.⁸ພວກລູກຊາຍຂອງອາໂຣນ, ບັນດາປະໂຣຫິດ, ຕ້ອງເປົ່າແກ ແກນີ້ຈະເປັນກົດລະບຽບສຳລັບພວກເຈົ້າ ຕະຫລອດຊົ່ວເຊັ່ນຄົນຂອງພວກເຈົ້າ.

⁹ເມື່ອພວກເຈົ້າອອກໄປເຮັດເສິກກັບສັດຕູທີ່ຂົ່ມເຫັງເຈົ້າ, ໃນແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າແລ້ວເຈົ້າຕ້ອງເປົ່າເປັນສຽງສັນຍານສູ້ຮົບດ້ວຍແກເຫລົ່ານັ້ນ. ເຮົາ, ຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ແລະຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁰ໃນເວລາແຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ, ທັງເທດສະການງານລ້ຽງທີ່ຈັດຂຶ້ນເປັນປະຈຳແລະທຸກຕົ້ນເດືອນ, ເຈົ້າຕ້ອງເປົ່າແກເຊັ່ນດຽວກັນເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງເຈົ້າ ແລະເປົ່າແກເຫນືອເຄື່ອງບູຊາສຳລັບສານບູຊາຂອງເຈົ້າ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເປັນການເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າລະນຶກເຖິງ ເຮົາ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ."

¹¹ໃນວັນທີຊາວຂອງເດືອນທີສອງປີທີສອງ, ເມກລອຍຂຶ້ນໄປຈາກຫໍເຕັນສັກສິດ, ແຫ່ງພັນທະສັນຍາພຣະບັນຊາ.¹²ແລ້ວຄົນອິດສະຣາເອນກໍອອກເດີນທາງຈາກຖິ່ນທຸລະກັນດານຊີນາຍ. ເມກນັ້ນກໍຢຸດໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານປາລານ.¹³ພວກເຂົາໄດ້ອອກເດີນທາງ, ຄັ້ງທຳອິດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ຊົງປະທານຜ່ານທາງໂມເຊ.

¹⁴ຄ້າຍພັກພາຍໃຕ້ທຸງຂອງເຜົ່າຢູດາ ອອກເດີນທາງເປັນກອງທຳອິດທີ່ເຄື່ອນຂະບວນ, ແຕ່ລະກອງຂອງພວກເຂົາອອກໄປ. ນາໂຊນລູກຊາຍຂອງອັມມີນາດາບໄດ້ນຳກອງຂອງຢູດາ.¹⁵ເນທານາເອນລູກຊາຍຂອງຊູອາໄດ້ນຳກອງເຜົ່າຂອງຕະກຸນອິດຊາຄາ.¹⁶ເອລີອາບ ລູກຊາຍຂອງເຮໂລນ ໄດ້ນຳກອງເຜົ່າ ຂອງຕະກຸນເຊບູໂລນ.

¹⁷ຕະກຸນເກໂຊນແລະຕະກຸນເມຣາຣີ, ຜູ້ທີ່ດູແລຫໍເຕັນສັກສິດ, ກໍມ້າງຫໍເຕັນລົງ ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ອອກເດີນທາງ.¹⁸ຕໍ່ມາ, ບັນດາກອງທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ທຸງຄ້າຍພັກລູເບັນ ກໍເລີ້ມອອກເດີນທາງ. ເອລີຊູ ລູກຊາຍຂອງເຊເດອູເຣໄດ້ນຳກອງຂອງຣູເບັນ.¹⁹ເຊລູມີເອນ ລູກຊາຍຂອງຊູຣິດຊັດດາຍ ໄດ້ນຳກອງເຜົ່າຂອງຕະກຸນ ຊີເມໂອນ.²⁰ເອລີອາສັບລູກຊາຍຂອງ ດູເອນໄດ້ນຳກອງເຜົ່າຂອງຕະກຸນກາດ.

²¹ຄົນໂກຮາດອອກເດີນທາງ. ພວກເຂົາແບກຫາມເຄື່ອງໃຊ້ບໍຣິສຸດຂອງສະຖານນະມັດສະການ. ສ່ວນກອງອື່ນໆກໍຈະຈັດຕັ້ງຫໍເຕັນກ່ອນທີ່ຄົນໂກຮາດ ຈະໄປເຖິງທີ່ຄ້າຍພັກຕໍ່ໄປ.²²ບັນດາກອງທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ທຸງຂອງຕະກຸນເອຟຣາອິມ ອອກເດີນທາງເປັນລຳດັບຕໍ່ໄປ. ເອລີຊາມາລູກຊາຍຂອງອຳມີຮຸດ ໄດ້ນຳກອງຂອງເອຟຣາອິມ.²³ກາມາລີເອນລູກຊາຍຂອງເປດາຊູໄດ້ນຳກອງເຜົ່າຂອງຕະກຸນມານາເຊ.²⁴ອາບີດານລູກຊາຍຂອງກີເດໂອນີໄດ້ນຳກອງເຜົ່າຂອງຕະກຸນເບັນຢາມິນ.

²⁵ບັນດາກອງທີ່ຕັ້ງຄ້າຍພັກພາຍໃຕ້ທຸງຂອງຕະກຸນ ດານ ອອກເດີນທາງເປັນກອງສຸດທ້າຍ. ອາຮີເອເຊລູກຊາຍຂອງອຳມີຊັດດາຍໄດ້ນຳກອງຂອງ ດານ.²⁶ປາກີເອນລູກຊາຍຂອງອົກກະຣັນ ໄດ້ນຳກອງເຜົ່າຂອງຕະກຸນອາເຊ.²⁷ອາຮີຣາລູກຊາຍຂອງເອນັນໄດ້ນຳກອງເຜົ່າຂອງຕະກຸນນັບທາລີ.²⁸ນີ້ເປັນຮູບແບບການເດີນທາງ ຂອງກອງຕ່າງໆ ຂອງຊາວອິດສະຣາເອນ.

²⁹ໂມເຊໄດ້ເວົ້າກັບໂຮບັບ ລູກຊາຍຂອງເຣອູເອນ ຄົນມີດີອານ. ເຣອູເອນເປັນພໍ່ຂອງເມຍຂອງໂມເຊ. ໂມເຊໄດ້ເວົ້າກັບໂຮບັບວ່າ,"ເຮົາກຳລັງເດີນທາງໄປຍັງສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ບອກ ວ່າ,' ເຮົາຈະມອບແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າ.' ມາກັບເຮົາເຖີດ ແລະ ເຮົາຈະເຮັດດີຕໍ່ເຈົ້າ. ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງເຮັດດີຕໍ່ອິດສະຣາເອນ,"³⁰ແຕ່ໂຮບັບໄດ້ບອກໂມເຊວ່າ," ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄປກັບທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຊຸມຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ."

³¹ແລ້ວໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ຕອບວ່າ," ຢ່າຈາກເຮົາໄປເລີຍ. ເຈົ້າຮູ້ວິທີການຕັ້ງຄ້າຍພັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ. ເຈົ້າຕ້ອງຄອຍລະວັງໃຫ້ກັບເຮົາ.³²ຖ້າເຈົ້າໄປກັບເຮົາ, ເຮົາຈະເຮັດດີຕໍ່ເຈົ້າ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ພຣະຢາເວ ຊົງເຮັດດີຕໍ່ເຮົາ."

³³ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງຈາກພູເຂົາແຫ່ງ ພຣະຢາເວ ເປັນເວລາສາມວັນ. ຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ ກໍໄປຂ້າງຫນ້າພວກເຂົາເປັນເວລາສາມວັນ ເພື່ອຈະຫາສະຖານທີ່ພັກໃຫ້ກັບພວກເຂົາ.³⁴ເມກຂອງພຣະຢາເວ ຢູ່ເຫນືອພວກເຂົາໃນຕອນກາງເວັນໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເດີນທາງ.

³⁵ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຫີບນັ້ນອອກເດີນທາງ, ໂມເຊຈະກ່າວວ່າ,"ຂໍພຣະຢາເວ. ຊົງລຸກຂຶ້ນ, ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ສັດຕູຂອງພຣະອົງ. ກະຈັດກະຈາຍໄປ ຂໍໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງແລ່ນຫນີໄປຈາກພຣະອົງ."³⁶ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຫີບນັ້ນຢຸດລົງ, ໂມເຊກໍຈະກ່າວວ່າ," ຂໍພຣະຢາເວ, ຊົງກັບມາ, ສູ່ຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ມີຈຳນວນມາກມາຍຫລາຍຫມື່ນຄົນນີ້ດ້ວຍເຖີດ."

11

¹ຕອນນີ້ປະຊາຊົນໄດ້ຈົ່ມກ່ຽວກັບຄວາມຍາກລຳບາກຂອງພວກເຂົາຂະນະທີ່ພຣະຢາເວຊົງຟັງຢູ່. ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ຍິນຄົນເຫລົ່ານັ້ນແລ້ວກໍໂມໂຫ. ໄຟຈາກພຣະຢາເວ ໄດ້ເຜົາໄຫມ້ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະ ເຜົາຄ້າຍພັກທີ່ຢູ່ຂ້າງນອກໄປບາງສ່ວນ.²ແລ້ວປະຊາຊົນກໍຮ້ອງຂໍຕໍ່ໂມເຊ, ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລະ ໄຟນັ້ນກໍມອດ.³ພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າຕາເບຣາ, ເພາະໄຟຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເຜົາໄຫມ້ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.

⁴ພວກຄົນຕ່າງຊາດບາງຄົນກໍເຂົ້າມາຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ກັບຕະກຸນອິດສະຣາເອນ. ພວກເຂົາຕ້ອງການອາຫານທີ່ດີກວ່າມາກິນ. ແລ້ວຄົນອິດສະຣາເອນ ກໍເລີ້ມຮ້ອງໃຫ້ ຄຳ່ຄວນແລະະກ່າວວ່າ," ໃຜຈະເອົາຊີ້ນໃຫ້ພວກເຮົາກິນ?⁵ພວກເຮົາຄິດເຖິງປາຢູ່ໃນເອຢິບ, ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກິນໂດຍບໍ່ຕ້ອງເສຍອັນໃດ, ອີກທັງຫມາກແຕງ, ຫມາກໂມ, ຕົ້ນກະທຽມຈີນ, ຫົວຫອມ, ແລະຫົວກະທຽມ.⁶ບັດນີ້ ເຮົາເບື່ອອາຫານນີ້ເຕັມທີແລ້ວ, ເພາະທີ່ເຮົາເຫັນທັງຫມົດກໍມີແຕ່ມານາ."

⁷ມານາມີລັກສະນະເຫມືອນເມັດຜັກຊີ. ເບິ່ງເຫມືອນຢາງໄມ້.⁸ປະຊາຊົນກໍຍ່າງອອກໄປຮອບໆ ແລະເກັບມານາ. ພວກເຂົາບົດມານາໃນໂມ້ຫີນ, ຕຳໃນຄົກ, ຕົ້ມໃນຫມໍ້, ແລະເຮັດເປັນເຂົ້າຈີ່. ມານາມີລົດເຫມືອນນຳ້ມັນຫມາກກອກສົດ.

⁹ເມື່ອນຳ້ຫມອກຕົກລົງມາເຫນືອຄ້າຍພັກ, ມານາກໍຈະຕົກລົງມາດ້ວຍ.¹⁰ໂມເຊໄດ້ຍິນວ່າປະຊາຊົນຮ້ອງໄຫ້ ຄຳ່ຄວນໃນຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ, ແລະຜູ້ຊາຍທຸກຄົນກໍຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນຂອງຕົນ. ພຣະຢາເວໂມໂຫຫລາຍ, ແລະການຈົ່ມຂອງພວກເຂົາເປັນຄວາມຜິດໃນສາຍຕາຂອງໂມເຊ.

¹¹ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ," ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງລຳບາກເຊັ່ນນີ້? ເປັນຫຍັງພະອົງຈຶ່ງບໍ່ຊົງພໍພະໄທຂ້ານ້ອຍ? ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແບກພາລະຫນັກຈົນເກີນກຳລັງກັບຄົນທັງຫມົດນີ້.¹²ຂ້ານອ້ຍຕັ້ງທ້ອງຄົນເຫລົ່ານີ້ມາບໍ? ຂ້ານ້ອຍເກີດພວກເຂົາມາ ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ' ຈົ່ງອຸ້ມເຂົາໄວ້ແນບເອິກຂອງເຈົ້າ ເຫມືອນກັບພໍ່ອຸ້ມລູກນ້ອຍບໍ? ຂ້ານ້ອຍຄວນຈະອຸ້ມພວກເຂົາໄປຍັງແຜ່ນດິນ ທີ່ພຣະອົງຊົງສາບານກັບບັນດາ ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາບໍ?

¹³ຂ້ານ້ອຍຈະຫາຊີ້ນຈາກໃສມາໃຫ້ຄົນທັງຫມົດນີ້ໄດ້? ພວກເຂົາກຳລັງຮ້ອງໃຫ້ຄຳ່ຄວານ ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍແລະບອກວ່າ, 'ຂໍຊີ້ນໃຫ້ພວກເຮົາກິນ.'¹⁴ຂ້ານ້ອຍພຽງຄົນດຽວ ບໍ່ສາມາດແບກຮັບຄົນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດໄດ້. ພວກເຂົາມີຈຳນວນຫລາຍເກີນໄປສຳລັບຂ້ານ້ອຍ.¹⁵ຖ້າຫາກພຣະອົງຈະຊົງກະທຳແກ່ຂ້ານ້ອຍເຊັ່ນນີ້, ກໍຂໍໃຫ້ພຣະອົງ, ຂ້າຂ້ານ້ອຍເສຍດຽວນີ້ເຖີດ, ແລະຖ້າພຣະອົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍ ກໍຂໍຊົງເອົາຄວາມທຸກຍາກຂອງຂ້ານ້ອຍອອກໄປເຖີດ."

¹⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ." ຈົ່ງພາພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງ ອິດສະຣາເອນ ເຈັດສິບຄົນມາຫາເຮົາ. ຂໍໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າພວກເຂົາເປັນພວກຜູ້ໃຫຍ່ແລະເປັນພວກເຈົ້າຫນ້າທີ່ຂອງປະຊາຊົນ. ຈົ່ງພາພວກເຂົາມາທີ່ຫໍເຕັນປະຊຸມແລະຢືນຢູ່ກັບເຈົ້າທີ່ນັ້ນ.¹⁷ເຮົາຈະລົງມາແລະສົນທະນາກັບເຈົ້າທີ່ນັ້ນ. ເຮົາຈະເອົາພຣະວິນຍານທີ່ຢູ່ເທິງເຈົ້າບາງສ່ວນມາ ແລະໃສ່ລົງໄປເທິງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະແບກພາລະປະຊາຊົນຮ່ວມກັບເຈົ້າ. ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງແບກພາລະພຽງຄົນດຽວ.

¹⁸ຈົ່ງບອກປະຊາຊົນວ່າ,' ຈົ່ງຊຳລະຕົວໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ສຳລັບມື້ອື່ນແລະພວກເຈົ້າຈະໄດ້ກິນຊີ້ນແທ້ໆ, ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໃຫ້ຄຳ່ຄວນ ແລະພຣະຢາເວຊົງໄດ້ຍິນທີ່ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ," ໃຜຈະໃຫ້ຊີ້ນເຮົາກິນ? ເຮົາຢູ່ໃນເອຢິບກໍດີຢູ່ແລ້ວ." ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວຈະຊົງປະທານຊີ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະໄດ້ກິນຊີ້ນ.¹⁹ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ກິນຊິ້ນແຕ່ພຽງມື້ດຽວ, ສອງມື້, ຫ້າມື້, ສິບມື້, ຫລືຊາວມື້,²⁰ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະກິນຊີ້ນຕະຫລອດທັງເດືອນ ຈົນຊີ້ນອອກມາທາງຮູດັງຂອງເຈົ້າ. ຈົນຊີ້ນເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເບື່ອຫນ່າຍມັນ ເພາະພວກເຈົ້າປະຕິເສດພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ. ເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໃຫ້ຄຳ່ຄວນຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ. ເຈົ້າບອກວ່າ," ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງອອກມາຈາກເອຢິບ?"'"

²¹ແລ້ວໂມເຊກ່າວວ່າ," ຂ້ານ້ອຍຢູ່ກັບຄົນ 600,000 ຄົນ ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ,' ເຮົາຈະໃຫ້ຊີ້ນພວກເຂົາກິນຕະຫລອດທັງເດືອນ.'²²ເຮົາຄວນຈະຂ້າຝູງແບ້ ແກະແລະຝູງງົວມາເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາພໍໃຈບໍ? ເຮົາຄວນຈະຈັບປາທັງຫມົດໃນທະເລມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພໍໃຈບໍ?"²³ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ," ມືຂອງເຮົາສັ້ນໄປບໍ? ບັດນີ້ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນວ່າຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈະເປັນຈິງຫລືບໍ່."

²⁴ໂມເຊອອກໄປແລະບອກຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວກ່າວຕໍ່ປະຊາຊົນ. ເພິ່ນໄດ້ປະຊຸມຜູ້ໃຫຍ່ຂອງປະຊາຊົນ ເຈັດສິບຄົນ ແລະໃຫ້ພວກເຂົາຢືນຢູ່ຮອບຫໍເຕັນນັ້ນ.²⁵ພຣະຢາເວຊົງລົງມາໃນເມກ ແລະກ່າວກັບໂມເຊ. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳພຣະວິນຍານເທິງໂມເຊບາງສ່ວນໄປແລະໃສ່ເທິງພວກຜູ້ໃຫຍ່ທັງເຈັດສິບຄົນນັ້ນ. ເມື່ອພຣະວິນຍານຊົງສະຖິດເທິງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍທຳນວາຍ, ແຕ່ສະເພາະໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ແລະບໍ່ໄດ້ເຮັດອີກເລີຍ.

²⁶ຊາຍສອງຄົນທີ່ຍັງຢູ່ໃນຄ້າຍພັກ, ຊື່ເອັນດາດ ແລະ ເມດາດ. ພຣະວິນຍານໄດ້ຊົງສະຖິດເທິງພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ. ຊື່ຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນລາຍຊື່ນັ້ນດ້ວຍ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ອອກໄປທີ່ເຕັນນັ້ນ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ພວກເຂົາກໍທຳນວາຍໃນຄ້າຍພັກ.²⁷ຊາຍຫນຸ່ມຄົນຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ໃນຄ້າຍພັກນັ້ນໄດ້ແລ່ນມາບອກໂມເຊວ່າ," ເອັນດາດ ແລະເມດາດ ກຳລັງທຳນວາຍຢູ່ໃນຄ້າຍພັກ."

²⁸ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ, ຜູ້ຊ່ວຍຂອງໂມເຊ, ຊຶ່ງເປັນຄົນຫນຶ່ງຂອງຄົນທີ່ເພິ່ນເລືອກມາ, ບອກກັບໂມເຊວ່າ," ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຢຸດເວົ້າເຖີດ."²⁹ໂມເຊບອກກັບເຂົາວ່າ, "ເຈົ້າອິດສາເພາະເຫັນແກ່ເຮົາບໍ? ເຮົາຢາກໃຫ້ປະຊາຊົນທຸກຄົນຂອງພຣະຢາເວ ເປັນຜູ້ທຳນວາຍ ແລະເພື່ອທີ່ພຣະອົງ ຈະໃສ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງລົງເທິງພວກເຂົາທຸກຄົນ!"³⁰ແລ້ວໂມເຊແລະພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິດສະຣາເອນກໍກັບໄປຍັງຄ້າຍພັກ.

³¹ແລ້ວລົມກໍພັດມາຈາກພຣະຢາເວ ແລະຫອບເອົານົກຂຸ້ມມາຈາກທະເລ. ພວກນົກເຫລົ່ານັ້ນກໍມາຕົກຢູ່ໃກ້ຄ້າຍພັກ, ຊຶ່ງເດີນທາງໄປເຖິງປະມານຫນຶ່ງມື້ແລະເດີນທາງກັບມາປະມານຫນຶ່ງມື້. ນົກຂຸ້ມກໍຕົກຢູ່ອ້ອມຄ້າຍພັກສູງຈາກພື້ນດິນປະມານຫນຶ່ງສອກ.³²ປະຊາຊົນກໍມ່ວນຢູ່ກັບການຈັບນົກຂຸ້ມຢູ່ຕະຫລອດທັງວັນ, ທັງຄືນ, ແລະຕະຫລອດມື້ຕໍ່ມາດ້ວຍ. ບໍ່ມີໃຜທີ່ຈັບນົກຂຸ້ມໄດ້ຕຳ່ກວ່າ ສິບໂຮເມີ. ພວກເຂົາແບ່ງນົກຂຸ້ມໃຫ້ແກ່ກັນທົ່ວຄ້າຍພັກ.

³³ໃນຂະນະທີ່ຊີ້ນນົກຍັງຕິດແຂ້ວພວກເຂົາຢູ່, ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຫຍຳ້ຊີ້ນນັ້ນຢູ່, ພຣະຢາເວ ກໍໂກດຮ້າຍພວກເຂົາ. ພຣະອົງຊົງຂ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍພະຍາດຮ້າຍແຮງ.³⁴ເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ກິບໂຣດຮັດຕາອາວາ, ເພາະທີ່ນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຝັງສົບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢາກກິນແຮງ.³⁵ປະຊາຊົນໄດ້ເດີນທາງຈາກກິບໂຣດຮັດຕາອາວາໄປຍັງຮາເຊໂຣດ, ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກ.

12

¹ມີຣີອາມແລະອາໂຣນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຕ້ານໂມເຊ ເພາະເຫດຍິງຊາວກູເຊທີ່ເພິ່ນແຕ່ງງານດ້ວຍ.²ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວບອກກັບໂມເຊ ຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນບໍ? ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ບອກກັບພວກເຮົາບໍ? "ໃນຂະນະນັ້ນພຣະຢາເວຊົງໄດ້ຍິນໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເວົ້າ.³ໂມເຊເປັນຄົນທີ່ອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົວທີ່ສຸດ, ຖ່ອມໃຈຫລາຍກວ່າທຸກຄົນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

⁴ໃນທັນໃດນັ້ນ ພຣະຢາເວ ກໍໄດ້ບອກກັບໂມເຊ, ອາໂຣນ, ແລະມີຣີອາມວ່າ: " ພວກເຈົ້າ, ທັງສາມຄົນຈົ່ງອອກໄປທີ່ຫໍເຕັນປະຊຸມ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງສາມຄົນຈຶ່ງອອກໄປ.⁵ແລ້ວພຣະຢາເວ ກໍສະເດັດລົງມາໃນເສົາເມກ. ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢູ່ທີທາງເຂົ້າຫໍເຕັນປະຊຸມ ແລະຊົງເອີ້ນອາໂຣນ ແລະ ມີຣີອາມ. ພວກເຂົາທັງສອງຄົນກໍອອກມາຂ້າງຫນ້າ.

⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ," ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ. ເມື່ອຜູ້ທຳນວາຍຂອງເຮົາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈະສະແດງຕົວເຮົາເອງຕໍ່ເຂົາໃນນິມິດ ແລະເວົ້າກັບເຂົາໃນຄວາມຝັນ.⁷ແຕ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ບໍ່ໄດ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ໃນຄົວເຮືອນທັງຫມົດຂອງເຮົາ ເຂົາເປັນຄົນສັດຊື່.⁸ເຮົາເວົ້າກັບໂມເຊຫນ້າຕໍ່ຫນ້າ, ບໍ່ໄດ້ເວົ້າດ້ວຍນິມິດຫລືຄຳປິດສະຫນາ. ເຂົາໄດ້ເຫັນຮູບຮ່າງຂອງເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງກ້າເວົ້າຕໍ່ສູ້, ໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ?"

⁹ພຣະຢາເວໄດ້ໂກດຮ້າຍພວກເຂົາຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ເຂົາທັງສອງຄົນ, ແລະພຣະອົງກໍຈາກພວກເຂົາໄປ.¹⁰ເມກກໍລອຍຂຶ້ນໄປຈາກເຕັນນັ້ນ, ແລະໃນທັນໃດ ມີຣີອາມກໍເກີດພະຍາດຂີ້ທູດ ຜີວຫນັງຂາວດັ່ງນວນຝ້າຍ. ເມື່ອອາໂຣນຫລຽວມາເບິ່ງ ມີຣີອາມ, ເພິ່ນກໍວ່ານາງເປັນຂີ້ທູດ.

¹¹ອາໂຣນຈຶ່ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ," ໂອ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບໂທດຍ້ອນບາບກຳນີ້ເລີຍ. ພວກເຮົາເວົ້າຢ່າງໂງ່ຈ້າ, ແລະພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ.¹²ຂໍຢ່າໃຫ້ນາງເປັນດັ່ງເດັກນ້ອຍເກີດໃຫມ່ທີ່ຕາຍແລ້ວ ຜູ້ທີ່ມີເນື້ອຫນັງກຸດໄປເຄິ່ງຫນຶ່ງ ຕອນທີ່ເກີດອອກມາຈາກທ້ອງແມ່."

¹³ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງຮ້ອງຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ. ກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງໂຜດຮັກສານາງໃຫ້ຫາຍດີດ້ວຍເຖີດ."¹⁴ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ," ຖ້າພໍ່ຂອງນາງຖົ່ມນຳ້ລາຍໃສ່ຫນ້າຂອງນາງ, ນາງກໍຈະອັບອາຍໄປເຈັດວັນ. ຈົ່ງກັກຕົວນາງໄວ້ນອກຄ້າຍເຈັດວັນ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງພານາງເຂົ້າມາອີກຄັ້ງ."¹⁵ດັ່ງນັ່ນ ມີຣີອາມ ຈຶ່ງຖືກກັກຕົວໄວ້ນອກຄ້າຍພັກເປັນເວລາເຈັດວັນ. ປະຊາຊົນກໍບໍ່ໄດ້ຍົກຍ້າຍໄປໃສ ຈົນກວ່ານາງໄດ້ກັບມາຍັງຄ້າຍພັກ.

¹⁶ຫລັງຈາກນັ້ນປະຊາຊົນກໍອອກເດີນທາງໄປຈາກ ຮາຊີໂຣດແລະຕັ້ງຄ້າຍພັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.

13

¹ຈາກນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²" ຈົ່ງສົ່ງບາງຄົນໄປສອດແນມແຜ່ນດິນການາອານ, ທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຊາວອິດສະຣາເອນ. ຈົ່ງສົ່ງຄົນຈາກທຸກເຜົ່າຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ. ເຜົ່າລະຄົນ ແຕ່ລະຄົນຕ້ອງເປັນຜູ້ນຳທ່າມກາງພວກເຂົາ."

³ປາຣານ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາທຸກຄົນເປັນຜູ້ນຳທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ.⁴ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລາຍຊື່ຂອງພວກເຂົາ: ຈາກເຜົ່າຣູເບັນ, ຊາມມູອາລູກຊາຍຂອງຊັກກູເຣ;

⁵ຈາກເຜົ່າ, ຊາຟັດ ລູກຊາຍຂອງໂຮຣີ;⁶ຈາກເຜົ່າຢູດາ, ກາເຣັບ ລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນ;⁷ຈາກເຜົ່າອິດຊາຄາ, ອີການລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບ;⁸ຈາກເຜົ່າເອຟຣາອິມ, ໂຮເຊຢາລູກຊາຍຂອງນູນ;

⁹ຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນ, ປານຕີລູກຊາຍຂອງຣາຟູ;¹⁰ຈາກເຜົ່າເຊບູໂລນ, ກາດດີເອນລູກຊາຍຂອງໂສດີ;¹¹ຈາກເຜົ່າໂຢເຊັບ(ນັ້ນເປັນການບອກວ່າຈາກເຜົ່າມານັດເຊ), ກາດດີລູກຊາຍຂອງສູສີ;¹²ຈາກເຜົ່າດານ, ອາມມີເອນລູກຊາຍຂອງເກມາລີ;

¹³ຈາກເຜົ່າອາເຊ, ເສທູເຣລູກຊາຍຂອງມີກາເອນ;¹⁴ຈາກເຜົ່າເນັບທາລີ, ນາບີລູກຊາຍຂອງວົບສີ;¹⁵ຈາກເຜົ່າກາດ, ເກອູເອນລູກຊາຍຂອງມາກີ;¹⁶ເຫລົ່ານີ້ເປັນລາຍຊື່ຂອງຄົນທີ່ໂມເຊໄດ້ສົ່ງໄປສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ. ໂມເຊເອີ້ນໂຮເຊຢາລູກຊາຍ ຂອງນູນໂດຍໃຊ້ຊື່ວ່າ ໂຢຊວຍ.

¹⁷ໂມເຊສົ່ງພວກເຂົາໄປສອດແນມແຜ່ນດິນການາອານ. ເພິ່ນບອກພວກເຂົາວ່າ," ຈົ່ງເຂົາໄປຕັ້ງແຕ່ ເນເກບແລະຂຶ້ນໄປຍັງເຂດແດນເນີນພູ.¹⁸ຈົ່ງສຳຫລວດເບິ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ ເພື່ອເບິ່ງວ່າແຜ່ນດິນນັ້ນເປັນຢ່າງໃດ. ຈົ່ງສັງເກດເບິ່ງຄົນທີ່ອາໃສຢູ່ທີ່ນັ້ນວ່າ, ພວກເຂົາເຂັ້ມແຂງຫລືອ່ອນແອ, ແລະພວກເຂົາມີຈຳນວນນ້ອຍຫລືຫລາຍ.¹⁹ຈົ່ງເບິ່ງວ່າແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ເປັນຢ່າງໃດ. ດີຫລືບໍ່ດີ? ບັນດາເມືອງທີ່ນັ້ນເປັນຢ່າງໃດ? ເມືອງເຫລົ່ານັ້ນເປັນຄ້າຍພັກ, ຫລືເປັນເມືອງທີ່ມີກຳແພງປ້ອງກັນ?²⁰ຈົ່ງເບິ່ງວ່າແຜ່ນດິນນັ້ນເປັນຢ່າງໃດ, ແຜ່ນດິນສຳລັບການປູກຝັງນັ້ນອຸດົມສົມບູນຫລືບໍ່, ແລະມີຕົ້ນໄມ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຫລືບໍ່. ຈົ່ງກ້າຫານເຖີດແລະນຳຕົວຢ່າງຫມາກໄມ້ບາງຊະນິດຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນມາດ້ວຍ." ເວລານີ້ເປັນລະດູທີ່ຫມາກອະງຸ່ນລຸ້ນທຳອິດສຸກ.

²¹ດັ່ງນັ້ນຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈຶ່ງຂຶ້ນໄປແລະສອດແນມເບິ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ ຕັ້ງແຕ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານ ຊິນ ຈົນເຖິງເຣໂຮບ, ໃກ້ກັບເມືອງເລໂບ ຮາມັດ.²²ພວກເຂົາຂຶ້ນໄປຈາກເນເກບແລະມາເຖິງເມືອງ ເຮັບໂຣນ. ມີຄົນອາຮີມານ, ຄົນເຊຊາຍ, ແລະຄົນຕານໄມ, ຊຶ່ງເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຊົນຊາດອານາກິມ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເມືອງເຮັບໂຣນໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນເມືອງໂຊອານໃນເອຢິບເຈັດປີ.

²³ພວກເຂົາກໍຕັດເອົາງ່າອະງຸ່ນງ່າຫນຶ່ງທີ່ມີຫມາກດົກຫລາຍ. ພວກເຂົາຕ້ອງໃຊ້ສອງຄົນໃນກຸ່ມພວກເຂົາຫາມພວງອະງຸ່ນນັ້ນດ້ວຍໄມ້ຄານ. ພວກເຂົາຍັງເອົາຫມາກພິລາແລະຫມາກເດື່ອມາດ້ວຍ.²⁴ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ຮ່ອມພູເອັດຊະໂຄນ, ເພາະພົ້ວອະງຸ່ນທີ່ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຕັດມາຈາກທີ່ນັ້ນ.

²⁵ຫລັງຈາກນັ້ນສີ່ສິບວັນ, ພວກເຂົາກໍກັບມາຈາກການສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ.²⁶ພວກເຂົາກັບມາຫາໂມເຊ, ອາໂຣນ, ແລະຊຸມຊົນທັງຫມົດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ປາຣານ, ທີ່ກາເດັດ. ພວກເຂົາໄດ້ກັບມາລາຍງານຕໍ່ເພິ່ນທັງສອງແລະຊຸມຊົນທັງຫມົດ, ແລະໃຫ້ພວກເຂົາເບິ່ງຫມາກໄມ້ທີ່ນຳມາຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ.

²⁷ພວກເຂົາບອກໂມເຊວ່າ, "ເຮົາໄດ້ໄປເຖິງແຜ່ນດິນທີ່ທ່ານໄດ້ສົ່ງເຮົາໄປ. ແຜ່ນດິນນັ້ນອຸດົມດ້ວຍນຳ້ນົມແລະນຳ້ເຜິ້ງແທ້ໆ. ນີ້ເປັນຫມາກໄມ້ຈຳນວນຫນຶ່ງຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ.²⁸ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄົນທີ່ສ້າງບ້ານເຮືອນຂອງພວກເຂົາທີ່ນັ້ນເປັນຄົນແຂງແຮງຫລາຍ. ເມືອງເຫລົ່ານັ້ນມີກຳແພງປ້ອງກັນແລະໃຫຍ່ໂຕຫລາຍ. ເຮົາໄດ້ເຫັນເຊື້ອສາຍຂອງຄົນອານາກິມທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.²⁹ຄົນອາມາເຫລັກອາໄສຢູ່ໃນ ເນເກບ. ຄົນຮິດຕີ, ຄົນເຢບຸດ, ແລະຄົນອາໂມຣິດມີບ້ານເຮືອນຂອງພວກເຂົາໃນເຂດແດນເນີນພູ. ຄົນການາອານອາໃສຢູ່ໃກ້ທະເລແລະຕາມຝັ່ງແມ່ນຳ້ຈໍແດນ."

³⁰ແລ້ວກາເລັບໄດ້ໃຫ້ປະຊາຊົນງຽບຕໍ່ຫນ້າໂມເຊແລະກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາຂຶ້ນໄປແລະຢຶດຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ເພາະເຮົາສາມາດຊະນະເມືອງນັ້ນໄດ້ແນ່ນອນ."³¹ແຕ່ຄົນອື່ນໆທີ່ໄດ້ໄປກັບເຂົາຕອບວ່າ," ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຕໍ່ສູ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ ເພາະພວກເຂົາແຂງແກ່ນກວ່າພວກເຮົາ."

³²ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍລາຍງານກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຂົາໄປສອດແນມມາໃຫ້ຮູ້ກັນຫມົດ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນອິດສະຣາເອນເກີດຄວາມທໍ້ຖອຍ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ໄປເຫັນມາເປັນແຜ່ນດິນທີ່ກິນຄົນ. ທຸກຄົນທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນທີ່ນັ້ນເປັນຄົນທີ່ສູງໃຫຍ່ຫລາຍ.³³ທີ່ນັ້ນເຮົາໄດ້ເຫັນຍັກ, ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຄົນອານາກິມ, ຄົນທີ່ມາຈາກພວກຍັກໃນສາຍຕາຂອງພວກເຮົາ. ເຮົາເປັນເຫມືອນຕັກແຕນເມື່ອປຽບທຽບກັບພວກເຂົາ, ແລະນີ້ກໍເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາເປັນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ, ດ້ວຍ."

14

¹ໃນຄືນນັ້ນຊຸມຊົນທັງຫມົດກໍຮ້ອງໃຫ້ສຽງດັງ.²ຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດກໍຕໍ່ວ່າໂມເຊ ແລະອາໂຣນ. ຊຸມຊົນທັງຫມົດກ່າວກັບເພິ່ນທັງສອງວ່າ, "ເຮົາຢາກຈະຕາຍເສຍໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ, ແລະໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານທີ່ນີ້!³ເປັນຫຍັງພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງນຳພວກເຮົາມາຍັງແຜ່ນດິນນີ້ເພື່ອທີ່ຈະຕາຍດ້ວຍດາບ? ເມຍແລະລູກນ້ອຍໆຂອງເຮົາກໍຈະກາຍເປັນຜູ້ຮັບເຄາະ. ໃຫ້ພວກເຮົາກັບໄປທີ່ເອຢິບບໍ່ດີກ່ວາບໍ?"

⁴ໃຫ້ພວກເຮົາເລືອກຜູ້ນຳອີກຄົນຫນຶ່ງ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາກັບໄປທີ່ເອຢິບ, "⁵ແລ້ວໂມເຊ ແລະອາໂຣນກໍຫມູບຫນ້າລົງຕໍ່ຫນ້າທີ່ປະຊຸມຂອງຊຸມຊົນຄົນອິດສະຣາເອນ.

⁶ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ ແລະກາເລັບລູກຊາຍຂອງເຢຟູນເນ, ທັງສອງຄົນທີ່ຢູ່ໃນພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກສົ່ງໄປສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ, ກໍໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ.⁷ພວກເຂົາເວົ້າກັບຊຸມຊົນຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ. ພວກເຂົາບອກວ່າ, "ແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໄປສຳຫລວດຈົນທົ່ວນັ້ນເປັນແຜ່ນດິນທີ່ດີຫລາຍ.⁸ຖ້າພຣະຢາເວຊົງພໍພຣະໄທພວກເຮົາແລ້ວ, ພຣະອົງຈະຊົງນຳພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະປະທານແຜ່ນດິນນັ້ນແກ່ພວກເຮົາ. ແຜ່ນດິນທີ່ອຸດົມດ້ວຍນຳ້ນົມແລະນຳ້ເຜິ້ງ.

⁹ແຕ່ຂໍຢ່າກະບົດຕໍ່ພະຢາເວ, ແລະຢ່າຢ້ານຄົນໃນແຜ່ນດິນນັ້ນເລີຍ. ພວກເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດໄດ້ຢ່າງງ່າຍໆເຫມືອນກັບອາຫານ. ເກາະກຳບັງຂອງພວກເຂົາຈະຖືກເອົາອອກໄປຈາກພວກເຂົາ, ເພາະພຣະຢາເວ ຊົງສະຖິດກັບເຮົາ. ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ."¹⁰ແຕ່ຊຸມຊົນທັງຫມົດໄດ້ຂູ່ວ່າຈະເອົາກ້ອນຫີນແກວ່ງໃສ່ພວກເຂົາໃຫ້ຕາຍ. ແລ້ວພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງ ພຣະຢາເວ ກໍໄດ້ປາກົດທີ່ຫໍເຕັນບ່ອນປະຊຸມຕໍ່ຫນ້າຄົນອິດສະລາເອນທັງຫມົດ.

¹¹ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ," ຄົນເຫລົ່ານີ້ຈະຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາດົນປານໃດ? ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີຄວາມວາງໃຈເຮົາດົນປານໃດ, ທັງໆທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງເຮົາທັງຫມົດທ່າມກາງພວກເຂົາ?¹²ເຮົາຈະຂ້າພວກເຂົາດ້ວຍໄພພິບັດ, ຕັດສິດທິພວກເຂົາຈາກມໍລະດົກ, ແລະສ້າງຊົນຊາດຫນຶ່ງຈາກຕະກຸນຂອງເຈົ້າເອງໃຫ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະເຂັ້ມແຂງກວ່າພວກເຂົາ."

¹³ໂມເຊໄດ້ຕອບພຣະຢາເວວ່າ, "ຖ້າພຣະອົງຊົງເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ແລ້ວຊາວເອຢິບກໍຈະໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້, ເພາະພຣະອົງຊົງຊ່ວຍຄົນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ລອດຊີວິດດ້ວຍລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ.¹⁴ພວກເຂົາຈະບອກເລື່ອງນີ້ຕໍ່ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ຍິນວ່າພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງສະຖິດກັບຄົນເຫລົ່ານີ້, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະອົງຫນ້າຕໍ່ຫນ້າ. ເມກຂອງພຣະອົງຕັ້ງຢູ່ເຫນືອຄົນເຫລົ່ານັ້ນ. ພຣະອົງຊົງນຳຫນ້າພວກເຂົາໄປໃນເສົາເມກໃນຕອນກາງເວັນແລະເປັນເສົາໄຟໃນຕອນກາງຄືນ.

¹⁵ຖ້າພຣະອົງຊົງຂ້າຄົນເຫລົ່ານີ້ເຫມືອນກັບຄົນດຽວ, ແລ້ວຊົນຊາດຕ່າງໆກໍຈະໄດ້ຍິນເຖິງຊື່ສຽງຂອງພຣະອົງ ກໍຈະເວົ້າກັນແລະກ່າວວ່າ,¹⁶ເພາະ ພຣະຢາເວ ບໍ່ສາມາດພາຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໄດ້, ພຣະອົງຈຶ່ງຂ້າພວກເຂົາໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.'

¹⁷ບັດນີ້, ຂ້ານ້ອຍຂໍວິງວອນຕໍ່ພຣະອົງ, ຂໍຊົງໃຊ້ລິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ. ເພາະພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ,¹⁸'ພຣະຢາເວຜູ້ຮ້າຍຊ້າ ແລະເຕັມລົ້ນດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ໃນພັນທະສັນຍາ. ພຣະອົງໃຫ້ອະໄພຄວາມຊົ່ວຮ້າຍແລະການກະບົດ. ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງລະເວັ້ນຄວາມຜິດ ເມື່ອພຣະອົງຊົງນຳການລົງໂທດບາບຂອງບັນພະບູລຸດ, ຕົກທອດໄປເຖິງລູກຫລານຂອງພວກເຂົາແລະສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ.'¹⁹ຂ້ານ້ອຍ, ຂໍວິງວອນຕໍ່ພຣະອົງ, ຂໍຊົງອະໄພບາບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ເພາະຄວາມຮັກຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມສັດຊື່ໃນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງອະໄພຄົນເຫລົ່ານີ້ມາ ຕັ້ງແຕ່ພວກເຂົາຢູ່ໃນເອຢິບ ຈົນເຖິງບັດນີ້."

²⁰ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ເຮົາຍົກໂທດໃຫ້ພວກເຂົາເພື່ອເປັນໄປຕາມຄຳຂໍຮ້ອງຂອງເຈົ້າ,²¹ແຕ່ແທ້ຈິງ, ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດນີ້ກໍຈະເຕັມດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາສັນນັ້ນ,²²ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເຫັນພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາ ແລະຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງຣິດອຳນາດທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳ ໃນເອຢິບ ແລະໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງທົດລອງເຮົາເຖິງສິບເທື່ອ ແລະບໍ່ຟັງສຽງຂອງເຮົາ.

²³ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາຢ່າງແນ່ນອນ. ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນໃນພວກເຂົາທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາຈະໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນນັ້ນ,²⁴ຍົກເວັ້ນກາເລັບ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາທີ່ມີວິນຍານແຕກຕ່າງກັນ. ເຂົາໄດ້ຕິດຕາມເຮົາຢ່າງສຸດໃຈ; ເຮົາຈະນຳເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນທີ່ເຂົາໄດ້ໄປສອດແນມມານັ້ນ. ເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈະໄດ້ແຜ່ນດິນເປັນກຳມະສິດ.²⁵(ໃນເວລານັ້ນຄົນອາມາເຫລັກແລະຄົນການາອານອາໃສຢູ່ໃນຮ່ອມພູນັ້ນ.) ໃນມື້ອື່ນຈົ່ງກັບຄືນແລະໄປຍັງຖິ່ນທຸລະກັນດານຕາມທາງໄປທະເລແດງ."

²⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊແລະກັບອາໂຣນ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²⁷ເຮົາຕ້ອງທົນຕໍ່ຊຸມຊົນຊົ່ວຮ້າຍນີ້ທີ່ຈົ່ມວ່າໃສ່ເຮົານານປານໃດ? ເຮົາໄດ້ຍິນຄົນອິດສະຣາເອນຈົ່ມວ່າເຮົາພຽງພໍແລ້ວ.

²⁸ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ,' ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ,' ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ພວກເຈົ້າ, ຕາມທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຂໍຮ້ອງເຮົາສັນນັ້ນ:²⁹ຊາກສົບຂອງພວກເຈົ້າຈະຕົກລົ່ນຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານນີ້, ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຈົ່ມວ່າເຮົາ, ພວກເຈົ້າທີ່ໄດ້ຖືກນັບໄວ້ໃນການເຮັດສຳມະໂນຄົວ, ຈຳນວນຄົນທັງຫມົດຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ.³⁰ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນ ທີ່ເຮົາສັນຍາວ່າ ຈະສ້າງບ້ານຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ, ຍົກເວັ້ນກາເລັບລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນ ແລະໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ.

³¹ແຕ່ລູກນ້ອຍຂອງພວກເຈົ້າ ທີ່ພວກເຈົ້າບອກວ່າເປັນຜູ້ຮັບເຄາະນັ້ນ, ເຮົາຈະພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນນັ້ນທີ່ພວກເຈົ້າປະຕິເສດ!³²ແຕ່ສຳລັບພວກເຈົ້າ, ຊາກສົບຂອງເຈົ້າຈະຕົກລົ່ນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານນີ້.³³ລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າຈະເປັນຄົນລ້ຽງແກະໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບຜົນທີ່ຕາມມາ ຈາກການກະບົດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຈົນກວ່າຊາກສົບຂອງພວກເຈົ້າຈະຄົບຈຳນວນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.

³⁴ຕາມຈຳນວນວັນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ໄປສອດແນມແຜ່ນດິນນັ້ນ ເປັນເວລາ – ສີ່ສິບວັນ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັບຜົນທີ່ຕາມມາຂອງບາບຂອງພວກເຈົ້າເປັນເວລາສີ່ສິບປີເຊັ່ນດຽວກັນ – ຫນຶ່ງປີຄືແຕ່ລະວັນ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຮູ້ວ່າການເປັນສັດຕູຕໍ່ເຮົານັ້ນເປັນຢ່າງໃດ.³⁵ເຮົາ, ຄືພຣະຢາເວ, ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ. ເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ຊຸມຊົນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທັງຫມົດນີ້ ທີ່ລວມຕົວກັນຕໍ່ສູ້ເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຂົາຈະຖືກຕັດອອກຢ່າງສີ້ນເຊີງ, ແລະພວກເຂົາຈະຕາຍທີ່ນີ້."'

³⁶ດັ່ງນັ້ນພວກຄົນທີ່ໂມເຊໄດ້ສົ່ງໄປສອດແນມທີ່ແຜ່ນດິນນັ້ນກໍຕາຍທັງຫມົດດ້ວຍໄພພິບັດຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.³⁷ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຜູ້ທີ່ກັບມາແລະລາຍງານໃສ່ຮ້າຍຕໍ່ແຜ່ນດິນນັ້ນ. ນີ້ເຮັດໃຫ້ຊຸມຊົນທັງຫມົດນັ້ນຈົ່ມວ່າໃຫ້ໂມເຊ.³⁸ໃນບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປເບິ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ມີພຽງໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ ແລະກາເລັບ ລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນເທົ່ານັ້ນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່.

³⁹ເມື່ອໂມເຊເລົ່າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດ, ພວກເຂົາກໍຮ້ອງໃຫ້ໂສກເສົ້າຢ່າງຫນັກ.⁴⁰ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດໃນຕອນເຊົ້າ ແລະຂຶ້ນໄປທີ່ເນີນພູສູງແລະເວົ້າວ່າ,"ເບິ່ງແມ, ພວກເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້, ແລະເຮົາຈະໄປຍັງບ່ອນທີ່ ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້, ເພາະພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ."

⁴¹ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຂັດຂືນຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ? ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດ.⁴²ຢ່າໄປເລີຍ, ເພາະພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ ເພື່ອປົກປ້ອງພວກເຈົ້າຈາກການໂຈມຕີຂອງສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ.⁴³ຄົນອາມາເລກແລະຄົນການາອານຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍດ້ວຍດາບ ເພາະພວກເຈົ້າຫັນກັບຈາກການຕິດຕາມພຣະຢາເວ. ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ."

⁴⁴ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຂື້ນໄປຍັງເຂດແດນເນີນພູສູງນັ້ນໂດຍພະລະການ; ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ບໍ່ວ່າໂມເຊຫລືຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງ ພຣະຢາເວ ກໍຈະບໍ່ໄດ້ອອກໄປຈາກຄ້າຍ.⁴⁵ແລ້ວຄົນອາມາເລກກໍລົງມາ, ແລະຄົນການາອານທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງເນີນພູເຫລົ່ານັ້ນກໍລົງມາດ້ວຍ. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ໂຈມຕີຄົນອິດສະຣາເອນແລະໄດ້ຊະນະພວກເຂົາ ມາຕາມທາງຈົນໄປເຖິງເມືອງໂຮມາ.

15

¹ຕໍ່ມາພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²'ຈົ່ງເວົ້າກັບຄົນອິດສະຣາເອນ ແລະບອກພວກເຂົາວ່າ,' ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຈົ້າຈະໄປອາໄສຢູ່, ທີ່ພຣະຢາເວຈະມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ,³ພວກເຈົ້າຕ້ອງຈັດຕຽມເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຜົາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ຫລືເຄື່ອງບູຊາເພື່ອແກ້ບະບົນ ຫລືເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈ, ຫລືເຄື່ອງບູຊາຕອນເທດສະການງານລ້ຽງຂອງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອໃຫ້ມີກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທແດ່ພຣະຢາເວ ຈາກຝູງງົວ ຫລືຝູງແບ້ ແກະ.

⁴ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ ພ້ອມກັບການຖວາຍພືດຜົນບູຊາທີ່ເປັນແປ້ງຢ່າງດີ ຫນຶ່ງສ່ວນສິບເອຟາປົນກັບນຳ້ມັນຫມາກກອກເທດຫນຶ່ງລິດ.⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຫລົ້າອະງຸ່ນຫນຶ່ງລິດ, ຕໍ່ລູກແກະຫນຶ່ງໂຕ, ເປັນເຄື່ອງດື່ມບູຊາພ້ອມກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາຫລືເຄື່ອງສັດບູຊາດ້ວຍ.

⁶ຖ້າພວກເຈົ້າຖວາຍແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຈັດຕຽມແປ້ງຢ່າງດີສອງສ່ວນສິບເອຟາປົນກັບນຳ້ມັນຫມາກກອກເທດເຄິ່ງລິດເປັນພືດຜົບູຊາ.⁷ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ເຄິ່ງລິດເປັນເຄື່ອງດື່ມບູຊາ. ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ມີກິ່ນຫອມແດ່ພຣະຢາເວ.

⁸ເມື່ອພວກເຈົ້າຈັດຕຽມງົວຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຫລືເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ແກ້ບະບົນຫລືເປັນເຄື່ອງສັນຕິບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ,⁹ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາທີ່ເປັນແປ້ງຢ່າງດີສາມສ່ວນສິບເອຟາປົນກັບນຳ້ມັນຫມາກກອກເທດສອງລິດພ້ອມກັບງົວຜູ້ໂຕນັ້ນດ້ວຍ.¹⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຫລົ້າອະງຸ່ນສອງລິດເປັນເຄື່ອງດື່ມບູຊາ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟ, ເພື່ອໃຫ້ມີກິ່ນຫອມແດ່ພຣະຢາເວ.

¹¹ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເຊັ່ນນີ້ສຳລັບງົວຜູ້ແຕ່ລະໂຕ, ສຳລັບແກະຜູ້ແຕ່ລະໂຕ, ແລະສຳລັບລູກແກະໂຕຜູ້ຫລືລູກແບ້ແຕ່ລະໂຕ.¹²ເຄື່ອງບູຊາທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຈົ້າຈັດຕຽມແລະຖວາຍຕ້ອງເຮັດຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນທີ່ນີ້.¹³ຄົນອິດສະຣາເອນພື້ນເມືອງທຸກຄົນຕ້ອງເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຕາມວິທີການນີ້, ເມື່ອຄົນໃດທີ່ນຳເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຜົາດ້ວຍໄຟມາເພື່ອໃຫ້ມີກິ່ນຫອມເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແດ່ພຣະຢາເວ.

¹⁴ຖ້າຄົນຕ່າງຊາດທີ່ພັກອາໄສຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ, ຫລືໃຜກໍຕາມທີ່ພັກອາໃສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງພວກເຈົ້າ, ເຂົາຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຜົາດ້ວຍໄຟ, ເພື່ອໃຫ້ມີກິ່ນຫອມແດ່ພຣະຢາເວ. ເຂົາຕ້ອງເຮັດເຫມືອນພວກເຈົ້າເຮັດ.¹⁵ຕ້ອງມີກົດເກນຢ່າງດຽວກັນສຳລັບຊຸມຊົນນີ້ ແລະ ສຳລັບຄົນຕ່າງຊາດທີ່ອາໄສຢຸ່ກັບພວກເຈົ້າ, ເປັນກົດເກນຖາວອນຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນ ຄົນເດີນທາງທີ່ພັກອາໃສຢຸ່ກັບພວກເຈົ້າກໍຕ້ອງເຮັດເຫມືອນຢ່າງທີ່ພວກເຈົ້າເຮັດດ້ວຍ. ເຂົາຕ້ອງເຮັດເຫມືອນຢ່າງທີ່ພວກເຈົ້າເຮັດຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ.¹⁶ກົດເກນແລະຂໍ້ບັງຄັບດຽວກັນຕ້ອງໃຊ້ກັບພວກເຈົ້າ ແລະກັບຄົນຕ່າງຊາດທີ່ພັກອາໃສຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ.'"

¹⁷ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊອີກຄັ້ງ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,¹⁸" ຈົ່ງເວົ້າກັບຄົນອິດສະຣາເອນແລະບອກພວກເຂົາວ່າ,' ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ພາພວກເຈົ້າມາ,¹⁹ເມື່ອພວກເຈົ້າກິນອາຫານທີ່ເປັນຜົນມາຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ, ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແລະຖວາຍສິ່ງນັ້ນໃຫ້ກັບເຮົາ.

²⁰ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຂົ້າຈີ່ກ້ອນທຳອິດ ຈາກກ້ອນແປ້ງທີ່ປະສົມແລ້ວຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາຈາກລານຟາດເຂົ້າ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຂົ້າຫນົມນັ້ນດ້ວຍວິທີນີ້.²¹ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ຖວາຍຈາກເຂົ້າຈີ່ກ້ອນທຳອິດ ຈາກແປ້ງທີ່ປະສົມແລ້ວຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ກັບເຮົາຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງພວກເຈົ້າ ບາງຄັ້ງ.

²²ພວກເຈົ້າຈະເຮັດບາບໂດຍບໍ່ໄດ້ເຈດຕະນາທີ່ຈະເຮັດເຊັ່ນນີ້, ຕອນທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງທຸກປະການທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງກັບໂມເຊ²³ທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຈົ້າຜ່ານທາງໂມເຊ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ເຮົາເລີ່ມໃຫ້ຄຳສັ່ງແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ໄປຂ້າງຫນ້າຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງພວກເຈົ້າ.²⁴ໃນກໍລະນີຂອງການເຮັດບາບໂດຍບໍ່ໄດ້ເຈດຕະນາທີ່ຊຸມຊົນບໍ່ຮູ້ຕົວ, ກໍໃຫ້ຊຸມຊົນທັງຫມົດຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເພື່ອໃຫ້ມີກິ່ນຫອມແດ່ພຣະຢາເວ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເຄື່ອງຖວາຍພືດຜົນບູຊາແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາ, ພ້ອມກັບການຖວາຍນີ້ຕາມທີ່ກົດຂໍ້ບັງຄັບໄດ້ສັ່ງໄວ້, ແລະແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.

²⁵ປະໂຣຫິດຕ້ອງເຮັດການລົບລ້າງບາບໃຫ້ກັບຊຸມຊົນຂອງຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ ເພາະການເຮັດບາບນັ້ນເປັນຄວາມຜິດພາດ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາມາ, ຖວາຍໃຫ້ ເຮົາ ເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຜົາດ້ວຍໄຟ. ພວກເຂົານຳເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບຂອງພວກເຂົາມາຢຸ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ສຳລັບຄວາມຜິດພາດຂອງເຂົາ.²⁶ແລ້ວຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ, ແລະລວມທັງຄົນຕ່າງຊາດທີ່ອາໄສຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ, ເພາະປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ເຮົດບາບໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ.

²⁷ເຂົາຕ້ອງຖວາຍແບ້ໂຕແມ່ອາຍຸຫນຶ່ງປີເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງຄວາມບາບ.²⁸ປະໂຣຫິດຕ້ອງເຮັດການລົບລ້າງຄວາມບາບ ໃຫ້ກັບຄົນທີ່ເຮັດບາບໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ຄົນນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ. ເມື່ອໄດ້ມີການລົບລ້າງບາບແລ້ວ.²⁹ພວກເຈົ້າຕ້ອງມີກົດເກນດຽວກັນສຳລັບຄົນທີ່ເຮັດສິ່ງໃດໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ, ກົດເກນດຽວກັນສຳລັບຄົນທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນໂດຍກຳເນີດ ແລະ ສຳລັບຄົນຕ່າງຊາດທີ່ພັກອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.

³⁰ແຕ່ຄົນທີ່ເຮັດສິ່ງໃດທີ່ເປັນການລະເມີດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນອິດສະຣາເອນໂດຍກຳເນີດຫລືຄົນຕ່າງຊາດ, ກໍເປັນການຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາ. ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຊຸມຊົນຂອງເຂົາ.³¹ເພາະເຂົາໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດຄຳຂອງເຮົາແລະລະເມີດຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຢ່າງສີ້ນເຊີງ. ບາບຂອງເຂົາກໍຈະຢູ່ທີ່ຕົວເຂົາ.'"

³²ຂະນະທີ່ຄົນອິດສະຣາເອນຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ, ພວກເຂົາໄດ້ພົບກັບຄົນຫນຶ່ງທີ່ອອກໄປເອົາຟືນໃນວັນສະບາໂຕ.³³ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພົບເຂົາຈຶ່ງພາເຂົາມາຫາໂມເຊ, ອາໂຣນ, ແລະຊຸມຊົນທັງຫມົດ.³⁴ພວກເຂົາກັກຊາຍຄົນນັ້ນໄວ້ໃນທີ່ຄຸມຂັງເພາະບໍ່ເຄີຍມີການປະກາດໄວ້ວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບເຂົາ.

³⁵ແລ້ວພຣະຢາເວກໍໄດ້ບອກກັບໂມເຊວ່າ, "ຊາຍຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ຊຸມຊົນທັງຫມົດຕ້ອງເອົາກ້ອນຫີນດຶກໃສ່ເຂົາທີ່ນອກຄ້າຍ."³⁶ດັ່ງນັ້ນຊຸມຊົນທັງຫມົດກໍນຳເຂົາອອກໄປນອກຄ້າຍ ແລະເອົາກ້ອນຫີນດຶກໃສ່ເຂົາຈົນຕາຍ ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ.

³⁷ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊອີກຄັ້ງ. ພຣະອົງບອກວ່າ,³⁸ຈົ່ງເວົ້າກັບເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະສັ່ງພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດຍອຍຫ້ອຍໃສ່ແຈເສື້ອຂອງພວກເຂົາ, ຈົ່ງຫ້ອຍຍອຍເຫລົ່ານັ້ນແຕ່ລະແຈດ້ວຍດ້າຍສີຟ້າ. ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດເຊັ່ນນີ້ຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງພວກເຂົາ.³⁹ການເຮັດເຊັ່ນນີ້ຈະເປັນການເຕືອນໃຈພວກເຈົ້າ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອພວກເຈົ້າແນມເບິ່ງຍອຍນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຈະເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຮົາທຸກປະການ, ເພື່ອທີ່ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ແນມເບິ່ງຕາມໃຈແລະຕາຂອງພວກເຈົ້າເອງແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເອງຫລິ້ນຊູ້ກັບພວກເຂົາ.

⁴⁰ການເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອພວກເຈົ້າລະນຶກເຖິງແລະເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ, ແລະເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍຣິສຸດ, ທີ່ໄດ້ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບເຮົາ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.⁴¹ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ເພື່ອເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ."

16

¹ໃນຕອນນັ້ນໂຄຣາລູກຊາຍຂອງອີຊະຮາ ຜູ້ເປັນບຸດຊາຍຂອງໂກຮາດ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເລວີ, ພ້ອມກັບດາທານແລະອາບີຣາມລູກຊາຍຂອງເອລີອາບ, ແລະໂອນລູກຊາຍຂອງເປເລັດ, ຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງລູເບັນ, ໄດ້ລວບລວມຄົນຈຳນວນຫນຶ່ງ.²ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານໂມເຊ, ພ້ອມກັບຄົນອື່ນໆຈາກຄົນອິດສະຣາເອນ, ທີ່ເປັນຜູ້ນຳຂອງຊຸມຊົນຈຳນວນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນທີ່ເປັນຄົນມີຊື່ສຽງໃນຊຸມຊົນ.³ພວກເຂົາມາຊຸມນຸມກັນເພື່ອທີ່ຈະພົບໂມເຊແລະອາໂຣນ. ພວກເຂົາກ່າວກັບທ່ານທັງສອງວ່າ, "ທ່ານເຮັດເກີນໄປແລ້ວ! ຊຸມຊົນທັງຫມົດນີ້ໄດ້ຖືກແຍກໄວ້, ພວກເຮົາທຸກຄົນ, ແລະພຣະຢາເວກໍສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ. ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຍົກຕົວເອງຂຶ້ນເຫນືອຄົນທີ່ເຫລືອຂອງຊຸມຊົນຂອງພຣະຢາເວ?"

⁴ເມື່ອໂມເຊໄດ້ຍິນດັງນັ້ນ, ເພິ່ນກໍຫມູບຫນ້າລົງ.⁵ເພິ່ນຈຶ່ງເວົ້າກັບໂຄຣາແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມາກັບເຂົາທຸກຄົນ," ໃນຕອນເຊົ້າພຣະຢາເວຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຮູ້ກັນວ່າ ໃຜເປັນຂອງພຣະອົງ ແລະໃຜທີ່ໄດ້ຮັບການແຍກໄວ້ແດ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະຊົງນຳຄົນນັ້ນມາໃກ້ພຣະອົງ. ຄົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ ພຣະອົງຈະຊົງນຳມາໃກ້ພຣະອົງທີ່ແທ່ນບູຊາ.

⁶ຈົ່ງເຮັດດັ່ງນີ້, ໂຄຣາແລະພັກພວກຂອງເຈົ້າຈົ່ງນຳກະຖາງໄຟມາ.⁷ໃນມື້ອື່ນເຊົ້ານີ້ແລະໃສ່ໄຟແລະເຄື່ອງຫອມລົງໄປໃນກະຖາງໄຟເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ຜູ້ໃດທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກ, ຄົນນັ້ນຈະຖືກແຍກໄວ້ແດ່ພຣະຢາເວ. ເຈົ້າເຮັດເກີນໄປແລ້ວ, ເຈົ້າທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເລວີ."

⁸ໂມເຊ, ໄດ້ເວົ້າກັບໂຄລາອີກວ່າ," ບັດນີ້, ເຈົ້າທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຄົນເລວີຈົ່ງຟັງ:⁹ການທີ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນຊົງແຍກເຈົ້າໄວ້ ຈາກຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນ, ເພື່ອນຳພວກເຈົ້າມາໃກ້ພຣະອົງ, ເພື່ອໃຫ້ເຮັດວຽກໃນຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະຢາເວ, ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຊຸມຊົນນີ້ເພື່ອຮັບໃຊ້ພວກເຂົາ ນັ້ນເປັນສິ່ງເລັກນ້ອຍສຳລັບທ່ານບໍ?¹⁰ພຣະອົງຊົງນຳເຈົ້າມາໃກ້, ແລະລວມທັງຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າທຸກຄົນ, ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເລວີ, ທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແຕ່ເຈົ້າກຳລັງສະແຫວງຫາຕຳແຫນ່ງປະໂຣຫິດອີກ!¹¹ນັ້ນເປັນເຫດໃຫ້ເຈົ້າແລະພັກພວກຂອງເຈົ້າມາຊຸມນຸມກັນຕໍ່ຕ້ານພຣະຢາເວ. ດັ່ງນັ້ນເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຈົ່ມວ່າກ່ຽວກັບອາໂຣນ, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຟັງພຣະຢາເວ?"

¹²ແລ້ວໂມເຊກໍເອີ້ນດາທານແລະອາບີຣາມ, ລູກຊາຍຂອງເອລີອາບ, ແຕ່ພວກເຂົາບອກວ່າ, "ເຮົາຈະບໍ່ຂຶ້ນມາ.¹³ການທີ່ທ່ານພາເຮົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນທີ່ອຸດົມດ້ວຍນຳ້ນົມແລະນຳ້ເຜິ້ງ, ເພື່ອທີ່ຈະຂ້າເຮົາໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນສິ່ງເລັກນ້ອຍສຳລັບທ່ານບໍ? ບັດນີ້ທ່ານຕ້ອງການຈະເຮັດໃຫ້ຕົວທ່ານເອງເປັນຜູ້ປົກຄອງເຫນືອເຮົາ.¹⁴ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ທ່ານຍັງບໍ່ພາເຮົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນດ້ວຍນຳ້ນົມແລະນຳ້ເຜິ້ງ, ຫລືບໍ່ໄດ້ມອບທົ່ງນາແລະສວນອະງຸ່ນໃຫ້ແກ່ເຮົາ. ບັດນີ້ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຕາບອດດ້ວຍຄຳສັນຍາທີ່ວ່າງເປົ່າບໍ? ເຮົາຈະບໍ່ມາຫາທ່ານ."

¹⁵ຂໍຢ່າຊົງຮັບເຄື່ອງບູຊາຈາກພວກເຂົາ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເອົາລໍຂອງພວກເຂົາມາແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ເຄີຍທຳຮ້າຍໃຜໃນພວກເຂົາເລີຍ."¹⁶ແລ້ວໂມເຊກໍເວົ້າກັບໂຄຣາວ່າ," ມື້ອື່ນນີ້ເຈົ້າແລະພັກພວກຂອງເຈົ້າທັງຫມົດຕ້ອງໄປຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ທັງເຈົ້າແລະພວກເຂົາ, ແລະອາໂຣນ.¹⁷ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຕ້ອງນຳກະຖາງໄຟມາແລະໃສ່ເຄື່ອງຫອມລົງໄປໃນນັ້ນ. ແລ້ວແຕ່ລະຄົນກໍຕ້ອງນຳກະຖາງໄຟຂອງຕົນມາຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ກະຖາງໄຟສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຫນ່ວຍ. ທັງເຈົ້າແລະອາໂຣນ, ກໍຕ້ອງເອົາກະຖາງໄຟຂອງພວກເຈົ້າມາດ້ວຍ."

¹⁸ດັ່ງນັ້ນຊາຍທຸກຄົນກໍໄດ້ເອົາກະຖາງໄຟຂອງຕົນໄປ, ໃສ່ໄຟລົງໄປໃນນັ້ນ, ແລະວາງເຄື່ອງຫອມໃນກະຖາງໄຟນັ້ນ, ແລະຢືນຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າເຕັນປະຊຸມກັບໂມເຊແລະອາໂຣນ.¹⁹ໂຄຣາໄດ້ປະຊຸມຊຸມຊົນທັງຫມົດໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານໂມເຊແລະອາໂຣນ ທີ່ທາງເຂົາຫໍເຕັນປະຊຸມ, ແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວກໍປົກຄຸມຊຸມຊົນທັງຫມົດ.

²⁰ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊແລະອາໂຣນວ່າ:²¹ຈົ່ງແຍກຕົວອອກຈາກຊຸມຊົນນີ້ ທີ່ເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດສີ້ນເສຍດຽວນີ້."²²ໂມເຊແລະອາໂຣນຫມູບຫນ້າລົງ ແລະ ທູນວ່າ," ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງວິນຍານຂອງມວນມະນຸດ, ຖ້າຫາກຄົນຫນຶ່ງເຮັດບາບ, ພຣະອົງຈະຊົງໂກດຮ້າຍຕໍ່ຊຸມຊົນທັງຫມົດບໍ?"

²³ພຣະຢາເວຊົງຕອບໂມເຊ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²⁴ຈົ່ງບອກກັບຊຸມຊົນນີ້ວ່າ. ຈົ່ງອອກໄປ,' ຈົ່ງອອກໄປໃຫ້ໄກຈາກເຕັນຂອງໂຄຣາ, ດາທານ, ແລະອາບີຣາມ.'"

²⁵ແລ້ວໂມເຊກໍລຸກຂຶ້ນແລະໄປຫາດາທານແລະອາບີຣາມ; ພວກອາວຸໂສຂອງອິດສະຣາເອນກໍຕາມເພິ່ນໄປ.²⁶ເພິ່ນບອກກັບປະຊາຊົນວ່າ," ຈົ່ງອອກໄປຈາກເຕັນຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍເຫລົ່ານີ້ດຽວນີ້ແລະຢ່າແຕະຕ້ອງສິ່ງໃດຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຈະຖືກທຳລາຍຫມົດສີ້ນເນື່ອງຈາກບາບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ."²⁷ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ທຸກດ້ານຂອງເຕັນຂອງໂຄຣາ, ດາທານ, ແລະອາບີຣາມກໍອອກມາແລະຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູເຕັນຂອງພວກເຂົາ, ພ້ອມກັບເມຍ, ລູກຊາຍ, ແລະລູກນ້ອຍໆຂອງພວກເຂົາ.

²⁸ແລ້ວໂມເຊຈຶ່ງກ່າວວ່າ," ໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນີ້ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງເຮົາມາເພື່ອທີ່ຈະເຮັດງານເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ, ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຕາມໃຈຂອງເຮົາ.²⁹ຖ້າຄົນເຫລົ່ານີ້ຕາຍດ້ວຍການຕາຍທຳມະຊາດທີ່ເກີດຂຶ້ນ ເປັນປົກກະຕິທົ່ວໄປ, ແລ້ວພຣະຢາເວກໍບໍ່ໄດ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ.³⁰ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ພື້ນດິນອ້າອອກແລະກືນພວກເຂົາ, ພ້ອມກັບຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາເຂົ້າໄປເຫມືອນກັບປາກຂະຫນາດໃຫຍ່, ແລະຖ້າພວກເຂົາລົງໄປສູ່ແດນຄົນຕາຍທັງເປັນ, ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດພຣະຢາເວ."

³¹ທັນທີ ທີ່ໂມເຊເວົ້າຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດນີ້ຈົບ, ພື້ນດິນທີ່ຢູ່ໃຕ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍຍະອອກ.³²ແຜ່ນດິນກໍຍະອອກແລະກືນພວກເຂົາ, ຄອບຄົວພວກເຂົາ, ແລະທຸກຄົນທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມກັບໂຄຣາ, ລວມທັງຊັບສິນທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.

³³ພວກເຂົາແລະທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາກໍລົງໄປສູ່ແດນຄົນຕາຍທັງເປັນ. ແຜ່ນດິນກໍປົກປິດພວກເຂົາໄວ້, ແລະໃນເຫດການນີ້ພວກເຂົາກໍດັບສູນໄປຈາກທ່າມກາງຊຸມຊົນນີ້.³⁴ຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ອອ້ມໆ ພວກເຂົາກໍແລ່ນຫນີຈາກສຽງຮ້ອງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, "ແຜ່ນດິນນີ້ຈະກືນພວກເຮົາເຂົ້າໄປດ້ວຍ!"³⁵ແລ້ວໄຟຈາກພຣະຢາເວ ກໍລົງມາເຜົາຜານຄົນ250ຄົນທີ່ຖວາຍເຄື່ອງຫອມນັ້ນ.

³⁶ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊອີກວ່າ,³⁷ຈົ່ງບອກເອເລອາຊາລູກຊາຍຂອງອາໂລນປະໂຣຫິດ ແລະໃຫ້ເຂົາເອົາກະຖາງໄຟອອກມາຈາກກອງໄຟນັ້ນ, ເພາະກະຖາງໄຟນັ້ນໄດ້ຖືກແຍກໄວ້ສະເພາະເຮົາ. ແລ້ວໃຫ້ເຂົາກະຈາຍທ່ານທີ່ລຸກຢູ່ນັ້ນອອກໄປໄກໆ.³⁸ຈົ່ງເອົາກະຖາງໄຟຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຂ້າຕາຍເພາະບາບຂອງພວກເຂົາມາ. ໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ເປັນແຜ່ນບາງໆທີ່ຕີດ້ວຍຄ້ອນສຳລັບປົກແທ່ນບູຊາ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍເຮັດເພື່ອຖວາຍກະຖາງໄຟເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ຫນ້າເຮົາ, ດັ່ງນັ້ນກະຖາງໄຟເຫລົ່ານັ້ນກໍຖືກແຍກໄວ້ສະເພາະເຮົາ. ກະຖາງໄຟເຫລົ່ານັ້ນຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນຂອງການຊົງສະຖິດຂອງເຮົາຕໍ່ຄົນອິດສະຣາເອນ."

³⁹ເອເລອາຊາປະໂຣຫິດກໍເອົາກະຖາງໄຟທອງສຳລິດທີ່ຖືກໄຟເຜົາເຫລົ່ານັ້ນໃຊ້, ແລະກະຖາງເຫລົ່ານັ້ນກໍຖືກຕີໃຫ້ເປັນແຜ່ນບາງໆປົກແທ່ນບູຊາ,⁴⁰ເພື່ອເປັນການເຕືອນໃຈຄົນອິດສະຣາເອນ, ເພື່ອທີ່ຈະບໍ່ມີຄົນພາຍນອກຄົນໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນເຊື້ອສາຍຈາກອາໂຣນ ຈະເຂົ້າມາເຜົາເຄື່ອງຫອມ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນເຫມືອນກັບໂຄຣາແລະພັກພວກຂອງເຂົາ ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້ຜ່ານໂມເຊ.

⁴¹ແຕ່ວັນຕໍ່ມາຊຸມຊົນທັງຫມົດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ ກໍຈົ່ມວ່າໂມເຊ ແລະອາໂຣນ. ພວກເຂົາບອກວ່າ," ພວກເຈົ້າໄດ້ຂ້າຄົນຂອງພຣະຢາເວ,"⁴²ແລ້ວເຫດການນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ເມື່ອຊຸມຊົນໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນຕໍ່ຕ້ານໂມເຊກັບອາໂຣນ, ຂະນະທີ່ພວກເຂົາຫັນຫນ້າໄປທາງຫໍເຕັນປະຊຸມແລະ, ເບິ່ງແມ, ເມກໄດ້ປົກຄຸມເຕັນນັ້ນ. ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວກໍປາກົດຂຶ້ນ,⁴³ແລະໂມເຊແລະອາໂຣນກໍມາທີ່ຂ້າງຫນ້າຫໍເຕັນປະຊຸມ.

⁴⁴ແລ້ວພຣະຢາເວບອກໂມເຊ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,⁴⁵ຈົ່ງຖອຍອອກຫ່າງຈາກປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດສີ້ນດຽວນີ້." ແລ້ວໂມເຊແລະອາໂຣນກໍຫມູບຫນ້າລົງເຖິງພື້ນດິນ.⁴⁶ໂມເຊຈຶ່ງບອກກັບອາໂຣນວ່າ," ຈົ່ງໄປເອົາກະຖາງໄຟມາ, ແລ້ວໃສ່ໄຟທີ່ມາຈາກແທ່ນບູຊາລົງໄປ, ແລະໃສ່ເຄື່ອງຫອມລົງໄປໃນກະຖາງໄຟນັ້ນ, ຈົ່ງຖືກະຖາງໄຟນັ້ນມາທີ່ຊຸມຊົນນີ້ໂດຍໄວ, ແລະເຮັດການລົບລ້າງບາບໃຫ້ກັບພວກເຂົາ, ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍໄດ້ລົງມາຈາກພຣະຢາເວ. ໂລກລະບາດເກີດຂຶ້ນແລ້ວ."

⁴⁷ດັ່ງນັ້ນອາໂຣນຈຶ່ງເຮັດຕາມທີ່ໂມເຊສັ່ງ. ເພິ່ນຈຶ່ງແລ່ນເຂົ້າໄປທາງກາງຂອງຊຸມຊົນນັ້ນ. ໂລກລະບາດເລີ່ມແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປຫລາຍແລ້ວທ່າມກາງປະຊາຊົນ, ດັ່ງນັ້ນເພິ່ນຈຶ່ງໃສ່ເຄື່ອງຫອມລົງເຮັດການລົບມົນທິນບາບໃຫ້ກັບປະຊາຊົນ.⁴⁸ອາໂຣນກໍຢືນຢູ່ລະຫວ່າງຄົນຕາຍກັບຄົນທີ່ມີຊີວິດ; ໃນການເຮັດເຊັ່ນນີ້ ໂລກລະບາດກໍໄດ້ຢຸດລົງ.

⁴⁹ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕາຍຈາກໂລກລະບາດ ມີຈຳນວນ 14,700 ຄົນ, ນອກເຫນືອຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຕາຍໄປໃນເລື່ອງຂອງໂຄຣາ.⁵⁰ອາໂຣນໄດ້ກັບມາຫາໂມເຊ ທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນປະຊຸມ, ແລະໂລກລະບາດກໍສີ້ນສຸດລົງ.

17

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²ຈົ່ງເວົ້າກັບຄົນອິດສະຣາເອນແລະເອົາໄມ້ເທົ້າຈາກພວກເຂົາມາ, ໄມ້ເທົ້າອັນຫນຶ່ງຈາກແຕ່ລະບັນພະບູລຸດແຕ່ລະເຜົ່າ, ຈຳນວນສິບສອງອັນ. ຈົ່ງຂຽນຊື່ແຕ່ລະຄົນເທິງໄມ້ເທົ້າຂອງເຂົາ.

³ເຈົ້າຕ້ອງຂຽນຊື່ ອາໂຣນ ເທິງໄມ້ເທົ້າຂອງເຜົ່າເລວີ. ຕ້ອງມີໄມ້ເທົ້າອັນຫນຶ່ງສຳລັບຜູ້ນຳແຕ່ລະຄົນຈາກເຜົ່າບັນພະບູລຸດຂອງເຂົາ.⁴ເຈົ້າຕ້ອງວາງໄມ້ເທົ້າເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ໃນເຕັນປະຊຸມ ໃນຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາພຣະບັນຊາ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ພົບກັບເຈົ້າ.⁵ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບໄມ້ເທົ້າຂອງຄົນທີ່ເຮົາເລືອກກໍຈະແຕກຫນໍ່. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄຳຈົ່ມຈາກຄົນອິດສະຣາເອນ, ທີ່ເຂົາເວົ້າຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າຢຸດໄປ."

⁶ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງບອກກັບຄົນອິດສະຣາເອນ. ຜູ້ນຳເຜົ່າທຸກຄົນກໍນຳໄມ້ເທົ້າຂອງເຂົາມາໃຫ້ເພິ່ນ, ໄມ້ເທົ້າອັນຫນຶ່ງຈາກຜູ້ນຳແຕ່ລະຄົນ ທີ່ເລືອກມາແຕ່ລະເຜົ່າບັນພະບູລຸດ, ໄມ້ເທົ້າທັງຫມົດມີສິບສອງອັນ. ໄມ້ເທົ້າຂອງອາໂຣນກໍຢູ່ທ່າມກາງໄມ້ເທົ້າເຫລົ່ານັ້ນ.⁷ແລ້ວໂມເຊກໍວາງໄມ້ເທົ້າເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວໃນເຕັນແຫ່ງຫີບພັນທະສັນຍາພຣະບັນຊາ.

⁸ວັນຕໍ່ມາ ໂມເຊໄດ້ໄປທີ່ເຕັນແຫ່ງຫີບພັນທະສັນຍາພຣະບັນຊາ ແລະ, ເບິ່ງເຖີດໄມ້ເທົ້າ, ຂອງອາໂຣນທີ່ເປັນຄົນເຜົ່າເລວີກໍແຕກຫນໍ່. ໄມ້ເທົ້ານັ້ນແຕກຫນໍ່ແລະອອກດອກ ແລະເກີດຫມາກອາວມອນສຸກ!⁹ໂມເຊຈຶ່ງເອົາໄມ້ເທົ້າທັງຫມົດອອກໄປຈາກພຣະພັກພຣະຢາເວ ມາຍັງຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ແລະແຕ່ລະຄົນກໍເອົາໄມ້ເທົ້າຂອງເຂົາໄປ.

¹⁰ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ," ຈົ່ງວາງໄມ້ເທົ້າຂອງອາໂຣນໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາພຣະບັນຊາ. ຈົ່ງເກັບໄມ້ເທົ້ານັ້ນໄວ້ເປັນເຄື່ອງຫມາຍຕໍ່ຄົນທີ່ກະບົດ ເພື່ອທີ່ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄຳຈົ່ມວ່າຕໍ່ເຮົາສີ້ນສຸດລົງ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະຕ້ອງຕາຍ."¹¹ໂມເຊກໍເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງເພິ່ນ.

¹²ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນເວົ້າກັບໂມເຊແລະກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະຕາຍກັນທີ່ນີ້. ເຮົາຈະຈິບຫາຍກັນຫມົດ!¹³ທຸກຄົນທີ່ຂຶ້ນມາ ຄົນທີ່ເຂົ້າມາໃກ້, ຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະຢາເວ ຈະຕາຍເຮົາຕ້ອງ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ຕາຍຫມົດບໍ?"

18

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບອາໂຣນວ່າ,"ເຈົ້າ, ກັບພວກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະເຊື້ອສາຍຂອງບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າຈະຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການເຮັດບາບທັງຫມົດທີ່ເຮັດຕໍ່ສະຖານນະມັດສະການ. ແຕ່ສະເພາະເຈົ້າກັບພວກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການເຮັດບາບທັງຫມົດທີ່ເຮັດໂດຍຄົນທີ່ຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງປະໂຣຫິດ.²ສ່ວນພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຜົ່າເລວີ, ເປັນເຜົ່າບັນພະບຸລຸດ, ຂອງເຈົ້າຈົ່ງພາພວກເຂົາມາກັບເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຮ່ວມກັນກັບເຈົ້າ ແລະຊ່ວຍເຈົ້າ ເມື່ອເຈົ້າແລະພວກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ເຮັດວຽກຢູ່ຂ້າງຫນ້າຫໍເຕັນຫີບພັນທະສັນຍາພຣະບັນຊາ.

³ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າມາໃກ້ສິ່ງໃດໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ ຫລືສິ່ງທີ່ໃຊ້ກັບແທ່ນບູຊາ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາແລະລວມທັງເຈົ້າດ້ວຍຈະຕາຍ.⁴ພວກເຂົາຕ້ອງຮ່ວມກັນກັບເຈົ້າແລະຮັບຜິດຊອບຫໍເຕັນປະຊຸມ, ເພາະວຽກທັງຫມົດກ່ຽວກັບຫໍເຕັນນັ້ນ. ຄົນຕ່າງຊາດຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າມາໃກ້ເຈົ້າ.⁵ເຈົ້າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດແລະແທ່ນບູຊາ ເພື່ອທີ່ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາຈະບໍ່ລົງມາເຫນືອຄົນອິດສະຣາເອນອີກ.

⁶ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາເອງໄດ້ເລືອກພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຈາກເຜົ່າເລວີທ່າມກາງເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ. ພວກເຂົາເປັນຂອງປະທານແກ່ເຈົ້າ, ທີ່ໄດ້ມອບຖວາຍໃຫ້ເຮົາເຮັດວຽກກ່ຽວກັບຫໍເຕັນປະຊຸມ.⁷ແຕ່ສະເພາະເຈົ້າແລະພວກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະເຮັດຫນ້າທີ່ໃນຕຳແຫນ່ງປະໂຣຫິດທີ່ກ່ຽວກັບທຸກສິ່ງທີ່ໃຊ້ກັບແທ່ນບູຊາ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນຜ້າກັ້ງນັ້ນ. ເຈົ້າເອງກໍຕ້ອງຖືປະຕິບັດຕາມຄວາມຮັບຜິດຊອບເຫລົ່ານັ້ນ. ເຮົາໄດ້ມອບຕຳແຫນ່ງປະໂຣຫິດໃຫ້ກັບເຈົ້າເປັນຂອງປະທານ. ຄົນໃດທີ່ເປັນຄົນຕ່າງຊາດເຂົ້າມາໃກ້ ຈະຕ້ອງຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍ."

⁸ຕໍ່ມາພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບອາໂຣນວ່າ,"ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາໄດ້ມອບຫນ້າທີ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າ ຮັບຜິດຊອບເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖວາຍຕໍ່ເຮົາ, ແລະສິ່ງບໍຣິສຸດທຸກຢ່າງທີ່ຄົນອິດສະຣາເອນຖວາຍຕໍ່ເຮົາ. ເຮົາໄດ້ໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ແກ່ເຈົ້າແລະພວກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າເພື່ອເປັນສ່ວນຂອງພວກເຈົ້າຕະຫລອດໄປ.⁹ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນສິ່ງບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ, ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຜົາໄຟຈາກເຄື່ອງບູຊາທຸກຢ່າງຂອງພວກເຂົາຄື ພືດຜົນບູຊາທຸກຢ່າງ, ເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບທຸກຢ່າງ, ແລະເຄື່ອງບູຊາຊົດໃຊ້ບາບທຸກຢ່າງ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນສິ່ງບໍຣິສຸດທີ່ສຸດສຳລັບເຈົ້າ ແລະພວກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ.

¹⁰ເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ບໍຣິສຸດຫລາຍ; ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນຈົ່ງກິນສິ່ງນັ້ນ, ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບໍຣິສຸດສຳລັບພວກເຈົ້າ.¹¹ເຫລົ່ານີ້ຄືເຄື່ອງບູຊາທີ່ຈະເປັນຂອງເຈົ້າ: ຄືຂອງຖວາຍຂອງພວກເຂົາ, ເຄື່ອງບູຊາຍົກຍໍຖວາຍທັງຫມົດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ. ເຮົາໄດ້ມອບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ພວກລູກຊາຍແລະລູກສາວ, ຂອງເຈົ້າເພື່ອເປັນສ່ວນຂອງພວກເຈົ້າຕະຫລອດໄປ. ທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງເຈົ້າທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ສະອາດແລ້ວຈະກິນສິ່ງໃດໆ ຂອງເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ໄດ້.

¹²ນຳ້ມັນຢ່າງດີທີ່ສຸດທັງຫມົດ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ ແລະພືດຜົນເປັນເມັດ, ທີ່ດີທີ່ສຸດທັງຫມົດ ຜົນທຳອິດທີ່ປະຊາຊົນໄດ້ຖວາຍຕໍ່ເຮົາ ສິ່ງທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.¹³ຫມາກໄມ້ສຸກລຸ້ນທຳອິດຂອງທຸກຕົ້ນທີ່ຢູ່ໃນທີ່ດິນຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳມາຖວາຍເຮົາ, ຈະເປັນຂອງເຈົ້າ. ທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງເຈົ້າທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະສະອາດແລ້ວ ກໍຈະກິນເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ໄດ້.

¹⁴ສິ່ງທີ່ໄດ້ມອບຖວາຍທຸກສິ່ງໃນອິດສະຣາເອນຈະເປັນຂອງເຈົ້າ.¹⁵ທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຄັ້ງທຳອິດ, ລູກຫົວປີທັງຫມົດທີ່ປະຊາຊົນໄດ້ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ທັງຄົນແລະສັດ, ຈະເປັນຂອງເຈົ້າ. ນອກຈາກນັ້ນ, ປະຊາຊົນຈະຕ້ອງຊື້ລູກຊາຍກົກທຸກຄົນກັບຄືນຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະພວກເຂົາຕ້ອງຊື້ສັດໂຕຜູ້ທີ່ບໍ່ມີມົນທິນກັບຄືນໄປ.¹⁶ປະຊາຊົນຈະນຳລູກກົກເຫລົ່ານັ້ນກັບໄປດ້ວຍການຊື້ຄືນໄປຫລັງຈາກທີ່ມີອາຍຸໄດ້ຫນຶ່ງເດືອນ. ແລ້ວປະຊາຊົນຕ້ອງຊື້ກັບຄືນ, ເປັນເງິນຫ້າຫລຽນ, ຕາມຫລຽນຂອງສໍານັກນະມັດສະການທີ່ມີຄ່າເທົ່າກັບຊາວເກຣາ.

¹⁷ແຕ່ລູກຫົວປີຂອງງົວ, ຫລືລູກຫົວປີຂອງແກະ, ຫລືລູກຫົວປີຂອງແບ້, ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຊື້ສັດເຫລົ່ານີ້ກັບຄືນ; ສັດເຫລົ່ານີ້ຖືກແຍກໄວ້ໃຫ້ເຮົາໂດຍສະເພາະ. ເຈົ້າຕ້ອງຊິດເລືອດຂອງພວກມັນເທິງແທ່ນບູຊາແລະເຜົາໄຂມັນຂອງພວກມັນເປັນເຄື່ອງບູຊາ ທີ່ເຝົາດ້ວຍໄຟ, ທີ່ມີກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທພຣະຢາເວ.¹⁸ຊີ້ນຂອງມັນຈະເປັນຂອງເຈົ້າ. ເຊັ່ນດຽວກັບຊີ້ນເອິກຖວາຍແລະຊີ້ນກົກຂາຂ້າງຂວາ, ຊີ້ຂອງພວກມັນຈະເປັນຂອງເຈົ້າ.

¹⁹ເຄື່ອງບູຊາບໍຣິສຸດທັງຫມົດ ທີ່ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ແລະແກ່ບັນດາລູກຊາຍແລະລູກສາວຂອງເຈົ້າ ທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ, ເພື່ອເປັນສ່ວນແບ່ງຕະຫລອດໄປ. ຊຶ່ງເປັນພັນທະສັນຍາດ້ວຍເກືອຕະຫອດໄປເປັນນິດ, ພັນທະສັນຍາທີ່ຜູກພັນຕະຫລອດໄປ, ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ສຳລັບເຈົ້າແລະລູກຫລານຂອງເຈົ້າທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ."²⁰ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບອາໂຣນວ່າ," ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີມໍລະດົກໃນແຜ່ນດິນຂອງປະຊາຊົນ, ຫລືພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນແບ່ງໃນຊັບສິນທ່າມກາງປະຊາຊົນ. ເຮົາເປັນສ່ວນແບ່ງແລະເປັນມໍລະດົກຂອງພວກເຈົ້າທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ.

²¹ເບິ່ງເຖີດ ເຮົາໄດ້ມອບຫນຶ່ງສ່ວນສິບທັງຫມົດ, ໃນອິດສະຣາເອນ ເປັນມໍລະດົກແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງຄົນ ເລວີ, ໃນການຕອບແທນສຳລັບການເຮັດວຽກທີ່ພວກເຂົາຮັບຜິດຊອບເບິ່ງແຍງຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ.²²ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປຄົນອິດສະຣາເອນຕ້ອງບໍ່ມາໃກ້ຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບາບນີ້ແລະຕາຍ.

²³⁻²⁴ຄົນເລວີຕ້ອງເຮັດວຽກກ່ຽວກັບຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບບາບໃດກໍຕາມທີ່ກ່ຽວກັບຫໍເຕັນນັ້ນ. ນີ້ຈະເປັນກົດຖາວອນຕະຫລອດໄປ. ທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງພວກເຈົ້າ ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງມີມໍລະດົກທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ. ເພາະຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ, ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເປັນສ່ວນແບ່ງຕໍ່ເຮົາ ຫນຶ່ງສ່ວນສິບເຫລົ່ານີ້ແຫລະທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ກັບຄົນເລວີ ເປັນມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນເຫດຜົນທີ່ເຮົາເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງມີມໍລະດົກທ່າມກາງຄົນອິດສະຣາເອນ."'

²⁵ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊ ແລະກ່າວວ່າ,²⁶"ເຈົ້າຕ້ອງເວົ້າກັບຄົນເລວີແລະບອກພວກເຂົາວ່າ, ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຫນຶ່ງສ່ວນສິບຈາກຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ເປັນມໍລະດົກຂອງພວກເຈົ້າ ທີ່ມາຈາກພວກເຂົາ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງແບ່ງຈາກຫນຶ່ງສ່ວນສິບນັ້ນຖວາຍພິເສດແດ່ພຣະຢາເວ,²⁷ສ່ວນແບ່ງຂອງພວກເຈົ້າພວກເຈົ້າຕ້ອງຖືວ່າ ຖ້າສ່ວນແບ່ງນັ້ນເປັນຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງພືດຜົນຈາກເຂົ້າໄຫມ່ແລະເຫລົ້າອະງຸ່ນໄຫມ່.

²⁸ພວກເຈົ້າກໍຕ້ອງແບ່ງສ່ວນຫນຶ່ງແດ່ພຣະຢາເວຈາກຫນຶ່ງສ່ວນສິບທັງຫມົດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຈາກຄົນອິດສະຣາເອນ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍສ່ວນແບ່ງຂອງພຣະອົງຈາກພວກເຂົາໃຫ້ກັບອາໂຣນປະໂຣຫິດ.²⁹ຈາກຂອງຖວາຍທັງຫມົດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍສ່ວນແບ່ງທຸກຢ່າງແດ່ພຣະຢາເວ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຮັດດັ່ງນີ້ຈາກສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດແລະບໍຣິສຸດທີ່ສຸດທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.'

³⁰ເພາະສະນັ້ນເຈົ້າຕ້ອງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ,' ເມື່ອພວກເຈົ້າຖວາຍສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນ, ແລ້ວສິ່ງນັ້ນຕ້ອງເປັນຜົນທີ່ຄົນເລວີ ໄດ້ຮັບຈາກລານຟາດເຂົ້າແລະອ່າງເຫລົ້າອະງຸ່ນ.³¹ພວກເຈົ້າຈະກິນສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງເຄື່ອງຖວາຍຂອງພວກເຈົ້າໃນບ່ອນໃດກໍໄດ້, ທັງເຈົ້າແລະຄອບຄົວຂອງພວກເຈົ້າ, ເພາະສິ່ງນັ້ນເປັນຄ່າຕອບແທນຂອງພວກເຈົ້າສຳລັບການເຮັດວຽກໃນຫໍເຕັນຊຸມນຸມ.³²ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ກໍໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດບາບໃດໆ ດ້ວຍການກິນແລະການດື່ມສິ່ງນັ້ນ, ຖ້າພວກເຈົ້າໄດ້ຖວາຍສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບແດ່ພຣະຢາເວ. ແຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ຫມິ່ນປະຫມາດເຄື່ອງບູຊາບໍຣິສຸດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍ.'"

19

¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊແລະອາໂຣນ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²" ຊຶ່ງເປັນກົດທີ່ເຮົາສັ່ງເຈົ້າ: ຈົ່ງບອກຄົນອິດສະຣາເອນວ່າໃຫ້ພວກເຂົານຳງົວແມ່ສີແດງທີ່ມີສຸຂະພາບດີ ແລະ ບໍ່ມີຕຳນິ, ແລະບໍ່ເຄີຍໃຊ້ວຽກຈັກເທື່ອ.

³ຈົ່ງໃຫ້ງົວແມ່ໂຕນີ້ແກ່ເອເລອາຊາປະໂຣຫິດ. ເຂົາຕ້ອງນຳມັນອອກໄປນອກຄ້າຍ, ແລະຄົນຫນຶ່ງຕ້ອງຂ້າມັນຕໍ່ຫນ້າເຂົາ.⁴ເອເລອາຊາປະໂຣຫິດຕ້ອງເອົາມືຂອງເຂົາຈຸ່ມເລືອດຂອງມັນມາບາງສ່ວນແລະຊິດເລືອດນັ້ນໄປທາງຫນ້າບ່ອນຫໍເຕັນບ່ອນປະຊຸມນັ້ນເຈັດເທື່ອ.⁵ປະໂຣຫິດອີກຄົນຫນຶ່ງຕ້ອງເຜົາງົວແມ່ໂຕນັ້ນຕໍ່ຫນ້າເຂົາ. ເຂົາຕ້ອງເຜົາຫນັງຂອງມັນ, ຊີ້ນຂອງມັນ, ແລະເລືອດຂອງມັນພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງໃນໄສ້ພຸງຂອງມັນ.⁶ປະໂຣຫິດຄົນນັ້ນຕ້ອງເອົາໄມ້ສົນສີດາ, ໃບຕົ້ນຫຸສົບ, ແລະດ້າຍສີແດງເຂັ້ມມາ, ແລະໂຍນທັງຫມົດນີ້ລົງໄປທາງກາງຂອງງົວແມ່ທີ່ກຳລັງເຜົາໄຫມ້ຢູ່ນັ້ນ.

⁷ແລ້ວເຂົາຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາແລະຊຳລະຕົວໃນນຳ້. ຈາກນັ້ນເຂົາກໍຈະກັບມາຍັງຄ້າຍພັກ, ທີ່ເພິ່ນຍັງຄົງເປັນມົນທິນຢູ່ຈົນເຖິງຄຳ່.⁸ຄົນທີ່ເຜົາງົວສາວໂຕນັ້ນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນໃນນຳ້ແລະຊຳລະຕົວໃນນຳ້. ເພິ່ນຍັງເປັນມົນທິນຈົນເຖິງຄຳ່.

⁹ແລ້ວໃຫ້ຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ ທີ່ບໍ່ເປັນມົນທິນ ຕາມກົດບັນຍັດໄປເກັບເອົາຂີ້ເຖົ່າຂອງງົວແມ່ ແລ້ວເອົາໄປວາງຮັກສາໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ສະອາດນອກຄ້າຍ ຕາມກົດບັນຍັດ ເພື່ອຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນ. ຈະໄດ້ເອົາມາໃຊ້ເປັນນຳ້ຊໍາລະມົນທິນ ເພື່ອລົບລ້າງບາບ.¹⁰ຊາຍທີ່ຊ້ວນຂີ້ເຖົ່ານັ້ນ ຕ້ອງຊັກເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ຂອງຕົນ ແຕ່ລາວຍັງຈະເປັນມົນທິນຈົນຮອດຄໍ່າ. ໃຫ້ຊາວອິດສະຣາເອນ ຫລື ຊາວຕ່າງດ້າວ ທີ່ອາໄສຢູ່ນຳນັ້ນ ປະຕິບັດຕາມ ລະບຽບການນີ້ ທຸກຍຸກທຸກສະໄຫມສືບໄປ.

¹¹ໃຜກໍຕາມທີ່ແຕະຕ້ອງສົບຂອງຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງກໍຈະເປັນມົນທິນຢູ່ເຈັດວັນ.¹²ຄົນນັ້ນຕ້ອງຊຳລະຕົນເອງໃຫ້ບໍລິສຸດໃນວັນທີສາມແລະວັນທີເຈັດ. ແລ້ວເຂົາຈຶ່ງຈະສະອາດ. ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ຊຳລະຕົນເອງໃຫ້ບໍລິສຸດໃນວັນທີສາມ, ແລ້ວເຂົາກໍຈະບໍ່ສະອາດໃນວັນທີເຈັດ.¹³ໃຜກໍຕາມທີ່ແຕະຕ້ອງສົບ, ຂອງຄົນທີ່ຕາຍ, ແລະບໍ່ຊຳລະຕົນເອງໃຫ້ບໍລິສຸດຄົນນັ້ນກໍເຮັດໃຫ້ຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະຢາເວເປັນມົນທິນ. ຄົນນັ້ນຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກອິດສະຣາເອນ ເພາະນຳ້ຊຳລະມົນທິນບໍ່ໄດ້ຊຳລະເທິງຕົວເຂົາ. ເຂົາຈະຍັງຄົງເປັນມົນທິນຢູ່; ມົນທິນຂອງເຂົາຈະຍັງຄົງຢຸ່ເທິງຕົວຂອງເຂົາ.

¹⁴ນີ້ເປັນກົດສຳລັບຄົນທີ່ຕາຍໃນຫໍເຕັນ. ທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າໄປໃນເຕັນນັ້ນ ແລະທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນເຕັນນັ້ນຢູ່ແລ້ວຈະເປັນມົນທິນຢູ່ເຈັດວັນ.¹⁵ໄຫກັບຫມໍ້ທຸກຫນ່ວຍທີ່ເປີດຢູ່ບໍ່ມີຝາອັດກໍຈະເປັນມົນທິນ.¹⁶ເຊັ່ນດຽວກັນ, ຄົນທີ່ຢຸ່ພາຍນອກຫໍເຕັນທີ່ໄດ້ແຕະຕ້ອງຄົນທີ່ຖືກຂ້າຕາຍດ້ວຍດາບ, ສົບໃດໆ, ກະດູກມະນຸດ, ຫລືຂຸມຝັງສົບຄົນນັ້ນກໍຈະເປັນມົນທິນຢູ່ເຈັດວັນ.

¹⁷ຈົ່ງເຮັດດັ່ງນີ້ສຳລັບຄົນທີ່ເປັນມົນທິນ: ຈົ່ງເອົາຂີ້ເຖົ່າຈາກເຄື່ອງເຜົາບູຊາລົບລ້າງບາບ ແລະ ປະສົມຂີ້ເຖົ່ານັ້ນລົງໄປໃນນຳ້ທີ່ສະອາດໃນຖ້ວຍ.¹⁸ຈາກນັ້ນຄົນທີ່ສະອາດຕ້ອງເອົາໃບຕົ້ນຫຸສົບ, ຈຸ່ມລົງໃນນຳ້ນັ້ນ, ແລະຊິດໃສ່ເທິງເຕັນນັ້ນ, ເທິງພາຊະນະທຸກໆສິ່ງພາຍໃນເຕັນ, ເທິງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະເທິງຄົນທີ່ແຕະຕ້ອງກະດູກ, ຄົນທີ່ຖືກຂ້າຕາຍ, ສົບຫລືຂຸມຝັງສົບ.¹⁹ໃນວັນທີສາມແລະໃນວັນທີເຈັດ, ຄົນທີ່ສະອາດຕ້ອງຊິດນຳ້ໃສ່ຄົນທີ່ເປັນມົນທິນ. ໃນວັນທີເຈັດຄົນທີ່ເປັນມົນທິນຕ້ອງຊຳລະຕົນເອງໃຫ້ບໍລິສຸດ. ເຂົາຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາແລະຊຳລະຕົວໃນນຳ້. ພໍເຖິງຕອນຄຳ່ເຂົາກໍຈະສະອາດ.

²⁰ແຕ່ຄົນທີ່ຍັງເປັນມົນທິນຢູ່, ຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຊຳລະຕົນເອງໃຫ້ບໍລິສຸດ ຄົນນັ້ນກໍຈະຖືກຕັດອອກຈາກຊຸມຊົນ, ເພາະເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະຢາເວເປັນມົນທິນ. ນຳ້ຊຳລະມົນທິນບໍ່ໄດ້ຊິດໃສ່ເທິງຕົວເຂົາ; ເຂົາຈຶ່ງຍັງຄົງເປັນມົນທິນ.²¹ນີ້ເປັນກົດຕະຫລອດໄປເປັນນິດກ່ຽວກັບສະຖານະການເຫລົ່ານີ້. ຄົນທີ່ຊິດນຳ້ຊຳລະມົນທິນຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາ. ຄົນທີ່ແຕະຕ້ອງນຳ້ຊຳລະມົນທິນກໍຈະເປັນມົນທິນຢູ່ຈົນເຖິງເວລາຄຳ່.²²ຄົນທີ່ແຕະຕ້ອງສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນມົນທິນກໍຈະເປັນມົນທິນ. ຄົນທີ່ແຕະຕ້ອງສິ່ງນັ້ນຈະເປັນມົນທິນຈົນເຖິງເວລາຄຳ່."

20

¹ຊຸມຊົນທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນ, ກໍເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຊິນ, ໃນເດືອນທີຫນຶ່ງ, ພວກເຂົາພັກຢູ່ທີ່ກາເດັດ. ມີລີອາມໄດ້ເສຍຊີວິດແລະໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ທີ່ນັ້ນ.

²ໃນບ່ອນນັ້ນ ບໍ່ມີນຳ້ໃຫ້ກັບຊຸມຊົນ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງມາເຕົ້າໂຮມກັນຕໍ່ຕ້ານໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ.³ປະຊາຊົນໄດ້ຈົ່ມຮ້າຍວ່າໂມເຊ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ," ຕອນທີ່ພີ່ນ້ອງອິດສະຣາເອນ ຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ຕາຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ! ຖ້າຫາກເຮົາໄດ້ຕາຍດ້ວຍກໍຄົງເປັນການດີກວ່າ.

⁴ເປັນຫຍັງ ພວກທ່ານຈຶ່ງນຳຊຸມຊົນຂອງພຣະຢາເວເຂົ້າມາ ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານນີ້, ເພື່ອຢາກໃຫ້ພວກເຮົາແລະຝູງສັດ ຂອງພວກເຮົາຕາຍໃນທີ່ນີ້ຊັ້ນບໍ?⁵ເປັນຫຍັງ ພວກທ່ານຈຶ່ງໃຫ້ພວກເຮົາອອກມາຈາກປະເທດເອຢີບ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນທຸກຍາກລໍາບາກ ເຊັ່ນນີ້? ຊຶ່ງບໍ່ມີພືດພັນຫຍັງເກີດຂຶ້ນ? ໃນບ່ອນນີ້ບໍ່ມີເຂົ້າກິນ, ຫມາກເດື່ອເທດ, ອະງຸ່ນ, ຫລືຫມາກພີລາ ແລະແມ່ນແຕ່ນຳ້ ຈະດື່ມກໍຍັງບໍ່ມີ.”

⁶ດັ່ງນັ້ນໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ ຈຶ່ງອອກໄປຈາກຂ້າງຫນ້າທີ່ປະຊຸມນັ້ນ. ພວກເຂົາໄປຢືນຢູ່ທາງປະຕູເຂົ້າຫໍເຕັນປະຊຸມ. ແລະຫມູບຫນ້າລົງດິນ. ແສງສຸກໃສແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວ ກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ.

⁷ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊ ວ່າ,⁸“ຈົ່ງຈັບເອົາໄມ້ຄ້ອນເທົ້າໄປ ແລະເອີ້ນປະຊຸມຊຸມຊົນ, ເຈົ້າ, ແລະ ອາໂຣນອ້າຍຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງເວົ້າກັບໂງ່ນຫີນທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ແລະ ສັ່ງຫີນນັ້ນໃຫ້ນຳ້ໄຫລອອກມາ. ເຈົ້າຈະໄດ້ນໍ້າໄຫລອອກມາຈາກໂງ່ນຫິນສໍາລັບປະຊາຊົນ ສໍາລັບພວກເຂົາ ແລະ ສັດຂອງພວກເຂົາໄດ້ດື່ມ.”⁹ແລ້ວໂມເຊ ກໍອອກໄປ ແລະ ຖືເອົາໄມ້ຄ້ອນເທົ້າທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າ ພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ສັ່ງໄວ້ໃຫ້ເຂົາເຮັດ.

¹⁰ແລ້ວໂມເຊແລະອາໂຣນ ກໍເອີ້ນຊຸມຊົນ ມາລວມກັນ ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າໂງ່ນຫິນນັ້ນ. ໂມເຊ ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງທາງນີ້, ພວກເຈົ້າຄົນກະບົດເອີຍ ເຮົາຈະຕ້ອງເອົານຳ້ອອກມາຈາກໂງ່ນຫິນນີ້ ໃຫ້ພວກເຈົ້າດື່ມຊັ້ນບໍ?”¹¹ແລ້ວ ໂມເຊ ກໍຍົກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງເຂົາຂຶ້ນຕີໂງ່ນຫິນສອງເທື່ອ, ແລະ ນຳ້ກໍໄຫລທະລຸອອກມາຢ່າງ ຫລວງຫລາຍ. ແລ້ວຊຸມຊົນກໍໄດ້ດື່ມ, ແລະ ຝູງສັດທັງປວງກໍພາກັນດື່ມ.

¹²ແລ້ວພຣະຢາເວ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ ໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ ວ່າ, “ຍ້ອນວ່າເຈົ້າທັງສອງບໍ່ໄດ້ວາງໃຈເຮົາ ຫລືຖວາຍກຽດແກ່ເຮົາເປັນອົງບໍລິສຸດສັກສິດ ໃນສາຍຕາປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ນຳພາ ພວກເຂົາເຂົ້າໄປຢູ່ໃນດິນແດນ ບ່ອນທີ່ເຮົາ ໄດ້ສັນຍາວ່າ ຈະມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົານັ້ນ.”¹³ສະຖານທີ່ນັ້ນ ຈຶ່ງມີຊື່ເອີ້ນວ່ານຳ້ແຫ່ງເມຣີບາ ເພາະບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ໄດ້ຈົ່ມຮ້າຍ ໃສ່ພຣະພຣະຢາເວທີ່ນັ້ນ, ແລະ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງ ໄດ້ສໍາແດງໃຫ້ພວກເຂົາ ເຫັນວ່າພຣະອົງຊົງເປັນອົງບໍຣິສຸດສັກສິດຕໍ່ພວກເຂົາ.

¹⁴ໂມເຊໄດ້ສົ່ງ ຜູ້ນຳຂ່າວຈາກເມືອງ ກາເດັດ ໄປຫາກະສັດແຫ່ງດິນແດນ ເອໂດມ ວ່າ: “ຂ່າວນີ້ ແມ່ນສົ່ງມາຈາກຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ເຜົ່າຕ່າງໆຂອງຊາດອິດສະຣາເອນ. ທ່ານກໍຮູ້ເຖິງຄວາມຍາກລໍາບາກທີ່ພວກເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຮົາແລ້ວ.¹⁵ທ່ານຮູ້ວ່າບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ໄປຍັງປະເທດເອຢີບ ແລະອາໄສຢູ່ໃນເອຢິບເປັນເວລາຍາວນານ. ຊາວເອຢິບໄດ້ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງເຮົາຢ່າງຫນັກແລະລວມທັງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ.¹⁶ເມື່ອພວກເຮົາຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ. ພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິນສຽງຂອງພວກເຮົາແລະສົ່ງເທວະດາຕົນຫນຶ່ງມາແລະນຳເຮົາອອກມາຈາກ ເອຢີບ. ເບິ່ງແມ, ພວກເຮົາຢູ່ໃນກາເດັດ ເມືອງທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບເຂດແດນຂອງທ່ານນີ້ເອງ.

¹⁷ຂ້ານ້ອຍຂໍໃຫ້ທ່ານ ຈົ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາ ຜ່ານດິນແດນຂອງທ່ານໄປດ້ວຍ. ພວກເຮົາ ແລະ ຝູງສັດຈະບໍ່ຜ່ານ ເຂົ້າໄປໃນທົ່ງນາ, ຫລື ສວນອະງຸ່ນ ແລະ ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ດື່ມນຳ້ຈາກສ້າງຂອງທ່ານດ້ວຍ. ພວກເຮົາຈະໄປຕາມທາງຫລວງ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ລ້ຽວໄປທາງຂວາມືຫລືທາງຊ້າຍ ຈົນກວ່າພວກເຮົາໄດ້ພົ້ນເຂດຂອງທ່ານໄປ.”

¹⁸ແຕ່ກະສັດແຫ່ງເອໂດມໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈະຜ່ານເຂົ້າມາທີ່ນີ້ບໍ່ໄດ້. ຖ້າພວກເຈົ້າເຂົ້າມາ, ເຮົາຈະມາພ້ອມກັບດາບທີ່ຈະໂຈມຕີພວກເຈົ້າ.”¹⁹ແລ້ວປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ກໍບອກທ່ານວ່າ, “ພວກເຮົາຈະຢູ່ຕາມທາງຫລວງ ເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າພວກເຮົາຫລື ຝູງສັດຂອງເຮົາຫາກດື່ມນໍ້າຂອງພວກທ່ານ ພວກເຮົາຈະຈ່າຍຄ່າຕອບແທນໃຫ້ພວກທ່ານ. ຂໍພຽງໃຫ້ພວກເຮົາຍ່າງຜ່ານໄປເທົ່ານັ້ນ ໂດຍບໍ່ເຮັດສິ່ງໃດເລີຍ.”

²⁰ແຕ່ກະສັດແຫ່ງເອໂດມຕອບວ່າ," ພວກເຈົ້າຈະຜ່ານເຂົ້າມາບໍ່ໄດ້.” ດັ່ງນັ້ນກະສັດແຫ່ງເອໂດມຈິ່ງອອກມາຕໍ່ສູ້ກັບອິດສະຣາເອນດ້ວຍມືທີ່ເຂັ້ມແຂງພ້ອມກັບທະຫານຫລວງຫລາຍ.²¹ກະສັດແຫ່ງເອໂດມປະຕິເສດທີ່ຈະອະນຸຍາດໃຫ້ຊາວອິດສະຣາເອນ ຂ້າມຜ່ານເຂດ. ເພາະເຫດນີ້, ຊາວອິດສະຣາເອນຈຶ່ງລ້ຽວອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນເອໂດມ.

²²ດັ່ງນັ້ນຄົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງອອກຈາກ ກາເດັດ. ຊຸມຊົນທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນກໍມາຮອດພູເຂົາ ໂຮເຣ.²³ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະອາໂຣນທີ່ພູເຂົາໂຮເຣ, ທີ່ຢູ່ຕິດເຂດແດນຂອງເອໂດມ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ,²⁴“ອາໂຣນ ຕ້ອງຖືກລວມເຂົ້າໄປຢູ່ກັບຄົນຂອງເຂົາ, ເພາະເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຊາວອິດສະຣາເອນ. ນີ້ເພາະພວກເຈົ້າທັງສອງໄດ້ກະບົດຕໍ່ຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາທີ່ນຳ້ແຫ່ງເມຣີບາ.

²⁵ຈົ່ງນຳອາໂຣນ ແລະ ເອເລອາຊາ ລູກຊາຍຂອງລາວມາ, ແລະພາພວກເຂົາຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາໂຮເຣ.²⁶ຈົ່ງຖອດຊຸດເສື້ອຂອງປະໂຣຫິດຂອງອາໂຣນ ອອກແລະສວມໃສ່ຊຸດນັ້ນໃຫ້ກັບເອເລອາຊາລູກຊາຍຂອງລາວ. ອາໂຣນຕ້ອງຕາຍແລະຖືກລວມໄປຢູ່ກັບຄົນຂອງເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ.”

²⁷ໂມເຊ ກໍເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້. ພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປທີ່ເທິງພູເຂົາ ໂຮເຣ ຕໍ່ຫນ້າຊຸມຊົນທັງຫມົດ²⁸ໂມເຊ ກໍໄດ້ຖອດເສື້ອປະໂຣຫິດອອກຈາກອາໂຣນ ແລະ ສວມຊຸດນັ້ນໃສ່ໃຫ້ເອເລອາຊາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງລາວ. ອາໂຣນຕາຍຢູ່ທີ່ເທິງຈອມພູເຂົານັ້ນ; ແລ້ວໂມເຊ ແລະ ເອເລອາຊາ ຈຶ່ງກັບລົງມາ.²⁹ເມື່ອຊຸມຊົນທັງຫມົດຮູ້ວ່າ ອາໂຣນໄດ້ຕາຍແລ້ວ ຊົນຊາດທັງຫມົດກໍຮ້ອງໃຫ້ໄວ້ທຸກໃຫ້ອາໂຣນເປັນເວລາສາມສິບວັນ.

21

¹ເມື່ອກະສັດແຫ່ງເມືອງ ອາຣັດ, ຊາວການາອານຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເນເກບ, ໄດ້ຍິນວ່າຊາວອິດສະຣາເອນກຳລັງເດີນທາງມາຕາມທາງໄປອະທາຣິມ, ຈຶ່ງອອກມາຕໍ່ສູ້ກັບອິດສະຣາເອນ ແລະ ໄດ້ຈັບບາງຄົນມາເປັນຊະເລີຍເສິກ.²ຄົນອິດສະຣາເອນ ໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, “ຖ້າພຣະອົງຊົງໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍ ຕີຊະນະຊາວເມືອງນີ້ ພວກຂ້ານ້ອຍກໍຈະທຳລາຍບ້ານເມືອງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ດັບກ້ຽງ.”³ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງສຽງຂອງຊາວອິດສະຣາເອນ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຂົາຕີຊະນະເຫນືອຄົນການາອານ. ພວກເຂົາຈຶ່ງທຳລາຍຊາວເມືອງນັ້ນ ແລະ ເມືອງຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາຈົນສີ້ນຊາກ. ແລະ ໄດ້ໃສ່ຊື່ບ່ອນນັ້ນວ່າ ໂຮມາ.

⁴ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງ ອອກຈາກພູເຂົາ ໂຮເຣ ໄປຕາມທາງທີ່ໄປຍັງທະເລແດງ ເພື່ອອ້ອມໄປທາງເຂດແດນຂອງ ເອໂດມ. ປະຊາຊົນພາກັນຫມົດຄວາມອົດທົນ⁵ປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ຈົ່ມຮ້າຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ໂມເຊ ວ່າ, “ເປັນຫຍັງ ທ່ານຈຶ່ງນຳພາພວກເຮົາອອກຈາກປະເທດເອຢິບ ມາຕາຍຢູ່ໃນກາງຖິ່ນທຸລະກັນດານນີ້? ບ່ອນບໍ່ມີອາຫານ, ບໍ່ມີນຳ້, ແລະ ພວກເຮົາບໍ່ອາດທົນກິນອາຫານຕາຍໆ ເຊັ່ນນີ້ໄດ້ດອກ.”

⁶ແລ້ວພຣະຢາເວ ກໍໄດ້ສົ່ງງູພິດ ມາທ່າມກາງປະຊາຊົນ. ງູພິດກໍຕອດປະຊາຊົນ; ຕາຍຢ່າງຫລວງຫລາຍ.⁷ປະຊາຊົນຈຶ່ງມາຫາໂມເຊ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຕໍ່ວ່າພຣະຢາເວແລະທ່ານ. ຂໍທ່ານຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະຊົງເອົາງູອອກໄປຈາກເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊ ຈຶ່ງໄດ້ພາວັນນາ ອະທິຖານຂໍເພື່ອປະຊາຊົນ.

⁸ພຣະຢາເວ ກໍໄດ້ບອກກັບໂມເຊວ່າ," ໃຫ້ເຮັດງູເປັນທອງສໍາຣິດ ຕອກຕິດໄວ້ກັບເສົາ ເພື່ອວ່າຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຖືກງູຕອດເມື່ອແນມເບິ່ງງູທອງສໍາຣິດນັ້ນແລ້ວກໍໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວໃຫ້ຫາຍດີ.⁹ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊ ຈຶ່ງເຮັດງູທອງສໍາຣິດໂຕຫນຶ່ງແລະຕອກໄວ້ກັບເສົາ. ເມື່ອງູຕອດຄົນໃດ ເມື່ອຫລຽວເບິ່ງງູທອງສໍາຣິດນັ້ນ, ເຂົາກໍລອດຊີວິດ.

¹⁰ແລ້ວຊາວອິດສະຣາເອນ ກໍອອກ ເດີນທາງຕໍ່ໄປ ແລະຕັ້ງຄ້າຍ ທີ່ເມືອງໂອໂບດ.¹¹ພວກເຂົາເດີນທາງອອກຈາກທີ່ນັ້ນແລະຕັ້ງ ຄ້າຍພັກຢູ່ທີ່ ອີເຢອາບາຣິມ ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານທີ່ຫັນຫນ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເຂດແດນ ຊາວໂມອາບ.

¹²ຈາກທີ່ນັ້ນພວກເຂົາກໍເດີນທາງຕໍ່ໄປແລະຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ທີ່ຮ່ອມພູ ເສເຣັດ.¹³ຈາກທີ່ນັ້ນພວກເຂົາເດີນທາງຕໍ່ໄປແລະຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ອີກຝັ່ງຫນຶ່ງຂອງແມ່ນໍ້າ ອາໂນນ, ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນທີ່ຕໍ່ຈາກເຂດແດນ ຂອງຊາວ ອາໂມຣິດ. (ແມ່ນຳ້ ອາໂນນ ເປັນເຂດແດນຂອງໂມອາບ, ທີ່ກັ້ນລະຫວ່າງໂມອາບແລະຊາວອາໂມ.)

¹⁴ດ້ວຍເຫດນີ້ ທີ່ເມືອງນີ້ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນປື້ມບັນທຶກຂອງສົງຄາມຂອງພຣະຢາເວວ່າ, "ວາເຮັບ ໃນເຂດຂອງຊູຟາ ແລະ ຮ່ອມພູທັງຫລາຍ ຂອງແມ່ນຳ້ອາກໂນນ,¹⁵ເນີນຂອງຮ່ອມພູທັງຫລາຍ ຊຶ່ງຍາວໄປເຖິງເມືອງ ອາຣະ ແລະ ລົງໄປຕາມເຂດແດນຂອງໂມອາບ.”

¹⁶ຈາກທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປ ຍັງເມືອງເບອໍ, ຊຶ່ງເປັນບໍ່ນຳ້ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ບອກໂມເຊ ວ່າ, “ຈົ່ງເອີ້ນປະຊາຊົນໃຫ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອເຮົາຈະໃຫ້ນໍ້າດື່ມແກ່ພວກເຂົາ.”

¹⁷ແລ້ວຊາວອິດສະຣາເອນກໍຮ້ອງເພງນີ້ ວ່າ: “ຈົ່ງພົ້ງຂຶ້ນມາ, ບໍ່ນຳ້ເອີຍ. ຈົ່ງຮ້ອງເພງເຖິງບໍ່ນຳ້ນີ້.¹⁸ບໍ່ນຳ້ທີ່ຜູ້ນຳຂອງເຮົາໄດ້ຂຸດໄວ້, ບໍ່ນຳ້ທີ່ບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງປະຊາຊົນໄດ້ຂຸດກະບອງ ແລະໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງພວກເຂົາ." ແລ້ວຈາກຖິ່ນທຸລະກັນດານນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປເຖິງ ມັດຕານາ.

¹⁹ຈາກມັດຕານາ ພວກເຂົາກໍເດີນທາງໄປຍັງນາຮາລີເອນ, ແລະ ຈາກນາຮາລີເອນ ໄປເຖິງບາໂມດ,²⁰ແລະ ຈາກບາໂມດ ໄປເຖິງຮ່ອມພູທີ່ເຂດແດນຂອງໂມອາບ. ນັ້ນຄືທີ່ຊຶ່ງຫລຽວເຫັນຈາກຍອດພູ ປີຊະກາ ຊຶ່ງແນມອອກໄປເຫັນຖິ່ນທຸລະກັນດານນີ້.

²¹ແລ້ວຄົນອິດສະຣາເອນ ຈຶ່ງສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານໄປບອກສີໂຫນ ກະສັດຂອງ ຊາວອາໂມ ວ່າ,²²“ກະລຸນາໃຫ້ພວກເຮົາຜ່ານດິນແດນຂອງທ່ານໄປ. ພວກເຮົາ ຈະບໍ່ລ້ຽວເຂົ້າໄປໃນໄຮ່ນາ ຫລື ສວນອະງຸ່ນໃດໆເລີຍ. ເຮົາຈະບໍ່ດື່ມນຳ້ຈາກບໍ່ ຂອງທ່ານພວກເຮົາຈະເດີນທາງໄປຕາມທາງຫລວງ. ຈົນກວ່າເຮົາຈະຂ້າມພົ້ນເຂດແດນຂອງທ່ານອອກໄປ.”²³ແຕ່ ກະສັດສີໂຫນ ບໍ່ຍອມໃຫ້ຄົນອິດສະຣາເອນຜ່ານເຂົ້າເຂດແດນຂອງພວກເຂົາໄປ, ສີໂຫນໄດ້ຮວບຮວມເອົາກອງທະຫານທັງຫມົດ ແລະໂຈມຕີຄົນອິດສະຣາເອນ ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ. ພວກເຂົາມາທີ່ຢາຮາດ, ແລະບຸກໂຈມຕີຊາວອິດສະຣາເອນ.

²⁴ຊາວອິດສະຣາເອນກໍໂຈມຕີກອງທັບຂອງສີໂຫນດ້ວຍຄົມດາບ ແລະ ຢຶດດິນແດນຂອງ ພວກເຂົາຕັ້ງແຕ່ແມ່ນຳ້ ອາກໂນນ ຈົນເຖິງແມ່ນຳ້ຢັບໂບກ, ໄກອອກໄປຈົນເຖິງດິນແດນຂອງ ຊາວອໍາໂມນ. ໃນຕອນນັ້ນເຂດແດນຂອງຊາວອໍາໂມນ ໄດ້ມີການປ້ອງກັນໄວ້.²⁵ຄົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ຢຶດເມືອງຂອງຊາວອາໂມຣິດທັງຫມົດແລະອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ, ພ້ອມທັງເມືອງເຮັດຊະໂບນ ແລະຫມູ່ບ້ານທັງຫມົດຂອງເມືອງນັ້ນ.²⁶ເຮັດຊະໂບນ ເປັນເມືອງຫລວງຂອງເຈົ້າສີໂຫນ ກະສັດຂອງຊາວອາໂມຣິດ; ຜູ້ທີ່ສູ້ຮົບກັບກະສັດຄົນກ່ອນຂອງໂມອາບ. ສີໂຫນໄດ້ຢຶດດິນແດນຂອງເຂົາທັງຫມົດຕັ້ງແຕ່ເຂດແດນຂອງເຂົາຈົນຮອດແມ່ນຳ້ ອາກໂນນ.

²⁷ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນເວົ້າເປັນຄຳສຸພາສິດວ່າ, "ຈົ່ງມາທີ່ເຮັດຊະໂບນ. ຂໍໃຫ້ສ້າງເມືອງເຈົ້າສີໂຫນຂຶ້ນມາໃຫມ່ແລະສະຖາປານາຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.²⁸ໄຟໄດ້ຟົ້ງອອກຈາກ ເຮັດຊະໂບນ, ແປວໄຟຈາກເມືອງຂອງເຈົ້າສີໂຫນ ໄດ້ເຜົາຜານເມືອງອາຣາ ແຫ່ງໂມອາບ, ແລະບັນດາເຈົ້າທີ່ສູງສົ່ງຂອງແມ່ນຳ້ ອາກໂນນ.

²⁹ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ, ໂມອາບ! ເຈົ້າໄດ້ຈິບຫາຍແລ້ວ, ຄົນຂອງພະເຄໂມດ. ເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາເປັນຜູ້ລີ້ໄພແລະບັນດາລູກສາວຂອງເຂົາເປັນນັກໂທດຂອງສີໂຫນກະສັດຂອງຄົນອາໂມຣິດ.³⁰ແຕ່ເຮົາໄດ້ຊະນະເຫນືອສີໂຫນ. ເຮັດຊະໂບນໄດ້ຖືກທຳລາຍລ້າງໄປຕະຫລອດທາງຈົນເຖິງດີໂບນ. ເຮົາໄດ້ຊະນະພວກເຂົາຕະຫລອດທາງ ຈົນເຖິງເມືອງໂນຟາ, ທີ່ໄປຈົນເຖິງ ເມເດບາ.”

³¹ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອິດສະຣາເອນ ກໍເລີ່ມອາໃສຢູ່ໃນດິນແດນຂອງຊາວອາໂມຣິດ ຕະຫລອດມາ.³²ແລ້ວໂມເຊຈຶ່ງສົ່ງຄົນອອກໄປເບິ່ງຊ່ອງທາງທີ່ເມືອງ ຢາເສ. ພວກເຂົາຈຶ່ງຢຶດຫມູ່ບ້ານຂອງເມືອງນັ້ນ ແລະ ໄດ້ຂັບໄລ່ຊາວອາໂມຣິດທີ່ອາໃສຢູ່ທີ່ນັ້ນອອກໄປ.

³³ແລ້ວພວກເຂົາ ກໍລ້ຽວໄປແລະຂຶ້ນໄປ ຕາມທາງໄປເມືອງບາຊານ. ໂອກ ກະສັດ ແຫ່ງບາຊານ ກໍໄດ້ອອກມາສຸ້ຮົບກັບພວກເຂົາ, ເຂົາແລະກອງທັບເຂົາມາ, ເພື່ອສຸ້ຮົບກັບຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ ເອັດເຣອີ.³⁴ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂມເຊວ່າ, “ຢ່າສູ່ຢ້ານເລີຍ, ເພາະເຮົາໄດ້ໃຫ້ເຈົ້າຕີຊະນະເຫນືອເຂົາ, ກອງທັບທັງຂອງເຂົາ, ແລະ ດິນແດນຂອງເຂົາ. ຈົ່ງເຮັດກັບເຂົາເຫມືອນຢ່າງທີ່ເຈົ້າເຮັດກັບສີໂຫນ ກະສັດຂອງຊາວອາໂມຣິດ, ທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ເມືອງເຮັດຊະໂບນ."³⁵ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ສັງຫານສີໂຫນ ພ້ອມທັງລູກຊາຍ ຂອງເຂົາ, ແລະກອງທັບຂອງເຂົາ, ປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງເຂົາ ໂດຍບໍ່ມີໃຜລອດຊີວິດເລີຍ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຢຶດດິນແດນມາປົກຄອງ.

22

¹ຊາວອິດສະຣາເອນໄດ້ອອກເດີນທາງຕໍ່ໄປ ຈົນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຕາມທົ່ງຮາບພຽງຂອງໂມອາບໃກ້ກັບເມືອງເຢຣີໂກ, ທີ່ຢູ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນໍ້າຈໍແດນຈາກເມືອງນັ້ນ.

²ບາຫລາກລູກຊາຍຂອງຊິບໂປ ໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ຊາວອິດສະຣາເອນ ໄດ້ເຮັດກັບຊາວອາໂມຣິດ.³ຊາວໂມອາບຈຶ່ງຢ້ານຄົນເຫລົ່ານັ້ນຫລາຍເພາະພວກເຂົາມີຈຳນວນຫລວງຫລາຍ, ແລະຊາວໂມອາບກໍຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄົນອິດສະຣາເອນ.⁴ກະສັດແຫ່ງໂມອາບ ໄດ້ເວົ້າຕໍ່ ພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງຄົນມີດີອານວ່າ, “ ຄົນຫລວງຫລາຍເຫລົ່ານີ້ຈະກິນທັງຫມົດສິ່ງທີ່ ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຮົາ ເຫມືອນດັ່ງງົວກິນຫຍ້າຢູ່ຕາມທົ່ງນາ.” ບັດນີ້ບາຫລາກລູກຊາຍຂອງຊິບໂປເປັນກະສັດແຫ່ງໂມອາບໃນເວລານັ້ນ.

⁵ເຂົາໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານໄປເຊີນ ບາລາອາມ ລູກຊາຍຂອງເບໂອ, ທີ່ເມືອງ ເປໂທທີ່ຢຸ່ໃກ້ກັບແມ່ນຳ້ເອີຟຣັດ, ໃນດິນແດນຂອງຊົນຊາດຂອງພວກເຂົາແລະປະຊາຊົນຂອງເຂົາ. ເຂົາໄດ້ເອີ້ນຄົນນັ້ນມາແລະກ່າວວ່າ," ເບິ່ງແມ, ມີຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ມາຈາກເອຢິບຢູ່ທີ່ນີ້. ພວກເຂົາໄດ້ແຜ່ຜາຍໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ ແລະ ພວກເຂົາຢູ່ຕິດກັບພວກເຮົາໃນຕອນນີ້.⁶ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໂຜດມາດຽວນີ້ເຖີດແລະສາບແຊ່ງຊົນຊາດນີ້ໃຫ້ກັບພວກເຮົາ. ເພາະພວກເຂົາມີກຳລັງຫລາຍເກີນໄປສຳລັບພວກເຮົາ. ແລ້ວບາງທີພວກເຮົາອາດຈະຈັດການເພື່ອໂຈມຕີ ພວກເຂົາໄດ້ ແລະ ໄລ່ພວກເຂົາໃຫ້ອອກໄປຈາກ ດິນແດນນີ້. ເຮົາຮູ້ວ່າທ່ານກ່າວຄໍາອວຍພອນ ຜູ້ໃດກໍຕາມກໍຈະໄດ້ຮັບພອນ, ແລະ ທ່ານກ່າວຄໍາສາບແຊ່ງຜູ້ໃດກໍຕາມ ເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄໍາສາບແຊ່ງ.”

⁷ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາຜູ້ນຳຂອງຊາວໂມອາບ ແລະ ພວກຜູ້ນຳຂອງຊາວມີດີອານ, ຈຶ່ງອອກໄປແລະເອົາຄ່າຕອບແທນສຳລັບຄຳທຳນວາຍໄປດ້ວຍ. ພວກເຂົາກໍມາຫາບາລາອາມ ແລະໄດ້ບອກຄໍາເວົ້າ ຂອງບາຫລາກໃຫ້ແກ່ເພິ່ນ.⁸ບາລາອາມ ຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ," ຈົ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ຄືນນີ້ເຖີດ ຂ້ອຍຈະນຳຄຳທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບຂ້ອຍໃນຄືນນີ້." ດັ່ງນັ້ນ ພວກຜູ້ນຳຂອງຊາວໂມອາບຈຶ່ງພັກຢູ່ ທີ່ນັ້ນກັບບາລາອາມໃນຄືນນັ້ນ.

⁹ພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຫາ ບາລາອາມ ແລະ ຖາມລາວວ່າ, “ຄົນເຫລົ່ານີ້ ທີ່ມາພັກນໍາເຈົ້າ ນັ້ນແມ່ນໃຜ?”¹⁰ບາລາອາມ ຈຶ່ງຕອບພຣະເຈົ້າວ່າ, “ບາຫລາກລູກຊາຍຂອງຊິບໂປ, ກະສັດແຫ່ງໂມອາບ, ໄດ້ສັ່ງຄົນພວກເຂົາມາຫາຂ້ານ້ອຍ. ເຂົາບອກວ່າ,¹¹ເບິ່ງແມ, ມີປະຊາຊົນທີ່ອອກມາຈາກ ເອຢິບ ໄດ້ແຜ່ຄຸມພື້ນທີ່ດິນຂອງເຮົາ. ດຽວນີ້ຂໍໃຫ້ມາ ສາບແຊ່ງພວກເຂົາໃຫ້ກັບເຮົາ. ບາງທີເຮົາຈະຈັດການ ເພື່ອສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາໄດ້ແລະຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປໄດ້.”'

¹²ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກບາລາອາມ ວ່າ, “ເຈົ້າຢ່າໄປກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ. ເຈົ້າຢ່າສາບແຊ່ງຄົນອິດສະຣາເອນ ເພາະພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຄຳອວຍພອນ.”¹³ບາລາອາມລຸກຂຶ້ນໃນຕອນເເຊົ້າ ແລະບອກກັບພວກຜູ້ນຳຂອງ ບາຫລາກວ່າ," ຈົ່ງກັບໄປຍັງດິນແດນຂອງພວກທ່ານເຖີດເພາະພຣະຢາເວຊົງປະຕິເສດທີ່ຈະໃຫ້ຂ້ອຍໄປ ກັບພວກເຈົ້າ."¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ພວກຜູ້ນຳຂອງຄົນໂມອາບຈຶ່ງຈາກໄປ ແລະກັບຄືນໄປຫາບາຫລາກ. ພວກເຂົາບອກເພິ່ນວ່າ," ບາລາອາມ ປະຕິເສດທີ່ຈະມາກັບພວກຕົນ."

¹⁵ບາຫລາກໄດ້ສົ່ງບັນດາ ຜູ້ນຳໄປອີກຄັ້ງຫນຶ່ງຊຶ່ງມີຈຳນວນຫລາຍກວ່າເປັນຄົນສໍາຄັນກວ່າພວກທໍາອິດ.¹⁶ພວກເຂົາໄດ້ມາຫາ ບາລາອາມແລະບອກເຂົາວ່າ," ບາຫລາກລູກຊາຍຂອງຊິບໂປກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: “ຂໍຢ່າໃຫ້ສິ່ງໃດ ສິ່ງຫນຶ່ງກີດຂວາງທ່ານຈາກການມາຫາເຮົາ,¹⁷ເພາະເຮົາຈະຈ່າຍໃຫ້ແກ່ທ່ານຢ່າງງາມແລະໃຫ້ກຽດແກ່ທ່ານຢ່າງສູງ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ທ່ານບອກໃຫ້ເຮົາເຮັດ. ດັ່ງນັ້ນຂໍກະລຸນາມາເຖີດແລະສາບແຊ່ງ ຊົນຊາດນີ້ໃຫ້ກັບເຮົາ.”'

¹⁸ບາລາອາມ ໄດ້ຕອບແລະກ່າວກັບຄົນບາຫລາກ," ເຖິງແມ່ນວ່າບາຫລາກຈະມອບຣາຊວັງຂອງເພິ່ນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເງິນແລະຄຳໃຫ້ກັບຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ສາມາດຝ່າຝືນຄໍາສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະສາມາດເຮັດນ້ອຍຫລືຫລາຍກ່ວາທີ່ພຣະອົງຊົງບອກຂ້ານ້ອຍໄດ້.¹⁹ແລ້ວຕອນນີ້, ຂໍໃຫ້ຄອຍທີ່ນີ້ຄືນນີ້ດ້ວຍ, ເພື່ອທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ວ່າພຣະຢາເວ ຈະຊົງບອກອັນໃດ ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຮູ້ຕື່ມກໍໄດ້.”²⁰ພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຫາ ບາລາອາມໃນຕອນກາງຄືນ ແລະ ບອກກັບເຂົາວ່າ,“ເນື່ອງຈາກພວກຄົນເຫລົ່ານີ້ ມາຂໍຮ້ອງເຈົ້າ, ໃຫ້ໄປກັບພວກເຂົາ ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນແລ້ວໄປກັບພວກເຂົາສາ. ແຕ່ຈົ່ງເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ບອກເຈົ້າໃຫ້ເຮັດ ເທົ່ານັ້ນ.”

²¹ບາລາອາມຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າ, ຜູກລໍຂອງເຂົາ, ແລະ ອອກ ເດີນທາງໄປກັບພວກຜູ້ນຳຊາວໂມອາບ.²²ແຕ່ເພາະເຫດທີ່ເຂົາໄປ, ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນ. ເທວະດາຂອງພຣະຢາເວກໍມາຢືນຂວາງຢຸ່ໃນຫົນທາງນັ້ນເປັນເຫມືອນຄົນທີ່ເປັນສັດຕູຕໍ່ບາລາອາມ, ທີ່ກຳລັງຂີ່ລໍຂອງເຂົາ. ຄົນຮັບໃຊ້ສອງຄົນຂອງບາລາອາມກໍຢູ່ກັບເຂົາດ້ວຍ.²³ເມື່ອໂຕລໍ ໄດ້ເຫັນເທວະດາຂອງພຣະຢາເວທີ່ຊັກດາບອອກມາຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາກຳລັງຢືນຢູ້ໃນຫົນທາງນັ້ນ. ລໍໂຕນັ້ນກໍແລ່ນອອກ ຈາກທາງແລະເຂົ້າໄປສູ່ທົ່ງນາ. ບາລາອາມ ຈຶ່ງຕີລໍໂຕນັ້ນ ຂະຫນາບມັນໃຫ້ກັບຄືນມາສູ່ຫົນທາງໃຫຍ່.

²⁴ແລ້ວເທວະດາຂອງພຣະຢາເວ ກໍມາຢືນຢູ່ໃນທາງແຄບຂອງຫົນທາງລະຫວ່າງສວນອະງຸ່ນ, ຊຶ່ງມີກຳແພງຫີນຢູ່ດ້ານຂວາຂອງເຂົາແລະກຳແພງອີກດ້ານຫນຶ່ງຢູ່ທາງຊ້າຍຂອງເຂົາ.²⁵ເມື່ອໂຕລໍໄດ້ເຫັນເທວະດາຂອງພຣະຢາເວອີກ. ມັນຈຶ່ງໄປຕໍາກໍາແພງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຕີນຂອງບາລາອາມບຽດກັບຝາຫີນ. ບາລາອາມ ຈຶ່ງຕີລໍອີກ.

²⁶ເທວະດາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ໄປລ່ວງຫນ້າກ່ອນ ແລະ ຢືນຢູ່ໃນທາງແຄບອີກແຫ່ງຫນຶ່ງ ທີ່ແຕ່ລະດ້ານບໍ່ມີທາງທີ່ຈະຜ່ານໄປ.²⁷ເມື່ອລໍໂຕນັ້ນຫລຽວເຫັນເທວະດາຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ມັນກໍຫມູບລົງຂ້າງໃຕ້ບາລາອາມ. ບາລາອາມເກີດໃຈຮ້າຍຂຶ້ນມາ, ແລະເຂົາກໍຕີລໍໂຕນັ້ນດ້ວຍໄມ້ເທົ້າຂອງເຂົາ.

²⁸ແລ້ພຣະຢາເວກໍຊົງເປີດປາກລໍໂຕນັ້ນ ມັນກໍປາກໄດ້. ມັນເວົ້າຕໍ່ບາລາອາມ ວ່າ, “ຂ້ອຍ ເຮັດຫຍັງໃຫ້ເຈົ້າແດ່? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຕີຂ້ອຍເຖິງສາມເທື່ອເຊັ່ນນີ້?”²⁹ບາລາອາມ ຕອບລໍວ່າ, “ກໍຍ້ອນເຈົ້າທຳທ່າເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຢາກມີດາບຢູ່ໃນມືຂອງຂ້ອຍ. ຖ້າຫາກມີຂ້ອຍຈະຂ້າເຈົ້າເສຍດຽວນີ້.”³⁰ໂຕລໍຈຶ່ງກ່າວກັບບາລາອາມວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນລໍ ໂຕທີ່ເຈົ້າເຄີຍຂີ່ໄປມາຊົ່ວຊີວິດນັ້ນບໍ? ຂ້ອຍເຄີຍໄດ້ເຮັດກັບເຈົ້າແບບນີ້ມາກ່ອນຫລືບໍ່?” ບາລາອາມ ຕອບວ່າ, “ບໍ່.”

³¹ແລ້ວພຣະຢາເວ ຈຶ່ງເປີດຕາບາລາອາມ, ແລະເພິ່ນກໍໄດ້ເຫັນເທວະດາຂອງພຣະຢາເວທີ່ຊັກດາບຢຸ່ໃນມືຂອງເຂົາຢືນຂວາງໃນຫົນທາງຢູ່. ບາລາອາມ ຈຶ່ງກົ້ມຫົວຂອງເຂົາແລະຫມູບຫນ້າລົງດິນ.³²ເທວະດາ ຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງ ເຈົ້າຈຶ່ງຕີລໍ ຂອງເຈົ້າເຖິງສາມເທື່ອເຊັ່ນນີ້? ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ມາເປັນຄົນຫນຶ່ງທີ່ເປັນສັດຕູຕໍ່ເຈົ້າ ເພາະການກະທຳຂອງເຈົ້າຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.³³ລໍໂຕນັ້ນໄດ້ເຫັນເຮົາ ຈຶ່ງຫັນຫນີອອກໄປເຖິງສາມເທື່ອ. ຖ້າມັນບໍ່ຫັນໄປຈາກເຮົາ, ເຮົາຄົງໄດ້ຂ້າເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນແລະ ໄວ້ຊີວິດຂອງມັນ.”

³⁴ບາລາອາມ ຈຶ່ງເວົ້າກັບເທວະດາຂອງພຣະຢາເວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍເຮັດບາບແລ້ວ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າທ່ານຢືນຂວາງກັ້ນຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຫົນທາງນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຖ້າເປັນການເຮັດໃຫ້ທ່ານບໍ່ພໍໃຈ, ຂ້ານ້ອຍນັ້ນຈະກັບຄືນເມືອດຽວນີ້.”³⁵ແຕ່ເທວະດາຂອງພຣະຢາເວບອກບາລາອາມວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ໄປ. ແຕ່ເຈົ້າຕ້ອງເວົ້າສະເພາະຄຳທີ່ເຮົາບອກເຈົ້າກ່າວເທົ່ານັ້ນ.” ດັ່ງນັ້ນ ບາລາອາມ ຈຶ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປກັບພວກຜູ້ນຳຂອງບາຫລາກ.

³⁶ເມື່ອເຈົ້າບາຫລາກ ໄດ້ຍິນວ່າ ບາລາອາມໄດ້ມາແລ້ວ, ເພິ່ນກໍຮີບເດີນທາງອອກໄປພົບລາວ ທີ່ເມືອງໃນໂມອາບທີ່ແມ່ນໍ້າ ອາໂນນ, ທີ່ກັ້ນຊາຍແດນ.³⁷ເຈົ້າບາຫລາກ ໄດ້ກ່າວກັບບາລາອາມວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງຄົນໄປຫາເຈົ້າເພື່ອເອີ້ນໃຫ້ເຈົ້າມາບໍ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ມາຫາເຮົາ? ເຈົ້າຄິດວ່າ, ເຮົາບໍ່ສາມາດໃຫ້ກຽດເຈົ້າໄດ້ບໍ?"

³⁸ແລ້ວບາລາອາມ ຈຶ່ງຕອບບາຫລາກ, ກ່າວວ່າ, “ ຂ້ານ້ອຍມາຫາທ່ານແລ້ວ. ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈະມີອໍານາດເຮັດຫຍັງໄດ້ແດ່? ຂ້ານ້ອຍເວົ້າໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃສ່ໄວ້ໃນປາກຂອງຂ້ານ້ອຍເທົ່ານັ້ນ.”³⁹ບາລາອາມ ຈຶ່ງໄປກັບເຈົ້າບາຫລາກ, ແລະພວກເພິ່ນກໍໄປເຖິງກີຣີອາດຮູຊົດ.⁴⁰ແລ້ວເຈົ້າບາຫລາກ ໄດ້ຖວາຍງົວ ແລະ ແກະເປັນເຄື່ອງບູຊາ ແລະໃຫ້ຊີ້ນບາງສ່ວນໃຫ້ບາລາອາມ ແລະ ພວກຜູ້ນຳທີ່ໄດ້ໄປກັບຕົນ.

⁴¹ໃນຕອນເຊົ້າ, ເຈົ້າບາຫລາກໄດ້ພາ ບາລາອາມ ຂຶ້ນໄປເທິງທີ່ສູງບາອານ. ຈາກບ່ອນນັ້ນ ບາລາອາມ ກໍສາມາດຫລຽວ ເຫັນຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ຢູ່ໃນຄ້າຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ພຽງສ່ວນຫນຶ່ງເທົ່ານັ້ນ.

23

¹ບາລາອາມໄດ້ເວົ້າກັບເຈົ້າບາຫລາກວ່າ, “ຂໍຈົ່ງສ້າງແທ່ນບູຊາຂຶ້ນເຈັດແທ່ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທີ່ນີ້ ແລະ ຈັດຕຽມງົວຜູ້ເຈັດໂຕ ແລະ ແກະຜູ້ ເຈັດໂຕ."²ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າບາຫລາກກໍເຮັດຕາມທີ່ບາລາອາມໄດ້ຂໍມາແລ້ວບາຫລາກກັບບາລາອາມກໍໄດ້ຖວາຍງົວຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ ແລະ ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາເທິງແທ່ນບູຊາແຕ່ລະອັນ.³ແລ້ວບາລາອາມກໍໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າບາຫລາກວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຢູ່ໃກ້ກັບແທ່ນບູຊາຂອງທ່ານ ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈະໄປ. ບາງທີພຣະຢາເວຈະຊົງມາພົບຂ້ານ້ອຍ. ອັນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງສຳແດງແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານອ້ຍຈະມາບອກທ່ານ." ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງອອກໄປ ຍັງຈອມພູທີ່ບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ເລີຍ.

⁴ຂະນະທີ່ເຂົາຢູ່ເທິງຈອມພູນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າກໍມາພົບເຂົາ, ແລະບາລາອາມກໍໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາ ເຈັດແທ່ນ ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຖວາຍງົວຜູ້ຫນຶ່ງໂຕແລະແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເທິງແຕ່ລະແທ່ນແລ້ວ.”⁵ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃສ່ຖ້ອຍຄຳໃນປາກບາລາອາມແລະກ່າວກັບເຂົາວ່າ," ຈົ່ງກັບຄືນໄປຫາບາຫລາກ ແລະ ເວົ້າກັບເຂົາ."⁶ດັ່ງນັ້ນ ບາລາອາມຈຶ່ງກັບມາຫາບາຫລາກ, ທີ່ ກຳລັງຢືນຢູ່ໃກ້ແທ່ນຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງເຂົາ, ແລະພວກຜູ້ນຳຄົນໂມອາບ ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ກັບເຂົາ.

⁷ແລ້ວບາລາອາມ ໄດ້ເລີ່ມກ່າວຄໍາທໍານວາຍຂອງເຂົາ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ບາຫລາກໄດ້ພາຂ້ອຍມາຈາກເມືອງອາຣາມ, ກະສັດແຫ່ງໂມອາບຈາກພູດອຍທາງທິດຕາເວັນອອກ. 'ມາເຖີດ, ຈົ່ງສາບແຊ່ງຢາໂຄບເພື່ອເຮົາ,' ເຂົາກ່າວວ່າ.'ມາເຖີດມາຕໍ່ສູ້ກັບອິດສະຣາເອນ.'⁸ຂ້ອຍຈະສາບແຊ່ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຊົງສາບແຊ່ງໄດ້ຢ່າງໃດ? ຂ້ອຍຈະສູ້ຮົບກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງສູ້ຮົບໄດ້ຢ່າງໃດ?

⁹ເພາະຈາກຍອດໂງ່ນຫີນນັ້ນຂ້ອຍຫລຽວເຫັນພວກເຂົາ; ຈາກເນີນພູເຫລົ່ານັ້ນຂ້ອຍ ເຝົ້າເບິ່ງພວກເຂົາ. ເບິ່ງແມ, ມີຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ອາໄສຢູ່ຕາມລໍາພັງແລະບໍ່ຖືວ່າພວກເຂົາພວກເຂົາເອງເປັນພຽງຊົນຊາດທຳມະດາ.

¹⁰ໃຜຈະນັບຈຳນວນເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບທີ່ມີຫລວງຫລາຍ ດັ່ງຂີ້ຝຸ່ນດິນຫລືນັບຈຳນວນພຽງແຕ່ຫນຶ່ງໃນສີ່ຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້? ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຕາຍຢ່າງຄວາມຕາຍຂອງຄົນຊອບທຳ, ແລະຂໍໃຫ້ບັ້ນປາຍຊີວິດຂ້ອຍເປັນເຫມືອນດັ່ງຄົນຊອບທຳ ""

¹¹ບາຫລາກ ກໍເວົ້າຕໍ່ ບາລາອາມ ວ່າ, “ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດອັນໃດເພື່ອເຮົາ? ເຮົາພາເຈົ້າສາບແຊ່ງສັດຕູຂອງເຮົາ, ແຕ່ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າກັບມາອວຍພອນພວກເຂົາແທນ.”¹²ບາລາອາມຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍຈະບໍ່ລະວັງທີ່ຈະເວົ້າຄຳທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃສ່ໄວ້ໃນປາກຂ້ອຍໄດ້ບໍ?

¹³ດັ່ງນັ້ນບາຫລາກຈຶ່ງບອກເຂົາວ່າ, “ຂໍໂຜດມາກັບເຮົາຢູ່ໃນບ່ອນຫນຶ່ງເຖີດ. ທີ່ຊຶ່ງເຈົ້າສາມາດຫລຽວເຫັນສ່ວນທີ່ຢູ່ໃກ້ທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ແມ່ນທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາທີ່ນັ້ນ. ເຈົ້າຈະສາບແຊ່ງພວກເຂົາເພື່ອເຮົາ.”¹⁴ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງພາບາລາອາມເຂົ້າໄປຍັງທົ່ງນາຂອງໂຊພິມ, ທີ່ເທິງພູປີສະກາ, ແລະສ້າງແທ່ນບູຊາອີກເຈັດແທ່ນ. ເຂົາຖວາຍງົວຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ ແລະແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເທິງແຕ່ລະແທ່ນບູຊາ.¹⁵ແລ້ວບາລາອາມ ໄດ້ ເວົ້າກັບບາຫລາກ ວ່າ, “ຂໍຈົ່ງຢືນຢູ່ໃກ້ກັບແທ່ນເຜົາບູຊາຂອງທ່ານທີ່ນີ້ເຖີດ, ສ່ວນຂ້ອຍນັ້ນຈະໄປພົບພຣະຢາເວຢູ່ທີ່ອື່ນ.”

¹⁶ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງມາພົບກັບບາລາອາມ ແລະ ຊົງໃສ່ຖ້ອຍຄຳໃນປາກຂອງເຂົາ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ," ຈົ່ງກັບໄປຫາບາຫລາກແລະບອກຖ້ອຍຄໍາຂອງເຮົາແກ່ເຂົາ.¹⁷ບາລາອາມໄດ້ກັບຄືນມາຫາບາຫລາກ, ແລະເຫັນເຂົາ, ຢືນຢູ່ໃກ້ແທ່ນຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງເຂົາ, ແລະພວກຜູ້ນຳຂອງຊາວໂມອາບກໍຢູ່ກັບເຂົາ. ເເລ້ວບາຫລາກກໍເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຢ່າງໃດ?"¹⁸ບາລາອາມຈຶ່ງເລີ່ມກ່າວຄໍາທໍານວາຍຂອງເຂົາ. ເຂົາກ່າວວ່າ, “ ບາຫລາກ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ແລະຟັງ. ຈົ່ງຟັງຂ້ອຍ, ເຈົ້າຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຊິບໂປ.

¹⁹ພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ຄືມະນຸດ, ທີ່ພຣະອົງຈະຊົງເວົ້າຕົວະໄດ້, ຫລືບໍ່ໄດ້ເປັນມະນຸດ, ທີ່ຈະປ່ຽນພຣະໄທຂອງພຣະອົງໄດ້. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາສິ່ງໃດໄວ້ແລ້ວ ຈະບໍ່ຊົງກະທຳສິ່ງນັ້ນບໍ? ເມື່ອພຣະອົງກ່າວໄວ້ແລ້ວພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງເຮັດສິ່ງນັ້ນໃຫ້ສຳເລັດບໍ?.²⁰ເບິ່ງແມ, ຂ້ອຍໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ກ່າວຄໍາອວຍພອນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານພຣະພອນ ແລະຂ້ອຍຈະກັບຄຳບໍ່ໄດ້.

²¹ພຣະອົງບໍ່ຊົງເຫັນຄວາມຍາກລຳບາກໃດໆໃນຢາໂຄບຫລືຄວາມທຸກຍາກໃດໆໃນອິດສະຣາເອນ. ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງ ພວກເຂົາ ສະຖິດກັບພວກເຂົາ, ແລະໂຫ່ຮ້ອງຕໍ່ກະສັດຂອງພວກເຂົາ.²²ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກມາຈາກປະເທດເອຢີບ ດ້ວຍພຣະກຳລັງເຫມືອນກຳລັງຂອງງົວປ່າ.

²³ບໍ່ມີເວດມົນໃດທີ່ຕໍ່ຕ້ານຢາໂຄບໄດ້, ແລະບໍ່ມີຄຳທຳນວາຍອານາຄົດໃດທີ່ຈະທຳຮ້າຍອິດສະຣາເອນໄດ້. ແຕ່ຢາໂຄບແລະ ອິດສະຣາເອນຕ້ອງໄດ້ຮັບຄຳກ່າວວ່າ, 'ເບິ່ງແມ! ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເຮັດສໍາລັບພວກເຂົາ!'

²⁴ເບິ່ງແມ, ຊົນຊາດທີ່ລຸກຂຶ້ນມາເຫມືອນດັ່ງໂຕສິງ, ເປັນເຫມືອນກັບສິງໂຕທີ່ປາກົດໂຕແລະເຂົ້າໂຈມຕີ. ມັນຈະບໍ່ນອນລົງຈົນກ່ວາມັນຈະໄດ້ກິນເຫຍື່ອຂອງມັນແລ້ວ. ແລະກິນເລືອດ ຈາກໂຕທີ່ມັນໄດ້ຂ້າ."

²⁵ບາຫລາກ ຈຶ່ງເວົ້າກັບບາລາອາມ ວ່າ, "ຢ່າສາບແຊ່ງພວກເຂົາ ຫລືອວຍພອນພວກເຂົາເລີຍ."²⁶ແຕ່ບາລາອາມ ກໍຕອບບາຫລາກ ວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ບອກທ່ານບໍວ່າ ຂ້ອຍຕ້ອງເວົ້າທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ ໄດ້ບອກໃຫ້ຂ້ອຍເວົ້າ?.”²⁷ດັ່ງນັ້ນບາຫລາກ ຈຶ່ງຕອບບາລາອາມວ່າ, “ຈົ່ງມາດຽວນີ້ເຖີດ, ເຮົາຈະພາເຈົ້າໄປຍັງອີກທີ່ຫນຶ່ງ. ບາງທີອາດຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງ ພຣະເຈົ້າທີ່ຈະຍອມໃຫ້ເຈົ້າ ສາບແຊ່ງພວກເຂົາເພື່ອເຮົາ.”

²⁸ດັ່ງນັ້ນບາຫລາກຈຶ່ງພາບາລາອາມ ໄປທີ່ເທິງຍອດພູເປໂອ ບ່ອນທີ່ແນມລົງມາເຫັນຖິ່ນທຸຣະກັນດານນັ້ນ.²⁹ບາລາອາມ ໄດ້ເວົ້າກັບບາຫລາກ ວ່າ, “ຂໍໃຫ້ສ້າງແທ່ນບູຊາເຈັດແທ່ນໃຫ້ຂ້ອຍທີ່ນີ້ ແລະ ຈັດຕຽມງົວຜູ້ເຈັດໂຕ ແລະ ແກະຜູ້ເຈັດໂຕມາ.”³⁰ດັ່ງນັ້ນບາຫລາກ ກໍເຮັດຕາມທີ່ບາລາອາມ ໄດ້ບອກ; ເຂົາໄດ້ຖວາຍງົວຜູ້ຫນຶ່ງໂຕ ແລະ ແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕເທິງແຕ່ລະແທ່ນບູຊາ.

24

¹ເມື່ອບາລາອາມໄດ້ເຫັນວ່າພຣະຢາເວຊົງພໍພຣະໄທທີ່ຈະອວຍພອນອິດສະຣາເອນ, ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄປ, ເພື່ອໃຊ້ເວດມົນ, ເຫມືອນຄັ້ງອື່ນໆ. ແຕ່ເຂົາໄດ້ອ່ວາຍຫນ້າໄປທາງຖິ່ນທຸລະກັນດານ.

²ເຂົາໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງ ແລະ ເຫັນວ່າອິດສະຣາເອນ ໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍ, ແຕ່ລະຄ້າຍໃນເຜົ່າຂອງຕົນ, ແລະພຣະວິນຍານ ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລົງມາສະຖິດກັບເຂົາ.³ເຂົາໄດ້ຮັບຄຳທຳນວາຍແລະກ່າວວ່າ, “ບາລາອາມ ລູກຊາຍເບໂອຕ້ອງກ່າວ, ຊາຍທີ່ຕາເຫັນໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງ.

⁴ເຂົາເວົ້າແລະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຂົາເຫັນນິມິດຈາກກອງຜູ້ຊົງມີຣິດອໍານາດຍິ່ງໃຫຍ່, ຕໍ່ພຣະພັກຜູ້ທີ່ເຂົ້າກົ້ມກາບລົງດ້ວຍຕາທີ່ໄດ້ຖືກເປີດອອກ.⁵ຢາໂຄບ, ເອີຍບັນດາເຕັນຂອງທ່ານຊ່າງງາມແທ້ນໍ, ໂອ ຊາວອິດສະຣາເອນ ເອີຍ ສະຖານທີ່ ທີ່ທ່ານອາໃສຢູ່!

⁶ເຫມືອນກັບຮ່ອມພູເຫລົ່ານັ້ນທີ່ແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ, ເຫມືອນສວນທັງຫລາຍ ທີ່ຢູ່ແຄມແມ່ນໍ້າ, ເຫມືອນຕົ້ນເກດສະຫນາ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປູກໄວ້, ເຫມືອນຕົ້ນສົນສີດາ ທີ່ຖືກປູກໄວ້ແຄມສາຍນຳ້.

⁷ນຳ້ໄຫລມາຈາກຖັງນຳ້ຂອງພວກເຂົາ, ແລະເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາອຸດົມດ້ວຍນຳ້. ກະສັດຂອງພວກເຂົານັ້ນ ຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ເຈົ້າອາກາກ, ແລະ ຣາຊອານາຈັກຂອງເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ.

⁸ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາອອກມາຈາກ ເອຢີບ, ດ້ວຍພຣະກຳລັງ ດັ່ງກຳລັງຂອງງົວປ່າ. ພວກເຂົາຈະກິນບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບເຂົາ. ເຂົາຈະຫັກກະດູກຂອງພວກເຂົາເປັນທ່ອນໆ. ເຂົາຈະຍິງພວກເຂົາດ້ວຍທະນູຂອງເຂົາ.

⁹ເຂົາຫມອບລົງເຫມືອນໂຕສິງ, ດັ່ງນາງສິງ. ໃຜຈະກ້າລົບກວນເຂົາ? ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ອວຍພອນເຂົາໄດ້ຮັບຄໍາອວຍພອນ; ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ສາບແຊ່ງເຂົາໄດ້ຮັບການສາບແຊ່ງ.”

¹⁰ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງບາຫລາກ ກໍໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ບາລາອາມ ແລະ ເຂົາກໍຕົບມືຂອງເຂົາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ. ບາຫລາກເວົ້າກັບບາລາອາມວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຊີນເຈົ້າມາ ເພື່ອໃຫ້ສາບແຊ່ງສັດຕູຂອງເຮົາ, ແຕ່ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າໄດ້ອວຍພອນພວກເຂົາ ເຖິງສາມເທື່ອແລ້ວ.¹¹ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໄປຈາກເຮົາແລະ ກັບເມືອເຮືອນຂອງທ່ານດຽວນີ້. ເຮົາສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ລາງວັນຢ່າງງາມແກ່ເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກີດກັ້ນເຈົ້າບໍ່ ໃຫ້ໄດ້ຮັບລາງວັນໃດໆ.”

¹²ແລ້ວບາລາອາມ ກໍໄດ້ຕອບບາຫລາກ ວ່າ, “ຂ້ອຍໄດ້ບອກກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານທີ່ເຈົ້າໄດ້ສົ່ງໄປ ຫາຂ້ອຍແລ້ວວ່າ¹³ເຖິງແມ່ນວ່າບາຫລາກ ຈະມອບວັງຂອງເຂົາທີ່ເຕັມດ້ວຍເງິນແລະຄໍາ, ໃຫ້ຂ້ອຍ ຂ້ອຍກໍບໍ່ອາດຝ່າຝືນຄໍາສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ ແລະສິ່ງທີ່ຮ້າຍຫລືດີ, ຫລືສິ່ງໃດທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການຈະເຮັດ. ຂ້ອຍເວົ້າໄດ້ສະເພາະຄຳທີ່ພຣະຢາເວຊົງບອກໃຫ້ຂ້ອຍເວົ້າເທົ່ານັ້ນ.' ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າດັ່ງນີ້ກັບພວກເຂົາບໍ?¹⁴ດັ່ງນັ້ນຕອນນີ້, ເບິ່ງແມ, ຂ້ອຍຈະກັບຄືນໄປຍັງຊົນຊາດຂອງຂ້ອຍ, ແຕ່ຂໍເຕືອນທ່ານກ່ອນວ່າ ຊົນຊາດນີ້ ຈະເຮັດສິ່ງໃດຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງທ່ານໃນອີກບໍ່ທໍ່ໃດວັນຂ້າງຫນ້າ.”

¹⁵ບາລາອາມໄດ້ເລີ້ມກ່າວຄຳທໍານວາຍດັ່ງນີ້. ເຂົາກ່າວວ່າ," ບາລາອາມ ລູກຊາຍ ເບໂອໄດ້ກ່າວ, ຊາຍທີ່ມີຕາເບິ່ງເຫັນໄດ້ ຢ່າງຈະແຈ້ງ.¹⁶ນີ້ເປັນຄຳທຳນວຍຂອງຄົນທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮູ້ ມາຈາກອົງສູງສຸດ, ຜູ້ທີ່ມີນິມິດຈາກອົງຜູ້ມີຣິດອໍານາດ ຍິ່ງໃຫຍ່ຕໍ່ພຣະພັກຜູ້ທີ່ເຂົາກົ້ມຂາບລົງ, ດ້ວຍດວງຕາກະຈ່າງແຈ້ງ ຂ້ອຍເຫັນເຂົາ ແຕ່ຕອນນີ້ເຂົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນີ້.

¹⁷ຂ້ອຍແນມເບິ່ງເຂົາ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃກ້. ດາວດວງຫນຶ່ງຈະມາຈາກຢາໂຄບ, ແລະອາດຈະຂຶ້ນມາຈາກອິດສະຣາເອນ. ເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກຜູ້ນຳຂອງໂມອາບກະຈັດກະຈາຍໄປ ແລະ ທຳລາຍເຊື້ອສາຍຂອງເຊດທັງຫມົດ.

¹⁸ແລ້ວເອໂດມຈະເປັນກຳມະສິດຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະເສອີກໍຈະເປັນກຳມະສິດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ, ສັດຕູຂອງ ອິດສະຣາເອນຜູ້ທີ່ອິດສະຣາເອນຈະມີໄຊຊະນະດ້ວຍກຳລັງ.¹⁹ກະສັດອົງຫນຶ່ງຈະອອກມາຈາກຢາໂຄບ ຜູ້ທີ່ຈະຊົງຄອບຄອງ, ແລະ ເຂົາຈະທຳລາຍຜູ້ທີ່ລອດຊີວິດຈາກເມືອງຂອງພວກເຂົາ.”

²⁰ແລ້ວບາລາອາມ ໄດ້ເບິ່ງທີ່ອາມາເລກ ແລະໄດ້ເລີ່ມກ່າວຄຳທຳນວຍຂອງເຂົາ. ເຂົາກ່າວວ່າ, “ຄັ້ງຫນຶ່ງຄົນອາມາເລກ ເຄີຍເປັນຊົນຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ, ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍ ຂອງເຂົາຈະຈິບຫາຍໄປຕະຫລອດ.”

²¹ກໍຫລຽວໄປເຫັນຄົນເກນິດ ແລະເລີ່ມກ່າວຄຳທໍານວາຍຂອງເຂົາ. ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ບ່ອນທີ່ພວກທ່ານອາໄສຢູ່ເຂັ້ມແຂງຫລາຍ ປອດໄພເຫມືອນຮັງນົກທີ່ງອຍ ຢູ່ເທິງໂງ່ນຫີນພຸ້ນ.²²ຢ່າງໃດກໍຕາມຄົນເກນິດກໍຈະຖືກທຳລາຍ ເມື່ອຊາວອັດຊີເຣຍມາຈັບພວກເຈົ້າໄປເປັນຊະເລີຍ."

²³ແລ້ວບາລາອາມ ໄດ້ເລີ່ມກ່າວຄຳທຳນວາຍສຸດທ້າຍຂອງເຂົາ. ເຂົາກ່າວວ່າ, “ໄພວິບັດແກ່ພວກເຈົ້າເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດສິ່ງນີ້ໃຜຈະມີຊີວິດລອດໄດ້?²⁴ເຮືອທັງຫລາຍຈະມາຈາກຮິມຝັ່ງຂອງກິດຕິມ; ເຮືອເຫລົ່ານັ້ນຈະໂຈມຕີອັດຊີເຣຍ ແລະ ຈະຊະນະເອເບ, ແຕ່ ພວກເຂົາກໍຈະມີຈຸດຈົບໃນການຖືກທຳລາຍເຊັ່ນກັນ.”²⁵ແລ້ວບາລາອາມ ກໍລຸກຂຶ້ນແລະຈາກໄປ. ເຂົາໄດ້ກັບໄປຍັງບ້ານຂອງເຂົາ, ແລະບາຫລາກກໍຈາກໄປເຊັ່ນກັນ.

25

¹ເມື່ອຊາວອິດສະຣາເອນ ໄດ້ມາຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ທີ່ ຊີດິຕິມ, ນັ້ນພວກຜູ້ຊາຍຊາວອິດສະຣາເອນ ໄດ້ສົມສູ່ຢູ່ກິນກັບຍິງຊາວໂມອາບ,²ພວກແມ່ຍິງເຫລົ່ານີ້ ໄດ້ເຊື້ອເຊີນພວກເຂົາ ເຂົ້າຮ່ວມບຸນສະຫລອງພິທີຖວາຍບູຊາ ໃນບ່ອນຂາບໄຫວ້ພະຂອງຊາວໂມອາບ. ພວກເຂົາໄດ້ກິນອາຫານທີ່ໄດ້ບູຊາແລ້ວ ແລະ ໄດ້ນົບຮູບພະທັງຫລາຍຂອງ ພວກເຂົາ³ຊາວອິດສະຣາເອນ ກໍໄດ້ຮ່ວມຂາບໄຫວ້ພະບາອານ ແຫ່ງເປອໍດ້ວຍ, ສະນັ້ນ ອົງພຣະຢາເວຈຶ່ງໂກດຮ້າຍພວກເຂົາ

⁴ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ ໂມເຊ ວ່າ, “ໃຫ້ຈັບບັນດາຫົວຫນ້າຂອງຊາດ ອິດສະຣາເອນ ທັງຫມົດມາປະຫານຊີວິດ ຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງຫລາຍ. [ງ] ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ແລະ ພຣະຢາເວຈະບໍ່ໂກດຮ້າຍ ຊາວອິດສະຣາເອນ ຕໍ່ໄປ.”⁵ໂມເຊ ຈຶ່ງສັ່ງບັນດາເຈົ້າຫນ້າທີ່ວ່າ, “ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນ ໃນພວກເຈົ້າປະຫານຊີວິດຂອງທຸກໆ ຄົນໃນເຜົ່າຂອງພວກເຈົ້າ ທີ່ຂາບໄຫວ້ພະບາອານ ແຫ່ງ ເປອໍ.”

⁶ມີຊາວອິດສະຣາເອນຜູ້ຫນຶ່ງໄດ້ນຳຍິງຊາວມີດີອານ. ຜູ້ຫນຶ່ງເຂົາໄປໃນເຕັນຂອງຕົນ ຕໍ່ຫນ້າໂມເຊ ແລະ ຊຸມຊົນທັງຫມົດໃນຂະນະທີ່ກຳລັງໄວ້ທຸກທີ່ປະຕູເຂົ້າຫໍເຕັນ ບ່ອນອົງພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່.⁷ເມື່ອ ຟີເນຮາດ ລູກຊາຍຂອງເອເລອາຊາ ແລະ ຫລານຊາຍ ຂອງປະໂຣຫິດອາໂຣນ ໄດ້ເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ; ລາວຈຶ່ງຖືຫອກລຸກຂຶ້ນໄປ ຈາກທີ່ປະຊຸມຕິດຕາມຊາຍ ແລະ ຍິງຄູ່ນັ້ນເຂົ້າໄປໃນເຕັນ.

⁸ແລະ ຊັດຫອກຂອງຕົນໃສ່ຈົນຊອດເຂົາທັງສອງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ໂຣກລະບາດທີ່ພວມ ທຳລາຍຊາວອິດສະຣາເອນ ຢູ່ນັ້ນຈຶ່ງຢຸດເຊົາລົງ,⁹ແຕ່ໂຣກລະບາດນີ້ ກໍໄດ້ທຳລາຍ ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ໄປແລ້ວ 24,000 ຄົນ.

¹⁰ພຣະຢາເວ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ໂມເຊ ວ່າ,¹¹“ເພາະສິ່ງທີ່ ຟີເນຮາ ໄດ້ເຮັດນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ໂກດຮ້າຍປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນອີກຕໍ່ໄປ. ລາວໄດ້ຈັດການຢ່າງເດັດຂາດ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ຂາບໄຫວ້ພະອື່ນ ໆ ນອກເຫນືອຈາກເຮົາ. ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ໂກດຮ້າຍແລະທຳລາຍພວກເຂົາ.

¹²ສະນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງບອກລາວວ່າ, ເຮົາຈະຕັ້ງຄໍາສັນຍາຢ່າງຫນຶ່ງໄວ້ກັບລາວຕະຫລອດໄປ¹³ຄື ລາວຕະຫລອດທັງເຊື້ອສາຍຂອງລາວຈະໄດ້ເປັນປະໂຣຫິດຮັບໃຊ້ເຮົາ ສືບໆໄປ ເພາະວ່າລາວໄດ້ຈັດການຢ່າງເດັດຂາດກັບທຸກໆຄົນ ທີ່ກະບົດຕໍ່ເຮົາ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາຍົກໂທດປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບ.”

¹⁴ຊາຍອິດສະຣາເອນ ທີ່ຖືກຂ້າຕາຍພ້ອມກັບຍິງ ມີດີອານ ນັ້ນຊື່ວ່າ ສິມຣີ ລູກຊາຍຂອງຊາລູ ຫົວຫນ້າຄອບຄົວໃນເຜົ່າຊີເມໂອນ.¹⁵ສ່ວນຍິງຊາວມີດີອານ ນັ້ນຊື່ວ່າ ໂກສະບີ ລູກສາວຂອງຊູເຣ ຫົວຫນ້າຂອງຫມວດຫນຶ່ງໃນບັນດາຕະກຸນ ມີດີອານ.

¹⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ໂມເຊ ວ່າ,¹⁷“ຈົ່ງບຸກໂຈມຕີ ຊາວມີດີອານ ແລະ ທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ກ້ຽງ.¹⁸ເພາະເຂົາປະຕິບັດກັບເຈົ້າດ້ວຍອຸບາຍ. ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຊົ່ວຕໍ່ເຈົ້າ ທີ່ເມືອງເປອໍ ແລະ ຍ້ອນໂກສະບີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຂ້າໃນເວລາ ທີ່ເກີດໂຣກລະບາດນັ້ນ.”

26

¹ຕໍ່ມາ ຫລັງຈາກໄພພິບັດນັ້ນສະຫງົບລົງແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວກັບໂມເຊ ແລະ ເອເລອາຊາລູກຊາຍອາໂຣນວ່າ,²“ຈົ່ງເຮັດສຳມະໂນຄົວຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ອາຍຸຕັ້ງແຕ່ຊາວປີຂຶ້ນໄປ, ຕາມຍາດຕິພີ່ນ້ອງຕາມບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດໃນອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ສາມາດເຂົ້າສົງຄາມໄດ້.”

³ໂມເຊກັບເອເລອາຊາຜູ້ເປັນປະໂລຫິດ ປາໄສກັບພວກເຂົາທີ່ທົ່ງພຽງໂມອາບແຄມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໃກ້ເມືອງເຢຣິໂກວ່າ,⁴“ຈົ່ງເຮັດສຳມະໂນຄົວປະຊາຊົນ, ອາຍຸຕັ້ງແຕ່ຊາວປີຂຶ້ນໄປ, ” ຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງໂມເຊແລະຄົນອິສຣາເອນ ຜູ້ທີ່ອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບຄື.”

⁵ເຜົ່າຣູເບັນ (ຣູເບັນ ເປັນລູກຊາຍກົກ ຂອງຢາໂຄບ) ປະກອບດ້ວຍຕະກຸນຂອງຮານົກຄົນຕະກຸນຮານົກ, ປານລູ ຄົນຕະກຸນປານລູ.⁶ເຮຊະໂຣນ ຄົນຕະກຸນເຮຊະໂຣນແລະ ຄາມີ ຄົນຕະກຸນ ຄາມີ.⁷ເຫລົ່ານີ້ມາຈາກຕະກຸນຣູເບັນ ມີຈໍານວນພົນ 43,730 ຄົນ.

⁸ແລະລູກຊາຍຂອງປານລູ ຄືເອລີອາບ⁹ລູກຊາຍຂອງເອລີອາບຄື ເນມູເອນ, ດາທານ, ແລະອາບີຣາມ. ນີ້ຄືດາທານແລະອາບີຣາມທີ່ເລືອກຈາກຊຸມນຸມຊົນ, ເປັນຜູ້ຂັດຂວາງໂມເຊແລະອາໂຣນໃນພັກພວກໂກຣາ ຕອນທີ່ພວກເຂົາຂັດຂວາງພຣະຢາເວ.

¹⁰ແຜ່ນທໍລະນີໄດ້ອ້າປາກອອກກືນພວກເຂົາພ້ອມກັບໂກຣາ ແລະພັກພວກເຖິງຕາຍ. ໂດຍຖືກໄຟເຜົາຜານ250 ຄົນ, ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍເປັນເລື່ອງເຕືອນໃຈ.¹¹ແຕ່ພວກ ລູກຊາຍຂອງ ໂກຣາ ບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າ.

¹²ລູກຊາຍຂອງຊິເມໂອນຕາມຕະກຸນຂອງລາວ ຄື: ເນມູເອນ, ຄົນຕະກຸນເນມູເອນ, ຢາມິນ, ຄົນຕະກຸນຢາມິນ, ຢາກິນ, ຄົນຕະກຸນຢາກິນ,¹³ເຊຣາ, ຄົນຕະກຸນເຊຣາ, ຊາອູນ, ຄົນຕະກຸນຊາອູນ.¹⁴ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ເປັນຕະກຸນຂອງຄົນຊິເມໂອນ, ມີຈຳນວນສອງຫມື່ນສອງພັນສອງຮ້ອຍຄົນ.

¹⁵ບຸດຂອງກາດ ຕາມຕະກຸນຂອງລາວ: ຄືເຊໂຟນ, ຄົນຕະກຸນເຊໂຟນ, ຮັກກີ, ຄົນຕະກຸນຮັກກີ, ຊູນີ, ຄົນຕະກຸນຊູນີ,¹⁶ໂອສະນີ, ຄົນຕະກຸນໂອສະນີ, ເອຣີ, ຄົນຕະກຸນເອຣີ,¹⁷ອາໂຣດ, ຄົນຕະກຸນອາໂຣດ, ອາເຣລີ, ຄົນຕະກຸນອາເຣລີ,¹⁸ຕະກຸນ, ເຫລົ່ານີ້ມີຈານວນພົນ 40,500 ຄົນ.

¹⁹ລູກຊາຍຂອງຢູດາຄື ເອຣະແລະໂອນານ, ເອຣະກັບໂອນານຕາຍໃນແຜ່ນດິນການາອານ.²⁰ແລະລູກຊາຍຂອງຢູດາຕາມຕະກຸນຂອງລາວ ຄື: ເຊລາ, ຄົນຕະກຸນເຊລາ, ເປເຣັດ, ຄົນຕະກຸນເປເຣັດ, ເຊຣາ, ຄົນຕະກຸນເຊຣາ,²¹ແລະລູກຊາຍຂອງເປເຣັດຕາມຕະກຸນຂອງລາວຄື: ເຮດຊະໂຣນ ຄົນຕະກຸນເຮດຊະໂຣນ, ຮາມູນ, ຄົນຕະກຸນຮາມູນ.²²ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້, ມີຈຳນວນພົນ 76,500 ຄົນ.

²³ເຜົ່າອິດຊາຄາ ປະກອບດ້ວຍຕະກຸນ ໂຕລາ, ຄົນຕະກຸນໂຕລາ, ປູວາ, ຄົນຕະກຸນປູວາ,²⁴ຢາຊຸບ, ຄົນຕະກຸນຢາຊຸບ ແລະ ຊິມໂຣນ, ຄົນຕະກຸນຊິມໂຣນ.²⁵ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ ມີຈໍານວນພົນ 64,300 ຄົນ.

²⁶ເຜົ່າເຊບູໂລນ ປະກອບດ້ວຍ: ເສເຣັດ, ຄົນຕະກຸນເສເຣັດ ເອໂລນ, ຄົນຄອບຄົວເອໂລນ, ຢາເລເອນ, ຄົນຕະກຸນຢາເລເອນ.²⁷ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ຂອງເຜົ່າເຊບູໂລນ, ມີຈໍານວນພົນ 60,500 ຄົນ.

²⁸ລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບຕາມຕະກຸນຂອງລາວ ຄື: ມານາເຊແລະເອຟຣາຢິມ.²⁹ລູກຊາຍຂອງມານາເຊ ຄື: ມາກີ, ຄົນຕະກຸນມາກີ (ມາກີໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊື່ກິເລອາດ), ກິເລອາດ, ຄົນຕະກຸນກິເລອາດ

³⁰ລູກຊາຍຂອງກິເລອາດ ຄືອີເອເຊ, ຄົນຕະກຸນອີເອເຊ, ເຮເລັກ, ຄົນຕະກຸນເຮເລັກ.³¹ແລະອາຊະຣີເອນ, ຄົນຕະກຸນອາຊະຣີເອນ, ເຊເຄັມ, ຄົນຕະກຸນເຊເຄັມ.³²ແລະເຊມີດາ, ຄົນຕະກຸນເຊມີດາ ເຮເຟ ຄົນຕະກຸນເຮເຟ.

³³ເສໂລເຟຮັດ ຜູ້ທີ່ເປັນລູກຊາຍຂອງ ເຮເຟ ບໍ່ມີລູກຊາຍ ມີແຕ່ລູກສາວ. ຊຶ່ງມີຊື່ດັ່ງນີ້: ມາຮະລາ, ໂນອາ, ໂຮຄະລາ, ມີລະກາ ແລະ ຕີຣະຊາ.³⁴ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ ມີຈຳນວນພົນ 52,700 ຄົນ.

³⁵ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເອຟຣາຢິມຕາມຕະກຸນຂອງລາວຄື ຊູເທລາ, ຄົນຕະກຸນຊູເທລາ, ເບເຄ, ຄົນຕະກຸນເບເຄ. ຕາຮານ, ຄົນຕະກຸນຕາຮານ³⁶ຕະກຸນຂອງ ເອຣານ ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກ ຊູເທລາ.³⁷ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ ມີຈໍານວນພົນ 32,500 ຄົນ. ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ ແມ່ນສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກໂຢເຊັບ.

³⁸ລູກຊາຍຂອງເບັນຢາມິນຕາມຄອບຄົວຂອງລາວຄື: ເບລາ, ຄົນຕະກຸນເບລາ, ອາຊະເບັນ, ຄົນຕະກຸນອາຊະເບັນ, ອາຮີຣາມ ຄົນຕະກຸນອາຮີຣາມ.³⁹ເຊຟູຟາມ ຄົນຕະກຸນຊູຟາມ, ຮູຟາມ, ຄົນຕະກຸນຮູຟາມ.⁴⁰ແລະລູກຊາຍຂອງເບລາ, ຄືອາດແລະນາອາມານ ຄົນຕະກຸນ ອາດ, ນາອາມານ ຄົນຕະກຸນນາອາມານ.⁴¹ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເບັນຢາມິນຕາມຕະກຸນຂອງລາວ ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ ມີຈຳນວນພົນ 45,600 ຄົນ.

⁴²ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງດານຕາມຕະກຸນຂອງລາວຄື: ຊູຮາມ ຄົນຕະກຸນຊູຮາມ, ເປັນຕະກຸນຂອງດານຕາມຕະກຸນຂອງລາວ⁴³ຊຶ່ງມີຈໍານວນພົນ 64,400 ຄົນ.

⁴⁴ບຸດຂອງອາເຊຕາມຕະກຸນຂອງລາວຄື: ອິມນາ ຄົນຄອບຄົວອິມນາ ອີຊະວີ, ຄົນຕະກຸນອີຊະວີ, ເບຣິອາ, ຄົນຕະກຸນ ເບຣິອາ.⁴⁵ລູກຊາຍຂອງເບຣິອາຄື: ເຮເບ. ຄົນຕະກຸນເຮເບ, ມັນກີເອນ ຄົນຕະກຸນມັນກີເອນ.⁴⁶ອາເຊ ມີລູກສາວ ຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ວ່າ ເຊຣາ.⁴⁷ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້ ມີຈາໍນວນພົນ 53,400 ຄົນ.

⁴⁸ລູກຊາຍຂອງນັບທາລີຕາມຕະກຸນຂອງລາວ ຄື: ຢາເຊເອນ ຄົນຕະກຸນຢາເຊເອນ, ກູນີ, ຄົນຕະກຸນກູນີ,⁴⁹ເຢດເຊ, ຄົນຕະກຸນເຢດເຊ, ຊິນເລັມ, ຄົນຕະກຸນຊິນເລັມ.⁵⁰ຕະກຸນເຫລົ່ານີ້, ມີຈໍານວນພົນ 45,400 ຄົນ.

⁵¹ຈຳນວນຜູ້ຊາຍ ຊາວອິດສະຣາເອນ: ທັງຫມົດມີ 601,730 ຄົນ.

⁵²ພຣະຢາເວໄດ້ບອກໂມເຊ ວ່າ,⁵³“ຈົ່ງແບ່ງດິນແດນ ໃຫ້ແກ່ຊາວອິດສະຣາເອນ ເຜົ່າຕ່າງໆ ຕາມຈໍານວນລາຍຊື່ຂອງ ປະຊາຊົນ.

⁵⁴ມໍລະດົກສ່ວນໃຫຍ່ກໍໃຫ້ແບ່ງແກ່ຄົນຕະກຸນໃຫຍ່, ແລະມໍລະດົກສ່ວນນ້ອຍກໍໃຫ້ແບ່ງແກ່ຄົນຕະກຸນນ້ອຍ, ທຸກຕະກຸນຈະໄດ້ຮັບສ່ວນມໍລະດົກຕາມຈຳນວນຄົນ.⁵⁵ແຕ່ໃຫ້ຈັບສະຫລາກແບ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບມໍລະດົກຕາມລາຍຊື່ຕະກຸນຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.⁵⁶ໃຫ້ຈັບສະຫລາກແບ່ງມໍລະດົກຂອງພວກເຂົານັ້ນຕາມສ່ວນຕະກຸນໃຫຍ່ ແລະຕະກຸນນ້ອຍ.”

⁵⁷ສ່ວນເຜົ່າເລວີ ນັ້ນປະກອບດ້ວຍ ຕະກຸນ ດັ່ງນີ້: ເກໂຊນ, ຄົນຕະກຸນເກໂຊນ, ໂກຮາດ, ຄົນຕະກຸນໂກຮາດ, ແລະ ເມຣາຣີ, ຄົນຕະກຸນເມຣາຣີ.⁵⁸ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຕະກຸນຂອງເລວີ ຄື: ຄົນຕະກຸນລິບນີ ເຮບໂຣນ, ຄົນຕະກຸນເຮັບໂຣນ, ຄົນຕະກຸນມາລີ, ຄົນຕະກຸນມູຊີ, ຄົນຕະກຸນໂກຣາ, ແລະໂກຮາດໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊື່ອຳຣາມ.⁵⁹ເມຍ ຂອງລາວແມ່ນ ໂຢເກເບັດ, ລູກສາວຂອງ ເລວີ ທີ່ເກີດໃນປະເທດເອຢີບ. ນາງໄດ້ເກີດລູກຊາຍໃຫ້ ອໍາຣາມ ສອງຄົນດັ່ງນີ້: ອາໂຣນ ແລະ ໂມເຊ ກັບລູກສາວຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ ມີຣີອາມ.

⁶⁰ອາໂຣນ ມີລູກຊາຍສີ່ຄົນ ດັ່ງນີ້: ນາດາບ ອາບີຮູ, ເອເລອາຊາ ແລະ ອີທາມາ.⁶¹ນາດາບ ແລະ ອາບີຮູ ໄດ້ຕາຍຕອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍບູຊາໄຟທີ່ຕ້ອງຫ້າມ ຕໍ່ຫນ້າອົງພຣະຢາເວ.⁶²ລູກຊາຍຂອງຊາວເລວີ ທີ່ມີອາຍຸ ຫນຶ່ງເດືອນຂຶ້ນໄປ ມີຈຳນວນສອງຫມື່ນສາມພັນ ຄົນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກນັບຮ່ວມເຂົ້າກັບປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ເຜົ່າອື່ນ ໆ ຍ້ອນພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຊັບສົມບັດສ່ວນໃດໆ ຢູ່ໃນຊາດອິດສະຣາເອນ.

⁶³ໂມເຊ ແລະ ເອເລອາຊາ ເປັນຜູ້ຈົດທະບຽນຕະກຸນຕ່າງໆ ເຫລົ່ານີ້. ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ເຮັດສໍາມະໂນຄົວ ຊາວອິດສະຣາເອນ ທີ່ທົ່ງພຽງໂມອາບ ຊຶ່ງຢູ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນຳ້ຈໍແດນທີ່ເມືອງເຢຣິໂກ.⁶⁴ແຕ່ຕາມລາຍຊື່ເຫລົ່ານີ້ບໍ່ມີຊາຍຈັກຄົນຫນຶ່ງຊຶ່ງໂມເຊແລະອາໂຣນປະໂລຫິດໄດ້ນັບໄວ້ຕອນທີ່ນັບຄົນອິດສະຣາເອນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ.

⁶⁵ເພາະອົງພຣະຢາເວ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາໄວ້ວ່າ, ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະຕ້ອງ ຕາຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ກໍໄດ້ເປັນດັ່ງນັ້ນທຸກປະການ ຍົກເວັ້ນແຕ່ກາເລບລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນ ແລະໂຢຊວຍ ລູກຊາຍຂອງນູນ.

27

¹ຕອນນັ້ນ ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງ ເຊໂລເຟຂາດ ຜູ້ເປັນບຸດຂອງເຮເຟ ຜູ້ເປັນບຸດຂອງກິເລອາດ ຜູ້ທີ່ເປັນບຸດຂອງມາກີ, ລູກຊາຍຂອງມານາເຊ, ຜູ້ຊຶ່ງສືບຕະກຸນຂອງໂຢເຊັບໄດ້ເຂົ້າມາ ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຄື: ມາລາ, ໂນອາ, ໂຮກລາ, ມີລະກາ ແລະ ຕີຣະຊາ.

²ພວກເຂົາມາຢືນຢູ່ຊ້ອງຫນ້າໂມເຊ, ປະໂຣຫິດເອເລອາຊາ, ບັນດາຜູ້ນຳແລະ ຊຸມຊົນທັງຫມົດທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນບ່ອນອົງພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ ແລະ ຮຽກຮ້ອງສິດທິຂອງພວກ. ຕົນວ່າ,³“ພໍ່ຂອງພວກເຮົາໄດ້ຕາຍໃນຖິ່ນ ແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ໂດຍບໍ່ມີລູກຊາຍຈັກຄົນ. ເພິ່ນບໍ່ແມ່ນພັກພວກຂອງໂກຣາ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ກະບົດຕໍ່ອົງພຣະຢາເວ ເພິ່ນໄດ້ຕາຍໄປ ຍ້ອນບາບກຳຂອງເພິ່ນເອງ.

⁴ເປັນຫຍັງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ນາມຊື່ພໍ່ຂອງພວກເຮົາຕ້ອງດັບສູນໄປຈາກຊາດອິດສະຣາເອນ ເພາະເພິ່ນບໍ່ມີລູກຜູ້ຊາຍພຽງເທົ່ານັ້ນຊັ້ນບໍ? ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາມີດິນແດນຢູ່ໃນທ່າມກາງຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາດ້ວຍເຖີດ.”⁵ໂມເຊ ໄດ້ນຳເລື່ອງນີ້ໄປຕໍ່ຫນ້າອົງພຣະຢາເວ.

⁶ແລະ ພຣະຢາເວກໍໄດ້ບອກເພິ່ນວ່າ,⁷“ລູກສາວຂອງເຊໂລເຟຮາດ ເວົ້າຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ກຳມະສິດທີ່ດິນໃນທ່າມກາງພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໃຫ້ມໍລະດົກບິດາຂອງພວກເຂົາຕົກທອດມາເຖິງພວກເຂົາ.⁸ເຈົ້າຈົ່ງກ່າວແກ່ຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, “ຖ້າຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຕາຍໄປ ໂດຍທີ່ລາວບໍ່ມີລູກຊາຍ, ກໍຈົ່ງໃຫ້ມໍລະດົກຂອງລາວຕົກໄປເປັນຂອງລູກສາວຂອງລາວໄດ້.

⁹ຖ້າລາວບໍ່ມີລູກສາວ ກໍຈົ່ງໃຫ້ມໍລະດົກສ່ວນນັ້ນຕົກເປັນຂອງພີ່ນ້ອງຂອງລາວເສຍ.¹⁰ຖ້າລາວບໍ່ມີອ້າຍນ້ອງ, ກໍຈົ່ງມອບໃຫ້ເປັນຂອງພີ່ນ້ອງຂອງພໍ່ລາວ.¹¹ແລະຖ້າພໍ່ຂອງລາວກໍບໍ່ມີພີ່ນ້ອງ, ກໍຈົ່ງໃຫ້ມໍລະດົກນັ້ນຕົກເປັນຂອງຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ໃກ້ຊິດຕໍ່ໄປ, ເປັນຜູ້ມີສິດໃນການສືບມໍລະດົກນັ້ນ. ນີ້ເປັນຄຳສັ່ງ ເປັນກົດເກນສຳລັບອິດສະຣາເອນ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງໃຫ້ໄວ້ກັບໂມເຊ.”

¹²ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງເດີນທາງໄປພູ ອາບາຣີມ ເພື່ອໄປເບິ່ງແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາຈະມອບໃຫ້ພວກອິດສະຣາເອນ.¹³ຫລັງຈາກທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ເຈົ້າຈະຕາຍຄືກັນກັບ ອາໂຣນ ອ້າຍຂອງເຈົ້າ¹⁴ເພາະເຈົ້າທັງສອງໄດ້ຝ່າຝືນຂໍ້ຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ ທີ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຊິນ, ຄາວທີ່ຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນ ທັງຫມົດໄດ້ຈົ່ມຮ້າຍໃສ່ເຮົາທີ່ ເມຣິບາ ນັ້ນ ເຈົ້າປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຂໍ້ຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ.” (ເມຣິບາ ແມ່ນບໍ່ນຳ້ທີ່ກາເດັດ ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຊິນ.)

¹⁵ໂມເຊ ໄດ້ອ້ອນວອນ ອະທິຖານຕໍ່ອົງພຣະຢາເວ ວ່າ,¹⁶“ ໂອ ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງຊີວິດຂອງທຸກຄົນ, ຂໍຊົງໂຜດແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ມີຜູ້ນຳປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້.¹⁷ຜູ້ທີ່ເປັນບັງຄັບບັນຊາພວກເຂົາອອກສູ່ສະໜາມຮົບ, ເພື່ອວ່າຊຸມນຸມຊົນຂອງພຣະອົງນີ້, ຈະບໍ່ເປັນເໝືອນແກະທີ່ຂາດຜູ້ລ້ຽງ.”

¹⁸ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອົາໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມສາມາດ, ແລະມີພຣະວິນຍານ, ແລ້ວໃຫ້ວາງມືເທິງຫົວເພິ່ນ.¹⁹ໃຫ້ເອົາລາວຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າປະໂລຫິດ ເອເລອາຊາແລະຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດ ແລ້ວໃຫ້ປະກາດແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ລາວເປັນຜູ້ສືບແທນເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າຄົນເຫລົ່ານີ້.

²⁰ເພື່ອໃຫ້ຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນຟັງຄວາມເພິ່ນ, ຂໍໃຫ້ມອບສິດ ແລະອຳນາດບາງຢ່າງຂອງເຈົ້າໃຫ້ໂຢຊວຍ.²¹ໂຢຊວຍຈະປຶກສາກັບປະໂລຫິດ ເອເລອາຊາ ຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກນຳ້ພຣະໄທຂອງເຮົາ, ໂດຍອູຣີມແລະທູມມີມ. ໂດຍວິທີນີ້ເອເລອາຊາຈະແນະນຳ ໂຢຊວຍແລະຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຕາມຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ.”

²²ໂມເຊໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ. ເພິ່ນໄດ້ໃຫ້ໂຢຊວຍຢືນຂຶ້ນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າປະໂລຫິດແລະຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດ.²³ເພິ່ນໄດ້ວາງມືລົງເທິງຫົວໂຢຊວຍແລະປະກາດແຕ່ງຕັ້ງລາວໃຫ້ເປັນຜູ້ສືບທອດຕໍາແຫນ່ງແທນຕົນ, ຕາມທີ່ອົງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງເພິ່ນໄວ້ທຸກປະການ.

28

¹ພຣະຢາເວໄດ້ບອກໂມເຊ,²“ຈົ່ງບອກຄົນອິດສະຣາເອນ ແລະ ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ' ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຮົາ ອາຫານຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟ ໃຫ້ເປັນກິ່ນທີ່ພໍພຣະໄທ, ພວກເຈົ້າຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ທີ່ຈະຖວາຍບູຊາແກ່ເຮົາຕາມເວລາກຳຫນົດ.'

³ແລະເຈົ້າຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ' ນີ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟຊຶ່ງພວກເຈົ້າຄວນຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວ, ຄືລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິສອງໂຕ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາປະຈຳທຸກວັນ.⁴ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍລູກແກະເປັນເຄື່ອງບູຊາໃນຕອນເຊົ້າໂຕຫນຶ່ງ ແລະລູກແກະອີກໂຕຫນຶ່ງນັ້ນເຈົ້າ ຈົ່ງຖວາຍບູຊາໃນຕອນຄຳ່.⁵ແລະຍອດແປ້ງຫນຶ່ງສ່ວນສິບເອຟາເປັນເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດນວດກັບນຳ້ມັນສະກັດຫນຶ່ງໃນສີ່ຮິນ.

⁶ອັນນີ້ ແມ່ນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາປະຈຳວັນ ທີ່ຕ້ອງເຜົາໃຫ້ຫມົດຕາມ ພິທີຖວາຍບູຊາອາຫານເທື່ອທຳອິດທີ່ພູເຂົາຊີນາຍ ກິ່ນຫອມຫວນ, ຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈອົງພຣະຢາເວ.⁷ສ່ວນເຄື່ອງດື່ມບູຊາ ຄືເຫລົ້າອະງຸ່ນຫນຶ່ງລິດທີ່ຖວາຍພ້ອມກັບລູກແກະໂຕທີ່ຫນຶ່ງນັ້ນ ໃຫ້ຖອກໃສ່ແທ່ນບູຊາ.⁸ລູກແກະໂຕທີສອງ ທີ່ຈະຖວາຍໃນຕອນແລງ ໃຫ້ຖວາຍຢ່າງດຽວກັນ ກັບການຖວາຍໃນຕອນເຊົ້າ ແລະ ໃຫ້ຖວາຍ ເຫລົ້າອະງຸ່ນພ້ອມ. ອັນນີ້ກໍແມ່ນການຖວາຍອາຫານຄືກັນ, ກິ່ນຫອມຫວນຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈອົງພຣະຢາເວ.

⁹ໃນວັນສະບາໂຕ ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີສອງຕົວ, ທີ່ບໍ່ມີຕຳຫນິ, ແລະ ຍອດແປ້ງສອງໃນສິບເອຟານວດກັບນຳ້ມັນໃຫ້ເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາ.¹⁰ນີ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາທຸກວັນສະບາໂຕນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາ.

¹¹ໃນເວລາຕົ້ນເດືອນທຸກເດືອນ, ພວກເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແກ່ພຣະຢາເວ, ຄືງົວຫນຶ່ງສອງໂຕ, ແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ, ລູກແກະຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິເຈັດໂຕ.¹²ສຳລັບງົວໂຕຫນຶ່ງຈົ່ງເອົາຍອດແປ້ງສາມໃນສິບເອຟານວດກັບນຳ້ມັນສຳລັບເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ແລະ ສຳລັບແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເອົາຍອດແປ້ງສອງໃນສິບເອຟານວດກັບນຳ້ມັນເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ.¹³ສຳລັບລູກແກະທຸກໂຕ ຈົ່ງເອົາຍອດແປ້ງຫນຶ່ງໃນສິບເອຟານວດກັບນຳ້ມັນເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາທີ່ມີກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວ.

¹⁴ສ່ວນເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັນນັ້ນ ສຳລັບງົວເຖິກໂຕຫນຶ່ງຈົ່ງເອົານຳ້ອະງຸ່ນເຄິ່ງຮິນ, ສຳລັບແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງຈົ່ງເອົາຫນຶ່ງໃນສາມຮິນ, ສຳລັບລູກແກະໂຕຫນຶ່ງຈົ່ງເອົາຫນຶ່ງໃນສີ່ຮິນ, ນີ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳເດືອນ ທຸກເດືອນຕະຫລອດປີ.¹⁵ແລະເອົາລູກແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວ. ໃຫ້ນຳມາບູຊານອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາພ້ອມ.

¹⁶ໃນວັນທີສິບສີ່ຂອງເດືອນທີຫນຶ່ງ, ໃຫ້ພວກເຈົ້າສະເຫລີມສະຫລອງ ປັດສະຄາເພື່ອຍົກຍໍໃຫ້ກຽດພຣະຢາເວ.¹⁷ໃນວັນທີສິບຫ້າ ໃຫ້ເລີ່ມເທດສະການຂຶ້ນ ເຈັດວັນ ຊຶ່ງໃນລະຫວ່າງນີ້, ໃຫ້ກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງເທົ່ານັ້ນ.¹⁸ໃນວັນເລີ່ມຕົ້ນ, ຂອງເທດສະການ ໃຫ້ພວກເຈົ້າເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອນະມັດສະການ ແລະ ຢ່າເຮັດວຽກໃດໆ ທັງສິ້ນ.

¹⁹ແຕ່ຈົ່ງຖວາຍບູຊາດ້ວຍໄຟ ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາແກ່ພຣະຢາເວ. ຄືເອົາງົວຫນຸ່ມສອງໂຕ, ແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ, ແລະ ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີເຈັດໂຕ, ເບິ່ງໃຫ້ດີວ່າບໍ່ມີຕຳຫນິ.²⁰ແລະ ເອົາຍອດແປ້ງນວດນຳ້ມັນເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາຂອງສັດເຫລົ່ານັ້ນ, ສຳລັບງົວເຖິກໂຕຫນຶ່ງເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍສາມໃນສິບເອຟາ, ແລະ ສຳລັບແກະຜູ້ໂຕໜຶ່ງສອງໃນສິບເອຟາ.²¹ສຳລັບລູກແກະໂຕຫນຶ່ງໃນລູກແກະເຈັດໂຕນັ້ນ, ຈົ່ງເອົາແປ້ງຫນຶ່ງໃນສິບເອຟາ.²²ແລະ ເອົາແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ເພື່ອເຮັດການລຶບລ້າງມົນທິນບາບຂອງເຈົ້າ.

²³ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາຕອນເຊົ້າ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາປະຈຳນັ້ນ.²⁴ໃນທຳນອງດຽວກັນ ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທຸກວັນຕະຫລອດທັງເຈັດມື້, ຄືຖວາຍອາຫານເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟ, ເປັນກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທພຣະຢາເວ. ຈົ່ງຖວາຍບູຊານອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາດ້ວຍ.²⁵ໃນມື້ທີເຈັດ ພວກເຈົ້າຈົ່ງມີການປະຊຸມບໍລິສຸດ ເພື່ອຖວາຍກຽດພຣະຢາເວ, ເຈົ້າຢ່າເຮັດວຽກຫນັກໃນມື້ນັ້ນ.

²⁶ໃນວັນຖວາຍຜົນລຸ້ນທຳອິດ, ເມື່ອເຈົ້າເອົາເຂົ້າໃຫມ່ມາເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວໃນເທດສະການລະດູເກັບກ່ຽວນັ້ນ, ເຈົ້າຈົ່ງມີການປະຊຸມບໍລິສຸດເພື່ອຖວາຍກຽດພຣະຢາເວ, ເຈົ້າຢ່າເຮັດວຽກຫນັກໃນມື້ນັ້ນ.²⁷ແຕ່ຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາໃຫ້ເປັນກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທແກ່ພຣະຢາເວ. ຄືຖວາຍງົວຫນຸ່ມສອງໂຕ ແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ, ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີເຈັດໂຕ.²⁸ແລະ ຖວາຍຍອດແປ້ງນວດກັບນຳ້ມັນເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ຄືສຳລັບງົວໂຕຫນຶ່ງຖວາຍແປ້ງສາມໃນສິບເອຟາ. ສຳລັບແກະຜູ້ຫນຶ່ງໂຕນັ້ນແມ່ນສອງໃນສິບເອຟາ.

²⁹ສຳລັບລູກແກະເຈັດໂຕ ໂຕລະຫນຶ່ງໃນສິບເອຟາ.³⁰ພ້ອມກັບລູກແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງສຳລັບລົບລ້າງມົນທິນຂອງເຈົ້າ,³¹ນອກຈາກເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ແລະ ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາດ້ວຍ, ເບິ່ງໃຫ້ດີວ່າຕ້ອງປາດສະຈາກຕຳຫນິ.”

29

¹ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນທີເຈັດ, ໃຫ້ພວກເຈົ້າເຕົ້າໂຮມກັນ, ເພື່ອນະມັດສະການ ແລະ ຢ່າເຮັດວຽກໃດໆທັງສິ້ນ. ໃນວັນນີ້ຈົ່ງເປົ່າແກ ໃຫ້ດັງສະຫນັ່ນ.

²ຈົ່ງເຜົາເຄື່ອງບູຊາຖວາຍເປັນກິ່ນຫອມຫວນຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະຢາເວ. ດັ່ງນີ້: ງົວເຖິກໂຕຫນຶ່ງ, ແກະເຖິກໂຕຫນຶ່ງ ແລະ ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີເຈັດໂຕ. ສັດທັງຫມົດນັ້ນໃຫ້ເປັນສັດທີ່ມີສຸຂະພາບດີ ແລະ ບໍ່ມີຕໍາຫນິ.

³ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍຍອດແປ້ງນວດນຳ້ມັນເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາເປັນເມັດ, ຄືສຳລັບງົວເຖິກນັ້ນ, ຈົ່ງຖວາຍແປ້ງສາມໃນສິບເອຟາສຳລັບແກະຜູ້ໂຕນັ້ນ, ແມ່ນສອງໃນສິບເອຟາ,⁴ລູກແກະເຈັດໂຕ ໂຕລະຫນຶ່ງໃນສິບເອຟາ.⁵ແລະ ຖວາຍລູກແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ເພື່ອລຶບລ້າງມົນທິນບາບຂອງເຈົ້າ.

⁶ໃຫ້ການຖວາຍບູຊາໃນເດືອນທີເຈັດ ໂດຍເພີ່ມໃສ່ໃນທຸກການຖວາຍບູຊາ ທີ່ເຈົ້າຈະເຮັດໃນທຸກຕົ້ນເດືອນ: ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ ແລະ ເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາເປັນເມັດ ແລະ ເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳຄູ່ກັບເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາພ້ອມ ຕາມກົດລະບຽບເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ ໃຫ້ເປັນກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທ ເປັນເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວ.

⁷ໃນວັນທີສິບເດືອນທີເຈັດນີ້ ພວກເຈົ້າຈົ່ງມີການປະຊຸມບໍລິສຸດ ເຈົ້າຕ້ອງຖ່ອມໃຈລົງຖວາຍກຽດແດ່ພຣະຢາເວ. ບໍ່ຕ້ອງເຮັດວຽກຫນັກໃດໆ.⁸ແຕ່ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແກ່ພຣະຢາເວ. ໃຫ້ເປັນກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທ, ຄືຖວາຍງົວຫນຸ່ມໂຕຫນຶ່ງ, ແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ, ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີເຈັດໂຕ. ເຈົ້າຢ່າໃຫ້ມີຕຳຫນິ.

⁹ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍ ຍອດແປ້ງປະສົມກັບນຳ້ມັນເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາເປັນເມັດ, ສຳລັບງົວໂຕນັ້ນຖວາຍແປ້ງສາມໃນສິບເອຟາ, ສຳລັບແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງນັ້ນແມ່ນສອງໃນສິບເອຟາ.¹⁰ສຳລັບລູກແກະເຈັດໂຕນັ້ນ ໂຕລະຫນຶ່ງໃນສິບເອຟາ.¹¹ແລະ ຖວາຍລູກແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ນອກເຫນືອເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບລົບລ້າງມົນທິນ ແລະ ເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາພ້ອມ.

¹²ໃນວັນທີສິບຫ້າເດືອນທີເຈັດ ພວກເຈົ້າຈົ່ງມີການປະຊຸມບໍລິສຸດ ເຈົ້າຢ່າເຮັດວຽກຫນັກ ແລະເຈົ້າຈົ່ງມີການກິນລ້ຽງເຈັດມື້ແກ່ພຣະຢາເວ.¹³ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟ ເປັນກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທພຣະຢາເວ, ຄືງົວຫນຸ່ມສິບສາມໂຕ, ແກະຜູ້ສອງໂຕ, ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີສິບສີ່ໂຕ, ສັດເຫລົ່ານີ້ຢ່າໃຫ້ມີຕຳຫນິ.

¹⁴ແລະຖວາຍຍອດແປ້ງນວດນຳ້ມັນເປັນເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ສຳລັບງົວສິບສາມໂຕ ໂຕຫນຶ່ງຖວາຍແປ້ງສາມສ່ວນສິບເອຟາ, ສຳລັບແກະຜູ້ສອງໂຕ, ໂຕລະສອງສ່ວນສິບເອຟາ.¹⁵ສຳລັບລູກແກະສິບສີ່ໂຕ ໂຕລະຫນຶ່ງສ່ວນສິບເອຟາ.¹⁶ແລະຖວາຍລູກແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາພ້ອມ.

¹⁷ໃນມື້ທີສອງ ຈົ່ງຖວາຍງົວຫນຸ່ມສິບສອງໂຕ, ແກະຜູ້ສອງໂຕ, ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິສິບສີ່ໂຕ.¹⁸ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັນສຳລັບງົວ, ແກະຜູ້, ແລະລູກແກະນັ້ນຕາມຈຳນວນຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງໄວ້.¹⁹ແລະຖວາຍລູກແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາປະຈຳ.

²⁰ໃນມື້ທີສາມ ຈົ່ງຖວາຍງົວສິບເອັດໂຕ, ແກະຜູ້ສອງໂຕ, ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິສິບສີ່ໂຕ.²¹ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັນ, ສຳລັບງົວ ແກະຜູ້, ແລະລູກແກະ, ຕາມຈຳນວນ ຕາມທີ່ສັ່ງໄວ້.²²ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັນກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາດ້ວຍ.

²³ໃນມື້ທີສີ່ຂອງການຊຸມນຸມຈົ່ງຖວາຍງົວສິບໂຕ, ແກະຜູ້ສອງໂຕ ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິສິບສີ່ໂຕ.²⁴ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັນ, ສຳລັບງົວ ແກະຜູ້, ແລະລູກແກະ, ຕາມຈຳນວນ ຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງໄວ້.²⁵ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍລູກແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາດ້ວຍ.

²⁶ໃນມື້ທີຫ້າ ຈົ່ງຖວາຍງົວເກົ້າໂຕ, ແກະຜູ້ສອງໂຕ, ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິສິບສີ່ໂຕ.²⁷ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັນ ສຳລັບງົວ ແກະຜູ້ ແລະລູກແກະ ຕາມຈຳນວນ ຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງໄວ້.²⁸ແລະຖວາຍແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັນກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາພ້ອມ.

²⁹ໃນມື້ທີຫົກ ຈົ່ງຖວາຍງົວແປດໂຕ ແກະຜູ້ສອງໂຕ ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິສິບສີ່ໂຕ.³⁰ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັນ, ສຳລັບງົວ, ແກະຜູ້, ແລະລູກແກະ, ຕາມຈຳນວນ ຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງໄວ້.³¹ແລະຖວາຍແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາພ້ອມ.

³²ນມື້ທີເຈັດ ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍງົວເຈັດໂຕ, ແກະຜູ້ສອງໂຕ, ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິສິບສີ່ໂຕ.³³ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັນ, ສຳລັບງົວ, ແກະຜູ້, ແລະລູກແກະ, ຕາມຈຳນວນ ຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງໄວ້.³⁴ແລະຖວາຍແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາພ້ອມ.

³⁵ໃນມື້ທີແປດ ເຈົ້າຈົ່ງມີການປະຊຸມອັນສັກສິດ ເຈົ້າຢ່າເຮັດວຽກຫນັກ.³⁶ແຕ່ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟ, ໃຫ້ເປັນກິ່ນຫອມທີ່ພໍພຣະໄທພຣະຢາເລ, ຄືງົວເຖິກໂຕຫນຶ່ງ, ແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ, ລູກແກະອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ່ມີຕຳຫນິເຈັດໂຕ.

³⁷ແລະຖວາຍເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັນ, ສຳລັບງົວ, ແກະຜູ້, ແລະລູກແກະ, ຕາມຈຳນວນ, ຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງໄວ້.³⁸ແລະຖວາຍແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ນອກເຫນືອເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳ, ຊຶ່ງຄູ່ກັນກັບເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາດ້ວຍ.

³⁹ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ພວກເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວຕາມເທດສະການກຳນົດຂອງເຈົ້າ, ເພີ່ມເຂົ້າກັບການຖວາຍຕາມຄຳປະຕິຍານຂອງເຈົ້າ, ແລະການຖວາຍດ້ວຍໃຈສະຫມັກຂອງເຈົ້າ, ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເຄື່ອງພືດຜົນບູຊາ, ເຄື່ອງດື່ມບູຊາ, ແລະເຄື່ອງສັນຕິບູຊາຂອງເຈົ້າ”⁴⁰ສະນັ້ນ ໂມເຊ ຈຶ່ງໄດ້ບອກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພຣະຢາເວ ໄດ້ສັ່ງເພິ່ນໄວ້ທຸກປະການ.

30

¹ໂມເຊໄດ້ເວົ້າກັບຫົວຫນ້າຕະກຸນກ່ຽວກັບຄົນອິສຣາເອນວ່າ,²“ເມື່ອຊາຍຜູ້ໃດປະຕິຍານໄວ້ກັບພຣະຢາເວ, ຫລືໃຫ້ປະຕິຍານຜູກມັດຕົວໄວ້ດ້ວຍຄຳສັນຍາ, ຢ່າງຫນຶ່ງຢ່າງໃດ ຢ່າໃຫ້ລາວເສຍສັດຈະ. ລາວຕ້ອງເຮັດຕາມຄຳທີ່ອອກຈາກປາກຂອງລາວທັງຫມົດ.

³ຫລືເມື່ອຍິງຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດປະຕິຍານໄວ້ແກ່ພຣະຢາເວ ແລະຜູກມັດຕົວເອງໄວ້ດ້ວຍຄຳສັນຍາ ເມື່ອນາງຍັງສາວຢູ່ໃນເຮືອນຂອງພໍ່,⁴ແລະຖ້າພໍ່ຂອງນາງໄດ້ຍິນຄຳທີ່ນາງປະຕິຍານໄວ້ ແລະຄຳສັນຍາທີ່ນາງຜູກມັດຕົວເອງ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງກັບນາງ ກໍໃຫ້ຄຳທີ່ປະຕິຍານໄວ້ນັ້ນຄົງຢູ່, ແລະໃຫ້ຄຳສັນຍາທີ່ຜູກມັດນາງໄວ້ນັ້ນຄົງຢູ່.

⁵ແຕ່ຖ້າພໍ່ຂອງນາງຄັດຄ້ານໃນມື້ທີ່ລາວໄດ້ຍິນນັ້ນ ການທີ່ນາງປະຕິຍານໄວ້ກໍດີ, ຄຳສັນຍາທີ່ຜູກມັດນາງໄວ້ກໍດີ, ຈະຫມົດໄປນຳ ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງອະໄພໃຫ້ແກ່ນາງ, ເພາະພໍ່ຂອງນາງໄດ້ຄັດຄ້ານນາງໄວ້.

⁶ແລະຖ້ານາງແຕ່ງງານມີຜົວແລ້ວ ສິ່ງທີ່ນາງປະຕິຍານໄວ້ ຫລືກ່າວດ້ວຍຮີມປາກທີ່ບໍ່ທັນຄິດຊຶ່ງຜູກມັດນາງ;⁷ຝ່າຍຜົວກໍໄດ້ຍິນແລ້ວ ແລະໃນມື້ທີ່ໄດ້ຍິນ ລາວກໍບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງກັບນາງ ສິ່ງທີ່ນາງປະຕິຍານໄວ້ນັ້ນ ແລະຄຳສັນຍາທີ່ຜູກມັດນາງຈະຍັງຢູ່.

⁸ແຕ່ຖ້າໃນມື້ນັ້ນຄືຜົວມາໄດ້ຍິນນາງ ແລະລາວຄັດຄ້ານ, ກໍໃຫ້ຄຳທີ່ນາງປະຕິຍານໄວ້ນັ້ນເປັນໂມຄະ, ທັງຄຳກ່າວດ້ວຍຮີມປາກທີ່ບໍ່ທັນຄິດຂອງນາງ ຊຶ່ງຜູກມັດນາງນັ້ນກໍເປັນໂມຄະດ້ວຍ, ແລະພຣະຢາເວຈະອະໄພໃຫ້ແກ່ນາງ

⁹ແຕ່ຄຳປະຕິຍານທີ່ແມ່ຫມ້າຍ ຫລືແມ່ຮ້າງໃຫ້ໄວ້, ຫລືຄຳໃດທີ່ນາງເວົ້າຜູກມັດຕົນເອງ ຄຳເວົ້ານັ້ນຈະຍັງຢູ່.¹⁰ແລະຖ້ານາງປະຕິຍານໄວ້ໃນເຮືອນຂອງຜົວນາງ ຫລືໃຫ້ສັນຍາດ້ວຍຜູກມັດຕົນເອງໄວ້,¹¹ແລະຜົວຂອງນາງໄດ້ຍິນແລ້ວ, ແຕ່ບໍ່ເວົ້າຫຍັງແກ່ນາງ ແລະບໍ່ຄັດຄ້ານນາງ, ຄຳປະຕິຍານຂອງນາງທັງຫມົດຈະຍັງຢູ່ ແລະຄຳສັນຍາທຸກຢ່າງຊຶ່ງນາງຜູກມັດຕົວເອງຈະຍັງຢູ່ເຊັ່ນກັນ.

¹²ແຕ່ຖ້າຜົວຂອງນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະໃນມື້ທີ່ລາວໄດ້ຍິນແລ້ວ, ສິ່ງໃດທີ່ອອກຈາກຮີມປາກຂອງນາງກ່ຽວດ້ວຍຄຳປະຕິຍານ ຫລືຄຳສັນຍາຂອງນາງກໍຈະເປັນໂມຄະ. ຜົວຂອງນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະ. ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງອະໄພໃຫ້ແກ່ນາງ.

¹³ຄຳປະຕິຍານທັງຫມົດທີ່ເຮັດໃຫ້ນາງຖ່ອມໃຈເອງ ຜົວຂອງນາງສາມາດເຮັດໃຫ້ຄົງຢູ່ ຫລື ເປັນໂມຄະໄດ້.¹⁴ແຕ່ຖ້າຜົວຂອງນາງບໍ່ກ່າວສິ່ງໃດແກ່ນາງ ລາວຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຄຳປະຕິຍານ ແລະຄຳສັນຍາທັງຫມົດຂອງນາງ. ຊຶ່ງຈະຕົກແກ່ນາງໃຫ້ຍັງຢູ່ ເພາະລາວບໍ່ເວົ້າສິ່ງໃດໃນມື້ທີ່ລາວໄດ້ຍິນ ລາວຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄົງຢູ່.

¹⁵ແຕ່ຖ້າພາຍຫລັງທີ່ລາວໄດ້ຍິນ ແລ້ວມາເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະ ລາວຕ້ອງຮັບໂທດຕາມຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງ.¹⁶ຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ເປັນກົດເກນຊຶ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງໂມເຊໄວ້ເປັນເລື່ອງລະຫວ່າງຜົວກັບເມຍຂອງລາວ ເລື່ອງລະຫວ່າງພໍ່ກັບລູກສາວ ໃນຂະນະທີ່ນາງຍັງເປັນສາວຢູ່ ຄືຍັງຢູ່ໃນເຮືອນພໍ່ຂອງນາງ.

31

¹ອົງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ໂມເຊ ວ່າ,²“ຈົ່ງແກ້ແຄ້ນຄົນມີດີອານເພື່ອຄົນອິສຣາເອນ ແລ້ວພາຍຫລັງເຈົ້າຈະຕາຍໄປຢູ່ກັບປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ”

³ແລະໂມເຊກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ “ຈົ່ງຕຽມຄົນບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າໃຫ້ພ້ອມດ້ວຍອາວຸດ ເພື່ອເຮັດສົງຄາມ ແລ້ວຍົກໄປສູ້ພວກມີດີອານເພື່ອການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວຕໍ່ຄົນມີດີອານ.⁴ເຈົ້າຈົ່ງສົ່ງຄົນຈາກຕະກຸນອິສຣາເອນທັງຫມົດ ຕະກຸນລະພັນຄົນເຂົ້າຮ່ວມສົງຄາມ.”⁵ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈັດຄົນຈາກອິສຣາເອນທີ່ນັບພັນ ຕະກຸນລະພັນຄົນ ເປັນຄົນຫມື່ນສອງພັນພ້ອມດ້ວຍອາວຸດເພື່ອເຂົ້າສົງຄາມ.

⁶ແລະໂມເຊສົ່ງຄົນຕະກຸນລະພັນຄົນອອກໄປຕໍ່ສູ້, ທັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນກັບຟີເນຮາດລູກຊາຍເອເລອາຊາໄປເຮັດສົງຄາມ, ພ້ອມກັບເຄື່ອງໃຊ້ອັນບໍລິສຸດ ແລະມີແກປຸກຢູ່ໃນມື.⁷ພວກເຂົາ ໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີພວກມີດີອານ ຕາມທີ່ອົງພຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໂມເຊໄວ້ ແລະ ຂ້າຜູ້ຊາຍ ທຸກຄົນຖິ້ມ.⁸ພວກເຂົາໄດ້ປະຫານຊີວິດບັນດາກະສັດຄົນມີດີອານພ້ອມກັບຄົນອື່ນທີ່ພວກເຂົາຂ້າ ມີເອວີ, ເຣເກັມ, ຊູເຣ, ຮູເຣ, ແລະເຣບາ, ກະສັດທັງຫ້າອົງຂອງຄົນມີດີອານ. ແລະໄດ້ປະຫານຊີວິດບາລາອາມລູກຊາຍເບໂອ, ດ້ວຍດາບ.

⁹ແລະຄົນອິສຣາເອນໄດ້ຈັບຜູ້ຍິງຊາວມີດີອານທັງຫມົດມາເປັນຊະເລີຍ ພ້ອມກັບພວກເດັກນ້ອຍທັງຫລາຍ, ແລະກວາດເອົາຝູງງົວຝູງແບ້ແກະແລະເຄື່ອງຂອງທັງປວງໄປຫມົດ. ຊຶ່ງເປັນຊັບທີ່ປຸ້ນມາໄດ້.¹⁰ແລະເອົາໄຟເຜົາບັນດາເມືອງທີ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາ ແລະເຜົາຄ້າຍທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.

¹¹ແລ້ວເກັບບັນດາເຄື່ອງທີ່ຍຶດໄດ້, ແລະຊັບທີ່ປຸ້ນມາໄດ້ທັງຄົນ ແລະສັດໄປຫມົດ.¹²ແລ້ວພວກເຂົານຳຊະເລີຍ, ແລະຊັບສິນທີ່ປຸ້ນໄດ້ກັບເຄື່ອງທີ່ຍຶດໄດ້ທັງຫມົດມາຫາໂມເຊ,ແລະເອເລອາຊາແລະຊຸມນຸມຊົນອິສຣາເອນທີ່ຄ້າຍ ໃນທົ່ງພຽງໂມອາບ, ແຄມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໃກ້ເມືອງເຢຣິໂກ.

¹³ໂມເຊ, ແລະເອເລອາຊາ ປະໂລຫິດ, ແລະບັນດາຜູ້ນຳແຫ່ງຊຸມນຸມຊົນອອກໄປຕ້ອນຮັບພວກເຂົານອກຄ້າຍ.¹⁴ໂມເຊຮ້າຍພວກນາຍທະຫານ, ຄືນາຍພັນ ແລະນາຍຮ້ອຍ, ຜູ້ກັບຈາກການເຮັດສົງຄາມ,¹⁵“ໂມເຊເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ “ເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ໄວ້ຊີວິດພວກຜູ້ຍິງທັງຫມົດຫລື?

¹⁶ບິ່ງແມ ຍ້ອນຄຳປຶກສາຂອງບາລາອາມ ຍິງເຫລົ່ານີ້ຈຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນອິສຣາເອນ, ຫລົງລະເມີດຕໍ່ພຣະຢາເວໃນເລື່ອງເປໂອ ແລະໄພພິບັດຈຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງຊຸມນຸມຊົນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹⁷ບັດນີ້, ຈົ່ງປະຫານຊີວິດເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ, ແລະປະຫານຊີວິດຜູ້ຍິງທີ່ເຄີຍນອນຮ່ວມກັບຊາຍທຸກຄົນ.

¹⁸ແຕ່ຈົ່ງໄວ້ຊີວິດເດັກຜູ້ຍິງທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍນອນຮ່ວມກັບຊາຍໄວ້ສຳລັບເຈົ້າທັງຫລາຍເອງ.¹⁹ຈົ່ງຢູ່ພາຍນອກຄ້າຍເຈັດມື້, ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ຂ້າຄົນ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ແຕະຕ້ອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າ, ຈົ່ງຊຳລະຕົວ, ແລະຊະເລີຍຂອງຕົນເອງໃນມື້ທີສາມ ແລະມື້ທີເຈັດ.²⁰ເຈົ້າຕ້ອງຊຳລະເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທຸກສ່ວນ, ເຄື່ອງຫນັງສັດທຸກສ່ວນ, ແລະເຄື່ອງຂົນແບ້ທັງຫມົດ, ແລະເຄື່ອງທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ທຸກສ່ວນ.”

²¹ແລະເອເລອາຊາ ປະໂລຫິດໄດ້ກ່າວແກ່ທະຫານຜູ້ອອກໄປເຮັດສົງຄາມວ່າ, “ນີ້ເປັນກົດບັນຍັດຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊໄວ້.²²ສະເພາະທອງຄຳ, ເງິນ, ທອງສຳລິດ, ເຫລັກ, ດີບຸກ, ແລະຊືນ.²³ທຸກສິ່ງທີ່ທົນໄຟໄດ້ ພວກເຈົ້າຈົ່ງລວກດ້ວຍໄຟ, ແລ້ວຈະສະອາດ ຢ່າງໃດກໍດີ ຕ້ອງຊຳລະດ້ວຍນຳ້ລ້າງມົນທິນ, ແລະສິ່ງໃດທີ່ທົນໄຟບໍ່ໄດ້ເຈົ້າຕ້ອງໃຫ້ຜ່ານນຳ້.²⁴ເຈົ້າຕ້ອງຊັກເສື້ອຜ້າຂອງເຈົ້າໃນມື້ທີເຈັດ ແລະເຈົ້າຈະສະອາດ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງຈະເຂົ້າມາໃນຄ້າຍໄດ້.”

²⁵ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ບອກ ໂມເຊ ວ່າ,²⁶“ເຈົ້າ ແລະເອເລອາຊາຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດ, ກັບບັນດາຜູ້ນຳຂອງຊຸມນຸມຊົນ, ຈົ່ງນັບສິ່ງຂອງທີ່ໄດ້ມາທັງຄົນ ແລະສັດ.²⁷ແລະແບ່ງສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນອອກເປັນສອງສ່ວນ, ໃຫ້ທະຫານຜູ້ອອກໄປເຮັດສົງຄາມສ່ວນຫນຶ່ງ, ແລະໃຫ້ບັນດາຊຸມນຸມຊົນອີກສ່ວນຫນຶ່ງ.

²⁸ແລະຈົ່ງຫັກເອົາສ່ວນຫນຶ່ງຈາກທະຫານທີ່ອອກໄປເຮັດສົງຄາມເປັນຂອງຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວ, ຫ້າຮ້ອຍຫັກຫນຶ່ງ, ທັງຄົນ ແລະງົວ ແລະ ລໍ ແລະຝູງແບ້ ແກະ.²⁹ຈົ່ງເອົາຈາກເຄິ່ງສ່ວນຂອງພວກເຂົາ ມອບໃຫ້ແກ່ເອເລອາຊາ ຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດ, ເປັນເຄື່ອງບູຊາແກ່ເຮົາ.

³⁰ແລະຈາກເຄິ່ງສ່ວນຂອງຄົນອິສຣາເອນນັ້ນ, ເຈົ້າຈົ່ງນຳຫ້າສິບຫັກຫນຶ່ງຈາກຄົນ, ຝູງງົວ, ຝູງລໍ, ແລະຝູງແບ້ແກະ, ແລະສັດທັງຫມົດ ມອບໃຫ້ແກ່ຄົນເລວີຜູ້ເບິ່ງແຍງຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”³¹ແລະໂມເຊກັບເອເລອາຊາ, ປະໂລຫິດໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງແກ່ໂມເຊ.

³²ບັນດາຊັບທີ່ປຸ້ນມາໄດ້ ອັນເຫລືອຈາກສິ່ງທີ່ທະຫານຍຶດມານັ້ນ ຄື: ແກະຫົກແສນເຈັດຫມື່ນຫ້າພັນໂຕ,³³ງົວເຈັດຫມື່ນສອງພັນໂຕ,³⁴ລໍຫົກຫມື່ນຫນຶ່ງພັນໂຕ,³⁵ແລະຄົນ ຄືຜູ້ຍິງທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍນອນຮ່ວມກັບຊາຍ ທັງຫມົດມີສາມຫມື່ນສອງພັນຄົນ.

³⁶ແລະໃນເຄິ່ງສ່ວນຂອງຄົນທີ່ອອກໄປເຮັດສົງຄາມ ມີແກະສາມແສນສາມຫມື່ນເຈັດພັນຫ້າຮ້ອຍໂຕ.³⁷ສ່ວນແກະທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວມີຫົກຮ້ອຍເຈັດສິບຫ້າໂຕ.³⁸ມີງົວສາມຫມື່ນຫົກພັນໂຕ ງົວທີ່ເປັນສ່ວນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຈັດສິບສອງໂຕ.

³⁹ມີລໍ 30,500 ໂຕ, ຊຶ່ງເປັນສ່ວນຂອງພຣະຢາເວຫົກສິບເອັດໂຕ⁴⁰ສ່ວນຄົນມີຫນຶ່ງຫມື່ນຫົກພັນຄົນ, ຊຶ່ງເປັນສ່ວນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສາມສິບສອງຄົນ.⁴¹ໂມເຊໄດ້ມອບສ່ວນທີ່ໄດ້ມາຊຶ່ງເປັນຂອງພິເສດຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວນັ້ນ. ມອບໃຫ້ແກ່ເອເລອາຊາຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັ່ງໄວ້ກັບໂມເຊ.

⁴²ຈາກເຄິ່ງສ່ວນຂອງຄົນອິສຣາເອນຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ແບ່ງມາຈາກສ່ວນທີ່ທະຫານໄປເຮັດສົງຄາມໄດ້ນັ້ນ.⁴³(ເຄິ່ງສ່ວນຂອງຊຸມນຸມຊົນ ຄື ແກະສາມແສນສາມຫມື່ນເຈັດພັນຫ້າຮ້ອຍໂຕ,⁴⁴ງົວສາມຫມື່ນຫົກພັນໂຕ.⁴⁵ລໍສາມຫມື່ນຫ້າຮ້ອຍໂຕ.⁴⁶ແລະຄົນຫນຶ່ງຫມື່ນຫົກພັນຄົນ).

⁴⁷ຈາກເຄິ່ງສ່ວນຂອງຄົນອິສຣາເອນນັ້ນ, ໂມເຊໄດ້ເອົາຫນຶ່ງສ່ວນຫ້າສິບ, ທັງຄົນ ແລະສັດ, ມອບໃຫ້ແກ່ຄົນເລວີຜູ້ເບິ່ງແຍງຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະຢາເວ. ດັ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງໂມເຊໄວ້.

⁴⁸ແລ້ວນາຍທະຫານຜູ້ບັງຄັບກອງພັນທັງປວງ, ຄືນາຍພັນນາຍຮ້ອຍໄດ້ເຂົ້າມາຫາໂມເຊ.⁴⁹ແລະກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ຄົນໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ກວດນັບທະຫານຜູ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວບໍ່ມີຄົນຫາຍໄປຈັກຄົນດຽວ.

⁵⁰ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳສ່ວນທີ່ຖວາຍແກ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຊຶ່ງຕ່າງຄົນຕ່າງໄດ້ມາ, ຄື ສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ມີປອກຂາ, ແລະສາຍຄໍ ແຫວນ, ຕຸ້ມຫູ, ແລະປອກແຂນ, ເພື່ອເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນບາບຂອງພວກເຮົາທັງຫລາຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ”⁵¹ໂມເຊແລະເອເລອາຊາກໍຮັບເອົາບັນດາສິ່ງຂອງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳຈາກພວກເຂົາ.

⁵²ແລະທອງຄຳທັງຫມົດຈາກເຄື່ອງຖວາຍ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວ, ຈາກນາຍພັນ ແລະນາຍຮ້ອຍ ມີນຳ້ຫນັກ16,750 ເຊເຂ.⁵³(ທະຫານເຫລົ່ານັ້ນຕ່າງຄົນຕ່າງກໍໄດ້ເກັບເຄື່ອງຂອງຂອງຂ້າເສິກມານຳ).⁵⁴ໂມເຊແລະເອເລອາຊາ ໄດ້ຮັບທອງຄຳຈາກນາຍພັນນາຍຮ້ອຍ. ນຳມາໃນຫໍເຕັນສັກສິດແຫ່ງຊຸມນຸມ ເປັນທີ່ລະນຶກແກ່ຄົນອິສຣາເອນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

32

¹ຄົນຣູເບັນແລະຄົນກາດມີຝູງງົວເປັນຈຳນວນຫລາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນຢາເຊແລະແຜ່ນດິນກິເລອາດ, ບ່ອນນັ້ນເປັນບ່ອນທີ່ເຫມາະແກ່ຝູງສັດ.²ດັ່ງນັ້ນ ຄົນກາດແລະຄົນຣູເບັນຈຶ່ງມາຫາໂມເຊ, ແລະເອເລອາຊາທີ່ເປັນປະໂຣຫິດແລະຜູ້ນຳຂອງຊຸມນຸມຊົນກ່າວວ່າ,³“ ນີ້ຄືລາຍຊື່ຂອງທີ່ຕ່າງໆທີ່ເຮົາໄດ້ສຳຫລວດເບິ່ງຄື: ອາຕາໂຣດ, ດີໂບນ, ຢາເຊ, ນິມຣາ, ເຮັດຊະໂບນ, ເອເລອາເລ, ເສບາມ, ເນໂບ, ແລະເບໂອນ.

⁴ເປັນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະຢາເວ ຊົງທຳລາຍຕໍ່ຫນ້າຄົນອິສຣາເອນ, ເປັນແຜ່ນດິນເຫມາະກັບຝູງສັດ, ແລະຄົນໃຊ້ຂອງທ່ານ, ມີຝູງງົວຈຳນວນຫລາຍ”⁵ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍກ່າວວ່າ, “ຖ້າຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ, ຂໍມອບແຜ່ນດິນນີ້ເປັນກຳມະສິດແກ່ຄົນໃຊ້ຂອງທ່ານ, ຂໍຢ່າພາຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຂ້າມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໄປເລີຍ”

⁶ແຕ່ໂມເຊເວົ້າກັບຄົນກາດແລະຄົນຣູເບັນວ່າ, “ຄວນໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າໄປເຮັດສົງຄາມ, ແຕ່ຝ່າຍພວກເຈົ້າຈະຄອຍຢູ່ບ່ອນນີ້ແບບນັ້ນບໍ?⁷ເປັນຫຍັງເຈົ້າທັງຫລາຍເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຄົນອິສຣາເອນທໍ້ຖອຍທີ່ຈະຍົກຂ້າມໄປຍັງແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະທານແກ່ພວກເຂົາ?

⁸ພໍ່ຂອງເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້ ຕອນທີ່ເຮົາໄດ້ໃຊ້ພວກເຂົາໄປຈາກກາເດັດ-ບາເນອາ ໃຫ້ສອດແນມເບິ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ.⁹ເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນໄປຍັງພູເຂົາເອັດຊະໂຄນ, ແລະໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຄົນອິສຣາເອນທໍ້ຖອຍທີ່ຈະຍົກເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງປະທານແກ່ພວກເຂົາ.

¹⁰ໃນມື້ນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໂກດຮ້າຍພວກເຂົາຢ່າງຫນັກ ພຣະອົງຊົງປະຕິຍານໄວ້ວ່າ:¹¹‘‘ແນ່ນອນທີ່ສຸດ ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ອົບພະຍົບອອກຈາກເອຢິບອາຍຸຕັ້ງແຕ່ຊາວປີຂຶ້ນໄປຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັນຍາວ່າຈະມອບໃຫ້ອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະຢາໂຄບ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕິດຕາມເຮົາດ້ວຍໃຈຈິງ.¹²ເວັ້ນແຕ່ກາເລັບລູກຊາຍເຢຟຸນເນຄົນເກນິດຊີ, ແລະໂຢຊວຍລູກຊາຍນູນ. ເພາະວ່າພວກເຂົາທັງສອງຕິດຕາມເຮົາດ້ວຍໃຈຈິງ’.

¹³ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໂກດຮ້າຍຕໍ່ອິສຣາເອນ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງໃຫ້ພວກເຂົາພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານສີ່ສິບປີ, ຈົນລຸ້ນພວກທີ່ເຮັດຜິດໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕາຍໄປຈົນຫມົດ.¹⁴ແລະເບິ່ງແມ, ເຈົ້າໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນມາແທນພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ເປັນເຊື້ອສາຍຄົນບາບທີ່ຈະເພີ່ມທະວີພຣະພິໂລດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕໍ່ອິສຣາເອນໃຫ້ຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ.¹⁵ເພາະວ່າຖ້າເຈົ້າທັງຫລາຍຫັນຫນີຈາກການຕິດຕາມພຣະອົງ, ພຣະອົງຈະຊົງປະຖິ້ມພວກເຈົ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານອີກ, ແລະເຈົ້າທັງຫລາຍຈະທຳລາຍຊົນຊາດທັງຫມົດນີ້”

¹⁶ແລ້ວພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ໂມເຊກ່າວວ່າ, “ ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະສ້າງຄອກສຳລັບຝູງແບ້ແກະບ່ອນນີ້, ແລະສ້າງເມືອງສຳລັບຄອບຄົວຂອງເຮົາທັງຫລາຍ.¹⁷ແຕ່ເຮົາທັງຫລາຍຈະຖືອາວຸດພ້ອມທີ່ຈະໄປຂ້າງຫນ້າຄົນອິສຣາເອນຈົນກວ່າເຮົາທັງຫລາຍຈະນຳພວກເຂົາໄປເຖິງບ່ອນຂອງພວກເຂົາ. ຄອບຄົວຂອງເຮົາຈະໄດ້ຢູ່ໃນເມືອງທີ່ມີກຳແພງອ້ອມຮອບ ເພາະຢ້ານຊາວແຜ່ນດິນນີ້.

¹⁸ເຮົາທັງຫລາຍຈະບໍ່ຍອມກັບເຮືອນຈົນກວ່າຄົນອິສຣາເອນຈະໄດ້ຮັບມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາທຸກຄົນ.¹⁹ເພາະເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບມໍລະດົກກັບພວກເຂົາຊຶ່ງຢູ່ຟາກແມ່ນຳ້ຢໍແດນແລະຕໍ່ອອກໄປ ເພາະວ່າມໍລະດົກທີ່ຕົກທອດມາເຖິງເຮົາກໍຢູ່ຟາກແມ່ນຳ້ຢໍແດນ, ເບື້ອງຕາເວັນອອກນີ້.”

²⁰ໂມເຊຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າທັງຫລາຍຈະເຮັດເຊັ່ນນີ້, ຄືຈັບອາວຸດຂຶ້ນເຂົ້າສູ່ສົງຄາມຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.²¹ຈະຂ້າມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໄປຕໍ່ພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຊົງຂັບໄລ່ສັດຕູໃຫ້ພົ້ນພຣະອົງ.²²ແລະແຜ່ນດິນນັ້ນຈະພ່າຍແພ້ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງແລ້ວ. ພາຍຫລັງເຈົ້າຈຶ່ງຈະກັບ. ແລະພົ້ນຈາກພັນທະທີ່ມີຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະຊາວອິສຣາເອນ. ແລະແຜ່ນດິນນີ້ຈະຕົກເປັນກຳມະສິດຂອງເຈົ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

²³ແຕ່ຖ້າເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້, ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ. ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ບາບຂອງທ່ານກໍຈະໄລ່ຕາມທັນ.²⁴ຈົ່ງສ້າງເມືອງສຳລັບຄອບຄົວທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະສ້າງຄອກສຳລັບແບ້ແກະຂອງເຈົ້າ ແລະເຮັດຕາມຄຳທີ່ອອກຈາກປາກຂອງເຈົ້າ.”²⁵ຄົນກາດກັບຄົນຣູເບັນຈຶ່ງກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ “ຄົນໃຊ້ຂອງທ່ານຈະເຮັດດັ່ງທີ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍບັນຊາ.

²⁶ເດັກນ້ອຍທັງຫລາຍ, ເມຍທັງຫລາຍ, ຝູງສັດດ ແລະສັດໃຊ້ທັງຫມົດຂອງພວກເຮົາ, ຈະຢູ່ບ່ອນນີ້ໃນເມືອງກິເລອາດ.²⁷ແຕ່ຄົນໃຊ້ຂອງທ່ານທຸກຄົນ, ຜູ້ມີອາວຸດເຮັດສົງຄາມຈະຂ້າມໄປ, ເພື່ອສູ້ຮົບຕໍ່ພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍສັ່ງ.”

²⁸ກ່ຽວກັບເລື່ອງພວກເຂົານີ້ໂມເຊຈຶ່ງອອກຄຳສັ່ງແກ່ເອເລອາຊາ, ແລະໂຢຊວຍລູກຊາຍນູນ, ແລະແກ່ຫົວຫນ້າຕະກຸນຂອງຄົນອິສຣາເອນ,²⁹“ແລະໂມເຊກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ “ຖ້າຄົນກາດແລະຄົນຣູເບັນທຸກຄົນຜູ້ມີອາວຸດທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະຂ້າມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໄປພ້ອມກັບເຈົ້າທັງຫລາຍ ແລະແຜ່ນດິນນັ້ນຈະພ່າຍແພ້ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າແລ້ວ, ເຈົ້າຈົ່ງມອບແຜ່ນດິນກິເລອາດໃຫ້ເປັນກຳມະສິດແກ່ພວກເຂົາ.³⁰ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຖືອາວຸດຂ້າມໄປກັບເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໄດ້ສ່ວນແຜ່ນດິນການາອານຮ່ວມກັບເຈົ້າເປັນກຳມະສິດ.”

³¹ຄົນກາດກັບຄົນຣູເບັນຕອບວ່າ, “ພຣະຢາເວກ່າວກັບຄົນໃຊ້ຂອງທ່ານຢ່າງໃດ, ພວກເຮົາທັງຫລາຍຈະເຮັດຢ່າງນັ້ນ.³²ພວກເຮົາຈະຖືອາວຸດຂ້າມໄປຕໍ່ພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ແຜ່ນດິນການາອານ, ແລະທີ່ດິນມໍລະດົກຂອງພວກເຮົານັ້ນຈະຄົງຢູ່ຟາກແມ່ນຳ້ຢໍແດນເບື້ອງນີ້.”

³³ໂມເຊໄດ້ມອບດິນແດນເຫລົ່ານີ້ແກ່ຄົນກາດ ແລະຄົນຣູເບັນ, ແລະເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຕະກຸນມານາເຊລູກຊາຍໂຢເຊັບ, ຄືອານາຈັກຂອງສີຫົນກະສັດແຫ່ງຄົນອະໂມຣີດ, ແລະອານາຈັກຂອງໂອກກະສັດແຫ່ງບາຊານ, ທັງແຜ່ນດິນ, ແລະຫົວເມືອງ, ຕະຫລອດພົມແດນ, ຄືຫົວເມືອງໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ອ້ອມຮອບເຂົາ.

³⁴ເແລະຄົນກາດກໍສ້າງເມືອງດີໂບນ, ອາຕາໂຣດ, ອາໂຣເອ.³⁵ອາດໂຣດ ໂຊຟັນ, ຢາເຊ, ໂຢກເບຮາ,³⁶ເບັດນິມຣາ, ແລະເບັດຮາຣານ, ໃຫ້ເປັນເມືອງມີກຳແພງອ້ອມຮອບ ແລະສ້າງຄອກໃຫ້ພວກແກະ.

³⁷ຄົນຣູເບັນກໍສ້າງເມືອງເຮັດຊະໂບນ, ເອເລອາເລ, ກີຣິອາດທາຢິມ,³⁸ເນໂບ, ແລະບາອານເມໂອນ, (ຊື່ເຫລົ່ານີ້ຕ້ອງປ່ຽນໃຫມ່), ແລະສິບມາ, ແລະຕັ້ງຊື່ໃຫມ່ໃຫ້ແກ່ເມືອງທີ່ພວກເຂົາສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ.³⁹ຄົນມາກີບຸດຊາຍມານາເຊໄດ້ເຂົ້າໄປຍຶດເມືອງກິເລອາດ, ແລະຂັບໄລ່ພວກອະໂມຣີດຊຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ.

⁴⁰ໂມເຊຈຶ່ງຍົກກິເລອາດໃຫ້ແກ່ມາກີບຸດຊາຍມານາເຊ, ແລະພວກເຂົາກໍເຂົ້າອາໃສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ.⁴¹ຢາອີ ບຸດຊາຍມານາເຊຍົກທັບໄປຍຶດຊົນນະບົດຂອງພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະເອີ້ນຊື່ວ່າຮາໂວດຢາອີ.⁴²ໂນບາໄປຍຶດເກນາດ, ແລະຊົນນະບົດຂອງເມືອງນີ້, ແລະເອີ້ນວ່າເມືອງໂນບາຕາມຊື່ຂອງພວກເຂົາ.

33

¹ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນໄລຍະທາງຍ່າງຂອງຄົນອິສຣາເອນ, ເມື່ອເຂົາຍ່າງອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບເປັນຫມວດຫມູ່ພາຍໃຕ້ການນຳຂອງໂມເຊແລະອາໂຣນ.²ໂມເຊໄດ້ຈົດສະຖານທີ່ທີ່ພວກເຂົາອອກຍ່າງເທື່ອລະໄລຍະ, ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວ. ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນໄລຍະ, ຕາມສະຖານທີ່ທີ່ພວກເຂົາຍ່າງຜ່ານໄປ.

³ພວກເຂົາຍ່າງອອກຈາກຣາເມເສດໃນເດືອນຕົ້ນ, ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນຕົ້ນນັ້ນ, ຖັດຈາກວັນປັດສະຄາໄປມື້ຫນຶ່ງ, ຄົນອິສຣາເອນຍ່າງອອກຢ່າງມີໄຊໃນສາຍຕາຂອງບັນດາຊາວເອຢິບທັງຫມົດ.⁴ຂະນະນັ້ນ, ຊາວເອຢິບກຳລັງຝັງສົບລູກຫົວປີທັງຫລາຍຂອງຕົນ, ຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງປະຫານຊີວິດທ່າມກາງພວກເຂົາ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງລົງໂທດພະທັງຫລາຍຂອງເຂົາດ້ວຍ.

⁵ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອິສຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຣາເມເສດ, ແລະຕັ້ງຄ້າຍທີ່ສຸກໂກດ.⁶ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກສຸກໂກດ ແລະມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ເອທາມ, ຊຶ່ງຢູ່ແຄມຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.⁷ຈພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກເອທາມ, ຖອຍຫລັງກັບມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າບາອານເຊໂຟນ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ຫນ້າເມືອງມິກໂດນ.

⁸ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຫນ້າຮາຮິໂຣດຂ້າມກາງທະເລເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ແລະພວກເຂົາຍ່າງໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເອທາມໄລຍະທາງສາມມື້ ແລະຕັ້ງຄ້າຍທີ່ມາຣາ.⁹ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກມາລາມາເຖິງເອລີມ, ທີ່ເອລີມມີນຳ້ພຸສິບສອງແຫ່ງ, ແລະຕົ້ນປາມເຈັດສິບຕົ້ນ. ແລະພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍບ່ອນນັ້ນ.¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກເອລີມມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ທະເລແດງ.

¹¹ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກທະເລແດງມາຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊິນ.¹²ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊິນ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ໂດບຟະກາ.¹³ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກໂດບຟະກາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ອາລູຊາ.¹⁴ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກອາລູຊາ ຕັ້ງຄ້າຍທີ່ເຣຟີດີມ, ບ່ອນນັ້ນບໍ່ມີນຳ້ໃຫ້ປະຊາຊົນດື່ມ.

¹⁵ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກເຣຟີດີມມາຕັ້ງຄ້າຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍ.¹⁶ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊີນາຍມາຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ກິບໂຣດ ຮັດຕວາ.¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກກິບໂຣດ ຮັດຕາວາມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ຮາເຊໂຣດ.¹⁸ແລະພວກເຂົາຍົກຍ່າງອອກຈາກຮາເຊໂຣດ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ຣິດມາ.

¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຣິດມາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ຣິມໂມນ ເປເຣດ.²⁰ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຣິມໂມນ ເປເຣດ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ລິບນາ.²¹ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກລິບນາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ຣິດສາ.²²-ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຣິດສາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ເກເຮລາທາ.

²³ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກເກເຮລາທາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ພູເຂົາເຊເຟ.²⁴ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກພູເຂົາເຊເຟ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ຮາຣາດາ.²⁵ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຮາຣາດາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ມັກເຮໂລດ.²⁶ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກມັກເຮໂລດ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ຕາຮາດ.

²⁷ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຕາຮາດ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ເຕຣາ.²⁸ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກເຕຣາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ມີທະກາ.²⁹ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກມີທະກາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ຮາຊະໂມນາ.³⁰ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຮາຊະໂມນາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ໂມເສໂຣດ.

³¹ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກໂມເສໂຣດ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ເບເນ ຢາອາການ.³²ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກເບເນ ຢາອາການ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ໂຮເຣ ຮັກກິດກາດ.³³ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກໂຮເຣ ຮັກກິດກາດ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ໂຢດບາທາ.³⁴ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກໂຢດບາທາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ອາບໂຣນາ.

³⁵- - -ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກອາບໂຣນາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ເອັດຊິໂອນ ເກເບ.³⁶ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກເອັດຊິໂອນ ເກເບ ມາຕັ້ງຄ້າຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊິນ ຄືກາເດັດ.³⁷ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກກາເດັດ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ພູເຂົາໂຮເຣ ຕິດກັບແຜ່ນດິນເອໂດມ.

³⁸ແລະປະໂລຫິດອາໂຣນໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາໂຮເຣ, ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວ ແລະໄດ້ເສຍຊີວິດຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ໃນວັນທີຫນຶ່ງ, ເດືອນທີຫ້າປີທີ່ສີ່ສິບ, ນັບຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ຄົນອິສຣາເອນຍົກຍ່າງອອກຈາກປະເທດເອຢິບ.³⁹ເມື່ອອາໂຣນເສຍຊີວິດທີ່ພູເຂົາໂຮເຣນັ້ນ ເພິ່ນມີອາຍຸ123 ປີ.

⁴⁰ແລະກະສັດເມືອງອາຣັດ, ຊາວການາອານ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານທາງພາກໃຕ້ໃນແຜ່ນດິນການາອານໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າຄົນອິດສະຣາເອນກຳລັງມາ.

⁴¹ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກພູເຂົາໂຮເຣ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ຊັນໂມນາ.⁴²ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກຊັນໂມນາ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ປູໂນນ.⁴³ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກປູໂນນ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ໂອໂບດ.

⁴⁴ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກໂອໂບດມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ອີເຢ ອາບາຣີມໃນດິນແດນໂມອາບ.⁴⁵ແລະພວກເຂົາອອກຍ່າງອອກຈາກອີຢິມມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ດີໂບນກາດ.⁴⁶ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກດີໂບນກາດ ແລະ ມາຕັ້ງຄ້າຍທີ່ອັນໂມນ ດິບລະທາຢິມ.

⁴⁷ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກອັນໂມນ ດິບລະທາຢິມມາຕັ້ງຄ້າຍໃນພູເຂົາເນໂບ.⁴⁸ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອອກຈາກພູເຂົາອາບາຣີມມາຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທົ່ງພຽງໂມອາບແຄມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໃກ້ເມືອງເຢຣິໂກ.⁴⁹ພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ແຄມແມ່ນຳ້ຢໍແດນ, ຕັ້ງແຕ່ເບັດ ເຢຊີໂມດ ໄກໄປຈົນຮອດອາເບັນຊິດຕີມໃນທົ່ງພຽງໂມອາບ

⁵⁰ແລະພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊໃນທົ່ງພຽງໂມອາບແຄມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໃກ້ເມືອງເຢຣິໂກວ່າ,⁵¹“ ຈົ່ງກ່າວແກ່ຄົນອິສຣາເອນວ່າ: ເມື່ອເຈົ້າຂ້າມແມ່ນຳ້ຢໍແດນເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນການາອານ,⁵²ເຈົ້າຈົ່ງຂັບໄລ່ຊາວເມືອງນັ້ນອອກທັງຫມົດໃຫ້ພົ້ນຫນ້າເຈົ້າ. ແລະທຳລາຍຮູບແກະສະຫລັກຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດແລະທຳລາຍຮູບເຄົາລົບທີ່ເປັນໂລຫະຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດ. ແລະທຳລາຍບັນດາປູຊະນີຍະສະຖານສູງຂອງພວກເຂົາ.

⁵³ແລະເຈົ້າຈົ່ງຂັບໄລ່ຊາວແຜ່ນດິນນັ້ນອອກ ແລະ ເຂົ້າໄປຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ໃນນັ້ນ, ເພາະເຮົາໄດ້ໃຫ້ແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ເຈົ້າຖືກຳມະສິດ.⁵⁴ພວກເຈົ້າຈົ່ງຈັບສະຫລາກມໍລະດົກທີ່ດິນນັ້ນ, ຕາມຄອບຄົວຂອງເຈົ້າຄອບຄົວທີ່ໃຫຍ່ເຈົ້າຈົ່ງ ໃຫ້ມໍລະດົກສ່ວນໃຫຍ່, ຄອບຄົວທີ່ນ້ອຍເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ມໍລະດົກສ່ວນນ້ອຍ, ດິນຜືນໃດທີ່ສະຫລາກຕົກແກ່ຄົນໃດກໍເປັນຂອງຄົນນັ້ນ. ເຈົ້າຈົ່ງຮັບມໍລະດົກຕາມຕະກູນຂອງບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າ.

⁵⁵ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຊາວເມືອງນັ້ນອອກໃຫ້ພົ້ນຫນ້າເຈົ້າ, ຕໍ່ມາຜູ້ທີ່ເຈົ້າໃຫ້ເຫລືອຢູ່ນັ້ນກໍຈະກາຍເປັນສ້ຽນໃນຕາຂອງເຈົ້າ, ແລະເປັນຫນາມທີ່ສີຂ້າງຂອງເຈົ້າ. ແລະພວກເຂົາຈະຮຸກຮານເຈົ້າໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຈົ້າເຂົ້າອາໄສຢູ່ນັ້ນ.⁵⁶ແລະ ຕໍ່ມາເຮົາຈະເຮັດແກ່ພວກເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ເຮົາຄິດຈະປະຕິບັດແກ່ພວກເຂົານັ້ນ.”

34

¹ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊວ່າ,²“ຈົ່ງບອກຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, ເມື່ອເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນການາອານ (ອັນເປັນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໃຫ້ແກ່ເຈົ້າເປັນມໍລະດົກຄືແຜ່ນດິນການາອານຕາມເຂດແດນທັງຫມົດ) ນັ້ນ.³ເຂດເບື້ອງໃຕ້ຂອງເຈົ້ານັບຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊິນຕາມເບື້ອງເອໂດມ. ແລະ ອານາເຂດໃຕ້ຂອງເຈົ້ານັ້ນນັບຈາກປາຍທະເລຕາຍທາງທິດຕາເວັນອອກ.

⁴ແລະອານາເຂດຂອງເຈົ້າຈະລ້ຽວໄປທາງໃຕ້ເນີນສູງອັກຣັບບີມຂ້າມໄປຫາຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊິນໄປສຸດລົງທີ່ທິດໃຕ້ກາເດັດ ບາເນອາໄປຈົນຮອດຮາຊາອັດດາຜ່ານໄປຈົນຮອດອາຊະໂມນ.⁵ຈາກບ່ອນນັ້ນ, ອານາເຂດຈະລ້ຽວຈາກອາຊະໂມນຫາແມ່ນຳ້ເອຢິບໄປສິ້ນສຸດລົງທີ່ທະເລ.

⁶ອານາເຂດທາງທິດຕາເວັນຕົກເຈົ້າຈະໄດ້ທະເລເມດີຕາລາເນ ແລະ ຝັ່ງທະເລນັ້ນ. ນີ້ຈະເປັນເຂດແດນທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງເຈົ້າ.

⁷ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນອານາເຂດທາງທິດເຫນືອຂອງເຈົ້າ ຄືຈາກທະເລເມດີຕາລາເນເຈົ້າຈົ່ງເຮັດເຄື່ອງຫມາຍໄປຈົນຮອດພູເຂົາໂຮເຣ,⁸ຈາກພູເຂົາໂຮເຣເຈົ້າຈົ່ງເຮັດເຄື່ອງຫມາຍເລື່ອຍໄປຈົນຮອດທາງເຂົ້າເມືອງເລໂບຮາມັດ, ແລະ ປາຍສຸດຂອງອານາເຂດເບື້ອງນີ້ຄືເຊດາດ.⁹ແລ້ວອານາເຂດຈະຍາວໄປຮອດຊິໂຟຣນ ແລະ ໄປສິ້ນສຸດທີ່ຮາຊາເອນັນ. ນີ້ເປັນອານາເຂດທາງທິດເຫນືອຂອງເຈົ້າ.

¹⁰ແລ້ວຈາກນັ້ນເຈົ້າຈົ່ງເຮັດເຄື່ອງຫມາຍອານາເຂດທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເຈົ້າຈາກຮາຊາ-ເອນັນຫາເຊຟາມ.¹¹ແລະອານາເຂດຈະລົງມາຈາກເຊຟາມຮອດຣິບລາ, ຂ້າງຕາເວັນອອກຂອງເມືອງອາຍິນ. ແລະອານາເຂດຈະລົງມາເຖິງທີ່ສຸດປາຍທະເລຄິນເນເຣດ ທາງທິດຕາເວັນອອກ.¹²ແລະອານາເຂດຈະລົງມາຮອດແມ່ນຳ້ຢໍແດນສຸດລົງທີ່ທະເລຕາຍ. ນີ້ເປັນແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ, ຕາມອານາເຂດໂດຍຮອບ.”

¹³ໂມເຊບອກຄົນອິດສະຣາເອນໂດຍກ່າວວ່າ, “ນີ້ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຈັບສະຫລາກຮັບເປັນມໍລະດົກ, ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງສັ່ງວ່າ, ໃຫ້ຍົກໃຫ້ທັງເກົ້າຕະກຸນກັບອີກເຄິ່ງຕະກຸນ.¹⁴ພາະວ່າຕະກຸນຄົນຣູເບັນຕາມບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຕະກຸນຄົນກາດຕາມບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາແມ່ນໄດ້ຮັບມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາ, ແລ້ວ ຄົນເຄິ່ງຕະກຸນມານາເຊກໍໄດ້ຮັບມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາແລ້ວ.¹⁵ທັງສອງຕະກຸນ ແລະ ເຄິ່ງຕະກຸນນັ້ນໄດ້ຮັບມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາທີ່ຟາກແມ່ນຳ້ຢໍແດນເບື້ອງນີ້ໃກ້ກັບເມືອງເຢຣິໂກທາງທິດຕາເວັນອອກ.”

¹⁶ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ,¹⁷” ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຊື່ບຸກຄົນທີ່ຈະແບ່ງດິນແດນແກ່ພວກເຈົ້າ ຄື: ເອເລອາຊາປະໂລຫິດ ແລະ ໂຢຊວຍລູກຊາຍນູນ.¹⁸ເຈົ້າຈົ່ງນຳຜູ້ນຳຂອງຄົນທຸກຕະກຸນໄປ ແບ່ງດິນແດນເພື່ອເປັນມໍລະດົກ.”

¹⁹ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຊື່ຂອງພວກຜູ້ນຳເຫລົ່ານັ້ນຄື: ກາເລັບລູກຊາຍເຢຟຸນເນ, ຈາກຕະກຸນຢູດາ²⁰ເຊມູເອນລູກຊາຍອຳມີຮຸດ ຈາກຄົນຕະກຸນຊິເມໂອນ.

²¹ເອລີດາດລູກຊາຍກິຊະໂລນ, ຈາກຕະກຸນເບັນຢາມິນ.²²ບຸກກີລູກຊາຍໂຢກລີ, ຜູ້ນຳຄົນຫນຶ່ງຈາກຕະກຸນດານ.²³ຮານນີເອນລູກຊາຍເອໂຟດ, ຜູ້ນຳຄົນຫນຶ່ງຈາກລູກຫລານຂອງ ໂຢເຊັບຕະກຸນມານາເຊ.

²⁴ເກມູເອນລູກຊາຍຊິບຕານ, ຜູ້ນຳຄົນຫນຶ່ງຈາກຕະກຸນຄົນເອຟຣາຢິມ.²⁵ເອລີຊາຟັນລູກຊາຍປານັກ, ຜູ້ນຳຄົນຫນຶ່ງຈາກຕະກຸນຄົນເຊບູລູນ²⁶ປັນຕີເອນລູກຊາຍອັດຊານ, ຜູ້ນຳຄົນຫນຶ່ງຈາກຕະກຸນຄົນອິດຊາຄາ.

²⁷ອາຮີຮູດລູກຊາຍເຊໂລມີ, ຜູ້ນຳຄົນຫນຶ່ງຈາກຕະກຸນຄົນອາເຊ.²⁸ເປດາເອນລູກຊາຍອຳມີຮຸດ, ຫົວຫນ້າຄົນຫນຶ່ງຈາກຕະກຸນຄົນນັບທາລີ”²⁹ບຸກຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຄົນທີ່ພຣະຢາເວຊົງບອກໃຫ້ແບ່ງມໍລະດົກໃຫ້ຄົນອິສຣາເອນໃນ ແຜ່ນດິນການາອານ.

35

¹ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບໂມເຊໃນທົ່ງພຽງໂມອາບແຄມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໃກ້ກັບເມືອງເຢຣິໂກ ວ່າ,²“ຈົ່ງບອກຄົນອິສຣາເອນໃຫ້ພວກເຂົາຍົກເມືອງໃຫ້ຄົນເລວີໄດ້ອາໄສຢູ່. ຈາກມໍລະດົກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບນັ້ນ ແລະ ຍົກທົ່ງຫຍ້າອ້ອມຮອບເມືອງນັ້ນໃຫ້ຄົນເລວີດ້ວຍ.

³ໃຫ້ເມືອງນັ້ນເປັນຂອງພວກເຂົາເພື່ອຈະໄດ້ອາໄສ. ໃຫ້ທົ່ງຫຍ້າເພື່ອຝູງສັດ, ແລະຊັບສິ່ງຂອງຕ່າງໆ ແລະ ສັດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.⁴ເຊິ່ງທົ່ງຫຍ້າຂອງເມືອງທີ່ເຈົ້າຍົກໃຫ້ແກ່ຄົນເລວີນັ້ນໃຫ້ມີເຂດຈາກກຳແພງເມືອງແລະຫ່າງອອກໄປຫນຶ່ງພັນສອກໂດຍຮອບ.

⁵ແລະເຈົ້າຈົ່ງວັດແທກພາຍນອກເມືອງສອງພັນສອກເປັນດ້ານຕາເວັນອອກ, ສອງພັນສອກເປັນທິດໃຕ້, ສອງພັນສອກເປັນທິດຕາເວັນຕົກ, ສອງພັນສອກເປັນທິດເຫນືອ, ໃຫ້ຕົວເມືອງຢູ່ເຄິ່ງກາງ. ນີ້ເປັນທົ່ງຫຍ້າປະຈຳເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.

⁶ເມືອງຊຶ່ງເຈົ້າຈະຍົກໃຫ້ແກ່ຄົນເລວີ ຄື ເມືອງລີ້ໄພຫົກເມືອງ ເຈົ້າຈະອະນຸຍາດໃຫ້ຄົນຂ້າຄົນຫນີໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລະ ເຈົ້າຈົ່ງເພີ່ມໃຫ້ພວກເຂົາອີກສີ່ສິບສອງເມືອງ.⁷ເມືອງທັງຫມົດທີ່ເຈົ້າຍົກໃຫ້ຄົນເລວີເປັນສີ່ສິບແປດຫົວເມືອງ. ຈົ່ງໃຫ້ມີທົ່ງຫຍ້າຕາມເມືອງຕ່າງໆດ້ວຍ.

⁸ແລະຫົວເມືອງທີ່ເຈົ້າຈະໃຫ້ພວກເຂົາຈາກກຳມະສິດຂອງຄົນອິສະຣາເອນນັ້ນ, ຈາກຕະກຸນໃຫຍ່ເຈົ້າກໍເອົາເມືອງຫລາຍ, ຈາກຕະກຸນນ້ອຍເຈົ້າກໍເອົາເມືອງນ້ອຍ. ທຸກຕະກຸນຕາມສ່ວນຂອງມໍລະດົກທີ່ຕົນໄດ້ຮັບ ໃຫ້ຍົກໃຫ້ແກ່ຄົນເລວີ.”

⁹ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວກັບໂມເຊວ່າ,¹⁰ພຣະຢາເວກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, ເມື່ອພວກເຈົ້າຂ້າມແມ່ນຳ້ຢໍແດນ, ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນການາອານ,¹¹ໃຫ້ພວກເຈົ້າເລືອກເອົາເມືອງລີ້ໄພເພື່ອຜູ້ທີ່ຂ້າຄົນໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ ຈະຫລົບລີ້ຢູ່ໄດ້.

¹²ໃຫ້ເມືອງເຫລົ່ານັ້ນເປັນເມືອງລີ້ໄພຈາກຜູ້ທີ່ອາຄາດ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ທີ່ຂ້າຄົນຕ້ອງຕາຍກ່ອນທີ່ເຂົາຈະຢືນຕໍ່ຫນ້າຊຸມນຸມຊົນເພື່ອຮັບການພິພາກສາ.¹³ເຈົ້າຕ້ອງໃຫ້ເປັນເມືອງລີ້ໄພຫົກເມືອງ.

¹⁴ຈົ່ງໃຫ້ຟາກແມ່ນຳ້ຢໍແດນເບື້ອງນີ້ສາມເມືອງ, ແລະ ອີກສາມເມືອງໃນແຜ່ນດິນການາອານ ເປັນເມືອງລີ້ໄພ.¹⁵ທັງຫົກເມືອງນີ້ເປັນເມືອງລີ້ໄພຂອງຄົນອິສຣາເອນ, ສຳລັບຄົນຕ່າງດ້າວ, ແລະ ສຳລັບຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ, ເພື່ອຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດທີ່ໄດ້ຂ້າຜູ້ອື່ນໂດຍບໍ່ໄດ້ເຈດຕະນາໄດ້ຫລົບຫນີໄປບ່ອນນັ້ນ.

¹⁶ຖ້າຜູ້ໃດຕີຄົນອື່ນດ້ວຍເຄື່ອງມືເຫລັກ, ຈົນຄົນນັ້ນຕາຍ, ລາວກໍເປັນຂ້າຕະກອນ, ໃຫ້ປະຫານຊີວິດຄົນນັ້ນ.¹⁷ຜູ້ໃດຕີລາວໃຫ້ລົ້ມລົງດ້ວຍກ້ອນຫີນໃນມືທີ່ມີຂະຫນາດຂ້າຄົນໄດ້, ແລະ ລາວຕາຍ, ຜູ້ນັ້ນເປັນຂ້າຕະກອນ, ໃຫ້ປະຫານຊີວິດຄົນນັ້ນ.¹⁸ຫລືຜູ້ໃດໃຊ້ອາວຸດໄມ້ທີ່ຢູ່ໃນມືທີ່ຂະຫນາດຂ້າຄົນໄດ້, ຕີລາວລົ້ມລົງ, ແລະ ຕາຍ, ຜູ້ນັ້ນເປັນຂ້າຕະກອນ, ໃຫ້ປະຫານຊີວິດຄົນນັ້ນເສຍ.

¹⁹ໃຫ້ຜູ້ທີ່ຄຽດແຄ້ນເອງເປັນຜູ້ປະຫານຊີວິດຄົນນັ້ນ. ຖ້າວ່າຜູ້ທີ່ຄຽດແຄ້ນພົບລາວເມື່ອໃດ, ກໍໃຫ້ປະຫານຊີວິດເມື່ອນັ້ນ.²⁰ຖ້າຜູ້ໃດແທງລາວດ້ວຍຄວາມກຽດຊັງ, ຫລືລໍຖ້າແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ລາວ, ຈົນຕາຍ.²¹ຫລືເພາະເປັນສັດຕູກັນຕີລາວລົ້ມລົງ, ຈົນລາວຕາຍ ໃຫ້ປະຫານຊີວິດຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ລາວຕາຍນັ້ນ, ລາວເປັນຂ້າຕະກອນ, ເມື່ອຜູ້ທີ່ຄຽດແຄ້ນພົບລາວເມື່ອໃດ, ກໍໃຫ້ປະຫານຊີວິດລາວເສຍ.

²²ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ເປັນສັດຕູກັນແທງລາວ, ຫລືເອົາຫຍັງດຶກໃສ່ລາວໂດຍບໍ່ໄດ້ຄອຍຖ້າດັກຕີຢູ່.²³ຫລືໃຊ້ກ້ອນຫີນທີ່ມີຂະຫນາດຂ້າຄົນໄດ້ດຶກຖືກລາວໂດຍບໍ່ໄດ້ເຫັນ, ແລະ ລາວຕາຍ, ທັງທີ່ລາວບໍ່ໄດ້ເປັນສັດຕູກັນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ປອງຮ້າຍກັນ.

²⁴ໃນກໍລະນີນີ້, ກໍໃຫ້ຊຸມນຸມຊົນຕັດສິນຄວາມລະຫວ່າງຜູ້ຂ້າ ແລະ ຜູ້ຄຽດແຄ້ນຕາມກົດຫມາຍນີ້.²⁵ໃຫ້ຊຸມນຸມຊົນຊ່ວຍຜູ້ຂ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຜູ້ຂອງຄຽດແຄ້ນ, ໃຫ້ຊຸມນຸມຊົນພາໂຕລາວກັບໄປເມືອງລີ້ໄພ, ຊຶ່ງລາວໄດ້ຫນີໄປຢູ່ນັ້ນ, ໃຫ້ລາວຢູ່ບ່ອນນັ້ນຈົນກວ່າມະຫາປະໂຣຫິດ, ຜູ້ໄດ້ຖືກເຈີມໄວ້ດ້ວຍນຳ້ມັນບໍລິສຸດຈະຕາຍເສຍກ່ອນ.

²⁶ຖ້າຜູ້ຂ້າຄົນໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈນັ້ນ ອອກໄປຈາກເຂດເມືອງລີ້ໄພເວລາໃດ,²⁷ແລະຜູ້ຄຽດແຄ້ນພົບລາວນອກເຂດເມືອງລີ້ໄພ, ຜູ້ຄຽດແຄ້ນໄດ້ຂ້າຜູ້ຂ້າຄົນນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ຄຽດແຄ້ນຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດໃດ.²⁸ເພາະວ່າຊາຍຜູ້ນັ້ນຕ້ອງຢູ່ໃນເຂດເມືອງລີ້ໄພ, ຈົນມະຫາປະໂລຣຫິດຕາຍກ່ອນ. ຫລັງຈາກທີ່ມະຫາປະໂຣຫິດຕາຍແລ້ວ, ຜູ້ຂ້າຄົນນັ້ນຈຶ່ງສາມາດກັບໄປແຜ່ນດິນທີ່ເຂົາຖືກຳມະສິດຢູ່ໄດ້.

²⁹ເຫລົ່ານີ້ຄວນເປັນກົດຫມາຍແຫ່ງຄຳຕັດສິນຂອງພວກເຈົ້າຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຈົ້າໃນທີ່ອາໄສທັງປວງຂອງພວກເຈົ້າ.³⁰ຫາກຜູ້ໃດຂ້າລາວຕາຍ, ໃຫ້ປະຫານຊີວິດຜູ້ນັ້ນຕາມປາກຂອງພະຍານ, ແຕ່ຢ່າປະຫານຊີວິດຜູ້ໃດດ້ວຍມີພະຍານປາກດຽວ.

³¹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ, ເຈົ້າຢ່າຮັບຄ່າໄຖ່ຊີວິດຂອງຜູ້ຂ້າຄົນ ຜູ້ມີຄວາມຜິດເຖິງຕາຍນັ້ນ, ແຕ່ລາວຕ້ອງຕາຍ.³²ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງຮັບຄ່າໄຖ່ຄົນທີ່ຫລົບຫນີໄປຍັງເມືອງລີ້ໄພ. ເພື່ອໃຫ້ກັບມາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງລາວ ກ່ອນທີ່ມະຫາປະໂຣຫິດຈະຕາຍ.

³³ດ້ວຍວິທີນີ້ ເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ເປັນມົນທິນ ເພາະວ່າເລືອດເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປັນມົນທິນ, ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຊຳລະແຜ່ນດິນໃຫ້ຫມົດມົນທິນທີ່ເກີດຂື້ນຈາກເລືອດໃນແຜ່ນດິນນັ້ນໄດ້, ນອກຈາກຈະປະຫານຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ເລືອດຕົກເສຍກ່ອນ.³⁴ເຈົ້າຢ່າເຮັດໃຫ້ເກີດມົນທິນໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່, ມັນເປັນທີ່ເຮົາຢູ່ນັ້ນ, ເຮົາ, ຄືພຣະຢາເວ, ທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຄົນອິສຣາເອນ.”

36

¹ແລ້ວຜູ້ນຳຄອບຄົວຄົນກິເລອາດ ລູກຊາຍຂອງມາກີ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍມານາເຊ ຄອບຄົວຕ່າງຂອງລູກຊາຍໂຢເຊັບ, ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະເວົ້າຕໍ່ຫນ້າໂມເຊ ແລະຕໍ່ຫນ້າຜູ້ນຳ ຄືບັນດາຜູ້ນຳຄອບຄົວຄົນອິສຣາເອນ.²ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ “ພຣະຢາເວໄດ້ບອກເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຈັບສະຫລາກຍົກແຜ່ນດິນ ໃຫ້ເປັນມໍລະດົກແກ່ຄົນອິສະຣາເອນ. ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບບັນຊາຈາກພຣະຢາເວໃຫ້ຍົກມໍລະດົກຂອງເຊໂລເຟຂາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາແກ່ລູກສາວຂອງລາວ.

³ຖ້ານາງທັງຫລາຍແຕ່ງງານກັບລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນອິສຣາເອນຕະກຸນອື່ນແລ້ວ. ສ່ວນມໍລະດົກຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາຈະເພີ່ມໃຫ້ກັບມໍລະດົກຂອງຄົນຕະກູນທີ່ນາງໄປຢູ່ນຳ. ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນການນຳມໍລະດົກໄປຈາກສ່ວນທີ່ເປັນຂອງພວກເຮົາ.⁴ແລະເມື່ອເຖິງປີແຫ່ງສຽງເຂົາສັດຂອງຄົນອິສຣາເອນມາເຖິງ, ມໍລະດົກທີ່ເປັນສ່ວນຂອງນາງກໍຈະຖືກຍົກໄປເພີ່ມເຂົ້າກັບສ່ວນຂອງຕະກຸນທີ່ນາງໄປຢູ່ນຳ. ຈຶ່ງເປັນການນຳເອົາສ່ວນມໍລະດົກຂອງນາງໄປຈາກສ່ວນມໍລະດົກຂອງຕະກຸນພໍ່ຂອງພວກເຮົາ.”

⁵ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊ ຈຶ່ງບອກປະຊາຊົນໃຫ້ເຮັດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງອົງພຣະຢາເວ ດັ່ງນີ້: “ເລື່ອງທີ່ເຜົ່າມານາເຊ ເວົ້າມານັ້ນແມ່ນຖືກຕ້ອງ⁶ສະນັ້ນແຫລະພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ພວກລູກສາວຂອງເສໂລເຟຮັດມີສິດທີ່ຈະແຕ່ງງານກັບໃຜກໍໄດ້ແຕ່ ຕ້ອງແມ່ນຄົນໃນເຜົ່າດຽວກັນ.’

⁷ສ່ວນມໍລະດົກຂອງຄົນອິດສະຣາເອນຈະບໍ່ຖືກຍົກຍ້າຍຈາກຕະກຸນຫນຶ່ງໄປໃຫ້ອີກຕະກຸນຫນຶ່ງ, ຄົນອິດສະຣາເອນທຸກຄົນຕ້ອງຢູ່ໃນມໍລະດົກຂອງຕະກຸນບັນພະບູລຸດຂອງຕົນ.

⁸ຍິງທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຮັບກຳມະສິດມໍລະດົກໃນຕະກຸນອິດສະຣາເອນຕະກຸນໃດກໍໃຫ້ເປັນເມຍຂອງຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງໃນຄອບຄົວໃນຕະກຸນພໍ່ຂອງຕົນ. ເພື່ອຄົນອິດສະຣາເອນທຸກຄົນຈະໄດ້ຖືກຳມະສິດມໍລະດົກຂອງພໍ່ຂອງພວກເຂົາ.⁹ຈະບໍ່ມີມໍລະດົກທີ່ຖືກຍ້າຍຈາກຕະກຸນຫນຶ່ງໄປອີກຕະກຸນຫນຶ່ງ, ທຸກໆເຜົ່າຂອງຄົນອິສຣາເອນແຕ່ລະຕະກຸນຄວນຮັກສາໄວ້ມໍລະດົກຂອງຕົນ’”

¹⁰ພຣະຢາເວຊົງບອກໂມເຊຢ່າງໃດ, ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງເຊໂລເຟຮັດກໍປະຕິບັດຢ່າງນັ້ນ.¹¹ມາລາ, ຕີຣະຊາ, ໂຮກລາ, ມີລະກາ, ແລະໂນອາ, ລູກສາວຂອງເຊໂລເຟຮັດໄດ້ແຕ່ງງານກັບລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພີ່ນ້ອງພໍ່ຂອງຕົນ.¹²ພວກນາງໄດ້ແຕ່ງງານກັບຄອບຄົວມານາເຊລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບ. ໃນທາງນີ້, ມໍລະດົກຂອງນາງກໍຍັງຢູ່ໃນຕະກຸນພໍ່ຂອງນາງ.

¹³ຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ເປັນບົດບັນຍັດ ແລະ ຄຳຕັດສິນຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງຜ່ານທາງ ໂມເຊແກ່ຄົນອິດສະຣາເອນໃນທົ່ງພຽງໂມອາບແຄມແມ່ນຳ້ຢໍແດນໃກ້ກັບເມືອງເຢຣິໂກ.

ພຣະບັນຍັດສອງ

1

¹ເຫລົ່ານີີ້ຄືບັນດາຖ້ອຍຄຳຂອງໂມເຊທີ່ກ່າວຕໍ່ຊາວອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ທີ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ, ໃນທົ່ງພຽງຂອງພູເຂົາເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເຊິ່ງຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບເມືອງ ຊູຟະ, ລະຫວ່າງເມືອງປາຣານ, ໂຕເຟນ, ລາບານ, ຮາເຊໂຣດ, ເເລະ ດີຊາຮາບ.²ຈາກໂຮເຣບໄປທາງພູເຂົາຊີນາຍເພື່ອຈະໄປເຖິງເມືອງຄາເດັດບາເນຍ, ຕ້ອງໃຊ້ເວລາເດີນທາງສິບເອັດມື້

³ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີສີ່ສິບ, ໃນເດືອນທີສິບເອັດ, ໃນມື້ທຳອິດຂອງເດືອນ, ທີ່ໂມເຊໄດ້ເວົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໂມເຊກ່ຽວກັບພວກເຂົາ.⁴ນີ້ເເມ່ນຫລັງຈາກທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ໂຈມຕີສີໂຫນກະສັດຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນເຮັດຊະໂບນ, ເເລະ ໂອກກະສັດເເຫ່ງບາຊານ, ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນອັດຊະຕາໂຣດ ເເລະເອັດເຣອີ.

⁵ທາງອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ໃນດິນເເດນໂມອາບ, ໂມເຊເລີ່ມຕົ້ນປະກາດຄຳສັ່ງສອນເຫລົ່ານີ້ວ່າ,⁶"ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ກ່າວກັບພວກເຮົາທີ່ໂຮເຣັບ, ວ່າ, 'ພວກເຈົ້າໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນປະເທດຮ່ອມພູເຂົານີ້ດົນນານພໍເເລ້ວ.

⁷ກັບໄປ ແລະ ເລີ່ມການເດີນທາງຂອງເຈົ້າ, ແລະໄປເຖິງປະເທດຮ່ອມພູແຫ່ງອາໂມຣິດ ເເລະໄປເຖິງສະຖານທີ່ໃກ້ຄຽງໃນເຂດທົ່ງພຽງຂອງຮ່ອມພູແຫ່ງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ໃນປະເທດຮ່ອມພູເຂົາ, ໃນທີ່ພູພຽງຕ່ຳ, ໃນເນເກບ, ເເລະ ຕາມຊາຍຝັ່ງທະເລ - ໃນດິນເເດນການາອານ, ເເລະ ໃນເລບານອນຈົນເຖິງເເມ່ນ້ຳໃຫຍ່ເອີຟຣັດ,⁸ເບິ່ງສາ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງດິນເເດນນັ້ນເອົາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ; ຈົ່ງເຂົ້າໄປ ເເລະ ຢຶດຄອງດິນເເດນນັ້ນເອົາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ; ຈົ່ງເຂົ້າໄປຢຶດຄອງດິນເເດນນັ້ນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ເເກ່ບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ ຄື ອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ເເລະ ຢາໂຄບ - ເພື່ອເອົາໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາທີ່ພາຍຫລັງຈາກພວກເຂົານັ້ນ.'

⁹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບທ່ານໃນເວລານັ້ນວ່າ, 'ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດເເບກພວກທ່ານໄວ້ພຽງຄົນດຽວໄດ້.¹⁰ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງເພີ່ມທະວີຄູນພວກທ່ານ, ເເລະ ເບິ່ງສາ, ໃນວັນນີ້ພວກທ່ານມີຈຳນວນຫລາຍດັ່ງດວງດາວໃນຟ້າສະຫວັນ.¹¹ຂໍພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ, ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານເພີ່ມພູນຫລາຍຂຶ້ນອີກເປັນພັນເທົ່າ, ເເລະ ຂໍຊົງອວຍພອນພວກທ່ານຕາມທີ່ຊົງສັນຍາເອົາໄວ້ກັບພວກທ່ານ!

¹²ເຮົາຈະສາມາດແບກຫາບພາລະຫນັກ, ເເລະ ຂໍ້ພິພາກຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານໄດ້ເເນວໃດ?¹³ຈົ່ງເລືອກບັນດາຄົນທີ່ສະຫລາດ, ຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ, ເເລະ ຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງດີຈາກເເຕ່ລະເຜົ່າ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຫົວຫນ້າປົກຄອງເຫນືອພວກທ່ານ.'¹⁴ພວກທ່ານໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ດີທີ່ພວກເຮົາສົມຄວນເຮັດ.'

¹⁵ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ເລືອກບັນດາຫົວຫນ້າອອກມາຈາກເຜົ່າຕ່າງໆຂອງພວກທ່ານ, ຄືຄົນທີ່ສະຫລາດ, ເເລະ ຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງດີ, ເເລະ ເເຕ່ງຕັ້ງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຫົວຫນ້າປົກຄອງດູເເລພວກທ່ານ, ເປັນຫົວຫນ້າຄວບຄຸມຄົນຫນຶ່ງພັນຄົນ, ເປັນຫົວຫນ້າຄວບຄຸມຄົນຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນ, ເປັນຫົວຫນ້າຄວບຄຸມຄົນຫ້າຫມື່ນຄົນ, ເປັນຫົວຫນ້າຄວບຄຸມຄົນສິບຄົນ, ເເລະ ເເຕ່ງຕັ້ງບັນດາເຈົ້າຫນ້າທີ່ປະຈຳເຜົ່າເເຕ່ລະເຜົ່າ.¹⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງບັນດາຜູ້ພິພາກສາຂອງພວກທ່ານໃນຄັ້ງນັ້ນວ່າ 'ຈົ່ງຟັງຂໍ້ພິພາກສາຕ່າງໆລະຫວ່າງພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ຈົ່ງຕັດສິນຢ່າງຊອບທຳລະຫວ່າງຄົນຫນຶ່ງ ເເລະ ພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ເເລະ ກັບຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ກັບເຂົານັ້ນ.

¹⁷ພວກທ່ານຈະບໍ່ສະເເດງຄວາມລຳອຽງຕໍ່ຜູ້ໃດໃນຂໍ້ພິພາກສາ; ພວກທ່ານຈະຟັງສຽງຄົນເລັກນ້ອຍ ແລະ ເຫມືອນກັບສຽງຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ພວກທ່ານບໍໍ່ຢ້ານກົວຫນ້າຂອງຜູ້ໃດ, ເພາະການພິພາກສາເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂໍ້ພິພາກສາທີ່ຍາກແກ່ພວກທ່ານຈະຕັດສິນໄດ້ນັ້ນ, ພວກທ່ານຈະນຳມາຫາຂ້ານ້ອຍ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍຈະຟັງຂໍ້ພິພາກສານັ້ນ.¹⁸ຂ້ານ້ອຍສັ່ງພວກທ່ານໃນຄັ້ງນັ້ນເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ພວກທ່ານສົມຄວນເຮັດ.

¹⁹ພວກເຮົາໄດ້ເດີນທາງອອກຈາກໂຮເຣັບເເລະ ໄດ້ຜ່ານເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານອັນກວ້າງໃຫຍ່ ເເລະ ເປັນຕາຢ້ານຕາມທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນນັ້ນ, ຊຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງທາງທີ່ພວກເຮົາຈະໄປຍັງປະເທດຮ່ອມພູເຂົາຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ຊົງສັ່ງພວກເຮົາ; ເເລະ ພວກເຮົາໄດ້ມາເຖິງທີ່ຄາເດັດບາເນຍ.

²⁰ຂ້ານ້ອຍກ່າວເເກ່ພວກທ່ານວ່າ, 'ພວກທ່ານໄດ້ມາຮອດປະເທດຮ່ອມພູເຂົາຂອງຄົນອາໂມຣິດຕາມທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.²¹ເບິ່ງສາ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ໄດ້ຊົງຕັ້ງດິນເເດນນີ້ເອົາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານເເລ້ວ; ຈົ່ງຂຶ້ນໄປ ເເລະ ຢຶດຄອງດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານໄດ້ກ່າວໄວ້ກັບພວກທ່ານ; ຢ່າຢ້ານ, ຫລື ທໍ້ຖ້ອຍໃຈເລີຍ.'

²²ພວກທ່ານໄດ້ມາຫາພວກຂ້ານ້ອຍ ເເລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, 'ໃຫ້ພວກເຮົາສົ່ງຜູ້ຊາຍໄປຂ້າງຫນ້າພວກເຮົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະສອດເເນມເບິ່ງດິນເເດນນັ້ນໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ, ເເລະ ນຳຖ້ອຍຄຳມາລາຍງານເຖິງວິທີການທີ່ພວກເຮົາຈະໂຈມຕີ, ເເລະກ່ຽວກັບເມືອງນັ້ນທີ່ພວກເຮົາຈະມາ.'²³ຄຳເເນະນຳນັ້ນເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຢ່າງຫລາຍ; ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຕັ້ັງຊາຍສິບສອງຄົນ, ຄົນຫນຶ່ງຈາກທຸກເຜົ່າ.²⁴ພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນຫນ້າແລະ ມຸ່ງໄປທີ່ປະເທດຮ່ອມພູເຂົາ, ມາເຖິງຮ່ອມພູເຂົາເເຫ່ງເອັດຊະໂຄນ, ເເລະ ສອດເເນມເບິ່ງດິນເເດນນັ້ນ.

²⁵ພວກເຂົານຳຜົນຜະລິດທີ່ເກີດຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ ຖືມາໃນມືຂອງພວກເຂົາ ເເລະ ໄດ້ນຳລົງມາໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຂົາຍັງກັບມາລາຍງານພວກເຮົາອີກດ້ວຍວ່າ, 'ທີ່ນັ້ນເປັນດິນເເດນທີ່ດີທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຊົງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ.'

²⁶ເເຕ່ພວກທ່ານປະຕິເສດທີ່ຈະໂຈມຕີ, ເເລະ ຍັງກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຊາຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ.²⁷ພວກທ່ານໄດ້ຈົ່ມວ່າໃນເຕັນຂອງພວກທ່ານ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ນີ້ເປັນເພາະພຣະຢາເວ ຊົງກຽດຊັງພວກເຮົາ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ນຳພວກເຮົາອອກມາຈາກດິນເເດນເອຢິບ, ເພື່ອມອບພວກເຮົາເອົາໄວ້ໃນມືຂອງຄົນອາໂມຣິດໃຫ້ທຳລາຍພວກເຮົາເສຍ.²⁸ພວກເຮົາສາມາດໄປທີ່ໃດໃນເວລານີ້? ພວກອ້າຍນ້ອງຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາສະຫລາຍ, ໂດຍກ່າວວ່າ, 'ຄົນພວກນັ້ນໂຕໃຫຍ່ກວ່າ ເເລະ ສູງກວ່າເຮົາຫລາຍ; ບັນດາເມືອງຂອງພວກເຂົາກໍ ໃຫຍ່ໂຕ ເເລະ ມີກຳລັງຫລາຍຈົນເຖິງສະຫວັນ; ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພວກລູກຊາຍຂອງອານາຄິມຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.'"

²⁹ແລ້ວເຮົາກໍໄດ້ບອກເຈົ້າວ່າ, 'ຢ່າຢ້ານກົວ,ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ,³⁰ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຜູ້ຊົງນຳຫນ້າພວກທ່ານ, ພຣະອົງຈະຊົງຕໍ່ສູ້ເພື່ອພວກທ່ານ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດທຸກສິ່ງເພື່ອພວກທ່ານໃນເອຢິບຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານ,³¹ເເລະ ເຊັ່ນກັນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງທຸລະກັນດານ, ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນເເລ້ວພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ຊົງອຸ້ມຊູພວກທ່ານ, ຄືກັບຊາຍຄົນຫນຶ່ງອຸ້ມຊູລູກຊາຍຂອງເຂົາໃນທຸກທີ່ທຸກເເຫ່ງທີ່ພວກທ່ານໄປຈົນພວກທ່ານມາສະຖານທີ່ເເຫ່ງນີ້.

³²ເເຕ່ເຖິງຢ່າງໃດຈາກຖ້ອຍຄຳນີ້ ພວກທ່ານກໍຍັງບໍ່ເຊື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ,³³ຜູ້ຊົງນຳທາງໄປທາງຫນ້າພວກທ່ານ ເພື່ອຊອກຫາທີ່ຢູ່ອາໄສຫນຶ່ງ, ດ້ວຍໄຟໃນເວລາກາງຄືນ ເເລະ ດ້ວຍເມກໃນເວລາກາງເວັນເພື່ຶອຫາສະຖານທີ່ຫນຶ່ງໃຫ້ກັບພວກທ່ານສຳລັບຕັ້ງຄ້າຍ

³⁴ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງພວກທ່ານ ເເລະ ຊົງພຣະພິໂຣດ; ພຣະອົງຊົງສັນຍາ ເເລະກ່າວວ່າ³⁵ເເນ່ນອນຈະບໍ່ມີຄົນໃດທ່າມກາງຄົນເລົ່ານີ້ຊຶ່ງເປັນຄົນລຸ້ນທີ່ຊົ່ວຊ້າຈະໄດ້ເຫັນດິນເເດນອັນປະເສີດຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາເອົາໄວ້ຈະປະທ່ານໃຫ້ເເກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ³⁶ຍົກເວັ້ນກາເລັບລູກຂອງເຢຟຸນເນ ເຂົາຈະໄດ້ດິນເເດນນັ້ນ ເຮົາຈະປະທານດິນເເດນທີ່ເຂົາໄດ້ຢຽບຢ່າງນັ້ນເເກ່ເຂົາ ເເລະເເກ່ບັນດາລູກຫລານຂອງເຂົາ ເພາະເຂົາໄດ້ຕິດຕາມພຣະຢາເວຢ່າງເຕັມທີ່

³⁷ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະເຈົ້າຢາເວຊົງພຣະພິໂຣດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍເຫດເພາະພວກທ່ານດ້ວຍ, ພຣະອົງກ່າວວ່າ, 'ເຈົ້າເອງກໍຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປດິນເເດນນັ້ນເຊັ່ນກັນ;³⁸ໂຢຊວຍລູກຂອງນູນ, ຜູ້ຢືນຕໍ່ຫນ້າເຈົ້ານິີ້, ເຂົາຈະໄດ້ເຂົ້າໄປທີ່ນັ້ນ; ຈົ່ງຫນູນໃຈເຂົາ, ເພາະເຂົາຈະເປັນຜູ້ນຳອິດສະຣາເອນໃຫ້ຮັບດິນເເດນນັ້ນເປັນກຳມະສິດ.

³⁹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ບັນດາເດັກນ້ອຍໆຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືບັນດາຄົນທີ່ພວກເຈົ້າກ່າວວ່າພວກເຂົາຈະຕົກເປັນເຫຍື່ອ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນວັນນີ້ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກເຖິງສິ່ງດີ ຫລື ຊົ່ວ - ພວກເຂົາຈະໄປທີ່ນັ້ນ. ເຮົາຈະມອບດິນເເດນນັ້ນໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ ເເລະພວກເຂົາຈະຄອບຄອງດິນເເດນນັ້ນໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ, ເເລະ ພວກເຂົາຈະຄອບຄອງດິນເເດນນັ້ນ.⁴⁰ເເຕ່ສຳລັບພວກເຈົ້າ, ຈົ່ງຫັນກັບ ເເລະ ເດີນທາງເຂົ້າໄປຖິ່ນທຸລະກັນດານຕາມທາງທີ່ຈະໄປທະເລເເດງ.'

⁴¹ເເລ້ວພວກທ່ານຕອບເເກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວເເລ້ວ; ພວກເຮົາຈະຂຶ້ນໄປ ເເລະຕໍ່ສູ້, ເເລະ ພວກເຮົາຈະເຮັດຕາມທຸກສິ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດ.' ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນທ່າມກາງພວກທ່ານຕ່າງກໍເຮັດອາວຸດສຳລັບເຮັດສົງຄາມ, ເເລະ ພວກທ່ານພ້ອມຈະເຂົ້າໂຈມຕີປະເທດຮ່ອມພູເຂົານັ້ນ⁴²ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ຈົ່ງບອກເເກ່ພວກເຂົາວ່າ, ຢ່າເຂົ້າໂຈມຕີ ເເລະຕໍ່ສູ້ ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ, ເເລະ ພວກເຈົ້າຈະເອົາຊະນະສັດຕູ.'

⁴³ຂ້ານ້ອຍກ່າວເເກ່ພວກທ່ານເເນວນີ້, ເເຕ່ພວກທ່ານບໍ່ຍອມຟັງ. ພວກທ່ານຫັກຫລັງຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ; ພວກທ່ານເຂົ້າໂຈມຕີປະເທດຮ່ອມພູເຂົານັ້ນ.⁴⁴ເເຕ່ຊາວອາໂມຣິດ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ປະເທດຮ່ອມພູເຂົານັ້ນໄດ້ອອກມາຕໍ່ສູ້ກັບພວກທ່ານ ເເລະ ໄດ້ຂັບໄລ່ພວກທ່ານຄືຝູງເຜິ້ງ, ແລະ ໂຈມຕີພວກທ່ານໄລ່ລົງມາຈາກເຊຣະ, ຈົນເຖິງໂຮມາ.

⁴⁵ພວກທ່ານກັບຄືນເເລະຮ້ອງໄຫ້ຕໍ່ພຣະຢາເວ; ເເຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ຟັງສຽງພວກທ່ານ, ບໍ່ສົນໃຈພວກທ່ານເລີຍ.⁴⁶ດັ່ງນັ້ນພວກທ່ານຈຶ່ງຕ້ອງພັກອາໄສຢູ່ ທີ່ກາເດັດເປັນເວລາຫລາຍວັນ, ຕະຫລອດເວລາທີ່ພວກທ່ານອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ

2

¹ຕໍ່ມາພວກເຮົາຈຶ່ງກັບ ເເລະ ເດີນທາງໄປໃນຖິ່ນເເຫ້ງເເລ້ງທຸລະກັນດານຕາມທາງສູ່ທະເລເເດງ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບພວກຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຮົາໄດ້ຍ່າງອ້ອມພູເຂົາເຊຣະເປັນເວລາຫລາຍວັນ.²ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ຄືວ່າ,³'ພວກເຈົ້າໄດ້ຍ່າງອອ້ມພູເຂົານີ້ເປັນເວລາດົນພໍສົມຄວນເເລ້ວ; ຈົ່ງຫັນໄປທາງທິດເຫນືອເທີ້ນ.

⁴ຈົ່ງສັ່ງປະຊາຊົນວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຍ່າງຜ່ານເຂດບ້ານເຮືອນຂອງພີ່ນ້ອງພວກເຈົ້າ, ຄືເຊື້ອສາຍຂອງເອຊາວ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເຊຣະ; ພວກເຂົາຈະຢ້ານພວກເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ⁵ຢ່າຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ເພາະເຮົາຈະບໍ່ມອບດິນເເດນໃດໆຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເເກ່ພວກເຈັົ້າ, ບໍ່, ຈະບໍ່ເຫັນເເມ່ນເເຕ່ພໍໄວ້ໃຫ້ຝາຕີນຢຽບຢຳໄປ; ເພາະເຮົາໄດ້ມອບພູເຂົາເຊຣະໃຫ້ເອຊາວເປັນກຳມະສິດເເລ້ວ.

⁶ພວກເຈົ້າຈົ່ງເອົາເງິນຊື້ອາຫານຈາກພວກເຂົາ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ກິິນ; ພວກເຈົ້າຈົ່ງເອົາເງິນຊື້ນ້ຳຈາກເຂົາດ້ວຍ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ດື່ມ.⁷ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງອວຍພອນເຈົ້າໃນການງານເເຫ່ງນ້ຳມືທຸກຢ່າງຂອງພວກເຈົ້າ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮູ້ເຖິງການຍ່າງຜ່ານຖິ່ນທຸລະກັນດານອັນກວ້າງໃຫຍ່ນີ້. ເພາະໃນເວລາສີ່ສິບປີເຫລົ່ານີ້ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ຊົງສະຖິດກັບພວກເຈົ້າ, ເເລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ຂາດສິ່ງໃດໆເລີຍ."'

⁸ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ໄປຜ່ານພວກອ້າຍນ້ອງຂອງເຮົາ, ຄືເຊື້ອສາຍຂອງເອຊາວຜູ້ອາໄສໃນເຊຣະ, ອອກໄປຈາກເສັ້ນທາງອາຣາບາ, ເເລະ ຈາກເອຊີໂອນເກເບ. ເເລ້ວພວກເຮົາຈຶ່ງຫັນກັບ ເເລະ ຜ່ານໄປທາງຖິ່ນທຸລະກັນດານຂອງໂມອາບ.

⁹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຢ່າລົບກວນໂມອາບ, ເເລະ ຢ່າເຮັດສົງຄາມກັບພວກເຂົາ. ເພາະເຮົາຈະບໍ່ມອບດິນເເດນຂອງເຂົາໃຫ້ເເກ່ພວກເຈົ້າເປັນກຳມະສິດ, ເພາະເຮົາໄດ້ມອບເມືອງໃຫ້ເເກ່ເຊື້ອສາຍຂອງໂລດ, ເປັນກຳມະສິດຂອງພວກເຂົາເເລ້ວ.'

¹⁰(ເເຕ່ກ່ອນຫນ້ານີ້ເອມິມໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່, ຈຳນວນຫລາຍ, ເເລະ ສູງຄືກັບຄົນອານາກີມ;¹¹ເຫລົ່ານີ້ຖືກນັບວ່າເປັນພວກເຣຟາອິມ, ຄືກັບຄົນອານາກີມ; ເເຕ່ຄົນໂມອາບເອີ້ນພວກເຂົາວ່າເອມິມ.

¹²ມື້ກ່ອນພວກໂຮຣີກໍຢູ່ທີ່ເຊຣະດ້ວຍ, ເເຕ່ເຊື້ອສາຍຂອງເອຊາວໄດ້ເອົາຊະນະພວກເຂົາ. ໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ ເເລະ ໄດ້ມາອາໄສຢູ່ເເທນທີ່ພວກເຂົາ, ຄືກັບອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ເຮັດຕໍ່ເເຜ່ນດິນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບໃຫ້ພວກເປັນກຳມະສິດນັ້ນ.)

¹³"'ບັດນີ້ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ເເລະ ຂ້າມແມ່ນໍ້າເຊເຣັດ.' ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງຂ້າມແມ່ນໍ້າເຊເຣັດ.¹⁴ບັດນີ້ນັບຈາກທີ່ພວກເຂົາມາຈາກຄາເດັດບາເນຍ ຈົນວ່າພວກເຮົາໄດ້ຂ້າມແມ່ນໍ້າເຊເຣັດແລ້ວ, ເປັນເວລາທັງຫມົດສາມສິບເເປດປີ. ໃນເວລານັ້ນເອງທີ່ຜູ້ຊາຍທັງຫມົດໃນຄົນລຸ້ນນັ້ນທີ່ຖືກຕຽມໄວ້ເພື່ອສູ້ຮົບໄດ້ຕາຍຈາກທ່າມກາງປະຊາຊົນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາເເກ່ພວກເຂົາ.¹⁵ຫລາຍກວ່ານັ້ນ, ມືຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕໍ່ສູ້ປະຊາຊົນລຸ້ນນັ້ນເພື່ອທຳລາຍເຂົາຈາກປະຊາຊົນຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຫມົດສິ້ນໄປ.

¹⁶ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ເມື່ອຜູ້ຊາຍທັງຫມົດໄດ້ກຽມໄວ້ເພື່ອການສູ້ຮົບໄດ້ຕາຍ ເເລະ ຫມົດສິ້ນໄປທ່າມກາງປະຊາຊົນ,¹⁷ເເລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍ, ວ່າ,¹⁸'ມື້ນີ້ພວກເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ຍ່າງຜ່ານເມືອງອາຣະ, ເຂດເເດນຂອງຄົນໂມອາບ.¹⁹ຢ່າກໍ່ກວນ ຫລື ສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາ; ເພາະເຮົາຈະບໍ່ມອບບດິນເເດນໃດໆ ຂອງຄົນອຳໂມນໃຫ້ເເກ່ເຈົ້າເປັນກຳມະສິດ; ເນື່ອງຈາກເຮົາໄດ້ມອບດິນເເດນນັ້ນໃຫ້ເເກ່ເຊື້ອສາຍຂອງໂລດເປັນກຳມະສິດເເລ້ວ.'"

²⁰(ທີ່ນັ້ນຖືກນັບວ່າເປັນດິນເເດນພວກເອຟຣາອິມ. ດ້ວຍພວກເອຟຣາອິມເຄີຍຢູ່ທີ່ນັ້ນກ່ອນ - ເເຕ່ຄົນອຳໂມນເອີ້ນເຂົາວ່າຊຳຊຸມມິມ -²¹ເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່, ຈຳນວນຫລາຍ, ເເລະ ສູງຄືຄົນອານາກີມ. ເເຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງທຳລາຍພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຄົນອຳໂມນ, ແລະ ຄົນອຳໂມນໄດ້ເອົາຊະນະພວກເຂົາ ເເລະ ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນເເທນພວກເຂົາ.²²ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງເອຊາວ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເຊຣະ, ເມື່ອ ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍພວກໂຮຣີຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກເຂົາ, ເເລະ ໄດ້ເຂົ້າອາໄສເເທນທີ່ພວກເຂົາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

²³ຄືກັນກັບພວກອາວິມທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆ ໄປໄກຮອດກາຊາ, ຄົນເຄັບໂທຣິມ, ຊຶ່ງມາຈາກເກາະເຄັບໂທ, ໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາເເລະ ຕັ້ງຖິ່ນຖານເເທນພວກເຂົາ.)

²⁴24 ບັດນີ້ລຸກຂຶ້ນ, ອອກເດີນທາງ ເເລະຂ້າມແມ່ນ້ຳອາກໂນນ; ເບິ່ງສາ, ເຮົາໄດ້ມອບສີໂຫນຊາວອາໂມຣິດ, ຜູ້ເປັນກະສັດເເຫ່ງເຮັດຊະໂບນ, ເເລະ ດິນເເດນຂອງເຂົາເອົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຈົ້າຈົ່ງເລີ່ມຢຶດຄອງ, ເເລະ ເຮັດສົງຄາມສູ້ຮົບນຳເຂົາ.²⁵ມື້ນີ້ເຮົາຈະເລີ່ມໃສ່ຄວາມຢ້ານ ເເລະ ບ້າຄັ້ງຕໍ່ພວກເຈົ້າໃຫ້ກັບປະຊາຊົນທັງຫລາຍລຸ່ມຟ້າ; ພວກເຂົາຈະໄດ້ຍິນຂ່າວກ່ຽວກັບພວກເຈົ້າ ເເລະ ຈະໂຕສັ່ນສະທ້ານເເລະ ເປັນທຸກທໍລະມານເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າ.'

²⁶ເຮົາສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເກເດໂມດ ໄປຍັງສິໂຫນ, ກະສັດແຫ່ງເຮັດຊະໂບນ, ພ້ອມກັບຖ້ອຍຄຳເເຫ່ງສັນຕິສຸກ, ກ່າວວ່າ, '²⁷ຂໍໃຫ້ຕີນຂອງເຮົາຢຽບຜ່ານດິນເເດນຂອງທ່ານ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເດີນໄປຕາມທາງຫລວງນັ້ນ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ລ້ຽວໄປທາງຂວາ ຫລືທາງຊ້າຍ.

²⁸ທ່ານຈະຂາຍອາຫານໃຫ້ເເກ່ເຮົາ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ກິນ; ເເລະ ເພື່ອເອົາເງິນ, ທ່ານຈະຂາຍນ້ຳໃຫ້ເຮົາ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ດື່ມ; ຂໍພຽງເເຕ່ວ່າທ່ານໃຫ້ເຮົາຜ່ານຕາມທາງຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ;²⁹ຄືກັບບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເອຊາວ ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເຊຣະ, ເເລະ ຄືກັບຊາວໂມອາບຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເອຣະ, ໄດ້ເຮັດເພື່ອພວກເຮົາ; ຈົນເຮົາໄດ້ຂ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເຂົ້າໄປໃນດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຊົງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ.'

³⁰ເເຕ່ກະສັດສີໂຫນ, ເເຫ່ງເຮັດຊະໂບນບໍ່ຍອມປ່ອຍພວກເຮົາໃຫ້ຜ່ານດິນຂອງເຂົາ; ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາເເຂງກະດ້າງ ເເລະ ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາດື້ດຶງ, ເພື່ອພຣະອົງຈະປາບເຂົາໃຫ້ຜ່າຍເເພ້ດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດເເລ້ວໃນວັນນີ້.³¹ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ເບິ່ງສາ, ເຮົາໄດ້ມອບສີໂຫນ ເເລະດິນເເດນເຮົາໃຫ້ເເກ່ເຈົ້າເເລ້ວ; ຈົ່ງເລີ່ມຕົ້ນຢຶດຄອງເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ດິນເເດນຂອງເຂົາເປັນກຳມະສິດ.'

³²ເເລ້ວສີໂຫນຈຶ່ງໄດ້ອອກມາຕໍ່ຕ້ານພວກເຮົາ, ເຂົາ ເເລະ ປະຊາຊົນຂອງເຂົາທັງຫມົດ, ມາຕໍໍ່ສູ້ຢາຮາດ.³³ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ມອບເຂົາໃຫ້ພວກເຮົາ ເເລະ ພວກເຮົາໄດ້ປາບເຂົາໃຫ້ຜ່າຍເເພ້ໄປ; ເຮົາຕີເຂົາຈົນຕາຍ, ທັງບັນດາລູກຊາຍ, ເເລະ ປະຊາຊົນຂອງເຂົາທັງຫມົດ.

³⁴ເຮົາຢຶດຄອງເມືອງທັງຫມົດຂອງເຂົາໃນເວລານັ້ນ ເເລະ ໄດ້ທຳລາຍທຸກເມືອງຢ່າງໂຫດຮ້າຍ - ບັນດາຊາຍ ແລະ ຍິງ ເເລະເດັກນ້ອຍ; ເຮົາບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ໃຜລອດຊີວິດ.³⁵ມີພຽງຝູງສັດທີ່ຢຶດມາເປັນຂອງພວກເຮົາ, ພ້ອມກັບຂອງຣິບເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ເຮົາໄດ້ຢຶດມາ.

³⁶ຈາກອາໂຣເອ, ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງແຄມລຸ່ມເເມ່ນ້ຳອາກໂນນ, ເເລະ ຈາກເມືອງທີ່ຢູ່ໃນລຸ່ມເເມ່ນ້ຳນັ້ນໄປຕາມທາງທຸກທາງຈົນຮອດເເມ່ນ້ຳ, ໄປຕາມທາງທຸກທາງຈົນເຖິງກີເລອາດ, ບໍ່ມີເມືອງໃດທີ່ສູງເກີນໄປສຳລັບພວກເຮົາ. ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ປະທານໄຊຊະນະໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາເຫນືອສັດຕູທັງຫມົດທີ່ຢູ່ທາງຫນ້າພວກເຮົາ.³⁷ມັນເປັນພຽງແຜ່ນດິນຂອງເຊື້ອສາຍຄົນອຳໂມນທີ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປ, ຄືທຸກຝັ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳຢັບໂບກ, ແລະ ເມືອງຕ່າງໆ ໃນປະເທດຮ່ອມພູເຂົານັ້ນ - ທີ່ໃດໆກໍຕາມທີ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ຊົງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພວກເຮົາໄປ.

3

¹ເເລ້ວພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຫັນກັບ ເເລະ ຂຶ້ນໄປຕາມທາງສູ່ບາຊານ. ກະສັດໂອກ, ເເຫ່ງບາຊານ, ໄດ້ມາ ເເລະໂຈມຕີເຮົາ, ເຂົາ ເເລະ ປະຊາຊົນຂອງເຂົາທັງຫມົດ, ມາຕໍ່ສູ້ທີ່ເອັດເຣອີ.²ພຣະຢາເວກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຢ່າຢ້ານເລີຍ; ເພາະເຮົາໄດ້ມອບໄຊຊະນະເຫນືອເຂົາໃຫ້ເຈົ້າທັງຫມົດເເລ້ວ ເເລະ ໄດ້ວາງປະຊາຊົນທັງຫມົດ ເເລະ ດິນເເດນຂອງເຂົາພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຈະເຮັດກັບເຂົາເຫມືອນກັບທີ່ເຮັດຕໍ່ສີໂຫນ, ກະສັດຊາວອາໂມຣິດ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ເຮັດຊະໂບນ.'

³ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຊົງປະທານໄຊຊະນະເຫນືອກະສັດໂອກເເຫ່ງບາຊານໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ, ເເລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງເຂົາຖືກວາງໄວ້ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາຈົນບໍ່ມີເເມ່ນເເຕ່ຄົນດຽວໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຂົາທີ່ຫລົງເຫລືອຢູ່.⁴ພວກເຮົາໄດ້ຢຶດຄອງເມືອງທັງຫມົດຂອງເຂົາໃນເວລານັ້ນ; ບໍ່ມີເເມ່ນເເຕ່ເມືອງດຽວທີ່ເຮົາບໍໄດ້ຢຶດຄອງມາຈາກພວກເຂົາ: ຈຳນວນເມືອງຫົກສິບເມືອງ - ຄືທຸກພາກຂອງອັກໂກບ, ອານາຈັກຂອງໂອກໃນບາຊານ.

⁵ເຫລົ່ານີ້ຄືເມືອງປ້ອມທັງຫມົດທີ່ມີກຳເເພງສູງ, ປະຕູໃຫຍ່, ເເລະ ບານປະຕູ; ນອກຈາກນີ້ເເມ່ນຫມູ່ບ້ານຈຳນວນຫລາຍທີ່ບໍ່ມີກຳເເພງ.⁶ພວກເຮົາໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາຈົນຫມົດສິ້ນ, ຄືກັບພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ກະສັດສີໂຫນເເຫ່ງເຮັດຊະໂບນ, ທຳລາຍເມືອງທຸກເມືອງຢ່າງຮາບຄາບ - ທັງບັນດາຊາຍ ເເລະ ຍິງ ລວມທັງເດັກນ້ອຍໆ.⁷ເເຕ່ຝູງສັດທັງຫມົດ ເເລະ ເມືອງຕ່າງໆ, ພວກເຮົາໄດ້ຢຶດເປັນຂອງພວກເຮົາ.

⁸ໃນເວລານັ້ນພວກເຮົາໄດ້ຢຶດຄອງດິນເເດນຈາກມືຂອງກະສັດທັງສອງຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ອີກຟາກຫນຶ່ງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ຈາກເເມ່ນ້ຳອາກໂນນໄປຈົນເຖິງພູເຂົາເຮີໂມນ⁹(ພູເຂົາເຮີໂມນນັ້ນ ຊາວຊີໂດນເອີ້ນວ່າ ສີຣິໂອນ, ເເລະຊາວອາໂມຣິດເອີ້ນວ່າເສນີ)¹⁰ເເລະ ເມືອງຕ່າງໆເປັນພູພຽງ, ກີເລອາດທັງຫມົດ, ເເລະ ບາຊານທັງຫມົດ, ຕະຫລອດທຸກເສັ້ນທາງທີ່ໄປຮອດເມືອງສາເລກາ ເເລະ ເມືອງເອັດເຣອີ, ເມືອງຕ່າງໆ ຂອງອານາຈັກຂອງໂອກໃນບາຊານ."

¹¹(ສຳລັບສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງພວກເອຟຣາອິມ, ມີພຽງກະສັດໂອກເເຫ່ງບາຊານເທົ່ານັ້ນທີ່ີເຫລືອລອດຢູ່. ເບິ່ງສາ! ບ່ອນນອນຂອງເຂົາເປັນຕຽງເຫລັກ. ມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຣັບບາ, ບ່ອນທີ່ຂອງຊາວອຳໂມນອາໄສຢູ່ບໍ? ຕຽງນີ້ແມ່ນຍາວເກົ້າສອກ ແລະ ກວ້າງສີ່ສອກ, ນີ້ຄືວິທີວັດຂະຫນາດຂອງປະຊາຊົນ.)

¹²"ດິນເເດນນີ້ພວກເຮົາໄດ້ຢຶດມາເປັນກຳມະສິດໃນເວລານັ້ນ - ຈາກອາໂຣເອ, ຄືດິນເເດນທີ່ຢູ່ໃກ້ລຸ່ມເເມ່ນ້ຳອາກໂນນ, ເເລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງປະເທດຮ່ອມພູໃນກີເລອາດ, ເເລະ ໃນເມືອງຕ່າງໆ - ດິນເເດນເມືອງຕ່າງໆນັ້ນເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ເຜົ່າຣູເບັນ ເເລະເຜົ່າກາດ.¹³ສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງກີເລອາດ ເເລະ ບາຊານທັງຫມົດ, ຄືອານາຈັກຂອງໂອກ, ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ເຜົ່າມານາເຊເຄິ່ງຫນຶ່ງຄືເເຄ້ນທັງຫມົດຂອງອາໂກບ, ເເລະ ບາຊານທັງຫມົດ. (ອານາເຂດດຽວກັນນີ້ໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າເປັນດິນເເດນຂອງພວກເອຟຣາອິມ.

¹⁴ຢາອີ, ຜູ້ເປັນຄົນໃນເຜົ່າມານາເຊ, ໄດ້ຮັບເອົາເເຄວ້ນຫນຶ່ງຂອງອັກໂກບ ໄປຈົນເຖິງເຂດເເດນຂອງຊາວເກຊູ ເເລະ ຊາວມາອາກາ. ເຂົາເອີ້ນຊື່ເເຄວ້ນທັງຫມົດ, ເເມ່ນເເຕ່ບາຊານຕາມຊື່ຂອງເຂົາເອງເເມ່ນ ຮາບວົດ ຢາອີ, ມາຈົນເຖິງວັນນີ້.)

¹⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມອບກີເລອາດໃຫ້ເເກ່ມາກີ.¹⁶ສຳລັບເຜົ່າຣູເບັນ ເເລະເຜົ່າກາດຂ້ານ້ອຍໄດ້ມອບອານາເຂດຈາກກີເລອາດໄປຈົນຮອດລຸ່ມເເມ່ນ້ຳອາກໂນນ - ຄືນັບຈາກຕອນກາງຂອງເເມ່ນ້ຳເປັນເຂດເເດນຂອງອານາເຂດ - ເເລະໄປຈົນເຖິງເເມ່ນ້ຳຢັບໂບກ, ເຊິ່ງເປັນເຂດເເດນຂອງເຊື້ອສາຍອຳໂມນ.

¹⁷ເຂດເເດນທີ່ອີກສ່ວນຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເຊັ່ນກັນ, ຈາກດິນເນເລດໄປເຖິງທະເລເເຫ່ງອາຣັບບາ (ນັ້ນແມ່ນ, ທະເລເກືອ) ໄປຈົນເຖິງທາງລາກຂອງພູເຂົາປິສະກາໃນທິດຕາເວັນອອກ.

¹⁸ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານໃນເວລານັ້ນ, ກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ມອບດິນເເດນນີ້ໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເປັນກຳມະສິດ; ພວກທ່ານ, ຄຶບັນດາຊາຍທີ່ເປັນນັກຮົບທັງຫມົດ, ຈະຂ້າມໄປກ່ອນພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ຄືປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ.

¹⁹ເເຕ່ເມຍຂອງພວກທ່ານ, ລູກໆ ເເລະ ຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ (ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພວກທ່ານມີຝູງສັດຈຳນວນຫລາຍ), ຈະຍັງຄົງຢູ່ໃນເມືອງຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານນັ້ນ,²⁰ຈົນກວ່າພຣະຢາເວຈະປະທານການພັກສະຫງົບໃຫ້ເເກ່ພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ຄືກັບພຣະອົງໄດ້ປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ຈົນກວ່າເຂົາໄດ້ຢຶດຄອງດິນເເດນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງມອບໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາຄືດິນເເດນອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນນັ້ນ; ຈາກນັ້ນພວກທ່ານຄືພວກຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ, ຈະກັບມາຍັງດິນເເດນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເເລ້ວນັ້ນ.'

²¹ເຮົາໄດ້ບັນຊາໂຢຊວຍໃນເວລານັ້ນ, ໂດຍກ່າວວ່າ, 'ສາຍຕາຂອງທ່ານໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານໄດ້ຊົງເຮັດກະສັດທັງສອງເຫລົ່ານີ້; ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດຢ່າງດຽວກັນຕໍ່ທຸກອານາຈັກທີ່ທ່ານເຂົ້າໄປ.²²ທ່ານຈະບໍ່ຢ້ານພວກເຂົາ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງເປັນຜູ້ດຽວທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ເພື່ອພວກທ່ານ.'

²³ຂ້ານ້ອຍທູນວ່າຂໍພຣະຢາເວໃນເວລານັ້ນ, ໂດຍກ່າວວ່າ,²⁴'ໂອ້ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນສຳເເດງເເກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ເເລະ ເຖິງມືອັນເຂັ້ມເເຂງຂອງພຣະອົງ; ຈະມີພະໃດໃນຟ້າສະຫວັນ ຫລື ໂລກນີ້ທີ່ສາມາດເຮັດພາລະກິດຢ່າງດຽວກັນກັບພຣະອົງໄດ້ເຮັດນໍ, ເເລະ ສາມາດເຮັດພາລະກິດອັນຊົງຣິດໄດ້ຄືພຣະອົງ?²⁵ຂ້ານ້ອຍຂໍວິງວອນພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຂ້າມໄປ ເເລະ ເບິ່ງເຫັນດິນເເດນອັນປະເສີດທີ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ເຫັນປະເທດຮ່ອມພູເຂົາທີ່ດີ, ເເລະເຫັນເລບານອນດ້ວຍເຖີດ.'

²⁶ເເຕ່ພຣະຢາເວຊົງຄຽດຮ້າຍຂ້ານ້ອຍເຫດເພາະພວກທ່ານ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ໃຫ້ເລື່ອງນີ້ພໍເເລ້ວສຳລັບເຈົ້າ - ຢ່າເວົ້າເລື່ອງນີ້ກັບເຮົາອີກຕໍ່ໄປ:²⁷ຈົ່ງຂຶ້ນໄປຍອດພູເຂົາປີສະກາ ເເລະເປີດຕາຂອງເຈົ້າເບິ່ງໄປຕາມທິດຕາເວັນຕົກ, ເເລະທິດຕາເວັນອອກ; ຈົ່ງເບິ່ງດ້ວຍສາຍຕາຂອງເຈົ້າ, ເພາະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຂ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ.

²⁸ເເຕ່ວ່າ, ຈົ່ງສັ່ງສອນໂຢຊວຍ ເເລະ ຫນູນໃຈ ເເລະເສີມກຳລັງເຂົາ, ເພາະເຂົາຈະຂ້າມນຳຫນ້າໄປກ່ອນປະຊາຊົນນີ້, ເເລະ ເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮັບດິນເເດນທີ່ເຈົ້າຈະເບິ່ງເຫັນເປັນມໍລະດົກ.'²⁹ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງຍັງຄົງຢູ່ໃນຮ່ອມພູເຂົາຝັ່ງກົງກັນຂ້າມກັບເບັດເປອໍ.

4

¹ບັດນີ້, ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງກົດຫມາຍ ເເລະ ຂໍ້ບັງຄັບທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະສອນພວກທ່ານ, ເພື່ອການປະຕິບັດນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນທ່ານອາດຈະມີຊີວິດ ເເລະ ເຂົ້າໄປຢຶດຄອງດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ, ຈະຊົງມອບໃຫ້ພວກທ່ານ.²ພວກທ່ານຈະບໍ່ເພີ່ມເຂົ້າໄປໃນຖ້ອຍຄຳໃດໆທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບັນຊາເເກ່ພວກທ່ານ, ເເລະ ຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຫນ້ອຍລົງ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະຮັກສາຄຳບັນຍັດຕ່າງໆ ຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງພວກທ່ານນັ້ນ.

³ດວງຕາຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດ ເນື່ອງຈາກພູເປອໍ; ພຣະເຈົ້າຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍທຸກຄົນທີ່ຂາບໄຫວ້ພະບາອານໃນທີ່ນັ້ນ.⁴ເເຕ່ພວກທ່ານ ຜູ້ທີ່ຢຶດຫມັ້ນໃນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກໍມີຊີວິດເຖິງທຸກວັນນີ້.

⁵ເບິ່ງສາ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສອນກົດຫມາຍ ແລະ ກົດບັນຍັດທຸກຂໍ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງສອນເເກ່ຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອພວກທ່ານບໍ່ຄວນຈະໄດ້ເຮັດຕາມໃນທ່າມກາງດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານກຳລັງເຂົ້າໄປຢຶດຄອງຢູ່ນັ້ນ.⁶ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຖືຮັກສາ ແລະ ເຮັດຕາມ; ເເລະ ເພາະນີ້ເເມ່ນສະຕິປັນຍາ ເເລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກທ່ານໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊົນຕ່າງໆ ຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບກົດຫມາຍເຫລົ່ານີ້ໂດຍເວົ້າວ່າ, 'ນີ້ເເມ່ນຊົນຊາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເເມ່ນປະຊາຊົນທີ່ມີສະຕິປັນຍາ ເເລະຄວາມເຂົ້າໃຈ.'

⁷ເພາະມີຊົນຊາດໃຫຍ່ອື່ນໃດທີ່ມີພຣະເຈົ້າອົງຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ໃກ້ພວກເຂົາ, ຄືກັບພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ທີ່ພວກເຮົາຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງໄດ້ທຸກເວລາບໍ?⁸ມີຊົນຊາດໃຫຍ່ອື່ນໃດທີ່ມີກົດຫມາຍ ເເລະ ຂໍ້ບັນຍັດທີ່ຊອບທຳຄືກັບກົດຫມາຍເຫລົ່ານີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງໃຈໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານໃນມື້ນີ້ຢ່າງນັ້ນບໍ?

⁹ພຽງເເຕ່ເອົາໃຈໃສ່ ເເລະ ປົກປ້ອງຕົວຂອງທ່ານເອົາໄວ້ໃຫ້ດີ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ລືມສິ່ງຕ່າງໆທີ່ດວງຕາຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຫັນ, ເເລ້ວເພື່ອວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະບໍ່ອອກໄປຈາກຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານໃນທຸກວັນຂອງຊີວິດທ່ານ. ເເຕ່ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ບັນດາລູກຫລານຂອງພວກທ່ານໄດ້ຮູ້ເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເຖີດ.¹⁰ໃນວັນນີ້ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຢືນຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານທີ່ໂຮເຣັບ, ເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ຈົ່ງເອີ້ນປະຊາຊົນມາຊຸມນຸມຕໍ່ຫນ້າເຮົາ, ເເລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາໄດ້ຍິນບັນດາຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຢຳເກງເຮົາໃນທຸກວັນນີ້ທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້, ເເລະ ທີ່ີພວກເຮົາຈະສອນໃຫ້ເເກ່ບັັນດາລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ.'

¹¹ພວກທ່ານໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ເເລະຢືນຢູ່ທີ່ພູເຂົານັ້ນ. ພູເຂົາດັ່ງກ່າວມີໄຟລຸກລາມຂຶ້ນໄປເທິງໃຈກາງຂອງທ້ອງຟ້າສະຫວັນ, ມີຄວາມມືດຄຶ້ມ, ມີເມກ, ເເລະ ຄວາມມືດຫນາເເຫນ້ນ.¹²ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບພວກທ່ານອອກມາຈາກກາງໄຟນັ້ນ; ພວກທ່ານໄດ້ຍິນສຽງພ້ອມກັບບັນດາຖ້ອຍຄຳ, ເເຕ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນຮູບສັນນິຖານ ພວກທ່ານພຽງໄດ້ຍິນສຽງເທົ່ານັ້ນ.

¹³ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດຕໍ່ພວກທ່ານເຖິງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ປະຕິບັດຄື, ບັນຍັດສິບປະການ. ພຣະອົງຊົງຂຽນບັນຍັດນັ້ນເທິງແຜ່ນຫີນສອງເເຜ່ນ.¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງຂ້ານ້ອຍໃນເວລານັ້ນ, ເພື່ອສອນກົດບັນຍັດໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ເພື່ອທ່ານໄດ້ເຮັດຕາມໃນດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານກຳລັງຂ້າມໄປເພື່ອຢຶດຄອງນັ້ນ.

¹⁵ພວກທ່ານຢ່າເຮັດຕົວເອງໃຫ້ເຊື່ອມເສຍ - ເພາະວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນຮູບແບບໃດໃນມື້ທີ່ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບທ່ານທີ່ເຮໂຣ ອອກຈາກກາງໄຟ -¹⁶ຈົ່ງໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ເຮັດບາບ ແລະ ສ້າງຮູບເຄົາຣົບໃດໆ ສຳລັບພວກເຈົ້າເອງ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຮູບພະຜູ້ຊາຍ ຫລື ຍິງ,¹⁷ຫລື ຮູບເຫມືອນສັດຊະນິດໃດໆ ທີ່ຢູ່ເທິງເເຜ່ນດິນໂລກ, ຫລື ຮູບຄືນົກມີປີກບິນໃນທ້ອງຟ້າ,¹⁸ຫລືຮູບຄືສິ່ງໃດໆທີ່ເລືອຄານເທິງດິນ, ຫລືຮູບຄືປາໃດໆທີ່ຢູ່ໃນນຳ້ໃຕ້ພື້ນດິນ.

¹⁹ພວກທ່ານຢ່າເປີດຕາພວກທ່ານເບິ່ງຂຶ້ນໄປເທິງຟ້າສະຫວັນ ເເລະ ເບິ່ງທີ່ດວງຕາເວັນ, ດວງເດືອນ, ຫລື ດວງດາວຕ່າງໆ - ຄືບໍລິເວນທັງຫມົດຂອງຟ້າສະຫວັນ - ເເລະ ຖືກພາໃຫ້ນະມັດສະການສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ເເລະ ບູຊາສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຄືສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ປະທານໃຫ້ປະຊາຊົນທຸກຄົນພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າທັງຫມົດ.²⁰ເເຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ເອົາທ່ານ ເເລະ ນຳທ່ານອອກມາຈາກເຕົົາເຫລັກ, ຄືອອກຈາກເອຢິບ, ເພື່ອເປັນປະຊາຊົນທີ່ເປັນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງເອງ, ຢ່າງທີ່ພວກທ່ານເປັນຄືທຸກມື້ນີ້.

²¹ພຣະຢາເວຊົງໂກດຮ້າຍຂ້ານ້ອຍເຫດເພາະພວກທ່ານ; ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຄວນຂ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ເເລະ ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນດິນເເດນອັນປະເສີດ, ຄືດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງຈະມອບໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເປັນກຳມະສິດນັ້ນ.²²ເເຕ່ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຕາຍໃນດິນເເດນນີ້; ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງບໍ່ຂ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ; ເເຕ່ພວກທ່ານຈະຂ້າມໄປ ແລະ ຄອບຄອງດິນເເດນອັນປະເສີດນັ້ນ.

²³ຈົ່ງລະວັງຕົວຂອງພວກທ່ານໃຫ້ດີ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຫລົງລືມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດກັບພວກທ່ານ, ເເລະ ສ້າງຮູບເເກະສະຫລັກທີ່ເປັນຮູບຊົງໃດໆ ເພື່ອຕົວຂອງພວກທ່ານເອງທີ່ພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພວກທ່ານເຮັດນັ້ນ.²⁴ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານ, ເເລະເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຫວງເເຫນ.

²⁵ເມື່ອພວກທ່ານໃຫ້ກຳເນີດບັນດາລູກເເລະ ຫລານທັງຫລາຍ, ເມື່ອພວກທ່ານຈະອາໄສຢູ່ໃນດິນເເດນນັ້ນເປັນເວລາດົນ, ເເລະ ຖ້າພວກທ່ານຈະເຮັດຕົວໃຫ້ເຊື່ອມເສຍ ເເລະ ສ້າງຮູບເເກະສະຫລັກເປັນຮູບຊົງຂອງສິ່ງໃດໆ, ເເລະ ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຊຶ່ງເປັນການຍົວະໃຫ້ພຣະອົງຊົງໂກດຮ້າຍ -²⁶ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງເຖິງຟ້າສະຫວັນ ເເລະແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ເປັນພະຍານຕໍ່ຕ້ານພວກທ່ານໃນວັນນີ້ ທີ່ບໍ່ຊ້ານານພວກທ່ານຈະພິນາດຢ່າງສິ້ນເຊີງຈາກເເຜ່ນດິນທີ່ພວກທ່ານກຳລັງຈະຂ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນໄປຄອບຄອງນັ້ນ; ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຢື້ເວລາຂອງພວກທ່ານໃຫ້ຍາວນານເເຕ່ພວກທ່ານຈະຖືກທຳລາຍຢ່າງຫມົດສິ້ນ.

²⁷ພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານກະຈັດກະຈາຍໄປທ່າມກາງປະຊາຊົນທັງຫລາຍ, ເເລະ ພວກທ່ານຈະເຫລືອພຽງຈຳນວນນ້ອຍໃນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ, ທີ່ພຣະຢາເວຊົງນຳທ່ານໃຫ້ຈາກໄປນັ້ນ.²⁸ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຈະປະຕິບັດຮັບໃຊ້ບັນດາພະອື່ນ, ການງານເເຫ່ງນ້ຳມືຂອງມະນຸດ, ຄືໄມ້ ເເລະຫີນ, ທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ ບໍ່ໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູ, ກິນບໍ່ໄດ້, ຫລືດົມກິ່ນບໍ່ໄດ້.

²⁹ເເຕ່ຈາກທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຈະສະເເຫວງຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ພວກທ່ານຈະພົບພຣະອົງ, ເມື່ຶອພວກທ່ານສະເເຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍສຸດຈິດດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກທ່ານ.

³⁰ເມື່ອພວກທ່ານຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າ, ເເລະ ເມື່ອສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດມາເຫນືອພວກທ່ານ, ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ມາພວກທ່ານຈະຫັນກັບຫາພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ເເລະ ຟັງສຽງຂອງພຣະອົງ.³¹ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເມດຕາ; ພຣະອົງຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານຜິດຫວັງຫລື ທຳລາຍພວກທ່ານ, ຫລືຊົງລືມພັນທະສັນຍາຂອງບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາເອົາໄວ້ກັບພວກເຂົາ.

³²ບາດນີ້ຈົ່ງຖາມເຖິງວັນເຫລົ່ານັ້ນໃນອາດີດ, ຄືວັນທີ່ຢູ່ກ່ອນພວກທ່ານ: ນັບຈາກວັນນັ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງມະນຸດເທິງເເຜ່ນດິນໂລກນີ້, ເເລະ ຈາກຟາກຟ້າຫນຶ່ງໄປຈົນເຖິງອີກຟາກຟ້າຫນຶ່ງ, ຈົ່ງຖາມວ່າເຄີຍມີສິ່ງໃດຄືກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້, ຫລື ມີສິ່ງໃດທີ່ເຄີຍໄດ້ຍິນມາດັ່ງນີ້?³³ເຄີຍມີຄົນໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກ່າວອອກມາຈາກກາງໄຟຢ່າງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ, ເເລະ ຍັງມີຊີວິດຢູ່ເເບບນີ້ບໍ?

³⁴ຫລື ພຣະເຈົ້າເຄີຍທີ່ໄດ້ພະຍາຍາມໄປ ເເລະ ນຳຊົນຊາດຫນຶ່ງມາເພື່ອພຣະອົງເອງຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດຫນຶ່ງ, ດ້ວຍການລອງໃຈ, ດ້ວຍຫມາຍສຳຄັນ, ແລະ ດ້ວຍການອັດສະຈັນ, ດ້ວຍສົງຄາມ, ດ້ວຍມືອັນຊົງຣິດ, ເເລະ ດ້ວຍແຂນອັນຣິດເດດຂອງພຣະອົງທີ່ຢຽດອອກ, ແລະ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຄືກັບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານໄດ້ເຮັດເພື່ອທ່ານໃນປະເທດເອຢິບກ່ອນສາຍຕາຂອງທ່ານ?

³⁵ສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ຊົງສຳເເດງເເກ່ພວກທ່ານ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ເເລະ ນອກຈາກພຣະອົງເເລ້ວບໍ່ມີພະອື່ນໃດເລີຍ³⁶ຈາກທ້ອງຟ້າ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງສັ່ງສອນພວກທ່ານ; ເທິງແຜ່ນດິນໂລກພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານເຫັນໄຟອັນໃຫຍ່; ພວກທ່ານໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະອົງອອກມາຈາກກອງໄຟອັນໃຫຍ່ນັ້ນ.

³⁷ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກສາບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ, ພຣະອົງຊົງເລືອກເຊື້ອສາຍທີ່ຕາມມາຂອງພວກເຂົາ, ເເລະໄດ້ນຳພວກທ່ານອອກມາຈາກເອຢິບພ້ອມກັບການຊົງສະຖິດຂອງພຣະອົງ, ພ້ອມກັບຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ;³⁸ເພື່ອຂັບໄລ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ເເລະ ເຂັ້ມເເຂງກວ່າອອກໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອນຳພວກທ່ານເຂົ້າມາ, ເພື່ອມອບດິນເເດນຂອງພວກທ່ານໃຫ້ເປັນກຳມະສິດດັ່ງໃນທຸກວັນນີ້.

³⁹ດັ່ງນັ້ນໃນວັນນີ້ຈົ່ງຮູ້ເຖີດ, ເເລະ ວາງສິ່ງນີ້ເອົາໄວ້ໃຫ້ຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານ, ວ່າພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າໃນຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງ ເເລະເທິງເເຜ່ນດິນໂລກ; ເບື້ອງລຸ່ມບໍ່ມີຜູ້ໃດອີກເເລ້ວ.⁴⁰ພວກທ່ານຈະຮັກສາບັນດາກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ ເເລະ ພຣະບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງທີ່ຂ້ານ້ອຍຊົງສັ່ງພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄປໄດ້ດີ ເເລະພ້ອມທັງບັນດາລູກຫລານທີ່ມາພາຍຫລັງພວກທ່ານດ້ວຍ, ເເລະ ເພື່ອວັນເວລາຂອງພວກທ່ານຈະຍືນຍາວໃນດິນເເດນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເປັນນິດ."

⁴¹ເເລ້ວໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ເລືອກເມືອງສາມເມືອງທາງຝັ່ງຕາເວັນອອກຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ,⁴²ເພື່ອຄົນຈະຫລົບຫນີໄປໃນເມືອງໃດເມືອງຫນຶ່ງເຫລົົ່ານີ້ ຖ້າຫາກເຂົາຂ້າຄົນໂດຍບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ເປັນສັດຕູກັນມາກ່ອນ. ໂດຍການຫນີໄປເມືອງໃດເມືອງຫນຶ່ງເຂົາຈະລອດຊີວິດ.⁴³ເມືອງເຫລົ່ານີ້ຄື, ເບເຊທີ່ເທິງພູພຽງສຳລັບເຜົ່າຣູເບັນເເມ່ນເມືອງຣາໂມດ ໃນເຂດເເດນຂອງກີເລອາດສຳລັບເຜົ່າກາດ; ເເລະ ເມືອງໂກລານໃນບາຊານ, ສຳລັບເຜົ່າມານັດເຊ.

⁴⁴ນີ້ແມ່ນກົດຫມາຍທີ່ໂມເຊໄດ້ມອບກົດບັນຍັດທີ່ວາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ;⁴⁵ເຫລົ່ານີ້ຄືກົດຫມາຍທີ່ເປັນພັນທະສັນຍາ, ກົດບັນຍັດຕ່າງໆ, ເເລະ ກົດຫມາຍອື່ນໆທີ່ໂມເຊໄດ້ກ່າວເເກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ເມື່ອພວກເຂົາອອກມາຈາກເອຢິບ,⁴⁶ເມື່ອພວກເຂົາຢູ່ທາງຝັ່ງຕາເວັນອອກຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ໃນພູເຂົາກົງກັນຂ້າມເມືອງເບັດເປອໍ, ໃນດິນເເດນສີໂຫນ, ຜູ້ເປັນກະສັດອາໂມ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ເຮັດຊະໂບນ, ຄືຜູ້ທີ່ໂມເຊ ເເລະປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ປາບໃຫ້ຜ່າຍເເພ້ເມື່ອພວກເຂົາອອກມາຈາກເອຢິບ.

⁴⁷ພວກເຂົາຢຶດດິນເເດນຂອງລາວໃຫ້ເປັນກຳມະສິດ, ເເລະ ດິນເເດນຂອງໂອກເປັນກະສັດເເຫ່ງຊາບານ - ສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ຄືກະສັດທັງສອງຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຜູ້ຢູ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ.⁴⁸ອານາເຂດນີ້ນັບຈາກອາໂຣເອ, ໄປສຸດຂອບລຸ່ມເເມ່ນ້ຳອາກໂນນ, ໄປຈົນເຖິງພູເຂົາສີຣິໂອນ (ຫລືພູເຮີໂມນ),⁴⁹ແລະ ລວມເອົາດິນເເດນນັ້ນຍັງນັບລວມເອົາອານາເຂດທັງຫມົດຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ຈົນໄປຮອດທະເລອາຣາບາ, ໄປເຖິງຕາຍທີ່ຕີນພູປີສະກາ.

5

¹ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ເເລະ ກ່າວເເກ່ພວກເຂົາວ່າ, "ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງກົດບັນຍັດ, ເເລະ ກົດເກນຕ່າງໆທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ຍິນໃນວັນນີ້, ເພາະພວກທ່ານຈະຮຽນຮູ້ຖືຮັກສາເອົາໄວ້.²ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາຕໍ່ພວກໂຮເຣັບ.³ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງເຮັດພັນທະສັນຍານີ້ຕໍ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາ, ເເຕ່ຊົງເຮັດກັບພວກເຮົາ, ພວກເຮົາທຸກຄົນຍັງມີຊີວິດຢູ່ທຸກວັນນີ້.

⁴ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບພວກທ່ານຫນ້າຕໍ່ຫນ້າ ທີ່ເທິງພູເຂົາອອກມາຈາກກາງໄຟນັ້ນ⁵(ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢືນຢູ່ລະຫວ່າງພຣະຢາເວ ກັບພວກທ່ານໃນເວລານັ້ນ, ເພື່ອເປີດເຜີຍຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ; ໃນເວລານັ້ນໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ; ເພາະພວກທ່ານຢ້ານເນື່ອງຈາກໄຟນັ້ນ, ເເລະ ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນໄປພູເຂົາ). ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວ,⁶'ເຮົາເປັນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກດິນເເດນເອຢິບ, ອອກມາຈາກການເປັນທາດ.

⁷ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີພະອື່ນໃດຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.⁸ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດຮູບສະຫລັກສຳລັບຕົວເອງ ຫລືຮູບຄືຂອງສິ່ງໃດໆທີ່ຢູ່ເທິງຟ້າເບື້ອງເທິງ, ຫລືທີ່ຢູ່ເທິງເເຜ່ນດິນເບື້ອງລຸ່ມ, ຫລືທີ່ຢູ່ໃນລຸ່ມນ້ຳນັ້ນ.

⁹ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ກົ້ມກາບ ຫລື ຮັບໃຊ້ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະເຮົາເເມ່ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງຫວງເເຫນ. ເຮົາລົງໂທດຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບັນດາບັນພະບູລຸດນັ້ນໂດຍການນຳການລົງໂທດມາເຖິງບັນດາລູກຫລານ, ຄືຊົ່ວລຸ້ນອາຍຸຄົນທີສາມ ເເລະ ສີ່ບັນດາຂອງບັນດາຄົນທີ່ກຽດຊັງເຮົາ,¹⁰ເເລະ ສຳເເດງຄວາມສັດຊື່ຕາມພັນທະສັນຍາຕໍ່ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັກເຮົາ ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ.

¹¹ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຍົກພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງບໍ່ສົມຄວນ, ເພາະພຣະຢາເວບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄົນຍົກພະນາມຂອງພຣະຢາເວຢ່າງບໍ່ສົມຄວນໃຫ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ.

¹²ຈົ່ງຮັກສາວັນສະບາໂຕໃຫ້ເປັນວັນບໍຣິສຸດ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງພວກເຈົ້າ.¹³ພວກເຈົ້າຈະອອກເເຮງ ຫລື ເຮັດວຽກທັງຫມົດຂອງເຈົ້າໃນເວລາຫົກວັນ;¹⁴ເເຕ່ວັນທີເຈັດຄືວັນສະບາໂຕ ຈົ່ງຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ໃນວັນນັ້ນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດວຽກໃດໆ - ບໍ່ວ່າໂຕເຈົ້າ, ຫລືລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລືລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລື ຂ້າທາດຊາຍ, ເເລະ ທາດຍິງ, ຫລື ງົວຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລືລາຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລືຝູງສັດໃດໆຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລືຄົນຕ່າງຊາດຢູ່ທີ່ປະຕູຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ. ສິ່ງນີ້ເພື່ອໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍ ເເລະ ຄົນຮັບຍິງຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ພັກຜ່ອນເຊັ່ນດຽວກັບພວກເຈົ້າ.

¹⁵ພວກເຈົ້າຈະລະນຶກເຖິງວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ເປັນທາດໃນດິນເເດນເອຢິບ, ເເລະ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກທີ່ນັ້ນໂດຍມືອັນຊົງຣິດ ເເລະ ໂດຍແຂນທີ່ຢຽດອອກ. ດ້ວຍເຫດນີ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກເຈົ້າຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕ.

¹⁶ຈົ່ງໃຫ້ກຽດເເກ່ບິດາ ເເລະ ເເກ່ມານດາຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກເຈົ້າເຮັດນັ້ນ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດຍືນຍາວຢູ່ເເຜ່ນດິນທີ່ພຣະຢາເວຊົງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຈົ້າ, ເເລະ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ.

¹⁷ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຂ້າຄົນ.¹⁸ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຮ່ວມປະເວນີ.¹⁹ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ລັກເລັກຂະໂມຍນ້ອຍ.²⁰ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ.

²¹ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຍາດເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຢາກໄດ້ບ້ານຂອງເພື່ອນບ້ານ, ທົ່ງນາຂອງເຂົາ, ຫລືຂ້າທາດຊາຍຂອງເຂົາ, ຫລື ທາດຍິງຂອງເຂົາງົວຜູ້ເຂົາ, ຫລືລາຂອງເຂົາ, ຫລືສິ່ງໃດໆ ທີ່ເປັນຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າ.'

²²ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດ້ວຍສຽງອັນດັງຕໍ່ຫນ້າຊຸມຊົນທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານເທິງພູເຂົາອອກມາຈາກກາງໄຟ, ຈາກກ້ອນເມກ, ເເລະ ຈາກຄວາມມືດ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເພີ່ມເຕີມຖ້ອຍຄຳໃດໆອີກ. ພຣະອົງຊົງໄດ້ຂຽນຈາລຶກຖ້ອຍຄຳນັ້ນໄວ້ເທິງສີລາຈາລຶກສອງເເຜ່ນ ເເລະໄດ້ປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ.

²³ຕໍ່ມາເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງກ່າວອອກມາຈາກທ່າມກາງຄວາມມືດ, ໃນຂະນະທີ່ພູເຂົານັ້ນກຳລັງລຸກໄຫມ້, ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ຂ້ານ້ອຍຄື - ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານ ເເລະບັນດາຫົວຫນ້າເຜົ່າຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານ.²⁴ພວກທ່ານກ່າວວ່າ, 'ເບິ່ງສາ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ຊົງສຳເເດງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ ເເລະ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງເເກ່ພວກເຮົາ, ເເລະ ພວກເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະອົງມາຈາກກາງໄຟ; ໃນວັນນີ້ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນເເລ້ວວ່າເມື່ອພຣະເຈົ້າກ່າວກັບປະຊາຊົນ, ພວກເຂົາສາມາດມີຊີວິດຢູ່.

²⁵ເເຕ່ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ສົມຄວນຕາຍ? ເພາະໄຟອັນໃຫຍ່ນີ້ຈະເຜົາຜານພວກເຮົາ; ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາດົນກວ່ານີ້, ພວກເຮົາຕ້ອງຕາຍເເທ້.²⁶ເພາະນອກເຫນືອຈາກພວກເຮົາ ມີໃຜ ຫລືໃນທ່າມກາງມະນຸດທັງຫມົດທີ່ໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນກ່າວອອກມາຈາກກາງໄຟ ເເລະ ຍັງໄດ້ມີຊີວິດຢູ່, ຄືຢ່າງພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບໍ?²⁷ສຳລັບທ່ານນັ້ນ, ທ່ານຄວນໄປ ເເລະຟັງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາກ່າວກັບທ່ານ; ຢໍ້າຄືນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາກ່າວກັບທ່ານເເກ່ພວກເຮົາ; ພວກເຮົາຈະຟັງ; ເເລະ ເຮັດຕາມ.'

²⁸ພຣະຢາເວໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານ. ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍ, 'ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ ເຮົາໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆຂອງປະຊາຊົນນີ້, ໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາກ່າວນັ້ນດີ.²⁹ໂອ, ຊຶ່ງມີຫົວໃຈເຊັ່ນນີ້ໃນພວກເຂົາ, ທີ່ພວກເຂົາຈະໃຫ້ກຽດເເກ່ເຮົາ ເເລະຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫມົດຂອງເຮົາສະເຫມີ, ເພື່ອພວກເຂົາ ເເລະ ບັນດາລູກຫລານຂອງພວກເຂົາຈະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກສືບໄປເປັນນິດ!³⁰ຈົ່ງໄປເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປຍັງເຕັນຂອງພວກເຈົ້າເຖີດ."

³¹ເເຕ່ສຳລັບເຈົ້າ, ຈົ່ງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບເຮົາ, ເເລະ ເຮົາຈະບອກເຈົ້າເຖິງພຣະບັນຍັດທັງຫມົດກົດຫມາຍ, ເເລະກົດເກນຕ່າງໆ ທີ່ເຈົ້າຈະສອນພວກເຂົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະຖືຮັກສາດິນເເດນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາເປັນກຳມະສິດດ້ວຍເຫດນີ້.'

³²ພວກທ່ານຈະຖືຮັກສາ, ສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງບັນຊາເເກ່ພວກທ່ານ ພວກທ່ານຈະບໍ່ຫັນເຫໄປທາງຂວາຫລືຫັນເຫໄປທາງຊ້າຍ.³³ເພື່ອທ່ານຈະຍ່າງໃນທາງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງທ່ານ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະມີຊີວິດຢູ່, ເເລະ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ, ເເລະ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະມີວັນເວລາທີ່ຍືນຍາວໃນດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເປັນກຳມະສິດນັ້ນ.

6

¹ດັ່ງນັ້ນເຫລົ່ານີ້ຄືຄຳສັ່ງ, ກົດບັນຍັດ, ເເລະກົດເກນຕ່າງໆ ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງສັ່ງພວກທ່ານ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະຖືຮັກສາໄວ້ໃນດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານກຳລັງຈະຂ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນໄປເພື່ືອຢຶດຄອງນັ້ນ;²ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະໃຫ້ກຽດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເມື່ອພວກທ່ານຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດ ເເລະ ຄຳສັ່ງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງສັ່ງພວກທ່ານ - ຄືພວກທ່ານ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງພວກທ່ານ, ຕະຫລອດທຸກວັນໃນຊີວິດຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອວັນເວລາຂອງພວກທ່ານຈະຍືນຍາວ.

³ດ້ວຍເຫດນີ້ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ເເລະ ຖືຮັກສາເອົາໄວ້ເພື່ອວ່າພວກທ່ານ ຈະທະວີຄູນຂຶ້ນຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ໃນດິນເເດນທີ່ມີນ້ຳນົມ ເເລະ ນ້ຳເຜິ້ງໄຫລລົ້ນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ, ໄດ້ຊົງສັນຍາເເກ່ພວກທ່ານວ່າຈະຊົງເຮັດ.

⁴ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ອິດສະຣາເອນເອີຍ: ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຊົງເປັນພຣະເຈົ້າດຽວ.⁵ພວກທ່ານຈົ່ງຮັກພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ດ້ວຍສິ້ນສຸດກຳລັງຂອງພວກທ່ານ.

⁶ຖ້ອຍຄຳນີ້ບົ່ງບອກເຖິງຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນມື້ນີ້ຈະຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານ;⁷ເເລະ ພວກທ່ານຈະຫມັ່ນສອນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ເເກ່ບັນດາລູກຫລານຂອງພວກທ່ານ; ພວກທ່ານຈະເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເມື່ອພວກທ່ານນັ່ງຢູ່ໃນບ້ານຂອງພວກທ່ານ, ເມື່ອພວກທ່ານຍ່າງໄປຕາມຫົນທາງ, ເມື່ອພວກທ່ານນອນລົງ ເເລະ ເມື່ອພວກທ່ານລຸກຂຶ້ນ.

⁸ພວກທ່ານຈະຜູກຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເປັນຄືເຄື່ອງຫມາຍຢູ່ເທິງມືຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ພວກເຂົາຈະຄຽນໄວ້ທີ່ຫນ້າຜາກລະຫວ່າງດວງຕາຂອງພວກທ່ານ.⁹ພວກທ່ານຈະຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເທິງວົງກົບປະຕູບ້ານຂອງພວກທ່ານ ເເລະເທິງປະຕູຮົ້ວຂອງພວກທ່ານ.

¹⁰ເມື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານນຳພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນດິນເເດນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ຕໍ່ບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ, ຄືຕໍ່ອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ເເລະ ຕໍ່ຢາໂຄບ, ທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ພ້ອມກັບເມືອງຕ່າງໆທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ ເເລະ ດີທີ່ສຸດຊຶ່ງພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ສ້າງ.¹¹ເເລະ ບັນດາເຮືອນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງທີ່ດີທຸກຢ່າງຊຶ່ງພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດ, ບໍ່ນ້ຳຕ່າງໆທີ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຂຸດ, ເເລະ ບັນດາສວນອະງຸ່ນ ກັບຕົ້ນຫມາກກອກເທດທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ປູກ, ພວກທ່ານຈະກິນ ເເລະ ຈົນອິ່ມຫນຳສຳລານ -¹²ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ໃຫ້ດີ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ຫລົງລືມພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງໄດ້ນຳພວກທ່ານອອກຈາກເອຢິບ, ອອກຈາກເຮືອນແຫ່ງການເປັນທາດ.

¹³ພວກທ່ານຈະໃຫ້ກຽດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ; ພວກທ່ານຈະນະມັດສະການພຣະອົງ, ເເລະ ພວກທ່ານຈະປະຕິຍານໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.¹⁴ພວກທ່ານຈະບໍ່ຕິດຕາມພະອື່ນ, ບັນດາພະທັງຫລາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກທ່ານ-¹⁵ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານນັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຫວງເເຫນ- ຖ້າພວກທ່ານເຮັດຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະພົ້ງຂຶ້ນໂຈມຕີພວກທ່ານ ເເລະ ພຣະອົງຈະທຳລາຍພວກທ່ານຈາກຜືນເເຜ່ນດິນໂລກ.

¹⁶ພວກທ່ານຈະບໍ່ທົດສອບພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ເຫມືອນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ທົດສອບພຣະອົງທີ່ມັດສາ.¹⁷ພວກທ່ານຈະເຄັ່ງຄັດໃນການຖືຮັກສາພຣະບັນຊາຕ່າງໆ ຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ພຣະບັນຍັດກ່ຽວເນື່ອງດ້ວຍພິທີຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ, ເເລະ ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງພວກທ່ານເອົາໄວ້.

¹⁸ພວກທ່ານຈະເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ເເລະ ດີງາມໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ, ເເລະ ເພື່ອພວກທ່ານຈະເຂົ້າໄປ ເເລະ ຢຶດຄອງດິນເເດນອັນປະເສີດທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາເອົາໄວ້ກັບບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ,¹⁹ເພື່ອຂັບໄລ່ສັດຕູທັງຫມົດທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພວກທ່ານ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ.

²⁰ເມື່ອລູກຊາຍຂອງພວກທ່ານຖາມພວກທ່ານໃນເວລາທີ່ມາເຖິງ, ກ່າວວ່າ, 'ເເມ່ນຫຍັງເເມ່ນກົດເກນ, ກົດສັນຍາຕ່າງໆ, ຕາມພັນທະສັນຍາ, ເເລະ ກົດເກນອື່ນໆ ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ຊົງສັ່ງພວກທ່ານໄວ້?'²¹ເເລ້ວພວກທ່ານຈະເວົ້າກັບລູກຊາຍຂອງທ່ານວ່າ, 'ພວກເຮົາໄດ້ເຄີຍຕົກເປັນທາດຟາໂຣໃນເອຢິບ; ພຣະຢາເວໄດ້ນຳເຮົາອອກຈາກເອຢິບດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງຣິດ,²²ເເລະ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດຫມາຍສຳຄັນ, ເເລະ ການອັດສະຈັນຕ່າງໆ, ຊົງເຮັດກິດຈະການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເເລະ ຮຸນເເຮງ, ເຫນືອເອຢິບ, ເຫນືອຟາໂຣ, ເເລະ ເຫນືອຄົວເຮືອນທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກເຮົາ;²³ເເລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳເຮົາອອກຈາກທີ່ນັ້ນ, ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະຊົງນຳພວກເຮົາເຂົ້າໄປຍັງດິນເເດນຂອງພຣະອົງທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ເເກ່ບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາຈະຊົງມອບໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ.

²⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງເຮົາໃຫ້ຮັກສາພະບັນຍັດທັງຫລາຍນີ້ໄວ້, ເພື່ອໃຫ້ຢຳເກງພຣະຢາເວຂອງພວກເຮົາເພື່ອຜົນດີຂອງພວກເຮົາເອງ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງຮັກສາພວກເຮົາໃຫ້ມີຊີວິດ, ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາເປັນຢູ່ທຸກວັນນີ້.²⁵ຖ້າພວກເຮົາຖືຮັກສາພະບັນຍັດທັງຫລາຍເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວຂອງພວກເຮົາຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວເອົາໄວ້ກັບພວກເຮົານັ້ນ, ສິ່ງນີ້ຈະເປັນຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຮົາ.'

7

¹ເມື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງນຳພວກທ່ານເຂົ້າມາດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເປັນກຳມະສິດນັ້ນ, ພຣະອົງຈະຊົງຂັບໄລ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພວກທ່ານ - ຄືຊາວຮິດຕີ, ເກຄາຊີ, ອາໂມຣິດ, ການາອານ, ເປຣີຊີ ຮີວີ, ເເລະ ເຢບຸດຊົນຊາດທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ເເລະ ມີກຳລັງຫລາຍກວ່າພວກທ່ານ.

²ພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານປະທານຊົນຊາດໃຫຍ່ເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເມື່ອພວກທ່ານຮົບຊະນະພວກເຂົາ, ເເລະ ພວກທ່ານຕ້ອງທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດ. ພວກທ່ານຈະບໍ່ເຮັດພັນທະສັນຍາໃດໆກັບພວກເຂົາ, ເເລະ ບໍ່ສຳເເດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຂົາເລີຍ.³ພວກທ່ານຢ່າໄດ້ເເຕ່ງງານໃດໆກັບພວກເຂົາ. ພວກທ່ານຈະບໍ່ມອບບັນດາລູກຜູ້ຍິງຂອງພວກທ່ານໃຫ້ເເກ່ບັນດາລູກຊາຍຂອງພວກເຂົາ, ເເລະ ພວກທ່ານຈະບໍ່ນຳບັນດາລູກຜູ້ຍິງຂອງເຂົາໃຫ້ເເກ່ລູກຜູ້ຊາຍຂອງທ່ານ.

⁴ເພາະພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາລູກຊາຍຂອງພວກທ່ານຫັນເຫໄປຈາກການຕິດຕາມເຮົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະນະມັດສະການພະອື່ນ. ເເລ້ວຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວຈະພຸ້ງຂຶ້ນໂຈມຕີພວກທ່ານ, ເເລະ ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍພວກທ່ານຢ່າງໄວ.⁵ນີ້ຄືວິທີການທີ່ພວກທ່ານຈະຈັດການກັບພວກເຂົາ: ພວກທ່ານຈະທຳລາຍເເທ່ນບູຊາຂອງພວກເຂົາ, ທຸບບັນດາເສົາຫີນຂອງພວກເຂົາຈົນຫມຸ່ນ, ເເລະ ເຜົາບັນດາເຄຣຸບຂອງພວກເຂົາເສຍ.

⁶ເພາະພວກທ່ານເປັນຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການເເຍກໄວ້ສຳລັບພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ພຣະອົງຊົງໄດ້ເລືອກພວກທ່ານໃຫ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຄອບຄອງ, ຍິ່ງກວ່າຊົນຊາດອື່ນໃດທັງຫມົດທີ່ຢູ່ເທິງຜືນເເຜ່ນດິນໂລກນີ້.

⁷ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຮັກພວກທ່ານຫລືຊົງເລືອກພວກທ່ານເພາະພວກທ່ານມີຈຳນວນຫລາຍກວ່າຊົນຊາດໃດໆ - ເເຕ່ເພາະພວກທ່ານເປັນຈຳນວນຄົນທີ່ມີຈຳນວນຫນ້ອຍທີ່ສຸດ -⁸ເເຕ່ເພາະພຣະອົງຊົງຮັກສາພວກທ່ານ, ເເລະ ຮັກສາຄຳສັນຍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດເອົາໄວ້ເເກ່ບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ. ນີ້ຈຶ່ງເປັນສາເຫດທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳພວກທ່ານອອກມາດ້ວຍມືອັນຊົງຣິດ ແລະ ໄດ້ໄຖ່ພວກທ່ານ, ອອກຈາກເຮືອນທາດຂອງຟາໂຣ, ກະສັດເເຫ່ງເອຢິບ.

⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ຈົ່ງຮູ້ຈັກພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານ - ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສັດຊື່, ຜູ້ຊົງຮັກສາພັນທະສັນຍາ ເເລະ ຄວາມສັດຊື່ໄປຈົນເປັນພັນຊົ່ວອາຍຸສຳລັບຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງ ເເລະ ຮັກສາບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ,¹⁰ເເຕ່ຊົງຕອບສະຫນອງບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງຕໍ່ຫນ້າຂອງພວກເຂົາ, ຊົງທຳລາຍພວກເຂົາ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງປານີຕໍ່ຄົນໃດທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງ; ພຣະອົງຈະຊົງຕອບສະຫນອງຕໍ່ຫນ້າຂອງເຂົາເອງ.¹¹ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກທ່ານຈະຖືຮັກສາຄຳສັ່ງ, ກົດບັນຍັດ, ເເລະກົດເກນທັງຫລາຍທີ່ຂ້ານ້ອຍສັ່ງພວກທ່ານໃນມື້ນີ້ ເພື່ອພວກທ່ານຈະເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້.

¹²ຖ້າຫາກພວກທ່ານຟັງກົດເກນຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້, ເເລະ ຖືຮັກສາເຮັດຕາມສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ຈະເກີດຂຶ້ນເເນ່ນອນເພາະພຣະຢາເວຊົງຮັກສາພັນທະສັນຍາ ເເລະ ຄວາມສັດຊື່ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາເເກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ.¹³ພຣະອົງຊົງຮັກສາພວກທ່ານ, ຊົງອວຍພອນພວກທ່ານ, ເເລະ ໃຫ້ພວກທ່ານມີຈຳນວນທະວີຄູນ; ພຣະອົງຊົງອວຍພອນຜົນຈາກຮ່າງກາຍທ່ານ ເເລະຜົນຈາກເເຜ່ນດິນຂອງພວກທ່ານ, ພືດຜົນຂອງພວກທ່ານ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ຂອງພວກທ່ານ ເເລະ ນ້ຳມັນຂອງພວກທ່ານ, ຊົງເພີ່ມພູນຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ, ໃນດິນເເດນທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ເເກ່ບັນດາບັນພະບູລດຂອງພວກທ່ານວ່າຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານນັ້ນ.

¹⁴ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບການອວຍພອນຫລາຍຂຶ້ນກວ່າຊົນຊາດອື່ນໆທັງຫມົດ; ຈະບໍ່ມີຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນຫມັນ ເເລະ ຜູ້ຍິງທີ່ເປັນຫມັນທ່າມກາງພວກທ່ານ ຫລື ທ່າມກາງຝູງສັດພວກທ່ານ.¹⁵ພຣະຢາເວຈະກຳຈັດໂລກໄພທັງຫລາຍອອກໄປຈາກພວກທ່ານ; ຈະບໍ່ມີໂລກຮ້າຍຂອງເອຢິບທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຮູ້ຈັກທີ່ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກທ່ານ, ເເຕ່ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນກັບບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຊັງພວກທ່ານ.

¹⁶ພວກທ່ານຈະທຳລາຍປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໄຊຊະນະໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ເເລະ ໃນຕາຂອງພວກທ່ານຈະບໍ່ມີຄວາມສົງສານ. ພວກທ່ານຈະບໍ່ນະມັດສະການພະຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ, ເພາະນັ້ນຈະເປັນກັບດັກສຳລັບພວກທ່ານ.

¹⁷ຖ້າພວກທ່ານກ່າວໃນໃຈຂອງພວກທ່ານວ່າ, 'ຊົນຊາດຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ມີຈຳນວນຫລາຍກວ່າເຮົາ; ເເລ້ວເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປໄດ້ເເນວໃດ?'—¹⁸ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ; ເພາະພວກທ່ານຈະລະນຶກເຖິງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ໄດ້ຊົງເຮັດກັບຟາໂຣ ເເລະ ຕໍ່ເອຢິບນັ້ນ;¹⁹ການທົນທຸກຄັ້ງໃຫຍ່ໃນຕາຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຫັນ, ຫມາຍສຳຄັນ, ການອັດສະຈັນອັນຊົງຣິດ ເເລະມືທີ່ຢຽດອອກທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ນຳພວກທ່ານ ຈະຊົງເຮັດຢ່າງດຽວກັນຕໍ່ບັນດາຊົນຊາດທັງຫມົດທີ່ພວກທ່ານຢ້ານ.

²⁰ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະສົ່ງຝູງຕໍ່ມາທ່າມກາງພວກເຂົາ, ຈົນກວ່າບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຫລົງເຫລືອ ເເລະ ລີ້ຢູ່ຈາກພວກທ່ານຈະຖືກກຳຈັດໄປຫມົດຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານ.²¹ພວກທ່ານຈະບໍ່ຢ້ານພວກເຂົາ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງຢູ່ທ່າມກາງຂອງພວກທ່ານ, ພຣະເຈົ້າຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ເເລະ ຫນ້າຢຳເກງ.²²ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຈະຊົງຂັບໄລ່ຊົນຊາດຕ່າງໆ ເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານ ເທື່ອລະຫນ້ອຍ. ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ສູ້ຮົບຊະນະພວກເຂົາໃນຄັ້ງດຽວ, ຫລື ສັດປ່າທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກທ່ານຈະເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ.

²³ເເຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະປະທານໄຊຊະນະເຫນືອເຂົາເມື່ອພວກທ່ານຈະປະເຊີນຫນ້າຂອງພວກເຂົາໃນສົງຄາມ; ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສັບສົນຢ່າງຫລາຍຈົນພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ.²⁴ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ບັນດາກະສັດຂອງພວກເຂົາຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ພວກທ່ານຈະກຳຈັດຊື່ຂອງພວກເຂົາອອກໄປ. ບໍ່ໃຫ້ເຫລືອເເມ່ນເເຕ່ຄົນດຽວ ທ່ານຈະສາມາດຢືນຢັນຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາຈົນຫມົດ.

²⁵ພວກທ່ານຈະເຜົາຮູບເເກະສະຫລັກຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ - ຢ່າຄິດຢາກໄດ້ເງິນຫລືທອງເຫລົ່ານັ້ນ ເເລະນຳມາເປັນຂອງທ່ານ, ເພາະຖ້າພວກທ່ານເຮັດເເນວນັ້ນ ທ່ານຈະຕິດກັບດັກຂອງມັນເພາະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເປັນທີ່ຫນ້າກຽດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.²⁶ພວກທ່ານບໍ່ນຳສິ່ງຫນ້າກຽດໃດໆເຂົ້າມາບ້ານຂອງພວກທ່ານ ເເລະ ເລີ່ມຕົ້ນນະມັດສະການສິ່ງນັ້ນ. ພວກທ່ານຈະລັງກຽດ ເເລະ ຊັງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະມັນເປັນສິ່ງທີ່ຖືກເເຍກອອກເພື່ອການທຳລາຍ.

8

¹ພວກທ່ານຕ້ອງຖືຮັກສາພະບັນຍັດທັງຫລາຍທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງມອບໃຫ້ພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະມີຊີວິດ ເເລະ ທະວີຂຶ້ນ, ເເລະ ເຂົ້າໄປເພື່ອຢຶດຄອງດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາຕໍ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ.²ພວກທ່ານຈະລະນຶກເຖິງວິທີທຸກຢ່າງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງນຳພວກທ່ານຊ່ວງສີ່ສິບປີໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານນັ້ນ, ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ພວກທ່ານຖ່ອມໃຈລົງ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງທົດສອບພວກທ່ານໃຫ້ຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈພວກທ່ານ, ວ່າພວກທ່ານຈະຖືຮັກສາພະບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງຫລືບໍ່.

³ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານຖ່ອມໃຈລົງ, ເເລະ ເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານຫີວ, ເລະ ຊົງລ້ຽງດູພວກທ່ານດ້ວຍມານາ, ຄືສິ່ງທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ເເລະລວມທັງບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານກໍບໍ່ຮູ້. ພຣະອົງຊົງເຮັດເເບບນັ້ນເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນຮູ້ວ່າບໍ່ເເມ່ນພຽງເເຕ່ເຂົ້າຈີ່ເທົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນມີຊີວິດຢູ່; ເເຕ່ໂດຍທຸກສິ່ງທີ່ອອກມາຈາກພຣະຢາເວທີ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນມີຊີວິດຢູ່.

⁴ເສື້ອຜ້າຂອງພວກທ່ານກໍບໍ່ເກົ່າ ຫລື ຂາດ, ເເລະ ຕີນຂອງທ່ານກໍບໍ່ບວມໃນຊ່ວງລະຫວ່າງສີ່ສິບປີເຫລົ່ານັ້ນ.⁵ພວກທ່ານຈະຄິດເຖິງສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານ, ຄືກັບຜູ້ຊາຍຄົນຫນື່ງທີ່ອົບຮົມສັ່ງສອນລູກຊາຍຂອງຕົນ, ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກໍອົບຮົມສັ່ງສອນພວກທ່ານ.⁶ພວກທ່ານຈະຖືຮັກສາພະບັນຍັດຕ່າງໆ ຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະເດີນໃນທາງຂອງພຣະອົງ ເເລະ ຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະອົງ.

⁷ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານກຳລັງນຳທ່ານເຂົ້າໄປໃນດິນເດນອັນປະເສີດ, ດິນເເດນທີ່ມີນ້ຳພຸ ເເລະ ເເມ່ນ້ຳໄຫລອອກມາໄປຍັງພູເຂົາຕ່າງໆ, ເເລະທ່າມກາງເນີນເຂົາຕ່າງໆ;⁸ດິນເເດນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເຂົ້າສາລີ ເເລະ ເຂົ້າບະເລ, ຕົ້ນອະງຸ່ນ, ຕົ້ນຫມາກເດືອຍ, ເເລະ ຕົ້ນຫມາກພີລາ; ດິນເເດນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນຫມາກກອກ ເເລະ ນ້ຳເຜິ້ງ.

⁹ຄືດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ໄດ້ຢ່າງບໍ່ຂາດ, ເເລະ ເປັນທີ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ໄປໂດຍບໍ່ມີຫຍັງ; ດິນເເດນທີ່ມີຫີນຕ່າງໆທີ່ເຮັດຈາກເຫລັກ ເເລະ ພວກທ່ານຈະຂຸດທອງເເດງໄດ້ຕາມເນີນເຂົາຕ່າງໆ.¹⁰ພວກທ່ານຈະໄດ້ກິນຢ່າງອິ່ມຫນຳສຳລານ, ເເລະ ພວກທ່ານຈະສັນລະເສີນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານສຳລັບດິນເເດນອັນປະເສີດທີ່ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.

¹¹ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ເພື່ອວ່າທ່ານຈະບໍ່ຫລົງລືມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ເສີຍຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ, ພະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ເເລະ ກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງພວກທ່ານໃນວັນນີ້,¹²ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ, ເມື່ອພວກທ່ານກິນເຂົ້າອີ່ມເເລ້ວ, ເເລະ ເມື່ອພວກທ່ານສ້າງບ້ານທີ່ດີ ເເລະ ອາໄສຢູ່ນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານຫລົງໄຫລ.

¹³ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີເມື່ອຝູງສັດທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານມີຫລາຍຂຶ້ນ ເເລະ ເມື່ອເງິນເເລະທອງຄຳຂອງພວກທ່ານເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ, ເເລະ ທຸກສິ່ງທີ່ມີນັ້ນເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ,¹⁴ເເລ້ວຈິດໃຈຂອງທ່ານຈະມົວເມົານຳສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ເເລະ ຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານລືມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຜູ້ຊົງນຳພວກທ່ານອອກມາຈາກດິນເເດນເອຢິບ, ອອກມາຈາກເຮືອນທາດນັ້ນ.

¹⁵ຢ່າຫລົງລືມພຣະອົງຜູ້ຊົງນຳພວກທ່ານອອກມາຈາກຖິ່ນທຸລະກັນດານອັນກວ້າງໃຫຍ່, ເເລະ ຫນ້າຢ້ານທີ່ມີສັດມີພິດຮ້າຍເເຮງ ເເລະ ແມງງອດທັງຫລາຍ ເເລະ ຜືນເເຜ່ນດິນທີ່ເເຫ້ງເເລ້ງບໍ່ມີນ້ຳຜູ້ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳໄຫລອອກມາຈາກຫີນເຫລັກໄຟນັ້ນ.¹⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງລ້ຽງດູພວກທ່ານໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານດ້ວຍມານາທີ່ບັນພະບູລຸດຂອງທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກ, ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານຖ່ອມໃຈ ເເລະທົດສອບພວກທ່ານ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານດີໃນບັ້ນປາຍ,¹⁷ເເຕ່ພວກທ່ານອາດກ່າວໃນໃຈຂອງພວກທ່ານວ່າ, 'ອຳນາດຂອງເຮົາ ເເລະ ກຳລັງເເຫ່ງມືຂອງເຮົາເຮັດໃຫ້ໄດ້ຄວາມມັ່ງຄັ່ງທັງຫມົດນີ້.'

¹⁸ເເຕ່ພວກທ່ານຈະລະນຶກເຖິງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ເປັນຜູ້ປະທານອຳນາດເເກ່ພວກທ່ານ; ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະຫມັ້ນຄົງ ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາຕໍ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ, ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນທຸກວັນນີ້.¹⁹ສິ່ງນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ ຖ້າຫາກທ່ານລືມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ເເລະ ເດີນຕາມພະອື່ນໆ ນະມັດສະການພະເຫລົ່ານັ້ນ, ເເລະ ບູຊາພະເຫລົ່ານັ້ນຂ້ານ້ອຍຂໍເປັນພະຍານຕໍ່ຕ້ານພວກທ່ານໄວ້ໃນວັນນີ້ວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບການລົງໂທດຢ່າງເເນ່ນອນ.²⁰ຄືກັບຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ພຣະຢາເວຊົງລົງໂທດຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນຈະລົງໂທດພວກທ່ານ ເພາະພວກທ່ານບໍ່ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

9

¹ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ອິດສະຣາເອນເອີຍ; ພວກທ່ານກຳລັງຈະຂ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນໃນມື້ນີ້, ເພື່ອເຂົ້າໄປຂັບໄລ່ຊົນຊາດຕ່າງໆທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ເເລະເຂັ້ມເເຂງກວ່າພວກທ່ານ, ເເລະ ຢຶດເມືອງທັງຫລາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ເເລະ ມີປ້ອມສູງເຖິງທ້ອງຟ້າ,²ຜູ້ຄົນທີ່ໂຕໃຫຍ່ ເເລະ ສູງບັນພະບູລຸດຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນອານາດ, ຜູ້ທີ່ພວກທ່ານຮູ້ຈັກ, ເເລະ ຜູ້ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນປະຊາຊົນເວົ້າວ່າ, 'ໃຜທີ່ສາມາດຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງຄົນອານາກີມໄດ້?'

³ດັ່ງນັ້ນ ໃນມື້ນີ້ຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າ ພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງໄປຂ້າງຫນ້າຂອງທ່ານຄືກັບໄຟທີ່ເຜົາຜານ; ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍພວກເຂົາ, ເເລະ ພຣະອົງຈະຊົງປາບພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານ; ເພື່ອພວກທ່ານຈະຂັບໄລ່ເຂົາອອກໄປ ເເລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພິນາດໄປຢ່າງໄວຄືກັບພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ພວກທ່ານ.

⁴ຢ່າເວົ້າໃນໃຈຂອງພວກທ່ານ, ຫລັງຈາກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານວ່າ, 'ເປັນເພາະຄວາມຊອບທຳຂອງເຮົາທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳເຮົາເຂົ້າມາຍຶດຄອງດິນເເດນນີ້,' ເປັນເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊົນຊາດຕ່າງໆ ເຫລົ່ານີ້ທີ່ພຣະຢາເວຂັບໄລ່ເຂົາອອກໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກທ່ານ.

⁵ບໍ່ເເມ່ນຄວາມຊອບທຳຂອງທ່ານ ຫລື ຄວາມຊື່ສັດຂອງພວກທ່ານຈະເຂົ້າໄປຢຶດຄອງດິນເເດນຂອງພວກເຂົານັ້ນ ເເຕ່ເປັນເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊົນຊາດຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງເປັນຈິງດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ຕໍ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ, ຄືຕໍ່ ອັບຣາຮາມ ອີຊາກ ເເລະ ຢາໂຄບ.

⁶ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ຊົງປະທານດິນເເດນນີ້ໃຫ້ພວກທ່ານຢຶດຄອງເພາະຄວາມຊອບທຳຂອງພວກທ່ານ, ເພາະພວກທ່ານເປັນປະຊາຊົນທີ່ຫົວເເຂງ.

⁷ຈົ່ງລະນຶກເຖິງ ເເລະ ຢ່າຫລົງລືມວ່າພວກທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານໂກດຮ້າຍໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານມາເເລ້ວຢ່າງໃດ; ຈາກວັນນີ້ໃຫ້ທ່ານອອກຈາກເອຢິບຈົນພວກທ່ານຈະມາເຖິງສະຖານທີ່ເເຫ່ງນີ້, ພວກທ່ານໄດ້ກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ.⁸ພວກທ່ານເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວໂກດຮ້າຍຫລາຍພໍທີ່ຈະໃຫ້ພຣະອົງທຳລາຍພວກທ່ານໄດ້.

⁹ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນໄປພູເຂົາເພື່ອຮັບເເຜ່ນສີລາ, ຄືເເຜ່ນສີລາເເຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບພວກທ່ານ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢູ່ເທິງພູເຂົາເປັນເວລາສີ່ສິບມື້ ເເລະ ສີ່ສິບຄືນ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ຫລືກິນນ້ຳເລີຍ.¹⁰ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານເເຜ່ນສີລາໃຫ້ພວກທ່ານສອງເເຜ່ນໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານຊຶ່ງຖືກຂຽນໂດຍມືຂອງພຣະອົງ; ເທິງສີລາເຫລົ່ານັ້ນທຸກສິ່ງໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ຄືກັບຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປຣະກາດໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານຈາກກາງໄຟທີ່ຢູ່ເທິງພູເຂົາໃນວັນທີ່ຊຸມນຸມກັນນັ້ນ.

¹¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນມື້ສຸດທ້າຍຫລັງຈາກສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ປະທານເເຜ່ນສີລາສອງເເຜ່ນນັ້ນໃຫ້ເເກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຄືສີລາເເຫ່ງພັນທະສັນຍາ.¹²ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຮີບລົງໄປຈາກທີ່ນີ້ເພາະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ນຳອອກໄປຈາກເອຢິບ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົວຂອງພວກເຂົາເຊື່ອມເສຍເເລ້ວ. ພວກເຂົາໄດ້ປິ່ນຫນ້າອອກຈາກວິທີທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາພວກເຂົາຢ່າງໄວ ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຮູບຫລໍ່ສຳລັບຕົວພວກເຂົາເອງເເລ້ວ.'

¹³ນອກຈາກນີ້, ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ເຮົາໄດ້ເຫັນປະຊາຊົນນີ້; ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນທີ່ຫົວເເຂງ.¹⁴ຈົ່ງປ່ອຍເຮົາເຖີດ, ເພື່ອເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາ ເເລະ ລົບຊື່ຂອງພວກເຂົາອອກຈາກພາຍໃຕ້ຟ້າ ເເລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ເຂັ້ມເເຂງ ເເລະ ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພວກເຂົາ.'

¹⁵ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຫັນກັບ ເເລະ ລົງມາຈາກພູເຂົານັ້ນ, ເເລະ ພູເຂົານັ້ນກຳລັງເຜົາຜານໄຫມ້. ເເຜ່ນສີລາເເຫ່ງພັນທະສັນຍາທັງສອງເເຜ່ນດິນໄດ້ຢູ່ໃນມືຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງ, ເເລະ ເບິ່ງສາ, ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ພວກທ່ານໄດ້ຫລໍ່ຮູບງົວສຳລັບຕົວເອງ. ພວກທ່ານໄດ້ຫັນອອກຈາກວິທີທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາພວກທ່ານຢ່າງໄວ.

¹⁷ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳເເຜ່ນສີລາທັງສອງມາ ແລະ ຖິ້ມລົງຈາກມືຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍທຳລາຍເເຜ່ນສີລານັ້ນຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກທ່ານ.¹⁸ອີກເທື່ອຫນຶ່ງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກົ້ມຫນ້າລົງຕໍ່ພຣະຢາເວເປັນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ ຫລື ກິນນ້ຳເລີຍ, ເພາະຄວາມບາບທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດ ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງເປັນການເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໂກດຮ້າຍ.

¹⁹ເພາະຂ້ານ້ອຍຢ້ານຄວາມໂກດຮ້າຍ ເເລະຄວາມບໍ່ພໍພຣະໃຈຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງໄດ້ໂກດຮ້າຍຫລາຍຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານເພື່ອທຳລາຍພວກທ່ານ. ເເຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ຟັງຂ້ານ້ອຍໃນເວລານັ້ນດ້ວຍ.²⁰ພຣະຢາເວຊົງມີຄວາມໂກດຮ້າຍຫລາຍຕໍ່ອາໂຣນ ຈົນເຖິງກັບຈະທຳລາຍເຂົາ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ອະທິຖານເພື່ອອາໂຣນໃນເວລານັ້ນເຊັ່ນກັນ.

²¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳຄວາມບາບຂອງພວກທ່ານ, ຮູບຫລໍ່ລູກງົວທີ່ພວກທ່ານໄດ້ສ້າງຂຶ້ນມາ, ເເລະເຜົາມັນທຸບມັນຈົນມຸ່ນ, ເເລະ ບົດຈົນເປັນຝຸ່ນ ຈົນເປັນຄືກັບຂີ້ຝຸ່ນ. ຂ້ານ້ອຍເທມັນລົງເເມ່ນ້ຳທີ່ໄຫລລົງມາຈາກພູເຂົາ.

²²ທີ່ຕາເບຣາ, ມັດສາ, ເເລະ ກິບໂຣດ ຮັດຕາອາວາ, ພວກເຈົ້າກໍເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວໂກດຮ້າຍ.²³ເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງພວກທ່ານອອກຈາກກາເດັດບາກເນອາ ເເລະ ກ່າວວ່າ, 'ຈົ່ງຂຶ້ນໄປ ເເລະ ຢຶດຄອງດິນເເດນທີ່ເຮົາໄດ້ປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຈົ້າ,' ເເລ້ວພວກທ່ານກໍໄດ້ກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.²⁴ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຫລື ຟັງສຽງຂອງພະອົງ ພວກທ່ານໄດ້ກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວນັບຈາກວັນນັ້ນທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮູ້ຈັກພວກທ່ານ.

²⁵ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ກົ້ມຫນ້າລົງຕໍ່ພຣະຢາເວໃນຊ່ວງສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍພວກທ່ານ.²⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ອະທິຖານເຖິງພຣະຢາເວ ວ່າ, 'ໂອ ຂ້າເເຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຢ່າໄດ້ທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຫລື ມໍລະດົກຂອງພຣະອົງໄດ້ໄຖ່ໂດຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳອອກມາຈາກເອຢິບດ້ວຍມືອັນຊົງຣິດ.

²⁷ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ເເລະ ຢາໂຄບ; ຢ່າສົນໃຈໃນຄວາມດື້ດຶງຂອງປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນ ຫລື ທີ່ຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ,²⁸ເພື່ອວ່າດິນເເດນຈາກທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳພວກເຂົາມານັ້ນຈະກ່າວໄດ້ວ່າ, "ເພາະພຣະຢາເວບໍ່ສາມາດນຳພວກເຂົາ ເຂົ້າໄປໃນດິນເເດນທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ຕໍ່ພວກເຂົາ, ພຣະອົງຈຶຶ່ງໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກມາ, ເພື່ອປະຫານພວກເຂົາໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ."²⁹ເເຕ່ພວກເຂົາຍັງເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເເລະ ເປັນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳອອກມາໂດຍພຣະກຳລັງອັນເຂັ້ມເເຂງ ເເລະໂດຍການສຳເເດງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງນັ້ນ.'

10

¹ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຈົ່ງຕັດສີລາສອງເເຜ່ນຄືກັບຄັ້ງທຳອິດ ເເລະ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນມາຫາເຮົາເທິງພູເຂົາ, ເເລະ ຈົ່ງເຮັດຫີບໄມ້ຫນຶ່ງຫີບ.²ເຮົາຈະຂຽນຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ເທິງສີລາເຊັ່ນດຽວກັນກັບໄດ້ຂຽນເທິງສີລາສອງເເຜ່ນທຳອິດທີ່ເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍໄປເເລ້ວ, ເເລະເຈົ້າຈົ່ງນຳສີລາທັງສອງເເຜ່ນໃສ່ໄວ້ໃນຫີບນັ້ນ.'

³ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ເຮັດຫີບຈາກໄມ້ກະຖິນເທດຂຶ້ນມາຫີບຫນຶ່ງ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສະກັດສີລາສອງເເຜ່ນຄືກັບເທື່ອທຳອິດ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂຶ້ນໄປພູເຂົາໂດຍມີສີລາສອງເເຜ່ນຢູ່ໃນມືຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງຂຽນເທິງສີລາເຫລົ່ານັ້ນ, ຄືກັບທີ່ໄດ້ຂຽນໃນເທື່ອທຳອິດຄືພຣະສັນຍາສິບປະການ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກກາງໄຟທີ່ເທິງພູເຂົາໃນວັນເເຫ່ງການຊຸມນຸມກັນນັ້ນ; ເເລ້ວພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ປະທານສີລາເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ.

⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັນກັບ ເເລະ ລົງມາຈາກພູເຂົາ, ເເລະ ນຳເເຜ່ນສີລາທັງສອງເເຜ່ນໃສ່ຫີບທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຂຶ້ນມາ; ສີລາທັງສອງເເຜ່ນກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາຂ້ານ້ອຍ."

⁶ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ເດີນທາງຈາກນ້ຳສ້າງທີ່ເປັນຂອງຢາອາການ ເເລະ ໄດ້ໄປທີ່ໂມເສຣາ. ອາໂຣນໄດ້ເສຍຊີວິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເເລະ ເຂົາໄດ້ຝັງທີ່ນັ້ນ; ເອເລອາຊາ, ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໄດ້ຂຶ້ນເປັນປະໂຣຫິດເເທນ.⁷ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປທີ່ກຸດໂກດາ, ເເລະ ກຸດໂກດາໄປຍັງໂຢດບາທາ, ຄືບ່ອນທີ່ມີນ້ຳຫລາຍ.

⁸ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເລືອກເຜົ່າເລວີໃຫ້ເປັນຜູ້ເເບກຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ເພື່ອຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ ເພື່ອປະຕິບັດພຣະອົງ, ເເລະ ເພື່ອອວຍພອນປະຊາຊົນໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຄືເເບບທຸກມື້ນີ້.⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ຄົນເລວີຈຶ່ງມີສົມບັດໃນດິນເເດນນັ້ນຮ່ວມກັບພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ພຣະຢາເວຊົງເປັນມໍລະດົກຂອງເຂົາ, ຄືດັ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ກ່າວເເກ່ເຂົາ.)

¹⁰"ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢູ່ເທິງພູເຂົາ, ໃນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນຄືຄັ້ງທຳອິດ. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍໃນເວລານັ້ນເຊັ່ນກັນ; ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຈະທຳລາຍພວກທ່ານ.¹¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ນຳຫນ້າປະຊາຊົນ ນຳພວກເຂົາໄປໃນການເດີນທາງຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໄປ; ເເລະ ຢຶດຄອງດິນເເດນທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາເອົາໄວ້ກັບບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາເພື່ອປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ.'

¹²ບັດນີ້, ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ບໍ່ໄດ້ຊົງຕ້ອງການສິ່ງໃດຈາກພວກທ່ານ, ນອກຈາກຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອດຳເນີນວີຖີທັງຫມົດຂອງພຣະອົງເພື່ອຮັກພຣະອົງ, ເເລະ ເພື່ອນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈຂອງພວກທ່ານ, ເເລະດ້ວຍສິ້ນສຸດຈິດຂອງພວກທ່ານ,¹³ເພື່ອຮັກສາຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ, ເເລະ ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້ເພື່ອຜົນດີຂອງພວກທ່ານເອງບໍ່ເເມ່ນບໍ?

¹⁴ເບິ່ງສາ, ເພື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຜູ້ຊົງເປັນເຈົ້າຂອງທ້ອງຟ້າ ເເລະສະຫວັນສູງສຸດ, ເເຜ່ນດິນໂລກ, ພ້ອມທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້.¹⁵ພຽງເເຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ພໍໃຈບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານ ເເລະຊົງຮັກພວກເຂົາ, ເເລະ ພຣະອົງຊົງເລືອກພວກທ່ານຄືເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ, ສືບທອດຈາກພວກເຂົາ ຫລາຍ, ຍິ່ງກວ່າປະຊາຊົນອື່ນໃດ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດໃນວັນນີ້.

¹⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງເຂົ້າໃນຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ຢ່າຫົວເເຂງອີກຕໍ່ໄປ.¹⁷ເພາະພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າເຫນືອພະໃດໆ, ເເລະ ຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອເຈົ້ານາຍໃດໆ, ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຜູ້ຊົງສະຖິດ, ເເລະ ຫນ້າຢຳເກງ, ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ເຫັນເເກ່ຜູ້ໃດ ເເລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບສິນຈ້າງ.

¹⁸ພຣະອົງຊົງດຳເນີນຢ່າງຍຸດຕິທຳເພື່ອຜູ້ກຳພ້າພໍ່ເເມ່, ແລະ ເເມ່ຫມ້າຍ, ເເລະ ພຣະອົງຊົງສຳເເດງຄວາມຮັກຕໍ່ຄົນຕ່າງຊາດໂດຍການປະທານອາຫານ ເເລະ ເສື້ອຜ້າໃຫ້ເເກ່ເຂົາ.¹⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງຮັກຄົນຕ່າງຊາດ; ເພາະພວກທ່ານເປັນຄົນຕ່າງຊາດໃນດິນເເດນເອຢິບ.

²⁰ພວກທ່ານຈະຢຳເກງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ; ຈະນະມັດສະການພຣະອົງທ່ານຕ້ອງຜູກພັນຢູ່ກັບພຣະອົງ, ເເລະ ສາບານໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.²¹ພຣະອົງຄືຄຳສັນລະເສີນຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຜູ້ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເເລະ ສິ່ງທີ່ອັດສະຈັນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ກັບພວກທ່ານ, ຕາມທີ່ດວງຕາຂອງພວກທ່ານໄດ້ເເນມເຫັນນັ້ນ.

²²ບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານໄດ້ລົງໄປທີ່ເອຢິບພຽງເຈັດສິບຄົນ; ບັດນີ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານມີຈຳນວນຫລາຍກວ່າດວງດາວໃນທ້ອງຟ້າ.

11

¹ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກທ່ານຈະຮັກສາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເເລະຮັກສາຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງ ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ ເເລະພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ

²ຈົ່ງສັງເກດເຖີດວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກ່າວກັບລູກຫລານຂອງພວກທ່ານ, ຜູ້ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກຫລືບໍ່ເຄີຍເຫັນການລົງໂທດຂອງພຣະຢາເວ, ບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະອົງ, ຫລືແຂນທີ່ຢຽດອອກຂອງພຣະອົງ,³ຫມາຍສຳຄັນເເລະການກະທຳຕ່າງໆ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃນທ່າມກາງເອຢິບຕໍ່ຟາໂຣ, ກະສັດຂອງເອຢິບ, ເເລະຕໍ່ດິນເເດນທັງຫມົດຂອງເຂົາ.

⁴ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດຕໍ່ກອງທັບຂອງເອຢິບ, ຕໍ່ກອງທະຫານມ້າຂອງພວກເຂົາ, ຕໍ່ບັນດາລົດມ້າຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳທະເລເເດງຖ້ວມຈົມພວກເຂົາໃນຂະນະທີ່ໄລ່ຕິດຕາມພວກທ່ານ, ເເລະການທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງທຳລາຍພວກເຂົາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້⁵ຫລືສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອພວກທ່ານໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຈົນກະທັ່ງພວກທ່ານໄດ້ມາເຖິງສະຖານທີ່ເເຫ່ງນີ້.

⁶ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດຕໍ່ດາທານເເລະອາບີຣາມ, ລູກຊາຍຂອງເອລີອາບ, ເຜົ່າຣູເບັນການທີ່ເເຜ່ນດິນໂລກອ້າປາກຂອງມັນ ເເລະກືນພວກເຂົາລົງໄປ, ຄົວເຮືອນຂອງພວກເຂົາ, ເຕັນຂອງພວກເຂົາ, ເເລະທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຕິດຕາມພວກເຂົາໃນທ່າມກາງອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ.⁷ເເຕ່ດວງຕາຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຫັນພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫມົດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດ.

⁸ດ້ວຍເຫດນີ້ຈົ່ງຖືຮັກສາພຣະບັນຊາທັງຫລາຍທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ເພື່ອພວກທ່ານຈະເຂັ້ມເເຂງ, ເເລະເຂົ້າໄປຢຶດຄອງດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານກຳລັງຈະຂ້າມໄປຢຶດຄອງນັ້ນ,⁹ເເລະພວກທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ວັນເວລາຂອງພວກທ່ານຍືນຍາວຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານວ່າຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາເເລະເເກ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ, ຄືດິນເເດນທີ່ໄຫລລົ້ນດ້ວຍນ້ຳນົມເເລະນ້ຳເຜິ້ງ.

¹⁰ເພາະດິນເເດນນັ້ນ, ທີ່ພວກທ່ານຈະເຂົ້າໄປຢຶດຄອງນັ້ນ, ບໍ່ຄືກັບດິນເເດນຂອງເອຢິບທີ່ພວກທ່ານໄດ້ມາ, ເເມ່ນພວກທ່ານໄດ້ມາຈາກການວ່ານເມັດເຂົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຫົດນ້ຳດ້ວຍຕີນຂອງພວກທ່ານເປັນຄືສວນພືດພັນຕ່າງໆ¹¹ເເຕ່ດິນເເດນນັ້ນທີ່ພວກທ່ານ, ຈະຂ້າມໄປຢຶດຄອງນັ້ນ, ເປັນດິນເເດນເເຫ່ງເນີນເຂົາເເລະພູເຂົາຕ່າງໆ ເເລະກິນນ້ຳທີ່ເປັນນ້ຳຝົນຈາກທ້ອງຟ້າ,¹²ດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເອົາໃຈໃສ່ສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເຝົ້າເຫນືອເເຜ່ນດິນນັ້ນສະເຫມີ ຈາກວັນເລີ່ມຕົ້ນຂອງປີໄປຈົນເຖິງວັນສຸດທ້າຍຂອງປີ.

¹³ມັນຈະເກີດຂຶ້ນ, ຖ້າພວກທ່ານຈະຟັງດ້ວຍຄຳຫມັ້ນຕໍ່ຄຳສັ່ງຕ່າງໆ ຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ເພື່ອຮັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເເລະເພື່ອປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງດ້ວຍສຸດຈິດດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກທ່ານ.¹⁴ເພື່ອພຣະອົງຈະປະທານນ້ຳຝົນໃນເເຜ່ນດິນຂອງພວກທ່ານຕາມລະດູການຂອງມັນ, ຝົນຕົ້ນລະດູເເລະຝົນປາຍລະດູເພື່ອພວກທ່ານຈະເກັບລວບລວມພືດຜົນຂອງພວກທ່ານ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ຂອງພວກທ່ານ ເເລະນ້ຳມັນຂອງພວກທ່ານ.¹⁵ພຣະອົງຈະປະທານຫຍ້າໃນທ້ອງທົ່ງຫຍ້າຂອງພວກທ່ານສຳລັບຝູງສັດ, ເເລະພວກທ່ານຈະກິນຢ່າງອີ່ມຫນຳ.

¹⁶ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ຕົວຂອງພວກທ່ານເພື່ອວ່າຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານຈະບໍ່ຖືກຫລອກລວງ, ເເລະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານຫັນອອກໄປເເລະນະມັດສະການພະອື່ນ ເເລະກົ້ມກາບພະເຫລົ່ານັ້ນ¹⁷ເພື່ອວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວຈະບໍ່ພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານເເລະເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະບໍ່ປິດທ້ອງຟ້າໃຫ້ມີຝົນ, ເເລະເເຜ່ນດິນນັ້ນຈະບໍ່ຜະລິດຜົນ, ເເລະພວກທ່ານຈະຖືກທຳລາຍຢ່າງໄວວາຈາກດິນເເດນອັນປະເສີດທີ່ພຣະຢາເວຊົງປະທານໃຫ້ພວກທ່ານ.

¹⁸ດ້ວຍເຫດນີ້ຈົ່ງຈົດຈຳຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໃນໃຈຂອງພວກທ່ານເເລະຈິດໃຈຂອງພວກທ່ານ, ຜູກເອົາໄວ້ເປັນຄືເຄື່ອງຫມາຍທີ່ມືຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຄາດເອົາໄວ້ທີ່ລະຫວ່າງດວງຕາຂອງພວກທ່ານ¹⁹ພວກທ່ານຈະສອນບັນດາຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກທ່ານ, ເເລະເວົ້າເຖິງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເພື່ອພວກທ່ານນັ່ງໃນບ້ານຂອງພວກທ່ານເມື່ອພວກທ່ານຍ່າງໄປຕາມຫົນທາງ, ເມື່ອພວກທ່ານນອນລົງ ເເລະເມື່ອທ່ານລຸກຂຶ້ນ.

²⁰ພວກທ່ານຈະຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເອົາໄວ້ເທິງວົງກົບປະຕູບ້ານຂອງພວກທ່ານເເລະທີ່ປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານ,²¹ເພື່ອວັນເວລາຂອງພວກທ່ານເເລະວັນເວລາຂອງລູກຫລານຂອງທ່ານຈະທະວີຂຶ້ນຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານວ່າຈະປະທານໃຫ້ພວກເຂົາຕາບທີ່ທ້ອງຟ້າຍັງຢູ່ເຫນືອເເຜ່ນດິນໂລກ.

²²ເພາະຖ້າພວກທ່ານຫມັ່ນພຽນໃນການຖືຮັກສາບັນຍັດທັງຫມົດທີ່ຂ້ານ້ອຍບັນຊາພວກທ່ານຢູ່ນີ້, ດັ່ງທີ່ພວກທ່ານກຳລັງເຮັດຕາມບັນຊາເຫລົ່ານັ້ນ, ເພື່ອຮັກສາພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອດຳເນີນທາງທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ, ເເລະເພື່ອຜູກພັນກັບພຣະອົງ,²³ເເລະພຣະຢາເວຊົງຂັບໄລ່ຊົນຊາດຕ່າງໆ ເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດອອກໄປຈາກພວກທ່ານ, ເເລະຈະຂັບໄລ່ຊົນຊາດຕ່າງໆທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເເລະມີກຳລັງຫລາຍກວ່າພວກທ່ານອອກໄປ.

²⁴ທຸກສະຖານທີ່ ທີ່ຝາຕີນຂອງຂອງພວກທ່ານຢຽບຢ້ຳຈະເປັນຂອງພວກທ່ານຈາກຖິ່ນທຸລະກັນດານເລບານອນ ຈາກເເມ່ນ້ຳ ຄືເເມ່ນ້ຳເມດີເເຕຣາເນໃນທິດຕາເວັນຕົກບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຈົ້າຈະຢຽບເຂົ້າໃນເເຜ່ນດິນນັ້ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ²⁵ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນຢ້ານກວາພວກທ່ານເເລະຈະບໍ່ມີຜູໃດຂັດຂວາງພວກທ່ານ.

²⁶ເບິ່ງ, ສາຂ້ານ້ອຍຕັ້ງພຣະພອນເເລະຄຳສາບເເຊ່ງຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານໃນວັນນີ້²⁷ພຣະພອນຈະເປັນຂອງພວກທ່ານ, ຖ້າຫາກພວກທ່ານເຊື່ອຟັງບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານທີ່ຂ້ານ້ອຍບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້,²⁸ເເລະຄຳສາບແຊ່ງຈະເປັນຂອງພວກທ່ານ, ຖ້າຫາກພວກທ່ານບໍ່ເຊື່ອຟັງບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ເພື່ອໄປຕິດຕາມພະອື່ນໆ ທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກ.

²⁹ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ. ເມື່ອພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານນຳພວກທ່ານເຂົ້າດິນເເດນທີ່ພວກເຂົາເຂົ້າໄປຢຶດຄອງ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ຕັ້ງພຣະພອນເອົາໄວ້ເທິງພູເຂົາເກຣີຊິມເເລະຄຳສາບເເຊ່ງຈາກພູເອບານ.³⁰ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂ້າມພາກເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງຫົນທາງທິດຕາເວັນຕົກໃນດິນເເດນຂອງຄົນການາອານທີ່ອາໄສຢູ່ໃນອາຣາບາ, ກົງກັນຂ້າມກິນການດ້ານຂ້າງຕົ້ນໂອກເເຫ່ງໂມເຊບໍ?

³¹ເພາະພວກທ່ານຕ້ອງຂ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເພື່ອເຂົ້າໄປຢຶດຄອງດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ເເລະພວກທ່ານຈະຢຶດຄອງດິນເເດນນັ້ນ ເເລະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ³²ພວກທ່ານຈະຖືຮັກສາກົດບັນຍັດທັງຫລາຍເເລະກົດຫມາຍຕ່າງໆ ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານໃນວັນນີ້.

12

¹ເຫລົ່ານີີ້ຄືບັນຍັດເເລະກົດຫມາຍຕ່າງໆ ທີ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ຖືຮັກສາໄວ້ໃນດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານຢຶດຄອງ, ຕະຫລອດວັນເວລາທີ່ພວກທ່ານມີຊີວິດຢູ່ໂລກນີ້.²ເເນ່ນອນທີ່ພວກທ່ານຈະຕ້ອງທຳລາຍສະຖານທີ່ທຸກເເຫ່ງທີ່ຊົນຊາດຕ່າງໆທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຢຶດຄອງນັ້ນ ໄດ້ນະມັດສະການພະຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາເທິງພູເຂົາສູງຕ່າງໆ, ເທິງໂນນເຂົາທັງຫລາຍ, ເເລະກ້ອງຕົ້ນໄມ້ສີຂຽວທຸກຕົ້ນ.

³ພວກທ່ານຕ້ອງທຳລາຍເເທ່ນບູຊາຕ່າງໆ, ຂອງພວກເຂົາ ຈົ່ງທຸບເສົາຫີນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຫມຸ່ນ, ເເລະເຜົາເສົາອາເຊຣາຂອງພວກເຂົາ. ພວກທ່ານຕ້ອງລົ້ມຮູບເເກະສັນຍາລັກພະຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາເເລະລົບຊື່ພະເຫລົ່ານັ້ນອອກຈາກສະຖານທີ່ນັ້ນ⁴ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານເເບບນັ້ນ.

⁵ເເຕ່ຈົ່ງໄປຍັງສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຈະເລືອກອອກມາຈາກເຜົ່າຕ່າງໆ ທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານເພື່ອສະຖາປານາພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ທີ່ນັ້ນເປັນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະອົງປະທັບຢູ່, ເເລະເປັນສະຖານທີ່ ທີ່ພວກທ່ານຈະໄປ.⁶ທີ່ນັ້ນຄືສະຖານທີ່ ທີ່ພວກທ່ານຈະນຳເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງພວກທ່ານມາຖວາຍ, ເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຂອງຖວາຍຕ່າງໆທີ່ນຳມາໂດຍມືຂອງທ່ານ, ຂອງຖວາຍເເກ້ບົນຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານ, ຂອງຖວາຍຕາມສະຫມັກໃຈຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຜົນທຳອິດຂອງຝູງສັດຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາ.

⁷ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຈະກິນອາຫານຊ້ອງຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເເລະຊົມຊື່ນຍິນດີກັບທຸກສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ລົງມືເຮັດ, ພວກທ່ານເເລະຄົວເຮືອນຂອງພວກທ່ານ, ຄືສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງອວຍພອນພວກທ່ານ.

⁸ພວກທ່ານຈະບໍ່ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆ ທັງຫມົດທີ່ພວກເຮົາກຳລັງເຮັດໃນວັນນີ້; ບັດນີ້ທຸກຄົນກຳລັງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງຕົນເອງ;⁹ເພາະພວກທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ມາເຖິງການພັກສະຫງົບ, ມາເຖິງມໍລະດົກທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.

¹⁰ເເຕ່ເມື່ອພວກທ່ານຂວ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເເລະອາໄສຢູ່ໃນດິນເເດນັ້ນ ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ເປັນມໍລະດົກ, ເເລະເມື່ອພຣະອົງປະທານໃຫ້ພວກທ່ານພັກສະງົບຈາກບັນດາສັດຕຣູທັງຫມົດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງປອດໄພ,¹¹ເເລ້ວສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃນສະຖານທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະເລືອກເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ກັບພວກທ່ານຈະນຳທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍບັນຊາພວກທ່ານ ຄື: ເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງພວກທ່ານ, ເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກທ່ານ, ເເລະເຄື່ອງຖວາຍທີ່ນຳມາໂດຍມືຂອງພວກທ່ານ, ເເລະທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງຖວາຍເເກ້ບົນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ສາບານກັັບພຣະຢາເວເອົາໄວ້ນັ້ນ.

¹²ພວກທ່ານຈະຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງພວກທ່ານ, ບັນດາລູກຍິງຂອງພວກທ່ານ, ບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍຂອງພວກທ່ານ, ເເລະບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ຍິງຂອງພວກທ່ານ, ເເລະບັນດາຄົນເລວີຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເມືອງຂອງພວກທ່ານ, ເພາະເຂົາໄດ້ຮັບມໍລະດົກຫລືສ່ວນເເບ່ງຫລືມໍລະດົກຂອງພວກທ່ານ.

¹³ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ຕົວຂອງພວກທ່ານໃຫ້ດີເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງພວກທ່ານທຸກສະຖານທີ່ ທີ່ພວກທ່ານເບິ່ງເຫັນ;¹⁴ເເຕ່ທີ່ຄືພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເລືອກອອກມາຈາກເຜົ່າຫນຶ່ງໃນທ່າມກາງເຜົ່າຕ່າງໆຂອງພວກທ່ານທີ່ພວກທ່ານຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ເເລະທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຈະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍບັນຊາເເກ່ພວກທ່ານ.

¹⁵ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກທ່ານອາດຂ້າເເລະກິນສັດຕ່າງໆ ພາຍໃນປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານ, ຈົ່ງຮັບພຣະພອນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ສຳລັບທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໃຫ້ພວກທ່ານ; ທັງຄົນທີ່ບໍ່ສະອາດເເລະຄົນທີ່ສະອາດຈະກິນນັ້ນ, ຄືສັດຕ່າງໆເຊັ່ນລະມັ່ງເເລະກວາງ.¹⁶ເເຕ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ກິນເລືອດ; ທ່ານຈະເທເລືອດລົງໃສ່ເເຜ່ນດິນຄືເທນ້ຳ.

¹⁷ພວກທ່ານຈະບໍ່ກິນໃນປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານ ເຊັ່ນ ຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງພືດຜົນເປັນເມັດ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ນ້ຳມັນ ຫມາກກອກເທດ, ລູກຫົວປີຂອງງົວເເລະເເກະ ຂອງພວກທ່ານ; ເເລະຈະບໍ່ກິນຂອງໄຫວ້ບູຊາຖວາຍເເກ້ບົນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ສາບານເອົາໄວ້, ຫລືບໍ່ກິນຂອງຖວາຍສະຫມັກໃຈ ຫລືບໍ່ກິນຂອງຖວາຍທີ່ນຳມາດ້ວຍມືຂອງພວກທ່ານ.

¹⁸ເເທນທີ່ຈະເຮັດເເນວນັ້ນ, ພວກທ່ານຈະກິນທັງຫມົດນັ້ນໃນສະຖານທີ່ຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເເລະພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງເລືອກ ພວກທ່ານ, ລູກຊາຍຂອງພວກທ່ານ, ລູກຍິງຂອງພວກທ່ານ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເລວີຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນປະຕູເມືອງຂອງທ່ານ, ພວກທ່ານຈະຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກ່ຽວກັບທຸກສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ວາງມືຂອງພວກທ່ານນັ້ນ.¹⁹ຈົ່ງລະວັງຕົວຂອງພວກທ່ານໃຫ້ດີເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຖິ້ມຄົນເລວີດົນເທົ່າພວກທ່ານຈະມີຊີວິດຢູ່ເທິງເເຜ່ນດິນຂອງພວກທ່ານ.

²⁰ເມື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຂະຫຍາຍເຂດເເດນຂອງພວກທ່ານ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາເເກ່ພວກທ່ານ, ເເລະພວກທ່ານເວົ້າວ່າ, ເຮົາຈະກິນຊີ້ນສົດ, ບ່ອນໃດກໍຕາມ, ໄດ້ຕາມຄວາມຕ້ອງການ.

²¹ສະຖານທີ່ເເຫ່ງນັ້ນທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກເພື່ອສະຖາປານາພຣະນາມຂອງພຣະອົງຢູ່ຫ່າງໄກເກີນຈາກພວກທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນພວກທ່ານຈະຂ້າສັດສ່ວນຫນຶ່ງຈາກຝູງສັດຂອງພວກທ່ານທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ປະທານໃຫ້ພວກທ່ານຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານ, ພວກທ່ານອາດກິນພາຍໃນປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານຕາມທີ່ໃຈຂອງພວກທ່ານປາຖະຫນາໄດ້.²²ເຊັ່ນການກິນອູດເເລະກວາງນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນພວກທ່ານຈະກິນສິ່ງນັ້ນ; ຄົນທີ່ບໍ່ສະອາດເລະຄົນທີ່ສະອາດຈະກິນສິ່ງນັ້ນໄດ້ຄືກັນ.

²³ຂໍເເຕ່ໃຫ້ເເນ່ໃຈວ່າພວກທ່ານບໍ່ກິນເລືອດ, ເພາະເລືອດຄືຊີວິດ; ພວກທ່ານຈະບໍ່ກິນຊີວິດເເລະຊີ້ນນັ້ນ.²⁴ພວກທ່ານຈະບໍ່ກິນເລືອດ, ພວກທ່ານຈະເທເລືອດລົງເເຜ່ນດິນຄືກັບເທນ້ຳ²⁵ພວກທ່ານຈະບໍ່ກິນເລືອດ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະໄປດີມາດີ ທັງລູກຫລານທີ່ນຳມາຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະເຮັດສິ່ງນີ້ຖືກຕ້ອງຕາມສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ.

²⁶ເເຕ່ສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວທີ່ພວກທ່ານມີເເລະຖວາຍເເກ້ບົນຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານ - ພວກທ່ານຈະເອົາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມາເເລະໄປຍັງສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກ.²⁷ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຈະຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຄືຊີ້ນເເລະເລືອດເທິງເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ; ເລືອດຂອງເຄື່ອງເເທ່ນບູຊາຕ່າງໆ, ພວກເຂົາຈະຖືກເທລົງເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ແລະທ່ານຈະກິນຊີ້ນສົດ.

²⁸ຈົ່ງສັງເກດເເລະຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍບັນຊາພວກທ່ານ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄປດີມາດີ ເເລະ ພ້ອມກັບລູກຫລານທີ່ຕາມມາຂອງພວກທ່ານຊົ່ວນິຣັນດອນ, ເມື່ອພວກທ່ານເຮັດສິ່ງດີເເລະເລືອກຖືກຕ້ອງສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

²⁹ເມື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳຈັດຊົນຊາດທັງຫລາຍອອກໄປຕໍ່ຫນ້າຂອງພວກທ່ານ, ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າໄປຂັບໄລ່ພວກເຂົາ, ເເລະພວກທ່ານຂັບໄລ່ພວກເຂົາ, ເເລະອາໄສຢູ່ໃນດິນເເດນຂອງພວກເຂົານັ້ນ,³⁰ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ຕົວຂອງພວກທ່ານໃຫ້ດີເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຕິດກັບໃນການເຮັດຕາມເຂົາ, ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາຖືກທຳລາຍໄປຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານເເລ້ວ, ຄືກັບດັກໃນການໄຕ່ຖາມເລື່ອງພະຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາດ້ວຍການຖາມວ່າ, 'ຊົນຊາດພວກນີ້ນະມັດສະການພະຂອງພວກເຂົາເເນວໃດ? ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ'.

³¹ພວກທ່ານບໍ່ນະມັດສະການພຣະຢາເວຂອງພວກເຈົ້າ, ດ້ວຍວິທີການຢ່າງນັ້ນ ເພາະທຸກສິ່ງເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ພຣະຢາເວ, ສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ພຣະອົງຊົງລັງກຽດ-ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນກັບພະຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາເຮັດເເມ່ນເເຕ່ເຜົາລູກຊາຍທັງຫລາຍເເລະລູກຍິງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາດ້ວຍໄຟເພື່ອພະຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາ.,³²ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍບັນຊາພວກທ່ານ ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມ. ຢ່າເພີ້ມເຕີມເຂົ້າໄປຫລືຕັດອອກ.

13

¹ຖ້າຫາກຜູ້ທຳນວາຍຫລືືຜູ້ເເກ້ຄວາມຝັນ, ທຳນວາຍວ່າຝັນເຫັນຄົນຫນຶ່ງລຸກຂຶ້ນທ່າມກາງພວກທ່ານ,²ເເລະຫມາຍສຳຄັນຫລືການອັດສະຈັນຖ້າເຂົາເວົ້າເເກ່ທ່ານນັ້ນເປັນຢ່າງນີ້ວ່າ,' ໃຫ້ພວກເຮົາໄປຕິດຕາມພະອື່ນໆ ທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກ ເເລະໃຫ້ເຮົານະມັດສະການພະນັ້ນ,'³ຢ່າຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນຂອງຜູ້ທຳນວາຍນັ້ນ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງທົດສອບພວກທ່ານ; ເພື່ອຈະໄດ້ຮູ້ວ່າພວກທ່ານຮັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານສຸດຈິດສຸດໃຈ ເເລະສຸດກຳລັງຄວາມຄຶດຫລືບໍ່.

⁴ພວກທ່ານຈະດຳເນີນຕາມພຣະຢາເວພຣະເຈົົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະອົງ, ຄືຮັກສາພະບັນຍັດຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ, ເເລະເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ, ເເລະພວກທ່ານຈະນະມັດສະການພຣະອົງເເລະຜູກພັນຢູ່ກັບພຣະອົງ.⁵ຜູ້ທີ່ຝັນເຫັນນັ້ນຈະຕ້ອງຕາຍ ເພາະເຂົາໄດ້ເວົ້າໃຫ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະໄດ້ຊົງນຳພວກທ່ານອອກມາຈາກດິນເເດນອີຢິບ, ເເລະເປັນຜູ້ທີ່ຊົງໄຖ່ພວກທ່ານອອກຈາກເຮືອນທາດ. ຜູ້ນັ້ນຕ້ອງການນຳພວກທ່ານ ຕີໂຕອອກຫ່າງວິຖີຊີວິດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເອົາຄວາມຊົ່ວອອກຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານເສຍ.

⁶ສົມມຸດວ່າພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ລູກຂອງເເມ່ຂອງພວກທ່ານ, ຫລືລູກຜູ້ຍິງຂອງພວກທ່ານ, ຫລືລູກຊາຍຂອງພວກທ່ານຫລືເມຍຂອງພວກທ່ານທີ່ຢູ່ໃນອ້ອມກອດຂອງພວກທ່ານ, ຫລືຫມູ່ຂອງພວກທ່ານທີ່ເປັນເຫມືອນດວງໃຈຂອງພວກທ່ານ ເຂົ້າມາຫາພວກທ່ານຢ່າງລັບໆ ເເລະເວົ້າວ່າ, 'ໃຫ້ພວກເຮົາໄປນະມັດສະການພະອື່ນໆ ທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກ, ບໍ່ວ່າພວກທ່ານຫລືບັນພະບຸຣຸດດຂອງພວກທ່ານ'.⁷ຄືພະໃດໆ ຂອງປະຊາຊົນຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບພວກທ່ານ, ຢູ່ໃກ້ພວກທ່ານຫລືຢູ່ໄກຈາກພວກທ່ານ, ຈາກສຸດປາຍເເຜ່ນດິນໂລກ ດ້ານຫນຶ່ງຍັງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປາຍເເຜ່ນດິນໂລກ.

⁸ຢ່າຍອມຮັບເຂົາຫລືຟັງເຂົາ, ຢ່າໃຫ້ດວງຕາຂອງພວກທ່ານສົງສານເຂົາ, ຢ່າໃຫ້ຊີວິດເຂົາຫລືເຊື່ອງໄວ້.⁹ເເຕ່ພວກທ່ານຈົ່ງຂ້າເຂົາເສຍ; ມືຂອງພວກທ່ານຈະເປັນມືທຳອິດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາຕາຍ, ເເລະຫລັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັັນມືຂອງປະຊາຊົນທຸກຄົນ.

¹⁰ພວກທ່ານຈະຂ້າເຂົາໃຫ້ຕາຍດ້ວຍການດຶກກ້ອນຫີນໃສ່, ເພາະເຂົາໄດ້ພະຍາຍາມດຶງພວກທ່ານອອກຈາກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຜູ້ໄດ້ຊົງນຳພວກທ່ານອອກມາຈາກປະເທດອີຢິບ, ແລະອອກຈາກບ່ອນທີ່ເຂົາເຄີຍຕົກເປັນເຮືອນທາດ¹¹ຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດຈະໄດ້ຍິນເເລະເກງຢ້ານ, ເເລະຈະບໍ່ເຮັດຄວາມຊົ່ວເເນວນີ້ທ່າມກາງພວກທ່ານອີກຕໍ່ໄປ.

¹²ຖ້າພວກທ່ານຟັງຄົນໃດກ່າວເຖິງເມືອງຫນຶ່ງໃນເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໃຫ້ພວກທ່ານອາໄສຢູ່ນັ້ນ:¹³ມີຄົນຫມຸ່ມບາງຄົນເປັນຄົນຊົ່ວຮ້າຍທີ່ໄດ້ອອກໄປຈາກພວກທ່ານເເລະໄດ້ດຶງບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເມືອງຂອງພວກທ່ານເເລະເວົ້າວ່າ,'ໃຫ້ພວກເຮົາໄປເເລະນະມັດສະການພະອື່ນ ທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກ'.¹⁴ເເລ້ວພວກທ່ານຈະກວດສອບຫລັກຖານ, ເຮັດການຄົ້ນຫາ, ເເລະຖາມຢ່າງລະອຽດຖີ່ຖ້ວນ. ເມື່ອພວກທ່ານຄົ້ນພົບວ່າເລື່ອງນັ້ນເປັນຄວາມຈິງເເລະຖືກຕ້ອງເເນ່ນອນທີ່ມີການເຮັດຊົ່ວຕ່ຳຊ້າເກີດຂຶ້ນໃນທ່າມກາງພວກທ່ານເເລ້ວ, ພວກທ່ານລົງມືເຮັດສາ.

¹⁵ພວກທ່ານຈົ່ງໂຈມຕີຄົນຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນດ້ວຍຄົມດາບ ທຳລາຍໃຫ້ຫມົດ, ເເລະປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ອາໄສຢູ່ນັ້ນ, ຕະຫລອດຈົນຝູງສັດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ, ຈົ່ງທຳລາຍດ້ວຍຄົມດາບ.¹⁶ພວກທ່ານຈະຮວບຮວມຂອງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ນຳມາໄວ້ກາງຫົນທາງເເລະເຜົາເມືອງນັ້ນລວມທັງຂອງທີ່ຈັບມານຳມືໄດ້ທັງຫມົດດ້ວຍ, ເພື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເມືອງນັ້ນຈະຜຸພັງໄປເປັນນິດ, ມັນຈະຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນມາອີກ.

¹⁷ຕ້ອງບໍ່ໃຫ້ມີເເມ່ນເເຕ່ສິ່ງດຽວໃນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຖືກເເຍກໄວ້ເພື່ອການທຳລາຍຈະຢູ່ໃນມືຂອງພວກທ່ານ, ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດ, ເພື່ອວ່າພຣະຢາເວຈະເອົາຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນເເຮງອອກໄປ, ເເຕ່ຈະສຳເເດງຄວາມເມດຕາພວກທ່ານ, ມີຄວາມສົງສານພວກທ່ານ, ເເລະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານເພີ່ມຈຳນວນຫລາຍຂຶ້ນ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາເເກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ.¹⁸ພຣະອົງຈະຊົງນຳສິ່ງນີ້ເພາະພວກທ່ານຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫມົດທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ເພື່ອເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

14

¹ພວກທ່ານເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ຈົ່ງຢ່າປາດເນື້ອຫນັງຕົວເອງ, ຫລືຂູດສ່ວນໃດໆ ຂອງໃບຫນ້າຂອງພວກທ່ານເພື່ອຄົນຕາຍ.²ເພາະພວກທ່ານເປັນຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ຖືກເເຍກໄວ້ເພື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະພຣະຢາເວຊົງເລືອກພວກທ່ານໃຫ້ເປັນປະຊາຊົນເພື່ອກຳມະສິດຂອງພຣະອົງເອງ, ຫລາຍກວ່າປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ຜືນເເຜ່ນດິນນີ້.

³ພວກທ່ານຈະບໍ່ກິນອາຫານທີ່ຫນ້າລັງກຽດໃດໆ.⁴ເຫລົ່ານີ້ຄືສັດຕ່າງໆທີ່ພວກທ່ານຮັບປະທານໄດ້ ຄື: ງົວ, ເເກະແລະເເບ້,⁵ກວາງ, ເເກະປ່າ, ເເບ້ປ່າ, ຫລືຟານ, ຄືສັດທັງຫລາຍທີ່ມີໂບກຕີນເປັນກີບ, ເເລະຄ້ຽວເອື້ອງໄດ້ທຸກຊະນິດ.

⁶ພວກທ່ານກິນສັດໃດໆທີ່ເເຍກກີບໄດ້, ຄືສັດທີ່ເເຍກກີບອອກເປັນສອງສ່ວນ, ເເລະຄ້ຽວເອື້ອງ⁷ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ກິນສັດບາງຊະນິດທີ່ຄ້ຽວເອື້ອງຫລືມີກີບເປັນສອງສ່ວນຄື: ອູດກະຕ່າຍ, ເຫມັ້ນ, ເພາະພວກມັນຄ້ຽວເອື້ອງ, ເເຕ່ບໍ່ເເຍກກີບ, ພວກມັນເປັນມົນທິນສຳລັບພວກທ່ານ.

⁸ຫມູເປັນສັດທີ່ເປັນມົນທິນດ້ວຍເຊັ່ນກັນເພາະມັນມີກີບເເຍກເເຕ່ບໍ່ໄດ້ຄ້ຽວເອື້ອງ; ມັນເປັນສັດມົນທິນສຳລັບພວກທ່ານ, ຢ່າກິນຊີ້ນຫມູ ເເລະຢ່າເເຕະຕ້ອງຊາກຂອງມັນ, ນອກຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້.

⁹ບັນດາສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ໃນນ້ຳ ພວກທ່ານກິນໄດ້ ຄື: ສັດທີ່ມີເກັດ;¹⁰ເເຕ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ມີເກັດນັ້ນ ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ກິນ; ເພາະມັນເປັນມົນທິນສຳລັບພວກທ່ານ.

¹¹ນົກທຸກໂຕທີ່ສະອາດພວກທ່ານກິນໄດ້.¹²ເເຕ່ເຫລົ່ານີ້ເເມ່ນນົກທັງຫລາຍທີ່ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ກິນ: ນົກອິນຊີ, ນົກເເຮ້ງຫນວດເເບ້, ນົກອອກ,¹³ຢ່ຽວເເດງ ເເລະຢ່ຽວດຳ, ບໍ່ວ່ານົກຢ່ຽວໃດໆ ກໍຕາມ.

¹⁴ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ກິນນົກກະທາຊະນິດໃດໆ,¹⁵ເເລະນົກກະຈອກເທດ, ເເລະນົກເຄົ້າເເມວ, ນົກນາງນວນ ເເລະຢ່ຽວ ນົກເຂົາຊະນິດຕ່າງໆ,¹⁶ນົກເຄົ້າເເມວນ້ອຍ, ນົກເຄົ້າເເມວໃຫຍ່ ນົກເຄົ້າເເມວສີຂາວ,¹⁷ນົກກະທຸງ, ນົກເເຮ້ງ.

¹⁸ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ກິນນົກກະສາດຳ, ນົກກະສາຊະນິດຕ່າງໆ, ນົກຫົວຂວານ, ເເລະຄ້າງຄາວ.¹⁹ສັດມີປີກທຸກຊະນິດ, ຈຳພວກເເມງເປັນສັດມີມົນທິນສຳລັບພວກທ່ານ; ພວກມັນຕ້ອງບໍ່ຖືກນຳມາກິນ.²⁰ພວກທ່ານຈະກິນສັດມີປີກຕ່າງໆ ທີ່ສະອາດໄດ້ທຸກຊະນິດ.

²¹ພວກທ່ານບໍ່ຕ້ອງກິນສິ່ງໃດທີ່ຕາຍເອງ; ພວກທ່ານເອົາໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດໃນເມືອງຂອງພວກທ່ານໄດ້ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ກິນມັນ; ຫລືພວກທ່ານຈະຂາຍໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດກໍໄດ້. ເພາະພວກທ່ານເປັນຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເເຍກໄວ້ເພື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຕົ້ມລູກເເບ້ອ່ອນໃນນ້ຳນົມເເມ່ຂອງມັນ.

²²ພວກທ່ານຕ້ອງຖວາຍຜົນລະປູກທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເເຕ່ລະປີນັ້ນ, ຈາກທົ່ງນາປີຕໍ່ປີ.²³ພວກທ່ານຕ້ອງກິນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ໃນທີ່ສະຖານທີ່ພຣະອົງຈະເລືອກໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການຖວາຍຈາກພືດຜົນຂອງພວກທ່ານ, ຈາກເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ຂອງພວກທ່ານ, ເເລະສັດຫົວປີຈາກຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ; ເພື່ອພວກທ່ານຈະຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຖວາຍກຽດຕິຍົດຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານສະເຫມີ.

²⁴ຖ້າຫາກການເດີນທາງນັ້ນໄກເກີນກວ່າທີ່ພວກທ່ານຈະສາມາດເເບກສິ່ງຂອງໄປໄດ້, ເພາະສະຖານທີ່ໆ ພຣະຢາເວພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນຢູ່ຫ່າງໄກພວກທ່ານຫລາຍເກີນໄປ, ພຣະຢາເວຊົງອວຍພວກທ່ານ,²⁵ພວກທ່ານຈົ່ງເເລກປ່ຽນຂອງຖວາຍໃຫ້ກາຍເປັນເງິນເເທນ, ຈົ່ງຖືເງິນນັ້ນເອົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກທ່ານເເລະຍ່າງໄປຍັງສະຖານທີ່ໆ ພຣະຢາເວພວກທ່ານຈະຊົງເລືອກນັ້ນ.

²⁶ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຕ້ອງການໃຊ້ເງິນສຳລັບຊື້ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານປາຖະຫນາ ຄື: ຊື້ງົວ, ຫລືຊື້ເເກະ, ສິ່ງໃດທີ່ພວກທ່ານປາຖະຫນາ, ພວກທ່ານຈົ່ງກິນ ດື່ມສິ່ງນັ້ນຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.²⁷ສ່ວນຄົນເລວີຜູ້ທີ່ອາໄສໃນປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານຈົ່ງຢ່າຖິ້ມພວກເຂົາ, ເພາະເຂົາບໍ່ໄດ້ສ່ວນເເບ່ງຫລືຮັບມໍຣະດົກກັບພວກທ່ານເລິຍ.

²⁸ພວກທ່ານຈະນຳເອົາທັງຫມົດຈາກຜົນຜະລິດໃນປີດຽວກັນນັ້ນມາ, ເເລະພວກທ່ານຈະສະສົມເອົາໄວ້ໃນປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານ;²⁹ເເລະຄົນເລວີ, ເນື່ອງຈາກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບສ່ວນເເບ່ງຫລືມໍຣະດົກກັບພວທ່ານກັບຄົນຕ່າງຊາດເເລະເດັກກຳພ້າເເລະເເມ່ຫມ້າຍຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານ, ຈະມາເເລະກິນອີ່ມຫນຳ, ຈົ່ງເຮັດເເນວນີ້ເພື່ອວ່າພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານຈະອວຍພອນພວກທ່ານໃນການງານທຸກຢ່າງທີ່ມືຂອງພວກທ່ານເຮັດ.

15

¹ເມື່ອຮອດທ້າຍປີຂອງປີທີເຈັດ, ພວກທ່ານຕ້ອງຍົກຫນີ້ສິນ ເເລະໃຫ້ເຈົ້າຫນີ້ທຸກຄົນຍົກເລີກຫນີ້.²ຫນີ້ສິນທີ່ເຂົາໃຫ້ເພື່ອນບ້ານເຂົາຢືມ: ເຂົາຈະບໍ່ຮຽກຮ້ອງເອົາຈາກເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຂົາ; ຫລືຈາກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາເພາະການຍົກຫນີ້ຂອງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ປະກາດນີ້.³ພວກທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງຈາກຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ເເຕ່ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນຂອງພວກທ່ານຊຶ່ງຢູ່ກັບພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ; ມືຂອງພວກທ່ານຈະຕ້ອງຍອມປ່ອຍສິ່ງນັ້ນໄປ.

⁴ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ບໍ່ສົມຄວນໃຫ້ມີຄົນຍາກຈົນຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານເພາະ(ພຣະຢາເວຈະອວຍພອນພວກທ່ານໃນດິນເເດນທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເປັນກຳມະສິດຄອບຄອງ),⁵ຖ້າທ່ານຟັງສຽງຂອງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫລາຍເຫລົ່ານີ້ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້.⁶ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງອວຍພອນພວກທ່ານ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້; ພວກທ່ານຈະໃຫ້ຊົນຊາດຕ່າງໆຢືມເເຕ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ຢືມ, ພວກທ່ານຈະປົກຄອງເຫນືອຊົນຊາດຕ່າງໆ ຫລາຍ, ເເຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ປົກຄອງເຫນືອພວກທ່ານ.

⁷ຄືຄົນທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນປະຕູເມືອງໃນດິນເເດນຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານພວກທ່ານ, ຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ໃຈເເຂງກະດ້າງຫລືປິດໃຈຕໍ່ພີ່ນ້ອງທີ່ຍາກຈົນຂອງພວກທ່ານ;⁸ເເຕ່ພວກທ່ານຕ້ອງມີໃຈເອື້ອເຟື້ອເພື່ອເຂົາເເລະໃຫ້ເຂົາຢືມຈົົນພຽງພໍກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງເຂົາ.

⁹ຈົ່ງລະວັງເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ຄວາມຊົ່ວໃນໃຈຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ກ່າວວ່າ, ປີທີເຈັດ, ປີເເຫ່ງການປົດປ່ອຍໃກ້ເຂົ້າມາເເລ້ວ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ກູ້ຢືມ ເມື່ອລາວຮ້ອງຫາພຣະຢາເວພວກທ່ານກໍເປັນຝ່າຍຜິດ.¹⁰ພວກທ່ານຕ້ອງໃຫ້ເຂົາ, ເເລະໃຈຂອງພວກທ່ານກໍຕ້ອງເຕັມໃຈໃຫ້ເມື່ອໃຫ້ເຂົາເເລ້ວ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງຕອບເເທນພວກທ່ານດ້ວຍການອວຍພອນພວກທ່ານໃນການງານທຸກຢ່າງ ເເລະໃນທຸກສິ່ງທີ່ມືຂອງພວກເຂົາເຮັດ.

¹¹ເພາະຄົນຍາກຈົນຈະໄດ້ຫມົດ ໄປເເຕ່ຈະຍັງຄົງມີຢູ່ໃນດິນເເດນນີ້; ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບັນຊາພວກທ່ານເເລະກ່າວວ່າ, ພວກທ່ານຕ້ອງມີໃຈເອື້ອເຟື້ອຕໍ່ພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ຄົນທີ່ຂັດສົນຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຄົນຍາກຈົນໃນດິນເເດນຂອງພວກທ່ານ.

¹²ຖ້າພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ບໍ່ວ່າເປັນຄົນເຮັບເຣີຜູ້ຊາຍ, ຫລືຍິງ, ກໍດີຂາຍຕົວເອງເປັນຄົນຮັບໃຊ້ພວກເຈົ້າເປັນເວລາຫົກປີ, ເມື່ອປີທີເຈັດມາເຖິງໃຫ້ພວກທ່ານປ່ອຍລາວເປັນອິສະຫລະຈາກພວກທ່ານ.¹³ພວກທ່ານບໍ່ຕ້ອງປ່ອຍໃຫ້ເຂົາໄປມືເປົ່າ.¹⁴ພວກທ່ານຕ້ອງຈັດຕຽມດ້ວຍໃຈກວ້າງຂວາງ ເເກ່ເຂົາ ຄືຂອງຈາກຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ, ຈາກລານນວດເຂົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຈາກບໍ່ຢຳເກງຂອງພວກທ່ານ. ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງອວຍພອນພວກທ່ານນັ້ນ.

¹⁵ພວກທ່ານຕ້ອງໃຫ້ເຂົາ ພວກທ່ານຕ້ອງລະນຶກເຖິງເມື່ອພວກທ່ານເປັນທາດຢູ່ໃນດິນເເດນອີຢິບ, ເເລະທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງໄຖ່ພວກທ່ານມາ: ດັ່ງນັ້ນໃນວັນນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບັນຊາໃຫ້ພວກທ່ານເຮັດສິ່ງນີ້.¹⁶ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນຖ້າຫາກເຂົາເວົ້າກັບທ່ານວ່າ, 'ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຈາກທ່ານໄປທີ່ໃດ ເພາະເຂົາຮັກພວກທ່ານ,'ເເລະບ້ານຂອງພວກທ່ານ ເເລະເພາະເຂົາມີຄວາມສຸກໃຈທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບພວກທ່ານເເລ້ວ,¹⁷ພວກທ່ານຕ້ອງເອົາເຫລັກປາຍເເຫລມເເລະເເທງທະລຸຫູຂອງເຂົາໄປຕິດທີ່ປະຕູ, ເເລະເຂົາຈະເປັນທາດພວກທ່ານຕະຫລອດໄປ. ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດຢ່າງດຽວກັນນີ້ກັບທາດຍິງຂອງທ່ານດ້ວຍ.

¹⁸ການທີ່ພວກທ່ານຕ້ອງປ່ອຍພວກເຂົາໃຫ້ເປັນອິສະຫລະຈາກທ່ານ, ຕ້ອງບໍ່ເປັນເລື່ອງຍາກຈາກທ່ານດ້ວຍ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຮັບໃຊ້ພວກທ່ານມາເຖິງຫົກປີເເລະໄດ້ຮັບຄ່າເເຮງຫລາຍກວ່າຄົນອື່ນເປັນສອງເທົ່າ. ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງອວຍພອນທຸກຢ່າງທີ່ທ່ານເຮັດ.

¹⁹ສັດຫົວປີໃນສັດຂອງພວກທ່ານ ພວກທ່ານຕ້ອງເເຍກເອົາໄວ້ເພື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ພວກທ່ານຈະບໍ່ໃຊ້ງານສັດຫົວປີໃນຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ, ຫລືບໍ່ຕັດຂົນສັດຫົວປີຈາກຝູງສັດຂອງທ່ານ.²⁰ພວກທ່ານຕ້ອງກິນສັດຫົວປີຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປີຕໍ່ປີໃນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືືອກພວກທ່ານເເລະຄົວເຮືອນຂອງພວກທ່ານ ຖ້າມັນມີຕຳນິໃດໆ ເຊັ່ນ²¹ຖ້າມັນພິການຕາບອດ ຫລືມີຕຳນິໃດໆ ກໍຕາມ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ນຳມາຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

²²ພວກທ່ານຈະກິນມັນພາຍໃນປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານ; ທັງຄົນເປັນມົນທິນເເລະຄົນສະອາດຕ້ອງກິນຄືກັນ, ພວກທ່ານກິນລະມັ່ງຫລືກວາງຫນຶ່ງໂຕ.²³ສິ່ງດຽວທີ່ພວກທ່ານບໍ່ກິນຄືເລືອດຂອງມັນ; ພວກທ່ານຕ້ອງເທເລືອດຂອງມັນລົງດິນຄືເທນ້ຳ.

16

¹ຈົ່ງຖືປະຕິບັດໃນເດືອນອາບີບ, ເເລະຖືຮັກສາປັດສະຄາຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ເພາະໃນເດືອນອາບີບນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ໄດ້ນຳພວກທ່ານອອກມາຈາກອີຢິບໃນຕອນກາງຄືນ.²ພວກທ່ານຈະຖວາຍປັດສະຄາຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານດ້ວຍບາງສ່ວນຈາກຝູງສັດໃນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການ.

³ພວກທ່ານຈະບໍ່ກິນເຂົ້າຈີ່ທີ່ມີເຊື້ອແປ້ງ; ເເລະເຄື່ອງບູຊານັ້ນ ເປັນເວລາເຈັດວັນ ພວກທ່ານຈະກິນເຂົ້າຈີບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ, ພ້ອມກັບເຄື່ອງບູຊາ; ເຂົ້າຈີ່ເເຫ່ງຄວາມທຸກໃຈ ເພາະພວກທ່ານໄດ້ອອກມາຈາກດິນເເດນອີຢິບຢ່າງໄວ. ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ຕະຫລອດຊີວິດຂອງພວກທ່ານເພື່ອລະນຶກເຖິງວັນນັ້ນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ອອກມາຈາກອີຢິບ.⁴ເຊື້ອແປ້ງຕ້ອງບໍ່ມີໃນທ່າມກາງຂອງພວກທ່ານພາຍໃນຮົ້ວຂອງພວກທ່ານເປັນເວລາສິບເຈັດວັນ; ເເລະຕ້ອງບໍ່ມີເນື້ອໃດໆ ທີ່ພວກທ່ານຖວາຍໃນຕອນເເລງຂອງມື້ທຳອິດຈົນຮອດຄໍ່າ.

⁵ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຖວາຍປັດສະຄາພາຍໃນປະຕູເມືອງໃດໆ ຂອງພວກທ່ານທີ່ພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານປະທານໃຫ້.⁶ເເຕ່ຊົງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ໃນສະຖານທີ່ີ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນທີ່ີນະມັດສະການນັ້ນ. ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຖວາຍປັດສະຄາໃນຕອນເເລງເມື່ອຕາເວັນຕົກດິນ, ໃນເວລານັ້ນຂອງປີພວກທ່ານໄດ້ອອກມາຈາກອີຢິບ.

⁷ພວກທ່ານຕ້ອງຍ່າງເເລະກິນປັດສະຄານັ້ນໃນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານຊົງເລືອກ, ໃນຕອນເຊົ້າທີ່ພວກທ່ານຈະຫັນກັບເເລະໄປຍັງເຕັນຂອງພວກທ່ານ.⁸ເປັນເວລາຫົກວັນພວກທ່ານຈະກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ໃນວັນທີເຈັດ ຈະມີການປະຊຸມນະມັດສະການພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ; ໃນມື້ນັ້ນພວກທ່ານຈະບໍ່ເຮັດວຽກ.

⁹ພວກທ່ານຈົ່ງນັບໄປໃຫ້ຄົບເຈັດອາທິດ; ເພື່ອຕົວຂອງພວກທ່ານ ຈາກເວລານັ້ນທີ່ພວກທ່ານເລີ້ມຕົ້ນເກັບກ່ຽວຕົ້ນເຂົ້າພວກທ່ານຕ້ອງເລີ້ມຕົ້ນນັ້ນໄປເຈັດອາທິດ.¹⁰ພວກທ່ານຕ້ອງຖືຮັກສາເທສະການເພື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານພ້ອມກັບຖວາຍຂອງຖວາຍຕາມໃຈມັກຈາກມືຂອງພວກທ່ານທີ່ພວກທ່ານຈະໃຫ້, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງອວຍພອນພວກທ່ານ.

¹¹ພວກທ່ານຈະຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ຄືພວກທ່ານ ລູກຊາຍຂອງພວກທ່ານ, ລູກຜູ້ຍິງຂອງພວກທ່ານ, ຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍຂອງພວກທ່ານ, ຄົນຮັບໃຊ້ຍິງຂອງພວກທ່ານ, ຄົນເລວີຢູ່ໃນປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ ເເລະຄົນຕ່າງຊາດ, ລູກກຳພ້າ, ເເລະເເມ່ຫມ້າຍທີ່ອາໄສຢູ່ໃນທ່າມກາງຂອງພວກທ່ານ, ສະຖານທີ່ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເລືອກເພື່ອເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງພຣະອົງ.¹²ພວກທ່ານຈະລະນຶກເຖິງຄາວທີ່ພວກທ່ານເປັນທາດໃນເອຢິບ; ພວກທ່ານຕ້ອງຖືປະຕິປັດກົດບັນຍັດຕ່າງໆເຫລົ່ານັ້ນ.

¹³ພວກທ່ານຕ້ອງຖືຮັກສາເທສະການອາທິດເປັນເວລາເຈັດວັນຫລັງຈາກພວກທ່ານໄດ້ຮວບຮວມການເກັບກ່ຽວຈາກລານນວດເຂົ້າຂອງພວກທ່ານເເລະຈາກອ່າງຢຽບນ້ຳອະງຸ່ນ ຂອງພວກທ່ານ.¹⁴ພວກທ່ານຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນລະຫວ່າງເທສະການຂອງພວກທ່ານ-ຄືພວກທ່ານ, ລູກຊາຍ, ເເລະລູກຍິງຂອງພວກທ່ານ, ຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍເເລະຍິງຂອງພວກທ່ານ, ຄົນເລວີເເລະຄົນຕ່າງຊາດ, ເເລະລູກກຳພ້າ, ເເລະເເມ່ຫມ້າຍ ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ.

¹⁵ເປັນເວລາເຈັດວັນ ພວກທ່ານຕ້ອງຖືປະຕິບັດເທສະການນັ້ນເພື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໃນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເລືອກ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະອວຍພອນພວກທ່ານໃນການເກັບກ່ຽວທຸກຢ່າງ ເເລະໃນການງານເຮັດວຽກດ້ວຍມືຂອງພວກທ່ານທຸກຢ່າງ, ເເລະພວກທ່ານຕ້ອງຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງເຕັມທີ່.

¹⁶ເວລາສາມຄັ້ງໃນຫນຶ່ງປີທີ່ບັນດາຜູ້ຊາຍທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານຕ້ອງເຝົ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໃນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືືອກ: ໃນເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງໃນເທສະການອາທິດ, ເເລະໃນເທສະການຢູ່ໄຟ, ເເລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເຂົ້າເຝົ້າພຣະພັກພຣະຢາເວດ້ວຍມືເປົ່າ;¹⁷ເເຕ່ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ, ຈະໃຫ້ຕາມທີ່ພວກເຂົາສາມາດໃຫ້ໄດ້, ເພື່ອພວກທ່ານຈະຮູ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.

¹⁸ພວກທ່ານຕ້ອງຕັ້ງຜູ້ພິພາກສາເເລະເຈົ້າຫນ້າທີ່ຕ່າງໆ ພາຍໃນປະຕູເມືອງທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ; ເເລະພວກເຂົາຕ້ອງພິພາກສາທຸກຄົນ, ດ້ວຍຄຳຕັດສິນທີ່ຊອບທັມ.¹⁹ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ເອົາຄວາມຍຸຕິທັມອອກໄປດ້ວຍການບີບບັງຄັບ; ພວກທ່ານບໍ່ຕ້ອງສະເເດງຄວາມລຳອຽງຫລືຮັບສິນບົນ, ເພາະສິນບົນນັ້ນເຮັດໃຫ້ຕາຂອງພວກທ່ານມືດບອດໄປ ເເລະເຮັດໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນຊອບທັມບິດເບືອນ.²⁰ພວກທ່ານຕ້ອງຕິດຕາມຄວາມຍຸຕິທັມເທົ່ານັ້ນ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະມີຊີວິດເເລະຮັບມໍຣະດົກຄືດິນເເດນທີ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.

²¹ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຕັ້ງເສົາອາຄານເພື່ອຕົນເອງ ບໍ່ວ່າເສົາໃດໆ, ນອກເຫນືອຈາກແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານທີ່ພວກທ່ານຈະເຮັດໄວ້ສຳລັບພວກທ່ານເອງ.²²ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຽດຊັງ.

17

¹ພວກທ່ານບໍ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເປັນງົວຫລືເເກະທີ່ມີຕຳນິຫລືສິ່ງບໍ່ດີໃດໆ, ເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ເພາະນັ້ນຈະເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

²ຖ້າຫາກພົບເຫັນຜູ້ຊາຍຫລືຍິງຄົນໃດໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ, ຄືບັນດາປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ເຮັດຊົ່ວໃນສາຍພຣະເນດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເເລະລະເມີດຕໍ່ບັນຍັດຂອງພຣະອົງ,³ຄົນທີ່ໄດ້ໄປເເລະນະມັດສະການພະອື່ນໆ ເເລະກົ້ມກາບພະເຫລົ່ານັ້ນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຕາເວັນ, ເດືອນ, ຫລືສິ່ງໃດທີ່ເປັນບໍລິວານທ້ອງຟ້າ. ສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ຫ້າມເອົາໄວ້.⁴ເເລະພວກທ່ານໄດ້ຮັບການບອກກ່າວເລື່ອງນີ້, ຫລືພວກທ່ານໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ເເລ້ວ ພວກທ່ານຈົ່ງຖາມຢ່າງລະອຽດ. ຖ້າຫາກເປັນຄວາມຈິງເເລະຖືກຕ້ອງເເນ່ນອນເເລ້ວວ່າມີສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດເກີດຂຶ້ນໃນອິສະຣາເອນ, ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກທ່ານສົມຄວນຕ້ອງເຮັດ.

⁵ພວກທ່ານຕ້ອງນຳຜູ້ຊາຍຫລືຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ, ຄືຄົນທີ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍນີ້, ມາຍັງປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ ເເລະພວກທ່ານຕ້ອງເອົາກ້ອນຫີນດຶກໃສ່ໃຫ້ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນຕາຍ.⁶ໂດຍພະຍານສອງປາກ ຫລືພະຍານສາມປາກ ເຂົາຕ້ອງຕາຍ; ເເຕ່ໂດຍພະຍານປາກດຽວເຂົາບໍ່ຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ຕາຍ.⁷ໃຫ້ພວກພະຍານທີ່ເຫັນນັ້ນແກ່ວງຫີນໃສ່ລາວກ່ອນ, ເເລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນປະຊາຊົນທັງຫມົດແກ່ວງໃສ່ຕາມທີຫລັງ ເເລະພວກທ່ານຈຶ່ງຈະກຳຈັດຄວາມຊົ່ວອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານໄດ້.

⁸ຖ້າມີຄະດີທີ່ຍາກເກີນກວ່າທີ່ພວກທ່ານຈະຕັດສິນໄດ້, ອາດເປັນຄຳຖາມເລື່ອງການຄາດຕະກຳໂດຍເຈດຕະນາຫລືຂ້າເລື່ອງສິດທິອັນຊອບທັມກັບບຸກຄົນຫນຶ່ງກັບອີກຄົນຫນຶ່ງ, ຫລືຄຳຖາມເລື່ອງການທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍ, ຫລືຄະດີອື່ນໆ, ຄະດີຕ່າງໆ, ທີ່ມີຄວາມຮຸນເເຮງພາຍໃນປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນເເລ້ວພວກທ່ານຈົ່ງຂຶ້ນໄປຍັງສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງພຣະອົງ.⁹ພວກທ່ານຕ້ອງໄປຫາປະໂລຫິດ, ຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຄົນເລວີ ເເລະຜູ້ພິພາກສາກຳລັງເຮັດໃນເວລານັ້ນເພື່ອເພິ່ນຈະໄດ້ຕັດສິນຄວາມໃຫ້.

¹⁰ພວກທ່ານຈົ່ງສະເເຫວງຫາຄຳປຶກສາຂອງພວກເຂົາ ເເລະພວກເຂົາຈະໃຫ້ຄຳຕັດສິນກັບພວກທ່ານເເລະພວກທ່ານຈະເຮັດຕາມກົດຫມາຍທີ່ໄດ້ໃຫ້ໄວ້ເເກ່ພວກທ່ານໃນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກໃຫ້ພວກທ່ານເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງພຣະອົງ, ພວກທ່ານຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສັ່ງໃຫ້ພວກທ່ານເຮັດ.¹¹ຈົ່ງເຮັດຕາມກົດຫມາຍທີ່ພວກເຂົາສອນພວກທ່ານ, ເເລະເຮັດຕາມຄຳຕັດສິນທີ່ພວກເຂົາໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ຢ່າຫັນໄປທາງຂວາມືຫລືຊ້າຍມືຈາກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບອກພວກທ່ານ.

¹²ຄົນໃດກໍຕາມທີ່ຈອງຫອງ, ບໍ່ຟັງສຽງຂອງປະໂລຫິດ ຜູ້ທີ່ຢືນປະຕິບັດຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຫລືບໍ່ຟັງສຽງຜູ້ພິພາກສາ ຄົນນັ້ນຈະຕ້ອງຕາຍ; ພວກທ່ານຈົ່ງກຳຈັດຄົນຊົ່ວອອກໄປຈາກອິສະຣາເອນ¹³ປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງໄດ້ຍິນສຽງເເລະຢຳເກງ, ເເລະບໍ່ເຮັດຕົວຈອງຫອງອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁴ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ມາເຖິງດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ປະທ່ານໃຫ້ທ່ານ, ເເລະເມື່ອພວກທ່ານຢຶດຄອງດິນເເດນນັ້ນ, ເເລະເລີ່ມຕົ້ນອາໄສຢູ່ນັ້ນ, ເເລະພວກທ່ານກ່າວວ່າ,'ເຮົາຈະຕັ້ງກະສັດປົກຄອງເຫນືອເຮົາ, ຄືກັບທຸກຊົນຊາດທີ່ລ້ອມຮອບເຮົາຢູ່'.¹⁵ເເລ້ວພວກທ່ານຈົ່ງຕັ້ງໃຜບາງຄົນໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງເຫນືອເຮົາ ຄືຄົນທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກ. ພວກທ່ານຕ້ອງຕັ້ງໃຜບາງຄົນຈາກພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງເຫນືອພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຢ່າເອົາຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ບໍ່ເເມ່ນພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ມາປົກຄອງເຫນືອພວກທ່ານ.

¹⁶ເເຕ່ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເພີ່ມຈຳນວນມ້າຂອງເຂົາເອງ, ຫລືເປັນເຫດໃຫ້ປະຊາຊົນຫັນກັບໄປອີຢິບ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ມາເພີ່ມ ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາເເລ້ວວ່າ, ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢ່າກັບໄປທາງນັ້ນອີກ.¹⁷ເຂົາຕ້ອງບໍ່ມີເມຍຫລາຍຄົນສຳລັບຕົວເຂົາເອງເພື່ອວ່າໃຈຂອງເຂົາຈະບໍ່ຫັນອອກໄປ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ສະສົມເງິນເເລະທອງຈຳນວນຫລາຍ.

¹⁸ເມື່ອເຂົານັ່ງບັນລັງອານາຈັກຂອງເຂົາ, ເຂົາຕ້ອງບັນທຶກສຳເນົາກົດຫມາຍນີ້ໃນຫນັງສືມ້ວນ, ສຳລັບຕົວຂອງເຂົາເອງຄືກົດຫມາຍທີ່ຢູ່ຫນ້າຂອງປະໂລຫິດຜູ້ເປັນຄົນເລວີ.¹⁹ຫນັງສືມ້ວນນັ້ນຕ້ອງຢູ່ກັບເຂົາ, ເເລະເຂົາຕ້ອງອ່ານຫນັງສືທີ່ບັນທຶກມ້ວນນັ້ນທຸກວັນຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຂົາ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະຮຽນຮູ້ການຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ, ເຊັ່ນດຽວກັນເພື່ອຖືຮັກສາຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ເປັນກົດຫມາຍນີ້, ເເລະກົດບັນຍັດເຫລົ່ານີ້, ເພື່ອປະຕິບັດຕາມຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້.

²⁰ເຂົາຕ້ອງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອໃຈຂອງເຂົາຈະບໍ່ຄິດວ່າໃຈຂອງເຂົາດີກວ່າພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ຫັນກັບໄປຈາກບັນຍັດຕ່າງໆ ໄປທາງຂວາມືຫລືທາງຊ້າຍມື; ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການມີຊີວິດຍືນຍາວໃນອານາຈັກຂອງເຂົາ, ເຂົາເເລະລູກຫລານທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ໃນທ່າມກາງອິສະຣາເອນ.

18

¹ບັນດາປະໂລຫິດ, ຜູ້ທີ່ເປັນຄົນເລວີທັງຫລາຍ, ເເລະເຜົ່າເລວີທັງຫມົດ, ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບສ່ວນເເບ່ງຫລືຮັບບັນດາມໍຣະດົກຮ່ວມກັບຊາວອິສະຣາເອນ, ພວກເຂົາຕ້ອງກິນຂອງຖວາຍບູຊາທັງຫລາຍຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງເຜົາດ້ວຍໄຟທີ່ເປັນດັ່ງມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ.²ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ມີມໍຣະດົກໃນທ່າມກາງພີ່ນ້ອງພວກເຂົາ; ພຣະຢາເວເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບເຂົາເເລ້ວນັ້ນ.

³ສິ່ງນີ້ຈະເປັນສິ່ງທີ່ປະໂຣຫິດທັງຫລາຍສົມຄວນໄດ້ຮັບຈາກປະຊາຊົນ, ຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖວາຍບູຊາ ບໍ່ວ່າຈະເປັນງົວຫລືເເກະ: ພວກເຂົາຕ້ອງເອົາສ່ວນບາງສ່ວນເເກ້ມສອງເເກ້ມ, ເເລະສ່ວນຕ່າງໆທີ່ເປັນອະໄວຍະວະພາຍໃນເເກ່ປະໂລຫິດ.⁴ຜົນທຳອິດຂອງພຶດຜົນຂອງພວກທ່ານ, ຂອງເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຂອງນ້ຳມັນຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຂົນເເກະທີ່ຕັດຄັ້ງເເລກຂອງພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຕ້ອງມອບໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ.⁵ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງເລືອກເຂົາອອກມາຈາກເຜົ່າຕ່າງໆ, ຂອງພວກທ່ານເພື່ອຢືນຂຶ້ນ ປະຕິບັດໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວທັງຕົວເຂົາເເລະລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

⁶ຖ້າມີຄົນເລວີຄົນຫນຶ່ງຈາກເມືອງໃດໆ ຂອງພວກທ່ານອອກມາຈາກອິສະຣາເອນທັງຫມົດຈາກທີ່ີ ທີ່ເຂົາກຳລັງອາໄສຢູ່, ເເລະເຂົາມີຄວາມປາຖະຫນາຢ່າງສຸດໃຈທີ່ຈະມາຍັງສະຖານທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກນັ້ນ.⁷ເຂົາຕ້ອງປະຕິບັດໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາຄືກັບພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດທີີ່ເປັນຄົນເລວີເຮັດ, ຄືຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ນັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.⁸ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບສ່ວນເເບ່ງຢ່າງດຽວກັນໃນການກິນ, ນອກເຫນືອຈາກສິ່ງທີ່ໄດ້ຈາກການຂາຍມໍຣະດົກຄອບຄົວຂອງເຂົານັ້ນ.

⁹ພວກທ່ານນຳເຂົ້າມາໃນດິນເເດນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຮຽນເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຂອງຊົນຊາດຕ່າງໆ ເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁰ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ ຈະຕ້ອງບໍ່ພົບຄົນໃດທີ່ເອົາລູກຊາຍເເລະລູກຍິງຂອງເຂົາເຜົາໄຟ, ຕ້ອງບໍ່ພົບຄົນໃດທີ່ເປັນຄົນທຳນວາຍ, ເປັນຫມໍດູ, ຫລືເປັນຫມໍສະເຫນ່, ຫລືເປັນພໍ່ມົດ, ຫມໍຜີ, ເປັນຫມໍພາຍ,¹¹ເປັນທີ່ສື່ສານກັບຄົນຕາຍ, ຫລືເປັນຄົນທີ່ສື່ສານກັບວິນຍານຕ່າງໆ.

¹²ເພາະບໍ່ວ່າໃຜກໍຕາມທີ່ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກໍເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ພຣະຢາເວ; ເພາະສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດເຫລົ່ານີ້ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈຶ່ງຂັບໄລ່ພວກທ່ານອອກໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານ.¹³ພວກທ່ານຈົ່ງເປັນຄົນທີ່ປາສະຈາກຕຳນິຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.¹⁴ເພາະຊົນຊາດຕ່າງໆ ເຫລົ່ານີ້ທີ່ພວກທ່ານຈະຂັບໄລ່ນັ້ນຟັງສຽງຂອງພວກຄົນທີ່ເປັນຄົນທຳນວາຍເເລະຫມໍດູ; ເເຕ່ສຳລັບພວກທ່ານ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ພວກທ່ານເຮັດເເນວນັ້ນ.

¹⁵ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຍົກຊູຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະຄົນຫນຶ່ງຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານ, ຜູ້ຫນຶ່ງຈາກພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານຄືກັບຂ້ານ້ອຍ, ພວກທ່ານຕ້ອງຟັງສຽງຂອງເຂົາ.¹⁶ນີ້ເເມ່ນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຂໍຈາກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານທີ່ໂຮເຣັບໃນວັນເເຫ່ງການຊຸມນຸມນັ້ນ, ກ່າວວ່າ, 'ຢ່າໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ຍິນສຽງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາອີກ, ຫລືຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາຕ້ອງເບິ່ງເຫັນໄຟອັນເເຮງກ້ານີ້ອີກຕໍ່ໄປ, ບໍ່ສະນັ້ນພວກເຮົາຈະຕາຍ'.

¹⁷ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບພວກຂ້ານ້ອຍວ່າ,' ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້ານັ້ນກໍດີ.¹⁸ເຮົາຈະຍົກຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະຄົນຫນຶ່ງເພື່ອພວກເຂົາຊຶ່ງມາຈາກທ່າມກາງພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ເປັນຄືເຈົ້າ. ເຮົາຈະໃສ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໃນປາກຂອງເຂົາ, ເເລະເຂົາຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາເເກ່ເຂົາ.¹⁹ມັນຈະເກີດຂຶ້ນທີ່ມີບາງຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຟັງຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ຂອງເຮົາທີ່ກ່າວໂດຍນາມຂອງເຮົາທີ່ກ່າວໂດຍນາມຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະກຳນົດໂທດຕໍ່ເຂົາ.

²⁰ເເຕ່ຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະທີ່ກ່າວຖ້ອຍຄຳຢ່າງຍະໂສໂອຫັງໃນນາມຂອງເຮົາ, ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ບັນຊາເຂົາໃຫ້ກ່າວ, ຫລືຜູ້ທີ່ກ່າວໃນນາມຂອງພະອື່ນໆ, ຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະນັ້ນຈະຕ້ອງຕາຍ'.²¹ສິ່ງນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກທ່ານຕ້ອງກ່າວໃນໃຈຂອງພວກທ່ານ: 'ພວກເຮົາຈະຈົດຈຳຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ກ່າວໄດ້ເເນວໃດ?'.

²²ພວກທ່ານຈະຈົດຈຳຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເມື່ອຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະກ່າວໃນນາມພຣະຢາເວ. ຖ້າຫາກສິ່ງນັ້ນບໍ່ປະກົດຫລືເກີດຂຶ້ນເເລ້ວ, ນັ້ນຍ່ອມເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ກ່າວເເລະຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະໄດ້ກ່າວສິ່ງນັ້ນຢ່າງຍະໂສໂອຫັງ ເເລະພວກທ່ານຈົ່ງຢ່າເກງຢ້ານເຂົາ.

19

¹ເມື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານທຳລາຍຊົນຊາດຕ່າງໆ, ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງຈະປະທານດິນເເດນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ເເລະເມື່ອພວກທ່ານຂັບໄລ່ພວກເຂົາເເລະເຂົ້າອາໄສຢູ່ໃນບັນດາເມືອງເເລະບ້ານເຮືອນຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາ,²ພວກທ່ານຈົ່ງເລືອກເມືອງສາມເມືອງສຳລັບພວກທ່ານເອງຊຶ່ງຢູ່ທາງກາງຂອງດິນເເດນຂອງພວກທ່ານທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງ³ພວກທ່ານກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ພວກທ່ານຢຶດຄອງ, ພວກທ່ານຕ້ອງສ້າງຖະຫນົນສາຍຫນຶ່ງເເລະເເບ່ງເຂດເເດນຕ່າງໆ, ໃນດິນເເດນຂອງພວກທ່ານເປັນສາມສ່ວນ, ດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ເປັນມໍຣະດົກ, ເພື່ອວ່າທຸກຄົນທີ່ຂ້າບຸກຄົນອື່ນຈະຫນີໄປທີ່ນັ້ນ.

⁴ນີ້ຄືກົດຫມາຍສຳລັບຄົນທີ່ຂ້າຄົນອື່ນເເລະຫນີໄປອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄື: ໃຜກໍຕາມທີ່ຂ້າເພື່ອນບ້ານໂດຍບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈ, ເເລະບໍ່ໄດ້ຊັງເຂົາມາກ່ອນ.⁵ເຊັ່ນເມື່ອຊາຍຄົນຫນຶ່ງເຂົ້າໄປໃນປ່າເພື່ອຕັດໄມ້ກັບເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ, ເເລະມືຂອງເຂົາຈັບຂວານຂຶ້ນເພື່ອຈະຕັດຕົ້ນໄມ້ເເລະຫົວຂວານນັ້ນຫລຸດອອກຈາກດ້າມເເລະໄປຖືກເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາເເລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງເສຍຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນຊາຍຄົນນັ້ນຕ້ອງຫນີໄປເມືອງໃດເມືອງຫນຶ່ງໃນເມືອງເຫລົ່ານີ້-ເເລ້ວອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ.

⁶ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນຄົນທີ່ອາຄາດໂລຫິດຈະຕາມຄົນນັ້ນເພື່ອເອົາຊີວິດຂອງເຂົາຖ້າຫາກເມືອງນັ້ນໄກເກີນໄປ, ດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍທີ່ພຸ້ງຂຶ້ນ, ເຂົາຈະທຳຮ້າຍເເລະຂ້າຊາຍຄົນນັ້ນ, ເເມ່ນວ່າຊາຍຄົນນັ້ນບໍ່ສົມຄວນຈະຕ້ອງຕາຍ, ເພາະເຂົາບໍ່ໄດ້ຊັງເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາມາກ່ອນ.⁷ດ້ວຍເຫດນີ້ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບັນຊາທ່ານໃຫ້ເລືອກເມືອງສາມເມືອງເພື່ຶອພວກທ່ານເອງ.

⁸ຖ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຂະຫຍາຍເຂດເເດນຂອງພວກທ່ານ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາເເກ່ບັນດາບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານໃຫ້ເຮັັດ, ເເລະປະທານດິນເເດນທັງຫມົດໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານຕາມທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ວ່າຈະປະທານໃຫ້ບັນດາບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ;⁹ຖ້າພວກທ່ານຖືຮັກສາບັນຍັດທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ເພື່ອເຮັດຕາມ, ທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້ຄືພຣະບັນຍັດໃຫ້ຮັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ເເລະທີ່ຈະດຳເນີນໃນທາງຂອງພຣະອົງສະເຫມີ, ເເລ້ວພວກທ່ານຕ້ອງເພີ່ມເມືອງເຫລົ່ານີ້ທັງສາມເມືອງເພື່ອທ່ານເອງ, ນອກເຫນືອຈາກສາມເມືອງເຫລົ່ານີ້.¹⁰ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ຶອເປັນມໍຣະດົກ, ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ຄວາມຜິດເນື່ອງຈາກໂລຫິດຕົກຢູ່ນຳພວກທ່ານ.

¹¹ເເຕ່ຖ້າຄົນໃດຊັງເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ, ຊຸ້ມຄອຍດັກເຂົາ ລຸກຂຶ້ນທຳຮ້າຍເຂົາ, ເເລະຖ້າເຂົາຫນີໄປຍັງເມືອງໃດເມືອງຫນຶ່ງເຫລົ່ານີ້ເເລ້ວ.¹²ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ໃນເມືອງຂອງພວກເຂົາຕ້ອງສົ່ງຕົວເເລະນຳເຂົາກັບມາທີ່ນັ້ນ, ເເລະມອບເຂົາຄືນໃຫ້ກັບຍາດທີ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ເຂົາ, ເພື່ອວ່າເຂົາຢ້ານຈະຖືກຂ້າຕາຍ.¹³ດວງຕາຂອງພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ສະເເດງຄວາມສົງສານເເກ່ເຂົາ, ເເຕ່ພວກທ່ານຕ້ອງກຳຈັດຜູ້ທີ່ຈົງໃຈຂ້າຄົນຕາຍອອກໄປຈາກອິສະຣາເອນ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄປດີມາດີ.

¹⁴ພວກທ່ານບໍ່ຍ້າຍຫລັກເຂດຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງພວກທ່ານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໃນສະຖານທີ່ເປັນເວລານານມາເເລ້ວ, ໃນມໍຣະດົກທີ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບ, ໃນດິນເເດນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ພວກທ່ານຢຶດຄອງ.

¹⁵ພະຍານປາກດຽວຕ້ອງບໍ່ລຸກຂຶ້ນປັກປຳຊາຍຄົນໃດໆ, ໃນເລື່ອງໃດໆ, ທີ່ເຂົາເຮັດບາບ, ບໍ່ວ່າໃນເລື່ອງໃດຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍພະຍານສອງປາກ, ຫລືພະຍານສາມປາກ.¹⁶ສົມມຸດວ່າມີພະຍານບໍ່ຊອບທັມລຸກຂຶ້ນປັກປຳຊາຍຄົນໃດເພື່ອພິສູດຈົນເຖິງການເຮັດຜິດຂອງເຂົາ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນຊາຍທັງສອງ ຄືຄົນທີ່ກຳລັງມີຂໍ້ພິພາກຕໍ່ກັນນັ້ນ, ຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະພັກພຣະຢາເວ, ຕໍ່ຫນ້າປະໂລຫິດທັງຫລາຍ, ເເລະ¹⁸ຜູ້ພິພາກສາທັງຫລາຍຕ້ອງເຮັດການໄຕ່ຕອງຢ່າງລະອຽດເບິ່ງວ່າພະຍານນັ້ນເຮັດເເລະມີຫລັກຖານເຮັດເພື່ອປັກປຳພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາຫລືບໍ່?¹⁹ດັ່ງນັ້ນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດເເກ່ເຂົາຄື: ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຂົາປາຖະຫນາເຮັດຕໍ່ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ເເລະພວກທ່ານຈະກຳຈັດຄົນຊົ່ວອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານ.

²⁰ເເລ້ວບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຫລືອຢູ່ຈະໄດ້ຍິນເເລະເກງຢ້ານ, ເເລະຈາກນັ້ນຈະບໍ່ມີການເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນທ່າມກາງພວກທ່ານອີກ.²¹ດວງຕາຂອງພວກທ່ານບໍ່ສະເເດງຄວາມສົງສານ; ຊີວິດຕ້ອງເເລກດ້ວຍຊີວິດ, ຕາເເທນຕາ, ເເຂ້ວເເທນເເຂ້ວ, ມືເເທນມື, ຕີນເເທນຕີນ.

20

¹ເມື່ອພວກທ່ານອອກຮົບຕໍ່ສູ້ເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານ ເເລະເບິ່ງເຫັນມ້າເສິກທັງຫລາຍ, ເເລະຜູ້ທີ່ມີຈຳນວນຫລາຍກວ່າພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຈົ່ງຢ່າຢ້ານເຂົາ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງຢູ່ກັບພວກທ່ານ, ພຣະອົງໄດ້ນຳພວກທ່ານອອກມາຈາກອີຢິບ.

²ເມື່ອພວກທ່ານຈະເຂົ້າໄປໃນສົງຄາມປະໂລຫິດຕ້ອງເຂົ້າມາໃກ້ເເລະເວົ້າກັບປະຊາຊົນ³ເຂົາຕ້ອງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ 'ອິສະຣາເອນຈົ່ງຟັງ, ພວກທ່ານຈະເຂົ້າເຮັດສົງຄາມກັບສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານ. ຈົ່ງຢ່າໃຫ້ທ່ານ ຢ່າຢ້ານກົວພວກເຂົາເລີຍ.⁴ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເປັນຜູ້ດຽວທີ່ໄປກັບພວກທ່ານເພື່ອຕໍ່ສູ້ສັດຕຣູເເທນພວກທ່ານເເລະເພື່ອຊ່ວຍເຫລືອພວກທ່ານໃຫ້ພົ້ນ'.

⁵ນາຍທະຫານທັງຫລາຍຕ້ອງເວົ້າກັບປະຊາຊົນເເລະເວົ້າວ່າ, 'ມີຊາຍຄົນໃດທີ່ສ້າງບ້ານໃຫມ່ເເລະຍັງບໍ່ໄດ້ຖວາຍບ້ານ? ໃຫ້ເຂົາກັບໄປບ້ານຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະບໍ່ຕາຍໃນສົງຄາມເເລະເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຖວາຍບ້ານເເທນ.

⁶ມີໃຜທີ່ປູກສວນອະງຸ່ນເເລະຍັງບໍ່ໄດ້ເກັບກ່ຽວຜົນ? ໃຫ້ເຂົາກັບບ້ານ, ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ຕ້ອງຕາຍໃນສົງຄາມເເລະໃຫ້ຄົນອື່ນເກັບກ່ຽວຜົນນັ້ນເເທນ.⁷ມີຊາຍຄົນໃດທີ່ໄດ້ຫມັ້ນຫມາຍກັບຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງເເລະຍັງບໍ່ໄດ້ເເຕ່ງງານກັບລາວ? ໃຫ້ເຂົາກັບບ້ານເພື່ອວ່າເຂົາຈະບໍ່ຕາຍໃນສົງຄາມເເລະເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຕ້ອງເເຕ່ງງານກັບລາວ'.

⁸ນາຍທະຫານທັງຫລາຍຕ້ອງເວົ້າເພີ່ມເຕີມກັບປະຊາຊົນອີກວ່າ,' ມີຊາຍຄົນໃດທີ່ຢ້ານຫລືສະເຫມັ່ນບໍ? ໃຫ້ເຂົາກັບໄປທີ່ບ້ານຂອງເຂົາ, ເພື່ອວ່າໃຈຂອງພີ່ນ້ອງເຂົາຈະບໍ່ລະລາຍໄປກັບພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາເອງ'.⁹ເມື່ອເຈົ້າຫນ້າທີ່ທັງຫລາຍໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນເເລ້ວໆ, ພວກເຂົາຕ້ອງເເຕ່ງຕັ້ງຜູ້ບັນຊາການເຫນືອພວກເຂົາ.

¹⁰ເມື່ອພວກທ່ານອອກໄປໂຈມຕີເມືອງຫນຶ່ງ, ຈົ່ງໃຫ້ຂໍ້ສະເຫມີຍອມເຈລະຈາກັບຄົນເມືອງນັ້ນ.¹¹ຖ້າເຂົາຍອມຮັບຂໍ້ສະເຫນີຂອງພວກທ່ານເເລະເປີດປະຕູເມືອງໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ ປະຊາຊົນທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນທາດເເຮງງານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເເລະຕ້ອງຮັບໃຊ້ພວກທ່ານ.

¹²ເເຕ່ຖ້າບໍ່ມີການເຮັດຂໍ້ສະເຫນີຍອມເຈລະຈາພວກທ່ານ, ເເຕ່ກັບເຮັດສົງຄາມກັບພວກທ່ານເເລ້ວ ພວກທ່ານຕ້ອງລ້ອມເມືອງນັ້ນ,¹³ເເລະເມື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໄຊຊະນະເເກ່ພວກທ່ານເເລະໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງຈາກພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຕ້ອງຂ້າຜູ້ຊາຍຄົນໃນເມືອງນັ້ນ.

¹⁴ເເຕ່ສຳລັບຜູ້ຍິງ ເເລະເດັກນ້ອຍໆ, ທັງຫລາຍ ຝູງສັດ, ເເລະທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນພວກທ່ານຈະຕ້ອງຢຶດມາເປັນຂອງຮິບເພື່ຶອທ່ານເອງ, ພວກທ່ານຈະໃຊ້ສີ່ງຂອງທີ່ຢຶດມາໄດ້ຈາກສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານໄດ້ ຄືພວກທ່ານພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ¹⁵ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດວິທີການນີ້ຕໍ່ເມືອງທີ່ຢູ່ໄກຈາກພວກທ່ານ, ເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງຊົນຊາດຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້.

¹⁶ໃນເມືອງຕ່າງໆ ຂອງປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເປັນມໍຣະດົກ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ສິ່ງໃດລອດຊີວິດ.¹⁷ເເຕ່ພວກທ່ານຕ້ອງທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດ, ຄື ຊາວອາໂມໄຣ, ຊາວການາອານ, ຊາວເປຣິຊີ, ຊາວຮີວີ, ເເລະຊາວເຢບຸດ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງບັນຊາພວກທ່ານນັ້ນ.¹⁸ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ສອນພວກທ່ານໃຫ້ເຮັດວິທີທີ່ຫນ້າລັງກຽດຂອງພວກເຂົາ. ຄືກັບພວກເຂົາທີ່ໄດ້ເຮັດເເກ່ພະຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົານັ້ນ, ຖ້າຫາກພວກທ່ານເຮັດ ພວກທ່ານຈະເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

¹⁹ເມື່ອພວກທ່ານຈະລ້ອມຮອບເມືອງຫນຶ່ງເປັນເວລານານ, ຂະນະທີ່ພວກທ່ານເຮັດສົງຄາມເພື່ອຢຶດຄອງນັ້ນ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ທຳລາຍຕົ້ນໄມ້ຕ່າງໆ, ຂອງເມືອງນັ້ນໂດຍການໃຊ້ຂວານຕັດພວກມັນເພາະພວກທ່ານຕ້ອງກິນຜົນຈາກພວກມັນ. ດັ່ງນັ້ນພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຕັດມັນລົງ, ເພາະຕົ້ນໄມ້ທົ່ງນາເປັນຊີວິດຂອງມະນຸດທີ່ທ່ານລ້ອມຮອບຢູ່ນັ້ນເເມ່ນຫລືບໍ່?²⁰ມີພຽງຕົ້ນໄມ້ຕ່າງໆ ທີ່ພວກທ່ານຮູ້ວ່າບໍ່ເເມ່ນຕົ້ນໄມ້ທີ່ເປັນອາຫານ, ພວກທ່ານສາມາດທຳລາຍເເລະຕັດໄດ້ພວກທ່ານຈະສ້າງເຄື່ອງລ້ອມເມືອງເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບເມືອງນັ້ນທີ່ເຮັດສົງຄາມກັບພວກທ່ານ ຈົນກວ່າເມືອງນັ້ນຈະເເຕກ.

21

¹ຖ້າມີບາງຄົນຖືກຂ້າຕາຍໃນທົ່ງນາໃນດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານຄອບຄອງນັ້ນ, ໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າໃຜເປັນຄົນຂ້າເຂົາເເລ້ວ;²ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ຂອງພວກທ່ານເເລະພວກຜູ້ພິພາກສາຕ້ອງອອກໄປ, ເເລະພວກເຂົາຕ້ອງວັດໄລຍະທາງເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບຄົນນັ້ນທີ່ຖືກຂ້າ.

³ເເລ້ວບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ໃກ້ເມືອງທີ່ມີຄົນຕາຍຫລາຍທີ່ສຸດ, ຕ້ອງນຳງົວສາວໂຕຫນຶ່ງມາຈາກຝູງ, ທີ່ເປັນງົວທີ່ບໍ່ຖືກໃຊ້ງານມາກ່ອນ.⁴ເເລ້ວພວກເຂົາຕ້ອງນຳງົວສາວໂຕນັ້ນມາທີ່ພູເຂົາເເຫ່ງຫນຶ່ງທີ່ມີເເມ່ນ້ຳໄຫລເປັນພູເຂົາທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກບຸກເບີກຫລືວ່ານເມັດມາກ່ອນ, ເເລະໃນພູເຂົານັ້ນພວກເຂົາຕ້ອງຫັກຄໍຂອງງົວສາວໂຕນັ້ນ.

⁵ພວກປະໂລຫິດ, ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງຄົນເລວີ, ຕ້ອງມາໃກ້ ຄືພວກເຂົາທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງເລືອກໃຫ້ປະຕິບັດພຣະອົງເເລະອວຍພອນປະຊາຊົນໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ; ຈົ່ງຟັງຄຳຊີ້ເເນະຂອງພວກເຂົາຈະເປັນຄຳຕັດສິນສຳຫລັບທຸກຂໍ້ພິພາກສາເເລະສຳລັບການຮ້າຍທຸກຢ່າງ.

⁶ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ທັງຫມົດຂອງເມືອງນັ້ນທີ່ຢູ່ໃກ້ຄົນຖືກຂ້າຕາຍຕ້ອງຊຳລະມືຂອງພວກເຂົາເຫນືອງົວສາວໂຕນັ້ນທີ່ຖືກຫັກຄໍໃນພູເຂົາ;⁷ເເລະພວກເຂົາຕ້ອງຕອບໃນເລື່ອງນີ້ເເລະເວົ້າວ່າ, 'ມືຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດນີ້ຕົກ ເເລະດວງຕາຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ເບິ່ງເຫັນມັນ.

⁸ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວ ຂໍຊົງໃຫ້ອະໄພຕໍ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຂອງພຣະອົງ, ຄືຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຖ່ມາ ເເລະຂໍຊົງຢ່າເອົາຜິດສຳລັບການຫລັ່ງເລືອດຂອງຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຂອງພຣະອົງເລີຍ, ເເລ້ວການຫລັ່ງເລືອດນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການຍົກໂທດ.⁹ດ້ວຍວິທີນີ້ ພວກທ່ານຈະເອົາການຫລັ່ງເລືອດຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານ, ເມື່ອພວກທ່ານເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁰ເມື່ອພວກທ່ານອອກໄປເຮັດສົງຄາມກັບສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານເເລະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໄຊຊະນະເເກ່ພວກທ່ານ, ເເລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພວກທ່ານ, ເເລະພວກທ່ານຈະເອົາພວກເຂົາມາເປັນຊະເລີຍ,¹¹ຖ້າພວກທ່ານເຫັນຜູ້ຍິງຄົນໃດທີ່ງາມໃນທ່າມກາງຊະເລີຍນັ້ນ, ເເລະະທ່ານມີຄວາມປາຖະຫນາຕໍ່ລາວເເລະຕ້ອງເອົາລາວມາເປັນເມຍຂອງທ່ານເອງ,¹²ເເລ້ວທ່ານຈະນຳລາວມາບ້ານຂອງທ່ານ; ລາວຈະຕັດຜົມຂອງລາວເເລະຕັດເລັບຂອງລາວ.

¹³ເເລ້ວລາວຈະຖອດເສື້ອຜ້າທີ່ລາວສວມໃສ່ໃນຕອນທີ່ຖືກຈັບມາເປັນຊະເລີຍອອກ ເເລະລາວຈະອາໄສຢູ່ບ້ານຂອງທ່ານເເລະລາວຈະໄວ້ທຸກເພື່ອພໍ່ເເລະແມ່ຂອງລາວຕະຫລອດຫນຶ່ງເດືອນເຕັມ. ຫລັງຈາກນັ້ນທ່ານຈະຫລັບນອນນຳລາວເເລະເປັນສາມີຂອງລາວໄດ້, ເເລະລາວຈະເປັນເມຍຂອງທ່ານ.¹⁴ເເຕ່ຖ້າທ່ານບໍ່ພໍໃຈລາວເເລ້ວ, ທ່ານສາມາດປ່ອຍລາວໄປສະຖານທີ່ ທີ່ລາວປາຖະຫນາໄດ້, ເເຕ່ທ່ານຕ້ອງບໍ່ຂາຍລາວເພື່ອເເລກກັບເງິນຢ່າງເດັດຂາດ, ເເລະທ່ານບໍ່ຕ້ອງປະຕິບັດກັບລາວຄືກັບເປັນທາດ ເພາະທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາວເສຍກຽດຕິຍົດເເລ້ວ.

¹⁵ຖ້າຫາກຜູ້ຊາຍຄົນໃດທີ່ມີເມຍຫນຶ່ງຄົນຫລືສອງຄົນເປັນທີ່ຮັກກັບອີກຄົນເປັນທີ່ກຽດຊັງ, ເເລະພວກນາງທັງສອງຄົນໄດ້ກຳເນີດລູກເເກ່ເຂົາຄືທັງເມຍທີ່ເປັນທີ່ຮັກເເລະເມຍທີ່ເປັນທີ່ກຽດຊັງ, ຖ້າລູກຊາຍຄົນຫົວປີຂອງເມຍຄົນທີ່ຖືກກຽດຊັງ,¹⁶ເເລ້ວໃນວັນທີ່ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນເຮັດໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ຮັບມໍຣະດົກທີ່ເຂົາຄອບຄອງ, ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເມຍທີ່ເປັນທີ່ຮັກເປັນລູກຫົວປີກ່ອນລູກຊາຍຂອງເມຍຄົນທີ່ເຂົາກຽດຊັງ, ຄືລູກຊາຍທີ່ເປັນລູກຫົວປີຢ່າງເເທ້ຈິງ.¹⁷ເເຕ່ເຂົາຕ້ອງຍອມຮັບລູກຊາຍທີ່ເປັນຂອງເມຍທີ່ເຂົາກຽດຊັງນັ້ນ, ໂດຍການມອບສ່ວນເເບ່ງເປັນສອງເທົ່າຂອງທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາຄອບຄອງເເກ່ລູກຊາຍຄົນນັ້ນ; ເພາະລູກຊາຍຄົນນັ້ນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງກຳລັງຂອງເຂົາ; ສິດຂອງລູກຫົວປີຂອງພວກເຂົາ.

¹⁸ຖ້າຫາກຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງມີລູກຊາຍດື້ຫລືກະບົດທີ່ບໍ່ຍອມຟັງສຽງຂອງພໍ່ເຂົາຫລືສຽງຂອງເເມ່ຂອງເຂົາ, ເຖິງເເມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະຕັກເຕືອນ, ລູກຊາຍກໍຈະບໍ່ຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ;¹⁹ດັ່ງນັ້ນພໍ່ເເລະແມ່ຂອງເຂົາຕ້ອງຈັບຕົວເຂົາເເລະນຳອອກໄປຫາບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເມືອງຂອງເຂົາເເລະໄປທີ່ປະຕູເມືອງຂອງເຂົາ.

²⁰ພວກເຂົາຕ້ອງເວົ້າຕໍ່ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເມືອງເຂົາວ່າ, 'ນີ້ເເມ່ນລູກຊາຍຂອງເຮົາທີ່ດື້ເເລະກະບົດ; ເຂົາຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ; ເຂົາເປັນຄົນດື້ດ້ານທັງບໍ່ຢູ່ໃນໂອວາດ'.²¹ເເລ້ວຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນເມືອງຂອງເຂົາຕ້ອງເອົາກ້ອນຫີນດຶກໃສ່ເຂົາໃຫ້ຕາຍ; ເເລະພວກທ່ານຈະກຳຈັດຄວາມຊົ່ວອອກໄປທ່າມກາງພວກທ່ານໄດ້. ຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ເເລະເກງຢ້ານ.

²²ຖ້າຫາກຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເຮັດບາບຊຶ່ງສົມຄວນຕາຍເເລະເຂົາຖືກຂ້າຕາຍ, ເເລະພວກທ່ານເເຂນເຂົາໄວ້ທີ່ຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນຫນຶ່ງ,²³ເເລ້ວສົບຂອງເຂົາຈະຕ້ອງບໍ່ຖືກປ່ອຍໃຫ້ຄ້າງຄືນເທິງຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ. ເເຕ່ພວກທ່ານ, ຕ້ອງເຜົາສົບຂອງເຂົາໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ; ເພາະໃຜກໍຕາມທີ່ຖືກເເຂວນໄວ້ນັ້ນກໍໄດ້ຮັບຄຳສາບເເຊ່ງໂດຍພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງເຊື່ອຟັງຄຳບັນຊານີ້ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ພວກທ່ານເປັນມໍຣະດົກນັ້ນເປັນມົນທິນ.

22

¹ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ເບິ່ງງົວຂອງອິສະຣາເອນຫລືເເກະຂອງເຂົາທີ່ຫລົງເເລະເສີຍໆກັບພວກມັນ; ພວກທ່ານຕ້ອງນຳພວກມັນກັບຄືນໃຫ້ເຂົາ.²ຖ້າຫາກຫມູ່ຊາວອິສະຣາເອນຂອງພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃກ້ພວກທ່ານ, ຫລືຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກເຂົາ ເເລ້ວພວກທ່ານຕ້ອງນຳສັດນັ້ນກັບມາທີ່ບ້ານຂອງພວກທ່ານ, ເເລະມັນຕ້ອງຢູ່ກັບພວກທ່ານຈົນກວ່າເຂົາຈະມາຕາມຫາມັນ ເເລະຈາກນັ້ນພວກທ່ານຕ້ອງຄືນໃຫ້ເເກ່ເຂົາ.

³ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດຢ່າງດຽວກັນນີ້ກັບລວາຂອງພວກເຂົາ; ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດຢ່າງດຽວກັນນີ້ກັບເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາ, ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດຢ່າງດຽວກັນນີ້ກັບເພື່ອນບ້ານອິສະຣາເອນຂອງພວກທ່ານເຮັດຕົກເຮ່ຍ ສິ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດຕົກເຮ່ຍ; ເເລະພວກທ່ານໄດ້ພົບພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດເສີຍ.⁴ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ເບິ່ງລວາຂອງອິສະຣາເອນຂອງພວກທ່ານຫລືງົວຂອງເຂົາຕົກໄປຈາກຫົນທາງ ເເລະເສີຍຕໍ່ພວກມັນ; ພວກທ່ານຕ້ອງຊ່ວຍເຂົາເອົາມັນຂຶ້ນມາອີກຄັ້ງ.

⁵ຜູ້ຍິງຕ້ອງບໍ່ໃສ່ເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍຂອງຜູ້ຊາຍ, ເເລະຜູ້ຊາຍກໍ່ບໍ່ຕ້ອງໃສ່ເຄື່ອງເເຕ່ງກາຍຜູ້ຍິງ; ເພາະໃຜທີ່ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກໍເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

⁶ຖ້າມີຮັງນົກຕົກຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານຢູ່ຫົນທາງ, ໃນຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນໃດ, ຫລືຢູ່ພື້ນດິນຊຶ່ງຢູ່ຮັງນົກມີລູກນົກນ້ອຍໆ, ຫລືໄຂ່ນົກ, ເເລະເເມ່ຂອງມັນນັ່ງປົກລູກຂອງມັນຢູ່ຫລືໄຂ່ນົກນັ້ນ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ພາກເເມ່ໄປຈາກລູກນ້ອຍໆ ຂອງມັນ.⁷ພວກທ່ານຕ້ອງປ່ອຍເເມ່ຂອງມັນໄປ, ເເຕ່ລູກນ້ອຍໆຂອງມັນ ທ່ານສາມາດເອົາມາໄດ້. ຈົ່ງເຊື່ອຟັງຄືບັນຊານີ້ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄປດີມາດີ, ເເລະພວກທ່ານຈະມີຊີວິດຍືນຍາວຕະຫລອດວັນເວລາຂອງພວກທ່ານ.

⁸ເມື່ອພວກທ່ານສ້າງບ້ານຫລັງໃຫມ່, ເເລ້ວພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດຮາວບັນໄດຂຶ້ນໄປເທິງຫລັງຄາຂອງພວກທ່ານ ເພື່ຶອພວກທ່ານຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ເລືອດໄຫລເທິງຫລັງຄາບ້ານຂອງພວກທ່ານຖ້າຫາກມີໃຜຕົກລົງມາຈາກທີ່ນັ້ນ.

⁹ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ເຮັດສວນອະງຸ່ນດ້ວຍການຫວ່ານເມັດພັນສອງຊະນິດພ້ອມກັນ, ເພື່ອການເກັບກ່ຽວທັງຫມົດນັ້ນຈະບໍ່ເປັນມົນທິນຕໍ່ສະຖານທີ່ນັ້ນ, ຄືເມັດພັນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຫວ່ານເເລະຜົນຜະລິດຈາກສວນອະງຸ່ນນັ້ນ.¹⁰ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ໃຊ້ງົວເເລະລວາໄຖພວນດ້ວຍກັນ.¹¹ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ໃສ່ເສື້ອຜ້າທີ່ເຮັດດ້ວຍຂົນເເກະເເລະຜ້າລິນິນເຂົ້າດ້ວຍກັນ.

¹²ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດພູ່ຫ້ອຍເອົາໄວ້ທີ່ມຸມທັງສີ່ດ້ານຂອງເສື້ອຄຸມທີ່ພວກເຈົ້າສວມໃສ່.

¹³ຖ້າມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງກັບເມຍຄົນຫນຶ່ງ, ຫລັບນອນກັບນາງ, ເເລະຈາກນັ້ນກໍກຽດຊັງລາວ,¹⁴ເເລະຈາກນັ້ນກໍກ່າວຫາເຮັດໃຫ້ລາວອັບອາຍເເລະເຮັດໃຫ້ລາວເສຍຊື່ສຽງເເລະເວົ້າວ່າ, 'ຂ້ານ້ອຍຮັບເອົາຜູ້ຍິງຄົນນີ້ມາ ເເຕ່ເມື່ອຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃກ້ລາວ, ຂ້ານ້ອຍພົບວ່າລາວບໍ່ເເມ່ນຍິງບໍຣິສຸດ'.

¹⁵ເເລ້ວພໍ່ເເລະເເມ່ຂອງຍິງສາວຄົນນັ້ນຕ້ອງພິສູດຄວາມບໍຣິສຸດຂອງຍິງສາວຕໍ່ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ປະຕູເມືອງ.

¹⁶ພໍ່ຂອງຍິງສາວນັ້ນຕ້ອງເວົ້າຕໍ່ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ວ່າ, 'ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມອບລູກສາວຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ເພື່ອເປັນພັນລະຍາ ເເລະເຂົາກໍກຽດຊັງລາວ.¹⁷ເບິ່ງສາ, ເຂົາໄດ້ເວົ້າໃຫ້ລາວອັບອາຍເເລະເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍພົບວ່າລູກສາວຂອງທ່ານບໍ່ເເມ່ນຍິງບໍຣິສຸດຂອງລູກສາວຂອງຂ້ານ້ອຍ.' ເເລ້ວພວກເຂົາຈະຄືນເສື້ອຜ້ານັ້ນ'ອອກຕໍ່ຫນ້າຂອງບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເມືອງນັ້ນ.

¹⁸ບັນດາຜູ້ປົກຄອງເມືອງຕ້ອງນຳຕົວຂອງຜູ້ຊາຍນັ້ນມາເເລະລົງໂທດເຂົາ ເເລະພວກເຂົາຕ້ອງປັບເງິນຊາຍຄົນນັ້ນຈຳນວນຫນຶ່ງຮ້ອຍຫລຽນ;¹⁹ເເລະມອບເງິນນັ້ນໃຫ້ພໍ່ຂອງຍິງສາວຄົນນັ້ນເພາະຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສຍຊື່ສຽງເລື່ອງບໍຣິສຸດຂອງຄົນອິສະຣາເອນ. ນາງຕ້ອງເປັນເມຍຂອງເຂົາ; ເຂົາບໍ່ສາມາດສົ່ງນາງໄປທີ່ໃດໄດ້ຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຂົາ.

²⁰ເເຕ່ຖ້າສິ່ງນີ້ເປັນເລື່ອງຈິງທີ່ພິສູດໄດ້ວ່າ, ຍິງສາວຄົນນັ້ນບໍ່ ບໍຣິສຸດ,²¹ເເລ້ວພວກເຂົາຕ້ອງນຳຍິງຄົນນັ້ນມາທີ່ປະຕູບ້ານພໍ່ຂອງນາງ, ເເລະພວກຜູ້ຊາຍຕ້ອງເອົາຂີ້ຫີນດຶກໃສ່ລາວໃຫ້ຕາຍ, ເພາະລາວໄດ້ປະພຶດຢ່າງຫນ້າອັບອາຍໃນອິສະຣາເອນ, ເຮັດໂສເພນີໃນບ້ານຂອງພໍ່ຂອງນາງ; ເເລະພວກທ່ານຈະກຳຈັດຄວາມຊົ່ວອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານ.

²²ຖ້າຫາກມີຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຖືກຈັບໄດ້ວ່າໄປຫລັບນອນກັບຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງທີ່ໄດ້ເເຕ່ງງານກັບຜູ້ຊາຍອີກຄົນເເລ້ວ, ພວກເຂົາຕ້ອງຕາຍທັງຄູ່, ຄືຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ກຳລັງຫລັບນອນກັບຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນກັບຊາຍຄົນນັ້ນເເລະຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນເອງດ້ວຍ; ເເລະພວກທ່ານຈະກຳຈັດຄວາມຊົ່ວນັ້ນອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານ.

²³ຖ້າຫາກມີຍິງສາວຄົນຫນຶ່ງທີ່ເປັນຍິງບໍຣິສຸດ, ໄດ້ຫມັ້ນກັບຊາຍຄົນຫນຶ່ງ, ເເລະມີຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງພົບເຫັນນາງໃນເມືອງເເລະນອນກັບນາງ,²⁴ຈົ່ງນຳພວກເຂົາທັງສອງຄົນມາທີ່ປະຕູເມືອງ, ເເລະເອົາກ້ອນຫີນດຶກໃສ່ເຂົາໃຫ້ຕາຍ. ພວກທ່ານຕ້ອງເອົາຫີນດຶກໃສ່ຍິງຄົນນັ້ນ, ເພາະນາງໄດ້ສົ່ງສຽງຮ້ອງ, ເເມ່ນວ່ານາງຢູ່ເມືອງນັ້ນພວກທ່ານຕ້ອງເອົາກ້ອນຫີນດຶກໃສ່ຊາຍຄົນນັ້ນ, ເພາະເຂົາຂົ່ມຂືນເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ; ເເລະພວກທ່ານຈະກຳຈັດຄວາມຊົ່ວອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານ.

²⁵ເເຕ່ຖ້າຊາຍຄົນນັ້ນພົບຍິງສາວຄົນນັ້ນໃນທົ່ງນາ, ເເລະຖ້າຫາກເຂົາກຸມນາງເເລະຫລັບນອນກັບນາງຈະຕ້ອງຕາຍພຽງຄົນດຽວ.²⁶ເເຕ່ພວກທ່ານບໍ່ຕ້ອງເຮັດສິ່ງໃດກັບຍິງສາວຄົນນັ້ນ; ບໍ່ມີຄວາມບາບທີ່ສົມຄວນຕາຍກັບຍິງນັ້ນ. ເພາະກໍລະນີນີ້ເປັນເຫມືອນຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ທຳຮ້າຍເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາເເລະຂ້າເຂົາ.²⁷ເພາະເຂົາໄດ້ພົບນາງໃນທົ່ງນາ ຍິງສາວທີ່ຫມັ້ນເເລ້ວໄດ້ສົ່ງສຽງຮ້ອງ; ເເຕ່ບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍນາງໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້.

²⁸ຖ້າຫາກຊາຍຄົນຫນຶ່ງພົບຍິງສາວຄົນຫນຶ່ງທີ່ເປັນສາວບໍຣິສຸດເເຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຫມັ້ນ, ເເລະຖ້າເຂົາຈັບກຸມນາງເເລະຫລັບນອນກັບນາງ, ເເລະຖ້າພວກເຂົາຖືກຈັບໄດ້,²⁹ເເລ້ວຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ຫລັບນອນກັບນາງຕ້ອງໃຫ້ເງິນຫ້າສິບເຊເຂກັບພໍ່ຍິງສາວຄົນນັ້ນ, ເເລະນາງຕ້ອງເປັນພັນລະຍາຂອງເຂົາ, ເພາະເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ນາງເສຍກຽດຕິຍົດ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ໄລ່ນາງໄປຈົນຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຂົາ.

³⁰ຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງຕ້ອງບໍ່ເອົາພັນລະຍາຂອງພໍ່ຂອງເຂົາມາເປັນພັນລະຍາຂອງເຂົາເອງ; ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເອົາສິດທິໃນການແຕ່ງງານຂອງພໍ່ຂອງເຂົາໄປ.

23

¹ຕ້ອງບໍ່ມີຜູ້ຊາຍຄົນໃດຖືກໂດຍການຖືກຕອນອະໄວຍະວະເພດຈະເຂົ້າໄປໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງພຣະຢາເວ.²ຕ້ອງບໍ່ມີລູກນອກກົດຫມາຍຄົນໃດມີສ່ວນຮ່ວມໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງພຣະຢາເວ; ໄປຈົນເຖິງຊົນຮຸ້ນທີສິບຂອງເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ, ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາຈະບໍ່ມີເເມ່ນເເຕ່ຄົນດຽວທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງພຣະຢາເວ.

³ຄົນອຳໂມນຫລືຄົນໂມອາບຈະບໍ່ສາມາດມີສ່ວນຮ່ວມໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງພຣະຢາເວ; ໄປຈົນເຖິງຄົນຮຸ້ນທີສິບຂອງເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ, ໃນທ່າມກາງຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີເເມ່ນເເຕ່ຄົນດຽວທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນທີ່ີຊຸມນຸມຂອງພຣະຢາເວໄດ້.⁴ນີ້ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕ້ອນຮັບພວກທ່ານດ້ວຍເຂົ້າຈີ່ເເລະນ້ຳດື່ມຕາມທາງເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ອອກມາຈາກອີຢິບ, ເເລະພວກເຂົາໄດ້ວ່າຈ້າງ ບາລາອາມລູກຊາຍເບອໍ ຈາກ ເປໂທໃນອາຣາມ ນາຮາອິມ, ໃຫ້ມາສາບເເຊ່ງພວກທ່ານ.

⁵ເເຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງ ບາຣາອາມ; ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ປ່ຽນຄຳສາບເເຊ່ງເປັນພຣະພອນສຳລັບພວກທ່ານເເທນ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງຮັກພວກທ່ານ.⁶ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ສະເເຫວງຫາສັນຕິສຸກຫລືຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພວກເຂົາ ໃນຕະຫລອດຊີວິດຂອງພວກທ່ານ.

⁷ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ກຽດຊັງຄົນເອໂດມ, ເພາະເຂົາເປັນພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຊັງຄົນເອຢິບ, ເພາະເຫດພວກທ່ານເຄີຍເປັນຄົນຕ່າງຊາດໃນດິນເເດນຂອງເຂົາມາກ່ອນ.⁸ເຊື້ອສາຍຂອງຊົນລຮຸ້ນທີ່ສາມທີ່ຖືກຳເນີດຈາກພວກເຂົາຈະສາມາດມີສ່ວນຮ່ວມໃນທີ່ປະຊຸມຂອງພຣະຢາເວໄດ້.

⁹ເມື່ອພວກທ່ານຕັ້ງຂະບວນກອງທັບເພື່ອຕໍ່ສູ້ສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນພວກທ່ານຕ້ອງຮັກສາໂຕເອງໃຫ້ພົ້ນຈາກສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງ.¹⁰ຖ້າໃນທ່າມກາງພວກທ່ານມີຜູ້ຊາຍຄົນໃດທີ່ເປັນມົນທິນເພາະສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເຂົາໃນເວລາກາງຄືນເເລ້ວ, ເຂົາຕ້ອງອອກໄປຈາກຄ້າຍຂອງກອງພັນນັ້ນ; ເຂົາຕ້ອງບໍ່ກັບເຂົ້າມາໃນຄ້າຍອີກ.¹¹ເມື່ອຮອດຕອນເເລງເຂົາຕ້ອງຊຳລະຕົວໃຫ້ສະອາດດ້ວຍນ້ຳ, ເມື່ອດວງອາທິດຕົກ ເຂົາຈຶ່ງຈະກັບເຂົ້າມາໃນຄ້າຍໄດ້.

¹²ພວກທ່ານຕ້ອງມີສະຖານທີ່ເເຫ່ງຫນຶ່ງພາຍນອກຄ້າຍທີ່ພວກທ່ານຈະໄປໄດ້ດ້ວຍ;¹³ເເລະພວກທ່ານຈະມີອຸປະກອນບາງຢ່າງໃນທ່າມກາງອຸປະກອນຕ່າງໆ; ຂອງພວກທ່ານເພື່ອໃຊ້ຂຸດດິນ ເມື່ອພວກທ່ານນັ່ງຢ່ອງຢໍ້ລົງເພື່ອນັ່ງຖ່າຍດ້ວຍຕົວເອງ, ພວກທ່ານຕ້ອງຂຸດດິນດ້ວຍອຸປະກອນນັ້ນເເລະຈາກນັ້ນໃຫ້ຖົມດິນ.¹⁴ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງດຳເນີນໃນທ່າມກາງພວກທ່ານດ້ວຍເຫດນີ້ຄ້າຍຂອງທ່ານຕ້ອງບໍຣິສຸດ. ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງທອດພຣະເນດເຫັນສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນໃດໆ ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານເເລະຫັນຫນີຈາກພວກທ່ານ.

¹⁵ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ມອບທາດຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງຫນີມາຈາກເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາໃຫ້ເເກ່ເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາ.¹⁶ຈົ່ງຍອມໃຫ້ເຂົາອາໄສຢູ່ກັບພວກທ່ານ, ບໍ່ວ່າເມືອງໃດທີ່ເຂົາເລືອກຢ່າກົດຂີ່ເຂົາ.

¹⁷ຕ້ອງບໍ່ມີຍິງໂສເພນີສາດສະຫນາໃນທ່າມກາງລູກຍິງທັງຫລາຍຂອງອິສະຣາເອນ, ເເລະບໍ່ມີຍິງໂສເພນີໃນພິທີສາດສະຫນາໃນທ່າມກາງລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງອິສະຣາເອນ.¹⁸ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ນຳຄ່າຈ້າງຂອງໂສເພນີຫລືຄ່າຈ້າງຂອງຫມາເຂົາມາໃນນິເວດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ; ເພາະສິ່ງນີ້ເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

¹⁹ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຄິດດອກເບ້ຍຕໍ່ພີ່ນ້ອງຊາວອິສະຣາເອນ- ບໍ່ວ່າດອກເບ້ຍເງິນ, ດອກເບ້ຍອາຫານ, ດອກເບ້ຍສິ່ງຂອງໃດໆ, ທີ່ໃຫ້ຢືມເພື່ອເອົາດອກເບ້ຍ, ເເລະພວກທ່ານໃຫ້ຢືມເພື່ອຄິດດອກເບ້ຍໄດ້.²⁰ຕໍ່ຄົນຕ່າງຊາດພວກທ່ານສາມາດເກັບດອກເບ້ຍໄດ້; ພວກທ່ານໃຫ້ຢືມໂດຍບໍ່ຄິດດອກເບ້ຍຕໍ່ພີ່ນ້ອງອິສະຣາເອນໄດ້, ເພື່ອວ່າພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານຈະຊົງອວຍພອນພວກທ່ານໃນທຸກສິ່ງ, ທີ່ມືຂອງພວກທ່ານເຮັດ, ໃນດິນເເດນນັ້ນທີ່ພວກທ່ານເຂົ້າໄປຢຶດຄອງ.

²¹ເມື່ອພວກທ່ານໃຫ້ຄຳສາບານຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຊ້າໃນການເຮັດໃຫ້ຄຳສາບານນັ້ນສຳເລັດ, ເພາະພຣະຢາເວຂອງພວກທ່ານ; ຈະຮຽກຮ້ອງສິ່ງນັ້ນຈາກພວກທ່ານເເນ່ນອນ.²²ຖ້າບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄຳສາບານສຳເລັດກໍບາບເເກ່ພວກທ່ານ.²³ສິ່ງນັ້ນທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກປາກຂອງພວກທ່ານ ພວກທ່ານຕ້ອງປະຕິບັດເເລະເຮັດຕາມ; ຄືສິ່ງທີີ່ພວກທ່ານໄດ້ໃຫ້ຄຳສາບານເອົາໄວ້ຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ສິ່ງໃດໆກໍຕາມທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ່ສັນຍາດ້ວຍປາກຂອງພວກທ່ານໂດຍສະມັກໃຈ.

²⁴ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນສວນອະງຸ່ນຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງພວກທ່ານ, ພວກທ່ານສາມາດຮັບປະທານຜົນຂອງອະງຸ່ນໄດ້ຕາມທີ່ພວກທ່ານປາຖະຫນາ, ເເຕ່ຢ່າເກັບຜົນອະງຸ່ນໃສ່ກະຕ່າຂອງພວກທ່ານ.²⁵ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນທົ່ງນາຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງພວກທ່ານ, ພວກທ່ານສາມາດໃຊ້ມືຂອງພວກທ່ານເດັດຮວງເຂົ້າ, ເເຕ່ຫ້າມໃຊ້ກ່ຽວ ກ່ຽວຮວງເຂົ້າຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງພວກທ່ານ.

24

¹ເມື່ອມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຮັບເມຍເເລະເເຕ່ງງານກັບລາວ, ບໍ່ເປັນທີ່ເພິ່ງພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງເຂົາເພາະເະຂົາໄດ້ພົບສິ່ງທີ່ບໍ່ເຫມາະສົມໃນຕົວນາງ, ເເລະເຂົາຕ້ອງຂຽນຫນັງສືໃຫ້ລາວສະບັບຫນຶ່ງ, ໃສ່ໄວ້ໃນມືຂອງນາງ, ເເລະໄລ່ນາງອອກຈາກບ້ານຂອງເຂົາ.²ເມື່ອເຮົາໄດ້ອອກມາຈາກບ້ານຂອງເຂົາ, ເຮົາສາມາດເປັນພັນລະຍາຂອງຜູ້ຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງໄດ້.

³ຖ້າຫາກມີຄົນທີສອງຊັງນາງເເລະຂຽນຫນັງສືຢ່າໃຫ້ນາງ, ໃສ່ໄວ້ໃນມືຂອງນາງ, ເເລະໄລ່ນາງອອກໄປຈາກບ້ານຂອງເຂົາ; ຫລືຫາກສາມີຄົນທີສອງຕາຍຄືຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ຮັບນາງມາເປັນເມຍຂອງເຂົາ-⁴ຄືຄົນທີ່ໄດ້ໄລ່ນາງອອກຈາກບ້ານຄົນທຳອິດ, ຈະບໍສາມາດຮັບເຂົາມາເປັນເມຍຂອງເຂົາໄດ້ອີກ, ຫລັງຈາກທີ່ລາວເປັນຄົນທີ່ບໍ່ບໍຣິສຸດເເລ້ວເພາະການທີ່ເຮັດເເນວນັ້ນເປັນທີ່ລັງກຽດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ໄດ້ປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເປັນມໍຣະດົກ.

⁵ເມື່ອຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງມີເມຍໃຫມ່ຄົນຫນຶ່ງເຂົາຈະບໍ່ໄປຕີເສິກ, ບໍ່ວ່າເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຫນ້າທີ່ໃດກໍຕາມ; ເຂົາຈະເປັນອິສະລະເປັນເວລາຫນຶ່ງປີເເລະຊົມຊື່ນຢູ່ກັບເມຍຂອງເຂົາທີ່ໄດ້ຮັບມານັ້ນ

⁶ຢ່າໃຫ້ໃຜຢຶດໂມ້ຫລືຫີນໂມ້ເອົາໄວ້ເປັນປະກັນ, ເພາະມັນເປັນການຢຶດເອົາຊີວິດຂອງຄົນຫນຶ່ງໄວ້ເປັນປະກັນ.

⁷ຖ້າຫາກຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງຖືກຈັບໄດ້ວ່າລັກພາຕົວພີ່ນ້ອງຄົນໃດຂອງເຂົາໄປຈາກທ່າມກາງຄົນອິສະຣາເອນ, ເເລະເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນທາດເເລະຂາຍເຂົາ, ຄົນທີ່ລັກນັ້ນຕ້ອງຕາຍ; ເເລະພວກທ່ານຈະກຳຈັດຄວາມຊົ່ວອອກໄປຈາກທ່າມກາງຂອງພວກທ່ານ.

⁸ຈົ່ງລະວັງກ່ຽວກັບໂຣກເຮື້ອນໃດໆ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະເອົາໃຈໃສ່ປະຕິບັດເເລະເຮັດຕາມຄຳສັ່ງສອນທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ມອບເອົາໄວ້ໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານທີ່ບັນດາປະໂລຫິດ, ຄົນເລວີທັງຫລາຍ ໄດ້ສອນພວກທ່ານ, ຕາມທີ່ພວກທ່ານໄດ້ບັນຊາທັງຫມົດນັ້ນ; ເພື່ອພວກທ່ານຈະເຮັດຕາມ.⁹ຈົ່ງລະນຶກເຖິງສິິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຮັດຄາວທີ່ທ່ານກຳລັງອອກມາຈາກອີຢິບ.

¹⁰ເມື່ອພວກທ່ານໃຫ້ເພື່ຶອນບ້ານຂອງພວກທ່ານຢືມສິ່ງໃດໆ, ພວກທ່ານຕ້ອງເຂົ້າໄປໃນບ້ານຂອງພວກເຂົາເພື່ອຢຶດຂອງປະກັນ.¹¹ພວກທ່ານຈະຢືນຢູ່ດ້ານນອກ, ເເລະຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ພວກທ່ານໃຫ້ຢືມຈະນຳຂອງປະກັນອອກມາໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.

¹²ຖ້າຫາກເຂົາເປັນຄົນຍາກຈົນ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ຮັບໂດຍມີຂອງປະກັນຂອງເຂົາຢູ່ໃນການຄອບຄອງຂອງພວກທ່ານ.¹³ພວກທ່ານຕ້ອງຄືນຂອງປະກັນໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາກ່ອນຕາເວັນຕົກດິນ, ເພື່ອເຂົາຈະສາມາດໃຊ້ເສື້ອຄຸມຫົ່ມເວລານອນຫລັບເເລະອວຍພອນພວກທ່ານ; ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຊອບທັມສຳລັບພວກທ່ານ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

¹⁴ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ກົດຂີ່ລູກຈ້າງທີ່ຍາກຈົນຂັດສົນ, ບໍ່ວ່າເຂົາຈະເປັນພີ່ນ້ອງຊາວອິສະຣາເອນຂອງພວກທ່ານ, ຫລືເປັນຄົນຕ່າງຊາດທີ່ອາໄສຢູ່ໃນດິນເເດນຂອງພວກທ່ານພາຍໃນປະຕູເມືອງໃດໆກໍຕາມ;¹⁵ໃນເເຕ່ລະວັນພວກທ່ານຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຈ້າງໃຫ້ເຂົາກ່ອນຕາເວັນຈະຕົກດິນກ່ອນທີ່ເລື່ອງນີ້ຈະໄດ້ຮັບການສະສາງ, ເພາະເຂົາຍາກຈົນເເລະມີໃຈຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບຄ່າຈ້າງນັ້ນ. ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ກ່າວຫາຮ້ອງທູນພວກທ່ານຕໍ່ພຣະຢາເວ, ເເລະເພື່ອຈະບໍ່ເປັນຄວາມບາບທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດ.

¹⁶ພໍ່ເເມ່ທັງຫລາຍຕ້ອງບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເຖິງເເກ່ຄວາມຕາຍເເທນລູກຂອງ, ພວກເຂົາພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຖິງເເກ່ຄວາມຕາຍເເທນເເມ່ຂອງເຂົາ. ເເຕ່ທຸກຄົນ, ຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ເຖິງເເກ່ຄວາມຕາຍເພາະຄວາມບາບຂອງເຂົາເອງ.

¹⁷ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ໃຊ້ກຳລັງບັງຄັບຄວາມຍຸຕິທັມໄປຈາກຄົນຕ່າງຊາດ, ຫລືລູກກຳພ້າຫລືຢຶດເສື້ອຄຸມຂອງເເມ່ຫມ້າຍເປັນຂອງປະກັນ.¹⁸ເເຕ່ພວກທ່ານ, ຕ້ອງລະນຶກເຖິງຄາວທີ່ເປັນທາດຢູ່ອີຢິບ, ເເລະທີ່ີພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊ່ວຍກູ້ພວກທ່ານຈາກທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍເຫດນີ້ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງສັ່ງສອນໃຫ້ພວກທ່ານເຊື່ຶອຟັງຄຳບັນຊານີ້.

¹⁹ເມື່ອພວກທ່ານເກັບກ່ຽວໃນທົ່ງນາຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຖ້າພວກທ່ານໄດ້ລືມຟ່ອນເຂົ້າມັດຫນຶ່ງໄວ້ໃນທົ່ງນາ, ພວກທ່ານບໍ່ຕ້ອງກັບໄປເອົາ, ມັນຕ້ອງເປັນຂອງຄົນຕ່າງຊາດ; ຂອງລູກກຳພ້າ, ຫລືຂອງເເມ່ຫມ້າຍ, ເພື່ອວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະອວຍພອນພວກທ່ານໃນການງານທຸກຢ່າງທີ່ມືຂອງທ່ານເຮັດ.²⁰ເມື່ອພວກທ່ານສັ່ນຕົ້ນຫມາກກອກ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ກັບໄປກິ່ງເດີມອີກ; ມັນຈະຕ້ອງເປັນຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ຂອງລູກກຳພ້າ, ຫລືຂອງເເມ່ຫມ້າຍ.

²¹ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ເກັບຊ້ຳທີ່ເດີມ, ສິ່ງທີ່ເຫລືອຢູ່ນັ້ນຈະເປັນຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ເປັນຂອງລູກກຳພ້າ, ເເລະເປັນຂອງເເມ່ຫມ້າຍ.²²ພວກທ່ານຕ້ອງລະນຶກເຖິງເມື່ອຄາວທີ່ພວກທ່ານເປັນທາດຢູ່ໃນດິນເເດນອີຢິບ, ດ້ວຍເຫດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສັ່ງສອນພວກທ່ານໃຫ້ເຊື່ອຟັງຄຳບັນຊານີ້.

25

¹ຖ້າຫາກມີຂໍ້ພິພາກສາຂຶ້ນລະຫວ່າງມະນຸດດ້ວຍກັນ, ເເລະພວກເຂົາໄປທີ່ສານເເລະຜູ້ພິພາກສາຕັດສິນຄະດີຂອງພວກເຂົາ, ເເລ້ວພວກເຂົາກໍຈະປະກາດວ່າບໍ່ມີຄວາມຜິດສຳລັບຄວາມຊອບທັມເເລະປະກາດລົງໂທດຄົນທີ່ເຮັດຊົ່ວ.²ສຳລັບຄົນທີ່ເຮັດຜິດເເມ່ນຕ້ອງໄດ້ຮັບການໂບຍຕີ, ເເລ້ວຜູ້ພິພາກສາຈະໃຫ້ເຂົານອນລົງເເລະນະໂຍບາຍຕໍ່ຫນ້າຜູ້ພິພາກສາພ້ອມກັບຄຳສັ່ງໃຫ້ໂບຍຕີຈັກເທື່ອກະໄດ້, ເເລ້ວເເຕ່ການເຮັດຜິດຂອງຄົນນັ້ນ.

³ຜູ້ພິພາກສາຈະໃຫ້ເຂົາຖືກໂບຍຕີສີ່ສິບຄັ້ງກໍໄດ້, ເເຕ່ເຂົາຈະຕ້ອງບໍ່ຖືກໂຈມຕີກາຍຈຳນວນນັ້ນ; ຖ້າຫາກເຂົາສົມຄວນຖືກໂບຍຕີຫລາຍກວ່າຈຳນວນນັ້ນເເລ້ວໂບຍຕີຫລາຍກວ່ານັ້ນເເລ້ວ, ພີ່ນ້ອງຊາວອິສະຣາເອນຂອງພວກທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເສຍກຽດຕິຍົດຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານ.

⁴ພວກທ່ານບໍ່ຕ້ອງເອົາກະສອບອັດປາກງົວຂະນະທີ່ນວດເຂົ້າຢູ່.

⁵ຖ້າຫາກພີ່ນ້ອງອາໄສຢູ່ດ້ວຍກັນເເລະຖ້າຫາກຫນຶ່ງໃນນັ້ນມີຜູ້ໃດຕາຍ, ໂດຍບໍ່ມີລູກເເມ່ເເຕ່ຄົນດຽວ, ເເລ້ວເມຍຂອງຄົນທີ່ຕາຍຕ້ອງບໍ່ເເຕ່ງງານກັບຄົນພາຍນອກຄອບຄົວນີ້. ເເຕ່ນ້ອງຊາຍຂອງຜົວລາວ, ຕ້ອງຫລັບນອນກັບນາງ, ເເລະຮັບເປັນເມຍ, ເເລະເຮັດຫນ້າທີ່ໃຫ້ເເທນອ້າຍຂອງເຂົາ.⁶ສິ່ງນີ້ເພື່ອລູກຫົວປີຈະສືບຊື່ຂອງອ້າຍຄົນທີ່ຕາຍໄປເເລ້ວນັ້ນ, ເພື່ອວ່າຊື່ຂອງເຂົາຈະບໍ່ຖືກລົບໄປຈາກອິສະຣາເອນ.

⁷ຖ້າຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນບໍ່ປາຖະຫນາຮັບເມຍຂອງອ້າຍຂອງເຂົາມາເປັນເມຍຂອງຕົນເອງ, ເເລ້ວເມຍຂອງອ້າຍເຂົາຕ້ອງໄປທີ່ປະຕູເມືອງເພື່ອຫາບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ເເລະເວົ້າວ່າ, 'ນ້ອງຊາຍຂອງຜົວປະຕິເສດທີ່ຈະຍົກຊື່ຂອງອ້າຍຂອງເຂົາໃນອິສະຣາເອນ; ເຂົາຈະບໍ່ປະຕິບັດຫນ້າທີ່ນ້ອງຊາຍຂອງສາມີຕໍ່ນາງ'.⁸ເເລ້ວບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເມືອງເຂົາຕ້ອງເອີ້ນເຂົາມາເເລະເວົ້າກັບເຂົາ. ເເຕ່ຖ້າຫາກເຂົາຍັງຢືນຢັນເເລະເວົ້າວ່າ, 'ຂ້ານ້ອຍບໍ່ປາຖະຫນາຈະຮັບນາງເປັນເມຍ'.

⁹ເເລ້ວເມຍຂອງນ້ອງຊາຍເຂົາຕ້ອງຂຶ້ນມາຫາເຂົາຕໍ່ຫນ້າບັນດາຜູ້ໃຫຍ່, ຖອດເກີບເເຕະອອກເເລະຖົ່ມນ້ຳລາຍໃສ່ຫນ້າເຂົາ ນາງຕ້ອງຕອບເຂົາເເລະເວົ້າວ່າ, 'ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ສົມຄວນເຮັດກັບຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ບໍ່ສ້າງວົງຕະກຸນຂອງອ້າຍຂອງເຂົາ'.¹⁰ຊື່ຂອງເຂົາຈະຖືກເອີ້ນໃນອິສະຣາເອນວ່າ, 'ວົງຕະກຸນຂອງເຂົາທີ່ເກີບເເຕະຖືກຖອດອອກ'.

¹¹ເເຕ່ຫາກມີຜູ້ຊາຍຕໍ່ສູ້ກັນ, ເເລະເມຍຂອງຄົນຫນຶ່ງໃນນັ້ນມາເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດຜົວຂອງລາວຈາກມືຂອງຄົນນັ້ນທີ່ທຳຮ້າຍເຂົາ, ເເລະ ຖ້າຫາກນາງຢື່ນມືອອກມາເເລະຈັບຂອງລັບຂອງເຂົາ,¹²ເເລ້ວພວກທ່ານຕ້ອງຕັດມືຂອງນາງຖິ້ມ; ສາຍຕາຂອງພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ມີຄວາມສົງສານ.

¹³ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ໃຫ້ມີລູກຕຸ້ມນ້ຳຫນັກເເຕກຕ່າງກັນໃນກະເປົາຂອງພວກທ່ານໃຫຍ່ອັນຫນຶ່ງ, ເເລະນ້ອຍອັນຫນຶ່ງ.¹⁴ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ມີເຄື່ອງວັດທີ່ເເຕກຕ່າງກັນໃນບ້ານຂອງພວກທ່ານ, ໃຫຍ່ອັນຫນຶ່ງເເລະນ້ອຍອັນຫນຶ່ງ.

¹⁵ພວກທ່ານຕ້ອງມີລູກຕຸ້ມນ້ຳຫນັກຫນຶ່ງອັນທີ່ຖືກຕ້ອງເເລະເເມ້ນຢຳ; ເພື່ອວ່າຊີວິດຂອງທ່ານຈະຍືນຍາວໃນດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ພວກທ່ານ.¹⁶ເພາະທຸກຄົນທີ່ເຮັດຢ່າງນັ້ນ, ທຸກຄົນທີ່ເຮັດຢ່າງບໍ່ຊອບທັມນັ້ນ, ກໍເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

¹⁷ຈົ່ງລະນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ຄົນອາມາເລກເຮັດຕໍ່ພວກທ່ານຕາມຫົນທາງເມື່ອພວກທ່ານອອກມາຈາກອີຢິບ,¹⁸ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາພົບທ່ານດ້ານຫລັງເເນວໃດ, ທຸກຄົນທີ່ອ່ອນກຳລັງໃນກອງຫລັງຂອງພວກທ່ານ, ເມື່ອພວກທ່ານອ່ອນລ້າເເລະອ່ອນເເຮງ ເຂົາບໍ່ໄດ້ຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະເຈົ້າ.¹⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ ເມື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ປະທານຄວາມສະຫງົບຈາກເຫລົ່າສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານ, ໃນດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງປະທານໃຫ້ພວກທ່ານເພື່ອຢຶດຄອງເປັນມໍຣະດົກນັ້ນ, ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ລືມວ່າທ່ານຕ້ອງເຮັດໃຫ້ຄົນອາມາເລກສິ້ນໄປຈາກຄວາມຊົງຈຳພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າ.

26

¹ເມື່ອພວກທ່ານກຳລັງເຂົ້າໄປໃນດິນເເດນທີ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານເປັນມໍຣະດົກນັ້ນ, ເເລະເມື່ອພວກທ່ານຢຶດຄອງດິນເເດນນັ້ນເເລະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ,²ເເລ້ວພວກທ່ານຕ້ອງເອົາຜົນທຳອິດຂອງການເກັບກ່ຽວທັງຫມົດຂອງເເຜ່ນດິນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ນຳເຂົ້າມາຈາກດິນເເດນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ພວກທ່ານ. ພວກທ່ານຕ້ອງນຳຜົນນັ້ນໃສ່ກະຕ່າເເລະໄປຍັງສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນດັ່ງສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງພຣະອົງ.

³ພວກທ່ານຕ້ອງໄປຫາປະໂລຫິດຜູ້ທີ່ກຳລັງປະຕິບັດໃນເວລານັ້ນເເລະເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, 'ໃນເວລານີ້ຂ້ານ້ອຍຍອມຮັບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາເຖິງດິນເເດນນີ້ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາວ່າຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ'.⁴ປະໂລຫິດຕ້ອງຮັບກະຕ່ານັ້ນຈາກມືຂອງພວກທ່ານເເລະວາງມັນລົງຕໍ່ຫນ້າເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້ົາຂອງພວກທ່ານ.

⁵ພວກທ່ານຕ້ອງເວົ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານວ່າ, 'ບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້ານ້ອຍຄືອາຣາມ. ຜູ້ເລ້ລ້ອນເຂົາໄດ້ລົງໄປຍັງອີຢິບເເລະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເເລະປະຊາຊົນຂອງເຂົາມີຈຳນວນຫນ້ອຍ. ທີ່ນັ້ນເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຊົນຊາດທີ່ຫຍິ່ງໃຫຍ່ ເຂັ້ມເເຂງເເລະມີປະຊາຊົນເເຫນ້ນຫນາ.

⁶ຊາວອີຢິບໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ເຮົາຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ ເເລະໄດ້ທໍຣະມານພວກເຮົາ. ພວກເຂົາໃຫ້ເຮົາເຮັດວຽກເປັນທາດ.⁷ເຮົາໄດ້ຮ້ອງທູນພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງບັນພະບຸຣຸດດທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາເເລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຟັງສຽງຂອງເຮົາເເລະໄດ້ເຫັນຄວາມທໍຣະມານຂອງພວກເຮົາ, ການເຮັດວຽກຫນັກຂອງພວກເຮົາ, ເເລະການດູຖູກກົດຂີ່ຂອງພວກເຮົາ.

⁸ພຣະຢາເວໄດ້ນຳເຮົາອອກມາຈາກອີຢິບດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະອົງ, ດ້ວຍພຣະກາຍທີ່ຢຽດອອກ, ດ້ວຍສິ່ງທີ່ຫນ້າຢຳເກງຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ຕ່າງໆ;⁹ເເລະພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພວກເຮົາມາສະຖານທີ່ນີ້ເເລະໄດ້ຊົງປະທານດິນເເດນໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ, ຄືດິນເເດນຫນຶ່ງທີ່ມີນ້ຳນົມເເລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫລ.

¹⁰ເບິ່ງສາເວລານີ້, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳຜົນເເລກຂອງການເກັບກ່ຽວທີ່ເເຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງຄືພຣະຢາເວ, ໄດ້ປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຈົ້າ, ພວກທ່ານຕ້ອງວາງມັນລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະນະມັດສະການຕໍ່ຫນ້າພຣະພັກຂອງພຣະອົງ;¹¹ເເລະພວກທ່ານຕ້ອງຊື່ນຊົມຍິນດີທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງເຮັດເພື່ອພວກທ່ານ, ເພື່ອຄອບຄົວຂອງພວກທ່ານຄື, ຕົວພວກທ່ານ, ເເລະຄົນເລວີ, ເເລະຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານ.

¹²ເມື່ອພວກທ່ານຖວາຍສິບລົດທັງຫມົດຂອງການເກັບກ່ຽວຂອງທ່ານໃນປີທີສາມເເລ້ວ, ນັ້ນຄື, ປີເເຫ່ງການຖວາຍສິບລົດ, ເເລ້ວພວກທ່ານຕ້ອງມອບສິ່ງນັ້ນໃຫ້ຄົນເລວີ, ເເກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ເເກ່ລູກກຳພ້າ, ເເກ່ເເມ່ຫມ້າຍ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາສາມາດກິນໃນປະຕູເມືອຕ່າງໆ, ຂອງພວກທ່ານເເລະອີ່ມຫນຳ.¹³ພວກທ່ານຕ້ອງເວົ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານວ່າ,'ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວອອກຈາກບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເເລະໄດ້ມອບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເເກ່ຄົນເລວີ, ເເກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ເເກ່ລູກກຳພ້າ, ເເລະ ເເມ່ຫມ້າຍ, ຕາມບັນຍັດທັງຫມົດຂອງພຣະອົງທີ່ພຣະອົງປະທານເເກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ລະເມີດບັນຍັດຂອງພຣະອົງເເມ່ນເເຕ່ຂໍ້ດຽວ, ເເລະ ບໍ່ໄດ້ລືມເລີຍ.

¹⁴ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກິນສິ່ງໃດໆ, ຈາກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃນການໄວ້ທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຫລືຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ວາງມັນທີ່ໃດເມື່ອຂ້ານ້ອຍບໍ່ບໍຣິສຸດ, ຫລືຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ມອບສິ່ງໃດໆຂອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເພື່ອໃຫ້ກຽດເເກ່ຄົນຕາຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຊື່ອຟັງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ບັນຊາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຮັດ.¹⁵ທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທັບຄືຈາກສະຫວັນ, ເເລະຂໍຊົງອວຍພອນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຂອງພຣະອົງ, ເເລະດິນເເດນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໃຫ້ພວກເຮົາ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາ, ຄືດິນເເດນຫນຶ່ງທີ່ມີນ້ຳນົມເເລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫລ'.

¹⁶ວັນນີ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃຫ້ເຊື່ອຟັງກົດຫມາຍເເລະກົດເກນຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້; ດັ່ງນັ້ນ ພວກທ່ານຈະຖືຮັກສາຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເເລະເຮັດຕາມດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈເເລະດ້ວຍສິ້ນສຸດຈິດຂອງພວກທ່ານ.¹⁷ພວກທ່ານໄດ້ປະກາດໃນວັນນີ້ວ່າພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ພວກທ່ານຈະດຳເນີນໃນທາງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ເເລະ ຖືຮັກສາກົດຫມາຍຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ, ພຣະບັນຊາຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ, ເເລະ ພວກທ່ານຈະຟັງພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງ.

¹⁸ວັນນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະກາດວ່າພວກທ່ານເປັນປະຊາຊົນທີ່ເປັນກຳມະສິດຂອງພຣະອົງເອງ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບພວກທ່ານ, ເເລະ ພວກທ່ານຕ້ອງຖືຮັກສາບັນຍັດທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ,¹⁹ເເລະພຣະອົງຈະຕັ້ງພວກທ່ານໃຫ້ສູງເຫນືອຊົນຊາດອື່ນໆ, ທັງຫມົດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງ ເເລະ ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບຄຳສັນຣະເສີນ, ເເລະ ຊື່ສຽງ, ກຽດຕິຍົດ. ພວກທ່ານຈະເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືກເເຍກອອກໄວ້ເພື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຄືດັ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວນັ້ນ.

27

¹ໂມເຊເເລະບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ບັນຊາປະຊາຊົນເເລະເວົ້າວ່າ," ຈົ່ງຖືຮັກສາພຣະບັນຊາທັງຫລາຍຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້.²ໃນວັນນີ້ເມື່ອພວກທ່ານຈະຂວ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເຂົ້າສູ່ດິນເເດນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຕ້ອງຕັ້ງກ້ອນຫີນຈຳນວນຫນຶ່ງຂຶ້ນສາບປູນ.³ພວກທ່ານຕ້ອງຂຽນຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ຂອງກົດຫມາຍນີ້ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ຂວ້າມໄປ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະສາມາດເຂົ້າສູ່ດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ຄືດິນເເດນທີ່ມີນ້ຳນົມເເລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫລບໍຣິບູນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດດພວກທ່ານໄດ້ຊົງສັນຍາເເກ່ພວກທ່ານ.

⁴ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ຂວ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ຈົ່ງຕັ້ງຫີນເຫລົ່ານີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ທີ່ເທິງພູເຂົາເອບາ, ເເລະສາບຫີນເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍປູນຂາວ.⁵ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຕ້ອງສ້າງເເທ່ນບູຊາຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຄືເເທ່ນບູຊາທີ່ເຮັດຈາກຫີນທັງຫລາຍ; ເເຕ່ພວກທ່ານຕ້ອງບໍ່ໃຊ້ເຄື່ອງມືເຫລັກສະກັດກ້ອນຫີນເຫລົ່ານັ້ນ.

⁶ພວກທ່ານຕ້ອງສ້າງເເທ່ນບູຊາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານດ້ວຍຫີນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ສະກັດ; ພວກທ່ານຕ້ອງເຜົາເເທ່ນບູຊານັ້ນຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.⁷ເເລະທ່ານຈະຖວາຍເຄື່ອງສັນຕິບູຊາເເລະຈະກິນທີ່ນັ້ນ; ພວກທ່ານຈະຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.⁸ພວກທ່ານຈະຂຽນຖ້ອຍຄຳທີ່ຊັດເຈນເທິງຫີນເຫລົ່ານັ້ນ".

⁹ໂມເຊເເລະບັນດາປະໂລຫິດທັງຫລາຍ, ຄົນເລວີທັງຫລາຍ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດເເລະເວົ້າວ່າ, "ອິສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງມິດເເລະຟັງ: ໃນວັນນີ້ພວກທ່ານໄດ້ມາເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.¹⁰ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກທ່ານຕ້ອງເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເເລະ ເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຕ່າງໆ ເເລະກົດຫມາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຕາມທີ່ໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້".

¹¹ໂມເຊໄດ້ບັນຊາປະຊາຊົນໃນວັນດຽວກັນເເລະເວົ້າວ່າ, "¹²ຊົນເຜົ່າເຫລົ່ານີ້ຕ້ອງຢືນເທິງພູເຂົາເກຣິຊີເພື່ອອວຍພອນປະຊາຊົນຫລັງຈາກພວກທ່ານໄດ້ຂວ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນມາເເລ້ວ ໄດ້ເເກ່, ເຜົ່າຊີເມໂອນ, ເຜົ່າເລວີ, ເຜົ່າຢູດາ, ເຜົ່າອິດຊາຄາ, ເຜົ່າໂຍເຊັບ, ເເລະເຜົ່າເບັນຢາມິນ.

¹³ທັງຫມົດນີ້ຄືເຜົ່າຕ່າງໆ ທີ່ຕ້ອງຢືນເທິງພູເຂົາເອບານເພື່ອປະກາດຄຳເເຊ່ງສາບ ໄດ້ເເກ່: ເຜົ່າຣູເບນ, ເຜົ່າກາດ, ເຜົ່າອາເຊ, ເຜົ່າເຊບູໂລນ, ເຜົ່າດານ, ເເລະເຜົ່າເນັບທາລີ.¹⁴ຄົນເລວີທັງຫລາຍຈະຕອບເເລະເວົ້າຕໍ່ຄົນທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນດ້ວຍສຽງອັນດຽວກັນວ່າ:

¹⁵ຂໍຄົນນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງຄືຄົນທີ່ສ້າງຮູບປັ້ນຫລືຮູບເເກະສະຫລັກ, ຊຶ່ງເປັນຫນ້າລັງກຽດຂອງພຣະຢາເວ, ຜົນງານເເຫ່ງນ້ຳມືຂອງຊ່າງຝີມື, ເເລະຄົນທີ່ຕັ້ງມັນໄວ້ໃນທີ່ລັບ," ເເລ້ວປະຊາຊົນຈຶ່ງຕອບເເລະ ກ່າວວ່າ "ເອເເມນ".

¹⁶ຄຳແຊ່ງສາບເປັນຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ບໍ່ເຄົາລົບນັບຖືພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ. ແລ້ວປະຊາຊົນຕ້ອງກ່າວວ່າ,'ອາແມນ'.¹⁷ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນນັ້ນຖືກສາບເເຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ຍ້າຍຫລັກເຂດເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ" ເເລ້ວປະຊາຊົນຕ້ອງກ່າວວ່າ "ອາເເມນ".

¹⁸ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຕາບອດຫລົງທາງ. "ເເລ້ວປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງກ່າວວ່າ"ອາເເມນ"¹⁹ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ໃຊ້ກຳລັງບັງຄັບຄວາມຍຸຕິທັມອອກໄປຈາກຄົນຕ່າງຊາດ, ລູກກຳພ້າ, ຫລືເເມ່ຫມ້າຍ, ເເລ້ວປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງກ່າວວ່າ"ເອເເມນ".

²⁰ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບເເຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ນອນກັບພໍ່ຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ, ເພາະເຂົາໄດ້ເອົາສິດຂອງພໍ່ຂອງເຂົາໄປ," ເເລ້ວປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງກ່າວວ່າ "ອາເເມນ"²¹ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບເເຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ຫລັບນອນກັບສັດຊະນິດໃດໆ, ເເລ້ວປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງກ່າວວ່າ "ອາເເມນ".

²²ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ນອນກັບພີ່ນ້ອງຜູ້ຍິງຂອງເຂົາ, ຄືຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ຍິງຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ, ຫລືກັບຜູ້ຍິງຂອງແມ່ຂອງເຂົາ, ເເລ້ວ ປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງກ່າວວ່າ "ອາເເມນ"²³ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ນອນກັບເເມ່ຕູ້ຂອງເຂົາ ເເລ້ວປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງກ່າວວ່າ "ອາເເມນ".

²⁴ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບເເຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ຂ້າເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາໃນທີ່ລັບ, ເເລ້ວປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງກ່າວວ່າ'ອາເເມນ.'²⁵ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບເເຊ່ງ, ຄືຄົນຮັບສິນບົນເພື່ອຂ້າຄົນບໍຣິສຸດ, ເເລ້ວປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ້ອງກ່າວວ່າ "ອາເເມນ".

²⁶ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບເເຊ່ງ ຄືຄົນທີ່ບໍ່ຢຶດຫມັ້ນໃນຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ທີ່ເປັນກົດຫມາຍນີ້, ທີ່ເຂົາຈະຟັງເພື່ອຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນ, ເເລ້ວປະຊາຊົນຕ້ອງກ່າວວ່າ, "ອາເມນ".

28

¹ຖ້າພວກທ່ານເອົາໃຈໃສ່ໃນການຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເພື່ອຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫມົດຂອງພຣະອົງທີ່ຂ້ານ້ອຍບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຕັ້ງພວກທ່ານເຫນືອຊົນຊາດອື່ນໆ ທັງຫມົດເເຜ່ນດິນໂລກນີ້.²ພຣະພອນທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ຈະມາເຖິງພວກທ່ານ, ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

³ພຣະພອນຈະເປັນຂອງພວກທ່ານທີ່ໃນເມືອງຕ່າງໆພອ້ມໄຮ່ນາຮົ້ວສວນ.⁴ເເລະພຣະພອນຈະເປັນຂອງທ່ານໃນທົ່ງນາ ຜົນຈາກຮ່າງກາຍຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຜົນຈາກສັດຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ເພີ້ມພູນ ເເລະລູກອ່ອນຂອງຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ.

⁵ພຣະອົງຈະຊົງອວຍພອນພວກທ່ານໃຫ້ມີພືດຜົນຫລາຍ.⁶ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນເມື່ອເຂົ້າມາ, ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນເມື່ອ ອອກໄປ.

⁷ພຣະຢາເວເຮັດໃຫ້ສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານທີ່ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານນັ້ນພ່າຍແພ້ ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານ; ພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານຫນຶ່ງທາງເເຕ່ຈະຫນີໄປຈາກພວກທ່ານເຈັດທາງ.⁸ພຣະຢາເວຊົງບັນຊາພຣະພອນມາເຫນືອພວກທ່ານເເລະໃນທຸກສິ່ງທີ່ມືຂອງພວກທ່ານເຮັດ; ພຣະອົງຈະຊົງອວຍພອນພວກທ່ານໃນດິນເເດນທີ່ພຣະອົງກຳລັງຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.

⁹ພຣະຢາເວຊົງສະຖາປະນາໃຫ້ພວກທ່ານໃຫ້ເປັນຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ຖືກເເຍກໄວ້ເພື່ອພຣະອົງເອງ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບພວກທ່ານ, ຖ້າທ່ານຖືຮັກສາບັນຍັດຕ່າງໆ ຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ເເລະດຳເນີນໃນທາງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.¹⁰ຊົນຊາດຕ່າງໆເທິງເເຜ່ນດິນໂລກນີ້ຈະເບິ່ງເຫັນວ່າພວກທ່ານຖືກເອີ້ນໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ, ເເລະພວກເຂົາຈະເກງຢ້ານພວກທ່ານ.

¹¹ພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງດ້ວຍຜົນຈາກຮ່າງກາຍຂອງພວກທ່ານ, ດ້ວຍຜົນຈາກຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ, ດ້ວຍຜົນຈາກເເຜ່ນດິນຂອງພວກທ່ານ, ໃນເເຜ່ນດິນທີ່ີພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານວ່າຈະປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.¹²ພຣະຢາເວຈະຊົງເປີດຄັງເເຫ່ງສະຫວັນຂອງພຣະອົງເພື່ອປະທານຝົນໃຫ້ເເກ່ເເຜ່ນດິນຂອງພວກທ່ານໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມ, ເເລະຊົງອວຍພອນການງານທຸກຢ່າງທີ່ມືຂອງພວກທ່ານເຮັດພວກທ່ານຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ຢືມເເກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ເເຕ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ເປັນຜູ້ທີ່ຂໍຢືມ.

¹³ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານເປັນຫົວ, ເເລະບໍ່ເເມ່ນຫາງ ພວກທ່ານຢູ່ເຫນືອກວ່າເທົ່ານັ້ນ, ເເລະພວກທ່ານຈະບໍ່ມີວັນຢູ່ພາຍໃຕ້, ຖ້າທ່ານຟັງພຣະບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງປະຕິບັດເເລະເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້.¹⁴ເເລະພວກທ່ານຈະບໍ່ຫັນຫນີຈາກຖ້ອຍຄຳໃດໆ ທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ໄປທາງຂວາມືຫລືຊ້າຍມື ຄືໄປຕິດຕາມພະອື່ນໆ ເພື່ອປະຕິບັດພະເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁵ເເຕ່ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອຖືຮັກສາບັນຍັັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ເເລະ ກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ເເລ້ວຄຳເເຊ່ງສາບເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດຈະມາເຖິງພວກທ່ານເເລະຕາມທັນພວກທ່ານ.

¹⁶ຄຳສາບແຊ່ງຈະຕາມທັນພວກທ່ານເມື່ອພວກທ່ານຢູ່ໃນເມືອງ, ເເລະຄຳສາບເເຊ່ງຈະຕາມທັນພວກທ່ານເມື່ອຢູ່ໃນທົ່ງນາ.¹⁷ພືດຜົນເເລະອາຫານການກິນທີ່ໄດ້ມາຈາກພືດຈະຖືກສາບເເຊ່ງ.

¹⁸ຜົນຈາກຮ່າງກາຍຂອງພວກທ່ານຈະຖືກເເຊ່ງສາບ, ຜົນຈາກເເຜ່ນດິນຂອງພວກທ່ານຄືຝູງສັດທີ່ເພີ່ມພູນຂອງພວກທ່ານ, ເເລະລູກອ່ອນຂອງຝູງສັດຂອງທ່ານນັ້ນ.¹⁹ຄຳສາບແຊ່ງຈະຕາມທັນເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າມາ, ເເລະຄຳສາບແຊ່ງຈະຕາມທັນເມື່ອພວກທ່ານອອກໄປ.

²⁰ພຣະຢາເວຈະຊົງຄຳສາບເເຊ່ງມາເຫນືອພວກທ່ານ, ຄວາມສັບສົນ, ເເລະທຸກຢ່າງໃນມືຂອງພວກທ່ານ, ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະຖືກທຳລາຍເເລະຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະພິນາດໄປຢ່າງໄວ, ເພາະການເຮັດອັນຊົ່ວຊ້າຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຖິ້ມຂ້ານ້ອຍເສຍ.²¹ພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ມີໂຣກຮ້າຍຕິດຢູ່ກັບພວກທ່ານ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍພວກທ່ານອອກໄປຈາກດິນເເດນນັ້ນທີ່ພວກທ່ານເຂົ້າໄປຢຶດຄອງ.

²²ພຣະຢາເວຈະຊົງໂຈມຕີພວກທ່ານດ້ວຍໂຣກຕິດເຊື້ອ ດ້ວຍການເປັນໄຂ້, ດ້ວຍການອັກເສບ, ເເລະດ້ວຍໄພເເລ້ງກັບເເຜຜຸພອງ, ເເລະດ້ວຍລົມທີ່ຮ້ອນເເຜດເຜົາກັບໂລກເຊື້ອຣາ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະຕາມທັນພວກທ່ານຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະພິນາດ.

²³ທ້ອງຟ້າທີ່ຢູ່ເຫນືອຫົວຂອງພວກທ່ານຈະເປັນທອງສຳຣິດ, ເເລະເເຜ່ນດິນທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ພວກທ່ານຈະເປັນເຫລັກ.²⁴ພຣະຢາເວຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຝົນຂອງເເຜ່ນດິນພວກທ່ານເປັນຜົງຝຸ່ນລະອອງ; ມັນຈະຕົກລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າເຫນືອພວກທ່ານ, ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະຖືກທຳລາຍ.

²⁵ພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານພ່າຍເເພ້ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານ; ພວກທ່ານຈະອອກໄປທາງຫນຶ່ງເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາເເຕ່ຈະຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກເຂົາເຈັດທາງ. ພວກທ່ານຈະຖືກເເກ່ງໄປເເລະເເກ່ງອອກຈາກທ່າມກາງຣາຊອານາຈັກທັງຫມົດເທິງເເຜ່ນດິນໂລກນີ້.²⁶ສົບຂອງພວກທ່ານຈະເປັນອາຫານຂອງນົກໃນທ້ອງຟ້າເເລະສັດທັງຫລາຍເທິງດິນ; ຈະບໍ່ມີໃຜໄລ່ພວກມັນໄປ.

²⁷ພຣະຢາເວຈະຊົງໂຈມຕີພວກທ່ານດ້ວຍຝີມືຂອງອີຢິບເເລະດ້ວຍໂຣກ, ເເລະດ້ວຍອາການຄັນ, ທີ່ພວກທ່ານບໍ່ສາມາດຮັກສາໃຫ້ຫາຍໄດ້.²⁸ພຣະຢາເວຈະຊົງໂຈມຕີພວກທ່ານດ້ວຍວິຈິດດ້ວຍອາການຕາບອດ, ເເລະດ້ວຍການສັບສົນທາງຈິດ.²⁹ພວກທ່ານຈະຕ້ອງລູບຄຳໄປຕາມທາງໃນຕອນທີ່ມີເເສງສະຫວ່າງ, ເເລະພວກທ່ານຈະບໍ່ຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງໃນການໃຊ້ຊີວິດຕ່າງໆ; ຂອງພວກທ່ານ ພວກທ່ານຈະຖືກກົດຂີ່ເເລະຖືກປຸ້ນຢູ່ສະເຫມີ, ເເລະຈະບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍທ່ານໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້.

³⁰ພວກທ່ານຫມັ້ນກັບຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງ, ເເຕ່ຜູ້ຊ່ອຍຄົນຫນຶ່ງຈະຍາດລາວອອກໄປເເລະຂົ່ມຂືນນາງ, ພວກທ່ານຈະສ້າງບ້ານຫລັງຫນຶ່ງເເຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ບ້ານຫລັງນັ້ນ; ພວກທ່ານຈະປູກຜົນອະຫງຸ່ນເເຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ກິນຜົນຂອງມັນ.³¹ງົວຂອງພວກທ່ານຈະຖືກຂ້າຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານເເຕ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ກິນຊີ້ນຂອງມັນ, ລວາຂອງພວກທ່ານຈະຖືກຍາດຊິງໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານເເລະຈະບໍ່ໄດ້ມັນກັບຄືນມາ, ເເກະຂອງພວກທ່ານຈະຖືກຍົກໃຫ້ສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຈະບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍເຫລືອພວກທ່ານ.

³²ລູກຊາຍເເລະລູກຍິງຂອງພວກທ່ານທັງຫລາຍຈະຖືກມອບໃຫ້ກັບຊົນຊາດອື່ນໆ; ດວງຕາຂອງພວກທ່ານຈະເບິ່ງເຫັນເຂົາທຸກວັນ, ເເລະລໍຄອຍພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ. ມືຂອງພວກທ່ານຈະບໍ່ມີກຳລັງ.

³³ການເກັບກ່ຽວໃນເເຜ່ນດິນຂອງພວກທ່ານເເລະການງານຫນັກຂອງພວກທ່ານທັງຫມົດ; ຈະມີຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກມາກິນພວກມັນ ພວກທ່ານຈະຖືກກົດຂີ່ຂົມເຫັງ,³⁴ພວກທ່ານຈະກາຍເປັນຄົນເສຍຈິດດ້ວຍສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ພວກທ່ານເຫັນ.³⁵ພຣະຢາເວຈະຊົງໂຈມຕີເຂົ່າເເລະຂາຂອງພວກທ່ານດ້ວຍຝີທີ່ພວກທ່ານບໍ່ສາມາດຮັກສາໃຫ້ຫາຍໄດ້, ຈາກປາຍຕີນຈົນຮອດຫົວ.

³⁶ພຣະຢາເວຈະຊົງນຳພວກທ່ານເເລະກະສັດທີ່ພວກທ່ານຕັ້ງໄວ້ເຫນືອພວກທ່ານເອງນັ້ນໄປຍັງຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກ, ບໍ່ວ່າພວກທ່ານຫລືບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ; ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຈະນະມັດສະການພະອື່ນໆ ທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ເເລະຫີນ.³⁷ພວກທ່ານຈະກາຍເປັນທີ່ມາຫນ້າຢ້ານ, ສຸພາສິດບົດຫນຶ່ງ, ເເລະຄ້ຳຄວນຫາ, ທ່າມກາງປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ພຣະຢາເວຈະຊົງນຳພວກທ່ານໄປນັ້ນ.

³⁸ພວກທ່ານຈະເອົາເມັດພືດຫລາຍຊະນິດອອກໄປໃນທົ່ງນາ, ເເຕ່ຈະເກັບເມັດພັນມາໄດ້ຫນ້ອຍດຽວ, ເພາະຕັກເເຕນທັງຫລາຍຈະມາທຳລາຍ.³⁹ພວກທ່ານຈະປູກສວນອະງຸ່ນເເຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ດື່ມເຫງົ້າອະງຸ່ນ, ຫລືເເມ່ນເເຕ່ຫມາກຂອງມັນກໍຈະບໍ່ໄດ້ເກັບ, ເພາະພວກຫນອນຈະມາກັດກິນພວກມັນ.

⁴⁰ພວກທ່ານຈະມີຕົ້ນຫມາກກອກຫລວງຫລາຍໃນອານາເຂດພວກທ່ານ, ເເຕ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ນ້ຳມັນໃດໆ ມາຮຸກຕົວຂອງພວກທ່ານ, ເພາະຜົນຂອງຕົ້ນຫມາກກອກຈະຫລົ່ນເເລະເນົ່າເສຍ.⁴¹ພວກທ່ານຈະມີລູກຜູ້ຊາຍເເລະຍິງຫລາຍ, ເເຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ອາໄສຢູ່ກັບພວກທ່ານ, ເພາະພວກເຂົາຈະໄປເປັນຊະເລີຍ.

⁴²ບັນດາຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານເເລະຜົນຈາກດິນຂອງພວກທ່ານຈະຖືກຕັກເເຕນທຳລາຍຈົນຫມົດສິ້ນ.⁴³ຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານ, ຈະລຸກຂຶ້ນສູງເຫນືອພວກທ່ານຫລາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ⁴⁴ເຂົາຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ພວກທ່ານຂໍຢືມ, ເຂົາຈະເປັນຫົວເເລະພວກທ່ານຈະເປັນຫາງ.

⁴⁵ຄຳສາບເເຊ່ງທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ຈະມາເຫນືອພວກທ່ານເເລະຈະຕາມທັນພວກທ່ານຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະຖືກທຳລາຍ. ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເພາະພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອຖືຮັກສາບັນຍັດຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງເເລະກົດຂໍ້ບັງຄັບຕ່າງໆຂອງພຣະອົງພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາພວກທ່ານ.⁴⁶ຄຳສາບເເຊ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະຢູ່ເຫນືອພວກທ່ານດັ່ງຫມາຍສຳຄັນເເລະການອັດສະຈັນ, ເເລະເຫນືອເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານເປັນນິດ.

⁴⁷ເພາະພວກທ່ານບໍ່ນະມັດສະການພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມຊົ່ມຊື່ນຍິນດີເເລະດ້ວຍສຸດຈິດສຸດກຳລັງເມື່ອພວກທ່ານຍັງມີຄວາມຈະເຣີນຢູ່ນັ້ນ.⁴⁸ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກທ່ານຈະຮັບໃຊ້ສັດຕຣູທີ່ພຣະຢາເວສົ່ງມາໂຈມຕີພວກທ່ານ; ພວກທ່ານຈະຮັບໃຊ້ພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຫິວ, ດ້ວຍການເປືອຍກາຍ, ເເລະດ້ວຍຄວາມຍາກຈົນ, ເຂົາຈະວາງເເອກເຫລັກໄວ້ເທິງຄໍຂອງພວກທ່ານ, ຈົນກວ່າເຂົາຈະກຳຈັດພວກທ່ານ.

⁴⁹ພຣະຢາເວຈະນຳຊົນຊາດຫນຶ່ງມາໂຈມຕີພວກທ່ານຈາກເເດນໄກ, ຈາກສຸດປາຍເເຜ່ນດິນໂລກ, ເຫມືອນົກອິນຊີໂຕຫນຶ່ງທີ່ບິນຕົງມາຫາເຫຍື່ອຂອງມັນ, ຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ພວກທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈພາສາ;⁵⁰ຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ມີໃບຫນ້າໂຫດ ທີ່ເຄົາລົບຄົນມີອາຍຸເເລະບໍ່ຖືກກັບຄົນຫມຸ່ມ.⁵¹ພວກເຂົາຈະກິນລູກອ່ອນຈາກຝູງສັດຂອງພວກທ່ານເເລະຜົນຈາກດິນຂອງພວກທ່ານຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະຖືກທຳລາຍ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ປະຮວງເຂົ້າໄວ້ໃຫ້ທ່ານເລີຍ, ບໍ່ຖິ້ມເຫລົ້າອາງຸ່ນ, ຫລືນ້ຳມັນເອົາໄວ້, ບໍ່ເຫລືອລູກອ່ອນຈາກຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ, ຈົນພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານພິນາດ,

⁵²ພວກເຂົາຈະອ້ອມປະຕູເມືອງທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານ, ຈົນກຳເເພງສູງເເລະປ້ອມຂອງພວກທ່ານພັງທະລາຍ, ໃນທຸກເເຫ່ງຂອງດິນເເດນພວກທ່ານກຳເເພງຕ່າງໆ ຈະລົ້ມທະລາຍລົງຈົນຕະຫລອດທົ່ວດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.⁵³ພວກທ່ານຈະກິນຜົນຈາກຮ່າງກາຍຂອງພວກທ່ານເອງ, ຄືຊີ້ນຂອງລູກຊາຍເເລະຍິງຂອງພວກທ່ານ, ຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ, ໃນການຖືກລ້ອມເເລະເປັນທຸກທີ່ພວກສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານວາງໄວ້ເຫນືອພວກທ່ານ.

⁵⁴ຄົນທີ່ສຸພາບເເລະອ່ອນໂຍນໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ, ເຂົາຈະກາຍເປັນຄົນອິດສາພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ເມຍຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຂົາ ເເລະພວກລູກໆ ທີ່ເຫລືອຢູ່ກັບເຂົາ.⁵⁵ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະບໍ່ໃຫ້ຊີ້ນລູກຂອງເຂົາເອງທີ່ກຳລັງຈະກິນກັບພວກເຂົາຄົນໃດ, ເພາະເຂົາຈະບໍ່ມີຫຍັງເຫລືອສຳລັບຕົວເອງໃນການຖືກລ້ອມຮອບເເລະເປັນທຸກທີ່ສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານຈະວາງໄວ້ເຫນືອພວກທ່ານພາຍໃນປະຕູເມືອງຕ່າງໆຂອງພວກທ່ານ.

⁵⁶ຜູ້ຍິງທີ່ສຸພາບເເລະອ່ອນໂຍນໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ, ຄືຄົນທີ່ຈະບໍ່ສ່ຽງວາງປາຍຕີນຂອງນາງລົງພື້ນດິນເພື່ອຄວາມອ່ອນໂຍນເເລະສຸພາບ, ນາງຈະກາຍເປັນຄົນທີ່ອິດສາຜູ້ທີ່ເປັນທີ່ຮັກຂອງນາງລູກຊາຍຂອງນາງ, ເເລະລູກຜູ້ຍິງຂອງນາງ,⁵⁷ເເລະເດັກທີ່ເກີດໃຫມ່ທີ່ອອກມາຈາກວ່າງຂາຂອງນາງ, ເເລະລູກໆ ທີ່ນາງໃຫ້ກຳເນີດ. ນາງຈະກິນພວກເຂົາໃນທີ່ລັບເພາະບໍ່ມີສິ່ງໃດເຫລືອອີກເເລ້ວ, ໃນຊ່ວງການຖືກລ້ອມຮອບເເລະເປັນທຸກທີ່ສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານຈະວາງໄວ້ເຫນືອພວກທ່ານພາຍໃນປະຕູເມືອງຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານ.

⁵⁸ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຖືຮັກສາຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດຂອງກົດຫມາຍນີ້ ທີ່ີຖືກບັນທຶກໃນຫນັງສື, ເພື່ອເປັນການຖວາຍກຽດເເດ່ ພຣະນາມອັນຊົງຣິດ, ເເລະຫນ້າຢຳເກງນີ້, ຄືພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ,⁵⁹ເເລ້ວພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ເກີດໂຣກໄພຕໍ່ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງພວກທ່ານ; ໂຣກລະບາດຈະເກີດຂຶ້ນກັບພວກທ່ານ, ເປັນເວລາອັນຍາວນານ, ເເລະໂຣກໄພທີ່ຮ້າຍເເຮງຕ່າງໆ.

⁶⁰ພຣະອົງຈະຊົງນຳໂຣກໄພຂອງເອຢິບທີ່ພວກທ່ານຢ້ານໃຫ້ພວກທ່ານອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ; ພວກມັນຈະຕິດຢູ່ກັບພວກທ່ານ.⁶¹ຄວາມເຈັບປ່ວຍທຸກຊະນິດເເລະໂຣກລະບາດຮ້າຍເເຮງທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນກົດຫມາຍນີ້, ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງນຳມາເຫນືອພວກທ່ານດ້ວຍຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະຖືກທຳລາຍ.⁶²ພວກທ່ານຈະເຫລືອພຽງຈຳນວນນ້ອຍ, ເຖິງເເມ່ນວ່າພວກທ່ານໄດ້ເປັນເຫມືອນດວງດາວໃນທ້ອງຟ້າຈຳນວນຫລວງຫລາຍ, ເພາະພວກທ່ານບໍ່ຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.

⁶³ເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເຫນືອພວກທ່ານໃນການເຮັດສິ່ງດີຕໍ່ພວກທ່ານ, ເເລະໃນການທະວີຄູນພວກທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈະຊົງຊົ່ມຊື່ນຍິນດີເຫນືອພວກທ່ານໃນການເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານພິນາດເເລະໃນການທຳລາຍພວກທ່ານ, ພວກທ່ານຈະຖືກຖອນອອກຈາກດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານຈະໄປຢຶດຄອງນັ້ນ.⁶⁴ພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານກະຈັດກະຈາຍໄປໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນທັງຫມົດສຸດປາຍເເຜ່ນດິນໂລກຫນຶ່ງໄປຍັງປາຍເເຜ່ນດິນໂລກຫນຶ່ງ; ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຈະນະມັດສະການພະອື່ນໆ, ທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກບໍ່ວ່າພວກທ່ານຫລືບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ, ພະຕ່າງໆ ທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ເເລະຫີນ.

⁶⁵ໃນທ່າມກາງຊົນຊາດຕ່າງໆ ເຫລົ່ານີ້, ພວກທ່ານຈະບໍ່ພົບຄວາມສະດວກ, ເເລະຈະບໍ່ຢຸດພັກສຳລັບປາຍຕີນຂອງພວກທ່ານ; ເເຕ່ພຣະຢາເວຈະປະທານຫົວໃຈທີ່ຫວັ່ນໄຫວ, ດວງຕາທີ່ຜິດຫວັງ, ເເລະຈິດໃຈທີ່ໂສກເສົ້າໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານທີ່ນັ້ນເເທນ.⁶⁶ຊີວິດຂອງພວກທ່ານຈະຖືກເເຂວນໄວ້ໃນຄວາມສັບສົນຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານ; ໃນທຸກຄ່ຳຄືນເເລະໃນກາງເວັນຈະບໍ່ມີຄວາມເເນ່ນອນເລີຍໃນຊີວິດຂອງພວກທ່ານ.

⁶⁷ໃນເວລາເຊົ້າພວກທ່ານຈະເວົ້າວ່າ, 'ຂ້ານ້ອຍປາຖະຫນາໃຫ້ມັນເປັນເວລາຄ່ຳພວກທ່ານຈະເວົ້າວ່າໃຫ້ເປັນເວລາເຊົ້າ!'ເພາະຄວາມຢ້ານກົວໃນໃຈຂອງພວກທ່ານເເລະສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ດວງຕາຂອງພວກທ່ານຈະໄດ້ເບິ່ງເຫັນ.⁶⁸ພຣະຢາເວຈະຊົງນຳພວກທ່ານເຂົ້າມາອີຢິບອີກຄັ້ງໂດຍທາງເຮືອ, ໂດຍເສັ້ນທາງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວໄວ້ກັບພວກທ່ານ, 'ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນອີຢິບອີກ, ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານຈະຂະຫຍາຍຕົວເອງໃຫ້ກັບພວກສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານໃຫ້ເປັນທາດຊາຍເເລະທາດຍິງ, ເເຕ່ຈະບໍ່ມີໃຜຊື້ພວກທ່ານໄດ້.'

29

¹ເຫລົ່ານີ້ຄືຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັັນຊາໂມເຊໃຫ້ບອກກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໃນດິນເເດນໂມອາບ, ຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆທີ່ເພີ່ມຈາກພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດກັບເຮົາທີ່ໂຮເຣັບ.

²ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດເເລະເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ," ພວກທ່ານໄດ້ເບິ່ງເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງເຮັດຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກທ່ານໃນດິນເເດນອີຢິບຕໍ່ຟາໂຣ, ຕໍ່ທາດທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ເເລະຕໍ່ດິນເເດນຂອງເຂົາທັງຫມົດ-³ຄືການທົນທຸກຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່, ທີ່ດວງຕາຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນຫມາຍສຳຄັນຕ່າງໆ, ເເລະການອັດສະຈັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕ່າງໆ ເຫລົ່ານັ້ນ.⁴ເເຕ່ຈົນເຖິງວັນນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ປະທານໃຈທີ່ຮູ້ດວງຕາທີີ່ເບິ່ງເຫັນ, ຫູທີ່ຈະໄດ້ຍິນ, ໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.

⁵ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຈົ້າມາເປັນເວລາສີ່ສິບປີໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ; ເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາກໍຂາດ, ເເລະເກີບຂອງເຂົາກໍຈີກໄປ.⁶ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ກິນເຂົ້າຈີ່ໃດໆ ເເລະພວກເຈົ້າຈະບໍ່ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນໃດໆ, ຫລືເຫລົ້າອື່ນໆ, ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາເປັນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

⁷ເມື່ອພວກເຈົ້າມາເຖິງສະຖານທີ່ເເຫ່ງນີ້, ສີໂຫນເເຫ່ງນະຄອນເຮັດສະໂບນ, ເເລະໂອກ, ເຈົ້າກະສັດເເຫ່ງນະຄອນບາຊານ, ໄດ້ຍົກທັບມາສູ້ຮົບພວກເຮົາ, ເເລະເຮົາເຮັດໃຫ້ເຂົາພ່າຍເເພ້.⁸ພວກເຮົາໄດ້ຢຶດດິນເເດນຂອງພວກເຂົາເເລະມອບມັນໃຫ້ເປັນມໍລະດົກເເກ່ຄົນເຜົ່າຣູເບັນ, ເເກ່ຄົນເຜົ່າກາດ, ເເລະເເກ່ຄົນເຜົ່າມານາເຊເຄິ່ງເຜົ່າ.⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ຈຶ່ງຮັກສາຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ຂອງພັນທະສັນຍານີ້ເເລະເຮັດຕາມ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະ ຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງໃນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຮັດ.

¹⁰ວັນນີ້, ພວກທ່ານກຳລັງຢືນຊ້ອງຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ພວກທ່ານທັງຫມົດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນພວກຫົວຫນ້າທັງຫມົດຂອງພວກທ່ານ, ເຜົ່າ ຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານ, ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ຂອງພວກທ່ານ, ເເລະບັນດານາຍທະຫານຂອງພວກທ່ານ ຄືຜູ້ຊາຍທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນ,¹¹ບັນດາລູກນ້ອຍຂອງພວກທ່ານ, ພວກເມຍຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຄົນຕ່າງຊາດທີ່ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານ, ໃນຄ້າຍຂອງພວກທ່ານ, ທີ່ຕັດຟືນເເລະຫາບນ້ຳໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ.

¹²ພວກທ່ານຢູ່ທີ່ນີ້ເພື່ອເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານເເລະເຂົ້າສູ່ຄຳສັນຍາທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກຳລັງສັນຍາກັບພວກທ່ານ,¹³ເພື່ອວ່າໃນວັນນີ້ ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານເຂົ້າສູ່ການເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບພວກທ່ານ, ເເລະຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາກັບບັນດາບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ, ຄືເເກ່ອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ເເລະຢາໂຄບ.

¹⁴ເພາະບໍ່ເເມ່ນພຽງແຕ່ພວກທ່ານເທົ່ານັ້ນທີ່ເຮົາກຳລັງເຮັດພັນທະສັນຍານີ້ ເເລະຄຳສັນຍານີ້-¹⁵ຄືທຸກຄົນທີ່ກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ນີ້ກັບພວກເຮົາໃນວັນນີ້ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ- ເເຕ່ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບພວກເຮົາໃນວັນນີ້ດ້ວຍ.¹⁶ພວກທ່ານໄດ້ຮູ້ວິທີທີ່ພວກເຮົາອາໄສຢູ່ໃນດິນເເດນອີຢິບ, ເເລະການທີ່ເຮົາໄດ້ຜ່ານທ່າມກາງຊົນຊາດຕ່າງໆ ຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານມານັ້ນ.

¹⁷ພວກທ່ານໄດ້ເບິ່ງເຫັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຄືພະເຫລົ່ານັ້ນ: ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງມັນຂຶ້ນດ້ວຍ ໄມ້, ຫີນ, ເງິນ, ຄຳ, ທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.¹⁸ຈົ່ງເເນ່ໃຈວ່າບໍ່ມີສິ່ງນີ້ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ ຄືຜູ້ຊາຍ, ຜູ້ຍິງ, ຄອບຄົວຫລືເຜົ່າໃດໆ, ທີ່ວັນນີ້ໃຈຂອງເຂົາໄດ້ຫັນໄປຈາກພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ເພື່ອໄປນະມັດສະການພະອື່ນ ຂອງຊົນຊາດຕ່າງໆ ເຫລົ່ານັ້ນ. ຈົ່ງເເນ່ໃຈວ່າຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານບໍ່ມີຮາກທີ່ມີຄວາມຂົມຂື່ນເເລະເປັນທຸກ.¹⁹ເມື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເເຫ່ງຄຳສາບແຊ່ງຕ່າງໆນີ້, ເຂົາຈະອວຍພອນຕົວເອງໃນໃຈວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍມີສັນຕິສຸກເຖິງເເມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍມີຄວາມດື້ ທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, "ສິ່ງນີ້ຈະທຳລາຍທັງສິ່ງທີ່ປຽກເເລະເເຫ້ງໄປພ້ອມໆ ກັນ.

²⁰ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຊົງຍົກໂທດໃຫ້ເເກ່ເຂົາ, ເເຕ່ພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວເເລະຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງຈະຟຸ້ງຂຶ້ນໂຈມຕີເຂົາເເທນ, ເເລະຄຳສາບເເຊ່ງທັງຫມົດທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືນີ້ຈະມາເຫນືອເຂົາ, ເເລະພຣະຢາເວຈະລົບຊື່ຂອງພວກເຂົາອອກໄປຈາກພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້ານີ້.²¹ພຣະຢາເວຈະເເຍກເຂົາອອກຈາກເຜົ່າທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນ, ເພື່ອຄວາມພິນາດ, ເພື່ອຮັກສາຄຳສາບແຊ່ງທັງຫມົດຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືເເຫ່ງພັນທະສັນຍານີ້.

²²ຄົນລຸ້ນນັ້ນຈະມາເຖິງ, ຄືພວກລູກຫລານທີ່ເຕີບໂຕນັ້ນມາຫລັງຈາກພວກທ່ານ, ເເລະຄົນຕ່າງຊາດທີ່ມາຈາກດິນເເດນຫ່າງໄກ, ຈະເວົ້າເມື່ອພວກເຂົາເຫັນໄພພິບັດຕ່າງໆ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ປ່ວຍນັ້ນ-²³ເເລະເມື່ອພວກເຂົາເບິ່ງເຫັນວ່າດິນເເດນທັງຫມົດໄດ້ກາຍເປັນກຳມະຖັນ, ເເລະເກືອທີ່ຖືກເຜົາໄຟ ຊຶ່ງບໍ່ມິີການວ່ານຫລືການອອກຜົນບໍ່ມີການປູກຜັກເຫມືອນການຖືກທຳລາຍ, ຂອງໂສດົມ ໂກໂມຣາ, ເມືອງອັດມາ, ເເລະເຊບົວອິມ, ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ທຳລາຍດ້ວຍຄວາມພິໂຣດຂອງພຣະອົງ-²⁴ພວກເຂົາຈະເວົ້າພ້ອມກັນກັບຊົນຊາດອື່ນໆ ທັງຫມົດວ່າ, "ເປັນຫຍັງພຣະຢາເວຈຶ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ຕໍ່ດິນເເດນນີ້? ພິໂຣດອັນຮຸນເເຮງນີ້ຫມາຍຄວາມວ່າເເນວໃດ?'

²⁵ເເລ້ວປະຊາຊົນຈະເວົ້າວ່າ, "ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຖິ້ມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດກັບເຂົາເມື່ອພຣະອົງໄດ້ນຳເຂົາອອກມາຈາກອີຢິບ,²⁶ເເລະເພາະເຂົາໄດ້ຮັບໃຊ້ພະອືຶ່ນໆ ເເລະໄດ້ກົ້ມກາບຕໍ່ພະເຫລົ່ານັ້ນ, ພະອື່ນໆ ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກເເລະທີ່ພຣະອົງບໍໍ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ.

²⁷⁻²⁸ດ້ວຍເຫດນີ້ພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈຶ່ງພຸ້ງຂຶ້ນໂຈມຕີດິນເເດນນີ້, ເພື່ອນຳຄຳສາບເເຊ່ງທັງຫມົດໃນຫນັງສືມາຍັງດິນເເດນນີ້. ພຣະຢາເວໄດ້ຖອນຮາກຂອງເຂົາອອກຈາກດິນເເດນຂອງພວກເຂົາ, ດ້ວຍຄວາມພິໂລດ, ເເລະເຮັດໃຫ້ເຂົາໄປອີກດິນເເດນຫນຶ່ງ, ດັ່ງເຊັ່ນທຸກວັນນີ້".

²⁹ສິ່ງລີ້ລັບເປັນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາພຽງຜູ້ດຽວ; ເເຕ່ສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ຖືກສຳເເດງນັ້ນເປັນຂອງພວກເຮົາ ເເລະເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຮົາເປັນນິດ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດຂອງກົດຫມາຍນີ້.

30

¹ເມື່ອສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມາເຫນືອພວກທ່ານ, ຄືພຣະພອນຕ່າງໆ ເເລະຄຳສາບເເຊ່ງຕ່າງໆ ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງເອົາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານ, ເເລະເມື່ອພວກທ່ານລະນຶກເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນທ່າມກາງຊົນຊາດອື່ນໆ ທັງຫມົດໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ພວກທ່ານໄປນັ້ນ,²ເເລະ ເມື່ອພວກທ່ານຫັນມາຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະອົງ, ເຮັດຕາມທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ທັງພວກທ່ານເເລະລູກຫລານຂອງພວກທ່ານ, ດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈຂອງພວກທ່ານ, ເເລະ ດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈຂອງພວກທ່ານ,³ເມືີ່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງນຳພວກທ່ານ; ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍເເລະຊົງມີຄວາມສົງສານພວກທ່ານ ພຣະອົງຈະຫັນກັບເເລະຮວບຮວມທ່ານຈາກປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກະຈັດກະຈາຍໄປນັ້ນ.

⁴ຖ້າຫາກຄົນໃດໃນພວກທ່ານທີ່ຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຂັບໄລ່ໄປຍັງສະຖານທີ່ອັນໄກພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້ານີ້, ຈາກທີ່ນັ້ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ຈະຮວບຮວມພວກທ່ານມາ ເເລະຈາກທີ່ນັ້ນພຣະອົງຈະຊົງນຳພວກທ່ານມາ.⁵ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງນຳພວກທ່ານ, ເຂົ້າໄປຍັງດິນເເດນທີ່ບັນດາບັນພະບຸຣຸດພວກທ່ານເຄີຍຄອບຄອງດິນເເດນນັ້ນອີກຄັ້ງ; ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດສິ່ງດີໃຫ້ເເກ່ພວກທ່ານ ເເລະຈະທະວີຄູນພວກທ່ານຫລາຍຂຶ້ນກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດກັບບັນດາບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ.

⁶ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະໃຫ້ພວກທ່ານເເລະເຊື້ອສາຍຂອງພວກທ່ານມີໃຈເຊື່ອຟັງວ່າ, ຈະຮັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈ, ເເລະດ້ວຍສິ້ນສຸດຈິດຂອງພວກທ່ານເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະມີຊີວິດຢູ່.⁷ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະເອົາຄຳສາບແຊ່ງທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ໃສ່ເຫນືອສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານ, ເເລະເຫນືອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງທ່ານ, ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຂົ່ມເຫັງພວກທ່ານ.⁸ພວກທ່ານຈະຫັນກັບເເລະເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວ, ເເລະພວກທ່ານຈະເຮັດຕາມບັນຍັດທຸກປະການຂອງພຣະອົງທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້.

⁹ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານອຸດົມສົມບູນໃນການງານທຸກຢ່າງທີ່ມືຂອງພວກທ່ານເຮັດ, ໃນຜົນເເຫ່ງຮ່າງກາຍຂອງພວກທ່ານ, ໃນຜົນເເຫ່ງຝູງສັດຂອງພວກທ່ານ, ໃນຜົນເເຫ່ງດິນຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ຶອຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງດີໃຈເຫນືອພວກທ່ານອີກຄັ້ງຫນຶ່ງເພາະຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງ, ເຫມືອນກັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ຍິນດີເຫນືອບັນດາບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ.¹⁰ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດສິ່ງນີ້ຖ້າຫາກພວກທ່ານຈະເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອຖືຮັກສາບັນຍັດຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ, ທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືເເຫ່ງກົດບັນຍັດນີ້, ຖ້າພວກທ່ານຫັນມາຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈເເລະດ້ວຍສິ້ນສຸດຈິດຂອງພວກທ່ານ.

¹¹ເພາະພຣະບັນຍັດນີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້ບໍ່ໄດ້ຍາກສຳລັບພວກທ່ານ, ຫລືບໍ່ໄດ້ໄກເກີນກວ່າພວກທ່ານຈະເອື້ອມເຖິງໄດ້.¹²ມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທ້ອງຟ້າ, ທີ່ພວກທ່ານຈະຕ້ອງກ່າວວ່າ, "ໃຜຈະຂຶ້ນໄປເທິງທ້ອງຟ້າເພື່ອພວກເຮົາເເລະນຳມັນລົງມາໃຫ້ພວກເຮົາເເລະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຍິນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເພື່ອຈະໃຫ້ເຮົາເຮັດຕາມໄດ້ບໍ?"

¹³ຫລືມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ອີກຟາກຂອງທະເລ, ທີ່ພວກທ່ານຈະຕ້ອງກ່າວ, "ໃຜຈະຂວ້າມທະເລໄປເພື່ອເຮົາເເລະນຳມັນມາໃຫ້ ເຮົາໄດ້ຍິນສິ່ງນັ້ນ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະເຮັດຕາມໄດ້ບໍ?"¹⁴ຖ້ອຍຄຳນັ້ນຢູ່ໃກ້ພວກທ່ານຢ່າງຫລາຍ, ຢູ່ໃນປາກ ເເລະຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳນັ້ນໄດ້.

¹⁵ເບິ່ງສາວັນນີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ວາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຂອງພວກທ່ານ ຄືຊີວິດກັບສິ່ງດີ, ກັບຄວາມຕາຍເເລະສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ.¹⁶ຖ້າຫາກພວກທ່ານເຊື່ອຟັງກົດເກນຕ່າງໆຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ດັ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານໃນວັນນີ້ຮັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ໃຫ້ເດີນຕາມທາງທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ, ເເລະຖືຮັກສາບັນຍັດຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ, ຂໍ້ບັງຄັບຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ, ເເລະກົດຫມາຍຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ, ທ່ານຈະມີຊີວິດເເລະທະວີຄູນ, ເເລະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງອວຍພອນພວກທ່ານໃນດິນເເດນທີ່ີພວກທ່ານກຳລັງຈະເຂົ້າໄປຢຶດຄອງນັ້ນ.

¹⁷ເເຕ່ຖ້າຈິດໃຈຂອງພວກທ່ານຫັນໄປເສຍ, ເເລະພວກທ່ານບໍ່ຟັງເເຕ່ກັບອອກຫ່າງເເລະກົ້ມກາບຕໍ່ພະອື່ນໆເເລະນະມັດສະການພະເຫລົ່ານັ້ນ,¹⁸ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍຂໍປະກາດກັບພວກທ່ານໃນວັນນີ້ວ່າ: ພວກທ່ານຈະພິນາດຢ່າງເເນ່ນອນ ພວກທ່ານຈະບໍ່ມີຊີວິດຍືນຍາວໃນດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານກຳລັງຈະຂວ້າມໄປເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເພື່ອເຂົ້າໄປເເລະຢຶດຄອງນັ້ນ.

¹⁹ຂ້ານ້ອຍຈະເອີ້ນທ້ອງຟ້າເເລະເເຜ່ນດິນເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານໃນວັນນີ້ວ່າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານຄືຊີວິດເເລະຄວາມຕາຍ, ພຣະພອນເເລະຄຳສາບເເຊ່ງ; ດ້ວຍເຫດນີ້ຈົ່ງເລືອກຊີວິດເພື່ອວ່າທ່ານຈະມີຊີວິດຢູ່, ພວກທ່ານເເລະເຊື້ອສາຍຂອງພວກທ່ານ.²⁰ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອເປັນການຮັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະອົງ, ເເລະເພື່ອຜູກພັນກັບພຣະອົງພຣະອົງຄືຊີວິດຂອງພວກທ່ານເເລະຊົງເປັນວັນເວລາທີ່ຍືນຍາວຂອງພວກທ່ານ, ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະມີຊີວິດໃນດິນເເດນພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາຈະປະທານເເກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ, ຄືເເກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອີຊາກ, ເເລະແກ່ຢາໂຄບ".

31

¹ໂມເຊໄດ້ໄປແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ອິສະຣາເອນທັງຫມົດ.²ເຂົາເວົ້າກັບອິສະຣາເອນວ່າ, "ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍອາຍຸຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີເເລ້ວ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດອອກເເລະເຂົ້າມາໄດ້ອີກ; ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຂວ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ".³ພຣະອົງຈະຊົງຂວ້າມໄປ ກ່ອນຫນ້າພວກທ່ານ, ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍຊົນຊາດຕ່າງໆ ເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກທ່ານ, ເເລະພຣະອົງຈະຊົງຂັບໄລ່ພວກທ່ານອອກໄປ. ໂຢຊວຍ, ຈະຂວ້າມໄປກ່ອນຫນ້າພວກທ່ານ, ຕາມທີ່ີພຣະຢາເວກ່າວນັ້ນ.

⁴ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດກັບເຂົາດັ່ງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດຕໍ່ສີໂຫນ ເເລະຕໍ່ໂອກ, ພວກກະສັດຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ເເລະຕໍ່ດິນເເດນຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍ. ⁵ພຣະຢາເວ ຈະຊົງປະທານໄຊຊະນະເຫນືອພວກເຂົາໃຫ້ພວກທ່ານເມື່ອພວກທ່ານອອກສົງຄາມ, ເເລະພວກທ່ານຈະເຮັດກັບເຂົາທຸກຢ່າງຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານ.⁶ຈົ່ງເຂັ້ມເເຂງເເລະມີຄວາມກ້າຫານ ຈົ່ງຢ່າຢ້ານກົວຕໍ່ພວກເຂົາ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ພຣະອົງຄືຜູ້ທີ່ໄປກັບພວກທ່ານ ເເລະບໍ່ເຮັດໃຫພວກທ່ານຜິດຫວັງຫລືຊົງຖິ້ມພວກທ່ານ.

⁷ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນໂຢຊວຍເຂົ້າມາຫາເເລະເວົ້າກັບເຂົາຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນອິສະຣະເອນທັງຫມົດວ່າ, "ຈົ່ງເຂັ້ມເເຂງເເລະກ້າຫານເຖີດ, ເພາະພວກທ່ານຈະກັບໄປກັບປະຊາຊົນນີ້ໃນດິນເເດນທີ່ພຣະຢາເວຊົງສັນຍາກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາວ່າຈະປະທານໃຫ້ພວກເຂົາ; ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮັບດິນເເດນນັ້ນເປັນມໍຣະດົກ.⁸ພຣະອົງຄືຜູ້ທີ່ນຳຫນ້າໄປ ພຣະອົງຈະຊົງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ທ່ານຜິດຫວັງຫລືຊົງຖິ້ມທ່ານ ຢ່າຢ້ານຢ່າທໍ້ຖອຍເລີຍ.

⁹ໂມເຊໄດ້ຂຽນກົດຫມາຍນີ້ເເລະໄດ້ມອບໃຫ້ກັບບັນດາປະໂລຫິດ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງຄົນເລວີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ; ພຣະອົງໄດ້ປະທານສຳເນົາຕ່າງໆ ຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນໃຫ້ບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງຊາວອິສະຣາເອນດ້ວຍ.¹⁰ໂມເຊໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານເເລະເວົ້າວ່າ,"ເມື່ອເຖິງທ້າຍເດືອນຂອງທຸກເຈັດປີ, ເວລານັ້ນ, ເປັນເວລາເເກ້ໄຂເພື່ອຍົກເລີກສັນຍາຫນີ້ຕ່າງໆລະຫວ່າງເທສະການຢູ່ໄຟ¹¹ເມື່ອຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ມາປະກົດໄດ້ຕົວຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໃນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະອົງຈະຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການພຣະອົງ, ພວກທ່ານຈະອ່ານກົດຫມາຍນີ້ຕໍ່ຫນ້າຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຍິນ.

¹²ທີ່ຊຸມນຸມຂອງປະຊາຊົນ, ພວກຜູ້ຊາຍ, ເເລະຜູ້ຍິງ, ເເລະເດັກນ້ອຍໆ, ເເລະຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ພາຍໃນປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອວາພວກເຂົາຈະໄດ້ຍິນເເລະຮຽນຮູ້, ເເລະເພື່ອພວກເຂົາຖວາຍກຽດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຖືຮັກສາຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດຂອງກົດຫມາຍນີ້.¹³ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອວ່າລູກຫລານຂອງເຂົາທັງຫລາຍ, ຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮູ້ເເລະໄດ້ຍິນຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ໃນຂະນະທີ່ພວກທ່ານມີຊີວິດຢູ່ໃນດິນເເດນ ພວກທ່ານກຳລັງຂວ້າມໄປແມ່ນ້ຳຈໍເເດນໄປຢຶດຄອງນັ້ນ.

¹⁴ພຣະຢາເວກ່າວເເກ່ໂມເຊວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງ ວັນນັ້ນກຳລັງມາເຖິງເມື່ອທ່ານຕ້ອງຕາຍ; ຈົ່ງເອີ້ນໂຢຊວຍເເລະພວກເຈົ້າຕ້ອງຢູ່ເຕັນນັດພົບ, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະມອບບັນຍັດຢ່າງຫນຶ່ງໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ". ໂມເຊເເລະໂຢຊວຍໄດ້ໄປເເລະໄດ້ຢູ່ໃນເຕັນນັດພົບ.¹⁵ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະກາດໃນເຕັນເສົາເມກ; ເສົາເມກທີ່ຕັ້ງຢູ່ເຫນືອປະຕູທາງເຂົ້າຂອງເຕັນ.

¹⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, "ເບິ່ງສາ, ເຈົ້າຈະລ່ວງລັບໄປກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າ; ປະຊາຊົນຈະລຸກຂຶ້ນເເລະເຮັດຄືຍິງໂສເພນີໄລ່ຕາມພະເເປກຫນ້າ ທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາໃນດິນເເດນທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຂົ້າໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ຖິ້ມເຮົາເເລະທຳລາຍພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ໄວ້ກັບພວກເຂົາ.

¹⁷ເເລ້ວວັນນັ້ນ, ພິໂຣດຂອງເຮົາກໍພຸ່ງຂຶ້ນທຳລາຍພວກເຂົາ, ເເລະເຮົາຈະຖິ້ມພວກເຂົາ ເຮົາຈະເຊື່ອງຫນ້າຈາກພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈະຖືກເຜົາຜານ ພວກເຂົາຈະພົບເເຕ່ຄວາມພິນາດເເລະວິບັດຕ່າງໆ. ເພື່ອພວກເຂົາຈະເວົ້າໃນວັນນັ້ນວ່າ, ພິນາດເຫລົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ມາເຫນືອພວກເຮົາກໍເພາະພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ໄດ້ຊົງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາບໍ?"¹⁸ເຮົາຈະເຊື່ອງຫນ້າເຮົາ ຈາກພວກເຂົາວັນນັ້ນຢ່າງເເນ່ນອນເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫມົດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ, ເພາະເຂົາໄດ້ຫັນໄປຫາພະອື່ນ.

¹⁹ບັດນີ້ຈົ່ງຂຽນບົດເພງນີ້ເພື່ອຕົວຂອງພວກເຈົ້າເອງເເລະສອນເພງນັ້ນໃຫ້ເເກ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ຈົ່ງໃສ່ໄວ້ໃນປາກຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອບົດເພງນີ້ຈະເປັນພະຍານໃນການຕໍ່ສູ້ກັບປະຊາຊົນ ອິສະຣາເອນ.²⁰ເພາະເມື່ອເຮົາຈະໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນດິນເເດນທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາວ່າຈະມອບໃຫ້ເເກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ຄືດິນເເດນທີ່ເຕັມດ້ວຍນ້ຳນົມເເລະນ້ຳເຜິ້ງ, ເເລະເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກິນເເລະອີ່ມຫນຳເເລະອ້ວນພີ, ເເລ້ວພວກເຂົາຈະຫັນໄປຫາພະອື່ນໆ ເເລະພວກເຂົາຈະປະຕິບັດພະເຫລົ່ານັ້ນເເລະພວກເຂົາຈະດູຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາ ເເລະ ພວກເຂົາຈະດູຫມິ່ນເຮົາເເລະພວກເຂົາຈະທຳລາຍພັນທະສັນຍາເຮົາ.

²¹ເມື່ອຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເເລະບັນຫາຫລວງຫລາຍມາເຫນືອປະຊາຊົນນີ້, ບົດເພງນີ້ຈະເປັນພະຍານຕໍ່ພວກເຂົາດັ່ງຄຳພະຍານ (ເພາະມັນຈະບໍ່ຖືກລືມໄປຈາກປາກຂອງບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ). ເພາະເຮົາຮູ້ເເຜນການຕ່າງໆ ທີ່ພວກເຂົາກຳລັງສ້າງໃນວັນນີ້, ເເມ່ນກ່ອນທີ່ເຮົາຈະໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າໄປດິນເເດນທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາເເກ່ພວກເຂົາກໍຕາມ.

²²ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ຂຽນບົດເພງໃນວັນດຽວກັນນັ້ນເເລະໄດ້ສອນບົດເພງນັ້ນໃຫ້ກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.²³ພຣະຢາເວໄດ້ປະທານບັນຍັດຢ່າງຫນຶ່ງເເກ່ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ, "ຈົ່ງເຂັ້ມເເຂງເເລະກ້າຫານເຖີດ; ເພາະເຈົ້າຈະນຳຄົນເຂົ້າໄປດິນເເດນທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາເເກ່ພວກເຂົາ, ເເລະເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ".

²⁴ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເເລ້ວໂມເຊໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ຂອງກົດຫມາຍນີ້ລົງໃນຫນັງສືຈົນສຳເລັດ,²⁵ທີ່ເຂົາໄດ້ບັນຊາຄົນເລວີຜູ້ທີ່ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເເລະເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,²⁶"ຈົ່ງເອົາຫນັງສືເເຫ່ງກົດຫມາຍນີ້ເເລະໃສ່ໄປດ້ານໃນຂອງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນເພື່ອເປັນຄຳພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານ.

²⁷ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ເລື່ຶອງກະບົດຂອງພວກທ່ານເເລະເລື່ອງຄວາມດື້ດຶງຂອງພວກທ່ານ; ຈົ່ງເບິ່ງສາ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່ຮ່ວມກັນກັບພວກທ່ານໃນທຸກວັນນີ້, ພວກທ່ານຍັງໄດ້ກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ; ເເລ້ວມັນຈະຍິ່ງກວ່ານີ້ປານໃດເມື່ອຫລັງຈາກຂ້ານ້ອຍຕາຍໄປເເລ້ວ?²⁸ຈົ່ງເອີ້ນຊຸມນຸມຜູ້ອາວຸໂສທັງຫມົດຂອງເຜົ່າຕ່າງໆ ຂອງພວກທ່ານ, ເເລະພວກນາຍພົນທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານໃຫ້ເເກ່ຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເຂົ້າໄປຫູຂອງພວກເຂົາເເລະເອີ້ນທ້ອງຟ້າເເລະເເຜ່ນດິນໂລກມາເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ.²⁹ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າຫລັງຈາກຂ້ານ້ອຍຕາຍໄປເເລ້ວ ພວກທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ຕົວເອງຊົ່ວຊ້າ; ເເລະຫັນອອກຈາກວິທີທີ່ຂ້ານນ້ອຍໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານ ຄວາມພິນາດຈະເຫນືອພວກທ່ານໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕາມມາ. ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເພາະພວກທ່ານຈະເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ທີ່ເປັນການເຮັດໃຫ້ພຣະອົງພິໂຣດໂດຍຜ່ານການງານເເຫ່ງນ້ຳມືຂອງພວກທ່ານ".

³⁰ໂມເຊອ່ານອອກສຽງຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ຂອງບົດເພງນີ້ໃຫ້ກັບຊຸມນຸມຄົນທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ຍິນຈົນກະທັ້ງຈົບບົດເພງ.

32

¹ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ພວກເຈົ້າທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍ, ເເລະຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າ, ຂໍໃຫ້ເເຜ່ນດິນຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆຈາກປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ຂໍໃຫ້ຄຳສອນຂອງຂ້ານ້ອຍຢາດລົງຄືສາຍຝົນ, ຂໍໃຫ້ຄຳເວົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຍ້ອຍລົງມາຄືນ້ຳຄ້າງຄືກັບຝົນຊື່ນໃຈ, ຍ້ອຍລົງມາຕົ້ນຫຍ້າທີ່ອ່ອນໄຫວ, ເເລະເປັນຄືຫົດນ້ຳພືດພັັນທັງປວງ.

³ເພາະຂ້ານ້ອຍຈະປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ, ເເລະອ້າງເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຖວາຍເເດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.⁴ພຣະສີຣິ, ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່, ພາລະກິດຂອງພຣະອົງນັ້ັ້ນດີພ້ອມ; ເພາະວິຖີທາງທັງຫມົດຂອງພຣະອົງນັ້ນຍຸຕິທັມ, ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າສັດຊື່ ຊົງປະກາດຄວາມຊົ່ວຊ້າ. ພຣະອົງຊົງຍຸຕິທັມເເລະຊື່ຕົງ.

⁵ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຢ່າງຊົ່ວເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພຣະອົງ, ພວກເຂົາບໍ່ເເມ່ນລູກທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງນັ້ນເປັນຄວາມອັບປະຍົດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເປັນຊົນຮຸ້ນທີ່ຫລົງຜິດເເລະບໍ່ຊື່ສັດ.⁶ພວກທ່ານໂງ່ ເເລະບໍ່ມີສະຕິ, ພວກທ່ານຕອບເເທນພຣະຢາເວດ້ວຍວິທີນີ້ບໍ? ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງສ້າງພວກທ່ານ, ບໍ່ໄດ້ຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງພວກເຈົ້າບໍ? ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງເເລະສະຖາປະນາພວກທ່ານ.

⁷ຈົ່ງລະນຶກເຖິງວັນທັງຫລາຍ, ຈົ່ງຄິດເຖິງປີທັງຫລາຍທີ່ຜ່ານມາຫລາຍຊົ່ວອາຍຸຈົ່ງຖາມບິດາຂອງພວກທ່ານເເລະເຂົາຈະສະເເດງໃຫ້ພວກທ່ານເຫັນ, ພວກຜູ້ໃຫຍ່ທັງຫລາຍເເລະພວກເຂົາຈະບອກພວກທ່ານ.⁸ເມື່ອອົງສູງສຸດໄດ້ປະທານຊົນຊາດທັງຫລາຍໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກພວກເຂົາ, ພຣະອົງກະຈາຍມະນຸດທັງຫມົດເເລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງຂອບເຂດໃຫ້ກັບປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກຳນົດຈຳນວນບັນດາພະຂອງພວກເຂົານັ້ນ.

⁹ເພາະສ່ວນຂອງພຣະຢາເວຄືປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຢາໂຄບເປັນມໍຣະດົກທີ່ໄດ້ຮັບການເເຕ່ງຕັ້ງຂອງພຣະຢາເວ.¹⁰ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ທີ່ບໍ່ມີພືດຜົນເເລະກວ້າງໃຫຍ່ ພຣະອົງໄດ້ຊົງປົກປ້ອງເຂົາເເລະຊົງດູເເລເຂົາ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຄຸ້ມກັນເຂົາເຫມືອນດັ່ງເເກ້ວຕາຂອງພຣະອົງ.

¹¹ເຫມືອນດັ່ງນົກອິນຊີໂຕຫນຶ່ງທີ່ປົກປ້ອງຮັງຂອງມັນເເລະພືປີກອອກເພື່ອຮັກສາລູກຂອງມັນ, ພຣະຢາເວກໍໄດ້ຊົງກາງປີກອອກເເລະນຳທາງພວກເຂົາ.¹²ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເເບກພວກເຂົາໄວ້ເທິງປີກຂອງພຣະອົງທັງໄດ້ຊົງນຳເຂົາພຽງຜູ້ດຽວ; ບໍ່ແມ່ນພະຂອງຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ກັບເຂົາ.

¹³ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາຂີ່ຂຶ້ນໄປສະຖານທີ່ສູງຂອງດິນເເດນນັ້ນ, ເເລະພຣະອົງໄດ້ຊົງລ້ຽງດູເຂົາດ້ວຍຜົນຕ່າງໆ; ຈາກທົ່ງນາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງລ້ຽງດູເຂົາດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງຈາກສິລາ, ເເລະນ້ຳມັນຈາກຜາຫີນຊັນ.

¹⁴ເຂົາໄດ້ກິນອາຫານເເລະດື່ມນ້ຳນົມຈາກຝູງສັດ ພ້ອມກັບໄຂມັນຂອງເເກະທັງຫລາຍ, ບັນດາເເກະໂຕຜູ້ເເຫ່ງບາຊານ, ເເລະເເບ້ທັງຫລາຍ, ບັນດາເເກະຜູ້ເເຫ່ງບາຊານ, ເເລະເເພະທັງຫລາຍ, ພ້ອມກັບເຂົ້າສາລີທີ່ດີທີ່ສຸດ, ແລະພວກທ່ານຈະໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຊັ້ນດີທີ່ນຳມາຈາກນ້ຳອະງຸ່ນ.

¹⁵ເເຕ່ເຢຮູນອ້ວນພີເເລະຂັດຂືນ, ພວກທ່ານອ້ວນພີຂຶ້ນ ທ່ານອ້ວນຫລາຍເກີນໄປ, ເເລະທ່ານໄດ້ກິນອາຫານອີ່ມ, ເເລະເຂົາໄດ້ປະຕິເສດສີລາເເຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງເຂົາ.¹⁶ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວຫຶງຫວງໂດຍບັນດາພະເເປກຫນ້າຂອງພວກເຂົາ ໂດຍສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຂອງເຂົາ; ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງ ໂກດຮ້າຍ.

¹⁷ພວກເຂົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ວິນຍານທັງຫລາຍ, ຊຶ່ງບໍ່ເເມ່ນພຣະເຈົ້າ ບັນດາພະຕ່າງໆທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ, ບັນດາພະຕ່າງໆທີ່ປະກົດບໍ່ດົນມານີ້, ບັນດາພະຕ່າງໆ, ທີ່ບັນດາບັນພະບຸຣຸດພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຢຳເກງພຣະຢາເວ.¹⁸ພວກທ່ານຖິ້ມພຣະສີລາ ຜູ້ໄດ້ຊົງມາເປັນພຣະບິດາຂອງພວກທ່ານ, ເເລະພວກທ່ານໄດ້ຫລົງລືມພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງໃຫ້ກຳເນີດພວກທ່ານ.

¹⁹ພຣະຢາເວໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້, ເເລະພຣະອົງໄດ້ຊົງປະຕິເສດພວກເຂົາເພາະບັນດາລູກຊາຍຂອງພວກເຂົາແລະບັນດາລູກຜູ້ຍິງຂອງເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຮ້າຍ.²⁰ເຮົາຈະຫລົບຫນ້າຂອງເຮົາຈາກພວກເຂົາ, "ພຣະອົງໄດ້ຕັດສັ່ງ" ເເລະເຮົາຈະເບິ່ງວ່າຈຸດຈົບຂອງພວກເຂົາເປັນເເນວໃດ; ເພາະເຂົາເປັນຊົນຮຸ້ນທີ່ເອົາເເຕ່ໃຈ ພວກລູກທີ່ບໍ່ຊື່ສັດ.

²¹ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາອິດສາໂດຍສິ່ງທີ່ບໍ່ເເມ່ນພຣະເຈົ້າເເລະເຮັດໃຫ້ເຮົາຢາກຮ້າຍໂດຍສິ່ງບໍ່ມີຄ່າຂອງພວກເຂົາ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາອິດສາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຊົນຊາດ; ຄືຊົນຊາດທີິ່ໂງ່ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາຢາກຮ້າຍ.

²²ເພາະໄຟໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາເເລະກຳລັງເຜົາຜານໄປຮອດສ່ວນທີ່ເລິກຂອງເເດນຄົນຕາຍ; ໄຟກຳລັງເຜົາຜານເເຜ່ນດິນໂລກ; ເເລະ ການເກັບກ່ຽວຂອງມັນ ຮາກຖານຂອງພູເຂົາຕ່າງໆ ກຳລັງລຸກດ້ວຍໄຟ.

²³ເຮົາຈະສຸມໄພພິບັດຕ່າງໆເທິງພວກເຂົາ, ເຮົາຈະຍິງລູກທັງຫມົດໃສ່ພວກເຂົາ;²⁴ພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ສູນເປົ່າໂດຍຄວາມຫິວເເລະການເຜົາຜານຢ່າງຮ້ອນເເຮງ ເເລະການທຳລາຍຢ່າງຂົ່ມຂື່ນ; ເຮົາຈະສົ່ງສັດປ່າທີ່ມີເເຂ້ວເລັບ, ມາຍັງພວກທ່ານດ້ວຍສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ມີພິດທີ່ຄານມາ.

²⁵ທີ່ຫລົງເຫລືອຈາກດາບຈະສິ້ນຊີບ, ເເລະໃນຫ້ອງນອນຕ່າງໆ ກໍຈະມີຄວາມຢ້ານ. ມັນຈະທຳລາຍຄົນຫນຸ່ມເເລະຍິງສາວບໍຣິສຸດ, ເດັກນ້ອຍ, ເເລະຊາຍທີ່ມີຜົມຫງອກ.²⁶ເຮົາໄດ້ເວົ້າວ່າເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົາກະຈັດກະຈາຍໄປ, ທີ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ອານຸສອນຂອງພວກເຂົາຫມົດໄປຈາກທ່າມກາງມະນຸດ.

²⁷ເເຕ່ເຮົາກໍຢ້ານການຍົວະຂອງສັດຕຣູ ເເລະບັນດາຂອງສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາຈະຕັດສິນຢ່າງຜິດພາດ, ເເລະພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ, "ມືຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ,"ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ທັງຫມົດ.

²⁸ເພາະອິສະຣາເອນເປັນຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ມີສະຕິປັນຍາ, ເເລະມີການເຂົ້າໃຈພວກເຂົາ.²⁹ໂອ, ພວກທີິ່ເຂົາມີປັນຍາ ເເລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈສິ່ງນີ້, ທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ພິຈາລະນາເຖິງຈຸດຈົບຂອງເຂົາທີ່ຈະມາເຖິງ.

³⁰ຄົນຫນຶ່ງຈະສາມາດຂັບໄລ່ພັນຄົນໄດ້ຢ່າງໃດ, ເເລະສອງຄົນຈະຖືກຂັບໄລ່ຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນໄດ້ເເນວໃດ, ເວັ້ນເຕ່ພຣະສີລາຂອງເຂົາໄດ້ຂະຫຍາຍພວກເຂົາເສຍ, ເເລະພຣະຢາເວເຮັດໃຫ້ເຂົາພ່າຍເເພ້?³¹ເພາະກ້ອນຫີນຂອງພວກສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົານັ້ນຄືກັບພຣະສີລາຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ເເມ່ນເເຕ່ພວກສັດຕຣູຂອງພວກເຮົາ ກໍຍອມເເພ້.

³²ເພາະເຄືອອະງຸ່ນຂອງພວກເຂົາທີ່ມາຈາກເຄືອອະງຸ່ນໂສໂດມ, ເເລະຈາກທົ່ງນາຂອງໂກໂມຣາ; ຜົນອະງຸ່ນທັງຫລາຍເປັນຜົນອະງຸ່ນພິເສດ; ພວງຂອງພວກມັນມີຣົດຂົມ.

³³ເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງເຂົາຄືພິດຂອງງູ ແລະພິດຂອງງູທີ່ເປັນພິດທີ່ເຮັດໃຫ້ທໍຣະມານຢ່າງມາກມາຍ.³⁴ເເຜນການນີ້ ເຮົາໄດ້ເກັບໄວ້ເປັນຄວາມລັບ, ປິດໄວ້ທ່າມກາງສົມບັດຂອງເຮົາບໍ?.

³⁵ການເເກ້ເເຄ້ນເປັນຂອງເຮົາທີ່ຈະມອບຄືນເເລະຕອບເເທນ, ໃນເວລານັ້ນເມື່ຶອຕີນຂອງລາວມື່ນ, ເພາະວັນເເຫ່ງໄພພິບັດສຳລັບພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ເເລ້ວ, ເເລະສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ຕ້ອງມາເຖິງພວກເຂົາກໍເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວ".

³⁶ເພາະພຣະຢາເວຈະປະທານຄວາມຍຸຕິທັມເເກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເເລະ ພຣະອົງຈະຊົງອີ່ຕົນບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະຊົງເບິ່ງເຫັນອຳນາດຂອງພວກເຂົາສິ້ນໄປ ເເລະບໍໍ່ມີໃຜຈັກຄົນຫລົງເຫລືອຢູ່ ບໍ່ວ່າທາດທັງຫລາຍຫລືຄົນທີ່ເປັນອິສະຫລະ.

³⁷ເເລ້ວພຣະອົງຈະກ່າວວ່າ, "ພະຕ່າງໆ, ຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃສ ກ້ອນຫີນທີ່ພວກເຂົາເຂົ້າລີ້ໄພຢູ່ໃສ?-³⁸ພະຕ່າງໆ ທີ່ກິນໄຂມັນທີ່ເປັນເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາເເລະດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນທີ່ເປັນເຄື່ຶອງບູຊາພວກເຂົາຢູ່ທີ່ໃດບໍ? ຈົ່ງໃຫ້ພະເຫລົ່ານັ້ນລຸກຂຶ້ນເເລະຊ່ວຍພວກທ່ານເຖີດ; ຈົ່ງໃຫ້ພະເຫລົ່ານັ້ນປົກປ້ອງພວກທ່ານເຖີດ.

³⁹ເບິ່ງສາເຮົາຄືຜູ້ນັ້ນ, ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າ, ເເລະບໍ່ມີພະອື່ນໃດນອກເຫນືອຈາກເຮົາ, ເຮົາທຳລາຍໃຫ້ຕາຍເເລະເຮົາໃຫ້ຊີວິດ, ເຮົາໃຫ້ບາດເຈັບເເລະເຮົາຮັກສາ, ເເລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າລອດພົ້ນຈາກຣິດອຳນາດຂອງເຮົາໄດ້.⁴⁰ເພາະເຮົາຍົກມືຂຶ້ນທ້ອງຟ້າເເລະກ່າວວ່າ, "ດັັ່ງທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ນິຣັັນເຮົາຈະເຮັດ.

⁴¹ເມື່ອເຮົາລັບດາບອັນເເວວວາວຂອງເຮົາໃຫ້ຄົມລິບ ເມື່ອມືຂອງເຮົາເລີ່ມຕົ້ນນຳຄວາມຍຸຕິທັມມາ ເຮົາຈະຕອບເເທນດ້ວຍການເເກ້ເເຄ້ນສັດຕຣູຂອງເຮົາ ເເລະເຮົາຈະສະຫນອງຄືນໃຫ້ເເກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລັງກຽດເຮົາ.

⁴²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລູກຂອງເຮົາເມົາໂລຫິດ, ເເລະດາບຂອງເຮົາຈະກິນເນື້ອ ດ້ວຍໂລຫິດຂອງຜູ້ຖືກຂ້າເເລະຜູ້ເປັນຊະເລີຍທັງຫລາຍເເລະຈາກຫົວຂອງຜູ້ນຳຂອງພວກສັດຕຣູນັ້ນ".

⁴³ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ, ພວກເຈົ້າຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ພ້ອມກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະພຣະອົງຈະເເກ້ເເຄ້ນໃຫ້ກັບໂລຫິດຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະອົງ; ເເລະພຣະອົງຈະລົບລ້າງບາບເພື່ອດິນເເດນຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

⁴⁴ໂມເຊໄດ້ມາເເລະກ່າວເນື້ອເພງທັງຫມົດໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຟັງ, ເຂົາກັບໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ.⁴⁵ເມື່ອໂມເຊທ່ອງຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດນີ້ໃຫ້ກັບຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງຈົນຈົບເເລ້ວ.

⁴⁶ເຂົາເວົ້າກັບປະຊາຊົນວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານຈົດຈໍໍ່ກັບຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນພະຍານໃຫ້ກັບພວກທ່ານໃນວັນນີ້, ເພື່ອພວກທ່ານຈະສັ່ງບັນດາລູກຫລານທັງຫລາຍຂອງທ່ານ, ໃຫ້ຖືຮັກສາຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດຂອງກົດຫມາຍນີ້.⁴⁷ເພາະໃນສິ່ງນີ້ບໍ່ມີສິ່ງໃດບໍ່ສຳຄັນສຳລັບພວກທ່ານ, ເພາະມັນຄືຊີວິດຂອງພວກທ່ານ, ແລະໂດຍທາງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ພວກທ່ານເຮັດໃຫ້ວັນຂອງພວກທ່ານຍືນຍາວໃນດິນເເດນທີ່ພວກທ່ານກຳລັງຂວ້າມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນໄປຢຶດຄອງນັ້ນ.

⁴⁸ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊໃນວັນດຽວກັນນັ້ນວ່າ,⁴⁹ຈົ່ງຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາອາບາຣິມ, ຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງພູເຂົາເນໂບ, ຊຶ່ງຢູ່ດິນເເດນໂມອາບ, ຝັ່ງກົງກັນຂ້າມເຢຣິໂກ. ເຈົ້າຈະເບິ່ງດິນເເດນການາອານ, ທີ່ເຮົາກຳລັງມອບໃຫ້ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນເປັນກຳມະສິດຂອງເຂົາ.

⁵⁰ເຈົ້າຈະຕາຍເທິງພູເຂົານັ້ນທີ່ເຈົ້າຂຶ້ນໄປ, ເເລະເຈົ້າຈະຖືກຮວບຮວມໄປຢູ່ກັບປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ, ຄືກັບອາໂຣນ, ພີີ່ນ້ອງຂອງອິສະຣາເອນຂອງເຈົ້າຈະຕາຍເທິງພູເຂົາເເລະຖືກລວບລວມໄປຢູ່ກັບປະຊາຊົນຂອງເຂົາ.⁵¹ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເພາະເຈົ້າບໍ່ຊື່ສັດຕໍ່ເຮົາໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນທີ່ນ້ຳເເຫ່ງເມຣີບາຄາໃນຄາເດັດບາເນຍ, ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານເເຫ່ງ ຊິນ; ເພາະເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ເຮົາດ້ວຍການໃຫ້ກຽດ ເເລະນັບຖືທ່າມກາງອິສະຣາເອນ.⁵²ເພາະເຈົ້າຈະເບິ່ງເຫັນດິນເເດນຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ, ເເຕ່ເຈົ້າຈະເຂົ້າໄປທີ່ນັ້ນ, ຄືເຂົ້າໄປໃນດິນເເດນທີ່ເຮົາກຳລັງມອບໃຫ້ກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.

33

¹ນີ້ຄືຄຳອວຍພອນທີ່ໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ອວຍພອນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກ່ອນການຕາຍຂອງເຂົາ.²ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ; ພຣະຢາເວໄດ້ສະເດັດມາຈາກຊີນາຍເເລະໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກ ເອໂດມ ເຫນືອພວກເຂົາ. ພຣະອົງໄດ້ສາຍເເສງຈາກພູເຂົາປາຣານ, ເເລະ ພຣະອົງໄດ້ມາພ້ອມກັບທູດສະຫວັນນັບຫມື່ນໆ, ໃນພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງຄືສາຍຟ້າເເລບ.

³ເເທ້ຈິງເເລ້ວພຣະອົງຊົງຮັກປະຊາຊົນທັງຫລາຍ; ບັນດາໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງເເລະຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ເເລະພວກເຂົາໄດ້ກົ້ມກາບທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁴ໂມເຊໄດ້ບັນຊາກົດຫມາຍຢ່າງຫນຶ່ງເເກ່ພວກເຂົາ, ມໍຣະດົກຢ່າງຫນຶ່ງສຳລັບຊຸມນຸມຊົນຂອງຢາໂຄບ.

⁵ເເລ້ວມີກະສັດອົງຫນຶ່ງໃນເຢຊູຮູນ, ເມື່ອບັນດາຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນໄດ້ມາຮ່ວມກັນ, ຊົນເຜົ່າທຸກເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ມາຢູ່ຮ່ວມກັນ.⁶ຈົ່ງໃຫ້ຣູເບັນມີຊີວິດຢູ່ເເລະບໍ່ຕາຍ, ເເຕ່ຂໍໃຫ້ພວກຜູ້ຊາຍຂອງເຂົາມີເລັກນ້ອຍ.

⁷ນີ້ເເມ່ນພຣະພອນສຳລັບຢູດາ, ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຟັງເຖີດ, ຂໍຊົງຟັງສຽງຂອງຢູດາ, ເເລະນຳເຂົາມາຍັງປະຊາຊົນຂອງເຂົາອີກຄັ້ງ, ຂໍຊົງຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ຂໍຊົງເປັນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພວກສັດຕຣູເຂົາ.

⁸ສຳລັບຄົນເລວີ, ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ: ໂດຍອູລິມແລະທຸມມິມ ຂອງພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ຈົງຮັກພັກດີຂອງພຣະອົງ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ທົດສອບທີ່ມັດສາ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕໍ່ສູ້ທີ່ເມຣີບາ.

⁹ຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບພໍ່ ແລະ ແມ່ ຂອງເຂົາວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຫັນພວກເຂົາ," ເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ ຫລືບໍ່ໄດ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບັນດາລູກຫລານຂອງເຂົາເອງ. ເພາະເຂົາໄດ້ປົກປ້ອງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ, ເເລະໄດ້ຖືຮັກສາພັນທະສັັນຍາຂອງພຣະອົງ.

¹⁰ເຂົາສອນບັນຍັດພຣະອົງເເກ່ຢາໂຄບ ເເລະສອນກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງເເກ່ອິສະຣາເອນ. ເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງຫອມຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວເເລະຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງພຣະອົງ.

¹¹ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງອວຍພອນບັນດາຊັບສິນຂອງເຂົາ, ເເລະຍອມຮັບການງານຈາກມືຂອງເຂົາຂໍຊົງຂັບໄລ່ສິງໂຕທີ່ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ເເລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນກຽດຊັງເຂົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ອີກ.

¹²ສຳລັບເບນຢາມິນ, ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ເປັນພຣະຢາເວຊົງຮັກເເລະຢູ່ຄຽງຂ້າງເຂົາຢ່າງຫມັ້ນຄົງ; ເພາະພຣະຢາເວຊົງປົກປ້ອງເຂົາ ຕະຫລອດເວລາອັນຍາວນານ, ເເລະມີຊີວິດຢູ່ລະຫວ່າງອ້ອມພຣະກາຍຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ສຳລັບໂຢເຊບ, ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ: ຂໍໃຫ້ດິນເເດນຂອງເຂົາໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະຢາເວດ້ວຍສິ່ງມີຄ່າຕ່າງໆ ຈາກທ້ອງຟ້າ, ດ້ວຍຢົດນ້ຳຄ້າງ, ເເລະດ້ວຍສິ່ງທີ່ເລິກລຸ່ມເເມ່ນ້ຳ.

¹⁴ຂໍໃຫ້ດິນເເດນຂອງເຂົາໄດ້ຮັບການອວຍພອນດ້ວຍສິ່ງມີຄ່າຕ່າງໆ ຊຶ່ງເປັນການເກັບກ່ຽວຈາກດວງຕາເວັນ, ດ້ວຍສິ່ງມີຄ່າຕ່າງໆ ອັນເປັນຜົນຈາກເດືອນທັງຫລາຍ,¹⁵ດ້ວຍສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກບັນດາພູເຂົາບູຮານ, ເເລະດ້ວຍສິ່ງມີຄ່າຕ່າງໆ ຈາກບັນດາເນີນເຂົາຊົ່ວນິຣັນດອນ.

¹⁶ຂໍໃຫ້ດິນເເດນຂອງເຂົາໄດ້ຮັບສິ່ງມີຄ່າຕ່າງໆ ເເຫ່ງເເຜ່ນດິນເເລະຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງມັນ, ເເລະດ້ວຍນ້ຳພຣະທັຍປະເສີດຂອງພຣະອົງຜູ້ຢູ່ໃນຟຸ່ມໄມ້ນັ້ນ. ຂໍໃຫ້ພຣະພອນມາຍັງຫົວຂອງໂຢເຊບ, ແລະຫົວຜູ້ປົກຄອງເຫນືອພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ.

¹⁷ສັດຫົວປີຂອງງົວ, ຄືສັກສີຂອງເຂົາ, ເເລະເຂົາຂອງເຂົາເປັນເຂົາຂອງງົວປ່າ. ດ້ວຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເຂົາຈະຊຸກພວກປະຊາຊົນທັງຫລາຍອອກໄປຈົນສຸດແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກເຂົາທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ຄືຄົນ ເອຟຣາອິມ; ນັບຫມື່ນໆ ຄົນທັງຫມົດ ເຫລົ່ານີ້ຄືຄົນ ມານັດເຊ ນັບພັນໆ ຄົນ.

¹⁸ສຳລັບເຊບູໂລນ, ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ: ເຊບູໂລນ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີິເຖີດ, ໃນການອອກໄປ, ເເລະພວກທ່ານ, ອິດຊາຄາ, ຈົ່ງຢູ່ໃນເຕັນ.¹⁹ພວກເຂົາຈະເອີ້ນປະຊາຊົນທັງຫລາຍໄປທີ່ພູເຂົາຕ່າງໆ, ທີ່ນັ້ນເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເເຫ່ງຄວາມຊອບທັມ. ເພາະພວກເຂົາຈະດູດກິນຄວາມອຸດົມສົມບູນໃນທ້ອງທະເລທັງຫລາຍ, ເເລະຈາກເມັດຊາຍເທິງຫາດຊາຍ.

²⁰ສຳລັບກາດ, ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ: ການອວຍພອນຊົງເປັນຂອງເຂົາຄືຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ກາດ ກວ້າງໃຫຍ່ຫລາຍຂຶ້ນ. ເຂົາຈະມີຊີວິດເຫມືຶຶອນກັບນາງສິງ, ເເລະເຂົາຈະສີກເເຂນຫລືຫົວ.

²¹ເຂົາໄດ້ຈັດຕຽມສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບຕົວເອງ, ເພາະມີສ່ວນດິນເເດນທີ່ເປັນຂອງຜູ້ນຳທີ່ຖືກສະຫງວນໄວ້. ເຂົາມາພ້ອມກັບບັນດາຫົວຫນ້າຂອງປະຊາຊົນ ເຂົາເຮັດໃຫ້ຄວາມຍຸຕິທັມຂອງພຣະຢາເເລະບັນດາຫົວຫນ້າຂອງປະຊາຊົນ. ເເລະເຮັດໃຫ້ຄວາມຍຸຕິທັມຂອງພຣະຢາເວ ເເລະບັນດາຂໍ້ບັງຄັບຂອງພຣະອົງເເກ່ອິສະຣາເອນສຳເລັດ.

²²ສຳລັບດານ, ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ: ດານເປັນສິງຫມຸ່ມໂຕຫນຶ່ງທີ່ໂດດອອກມາຈາກບາຊານ.

²³ສຳລັບນັບທາລີ, ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ: ນັບທາລີ ຈົ່ງອີ່ມໃຈຢູ່ກັບຄວາມດີໃຈ, ເເລະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະພອນຂອງພຣະຢາເວ, ຈົ່ງຢຶດຄອງດິນເເດນທາງຕາເວັນຕົກເເລະທາງໃຕ້.

²⁴ໂມໂຊໄດ້ກ່າວວ່າ: ການອວຍພອນຊົງເປັນຂອງ ອາເຊ ຫລາຍຫຍິ່ງກວ່າບັນດາລູກຊາຍອື່ນໆ; ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາເປັນທີ່ຍອມຮັບຕໍ່ບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ເເລະຈົ່ງຍອມໃຫ້ເຂົາຈຸ່ມຕີນຂອງເຂົາໃນນ້ຳມັນຫມາກກອກ.²⁵ຂໍໃຫ້ ດານ ເເລະປະຕູເມືອງຂອງພວກທ່ານເປັນດານເເລະທອງສຳຣິດ; ພວກທ່ານຈະຢູ່ໃນຄວາມຫມັ້ນຄົງປອດໄພດົນນານ, ເທົ່າທີ່ພວກທ່ານມີຊີວິດຢູ່.

²⁶ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນເຫມືອນພຣະເຈົ້າ, ເເຫ່ງເຢຊູຣູນຜູ້ສັດຊື່ ຄືຜູ້ຊົງພາຫະນະຜ່ານທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍເພື່ອຊ່ວຍພວກທ່ານ, ເເລະໃນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງເທິງເມກທັງຫລາຍ.

²⁷ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນນິຣັນດອນ, ຄືທີ່ລີ້ໄພເເລະພາຍໃຕ້ຄືພຣະກາຍທີ່ນິຣັນດອນ. ພຣະອົງຊົງຂັບໄລ່ສັດຕຣູອອກໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກທ່ານ, ເເລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງທຳລາຍເສຍ!".

²⁸ອິສະຣາເອນໄດ້ພັກອາໄສຢູ່ທີ່ປອດໄພ. ນ້ຳພຸຂອງຢາໂຄບນັ້ນຫມັ້ນຄົງຢູ່ ໃນດິນເເດນເເຫ່ງພືດຜົນເເລະເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່; ຈົ່ງໃຫ້, ທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງຢາດນ້ຳຄ້າງເຫນືອເຂົາເຖີດ.

²⁹ພຣະທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງນັ້ນຫລາຍ, ອິສະຣາເອນ, ໃຜເປັນເຫມືອນພວກທ່ານ, ຄືປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໂດຍພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງເປັນໂລ່ເເຫ່ງ ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພວກທ່ານ, ເເລະຊົງເປັນດາບເເຫ່ງສັກສີຂອງພວກທ່ານບໍ? ບັນດາສັດຕູພວກທ່ານຈະມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານສັ່ນສະເທືອນ; ເເຕ່ພວກທ່ານຈະໃຫ້ບັນດາທີ່ສູງຂອງພວກເຂົາສັ່ນສະເທືອນເເລະລົ້ມລົງ.

34

¹ໂມເຊຈຶ່ງຂຶ້ນຈາກທີ່ຮາບພຽງ ໂມອາບຈົນເຖິງພູເຂົາເນໂບ, ເຖິງຍອດເຂົາປີສະກາ, ຊຶ່ງຢູ່ຝັ່ງຕົງຂວ້າມກັບເມືອງເຢຣິໂກ, ທີ່ນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສຳເເດງໃຫ້ເຂົາເຫັນດິນເເດນທັງຫມົດຂອງກິເລອາດໄປໄກຈົນເຖິງດານ,²ເເລະນັບທາລີທັງຫມົດ, ເເລະດິນເເດນຂອງເອຟຣາອິມກັບມານາເຊ, ເເລະດິນເເດນທັງຫມົດຂອງຢູດາ, ໄປຈົນເຖິງທະເລທາງຝັ່ງຕາເວັນຕົກ.³ເເລະເນເກບ, ເເລະທີ່ພູພຽງ ເເຫ່ງເຢຣິໂກ, ເມືອງເເຫ່ງກົກຕານ, ໄປໄກຈົນເຖິງໂຊອາ.

⁴ພຣະຢາເວກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ນີ້ຄືດິນເເດນທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ເເກ່ອັບຣາຮາມ, ເເກ່ອີຊາກ, ເເລະເເກ່ຢາໂຄບ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະມອບດິນເເດນນັ້ນເເກ່ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າ," ເຮົາໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າເບິ່ງເຫັນດິນເເດນນັ້ນກັບຕາຂອງເຈົ້າ, ເເຕ່ເຈົ້າຈະໄດ້ຂວ້າມໄປທີ່ນັ້ນ.⁵ດັ່ງນັ້ນໂມເຊຜຸ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ຈຶ່ງໄດ້ເສຍຊີວິດໃນດິນເເດນໂມອາບ, ດັ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້.⁶ພຣະຢາເວຊົງຝັງເຂົາໄວ້ດິນເເດນໂມອາບທາງຝັ່ງກົງກັນຂວ້າມກັບ ເບັດເປອໍ, ເເຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າຝັງສົບຢູ່ບ່ອນໃດຈວບຈົນວັນນີ້.

⁷ໂມເຊມີອາຍຸຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີເມື່ອເຂົາເສຍຊີວິດ; ຕາຂອງເຂົາບໍ່ຟາງ, ເເລະເເຮງກໍ່ບໍ່ລົດນ້ອຍລົງ.⁸ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ຄ້ຳຄວນເພື່ອໂມເຊໃນທົ່ງພຽງໂມອາບເປັນເວລາສາມສິບວັນ, ແລະເເລ້ວວັນຕ່າງໆ ເເຫ່ງການຄ້ຳຄວນໂມເຊກໍຈົບສິ້ນ.

⁹ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນກໍໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານເເຫ່ງສະຕິປັນຍາເພາະໂມເຊໄດ້ວາງມືໃຫ້ເພິ່ນທຳຫນ້າທີ່ແທນ. ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຊື່ອຟັງໂຢຊວຍ. ເເລະໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາເເກ່ໂມເຊ.

¹⁰ນັບຈາກວັນນັ້ນເປັນຕົ້ນມາບໍ່ມີຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະໃດທີ່ຄືໂມເຊ, ຄືຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງຮູ້ຈັກຫນ້າຕໍ່ຫນ້າ.¹¹ບໍ່ມີຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະໃດເປັນຄືເຂົາໃນເລື່ອງຫມາຍສຳຄັນເເລະການອັດສະທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສົ່ງເຂົາເຂົ້າໄປໃນດິນເເດນອີຢິບ, ຄືຕໍ່ຟາໂຣ ເເລະຕໍ່ບັນດາທາດຂອງເຂົາ, ເເລະຕໍ່ດິນເເດນທັງຫມົດຂອງເຂົາ.¹²ບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ເຜີຍພຣະວະຈະນະຄົນໃດທີ່ເປັນເຫມືອນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫມົດ, ຄືການເຮັດອັນຫນ້າຢຳເກງທີ່ໂມເຊໄດ້ເຮັດໃນສາຍຕາຂອງຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ.

ໂຢຊວຍ

1

¹ບັດນີ້ ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ຫລັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງກັບໂຢຊວຍລູກຂອງນູນ, ຜູ້ຊ່ວຍລະດັບຫົວຫນ້າຂອງໂມເຊວ່າ,²" ໂມເຊ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນນີ້, ເຈົ້າ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາຈະຍົກໃຫ້ພວກເຂົາ - ປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນ.³ເຮົາໄດ້ຍົກໃຫ້ເຈົ້າທຸກແຫ່ງ ທີ່ຕີນຂອງພວກເຈົ້າຈະຢຽບລົງໄປ. ເຮົາໄດ້ຍົກໃຫ້ແກ່ເຈົ້າແລ້ວດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບໂມເຊ.

⁴ຕັ້ງແຕ່ຖິ່ນທຸຣະກັນດານ ແລະ ພູເຂົາເລບານອນ, ໄປຈົນສຸດແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ ຄືແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ, ແຜ່ນດິນທັງຫມົດຂອງຊາວຮິດຕີ, ແລະ ເຖິງທະເລໃຫຍ່, ທາງທິດຕາເວັນຕົກ ຈະເປັນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ.⁵ບໍ່ມີໃຜອາດຢືນຢັດຕໍ່ເຈົ້າໄດ້ຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຈົ້າ. ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າເຊັ່ນທີ່ເຮົາຢູ່ກັບໂມເຊມາແລ້ວ. ເຮົາຈະບໍ່ປະຖິ້ມຫລືຈາກເຈົ້າໄປ.

⁶ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ກ້າຫານເຖີດ. ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນມໍຣະດົກຊື່ງເຮົາໄດ້ສັນຍາກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາວ່າຈະຍົກໃຫ້ພວກເຂົາ.⁷ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ກ້າຫານເຖີດຈົ່ງລະມັດຣະວັງທີ່ຈະເຊື່ອບັນຍັດທັງຫມົດທີ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໄດ້ບັນຊາເຈົ້າ. ຈົ່ງຢ່າໄດ້ຫັນຂວາ ຫລື ຫັນຊ້າຍ, ເພື່ອທີ່ເຈົ້າຈະພົບກັບຄວາມສຳເລັດບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະໄປທາງໃດກໍຕາມ.

⁸ເຈົ້າຈະເຂົ້າເຝົ້າພາວັນນາທັງກາງເວັນ ແລະກາງຄືນເພື່ອທີ່ຈະສາມາດເຊື່ອຟັງທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ບັນທຶກໃນຫນັງສືນັ້ນ. ແລ້ວເຈົ້າຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ປະສົບຄວາມສຳເລັດ.⁹ເຮົາສັ່ງເຈົ້າແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ? ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ກ້າຫານເຖີດ! ຢ່າຢ້ານ, ຢ່າທໍ້ຖອຍ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າສະຖິດກັບເຈົ້າທຸກບ່ອນທີ່ເຈົ້າໄປ."

¹⁰ແລ້ວໂຢຊວຍກໍບັນຊາຜູ້ນຳທັງຫລາຍຂອງປະຊາຊົນ,¹¹"ຈົ່ງໄປໃນຄ້າຍ ແລະ ສັ່ງປະຊາຊົນວ່າ, "ຈົ່ງຕຽມສະບຽງສຳລັບພວກທ່ານທັງຫລາຍ. ໃນສາມວັນພວກທ່ານຈະຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນນີ້ ແລະ ເຂົ້າໄປ ແລະ ຢຶດແຜ່ນດິນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງປຣະທານໃຫ້ພວກທ່ານຢຶດຄອງ."

¹²ຕໍ່ຊາວຣູເບັນ, ຊາວກາດ ແລະ ເຄິ່ງເຜົ່າຂອງຊາວມານາເຊ, ໂຢຊວຍເວົ້າວ່າ,¹³"ຈົ່ງຈື່ຄຳຂອງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ບັນຊາພວກທ່ານໄດ້ສັ່ງວ່າ, "ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຈະປຣະທານທີ່ພັກສຳລັບທ່ານ ແລະພຣະອົງຈະຊົງປຣະທານແຜ່ນດິນນີ້ໃຫ້ທ່ານ."

¹⁴ເມຍຂອງທ່ານ, ລູກນ້ອຍຂອງທ່ານ, ແລະຝູງສັດລ້ຽງຂອງພວກທ່ານຈະຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງໂມເຊຍົກໃຫ້ທ່ານທີ່ຟາກພຸ້ນຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ແຕ່ພວກນັກຮົບຂອງທ່ານຈະຂ້ວາມໄປກັບພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ແລະ ຊ່ວຍພວກເຂົາ.¹⁵ຈົນກວ່າພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານທີ່ພັກ ແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານດັ່ງເຊັ່ນທີ່ພຣະອົງຊົງປຣະທານໃຫ້ແກ່ທ່ານ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະໄດ້ຄອບຄອງແຜ່ນດິນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ຊົງປຣະທານໃຫ້ພວກເຂົາ ແລ້ວທ່ານຈະກັບມາທີ່ແຜ່ນດິນຂອງທ່ານເອງ ແລະ ຄອບຄອງແຜ່ນດິນ, ທີ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ທ່ານທີ່ຟາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ໃນທີ່ທິດຕາເວັນອອກ."

¹⁶ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຕອບໂຢຊວຍວ່າ, "ທັງຫມົດທີ່ທ່ານໄດ້ບັນຊາພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະເຮັດຕາມ ແລະ ບໍ່ວ່າທີ່ໃດທ່ານສົ່ງພວກເຮົາໄປ ພວກເຮົາຈະໄປ.¹⁷ເຮົາຈະເຊື່ອຟັງທ່ານເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຮົາເຊື່ອຟັງໂມເຊພຽງແຕ່ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ພຣະອົງຊົງສະຖິດຢູ່ກັບໂມເຊ.¹⁸ໃຜກໍຕາມທີ່ຂັດຂືນຄຳບັນຊາຂອງທ່ານ ແລະ ບໍ່ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ. ຄົນນັ້ນຈະຕ້ອງເຖິງຕາຍ. ຂໍພຽງແຕ່ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ກ້າຫານເຖີດ."

2

¹ຕໍ່ມາໂຢຊວຍລູກຂອງນູນສົ່ງຊາຍສອງຄົນຈາກເມື່ອງຊິດຕິມເປັນການລັບໄປສອດແນມ. ເຂົາກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປ, ກວດກາເບິ່ງໃຫ້ທົ່ວແຜ່ນດິນ, ສະເພາະຢ່າງຍິ່ງເມືອງເຢຣີໂກ." ພວກເຂົາກໍໄປ ແລະ ໄດ້ມາຮອດໃນບ້ານຂອງໂສເພນີຄົນຫນຶ່ງຊື່ຣາຮາບ, ແລະ ພວກເຂົາພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ.²ມີລາຍງານໄປເຖິງກະສັດຂອງເມືອງເຢຣີໂກ ວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຊາຍຊາວອິສະຣາເອນສອງຄົນໄດ້ມາທີ່ນີ້ເພື່ອສອດແນມເບີ່ງແຜ່ນດິນ."³ກະສັດຂອງເມືອງເຢຣີໂກ ໄດ້ຊົງມີຄຳສັ່ງໄປຍັງຣາຮາບ ແລະ ບອກວ່າ, "ຈົ່ງນຳຕົວຊາຍຜູ້ທີ່ມາຫາເຈົ້າ ເຂົ້າຢູ່ໃນບ້ານຂອງເຈົ້າ, ພວກເຂົາມາເພື່ອສອດແນມທົ່ວແຜ່ນດິນນີ້."

⁴ແຕ່ຜູ້ຍິງໄດ້ພາຊາຍສອງຄົນໄປ ແລະ ເຊື່ອງພວກເຂົາໄວ້. ນາງຕອບວ່າ, "ແມ່ນແລ້ວ, ພວກຜູ້ຊາຍມາຫາຂ້ອຍ, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາມາຈາກທີ່ແຫ່ງໃດ.⁵ພວກເຂົາກໍຈາກໄປເມື່ອເວລາຄ່ຳ, ເມື່ອເປັນເວລາທີ່ປະຕູປິດ. ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາໄປທີ່ແຫ່ງໃດ. ທ່ານອາດຈະຈັບພວກເຂົາຖ້າທ່ານຮີບຕາມພວກເຂົາໄປ."

⁶ແຕ່ຍິງນັ້ນໄດ້ພາເຂົາທັງສອງຄົນຂຶ້ນໄປເທິງດາດຟ້າ ແລະ ກໍໄດ້ເຊື່ອງຕົວພວກເຂົາໄວ້ທີ່ຕົ້ນປ່ານທີ່ນາງ ໄດ້ລຽງໄວ້ເທິງຫລັງຄາ.⁷ດັ່ງນັ້ນພວກຜູ້ຊາຍກໍໄລ່ຕາມຄົນທັງສອງ ໄປຈົນຮອດທ່າຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ປະຕູກໍຖືກປິດທັນທີທີ່ພວກຄົນໄລ່ຕາມນັ້ນອອກໄປແລ້ວ.

⁸ຊາຍທັງສອງຄົນຍັງບໍ່ນອນໃນຄືນນັ້ນ, ເມື່ອຜູ້ຍິງໄດ້ຂຶ້ນໄປຫາພວກເຂົາທີ່ເທີງດາດຟ້າ.⁹ນາງກ່າວວ່າ, "ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບແຜ່ນດິນໃຫ້ແກ່ທ່ານ ແລະ ຄວາມຢ້ານພວກຂອງທ່ານມາເຫນືອພວກເຮົາ. ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ເທິ່ງແຜ່ນດິນ ເກືອບຈະຫລອມລະລາຍຕໍ່ຫນ້າທ່ານ.

¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ຍິນເລື່ອງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ນ້ຳຂອງທະເລແດງເຫືອດແຫ້ງໄປເພື່ອພວກທ່ານ ເມື່ອພວກທ່ານອອກມາຈາກເອຢິບ. ພວກເຮົາໄດ້ຍິນເລື່ອງພວກທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດສອງພະອົງຂອງຄົນອາໂມລິດອີກຝັ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ - ຄືສີໂຫນ ແລະ ໂອກ - ຜູ້ຊື່ງຖືກຂ້າລົງຢ່າງສິ້ນເຊີງ.¹¹ທັນທີທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຍິນ ຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາກໍເສຍຂວັນ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມກ້າຫານເຫລືອໃນຄົນໃດເລີຍເພາະວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ - ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ໃນສະຫວັນເບື້ອງເທິງ ແລະ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກເບື້ອງລຸ່ມ.

¹²ບັດນີ້ແລ້ວ, ຂໍສາບານຕໍ່ຂ້ານ້ອຍໃນນາມຂອງພຣະຢາເວວ່າ, ໃນເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ທ່ານແລ້ວ, ທ່ານຈະສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຄອບຄົວພໍ່ຂອງຂ້ອຍດ້ວຍ. ຈົ່ງໃຫ້ຂ້ອຍມີຫມາຍສຳຄັນທີ່ແນ່ນອນ.¹³ວ່າທ່ານຈະໄວ້ຊີວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແມ່, ອ້າຍ, ນ້ອງຊາຍ, ເອື້ອຍນ້ອງຍິງ, ແລະ ທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ ແລະ ທ່ານຈະໄວ້ຊີວິດຂອງພວກເຮົາ."

¹⁴ພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນຈຶ່ງຕອບນາງວ່າ, "ຊີວິດຂອງເຮົາເພື່ອຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ເຖິງຕາຍ! ຖ້າພວກເຈົ້າ ບໍ່ເປີດເຜີຍພາຣະກິດນີ້ຂອງເຮົາກັບໃຜ, ເມື່ອພຣະຢາເວປຣະທານແຜ່ນດິນນີ້ແກ່ເຮົາ ພວກເຮົາຈະມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ສັດຊື່ຕໍ່ພວກເຈົ້າ."

¹⁵ດັ່ງນັ້ນນາງຈື່ງຢ່ອນພວກເຂົາລົງທາງປ່ອງຢ້ຽມໂດຍໃຊ້ເຊືອກ. ບ້ານທີ່ນາງອາໄສຢູ່ໄດ້ສ້າງໃນກຳແພງຂອງເມືອງ.¹⁶ນາງໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໄປທີ່ເນີນພູ ແລະ ລີ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເພຶ່ອພວກຜູ້ໄລ່ນຳຈະບໍ່ເຫັນພວກທ່ານ. ຈົ່ງລີ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນສາມມື້ ຈົນກວ່າພວກທີ່ໄລ່ນຳທ່ານຈະກັບ. ແລ້ວທ່ານກໍເດີນທາງຕໍ່ໄປ."¹⁷ພວກຜູ້ຊາຍເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ເຮົາຈະບໍ່ຜູກມັດຕາມຄຳສັນຍາທີ່ເຮົາສາບານ, ຖ້າເຈົ້າບໍ່ເຮັດສິ່ງນີ້.

¹⁸ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນນີ້, ເຈົ້າຈົ່ງເອົາເຊືອກສີແດງນີ້ຜູກໄວ້ທີ່ປ້ອງຢ້ຽມທີ່ເຈົ້າໄດ້ຢ່ອນພວກເຮົາລົງໄປນັ້ນ, ແລະ ເຈົ້າຈົ່ງຮວບຮວມພໍ່ແມ່ພີ່ນ້ອງ ແລະ ທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພໍ່ມາໄວ້ໃນບ້ານ.¹⁹ໃຜກໍຕາມທີ່ອອກນອກປະຕູບ້ານຂອງເຈົ້າໄປທີ່ຫົນທາງ, ເລືອດຂອງພວກເຂົາຈະຢູ່ເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດ ແຕ່ຖ້າມື້ໃດມາແຕະຕ້ອງໃຜກໍຕາມທີ່ຢູ່ໃນບ້ານ, ເລືອດຂອງເຂົາຈະຢູ່ເທິງຫົວຂອງເຮົາ.

²⁰ແຕ່ຖ້າເຈົ້າເວົ້າກ່ຽວກັບພາຣະກິດຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະພົ້ນຈາກຄຳສາບານທີ່ພວກເຈົ້າໃຫ້ເຮົາສາບານໄວ້ນັ້ນ."²¹ຣາຮາບໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມທ່ານໄດ້ເວົ້ານັ້ນ." ນາງກໍສົ່ງພວກເຂົາໄປ ແລ້ວນາງໄດ້ມັດເຊືອກສີແດງທີ່ປ່ອງຢ້ຽມນັ້ນ.

²²ພວກເຂົາໄດ້ຈາກໄປ ແລະ ໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງເນີນພູ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນສາມມື້ຈົນກະທັ້ງພວກຄົນທີ່ໄລ່ນຳພວກເຂົາໄດ້ກັບໄປ. ພວກຄົນທີ່ຕິດຕາມໄດ້ຫາຕະຫລອດທາງ ແຕ່ບໍ່ເຫັນຫຍັງເລີຍ.

²³ຊາຍສອງຄົນກໍກັບໄປ ແລະ ຂ້ວາມກັບໄປຫາໂຢຊວຍລູກຂອງນູນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ບອກເຂົາທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດກັບພວກເຂົາ.²⁴ພວກເຂົາກ່າວແກ່ໂຢຊວຍວ່າ, "ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະຢາເວໄດ້ມອບແຜ່ນດິນທັງຫມົດໄວ້ໃນມືເຮົາແລ້ວ. ຊາວເມືອງທຸກຄົນໃນແຜ່ນດິນກໍຢ້ານວ່າເພາະພວກເຮົາ."

3

¹ໂຢຊວຍຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາອອກຈາກຊິດຕີມ. ພວກເຂົາ ແລະ ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດມາເຖິງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະ ພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍພັກບ່ອນນັ້ນກ່ອນຈະຂ້ວາມໄປ.

²ຕໍ່ມາອີກສາມມື້, ພວກເຈົ້າຫນ້າທີ່ກໍໄປທົ່ວຄ້າຍ;³ພວກເຂົາໄດ້ສັ່ງປະຊາຊົນວ່າ, "ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນຫີບພັນທະສັນຍາແຫ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ແລະ ເຫັນພວກປະໂລຫິດຊຶ່ງມາຈາກຊົນເຜົ່າເລວີຫາມໄປພວກທ່ານຈະຕ້ອງອອກຈາກສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ແລະນຳໄປ.⁴ຈະຕ້ອງມີໄລຍະຫ່າງລະຫ່ວາງພວກທ່ານ ແລະ ຫີບປະມານຫນຶ່ງກິໂລແມັດ. ຈົ່ງຢ່າເຂົ້າໄປໃກ້ຫີບນັ້ນ ເພຶ່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ຮູ້ຈັກທາງທີ່ຈະໄປ, ເພາະພວກທ່ານຍັງບໍ່ເຄີຍໄປທາງນີ້ມາກ່ອນ."

⁵ໂຢຊວຍກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ, "ຈົ່ງຊຳຣະຕົວຂອງພວກທ່ານໃຫ້ບໍຣິສຸດໃນມື້ອື່ນນີ້ ເພາະພຣະຢາເວຈະຊົງເຮັດການອັສະຈັນທ່າມກາງພວກທ່ານ."⁶ແລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ສັ່ງພວກປະໂລຫິດວ່າ, "ຈົ່ງຫາມຫີບພັນທະສັນຍາ, ແລະຜ່ານໄປທາງຫນ້າປະຊາຊົນ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍຫາມຫີບພັນທະສັນຍາ ແລະ ຍ່າງໄປທາງຫນ້າປະຊາຊົນ.

⁷ພຣະຢາເວໄດ້ບອກກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ໃນມື້ນີ້ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ໃນສາຍຕາຂອງຊາວອິສະຣາເອນທັງມວນ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ເຮົາຢູ່ກັບໂມເຊມາແລ້ວຢ່າງໃດ, ເຮົາກໍຈະຢູ່ກັບພວກເຈົ້າຢ່າງນັ້ນ.⁸ເຈົ້າຈະສັ່ງປະໂລຫິດຜູ້ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາວ່າ, "ເມື່ອພວກທ່ານມາຮອດແຄມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ພວກທ່ານຈະຢຸດຢືນຢູ່ໃນແມ່ນ້ຳຈໍແດນ."

⁹ແລ້ວໂຢຊວຍກໍໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນວ່າ, "ຈົ່ງມາບ່ອນນີ້, ແລະ ຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ.¹⁰ໂດຍເຫດນີ້ພວກທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງທ່ານທັງຫລາຍ ແລະ ຈະຊົງຂັບໄລ່ ຄົນການາອານ, ຄົນຮິດຕີ, ຄົນຮີວີ, ຄົນເປຣິຊີ, ຄົນກີກາຊີ, ຄົນອາໂມລິດ, ແລະຄົນເຢບຸດໃຫ້ພົ້ນຫນ້າທ່ານທັງຫລາຍ.¹¹ຈົ່ງເບິ່ງນັ້ນ! ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຫ່ງໂລກທັງມວນຈະຂ້ວາມໄປທາງຫນ້າທ່ານລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

¹²ບັດນີ້ຈົ່ງເລືອກຄົນສິບສອງຄົນອອກຈາກເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນ, ເຜົ່າລະຫນຶ່ງຄົນ.¹³ເມື່ອຕີນຂອງພວກປະໂລຫິດຜູ້ຫາມຫີບຂອງພຣະຢາເວ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເເຫ່ງໂລກທັງມວນ ເເຕະເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນຈະເເຍກອອກ, ເເລະ ເເມ່ນເເຕ່ນ້ຳທີິ່ໄຫລມາຈາກທາງເທິງຈະຢຸດໄຫລ ເເລະ ຈະຕັ້ງຂຶ້ນເປັນກອງດຽວ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ອອກເດີນທາງເພຶ່ອຈະຂ້ວາມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ພວກປະໂລຫິດທີ່ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາໄປທາງຫນ້າປະຊາຊົນ.¹⁵ທັນທີທີ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ແບກຫີບພັນທະສັນຍາມາຮອດແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະ ຕີນຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຫາມຫີບຈຸ່ມລົງທີ່ແມ່ນ້ຳແລ້ວ (ຂະນະນັ້ນແມ່ນ້ຳຈໍແດນໄຫລຖ້ວມຝັ່ງຕະຫລອດຣະດູເກັບກ່ຽວ),¹⁶ນ້ຳທີ່ໄຫລມາຈາກທາງເທິງກໍຢຸດເປັນກອງດຽວ.ນ້ຳຢຸດໄຫລຈາກໄລຍະໄກ. ນ້ຳຢຸດໄຫລຈາກເມືອງອາດາມ, ຊິ່ງເປັນເມຶອງຂ້າງໆເມືອງຊາເຣທານ, ແລະ ນ້ຳທີ່ໄຫລລົງເນເກບ, ທະເລເກືອ. ປະຊາຊົນກໍຂ້ວາມໄປໃກ້ເມືອງເຢຣີໂກ.

¹⁷ພວກປະໂລຫິດທີ່ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຢືນເທິງພື້ນດິນແຫ້ງກາງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ຈົນກວ່າປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດຍ່າງຂ້ວາມໄປເທິງພື້ນດິນແຫ້ງ.

4

¹ເມຶ່ອປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນແລ້ວ, ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວສັ່ງໂຢຊວຍວ່າ.²"ຈົ່ງເລືອກຄົນສິບສອງຄົນໃນຫມູ່ປະຊາຊົນ, ເຜົ່າລະຄົນ.³ໃຫ້ສັ່ງພວກເຂົາວ່າ: 'ຈົົ່ງເອົາກ້ອນຫີນສິບສອງກ້ອນຈາກກາງແມ່ນ້ຳຈໍເເດນ ບ່ອນທີ່ພວກປະໂລຫິດໄດ້ຢືນເທິງພື້ນທີ່ແຫ້ງ, ເເລະ ໃຫ້ຂົນກ້ອນຫີນມາກັບທ່ານແລະ ໃຫ້ວາງລົງເທິງໃນບ່ອນທີ່ພວກທ່ານຈະນອນໃນຄືນນີ້."'

⁴ເເລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ເອີ້ນຄົນສິບສອງຄົນທີ່ທ່ານໄດ້ຄັດເລືອກມາຈາກເຜົ່າຕ່າງໆ ຂອງອິສະຣາເອນ, ເຜົ່າລະຄົນ.⁵ໂຢຊວຍໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໄປທາງຫນ້າຫີບຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ ໄປຍັງກາງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ. ໃຫ້ພວກທ່ານເເຕ່ລະຄົນຍົກກ້ອນຫີນຄົນລະກ້ອນແບກຂຶ້ນບ່າຕາມຈຳນວນຂອງເຜົ່າຕ່າງໆ ຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.

⁶ນີ້ຈະເປັນສັນຍາລັກໃນທ່າມກາງພວກທ່ານເມື່ອບັນດາລູກຫລານພວກທ່ານຈະຖາມໃນວັນຂ້າງຫນ້າວ່າ, "ກ້ອນຫີນເຫລົ່ານີ້ມີຄວາມຫມາຍຫຍັງສຳລັບທ່ານ?⁷ເເລ້ວທ່ານຈົ່ງຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ນ້ຳຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເເຍກຈາກກັນ ຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາເເຫ່ງພຣະຢາເວ, ເມຶ່ອຫີບໄດ້ຂ້ວາມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນກໍເເຍກຈາກກັນ, ດັ່ງນັ້ນ ກ້ອນຫີນເຫລົ່ານີ້ ຈະເປັນສິ່ງເຕືອນຄວາມຊົງຈຳຂອງປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນຕະຫລອດໄປ.'"

⁸ປະຊາຊົນຊາວອິດສະຣາເອນ ໄດ້ເຮັດຕາມໂຢຊວຍໄດ້ສັ່ງນັ້ນ, ເເລະ ພວກເຂົາຂົນກ້ອນຫີນສິບສອງກ້ອນມາຈາກກາງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກັບໂຢຊວຍ. ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ກ້ອນຫີນຂຶ້ນຕາມຈຳນວນເຜົ່າຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ. ພວກເຂົາເເບກກ້ອນຫີນມາຍັງສະຖານທີ່, ທີ່ພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ ເເລະ ໄດ້ກໍ່ພວກມັນຂຶ້ນໃນທີ່ນັ້ນ.⁹ເເລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ກໍ່ກ້ອນຫີນສິບສອງກ້ອນທີ່ກາງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ໃນບ່ອນທີ່ຕີນຂອງພວກປະໂລຫິດທີ່ໄດ້ຫາມຫີບພຣະບັນຍັດຂອງພັນທະສັນຍາຢືນຢູ່. ສິ່ງເຕືອນຄວາມຊົງຈຳຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນຮອດມື້ນີ້.

¹⁰ພວກປະໂລຫິດທີ່ຫາມຫີບຄຳສັນຍາຢືນຢູ່ກາງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນຈົນກວ່າທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ໄດ້ສັ່ງໂຢຊວຍໃຫ້ບອກປະຊາຊົນໄດ້ສຳເລັດ, ຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ບັນຊາໂຢຊວຍທຸກປະການ. ປະຊາຊົນຈຶ່ງຟ້າວຂ້ວາມແມ່ນ້ຳໄປ.¹¹ເມື່ອປະຊາຊົນຂ້ວາມໄປຫມົດເເລ້ວ, ຫີບຂອງພຣະຢາເວ, ເເລະ ພວກປະໂລຫິດກໍ່ຂ້ວາມໄປຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ.

¹²ຄົນເຜົ່າຄົນຣູເບັນ, ຄົນເຜົ່າກາດ, ເເລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຄົນເຜົ່າມານາເຊ ໄດ້ຂ້ວາມໄປ ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນອິສະລາເອນ ໄດ້ຈັດຕັ້ງເປັນກອງທັບ, ຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ກັບພວກເຂົາ.¹³ມີຄົນຖືອາວຸດຄົບມືພ້ອມທີ່ຈະເຂົ້າເຮັດເສິກປະມານສີ່ສິບພັນຄົນ, ໄດ້ຂ້ວາມໄປຢູ່ຊ້ອງຫນ້າພຣະຢາເວ, ເພື່ອໄປສູ່ທົ່ງຮາບພຽງຂອງເມືອງເຢຣີໂກ.¹⁴ໃນມື້ນັ້ນພະຢາເວ, ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ໂຢຊວຍຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສາຍຕາຂອງອິສະຣາເອນທັງຫມົດ. ເຂົາທັງຫລາຍກໍ່ຍົກຍ້ອງທ່ານ ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຍົກຍ້ອງໂມເຊ ມາຕະຫລອດຊີວິດຂອງທ່ານ.

¹⁵ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ,¹⁶"ຈົ່ງສັ່ງພວກປະໂລຫິດຜູ້ທີ່ຫາມຫີບແຫ່ງສັກຂີພະຍານໃຫ້ຂຶ້ນມາຈາກເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ."

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ, ໂຢຊວຍໄດ້ສັ່ງພວກປະໂລຫິດ, "ຈົ່ງຂຶ້ນມາຈາກເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ."¹⁸ເມຶ່ອພວກປະໂຫິດຜູ້ຫາມຫີບຄຳສັນຍາເເຫ່ງພຣະຢາເວຂຶ້ນມາຈາກກາງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ເເລະ ຕີນຂອງພວກເຂົາຍົກຂຶ້ນຢຽບເເຜ່ນດິນເເຫ້ງເເລ້ວ, ແລ້ວນ້ຳໃນເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນກໍ່ໄຫລກັບມາຍັງບ່ອນເກົ່າ, ເເລະ ຖ້ວມສອງຝັ່ງເຫມືອນເດີມຢ່າງເມຶ່ອສີ່ວັນກ່ອນ.

¹⁹ປະຊາຊົນໄດ້ຂຶ້ນຈາກເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນໃນວັນທີ່ສິບເດືອນທີຫນຶ່ງ. ພວກເຂົາພັກທີ່ກິນການ, ດ້ານທິດຕາເວັນອອກຂອງເມືອງເຢຣິໂກ.²⁰ກ້ອນຫິນສິບສອງກ້ອນທີ່ພວກເຂົານຳມາຈາກເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ໂຢຊວຍກໍໄດ້ຕັ້ງໄວ້ໃນກິນການ.²¹ເຂົາໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນວ່າ, "ເມື່ອລູກຫລານຂອງທ່ານຖາມພໍ່ຂອງພວກເຂົາວ່າໃນເວລາຂ້າງຫນ້າວ່າ, "ກ້ອນຫີນເຫລົ່ານີ້ເເມ່ນຫຍັງ?'

²²ຈົ່ງບອກລູກຫລານຂອງທ່ານວ່າ, 'ນີ້ເປັນສະຖານທີ່, ທີ່ຊົນຊາດອິສະຣາເອນຂ້ວາມເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເທິງເເຜ່ນດິນເເຫ້ງ.'²³ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳໃນເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເເຫ້ງເພື່ອພວກທ່ານ, ຈົນພວກທ່ານໄດ້ຂ້ວາມໄປ ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຮັດເເກ່ທະເລເເດງ, ຊຶ່ງພຣະອົງເຮັດໃຫ້ເເຫ້ງເພື່ອພວກເຮົາຈົນກວ່າພວກເຮົາຂ້ວາມໄປໄດ້ຫມົດ.²⁴ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນທັງຫມົດເທິງເເຜ່ນດິນຈະໄດ້ຮູ້ວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວຊົງອານຸພາບ, ເເລະ ເພື່ອພວກທ່ານຈະສັນຣະເສີນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານນິດນິຣັນດອນ.

5

¹ທັນທີທີ່ກະສັດທັງຫມົດຂອງຄົນອາໂມຣິດຊຶ່ງຢູ່ຟາກຕາເວັນຕົກຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ເເລະ ກະສັດທັງຫມົດຂອງຄົນການາອານ, ຊຶ່ງຢູ່ແຄມຝັ່ງທະເລໃຫຍ່, ໄດ້ຍິນວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ນ້ຳໃນເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນເຫືອດເເຫ້ງໄປຈົນກວ່າປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດຂ້ວາມຟາກໄປໄດ້, ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາກໍ່ຫົດຫູ່ ເເລະ ບໍ່ມີກຳລັງໃຈເພາະພວກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.

²ໃນເວລານັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຈົ່ງເຮັດມີດດ້ວຍຫີນ ເເລະ ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ຊາຍອິສະຣາເອນທັງຫມົດເຂົ້າພິທີຕັດອີກຄັ້ງ."³ເເລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ເຮັດມີດຫີນ ເເລະ ເຮັດພິທີຕັດໃຫ້ຜູ້ຊາຍທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນທີ່ກິເບອັນ ຮາອາຣາໂລດ.

⁴ນີ້ເເມ່ນສາເຫດທີ່ໂຢຊວຍເຮັດພິທີຕັດພວກເຂົາຄື: ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ອອກມາຈາກເອຢິບລວມທັງທະຫານທັງຫມົດທີ່ໄດ້ເສຍຊີວິດຕາມທາງໃນຖິ່ນທຸຣະກັນດານ, ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ອອກມາຈາກເອຢິບ.⁵ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ຊາຍທຸກຄົນທີ່ອອກມາຈາກເອຢິບ ຈະໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດຫມົດເເລ້ວ, ເເຕ່ບໍ່ມີເດັກຊາຍຄົນໃດທີ່ເກີດໃນຖິ່ນທຸຣະກັນດານ ຫລັງຈາກອອກມາຈາກເອຢິບນັ້ນໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດເລີຍ.

⁶ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນທີ່ເດີນທາງສີ່ສິບປີ ໃນຖິ່ນທຸຣະກັນດານຈົນກວ່າປະຊາຊົນທຸກຄົນກ່າວຄື, ປະຊາຊົນທຸກຄົນທີ່ເປັນນັກຮົບທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກເອຢິບ, ໄດ້ເສຍຊີວິດ, ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວ. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາກັບພວກເຂົາໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຈະບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາ ໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນທີ່ພຣະອົງ, ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາວ່າ ພຣະອົງຈະປຣະທານ, ແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມ ແລະ ນຳ້ເຜິ້ງເຕັມລົ້ນໃຫ້ເຮົາ.⁷ມີແຕ່ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາທີ່ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງໃຫ້ມາແທນພວກເຂົານັ້ນທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ເຮັດພິທີຕັດ, ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດໃນລະຫວ່າງທາງ.

⁸ເມື່ອພວກເຂົາທັງຫມົດເຂົ້າພິທີຕັດແລ້ວ ພວກເຂົາກໍພັກໃນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍ ຈົນພວກເຂົາດີເປັນປົກກະຕິ.⁹ແລ້ວພຣະຢາເວ, ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ວັນນີ້ເຮົາໄດ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າພົ້ນຈາກຄວາມອັບອາຍຂອງເອຢິບໄປຈາກພວກເຈົ້າແລ້ວ." ດັ່ງນັ້ນ, ສະຖານທີ່ນັ້ນໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າກິນການຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

¹⁰ປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນທີ່ຢູ່ໃນກິນການ. ໃນຕອນຄ່ຳຂອງວັນທີສິບສີ່ຂອງເດືອນ, ພວກເຂົາໄດ້ຖືເທສະການປັສະຄາຕາມທົ່ງຮາບພຽງຂອງເຢຣີໂກ.¹¹ພວກເຂົາໄດ້ກິນຜົນບາງຢ່າງ ຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນ ໃນວັນຫລັງຈາກເທສະການປັສະຄາ: ຄືເຂົ້າຂົ້ວ ແລະ ເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ.

¹²ມານາກໍຂາດຫາຍໄປ ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກິນຜົນຈາກແຜ່ນດິນ. ບໍ່ມີມານາສຳລັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ພວກເຂົາກິນຜົນຂອງແຜ່ນດິນການາອານໃນປີນັ້ນ.

¹³ເມື່ອໂຢຊວຍເຂົ້າໃກ້ເມືອງເຢຣີໂກ, ເຂົາໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງ, ແລະ ນີ້ເດ, ຊາຍຄົນຫນຶ່ງກຳລັງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຂົາ; ເຂົາໄດ້ຊັກດາບຂອງເຂົາແລະ ຖືຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ. ໂຢຊວຍໄດ້ເຂົ້າໄປຫາເຂົາ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ທ່ານຢູ່ຝ່າຍເຮົາ ຫລື ຝ່າຍສັດຕຣູຂອງເຮົາ?"

¹⁴"ບໍ່ແມ່ນທັງສອງຢ່າງເຮົາເປັນຜູ້ບັນຊາການທັບຂອງພຣະຢາເວ. ບັດນີ້ເຮົາໄດ້ມາແລ້ວ. "ແລ້ວໂຢຊວຍກໍກາບລົງເຖິງພື້ນດິນເພື່ອນະມັສະການແລ້ວຖາມເຂົາວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວສິ່ງໃດກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ?"¹⁵ຜູ້ບັນຊາການທັບຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຈົ່ງຖອດເກີບຂອງເຈົ້າອອກຈາກຕີນຂອງເຈົ້າເສຍ, ເພາະວ່າບ່ອນທີ່ເຈົ້າກຳລັງຢືນຢູ່ນີ້ເປັນບ່ອນສັກສິດ." ໂຢຊວຍກໍເຮັດຕາມ.

6

¹ບັດນີ້ທາງເຂົ້າເມືອງເຢຣີໂກ, ທັງຫມົດກໍຖືກປິດເພາະເຫດແຫ່ງກອງທັບຂອງອິສະຣາເອນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດອອກ ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຂົ້າ.²ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດເຮົາໄດ້ມອບເມືອງເຢຣີໂກທັງກະສັດຂອງເມືອງ, ແລະ ເຫລົ່າທະຫານທີ່ຝຶກຝົນຂອງເມືອງໄວ້ໃນມືພວກເຈົ້າແລ້ວ.

³ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຍ່າງອ້ອມເມືອງນີ້, ພວກທະຫານຍ່າງຮອບເມືອງຫນຶ່ງຄັ້ງ. ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດເຊັ່ນນີ້ເປັນເວລາຫົກວັນ.⁴ພວກປະໂລຫິດເຈັດຄົນຈະຕ້ອງຖືແກເຂົາແກະເຈັດອັນນຳຫນ້າຫີບ. ໃນວັນທີເຈັດ, ພວກເຈົ້າຈົ່ງຍ່າງອ້ອມເມືອງເຈັດຮອບ, ແລະ ໃຫ້ພວກປະໂລຫິດເປົ່າແກ.

⁵ແລ້ວພວກເຂົາຈະຕ້ອງເປົ່າເຂົາແກະເປັນສຽງຍາວໆ, ແລະ ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງແກນັ້ນ ປະຊາຊົນທຸກຄົນຈະຕ້ອງໂຫ່ຮ້ອງຂຶ້ນສຽງດັງໆ, ແລະ ກຳແພງເມືອງກໍຈະເຈື່ອນລົງ. ເຫລົ່າທະຫານຈະຕ້ອງໂຈມຕີ, ແຕ່ລະຄົນມຸ່ງໄປຂ້າງຫນ້າ."

⁶ໂຢຊວຍລູກຂອງນູນຈຶ່ງເອີ້ນພວກປະໂລຫິດແລະ ເວົ້າກັບພວກເພິ່ນວ່າ, "ຈົ່ງຍົກຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂຶ້ນຫາມ, ແລະ ໃຫ້ປະໂລຫິດເຈັດຄົນຖືແກເຂົາແກະເຈັດອັນ, ຍ່າງນຳຫນ້າຫີບແຫ່ງພຣະຢາເວ,"⁷ເຂົາໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ " ຈົ່ງໄປ ແລະ ຍ່າງອ້ອມຮອບເມືອງ, ແລະ ໃຫ້ທະຫານອາວຸດຄົບມືຈະເດີນຂ້າງຫນ້າຫີບແຫ່ງພຣະຢາເວ."

⁸ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນແລ້ວໆ, ພວກປະໂລຫິດເຈັດຄົນໄດ້ຖືແກເຂົາແກະເຈັດອັນຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ຂະນະທີ່ຍ່າງໄປຂ້າງຫນ້າ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເປົ່າແກ. ຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ກໍໄດ້ຕາມຫລັງພວກເຂົາ.⁹ເຫລົ່າທະຫານພ້ອມຖືອາວຸດໄດ້ເດີນນຳຫນ້າພວກປະໂລຫິດ, ແລະ ພວກເຂົາໄດເປົ່າແກຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ກອງຣະວັງຫລັງກໍໄດ້ເດີນຕາມຫີບ ແລະພວກປະໂລຫິດກໍໄດ້ເປົ່າແກຂອງພວກເພິ່ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

¹⁰ແຕ່ໂຢຊວຍໄດ້ສັ່ງປະຊາຊົນກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຢ່າຮ້ອງໂຮ, ຈົ່ງຢ່າໃຫ້ມີສຽງອອກຈາກປາກພວກທ່ານຈົນກວ່າຈະເຖິງວັນທີ່ເຮົາຈະບອກ ໃຫ້ພວກທ່ານຮ້ອງໂຮ ເມື່ອເຖິງຕອນນັ້ນແລ້ວພວກທ່ານຈຶ່ງຈະຮ້ອງໂຮໄດ້."¹¹ດັ່ງນັ້ນເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫີບແຫ່ງພຣະຢາເວ, ຍ່າງອ້ອມເມືອງຫນຶ່ງຮອບ, ໃນມື້ນັ້ນແລ້ວພວກເຂົາກໍພັກຄ້າງຄືນຢູ່ໃນຄ້າຍ.

¹²ແລ້ວໂຢຊວຍກໍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດ, ແລະ ພວກປະໂລຫິດໄດ້ຍົກຫີບແຫ່ງພຣະຢາເວຂຶ້ນ.¹³ພວກປະໂລຫິດເຈັດຄົນ, ຜູ້ທີ່ຖືແກເຂົາແກະ ເຈັດອັນຢຸ່ຫນ້າຫີບແຫ່ງພຣະຢາເວ, ໄດ້ຍ່າງໄປຂ້າງຫນ້າຢ່າງມຸ້ງຫມັ້ນ ແລະ ເປົ່າແກ ເຫລົ່າທະຫານຖືອາວຸດກໍຍ່າງຢູ່ຂ້າງຫນ້າພວກເຂົາ. ແຕ່ເມື່ອກອງຣະວັງຫລັງໄດ້ຍ່າງຢູ່ຂ້າງຫລັງຫີບແຫ່ງພຣະຢາເວ, ແລ້ວແກທັງຫລາຍກໍໄດ້ຖືກເປົ່າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.¹⁴ພວກເຂົາຍ່າງເປັນແຖວອ້ອມເມືອງຫນຶ່ງຮອບໃນມື້ທີສອງ ແລະ ໄດ້ກັບເຂົ້າຄ້າຍພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນນີ້ຢູ່ຫົກມື້.

¹⁵ໃນມື້ທີເຈັດ ພວກເຂົາໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນແຕ່ເດິກໆ, ແລະ ພວກເຂົາຍ່າງອອ້ມຮອບເມືອງຕາມແບບຂອງພວກເຂົາ ເຊັ່ນເຄີຍໃນເທື່ອນີ້ເປັນເທື່ອທີ ເຈັດ.¹⁶ໃນມື້ນີ້ແຫລະທີ່ພວກເຂົາຍ່າງອ້ອມຮອບເມືອງເປັນມື້ທີເຈັດ, ເມື່ອພວກປະໂລຫິດເປົ່າແກ, ແລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ສັ່ງພວກປະຊາຊົນວ່າ, "ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງ! ເພາະພຣະຢາເວຊົງມອບເມືອງໃຫ້ພວກທ່ານແລ້ວ.

¹⁷ເມືອງ ແລະ ທຸກສິ່ງໃນເມືອງຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍລົງເພື່ອຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ມີພຽງຣາຮາບຍິງໂສເພນີເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະລອດຊີວິດ - ຄື ນາງ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນບ້ານຂອງນາງເພາະວ່ານາງໄດ້ເຊື່ອງຜູ້ຊາຍທີ່ພວກເຮົາໄດ້ໃຊ້ໄປ.¹⁸ແຕ່ສຳລັບພວກທ່ານ, ຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງກ່ຽວກັບການນຳສິ່ງຂອງຕ່າງໆທີ່ຈະຖືກທຳລາຍນັ້ນ, ພວກທ່ານຢ່າໄດ້ນຳສິ່ງໃດອອກມາ. ຖ້າພວກທ່ານເຮັດແບບນັ້ນ, ພວກທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ຄ້າຍຂອງພວກອິສະຣາເອນຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍ ແລະ ພວກທ່ານຈະນຳບັນຫາມາ.¹⁹ເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດທີ່ເປັນເງິນ, ທອງຄຳ, ແລະ ສິ່ງຂອງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງສຳລິດ ແລະ ເຫລັກເປັນຂອງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ. ຂອງພວກນັ້ນຈະຕ້ອງນຳໄປທີ່ຄັງຂອງພຣະຢາເວ."

²⁰ເມື່ອພວກເຂົາເປົ່າແກ, ພວກປະຊາຊົນກໍຮ້ອງຂຶ້ນກຶກກ້ອງ ແລະ ກຳແພງເມືອງກໍເຈື່ອນລົງ ທຸກຄົນກໍບຸກ ແລະ ຢຶດເມືອງ.²¹ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍເມືອງລົງຈົນຫມົດກ້ຽງ ທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ໃນເມືອງ ດ້ວຍຄົມດາບຂອງພວກເຂົາ - ຜູ້ຊາຍແລະ ຜູ້ຍິງ, ຄົນຫນຸ່ມ ແລະ ຄົນເຖົ້າ, ງົວ, ແກະແລະ ລໍທັງຫລາຍ.

²²ແລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ຊາຍສອງຄົນ ທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປສອດແນມໃນເມືອງວ່າ, "ຈົ່ງໄປຍັງບ້ານໂສເພນີ. ນຳພວກຜູ້ຍິງ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ກັບນາງມາ, ຕາມທີ່ພວກທ່ານໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບນາງ."

²³ດັ່ງນັ້ນຊາຍຫນຸ່ມສອງຄົນທີ່ໄດ້ໄປສອດແນມກໍໄດ້ເຂົ້າໄປ ແລະ ນຳຣາຮາບອອກມາ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາພໍ່, ແມ່, ອ້າຍ, ເອື້ອຍນ້ອງ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງທຸກໆຄົນໃນຄອບຄົວຂອງນາງອອກມາ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປຍັງສະຖານທີ່ນອກຄ້າຍຢູ່ຂອງພວກອິສະຣະເອນ.²⁴ພວກເຂົາເຜົາເມືອງ ແລະ ທຸກສິ່ງໃນນັ້ນ ພຽງແຕ່ເງິນ, ຄຳ, ແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ເປັນທອງເຫລືອງ ແລະ ເປັນເຫລັກ ເທົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກນຳໄປໄວ້ທີ່ຄັງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

²⁵ແຕ່ໂຢຊວຍໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຣາຮາບຍິງໂສເພນີ, ແລະ ຄອບຄົວພໍ່ຂອງນາງ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງນາງໄດ້ລອດຊີວິດ. ນາງໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຢູ່ໃນອິສະຣະເອນຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້ ເພາະວ່ານາງໄດ້ເຊື່ອງຜູ້ຊາຍທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ສົ່ງໄປສອດແນມເຢຣີໂກ.

²⁶ແລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາໃນເວລານັ້ນດ້ວຍຄຳສາບານ, ແລະ ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຊາຍໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ສ້າງເມືອງນີ້ຄື, ເຢຣີໂກຂຶ້ນມາໃຫມ່. ຈະຖືກສາບແຊ່ງຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ຄົນທີ່ຈະວາງຮາກຖານກໍຂໍໃຫ້ເສຍລູກຊາຍກົກຂອງຕົນ, ແລະ ຄົນທີ່ຈະສ້າງປະຕູກໍຂໍໃຫ້ເສຍລູກຊາຍຫລ້າຂອງຕົນ."²⁷ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວກໍໄດ້ສະຖິດກັບໂຢຊວຍ, ແລະ ຊື່ສຽງຂອງເຂົາກໍຊ່າລືໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ.

7

¹ແຕ່ປະຊາຊົນອິສະຣະເອນໄດ້ກະທຳການ ຢ່າງບໍ່ສັດຊື່ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຕ້ອງແຍກອອກມາເພື່ອທຳລາຍນັ້ນ. ອາການລູກຂອງການຫມີ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຊັບດີ, ຜູ້ເປັນລູກຂອງເຊຣາ, ຈາກເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ເອົາສິ່ງທີ່ຕ້ອງແຍກອອກມາເພື່ອທຳລາຍບາງສ່ວນໄປ, ແລະ ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ, ຈຶ່ງແຜດເຜົາປະຊາຊົນຂອງຊາວອິສະຣາເອນ.

²ໂຢຊວຍໄດ້ສົ່ງຜູ້ຊາຍຈາກເຢຣີໂກໄປເມືອງອາອີ, ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ກັບເບັດອາເວນ, ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເບັດເອນ. ເພິ່ນໄດ້ກ່າວກັບເຂົາເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, "ຈົ່ງຂຶ້ນໄປ ແລະ ຈົ່ງສອດແນມແຜ່ນດິນ "ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຂຶ້ນໄປ ແລະ ສອດແນມເມືອງອາອີ.³ເມື່ອພວກເຂົາກັບມາຫາໂຢຊວຍ, ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ. "ຢ່າສົ່ງປະຊາຊົນທັງຫມົດຂຶ້ນໄປເມືອງອາອີ. ໃຫ້ສົ່ງສອງ ຫລື ສາມພັນຄົນຂຶ້ນໄປ ໂຈມຕີເມືອງອາອີ. ຢ່າໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫມົດລຳບາກໃນການສູ້ຮົບ, ເພາະວ່າພວກນັ້ນມີຈຳນວນນ້ອຍ."

⁴ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີປະຊາຊົນປະມານສາມພັນຄົນ ເທົ່ານັ້ນທີ່ຂຶ້ນໄປຈາກກອງທັບ, ແຕ່ຄົນພວກນີ້ກໍຕ້ອງແຕກຖອຍຫນີຈາກຄົນຂອງເມືອງອາອີ.⁵ຄົນເມືອງອາອີໄດ້ຂ້າພວກເຂົາຕາຍໄປປະມານ ສາມສິບຫົກຄົນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມຊາວອິສະຣະເອນຈາກປະຕູເມືອງໄປຈົນເຖິງເມືອງເຊບາຣິມ, ແລະ ກໍໄດ້ຂ້າພວກເຂົາໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາ ກຳລັງລົງຕາມເນີນພູເຂົາ. ປະຊາຊົນຈຶ່ງເສຍຂວັນ ແລະ ຢ້ານກົວ.

⁶ແລ້ວໂຢຊວຍກໍຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ. ເຂົາ ແລະ ພວກຜູ້ນຳຂອງອິສະຣາເອນກໍເອົາຂີ້ຝຸ່ນດິນໂຮຍໃສ່ເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຫມູບຫນ້າລົງພື້ນດິນທີ່ຫນ້າຫີບຂອງພຣະຢາເວ, ພວກເຂົາຢູ່ແຫ່ງນັ້ນແຕ່ເຊົ້າຈົນຄ່ຳ.⁷ຈາກນັ້ນໂຢຊວຍກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເຫດໃດປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນມາ ທີ່ນີ້? ພຣະອົງຊົງນຳປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນມາ ເພື່ອມອບພວກຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືຂອງພວກອາໂມຣິດ ເພື່ອທຳລາຍພວກຂ້ານ້ອຍເສຍຢ່າງນັ້ນບໍ? ຖ້າພຽງແຕ່ພວກຂ້ານ້ອຍຕັດສິນໃຈທີ່ແຕກຕ່າງໄປ, ແລະ ພວກຂ້ານ້ອຍຄົງຍັງຢູ່ອີກຝັ່ງຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ!

⁸ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍກ່າວຫຍັງໄດ້ແດ່ ຫລັງຈາກທີ່ອິສະຣະເອນ ໄດ້ຫັນຫລັງໃຫ້ບັນດາສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ?⁹ເພາະວ່າພວກການາອານ ແລະ ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ ພວກເຂົາຈະລ້ອມພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະ ກະທຳໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງແຜ່ນດິນໂລກລືມຊື່ພວກຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຈະກະທຳຢ່າງໃດເພື່ອພຣະນາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ?"

¹⁰ພຣະຢາເວ, ໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດ! ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຫມູບຫນ້າລົງກັບພື້ນຢ່າງນີ້?¹¹ອິສະຣະເອນໄດ້ເຮັດບາບ. ພວກເຂົາໄດ້ລະເມີດພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາໄວ້. ພວກເຂົາໄດ້ລັກບາງສິ່ງທີ່ແຍກໄວ້ ພວກເຂົາໄດ້ລັກເອົາມາ ແລະ ປິດອຳໄວ້ ໂດຍໄດ້ວາງສິ່ງທີ່ໄດ້ລັກເອົາມາກັບຊັບສິນສ່ວນຕົວຂອງພວກເຂົາ.¹²ຜົນຈາກເລື່ອງນີ້, ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຕໍ່ສູ້ເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາໄດ້, ພວກເຂົາຫັນຫລັງໃຫ້ພວກສັດຕຣູ ຂອງພວກເຂົາເພາະວ່າພວກເຂົາເອງໄດ້ກາຍເປັນສິ່ງຖືກແຍກ ເພື່ອການທຳລາຍເສຍເອງ. ເຮົາຈະບໍ່ຢູ່ກັບພວກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປນອກຈາກພວກເຈົ້າຈະທຳລາຍສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ຄວນຕ້ອງທຳລາຍແຕ່ຍັງຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ.

¹³ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ! ຊຳຣະປະຊາຊົນໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ແລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ຈົ່ງຊຳຣະຕົວພວກເຈົ້າເສຍສຳລັບມື້ອື່ນ. ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງອິສະຣາເອນກ່າວໄວ້ວ່າ, "ໂອອິສະຣາເອນເອີຍ, "ມີສິ່ງທີ່ຕ້ອງແຍກອອກເພື່ອທຳລາຍທີ່ຍັງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເຈົ້າຈຶ່ງສຸ້ຮົບເຫລົ່າສັດຕຣູບໍ່ໄດ້ ຈົນກວ່າພວກເຈົ້າຈະນຳສິ່ງຂອງທີ່ແຍກອອກເພື່ອທຳລາຍນັ້ນ ອອກເສຍຈາກຫມູ່ພວກເຈົ້າ."

¹⁴ໃນຕອນເຊົ້າ,ເຈົ້າຕ້ອງນຳສະເຫນີຕົວເຈົ້າເອງໂດຍເຜົ່າຂອງເຈົ້າ. ເຜົ່າໃດທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກໄວ້ ກໍຈະຕ້ອງເຂົ້າມາເທື່ອລະຕະກູນ. ຕະກູນໃດທີ່ພຣະຢາເວ, ຊົງເລືອກໄວ້ກໍໃຫ້ເຂົ້າມາເທື່ອລະຄົວເຮືອນ. ຄົວເຮືອນໃດທີ່ພຣະຢາເວຊົງຄັດໄວ້ກໍໃຫ້ເຂົ້າມາເທື່ອລະຄົນ.¹⁵ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ຄົນທີ່ຖືກຈັບຄັດເລືອກໄວ້ ແລະ ຜູ້ທີ່ມີສິ່ງທີ່ຖືກແຍກເພື່ອການທຳລາຍເຫລົ່ານັ້ນ, ເຂົາຈະຖືກເຜົາໄຟ, ລວມທັງທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາມີເພາະວ່າເຂົາໄດ້ລະເມີດພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ແລະເພາະວ່າເຂົາໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຫນ້າອັບອາຍໃນອິສະຣາເອນ."'

¹⁶ດັ່ງນັ້ນ, ໂຢຊວຍໄດ້ຕື່ນແຕ່ເດິກໆ ແລະ ໄດ້ນຳອິສະຣາເອນເຂົ້າມາໃກ້ເທື່ອລະເຜົ່າ, ແລະເຜົ່າຢູດາໄດ້ຖືກລືອກໄວ້.¹⁷ໂຢຊວຍໄດ້ນຳເຜົ່າຢູດາມາໃກ້, ແລະ ຕະກູນເຊຣາກໍໄດ້ຖືກເລືອກ. ເຂົານຳຕະກູນເຊຣາ ມາເທື່ອລະຄົນ, ແລະ ຊັບດີໄດ້ຖືກເລືອກ.¹⁸ເຂົາໄດ້ນຳຄົວເຮືອນຊັບດີເຂົ້າມາເທື່ອລະຄົນ, ແລະ ອາການລູກຊາຍຂອງການຫມີຜູ້ເປັນລູກຂອງຊັບດີ, ຜູ້ເປັນລູກຂອງ ເຊຣາຈາກເຜົ່າຢູດາກໍໄດ້ຖືກເລືອກໄວ້.

¹⁹ໂຢຊວຍຈຶ່ງກ່າວແກ່ ອາການວ່າ, "ລູກຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງອິສະຣາເອນ, ແລະ ສາຣະພາບຜິດບາບຕໍ່ພຣະອົງ. ຈົ່ງບອກເຮົາວ່າທ່ານໄດ້ເຮັດຫຍັງລົງໄປ ຈົ່ງຢ່າປິດບັງເຮົາເລີຍ."²⁰ອາການໄດ້ຕອບໂຢຊວຍວ່າ, "ເປັນຄວາມຈິງ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງອິສະຣາເອນ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດ:²¹ຄືເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນເສື້ອຄຸມງາມຈາກບາບີໂລນ, ເງິນຫນັກປະມານສອງຮ້ອຍເຊເຂ, ແລະ ຄຳແທ່ງຫນຶ່ງຫນັກ ຫ້າສິບເຊເຂ, ຂ້ານ້ອຍປຣາຖນາຢາກໄດ້ສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ເອົາມັນມາ. ຂອງພວກນັ້ນໄດ້ເຊື່ອງຢູ່ໃນດິນກາງເຕັນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ເງິນກໍຢູ່ພາຍໃຕ້ມັນນັ້ນ."

²²ໂຢຊວຍຈຶ່ງສົ່ງຜູ້ສື່ສານໄປ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ແລ່ນໄປທີ່ເຕັນ ແລະ ມີຂອງຕ່າງໆຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຫລຽວເຫັນ, ພວກເຂົາກໍພົບວ່າຂອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃນເຕັນຂອງເຂົາ, ແລະ ເງິນໄດ້ເຊື່ອງຢູ່ກ້ອງນັ້ນ.²³ພວກເຂົາໄດ້ນຳຂອງພວກນັ້ນອອກມາຈາກກາງເຕັນ ແລະ ນຳມາມອບໃຫ້ໂຢຊວຍ ແລະ ແກ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ. ແລ້ວເຂົາກໍວາງຂອງເຫລົ່ານັ້ນລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ.

²⁴ແລ້ວໂຢຊວຍ, ແລະ ຄົນອິສະຣາເອນທີ່ຢູ່ກັບເຂົາທັງຫມົດໄດ້ນຳອາການລູກເຊຣາ, ແລະເງິນ, ເສື້ອຄຸມ, ຄຳແທ່ງ, ບັນດາລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວຂອງເຂົາ, ຝູງງົວ, ລໍ, ແກະ, ຜ້າເຕັນຂອງເຂົາ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາມີ, ແລະ ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ນຳສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນໄປຍັງພູເຂົາອາໂຄ.

²⁵ແລ້ວໂຢຊວຍກ່າວວ່າ, "ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງນຳຄວາມທຸກຍາກມາໃຫ້ພວກເຮົາ? ພຣະຢາເວຈະຊົງນຳຄວາມທຸກຍາກມາເຖິງທ່ານໃນວັນນີ້." ພວກອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍເອົາກ້ອນຫີນແກ່ວງໃສ່ເຂົາ ແລ້ວພວກເຂົາເອົາກ້ອນຫີນແກ່ວງໃສ່ພວກທີ່ເຫລືອ ແລະ ຈູດພວກເຂົາດ້ວຍໄຟ.²⁶ພວກເຂົາເອົາກ້ອນຫີນຖົມທັບເຂົາໄວ້ເປັນກອງໃຫຍ່ທີ່ຍັງຢູ່ທີ່ນີ້ຈົນທຸກວັນນີ້. ພຣະຢາເວກໍຊົງຫັນຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ, ດັ່ງນັ້ນສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າຮ່ອມພູອາໂຄມາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

8

¹ໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຢ່າຢ້ານ; ຢ່າທໍ້ຖອຍໃຈເລີຍ. ຈົ່ງນຳທະຫານທັງຫມົດໄປກັບເຈົ້າ ລຸກຂຶ້ນໄປຍັງ ເມືອງອາອີ. ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ມອບກະສັດຂອງເມືອງອາອີ, ໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ທັງປະຊາຊົນຂອງເຂົາ, ເມືອງຂອງເຂົາ, ແລະແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ.²ເຈົ້າຈົ່ງເຮັດກັບເມືອງອາອີ ແລະ ກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດກັບເມືອງເຢຣີໂກ ແລະ ກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນ, ຍົກເວັ້ນເຈົ້າຈະເອົາເຂົ້າຂອງ ແລະສັດລ້ຽງເປັນຂອງເຈົ້າໄດ້ຈົ່ງຕຽມໂຈມຕີເມືອງທາງດ້ານຫລັງ."

³ດັ່ງນັ້ນໂຢຊວຍຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນພ້ອມກັບທະຫານ ຂຶ້ນໄປຍັງເມືອງອາອີ. ແລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ຄັດເລືອກຜູ້ຊາຍສາມຫມື່ນຄົນ - ເປັນຄົນທີ່ແຂງແຮງ, ຄົນທີ່ກ້າຫານ - ແລະ ໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາອອກໄປໃນເວລາກາງຄືນ.⁴ເຂົາໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານຈົ່ງລີ້ຢູ່ດ້ານຫລັງຂອງເມືອງນັ້ນ, ຢ່າໄປໄກຈາກເມືອງ, ແຕ່ໃຫ້ທຸກຄົນຕຽມພ້ອມໄວ້.

⁵ສ່ວນຂ້ອຍ ແລະ ພວກຜູ້ຊາຍທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບຂອ້ຍຈະບຸກເຂົ້າເມືອງ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາອອກມາຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຮົາ, ເຮົາກໍຈະແລ່ນຖອຍຫນີຈາກພວກເຂົາເຫມືອນກ່ອນຫນ້ານັ້ນ.⁶ພວກເຂົາຈະຕາມພວກເຮົາອອກມາຈົນກວ່າເຮົາຈະດຶງພວກເຂົາອອກມາຫ່າງຈາກເມືອງ. ພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, 'ພວກເຂົາກຳລັງແລ່ນຫນີພວກເຮົາ ຢ່າງທີ່ພວກເຂົາເຮັດເທື່ອກ່ອນນັ້ນ. 'ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາກໍຈະຫນີຈາກພວກເຂົາ.⁷ແລ້ວໃຫ້ພວກທ່ານຂຶ້ນມາຈາກທີ່ລີ້ ແລະ ທ່ານຈະເຂົ້າຢຶດເມືອງ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະຊົງມອບເມືອງນັ້ນໄວ້ໃນມືຂອງພວກທ່ານ.

⁸ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າຢຶດເມືອງໄດ້ແລ້ວ, ທ່ານຈະຈູດໄຟເຜົາເມືອງ. ທ່ານຈະຕ້ອງເຮັດຢ່າງນີ້ເມື່ອທ່ານເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຕາມທີ່ພຣະຢາເວ, ໄດ້ສັ່ງໄວ້, ນີ້ແຫລະທີ່ຂອ້ຍໄດ້ບອກທ່ານແລ້ວ."⁹ໂຢຊວຍກໍໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປ, ແລະ ພວກເຂົາກໍອອກໄປຍັງທີ່ບ່ອນລີ້ໂຈມຕີ, ແລະ ພວກເຂົາລີ້ຢູ່ລະຫວ່າງເບັດເອນ ກັບເມືອງອາອີທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງເມືອງອາອີ. ແຕ່ໂຢຊວຍໄດ້ນອນຄ້າງຄືນຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນ.

¹⁰ໂຢຊວຍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນຕອນເຊົ້າແຕ່ເດິກໆ ແລະ ໃຫ້ທະຫານຂອງເຂົາຕຽມພ້ອມ, ໂຢຊວຍແລະ ພວກຜູ້ນຳຂອງອິສະຣາເອນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີປະຊາຊົນຂອງເມືອງອາອີ.¹¹ທະຫານທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນ ໄດ້ມຸ້ງຫນ້າໄປຍັງເມືອງ. ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃກ້ເມືອງ ແລະ ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ດ້ານທິດເຫນືອຂອງເມືອງອາອີ. ມີຮ່ອມພູຂັ້ນລະຫວ່າງພວກເຂົາກັບເມືອງອາອີ.¹²ເພິ່ນໄດ້ນຳຜູ້ຊາຍປະມານຫ້າພັນຄົນ ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາລີ້ຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງເມືອງ ລະຫວ່າງເບັດເອນ ແລະ ເມືອງອາອີ.

¹³ພວກເຂົາກໍໄດ້ຈັດກອງກຳລັງທະຫານທັງຫມົດ, ໃຫ້ກອງທັບຫລັກຢູ່ດ້ານເຫນືອຂອງເມືອງ, ແລະ ພວກທັບຫລັງໃຫ້ຢູ່ດ້ານຕາເວັນອອກຂອງເມືອງ. ໂຢຊວຍໄດ້ຄ້າງຄືນຢູ່ໃນຮ່ອມພູ.¹⁴ຕໍ່ມາເມື່ອກະສັດແຫ່ງເມືອງອາອີເຫັນດັ່ງນັ້ນ, ເພິ່ນ ແລະ ກອງທັບຂອງເພິ່ນກໍຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ຟ້າວອອກໄປໂຈມຕີອິສະຣາເອນທີ່ສະຖານທີ່ນັ້ນ ຫັນໄປທາງຮ່ອມພູແຫ່ງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ເພິ່ນບໍ່ຮູ້ວ່າຈະຖືກຫລອນໂຈມຕີທາງດ້ານຫລັງຂອງເມືອງ.

¹⁵ໂຢຊວຍ ແລະ ພວກອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາເອງຕີຖອຍຄືນຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ແລະ ປົບຫນີໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.¹⁶ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງກໍຖືກລໍ້ເພື່ອໃຫ້ໄລ່ຕາມພວກເຂົາໄປ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາໄລ່ຕາມໂຢຊວຍໄປ ແລະ ພວກເຂົາກໍຖອນອອກໄປຈາກເມືອງ.¹⁷ບໍ່ມີຜູ້ຊາຍຈັກຄົນເຫລືອຢູ່ໃນເມືອງອາອີ ແລະ ເບັດເອນ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ອອກໄປໄລ່ຕາມອິສະຣາເອນ ພວກເຂົາປະເມືອງແລະ ປ່ອຍໃຫ້ເມືອງເປີດຢູ່ຂະນະໄລ່ຕາມອິສະຣາເອນໄປ.

¹⁸ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຈົ່ງເອົາຫອກຂອງເຈົ້າຊີ້ໄປທາງເມືອງອາອີ, ເພາະເຮົາຈະມອບເມືອງອາອີໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ." ໂຢຊວຍກໍໄດ້ຊີ້ຫອກທີ່ຢູ່ໃນມືໄປທາງເມືອງນັ້ນ.¹⁹ພວກທະຫານທີ່ລີ້ຢູ່ເພື່ອໂຈມຕີກໍອອກໄປຢ່າງວ່ອງໄວຈາກທີ່ຂອງພວກເຂົາ ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ເດ່ມືອອກໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ແລ່ນ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ແລະ ໄດ້ຢຶດເມືອງໄວ້. ພວກເຂົາໄດ້ຈູດໄຟເຜົາເມືອງທັນທີ.

²⁰ພວກຜູ້ຊາຍຊາວເມືອງອາອີ ຫລຽວຄືນຫລັງ. ພວກເຂົາເຫັນຄວັນໄຟຈາກເມືອງພຸ່ງຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫລົບຫນີໄປທາງນັ້ນຫລືທາງນີ້ໄດ້. ເພາະພວກທະຫານອິສະຣາເອນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຫລົບຫນີໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານບັດນີ້ໄດ້ຫັນຫນ້າກັບມາ ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມພວກເຂົາ.²¹ເມື່ອໂຢຊວຍກັບຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ເຫັນວ່າກອງຊູ້ມໂຈມຕີຢຶດເມືອງໄດ້ແລ້ວ ແລະ ຄວັນໄຟທີ່ໄຫມ້ເມືອງໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນ. ພວກເຂົາກໍຫັນກັບມາຂ້າຊາວເມືອງອາອີ.

²²ທະຫານຄົນອື່ນໆຂອງອິສະຣາເອນ, ພວກຄົນທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມືອງກໍໄດ້ອອກມາໂຈມຕີພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນພວກຜູ້ຊາຍຂອງເມືອງອາອີ ຈຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງກາງກອງທັບຂອງອິສະຣາເອນ, ຢູ່ຂ້າງນີ້ ແລະ ຢູ່ຂ້າງນັ້ນ. ອິສະຣາເອນໄດ້ໂຈມຕີຊາວເມືອງອາອີ; ຈົນບໍ່ມີຈັກຄົນລອດຊີວິດຫລືຫນີໄປໄດ້.²³ພວກເຂົາໄດ້ຈັບກະສັດແຫ່ງເມືອງອາອີ, ຜູ້ທີ່ຖືກຈັບເປັນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຄຸມຕົວເຂົາມາຫາໂຢຊວຍ.

²⁴ເມື່ອອິສະຣາເອນ ໄດ້ຂ້າສັດຕຣູໃນເມືອງອາອີທຸກຄົນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານທີ່ພວກເຂົາໄລ່ຕາມໄປນັ້ນ, ແລະ ເມື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດຈົນເຖິງຄົນສຸດທ້າຍ, ໄດ້ລົ້ມຕາຍດ້ວຍຄົມດາບ. ພວກອິສະຣະເອນກໍໄດ້ກັບມາ ທີ່ເມືອງອາອີ. ແລະ ຂ້າທຸກຄົນຖິ້ມ.²⁵ພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຂ້າໃນວັນນັ້ນ, ທັງຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງມີຈຳນວນທັງຫມົດສິບສອງພັນຄົນ, ຄືຊາວເມືອງອາອີ.²⁶ໂຢຊວຍຍັງສືບຕໍ່ຊີ້ຫອກຂອງຕົນໄປສູ່ເມືອງອາອີ ຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງເມືອງອາອີໃຫ້ພິນາດຫມົດ.

²⁷ພວກອິສະຣາເອນພຽງແຕ່ເອົາຝູງສັດລ້ຽງ ແລະ ເຂົ້າຂອງຂອງເມືອງນັ້ນໄປເປັນຂອງພວກເຂົາ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂຢຊວຍໄວ້ນັ້ນ.²⁸ໂຢຊວຍຈຶ່ງເຜົາເມືອງອາອີ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເປັນຊາກເພພັງຢູ່ເປັນນິດ. ມັນໄດ້ເປັນສະຖານທີ່ຫວ່າງເປົ່າມາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

²⁹ເຂົາໄດ້ແຂວນກະສັດແຫ່ງອາອີທີ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ໄວ້ຈົນຮອດຄ່ຳ. ເມື່ອຕາເວັນກຳລັງຈະຕົກ ໂຢຊວຍໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ນຳເອົາສົບຂອງກະສັດລົງມາຈາກຕົ້ນໄມ້ ແລະ ໂຍນເຂົ້າໄປທີ່ຫນ້າປະຕູເມືອງ. ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ເອົາຫີນຈຳນວນຫລາຍທັບຖົມໄວ້ເປັນກອງໃຫຍ່ ກອງຫີນນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

³⁰ແລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາທີ່ພູເຂົາ ເອບານ, ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງອິສະຣາເອນ.³¹ດັ່ງທີ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງສັ່ງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ຕາມທີ່ໄດ້ຈາຣຶກໄວ້ໃນຫນັງສືກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊວ່າ: "ແທ່ນບູຊາຈາກຫີນທີ່ບໍ່ຕັດແຕ່ງ, ທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ໃຊ້ເຄື່ອງມືເຫລັກຕົກແຕ່ງເລີຍ." ເຂົາໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມ.³²ໃນທີ່ນັ້ນຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນ, ເຂົາໄດ້ຈາຣຶກສຳເນົາຂອງກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊໄວ້ເທິງສີລານັ້ນ.

³³ອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ພວກຜູ້ນຳ, ພວກເຈົ້າຫນ້າທີ່, ພວກຜູ້ຕັດສິນຂອງພວກເຂົາຢືນສອງຂ້າງຂອງຫີບ ກ່ອນປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີຜູ້ທີ່ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ -ພວກຄົນຕ່າງດ້າວເຊັ່ນດຽວກັບພວກທ້ອງຖິ່ນ - ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງພວກເຂົາໄດ້ຢືນປິ່ນຫລັງໃສ່ພູເຂົາເກຣີຊິມ ແລະ ອີກເຄິ່ງຫນຶ່ງໄດ້ຢືນປິ່ນຫລັງໃສ່ພູເຂົາເອບານ. ພວກເຂົາໄດ້ອວຍພອນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ຕາມທີ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້ແຕ່ຕົ້ນ.

³⁴ຫລັງຈາກນັ້ນໂຢຊວຍໄດ້ອ່ານທຸກຖ້ອຍຄຳໃນກົດບັນຍັດ, ເປັນຄຳອວຍພອນແລະ ຄຳສາບແຊ່ງ, ຕາມທີ່ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຈາຣຶກໄວ້ໃນຫນັງສືກົດບັນຍັດ.³⁵ບໍ່ມີຈັກຄຳດຽວຈາກທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ແລ້ວ ທີ່ໂຢຊວຍບໍ່ໄດ້ອ່ານຕໍ່ຫນ້າການຊຸມນຸມຂອງອິສະຣາເອນ, ລວມທັງຜູ້ຍິງ, ເດັກນ້ອຍ, ແລະ ຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ຢູ່ໃນຫມູ່ພວກເຂົາ.

9

¹ຫລັງຈາກນັ້ນບັນດາກະສັດ ທີ່ຢູ່ຫ່າງອອກໄປຈາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະ ໃນດິນແດນແຖບເນີນພູ ແລະ ຕາມຕີນພູ ຕາມແຄມຝັ່ງທະເລໃຫຍ່ຈົນເຖິງເລບານອນ - ຄືຄົນຮິດຕີ, ຄົນອາໂມຣິດ, ຄົນການາອານ, ຄົນເປຣີຊີ, ຄົນຮີວີ, ແລະ ຄົນເຢບຸດ -²ພວກເຂົາເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຮ່ວມກັນພາຍໃຕ້ຄຳສັ່ງດຽວທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບໂຢຊວຍ ແລະ ອິສະຣາເອນ.

³ເມື່ອພວກທີ່ຢູ່ໃນເມືອງກີເບໂອນ ໄດ້ຍິນເຖິງສິ່ງທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ກະທຳຕໍ່ເຢຣີໂກ ແລະ ເມືອງອາອີ.⁴ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ກົນອຸບາຍຫນຶ່ງ. ພວກເຂົາໄດ້ໄປດັ່ງພວກສື່ສານ. ພວກເຂົານຳເອົາຖົງທີ່ຂາດ ແລະ ພາດໃສ່ຫລັງລໍ. ພວກເຂົາໄດ້ເອົາຖົງຫນັງເຫລົ້າອະງຸ່ນເກົ່າທີ່ຈີກ, ຂາດ, ແລະໄດ້ຕາບຄືນ.⁵ພວກເຂົາໃສ່ເກີບແຕະທີ່ເກົ່າ ແລະ ຂາດ ແລະ ນຸ່ງເສື້ອຜ້າເກົ່າ, ແລະ ຂາດ. ເຂົ້າຈີ່ທີ່ຖືໄປນຳກໍແຫ້ງ ແລະ ຕົກໂຫມະ.

⁶ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງມາຫາໂຢຊວຍໃນຄ້າຍທີ່ກິນການ ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບເພິ່ນ ແລະຜູ້ຊາຍທັງຂອງອິສະຣາເອນວ່າ, "ພວກເຮົາໄດ້ເດີນທາງມາຈາກດິນແດນທີ່ຢູ່ໄກຫລາຍ, ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ຂໍເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບເຮົາເຖີດ."⁷ບັນດາຜູ້ຊາຍຂອງອິສະຣາເອນ ໄດ້ກ່າວກັບຄົນຮິດຕີເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, "ບາງທີພວກທ່ານອາດຈະອາໄສຢູ່ໃກ້ພວກເຮົານີ້ແຫລະ ເຮົາຈະເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບພວກທ່ານໄດ້ຢ່າງໃດ?"⁸ພວກເຂົາກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ເຮົາເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ" ໂຢຊວຍຖາມພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານເປັນໃຜ?" ພວກທ່າມາຈາກໃສ?"

⁹ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, "ຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານໄດ້ມາຈາກແຜ່ນດິນທີ່ໄກຫລາຍ, ເພາະພຣະນາມພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ. ພວກເຮົາໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງລາວຂອງພຣະອົງ, ແລະ ທຸກເລື່ອງລາວທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນເອຢິບ -¹⁰ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳກັບກະສັດສອງຄົນຂອງຊາວອາໂມຣິດ ທີ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງຈໍແດນ - ຄືເຈົ້າສີໂຫນກະສັດຂອງເຮັດສະໂບນ, ແລະ ໂອກກະສັດຂອງບາຊານຜູ້ຢູ່ທີ່ເມືອງອັສະຕາໂຣດ.

¹¹ພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເຮົາ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ເຮົາວ່າ, 'ຈົ່ງເອົາອາຫານສຳລັບເດີນທາງ. ຈົ່ງໄປຫາພວກເພິ່ນ ແລະ ກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, "ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ຂໍເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບພວກເຮົາເຖີດ."¹²ນີ້ຄືເຂົ້າຈີ່ຂອງພວກເຮົາ, ມັນຍັງອຸ່ນໆຢູ່ເມື່ອພວກເຮົານຳອອກມາຈາກບ້ານຂອງພວກເຮົາ ໃນມື້ທີ່ພວກເຮົາອອກເດີນທາງມາຫາພວກທ່ານ. ແຕ່ບັດນີ້, ເບິ່ງເຖີດ, ມັນແຫ້ງແລະ ຕົກໂຫມະແລ້ວ.¹³ຖົງເຫລົ້າອະງຸ່ນນີ້ຍັງໃຫມ່ເມື່ອເຮົາເຕີມເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ແລະ ນຳມາດ້ວຍ, ແລະ ເບິ່ງເຖີດ, ບັດນີ້ມັນກຳລັງຮົ່ວ ເສື້ອຜ້າ ແລະ ເກີບແຕະຂອງພວກເຮົາກໍຂາດເນື່ອງຈາກການເດີນທາງທີ່ໄກຫລາຍ."'

¹⁴ດັ່ງນັ້ນພວກອິສະຣາເອນກໍຮັບອາຫານຂອງພວກເຂົາມາ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂໍຄຳແນະນຳຈາກພຣະຢາເວເພື່ອການຊົງນຳ.¹⁵ໂຢຊວຍກໍໄດ້ສ້າງມິດຕະພາບກັບພວກເຂົາ ແລະ ເຮັດຄຳສັນຍາກັບພວກເຂົາ, ໃຫ້ໄວ້ຊີວິດພວກເຂົາ. ພວກຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນໄດ້ເຮັດຄຳສາບານກັບພວກເຂົາດ້ວຍ.

¹⁶ນັບເປັນເວລາສາມວັນຫລັງຈາກທີ່ພວກອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບພວກເຂົາ, ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ຮູ້ວ່າພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນເປັນເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃກ້ໆນີ້ເອງ.¹⁷ແລ້ວພວກອິສະຣາເອນໄດ້ອອກເດີນທາງໄປເມືອງຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາໃນວັນທີສາມ. ເມືອງຂອງພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຄືເມືອງກີເບໂອນ, ເກຟີລາ, ເບເອໂຣດແລະ ກີເລອາດ ເຢອາຣິມ.

¹⁸ພວກປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນ ບໍ່ໄດ້ໂຈມຕີພວກເຂົາເພາະວ່າພວກຜູ້ນຳຂອງເຂົາ ໄດ້ເຮັດສາບານຢ່າງຫນັກແຫນ້ນກັບພວກເຂົາ ຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນແລ້ວ. ພວກອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍຕໍ່ວ່າພວກຜູ້ນຳຂອງເຂົາ.¹⁹ແຕ່ພວກຜູ້ນຳທັງຫລາຍໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນທັງປວງວ່າ, "ເຮົາໄດ້ສາບານກັບພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນແລ້ວ, ແລະ ບັດນີ້ເຮົາບໍ່ສາມາດທຳຮ້າຍພວກເຂົາໄດ້.

²⁰ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຈະກະທຳກັບພວກເຂົາ: ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄວາມໂກດຮ້າຍໃດໆ ລົງມາເຫນືອເຮົາ ເພາະຄຳສາບານຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສາບານຕໍ່ພວກເຂົານັ້ນ, ເຮົາຈະໄວ້ຊີວິດພວກເຂົາ."²¹ພວກຜູ້ນຳຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນຂອງພວກເຂົາວ່າ, "ໃຫ້ພວກເຂົາມີຊີວິດຕໍ່ໄປເທາະ" ດັ່ງນັ້ນພວກກີເບໂອນຈຶ່ງໄດ້ເປັນຄົນຕັດຟືນ ແລະ ຄົນຕັກນ້ຳສຳລັບພວກອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຕາມທີ່ພວກຜູ້ນຳໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບພວກເຂົາ.

²²ໂຢຊວຍຈຶ່ງເອີ້ນພວກເຂົາມາ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຫລອກລວງພວກເຮົາ ເມື່ອພວກເຈົ້າກ່າວວ່າ, 'ພວກເຮົາຢູ່ຫ່າງໄກຫລາຍຈາກພວກທ່ານ', ໃນເມື່ອພວກເຈົ້າກໍຢູ່ທີ່ນີ້ທ່າມກາງພວກເຮົາ?²³ບັດນີ້, ເພາະເຫດນີ້ພວກເຈົ້າຈຶ່ງຖືກສາບແຊ່ງ ແລະ ບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າຈະຕົກເປັນທາດໄປຕະຫລອດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕັດຟືນ ແລະ ຕັກນ້ຳສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ."

²⁴ພວກເຂົາໄດ້ຕອບໂຢຊວຍ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ເພາະເຫດວ່າ ເຮົາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພວກທ່ານ ໄດ້ຮັບການບອກເລົ່າວ່າພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄື ໂມເຊມອບແຜ່ນດິນທັງຫມົດນີ້ແກ່ທ່ານ, ແລະໃຫ້ທຳລາຍຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ທັງຫມົດເທິງແຜ່ນດິນຕໍ່ຫນ້າທ່ານ - ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງຢ້ານຫລາຍກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງພວກເຮົາ.²⁵ບັດນີ້, ຈົ່ງເບິ່ງ, ພວກທ່ານໄດ້ຄວບຄຸມພວກເຮົາໃຫ້ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງທ່ານແລ້ວ. ຂໍທ່ານເຮັດຕາມທີ່ທ່ານເຫັນວ່າດີແລະ ຖືກຕ້ອງສຳລັບທ່ານທີ່ຈະເຮັດກັບພວກເຮົາ, ຈົ່ງກະທຳເຖີດ."

²⁶ດັ່ງນັ້ນໂຢຊວຍຈຶ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້ຕໍ່ພວກເຂົາ: ເພິ່ນໄດ້ຍ້າຍພວກເຂົາອອກຈາກການຄວບຄຸມຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ແລະ ພວກອິສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ຂ້າພວກເຂົາ.²⁷ໃນວັນນັ້ນໂຢຊວຍ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນກີເບໂອນໃຫ້ເປັນຄົນຕັດຟືນ ແລະ ຄົນຕັກນ້ຳສຳລັບຊຸມຊົນ, ແລະ ສຳລັບແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ, ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, ໃນສະຖານທີ່ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງເລືອກ.

10

¹ບັດນີ້ເມື່ອອາໂດນີເຊເດັກ, ກະສັດແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ, ຊົງໄດ້ຍິນວ່າໂຢຊວຍໄດ້ຢຶດເມືອງອາອີ ແລະ ໄດ້ທຳລາຍເມືອງຈົນກ້ຽງແລ້ວ (ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດກັບເຢຣີໂກ ແລະ ກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນ), ເຂົາໄດ້ຍິນດ້ວຍວ່າປະຊາຊົນຂອງກີເບໂອນໄດ້ເຮັດສັນຍາສັນຕິພາບກັບອິສະຣາເອນ ແລະ ໄດ້ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.²ປະຊາຊົນຂອງເຢຣູຊາເລັມກໍຮູ້ສຶກຢ້ານກົວຫລາຍ ເພາະວ່າກີເບໂອນເປັນເມືອງໃຫຍ່, ເຫມືອນກັບເມືອງຫລວງທັງຫລາຍ. ເປັນເມືອງໃຫຍ່ກວ່າເມືອງອາອີ, ແລະ ພວກຜູ້ຊາຍຂອງເມືອງທຸກຄົນກໍເປັນນັກຮົບທີ່ເກັ່ງກ້າດ້ວຍ.

³ດັ່ງນັ້ນ ອາໂດນີເຊເດັກ, ກະສັດແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງສານໄປຫາໂຮຮາມ, ກະສັດແຫ່ງເຮັບໂຣນ, ເຈົ້າປີຣາມກະສັດແຫ່ງຢາຣະມຸດ, ແລະ ເຈົ້າຢາເຟຍກະສັດແຫ່ງລາກິດ, ແລະ ເຈົ້າເດບີກະສັດແຫ່ງເອກໂລນວ່າ:⁴"ຂໍເຊີນພວກທ່ານມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າໂຈມຕີ ກີເບໂອນເຖີດ ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສັນຍາສັນຕິພາບກັບໂຢຊວຍ ແລະ ກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ."

⁵ກະສັດອາໂມຣິດທັງຫ້າຄົນນັ້ນຄືກະສັດແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ, ກະສັດແຫ່ງເຮັບໂຣນ, ກະສັດແຫ່ງຢາຣະມຸດ, ກະສັດແຫ່ງລາກິດ, ກະສັດແຫ່ງເອກໂລນກໍໄດ້ຂຶ້ນມາ, ພວກເຂົາ ແລະ ກອງທັບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ຈັດວາງກຳລັງຂອງຕົນເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບກີເບໂອນ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ບຸກໂຈມຕີ.

⁶ຜູ້ຄົນກີເບໂອນໄດ້ສົ່ງສານໄປຫາໂຢຊວຍ ແລະ ກອງທັບທີ່ກິນການ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໄວເຂົ້າເຖີດ! ຂໍຢ່າປະມືຂອງພວກທ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ຈົ່ງຂຶ້ນມາຫາພວກເຮົາໂດຍໄວ ແລະຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ລອດດ້ວຍເຖີດ, ຈົ່ງຊ່ວຍພວກເຮົາເພາະກະສັດແຫ່ງອາໂມຣິດໄດ້ຢູ່ໃນດິນແດນເທິງພູເຂົາໄດ້ໂຈມຕີພວກເຮົາ."⁷ໂຢຊວຍໄດ້ຂຶ້ນໄປຈາກກິນການ, ຄືເຂົາ ແລະ ທະຫານທັງຫມົດ ແລະ ນັກຕໍ່ສູ້ທຸກຄົນໄດ້ໄປກັບເພິ່ນ.

⁸ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ. ເຮົາໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືເຈົ້າແລ້ວ. ຈະບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຂົາຈະສາມາດຕໍ່ສູ້ເຈົ້າໄດ້."

⁹ໂຢຊວຍໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີພວກນັ້ນທັນທີ, ໄດ້ຍົກທັບເດີນທາງຕະຫລອດທັງຄືນຈາກກິນການ.¹⁰ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກສັດຕຣູສັບສົນຕໍ່ຫນ້າອິສະຣາເອນ, ແລະ ອິສະຣາເອນໄດ້ຂ້າພວກເຂົາຕາຍຢ່າງຫລວງຫລາຍທີ່ກິນການ ແລະ ໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມຫົນທາງຂຶ້ນໄປທີ່ ເບັດໂຮໂຣນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າພວກນັ້ນເທິງຫົນທາງທີ່ໄປອາເຊກາ ແລະ ມັກເກດາ.

¹¹ຂະນະທີ່ພວກເຂົາແລ່ນຖອຍຫນີຈາກພວກອິສະຣາເອນ, ໄປຕາມທາງເບັດໂຮໂຣນນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງໂຍນກ້ອນຫີນກ້ອນໃຫຍ່ໆລົງມາຈາກຟ້າເຫນືອພວກເຂົາ ຕະຫລອດເຖິງເມືອງອາເຊກາ, ແລະ ເຂົາທັງຫລາຍກໍຕາຍ. ຜູ້ທີ່ຕາຍດ້ວຍລູກເຫັບຫີນນັ້ນ ກໍຫລາຍກວ່າຜູ້ທີ່ຕາຍດ້ວຍດາບຂອງຜູ້ຊາຍອິສະຣາເອນ.

¹²ແລ້ວໂຢຊວຍກໍກ່າວຕໍ່ພຣະຢາເວ, ໃນມື້ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບຊັຍຊະນະໃຫ້ອິສະຣາເອນ ເຫນືອຊາວອາໂມຣິດ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຕໍ່ຫນ້າພວກອິສະຣາເອນວ່າ, "ດວງອາທິດ, ຈົ່ງຢຸດຢູ່ທີ່ເມືອງກີເບໂອນສາ, ແລະ ດວງເດືອນ, ຈົ່ງຢຸດຢູ່ເທິງຮ່ອມພູໄອຢາໂຣນ."

¹³ດວງອາທິດໄດ້ຢຸດຢູ່, ແລະ ດວງເດືອນກໍບໍ່ໄດ້ເຄື່ອນຍ້າຍໄປໃສ ຈົນກວ່າຊົນຊາດຈະໄດ້ແກ້ແຄ້ນສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຢາຊາບໍ່ແມ່ນບໍ? ດວງອາທິດຍັງຢຸດຢູ່ກາງທ້ອງຟ້າ; ມັນບໍ່ໄດ້ຕົກໄປປະມານຫນຶ່ງວັນ.¹⁴ຈະບໍ່ມີວັນໃດເຫມືອນເຊັ່ນນີ້ ກ່ອນຫລືຫລັງນີ້ອີກແລ້ວທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງສຽງຂອງມະນຸດ. ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຕໍ່ສູ້ເພື່ອພວກຂອງອິສະຣາເອນ.

¹⁵ໂຢຊວຍກັບພວກອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນກໍໄດ້ກັບໄປທີ່ຄ້າຍທີ່ກິນການ.¹⁶ບັດນີ້ກະສັດທັງຫ້າຄົນນັ້ນໄດ້ຫນີໄປຫລົບລີ້ຢູ່ໃນຖ້ຳມັກເກດາ.¹⁷ໄດ້ມີລາຍງານໄປເຖິງໂຢຊວຍວ່າ, "ພວກເຂົາໄດ້ພົບກະສັດທັງຫ້າຄົນ! ພວກເຂົາໄດ້ຫລົບລີ້ຢູ່ໃນຖ້ຳມັກເກດາ!"

¹⁸ໂຢຊວຍໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງກື່ງກ້ອນຫີນປິດປາກຖ້ຳແລະ ໃຫ້ທະຫານເຝົ້າພວກເຂົາໄວ້.¹⁹ຈົ່ງຢ່າຖ້າຢູ່. ໃຫ້ຕິດຕາມພວກສັດຕຣູຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ໂຈມຕີພວກເຂົາຈາກດ້ານຫລັງ. ຈົ່ງຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາໃນເມືອງຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ."

²⁰ໂຢຊວຍ ແລະ ລູກແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ໄດ້ເສັດສິ້ນຈາກການຂ້າພວກເຂົາຫລົ່ານັ້ນເປັນຈຳນວນຫລາຍ, ຈົນພວກເຂົາເກືອບຖືກທຳລາຍຈົນຫມົດກ້ຽງແລ້ວ; ມີແຕ່ພຽງຜູ້ລອດຊີວິດສອງ ສາມຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຫລົບຫນີໄປຢູ່ໃນເມືອງທີ່ມີກຳແພງລ້ອມ.²¹ແລ້ວກອງທັບທັງຫມົດກໍກັບມາຫາໂຢຊວຍທີ່ຄ້າຍພັກມັກເກດາ. ບໍ່ມີໃຜກ້າກ່າວຮ້າຍປະຊາຊົນອິສະຣາເອນອີກຕໍ່ໄປ.

²²ໂຢຊວຍຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເປີດປາກຖ້ຳແລະ ນຳກະສັດທັງຫ້າພະອົງອອກມາຫາເຮົາ."²³ພວກເຂົາກໍເຮັດຕາມທີ່ເພິ່ນໄດ້ບອກ. ພວກເຂົານຳກະສັດທັງຫ້າພະອົງອອກມາຈາກຖ້ຳພາມາຫາທ່ານ - ມີກະສັດແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ, ກະສັດແຫ່ງເຮັບໂຣນ, ກະສັດແຫ່ງຢາຣະມຸດ, ກະສັດແຫ່ງລາກິດ, ແລະ ກະສັດແຫ່ງເອກໂລນ.

²⁴ເມື່ອພວກເຂົານຳກະສັດເຫລົ່ານັ້ນມາຫາໂຢຊວຍ, ເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນໃຫ້ຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດມາ. ເຂົາໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ບັງຄັບການຂອງທະຫານທີ່ອອກໄປຮ່ວມຣົບກັບທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງເອົາຕີນຂອງພວກທ່ານຢຽບທີ່ຄໍຂອງພວກເຂົາ." ດັ່ງນັ້ນເຂົາກໍຂຶ້ນມາ ແລະ ເອົາຕີນຢຽບຄໍຂອງພວກເຂົາ.²⁵ແລ້ວເພິ່ນເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ "ຢ່າຢ້ານຫລືຕົກໃຈເລີຍ. ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະກ້າຫານເຖີດ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຈະເຮັດກັບພວກສັດຕຣູຂອງພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ພວກເຈົ້າກຳລັງຈະຕໍ່ສູ້ດ້ວຍ."

²⁶ແລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ລົງມື ແລະ ໄດ້ຂ້າພວກກະສັດ. ເພິ່ນໄດ້ແຂວນພວກເຂົາໄວ້ເທິງຕົ້ນໄມ້ຫ້າຕົ້ນຈົນຮອດຄ່ຳ.²⁷ເມື່ອຕາເວັນຕົກດິນ, ໂຢຊວຍໄດ້ມີຄຳສັ່ງ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາສົບກະສັດເຫລົ່ານັ້ນລົງມາຈາກຕົ້ນໄມ້, ແລະ ກໍໄດ້ໂຍນເຂົ້າໄປໃນຖ້ຳທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຫລົບລີ້ຢູ່ກ່ອນນັ້ນແລ້ວປາກຖ້ຳກໍຖືກປິດດວ້ຍຫີນກ້ອນໃຫຍ່ ກ້ອນຫີນເຫລົ່ານັ້ນຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

²⁸ໂດຍວິທີນີ້, ໂຢຊວຍກໍຢຶດເມືອງມັກເກດາໄດ້ວັນນັ້ນ ແລະ ໄດ້ຂ້າທຸກຄົນທີ່ນັ້ນດ້ວຍດາບ, ລວມທັງກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນ. ເພິ່ນໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາ ແລະ ສິ່ງມີຊີວິດທຸກຢ່າງທີ່ນັ້ນຈົນຫມົດກ້ຽງ. ເຂົາບໍ່ໃຫ້ເຫລືອຜູ້ລອດຊີວິດ. ເຂົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ກະສັດແຫ່ງມັກເກດາເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດກັບກະສັດເຢຣີໂກ.

²⁹ໂຢຊວຍ ແລະ ອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍໄດ້ອອກຈາກມັກເກດາມາເຖິງເມືອງລິບນາ. ເຂົາໄດ້ໄປສູ້ຮົບກັບລິບນາ.³⁰ພຣະຢາເວຍັງໄດ້ມອບເມືອງນີ້ໄວ້ໃນມືຂອງອິສະຣາເອນ - ເຊັ່ນດຽວກັບກະສັດຂອງພວກເຂົາ. ໂຢຊວຍໄດ້ລົງມືໂຈມຕີທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດດ້ວຍດາບ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ໃຜລອດຊີວິດ. ເພິ່ນໄດ້ເຮັດກັບກະສັດຂອງເມືອງນີ້ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດກັບກະສັດແຫ່ງເຢຣີໂກ.

³¹ແລ້ວໂຢຊວຍ ແລະ ພວກອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍອອກຈາກເມືອງລິບນາມາເຖິງເມືອງລາກິດ. ເຂົາຕັ້ງຄ້າຍໃກ້ເມືອງ ແລະ ກໍເຂົ້າໂຈມຕີ.³²ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານລາກິດໃຫ້ຢູ່ໃນມືຂອງອິສະຣາເອນ. ໂຢຊວຍກໍໄດ້ຢຶດເມືອງໃນວັນທີສອງ. ເພິ່ນໄດ້ລົງມືກັບທຸກສິ່ງໃນເມືອງນັ້ນດ້ວຍດາບ, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດກັບລິບນາ.

³³ແລ້ວໂຮຣາມ, ກະສັດແຫ່ງເກເຊ, ໄດ້ຂຶ້ນມາຊ່ວຍເມືອງລາກິດ. ໂຢຊວຍກໍໄດ້ໂຈມຕີເຂົາ ແລະ ກອງທັບຂອງເຂົາຈົນວ່າບໍ່ເຫລືອຜູ້ລອດຊີວິດເລີຍ.

³⁴ແລ້ວໂຢຊວຍພ້ອມກັບພວກອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍອອກຈາກເມືອງລາກິດມາເຖິງເມືອງເອກໂລນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍໃກ້ເມືອງແລະ ເຂົ້າໂຈມຕີເມືອງນັ້ນ,³⁵ແລະ ໄດ້ຢຶດເມືອງໃນວັນດຽວກັນ. ພວກເຂົາໄດ້ແທງດ້ວຍດາບ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ, ຢ່າງດຽວທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ເຮັດຕໍ່ເມືອງລາກິດ.

³⁶ແລ້ວໂຢຊວຍພ້ອມກັບພວກອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍຂຶ້ນໄປຈາກເມືອງເອກໂລນມາເຖິງເມືອງເຮັບໂຣນ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າລ້ອມ ແລະ ເຂົ້າໂຈມຕີເມືອງນັ້ນ.³⁷ພວກເຂົາກໍຢຶດເມືອງນັ້ນແລ້ວ ກໍໄດ້ຂ້າກະສັດ ແລະ ຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບ. ພວກເຂົາທຳລາຍທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ມີຊີວິດໃນເມືອງນັ້ນຢ່າງຮາບຄາບ, ບໍ່ໃຫ້ເຫລືອຜູ້ໃດລອດຊີວິດ, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ເຮັດກັບເມືອງເອກໂລນ. ເພິ່ນໄດ້ທຳລາຍເມືອງນັ້ນແລະ ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຢ່າງໃນເມືອງນັ້ນ.

³⁸ແລ້ວໂຢຊວຍກໍໄດ້ກັບ, ແລະ ກອງທັບອິສະຣາເອນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນ, ແລະ ພວກເຂົາກໍກັບມາຍັງເມືອງເດບີ ແລະ ເຂົ້າໂຈມຕີເມືອງນັ້ນ.³⁹ທ່ານກໍໄດ້ຢຶດເມືອງລວມທັງກະສັດ, ແລະ ຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບທັງຫມົດ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ລົງມືຂ້າພວກເຂົາດ້ວຍດາບ ແລະ ກໍໄດ້ທຳລາຍທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນຢ່າງລາບຄາບ. ໂຢຊວຍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຜູ້ໃດລອດຊີວິດ, ທ່ານໄດ້ເຮັດຕໍ່ເມືອງເຮັບໂຣນ ແລະ ກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນຢ່າງໃດທ່ານກໍເຮັດກັບເມືອງລິບນາ ແລະ ກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນຢ່າງນັ້ນ.

⁴⁰ໂຢຊວຍໄດ້ຊັຍຊະນະທຸກເມືອງເທິງດິນແດນ, ຮ່ອມພູເນເກບ, ຕາມຕີນພູ, ແລະ ຕາມເນີນພູ. ກະສັດທັງຫມົດຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ມີຜູ້ໃດລອດຊີວິດ. ເພິ່ນໄດ້ທຳລາຍທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງອິສະຣາເອນ ໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້.⁴¹ໂຢຊວຍໄດ້ໂຈມຕີພວກເຂົາດ້ວຍດາບຕັ້ງແຕ່ຄາເດັດບາເນຍເຖິງກາຊາ, ແລະທັງແຜ່ນດິນໂກເຊນຈົນເຖິງເມືອງກີເບໂອນ.

⁴²ໂຢຊວຍໄດ້ຈັບພວກກະສັດເຫລົ່ານີ້ ແລະເມືອງຂອງພວກເຂົາໄດ້ໃນບັ້ນຮົບດຽວເພາະພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ຊົງສູ້ຮົບເພື່ອອິສະຣາເອນ.⁴³ແລ້ວໂຢຊວຍ, ພ້ອມກັບຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍໄດ້ກັບໄປຍັງຄ້າຍທີ່ກິນການ.

11

¹ເມື່ອຢາບິນ, ກະສັດແຫ່ງຮາໂຊ, ໄດ້ຍິນຂ່າວນີ້ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງສານໄປຫາໂຢບັບ, ກະສັດແຫ່ງມາໂດນ, ໄປຫາກະສັດແຫ່ງຊິມໂລນ, ແລະໄປຫາກະສັດແຫ່ງອັກຊັບ.²ເຂົາໄດ້ສົ່ງສານໃຫ້ບັນດາກະສັດຊຶ່ງຢູ່ໃນດິນແດນເນີນພູຕອນເຫນືອ, ໃນຮ່ອມພູແມ່ນ້ຳຈໍແດນທາງຕອນໃຕ້ຂອງຄາລີເລ, ແລະ ໃນດິນແດນພູເຂົາໂດເຣທາງທິດຕາເວັນຕົກ.³ເຂົາໄດ້ສົ່ງສານໄປຫາພວກການາອານທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ທິດຕາເວັນຕົກດ້ວຍ, ພວກອາໂມຣິດພວກຮິດຕີ, ພວກເປຣີຊີ, ແລະ ພວກເຢບຸດໃນດິນແດນເນີນພູ, ແລະ ພວກຮີວີທາງຕີນພູເຮີໂມນໃນແຜ່ນດິນມິຊະປາ.

⁴ດ້ວຍຈຳນວນທະຫານທີ່ຫລວງຫລາຍດັ່ງເມັດຊາຍຕາມແຄມຝັ່ງທະເລ, ພວກເຂົາມີມ້າ ແລະ ຣົດຮົບຈຳນວນຫລວງຫລາຍ.⁵ກະສັດທັງຫມົດນີ້ກໍໄດ້ພົບກັນໃນເວລາທີ່ໄດ້ນັດຫມາຍໄວ້, ແລະ ກໍໄດ້ມາຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ໂຮມກັນທີ່ຫ້ວຍນ້ຳເມໂຣມເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບອິສະຣາເອນ.

⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຈົ່ງຢ່າຢ້ານພວກເຂົາ, ເພາະວ່າມື້ອື່ນໃນເວລາດຽວກັນນີ້ ເຮົາຈະມອບພວກເຂົາທັງຫມົດແກ່ອິສະຣາເອນຢ່າງຄົນຕາຍແລ້ວ. ໃຫ້ເຈົ້າຕັດເອັນຄະນ່ອງມ້າຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຜົາລົດມ້າຂອງພວກເຂົາເສຍ."⁷ໂຢຊວຍ ແລະ ທະຫານຂອງເຂົາທັງຫມົດ. ພວກເຂົາກໍມາເຖິງທີ່ຫ້ວຍນ້ຳເມໂຣມທັນທີ, ແລະ ກໍໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີພວກສັດຕຣູ.

⁸ພຣະຢາເວໄດ້ໃຫ້ພວກສັດຕຣູຕົກຢູ່ໃນມືຂອງອິສະຣາເອນ, ແລະ ພວກເຂົາແທງພວກສັດຕຣູດ້ວຍດາບ ແລະ ໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມພວກເຂົາໄປເຖິງຊີໂດນ, ເຖິງເມືອງມີສະເຣໂຟດມາອິມ, ແລະ ເຖິງຮ່ອມພູມິຊະປາດ້ານຕາເວັນອອກ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າພວກສັດຕຣູຈົນກວ່າບໍ່ເຫລືອໄວ້ແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ.⁹ໂຢຊວຍໄດ້ເຮັດຕໍ່ພວກເຂົາຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງເຂົາ. ເຂົາໄດ້ຕັດເອັນຄະນ່ອງມ້າ ແລະ ເຜົາຣົດຮົບທັງຫມົດ.

¹⁰ໂຢຊວຍກໍໄດ້ກັບມາໃນເວລານັ້ນ ແລະໄດ້ຢຶດເມືອງຮາໂຊ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ຂ້າກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນດ້ວຍດາບ. (ຮາໂຊໄດ້ເຄີຍເປັນຫົວຫນ້າຂອງອານາຈັກເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ.)¹¹ພວກເຂົາໄດ້ໃຊ້ດາບຂ້າສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະ ເພິ່ນກໍໄດ້ແຍກພວກເຂົາອອກມາເພື່ອທຳລາຍເສຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີສິ່ງມີຊີວິດລອດເຫລືອແລ້ວ ເພິ່ນກໍເຜົາເມືອງຮາໂຊ.

¹²ໂຢຊວຍໄດ້ຢຶດທຸກເມືອງຂອງກະສັດເຫລົ່ານີ້. ເພິ່ນໄດ້ຈັບກະສັດທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຂ້າພວກເຂົາດ້ວຍດາບ. ເພິ່ນໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາທຸກໆຄົນດັ່ງທີ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້.¹³ອິສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ເຜົາເມືອງໃດໆທີ່ໄດ້ສ້າງຕາມໂຄກເນີນ, ຍົກເວັ້ນຮາໂຊເມືອງນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ເຜົາ.

¹⁴ກອງທັບຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ນຳຊັບສິນທັງຫມົດຈາກເມືອງເຫລົ່ານີ້ພ້ອມທັງຝູງສັດລ້ຽງມາເປັນຂອງພວກເຂົາເອງ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າທຸກຄົນດ້ວຍດາບ ພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ເຫລືອສິ່ງມີຊີວິດໄວ້ເລີຍ.¹⁵ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ, ຜູ້ຮັບໃຊຂອງພຣະອົງໄວ້ຢ່າງໃດ, ໂມເຊກໍໄດ້ສັ່ງໂຢຊວຍໄວ້ຢ່າງນັ້ນ ແລະ ໂຢຊວຍກໍໄດ້ເຮັດຕາມ ເພິ່ນໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ກັບໂມເຊ.

¹⁶ຄືດິນແດນເນີນພູ, ເນເກບທັງຫມົດ ແຜ່ນດິນແຫ່ງໂກເຊນທັງຫມົດ, ທີ່ບັນດາຕີນພູ, ຮ່ອມພູແຫ່ງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ດິນແດນເນີນພູຂອງອິສະຣາເອນ, ແລະ ດິນແດນທີ່ຮາບພຽງ.¹⁷ຈາກພູເຂົາຮາລັກໃກ້ກັບເອໂດມ, ແລະ ໄປທາງເຫນືອເຖິງບາອານກາດ ໃນຮ່ອມພູເລບານອນ ຕີນພູເຂົາເຮີໂມນ, ເພິ່ນໄດ້ຈັບກະສັດທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຂ້າເສຍ.

¹⁸ໂຢຊວຍໄດ້ເຮັດສົງຄາມຢູ່ເປັນເວລານານ ກັບກະສັດທັງຫມົດນີ້.¹⁹ບໍ່ມີຈັກເມືອງທີ່ໄດ້ເຮັດສັນຍາສັນຕິພາບກັບກອງທັບອິສະຣາເອນ ນອກຈາກຄົນຮີວີຊຶ່ງໄດ້ອາໄສທີ່ ກີເບໂອນ. ອິສະຣາເອນໄດ້ຢຶດເມືອງທີ່ເຫລືອທັງຫມົດດ້ວຍການສູ້ຮົບ.²⁰ເພາະວ່າພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາມີໃຈແຂງ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດສົງຄາມກັບພວກອິສະຣາເອນ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຖືກທຳລາຍຢ່າງຫມົດກ້ຽງໂດຍປາສະຈາກຄວາມເມດຕາ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງ, ໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊໄວ້.

²¹ແລ້ວໂຢຊວຍກໍໄດ້ມາໃນເວລານັ້ນ ແລະເພິ່ນໄດ້ທຳລາຍຄົນອານາກິມ. ເພິ່ນໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ໃນດິນແດນເນີນພູທີ່ເຮັບໂຣນ, ເດບີອານາບ, ແລະ ໃນດິນແດນເນີນພູທຸກແຫ່ງຂອງຢູດາ, ແລະເນີນພູຂອງອິສະຣາເອນ. ໂຢຊວຍໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາ ແລະ ເມືອງຂອງພວກເຂົາຈົນກ້ຽງ.²²ບໍ່ມີຄົນອານາກິມເຫລືອໃນແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນຍົກເວັ້ນທີ່ກາຊາ, ກາດ, ແລະ ອາສະໂດດ.

²³ດັ່ງນັ້ນໂຢຊວຍໄດ້ຢຶດຄອງດິນແດນທັງຫມົດ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ກັບໂມເຊທຸກປະການ. ໂຢຊວຍກໍໄດ້ມອບໄວ້ໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກ ແກ່ອິສະຣາເອນຕາມທີ່ໄດ້ແບ່ງໃຫ້ແຕ່ລະເຜົ່າ ແລ້ວແຜ່ນດິນກໍສະຫງົບຈາກສົງຄາມ.

12

¹ຕໍ່ໄປນີ້ຄືບັນດາກະສັດຂອງດິນແດນ, ຊຶ່ງຜູ້ຊາຍອິສະຣາເອນໄດ້ຢຶດຄອງແຜ່ນດິນ. ພາກຕາເວັນອອກຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ແລະ ເລີຍໄປທາງພາກເຫນືອ. ຈາກຮ່ອມພູລຸ່ມແມ່ນອາກໂນນເຖິງພູເຂົາເຮີໂມນ ແລະ ທັງຫມົດຂອງອາຣາບານເຖິງພາກຕາເວັນອອກ.²ເຈົ້າສີໂຫນ, ກະສັດຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຢູ່ທີ່ເຮັດຊະໂບນ. ເຂົາໄດ້ປົກຄອງນັບຈາກອາໂຣອີ, ຊຶ່ງຢູ່ຕາມແຄມຮ່ອມພູອາກໂນນ, ຈາກກາງຮ່ອມພູ ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງກີເລອາດລົງໄປເຖິງແມ່ນ້ຳຢັບໂບກຕິດຊາຍແດນຂອງຄົນອຳໂມນ.

³ເຈົ້າສີໂຫນໄດ້ປົກຄອງອາຣາບາໄປຈົນເຖິງທະເລກິນເນເຣ, ເຖິງທິດຕາເວັນອອກ, ເຖິງທະເລຂອງອາຣາບາ (ທະເລເກືອ) ເຖິງທິດຕາເວັນອອກ, ມາຈົນເຖິງເບັດເຢຊີໂມດ ແລະ ໄປເຖິງຕອນໃຕ້, ໄປຈົນເຖິງຕີນພູຂອງພູເຂົາປີສະກາ.⁴ເຈົ້າໂອກ, ກະສັດແຫ່ງບາຊານ, ຊຶ່ງເປັນຄົນເຜົ່າເຣຟາອິມທີ່ເຫລືອຢູ່. ຜູ້ຢູ່ທີ່ອັດຊະຕາໂຣດ ແລະເອັດເຣອີ.⁵ເຂົາໄດ້ປົກຄອງເຫນືອພູເຂົາເຮີໂມນ, ສາເລກາ, ແລະ ບາຊານທັງຫມົດ, ເຖິງຊາຍແດນຂອງປະຊາຊົນເກຊູ ແລະ ຄົນມາອາກາ, ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງກີເລອາດ, ເຖິງເຂດແດນຂອງເຈົ້າສີໂຫນ, ກະສັດແຫ່ງເຮັດຊະໂບນ.

⁶ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ປະຊາຊົນຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພ່າຍແພ້ ແລະ ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ມອບແຜ່ນດິນໃຫ້ເປັນກຳມະສິດຂອງຄົນຣູເບັນ, ຄົນກາດ, ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຄົນເຜົ່າມານາເຊ.

⁷ເຫລົ່ານີ້ຄືບັນດາກະສັດຂອງດິນແດນຊຶ່ງໂຢຊວຍກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ຕີເອົາຊະນະທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ຕັ້ງແຕ່ບາອັນກາດໃນຮ່ອມພູໃກ້ກັບເລບານອນ ເຖິງພູເຂົາຮາລັກໃກ້ກັບເອໂດມ. ໂຢຊວຍໄດ້ມອບແຜ່ນດິນໃຫ້ເປັນກຳມະສິດ ແກ່ຄົນເຜົ່າຕ່າງໆຂອງອິສະຣາເອນ.⁸ເພິ່ນໄດ້ມອບແດນເນີນພູທີ່ໃຕ້ອາຣາບາຂ້າງໆບັນດາເນີນພູໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະ ທີ່ເນເກບແຜ່ນດິນຂອງຄົນຮິດຕີ, ຄົນອາໂມຣິດ, ຄົນການາອານ, ຄົນເປຣີຊີ, ຄົນຮີວີ, ແລະ ຄົນເຢບຸດ.

⁹ເຫລົ່າກະສັດທັງຫລາຍຊຶ່ງລວມທັງກະສັດຂອງເຢຣີໂກ ກະສັດຂອງອາອີຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ໆເບັດເອັນ.¹⁰ກະສັດຂອງເຢຣູຊາເລັມ, ກະສັດຂອງເອນາຢິມ.¹¹ກະສັດຂອງຢາຣະມຸດ, ກະສັດຂອງລາກິດ.¹²ກະສັດຂອງເອກໂຣນ, ກະສັດຂອງເກເຊ.

¹³ກະສັດຂອງເດບີ, ກະສັດຂອງເກເດ,¹⁴ກະສັດຂອງໂຮມາ, ກະສັດຂອງອາຣາດ,¹⁵ກະສັດຂອງລິບນາ, ກະສັດຂອງອາດຸນລຳ,¹⁶ກະສັດຂອງມັກເກດາ, ກະສັດຂອງເບັດເອນ,

¹⁷ກະສັດຂອງຕັບປູອາ, ກະສັດຂອງເຮເຟ,¹⁸ກະສັດຂອງອາເຟັກ, ກະສັດຂອງລາຊາໂຣນ,¹⁹ກະສັດຂອງມາໂດນ, ກະສັດຂອງຮາໂຊ,²⁰ກະສັດຂອງຊິມໂຣນເມໂຣນ, ກະສັດຂອງອັກຊັບ,

²¹ກະສັດຂອງຕາອານັກ, ກະສັດຂອງເມກິດໂດ,²²ກະສັດຂອງເກເດັດ, ກະສັດຂອງໂຢກເນອາມໃນກາເມນ,²³ກະສັດຂອງໂດເຣ, ໃນນາຟາດໂດເຣ, ກະສັດຂອງໂກຍິມໃນກິນການ.²⁴ກະສັດຂອງຕີຣະຊາ. ລວມຈຳນວນກະສັດທັງຫມົດຄືສາມສິບເອັດພະອົງ.

13

¹ບັດນີ້ໂຢຊວຍໄດ້ເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ ເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, "ເຈົ້າກໍເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ, ແຕ່ຍັງມີແຜ່ນດິນອີກຫລາຍແຫ່ງທີ່ຕ້ອງຢຶດຄອງ.

²ນີ້ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ຍັງຄົງເຫລືອຢູ່: ຄືທ້ອງຖິ່ນທັງຫມົດຂອງຟິລິສະຕິນ, ແລະ ທ້ອງຖິ່ນທັງຫມົດຂອງຄົນເກຊູ,³(ນັບຈາກຊີໂຫນຊຶ່ງຢູ່ທິດຕາເວັນອອກຂອງເອຢິບ ແລະ ເຫນືອຂຶ້ນໄປເຖິງຊາຍແດນຂອງເອັກໂຣນ, ຊຶ່ງເປັນຊັບສິນຂອງຄົນການາອານ; ຜູ້ປົກຄອງຂອງຟິລິສະຕິນມີຫ້າຄົນຄື: ຊາວກາຊາ, ຊາວອາສະໂດດ, ຊາວອາສະເກໂລນ, ຊາວກາດ ແລະ ຊາວເອກໂຣນ - ເຂດແດນຂອງອາວິມ).

⁴ທາງຕອນໃຕ້, ຍັງມີແຜ່ນດິນທັງຫມົດຂອງຄົນການາອານ, ແລະ ເມອາຣາຊຶ່ງເປັນຂອງຊາວຊີໂດນ, ເຖິງເຂດເມືອງອາເຟັກເຖິງເຂດແດນຂອງຄົນອາໂມຣິດ;⁵ແຜ່ນດິນຂອງຊາວເກບາ, ແລະ ເລບານອນທັງຫມົດໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ຈາກບາອານກາດທີ່ຢູ່ຕີນພູເຂົາເຮີໂມນເຖິງເລໂບ ຮາມັດ.

⁶ເຊັ່ນດຽວກັນ ຜູ້ທີ່ອາໄສເທິງເນີນພູຈາກເລບານອນທັງຫມົດຈົນເຖິງມີສະເຣໂຟດມາອິມ, ລວມທັງປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງຊີໂດນ. ເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປຕໍ່ຫນ້າກອງທັບຂອງອິສະຣາເອນ. ຈົ່ງແນ່ໃຈວ່າໄດ້ມອບດິນແດນໃຫ້ອິສະຣາເອນເປັນມໍຣະດົກ, ຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງເຈົ້າແລ້ວ.⁷ຈົ່ງແບ່ງດິນແດນນີ້ເປັນມໍຣະດົກໃຫ້ແກ່ເຜົ່າຕ່າງໆເກົ້າເຜົ່າ ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງເຜົ່າມານາເຊ."

⁸ສ່ວນອີກເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງເຜົ່າມານາເຊ, ເຜົ່າຣູເບັນ ແລະ ເຜົ່າກາດໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາທີ່ໂມເຊໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາທິດຕາເວັນອອກຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ,⁹ຈາກອາໂລເອຊຶ່ງຢູ່ແຄມຮ່ອມພູອາກໂນນ (ລວມທັງເມືອງທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຮ່ອມພູ), ເຖິງພູພຽງທັງຫມົດຂອງເມືອງເບເດບາໄປຈົນເຖິງດີໂບນ;

¹⁰ເມືອງທັງຫມົດນີ້ຂອງເຈົ້າສີໂຫນກະສັດຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຄອບຄອງຢູ່ໃນເຮັດຊະໂບນ, ໄກອອກໄປຈົນເຖິງເຂດແດນຄົນອຳໂມນ.¹¹ກີເລອາດ ແລະ ທ້ອງຖິ່ນຂອງ ຄົນເກຊູ ແລະ ຄົນມາອາກາ, ທັງຫມົດຂອງພູເຂົາເຮີໂມນ, ບາຊານທັງຫມົດເຖິງສາເລກາ;¹²ອານາຈັກທັງຫມົດຂອງເຈົ້າໂອກໃນບາຊານ, ຜູ້ຊຶ່ງຄອບຄອງໃນອັດຊະຕາໂລດ ແລະ ເອັດເຣອີ -ເຫລົ່ານີ້ຄືສິ່ງທີ່ຖືກຖິ້ມໄວ້ໃຫ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຫລືອຢູ່ຈາກພວກເຣຟາອິມ - ໂມເຊຮົບຊະນະພວກເຂົາແລະ ໄດ້ໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປ.

¹³ແຕ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ ບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຄົນ ເກຊູ ຫລືຄົນມາອາກາອອກໄປ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຊາວເກຊູກັບຊາວມາອາກາຈຶ່ງຍັງອາໄສຢູ່ທ່າມກາງອິສະຣາເອນ ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

¹⁴ສຳລັບເຜົ່າເລວີພຽງເຜົ່າດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ໂມເຊບໍ່ໄດ້ມອບສ່ວນມໍຣະດົກ. ໃຫ້ເຄື່ອງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນທີ່ເຮັດດວ້ຍໄຟນັ້ນເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ, ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໄວ້ກັບໂມເຊ.

¹⁵ໂມເຊໄດ້ມອບມໍຣະດົກໃຫ້ເຜົ່າຣູເບັນ, ຕະກູນຕໍ່ຕະກູນ.¹⁶ເຂດແດນຂອງພວກເຂົານັບຈາກອາໂຣເອ, ເທິງຝັ່ງຂອງແຄມແມ່ນ້ຳອາກໂນນ ແລະ ເມືອງທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຮ່ອມພູ ແລະ ເຂດພູພຽງທັງຫມົດທີ່ຢູ່ອ້ອມແອ້ມເມືອງເມເດບາ.

¹⁷ເຜົ່າລູເບັນເຊັ່ນກັນກໍໄດ້ຮັບເຮັດຊະໂບນແລະ ເມືອງທຸກເມືອງທີ່ຢູ່ໃນເຂດພູພຽງນີ້ຄື: ດີໂບນ, ແລະ ບາມົດບາອານ, ແລະ ເບັດບາອານເບໂອນ,¹⁸ແລະ ຢາຮາດ, ແລະ ເກເດໂມດ, ແລະ ເມຟາອາດ,¹⁹ແລະ ກີຣິອາດທາອິມ, ແລະ ສິບມາ, ແລະ ເຊເຣັດຊາຮາ, ທີ່ຢຸ່ເທິງພູນ້ອຍຕາມຮ່ອມພູນັ້ນ.

²⁰ຣູເບັນກໍເຊັ່ນກັນໄດ້ຮັບເບັດເປອໍ, ເນີນພູຂອງປີສະກາ, ແລະ ເບັດເຢຊີໂມດ,²¹ເມືອງທັງຫມົດຊຶ່ງຢູ່ຕາມພູພຽງ, ແລະ ອານາຈັກທັງຫມົດຂອງເຈົ້າສີໂຫນ ກະສັດຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຜູ້ຊົງຄອບຄອງຢຸ່ໃນເຮັດຊະໂບນ, ຜູ້ຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ເຮັດໃຫ້ພ່າຍແພ້ພ້ອມກັບພວກຜູ້ນຳຂອງຊາວມີດີອານ, ເອວີ, ເຣເກມ, ຊູເຣ, ຮູເຣ, ແລະເຣບາເປັນພວກເຈົ້າຊາຍຂອງສີໂຫນ, ຜູ້ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.

²²ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ຂ້າ ບາລາອາມລູກຂອງເບອໍ, ຜູ້ເປັນຄົນດູໂຊກຊາຕາເສຍດ້ວຍດາບ, ທ່າມກາງພວກທີ່ເຫລືອເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຂ້າເສຍ.²³ອານາເຂດຂອງເຜົ່າຣູເບັນທີ່ຢູ່ມີແມ່ນ້ຳເປັນເຂດແດນ; ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງຄົນຣູເບັນ, ຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ, ລວມທັງເມືອງຕ່າງໆກັບຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆ.

²⁴ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ກ່າວໄວ້ກັບພວກກາດ, ຕາມຕະກູນຕໍ່ຕະກູນ:²⁵ອານາເຂດຂອງເຂົາຄືຢາເຊ, ແລະ ເມືອງທັງຫມົດຂອງກີເລອາດ, ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງແຜ່ນດິນຄົນອຳໂມນ, ເຖິງອາໂຣເອ, ຊຶ່ງຢູ່ທາງຕາເວັນອອກຂອງເມືອງຮັບບາ,²⁶ຕັ້ງແຕ່ເມືອງເຮັດຊະໂບນ ເຖິງຣາມັດມີສະເປ ແລະ ເບໂຕນິມ ແລະ ຕັ້ງແຕ່ມະຫານາອິມຈົນເຖິງເຂດແດນຂອງເດບີ.

²⁷ໃນຮ່ອມພູ, ໂມເຊໄດ້ມອບເບັດຮາຣາມ, ເບັດນິມຣາ, ສຸໂຄດ ແລະ ຊາໂຟນ, ອານາຈັກສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງເຈົ້າສີໂຫນກະສັດແຫ່ງເຮັດຊະໂບນ, ມີແມ່ນ້ຳຈໍແດນເປັນເຂດແດນ, ຈົນລົງມາເຖິງທະເລກິນເນເຣ, ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.²⁸ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງຄົນເຜົ່າກາດ, ຕາມຕະກູນຂອງເຂົາລວມທັງເມືອງຕ່າງໆກັບຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບຂອງເມືອງນັ້ນດ້ວຍ.

²⁹ໂມເຊໄດ້ມອບມໍຣະດົກໃຫ້ກັບເຜົ່າມານາເຊເຄິ່ງເຜົ່າ. ເປັນສ່ວນທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຄົນເຜົ່າມານາເຊ, ຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ.³⁰ອານາເຂດຂອງເຂົາທັງຫລາຍເລີ້ມຈາກມະຫານາອິມ, ບາຊານທັງຫມົດ ອານາຈັກຂອງເຈົ້າໂອກກະສັດຂອງບາຊານ, ແລະເມືອງທຸກເມືອງຂອງຢາອີຊຶ່ງຢູ່ໃນບາຊານຫົກສິບເມືອງ.³¹ກີເລອາດເຄິ່ງຫນຶ່ງ ແລະ ອັດຊະທາໂຣດ ແລະ ເອເດອີ (ເມືອງຕ່າງໆຂອງເຈົ້າໂອກໃນບາຊານ). ເມືອງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ຕະກູນມາກີລູກຊາຍຂອງມານາເຊ - ຄືເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຊາວມາກີ, ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ແຕ່ລະຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ.

³²ນີ້ຄືມໍຣະດົກຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ຈັດສັນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ຢູ່ໃນທົ່ງພຽງໂມອາບ, ຟາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເມືອງເຢຣີໂກ.³³ໂມເຊບໍ່ໄດ້ມອອບມໍຣະດົກໃຫ້ແກ່ຄົນເຜົ່າເລວີ. ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ຊົງເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາດັ່ງທີ່ພຣະອົງ, ໄດ້ສັ່ງໄວ້ກັບພວກເຂົາ.

14

¹ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນພື້ນທີ່ຂອງແຜ່ນດິນທີ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ຮັບມອບເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ, ໃນແຜ່ນດິນການາອານ, ຊຶ່ງເອເລອາຊາປະໂລຫິດ, ແລະ ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ, ແລະບັນດາຜູ້ນຳເຜົ່າຂອງຄອບຄົວ ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຂົາໃນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ຈັດສັນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

²ມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາໄດ້ຈັບສະຫລາກແບ່ງກັນ ໃນລະຫວ່າງຄົນເກົ້າເຜົ່າເຄິ່ງ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້ໂດຍມືຂອງໂມເຊ.³ເພາະໂມເຊໄດ້ໃຫ້ມໍຣະດົກແກ່ສອງເຜົ່າເຄິ່ງທາງຟາກນັ້ນຂອງຈໍແດນແລ້ວ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ມໍຣະດົກແກ່ພວກເລວີ.⁴ເຜົ່າພັນຂອງໂຢເຊັບແທ້ຈິງແລ້ວມີຢູ່ສອງເຜົ່າ, ມານາເຊ ແລະ ເອຟຣາອິມ. ພວກເລວີບໍ່ໄດ້ຮັບສ່ວນຂອງມໍຣະດົກໃນແຜ່ນດິນ, ໄດ້ແຕ່ພຽງບາງເມືອງເພື່ອຢູ່ອາໄສເທົ່ານັ້ນ, ກັບແຜ່ນດິນທົ່ງຫຍ້າສຳລັບສັດລ້ຽງ ແລະ ສຳລັບເປັນແຫລ່ງຊັບພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາ.⁵ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ແຜ່ນດິນ.

⁶ແລ້ວຄົນເຜົ່າຢູດາໄດ້ມາຫາໂຢຊວຍ ທີ່ກິນການ. ກາເລັບລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນຊາວ ເກນິດ, ໄດ້ກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, "ທ່ານໄດ້ຮູ້ເລື່ອງຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂມເຊຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ກ່ຽວກັບທ່ານ ແລະ ຂ້ານ້ອຍແລ້ວທີ່ຄາເດັດບາເນຍ.⁷ຂ້ານ້ອຍມີອາຍຸສີ່ສິບປີໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຈາກຄາເດັດບາເນຍ ເພື່ອສອດແນມເບິ່ງແຜ່ນດິນ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳມາລາຍງານໃຫ້ແກ່ເຂົາຕາມຄວາມຄິດເຫັນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁸ແຕ່ສ່ວນພີ່ນ້ອງຊຶ່ງຂຶ້ນໄປພ້ອມກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຢ້ານກົວ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເອງໄດ້ຕິດຕາມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງສຸດໃຈ.⁹ໂມເຊໄດ້ສັນຍາໃນວັນນັ້ນ, ກ່າວວ່າ, 'ແນ່ນອນແຜ່ນດິນຊຶ່ງຕີນຂອງທ່ານໄດ້ຍ່າງຢຽບໄປນັ້ນຈະຕົກເປັນມໍຣະດົກຂອງທ່ານ ແລະ ຂອງລູກຫລານຂອງທ່ານສືບໄປເປັນນິດ, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຕິດຕາມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງສຸດໃຈ.'

¹⁰ບັດນີ້, ເບິ່ງເຖີດ! ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່ຕະຫລອດສີ່ສິບຫ້າປີ, ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເຊັ່ນນີ້ແກ່ໂມເຊ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເດີນທາງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ບັດນີ້, ເບິ່ງເຖີດ! ວັນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າມີອາຍຸແປດສິບຫ້າປີແລ້ວ.¹¹ຂ້າພະເຈົ້າຍັງແຂງແຮງໃນວັນນີ້ດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຄີຍເປັນໃນວັນທີ່ໂມເຊໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າອອກໄປ. ກຳລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນເວລານີ້ເປັນເຫມືອນກຳລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ເຄີຍເປັນ, ບໍ່ວ່າເພື່ອສົງຄາມ ເພື່ອອອກໄປຫລືເພື່ອເຂົ້າມາ.

¹²ດັ່ງນັ້ນຂໍມອບດິນແດນເນີນພູນີ້, ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນວັນນັ້ນ. ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຍິນໃນວັນນັ້ນ ທີ່ເຫລົ່າຄົນອານາກິມຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍເມືອງໃຫຍ່ມີກຳແພງລ້ອມຢ່າງຫມັ້ນຄົງ. ບາງທີພຣະຢາເວຈະສະຖິດກັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປໄດ້ ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ."

¹³ແລ້ວໂຢຊວຍກໍອວຍພອນເຂົາ ແລະ ຍົກເມືອງເຮັບໂຣນໃຫ້ກາເລັບລູກຊາຍເຢຟຸນເນເປັນມໍຣະດົກ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນເຮັບໂຣນໄດ້ກາຍເປັນມໍລະດົກແກ່ກາເລັບລູກຊາຍເຢຟຸນເນຕະກູນເກນິດຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, ເຂົາໄດ້ຕິດຕາມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນຢ່າງສຸດໃຈ.¹⁵ບັດນີ້ຊື່ຂອງເຮັບໂຣນແຕ່ເດີມມີຊື່ວ່າຊອງອາກບາ. (ອາກບາເປັນເມືອງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງຊາວອານາກິມ.) ແລ້ວແຜ່ນດິນຈຶ່ງໄດ້ສະຫງົບຈາກການເສິກສົງຄາມ.

15

¹ການຈັດສັນທີ່ດິນສຳລັບປະຊາຊົນເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ຈັດໃຫ້ຕາມຕະກູນພວກເຂົາ, ທາງດ້ານໃຕ້ຂະຫຍາຍໄປເຖິງຊາຍແດນແຫ່ງເອໂດມ, ເຖິງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານແຫ່ງຊິນ ເປັນທີ່ສຸດປາຍດ້ານໃຕ້.²ເຂດແດນຂອງພວກເຂົາທາງທິດໃຕ້ນັ້ນຕັ້ງຕົ້ນຈາກປາຍທະເລເກືອ, ຄືຕັ້ງແຕ່ອ່າວຊຶ່ງຫັນໄປທາງທິດໃຕ້.

³ອານາເຂດຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຍີ້ນໄປທາງທິດໃຕ້ຂອງເນີນພູອັກລັບບິມ ແລະ ຜ່ານຕໍ່ໄປເຖິງຊິນ, ແລະ ຂຶ້ນໄປທາງທິດໃຕ້ຂອງຄາເດັດບາເນຍ, ຕາມທາງເຮັບໂຣນ, ແລະ ຂຶ້ນໄປເຖິງອັດດາ, ທີ່ລ້ຽວໄປເຖິງກາກກາ.⁴ຜ່ານຕໍ່ໄປເຖິງອຳຊະໂມນ, ໄປຕາມລຳນ້ຳຂອງເອຢິບ, ແລະ ມາສິ້ນສຸດທີ່ທະເລ. ນີ້ເປັນເຂດແດນທາງທິດໃຕ້ຂອງພວກເຂົາ.

⁵ເຂດແດນທາງທິດຕາເວັນອອກຄືທະເລເກືອ, ໄປເຖິງປາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ເຂດແດນທາງທິດເຫນືອຕັ້ງແຕ່ອ່າວທີ່ທະເລປາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.⁶ຂຶ້ນໄປເຖິງເບັດໂຮກະລາ ແລະ ຜ່ານຕໍ່ໄປເຖິງເບັດອາຣາບາ. ແລ້ວຂຶ້ນໄປເຖິງໂງ່ນຫີນຂອງໂບຮານ ລູກຊາຍຂອງຣູເບັນ.

⁷ແລ້ວເຂດແດນກໍຂຶ້ນໄປເຖິງເດບີຈາກຮ່ອມພູອາໂຄ, ແລະ ຂຶ້ນໄປທາງເຫນືອລ້ຽວໄປທາງກິນການຊຶ່ງຢູ່ກົງກັນຂ້ວາມເນີນພູອາດູມມິມ, ຊຶ່ງຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງຮ່ອມພູ ແລ້ວເຂດແດນກໍໄດ້ຜ່ານໄປເຖິງນ້ຳພຸເອນເຊເມດ ແລະ ໄປເຖິງເອນໂຣເກນ.⁸ແລ້ວເຂດແດນໄດ້ຂຶ້ນໄປທາງຮ່ອມພູ ເບນຮິນໂນມ ເຖິງທາງທິດໃຕ້ເມືອງຂອງຄົນເຢບຸດ (ນັ້ນຄືເຢຣູຊາເລັມ,). ແລ້ວຂຶ້ນໄປເຖິງຍອດພູ ທີ່ເທິງຍອດຢູ່ຫນ້າຮ່ອມພູຮິນໂມນ, ທາງທິດຕາເວັນຕົກ, ຊຶ່ງຢູ່ທາງເຫນືອສຸດຂອງຮ່ອມພູເຣຟາອິມ.

⁹ແລ້ວຊາຍແດນເລີຍໄປຈາກຍອດພູເຖິງນ້ຳພຸແຫ່ງລຳນ້ຳເນັບໂທອາ, ແລະ ຈາກທີ່ນັ້ນກໍມາເຖິງເມືອງຕ່າງໆຂອງພູເຂົາເອຟະໂຣນ. ແລ້ວຊາຍແດນກໍລ້ຽວໄປທາງບາອາລາ (ເຫມືອນກັນກັບກີຣີອາດເຢອາຣິມ).¹⁰ແລ້ວຊາຍແດນກໍລ້ຽວໄປບາອາລາ, ໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກເຖິງພູເຂົາເສອີ, ແລະ ຜ່ານໄປຕາມໄຫລ່ພູເຢອາຣິມທາງເຫນືອ (ເມືອງດຽວກັບເກສາໂລນ), ລົງໄປເຖິງເມືອງເບັດເຊເມດ, ແລະ ຜ່ານເມືອງຕິມນາ.

¹¹ຊາຍແດນໄດ້ຍາວອອກໄປຂ້າງເນີນພູດ້ານເຫນືອຂອງເມືອງເອກໂຣນ, ແລ້ວກໍລ້ຽວໄປຫາເມືອງຊິກເກໂຣນ ແລະ ຜ່ານໄປເຖິງພູເຂົາບາອາລາ, ຈາກທີ່ນັ້ນກໍໄປເຖິງ ຢັບເນເອວ. ຊາຍແດນກໍມາສິ້ນສຸດທີ່ທະເລ.¹²ຊາຍແດນທາງທິດຕາເວັນຕົກ ຄືທະເລໃຫຍ່ ແລະ ຝັ່ງທະເລ. ນີ້ຄືຊາຍແດນລ້ອມຮອບເຜົ່າຄົນຢູດາຕາມຕະກູນຕໍ່ຕະກູນ.

¹³ໃນການປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍ, ໂຢຊວຍໄດ້ມອບທີ່ດິນສ່ວນຫນຶ່ງໃນເຂດຂອງຄົນຢູດາ ໃຫ້ແກ່ກາເລັບລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນການມອບແຜ່ນດິນທ່າມກາງເຜົ່າຢູດາ, ຄືກີຣີອາດ, ອາກບາ, ນັ້ນຄືເມືອງເຮັບໂຣນ (ອາກບາເປັນພໍ່ຂອງອານາກ).¹⁴ກາເລັບໄດ້ຂັບໄລ່ລູກສາມຄົນຂອງອານາກອອກຈາກທີ່ນັ້ນຄື: ເຊຊາຍ, ອາຮີມານ, ແລະ ຕານໄມວົງວານຂອງອານາກ.¹⁵ເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປຈາກທີ່ນັ້ນຜະເຊີນຫນ້າກັບຜູ້ທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເດບີ (ເດບີເຄີຍໄດ້ຊື່ວ່າກີຣີອາດເຊເຟ).

¹⁶ກາເລັບໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຊາຍໃດທີ່ໂຈມຕີເມືອງກີຣີອາດເຊເຟ ແລະ ຢຶດໄດ້ເຮົາຈະຍົກອັກສາລູກສາວຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນເມຍ."¹⁷ເມື່ອໂອດນີເອນລູກຊາຍເກນາດ, ນ້ອງຊາຍຂອງກາເລັບຢຶດເມືອງນັ້ນໄດ້, ກາເລັບຈຶ່ງຍົກອັກສາລູກສາວຂອງເຂົາໃຫ້ແຕ່ງງານກັບລາວ.

¹⁸ຢູ່ມາຫລັງຈາກນັ້ນ, ອັກສາໄດ້ມາຫາໂອດນີເອນ ແລະ ນາງໄດ້ຊັກຊວນເຂົາໃຫ້ຂໍທົ່ງນາຫນຶ່ງຕອນຈາກພໍ່ຂອງນາງ. ເມື່ອນາງລົງຈາກຫລັງລໍຂອງນາງ, ກາເລັບໄດ້ຖາມວ່າ, "ເຈົ້າຕ້ອງການຫຍັງ?"

¹⁹ອັກສາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂໍຄວາມກະຣຸນາເປັນພິເສດຢ່າງຫນຶ່ງເຖີດ, ເພາະທ່ານໄດ້ໃຫ້ແຜ່ນດິນຂອງເນເກບແກ່ຂ້ານ້ອຍ: ຈຶ່ງຂໍທ່ານໄດ້ໃຫ້ນ້ຳພຸແກ່ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ." ແລ້ວກາເລັບກໍໄດ້ມອບນ້ຳພຸເທິງ ແລະ ນ້ຳພຸລຸ່ມໃຫ້ແກ່ນາງ.

²⁰ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຜົ່າຄົນຢູດາ, ທີ່ມອບໃຫ້ຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ.

²¹ເມືອງຕ່າງໆທີ່ເປັນຂອງເຜົ່າຄົນຢູດາຊຶ່ງຢູ່ທາງທິດໃຕ້ສຸດ, ທາງຊາຍແດນເອໂດມ, ຄືເມືອງຂັບເຊເອນ, ເອເດ, ແລະຢາກູເຣ.²²ກີນາ, ດີໂມນາ, ອາດາດາ,²³ເຄເດັດ, ຮາໂຊ, ອິດນັນ,²⁴ຊີເຟ, ເທເລັມ, ເບອາໂລດ.

²⁵ຮາໂຊຮາດັດຕາ, ເກຣີໂອດ ເຮຊະໂຣນ (ເມືອງນີ້ກໍຍັງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າເປັນເມືອງຮາໂຊດ້ວຍ),²⁶ອາມາມ, ເຊມາ, ໂມລາດາ.²⁷ຮາຊາກັດດາ, ເຮຊະໂມນ, ເບັດເປເລັດ,²⁸ຮາຊາຊູອານ, ເບເອນເຊບາ, ບີຊີໂອທິຢາ.

²⁹ບາອາລາ, ອີອິມ, ເອເຊມ,³⁰ເອນໂຕລັດ, ເກສິນ, ໂຮມາ.³¹ຊິກລັກ, ມາດມານນາ, ສັນສັນນາ,³²ເລບາໂອດ, ຊິນຮີມ, ອາອິນ ແລະ ຮິມໂມນ.

³³ໃນທີ່ເນີນພູຕ່ຳລົງໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ, ທີ່ມີເມືອງເອຊະຕາໂອນ, ໂຊຣາ, ອາຊະນາ.³⁴ຊາໂນອາ, ເອັນກັນນິມ, ທັບປູອາ, ເອນາມ.³⁵ຢາຣະມຸດ, ອາດຸນລຳ, ໂສໂກ, ອາເຊກາ.³⁶ຊາອາຣາອິມ, ອາດີທາອິມ, ເກເດຣາ ແລະເກເດໂຣທາອິມ, ເຫລົ່ານີ້ຄືເມືອງ ສິບສີ່ເມືອງລວມທັງຫມູ່ບ້ານຂອງພວກເຂົາ.

³⁷ເຊນານ, ຮາດາຊາ, ມິກດັນກາດ,³⁸ດີເລອານ, ມີຊະປາ, ໂຢກເທເອນ,³⁹ລາກິດ, ໂບຊະກາດ, ເອກໂລນ.

⁴⁰ກັບໂບນ, ລາມາມ, ກິດລິດ.⁴¹ເກເດໂຣດ, ເບັດດາໂກນ, ນາອາມາ ແລະມັກເກດາ, ລວມເປັນສິບຫົກເມືອງລວມທັງຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆ.

⁴²ລິບນາ, ເອເທ, ອາຊານ,⁴³ອີຟະຕາ, ອາຊະນາ, ເນຊິບ,⁴⁴ເກອີລາ, ອັກຊິບ, ມາເຣຊາ ລວມເປັນເກົ້າເມືອງລວມທັງຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆ.

⁴⁵ເອັກໂຣນ, ກັບເມືອງຕ່າງໆ ແລະ ຫມູ່ບ້ານໂດຮອບເມືອງນັ້ນ;⁴⁶ຈາກເອັກໂຣນເຖິງທະເລໃຫຍ່, ທຸກເມືອງທີ່ຢູ່ໃກ້ເມືອງອາຊະໂດດ, ກັບຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບເມືອງນັ້ນ.⁴⁷ອາຊະໂດດ, ກັບເມືອງຕ່າງໆ ແລະ ຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບເມືອງນັ້ນ ຈົນເຖິງລຳນ້ຳຂອງເອຢິບ, ແລະ ທະເລໃຫຍ່ພ້ອມກັບທາງຝັ່ງທະເລ.

⁴⁸ໃນດິນແດນແຖບເນີນພູຄື ຊາເມຍ, ຢັດຕີ, ໂສໂກ,⁴⁹ດານນາ, ກີລີອາດສັນນາ, (ຄືເມືອງເດບີ),⁵⁰ອານາບ, ເອຊະເຕມົວ, ອານິມ,⁵¹ໂກເຊັນ, ໂຮໂລນ, ກິໂລນ. ລວມເປັນສິບເອັດເມືອງ, ກັບຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບ.

⁵²ອາຣັບ, ດູມາ, ເອຊານ,⁵³ຢານິມ, ເບັດຕັບປູອາ, ອາເຟກາ,⁵⁴ຮຸມຕາ, ກີຣີອາດອາກບາ,(ຊຶ່ງແມ່ນເມືອງເຮັບໂຣນ) ແລະເມືອງຊີໂອເຣ. ລວມເປັນເກົ້າເມືອງກັບຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບ.

⁵⁵ມາໂອນ, ກາເມນ, ຊີເຟ, ຢຸດຕາ,⁵⁶ຢິດຊະເຣນ, ໂຢກເດອາມ, ຊາໂນອາ,⁵⁷ກາອິນ, ກີເບອາ, ແລະ ຕິມນາ. ລວມເປັນສິບເມືອງກັບຫມູ່ບ້ານໂດບຮອບ.

⁵⁸ຮັນຮູນ, ເບັດຊູເຣ, ເກໂດເຣ,⁵⁹ມາອາຣາດ, ເບັດອາໂນດ, ແລະ ເມືອງເອນເຕໂກນລວມເປັນຫົກເມືອງກັບຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບ.

⁶⁰ກີຣີອາດບາອານ, (ຄືເມືອງກີຣີອາດເຢອາຣິມ), ແລະຣັບບາ, ລວມເປັນສອງເມືອງກັບຫມູ່ບ້ານໂດຍຮອບ.⁶¹ໃນຖິ່ນທຸຣະກັນດານຄື ເບັດອາຣາບາ, ມິດດິນ, ເສກະກາ.⁶²ນິບຊານ, ເມືອງບໍ່ເກືອ ແລະ ເອນເກດີ. ເຫລົ່ານີ້ລວມເປັນຫົກເມືອງກັບຫມູ່ບ້ານໂດບຮອບ.

⁶³ແຕ່ຄົນເຢບຸດ, ຊຶ່ງເປັນຊາວເມືອງ ເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ, ຄົນຢູດາບໍ່ສາມາດຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປໄດ້, ດັ່ງນັ້ນຄົນເຢບຸດຈຶ່ງອາໄສຢູ່ກັບຄົນຢູດາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

16

¹ການຈັດສັນທີ່ດິນຂອງເຜົ່າຂອງໂຢເຊັບ ນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍຈາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ທີ່ເມືອງເຢຣີໂກ, ຄືທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງນ້ຳພຸຂອງເຢຣີໂກ, ເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸຣະກັນດານ, ຂຶ້ນໄປຈາກເຢຣີໂກເຂົ້າໄປໃນແດນເນີນພູເມືອງເບັດເອນ.²ແລ້ວຈາກນັ້ນກໍຈາກເມືອງເບັດເອນໄປຍັງເມືອງລູເຊ ແລະ ຜ່ານເລີຍໄປເຖິງເມືອງອາທາໂຣດ, ໃນເຂດຂອງຄົນອັດດາ.

³ແລ້ວລົງໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ ເຖິງເຂດຂອງຄົນຢາຟະເຣດ, ທີ່ໄກອອກໄປຈົນເຖິງເຂດເມືອງເບັດໂຣໂຣນລຸ່ມ, ແລະ ໄປເຖິງເມືອງເກເຊ; ໄປສີ້ນສຸດທີ່ທະເລ.⁴ໂດຍວິທີນີ້ເຜົ່າຂອງໂຢເຊັບຄືມານາເຊ, ແລະ ເອຟຣາອິມໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ.

⁵ເຂດຂອງເຜົ່າເອຟຣາອິມ ທີ່ໄດ້ຈັດສັນຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ ເປັນດັ່ງນີ້ຄື: ຊາຍແດນຕາມມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາທາງທິດຕາເວັນອອກເລີ້ມຕັ້ງແຕ່ເມືອງອາທາໂຣດ, ອັດດາ, ໄກໄປຈົນເຖິງເບັດໂຮໂຣນ.⁶ຈາກທີ່ນັ້ນກໍຕໍ່ໄປຈົນເຖິງທະເລ ຈາກເມືອງມິກເມທັດ, ທາງທິດເຫນືອ ແລະ ລ້ຽວມາທາງທິດຕາເວັນອອກເຖິງເມືອງ ຕາອານາດ ຊີໂລ ແລ້ວຜ່ານພົ້ນເມືອງນີ້ໄປທາງທິດຕາເວັນອອກເຖິງເມືອງຢາໂນອາ.⁷ແລ້ວລົງໄປຈາກເມືອງຢາໂນອາ ໄປຈົນເຖິງເມືອງເຢຣີໂກ, ສິ້ນສຸດລົງທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

⁸ຈາກທັບປູອາ ຊາຍແດນດ້ານຕາເວັນຕົກເຖິງລຳນ້ຳການາ ແລະ ໄປສິ້ນສຸດທີ່ທະເລ. ນີ້ຄືມໍຣະດົກຂອງເຜົ່າເອຟຣາອິມ, ທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ຄົນຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ,⁹ພ້ອມດ້ວຍເມືອງຕ່າງໆ. ທີ່ໄດ້ຮັບການເລືອກສຳລັບເຜົ່າເອຟຣາອິມຕາມມໍຣະດົກຕາມເຜົ່າ ມານາເຊ - ເມືອງຕ່າງໆທັງຫມົດ, ກັບຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆທັງຫມົດ.

¹⁰ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ພວກຄົນການາອານ ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເກເຊອອກໄປ, ດັ່ງນັ້ນຄົນການາອານຈຶ່ງອາໄສຢູ່ທ່າມກາງຄົນເອຟຣາອິມຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, ແຕ່ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ກໍຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກດັ່ງທາດຮັບໃຊ້.

17

¹ການຈັດສັນທີ່ດິນໃຫ້ແກ່ເຜົ່າມານາເຊ (ຜູ້ຊຶ່ງເປັນລູກຊາຍກົກຂອງໂຢເຊັບ) -ນັ້ນຄືສຳລັບມາກີລູກຊາຍກົກຂອງມານາເຊ, ແລະເປັນພໍ່ຂອງກີເລອາດ, ລູກຫລານຂອງມາກີໄດ້ຮັບຈັດສັນທີ່ດິນຂອງກີເລອາດ, ແລະ ບາຊານເປັນສ່ວນແບ່ງເພາະມາກີເຄີຍເປັນທະຫານ.²ທີ່ດິນໄດ້ຖືກຈັດສັນໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ ຂອງຄົນເຜົ່າມານາເຊ, ໃຫ້ແກ່ຕະກູນຂອງພວກເຂົາຄື: ອາບີເອເຊ, ເຮເລັກ, ອາສະກີເອນ, ເຊເຄມ, ເຮເຟ, ແລະ ເຊມີດາ, ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຫລານຜູ້ຊາຍຂອງຄົນມານາເຊ, ລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບ ໃຫ້ຕາມຕະກູນຂອງເຂົາ.

³ບັດນີ້ເຊໂລເຟຮັດ, ລູກຊາຍຂອງເຮເຟ, ລູກຊາຍຂອງກີເລອາດ, ລູກຊາຍຂອງມາກີ, ລູກຊາຍຂອງມານາເຊ, ເຊໂລເຟຮັດບໍ່ມີລູກຊາຍມີແຕ່ລູກສາວ ຊື່ລູກຂອງເຂົາຄື: ມາຮະລາ, ໂນອາ, ໂຮກະລາ, ມີລະກາ, ແລະ ຕີຣະຊາ.⁴ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາຫາ ເອເລອາຊາ, ປະໂລຫິດໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ ແລະ ພວກຜູ້ນຳ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ "ພຣະຢາເວ, ໄດ້ສັ່ງໂມເຊໃຫ້ຍົກມໍຣະດົກໃຫ້ກັບເຮົາເຊັ່ນດຽວກັບພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ". ດັ່ງນັ້ນເພື່ອປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ, ເຂົາໄດ້ໃຫ້ມໍຣະດົກແກ່ພວກຜູ້ຍິງເຫລົ່ານັ້ນທ່າມກາງພວກພີ່ນ້ອງຂອງພໍ່ຂອງພວກເຂົາ.

⁵ທີ່ດິນສິບສ່ວນຈຶ່ງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນມານາເຊໃນກີເລອາດ ແລະ ບາຊານ, ຊຶ່ງຢູ່ອີກຝັ່ງຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.⁶ເພາະວ່າລູກສາວຂອງມານາເຊກໍໄດ້ຮັບມໍຣະດົກທ່າມກາງລູກຊາຍຂອງທ່ານ. ແຜ່ນດິນກີເລອາດນັ້ນໄດ້ຈັດສັນໃຫ້ກັບເຜົ່າມານາເຊທີ່ເຫລືອຢູ່.

⁷ເຂດແດນຂອງມານາເຊ ຕັ້ງຕົ້ນຈາກອາເຊໄປຈົນເຖິງມິກເມທັດ, ຊຶ່ງຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເມືອງຊີເຄມ, ແລ້ວເຂດແດນໄດ້ອອກໄປທາງທິດໃຕ້ເຖິງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ໃກ້ກັບນ້ຳພຸທັບປູອາ.⁸(ແຜ່ນດິນທັບປູອາ ເປັນຂອງພວກມານາເຊ, ແຕ່ເມືອງທັບປູອາເທິງ ຊາຍແດນຂອງພວກມານາເຊເປັນຂອງເຜົ່າເອຟຣາອິມ.)

⁹ຊາຍແດນກໍລົງໄປເຖິງລຳນ້ຳການາ. ເມືອງເຫລົ່ານີ້ຊຶ່ງຢູ່ທາງຕອນໃຕ້ຂອງລຳນ້ຳທ່າມກາງເມືອງຕ່າງໆ ຂອງມານາເຊທີ່ເປັນຂອງເອຟຣາອິມ. ເຂດແດນຂອງມານາເຊກໍຂຶ້ນໄປທາງເຫນືອຂອງລຳນ້ຳ ແລະ ໄປສິ້ນສຸດທີ່ທະເລ.¹⁰ແຜ່ນດິນທາງທິດໃຕ້ເປັນຂອງເອຟຣາອິມ, ແລະ ແຜ່ນດິນທາງທິດເຫນືອເປັນຂອງມານາເຊ; ມີທະເລເປັນຊາຍແດນ. ທາງເຫນືອຕິດດິນແດນອາເຊ ແລະທາງທິດຕາເວັນອອກ, ຕິດອິດຊາຄາ.

¹¹ໃນເຂດອິດຊາຄາ ແລະ ໃນອາເຊນັ້ນ, ມານາເຊໄດ້ຢຶດຄອງເມືອງເບັດເຊອານ ແລະ ຫມູ່ບ້ານຮອບໆນັ້ນ, ອິບເລອາມກັບຫມູ່ບ້ານຮອບໆ ເມືອງນັ້ນ, ແລະ ຊາວເມືອງໂດເຣກັບຫມູ່ບ້ານ ຊາວເມືອງເອນໂດເຣກັບຫມູ່ບ້ານຮອບໆ, ນັ້ນແລະ ຊາວເມືອງ ຕາອານັກກັບຫມູ່ບ້ານຮອບໆນັ້ນ, ແລະຊາວເມືອງເມກິດໂດກັບຫມູ່ບ້ານຮອບໆນັ້ນ, (ແລະ ເປັນເມືອງທີສາມຄືນາເຟ).¹²ແຕ່ເຜົ່າມານາເຊກໍຍັງບໍ່ສາມາດຢຶດຄອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້, ແລະ ຄົນການາອານຍັງຄົງຢູ່ອາໄສໃນແຜ່ນດິນນັ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

¹³ເມື່ອປະຊາຊົນອິສະຣາເອນເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ບັງຄັບຄົນການາອານໃຫ້ເຮັດວຽກຫນັກ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

¹⁴ດັ່ງນັ້ນລູກຫລານຂອງຄົນເຜົ່າໂຢເຊັບ ໄດ້ເວົ້າກັບໂຢຊວຍ, ກ່າວວ່າ, "ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຈັດສັນທີ່ດິນໃຫ້ເຮົາໄດ້ພຽງສ່ວນດຽວເປັນມໍຣະດົກ, ໃນເມື່ອເຮົາມີຄົນຫລວງຫລາຍ ແລະ ພຣະຢາເວ, ກໍໄດ້ຊົງອວຍພອນພວກເຮົາມາຕະຫລອດ?"¹⁵ໂຢຊວຍໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ຖ້າທ່ານມີຄົນຫລວງຫລາຍ, ຈົ່ງເຂົ້າໄປຖາງເອົາປ່າ ທີ່ດິນສຳລັບພວກທ່ານເອງໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປຣີຊີ, ແລະ ຄົນເຣຟາອິມ. ຈົ່ງເຮັດຢ່າງນີ້ໄດ້ເລີຍ, ເນື່ອງຈາກດິນແດນເນີນພູຂອງເອຟຣາອິມນັ້ນນ້ອຍເກີນໄປສຳລັບພວກເຈົ້າ."

¹⁶ພວກເຊື້ອສາຍຂອງໂຢເຊັບໄດ້ກ່າວວ່າ, "ແດນເນີນພູເຫລົ່ານີ້ກໍບໍ່ພຽງພໍສຳລັບພວກເຮົາ. ແຕ່ຄົນການາອານຜູ້ທີ່ຢູ່ຕາມທົ່ງພຽງມີຣົດຮົບເຫລັກ ແລະ ທັງພວກທີ່ຢູ່ໃນເບັດເຊອານ ແລະຫມູ່ບ້ານລອບໆ ແລະ ພວກທີ່ຢູ່ໃນຮ່ອມພູຢິດຊະເຣນ".¹⁷ແລ້ວໂຢຊວຍຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງໂຢເຊັບຄື - ເອຟຣາອິມ ແລະມານາເຊວ່າ, "ພວກທ່ານທີ່ມີປະຊາຊົນຈຳນວນຫລາຍ, ແລະ ພວກທ່ານມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງ. ພວກທ່ານຈະຕ້ອງບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນແບ່ງພຽງສ່ວດຽວຄືດິແດນທີ່ໄດ້ຈັດສັນໃຫ້ພວກທ່ານແລ້ວ.¹⁸ດິນແດນເນີນພູກໍຈະເປັນຂອງທ່ານ ເຖິງແມ່ນວ່າເປັນປ່າ ໃຫ້ທ່ານຈົ່ງຖາງໃຫ້ແປນ ແລະຢຶດຄອງໄປສຸດເຂດແດນ. ທ່ານຈະຂັບໄລ່ພວກການາອານໃຫ້ອອກໄປ, ແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະມີຣົດມ້າເຫລັກ, ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະແຂງແຮງກໍຕາມ".

18

¹ແລ້ວຊຸມຊົນຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ກໍໄດ້ມາປະຊຸມກັນທີ່ເມືອງຊີໂລ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງເຕັນນັດພົບຂຶ້ນທີ່ນັ້ນ.²ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຢຶດຄອງແຜ່ນດິນທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ ຍັງມີອີກເຈັດເຜົ່າໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບມອບມໍຣະດົກຂອງເຂົາ.

³ໂຢຊວຍຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈະລໍຖ້າອີກນານປານໃດ? ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າປຣະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ,⁴ຈົ່ງແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ຊາຍສາມຄົນຈາກແຕ່ລະເຜົ່າ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງພວກເຂົາອອກໄປ ພວກເຂົາຈະອອກໄປ ແລະ ສຳຫລວດແຜ່ນດິນໂດຍລະອຽດ. ພວກເຂົາຈະຂຽນຄຳອະທິບາຍເຖິງແນວເຂດທີ່ດິນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາຈະກັບມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ.

⁵ພວກເຂົາຈະແບ່ງທີ່ດິນອອກເປັນເຈັດສ່ວນ. ຄົນຢູດາຈະຍັງຄົງຢູ່ໃນດິນແດນຂອງເຂົາທາງທິດໃຕ້, ແລະ ຕະກູນຂອງໂຢເຊັບຈະຍັງໃຫ້ຢູ່ໃນດິນແດນຂອງພວກເຂົາທາງທິດເຫນືອ.⁶ພວກເຈົ້າຂຽນແນວເຂດທີ່ດິນເປັນເຈັດສ່ວນ ແລະນຳມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າທີ່ນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຈັບສະຫລາກສຳລັບພວກເຈົ້າທີ່ນີ້ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

⁷ຄົນເລວີບໍ່ມີສ່ວນແບ່ງໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເພາະຕຳແຫນ່ງປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວ, ເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ ເຜົ່າກາດ, ເຜົ່າຣູເບັນ, ແລະ ເຄິ່ງເຜົ່າຂອງມານາເຊກໍໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຂອງເຂົາທາງຟາກຕາເວັນອອກຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຊຶ່ງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ມອບໃຫ້ພວກເຂົາແລ້ວ."

⁸ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານັ້ນຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນອອກເດີນທາງໄປ ໂຢຊວຍໄດ້ສັ່ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເດີນທາງໄປໃຫ້ຂຽນແນວເຂດເມືອງ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເດີນທາງໄປໃຫ້ທົ່ວແຜ່ນດິນ ແລະໃຫ້ຂຽນແນວເຂດທີ່ດິນແລ້ວນຳກັບມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຈັບສະຫລາກໃຫ້ພວກເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ທີ່ຊີໂລ."⁹ຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຈາກໄປ ແລະ ໄດ້ເດີນສຳຫລວດຢ່າງລະອຽດ. ແລະ ໄດ້ຂຽນຄຳອະທິບາຍລົງໃນມ້ວນຫນັງສືຊື່ເມືອງຕ່າງໆ ໃນເຈັດສ່ວນໃສ່ລາຍຊື່ເມືອງຕ່າງໆໃນແຕ່ລະສ່ວນ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍກັບມາຫາໂຢຊວຍໃນຄ້າຍທີ່ຊີໂຣ.

¹⁰ແລ້ວໂຢຊວຍກໍຈັບສະຫລາກໃຫ້ພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ທີ່ຊີໂຣໃນບ່ອນນັ້ນເອງທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ຈັດແບ່ງທີ່ດິນໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ແລະ ແຕ່ລະເຜົ່າກໍໄດ້ຮັບຕາມສ່ວນແບ່ງຂອງແຜ່ນດິນ.

¹¹ການຈັດສັນທີ່ດິນສຳລັບເຜົ່າເບັນຢາມິນ ກໍໄດ້ຈັດແບ່ງໃຫ້ຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ. ຂອບເຂດດິນແດນທີ່ເປັນສ່ວນຂອງພວກເຂົາຕັ້ງຢູ່ລະຫວ່າງລູກຫລານຂອງຢູດາ ແລະ ລູກຫລານຂອງໂຢເຊັບ.¹²ທາງທິດເຫນືອຊາຍແດນຂອງພວກເຂົາເລີ້ມຈາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ແລະຊາຍແດນກໍຂຶ້ນໄປເຖິງເນີນພູທາງທິດເຫນືອຂອງເຢຣີໂກ, ແລ້ວຂຶ້ນໄປດິນແດນເນີນພູທາງທິດຕາເວັນຕົກ. ແລ້ວໄປຈົນເຖິງຖິ່ນທຸຣະກັນດານເບັດອາເວນ.

¹³ຈາກທີ່ນັ້ນຊາຍແດນໄດ້ຜ່ານໄປທາງໃຕ້ໃນທິດທາງໄປຍັງລູເຊ (ສະຖານທີ່ດຽວກັບເບັດເອນ). ແລ້ວເຂດແດນກໍລົງໄປທາງໃຕ້ເຖິງອາທາໂຣດອັດດາ, ທາງພູເຂົາທີ່ຍາວໄປທາງໃຕ້ເມືອງເບັດໂຮໂຣນ.¹⁴ແລ້ວຊາຍແດນນີ້ກໍອອກໄປທິດທາງຫນຶ່ງ: ໄປທາງດ້ານຕາເວັນຕົກ ໂຄ້ງໄປທາງທິດໃຕ້ມຸ້ງໄປທາງພູເຂົາກົງກັນຂ້ວາມກັບເບັດໂຮໂຣນ, ເຂດແດນນີ້ໄປສິ້ນສຸດລົງທີ່ກີຣີອາດບາອານ (ນັ້ນຄືກີຣີອາດເຢອາຣິມ), ເມືອງທີ່ເປັນຂອງເຜົ່າຢູດາ ນີ້ເປັນການແບ່ງເຂດແດນທາງດ້ານຕາເວັນຕົກ.

¹⁵ສ່ວນທາງດ້ານໃຕ້ນັ້ນເລີ້ມຕົ້ນຂ້າງນອກເມືອງ ກີຣີອາດເຢອາຣິມ. ຊາຍແດນກໍເລີ່ມຈາກເອຟໂຣນໄປທາງຕາເວັນຕົກເຖິງນ້ຳພຸຂອງລຳນ້ຳແຫ່ງເນັບໂທອາ.¹⁶ແລ້ວຊາຍແດນກໍລົງໄປເຖິງເຂດພູເຂົາຊຶ່ງຢູ່ກົງກັນຂ້ວາມກັບຮ່ອມພູ ເບັນຮິນໂນມຊຶ່ງຢູ່ທາງເຫນືອສຸດຂອງຮ່ອມພູເຣຟາອິມ, ແລ້ວກໍລົງໄປທີ່ຮ່ອມພູຮິນໂນມ, ທາງໃຕ້ສັນພູຂອງຄົນເຢບຸດ ແລະ ຕໍ່ໄປເຖິງເອນໂຣເກນ.

¹⁷ແລ້ວກໍໂຄ້ງໄປທາງທິດເຫນືອຈົນໄປເຖິງເອນເຊເມດ, ຈາກທີ່ນັ້ນກໍໄປຍັງເກລີໂລດຊຶ່ງຢູ່ກົງກັນຂ້ວາມກັບທາງຂຶ້ນເຂົາຊື່ອາດຸມມິມ, ແລ້ວລົງໄປຍັງໂງ່ນຫີນຂອງໂບຮານລູກຊາຍຂອງຣູເບັນ.¹⁸ແລ້ວຜ່ານໄປທາງເຫນືອໄປເຖິງສັນພູຂອງເບັດອາຣາບາ ແລະ ລົງໄປເຖິງອາຣາບາ.

¹⁹ແລ້ວຊາຍແດນກໍຜ່ານໄປທາງເຫນືອສັນພູເບັດໂຮລະກາ ຊາຍແດນໄປສຸດລົງທີ່ອ່າວດ້ານເຫນືອຂອງທະເລເກືອທີ່ປາຍດ້ານໃຕ້ຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ນີ້ເປັນຊາຍແດນດ້ານໃຕ້.²⁰ແມ່ນ້ຳຈໍແດນເປັນຊາຍແດນທາງທິດຕາເວັນອອກ. ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງລູກຫລານເຜົ່າເປັນຢາມິນທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ, ມີຊາຍແດນຕໍ່ຊາຍແດນລ້ອມຮອບກັນທັງຫມົດ.

²¹ບັດນີ້ເມືອງຕ່າງໆຂອງເຜົ່າເບັນຢາມິນຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາຄື: ເຢຣີໂກ, ເບັດໂຮກະລາ, ເອເມັກເກຊິດ,²²ເບັດອາລະບາ, ເຊມາຣາອິມ, ເບັດເອນ,²³ອັບວິມ, ປາຣາ, ໂອຟະຣາ,²⁴ເກຟາອຳໂມນີ, ໂອຟະນີ, ແລະເກບາມີສິບສອງເມືອງລວມທັງຫມູ່ບ້ານຮອບໆ.

²⁵ຍັງມີອີກຫລາຍເມືອງຂອງກີເບໂອນ, ຣາມາ, ເບເອໂຣດ,²⁶ມິຊະປາ, ເຄຟີຣາ, ໂມຊາ,²⁷ເຣເຄມ, ອີຣະເປເອນ, ທາຣະລາ,²⁸ເສລາ, ຮາເອເລັບ, ເຢບູ, (ເມືອງດຽວກັບເຢຣູຊາເລັມ), ກີເບອາ ແລະ ກີຣີອາດ, ເຢອາຣິມ. ລວມທັງຫມົດມີ 14 ເມືອງລວມທັງຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເບັນຢາມິນຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ.

19

¹ສະຫລາກທີສອງໄດ້ຕົກເປັນຂອງເຜົ່າຊີເມໂອນ ແລະ ໄດ້ຖືກຈັດສັນໃຫ້ແຕ່ລະຕະກູນຂອງພວກເຂົາ. ມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາຢຸ່ກາງມໍຣະດົກທີ່ເປັນຂອງເຜົ່າຢູດາ.

²ພວກເຂົາມີເມືອງເຫລົ່ານີ້ເປັນມໍຣະດົກຄື ເບຍເອເຊບາ, ເຊບາ, ໂມລາດາ,³ຮາຊາຊູອານ, ບາລາ, ເອເຊມ,⁴ເອນໂທລັດ, ເບອູນ, ໂຮມາ.

⁵ຊີເມໂອນ, ແລະ ມີສິກລາກດ້ວຍ, ເບັດມັກກາໂບດ, ຮາຊາສຸສາ,⁶ເບັດເລບາໂອດແລະຊາຣູເຮນ. ເຫລົ່ານີ້ເປັນສິບສາມເມືອງ ລວມທັງຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ.⁷ຊີເມໂອນ ເມືອງ ອາອິນ, ຣິມໂມນ, ເອເທ, ອາຊານ, ລວມເປັນສີ່ເມືອງລວມທັງຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ.

⁸ເຫລົ່ານີ້ຄືຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆລອບເມືອງທີ່ໄກອອກໄປເຖິງບາອາລາດເບເອ (ທີ່ດຽວກັບລາມາໃນເນເກບ). ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຜົ່າຊີເມໂອນ, ທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ຕາມຕະກູນຂອງພວກເຂົາ.⁹ມໍຣະດົກຂອງເຜົ່າຊີເມໂອນມີສ່ວນຫນຶ່ງຢູ່ໃນເຜົ່າຂອງຢູດາ. ເພາະວ່າແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຈັດສັນໃຫ້ເຜົ່າຢູດານັ້ນໃຫຍ່ຫລາຍເກີນໄປສຳລັບພວກເຂົາ, ເຜົ່າຂອງຊີເມໂອນຈຶ່ງໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຢູ່ສ່ວນເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ສະຫລາກທີສາມໄດ້ຕົກເປັນຂອງເຜົ່າເຊບູໂລນ, ແລະ ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຕະກູນຂອງພວກເຂົາ. ດິນແດນທີ່ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຂົາເລີ້ມທີ່ສາຣິດ.¹¹ຊາຍແດນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປທາງຕາເວັນຕົກໄປສູ່ເມືອງມາຣາລາ ແລະ ໄດ້ໄປເຖິງເດບເບດເຊດ; ແລ້ວກໍຂະຫຍາຍໄປເຖິງຫ້ວຍນ້ຳທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້ວາມກັບໂຢກເນອາມ.

¹²ຈາກສາຣິດຊາຍແດນລ້ຽວໄປທາງຕາເວັນອອກແລະໄປເຖິງເຂດແດນກີສະໂລດຕາໂບເຣ. ຈາກທີ່ນັ້ນກໍຜ່ານໄປທາງທິດຕາເວັນອອກເຖິງດາເບຣັດແລະກໍຂຶ້ນໄປເຖິງຢາເຟຍ.¹³ຈາກທີ່ນັ້ນກໍໄປທາງທິດຕາເວັນອອກໄປເຖິງກັດເຮເຟ, ແລະ ກໍເຖິງເອັດຄາຊິນ, ຕໍ່ໄປເຖິງຣິມໂມນ ແລະ ລ້ຽວກັບມາຫາເນອາ.

¹⁴ເຂດແດນກໍໄດ້ລ້ຽວໄປທາງເຫນືອເຖິງຮັນນາໂທນ, ແລະ ສິ້ນສຸດທີ່ຮ່ອມພູອິບທາເອນ,¹⁵ພື້ນທີ່ນີ້ລວມທັງເມືອງຕ່າງໆຂອງຂັບຕາດ, ນາຫະລານ, ຊິມໂຣນ, ອິດາລາ, ແລະເບັດເລເຮັມ. ມີເມືອງຕ່າງໆລວມສິບສອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁶ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຜົ່າເສບູໂລນ, ທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ຕະກູນຂອງພວກເຂົາ, ເມືອງຕ່າງໆລວມທັງຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁷ສະຫລາກທີສີ່ໄດ້ຕົກເປັນຂອງ ເຜົ່າອິດຊາຄາ, ແລະ ກໍໄດ້ມອບໃຫ້ຕະກູນຂອງພວກເຂົາ.¹⁸ດິນແດນຂອງພວກເຂົາລວມ. ຢິດເຣເອນ, ເຄສູນໂລດ, ຊູເນມ,¹⁹ຮາຟາຣາອິມ, ຊີໂອນ, ແລະ ອານາຮາຣັດ.

²⁰ລວມທັງຮັບບິດ, ກີຊີໂອນ, ເອເບດ,²¹ເຣເມັດ, ເອນກັນນິມ, ເອນຫັດດາ, ແລະ ເບັດປັດເຊດອີກດ້ວຍ.²²ດິນແດນຂອງພວກເຂົາຍັງຕິດເຂດແດນທາໂບ, ຊາຫະຊູມາ ແລະ ເບັດເຊເມດ ແລະ ສິ້ນສຸດທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ລວມເປັນ ສິບຫົກເມືອງ. ລວມທັງຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆຂອງເມືອງນັ້ນ.

²³ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຜົ່າ ຄົນອິດຊາຄາ, ທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ ຄືເມືອງຕ່າງໆ - ແລະ ຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ.

²⁴ສະຫລາກທີຫ້າໄດ້ຕົກເປັນຂອງເຜົ່າຄົນອາເຊທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ.²⁵ດິນແດນຂອງພວກເຂົາລວມເມືອງເຮນກາດ, ຮາລີ, ເບເຕນ, ອັກຊັບ,²⁶ອັນລຳເມເຫລັກ, ອາມາດ, ແລະ ມິດຊັນ. ທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງເຂດແດນຂະຫຍາຍອອກໄປເຖິງຄາເມນ ແລະ ຊີໂຫລິບນາດ.

²⁷ແລ້ວລ້ຽວໄປທາງທິດຕາເວັນອອກເຖິງເບດດາໂກນແລະໄປເຖິງເສບູໂລນ, ແລະ ໄປເຖິງຮ່ອມພູອິບທາເອນ, ໄປທາງເຫນືອເຖິງເບດເອເມກ ແລະ ເນອີເອນ. ແລ້ວໄປເຖິງຄາບູນທາງເຫນືອ.²⁸ແລ້ວໄປເຖິງເອໂບນ, ເຣໂຫບ, ຮຳໂມນ, ແລະ ການາ, ໄປເຖິງຊີໂດນເມືອງໃຫຍ່ກວ່າ.

²⁹ເຂດແດນລ້ຽວກັບມາເຖິງຣາມາ, ແລະ ໄປເຖິງເມືອງທີ່ມີປ້ອມປ້ອງກັນ. ແລະ ເຂດແດນກໍອ້ອມເຖິງໂຮສະ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ທະເລ ໃນບໍຣິເວນອັກຊິບ.³⁰ອູມມາ, ອາເຟກ ແລະເຣໂຮບ. ນີ້ຄືຊາວສອງເມືອງລວມທັງຫມູ່ບ້ານຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.

³¹ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຜົ່າອາເຊ, ທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ ເມືອງຕ່າງໆລວມທັງຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນນັ້ນດ້ວຍ.

³²ສະຫລາກທີຫົກຕົກເປັນຂອງເຜົ່ານັບທາລີ, ແລະ ໄດ້ມອບໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ.³³ເຂດແດນຂອງພວກເຂົາເລີ່ມຈາກເຮເລັບຈາກຕົ້ນໂອກທີ່ສານັນນິມ, ທີ່ອາດາມິເນເຂບ, ແລະ ຢັບເນເອນ, ໄກອອກໄປເຖິງລັດຄຸມ. ແລະສິ້ນສຸດທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.³⁴ເຂດແດນກໍອ້ອມໄປທາງຕາເວັນຕົກເຖິງອັດຊະໂນດທາໂບ, ແລະ ໄປເຖິງຮຸກໂກກ; ໄປຈຸກັບເຊບູໂລນ, ທາງທິດໃຕ້ ແລະ ໄປເຖິງອາເຊທາງທິດຕາເວັນຕົກ ແລະ ຢູດາທາງທິດຕາເວັນອອກທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

³⁵ເມືອງຕ່າງໆທີ່ມີກຳແພງລ້ອມຮອບຄື ຊິດດິມ, ເຊເຣ, ຮາມມັດ, ຮັກກັດ, ກິນເນເຣດ,³⁶ອາດາມາ, ຣາມາ, ຮາໂຊ,³⁷ເກເດັດ, ເອັດເຣອີ, ເອນຮາໂຊ.

³⁸ຍັງມີເມືອງຢີໂລນ, ມິກດາເລນ, ໂຮເຣັມ, ເບັດທານາດ, ແລະ ເບັດເຊເມດ, ແລະ ມີເມືອງຕ່າງໆລວມສິບເກົ້າເມືອງ ລວມທັງຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນໂດຍຮອບ.³⁹ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຜົ່ານັບທາລີ, ທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາເມືອງຕ່າງໆລວມທັງຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ.

⁴⁰ສະຫລາກທີເຈັດໄດ້ຕົກເປັນຂອງເຜົ່າດານ, ແລະ ໄດ້ມອບໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ.⁴¹ດິນແດນທີ່ເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ ຄື ໂຊຣາ, ເອັດທາໂອນ, ອີຣະເຊເມດ.⁴²ຊາອາລັບບິນ, ໄອຢາໂລນ, ອິດລາ,

⁴³ລວມທັງເອໂລນ, ທິມນາ, ເອັກໂຣນ,⁴⁴ເອນເຕເກ, ກິບເບໂລນ, ບາອາລາດ,⁴⁵ເຢຮຸດ, ເບເນເບຣາດ, ກາດຣິມໂມນ,⁴⁶ເມຢາຣະໂກນ, ແລະ ຣັກໂກນຍາວໄປກັບດິນແດນທີ່ຂ້ວາມໄປຈາກຢັບຟາ.

⁴⁷ເມື່ອດິນແດນຂອງຊົນເຜົ່າດານໄດ້ຖືກສູນເສຍໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ດານໄດ້ໂຈມຕີເມືອງເລເຊມ, ສູ້ກັບພວກເຂົາ, ແລະ ຢຶດເມືອງ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າທຸກຄົນດ້ວຍດາບຢຶດຊັບສິນ ແລະ ໄດ້ປະກາດເປັນເມືອງຂອງຕົນທີ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຊື່ເລເຊມໃຫມ່ວ່າ ດານຕາມບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.⁴⁸ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຜົ່າດານທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ, ເມືອງຕ່າງໆລວມທັງຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.

⁴⁹ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ແບ່ງດິນແດນສ່ວນຕ່າງໆ ຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນເປັນມໍຣະດົກເສັດສີ້ນແລ້ວ, ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍໄດ້ມອບສ່ວນມໍຣະດົກໃນຫມູ່ຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ.⁵⁰ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ມອບເມືອງທີ່ເຂົາຂໍໄວ້ໃຫ້ແກ່ເຂົາຄື ເມືອງທິມນາດເສຣາ, ໃນດິນແດນເນີນພູຂອງເອຟຣາອິມ, ເຂົາໄດ້ສ້າງເມືອງຂຶ້ນອີກຄັ້ງໃຫມ່ແລະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

⁵¹ນີ້ເປັນມໍຣະດົກທີ່ເອເລອາຊາປະໂຣຫິດ, ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ ແລະ ຜູ້ນຳເຜົ່າຕ່າງໆຂອງຄອບຄົວທັງຫລາຍ ຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາໃນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ໄດ້ຈັດສັນກັນໂດຍການຈັບສະຫລາກທີ່ຊີໂລ, ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ທີ່ທາງເຂົ້າຂອງເຕັນນັດພົບ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເສັດສິ້ນການຈັດສັນທີ່ດິນ.

20

¹ແລ້ວພຣະຢາເວ, ໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ.²"ຈົ່ງກ່າວແກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນວ່າ 'ຈົ່ງກຳນົດເມືອງລີ້ພັຍໄວ້ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າທາງໂມເຊແລ້ວນັ້ນ.³ຈົ່ງເຮັດຢ່າງນີ້ເພື່ອໃຫ້ຄົນໃດໆ ທີ່ໄດ້ຂ້າຄົນໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ ສາມາດໄປທີ່ນັ້ນໄດ້. ເມືອງເຫລົ່ານີ້ຈະໄດ້ເປັນທີ່ລີ້ພັຍຈາກໃຜກໍຕາມ ທີ່ຫາທາງແກ້ແຄ້ນແທນເລືອດຂອງບຸກຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກຂ້າ.

⁴ເຂົາຈະຫນີໄປຍັງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ ເມືອງໃດເມືອງຫນຶ່ງ ແລະ ຈະຢືນຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູເມືອງແລະ ອະທິບາຍເລື່ອງຂອງຕົນໃຫ້ພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເມືອງນັ້ນ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະນຳເຂົາເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ແລະ ໃຫ້ສະຖານທີ່ສຳລັບເຂົາອາໄສທ່າມກາງພວກເຂົາ.

⁵ຖ້າຫນຶ່ງຄົນໃນພວກເຂົາຈະພະຍາຍາມແກ້ແຄ້ນແທນເລືອດ ຂອງບຸກຄົນຜູ້ໄດ້ຖືກຂ້າ, ແລ້ວປະຊາຊົນຂອງເມືອງຈະຕ້ອງບໍ່ມອບຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ຂ້າເຂົາແກ່ເຈົ້າຫນ້າທີ່ເຫລົ່ານັ້ນ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງບໍ່ເຮັດຢ່າງນີ້ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ຂ້າເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາໂດຍບໍ່ໄດ້ເຈຕະນາ. ແລະ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄວາມຄຽດແຄ້ນແຕ່ຢ່າງໃດ.⁶ເຂົາຈະຕ້ອງອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ຢືນຕໍ່ຫນ້າການປະຊຸມເພື່ອການພິພາກສາ ຈົນກວ່າຜູ້ທີ່ເຮັດຫນ້າທີ່ມະຫາປະໂລຫິດໃນເວລານັ້ນຈະເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ. ແລ້ວຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ຂ້າບຸກຄົນໂດຍອຸປະຕິເຫດ ອາດຈະໄດ້ກັບໄປຍັງເມືອງຂອງຕົນ ແລະ ໄປບ້ານຂອງຕົນ, ໄປຍັງເມືອງທີ່ເຂົາຈາກມານັ້ນໄດ້.'"

⁷ດັ່ງນັ້ນພວກອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ເລືອກເມືອງເກເດັດໃນຄາລີເລໃນດິນແດນເນີນພູຂອງເຜົ່າເນັບທາລີ, ແລະ ຊີເຄມໃນດິນແດນຮ່ອມພູເອຟຣາອິມແລະກີເລອາດອາກບາ (ເມືອງດຽວກັບເຮັບໂລນ).⁸ໃນດິນແດນຮ່ອມພູຂອງຢູດາ. ທາງຟາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນທິດຕາເວັນອອກຂອງເຢຣີໂກ ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກເມືອງເບເຊໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເທິງພູພຽງ ຈາກເຜົ່າຣູເບັນ; ຄື ເມືອງຣາໂມດໃນກີເລອາດ, ຈາກເຜົ່າກາດ; ແລະເມືອງໂກລານແຫ່ງບາຊານ, ຈາກເຜົ່າມານາເຊ.

⁹ເມືອງເຫລົ່ານີ້ເປັນເມືອງທີ່ໄດ້ຄັດເລືອກໄວ້ສຳລັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ແລະສຳລັບຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ດັ່ງນັ້ນຖ້າໃຜທີ່ໄດ້ຂ້າຄົນໂດຍບໍ່ເຈຕະນາ ສາມາດຫນີໄປທີ່ນັ້ນເພື່ອຄວາມປອດພັຍໄດ້ ບຸກຄົນນີ້ຈະບໍ່ຕ້ອງຕາຍດ້ວຍມືຂອງຄົນນັ້ນທີ່ຕ້ອງການແກ້ແຄ້ນແທນເລືອດທີ່ຕົກ, ຈົນກວ່າຄົນທີ່ຖືກກ່າວຫາຈະໄດ້ຢືນຕໍ່ຫນ້າທີ່ປະຊຸມເສຍກ່ອນ.

21

¹ຂະນະນັ້ນພວກຫົວຫນ້າຕະກູນຕ່າງໆ ຂອງຄົນເລວີໄດ້ມາຫາເອເລອາຊາປະໂລຫິດ, ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ, ແລະບັນດາຫົວຫນ້າຂອງຄອບຄົວຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.²ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເມືອງຊີໂລໃນແຜ່ນດິນຂອງການາອານ,"ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງສັ່ງທ່ານທັງຫລາຍໂດຍຜ່ານທາງໂມເຊວ່າ ໃຫ້ມອບເມືອງຕ່າງໆແກ່ພວກເຮົາເພື່ອຈະໄດ້ອາໄສຢູ່, ພ້ອມທັງທົ່ງຫຍ້າສຳລັບຝູງສັດລ້ຽງຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ."

³ດັ່ງນັ້ນຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ, ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ມອບເມືອງ, ທົ່ງຫຍ້າຈາກມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ, ໃຫ້ແກ່ຄົນເລວີ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.

⁴ການຈັບສະຫລາກສຳລັບຕະກູນໂກຮາດໄດ້ຜົນອອກມາເປັນດັ່ງນີ້: ບັນດາປະໂລຫິດ-ຊຶ່ງເປັນລູກຫລານຂອງອາໂຣນຜູ້ທີ່ມາຈາກຄົນເລວີ -ໄດ້ຮັບເມືອງຕ່າງໆ ສິບສາມເມືອງທີ່ໄດ້ມາຈາກເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ມາຈາກເຜົ່າຊີເມໂອນ, ແລະໄດ້ມາຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນ.⁵ລູກຫລານທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງຄົນໂກຮາດໄດ້ຮັບເມືອງສິບເມືອງໂດຍການຈັບສະຫລາກຈາກຕະກູນຕ່າງໆ ຂອງເຜົ່າເອຟຣາອິມ, ຈາກເຜົ່າດານ, ແລະຈາກເຄິ່ງເຜົ່າຂອງມານາເຊ.

⁶ແລ້ວປະຊາຊົນທີ່ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກເກໂຊນ, ໂດຍການຈັບສະຫລາກກໍໄດ້ຮັບ, ຣາລີສິບສາມເມືອງຈາກຕະກູນຕ່າງໆຂອງເຜົ່າອິດຊາຄາ, ເຜົ່າອາເຊ, ເຜົ່າເນັບທາລີ, ແລະຈາກເຄິ່ງເຜົ່າຂອງມານາເຊໃນບາຊານ.⁷ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເປັນລູກຫລານຂອງເມຣາລີໄດ້ຮັບ ສິບສອງເມືອງ ຈາກເຜົ່າຣູເບັນ, ເຜົ່າກາກ, ແລະເຜົ່າເຊບູໂລນ.

⁸ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ມອບເມືອງຕ່າງໆ, ເຫລົ່ານີ້ໂດຍການຈັບສະຫລາກ (ລວມທັງທົ່ງຫຍ້າຂອງພວກເຂົາ) ໃຫ້ແກ່ຄົນເລວີ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້ໂດຍຜ່ານທາງໂມເຊ.⁹ຈາກເຜົ່າຢູດາແລະເຜົ່າຊີເມໂອນ, ພວກເຂົາໄດ້ຈັດສັນແຜ່ນດິນຕາມຊື່ເມືອງຕ່າງໆ ນີ້ຄືລາຍຊື່ເມືອງ.¹⁰ເມືອງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ລູກຫລານຂອງອາໂຣນ, ຜູ້ຢູ່ທ່າມກາງຕະກູນຂອງໂກຮາດ, ຕະກູນຫນຶ່ງຊຶ່ງເປັນຄົນເລວີເພາະສະຫລາກທຳອິດໄດ້ຕົກເປັນຂອງພວກເຂົາກ່ອນ.

¹¹ພວກອິສະຣາເອນ ໃຫ້ເມືອງກີເລອາດ ອາກບາແກ່ພວກເຂົາ (ອາກບາເປັນພໍ່ຂອງອານາກ), ຄືບ່ອນດຽວກັບເມືອງເຮັບໂລນຢູ່ໃນເຂດພູດອຍຂອງຢູດາ, ລວມທັງທົ່ງຫຍ້າລອບເມືອງນັ້ນດ້ວຍ.¹²ແຕ່ທົ່ງນາຂອງເມືອງແລະຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆ ໂດຍຮອບເມືອງນີ້ໄດ້ຍົກໃຫ້ແກ່ກາເລັບລູກຊາຍຂອງເຢຟູນເນ, ເປັນກຳມະສິດແລ້ວ.

¹³ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ເມືອງເຮັບໂລນພ້ອມດ້ວຍທົ່ງຫຍ້າແກ່ລູກຫລານຂອງອາໂລນປະໂລຫິດ-ຊຶ່ງເປັນເມືອງລີ້ພັຍສຳລັບຜູໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຂ້າຜູ້ອື່ນໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ-ແລະເມືອງລິບນາພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ.¹⁴ເມືອງຢັດທີພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ແລະເມືອງເອຊະເທມົວພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ.¹⁵ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ເມືອງໂຮໂລນພ້ອມດ້ວຍທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງເດບີພ້ອມດ້ວຍທົ່ງຫຍ້າ,¹⁶ເມືອງອາອິນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງຢຸດຕາພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງເບັດເຊເມດພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ລວມເປັນເກົ້າເມືອງທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ຈາກສອງເຜົ່ານີ້.

¹⁷ຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນໄດ້ມອບເມືອງກີເບໂອນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງເກບາພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ,¹⁸ເມືອງອານາທົດພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງອານໂມນພ້ອມນອກເມືອງ-ລວມສີ່ເມືອງ.¹⁹ເມືອງຕ່າງໆທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາປະໂລຫິດ, ທີ່ເປັນລູກຫລານຂອງອາໂຣນ, ລວມທັງຫມົດສິບສາມເມືອງ, ພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.

²⁰ສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງຄອບຄົວຂອງຄົນໂກອາດ-ຄົນເລວີເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຕະກູນຂອງໂກອາດ- ພວກເຂົາມີມີເມືອງຕ່າງໆທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບມາຈາກເຜົ່າເອຟຣາອິມໂດຍການຈັບສະຫລາກ.²¹ເມືອງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄືເມືອງຊີເຄມພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າໃນແຖບເນີນພູຂອງເອຟຣາອິມ- ເມືອງຂອງຜູ້ລີ້ພັຍສຳລັບຄົນທີ່ຂ້າບຸກຄົນໂດຍບໍ່ເຈຕະນາ- ເມືອງເກເຊພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ,²²ເມືອງກິບຊາອິມພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງເບັດໂຮໂຣນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ-ລວມທັງຫມົດເປັນສີ່ເມືອງ.

²³ຈາກການເຜົ່າດານ, ຈາກການເຮັດຄວາມສະອາດຂອງໂກອາດມອບເມືອງເອນເທເກພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງກິບເບໂທນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ,²⁴ໄອຢາໂລນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ແລະກາດຣິມໂມນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ-ລວມສີ່ເມືອງດ້ວຍກັນ.

²⁵ຈາກເຄິ່ງເຜົ່າຂອງມານັດເຊ, ຕະກູນຂອງໂກຮາດໄດ້ຮັບເມືອງທາອານັກພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ ແລະກາດຣິມໂມນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ-ລວມເປັນສອງເມືອງ.²⁶ມີເມືອງສິບເມືອງໃນທັງຫມົດສຳລັບຄົນໃນຕະກູນໂກຮາດທີ່ເຫລືອຢູ່, ພ້ອມທົ່ງຫຍ້າຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.

²⁷ຈາກເຄິ່ງເຜົ່າຂອງຄົນມານັດເຊ ແກ່ຄົນເກໂຊນ ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຕະກູນຫນຶ່ງຂອງຄົນເລວີ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ໂກລານໃນບາຊານພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງຜູ້ລີ້ພັຍສຳລັບຜູ້ທີ່ຂ້າຜູ້ອື່ນໂດຍບໍ່ເຈຕະນາ ແລະມີເມືອງເບເອັດຊະເຕຣາພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ ລວມທັງຫມົດສອງເມືອງ.

²⁸ແກ່ຕະກູນເກໂຊນພວກເຂົາໄດ້ມອບ ກີຊີໂອນຈາກເຜົ່າອິດຊາຄາ, ພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ດາເບລັດພ້ອມທັງທົ່ງຫຍ້າ,²⁹ຢາຣະມຸດພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ແລະເອັນກັນນິມພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ-ລວມສີ່ເມືອງ.³⁰ຈາກເຜົ່າອາເຊ, ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ ເມືອງມີຊັນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ອັບໂດນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ,³¹ເມືອງເຮນກາດພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງເຣໂຮບພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ແລະເມືອງລີໂຮບພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ-ລວມສີ່ເມືອງທັງຫມົດ.

³²ຈາກເຜົ່າເນັບທາລີ, ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຕະກູນເກໂຊນ ເມືອງເກເດັດໃນກາລີເລພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ-ເປັນເມືອງລີ້ພັຍສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຂ້າຜູ້ອື່ນໂດຍບໍ່ເຈຕະນາ; ເມືອງຮາມໂມດໂດເຣພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ແລະເມືອງກາກຕານພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ-ລວມທັງຫມົດສາມເມືອງ.³³ມີເມືອງຕ່າງໆສິບສາມເມືອງທີ່ເປັນຄົນເກໂຊນ, ລວມທັງທົ່ງຫຍ້າຂອງພວກເຂົາ.

³⁴ແກ່ພວກເຜົ່າເລວີທີ່ເຫລືອ - ຕະກູນເມຣາຣີ - ໄດ້ຮັບມອບຂອງເຜົ່າເຊບູໂລນ: ມີເມືອງໂຢກເນອາມພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງກາກຕາພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ,³⁵ເມືອງດິມນາພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ແລະເມືອງນາຮາລາດພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ - ລວມທັງຫມົດສີ່ເມືອງ.

³⁶ແກ່ຕະກູນເມຣາຣີໄດ້ຮັບຈາກເຜົ່າຣູເບັນຄື: ເມືອງເບເຊພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງຢາຫັບພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ,³⁷ເມືອງເກເດໂມດພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ແລະເມືອງເມຟາອາດພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ - ລວມສີ່ເມືອງ.³⁸ຈາກເຜົ່າກາດມີເມືອງຣາໂມດໃນກີເລອາດພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ - ເມືອງລີ້ພັຍສຳລັບໃຜກໍຕາມທີ່ຂ້າຜູ້ອື່ນໂດຍບໍ່ເຈຕະນາ - ແລະເມືອງມະຫານາອິມພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ.

³⁹ຕະກູນຂອງຄົນເມຣາຣີໄດ້ຮັບເມືອງເຮັດຊະໂບນພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ແລະເມືອງຢາເຊພ້ອມທົ່ງຫຍ້າ, ລວມທັງຫມົດສີ່ເມືອງ.⁴⁰ທັງຫມົດນີ້ ເມືອງຕ່າງໆທີ່ເປັນຂອງຫລາຍຕະກູນຂອງຄົນເມຣາຣີ, ຊຶ່ງມາຈາກຕະກູນຂອງເຜົ່າຄົນເລວີ - ມີສິບສອງເມືອງທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ພວກເຂົາໂດຍການຈັບສະຫລາກ.

⁴¹ເມືອງຕ່າງໆຂອງຄົນເລວີ ຊຶ່ງຢູ່ທ່າມກາງກຳມະສິດຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນນັ້ນລວມທັງຫມົດມີ ສີ່ສິບແປດເມືອງ, ພ້ອມທົ່ງຫຍ້າທຸກເມືອງ.⁴²ເມືອງເຫລົ່ານີ້ແຕ່ລະເມືອງມີທົ່ງຫຍ້າລ້ອມຮອບທຸກເມືອງ. ໂດຍວິທີນີ້ເຮັດກັບເມືອງເຫລົ່ານີ້ທຸກເມືອງ.

⁴³ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານແຜ່ນດິນໃຫ້ອິສະຣາເອນຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ. ພວກອິສະຣາເອນໄດ້ຢຶດແລ້ວກໍເຂົ້າໄປຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.⁴⁴ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມສະຫງົບຢູ່ທຸກດ້ານ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ. ບໍ່ມີສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາຈັກຄົນດຽວທີ່ຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາໄດ້. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຢູ່ໃນກຳມືຂອງເຂົາທັງຫມົດ.⁴⁵ບໍ່ມີຈັກສິ່ງທ່າມກາງພຣະສັນຍາອັນປະເສີດທຸກຢ່າງຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງສັນຍາຕໍ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຈະຫລົ້ມເຫລວຈາກເປັນຈິງ. ທຸກສິ່ງເປັນຄວາມຈິງທັງສິ້ນ.

22

¹ໃນເວລານັ້ນໂຢຊວຍໄດ້ເອີ້ນຄົນຣູເບັນ, ຄົນກາດ, ແລະຄົນມານາເຊເຄິ່ງເຜົ່າມາ.²ເພິ່ນໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງຊຶ່ງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວໃດ້ສັ່ງໃຫ້ເຮັດ. ພວກເຈົ້າໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງພວກເຈົ້າ.³ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າເປັນເວລານານມາແລ້ວ, ຈົນເຖິງເວລານີ້, ແລະເຈົ້າເຮັດຫນ້າທີ່ສຳເລັດຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້ໂດຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ,

⁴ດຽວນີ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ໂຜດໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຢຸດພັກແລ້ວ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ກັບພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຈົ່ງກັບບ້ານຂອງເຈົ້າເຖີດໃນແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ, ຊຶ່ງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມອບໃຫ້ພວກເຈົ້າທີ່ອີກຝັ່ງຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນນັ້ນ.⁵ພຽງແຕ່ຈົ່ງຣະວັງໃຫ້ດີທີ່ຈະປະຕິບັດກົດບັນຍັດແລະກົດຫມາຍທີ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງເຈົ້າໄວ້ແລ້ວ, ໃຫ້ຮັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ໃຫ້ເດີນໃນທຸກທາງຂອງພຣະອົງ, ແລະໃຫ້ບົວຣະບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ຕິດສະນິດກັບພຣະອົງແລະນະມັດສະການພຣະອົງດ້ວຍສຸດໃຈແລະດ້ວຍສຸດຈິດຂອງພວກເຈົ້າ,⁶ດັ່ງນັ້ນໂຢຊວຍໄດ້ອວຍພອນພວກເຂົາ ແລະໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາກັບໄປ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ກັບໄປທີ່ເຕັນຂອງພວກເຂົາ.

⁷ດຽວນີ້ຫນື່ງເຄິ່ງຂອງເຜົ່າມານັດເຊ ໂມເຊໄດ້ມອບກຳມະສິດໃຫ້ເຂົາໃນບາຊານ, ແຕ່ອີກເຄິ່ງເຜົ່ານັ້ນ ໂຢຊວຍໄດ້ມອບກຳມະສິດໃຫ້ພວກເຂົາທີ່ໃກ້ຄຽງກັບພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ໃນແຜ່ນດິນພາກຕາເວັນຕົກຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ໂຢຊວຍໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາກັບໄປທີ່ເຕັນຂອງພວກເຂົາ; ເພິ່ນໄດ້ອວຍພອນພວກເຂົາ⁸ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປເຕັນຂອງພວກເຈົ້າພ້ອມກັບເງິນຈຳນວນຫລາຍ, ແລະຝູງສັດຈຳນວນຫລາຍ, ພ້ອມດ້ວຍເງິນແລະຄຳ, ທອງ, ເຫລັກ, ແລະເສື້ອຜ້າອີກຫລາຍຢ່າງ, ຈົ່ງແບ່ງປັນສິ່ງທີ່ຢຶດມາ. ໄດ້ຈາກເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງເຈົ້າໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ".

⁹ດັ່ງນັ້ນລູກຫລານຂອງຄົນຣູເບັນ, ລູກຫລານຂອງຄົນກາດ, ແລະເຄິ່ງເຜົ່າຂອງຄົນມານາເຊຈຶ່ງໄດ້ກັບບ້ານ, ໄດ້ຈາກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທີ່ຊີໂລ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນການາອານ. ພວກເຂົາໄດ້ຈາກໄປຍັງແຜ່ນດິນກີເລອາດໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເອງ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເປັນກຳມະສິດ, ໃນການເຊື່ອຟັງຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ, ຜ່ານທາງມືຂອງໂມເຊ.

¹⁰ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງແມ່ນ້ຳຈໍແດນໃນແຜ່ນດິນການາອານ, ຄົນຣູເບັນແລະຄົນກາດແລະ ຄົນມານາເຊເຄິ່ງເຜົ່າໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາໃກ້ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ເປັນແທ່ນຂະຫນາດໃຫຍ່ທີ່ເບິ່ງເດັ່ນ.¹¹ປະຊາຊົນອິສາຣາເອນໄດ້ຍິນແລະເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງແມ! ພວກປະຊາຊົນຄົນຣູເບັນ, ຄົນກາດ, ແລະຄົນມານາເຊເຄິ່ງເຜົ່າ ໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາທີ່ຫນ້າແຜ່ນດິນຂອງການາອານ, ທີ່ເກລີໂລດ, ໃນດິນແດນໃກ້ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ເທິງຝັ່ງທີ່ເປັນຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ."

¹²ເມື່ອປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ, ຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ກໍໄປລວມກັນທີ່ເມືອງຊີໂລ ເພື່ອຈະຂຶ້ນໄປເຮັດເສິກກັບພວກເຂົາ.

¹³ແລ້ວປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສື່ຂ່າວໄປຫາ ຄົນຣູເບັນ, ຄົນກາດ, ແລະຄົນມານາເຊເຄິ່ງເຜົ່າ, ໃນແຜ່ນດິນກີເລອາດ. ພວກເຂົາໄດ້ສົ່ງຟີເນຮາລູກຊາຍຂອງເອເລອາຊາ, ທີ່ເປັນປະໂລຫິດ.¹⁴ແລະພ້ອມດ້ວຍຜູ້ນຳສິບຄົນ, ຫນຶ່ງຄົນຈາກແຕ່ລະຄອບຄົວດັ້ງເດີມຂອງອິສະຣາເອນ, ແລະທຸກຄົນໃນພວກເຂົາເປັນຫົວຫນ້າຕະກູນໃນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.

¹⁵ພວກເຂົາໄດ້ມາຫາປະຊາຊົນ ຄົນຣູເບັນ, ຄົນກາດ, ແລະເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງເຜົ່າມານາເຊ, ໃນແຜ່ນດິນຂອງກີເລອາດແລະໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາ:¹⁶"ຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດຂອງພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ' ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດການທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ເຊັ່ນນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ ໃນການທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຫັນກັບຈາການຕິດຕາມພຣະຢາເວ, ໂດຍໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາສຳລັບພວກທ່ານໃນວັນນີ້. ໃນການທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະຢາເວ?

¹⁷ບາບຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເຮັດທີ່ເມືອງເປອໍນັ້ນຍັງບໍ່ພໍບໍ? ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້ເຮົາຍັງບໍ່ອາດຊຳຣະຕົວຂອງເຮົາໃຫ້ສະອາດໄດ້. ເພາະບາບນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດພັຍພິບັດແກ່ຊຸມນຸມຊົນຂອງພຣະຢາເວ.¹⁸ພວກເຈົ້າຈະຫັນໄປເສຍຈາກການຕິດຕາມພຣະຢາເວໃນວັນນີ້ອີກບໍ? ຖ້າພວກເຈົ້າທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະຢາເວວັນນີ້, ມື້ອື່ນພຣະອົງກໍຈະໂກດຮ້າຍຕໍ່ຊຸມນຸມຊົນຂອງອິສະຣາເອນທັງຫມົດ.

¹⁹ຖ້າແຜ່ນດິນໃນກຳມະສິດຂອງເຈົ້າເປັນມົນທິນ, ແລ້ວເຈົ້າຄວນຂ້ວາມໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຕັ້ງຢູ່ ແລະຖືກຳມະສິດສຳລັບພວກເຈົ້າທ່າມກາງພວກເຮົາເຖີດ. ຂໍພຽງແຕ່ຢ່າກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຫລືກະບົດຕໍ່ເຮົາໂດຍການສ້າງແທ່ນບູຊາສຳລັບຕົວເຈົ້າ ນອກຈາກແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.²⁰ອາການລູກຊາຍຂອງເຊຣາ ໄດ້ທຳລາຍຄວາມເຊື່ອໃນເລື່ອງຂອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕ້ອງສະຫງວນໄວ້ສຳລັບພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ຄວາມໂກດຮ້າຍບໍ່ໄດ້ຕົກຕົກຢູ່ກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດບໍ? ຊາຍຄົນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຕາຍຄົນດຽວໃນການເຮັດຜິດຂອງເຂົາ.'"

²¹ຂະນະນັ້ນຄົນຣູເບັນ, ຄົນກາດ, ແລະຄົນມານາເຊເຄິ່ງເຜົ່າໄດ້ຕອບຜູ້ນຳຂອງຕະກູນອິສະຣາເອນວ່າ:²²"ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດ, ພຣະຢາເວ! ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດ - ພຣະອົງຊົງຮູ້, ແລະຊົງໃຫ້ອິສະຣາເອນຮູ້ດ້ວຍເຖີດ! ຖ້ານີ້ເປັນການກະບົດ ຫລືທໍຣະຍົດຄວາມເຊື່ອຕໍ່ພຣະຢາເວ,ຂໍຢ່າຊົງໄວ້ຊີວິດພວກເຮົາໃນວັນນີ້²³ສຳລັບການທີ່ໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາເພື່ອທີ່ພວກເຮົາຈະໄດ້ຫັນໄປຈາກການຕິດຕາມພຣະຢາເວ, ຖ້າພວກເຮົາສ້າງແທ່ນບູຊານັ້ນເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຫລືເພື່ອຖວາຍບູຊາພືດຜົນຫລືຖວາຍເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມ ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວ, ໃຫ້ພວກເຮົາຮັບຜິດເຖີດ.

²⁴ແຕ່ບໍ່ເລີຍ ພວກເຮົາໄດ້ສ້າງໄວ້ເພາະຢ້ານວ່າໃນເວລາຕໍ່ໄປພາຍຫນ້າລູກຫລານຂອງທ່ານອາດຈະກ່າວຕໍ່ລູກຫລານຂອງພວກເຮົາວ່າ, 'ພວກເຈົ້າມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງອັນໃດກັບພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ?

²⁵ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ຊົງກຳນົດໃຫ້ແມ່ນ້ຳຈໍແດນເປັນຊາຍແດນລະຫວ່າງພວກເຮົາກັບພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າປະຊາຊົນຣູເບັນ, ແລະປະຊາຊົນກາດ, ພວກເຈົ້າບໍ່ມີສ່ວນໃນພຣະຢາເວ.'ດັ່ງນັ້ນເດັກນ້ອຍຂອງເຈົ້າ ເຮັດໃຫ້ເດັກນ້ອຍຈຳຕ້ອງນະມັສະການພຣະຢາເວ.

²⁶ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງກ່າວວ່າ, 'ໃຫ້ເຮົາສ້າງແທ່ນບູຊາຕອນນີ້ເຖີດ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ບໍ່ແມ່ນສຳລັບການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃດໆ.²⁷ແຕ່ເພື່ອເປັນພະຍານລະຫວ່າງພວກເຮົາກັບພວກເຈົ້າ, ແລະລະຫວ່າງຄົນຊົ່ວອາຍຸຕໍ່ຈາກພວກເຮົາ, ວ່າເຮົາຈະເຮັດການບົວຣະບັດພຣະຢາເວຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ, ດ້ວຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແລະດ້ວຍການຖວາຍສາມັກຄີທັມ, ເພື່ອລູກຫລານຂອງພວກທ່ານຈະບໍ່ກ່າວແກ່ລູກຫລານຂອງພວກເຮົາໃນເວລາຂ້າງຫນ້າວ່າ, "ພວກເຈົ້າບໍ່ມີສ່ວນໃນພຣະຢາເວ."'

²⁸ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ຖ້າມີການເວົ້າເຊັ່ນນີ້ກັບເຮົາ ຫລືກັບລູກຫລານຂອງເຮົາໃນວັນຂ້າງຫນ້າ ເຮົາກໍຈະກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ! ນັ້ນເປັນແທ່ນບູຊາຄ້າຍຄືກັບແທ່ນບູຊາແຫ່ງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາເຮັດໄວ້, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຫລືບໍ່ແມ່ນເພື່ອຖວາຍບູຊາໃດໆ, ແຕ່ເພື່ອເປັນພະຍານລະຫວ່າງເຮົາກັບພວກເຈົ້າ.²⁹ຂໍໃຫ້ເລື່ອງນີ້ຫ່າງຈາກເຮົາເຖີດທີ່ເຮົາຈະທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລະວັນນີ້ຫັນຈາກການຕິດຕາມພຣະຢາເວ, ໂດຍການສ້າງແທ່ນບູຊາອື່ນສຳລັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ຖວາຍບູຊາພືດຜົນ ຫລືຖວາຍເພື່ອຄວາມສາມັກຄືທັມ ນອກຈາກແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຮົາຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ທີ່ຫນ້າຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະອົງ.'"

³⁰ເມື່ອຟີເນຮາປະໂລຫິດ ແລະພວກຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນ, ນັ້ນແມ່ນ, ອິສະຣາເອນ ຄືບັນດາຫົວຫນ້າຕະກູນຕ່າງໆ ຂອງອິສະຣາເອນທີ່ຢູ່ດ້ວຍກັນກັບເຂົານັ້ນ, ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ປະຊາຊົນເຜົ່າຣູເບັນ, ປະຊາຊົນເຜົ່າກາດ, ແລະປະຊາຊົນເຜົ່າມານາເຊກ່າວກໍເຫັນດີໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ.³¹ຟີເນຮາ ລູກຊາຍຂອງເອເລອາຊາປະໂລຫິດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຕໍ່ປະຊາຊົນເຜົ່າຣູເບັນ, ເຜົ່າກາດ, ແລະເຜົ່າມານາເຊວ່າ, "ໃນວັນນີ້ເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າພຣະຢາເວສະຖິດທ່າມກາງພວກເຮົາ, ເພາະວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດການທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງ, ບັດນີ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຊວ່ຍກູ້ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນພົ້ນຈາກການລົງໂທດຂອງພຣະຢາເວ."

³²ແລ້ວຟີເນຮາລູກຊາຍຂອງເອເລອາຊາປະໂລຫິດ, ແລະພວກຜູ້ນຳກໍກັບຈາກຄົນຣູເບັນ, ແລະຄົນກາດ, ຈາກແຜ່ນດິນກີເລອາດ ໄປຍັງແຜ່ນດິນການາອານ, ໄປຫາປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ, ແລະນຳເອົາຄຳເວົ້າໄປຫາເຂົາ.³³ລາຍງານຂອງພວກເຂົາດີໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ເວົ້າເຖິງເລື່ອງທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມກັບຄົນຣູເບັນ, ແລະຄົນກາດ, ເພື່ອທຳລາຍແຜ່ນດິນຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ນັ້ນ.

³⁴ຄົນຣູເບັນ ແລະຄົນກາດເອີ້ນແທ່ນນັ້ນວ່າ "ພະຍານ"ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ແທ່ນນັ້ນເປັນພະຍານລະຫວ່າງເຮົາວ່າພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ."

23

¹ພາຍຫລັງອີກຫລາຍປີ, ເມື່ອພຣະຢາເວ, ໄດ້ປຣະທານຄວາມສະຫງົບແກ່ອິສະຣາເອນຈາກພວກສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາທີ່ລ້ອມຮອບພວກເຂົາ, ແລະໂຢຊວຍກໍເຖົ້າແລະມີອາຍຸຫລາຍ.²ໂຢຊວຍກໍໄດ້ເອີ້ນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ - ທັງພວກຜູ້ໃຫຍ່, ແລະພວກຜູ້ນຳ, ພວກຜູ້ພິພາກສາ, ແລະບັນດາເຈົ້າຫນ້າທີ່ - ແລະເພິ່ນໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ.³ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງຊຶ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳຕໍ່ປະຊາຊາດເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດເພື່ອເຫັນແກ່ພວກເຈົ້າ ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຊົງສູ້ຮົບເພື່ອພວກເຈົ້າ.

⁴ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ! ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອບປະຊາຊາດຕ່າງໆ ທີ່ເຫລືອຢູ່ເພື່ອໄດ້ຢຶດຄອງໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກແກ່ເຜົ່າຕ່າງໆຂອງພວກເຈົ້າ, ລວມທັງປະຊາຊາດທັງຫລາຍຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍເສຍ, ຕັ້ງແຕ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນຈົນເຖິງທະເລໃຫຍ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກ.⁵ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ພຣະອົງຈະຊົງຝັກດັນພວກເຂົາອອກໄປໃຫ້ພົ້ນສາຍຕາຂອງພວກເຈົ້າ. ພຣະອົງຈະຊົງຢຶດແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ ແລະພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຢຶດຄອງແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ຕໍ່ພວກເຈົ້າ.

⁶ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເຂັ້ມແຂງໄວ້ໃຫ້ຫລາຍ, ເພື່ອທີ່ພວກເຈົ້າຈະຮັກສາແລະເຮັດຕາມທຸກສິ່ງຊຶ່ງຂຽນໄວ້ໃນຫນັງສືກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ຢ່າຫັນເຫໄປ ບໍ່ວ່າທາງຂວາຫລືທາງຊ້າຍກໍຕາມ.⁷ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຂົ້າສ່ວນກັບປະຊາຊາດເຫລົ່ານີ້ທີ່ຍັງຄົງເຫລືອຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ຫລືຮ້ອງອອກຊື່ພະຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ, ຫລືສາບານໃນນາມພະເຫລົ່ານັ້ນ, ຫລືນະມັດສະການຂາບໄຫວ້ມັນດ້ວຍ.⁸ແຕ່ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢຶດຫມັ້ນຢູ່ກັບພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າດັ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດຢູ່ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

⁹ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ປະຊາຊາດທີ່ໄຫຍ່ໂຕ, ເຂັ້ມແຂງອອກໄປຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ, ສ່ວນພວກເຈົ້າເອງກໍຍັງບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະສາມາດຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຈົນເຖິງວັນນີ້.¹⁰ພຽງຄົນດຽວໃນພວກເຈົ້າກໍຈະຂັບໄລ່ພັນຄົນໃຫ້ຫນີໄປໄດ້. ເພາະວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າ ຄືຜູ້ນັ້ນທີ່ຊົງສູ້ຮົບເພື່ອພວກເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ແລ້ວ.¹¹ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມສົນໃຈເປັນພິເສດ, ເພື່ອທີ່ພວກເຈົ້າຈະຮັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

¹²ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າຫັນກັບແລະຜູກພັນກັບຄົນທີ່ມີຊີວິດລອດຂອງປະຊາຊາດເຫລົ່ານີ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ ທ່າມກາງພວກເຈົ້າຫລືຖ້າພວກເຈົ້າ ຫລືຖ້າພວກເຈົ້າມາກັບພວກເຂົາແລະພວກເຂົາມາກັບເຈົ້າ,¹³ແລ້ວໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ແນ່ວ່າ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງຂັບໄລ່ຊົນຊາດເຫລົ່ານີ້ອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກເຈົ້າອີກ ແຕ່ພວກເຂົາຈະເປັນບ້ວງແລະເປັນກັບດັກສຳລັບພວກເຈົ້າ. ເປັນແສ້ຕີຫລັງພວກເຈົ້າ, ເປັນຫນ້າ ແທງຕາຂອງພວກເຈົ້າ ຈົນກວ່າພວກເຈົ້າຈະພິນາດໄປຈາກແຜ່ນດິນທີ່ດີນີ້, ຊຶ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ປຣະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.

¹⁴ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງໄປຕາມທາງຂອງໂລກນີ້, ແລະພວກເຈົ້າໄດ້ຮູ້ແກ່ໃຈແລ້ວວ່າ ບໍ່ມີຄຳເວົ້າແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວທີ່ໄດ້ຫລົ້ມເຫລວຈາກຄວາມເປັນຈິງ ໃນສິ່ງດີທຸກສິ່ງຊຶ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາກ່ຽວກັບພວກເຈົ້າ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດໄດ້ສຳເລັດສຳລັບພວກເຈົ້າ. ບໍ່ມີຈັກສິ່ງດຽວທີ່ຫລົ້ມເຫລວ.¹⁵ແຕ່ສິ່ງດີຊຶ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າທີ່ໄດ້ສັນຍາກັບພວກເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດທຸກຢ່າງ, ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວ, ກໍຈະຊົງນຳສິ່ງຮ້າຍທຸກຢ່າງມາເຖິງເຈົ້າຈົນກວ່າພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງທຳລາຍພວກເຈົ້າຈາກແຜ່ນດິນອັນດີນີ້ ຊຶ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ປຣະທານແກ່ພວກເຈົ້າ.

¹⁶ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຮັກສາພັນທະສັນຍາແຫ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງພວກເຈົ້າໄວ້. ຖ້າພວກເຈົ້າໄປຮັບໃຊ້ແລະຂາບລົງນະມັສະການພະອື່ນເຫລົ່ານັ້ນແລ້ວ, ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວຈະພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະພິນາດໄປຢ່າງວ່ອງໄວ ຈາກແຜ່ນດິນທີ່ດີຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ປຣະທານແກ່ພວກເຈົ້າ."

24

¹ແລ້ວໂຢຊວຍກໍໄດ້ຮວບຮວມບັນດາເຜົ່າຕ່າງໆ ຂອງອິສະຣາເອນມາທີ່ເມືອງຊີເຄມ ແລະໄດ້ເອີ້ນພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິສະຣາເອນ, ພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາ, ພວກຜູ້ພິພາກສາຂອງພວກເຂົາ, ແລະເຈົ້າຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາກໍມາສະແດງຕົວຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ.²ໂຢຊວຍໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດວ່າ, "ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ໄດ້ກ່າວວ່າ, ' ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າ ນານມາແລ້ວໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຢູ່ຟາກນັ້ນຂອງແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ, ຄື ເຕຣາ ພໍ່ຂອງອັບຣາຮາມແລະພໍ່ຂອງນາໂຮ - ແລະພວກເຂົານະມັສະການພະອື່ນໆ.

³ແຕ່ເຮົາໄດ້ນຳພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າມາຈາກຟາກນັ້ນຂອງຢູເຟຕິດແລະໄດ້ນຳເຂົາມາຍັງແຜ່ນດິນການາອານແລະໄດ້ໃຫ້ເຂົາມີລູກຫລານຫລວງຫລາຍ ໂດຍທາງລູກຊາຍຂອງເຂົາຄືອີຊາກ.⁴ແລ້ວເຮົາໄດ້ໃຫ້ຢາໂຄບແລະເອຊາວແກ່ອີຊາກ. ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແດນເນີນພູເຊອີ ແກ່ເອຊາວເປັນກຳມະສິດ, ແຕ່ຢາໂຄບແລະລູກຫລານຂອງເຂົາໄດ້ລົງໄປເອຢິບ.

⁵ເຮົາໄດ້ສົ່ງໂມເຊແລະອາໂຣນ, ແລະເຮົາໄດ້ທໍຣະມານຊາວເອຢິບດ້ວຍພັຍພິບັດ. ຫລັງຈາກນັ້ນ, ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາ.⁶ເຮົາໄດ້ນຳບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າອອກມາຈາກເອຢິບ. ແລະພວກເຈົ້າກໍໄດ້ມາເຖິງທະເລພວກເອຢິບໄດ້ຕິດຕາມພວກເຂົາດ້ວຍ ເຫລົ່າຣົດເສິກແລະຄົນມ້າຈົນມາເຖິງທະເລຕົ້ນກົກ.

⁷ເມື່ອບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ, ພຣະອົງກໍຊົງບັນດານໃຫ້ຄວາມມືດເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງພວກເຈົ້າກັບຊາວເອຢິບ. ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທະເລມາເຫນືອພວກເຂົາແລະຖ້ວມພວກເຂົາ. ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດໃນເອຢິບ. ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍໄດ້ຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເປັນເວລານານ.

⁸ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຈົ້າມາເຖິງແຜ່ນດິນຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ພວກເຂົາສູ້ຮົບກັບພວກເຈົ້າ, ແລະເຮົາໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າກໍຢຶດຄອງແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ແລະເຮົາກໍໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ.

⁹ແລ້ວບາຫລາກລູກຊາຍຂອງຊິບໂປ, ກະສັດຂອງໂມອາບໄດ້ລຸກຂຶ້ນໂຈມຕີອິສະຣາເອນ. ເຂົາໃຊ້ໃຫ້ໄປເອີ້ນບາລາອາມລູກຊາຍຂອງເບອໍ, ໃຫ້ມາແຊ່ງພວກເຈົ້າ.¹⁰ແຕ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຟັງບາລາອາມ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເຂົາໄດ້ອວຍພອນພວກເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນເຮົາໄດ້ຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນມືຂອງເຂົາ.

¹¹ພວກເຈົ້າໄດ້ຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນມາທີ່ເມືອງເຢຣີໂກ. ພວກຜູ້ນຳຂອງເຢຣີໂກໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຈົ້າ, ລວມທັງຄົນອາໂມຣິດ, ຄົນເປຣີຊີ, ຄົນການາອານ, ຄົນຮິດຕີ, ຄົນກີກາຊີ, ຄົນຮີວີແລະຄົນເຢບຸດ. ເຮົາໄດ້ມອບຊັຍຊະນະເຫນືອພວກເຂົາໃຫ້ພວກເຈົ້າ ແລະໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພວກເຈົ້າ.¹²ເຮົາໄດ້ສົ່ງຝູງຕໍ່ໄປຂ້າງຫນ້າພວກເຈົ້າ, ຊຶ່ງໄດ້ໄລ່ພວກເຂົາແລະກະສັດສອງຄົນ ຂອງຊາວອາໂມຣິດອອກໄປຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ. ມັນບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພາະດ້ວຍດາບຫລືໂດຍລູກທະນູຂອງພວກເຈົ້າເລີຍ.

¹³ເຮົາໄດ້ມອບແຜ່ນດິນຊຶ່ງພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖາກຖາງ ແລະເມືອງຕ່າງໆທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສ້າງ, ແລະບັດນີ້ພວກເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ. ພວກເຈົ້າໄດ້ກິນຫມາກໄມ້ຈາກສວນຫມາກອະງຸ່ນແລະສວນຫມາກກອກເທດທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປູກ,'

¹⁴ດຽວນີ້ຈົ່ງຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະນະມັສະການພຣະອົງດ້ວຍສຸດກຳລັງແລະດ້ວຍຄວາມສັດຊື່; ຈົ່ງປະຖິ້ມບັນດາພະເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ນະມັສະການທີ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດແລະເອຢິບນັ້ນສາ, ແລະຈົ່ງນະມັດສະການແຕ່ພຣະຢາເວເທົ່ານັ້ນ.¹⁵ແລະຖ້າພວກເຈົ້າເຫັນວ່າຜິດໃນສາຍຕາຂອງພວກເຈົ້າໃນການທີ່ພວກເຈົ້ານະມັສະການພຣະຢາເວ, ເຈົ້າກໍຈົ່ງເລືອກເອົາໃນວັນນີ້ວ່າ ພວກເຈົ້າຈະບົວຣະບັດໃຜ, ບັນດາພະຕ່າງໆຊຶ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າໄດ້ບົວຣະບັດຢູ່ຟາກແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ, ຫລືບັນດາພະຂອງຊາວາອໂມຣິດ, ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຈົ້າອາໄສຢູ່. ແຕ່ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າແລະຄອບຄົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເຮົາຈະນະມັສະການພຣະຢາເວ."

¹⁶ພວກປະຊາຊົນໄດ້ຕອບແລະກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາຈະບໍ່ປະຖິ້ມພຣະຢາເວໄປບົວຣະບັດພະອື່ນໆ,¹⁷ເພາະວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳເຮົາແລະບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ອອກມາຈາກເຮືອນທາດ, ແລະຜູ້ຊົງໄດ້ເຮັດການອັສະຈັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສາຍຕາຂອງພວກເຮົາ, ແລະຜູ້ຊົງຄຸ້ມຄອງເຮົາຕະຫລອດທາງທີ່ເຮົາໄດ້ເດີນໄປ, ແລະທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຜ່ານໄປ.¹⁸ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ປະຊາຊົນທັງຫມົດນັ້ນອອກໄປຕໍ່ຫນ້າພວກເຮົາ, ລວມທັງຄົນອາໂມຣິດຊຶ່ງໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈະນະມັສະການພຣະຢາເວ, ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ."

¹⁹ແຕ່ໂຢຊວຍໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, "ພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດບົວຣະບັດພຣະຢາເວໄດ້ດອກ, ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍຣິສຸດ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຫວງແຫນ; ພຣະອົງຈະບໍ່ອະພັຍການລະເມີດຫລືການບາບຂອງພວກເຈົ້າ.²⁰ຖ້າພວກເຈົ້າປະຖິ້ມພຣະຢາເວແລະໄປນະມັສະການພະຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງຫັນກັບແລະທຳລາຍພວກເຈົ້າ. ພຣະອົງຈະເຜົາຜານພວກເຈົ້າຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງ, ໄດ້ຊົງເຮັດດີຕໍ່ພວກເຈົ້າມາແລ້ວ."

²¹ແຕ່ປະຊາຊົນໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ບໍ່, ພວກເຮົາຈະນະມັສະການພຣະຢາເວ."²²ແລ້ວໂຢຊວຍໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ, "ໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນພະຍານແກ່ຕົນເອງວ່າ ພວກເຈົ້າໄດ້ເລືອກພຣະຢາເວ, ສຳລັບຕົວພວກເຈົ້າເອງເພື່ອນະມັສະການພຣະອົງ." ພວກເຂົາໄດ້ກາ່ວວ່າ, "ພວກເຮົາເປັນພະຍານ."²³"ບັດນີ້ ຈົ່ງປະຖິ້ມພະທັງຫລາຍຂອງຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ, ແລະກັບໃຈມາຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງອິສະຣາເອນ."

²⁴ປະຊາຊົນໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ,"ພວກເຮົາຈະນະມັສະການພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ" ພວກເຮົາຈະເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ."²⁵ໂຢຊວຍຈຶ່ງໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາສຳລັບ ປະຊາຊົນໃນມື້ນັ້ນແລະໄດ້ວາງກົດບັນຍັດກັບກົດລະບຽບຕ່າງໆທີ່ເມືອງຊີເຄມ.²⁶ໂຢຊວຍໄດ້ບັນທຶກຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໃນຫນັງສືກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນໄດ້ເອົາກ້ອນຫີນໃຫຍ່ແລະຂຶ້ນທີ່ຮົ່ມຂອງຕົ້ນໂອກ ທີ່ຢູ່ຂ້າງສະຖານທີ່ນະມັສະການຂອງພຣະຢາເວ.

²⁷ໂຢຊວຍໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດວ່າ, "ຫີນກ້ອນນີ້ຈະເປັນພະຍານໃຫ້ພວກເຮົາ. ເພາະມັນໄດ້ຍິນທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບພວກເຮົາ. ສະນັ້ນ ມັນຈະເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ ຫາກວ່າພວກເຈົ້າປະຕິເສດພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ."²⁸ດັ່ງນັ້ນ ໂຢຊວຍໄດ້ສົ່ງປະຊາຊົນໄປ ທຸກຄົນກໍກັບໄປສູ່ດິນແດນທີ່ເປັນສ່ວນຂອງໃຜລາວ.

²⁹ພາຍຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານີ້ ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ກໍໄດ້ຕາຍໄປເມື່ອອາຍຸໄດ້ 110ປີ.³⁰ພວກເຂົາກໍໄດ້ຝັງສົບຂອງເພິ່ນໄວ້ໃນເຂດທີ່ດິນມໍຣະດົກຂອງເພິ່ນທີ່ເມືອງຕີມນາດເສຣາ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຂດເນີນພູເອຟຣາອິມ, ທາງເຫນືອຂອງພູເຂົາກາອາດ.

³¹ອິສະຣາເອນກໍໄດ້ນະມັດສະການພຣະຢາເວຕະຫລອດຊົ່ວຊີວິດຂອງໂຢຊວຍ. ແລະຕະຫລອດຊົ່ວຊີວິດຂອງພວກຜູ້ນຳທີ່ມີອາຍຸຍືນຍາວກວ່າໂຢຊວຍ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ມີປະສົບການທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອອິສະຣາເອນ.

³²ກະດູກຂອງໂຢເຊບ, ທີ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ນຳອອກມາຈາກເອຢິບ - ພວກເຂົາໄດ້ຝັງໄວ້ທີ່ເມືອງຊີເຄມ, ໃນສ່ວນທີ່ດິນຊຶ່ງຢາໂຄບໄດ້ຊື້ໄວ້ຈາກລູກຊາຍຂອງຮາໂມພໍ່ຂອງຊີເຄມ, ເພິ່ນໄດ້ຊື້ມາດວ້ຍເງິນຫນຶ່ງຮອ້ຍຫລຽນ, ແລະມັນໄດ້ກາຍເປັນມໍຣະດົກສຳລັບລູກຫລານຂອງໂຢເຊບ.³³ແລ້ວເອເລອາເຊລູກຊາຍຂອງອາໂລນກໍຕາຍໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ຝັງເພິ່ນໄວ້ທີ່ເກເບອາເມືອງຂອງຟີເນຮາລູກຊາຍຂອງເຂົາຊຶ່ງໄດ້ມອບໃຫ້ກັບເພິ່ນ. ມັນຢູ່ໃນດິນແດນເນີນພູຂອງເອຟຣາອິມ.

ພວກຜູ້ປົກຄອງ

1

¹ຫລັງຈາກໂຢຊວຍເສຍຊີວິດແລ້ວ, ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ທູນຖາມພຣະຢາເວ ວ່າ, “ໃຜຜູ້ທຳອິດຈະໂຈມຕີກັບຄົນການາອານສຳລັບພວກເຮົາ, ເພື່ອສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາ?”²ພຣະຢາເວຕອບວ່າ, “ຢູດາຈະໂຈມຕີ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ມອບແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ພວກເຂົາແລ້ວ.”³ຄົນຢູດາຈຶ່ງເວົ້າ ກັບຄົນຊິເມໂອນ, ພີ່ນ້ອງຂອງຕົນວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນໄປກັບພວກເຮົາ ໃນເຂດແດນທີ່ກຳນົດໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ ເພື່ອຈະໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຄົນການາອານນຳກັນ. ພວກເຮົາຈະໄປຮ່ວມຮົບໃນເຂດແດນທີ່ກຳນົດໃຫ້ແກ່ເຈົ້ານັ້ນດ້ວຍ.” ດັ່ງນັ້ນ, ເຜົ່າຊີເມໂອນກໍໄປກັບພວກເຂົາ.

⁴ຄົນຢູດາ ກໍໂຈມຕີ, ແລະ ພຣະຢາເວ ໄດ້ມອບໄຊຊະນະແກ່ຄົນການາອານ ແລະ ຄົນເປຣິຊີ. ພວກເຂົາ ປະຫານຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນ ທີ່ເມືອງເບເຊັກ.⁵ພວກເຂົາ ພົບອາໂດນີ-ເບເຊັກ ໃນເມືອງເບເຊັກ, ແລະ ພວກເຂົາສູ້ຮົບກັບເພິ່ນ ແລະ ໄດ້ປະຫານຄົນການາອານ ແລະ ຄົນເປຣີຊີ.

⁶ແຕ່ອາໂດນີເບເຊັກຫນີໄປໄດ້, ແລະ ພວກເຂົາ ນຳຈັບລາວໄດ້, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຕັດນິ້ວຫົວໂປ້ມື ແລະ ນິ້ວຫົວໂປ້ຕີນຂອງລາວ.⁷ອາໂດນີເບເຊັກກ່າວວ່າ, “ຍັງມີກະສັດເຈັດສິບອົງ, ຜູ້ທີ່ມີຫົວໂປ້ມື ແລະ ຫົວໂປ້ຕີນຖືກຕັດອອກ, ໄດ້ເກັບເສດອາຫານຢູ່ກ້ອງໂຕະຂອງເຮົາ. ເຮົາໄດ້ເຮັດຢ່າງໃດ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດແກ່ເຮົາເຊັ່ນນັ້ນ” ພວກເຂົາກໍຈັບຕົວເພິ່ນມາທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເພິ່ນໄດ້ເສຍຊີວິດໃນບ່ອນນັ້ນ.

⁸ຄົນຢູດາໄດ້ເຂົ້າສູ້ຮົບເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຢຶດເມືອງໄດ້. ພວກເຂົາ ໂຈມຕີຊາວເມືອງດ້ວຍຄົມດາບ ແລະ ພວກເຂົາເອົາໄຟເຜົາເມືອງ.⁹ພາຍຫລັງ, ຄົນຢູດາ ໄດ້ລົງໄປສູ້ຮົບກັບຄົນການາອານ ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຂດແດນເຂົາ ແລະ ໃນຮ່ອມພູເຂົາ ຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກ¹⁰ຢູດາ ໄດ້ໄປສູ້ຮົບກັບຄົນການາອານ ຜູ້ຢູ່ໃນເຮັບໂຣນ (ເມືອງເຮັບໂຣນ ເມື່ອກ່ອນຊື່ວ່າ ກີຣິອາດອາຣະບາ) ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ປະຫານເຊຊາຍ, ອາຮີມານ ແລະ ຕານໄມ.

¹¹ຈາກບ່ອນນັ້ນ ຄົນຢູດາໄດ້ຍົກທັບ ໄປສູ້ຮົບກັບຊາວເມືອງເດບີ (ເມືອງເດບີ ເມື່ອກ່ອນມີຊື່ວ່າກີຣິອາດເຊເຟ)¹²ກາເລັບ ກ່າວວ່າ “ໃຜໂຈມຕີເມືອງກີຣິອາດເຊເຟ ແລະ ຢືດໄດ້, ເຮົາຈະຍົກອັກສາ, ລູກສາວຂອງເຮົາ, ໃຫ້ເປັນເມຍ¹³ໂອດນີເອນ, ລູກຊາຍເກນາ (ຫລານຊາຍຂອງກາເລັບ)ຕີເອົາເມືອງເດບີໄດ້, ດັ່ງນັ້ນ ກາເລັບຈຶ່ງຍົກອັກສາ,ລູກສາວຂອງຕົນ, ໃຫ້ເປັນເມຍຂອງເພິ່ນ.

¹⁴ຢູ່ຕໍ່ມາ ອັກສາ ມາຫາໂອດນີເອນ, ແລະ ນາງຈຶ່ງຊວນຜົວໃຫ້ ຂໍເນື້ອທີ່ນາພໍ່ໃຫ້ແກ່ນາງ. ນາງກໍລົງຈາກຫລັງລາ, ກາເລັບຖາມນາງວ່າ “ເຈົ້າຕ້ອງການອັນໃດ?”¹⁵ນາງຈຶ່ງຕອບເພິ່ນວ່າ “ຂໍຂອງຂວັນໃຫ້ລູກຈັກຢ່າງຫນຶ່ງແດ່. ເມື່ອພໍ່ໃຫ້ລູກມາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນແຫ້ງແລ້ງກັນດານແລ້ວ, ຂໍໃຫ້ນ້ຳພຸແກ່ລູກດ້ວຍ.” ດັ່ງນັ້ນ, ກາເລັບກໍຍົກບໍ່ນ້ຳພຸເທິງ ແລະ ບໍ່ນ້ຳພຸລຸ່ມ ໃຫ້ແກ່ນາງ.

¹⁶ລູກຫລານຂອງພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊ ຄົນເກນີ ໄດ້ໄປຈາກເມືອງທີ່ມີຕົ້ນຕານ ພ້ອມກັບຄົນຢູດາ, ມາເຖິງຖິ່ນທີ່ກັນດານຂອງເຜົ່າຢູດາ ທີ່ຢູ່ໃນເນເກບ, ເພື່ອອາໄສຢູ່ກັບຄົນຢູດາ ຢູ່ໃກ້ກັບອາຣາດ.¹⁷ຄົນຢູດາ ກໍຍົກທັບໄປຮ່ວມກັບຄົນຊິເມໂອນພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ໂຈມຕີ ຄົນການາອານ ຜູ້ຢູ່ໃນເມືອງເຊຟັດ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍເມືອງນັ້ນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເມືອງນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຮມາ.

¹⁸ຄົນຢູດາໄດ້ຢຶດເມືອງຄາຊາເຊັ່ນກັນ ແລະ ພ້ອມທັງອານາເຂດຮອບໆ, ເມືອງອາຊະກາໂລນ ແລະ ພ້ອມທັງອານາເຂດ ແລະ ເມືອງເອັກໂຣນ ແລະ ພ້ອມອານາເຂດຮອບໆ.¹⁹ພຣະຢາເວ ໄດ້ສະຖິດກັບຄົນຢູດາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຢຶດແດນພູເຂົາເປັນກຳມະສິດ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຂັບໄລ່ຊາວເມືອງທີ່ຢູ່ໃນຮ່ອມພູເຂົານັ້ນໄດ້ ເພາະວ່າພວກເຫລົ່ານັ້ນມີລົດຮົບເຫລັກ.

²⁰ເມືອງເຮັບໂຣນນັ້ນ ໄດ້ຍົກໃຫ້ກາເລັບ (ດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ກ່າວໄວ້), ແລະ ເຂົາໄດ້ຂັບໄລ່ລູກຊາຍທັງສາມຄົນຂອງອານາກອອກໄປ.²¹ແຕ່ຄົນເບັນຢາມິນ ບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ ຄົນເຢບຸດ ຜູ້ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ອອກໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນເຢບຸດຈຶ່ງອາໃສຢູ່ກັບຄົນເບັນຢາມິນໃນເຢຣູຊາເລັມຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.

²²ນອກນີ້ ເຮືອນຂອງໂຢເຊັບກະກຽມໄປສູ້ຮົບເມືອງເບັດເອນ, ແລະ ພຣະຢາເວສະຖິດກັບພວກເຂົາ.²³ພວກເຂົາໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປສອດແນມເມືອງເບັດເອນ (ແຕ່ກ່ອນເມືອງນີ້ ຊື່ ລູເຊ).²⁴ຜູ້ສອດແນມເຫັນຊາຍຄົນຫນຶ່ງຍ່າງອອກມາຈາກເມືອງ, ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າກັບລາວວ່າ “ຂໍຊີ້ທາງເຂົ້າເມືອງນີ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາດ້ວຍ, ແລະ ພວກເຮົາຈະປານີເຈົ້າ.”

²⁵ຊາຍຄົນນັ້ນ ກໍຊີ້ທາງເຂົ້າເມືອງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ໂຈມຕີຊາວເມືອງນັ້ນ ດ້ວຍຄົມດາບ, ແຕ່ພວກເຂົາປ່ອຍຊາຍຄົນນັ້ນ ແລະຄອບຄົວຂອງລາວທັງຫມົດລອດໄປ²⁶ຫລັງຈາກນັ້ນ ຊາຍຄົນນັ້ນກໍເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນຮິດຕີ ແລະ ສ້າງເມືອງຂຶ້ນເມືອງຫນຶ່ງ, ເອີ້ນຊື່ວ່າເມືອງລູເຊ, ຊຶ່ງເປັນຊື່ຢູ່ຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້.

²⁷ຄົນມານາເຊ ບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຊາວເມືອງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເບັດເຊອານ ແລະ ຊາວຊົນນະບົດຂອງເມືອງນັ້ນໃຫ້ອອກໄປ, ຫລື ຊາວເມືອງຕາອານັກ ແລະ ຊາວຊົນນະບົດຂອງເມືອງນັ້ນ, ຫລື ຊາວເມືອງໂດເຣ ແລະ ຊາວຊົນນະບົດຂອງເມືອງນັ້ນ, ຫລື ຊາວເມືອງອິບເລອາມ ແລະ ຊາວຊົນນະບົດຂອງເມືອງນັ້ນ, ຫລື ຊາວເມືອງເມກິດໂດ ແລະ ຊາວຊົນນະບົດຂອງເມືອງນັ້ນ, ເພາະວ່າຄົນການາອານ ຍັງຕັດສິນໃຈອາໃສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.²⁸ເມື່ອຄົນອິສະຣາເອນ ມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍບັງຄັບຄົນການາອານ ຮັບໃຊ້ ພວກເຂົາດ້ວຍການເຮັດວຽກຫນັກ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຄົນພວກນັ້ນອອກໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ.

²⁹ເອຟຣາອິມບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຄົນການາອານ ຜູ້ອາໃສຢູ່ໃນເມືອງເກເຊໃຫ້ອອກໄປ, ດັ່ງນັ້ນຄົນການາອານ ຍັງສືບຕໍ່ອາໃສຢູ່ໃນເມືອງເກເຊກັບພວກເຂົາ.

³⁰ເຊບູໂລນບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຊາວເມືອງກິດໂຣນ, ຫລື ຊາວເມືອງນາຮາລານ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ຄົນການາອານໄດ້ສືບຕໍ່ອາໃສຢູ່ກັບພວກເຂົາ, ແຕ່ຄົນເຊບູໂລນ ກໍບັງຄັບຄົນການາອານ ຮັບໃຊ້ພວກເຂົາ ດ້ວຍການເຮັດວຽກຫນັກ.

³¹ອາເຊບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຊາວເມືອງອັກໂກ, ຫລື ຊາວເມືອງຊີໂດນ, ຫລື ຊາວເມືອງອາຮະລັບ, ຫລື ຊາວເມືອງອັກຊິບ, ຫລື ຊາວເມືອງເຮນບາ, ຫລື ຊາວເມືອງອາເຟັກ, ຫລື ຊາວເມືອງເຣໂຮບ.³²ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອາເຊໄດ້ອາໄສຢູ່ກັບຄົນການາອານ(ຜູ້ອາໄສໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ), ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ພວກນັ້ນໃຫ້ອອກໄປ.

³³ເຜົ່າເນັບທາລີບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເບັດເຊເມັດ, ຫລື ຊາວເມືອງເບັດ-ອານາດ. ດັ່ງນັ້ນ ເຜົ່ານັບທາອາໃສຢູ່ກັບຄົນການາອານ (ຜູ້ອາໄສໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ). ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຊາວເມືອງເບັດ-ເຊເມັດ ແລະ ຊາວເມືອງເບັດ-ອານາດ ໄດ້ຖືກບັງຄັບ ຮັບໃຊ້ແຮງງານຫນັກ ໃຫ້ແກ່ຄົນນັບທາລີ.

³⁴ຄົນອາໂມໄດ້ຂັບໄລ່ເຜົ່າດານ ໃຫ້ອາໄສຢູ່ໃນເຂດພູເຂົາຂອງເມືອງ, ບໍ່ຍອມໃຫ້ພວກເຂົາລົງມາອາໄສຢູ່ຮ່ອມພູເຂົາ.³⁵ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອາໂມຍັງອາໃສຢູ່ທີ່ພູເຂົາເຮເລັດ, ໃນເມືອງໄອຢາໂລນ, ແລະ ໃນເມືອງຊາອານບີມ, ແຕ່ອຳນາດທາງທະຫານຂອງເຮືອນຂອງໂຢເຊັບເຫນືອກວ່າພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຖືກບັງຄັບ ຮັບໃຊ້ແຮງງານຫນັກ ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.³⁶ອານາເຂດຂອງຄົນອາໂມແມ່ນຕັ້ງຕົ້ນແຕ່ທາງຂ້ວາມພູເຂົາອັກຣັບບີມ ທີ່ເມືອງເຊລາຂຶ້ນໄປຮອດພູເຂົາຂອງເມືອງ.

2

¹ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ສະເດັດມາຈາກເມືອງກິນການເພື່ອໄປໂບກີມ, ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ເຮົາພາພວກເຈົ້າອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບ ແລະ ນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບປູ່ຍ່າຕາຍາຍຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາໄດ້ບອກວ່າ, 'ເຮົາຈະບໍ່ລຶບລ້າງສັນຍາທີ່ມີກັບພວກເຈົ້າ.²ພວກເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງສັນຍາໃດໆ ກັບຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້. ພວກເຈົ້າຕ້ອງທຳລາຍແທ່ນບູຊາທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາຖິ້ມ'. ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມ ທີ່ເຮົາໄດ້ບອກໄວ້. ພວກເຈົ້າກັບໄປເຮັດຢ່າງອື່ນແທນ?

³ສະນັ້ນ ເຮົາຂໍບອກດຽວນີ້ວ່າ, 'ເຮົາຈະບໍ່ຂັບໄລ່ຄົນການາອານອອກໄປກ່ອນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຫນາມຍອກຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ບັນດາພຣະຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ ຈະເປັນຜູ້ລໍ້ລວງພວກເຈົ້າ.'"⁴ເມື່ອທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ຄົນອິສະຣາເອນທຸກຄົນແລ້ວ, ປະຊາຊົນກໍພາກັນຮ້ອງສຽງດັງ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້.⁵ພວກເຂົາເອີ້ນສະຖານທີ່ວ່າ ໂບກີມ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍນຳເຄື່ອງບູຊາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວທີ່ນັ້ນ.

⁶ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ສົ່ງຄົນກັບຄືນເມືອແລ້ວ, ຄົນອິສະຣາເອນແຕ່ລະຄົນກໍໄປໃນສະຖານທີ່ຖືກຮັບມອບກຳມະສິດ, ເພື່ອຢຶດຄອງເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ດິນຂອງພວກເຂົາ.⁷ຄົນໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວຕະຫລອດຊົ່ວຊີວິດຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສທີ່ມີອາຍຸຂອງຍືນກວ່າລາວ, ພວກຜູ້ນຳເຫລົ່ານີ້ ເປັນຜູ້ຮູ້ຈັກກິຈະການທຸກຢ່າງ ທີ່ພຣະຢາເວ ຊົງເຮັດຕໍ່ພວກອິສະຣາເອນ.⁸ໂຢຊວຍລູກຂອງນູນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ເສຍຊີວິດ ເມື່ອອາຍຸໄດ້ຮ້ອຍສິບປີ.

⁹ພວກເຂົາເອົາສົບຂອງເພິ່ນຝັງໄວ້ໃນດິນຂອງເພິ່ນເອງ ຢູ່ເທິງພູເອຟຣາອິມ ທີ່ເມືອງຕິມນາດເສຣາ, ຢູ່ທາງທິດເຫນືອຂອງພູເຂົາກາອາດ.¹⁰ຕໍ່ມາ ຄົນໃນສະໄຫມທຸກໆຄົນ ກໍເສຍຊີວິດ ແລະ ຖືກຝັງເຊັ່ນດຽວກັນ. ພວກທີ່ເກີດຮຸ້ນໃຫມ່ຈະບໍ່ຮູ້ພຣະຢາເວ ຫລື ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດຕໍ່ຊາວອິສະຣາເອນ.

¹¹ຄົນອິສະຣາເອນເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ພຣະບາອານ.¹²ພວກເຂົາໄດ້ຕັດຂາດຈາກພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງປູ່ຍ່າຕາຍາຍຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຊົງນຳພາພວກເຂົາອອກຈາກປະເທດເອຢິບ. ພວກເຂົາພາກັນນະມັດສະການພຣະເຈົ້າອື່ນ, ຊຶ່ງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຊົນຊາດ ທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົານັ້ນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ພາກັນຂາບໄຫວ້ພຣະເຫລົ່ານີ້. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວ ຊົງພຣະພິໂລດ ເພາະວ່າ.¹³ພວກເຂົາຕັດຂາດຈາກພຣະຢາເວ ແລະ ນະມັດສະການພຣະບາອານ ແລະ ພຣະອັດສະຕາກ.

¹⁴ຄວາມຊົງພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວ ຕໍ່ຄົນອິສະຣາເອນ, ແລະ ພຣະອົງ ຈຶ່ງຊົງເຮັດໃຫ້ພວກໂຈນເຂົ້າມາ ປຸ້ນຊັບສິນຂອງພວກເຂົາ. ພຣະອົງຍັງຊົງຂາຍພວກເຂົາເປັນທາດ ໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖືກຄອບຄອງດ້ວຍກຳລັງຂອງສັດຕຣູທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບນັ້ນ, ດ່ັງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດປ້ອງກັນຕົວເອງຈາກສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.¹⁵ເມື່ອໃດກໍຕາມ ຊາວອິສະຣາເອນ ໄດ້ອອກໄປສູ້ຮົບ, ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວ ກໍຊົງຕໍ່ສູ້ ເພື່ອປາບພວກເຂົາ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພ່າຍແພ້, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງສາບານຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມຂັດສົນຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.

¹⁶ຫລັງຈາກ ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງຕັ້ງຜູ້ປົກຄອງ, ຜູ້ຊ່ອຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງພວກລັກຂະໂມຍຊັບສິນຂອງພວກເຂົາ.¹⁷ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ພວກເຂົາບໍ່ຍອມປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພວກຜູ້ປົກຄອງເຫລົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະ ເຮັດຕົວເອງໃຫ້ເປັນໂສເພນີໃຫ້ພຣະອຶ່ນ ແລະ ນະມັດສະການພຣະເຫລົ່ານັ້ນ. ບໍ່ດົນພວກເຂົາໄດ້ຫັນໄປຈາກທາງທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ດຳລົງຊີວິດ-ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ-ແຕ່ພວກເຂົາເອງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມ.

¹⁸ເມື່ອພຣະຢາເວຊົງໂຜດໃຫ້ມີຜູ້ປະກາດພຣະຄັມໃຫ້ພວກເຂົາ, ພຣະອົງ ກໍຊົງຊ່ອຍເຫລືອຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຊົງຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາຕະຫລອດຊົ່ວຊີວິດຂອງຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ. ພຣະຢາເວ ຊົງມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ພວກເຂົາ ໃນຂະນະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຄວນຄາງ ເພາະວ່າ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາ.¹⁹ແຕ່ເມື່ອຜູ້ປະກາດພຣະຄັມເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ, ພວກເຂົາ ຈະຫັນຫນີໄປ ແລະ ເຮັດການຊົ່ວຮ້າຍຫລາຍກວ່າບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະປະຖິ້ມການກະທຳທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃດໆຂອງພວກເຂົາ ຫລື ວິທີທີ່ດື້ດ້ານຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ຄວາມຊົງພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວ ເຮັດໃຫ້ເກີດການຕໍ່ຕ້ານຊາວອິສະຣາເອນ; ຊົງກ່າວວ່າ “ເພາະຊົນຊາດເຫລົ່ານີ້ ໄດ້ລະເມີດຄຳສັນຍາຂອງເຮົາທີ່ເຮົາໄດ້ກຳນົດໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ - ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຟັງຄຳຂອງເຮົາ-²¹ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປ ເຮົາຈະບໍ່ຂັບໄລ່ຊົນຊາດໃດທີ່ໂຢຊວຍ ຍັງເຫລືອໄວ້ຢູ່ ໃນເວລາທີ່ລາວເສຍຊີວິດ.²²ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ ເພື່ອ ເຮົາຈະທົດສອບພວກອິສະຣາເອນ, ວ່າພວກເຂົາຈະຖຶຮັກສາເສັ້ນທາງຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ດຳເນີນຕາມນັ້ນ, ຕາມທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັກສາຫລືບໍ່.”²³ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງປ່ອຍຊົນຊາດເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ອອກໄປຢ່າງໄວວາ ແລະ ມອບພວກເຂົາໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງໂຢຊວຍ.

3

¹ຕໍ່ໄປນີ້ພຣະຢາເວ ຊົງປ່ອຍໃຫ້ຊົນຊາດເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອໃຊ້ທົດລອງຄົນອິສະຣາເອນ, ຄືທຸກຄົນໃນອິສະຣາເອນຊຶ່ງຍັງບໍ່ເຄີຍປະສົບສົງຄາມໃດໆເກີດຂຶ້ນໃນການາອານ.²(ພຣະອົງ ໄດ້ຊົງສອນເລື່ອງສົງຄາມກັບໃຫ້ເຊື້ອສາຍຄົນອິສະຣາເອນຮຸ້ນໃຫມ່ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ຮູ້ມາກ່ອນ.)³ຄົນເຫລົ່ານີ້ ຄືບັນຫາຊົນຊາດ: ຄືກະສັດທັງຫ້າຂອງພວກຟີລິດສະຕິນ, ຄົນການາອານທັງຫມົດ, ຊາວຊີໂດນ ແລະ ຊາວຮີວີ ຜູ້ອາໃສຢູ່ເທິງພູເຂົາເລບານອນ, ຕັ້ງແຕ່ພູເຂົາບາອານ ເຮີໂມນ ເຖິງທາງເຂົ້າເມືອງຮາມັດ.

⁴ບັນດາຊົນຊາດເຫລົ່ານີ້ ທີ່ເຫລືອຢູ່ ເປັນວິທີຂອງພຣະຢາເວ ຊົງທົດລອງຄົນອິສະຣາເອນ, ເພື່ອຢືນຢັນວ່າພວກເຂົາ ຈະເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດ, ຊຶ່ງພຣະອົງສັ່ງໄວ້ກັບບັນພະບູຣຸດຂອງພວກເຂົາໂດຍຜ່ານທາງໂມເຊນັ້ນຫລືບໍ່.⁵ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອິສະຣາເອນຈຶ່ງອາໃສຢູ່ໃນບັນດາຄົນການາອານ, ຄົນຮິດຕີ, ຄົນອາໂມ, ຄົນເປຣີຊີ, ຄົນຮີວີ, ແລະ ຄົນເຢບຸດ.⁶ພວກເຂົາໄດ້ສູ່ຂໍລູກສາວຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນມາເປັນເມຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຍົກລູກສາວຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍ່ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ.

⁷ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໄດ້ຫລົງລືມພຣະຢາເວ ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ. ພວກເຂົາໄດ້ນະມັດສະການບັນດາພຣະບາອານ ແລະເຈົ້າແມ່ອາເຊຣາ.⁸ສະນັ້ນ, ພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວກໍພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ອິສະຣາເອນ ແລະ ພຣະອົງຊົງຂາຍພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງກະສັດກູຊານຣີຊາທາອີມ ກະສັດເມືອງເມໂຊໂປຕາເມຍ ແລະ ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ຮັບໃຊ້ກູຊານຣີຊາທາອິມ ເປັນເວລາແປດປີ.

⁹ເມື່ອຄົນອິສະຣາເອນຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຢາເວ ໄດ້ມອບຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງ ທີ່ຈະມາຊ່ວຍຄົນອິສະຣາເອນ, ແລະ ຊ່ວຍພວກເຂົາທັງຫລາຍໃຫ້ລອດພົ້ນ: ໂອດນີເອນລູກຊາຍຂອງເກນາດ (ນ້ອງຊາຍຂອງກາເລັບ).¹⁰ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເສີມກຳລັງລາວ, ແລະລາວຕັດສິນຄົນອິສະຣາເອນ ແລະ ລາວກໍ່ອອກໄປສູ້ຮົບ ແລະ ພຣະຢາເວ ໄດ້ມອບລາວມີໄຊຊະນະ ເຫນືອກະສັດກູຊານຣິຊາທາອິມ ກະສັດເມືອງອາຣາມ. ມືຂອງໂອດນິເອນ ເອົາຊະນະ ກູຊານຣິຊາທາອິມ.¹¹ແຜ່ນດິນນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຄວາມສະຫງົບສຸກມາສີ່ສິບປີ. ແລ້ວໂອດນີເອນລູກຊາຍເກນາດກໍໄດ້ເສຍຊີວິດ.

¹²ຫລັງຈາກນັ້ນ ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍອີກຕໍ່ໄປໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະຢາເວ ຈຶ່ງຊົງເສີມກຳລັງແກ່ກະສັດເອກໂລນຂອງເມືອງໂມອາບ ໃຫ້ມີອຳນາດເຫນືອຄົນອິສະຣາເອນ.¹³ເອັກໂລນ ໄດ້ສົມທົບກັບຄົນອຳໂມນ ແລະ ຄົນອາມາເຫລັກ ຍົກທັບໄປໂຈມຕີ ແລະ ເອົາຊະນະ ອິສະຣາເອນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດເມືອງເຢຣິໂກ.¹⁴ຄົນອິສະຣາເອນຈຶ່ງຮັບໃຊ້ເອກໂລນກະສັດແຫ່ງໂມອາບເປັນເວລາສິບແປດປີ.

¹⁵ເມື່ອຄົນອິສະຣາເອນຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງມອບຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງ ຈະມາຊ່ວຍພວກເຂົາ, ເອຮຸດ ລູກຊາຍເກຣາ, ຄົນເບັນຢາມິນ, ຄົນແຮງມືຊ້າຍ. ຄົນອິສະຣາເອນໃຫ້ເພິ່ນ, ເປັນຜູ້ນຳເອົາສ່ວຍໄປມອບແກ່ກະສັດເອກໂລນຂອງເມືອງໂມອາບ

¹⁶ເອຮຸດໄດ້ເຮັດດາບຂອງຕົວເອງ ທີ່ມີຂອບຄົມສອງດ້ານຍາວຫນຶ່ງສອກ; ລາວໄດ້ເຫນັບໄວ້ໃສ່ໃນເສື້ອຜ້າຢູ່ກົກຂາເບື້ອງຂວາຂອງລາວ.¹⁷ລາວກໍນຳສ່ວຍໄປມອບແກ່ກະສັດເອກໂລນແຫ່ງເມືອງໂມອາບ (ຕອນນີ້ເອກໂລນເປັນຄົນຕຸ້ຍຫລາຍ).¹⁸ຫລັງຈາກ ເອຮຸດໄດ້ມອບສ່ວຍແລ້ວ, ເພິ່ນ ກໍອອກໄປກັບຄົນທີ່ຫາບຫາມສ່ວຍນັ້ນ.

¹⁹ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ສຳລັບເອຮຸດ, ເມື່ອລາວໄປເຖິງສະຖານທີ່ມີຮູບເຄົາລົບສະຫລັກທີ່ຢູ່ໃກ້ກິນການ, ລາວກໍຫັນກັບໄປ, ແລະ ລາວທູນວ່າ “ຂ້າແຕ່ກະສັດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍມີຂໍ້ຄວາມລັບ ທີ່ຈະກາບທູນໃຫ້ຮູ້” ເອກໂລນຈຶ່ງມີບັນຊາວ່າ “ງຽບໆ!” ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນທີ່ເຝົ້າຢູ່ກໍທູນລາອອກໄປຈາກຫ້ອງ.²⁰ເອຮຸດກໍເຂົ້າໄປເຝົ້າເພິ່ນ. ຂະນະນັ້ນກະສັດປະທັບຢູ່ອົງດຽວໃນຫ້ອງເຢັນຂອງຊັ້ນເທິງ. ເອຮຸດທູນວ່າ “ຂ້ານ້ອຍມີພຣະຄຳສັ່ງຈາກພຣະເຈົ້າຖວາຍພຣະອົງ” ກະສັດຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນຈາກພຣະທີ່ນັ່ງ.

²¹ເອຮຸດກໍເອື້ອມມືຊ້າຍຂອງລາວ ແລະ ຖອດດາບອອກຈາກຂາຂວາຂອງລາວ, ແລະ ລາວກໍແທງເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍຂອງກະສັດເອກໂລນ.²²ດ້າມດາບກໍຈົມເຂົ້າໄປຫມົດທັງດາບໃນຕົວພຣະອົງ. ດ້ວຍປາຍດ້າມກໍອອກມາທາງຫລັງຂອງເພິ່ນ, ແລະ ໄຂມັນຫຸ້ມດາບໄວ້, ສຳລັບເອຮຸດບໍ່ໄດ້ຖອດດາບອອກຈາກທ້ອງຂອງເພິ່ນ.²³ຈາກນັ້ນ ເອຮຸດອອກໄປທີ່ລະບຽງ ແລະ ໄດ້ປິດປະຕູຫ້ອງຊັ້ນເທິງທີ່ຢູ່ຫລັງເຂົາ ແລະ ໃ່ສ່ກະແຈປະຕູໄວ້.

²⁴ຫລັງຈາກ ເອຮຸດໄປແລ້ວ, ພວກຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດກໍເຂົ້າມາ; ພວກເຂົາເຫັນວ່າປະຕູຫ້ອງຊັ້ນເທິງປິດໃສ່ກຸນແຈຢູ່, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຄິດວ່າ “ພຣະອົງກຳລັງຜ່ອນຄາຍຕົວເອງໃນຄວາມເຢັນຂອງຫ້ອງຊັ້ນເທິງຢ່າງແນ່ນອນ”.²⁵ພວກເຂົາກັງວົນຫລາຍຂື້ນເລື້ອຍໆ ຈົນກະທັ້ງພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ພວກເຂົາລະເລີຍຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ເມື່ອກະສັດຍັງບໍ່ໄດ້ເປີດປະຕູຫ້ອງຊັ້ນເທິງ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເອົາກະແຈ ແລະ ໄຂເປີດປະຕູອອກ, ແລະ ເຫັນເຈົ້ານາຍຂອງຕົນລົ້ມລົງພື້ນ, ເສຍຊີວິດ.

²⁶ໃນຂະນະ ທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຄອຍຖ້າກັນຢູ່ນັ້ນ, ສົງໃສວ່າ ພວກເຂົາຄວນເຮັດຫຍັງ, ເອຮຸດ ກໍຫນີໄປພົ້ນ ແລະ ຂ້ວາມໄປບ່ອນມີຮູບແກະສະຫລັັກຮູບປັ້ນ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງຫນີມາເຖິງເມືອງເສອີຣາ.²⁷ເມື່ອລາວມາເຖິງແລ້ວ ຈຶ່ງເປົ່າສຽງແກດັງຂຶ້ນໃນເຂດເນີນພູເຂົາແຫ່ງເອຟຣາຢິມ. ຈາກນັ້ນຄົນອິສະຣາເອນກໍລົງມາຈາກພູເຂົາດ້ວຍກັນກັບລາວ, ແລະ ລາວກໍໄດ້ນຳຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປ.

²⁸ລາວໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາໄປເຖີດ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວກຳລັງຈະເອົາຊະນະສັດຕຣຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືຊົນຊາດໂມອາບ”. ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມລາວໄປ ແລະ ຢຶດຝ່ັ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນຂ້ວາມຜ່ານຈາກໂມອາບ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ຍອມໃຫ້ໃຜເລີຍຂ້ວາມນໍ້າໄປໄດ້.²⁹ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາປະຫານຄົນໂມອາບປະມານຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນ, ແລະ ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ເປັນຄົນເຂັ້ມແຂງ ແລະ ມີຄວາມສາມາດ. ບໍ່ມີໃຜຫລົບຫນີໄດ້.³⁰ສະນັ້ນ ໃນມື້ນັ້ນໂມອາບຈຶ່ງພ່າຍແພ້ໂດຍກຳລັງຂອງອິສະຣາເອນ ແລະ ແຜ່ນດິນນັ້ນ ໄດ້ສະຫງົບສຸກເປັນເວລາແປດສິບປີ.

³¹ຫລັງຈາກເອຮຸດ ຜູ້ປົກຄອງຄົນຕໍ່ໄປແມ່ນຊຳຄາລູກຊາຍຂອງອານາດ ຜູ້ທີ່ຂ້າຄົນຟີລິດສະຕິນຫົກຮ້ອຍຄົນ ດ້ວຍໄມ້ຄອ້ນເທົ້າທີ່ໃຊ້ລ້ຽງງົວ. ລາວຍັງໄດ້ປົດປ່ອຍອິສະຣາເອນໃຫ້ພົ້ນຈາກອັນຕະລາຍ.

4

¹ຫລັງຈາກເອຮຸດເສຍຊີວິດແລ້ວ, ຄົນອິສະຣາເອນກໍເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍອີກຕໍ່ໄປໃນຕາຂອງພຣະຢາເວ.²ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງຂາຍພວກເຂົາໄວ້ໃຕ້ອຳນາດຂອງຢາບິນກະສັດແຫ່ງການາອານ ທີ່ເປັນຜູ້ປົກຄອງຢູ່ໃນເມືອງຮາໂຊ. ຜູ້ບັນຊາແມ່ທັບຂອງເພິ່ນຊື່ວ່າ ສີເສຣາ,ແລະ ເພ່ິ່ນໄດ້ອາໄສຢູ່ເມືອງຮາໂຣເຊັດຂອງຄົນຕ່າງຊາດ.³ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ຮ້ອງຂໍ ຫາພຣະຢາເວ ເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ເພາະວ່າ ສິເສຣາ ມີລົດຮົບເຫລັກເກົ້າຮ້ອຍຄັນ ແລະ ລາວໄດ້ບີບບັງຄັບຂົ່ມເຫັງຄົນອິສະຣາເອນດ້ວຍກຳລັງ ເປັນເວລາຊາວປີ.

⁴ໃນເວລານັ້ນ ນາງເດໂບຣາ, ຜູ້ເຜີຍພຣະຄັມ (ເມຍຂອງລັບປີໂດດ), ເປັນຜູ້ນໍາພາການຕັດສິນການປົກຄອງໃນອິສະຣາເອນ.⁵ນາງເຄີຍນັ່ງຢູ່ກ້ອງຕົ້ນຕານຂອງເດໂບຣາ ຢູ່ລະຫວ່າງເມືອງຣາມາ ແລະ ເມືອງເບັດເອນ ໃນເຂດເນີນພູແຫ່ງເອຟຣາອິມ, ແລະ ຄົນອິສະຣາເອນ ກໍມາຫານາງ ເພື່ອໃຫ້ນາງແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ້ງຂອງພວກເຂົາ.

⁶ນາງໄດ້ສົ່ງບາຣາກ ລູກຊາຍຂອງອາບີໂນອາມ ທີ່ມາຈາກເມືອງເກເດັດໃນແຂວງເນັບທາລີ. ນາງກ່າວວ່າ, “ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ໄດ້ຊົງສັ່ງແກ່ເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງໄປທີ່ພູຕາໂບ, ແລະ ເກນເອົາພວກຜູ້ຊາຍສິບພັນຄົນຈາກເມືອງເນັບທາລີ ແລະ ເຊບູໂລນ ໄປກັບພວກເຈົ້າ.⁷ສ່ວນເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສີເສຣາ, ຜູ້ບັນຊາການແມ່ທັບຂອງຢາບິນ ມາພົບເຈົ້າຢູ່ແມ່ນໍ້າກີໂຊນ, ພ້ອມດ້ວຍລົດຮົບ ແລະ ກອງທັບຂອງທ່ານ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ໄຊຊະນະແກ່ເຈົ້າ.”

⁸ບາຣາກ ໄດ້ເວົ້າຕໍ່ນາງວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າໄປກັບຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈະໄປ, ແຕ່ວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ໄປກັບຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈະບໍ່ໄປ”⁹ນາງກ່າວວ່າ, “ ຂ້ອຍຈະໄປກັບເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເສັ້ນທາງທີ່ເຈົ້າຈະໄປຈະບໍ່ນຳໄປສູ່ກຽດສັກສີຂອງເຈົ້າ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ຈະຊົງຂາຍສີເສຣາໄວ້ໃນກຳມືຂອງແມ່ຍິງຄົນຫນຶ່ງ” ແລ້ວນາງເດໂບຣາກໍລຸກໄປກັບບາຣາກເຖິງເມືອງເກເດັດ.

¹⁰ບາຣາກໄດ້ເອີ້ນພວກຄົນຈາກເຊບູໂລນ ແລະ ເນັບທາລີ ໃຫ້ເຕົ້າໂຮມກັນທີ່ເມືອງກາເດັດ. ສິບພັນຄົນຕິດຕາມລາວ, ແລະ ນາງເດໂບຣາກໍໄປກັບລາວ.

¹¹ໃນຂະນະນັ້ນ ເຮເບ (ຄົນເກນິດ) ໄດ້ແຍກຕົວອອກຈາກຄົນເກນິດ ເພາະເພິ່ນໄດ້ແຍກຫນີຈາກພວກເກນິດທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍໂຮບັບ ຜູ້ເປັນ(ພໍ່ເຖົ້າຂອງໂມເຊ) ແລະ ເຂົາໄດ້ຕັ້ງຕູບຜ້າເຕັນຂອງລາວໃກ້ຕົ້ນໂອ໊ກໃນຊາອານັນນິມ ໃກ້ເມືອງເກເດັດ.

¹²ເມື່ອພວກເຂົາບອກສີເສຣາວ່າ, “ບາຣັກລູກຊາຍຂອງອາບີໂນອາມໄດ້ຂຶ້ນໄປເຖິງພູຕາໂບແລ້ວ.”¹³ສ່ວນສີເສຣາກໍເອີ້ນເອົາລົດຮົບທັງຫມົດ, ຊື່ງເປັນລົດຮົບເຫລັກເກົ້າຮ້ອຍຄັນ, ແລະ ທະຫານທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບລາວ, ຍົກທັບອອກຈາກເມືອງຮາໂຣເຊັດແຫ່ງ ຮາໂກຢືມຂອງຄົນຕ່າງຊາດ ໄປເຖິງແມ່ນໍ້າກີໂຊນ.

¹⁴ນາງເດໂບຣາໄດ້ກ່າວຕໍ່ບາຣັກວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປ! ເພາະ ມື້ນີ້ເປັນມື້ທີ່ພຣະຢາເວ ຊົງມອບໄຊຊະນະແກ່ເຈົ້າເຫນືອ ສີເສຣາ. ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງນຳຫນ້າເຈົ້າບໍ່?”. ດັ່ງນັ້ນ ບາຣາກໄດ້ລົງຈາກພູເຂົາຕາໂບ ພ້ອມດ້ວຍທະຫານສິບພັນຄົນຕິດຕາມລາວໄປ.

¹⁵ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ກອງທະຫານຂອງສີເສຣາ ສັບສົນ, ພ້ອມທັງລົດຮົບທັງຫມົດຂອງເຂົາ ແລະ ກອງທະຫານທັງລົດຮົບຂອງເຂົາກໍມີວຸ້ນວາຍເຊັ່ນກັນ. ຄົນຂອງບາຣັກ ໄດ້ໂຈມຕີພວກເຂົາ ແລະ ສີເສຣາຈຶ່ງລົງອອກຈາກລົດຮົບ ແລະແລ່ນຫນີໄປ.¹⁶ແຕ່ບາຣາກໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມລົດຮົບ ແລະກອງທະຫານໄປ ຈົນຮອດເມືອງຮາໂຣເຊັດແຫ່ງຮາໂກຢິມຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ແລະ ກອງທະຫານຂອງສີເສຣາທັງຫມົດໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະ ບໍ່ເຫລືອຈັກຄົນ.

¹⁷ສ່ວນສີເສຣາ ໄດ້ແລ່ນຫນີໄປທີ່ຕູບຜ້າເຕັນຂອງນາງຢາເອນ ເມຍຂອງເຮເບຊາວເກນິດ, ເພາະວ່າມີຄວາມສະຫງົບສຸກລະຫວ່າງ ທ່ານຜູ້ນີ້ພ້ອມທັງຄອບຄົວເຄີຍຜູກສຳພັນກັບຢາບິນກະສັດແຫ່ງຮາໂຊ, ແລະ ວົງວານຂອງເຮເບຄົນເຄນີ.¹⁸ນາງຢາເອນໄດ້ອອກໄປພົບສີເສຣາ ແລະ ເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ເຊີນຫັນມາທາງນີ້, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ; ຫັນມາທາງຂ້ອຍ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານຫຍັງເລີຍ”. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈ່ຶ່ງຫັນໄປຫານາງ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນຕູບຜ້າເຕັນຂອງນາງ, ແລະ ນາງຈຶ່ງປົກຄຸມຕົວລາວດ້ວຍຜ້າຫົ່ມ.

¹⁹ລາວໄດ້ເວົ້າຕໍ່ນາງວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍດື່ມນ້ຳແດ່ ເພາະວ່າຂ້ອຍຫີວນ້ຳຫລາຍ” ນາງຈຶ່ງເປີດກະຖົງຫນັງທີ່ໃສ່ນ້ຳນົມ ແລະໃຫ້ລາວດື່ມ, ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນ ນາງກໍ່ປົກຄຸມລາວອີກ.²⁰ລາວເວົ້າກັບນາງອີກວ່າ, “ ຂໍໃຫ້ຢືນຢູ່ທາງເຂົ້າຜ້າເຕັນ, ຖ້າມີຄົນມາຖາມເຈົ້າວ່າ ມີໃຜຢູ່ທີ່ນີ້ບໍ? ໃຫ້ບອກເຂົາວ່າ ບໍ່ມີ.”

²¹ຫລັງຈາກນັ້ນ, ນາງຢາເອນ (ເມຍຂອງເຮເບ) ໄດ້ເອົາຂໍເຫລັກຂອງຜ້າເຕັນ ແລະຄ້ອນຕີອັນຫນຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງລາວ ແລະ ໄດ້ແອບເຂົ້າໄປຫາລາວຢ່າງລັບໆ, ເພາະລາວນອນຫລັບສະຫນິດ, ແລະ ນາງກໍເອົາຄ້ອນຕີຕອກຂໍເຫລັກຕູບຜ້າເຕັນໃສ່ຂະຫມັບຂອງລາວຈົນຊອດຮອດຂີ້ດິນ, ແລະລາວໄດ້ເສຍຊີວິດ.²²ໃນຂະນະທີ່ ບາຣັກມາຊອກຫາສີເສຣາ, ນາງຢາເອນກໍອອກໄປພົບລາວ ແລະເວົ້າກັບລາວວ່າ “ເຊີນມາທາງນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈະຊີ້ໃຫ້ທ່ານເຫັນຜູ້ທີ່ທ່ານກຳລັງຊອກຫາ” ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເຂົ້າໄປກັບນາງ ແລະພົບສີເສຣານອນຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ໂດຍມີຂໍຫລັກສຽບຂະຫມັບຂອງລາວ.

²³ດັ່ງນັ້ນ ໃນມື້ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຊີວິດຢາບິນພ່າຍແພ້, ຕໍ່ຫນ້າຄົນການາອານ.²⁴ກຳລັງຂອງຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ ແລະ ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບຢາບິນ ເຈົ້າຊີວິດແຫ່ງການາອານ ຈົນພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍພຣະອົງເສຍສິ້ນ.

5

¹ໃນມື້ນັ້ນ ນາງເດໂບຣາ ແລະບາຣັກຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາບີໂນອາມໄດ້ຮ້ອງເພງນີ້ວ່າ,²ເມື່ອພວກຜູ້ນຳໄດ້ນຳຫນ້າອິສະຣາເອນ, ເມື່ອປະຊາຊົນອາສາສະຫມັກໄປສູ້ຮົບເສິກດ້ວຍຄວາມຍິນດີພວກເຮົາຂໍສັນຣະເສີນພຣະອົງ!

³ທ່ານກະສັດທັງຫລາຍຈົ່ງຟັງເຖີ້ນ! ແລະເຈົ້າຜູ້ນຳທັງຫລາຍຈົ່ງຟັງດ້ວຍ! ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພັງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້ຂອງອິສະຣາເອນ.⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາຈາກພູເສອີ, ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກມາຈາກເຂດເມືອງເອໂດມນັ້ນ, ແຜ່ນດິນກໍສັ່ນສະເທືອນ, ທ້ອງຟ້າກໍສັ່ນສະເທືອນ, ກ້ອນເຝື້ອ ກໍໄດ້ຖອກເທນໍ້າຝົນລົງມາ.

⁵ພູເຂົາໄດ້ສັ່ນໄຫວຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ; ແມ່ນແຕ່ພູຊີນາຍກໍສັ່ນໄຫວຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກອິສະຣາເອນ.⁶ໃນສະໄຫມຂອງຊຳຄາ (ລູກຊາຍຂອງອານາດ), ໃນສະໄຫມຂອງຢາເອນ, ເສັ້ນທາງຫລວງຕ່າງໆ ກໍຖືກປະຖິ້ມ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ເຄີຍສັນຈອນໄປມາກໍທຽວທາງໂຄ້ງເທົ່ານັ້ນ.

⁷ໃນອິສະຣາເອນ ມີນັກຮົບບໍ່ເທົ່າໃດຄົນ, ຈົນກວ່າ ຂ້ານ້ອຍເດໂບຣາ ໄດຮັບພຣະບັນຊາ ຜູ້ເປັນແມ່ຄົນຫນຶ່ງ ໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃນພວກອິສະຣາເອນ.⁸ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເລືອກນັບຖືພຣະໃຫມ່, ໄດ້ມີການຕໍ່ສູ້ກັນທີ່ປະຕູເມືອງ ແລະ ແຕ່ວ່າບໍ່ມີໂລ້ ຫລືຫອກທີ່ເຫັນ ໃນຈຳນວນພວກຜູ້ຊາຍອິສະຣາເອນສີ່ສິບພັນຄົນນີ້.

⁹ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ອອກໄປຫາຜູ້ບັນຊາການຂອງອິສະຣາເອນ, ພ້ອມກັບປະຊາຊົນທີ່ອາສາສະຫມັກດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ພວກເຮົາຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວສຳລັບພວກເຂົາ.¹⁰ຈົ່ງຄິດເຖິງເລື່ອງນີ້ ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ຂີ່ລໍສີຂາວ ທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງອານ, ແລະ ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ຍ່າງໄປມາຕາມເສັ້ນທາງ.

¹¹ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຮ້ອງເພງຢູ່ສະຖານທີ່ຕັກນໍ້າ. ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາບອກອີກເທື່ອຫນຶ່ງເຖິງພັນທະກິດທີ່ຊອບທັມຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ການກະທຳທີ່ຊອບທັມຂອງພວກນັກຮົບຂອງພຣະອົງໃນອິສະຣາເອນ. ແລ້ວພວກໄພ່ພົນຂອງພຣະຢາເວ ກໍພາກັນຍ່າງລົງໄປທີ່ປະຕູເມືອງນັ້ນ.

¹²ຈົ່ງຕື່ນເຖີ້ນ, ຕື່ນຂື້ນເຖີ້ນ, ນາງເດໂບຣາ! ຈົ່ງຕື່ນເຖີ້ນ, ຕື່ນຂື້ນມາຮ້ອງເພງ! ຈົ່ງຕື່ນເຖີ້ນ, ບາຣັກລູກຊາຍຂອງອາບີໂນອາມເອີຍ, ຈັບເອົາພວກຊະເລີຍຂອງທ່ານອອກໄປ.¹³ແລ້ວຜູ້ລອດຊີວິດ ໄດ້ລົງມາຫາບັນດາຜູ້ມີກຽດສັກສີ; ພວກໄພ່ພົນຂອງພຣະຢາເວ ກໍຟ້າວເຂົ້າມາຂ້ານ້ອຍພ້ອມດ້ວຍພວກຮົບ.

¹⁴ພວກເຂົາມາຈາກເອຟຣາອິມ, ຜູ້ທີ່ຮາກເຫງົ້າຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນອາມາເຫລັກ; ຄົນເບັນຢາມິນໄດ້ຕິດຕາມທ່ານໄປ. ຈາກຜູ້ບັນຊາການໄດ້ລົງມາຈາກມາກີ, ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງຖືທຸງຂອງນາຍທະຫານນາຍທະຫານມາຈາກເຊບູໂລນ.

¹⁵ພວກຜູ້ນຳຂອງຂ້ານ້ອຍໃນເຜົ່າອິດຊາຄາ ກໍມານຳເດໂບຣາ; ແລະ ອິດຊາຄາ ໄດ້ຢູ່ກັບບາຣາກ ຊຶ່ງຕິດຕາມເຂົາເຂົ້າໄປໃນຮ່ອມພູພາຍໃຕ້ຄຳສັ່ງຂອງເຂົາ. ມີການຕັດສິນໃຈຄັ້ງຍິ່ງໃຫ່ຍທ່າມກາງຕະກູນຕ່າງໆຂອງຣູເບັນ.

¹⁶ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ລະຫວ່າງເຕົາໄຟ, ເພື່ອຟັງຄົນລ້ຽງແກະເປົ່າແກເອີ້ນຝູງສັດຂອງພວກເຂົາຟັງ? ສ່ວນຕະກູນຣູເບັນຕ່າງໆ ໄດ້ມີການຕັດສິນໃຈຄັ້ງຍິ່ງໃຫ່ຍ.

¹⁷ສ່ວນກິເລອາດນັ້ນໄດ້ອາໄສຢູ່ອີກຝາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳ ຈໍແດນ; ແລະດານ, ເປັນຫຍັງລາວຈຶ່ງຂີ່ເຮືອໄປ? ອາເຊຍັງຄົງຢູ່ຕາມແຄມທະເລ ແລະອາໄສຢູ່ໃກ້ທ່າເຮືອຂອງພວກເຂົາ.¹⁸ເຊບູໂລນເປັນເຜົ່າທີ່ສ່ຽງຊີວິດຂອງພວກເຂົາທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ, ແລະເນັບທາລີ, ກໍເຊັ່ນກັນ, ຢູ່ຕາມສະຫນາມຮົບ.

¹⁹ບັນດາເຈົ້າຊີວິດໄດ້ມາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ສູ້ຮົບກັນ; ເຈົ້າຊີວິດທັງຫລາຍຂອງການາອານໄດ້ສູ້ຮົບທີ່ຕານາກໃກ້ນ້ຳຫ້ວຍເມກິດໂດ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢຶດເອົາເງິນຄຳໄປນຳ.²⁰ເຫລົ່າດວງດາວ ໄດ້ສູ້ຮົບຈາກທ້ອງຟ້າ, ຈາກວິທີຂອງດາວເຫລົ່ານັ້ນ ຂ້ວາມຜ່ານທ້ອງຟ້າ ດາວເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ສູ້ຮົບກັບສີເສຣາ.

²¹ແມ່ນ້ຳກີໂຊນໄດ້ພັດກວາດລ້າງພວກເຂົາອອກໄປ, ຊຶ່ງເປັນສາຍນ້ຳດັ້ງເດີມ, ແມ່ນໍ້າກີໂຊນ. ຈົ່ງເດີນຫນ້າໄປຈິດວິນຍານຂອງຂ້ອຍ, ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເຖີ້ນ.²²ແລ້ວສຽງຄ້ອງມ້າທັງຫລາຍທີ່ກຳລັງແລ່ນມາ, ການແລ່ນມາຂອງບັນດາຜູ້ເກ່ງກ້າຂອງເຂົາ.

²³ສາບແຊ່ງເມຣົດ! ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ 'ແນ່ນອນ ຈົ່ງສາບແຊ່ງຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມາຊ່ວຍຝ່າຍພຣະຢາເວ, ເພື່ອຊ່ວຍພຣະຢາເວ ໃນການສູ້ຮົບກັບພວກນັກຮົບທີ່ເກັ່ງກ້າ'.

²⁴ນາງຢາເອນ ໄດ້ຮັບພຣະພອນຫລາຍກວ່າຍິງອຶ່ນໆທັງຫມົດ, ຢາເອນ (ເມຍຂອງເຮເບຄົນເກນິດ) ນາງໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນຍິ່ງກວ່າຜູ້ຍິງທັງຫມົດທີ່ຢູ່ອາໄສຢູ່ໃນຕູບຜ້າເຕັນ.²⁵ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຂໍດື່ມນ້ຳ, ແລະ ນາງຢາເອນກໍເອົານ້ຳນົມໃຫ້ດື່ມແທນ; ນາງໄດ້ເອົາເນີຍໃສ່ຈານອັນສວຍງາມ ສຳລັບເຈົ້າຊາຍ.

²⁶ນາງໄດ້ຂໍຂອງເຕັນໄວ້ໃນມືຂອງນາງ, ແລະມືຂວາຂອງນາງໄດ້ຖືໄມ້ຄ້ອນຕີ; ນາງໄດ້ຂ້າສີເສຣາດ້ວຍຄ້ອນຕີອັນນັ້ນ, ນາງຕີສີເສຣາຈົນຫົວແຕກ. ນາງແທງຂະຫມັບຈົນຊອດຫົວຂອງລາວໄປອີກຂ້າງຫນຶ່ງ.²⁷ສ່ວນສີເສຣາກໍລົ້ມລົງ ຢູ່ລະຫວ່າງຕີນຂອງນາງ, ສີເສຣາລົ້ມລົງ ແລະນອນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ລາວຢູ່ລະຫວ່າງຕີນຂອງນາງ. ສະຖານທີ່ລາວລົ້ມລົງເປັນທີ່ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າຢ່າງທາລຸນ.

²⁸ແມ່ຂອງສີເສຣາກໍຫລຽວອອກມາທາງປ່ອງຢ້ຽມແມ່ຂອງ ລາວຈອບເບິ່ງຜ່ານຊ່ອງຂອງຕາຫນ່າງອອກໄປ ແລະນາງຮ້ອງໃຫ້ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າໃຈ, “ເປັນຫຍັງລົດຮົບຂອງສີເສຣາຈຶ່ງມາຊ້າແທ້? ເປັນຫຍັງສຽງຄ້ອງມ້າຂອງລາວຈຶ່ງນານກັບມາແທ້?”

²⁹ບັນດາເຈົ້າຍິງທີ່ແສນສະຫລາດ ນາງຕອບວ່າ, ແລະນາງກໍໃຫ້ຄຳຕອບກັບຕົວເອງຢູ່ເຫມືອນກັນ.³⁰“ພວກເຂົາອາດບໍ່ໄດ້ພົບເຫັນ ແລະ ຍັງບໍ່ໄດ້ແບ່ງປັນຂອງທີ່ລັກມາ ຫລືບໍ? ຜູ້ຍິງຫນຶ່ງຄົນ, ສອງຄົນສຳລັບຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ; ຂອງທີ່ໄດ້ລັກມາທີ່ເປັນເສື້ອຜ້າສຳລັບສີເສຣາ, ຂອງທີ່ລັກມາທີ່ເປັນຍ້ອມສີແສ່ວລວດລາຍ, ຜ້າຍ້ອມສີທີ່ແສ່ວລວດລາຍສອງຜືນສຳລັບຄ້ອງຄໍຂອງຜູ້ທີ່ລັກມາບໍ”.

³¹ດ່ັງນັ້ນ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ຂໍໃຫ້ສັດຕຣູທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງຈົງຈິບຫາຍໄປ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນມິດຂອງພຣະອົງ ຈະເປັນເຫນືອນດັ່ງກັບດວງອາທິດຂື້ນໃນແສງແຮງກ້າ"ແລ້ວແຜ່ນດິນນີ້ ໄດ້ມີຄວາມສະຫງົບສຸກ ເປັນເວລາສີ່ສີບປີ".

6

¹ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດບາບໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນກຳມືຂອງຄົນມີດີອານເປັນເວລາເຈັດປີ.²ຝ່າຍຜູ້ມີອຳນາດຂອງຄົນມີດີອານກໍໄດ້ກົດຂີ່ຄົນອິສະຣາເອນ. ເພາະວ່າຄົນມີດີອານ, ຄົນອິສະຣາເອນ ຈຶ່ງຕ້ອງສ້າງທີ່ພັກອາໄສສຳລັບພວກເຂົາເອງ ຕາມທີ່ຫລົບລີ້ຕ່າງໆໃນຮ່ອມພູ, ໃນຖ້ຳຕ່າງໆ ແລະໃນບ່ອນທີ່ກຳລັງເຂັ້ມແຂງຕ່າງໆ.

³ເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນທຸກເທື່ອທີ່ຄົນອິສະຣາເອນຫວ່ານພືດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຄົນມີດີອານ ແລະຄົນອາມາເຫລັກ ແລະຄົນມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ ກໍມາບຸກໂຈມຕີຄົນອິສະຣາເອນ.⁴ພວກເຫລົ່ານີ້ພາກັນຕັ້ງຄ້າຍພັກຂອງພວກເຂົາຢູ່ແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະທຳລາຍຜົນລະປູກຕ່າງໆ, ຕະຫລອດທາງໄປເຖິງເມືອງກາຊາ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະອາຫານໃດເລີຍເຫລືອໄວ້ໃຫ້ ຄົນອິສະຣາເອນ, ແລະບໍ່ມີຝຸງແກະ ຫລື ບໍ່ມີຝຸງງົວ ຫລື ຝູງລໍ.

⁵ເມື່ອໃດກໍຕາມພວກເຂົາ ແລະຝູງສັດລ້ຽງ ແລະ ຕູບຜ້າເຕັນຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນມາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ບຸກເຂົ້າມາເຫມືອນດັ່ງຝູງຕັກແຕນ, ແລະບໍ່ສາມາດນັບປະຊາຊົນ ຫລື ອູດຂອງພວກເຂົາໄດ້. ພວກເຂົາບຸກເຂົ້າມາ ເພື່ອທຳລາຍແຜ່ນດິນນັ້ນ.⁶ຍ້ອນຄົນມີດີອານທຳລາຍ ຄົນອິສະຣາເອນຈຶ່ງອ່ອນກຳລັງລົງຫລາຍ ຈົນຄົນອິສະຣາເອນພາກັນຮ້ອງທູນຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຕໍ່ຈາກພຣະຢາເວ.

⁷ເມື່ອຄົນອິສະຣາເອນຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ ຍ້ອນການຮຸກຮານຂອງຄົນມີດີອານນັ້ນ.⁸ພຣະຢາເວກໍຊົງໃຊ້ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຜູ້ຫນຶ່ງມາບອກຄົນອິສະຣາເອນ. ຜູ້ປະກາດພຣະຄັມຄົນນັ້ນກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ “ ນີ້ຄືຖ້ອຍຄຳພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຄົນອິສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວວ່າ': ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກປະເທດອີຢິບ; ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກເຮືອນຂອງຂ້າທາດ.

⁹ເຮົາໄດ້ຊ່ອຍຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າອອກຈາກເງື້ອມມືພວກອີຢິບ, ແລະອອກຈາກມືທຸກຄົນຜູ້ທີ່ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຈົ້າ. ເຮົາໄດ້ໄລ່ພວກເຂົາຫນີອອກຈາກພວກເຈົ້າ ແລະເຮົາໄດ້ມອບດິນແດນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.¹⁰ເຮົາບອກກັບພວກເຈົ້າວ່າ, "ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ; ເຮົາໄດ້ບັນຊາພວກເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ນະມັດສະການພຣະຕ່າງໆ ຂອງພວກອະໂມຣີດ, ຊຶ່ງພວກເຈົ້າກຳລັງອາໃສຢູ່ໃນດິນແດນຂອງພວກເຂົາຢູ່". ແຕ່ວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາເລີຍ.”

¹¹ໃນຂະນະນັ້ນທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາ ແລະນັ່ງຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໂອ໊ກໃກ້ບ້ານໂອຟະຣາ, ຊຶ່ງເປັນບ້ານຂອງໂຢອາດ (ຄົນອາບີເອເຊ) ໃນຂະນະທີ່ກີເດໂອນ, ລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ ກຳລັງແຍກເມັດສາລີ ໂດຍຟາດມັນລົງພື້ນ, ໃນບ່ອນບີບນ້ຳອະງຸ່ນ ເພື່ອເຊື່ອງເມັດສາລີຈາກພວກມີດີອານ.¹²ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ປະກົດຕໍ່ເຂົາ ແລະເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, “ພຣະຢາເວ ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ, ທ່ານນັກຮົບຜູ້ກ້າຫານ”.

¹³ຝ່າຍກີເດໂອນຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ທູດອົງນັ້ນວ່າ, “ ໂອ້, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຖ້າພຣະຢາເວ ຊົງສະຖິດຢູ່ນຳພວກຂ້ານ້ອຍ, ເປັນຫຍັງ ເຫດຮ້າຍທັງຫມົດນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ? ແລະການອັດສະຈັນຕ່າງໆຂອງພຣະອົງທັງຫມົດ ທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງນັ້ນຢູ່ບ່ອນໃດ, ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ຊົງນຳຫນ້າພວກຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກປະເທດອີຢິບນັ້ນ ແມ່ນ ຫລື ບໍ່?'. ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະຢາເວ ຊົງປະຖິ້ມພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະໄດ້ມອບພວກຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືຂອງຄົນມີດີອານ.”

¹⁴ພຣະຢາເວ ຈຶ່ງຊົງແນມເບິ່ງເຂົາ ແລະເວົ້າວ່າ, “ເຈົ້າໄປດ້ວຍກຳລັງທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວ. ຈົ່ງໄປປົດປ່ອຍຄົນອິສະຣາເອນອອກຈາກກຳມືຂອງຂອງຄົນມີດີອານ. ເຮົາໄດ້ສົ່ງເຈົ້າໄປ ຫລືບໍ່?”.¹⁵ກີເດໂອນໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກະລຸນນາຂ້ານ້ອຍ ຈະປົດປ່ອຍຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ຢ່າງໃດ? ເບິ່ງແມ, ຄອບຄົວຂອງຂ້ານ້ອຍ ແມ່ນອ່ອນແອທີ່ສຸດໃນເຜົ່າມານາເຊ, ແລະຂ້ານ້ອຍເອງກໍເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສຳຄັນຫນ້ອຍໃນເຮືອນຂອງພໍ່ຂ້ານ້ອຍ.”

¹⁶ພຣະຢາເວ ຈຶ່ງຊົງກ່າວຕໍ່ເພິ່ນວ່າ, “ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ ແລະເຈົ້າຈະຊະນະກອງທັບຄົນມີດີອານທັງຫມົດຄືກັບສູ້ຮົບກັບຄົນໆດຽວ.”¹⁷ກີເດໂອນໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າຫາກພຣະອົງຊົງໂຜດເມດຕາຂ້ານ້ອຍ, ຂໍປະທານຫມາຍສຳຄັນວ່າພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ສັ່ງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ.¹⁸ຂໍຊງໂຜດເມດຕາຢ່າຟ້າວສະເດັດຈາກບ່ອນນີ້ ຈົນກວ່າຂ້ານ້ອຍຈະນຳເອົາເຄື່ອງຖວາຍມາໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ” ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະພັກຢູ່ທີ່ນີ້ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະກັບມາ.”

¹⁹ກີເດໂອນ ກໍໄດ້ໄປ ແລະ ກະກຽມແບ້ຫນຸ່ມ ແລະໄດ້ເຮັດເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ຈາກແປ້ງຫນຶ່ງເອຟາ. ຕໍ່ມາເພິ່ນໄດ້ຈັດຊີ້ນໃສ່ກະຕ່າ, ແລະນ້ຳແກງໃສ່ຫມໍ້ ແລະນຳເອົາສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນມາມອບໃຫ້ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວຢູ່ກ້ອງຕົ້ນສົນ.²⁰ຝ່າຍທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງນັ້ນຈຶ່ງກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຊີ້ນ ແລະ ເຂົ້າຈີ່ວາງໄວ້ເທິງໂງ່ນຫີນ ແລ້ວຖອກນ້ຳແກງລົງໃສ່”. ກີເດໂອນກໍເຮັດຕາມນັ້ນ.

²¹ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ ຊົງເອົາປາຍໄມ້ເທົ້າຂອງຕົນແຕະຕ້ອງຊີ້ນ ແລະເຂົ້າຈີ່ນັ້ນ ໃນທັນໃດນັ້ນ ໄຟໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກໂງ່ນຫີນ ແລະໄຫມ້ຊີ້ນກັບເຂົ້າຈີ່ຈົນຫມົດ ໂດຍບໍ່ມີເຊື້ອເຟີງ. ຕໍ່ມາທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວກໍຫາຍຕົວໄປ ແລະ ກີເດໂອນ ກໍບໍ່ເຫັນເພິ່ນອີກເລີຍ.

²²ກີເດໂອນກໍໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ນີ້ແມ່ນທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ. ກິເດໂອນຈຶ່ງທູນວ່າ, ໂອ້, “ພຣະຢາເວຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ! ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວຕໍ່ຫນ້າແລ້ວ!”²³ພຣະຢາເວຊົງບອກເພິ່ນວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົງເກີດແກ່ເຈົ້າ! ຢ່າຢ້ານກົວເລີຍ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍ.”²⁴ດັ່ງນັ້ນ ກີເດໂອນໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາໃຫ້ພຣະຢາເວຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເຂົາເອີ້ນແທ່ນບູຊານີ້ວ່າ, “ພຣະຢາເວຄືຄວາມສະຫງົບສຸກ” ແທ່ນບູຊານີ້ຍັງຄົງຕັ້ງຢູ່ທີ່ໂອຟຣາ ຂອງຕະກູນອາບີເອເຊຈົນເທົ່າທຸກວັນນີ້.

²⁵ໃນຄືນນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງບອກເພິ່ນວ່າ “ຈົ່ງເອົາງົວເຖິກຂອງພໍ່ເຈົ້າໄປ ແລະງົວເຖິກໂຕທີສອງ ທີ່ມີອາຍຸເຈັດປີ, ແລະ ທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງພຣະບາອານທີ່ເປັນຂອງພໍ່ເຈົ້າ, ຈົງຕັດເສົາອາເຊຣາທີ່ຢູ່ທາງຂ້າງນັ້ນອອກນຳ.²⁶ຈົ່ງສ້າງແທ່ນບູຊາໃຫ້ພຣະເຢາເວຂອງເຈົ້າຢູ່ເທິງບ່ອນສູງສຸດຂອງບ່ອນລີ້ໄພນີ້, ແລະກໍສ້າງແທ່ນນີ້ໃຫ້ຖືກວິທີ. ຈົງຖວາຍງົວເຖິກໂຕທີສອງເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຈົ່ງໃຊ້ຟືນຈາກເສົາອາເຊຣາທີ່ເຈົ້າຕັດລົງນັ້ນ”

²⁷ດັ່ງນັ້ນ ກີເດໂອນ ຈຶ່ງໄດ້ພາເອົາຄົນໃຊ້ຂອງລາວສິບຄົນໄປ ແລະປະຕິບັດຕາມພຣະຢາເວທີ່ຊົງບອກລາວ. ແຕ່ຍ້ອນວ່າ ລາວຢ້ານຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພໍ່ລາວ ແລະຄົນໃນເມືອງເຫັນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຮັດວຽກຕອນກາງເວັນ, ສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເຮັດໃນເວລາກາງຄືນ.

²⁸ໃນເວລາຕອນເຊົ້າ ເມື່ອຄົນໃນເມືອງນັ້ນໄດ້ລຸກແຕ່ເດິກ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຫັນແທ່ນບູຊາຂອງພຣະບາອານໄດ້ຫັກລົງມາແລະເສົາອາເຊຣາ ທີ່ຢູ່ທາງຂ້າງ ກໍຖືກຕັດລົງ, ແລ້ວໄດ້ເຫັນງົວເຖິກທີ່ໄດ້ຖວາຍຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ນັ້ນ.²⁹ຄົນໃນເມືອງຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ແມ່ນໃຜເຮັດສິ່ງນີ້?”ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າກັບຄົນອຶ່ນໆ ແລະ ສືບຖາມຫາຄໍາຕອບ,ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ"ກີເດໂອນລູກຊາຍຂອງໂຢອາດໄດ້ເປັນຜູ້ເຮັດສິ່ງນີ້".

³⁰ຫລັງຈາກນັ້ນ ຄົນໃນເມືອງຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ໂຢອາດວ່າ, “ຈົ່ງເອົາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າອອກມາ ເພື່ອລາວອາດຈະຖືກຂ້າຖິ້ມ, ເພາະລາວເປັນຜູ້ທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງພຣະບາອານ ແລະເພາະວ່າລາວໄດ້ຕັດເສົາອາເຊຣາຢູ່ທາງຂ້າງນັ້ນອອກ.”

³¹ແຕ່ໂຢອາດໄດ້ເວົ້າກັບທຸກຄົນທີ່ມາຟ້ອງຕໍ່ລາວວ່າ, “ພວກເຈົ້າມາຟ້ອງຮ້ອງແທນພຣະບາອານບໍ? ພວກເຈົ້າປ້ອງກັນພຣະບາອານບໍ? ຖ້າເປັນຜູ້ໃດກໍຕາມຟ້ອງຮ້ອງແທນພຣະນັ້ນ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຂ້າຖິ້ມກ່ອນຮຸ່ງເຊົ້າ. ຖ້າພຣະບາອານເປັນພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງໃຫ້ເພິ່ນປ້ອງກັນຕົວເພິ່ນເອງເຖີ້ນ ເມື່ອມີໃຜດຶງແທ່ນບູຊາຂອງເພິ່ນອອກ”.³²ດ້ວຍເຫດຜົນນັ້ນ ໃນມື້ນັ້ນ ພວກເຂົາກໍເອີ້ນກີເດໂອນວ່າ" ເຢຣຸບບາອານ", ເພາະລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ພຣະບາອານປ້ອງກັນຕົວເພິ່ນເອງ”, ເພາະ ໄດ້ທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງພຣະບາອານ.

³³ດຽວນີ້ ບັນດາຄົນມີດີອານ ພ້ອມທັງຄົນອາມາເຫລັກ ແລະຊາວຕາເວັນອອກອອກມາເຕົ້າໂຮມກັນ. ພວກເຂົາ ກໍພາກັນຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ແລະຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ຮ່ອມພູ ຢິດຊະເຣນ.

³⁴ແຕ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ນຳກີເດໂອນ. ກີເດໂອນກໍເປົ່າແກເອີ້ນເອົາຕະກູນອາບີເອເຊ, ສະນັ້ນພວກເຂົາອາດຕິດຕາມລາວໄປ³⁵ລາວໄດ້ສົ່ງຄົນນຳຂ່າວໄປບອກທົ່ວເຂດແດນຂອງມານາເຊ, ແລະພວກເຂົາກໍຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກໄປຕິດຕາມລາວດ້ວຍ. ລາວຍັງໄດ້ສົ່ງຄົນນຳຂ່າວໄປທີ່ເຜົ່າອາເຊ, ເຊບູໂລນ ແລະເນັບທາລີ, ແລະພວກເຂົາກໍຂື້ນມາ ເພື່ອພົບກັບລາວ.

³⁶ກີເດໂອນໄດ້ທູນພຣະເຈົ້າວ່າ, “ຖ້າພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ ພຣະອົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍຊ່ວຍຊີວິດຄົນອິສະຣາເອນ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງແລ້ວ-³⁷ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍຈະເອົາຂົນແກະວາງໄວ້ເທິງລານຟາດເຂົ້າ. ຖ້າວ່າມີນໍ້າຫມອກຕົກຖືກແຕ່ຂົນແກະເທົ່ານັ້ນ, ແລະພື້ນດິນ ກໍຍັງແຫ້ງຢູ່ຄືເກົ່າ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຈະຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍຊ່ວຍຊີວິດອິສະຣາເອນ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດສັ່ງແທ້.”

³⁸ເຫດການດັ່ງກ່າວເກີດຂຶ້ນ-ກີເດໂອນໄດ້ລຸກມາແຕ່ເດິກ ໃນເຊົ້າມື້ໃຫມ່, ລາວກໍເອົາຂົນແກະນັ້ນມາ, ແລະປັ້ນນ້ຳຫມອກອອກຈາກຂົນແກະນັ້ນ, ມີນໍ້າໄດ້ໄຫລອອກຫລາຍມາຈົນເຕັມຊາມ.

³⁹ຫລັງຈາກນັ້ນ ກີເດໂອນຈຶ່ງທູນພຣະເຈົ້າວ່າ, “ຂໍຢ່າຊົງພຣະພິໂລດຂ້ານ້ອຍ, ຂໍໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າຕື່ມອີກຄັ້ງ. ຂໍຊົງໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທົດລອງເບິ່ງຂົນແກະອີກເທື່ອຫນຶ່ງ. ໃນຄັ້ງນີ້ຂໍໃຫ້ຂົນແກະແຫ້ງ, ແລະ ໃຫ້ນ້ຳຫມອກຕົກລົງພື້ນດິນຮອບໆ.”⁴⁰ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດການສິ່ງນັັ້ນຕາມທີ່ລາວໄດ້ຮ້ອງຂໍ ໃນຄືນນັ້ນ. ຊົງໃຫ້ຂົນແກະແຫ້ງ, ແລະໃຫ້ມີນໍ້າຫມອກຕົກລົງພື້ນດິນຮອບໆ.

7

¹ຫລັງຈາກເຢຣຸບບາອານ (ນັ້ນຄື, ກີເດໂອນ) ພ້ອມດ້ວຍປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບລາວໄດ້ລຸກແຕ່ເຊົ້າ, ແລະພວກເຂົາໄປຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ທາງບໍ່ນ້ຳພຸຮາໂຣດ. ສ່ວນຄ້າຍພັກຂອງຄົນມີດີອານ ແມ່ນຢູ່ທາງທິດເຫນືອຂອງພວກເຂົາຮ່ອມພູໃກ້ໆ ພູເຂົາໂມເຣ.

²ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ກີເດໂອນວ່າ, “ມີທະຫານຫລາຍເກີນໄປສຳລັບເຮົາ ຈະໃຫ້ເຈົ້າມີໄຊຊະນະເຫນືອຄົນມີດີອານ, ເພື່ອທີ່ອິສະຣາເອນ ຈະບໍ່ອວດອ້າງເຮົາໄດ້ ໂດຍກ່າວ່າ 'ກຳລັງຂອງພວກເຮົາເອງ ໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາໄວ້'.³ເພາະສະນັ້ນ, ຈົ່ງປະກາດໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຍິນດຽວນີ້ ແລະກ່າວວ່າ,' ຖ້າຜູ້ໃດທີ່ຢ້ານກົວ, ຜູ້ໃດທີ່ສັ່ນສະເທືອນ, ຂໍໃຫ້ລາວກັບຄືນຈາກພູກິເລອາດນັ້ນເສຍ'.” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຄົນຊາວສອງພັນຄົນໄດ້ອອກໄປ, ແລະຍັງເຫລືອພຽງແຕ່ຫມື່ນຄົນເທົ່ານັ້ນ.

⁴ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ກີເດໂອນວ່າ, “ປະຊາຊົນຍັງມີຫລາຍຢູ່. ຈົ່ງພາພວກເຂົາລົງໄປແຄມນ້ຳ, ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຈຳນວນຂອງພວກເຂົານ້ອຍລົງສຳລັບເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຖ້າເຮົາບອກເຈົ້າວ່າ, 'ຄົນນີ້ຈະໄປກັບເຈົ້າ', ລາວຈະໄປທັນທີ; ແຕ່ຖ້າວ່າເຮົາບອກ, 'ຄົນນີ້ບໍ່ໄປກັບເຈົ້າ', ລາວກໍຈະບໍ່ໄປເດັດຂາດ.”

⁵ດັ່ງນັ້ນ ກີເດໂອນຈຶ່ງນຳພາປະຊາຊົນລົງໄປແຄມນ້ຳ, ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງບອກລາວວ່າ, “ຈົ່ງແຍກທຸກຄົນທີ່ດື່ມນ້ຳດ້ວຍລີ້ນ, ຄືກັນກັບຫມາ, ອອກຈາກທຸກຄົນທີ່ຄຸເຂົ່າລົງດື່ມນໍ້າ.”⁶ດັ່ງນັ້ນ ມີຈຳນວນສາມຮ້ອຍຄົນທີ່ເລຍກິນນໍ້າມີຢູ່. ສ່ວນຄົນທີ່ເຫລືອນັ້ນ ໄດ້ຄຸເຂົ່າລົງດື່ມນໍ້າ.

⁷ພຣະເຈົ້າຢາເວຈຶ່ງຊົງກ່າວຕໍ່ກີເດໂອນວ່າ, “ເຮົາຈະຊ່ວຍເຈົ້າໄວ້ ແລະໃຫ້ເຈົ້າຊະນະເຫນືອຄົນມີດີອານ ດ້ວຍຄົນຈຳນວນສາມຮ້ອຍຄົນທີ່ເລຍກິນນໍ້ານັ້ນ. ແລ້ວໃຫ້ຄົນອຶ່ນທຸກໆຄົນກັບຄືນໄປບ່ອນຂອງຕົນເອງ.”⁸ດ່ັງນັ້ນ ຄົນທີ່ຖືກເລືອກໄດ້ເອົາສະບຽງ ແລະແກ ຂອງພວກເຂົາ. ກີເດໂອນກໍສັ່ງຄົນອິສະຣາເອນກັບຄືນເມືອຫມົດ, ທຸກຄົນກໍໄດ້ໄປທີ່ເຕັນຂອງເຂົາ, ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ສາມຮ້ອຍຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່. ໃນຂະນະນັ້ນ ຄ້າຍຂອງຄົນມີດີອານ ໄດ້ລົງມາຢູ່ຮ່ອມພູທາງເບື້ອງລຸ່ມ.

⁹ໃນຄືນດຽວກັນນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ກີເດໂອນວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂື້ນ, ບຸກໂຈມຕີຄ້າຍ, ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າຊະນະເຫນືອຄ້າຍນັ້ນ.¹⁰ແຕ່ຖ້າເຈົ້າຢ້ານກົວທີ່ຈະລົງໄປ, ລົງໄປທີ່ຄ້າຍກັບປູຣາຄົນໃຊ້ຂອງເຈົ້າ, ¹¹ແລະຟັງວ່າພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າຫຍັງກັນແດ່, ແລະຄວາມກ້າຫານຂອງເຈົ້າຈະໄດ້ເສີມກຳລັງ ເພື່ອບຸກໂຈມຕີຄ້າຍນັ້ນ”. ດັ່ງນັ້ນ ກີເດໂອນ ຈຶ່ງໄປກັບກັບປູຣາຄົນໃຊ້ຂອງເຂົາ, ລົງໄປກອງກຳລັງຮັກສາເຂດແດນຄ້າຍນັ້ນ.

¹²ຝ່າຍຄົນມີດີອານ, ຄົນອາມາເຫລັກ, ແລະປະຊາຊົນໃນພາກຕາເວັນອອກທັງຫມົດທີ່ຢູ່ຕາມຮ່ອມພູຫນາເເຫນ້ນ. ເຫມືອນດັ່ງຝູງຕັກແຕນ.ມີຝູງອູດຂອງພວກເຂົາຫລາຍເກີນກວ່າທີ່ຈະນັບໄດ້; ພວກເຂົາມີຈຳນວນຫລາຍກວ່າເມັດດິນຊາຍເທິງແຄມທະເລ.

¹³ເມື່ອກີເດໂອນມາຮອດບ່ອນນັ້ນ, ມີຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງພວມເລົ່າຄວາມຝັນຂອງຕົນສູ່ຫມູ່ຂອງລາວຟັງວ່າ. ຊາຍຄົນນັ້ນກ່າວວ່າ, ເບິ່ງແມ! “ຂ້ອຍໄດ້ຝັນວ່າ, ແລະຂ້ອຍໄດ້ເຫັນເຂົ້າກ້ອນຫນຶ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍເຂົ້າບາເລ ກິ້ງເຂົ້າມາໃນຄ້າຍຄົນມີດີອານ. ເຂົ້າຈີ່ກ້ອນນີ້ກີ້ງເຂົ້າເຕັນນັ້ນ, ແລະ ຕຳຜ້າເຕັນຢ່າງແຮງຈົນມັນຂວ້ຳລົງ, ແລະ ຫັນຫນ້າຂຶ້ນລົງ, ແລ້ວເຕັນກໍເພພັງລົງ.”¹⁴ຊາຍຄົນອື່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ອັນນີ້ຕ້ອງຫມາຍເຖິງດາບຂອງກີເດໂອນ (ຊຶ່ງເປັນລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ), ຄົນອິສະຣາເອນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ລາວຊະນະເຫນືອຄົນມີດີເອນ ແລະ ກອງທັບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາແລ້ວ.”

¹⁵ເມື່ອກີເດໂອນໄດ້ຍິນເລື່ອງຄວາມຝັນ ແລະ ການຕີຄວາມຫມາຍຂອງຄວາມຝັນນັ້ນ, ລາວກົ້ມຂາບໄຫວ້ນະມັດສະການ. ລາວໄດ້ກັບໄປທີ່ຄ້າຍຂອງຄົນອິສະຣາເອນ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ! ພຣະຢາເວຊົງມອບໄຊຊະນະເຫນືອກອງທັບມີດີອານໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າແລ້ວ".¹⁶ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ແບ່ງຄົນສາມຮ້ອຍຄົນນັ້ນອອກເປັນສາມກຸ່ມ, ແລະພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ແກທັງຫມົດ ແລະໄຫເປົ່າ, ທີ່ມີໂຄມໄຟໃນຜູ້ລະຫນ່ວຍໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

¹⁷ລາວໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງເຮົາ ແລະເຮັດຕາມທີ່ເຮົາເຮັດ. ຈົ່ງຄອຍເຝົ້າເບິ່ງ! ເມື່ອເຮົາໄປຮອດຄ້າຍແລ້ວ, ພວກທ່ານຈົ່ງເຮັດຢ່າງທີ່ເຮົາເຮັດ.¹⁸ເມື່ອເຮົາເປົ່າແກ, ເຮົາ ແລະທຸກຄົນທີ່ຢູ່ກັບເຮົາ, ແລ້ວກໍພາກັນເປົ່າແກຂອງພວກທ່ານເຊັ່ນດຽວກັນ ຈາກທຸກໆດ້ານຂອງຄ້າຍທັງຫມົດ, ແລະຮ້ອງຕະໂກນຂຶ້ນ " ເພື່ອພຣະຢາເວ ແລະກີເດໂອນ!”

¹⁹ດັ່ງນັ້ນ ກີເດໂອນ ແລະຄົນຫນ່ຶ່ງຮ້ອຍຄົນທີ່ຢູ່ກັບລາວ ກໍຮອດແຄມຄ້າຍພັກ, ໃນເວລາກ່ອນທ່ຽງຄືນ, ຂະນະທີ່ຄົນມີດີອານ ກຳລັງຈະປ່ຽນຄົນຍາມໃຫມ່, ພວກເຂົາເປົ່າແກຂຶ້ນ ແລະທັບໄຫທີ່ພວກເຂົາຖືໄປນັ້ນໃຫ້ແຕກ.

²⁰ທັງສາມກຸ່ມ ກໍເປົ່າແກຂຶ້ນ ແລະທັບໄຫເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ແຕກ. ພວກເຂົາຖືໂຄມໄຟ ໃນມືຊ້າຍຂອງພວກເຂົາ ແລະມືຂວາຖືແກເພື່ອເປົ່າແກ. ພວກເຂົາຮ້ອງຕະໂກນວ່າ, “ດາບ! ເພື່ອພຣະຢາເວ ແລະກີເດໂອນ.”²¹ທຸກໆ ຄົນຢືນຢູ່ບ່ອນອ້ອມຮອບຄ້າຍພັກນັ້ນ ແລະກອງທັບຄົນມີດີອານທັງຫມົດ ໄດ້ແລ່ນໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຕະໂກນ ແລະ ແລ່ນຫນີອອກໄປ.

²²ເມື່ອພວກເຂົາເປົ່າແກສາມຮ້ອຍອັນ, ພຣະຢາເວ ຊົງບັນດານໃຫ້ຄົນມີດີອານທຸກຄົນຈັບດາບຕໍ່ສູ້ກັບເພື່ອນຂອງເຂົາ ແລະຕໍ່ສູ້ກັບກອງທັບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ. ກອງທັບນັ້ນ ກໍໄດ້ຫນີໄປໄກຈົນເຖິງເມືອງເບັດຊີດຕາ ໄປຍັງເມືອງເຊເຣທານ, ໄກ ໄປຈົນເຖິງເຂດແດນເມືອງອາເບັນເມໂຮລາ, ໃກ້ບ້ານຕັບບັດ.²³ພວກອິສະຣາເອນທີ່ມາຈາກເຜົ່າເນັບທາລີ, ເຜົ່າອາເຊ, ແລະເຜົ່າມານາເຊ ແລະເຜົ່າທຸກໆຄົນ ກໍຖືກໄລ່ອອກ, ແລະ ພວກເຂົາ ກໍໄດ້ໄລ່ຄົນມີດີອານໄປ.

²⁴ກີເດໂອນໄດ້ສົ່ງຄົນນຳຂ່າວໄປບອກທົ່ວທັງເຂດພູເຂົາເອຟຣາອິມ ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລົງໄປຕໍ່ສູ້ກັບຄົນມີດີອານ ແລະຢືດເອົາແມ່ນ້ຳຈໍແດນໄວ້, ໄກໄປຈົນເຖິງເບັດບາຣາ, ເພື່ອສະກັດພວກເຂົາໄວ້.” ດັ່ງນັ້ນຄົນເອຟຣາອິມທັງຫມົດກໍມາເຕົ້າໂຮມກັນ ແລະຢືດບັນດາສາຍນໍ້ານັ້ັນໄວ້, ໄປໄກຈົນຮອດເຂດເບັດບາຣາ ແລະແມ່ນໍ້າຈໍແດນ.²⁵ພວກເຂົາໄດ້ຈັບເຈົ້ານາຍສອງຄົນຂອງມີດີອານ, ຄື ໂອເຣັບ ແລະເຊເອັບ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າໂອເຣັບຢູ່ເທິງຫີນດານໂອເຣັບ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າ ເຊເອບທີ່ບໍ່ເຫລົ້າອາງຸ່ນເຊເອັບ. ພວກເຂົາກໍຂັບໄລ່ກວາດລ້າງຄົນມີດີອານໄປ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາຫົວຂອງໂອເຣັບກັບເຊເອັບໄປທີ່ກີເດໂອນ, ຊຶ່ງຢູ່ຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

8

¹ຄົນເອຟຣາອິມໄດ້ເວົ້າຕໍ່ກີເດໂອນວ່າ, “ທ່ານໄດ້ເຮັດຫຍັງກັບພວກເຮົາ? ທ່ານບໍ່ໄດ້ເອີ້ນພວກເຮົາ ເມື່ອທ່ານໄດ້ສູ້ຮົບກັບຄົນມີດີອານ". ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາ ກໍໂຕ້ຖຽງກັນຢ່າງຮຸນແຮງກັບລາວ.

²ແລ້ວພວກເຂົາກໍຄຽດໃຫ້ກີເດໂອນ ແລະບອກວ່າ, “ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຫຍັງທີ່ຈະປຽບທຽບກັບສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຮັດໄດ້?. ຜົນອະງຸ່ນທີ່ຊາວເອຟຣາອິມ ເກັບຕົກກໍຍັງດີກວ່າຜົນອະງຸ່ນທີ່ອາບີຊາເກັບກ່ຽວ ທັງຫມົດ?.³ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໄຊຊະນແກ່ພວກທ່ານ ເຫນືອບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງຄົນມີດີອານ ຄື ໂອເຣັບ ແລະເຊເອັບ! ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມສາມາດອັນໃດທີ່ຈະປຽບທຽບກັບສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້”. ເມື່ອກິເດໂອນໄດ້ເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍເຊົາຄຽດ.

⁴ກີເດໂອນກັບສາມຮ້ອຍຄົນຮອດແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ແລະໄດ້ຂ້ວາມແມ່ນໍ້ານັ້ນໄປ. ພວກເຂົາອິດເມື່ອຍຫມົດແຮງ, ແຕ່ກໍຍັງຄົງໄລ່ຕາມໄປ.⁵ກີເດໂອນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຊາວເມືອງສຸໂຄດວ່າ, “ຂໍໂຜດໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ແກ່ຄົນທີ່ຕິດຕາມຂ້ອຍແດ່ເຖີ້ນ, ເພາະພວກເຂົາອິດເມື່ອຍຫລາຍ, ແລະຂ້ອຍກຳລັງໄລ່ຕາມເຊບາກັບຊັນມຸນນາ ເຈົ້າຊີວິດຂອງພວກມີດີອານຢູ່.”

⁶ແຕ່ພວກຜູ້ນຳຂອງເມືອງສຸໂຄດເວົ້າວ່າ, “ເຫດໃດພວກຂ້ອຍຈຶ່ງຈະຕ້ອງເອົາອາຫານໃຫ້ທະຫານຂອງເຈົ້າກິນ ໃນເມື່ອເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນຈັບເຊບາ ແລະຊັນມຸນນາໄດ້ເທື່ອ.”⁷ດັ່ງນັ້ນ ກີເດໂອນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ດີແລ້ວ ເມື່ອໃດພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມອບເຊບາ ແລະຊັນມຸນນາ ໄວ້ໃນກຳມືຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະເອົາຫວາຍທີ່ຍັງມີຫນາມ ແລະໄມ້ຫນາມມາຂ້ຽນພວກເຈົ້າ.”

⁸ຈາກນັ້ນ ກີເດໂອນກໍໄປຍັງເມືອງເປນູເອນ,ແລະໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຊາວເມືອງນັ້ນຢ່າງດຽວກັນ, ແຕ່ຊາວເມືອງເປນູເອນກໍຕອບຢ່າງດຽວກັນເຫມືອນກັບຊາວເມືອງສຸໂຄດ.⁹ເຂົາຈຶ່ງເວົ້າກັບຄົນຊຸກໂກດ ແລະກ່າວວ່າ “ເມື່ອຂ້ອຍກັບຄືນມາອີກຄັ້ງໂດຍຄວາມສະຫງົບສຸກ, ຂ້ອຍຈະທຳລາຍຫໍຄອຍນີ້ລົງ.”

¹⁰ຕອນນີ້ ເຊບາ ແລະຊັນມຸນນາ ໄດ້ຢູ່ທີ່ກາໂກເຣ ກັບກອງທັບຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ມີປະມານສິບຫ້າພັນຄົນ, ຄົນທັງຫມົດກໍຍັງເຫລືອຢູ່ຈາກກອງທັບທັງຫມົດຂອງຊາວຕາເວັນອອກ, ເພາະມີທະຫານທີ່ໄດ້ການຝຶກການສູ້ຮົບດ້ວຍດາບ ໄດ້ລົ້ມຕາຍໄປຫນຶ່ງແສນຊາວພັນຄົນ.

¹¹ກີເດໂອນໄດ້ໄປຕາມເສັ້ນທາງທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃນແດນຢືດຄອງໄດ້, ຜ່ານເມືອງໂນບາແລະໂຢກເບຮາ. ເຂົາໄດ້ເອົາຊະນະກອງທັບສັດຕຣູ, ເພາະພວກເຂົາຄິດວ່າຈະບໍ່ໄດ້ຖືກໂຈມຕີ.¹²ເຊບາແລະຊັນມຸນນາກໍແລ່ນປົບຫນີໄປ, ແລະຂະນະທິ່ກີເດໂອນໄລ່ຕາມພວກເຂົາໄປ, ເຂົາໄດ້ຈັບເຈົ້າຊີວິດມີດີອານທັງສອງຄົນ -ຄືເຊບາ ແລະຊັນມຸນນາ-ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ກອງທັບຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດແຕກຕື່ນ.

¹³ກີເດໂອນ, ລູກຊາຍຂອງໂຢອາດກໍກັບມາຈາກສູ້ຮົບໂດຍຜ່ານມາທາງເຮເຣັດ.¹⁴ລາວໄດ້ແລ່ນໄປຫາຊາຍຫນຸ່ມຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ເປັນຄົນສຸໂຄດ ແລະ ຂໍຄຳແນະນຳຈາກເຂົາ. ຊາຍຫນຸ່ມຜູ້ນັ້ນໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ລາວຟັງກ່ຽວກັບຜູ້ນຳຂອງເມືອງສຸໂຄດ ແລະພວກເຖົ້າແກ່, ເຈັດສິບເຈັດຄົນຂອງເມືອງນັ້ນ.

¹⁵ກີເດໂອນໄປຫາຊາວເມືອງສຸໂຄດ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງເຊບາ ແລະ ຊັນມຸນນາ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ດູຫມິ່ນປະຫມາດຂ້ອຍ ແລະເວົ້າ, 'ພວກເຈົ້າໄດ້ໄຊະນະເຊບາກັບຊັນມຸນນາແລ້ວຫລື ບໍ່? ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຄວນຈະເອົາເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ກອງທັບຂອງພວກເຈົ້າ'."¹⁶ກີເດໂອນຈຶ່ງນໍາພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ໃນເມືອງນັ້ນໄປ, ແລະລາວໄດ້ລົງໂທດຄົນສຸໂຄດເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍຫນາມໃນທະເລຊາຍ ແລະ ພຸ່ມຫນາມ.¹⁷ຫລັງຈາກນັ້ນ, ລາວໄດ້ທຳລາຍຫໍຄອຍຂອງເມືອງເປນູເອນ ແລະ ຂ້າຊາວເມືອງນັ້ນ.

¹⁸ຫລັງຈາກນັ້ນ ກິເດໂອນໄດ້ເວົ້າກັບຖາມເຊບາ ແລະຊັນມຸນນາວ່າ, “ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພວກເຈົ້າຂ້າທີ່ພູເຂົາຕາໂບນັນ ເປັນຄົນປະເພດໃດ?”. ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, “ພວກເຈົ້າເປັນແນວໃດ, ພວກເຂົາກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ. ພວກເຂົາທຸກໆຄົນຄືກັນກັບລູກຊາຍຂອງກະສັດ.”¹⁹ກີເດໂອນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ພວກເຂົາເປັນອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້ອຍ, ເປັນລູກຊາຍຂອງແມ່ຂ້ອຍ. ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ຖ້າພວກເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ມີຊີຊິດຢູູ່, ຂ້ອຍຈະບໍ່ຂ້າພວກເຈົ້າ.”

²⁰ລາວໄດ້ເວົ້າກັບເຢເທ (ລູກຊາຍກົກຂອງລາວ) ວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປຂ້າພວກເຂົາເສຍ!” ແຕ່ຊາຍຫນຸ່ມນັ້ນບໍ່ກ້າຖອດດາບອອກ ເພາະລາວຢ້ານ ເພາະວ່າລາວຍັງເປັນເດັກນ້ອຍຢູ່.²¹ແລ້ວເຊບາ ແລະຊັນມຸນນາເວົ້າວ່າ, “ທ່ານຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະຂ້າພວກເຮົາດ້ວຍຕົນເອງເຖີ້ນ! ເພາະຍີ່ງຜູ້ຊາຍເຕັມຕົວເທົ່າໃດ, ກຳລັງຂອງເຂົາກໍຫລາຍເທົ່ານັ້ນ”. ກີເດໂອນຈຶ່ງຂ້າເຊບາກັບຊັນມຸນນາ. ເຂົາຍັງເອົາເຄື່ອງປະດັບທີ່ມີຮູບພະຈັນທີ່ເອ້ຄໍອູດຂອງພວກເຂົາໄປພ້ອມ.

²²ຫລັງຈາກນັ້ນ ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ກີເດໂອນວ່າ, “ຂໍຈົ່ງເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງພວກຂ້ານ້ອຍເຖີ້ນ, ທັງທ່ານ ແລະລູກຂອງທ່ານ, ແລະຫລານຂອງທ່ານ- ເພາະວ່າ ທ່ານໄດ້ຊ່ອຍພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງຄົນມີດີອານ.”²³ກີເດໂອນໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຂ້ອຍ ແລະລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຈະບໍ່ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງຂອງພວກເຈົ້າເຊັ່ນກັນ. ພຣະຢາເວເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງພວກເຈົ້າ.”

²⁴ກີເດໂອນເວົ້າຕໍ່ໄປອີກວ່າ, “ໃຫ້ຂ້ອຍຂໍສິ່ງຫນຶ່ງຈາກພວກເຈົ້າ ຄືຂໍໃຫ້ແຕ່ລະຄົນໃນພວກເຈົ້າໃຫ້ຕຸ້ມຫູເຫລົ່ານັ້ນຈາກຂອງທີ່ພວກເຈົ້າຢຶດມາຂອງເຂົາໄດ້ນັ້ນໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ” (ຄົນມີດີອານຖືຕຸ້ມຫູຄຳ ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນຄົນອິດຊາມາເອນ).²⁵ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາຍິນດີທີ່ຈະເອົາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ທ່ານ”. ພວກເຂົາຈຶ່ງປູເສື້ອຄຸມ ແລະທຸກຄົນ ກໍໂຍນຕູ້ມຫູຈາກຂອງທີ່ຢືດມາຂອງເຂົາ ລົງໄປໃນເສື້ອຄຸມນັ້ນ.

²⁶ນໍ້າຫນັກຂອງຕຸ້ມຫູຄຳທີ່ລາວຂໍມານັ້ນໄດ້ພັນເຈັດຮ້ອຍບາດ.ນອກຈາກນີ້ຂອງທີ່ປຸ້ນມາໄດ້ຍັງມີເຄື່ອງປະດັບ, ເຄື່ອງເອ້ ສ້ອຍຄໍ, ເຄື່ອງນຸ່ງສີມ່ວງທີ່ເຈົ້າ ຊີວິດມີດີອານນຸ່ງຖື, ແລະອີກທັງເຄື່ອງເອ້ສ້ອຍທີ່ຜູກຄໍພວກອູດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.

²⁷ກີເດໂອນໄດ້ເຮັດ ໂອຟຣາອັນຫນຶ່ງຈາກຕຸ້ມຫູເຫລົ່ານັ້ນ ແລະເກັບໄວ້ໃນເມືອງຂອງເຂົາໃນເມືອງໂອຟະຣາ ແລະຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ກໍຫລີ້ນຊູກັນ ໂດຍພາກັນນະມັດສະການຮູບພຣະນັ້ນ. ຊຶ່ງໄດ້ເປັນບ້ວງແຮ້ວແກ່ກີເດໂອນ ແລະຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄອບຄົວຂອງເຂົາ.²⁸ດ່ັງນັ້ນ ຄົນມີດີອານໄດ້ພ່າຍແພ້ຕໍ່ຫນ້າຄົນອິສະຣາເອນ ແລະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຍົກຫົວຂຶ້ນອີກ. ດັ່ງນັ້ນ ຜືນແຜ່ນດິນກໍໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບສຸກຕະຫລອດສີ່ສິບປີໃນສະໄຫມຂອງກິເດໂອນ.

²⁹ເຢຮຸບບາອານ, ລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ ໄດ້ໄປ ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນບ້ານຂອງຕົນ.³⁰ກີເດໂອນມີລູກຊາຍເຈັດສິບຄົນທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ, ເພາະລາວມີເມຍຫລາຍຄົນ.³¹ເມຍນ້ອຍຂອງລາວທີ່ຢູ່ເມືອງເຊເຄມ, ກໍໄດ້ເກີດລູກຊາຍໃຫ້ແກ່ລາວ, ແລະກິເດໂອນຕັ້ງຊື່ລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງວ່າ ອາບີເມເຫລັກ.

³²ກີເດໂອນ, ລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ, ໄດ້ເສຍຊີວິດໃນວັຍເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ ແລະສົບຂອງລາວໄດ້ຝັງໄວ້ໃນເມືອງໂອຟະຣາໃນອຸບມຸງຝັງສົບຂອງໂຢອາດພໍ່ຂອງລາວ, ຊຶ່ງເປັນເມືອງຂອງຕະກູນອາບີເອເຊ.³³ຕໍ່ມາ, ເມື່ອເຫດການກີເດໂອນໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ, ຄົນອິສະຣາເອນກໍໄດ້ກັບຫັນຄືນໄປອີກ ແລະຫລິ້ນຊູກັນ ໂດຍພາກັນນະມັດສະການພຣະບາອານ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະບາອານເບຣິດເປັນພຣະຂອງພວກເຂົາ.

³⁴ຄົນອິສະຣາເອນຫລົງລືມການທີ່ຈະຖວາຍກຽດຕິຍົດພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຊົງຊ່ອຍຕົນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບທຸກໆດ້ານນັ້ນ.³⁵ພວກເຂົາບໍ່ຮັກສາສັນຍາທີ່ມີຕໍ່ຄອບຄົວເຢຣຸບບາເອນ (ນັ້ນຄື ກີເດໂອນ), ໃນການຕອບແທນສຳລັບທີ່ເຄີຍສ້າງຄຸນງາມຄວາມດີໄວ້ກັບຄົນອິສະຣາເອນ.

9

¹ຢູ່ມາ ອາບີເມເຫລັກລູກຊາຍຂອງ ເຢຣຸບບາອານ ໄດ້ໄປຫາພວກຍາດພີ່ນ້ອງຂອງແມ່ທີ່ເມືອງຊີເຄມ ແລະ ລາວໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາ ແລະ ກັບຕະກູນຂອງຄອບຄົວຂອງແມ່ລາວທັງຫມົດວ່າ,²"ຂໍໂຜດເວົ້າແບບນີ້, 'ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ນຳທັງຫມົດເມືອງຊີເຄມຈະໄດ້ຍິນວ່າ, “ແນວໃດທີ່່ດີກວ່າກັນສຳລັບພວກເຈົ້າ: ທີ່ຈະມີລູກຊາຍທັງເຈັດສິບຄົນຂອງເຢຣຸບບາອານ ເປັນຄົນປົກຄອງພວກເຈົ້າ ຫລືວ່າ ຄົນດຽວ ເປັນຄົນປົກຄອງພວກເຈົ້າ? ຈົ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ້ອຍກໍເປັນກະດູກ ແລະເປັນເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຈົ້າ.”

³ແລ້ວບັນດາພີ່ນ້ອງທາງແມ່ຂອງອາບີເມເຫລັກ ໄດ້ເວົ້າກັບພວກຜູ້ນຳເມືອງຊີເຄມ, ແລະພວກເຂົາເຫັນດີທີ່ຈະຕິດຕາມອາບີເມເຫລັກ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ລາວເປັນພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາ".⁴ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເງິນເຈັດສິບຫລຽນຈາກວິຫານແຫ່ງບາອານເບຣິດໃຫ້ແກ່ລາວ, ແລະອາບີເມເຫລັກກໍເອົາເງິນນັ້ນ ໄປຈ້າງພວກອັດຕະພານ, ຜູ້ທີ່ຕິດຕາມລາວໄປ.

⁵ອາບີເມເຫລັກໄດ້ໄປທີ່ບ້ານພໍ່ຂອງເຂົາທີ່ເມືອງໂອຟະຣາ, ແລະລາວໄດ້ຂ້າລູກຊາຍເຈັດສິບຄົນ, ລູກຊາຍຂອງເຢຣຸບບາອານຢູ່ເທິງຫີນແຜ່ນດຽວກັນ. ເຫລືອພຽງແຕ່ ໂຢທາມ, ທີ່ເປັນລູກຊາຍຫລ້າ ຂອງ ເຢຣຸບບາອານ, ເພາະລາວໄດ້ໄປລີ້ຢູ່.⁶ບັນດາຜູ້ນຳທັງຫມົົດຂອງເມືອງຊາວຊີເຄມ ພ້ອມທັງຊາວເບັດມິນໂລ ກໍໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນ ແລະພວກເຂົາໄປ ແລະແຕ່ງຕັ້ງອາບີເມເຫລັກເປັນເຈົ້າຊີວິດ, ຢູ່ຂ້າງຕົ້ນສົນໃກ້ກັບເສົານັ້ນ ທີ່ຕັ້ງໃນເມືອງຊີເຄມ.

⁷ເມື່ອໂຢທາມໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ລາວກໍໄປຢືນຢູ່ເທິງຍອດພູເຂົາເກຣີຊີມ. ລາວໄດ້ຮ້ອງຕະໂກນ ແລະເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າ, ພວກຜູ້ນຳທັງຫມົດຂອງຊາວຊີເຄມທັງຫລາຍ ຈົ່ງຟັງຂ້ອຍ ເພື່ອພຣະເຈົ້າອາດຈະຊົງຟັງພວກເຈົ້າ.⁸ຄັ້ງຫນຶ່ງ, ຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດ ອອກໄປເພື່ອແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າຊີວິດຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ປົກຄອງພວກມັນ. ເພາະພວກມັນໄດ້ເວົ້າກັບຕົ້ນຫມາກກອກວ່າ,' ຂໍຈົງປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາເຖີ້ນ'.

⁹ແຕ່ຕົ້ນຫມາກກອກໄດ້ຕອບພວກມັນວ່າ,' ຂ້ອຍຄວນຈະປະຖິ້ມຜະລິດນໍ້າມັນຂອງຂ້ອຍ, ທີ່ໃຊ້ຖວາຍກຽດແກ່ເທບພຣະເຈົ້າ ແລະ ມວນມະນຸດ, ເພື່ອຂ້ອຍຈະກັບຄືນມາ, ເພື່ອໂຍກຕົ້ນໄມ້ອຶ່ນໆ?'.¹⁰ຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ຕົ້ນຫມາກເດື່ອວ່າ, 'ຂໍຈົ່ງມາ ແລະປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາເຖີ້ນ'.¹¹ແຕ່ຕົ້ນຫມາກເດື່ອຕອບພວກມັນວ່າ, 'ຂ້ອຍຄວນຈະປະຖິ້ມຜົນຜະລິດທີ່ຫວານ ແລະ ຫມາກໄມ້ທີ່ດີຂອງຂ້ອຍ, ເພື່ອຂ້ອຍຈະກັບມາ ແລະໂຍກຕົ້ນໄມ້ອຶ່ນໆບໍ?'.

¹²ຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ຕົ້ນອະງຸ່ນວ່າ, 'ຂໍຈົ່ງມາ ແລະປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາເຖີ້ນ'.¹³ແຕ່ຕົ້ນອະງຸ່ນຕອບພວກມັນວ່າ, 'ຂ້ອຍຄວນຈະປະຖິ້ມຜົນຜະລິດອະງຸ່ນ, ທີ່ເຮັດໃຫ້ເທບພຣະເຈົ້າ ແລະມວນມະນຸດມີຄວາມສຸກ, ແລະກັບຄືນໄປ, ແລະໂຍກຕົ້ນໄມ້ອື່ນ?.'¹⁴ແລ້ວຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຕົ້ນພຸ່ມຫນາມວ່າ, 'ຂໍຈົ່ງມາ ແລະປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາເຖີ້ນ'.

¹⁵ຕົ້ນພຸ່ມຫນາມໄດ້ຕອບກັບຕົ້ນໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, 'ຖ້າພວກເຈົ້າຕ້ອງການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ຂ້ອຍເປັນເຈົ້າຊີວິດເຫນືອພວກເຈົ້າແທ້, ເຊີນມາ ແລະຫາທີ່ບ່ອນປອດໄພຊົ້ນຮົ່ມຂອງຂ້ອຍ. ຖ້າບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ໄຟອອກມາຈາກຕົ້ນພຸ່ມຫນາມ ແລະ ໃຫ້ໄຟນັ້ນເຜົາໄຫມ້ຕົ້ນສົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ເທິງພູເລບານອນນີ້.'¹⁶ສະນັ້ນ, ບັດນີ້, ຖ້າພວກເຈົ້າປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ, ແລະ ຊື່ສັດ, ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງອາບີເມເຫລັກເປັນເຈົ້າຊີວິດ, ແລະ ຖ້າພວກເຈົ້າເຮັດດີຕໍ່ເຢຣຸບບາອານ ແລະ ຄອບຄົວຂອງລາວແບບນີ້, ແລະ ຖ້າພວກເຈົ້າໄດ້ລົງໂທດລາວຕາມສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບ-.

¹⁷-ແລະຄິດວ່າພໍ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ຕໍ່ສູ້ເພື່ອພວກເຈົ້າ, ເພິ່ນໄດ້ສ່ຽງຊີວິດຂອງເພິ່ນ, ແລະເພື່ອຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນມີດີອານ-¹⁸ແຕ່ມື້ນີ້ພວກເຈົ້າໄດ້ລຸກຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ຄອບຄົວພໍ່ຂອງຂ້ອຍ ແລະ ໄດ້ຂ້າລູກຊາຍເຈັດສິບຄົນຂອງເພິ່ນ, ຢູ່ເທິງຫີນແຜ່ນດຽວ ແລ້ວພວກເຈົ້າໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງອາບີເມເຫລັກ, ລູກທີ່ເກີດຈາກຍິງຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນ, ເປັນເຈົ້າຊີວິດເຫນືອຜູ້ນຳທັງຫມົດຂອງຊີເຄມ, ເພາະວ່າລາວເປັນເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁹ຖ້າພວກເຈົ້າປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ ແລະ ຄວາມຈິງໃຈ ສັດຊື່ຕໍ່ ເຢຣຸບບາອານ ແລະຄອບຄົວຂອງເພິ່ນ, ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ກັບອາບີເມເຫລັກ, ແລະໃຫ້ລາວຈົ່ງມີຄວາມຍິນດີຢູ່ກັບພວກເຈົ້າເຖີ້ນ.²⁰ແຕ່ຖ້າບໍ່ເປັນດ່ັງນັ້ນ, ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ໄຟ ອອກກມາຈາກອາບີເມເຫລັກ ແລະເຜົາຜານຊາວຊີເຄມກັບຊາວເບັດມິນໂລ. ປ່ອຍໃຫ້ໄຟລຸກອອກມາຈາກຊີເຄມ ແລະເບັດມິນໂລ, ເຜົາຜານອາບີເມເຫລັກເຊັ່ນດຽວກັນເຖີ້ນ.²¹ແລະ ລາວໄປຍັງເມືອງເບເອ. ລາວໄດ້ອາໄສຢູ້ທີ່ນັ້ນ ເພາະເມືອງນັ້ັນໃກ້ກັບອາບີເມເຫລັກ, ອ້າຍຂອງລາວ.

²²ອາບີເມເຫລັກໄດ້ປົກຄອງເຫນືອອິສະຣາເອນເປັນເວລາສາມປີ.²³ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ວິນຍານອັນຊົ່ວຮ້າຍເຂົ້າມາ ລະຫວ່າງອາບີເມເຫລັກ ກັບພວກຜູ້ນຳເມືອງຊີເຄມ. ຜູ້ນຳຂອງຊີເຄມໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ພວກເຂົາມີ ກັບອາບີເມເຫລັກ.²⁴ພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງນີ້ ເພື່ອທີ່ຈະແກ້ແຄ້ນການທາລຸນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດແກ່ລູກຊາຍເຈັດສິບຄົນຂອງເຢຣຸບບາອານ, ແລະອາບີເມເຫລັກ ຊຶ່ງເປັນພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ກໍຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຂ້າພວກເຂົາ, ແລະຄົນຊີເຄມ ກໍຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ເພາະເຂົາໄດ້ຊ່ວຍອາບີເມເຫລັກຂ້າພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ.

²⁵ດັ່ງນັ້ນ ພວກຜູ້ນຳຂອງເມືອງຊີເຄມ ຈຶ່ງໄດ້ແຕ່ງຜູ້ຊາຍເພື່ອຊຸ້ມຢູ່ລໍຄອຍຢູ່ເທິງຍອດພູເຂົາ ທີ່ພວກເຂົາສາມາດດັກຈັບອາບີເມເຫລັກ ແລະພວກເຂົາກໍປຸ້ນທຸກຄົນທີ່ຜ່ານໄປມາທາງນັ້ນ. ເລື່ອງນີ້ຖືກລາຍງານໃຫ້ອາບີເມເຫລັກໃຫ້ຮູ້.

²⁶ຝ່າຍກາອານລູກຊາຍເອເບັດໄດ້ມາກັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງລາວ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຂວ້າມໄປໃນເມືອງຊີເຄມ. ພວກຜູ້ນຳຂອງເມືອງຊີເຄມ ກໍມີຄວາມຫມັ້ນໃຈກາອານ.²⁷ພວກເຂົາຈຶ່ງພາກັນອອກໄປໃນທົ່ງນາ ແລະເກັບຫມາກອະງຸ່ນຈາກສວນອະງຸ່ນ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຢຽບຫມາກອະງຸ່ນ. ພວກເຂົາ ໄດ້ຈັດງານລ້ຽງໃນວິຫານຂອງພຣະຂອງພວກເຂົາ, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກິນ ແລະດື່ມ, ແລະໄດ້ດ່າສາບແຊ່ງອາບີເມເຫລັກດ້ວຍ.

²⁸ກາອານລູກຊາຍຂອງເອເບັດຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ອາບີເມເຫລັກຄືໃຜ, ແລະເຮົາຊາວຊີເຄມເປັນໃຜ, ທີ່ພວກເຮົາຄວນຮັບໃຊ້ລາວ? ລາວບໍ່ແມ່ນລູກຊາຍຂອງເຢຣຸບບາອານ? ເຊບູນບໍ່ແມ່ນເປັນເຈົ້າຫນ້າທີ່ບໍ? ຈົ່ງຮັບໃຊ້ຄົນຮາໂມ, ພໍ່ຂອງຊີເຄມສາ! ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງຮັບໃຊ້ອາບີເມເຫລັກ?.²⁹ເຮົາຕ້ອງການໃຫ້ຄົນເມືອງນີ້ຢູ່ໃຕ້ການປົກຄອງຂອງເຮົາ! ແລ້ວເຮົາຈະຖອດອາບີເມເຫລັກອອກ”. ເຮົາຈະເວົ້າກັບອາບີເມເຫລັກວ່າ, “ຈົ່ງເອີ້ນກອງທັບຂອງທ່ານອອກມາສາ.”

³⁰ເມື່ອເຊບູນ, ເຈົ້າເມືອງ, ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງກາອານລູກຊາຍເອເບັດ ໄດ້ກ່າວ ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງລາວກໍເພີ້ມຂຶ້ນ.³¹ລາວໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງອາບີເມເຫລັກ ເພື່ອຫລອກລວງ, ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ກາອານລູກຊາຍເອເບັດ ແລະບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ກຳລັງມາທີ່ເມືອງຊີເຄມ, ແລະພວກເຂົາຍຸແຍ່ເມືອງນັ້ນໃຫ້ຕໍ່ສູ້ກັບທ່ານ.

³²ບັດນີ້, ຂໍຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໃນຕອນກາງຄືນ ທັງທ່ານ ແລະພວກທະຫານທີ່ຢູ່ກັບທ່ານ, ແລະກຽມຊຸ້ມຄອຍຖ້າໂຈມຕີຢູ່ໃນທົ່ງນາ.³³ພໍຮອດຕອນເຊົ້າ, ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ ຂໍຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ ແລະ ຮີບບຸກເຂົ້າໂຈມຕີເມືອງ. ເມື່ອລາວ ແລະກອງທັບຂອງລາວພ້ອມອອກມາຕໍ່ສູ້ກັບທ່ານ, ກໍຈົ່ງເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານສາມາດເຮັດໄດ້ ເພື່ອພວກເຂົາເຖີ້ນ”.

³⁴ແລ້ວອາບີເມເຫລັກ ກໍລຸກຂື້ນຕອນກາງຄືນ, ລາວ ແລະກອງທັບທັງຫມົດຂອງລາວ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສີ່ກອງຊຸ້ມຄອຍໂຈມຕີເມືອງຊີເຄມ.³⁵ກາອານລູກຊາຍເອເບັດ ກໍໄດ້ອອກໄປ ແລະ ຢືນຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູເມືອງນັ້ນ. ອາບີເມເຫລັກ ແລະ ກອງທັບ ກໍໄດ້ອອກມາຈາກບ່ອນດັກຊຸ້ມຂອງພວກເຂົາ.

³⁶ເມື່ອກາອານເຫັນກອງທັບເຫລົ່ານັ້ນ, ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບເຊບູນວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ກອງທັບກຳລັງເຄື່ອນລົງມາຈາກຍອດພູເຂົາ” ເຊບູນຕອບລາວວ່າ “ທ່ານກຳລັງເຫັນເງົາຂອງພູເຂົາເປັນເຫມືອນຄົນ”.³⁷ກາອານເວົ້າຂຶ້ນ ແລະກ່າວວ່າ “ເບິ່ງ, ກອງທັບກຳລັງລົງມາໃນກາງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ແລະກອງທັບອີກກອງຫນຶ່ງກຳລັງລົງມາທາງຕົ້ນສົນແຫ່ງຜູ້ທຳນວາຍ”.

³⁸ແລ້ວເຊບູນກໍກ່າວກັບກາອານວ່າ, “ຕອນນີ້ ຖ້ອຍຄຳທີ່ໂອ້ອວດຂອງທ່ານ, ທ່ານຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າ, ‘ອາບີເມເຫລັກຄືຜູ້ໃດ ທີ່ເຮົາຕ້ອງຮັບໃຊ້ລາວ?’ ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຄົນທີ່ທ່ານຫມິ່ນປະຫມາດບໍ່ແມ່ນບໍ? ຈົ່ງຍົກທັບອອກໄປ ແລະ ສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາສາ”.³⁹ກາອານກໍອອກໄປ ແລະ ລາວກໍນໍາຫນ້າກອງທັບຊີເຄມອອກໄປ, ແລະເຂົາໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບອາບີເມເຫລັກ.⁴⁰ອາບີເມເຫລັກກໍຂັບໄລ່ຕາມລາວມາ ແລະ ກາອານກໍໄດ້ຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາລາວ. ຫລາຍຄົນໄດ້ບາດເຈັບລົ້ມຕາຍຂ້າງຫນ້າທາງເຂົ້າປະຕູເມືອງນັ້ນ.

⁴¹ອາບີເມເຫລັກ ໄດ້ອາໃສຢູ່ທີ່ເມືອງອາຣູມາ.ເຊບູນກໍຂັບໄລ່ກາອານກັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາອອກໄປຈາກເມືອງຊີເຄມ.⁴²ໃນມື້ຕໍ່ມາຊາວເມືອງໄດ້ອອກໄປທີ່ທົ່ງນາ ແລະໄດ້ລາຍງານເລື່ອງນີ້ໃຫ້ອາບີເມເຫລັກຮູ້.⁴³ລາວຈຶ່ງໄດ້ນຳເອົາຄົນຂອງລາວ, ແບ່ງພວກເຂົາອອກເປັນສາມກອງ, ພວກເຂົາຊຸ້ມຄອຍໂຈມຕີຢູ່ທີ່ທົ່ງນາ. ລາວໄດ້ເຫັນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ກຳລັງອອກມາຈາກໃນເມືອງ ແລະລາວກໍໂຈມຕີ ແລະປະຫານພວກເຂົາ.

⁴⁴ສ່ວນອາບີເມເຫລັກ ແລະພວກທະຫານທີ່ຢູ່ກັບລາວໄດ້ໂຈມຕີ ແລະປິດທາງເຂົ້າປະຕູເມືອງນັ້ນ. ຝ່າຍທະຫານອີກສອງກອງກໍບຸກເຂົ້າໂຈມຕີທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງນາ ແລະຂ້າພວກເຂົາ.⁴⁵ອາບີເມເຫລັກໄດ້ໂຈມຕີເມືອງນັ້ນຫມົດມື້. ລາວຢຶດເມືອງນັ້ນ, ແລະຂ້າຟັນປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ. ລາວໄດ້ທັງທຳລາຍເມືອງນັ້ນ ແລະຫວ່ານເກືອລົງໃນເມືອງນັ້ນ.

⁴⁶ເມື່ອພວກຜູ້ນໍາຫໍຄອຍທັງຫມົດແຫ່ງເມືອງຊີເຄມ ໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ພວກເຂົາກໍຫນີເຂົ້າໄປໃນທີ່ຫ້ອງໃຕ້ດິນໃນວັດຂອງພຣະບາອານເບຣິດ.⁴⁷ອາບີເມເຫລັກໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ພວກຜູ້ນຳທັງຫົມດໄດ້ໄປຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ຫໍຄອຍແຫ່ງເມືອງຊີເຄມ.

⁴⁸ອາບີເມເຫລັກໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາຊານໂມນ, ລາວ ແລະ ຄົນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບລາວ. ອາບີເມເຫລັກຖືຂວານອັນຫນຶ່ງ ແລະຕັດກິ່ງໄມ້. ລາວໄດ້ວາງມັນໃສ່ບ່າແບກມາ ແລະສັ່ງພວກຄົນທີ່ມາກັບລາວວ່າ, "ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນຂ້ອຍເຮັດ, ຈົ່ງຮີບຮ້ອນ ແລະ ເຮັດຕາມທີ່ຂອ້ຍເຮັດສາ”.⁴⁹ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນກໍຕັດກິ່ງໄມ້ ແລະ ແບກຕາມອາບີເມເຫລັກ. ພວກເຂົາໄດ້ສຸມກິ່ງໄມ້ໄວ້ ທີ່ກຳແພງຂອງປ້ອມ, ແລະພວກເຂົາກໍຈຸດໄຟເຜົາປ້ອມນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ມີປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງຫໍຊີເຄມກໍຕາຍຫມົດ, ປະມານຫນຶ່ງພັນຄົນທັງຊາຍ ແລະຍິງ.

⁵⁰ດັ່ງນັ້ນ ອາບີເມເຫລັກໄດ້ໄປທີ່ເມືອງເທເບັດ ແລະລາວຕັ້ງຄ້າຍສູ້ຮົບກັບເມືອງເທເບັດ ແລະຢືດເມືອງນັ້ນໄດ້.⁵¹ແຕ່ໃນເມືອງມີປ້ອມທີ່ແຂງແຮງໃນເມືອງນັ້ນ ແລະ ພວກຜູ້ຊາຍ ແລະພວກຜູ້ຍິງທັງຫມົດ ແລະຜູ້ນຳທຸກຄົນຂອງເມືອງໄດ້ຫນີໄປ ແລະປິດປະຕູຂັງຕົວເອງໄວ້. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຂຶ້ນໄປເທິງຫລັງຄາຂອງປ້ອມນັ້ນ.

⁵²ອາບີເມເຫລັກໄດ້ມາຮອດປອ້ມ ແລະໂຈມຕີປ້ອມນັ້ນ ແລະລາວໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ປະຕູປ້ອມໄດ້ແລ້ວ ເພື່ອຈະເອົາໄຟເຜົາ.⁵³ແຕ່ມີຍິງສາວຄົນຫນຶ່ງໄດ້ໂຍນກອ້ນຫີນຖິ້ມລົງຖືກຫົວອາບີເມເຫລັກ ແລະ ກະໂຫລກຫົວຂອງລາວແຕກ.⁵⁴ແລ້ວລາວຈຶ່ງຟ້າວຮ້ອງບອກຄົນຫນຸ່ມທີ່ຖືອາວຸດຂອງຕົນມາ, ແລະບອກວ່າ “ຈົ່ງຖືດາບຂອງເຈົ້າ ແລະຂ້າເຮົາເລີຍ, ເພື່ອຈະບໍ່ມີຄົນກ່າວກ່ຽວກັບເຮົາວ່າ, ‘ຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງຂ້າເຮົາຕາຍ”. ດັ່ງນັ້ນ ຊາຍຫນຸ່ມຂອງລາວຄົນນັ້ນ ກໍແທງລາວຈົນຊອດ, ແລະລາວກໍເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ.

⁵⁵ເມື່ອຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຫັນວ່າ ອາບີເມເຫລັກຕາຍແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍກັບເມືອບ້ານຂອງຕົນ.⁵⁶ດັ່ງນີ້ ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ແກ້ແຄ້ນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງອາບີເມເຫລັກທີ່ລາວໄດ້ເຮັດຕໍ່ພໍ່ຂອງຕົນ ໂດຍການຂ້າພີ່ນ້ອງເຈັດສິບຄົນຂອງຕົນ.⁵⁷ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫມົດຂອງຊາວຊີເຄມໄດ້ຕົກຖືກຫົວຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍເອງ ແລະຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂຢທາມລູກຊາຍຂອງເຢຣຸບບາອານ ກໍຕົກຢູ່ເທິງພວກເຂົາທັງຫລາຍ.

10

¹ຕໍ່ຈາກອາບີເມເຫລັກ, ໂຕລາລູກຊາຍຂອງປູອາຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງໂດໂດ, ຄົນອິດຊາຄາຜູ້ທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງຊາມີໃນເຂດແດນພູເຂົາເອຟຣາອິມ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນມາຊ່ວຍອິສະຣາເອນໃຫ້ພົ້ນ.²ລາວໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນເປັນເວລາຊາວສາມປີ. ລາວໄດ້ເສຍຊີວິດ ແລະພວກເຂົາຝັງສົບລາວໄວ້ທີ່ເມືອງຊາມີ.

³ຕໍ່ຈາກລາວ ຄືຢາອີ ຄົນກີເລອາດ. ລາວໄດ້ຂຶ້ນມາປົກຄອງອິສະຣາເອນຢູ່ຊາວສອງປີ.⁴ລາວມີລູກຊາຍສາມສິບຄົນ ຜູ້ທີ່ ຂີ່ລູກລາສາມສິບໂຕ, ແລະພວກເຂົາມີເມືອງຢູ່ສາມສິບຫົວເມືອງທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນກີເລອາດ, ຊຶ່ງໄດ້ເອີ້ນວ່າ ເມືອງຮາໂວດ-ຢາອີ ຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້.⁵ຢາອີໄດ້ເສຍຊີວິດ ແລະຖືກຝັງໄວ້ທີ່ເມືອງກາໂມນ.

⁶ຄົນອິສະຣາເອນກໍເຮັດຊົ່ວໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຫລາຍຂື້ນ ໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ ແລະໄດ້ນະມັດສະການພຣະບາອານທັງຫລາຍ, ພຣະອັດຊະຕາກ, ພຣະຂອງຄົນຊີເຣຍ, ພຣະຂອງເມືອງຊີໂດນ, ພຣະຂອງຄົນໂມອາບ, ພຣະຂອງຄົນອຳໂມນ, ແລະ ພຣະຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍປະຖິ້ມພຣະຢາເວ ແລະບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການພຣະອົງອີກ.⁷ພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວ ກໍຮ້ອນຂຶ້ນຕໍ່ອິສະຣາເອນ, ແລະພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງຂາຍພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ ແລະໃນມືຂອງຄົນອຳໂມນ.

⁸ພວກເຂົາໄດ້ບີບບັງຄັບ ແລະຂົ່ມເຫັງຄົນອິສະຣາເອນໃນປີນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາຂົ່ມເຫັງຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນອະໂມຣິດ, ທີ່ຢູ່ໃນກິເລອາດເປັນເວລາສິບແປດປີ.⁹ແລ້ວຄົນອຳໂມນໄດ້ຂວ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ເພື່ອໄປສູ້ຮົບກັບຢູດາ, ສູ້ຮົບກັບເບັນຢາມິນ ແລະສູ້ຮົບກັບວົງວານຂອງເອຟຣາອິມ, ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມເດືອດຮ້ອນຢ່າງຍິ່ງ.

¹⁰ແລົວຄົນອິສະຣາເອນຮ້ອງທຸກຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, “ຖ້າພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງແລ້ວ, ເພາະວ່າພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄປ ແລະໄດ້ນະມັດສະການບັນດາພຣະບາອານ”.¹¹ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວກັບຄົນອິສະຣາເອນວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຊາວເອຢິບ, ຈາກຄົນອາໂມຣິດ, ຈາກຄົນອຳໂມນ ແລະຈາກຄົນຟີລິດສະຕິນ.¹²ແລະຈາກຄົນຊີໂດນ ຫລືບໍ? ຄົນອາມາເຫລັກ ແລະຄົນມາໂອນ ໄດ້ບີບບັງຄັບພວກເຈົ້າ; ພວກເຈົ້າໄດ້ທູນຂໍຕໍ່ເຮົາ, ແລະເຮົາໄດ້ຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງພວກເຂົາ.

¹³ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ພວກເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາອີກ ແລະນະມັດສະການພຣະອື່ນ. ເຫດນັ້ນ, ເຮົາຈຶ່ງຈະບໍ່ຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນອີກຕໍ່ໄປ.¹⁴ຈົ່ງໄປ ແລະທູນຂໍຕໍ່ພຣະຕ່າງໆ ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ນະມັດສະການ. ໃຫ້ພຣະເຫລົ່ານັ້ນ ຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນໃນຍາມພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມທຸກລຳບາກນີ້”

¹⁵ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ກາບທູນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, “ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ. ຂໍພຣະອົງຊົງເຮັດແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍຕາມທີ່ພຣະອົງເຫັນດີເຖີ້ນ. ແຕ່ຂໍຊົງໂຜດຊ່ວຍພວກເຮົາໃນມື້ນີ້ເຖີ້ນ”.¹⁶ພວກເຂົາ ໄດ້ກຳຈັດພຣະຕ່າງດ້າວຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາອອກໄປ ແລະນະມັດສະການພຣະຢາເວ. ຝ່າຍພຣະອົງຊົງທຸກຮ້ອນໃຈ ດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກຂອງອິສະຣາເອນ.

¹⁷ແລ້ວຄົນອຳໂມນກໍໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ ແລະຕັ້ງຄ້າຍ ໃນກີເລອາດ. ຄົນອິສະຣາເອນກໍມາພ້ອມກັນ ແລະຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ມິຊະປາ.¹⁸ພວກຜູ້ນຳອິສະຣາເອນຂອງຄົນກີເລອາດເວົ້າກັນວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ຈະເປັນຄົນທຳອິດອອກໄປສູ້ຮົບກັບຄົນອຳໂມນກ່ອນ? ລາວຈະໄດ້ເປັນຜູ້ນຳເຫນືອທັງຫມົດທີ່ອາໄສຢູ່ໃນກີເລອາດ”.

11

¹ໃນຕອນນີ້ ເຢັບທາຄົນກີເລອາດ ເປັນທະຫານຜູ້ກ້າ, ແຕ່ລາວເປັນລູກຊາຍຂອງຍິງໂສເພນີ. ກິີເລອາດເປັນພໍ່ຂອງລາວ.²ເມຍຂອງກີເລອາດ ຍັງໄດ້ເກີດລູກຊາຍອີກຫລາຍຄົນ.ເມື່ອພວກລູກຊາຍຂອງເມຍຂອງລາວນັ້ນໃຫຍ່ຂຶ້ນແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ຂັບໄລ່ເຢັບທາອອກຈາກເຮືອນໄປ ແລະໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ “ເຈົ້າບໍ່ມີສ່ວນໃນມໍຣະດົກໃດໆຂອງຄອບຄົວພວກເຮົາ. ເພາະວ່າເຈົ້າເປັນລູກຊາຍຂອງຍິງຄົນອື່ນ”.³ດ່ັງນັ້ນ, ເຢັບທາຈຶ່ງໄດ້ຫນີຈາກພີ່ນ້ອງຂອງລາວ ແລະໄປອາໃສຢູ່ທີ່ແຜ່ນດິນໂຕບ. ພວກນັກເລງອັດຕະພານ ກໍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບເຢັບທາ ແລະພວກເຂົາໄດ້ມາ ແລະໄປນຳເຂົາ.

⁴ຫລາຍວັນຕໍ່ມາ, ຄົນອຳໂມນໄດ້ເຮັດສົງຄາມກັບຄົນອິສະຣາເອນ.⁵ຂະນະທິ່ຄົນອຳໂມນເຮັດສົງຄາມກັບຄົນອິສະຣາເອນນັ້ນ, ພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເມືອງກິີເລອາດໄດ້ໄປພາເຢັບທາມາຈາກແຜ່ນດິນໂຕບ.⁶ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ເຢັບທາວ່າ, “ຈົ່ງກັບມາ ແລະເປັນຜູ້ນຳຂອງພວກເຮົາເຖີ້ນ ເພື່ອພວກເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບຄົນອຳໂມນໄດ້”

⁷ເຢັບທາໄດ້ກ່າວກັບພວກຜູ້ນຳຂອງກີເລອາດວ່າ, “ພວກທ່ານກຽດຊັງຂອ້ຍ ແລະໄດ້ຂັບໄລ່ຂ້ອຍໃຫ້ອອກຈາກເຮືອນຂອງພໍ່ຂ້ອຍ. ບັດນີ້ ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງມາຫາຂ້ອຍ ຕອນທີ່ພວກທ່ານປະສົບກັບຄວາມລຳບາກ?”.⁸ພວກຜູ້ນຳຂອງກີເລອາດໄດ້ຕອບເຢັບທາວ່າ, “ເຫດຜົນທີ່ພວກເຮົາກັບມາຫາເຈົ້າໃນຕອນນີ້; ຂໍຈົ່ງກັບມາກັບພວກເຮົາ ແລະສູ້ຮົບກັບຄົນອຳໂມນ ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ເປັນຜູ້ນຳເຫນືອທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນກີເລອາດ”.

⁹ເຢັບທາຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງກີເລອາດວ່າ, “ຖ້າພວກທ່ານນຳຂ້ອຍກັບເຮືອນອີກເພື່ອສູ້ຮົບກັບຄົນອຳໂມນ ແລະຖ້າພຣະຢາເວໄດ້ມອບພວກເຮົາມີໄຊນະນະເຫນືອພວກເຂົາ, ຂ້ອຍຈະເປັນຜູ້ນຳຂອງພວກທ່ານ”.¹⁰ພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງກີເລອາດຈຶ່ງຕອບເຢັບທາວ່າ, “ຂໍພຣະຢາເວເປັນພະຍານລະຫວ່າງພວກເຮົາ ຖ້າຫາກພວກເຮົາ ບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພວກເຮົາເວົ້າ!”.¹¹ດັ່ງນັ້ນ ເຢັບທາຈຶ່ງໄປກັບພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງກີເລອາດ, ແລະປະຊາຊົນກໍແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ລາວເປັນຜູ້ນຳ ແລະຜູ້ບັນຊາການຂອງເຫນືອພວກເຂົາ. ແລ້ວເຢັບທາກໍກ່າວຢໍ້າອີກຄັ້ງເຖິງຄຳຫມັ້ນສັນຍາທັງຫມົດທີ່ລາວໄດ້ເຮັດ ເມື່ອລາວຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວທີ່ເມືອງມິຊະປາ.

¹²ແລ້ວເຢັບທາຈຶ່ງສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງກະສັດຂອງຊາວອຳໂມນ, ຖາມວ່າ “ຄວາມຂັດແຍ້ງຄັ້ງນີ້ລະຫວ່າງພວກເຮົາແມ່ນຫຍັງ? ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຍົກທັບມາຕໍ່ສູ້ ເພື່ອຢືດເອົາແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ”.¹³ກະສັດຂອງຄົນອຳໂມນຕອບກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງເຢັບທາວ່າ, “ເພາະວ່າເມື່ອອິສະຣາເອນໄດ້ອອກຈາກເອຢິບ, ພວກເຂົາໄດ້ຢືດແຜ່ນດິນຂອງເຮົາໄປ ຕັ້ງແຕ່ແມ່ນ້ຳອາກໂນນເຖິງແມ່ນ້ຳຢັບໂບກ, ແລະຮອດແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຄືນແຜ່ນດິນເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ກັບເຮົາໂດຍດີ.”

¹⁴ເຢັບທາໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາກະສັດຄົນອຳໂມນອີກຄັ້ງ.¹⁵ແລະລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງເຢັບທາ ກ່າວວ່າ: ອິສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ຢຶດແຜ່ນດິນຂອງໂມອາບ ແລະແຜ່ນດິນຂອງຄົນອຳໂມນ.¹⁶ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ມາຈາກເອຢິບ, ແລະ ອິສະຣາເອນໄດ້ເດີນທາງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໄປຮອດທະເລແດງ ແລະໄປຍັງກາເດັດ.

¹⁷ເມື່ອອິສະຣາເອນ ໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງກະສັດແຫ່ງເອໂດມ, ກ່າວວ່າ, 'ຂໍໂຜດໃຫ້ພວກເຮົາເດີນທາງຜ່ານດິນແດນຂອງທ່ານໄປເຖີ້ນ', ກະສັດເອໂດມ ກໍບໍ່ຟັງ. ແລ້ວພວກເຂົາຍັງໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາກະສັດແຫ່ງໂມອາບ, ແຕ່ເພິ່ນກໍໄດ້ປະຕິເສດ. ດັ່ງນັ້ນ ອິສະຣາເອນຈຶ່ງຍັງຄົງພັກທີ່ກາເດັດ.¹⁸ຫລັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາ ກໍໄດ້ເດີນທາງໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະໄດ້ຫນີອອກຈາກແຜ່ນດິນເອໂດມ ແລະແຜ່ນດິນໂມອາບ ແລະພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງແຜ່ນດິນໂມອາບ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງອາກໂນນ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນດິນແດນຂອງໂມອາບ, ເພາະວ່າອາກໂນນເປັນເຂດແດນຂອງໂມອາບ.

¹⁹ອິສະຣາເອນຈຶ່ງສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາສີໂຫນ, ກະສັດຄົນອາໂມຣິດ, ຜູ້ທີ່ປົກຄອງເມືອງເຮັດຊະໂບນ; ອິສະຣາເອນກ່າວກັບລາວວ່າ, ‘ຂໍໂຜດໃຫ້ພວກເຮົາຜ່ານແຜ່ນດິນຂອງທ່ານໄປທີ່ຊຶ່ງເປັນດິນແດນຂອງພວກເຮົາເຖີ້ນ’.²⁰ແຕ່ສີໂຫນບໍ່ວາງໃຈຄົນອິດສະຣາເອນເດີນທາງຜ່ານເຂດແດນຂອງຕົນ. ສະນັ້ນ ສີໂຫນຈຶ່ງເຕົ້າໂຮມກອງທັບຂອງລາວ ແລະຍົກກອງທັບໄປທີ່ຢາຮາດ ແລະລາວໄດ້ສູ້ຮົບກັບຄົນອິສະຣາເອນທີ່ນັ້ນ.

²¹ແລະພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຄົນອິສະຣາເອນ,ໄດ້ມອບເມືອງສີໂຫນ ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງລາວໄວ້ໃນມືອິສະຣາເອນ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຊະນະຄົນສີໂຫນ. ດັ່ງນັ້ນ ອິສະຣາເອນຈຶ່ງຢຶດຄອງແຜ່ນດິນທັງຫມົດຂອງຄົນອາໂມຣິດຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.²²ພວກເຂົາຍຶດຄອງທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ເຂດແດນທັງຫມົດຂອງຄົນອາໂມຣິດ, ຕັ້ງແຕ່ແມ່ນ້ຳອາກໂນນຮອດແມ່ນ້ຳຢັບໂບກ, ແລະຕັ້ງແຕ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໄປຈົນຮອດແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

²³ຈາກນັ້ນ ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຄົນອິສະຣາເອນ, ໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ຄົນອາໂມຣິດອອກຕໍ່ຫນ້າອິສະຣາເອນຂອງພຣະອົງ, ບັດນີ້ ທ່ານຄວນຈະຢືດຄອງເອົາແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາບໍໍ?.²⁴ທ່ານຈະບໍ່ຄອງແຜ່ນດິນທີ່ພຣະເຄໂມດ, ພຣະຂອງທ່ານໄດ້ມອບໃຫ້ໃຫ້ແກ່ທ່ານ? ດັ່ງນັ້ນ ແຜ່ນດິນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ມອບແກ່ພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະຢືດຄອງເອົາ.²⁵ບັດນີ້ ທ່ານຈະດີກວ່າບາຫລາກລູກຊາຍຂອງຊິບໂປ, ກະສັດເມືອງໂມອາບບໍ? ລາວກ້າທີ່ຈະໂກດຮ້າຍກັບອິສະຣາເອນບໍ? ລາວເຄີຍເຮັດເສິກກັບຄົນອິສະຣາເອນບໍ?

²⁶ຂະນະທີ່ຄົນອິສະຣາເອນ ອາໃສຢູ່ໃນເມືອງເຮັດຊະໂບນ ແລະຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆຂອງເມືອງນັ້ນ ເປັນເວລາສາມຮ້ອຍປີ, ແລະໃນເມືອງອາໂຣເອ ແລະຫມູ່ບ້ານຂອງເມືອງນັ້ນ ແລະຢູ່ໃນບັນດາຫົວເມືອງທີ່ຕັ້ງຢູ່ຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳອາກໂນນ- ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ເອົາພວກເຂົາກັບຄືນມາໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ?.²⁷ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຮັດຄວາມຜິດຕໍ່ທ່ານ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ເຮັດຄວາມຜິດຕໍ່ຂ້ອຍ ທີ່ມາໂຈມຕີຂ້ອຍ. ຂໍພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ພິພາກສາ, ຈະຊົງຕັດສິນຄວາມລະຫວ່າງຄົນອິສະຣາເອນ ແລະຄົນອຳໂມນໃນມື້ນີ້”²⁸ແຕ່ກະສັດຂອງຄົນອຳໂມນບໍ່ໄດ້ຟັງຄຳເຕືອນຂອງເຢັບທາ ໄດ້ສົ່ງໄປໃຫ້ເຂົາ.

²⁹ຫລັງຈາກນັ້ນ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ສະເດັດມາສະຖິດຢູ່ກັບເຢັບທາ, ແລະ ລາວຈຶ່ງເດີນທາງຜ່ານກິີເລອາດ ແລະມານາເຊ, ແລະ ຜ່ານມິຊະປາແຫ່ງກີເລອາດ, ແລະຈາກມິຊະປາແຫ່ງກີເລອາດ, ລາວໄດ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປຮອດບ່ອນຄົນອຳໂມນ.³⁰ເຢັບທາໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະກ່າວວ່າ, “ຖ້າຫາກພຣະອົງມອບໄຊນະນະແກ່ຂ້ານ້ອຍເຫນືອຄົນອຳໂມນ,³¹ແລ້ວຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອອກມາຈາກປະຕູເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອຕ້ອນຮັບຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍກັບມາຈາກຄົນອຳໂມນດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນຂອງພຣະຢາເວ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຜູ້ນັ້ນເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ”

³²ດັ່ງນັ້ນ ເຢັບທາຈຶ່ງໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງຄົນອຳໂມນ ເພື່ອສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາ, ແລະພຣະຢາເວ ໄດ້ມອບໄຊນະນະແກ່ພວກເຂົາ.³³ແລະລາວໄດ້ໂຈມຕີຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດການຂ້າຟັນຢ່າງຫລວງຫລາຍຈາກເມືອງອາໂຣເອໄປໃກ້ໆເຖິງເມືອງມິນນິດ ລວມຊາວຫົວເມືອງ ແລະໄປຈົນເມືອງອາເບັນ ເກຣາມິນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອຳໂມນຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງຄົນອິສະຣາເອນ.

³⁴ເຢັບທາ ໄດ້ກັບມາເຖິງເຮືອນຂອງລາວທີ່ເມືອງມິຊະປາ, ແລະລູກສາວຂອງລາວກໍໄດ້ຖືກອງ, ແລະເຕັ້ນລຳອອກມາຕ້ອນຮັບລາວ. ນາງເປັນລູກຄົນດຽວຂອງລາວ, ແລະນອກຈາກລູກສາວຄົນນີ້ ລາວບໍ່ມີລູກຊາຍ ແລະລູກສາວອີກເລີຍ.³⁵ທັນທີທີ່ລາວເຫັນນາງ, ລາວກໍຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ, ແລະກ່າວວ່າ, “ໂອຍ! ລູກສາວຂອງພໍ່! ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ພໍ່ມີຄວາມໂສກເສົ້າ, ແລະເຈົ້າເປັນເຫດໃຫ້ພໍ່ເຈັບປວດ! ເພາະວ່າພໍ່ໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ພຣະຢາເວໄວ້ແລ້ວ, ແລະພໍ່ບໍ່ສາມາດຄືນຄຳສັນຍາຂອງພໍ່ໄດ້”

³⁶ນາງຈຶ່ງກ່າວກັບພໍ່ວ່າ, “ພໍ່ຂອງລູກ, ເມື່ອພໍ່ໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ພຣະຢາເວແລ້ວ ກໍຈົງເຮັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ພໍ່ໄດ້ສັນຍາໄວ້ເຖີ້ນ ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດການແກ້ແຄ້ນຕໍ່ຄົນອຳໂມນສັດຕຣູຂອງພໍ່ໃຫ້ກັບພໍ່ແລ້ວ”.³⁷ນາງເວົ້າກັບພໍ່ຂອງນາງວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພໍ່ຮັກສາສັນຍານີ້ແກ່ລູກເຖີ້ນ. ຂໍປ່ອຍໃຫ້ລູກຢູ່ລຳພັງຈັກສອງເດືອນ, ເພື່ອລູກຈະໄດ້ຈາກໄປ ແລະລົງໄປເທິງພູເຂົາແລະຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນເຖິງຄວາມເປັນພົມມະຈາລີຂອງລູກ, ທັງລູກກັບເພື່ອນໆຂອງລູກ”

³⁸ລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໄປສາ”. ລາວໄດ້ປ່ອຍນາງໄປເປັນເວລາສອງເດືອນ. ນາງກໍຈາກລາວໄປ, ນາງ ແລະເພື່ອນໆຂອງນາງ, ແລະພວກເຂົາ ກໍພາກັນຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນເຖິງຄວາມເປັນພົມມະຈາລີຂອງນາງເທິງພູເຂົານັ້ນ.³⁹ຢູ່ມາເມື່ອຄົບສອງເດືອນແລ້ວ ນາງກໍກັບມາຫາພໍ່ຂອງນາງ, ຜູ້ທີ່ເຮັດກັບນາງຕາມຄຳສັນຍາທີ່ໄດ້ປະຕິຍານໄວ້. ໃນເວລານັ້ນ ນາງຍັງບໍ່ເຄີຍສົມສູ່ກັບຊາຍໃດເລີຍ, ແລະເລື່ອງນີ້ຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນທຳນຽມໃນອິສະຣາເອນ.⁴⁰ທີ່ທຸກໆປີ ພວກລູກສາວຊາວອິສະຣາເອນ, ຈະເລົ່າເລື່ອງຂອງລູກສາວຂອງເຢັບທາຄົນກີເລອາດເປັນເວລາສີ່ມື້.

12

¹ມີສຽງເອີ້ນອອກໄປເຖິງຄົນເອຟຣາອິມ; ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານເມືອງຊາໂຟນ ແລະກ່າວກັບເຢັບທາວ່າ, “ເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງຍົກທັບຂ້າມໄປສູ້ຮົບກັບຄົນອຳໂມນແລະບໍ່ໄດ້ເອີ້ນພວກເຮົາໄປກັບທ່ານ? ພວກເຮົາຈະຈູດໄຟເຜົາເຮືອນຂອງທ່ານ ໃຫ້ພັງລົງມາທັບຕົວທ່ານ”.²ເຢັບທາຈຶ່ງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຂ້ອຍກັບປະຊາຊົນຂອງຂ້ອຍໄດ້ຢູ່ໃນການສູ້ຮົບຄັ້ງໃຫຍ່ກັບຄົນອຳໂມນ. ເມື່ອຂ້ອຍເອີ້ນພວກທ່ານ, ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກເຂົາ.

³ເມື່ອຂ້ອຍເຫັນວ່າພວກທ່ານບໍ່ຊ່ວຍຂ້ອຍ, ແລ້ວຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ສ່ຽງຊີວິດດ້ວຍກຳລັງຂອງຂ້ອຍເອງ ແລະຍົກທັບຂວ້າມໄປສູ້ຮົບກັບຄົນອຳໂມນ, ແລະພຣະຢາເວໄດ້ມອບໄຊຊະນະແກ່ຂ້ອຍ.ເຫດໃດ ພວກທ່ານ ຈຶ່ງໄດ້ມາສູ້ຮົບກັບຂ້ອຍໃນມື້ນີ້?".⁴ເຢັບທາຈຶ່ງຮວບຮວມບັນດາຊາວກິີເລອາດ ແລະລາວກໍໄດ້ສູ້ຮົບກັບຄົນເອຟຣາອິມ. ຄົນກີເລອາດກໍໄດ້ໂຈມຕີຄົນເອຟຣາອິມ ເພາະວ່າພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າຊາວກີເລອາດ ເປັນພວກຄົນຫລົບຫນີໄພໃນເອຟຣາອິມທັງໃນທ່າມກາງຄົນເອຟຣາອິມ ແລະມານາເຊ”

⁵ຄົນກີເລອາດກໍເຂົ້າຢຶດທ່າຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ທີ່ຂ້າມໄປຫາເອຟຣາອິມ. ເມື່ອມີຄົນເອຟຣາອິມທີ່ລອດຊີວິດຄົນໃດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຂ້າມແມ່ນໍ້າໄປນຳແດ່, ” ຄົນກີເລອາດກໍຖາມລາວວ່າ “ເຈົ້າເປັນຄົນເອຟຣາອິມບໍ?”, ເມື່ອລາວຕອບວ່າ “ບໍ່ແມ່ນ”.⁶ແລ້ວພວກເຂົາເວົ້າວ່າ “ຈົ່ງເວົ້າຄຳວ່າຊິບໂບເຫລັດ”, ແລະຖ້າລາວເວົ້າວ່າ “ຊິບໂບເຫລັດ” (ເພາະວ່າຄົນເອຟຣາອິມບໍ່ສາມາດອອກສຽງຄຳນີ້ໄດ້ຖືກຕ້ອງ), ຄົນກີເລອາດຈະຈັບກຸມ ແລະຂ້າຢູ່ທ່າຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ໃນເວລານັ້ນຄົນເອຟຣາອິມໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍສີ່ຫມື່ນສອງພັນຄົນ.

⁷ເຢັບທາໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນເປັນເວລາຫົກປີ. ແລ້ວເຢັບທາຊາວກີເລອາດກໍເສຍຊີວິດ ແລະຖືກຝັງໄວ້ຢູ່ຫົວເມືອງຫນຶ່ງໃນເມືອງຂອງກີເລອາດ.

⁸ຕໍ່ຈາກເຢັບທາມາ, ຄືອິບຊັນແຫ່ງເບັດເລເຮັມໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນ.⁹ລາວມີລູກຊາຍສາມສິບຄົນ. ລາວໄດ້ຍົກລູກສາວສາມສິບຄົນໃຫ້ແຕ່ງງານອອກໄປ ແລະລາວໄດ້ຮັບລູກສາວສາມສີບຄົນຂອງຄົນອື່ນ, ຈາກເຜົ່າອື່ນມາໃຫ້ກັບບັນດາລູກຊາຍຂອງຕົນ. ລາວໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນເປັນເວລາເຈັດປີ.

¹⁰ແລ້ວອິບຊັນກໍເສຍຊີວິດຖືກຝັງໄວ້ທີ່ເບັດເລເຮັມ.¹¹ຕໍ່ມາ ເອໂລນຄົນເຊບູໂລນໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນ ແລະລາວໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນເປັນເວລາສິບປີ.¹²ແລ້ວເອໂລນຄົນເຊບູໂລນກໍເສຍຊີວິດ ແລະຖືກຝັງໄວ້ທີ່ໄອຢາໂລນໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເຊບູໂລນ.

¹³ຕໍ່ມາ ອັບໂດນລູກຊາຍຮິນເລນຊາວປີຣາໂທນໄດ້ຂື້ນປົກຄອງອິສະຣາເອນ.¹⁴ລາວມີລູກຊາຍສີ່ສິບຄົນ ແລະຫລານຊາຍສາມສິບຄົນ. ພວກເຂົາໄດ້ຂີ່ລາເຈັດສິບໂຕ, ແລະລາວໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນເປັນເວລາແປດປີ.¹⁵ຕໍ່ມາອັບໂດນລູກຊາຍຮິນເລນຊາວປີຣາໂທນກໍເສຍຊີວິດ ແລະຖືກຝັງໄວ້ຢູ່ປີຣາໂທນໃນເແຜ່ນດິນຂອງເອຟຣາອິມຢູ່ເທິງພູເຂົາຂອງຄົນອາມາເລກ.

13

¹ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຢວາອີກ, ແລະພຣະອົງຈຶ່ງຊົງມອບພວກເຂົາຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພວກຟີລິດສະຕິນເປັນເວລາສີ່ສິບປີ.²ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງມາຈາກເມືອງໂຊຣາ, ເປັນຄົນຢູ່ໃນຕະກູນເຜົ່າດານ, ຊື່ມາໂນອາ.ເມຍຂອງລາວບໍ່ສາມາດຖືພາໄດ້, ດ່ັງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງບໍ່ມີລູກ.

³ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ ຈຶ່ງປະກົດຕໍ່ນາງ ແລະເວົ້າກັບນາງວ່າ, “ດຽວນີ້, ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຖືພາໄດ້, ແລະເຈົ້າບໍ່ມີລູກ, ແຕ່ວ່າດຽວນີ້ເຈົ້າຈະຖືພາ, ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ລູກຜູ້ຊາຍ.⁴ຈົ່ງລະວັງຢ່າດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ຫລື ຂອງມືນເມົາ ແລະຢ່າກິນອາຫານທີ່ບໍ່ສະອາດ.⁵ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າຈະຖືພາ ແລະຈະໄດ້ລູກຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງ. ຢ່າໃຫ້ມີດແຖ ຕັດຜົມຂອງລາວ, ເພາະເດັກຄົນນີ້ຈະເປັນນາຊີຣີແດ່ພຣະເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງ ແລະລາວຈະເປັນຜູ້ຊ່ວຍຄົນອິສະຣາເອນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພວກຟີລິດສະຕິນ.”

⁶ຈາກນັ້ນ ຍິງຄົນນັ້ນກໍອອກມາ ແລະບອກຜົວຂອງນາງວ່າ, “ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຫາຂ້ອຍ, ແລະລັກສະນະຂອງເພ່ິ່ນເປັນເຫມືອນທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນຕາຢ້ານຫລາຍ. ຂ້ອຍເອງກໍບໍ່ໄດ້ຖາມເພິ່ນເລີຍວ່າ ເພິ່ນມາຈາກໃສ, ແລະເພິ່ນບໍ່ໄດ້ບອກຊື່ຂອງເພິ່ນໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້.⁷ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ບອກຂ້ອຍວ່າ, ເບິ່ງແມ! ເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືພາ ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົງຢ່າດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ຫລືຂອງມືນເມົາ ແລະຢ່າກິນອາຫານທີ່ຫວງຫ້າມ, ເພາະເດັກນ້ອຍນັ້ນຈະເປັນຄົນນາຊີຣີແດ່ພຣະເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ລາວຢູ່ໃນທ້ອງຂອງເຈົ້າຈົນເຖິງວັນຕາຍຂອງລາວ.”

⁸ຫລັງຈາກນັ້ນ ມາໂນອາກໍອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງໂຜດສົ່ງຜູ້ຊາຍທີ່ພຣະອົງສົ່ງມານັ້ນມາຫາພວກຂ້ານ້ອຍອີກຄັ້ງເຖີ້ນ ເພື່ອພຣະອົງຊົງຈະສັ່ງສອນພວກຂ້ານ້ອຍເຖິງສິ່ງທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດກັບເດັກທີ່ຈະເກີດມານັ້ນ.”⁹ສ່ວນພຣະເຈົ້າກໍຊົງຕອບຄຳອະທິຖານຂອງມາໂນອາ ແລະທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄດ້ກັບຄືນມາຫາຍິງນັ້ນອີກຄັ້ງ ໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງນັ່ງຢູ່ໃນທົ່ງນາ ແຕ່ມາໂນອາ, ຜູ້ເປັນຜົວຂອງນາງບໍ່ໄດ້ຢູ່ນຳນາງ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງແລ່ນໄປບອກຜົວຢ່າງໄວວາວ່າ, “ເບິ່ງແມ! ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ມາຫາຂ້ອຍ, ຜູ້ທີ່ມາຫາຂ້ອຍມື້ກ່ອນນັ້ນ ໄດ້ປະກົດຕໍ່ຂ້ອຍອີກແລ້ວ.”¹¹ມາໂນອາຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະຕາມເມຍຂອງລາວໄປ. ເມື່ອລາວມາຮອດຊາຍຄົນນັ້ນ, ແລະລາວຖາມວ່າ, “ທ່ານນີ້ບໍ ທີ່ເປັນຜູ້ຊາຍເວົ້າກັບເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍ?” ຊາຍຄົນນັ້ນກໍຕອບວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ.”

¹²ດັ່ງນັ້ນ ມາໂນອາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານເປັນຄວາມຈິງເຖີ້ນ. ຈະມີຂໍ້ປະຕິບັດໃດສຳລັບເດັກຄົນນີ້ແລະຈະເຮັດຫຍັງແດ່?”.¹³ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຕອບມາໂນອາວ່າ, “ເມຍຂອງເຈົ້າຕ້ອງເຮັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ບອກລາວນັ້ນຢ່າງລະມັດລະວັງ.”¹⁴ນາງຈະກິນສິ່ງທີ່ມາຈາກຕົ້ນອະງຸ່ນບໍ່ໄດ້, ແລະບໍ່ໃຫ້ນາງດື່ມເຫລົ້ານ້ຳອະງຸ່ນ ຫລືສິ່ງມືນເມົາ ແລະຢ່າກິນອາຫານທີ່ຫວງຫ້າມ. ນາງຈະຕ້ອງເຊື່ອຟັງທຸກສິ່ງຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ບອກນາງເຮັດ”.

¹⁵ມາໂນອາເວົ້າວ່າກັບທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ,“ຂໍທ່ານຊົງໂຜດຢູ່ນີ້ກ່ອນເຖີ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ເວລາແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍກະກຽມເອົາແບ້ນ້ອຍຕົວຫນື່ງໃຫ້ແກ່ທ່ານ”¹⁶ແຕ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ມາໂນອາວ່າ, “ຖ້າວ່າເຮົາຢູ່ນີ້ ເຮົາກໍຈະບໍ່ກິນອາຫານຂອງພວກເຈົ້າ. ແຕ່ຖ້າເຈົ້າຢາກຈັດແຈງເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ກໍຈົງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວເຖີ້ນ.”(ມາໂນອາບໍ່ຮູ້ວ່າທ່ານເປັນທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ.)

¹⁷ມາໂນອາຈຶ່ງໄດ້ຖາມທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວວ່າ, “ທ່ານຊື່ຫຍັງ, ເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ໃຫ້ກຽດຕິຍົດແກ່ທ່ານ ເມື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານທີ່ບອກນີ້ກາຍເປັນຈິງ?”.¹⁸ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຖາມລາວວ່າ, “ເຈົ້າຖາມຊື່ເຮົາເຮັດຫຍັງ? ຊື່ຂອງເຮົາເປັນເລື່ອງອັດສະຈັນ!”.

¹⁹ແລ້ວມາໂນອາໄດ້ເອົາແບ້ຫນຸ່ມກັບເມັດເຂົ້າໃສ່ແທ່ນບູຊາຫີນ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນແດ່ພຣະຢາເວ. ທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງອັດສະຈັນ. ໃນຂະນະທີ່ມາໂນອາ ກັບເມຍຂອງລາວກຳລັງເຝົ້າເບິ່ງຢູ່.²⁰ເມື່ອແປວໄຟກຳລັງລຸກຂຶ້ນຈາກແທ່ນບູຊາຂື້ນໄປສູ່ທ້ອງຟ້າ ແລະ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ ກໍໄດ້ຂື້ນໄປໃນແປວໄຟຂອງແທນບູຊານັ້ນ. ມາໂນອາ ແລະເມຍຂອງລາວ ກໍເຫັນເຫດການນັ້ນ ແລະກົ້ມຫນ້າລົງເຖິງພື້ນດິນ.

²¹ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ ບໍ່ໄດ້ປະກົດອິກເລີຍຕໍ່ມາໂນອາ ແລະເມຍຂອງລາວ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ມາໂນອາຈ່ຶງຮູ້ວ່າທ່ານຄືທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ.²²ແລ້ວມາໂນອາໄດ້ເວົ້າຕໍ່ເມຍຂອງຕົນວ່າ, “ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຕາຍ, ເພາະພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າ!”.

²³ແຕ່ເມຍຂອງລາວຕອບວ່າ, “ຖ້າພຣະຢາເວຊົງຕ້ອງການຂ້າພວກເຮົາ, ພຣະອົງຄົງບໍ່ຍອມຮັບເອົາເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ພວກເຮົາຖວາຍແດ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງຄົງຈະບໍ່ສຳແດງໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນສິ່ງທັງຫລາຍເຫລົ່ານີ້, ຫລື ພຣະອົງກໍບໍ່ຊົງໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຍິນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນເວລານີ້ດອກ.”

²⁴ຕໍ່ມາ ຍິງຜູ້ນີ້ກໍໄດ້ເກີດລູກຊາຍ, ແລະໃສ່ຊື່ວ່າ ແຊມຊັນ. ເດັກນີ້ກໍຈະເລີນເຕີບໂຕຂຶ້ນ ແລະພຣະຢາເວ ກໍຊົງອວຍພອນແກ່ລາວ.²⁵ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ລາວມີຈິດໃຈກະວົນກະວາຍ ໃນຂະນະທີ່ລາວຢູ່ໃນຄ້າຍພັກຊາວດານ ລະຫວ່າງເມືອງໂຊຣາກັບເມືອງເອຊະຕາໂອນ.

14

¹ແຊມຊັນໄດ້ລົງໄປໃນເມືອງຕິມນາ, ແລະໃນເມືອງນີ້ລາວໄດ້ເຫັນຜູ້ຍິງຄົນຫນື່ງ, ຫນື່ງໃນບັນດາລູກສາວຊາວຟີລິດສະຕິນ.²ເມື່ອລາວກັບຄືນມາບ້ານ ແລະລາວເວົ້າສູ່ພໍ່ແມ່ຂອງລາວຟັງວ່າ, “ລູກໄດ້ເຫັນຍິງສາວຄົນຫນຶ່ງໃນບັນດາລູກສາວຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ ຢູ່ໃນເມືອງຕິມນາ. ບັດນີ້ ຂໍນາງໃຫ້ເປັນເມຍຂອງລູກເຖີ້ນ.”

³ແຕ່ພໍໍ່ແມ່ຂອງລາວໄດ້ຕອບວ່າ, “ບໍ່ມີຜູ້ຍິງຈັກຄົນຫນື່ງໃນບັນດາຜູ້ສາວໃນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າເອງ, ຫລືຄົນໃນປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາບໍ? ເຈົ້າຈຶ່ງຢາກໄປເອົາເມຍຊາວຟີລິດສະຕິນ ຊຶ່ງເປັນພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດ ມາເປັນເມຍຂອງເຈົ້າ” ແຕ່ແຊມຊັນບອກພໍ່ຂອງລາວວ່າ, “ຂໍນາງໃຫ້ລູກເຖີ້ນ, ເພາະເມື່ອລູກເຫັນນາງ, ລູກພໍໃຈນຳນາງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ.”⁴ແຕ່ພໍ່ແມ່ຂອງລາວກໍບໍ່ໄດ້ຮູ້ຄືກັນວ່າ ເລື່ອງນີ້ມາຈາກພຣະເຢວາ, ຊົງນຳພາແຊມຊັນເຮັດດັ່ງນີ້ ເພາະພຣະອົງຊົງຕ້ອງການສ້າງຂໍ້ຂັດແຍ້ງກັບຄົນຟີລິດສະຕິນ (ໃນເວລານີ້ຄົນອິສະຣາເອນກໍຢູ່ໃຕ້ກຳລັງປົກຄອງຂອງພວກຟີລິດສະຕິນ).

⁵ຕໍ່ມາ ແຊມຊັນໄດ້ລົງໄປຍັງເມືອງຕິມນາພ້ອມກັບພໍ່ແມ່ຂອງລາວ, ແລະ ພວກເຂົາໄປຮອດສວນອະງຸ່ນຂອງເມືອງຕິມນາ. ແລະ ເບິ່ງແມ, ມີສິງຫນຸ່ມໂຕຫນຶ່ງອອກມາ ແລະຮ້ອງ ກຳຣາມເຂົ້າໃສ່ແຊມຊັນ.⁶ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖິດກັບລາວ, ແລະ ລາວໄດ້ໃຊ້ມືຈີກໂຕສິງນັ້ນຢ່າງງ່າຍດາຍເຫມືອນດັ່ງຈີກແບ້ໂຕນ້ອຍໆ, ແລະ ທັງທີ່ລາວບໍ່ມີຫຍັງໃນມືຂອງລາວເລີຍ. ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ບອກໃຫ້ພໍ່ແມ່ຂອງລາວຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດໄປນັ້ນ.

⁷ລາວໄດ້ໄປ ແລະລົມສາວຜູ້ນັ້ນ, ແລະເມື່ອລາວແນມເບິ່ງນາງ, ລາວກໍພໍໃຈໃນນາງຫລາຍ.⁸ບໍ່ພໍເທົ່າໃດມື້ຕໍ່ມາ ເມື່ອ ແຊມຊັນກໍກັບມາແຕ່ງງານກັບນາງ, ລາວໄດ້ແວ່ອອກຈາກທາງໄປເບິ່ງຊາກສິງນັ້ນ. ແລະ, ເບິ່ງແມ, ມີຝູງເຜິ້ງມາເຮັດຮັງ ແລະມີນໍ້າເຜິ້ງໃນຊາກສິງໂຕຕົວນັ້ນ.⁹ລາວຈຶ່ງບີບເອົານ້ຳເຜິ້ງໃສ່ມືຂອງລາວ ແລະເດີນທາງຕໍ່ໄປ, ກິນໄປຕາມທາງ. ເມື່ອໄປຮອດພໍ່ແມ່ຂອງລາວ, ລາວໄດ້ແບ່ງນ້ຳເຜິ້ງນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເພິ່ນ ແລະ ພວກເພ່ິ່ນກໍກິນ. ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ບອກພວກເພິ່ນເລີຍວ່າ ລາວໄດ້ເອົານ້ຳເຜິ້ງນັ້ນມາຈາກຊາກໂຕສິງ.

¹⁰ແລ້ວພໍ່ຂອງແຊມຊັນໄດ້ໄປບ້ານຂອງຍິງສາວນັ້ນ ແລະແຊມຊັນກໍຈັດງານກິນລ້ຽງຂຶ້ນໃນທີ່ນັ້ນ, ຕາມທຳນຽມຂອງພວກຊາຍຫນຸ່ມ.¹¹ທັນທີບັນດາຍາດຂອງນາງເຫັນລາວ, ພວກເຂົາກໍພາລາວໄປຢູ່ກັບພວກເພື່ອນຂອງພວກເຂົາສາມສິບຄົນ.

¹²ແຊມຊັນໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າທວາຍຈັກຂໍ້ຫນຶ່ງ. ຖ້າຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຈົ້າບອກຄຳຕອບແກ່ຂ້ອຍໄດ້ໃນລະຫວ່າງງານລ້ຽງເຈັດມື້, ຂ້ອຍຈະມອບເສື້ອຄຸມຜ້າປ່ານສາມສິບຕົວ ແລະເສື້ອຜ້າສາມສິບຊຸດ.¹³ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າບອກຄຳຕອບແກ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້, ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າຕ້ອງມອບເສື້ອຄຸມຜ້າປ່ານສາມສິບຕົວ ແລະ ເສື້ອຜ້າສາມສິບຊຸດໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍເດີ້”. ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ແຊມຊັນວ່າ, “ຈົ່ງບອກຄຳທວາຍນັ້ນມາ.”

¹⁴ແຊມຊັນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ມີຂອງທີ່ກິນໄດ້ອອກມາຈາກຕົວຜູ້ກິນ; ມີຂອງຣົດຫວານອອກມາຈາກຕົວຜູ້ແຂງແຮງ”. ແຕ່ບັນດາແຂກຂອງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫາຄຳຕອບໄດ້ໃນ ສາມມື້ຕໍ່ມາ.

¹⁵ໃນມື້ທີສີ່ ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າຕໍ່ເມຍຂອງແຊມຊັນວ່າ, “ຈົ່ງວາງກົນອຸບາຍໃຫ້ຜົວຂອງເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາບອກຄຳຕອບຂອງຄຳທວາຍນັ້ນແກ່ພວກຂ້ອຍແດ່, ຫລື ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເຜົາເຈົ້າ ແລະເຮືອນຂອງພໍ່ຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າໄດ້ເຊີນພວກເຮົາມາທີ່ນີ້ ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຍາກຈົນບໍ?”

¹⁶ເມຍຂອງແຊມຊັນຈຶ່ງໄດ້ທັງຮ້ອງໄຫ້ ຕໍ່ຫນ້າເຂົາ; ແລະເວົ້າວ່າ, “ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດທັງຫມົດນັ້ນເປັນການກຽດຊັງຂອ້ຍ! ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັກຂ້ອຍ. ເຈົ້າຕັ້ງຄຳທວາຍໃຫ້ຫມູ່ຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ບອກຄຳຕອບນັ້ນແກ່ຂ້ອຍ” ແຊມຊັນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ນາງວ່າ, “ແມ່ນແຕ່ພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍກໍຍັງບໍ່ໄດ້ບອກເພິ່ນ, ເຫດໃດຂ້ອຍຈຶ່ງຈະບອກເຈົ້າ.”¹⁷ນາງໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຕະຫລອດເຈັດມື້ທີ່ງານກິນລ້ຽງນັ້ນຂອງພວກເຂົາ. ພໍມາຮອດມື້ທີເຈັດ ແຊມຊັນກໍບອກຄຳຕອບແກ່ນາງ ເພາະວ່ານາງເປັນຄົນຊູຊີຫລາຍ. ແລ້ວນາງກໍນຳເອົາຄຳຕອບນັ້ນໄປບອກຫມູ່ຂອງຕົນ.

¹⁸ກ່ອນຈະເຖິງຕາເວັນຕົກ ໃນມື້ທີເຈັດ ພວກຜູ້ຊາຍຊາວເມືອງນັ້ນຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ລາວວ່າ, “ບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະຫວານກວ່ານ້ຳເຜິ້ງ? ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະແຮງກວ່າໂຕສິງ?” ແຊມຊັນຈຶ່ງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ເອົາງົວແມ່ຂອງຂ້ອຍໄປໄຖນາ, ພວກເຈົ້າກໍຄົງຈະຊອກຫາຄຳຕອບຂອງຄຳທວາຍຂອງຂອ້ຍບໍ່ໄດ້.”

¹⁹ທັນໃດນັ້ນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສະຖິດກັບແຊມຊັນດ້ວຍພະລັງ. ແຊມຊັນໄດ້ລົງໄປໃນເມືອງອາສະເກໂລນ ແລະຂ້າຊາຍສາມສິບຄົນຢູ່ທີ່ເມືອງນັ້ນ. ລາວໄດ້ຢຶດເອົາເສື້ອຜ້າອັນຈົບງາມຂອງພວກເຂົາ, ແລະລາວໄດ້ໃຫ້ເສື້ອຜ້ານັ້ນໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຕອບຄຳທວາຍນັ້ນໄດ້. ແລ້ວແຊມຊັນກໍກັບຄືນເມືອເຮືອນພໍ່ຂອງລາວດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍ.²⁰ສ່ວນເມຍຂອງລາວ ກໍໄດ້ຖືກຍົກໃຫ້ກັບຫມູ່ຂອງລາວ.

15

¹ຫລາຍມື້ຕໍ່ມາ, ໃນຊ່ວງເກັບກ່ຽວເຂົ້າສາລີ, ແຊມຊັນໄດ້ເອົາແບ້ນ້ອຍໂຕຫນຶ່ງ ແລະ ອອກໄປຢາມເມຍຂອງລາວ. ແຊມຊັນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຕົນເອງວ່າ, “ຂ້ອຍຊິໄປຫ້ອງເມຍຂອງຂ້ອຍ”. ແຕ່ພໍ່ຂອງນາງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ລາວເຂົ້າໄປໃນ.²ພໍ່ຂອງນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຄິດວ່າເຈົ້າຊັງນາງແລ້ວ, ສະນັັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງຍົກລາວໃຫ້ແກ່ຫມູ່ເພື່ອນຂອງເຈົ້າ. ນ້ອງສາວຂອງນາງກໍສວຍງາມກວ່ານາງ, ແມ່ນບໍ? ເອົານາງໄປແທນສາ”.

³ແຊມຊັນໄດ້ເວົ້າພວກເຂົາວ່າ, “ໃນເທື່ອນີ້ ຂ້ອຍຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນເລື່ອງກ່ຽວກັບພວກຟີລິດສະຕິນ ເມື່ອຂ້ອຍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຈັບປວດ.”⁴ແຊມຊັນຈຶ່ງໄປ ແລະຈັບເອົາຫມາຈອກສາມຮ້ອຍໂຕ ແລະລາວໄດ້ມັດຫາງຂອງມັນແຕ່ລະຄູ່ຕິດກັນໄວ້. ແລ້ວລາວໄດ້ເອົາໂຄມໄຟມາ ແລະມັດໄວ້ທາງກາງຫາງຂອງແຕ່ລະຄູ່.

⁵ແລ້ວລາວໄດ້ໃຕ້ໂຄມໄຟນັ້ນ, ແລະລາວກໍປ່ອຍຝູງຫມາຈອກນັ້ນເຂົ້າໄປໃນນາເຂົ້າຂອງພວກຟີລິດສະຕິນ, ແລະພວກມັນ ກໍຈຸດໄຟເຜົາເຂົ້າທັງກອງທີ່ຊ້ອນກັນ ແລະເມັດພືດທີ່ຢືນຕົ້ນຢູ່ທົ່ງນາ ພ້ອມດ້ວຍສວນອະງຸ່ນ ແລະສວນຫມາກກອກ.⁶ພວກຟີລິດສະຕິນຈຶ່ງຖາມວ່າ, “ແມ່ນໃຜເປັນຜູ້ເຮັດນີ້?” ແລ້ວພວກເຂົາກໍບອກວ່າ,"ແມ່ນແຊມຊັນເປັນຜູ້ເຮັດ, ເພາະພໍ່ເຖົ້າຂອງລາວທີ່ເມືອງຕິມນາ, ໄດ້ຍົກເມຍຂອງແຊມຊັນ ແລະໃຫ້ແກ່ຫມູ່ຂອງລາວ". ຫລັງຈາກນັ້ນຄົນຟີລິດສະຕິນຈຶ່ງໄປ ແລະ ເຜົາຍິງຄົນນີ້ ແລະພໍ່ຂອງລາວ.

⁷ແຊມຊັນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ ຖ້າພວກເຈົ້າເຮັດແບບນີ້, ຂ້ອຍຈະແກ້ແຄ້ນຕໍ່ພວກເຈົ້າ, ແລະຫລັງຈາກການແກ້ແຄ້ນສຳເລັດ ຂ້ອຍຈະຢຸດ.”⁸ຫລັງຈາກນັ້ນລາວກໍຟັນພວກເຂົາເປັນຕ່ອນໆ, ສະໂພກ ແລະກົກຂາ, ດ້ວຍການຂ້າຢ່າງໂຫດຮ້າຍ. ແລ້ວລາວກໍຫນີໄປ ແລະອາໄສຢູ່ໃນຖ້ຳທີ່ຫນ້າຜາເອຕາມ.

⁹ແລ້ວ ພວກຟີລິດສະຕິນໄດ້ຂຶ້ນມາ ແລະພວກເຂົາກະກຽມພ້ອມສູ້ຮົບໃນຢູດາ ແລະຕັ້ງກອງທັບຂອງພວກເຂົາໃນເມືອງເລຮີ.¹⁰ພວກຜູ້ຊາຍຢູດາຈຶ່ງຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງມາຮົບເສິກກັບພວກເຮົາ?” ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ຍົກທັບມາສູ້ຮົບ ເພື່ອຈະມາຈັບແຊມຊັນ, ແລະ ພວກເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ລາວຄືລາວໄດ້ເຮັດຕໍ່ພວກເຮົາ.”

¹¹ຕໍ່ມາຊາວຢູດາສາມພັນຄົນກໍພາກັນໄປຍັງຖ້ຳທີ່ຫນ້າຜາ ເອຕາມນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບແຊມຊັນວ່າ, “ເຈົ້າຮູ້ບໍວ່າພວກຟີລິດສະຕິນເປັນຜູ້ປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດແບບນີ້ຕໍ່ພວກເຮົາ?” ແຊມຊັນກໍຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ຂ້ອຍກ່ອນ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຂ້ອຍເຮັດຕໍ່ພວກຟີລິດສະຕິນ ເຊັ່ນກັນ”

¹²ພວກເຂົາຈຶ່ງຕອບແຊມຊັນວ່າ. “ພວກເຮົາລົງມານີ້ ເພື່ອຈັບເອົາເຈົ້າ ແລະມອບໃຫ້ພວກຟີລິດສະຕິນ”. ແຊມຊັນກໍເວົ້າຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ສາບານກັບຂ້ອຍກ່ອນວ່າ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຂ້າຂ້ອຍ. ດ້ວຍຕົວຂອງພວກເຈົ້າເອງ”¹³ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, “ບໍ່, ພວກເຮົາຈະມັດເຈົ້າດ້ວຍເຊືອກເທົ່ານັ້ນ ແລະ ມອບເຈົ້າໃຫ້ພວກເຂົາ. ພວກເຮົາສາບານ ພວກເຮົາຈະບໍ່ຂ້າເຈົ້າ” ແລ້ວພວກເຂົາກໍມັດແຊມຊັນດ້ວຍເຊືອກໃຫມ່ສອງເສັ້ນ ແລະພາລາວໄປຈາກຫນ້າຜານັ້ນ.

¹⁴ເມື່ອມາຮອດເມືອງເລຮີ, ພວກຟີລິດສະຕິນກໍແລ່ນມາພ້ອມທັງຮ້ອງດັງ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນລາວ. ແຕ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສະຖິດໃຫ້ລາວມີກຳລັງ. ເຊືອກທີ່ມັດແຂນຂອງລາວ ກໍກາຍເປັນເຫນືອນຜ້າປ່ານທີ່ຖືກໄຟໃຫມ້ ແລະ ເຊືອກເຫລົ່ານັ້ນກໍຫລຸດອອກຈາກມືຂອງລາວ.

¹⁵ແຊມຊັນໄດ້ເຫັນກະດູກຄາງລໍທີ່ຍັງໃຫມ່ຢູ່, ແລະລາວຈຶ່ງເດ່ມືລົງຈັບເອົາ ແລະໄດ້ໃຊ້ກະດູກຄາງລໍນັ້ນຂ້າພວກຟີລິດສະຕິນຕາຍໄປພັນຄົນ.¹⁶ແຊມຊັນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ດ້ວຍກະດູກຄາງລໍອັນດຽວ, ເປັນກອງຊ້ອນກອງ, ຍ້ອນກະດູກຄາງລໍອັນນີ້ ຂ້ອຍໄດ້ຂ້າຄົນຫນຶ່ງພັນຄົນ.”

¹⁷ເມື່ອ ແຊມຊັນໄດ້ກ່າວຈົບແລ້ວ, ລາວກໍແກວ່ງກະດູກລໍຖິ້ມ, ແລະລາວໄດ້ເອີ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ພູກະດູກຄາງລໍ.¹⁸ຕໍ່ມາ ແຊມຊັນຫິວນ້ຳຫລາຍ, ແລະລາວຈຶ່ງຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, “ພຣະອົງຊົງມອບໄຊຊະນະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ.ນີ້ຂ້ານ້ອຍຈະຕາຍຢູ່ແລ້ວໂດຍຫິວນ້ຳ ແລະຕົກຢູ່ໃນກຳມືຂອງພວກຄົນທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບພິທີຕັດບໍ?”

¹⁹ພຣະຢາເວກໍຊົງບັນດານໃຫ້ເປີດຮູນໍ້າຢູ່ທີ່ເລຮີ ແລະມີນ້ຳອອກມາ. ເມື່ອແຊມຊັນດື່ມນໍ້າແລ້ວ ແລະກຳລັງຂອງລາວກໍ່ກັບມາ ແລະລາວກໍ່ຟື້ນຕົວຄືນ. ສະນັ້ນລາວຈຶ່ງເອີ້ນສະຖານທີ່ນີ້ວ່າ ເອັນຮັກກໍເຣ, ແລະຊຶ່ງຍັງມີຢູ່ໃນເມືອງເລຮີຈົນເທົ່າທຸກມື້ນີ້.²⁰ແຊມຊັນໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນໃນສະໃຫມຄົນຟີລິດສະຕິນຢູ່ເປັນເວລາຊາວປີ.

16

¹ຕໍ່ມາ ແຊມຊັນໄດ້ໄປທີ່ເມືອງກາຊາ ແລະໄດ້ພົບຍິງໂສເພນີຄົນຫນຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງເຂົ້າໄປນອນຢູ່ນຳນາງ.²2 ເມື່ອຄົນກາຊາຮູ້ວ່າ, ແຊມຊັນໄດ້ມາທີ່ນີ້ແລ້ວ. ພວກເຂົາກໍພາກັນມາອ້ອມສະຖານທີ່ ແລະໃນທີ່ລັບ, ພວກເຂົາລໍຖ້າລາວຢູ່ປະຕູເມືອງຕະຫລອດຄືນ. ພວກເຂົາພາກັນງຽບຢູ່ຕະຫລອດທັງຄືນ. ພວກເຂົາເຄີຍເວົ້າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາລໍຖ້າຈົນຮອດມື້ອື່ນເຊົ້າ, ແລະຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະຂ້າລາວຖິ້ມ.”

³ແຕ່ແຊມຊັນໄດ້ນອນຢູ່ຕຽງນອນຮອດຕອນທ່ຽງຄືນ. ໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ລາວກໍລຸກ ແລະລາວດຶງປະຕູເມືອງພ້ອມທັງເສົາປະຕູທັງສອງຕົ້ນ, ແລະລາວໄດ້ຖອນເສົາເຫລົ່ານັ້ນຂື້ນມາຈາກດິນ, ບານປະຕູແລະຂອບທັງຫມົດ, ແລ້ວວາງໃສ່ບ່າຂອງລາວ, ແລະແບກຂືນໄປຈົນເຖິງຍອດພູ, ຕໍ່ຫນ້າເມືອງເຮັບໂຣນ.

⁴ຫລັງຈາກນັ້ນ ແຊມຊັນກໍມີຄວາມຮັກໄຄ່ກັບຍິງຄົນຫນຶ່ງທີ່ອາໄສຢູ່ຮ່ອມພູໂສເຣັກ.ນາງຊື່ວ່າເດລີລາ. ⁵ພວກຜູ້ນຳຟີລິດສະຕິນຈຶ່ງໄປຫາຍິງຄົນນັ້ນ, ແລະເວົ້ານາງວ່າ, “ຈົ່ງວາງກົນອຸບາຍເພື່ອຖາມແຊມຊັນວ່າ ກຳລັງທີ່ມະຫາສານຂອງລາວມາຈາກບ່ອນໃດ, ແລະໂດຍວິທີໃດທີ່ພວກເຮົາຈະຊະນະລາວໄດ້, ເພື່ອພວກເຮົາຈັບມັດລາວໄດ້ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ລາວອັບອາຍ. ຈົ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້, ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນຈະເອົງເງິນໃຫ້ເຈົ້າ ພັນຫນຶ່ງຮ້ອຍຫລຽນ.”

⁶ດັ່ງນັ້ນ ນາງເດລີລາຈຶ່ງເວົ້າແຊມຊັນວ່າ, “ຈົ່ງບອກໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ແດ່ວ່າ ເຈົ້າມີກຳລັງມະຫາສານໄດ້ແນວໃດ?, ແລະຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງຕ້ອງການມັດເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ, ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າອາດຈະຖືກຄວບຄຸມ.”⁷ແຊມຊັນກໍຕອບນາງວ່າ, “ຖ້າວ່າພວກເຂົາມັດຂ້ອຍດ້ວຍເຊືອກຫນ້າທະນູໃຫມ່ໆ ເຈັດເສັ້ນທີ່ຍັງບໍ່ທັນແຫ້ງ, ຂ້ອຍຈະກາຍເປັນຄົນອ່ອນແອ ແລະ ເຫມືອນຄົນອື່ນໆ.”

⁸ແລ້ວພວກຜູ້ປົກຄອງຟີລິດສະຕິນກໍນຳເອົາເຊືອກຫນ້າທະນູທີ່ຍັງໃຫມ່ ແລະຍັງບໍ່ທັນແຫ້ງເຈັດເສັ້ນມາໃຫ້ເດລີລາ, ແລະ ນາງກໍມັດແຊມຊັນໄວ້.⁹ຂະນະທີ່ນາງໄດ້ໃຫ້ພວກຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານັ້ນລໍຖ້າຢູ່ໃນຫ້ອງຂ້າງໃນຂອງນາງ. ນາງໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ແຊມຊັນ, ພວກຟີລິດສະຕິນມາຫາເຈົ້າແລ້ວ!”. ແຕ່ແຊມຊັນໄດ້ດຶງເຊືອກນັ້ນຂາດເຫມືອນດັ່ງໄຟໄຫມ້ເສັ້ນດ້າຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ຄວາມເລິກລັບກ່ຽວກັບກຳລັງຂອງລາວ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ.

¹⁰ຕໍ່ມາ ນາງເດລີລາໄດ້ເວົ້າຕໍ່ແຊມຊັນອີກວ່າ, “ ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ລໍ້ລວງຂ້ອຍ ແລະເວົ້າຕົວະຂ້ອຍ. ສະນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າບອກຂ້ອຍແດ່ວ່າ ເຈົ້າມີກຳລັງມະຫາສານໄດ້ແນວໃດ?”¹¹ລາວໄດ້ຕອບນາງວ່າ, “ຖ້າພວກເຂົາມັດຂ້ອຍດ້ວຍເຊືອກໃຫມ່ທີ່ຍັງບໍ່ທັນເຄີຍໃຊ້, ຂ້ອຍຈະເປັນຄົນອ່ອນແອ ແລະເປັນເຫມືອນຄົນອື່ນໆ.”¹²ດັ່ງນັ້ນ ນາງເດລີລາຈຶ່ງເອົາເຊືອກໃຫມ່ນັ້ນມາມັດລາວ ແລະເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ແຊມຊັນ ພວກຟີລິດສະຕີນມາຫາເຈົ້າແລ້ວ!”. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກຳລັງລໍຖ້າຢູ່ໃນຫ້ອງຂ້າງໃນ. ແຕ່ແຊມຊັນກໍດຶງເຊືອກນັ້ນໃຫ້ຂາດອອກຈາກແຂນຂອງລາວເປັນເຫມືອນເສັ້ນດ້າຍ.

¹³ແລ້ວນາງເດລີລາໄດ້ຖາມແຊມຊັນວ່າ, “ຈົນເຖິງດຽວນີ້ ເຈົ້າຍັງລໍ້ລວງຂ້ອຍ ແລະເວົ້າຕົວະຂ້ອຍອີກ. ຂໍເຈົ້າຈົ່ງບອກຂ້ອຍວ່າ ເຈົ້າມີກຳລັງມະຫາສານໄດ້ແນວໃດ?”. ແຊມຊັນຈຶ່ງບອກວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າເອົາຜົມເຈັດປອຍຂອງຂ້ອຍໄປຕ່ຳໃນຫູກແລະຖົກຟືມໃຫ້ແຫນ້ນ, ແລ້ວຂ້ອຍຈະກາຍເປັນຄົນອ່ອນແອເຫມືອນຄົນອື່ນ.”¹⁴ໃນະຂະນະທີ່ລາວນອນ, ນາງເດລີລາ ແລ້ວກໍເອົາຜົມເຈັດປອຍຂອງລາວ ໄປຕ່ຳໃນຫູກ, ແລະຖົກຟືມໃຫ້ແຫນ້ນ, ແລະນາງກໍເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ແຊມຊັນ! ພວກຟີລິດສະຕິນມາຫາເຈົ້າແລ້ວ”. ລາວຈຶ່ງຕື່ນຂື້ນຈາກຫລັບ ແລະຖອດຟືມ ແລະດຶງເຄືອອອກຈາກຫູກນັ້ນ.

¹⁵ນາງໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ເຈົ້າຈະເວົ້າແນວໃດ, 'ເຈົ້າຮັກຂ້ອຍ', ໃນເມື່ອເຈົ້າມີຄວາມລັບຂອງເຈົ້າກັບຂ້ອຍ? ເຈົ້າໄດ້ລໍ້ລວງຂ້ອຍເຖິງສາມເທື່ອແລ້ວ ແລະເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນບອກຂ້ອຍເລີຍວ່າ ເຈົ້າມີກຳລັງມະຫາສານໄດ້ແນວໃດ?”.¹⁶ທຸກມື້ ນາງເດລີລາໄດ້ກົດດັນລາວດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງນາງ, ແລະນາງໄດ້ບັງຄັບລາວຫລາຍຢ່າງ ຈົນວ່າແຊມຊັນຢາກຈະຕາຍເສຍ.

¹⁷ໃນສຸດທ້າຍແຊມຊັນໄດ້ບອກນາງທຸກຢ່າງຕາມຄວາມຈິງວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍໃຊ້ມີດຕັດຜົມເທິງຫົວຂອງຂ້ອຍຈັກເທື່ອເລີຍ, ເພາະວ່າເປັນຄົນນາຊີຣີແດ່ພຣະເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງແມ່ຂອງຂ້ອຍ, ຖ້າຫົວຂອງຂອ້ຍຖືກຕັດຜົມ, ແລ້ວກຳລັງຂອງຂ້ອຍຈະຫມົດ, ແລະ ຂ້ອຍຈະກາຍເປັນຄົນອ່ອນແອເຫມືອນຄົນອື່ນໆ.

¹⁸ເມື່ອນາງເດລີລາເຊື່ອໃຈວ່າລາວໄດ້ບອກຄວາມຈິງກັບນາງແລ້ວ, ນາງກໍສົ່ງຂ່າວໄປບອກພວກຜູ້ນຳຟີລິດສະຕິນວ່າ, “ຈົ່ງກັບມາອີກຄັ້ງ, ເພາະລາວໄດ້ບອກຄວາມຈິງທຸກຢ່າງໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍແລ້ວ.” ແລ້ວພວກຜູ້ປົກຄອງຟີລິດສະຕິນຈຶ່ງຂຶ້ນໄປຫານາງ, ພ້ອມທັງເອົາເງິນໃສ່ມືນາງພ້ອມ.¹⁹ນາງໄດ້ກ່ອມແຊມຊັນນອນເທິງຕັກຂອງນາງ ແລະເອີ້ນໃຫ້ຜູ້ຫນຶ່ງມາຕັດຜົມທັງເຈັດປອຍເທິງອອກຈາກຫົວຂອງລາວ, ແລະນາງກໍເລີ້ມເຮັດໃຫ້ລາວຫມົດແຮງ, ເພາະກຳລັງຂອງລາວໄດ້ຫມົດໄປແລ້ວ.

²⁰ນາງຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ແຊມຊັນ! ພວກຟີລິດສະຕິນມາຫາເຈົ້າແລ້ວ!” ລາວໄດ້ຕື່ນຈາກຫລັບ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະໄປເຫມືອນດັ່ງແຕ່ກ່ອນໆ ແລະສັ່ນຕົວເອງໃຫ້ຫລຸດໄປ” ແຕ່ລາວບໍ່ຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຈາກລາວໄປແລ້ວ.²¹ຕໍ່ມາ ພວກຟີລິດສະຕິນໄດ້ຈັບລາວ ແລະເຈາະຫນ່ວຍຕາທັງສອງຂອງລາວອອກ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳລາວໄປເມືອງກາຊາ ແລະໄດ້ໃສ່ໂສ້ທອງຜູກລາວໄວ້. ລາວໄດ້ໃຫ້ໂມ້ແປ້ງຢູ່ໃນຄຸກ.²²ແຕ່ຜົມຂອງລາວໄດ້ເລີ້ມປົ່ງຂຶ້ນຄືນອີກ ຫລັງຈາກຖືກຕັດອອກໄປ.

²³ສ່ວນຜູ້ປົກຄອງຂອງຟີລິດສະຕິນໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາອັນຍິ່ງໃຫ່ຍແດ່ພຣະດາໂກນ, ພຣະຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຊື່ນຊົມຍິນດີ, “ພຣະຂອງພວກເຮົາໄດ້ເອົາຊະນະແຊມຊັນ, ສັດຕຣູຂອງພວກເຮົາ., ແລະໄດ້ວາງລາວຢູ່ໃນກຳມືຂອງພວກເຮົາ”.²⁴ເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ເຫັນແຊມຊັນ, ພວກເຂົາກໍສັນຣະເສີນພຣະຂອງເຂົາ, ແລະເວົ້າວ່າ, “ພຣະຂອງພວກເຮົາໄດ້ໃຫ້ພວກເຮົາຊະນະສັດຕຣູຂອງພວກເຮົາ, ແລະໄດ້ມອບລາວໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ, ຜູ້ທຳລາຍປະເທດຂອງພວກເຮົາ, ຜູ້ທີ່ຂ້າພວກເຮົາຫລາຍຄົນ.”

²⁵ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາພາກັນຊົມຊື່ນຍິນດີຢູ່ນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງເອີ້ນແຊມຊັນມາ, ເພື່ອໃຫ້ລາວເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຫົວຂວັນ." ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ພາແຊມຊັນອອກມາຈາກຄຸກ ແລະລາວກໍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫົວຂວັນໄດ້. ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ລາວຢືນຢູ່ລະຫວ່າງກາງເສົາສອງຕົ້ນ.²⁶ແຊມຊັນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ເດັກຊາຍຜູ້ຈູງມືລາວມານັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງພາຂ້ອຍໄປຢືນຢູ່ແປະເສົາຄ້ຳເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອຮອງຮັບຕຶກນີ້, ເພື່ອທີ່ຂ້ອຍຈະອີງເສົາເຫລົ່ານີ້ໄດ້.”

²⁷ໃນເວລານັ້ນ ຫໍໂຮງໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍທັງຊາຍແລະຍິງ. ພວກຜູ້ປົກຄອງຟີລິດສະຕິນທຸກໆຄົນກໍຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ. ຢູ່ເທິງຫລັງຄາພຽງກໍມີທັງຊາຍ ແລະຍິງປະມານສາມພັນຄົນ, ຊຶ່ງພວກເຂົາກຳລັງແນມເບິ່ງແຊມຊັນເຮັດຕະຫລົກຢູ່.

²⁸ແຊມຊັນໄດ້ຮ້ອງທູນຫາພຣະຢາເວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍໂຜດລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ! ຂໍຊົງໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີກຳລັງມະຫາສານອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ, ພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະລ້າງແຄ້ນຄົນຟີລິດສະຕິນ ໃຫ້ກັບຕາທັງສອງຂ້າງຂອງຂ້ານ້ອຍ.”²⁹ແຊມຊັນກໍຈັບເສົາຄໍ້າກາງສອງຕົ້ນທີ່ຮອງຕຶກນັ້ນ, ແລະລາວໄດ້ຍັນເສົາທັງສອງຕົ້ນນັ້ນ, ເສົາຫນຶ່ງດ້ວຍມືເບື້ອງຂວາຂອງລາວ ແລະອີກເສົາຫນຶ່ງດ້ວຍມືເບື້ອງຊ້າຍຂອງລາວ.

³⁰ແຊມຊັມໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຕາຍພ້ອມກັບຄົນເມືອງຟີລິດສະຕິນນີ້ເຖີ້ນ!”. ລາວຊຸກເສົານັ້ນດ້ວຍກຳລັງຂອງລາວ ແລະຕຶກນັ້ນລົ້ມລົງທັບພວກຜູ້ປົກຄອງ ແລະຄົນອື່ນທຸກໆ ຄົນຢູ່ໃນຕຶກນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຕາຍທີ່ລາວໄດ້ຂ້າເມື່ອລາວຕາຍແມ່ນຫລາຍກວ່າຄົນທີ່ລາວໄດ້ຂ້າ ເມື່ອຕອນລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່.³¹ຫລງັຈາກນັ້ນ ພວກຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະຄອບຄົວຂອງພໍ່ລາວທັງຫມົດ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ພາກັນມາເອົາສົບລາວກັບຄືນເມືອ, ແລ້ວຝັງສົບຂອງລາວຢູ່ລະຫວ່າງເມືອງໂຊຣາ ແລະເມືອງເອຊະຕາໂອນ ຢູ່ທີ່ບ່ອນຝັງສົບຂອງມາໂນອາ, ພໍ່ຂອງລາວ. ແຊມຊັນໄດ້ປົກຄອງຄົນອິສະຣາເອນຢູ່ເປັນເວລາຊາວປີ.

17

¹ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຢູ່ເຂດເນີນພູເຂົາເອຟຣາອິມ, ແລະລາວ ຊື່ມີກາ.²ລາວເວົ້າກັບແມ່ຂອງລາວວ່າ, “ເງິນຫນຶ່ງພັນຫນຶ່ງຮ້ອຍຫລຽນ ຊຶ່ງມີຄົນລັກໄປຈາກແມ່, ແລະແມ່ກໍໄດ້ສາບແຊ່ງ, ທີ່ລູກໄດ້ຍິນມານັ້ນ -ເບິ່ງແມ! ເງິນນັ້ນຢູ່ທີ່ຂ້ອຍ. ຂ້ອຍໄປລັກເອົາມາເອງ,” ແມ່ຂອງລາວຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ຂໍພຣະຢາເວ ຊົງອ່ວຍພອນໃຫ້ລູກຂອງຂ້ານ້ອຍເຖີດ”.

³ລາວໄດ້ເອົາເງິນຈຳນວນຫນຶ່ງພັນຫນຶ່ງຮ້ອຍຫລຽນ ມາຄືນໃຫ້ແມ່ຂອງລາວ ແລະແມ່ລາວເວົ້າວ່າ, "ແມ່ໄດ້ແຍກເງິນນີ້ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ ເພື່ອໃຫ້ລູກຂອງແມ່ທີ່ຈະເຮັດຮູບແກະສະລັກ ແລະຮູບຫລໍ່ໂລຫະຕ່າງໆ. ບັດນີ້ ແມ່ຈຶ່ງໄດ້ຄືນເງິນໃຫ້ແກ່ລູກ".⁴ເມື່ອລາວໄດ້ຄືນເງິນໃຫ້ແກ່ແມ່ຂອງລາວແລ້ວ, ແມ່ກໍນຳເງິນສອງຮ້ອຍຫລຽນ, ແລະມອບໃຫ້ກັບຊ່າງເງິນ ເຮັດເປັນຮູບແກະສະຫລັກ ແລະຮູບຫລໍ່ໂລຫະຕ່າງໆ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຮູບເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງມີກາ.

⁵ມີກາຄົນນີ້ມີເຮືອນພຣະຫລັງຫນຶ່ງ ແລະ ລາວເຮັດຮູບເອໂຟດ ແລະ ຮູບພຣະ ແລະ ບັນດາພຣະປະຈຳບ້ານ, ແລະລາວໄດ້ຈ້າງລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດຂອງລາວ.⁶ໃນສະໄຫມນັ້ນ ຍັງບໍ່ມີກະສັດໃນອິສະຣາເອນ, ແລະ ທຸກຄົນກໍເຮັດຕາມທີ່ຕົນເອງເຫັນດີ.

⁷ໃນຂະນະນັ້ນ ມີຊາຍຫນຸ່ມຄົນຫນຶ່ງຊາວເມືອງເບັດເລເຮັມໃນຢູດາ ຈາກຕະກູນເຜົ່າຢູດາ, ຊຶ່ງເປັນຄົນເລວີ. ລາວອາໃສຢູ່ຫັ້ນ ເພື່ອປະຕິບັດຫນ້າທີ່ຂອງລາວ.⁸ຊາຍນັ້ນ ໄດ້ຍ່າງອອກຈາກເມືອງເບັດເລເຮັມໃນຢູດາ ເພື່ອທ່ຽວຫາບ່ອນພັກອາໃສ. ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງເດີນທາງຢູ່, ລາວໄດ້ມາເຖິງບ້ານມີກາຢູ່ເຂດພູເຂົາເອຟຣາອິມ.⁹ມີກາຈຶ່ງເວົ້າກັບລາວວ່າ “ທ່ານມາຈາກໃສ” ຊາຍຄົນນັ້ນຕອບລາວວ່າ, “ຂ້ອຍເປັນຄົນເລວີຊາວບ້ານເບັດເລເຮັມໃນຢູດາ, ຂອ້ຍເດີນທາງທ່ຽວຫາບ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະພັກອາໃສ”.

¹⁰ມີກາຈຶ່ງກ່າວແກ່ລາວວ່າ “ຈົ່ງພັກກັບຂ້ອຍເຖີດ, ແລະມາເປັນພໍ່ ແລະປະໂລຫິດຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຈະໃຫ້ເງິນເຈົ້າໃຫ້ປີລະສິບຫລຽນ, ແລະໃຫ້ເຄື່ອງນຸ່ງຫນຶ່ງຊຸດ, ແລະໃຫ້ອາຫານແກ່ເຈົ້າດ້ວຍ”. ດັ່ງນັນຄົນເລວີຄົນນັ້ນຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງລາວ.¹¹ຄົນເລວີຄົນນັ້ນກໍພໍໃຈທີ່ຈະຢູ່ກັບມີກາ, ແລະຊາຍຫນຸ່ມຄົນນັ້ນກໍເປັນຄືກັບລູກຊາຍຂອງລາວຄົນຫນຶ່ງ.

¹²ມີກາກໍໄດ້ແຍກຄົນເລວີຄົນນັ້ນໄວ້ໃຫ້ປະຕິບັດພິທິການຕ່າງໆ ແລະ ຊາຍຫນຸ່ມຄົນນັ້ນໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດຂອງລາວ ແລະ ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງລາວ.¹³ມີກາກ່າວວ່າ, “ບັດນີ້ຂ້ອຍຮູ້ແລ້ວວ່າ ພຣະຢາເວຈະຊົງເຮັດສິ່ງດີໆແກ່ຂ້ອຍ, ເພາະວ່າຄົນເລວີຄົນນີ້ໄດ້ມາເປັນປະໂລຫິດຂອງຂ້ອຍ.”

18

¹ໃນສະໄຫມນັ້ນບໍ່ມີກະສັດໃນອິສະຣາເອນ ແລະຄົນຕະກູນດານຍັງທ່ຽວຫາທີ່ດິນແດນທີ່ຈະພັກອາໄສຢູ່, ຈົນເຖິງມື້ນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມໍຣະດົກຈາກບັນດາເຜົ່າອິສະຣາເອນ.²ດັ່ງນັ້ນ ຄົນດານໄດ້ສົ່ງຄົນຫ້າຄົນຈາກບັນດາເຜົ່າຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ມີຄວາມສຳນານການສູ້ຮົບມາຈາກໂຊຣາ ແລະ ຈາກເອຊະຕາໂອນ ເພື່ອອອກເດີນທາງຍ່າງສອດແນມ, ແລະ ກວດກາເບິ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະ ກວດກາເບິ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ”. ພວກເຂົາກໍມາຮອດເຂດເນີນພູເຂົາເອຟຣາອິມ, ມາຮອດເຮືອນຂອງມີກາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຄ້າງຄືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

³ເມື່ອພວກເຂົາຢູ່ໃກ້ເຮືອນຂອງມີກາ, ພວກເຂົາກໍຈື່ສຽງຄົນເລວີຫນຸ່ມຄົນນັ້ນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງແວະເຂົ້າໄປ ແລະຖາມລາວວ່າ, “ແມ່ນໃຜພາທ່ານມາບ່ອນນີ້? ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ບ່ອນນີ້? ນີ້ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຢູ່ບ່ອນນີ້?”.⁴ລາວໄດ້ຕອບຄົນເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, “ມີກາເຮັດສິ່ງນີ້ແກ່ຂ້ອຍ, ລາວຈ້າງຂ້ອຍໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດຂອງລາວ”.

⁵ພວກເຂົາກໍເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ຂໍໂຜດທູນຖາມພຣະເຈົ້າໃຫ້ແດ່ ເພື່ອພວກເຮົາຈະຮູ້ວ່າການເດີນທາງຂອງພວກເຮົາກຳລັງຈະໄປນີ້ ຈະປະສົບຜົນສຳເລັດຫລືບໍ່?”.⁶ປະໂລຫິດນັ້ນຈຶ່ງຕອບພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, “ຈົ່ງໄປດ້ວຍສັນຕິສຸກເຖີດ. ພຣະຢາເວຈະນຳທາງໃຫ້ພວກເຈົ້າໄປ”.

⁷ເມື່ອຊາຍທັງຫ້າຄົນກໍຈາກໄປ ແລະມາຮອດເມືອງລາອິດ, ເຫັນປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ເມືອງນັ້ນມີຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມປອດໄພ, ເຫມືອນກັບຄົນຊີໂດນອາໄສຢູ່, ຢ່າງສະຫງົບ, ແລະບໍ່ມີຄວາມກັງວົນ. ບໍ່ມີໃຜມາຢືດຄອງ ຫລືກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາ ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ຫ່າງໄກຈາກຄົນຊີໂດນ, ແລບໍ່ມີການພົວພັນກັບຄົນອື່ນເລີຍ.⁸ເມື່ອພວກເຂົາກັບມາຫາເຜົ່າໂຊຣາ ແລະເອຊະຕາໂອນຂອງພວກເຂົາ. ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າໄດ້ພົບເຫັນຫຍັງແດ່?”.

⁹ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ມາເຖີດ! ໃຫ້ພວກເຮົາໄປໂຈມຕີພວກເຂົາສາ! ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະເປັນແຜ່ນດິນທີ່ດີຫລາຍ. ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງເລີຍບໍ? ຢ່າລໍຊ້າທີ່ຈະໂຈມຕີ ແລະຢືດຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນ.¹⁰ເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍໄປ, ພວກທ່ານຈະໄດ້ພົບເຫັນປະຊາຊົນ ຜູ້ຄິດວ່າພວກເຂົາປອດໄພ. ແລະແຜ່ນດິນທີ່ກວ້າງຂວາງ! ພຣະເຈົ້າຊົງມອບແຜ່ນດິນນີ້ໄວ້ແກ່ພວກທ່ານແລ້ວ- ເປັນສະຖານທີ່ ຊຶ່ງບໍ່ຂາດແຄນຫຍັງເລີຍໃນແຜ່ນດິນນີ້.”

¹¹ຄົນເຜົ່າດານຫົກຮ້ອຍຄົນ, ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງອາວຸດສົງຄາມ, ອອກເດີນທາງຈາກໂຊຣາ ແລະເອຊະຕາໂອນ.¹²ພວກເຂົາຂຶ້ນໄປ ແລະຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ກີຣິອາດ-ເຢອາຣີມໃນຢູດາ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນ ທີ່ປະຊາຊົນເອີ້ນສະຖານທີ່ນີ້ວ່າທີ່ຫມັ້ນຂອງພວກດານ ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້; ເມືອງນີ້ຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງເມືອງກີຣິອາດ-ເຢອາຣີມ.

¹³ພວກເຂົາກໍຜ່ານຈາກບ່ອນນັ້ນໄປຍັງເຂດເນີນພູເຂົາເອຟຣາອິມ ແລະມາຮອດເຮືອນຂອງມີກາ.¹⁴ແລ້ວຊາຍທັງຫ້າຄົນທີ່ໄປສອດແນມເບິ່ງເມືອງລາອິດກໍບອກແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງຕົນວ່າ, “ພວກທ່ານຮູ້ບໍ່ວ່າໃນເຮືອນເຫລົ່ານີ້ມີຮູບເອໂຟດ, ພຣະປະຈຳບ້ານຕ່າງໆ, ຮູບພຣະຮູບແກະສະຫລັກ ແລະຮູບຫລໍ່ໂລຫະ? ຂໍໃຫ້ຕັດສິນໃຈດຽວນີ້ວ່າພວກເຮົາຈະເຮັດຫຍັງ?.

¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງກັບເຂົ້າໄປທີ່ນັ້ນ ແລະມາຮອດເຮືອນຂອງຄົນເລວີຫມຸ່ນຄົນນັ້ນ ຄືທີ່ເຮືອນຂອງມີກາ, ແລະພວກເຂົາຖາມທຸກສຸກຂອງລາວ.¹⁶ບັດນີ້ ຄົນດານທີ່ຖືອາວຸດສົງຄາມຫົກຮ້ອຍຄົນ ກໍໄດ້ຍິນຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູຮົ້ວນັ້ນ.

¹⁷ຊາຍທັງຫ້າຄົນທີ່ອອກໄປສອດແນມເບິ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ ກໍຍ່າງເຂົ້າໄປທີ່ນັ້ນ ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອົາຮູບແກະສະຫລັກເອໂຟດ, ຮູບພຣະປະຈຳບ້ານຕ່າງໆ, ແລະຮູບຫລໍ່ໂລຫະຕ່າງໆໄປ, ໃນຂະນະທີ່ ປະໂລຫິດ ກໍຢືນຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູຮົ້ວ ກັບທະຫານຫົກຮ້ອຍຄົນຖືອາວຸດເຮັດສົງຄາມນັ້ນ.¹⁸ເມື່ອຄົນເຫລົ່ານີ້ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງມີກາ ແລະນຳເອົາຮູບແກະສະຫລັກເອໂຟດ, ຮູບພຣະປະຈຳບ້ານຕ່າງໆ, ແລະຮູບຫລໍ່ໂລຫະຕ່າງໆໄປ, ປະໂລຫິດຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານກຳລັງເຮັດຫຍັງ?”

¹⁹ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈຶ່ງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ງຽບໄວ້ໆ! ຈົງເອົາມືປິດປາກຂອງເຈົ້າໄວ້ ແລະມາກັບພວກເຮົາສາ, ແລະມາເປັນພໍ່ ແລະເປັນປະໂລຫິດຂອງເຮົາ. ດີກວ່າເຈົ້າຈະເປັນປະໂລຫິດໃນເຮືອນຂອງຊາຍຄົນດຽວ ຫລືວ່າຈະເປັນປະໂລຫິດຂອງເຜົ່າ ຊຶ່ງເປັນຕະກູນຫນຶ່ງຂອງອິດສະຣາເອນ?”²⁰ໃຈຂອງປະໂລຫິດນັ້ນກໍຍິນດີ, ລາວຈຶ່ງເອົາຮູບເອໂຟດ, ຮູບພະປະຈຳບ້ານຕ່າງໆ ແລະຮູບແກະສະຫລັກໄປ, ແລະໄດ້ຕາມຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປ.

²¹ດ່ັງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຫນີອອກໄປ. ແລະພວກເຂົາໃຫ້ເດັກນ້ອຍພ້ອມທັງຝູງສັດ ແລະຊັບສິນຂອງພວກເຂົາຢູ່ຂ້າງຫນ້າພວກເຂົາເອງ.²²ເມື່ອພວກເຂົາໄປຫ່າງຈາກເຮືອນມີກາແລ້ວ, ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນໃກ້ຄຽງກັບເຮືອນຂອງມີກາ ກໍຖືກເອີ້ນອອກມາລວມຕົວກັນ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຕາມໄປຈົນເຜົ່າດານ.²³ພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນຄົນດານ, ພວກເຂົາກໍຫັນກັບມາເວົ້າກັບມີກາວ່າ, “ເປັນຫຍັງ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງເອີ້ນຄົນພວກນີ້ກັບ?”.

²⁴ມີກາຕອບພວກເຂົາວ່າ “ພວກເຈົ້າໄດ້ລັກພຣະຕ່າງໆຂອງຂ້ອຍ ຊຶ່ງຂ້ອຍສ້າງຂຶ້ນ, ແລະພວກເຈົ້ານຳປະໂລຫິດຂອງຂ້ອຍໄປ, ແລະພວກເຈົ້າກຳລັງຈະໄປ. ຂ້ອຍຈະມີຫຍັງເຫລືອຢູ່ບໍ? ພວກເຈົ້າຍັງຈະຖາມຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ, ‘ແມ່ນຫຍັງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຫຍຸ້ງຍາກ?’”.²⁵ຄົນດານຈຶ່ງຕອບລາວວ່າ, “ເຈົ້າຢ່າເວົ້າຫຍັງໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຍິນອີກ, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ມີບາງຄົນທີ່ກຳລັງໃຈຮ້າຍຫລາຍ ກໍຈະໄປຕີເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າພ້ອມຄອບຄົວຂອງເຈົ້າ ກໍຈະຖືກຂ້າຖີ້ມ.”²⁶ແລ້ວຄົນດານກໍໄດ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປຕາມທາງຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອມີກາເຫັນວ່າພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນມີກຳລັງຫລາຍກວ່າລາວຫລາຍ, ແລະຈຶ່ງຫັນກັບ ແລະໄດ້ກັບໄປເຮືອນຂອງຕົນ.

²⁷ຄົນເຜົ່າດ່ານ ນຳເອົາສິ່ງທີ່ມີກາສ້າງຂຶ້ນ, ແລະ ນຳປະໂລຫິດຂອງລາວມານຳ, ແລະ ພວກເຂົາກໍເດີນທາງມາຮອດລາອິດ ມາເຖິງປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມກັງວົນ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍຄົມດາບ ແລະເອົາໄຟເຜົາເມືອງຖິ້ມ.²⁸ບໍ່ມີຜູ້ໃດມາຊ່ວຍພວກເຂົາ ເພາະວ່າພວກເຂົາຢູ່ໄກຈາກເມືອງຊີໂດນ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ພົວພັນກັບຄົນອື່ນເລີຍ. ເມືອງນີ້ເປັນຢູ່ໃນຮ່ອມພູເຂົາຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ກັບເມືອງເບັດເຣໂຮບ. ຄົນດານ ກໍສ້າງເມືອງຂຶ້ນໃຫມ່ ແລະ ອາໃສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.²⁹ພວກເຂົາຕັ້ງຊື່ເມືອງນັ້ນວ່າດານ, ຕາມຊື່ຂອງດານທີ່ເປັນບັນພະບູຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຊຶ່ງຫນຶ່ງໃນບັນດາລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນ. ແຕ່ເມືອງນີ້ເຄີຍມີຊື່ວ່າເມືອງລາອິດ.

³⁰ຄົນເຜົ່າດານກໍຕັ້ງຮູບແກະສະຫລັກໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາເອງ. ສ່ວນໂຢນາທານລູກຊາຍເກໂຊມ, ລູກຊາຍຂອງມານາເຊ, ລາວ ແລະລູກຊາຍເປັນປະໂລຫິດໃຫ້ແກ່ເຜົ່າຄົນດານຈົນຮອດສະໄຫມທີ່ແຜ່ນດິນຕົກໄປເປັນຊະເລີຍ.³¹ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຮູບແກະສະຫລັກ ຊຶ່ງມີກາໄດ້ສ້າງຂື້ນມານັ້ນຕະຫລອດເວລາທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ເມືອງຊີໂລ.

19

¹ໃນສະໄຫມນັ້ນ, ເມື່ອບໍ່ມີກະສັດໃນອິສະຣາເອນ, ມີຜູ້ຊາຍຄົນ, ເລວີຄົນຫນຶ່ງ, ອາໃສຢູ່ດິນແດນຫ່າງໄກທີ່ສຸດຢູ່ໃນເຂດພູເຂົາເອຟຣາອິມ. ລາວໄດ້ເອົາຍິງຄົນຫນຶ່ງຈາກເມືອງເບັດເລເຮັມໃນຢູດາມາເປັນເມຍນ້ອຍຂອງຕົນເອງ.²ແຕ່ເມຍນ້ອຍຂອງລາວບໍ່ຊື່ສັດຕໍ່ລາວ; ນາງໄດ້ຈາກລາວ ແລະ ກັບຄືນເມືອເຮືອນຂອງພໍ່ນາງຢູ່ທີ່ເບັດເລເຮັມໃນຢູດາ. ນາງໄດ້ພັກອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນເປັນເວລາສີ່ເດືອນ.

³ແລ້ວຜົວຂອງນາງກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປຕາມຫານາງ ເພື່ອຈະຊວນໃຫ້ນາງກັບຄືນມາ. ຄົນໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງຂອງລາວໄດ້ໄປນຳລາວ ພ້ອມລາຄູ່ຫນຶ່ງ. ນາງພາລາວເຂົ້າໃນເຮືອນພໍ່ຂອງນາງ. ເມື່ອພໍ່ຂອງນາງເຫັນລາວ, ເພິ່ນກໍມີຄວາມຍິນດີຫລາຍ.⁴ພໍ່ເຖົ້າຂອງລາວ, ຄືພໍ່ຂອງຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ, ໄດ້ຊວນໃຫ້ລາວພັກຢູ່ນັ້ນສາມມື້. ພວກເຂົາກິນ, ແລະດື່ມ, ແລະພວກເຂົາພັກຄ້າງຄືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

⁵ຢູ່ມາ ມື້ທີສີ່ ພວກເຂົາກໍຕື່ນຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດ ແລະລາວໄດ້ກຽມຕົວຈະອອກເດີນທາງ, ແຕ່ພໍ່ຂອງຍິງສາວນັ້ນເວົ້າກັບລູກເຂີຍຂອງຕົນວ່າ, “ກິນເຂົ້າຈີ່ອີກຈັກຫນ້ອຍໃຫ້ມີກຳລັງ, ແລ້ວພວກເຈົ້າຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປ”.⁶ດັ່ງນັ້ນ ຊາຍສອງຄົນນັ້ນກໍນັ່ງລົງກິນ ແລະດື່ມນຳກັນ. ຈາກນັ້ນພໍ່ຂອງຍິງນັ້ນກໍເວົ້າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພັກຄ້າງຄືນຢູ່ທີ່ນີ້ອີກເຖິດ ແລະເຮັດຈິດໃຈໃຫ້ເບີກບານ”.

⁷ເມື່ອຄົນເລວີໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈະອອກເດີນທາງໄປ, ພໍ່ຂອງຍິງສາວຄົນນັ້ນກໍຊັກຊວນໃຫ້ລາວໃຫ້ລາວຢູ່ຕໍ່, ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງປຽ່ນແຜນ ແລະໄດ້ຄ້າງຄືນທີ່ນັ້ນອີກ.⁸ໃນວັນທີຫ້າ ລາວກໍຕື່ນແຕ່ເຊົ້າມືດເພື່ອຈະອອກເດີນທາງໄປ, ພໍ່ຂອງຍິງສາວຄົນນັ້ນເວົ້າວ່າ “ພັກເອົາແຮງອີກຈັກຫນ່ອຍ, ແລະລໍຖ້າຈົນຮອດຕອນບ່າຍເຖີດ”. ດັ່ງນັ້ນ ຊາຍທັງສອງກໍໄດ້ກິນອາຫານທ່ຽງນຳກັນ.

⁹ເມື່ອຄົນເລວີ ແລະເມຍນ້ອຍກັບຄົນໃຊ້ຂອງລາວ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈະອອກເດີນທາງ, ພໍ່ເຖົ້າຂອງລາວ, ຄືພໍ່ຂອງຍິງສາວນັ້ນ ກໍເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ນີ້ກໍໃກ້ຈະຄ່ຳແລ້ວ. ຂໍຈົງພັກທີ່ນີ້ຈັກຄືນຫນຶ່ງ ແລະເຮັດຈິດໃຈໃຫ້ເບີກບານ. ມື້ອື່ນເຊົ້າພວກເຈົ້າຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ເດີນທາງກັບບ້ານກໍໄດ້”.

¹⁰ແຕ່ຄົນເລວີນັ້ນບໍ່ຍອມພັກຄ້າງຄືນ. ລາວຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະອອກເດີນທາງໄປ. ລາວໄດ້ເດີນທາງໄປເມືອງເຢບຸດ(ຄືເມືອງເຢຣູຊາເລັມ). ລາວມີລາສອງໂຕທີ່ມີອານ- ແລະເມຍນ້ອຍຂອງລາວກໍໄປນຳລາວ.¹¹ເມື່ອພວກເຂົາມາໃກ້ເມືອງເຢບຸດກໍເກືອບຫມົດມື້, ແລະຄົນໃຊ້ຈຶ່ງບອກນາຍຂອງຕົນວ່າ, “ມາເຖີດ, ພວກເຮົາໄປແວະທີ່ເມືອງຂອງຄົນເຢບຸດກ່ອນ ແລະນອນຄ້າງຄືນຢູ່ໃນເມືອງນີ້ເຖີດ”.

¹²ນາຍຂອງລາວຕອບກັບລາວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ແວະເຂົ້າໄປໃນເມືອງຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນອິສະຣາເອນ. ພວກເຮົາຈະຜ່ານໄປຮອດເມືອງກິີເບອາ”.¹³ຄົນເລວີຄົນນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຫນຸ່ມຂອງລາວວ່າ, “ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃກ້ບ່ອນເຫລົ່ານັ້ນຈັກແຫ່ງຫນຶ່ງ, ແລະ ນອນຄ້າງຄືນຢູ່ທີ່ກີເບອາ ຫລືທີ່ຣາມາ”.

¹⁴ດ່ັງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເດີນທາງຜ່ານໄປ, ແລະ ເມື່ອຕາເວັນກໍຕົກແລ້ວ ພວກເຂົາກໍມາໃກ້ກີເບອາຊຶ່ງເປັນຂອງຄົນເບັນຢາມິນ.¹⁵ພວກເຂົາຈຶ່ງແວະເຂົ້າໄປທີ່ນັ້ນ ເພື່ອນອນຄ້າງຄືນທີ່ເມືອງກີເບອາ. ພວກເຂົາແວະເຂົ້າໄປ ແລະ ນັ່ງຢູ່ທີ່ຖະຫນົນໃນເມືອງນັ້ນ ເພາະວ່າບໍ່ມີໃຜພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປນອນໃນເຮືອນຂອງເຂົາເລີຍ.

¹⁶ແຕ່ຫລັງຈາກນັ້ນ ມີຊາຍເຖົ້າຄົນຫນຶ່ງກຳລັງກັບມາຈາກເຮັດນາເປັນເວລາຄ່ຳແລ້ວ. ລາວເປັນຄົນແຖບພູເຂົາເອຟຣາອິມ, ແລະລາວມາອາໄສຢູ່ໃນເມືອງກິີເບອາບໍ່ດົນປານໃດ. ແຕ່ຊາຍຄົນນັ້ນອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນຄົນເບັນຢາມິນ.¹⁷ເມື່ອລາວເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເຫັນຜູ້ເດີນທາງຄົນນັ້ນນັ່ງຢູ່ທີ່ຖະຫນົນໃນເມືອງ. ຊາຍຜູ້ເຖົ້າຄົນນັ້ນກໍຖາມວ່າ, “ພວກທ່ານຈະໄປໃສ ແລະພວກທ່ານມາຈາກໃສ?”.

¹⁸ຄົນເລວີຄົ້ນນັ້ນຈຶ່ງຕອບລາວວ່າ, “ພວກເຮົາກຳລັງເດີນທາງຈາກເບັດເລເຮັມໃນຢູດາ ຈະໄປທີ່ຍັງດິນແດນຫ່າງໄກທີ່ສຸດຂອງແຖບພູເຂົາເອຟຣາອິມ, ຊຶ່ງຂ້ອຍມາຈາກບ່ອນນັ້ນ, ຂ້ອຍໄປເບັດເລເຮັມໃນຢູດາມາ ແລະຂ້ອຍຈະກັບໄປພຣະວິຫານພຣະຢາເວ, ບໍ່ມີໃຜພາຂ້ອຍເຂົ້າໄປພັກໃນເຮືອນຂອງເຂົາເລີຍ.¹⁹ພວກເຮົາມີເຟືອງ ແລະອາຫານທີ່ຈະລ້ຽງລາຂອງພວກເຮົາ, ແລະກໍມີທັງອາຫານ ແລະເຫລົ້າອະງຸ່ນທີ່ລ້ຽງສຳລັບຕົນເອງ ແລະສາວຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າທີ່ນີ້, ແລະສຳລັບຄົນຫນຸ່ມຄົນນີ້ກັບພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າດ້ວຍ. ພວກເຮົາບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ."

²⁰ຊາຍຜູ້ເຖົ້າຄົນນັ້ນໄດ້ຕ້ອນຮັບພວກເຂົາວ່າ, “ຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານເຖີດ, ຂ້ອຍຈະເບິ່ງແຍງໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງການທັງຫມົດ. ຂໍພຽງແຕ່ຢ່ານອນຄ້າງຄືນຢູ່ຖະຫນົນເມືອງນີ້ເລີຍ”.²¹ດັ່ງນັ້ນ, ຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ພາຄົນເລວີເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງລາວ ແລະເອົາອາຫານໃຫ້ແກ່ລາເຫລົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາກໍລ້າງຕີນຂອງຕົນ ແລະກິນອາຫານ ແລະດື່ມ.

²²ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງມີຄວາມຍິນດີຢູ່ນັ້ນ. ບາງຄົນຊາວເມືອງນັ້ນ, ທີ່ເປັນນັກເລງມາລ້ອມເຮືອນນັ້ນ, ທຸບປະຕູ, ຮ້ອງບອກຊາຍຜູ້ເຖົ້າ, ຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮືອນນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງນຳຜູ້ຊາຍທີ່ເຂົ້າມາຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າມາໃຫ້ພວກເຮົາຮ່ວມເພດກັບລາວ”.²³ຊາຍຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮືອນກໍອອກໄປເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຢ່າເລີຍ, ພີ່ນ້ອງຂອງຂອ້ຍ, ຂໍຢ່າເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງນີ້ເລີຍ! ເພາະຊາຍຄົນນີ້ເປັນແຂກໃນເຮືອນຂອງຂ້ອຍ, ຂໍຢ່າເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍນີ້ເລີຍ!.

²⁴ເບິ່ງແມ, ລູກສາວພົມມະຈາລີຄົນຫນຶ່ງຂອງຂ້ອຍ ແລະເມຍນ້ອຍຂອງລາວຢູ່ທີ່ນີ້. ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຈະພາພວກນາງອອກມາໃຫ້ພວກທ່ານດຽວນີ້. ຈົ່ງຂົ່ມຂືນພວກນາງ ຫລືເຮັດຫຍັງແກ່ພວກນາງຕາມໃຈມັກສາ, ແຕ່ຂໍຢ່າເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍກັບຊາຍຄົນນີ້ເລີຍ”.²⁵ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ຍອມຟັງລາວເລີຍ, ຄົນເລວີຄົນນັ້ນຈຶ່ງຈັບເມຍນ້ອຍຂອງຕົນ ແລະພານາງອອກໄປໃຫ້ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາກໍຈັບນາງໄປ, ຂົ່ມຂື່ນນາງ ແລະເຮັດທາລຸນກັບນາງຕະຫລອດຄືນ ແລະຈົນຮຸ່ງເຊົ້າ ພວກເຂົາກໍປ່ອຍນາງໄປ.²⁶ເມື່ອຮຸ່ງແຈ້ງ ຍິງສາວຄົນນັ້ນກໍກັບມາ ແລະນາງກໍລົ້ມລົງທີ່ປະຕູເຮືອນຂອງຊາຍຄົນບ່ອນທີ່ເຈົ້ານາຍຂອງຕົນພັກຢູ່, ແລະນາງນອນຢູ່ບ່ອນນັ້ນຈົນແຈ້ງສະຫວ່າງ.

²⁷ເຈົ້ານາຍຂອງນາງກໍລຸກຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າ, ເມື່ອເປີດປະຕູເຮືອນ ແລະຈະອອກເດີນທາງ. ລາວເຫັນເມຍນ້ອຍຂອງລາວກໍນອນຢູ່ທີ່ປະຕູເຮືອນ, ດ້ວຍມືຂອງລາວຢຽດອອກໄປເຖິງທາງເຂົ້າປະຕູ.²⁸ຄົນເລວີຈຶ່ງເວົ້າກັບນາງວ່າ, “ລຸກຂຶ້ນ ແລະພວກເຮົາໄປກັນເຖີດ”. ແຕ່ກໍບໍ່ມີຄຳຕອບ. ລາວຈຶ່ງເອົານາງຂຶ້ນຫລັງລາ, ແລະຊາຍນັ້ນອອກເດີນທາງໄປເຮືອນຂອງຕົນ.

²⁹ເມື່ອຄົນເລວີມາຮອດເຮືອນຂອງລາວແລ້ວ, ລາວກໍເອົາມີດ, ແລະ ລາວໄດ້ຈັບຕົວເມຍນ້ອຍຂອງລາວ, ແລະຟັນສົບເມຍນ້ອຍ ຕັດແຂນຕັດຂາອອກເປັນສິບສອງທ່ອນ, ແລະນຳກັນສົ່ງໄປທົ່ວເຂດແດນອິສະຣາເອນ.³⁰ທຸກຄົນທີ່ເຫັນເຫດການນີ້ກໍເວົ້າວ່າ, “ເລື່ອງຢ່າງນີ້ບໍ່ມີໃຜເຄີຍໄດ້ພົບໄດ້ເຫັນຕັ້ງແຕ່ສະໄຫມຄົນອິສະຣາເອນອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບຈົນຮອດມື້ນີ້. ຈົ່ງຄິດເບິ່ງ! ແລະໃຫ້ຄຳແນະນຳພວກເຮົາ! ຈົ່ງບອກພວກເຮົາວ່າຈະເຮັດແນວໃດ!”

20

¹ແລ້ວຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດຕັ້ງແຕ່ດານຈົນເຖິງເບຍເອເຊບາ, ກໍໄດ້ອອກມາເປັນນຳ້ໃຈຫນຶ່ງດຽວ, ລວມທັງແຜ່ນດິນກີເລອາດກໍອອກມາດ້ວຍ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ປະຊຸມກັນຕໍ່ພຣະຢາເວທີ່ເມືອງມິຊະປາ.²ພວກຫົວຫນ້າຂອງຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຈາກທຸກເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນ, ກໍໄດ້ເຂົ້າມາປະກົດຕົວໃນທີ່ປະຊຸມແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ- ມີທະຫານຍ່າງສີ່ແສນຄົນ ຜູ້ທີ່ພ້ອມຈະສູ້ຮົບດ້ວຍດາບ.

³ໃນຂະນະທີ່ຄົນເບັນຢາມິນໄດ້ຍິນວ່າຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ຂຶ້ນໄປເມືອງມິຊະປາ. ຄົນອິສະຣາເອນກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງບອກພວກເຮົາວ່າ ເລື່ອງຊົ່ວຮ້າຍນີ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ”.⁴ຄົນເລວີນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຜົວຂອງຍິງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍເຖິງເມືອງກີເບອາໃນເຂດແດນທີ່ເປັນຂອງຄົນເບັນຢາມິນ, ຂ້ອຍ ແລະເມຍນ້ອຍຂອງຂ້ອຍ, ໄດ້ຄ້າງຄືນໃນຢູ່ນັ້ນ.

⁵ໃນເວລາກາງຄືນ, ພວກຜູ້ນຳຂອງກີເບອາ ໄດ້ບຸກເຂົ້າມາຫາຂ້ອຍ, ໄດ້ລ້ອມເຮືອນນັ້ນ ແລະຫມາຍຈະຂ້າຂ້ອຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຈັບເອົາເມຍນ້ອຍຂອງຂ້ອຍໄປ ແລະຂົ່ມຂືນນາງ, ແລະນາງກໍຕາຍ.⁶ຂ້ອຍຈຶ່ງນຳສົບເມຍນ້ອຍຂອງຂ້ອຍກັບໄປ ແລະຟັນອອກເປັນທ່ອນໆ, ແລະສົ່ງໄປຍັງພວກເຂົາໃນແຕ່ລະເຂດແດນທີ່ເປັນມໍລະດົກຂອງອິດສະຣາເອນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດການຊົ່ວຮ້າຍ ແລະໂກດແຄ້ນເຊັ່ນນັ້ນໃນອິດສະຣາເອນ.⁷ບັດນີ້, ທ່ານຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫລາຍ, ຈົ່ງໃຫ້ຄຳແນະນຳ ແລະຄຳປຶກສາ ໃນທີ່ນີ້ເຖີດ.”

⁸ພວກເຂົາທຸກຄົນກໍລຸກຂຶ້ນພ້ອມກັນເປັນໃຈດຽວ ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຮົາຈະກັບໄປເຕັນຂອງລາວ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຮົາຈະກັບໄປເຮືອນຂອງລາວ!⁹ແຕ່ບັດນີ້ ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຈະເຮັດກັບເມືອງກີເບອາດ: ພວກເຮົາຈະໄປໂຈມຕີກັບເມືອງນັ້ນຕາມໄດ້ຈັບສະລາກໄດ້ນຳເຮົາ.

¹⁰ພວກຮົາຈະເລືອກຄົນສີບຄົນຈາກຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນຈາກທົ່ວເຜົ່າອິດສະຣາເອນ, ແລະຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນຈາກຫນຶ່ງພັນຄົນ, ແລະຫນຶ່ງພັນຄົນຈາກຫນ່ຶງແສນຄົນ, ເພື່ອຈັດຫາສະບຽງສຳລັບຄົນເຫລົ່ານີ້, ດ່ັງນັ້ນ ເພື່ອເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງເມືອງກີເບອາດໃນເບັນຢາມິນ, ພວກເຂົາຈະລົງໂທດຄົນເຫລົ່ານັ້ນສຳລັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນອິດສະຣາເອນ.¹¹ດັ່ງນັ້ນ ພວກທະຫານຂອງອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ກໍໄດ້ລວມຕົວກັນອອກໄປຕໍ່ສູ້ຮົບເມືອງນັ້ນໃຈດຽວກັນ.

¹²ເຜົ່າຕ່າງໆຂອງຄົນອິດສະຣາເອນກໍສົ່ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປທົ່ວເຜົ່າຂອງຄົນເບັນຢາມິນທັງຫມົດ, ໄດ້ບອກວ່າ, “ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດເລື່ອງຊົ່ວຮ້າຍແບບນີ້ແນວໃດ?¹³ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຈົ່ງມອບຊາຍຄົນຊົ່ວຮ້າຍທັງຫລາຍນັ້ນໃນເມືອງກີເບອາດມາໃຫ້ເຮົາ, ເພື່ອພວກເຮົາຂ້າພວກເຂົາຖີ້ມ ແລະ ເພື່ອພວກເຮົາເອົາຄວາມຊົ່ວອອກໄປຈາກຄົນອິດສະຣາເອນ”. ແຕ່ຄົນເບັນຢາມິນບໍ່ຍອມຟັງສຽງຄົນອິດສະຣາເອນພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ.¹⁴ຈາກນັ້ນຄົນເບັນຢາມິນກໍອອກມາຈາກບັນດາຫົວເມືອງຕ່າງໆມາລວມຕົວກັນທີ່ເມືອກີເບອາດ ເພື່ອພ້ອມກັນທີ່ຈະສູ້ຮົບກັບຄົນອິດສະຣາເອນ.

¹⁵ຄົນເບັນຢາມິນໄດ່ພາກັນຈາກເມືອງຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອທີ່ຈະສູ້ຮົບໃນວັນນັ້ນ ມີທະຫານຈຳນວນສອງຫນື່ນຫົກພັນຄົນທີ່ຊຳນານໃນການສູ້ຮົບດ້ວຍດາບ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງມີຄົນອີກເຈັດຮ້ອຍຄົນຂອງພວກເຂົາຖືກເລືອກຈາກເມືອງກີເບອາ.¹⁶ໃນຈຳນວນທະຫານທັງຫມົດນີ້ ມີເຈັດຮ້ອຍຄົນທີ່ຖືກເລືອກແລ້ວທີ່ຖະຫນັດມືຊ້າຍ. ແຕ່ລະຄົນສາມາດເອົາຍິງກະຖຸນໃສ່ກ້ອນຫີນໃຫ້ຖືກເສັ້ນຜົມໄດ້ບໍ່ພາດເລີຍ.

¹⁷ຄົນອິສະຣາເອນທີ່ບໍ່ນັບຄົນເບັນຢາມິນ, ຈຳນວນສີ່ແສນຄົນ ທີ່ຊຳນານໃນການສູ້ຮົບດ້ວຍດາບ. ຄົນທັງຫມົດເຫລົ່ານັ້ນລ້ວນແຕ່ເປັນັນກຮົບ.¹⁸ຄົນອິສະຣາເອນກໍລຸກຂຶ້ນ, ຂື້ນໄປຍັງເມືອງເບນເອນ, ແລະທູນຂໍຄຳປຶກສາຈາກພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາທູນຖາມວ່າ,“ຜູ້ໃດຈະໄປສູ້ຮົບກັບຄົນເບັນຢາມິນເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍກ່ອນ?” ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກວ່າ, “ຢູດາຈະໄປສູ້ຮົບກ່ອນ”

¹⁹ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະພວກເຂົາຍ້າຍຄ້າຍຂອງພວກເຂົາໄປໃກ້ເມືອງກີເບອາ²⁰ຄົນອິດສະຣາເອນອອກໄປສູ້ຮົບກັບຄົນເບັນຢາມິນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕຽມທະຫານເພື່ອຕໍ່ສູ້ຮົບກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເມືອງກີເບອາ.²¹ຄົນເບັນຢາມິນອອກມາຈາກເມືອງກີເບອາ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າທະຫານຂອງຄົນອິດສະຣາເອນໄປສອງຫມື່ນຄົນໃນມື້ນັ້ນ.

²²ແຕ່ຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ເສີມກຳລັງກັນ ແລະພວກເຂົາຈັດແນວຮົບໃນທີ່ເດີມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ວາງຕຳແຫນ່ງໄວ້ໃນວັນທຳອິດ.²³ຈາກນັ້ນຄົນອິດສະຣາເອນກໍຂຶ້ນໄປ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວຈົນຮອດຕອນແລງ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ສະແຫວງຫາການນີ້ຈາກພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາໄດ້ທູນຖາມວ່າ “ພວກຂ້ານ້ອຍຄວນທີ່ຈະອອກໄປສູ້ຮົບກັບຄົນເບັນຢາມິນພີ່ນ້ອງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍອີກຫລືບໍ່?” ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ “ຈົງໄປສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາເຖີດ!”

²⁴ດ່ັງນັ້ນ ຄົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ໄປສູ້ຮົບກັບພວກທະຫານຂອງເບັນຢາມິນໃນມື້ທີສອງ.²⁵ແລະໃນມື້ທີສອງນັ້ນ, ຄົນເບັນຢາມິນກໍຍົກທັບອອກໄປຈາກກີເບອາ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າຄົນອິດສະຣາເອນໄປຫນຶ່ງຫມື່ນແປດພັນຄົນ. ຊຶ່ງທຸກຄົນລ້ວນເປັນຄົນຊຳນານໃນການສູ້ຮົບດ້ວຍດາບ.

²⁶ແລ້ວພວກທະຫານທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດ ຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນໄປທີ່ເມືອງເບັດເອັນ ແລະຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນ, ແລະທີ່ນັ້ນພວກເຂົານັ່ງເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ອົດອາຫານຈົນຮອດຕອນແລງ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທຳຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ.

²⁷ຄົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງທູນຖາມພຣະຢາເວ- ເພາະວ່າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ບ່ອນທີ່ນັ້ນໃນສະໃຫມນັ້ນ.²⁸ແລະຟີເນຫັດລູກຊາຍຂອງເອເລອາຊາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາໂຣນກຳລັງຮັບໃຊ້ຢູ່ຫນ້າຫີບນັ້ນໃນສະໄຫມນັ້ນ- ພວກເຂົາທູນຖາມວ່າ “ພວກຂ້ານ້ອຍຄວນຈະອອກໄປສູ້ຮົບກັບຄົນເບັນຢາມິນພີ່ນ້ອງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍອີກຄັ້ງຫລືວ່າຄວນຈະຢຸດ?”ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງສູ້ຮົບເຖີດ ເພາະວ່າມື້ອື່ນນີ້ ເຮົາຈະຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຈົ້າເອົາຊະນະພວກເຂົາ."

²⁹ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງຈັດຄົນຊ້ອນໄວ້ອ້ອມເມືອງກີເບອາ.³⁰ຄົນອິດສະຣາເອນກໍຂຶ້ນໄປສູ້ຮົບກັບຄົນເບັນຢາມິນໃນວັນທີສາມ, ແລະພວກເຂົາຈັດຕຽມທະຫານຕໍ່ສູ້ເມືອງກີເບອາເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຂົາເຮັດຄາວກ່ອນ.

³¹ຄົນເບັນຢາມິນກໍໄດ້ອອກໄປແລະສູ້ຮົບກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍຖືກຫລອກລວງໃຫ້ຫ່າງອອກໄປຈາກຕົວເມືອງ.ພວກເຂົາກໍເລີ່ມຂ້າຟັນປະຊາຊົນຈຳນວນຫນຶ່ງ. ມີຄົນອິດສະຣາເອນປະມານສາມສິບຄົນທີ່ຕາຍຕາມທົ່ງນາ ແລະເສັ້ນທາງ. ຫນຶ່ງໃນເສັ້ນທາງໄປຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ: ແລະ ອີກເສັ້ນຫນຶ່ງໄປເມືອງກິເບອາ.

³²ແລ້ວຄົນເບັນຢາມິນຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ພວກເຂົາພ່າຍແພ້ ແລະພວກເຂົາກຳລັງແລ່ນຫນີຈາກພວກເຮົາຄືກັນກັບຄາວກ່ອນ”. ແຕ່ຄົນອິດສະຣາເອນເວົ້າວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາແລ່ນຖອຍອອກມາ ແລະລໍຖ້າພວກເຂົາອອກມາຫ່າງຈາກເມືອງໄປຮອດຖະຫນົນນັ້ນ”.³³ຄົນອິດສະຣາເອນທັງມົດກໍລຸກອອກຈາກບ່ອນຂອງຕົນ ແລະຈັດແນວຮົບຂອງຕົນທີ່ບາອານ-ຕາມາ. ແລ້ວພວກທະຫານຂອງອິດສະຣາເອນທີ່ຄອຍຖ້າຊຸ້ມຢູ່ກໍອອກຈາກບ່ອນຂອງຕົນຈາກເມືອງມາຣາ-ເກບາ.

³⁴ມີຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ຖືກຄັດເລືອກມາຈາກຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນໄດ້ອອກມາສູ້ຮົບກັບເມືອງກີເບອາ ແລະ ການກຳລັງຕໍ່ສູ້ຢ່າງດຸເດືອດ, ແຕ່ຄົນເບັນຢາມິນບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມໂຫດຮ້າຍກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາເຖິງຕົນແລ້ວ.³⁵ພຣະຢາເວໃຫ້ຄົນເບັນຢາມິນພ່າຍແພ້ຄົນອິດສະຣາເອນ. ໃນມື້ນັ້ນ, ພວກທະຫານ ຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ຂ້າຄົນເບັນຢາມິນສອງຫມື່ນຫ້າພັນຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນ ຄົນຕາຍເຫລົ່ານີ້ລ້ວນແຕ່ຊຳນານການສູ້ຮົບດ້ວຍດາບ.

³⁶ດັ່ງນັ້ນ ພວກທະຫານເບັນຢາມິນຈຶ່ງເຫັນວ່າ ພວກເຂົາພ່າຍແພ້ແລ້ວ. ຄົນອິດສະຣາເອນທຳທ່າຖອຍຫນີຕໍ່ຄົນເບັນຢາມິນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາວາງໃຈຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຊຸ້ມຢູ່ອ້ອມເມືອງກີເບອາ.³⁷ແລ້ວຄົນທີ່ຊຸ້ມຢູ່ກໍລຸກຂື້ນ, ແລະຮີບ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ບຸກຂື້ນເຂົ້າໄປໃນເມືອງກີເບອາ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນດ້ວຍດາບ.³⁸ຄົນອິດສະຣາເອນ ກັບພວກຄົນທີ່ຊຸ້ມຢູ່ ໄດ້ນັດກັນໃນການໃຫ້ສັນຍານວ່າ ຖ້າເຫັນຄວັນກ້ອນໃຫຍ່ພຸ່ງຂຶ້ນມາຈາກໃນເມືອງນັ້ນ.

³⁹ເມື່ອສົ່ງສັນຍານໄປແລ້ວ ພວກທະຫານຂອງອິດສະຣາເອນກໍຫັນກັບມາຈາກການສູ້ຮົບ. ຄົນເບັນຢາມິນໄດ້ເລີ້ມໂຈມຕີ ແລະພວກເຂົາຂ້າຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ສາມສິບຄົນ, ພວກເຂົາກໍເວົ້າວ່າ, “ແນ່ນອນວ່າພວກເຂົາໄດ້ພ່າຍແພ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຮົາແລ້ວ, ເຫມືອນຢ່າງການສູ້ຮົບໃນຄັ້ງກ່ອນ”.

⁴⁰ແຕ່ຄວັນໄຟລຸກພຸ່ງຂຶ້ນມາຈາກໃນເມືອງນັ້ນ, ຄົນເບັນຢາມິນຫັນມາ ແລະ ເຫັນຄວັນໄຟໄດ້ພຸ່ງຂື້ນສູ່ທ້ອງຟ້າຈາກທົ່ວເມືອງນັ້ນ.⁴¹ແລ້ວຄົນອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ຫັນກັບມາສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາ. ຄົນເບັນຢາມິນຢ້ານກວ່າຫລາຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາເຫັນວ່າຄວາມໂຫດຮ້າຍມາເຫນືອພວກເຂົາແລ້ວ.

⁴²ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງແລ່ນຫນີໄປຈາກຄົນອິດສະຣາເອນ, ຫນີເຂົ້າໄປທາງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ແຕ່ສົງຄາມກໍຍັງຕາມພວກເຂົາໄປຢ່າງຫນັກ. ພວກທະຫານຂອງອິດສະຣາເອນ ໄດ້ອອກມາຈາກເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ໄດ້ຂ້າພວກເຂົາໃນທີ່ບ່ອນພວກເຂົາຢືນຢູ່.

⁴³ພວກເຂົາໄດ້ລ້ອມຄົນເບັນຢາມິນ, ຂັບໄລ່ໄປ, ແລະໄດ້ໄລ່ພວກເຂົາໄປ, ແລະຢຽບຢໍ່າພວກເຂົາລົງໄປທີ່ໂນອາ. ຕະຫລອດທາງໄປທິດຕາເວັນຂອງເມືອງກີເບອາ.⁴⁴ຄົນເບັນຢາມິນລົ້ມຕາຍຫນຶ່ງຫມື່ນແປດພັນຄົນ, ຊຶ່ງທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ເປັນນັບຮົບທີ່ມີຊື່ສຽງໃນສະຫນາມຮົບ.

⁴⁵ພວກເຂົາໄດ້ກັບ ແລະ ຫນີໄປທາງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຮອດແຜ່ນຫີນຣິມໂມນ. ຄົນອິດສະຣາເອນ ຂ້າຄົນເບັນຢາມິນຫລາຍກວ່າຫ້າພັນຄົນຕາມຖະຫນົນນັ້ນ. ພວກເຂົາຍັງຄົງໄລ່ຕາມພວກເຂົາ, ແລະໄລ່ຕາມໄປໃກ້ເຖິງກິໂດມ, ແລະພວກເຂົາຂ້າຄົນຫລາຍກວ່າສອງພັນຄົນ.⁴⁶ຄົນເບັນຢາມິນທັງຫມົດທີ່ລົ້ມຕາຍໃນມື້ນັ້ນ ສອງຫມື່ນຫ້າພັນຄົນ-ຊຶ່ງເປັນຄົນທີ່ຊຳນານການຕໍ່ສູ້ດ້ວຍດາບ; ພວກເຂົາທຸກຄົນລ້ວນມີຊື່ສຽງໃນການສູ້ຮົບໃນສະຫນາມຮົບ.

⁴⁷ແຕ່ມີທະຫານຫົກຮ້ອຍຄົນໄດ້ຫັນກັບ ແລະ ຫນີໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຮອດແຜ່ນຫີນຣິມໂມນ. ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ແຜ່ນຫີນຣິມໂມນເປັນເວລາສີ່ເດືອນ.⁴⁸ພວກທະຫານຂອງອິດສະຣາເອນກໍກັບມາສູ້ຮົບກັບຄົນເບັນຢາມິນອີກ ແລະໄດ້ໂຈມຕີ ແລະຂ້າພວກເຂົາ- ທັງເມືອງ, ຝູງສັດ ແລະ ບັນດາສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຂົາພົບເຫັນ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ເອົາໄຟເຜົາທຸກຫົວເມືອງຕາມເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.

21

¹ໃນຕອນນີ້ ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ໃຫ້ຄຳຫນັ້ນສັນຍາກັນທີ່ເມືອງມິຊະປາວ່າ,“ບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຮົາທີ່ຈະໃຫ້ລູກສາວຂອງຕົນແຕ່ງງານກັບຄົນເບັນຢາມິນ”.²ເມື່ອປະຊາຊົາກໍໄດ້ໄປຍັງເມືອງເບັດເອັນ ແລະ ນັ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວຈົນຮອດຕອນແລງ ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນ.³ພວກເຂົາຮ້ອງທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເປັນຫຍັງເຫດການນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນອິສະຣາເອນ, ຊຶ່ງເຜົ່າຫນຶ່ງຂອງບັນດາເຜົ່າຂອງພວກເຮົາຈະຂາດຫາຍໄປໃນວັນນີ້.”

⁴ໃນມື້ຕໍ່ມາປະຊາຊົນໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ ແລະ ສ້າງແທ່ນບູຊາແທ່ນຫນຶ່ງ ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທຳ.⁵ແລະຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຜົ່າໃດໃນບັນດາເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນມາຊຸມນຸມຕໍ່ພຣະຢາເວ?” ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄຳສັນຍາທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບຄົນໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ມາຊຸມນຸມຕໍ່ພຣະຢາເວຢູ່ມິດຊະປາ, ພວກເຂົາກ່າວວ່າ “ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກປະຫານຊີວິດຢ່າງແນ່ນອນ."

⁶ຄົນອິສະຣາເອນມີຄວາມເມດຕາສົງສານຕໍ່ຄົນເບັນຢາມິນພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ “ໃນມື້ນີ້ເຜົ່າຫນຶ່ງໄດ້ຖືກຕັດຂາດຈາກອິສະຣາເອນແລ້ວ.⁷ໃຜຈະຫາເມຍໃຫ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຫລືອຢູ່ ເນື່ອງຈາກພວກເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄຳສັນຍາຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ ພວກເຮົາຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ຄົນໃດໃນພວກເຂົາແຕ່ງງານກັບລູກສາວຂອງພວກເຮົາ?”

⁸ພວກເຂົາຖາມຂຶ້ນວ່າ, “ເຜົ່າໃດໃນບັນາເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນມາເຝົ້າພຣະຢາເວທີ່ມິຊະປາ?” ຊຶ່ງໄດ້ພົບວ່າບໍ່ມີຄົນໃດຈາກຢາເບັດກິີເລອາດມາຊຸມນຸມເລີຍ.⁹ເພາະວ່າເມື່ອໄດ້ຈັດວາງປະຊາຊົນໃຫ້ເປັນລະບຽບແລ້ວ, ເບິ່ງແມ, ບໍ່ມີຊາວເມືອງຢາເບັດກິີເລອາດຢູ່ບ່ອນນັ້ນເລີຍ.¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ຊຸມນຸມຊົນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງທະຫານຜູ້ກ້າຫານທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາອອກໄປຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ ພ້ອມກັບຄຳສັ່ງໃຫ້ໄປຍັງຢາເບັດກີເລອາດ ແລະໂຈມຕີພວກເຂົາ ແລະ ຂ້າພວກເຂົາ ທັງຜູ້ຍິງ ແລະ ເດັກນ້ອຍ.

¹¹ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້: ພວກເຈົ້າຕ້ອງຂ້າຜູ້ຊາຍ ແລະຜູ້ຍິງທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຫລັບນອນກັບຜູ້ຊາຍແລ້ວ."¹²ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ໄດ້ພົບໃນຫມູ່ຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ຢາເບັດກີເລອາດ ມີພວກຍິງສາວຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍຮ່ວມຫລັບນອນກັບຊາຍໃດໆເລີຍ ສີ່ຮ້ອຍຄົນ ແລະພວກເຂົາຈຶ່ງພາຍິງເຫລົ່ານັ້ນມາທີ່ຄ້າຍຊີໂລ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນການາອານ.

¹³ຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດ ກໍສົ່ງຂ່າວອອກໄປ ແລະໄດ້ບອກຄົນເບັນຢາມິນຊຶ່ງຢູ່ແຜ່ນຫີນຣິມໂມນວ່າ ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ສະງົບເສິກແລ້ວ.¹⁴ຄົນເບັນຢາມິນໄດ້ກັບມາໃນເວລານັ້ນ ແລະພວກເຂົາກໍມອບພວກຍິງສາວຊາວຢາເບັດກີເລອາດ, ແຕ່ກໍບໍ່ພໍສາວຍິງສຳລັບພວກເຂົາທັງຫມົດ.¹⁵ປະຊາຊົນກໍໄດ້ເສຍໃຈກັບເຫດການທິ່ໄດ້ເກີດຂື້ນກັບຄົນເບັນຢາມິນ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນ.

¹⁶ພວກຜູ້ນຳຂອງຊຸມນຸມຊົນນັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະຈັດຫາເມຍໃຫ້ກັບຄົນເບັນຢາມິນຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ແນວໃດ, ເພະາວ່າພວກຜູ້ຍິງເບັນຢາມິນຖືກຂ້າຕາຍຫມົດແລ້ວ.¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຕ້ອງມີມໍລະດົກໃຫ້ແກ່ຄົນເບັນຢາມິນທີ່ລອດຕາຍ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຜົ່າຫນຶ່ງຖືກທຳລາຍຈາກອິສະຣາເອນ.

¹⁸ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຍົກບັນດາລູກສາວຂອງພວກເຮົາໃຫ້ເປັນເມຍພວກເຂົາ, ເພາະວ່າຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ໃຫ້ຄຳສັນຍາໄວ້ວ່າ, “ຜູ້ໃດຍົກລູກສາວໃຫ້ເປັນເມຍແກ່ເບັນຢາມິນ ຈົ່ງຖືກສາບແຊ່ງ”.¹⁹ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ ພວກເຈົ້າຮູ້ວ່າ ງານລ້ຽງເທສະການຖວາຍພຣະຢາເວທຸກໆປີຢູ່ຊີໂລ (ທີ່ຊຶ່ງຢູ່ເຫນືອເບັດເອັນ, ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງຖະຫນົນຂຶ້ນຈາກເມືອງເບັດເອັນຮອດຊີເຄມ ແລະ ຢູ່ທາງທິດໃຕ້ຂອງເລໂບນາ)”

²⁰ພວກເຂົາໄດ້ສັ່ງຄົນເບັນຢາມິນ, ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໄປຊຸ້ມຄອຍຢູ່ໃນສວນອະງຸ່ນ.²¹ລໍຖ້າເຝົ້າເບິ່ງຢູ່ ເມື່ອພວກລູກສາວຊາວຊີໂລອອກມາເຕັ້ນລຳ, ແລ້ວຟ້າວແລ່ນອອກມາຈາກສວນອະງຸ່ນ ແລະພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນກໍລັກເອົາພວກລູກສາວຊາວຊີໂລມາເປັນເມຍ, ແລ້ວກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນເບັນຢາມິນ.

²²ເມື່ອພໍ່ ຫລືພີ່ນ້ອງຂອງພວກນາງເຫລົ່ານັ້ນມາຮ້ອງທຸກຕໍ່ພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະບອກພວກເຂົາວ່າ, ‘ຂໍຈົ່ງສະແດງກະລຸນນາຕໍ່ພວກເຮົາເຖີດ! ຂໍໂຜດຍອມໃຫ້ພວກນາງຢູ່ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເມຍແກ່ແຕ່ລະຄົນໃນເວລາສົງຄາມ. ເນື່ອງຈາກພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ມອບບັນດາລູກສາວຂອງພວກທ່ານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ພວກທ່ານກໍຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດ.’”

²³ຄົນເບັນຢາມິນກໍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ເມຍໄປຕາມຈຳນວນພວກເຂົາຕ້ອງການຈາກບັນດາຍິງສາວທີ່ກຳລັງເຕັ້ນລຳ ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອົາຕົວພວກນາງໄປເປັນເມຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາກໍກັບໄປຢູ່ໃນທີ່ດິນມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງເມືອງຂຶ້ນໃຫມ່ ແລະອາໄສຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ.²⁴ແລ້ວຄົນອິດສະຣາເອນ ກໍອອກໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ ແລະກັບບ້ານ, ຕ່າງຄົນກໍໄປຍັງເຜົ່າ ແລະຕະກູນຂອງຕົນ, ແລະຕ່າງກໍກັບໄປຍັງທີ່ມໍລະດົກຂອງຕົນ.

²⁵ໃນສະໄຫມນັ້ນ ບໍ່ມີກະສັດໃນອິສະຣາເອນ. ທຸກຄົນເຮັດໃນສິ່ງຖືກຕ້ອງທີ່ຕົນເອງເຫັນດີ.

ນາງຣຸດ

1

¹ໃນສະໄຫມເມື່ອຜູ້ພິພາກສາຢູ່ນັ້ນມີການຂາດແຄນອາຫານເກີດຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ, ແລະມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈາກເມືອງເບັດເລເຮັມ, ໃນເຂດຢູດາຍ ໄດ້ເດີນທາງໄປທີ່ແຜ່ນດິນໂມອາບພ້ອມກັບເມຍ ແລະ ລູກຊາຍສອງຄົນຂອງເຂົາ.²ຊາຍຄົນນີ້ຊື່ວ່າເອລີເມເລັກ, ແລະ ເມຍຂອງເຂົາຊື່ວ່ານາງນາໂອມີ. ແລະ ລູກຊາຍທັງສອງຂອງເຂົາຊື່ວ່າ ມາໂລນ ແລະ ກີລີໂອນ, ພວກເຂົາເປັນຄົນເອລີເມເລັກ, ເມືອງເບັດເລເຮັມ, ໃນເຂດຢູດາຍ. ພວກເຂົາມາເຖິງແຜ່ນດິນໂມອາບ ແລະ ໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

³ແລ້ວເອລີເມເລັກ, ຜູ້ເປັນຜົວຂອງນາງນາໂອມີກໍໄດ້ເສຍຊີວິດ, ແລະ ນາງຖືກຖິ້ມໃຫ້ຢູ່ກັບລູກຊາຍທັງສອງຄົນ.⁴ບຸດເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຍິງໂມອາບເປັນເມຍ; ຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່າ ນາງໂອປາ, ແລະ ອີກຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່ານາງຣຸດ. ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາປະມານສິບປີ.⁵ແລ້ວທັງມາໂລນ ແລະກີລີໂອນກໍເສຍຊີວິດ, ນາງນາໂອມີຈຶ່ງຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຜົວ ແລະລູກທັງສອງຄົນຂອງນາງ.

⁶ແລ້ວນາງນາໂອມີຈຶ່ງຕັດສິນໃຈອອກຈາກໂມອາບ ພ້ອມກັບລູກໄພ້ທັງສອງຂອງນາງ ແລະກັບໄປຍັງຢູດາຍ ເພາະນາງໄດ້ຍິນ ຂະນະຢູ່ໃນແຂວງຂອງໂມອາບ ວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃນຍາມຕ້ອງການ ແລະ ປຣະທານອາຫານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.⁷ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງອອກຈາກສະຖານທີ່ ຊຶ່ງນາງເຄີຍໄດ້ອາໄສຢູ່ພ້ອມກັບລູກໄພ້ທັງສອງຄົນຂອງນາງ, ແລະພວກນາງຈຶ່ງຍ່າງລົງໄປຕາມຫົນທາງ ເພື່ອກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນຢູດາຍ.

⁸ນາງນາໂອມີໄດ້ເວົ້າກັບລູກໄພ້ທັງສອງຄົນວ່າ, "ໄປ, ກັບໄປ, ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຈົ່ງກັບໄປຍັງບ້ານແມ່ຂອງພວກເຈົ້າເຖີດ. ຂໍພຣະຢາເວສຳແດງຄວາມກະຣຸນາຕໍ່ພວກເຈົ້າ, ເຫມືອນຢ່າງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ສຳແດງຄວາມກະຣຸນາຕໍ່ຜູ້ທີ່ຕາຍໄປແລະ ຕໍ່ຂ້ອຍດ້ວຍ.⁹ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປຣະທານການພັກສະຫງົບ, ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າໃນບ້ານຂອງຄອບຄົວໃຫມ່ຂອງພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນເຖີດ. "ແລ້ວນາງນາໂອມີຈຶ່ງຈູບລາລູກໄພ້ທັງສອງ, ແລະ ພວກນາງກໍເປັ່ງສຽງຮ້ອງໄຫ້.¹⁰ພວກນາງເວົ້າກັບນາງນາໂອມີວ່າ, "ຢ່າເລີຍ! ພວກເຮົາຈະກັບໄປພ້ອມກັບທ່ານໄປຍັງຊົນຊາດຂອງທ່ານ."

¹¹ແຕ່ນາງນາໂອມີເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປເຖີດ, ລູກສາວຂອງເຮົາເອີຍ! ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຈະໄປກັບຂ້ອຍ? ຂ້ອຍຈະຍັງມີລູກຊາຍໃນຄັນເພື່ອຈະມາເປັນຜົວຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ອີກຢ່າງນັ້ນບໍ?¹²ຈົ່ງກັບໄປເຖີດ, ລູກເອີຍ, ໄປຕາມທາງຂອງພວກເຈົ້າຖ້ອນ, ເພາະຂ້ອຍເອງກໍແກ່ເກີນກວ່າທີ່ຈະມີຜົວໄດ້ອີກແລ້ວ. ຖ້າຫາກຂ້ອຍບອກວ່າ, 'ຂ້ອຍຫວັງວ່າ ຂ້ອຍຈະໄດ້ຜົວຄົນຫນຶ່ງໃນຄືນນີ້,' ແລະ ໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍທັງຫລາຍ,¹³ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະລໍຖ້າຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະເຕີບໂຕຢ່າງນັ້ນບໍ? ພວກເຈົ້າຈະລໍຖ້າ ແລະບໍ່ແຕ່ງງານກັບຊາຍຄົນໃຫມ່ເວລານີ້ບໍ? ຢ່າເລີຍ, ລູກສາວເອີຍ! ມັນຈະເປັນຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງສຳລັບຂ້ອຍ, ຫລາຍກວ່າເປັນຄວາມໂສກເສົ້າໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ, ເພາະພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຫັນມາຕໍ່ສູ້ຂ້ອຍແລ້ວ."

¹⁴ແລ້ວບັນດາລູກໄພ້ຂອງນາງກໍເປັ່ງສຽງຂຶ້ນ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ. ໂອປາໄດ້ຈູບລາແມ່ຍ່າຂອງນາງ, ແຕ່ນາງຣຸດຍັງຄົງກອດນາງເອົາໄວ້ແໜ້ນ.¹⁵ນາງນາໂອມີເວົ້າວ່າ, "ຟັງເດີ, ເອື້ອຍໄພ້ຂອງເຈົ້າໄດ້ກັບໄປຫາຊົນຊາດ ແລະພຣະທັງຫລາຍຂອງເຂົາແລ້ວ. ເຈົ້າຈົ່ງກັບໄປພ້ອມກັນກັບເອື້ອຍໄພ້ຂອງເຈົ້າເຖີດ."

¹⁶ແຕ່ນາງຣຸດເວົ້າວ່າ, "ຂໍຢ່າພາກຂ້ານ້ອຍໄປຈາກແມ່ເລີຍ, ເພາະບໍ່ວ່າແມ່ຈະໄປທີ່ໃດ, ຂ້ານ້ອຍຈະໄປນຳ; ແມ່ຢູ່ທີ່ໃດ, ຂ້ານ້ອຍກໍຈະຢູ່ນຳ; ປະຊາຊົນຂອງແມ່ກໍຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ພຣະເຈົ້າຂອງແມ່ ກໍຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁷ແມ່ຕາຍຢູ່ທີ່ໃດ, ຂ້ານ້ອຍກໍຈະຕາຍ ແລະ ຈະຝັງເອົາໄວ້ທີ່ນັ້ນ. ຂໍພຣະຢາເວ ລົງໂທດຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ຂໍໃຫ້ມີພຽງຄວາມຕາຍເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະແຍກພວກເຮົາອອກຈາກກັນໄດ້."¹⁸ເມື່ອນາງນາໂອມີ ໄດ້ເຫັນວ່ານາງຣຸດມີຄວາມຕັ້ງໃຈຈິງທີ່ຈະໄປພ້ອມກັບນາງ, ນາງຈຶ່ງໄດ້ຢຸດໂຕ້ແຍ່ງກັບຣຸດ.

¹⁹ດັ່ງນັ້ນທັງສອງຄົນຈຶ່ງເດີນທາງມາຈົນເຖິງເມືອງເບັດເລເຮັມ. ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງທີ່ເມືອງເບັດເລເຮັມ, ຜູ້ຄົນທັງເມືອງຕ່າງກໍມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໃນການກັບມາຂອງພວກເຂົາ. ພວກຜູ້ຍິງເວົ້າວ່າ, "ນີ້ຄືນາງນາໂອມີແມ່ນບໍ່?"²⁰ແຕ່ນາງນາໂອມີເວົ້າກັບພວກນາງວ່າ, "ຢ່າຮ້ອງຂ້ານ້ອຍວ່ານາໂອມີເລີຍ. ຈົ່ງຮ້ອງຂ້ານ້ອຍວ່າມາຣາເຖີດ, ເພາະອົງຜູ້ຊົງສະຖິດໄດ້ກະທຳຕໍ່ຂ້ອຍຢ່າງຂົມຂື່ນໃຈຫລາຍ.²¹ຂ້ານ້ອຍອອກໄປຢ່າງບໍຣິບູນ, ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍກັບມາບ້ານອີກຄັ້ງດ້ວຍຄວາມວ່າງເປົ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ແລ້ວເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຮ້ອງຂ້ານ້ອຍວ່ານາໂອມີ, ເບິ່ງແມ ພຣະຢາເວໄດ້ລົງໂທດຂ້ານ້ອຍ, ອົງຜູ້ຊົງສະຖິດໄດ້ກະທຳໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຈັບປວດຫລາຍ?"

²²ດັ່ງນັ້ນນາງນາໂອມີ ແລະ ນາງຣຸດຊາວໂມອາບ, ຜູ້ເປັນລູກໄພ້ຂອງນາງ, ໄດ້ກັບມາຈາກປະເທດໂມອາບ. ພວກນາງໄດ້ມາເຖິງເມືອງເບັດເລເຮັມ ໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຣະດູການເກັບກ່ຽວເຂົ້າບາເລ.

2

¹ບັດນີ້ຜົວຂອງນາງນາໂອມີ, ຄືເອລີເມເຫລັກ, ມີຍາດຄົນຫນຶ່ງ, ຊື່ໂບອາດ, ຊິ່ງເປັນຜູ້ຄົນຮັ່ງມີ, ແລະ ເປັນຄົນມີອິດທິພົນ.²ນາງຣຸດ, ຊາວໂມອາບໄດ້ເວົ້າກັບນາງນາໂອມີວ່າ, "ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປ ແລະ ເກັບຮວງເຂົ້າທີ່ຫລົ່ນລົງເຫລືອໄວ້ໃນທົ່ງນາ. ຂ້ານ້ອຍຈະຕິດຕາມຜູ້ໃດກໍໄດ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍເຫັນຄວາມມີນ້ຳໃຈໃນດວງຕາຂອງເຂົາ." ດັ່ງນັ້ນນາງນາໂອມີໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ຈົ່ງໄປເຖີດ, ລູກສາວຂອງເຮົາ."

³ນາງຣຸດໄດ້ໄປ ແລະ ເກັບເຂົ້າທີ່ຕົກໃນທົ່ງນາພາຍຫລັງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເກັບກ່ຽວ. ນາງບັງເອີນໄດ້ເຂົ້າມາໃນທົ່ງນາຂອງໂບອາດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຍາດກັບເອລີເມເລັກ.⁴ເບິ່ງແມ, ໂບອາດໄດ້ມາຈາກເບັດເລເຮັມ ແລະ ເວົ້າກັບຜູ້ເກັບກ່ຽວເຂົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງຢູ່ກັບພວກທ່ານເຖີດ." ພວກເຂົາຕອບໂບອາດວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວອວຍພອນທ່ານ."

⁵ແລ້ວໂບອາດໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາທີ່ຄວບຄຸມດູແລຄົນເກັບກ່ຽວເຂົ້ານັ້ນວ່າ, "ຍິງສາວນີ້ເປັນຄົນຂອງຜູ້ຊາຍຄົນໃດນໍ?"⁶ຄົນຄວບຄຸມດູແລຄົນກ່ຽວເຂົ້າໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ "ນາງເປັນຍິງສາວຊາວໂມອາບຜູ້ຊຶ່ງກັບມາພ້ອມກັບນາງນາໂອມີຈາກແຜ່ນດິນໂມອາບ.⁷ນາງໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, "ກະຣຸນາອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ອຍເກັບສິ່ງທີ່ຕົກໃນທົ່ງນາ ຫລັງຈາກທີ່ພວກຄົນງານໄດ້ເກັບກ່ຽວເຂົ້າ.' ດັ່ງນັ້ນນາງໄດ້ມາທີ່ນີ້ ແລະ ສືບຕໍ່ຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນເຖິງດຽວນີ້, ຍົກເວັ້ນພຽງແຕ່ຕອນທີ່ນາງພັກພຽງເລັກນ້ອຍໃນບ້ານ."

⁸ແລ້ວໂບອາດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບນາງຣຸດວ່າ, "ເຈົ້າກຳລັງຟັງເຮົາເວົ້າຢູ່ບໍ່, ລູກສາວຂອງເຮົາ? ຢ່າໄປເກັບເຂົ້າ ທີ່ຕົກທົ່ງນາອື່ນ; ຢ່າໄປຈາກທົ່ງນາຂອງເຮົາ. ແຕ່ຈົ່ງຢູ່ທີ່ນີ້, ແລະ ເຮັດວຽກກັບພວກສາວຄົນງານຂອງເຮົາ.⁹ໃຫ້ຈັບຕາເບິ່ງທົ່ງນາທີ່ພວກຜູ້ຊາຍກຳລັງເກັບກ່ຽວຢູ່ນັ້ນ ແລະ ຈົ່ງຕິດຕາມພວກຜູ້ຍິງຄົນອື່ນໆໄປ. ຂ້ອຍໄດ້ສັ່ງພວກຜູ້ຊາຍ ບໍ່ໃຫ້ແຕະຕ້ອງຕົວເຈົ້າ, ເມື່ອໃດກໍຕາມເມື່ອເຈົ້າກະຫາຍນ້ຳ, ໃຫ້ເຈົ້າໄປທີ່ຫມໍ້ນ້ຳ ແລະ ດື່ມນ້ຳທີ່ພວກຜູ້ຊາຍໄດ້ຕັກໄວ້ໃຫ້ນັ້ນ."

¹⁰ແລ້ວນາງກໍກົ້ມລົງຕໍ່ຫນ້າໂບອາດ, ເອົາຫົວກົ້ມລົງທີ່ພື້ນດິນ. ນາງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ເປັນຫຍັງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາຈາກທ່ານເຊັ່ນນີ້, ຊຶ່ງທ່ານດີຕໍ່ຂ້ານ້ອຍທີ່ເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ?"¹¹ໂບອາດໄດ້ຕອບ ແລະ ເວົ້າແກ່ນາງວ່າ, "ຂ້ອຍໄດ້ຮັບຮູ້ ໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດທັງຫມົດຫລັງຈາກທີ່ຜົວຂອງເຈົ້າຕາຍ. ເຈົ້າໄດ້ຈາກພໍ່ແມ່ຂອງເຈົ້າ, ແລະ ແຜ່ນດິນເກີດຂອງເຈົ້າເພື່ອຕິດຕາມແມ່ຂອງຜົວ ແລະມາຢູ່ກັບປະຊາຊົນທີ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ.¹²ຂໍພຣະຢາເວປຣະທານລາງວັນສຳລັບການກະທຳຂອງເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບການຕອບແທນຢ່າງບໍຣິບູນຈາກພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຊົນຊາດອິສະຣາເອນ, ພາຍໃຕ້ຮົ່ມປີກຂອງພຣະອົງເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງ."

¹³ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຄວາມຊື່ນຊອບໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະທ່ານໄດ້ຫນູນໃຈຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ທ່ານໄດ້ເວົ້າດ້ວຍຄວາມກະຣຸນາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍເອງກໍບໍ່ໄດ້ເປັນສາວໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງຂອງທ່ານ."

¹⁴ໃນເວລານັ້ນໂບອາດໄດ້ເວົ້າກັບນາງຣຸດວ່າ, "ຈົ່ງມາທີ່ນີ້, ແລະກິນເຂົ້າຈີ່, ແລະຈໍ້າເຂົ້າຈີ່ຂອງເຈົ້າໃນເຫລົ້າອາງຸ່ນນີ້ທ້ອນ." ນາງໄດ້ນັ່ງຂ້າງໆ ພວກຄົນກ່ຽວເຂົ້າ, ແລະ ເຂົາເອົາເຂົ້າຈີ່ອົບໃຫ້ນາງ. ນາງກໍໄດ້ກິນຈົນກະທັ້ງນາງພໍໃຈ ແລະ ປະປ່ອຍໄວ້ສ່ວນທີ່ເຫລືອ.

¹⁵ເມື່ອນາງລຸກຂຶ້ນເເລ້ວໄປເກັບເຂົ້າທີ່ຕົກ, ໂບອາດໄດ້ສັ່ງພວກຜູ້ຊາຍຫນຸ່ມຂອງເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ນາງໄດ້ເກັບເຂົ້າ ເເມ່ນເເຕ່ທ່າມກາງຟ່ອນເຂົ້າ, ເເລະ ຢ່າໄດ້ຕຳໜິນາງເລີຍ.¹⁶ຈົ່ງດຶງຮວງເຂົ້າອອກມາຈາກຟ່ອນ ເເລະ ຖິ້ມໄວ້ໄຫ້ນາງເກັບເອົາ, ເເລະ ຢ່າໄດ້ຫ້າມນາງເລີຍ."

¹⁷ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງເກັບເມັດເຂົ້າໃນທົ່ງນາຈົນຮອດເເລງ. ເເລ້ວນາງກໍຟາດຮວງເຂົ້າທີ່ນາງໄດ້ຮວບຮວມມານັ້ນ, ເເລະ ເມັດເຂົ້າໄດ້ປະມານສິບກິໂລ.¹⁸ນາງຍົກເຂົ້ານັ້ນຂຶ້ນ ເເລະ ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ. ເເລ້ວເເມ່ຍ່າໄດ້ເຫັນເຂົ້າທີ່ນາງໄດ້ເກັບມານັ້ນ. ນາງເອົາເມັດເຂົ້າອົບທີ່ເຫລືອຈາກອາຫານທີ່ນາງໄດ້ກິນອີ່ມເເລ້ວນັ້ນ ໃຫ້ເເມ່ຍ່າກິນ.

¹⁹ເເມ່ຍ່ານາງຈຶ່ງເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ມື້ນີ້ເຈົ້າໄປເກັບເຂົ້າທີ່ຕົກຢູ່ໃສ?" ເເລ້ວນາງຣຸດໄດ້ບອກເເມ່ຍ່າຂອງນາງກ່ຽວກັບຊາຍທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງທົ່ງນາທີ່ນາງໄດ້ເຮັດວຽກນາງເວົ້າວ່າ, "ຊາຍທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງທົ່ງນາ ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄປເຮັດວຽກມື້ນີ້ຊື່ວ່າໂບອາດ."²⁰ນາງນາໂອມີເວົ້າກັບລູກໄພ້ຂອງນາງວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວອວຍພອນເຂົາ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມສັດຊື່ຂອງເຂົາຕໍ່ຜູ້ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ ຫລືຜູ້ທີ່ຕາຍໄປເເລ້ວບໍ່ເຄີຍຂາດ." ນາງນາໂອມີໄດ້ກ່າວກັບນາງວ່າ, "ຊາຍຄົນນັ້ນເປັນຫນຶ່ງໃນບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງສະຫນິດຜູ້ໄຖ່ຂອງພວກເຮົາ."

²¹ນາງຣຸດຊາວໂມອາບໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ແມ່ນເເທ້, ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້າຄວນຢູ່ໃກ້ໆ ກັບພວກຄົນງານຊາຍໜຸ່ມຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະກ່ຽວເຂົ້າຂອງເຂົາໃຫ້ເເລ້ວທັງຫມົດ."²²ນາງນາໂອມີເວົ້າກັບນາງຣຸດລູກໄພ້ຂອງນາງວ່າ, "ດີເເລ້ວລູກເອີຍ, ທີ່ເຈົ້າອອກໄປກັບພວກຄົນງານຍິງຂອງເຂົາ, ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ຕົກຢູ່ໃນອັນຕະຣາຍຈາກທົ່ງນາອື່ນໆ."

²³ດັ່ງນັ້ນນາງໄດ້ຢູ່ໃກ້ໆ ຄົນງານຍິງຂອງໂບອາດ ເພື່ອເກັບເຂົ້າທີ່ຕົກຈົນສິ້ນຣະດູເກັບກ່ຽວເຂົ້າບາເລ ເເລະເຂົ້າສາລີ. ນາງໄດ້ຢູ່ກັບເເມ່ຍ່າຂອງນາງ.

3

¹ນາງນາໂອມີ, ເເມ່ຍ່າຂອງນາງເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ໂອລູກສາວຂອງເເມ່ເອີຍ, ແມ່ຄວນທີ່ຈະຫາທີ່ພັກສຳລັບເຈົ້າ ເພື່ອສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນອາດຈະໄປໄດ້ດີສຳລັບເຈົ້າ?²ບັດນີ້ ໂບອາດ, ຊາຍຜູ້ຊຶ່ງເປັນນາຍຂອງພວກຄົນຮັບໃຊ້ຍິງສາວ ທີ່ເຈົ້າໄປນຳ, ເຂົາເປັນຍາດສະຫນິດຂອງເຮົາບໍ່ເເມ່ນຫວາ? ເບິ່ງເດີ, ເຂົາຈະໄປນວດເຂົ້າບາເລທີ່ລານນວດເຂົ້າໃນຄືນນີ້.

³ສະນັ້ນ, ຈົ່ງໄປອາບນ້ຳລ້າງໂຕເຈົ້າ, ໃສ່ເສື້ອຜ້າທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເຈົ້າ, ເເລ້ວໄປທີ່ລານນວດເຂົ້າ. ເເຕ່ຢ່າໃຫ້ຊາຍນັ້ນຮູ້ວ່າເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນກ່ວາເຂົາຈະກິນ ເເລະດື່ມເເລ້ວ.⁴ແຕ່ເມື່ອເຂົາໄປນອນ, ຈົ່ງສັງເກດວ່າເຂົານອນບ່ອນໃດເພື່ອພາຍຫລັງເຈົ້າຈະໄປຫາເຂົາໄດ້, ເເລ້ວໃຫ້ເປີດຜ້າຄຸມຕີນຂອງເຂົາ, ເເລະ ເຂົ້າໄປນອນທີ່ນັ້ນ. ເເລ້ວເຂົາຈະບອກເຈົ້າວ່າຈະຕ້ອງເຮັດເເນວໃດ"⁵ນາງຣຸດກ່າວກັບນາງນາໂອມີວ່າ, "ລູກຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ເເມ່ສັ່ງ."

⁶ດັ່ງນັ້ນນາງກໍລົງໄປທີ່ລານນວດເຂົ້າ, ເເລະນາງເຮັດຕາມຄຳເເນະນຳຂອງເເມ່ຍ່າທີ່ໄດ້ບອກນາງໄວ້.⁷ເມື່ອໂບອາດໄດ້ກິນ ເເລະດື່ມເເລ້ວ ເເລະຈິດໃຈຂອງເຂົາມີຄວາມສຸກ, ເເລ້ວເຂົາກໍໄປນອນຢູ່ທາງຫລັງກອງເຂົ້າ. ເເລ້ວນາງຄ່ອຍໆ ເຂົ້າໄປ ເປີດຜ້າຄຸມຕີນຂອງເຂົາ, ເເລະ ນອນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.

⁸ພໍທ່ຽງຄືນ ຊາຍຄົນນັ້ນກໍສະດຸ້ງ. ເຂົາພິກໂຕ, ເເລະ ເຫັນມີຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງມານອນຢູ່ປາຍຕີນຂອງເຂົາ!⁹ເຂົາຈຶ່ງຖາມວ່າ, "ເຈົ້າເປັນໃຜ" ນາງຈຶ່ງຕອບວ່າ "ຂ້ອຍຊື່ນາງຣຸດ, ເປັນສາວໃຊ້ຂອງນາຍທ່ານ. ຂໍໂຜດໃຫ້ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ຢູ່ກ້ອງຜ້າຄຸມຂອງທ່ານເຖີດ, ເພາະນາຍທ່ານເປັນຍາດສະຫນິດຂອງຂ້ານ້ອຍ."

¹⁰ໂບອາດກໍກ່າວວ່າ, "ບຸດຍິງເອີຍ, ຂໍພຣະຢາເວຊົງອວຍພອນເຈົ້າ. ເພາະເຈົ້້າມີນ້ຳໃຈໃນຕອນຫລັງນີ້ຫລາຍກວ່າຕອນທຳອິດ, ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໄປຕາມຊາຍຫນຸ່ມຄົນໃດເລີຍ ບໍ່ວ່າເປັນຄົນຍາກຈົນ ຫລືຄົນລ້ຳລວຍ.¹¹ບັດນີ້, ບຸດຍິງຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າຢ້ານກົວເລີຍ! ເຮົາຈະເຮັດເພື່ອເຈົ້າທຸກຢ່າງຕາມທີ່ເຈົ້າກ່າວ, ເພາະຄົນທັງເມືອງຂອງເຮົາກໍຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຍິງທີ່ຫນ້າຍົກຍ້ອງ.

¹²ແມ່ນຈິງເເທ້ ທີ່ເຮົາເປັນຍາດພີ່ນ້ອງສະຫນິດກັນ ເເຕ່ມີຄົນຫນຶ່ງທີ່ເປັນຍາດສະຫນິດຫລາຍກວ່າເຮົາ.¹³ຈົ່ງພັກຢູ່ທີ່ນີ້ຄືນນີ້, ເເລະ ໃນຕອນເຊົ້າ, ຖ້າເຂົາຈະເຮັດຕາມສິດທິຂອງການເປັນຍາດສະຫນິດ, ກໍດີເເລ້ວ, ໃຫ້ເຂົາເຮັດຕາມຫນ້າທີ່ເເຫ່ງການເປັນຍາດສະຫນິດນັ້ນ. ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ເຮັດເພື່ອເຈົ້າ, ແລ້ວເຮົາກໍຈະໃຊ້ສິດນັັ້ນ, ໂດຍພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ. ຈົ່ງນອນພັກຈົນກວ່າຈະຮອດເຊົ້າ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງນອນຢູ່ທີ່ປາຍຕີນຂອງເຂົາຈົນຮອດເຊົ້າ. ເເຕ່ນາງຕື່ນກ່ອນເເຈ້ງທີ່ຄົນຈະຈື່ກັນໄດ້. ເພາະໂບອາດບອກວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ຄົນອື່ນຮູ້ວ່າມີຜູ້ຍິງມາທີ່ລານນວດເຂົ້າ."¹⁵ເເລ້ວໂບອາດກໍບອກວ່າ, "ຈົ່ງເເກ້ເສື້ອຄຸມຂອງເຈົ້າອອກ" ເມື່ອນາງເຮັດຕາມ, ເຂົາກໍຕັກເຂົ້າບາເລໃຫ້ນາງພົກຂະຫນາດໃຫຍ່ໃສ່ລົງໄປ. ເເລ້ວໃຫ້ນາງເເບກກັບໄປ. ເເລ້ວເຂົາກໍເຂົ້າໄປໃນເມືອງ.

¹⁶ເມື່ອນາງຣຸດກັບມາຫາເເມ່ຍ່າ, ນາງກໍຖາມວ່າ, "ລູກສາວຂອງເເມ່ເອີຍ, ເຈົ້າເປັນຈັ່ງໃດເເນ່?" ແລ້ວນາງຣຸດກໍເລົ່າເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ຊາຍນັ້ນໄດ້ເຮັດເພື່ອນາງ.¹⁷ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ "ທ່ານໄດ້ໃຫ້ເຂົ້າສາລີເເກ່ລູກ ຮອດພົກຂະຫນາດໃຫຍ່ເພາະທ່ານບອກວ່າ, "ເຈົ້າຢ່າກັບໄປຫາເເມ່ຍ່າເຈົ້າດ້ວຍມືເປົ່າເລີຍ."¹⁸ເເລ້ວນາໂອມີຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ລູກສາວຂອງເເມ່ເອີຍ, ຈົ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ ຈົນກວ່າຈະຮູ້ເລື່ອງວ່າເປັນຈັ່ງໃດ, ເພາະຊາຍນັ້ນຈະບໍ່ຢຸດພັກຈົນກວ່າເຂົາຈະດຳເນີນເລື່ອງໃຫ້ສຳເລັດໃນວັນນີ້."

4

¹ບັດນີ້ໂບອາດໄປທີ່ປະຕູເມືອງ ເເລະ ນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ບໍ່ດົນປານໃດ, ຍາດສະຫນິດທີ່ໂບອາດກ່າວເຖິງກໍຍ່າງຜ່ານ. ໂບອາດຈຶ່ງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ເພື່ອນເອີຍ, ຂໍເຊີນເຂົ້າມາ ເເລະນັ່ງທີ່ນີ້ເຖີດ." ຊາຍຄົນນັ້ນກໍເຂົ້າມາ ເເລະນັ່ງລົງ.²ຈາກນັ້ນ ໂບອາດກໍພາພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເມືອງມາສິບຄົນ ເເລະ ກ່າວວ່າ "ນັ່ງທີ່ນີ້ເຖີດ" ພວກເຂົາກໍນັ່ງລົງ.

³ໂບອາດຈຶ່ງເວົ້າກັບຍາດສະຫນິດຄົນນັ້ນວ່າ, "ນາງນາໂອມີຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບມາຈາກເເຜ່ນດິນໂມອາບ, ກຳລັງຂາຍທີ່ດິນທີ່ເປັນສ່ວນຂອງເອລີເມເລັກ ທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ.⁴ຂ້າພະເຈົ້າຄິດທີ່ຈະເເຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ ເເລະ ບອກເເກ່ທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງຊື້ທີ່ດິນນັ້ນໄວ້ ຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງທີ່ນັ່ງຢູ່ທີ່ນີ້, ເເລະ ຕໍ່ຫນ້າພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງຊາວເມືອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ," ຖ້າທ່ານຢາກຈະໄຖ່ທີ່ດິນນັ້ນ ກໍຈົ່ງໄຖ່ເຖີດ. ເເຕ່ຖ້າທ່ານບໍ່ຢາກໄຖ່ທີ່ດິນນັ້ນ ກໍຂໍບອກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຮູ້ດ້ວຍເຖີດ, ເພາະບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະໄຖ່ທີ່ດິນນີ້ໄດ້ ນອກຈາກທ່ານ, ເເລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍມີສິດຕໍ່ໄປຈາກທ່ານ." ເເລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄຖ່ທີ່ດິນນີ້ເອງ."

⁵ເເລ້ວໂບອາດຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ໃນວັນທີ່ທ່ານຊື້ທີ່ດິນນາຈາກມືຂອງນາງນາໂອມີ, ທ່ານຕ້ອງຮັບເອົານາງຣຸດຊາວໂມອາບ, ເມຍຂອງຜູ້ຕາຍໄວ້ດ້ວຍ, ເພື່ອນາມຂອງຜູ້ຕາຍຈະສືບຕໍ່ໄປເທິງມໍຣະດົກຂອງເຂົາ."⁶ເເລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄຖ່ທີ່ດິນນັ້ນເພື່ອຕົວເອງໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ມໍຣະດົກຂອງຂ້າພະເຈົ້າເສຍໄປໄດ້. ທ່ານຈົ່ງເອົາສິດທິການໄຖ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປໄຖ່ເພື່ອຕົວທ່ານເອງເຖີດ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດໄຖ່ທີ່ດິນນັ້ນໄດ້."

⁷ເນື່ອງຈາກນີ້ເປັນທຳນຽມໃນອິສະຣາເອນສະໄຫມກ່ອນກ່ຽວກັບການໄຖ່ ເເລະ ການເເລກປ່ຽນສິ່ງຂອງ. ການຢືນຢັນຂໍ້ຕົກລົງທຸກຢ່າງ, ຄົນຫນຶ່ງຕ້ອງຖອດຖົງຕີນຂ້າງຫນຶ່ງຂອງເຂົາ ເເລະ ໃຫ້ຖົງຕີນນັ້ນກັບເພື່ອນບ້ານ; ນີ້ເປັນທຳນຽມປະຕິບັດໃນການເຮັດຂໍ້ຕົກລົງຕາມກົດຫມາຍໃນອິສະຣາເອນ.⁸ເພາະເຫດນີ້ ຍາດສະຫນິດທຸກຄົນຈຶ່ງບອກກັບໂບອາດວ່າ, "ຈົ່ງຊື້ທີ່ດິນສຳລັບຕົວທ່ານເອງເຖີດ," ເເລະ ເຂົາກໍຖອດຖົງຕີນຂ້າງຫນຶ່ງຂອງເຂົາອອກ.

⁹ແລ້ວໂບອາດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບພວກຜູ້ໃຫຍ່ເເລະ ຄົນທັງປວງວ່າ, "ພວກທ່ານໄດ້ເປັນພະຍານໃນວັນນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊື້ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເອລີເມເລັກ ເເລະ ທຸກສິ່ງທີີ່ເປັນຂອງຄິລິໂອນ ເເລະຂອງມາໂລນຈາກມືຂອງນາໂອມີ.¹⁰ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄືນາງຣຸດຊາວໂມອາບທີ່ເປັນເມຍຂອງມາໂລນ: ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະໄດ້ມາເປັນເມຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກນາມຂອງຜູ້ຕາຍເຫນືອມໍຣະດົກຂອງເຂົາ, ເພື່ອນາມຂອງເຂົາຈະບໍ່ຖືກຕັດອອກຈາກອ້າຍນ້ອງຂອງເຂົາ ເເລະຈາກປະຕູເເຫ່ງສະຖານທີ່ຂອງເຂົາ. ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ເປັນພະຍານໃນວັນນີ້ດ້ວຍ."

¹¹ຄົນທັງປວງທີ່ຢູ່ປະຕູເມືອງ ເເລະພວກຜູ້ອາວຸໂສຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາເປັນພະຍານ. ຂໍພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ຍິງນັ້ນທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາທີ່ບ້ານຂອງທ່ານ ເປັນເຫມືອນກັບຣາເຊັນ ແລະ ເລອາເທີນ, ຍິງທັງສອງຄົນທີ່ໄດ້ສ້າງເຮືອນແຫ່ງອິສະຣາເອນ; ແລະ ຂໍໃຫ້ທ່ານຈະເຣີນຮຸ່ງເຮື່ອງໃນເອຟຣັດ ແລະ ມີຊື່ສຽງໃນເບັດເລເຮັມ.¹²ຂໍໃຫ້ເຮືອນຂອງທ່ານເປັນເຫມືອນເຮືອນຂອງເປເຣັດ, ຜູ້ທີ່ຕາມາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດໃຫ້ແກ່ຢູດາຍ, ຜ່ານທາງລູກຫລານທີ່ພຣະຢາເວຈະປຣະທານແກ່ທ່ານຈາກຍິງສາວຄົນນີ້."

¹³ດັ່ງນັ້ນ ໂບອາດຈຶ່ງຮັບນາງຣຸດມາ, ແລະນາງກໍໄດ້ເປັນເມຍຂອງເຂົາ. ເຂົາກໍຫລັບນອນກັບນາງ, ແລະ ພຣະຢາເວກໍອະນຸຍາດໃຫ້ນາງຖືພາ, ນາງກໍໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ.¹⁴ພວກຜູ້ຍິງກໍເວົ້າກັບນາງນາໂອມີວ່າ, "ສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງບໍ່ປະຖິ້ມເຈົ້າໃຫ້ປາສະຈາກຍາດມິດ, ໃນເວລານີ້ໄດ້ໂຜດໃຫ້ເຈົ້າມີຫລານຊາຍ. ຂໍໃຫ້ເດັກຄົນນີ້ມີຊື່ສຽງໃນອິສະຣາເອນ.¹⁵ຂໍໃຫ້ເຂົາເປັນຜູ້ຟື້ນຟູຊີວິດ ແລະ ເປັນຜູ້ລ້ຽງດູເຈົ້າໃນຍາມເຖົ້າແກ່, ເພາະລູກໄພ້ຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຮັກເຈົ້າ, ຜູ້ເຮັດດີກັບທ່ານ ທີ່ດີກວ່າລູກຊາຍເຈັດຄົນ, ທີ່ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດເຂົາ."

¹⁶ນາງນາໂອມີຮັບເດັກນັ້ນມາອຸ້ມໄວ້ໃນອ້ອມອົກ ແລະ ດູແລເຂົາ.¹⁷ພວກຜູ້ຍິງທີ່ເປັນເພື່ອນບ້ານໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ກັບເຂົາ, ເວົ້າວ່າ, "ພວກນາງຕັ້ງຊື່ເຂົາວ່າ ໂອເບັດ. ເຂົາໄດ້ເປັນພໍ່ຂອງເຢຊີ, ທີ່ເປັນພໍ່ຂອງດາວິດ.

¹⁸ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນພົງພັນຂອງເປເຣັດ: ເປເຣັດເປັນພໍ່ຂອງເຮຊະໂຣນ,¹⁹ເຣຊະໂຣນເປັນພໍ່ຂອງຣາມ, ຣາມເປັນພໍ່ຂອງອຳມີນາດາບ,²⁰ອຳມີນາດາບເປັນພໍ່ຂອງນາໂຊນ, ນາໂຊນເປັນພໍ່ຂອງຊັນໂມນ,²¹ຊັນໂມນເປັນພໍ່ຂອງໂບອາດ, ໂບອາດເປັນພໍ່ຂອງໂອເບັດ,²²ໂອເບັດເປັນພໍ່ຂອງເຊຊີ ແລະ ເຊຊີເປັນພໍ່ຂອງດາວິດ.

1 ຊາມູເອນ

1

¹ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊຶ່ງເປັນຊາວຣາມາຂອງເມືອງຊູເຟ, ເຂດເນີນພູເອຟຣາອິມ; ຊື່ຂອງລາວແມ່ນເອນການາ ລູກຊາຍຂອງເຢໂຣຮາມ ລູກຊາຍຂອງເອລີຮູ ລູກຊາຍຂອງໂຕຮູ ລູກຊາຍຂອງຊູ, ຄົນໃນເຜົ່າເອຟາຣາອິມ.²ລາວມີເມຍສອງຄົນ; ຊື່ເມຍຄົນທີຫນຶ່ງຄື: ນາງຮັນນາ, ແລະເມຍຄົນທີ່ສອງຊື່ ນາງເປນິນນາ. ນາງເປນິນນາມີລູກ, ແຕ່ນາງຮັນນາບໍ່ມີລູກ.

³ຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ໄປຈາກເມືອງຂອງລາວ ທຸກປີໄປນະມັສະການ ແລະ ຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ທີ່ເມືອງຊີໂລ. ລູກຊາຍສອງຄົນຂອງເອລີຄື, ໂຮບນີ ແລະ ຟີເນຫັດ, ເປັນປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.⁴ເມື່ອເຖິງວັນທີ່ເອນການາຈະຖວາຍສັດບູຊາທຸກປີ, ລາວໃຫ້ສ່ວນແບ່ງຂອງຊີ້ນແກ່ເປນິນນາເມຍຂອງລາວ, ແລະໃຫ້ແກ່ບັນດາລູກຊາຍ ແລະບັນດາຂອງລູກສາວທຸກຄົນ.

⁵ແຕ່ລາວໄດ້ແບ່ງໃຫ້ຮັນນາສອງເທົ່າ, ເພາະວ່າລາວຮັກຮັນນາ, ເຖິງວ່າພຣະຢາເວໄດ້ປິດມົດລູກຂອງນາງໄວ້.⁶ຄູ່ແຂ່ງຂອງນາງກໍເຍາະເຍີ້ຍນາງຢ່າງຫນັກ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ນາງໃຈຮ້າຍ, ຍ້ອນວ່າພຣະຢາເວໄດ້ປິດມົດລູກຂອງນາງ.

⁷ດັ່ງນັ້ນ ຫລັງຈາກຫລາຍຕໍ່ຫລາຍປີ, ເມື່ອນາງຂຶ້ນໄປທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວກັບຄອບຄົວຂອງນາງ, ຄູ່ແຂ່ງຂອງນາງກໍເຍາະເຍີ້ຍນາງສະເຫມີ. ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ບໍ່ກິນຫຍັງເລີຍ.⁸ເອນການາຜົວຂອງນາງກໍເວົ້າກັບນາງສະເຫມີວ່າ, "ຮັນນາ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ກິນຫຍັງເລີຍ? ເປັນຫຍັງຈິດໃຈຂອງເຈົ້າຈຶ່ງໂສກເສົ້າ? ຂ້ອຍບໍ່ດີກວ່າລູກຊາຍສິບຄົນສຳລັບເຈົ້າບໍ?"

⁹ມີເທື່ອຫນຶ່ງໃນເຫດການເຫລົ່ານີ້, ຮັນນາໄດ້ລຸກຂຶ້ນຫລັງຈາກພວກເຂົາກິນ ແລະ ດື່ມອີ່ມແລ້ວ ໃນເມືອງຊີໂລ. ໃນຕອນນັ້ນ ເອລີ ປະໂລຫິດໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງບ່ອນນັ່ງຂອງລາວ ທາງຂ້າງປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹⁰ນາງເຈັບປວດໃຈຫລາຍ; ນາງຈຶ່ງໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ.

¹¹ນາງໄດ້ສາບານແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຖ້າພຣະອົງຊົງເບິ່ງເຖິງຄວາມເຈັບປວດຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ແລະບໍ່ຊົງລືມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຂໍປຣະທານລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະມອບເຂົາໃຫ້ແດ່ພຣະຢາເວຕະຫລອດຊີວິດຂອງລາວ, ແລະ ຈະບໍ່ໃຫ້ມີດແຖຖືກຫົວຂອງລາວເລີຍ."

¹²ຂະນະທີ່ນາງກຳລັງອະທິຖານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວນັ້ນ, ເອລີກໍໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງປາກຂອງນາງ.¹³ຮັນນາໄດ້ເວົ້າໃນໃຈຂອງນາງ. ຮີມສົບຂອງນາງເຫນັງໄປມາ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນສຽງຂອງນາງ. ເພາະເຫດນີ້ເອລີຈຶ່ງໄດ້ຄິດວ່ານາງເມົາເຫລົ້າ.¹⁴ເອລີຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ນາງຈະເມົາເຫລົ້າໄປອີກດົນປານໃດ? ຈົ່ງຖິ້ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງນາງໄປເສຍ."

¹⁵ຮັນນາໄດ້ຕອບວ່າ, "ບໍ່ແມ່ນ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຍິງຄົນຫນຶ່ງທີ່ມີຈິດໃຈໂສກເສົ້າ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ຫລື ເຫລົ້າໃດໆ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປີດໃຈຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ.¹⁶ຢ່າຄິດວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ເປັນຜູ້ຍິງທີ່ໄຮ້ຢາງອາຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າອອກມາດ້ວຍຄວາມກັງວົນໃຈ ແລະ ຄວາມອັດອັ້ນໃຈຢ່າງທີ່ສຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ."

¹⁷ແລ້ວເອລີກໍໄດ້ຕອບ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປເປັນສຸກເຖີ້ນ; ຂໍພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນປຣະທານຕາມຄຳຂໍທີ່ເຈົ້າໄດ້ຂໍຈາກພຣະອົງ."¹⁸ນາງກໍຕອບວ່າ, "ຂໍຍິງຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ໄດ້ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງທ່ານເຖີ້ນ." ແລ້ວຜູ້ຍິງນັ້ນກໍໄດ້ໄປຕາມທາງຂອງນາງແລະໄດ້ກິນ; ໃບຫນ້າຂອງນາງກໍບໍ່ໂສກເສົ້າອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ ແລະ ນະມັສະການຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ກັບເມືອເຮືອນຂອງພວກເຂົາຢູ່ຣາມາ. ເອນການາກໍໄດ້ຫລັບນອນກັບຮັນນາເມຍຂອງລາວ, ແລະພຣະຢາເວກໍໄດ້ລະນຶກເຖິງນາງ.²⁰ໃນເວລາຕໍ່ມາ, ຮັນນາກໍໄດ້ຖືພາ ແລະໄດ້ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ. ນາງໄດ້ເອີ້ນຊື່ລາວວ່າຊາມູເອນ, ກ່າວວ່າ, "ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂໍລາວມາຈາກພຣະຢາເວ."

²¹ອີກເທື່ອຫນຶ່ງ, ເອນການາ ແລະທຸກຄົນໃນຄົວເຮືອນຂອງລາວໄດ້ກັບຂຶ້ນໄປເພື່ອຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວເປັນປະຈຳທຸກປີ ແລະແກ້ຄຳສາບານຂອງລາວ.²²ແຕ່ຮັນນາບໍ່ໄດ້ໄປ; ນາງໄດ້ເວົ້າກັບຜົວຂອງນາງວ່າ, "ຂ້ອຍຈະບໍ່ໄປຈົນກວ່າເດັກຈະອອກນົມກ່ອນ; ແລ້ວຂ້ອຍຈະພາລາວໄປ, ເພື່ອວ່າລາວຈະໄດ້ປາກົດຕົວຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ແລະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫລອດໄປ."²³ເອນການາ ຜົວຂອງນາງກໍບອກນາງວ່າ, "ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າເຫັນວ່າດີສຳລັບເຈົ້າເຖີ້ນ. ຖ້າຈົນຮອດຍາມທີ່ເຈົ້າໃຫ້ລາວອອກນົມກ່ອນ; ຂໍພຽງແຕ່ພຣະຢາເວຢັ້ງຢືນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ." ດ້ວຍເຫດນີ້ ຍິງນັ້ນກໍຢູ່ ແລະ ໄດ້ລ້ຽງດູລູກຂອງນາງຈົນກວ່ານາງໄດ້ໃຫ້ລາວອອກນົມ.

²⁴ເມື່ອນາງໄດ້ໃຫ້ລາວອອກນົມແລ້ວ, ນາງໄດ້ພາລາວໄປພ້ອມກັບນາງ, ພ້ອມກັບງົວອາຍຸສາມປີໂຕຫນຶ່ງໄປນຳ, ອາຫານຫນຶ່ງເອຟາ, ແລະເຫລົ້າອະງຸ່ນຫນຶ່ງແກ້ວ, ແລະໄດ້ພາລາວໄປທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໃນຊີໂລ. ບັດນີ້ ເດັກຄົນນັ້ນຍັງນ້ອຍຢູ່.²⁵ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າງົວ, ແລະ ພວກເຂົ້າພາເດັກໄປຫາເອລີ.

²⁶ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໂອ້, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ! ຕາບໃດທີ່ທ່ານມີຊີວິດຢູ່, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຄືຍິງທີ່ໄດ້ຢືນຢູ່ບ່ອນນີ້ ຕໍ່ຫນ້າທ່ານ ເພື່ອອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ.²⁷ເພາະວ່າ ເດັກຄົນນີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ອະທິຖານ ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານຕາມຄຳຮ້ອງຂໍ ຕາມທີ່ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຂໍພຣະອົງ.²⁸ຂ້ານ້ອຍຂໍຖວາຍລາວແດ່ພຣະຢາເວ, ຕາບເທົ່າທີ່ລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່ ລາວຖືກຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວແລ້ວ." ແລ້ວລາວກໍນະມັສະການພຣະຢາເວຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

2

¹ຮັນນາໄດ້ອະທິຖານ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຍິນດີໃນພຣະຢາເວ. ກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການຍົກຊູຂຶ້ນໃນພຣະຢາເວ. ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍໂອ້ອວດເຫນືອພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຍິນດີໃນການໄຖ່ຂອງພຣະອົງ.

²ບໍ່ມີໃຜບໍຣິສຸດດັ່ງພຣະຢາເວ, ເພາະວ່າບໍ່ມີໃຜປຽບເຫມືອນພຣະອົງ; ບໍ່ມີໃຜທີ່ດີເຫມືອນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

³ຢ່າອວດອ້າງອີກຕໍ່ໄປ; ຢ່າໃຫ້ຄວາມຈອງຫອງອອກມາຈາກປາກຂອງພວກເຈົ້າ. ເພາະພຣະຢາເວເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຮອບຮູ້; ໂດຍພຣະອົງການກະທຳທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮັບການຊັ່ງຊາ.⁴ຄັນທະນູຂອງຊາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍຫັກ, ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໂຊເຊກໍໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງເຫມືອນສາຍເອວ.

⁵ບັນດາຄົນທີ່ເຄີຍກິນອີ່ມກໍຕ້ອງອອກຮັບຈ້າງຫາອາຫານ; ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອືດຢາກກໍຢຸດອືດຢາກ. ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ເຫັນເປັນຫມັນກໍເກີດລູກຊາຍເຈັດຄົນ, ແຕ່ຜູ້ຍິງທີ່ມີລູກຫລາຍກໍ່ອ່ອນແຮງໄປ.

⁶ພຣະຢາເວຂ້າ ແລະ ຊົງໃຫ້ມີຊີວິດ. ພຣະອົງຊົງນຳໄປເຖິງແດນຄົນຕາຍ ແລະ ໃຫ້ເປັນຄືນມາ.⁷ພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນບາງຄົນຍາກຈົນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ບາງຄົນຮັ່ງມີ. ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຖ່ອມລົງ ແລະ ຊົງຍົກຂຶ້ນດ້ວຍ.

⁸ພຣະອົງຊົງຍົກຄົນຍາກຈົນຂຶ້ນຈາກຂີ້ຝຸ່ນດິນ. ພຣະອົງຊົງຍົກຄົນຂັດສົນຂຶ້ນຈາກກອງຂີ້ເຖົ່າ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານັ່ງຮ່ວມກັບພວກເຈົ້ານາຍ ແລະ ໃນບ່ອນນັ່ງອັນມີກຽຕເປັນມໍຣະດົກ. ເພາະວ່າ ບັນດາເສົາແຫ່ງແຜ່ນດິນເປັນຂອງພຣະຢາເວ ແລະພຣະອົງຊົງວາງຮາກຖານຂອງໂລກໄວ້ເທິງເສົາເຫລົ່ານັ້ນ.

⁹ພຣະອົງຈະຊົງດູແລການຕີນຂອງປະຊາຊົນທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໄປຖິ້ມໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ງຽບໃນຄວາມມືດ, ເພາະວ່າບໍ່ມີໃຜຈະຊະນະດ້ວຍກຳລັງ.

¹⁰ບັນດາ ຜູ້ຕໍ່ສູ້ພຣະຢາເວຈະຊົງຖືກທຸບໃຫ້ແຕກເປັນຕ່ອນໆ; ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງສຽງຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາຈາກສະຫວັນ. ພຣະຢາເວຈະຊົງພິພາກສາຄາວສຸດທ້າຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ; ພຣະອົງຈະຊົງປຣະທານກຳລັງແກ່ກະສັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຈະເສີມກຳລັງຂອງຜູ້ທີ່ພຣະອົງເຈີມໄວ້."

¹¹ແລ້ວເອນການາໄດ້ໄປຣາມາ, ໄປທີ່ເຮືອນຂອງລາວ. ສ່ວນເດັກນ້ອຍກໍໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວຕໍ່ຫນ້າປະໂລຫິດເອລີ.

¹²ບັດນີ້ ບັນດາລູກຊາຍຂອງເອລີເປັນຄົນໄຮ້ຄ່າ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກກັບພຣະຢາເວ.¹³ປະເພນີຂອງພວກປະໂລຫິດຕໍ່ປະຊາຊົນເປັນຢ່າງນີ້ ເມື່ອມີຊາຍຄົນໃດຖວາຍເຄື່ອງສັດບູຊາ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງປະໂລຫິດຈະເຂົ້າມາກັບສ້ອມສາມງ່າມໃນມືຂອງລາວ, ຂະນະທີ່ຊີ້ນກຳລັງຕົ້ມຢູ່ນັ້ນ.¹⁴ລາວຈະເອົາສ້ອມສາມງ່າມແທງເຂົ້າໄປໃນຫມໍ້, ຫລື ຫມໍ້ຫູ, ຫລືຫມໍ້ຕົ້ມຂະຫນາດໃຫຍ່. ສ້ອມທີ່ຖືກນຳຂຶ້ນມາຖືກສິ່ງໃດປະໂລຫິດກໍເອົາໄວ້ສຳລັບລາວ. ພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ຊີໂລ ແກ່ຊາວອິສະຣາເອນທຸກຄົນທີ່ມາທີ່ນັ້ນ.

¹⁵ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາເຜົາໄຂມັນ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງປະໂລຫິດໄດ້ເຂົ້າມາ, ແລະເວົ້າກັບຊາຍທີ່ກຳລັງຖວາຍສັດບູຊາຢູ່ນັ້ນວ່າ,"ຂໍຊີ້ນໄປປີ້ງໃຫ້ປະໂລຫິດແດ່; ເພາະວ່າລາວຈະບໍ່ຮັບຊີ້ນຕົ້ມຈາກເຈົ້າ, ແຕ່ເອົາຊີ້ນດິບເທົ່ານັ້ນ."¹⁶ຖ້າຊາຍຄົນນັ້ນກ່າວແກ່ລາວວ່າ, "ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຜົາໄຂມັນກ່ອນ, ແລະ ແລ້ວຈຶ່ງເອົາໄປຕາມທີ່ທ່ານຕ້ອງການເທີ້ນ." ແລ້ວລາວຈະຕອບວ່າ, "ບໍ່ໄດ້, ເຈົ້າຈະຕ້ອງໃຫ້ຂ້ອຍດຽວນີ້; ຖ້າບໍ່ໃຫ້, ຂ້ອຍກໍຈະໃຊ້ກຳລັງເອົາໄປ."¹⁷ບາບຂອງຄົນຫນຸ່ມທັງສອງນັ້ນ ໃຫຍ່ຫລວງ ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດເຄື່ອງຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ.

¹⁸ແຕ່ຊາມູເອນໄດ້ຮັບໃຊ້ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ເຫມືອນເດັກຄົນຫນຶ່ງທີ່ຮັດແອວດ້ວຍຜ້າເລນິນເອໂຟດ.¹⁹ແມ່ຂອງລາວໄດ້ຫຍິບເສື້ອຄຸມໂຕນ້ອຍໆ ສຳລັບລາວທຸກໆປີ, ເມື່ອນາງຂຶ້ນໄປພ້ອມກັບຜົວຂອງນາງ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງສັດບູຊາປະຈຳປີ.

²⁰ເອລີໄດ້ອວຍພອນເອນການາ ແລະ ເມຍຂອງລາວເວົ້າວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວປຣະທານລູກຫລາຍຄົນໃຫ້ແກ່ທ່ານອີກໂດຍຜູ້ຍິງຄົນນີ້ ເພາະວ່າຄົນທີ່ນາງເຄີຍຂໍນັ້ນ ໄດ້ມອບຖວາຍໃຫ້ພຣະຢາເວ." ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ກັບເມືອເຮືອນຂອງພວກເຂົາເອງ.²¹ພຣະຢາເວໄດ້ຊ່ວຍຮັນນາ, ແລະ ນາງກໍຖືພາອີກເທື່ອຫນຶ່ງ. ນາງໄດ້ເກີດລູກຊາຍສາມຄົນ ແລະລູກສາວສອງຄົນ. ຂະນະທີ່, ເດັກຊາຍຊາມູເອນກໍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.

²²ບັດນີ້ ເອລີກໍເຖົ້າຫລາຍແລ້ວ; ລາວໄດ້ຍິນເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ລູກທັງສອງຂອງລາວກຳລັງເຮັດແກ່ຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ແລະທີ່ພວກເຂົາຫລັບນອນກັບຜູ້ຍິງທີ່ຮັບໃຊ້ຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າຫໍເຕັນນັດພົບ.²³ລາວກໍເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້? ເພາະຂ້ອຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບການກະທຳອັນຊົ່ວຮ້າຍຈາກປະຊາຊົນທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້."²⁴ຢ່າເລີຍ, ລູກເອີຍ; ເພາະວ່າມັນເປັນເລື່ອງທີ່ບໍ່ດີທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນນັ້ນ. ພວກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວບໍ່ເຊື່ອຟັງ.

²⁵"ຖ້າຊາຍໃດເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ກັບອີກຄົນຫນຶ່ງ, ພຣະເຈົ້າຈະຕັດສິນລາວ; ແຕ່ຖ້າຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ພຣະຢາເວ, ໃຜຈະໂຕ້ແຍ້ງເພື່ອລາວໄດ້ຫລື?" ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງບິດາຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວຕັ້ງໃຈຈະຂ້າພວກເຂົາແລ້ວ.²⁶ເດັກຊາຍຊາມູເອນກໍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແລະ ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະຕໍ່ຫນ້າມະນຸດດ້ວຍ.

²⁷ບັດນີ້ ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າມາຫາເອລີ ແລະເວົ້າກັບລາວວ່າ, "ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເຮົາບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍເຮົາເອງໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າ, ເມື່ອພວກເຂົາຍັງຢູ່ໃນເອຢິບ ພາຍໃຕ້ການເປັນທາດຢູ່ໃນເຊື້ອສາຍຂອງຟາໂຣຫລື?²⁸ເຮົາໄດ້ເລືອກລາວອອກຈາກເຜົ່າອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດຂອງເຮົາ, ເພື່ອຂຶ້ນໄປທີ່ແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ, ແລະ ເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊາ, ເພື່ອນຸ່ງເສື້ອເອໂຟດຕໍ່ຫນ້າເຮົາ. ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍທັງຫລາຍ ທີ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ຖວາຍບູຊາດ້ວຍໄຟ.

²⁹ເຫດໃດ, ພວກເຈົ້າຈຶ່ງດູຫມິ່ນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາຂອງເຮົາ ແລະ ສິ່ງຂອງຖວາຍທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ເຮົາສະຖິດຢູ່? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າໃຫ້ກຽຕແກ່ລູກຊາຍທັງສອງຂອງເຈົ້າເຫນືອເຮົາ ໂດຍເຮັດໃຫ້ໂຕຂອງພວກເຈົ້າອ້ວນພີ ດ້ວຍສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເຄື່ອງຖວາຍທຸກຢ່າງຈາກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຂອງເຮົາ?'³⁰ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວວ່າ, 'ເຮົາໄດ້ສັນຍາວ່າເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະເຊື້ອສາຍຂອງບັນດາບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າຈະດຳເນີນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາເປັນນິດ.' ແຕ່ບັດນີ້ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, 'ຂໍໃຫ້ການນັ້ນຫ່າງໄກໄປຈາກເຮົາ, ເພາະເຮົາຈະໃຫ້ກຽຕແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຽຕເຮົາ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາ ຈະຕົກຕໍ່າລົງ.

³¹ເບິ່ງແມ໋, ວັນເຫລົ່ານັ້ນຈະມາເຖິງ ເມື່ອເຮົາຈະຕັດກຳລັງຂອງພວກເຈົ້າອອກ ແລະ ກຳລັງຂອງເຊື້ອສາຍຂອງພໍ່ເຈົ້າ, ເພື່ອຈະບໍ່ມີຄົນເຖົ້າໃນເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າ.³²ເຈົ້າຈະເຫັນຄວາມທຸກຮ້ອນໃນບ່ອນຢູ່ຂອງເຮົາ. ແມ່ນວ່າສິ່ງທີ່ດີຈະມອບໃຫ້ແກ່ອິສະຣາເອນກໍຕາມ, ແຕ່ຈະບໍ່ມີຄົນເຖົ້າໃນເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າ.³³ມີໃຜໃນພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງເຮົາບໍ່ໄດ້ຕັດເສຍຈາກແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະໃຫ້ດວງຕາທັງສອງຂອງພວກເຈົ້າຫລົ້ມແຫລວໄປ, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມໂສກເສົ້າໃນຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ. ທຸກຄົນທີ່ເກີດໃນເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າຈະຕາຍ.

³⁴ສິ່ງນີ້ຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນແກ່ພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະບັງເກີດຂຶ້ນແກ່ລູກຊາຍທັງສອງຂອງເຈົ້າ, ຄືໂຮບນີ ແລະ ຟີເນຫັດ: ພວກເຂົາຈະຕາຍໃນວັນດຽວກັນ.³⁵ເຮົາຈະຕັ້ງຄົນເປັນປະໂລຫິດທີ່ສັດຊື່ຂອງເຮົາຂຶ້ນ ຜູ້ທີ່ຈະເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ເຮົາມີຢູ່ໃນໃຈ ແລະໃນຈິດວິນຍານຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະສ້າງເຊື້ອສາຍທີ່ຫມັ້ນຄົງໃຫ້ລາວ; ແລະ ລາວຈະດຳເນີນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າກະສັດຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເຈີມຕັ້ງໄວ້ຕະຫລອດໄປ.

³⁶ທຸກຄົນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ໃນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະມາ ແລະຂາບໄຫວ້ລາວ, ຮ້ອງຂໍເງິນອັນຫນຶ່ງ ແລະເຂົ້າຈີ່ກ້ອນຫນຶ່ງ, ແລະ ຈະເວົ້າວ່າ, "ຂໍທ່ານກະຣຸນາຕັ້ງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຕໍາແຫນ່ງປະໂລຫິດຈັກເທື່ອຫນຶ່ງເຖີ້ນ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ກິນເສດເຂົ້າຈີ່ແດ່."'"

3

¹ເດັກຊາຍຊາມູເອນໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວພາຍໃຕ້ເອລີ. ໃນສມັຍນັ້ນມີຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງແຕ່ຫນ້ອຍຫລາຍ; ຊຶ່ງບໍ່ມີນິມິດທີ່ທຳນວາຍເປັນປະຈຳ.²ໃນເວລານັ້ນ, ເມື່ອເອລີ, ຜູ້ຊຶ່ງດວງຕາໄດ້ເລີ່ມມົວ ດັ່ງນັ້ນລາວບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ, ກຳລັງຈະນອນລົງບ່ອນນອນຂອງລາວ.³ຕະກຽງຂອງພຣະເຈົ້າຍັງບໍ່ດັບ, ແລະຊາມູເອນກຳລັງຈະຫລົ້ມຕົວລົງນອນຫລັບຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ໃນບ່ອນທີ່ຫີບຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່.⁴ພຣະຢາເວຊົງເອີ້ນຊາມູເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້."

⁵ຊາມູເອນແລ່ນໄປຫາເອລີ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ເອີ້ນຂ້ານ້ອຍ." ເອລີໄດ້ຕອບວ່າ; "ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າ; ຈົ່ງກັບໄປນອນສາ. ດັ່ງນັ້ນ ຊາມູເອນກັບໄປ ແລະນອນລົງ.⁶ພຣະຢາເວຊົງເອີ້ນອີກເທື່ອຫນຶ່ງວ່າ, "ຊາມູເອນ." ຊາມູເອນກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນອີກເທື່ອຫນຶ່ງ ແລະໄປຫາເອລີ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້, ເພາະເຫດທີ່ທ່ານເອີ້ນຂ້ານ້ອຍ." ເອລີໄດ້ຕອບວ່າ, "ລູກເອີຍ; ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າ, ຈົ່ງກັບໄປນອນອີກສາ."

⁷ຕອນນັ້ນ ຊາມູເອນບໍ່ເຄີຍມີປະສົບການໃດໆເລີຍກັບພຣະຢາເວ, ຫລືຍັງບໍ່ເຄີຍມີຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍແກ່ລາວເລີຍ.⁸ພຣະຢາເວຊົງເອີ້ນຊາມູເອນອີກເທື່ອ ເປັນເທື່ອທີ່ສາມ. ອີກເທື່ອຫນຶ່ງຊາມູເອນກໍລຸກຂຶ້ນໄປຫາເອລີ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້, ເພາະທ່ານໄດ້ເອີ້ນຂ້ານ້ອຍ." ແລ້ວເອລີຈຶ່ງໄດ້ຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເອີ້ນເດັກນັ້ນ.

⁹ແລ້ວເອລີຈຶ່ງເວົ້າກັບຊາມູເອນວ່າ, "ຈົ່ງໄປ ແລະນອນລົງອີກ; ຖ້າພຣະອົງເອີ້ນເຈົ້າອີກ, ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າວ່າ, 'ຂໍໂຜດຊົງກ່າວເຖີ້ນ, ພຣະຢາເວ, ເພາະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງກຳລັງຟັງຢູ່.'" ດັ່ງນັ້ນ ຊາມູເອນຈຶ່ງກັບໄປ ແລະ ນອນໃນບ່ອນນອນຂອງລາວອີກເທື່ອຫນຶ່ງ.

¹⁰ພຣະຢາເວໄດ້ມາ ແລະຢືນຢູ່; ພຣະອົງຊົງເອີ້ນຄືກັນກັບຄັ້ງກ່ອນໆວ່າ, "ຊາມູເອນ, ຊາມູເອນ." ແລ້ວຊາມູເອນຕອບວ່າ, "ຂໍໂຜດຊົງກ່າວເຖີ້ນ, ເພາະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງກຳລັງຟັງຢູ່."¹¹ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບຊາມູເອນວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາກຳລັງຈະເຮັດສິ່ງຫນຶ່ງໃນອິສະຣາເອນ ຊຶ່ງຫູຂອງທຸກຄົນຈະໄດ້ຍິນກໍຈະອື້ໄປ.

¹²ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ເອລີທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບ ເຊື້ອສາຍຂອງເອລີ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນເຖິງທີ່ສຸດທ້າຍ.¹³ເຮົາໄດ້ບອກກັບລາວວ່າ ເຮົາກຳລັງຈະພິພາກສາເຊື້ອສາຍຂອງລາວອີກຄັ້ງ ສຳລັບການບາບທີ່ລາວໄດ້ຮູ້ເລື່ອງແລ້ວ, ເພາະວ່າລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວໄດ້ນຳການສາບແຊ່ງມາເຫນືອພວກເຂົາ ແລະ ລາວກໍບໍ່ໄດ້ຢຸດຢັ້ງພວກເຂົາ.¹⁴ເພາະວ່າ ສິ່ງນີ້ແຫລະ ທີ່ເຮົາໄດ້ສາບານຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງລາວວ່າ ຄວາມບາບທັງຫລາຍໃນເຊື້ອສາຍຂອງລາວ ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການຍົກບາບໂດຍການຖວາຍເຄື່ອງສັດບູຊາ ຫລື ເຄື່ອງຖວາຍບູຊາໃດໆທັງນັ້ນ."

¹⁵ຊາມູເອນນອນລົງຈົນຮອດຕອນເຊົ້າ; ແລ້ວລາວໄດ້ເປີດປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ແຕ່ຊາມູເອນຢ້ານທີ່ຈະບອກໃຫ້ເອລີກ່ຽວກັບນິມິດ.¹⁶ແລ້ວເອລີກໍເອີ້ນຊາມູເອນ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຊາມູເອນ, ລູກເອີຍ." ຊາມູເອນໄດ້ຕອບວ່າ "ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້."

¹⁷ລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເລື່ອງຫຍັງທີ່ພຣະອົງໄດ້ບອກກັບເຈົ້າ? ຂໍຢ່າປິດບັງໄວ້ຈາກຂ້ອຍເລີຍ. ຂໍພຣະເຈົ້າເຮັດຢ່າງນັ້ນແກ່ເຈົ້າ, ແລະ ໃຫ້ຫລາຍກວ່ານັ້ນ, ຖ້າເຈົ້າປິດບັງສິ່ງໃດໄວ້ຈາກຂ້ອຍ ໃນເລື່ອງທັງຫມົດທີ່ພຣະອົງຊົງບອກແກ່ເຈົ້າ."¹⁸ຊາມູເອນຈຶ່ງເລົ່າໃຫ້ລາວຟັງທຸກຢ່າງ; ລາວບໍ່ໄດ້ປິດບັງຫຍັງໄວ້ຈາກລາວເລີຍ. ເອລີໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະອົງຄືພຣະຢາເວ. ຂໍພຣະອົງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຫັນວ່າດີຕໍ່ພຣະອົງເຖີ້ນ."

¹⁹ຊາມູເອນເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແລະພຣະຢາເວສະຖິດກັບລາວ ແລະບໍ່ໃຫ້ຄຳທຳນວາຍທັງຫມົດຂອງລາວເປັນຄວາມຈິງ.²⁰ຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ຕັ້ງແຕ່ດານເຖິງເບເອຊາບາກໍໄດ້ຮູ້ວ່າ ຊາມູເອນໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ທຳນວາຍຂອງພຣະຢາເວ.²¹ພຣະຢາເວປາກົດອີກເທື່ອຫນຶ່ງທີ່ຊີໂລ, ເພາະພຣະອົງສະແດງພຣະອົງເອງແກ່ຊາມູເອນ ທີ່ຊີໂລໂດຍພຣະທັມຂອງພຣະອົງ.

4

¹ຖ້ອຍຄຳຂອງຊາມູເອນໄດ້ມາເຖິງຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດ. ບັດນີ້ ອິສະຣາເອນໄດ້ຍົກກອງທັບອອກໄປເຮັດສົງຄາມກັບພວກຟີລິສະຕິນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍທີເອເບເຊບາ, ແລະ ຄົນຟິລິສະຕິນກໍໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ໃນອາເຟກ.²ພວກຟີລິສະຕິນຈັດພົນຮົບເປັນແຖວເຂົ້າມາຕໍ່ສູ້ກັບອິສະຣາເອນ. ເມື່ອສົງຄາມແພ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ, ອິສະຣາເອນໄດ້ເສຍຊັຍຊະນະໃຫ້ແກ່ພວກຟີລິສະຕິນ, ຜູ້ໄດ້ຂ້າສີ່ພັນຄົນໃນສະຫນາມຮົບ.

³ເມື່ອພວກປະຊາຊົນກັບມາສູ່ຄ້າຍພັກ, ພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິສະຣາເອນວ່າ, "ເປັນຫຍັງພຣະຢາເວເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາ ຜ່າຍແພ້ຕໍ່ຫນ້າພວກຟີລິສະຕິນໃນວັນນີ້? ໃຫ້ພວກເຮົານຳເອົາຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຈາກເມືອງຊີໂລມາທີ່ນີ້, ເພື່ອວ່າຫີບພັນທະສັນຍາຈະໄດ້ຢູ່ກັບພວກເຮົາທີ່ນີ້, ເພື່ອຫີບນັ້ນຈະຊ່ວຍພວກເຮົາປອດພັຍຈາກມືຂອງສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ."⁴ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຜູ້ຊາຍຫລາຍຄົນໄປທີ່ເມືອງຊີໂລ; ຈາກທີ່ນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ນັ່ງຢູ່ເຫນືອເຄຣູບ. ລູກທັງສອງຂອງເອລີ, ຄືໂຮບນີ ແລະຟີເນຫັດ, ກໍໄດ້ຢູ່ກັບຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁵ເມື່ອຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຄ້າຍ, ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍໂຫ່ຮ້ອງສຽງດັງ, ແລະແຜ່ນດິນກໍດັງກ້ອງສະຫນັ່ນ.⁶ເມື່ອຊາວຟີລິສະຕິນໄດ້ຍິນສຽງໂຫ່ຮ້ອງ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ສຽງໂຫ່ຮ້ອງອຶກກະທຶກໃນຄ້າຍຂອງພວກເຮັບເຣີນັ້ນຫມາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດກັນ?" ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຮູ້ວ່າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຂ້າງໃນຄ້າຍແລ້ວ.

⁷ຊາວຟີລິສະຕິນກໍຢ້ານ; ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າອົງຫນຶ່ງໄດ້ມາທີ່ຄ້າຍແລ້ວ." ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ວິບັດແກ່ພວກເຮົາ! ບໍ່ເຄີຍເກີດເລື່ອງຢ່າງນີ້ມາກ່ອນເລີຍ!⁸ວິບັດແກ່ພວກເຮົາ! ໃຜຈະຊ່ວຍເອົາພວກເຮົາຈາກອຳນາດຂອງພະເຈົ້າເຫລົ່ານີ້ໄດ້? ພະເຈົ້າເຫລົ່ານີ້ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ບຸກໂຈມຕີຊາວເອຢິບ ດ້ວຍພັຍພິບັດທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫລາຍຊະນິດໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.⁹ຈົ່ງກ້າຫານເຖີ້ນ, ແລະຈົ່ງເປັນລູກຜູ້ຊາຍ, ເຈົ້າທັງຫລາຍຊາວຟີລິສະຕິນເອີຍ, ຫລື ພວກເຈົ້າຈະກາຍເປັນທາດຂອງຊາວເຮັບເຣີ, ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາເຄີຍເປັນທາດພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງເປັນລູກຜູ້ຊາຍ, ແລະຈົ່ງຕໍ່ສູ້."

¹⁰ຄົນຟີລິສະຕິນຈຶ່ງໄດ້ສູ້ຮົບ, ແລະອິສະຣາເອນກໍໄດ້ຜ່າຍແພ້. ທຸກຄົນກໍໄດ້ຫນີໄປຍັງບ້ານຂອງລາວ, ແລະມີການຂ້າຟັນກັນຢ່າງຫນັກ; ມີທະຫານຣາບຂອງອິສະຣາເອນຕາຍໄປສາມສິບພັນຄົນ.¹¹ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກຍຶດໄປ, ແລະລູກຊາຍທັງສອງຂອງເອລີ, ໂຮບນີ ແລະຟີເນຫັດ, ກໍຕາຍດ້ວຍ.

¹²ຜູ້ຊາຍເຜົ່າເບັນຢາມິນຄົນຫນຶ່ງໄດ້ແລ່ນມາຈາກສະຫນາມຮົບ ແລະມາເຖິງຊີໂລໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ, ມາເຖິງດ້ວຍເສື້ອຜ້າຂາດ ແລະຂີ້ຝຸ່ນດິນກໍຢູ່ເທິງຫົວຂອງລາວ.¹³ເມື່ອລາວໄດ້ມາເຖິງ, ເອລີກຳລັງນັ່ງຢູ່ບ່ອນນັ່ງຂອງລາວຂ້າງຖະຫນົນ ລໍຖ້າເບິ່ງ ເພາະຈິດໃຈຂອງທ່ານຢ້ານກ່ຽວກັບເລື່ອງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເຂົ້າມາໃນເມືອງ ແລະໄດ້ບອກຂ່າວ, ແລະ ຊາວເມືອງທັງຫມົດກໍຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ.

¹⁴ເມື່ອເອລີໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງດັງເຊັ່ນນັ້ນ, ກໍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ສຽງອຶກກະທຶກນີ້ເປັນສຽງຫຍັງກັນ?" ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນກໍຮີບເຂົ້າມາ ແລະບອກເອລີ.¹⁵ບັດນີ້ ເອລີອາຍຸໄດ້ເກົ້າສິບແປດປີ; ດວງຕາຂອງລາວກໍມົວ, ແລະລາວບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນແລ້ວ.

¹⁶ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບເອລີວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນທີ່ມາຈາກສະຫນາມຮົບ. ຂ້ານ້ອຍຫນີມາຈາກການສູ້ຮົບວັນນີ້." ເອລີກໍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ລູກເອີຍ, ເປັນແນວໃດແດ່?"¹⁷ຜູ້ຊາຍຄົນທີ່ມາບອກຂ່າວຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ, "ອິສະຣາເອນໄດ້ຫນີຈາກຊາວຟີລິສະຕິນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ມີການຂ້າຟັນກັນຢ່າງຫນັກທ່າມກາງປະຊາຊົນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ລູກຊາຍທັງສອງຄົນຂອງເຈົ້າ, ຄືໂຮບນີ ແລະຟີເນຫັດ, ກໍຕາຍແລ້ວ, ແລະຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກຍຶດໄປແລ້ວ."

¹⁸ເມື່ອລາວໄດ້ເວົ້າເຖິງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ເອລີກໍໄດ້ຫງາຍຫລັງຕົກຈາກບ່ອນນັ່ງທີ່ຢູ່ຂ້າງປະຕູ ຄໍຂອງລາວກໍຫັກ, ແລະ ລາວກໍຂາດໃຈຕາຍ, ເພາະລາວເຖົ້າຫລາຍແລ້ວ ແລະຕຸ້ຍໂພດ. ລາວໄດ້ຕັດສິນອິສະຣາເອນສີ່ສິບປີ.

¹⁹ບັດນີ້ລູກໄພ້ຂອງລາວ, ຄືເມຍຂອງຟີເນຫັດກໍຖືພາ, ແລະໃກ້ກຳນົດເກີດລູກແລ້ວ. ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຍຶດໄປ ແລະພໍ່ຜົວຂອງນາງ ແລະ ຜົວຂອງນາງກໍໄດ້ຕາຍໄປ, ນາງກໍໄດ້ຄຸກເຂົ່າລົງ ແລະເກີດລູກ, ແຕ່ຄວາມເຈັບປວດສາຫັດເກີດຂຶ້ນຖ້ວມໃຈນາງ.²⁰ເມື່ອນາງກຳລັງຈະຕາຍ ພວກຜູ້ຍິງທີ່ເຝົ້າເບິ່ງນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເພາະເຈົ້າຫາກໍໄດ້ລູກຄົນຫນຶ່ງ." ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ຕອບ ຫລື ໃສ່ໃຈກັບເລື່ອງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບຫົວໃຈ.

²¹ນາງໄດ້ຕັ້ງຊື່ເດັກນັ້ນວ່າ ອີຄາໂບດ, ເວົ້າວ່າ, "ພຣະສະຫງ່າຣາສີໄດ້ພາກຈາກອິສະຣາເອນແລ້ວ!" ເພາະຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຍຶດໄປ, ແລະເພາະພໍ່ຜົວຂອງນາງ ແລະ ຜົວຂອງນາງ.²²ນາງເວົ້າວ່າ, "ພຣະສະຫງ່າຣາສີໄດ້ພາກໄປຈາກອິສະຣາເອນແລ້ວ, ເພາະຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຍຶດໄປແລ້ວ."

5

¹ບັດນີ້ ຊາວຟີລິສະຕິນໄດ້ຍຶດຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄປ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ນຳໄປຈາກເອເບເຊບາໄປຍັງອາສະໂດດ.²ຄົນຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຂົ້າໄປໄວ້ໃນວິຫານຂອງພະດາໂກນ, ແລະວາງຫີບໄວ້ຂ້າງພະດາໂກນ.³ເມື່ອປະຊາຊົນຊາວອາສະໂດດ ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າໃນວັນຕໍ່ມາ, ເບິ່ງແມ໋, ພະດາໂກນກໍໄດ້ລົ້ມລົງເຖິງພື້ນດິນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ສະນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເອົາພະດາໂກນ ແລະ ຕັ້ງຂຶ້ນໃນບ່ອນຂອງມັນອີກເທື່ອຫນຶ່ງ.

⁴ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຕື່ນໃນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ເບິ່ງແມ໋ ພະດາໂກນໄດ້ຂວ້ຳຫນ້າລົງເຖິງດິນຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ. ຫົວຂອງພະດາໂກນ ແລະມືທັງສອງຂ້າງກໍໄດ້ແຕກຫັກຢູ່ທາງເຂົ້າປະຕູ. ເຫລືອແຕ່ລໍາໂຕຂອງພະດາໂກນທີ່ຍັງຢູ່.⁵ນີ້ຄືເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງ, ແມ່ນແຕ່ທຸກວັນນີ້, ພວກປະໂລຫິດຂອງພະດາໂກນ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າໄປໃນວິຫານຂອງພະດາໂກນ ຈຶ່ງບໍ່ຢຽບທາງເຂົ້າປະຕູວິຫານຂອງພະດາໂກນທີ່ເມືອງອາສະໂດດ.

⁶ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຢຽດອອກເຫນຶອປະຊາຊົນຊາວອາສະໂດດຢ່າງຫນັກ. ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາ ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາທຸກທໍຣະມານດ້ວຍຝີຕ່າງໆ, ທັງໃນເມືອງອາສະໂດດ ແລະອານາເຂດທັງຫມົດຂອງເມືອງນັ້ນ.⁷ເມື່ອຊາວເມືອງອາສະໂດດໄດ້ຮູ້ວ່າມີຫຍັງກຳລັງເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ, ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ,"ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນຈະບໍ່ຢູ່ກັບພວກເຮົາ, ເພາະວ່າ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງລົງໂທດພວກເຮົາ ແລະ ພະດາໂກນພະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຢ່າງຫນັກ."

⁸ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປ ແລະ ໄດ້ເອີ້ນປະຊຸມພວກເຈົ້ານາຍທັງຫມົດຂອງຊາວຟີລິສະຕິນ; ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, "ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດດີກັບຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິສະຣາເອນ?" ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາຍ້າຍຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິສະຣາເອນໄປທີ່ເມືອງກາດ." ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍ້າຍຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິສະຣາເອນໄປທີ່ນັ້ນ.⁹ແຕ່ພາຍຫລັງ ເມື່ອພວກເຂົາຍ້າຍຫີບວົນວຽນໄປ, ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວກໍໄດ້ລົງໂທດເມືອງນັ້ນ, ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ. ພຣະອົງໄດ້ທໍຣະມານຊາວເມືອງນັ້ນ, ທັງຜູ້ເລັກນ້ອຍ ແລະ ພວກເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍ; ແລະຝີຕ່າງໆກໍໄດ້ແຕກເທິງຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງສົ່ງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄປຍັງເມືອງເອກໂຣນ. ແຕ່ທັນທີທີ່ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິສະຣາເອນມາເຖິງເມືອງເອກໂຣນແລ້ວ, ຊາວເມືອງເອກໂຣນກໍໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, "ພວກເຂົາໄດ້ຍ້າຍຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິສະຣາເອນມາໃຫ້ເຮົາເພື່ອຂ້າພວກເຮົາ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ."

¹¹ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຄົນໄປເອີ້ນປະຊຸມພວກເຈົ້ານາຍທັງຫມົດຂອງຊາວຟີລິສະຕິນ; ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, "ຈົ່ງສົ່ງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິສະຣາເອນໄປເສຍ, ແລະໃຫ້ຫີບນັ້ນກັບໄປບ່ອນເກົ່າ, ເພາະວ່າມີຄວາມແຕກຕື່ນຢູ່ທົ່ວທັງເມືອງ; ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລົງໂທດຢ່າງຫນັກຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ.¹²ຊາວເມືອງທີ່ຍັງບໍ່ຕາຍກໍຖືກທໍຣະມານດ້ວຍຝີຕ່າງໆ, ແລະ ສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງເມືອງກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປເຖິງຟ້າສະຫວັນ.

6

¹ບັດນີ້ ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຢູ່ໃນດິນແດນຂອງຊາວຟີລິສະຕິນເຈັດເດືອນ.²ແລ້ວຄົນຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ເອີ້ນປະຊຸມພວກປະໂລຫິດ ແລະພວກໂຫຣາຈານມາ; ພວກເຂົາເວົ້າຕໍ່ກັນວ່າ,"ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດດີ ກັບຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວດີ? ຈົ່ງບອກພວກເຮົາວ່າ ພວກເຮົາຈະສົ່ງຫີບກັບໄປບ່ອນເກົ່າໄດ້ຢ່າງໃດ."

³ບັນດາປະໂລຫິດ ແລະ ພວກໂຫຣາຈານໄດ້ຕອບວ່າ, "ຖ້າພວກທ່ານສົ່ງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນໄປ, ກໍຢ່າສົ່ງໄປໂດຍບໍ່ມີຂອງຂວັນ; ທັງຫມົດນີ້ຫມາຍຄວາມວ່າຕ້ອງໄປພ້ອມເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງຄວາມຜິດຖວາຍແດ່ພຣະອົງ. ແລ້ວພວກທ່ານຈະຖືກປິ່ນປົວໃຫ້ຫາຍດີ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຫດໃດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ຫັນໄປຈາກພວກທ່ານຈົນຮອດດຽວນີ້."⁴ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ມັນຄວນຈະເປັນອັນໃດທີ່ພວກເຮົາຈະຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງຄວາມຜິດ ທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງໃຫ້ກັບພຣະອົງ?" ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຫມາກຝີທອງຄຳຫ້າຫນ່ວຍ ແລະ ຫນູທອງຄຳຫ້າໂຕຕາມຈຳນວນເຈົ້ານາຍຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ. ເພາະພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຈົ້ານາຍລ້ວນຖືກພັຍພິບັດເຊັ່ນດຽວກັນ.

⁵ພວກທ່ານຕ້ອງເຮັດແບບຈຳລອງຮູບຝີຂອງພວກທ່ານ, ແລະແບບຈຳລອງຮູບຫນູຂອງພວກເຈົ້າຊຶ່ງທຳລາຍແຜ່ນດິນ, ແລະພວກເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍພຣະສະຫງ່າຣາສີແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ. ບາງທີ ພຣະອົງຈະຍົກພຣະອົງຂອງພຣະອົງຈາກພວກເຈົ້າ, ຈາກບັນດາພະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຈາກແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ.⁶ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ໃຈພວກເຈົ້າແຂງກະດ້າງໄປ, ຢ່າງເຊັ່ນຄົນເອຢິບ ແລະຟາໂຣໄດ້ໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຂົາແຂງກະດ້າງ? ຢ່າງນັ້ນແຫລະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ລົງໂທດພວກເຂົາຢ່າງ; ຄົນເອຢິບກໍຕ້ອງປ່ອຍປະຊາຊົນໄປ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈາກໄປບໍ່ແມ່ນບໍ?

⁷ບັດນີ້ແລ້ວ, ຈົ່ງໄປຈັດຫາກວຽນໃຫມ່ຄັນຫນຶ່ງ ມາເຂົ້າທຽມແອກກັບງົວແມ່ລູກອ່ອນສອງຕົວ ຊຶ່ງຍັງບໍ່ເຄີຍເຂົ້າທຽມແອກມາກ່ອນ. ຈົ່ງຜູກແມ່ງົວຄູ່ນີ້ກັບກວຽນ, ແຕ່ໃຫ້ນຳລູກໆມັນຂອງກັບໄປເຮືອນ, ໃຫ້ພົ້ນຈາກແມ່ງົວຄູ່ນີ້.⁸ແລ້ວຈົ່ງນຳຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຂອງພຣະຢາເວມາວາງໄວ້ເທິງກວຽນ. ໃຫ້ວາງເຄື່ອງທອງຄຳ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າຈະສົ່ງໄປຖວາຍພຣະອົງເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບຄວາມຜິດໄວ້ໃນກ່ອງຂ້າງຫີບນັ້ນ. ແລ້ວກໍສົ່ງມັນໄປ ແລະປ່ອຍໃຫ້ໄປຕາມທາງຂອງມັນ.⁹ແລ້ວລໍຖ້າເບິ່ງ; ຖ້າມັນໄປຕາມທາງເຖິງເຂດແດນຂອງມັນເອງ ໄປເຖິງເບັດເຊເມດ, ແລ້ວນັ້ນແຫລະ ແມ່ນພຣະຢາເວຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກຍາກຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງເຊັ່ນນີ້. ແຕ່ຖ້າບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ບໍ່ແມ່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງທີ່ຂ້ຽນຕີພວກເຮົາ; ຖືວ່າ ເປັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຮົາໂດຍບັງເອີນ.

¹⁰ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳນັ້ນ; ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາງົວແມ່ລູກອ່ອນສອງໂຕ, ທຽມແອກເຂົ້າກວຽນ, ແລ້ວຂັງລູກມັນໄວ້ທີ່ເຮືອນ.¹¹ພວກເຂົາກໍໄດ້ວາງຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວໄວ້ເທິງກວຽນ ພ້ອມກັບກ່ອງຫນູທອງຄຳ ແລະ ຮູບຝີຂອງພວກເຂົາ.¹²ແມ່ງົວທັງສອງກໍຍ່າງຊື່ກົງໄປຕາມທາງເມືອງເບັດເຊເມດ. ພວກມັນໄດ້ໄປຕາມທາງຫລວງ, ພາງຍ່າງພາງຮ້ອງໄປ ໂດຍບໍ່ຫັນຂວາ ຫລືຫັນຊ້າຍ. ບັນດາພວກເຈົ້ານາຍຂອງຊາວຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ຕິດຕາມ ພວກມັນໄປຈົນເຖິງເຂດແດນເມືອງເບັດເຊເມດ.

¹³ບັດນີ້ ຊາວເມືອງເບັດເຊເມດກຳລັງກ່ຽວເຂົ້າສາລີຢູ່ທີ່ຮ່ອມພູ. ເມື່ອພວກເຂົາເງີຍຫນ້າຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ເຫັນຫີບນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຊຶ່ນຊົມຍິນດີ.

¹⁴ກວຽນໄດ້ເຂົ້າມາໃນທົ່ງນາຂອງໂຢຊວຍ ຈາກເມືອງເບັດເຊເມດ ແລະ ໄດ້ຢຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ມີຫີນໃຫຍ່ກ້ອນຫນຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຜ່າໄມ້ຈາກກວຽນ, ແລະ ໄດ້ຖວາຍແມ່ງົວສອງໂຕນັ້ນເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ.¹⁵ຄົນເລວີໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ກ່ອງທີ່ບັນຈຸຮູບຫລໍ່ທອງຄຳຕ່າງໆທີ່ຢູ່ຂ້າງໃນນັ້ນລົງ, ບ່ອນທີ່ຮູບທອງຄຳຕ່າງໆຢູ່ນັ້ນ, ແລະ ໄດ້ວາງສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ເທິງກ້ອນຫີນໃຫຍ່. ຊາວເບັດເຊເມດ ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວໃນວັນດຽວກັນ.

¹⁶ເມື່ອເຈົ້ານາຍທັງຫ້າຂອງຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ກັບໄປເມືອງເອກໂລນໃນວັນນັ້ນ.

¹⁷ຕໍ່ໄປນີ້ ເປັນຮູບຝີຄຳ ຊຶ່ງຊາວຟີລິສະຕິນສົ່ງກັບໄປເປັນ ເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງຄວາມຜິດແດ່ພຣະຢາເວ: ຮູບຫນຶ່ງສຳລັບເມືອງອາສະໂດດ, ຮູບຫນຶ່ງສຳລັບເມືອງກາຊາ, ຮູບຫນຶ່ງສຳລັບເມືອງອາສະເກໂລນ, ຮູບຫນຶ່ງສຳລັບເມືອງກາດ, ແລະ ອີກຮູບຫນຶ່ງສຳລັບເມືອງເອກໂຣນ.¹⁸ຮູບຫນູທອງຄຳກໍເຫມືອນກັນ ຕາມຈຳນວນເມືອງທັງຫມົດຂອງຊາວຟີລິສະຕິນທີ່ເປັນເມືອງຂອງເຈົ້ານາຍທັງຫ້າຄົນ, ທັງເມືອງທີ່ມີປ້ອມປາການ ແລະ ຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆ. ຫີນກ້ອນໃຫຍ່ ຊຶ່ງຢູ່ຂ້າງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ ກໍຍັງເປັນພະຍານຢູ່ຈົນທຸກວັນນີ້ ທີ່ທົ່ງນາຂອງໂຢຊວຍ ຊາວເບັດເຊເມດ.

¹⁹ພຣະຢາເວໄດ້ໂຈມຕີຊາວເບັດເຊເມດບາງສ່ວນ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຂ້າງໃນຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ. ພຣະອົງໄດ້ຂ້າພວກຜູ້ຊາຍ 50.070 ຄົນ. ປະຊາຊົນກໍໂສກເສົ້າ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຂ້າປະຊາຊົນເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ.²⁰ແລ້ວຊາວເມືອງເບັດເຊເມດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໃຜຈະສາມາດຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວໄດ້, ພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍຣິສຸດນີ້? ຫີບຈະໄປຫາຜູ້ໃດ ເມື່ອໄປຈາກພວກເຮົາແລ້ວ?"

²¹ພວກເຂົາໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງຊາວເມືອງກີຣີອາດເຢອາຣີມ, ເວົ້າວ່າ,"ຊາວຟີລິສະຕິນໄດ້ສົ່ງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຄືນມາແລ້ວ; ຂໍລົງມາແລະນຳຫີບກັບໄປຢູ່ກັບພວກເຈົ້າເຖີ້ນ"

7

¹ຊາວເມືອງກີຣີອາດເຢອາຣີມໄດ້ມາ, ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ຂຶ້ນໄປເຖິງເຮືອນຂອງອາບີນາດາບ ຊຶ່ງຢູ່ເທິງເນິນພູ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ຕັ້ງໃຫ້ເອເລອາຊາລູກຊາຍຂອງລາວ ເພື່ອໃຫ້ດູແລຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ.²ນັບແຕ່ວັນທີ່ຫີບນັ້ນໄດ້ຢູ່ທີ່ ກີຣີອາດເຢອາຣີມ, ເວລາໄດ້ຜ່ານໄປຍາວນານເຖິງຊາວປີ. ບັນດາເຊື້ອສາຍອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍໄດ້ຄໍ່າຄວນເຖິງພຣະຢາເວ ແລະ ໄດ້ສະຖາປະນາທີ່ຈະກັບມາຫາພຣະຢາເວ.

³ຊາມູເອນໄດ້ເວົ້າກັບເຊື້ອສາຍອິສະຣາເອນທັງປວງວ່າ, "ຖ້າພວກເຈົ້າຈະກັບມາຫາພຣະຢາເວດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈຂອງພວກເຈົ້າ, ຈົ່ງຖິ້ມພວກພະເຈົ້າຕ່າງດ້າວ ແລະ ພະອັດໂທເຣັດເສຍຈາກທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງກັບໃຈຂອງພວກເຈົ້າຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລະນະມັສະການພຽງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ, ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ."⁴ແລ້ວປະຊາຊົນແຫ່ງອິສະຣາເອນ ຈຶ່ງໄດ້ຖິ້ມພະບາອານ ແລະພະອັດໂທເຣັດ, ແລະນະມັສະການພຽງພຣະຢາເວເທົ່ານັ້ນ.

⁵ແລ້ວຊາມູເອນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງນຳຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງໄປທີ່ເມືອງມິດສະປາ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈະອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວເພື່ອພວກເຈົ້າ."⁶ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ປະຊຸມກັນທີ່ເມືອງມິຊະປາ, ແລະໄດ້ຕັກນໍ້າມາເທອອກຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາໄດ້ອົດອາຫານໃນວັນນັ້ນ ແລະເວົ້າວ່າ, "ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ." ໃນບ່ອນນັ້ນເອງທີ່ຊາມູເອນໄດ້ຕັດສິນຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ ແລະ ໄດ້ນຳປະຊາຊົນ.

⁷ບັດນີ້ ເມື່ອຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ຍິນວ່າ ປະຊາຊົນຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ມາປະຊຸມກັນທີ່ເມືອງມິຊະປາ, ພວກເຈົ້ານາຍຂອງຄົນຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ຍົກກອງທັບຂຶ້ນມາໂຈມຕີ. ເມື່ອປະຊາຊົນຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຢ້ານກົວຄົນຟີລິສະຕິນ.⁸ແລ້ວປະຊາຊົນຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຊາມູເອນວ່າ, "ຢ່າຢຸດຮ້ອງທູນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອພວກເຮົາ, ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ."

⁹ຊາມູເອນກໍໄດ້ເອົາລູກແກະອ່ອນທີ່ຍັງບໍ່ຢ່ານົມໂຕຫນຶ່ງມາ ແລະ ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາຫມົດໂຕຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ. ແລ້ວຊາມູເອນໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ ເພື່ອອິສະຣາເອນ, ແລະພຣະຢາເວກໍໄດ້ຕອບລາວ.

¹⁰ໃນຂະນະທີ່ຊາມູເອນກຳລັງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຢູ່ນັ້ນ ຄົນຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ເພື່ອບຸກໂຈມຕີອິສະຣາເອນ. ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ຟ້າຮ້ອງສຽງດັງຕໍ່ສູ້ຄົນຟີລິສະຕິນໃນວັນນັ້ນ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສັບສົນ, ແລະພວກເຂົາກໍວຸ້ນວາຍຕໍ່ຫນ້າຄົນອິສະຣາເອນ.¹¹ພວກຜູ້ຊາຍຊາວອິສະຣາເອນກໍໄດ້ອອກຈາກເມືອງມິຊະປາ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ໄລ່ກວາດພວກຟີລິສະຕິນ ແລະໄດ້ຂ້າຟັນພວກເຂົາໄປຈົນເຖິງໃຕ້ຂອງເມືອງເບັດຄາ.

¹²ແລ້ວຊາມູເອນກໍເອົາຫີນກ້ອນຫນຶ່ງ ແລະຕັ້ງໄວ້ລະຫວ່າງເມືອງມິຊະປາ ແລະເມືອງເຊນ. ລາວໄດ້ໃຫ້ຊື່ຫີນນັ້ນວ່າ ເອເບັນເອເຊີ, ລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາມາຈົນເຖິງບັດນີ້."

¹³ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຟີລິສະຕິນຈຶ່ງພ່າຍແພ້ ແລະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າມາໃນເຂດແດນຂອງອິສະຣາເອນອີກເລີຍ. ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຕໍ່ສູ້ຄົນຟີລິສະຕິນຕະຫລອດຊີວິດຂອງຊາມູເອນ.¹⁴ບັນດາເມືອງທີ່ຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ຍຶດໄປຈາກອິສະຣາເອນນັ້ນ ກໍໄດ້ຄືນມາເປັນຂອງອິສະຣາເອນອີກ, ຕັ້ງແຕ່ເມືອງເອກໂຣນເຖິງເມືອງກາດ; ອິສະຣາເອນກໍໄດ້ຢຶດເຂດຊາຍແດນຄືນມາຈາກມືຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ. ແລ້ວກໍມີສັນຕິພາບລະຫວ່າງອິສະຣາເອນແລະຄົນອຳໂມນດ້ວຍ.

¹⁵ຊາມູເອນໄດ້ຕັດສິນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຕະຫລອດຊີວິດຂອງລາວ.¹⁶ທຸກປີ ລາວກໍໄດ້ວຽນໄປເມືອງເບັດເອນ, ໄປເມືອງກິນການ, ແລະເມືອງມິຊະປາ. ລາວໄດ້ຕັດສິນຄະດີສຳລັບອິສະຣາເອນໃນບັນດາເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁷ແລ້ວລາວໄດ້ກັບມາທີ່ເມືອງຣາມາ, ເພາະວ່າເຮືອນຂອງລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະທີ່ນັ້ນລາວໄດ້ຕັດສິນຄະດີສຳລັບອິສະຣາເອນດ້ວຍ. ລາວໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

8

¹ເມື່ອຊາມູເອນເຖົ້າແກ່ແລ້ວ, ລາວໄດ້ຕັ້ງພວກລູກຊາຍຂອງລາວໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນ.²ຊື່ຂອງລຸກຊາຍຫົວປີຂອງລາວຄື ໂຍເອນ, ແລະ ຊື່ຂອງລູກຊາຍຄົນທີ່ສອງຄືອາບີຢາ. ພວກເຂົາໄດ້ເປັນຜູ້ຕັດສິນໃນເມືອງເບຍເອເຊບາ.³ພວກລູກຊາຍຂອງລາວບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຕາມຢ່າງຂອງລາວ, ພວກເຂົາໄດ້ຊອກຫາລາຍໄດ້ທີ່ບໍ່ສັດຊື່. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບສິນບົນ ແລະ ໄດ້ບິດເບືອນຄວາມຍຸຕິທັມ.

⁴ພວກເຖົ້າແກ່ທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ມາຮ່ວມກັນ ແລະ ໄດ້ມາຫາຊາມູເອນຢູ່ເມືອງຣາມາ.⁵ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ທ່ານກໍເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ, ແລະພວກລູກຊາຍຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຕາມຢ່າງຂອງທ່ານ. ບັດນີ້ ຂໍທ່ານໄດ້ຕັ້ງກະສັດໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງພວກເຮົາເຫມືອນປະຊາຊາດທັງປວງເຖີ້ນ."

⁶ແຕ່ມັນເຮັດໃຫ້ຊາມູເອນບໍ່ພໍໃຈ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂໍຕັ້ງກະສັດໃຫ້ປົກຄອງພວກເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນ ຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ.⁷ພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຊາມູເອນວ່າ,"ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງປະຊາຊົນໃນທຸກເລື່ອງທີ່ພວກເຂົາເວົ້າກັບເຈົ້າ; ເພາະວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດເຮົາ ຈາກການເປັນກະສັດເຫນືອພວກເຂົາ.

⁸ທີ່ພວກເຂົາກຳລັງກະທຳຂະນະນີ້ ກໍເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຄີຍເຮັດນັບຕັ້ງແຕ່ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກມາຈາກເອຢິບ, ຄືພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ, ແລະຮັບໃຊ້ບັນດາພຣະອື່ນ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກຳລັງເຮັດກັບເຈົ້າດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.⁹ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ຕັກເຕືອນພວກເຂົາຢ່າງຈິງຈັງ ແລະ ສະແດງໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ເຖິງວິທີທາງທີ່ກະສັດຈະປົກຄອງພວກເຂົາ."

¹⁰ດັ່ງນັ້ນຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ບອກຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງພຣະຢາເວໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນທີ່ຂໍໃຫ້ມີກະສັດ.¹¹ລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ກະສັດ ຜູ້ທີ່ຈະຄອບຄອງເຫນືອພວກເຈົ້າຈະຊົງກະທຳ. ພະອົງຈະເກນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ກຳນົດໃຫ້ພວກເຂົາປະຈຳການລົດຮົບ ແລະ ໃຫ້ເປັນພົນມ້າຂອງພະອົງ, ແລະໃຫ້ຂັບຣົດມ້າຮົບທັງຫລາຍຂອງພະອົງ.¹²ພະອົງຈະແຕ່ງຕັ້ງພະອົງເອງໃຫ້ເປັນຜູ້ບັນຊາການທະຫານພັນຄົນ, ແລະ ຜູ້ບັບຊາການທະຫານຫ້າສິບຄົນ. ພະອົງຈະໃຫ້ບາງຄົນໄຖດິນຂອງພະອົງ, ບາງຄົນກ່ຽວເຂົ້າຂອງພະອົງ, ແລະບາງຄົນເຮັດອາວຸດທັງຫລາຍ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ຂອງຣົດມ້າຮົບຂອງພະອົງ.

¹³ພະອົງຈະນຳລູກສາວທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າໄປເປັນຜູ້ປຸງເຄື່ອງຫອມ, ເຮັດອາຫານ ແລະ ເປັນຜູ້ອົບເຂົ້າຈີ່ທັງຫລາຍ.¹⁴ພະອົງຈະເອົານາສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ສວນຫມາກກອກເທດຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະມອບໃຫ້ແກ່ພວກຂ້າຣາຊະການທັງຫລາຍຂອງພະອົງ.¹⁵ພະອົງຈະເອົາຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງຜົນລະປູກ ແລະສວນອະງຸ່ນທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າໄປໃຫ້ແກ່ ພວກຂ້າຣາຊະການ ແລະ ຂ້າຣາຊະບໍຣິວານຂອງພະອົງ.

¹⁶ພະອົງຈະເອົາພວກຂ້າຣາຊະການຊາຍ ແລະ ຍິງເປັນຂອງພະອົງ ແລະສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພວກຄົນຫນຸ່ມ ແລະລວາຫລາຍຕົວຂອງພວກເຈົ້າໄປ; ພະອົງຈະໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດວຽກງານທັງຫມົດໃຫ້ພະອົງ.¹⁷ພະອົງຈະຫັກຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງຝູງສັດຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະເປັນທາດຂອງພະອົງ.¹⁸ແລ້ວໃນວັນນັ້ນພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງທຸກ ເພາະກະສັດຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງພວກເຈົ້າໄດ້ເລືອກເອົາສຳລັບພວກເຈົ້າ; ແຕ່ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຕອບພວກເຈົ້າໃນວັນນັ້ນ."

¹⁹ແຕ່ປະຊາຊົນໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງຊາມູເອນ; ພວກເຂົາກ່າວວ່າ,"ບໍ່! ຈະຕ້ອງມີກະສັດປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາ²⁰ເພື່ອທີ່ພວກເຮົາຈະເປັນເຫມືອນເຫລົ່າປະຊາຊາດອື່ນທັງຫມົດ, ແລະເພື່ອທີ່ກະສັດຂອງເຮົາຈະຕັດສິນພວກເຮົາ ແລະ ນຳຫນ້າພວກເຮົາໄປແລະຕໍ່ສູ້ໃນສົງຄາມຂອງພວກເຮົາ."

²¹ເມື່ອຊາມູເອນໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທັງປວງຂອງປະຊາຊົນ ລາວກໍນຳຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ກັບໄປທູນພຣະຢາເວໃຫ້ຮູ້ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.²²ພຣະຢາເວກ່າວກັບຊາມູເອນວ່າ, "ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ ແລະຫາເຫດໃຫ້ບາງຄົນໄດ້ເປັນກະສັດສຳລັບພວກເຂົາ." ດັ່ງນັ້ນຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຄົນອິສະຣາເອນວ່າ, "ໃຫ້ທຸກຄົນກັບໄປຍັງເມືອງຂອງຕົນ."

9

¹ມີຜູ້ຊາຍຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນ, ຊາຍຄົນນີ້ເປັນທີ່ນັບຫນ້າຖື. ລາວມີຊື່ວ່າ ກີເຊ ລາວເປັນລູກຊາຍຂອງອາບີເອນ ລູກຊາຍຂອງເຊໂຣເຣ ລູກຂອງເບໂກຣັດ, ຊຶ່ງເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງຕະກຸນອາຟີຢາ, ລູກຊາຍຂອງຄົນເຜົ່າເບັນຢາມິນ.²ລາວມີລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ໂຊນ, ເປັນຊາຍຫນຸ່ມຮູບຮ່າງດີ. ບໍ່ມີຜູ້ຊາຍຄົນໃດໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທີ່ຈະສະຫງ່າກວ່າລາວ. ລາວສູງກວ່າຄົນອຶ່ນໆໃນປະຊາຊົນ ຈາກບ່າໄຫລ່ຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນໄປ ລາວສູງກວ່າຄົນອື່ນໆທັງຫມົດ.

³ບັດນີ້ຝູງລວາຂອງກີເຊ, ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງໂຊນ, ຫາຍໄປ. ດັ່ງນັ້ນກີເຊ ຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບໂຊນລູກຊາຍຂອງຕົນວ່າ, "ຈົ່ງເອົາຄົນໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງໄປກັບເຈົ້າ; ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະໄປຕາມຫາຝູງລວາ."⁴ດັ່ງນັ້ນ ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ເດີນທາງຜ່ານແດນເຂດເນີນພູເຂົາເອຟາຣາອິມ ແລະໄດ້ເດີນທາງຜ່ານເຂົ້າດິນແດນຊາລີຊາ, ແຕ່ພວກເຂົາຊອກຫາຝູງລວາບໍ່ພົບ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຜ່ານຂ້ວາມດິນແດນຊາອາລິມ, ແຕ່ຝູງລາບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລ້ວລາວໄດ້ຜ່ານເຂົ້າດິນແດນຂອງເບັນຢາມິນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ພົບຝູງລວາເລີຍ.

⁵ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງດິນແດນຊູ, ໂຊນ ຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຄົນໃຊ້ຂອງລາວທີ່ຢູ່ກັບລາວວ່າ, "ຈົ່ງມາເທາະ, ໃຫ້ເຮົາກັບໄປບ້ານ, ຫລື ພໍ່ຂອງຂ້ອຍອາດຈະເຊົາກັງວົນເລື່ອງຝູງລວາ ແຕ່ເລີ່ມຮ້ອນໃຈກັບເລື່ອງຂອງພວກເຮົາແທນ."⁶ແຕ່ຄົນໃຊ້ໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ຈົ່ງຟັງເຖີ້ນ, ມີຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຄົນຫນຶ່ງໃນເມືອງນີ້. ລາວເປັນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖືຫລາຍ; ທຸກສິ່ງທີ່ລາວເວົ້າຈະກາຍເປັນຈິງ. ໃຫ້ພວກເຮົາໄປທີ່ນັ້ນກັນເທາະ; ບາງທີລາວອາດຈະບອກເຮົາເຖິງທາງໃດທີ່ເຮົາຄວນໄປໃນການເດີນທາງຂອງພວກເຮົາ."

⁷ແລ້ວໂຊນໄດ້ເວົ້າກັບຄົນໃຊ້ຂອງລາວວ່າ, "ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາໄປ, ພວກເຮົາຈະເອົາຫຍັງໄປໃຫ້ຊາຍຄົນນັ້ນ? ເພາະວ່າເຂົ້າຈີ່ໃນຖົງຂອງເຮົາກໍຫມົດແລ້ວ, ແລະບໍ່ມີຂອງຂວັນທີ່ຈະນຳໄປໃຫ້ແກ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາມີອັນໃດແດ່?"⁸ຄົນໃຊ້ໄດ້ຕອບໂຊນ ແລະເວົ້າວ່າ, "ນີ້ແຫລະ, ໃນມືຂ້ານ້ອຍມີເງິນຢູ່ຫນຶ່ງສ່ວນສີ່ເຊເຄັນ ທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໃຫ້ແກ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າລາວຈະໄດ້ບອກພວກເຮົາວ່າທາງໃດທີ່ພວກເຮົາຄວນຈະໄປ."

⁹(ອິສະຣາເອນໃນສມັຍກ່ອນ, ເມື່ອຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດໄດ້ໄປສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງມາເຖີ້ນ, ໃຫ້ເຮົາໄປຫາຜູ້ທຳນວາຍກັນ." ເພາະຜູ້ປະກາດພຣະທັມໃນສມັຍນັ້ນເອີ້ນກັນວ່າຜູ້ທຳນວາຍ.)¹⁰ແລ້ວໂຊນໄດ້ເວົ້າກັບຄົນໃຊ້ຂອງລາວວ່າ, "ເວົ້າໄດ້ດີຫລາຍ, ມາເທາະ, ໃຫ້ເຮົາໄປກັນ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄປຍັງເມືອງທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່.¹¹ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຂຶ້ນພູໄປຍັງເມືອງນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ພົບພວກຍິງສາວອອກມາຕັກນໍ້າ; ໂຊນ ແລະ ຄົນໃຊ້ຈຶ່ງໄດ້ຖາມພວກນາງວ່າ, "ຜູ້ທຳນວາຍຢູ່ທີ່ນີ້ຫລື?"

¹²ພວກນາງໄດ້ຕອບ, ແລະກ່າວວ່າ, "ລາວຢູ່ທີ່ນີ້; ເບິ່ງແມ໋, ລາວຢູ່ດ້ານຫນ້າພວກທ່ານ. ຟ້າວໄປເຖີ້ນ, ເພາະວ່າ ລາວກຳລັງເຂົ້າມາທີ່ເມືອງວັນນີ້, ເພາະວ່າປະຊາຊົນຈະມີການຖວາຍສັດບູຊາຢູ່ທີ່ສະຖານທີ່ສູງໃນວັນນີ້.¹³ທັນທີທີ່ພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ພວກທ່ານຈະພົບລາວກ່ອນທີ່ລາວຈະຂຶ້ນໄປສະຖານທີ່ສັກສັກສິດ ເພື່ອຮັບປະທານອາຫານ. ປະຊາຊົນຈະບໍ່ຮັບປະທານອາຫານຈົນກວ່າລາວຈະມາ, ເພາະລາວຕ້ອງມາອວຍພອນເຄື່ອງສັດບູຊາ; ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເຊີນຈຶ່ງຈະຮັບປະທານ. ບັດນີ້ ຂຶ້ນໄປເຖີດ, ເພາະພວກທ່ານຈະໄດ້ພົບກັບລາວທັນທີ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງສອງຈຶ່ງຂຶ້ນໄປຍັງເມືອງນັ້ນ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ພວກເຂົາເຫັນຊາມູເອນກຳລັງຍ່າງອອກມາທາງພວກເຂົາ, ເພື່ອຂຶ້ນໄປຍັງສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ.

¹⁵ບັດນີ້ ວັນກ່ອນທີ່ໂຊນຈະມາ, ພຣະຢາເວໄດ້ສຳແດງແກ່ຊາມູເອນແລ້ວວ່າ:¹⁶"ມື້ອຶ່ນເວລາປະມານເວລານີ້ ເຮົາຈະສົ່ງຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈາກດິນແດນເບັນຢາມິນ, ແລະເຈົ້າຈະເຈີມລາວໃຫ້ເປັນເຈົ້າຊາຍເຫນືອປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຂອງເຮົາ. ລາວຈະຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ. ເພາະວ່າ ເຮົາໄດ້ເບິ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມສົງສານ ເພາະສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພວກເຂົາມາເຖິງເຮົາແລ້ວ."

¹⁷ເມື່ອຊາມູເອນໄດ້ເຫັນໂຊນ, ພຣະຢາເວ ຊົງບອກກັບລາວວ່າ, "ນີ້ເປັນຄົນທີ່ເຮົາໄດ້ບອກເຈົ້າ! ລາວຄືຄົນທີ່ຈະປົກຄອງເຫນືອປະຊາຊົນຂອງເຮົາ."¹⁸ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ຊາມູເອນທີ່ປະຕູແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂໍບອກຂ້ານ້ອຍແດ່ວ່າ ເຮືອນຂອງຜູ້ທຳນວາຍຢູ່ບ່ອນໃດ?"¹⁹ຊາມູເອນໄດ້ຕອບໂຊນ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ທຳນວາຍຄົນນັ້ນ. ຈົ່ງນຳຫນ້າຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນໄປຍັງສະຖານທີ່ສັກສິດ, ເພາະໃນວັນນີ້ ທ່ານຈະກິນອາຫານກັບຂ້າພະເຈົ້າ. ເຊົ້າມື້ອຶ່ນຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ທ່ານໄປ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງທ່ານແກ່ທ່ານ.

²⁰ສ່ວນເລື່ອງຝູງລວາຂອງທ່ານທີ່ຫາຍໄປສາມວັນແລ້ວນັ້ນ, ຢ່າວິຕົກກ່ຽວກັບພວກມັນເລີຍ, ເພາະມີຄົນພົບພວກມັນແລ້ວ. ຄວາມປຣາຖນາທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນນັ້ນຢູ່ກັບໃຜ? ມັນບໍ່ແມ່ນຕົວທ່ານ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງພໍ່ທ່ານຫລື?"²¹ໂຊນຕອບ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍບໍ່ແມ່ນຄົນເຜົ່າເບັນຢາມິນ, ທີ່ເປັນເຜົ່າເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດໃນບັນດາເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນຫລື? ເປັນເຜົ່າເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດໃນເຜົ່າຕ່າງໆຂອງອິສະຣາເອນ ແລະ ຕະກຸນຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ແມ່ນຕະກຸນທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍທີ່ສຸດໃນບັນດາ ຕະກຸນຂອງເຜົ່າເບັນຢາມິນຫລື? ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງບອກຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ກັບຂ້ານ້ອຍ ດ້ວຍທ່າທາງຢ່າງນີ້?"

²²ດັ່ງນັ້ນ ຊາມູເອນກໍໄດ້ພາໂຊນກັບຄົນໃຊ້ຂອງລາວ, ນຳພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງໂຖງ, ແລະໃຫ້ພວກເຂົານັ່ງໃນບ່ອນນັ່ງດ້ານຫນ້າ ສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບເຊີນມາ, ຊຶ່ງມີປະມານ 30 ຄົນ.

²³ຊາມູເອນໄດ້ເວົ້າກັບພໍ່ຄົວວ່າ, "ຈົ່ງນຳສ່ວນທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ເຈົ້າ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ບອກເຈົ້າວ່າ, 'ໃຫ້ເກັບໄວ້ຕ່າງຫາກ.'" ນັ້ນມາ.²⁴ດັ່ງນັ້ນ ພໍ່ຄົວຈຶ່ງໄດ້ນຳສ່ວນຂາໂຕ້ ແລະ ສິ່ງທີ່ວາງເທິງທີ່ນັ້ນມາ ແລະໄດ້ວາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າໂຊນ. ແລ້ວຊາມູເອນເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງ ສ່ວນທີ່ໄດ້ເກັບໄວ້ກໍໄດ້ວາງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທ່ານແລ້ວ. ຈົ່ງກິນມັນເຖີ້ນ, ເພາະວ່າ ມັນຖືກເກັບໄວ້ໃຫ້ແກ່ທ່ານ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ກຳຫນົດໄວ້, ຈາກເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຊີນປະຊາຊົນມາແລ້ວ.'" ດັ່ງນັ້ນ ໂຊນຈຶ່ງຮັບປະທານອາການຮ່ວມກັບຊາມູເອນໃນວັນນັ້ນ.

²⁵ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ລົງມາຈາກສະຖານທີ່ສັກສິດ ເຂົ້າມາໃນເມືອງ, ຊາມູເອນໄດ້ສົນທະນາກັບໂຊນເທິງດາດຟ້າ.²⁶ແລ້ວໃນຕອນເຊົ້າມືດ, ຊາມູເອນກໍໄດ້ເອີ້ນເອົາໂຊນຈາກເທິງດາດຟ້າ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງທ່ານໄປຕາມທາງຂອງທ່ານ." ດັ່ງນັ້ນໂຊນກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະທັງສອງກໍໄດ້ອອກໄປທີ່ຖະຫນົນ.

²⁷ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຍ່າງກົງໄປທີ່ຊານເມືອງ, ຊາມູເອນໄດ້ເວົ້າກັບໂຊນວ່າ, "ຈົ່ງບອກຄົນໃຊ້ໃຫ້ຍ່າງນຳຫນ້າພວກເຮົາໄປກ່ອນ" — ແລະ ລາວໄດ້ຍ່າງໄປແລ້ວ — "ແຕ່ທ່ານຈົ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ຈັກຫນ້ອຍກ່ອນ, ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ປະກາດຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ທ່ານຮູ້."

10

¹ແລ້ວຊາມູເອນກໍໄດ້ຈັບແກ້ວນໍ້າມັນ, ໄດ້ເທລົງເທິງຫົວຂອງໂຊນ, ແລະໄດ້ຈູບລາວ. ລາວກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວເຈີມທ່ານໄວ້ໃຫ້ເປັນຜູ້ນຳເຫນືອມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງແລ້ວບໍ່ແມ່ນຫລື?²ເມື່ອທ່ານໄປຈາກຂ້າພະເຈົ້າວັນນີ້, ທ່ານຈະພົບຊາຍສອງຄົນໃກ້ທີ່ຝັງສົບຂອງຣາເຊັນໃນເຂດແດນເບັນຢາມິນທີ່ເຊັນຊາ. ພວກເຂົາຈະບອກທ່ານວ່າ, 'ຝູງລວາຊຶ່ງທ່ານຊອກຫານັ້ນໄດ້ພົບແລ້ວ. ບັດນີ້ ບິດາຂອງທ່ານໄດ້ເລີກກັງວົນເລື່ອງຝູງລວາແລ້ວ ແລະຮ້ອນໃຈເລື່ອງຂອງພວກທ່ານ, ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດເລື່ອງລູກຊາຍຂອງເຮົາດີ?"'

³ແລ້ວທ່ານຈະຜ່ານທີ່ນັ້ນໄປ, ແລະທ່ານຈະໄປເຖິງຕົ້ນໂອກແຫ່ງທາໂບ. ຊາຍສາມຄົນຊຶ່ງກຳລັງຂຶ້ນໄປຫາພຣະເຈົ້າທີເບັດເອນຈະພົບທ່ານທີ່ນັ້ນ, ຄົນຫນຶ່ງແບກລູກແບ້ສາມໂຕ, ອີກຄົນຫນຶ່ງຖືເຂົ້າຈີ່ສາມກ້ອນ, ແລະອີກຄົນຫນຶ່ງຖືຖົງຫນັງເຫລົ້າອະງຸ່ນຖົງຫນຶ່ງ.⁴ພວກເຂົາຈະທັກທາຍທ່ານ ແລະ ມອບເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ທ່ານສອງກ້ອນ, ຊຶ່ງທ່ານຈະຮັບເອົາຈາກມືຂອງພວກເຂົາ.

⁵ຕໍ່ຈາກນັ້ນ, ທ່ານຈະມາເຖິງເນີນພູຂອງພຣະເຈົ້າ, ບ່ອນຊຶ່ງກອງທະຫານຮັກສາການຂອງພວກຟີລິສະຕິນຢູ່. ເມື່ອທ່ານມາເຖິງເມືອງ, ທ່ານຈະພົບກຸ່ມຜູ້ປະກາດພຣະທັມກຳລັງມາຈາກສະຖານທີ່ສັກສິດພ້ອມດ້ວຍພິນໃຫຍ່, ຣຳມານາດ, ປີ່, ພິນເຂົາຄູ່, ແລະນຳຫນ້າພວກເຂົາໄປ; ພວກເຂົາຈະປະກາດພຣະທັມຢູ່.⁶ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວຈະສວມທັບທ່ານ, ແລະທ່ານຈະປະກາດພຣະທັມຮ່ວມກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະທ່ານຈະຖຶກປ່ຽນໄປເປັນຄົນລະຄົນ.

⁷ບັດນີ້, ເມື່ອຫມາຍສຳຄັນເຫລົ່ານີ້ເກີດແດ່ທ່ານ, ເຮັດຫຍັງກໍໄດ້ຕາມທີ່ມີໂອກາດ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດກັບທ່ານ.⁸ຈົ່ງລົງໄປກ່ອນຫນ້າຂ້າພະເຈົ້ົ້າທີ່ກິນການ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈະລົງໄປມາຫາທ່ານ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງສັນຕິບູຊາ. ຈົ່ງຄອຍຖ້າເຈັດວັນຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານ ແລະ ບອກທ່ານໃຫ້ຮູ້ວ່າທ່ານຈະຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດ."

⁹ເມື່ອໂຊນໄດ້ຈາກຊາມູເອນໄປ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ປ່ຽນຈິດໃຈຂອງໂຊນໃຫ້ເປັນອີກແບບຫນຶ່ງ. ແລ້ວຫມາຍສຳຄັນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນນັ້ນ.¹⁰ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາທີ່ເນີນພູ, ກຸ່ມຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ມາພົບກັບລາວ, ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສວມທັບລາວ ດັ່ງນັ້ນລາວກໍປະກາດພຣະທັມຢູ່ໃນຫມູ່ພວກເຂົາ.

¹¹ເມື່ອທຸກຄົນທີ່ຮູ້ຈັກລາວ ກ່ອນມາເຫັນລາວປະກາດພຣະທັມຢູ່ກັບພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມນັ້ນ, ປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນກໍໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, "ເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບລູກຊາຍຂອງກີເຊ? ຕອນນີ້ໂຊນໄດ້ຢູ່ໃນຈຳພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມດ້ວຍຫລື?"¹²ຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ມາຈາກທີ່ນັ້ນເຫມືອນກັນໄດ້ຕອບວ່າ, "ແລ້ວບິດາຂອງພວກເຂົາເປັນໃຜ?" ດ້ວຍເຫດນີ້, ກໍກາຍເປັນຄຳກ່າວວ່າ, "ໂຊນເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມອີກຄົນຫນຶ່ງຫລື?"¹³ເມືອລາວໄດ້ປະກາດພຣະທັມສຳເລັດແລ້ວ, ລາວກໍໄດ້ມາຍັງສະຖານທີ່ສັກສິດ.

¹⁴ແລ້ວລຸງຂອງໂຊນຈຶ່ງໄດ້ຖາມລາວ ແລະ ຄົນໃຊ້ຂອງລາວວ່າ, "ພວກເຈົ້າໄປໃສມາ?" ລາວຕອບວ່າ,"ໄປຊອກຫາຝູງລວາ. ເມື່ອພວກເຮົາເຫັນວ່າ ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຊອກຫາຝູງລວານັ້ນແລ້ວ, ພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ໄປຫາຊາມູເອນ."¹⁵ລຸງຂອງໂຊນເວົ້າວ່າ, "ຂໍບອກຂ້ອຍວ່າ ຊາມູເອນໄດ້ບອກຫຍັງແກ່ເຈົ້າແດ່."¹⁶ໂຊນໄດ້ຕອບລຸງຂອງລາວວ່າ, "ລາວໄດ້ບອກພວກເຮົາຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ພົບຝູງລວາແລ້ວ." ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ບອກລຸງເລື່ອງລາວທີ່ກ່ຽວກັບ ຣາຊະອານາຈັກ, ຊຶ່ງຊາມູເອນໄດ້ເວົ້າ.

¹⁷ບັດນີ້ຊາມູເອນໄດ້ເອີ້ນປະຊາຊົນມາປະຊຸມກັນ ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວທີ່ມິຊະປາ.¹⁸ລາວໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນວ່າ, "ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ເຮົາໄດ້ນຳອິສະຣາເອນອອກຈາກເອຢິບ, ແລະເຮົາໄດ້ຊ່ວຍກູ້ພວກເຈົ້າຈາກມືຂອງຊາວເອຢິບ, ແລະຈາກມືຂອງອານາຈັກທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຂົ່ມເຫງພວກເຈົ້າ.'¹⁹ແຕ່ວັນນີ້ພວກເຈົ້າຈະປະຖິ້ມພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຍາກລຳບາກ ແລະຄວາມທຸກຮ້ອນ; ແລະພວກເຈົ້າກ່າວຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, 'ຂໍຕັ້ງກະສັດໄວ້ເຫນືອເຮົາ.' ບັດນີ້ ຈົ່ງເຂົ້າມາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວຕາມເຜົ່າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຕາມຕະກຸນຂອງພວກເຈົ້າ."

²⁰ດັ່ງນັ້ນ ຊາມູເອນກໍໄດ້ນຳເຜົ່າອິດສະຣາເອນທຸກເຜົ່າເຂົ້າມາໃກ້, ແລະເຜົ່າເບັນຢາມິນໄດ້ຖືກເລືອກ.²¹ແລ້ວລາວກໍນຳເຜົ່າເບັນຢາມິນເຂົ້າມາໃກ້ຕາມຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ; ແລະຕະກຸນມາຕາຣີໄດ້ຮັບເລືອກ; ແລະໂຊນລູກຊາຍຂອງກີເຊກໍໄດ້ຖືກເລືອກ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປຊອກຫາໂຊນກໍບໍ່ພົບ.

²²ແລ້ວປະຊາຊົນກໍຕ້ອງການທີ່ຈະທູນຖາມພຣະເຈົ້າອີກຫລາຍຄຳຖາມຕໍ່ໄປວ່າ, "ມີຜູ້ຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງມາທີ່ນີ້ຫລືຍັງ?" ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ລາວໄດ້ລີ້ຢູ່ທີ່ກອງຂີ້ເຫຍື້ອ."²³ແລ້ວພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ແລ່ນໄປ ແລະພາໂຊນມາຈາກທີ່ນັ້ນ. ເມື່ອລາວໄດ້ຢືນຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນ, ລາວກໍສູງກວ່າປະຊາຊົນທຸກຄົນຈາກບ່າໄຫລ່ຂຶ້ນໄປ.

²⁴ແລ້ວຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, "ພວກເຈົ້າເຫັນຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກໄວ້ແລ້ວຫລືບໍ? ບໍ່ມີຄົນໃດເຫມືອນກັບລາວໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນທັງຫມົດ!" ປະຊາຊົນທັງປວງຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງວ່າ,"ຂໍພະມະຫາກະສັດຈົ່ງຊົງພະຈະເຣີນ!"

²⁵ແລ້ວຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ບອກກັບປະຊາຊົນໃຫ້ຮູ້ເຖິງທຳນຽມປະຕິບັດ ແລະ ກົດຕ່າງໆຂອງຕຳແຫນ່ງກະສັດ, ໄດ້ບັນທືກໄວ້ໃນຫນັງສື, ແລະໄດ້ວາງໄວ້ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ແລ້ວຊາມູເອນກໍໄດ້ໃຫ້ປະຊາຊົນກັບໄປບ້ານເຮືອນຂອງຕົນເອງ.

²⁶ໂຊນກໍໄດ້ກັບເມືອເຮືອນຂອງລາວທີ່ກີເບອາດ້ວຍ, ແລະມີເຫລົ່ານັກຮົບ, ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ບັນດານໃຫ້ຈິດໃຈໄປກັບລາວດ້ວຍ.²⁷ແຕ່ມີຄົນອັນຕະພານບາງຄົນກ່າວວ່າ, "ຊາຍຄົນນີ້ຈະຊ່ວຍເຮົາໄດ້ຢ່າງໃດ?" ພວກປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຫມີ່ນປະຫມາດໂຊນ ແລະບໍ່ໄດ້ນຳຂອງຂວັນອັນໃດມາໃຫ້ລາວ. ແຕ່ໂຊນກໍມິດງຽບໄວ້ຢູ່.

11

¹ແລ້ວນາຮາດຄົນອຳໂມນກໍໄດ້ໄປ ແລະ ໄດ້ຕັ້ງລ້ອມເມືອງຢາເບັດ ກີເລອາດ. ຊາວເມືອງຢາເບັດທັງຫມົດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບນາຮາດວ່າ, "ຈົ່ງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາຈະຍອມຮັບໃຊ້ພວກທ່ານ."²ແຕ່ນາຮາດຄົນອຳໂມນໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ຕາມເງື່ອນໄຂນີ້ ຂ້ອຍຈະເຮັດສົນທິສັນຍາກັບພວກທ່ານ, ຄືວ່າເຮົາຈະຄວັກຕາເບື້ອງຂວາຂອງພວກເຈົ້າທຸກຄົນ, ແລະ ດ້ວຍວິທີນີ້ຈະເປັນທີ່ອັບປະຍົດແກ່ອິສະຣາເອນທັງປວງ."

³ສ່ວນພວກເຖົ້າແກ່ແຫ່ງເມືອງຢາເບັດໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ຂໍຜ່ອນຜັນໃຫ້ພວກເຮົາຈັກເຈັດວັນ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປໃຫ້ທົ່ວເຂດແດນອິສະຣາເອນ. ແລ້ວ, ຖ້າບໍ່ມີຄົນໃດຊ່ວຍກູ້ພວກເຮົາໄດ້, ພວກເຮົາຈະຍອມມອບຕົວກັບພວກທ່ານ."

⁴ຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄດ້ມາເຖິງກິເບອາ, ບ່ອນທີ່ໂຊນອາສັຍຢູ່, ແລະໄດ້ບອກປະຊາຊົນວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ. ປະຊາຊົນທັງປວງກໍຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍສຽງດັງ.⁵ບັດນີ້ ໂຊນກຳລັງຕ້ອນຝູງງົວກັບມາຈາກທົ່ງຫຍ້າ. ໂຊນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບປະຊາຊົນທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນ?" ພວກເຂົາຈຶ່ງເລົ່າໃຫ້ໂຊນຮູ້ເຖິງເລື່ອງທີ່ຄົນຢາເບັດໄດ້ເວົ້າໄວ້.

⁶ເມື່ອໂຊນໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ສວມທັບໂຊນ, ແລະລາວກໍໂກດຮ້າຍຢ່າງໃຫຍ່.⁷ລາວຈຶ່ງເອົາແອກງົວມາອັນຫນຶ່ງຕັດອອກໃຫ້ເປັນທ່ອນໆ, ແລະ ໄດ້ໃຫ້ພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປທົ່ວເຂດແດນທັງປວງຂອງອິສະຣາເອນ. ລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໃຜທີ່ບໍ່ອອກມາຕິດຕາມໂຊນ ແລະ ຕິດຕາມຊາມູເອນ, ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບງົວຂອງລາວ." ແລ້ວຄວາມຢ້ານກົວພຣະຢາເວກໍໄດ້ແຜ່ມາເຫນືອປະຊາຊົນ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ອອກມາຮ່ວມເປັນໃຈດຽວກັນ.⁸ເມື່ອລາວໄດ້ລວມພົນຢູ່ທີ່ເບເຊັກ, ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນມີສາມແສນຄົນ, ແລະຜູ້ຊາຍເຜົ່າຢູດາມີສາມສິບພັນຄົນ.

⁹ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ມານັ້ນວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈົ່ງບອກຄົນຢາເບັດ ກີເລອາດວ່າ, 'ມື້ອື່ນ, ໃນເວລາແດດຮ້ອນ, ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອ.'"ດັ່ງນັ້ນ ພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວຈຶ່ງໄດ້ກັບໄປ ແລະ ໄດ້ບອກຄົນຢາເບັດ, ແລະພວກເຂົາກໍດີໃຈ.¹⁰ແລ້ວຄົນຢາເບັດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບນາຮາດວ່າ,"ມື້ອື່ນ ພວກເຮົາຈະຍອມມອບຕົວກັບພວກທ່ານ, ແລະ ພວກທ່ານສາມາດເຮັດຢ່າງໃດກັບພວກເຮົາກໍໄດ້ຕາມທີ່ພວກທ່ານເຫັນວ່າດີສຳລັບພວກທ່ານ."

¹¹ພໍຮອດຕອນເຊົ້າຂອງວັນຕໍ່ມາ ໂຊນກໍໄດ້ຈັດແບ່ງປະຊາຊົນອອກເປັນສາມກຸ່ມ. ພວກເຂົາໄດ້ຍົກເຂົ້າມາກາງຄ້າຍໃນຕອນເຊົ້າມຶດ, ແລະ ໄດ້ໂຈມຕີ ແລະ ເອົາຊະນະຄົນອຳໂມນໃນເວລາແດດອອກ. ພວກທີ່ລອດຊີວິດກໍໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປ, ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີສອງຄົນໃດທີ່ຫນີໄປດ້ວຍກັນໄດ້ເລີຍ.

¹²ແລ້ວປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຊາມູເອນວ່າ, "ແມ່ນໃຜເປັນຄົນເວົ້າວ່າ, 'ໂຊນຈະປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາຫລື?' ຈົ່ງນຳຄົນເຫລົ່ານັ້ນອອກມາ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຂ້າພວກເຂົາເສຍ."¹³ແຕ່ໂຊນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໃນວັນນີ້ ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຖຶກປຣະຫານຊີວິດເລີຍ, ເພາະວ່າ ວັນນີ້ເປັນວັນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊ່ວຍອິສະຣາເອນ."

¹⁴ແລ້ວຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນວ່າ, "ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາໄປຍັງກິນການ ແລະ ຮື້ຟື້ນເລື່ອງຣາຊະວົງທີ່ນັ້ນ."¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນທັງປວງຈຶ່ງໄດ້ໄປຍັງກິນການ ແລະ ໄດ້ຕັ້ງໂຊນເປັນກະສັດ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວທີ່ກິນການ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍສັນຕິພາບບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະ ໂຊນພ້ອມກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງປວງກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງຍີ່ງໃຫຍ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

12

¹ຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນທັງປວງວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງທຸກເລື່ອງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງກະສັດເຫນືອພວກທ່ານແລ້ວ.²ບັດນີ້, ນີ້ຄືກະສັດທີ່ດຳເນີນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍເຖົ້າຈົນຜົມຫງອກແລ້ວ; ແລະ ພວກລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຢູ່ກັບພວກທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າເອງກໍໄດ້ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານຕັ້ງແຕ່ຫນຸ່ມຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

³ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້; ຂໍພວກທ່ານຈົ່ງເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະ ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມໄວ້. ງົວຂອງໃຜແດ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍຶດເອົາໄວ້? ລວາຂອງໃຜແດ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍຶດເອົາໄປ? ມີໃຜແດ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຄີຍສໍ້ໂກງ? ມີໃຜແດ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຄີຍບິບບັງຄັບ? ຂ້າພະເຈົ້າຮັບສິນຈ້າງລາງວັນຈາກມືຂອງໃຜແດ່ທີ່ປິດຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ? ຈົ່ງເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ຂ້າພະເຈົ້າສາ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຄືນໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ."

⁴ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ທ່ານບໍ່ເຄີຍໄດ້ຫລອກລວງພວກເຮົາ, ບໍ່ເຄີຍໄດ້ບິບບັງຄັບພວກເຮົາ, ຫລືໄດ້ເຄີຍລັກສິ່ງຂອງໃດໆໄປຈາກມືຂອງຜູ້ໃດເລີຍ."⁵ລາວກໍໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງເປັນພະຍານຕໍ່ພວກທ່ານ, ແລະຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເຈີມໄວ້ກໍເປັນພະຍານໃນວັນນີ້, ວ່າພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ພົບສິ່ງໃດໃນມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ." ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງເປັນພະຍານ."

⁶ຊາມູເອນກໍໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ, "ພຣະຢາເວຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງໂມເຊກັບອາໂຣນ, ແລະຜູ້ໄດ້ຊົງນຳບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ.⁷ສະນັ້ນ ບັດນີ້, ພວກທ່ານ ຈົ່ງສະແດງຕົວເອງ, ເພື່ອທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງຂໍພວກທ່ານຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວກ່ຽວກັບພຣະຣາຊະກິດອັນຊອບທັມທັງປວງຂອງພຣະຢາເວ, ຊື່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳຕໍ່ພວກທ່ານ ແລະ ຕໍ່ບັນພະບູຣຸດທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ.

⁸ເມື່ອຢາໂຄບໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເອຢິບ, ແລະ ບັນພະບູຣຸດທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລ້ວພຣະຢາເວກໍໄດ້ໃຊ້ໂມເຊກັບອາໂຣນ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳບັນພະບູຣຸດຂອງພວກທ່ານອອກຈາກເອຢິບ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ມາອາສັຍຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້.⁹ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ລືມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ; ພຣະອົງໄດ້ຂາຍພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງສິເສຣາ, ແມ່ທັບຂອງກອງທັບແຫ່ງເມືອງຮາໂຊ, ໃນມືຂອງຟີລິສະຕິນ, ແລະໃນມືຂອງກະສັດແຫ່ງໂມອາບ; ແລະເຂົາເຫລົ່ານີ້ກໍໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບບັນພະບູຣຸດທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ.

¹⁰ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ,"ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ, ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວ ແລະໄດ້ໄປຮັບໃຊ້ບັນດາພະບາອານ ແລະບັນດາພະອາສະຕາໂຣດ. ແຕ່ບັດນີ້ ຂໍຊ່ວຍກູ້ພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພວກສັດຕຣູຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະພວກຂ້ານ້ອຍຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ.'¹¹ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງເຢຣູບບາອານ, ເບດານ, ເຢັບທາ, ແລະຊາມູເອນ, ແລະໄດ້ໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ຮັບຊັຍຊະນະເຫນືອພວກສັດຕຣູທີ່ຢູ່ຮອບພວກທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນພວກທ່ານຈຶ່ງໄດ້ອາສັຍຢູ່ຢ່າງປອດພັຍ.

¹²ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນນາຮາດວ່າ ກະສັດຂອງປະຊາຊົນອຳໂມນມາຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານ, ພວກທ່ານກໍໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, 'ບໍ່ໄດ້! ກະສັດຈຳຕ້ອງປົກຄອງເຫນືອພວກເຮົາແທນ' — ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເປັນກະສັດຂອງພວກທ່ານ.¹³ບັດນີ້ ນີ້ຄືກະສັດທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເລືອກແລ້ວ, ຜູ້ຊຶ່ງພວກທ່ານໄດ້ຮ້ອງຂໍ ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຕັ້ງໃຫ້ເປັນກະສັດໄວ້ເຫນືອພວກທ່ານແລ້ວ.

¹⁴ຖ້າພວກທ່ານຢຳເກງພຣະຢາເວ, ຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ເຊື່ອຟັງພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງ, ແລະບໍ່ກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວ, ແລ້ວທັງທ່ານ ແລະ ກະສັດຜູ້ປົກຄອງເຫນືອພວກທ່ານ ຈະເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.¹⁵ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຟັງພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວ, ແລ້ວມືຂອງພຣະຢາເວຈະຊົງຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານ, ເຫມືອນທີ່ໄດ້ຕໍ່ສູ້ບັນພະບູຣຸດທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ.

¹⁶ເຖິງແມ່ນບັດນີ້ ພວກທ່ານສະແດງຕົວຂອງພວກທ່ານ ແລະ ເບິ່ງສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ຊຶ່ງພຣະຢາເວຈະກະທຳຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກທ່ານ.¹⁷ວັນນີ້ບໍ່ແມ່ນຫລືທີ່ເປັນວັນເກັບກ່ຽວເຂົ້າບາເລ້? ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຂໍພຣະອົງໃຫ້ມີຟ້າຮ້ອງ ແລະ ຝົນມາ. ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ ແລະ ໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກທ່ານຫລາຍພຽງໃດ ຊຶ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ໃນການທີ່ໄດ້ທູນຂໍໃຫ້ມີກະສັດສຳລັບພວກທ່ານເອງ."¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ; ແລະໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ພຣະຢາເວໃຫ້ມີຟ້າຮ້ອງແລະ ຝົນມາ. ແລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງກໍໄດ້ຢ້ານກົວພຣະຢາເວ ແລະ ຊາມູເອນໃຫຍ່ຫລວງຫລາຍ.

¹⁹ແລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ເວົ້າກັບຊາມູເອນວ່າ, "ຂໍໃຫ້ທ່ານອະທິຖານເພື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະບໍ່ເຖິງຕາຍ. ເພາະເຮົາໄດ້ເພີ່ມຄວາມຊົ່ວຮ້າຍນີ້ເຂົ້າກັບບາບທັງປວງຂອງພວກເຮົາ ໃນການຂໍໃຫ້ມີກະສັດສຳລັບພວກເຮົາ."²⁰ຊາມູເອນໄດ້ຕອບວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງປວງນີ້, ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຫັນໄປເສຍຈາກການຕິດຕາມພຣະຢາເວ ແຕ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກທ່ານ.²¹ຢ່າຫັນໄປຕິດຕາມສິ່ງໄຮ້ສາຣະ ຊຶ່ງບໍ່ເປັນປະໂຫຍດຫລືຊ່ວຍພວກເຈົ້າໄດ້, ເພາະພວກມັນເປັນສິ່ງໄຮ້ຄ່າ.

²²ເພາະໂດຍເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ພຣະຢາເວຈະບໍ່ປະຖິ້ມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເພາະວ່ານີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະຢາເວທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.²³ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າເອງ, ຂໍໃຫ້ການເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ພຣະຢາເວ ດ້ວຍການຢຸດອະທິຖານເພື່ອພວກທ່ານໄກຫ່າງໄປຈາກຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ. ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້ວາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະສອນເຖິງທາງທີ່ດີແລະຖຶກຕ້ອງໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ.

²⁴ພຽງແຕ່ວ່າ ຈົ່ງຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຈິງ ດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກທ່ານ. ຈົ່ງພິຈາຣະນາເຖິງສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍສິ່ງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກະທຳແກ່ພວກທ່ານ.²⁵ແຕ່ຖ້າພວກທ່ານຍັງດື້ດ້ານເຮັດຄວາມຊົ່ວຊ້າອີກ, ທັງພວກທ່ານ ແລະ ກະສັດຂອງພວກທ່ານຈະຖຶກທຳລາຍໄປເສຍ."

13

¹ໂຊນມີອາຍຸສາມສິບປີ ເມື່ອພະອົງໄດ້ຂຶ້ນຄອງຣາຊະອຳນາດ; ເມື່ອພະອົງໄດ້ຄອງຣາຊະອຳນາດສີ່ສິບປີເຫນືອອິສະຣາເອນ,²ພະອົງໄດ້ຄັດເລືອກຜູ້ຊາຍອິສະຣາເອນສາມພັນຄົນ. ສອງພັນຄົນໃຫ້ຢູ່ກັບພະອົງທີມິກມາດ ແລະ ໃນເຂດແດນເນີນພູູເບັດເອນ, ອີກຫນຶ່ງພັນຄົນນັ້ນໃຫ້ຢູ່ກັບໂຢນາທານທີ່ເມືອງກີເບອາແຫ່ງເບັນຢາມິນ. ທະຫານທີ່ເຫລືອນັ້ນພະອົງກໍໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ກັບເມືອເຮືອນຂອງໃຜລາວ, ແຕ່ລະຄົນກໍໄດ້ກັບເມືອທີ່ເຕັ້ນຂອງຕົນ.

³ໂຢນາທານໄດ້ປາບກອງທັບທະຫານຮັກສາການຂອງພວກຟີລິສະຕິນ ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ເກບາພ່າຍແພ້ໄປ ແລະ ຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ຮູ້ເລື່ອງ. ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ເປົ່າແກທົ່ວແຜ່ນດິນ, ແລະກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ຄົນເຮັບເຣິທັງຫລາຍໄດ້ຍິນ."⁴ຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງໄດ້ຍິນວ່າ ໂຊນໄດ້ປາບກອງທະຫານຮັກສາການຂອງຟີລິສະຕິນພ່າຍແພ້ໄປແລ້ວ, ແລະຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍໄດ້ກາຍເປັນທີ່ກຽດຊັງຂອງຄົນຟີລິສະຕິນຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວເຫລົ່າທະຫານກໍໄດ້ຖຶກເອີ້ນອອກມາໃຫ້ສົມທົບກັບໂຊນທີ່ກິນການ.

⁵ຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ລວມພົນເພື່ອຕໍ່ສູ້ຄົນອິສະຣາເອນ; ມີຣົດມ້າຮົບສາມພັນຄັນ, ມີຄົນທີ່ຈະຂັບຣົດມ້າຮົບຫົກພັນຄົນ, ແລະ ກອງທະຫານກໍມີຢ່າງຫລາຍ ເຫມືອນເມັດຊາຍທີ່ແຄມທະເລ. ພວກເຂົາກໍຍົກກຳລັງຂຶ້ນມາຕັ້ງຢູ່ທີມິກມາດ, ທາງທິດຕາເວັນອອກເບັດທາເວນ.

⁶ເມື່ອຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຫັນວ່າຕົກຢູ່ໃນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກແລ້ວ—ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ຖຶກກົດດັນ, ແລ້ວປະຊາຊົນກໍໄດ້ລີ້ຢູ່ໃນຖໍ້າ, ໃນພຸ່ມໄມ້, ໃນກອງຫິນ, ໃນນ້ຳສ້າງ, ແລະໃນຂຸມຕ່າງໆ.⁷ຄົນເຮັບເຣີບາງຄົນໄດ້ຂ້ວາມແມ່ນໍ້າຢໍແດນໄປຍັງດິນແດນກາດ ແລະ ກີເລອາດ. ແຕ່ໂຊນກໍຍັງຢູ່ທີ່ກິນການ, ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ຕິດຕາມພະອົງໄປຢ່າງຢ້ານກົວ.

⁸ພະອົງໄດ້ລໍຖ້າຢູ່ເຈັດວັນ, ຕາມເວລາທີ່ຊາມູເອນໄດ້ກຳຫນົດໄວ້. ແຕ່ຊາມູເອນບໍ່ໄດ້ມາທີ່ກິນການ, ແລະປະຊາຊົນກໍກະຈັດກະຈາຍໄປຈາກໂຊນ.⁹ໂຊນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງນຳເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງໂຕ ແລະ ເຄື່ອງສັນຕິບູຊາມາໃຫ້ເຮົາ." ແລ້ວພະອົງໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.¹⁰ທັນທີທີ່ພະອົງໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງໂຕນັ້ນ ຊາມູເອນກໍໄດ້ມາເຖິງ. ໂຊນອອກໄປຕ້ອນຮັບລາວ ແລະ ທັກທາຍລາວ.

¹¹ແລ້ວຊາມູເອນກ່າວວ່າ,"ພະອົງໄດ້ເຮັດຫຍັງລົງໄປແລ້ວນີ້? ໂຊນໄດ້ຕອບວ່າ, "ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນປະຊາຊົນກຳລັງຈາກຂ້າພະເຈົ້າໄປ, ແລະທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ມາພາຍໃນວັນທີ່ກຳຫນົດໄວ້, ແລະຄົນຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ຊຸມນຸມກັນທີມິກມາດ,¹²ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ, 'ບັດນີ້ ຄົນຟີລິສະຕິນຈະຍົກມາຮົບກັບຂ້າພະເຈົ້າທີ່ກິນການ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ຂໍພຣະກະຣຸນາຕໍ່ພຣະຢາເວ.' ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຝືນໃຈຕົນເອງໃຫ້ຂຶ້ນໄປຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງໂຕ."

¹³ແລ້ວຊາມູເອນໄດ້ກ່າວກັບໂຊນວ່າ, "ພະອົງໄດ້ກະທຳສິ່ງທີໂງ່ຈ້າຫລາຍ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ. ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ບັນຊາພະອົງໄວ້ ເພື່ອວ່າພຣະຢາເວຈະໄດ້ສະຖາປະນາການຄອງຣາຊຂອງພະອົງເຫນືອຊົນຊາດອິສະຣາເອນຕະຫລອດໄປ.¹⁴ແຕ່ບັດນີ້ ການຄອງຣາຊຂອງພະອົງຈະບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ. ພຣະຢາເວໄດ້ຊອກຫາຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງຕາມຊອບພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຊາຍຄົນນັ້ນໃຫ້ເປັນເຈົ້າຊາຍເຫນືອປະຊາຊົນຂອງເພິ່ນ, ແຕ່ວ່າພະອົງບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງໃນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງພະອົງໄວ້."

¹⁵ແລ້ວຊາມູເອນກໍໄດ້ລຸກຂື້ນ ແລະ ໄປຈາກກິນການແຫ່ງເຜົ່າເບັນຢາມິນ. ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ນັບປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ກັບພະອົງໄດ້ປະມານຫົກຮ້ອຍຄົນ.¹⁶ໂຊນ, ກັບໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ແລະປະຊາຊົນກໍໄດ້ຢູ່ກັບທັງສອງພະອົງ, ຢູ່ໃນເກບາແຫ່ງເຜົ່າເບັນຢາມິນ. ແຕ່ພວກຟີລິສະຕິນໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີມິກມາດ.

¹⁷ມີຫນ່ວຍຈູ່ໂຈມອອກມາຈາກຄ້າຍຂອງພວກຟີລິສະຕິນສາມຫນ່ວຍ. ຫນ່ວຍຫນຶ່ງຫັນຫນ້າໄປທາງໂອຟາ, ສູ່ດິນແດນຊູເອັດ.¹⁸ອີກຫນ່ວຍຫນຶ່ງຫັນຫນ້າໄປທ່ານເບັດໂຮໂຣນ, ແລະ ອີກຫນ່ວຫນຶ່ງຫັນຫນ້າໄປທາງເຂດແດນ ຊຶ່ງຢູ່ເຫນືອພູເຂົາເສໂບຍິມທາງໄປຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.

¹⁹ທົ່ວແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນບໍ່ສາມາດຈະຫາຊ່າງຕີເຫລັກໄດ້, ເພາະພວກຟີລິສະຕິນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຢ້ານວ່າ ພວກເຮັບເຣິຈະເຮັດດາບ ຫລື ຫອກສຳລັບພວກເຂົາ."²⁰ແຕ່ຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງໄດ້ລົງມາຫາພວກຟີລິສະຕິນ, ແຕ່ລະຄົນໄດ້ຝົນໄຖ, ສຽມ, ຂວານ ແລະ ກ່ຽວ ຂອງພວກເຂົາ.²¹ຄ່າຈ້າງໃນຝົນນັ້ນສອງສ່ວນສາມເຊກຽນສຳລັບໄຖແລະສຽມ, ແລະຫນຶ່ງສ່ວນສາມສຳລັບສ້ອມສາມງ່າມ, ຂວານ ແລະ ໄມ້ແສ້ຕີງົວ.

²²ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຖິງວັນເຮັດສົງຄາມ, ບໍ່ມີດາບ ຫລຶ ຫອກໃນມືຂອງທະຫານທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບໂຊນ ແລະ ໂຢນາທານ; ມີພຽງໂຊນແລະໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງພະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ມີອາວຸດ.²³ກອງທະຫານຮັກສາການຂອງພວກຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ຍົກທັບມາກາຍເມືອງມິກມາດ.

14

¹ວັນຫນຶ່ງໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງໂຊນໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວຫນຸ່ມທີ່ຕິດອາວຸດຂອງທ່ານວ່າ, "ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາຂ້ວາມໄປທີ່ກອງທະຫານຟີລິສະຕິນທີ່ຝັ່ງນັ້ນ." ແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ບອກພໍ່ຂອງທ່ານໃຫ້ຮູ້.

²ໂຊນໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ຊານເມືອງກີເບອາກ້ອງຕົ້ນພິລາ ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ມີໂກນ. ມີທະຫານປະມານຫົກຮ້ອຍຄົນໄດ້ຢູ່ກັບເພິ່ນ,³ລວມທັງອາຫິຢາລູກຊາຍຂອງອາຫິຕຸບ(ອ້າຍຂອງອີຄາໂບດ) ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຟີເນຫັດ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເອລີ ປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວທີ່ເມືອງຊີໂລ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສວມເສື້ອເອໂຟດ. ປະຊາຊົນບໍ່ຮູ້ວ່າ ໂຢນາທານໄດ້ໄປແລ້ວ.

⁴ຕາມທາງຂ້ວາມພູເຂົາແຕ່ລະບ່ອນທີ່ໂຢນາທານຕ້ອງການທີ່ຈະຂ້ວາມໄປເຖິງກອງທະຫານຮັກສາການຂອງຄົນຟີລິສະຕິນນັ້ນ, ມີຫນ້າຜາຫິນຢູ່ຟາກຫນຶ່ງ. ມີຫນ້າຜາຫິນຟາກຫນຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າໂບເຊັດ ແລະ ມີຫນ້າຜາຫິນອີກຍອດຫນຶ່ງຊື່ເສນາ.⁵ຫນ້າຜາຫິນຍອດຫນຶ່ງຢູ່ທາງເຫນືອຕໍ່ຫນ້າມິກມາດ, ແລະ ອີກຍອດຫນຶ່ງຢູ່ທາງໃຕ້ ດ້ານຫນ້າເກບາ.

⁶ໂຢນາທານໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວຫນຸ່ມທີ່ຖືອາວຸດຂອງທ່ານວ່າ, "ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາຂ້ວາມໄປຍັງກອງທະຫານຮັກສາການພວກນີ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດເຖີ້ນ. ບາງທີ່ພຣະຢາເວຈະຊົງກະທຳໃນນາມຊື່ຂອງພວກເຮົາ, ເພາະວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຢຸດຢັ້ງພຣະຢາເວໄດ້ຈາກການຊ່ວຍກູ້ ບໍ່ວ່າໂດຍຄົນຫນ້ອຍ ຫລື ຄົນຫລາຍ."⁷ຜູ້ຖືອາວຸດຂອງທ່ານໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ໃຈຂອງພະອົງມີພະປະສົງເຖີ້ນ. ຊົງຫມຸ້ງຫນ້າໄປເຖີດ, ເບິ່ງແມ໋, ຂ້ານ້ອຍຢູ່ກັບພະອົງ, ພ້ອມທີ່ຈະເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພະອົງ."

⁸ແລ້ວໂຢນາທານເວົ້າວ່າ, "ພວກເຮົາຈະຂ້ວາມໄປຫາພວກທະຫານ, ແລະພວກເຮົາຈະສະແດງຕົວພວກເຮົາໃຫ້ພວກເຂົາ.⁹ຖ້າພວກເຂົາເວົ້າກັບພວກເຮົາວ່າ, 'ຈົ່ງລໍຖ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະມາເຖິງຕົວພວກເຈົ້າ' — ແລ້ວພວກເຮົາຈະຢືນໃນສະຖານທີ່ຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຈະບໍ່ຂຶ້ນໄປຫາພວກເຂົາ.¹⁰ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາຕອບວ່າ, 'ຈົ່ງຂຶ້ນມາຫາພວກເຮົາ' ແລ້ວພວກເຮົາຈະຂຶ້ນໄປ; ເພາະວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງເຮົາແລ້ວ. ນີ້ຈະເປັນສັນຍານແກ່ເຮົາ."

¹¹ດັ່ງນັ້ນ ທັງສອງຈຶ່ງໄດ້ສະແດງຕົນແກ່ກອງທະຫານຮັກສາການຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ. ຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ພວກເຮັບເຣີໄດ້ອອກມາຈາກຮູທີ່ພວກເຂົາລີ້ແລ້ວ."¹²ແລ້ວກອງທະຫານຮັກສາການຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງບອກໂຢນາທານ ແລະຜູ້ຖືອາວຸດຂອງພະອົງ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງຂຶ້ນມາຫາພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາຈະສະແດງບາງສິ່ງໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້." ໂຢນາທານຈຶ່ງໄດ້ບອກຜູ້ຖືອາວຸດຂອງທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງຕາມຂ້ອຍມາ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງອິສະຣາເອນແລ້ວ."

¹³ໂຢນາທານກໍໄດ້ປີນຂຶ້ນໄປດ້ວຍມື ແລະ ຕິນຂອງທ່ານ, ແລະຜູ້ຖືອາວຸດຂອງທ່ານກໍໄດ້ຕາມຫລັງທ່ານໄປດ້ວຍ. ພວກຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ຖຶກຂ້າຕາຍຕໍ່ຫນ້າໂຢນາທານ, ແລະຜູ້ຖືອາວຸດຂອງທ່ານກໍໄດ້ຂ້າພວກເຂົາທາງຫລັງລາວ.¹⁴ການໂຈມຕີຄັ້ງທຳອິດທີ່ໂຢນາທານ ແລະ ຜູ້ຖືອາວຸດຂອງທ່ານ, ໄດ້ຂ້າຜູ້ຊາຍປະມານຊາວຄົນໃນພື້ນທີ່ປະມານເຄິ່ງເຮັກຕາ.

¹⁵ແລະໄດ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວພາຍໃນຄ້າຍ, ໃນທົ່ງຫຍ້າ, ແລະໃນປະຊາຊົນທັງຫມົດ. ແມ່ນແຕ່ກອງທະຫານຮັກສາການ ແລະ ຫນ່ວຍໂຈມຕີກໍໄດ້ຢ້ານກົວດ້ວຍ. ໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວ, ແລະ ມີການຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.

¹⁶ແລ້ວພວກຍາມຂອງໂຊນທີ່ຢູ່ກີເບອາແຫ່ງເຜົ່າເບັນຢາມິນກໍໄດ້ເບິ່ງຢູ່; ເຫລົ່າທະຫານຂອງຄົນຟີລິສະຕິນກໍແຕກກະຈັດກະຈາຍໄປ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ແລ່ນວຸ້ນວາຍໄປມາ.¹⁷ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງສັ່ງແກ່ປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ກັບພະອົງວ່າ, "ຈົ່ງນັບແລະເບິ່ງວ່າ ມີໃຜຫາຍໄປຈາກພວກເຮົາແດ່." ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ນັບເບິ່ງແລ້ວ, ໂຢນາທານ ແລະ ຜູ້ຖືອາວຸດຂອງທ່ານໄດ້ຫາຍໄປ.

¹⁸ໂຊນໄດ້ສັ່ງອາຫິຢາວ່າ, "ຈົ່ງນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າມາທີ່ນີ້. ເພາະວ່າໃນເວລານັ້ນ ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຍັງຢູ່ກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.¹⁹ໃນຂະນະທີໂຊນກຳລັງເວົ້າກັບປະໂລຫິດຢູ່ນັ້ນ, ຄວາມວຸ້ນວາຍໃນຄ້າຍຂອງຄົນຟີລິສະຕິນກໍຍັງຄົງດຳເນິນຢູ່ ແລະ ເພີ່ມທະວີຫລາຍຂຶ້ນ. ແລ້ວໂຊນໄດ້ເວົ້າກັບປະໂລຫິດວ່າ, "ຈົ່ງຖອນມືຂອງພວກທ່ານອອກກ່ອນ."

²⁰ໂຊນ ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງທີ່ຢູ່ກັບພະອົງກໍໄດ້ມາລວມກັນ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໄປສະຫນາມຮົບ. ດາບຂອງພວກຟີລິສະຕິນທຸກຄົນກໍຕໍ່ສູ້ເພື່ອຊາວເມືອງຂອງພວກເຂົາເອງ. ແລະມີຄວາມສັບສົນອັນໃຫຍ່.²¹ບັດນີ້ ພວກເຮັບເຣີເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ເຄີຍຢູ່ກັບພວກຟີລິສະຕິນກ່ອນຫນ້ານັ້ນ, ແລະຜູ້ທີ່ໄປໃນຄ້າຍກັບພວກເຂົາ, ເຖິງປານນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກັບມາເຂົ້າກັບຄົນອິສະຣາເອນທີ່ຢູ່ຝ່າຍໂຊນ ແລະ ໂຢນາທານ.

²²ເມື່ອຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງທີ່ໄດ້ລີ້ຢູ່ໃນເຂດແດນພູເຂົາເອຟາຣາອິມໄດ້ຍິນວ່າ ຄົນຟີລິສະຕິນກຳລັງຫນີໄປ, ແມ່ນແຕ່ພວກເຫລົ່ານີ້ກໍໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມພວກເຂົາໃນການສູ້ຮົບ.²³ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊ່ວຍກູ້ອິສະຣາເອນໃນວັນນັ້ນ, ແລະສົງຄາມກໍຜ່ານເຖິງເມືອງເບທາເວນໄປ.

²⁴ໃນວັນນັ້ນ ຄົນອິສະຣາເອນຕ້ອງທຸກຍາກ ເພາະໂຊນໃຫ້ພວກປະຊາຊົນໄດ້ສາບານ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຖ້າໃຜກິນອາຫານຈົນຮອດເວລາແລງໃນວັນນີ້ ແລະ ເຮົາໄດ້ແກ້ແຄ້ນພວກສັດຕຣູຂອງເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜໃນກອງທັບໄດ້ກິນອາຫານເລີຍ.²⁵ແລ້ວພວກປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃນປ່າ ແລະ ໃນທີ່ນັ້ນມີນໍ້າເຜິ້ງຢູ່ຕາມພື້ນດິນ.²⁶ເມື່ອພວກປະຊາຊົນເຂົ້າໄປໃນປ່າ, ນໍ້າເຜິ້ງກຳລັງໄຫລຢູ່, ແຕ່ບໍ່ມີຄົນໃດເອົາມືໃສ່ປາກ ເພາະວ່າປະຊາຊົນໄດ້ຢ້ານກົວຄຳສາບານ.

²⁷ແຕ່ໂຢນາທານບໍ່ໄດ້ຍິນຄຳສາບານຂອງບິດາຂອງທ່ານທີ່ໄດ້ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນນັ້ນ. ພະອົງຈຶ່ງແຍ່ປາຍໄມ້ທີ່ຢູ່ມືຂອງທ່ານ ແລະ ຈິ້ມທີ່ຮັງເຜິ້ງ. ທ່ານກໍໄດ້ເອົາມືຂອງທ່ານໃສ່ປາກຂອງທ່ານ, ແລະ ຕາຂອງທ່ານກໍສະຫວ່າງຂຶ້ນ.²⁸ແລ້ວມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃນພວກປະຊາຊົນຕອບວ່າ, "ບິດາຂອງທ່ານໄດ້ໃຫ້ພວກທະຫານສາບານວ່າ, 'ໃຫ້ຜູ້ທີ່ກິນອາຫານໃນວັນນີ້ຖຶກສາບແຊ່ງ' ເຖິງແມ່ນວ່າ ປະຊາຊົນຈະອ່ອນແຮງຈາກຄວາມຫິວກໍຕາມ."

²⁹ແລ້ວໂຢນາທານຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະບິດາຂອງຂ້ອຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດປັນຫາແກ່ແຜ່ນດິນ. ເບິ່ງແມ໋ ວ່າດວງຕາຂອງຂ້ອຍສະຫວ່າງ ເພາະວ່າຂ້ອຍໄດ້ກິນນໍ້າເຜິ້ງພຽງຫນ້ອຍດຽວ.³⁰ຈະດີຍິ່ງກວ່ານີ້ອີກເທົ່າໃດ ຖ້າປະຊາຊົນໄດ້ກິນຂອງທີ່ຍຶດມາໄດ້ຈາກພວກສັດຕຣູ ຊຶ່ງພວກເຂົາຫາມາໄດ້ຢ່າງອິສຣະໃນວັນນີ້? ເພາະວ່າຕອນນີ້ ການຂ້າຟັນຄົນຟີລິສະຕິນນັ້ນບໍ່ຫລາຍແລ້ວ."

³¹ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າຄົນຟີລິສະຕິນໃນວັນນັ້ນຈາກມິກມາດ ເຖິງໄອຢາໂລນ. ປະຊາຊົນກໍອ່ອນເພຍຫລາຍທີ່ສຸດ.³²ປະຊາຊົນໄດ້ແລ່ນຢ່າງລະໂມບເຂົ້າຫາຂອງທີ່ຍຶດມາໄດ້ ແລະ ໄດ້ເອົາແກະ, ງົວ ແລະ ລູກງົວ, ແລະຂ້າພວກມັນເທິງແຜ່ນດິນ. ປະຊາຊົນກໍໄດ້ກິນພ້ອມກັບເລືອດ.

³³ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄປບອກໂຊນວ່າ, "ມາເຖີດ, ປະຊາຊົນກຳລັງເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ ໂດຍໄດ້ກິນອາຫານພ້ອມກັບເລືອດ." ໂຊນໄດ້ສັ່ງວ່າ, "ພວກເຈົ້າໄດ້ປະພຶດຢ່າງບໍ່ສັດຊື່ແລ້ວ. ບັດນີ້, ຈົ່ງກີ້ງກ້ອນຫີນໃຫຍ່ມາໃຫ້ເຮົາວັນນີ້."³⁴ໂຊນໄດ້ເວົ້າອີກວ່າ, "ຈົ່ງອອກໄປທ່າມກາງປະຊາຊົນ ແລະ ບອກພວກເຂົາວ່າ, 'ຈົ່ງໃຫ້ທຸກຄົນນຳງົວຂອງລາວ ຫລື ແກະຂອງລາວມາຂ້າເສຍທີ່ນີ້, ແລ້ວກິນອາຫານ. ຢ່າເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ພຣະຢາເວໂດຍກິນອາຫານພ້ອມກັບເລືອດ.'" ດັ່ງນັ້ນ ພວກປະຊາຊົນແຕ່ລະຄົນກໍໄດ້ນຳງົວຂອງຕົນມາ ພ້ອມພວກເຂົາໃນຄືນນັ້ນ ແລະ ໄດ້ຂ້າເສຍທີ່ນັ້ນ.

³⁵ໂຊນກໍໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງເປັນແທ່ນບູຊາແທ່ນທຳອິດ ຊຶ່ງພະອົງໄດ້ສ້າງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.

³⁶ແລ້ວໂຊນໄດ້ສັ່ງວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາລົງໄປໄລ່ຕາມພວກຟີລິສະຕິນໃນຕອນກາງຄືນ ແລະ ປຸ້ນພວກເຂົາຈົນຮອດຕອນເຊົ້າ; ຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາລອດຊີວິດແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ." ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂໍຊົງເຮັດຕາມທີ່ພະອົງເຫັນຊອບເຖີ້ນ." ແຕ່ປະໂລຫິດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້າທີ່ນີ້ເຖີ້ນ."³⁷ໂຊນກໍທູນຖາມພຣະເຈົ້າວ່າ, "ສົມຄວນທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄລ່ຕິດຕາມພວກຟີລິສະຕິນຫລືບໍ່? ພຣະອົງຈະຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງອິສະຣາເອນຫລື" ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕອບພະອົງໃນວັນນັ້ນ.

³⁸ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງມາທີ່ນີ້ເຖີ້ນ, ພວກທ່ານທັງຫມົດທີ່ເປັນຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນ; ຈົ່ງຮຽນຮູ້ ແລະ ເບິ່ງວ່າຄວາມບາບນີ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້ຢ່າງໃດໃນວັນນີ້.³⁹ເພາະວ່າ, ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຜູ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ເອົາຄົນອິສະຣາເອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າເປັນໂຢນາທານແມ່ນລູກຊາຍຂອງເຮົາ, ລາວກໍຈະຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ." ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຈັກຫນຶ່ງໃນພວກປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ຕອບພະອົງ.

⁴⁰ແລ້ວພະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງວ່າ, "ພວກທ່ານຈະຕ້ອງຢູ່ຝ່າຍຫນຶ່ງ, ແລະ ເຮົາແລະໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງເຮົາຈະຢູ່ອີກຝ່າຍຫນຶ່ງ." ປະຊາຊົນໄດ້ເວົ້າກັບໂຊນວ່າ, "ຂໍເຮັດຕາມທີ່ພະອົງເຫັນຊອບເຖີ້ນ."⁴¹ດັ່ງນັ້ນໂຊນຈຶ່ງໄດ້ທູນຖາມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນວ່າ, "ຂໍສະແດງທູມມິມ." ໂຢນາທານແລະໂຊນໄດ້ຈັບສະຫລາກ, ແຕ່ຝ່າຍປະຊາຊົນກໍລອດຈາກຖຶກເລືອກ.⁴²ແລ້ວໂຊນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໃຫ້ຈັບສະຫລາກ ລະຫວ່າງ ເຮົາກັບໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງເຮົາ." ແລ້ວໂຢນາທານໄດ້ຖຶກສະຫລາກນັ້ນ.

⁴³ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບໂຢນາທານວ່າ, "ຈົ່ງບອກເຮົາວ່າເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງລົງໄປ." ໂຢນາທານກໍໄດ້ບອກພະອົງວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊິມນໍ້າເຜິ້ງທີ່ຕິດປາຍໄມ້ຄ້ອນເທົ້າ ຊຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າເລັກຫນ້ອຍເທົ່ານັ້ນ. ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້; ຂ້ານ້ອຍຍອມທີ່ຈະຕາຍ."⁴⁴ໂຊນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງລົງໂທດ ແລະ ຈະເພີ່ມໂທດນັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຕາຍ, ໂຢນາທານເອີຍ."

⁴⁵ແລ້ວປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ໂຊນວ່າ, "ໂຢນາທານສົມຄວນຕາຍຫລື, ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳຊັຍຊະນະຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ມາສູ່ອິສະຣາເອນ? ຢ່າໃຫ້ເປັນຢ່າງນັ້ນເລີຍ! ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ນອນສັນໃດ, ເສັ້ນຜົມຂອງທ່ານຈັກເສັ້ນຫນຶ່ງຈະບໍ່ຕົກເຖິງດິນ, ເພາະວ່າໃນວັນນີ້ທ່ານໄດ້ເຮັດສົງຄາມດ້ວຍກັນກັບພຣະເຈົ້າ." ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນໄດ້ຊ່ວຍຊີວິດຂອງໂຢນາທານໄວ້ ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງບໍ່ຕາຍ.⁴⁶ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ຢຸດໄລ່ຕາມພວກຟີລິສະຕິນ, ແລະ ພວກຟີລິສະຕິນໄດ້ກັບໄປຍັງທີ່ຢູ່ຂອງພວກເຂົາ.

⁴⁷ແລ້ວໂຊນໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງເຫນືອຄົນອິສະຣາເອນນັ້ນ, ພະອົງໄດ້ຕໍ່ສູ້ສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງພະອົງທຸກດ້ານ. ພະອົງໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບໂມອາບ, ຊາວອຳໂມນ, ຊາວເອໂດມ, ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງໂສບາ, ແລະ ຄົນຟີລິສະຕິນ. ບໍ່ວ່າພະອົງຈະຫັນໄປທາງໃດ, ພະອົງກໍໄດ້ຕີພວກເຂົາແຕກພ່າຍໄປ.⁴⁸ພະອົງສູ້ຮົບຢ່າງກ້າຫານ ແລະ ໄດ້ປາບປາມພວກອາມາເຫລັກ. ພະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ອິສະຣາເອນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພວກທີ່ປຸ້ນພວກເຂົາ

⁴⁹ບັນດາລູກຊາຍຂອງໂຊນຄື ໂຢນາທານ, ອິວີ, ແລະ ມັກກີຊວຍ. ຊື່ລູກສາວທັງສອງຂອງພະອົງແມ່ນ ເມຮາບ, ຄືລູກຫົວປີ, ແລະ ຊື່ຜູ້ນ້ອງແມ່ນ ມີຄາ.⁵⁰ຊື່ເມຍຂອງໂຊນແມ່ນ ອາຫິໂນອາມ; ນາງເປັນລູກສາວຂອງອາຫິມາອັດ. ຊື່ແມ່ທັບຂອງພະອົງແມ່ນອັບເນລູກຊາຍຂອງເນີ, ລູງຂອງໂຊນ.⁵¹ກີເຊຜູ້ເປັນບິດາຂອງໂຊນ; ແລະເນີ, ຜູ້ເປັນບິດາຂອງອັບເນ, ຜູ້ທີ່ເປັນລູກຊາຍຂອງອາບີເອນ.

⁵²ຕະຫລອດຣາຊະການຂອງໂຊນ ມີສົງຄາມຢ່າງຮຸນແຮງກັບຄົນຟີລິສະຕິນຢູ່ສະເຫມີ. ເມື່ອໂຊນໄດ້ເຫັນຜູ້ຊາຍຄົນໃດທີ່ເປັນນັກຮົບທີ່ແຂງແຮງ, ຫລື ເປັນຄົນກ້າຫານ, ພະອົງກໍໄດ້ນຳມາຮັບໃຊ້ພະອົງ.

15

¹ຊາມູເອນກໍໄດ້ກ່າວກັບໂຊນວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າມາເຈີມທ່ານເປັນກະສັດເຫນືອປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ.²ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ເຮົາໄດ້ຈົດຈຳສິ່ງທີ່ອາມາເຫລັກໄດ້ເຮັດຕໍ່ອິສະຣາເອນຄືສະກັດກັ້ນຄົນອິສະຣາເອນລະຫວ່າງທາງ, ເມື່ອພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ.³ບັດນີ້ ຈົ່ງໄປ ແລະ ໂຈມຕີອາມາເຫລັກ ແລະ ທຳລາຍທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມີທັງຫມົດ. ຢ່າໄດ້ປານີພວກເຂົາ, ແຕ່ຈົ່ງຂ້າທັງຜູ້ຊາຍ ແລະຜູ້ຍິງ, ເດັກນ້ອຍແລະແອນ້ອຍ, ງົວແລະແກະ, ອູດແລະລວາດ້ວຍ."

⁴ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ເກນປະຊາຊົນ ແລະ ນັບພົນທະຫານທີ່ເມືອງເທລາອິມ: ມີທະຫານຮາບສອງແສນຄົນ, ແລະຄົນໃນເຜົ່າຢູດາສິບພັນຄົນ.⁵ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ຍົກກອງທັບມາຍັງເມືອງອາມາເຫລັກ ແລະ ໄດ້ລໍຖ້າຢູ່ຮ່ອມພູ.

⁶ແລ້ວໂຊນໄດ້ກ່າວກັບຄົນເຄໄນວ່າ, "ຈົ່ງໄປ, ຈົ່ງແຍກໄປເສຍ, ໃຫ້ອອກໄປຈາກຄົນອາມາເຫລັກ. ເພື່ອເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍພວກທ່ານໄປພ້ອມກັບພວກເຂົາ. ເພາະພວກທ່ານໄດ້ສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຊື້ອສາຍອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອອກມາຈາກແຜ່ນນດິນເອຢິບ." ດັ່ງນັ້ນ ຄົນເຄໄນກໍແຍກອອກໄປຈາກຄົນອາມາເຫລັກ.⁷ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ບຸກໂຈມຕີຄົນອາມາເຫລັກ, ຕັ້ງແຕ່ຮາວີລາໄປຈົນເຖິງຊູ, ຊຶ່ງຢູ່ດ້ານທິດຕາເວັນອອກຂອງເອຢິບ.

⁸ແລ້ວພະອົງໄດ້ຈັບອາກັກກະສັດຂອງຄົນອາມາເລກທັງເປັນ; ພະອົງໄດ້ທຳລາຍປະຊາຊົນທັງຫມົດດ້ວຍຄົມດາບ.⁹ແຕ່ໂຊນ ແລະ ປະຊາຊົນໄດ້ໄວ້ຊີວິດອາກັກ, ກັບຝູງແກະທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະ ຝູງງົວທີ່ດີທີ່ສຸດ, ເຫລົ່າລູກງົວທີ່ອ້ວນພີ, ແລະບັນດາແກະ. ທຸກສິ່ງທີ່ດີທັງຫມົດ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ທຳລາຍ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງ ແລະ ໄຮ້ຄ່າ ຈົນຫມົດກ້ຽງ.

¹⁰ແລ້ວພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາຍັງຊາມູເອນ, ກ່າວວ່າ,¹¹"ເຮົາເສຍໃຈທີ່ເຮົາໄດ້ຕັ້ງໂຊນເປັນກະສັດ, ເພາະລາວໄດ້ຫັນຈາກການຕິດຕາມເຮົາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ." ຊາມູເອນກໍໂກດຮ້າຍຫລາຍ; ຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວຕະຫລອດຄືນ.

¹²ຊາມູເອນກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆ ເພື່ອທີ່ຈະໄປຫາໂຊນໃນເຊົ້ານັ້ນ. ຊາມູເອນຖືກບອກວ່າ, "ໂຊນໄດ້ມາທີ່ພູເຂົາກາເມນ ແລະ ພະອົງໄດ້ມາສ້າງອະນຸສາວະລີຂອງພະອົງເອງ, ແລ້ວກໍໄດ້ຫັນກັບໄປ ແລະ ໄດ້ມຸ້ງຫນ້າຜ່ານລົງໄປຈົນເຖິງກິນການ."¹³ແລ້ວຊາມູເອນກໍໄດ້ມາຫາໂຊນ, ແລະໂຊນກ່າວກັບເພີ່ນວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວຊົງອວຍພອນທ່ານເຖີດ! ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວແລ້ວ."

¹⁴ຊາມູເອນໄດ້ຕອບວ່າ, "ຖ້າຢ່າງນັ້ນສຽງແກະນີ້ ທີ່ຮ້ອງເຂົ້າຫູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະສຽງງົວທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຄືອັນໃດກັນ?"¹⁵ໂຊນໄດ້ຕອບວ່າ, "ພວກເຂົາໄດ້ນຳພວກມັນມາຈາກຄົນອາມາເຫລັກ. ເພາະວ່າ ປະຊາຊົນໄດ້ໄວ້ຊີວິດບັນດາແກະ ແລະ ງົວທີ່ດີທີ່ສຸດ, ເພື່ອໃຫ້ເປັນເຄື່ອງສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ. ນອກຈາກນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ທຳລາຍຫມົດເລີຍ."¹⁶ແລ້ວຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບໂຊນວ່າ, "ດຽວກ່ອນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງໃດມື້ຄືນນີ້." ແລະໂຊນກໍໄດ້ກ່າວວ່າ,"ຈົ່ງກ່າວມາເຖີດ!"

¹⁷ຊາມູເອນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ແມ່ນວ່າທ່ານເປັນແຕ່ພຽງຜູ້ເລັກນ້ອຍໃນສາຍຕາຂອງທ່ານເອງ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຫົວຫນ້າຂອງບັນດາເຜົ່າອິສະຣາເອນຫລື? ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຈີມທ່ານໄວ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິສະຣາເອນ,¹⁸ແລະພຣະຢາເວໄດ້ໃຊ້ໃຫ້ທ່ານອອກໄປຕາມທາງຂອງທ່ານໄດ້, 'ຈົ່ງໄປ ແລະ ຈົ່ງທຳລາຍພວກຄົນບາບ, ຄືຄົນອາມາເຫລັກທັງຫລາຍ, ແລະ ໃຫ້ຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຫມົດສິ້ນໄປ.'¹⁹ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ໄປຢຶດສິ່ງຂອງຕ່າງໆ ແລະ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ເຮັດສິ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ?"

²⁰ແລ້ວໂຊນກ່າວກັບຊາມູເອນວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຢາເວແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັບໂຕອາກັກກະສັດແຫ່ງຄົນອາມາເຫລັກມາ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ທຳລາຍຄົນອາມາເລກຫມົດສິ້ນແລ້ວ.²¹ແຕ່ປະຊາຊົນໄດ້ເກັບຂອງທີ່ຢຶດບາງສ່ວນ—ແກະແລະງົວ, ສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກສິ່ງທີ່ຕ້ອງຖຶກທຳລາຍນັ້ນ, ເພື່ອນຳມາເປັນເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານໃນເມືອງກິນການ."

²²ຊາມູເອນຕອບວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງພໍພຣະທັຍໃນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງສັດບູຊາທັງຫລາຍ, ເທົ່າກັບການທີ່ຈະເຊື່ອຟັງພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຢາເວຫລື? ເບິ່ງເຖີດ ການເຊື່ອຟັງກໍດີກວ່າເຄື່ອງຖວາຍສັດບູຊາ, ແລະ ຊຶ່ງຈະເອົາໃຈໃສ່ກໍດີກວ່າໄຂມັນຂອງບັນດາແກະຜູ້ນັ້ນ.²³ເພາະວ່າ ການກະບົດກໍເປັນເຫມືອນບາບແຫ່ງການຖືເລີກຖືຍາມ, ແລະ ຄວາມດື້ດ້ານກໍເປັນເຫມືອນບາບຊົ່ວ ແລະ ການຊົ່ວຮ້າຍ. ເພາະເຫດທີ່ທ່ານປະຖິ້ມພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ທ່ານຈຶ່ງຖືກຖອດອອກຈາກຕຳແຫນ່ງກະສັດ."

²⁴ແລ້ວໂຊນກ່າວກັບຊາມູເອນວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຝ່າຝືນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ ແລະຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານປະຊາຊົນ ແລະ ຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ.²⁵ບັດນີ້, ຂໍໂຜດອະພັຍບາບໂທດຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຖີ້ນ, ແລະ ກັບໄປກັບຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ນະມັສະການພຣະຢາເວ."

²⁶ຊາມູເອນກ່າວກັບໂຊນວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ກັບໄປກັບທ່ານ; ເພາະທ່ານໄດ້ປະຖິ້ມພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ຖອດທ່ານອອກຈາກການເປັນກະສັດເຫນືອອິສະຣາເອນແລ້ວ."²⁷ພໍຊາມູເອນຫັນຫລັງຈະໄປ, ໂຊນກໍດຶງປາຍເສື້ອຂອງທ່ານໄວ້, ຈົນເສື້ອນັ້ນກໍຂາດ.

²⁸ຊາມູເອນໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ໃນວັນນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ຈີກອານາຈັກຂອງອິສະຣາເອນຈາກທ່ານເສຍແລ້ວ ແລະ ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຄົນອຶ່ນທີ່ດີກວ່າທ່ານ.²⁹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ ຈະບໍ່ຕົວະ ຫລື ປ່ຽນໃຈຂອງພຣະອົງ; ເພາະວ່າ ພຣະອົງບໍ່ແມ່ນມະນຸດ, ທີ່ປ່ຽນໃຈຂອງພຣະອົງໄດ້."

³⁰ແລ້ວໂຊນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດບາບແລ້ວ, ແຕ່ຕອນນີ້ ຂໍທ່ານໂຜດໃຫ້ກຽຕແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຕໍ່ຫນ້າພວກເຖົ້າແກ່ຂອງປະຊາຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຕໍ່ຫນ້າຄົນອິສະຣາເອນ. ຂໍກັບໄປນຳຂ້າພະເຈົ້າ, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ນະມັສະການພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ."³¹ດັ່ງນັ້ນ ຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ກັບໄປນຳໂຊນ, ແລະໂຊນກໍໄດ້ນະມັສະການພຣະຢາເວ."

³²ແລ້ວຊາມູເອນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພວກທ່ານຈົ່ງນຳອາກັກກະສັດຂອງຄົນອາມາເຫລັກມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ." ແລະອາກັກກໍເຂົ້າມາຫາທ່ານ ຖຶກລ່າມດ້ວຍໂຊ່ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຄວາມຂົມຂື່ນແຫ່ງຄວາມຕາຍກໍຜ່ານພົ້ນໄປຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວ."³³ຊາມູເອນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ດາບຂອງທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກຜູ້ຍິງໄຮ້ບຸດສັນໃດ, ມານດາຂອງທ່ານຈະໄຮ້ບຸດໃນຫມູ່ພວກຜູ້ຍິງສັນນັ້ນ." ແລ້ວຊາມູເອນກໍຕັດອາກັກເປັນຕ່ອນໆ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ຢູ່ກິນການ.

³⁴ຊາມູເອນກໍໄປທີ່ຣາມາ, ແລະໂຊນກໍຂຶ້ນໄປຍັງວັງຂອງພະອົງ ຢູ່ກິນການແຫ່ງໂຊນ.³⁵ຊາມູເອນບໍ່ໄດ້ມາພົບໂຊນອີກຈົນເຖິງວັນຕາຍຂອງລາວ. ເພາະລາວໄດ້ໂສກເສົ້າກ່ຽວກັບໂຊນ. ພຣະຢາເວໄດ້ເສຍພຣະທັຍທີ່ໄດ້ຕັ້ງໂຊນເປັນກະສັດເຫນືອອິສະຣາເອນ.

16

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຊາມູເອນວ່າ, "ອີກດົນປານໃດທີ່ເຈົ້າຈະເປັນທຸກເລື່ອງຂອງໂຊນ, ເຮົາໄດ້ປະຖິ້ມລາວຈາກການເປັນກະສັດເຫນືອອິສະຣາເອນແລ້ວ? ຈົ່ງເຕີມນໍ້າມັນໃຫ້ເຕັມເຂົາສັດຂອງເຈົ້າ ແລະ ໄປ. ເຮົາຈະສົ່ງເຈົ້າໄປຫາເຢຊີ ຊາວເບັດເລເຮັມ, ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ເລືອກກະສັດອົງຫນຶ່ງສຳລັບເຮົາ ຈາກທ່າມກາງບັນດາລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວ."

²ຊາມູເອນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະໄປໄດ້ຢ່າງໃດ? ຖ້າໂຊນໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ລາວຈະປຣະຫານຂ້ານ້ອຍເສຍ." ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງນຳງົວແມ່ໂຕຫນຶ່ງໄປກັບເຈົ້າ ແລະ ກ່າວວ່າ, 'ຂ້າພະເຈົ້າມາເພື່ອຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ.'³ຈົ່ງເອີ້ນເຢຊີມາທີ່ການຖວາຍສັດບູຊາ, ແລະ ເຮົາຈະສຳແດງໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າ ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດ. ເຈົ້າຈະເຈີມຜູ້ຊຶ່ງເຮົາຈະບອກເຈົ້າເພື່ອເຮົາ."

⁴ຊາມູເອນກໍໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວ ແລະ ໄດ້ໄປທີ່ເບັດເລເຮັມ. ພວກເຖົ້າແກ່ຂອງເມືອງນັ້ນກໍຕົວສັ່ນ ໃນຂະນະທີ່ເຂົ້າມາພົບລາວ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ທ່ານມາຢ່າງສັນຕິຫລື?"⁵ລາວກ່າວວ່າ, "ຢ່າງສັນຕິ; ຂ້າພະເຈົ້າມາຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ. ຈົ່ງກຽມພ້ອມຊຳຣະຕົວຂອງພວກທ່ານໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະມາກັບຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອໄປຖວາຍສັດບູຊາ." ແລ້ວຊາມູເອນກໍໄດ້ຊຳຣະຕົວເຢຊີ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະເຊີນພວກເຂົາໄປຖວາຍສັດບູຊາດ້ວຍ.

⁶ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາແລ້ວ, ລາວກໍແນມເຫັນເອລີອາບ ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບຕົນເອງວ່າ ຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ເຈີມໄວ້ກໍ ໄດ້ຢືນຢູ່ຂ້າງຫນ້າລາວແລ້ວ.⁷ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຊາມູເອນວ່າ, "ຢ່າເບິ່ງທີ່ຮູບຮ່າງພາຍນອກຂອງລາວ, ຫລື ເບິ່ງທີ່ຄວາມສູງສະຫງ່າຂອງຮ່າງກາຍຂອງລາວ; ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ປະຕິເສດລາວ. ສຳລັບພຣະຢາເວແລ້ວ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເບິ່ງເຫມືອນມະນຸດເບິ່ງ; ມະນຸດເບິ່ງທີ່ຮູບຮ່າງພາຍນອກ, ແຕ່ພຣະຢາເວເບິ່ງທີ່ຈິດໃຈພາຍໃນ."

⁸ແລ້ວເຢຊີກໍເອີ້ນອາບີນາດາບ ແລະໃຫ້ລາວຍ່າງຜ່ານຊາມູເອນ. ແລ້ວຊາມູເອນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວກໍບໍ່ໄດ້ເລືອກຜູ້ນີ້ເຫມືອນກັນ."⁹ແລ້ວເຢຊີກໍໄດ້ໃຫ້ຊາມມາຍ່າງຜ່ານໄປ, ແຕ່ຊາມູເອນກໍໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວກໍບໍ່ໄດ້ຊົງເລືອກຄົນນີ້ເຫມືອນກັນ."¹⁰ແລ້ວເຢຊີໄດ້ໃຫ້ລູກທັງເຈັດຄົນຍ່າງຜ່ານຫນ້າຊາມູເອນ. ແລ້ວຊາມູເອນໄດ້ບອກກັບເຢຊີວ່າ,"ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງເລືອກຄົນໃດເລີຍຈາກຄົນເຫລົ່ານີ້."

¹¹ແລ້ວຊາມູເອນໄດ້ກ່າວກັບເຢຊີວ່າ,"ພວກນີ້ເປັນລູກຊາຍທັງຫມົດຂອງເຈົ້າຫລື?" ລາວຕອບວ່າ,"ຍັງມີຄົນສຸດທ້ອງເຫລືອຢູ່, ແຕ່ລາວກຳລັງລ້ຽງແກະຢູ່." ຊາມູເອນໄດ້ກ່າວກັບເຢຊີວ່າ,"ຈົ່ງໃຊ້ຄົນໄປແລະນຳລາວມາ; ເພາະພວກເຮົາຈະບໍ່ຍອມນັ່ງຈົນກວ່າລາວຈະມາທີ່ນີ້."¹²ເຢຊີກໍໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປແລະໄດ້ນຳລາວມາ. ເນື່ອງຈາກລູກຊາຍຂອງລາວເປັນຄົນຜິວແດງມີດວງຕາງົດງາມແລະຮູບຮ່າງງາມດີ. ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ,"ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຈົ່ງເຈີມລາວ; ເພາະລາວເປັນຄົນນັ້ນແຫລະ."

¹³ແລ້ວຊາມູເອນຈຶ່ງໄດ້ນຳເຂົາສັດທີ່ມີນໍ້າມັນ ແລະໄດ້ເຈີມລາວໄວ້ທ່າມກາງພວກອ້າຍໆຂອງລາວ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໄດ້ສວມທັບດາວິດນັບຕັ້ງແຕ່ວັນນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ. ແລ້ວຊາມູເອນກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະໄດ້ກັບໄປທີ່ຣາມາ.

¹⁴ບັດນີ້ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວຊົງຈາກໂຊນໄປ, ແລະວິນຍານຊົ່ວທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຈາກພຣະຢາເວກໍໄດ້ລົບກວນລາວແທນທີ່.¹⁵ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຊນໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ເບິ່ງແມ, ວິນຍານທີ່ເປັນອັນຕະຣາຍຈາກພຣະເຈົ້າ ກຳລັງລົບກວນພະອົງຢູ່.¹⁶ຂໍໃຫ້ເຈົ້ານາຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຈົ່ງສັ່ງພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງໃຫ້ຫາຄົນທີ່ມີຄວາມຊຳນານໃນການດິດພິນ. ແລ້ວເມື່ອວິນຍານທີ່ເປັນອັນຕະຣາຍຈາກພຣະເຈົ້າມາເຫນືອພະອົງ. ລາວກໍຈະດິດພິນແລະພະອົງຈະດີຂຶ້ນ."

¹⁷ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງວ່າ,"ຈົ່ງໄປຫາຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ດິດພິນໄດ້ດີແລະນຳລາວມາຫາເຮົາ."¹⁸ແລ້ວຫນຶ່ງໃນພວກຊາຍຫນຸ່ມໄດ້ຕອບ, ແລະກ່າວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງເຢຊີຊາວເບັດເລເຮັມ, ຜູ້ຊຶ່ງມີຝີມືໃນການດິດພິນ, ເປັນຄົນແຂງແຮງ, ເປັນຄົນກ້າຫານ, ເປັນນັກຮົບ, ເປັນຄົນສຸຂຸມໃນການເວົ້າ, ແລະເປັນຄົນມີຫນ້າຕາດີ; ແລະພຣະຢາເວສະຖິດກັບລາວ."¹⁹ດັ່ງນັ້ນໂຊນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງເຢຊີ, ແລະກ່າວວ່າ,"ຈົ່ງສົ່ງດາວິດລູກຊາຍຂອງທ່ານ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບແກະນັ້ນມາຫາເຮົາ."

²⁰ເຢຊີກໍໄດ້ຈັດລວາຫນຶ່ງໂຕບັນທຸກເຂົ້າຈີ່, ຖົງຫນັງໃສ່ເຫລົ້າອະງຸ່ນຖົງຫນຶ່ງ, ແລະລູກແບ້ໂຕຫນຶ່ງ, ແລະໄດ້ສົ່ງໄປກັບດາວິດລູກຊາຍຂອງລາວໃຫ້ຖວາຍແກ່ໂຊນ.²¹ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ມາຫາໂຊນ ແລະເຂົ້າຮັບຫນ້າທີ່ຂອງລາວ. ໂຊນກໍຮັກດາວິດຫລາຍ, ແລະດາວິດກໍໄດ້ເປັນຄົນຖືເຄື່ອງອາວຸດຂອງໂຊນ.

²²ໂຊນໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາເຢຊີ, ເວົ້າວ່າ,"ຂໍໃຫ້ດາວິດຢູ່ກັບເຮົາ, ເພາະລາວເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ."²³ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ວິຍານທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຈາກພຣະເຈົ້າມາເຫນືອໂຊນ, ດາວິດກໍຈັບພິນແລະໄດ້ຫລີ້ນ. ດັ່ງນັ້ນໂຊນກໍຮູ້ສືກສົດຊື່ນຂຶ້ນ, ແລະວິນຍານທີ່ເປັນອັນຕະຣາຍກໍຈາກພະອົງໄປ.

17

¹ບັດນີ້ ຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ເຕົ້າໂຮມກອງທັບຂອງພວກເຂົາເພື່ອສົງຄາມ. ພວກເຂົາໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ທີ່ໂສໂຄ, ຊຶ່ງເປັນຂອງຢູດາ. ພວກເຂົາໄດ້ມາຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ລະຫວ່າງໂສໂຄກັບອາເຊຄາ, ໃນເອແຟັດດຳມິມ.

²ໂຊນແລະຄົນອິສະຣາເອນກໍໄດ້ລວມຕົວກັນ ແລະໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ຮ່ອມພູເອລາ, ແລະວາງແນວຮົບເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຟີລິສະຕິນ.³ຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ຢືນຢູ່ທີ່ພູເຂົາອີກຂ້າງຫນຶ່ງ, ແລະອິສະຣາເອນກໍໄດ້ຢືນຢູ່ທີ່ພູເຂົາອີກຂ້າງຫນຶ່ງ ມີຮ່ອມພູຂັ້ນກາງລະຫວ່າງພວກເຂົາທັງສອງ.

⁴ມີຊາຍແຂງແຮງຄົນຫນຶ່ງໄດ້ອອກມາຈາກຄ້າຍຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ, ຊາຍຄົນນີ້ຊື່ວ່າ ໂກລີອາດແຫ່ງກາດ, ຜູ້ຊຶ່ງສູງຫົກສອກແລະຫນຶ່ງຄືບ.⁵ລາວໄດ້ສວມຫມວກທອງແດງເທິງຫົວຂອງລາວ, ແລະໄດ້ໃສ່ເສື້ອເກາະທີ່ເຮັດເປັນວົງຮ້ອຍກັນ. ເສື້ອເກາະນັ້ນຫນັກປະມານຫ້າພັນເຊເຂັນຈາກທອງແດງ.

⁶ລາວໃສ່ສະນັບແຄ່ງທອງແດງ ແລະມີຫອກຊັດທອງແດງຢູ່ທີ່ບ່າທັງສອງຂ້າງຂອງລາວ.⁷ດ້າມຫອກຂອງລາວນັ້ນໃຫຍ່, ພ້ອມດ້ວຍເຊືອກຮ້ອຍສຳລັບການຟາດມັນ ເຫມືອນສາຍເທິງໄມ້ມັດຫູກຕໍ່າຜ້າ. ປາຍຫອກເປັນເຫລັກຫນັກປະມານຫົກຮ້ອຍເຊເຂັນ. ຄົນຖືໂລ່ຂອງລາວກໍຍ່າງນຳຫນ້າລາວໄປ.

⁸ລາວໄດ້ຍິນແລະໄດ້ຮ້ອງມາທາງແນວຫນ້າຂອງອິສະຣາເອນວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າອອກມາເພື່ອຕຽມເຮັດສົງຄາມ? ເຮົາບໍ່ແມ່ນຄົນຟີລິສະຕິນຫລື, ແລະພວກເຈົ້າກໍເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງໂຊນບໍ່ແມ່ນບໍ? ຈົ່ງເລືອກຊາຍຄົນຫນຶ່ງແທນພວກເຈົ້າ ໃຫ້ລາວລົງມາຫາເຮົາ.⁹ຖ້າລາວຊະນະໃນການຕໍ່ສູ້ກັບເຮົາ ແລະ ຂ້າເຮົາໄດ້, ແລ້ວພວກເຮົາຈະເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ພວກເຈົ້າ. ແຕ່ຖ້າເຮົາຊະນະ ແລະຂ້າລາວເສຍ, ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຮົາແລະຮັບໃຊ້ພວກເຮົາ."

¹⁰ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຂໍທ້າກອງທັບອິສະຣາເອນໃນວັນນີ້. ຈົ່ງສົ່ງຊາຍຄົນຫນຶ່ງມາຕໍ່ສູ້ກັນ."¹¹ເມື່ອໂຊນແລະອິສະຣາເອນທັງຫມົດທີ່ໄດ້ຍິນຄົນຟີລິສະຕິນນັ້ນໄດ້ເວົ້າ, ພວກເຂົາກໍຕົກໃຈແລະຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.

¹²ບັດນີ້ດາວິດເປັນລູກຂອງເອຟາດທາແຫ່ງເມືອງເບັດເລເຮັມໃນຢູດາ, ຊື່ເຢຊີ. ຜູ້ທີ່ມີລູກຊາຍແປດຄົນ. ເຢຊີເປັນຄົນມີອາຍຸຫລາຍແລ້ວໃນຣາຊະການຂອງໂຊນ.¹³ລູກຊາຍໃຫຍ່ສາມຄົນຂອງເຢຊີກໍໄດ້ຕາມໂຊນເຂົ້າສູ່ສະຫນາມຮົບ. ຊື່ຂອງລູກຊາຍສາມຄົນທີ່ໄປເຂົ້າສູ່ສະຫນາມຮົບເອລີອາບລູກຊາຍກົກ, ຜູ້ທີ່ສອງອາບີນາດາບ, ແລະ ຜູ້ທີ່ສາມຊາມມາ.

¹⁴ດາວິດເປັນລູກຊາຍຫລ້າ. ອ້າຍໆທັງສາມຄົນກໍໄດ້ຕິດຕາມໂຊນໄປ.¹⁵ບັດນີ້ດາວິດໄດ້ໄປໆກັບໆລະຫວ່າງກອງທັບຂອງໂຊນ ແລະລ້ຽງແກະຂອງພໍ່ທີ່ເບັດເລເຮັມ, ເພື່ອທີ່ຈະລ້ຽງດູພວກມັນ.¹⁶ເປັນເວລານານເຖິງສີ່ສິບວັນທີ່ຄົນຟີລິສະຕິນ ຜູ້ທີ່ແຂງແຮງຄົນນັ້ນໄດ້ມາໃກ້ທັງຕອນເຊົ້າ ແລະ ຕອນແລງ ເພື່ອທ້າທາຍໃຫ້ຄົນອອກໄປສູ້ກັບລາວ.

¹⁷ແລ້ວເຢຊີໄດ້ເວົ້າກັບດາວິດລູກຂອງຕົນວ່າ, "ຈົ່ງນຳເຂົ້າຂົ່ວຫນຶ່ງເອຟານີ້ ແລະເຂົ້າຈີ່ສິບກ້ອນນີ້, ແລະນຳໄປໃຫ້ພວກອ້າຍໆຂອງເຈົ້າທີ່ຄ້າຍໄວໆ.¹⁸ພ້ອມກັນນັ້ນ ຈົ່ງນຳເນີຍແຂງສິບກ້ອນນີ້ໄປໃຫ້ຜູ້ບັງຄັບກອງພັນຂອງພວກເຂົາດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ຈົ່ງເບິ່ງວ່າ ພວກອ້າຍໆຂອງເຈົ້າທຸກສຸກຢ່າງໃດ ແລະຈົ່ງນຳຫລັກຖານທີ່ສະແດງວ່າພວກເຂົາສະບາຍດີກັບມາດ້ວຍ.

¹⁹ພວກອ້າຍຂອງເຈົ້າຢູ່ກັບໂຊນກັບຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງທີ່ຮ່ອມພູເອລາ, ສູ້ຮົບກັບຄົນຟີລິສະຕິນ."²⁰ດາວິດຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດ ແລະປະຖິ້ມຝູງສັດໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມດູແລຂອງຄົນລ້ຽງແກະ. ລາວໄດ້ເອົາສະບຽງອາຫານ ແລະໄດ້ຈາກໄປ, ຕາມທີ່ເຢຊີໄດ້ສັ່ງລາວ. ລາວໄດ້ມາເຖິງຄ້າຍ ຂະນະເມື່ອກອງທັບກຳລັງຈະອອກໄປແນວຮົບໂຫ່ຮ້ອງເພື່ອເຮັດສົງຄາມ.²¹ແລ້ວອິສະຣາເອນກັບຄົນຟີລິສະຕິນຕ່າງກໍໄດ້ຕັ້ງແນວຮົບຜະເຊີນຫນ້າກັນ.

²²ດາວິດກໍໄດ້ປະຖິ້ມເຄື່ອງຂອງໄວ້ກັບຜູ້ດູແລອຸປະກອນທັງຫລາຍ, ໄດ້ແລ່ນໄປທີ່ກອງທັບ, ແລະໄດ້ທັກທາຍພວກອ້າຍໆຂອງຕົນ.²³ເມື່ອລາວກຳລັງເວົ້າກັບພວກອ້າຍ, ຄົນຟີລິສະຕິນທີ່ແຂງແຮງຊາວກາດ, ຊື່ໂກລີອາດ, ແລະໄດ້ອອກມາຈາກແນວຮົບຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ, ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳຢ່າງທີ່ເຄີຍເວົ້າມາກ່ອນແລ້ວ, ແລະດາວິດກໍໄດ້ຍິນ.²⁴ເມື່ອຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງໄດ້ເຫັນຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍແລ່ນຫນີໄປ ແລະ ຢ້ານກົວລາວຫລາຍ.

²⁵ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພວກເຈົ້າເຄີຍເຫັນຊາຍທີ່ອອກມານັ້ນຫລືບໍ່? ລາວໄດ້ອອກມາທ້າທາຍອິສະຣາເອນ. ກະສັດຈະມອບຄວາມຮັ່ງມີຢ່າງຍິ່ງໃຫ້ແກ່ຜູ້ຊາຍຜູ້ທີ່ຂ້າລາວໄດ້, ແລະພະອົງຈະມອບລູກສາວຂອງພະອົງແຕ່ງງານດ້ວຍ, ແລະເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງພໍ່ຂອງລາວ ໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນພາສີໃນອິສະຣາເອນ."

²⁶ດາວິດໄດ້ກ່າວແກ່ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງລາວວ່າ,"ລາວຈະເຮັດຢ່າງໃດ ແກ່ຜູ້ຊາຍທີ່ຂ້າຄົນຟີລິສະຕິນຄົນນີ້ໄດ້ ແລະນຳເອົາຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າໄປຈາກອິສະຣາເອນ? ຄົນຟີລິສະຕິນຜູ້ບໍ່ເຂົ້າພິທີຕັດຄົນນີ້ເປັນໃຜ ຈຶ່ງໄດ້ມາທ້າທາຍກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່?"²⁷ແລ້ວພວກປະຊາຊົນໄດ້ກ່າວຊໍ້າໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຄີຍເວົ້າ, ແລະໄດ້ບອກລາວວ່າ,"ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມາແລ້ວ ສຳລັບຜູ້ຊາຍທີ່ຂ້າລາວໄດ້ຈະໄດ້ຮັບຕາມນັ້ນ."

²⁸ເອລີອາບອ້າຍກົກໄດ້ຍິນດາວິດເວົ້າກັບພວກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍ. ເອລີອາບກໍໄດ້ໂກດຮ້າຍດາວິດ, ແລະລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າລົງມາທີ່ນີ້ເຮັດຫຍັງ? ເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມແກະຈຳນວນຫນ້ອຍດຽວໄວ້ກັບໃຜໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນັ້ນ? ຂ້ອຍເອງຮູ້ເຖິງຄວາມອວດດີຂອງເຈົ້າ, ແລະຄວາມຄິດຊົ່ວໃນໃຈຂອງເຈົ້າ; ເພາະເຈົ້າໄດ້ລົງມາເພື່ອທີ່ເຈົ້າຈະມາເບິ່ງສົງຄາມ."²⁹ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຕອບວ່າ,"ຕອນນີ້ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຫຍັງຫລືຍັງ? ຂ້ອຍກໍພຽງແຕ່ຖາມບໍ່ແມ່ນຫລື?"³⁰ລາວຈຶ່ງໄດ້ຫັນໄປຫາຄົນອື່ນເສຍ, ແລະໄດ້ເວົ້າຢ່າງດຽວກັນ. ປະຊາຊົນກໍໄດ້ຕອບລາວເຫມືອນຢ່າງຄາວກ່ອນ.

³¹ເມື່ອຖ້ອຍຄຳທີ່ດາວິດໄດ້ເວົ້ານັ້ນໄດ້ຍິນທົ່ວກັນ, ບັນດາທະຫານໄດ້ເລົ່າໃຫ້ໂຊນຟັງ, ແລະພະອົງຈຶ່ງໃຫ້ນຳດາວິດເຂົ້າມາ.³²ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ທູນໂຊນວ່າ,"ຢ່າໃຫ້ຈິດໃຈຂອງໃຜຢ້ານໄປ ເພາະຊາຍຄົນຟີລິສະຕິນຄົນນັ້ນເລີຍ; ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງຈະໄປສູ້ຮົບກັບຄົນຟີລິສະຕິນຄົນນີ້."³³ໂຊນໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ເຈົ້າບໍ່ສາມາດໄປຕໍ່ສູ້ຄົນຟີລິສະຕິນນີ້ ເພື່ອສູ້ຮົບກັບລາວ; ເພາະເຈົ້າເປັນພຽງເດັກຫນຸ່ມ, ແລະລາວເປັນນັກຮົບມາຕັ້ງແຕ່ຍັງເປັນຊາຍຫນຸ່ມ."

³⁴ແຕ່ດາວິດໄດ້ຕອບໂຊນວ່າ,"ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເຄີຍລ້ຽງຝູງແກະຂອງບິດາ. ເມື່ອສິງໂຕຫລືຫມີໄດ້ມາເອົາລູກແກະໂຕຫນຶ່ງໄປຈາກຝູງ,³⁵ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມມັນໄປ, ແລະຊ່ວຍກູ້ລູກແກະນັ້ນມາຈາກປາກຂອງມັນ. ເມື່ອມັນໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຈັບຄາງຂອງມັນ, ໄດ້ທຸບຕີມັນ, ແລະໄດ້ຂ້າມັນເສຍ.

³⁶ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງໄດ້ເຄີຍຂ້າສິງແລະຫມີມາແລ້ວ. ຄົນຟີລິສະຕິນຜູ້ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດນີ້ກໍເປັນເຫມືອນສັດເຫລົ່ານັ້ນໂຕຫນຶ່ງ, ດ້ວຍລາວໄດ້ທ້າທາຍກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່."

³⁷ດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍຈາກອົ້ງຕີນຂອງສິງ ແລະຈາກອົ້ງຕີນຂອງຫມີມາແລ້ວ. ພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍຈາກມືຂອງຄົນຟີລິສະຕິນນີ້." ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ,"ຈົ່ງໄປເຖີດ, ແລະຂໍພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າ."³⁸ໂຊນກໍໄດ້ຊົງສວມຊຸດຍຸດທະພັນຂອງພະອົງໃຫ້ແກ່ດາວິດ. ພະອົງໄດ້ສວມຫມວກທອງແດງເທິງຫົວຂອງລາວ, ແລະສວມເສື້ອເກາະທີ່ເຮັດເປັນວົງຮ້ອຍດ້ວຍໂສ້ໃຫ້ລາວ.

³⁹ດາວິດກໍໄດ້ຄາດດາບທັບຊຸດເກາະຂອງລາວ. ແຕ່ລາວບໍ່ສາມາດຈະຍ່າງໄປໄດ້, ເພາະວ່າລາວບໍ່ໄດ້ຮັບການຝືກກັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ແລ້ວດາວິດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບໂຊນວ່າ,"ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດອອກໄປສູ້ຮົບກັບເຄື່ອງເຫລົ່ານີ້ໄດ້, ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍໄດ້ຝືກຝົນກັບພວກນີ້ມາກ່ອນ." ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງໄດ້ແກ້ພວກມັນອອກ.⁴⁰ລາວຈຶ່ງໄດ້ຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າໄວ້ໃນມືຂອງລາວ ແລະໄດ້ເລືອກກ້ອນຫິນກ້ຽງໄດ້ຫ້າກ້ອນຈາກແຄມແມ່ນໍ້າ; ລາວຈຶ່ງໄດ້ໃສ່ໃນຖົງຜູ້ລ້ຽງແກະຂອງລາວ. ຢາງກະຖຸນຂອງລາວກໍໄດ້ຢູ່ໃນມືຂອງລາວ ເມື່ອລາວໄດ້ອອກໄປຫາຄົນຟີລິສະຕິນ.

⁴¹ຄົນຟີລິສະຕິນນັ້ນກໍໄດ້ອອກມາໃກ້ດາວິດ, ພ້ອມກັບຄົນຖືໂລ່ຍ່າງນຳຫນ້າລາວໄປ.⁴²ເມື່ອຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ເບິ່ງຮອບໆແລະໄດ້ເຫັນດາວິດ, ກໍດູຫມິ່ນລາວ, ເພາະວ່າລາວເປັນພຽງແຕ່ເດັກນ້ອຍ, ແລະຜິວແດງໆ, ເປັນຄົນຫນ້າຕາດີ.⁴³ແລ້ວຄົນຟີລິສະຕິນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບດາວິດວ່າ, "ຂ້າເປັນຫມາຫລື, ເຈົ້າຈຶ່ງມາຫາຂ້າດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນເທົ້າ?," ແລະຄົນຟີລິສະຕິນກໍໄດ້ສາບແຊ່ງດາວິດ ໂດຍໃຊ້ນາມບັນດາພະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.

⁴⁴ຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ເວົ້າກັບດາວິດວ່າ,"ຈົ່ງມາຫາເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເອົາຊິ້ນຂອງເຈົ້າໃຫ້ນົກໃນທ້ອງຟ້າ ແລະໃຫ້ສັດທັງຫລາຍໃນປ່າ."⁴⁵ດາວິດກໍໄດ້ຕອບຄົນຟີລິສະຕິນຄົນນັ້ນວ່າ,"ທ່ານມາຫາຂ້ານ້ອຍດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍຫອກ, ແລະດ້ວຍຫອກຊັດ. ແຕ່ຂ້ານ້ອຍມາຫາທ່ານໃນພຣະນາມຊື່ແຫ່ງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງກອງທັບອິສະຣາເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ທ້າທາຍນັ້ນ.

⁴⁶ໃນວັນນີ້ ພຣະຢາເວຈະມອບຊັຍຊະນະເຫນືອເຈົ້າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຂ້າເຈົ້າ ແລະຕັດຫົວຂອງເຈົ້າຈາກລຳຕົວຂອງເຈົ້າ. ໃນວັນນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈະເອົາສົບຂອງກອງທັບຟີລິສະຕິນ ໃຫ້ແກ່ນົກໃນອາກາດ ແລະ ແກ່ສັດປ່າທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ເພື່ອທັງໂລກຈະຮູ້ວ່າ ມີພຣະເຈົ້າອົງຫນຶ່ງໃນອິສະຣາເອນ.⁴⁷ແລະຊຸມນຸມຊົນທັງສິ້ນຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ປະທານຊັຍຊະນະດ້ວຍດາບຫລືຫອກ. ເພາະວ່າການຮົບຄັ້ງນີ້ເປັນຂອງພຣະຢາເວ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງມອບພວກທ່ານໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຮົາ.

⁴⁸ເມື່ອຄົນຟີລິສະຕິນນັ້ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ດາວິດ, ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ແລ່ນຢ່າງໄວວາ ເຂົ້າຫາກອງທັບສັດຕຣູເພື່ອປະທະກັນ.⁴⁹ດາວິດໄດ້ເອົາມືຈົກເຂົ້າໄປໃນຖົງຂອງລາວ, ໄດ້ເອົາຫິນກ້ອນຫນຶ່ງອອກມາ, ໄດ້ຍິງກະຖຸນ, ແລະຖຶກຫນ້າຜາກຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ. ກ້ອນຫິນລິບເຂົ້າໄປໃນຫນ້າຜາກຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ, ແລະລາວໄດ້ຫລົ້ມຂວ້ຳຫນ້າລົງເຖິງດິນ.

⁵⁰ດາວິດກໍໄດ້ຊະນະຄົນຟີລິສະຕິນດ້ວຍກະຖຸນ ແລະ ກ້ອນຫິນຫນຶ່ງກ້ອນ. ດາວິດໄດ້ຕີຄົນຟີລິສະຕິນແລະຂ້າລາວເສຍ. ບໍ່ມີດາບຢູ່ໃນມືຂອງດາວິດ.⁵¹ແລ້ວດາວິດຈຶ່ງໄດ້ແລ່ນໄປ ແລະຢືນຢູ່ເຫນືອຄົນຟີລິສະຕິນ, ແລະໄດ້ຈັບດາບຂອງລາວຊັກອອກມາຈາກຝັກ, ຂ້າລາວ, ແລະໄດ້ຕັດຫົວຂອງລາວອອກເສຍດ້ວຍດາບ. ເມື່ອພວກຟີລິສະຕິນໄດ້ເຫັນວ່າ ຊາຍທີ່ແຂງແຮງຂອງພວກເຂົາໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຫນີໄປ.

⁵²ແລ້ວຄົນອິສະຣາເອນແລະຄົນຢູດາກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນໂຫ່ຮ້ອງ, ແລະໄລ່ຕາມພວກຟີລິສະຕິນໄກໄປຈົນເຖິງຮ່ອມພູ ແລະ ເຖິງທີ່ປະຕູເມືອງເອກໂລນ. ຄົນຟີລິສະຕິນຕາຍຊະຊາຍຕາມທາງເຖິງຊາອາຣາອິມ, ຕະຫລອດທາງໄປເຖິງກາດແລະເອກໂລນ.⁵³ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ກັບມາຈາກການໄລ່ຕິດຕາມຄົນຟີລິສະຕິນ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ປຸ້ນຄ້າຍຂອງພວກເຂົາ.⁵⁴ດາວິດກໍໄດ້ນຳຫົວຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ ແລະໄດ້ນຳມານະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແຕ່ລາວໄດ້ວາງເຄື່ອງອາວຸດຂອງລາວໄວ້ໃນເຕັນຂອງລາວ.

⁵⁵ເມື່ອໂຊນເຫັນດາວິດອອກໄປຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຟີລິສະຕິນ, ພະອົງຈຶ່ງໄດ້ຖາມອັບເນແມ່ທັບຂອງທ່ານວ່າ,"ອັບເນ, ຊາຍຫນຸ່ມຄົນນີ້ເປັນລູກຂອງໃຜ? ອັບເນກ່າວວ່າ,"ຂ້າແດ່ກະສັດ, ພະອົງຊົງມີຊີວິດຢູ່ແນ່ສັນໃດ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້."⁵⁶ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ,"ໄປສຶບຖາມເບິ່ງວ່າ, ເດັກຫນຸ່ມຄົນນີ້ເປັນລູກຂອງໃຜ."

⁵⁷ເມື່ອດາວິດໄດ້ກັບມາຈາກການຂ້າພວກຟີລິສະຕິນແລ້ວ, ອັບເນກໍໄດ້ພາຕົວລາວມາ, ແລະໄດ້ນຳເຂົ້າໄປຫາໂຊນ ພ້ອມດ້ວຍຫົວຂອງຄົນຟີລິສະຕິນໃນມືຂອງລາວ.⁵⁸ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ຖາມວ່າ,"ເດັກຫນຸ່ມເອີຍ, ເຈົ້າເປັນລູກຂອງໃຜ?" ດາວິດໄດ້ຕອບວ່າ,"ຂ້ານ້ອຍເປັນລູກຊາຍຂອງເຢຊີຊາວເບັດເລເຮັມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ."

18

¹ເມື່ອດາວິດໄດ້ເວົ້າກັບໂຊນຈົບລົງແລ້ວ, ໃຈຂອງໂຢນາທານກໍຜຸກພັນກັບຈິດໃຈຂອງດາວິດ, ແລະໂຢນາທານຮັກດາວິດເຫມືອນກັບຮັກຊີວິດຂອງຕົນເອງ.²ໂຊນກໍໃຫ້ດາວິດໄດ້ເຮັດຫນ້າທີ່ຂອງລາວຕັ້ງແຕ່ວັນນັ້ນ; ພະອົງບໍ່ຍອມໃຫ້ລາວກັບເມື່ອບ້ານເຮືອນຂອງບິດາຂອງລາວ.

³ແລ້ວໂຢນາທານແລະດາວິດກໍໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງມິດຕະພາບ ເພາະພະອົງຮັກລາວເຫມືອນກັບຮັກຊີວິດຂອງພະອົງເອງ.⁴ໂຢນາທານກໍໄດ້ຖອດເສື້ອຄຸມທີ່ພະອົງສວມຢູ່ ແລະມອບໃຫ້ແກ່ດາວິດພ້ອມທັງເຄື່ອງອາວຸດ, ເຊັ່ນດຽວກັນດາບຂອງພະອົງ, ຄັນທະນູ, ແລະສາຍແອວ.

⁵ດາວິດກໍໄດ້ອອກໄປທຸກບ່ອນຕາມທີ່ໂຊນສົ່ງລາວໄປ, ແລະລາວປະສົບຄວາມສຳເລັດ. ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ຕັ້ງລາວໃຫ້ເປັນເຫນືອພວກນັກຮົບ. ນີ້ເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊົນທັງປວງແລະໃນສາຍຕາຂອງພວກຂ້າຣາຊະການຂອງໂຊນດ້ວຍ.

⁶ເມື່ອພວກເຂົາກັບຈາກການມີຊັຍຊະນະເຫນືອຄົນຟີລິສະຕິນ, ພວກຜູ້ຍິງກໍໄດ້ອອກມາຈາກເມືອງທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນ, ຮ້ອງເພງແລະເຕັ້ນລຳ, ຖວາຍການຕ້ອນຮັບກະສັດໂຊນດ້ວຍການເຕັ້ນລຳ, ດ້ວຍໃຈຍິນດີ, ແລະດ້ວຍເຄື່ອງດົນຕຣີທັງຫລາຍ.⁷ພວກຜູ້ຍິງໄດ້ຮ້ອງເພງຈາກບົດຫນຶ່ງໄປອີກບົດຫນຶ່ງ. ພວກນາງໄດ້ຮ້ອງວ່າ, "ໂຊນຂ້າຄົນເປັນພັນໆ, ແລະດາວິດຂ້າຄົນເປັນຫມື່ນໆ."

⁸ໂຊນໂກດຮ້າຍຢ່າງໃຫຍ່, ແລະບົດເພງນີ້ບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງພະອົງ. ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ,"ພວກເຂົາໄດ້ຍົກຍ້ອງດາວິດວ່າຂ້າຄົນເປັນຫມື່ນໆ, ແຕ່ພວກເຂົາຍົກຍ້ອງເຮົາວ່າ ຂ້າພຽງແຕ່ພັນໆຄົນ. ເຂົາຈະໄດ້ອັນໃດອີກຫລື ນອກຈາກຣາຊະສົມບັດ?"⁹ໂຊນກໍໄດ້ຈັບຕາເບິ່ງດາວິດດ້ວຍຄວາມສົງສັຍຕັ້ງແຕ່ວັນນັ້ນມາ.

¹⁰ໃນວັນຕໍ່ມາ ວິນຍານອັນຕະຣາຍຈາກພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ເຂົ້າສິງໂຊນ ແລະພະອົງກໍໄດ້ເວົ້າຄືຄົນບ້າຢູ່ໃນວັງຂອງພະອົງ. ດັ່ງນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ຫລິ້ນເຄື່ອງດົນຕຣີຢ່າງທີ່ລາວເຄີຍເຮັດແຕ່ລະວັນ. ໂຊນໄດ້ຖືຫອກຢູ່ໃນມືຂອງພະອົງ.¹¹ໂຊນກໍໄດ້ຊັດຫອກ, ດ້ວຍຫວັງວ່າ,"ຂ້າຈະສຽບດາວິດໃຫ້ຕິດກັບຟາ." ແຕ່ດາວິດຫນີຈາກມືຂອງໂຊນສອງຄັ້ງໃນສະຖານະການແບບນີ້.¹²ໂຊນກໍຢ້ານກົວດາວິດ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວສະຖິດກັບລາວ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ສະຖິດກັບໂຊນອີກແລ້ວ.

¹³ດັ່ງນັ້ນ ໂຊນຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ຍ້າຍດາວິດໄປຈາກພະອົງ ແລະໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງລາວໃຫ້ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງພັນ. ໂດຍໃນວິທີນີ້ດາວິດກໍໄດ້ອອກໄປ ແລະ ໄດ້ກັບມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ.¹⁴ດາວິດໄດ້ປະສົບຄວາມສຳເລັດໃນທຸກໆທາງ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດກັບລາວ.

¹⁵ເມື່ອໂຊນໄດ້ເຫັນລາວໄດ້ປະສົບຄວາມສຳເລັດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ພະອົງກໍຢູ່ໃນກັງວົນປົນກັບຄວາມຢ້ານຕໍ່ລາວ.¹⁶ແຕ່ຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ແລະຄົນຢູດາຮັກດາວິດ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ອອກໄປແລະໄດ້ກັບມາຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ.

¹⁷ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງສັ່ງດາວິດວ່າ,"ນີ້ຄືລູກສາວກົກຂອງເຮົາຊື່ເມຣາບ. ເຮົາຈະມອບນາງໃຫ້ເຈົ້າໄວ້ເປັນພັນຣະຍາ. ຂໍພຽງແຕ່ເຈົ້າຈົ່ງເປັນຄົນກ້າຫານສຳລັບເຮົາ ແລະຈົ່ງຕໍ່ສູ້ໃນສົງຄາມຂອງພຣະຢາເວ." ເພາະໂຊນຄິດວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ມືຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ລາວ, ແຕ່ໃຫ້ມືຂອງຄົນຟີລິສະຕິນຕໍ່ສູ້ລາວ."¹⁸ດາວິດຈຶ່ງກ່າວກັບໂຊນວ່າ,"ຂ້ານ້ອຍເປັນໃຜ, ແລະໃຜເປັນວົງຄະນາຍາດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຫລືຕະກຸນບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍໃນອິສະຣາເອນ, ທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເປັນລູກເຂີຍຂອງກະສັດ?"

¹⁹ແຕ່ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ເມຣາບລູກສາວຂອງໂຊນຄວນຈະຖືກມອບໃຫ້ດາວິດ, ນາງໄດ້ຖຶກມອບໃຫ້ເປັນເມຍຂອງອາດີເອນຊາວເມໂຫລາ.

²⁰ແຕ່ມີຄາລູກສາວຂອງໂຊນ, ໄດ້ຮັກດາວິດ. ພວກເຂົາໄດ້ບອກໂຊນ, ແລະເລື່ອງນີ້ໄດ້ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງພະອົງ.²¹ແລ້ວໂຊນໄດ້ຄິດໃນໃຈວ່າ, "ເຮົາຈະຍົກນາງໃຫ້ແກ່ລາວ, ເພື່ອນາງຈະເປັນກັບດັກໃສ່ລາວ, ແລະມືຂອງພວກຟີລິສະຕິນຈະໄດ້ຕໍ່ສູ້ລາວ." ດັ່ງນັ້ນໂຊນຈຶ່ງສັ່ງແກ່ດາວິດຄັ້ງທີ່ສອງວ່າ,"ເຈົ້າຈະເປັນລູກເຂີຍຂອງເຮົາ."

²²ໂຊນໄດ້ສັ່ງຄົນໃຊ້ຂອງພະອົງວ່າ,"ຈົ່ງເວົ້າເປັນສ່ວນຕົວກັບດາວິດ ແລະເວົ້າວ່າ,'ເບິ່ງແມ໋, ກະສັດພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ແລະບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງກໍຮັກເຈົ້າ. ບັດນີ້ແລ້ວ ຈົ່ງເປັນລູກເຂີຍຂອງກະສັດເຖີດ.'"

²³ດັ່ງນັ້ນພວກຄົນໃຊ້ຂອງໂຊນໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແກ່ດາວິດ. ແລ້ວດາວິດເວົ້າວ່າ" ເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍຢູ່ບໍທີ່ຈະເປັນລູກເຂີຍຂອງກະສັດ, ດ້ວຍຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນຍາກຈົນ, ແລະບໍ່ໄດ້ເປັນທີ່ນັບຖືແຕ່ຢ່າງໃດ?"²⁴ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຊນຈຶ່ງໄດ້ລາຍງານຕໍ່ພະອົງເຖິງຖ້ອຍຄຳທີ່ດາວິດໄດ້ກ່າວ.

²⁵ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງວ່າ,"ພວກເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າດັ່ງນີ້ແກ່ດາວິດ, 'ກະສັດບໍ່ປຣາຖນາສິນສອດໃດໆ, ນອກຈາກຫນັງປາຍຫຸ້ມອະໄວຍະວະເພດຂອງຊາຍຊາວຟີລິສະຕິນຫນຶ່ງຮ້ອຍອັນເທົ່ານັ້ນ, ເພື່ອຈະໄດ້ແກ້ແຄ້ນພວກສັດຕຣູຂອງກະສັດ.'" ບັດນີ້ໂຊນຄິດວ່າ ຈະໃຫ້ດາວິດລົ້ມລົງດ້ວຍມືຂອງພວກຟີລິສະຕິນ.²⁶ເມື່ອພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ບອກຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ດາວິດ, ເລື່ອງນີ້ກໍເປັນທີ່ພໍໃຈດາວິດທີ່ຈະເປັນລູກເຂີຍຂອງກະສັດ."

²⁷ກ່ອນເວລາທີ່ກຳຫນົດໄວ້ຈະຫມົດໄປ, ດາວິດໄດ້ໄປພ້ອມກັບຄົນທັງຫລາຍຂອງລາວ ແລະໄດ້ຂ້າພວກຟີລິສະຕິນສອງຮ້ອຍຄົນ. ດາວິດກໍໄດ້ນຳຫນັງປາຍອະໄວຍະວະເພດຊາຍຂອງພວກເຂົາມາ, ແລະໄດ້ຖວາຍເຕັມຈຳນວນໃຫ້ແກ່ກະສັດ, ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງໄດ້ຍົກມີຄາລູກສາວຂອງພະອົງໃຫ້ເປັນພັນລະຍາຂອງດາວິດ.²⁸ເມື່ອໂຊນໄດ້ເຫັນ, ແລະຮູ້ວ່າພຣະຢາເວສະຖິດກັບດາວິດ, ແລະມີຄາລູກສາວຂອງໂຊນ, ໄດ້ຮັກລາວ.²⁹ໂຊນກໍຍິ່ງຢ້ານກົວດາວິດຫລາຍຂຶ້ນ. ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ເປັນສັດຕຣູຂອງດາວິດຕະຫລອດມາ.

³⁰ແລ້ວບັນດາເຈົ້າຊາຍຂອງຟີລິດສະຕິນກໍອອກມາເພື່ອເຮັດສົງຄາມ, ແລະຍິ່ງພວກເຂົາຈະອອກມາຫລາຍຄັ້ງປານໃດ, ດາວິດກໍໄດ້ປະສົບຄວາມສຳເລັດຫລາຍກວ່າບັນດາຂ້າຣາຊະການທັງຫມົດຂອງໂຊນ, ດັ່ງນັ້ນ ຊື່ຂອງລາວຈຶ່ງເປັນທີ່ນັບຖືຢ່າງສູງ.

19

¹ໂຊນໄດ້ກ່າວກັບໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງພະອົງ ແລະກັບບັນດາຂ້າຣາຊະການທັງຫມົດຂອງພະອົງວ່າ ພວກເຂົາຄວນຂ້າດາວິດເສຍ.²ແຕ່ໂຢນາທານ, ລູກຊາຍຂອງໂຊນ, ພໍໃຈໃນໂຕຂອງດາວິດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂຢນາທານໄດ້ບອກກັບດາວິດວ່າ,"ໂຊນພໍ່ຂອງຂ້ອຍຫາຊ່ອງທາງທີ່ຈະຂ້າເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງຣະວັງໃຫ້ດີໃນຕອນເຊົ້າມື້ອຶ່ນນີ້ ແລະ ລີ້ໃນບ່ອນທີ່ລັບລີ້.³ຂ້ອຍຈະອອກໄປ ແລະຢືນຢູ່ຂ້າງໆພໍ່ຂອງຂ້ອຍໃນທົ່ງນາທີ່ເຈົ້າຢູ່, ແລະຂ້ອຍຈະທູນຂໍພໍ່ກ່ຽວກັບເລື່ອງຂອງເຈົ້າ. ຖ້າຂ້ອຍຮູ້ເລື່ອງໃດກໍຕາມ, ຂ້ອຍຈະບອກໃຫ້ເຈົ້າຮູ້."

⁴ໂຢນາທານໄດ້ກ່າວຊົມເຊີຍດາວິດຕໍ່ໂຊນຜູ້ເປັນບິດາ ແລະໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ,"ຂໍຢ່າໃຫ້ກະສັດເຮັດບາບຕໍ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງເລີຍ. ເພາະວ່າ ດາວິດບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພະອົງ, ແລະລາວໄດ້ເຮັດການງານທີ່ດີທັງຫລາຍເພື່ອພະອົງ.⁵ເພາະລາວໄດ້ສ່ຽງຊີວິດຂອງລາວ ແລະໄດ້ຂ້າຄົນຟີລິສະຕິນນັ້ນ. ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານຊັຍຊະນະທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບອິສະຣາເອນທັງປວງ. ພະອົງໄດ້ເຫັນແລ້ວແລະກໍໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີ. ເປັນຫຍັງພະອົງຈະເຮັດບາບຕໍ່ເລືອດທີ່ໄຮ້ຄວາມຜິດໂດຍການຂ້າດາວິດເສຍຢ່າງບໍ່ມີເຫດຜົນ?"

⁶ໂຊນກໍໄດ້ຟັງໂຢນາທານ. ໂຊນປະຕິຍານວ່າ,"ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່ແນ່ນອນສັນໃດ, ລາວຈະບໍ່ຖຶກຂ້າ."⁷ແລ້ວໂຢນາທານກໍໄດ້ເອີ້ນດາວິດ, ແລະໂຢນາທານໄດ້ບອກລາວທຸກສິ່ງ. ໂຢນາທານໄດ້ນຳດາວິດເຂົ້າມາຫາໂຊນ, ແລະລາວກໍໄດ້ເຂົ້າມາຫາພະອົງຢ່າງແຕ່ກ່ອນ.

⁸ສົງຄາມໄດ້ເກີດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ, ແລະດາວິດກໍໄດ້ອອກໄປຕໍ່ສູ້ກັບພວກຟີລິສະຕິນ ແລະ ໄດ້ປາບປາມພວກເຂົາດ້ວຍການຂ້າຄົນເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ. ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າລາວ⁹ຕໍ່ມາວິນຍານທີ່ເປັນອັນຕະຣາຍຈາກພຣະຢາເວກໍມາເຫນືອໂຊນ ເມື່ອພະອົງນັ່ງຢູ່ໃນວັງຂອງພະອົງ ພ້ອມດ້ວຍຫອກຢູ່ໃນມືຂອງພະອົງ, ແລະຂະນະທີ່ດາວິດກຳລັງຫລິ້ນເຄື່ອງດົນຕຣີຂອງລາວຢູ່.

¹⁰ໂຊນໄດ້ພະຍາຍາມຊັດຫອກຫມາຍຈະສຽບດາວິດໃຫ້ຕິດຝາດ້ວຍຫອກ, ແຕ່ລາວກໍໄດ້ຫລົບຫອກຂອງໂຊນ, ດັ່ງນັ້ນໂຊນຈຶ່ງໄດ້ຊັດຫອກຕິດຝາ, ດາວິດກໍໄດ້ຫນີໄປໄດ້ໃນຄືນນັ້ນ.¹¹ໂຊນໄດ້ໃຊ້ພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປທີ່ເຮືອນຂອງດາວິດ ເພື່ອເຝົ້າເບິ່ງລາວ ເພື່ອຈະຂ້າລາວເສຍໃນເວລາເຊົ້າ. ແຕ່ມີຄາພັນຣະຍາຂອງດາວິດໄດ້ບອກລາວວ່າ,"ຖ້າຄືນນີ້ເຈົ້າບໍ່ຫນີເອົາໂຕລອດ, ມື້ອື່ນເຈົ້າຈະຖືກຂ້າຕາຍ.

¹²ດັ່ງນັ້ນ ມີຄາຈຶ່ງໄດ້ຢ່ອນດາວິດລົງທາງປ່ອງຢ້ຽມ. ລາວກໍໄດ້ຫນີໄປ, ແລະຫນີລອດໄປໄດ້.¹³ມີຄາໄດ້ເອົາຮູບເຄົາຣົບຂອງຄົວເຮືອນມາ ແລະໄດ້ວາງໄວ້ເທິງຕຽງນອນ. ແລ້ວນາງກໍໄດ້ວາງຫມອນເທິງຂົນແບ້ໄວ້ເທິງຫົວຂອງມັນ, ແລະໄດ້ເອົາຜ້າຫົ່ມຄຸມໄວ້.

¹⁴ເມື່ອໂຊນໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຈັບດາວິດ, ນາງໄດ້ຕອບວ່າ,"ລາວບໍ່ສະບາຍ."¹⁵ແລ້ວໂຊນໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວນັ້ນໄປເບິ່ງດາວິດ; ໄດ້ສັ່ງວ່າ,"ຈົ່ງນຳເຂົາມາຫາເຮົາທັງຕຽງ, ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະໄດ້ຂ້າລາວເສຍ."

¹⁶ເມື່ອພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄດ້ເຂົ້າມາ, ນີ້ເດ່, ຮູບເຄົາຣົບຂອງຄົວເຮືອນກໍຢູ່ໃນຕຽງພ້ອມກັບຂົນແບ້ເທິງຫມອນຢູ່ທີ່ຫົວຂອງມັນ.¹⁷ໂຊນໄດ້ເວົ້າກັບມີຄາວ່າ,"ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຫລອກລວງເຮົາ ແລະປ່ອຍສັດຕຣູຂອງເຮົາໄປເສຍ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຫນີໄປ?" ມີຄາໄດ້ຕອບໂຊນວ່າ,"ລາວເວົ້າກັບລູກວ່າ, 'ຈົ່ງປ່ອຍຂ້ານ້ອຍໄປ. ຄວນຫລືທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຂ້າເຈົ້າເສຍ?"

¹⁸ບັດນີ້ ດາວິດກໍຫນີລອດໄປໄດ້, ແລະລາວໄດ້ໄປຫາຊາມູເອນທີ່ຣາມາ ແລະ ໄດ້ເລົ່າໃຫ້ລາວຟັງທຸກສິ່ງທີ່ໂຊນໄດ້ເຮັດຕໍ່ລາວ. ແລ້ວຊາມູເອນກໍໄດ້ຢູ່ທີ່ນາໂຢດ.¹⁹ມີຄົນໄປບອກໂຊນວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ດາວິດຢູ່ທີ່ນາໂຢດໃນຣາມາ."²⁰ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຈັບດາວິດ. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຫມູ່ຂອງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມກຳລັງປະກາດພຣະທັມຢູ່ ແລະຊາມູເອນກໍໄດ້ຢືນເປັນຫົວຫນ້າພວກເຂົາ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ສວມທັບພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງໂຊນ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ປະກາດພຣະທັມດ້ວຍ.

²¹ເມື່ອໂຊນໄດ້ຮູ້ເລື່ອງນີ້, ພະອົງກໍໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວອື່ນໄປ, ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍໄດ້ປະກາດພຣະທັມດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໂຊນຈຶ່ງສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປເປັນຄັ້ງທີ່ສາມ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ປະກາດພຣະທັມດ້ວຍ.²²ແລ້ວພະອົງກໍໄດ້ໄປທີ່ຣາມາດ້ວຍຕົນເອງ ແລະໄດ້ມາເຖິງບໍ່ນໍ້າເລິກໃນເມືອງເສຄູ. ພະອົງໄດ້ຖາມວ່າ,"ຊາມູເອນກັບດາວິດຢູ່ບ່ອນໃດ?" ມີບາງຄົນໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ເບິ່ງແມ໋, ພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ທີ່ນາໂຢດໃນຣາມາ."

²³ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ໄປນາໂຢດໃນຣາມາ. ແລ້ວພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດມາເຫນືອພະອົງ, ແລະຂະນະທີ່ພະອົງໄດ້ໄປຊົງປະກາດພຣະທັມຈົນພະອົງສະເດັດມາເຖິງນາໂຢດທີ່ຣາມາ.²⁴ພະອົງໄດ້ແກ້ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພະອົງອອກ ແລະໄດ້ປະກາດພຣະທັມດ້ວຍ ຕໍ່ຫນ້າຊາມູເອນ. ພະອົງໄດ້ເປືອຍກາຍຢູ່ຕະຫລອດມື້ ແລະຕະຫລອດຄືນ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວ່າຍ້ອນຫຍັງ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຖາມວ່າ, "ໂຊນຢູ່ທ່າມກາງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມດ້ວຍຫລື?"

20

¹ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຫນີຈາກນາໂຢດໃນເມືອງຣາມາ ແລະໄດ້ມາ ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ໂຢນາທານວ່າ,"ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດຫລື? ມີຫຍັງເປັນຄວາມຜິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຫລື? ຂ້າພະເຈົ້ໄດ້ເຮັດບາບອັນໃດຕໍ່ບິດາຂອງທ່ານ, ພະອົງຈຶ່ງຕ້ອງການເອົາຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ?"²ໂຢນາທານໄດ້ຕອບດາວິດວ່າ,"ບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນແນ່ນອນ; ທ່ານຈະບໍ່ຕາຍດອກ. ບິດາຂອງເຮົາບໍ່ເຄີຍເຮັດເລື່ອງໃຫຍ່ຫລືເລື່ອງນ້ອຍອັນໃດ ໂດຍບໍ່ໄດ້ບອກໃຫ້ເຮົາຮູ້. ເປັນຫຍັງພໍ່ຈະປິດບັງເລື່ອງນີ້ຈາກເຮົາຫລື? ບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນແນ່ນອນ."

³ດາວິດໄດ້ສາບານອີກຄັ້ງແລະໄດ້ກ່າວວ່າ,"ພໍ່ຂອງທ່ານຮູ້ເລື່ອງນີ້ດີ ຂ້າພະເຈົ້າເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ. ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ,"ຢ່າໃຫ້ໂຢນາທານຮູ້ເລື່ອງນີ້, ຢ້ານວ່າລາວຈະໂສກເສົ້າໃຈ.' ແຕ່ທີ່ຈິງກໍຄື ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ, ແລະເທົ່າທີ່ທ່ານມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ຍັງເຫລືອອີກພຽງກ້າວດຽວລະຫວ່າງຂ້າພະເຈົ້າກັບຄວາມຕາຍ."

⁴ແລ້ວໂຢນາທານຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະບອກອັນໃດກໍຕາມ, ຂ້ອຍຈະເຮັດຕາມເພື່ອເຈົ້າ."⁵ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບໂຢນາທານວ່າ, "ມື້ອຶ່ນເປັນມື້ອອກໃຫມ່, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຄວນຈະຕ້ອງນັ່ງຮັບປະທານອາຫານກັບກະສັດ. ແຕ່ຂໍໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປ, ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະລີ້ຢູ່ໃນທົ່ງນາຈົນເຖິງວັນທີ່ສາມຕອນແລງ.

⁶ຖ້າພໍ່ຂອງທ່ານລະນຶກເຖິງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ແລ້ວຂໍໃຫ້ບອກພະອົງວ່າ,"ດາວິດໄດ້ວິງວອນຂໍລາຂ້ານ້ອຍຮິບກັບໄປເບັດເລເຮັມເມືອງຂອງລາວ; ເພາະວ່າມັນເປັນເວລາຖວາຍສັດບູຊາປະຈຳປີຂອງຕະກຸນທັງຫມົດທີ່ນັ້ນ.'⁷ຖ້າພະອົງກ່າວວ່າ, "ດີແລ້ວ," ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານກໍຈະມີສັນຕິສຸກ. ແຕ່ຖ້າພະອົງໃຈຮ້າຍ, ກໍຈົ່ງຮູ້ວ່າພະອົງຕັດສິນໃນທາງຊົ່ວຮ້າຍແລ້ວ.

⁸ດັ່ງນັ້ນ ຂໍທ່ານເຮັດຢ່າງມີຄວາມເມດຕາແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານດ້ວຍ. ເພາະທ່ານໄດ້ນຳຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາແຫ່ງພຣະຢາເວກັບທ່ານ. ແຕ່ຖ້າມີຄວາມບາບໃນຕົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຈົ່ງປຣະຫານຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍໂຕທ່ານເອງ; ເປັນຫຍັງທ່ານຈະນຳຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ພໍ່ຂອງທ່ານຫລື?⁹ໂຢນາທານຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ເປັນຢ່າງນັ້ນສຳລັບເຈົ້າເລີຍ! ຖ້າເຮົາໄດ້ຮູ້ວ່າ ພໍ່ຂອງເຮົາໄດ້ເຮັດການຮ້າຍທີ່ຈະມາເຖິງທ່ານ, ເຮົາຈະບໍ່ບອກເຈົ້າຫລື?"

¹⁰ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ກ່າວກັບໂຢນາທານວ່າ, "ໃຜຈະບອກຂ້າພະເຈົ້າ ຖ້າພໍ່ຂອງທ່ານຕອບທ່ານຢ່າງຮຸນແຮງ?"¹¹ໂຢນາທານໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາອອກໄປທີ່ທົ່ງນາ." ດັ່ງນັ້ນ ທັງສອງຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປທີ່ທົ່ງນາ.

¹²ໂຢນາທານໄດ້ເວົ້າກັບດາວິດວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຊົງເປັນພຣະຍານ. ເມື່ອເຮົາໄດ້ຖາມຄຳຖາມພໍ່ຂອງເຮົາເວລາປະມານນີ້ໃນມື້ອຶ່ນ, ຫລືໃນວັນທີ່ສາມ, ເບິ່ງແມ໋, ຖ້າມີອັນໃດດີຕໍ່ດາວິດແລ້ວ, ຈະບໍ່ໃຊ້ຄົນໄປແຈ້ງເຈົ້າໃຫ້ຮູ້ຫລື?¹³ຖ້າພໍ່ຂອງເຮົາພໍໃຈທີ່ທຳຮ້າຍເຈົ້າ, ຂໍພຣະຢາເວລົງໂທດແກ່ໂຢນາທານ ແລະ ຊົງເພີ່ມໂທດໃຫ້ດ້ວຍ ຖ້າເຮົາບໍ່ແຈ້ງໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ ແລະສົ່ງເຈົ້າຫນີໄປຢ່າງປອດພັຍ, ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ໄປຢ່າງສັນຕິສຸກ. ຂໍພຣະຢາເວສະຖິດກັບທ່ານ, ຢ່າງທີ່ພຣະອົງສະຖິດກັບພໍ່ຂອງເຮົາ.

¹⁴ຖ້າເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປ, ຂໍເຈົ້າຈົ່ງສະແດງຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຕໍ່ເຮົາ, ທີ່ເຮົາຈະບໍ່ຕາຍ?¹⁵ຂໍຢ່າຕັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມສັດຊື່ຂອງເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຮົາຕະຫລອດໄປ—ເຖິງແມ່ນວ່າ ເມື່ອພຣະຢາເວຊົງກຳຈັດສັດຕຣູທັງປວງຂອງດາວິດຈາກແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວກໍຕາມ."¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ໂຢນາທານຈຶ່ງໄດ້ເຮັດທັນທະສັນຍາກັບເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດແລະກ່າວວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວແກ້ແຄ້ນພວກສັດຕຣູຂອງດາວິດ."

¹⁷ໂຢນາທານກໍໄດ້ໃຫ້ດາວິດປະຕິຍານອີກຄັ້ງຫນຶ່ງໂດຍຄວາມຮັກທີ່ພະອົງມີຕໍ່ລາວ, ເພາະວ່າ ພະອົງໄດ້ຮັກລາວຢ່າງທີ່ທ່ານໄດ້ຮັກຊີວິດຂອງຕົນເອງ.¹⁸ແລ້ວໂຢນາທານໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ມື້ອື່ນເປັນມືອອກໃຫມ່ຄໍ່າຫນຶ່ງ. ເຈົ້າຈະຕ້ອງຂາດໄປ ເພາະບ່ອນນັ່ງຂອງເຈົ້າຈະວ່າງຢູ່.¹⁹ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຢູ່ຄົບສາມມື້ແລ້ວ, ໃຫ້ເຈົ້າລົງໄປໂດຍໄວ ແລະ ກັບມາບ່ອນທີ່ເຈົ້າຫລົບລີ້ເມື່ອເຖິງວັນນັ້ນ ແລະຄອຍຖ້າຢູ່ຂ້າງຫິນເອເຊ.

²⁰ເຮົາຈະຍິງລູກທະນູສາມດອກໄປຂ້າງໆທີ່ນັ້ນ, ເຫມືອນກັບວ່າເຮົາຍິງເປົ້າ.²¹ແລ້ວເຮົາຈະໃຊ້ເດັກຫນຸ່ມຂອງເຮົາໄປແລະເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, 'ຈົ່ງໄປຫາພວກລູກທະນູ,' ຖ້າເຮົາເວົ້າກັບເດັກຫນຸ່ນວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ພວກລູກທະນູນັ້ນຢູ່ທາງຂ້າງນີ້ຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງໄປເອົາມາ.' ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງມາ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນແນ່ສັນໃດ ທ່ານກໍປອດພັຍແລ້ວ, ບໍ່ມີອັນຕະຣາຍອັນໃດເລີຍ.

²²ແຕ່ຖ້າເຮົາເວົ້າກັບເດັກຫນຸ່ມຄົນນັ້ນວ່າ, 'ເບິ່ງແມ໋, ພວກລູກທະນູຢູ່ກາຍເຈົ້າໄປ,' ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງເຈົ້າຫນີໄປ.²³ສ່ວນຂໍ້ຕົກລົງທີ່ເຈົ້າກັບຂ້ອຍໄດ້ເວົ້າກັນນັ້ນ, ເບິ່ງແມ໋, ພຣະຢາເວຊົງຢູ່ທີ່ນີ້ລະຫວ່າງເຈົ້າແລະຂ້ອຍຕະຫລອດໄປ."

²⁴ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຫລົບລີ້ຢູ່ໃນທົ່ງນາ. ເມື່ອເຖິງມື້ອອກໃຫມ່ຫນຶ່ງຄໍ່າ, ກະສັດໄດ້ນັ່ງເພື່ອຮັບປະທານອາຫານ.²⁵ກະສັດໄດ້ນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງຂອງພະອົງ ເທິງບ່ອນນັ່ງຂ້າງຝາຄືເກົ່າ. ໂຢນາທານໄດ້ຢືນແລະອັບເນໄດ້ນັ່ງຂ້າງໂຊນ. ແຕ່ບ່ອນນັ່ງຂອງດາວິດວ່າງຢູ່.

²⁶ໂຊນຍັງບໍ່ໄດ້ເວົ້າອັນໃດໃນວັນນັ້ນ, ເພາະພະອົງຄິດໃນໃຈວ່າ, "ມີເຫດບາງຢ່າງໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບລາວ. ລາວມີມົນທິນ; ແນ່ນອນລາວມີມົນທິນຢູ່."²⁷ແຕ່ໃນວັນທີ່ສອງ, ມື້ຕໍ່ມາຂອງມື້ອອກໃຫມ່ຫນຶ່ງຄໍ່າ, ບ່ອນນັ່ງຂອງດາວິດກໍວ່າງຢູ່. ໂຊນກໍເວົ້າກັບໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງຕົນວ່າ,"ເປັນຫຍັງລູກຂອງເຢຊີບໍ່ໄດ້ມາຮັບປະທານອາຫານທັງວານນີ້ແລະວັນນີ້?"

²⁸ໂຢນາທານກໍໄດ້ຕອບໂຊນວ່າ,"ດາວິດວິງວອນຂໍລາຂ້ານ້ອຍໄປຍັງບ້ານເບັດເລເຮັມ.²⁹ລາວໄດ້ບອກວ່າ, 'ຂໍປ່ອຍຂ້າພະເຈົ້າໄປ. ເພາະຕະກຸນຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີການຖວາຍສັດບູຊາໃນເມືອງ, ແລະອ້າຍໆຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໄປທີ່ນັ້ນ. ບັດນີ້, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈຈາກທ່ານ, ກໍຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປ ແລະ ຢ້ຽມຢາມພວກອ້າຍໆຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.' ດ້ວຍເຫດນີ້ລາວຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ມາຮ່ວມໂຕະຂອງກະສັດ."

³⁰ແລ້ວຄວາມໂກດຮ້າຍກໍພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ໂຢນາທານ, ແລະພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ,"ເຈົ້າເປັນລູກຊາຍຂອງຍິງຜິດສິລະທັມ ແລະ ກະບົດ! ເຮົາບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າ ເຈົ້າໄດ້ເລືອກບຸດເຢຊີມາເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ເຈົ້າເອງ, ແລະແກ່ແມ່ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດເຈົ້າ?³¹ເພາະວ່າຕາບໃດທີ່ບຸດເຢຊີມີຊີວິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ, ໂຕເຈົ້າຫລືຣາຊະອາຈັກຂອງເຈົ້າຈະຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ບໍ່ໄດ້. ບັດນີ້ແລ້ວ, ຈົ່ງໃຊ້ຄົນໄປຈັບລາວມາໃຫ້ເຮົາ, ເພາະເຂົາຈະຕ້ອງຕາຍແນ່ນອນ."

³²ໂຢນາທານຈຶ່ງໄດ້ຕອບໂຊນພະບິດາຂອງທ່ານວ່າ,"ເປັນຫຍັງເຂົາຈະຕ້ອງຕາຍ? ລາວໄດ້ເຮັດຫຍັງຜິດ?"³³ແຕ່ໂຊນໄດ້ຊັດຫອກໃສ່ທ່ານຫມາຍຈະຂ້າທ່ານເສຍ. ດັ່ງນັ້ນໂຢນາທານຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ພະບິດາຂອງຕົນຕັ້ງໃຈຈະຂ້າດາວິດ.³⁴ໂຢນາທານຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກໂຕະດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ ແລະບໍໄດ້ກິນຫຍັງເລີຍໃນວັນທີ່ສອງຂອງເດືອນນັ້ນ, ເພາະຄວາມໂສກເສົ້າໃຈດ້ວຍເລື່ອງຂອງດາວິດ, ເພາະວ່າພະບິດາຂອງທ່ານລົບຫລູ່ກຽຕຂອງລາວ.

³⁵ພໍຮອດຕອນເຊົ້າ, ໂຢນາທານກໍໄດ້ອອກໄປທີ່ທົ່ງນາຕາມທີ່ນັດຫມາຍໄວ້ກັບດາວິດ, ແລະມີເດັກຫນຸ່ມໄປນຳກັນກັບລາວຄົນຫນຶ່ງ.³⁶ພະອົງໄດ້ເວົ້າກັບເດັກຫນຸ່ມນັ້ນວ່າ, "ຈົ່ງແລ່ນໄປແລະຊອກຫາພວກລຸກທະນູທີ່ຂ້ອຍຍິງໄປ." ເມື່ອເດັກຫນຸ່ມນັ້ນແລ່ນໄປ, ໂຢນາທານໄດ້ຍິງລູກທະນູດອກຫນຶ່ງໄປເກີນຫນ້າເດັກນັ້ນ."³⁷ເມື່ອເດັກຫນຸ່ມນັ້ນມາເຖິງບ່ອນທີ່ລູກທະນູ ຊຶ່ງໂຢນາທານໄດ້ຍິງໄປນັ້ນຕົກ, ໂຢນາທານກໍໄດ້ຮ້ອງໄລ່ຫລັງເດັກຫນຸ່ມນັ້ນແລະກ່າວວ່າ, "ລູກທະນູກາຍເຈົ້າໄປຂ້າງນັ້ນບໍ່ແມ່ນບໍ?"

³⁸ແລ້ວໂຢນາທານກໍໄດ້ຮ້ອງໄລ່ຕາມຫລັງເດັກຫນຸ່ມນັ້ນວ່າ, "ຮິບໄວແນ່, ຮິບໄປໄວແດ່, ຢ່າຢູ່ຊ້າ!" ດັ່ງນັ້ນເດັກຫນຸ່ມຂອງໂຢນາທານກໍໄປເກັບພວກລູກທະນູ ແລະ ໄດ້ກັບມາຫານາຍຂອງຕົນ.³⁹ແຕ່ເດັກຫນຸ່ມນັ້ນບໍ່ຮູ້ເລື່ອງໃດທັງນັ້ນ. ມີພຽງແຕ່ໂຢນາທານ ແລະ ດາວິດເທົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້ວ່າເລື່ອງຫຍັງ.⁴⁰ໂຢນາທານກໍໄດ້ມອບເຄື່ອງອາວຸດຂອງທ່ານໃຫ້ເດັກຫນຸ່ມນັ້ນ ແລະໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ຈົ່ງໄປ, ຈົ່ງເອົາມັນເຂົ້າໄປໃນເມືອງ."

⁴¹ທັນທີທີ່ເດັກຫນຸ່ມນັ້ນໄປແລ້ວ, ດາວິດກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນມາຈາກດ້ານຫລັງຂອງກອງຫິນ, ກົ້ມຂາບລົງເຖິງດິນ, ແລະໄດ້ໂຄ້ງຄຳນັບລົງສາມຄັ້ງ. ພວກເຂົາໄດ້ຈູບຊຶ່ງກັນແລະກັນ, ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍກັນ, ແຕ່ດາວິດໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຫລາຍກວ່າ.⁴²ໂຢນາທານຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ຈົ່ງໄປໂດຍສັນຕິເຖີດ, ເພາະວ່າເຮົາທັງສອງໄດ້ປະຕິຍານໄວ້ແລ້ວໃນພຣະນາມຊື່ແຫ່ງພຣະຢາເວວ່າ, 'ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງຢູ່ລະຫວ່າງຂ້ອຍກັບເຈົ້າ ແລະລະຫວ່າງເຊື້ອສາຍຂອງຂ້ອຍກັບເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າສຶບໄປເປັນນິດ.'" ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະໄດ້ຈາກໄປ, ແລະໂຢນາທານກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ.

21

¹ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ມາທີ່ເມືອງໂນບໄປຫາອາຫິເມເລັກປະໂລຫິດ. ອາຫິເມເລັກໄດ້ຕົວສັ່ນເຊັນດ້ວຍຄວາມຢ້ານມາຫາດາວິດ ແລະໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ຍ້ອນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງມາຄົນດຽວ ແລະບໍ່ມີໃຜມາກັບທ່ານຫລື?"²ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບອາຫິເມເລັກປະໂລຫິດວ່າ, "ກະສັດໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ເຮັດພາຣະກິດຢ່າງຫນຶ່ງ ແລະໄດ້ສັ່ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ໃຜຮູ້ເຖິງເລື່ອງທີ່ເຮົາໃຊ້ເຈົ້າໄປເຮັດນັ້ນ, ແລະເລື່ອງທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາເຈົ້ານັ້ນ.' ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນັດຫມາຍໄວ້ກັບພວກຄົນຫນຸ່ມໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງຫນຶ່ງ.

³ບັດນີ້ແລ້ວ ທ່ານມີຫຍັງຢູ່ໃນມືແດ່? ຂໍໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຈັກຫ້າກ້ອນ, ຫລືອັນໃດກໍໄດ້ທີ່ທ່ານມີຢູ່ທີ່ນີ້."⁴ປະໂລຫິດນັ້ນໄດ້ຕອບດາວິດ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ,"ບໍ່ມີເຂົ້າຈີ່ທຳມະດາເລີຍ, ແຕ່ມີເຂົ້າຈີ່ບໍຣິສຸດ—ຖ້າໃຫ້ພວກຄົນຫນຸ່ມຮັກສາມັນໃຫ້ຫ່າງຈາກຜູ້ຍິງມາກໍແລ້ວກັນ.

⁵ດາວິດໄດ້ຕອບປະໂລຫິດວ່າ, "ທີ່ຈິງແລ້ວ ພວກຜູ້ຍິງກໍໄດ້ຖຶກຮັກສາໃຫ້ຫ່າງຈາກເຮົາໃນຕະຫລອດສາມມື້ທີ່ຜ່ານມາແລ້ວ, ເຫມືອນຄັ້ງກ່ອນໆທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກໄປ. ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເປັນຂອງຜູ້ຊາຍກໍໄດ້ຖຶກເຮັດໃຫ້ບໍຣິສຸດ ເຖິງແມ່ນເປັນການເຮັດວຽກຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ຍິ່ງວັນນີ້ພວກເຂົາກໍຍິ່ງບໍຣິສຸດກວ່າເກົ່າ."⁶ດັ່ງນັ້ນ ປະໂລຫິດຈຶ່ງໄດ້ມອບເຂົ້າຈີ່ບໍຣິສຸດໃຫ້ແກ່ລາວ. ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນບໍ່ມີເຂົ້າອຶ່ນອີກນອກຈາກເຂົ້າຈີ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະພັກ, ຊຶ່ງໄດ້ເກັບມາຈາກຕໍ່ຫນ້າພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ, ເພື່ອທີ່ຈະວາງເຂົ້າຈີ່ໃຫມ່ແທນທີ່ໃນວັນທີ່ເກັບເອົາເຂົ້າຈີ່ເກົ່ານັ້ນອອກໄປ.

⁷ບັດນີ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງຂອງໂຊນຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນວັນນັ້ນ, ຖຶກກັກຕົວໃຫ້ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ລາວຊື່ວ່າໂດເອກຊາວເອໂດມ, ຫົວຫນ້າຄົນລ້ຽງສັດຂອງໂຊນ.

⁸ດາວິດໄດ້ເວົ້າກັບອາຫິເມເລັກວ່າ, "ບັດນີ້ ທີ່ນີ້ບໍ່ມີຫອກຫລືດາບໃນມືຢູ່ຈັກດວງຫນຶ່ງຫລື? ເພາະວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳດາບຫລືອາວຸດຕິດໂຕມາເລີຍ, ເພາະວ່າ ພາຣະກິດຂອງກະສັດນັ້ນເລັ່ງດ່ວນຫລາຍ."⁹ປະໂລຫິດຄົນນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ດາບຂອງໂກລິອາດຄົນຟີລິສະຕິນ, ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຂ້າທີ່ຮ່ອມພູເອລານັ້ນ, ຍັງຖຶກຜ້າຫໍ່ຢູ່ຂ້າງຫລັງເສື້ອເອໂຟດ. ຖ້າທ່ານຕ້ອງການດາບດວງນັ້ນ, ຈົ່ງເອົາໄປເຖີດ, ເພາະວ່າບໍ່ມີອາວຸດອຶ່ນໃດຢູ່ທີ່ນີ້ອີກແລ້ວ. "ດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ບໍ່ມີດາບດວງອຶ່ນອີກເຫມືອນດາບດວງນັ້ນແລ້ວ; ເອົາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ."

¹⁰ດາວິດກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະໄດ້ຫນີຈາກໂຊນໄປຫາອາກິດ, ກະສັດຂອງເມືອງກາດ.¹¹ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງອາກິດໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ດາວິດຄົນນີ້ບໍ່ແມ່ນຫລືທີ່ເປັນກະສັດຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນ? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮ້ອງເພງໃຫ້ກັນແລະກັນກ່ຽວກັບລາວໃນການເຕັ້ນລຳຫລືທີ່ວ່າ, 'ໂຊນໄດ້ຂ້າຄົນເປັນພັນໆຄົນ, ແລະດາວິດໄດ້ຂ້າຄົນເປັນຫມື່ນໆຄົນ?'"

¹²ດາວິດກໍໄດ້ເກັບຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໃນໃຈ ແລະ ຢ້ານອາກິດ, ກະສັດແຫ່ງເມືອງກາດຫລາຍ.¹³ລາວຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນປະຕິກິລິຍາຂອງລາວຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ ແລະໄດ້ເຮັດເປັນຄືຄົນບ້າໃນຫມູ່ພວກເຂົາ; ລາວໄດ້ເຮັດເຄື່ອງຫມາຍໄວ້ທີ່ປະຕູຕ່າງໆຂອງປະຕູຂອງເມືອງ ແລະປ່ອຍໃຫ້ນໍ້າລາຍໄຫລລົງຕາມຫນວດເຄົາຂອງລາວ.

¹⁴ແລ້ວອາກິດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ພວກເຈົ້າເບິ່ງຊາຍຄົນທີ່ເປັນບ້າ. ແລ້ວພວກເຈົ້າພາລາວມາຫາເຮົາເຮັດຫຍັງ?¹⁵ເຮົາຂາດຄົນບ້າຫລື, ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ພາຄົນນີ້ມາເຮັດກິລິຍາແບບນີ້ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ? ຄົນຢ່າງນີ້ຄວນເຂົ້າມາໃນວັງຂອງເຮົາຫລື?"

22

¹ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດກໍໄດ້ໄປຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ຫນີໄປຢູ່ທີ່ຖໍ້າອາດຸນລຳ. ເມື່ອພວກອ້າຍໆແລະເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງບິດາຂອງລາວໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ພວກເຂົາກໍໄດ້ລົງໄປຫາລາວທີ່ນັ້ນ.²ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ, ທຸກຄົນທີ່ມີຫນີ້ສິນ, ແລະທຸກຄົນທີ່ບໍ່ພໍໃຈກໍໄດ້ລວມກັນມາຫາລາວ—ພວກເຂົາໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນມາຫາລາວ. ດາວິດກໍເປັນຫົວຫນ້າພວກເຂົາ. ມີຄົນມາຢູ່ກັບລາວປະມານສີ່ຮ້ອຍຄົນ.

³ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ອອກຈາກທີ່ນັ້ນໄປຍັງເມືອງມິຊະປາໃນໂມອາບ. ລາວໄດ້ບອກກະສັດແຫ່ງໂມອາບວ່າ, "ຂໍໂຜດໃຫ້ບິດາມານດາຂອງຂ້ານ້ອຍໄປຢູ່ກັບພະອົງເຖີດ ຈົນກວ່າຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງກະທຳປະການໃດເພື່ອຂ້ານ້ອຍ."⁴ລາວກໍໄດ້ປະພວກເຂົາໄວ້ກັບກະສັດແຫ່ງໂມອາບ. ບິດາແລະມານດາຂອງລາວກໍໄດ້ອາສັຍຢູ່ກັບພະອົງຕະຫລອດເວລາທີ່ດາວິດຢູ່ໃນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງລາວ.⁵ແລ້ວຜູ້ປະກາດພຣະທັມຊື່ກາດໄດ້ເວົ້າກັບດາວິດວ່າ, "ຢ່າຢູ່ໃນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງທ່ານ. ຈົ່ງຈາກໄປເສຍແລະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຢູດາເຖີດ." ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດກໍໄດ້ຈາກທີ່ນັ້ນແລະໄດ້ໄປຢູ່ໃນປ່າເຮເຣັດ.

⁶ໂຊນໄດ້ຮູ້ວ່າໄດ້ມີຜູ້ພົບເຫັນດາວິດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບລາວ. ບັດນີ້ ໂຊນໄດ້ຢູ່ທີ່ເມືອງກິເບດກ້ອງຕົ້ນສົນຫມອກໃນເມືອງຣາມາ, ພ້ອມດ້ວຍຫອກຂອງພະອົງ, ແລະພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫມົດຂອງພະອົງກໍໄດ້ຢືນຢູ່ອ້ອມຮອບພະອົງ.

⁷ໂຊນໄດ້ກ່າວກັບພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຢືນຢູ່ຮອບພະອົງວ່າ, "ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງໃຫ້ດີ, ປະຊາຊົນແຫ່ງເບັນຢາມິນ! ລູກຊາຍຂອງເຢຊີຈະໃຫ້ທົ່ງນາທັງຫລາຍ ແລະສວນອະງຸ່ນທັງຫລາຍແກ່ພວກເຈົ້າຫລື? ລາວຈະຕັ້ງພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງພັນ ແລະຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງຮ້ອຍຫລື,⁸ເພື່ອເປັນການແລກປ່ຽນສຳລັບທີ່ພວກເຈົ້າທັງຫມົດຄິດກະບົດຕໍ່ເຮົາຫລື? ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນແຈ້ງແກ່ເຮົາເລີຍ ເມື່ອລູກຊາຍຂອງເຮົາເຮັດພັນທະສັນຍາກັບລູກຊາຍຂອງເຢຊີ. ບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຈົ້າກຳລັງເສຍໃຈກັບເຮົາ. ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນໃນພວກເຈົ້າແຈ້ງແກ່ເຮົາວ່າ ລູກຊາຍຂອງເຮົາ ໄດ້ປຸກປັ່ນດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໃຫ້ຕໍ່ສູ້ກັບເຮົາ. ໃນວັນນີ້ລາວກໍຫລົບລີ້ແລະຄອຍຖ້າເຮົາ ເພື່ອລາວຈະໄດ້ໂຈມຕີເຮົາ."

⁹ແລ້ວໂດເອກ ຄົນເອໂດມ ຜູ້ທີ່ເປັນຫົວຫນ້າພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຊນຈຶ່ງໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນລູກຊາຍຂອງເຢຊີມາທີ່ເມືອງໂນບ, ມາຫາອາຫິເມເລັກລູກຊາຍຂອງອາຫິທູບ.¹⁰ລາວກໍໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວຂໍໃຫ້ຊົງຊ່ວຍລາວ, ແລະລາວໄດ້ໃຫ້ສະບຽງອາຫານແກ່ລາວ ແລະໃຫ້ດາບຂອງໂກລີອາດຄົນຟີລິສະຕິນແກ່ລາວໄປ."

¹¹ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ສົ່ງຄົນໄປເອີ້ນເອົາອາຫິເມເລັກປະໂລຫິດ ລູກຊາຍຂອງອາຫິທູບ ແລະເຊື້ອສາຍບິດາຂອງທ່ານທັງຫມົດ, ທີ່ເປັນພວກປະໂລຫິດທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນເມືອງໂນບ. ພວກເຂົາທຸກຄົນກໍໄດ້ມາຫາກະສັດ.¹²ໂຊນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງ, ລູກຊາຍຂອງອາຫິທູບ." ລາວໄດ້ຕອບວ່າ,"ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ແລ້ວ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ."¹³ໂຊນໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຮ່ວມກັນກະບົດຕໍ່ເຮົາ, ທັງພວກເຈົ້າແລະລູກຊາຍຂອງເຢຊີ, ໃນການທີ່ເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ແລະດາບແກ່ລາວ, ແລະໄດ້ຖາມພຣະເຈົ້າໃຫ້ລາວ ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍລາວ, ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບເຮົາ, ແລະໄດ້ຄອຍຖ້າຊຸ່ມດັກເຮົາຢູ່, ເຫມືອນຢ່າງທຸກວັນນີ້?"

¹⁴ແລ້ວອາຫິເມເລັກໄດ້ຕອບກະສັດແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໃນບັນດາຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງທັງຫມົດ ມີໃຜແດ່ທີ່ຈະຊື່ສັດຢ່າງດາວິດ, ຜູ້ທີ່ເປັນລູກເຂີຍຂອງກະສັດ ແລະເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາທະຫານຮັກສາຂອງພະອົງ, ແລະເປັນຜູ້ມີກຽຕໃນຣາຊະວັງຂອງພະອົງຫລື?¹⁵ວັນນີ້ ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂໍຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃຫ້ຊ່ວຍລາວຈິງຫລື? ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເປັນແບບນັ້ນແນ່ນອນ! ຂໍຢ່າໃຫ້ກະສັດໄດ້ກ່າວໂທດຢ່າງຫນຶ່ງຢ່າງໃດຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ ຫລືຕໍ່ເຊື້ອສາຍທັງປວງຂອງບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍເລີຍ. ເພາະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງບໍ່ຮູ້ເລື່ອງທັງຫມົດນີ້ເລີຍ."

¹⁶ກະສັດໄດ້ຕອບວ່າ, "ອາຫິເມເລັກເອີຍ, ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ, ທັງເຈົ້າເອງແລະເຊື້ອສາຍທັງປວງຂອງບິດາຂອງເຈົ້າດ້ວຍ."¹⁷ກະສັດກໍໄດ້ສັ່ງໃຫ້ທະຫານຮັກສາພະອົງຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃກ້ໆທີ່ນັ້ນວ່າ, "ຈົ່ງຫັນມາແລະຂ້າພວກປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວສາ. ເພາະວ່າມືຂອງພວກເຂົາຢູ່ກັບດາວິດ, ແລະເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮູ້ວ່າລາວຫນີໄປ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ເຮົາຮູ້." ແຕ່ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດບໍ່ໄດ້ລົງມືຂ້າພວກປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁸ແລ້ວກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບໂດເອກວ່າ, "ເຈົ້າຈົ່ງຫັນໄປຂ້າປະໂລຫິດເຫລົ່ານັ້ນ." ດັ່ງນັ້ນ ໂດເອກຊາວເອໂດມກໍໄດ້ຫັນໄປ ແລະໄດ້ຂ້າຟັນບັນດາປະໂລຫິດ; ລາວໄດ້ຂ້າບຸກຄົນທີ່ສວມເສື້ອຜ້າປ່ານເອໂຟດແປດສິບຫ້າຄົນໃນວັນນັ້ນ.¹⁹ດ້ວຍຄົມດາບ, ລາວໄດ້ປຣະຫານຊາວເມືອງໂນບ, ເມືອງຂອງພວກປະໂລຫິດ, ຂ້າທັງຜູ້ຊາຍແລະຜູ້ຍິງ, ເດັກນ້ອຍແລະເດັກແດງ, ແລະບັນດາງົວແລະໂຕລວາ ແລະບັນດາແກະທັງຫລາຍ. ລາວໄດ້ຂ້າພວກເຂົາທັງຫມົດດ້ວຍຄົມດາບ.

²⁰ແຕ່ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງອາຫິເມເລັກລູກຊາຍຂອງອາຫິທູບ, ຊື່ວ່າອາບີຢາທາ, ໄດ້ຫນີພົ້ນ ແລະໄດ້ຫນີຕາມດາວິດໄປ.²¹ບາບີຢາທາກໍໄດ້ບອກດາວິດວ່າ ໂຊນໄດ້ປຣະຫານພວກປະໂລຫິດທັງຫລາຍຂອງພຣະຢາເວແລ້ວ.

²²ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບອາບີຢາທາວ່າ, "ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ໃນວັນນັ້ນແລ້ວ, ເມື່ອໂດເອກຊາວເອໂດມກໍໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ວ່າລາວຈະຕ້ອງບອກໂຊນຢ່າງແນ່ນອນ. ຂ້ອຍເອງກໍຕ້ອງຮັບຜິດຊອບສຳລັບຄວາມຕາຍຂອງທຸກຄົນໃນເຊື້ອສາຍຂອງບິດາຂອງເຈົ້າ.²³ຈົ່ງຢູ່ກັບຂ້ອຍເຖີດ ແລະຢ່າຢ້ານເລີຍ. ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງເຈົ້າ ກໍສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງຂ້ອຍຄືກັນດ້ວຍ. ເຈົ້າຈະປອດພັຍເມື່ອຢູ່ກັບຂ້ອຍ.

23

¹ພວກເຂົາບອກດາວິດວ່າ,"ເບິ່ງແມ໋, ຄົນຟີລິສະຕິນກຳລັງສູ້ຮົບກັບເມືອງເຄອີລາ ແລະກຳລັງປຸ້ນລານນວດເຂົ້າ."²ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຢາເວ ເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອແລະໄດ້ທູນຖາມວ່າ, "ຄວນທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄປຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຟີລິສະຕິນເຫລົ່ານີ້ຫລືບໍ? ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ຈົ່ງໄປເຖີດ ແລະຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຟີລິສະຕິນ ແລະຈົ່ງຊ່ວຍກູ້ເມືອງເຄອີລາໄວ້."

³ພັກພວກຂອງດາວິດກ່າວກັບລາວວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ພວກເຮົາຢ້ານກົວຢູ່ທີ່ນີ້ໃນຢູດາ. ພວກເຮົາຈະຢ້ານກົວຫລາຍຂະຫນາດໃດ ຖ້າພວກເຮົາຂຶ້ນໄປຍັງເຄອີລາ ເພື່ອສູ້ຮົບກັບເຫລົ່າກອງທັບຂອງຄົນຟີລິສະຕິນ?"⁴ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ. ພຣະຢາເວໄດ້ຕອບລາວວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ລົງໄປຍັງເຄອີລາ. ເພາະເຮົາຈະມອບຄົນຟີລິສະຕິນໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ."

⁵ດາວິດກັບພັກພວກຂອງລາວກໍໄດ້ໄປຍັງເຄອີລາຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຟີລິສະຕິນ. ລາວໄດ້ນຳເອົາຝູງສັດຂອງພວກເຂົາໄປ ແລະໄດ້ໂຈມຕີພວກເຂົາດ້ວຍການຂ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ດັ່ງນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ຊ່ວຍກູ້ຊາວເມືອງເຄອີລາໄວ້.⁶ເມື່ອອາບີຢາທາລູກຊາຍຂອງອາຫິເມເລັກໄດ້ຫນີໄປຫາດາວິດທີ່ເມືອງເຄອີລານັ້ນ, ລາວໄດ້ຖືເສື້ອເອໂຟດໄປນຳ.

⁷ມີຄົນໄດ້ໄປບອກໂຊນວ່າດາວິດໄດ້ໄປທີ່ເຄອີລາແລ້ວ. ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງເຮົາແລ້ວ. ເພາະເຂົາໄດ້ຂັງຕົວເອງ ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໄປໃນເມືອງທີ່ມີປະຕູຫລາຍບານ ແລະລູກກົງຫລາຍອັນ.⁸ໂຊນໄດ້ເອີ້ນທະຫານທັງຫມົດໃຫ້ເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ, ໃຫ້ລົງໄປຍັງເຄອີລາ, ເພື່ອປິດລ້ອມດາວິດກັບພັກພວກຂອງລາວ.⁹ດາວິດໄດ້ຮູ້ວ່າໂຊນວາງແຜນທຳຮ້າຍລາວ. ລາວຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບອາບີຢາທາປະໂລຫິດວ່າ, "ຈົ່ງນຳເສື້ອເອໂຟດມາທີ່ນີ້ເຖີດ."

¹⁰ແລ້ວດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄດ້ຍິນແນ່ນອນວ່າໂຊນຫາຊ່ອງທາງທີ່ຈະມາຍັງເຄອີລາ, ເພື່ອທຳລາຍເມືອງນີ້ ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນເຫດ.¹¹ຊາວເຄອີລາຈະມອບຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືຂອງໂຊນຫລື? ໂຊນຈະລົງມາດັ່ງທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄດ້ຍິນມານັ້ນຢ່າງນັ້ນຫລື? ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຂໍພຣະອົງໄດ້ບອກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖີດ." ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຂົາຈະລົງມາ."

¹²ແລ້ວດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຊາວເຄອີລາຈະມອບຂ້ານ້ອຍ ແລະພັກພວກຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືຂອງໂຊນຫລື?" ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພວກເຂົາຈະມອບເຈົ້າ."

¹³ແລ້ວດາວິດແລະພັກພວກຂອງລາວ, ຊຶ່ງມີປະມານຫົກຮ້ອຍຄົນ, ກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ໄປຈາກເຄອີລາ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ໄປຈາກບ່ອນຫນຶ່ງໄປຍັງອີກບ່ອນຫນຶ່ງ. ມີຄົນໄປບອກໂຊນວ່າ ດາວິດໄດ້ໄປຈາກເຄອີລາແລ້ວ, ແລະພະອົງກໍໄດ້ເລີກການຕິດຕາມ.¹⁴ດາວິດກໍໄດ້ຢູ່ຕາມທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ໃນເຂດແດນເນີນພູແຫ່ງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຂອງຊິບ. ໂຊນກໍໄດ້ຕາມລ່າຊີວິດຂອງລາວທຸກວັນ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມອບລາວໄວ້ໃນມືຂອງໂຊນ.

¹⁵ດາວິດໄດ້ເຫັນວ່າໂຊນໄດ້ອອກມາ ເພື່ອສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງລາວ; ບັດນີ້ ດາວິດກໍຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານແຫ່ງຊິບທີ່ໂຮເຣັດ.¹⁶ແລ້ວໂຢນາທານ, ລູກຊາຍຂອງໂຊນ, ກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ໄປຫາດາວິດທີ່ໂຮເຣັດ, ແລະໄດ້ເສິມກຳລັງຂອງລາວໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃນພຣະເຈົ້າ.

¹⁷ໂຢນາທານໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ເພາະວ່າພະຫັດຂອງໂຊນພໍ່ຂອງຂ້ອຍຈະຫາເຈົ້າບໍ່ພົບ. ເຈົ້າຈະໄດ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິສະຣາເອນ, ແລະຂ້ອຍຈະເປັນທີ່ສອງຮອງຈາກເຈົ້າ. ໂຊນພໍ່ຂອງຂ້ອຍກໍຮູ້ເລື່ອງນີ້ດ້ວຍ."¹⁸ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ດາວິດກໍຍັງຢູ່ທີ່ໂຮເຣັດ, ແລະໂຢນາທານກໍໄດ້ກັບໄປທີ່ພະຣາຊະວັງ.

¹⁹ຊາວຊິບໄດ້ຂຶ້ນໄປຫາໂຊນທີ່ກີເບອາ ແລະກ່າວວ່າ, "ດາວິດໄດ້ຫລົບລີ້ຢູ່ທ່າມກາງພວກຂ້ານ້ອຍ ໃນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງທີ່ໂຮເຣັດ, ເທິງເນີນພູເຂົາຮາຄີລາ, ຊຶ່ງຢູ່ໃຕ້ເຢຊີໂມນບໍ່ແມ່ນຫລື?²⁰ບັດນີ້ ຂໍໂຜດລົງມາເຖີດ, ຂ້າແດ່ກະສັດ! ສຸດແລ້ວແຕ່ພະອົງຈະຊົງປະສົງ, ຂໍລົງມາເຖີດ! ສ່ວນພວກຂ້ານ້ອຍຈະມອບລາວໄວ້ໃນມືຂອງກະສັດ."

²¹ໂຊນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວຊົງອວຍພອນແກ່ພວກທ່ານ. ເພາະພວກທ່ານໄດ້ມີຄວາມຮັກຕໍ່ເຮົາ.²²ຈົ່ງໄປ, ເບິ່ງໃຫ້ແນ່ໃຈຍິ່ງຂຶ້ນ. ໃຫ້ຮູ້ ແລະ ຫາເບິ່ງວ່າ ສະຖານທີ່ທີ່ລາວລີ້ນັ້ນຢູ່ທີ່ໃດ ແລະໃຜໄດ້ເຫັນລາວທີ່ນັ້ນແດ່. ມີຄົນໄດ້ບອກເຮົາວ່າ ລາວເປັນຄົນເຈົ້າເລ່ແທ້ໆ.²³ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເບິ່ງ, ແລະໃຫ້ຮູ້ທີ່ຊຸ່ມທັງຫມົດທີ່ລາວໄດ້ລີ້ຢູ່. ຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາດ້ວຍຂ່າວສານທີ່ແນ່ນອນ, ແລ້ວເຮົາຈະໄປກັບພວກເຈົ້າ. ຖ້າລາວຢູ່ໃນເຂດແດນນັ້ນ, ເຮົາຈະຄົ້ນຫາລາວໃນທ່າມກາງພັນຄົນຂອງຕະກຸນຢູດາ."

²⁴ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະໄດ້ໄປຍັງເມືອງຊິບກ່ອນຫນ້າໂຊນ. ບັດນີ້ ດາວິດກັບພັກພວກຂອງລາວຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານມາໂອນໃນອາຣາບາຕອນໃຕ້ຂອງເຢຊີໂມນ.²⁵ໂຊນແລະເຫລົ່າທະຫານຂອງພະອົງກໍໄດ້ຄົ້ນຫາລາວ. ແຕ່ມີຄົນໄປບອກດາວິດ, ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ລົງໄປຍັງເນີນພູເຂົາຫີນ ແລະໄດ້ອາສັຍຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານມາໂອນ. ເມື່ອໂຊນໄດ້ຍິນກໍໄດ້ຕິດຕາມດາວິດໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານມາໂອນ.

²⁶ໂຊນໄດ້ໄປຟາກພູເຂົາອີກຂ້າງຫນຶ່ງ, ສ່ວນດາວິດ ແລະພັກພວກຂອງລາວກໍໄປຢູ່ພູເຂົາອີກຟາກຫນຶ່ງ. ດາວິດຟ້າວຫນີໄປຈາກໂຊນ. ເພາະໂຊນແລະເຫລົ່າທະຫານຂອງພະອົງໄດ້ລ້ອມດາວິດ ແລະ ພັກພວກຂອງລາວ ເພື່ອຈະຈັບພວກລາວ.²⁷ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນຫນຶ່ງໄດ້ມາບອກໂຊນແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຮີບກັບໄປ, ເພາະຄົນຟີລິສະຕິນໄດ້ມາຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນ."

²⁸ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ກັບຈາກການໄລ່ລ່າດາວິດ ແລະ ໄດ້ໄປສູ້ຮົບກັບຄົນຟີລິສະຕິນ. ດັ່ງນັ້ນ ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ສີລາພົ້ນພັຍ.²⁹ດາວິດກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ອາສັຍໃນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງແຫ່ງເອນເກດີ.

24

¹ເມື່ອໂຊນໄດ້ກັບຈາກການໄລ່ລ່າຄົນຟີລິສະຕິນແລ້ວ, ໄດ້ມີຄົນມາບອກລາວວ່າ, "ດາວິດຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເອນເກດີ."²ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ນຳກຳລັງສາມພັນຄົນທີ່ຄັດເລືອກຈາກຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງ ແລະໄດ້ໄປຄົ້ນຫາດາວິດກັບພັກພວກຂອງລາວທີ່ເຫລົ່າຫີນລຽງຜາ.

³ພະອົງໄດ້ມາເຖິງຄອກແກະໃນລະຫວ່າງທາງ, ບ່ອນທີ່ມີຖໍ້າແຫ່ງຫນຶ່ງ. ໂຊນກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເພື່ອພັກຜ່ອນ. ບັດນີ້ ດາວິດກັບພັກພວກຂອງລາວກໍໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນສ່ວນທີ່ເລິກເຂົ້າໄປໃນຖໍ້າ.⁴ພັກພວກຂອງດາວິດກໍໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋ ວັນນີ້ເປັນວັນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ເຮົາຈະມອບສັດຕຣູຂອງເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອເຈົ້າຈະເຮັດກັບລາວຕາມທີ່ເຈົ້າປະສົງ." ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຄານໄປຢ່າງງຽບໆ ແລະເຂົ້າໄປ ແລະໄດ້ຕັດສົ້ນເສື້ອຂອງໂຊນ.

⁵ຫລັງຈາກນັ້ນ ຈິດໃຈຂອງດາວິກໍໄດ້ຮູ້ສຶກຜິດ ເພາະວ່າ ລາວໄດ້ຕັດສົ້ນເສືອຂອງໂຊນ.⁶ລາວໄດ້ເວົ້າກັບພັກພວກຂອງລາວວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວຫ້າມຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ເຮັດໃນສິ່ງນີ້ຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວເຈີມໄວ້, ຄືທີ່ຈະຢຽດມືອອກຕໍ່ສູ້ກັບພະອົງ, ເບິ່ງແມ໋ ພະອົງເປັນຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເຈີມໄວ້."⁷ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດໄດ້ຕຳຫນິຄົນຂອງລາວ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ແລະບໍ່ຍອມໃຫ້ພວກເຂົາທຳຮ້າຍໂຊນ. ໂຊນກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ໄດ້ອອກຈາກຖໍ້າ, ແລະໄປຕາມທາງຂອງພະອົງ.

⁸ຫລັງຈາກນັ້ນ, ດາວິດໄດ້ລຸກຂຶ້ນດ້ວຍ, ໄດ້ອອກໄປຈາກຖໍ້າ, ແລະຮ້ອງຫາໂຊນວ່າ: "ຂ້າແດ່ກະສັດ ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ." ເມື່ອໂຊນໄດ້ຫລຽວເບິ່ງດ້ານຫລັງ, ດາວິດກໍໄດ້ໂນ້ມໂຕກົ້ມລົງເຖິງດິນ ແລະ ໄດ້ສະແດງຄວາມເຄົາຣົບຕໍ່ໂຊນ.⁹ດາວິດໄດ້ເວົ້າກັບໂຊນວ່າ, "ເປັນຫຍັງພະອົງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນທີ່ກ່າວວ່າ, 'ເບິ່ງແມ໋, ດາວິດສະແຫວງຫາທາງທີ່ຈະທຳຮ້າຍພະອົງ?'

¹⁰ໃນວັນນີ້ ຕໍ່ສາຍຕາຂອງພະອົງໄດ້ປະຈັກແລ້ວວ່າ ພຣະຢາເວ ສົ່ງພະອົງໄວໃນມືຂອງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ ເມື່ອພວກເຮົາຢູ່ໃນຖໍ້າ. ບາງຄົນຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍປຣະຫານພະອົງເສຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ໄວ້ຊີວິດຂອງພະອົງ. ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, 'ເຮົາຈະບໍ່ຢຽດມືອອກທຳຮ້າຍເຈົ້ານາຍຂອງເຮົາ; ເພາະພະອົງເປັນຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເຈີມໄວ້.'¹¹ເບິ່ງແມ໋, ບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເບິ່ງສົ້ນເສື້ອຂອງພະອົງຢູ່ໃນມືຂອງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ. ເພາະວ່າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັດສົ້ນເສື້ອຂອງພະອົງອອກ ແລະບໍ່ໄດ້ປຣະຫານພະອົງເສຍ, ຂໍພະອົງຊົງຮູ້ເຖີດ ແລະເບິ່ງເຖີດວ່າ ໃນມືຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຜິດຫລືກະບົດ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ພະອົງ, ເຖິງແມ່ນວ່າພະອົງກຳລັງຕາມລ່າຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອທຳລາຍຂ້ານ້ອຍເສຍກໍຕາມ.

¹²ຂໍພຣະຢາເວຊົງພິຈາຣະນາຕັດສິນລະຫວ່າງຂ້ານ້ອຍກັບພະອົງ, ແລະຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງແກ້ແຄ້ນແທນຂ້ານ້ອຍທີ່ຕໍ່ສູ້ພະອົງ, ແຕ່ມືຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ຄວນເຮັດສິ່ງໃດຕໍ່ສູ້ພະອົງ.¹³ດັ່ງສຸພາສິດໂບຮານທີ່ວ່າ, "ຄວາມອະທັມກໍອອກມາຈາກຄົນອະທັມ.' ແຕ່ມືຂອງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຮັດສິ່ງໃດຕໍ່ສູ້ພະອົງເລີຍ.

¹⁴ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນອອກມາຕາມຫາໃຜ? ພະອົງຊົງໄລ່ຕາມຈັບຜູ້ໃດ? ຊົງໄລ່ຕິດຕາມຫມາຕາຍຫລື! ຊົງໄລ່ຕາມໂຕມັດໂຕຫນຶ່ງຫລື!¹⁵ຂໍພຣະຢາເວຊົງເປັນຜູ້ພິພາກສາ ແລະຊົງພິຈາຣະນາຕັດສິນລະຫວ່າງຂ້ານ້ອຍກັບພະອົງ, ແລະຂໍພຣະອົງໂຜດເບິ່ງ, ຂໍຊົງເວົ້າຄະດີຄວາມຝ່າຍຂ້ານ້ອຍ ແລະຂໍຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພະອົງດ້ວຍ."

¹⁶ເມື່ອດາວິດໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ໂຊນຈົບແລ້ວ, ໂຊນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນັ້ນເປັນສຽງຂອງເຈົ້າຫລື, ດາວິດລູກຊາຍຂອງພໍ່?" ໂຊນກໍໄດ້ສົ່ງສຽງແລະຮ້ອງໄຫ້.

¹⁷ພະອົງໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ເຈົ້າຊອບທັມຍິ່ງກ່າວເຮົາ. ເພາະເຈົ້າຕອບແທນເຮົາດ້ວຍຄວາມດີ, ໃນເມື່ອເຮົາຕອບແທນເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮ້າຍກາດ.¹⁸ເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຮົາເຫັນໃນວັນນີ້ແລ້ວວ່າ ເຈົ້າເຮັດຄວາມດີຕໍ່ເຮົາຢ່າງໃດ, ໃນການທີ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປຣະຫານຊີວິດຂອງເຮົາເສຍ ເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບເຮົາໄວ້ໃນຄວາມເມດຕາຂອງເຈົ້າ.

¹⁹ເພາະວ່າຖ້າຊາຍຄົນໃດພົບສັດຕຣູຂອງຕົນ, ລາວຈະປ່ອຍເຂົາໄປຢ່າງປອດພັຍຫລື? ຂໍພຣະຢາເວປຣະທານລາງວັນແກ່ເຈົ້າສຳລັບການດີທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດແກ່ເຮົາໃນວັນນີ້.²⁰ບັດນີ້, ເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າ ເຈົ້າຈະເປັນກະສັດຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ຣາຊະອານາຈັກອິສະຣາເອນຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ.

²¹ຈົ່ງປະຕິຍານຕໍ່ເຮົາໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວວ່າ ເຈົ້າຈະບໍ່ຕັດເຊື້ອຍສາຍຂອງເຮົາ ເມື່ອເຮົາຕາຍໄປແລ້ວ, ແລະຈະບໍ່ທຳລາຍຊື່ຂອງເຮົາຈາກເຊື້ອສາຍບິດາຂອງເຮົາ."²²ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດກໍໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ໂຊນ. ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ກັບໄປທີ່ພະຣາຊະວັງຂອງຕົນ, ແຕ່ດາວິດກັບພັກພວກຂອງລາວກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງ.

25

¹ບັດນີ້ ຊາມູເອນໄດ້ສິ້ນຊີວິດແລ້ວ. ຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນແລະໄດ້ໄວ້ທຸກໃຫ້ກັບລາວ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຝັງສົບຂອງລາວໄວ້ທີ່ບ້ານຂອງລາວໃນຣາມາ. ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານປາຣານ.

²ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃນມາໂອນ, ຜູ້ໄດ້ມີຊັບສົມບັດຫລາຍໃນຄາເມນ. ຊາຍຄົນນັ້ນເປັນຄົນຮັ່ງມີຫລາຍ. ລາວມີແກະສາມພັນໂຕແລະ ແບ້ຫນຶ່ງພັນໂຕ. ລາວກຳລັງຕັດຂົນແກະຂອງລາວຢູ່ທີ່ຄາເມນ.³ຊາຍຄົນນັ້ນຊື່ນາບານ, ແລະຊື່ເມຍຂອງລາວແມ່ນອາບີກາເອນ. ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ເປັນຄົນສະຫລາດ ແລະ ຮູບຮ່າງງົດງາມຫລາຍ. ແຕ່ຊາຍຄົນນັ້ນເປັນຄົນຫົວແຂງ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍໃນການກະທຳຂອງລາວ. ລາວເປັນລູກຫລານຂອງເຊື້ອສາຍຂອງຄາເລັບ.

⁴ດາວິດໄດ້ຍິນຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານວ່າ ນາບານກຳລັງຕັດຂົນແກະຂອງລາວຢູ່.⁵ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ຊາຍຫນຸ່ມສິບຄົນໄປ. ດາວິດກ່າວກັບຊາຍຫນຸ່ມເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, "ຈົ່ງຂຶ້ນໄປໃນທີ່ກາເມນ, ໄປຫານາບານ, ແລະທັກທາຍເຂົາໃນນາມຊື່ຂອງເຮົາ.⁶ໃຫ້ເຈົ້າທັງຫລາຍເວົ້າກັບລາວວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຊີວິດທີ່ຮຸ່ງເຮືອງຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ. ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ ແລະ ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ຄອບຄົວຂອງທ່ານ, ແລະສັນຕິພາບຈົ່ງມີແກ່ທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານມີທັງຫມົດ.

⁷ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າທ່ານມີຄົນຕັດຂົນແກະຢູ່ຫລາຍຄົນ. ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະຂອງທ່ານໄດ້ຢູ່ກັບພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດອັນຕະຣາຍໃກ້ໆໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເລີຍ, ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຂາດອັນໃດໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນກາເມນ.⁸ຈົ່ງຖາມພວກຄົນຫນຸ່ມຂອງທ່ານໄດ້, ແລະພວກເຂົາຈະບອກທ່ານ. ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ພວກຄົນຫນຸ່ມຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດຮັບຄວາມເພິ່ງພໍໃຈຈາກທ່ານເຖີດ, ເພາະພວກເຮົາໄດ້ມາໃນມື້ທີ່ມີງານລ້ຽງ. ຂໍໂຜດໃຫ້ສິ່ງທີ່ພໍຫາໄດ້ໃນຕອນນີ້ ແກ່ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ແລະດາວິດລູກຊາຍຂອງທ່ານເຖີດ."

⁹ເມື່ອພວກຄົນຫນຸ່ມຂອງດາວິດໄດ້ມາເຖິງ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ກ່າວຄຳເຫລົ່ານັ້ນແກ່ນາບານໃນນາມຂອງດາວດິດ ແລະຫລັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍໄດ້ລໍຖ້າຢູ່.¹⁰ນາບານໄດ້ຕອບພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດວ່າ, "ດາວິດເປັນໃຜ, ລູກຊາຍຂອງເຢຊີແມ່ນໃຜ? ສມັຍນີ້ມີຄົນໃຊ້ເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍທີ່ຫນີໄປຈາກນາຍຂອງພວກເຂົາ.¹¹ຄວນຫລືທີ່ຂ້ອຍຈະນຳເຂົ້າຈີ່ຂອງຂ້ອຍ ແລະ ນໍ້າຂອງຂ້ອຍ ແລະຊີ້ນຂອງຂ້ອຍ ຊຶ່ງຂ້ອຍໄດ້ຂ້າໄວ້ສຳລັບພວກຄົນຕັດຂົນແກະຂອງຂ້ອຍ, ແລະມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າຊຶ່ງມາຈາກໃສຂ້ອຍກໍບໍ່ຮູ້?"

¹²ດັ່ງນັ້ນ ພວກຄົນຫນຸ່ມຂອງດາວິດກໍໄດ້ຫັນຫນີ ແລະ ກັບມາບອກດາວິດເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເວົ້າ.¹³ດາວິດໄດ້ເວົ້າກັບພວກຂອງຕົນວ່າ, "ທຸກຄົນຈົ່ງເອົາດາບຄາດແອວຂອງຕົນໄວ້." ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນກໍໄດ້ເອົາດາບຄາດແອວຂອງຕົນ. ດາວິດກໍໄດ້ເອົາດາບຂອງລາວຄາດແອວດ້ວຍ. ມີປະມານສີ່ຮ້ອຍຄົນຕາມດາວິດຂຶ້ນໄປ, ແລະສອງຮ້ອຍຄົນຢູ່ເຝົ້າເຄື່ອງ.

¹⁴ແຕ່ມີຄົນຫນຶ່ງໃນພວກຄົນຫນຸ່ມໄດ້ບອກນາງອາບີກາເອນ, ພັນລະຍາຂອງນາບານ; ເຂົາເວົ້າວ່າ, "ດາວິດໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວມາຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ເພື່ອອວຍພອນນາຍຂອງພວກເຮົາ, ແລະລາວກັບດ່າວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁵ແຕ່ຊາຍເຫລົ່ານັ້ນດີຕໍ່ເຮົາຫລາຍ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ຖຶກທຳຮ້າຍ ແລະບໍ່ໄດ້ຂາດສິ່ງໃດຕະຫລອດເວລາທີ່ເຮົາໄດ້ໄປກັບພວກເຂົາ ເມື່ອພວກເຮົາຍັງຢູ່ໃນທົ່ງນາທັງຫລາຍນັ້ນ.

¹⁶ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນກຳແພງສຳລັບພວກເຮົາທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ, ຕະຫລອດເວລາທີ່ເຮົາລ້ຽງແກະຢູ່ກັບພວກເຂົາ.¹⁷ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງຮັບຮູ້ເລື່ອງນີ້ແລະພິຈາຣະນາວ່າທ່ານຄວນຈະເຮັດຢ່າງໃດ, ເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ຖຶກກຳຫນົດຕໍ່ຫນ້ານາຍຂອງເຮົາແລ້ວ, ແລະຕໍ່ຄົວເຮືອນທັງຫມົດຂອງລາວດ້ວຍ. ລາວເປັນຄົນພານທີ່ໃຜຈະໃຊ້ເຫດຜົນກັບລາວບໍ່ໄດ້ເລີຍ."

¹⁸ແລ້ວອາບີກາເອນກໍໄດ້ຮີບຈັດເຂົ້າຈີ່ສອງຮ້ອຍກ້ອນ, ແລະເຫລົ້າອະງຸ່ນສອງຂວດ, ແກະທີ່ໄດ້ປຸງສຳເລັດແລ້ວຫ້າໂຕ, ແລະເຂົ້າຫ້າຖົງ, ຫມາກອະງຸ່ນແຫ້ງຫນຶ່ງຮ້ອຍຖົງ, ແລະ ຂະຫນົມຫມາກເດື່ອສອງຮ້ອຍກ້ອນ, ແລະໄດ້ບັນທຸກສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນເທິງຫລັງລວາ.¹⁹ນາງກໍໄດ້ສັ່ງພວກຄົນຫນຸ່ມຂອງນາງວ່າ, "ຈົ່ງຮີບໄປກ່ອນຂ້ອຍ, ແລະຂ້ອຍຈະຕາມເຈົ້າໄປ." ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ບອກນາບານສາມີຂອງນາງ.

²⁰ເມື່ອນາງໄດ້ຂີ່ລວາແລະໄດ້ລົງມາຕາມສັນພູເຂົາ, ດາວິດກັບພັກພວກຂອງລາວໄດ້ລົງມາທາງນາງ, ແລະນາງກໍໄດ້ພົບກັບພວກເຂົາ.

²¹ບັດນີ້ດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໄຮ້ປະໂຫຍດເສຍແລ້ວທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຝົ້າທຸກສິ່ງທີ່ຊາຍຄົນນີ້ມີຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ດັ່ງນັ້ນບໍ່ມີສິ່ງໃດຂອງລາວໄດ້ຂາດຫາຍໄປເລີຍຈາກທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງລາວ, ແລະລາວຕອບແທນຄວາມດີຂອງຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ.²²ດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳການຢ່າງນັ້ນກັບຂ້ານ້ອຍເອງ, ແລະ ຂໍຊົງເພີ່ມໂທດນັ້ນດ້ວຍ, ຖ້າໃນມື້ອຶ່ນເຊົ້າ ຂ້ານນ້ອຍໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຊາຍພຽງຫນຶ່ງຄົນໃນຈຳນວນຄົນທັງຫມົດທີ່ເປັນຂອງລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່."

²³ເມື່ອນາງອາບີກາເອນເຫັນດາວິດ, ນາງກໍຮີບລົງຈາກຫລັງລວາຂອງນາງ ແລະໄດ້ກົ້ມຫນ້າລົງຕໍ່ຫນ້າດາວິດ ແລະໄດ້ກົ້ມຫນ້າລົງເຖິງພື້ນຄຳນັບລາວ.²⁴ນາງໄດ້ກົ້ມໂຕລົງທີ່ຕິນຂອງລາວ ແລະເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ, ທີ່ເປັນຜູ້ຜິດ. ຂໍຄວາມກະຣຸນາໃຫ້ຂ້າໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ເວົ້າໃຫ້ທ່ານຟັງ, ແລະໂຜດຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າໃຊ້ຂອງທ່ານດ້ວຍ.

²⁵ຂໍເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໂຜດຢ່າໄດ້ເອົາຄວາມກັບ, ນາບານ, ຜູ້ຊາຍໄຮ້ຄ່າຄົນນີ້ເລີຍ, ເພາະເຂົາເປັນຄືກັບຊື່ຂອງລາວ ຊື່ຂອງລາວຄືນາບານ, ແລະຄວາມໂງ່ຈ້າກໍໄດ້ຢູ່ກັບລາວ. ແຕ່ສ່ວນຂ້ານ້ອຍຂ້າໃຊ້ຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນພວກຄົນຫນຸ່ມຂອງທ່ານຊຶ່ງທ່ານໃຊ້ໄປ.²⁶ແລ້ວບັດນີ້, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ສັນໃດ, ແລະທ່ານມີຊີວິດຢູ່ແນ່ສັນນັ້ນ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງຢັບຢັ້ງທ່ານເສຍຈາກຄວາມຜິດທີ່ເຮັດໃຫ້ເລືອດຕົກ, ແລະຈາກການແກ້ແຄ້ນດ້ວຍມືຂອງທ່ານເອງ, ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ພວກສັດຕຣູຂອງທ່ານ, ແລະພວກທີ່ຈະປອງຮ້າຍຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເປັນເຫມືອນຢ່າງນາບານ.

²⁷ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ຂອງຂວັນນີ້ ຊຶ່ງຂ້າໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ນຳມາໃຫ້ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍມອບແກ່ພວກຄົນຫນຸ່ມຜູ້ຕິດຕາມເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.²⁸ໂຜດຍົກໂທດຄວາມຜິດຂອງຂ້າໃຊ້ຂອງທ່ານເຖີດ, ເພາະພຣະຢາເວຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນເຊື້ອສາຍທີ່ຮັ່ງມີຢ່າງແນ່ນອນ, ເພາະວ່າເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກຳລັງໄດ້ຕໍ່ສູ້ໃນສົງຄາມຢູ່ຝ່າຍພຣະຢາເວ; ແລະຈະບໍ່ພົບຄວາມຊົ່ວໃນຕົວທ່ານຕະຫລອດຊີວິດຂອງທ່ານ.

²⁹ແມ່ນວ່າມີຄົນໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄລ່ຕາມທ່ານຫມາຍເອົາຊີວິດຂອງທ່ານກໍຕາມ, ແຕ່ຊິວິດຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະຜູກມັດຢູ່ກັບຄວາມສຳພັນໃນກຸ່ມຂອງການມີຊີວິດໂດຍພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງເອົາຊີວິດຂອງເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງທ່ານອອກໄປ, ເຫມືອນດັ່ງ ເອົາກ້ອນຫີນອອກຈາກຖົງຍິງກະຖຸນ.

³⁰ພຣະຢາເວ ຈະຊົງເຮັດທຸກຢ່າງໃຫ້ສຳເລັດແກ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ກັບທ່ານ, ແລະໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງທ່ານເປັນຜູ້ນຳເຫນືອອິສະຣາເອນ.³¹ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ເປັນພາຣະໃຫ້ສະດຸດສຳລັບເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ—ທີ່ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເລືອດບໍຣິສຸດໄດ້ຫລັ່ງອອກມາ, ຫລືເພາະເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ພະຍາຍາມຊ່ວຍເຫລືອຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນ. ເພາະວ່າ ເມື່ອພຣະຢາເວຊົງເຮັດສິ່ງດີແກ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ກໍຂໍຣະນຶກເຖິງຂ້າໃຊ້ຂອງທ່ານດ້ວຍ."

³²ດາວິດໄດ້ເວົ້າກັບນາງອາບີກາເອນວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ຂໍສາທຸການແດ່ພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງສົ່ງເຈົ້າໃຫ້ມາພົບກັບເຮົາໃນວັນນີ້.³³ສະຕິປັນຍາຂອງເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ ແລະໂຕເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບພຣະພອນ, ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ປ້ອງກັນເຮົາໃນວັນນີ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກການເຮັດໃຫ້ເລືອດຕົກ ແລະຈາກການແກ້ແຄ້ນດ້ວຍມືຂອງເຮົາເອງ!

³⁴ເພາະໃນຄວາມຈິງແລ້ວ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຄືຜູ້ໄດ້ຊົງລະງັບເຮົາເສຍຈາກການທຳຮ້າຍເຈົ້າ, ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຮີບມາພົບເຮົາ, ຈະບໍ່ມີສິ່ງໃດເຫລືອແກ່ນາບານ ແມ່ນແຕ່ເດັກນ້ອຍຈັກຄົນໃນມື້ອຶ່ນເຊົ້າ."³⁵ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດກໍໄດ້ຮັບບັນດາສິ່ງທີ່ນາງນຳມາໃຫ້ລາວຈາກມືຂອງນາງເອງ; ລາວໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ຈົ່ງກັບເມືອເຮືອນຂອງນາງດ້ວຍສັນຕິສຸດເຖີ້ນ; ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາໄດ້ຟັງສຽງຂອງເຈົ້າແລ້ວ ແລະເຮົາໄດ້ຮັບເອົາຄຳຂໍຮ້ອງຂອງເຈົ້າແລ້ວ."

³⁶ອາບີກາເອນກໍໄດ້ກັບໄປຫານາບານ; ເບິ່ງແມ໋, ລາວກຳລັງຈັດງານລ້ຽງໃນເຮືອນຂອງລາວ, ເຫມືອນກັບວ່າງານລ້ຽງຂອງກະສັດ; ແລະຈິດໃຈຂອງນາບານກໍເບີກບານ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ມືນເມົາຫລາຍ. ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ບອກສິ່ງໃດໃຫ້ລາວຈົນເວລາຮຸ່ງເຊົ້າ.

³⁷ເມື່ອເຖິງເວລາເຊົ້າ, ເມື່ອເຫລົ້າອະງຸ່ນຊ່ວງຈາກນາບານໄປແລ້ວ, ພັນຣະຍາຂອງລາວກໍໄດ້ເລົ່າເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ລາວຟັງ; ຫົວໃຈຂອງລາວກໍຢຸດເຕັ້ນ, ແລະລາວກໍໄດ້ກາຍເປັນດັ່ງກ້ອນຫີນ.³⁸ຕໍ່ມາລາວອີກປະມາສິບວັນ ພຣະຢາເວກໍໄດ້ຊົງປຣະຫານນາບານ ແລະລາວກໍຕາຍ.

³⁹ເມື່ອດາວິດໄດ້ຍິນວ່ານາບານສິ້ນຊີວິດແລ້ວ, ລາວຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວ ຜູ້ຊົງແກ້ແຄ້ນການຢຽດຢໍ້າທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຈາກມືຂອງນາບານ ແລະປ້ອງກັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈາກຄວາມຊົ່ວ. ພຣະຢາເວຊົງຕອບແທນຄວາມຊົ່ວຂອງນາບານໃຫ້ຕົກໃສ່ເທິງຫົວຂອງລາວເອງ." ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ສົ່ງຄົນໄປແລະໄດ້ເວົ້າກັບອາບີກາເອນໃຫ້ມາເປັນພັນຣະຍາຂອງລາວ.⁴⁰ເມື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດມາເຖິງອາບີກາເອນທີ່ກາເມນ, ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ດາວິດໄດ້ສົ່ງພວກເຮົາມາຫາທ່ານເພື່ອນຳທ່ານໄປເປັນພັນຣະຍາຂອງລາວ."

⁴¹ນາງກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນກົ້ມຫນ້າລົງເຖິງດິນ, ແລະກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ຂ້າໃຊ້ຂອງທ່ານເປັນທາດທີ່ຈະລ້າງຕິນໃຫ້ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ."⁴²ອາບີກາເອນກໍຮີບ ແລະ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະຂີ່ລວາໄປພ້ອມກັບສາວໃຊ້ຂອງນາງອີກຫ້າຄົນ; ແລະນາງກໍໄດ້ຕິດຕາມພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງດາວິດໄປ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນພັນຣະຍາຂອງລາວ.

⁴³ບັດນີ້ ດາວິດຍັງໄດ້ຮັບນາງອາຫິໂນອາມຊາວຢິດສະເຣເອນເປັນພັນຣະຍາດ້ວຍ; ທັງສອງກໍເປັນພັນຣະຍາຂອງລາວ.⁴⁴ໂຊນໄດ້ຍົກມີຄາລູກສາວຂອງພະອົງ, ຊຶ່ງເປັນພັນຣະຍາຂອງດາວິດ, ໃຫ້ແກ່ປັດຕີລູກຊາຍຂອງລາອິດຊາວກາລິມດ້ວຍ.

26

¹ຊາວຊິບມາຫາໂຊນທີ່ເມືອງກີເບອາ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ດາວິດຫລົບລີ້ຢູ່ເທິງເນີນພູເຂົາຮາຄີລາ, ຊຶ່ງຢູ່ດ້ານຫນ້າຂອງເຢຊີໂມນບໍ່ແມ່ນຫລື?"²ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ລົງໄປທີ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊິບ, ພ້ອມກັບຜູ້ຊາຍອິດສະຣາເອນທີ່ໄດ້ຮັບການຄັດເລືອກແລ້ວສາມພັນຄົນ, ເພື່ອຄົ້ນຫາດາວິດໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊິບ.

³ໂຊນໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ເນີນພູຮາຄີລາ, ຊຶ່ງຢູ່ທາງດ້ານຫນ້າຂອງເຢຊີໂມນ. ແຕ່ດາວິດຍັງຄົງຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລະ ລາວໄດ້ເຫັນວ່າໂຊນກຳລັງມາຕາມຫາລາວໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.⁴ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດກໍໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສອດແນມອອກໄປ ແລະຈຶ່ງໄດ້ຮູ້ວ່າໂຊນມາແນ່ນອນ.

⁵ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ມາຍັງທີ່ຊຶ່ງໂຊນໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍນັ້ນ; ລາວກໍໄດ້ເຫັນບ່ອນທີ່ໂຊນນອນພ້ອມກັບອັບເນລູກຊາຍຂອງເນີ, ແມ່ທັບຂອງກອງທັບຂອງພະອົງ; ໂຊນໄດ້ນອນຢູ່ກາງເຂດຄ້າຍພັກ, ແລະພວກທະຫານກໍໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍອ້ອມຮອບພະອົງ, ທຸກຄົນຫລັບກັນຫມົດ.

⁶ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ເວົ້າກັບອາຫິເມເລັກຄົນຮິດຕີ, ແລະກັບອາບີໄຊລູກຊາຍຂອງນາງເສຣູຢາ, ນ້ອງຊາຍຂອງໂຢອາບວ່າ, "ໃຜຈະລົງໄປໃນຄ້າຍຂອງໂຊນກັບເຮົາແດ່?" ອາບີໄຊໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າເອງ! ຂ້ານ້ອຍຈະລົງໄປກັບທ່ານ."⁷ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດແລະ ອາບີໄຊ ຈຶ່ງໄດ້ລົງໄປທີ່ກອງທັບນັ້ນໃນເວລາກາງຄືນ. ໂຊນໄດ້ນອນຫລັບຢູ່ກາງຄ້າຍ ມີຫອກປັກຢູ່ພື້ນດິນທີ່ເທິງຫົວຂອງພະອົງ. ອັບເນກັບພວກທະຫານກໍໄດ້ນອນອ້ອມຂ້າງພະອົງຢູ່.⁸ແລ້ວອາບີໄຊໄດ້ເວົ້າກັບດາວິດວ່າ, "ໃນວັນນີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບສັດຕູຂອງທ່ານໃນມືຂອງທ່ານແລ້ວ. ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແທງລາວດ້ວຍຫອກໃຫ້ຕິດດິນຄັ້ງດຽວກໍພໍ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຕ້ອງແທງລາວຄັ້ງທີ່ສອງດອກ."

⁹ດາວິດບອກອາບີໄຊວ່າ, "ຂໍຢ່າທຳລາຍພະອົງເລີຍ; ເພາະໃຜຈະຢຽດມືອອກຕໍ່ສູ້ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງເຈີມໄວ້ ແລະ ຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດຫລື?"¹⁰ດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ສັນໃດ, ພຣະຢາເວຈະຂ້າພະອົງເອງ, ຫລືຈະເຖິງວັນກຳຫນົດທີ່ພະອົງຕາຍ, ຫລືພະອົງຈະຕໍ່ສູ້ໃນສົງຄາມແລະຖຶກຂ້າ.

¹¹ຂໍພຣະຢາເວຊົງຫ້າມປາມຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ຢຽດມືອອກຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເຈິມໄວ້; ແຕ່ບັດນີ້, ຈົ່ງເອົາຫອກທີ່ຢູ່ເທິງຫົວຂອງພະອົງ ແລະ ໄຫນໍ້າ, ແລະໃຫ້ເຮົາໄປກັນເຖີດ."¹²ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ເອົາຫອກ ແລະ ໄຫນໍ້າຈາກເທິ່ງຫົວຂອງໂຊນ, ແລະພວກເຂົາກໍອອກໄປ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮູ້ໄດ້ເຫັນພວກເຂົາ, ຫລືບໍ່ມີຜູ້ໃດຕື່ນເພາະທຸກຄົນໄດ້ນອນຫລັບຫມົດ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານອນຫລັບສະຫນິດ.

¹³ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຂ້າມໄປອີກຟາກຫນຶ່ງໄປ ແລະຢືນຢູ່ເທິງຍອດພູເຂົາໄກອອກໄປ; ບ່ອນທີ່ມີໄລຍະໄກລະຫວ່າງພວກເຂົາທັງສອງຝ່າຍ.¹⁴ດາວິດກໍໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງໃສ່ພວກທະຫານແລະອັບເນລູກຊາຍຂອງເນີວ່າ; ລາວກ່າວວ່າ,"ອັບເນ, ເຈົ້າບໍ່ຕອບຫລື?" ແລ້ວອັບເນຕອບວ່າ,"ເຈົ້າເປັນໃຜມາຮ້ອງສຽງດັງຫາກະສັດຫລື?"

¹⁵ດາວິດໄດ້ຕອບອັບເນວ່າ, "ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ຊາຍທີ່ກ້າຫານດອກຫລື? ໃນອິດສະຣາເອນມີໃຜສະເຫມີເຫນືອນເຈົ້າເເດ່? ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ເຝົ້າກະສັດ ເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າໄວ້? ເພາະໄດ້ມີຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປຈະປະຫານເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າ.¹⁶ສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດນີ້ບໍ່ດີ. ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ສັນໃດ, ພວກເຈົ້າຄວນຕາຍເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຝົ້າລະວັງເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຈິມໄວ້. ບັດນີ້ ເບິ່ງແມ໋ ຫອກຂອງກະສັດຢູ່ບ່ອນໃດ ແລະໄຫນໍ້າບ່ອນເທິງຫົວຂອງພະອົງນັ້ນຢູ່ບ່ອນໃດ!"

¹⁷ໂຊນຈື່ສຽງຂອງດາວິດໄດ້ ຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງສຽງ ແລະກ່າວວ່າ, "ດາວິດລູກຊາຍຂອງເຮົາບໍ, ນີ້ເປັນສຽງຂອງເຈົ້າຫລື?" ດາວິດກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່ກະສັດ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເປັນສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍເອງ."¹⁸ລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈຶ່ງໄດ້ໄລ່ຕາມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ? ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຫຍັງຜິດ? ມືຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຊົ່ວອັນໃດແດ່?

¹⁹ບັດນີ້, ຂ້ານ້ອຍຂໍເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ. ຖ້າພຣະຢາເວໄດ້ປຸກປັ່ນພະອົງໃຫ້ຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຮັບເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ; ຖ້າເປັນມະນຸດທີ່ໄດ້ຍົວະ, ກໍຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເປັນທີ່ສາບແຊ່ງຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຂັບໄລ່ຂ້ານ້ອຍອອກໄປໃນວັນນີ້, ຈາກສ່ວນແບ່ງໃນມໍລະດົກຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້; ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຈົ່ງໄປຮັບໃຊ້ພວກພະອຶ່ນໆ.'²⁰ບັດນີ້, ຂໍຢ່າໃຫ້ເລືອດຂອງຂ້ານ້ອຍຕົກເຖິງດິນໄກຈາກພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ; ເພາະກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ມາເພື່ອຄົ້ນຫາຫມັດໂຕດຽວ ດັ່ງຜູ້ໄລ່ຕາມນົກກະທາຢູ່ເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍ."

²¹ແລ້ວໂຊນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາໄດ້ເຮັດຜິດບາບແລ້ວ. ດາວິດ, ລູກຊາຍຂອງພໍ່ເອີຍ; ເຮົາຈະບໍ່ທຳຮ້າຍເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະໃນວັນນີ້ຊີວິດຂອງເຮົາກໍປະເສີດໃນສາຍຕາຂອງເຈົ້າ. ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາສະແດງໂຕເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ ແລະ ໄດ້ເຮັດຜິດໃຫຍ່ຫລວງ."

²²ດາວິດໄດ້ຕອບແລະກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່ກະສັດ! ເບິ່ງແມ໋, ຫອກຂອງພະອົງກໍຢູ່ທີ່ນີ້, ຂໍຊົງໃຫ້ຄົນຫນຸ່ມຄົນຫນຶ່ງຂ້າມມາຮັບໄປ ແລະ ນຳໄປຄືນໃຫ້ພະອົງສາ.²³ພຣະຢາເວໄດ້ຕອບແທນແກ່ທຸກຄົນຕາມຄວາມຊອບທຳ ແລະ ຄວາມສັດຊື່ຂອງເຂົາ; ເພາະໃນວັນນີ້ ພຣະຢາເວໄດ້ມອບພະອົງໄວ້ໃນມືຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ປາຖະຫນາຈະຢຽດມືອອກຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເຈີມໄວ້.

²⁴ເບິ່ງແມ໋, ໃນສາຍຕາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຊີວິດຂອງພະອົງມີຄ່າສັນໃດໃນວັນນີ້, ຂໍໃຫ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍມີຄ່າໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວສັນນັ້ນ, ແລະຂໍພຣະອົງຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຍາກລຳບາກທັງຫມົດດ້ວຍ."²⁵ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ດາວິດລູກຊາຍຂອງພໍ່ເອີຍ! ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບພອນເທີ້ນ, ເຈົ້າຈະໄດ້ເຮັດສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ຕ່າງໆຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດຢ່າງແນ່ນອນ." ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ໄປຕາມທາງຂອງລາວ, ແລະໂຊນກໍກັບສູ່ພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງ.

27

¹ດາວິດໄດ້ສຳນຶກໃນໃຈຂອງລາວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຄົງຈະຕ້ອງຕາຍດ້ວຍມືຂອງໂຊນຈັກວັນຫນຶ່ງ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດດີກວ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຫນີໄປຢູ່ໃນດິນແດນຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ; ໂຊນກໍຈະຢຸດໃນການຕາມຫາຂ້ານ້ອຍໃນເຂດແດນຂອງອິດສະຣາເອນ; ວິທີນີ້ແຫລະທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຫລົບຫນີຈາກມືຂອງພະອົງໄດ້."

²ດາວິດໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະໄດ້ຂ້າມໄປ, ລາວແລະພວກພັກທີ່ຢູ່ກັບລາວທັງຫົກຮ້ອຍຄົນ, ໄດ້ໄປຫາອາກີເຊລູກຊາຍຂອງມາໂອດ, ກະສັດແຫ່ງເມືອງກາດ.³ດາວິດກໍໄດ້ອາໄສຢູ່ກັບອາກີເຊທີ່ເມືອງກາດ, ທັງລາວແລະຄົນຂອງລາວ, ແລະຄອບຄົວຂອງແຕ່ລະຄົນ, ແລະດາວິດພ້ອມກັບພັນລະຍາສອງຄົນຂອງລາວ, ຄືອາຫິໂນອາມຄົນຢິດສະຣາເອນ, ແລະອາບີກາເອນຄົນກາເມນ, ພັນລະຍາຂອງນາບານ.⁴ມີຄົນໄດ້ໄປບອກໂຊນວ່າ ດາວິດໄດ້ຫນີໄປທີ່ເມືອງກາດແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນພະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຊອກຫາລາວອີກຕໍ່ໄປ.

⁵ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບອາກີເຊວ່າ, "ຖ້າຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງພະອົງແລ້ວ, ຂໍຊົງໃຫ້ພວກເຂົາມອບສະຖານທີ່ແຫ່ງຫນຶ່ງໃນເມືອງທັງຫລາຍຂອງພະອົງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ອາໄສຢູ່ນັ້ນ; ເພາະວ່າບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງຈະຕ້ອງຢູ່ໃນເມືອງຮ່ວມກັບພະອົງ?"⁶ດັ່ງນັ້ນອາກີເຊກໍໄດ້ມອບສີລາກໃຫ້ລາວໃນວັນນັ້ນເອງ; ນັ້ນເປັນເຫດຜົນວ່າ ເປັນຫຍັງສີລາກຈຶ່ງເປັນຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູດາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.⁷ໄລຍະເວລາທີ່ດາວິດເຂົ້າໄປຢູ່ໃນດິນແດນຟີລິດສະຕິນນັ້ນ ເປັນເວລາຫນຶ່ງປີ ແລະ ອີກສີ່ເດືອນເຕັມ.

⁸ດາວິດ ແລະ ຄົນຂອງລາວກໍໄດ້ໄປໂຈມຕີຄົນເກຊູ, ຄົນເກເຊີ, ແລະຄົນອາມາເລກ; ເພາະຊົນຊາດເຫລົ່ານີ້ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນັ້ນ, ໄກໄປຈົນເຖິງເມືອງຊູເຖິງແຜ່ນດິນເອຢິບ, ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນັ້ນມາຕັ້ງແຕ່ບູຮານແລ້ວ.⁹ດາວິດກໍໄດ້ໂຈມຕີແຜ່ນດິນ ແລະບໍ່ໄດ້ໄວ້ຊີວິດຜູ້ຊາຍຫລືຜູ້ຍິງຈັກຄົນເລີຍ; ລາວໄດ້ຍຶດເອົາຝູງແກະ, ຝູງງົວ, ຝູງລາ, ຝູງອຸດ, ແລະ ເສື້ອຜ້າ; ລາວໄດ້ກັບແລະມາຫາອາກີເຊອີກຄັ້ງ.

¹⁰ອາກີເຊມັກຖາມວ່າ, "ວັນນີ້ ພວກເຈົ້າໄປໂຈມຕີບ່ອນໃດມາ?" ດາວິດກໍຕອບວ່າ, "ໄປໂຈມຕີທາງຕອນໃຕ້ຂອງຢູດາ," ຫລື "ໄປໂຈມຕີທາງຕອນໃຕ້ຂອງຕະກຸນເຢຣາເມເອນ," ຫລື "ໄປໂຈມຕີທາງຕອນໃຕ້ຂອງຄົນເຄໄນ."

¹¹ດາວິດບໍ່ໄດ້ນຳຊີວິດຜູ້ຊາຍຫລືຜູ້ຍິງຄົນໃດເລີຍມາທີ່ເມືອງກາດເລີຍ, ກ່າວວ່າ, "ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດບອກເລື່ອງຂອງພວກເຮົາວ່າ, 'ດາວິດໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນແລະເຊັ່ນນີ້.'" ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດທັງຫມົດ ໃນຂະນະທີ່ລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນຄົນຟີລິດສະຕິນ.¹²ອາກີເຊກໍໄດ້ໄວ້ວາງໃຈດາວິດ, ກ່າວວ່າ, "ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຂອງລາວກຽດຊັງລາວແທ້ໆ; ເພາະສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ອຍຕະຫລອດໄປ."

28

¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນຄືຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ເຕົ້າໂຮມກອງທັບຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອເຮັດສົງຄາມສູ້ຮົບກັບອິດສະຣາເອນ. ອາກີເຊໄດ້ເວົ້າກັບດາວິດວ່າ, "ຈົ່ງຮູ້ແນ່ວ່າ ເຈົ້າຈະອອກໄປກັບເຮົາໃນກອງທັບ, ທັງເຈົ້າແລະຄົນຂອງເຈົ້າດ້ວຍ."²ດາວິດໄດ້ເວົ້າກັບອາກີເຊວ່າ, "ສຸດແລ້ວແຕ່ຈະເຫັນຄວນ ພະອົງຊົງຮູ້ວ່າ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງເຮັດອັນໃດໄດ້ແດ່." ອາກີເຊໄດ້ເວົ້າກັບດາວິດວ່າ, "ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນທະຫານອາລັກຂາຂອງເຮົາຢ່າງຖາວອນ."

³ບັດນີ້ ຊາມູເອນໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ແລະອິດສະຣາເອນທັງປວງກໍໄດ້ໄວ້ທຸກໃຫ້ກັບລາວ ແລະ ໄດ້ຝັງສົບລາວໄວ້ທີ່ເມືອງຣາມາ, ຊຶ່ງເປັນບ້ານເກີດຂອງລາວເອງ. ໂຊນກໍໄດ້ກຳຈັດພວກຄົນທີ່ສຶ່ສານກັບຄົນຕາຍ ຫລືພວກວິນຍານເສຍຈາກແຜ່ນດິນ.⁴ແລ້ວຄົນຟີລິດສະຕິນກໍໄດ້ຊຸມນຸມກັນ ແລະໄດ້ມາຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ຊູແນມ, ແລະໂຊນໄດ້ຮວບຮວມອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ກີໂບອາ.

⁵ເມື່ອໂຊນໄດ້ເຫັນກອງທັບຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ, ພະອົງກໍຢ້ານກົວ, ແລະໃຈຂອງພະອົງກໍສັ່ນສະທ້ານຢ້ານກົວຫລາຍ.⁶ໂຊນໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ ເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ແຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຕອບພະອົງ—ບໍ່ວ່າ ດ້ວຍຄວາມຝັນ, ຫລືດ້ວຍອຸຣິມ, ຫລືໂດຍທາງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທຳ.⁷ແລ້ວໂຊນຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງວ່າ, "ຈົ່ງໄປຄົ້ນຫາຍິງຄົນຜູ້ທີ່ສາມາດເວົ້າກັບຄົນຕາຍໄດ້, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ໄປຫານາງ ແລະຂໍຄຳແນະນຳຈາກນາງ." ຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງພະອົງກໍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ມີຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງຢູ່ໃນເຮືອນເອນໂດນ ຜູ້ທີ່ປະກາດໂຕວ່າ ສາມາດເວົ້າກັບຄົນຕາຍໄດ້."

⁸ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ປອມຕົວ, ໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງທຳມະດາ, ແລະໄດ້ອອກໄປ, ທັງພະອົງກັບຜູ້ຊາຍສອງຄົນ; ພວກເຂົາໄດ້ໄປຫາຜູ້ຍິງຄົນຊົງຄົນນັ້ນໃນເວລາກາງຄືນ. ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂໍເຂົ້າຊົງໃຫ້ນາຍຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຂໍຮ້ອງເຈົ້າໂດຍການໃຫ້ວິນຍານເຂົ້າສິງ, ແລະຈົ່ງເອີ້ນຫາຄົນຕາມຊື່ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ບອກໃຫ້ເຈົ້າ."⁹ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ເຈົ້າຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ໂຊນໄດ້ເຮັດຢ່າງໃດແດ່, ທີ່ລາວໄດ້ກຳຈັດພວກຫມໍຜີ ແລະພວກທີ່ສື່ສານກັບຄົນຕາຍຫລືວິນຍານທັງຫລາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງໄດ້ມາວາງກັບດັກຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຕາຍຫລື?"¹⁰ໂຊນໄດ້ປະຕິຍານໃນນາມຂອງພຣະຢາເວກັບຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ນອນສັນໃດ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກລົງໂທດເພາະເລື່ອງນີ້ສັນນັ້ນ."

¹¹ແລ້ວຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຖາມວ່າ, "ເຈົ້າຈະໃຫ້ຂ້ອຍເອີ້ນຫາໃຜຂຶ້ນມາໃຫ້ເຈົ້າ?" ໂຊນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເອີ້ນຊາມູເອນຂຶ້ນມາໃຫ້ຂ້ອຍ."¹²ເມື່ອຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ເຫັນຊາມູເອນ, ນາງຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງແລະໄດ້ເວົ້າກັບໂຊນ, ກ່າວວ່າ, "ຍ້ອນຫຍັງພະອົງຈຶ່ງຫລອກລວງຂ້ານ້ອຍ? ເພາະວ່າພະອົງຄືໂຊນ."

¹³ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຍັງ?" ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບໂຊນວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເຫັນພະເຈົ້າອົງຫນຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ."¹⁴ພະອົງໄດ້ຖາມນາງວ່າ, "ຮູບຮ່າງຫນ້າຕາຂອງລາວເປັນແນວໃດ?" ນາງຕອບວ່າ, "ເປັນຜູ້ຊາຍແກ່ກຳລັງຂຶ້ນມາ; ລາວແຕ່ງກາຍດ້ວຍເສື້ອຄຸມ. "ໂຊນກໍໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ນັ້ນແມ່ນຊາມູເອນ, ແລະ ລາວໄດ້ໂນ້ມໂຕລົງເຖິງດິນ ເພື່ອສະແດງຄວາມນັບຖື.

¹⁵ຊາມູເອນໄດ້ເວົ້າກັບໂຊນວ່າ, "ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງໄດ້ລົບກວນຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ເອີ້ນຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນມາ?" ໂຊນໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມທຸກຫລາຍ, ເພາະຄົນຟີລິດສະຕິນກຳລັງມາເຮັດສົງຄາມກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຂ້າພະເຈົ້າໄປເສຍແລ້ວ ແລະບໍ່ໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າອີກເລີຍ, ບໍ່ວ່າໂດຍພວກຜູ້ປະກາດພຣະທຳ, ຫລືໂດຍທາງຄວາມຝັນ. ເພາະສະນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນທ່ານຂຶ້ນມາ, ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ແຈ້ງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຢ່າງໃດດີ."

¹⁶ຊາມູເອນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ທ່ານຈະຖາມຫຍັງຂ້ານ້ອຍ, ໃນເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ຫນີໄປຈາກທ່ານແລ້ວ, ແລະພຣະອົງໄດ້ມອບທ່ານໄວ້ໃນມືຂອງຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງທ່ານ?¹⁷ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳແກ່ທ່ານດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແລ້ວນັ້ນ. ພຣະຢາເວໄດ້ຢືດເອົາອານາຈັກນັ້ນໄປຈາກທ່ານ ແລະພຣະອົງໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຄົນອຶ່ນ—ຄືດາວິດ.

¹⁸ເພາະທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວ ແລະບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ອາມາເຫລັກ, ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງກະທຳສິ່ງນີ້ແກ່ທ່ານໃນວັນນີ້.¹⁹ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນອີກ, ພຣະຢາເວຈະມອບອິດສະຣາເອນພ້ອມທັງໂຕຂອງທ່ານໄວ້ໃນມືຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ. ມື້ອຶ່ນໂຕຂອງທ່ານແລະພ້ອມກັບລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງທ່ານຈະຢູ່ກັບເຮົາ. ພຣະຢາເວຈະມອບກອງທັບອິດສະຣາເອນໄວ້ໃນມືຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ."

²⁰ແລ້ວໂຊນກໍໄດ້ລົ້ມລົງຢຽດໂຕຊື່ເທິງພື້ນດິນທັນທີ ແລະແຮງຢ້ານກົວຫລາຍຂຶ້ນ ເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງຊາມູເອນ. ບໍ່ມີກຳລັງເຫລືອຢູ່ໃນພະອົງ, ເພາະພະອົງບໍ່ໄດ້ຮັບປະທານອາຫານຕະຫລອດມື້, ຕະຫລອດຄືນ.²¹ຍິງຄົນນັ້ນກໍໄດ້ເຂົ້າມາຫາໂຊນ ແລະເມື່ອນາງເຫັນວ່າພະອົງອຸກອັ່ງໃຈຫລາຍ, ນາງຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ສາວໃຊ້ຂອງພະອົງໄດ້ຟັງສຽງຂອງພະອົງ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍອມສ່ຽງຊີວິດ ແລະຍອມຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພະອົງໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍ.

²²ເພາະສະນັ້ນບັດນີ້, ຈົ່ງຟັງຄຳຮ້ອງຂໍຂອງສາວໃຊ້ຂອງພະອົງແດ່ຖ້ອນ, ແລະຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຈັດຕຽມອາຫານເລັກນ້ອຍຕໍ່ຫນ້າພະອົງ. ຂໍໃຫ້ກິນ ເພື່ອພະອົງຈະມີກຳລັງ ເມື່ອພະອົງໄປຕາມທາງຂອງພະອົງ."²³ແຕ່ໂຊນໄດ້ປະຕິເສດ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະບໍ່ກິນ." ແຕ່ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ, ພ້ອມກັບຍິງຄົນນັ້ນ, ໄດ້ອ້ອນວອນພະອົງ, ແລະພະອົງກໍໄດ້ຟັງສຽງຂອງພວກເຂົາ. ພະອົງໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກພື້ນດິນ ແລະໄດ້ນັ່ງເທິງຕຽງ.

²⁴ຍິງຄົນນັ້ນມີລູກງົວຕຸ້ຍພີຢູ່ໃນເຮືອນຫນຶ່ງໂຕ; ນາງກໍໄດ້ຮີບຂ້າເສຍ; ນາງໄດ້ເອົາແປ້ງມານວດ, ໄດ້ປີ້ງເຮັດເຂົ້າຈີ່ ແລະໄດ້ເຮັດເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ.²⁵ນາງກໍໄດ້ນຳມາຖວາຍໃຫ້ໂຊນ ແລະພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ກິນ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະກັບໄປໃນຕອນກາງຄືນ.

29

¹ບັດນີ້ ພວກຟີລິດສະຕິນໄດ້ເຕົ້າໂຮມກອງທັບທັງປວງຂອງພວກເຂົາຢູ່ທີ່ເອເຟກ; ຄົນອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ນໍ້າພຸ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຢິດສະເຣເອນ.²ບັນດາເຈົ້າຊາຍຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ຍ່າງຜ່ານໄປຕາມກອງຮ້ອຍແລະຕາມກອງພັນ; ດາວິດແລະຄົນຂອງລາວກໍຜ່ານໄປກອງລະວັງຫລັງກັບອາກິເຊ.

³ແລ້ວບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພວກເຮັບເຣີເຫລົ່ານີ້ມາເຮັດຫຍັງຢູ່ບ່ອນນີ້?" ອາກີເຊກໍໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າຊາຍຄົນຟີລິດສະຕິນວ່າ, "ນີ້ບໍ່ແມ່ນດາວິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຊນຫລື, ລາວຢູ່ກັບເຮົາມາຫລາຍວັນ, ຫລືຫລາຍປີແລ້ວ, ແລະເຮົາຍັງບໍ່ເຄີຍພົບຄວາມຜິດໃນໂຕຂອງລາວເລີຍ ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ລາວຫນີມາຫາເຮົາຈົນເຖິງວັນນີ້?"

⁴ແຕ່ພວກເຈົ້າຊາຍຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນກໍໄດ້ໂກດຮ້າຍຕໍ່ພະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບພະອົງວ່າ, "ຂໍສົ່ງຊາຍຄົນນັ້ນໄປໃຫ້ພົ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ລາວກັບໄປຢູ່ທີ່ບ່ອນພະອົງໄດ້ປະທານໃຫ້ລາວສາ; ຢ່າໃຫ້ລາວລົງໄປສະຫນາມຮົບກັບພວກເຮົາເລີຍ, ເພື່ອວ່າທີ່ລາວຈະບໍ່ໄດ້ກາຍເປັນສັດຕູຂອງພວກເຮົາໃນສະຫນາມຮົບ. ເພາະວ່າຊາຍຄົນນີ້ຈະຄືນດີກັບເຈົ້ານາຍຂອງລາວໄດ້ຢ່າງໃດ? ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຫົວຂອງຄົນຂອງພວກເຮົາຫລື?

⁵ຄົນນີ້ບໍ່ແມ່ນດາວິດຜູ້ຊຶ່ງພວກເຂົາຮ້ອງເພງເຕັ້ນລຳຕໍ່ກັນແລະກັນ, ກ່າວວ່າ, "ໂຊນຂ້າຄົນເປັນພັນໆ, ແລະດາວິດຂ້າຄົນເປັນຫມື່ນໆຫລື'?"

⁶ແລ້ວອາກິເຊຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນດາວິດມາ ແລະເວົ້າກັບລາວວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ສັນໃດ, ເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດຕົນເປັນຄົນດີມາຕະຫລອດ, ແລະການທີ່ເຈົ້າອອກໄປ ແລະກັບການເຂົ້າມາຂອງເຈົ້າກັບຂ້ອຍໃນກອງທັບນັ້ນດີໃນສາຍຕາຂອງຂ້ອຍ; ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ພົບຄວາມຜິດໃນໂຕເຈົ້າ ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ເຈົ້າໄດ້ມາຢູ່ກັບຂ້ອຍຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ພວກເຈົ້າຊາຍທັງຫລາຍບໍ່ມັກເຈົ້າເລີຍ.⁷ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ ຈົ່ງກັບໄປຢ່າງສັນຕິເຖີດ, ເພື່ອທີ່ເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນທີ່ຂັດໃຈພວກເຈົ້າຊາຍຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ."

⁸ດາວິດກໍໄດ້ເວົ້າກັບອາກີເຊວ່າ, "ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດຫລື? ພະອົງໄດ້ພົບສິ່ງໃດໃນໂຕຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພະອົງຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, ທີ່ຂ້ານ້ອຍອາດຈະບໍ່ໄປສູ້ຮົບກັບພວກສັດຕູຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຫລື?"⁹ອາກີເຊກໍໄດ້ຕອບແລະກ່າວແກ່ດາວິດວ່າ, "ເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າ ເຈົ້າບໍ່ມີຂໍ້ຕຳຫນິໃດໆໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ ເຫມືອນກັບເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າ; ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ບັນດາເຈົ້າຊາຍຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ລາວຈະຕ້ອງບໍ່ຂຶ້ນໄປກັບພວກເຮົາໃນສົງຄາມ.'

¹⁰ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໃນມື້ອຶ່ນພ້ອມກັບພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາຍຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ມາກັບເຈົ້າ; ທັນທີທີ່ພວກເຈົ້າລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆນັ້ນ ແລະພໍເມື່ອຟ້າສາງ, ກໍຈົ່ງໄປເລີຍ."¹¹ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າມືດ, ທັງໂຕລາວພ້ອມກັບພັກພວກຂອງລາວ, ເພື່ອອອກເດີນທາງໃນຕອນເຊົ້າ, ກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ. ແຕ່ຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງຢິດສະເຣເອນ.

30

¹ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ເມື່ອດາວິດແລະຄົນຂອງລາວໄດ້ມາເຖິງຊິກລັກໃນວັນທີ່ສາມ, ຄົນອາມາເລກໄດ້ມາປຸ້ນເນແກບແລະຊິກລັກ. ພວກເຂົາໄດ້ໂຈມຕີຊິກລັກ, ໄດ້ເຜົາຊິກລາກເສຍ,²ແລະໄດ້ຈັບພວກຜູ້ຍິງກັບທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ທັງເດັກນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂ້າໃຜ, ແຕ່ໄດ້ກວາດຕ້ອນໄປຕາມທາງຂອງພວກເຂົາ.

³ເມື່ອດາວິດ ແລະ ພັກພວກຂອງລາວມາເຖິງເມືອງນັ້ນ, ເມືອງກໍໄດ້ຖຶກເຜົາໄປແລ້ວ, ແລະບັນດາພັນລະຍາຂອງພວກເຂົາ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະບັນດາລູກສາວຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖຶກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ.⁴ແລ້ວດາວິດແລະພວກປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບລາວໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ໂອ່ຍຄາງ ແລະໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຈົນພວກເຂົາບໍ່ມີກຳລັງຈະຮ້ອງໄຫ້ອີກແລ້ວ.

⁵ບັນດາເມຍທັງສອງຂອງດາວິດກໍໄດ້ຖຶກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ, ຄືອາຫິໂນອາມຄົນຢິດສະເຣເອນ, ແລະອາບີກາເອນພັນລະຍາຂອງນາບານຄົນກາເມນ.⁶ດາວິດກໍໄດ້ເປັນທຸກຫລາຍ, ເພາະພວກປະຊາຊົນໄດ້ເວົ້າກັນວ່າຈະຂວ້າງກ້ອນຫິີໃສ່ລາວໃຫ້ຕາຍ, ເພາະຈິດໃຈຂອງພວກປະຊາຊົນຂົມຂື່ນຫລາຍ, ເລື່ອງພວກລູກຊາຍແລະລູກສາວຂອງພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນ; ແຕ່ດາວິດໄດ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃນພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງລາວ.

⁷ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບອາບີຢາທາ ລູກຊາຍຂອງປະໂລຫິດອາຫິເມເຫລັກວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອ້ອນວອນທ່ານ, ໂຜດນຳເສື້ອເອໂຟດມາທີ່ນີ້ມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ." ອາບີຢາທາກໍໄດ້ນຳເອົາເສື້ອເອໂຟດມາໃຫ້ດາວິດ.⁸ດາວິດໄດ້ທູນຖາມພຣະຢາເວ ເພື່ອຂໍການຊົງນຳວ່າ, "ຖ້າຂ້ານ້ອຍຈະໄລ່ຕາມກອງທະຫານນີ້ໄປ, ຂ້ານ້ອຍຈະໄປທັນພວກເຂົາຫລືບໍ່?" ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕອບລາວວ່າ, "ຈົ່ງໄລ່ຕາມເຖີດ, ເພາະເຈົ້າຈະໄປທັນພວກເຂົາແນ່ນອນ, ແລະຈະຊ່ວຍກູ້ທຸກສິ່ງໄດ້ແນ່ນອນ."

⁹ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດກໍໄດ້ອອກໄປ, ທັງລາວພ້ອມກັບຜູ້ຊາຍຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບລາວຫົກຮ້ອຍຄົນ; ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງແມ່ນໍ້າເບໂສ, ໃນບ່ອນທີ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້.¹⁰ແຕ່ດາວິດກໍໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມຕໍ່ໄປ, ທັງໂຕລາວແລະຜູ້ຊາຍສີ່ຮ້ອຍຄົນ; ສ່ວນຜູ້ຊາຍສອງຮ້ອຍຄົນ ຄືພວກທີ່ອ່ອນເພີຍເກີນທີ່ຈະຂ້າມແມ່ນໍ້າເບໂສກໍຢຸດພັກຜ່ອນຢູ່ຂ້າງຫລັງ.

¹¹ພວກເຂົາພົບຄົນເອຢິບຄົນຫນຶ່ງຢູ່ໃນທົ່ງນາ ແລະໄດ້ນຳໂຕລາວມາຫາດາວິດ; ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ແກ່ລາວ, ແລະລາວໄດ້ກິນ; ພວກເຂົາກໍໃຫ້ລາວດື່ມນ້ຳ;¹²ແລະພວກເຂົາໃຫ້ເຂົ້າຫນົມຫມາກເດື່ອ ແລະ ຫມາກອະງຸ່ນແຫ້ງສອງຖົງແກ່ລາວ. ເມື່ອລາວໄດ້ກິນແລ້ວ, ລາວກໍມີກຳລັງຂຶ້ນມາອີກເທື່ອຫນຶ່ງ, ເພາະວ່າລາວບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ຫລືດື່ມນໍ້າມາສາມວັນສາມຄືນແລ້ວ.

¹³ດາວິດໄດ້ຖາມລາວວ່າ, "ເຈົ້າເປັນຄົນຂອງໃຜ? ເຈົ້າມາຈາກໃສ? ລາວຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຫນຸ່ມແຫ່ງເອຢິບ, ຄົນໃຊ້ຂອງຄົນອາມາເລກ; ເມື່ອສາມວັນມາແລ້ວນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍ ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ປ່ວຍມາສາມວັນແລ້ວ.¹⁴ພວກເຮົາໄດ້ມາປຸ້ນທີ່ເນແກບຂອງຄົນເຄເຕທີ, ແລະປຸ້ນເຄື່ອງຂອງໆຢູດາ, ແລະທີ່ເນແກບຂອງຄາເລັບ, ແລະພວກເຮົາໄດ້ເຜົາເມືອງຊິກລັກ."

¹⁵ດາວິດໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ເຈົ້າຈະພາເຮົາລົງໄປເຖິງພວກທີ່ມາປຸ້ນນີ້ໄດ້ຫລືບໍ່?" ຄົນເອຢິບໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂໍປະຕິຍານແກ່ຂ້ານ້ອຍໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າວ່າຈະບໍ່ປະຫານຂ້ານ້ອຍ ຫລືຈະບໍ່ທໍລະຍົດໂດຍການມອບຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືຂອງນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຈະພາທ່ານໄປທີ່ພວກປຸ້ນນັ້ນ."

¹⁶ເມື່ອຄົນເອຢິບໄດ້ພາດາວິດລົງໄປແລ້ວ, ກໍພົບພວກປຸ້ນກໍໄດ້ກະຈາຍກັນຢູ່ເຕັມທົ່ວພື້ນທີ່, ຕ່າງກໍກິນແລະດື່ມແລະເຕັ້ນລຳ ເພາະເຄື່ອງຂອງທີ່ປຸ້ນມາໄດ້ຢ່າງຫລວງຫລາຍ ຊຶ່ງພວກເຂົາເອົາມາຈາກແຜ່ນດິນຟີລິດສະຕິນ ແລະຈາກແຜ່ນດິນຂອງຢູດາ.¹⁷ດາວິດກໍໄດ້ຂ້າຟັນພວກເຂົາຕັ້ງແຕ່ຍາມຄໍ່າຄືນຈົນຮອດຕອນເຊົ້າວັນໃຫມ່. ບໍ່ມີຜູ້ຊາຍຄົນໃດຫນີລອດຈາກພວກເຂົາໄປໄດ້ຈັກຄົນເລີຍ, ຍົກເວັ້ນພວກຄົນຫນຸ່ມສີ່ຮ້ອຍຄົນຊຶ່ງໄດ້ຂີ່ອູດແລະຫນີໄປ.

¹⁸ດາວິດໄດ້ກອບກູ້ເອົາເຄື່ອງຂອງທີ່ຄົນອາມາເລກໄດ້ນຳໄປຄືນມາໄດ້ທັງຫມົດ; ແລະດາວິດກໍໄດ້ຊ່ວຍພັນລະຍາທັງສອງຂອງລາວມາໄດ້.¹⁹ບໍ່ມີສິ່ງໃດຂອງພວກເຂົາທີ່ຂາດໄປເລີຍ, ບໍ່ວ່າຈະເລັກນ້ອຍຫລືໃຫຍ່, ບໍ່ວ່າພວກລູກຊາຍຫລືພວກລູກສາວ, ບໍ່ວ່າສິ່ງຂອງທີ່ຍຶດມາຫລືສິ່ງຂອງທີ່ຖຶກປຸ້ນໄປ, ຫລືສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ເອົາໄປເປັນຂອງພວກເຂົາ. ດາວິດໄດ້ຄືນມາທຸກຢ່າງ.²⁰ດາວິດຍັງໄດ້ຍຶດຝູງສັດລ້ຽງທັງຫມົດ ແລະຝູງສັດຕ່າງໆ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄລ່ຕ້ອນໄປຂ້າງຫນ້າຝູງສັດອຶ່ນໆ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ດາວິດຍຶດມາໄດ້."

²¹ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ກັບມາຫາຜູ້ຊາຍສອງຮ້ອຍຄົນ ຜູ້ທີ່ອ່ອນກຳລັງທີ່ຈະຕິດຕາມລາວໄປ, ພວກເຫລົ່ານີ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ພັກຜ່ອນຢູ່ທີ່ແມ່ນໍ້າເບໂສ. ພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປພົບດາວິດ ແລະພວກປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ກັບລາວ. ເມື່ອດາວິດໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້, ລາວກໍໄດ້ທັກທາຍພວກເຂົາ.²²ແລ້ວບັນດາຄົນຊົ່ວຮ້າຍແລະຄົນໄຮ້ຄ່າທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຕິດຕາມດາວິດໄປກ່າວວ່າ, "ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໄປກັບພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ສິ່ງທີ່ເຮົາຍຶດມາໄດ້ແກ່ພວກເຂົາ. ຍົກເວັ້ນໃຫ້ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນໄດ້ມາເອົາພັນລະຍາ ແລະ ບັນດາລູກທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ນຳພາພວກເຂົາ, ແລະ ໄປເສຍ."

²³ແລ້ວດາວິດກ່າວວ່າ, "ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ພວກທ່ານຢ່າໄດ້ເຮັດຢ່າງນັ້ນກັບສິ່ງຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ມອບແກ່ພວກເຮົາເລີຍ. ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງພິທັກຮັກສາພວກເຮົາໄວ້ແລະໄດ້ມອບພວກປຸ້ນຊຶ່ງມາຕໍ່ສູ້ພວກເຮົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຮົາ.²⁴ໃຜແດ່ທີ່ຈະຟັງພວກທ່ານໃນເລື່ອງນີ້? ເພາະຄົນທີ່ລົງໄປໃນສົງຄາມໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຂອງພວກເຂົາຢ່າງໃດ, ຄົນທີ່ຢູ່ຮັກສາການ ກໍຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງແລະໄດ້ຮັບເຫມືອນກັນ."²⁵ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, ສິ່ງທີ່ດາວິດໄດ້ຕັ້ງຂໍ້ນີ້ໃຫ້ເປັນກົດ ແລະຫລັກປະຕິບັດສຳລັບຄົນອິດສະຣາເອນ.

²⁶ເມື່ອດາວິດໄດ້ມາເຖິງຊິກລັກ, ລາວກໍໄດ້ສົ່ງສິ່ງຂອງທີ່ໄດ້ນັ້ນສ່ວນຫນຶ່ງໄປໃຫ້ພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງຢູດາ, ແລະໃຫ້ແກ່ພວກເພື່ອນຂອງລາວ, ກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋, ນີ້ເປັນສິ່ງຂອງສຳລັບພວກທ່ານຈາກສິ່ງຂອງທີ່ຍຶດມາຈາກພວກສັດຕູຂອງພຣະຢາເວ."²⁷ລາວໄດ້ສົ່ງບາງສ່ວນໃຫ້ແກ່ຜູ້ອາວຸໂສທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນເບທູເອນ, ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຣາໂມດຕອນໃຕ້, ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຢາຕີ,²⁸ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນອາໂຣເອ, ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນສິບໂມນ, ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນເອເທໂມອາ.

²⁹ລາວໄດ້ສົ່ງບາງສ່ວນໃຫ້ແກ່ພວກຜູ້ອາວຸໂສທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຣາຄານ, ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນບັນດາເມືອງຂອງຄົນເຢຣາເມເອນ, ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນບັນດາເມືອງຂອງຄົນເຄໄນ້,³⁰ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນໂຮເຣມາ, ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນໂບຣາຊານ, ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນອາທາດ,³¹ແລະໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນເຮັບໂຣນ, ແລະໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນບ່ອນທີ່ດາວິດເອງກັບພວກເຂົາໄດ້ເຄີຍໄປ.

31

¹ບັດນີ້ຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຄົນອິດສະຣາເອນ. ແລະຄົນອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ຫນີຕໍ່ຫນ້າຄົນຟີລິດສະຕິນ ແລະໄດ້ຫລົ້ມຕາຍຢູ່ເທິງພູເຂົາກີໂບອາ.²ຄົນຟີລິດສະຕິນກໍໄດ້ໄລ່ທັນໂຊນແລະພວກລູກຊາຍຂອງພະອົງ. ຄົນຟີລິດສະຕິນກໍໄດ້ຂ້າບັນດາລູກຊາຍຂອງໂຊນຄືໂຢນາທານ, ອາບີນາດາບ, ແລະມັກຄີຊູວາ.³ການສູ້ຮົບກໍຫນັກຫນ່ວງຕໍ່ໂຊນ, ແລະພວກນັກແມ້ນທະນູກໍໄດ້ໂຈມຕີໂຊນຢ່າງກະທັນຫັນ. ພະອົງໄດ້ຮັບບາດເຈັບສາຫັດເພາະພວກເຂົາ.

⁴ແລ້ວໂຊນໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຖືອາວຸດຂອງພະອົງວ່າ, "ຈົ່ງຊັກດາບຂອງເຈົ້າອອກ ແລະແທງເຮົາເສຍໃຫ້ທະລຸ. ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ຢ້ານວ່າພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດເຫລົ່ານີ້ຈະມາ ແລະ ເຮັດປ່າເຖື່ອນຕໍ່ເຮົາ." ແຕ່ຜູ້ຖືອາວຸດຂອງພະອົງບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມ, ເພາະລາວຢ້ານກົວຫລາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໂຊນຈຶ່ງໄດ້ຈັບດາບຂອງພະອົງຂຶ້ນມາແລະຫລົ້ມທັບດາບນັ້ນ.⁵ເມື່ອຜູ້ຖືອາວຸດຂອງພະອົງໄດ້ເຫັນວ່າໂຊນຕາຍແລ້ວ, ລາວກໍໄດ້ຫລົ້ມທັບດາບຂອງລາວຕາຍຄືກັນກັບພະອົງ.⁶ດັ່ງນັ້ນ ໂຊນກໍໄດ້ຕາຍ, ລູກຊາຍສາມຄົນຂອງພະອົງ, ແລະຜູ້ຖືອາວຸດຂອງພະອົງ—ລວມທັງຄົນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ ກໍໄດ້ຕາຍໃນວັນດຽວກັນນັ້ນເອງ.

⁷ເມື່ອປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ຊຶ່ງຢູ່ອີກຝາກຫນຶ່ງຂອງພູເຂົາ, ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ຝັ່ງກົງກັນຂ້າມຂອງແມ່ນໍ້າຢໍແດນ, ໄດ້ເຫັນວ່າພວກຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຫນີໄປ, ແລະໄດ້ເຫັນວ່າໂຊນກັບລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະຖິ້ມບັນດາເມືອງຕ່າງໆ ແລະໄດ້ຫນີໄປ, ແລະຄົນພີລິດສະຕິນໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.⁸ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກິດຂຶ້ນໃນວັນຕໍ່ມາ, ເມື່ອຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ມາປົດສິ່ງຂອງຈາກຄົນທີ່ຖຶກຂ້າຕາຍ, ກໍໄດ້ພົບສົບຂອງໂຊນແລະລູກຊາຍທັງສາມຄົນຢູ່ເທິງພູເຂົາກີໂບອາ.

⁹ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຕັດຫົວຂອງໂຊນ ແລະໄດ້ແກ້ເຄື່ອງອາວຸດຂອງພະອົງອອກ ແລະໄດ້ສົ່ງຜູ້ແຈ້ງຂ່າວໄປທົ່ວແຜ່ນດິນຟີລິດສະຕິນ ແລະໄດ້ແຈ້ງຂ່າວໄປຍັງວິຫານຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ ແລະໄປຍັງປະຊາຊົນດ້ວຍ.¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເຄື່ອງອາວຸດຂອງພະອົງໄປໄວ້ໃນວິຫານຂອງພະອັດໂທເລັດ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ມັດສົບຂອງພະອົງໄວ້ກັບກຳແພງເມືອງເບຊານ.

¹¹ເມື່ອຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ເມືອຢາເບດກີເລອາດໄດ້ຍິນວ່າຄົນຟິລິດສະຕິນເຮັດຢ່າງນັ້ນກັບໂຊນ,¹²ຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນນັກຮົບທຸກຄົນກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະເດີນທາງຕະຫລອດຄືນ ແລະໄດ້ປົດສົບຂອງໂຊນ ແລະສົບຂອງລູກຊາຍທັງສາມຈາກກຳແພງເມືອງບາຊານ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳມາທີ່ເມືອງຢາເບດ ແລະໄດ້ເຜົາສົບຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹³ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ເກັບກະດູກ ແລະໄດ້ໄປຝັງສົບຂອງໂຊນ ແລະລູກຊາຍຂອງພະອົງໄວ້ທີ່ກ້ອງຕົ້ນສົນຫມອກໃນຢາເບດ, ແລະໄດ້ອົດອາຫານເປັນເວລາເຈັດວັນ.

2 ຊາມູເອນ

1

¹ຫລັງຈາກການຕາຍຂອງກະສັດໂຊນແລ້ວ, ດາວິດກໍໄດ້ກັບມາຈາກການໂຈມຕີຄົນອາມາເຫລັກ ແລະໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ຊິກລັກໄດ້ສອງວັນ.²ວັນທີສາມ, ຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ມາຈາກຄ້າຍຂອງກະສັດໂຊນໃສ່ເສື້ອຜ້າຂາດ ແລະ ມີດິນເປື້ອນທີ່ຫົວຂອງຂົາ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ມາຮອດດາວິດ ກໍໄດ້ຫມອບຫນ້າລົງຮອດພື້ນດິນ ແລະ ໄດ້ຫມົດແຮງຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.

³ດາວິດໄດ້ຖາມເຂົາວ່າ, "ເຈົ້າມາຈາກໃສ?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າມາຈາກຄ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນ."⁴ດາວິດໄດ້ຖາມເຂົາວ່າ, "ຂໍບອກຂ້ອຍວ່າ ເຫດຜົນເປັນແນວໃດແນ່." ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພວກປະຊາຊົນໄດ້ຫນີຈາກການສູ້ຮົບ. ມີຫລາຍຄົນໄດ້ລົ້ມລົງ ແລະ ມີຫລາຍຄົນໄດ້ຕາຍແລ້ວ. ກະສັດໂຊນ ແລະ ໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງເພິ່ນກໍຕາຍເຊັ່ນກັນ."⁵ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຖາມຊາຍຫນຸ່ມຄົນນັ້ນວ່າ, "ເຈົ້າຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດວ່າໂຊນ ແລະ ໂຢນາທານລູກຂອງເພິ່ນໄດ້ຕາຍແລ້ວ?"

⁶ຊາຍຫມຸ່ນນັ້ນໄດ້ຕອບວ່າ, "ບັງເອີນທີ່ຂ້ານ້ອຍມາທີ່ພູເຂົາກິນໂບອາ, ແລະ ທີ່ນັ້ນກະສັດໂຊນໄດ້ຊົງຢືນຄຳຫອກຂອງຕົນຢູ່, ແລະ ລົດມ້າ ແລະ ຄົນຂີ່ທັງຫລາຍກໍກຳລັງມາໃກ້ເພິ່ນ.⁷ກະສັດໂຊນໄດ້ຫລຽວມາ ແລະ ເລີຍເຫັນຂ້ານ້ອຍ ແລະ ກໍໄດ້ເອີ້ນຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້."

⁸ເພິ່ນໄດ້ຖາມຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?" ຂ້ານ້ອຍຕອບວ່າ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນອາມາເຫລັກ."⁹ເພິ່ນກໍໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ຈົ່ງມາຢືນເຫນືອເຮົາ ແລະ ຂ້າເຮົາສະ, ເພາະເຮົາກຳລັງເຈັບປວດຢ່າງແສນສາຫັດ, ແຕ່ເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່."¹⁰ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ໄປຢືນເຫນືອເພິ່ນ ແລະ ໄດ້ຂ້າເພິ່ນເລີຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າເພິ່ນຈະບໍ່ສາມາດດຳລົງຊີວິດຢູ່ໄດ້ອີກຫລັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ລົ້ມໄປ. ເເລ້ວເພິ່ນກໍໄດ້ຖອດມົງກຸດຢູ່ຫົວຂອງເພິ່ນ ແລະ ປະລັກແຂນຂອງເພິ່ນ ເເລະ ໄດ້ນຳສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນມາໃຫ້ທ່ານ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ."

¹¹ແລ້ວດາວິດໄດ້ຈີກເສື້ອຂອງເຂົາ, ແລະຄົນທັງປວງທີ່ຢູ່ກັບເຂົາກໍໄດ້ເຮັດຄືກັນ.¹²ພວກເຂົາໄດ້ຄ່ຳຄວນຫາ, ຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ໄດ້ອົດອາຫານຈົນຮອດແລງ, ເພື່ອໂຊນ, ເພື່ອໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ, ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ, ເເລະ ເພື່ອເຊື້້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມຕາຍດ້ວຍດາບ.¹³ດາວິດໄດ້ຖາມຊາຍຫນຸ່ມວ່າ," ເຈົ້າມາຈາກໃສ?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນລູກຊາຍຂອງຄົນຕ່າງດ້າວໃນດິນແດນ, ຂອງຄົນອາມາເຫລັກ."

¹⁴ດາວິດໄດ້ຖາມເຂົາວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ຢ້ານກົວທີ່ຈະຂ້າກະສັດຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຈີມແລ້ວນັ້ນດ້ວຍມືຂອງເຈົ້າເອງ?"¹⁵ດາວິດກໍໄດ້ເອີ້ນຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງໄປ ແລະ ຂ້າເຂົາເສຍ." ແລ້ວຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ໄປ ແລະ ໄດ້ຂ້າເຂົາ, ເເລະ ຄົນອາມາເຫລັກນັ້ນກໍຕາຍ.¹⁶ເເລ້ວດາວິດໄດ້ກ່າວແກ່ສົບຂອງຄົນອາມາເຫລັກວ່າ, "ເລືອດຂອງເຈົ້າກໍຕົກຢູ່ຫົວຂອງເຈົ້າ ເພາະວ່າປາກຂອງເຈົ້າໄດ້ເປັນພະຍານປັກປຳໂຕເຈົ້າ ເເລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂ້າກະສັດຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຈີມໄວ້.""

¹⁷ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຮ້ອງເພງໄວ້ອາໄລໃຫ້ກະສັດໂຊນ ແລະ ໂຢນາທານລູກຂອງເພິ່ນ.¹⁸ເຂົາໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນສອນເພງໄວ້ອາໄລນີ້ໃຫ້ແກ່ເຊື້ອຊາດຢູດາ, ຊຶ່ງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງຢາຊາ.¹⁹" ສັກສີຂອງທ່ານອິດສະຣາເອນເອີຍ, ໄດ້ຖືກຂ້າເສີຍແລ້ວ! ຢູ່ທີ່ສູງຂອງທ່ານວິລະບູລຸດລົ້ມລົງໄດ້ຢ່າງໃດ!²⁰ຢ່າບອກເລື່ອງນີ້ໃນເມືອງກັດ, ຢ່າປະກາດເລື່ອງນີ້, ໃນຫົນທາງເມືອງອາຊະເກໂລນ, ເພາະເຫດວ່າພວກບຸດສາວຂອງຄົນຟີລິດສະຕີນຈະບໍ່ປິຕິຍິນດີ, ເພາະພວກລູກສາວຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດ,ຈະບໍ່ສະເຫລີມສະຫລອງ.

²¹ເທິງພູກິນໂບອາເອີຍ, ຂໍຢ່າມີນ້ຳຄ້າງ ຫລືນ້ຳຝົນເທິງເຈົ້າ, ຢ່າໃຫ້ທົ່ງນາອອກຮວງ, ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນໂລ່ຂອງວິລະບູລຸດໄດ້ມີມົນທິນແລ້ວ, ໂລ່ຂອງໂຊນບໍ່ໄດ້ຖືກເຈີມດ້ວຍນ້ຳມັນອີກຕໍ່ໄປ.²²ຈາກເລືອດຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຂ້າ, ຈາກຮ່າງກາຍຂອງນັກຮົບ, ຄັນທະນູຂອງໂຢນາທານບໍ່ໄດ້ຫັນກັບມາ, ແລະ ດາບຂອງກະສັດໂຊນກໍບໍ່ໄດ້ກັບມາວ່າງເປົ່າ.

²³ໂຊນ ເເລະ ໂຢນາທານໄດ້ເປັນທີ່ຮັກ ເເລະ ຫນ້າຍິນດີໃນຊີວິດ, ແລະ ໃນຄວາມຕາຍຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈະບໍ່ແຍກຈາກກັນ. ພວກເຂົາວ່ອງໄວກວ່າອິນຊີທັງຫລາຍ, ພວກເຂົາກໍແຂງແຮງກວ່າສິງໂຕທັງຝູງ.²⁴ລູກສາວຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອກະສັດໂຊນ, ຜູ້ຊົງປະດັບພວກເຈົ້າຢ່າງອົງອາດດ້ວຍຜ້າສີແດງເຂັ້ມ ເຊັ່ນດຽວກັບເພັດພອຍນາໆຊະຫນິດ, ເເລະ ຊົງປະດັບທອງຄຳເທິງເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງພວກເຈົ້າ.

²⁵ວິລະບູລຸດໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວໃນທ່າມກາງສົງຄາມ! ໂຢນາທານກໍໄດ້ຖືກສັງຫານຢູ່ເທິງເນີນພູຂອງທ່ານ.²⁶ໂຢນາທານອ້າຍຂອງຂ້ອຍເອີຍ, ຂ້ອຍເປັນທຸກເພື່ອທ່ານ, ທ່ານເປັນທີ່ຊື່ນໃຈຂອງຂ້ອຍຫລາຍ. ຄວາມຮັກຂອງທ່ານມີຕໍ່ຂ້ອຍນັ້ນກໍອັດສະຈັນ, ເຫນືອກວ່າຄວາມຮັກໃດໆທີ່ມີຕໍ່ສະຕຣີ.²⁷ວິລະບູລຸດລົ້ມລົງໄດ້ຢ່າງໃດ, ແລະ ອາວຸດສົງຄາມກໍໃຊ້ການບໍ່ໄດ້ອີກແລ້ວ!"

2

¹ຫລັງຈາກເຫດການນີ້ ດາວິດໄດ້ຖາມພຣະຢາເວ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຄວນຂຶ້ນໄປຍັງເມືອງຫນຶ່ງໃນຈຳນວນເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາຫລືບໍ່?" ພຣະຢາເວໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງຂຶ້ນໄປເຖີດ." ດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຄວນຂຶ້ນໄປຢູ່ໃສ?" ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ."²ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນໄປທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບເມຍທັງສອງຂອງເຂົາ, ດ້ວຍຄືອາຮີໂນອາມຊາວຢິດຊະເຣນ, ແລະ ອາບີກາຍເມຍຫມ້າຍຂອງນາບານຊາວກາເມນ.³ດາວິດກໍໄດ້ນຳຄົນທີ່ຢູ່ນຳເຂົາຂຶ້ນໄປທຸກຄົນ, ຊຶ່ງເເຕ່ລະຄົນກໍໄດ້ພາຄອບຄົວໄປນຳ, ໄປຍັງເມືອງຕ່າງໆ ຂອງເຮັບໂຣນ, ໃນສະຖານທີ່ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມອາໄສຢູ່.

⁴ແລ້ວຜູ້ຄົນຈາກຢູດາກໍໄດ້ມາ ເເລະ ໄດ້ເຈີມດາວິດໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອເຊື້ອຊາດຂອງຢູດາ. ພວກເຂົາໄດ້ມາບອກດາວິດວ່າ, "ຊາວຢາເບັດກີເລອາດໄດ້ເປັນຜູ້ຝັງຊາກສົບຂອງໂຊນ."⁵ດັ່ງນັ້ນດາວິດໄດ້ສົ່ງພວກສົ່ງສານໄປຫາຊາວຢາເບັດກິີເລອາດນັ້ນ ໄດ້ບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຂໍພວກທ່ານຮັບພຣະພອນຈາກພຣະຢາເວ, ທີ່ທ່ານສະເເດງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍໍ່ໂຊນເຈົ້ານາຍຂອງພວກທ່ານ ແລະ ໄດ້ຝັງສົບຂອງເພິ່ນ.

⁶ບັດນີ້ຂໍພຣະຢາເວຊົງສຳແດງຄວາມຮັກອັນຫມັ້ນຄົງ ເເລະ ຄວາມຊື່ສັດຕໍ່ພວກທ່ານ. ເຮົາຈະເຮັດຄວາມດີນີ້ຕໍ່ພວກທ່ານເພາະສິ່ງນີ້ທີ່ທ່ານໄດ້ເຮັດ.⁷ບັດນີ້, ເພາະສະນັ້ນ ຂໍໃຫ້ມືຂອງພວກທ່ານເຂັ້ມແຂງ; ແລະ ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານກ້າຫານເຖີດ ເພາະວ່າໂຊນເຈົ້ານາຍຂອງພວກທ່ານໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ເເລະ ປະຊາຊົນຢູດາກໍໄດ້ເຈີມຕັ້ງເຮົາໄວ້ເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາແລ້ວ."

⁸ເເຕ່ອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະ, ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບຂອງກະສັດໂຊນ, ກໍໄດ້ພາອີຊະໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຊນ ແລະ ໄດ້ນໍາໄປທີ່ເມືອງມະຫານາອິມ.⁹ເຂົາໄດ້ສະຖາປະນາອີຊະໂບເຊັດ ໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງເຂດແດນກີເລອາດ, ອາເຊ, ຢິດຊະເຣນ, ຄົນເອຟຣາອິມ, ຄົນເບັນຢາມິນ, ເເລະ ຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ.

¹⁰ເມື່ອອີຊະໂບເຊັດລູກຂອງໂຊນ, ໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນນັ້ນ, ມີອາຍຸສີ່ສິບປີ, ເເລະ ໄດ້ຊົງປົກຄອງດິນແດນຢູ່ສອງປີ. ເເຕ່ເຊື້້ອສາຍຂອງຢູດາໄດ້ຕິດຕາມດາວິດ.¹¹ເວລາທີ່ດາວິດຊົງເປັນກະສັດປົກຄອງເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາໃນເຮັບໂຣນນັ້ນເປັນເວລາເຈັດປີກັບຫົກເດືອນ.

¹²ອັບເນລູກຂອງເນຣະ, ແລະ ທະຫານອີຊະໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງໂຊນ, ໄດ້ອອກຈາກເມືອງມະຫານາອິມໄປຍັງເມືອງກີເບໂອນ.¹³ໂຢອາບລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາ ເເລະທະຫານຂອງດາວິດ ໄດ້ອອກໄປພົບກັບພວກເຂົາທີ່ເມືອງກີເບໂອນ. ພວກເຂົາໄດ້ນັ່ງທີ່ຂອບສະນ້ຳ, ພວກຫນຶ່ງຢູ່ຝັ່ງຫນຶ່ງຂອງສະ ແລະອີກພວກຫນຶ່ງກໍຢູ່ອີກດ້ານຫນຶ່ງ.

¹⁴ອັບເນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບໂຢອາບວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຄົນຫນຸ່ມລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ແຂ່ງຂັນກັນຕໍ່ຫນ້າພວກເຮົາເບິ່ງດຸ. "ແລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ຕອບວ່າ, "ໃຫ້ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນ."¹⁵ເເລ້ວພວກຄົນຫນຸ່ມກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຮ່ວມກັນ, ສິບສອງຄົນສຳລັບຝ່າຍເບັນຢາມິນ ເເລະຝ່າຍອີຊະໂບເຊັດລູກຂອງໂຊນ, ເເລະ ຝ່າຍພວກທະຫານສິບສອງຄົນຂອງດາວິດ.

¹⁶ແຕ່ລະຄົນຕ່າງກໍໄດ້ຈັບຫົວຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້ ເເລະ ໄດ້ເເທງດາບທີ່ຂ້າງຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້, ເເລະພວກເຂົາຕ່າງກໍໄດ້ລົ້ມລົງດ້ວຍກັນ. ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນທີ່ນັ້ນເປັນພາສາຮິບບຣູວ່າ, "ທົ່ງດາບ" ຫລື "ສະຫນາມແຫ່ງດາບ," ຊຶ່ງຢູ່ໃນກິີເບໂອນ.¹⁷ການສູ້ຮົບໃນວັນນັ້ນດຸເດືອດຫລາຍ ເເລະ ອັບເນ ເເລະ ພວກຄົນອິດສະຣາເອນກໍພ່າຍແພ້ທະຫານຂອງຝ່າຍດາວິດ.

¹⁸ລູກຊາຍທັງສາມຂອງນາງເຊຣູອີຢາກໍໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຄື: ໂຢອາບ, ແລະ ອາບີໄຊ, ແລະ ອາສາເຮນ. ອາສາເຣນຜູ້ແລ່ນໄວເຫມືອນຟານປ່າ.¹⁹ອາສາເຣນໄດ້ໄລ່ຕາມອັບເນຢ່າງບໍ່ລົດລະ ເເລະ ໄດ້ນຳເຂົາໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ລ້ຽວໄປທາງໃດເລີຍ.

²⁰ອັບເນໄດ້ຫລຽວຫລັງມາ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ," ນັ້ນເມ່ນອາສາເຮນບໍ?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ເເມ່ນເລ້ວ."²¹ອັບເນຈຶ່ງໄດ້ບອກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງລ້ຽວໄປທາງຂວາຂອງເຈົ້າ ຫລືທາງຊ້າຍຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຈັບເອົາຄົນຫນຸ່ມຄົນຫນຶ່ງແລ້ວກໍຮີບເອົາອາວຸດຂອງເຂົາໄປ." ແຕ່ອາສາເຮນບໍ່ຍອມຢຸດຈາກການໄລ່ຕາມ.

²²ດັ່ງນັ້ນອັບເນຈຶ່ງໄດ້ບອກອາສາເຮນອີກເທືື່ອຫນຶ່ງວ່າ, "ຈົ່ງຢຸດໄລ່ນຳຂ້ອຍສາ. ຈະໃຫ້ຂ້ອຍຟາດເຈົ້າລົງດິນເຮັດຫຍັງ? ເເລ້ວຂ້ອຍຈະເງີຍຫນ້າເບິ່ງໂຢອາບ, ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?"²³ແຕ່ອາສາເຮນບໍ່ຢຸດໄລ່, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ອັບເນກໍໄດ້ແທງເຂົ້າໂຕດ້ວຍດ້າມຫອກຂອງເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນ ຫອກກໍທະລຸອອກອີກດ້ານຫນຶ່ງ. ອາສາເຮນກໍໄດ້ລົ້ມລົງຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເລື່ອງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ທີ່ໃຜກໍຕາມທີ່ມາເຖິງສະຖານທີ່ເເຫ່ງນັ້ນທີ່ອາສາເຮນລົ້ມລົງ ເເລະ ຕາຍ, ເຂົາຈະຢຸດຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ເເລະ ກໍຢືນຢູ່ຊື່ໆ.

²⁴ແຕ່ໂຢອາບກັບອາບີໄຊກໍໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມອັບເນໄປ. ເມື່ອດວງຕາເວັນກຳລັງຈະຕົກ, ພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ມາຮອດເນີນພູອຳມາ, ຊຶ່ງໃກ້ກີອາ ຕາມທາງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງທຸລະກັນດານເມືອງກິີເບໂອນ.²⁵ຄົນເບັນຢາມິນກໍໄດ້ລວມຕົວກັນຫລັງອັບເນ ເເລະ ໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງຍອດຂອງເນີນພູ.

²⁶ເເລ້ວອັບເນໄດ້ຮ້ອງຖາມໂຢອາບ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈະໃຫ້ດາບທຳລາຍທ່ານຕະຫລອດໄປບໍ? ອີກດົນປານໃດທ່ານຈຶ່ງຈະສັ່ງພວກທະຫານໃຫ້ຫັນກັບຈາກການໄລ່ຕາມພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ?"²⁷ໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ຕອບວ່າ," ພຣະເຈົ້າຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ, ຖ້າທ່ານບໍ່ເວົ້າຂຶ້ນ, ພວກທະຫານກໍຈະໄລ່ຕາມພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາຈົນຮອດມື້ອື່ນເຊົ້າ!"

²⁸ດັ່ງນັ້ນ ໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ເປົ່າແກ, ແລະພວກທະຫານທັງປວງກໍໄດ້ຢຸດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມອິດສະຣາເອນອີກ, ເເລະ ບໍ່ໄດ້ສູ້ຮົບກັນອີກຕໍ່ໄປ²⁹ອັບເນ ເເລະ ຄົນຂອງເຂົາກໍໄດ້ເດີນທາງຕະຫລອດກາງຄືນຜ່ານອາຣາບາ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ໄດ້ເດີນທັບຕະຫລອດຊ່ວງເຊົ້າ ແລະກໍໄດ້ມາຮອດມາຫານາອິມ.

³⁰ໂຢອາບກໍໄດ້ກັບມາຈາກການໄລ່ຕິດຕາມອັບເນ. ເຂົາໄດ້ລວບລວມທະຫານທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ທີ່ຂາດຫາຍໄປຄື ອາສາເຮນ ແລະ ທະຫານຂອງດາວິດສິບເກົ້າຄົນ.³¹ແຕ່ຄົນຂອງດາວິດໄດ້ຂ້າຄົນເບັນຢາມິນ ເເລະຄົນຂອງອັບເນຕາຍໄປສາມລ້ອຍຫົກສິບຄົນ.³²ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ນຳເອົາຊາກສົບຂອງອາສາເຮນໄປຝັງຢູ່ໃນອຸບມຸງພໍ່ຂອງເຂົາ, ຊຶ່ງຢູ່ເມືອງເບັດເລເຮັມ. ໂຢອາບ ແລະ ພວກຄົນຂອງເຂົາກໍໄດ້ເດີນທາງຕະຫລອດຄືນ, ແລະໃນ ຕອນເຊົ້າມືດກໍໄດ້ມາຮອດເມືອງເຮັບໂຮນ.

3

¹ບັດນີ້ກໍໄດ້ມີສົງຄາມອັນຍາວນານລະຫວ່າງເຊື້ອສາຍຂອງໂຊນແລະເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ. ຝ່າຍດາວິດກໍໄດ້ເຂັ້ມແຂງຫລາຍຂຶ້ນ, ເເຕ່ຝ່າຍຂອງໂຊນໄດ້ອ່ອນກຳລັງລົງເລື້້ອຍໆ.

²ມີລູກຊາຍຫລາຍຄົນຂອງດາວິດໄດ້ເກີດທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ. ລູກຫົວປີຂອງເຂົາຄືອຳໂນນ, ລູກຂອງອາຮີໂນອາມຊາວຢິດຊະເຣນ.³ລູກຊາຍຜູ້ທີ່ສອງຂອງເຂົາ, ກິເລອາບ, ຜູ້ທີ່ເປັນແມ່ແມ່ນນາງອາບີກາຍ, ເເມ່ຫມ້າຍຂອງນາບານຈາກຄາເມລ. ແລະ ຜູ້ທີ່ສາມຄື, ອັບຊາໂລມ, ລູກຊາຍນາງມາອາກາ, ລູກສາວກະສັດຕານໄມ, ເເຫ່ງເກຊູ.

⁴ລູກຊາຍຜູ້ທີ່ສີ່ຂອງດາວິດ, ອາໂດນີຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງນາງຮັກກິດ. ລູກຊາຍຄົນທີ່ຫ້າຂອງເຂົາຄື ເຊຟາຕີຢາ, ຜູ້ທີ່ເປັນລູກຊາຍຂອງນາງອາບີຕານ,⁵ແລະ ລູກຊາຍຄົນທີຫົກຄື, ອິດທະເລອາມ, ຜູ້ທີ່ເປັນລູກຊາຍຂອງນາງເອັກລາ ເມຍຂອງດາວິດ. ພວກລູກຊາຍເຫລົ່ານີ້ຂອງດາວິດໄດ້ເກີດຢູ່ໃນເມືອງເຮັບໂຣນ.

⁶ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງສົງຄາມລະຫວ່າງຝ່າຍຂອງໂຊນ ກັບຝ່າຍຂອງດາວິດ ທີ່ອັບເນໄດ້ເຮັດໂຕໃຫ້ເຂັ້ມເເຂງຂຶ້ນໃນຝ່າຍກະສັດໂຊນ.⁷ໂຊນໄດ້ມີເມຍນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່ານາງຣິຊະປາ, ລູກສາວຂອງອາອີຢາ. ອິຊະໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຊນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຫາອັບເນວ່າ, "ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປນອນກັບເມຍນ້ອຍພໍ່ຂອງເຮົາ?

⁸ອັບເນໄດ້ໃຈຮ້າຍຫລາຍໃນຄຳເວົ້າຂອງອີຊະໂບເຊັດ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ," ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຢູດາຊັ້ນຫວາ? ທຸກມື້ນີ້ຂ້ານ້ອຍກຳລັງສຳເເດງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງໂຊນ, ພໍ່ຂອງທ່ານ, ແລະ ຕໍ່ພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ແລະ ຕໍ່ມິດສະຫາຍຂອງພໍ່ທ່ານ, ບໍ່ໄດ້ມອບທ່ານໄວ້ໃນມືຂອງດາວິດ. ແຕ່ບັດນີ້ທ່ານຍັງກ່າວຫາຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເລື່ອງຜູ້ຍິງຄົນນີ້ບໍ?

⁹ຂໍພຣະຢາເວຊົງລົງໂທດຂ້ານ້ອຍ, ຄື ອັບເນ, ແລະຂໍຊົງເພີ່ມໂທດນັ້ນດ້ວຍ, ຖ້າຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຮັດເພື່ອດາວິດ ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສາບານແກ່ເຂົາວ່າ,¹⁰ຄືຍ້າຍຣາຊອານາຈັກຈາກເຊື້ອຊາດຂອງກະສັດໂຊນ ເເລະ ສະຖາປານາບັນລັງຂອງດາວິດເຫນືອອິດສະຣາເອນ ແລະ ເຫນືອຢູດາ, ຕັ້ງແຕ່ດານຮອດເບເອນເຊບາ."¹¹ອີຊະໂບເຊັດກໍບໍ່ສາມາດຕອບກັບອັບເນໄດ້ເເມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ, ເພາະພະອົງຊົງເກງຢ້ານເຂົາ.

¹²ເເລ້ວອັບເນກໍໄດ້ສົ່ງພວກສົ່ງສານໄປຍັງດາວິດເພື່ອເວົ້າແທນໂຕເອງວ່າ, "ແຜ່ນດິນນີ້ເປັນຂອງໃຜ? ຂໍຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ທ່ານຈະຊົງເຫັນວ່າມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຝ່າຍທ່ານ, ເພື່ອນຳອິດສະຣາເອນທັງຫມົດມາຢູ່ຝ່າຍທ່ານ."¹³ດາວິດໄດ້ຕອບວ່າ, "ດີແລ້ວ, ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາກັບເຈົ້າ. ແຕ່ມີສິ່ງຫນຶ່ງທີ່ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເຮັດ ຄືວ່າ ເຈົ້າບໍ່ສາມາດມາພົບຫນ້າເຮົາໄດ້ ເວັ້ນແຕ່ວ່າເຈົ້າຈະນຳມີການ, ລູກສາວຂອງກະສັດໂຊນມາດ້ວຍ, ເມື່ອເຈົ້າຈະມາພົບເຮົາ."

¹⁴ເເລ້ວດາວິດໄດ້ສົ່ງພວກສົ່ງສານໄປຍັງອີຊະໂບເຊັດ, ລູກຊາຍຂອງໂຊນກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງມອບເມຍຂ້າພະເຈົ້າມີການ ໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ຜູ້ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫມັ້ນໄວ້ດ້ວຍຫນັງປາຍອົງຄະຊາດຂອງພວກຟິລິດ ຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນ."¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ອີຊະໂບເຊັດຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຄົນໄປພາມີການແລະ ໄດ້ເອົານາງ ຈາກຜົວຂອງນາງຄື, ປານຕີເອນ, ລູກຊາຍລາອິດ.¹⁶ຜົວຂອງລາວໄດ້ໄປກັບລາວ, ຮ້ອງໄຫ້ຕາມລາວໄປຈົນຮອດບາຮູຣິມ. ແຕ່ເມື່ອອັບເນບອກກລາວວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປບ້ານດຽວນີ້ເລີຍ." ແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ກັບໄປ.

¹⁷ອັບເນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງອິດສະຣາເອນວ່າ, "ໃນອາດີດພວກທ່ານໄດ້ພະຍາຍາມໃຫ້ດາວິດເປັນກະສັດເຫນືອພວກທ່ານ.¹⁸ບັດນີ້ຈົ່ງເຮັດດັ່ງນັ້ນ. ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເຖິງດາວິດວ່າ, 'ດ້ວຍມືຂອງດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈາກພວກຟິລິດສະຕິນ ເເລະ ຈາກມືສັດຕູທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.""

¹⁹ອັບເນກໍໄດ້ເວົ້າເປັນສ່ວນໂຕກັບຄົນເບັນຢາມິນເຊັ່ນດຽວກັນ. ເເລ້ວອັບເນກໍໄດ້ໄປບອກດາວິດທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນດ້ວຍເຊັ່ນກັນ ເພື່ອອະທິບາຍເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນ ແລະ ເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງເບັນຢາມິນໄດ້ຕົກລົງກັນທີ່ຈະດຳເນີນການໃຫ້ສຳເລັດ.²⁰ເມື່ອອັບເນພ້ອມກັບຄົນຂອງເຂົາຈຳນວນຊາວຄົນໄດ້ມາຮອດເຮັບໂຣນ ເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າດາວິດ, ດາວິດໄດ້ຈັດຕຽມງານລ້ຽງສຳລັບພວກເຂົາ.

²¹ອັບເນໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ດາວິດວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຈະລວມຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດມາຍັງທ່ານ, ກະສັດຜູ້ເປັນເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ດັ່ງນັ້ນເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາກັບທ່ານ, ເເລະ ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະຊົງຄອບຄອງທຸກຢ່າງຕາມໃຈມັກຂອງທ່ານ." ດັ່ງນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ສົ່ງອັບເນກັບໄປ, ແລະ ອັບເນກໍໄດ້ຈາກໄປໂດຍສັນຕິ.

²²ແລ້ວທະຫານຂອງດາວິດ ເເລະ ໂຢອາບໄດ້ກັບມາຈາກການໄປປຸ້ນ ເເລະ ໄດ້ນຳສິ່ງຂອງທີ່ຍຶດໄດ້ຫລາຍມານຳກັບພວກເຂົາ. ແຕ່ອັບເນບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບດາວິດທີ່ເຮັບໂຣນເເລ້ວ. ດາວິດໄດ້ສົ່ງເຂົາກັບໄປແລ້ວ, ເເລະ ເຂົາກໍໄດ້ຈາກໄປໂດຍສັນຕິ.²³ເມື່ອໂຢອາບກັບກອງທັບທັງຫລາຍທີ່ເຂົາໄດ້ມາຮອດ, ພວກເຂົາໄດ້ບອກໂຢອາບວ່າ, "ອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະໄດ້ມາເຝົ້າກະສັດ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ສົ່ງເຂົາກັບໄປ, ແລະ ອັບເນກໍໄດ້ກັບໄປໂດຍສັນຕິ."

²⁴ເເລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ເຂົ້າໄປເຝົ້າກະສັດ ແລະ ໄດ້ບອກວ່າ,"ທ່ານຊົງເຮັດຫຍັງໄປແລ້ວ? ເບິ່ງສາ, ອັບເນໄດ້ມາເຂົ້າເຝົ້າທ່ານ! ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງເຂົາໄປແບບນີ້, ແລະ ເຂົາກໍໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ?²⁵ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະ ໄດ້ມາເພື່ອລໍ່້ລວງທ່ານ ແລະ ເພື່ອລ່ວງຮູ້ທຸກຢ່າງທີ່ທ່ານກຳລັງເຮັດ?"²⁶ເມື່ອໂຢອາບໄດ້ເຝົ້າດາວິດແລ້ວໆ, ເຂົາໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງສານນຳອັບເນໄປ, ເເລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ນຳອັບເນກັບມາຈາກບໍ່ນ້ຳສ້າງທີ່ຊີຣາ, ແຕ່ດາວິດບໍ່ໄດ້ຮູ້ເລື່ອງນີ້.

²⁷ເມື່ອອັບເນໄດ້ກັບມາຮອດເຮັບໂຣນແລ້ວ, ໂຢອາບກໍໄດ້ນຳເຂົາຫລົບເຂົ້າທາງປະຕູເມືອງເພື່ອຈະເວົ້າກັບເຂົາຕາມລຳພັງ. ທີ່ນັ້ນເອງໂຢອາບໄດ້ເເທງທ້ອງເຂົາ ເເລະ ຂ້າເຂົາຕາຍ, ໂຢອາບກໍແກ້ແຄ້ນເລືອດຂອງອາສາເຮນນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ.

²⁸ເມື່ອດາວິດໄດ້ຮູ້ເລື່ອງນີ້ ທ່ານໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຕົວເຮົາ ເເລະ ຣາຊາອານາຈັກຂອງເຮົາ ປາສະຈາກຄວາມຜິດສືບໄປເປັນນິດ ເພາະຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວດ້ວຍເລື່ອງໂລຫິດຂອງອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະ.²⁹ຂໍໃຫ້ຄວາມຜິດການຕາຍຂອງອັບເນຕົກເຫນືອຫົວຂອງໂຢອາບ ແລະ ເຫນືອເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງພໍ່ເຂົາ. ຂໍໃຫ້ການລົງໂທດຕົກຖືກຄອບຄົວຂອງໂຢອາບໃຫ້ຄົນມີບາດແຜ ຫລື ໂລກຜິວຫນັງ ຫລື ຄົນທີ່ພິການ ເເລະ ຕ້ອງຍ່າງດ້ວຍໄມ້ເທົ້າ ຫລື ຖືກຂ້າດ້ວຍຄົມດາບ ຫລື ຄົນຂາດອາຫານ."³⁰ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບ ເເລະ ອາບີໄຊນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ຂ້າອັບເນ, ເພາະອັບເນໄດ້ຂ້າອາສາເຮນນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຂົາໃນສະຫນາມຮົບທີ່ກີເບໂອນ.

³¹ດາວິດກໍໄດ້ເວົ້າກັບໂຢອາບ ແລະ ປະຊາຊົນທຸກຄົນທີ່ຢູ່ກັບທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພວກທ່ານ, ເອົາຜ້າກະສອບມັດແອວໄວ້, ເເລະ ຈົ່ງໄວ້ທຸກຕໍ່ຫນ້າຮ່າງກາຍຂອງອັບເນ." ບັດນີ້ກະສັດດາວິດໄດ້ຍ່າງຕາມຂະບວນສົບໄປ.³²ພວກເຂົາກໍໄດ້ຝັງສົບອັບເນໄວ້ທີ່ເຮັບໂຣນ. ກະສັດກໍໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ຊົງຮ້ອງສຽງດັງທີ່ອຸບໂມງຝັງສົບຂອງອັບເນ, ເເລະ ປະຊາຊົນທັງປວງກໍໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເຊັ່ນດຽວກັນ.

³³ກະສັດໄດ້ຄ່ຳຄວນຫາອັບເນ ເເລະ ໄດ້ຮ້ອງເພງວ່າ, "ຄວນບໍ່ທີ່ອັບເນຈະຕາຍ ຄືຄົນເຂົາວ່າ? ³⁴ມືຂອງເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຖືກມັດ. ຕີນຂອງເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຕິດໂສ້ຕວນ. ຄືຄົນລົ້ມລົງຕໍ່ຫນ້າເນາະ. ລູກຊາຍຂອງຄວາມບໍ່ຍຸດຕິທຳ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າກໍໄດ້ລົ້ມລົງ." ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງປະຊາຊົນທັງປວງກໍຮ້ອງໄຫ້ຫາເຂົາອີກ.

³⁵ແລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງກໍໄດ້ມາບອກດາວິດໃຫ້ກິນອາຫານເມື່ອເວລາຍັງເວັນຢູ່, ແຕ່ດາວິດປາຖະຫນາວ່າ, "ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງລົງໂທດເຮົາ, ແລະ ຊົງເພີ່ມໂທດນັ້ນດ້ວຍ, ຖ້າເຮົາໄດ້ຊິມເຂົ້າຈີ່ ຫລື ສິ່ງອື່ນໃດກ່ອນດວງອາທິດຕົກ."³⁶ປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ສັງເກດເຫັນການໂສກເສົ້າຂອງດາວິດ, ແລະ ກໍໄດ້ພໍໃຈພວກເຂົາ, ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ກະສັດໄດ້ເຮັດແລ້ວສ້າງຄວາມພໍໃຈໃຫ້ພວກເຂົາ.

³⁷ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນທັງຫລາຍອິດສະຣາເອນທັງປວງກໍໄດ້ເຂົ້າໃຈໃນວັນນັ້ນວ່າ ກະສັດບໍ່ໄດ້ມີຄວາມປາຖະຫນາໃນການຂ້າອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະ.³⁸ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບພວກຂ້າຣາຊການຂອງຕົນວ່າ,"ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ວັນນີ້ເຈົ້າຊາຍ ເເລະ ຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ລົ້ມລົງໃນອິດສະຣາເອນ?³⁹ບາດນີ້ ເຮົາກໍອ່ອນກຳລັງໃນວັນນີ້, ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາໄດ້ຮັບການເຈີມເປັນກະສັດແລ້ວ. ຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານີ້ຊຶ່ງເປັນລູກຊາຍ, ຂອງນາງເຊຣູອີຢານີ, ກໍໂຫດຮ້າຍເກີນໄປສຳລັບເຮົາ. ຂໍພຣະຢາເວຕອບສະຫນອງຜູ້ເຮັດຊົ່ວໂດຍການລົງໂທດເຂົາຕາມຄວາມຊົ່ວ, ທີ່ເຂົາສົມຄວນໄດ້ຮັບເຖີດ."

4

¹ເມື່ອອີຊະໂບເຊັດ, ລູກຂອງກະສັດໂຊນ, ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າອັບເນໄດ້ຕາຍທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ, ມືຂອງເຂົາກໍໄດ້ອ່ອນແຮງລົງ, ແລະ ອິດສະຣາເອນທັງຫລາຍກໍທໍ້ໃຈ.²ບັດນີ້ລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຊນໄດ້ມີຜູ້ຊາຍສອງຄົນເປັນຫົວຫນ້າຫນ່ວຍທະຫານ. ຊື່ຂອງເຂົາແມ່ນບາອານາ ແລະ ອີກຄົນຫນຶ່ງຊື່ເຣກາບ, ທັງສອງນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຣິມໂມນ ຊາວເມືອງເບເອໂຣດ ຄົນເຜົ່າເບັນຢາມິນ (ເພາະວ່າເບເອໂຣດຖືກນັບເຂົ້າເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງເຜົ່າເບັນຢາມິນພ້ອມ,³ແລະ ຊາວເບເອໂຣດໄດ້ຫນີໄປຍັງກິດຕາອິມ ເເລະ ໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້).

⁴ບັດນີ້ ໂຢນາທານ, ລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຊນ, ມີລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຕີນຂອງເຂົາເປັນງ່ອຍ. ເມື່ອເດັກຄົນນີ້ມີອາຍຸຫ້າປີ ໄດ້ມີຂ່າວເລື່ອງຂອງໂຊນ ກັບໂຢນາທານມາຈາກຢິດຊະເຣນ. ພະຍາບານຂອງເຂົາໄດ້ອຸ້ມລຸກຂຶ້ນຫນີ. ເເຕ່ເມື່ອລາວກຳລັງແລ່ນຫນີນັ້ນ, ລູກຊາຍຂອງໂຢນາທານໄດ້ຕົກລົງ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນງ່ອຍຂາເປັ້ຍ. ເຂົາຊື່ເມຟີໂບເຊັດ.

⁵ດັ່ງນັ້ນລູກຊາຍທັງສອງຂອງຣິມໂມນຊາວເບເອໂຣດ, ທີ່ຊື່ເຣກາບ ແລະ ບາອານາ, ນັ້ນໄດ້ເດີນທາງໃນຊ່ວງທີ່ຮ້ອນຂອງກາງເວັນ ໄປຮອດວັງຂອງອີຊະໂບເຊັດ, ໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນກຳລັງພັກທ່ຽງ.⁶ຜູ້ຍິງທີ່ເຝົ້າຍາມປະຕູກໍໄດ້ເພີຫລັບໄປ ຂະນະຝັດຫ່ອນເຂົ້າສາລີ, ແລະ ເຣກາບ ເເລະ ບາອານາກໍໄດ້ຍ່າງຍ່ອງເຂົ້າໄປຢ່າງງຽບໆ ແລະ ໄດ້ຜ່ານນາງໄປໄດ້.⁷ດັ່ງນັ້ນ ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນວັງນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຈູ່ໂຈມອີຊະໂບເຊັດ ແລະ ໄດ້ຂ້າເຂົາໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງນອນຫລັບຢູ່ເທິງບ່ອນນອນໃນຫ້ອງນອນຂອງເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຕັດຫົວຂອງເຂົາ ແລະ ໄດ້ນຳຫົວນັ້ນໄປ, ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປຕາມຫົນທາງຕະຫລອດຄືນຈົນຮອດຮ່ອມພູອາຣາບາ.

⁸ພວກເຂົານຳເອົາຫົວຂອງອີຊະໂບເຊັດມາໃຫ້ດາວິດຢູ່ທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ, ແລະ ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ຂໍໄດ້ຊົງເບິ່ງເຖີດ, ນີ້ຄືຫົວຂອງອີຊະໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຊນ, ສັດຕູຂອງທ່ານ, ຜູ້ທີ່ຕ້ອງການພະຍາຍາມຂ້າທ່ານ. ໃນວັນນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງແກ້ແຄ້ນແທນກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຕ້ານໂຊນ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເພິ່ນແລ້ວ"⁹ດາວິດໄດ້ກ່າວຕອບເຣກາບ ແລະ ບາອານາອ້າຍຂອງເຂົາ, ລູກຊາຍຣິມໂມນຊາວເບເອໂຣດ; ທ່ານໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງດຳລົງຊີວິດຢູ່, ຜູ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງເຮົາຈາກຄວາມທຸກຍາກທັງປ່ວງ,¹⁰ເມື່ອມີຜູ້ໃດໄດ້ບອກເຮົາວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ກະສັດໂຊນເສຍຊີວິດແລ້ວ," ແລ້ວຄິດວ່າເຂົາເປັນຜູ້ນຳຂ່າວດີມາ, ເຮົາກໍໄດ້ຈັບເຂົາ ແລະ ໄດ້ຂ້າເສຍທີ່ເມືອງຊິກລັກ. ນັ້ນເປັນລາງວັນທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຂົາສຳລັບຂ່າວຂອງທ່ານນັ້ນ.

¹¹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນເທົ່າໃດ, ເມື່ອເຫລົ່າຄົນຊົ່ວໄດ້ຂ້າຄົນອະທຳທີ່ໃນບ້ານ ແລະ ເທິງບ່ອນນອນຂອງເຂົານັ້ນ, ຄວນບໍທີ່ເຮົາຈະບໍ່ຮ້ອງເອົາເລືອດຂອງເຂົາຈາກມືຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະທຳລາຍພວກເຈົ້າເສຍຈາກແຜ່ນດິນ?"¹²ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຊົງອອກຄຳສັ່ງພວກຄົນຫນຸ່ມ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຂ້າພວກເຂົາທັງສອງ ແລະ ໄດ້ຕັດມື ແລະຕັດຕີນຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ແຂວນສົບພວກເຂົາໄວ້ທີ່ຂ້າງສະນ້ຳທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳຫົວຂອງອີຊະໂບເຊັດໄປຝັງໄວ້ທີ່ຝັງສົບຂອງອັບເນທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ.

5

¹ແລ້ວທຸກເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ມາຫາດາວິດທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ,"ເບິ່ງເທີນ, ພວກຂ້ານ້ອຍເປັນກະດູກ ແລະ ເນື້ອຫນັງຂອງທ່ານ.²ໃນອາດີດເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ເມື່ອກະສັດໂຊນຊົງໄດ້ເປັນກະສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ກໍເປັນທ່ານນັ້ນ ທີ່ຊົງເປັນຜູ້ນຳກອງທັບຂອງອິດສະຣາເອນ. ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, "ເຈົ້າຈະນຳປະຊາຊົນອິດສາະຣາເອນຂອງເຮົາ, ແລະ ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ປົກຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນ."

³ດັ່ງນັ້ນພວກຜູ້ອາວຸໂສທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ມາເຝົ້າກະສັດທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ, ແລະ ກະສັດດາວິດກໍໄດ້ຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ ສະເພາະຫນ້າພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຈີມດາວິດໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິດສະຣາເອນ.⁴ດາວິດຊົງມີອາຍຸໄດ້ສາມສິບປີ ເມື່ອຊົງເລີ່ມຄອງຣາດ, ແລະ ທ່ານໄດ້ຊົງຄອງຣາດຢູ່ສີ່ສິບປີ.⁵ຊົງຄອງຣາດເຫນືອຢູດາຍ ທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນເປັນເວລາ ເຈັດປີຫົກເດືອນ, ແລະ ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ທ່ານໄດ້ຊົງຄອງຣາດສາມສິບປີເຫນືອອິດສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາຍທັງຫມົດ.

⁶ກະສັດ ແລະ ພວກຄົນຂອງເພິ່ນໄດ້ໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕໍ່ສູ້ກັບຄົນເຢບຸດ, ພວກທີ່ອາໄສໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ເຈົ້າຈະບໍ່ເຂົ້າມາທີ່ນີ້ ເວັ້ນແຕ່ວ່າຄົນຕາບອດ ແລະ ຄົນພິການຈະຫັນຫລັງໃຫ້. ດາວິດບໍ່ສາມາດເຂົ້າມາທີ່ນີ້ໄດ້."⁷ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ດາວິດໄດ້ຊົງຢຶດທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງຊີໂອນໄດ້, ຊຶ່ງບັດນີ້ກໍຄືເມືອງຂອງດາວິດ.

⁸ໃນເວລານັ້ນກະສັດດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໃຜຈະໂຈມຕີຄົນເຢບຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໄປຕາມທາງນ້ຳ ໄປສູ່ 'ຄົນພິການ ແລະ ຄົນຕາບອດ' ຜູ້ເປັນພວກສັດຕູຂອງດາວິດ." ນັ້ນຄືເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ 'ຄົນຕາບອດ ແລະຄົນພິການ' ເຂົ້າມາໃນຣາຊວັງ."⁹ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດກໍໄດ້ປະທັບຢູ່ໃນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂ້ງ ແລະ ກໍໄດ້ຮ້ອງທີ່ນັ້ນວ່າເມືອງດາວິດ. ເພິ່ນໄດ້ຊົງເສີມສ້າງຮອບເມືອງ, ຈາກດ້ານຫນ້າໄປຈົນຮອດດ້ານໃນ.¹⁰ດາວິດກໍໄດ້ຊົງມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງຫລາຍຂຶ້ນ ເພາະວ່າພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈອມໂຢທາ, ໄດ້ສະຖິດກັບເພິ່ນ.

¹¹ແລ້ວຮີຣາມກະສັດເມືອງຕີເຮໄດ້ຊົງສົ່ງພວກຄະນະຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານມາຫາດາວິດ, ແລະໄດ້ຊົງສົ່ງໄມ້ແປກ, ພວກຊ່າງໄມ້, ແລະ ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງ. ພວກເຂົາໄດ້ມາສ້າງວັງສຳລັບດາວິດ.¹²ດາວິດໄດ້ຊົງຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຊົງແຕ່ງຕັ້ງເພິ່ນໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິດສະຣາເອນ, ແລະເພິ່ນໄດ້ຊົງຍົກຍ້ອງຣາຊອານາຈັກຂອງເພິ່ນ ດ້ວຍເຫັນແກ່ອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເພິ່ນ.

¹³ພາຍຫລັງທີ່ດາວິດໄດ້ອອກຈາກເຮັບໂຣນ ແລະ ໄດ້ລົງມາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ດາວິດຊົງໄດ້ມີເຫລົ່ານາງສະຫນົມເມຍນ້ອຍ ແລະ ເມຍຫລາຍເພີ່ມຂຶ້ນອີກໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ມີລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວໄດ້ເກີດກັບເພິ່ນຕື່ມອີກ.¹⁴ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລາຍຊື່ ທີ່ໄດ້ເກີດລູກໃນຢເຣູຊາເລັມຄື: ຊາມມູອາ, ໂຊບັບ, ນາທານ, ໂຊໂລໂມນ,¹⁵ອິບຮາ, ເອລີຊູອາ, ເນເຟັກ, ຢາເຟຍ,¹⁶ເອລີຊາມາ, ເອລີອາດາ, ແລະເອລີເຟເລັດ.

¹⁷ບັດນີ້ ເມື່ອຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ຍິນວ່າດາວິດໄດ້ຊົງຮັບການເຈີມເປັນກະສັດເຫນືອອິດສະຣາເອນ, ພວກເຂົາທັງປວງກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປຊອກຫາດາວິດ. ແຕ່ດາວິດໄດ້ຊົງຮູ້ເລື່ອງນີ້ ແລະ ໄດ້ລົງໄປຍັງທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງ.¹⁸ບັດນີ້ ຄົນຟີລິດສະຕິນກໍໄດ້ມາ ແລະ ໄດ້ຂະຫຍາຍອອກໄປທີ່ຫຸບເຂົາເຣຟາອິມ.

¹⁹ແລ້ວດາວິດໄດ້ກ່າວຂໍການຊົງຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະຢາເວ. ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຄວນທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຍົກຂຶ້ນໄປສູ້ຮົບກັບຄົນຟີລິດສະຕິນຫລືບໍ່?" ພຣະອົງຈະຊົງມອບໄຊຊະນະເຫນືອພວກເຂົາຫລືບໍ່?" ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບດາວິດວ່າ, "ຈົ່ງໄປໂຈມຕີພວກເຂົາ, ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າສູ້ຮົບຊະນະ."²⁰ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຊົງໂຈມຕີທີ່ບາອານເປຣາຊິມ, ແລະ ທີ່ນັ້ນເອງເພິ່ນໄດ້ຊົງຊະນະພວກເຂົາ. ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ, ” ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ຕີເຫລົ່າຂ້າສຶກຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍດັ່ງກະແສນ້ຳໄຫລຖ້ວມທີ່ພຸ້ງໃສ່." ດັ່ງນັ້ນ ຊື່ຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນເປັນ ບາອານເປຣາຊິມ.²¹ຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ຖິ້ມຮູບເຄົາລົບທີ່ນັ້ນ, ແລະ ດາວິດແລະຄົນຂອງເພິ່ນກໍຂົນເອົາໄປ.

²²ແລ້ວຄົນຟີລິດສະຕິນໄດ້ຍົກຂຶ້ນມາອີກ ແລະ ໄດ້ຂະຫຍາຍແນວອີກຄັ້ງຫນຶ່ງໃນພູເຂົາເຣຟາອິມ.²³ດັ່ງນັ້ນດາວິດຊົງໄດ້ສະແຫວງຫາການຊົງຊ່ວຍຈາກພຣະຢາເວ ອີກຄັ້ງ, ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, "ເຈົ້າຢ່າຂື້ນໄປໂຈມຕີດ້ານຫນ້າຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ຈົ່ງອ້ອມໄປຂ້າງຫລັງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຂົ້າເຖິງພວກເຂົາທາງຫນ້າຫມູ່ຕົ້ນມອນ.

²⁴ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຢ່າງຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ໃນສາຍລົມພັດຜ່ານຍອດຕົ້ນມອນແລ້ວ, ຈົ່ງໂຈມຕີເຂົ້າໄປດ້ວຍກອງກຳລັງ. ຈົ່ງເຮັດຢ່າງນີ້ເພາະພຣະຢາເວຈະລົງໄປຂ້າງຫນ້າເຈົ້າ ເພື່ອໂຈມຕີກອງທັບຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ."²⁵ດັ່ງນັ້ນດາວິດໄດ້ຊົງເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້. ເພິ່ນໄດ້ຊົງສັງຫານຄົນຟີລິດສະຕິນຈາກເມືອງເກບາຈົນເຖິງເມືອງເກເຊ.

6

¹ບັດນີ້ດາວິດໄດ້ຊົງລວບລວມຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ເລືອກເອົາຜູ້ເກັ່ງກ້າໃນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ, ໄດ້ສາມຫມື່ນຄົນ.²ດາວິດກໍໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ໄປກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງເພິ່ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບເພິ່ນທີ່ໄດ້ມາຈາກບາອາລາໃນຢູດາຍ ເພື່ອນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກທີ່ນັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ຮ້ອງຕາມພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ, ຜູ້ປະທັບເຫນືອພວກເຄຣຸບ.

³ພວກເຂົາກໍໄດ້ເອົາລໍ້ຄັນໃຫມ່ບັນຈຸຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳອອກມາຈາກບ້ານຂອງອາບີນາດາບ, ຊຶ່ງຢູ່ເທິງເນີນພູ. ອຸດຊາ ແລະ ອາຮີໂອ, ພວກລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ກໍໄດ້ຂັບລໍ້ຄັນໃຫມ່ນັ້ນ.⁴ພວກເຂົາໄດ້ນຳລໍ້ທີ່ໄດ້ບັນທຸກຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າອອກຈາກບ້ານຂອງອາບີນາດາບຊຶ່ງຢູ່ເທິງເນີນພູ. ອາຮີໂອໄດ້ຍ່າງທາງຫນ້າຫີບ.⁵ແລ້ວດາວິດ ແລະທຸກຄົນຂອງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ເລີ່ມມ່ວນຊື່ນກັນສະເພາະຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ໄດ້ສະເຫລີມສະຫລອງກັນດ້ວຍເຄື່ອງດົນຕີໄມ້, ດ້ວຍພິນ, ດ້ວຍພິນໃຫຍ່, ດ້ວຍສັນກະລໍ, ດ້ວຍກອງ, ແລະ ກະຈັບປີ່.

⁶ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາຮອດລານຟາດເຂົ້ານາໂກນ, ເຫລົ່າງົວນັ້ນກໍໄດ້ສະດຸດ, ແລະອຸດຊາກໍໄດ້ເດ່ມີືຂອງເຂົາອອກໄປຈັບຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້, ແລະ ເຂົາໄດ້ຈັບທັງຫີບໄວ້.⁷ແລ້ວພຣະຢາເວກໍໄດ້ໂກດຮ້າຍອຸດຊາ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະຫານເຂົາທີ່ນັ້ນເພາະຄວາມຜິດຂອງເຂົາ. ອຸດຊາໄດ້ຕາຍທີ່ຂ້າງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁸ດາວິດກໍໄດ້ໃຈຮ້າຍ ເພາະພຣະເຢາເວໄດ້ຊົງປະຫານອຸດຊາ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ຮ້ອງທີ່ບ່ອນນັ້ນວ່າ ເປເຣັດອຸດຊາ ສະຖານທີ່ນັ້ນກໍໄດ້ຊື່ວ່າ ເປເຣັດອຸດຊາມາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.⁹ໃນວັນນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ຊົງຢ້ານພຣະຢາເວ. ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະນຳເອົາຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວນີ້ໄປໄດ້ຢ່າງໃດ?"

¹⁰ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຊົງຍອມນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວເຂົ້າໄປກັບເພິ່ນໃນເມືອງຂອງດາວິດ. ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ຊົງໃຫ້ລ້ຽວໄປທີ່ບ້ານຂອງໂອເບັດເອໂດມຊາວເມືອງກາດ.¹¹ຫີບຂອງພຣະຢາເວກໍໄດ້ຢູ່ທີ່ບ້ານຂອງໂອເບັດເອໂດມຊາວເມືອງກາດເປັນເວລາສາມເດືອນ. ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວກໍໄດ້ຊົງອວຍພອນເຂົາ ແລະ ຄອບຄົວຂອງເຂົາທຸກຄົນ.

¹²ມີຄົນໄດ້ໄປບອກກະສັດດາວິດວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງອວຍພອນຄອບຄົວຂອງໂອເບັດເອໂດມ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເຂົາເນື່ອງດ້ວຍຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. "ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນໄປນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້ຈາກບ້ານຂອງໂອເບັດເອໂດມເຖິງເມືອງຂອງດາວິດດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ.¹³ເມື່ອພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳລັງຫາມຫີບຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຍ່າງໄປໄດ້ຫົກກ້າວ, ເພິ່ນກໍໄດ້ຊົງຖວາຍງົວໂຕຫນຶ່ງ ກັບລູກງົວຕຸ້ຍໂຕຫນຶ່ງ.

¹⁴ດາວິດກໍໄດ້ຊົງເຕັ້ນລຳຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ດ້ວຍສຸດກຳລັງຂອງເພິ່ນ; ເພິ່ນໄດ້ສວມພຽງເສື້ອປ່ານເທົ່ານັ້ນ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນດາວິດ ແລະ ທຸກຄົນທັງຫມົດໃນເຮືອນຂອງອິດສະຣາເອນ ກໍໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຂຶ້ນມາ ດ້ວຍສຽງໂຮ່ຮ້ອງ ແລະ ດ້ວຍສຽງແກທັງຫລາຍ.

¹⁶ບັດນີ້ຂະນະທີ່ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເຂົ້າມາຮອດເມືອງຂອງດາວິດ, ນາງມີການ, ລູກສາວຂອງກະສັດໂຊນ, ກໍໄດ້ເບິ່ງອອກໄປທີ່ປ່ອງຢ້ຽມ. ນາງໄດ້ຊົງເຫັນກະສັດດາວິດຊົງກຳລັງໂດດ ແລະ ກຳລັງເຕັ້ນລຳ ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ແລ້ວນາງກໍໄດ້ດູຖູກດາວິດໃນໃຈ.¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວເຂົ້າມາຕັ້ງໄວ້ໃນທີ່ກຳຫນົດ, ບ່ອນກາງເຕັ້ນຊຶ່ງດາວິດໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຊົງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ. ແລະ ເຄື່ອງສັນຕິບູຊາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ.

¹⁸ເມື່ອດາວິດໄດ້ຊົງສຳເລັດການຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງຖວາຍສາມັກຄີທຳແລ້ວ, ເພິ່ນກໍໄດ້ຊົງອວຍພອນປະຊາຊົນໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ.¹⁹ແລ້ວເພິ່ນໄດ້ຊົງແຈກເຂົ້າຈີ່ ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນທຸກຄົນ, ຄືປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງ, ໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ຄົນລະກ້ອນ, ຊີ້ນປີ້ງຜູ້ລະຕ່ອນ, ແລະເຄັກຫມາກລະແຊ້ງຄົນລະກ້ອນ. ແລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງຕ່າງກໍກັບໄປຍັງບ້ານຂອງຕົນ.

²⁰ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຊົງກັບໄປອວຍພອນແກ່ຄອບຄົວຂອງເພິ່ນ. ແຕ່ນາງມີການ, ລູກສາວຂອງກະສັດໂຊນ ໄດ້ອອກມາພົບດາວິດ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ວັນນີ້ກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ກຽດຕິຍົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລີຍ, ຜູ້ໄດ້ຊົງແກ້ເຄື່ອງຂອງທ່ານໃນວັນນີ້ຕໍ່ຫນ້າພວກສາວໃຊ້ຂອງລາວ, ຄືຄົນບ້າໃຫ້ກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຕົນເບິ່ງຢ່າງບໍ່ອາຍ!"

²¹ດາວິດໄດ້ຊົງກ່າວຕອບນາງມີການວ່າ, "ເຮົາໄດ້ເຮັດສິ່ງນັ້ນຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ຜູ້ໄດ້ຊົງເລືອກເຮົາໄວ້ເຫນືອພໍ່ຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຫນືອຣາຊວົງທັງຫມົດຂອງເພິ່ນ, ຜູ້ໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເຮົາເປັນຜູ້ນຳເຫນືອປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວ, ເຫນືອອິດສະຣາເອນ. ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວເຮົາຈຶ່ງຈະຟ້ອນຢ່າງນີ້ຕໍ່ໄປ!²²ເຮົາຈະຍອມຖືກດູຖູກຍິ່ງກວ່ານີ້, ແລະ ເຮົາຈະເປັນຄົນຕ່ຳຕ້ອຍໃນສາຍຕາເຮົາເອງ. ແຕ່ພວກສາວໃຊ້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າເຖິງນັ້ນ ສຳລັບພວກເຂົາ, ເຮົາຈະເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບກຽດ."²³ດັ່ງນັ້ນນາງມີການ, ລູກສາວຂອງກະສັດໂຊນ, ກໍບໍ່ມີລູກຈົນເຖິງມື້ຕາຍຂອງນາງ.

7

¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ຫລັງຈາກທີ່ກະສັດໄດ້ຢູ່ໃນວັງຂອງເພິ່ນ, ແລະ ຫລັງຈາກທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ເພິ່ນສະງົບຈາກເຫລົ່າສັດຕູຮອບດ້ານຂອງເພິ່ນ,²ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ທຳນວາຍນາທານວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງເທີນ, ເຮົາຢູ່ໃນວັງທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ແປກ, ແຕ່ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ໃນເຕັ້ນ."

³ແລ້ວນາທານໄດ້ຕອບກະສັດວ່າ, "ຈົ່ງໄປ, ຊົງເຮັດທຸກສິ່ງຕາມໃຈຂອງທ່ານ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງສະຖິດກັບທ່ານ."⁴ແຕ່ໃນຄືນດຽວກັນນັ້ນ ຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງນາທານ, ກ່າວວ່າ,⁵"ຈົ່ງໄປ ແລະ ບອກດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາວ່າ, 'ນີ້ແມ່ນຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຈົ້າຈະສ້າງວິຫານໃຫ້ເຮົາຢູ່ບໍ?

⁶ເພາະເຮົາບໍ່ເຄີຍຢູ່ໃນວິຫານນັບແຕ່ວັນທີ່ເຮົາໄດ້ນຳຄອບຄົວອິດສະຣາເອນຂຶ້ນມາຈາກເອຢິບຈົນເຖິງວັນນີ້, ແຕ່ເຮົາເອງກໍໄປອາໄສຢູ່ຫໍເຕັ້ນ, ແລະ ຫໍສັກສິດ.⁷ໃນທີ່ຕ່າງໆທີ່ເຮົາໄດ້ໄປກັບປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ເຮົາເຄີຍເວົ້າກັບຜູ້ນຳຄົນໃດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເຂົາລ້ຽງດູອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ເວົ້າວ່າ,"ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າບໍ່ສ້າງວິຫານໄມ້ແປກໃຫ້ເຮົາ?'""

⁸ສະນັ້ນບັດນີ້, ຈົ່ງໄປບອກດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາວ່າ, "ນີ້ຄືທີ່ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ເຮົາໄດ້ນຳເຈົ້າມາຈາກທົ່ງຫຍ້າ, ຈາກການຕາມຝູງແກະ, ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ນຳເຫນືອອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.⁹ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບເຈົ້າທຸກແຫ່ງທີ່ເຈົ້າໄປ. ເຮົາໄດ້ກຳຈັດສັດຕູຂອງເຈົ້າທັງຫມົດໃຫ້ພົ້ນຫນ້າເຈົ້າ. ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງ, ເຊັ່ນດຽວກັບຊື່ສຽງພວກຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນໂລກ.

¹⁰ເຮົາຈະແຕ່ງຕັ້ງສະຖານທີ່ຫນຶ່ງໃຫ້ອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະກໍ່ຕັ້ງພວກເຂົາໄວ້, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຢູ່ໃນທີ່ຂອງພວກເຂົາເອງ ແລະ ບໍ່ຖືກລົບກວນອີກຕໍ່ໄປ. ພວກປະຊາຊົນຈະຢູ່ຢ່າງບໍ່ມີການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາອີກ, ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາ,¹¹ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕັ້ງແຕ່ສະໄຫມເມື່ອເຮົາໄດ້ບັນຊາໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງໄດ້ເຮັດເຫນືອອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ບັດນີ້ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຢຸດພັກສະງົບຈາກບັນດາສັດຕູຂອງເຈົ້າ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເຮົາເອງ, ພຣະຢາເວປະກາດກັບພວກເຈົ້າວ່າເຮົາຈະສ້າງເຊື້ອສາຍໃຫ້ເຈົ້າ.

¹²ເມື່ອວັນຂອງເຈົ້າຄົບສົມບູນແລ້ວ ແລະເຈົ້າໄດ້ຕາຍໄປຢູ່ນຳບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະຍົກຄອບຄົວຂອງເຈົ້າຄົນຫນຶ່ງສືບຕໍ່ຈາກເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງເກີດມາຈາກຕົວເຈົ້າເອງ, ແລະ ເຮົາຈະສ້າງອານາຈັກຂອງເຂົາ.¹³ເຂົາຈະເປັນຜູ້ສ້າງວິຫານເພື່ອນາມຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ບັງລັງແຫ່ງອານາຈັກຂອງເຂົາໃຫ້ຢູ່ປົກຄອງຕະຫລອດໄປ.¹⁴ເຮົາຈະເປັນພໍ່ເຂົາ, ແລະ ເຂົາຈະເປັນລູກຊາຍຂອງເຮົາ. ຖ້າເຂົາເຮັດບາບ, ເຮົາຈະຕີສອນເຂົາດ້ວຍໄມ້ຂອງມະນຸດ ແລະ ດ້ວຍການຂ້ຽນຕີຢ່າງລູກຂອງມະນຸດທັງຫລາຍ.

¹⁵ແຕ່ຄຳສັນຍາຄວາມສັດຊື່ຫມັ້ນຄົງຂອງເຮົາຈະບໍ່ຫນີໄປຈາກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ໂຊນ, ຜູ້ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ.¹⁶ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ອານາຈັກຂອງເຈົ້າຈະຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າຕະຫລອດໄປ ແລະ ບັນລັງຂອງເຈົ້າຈະຫມັ້ນຄົງຕະຫລອດໄປ."¹⁷ນາທານກໍໄດ້ບອກດາວິດຕາມຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ, ແລະ ເຂົາໄດ້ບອກດາວິດຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າສຳແດງນີ້ທັງຫມົດ.

¹⁸ແລ້ວກະສັດດາວິດຈຶ່ງໄດ້ໄປຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍເປັນໃຜ, ແລະ ເຊື້ອສາຍຂ້ານ້ອຍເປັນໃຜທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍມາຮອດຈຸດນີ້?¹⁹ບັດນີ້ສິ່ງນີ້ກໍຍັງເປັນສິ່ງເລັກນ້ອຍ, ໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຢາເວ. ທ່ານກ່າວເຖິງເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃນອານາຄົດ, ແລະ ໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຊົນໃນຮຸ້ນຕໍ່ໄປໃນອານາຄົດ ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະຢາເວ!²⁰ຂ້າພນ້ອຍ, ດາວິດ, ຈະທູນຂໍສິ່ງໃດອີກຕໍ່ພຣະອົງໄດ້ອີກ? ພຣະອົງຊົງຍົກຍ້ອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²¹ເພື່ອເຫັນແກ່ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ, ແລະເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ, ພຣະອົງຊົງເຮັດສິ່ງໃຫຍ່ນີ້ທັງຫມົດ ແລະ ໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.²²ສະນັ້ນ ພຣະອົງຊົງຍິ່ງໃຫຍ່, ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ມີໃຜສະເຫມີເຫມືອນພຣະອົງ, ແລະ ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າໃດອີກນອກເຫນືອພຣະອົງ, ຕາມທີ່ຫູຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນມາ.²³ຊົນຊາດໃດຈະຄືອິດສະຣາເອນ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ? ຊົນຊາດດຽວໃນໂລກທີ່ພຣະອົງຊົງໄຖ່ເອົາມາຈາກການເປັນທາດຮັບໃຊ້, ເພື່ອໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຮັບກຽດ, ເພື່ອຊົງເຮັດສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ການກະທຳທີ່ເປັນຫນ້າຢຳເກງນັ້ນສຳລັບແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ຊົນຊາດຕ່າງໆ ແລະ ບັນດາພະຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຫນ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ອອກຈາກເອຢິບ.

²⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງອິດສະຣາເອນໃຫ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕະຫລອດນິລັນດອນ, ແລະ ພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ, ກໍໄດ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.²⁵ບັດນີ້, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ຄຳສັນຍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ຄອບຄົວຂອງເຂົານັ້ນຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕະຫລອດໄປ. ຂໍຊົງເຮັດດັງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ.²⁶ຂໍພຣະນາມຂອງພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ຕະຫລອດນິລັນດອນ, ເພື່ອປະຊາຊົນຈະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຢາເວຈອມໂຢທາ ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ" ຂະນະທີ່ເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ.

²⁷ເພາະພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຢາເວຈອມໂຢທາ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ວ່າພຣະອົງຈະສ້າງເຊື້ອສາຍໃຫ້ເຂົານັ້ນເປັນເຫດວ່າ, ຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈຶ່ງມີໃຈກ້າຫານຕໍ່ພຣະອົງ.²⁸ບັດນີ້, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຊົງວາງໃຈໄດ້, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສັນຍາທີ່ດີນີ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.²⁹ສະນັ້ນ, ບັດນີ້ ຂໍຊົງອວຍພອນເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອໃຫ້ດຳເນີນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງຕະຫລອດໄປ. ເພາະຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ, ແລະ ດ້ວຍພຣະພອນຂອງພຣະອົງ ກໍຂໍໃຫ້ເຊື້ອສາຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບພຣະພອນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ."

8

¹ຕໍ່ມາເຫດການນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ດາວິດໄດ້ໂຈມຕີຄົນຟີລິດສະຕີນ ແລະ ໄດ້ເອົາຊະນະພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນດາວິດໄດ້ຍຶດເມືອງກັນ ແລະ ຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆຈາກການຄວບຄຸມຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ.

²ແລ້ວເພິ່ນຊົງເອົາຊະນະຄົນໂມອາບ ແລະ ໄດ້ບັງຄັບຄົນຂອງພວກເຂົາ ໃຫ້ລຽນເປັນແຖວຫນຶ່ງ ໂດຍໃຫ້ພວກເຂົານອນລົງພື້ນດິນ. ເພິ່ນໄດ້ແບ່ງພວກເຂົາອອກເປັນສອງແຖວເພື່ອຂ້າ, ແລະ ອີກແຖວຫນຶ່ງໃຫ້ໄວ້ຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນຄົນໂມອາບກໍໄດ້ກາຍເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດ ແລະ ໄດ້ເລີ່ມນຳເຄື່ອງມາຖວາຍເພິ່ນ.

³ແລ້ວດາວິດໄດ້ໂຈມຕີຮາດາເດລູກຊາຍຂອງເຣໂຮບ, ກະສັດເມືອງໂຊບາ, ທີ່ກະສັດຮາດາເດໄດ້ເດີນທາງໄປຟື້ນຟູອຳນາດຂອງເພິ່ນທີ່ແຄມແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ.⁴ດາວິດໄດ້ຍຶດລົດມ້າ ຫນຶ່ງພັນເຈັດຮ້ອຍຄັນ ແລະ ທະຫານສອງຫມື່ນຄົນຈາກເຂົາ. ດາວິດໄດ້ຕັດເອັນມ້າລົດເສິກທັງຫມົດ, ແຕ່ໃຫ້ເຫລືອພຽງພໍໄວ້ ແກ່ລົດມ້າຕີເສິກແຕ່ຫນຶ່ງຮ້ອຍຄັນ.

⁵ເມື່ອຄົນອາຣາມ ຊາວເມືອງດາມັສກັດໄດ້ມາຊ່ວຍຮາດາເດເຊແຫ່ງໂຊບາ, ດາວິດກໍໄດ້ຂ້າຄົນອາຣາມຊາວສອງພັນຄົນ.⁶ແລ້ວກະສັດດາວິດກໍໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍທະຫານໄວ້ໃນດິນແດນຂອງອາຣາມ ຊາວເມືອງດາມັສກັດ, ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກລົງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດກາຍເປັນຂ້າທາດ ແລະ ຍອມເສຍສວຍໃຫ້ເພິ່ນ. ພຣະຢາເວໄດ້ໃຫ້ດາວິດໄດ້ຮັບໄຊຊະນະທຸກບ່ອນທີ່ເພິ່ນໄປສູ້ຮົບ.

⁷ດາວິດໄດ້ຢຶດເອົາໂລ້ປ້ອງກັນທອງຄຳ ທີ່ທະຫານຂອງຮາດາເດເຊຖືນັ້ນ ແລະ ໄດ້ນຳທາງພວກເຂົາໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.⁸ຈາກເມືອງເບຕາ ແລະ ເມືອງເບໂຣໄທ, ເມືອງຕ່າງໆຂອງຮາດາເດເອເຊ, ກະສັດດາວິດໄດ້ຢຶດເອົາທອງສຳຣິດຈຳນວນຫລາຍ.

⁹ເມື່ອໂຕອີ, ກະສັດແຫ່ງຮາມັດ, ໄດ້ຍິນວ່າດາວິດໄດ້ຕີເສິກຊະນະກອງທັບທັງຫລາຍຂອງຮາດາເດເຊ,¹⁰ໂຕອີໄດ້ສົ່ງໂຢຣາມລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໄປເຝົ້າກະສັດດາວິດ ເພື່ອຖວາຍຄຳນັບ ແລະ ຖວາຍພະພອນຂອງເພິ່ນ, ເພາະດາວິດໄດ້ຊົງຕີເສິກກັບຮາດາເດເຊ, ແລະ ໄດ້ປາບປາມເຂົາລົງໄດ້, ແລະ ເພາະວ່າຮາດາເດເຊໄດ້ເຮັດສົງຄາມ ກັບໂຕອີ. ຮາກີໂດຣັມກໍໄດ້ນຳຊັບສິນເງິນ, ຄຳ, ແລະ ທອງສຳຣິດໄປຖວາຍເພິ່ນດ້ວຍ.

¹¹ກະສັດດາວິດໄດ້ມອບຖວາຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແດ່ພຣະຢາເວ, ພ້ອມກັບເງິນ ແລະ ທອງຄຳຈາກປະຊາຊາດທັງຫລາຍທີ່ເພິ່ນໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ -¹²ນັບຕັ້ງແຕ່ເອໂດມ, ໂມອາບ, ພວກປະຊາຊົນຂອງອຳໂມນ, ຄົນຟີລິດສະຕິນ, ແລະ ອາມາເຫລັກ, ແລະ ດ້ວຍສິນຄ້າທັງຫມົດທັງຫມົດທີ່ໄດ້ຢຶດມາຈາກຮາດາເດເຊ ລູກຊາຍຂອງເຣໂຮບ, ກະສັດແຫ່ງໂຊບານັ້ນດ້ວຍ.

¹³ຊື່ຂອງດາວິດໄດ້ຊ່າລືກັນໄປເມື່ອເພິ່ນຊົງມີໄຊຊະນະເຫນືອພວກອາຣາມ ໃນພູເຂົາແຫ່ງເກືອ, ທີ່ມີຈຳນວນເຖິງຫນຶ່ງຫມື່ນແປດພັນຄົນ.¹⁴ເພິ່ນໄດ້ຕັ້ງກອງທັບທະຫານຮັກສາ ຢູ່ທົ່ວເມືອງເອໂດມ, ແລະ ຄົນເອໂດມທັງຫລາຍກໍເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດ. ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານໄຊຊະນະໃຫ້ແກ່ດາວິດໃນທຸກແຫ່ງທີ່ເພິ່ນໄດ້ໄປ.

¹⁵ດາວິດໄດ້ຊົງປົກຄອງອິດສະຣາເອນທັງຫລາຍ, ແລະເພິ່ນໄດ້ເຮັດຄວາມຍຸດຕິທຳແກ່ຊົນຊາດຂອງເພິ່ນທັງຫລາຍ.¹⁶ໂຢອາບລູກຊາຍຂອງ ນາງເຊຣູອີຢາໄດ້ເປັນແມ່ທັບ, ແລະເຢໂຮຊາຟັດລູກຊາຍຂອງອາຮີລຸດໄດ້ເປັນເຈົ້າຫນ້າທີ່ຜູ້ຈົດບັນທຶກ.¹⁷ຊາດົກລູກຊາຍຂອງອາຮີລຸດ ແລະ ອາຮິເມເຫລັກລູກຊາຍຂອງອາບີອາທາໄດ້ເປັນປະໂຣຫິດ, ແລະເສຣາອີຢາເປັນເລຂາທິການ.¹⁸ເບເນອີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຄົນເລວີ ແລະຄົນເປເລັດ, ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງດາວິດໄດ້ເປັນບັນດາຫົວຫນ້າທີ່ປຶກສາຂອງກະສັດ.

9

¹ດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຍັງມີເຊື້້ອສາຍຜູ້ໃດຂອງໂຊນເຫລືອຢູ່ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະສະແດງຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງແກ່ຜູ້ນັ້ນໂດຍເຫັນແກ່ໂຢນາທານ?"²ມີຄົນຮັບໃຊ້ໃນເຊື້້ອສາຍຂອງໂຊນຄົນຫນຶ່ງ ທີ່ຊື່ວ່າຊີບາ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນເຂົາມາພົບດາວິດ. ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ເຈົ້າຄືຊີບາບໍ?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ແມ່ນ. ຂ້ານ້ອຍຄືຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ." ດັ່ງນັ້ນ

³ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ບໍ່ມີໃຜໃນເຊື້ອສາຍຂອງໂຊນເຫລືອຢູ່ແລ້ວບໍ ຜູ້ທີ່ເຮົາອາດຈະສະແດງຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ເຂົາ?" ຊີບາໄດ້ຕອບກະສັດວ່າ, "ໂຢນາທານຍັງມີລູກຊາຍເຫລືອຢູ່ອົງຫນຶ່ງ, ຜູ້ທີ່ຕີນຂອງລາວພິການ."⁴ກະສັດໄດ້ຖາມເຂົາວ່າ, "ເຂົາຢູ່ໃສ?" ຊີບາຈຶ່ງໄດ້ຕອບກະສັດວ່າ, "ເຂົາຢູ່ໃນບ້ານຂອງມາກີລູກຊາຍຂອງອຳມີເອນ ໃນເມືອງໂລເດບາ."

⁵ແລ້ວກະສັດດາວິດໄດ້ສົ່ງຄົນໄປນຳເຂົາມາຈາກບ້ານຂອງມາກີລູກຊາຍຂອງອຳມີເອນ ທີ່ໂລເດບາ.⁶ດັ່ງນັ້ນເມຟີໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງໂຢນາທານ ລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຊນ, ກໍໄດ້ມາເຝົ້າດາວິດ ແລະ ຄຸກເຂົ່າກົ້ມຫນ້າລົງພື້ນເພື່ອນົບດາວິດ ດາວິດຕອບວ່າ, "ນີ້ແມ່ນເມຟີໂບເຊັດຫວ່ານິ." ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ. "ໂອເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ!"

⁷ດາວິດໄດ້ຕອບວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເພາະເຮົາຈະສະແດງຄວາມຮັກຫມັ້ັ້ນຄົງຕໍ່ເຈົ້າແນ່ນອນ ເພື່ອເຫັນແກ່ໂຢນາທານພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ແລະເຮົາຈະຄືນທີ່ດິນທັງຫມົດຂອງໂຊນປູ່ຂອງເຈົ້າແກ່ເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະຮັບປະທານອາຫານຢູ່ທີ່ໂຕະຂອງເຮົາສະເຫມີໄປ."⁸ເມຟີໂບເຊັດກໍໄດ້ຄຸກເຂົ່າລົງຄຳນັບ ແລະໄດ້ທູນວ່າ, "ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານແມ່ນຜູ້ໃດ,? ຊຶ່ງທ່ານຈະຊົງເຫັນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມກັບຫມາທີ່ຕາຍແລ້ວຢ້າງຂ້ານ້ອຍນີ້?"

⁹ແລ້ວກະສັດໄດ້ເອີ້ນຊີບາ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງໂຊນ, ແລະໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ສິ່ງຂອງທັງຫມົດທີ່ເປັນຂອງໂຊນ ແລະຂອງພົງພັນຂອງເພິ່ນເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຫລານເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າແລ້ວ.¹⁰ໂຕເຈົາ. ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະຄົນໃຊ້ຂອງເຈົ້າຈະຕ້ອງໄຖນາໃຫ້ເຂົາ ແລະເຈົ້າຈະຕ້້ອງເກັບກ່ຽວຜົນນັ້ນມາເພື່ອລູກຊາຍແຫ່ງເຈົ້ານາຍເຈົ້າຈະໄດ້ມີອາຫານກິນ. ສຳລັບເມຟີໂບເຊັດຫລານເຈົ້ານາຍເຈົ້າ, ຈະຕ້ອງກິນອາຫານທີ່ໂຕະຂອງເຮົາສະເຫມີໄປ." ບາດນີ້ຊີບາມີລູກຊາຍສິບຫ້າຄົນ ແລະຄົນຮັບໃຊ້ຊາວຄົນ.

¹¹ແລ້ວຊີບາຈຶ່ງໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຈະເຮັດທຸກສິ່ງກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊົງມີຄຳສັ່ງແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ເພິ່ນ." ກະສັດໄດ້ເວົ້າຕໍ່ອີກວ່າ, "ສຳລັບເມຟີໂບເຊັດ ເຂົາຈະຮັບປະທານທີ່ໂຕະກິນເຂົ້າຂອງເຮົາ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບລູກຊາຍຂອງກະສັດຫນຶ່ງ."¹²ເມຟີໂບເຊັດໄດ້ມີລູກຊາຍນ້ອນຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່າມີກາ. ທຸກຄົນໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນບ້ານຂອງຊີບາກໍໄດ້ເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເມຟີໂບເຊັດ.¹³ດັ່ງນັ້ນເມຟີໂບເຊັດຈຶ່ງໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະເຂົາໄດ້ກິນອາຫານທີ່ໂຕະເກົ່າສະເຫມີ, ເຖິງແມ່ນວ່າຕີນຂອງເຂົາຈະພິການ.

10

¹ສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກທີ່ກະສັດແຫ່ງຄົນອຳໂມນ, ໄດ້ຮານູນລູກຊາຍຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ຊົງຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນເພິ່ນ.²ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະສະແດງນ້ຳໃຈຕໍ່ຮານູນລູກຊາຍນາຮາດ, ດັ່ງທີ່ພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ຊົງສະແດງຄວາມກະລຸນາຕໍ່ເຮົາ." ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງພວກຂ້າຣາຊການຂອງເພິ່ນໄປສະແດງຄວາມເສຍໃຈຕໍ່ຮານູນ ກ່ຽວດ້ວຍເລື່ອງພໍ່ຂອງເຂົາ. ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດກໍເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນຂອງປະຊາຊົນອຳໂມນ.³ແຕ່ພວກຜູ້ນຳຂອງຄົນອຳໂມນໄດ້ບອກຮານູນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາວ່າ, "ທ່ານຊົງຄິດວ່າດາວິດຊົງໃຫ້ກຽດພໍ່ຂອງທ່ານແທ້ໆ ຫລື ທີ່ເຂົາໄດ້ສົ່ງພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນມາເພື່ອຊົງສະແດງຄວາມເສຍໃຈຕໍ່ທ່ານ? ດາວິດບໍ່ໄດ້ສົ່ງພວກຂ້າຣາຊການຂອງເຂົາມາຫາທ່ານເພື່ອກວດສອບເມືອງ ເພື່ອສອດແນມ, ແລະເພື່ອຈະເອົາເມືອງນີ້ບໍ່?"

⁴ດັ່ງນັ້ນຮານູນຈຶ່ງໄດ້ຈັບພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດມາແຖຫນວດເຄິ່ງຫນຶ່ງ, ແລະ ໄດ້ຕັດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍພວກເຂົາອອກຈົນເຖິງສະໂພກຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ໄດ້ປ່ອຍໄປ.⁵ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອະທິບາຍເລື່ອງນີ້ໃຫ້ດາວິດໄດ້ຊົງຮູ້, ພະອົງກໍໄດ້ຊົງສົ່ງຄົນໄປພົບເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍຫລາຍ. ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງພັກທີ່ເມືອງເຢຣິໂກ ຈົນກວ່າຫນວດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ປົ່ງຂຶ້ນຄືນ, ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍກັບມາ.”

⁶ເມື່ອປະຊາຊົນອຳໂມນໄດ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງສັດຕູກັບດາວິດ, ປະຊາຊົນອຳໂມນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຜູ້ສື່ສານໄປຈ້າງຄົນອາຣາມ ເມືອງເບັດເຣໂຮບ ແລະໂຊບາ, ເປັນທະຫານຈຳນວນສອງຫມື່ນຄົນ, ແລະ ກະສັດເມືອງມາອາກາພ້ອມດ້ວຍກຳລັງຄົນ ຫນຶ່ງພັນຄົນ, ແລະກຳລັງຄົນເມືອງໂຕບຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ.⁷ເມື່ອດາວິດໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ເຂົາຈຶ່ງສົ່ງໂຢອາບ ແລະກອງທັບເຫລົ່ານັກລົບທັງຫມົດໄປ.⁸ພວກຄົນອຳໂມນກໍໄດ້ຍົກທັບອອກມາ ແລະ ໄດ້ຈັດແນວຮົບໄວ້ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູເມືອງຂອງພວກເຂົາ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອາຣາມຈາກໂຊບາ ແລະ ຈາກເມືອງເຣໂຮບ, ແລະຊາວເມືອງໂຕບ ແລະຊາວເມືອງມາອາກາ, ຢູ່ທີ່ພື້ນທີ່ໂລ່ງສະເພາະພວກເຂົາ.

⁹ເມື່ອໂຢອາບໄດ້ເຫັນວ່າ ການສູ້ຮົບນັ້ນປະເຊີນຫນ້າເຂົາ ຢູ່ທັງຂ້າງຫນ້າ ແລະຂ້າງຫລັງ, ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເລືອກຈາກຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ທີ່ເກັ່ງທີ່ສຸດໃນການສູ້ຮົບ ແລະໄດ້ຈັດພວກເຂົາໄວ້ ແລ້ວເພື່ອຕໍ່ສູ້ຄົນອາຣາມ.¹⁰ສຳລັບພວກທະຫານທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນກອງທັບ, ເຂົາໄດ້ຈັດໄວ້ໃຫ້ຢູ່ໃນບັງຄັບບັນຊາຂອງອາບີໄຊ ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາເອງ, ແລະ ເຂົາກໍໄດ້ຈັດຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ເຂົ້າຕໍ່ສູ້ກັບກອງທັບຂອງຄົນອຳໂມນ.

¹¹ໂຢອາບໄດ້ກ່າວວ່າ, "ອາບີໄຊ, ຖ້າຄົນອາຣາມແຂງແຮງກວ່າກຳລັງຂອງເຮົາ, ກໍໃຫ້ເຈົ້າໄປຊ່ວຍເຮົາ. ແຕ່ຖ້າກຳລັງຄົນອຳໂມນແຂງແຮງກວ່າກຳລັງຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວເຮົາຈະມາ ແລະຊ່ວຍເຈົ້າ.¹²ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງໄວ້, ແລະ ຈົ່ງໃຫ້ເຮົາສະແດງຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະ ເພື່ອບັນດາເມືອງຕ່າງໆ ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ເພື່ອພຣະຢາເວຈະໄດ້ຊົງເຮັດຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງເຫັນຊອບ ຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ."

¹³ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບ ກັບພວກທະຫານຂອງກອງທັບຂອງເຂົາ ກໍໄດ້ບຸກເຂົ້າໄປສູ້ຮົບຕ້ານກັບຄົນອາຣາມ, ທີ່ໄດ້ຖືກກົດດັນໃຫ້ຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າກອງທັບຂອງອິດສະຣາເອນ.¹⁴ເມື່ອກອງທັບຂອງຄົນອຳໂມນໄດ້ເຫັນວ່າ ຄົນອາຣາມໄດ້ຫນີໄປແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຫນີໄປຈາກອາບີໄຊດ້ວຍ ແລະ ໄດ້ກັບເຂົ້າໄປໃນເມືອງ. ແລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ກັບຈາກການສູ້ຮົບກັບປະຊາຊົນອຳໂມນ ແລະໄດ້ກັບໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.

¹⁵ເມື່ອຄົນອາຣາມໄດ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ພ່າຍແພ້ຕໍ່ຄົນອິດສະຣາເອນແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງລວມຕົວເຂົ້າດ້ວຍກັນອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.¹⁶ແລ້ວຮາດາເດເຊໄດ້ສົ່ງຄົນໄປນຳກອງທະຫານອາຣາມຈາກອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ. ພວກເຂົາໄດ້ມາຍັງເມືອງເຮລາມ ໂດຍມີໂຊບັກ, ແມ່ທັບຂອງຮາດາເດເຊນຳຫນ້າພວກເຂົາໄປ.

¹⁷ເມື່ອດາວິດໄດ້ຮັບຮູ້ໃນເລື່ອງນີ້, ພະອົງໄດ້ຊົງຮວບຮວມຊາວອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະໄດ້ມາເຖິງເຮລາມ. ຄົນອາຣາມກໍໄດ້ຈັດແນວຮົບຂອງພວກເຂົາ ເຂົ້າຕໍ່ສູ້ດາວິດ ແລະ ໄດ້ສູ້ຮົບກັບພະອົງ.¹⁸ຄົນອາຣາມໄດ້ຫນີຈາກອິດສະຣາເອນ. ດາວິດໄດ້ປະຫານຄົນອາຣາມ ຊຶ່ງເປັນທະຫານລົດມ້າເສິກເຈັດຮ້ອຍຄົນ ແລະ ທະຫານມ້າສີ່ຫມື່ນຄົນ. ໂຊບັກແມ່ທັບຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບບາດເຈັບ ແລະຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹⁹ເມື່ອບັນດາກະສັດພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງອາດາເດເຊເຫັນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ພ່າຍແພ້ຕໍ່ອິດສະຣາເອນ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດສັນຍາສະຫງົບເສິກກັບອິດສະຣາເອນ ແລະ ໄດ້ຍອມຮັບໃຊ້ພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນຄົນອາຣາມຈຶ່ງຢ້ານທີ່ຈະຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງຄົນອຳໂມນອີກຕໍ່ໄປ.

11

¹ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ໃນເວລາທີ່ບັນດາກະສັດໂດຍປົກກະຕິກໍໄດ້ອອກໄປຮົບ, ດາວິດໄດ້ຊົງສົ່ງໂຢອາບ,ພ້ອມກັບພວກທະຫານ, ແລະກອງທັບຂອງອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ. ພວກເຂົາໄດ້ໄປທຳລາຍກອງທັບຂອງຄົນອຳໂມນ ແລ້ວລ້ອມເມືອງຣັບບາໄວ້. ແຕ່ດາວິດໄດ້ຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊເລັມ.

²ດັ່ງນັ້ນມັນກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາບ່າຍວັນຫນຶ່ງ ເມື່ອດາວິດໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກທີ່ນອນຂອງເພິ່ນ ແລະໄດ້ຍ່າງຢູ່ເທິງດາດຟ້າຫລັງຄາ ຂອງຣາຊວັງຂອງເພິ່ນ. ຈາກທີ່ນັ້ນເພິ່ນໄດ້ເຫັນຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງໄດ້ກຳລັງອາບນ້ຳຢູ່, ແລະຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນງົດງາມຫລາຍ.³ດັ່ງນັ້ນດາວິດໄດ້ຊົງສົ່ງຄົນໄປ ແລະໄດ້ຖາມຄົນທັງຫລາຍ ທີ່ຮູ້ເລື່ອງກ່ຽວກັບຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ. ບາງຄົນໄດ້ທູນວ່າ, "ອາຣາຜູ້ຍິງນີ້ຄືບັດເຊບາ, ລູກສາວຂອງເອລີອາມ, ແລະນາງເປັນເມຍຂອງອູຣິຢາຄົນຮິດຕີບໍ່ແມ່ນບໍ?"

⁴ດາວິດກໍໄດ້ຊົງສົ່ງພວກຜູ້ສື່ສານໄປ ແລະກໍໄດ້ນຳນາງມາ, ນາງໄດ້ມາເຝົ້າເພິ່ນ, ແລ້ວເພິ່ນກໍໄດ້ຊົງຫລັບນອນກັບນາງ (ເພາະວ່ານາງຫາກໍເສັດສີ້ນພິທີຊຳລະຕົວ ຫລັງຈາກເຊົາເປັນປະຈຳເດືອນແລ້ວ). ແລ້ວນາງກໍໄດ້ກັບໄປບ້ານຂອງນາງ.⁵ຜູ້ຍິງນັ້ນກໍໄດ້ຖືພາ, ແລະນາງຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຄົນໄປ ແລະໄດ້ບອກດາວິດ, ນາງໄດ້ບອກວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຖືພາແລ້ວ."

⁶ດາວິດກໍໄດ້ຊົງສົ່ງຄົນໄປຫາໂຢອາບບອກວ່າ, "ຈົ່ງສົ່ງອູຣິຢາຄົນຮິດຕີມາໃຫ້ເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບກໍໄດ້ສົ່ງອູຣິຢາໄປໃຫ້ດາວິດ.⁷ດາວິດກໍໄດ້ຮັບສັ່ງວ່າໂຢອາບເປັນຢ່າງໃດ, ກອງທັບເປັນຢ່າງໃດແດ່, ແລະສົງຄາມເປັນຢ່າງໃດ.⁸ດາວິດໄດ້ຮັບສັ່ງກັບອູຣິຢາວ່າ, "ຈົ່ງລົງໄປບ້ານຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ລ້າງຕີນຂອງເຈົ້າເຖີດ." ດັ່ງນັ້ນອູຣີຢາກໍໄດ້ອອກໄປຈາກຣາຊວັງຂອງກະສັດ, ແລະກະສັດໄດ້ຊົງສົ່ງຂອງປະທານໄປໃຫ້ອູຣິຢາຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ.

⁹ແຕ່ອູຣິຢາໄດ້ນອນທີ່ປະຕູຣາຊວັງຂອງກະສັດ ພ້ອມກັບມະຫາເລັກທັງຫມົດຂອງນາຍຂອງເຂົາ, ແລະເຂົາບໍ່ໄດ້ລົງໄປທີ່ບ້ານຂອງເຂົາ.¹⁰ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ທູນດາວິດວ່າ, "ອູຣິຢາບໍ່ໄດ້ລົງໄປທີ່ບ້ານຂອງເຂົາ," ດາວິດກໍໄດ້ຮັບສັ່ງແກ່ອູຣິຢາວ່າ, "ເຈົ້າເດີນທາງມາບໍ່ແມ່ນບໍ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ລົງໄປບ້ານຂອງເຈົ້າ?"¹¹ອູຣິຢາໄດ້ທູນຕອບດາວິດວ່າ, "ຫີບພັນທະສັນຍາ, ແລະອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາຢູ່ໃນເຕັ້ນ ແລະໂຢອາບຂອງຂ້ານ້ອຍ, ກັບບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ພື້ນທີ່ໂລ່ງ ແລ້ວຂ້ານ້ອຍເອງຈະໄປທີ່ບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອກິນ, ດື່ມ ແລະນອນກັບເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢ່າງໃດ? ຕາບໃດທ່ານຍັງມີຊີວິດຢູ່, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຮັດຢ່າງນີ້ເລີຍ."

¹²ດັ່ງນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ຮັບສັ່ງແກ່ອູຣິຢາວ່າ, "ມື້ນີ້ກໍໃຫ້ພັກຢູ່ທີ່ນີ້ເຖີດ, ແລະມື້ອື່ນເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າໄປ." ດັ່ງນັ້ນອູຣິຢາກໍໄດ້ພັກຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນມື້ນັ້ນ ແລະມື້ຕໍ່ມາ.¹³ເມື່ອດາວິດໄດ້ຊົງຮ້ອງເຂົາມາ ເຂົາກໍໄດ້ມາຮັບປະທານ, ແລະດື່ມຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ, ແລະດາວິດໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເຂົາມືນເມົາ. ໃນຕອນບ່າຍອູຣິຢາກໍໄດ້ອອກໄປນອນໃນທີ່ນອນກັບພວກຂ້າຣາຊການຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາ, ເຂົາບໍ່ໄດ້ລົງໄປບ້ານຂອງເຂົາ.

¹⁴ດັ່ງນັ້ນພໍເຊົ້າວັນໃຫມ່ ດາວິດໄດ້ຊົງຂຽນສານເຖິງໂຢອາບ, ແລະໄດ້ສົ່ງໄປກັບມືອູຣິຢາ.¹⁵ດາວິດໄດ້ຊົງຂຽນໃນສານນັ້ນວ່າ, "ຈົ່ງຕັ້ງອູຣິຢາໃຫ້ຢູ່ແນວຫນ້າຂອງການຮົບທີ່ດຸເດືອດທີ່ສຸດ, ແລ້ວໃຫ້ພວກເຈົ້າຖອຍໄປຈາກເຂົາ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາຖືກຕີ ແລະຖືກຂ້າຕາຍ."

¹⁶ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກຳນົດໃຫ້ອູຣິຢາໄປທີ່ ທີ່ເຂົາໄດ້ຮູ້ວ່າມີພວກທະຫານຂອງພວກສັດຕູທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດທີ່ກຳລັງສູ້ຮົບຢູ່.¹⁷ເມື່ອຄົນຂອງເມືອງນັ້ນໄດ້ອອກມາສູ້ຮົບກັບກອງທັບຂອງໂຢອາບ, ມີທະຫານບາງຄົນຂອງດາວິດໄດ້ລົ້ມຕາຍ, ແລະອູຣິຢາກໍໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

¹⁸ເມື່ອໂຢອາບໄດ້ສົ່ງຖ້ອຍຄຳໄປທູນດາວິດເລື່ອງລາວການຮົບທັງຫມົດໃຫ້ຊົງຮູ້ກ່ຽວກັບສົງຄາມ,¹⁹ເຂົາໄດ້ສັ່ງຜູ້ສື່ສານນັ້ນວ່າ, "ເມື່ອເຈົ້າທູນເລື່ອງລາວການຮົບທັ້ງຫມົດຕໍ່ກະສັດແລ້ວ,²⁰ອາດຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ວ່າ ກະສັດໄດ້ໃຈຮ້າຍຂຶ້ນມາ, ແລະພະອົງໄດ້ຖາມເຈົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າສູ້ຮົບໃກ້ເມືອງນັ້ນ? ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າພວກເຂົາຈະຍິງຈາກກຳແພງ?

²¹ໃຜຂ້າອາບີເມເຫລັກລູກຊາຍຂອງກີເດໂອນ? ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງເອົາຫິນໂມ້ທຸ້ມເຂົາຈາກກຳແພງເມືອງ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາໄດ້ຕາຍທີ່ເມືອງເທເບັດບໍ? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃກ້ກຳແພງ?" ແລ້ວໃຫ້ເຈົ້າທູນວ່າ, "ອູຣິຢາຄົນຮິດຕີຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານກໍໄດ້ຕາຍດ້ວຍ.""

²²ດັ່ງນັ້ນຜູ້ສື່ສານກໍໄດ້ຈາກໄປ ເຂົາໄດ້ມາເຝົ້າດາວິດ ແລະໄດ້ບອກເພິ່ນໃຫ້ຊົງຮູ້ທຸກຢ່າງຕາມທີ່ໂຢອາບໄດ້ສັ່ງເຂົາມາ.²³ແລ້ວຜູ້ສື່ສານນັ້ນກໍໄດ້ທູນດາວິດວ່າ, "ພວກສັດຕູມີກຳລັງເຫນືອເຮົາໃນຕອນແລກ, ພວກເຂົາໄດ້ອອກມາສູ້ກັບເຮົາທີ່ກາງທົ່ງນາ, ແຕ່ເຮົາໄດ້ໄລ່ພວກເຂົາໃຫ້ກັບໄປເຖິງທາງເຂົ້າປະຕູເມືອງ.

²⁴ແລ້ວຍິງທະນູຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຍິງເຫລົ່າທະຫານຂອງທ່ານຈາກກຳແພງ, ແລະທະຫານຂອງກະສັດບາງຄົນກໍໄດ້ຕາຍ, ແລະອູຣິຢາຄົນຮິດຕີຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານກໍໄດ້ຕາຍດ້ວຍ."²⁵ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຮັບສັ່ງຜູ້ສື່ສານນັ້ນວ່າ“ຈົ່ງກ່າວກັບໂຢອາບວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າທຸກໃຈ, ເພາະດາບສັງຫານບໍ່ວ່າຄົນນັ້ນຫລືຄົນນີ້. ຈົ່ງສູ້ຮົບໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ, ແລະໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຍິ່ງຂຶ້ນເພື່ອຕໍ່ສູ້ເມືອງນັ້ນ, ແລະທຳລາຍໃຫ້ໄດ້’ ແລະໄດ້ໃຫ້ກຳລັງໃຈເຂົາ."

²⁶ດັ່ງນັ້ນເມື່ອເມຍຂອງອູຣິຢາໄດ້ຮູ້ວ່າ ອູຣິຢາຜົວຂອງນາງໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ນາງກໍໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຫນັກເລື່ອງຜົວຂອງນາງ.²⁷ເມື່ອການໄວ້ທຸກຂອງນາງໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ, ດາວິດກໍໄດ້ສົ່ງຄົນໃຫ້ໄປຮັບນາງມາທີ່ຣາຊວັງຂອງເພິ່ນ, ແລະໄດ້ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ເພິ່ນ. ແຕ່ສິ່ງຊຶ່ງດາວິດໄດ້ຊົງເຮັດນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງພຣະຢາເວ.

12

¹ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງໃຊ້ນາທານໄປຫາດາວິດ. ນາທານກໍໄດ້ໄປເຝົ້າ ແລະທູນເພິ່ນວ່າ, "ຍັງມີຜູ້ຊາຍສອງຄົນ, ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງຫນຶ່ງຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງຮັ່ງມີ ແລະອີກຄົນຫນຶ່ງຍາກຈົນ.²ຜູ້ຊາຍຄົນຮັ່ງມີນັ້ນມີແພະແກະ ແລະງົວຫລວງຫລາຍ,³ແຕ່ຜູ້ຊາຍຄົນຍາກຈົນນັ້ນບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ ເວັ້ນແຕ່ແກະໂຕເເມ່ໂຕນ້ອຍໆ ໂຕດຽວທີ່ເຂົາໄດ້ຊື້ມາ, ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ລ້ຽງໄວ້ມັນໄດ້ເຕີບໂຕມາກັບເຂົາ ແລະບັນດາລູກທັງຫລາຍຂອງເຂົາ ມັນໄດ້ກິນອາຫານຮ່ວມກັບເຂົາດ້ວຍ. ແລະໄດ້ດື່ມຈາກຖ້ວຍດຽວກັບເຂົາ, ແລະມັນໄດ້ນອນໃນອົກຂອງເຂົາ ແລະເປັນເຫມືອນລູກສາວຂອງເຂົາ.

⁴ມື້ຫນຶ່ງມີແຂກຄົນຫນຶ່ງ ໄດ້ເດີນທາງມາຫາຄົນຮັ່ງມີ, ແຕ່ຄົນຮັ່ງມີບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະເອົາສັດຈາກຝູງງົວ ແລະແກະຂອງເຂົາມາເຮັດອາຫານ ສຳຫລັບລ້ຽງແຂກ ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອົາລູກແກະໂຕເເມ່ຂອງຄົນຈົນ ແລະຕຽມເປັນອາຫານໃຫ້ແກ່ແຂກຂອງເຂົາ."⁵ດາວິດກໍໄດ້ໃຈຮ້າຍຜູ້ຊາຍທີ່ຮັ່ງມີຄົນນັ້ນຫລາຍ, ແລະໄດ້ຮັບສັ່ງແກ່ນາທານວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດ, ຜູ້ຊາຍຄົນທີ່ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນສົມຄວາມຕາຍ.⁶ເຂົາຈະຕ້ອງຊົດໃຊ້ຄືນລູກແກະໃຫ້ສີ່ເທົ່າເພາະເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້, ແລະເພາະວ່າເຂົາບໍ່ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຊາຍທີ່ຍາກຈົນ."

⁷ນາທານຈຶ່ງໄດ້ທູນດາວິດວ່າ, "ທ່ານນັ້ນແຫລະຄືຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ປັນກະສັດເຫນືອອິດສະຣາເອນ, ແລະເຮົາໄດ້ຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງໂຊນ.⁸ເຮົາໄດ້ມອບຣາຊວົງເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຈົ້າ, ແລະໄດ້ມອບເຫລົ່າເມຍຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າໄວ້ໃນອ້ອມແຂນຂອງເຈົ້າ. ເຮົາໄດ້ມອບວົງວານຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາຍ,ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າດ້ວຍເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ຖ້າເທົ່ານີ້ຍັງນ້ອຍເກີນໄປ ເຮົາຈະເພີ່ມໃຫ້ຫລວງຫລາຍກ່ອນນີ້.

⁹ດັ່ງນັ້ນເປັນຫຍັງເຈົ້າເຖິງໄດ້ດູຫມິ່ນ ພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວໃນສາຍຕາພຣະອົງ? ເຈົ້າໄດ້ປະຫານອູຣິຢາຄົນຮິດຕີດ້ວຍດາບ ແລະໄດ້ເອົາເມຍຂອງເຂົາມາເປັນເມຍຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າໄດ້ຂ້າເຂົາດ້ວຍດາບຂອງກອງທັບຂອງຄົນອຳໂມນ.¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ດາບນັ້ນຈະບໍ່ຄາດໄປຈາກຣາຊວົງຂອງເຈົ້າ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ດູຫມິ່ນເຮົາ ແລະໄດ້ເອົາເມຍຂອງອູຣິຢາຄົນຮິດຕີມາເປັນເມຍຂອງເຈົ້າ."

¹¹ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, 'ນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈະໃຫ້ເຫດຮ້າຍເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າຈາກຄອບຄົວຂອງເຈົ້າເອງ. ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາເຈົ້າ, ເຮົາຈະເອົາບັນດາເມຍຂອງເຈົ້າໄປໃຫ້ເພື່ອນຂອງເຈົ້າ, ແລະເຂົາຈະນອນຮ່ວມກັບບັນດາເມຍຂອງເຈົ້າຢ່າງເປີດເຜີຍ.¹²ເພາະເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບຂອງເຈົ້ານັ້ນຢ່າງລັບໆ, ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດການນີ້,ຕໍ່ຫນ້າອິດສະຣາເອນທັ້ງຫມົດຢ່າງເປີດເຜີຍ. ""¹³ແລ້ວດາວິດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບນາທານວ່າ, "ເຮົາໄດ້ກະທຳບາບຕໍ່ພຣະຢາເວແລ້ວ." ນາທານໄດ້ທູນດາວິດວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ອະໄພບາບຂອງທ່ານແລ້ວເຊັ່ນກັນ. ທ່ານເອງຈະບໍ່ຖືກຂ້າ.

¹⁴ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພາະທ່ານໄດ້ຊົງຫມິ່ນປະຫມາດພຣະຢາເວແລ້ວ, ດ້ວຍການກະທຳຄັ້ງນີ້ ລູກຊາຍທີ່ເກີດມານັ້ນຈະຕາຍແນ່ນອນ."¹⁵ແລ້ວນາທານກໍໄດ້ກັບໄປຍັງບ້ານຂອງເຂົາ. ແລະພຣະຢາເວໄດຊົງເຮັດໃຫ້ລູກຊາຍ ຊຶ່ງເມຍຂອງອູຣິຢາເກີດກັບດາວິດນັ້ນ, ໄດ້ປ່ວຍຫນັກ.

¹⁶ດາວິດກໍໄດ້ຊົງອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າເພື່ອລູກຊາຍນັ້ນ. ດາວິດໄດ້ຊົງອົດອາຫານ ແລະໄດ້ເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ ແລະໄດ້ນອນເທິງພື້ນຕະຫລອດຄືນ.¹⁷ພວກຜູ້ອາວຸໂສໃນວັງຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ມາຢືນຢູ່ຂ້າງເພິ່ນ, ເພື່ອຈະຍົກເພິ່ນຂຶ້ນຈາກພຶ້ນ, ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ຊົງຍອມລຸກຂຶ້ນ, ແລະເພິ່ນບໍ່ກິນຫຍັງກັບພວກເຂົາ.¹⁸ແລ້ວເຫດການນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ພໍມື້ທີເຈັດລູກຊາຍກໍໄດ້ເສຍຊີວິດ. ສ່ວນຂ້າຣາຊການຂອງດາວິດກໍໄດ້ຢ້ານ ບໍ່ກ້າທູນເພິ່ນວ່າ, ລູກຊາຍນັ້ນຕາຍແລ້ວ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ ຂະນະທີ່ລູກຊາຍຍັງຕາຍຢູ່ ພວກເຮົາໄດ້ທູນຕໍ່ເພິ່ນ, ແຕ່ເພິ່ນກໍບໍ່ໄດ້ຊົງຟັງສຽງຂອງພວກເຮົາເລີຍ. ເພິ່ນກໍອາດເຮັດຫຍັງຕໍ່ຕົວເພິ່ນເອງຫລືບໍ່? ຖ້າພວກເຮົາທູນເພິ່ນວ່າ ລູກຊາຍໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ?!"

¹⁹ແຕ່ເມື່ອດາວິດໄດ້ແນມເບິ່ງເຫລົ່າຂ້າຣາຊການກຳລັງຊື່ມກັນຢູ່, ດາວິດກໍໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າລູກຊາຍນັ້ນໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ. ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງກັບຂ້າຣາຊການຂອງເພິ່ນວ່າ, "ເດັກນັ້ນໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວບໍ?" ພວກເຂົາໄດ້ທູນຕອບວ່າ,"ໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ"²⁰ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກພື້ນ ແລະໄດ້ຊຳລະລ້າງຮ່າງກາຍຂອງເພິ່ນ, ເຊັດໂຕເພິ່ນ, ປ່ຽນເຄື່ອງເພິ່ນ. ເພິ່ນໄດ້ດຳເນີນເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະໄດ້ນະມັດສະການທີ່ນັ້ນ, ແລະຫລັງຈາກນັ້ນແລ້ວເພິ່ນກໍໄດ້ກັບຣາຊວັງຂອງເພິ່ນ. ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງ, ໃຫ້ຈັດອາຫານມາພວກເຂົາກໍໄດ້ຈັດຂອງກິນຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ, ແລະເພິ່ນກໍໄດ້ກິນ.

²¹ແລ້ວເຫລົ່າຂ້າຣາຊການຂອງເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ທູນຖາມເພິ່ນວ່າ, "ເປັນຫຍັງທ່ານເຮັດເຊັ່ນນີ້? ທ່ານໄດ້ອົດອາຫານ ແລະຊົງຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອລູກຊາຍນັ້ນໃນຂະນະທີ່ເຂົາຊົງມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ເມື່ອລູກຊາຍນັ້ນເສຍຊີວິດແລ້ວ, ທ່ານກໍໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນກິນອາຫານ."²²ດາວິດກໍໄດ້ຕອບວ່າ,"ເມື່ອເດັກນັ້ນມີຊີວິດຢູ່ ເຮົາໄດ້ອົດອາຫານ ແລະໄດ້ຮ້ອງໄຫ້. ເພາະເຮົາວ່າ, ໃຜຈະຮູ້ໄດ້ວ່າພຣະຢາເວຈະຊົງເມດຕາເຮົາຫລືບໍ່, ທີ່ຈະຊົງໃຫ້ເດັກນັ້ນມີຊີວິດຕໍ່ໄດ້?²³ແຕ່ດຽວນີ້ເຂົາໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ, ເຮົາຈະອົດອາຫານເຮັດຫຍັງ? ເຮົາຈະເຮັດເດັກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນມາໄດ້ບໍ່? ເຮົາຈະຕາມເດັກນັ້ນໄປ, ແຕ່ເຂົາຈະບໍ່ກັບມາຫາເຮົາ."

²⁴ຕໍ່ມາ ດາວິດຊົງໄປຫານາງບັດເຊບາເມຍຂອງຕົນ, ແລະໄດ້ຊົງຫລັບນອນກັບນາງ, ນາງກໍໄດ້ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່າ ໂຊໂລໂມນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຮັກເຂົາ.²⁵ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ນາທານຜູ້ທຳນວຍໄປ ຕັ້ງຊື່ລູກຊາຍນັ້ນວ່າ ເຢດີດີຢາ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງຮັກເພິ່ນ.

²⁶ບັດນີ້ໂຢອາບໄດ້ສູ້ຮົບກັບຣັບບາ, ເມືອງຫລວງຂອງຄົນອຳໂມນ ແລະເຂົາໄດ້ຢຶດປ້ອມປາການຂອງເມືອງນັ້ນໄດ້.²⁷ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຜູ້ສື່ສານໄປເຝົ້າດາວິດ ແລະໄດ້ທູນວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສູ້ຮົບກັບນະຄອນຣັບບາ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢຶດແຫລ່ງນ້ຳຂອງເມືອງໄດ້ແລ້ວ.²⁸ບັດນີ້ຂໍທ່ານໄດ້ຊົງຮວບຮວມທະຫານທີ່ເຫລືອ ແລະຕັ້ງຄ້າຍຕີເມືອງນັ້ນ ແລະຢຶດໃຫ້ໄດ້, ເພາະຢ້ານວ່າຖ້າຂ້ານ້ອຍຕີໄດ້, ກໍຈະຮ້ອງຊື່ເມືອງນັ້ນຕາມຊື່ຂອງຂ້ານ້ອຍ."

²⁹ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຊົງຮວບຮວມທະທານທັ້ງຫມົດ ແລະໄດ້ຍົກໄປຍັງເມືອງຣັບບາ, ເພິ່ນໄດ້ຊົງຕໍ່ສູ້ ແລະໄດ້ຢຶດເມືອງນັ້ນໄດ້.³⁰ດາວິດຊົງຢຶດມົງກຸດຈາກຫົວຂອງກະສັດຂອງພວກເຂົາ. ມົງກຸດນັ້ນເປັນທອງຄຳຫນັກປະມານສາມສິບຫ້າກິໂລ. ປະດັບດ້ວຍເພັດພອຍ ເຂົາກໍໄດ້ໃສ່ເທິງຫົວຂອງດາວິດ. ແລ້ວເພິ່ນໄດ້ຊົງຢຶດຊັບສົມບັດຂອງເມືອງນັ້ນອອກໄປຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

³¹ເພິ່ນໄດ້ຊົງນຳປະຊາຊົນ ທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນອອກມາ ແລະໄດ້ຊົງບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກງານດ້ວຍເລື່ອຍຕ່າງໆ, ແລະຂວານເຫລັກຕ່າງໆ ເພິ່ນໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດງານທີ່ເຕົາເຜົາດິນຈີ່. ດາວິດໄດ້ຊົງໃຫ້ເມືອງທັງຫມົດ ຂອງຄົນອຳໂມນໄດ້ເຮັດງານໃຊ້ແຮງງານນີ້. ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ກັບໄປ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມພ້ອມກັບທະຫານທັງຫມົດ.

13

¹ເຫດການເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກທີ່ ອຳໂນນລູກຊາຍຂອງດາວິດ, ໄດ້ຊົງຫລົງຮັກຕາມາລູກຊາຍຕ່າງແມ່ຂອງເພິ່ນທີ່ງົດງາມ, ຕາມາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນນ້ອງສາວແທ້ໆ ຂອງອັບຊາໂລມ, ລູກຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງຂອງດາວິດ.²ອຳໂນນໄດ້ຊົງຄັບອົກຄັບໃຈຈົນລົ້ມປ່ວຍເນື່ອງດ້ວຍລູກສາວຕາມາ. ນາງເປັນສາວພົມມະຈາລີ, ແລະເບິ່ງຄືວ່າຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳຫລັບອຳໂນນທີ່ຈະເຮັດຫຍັງກັບນາງໄດ້.

³ແຕ່ອຳໂນນໄດ້ມີຫມູ່ຄົນຫນຶ່ງຊື່ໂຢນາດາບລູກຊາຍຂອງຊາມມາເປັນອ້າຍຂອງດາວິດ, ໂຢນາດາບນັ້ນເປັນຄົນເຈົ້າປັນຍາ.⁴ໂຢນາດາບຈຶ່ງໄດ້ທູນອຳໂນນວ່າ, "ເປັນຫຍັງ,ລູກຊາຍຂອງກະສັດ, ຈຶ່ງໄດ້ຊົງຊຶມເສົ້າເຊັ່ນນີ້ທຸກເຊົ້າ? ທ່ານຈະບໍ່ຊົງບອກໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ແດ່ບໍ?" ດັ່ງນັ້ນອຳໂນນຈຶ່ງໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ, "ເຮົາຮັກຕາມານ້ອງສາວຂອງອັບຊາໂລມ,ນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ."

⁵ແລ້ວ ໂຢນາດາບຈຶ່ງໄດ້ບອກເພິ່ນວ່າ, "ຂໍເຊີນນອນເທິງບ່ອນນອນ ແລະທຳທ່າເປັນໄຂ້. ເມື່ອພໍ່ຂອງທ່ານມາຢ້ຽມ, ກໍໃຫ້ທູນວ່າ, "ຂໍກະລຸນາໃຫ້ຕາມານ້ອງສາວຂອງຂ້ານ້ອຍມາໃຫ້ອາຫານແກ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະມາຕຽມອາຫານຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເຫັນ, ແລະກິນຈາກມືຂອງນາງ?""⁶ດັ່ງນັ້ນ ອຳໂນນຈຶ່ງນອນ ແລະໄດ້ທຳທ່າເປັນໄຂ້ ເມື່ອກະສັດໄດ້ມາຢ້ຽມ. ອຳໂນນກໍໄດ້ທູນກະສັດວ່າ,"ຂໍກາລຸນາໃຫ້ຕາມານ້ອງສາວມາເຮັດອາຫານຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ກິນຈາກມືຂອງນາງ."

⁷ແລ້ວດາວິດກໍຊົງໃຊ້ຄົນໄປແຈ້ງຕາມາທີ່ວັງຂອງເພິ່ນວ່າ, "ຈົ່ງໄປທີ່ວັງຂອງອຳໂນນອ້າຍຂອງເຈົ້າ ແລະເຮັດອາຫານໃຫ້ເຂົາ."⁸ດັ່ງນັ້ນຕາມາກໍໄດ້ໄປຍັງວັງຂອງອຳໂນນອ້າຍຂອງນາງ ທີ່ເຂົາກຳລັງນອນຢູ່. ນາງໄດ້ຈັບແປ້ງມາ ແລະໄດ້ນວດ, ແລະໄດ້ເຮັດຂະຫນົມຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ.⁹ນາງກໍໄດ້ປີ້ງຂະຫນົມ ນາງກໍໄດ້ຍົກຫມໍ້ມາ ແລະໃຫ້ຂະຫນົມຕໍ່ອ້າຍ, ແຕ່ອຳໂນນກໍໄດ້ຊົງປະຕິເສດທີ່ຈະບໍ່ກິນ. ແລ້ວອຳໂນນໄດ້ເວົ້າກັບຄົນອື່ນໆ ທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນວ່າ, "ໃຫ້ທຸກຄົນອອກໄປ, ອອກໄປຈາກເຮົາ" ດັ່ງນັ້ນທຸກຄົນກໍໄດ້ອອກໄປຈາກເພິ່ນ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນອຳໂນນກໍໄດ້ສັ່ງກັບຕາມາວ່າ, "ຈົ່ງເອົາອາຫານເຂົ້າມາໃນຫ້ອງຂອງອ້າຍ ເພື່ອອ້າຍຈະໄດ້ກິນຈາກມືຂອງນ້ອງ." ດັ່ງນັ້ນຕາມາກໍໄດ້ນຳຂະຫມົນທີ່ນາງໄດ້ເຮັດນັ້ນ, ແລະໄດ້ນຳເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງໃຫ້ອຳໂນນອ້າຍຂອງນາງ.¹¹ເມື່ອນາງໄດ້ນຳຂະຫນົມມາໃກ້ເພິ່ນ, ອຳໂນນກໍໄດ້ຊົງຈັບນາງໄວ້ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ມາເຖີດ, ເຂົ້າມານອນກັບອ້າຍ."¹²ນາງຈຶ່ງໄດ້ຕອບເພິ່ນວ່າ, "ຢ່າເລີຍ, ອ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຢ່າໄດ້ບັງຄັບຂ້ານ້ອຍເລີຍ, ສິ່ງຢ່າງນີ້ເຂົາບໍ່ເຮັດກັນໃນອິດສະຣາເອນ. ຢ່າເຮັດເລື່ອງທີ່ຊົ່ວຊ້າຢ່າງນີ້ເລີຍ!

¹³ຂ້ານ້ອຍຈະກຳຈັດຄວາມອາຍນີ້ໄປໄດ້ຢ່າງໃດ? ສ່ວນອ້າຍເດ່? ອ້າຍກໍຈະເປັນຄົນເສຍຫນ້າຄົນຫນຶ່ງໃນອິດສະຣາເອນ! ບັດນີ້, ຂໍທູນກະສັດເຖີດ, ເພິ່ນຈະບໍ່ຫວງຂ້ານ້ອຍໄວ້ຈາກເພິ່ນ."¹⁴ຢ່າງໃດກໍຕາມອຳໂນນບໍ່ຍອມຟັງສຽງນາງ. ເພາະເພິ່ນຊົງມີກຳລັງຫລາຍກວ່າຕາມາ, ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຊົງບັງຄັບນາງ ແລະນອນກັບນາງ.

¹⁵ແລ້ວອຳໂນນກໍໄດ້ຊົງເບື່ອຫນ່າຍນາງ ດ້ວຍຄວາມກຽດຊັງທີ່ສຸດ. ເພິ່ນຊົງກຽດຊັງນາງຫລາຍ ຍິ່ງກວ່າຄວາມປາຖະຫນາຊຶ່ງເພິ່ນຊົງເຄີຍມີຕໍ່ນາງ. ອຳໂນນໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໄປໃຫ້ພົ້ນ."¹⁶ແຕ່ນາງໄດ້ຕອບເພິ່ນວ່າ, "ບໍ່! ເພາະຄວາມຜິດໃຫຍ່ຫລວງນີ້ ທີ່ຈະຊົງຂັບໄລ່ຂ້ານ້ອຍໄປກໍຫລາຍກວ່າ ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຊົງເຮັດກັບຂ້ານ້ອຍ!" ແຕ່ອຳໂນນບໍ່ຍອມຟັງນາງ.¹⁷ແຕ່ໄດ້ຊົງຮ້ອງມະຫາດເລັກສ່ວນພະອົງ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງເອົາຜູ້ຍິງຄົນນີ້ອອກໄປໃຫ້ພົ້ນເຮົາ, ແລ້ວປິດປະຕູໃສ່ໄລຫລັງຈາກນາງອອກໄປ."

¹⁸ແລະມະຫາດເລັກຂອງພະອົງ ກໍໄດ້ນຳນາງອອກໄປ ແລະໄດ້ປິດປະຕູໃສ່ໄລຫລັງຈາກນາງອອກໄປ. ຕາມາໄດ້ນຸ່ງເສື້ອຄຸມຍາວທີ່ໄດ້ປະດັບປະດາ ເພາະເຫລົ່າລູກສາວຂອງກະສັດທີ່ຍັງເປັນຍິງພົມມະຈາລີນຸ່ງກັນເຊັ່ນນັ້ນ.¹⁹ຕາມາກໍໄດ້ເອົາຂີ້ເທົາໃສ່ທີ່ຫົວຂອງນາງ ແລະໄດ້ຈີກເສື້ອຄຸມຢາວຂອງນາງ. ນາງໄດ້ເອົາມືທັງສອງຂ້າງຂອງນາງຄຸມຫົວ ແລະໄດ້ຢ່າງໄປ, ຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງຂະນະທີ່ນາງໄດ້ຢ່າງໄປ.

²⁰ອັບຊາໂລມອ້າຍຂອງນາງກໍໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ອຳໂນນອ້າຍຂອງນ້ອງໄດ້ຢູ່ກັບນ້ອງບໍ່? ແຕ່ ບັດນີ້ ຈົ່ງມິດສາ, ນ້ອງຂອງອ້າຍ. ເຂົາເປັນອ້າຍຂອງເຈົ້າ. ຢ່າທຸກໃຈເພາະເລື່ອງນີ້ເລີຍ," ດັ່ງນັ້ນຕາມາກໍໄດ້ຢູ່ດຽວດາຍໃນວັງຂອງອ້າຍອັບຊາໂລມ.²¹ແຕ່ເມື່ອກະສັດດາວິດໄດ້ຊົງຮູ້ເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ, ເພິ່ນກໍໄດ້ໃຈຮ້າຍຫລາຍ.²²ອັບຊາໂລມບໍ່ໄດ້ເວົ້າກັບອຳໂນນເລີຍ, ເພາະອັບຊາໂລມໄດ້ກຽດຊັງເພິ່ນຫລາຍໃນສິ່ງທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດກັບຕາມານ້ອງສາວຂອງເພິ່ນໄດ້ອັບອາຍ.

²³ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ຕໍ່ມາອີກສອງປີເຕັມ ທີ່ອັບຊາໂລມໄດ້ຈັດງານຕັດຂົນແກະທີ່ບາອານຮາໂຊ, ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ເອຟຣາອິມ, ແລະອັບຊາໂລມໄດ້ເຊີນລູກທັງຫມົດຂອງກະສັດໄປໃນງານນັ້ນ.²⁴ອັບຊາໂລມໄດ້ໄປເຝົ້າກະສັດ ແລະໄດ້ທູນວ່າ,"ເບິ່ງເຖີດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານມີງານຕັດຂົນແກະ. ຂໍທູນເຊີນ,ກະສັດພ້ອມດ້ວຍມະຫາດເລັກຂອງທ່ານໄປໃນງານນັ້ນໄປກັບຂ້ານ້ອຍ,ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ."

²⁵ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບອັບຊາໂລມວ່າ, "ບໍ່, ລູກເອີຍ, ຢ່າເລີຍ ພວກເຮົາທຸກຄົນບໍ່ຄວນໄປກັນຫມົດເລີຍ ເພາະວ່າພວກເຮົາຈະເປັນພາລະແກ່ເຈົ້າ." ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ຊົງເກ້ຍກ່ອມກະສັດ, ແຕ່ເພິ່ນກໍບໍ່ຍອມໄປ, ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ຊົງອວຍພອນໃຫ້ອັບຊາໂລມ.²⁶ແລ້ວອັບຊາໂລມຈຶ່ງໄດ້ທູນວ່າ, "ຖ້າບໍ່ກະລຸນາໄປ ກໍຂໍຊົງກະລຸນາໃຫ້ອຳໂນນອ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄປດ້ວຍກັນກັບພວກເຮົາເຖີດ." ດັ່ງນັ້ນກະສັດໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ເປັນຫຍັງຈະໃຫ້ອຳໂນນໄປກັບເຈົ້າດ້ວຍ?"

²⁷ອັບຊາໂລມໄດ້ທູນເກ້ຍກ່ອມດາວິດ, ແລະດັ່ງນັ້ນເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຊົງໃຫ້ອຳໂນນ ແລະລູກຂອງກະສັດທັງຫມົດໄປດ້ວຍກັນກັບອັບຊາໂລມ.²⁸ອັບຊາໂລມໄດ້ຊົງບັນຊາພວກມະຫາດເລັກຂອງເພິ່ນວ່າ,"ຈົ່ງຖ້າເບິ່ງຢ່າງໃກ້ຊິດ. ເມື່ອອຳໂນນໄດ້ເລີ່ມເມົາເຫລົ້າອະງຸ່ນເມື່ອໃດ, ແລະເມື່ອເຮົາສັ່ງພວກເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງປະຫານອຳໂນນ," ແລ້ວຈົ່ງຂ້າເຂົາ ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ເຮົາເອງສັ່ງພວກເຈົ້າແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ່? ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະກ້າຫານເຖີດ."²⁹ດັ່ງນັ້ນພວກມະຫາດເລັກຂອງອັບຊາໂລມກໍໄດ້ເຮັດກັບອຳໂນນຕາມທີ່ອັບຊາໂລມໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້. ແລ້ວລູກທັງຫມົດຂອງກະສັດກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະທຸກຄົນກໍໄດ້ຊົງຂີ່ລໍແຕ່ລະຄົນ ແລະຫນີໄປ ດັ່ງນັ້ນ.

³⁰ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ຂະນະເມື່ອເຫລົ່າ,ລູກຊາຍໄດ້ຊົງດຳເນີນຢູ່ຕາມທາງໄດ້ມີຂ່າວໄປເຖິງດາວິດວ່າ, "ອັບຊາໂລມໄດ້ຊົງຂ້າລູກຂອງເພິ່ນທັງຫມົດແລ້ວ, ແລະບໍ່ເຫລືອລອດຢູ່ຈັກຄົນດຽວ."³¹ກະສັດຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ, ແລະນອນລົງພື້ນ, ຄົນຮັບໃຊ້ທັງຫມົດກໍໄດ້ນຸ່ງເສື້ອຜ້າຈີກຂາດຢືນເຝົ້າຢູ່.

³²ໂຢນາດາບລູກຊາຍຂອງຊາມມາ, ຫລານຊາຍຂອງດາວິດ, ໄດ້ຊົງຕອບ ແລະໄດ້ທູນວ່າ, "ຂໍຢ່າໃຫ້ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍສຳຄັນຜິດໄປວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າຄົນຫນຸ່ມແຫນ້ນທັງຫມົດທີ່ເປັນລູກຂອງກະສັດ, ເພາະວ່າອຳໂນນຕາຍແຕ່ຜູ້ດຽວ. ອັບຊາໂລມຊົງວາງແຜນການນີ້ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ອຳໂນນໄດ້ຊົງເຮັດຮຸ່ນແຮງຕໍ່ຕາມານ້ອງສາວຂອງທ່ານ.³³ເພາະສະນັ້ນ ຂໍກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຢ່າທຸກໃຈ, ດ້ວຍຊົງຢ່າເຊື່ອວ່າ ລູກທັງຫມົດຂອງທ່ານໄດ້ຕາຍ,ເພາະອຳໂນນໄດ້ຕາຍແຕ່ຄົນດຽວ."

³⁴ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ຫນີໄປ. ທະຫານຍາມໄດ້ແງນຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງ ແລະໄດ້ເຫັນຄົນຈຳນວນຫລາຍກຳລັງມາ ຈາກທາງຕາມຫລັງເນີນພູທາງດ້ານຕາເວັນຕົກຂອງເຂົາ.³⁵ແລ້ວໂຢນາດາບຈຶ່ງໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ບັນດາລູກຊາຍກຳລັງມາແລ້ວ. ສິ່ງນີ້ເປັນຈິງຕາມຖ້ອຍຄຳທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ ຂອງທ່ານໄດ້ທູນແລ້ວ."³⁶ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອເຂົາໄດ້ເວົ້າຈົບລົງບັນດາລູກຂອງກະສັດ,ກໍໄດ້ມາເຖິງ ແລະຊົງຮ້ອງໃຫ້ສຽງດັງແລະຊົງຂົມຂື່ນ. ກະສັດກໍຊົງຂົມຂື່ນ ແລະບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ກໍຮ້ອງໄຫ້ສະອຶກສະອື້ນດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

³⁷ແຕ່ອັບຊາໂລມໄດ້ຫນີໄປ ແລະໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າຕານໄມ ລູກຊາຍຂອງອາມມີຮຸດ, ກະສັດເມືອງເກຊູ. ດາວິດໄດ້ຊົງໄວ້ທຸກໃຫ້ລູກຂອງເພິ່ນທຸກມື້.³⁸ດັ່ງນັ້ນ ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ຫນີໄປຍັງເມືອງເກຊູ, ແລະໄດ້ຊົງຢູ່ທີ່ນັ້ນສາມປີ.³⁹ໃຈຂອງກະສັດດາວິດຊົງອາໄລເຖິງອັບຊາໂລມ, ເພາະເພິ່ນໄດ້ຊົງຮັບການເລົ້າໂລມເລື່ອງຂອງອຳໂນນ ແລະການຕາຍຂອງເຂົາ.

14

¹ບັດນີ້ໂຢອາບລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາ ໄດ້ຮູ້ວ່າຈິດໃຈຂອງກະສັດໄດ້ຊົງປາຖະຫນາຈະໄດ້ພົບອັບຊາໂລມ.²ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປຍັງເມືອງເຕກົວ ແລະໄດ້ພາຜູ້ຍິງສະຫລາດຄົນຫນຶ່ງມາພົບເຂົາ. ເຂົາໄດ້ບອກນາງວ່າ,"ຈົ່ງທຳທ່າເປັນຄົນໄວ້ທຸກ ແລະນຸ່ງເສື້ອຂອງຄົນໄວ້ທຸກ. ກະລຸນາຢ່າທານ້ຳມັນ, ແຕ່ທຳທ່າຄືຜູ້ຍິງໄວ້ທຸກໃຫ້ຜູ້ຕາຍມາຫລາຍມື້.³ແລ້ວຈົ່ງເຂົ້າໄປເຝົ້າກະສັດ ແລະທູນຂໍ້ຄວາມແກ່ທ່ານກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເຮົາຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າ."ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບກໍໄດ້ບອກຖ້ອຍຄຳໃຫ້ຍິງນັ້ນທີ່ຈະໄປທູນແກ່ກະສັດ.

⁴ເມື່ອຜູ້ຍິງຊາວເຕກົວໄດ້ມາທູນຕໍ່ກະສັດ, ນາງກໍໄດ້ນອນຊົບຫນ້າລົງເຖິງພື້ນດິນ ແລະໄດ້ທູນວ່າ,"ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ."⁵ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ຍິງນັ້ນວ່າ, "ເຈົ້າມີເລື່ອງຫຍັງບໍ?" ນາງໄດ້ທູນວ່າ,"ຄວາມຈິງເປັນດັ່ງນີ້ ຂ້ານ້ອຍເປັນຍິງຫມ້າຍ, ຜົວຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕາຍແລ້ວ.⁶ຂ້ານ້ອຍ,ສາວໃຊ້ຂອງທ່ານມີລູກຊາຍສອງຄົນ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ແຕ່ງງານກັນທີ່ທົ່ງນາ, ແລະບໍ່ມີໃຜແຍກພວກເຂົາອອກ. ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈຶ່ງໄດ້ຂ້າອີກຄົນຫນຶ່ງຕາຍ.

⁷ບັດນີ້ ບັນດາຍາດພີນ້ອງທັງຫມົດ,ກໍໄດ້ຫັນກັນມາຫາສາວໃຊ້ຂອງເພິ່ນບອກວ່າ,"ຈົ່ງມອບຜູ້ຂ້າອ້າຍຂອງເຂົາເພື່ອເຮົາຈະຂ້າເຂົາໃຫ້ຕາຍ, ເພື່ອຊົດໃຊ້ຊີວິດຂອງອ້າຍເຂົາທີ່ຖືກຂ້ານັ້ນ.' ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະທຳລາຍຜູ້ຮັບມໍລະດົກດ້ວຍ." ດັ່ງນີ້ຂ້ານ້ອຍກໍຈະບໍ່ມີລູກເຫລືອຢູ່ເລີຍ, ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເຫລືອໃຫ້ ແມ່ນແຕ່ຊື່ຫລືເຊື້ອສາຍ ຂອງຜົວຂ້ານ້ອຍເທິງພື້ນແຜ່ນດິນໂລກນີ້ເລີຍ."

⁸ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຍິງຄົນນັ້ນວ່າ, "ໄປບ້ານເຈົ້າເຖີດ, ແລະເຮົາເອງຈະສັ່ງການບາງສິ່ງເພື່ອເຈົ້າ."⁹ຜູ້ຍິງຊາວເຕກົວ ຈຶ່ງໄດ້ທູນກະສັດວ່າ,"ຂ້າແຕ່ກະສັດ,ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍໃຫ້ໂທດຕົກຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ ແລະກັບເຊື້ອສາຍພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍເຖີດ. ກະສັດ ແລະຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນຢ່າໃຫ້ມິີໂທດເລີຍ."

¹⁰ກະສັດໄດ້ຕອບວ່າ, "ຖ້າມີໃຜກ່າວຫຍັງແກ່ເຈົ້າ, ຈົ່ງພາເຂົາມາຫາເຮົາ, ແລະເຂົາຈະບໍ່ແຕະຕ້ອງເຈົ້າອີກເລີຍ."¹¹ແລ້ວນາງກໍໄດ້ທູນວ່າ, "ຂໍກະສັດຊົງກ່າວ,ໃນພຣະນາມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ເພື່ອຜູ້ຮັບຜິດຊອບແຫ່ງໂລຫິດຈະບໍ່ທຳລາຍຜູ້ໃດອີກຕໍ່ໄປ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະບໍ່ທຳຮ້າຍລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ." ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່, ເສັ້ນຜົມຂອງລູກຊາຍຂອງເຈົ້າເສັ້ນດຽວຈະບໍ່ຕົກລົງເຖິງດິນ."

¹²ແລ້ວຜູ້ຍິງໄດ້ທູນວ່າ, "ຂໍສາວໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ທູນອີກຈັກຄຳຫນຶ່ງແກ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ." ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເວົ້າມາ."¹³ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຍິງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ທູນວ່າ, "ເຫດໃດທ່ານໄດ້ຊົງເຮັດຜິດຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ? ສຳຫລັບໃນການກ່າວເຊັ່ນນີ້, ກະສັດໄດ້ຊົງເປັນຄືບາງຄົນທີ່ມີຄວາມຜິດ, ເພາະວ່າກະສັດຍັງບໍ່ໄດ້ນຳລູກຊາຍຜູ້ຖືກເນລະເທດກັບມາວັງເລີຍ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈະຕ້ອງຕາຍ, ແລະພວກເຮົາເປັນຄືນ້ຳທີ່ເຫີຍເທິງພື້ນດິນ, ທີ່ບໍ່ສາມາດຈະເກັບລວມກັບຄືນມາອີກບໍ່ໄດ້. ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງທຳລາຍຊີວິດ, ແຕ່ຊົງເຮັດຜິດສຳຫລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກເນລະເທດໄດ້ກັບຄືນມາອີກ.

¹⁵ບັດນີ້, ແລ້ວທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນເລື່ອງນີ້ຕໍ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ກໍເພາະວ່າພວກປະຊາຊົນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ້ານ. ດັ່ງນັ້ນສາວໃຊ້ຂອງເພິ່ນໄດ້ຄິດວ່າ,"ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະທູນກະສັດ. ບາງທີກະສັດຈະຊົງເຮັດຕາມຄຳຂໍຂອງສາວໃຊ້ເພິ່ນ.¹⁶ເພາະວ່າກະສັດຈະຊົງຟັງເຮົາ, ເພື່ອທີ່ຈະຊົງຊ່ວຍກູ້ສາວໃຊ້ຂອງເພິ່ນຈາກມືຂອງຜູ້ຈະທຳລາຍທັງຕົວຂ້ານ້ອຍ, ແລະລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈາກມໍລະດົກຂອງພຣະເຈົ້າ."¹⁷ແລ້ວສາວໃຊ້ຂອງເພິ່ນໄດ້ອະທິຖານວ່າ, "ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍໃຫ້ສັນຍາຂອງກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ພັກພິງປຽບດັ່ງເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ຊົງຮູ້ຄວາມດີ ແລະຊົ່ວ.' ຂໍພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານສະຖິດກັບທ່ານເຖີດ."

¹⁸ແລ້ວກະສັດໄດ້ຊົງກ່າວກັບຍິງນັ້ນວ່າ, "ຈົ່ງຢ່າປິດບັງສິ່ງໃດຈາກເຮົາທີ່ເຮົາເອງຈະຖາມເຈົ້າ." ຜູ້ຍິງນັ້ນໄດ້ທູນວ່າ, "ຂໍກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກ່າວເຖີດ."¹⁹ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ມືຂອງໂຢອາບກ່ຽວຂ້ອງກັບເຈົ້າດ້ວຍໃນເລື່ອງທັງຫມົດນີ້ແມ່ນບໍ່?" ຜູ້ຍິງນັ້ນໄດ້ທູນຕອບ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່ກະສັດ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍທ່ານຊົງມີຊີວິດຢູ່ ບໍ່ມີໃຜຫນີໄປທາງຂວາມືຫລືທາງຊ້າຍມືໄດ້ຈາກທຸກສິ່ງທີ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນແລ້ວ.²⁰ເຂົານັ້ນແຫລະໂຢອາບຜູ້ຮັບໃຊ້ທ່ານທີ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ກໍເພື່ອຈະແກ້ໄຂສະຖານະການທີ່ກຳລັງເປັນຢູ່ນີ້. ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງມີສະຕິປັນຍາ, ເຫມືອນດັ່ງສະຕິປັນຍາຂອງເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຊົງຮູ້ທຸກສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ."

²¹ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວສັ່ງໂຢອາບວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໄປ, ແລະນຳອັບຊາໂລມຊາຍຫນຸ່ມຄົນນັ້ນກັບມາ."²²ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບກໍໄດ້ນອນລົງກົ້ມຫນ້າລົງພື້ນດິນ ແລະຖວາຍຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ກະສັດ. ໂຢອາບໄດ້ທູນວ່າ, "ມື້ນີ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຮູ້ວ່າ, ຂ້ານ້ອຍ,ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຈາກກະສັດ,ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໃນການທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງພໍໃຈ ຕາມຄຳທູນຂໍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ."

²³ດັ່ງນັ້ນ, ໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປຍັງເມືອງເກຊູ, ແລະໄດ້ພາອັບຊາໂລມມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.²⁴ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ເຂົາກັບໄປວັງຂອງເຂົາເຖີດ, ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຂົ້າເຝົ້າເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນອັບຊາໂລມກໍໄດ້ກັບໄປຢູ່ວັງຂອງເພິ່ນ, ແຕ່ບໍໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າກະສັດ.

²⁵ບັດນີ້ ອິດສະຣາເອນບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃນເລື່ອງຄວາມສະງ່າງາມຫລາຍເທົ່າກັບອັບຊາໂລມ. ນັບແຕ່ປາຍຕີນຈົນຮອດຫົວຂອງເພິ່ນ ເພິ່ນບໍ່ຊົງມີຕຳນິເລີຍ.²⁶ເມື່ອເພິ່ນຊົງຕັດຜົມໃນທ້າຍປີຂອງທຸກປີ, ເພາະວ່າຜົມເທິງຫົວຂອງເພິ່ນມີນ້ຳຫນັກຫລາຍ, ເພິ່ນໄດ້ຊົງຊັ່ງຜົມ ໄດ້ຫນັກປະມານເຖິງສອງກິໂລ ຊຶ່ງໄດ້ຊັ່ງຕາມນ້ຳມາດຕະຖານຂອງກະສັດ.²⁷ອັບຊາໂລມໄດ້ມີລູກຊາຍສາມຄົນ, ແລະລູກສາວຄົນຫນຶ່ງຊື່ຕາມາ, ນາງເປັນຍິງທີ່ງາມ.

²⁸ອັບຊາໂລມໄດ້ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຖິງສອງປີເຕັມ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າກະສັດ.²⁹ແລ້ວອັບຊາໂລມກໍໄດ້ສົ່ງຄົນໄປນຳຫາໂຢອາບໃຫ້ນຳເພິ່ນເຂົ້າໄປເຝົ້າກະສັດ, ແຕ່ໂຢອາບບໍ່ໄດ້ມາຫາເພິ່ນ. ດັ່ງນັ້ນເພິ່ນກໍໄດ້ຊົງສົ່ງຄົນໄປຄັ້ງທີ່ສອງ, ແຕ່ໂຢອາບກໍບໍ່ໄດ້ມາອີກ.

³⁰1 ດັ່ງນັ້ນ ອັບຊາໂລມຈຶ່ງໄດ້ຊົງສັ່ງ ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ນາຂອງໂຢອາບຢູ່ຕໍ່ຈາກນາຂອງເຮົາ. ເຂົາມີເຂົ້າບາເລທີ່ນັ້ນ ຈົ່ງໄປເອົາໄຟເຜົາ." ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງອັບຊາໂລມກໍໄດ້ເອົາໄຟເຜົານາ.³¹ແລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປຫາອັບຊາໂລມທີ່ວັງຂອງເພິ່ນ, ແລະໄດ້ທູນຖາມເພິ່ນວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຈຶ່ງເອົາໄຟເຜົານາຂອງຂ້ານ້ອຍ?"

³²ອັບຊາໂລມໄດ້ຕອບໂຢອາບວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາສົ່ງຄົນໄປບອກທ່ານວ່າ,"ມານີ້ເຖີດ ເຮົາຈະສົ່ງທ່ານໄປຫາກະສັດທູນວ່າ, "ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມາຈາກເກຊູເຮັດຫຍັງ? ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍດີກວ່າ” ດັ່ງນັ້ນ. ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າກະສັດ, ແລະຖ້າເຮົາມີຄວາມຜິດ ກໍໃຫ້ເພິ່ນຊົງຂ້າເຮົາ.""³³ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ. ແລະໄດ້ທູນເພິ່ນໃຫ້ຊົງຮູ້ ເມື່ອກະສັດຊົງຮ້ອງຫາອັບຊາໂລມ, ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປເຝົ້າກະສັດ ກົ້ມຫນ້າລົງພື້ນດິນຕໍ່ຫນ້າກະສັດ, ແລະກະສັດກໍໄດ້ຊົງຈູບອັບຊາໂລມ.

15

¹ອັບຊາໂລມໄດ້ຈັດຕຽມລົດເສິກ ແລະມ້າຫລາຍໂຕສຳຫລັບເພິ່ນເອງ, ກັບທະຫານແລ່ນນຳຫນ້າເພິ່ນ ຈຳນວນຫ້າສິບຄົນ.²ອັບຊາໂລມໄດ້ຊົງຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ. ຊົງຢືນຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູ ຖ້າໃຜມີເລື່ອງຖວາຍກະສັດ,ໃຫ້ຊົງຕັດສິນ ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ຮ້ອງຜູ້ນັ້ນ ແລະໄດ້ຖາມວ່າ, "ເຈົ້າມາຈາກເມືອງໃດ?" ແລ້ວເມື່ອເຂົາໄດ້ທູນຕອບວ່າ, "ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເປັນຄົນເຜົ່າຫນຶ່ງໃນອິດສະຣາເອນ."

³ດັ່ງນັ້ນ ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ຊົງບອກເຂົາວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ຄຳຮ້ອງຂອງເຈົ້າກໍດີ ແລະຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ກະສັດບໍ່ໄດ້ຊົງຕັ້ງໃຜໄວ້ໃຫ້ຟັງເຈົ້າ."⁴ອັບຊາໂລມໄດ້ກ່າວເຕີມວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍປາຖະຫນາວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບແຕ່ງຕັ້ງເປັນຜູ້ພິພາກສາ ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອໃຜມີຂໍ້ຂັດແຍ່ງຫລືຕ້ອງການຄຳຕັດສິນ ຈະໄດ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະໃຫ້ຄວາມຢຸດຕິທຳແກ່ເຂົາ!"

⁵ດັ່ງນັ້ນ ເລື່ອງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອມີໃຜເຂົ້າມາຫາອັບຊາໂລມເພື່ອກົມກາບອັບຊາໂລມ, ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ຍື່ນມືອອກກອດ ແລະຈູບເຂົາ.⁶ອັບຊາໂລມໄດ້ເຮັດແບບນີ້ແກ່ຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ທີ່ມາເຝົ້າກະສັດເພື່ອຂໍຄຳຕັດສິນ. ດັ່ງນັ້ນອັບຊາໂລມກໍໄດ້ຊະນະໃຈຂອງບັນດາຊາວອິດສະຣາເອນ.

⁷ເມື່ອລ່ວງມາຈົນຮອດທ້າຍປີທີສີ່ທີ່ອັບຊາໂລມ ໄດ້ທູນກະສັດວ່າ,"ຂໍຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປ ແລະແກ້ບະ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັນຍາໄວ້ຕໍ່ພຣະຢເວທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ.⁸ເພາະວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້ເມື່ອຕອນຍັງຢູ່ໃນເມືອງເກຊູໃນຊີເຣຍວ່າ, "ຖ້າພຣະຢາເວຊົງນຳຂ້ານ້ອຍກັບມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອີກເທື່ອຫນຶ່ງແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍນະມັດສະການພຣະຢາເວ.""

⁹ດັ່ງນັ້ນກະສັດໄດ້ກ່າວຕອບເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໄປເປັນສຸກເຖີດ" ດັ່ງນັ້ນອັບຊາໂລມກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະໄດ້ໄປຍັງເມືອງເຮັບໂຣນ.¹⁰ແຕ່ແລ້ວອັບຊາໂລມໄດ້ສົ່ງຜູ້ຊອດແນມໄປທົ່ວອິດສະເອນທຸກເຜົ່າ, ກ່າວວ່າ, "ທັນທີທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນສຽງແກດັງຂຶ້ນເມື່ອໃດ, ແລ້ວພວກທ່ານຈົ່ງກ່າວວ່າ,"ອັບຊາໂລມເປັນກະສັດທີ່ເຮັບໂຣນ.""

¹¹ອັບຊາໂລມ ໄດ້ເຊີນເອົາສອງຮ້ອຍຄົນ ຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄປກັບຕົນ, ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ໄປດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດໃຈຂອງພວກເຂົາ. ບໍ່ຮູ້ເລື່ອງທັ້ງຫມົດທີ່ອັບຊາໂລມໄດ້ວາງແຜນໄວ້.¹²ຂະນະເມື່ອອັບຊາໂລມຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຢູ່ນັ້ນ, ລາວໄດ້ສົ່ງຄົນໄປເຊີນອາຮີໂຕເຟນຈາກກີໂລເມືອງຂອງເຂົາ. ເຂົາເປັນທີ່ປຶກສາຂອງດາວິດ. ການຄົບຄິດກັນຂອງອັບຊາໂລມກໍເຂັ້ມແຂ້ງຂຶ້ນ, ເພາະປະຊາຊົນທີ່ມາຕິດຕາມອັບຊາໂລມກໍໄດ້ເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

¹³ຜູ້ສື່ສານຄົນຫນຶ່ງໄດ້ມາເຝົ້າດາວິດ ທູນວ່າ, "ໃຈຂອງຄົນອິດສະຣາເອນຄ້ອຍຕາມອັບຊາໂລມໄປແລ້ວ."¹⁴ດັ່ງນັ້ນດາວິດໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະໃຫ້ເຮົາຫນີໄປເຖີດ, ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນຈະບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຮົາໄດ້ຫນີຈາກອັບຊາໂລມ.ຈົ່ງຕຽມຫນີໄປທັນທີ, ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ເຂົາຈະນຳພວກເຮົາທັນ, ແລະນຳເຫດຮ້າຍມາເຖິງພວກເຮົາ ແລະເຂົາຈະທຳລາຍເມືອງນີ້ດ້ວຍຄົມດາບ."¹⁵ເຫລົ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ທູນກະສັດວ່າ,"ເບິງເຖີດ, ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານພ້ອມຈະເຮັດຕາມຊຶ່ງກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຕັດສິນໃຈທຸກປະການ."

¹⁶ກະສັດກໍໄດ້ຊົງຈາກໄປ ແລະຄົນທັງຫມົດ,ໃນຣາຊສຳນັກຂອງເພິ່ນ,ກໍໄປພ້ອມກັບເພິ່ນ.¹⁷ກະສັດໄດ້ຊົງຖິ້ມຜູ້ຍິງທີ່ເປັນສາວໃຊ້ໄວ້ສິບຄົນ ໃຫ້ເຝົ້າຣາຊວັງ, ຫລັງຈາກນັ້ນກະສັດກໍໄດ້ອອກໄປປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍໄດ້ຕາມເພິ່ນໄປ ແລະໄດ້ຢູ່ທີ່ບ້ານຢູ່ຫລັງສຸດທ້າຍ.¹⁸ກອງທັບທັງຫມົດກໍໄດ້ເດີນທັບໄປກັບເພິ່ນ, ແລະຕໍ່ຫນ້າຂອງເພິ່ນ ບັນດາຄົນເກເຣັດທັງຫມົດ,ແລະຄົນເປເລັດທັງຫມົດ, ກັບຄົນກາດທັງຫມົດ ຫົກຮ້ອຍຄົນທີ່ໄດ້ຕິດຕາມເພິ່ນ ກໍໄດ້ຍ່າງຜ່ານເພິ່ນໄປເຫມືອນກັນ.

¹⁹ແລ້ວກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບອິດໄຕວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈະໄປກັບພວກເຮົາດ້ວຍ? ຈົ່ງກັບໄປ ແລະຢູ່ກັບກະສັດ,ເພາະພວກເຈົ້າເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ ແລະຖືກເນລະເທດມາດ້ວຍ. ຈົ່ງກັບໄປບ້ານເມືອງຂອງພວກເຈົ້າເຖີດ.²⁰ເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າຫາກໍ່ມາຮອດມື້ວານນີ້, ເປັນຫຍັງເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າເດີນທາງໄປກັບພວກເຮົາດ້ວຍ? ເຮົາເອງກໍຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າເຮົາກຳລັງຈະໄປທີ່ໃດ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງກັບໄປເຖີດ ແລະພາພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າກັບໄປດ້ວຍ. ຂໍຄວາມຮັກຫມັ່ນຄົງ ແລະຄວາມຈິງຈົ່ງຢູ່ກັບເຈົ້າເຖີດ."

²¹ແຕ່ອິດໄຕໄດ້ທູນຕອບກະສັດວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່, ແລະກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງມີຊີວິດຢູ່, ແນ່ນອນທີດຽວ ບໍ່ວ່າເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄປທີ່ໃດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, ກໍຂໍໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຫດໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ຫລືຕາຍກໍຕາມ."²²ດັ່ງນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ກ່າວກັບອິດໄຕວ່າ, "ຈົ່ງໄປ ແລະຢູ່ກັບພວກເຮົາຕໍ່ໄປ." ດັ່ງນັ້ນອິດໄຕພ້ອມກັບຄົນຂອງເຂົາ ແລະຄອບຄົວຂອງເຂົາທັງຫມົດທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບເຂົາຈຶ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປ.²³ຊາວເມືອງທັງຫມົດກໍໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ ເມື່ອປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ຜ່ານຂ້າມໄປຫ້ວຍກິດໂຣນ, ແລະທີ່ກະສັດເອງກໍໄດ້ຂ່າມຜ່ານໄປເຊັ່ນກັນ. ປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ເດີນທາງຕາມເສັ້ນທາງໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.

²⁴ແມ່ນແຕ່ຊາດົກພ້ອມຄົນເລວີທັງຫມົດ, ທີ່ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກໍມາດ້ວຍ. ພວກເຂົາໄດ້ວາງຫີບຂອງພຣະເຈົ້າລົງ, ແລະແລ້ວອາບີອາທາກໍໄດ້ມາຮ່ວມກັບພວກເຂົາດ້ວຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຖ້າຈົນປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ຜ່ານອອກຈາກເມືອງໄປ.²⁵ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຊາດົກວ່າ, "ຈົ່ງຫາມຫີບຂອງພຣະເຈົ້າກັບເຂົ້າໄປໃນເມືອງເຖີດ ຫາກວ່າພຣະຢາເວຊົງພໍໃຈເຮົາ, ພຣະອົງຈະຊົງນຳເຮົາກັບ ແລະໃຫ້ເຮົາເຫັນທັງຫີບນັ້ນກັບທີ່ຢູ່ຂອງພຣະອົງ.²⁶ແຕ່ຖ້າພຣະອົງກ່າວວ່າ,"ເຮົາບໍ່ພໍໃຈເຈົ້າ" ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້, ຂໍພຣະອົງຊົງເຮັດກັບເຮົາຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງເຫັນຊອບເຖີດ."

²⁷ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຊາດົກປະໂຣຫິດວ່າ, "ທ່ານເປັນຜູ້ທຳນວຍບໍ່ແມ່ນບໍ? ຈົ່ງກັບເຂົ້າໄປໃນເມືອງຢ່າງສະຫງົບ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍທັງສອງຂອງທ່ານ, ຄືໂຢນາທານລູກຂອງອາບີອາທາ.²⁸ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະລໍຖ້າຢູ່ທີ່ທ່າຂ້າມຂອງອາຣາບາຈົນກວ່າຈະມີຂ່າວມາຈາກພວກທ່ານໃຫ້ເຮົາຮູ້."²⁹ດັ່ງນັ້ນຊາດົກກັບອາບີອາທາຈຶ່ງໄດ້ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

³⁰ແຕ່ດາວິດໄດ້ປະຕີນເປົ່າ ແລະໂສກເສົ້າໄປເທິງພູເຂົາຫມາກກອກເທດ, ແລະເພິ່ນຊົງມີຜ້າຄຸມຫົວ. ປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນຊົງມີຜ້າຄຸມຫົວ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງຂຶ້ນໄປໂດຍຮ້ອງໄຫ້.³¹ມີຄົນໄດ້ທູນດາວິດວ່າ, "ອາຮີໂຕເຟນຢູ່ໃນພວກສົມຄົບຄິດກັບອັບຊາໂລມດ້ວຍ." ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງໄດ້ອະທິຖານ, "ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງປ່ຽນໃຫ້ຄຳປຶກສາຂອງອາຮີໂຕເຟນໃຊ້ການບໍ່ໄດ້ເຖີດ."

³²ເລື່ອງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອດາວິດໄດ້ມາຮອດສຸດຫົນທາງຊຶ່ງທີ່ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ, ຮູຊາຍຊາວເມືອງອາກກິດໄດ້ເຂົ້າມາເຝົ້າເພິ່ນ, ດ້ວຍເສື້ອຄຸມທີ່ຈີກຂາດ ແລະດິນຢູ່ເທິງຫົວຂອງເຂົາ.³³ດາວິດໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ຖ້າເຈົ້າຂ້າມໄປກັບເຮົາ, ເຈົ້າຈະເປັນພາລະແກ່ເຮົາ.³⁴ແລະກ່າວກັບອັບຊາໂລມວ່າ, "ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ຂ້ານ້ອຍຂໍຖວາຍຕົວເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, ດັ່ງທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພໍ່ຂອງທ່ານມາແຕ່ກ່ອນໃດ, ຂ້ານ້ອຍກໍຂໍເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເຊັ່ນນັ້ນ," ແລ້ວເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄຳປຶກສາຂອງອາຮີໂຕເຟນສັບສົນເພື່ອເຮົາ.

³⁵ຊາດົກກັບອາບີອາທາພວກປະໂຣຫິດກໍຢູ່ກັບເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ດັ່ງນັ້ນສິ່ງໃດກໍຕາມ ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນໃນຣາຊວັງ, ເຈົ້າຈະຕ້ອງບອກໃຫ້ຊາດົກກັບອາບີອາທາພວກປະໂຣຫິດຮູ້.³⁶ດູເຖີດ ພວກເຂົາມີລູກຊາຍສອງຄົນຂອງເຂົາຢູ່ດ້ວຍ, ຄື: ອາຮີມາອາດ,ລູກຊາຍຂອງຊາດົກ, ແລະໂຢນາທານ, ລູກຊາຍຂອງອາບີອາທາ, ທ່ານຈົ່ງໃຊ້ໃຫ້ພວກເຂົາມາບອກເຮົາທຸກເລື້ອງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ."³⁷ດັ່ງນັ້ນຮູຊາຍ, ເພື່ອນສະຫນິດຂອງດາວິດຈຶ່ງໄດ້ກັບເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ພໍດີກັບອັບຊາໂລມໄດ້ມາຮອດ ແລະໄດ້ເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

16

¹ເມື່ອດາວິດໄດ້ກາຍເນີນພູໄປຫນ້ອຍຫນຶ່ງ, ຊີບາຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເມຟີໂບເຊັດກໍໄດ້ເຂົ້າມາເຝົ້າເພິ່ນ ຊີບາມີລໍຄູ່ຫນຶ່ງພ້ອມບັນທຸກເຂົ້າຈີ່ສອງຮ້ອຍກ້ອນ ລູກເກດຫນຶ່ງຮ້ອຍພວງ, ແລະ ຫມາກໄມ້ສົດອີກຫນຶ່ງຮ້ອຍພວງ, ກັບເຫລົ້າອະງຸ່ນເຕັມຫນຶ່ງຖົງ.²ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຊີບາວ່າ, "ເຈົ້ານຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມາເຮັດຫຍັງ?" ຊີບາໄດ້ທູນຕອບວ່າ,"ລໍຄູ່ນັ້ນເພື່ອຣາຊວົງຈະໄດ້ຊົງຂີ່ ສ່ວນເຂົ້າຈີ່ ແລະຫມາກໄມ້ແຫ້ງສຳຫລັບພວກຄົນຫນຸ່ມຈະໄດ້ກິນ, ແລະເຫລົ້າອະງຸ່ນເພື່ອຜູ້ທີ່ອິດເມື່ອຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຈະໄດ້ດື່ມກິນ."

³ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຫລານຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ທີ່ໃດ?" ຊີບາໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ທ່ານຊົງຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະທ່ານກ່າວວ່າ, "ມື້ນີ້ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນຈະຄືນຣາຊອານາຈັກຂອງພໍ່ຂອງເຮົາໃຫ້ແກ່ເຮົາ.""⁴ແລ້ວກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຊີບາວ່າ, "ແນະນຳ ບັດນີ້, ຊັບສົມບັດຂອງເມຟີໂບເຊັດກໍຕົກເປັນຂອງເຈົ້າ." ຊີບາໄດ້ທູນວ່າ, "ຂ້າແຕ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍຖວາຍດ້ວຍໃຈຖ່ອມ. ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ."

⁵ເມື່ອກະສັດດາວິດໄດ້ມາຍັງເມືອງບາຮູຣິມ, ມີຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງຢູ່ໃນຕະກູນຂອງໂຊນ, ເຂົາໄດ້ອອກມາທີ່ນັ້ນ. ຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ມີຊື່ວ່າ ຊີເມອີລູກຊາຍຂອງເກຣາ ເຂົາໄດ້ຢ່າງໄປປ້ອຍດ່າໄປ.⁶ເຂົາໄດ້ເອົາຫິນແກວ່ງໃສ່ດາວິດແລະແກວ່ງໃສ່ບັນດາຂ້າລາດສະການຂອງກະສັດ, ຮ້າຍດ່າທະຫານແລະອົງຂະລັກທີ່ຢູ່ຂ້າງຂວາແລະຂ້າງຊ້າຍຂອງກະສັດ.

⁷ຊີບາອີໄດ້ປ້ອຍດ່າສຽງດັງວ່າ, "ໄປໃຫ້ພົ້ນ ອອກໄປຈາກທີ່ນີ້, ຜູ້ຮ້າຍຂ້າຄົນ, ອາດຊະຍາກອນ!⁸ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕອບສະຫນອງພວກເຈົ້າທຸກຄົນໃນເລື່ອງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂຣຫິດຫລັ່ງໃນເຊື້ອສາຍຂອງໂຊນ, ຜູ້ຊຶ່ງເຈົ້າປົກຄອງແທນຢູ່ນັ້ນ. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບຣາຊອານາຈັກໄວ້ໃນມືຂອງອັບຊາໂລມ ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງຄວາມຈິບຫາຍເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮ້າຍຂ້າຄົນ ອາດຊະຍາກອນ."

⁹ແລ້ວອາບີໄຊລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາ,ຈຶ່ງໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ເປັນຫຍັງໃຫ້ຫມາຕາຍໂຕນີ້ມາປ້ອຍດ່າກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ? ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຂ້າມໄປ ແລະຕັດຫົວມັນ."¹⁰ແຕ່ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ,"ພວກລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາເອີຍ, ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງພວກເຈົ້າ? ບາງທີເຂົາກຳລັງປ້ອຍດ່າເຮົາເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວສັ່ງເຂົາວ່າ,"ຈົ່ງປ້ອຍດ່າດາວິດ" ແລ້ວໃຜຈະສາມາດເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງກຳລັງປ້ອຍດ່າກະສັດ?""

¹¹ດັ່ງນັ້ນດາວິດໄດ້ກ່າວກັບອາບີໄຊ ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫມົດຂອງເພິ່ນວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ລູກຊາຍຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເກີດຈາກກາຍຂອງເຮົາ ຍັງສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງເຮົາ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເປັນຫຍັງຄົນເບັນຢາມິນຄົນນີ້ຈະບໍ່ປາຖະຫນາໃຫ້ເຮົາຈິບຫາຍບໍ? ປ່ອຍເຂົາເຖີດ ໃຫ້ເຂົາປ້ອຍດ່າໄປ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ເຂົາເຮັດ.¹²ບາງທີພຣະຢາເວຈະຊົງເຫັນຄວາມທຸກໃຈຂອງເຮົາ, ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງປົດປ່ອຍເຮົາ ແລະຊົດເຊີຍເຮົາດ້ວຍການດີແທນຄຳປ້ອຍດ່າຂອງເຂົາໃນວັນນີ້."

¹³ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຊົງໄປຕາມທາງພ້ອມກັບຄົນຂອງເພິ່ນ, ຂະນະທີ່ຊີເມອີກໍໄດ້ຢ່າງຂ້າງເພິ່ນໄປຕາມເນີນພູເຂົາ, ປ້ອຍດ່າ ແລະເອົາຝຸ່ນຫວ່ານໃສ່ ແລະເອົາຫິນແກວ່ງໃສ່ເພິ່ນຂະນະທີ່ຢ່າງໄປ.¹⁴ແລ້ວກະສັດກັບທະຫານທັງປວງທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນກໍເມື່ອຍລ້າ, ແລະເພິ່ນໄດ້ຊົງພັກຜ່ອນເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຢຸດພັກໃນຄືນນັ້ນ.

¹⁵ຂະນະທີ່ ອັບຊາໂລມ ແລະປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບພຣະອົງ,ກໍໄດ້ມາຮອດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະມີອາຮີໂຕເຟນກໍໄດ້ມາກັບເພິ່ນດ້ວຍ.¹⁶ເລື່ອງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຮູຊາຍຊາວອາກກິດ, ເພືອນຂອງດາວິດ,ໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າອັບຊາໂລມວ່າ, "ຂໍກະສັດຈົ່ງຫມັ້ນຍືນ ຂໍກະສັດຈົ່ງຫມັ້ນຍືນ!"

¹⁷ແລະ ອັບຊາໂລມໄດ້ກ່າວກັບຮູຊາຍວ່າ, "ນີ້ຄືຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ເພືອນຂອງທ່ານບໍ່? ເປັນຫຍັງທ່ານບໍ່ໄປກັບເຂົາ?"¹⁸ຮູຊາຍໄດ້ທູນອັບຊາໂລມວ່າ, "ບໍ່! ຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວກັບປະຊາຊົນເຫລົ່ນນີ້,ກັບຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ເລືອກຕັ້ງໃຜໄວ້, ຂ້ານ້ອຍກໍຈະຢູ່ກັບຜູ້ນັ້ນ.

¹⁹ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍຄວນຈະຮັບໃຊ້ໃຜ? ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຄວນຮັບໃຊ້ລູກຊາຍຂອງທ່ານບໍ? ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ພໍ່ຂອງທ່ານມາແລ້ວ, ແບບໃດ ກໍຈະຮັບໃຊ້ທ່ານແບບນັ້ນ."

²⁰ແລ້ວອັບຊາໂລມໄດ້ເວົ້າກັບອາຮີໂຕເຟນວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ຄຳປຶກສາແກ່ເຮົາວ່າພວກເຮົາຈະເຮັດຈັ່ງໃດດີ."²¹ອາຮີໂຕເຟນໄດ້ຕອບອັບຊາໂລມວ່າ, "ຈົ່ງຫລັບນອນກັບພວກສາວໃຊ້ຂອງພໍ່ຂອງທ່ານ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຊົງຖິ້ມໄວ້ໃຫ້ເຝົ້າຣາຊວັງ, ແລະ ຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຈະໄດ້ຍິນວ່າທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເປັນທີ່ກຽດຊັງຂອງພໍ່ຂອງທ່ານແລ້ວ. ແລ້ວບັນດາມືຂອງຄົນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ຝ່າຍທ່ານກໍຈະເຂັ້ມແຂ້ງຂຶ້ນ."

²²ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກາງເຕ້ນໃຫ້ອັບຊາໂລມໄວ້ເທິງດາດຟ້າຫລັງຄາຂອງຣາຊວັງ, ແລະອັບຊາໂລມກໍໄດ້ຊົງຫລັບນອນກັບພວກສາວໃຊ້ຂອງພໍ່ ຂອງທ່ານ ຕໍ່ຫນ້າອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ.²³ບັດນີ້ ຄຳປຶກສາຂອງອາຮີໂຕເຟນທີ່ໄດ້ທູນຖວາຍໃນແຕ່ກ່ອນນັ້ນ ເຫມືອນກັບວ່າເຂົາໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍເຂົາເອງ. ນັ້ນຄືຄຳປຶກສາທັງຫມົດຂອງອາຮີໂຕເຟນໄດ້ຮັບພິຈາລະນາທັງດາວິດ ແລະອັບຊາໂລມ.

17

¹ແລ້ວອາຮີໂຕເຟນໄດ້ທູນອັບຊາໂລມວ່າ, "ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເລືອກທະຫານຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຍົກໄປໄລ່ຕາມດາວິດໃນຄືນນີ້.²ຂ້ານ້ອຍຈະໄປທັນເພິ່ນ ເມື່ອເພິ່ນຍັງເມື່ອຍ ແລະອ່ອນກຳລັງ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ເພິ່ນປະຫລາດໃຈດ້ວຍຄວາມຢ້ານ. ທະຫານທັງປວງທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນກໍຈະຫນີໄປ, ຂ້ານ້ອຍກໍຈະຂ້າຟັນກະສັດເທົ່ານັ້ນ.³ຂ້ານ້ອຍຈະນຳທະຫານທັງປວງກັບມາເຂົ້າຝ່າຍທ່ານ, ເຫມືອນກັບເຈົ້າສາວກຳລັງມາຫາຜົວຂອງນາງ, ແລະປະຊາຊົນທັງປວງກໍຈະສະຫງົບສຸກພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງທ່ານ."⁴ສິ່ງທີ່ອາຮີໂຕເຟນໄດ້ທູນໄດ້ເປັນທີ່ພໍໃຈອັບຊາໂລມ ແລະເປັນທີພໍໃຈແກ່ບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.

⁵ແລ້ວອັບຊາໂລມໄດ້ກ່າວວ່າ, "ບັດນີ້ຈົ່ງຮ້ອງຮູຊາຍຄົນອາກກິດ,ເຂົ້າມາ, ແລະໃຫ້ເຮົາຟັງວ່າເຂົາຈະເວົ້າຢ່າງໃດ."⁶ເມື່ອຮູຊາຍໄດ້ເຂົ້າມາເຝົ້າອັບຊາໂລມແລ້ວ, ອັບຊາໂລມຈຶ່ງໄດ້ຊົງອະທິບາຍໃຫ້ເຂົາຟັງວ່າອາຮີໂຕເຟນໄດ້ກ່າວ ແລະໄດ້ຖາມຮູຊາຍວ່າ,"ຄວນທີ່ເຮົາຈະເຮັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງອາຮີໂຕເຟນຫລືບໍ່? ຖ້າບໍ່, ທ່ານຈົ່ງບອກເຮົາວ່າທ່ານແນະນຳຢ່າງໃດ."⁷ດັ່ງນັ້ນຮູຊາຍໄດ້ທູນອັບຊາໂລມວ່າ, "ຄຳປຶກສາຊຶ່ງອາຮີໂຕເຟນແນະນຳໃນຄັ້ງນີ້ບໍ່ດີ."

⁸ຮູຊາຍໄດ້ທູນຕໍ່ໄປວ່າ, "ທ່ານເອງຊົງຮູ້ແລ້ວວ່າ ພໍ່ຂອງທ່ານ ແລະພວກຂອງທ່ານເປັນເຫລົ່ານັກຮົບ, ແລະຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາກຳລັງໂຫດຮ້າຍ, ແລະພວກເຂົາເປັນເຫມືອນຫມີທີ່ລູກຖືກລັກເອົາໄປໃນທົ່ງ. ພໍ່ຂອງທ່ານຊົງຊຳນານເສິກ, ທ່ານຈະບໍ່ຊົງພັກຢູ່ກັບກອງທັບໃນຄືນນີ້.⁹ເບິ່ງເຖີດ, ເຖິງຂະນະນີ້ເພິ່ນກໍໄດ້ຊົງລີ້ຢູ່ໃນຖ້ຳບາງແຫ່ງຫລືໃນອີກທີ່ຫນຶ່ງ. ແລ້ວສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອທະຫານຂອງເພິ່ນ ໄດ້ລົ້ມຕາຍໃນການເລີ່ມຈູ່ໂຈມ ໃຜກໍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ ກໍຈະກ່າວວ່າ, "ພວກທະຫານທີ່ຕິດຕາມອັບຊາໂລມໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍ."¹⁰ຈາກນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ທະຫານທີ່ກ້າຫານທີ່ສຸດ ທີ່ຈິດໃຈເຫມືອນຢ່າງໃຈສິງກໍຈະຢ້ານ ເພາະອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຮູ້ວ່າ ພໍ່ຊົງເປັນທະຫານທີ່ກ້າຫານ, ແລະເຫລົ່າທະຫານທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນເຂັ້ມແຂງຫລາຍ.

¹¹ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຂໍທູນໃຫ້ຄຳປຶກສາວ່າ ທ່ານ, ຄວນທີ່ຈະຊົງລວບລວມອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ຕັ້ງແຕ່ເມືອງດານຮອດເມືອງເບເອນເຊບາ, ໃຫ້ຫລວງຫລາຍດັ່ງຊາຍທີ່ທະເລ, ແລະທ່ານກໍໄປຮົບດ້ວຍທ່ານເອງ.¹²ແລ້ວພວກເຮົາຈະເຂົ້າຮົບກັບເຂົາໃນທີທີ່ພວກເຮົາພົບເຂົາ, ແລະພວກເຮົາຈະເຂົ້າໂຈມຕີເຫມືອນນ້ຳຄ້າງຕົກເຫນືອພື້ນດິນ. ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ມີໃຜເຫລືອລອດແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ, ຫລືແມ່ນແຕ່ຕົວດາວິດເອງ.

¹³ຖ້າເຂົາຖອຍໄປລວມກັນໃນເມືອງ, ແລ້ວຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດກໍຈະເອົາເຊືອກເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ແລະເຮົາຈະລາກມັນລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳ, ຈົນກະທັ້ງບໍ່ມີໃຜຫາກ້ອນຫີນຈັກກ້ອນຫນຶ່ງພົບເຫັນທີ່ນັ້ນ."¹⁴ແລ້ວອັບຊາໂລມ ແລະຄົນອິດສະຣາເອນທັງປວງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຄຳປຶກສາຂອງຮູຊາຍຄົນອາກກິດດີກວ່າຄຳປຶກສາຂອງອາຮີໂຕເຟນ." ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຫນູນນຳຄຳປະຕິເສດຕໍ່ຄຳປຶກສາອັນດີຂອງອາຮີໂຕເຟນ ເພື່ອຈະຊົງນຳຄວາມຫລົ້ມຈົມມາຍັງອັບຊາໂລມ.

¹⁵ແລ້ວຮູຊາຍຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບຊາດົກ ແລະອາບີອາທາປະໂຣຫິດທັງສອງວ່າ,"ອາຮີໂຕເຟນໄດ້ໃຫ້ຄຳປຶກສາຢ່າງນັ້ນຢ່າງນີ້ແກ່ອັບຊາໂລມ ແລະພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິດສະຣາເອນ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໃຫ້ຄຳປຶກສາຢ່າງອື່ນ.¹⁶ບັດນີ້ຈົ່ງຮີບສົ່ງຄົນໄປທູນດາວິດໃຫ້ຊົງຮູ້ວ່າ,"ຄືນນີ້ຢ່າຊົງພັກໃນທ່າຂ້າມຂອງແມ່ນ້ຳອາຣາບາ, ແຕ່ໃຫ້ຂ້າມໄປໃຫ້ໄດ້ ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນກະສັດຈະຊົງຖືກຈັບໄປພ້ອມກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນ.'"

¹⁷ມີສາວໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເຄີຍໄປ ແລະບອກໃຫ້ທັງສອງຮູ້ ເພາະເຂົາທັງສອງບໍ່ສາມາດຈະສ່ຽງມີຄົນເຫັນໃນເມືອງ. ເມື່ອຜູ້ສື່ສານມາຮອດ ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ໄປ, ແລະໄດ້ທູນກະສັດດາວິດໃຫ້ຊົງຮູ້.¹⁸ແຕ່ມີເດັກຫນຸ່ມຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເຫັນພວກເຂົາໃນຄັ້ງນີ້ ແລະໄດ້ໄປທູນອັບຊາໂລມ. ໃຫ້ຊົງຮູ້ດັ່ງນັ້ນໂຢນາທານ ແລະອາຮີມາອາດກໍໄດ້ຮີບໄປຢ່າງໄວ ແລະໄດ້ມາເຖິງບ້ານຂອງຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ບາຮູຣິມ, ທີ່ມີນ້ຳສ້າງຢູ່ທີ່ຂ້າງບ້ານ ທີ່ພວກເຂົາ, ໄດ້ລົງໄປຢູ່ໃນນ້ຳສ້າງນັ້ນ.

¹⁹ເມຍຂອງຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນ ກໍໄດ້ເອົາຜ້າມາປູປິດປາກນ້ຳສ້າງ, ແລະກໍໄດ້ຍ້າຍເມັດເຂົ້າຕາກຢູ່ເທິງນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າໂຢນາທານ, ແລະອາຮີມາອາດຢູ່ໃນນ້ຳສ້າງ.²⁰ທະຫານຂອງອັບຊາໂລມ ກໍໄດ້ມາຫາຜູ້ຍິງເຈົ້າຂອງບ້ານ ແລະໄດ້ຖາມວ່າ, ອາຮີມາອາດ ແລະໂຢນາທານຢູ່ໃສ?" ນາງຕອບວ່າ,"ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳໄປແລ້ວ.” ດັ່ງນັ້ນເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຫາເບິ່ງຮອບໆ ແລະຄົ້ນຫາບໍ່ພົບ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ກັບໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.

²¹ເລື່ອງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນມາຈາກທີ່ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນໄປແລ້ວ ໂຢນາທານ ແລະອາຮີມາອາດໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກນ້ຳສ້າງ. ພວກເຂົາໄດ້ໄປທູນກະສັດດາວິດໃຫ້ຊົງຮູ້; ເຂົາທັງສອງໄດ້ທູນດາວິດວ່າ, "ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນ ແລະຮີບຂ້າມແມ່ນ້ຳໄປ ເພາະວ່າອາຮີໂຕເຟນໃຫ້ຄຳປຶກສາຢ່າງນັ້ນຢ່າງນີ້ກ່ຽວກັບທ່ານ."²²ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນ ແລະທະຫານທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ພໍມື້ເຊົ້າກໍບໍ່ມີເຫລືອຈັກຄົນຫນຶ່ງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

²³ເມື່ອອາຮີໂຕເຟນໄດ້ເຫັນວ່າບໍ່ມີໃຜເຮັດຕາມຄຳປຶກສາຂອງເຂົາ, ເຂົາກໍໄດ້ຂີ່ລໍ ແລະຈາກໄປຍັງເມືອງຂອງເຂົາ. ຈັດການເລື່ອງຄອບຄົວຂອງເຂົາ,ເຂົ້າທີ່ເຂົ້າທາງ ແລະໄດ້ແຂວນຄໍຕົວເອງ. ເຂົາກໍໄດ້ຕາຍ ແລະໄດ້ຝັງໄວ້ທີ່ອຸບມຸງພໍ່ຂອງເຂົາ.

²⁴ແລ້ວດາວິດໄດ້ມາຍັງເມືອງມະຫານາອິມ. ສ່ວນອັບຊາໂລມເອງ, ກໍໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ເພິ່ນລວມທັງຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນດ້ວຍ.²⁵ອັບຊາໂລມໄດ້ຊົງຕັ້ງອາມາສາເປັນຜູ້ບັນສາການແທນໂຢອາບ. ອາມາສາເປັນລູກຊາຍຂອງເຢເທີຄົນອິດຊະມາເອນທີ່ໄດ້ນອນກັບອາບີການ, ຜູ້ທີເປັນລູກສາວຂອງນາຮາດ, ນ້ອງສາວຂອງນາງເຊຣູອີຢາແມ່ຂອງໂຢອາບ.²⁶ແລ້ວຄົນອິດສະຣາເອນ ແລະອັບຊາໂລມ ໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ໃນແຜ່ນດິນກີເລອາດ.

²⁷ເລື່ອງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອດາວິດໄດ້ມາເຖິງມາຫະນາອິມ, ທີ່ໂຊບີລູກຊາຍຂອງນາຮາດຈາກເມືອງຣັບບາໃນອຳໂມນ, ແລະມາກີລູກຊາຍຂອງອຳມີເອນຈາກໂລເດບາ, ແລະບາກຊິນໄລຊາວກິເລອາດຊາວໂຣເກລິມ,²⁸ໄດ້ຂົນທີ່ນອນ ແລະຜ້າຫົ່ມ, ຊາມ ແລະຫມໍ້, ແລະເຂົ້າສາລີ, ແລະແປ້ງບາເລ, ເຂົ້າຂົ້ວ, ຖົ່ວ, ຖົ່ວແດງ, ແລະເມັດຖົ່ວ,²⁹ນ້ຳເຜິ້ງ, ເນຍ, ແກະ, ແລະເນຍແຂງທີ່ໄດ້ມາຈາກຝູງສັດ, ດັ່ງນັ້ນດາວິດ ແລະໃຫ້ພວກທະຫານທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນກໍໄດ້ກິນ. ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພວກທະຫານຫິວ ແລະອ່ອນເພຍ ແລະກະຫາຍຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ."

18

¹ດາວິດໄດ້ກວດນັບເຫລົ່າທະຫານທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບເພິ່ນ ແລະໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ບັງຄັບບັນຊາລະດັບນາຍພັນ ແລະນາຍຮ້ອຍໃຫ້ພວກເຂົາ.²ແລ້ວດາວິດໄດ້ຊົງສົ່ງກອງທັບອອກໄປ, ຫນຶ່ງໃນສາມໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງໂຢອາບ, ແລະອີກຫນຶ່ງໃນສາມໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕບັນຊາຂອງອາບີໄຊ ລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາ, ນ້ອງຊາຍຂອງໂຢອາບ, ແລະອີກຫນຶ່ງໃນສາມໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕບັງຄັບບັນຊາຂອງອິດໄຕຄົນກາກ. ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບກອງທັບວ່າ, "ເຮົາເອງຈະອອກໄປກັບພວກທ່ານແນ່ນອນດ້ວຍຕົວເຮົາເອງເຊັ່ນກັນ."

³ແຕ່ພວກທະຫານເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ທູນວ່າ, "ຂໍທ່ານຢ່າໄດ້ໄປໃນການຕໍ່ສູ້ເລີຍ, ເພາະວ່າຖ້າພວກຂ້ານ້ອຍຈະຫນີໄປ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ສົນໃຈພວກຂ້ານ້ອຍ. ຫລືຖ້າພວກຂ້ານ້ອຍຕາຍສັກເຄິ່ງຫນຶ່ງ ພວກເຂົາກໍບໍ່ສົນໃຈພວກຂ້ານ້ອຍ! ແຕ່ທ່ານຊົງມີຄ່າເທົ່າກັບພວກຂ້ານ້ອຍຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນ ເພາະສະນັ້ນຂໍທ່ານຊົງຕຽມພ້ອມທີ່ຈະຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍຈາກໃນເມືອງຈະດີກວ່າ."⁴ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເຮົາຈະເຮັດຫຍັງກໍຕາມທີ່ພວກທ່ານເຫັນວ່າດີທີ່ສຸດ." ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ຊົງຢືນທີ່ຂ້າງປະຕູເມືອງຂະນະທີ່ທະຫານທັງຫມົດໄດ້ຢ່າງອອກໄປເປັນກອງຮ້ອຍ ແລະເປັນກອງທັບ.

⁵ກະສັດໄດ້ຊົງບັນຊາໂຢອາບ, ອາບີໄຊ, ແລະອິດໄຕກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເບົາມືກັບຊາຍຫນຸ່ມນັ້ນ, ກັບອັບຊາໂລມເພື່ອເຫັນແກ່ເຮົາເຖີດ." ເຫລົ່າຄົນທັງປວງກໍໄດ້ຍິນຄຳບັນຊາຊຶ່ງກະສັດສັ່ງແກ່ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາທັງຫລາຍດ້ວຍເລື່ອງກ່ຽວກັບອັບຊາໂລມ.

⁶ດັ່ງນັ້ນ ກອງທັບຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປທົ່ວປະເທດເພື່ອສູ້ຮົບກັບຄົນອິດສະຣາເອນ;ການສົງຄາມນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍເຂົ້າໄປໃນປ່າເອຟຣາອິມ.⁷ກອງທັບຂອງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ພ່າຍແພ້ແກ່ພວກທະຫານຂອງດາວິດທີ່ນັ້ນ; ໄດ້ມີການຂ້າຟັນກັນຢ່າງຫນັກທີ່ນັ້ນ ໃນມື້ນັ້ນມີທະຫານຕາຍສອງຫມື່ນຄົນ.⁸ສົງຄາມກໍໄດ້ກະຈາຍໄປທົ່ວປະເທດ, ແລະໄດ້ມີຄົນທີ່ຖືກຂ້າໃນປ່າຫລາຍກ່າວຖືກຂ້າໃນສະຫມາມຮົບ.

⁹ອັບຊາໂລມໄດ້ໄປພົບພວກທະຫານຂອງດາວິດເຂົ້າ. ອັບຊາໂລມໄດ້ກຳລັງຊົງຂີ່ລ້ຢູ່, ແລະລໍນັ້ນໄດ້ແລ່ນເຂົ້າໄປ ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ຂອງຕົ້ນໂອກ ຫົວຂອງເພິ່ນກໍຊັງຕິດກິ່ງຕົ້ນໂອກແຫນ້ນ. ທ່ານກໍໄດ້ຖືກແຂວນຢູ່ລະວ່າງຟ້າ, ແລະດິນ ຂະນະທີ່ລໍທີ່ທ່ານໄດ້ຂີ່ມານັ້ນໄດ້ແລ່ນກາຍໄປ.¹⁰ມີບາງຄົນໄດ້ມາເຫັນສິ່ງນີ້ ແລະໄດ້ໄປແຈ້ງໃຫ້ໂຢອາບຮູ້ວ່າ, "ແນະນຳ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນອັບຊາໂລມແຂວນຢູ່ທີ່ຕົ້ນໂອກ!"¹¹ໂຢອາບກໍໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ຊາຍ ທີ່ແຈ້ງໃຫ້ເຂົາກ່ຽວກັບອັບຊາໂລມ,"ເບິ່ງເຖີດ! ເຈົ້າເຫັນພະອົງແລ້ວ! ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຟັງເພິ່ນໃຫ້ຕົກພື້ນດິນ? ເຮົາກໍຈະໄດ້ໃຫ້ເງິນສິບຫລຽນກັບສາຍແອວແກ່ເຈົ້າ."

¹²ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຕອບໂຢອາບວ່າ, "ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບເງິນຫນຶ່ງພັນຫລຽນ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເດ່ມືອອກທຳຮ້າຍລູກຂອງກະສັດ, ເພາະວ່າພວກເຮົາໄດ້ຍິນກະສັດໄດ້ຊົງບັນຊາທ່ານ, ອາບີໄຊ, ແລະ ອິດໄຕວ່າ, "ຈະບໍ່ມີໃຜແຕະຕ້ອງອັບຊາໂລມຊາຍຫນຸ່ມນັ້ນ."¹³ຖ້າຂ້ານ້ອຍຈະສ່ຽງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ຖືກຕ້ອງ (ແລະບໍ່ມີຫຍັງປິດບັງໃຫ້ພົ້ນກະສັດ), ທ່ານເອງກໍຈະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍ."

¹⁴ແລ້ວໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາບໍ່ຄວນເສຍເວລາກັບເຈົ້າເຊັ່ນນີ້." ດັ່ງນັ້ນເຂົາກໍໄດ້ຈັບຫອກສາມແງ່ມແທງເຂົ້າໄປໃນຫົວໃຈຂອງອັບຊາໂລມ, ຂະນະທີ່ເພິ່ນຍັງຊົງມີຊີວິດຢູ່ ແລະກຳລັງແຂວນຕິດຢູ່ເທິງຕົ້ນໂອກ.¹⁵ແລ້ວທະຫານຫນຸ່ມສິບຄົນທີ່ຖືເຄື່ອງສູ້ຮົບຂອງໂຢອາບ ກໍໄດ້ລ້ອມອັບຊາໂລມໄວ້, ໄດ້ຈູ່ໂຈມເພິ່ນ, ແລະໄດ້ປະຫານເພິ່ນ.

¹⁶ແລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ເປົ່າແກ, ແລະກອງທັບກໍໄດ້ກັບຈາກການໄລ່ຕາມອິດສະຣາເອນ, ເພາະໂຢອາບໄດ້ຢຸດກອງທັບໄວ້.¹⁷ພວກເຂົາກໍໄດ້ນຳອັບຊາໂລມມາ ແລະໄດ້ໂຍນລົງໄປໃນຂຸມໃຫຍ່ໃນປ່າ; ພວກເຂົາໄດ້ຝັງຮ່າງຂອງອັບຊາໂລມພາຍໃຕ້ຫີນຫ້ອງໃຫຍ່, ຂະນະທີ່ຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຕ່າງກໍຫນີກັບໄປທີ່ຢູ່ຂອງຕົນ.

¹⁸ບັດນີ້ອັບຊາໂລມ, ໃນຂະນະທີ່ຍັງຊົງມີຊີວິດຢູ່ນັ້ນ, ໄດ້ຊົງຕັ້ງເສົາໄວ້ສຳຫລັບເພິ່ນເອງທີ່ພູເຂົາຂອງກະສັດ, ເພາະເພິ່ນໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, "ເຮົາບໍ່ມີລູກຊາຍທີ່ຈະສືບຄວາມຊົງຈຳຂອງຊື່ຂອງເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນກໍໄດ້ມີການຮ້ອງເສົານັ້ນຕາມຊື່ຂອງເພິ່ນ, ເຂົາໄດ້ຮ້ອງກັນວ່າ ອານຸສາວະລີອັບຊາໂລມ ຈົນທຸກມື້ນີ້.

¹⁹ແລ້ວອາຮີມາລູກຊາຍຂອງຊາດົກກ່າວວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແລ່ນນຳຂ່າວດີໄປທູນກະສັດ, ເຖິງການທີ່ພຣະຢາເວຊົງຊ່ວຍກູ້ທ່ານໃຫ້ພົ້ນຈາກມືສັດຕູຂອງທ່ານ."²⁰ໂຢອາບກໍໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ທ່ານຢ່າເປັນຄົນນຳຂ່າວໄປໃນມື້ນີ້ເລີຍ; ທ່ານຈົ່ງນຳຂ່າວໃນມື້ຫນ້າເຖີດ. ມື້ນີ້ທ່ານຢ່ານຳຂ່າວເລີຍ ເພາະລູກຊາຍຂອງກະສັດໄດ້ຊົງເສຍຊີວິດຢູ່ແລ້ວ."

²¹ແລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ສັ່ງ ຊາວເອທີໂອເປຍຄົນຫນຶ່ງວ່າ, "ຈົ່ງໄປທູນກະສັດໃຫ້ຊົງຮູ້ ຕາມຕາມສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນ." ຊາວເອທີໂອເປຍນັ້ນກໍໄດ້ກົ້ມກາບໂຢອາບ. ແລ້ວກໍໄດ້ແລ່ນໄປ²²ແລ້ວອາຮີມາອາດລູກຊາຍຂອງຊາດົກ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບໂຢອາບອີກວ່າ, "ຂໍຢ່າໄດ້ຄຳນຶງເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນເລີຍ, ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແລ່ນຕາມຊາວເອທີໂອເປຍຄົນນັ້ນໄປດ້ວຍ." ໂຢອາບໄດ້ຕອບວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຢາກແລ່ນ, ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ເພາະວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຮາງວັນຫຍັງເລີຍ ຈາກການສົ່ງຂ່າວນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍ?"ອາຮີມາອາດໄດ້ຕອບວ່າ,²³"ບໍ່ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກໍຕາມ ຂ້ານ້ອຍກໍຈະຂໍແລ່ນໄປ," ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ບອກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງແລ່ນໄປເຖີດ" ແລ້ວອາຮີມາອາດກໍໄດ້ແລ່ນໄປຕາມທາງຮ້ອມພູຈໍແດນ, ແລະໄດ້ແລ່ນກາຍຊາວເອທີໂອເປຍໄປ.

²⁴ຂະນະນັ້ນດາວິດ ໄດ້ຢູ່ລະຫວ່າງທາງໃນ ແລະທາງນອກປະຕູເມືອງ. ມີທະຫານຍາມໄດ້ຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງຫລັງຄາ ປະຕູກຳແພງເມືອງ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ແນມເບິ່ງ, ເຂົາໄດ້ເຫັນຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງ,ກຳລັງແລ່ນໃກ້ເຂົ້າມາຄົນດຽວ.²⁵ທະຫານຍາມຄົນນັ້ນກໍໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງ ແລະໄດ້ທູນກະສັດ.ແລະກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ."ຖ້າເຂົາມາຄົນດຽວ, ກໍມີຂ່າວໃນປາກຂອງເຂົາ." ຜູ້ຊາຍກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະໃກ້ກັບເມືອງ.

²⁶ແລ້ວທະຫານຍາມກໍໄດ້ສັງເກດເຫັນ ຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງກຳລັງແລ່ນມາ, ແລະ ທະຫານຍາມກໍໄດ້ຮ້ອງບອກ ໄປທີ່ນາຍປະຕູເມືອງ; ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ມີຜູ້ຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງແລ່ນມາຄົນດຽວ." ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຂົາກໍເປັນຄົນນຳຂ່າວມາດ້ວຍ."²⁷ດັ່ງນັ້ນທະຫານຍາມນັ້ນໄດ້ທູນວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າຄົນທີ່ແລ່ນມາກ່ອນຄື ອາຮິມາອາດລູກຊາຍຊາດົກ." ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຂົາເປັນຄົນດີ ເຂົາກຳລັງມາພ້ອມກັບຂ່າວດີ."

²⁸ແລ້ວອາຮີມາອາດໄດ້ຮ້ອງ ແລະໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ຂໍຄວາມໂຊກດີມີແດ່ທຸກຄົນ." ເຂົາກໍໄດ້ກົ້ມລົງກາບຕໍ່ຫນ້າກະສັດ ກົ້ມຫນ້າລົງພື້ນ ແລະໄດ້ທູນວ່າ, "ສັນລະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ! ພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບ ບັນດາຜູ້ທີ່ຍົກມືຂອງພວກເຂົາ ຕໍ່ສູ້ກັບກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ."²⁹ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດໄດ້ກ່າວຖາມວ່າ, "ອັບຊາໂລມ ຊາຍຫນຸ່ມຄົນນັ້ນສະບາຍດີບໍ່?" ອາຮີມາອາດໄດ້ທູນຕອບວ່າ,"ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ເມື່ອໂຢອາບໄດ້ໃຊ້ຂ້ານ້ອຍ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດມາ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນການສັບສົນຢ່າງຫລາຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ເລື່ອງນັ້ນເລີຍ."³⁰ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຍ່າງມາຂ້າງໆ ແລະມາຢືນບ່ອນນີ້." ດັ່ງນັ້ນອາຮີມາອາດຈຶ່ງໄດ້ຍ່າງມາ, ແລະໄດ້ຢືນຢູ່.

³¹ຊາວເອທີໂອເປຍກໍໄດ້ມາຮອດ ແລະໄດ້ທູນວ່າ, "ມີຂ່າວດີຖວາຍແດ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະໃນມື້ນີ້ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງແກ້ແຄ້ນໃຫ້ທ່ານ ໄດ້ຊົງພົ້ນຈາກມືຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ທ່ານ."³²ແລ້ວກະສັດໄດ້ກ່າວຖາມ ຊາວເອທີໂອເປຍນັ້ນວ່າ, "ອັບຊາໂລມຊາຍຫນຸ່ມນັ້ນສະບາຍດີບໍ່?" ຊາວເອທີໂອເປຍນັ້ນໄດ້ທູນຕອບວ່າ, "ຂໍໃຫ້ບັນດາສັດຕູຂອງກະສັດ ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຄົນທັງປວງທີ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນທຳຮ້າຍທ່ານ ໃຫ້ເປັນຄືຊາຍຫນຸ່ມຄົນນັ້ນເຖີດ."³³ແລ້ວກະສັດໄດ້ຊົງທຸກໃຈຫລາຍ, ແລະເພິ່ນໄດ້ຂຶ້ນໄປ ເທິງຫ້ອງທີ່ຢູ່ເຫນືອປະຕູ ແລະຊົງໂສກເສົ້າ. ຂະນະທີ່ເພິ່ນໄປເພິ່ນຊົງເສຍໃຈໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໂອ ອັບຊາໂລມລູກພໍ່, ລູກພໍ່, ອັບຊາໂລມເອີຍ, ພໍ່ເອງຢາກຈະຕາຍແທນເຈົ້າ, ໂອ ອັບຊາໂລມລູກພໍ່, ລູກພໍ່!"

19

¹ໂຢອາບໄດ້ຮັບການບອກກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ ກະສັດໄດ້ຊົງໂສກເສົ້າ ແລະໄດ້ໄວ້ທຸກເພື່ອອັບຊາໂລມ."²ເພາະສະນັ້ນ ໄຊຊະນະໃນມື້ນັ້ນກໍໄດ້ກາຍເປັນການໄວ້ທຸກຂອງທະຫານທັງປວງ, ເພາະໃນມື້ນັ້ນພວກທະຫານໄດ້ຍິນວ່າ, "ກະສັດໄດ້ຊົງທຸກໃຈເພາະລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ."

³ໃນມື້ນັ້ນພວກທະຫານ ໄດ້ລັກເຂົ້າມາໃນເມືອງຢ່າງງຽບໆ, ຄືກັບພວກທະຫານທີ່ລັກຫນີມາຢ່າງຫນ້າລະອາຍ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຫນີເສິກກັບມາ.⁴ກະສັດໄດ້ຊົງຄຸມຫນ້າ ແລະໄດ້ຊົງໂສກເສົ້າ ແລະຊົງຈົ່ມສຽງດັງວ່າ, "ໂອ ອັບຊາໂລມລູກເອີຍ, ໂອ ອັບຊາໂລມລູກຂອງພໍ່, ລູກຂອງພໍ່”

⁵ໂຢອາບໄດ້ເຂົ້າໄປ ໃນທີ່ພັກຂອງກະສັດ ແລະເວົ້າຕໍ່ເພິ່ນວ່າ, "ມື້ນີ້ທ່ານໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ ທະຫານທັງຫມົດຂອງທ່ານ ໄດ້ຮັບຄວາມລະອາຍ ພວກເຂົາໄດ້ຊ່ວຍຊີວິດຂອງທ່ານໃນມື້ນີ້, ທັງຊີວິດຂອງບັນດາລູກຊາຍ, ແລະລູກສາວ, ແລະຊີວິດຂອງບັນດາເມຍ, ແລະຊີວິດຂອງບັນດາສາວໃຊ້ຂອງທ່ານ,⁶ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຊົງຮັກຜູ້ທີ່ກຽດຊັງທ່ານ, ແລະໄດ້ຊົງກຽດຊັງຜູ້ຮັກທ່ານ. ເພາະໃນມື້ນີ້ທ່ານໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ຮູ້ແລ້ວວ່າ ບັນດານາຍທະຫານ ແລະທະຫານທັງຫລາຍ ບໍ່ມີຄ່າສຳຫລັບທ່ານ. ໃນມື້ນີ້ຂ້ານ້ອຍເຊື່ອວ່າຖ້າ ອັບຊາໂລມ ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແລະພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ຕາຍຫມົດນັ້ນ, ທ່ານກໍຄົງຈະພໍໃຈ.

⁷ບັດນີ້ຂໍທ່ານຊົງລຸກຂຶ້ນ ແລະຂໍອອກໄປກ່າວໃຫ້ກຳລັງໃຈ ແກ່ເຫລົ່າທະຫານຂອງທ່ານ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ສາບານ ໃນພຣະນາມພຣະຢາເວວ່າ, ຖ້າທ່ານບໍ່ມາ, ຈະບໍ່ມີຊາຍຈັກຄົນຫນຶ່ງ ຄ້າງຢູ່ກັບທ່ານໃນຄືນນີ້. ນັ້ນກໍຈະຮ້າຍແຮງຍິ່ງກວ່າເຫດຮ້າຍອື່ນໆ ທັງຫມົດ ຊຶ່ງໄດ້ບັງເກີດແກ່ທ່ານຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ ມາຈົນເຖິງບັດນີ້."⁸ດັ່ງນັ້ນກະສັດກໍໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນ, ແລະປະທັບທີ່ປະຕູເມືອງ, ແລະປະຊາຊົນທັງປວງ ກໍໄດ້ຮັບການບອກເລົ່າວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ກະສັດໄດ້ຢູ່ທີ່ປະຕູເມືອງ," ປະຊາຊົນທັງຫລາຍກໍໄດ້ມາ ເຂົ້າເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າຂອງກະສັດ. ຝ່າຍອິດສະຣາເອນນັ້ນ,ຕ່າງກໍຫນີໄປຍັງທີ່ອາໄສຂອງຕົນຫມົດແລ້ວ.

⁹ພວກເຂົາຖົກຖຽງກັນທົ່ວໄປໃນປະເທດວ່າ, "ກະສັດເຄີຍຊົງຊ່ວຍກູ້ເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມືບັນດາສັດຕູຂອງເຮົາ, ແລະຊົງຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນ ຈາກມືພວກຟີລິດສະຕິນ, ແຕ່ບັດນີ້ທ່ານຊົງຫນີອອກຈາກແຜ່ນດິນ ເພາະເຫດແຫ່ງອັບຊາໂລມ.¹⁰ອັບຊາໂລມ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໄວ້ ໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງເຮົານັ້ນ ກໍໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວໃນສົງຄາມ, ດັ່ງນັ້ນເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງເລີຍ ໃນເລື່ອງທີ່ຈະທູນເຊີນກະສັດໃຫ້ກັບຄືນມາປົກຄອງ?"

¹¹ກະສັດດາວິດໄດ້ສົ່ງຄົນໄປຫາຊາດົກ ແລະອາບີອາທາປະໂຣຫິດທັງສອງ ຮັບສັ່ງວ່າ, "ຈົ່ງເວົ້າກັບພວກຜູ້ອາວຸໂສ ຂອງຄົນຢູດາຍວ່າ, "ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງເປັນຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຈະທູນເຊີນ ກະສັດກັບຣາຊວັງຂອງເພິ່ນ, ໃນເມື່ອມີຖ້ອຍຄຳມາຈາກອິດສະຣາເອນ ທັງປວງຊື່ນຊົມເຖິງກະສັດ,ໃຫ້ກັບຣາຊວັງຂອງເພິ່ນ?¹²ພວກທ່ານເປັນພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ, ເປັນກະດູກ ແລະເນື້ອຂອງເຮົາ. ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງຈະເປັນຄົນສຸດທ້າຍ ທີ່ຈະທູນເຊີນກະສັດກັບ?"

¹³ແລ້ວຈົ່ງບອກອາສາມາວ່າ, "ທ່ານບໍ່ໄດ້ເປັນກະດູກ ແລະເນື້ອຂອງເຮົາບໍ່? ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງລົງໂທດເຮົາ ແລະຊົງເພີ່ມໂທດນັ້ນ, ຖ້າທ່ານບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາ ກອງທັບຕໍ່ຫນ້າເຮົາແທນໂຢອາບ ຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ໄປ.""¹⁴ດັ່ງນັ້ນທ່ານກໍໄດ້ຊົງຊະນະໃຈຂອງຄົນຢູດາ ທັງປວງລາວກັບຈິດໃຈຂອງຜູ້ຊາຍຄົນດຽວ. ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຄົນໄປທູນກະສັດວ່າ, "ຂໍທ່ານກັບພ້ອມກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫມົດ."¹⁵ດັ່ງນັ້ນກະສັດກໍໄດ້ກັບ ແລະມາຍັງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ບັດນີ້ຄົນຢູດາກໍໄດ້ພາກັນມາ ທີ່ກິນການເພື່ອຮັບກະສັດ ແລະນຳກະສັດຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

¹⁶ຊີເມອີ ລູກຊາຍຂອງເກຣາ, ຄົນເບັນຢາມິນ, ຜູ້ມາຈາກບາຮູຣິມ, ກໍໄດ້ຮີບລົງມາພ້ອມກັບຄົນ ຢູດາ ເພື່ອຈະຮັບກະສັດດາວິດ.¹⁷ມີຄົນຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນພ້ອມກັບເຂົາຫນຶ່ງພັນຄົນ, ແລະຊີບາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຊນ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍສິບຫ້າຄົນ. ແລະຄົນໃຊ້ອີກຊາວຄົນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮີບຂ້າມແມ່ນຳຈໍແດນ ຕໍ່ຫນ້າກະສັດ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມມາເພື່ອ ນຳຣາຊວົງຂອງກະສັດ ແລະລໍຄອຍເຮັດສິ່ງທີ່ເພິ່ນເຫັນດີ. ຊີເມອີລູກຊາຍຂອງເກຣາ ໄດ້ໂນ້ມຕົວລົງຕໍ່ຫນ້າກະສັດ ກ່ອນທີ່ເພິ່ນຈະຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

¹⁹ຊີເມອີໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ຂໍຢ່າງຊົງຖືໂທດ, ການລ່ວງລະເມີດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍຢ່າຊົງຈົດຈຳຄວາມຜິດ ທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ເຮັດ ລືມໃນມື້ທີ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຂໍກະສັດ, ຢ່າຊົງຈົດຈຳໄວ້ໃນໃຈ.²⁰ດ້ວຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ຮູ້ແລ້ວວ່າຂ້ານ້ອຍເອງໄດ້ເຮັດບາບ, ເບິ່ງເຖີດ ນີ້ເຫັນເຫດວ່າເປັນຫຍັງໃນມື້ນີ້ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາເປັນຄົນແລກໃນເຊື້ອສາຍ ໂຢເຊັບ ທັງຫມົດ ທີ່ລົງມາຮັບກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ."

²¹ແຕ່ອາບີໄຊລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຊີເມອີບໍ່ສົມຄວນຕາຍເພາະສິ່ງນີ້, ເພາະເຂົາໄດ້ປ້ອຍດ່າ ຜູ້ທີ່ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງຂອງພຣະຢາເວ?"²²ແລ້ວດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ລູກຊາຍທັງສອງຂອງນາງເຊຣູອີຢາເອີຍ, ເຮົາມີວຽກຫຍັງກັບທ່ານ, ຊຶ່ງໃນມື້ນີ້ທ່ານຈະມາເດືອດຮ້ອນກັບເຮົາ? ໃນມື້ນີ້ຄວນທີ່ຈະໃຫ້ໃຜໃນອິດສະເອນມີໂທດເຖິງຕາຍບໍ?"²³ດັ່ງນັ້ນກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຊີເມອີວ່າ, "ເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍ." ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ຊົງໃຫ້ຄຳສັນຍາວ່າ ລາວຊິບໍ່ຖືກປະຫານຊີວິດ.

²⁴ລູກຊາຍຂອງກະສັັດໂຊນ ກໍໄດ້ລົງມາຮັບກະສັດ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຊົງລ້າງຕີນຫລື ແຖຫນວດຂອງເພິ່ນຫລື, ຊົງຊັກເຄື່ອງຂອງເພິ່ນຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ກະສັດໄດ້ຈາກໄປ, ຈົນວັນທີ່ທ່ານໄດ້ກັບມາໂດຍຢ່າງມີໄຊ.²⁵ດັ່ງນັ້ນເມື່ອເພິ່ນໄດ້ມາ ຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຈະຮັບມາກະສັດໄດ້ກ່າວ ຖາມວ່າ, "ເມຟີໂບເຊັດ ເປັນຫຍັງທ່ານບໍ່ໄດ້ໄປກັບເຮົາ?"

²⁶ລາວຕອບວ່າ, "ຂ້າແດ່ກະສັດ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕວະຂ້ານ້ອຍ ເພາະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ບອກເຂົາວ່າ, "ຂ້ອຍຈະອານລໍໂຕຫນຶ່ງເພື່ອຂ້ອຍຈະໄດ້ຂີ່ໄປຕາມກະສັດ, ເພາະວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານພິການ."²⁷ເຂົາກັບໄປທູນກະສັດ ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໃສ່ຮ້າຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນຂໍໄດ້ຊົງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ທ່ານຊົງເຫັນວ່າດີ ໃນສາຍຕາຂອງທ່ານເຖີດ.²⁸ເພາະວ່າທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫມົດ ນັ້ນເປັນແຕ່ຄົນທີ່ສົມຄວນຕາຍ ຕໍ່ຫນ້າກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ທ່ານກໍໄດ້ຊົງແຕ່ຕັ້ງຜູ້ຮັບໃຊ້ ຂອງທ່ານໄວ້ໃນຫມູ່ຜູ້ທີ່ກິນຮ່ວມໂຕະທ່ານ. ຂ້ານ້ອຍຈະມີຄວາມເມດຕາປະການໃດ ທີ່ຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ກະສັດ?"

²⁹ແລ້ວກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ,"ທ່ານຈະເວົ້າເລື່ອງລາວຂອງທ່ານຕໍ່ໄປເຮັດຫຍັງ? ເຮົາໄດ້ຕັດສິນໃຈແລ້ວວ່າ ເມື່ອກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ກັບສູ່ຣາຊວັງໂດຍມີໄຊເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ກໍໃຫ້ຊີບາຮັບໄປຫມົດເຖີດ."³⁰ເມຟີໂບເຊັດຕອບວ່າ, "ໃຫ້ມໍຣະດົກຕົກເປັນຂອງຊີບາຫມົດເສຍ, ການທີ່ທ່ານກັບມາຢ່າງປອດໄພກໍພຽງພໍແລ້ວສຳລັບຂ້ານ້ອຍ."

³¹ແລ້ວບາກຊິນໄລ ຊາວກີເລອາດກໍໄດ້ລົງມາຈາກໂຣເກລິມ ເພື່ອຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນໄປສົ່ງກະສັດ, ແລະເຂົາໄດ້ສົ່ງກະສັດຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນໄປ.³²ບັດນີ້ ບາກຊິນໄລເປັນຄົນເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ, ອາຍຸແປດສິບປີ.ເຂົາໄດ້ນຳສະບຽງອາຫານ ມາຖວາຍກະສັດຂະນະເພິ່ນຢູ່ທີ່ມະຫານາອິມ, ເພາະເຂົາເປັນຄົນຮັ່ງມີຫລາຍ.³³ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບບາກຊິນໄລວ່າ, "ຈົ່ງຂ້າມມາຢູ່ກັບເຮົາ, ແລະເຮົາຈະລ້ຽງເບິ່ງເຈົ້າໃຫ້ຢູ່ກັບເຮົາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ."

³⁴ບາກຊີໄລໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະຢູ່ຕໍ່ໄປໄດ້ອີກຈັກປີ ທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປຢູ່ກັບກະສັດທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ?³⁵ຂ້ານ້ອຍມີອາຍຸແປດສິບປີແລ້ວ. ຂ້ານ້ອຍຈະສາມາດ ແຍກວ່າແມ່ນຫຍັງດີ ແມ່ນຫຍັງຊົ່ວໄດ້ບໍ່? ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຈະຮູ້ລົດຊາດຂອງສິ່ງທີ່ກິນ ແລະດື່ມໄດ້ບໍ່? ຂ້ານ້ອຍຈະຟັງສຽງນັກຮ້ອງຊາຍ ແລະຍິງຮ້ອງເພງໄດ້ອີກບໍ່? ເປັນຫຍັງຈະໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ເປັນພາລະເພີ່ມແກ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ?³⁶ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານປະສົງຈະຕາມ ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນກັບກະສັດເທົ່ານັ້ນ. ສະນັ້ນກະສັດຈະຊົງຕອບແທນດ້ວຍລາງວັນເຊັ່ນນີ້?

³⁷ຂໍໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ໄດ້ກັບໄປເພື່ອຈະຕາຍໃນເມືອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໃກ້ທີ່ຝັງສົບພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແຕ່ຂໍຈົ່ງຊົງແນມເຫັນເຖີດ, ນີ້ຄືກິມຮາມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ. ຂໍໃຫ້ເຂົາຕາມກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄປ, ຂໍຊົງເຮັດຕໍ່ເຂົາຕາມທີ່ຊົງເຫັນຄວນ."

³⁸ກະສັດໄດ້ຕອບວ່າ, "ກິມຮາມຈະຂ້າມໄປກັບເຮົາ, ເຮົາຈະເຮັດຄຸນແກ່ເຂົາຕາມທີ່ເຈົ້າເຫັນຄວນ, ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະຫນາຈາກເຮົາ, ເຮົາຍິນດີເຮັດໃຫ້ເຈົ້າ."³⁹ແລ້ວປະຊາຊົນທັງຫມົດ ກໍໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະກະສັດກໍໄດ້ຂ້າມໄປ ກະສັດໄດ້ຊົງຈູບບາກຊີໄລ, ແລະໄດ້ອວຍພອນເຂົາ. ແລ້ວບາກຊີໄລກໍໄດ້ກັບໄປຍັງທີ່ຢູ່ຂອງເຂົາ.

⁴⁰ດັ່ງນັ້ນກະສັດໄດ້ຂ້າມໄປຍັງກິນການ, ແລະກິມຮາມກໍໄດ້ຂ້າມຕາມເພິ່ນໄປ. ກອງທັບຂອງຢູດາຍທັງຫມົດ ກໍໄດ້ນຳກະສັດຂ້າມມາ, ແລະເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງກອງທັບດ້ວຍ.⁴¹ໃນບໍ່ຊ້າອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ກໍໄດ້ເລີ່ມມາເຝົ້າກະສັດ ແລະໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາຄົນຢູດາຍ ຈຶ່ງໄດ້ລັກພາທ່ານໄປ, ແລະໄດ້ນຳກະສັດ ແລະຣາຊວົງຂອງເພິ່ນຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນໄປ, ແລະພ້ອມກັບຄົນຂອງດາວິດທັງຫມົດ?"

⁴²ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຢູດາທັງປວງ ຈຶ່ງໄດ້ຕອບຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, "ເພາະວ່າກະສັດຊົງເປັນພີ່ນ້ອງກັບເຮົາ. ທ່ານທັງຫລາຍຈະຄຽດ ດ້ວຍເລື່ອງນີ້ເຮັດຫຍັງ? ພວກເຮົາໄດ້ກິນສິ່ງໃດທີ່ກະສັດຕ້ອງຈ່າຍໃຫ້ຫລືບໍ່? ເພິ່ນໃຫ້ລາງວັນຫຍັງແກ່ເຮົາບໍ່?"⁴³ຄົນອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ຕອບຄົນຢູດາວ່າ, "ເຮົາມີສິບເຜົ່າທີ່ມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງ ສຳພັນກັບກະສັດ, ດັ່ງນັ້ນເຮົາມີສິດທິໃນດາວິດຫລາຍກວ່າພວກທ່ານ. ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງດູຖູກເຮົາເຊັ່ນນີ້? ບໍ່ແມ່ນພວກເຮົາທີ່ເປັນພວກທຳອິດບໍ ທີ່ສະເຫນີໃຫ້ນຳກະສັດຂອງພວກເຮົາກັບມາ?" ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນ ຢູດາ ກໍຮຸນແຮງກວ່າຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນ ອິດສະຣາເອນ.

20

¹ທີ່ດຽວກັນນັ້ນໄດ້ມີຄົນກໍ່ກວນຄົນຫນຶ່ງຊື່ເຊບາ ລູກຊາຍຂອງບີກຣີ, ຄົນເບັນຢາມິນ. ເຂົາໄດ້ເປົ່າແກ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາບໍ່ມີສ່ວນໃນດາວິດ, ທັງກໍບໍ່ໄດ້ມີມໍຣະດົກໃນລູກຊາຍຂອງເຢຊີ. ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ໃຫ້ທຸກຄົນກັບບ້ານຂອງຕົນເອງ."²ດັ່ງນັ້ນ ຄົນອິດສະຣາເອນທັງປວງກໍໄດ້ໄປຈາກດາວິດ ແລະ ໄດ້ຕິດຕາມເຊບາລູກຊາຍຂອງບີກຣີ. ແຕ່ຄົນຢູດາຍຍັງໄດ້ຕິດຕາມກະສັດຂອງພວກເຂົາຢ່າງໃກ້ຊິດ, ຈາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນຕະຫລອດທາງໄປຮອດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

³ເມື່ອດາວິດໄດ້ກັບມາທີ່ຣາຊວັງທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເພິ່ນໄດ້ນຳສາວໃຊ້ທັງສິບຄົນ ທີ່ເພິ່ນໄດ້ຊົງໄປໄວ້ໃຫ້ເຝົ້າຣາຊວັງນັ້ນ, ແລະເອົາພວກເຂົາໄປໄວ້ໃນບ້ານຫລັງຫນຶ່ງທີ່ມີຍາມເຝົ້າ, ເພິ່ນໄດ້ຊົງລ້ຽງດູພວກເຂົາໃນຄວາມຕ້ອງການຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ເພິ່ນບໍໍ່ໄດ້ຊົງຫລັບນອນກັບພວກນາງອີກຕໍ່ໄປ. ດັ່ງນັ້ນພວກນາງຈຶ່ງໄດ້ຖືກກັກໄວ້, ໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແມ່ຫມ້າຍຈົນເຖິງມື້ຕາຍ.

⁴ແລ້ວກະສັດໄດ້ກ່າວກັບອາມາສາວ່າ, "ຈົ່ງລະດົມຄົນຢູດາຍໃຫ້ພ້ອມພາຍໃນສາມວັນ; ຕົວທ່ານຈົ່ງມາທີ່ນີ້, ດ້ວຍເຊັ່ນກັນ."⁵ດັ່ງນັ້ນອາມາສາກໍໄດ້ອອກໄປລະດົມຄົນຢູດາຍ, ແຕ່ເຂົາກໍໄດ້ເຮັດງານຊ້າເກີນເວລາທີ່ກະສັດໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເຂົາເຮັດ.

⁶ດັ່ງນັ້ນດາວິດໄດ້ກ່າວກັບອາບີໄຊວ່າ, "ບັດນີ້ເຊບາ ລູກຊາຍຂອງບີກຣີຈະສ້າງຄວາມເດືອດຮ້ອນໃຫ້ເຮົາຫລາຍກວ່າອັບຊາໂລມໄດ້ເຮັດ. ທ່ານຈົ່ງນຳບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ, ເຫລົ່າທະຫານຂອງເຮົາ, ແລະ ໄລ່ຕາມເຂົາໄປ, ຫລື ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນເຂົາຈະຫາບັນດາເມືອງທີ່ມີປ້ອມປາການໄດ້ ແລະ ຫນີພົ້ນສາຍຕາເຮົາ."⁷ແລ້ວພວກຄົນຂອງໂຢອາບໄດ້ອອກໄປໄລ່ຕາມເຂົາ, ພ້ອມກັບຄົນເກເຣັດ ກັບຄົນເປເລັດກັບນັກຮົບທັງຫມົດ. ພວກເຂົາໄດ້ອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອໄລ່ຕາມເຊບາ ບຸດຊາຍຂອງບີກຣີ.

⁸ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງໂງ່ນຫີນໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ໃນເມືອງກີເບໂອ, ອາມາສາ ກໍໄດ້ມາພົບພວກເຂົາ. ໂຢອາບໄດ້ສວມໃສ່ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທະຫານຢ່າງທີ່ເຂົາໄດ້ເຄີຍໃສ່, ໂດຍມີດາບຢູ່ໃນຝັກຄັດແອວໄວ້. ເມື່ອເຂົາໄດ້ຍ່າງໄປ, ດາບກໍໄດ້ຫລຸດຕົກລົງ.

⁹ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ຖາມອາສາມາວ່າ, "ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ອຍ, ສະບາຍດີບໍ່?" ໂຢອາບກໍເອົາມືຂວາຈັບຫນວດຂອງອາສາມາດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຈູບເຂົາ.¹⁰ອາມາສາບໍ່ໄດ້ສັງເກດດາບທີ່ຢູ່ໃນມືຊ້າຍຂອງໂຢອາບ. ໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ແທງທ້ອງອາມາສາຈົນໄສ້ໂລ່ລົງພື້ນດິນ. ໂຢອາບບໍ່ໄດ້ແທງເຂົາອີກຄັ້ງ, ແລະ ອາມາສາກໍໄດ້ຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບ ແລະ ອາບີໄຊນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາກໍໄດ້ໄລ່ຕາມເຊບາລູກຊາຍຂອງບີກຣີໄປ.

¹¹ແລ້ວທະຫານຄົນຫນຶ່ງຂອງໂຢອາບໄດ້ຢືນຢູ່ໃກ້ອາມາສາ, ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໃຜເຫັນດ້ວຍກັບໂຢອາບ, ແລະ ໃຜຢູ່ຝ່າຍດາວິດ,ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຕິດຕາມໂຢອາບໄປ."¹²ອາມາສາກໍນອນຈົມກອງເລືອດຂອງຕົນເອງຢູ່ທີ່ໃນຫົນທາງ. ເມື່ອຊາຍຄົນນັ້ນເຫັນພວກທະຫານທົງຫມົດໄດ້ຢືນຢູ່, ເຂົາກໍໄດ້ຍ້າຍອາມາສາຈາກຫົນທາງໄປຖິ້ມໃນທົ່ງນາ ເຂົາໄດ້ໂຍນເສື້ອຜ້າປິດຮ່າງກາຍເຂົາໄວ້. ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າທຸກຄົນທີ່ຜ່ານມາກໍໄດ້ຢືນຢູ່.¹³ຫລັງຈາກທີ່ສົບຂອງອາມາສາໄດ້ຖືກນຳອອກຈາກຫົນທາງແລ້ວ, ທະຫານທັງປວງກໍໄດ້ຕາມໂຢອາບເພື່ອໄລ່ຕາມເຊບາລູກຊາຍຂອງບີກຣີ.

¹⁴ເຊບາກໍໄດ້ຜ່ານເຂດແດນຕ່າງໆຂອງຄົນອິດສະຣາເອນທຸກເຜົ່າຈົນເຖິງອາເບັນ ແຫ່ງເບັດມາອາກາໄປຈົນເຖິງ, ແລະ ຜ່ານທະລຸໄປທຸກດິນແດນຂອງຄົນບີກຣີທັງຫມົດ.¹⁵ທີ່ໄດ້ມາຮ່ວມກັນ ແລະ ໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມເຊບາໄປ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຕາມມາທັນເຂົາ ແລະ ໄດ້ລ້ອມເຂົາໄວ້ໃນເມືອງອາເບັນແຂວງເບັດມາອາກາ. ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ທາງເນີນຂຶ້ນບ່ອນກຳແພງ. ທະຫານທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບໂຢອາບກໍຕຳກຳແພງເພື່ອໃຫ້ກຳແພງພັງລົງ.¹⁶ແລ້ວມີຜູ້ຍິງສະຫລາດຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຮ້ອງອອກມາຈາກໃນເມືອງວ່າ, "ຈົ່ງຟັງ, ຂໍຟັງແດ່, ໂຢອາບ! ເຂົ້າມາໃກ້ຂ້ານ້ອຍແດ່ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າກັບທ່ານ."

¹⁷ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ນາງ, ແລະຜູ້ຍິງນັ້ນກໍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ທ່ານຄືໂຢອາບແມ່ນບໍ?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ແມ່ນແລ້ວ."ເຮົາຄືໂຢອາບ," ນາງຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ຂໍທ່ານຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງສາວໃຊ້ຂອງທ່ານຈັກຫນ່ອຍ." ເຂົາກໍໄດ້ຕອບວ່າ, ເຮົາກຳລັງຟັງຢູ່ແລ້ວ."¹⁸ແລ້ວນາງກໍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ສະໄຫມໂບຮານພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, "ໃຫ້ຂໍຄຳປຶກສາທີ່ອາເບັນໃຫ້ແນ່ນອນເທີດ" ແລະ ຄຳປຶກສານັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ເລື່ອງນັ້ນຈົບລົງໄດ້.¹⁹ພວກເຮົາເປັນເມືອງຫນຶ່ງທີ່ເຕັມດ້ວຍຄວາມງຽບສະງົບທີ່ສຸດ ແລະ ສັດຊື່ໃນອິດສະຣາເອນ. ທ່ານກຳລັງຈະທຳລາຍເມືອງ ອັນເປັນເມືອງແມ່ຂອງອິດສະຣາເອນ. ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຕ້ອງການຈະມ້າງເພມໍຣະດົກຂອງພຣະຢາເວ?"

²⁰ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຫ່າງໄກ, ຂໍໃຫ້ຫ່າງໄກຈາກເຮົາ, ຊຶ່ງເຮົາຈະມ້າງເພຫລືທຳລາຍນັ້ນ.²¹ເລື່ອງນີ້ບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ. ແຕ່ມີຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈາກເຂດເນີນພູເອຟຣາອິມ, ຊື່ເຊບາລູກຊາຍຂອງບີກຣີ, ໄດ້ຍົກມືຂອງເຂົາຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກະສັດ, ຕໍ່ສູ້ດາວິດ. ຈົ່ງມອບເຂົາມາຄົນດຽວ, ແລະ ເຮົາຈະຖອນທັບຈາກເມືອງນີ້." ຜູ້ຍິງນັ້ນຈຶ່ງກ່າວກັບໂຢອາບວ່າ, "ຫົວຂອງເຂົາຈະຖືກໂຍນຂ້າມກຳແພງມາໃຫ້ທ່ານ."²²ແລ້ວຜູ້ຍິງນັ້ນກໍໄປຫາປະຊາຊົນທັງຫມົດດ້ວຍປັນຍາຂອງນາງ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ຕັດຫົວຂອງເຊບາລູກຊາຍຂອງບີິກຣີ, ແລະ ໄດ້ໂຍນໃຫ້ໂຢອາບ. ແລ້ວເຂົາກໍເປົ່າແກ ແລະ ທະຫານຂອງໂຢອາບກໍໄດ້ແຍກໄປຈາກເມືອງ, ທຸກຄົນກໍໄດ້ກັບໄປຍັງທີ່ຢູ່ຂອງຕົນ. ແລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ກັບຄືນເຢຣູຊາເລັມໄປຫາກະສັດ.

²³ແລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ກັບໄປເຝົ້າກະສັດທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ບັດນີ້ໂຢອາບໄດ້ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງທັບທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ເບນາອີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາໄດ້ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງຄົນເກເຣັດ ແລະ ຄົນເປເລັດ.²⁴ອາໂດນີຣາມໄດ້ດູແລບັນດາຄົນງານທັງຫລາຍ, ແລະ ເຢໂຮຊາຟັດລູກຊາຍຂອງອາຮີລຸດໄດ້ເປັນຜູ້ດູແລກ່ຽວກັບແຮງງານ.²⁵ເຊວາເປັນເລຂາທິການຂອງສານຊາດົກ ແລະ ອາບີອາທາເປັນປະໂຣຫິດ.²⁶ອີຣາຕະກູນຢາອີເປັນຫົວຫນ້າຂ້າຣາຊການຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງດາວິດດ້ວຍ.

21

¹ໄດ້ມີການອຶດຢາກອາຫານໃນສະໄຫມຂອງດາວິດຢູ່ເປັນເວລາສາມປີຕິດຕໍ່ກັນ, ແລະ ດາວິດກໍໄດ້ສະແຫວງຫາຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ. ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ການອຶດຢາກອາຫານທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້ານີ້ເປັນເພາະວ່າໂຊນ ແລະຄອບຄົວຂອງເຂົາ, ໄດ້ມີຄວາມຜິດໃນການຂ້າຄົນ ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າຄົນກີເບໂອນ."

²ບັດນີ້ຄົນກີເບໂອນນັ້ນບໍ່ແມ່ນເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ; ພວກເຂົາເປັນຄົນອາໂມຣິດທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່. ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ສັນຍາຕໍ່ພວກເຂົາວ່າຈະບໍ່ຂ້າພວກເຂົາ, ແຕ່ໂຊນກໍໄດ້ຊົງພະຍາຍາມທີ່ຈະສັງຫານພວກເຂົາທັງຫມົດ ເພາະຄວາມກະຕືລືລົ້ນເພື່ອເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາຍ.³ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດດາວິດໄດ້ຊົງຮ້ອງປະຊຸມພວກກີເບໂອນ ແລະ ໄດ້ຖາມພວກເຂົາວ່າ, "ເຮົາຄວນຈະເຮັດຫຍັງໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານໄດ້? ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະແກ້ຄວາມຜິດທີ່ໄດ້ເຮັດຕໍ່ພວກເຈົ້າໄດ້, ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ອວຍພອນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວ, ຜູ້ໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຂອງຄວາມດີ ແລະ ຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ?"

⁴ຄົນກິເບໂອໄດ້ທູນຕອບເພິ່ນວ່າ, "ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງເງິນ ຫລື ທອງລະຫວ່າງພວກຂ້ານ້ອຍທ່ານກັບໂຊນ ຫລື ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທີ່ຈະປະຫານຊີວິດໃຜໃນອິດສະຣາເອນ." ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພວກທ່ານເວົ້າວ່າຢ່າງໃດ ທີ່ເຮົາຄວນຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານ?"

⁵ພວກເຂົາໄດ້ຕອບກະສັດວ່າ, "ສຳລັບຜູ້ຊາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ພະຍາຍາມຂ້າພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ວາງແຜນທຳລາຍພວກຂ້ານ້ອຍ, ດັ່ງນັ້ນພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກທຳລາຍ ແລະ ບໍ່ມີທີ່ຢູ່ໃນເຂດແດນຂອງອິດສະຣາເອນ -⁶ຂໍໃຫ້ມອບເຈັດຄົນຈາກເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ແຂວນຄໍພວກເຂົາ ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ທີ່ກິເບອາບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງໂຊນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເລືອກຂອງພຣະຢາເວ." ດັ່ງນັ້ນກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະມອບພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ."

⁷ແຕ່ກະສັດໄດ້ຊົງໄວ້ຊີວິດເມຟີໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງໂຢນາທານ ແລະ ຫລານຊາຍຂອງໂຊນ, ເພາະຄຳສັນຍາຂອງພຣະຢາເວທີ່ທັງສອງໄດ້ເຮັດ, ຄືລະຫວ່າງດາວິດ ກັບໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງໂຊນ.⁸ແຕ່ກະສັດໄດ້ນຳເອົາລູກຊາຍສອງຄົນຂອງນາງຣິຊະປາລູກສາວຂອງອາອີຢາ, ລູກຊາຍທັງສອງຄົນຂອງນາງທີ່ໄດ້ເກີດກັບໂຊນ - ຊື່ຂອງລູກຊາຍທັງສອງຄົນຄື ອາກໂມນີ ແລະ ເມຟີໂບເຊັດ; ແລະ ດາວິດກໍໄດ້ນຳລູກຊາຍທັງຫ້າຄົນຂອງເມຣາບລູກສາວຂອງໂຊນ, ຊຶ່ງພວກນາງໄດ້ມີກັບອັດຣີເອນ ລູກຊາຍຂອງບາກຊິນໄລຊາວເມືອງເມໂຮລາ.⁹ເພິ່ນໄດ້ຊົງມອບຄົນເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໃນມືຂອງຄົນກີເບໂອນ. ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ແຂວນຄໍພວກເຂົາເທິງພູເຂົາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ແລະ ພວກເຂົາທັງເຈັດຄົນກໍໄດ້ຕາຍໄປດ້ວຍກັນ. ພວກເຂົາຖືກຂ້າຕາຍໃນຊ່ວງລະດູກ່ຽວເຂົ້າ, ລະຫວ່າງມື້ທຳອິດຂອງມື້ເລີ່ມຕົນກ່ຽວເຂົ້າບາເລ.

¹⁰ແລ້ວນາງຣິຊະປາ, ລູກສາວຂອງອາອີຢາ,ກໍໄດ້ເອົາຜ້າກະສອບປູໄວ້ເທິງກ້ອນຫີນສຳລັບຕົນເອງເທິງພູເຂົາຂ້າງໆ ຮ່າງກາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນຕາຍ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນລະດູກ່ຽວຈົນເຖິງເວລາທີ່ຝົນຈາກທ້ອງຟ້າຕົກຈາກທ້ອງຟ້າຕົກລົງພວກເຂົາ. ນາງບໍ່ຍອມໃຫ້ເຫລົ່າຝູງນົກແຫ່ງທ້ອງຟ້າມາລົບກວນຮ່າງທັງຫລາຍໃນເວລາກາງເວັນ ຫລື ບໍ່ໃຫ້ສັດປ່າມາລົບກວນໃນເວລາກາງຄືນ.¹¹ເມື່ອເຂົາໄດ້ທູນດາວິດ, ໃຫ້ຊົງຮູ້ໃນສິ່ງທີ່ນາງຣິຊະປາ, ລູກສາວຂອງອາອີຢາເມຍນ້ອຍຂອງໂຊນ, ໄດ້ເຮັດແລ້ວ.

¹²ດັ່ງນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ໄປນຳກະສັດໂຊນ ແລະກະສັດໂຢນາທານລູກຊາຍເພິ່ນມາຈາກພວກຄົນຂອງເມືອງຢາເບັດກີເລອາດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ລັກລອບເອົາໄປຈາກເມືອງເບັດຊານ, ທີ່ພວກຟີລິດສະຕິນແຂວນທັງສອງທ່ານໄວ້, ຫລັງຈາກທີ່ພວກຟີລິດສະຕິນປະຫານໂຊນໃນກິນໂບອາ.¹³ດາວິດໄດ້ຊົງນຳກະສັດໂຊນ ແລະກະສັດໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງເພິ່ນຂຶ້ນມາຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະພວກເຂົາໄດ້ລວບລວມກະດູກຂອງຄົນທັງເຈັດຄົນທີ່ຖືກແຂວນຄໍຕາຍດ້ວຍເຊັ່ນກັນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຝັງກະສັດຂອງໂຊນ, ແລະຂອງໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໄວ້ໃນແຜ່ນດິນຂອງເບັນຢາມິນໃນເມືອງເຊລາ, ໃນອຸບມຸງຂອງກີເຊພໍ່ຂອງກະສັດໂຊນ.

¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ຝັ່ງກະດູກຂອງໂຊນ ແລະ ໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງເຂົາໃນປະເທດເບັນຢາມິນໃນເມືອງເຊລາ, ໃນອຸບມຸງຂອງຶກີເຊພໍ່ຂອງເຂົາ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດຕາມທຸກຢ່າງທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້. ຫລັງຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຊົງຕອບຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາເພື່ອແຜ່ນດິນນັ້ນ.

¹⁵ແລ້ວພວກຟີລິດສະຕິນໄດ້ລົງມາເຮັດສົງຄາມກັບຄົນອິດສະຣາເອນອີກຄັ້ງ. ດັ່ງນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ລົງໄປພ້ອມກັບກອງທັບຂອງເພິ່ນ ແລະ ໄດ້ຊົງສູ້ຮົບກັບຄົນຟີລິດສະຕິນ. ດາວິດກໍຊົງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະດ້ວຍການເມື່ອຍລ້າຈາກສົງຄາມ.¹⁶ອີສະບີເບໂນບ, ຄົນຫນຶ່ງໃນເຊື້ອສາຍຍັກ, ຜູ້ທີ່ຫອກເປັນທອງສຳຣິດຫນັກປະມານສາມກິໂລ, ແລະ ເປັນຜູ້ທີ່ມີດາບໃຫມ່ຄາດເເອວ, ໄດ້ຄິດຈະຂ້າດາວິດ.¹⁷ແຕ່ອາບີໄຊລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາໄດ້ເຂົ້າມາຊ່ວຍດາວິດໄວ້, ແລະ ສູ້ຮົບກັບຄົນຟີລິດສະຕິນ, ແລະ ໄດ້ຂ້າເຂົາ. ແລ້ວເຫລົ່າທະຫານຂອງດາວິດກໍໄດ້ສັນຍາຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນວ່າ, "ຂໍທ່ານຢ່າໄປເຮັດສຶກພ້ອມກັບພວກຂ້ານ້ອຍອີກຕໍ່ໄປເລີຍ, ເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ສູນເສຍທ່ານໄປ."

¹⁸ເລື່ອງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍຫລັງທີ່ມີການຮົບກັບພວກຟີລິດສະຕິນອີກທີ່ເມືອງໂກບ, ຄາວນັ້ນສິບເບກາຍຊາວເມືອງຮູຊາໄດ້ຂ້າຄົນຮ່າງໃຫຍ່ຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ວ່າສາເຟ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນລູກຫລານຂອງເຣຟາອິມ.¹⁹ເລື່ອງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນອີກຄັ້ງໃນການຮົບກັບພວກຟີລິດສະຕິນທີ່ເມືອງໂກບອີກ, ທີ່ເອນຮານານລູກຊາຍຂອງຢາອີ ຊາວເບັດເລເຮັມ, ໄດ້ຂ້າໂກລີອາດຊາວກາດ, ຜູ້ມີຫອກເທົ່າກັບໄມ້ກຳພັ້ນຫູກ.

²⁰ເລື່ອງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນມີການຮົບກັນອີກທີ່ເມືອງກາດ ອັນເປັນເມືອງທີ່ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຮູບຮ່າງໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ມີນິ້ວມືຂ້າງລະຫົກນິ້ວ ແລະ ນິ້ວຕີນຂ້າງລະຫົກນິ້ວ ລວມກັນຊາວສີ່ນິ້ວ. ເຂົາກໍໄດ້ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກພວກເອຟາອິມດ້ວຍ.²¹ເມື່ອເຂົາທ້າທ້າຍອິດສະຣາເອນ, ໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງຊາມມາ, ແລະຫລານຊາຍຂອງດາວິດກໍໄດ້ຂ້າເຂົາ.²²ຄົນເຫລົ່ານີ້ສືບເຊື້ອສາຍຄົນເອຟາອິມຂອງເມືອງກາດ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍດ້ວຍມືຂອງດາວິດ ແລະດ້ວຍມືຂອງເຫລົ່າທະຫານຂອງເພິ່ນ.

22

¹ດາວິດໄດ້ຊົງຮ້ອງບົດເພງນີ້ແກ່ພຣະຢາເວ ໃນວັນທີ່ພຣະເຢເວຊົງຊ່ວຍກູ້ເພິ່ນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືເຫລົ່າສັດຕູທັງຫມົດຂອງເພິ່ນ, ແລະຈາກເງື້ອມມືຂອງໂຊນ.²ເພິ່ນໄດ້ຊົງອະທິຖານວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງເປັນຜູ້ຄຸມຄອງຂອງຂ້ານ້ອຍ ເປັນປ້ອມປາການຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະເປັນຜູ້ຊ່ວຍກູ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ.

³ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍເຂົ້າລີ້ໄພຢູ່ໃນພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງເປັນໂລ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຊົງເປັນພະລັງແຫ່ງຄວາມລອດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຊົງເປັນທີ່ກຳບັງອັນແຂງແກ່ງຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດຈາກຄວາມຮຸນແຮງ.⁴ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງສົມຄວນແກ່ການສັນລະເສີນ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການຊົງຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນດາສັດຕູຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁵ເພາະເຫລົ່າຄື້ນແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ລ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍ, ກະແສແຫ່ງຄວາມທຳລາຍກໍໄດ້ໄຫລຖ້ວມເຫນືອຂ້ານ້ອຍ.⁶ສາຍໃຍຂອງແດນຄົນຕາຍພັນຕົວຂ້ານ້ອຍ; ບ່ວງແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ພັນຮອບຂ້ານ້ອຍຢູ່.

⁷ໃນຄວາມທຸກລຳບາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງທູນພຣະຢາເວ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງທູນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິນສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ, ແລະສຽງຮ້ອງທູນຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.

⁸ແລ້ວແຜ່ນດິນກໍໄດ້ສັ່ນສະເທືອນ ແລະໄດ້ຫວັ່ນໄຫວ ຮາກຖານຂອງຟ້າກໍໄດ້ຫວັ່ນໄຫວ ແລະໄດ້ສັ່ນສະເທືອນ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງພຣະພິໂຣດ.⁹ຄວັນໄຟກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປຕາມຊ່ອງຮູດັງຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຖ່ານໄຟກໍໄດ້ອອກມາຈາກປາກຂອງພຣະອົງ. ຖ່ານເຫລົ່ານັ້ນກໍຕິດເປວໄຟ.

¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດທ້ອງຟ້າ, ແລະໄດ້ລົງມາ ແລະຄວາມມືດກໍໄດ້ຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງພຣະອົງ.¹¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງຂີ່ຫລັງເຄຣຸບຕົນຫນຶ່ງ ແລະຊົງບິນໄປ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກົດເທິງປີກຂອງລົມ.¹²ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມມືດປົກຄຸມຢູ່ຮອບພຣະອົງ, ລວມເຫລົ່າເມກຝົນຫນາທຶບໃນທ້ອງຟ້າທັງປວງ.

¹³ຈາກຄວາມສະຫວ່າງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງຖ່ານໄຟໄດ້ຕົກລົງມາ.¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສົ່ງສຽງດັງຮ້າຍຟ້າຮ້ອງຈາກທ້ອງຟ້າ. ອົງຜູ້ສູງສຸດກໍໄດ້ຊົງຮ້ອງສຽງອັນສຸດຣິດ.¹⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍິງລູກທະນູ ແລະ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກສັດຕູກະຈາຍ ຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດຟ້າແມບເຫລື້ອມ ແລະ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາແຕກຫນີໄປ.

¹⁶ແລ້ວຊ່ອງທາງນໍ້າກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ; ຮາກຖານໂລກກໍໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໄວ້ເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວຮ້ອງນາບຂູ່ເຫລົ່າສັດຕູ, ທີ່ລົມຫາຍໃຈອອກຈາກດັງຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງເດ່ມືລົງມາຈາກເທິງຟ້າ; ຊົງຈັບຂ້ານ້ອຍ! ພຣະອົງໄດ້ຊົງດຶງຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກນ້ຳທີ່ຊັດໄປມາ.¹⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍຈາກສັດຕູເຂັ້ມແຂງ, ຈາກບັນດາຜູ້ທີ່ຊັງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພວກເຂົາແຂງແຮງກວ່າຂ້ານ້ອຍຫລາຍ.

¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ມາຕໍ່ສູ້ກັບຂ້ານ້ອຍໃນມື້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະສົບໄພພິບັດ, ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເປັນທີ່ເພິ່ງພາຂອງຂ້ານ້ອຍ.²⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍອອກມາຍັງທີ່ກວ້າງໃຫຍ່. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍໄວ້ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງພໍໃຈຂ້ານ້ອຍ.²¹ພຣະຢາເວໄດ້ມອບລາງວັນແກ່ຂ້ານ້ອຍຕາມຄວາມເປັນທຳຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍຟື້ນຟູຂ້ານ້ອຍຕາມຄວາມສະອາດຂອງມືທັງສອງຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²²ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັກສາທາງຂອງພຣະຢາເວ ແລ ະບໍ່ໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໂດຍການຫັນຈາກພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.²³ເພາະກົດຫມາຍແຫ່ງຄວາມເປັນທຳທັງຫມົດຂອງພຣະອົງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫັນໄປຈາກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.

²⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບໍ່ມີຕຳຫນິຕໍ່ພຣະອົງ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັກສາຕົວໄວ້ຈາກຄວາມບາບ.²⁵ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕອບແທນຂ້ານ້ອຍຕາມຄວາມເປັນທຳຂ້ານ້ອຍ, ຕາມອັດຕາຄວາມສະອາດຂອງຂ້ານ້ອຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ.

²⁶ຕໍ່ຜູ້ທີ່ສັດຊື່, ທ່ານໄດ້ສຳແດງທ່ານເອງວ່າສັດຊື່; ຕໍ່ຜູ້ບໍ່ມີຕຳຫນິ, ທ່ານໄດ້ສຳແດງທ່ານເອງວ່າບໍ່ມີຕຳຫນິ.²⁷ຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍຣິສຸດ, ທ່ານໄດ້ສຳແດງທ່ານເອງວ່າວ່າບໍຣິສຸດ, ແຕ່ທ່ານຊົງເປັນສັດຕູຕໍ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຄົດໂກງ.

²⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍປະຊາຊົນທີ່ທຸກຍາກລຳບາກໃຫ້ລອດ, ແຕ່ສາຍຕາຂອງພຣະອົງທ່ານຕໍ່ສູ້ກັບດວງຕາທີ່ຍິ່ງຈອງຫອງ, ແລະ ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຕ່ຳລົງ.²⁹ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງເປັນແສງແຈ້ງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສະຫວ່າງໃນຄວາມມືດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

³⁰ເພາະໂດຍພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍສາມາດຜ່ານສິ່ງກີດຂວາງໄດ້; ໂດຍພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍສາມາດໂດດຂ້າມກຳແພງໄດ້.³¹ສຳລັບພຣະເຈົ້າ, ທາງຂອງພຣະອົງຄືຄວາມສົມບູນແບບ. ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວແມ່ນບໍ່ມີຕຳຫນິ. ພຣະອົງຊົງເປັນໂລ່ກຳບັງຂອງທຸກຄົນທີ່ລີ້ໄພຢູ່ໃນພຣະອົງ.

³²ເພາະຜູ້ໃດຈະເປັນພຣະເຈົ້າອີກ ນອກຈາກພຣະຢາເວ, ແລະຜູ້ໃດເປັນຜູ້ປົກປ້ອງເວັ້ນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ?³³ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນທີ່ລີ້ໄພຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ພຣະອົງຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ມີຕໍາຫນິໃນທາງຂອງພຣະອົງ.

³⁴ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນຄືຢ່າງຕີນກວາງໂຕເມຍ ແລະຊົງວາງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງພູເຂົາທີ່ສູງ.³⁵ພຣະອົງຊົງຝຶກມືຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເຮັດສົງຄາມ, ແຂນຂ້ານ້ອຍພຣະອົງໃຫ້ໂກ່ງຄັນທະນູທອງ.

³⁶ພຣະອົງໄດ້ປະທານໂລ່ແຫ່ງຄວາມລອດຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງກໍເຮົດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນໃຫຍ່ຂຶ້ນ.³⁷ພຣະອົງໄດ້ປະທານສະຖານທີ່ກວ້າງຂວາງສຳລັບຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເດີນໄປ, ດັ່ງນັ້ນຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ພາດລົ້ມລົງຈັກເທື່ອ.

³⁸ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄລ່ຕາມພວກສັດຕູຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫັນກັບຈົນກວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກທຳລາຍຈົນຫມົດ.³⁹ຂ້ານ້ອຍທຳລາຍພວກເຂົາ ແລະໄດ້ແທງພວກເຂົາທະລຸ; ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດລຸກຂຶ້ນອີກ. ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມລົງໃຕ້ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁴⁰ພຣະອົງໄດ້ປະທານກຳລັງແກ່ຂ້ານ້ອຍຄືສາຍແອວເພື່ອສູ້ໃນສົງຄາມ; ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ລຸກຂຶ້ນສູ້ຂ້ານ້ອຍຢຸດລົງ.⁴¹ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເຫລົ່າສັດຕູຫນີໄປ; ບັນດາຜູ້ທີ່ຊັງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍກໍທຳລາຍທັງຫມົດ.

⁴²ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍພວກເຂົາໄດ້; ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ້ອງທູນພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຕອບພວກເຂົາ.⁴³ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ທຸບເຂົາແຫລກລະອຽດເປັນຄືຝຸ່ນດິນ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫຍ້ຳພວກເຂົາຄືຂີ້ຕົມຕາມຫົນທາງ.

⁴⁴ພຣະອົງຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກການຜິດຖຽງກັນກັບປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃຫ້ເປັນຫົວຫນ້າຂອງບັນດາປະຊາຊົນ. ປະຊາຊົນທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກກໍຈະຮັບໃຊ້ຂ້ານ້ອຍ.⁴⁵ພວກຄົນຕ່າງດ້າວຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ກົ້ມກາບຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ. ພໍພວກເຂົາໄດ້ຍິນເຖິງຂ້ານ້ອຍ ພວກເຂົາກໍຈະເຊື່ອຟັງຂ້ານ້ອຍ.⁴⁶ພວກຄົນຕ່າງດ້າວກໍໄດ້ເສຍຂວັນຕົວສັ່ນອອກມາຈາກທີ່ກຳບັງແຂງແກ່ງຂອງເຂົາ.

⁴⁷ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່! ຂໍໃຫ້ຫີນຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ຄວນສັນລະເສີນ. ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍ, ຫີນແຫ່ງຄວາມລອດຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁴⁸ນີ້ຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງແກ້ແຄ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ນຳຊົນຊາດທັງຫລາຍລົງໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຂ້ານ້ອຍ.⁴⁹ຜູ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກບັນດາສັດຕູຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແທ້ທີ່ຈິງ, ພຣະອົງຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍຈາກຄົນທີ່ຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍຈາກຜູ້ທີ່ໂຫດຮ້າຍ.

⁵⁰ເພາະສະນັ້ນ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊົນ; ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນລະເສີນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.⁵¹ພຣະເຈົ້າປະທານໄຊຊະນະຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ກະສັດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງອວຍພອນ, ແກ່ດາວິດ ແລະ ບັນດາລູກຫລານຂອງເພິ່ນເປັນນິລັນ."

23

¹ບັດນີ້ ນີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍຂອງດາວິດ-ດາວິດລູກຊາຍຂອງເຢຊີ, ຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ຮັບກຽດຢ່າງສູງ, ຜູ້ຮັບການອວຍພອນໂດຍພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ, ນັກແຕ່ງບົດເພງອັນອອນຊອນຂອງອິດສະຣາເອນ. ໄດ້ກ່າວວ່າ,²"ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຜ່ານຂ້ານ້ອຍ, ແລະສັ່ງຂອງພຣະອົງຢູ່ທີ່ລິ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

³ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນຊົງໄດ້ກ່າວ ກັບຂ້ານ້ອຍ ຜູ້ຄຸມຊາດອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເມື່ອຜູ້ຫນຶ່ງປົກຄອງມະນຸດໂດຍຍຸດຕິທຳ, ຜູ້ປົກຄອງດ້ວຍຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.⁴ເຂົາຈະເປັນຄືແສງເມື່ອດວງຕາເວັນຂຶ້ນ, ໃນເວລາມື້ເຊົ້າທີ່ບໍ່ມີເມກ, ເມື່ອຫຍ້າອ່ອນງອກອອກຈາກດິນເມື່ອມີແສງຈ້າຂອງດວງຕາເວັນພາຍຫລັງຝົນ.

⁵ເຊື້ອສາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ,ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່? ເພາະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເຮັດພັນທະສັນຍານິລັນກັບຂ້ານ້ອຍ, ອັນເປັນລະບຽບທຸກຢ່າງ ແລະຫມັ່ນຄົງຢ່າງນັ້ນບໍ່? ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງໃຫ້ຄວາມລອດທຸກດ້ານ ແລະຄວາມປາຖະນາທຸກຢ່າງຂອງຂ້ານ້ອຍໃນທຸກໆສະພາບການບໍ່?

⁶ແຕ່ຄົນບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າທັງຫມົດກໍຄືຫນາມທີ່ຖືກຖອນຖິ້ມໄປ, ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຈະເອົາມືຢິບດ້ວຍມືຂອງໃຜໄດ້.⁷ຄົນທີ່ແຕະຕ້ອງພວກມັນ ຈະຕ້ອງຖືອາວຸດທີ່ເຮັດດ້ວຍເຫລັກຫລືດ້າມຂອງຫອກ. ພວກມັນຈະຕ້ອງຖືກເຜົາໃຫ້ທັງຫມົດໄວ້ທີ່ນັ້ນ."

⁸ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລາຍຊື່ຂອງນັກຮົບຜູ້ເກັ່ງກ້າຂອງດາວິດ ຄື: ໂຢເຊບບັດເຊເບັດ ຊາວຕາເກໂມ ເປັນຜູ້ນຳຂອງເຫລົ່ານັກຮົບຜູ້ເກັ່ງກ້າ. ເຂົາໄດ້ຂ້າຄົນແປດຮ້ອຍຄົນໃນຄັ້ງດຽວ.

⁹ຄົນທີ່ຮອງລົງມາຄື: ເອເລອາຊາລູກຊາຍຂອງໂດໂດ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາໂຮອານ ຜູ້ທີ່ເປັນຫນຶ່ງໃນສາມຂອງນັກຮົບຜູ້ເກັ່ງກ້າຂອງດາວິດ. ເຂົາໄດ້ຢູ່ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າທ້າທາຍພວກຟີລິດສະຕິນຊຶ່ງເຕົ້າໂຮມກັນທີ່ນັ້ນເພື່ອເຮັດສົງຄາມ, ແລະເມື່ອຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຖອຍທັບ.¹⁰ເອເລຊາໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ຕໍ່ສູ້ພວກຟີລິດສະຕິນ ຈົນກະທັ້ງມືຂອງເຂົາອ່ອນລ້າ ແລະມືຂອງເຂົາເປັນຈັງແຂງຕິດທີ່ດາບຂອງເຂົາ. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ໄດ້ໄຊຊະນະຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງໃນມື້ນັ້ນ. ກອງທັບກໍໄດ້ກັບຕາມເອເລຊາ, ເພື່ອປົດເອົາອາວຸດຈາກຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າຕາຍເທົ່ານັ້ນ.

¹¹ຮອງຈາກເຂົາລົງມາຄື: ຊາມມາລູກຊາຍຂອງອາກີ, ຊາວຮາຣາເຣ. ພວກຟີລິດສະຕິນ ໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນທີ່ທົ່ງຫຍ້າເລຮີ ເປັນທີ່ມີພື້ນດິນຜືນຫນຶ່ງມີຖົ່ວແດງເຕັມໄປຫມົດ, ແລະກອງທັບກໍຫນີໄປຈາກພວກເຂົາ.¹²ແຕ່ຊາມມາໄດ້ຢືນຢູ່ທ່າມກາງຜືນດິນນັ້ນ ແລະປ້ອງກັນຜືນດິນນັ້ນໄວ້ ເຂົາໄດ້ຂ້າພວກຟີລິດສະຕິນ, ແລະພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ມີໄຊຊະນະຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.

¹³ທະຫານສາມນາຍໃນພວກທະຫານສາມສິບຄົນນັ້ນ, ໄດ້ລົງມາຫາດາວິດໃນລະດູກ່ຽວເຂົ້າທີ່ຖ້ຳອາດຸນລຳ. ກອງທັບຂອງຟີລິດສະຕິນໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ໃນຮ່ອມພູເຣຟາອິມ.¹⁴ໃນເວລານັ້ນດາວິດໄດ້ຢູ່ໃນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງ, ທີ່ຖ້ຳ, ຂະນະທີ່ພວກຟີລິດສະຕິນກໍໄດ້ຕັ້ງຫລັກແຫລ່ງຢູ່ທີ່ເບັດເລເຮັມ.

¹⁵ດາວິ່ດໄດ້ຊົງກະຫາຍນ້ຳ ແລະກ່າວວ່າ, "ຖ້າພຽງບາງຄົນຈະໃຫ້ນ້ຳແກ່ເຮົາດື່ມຈາກນ້ຳສ້າງທີ່ເບັດເລເຮັມ, ນ້ຳສ້າງທີ່ຢູ່ຂ້າງປະຕູເມືອງ!"¹⁶ດັ່ງນັ້ນຈອມທະຫານສາມຄົນທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນກໍໄດ້ແຫກຄ້າຍຂອງກອງທັບຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນເຂົ້າໄປ ແລະໄດ້ຕັກນ້ຳຈາກນ້ຳສ້າງເບັດເລເຮັມ, ນ້ຳສ້າງທີ່ຢູ່ຫນ້າປະຕູເມືອງພວກເຂົາໄດ້ນຳນ້ຳມາແລະໄດ້ມາຖະວາຍແກ່ດາວິດ, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະຕິເສດທີ່ຈະຊົງດື່ມນ້ຳນັ້ນ. ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເທນ້ຳນັ້ນຖະວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.¹⁷ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂ້າພຣະອົງຄວນຈະດື່ມໂລຫິດຂອງບັນດາຜູ້ໄດ້ໄປສ່ຽງຊີວິດຂອງພວກເຂົາຫລື?" ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງບໍໍ່ຊົງຍອມດື່ມ. ນັກຮົບທັງສາມໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້.

¹⁸ອາບີໄຊນ້ອງຊາຍຂອງໂຢອາບແລະລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາ, ໄດ້ເປັນຫົວຫນ້າຂອງທັງສາມຄົນນັ້ນ. ຄັ້ງຫນຶ່ງເຂົາໄດ້ຕໍ່ສູ້ດ້ວຍຫອກຕໍ່ທະຫານສາມຮ້ອຍຄົນ. ແລະໄດ້ຂ້າພວກເຂົາ ເຂົາກໍໄດ້ມີຊື່ສຽງຮ່ວມກັບທະຫານເອກສາມຄົນນັ້ນ.¹⁹ເຂົາໄດ້ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງພວກເຂົາ ຢ່າງໃດກໍຕາມຊື່ສຽງຂອງເຂົາບໍ່ເທົ່າກັບຊື່ສຽງຂອງທະຫານທີ່ມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງທີ່ສຸດສາມຄົນນັ້ນ.

²⁰ເບນາອີຢາແຫ່ງເມືອງກັບເຊເອນລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາ; ເຂົາເປັນຜູ້ຊາຍແຂງແຮງ ທີ່ໄດ້ເຮັດຄວາມສຳເລັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍຢ່າງ. ເຂົາໄດ້ຂ້າລູກຊາຍທັງສອງຂອງອາຮີເອວແຫ່ງໂມອາບ. ເຂົາໄດ້ລົງໄປຂ້າສິງໂຕໃນນ້ຳສ້າງໃນມື້ທີ່ຫິມະຕົກດ້ວຍ.²¹ແລ້ວເຂົາໄດ້ຂ້າຄົນອີຢິບຄົນຫນຶ່ງເປັນຜູ້ຊາຍຮູບຮ່າງສູງໃຫຍ່. ຄົນອີຢິບນັ້ນຖືຫອກຢູ່ໃນມື, ແຕ່ເບນາອີຢາໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບເຂົາດ້ວຍພຽງໄມ້ຄ້ອນ. ເຂົາໄດ້ຢຶດເອົາຫອກມາຈາກມືຂອງຄົນອີຢິບຄົນນັ້ນ ແລະໄດ້ຂ້າເຂົາຕາຍດ້ວຍຫອກຂອງເຂົາເອງ.

²²ເບນາອີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາເຮັດວິລະກິດເຫລົ່ນນີ້ຈຶ່ງມີຊື່ສຽງດັ່ງນັກຮົບສາມຄົນນັ້ນ.²³ເຂົາມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງກວ່າທະຫານສາມສິບຄົນນັ້ນໂດຍທົ່ວໄປ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບການນັບຖືຫລາຍເຊັ່ນດຽວກັນກັບທະຫານເອກສາມຄົນນັ້ນ. ສະນັ້ນ ດາວິດກໍໄດ້ຊົງຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນທະຫານຮັກຊາພຣະອົງ.

²⁴ ໃນສາມສິບຄົນນັ້ນຮວມຜູ້ຊາຍຕໍ່ໄປນີ້ ຄື ອາສາເຮນນ້ອງຊາຍຂອງໂຢອາບ, ເອນຮານານລູກຊາຍຂອງໂດໂດຊາວເບັດເລເຮັມ,²⁵ຊາມມາຊາວເມືອງຮາໂຣດ, ເອລີກາຊາວເມືອງຮາໂຣດ,²⁶ເຮເລັດ, ຊາວເປເລັດ, ອີຣາ, ລູກຊາຍຂອງອິກເກັດຊາວເຕກົວ,²⁷ອາບີເອເຊຊາວເມືອງອານາທົດ, ເມບຸນນາຍຊາວຮູຊາ,²⁸ຊານໂມນຊາວອາໂຮ, ມະຫາໄຣຊາວເນໂຕຟາ.

²⁹ເຮເລັບລູກຊາຍຂອງບາອານາ,ຊາວເນໂຕຟາ, ອິດໄຕລູກຊາຍຂອງຊາວກີເບອາເຜົ່າເບັນຢາມິນ,³⁰ເບນາອີຢາຊາວປີຣາໂທນ, ຮິດໄຕຊາວຮ່ອມພູໃກ້ເມືອງກາອາດ.³¹ອາບີອານໂບນຊາວອາຣະບາ ອາຊະມາເວດຊາວບາຮູຣິມ,³²ເອລີອາຢາ, ຊາວຊາອານໂບນ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງຢາເຊນ ໂຢນາທານ.

³³ອາຮີອາມລູກຊາຍຂອງຊາຮາກຊາວຮາຣາເຮ,³⁴ເອລີເຟເລດລູກຊາຍຂອງອາຮາສະໄຍຊາວມາອາກາ, ເອລີອາມລູກຊາຍຂອງອາຮີໂຕເຟນຊາວກີໂລ,³⁵ເຮຊະໂຮຊາວກາເມນ, ປາອາໄຣຊາວອາຣັບ,³⁶ອີການລູກຊາຍຂອງນາທານຊາວໂຊບາ, ບານີຄົນເຜົ່າກາດ.

³⁷ເຊເລັກຄົນອຳໂມນ, ນາຮາໄຮຊາວເບເອໂຣດ, ຄົນຖືເຄື່ອງອາວຸດຂອງໂຢອາບລູກຊາຍຂອງເຊຣູອີຢາ,³⁸ອີຣາຊາວອິດໄຮ, ກຄາເຮັບຊາວອິດໄຮ,³⁹ອູຣິຢາຄົນຮິດຕີ ລວມທັງຫມົດສາມສິບເຈັດຄົນ.

24

¹ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງທີ່ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວເກີດຂຶ້ນຕໍ່ອິດສະຣາເອນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ດາວິດຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປ,ນັບຄົນອິດສະຣາເອນ ແລະຄົນຢູດາ."²ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງກັບໂຢອາບ, ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຊຶ່ງຢູ່ກັບພະອົງວ່າ, "ຈົ່ງໄປໃຫ້ທົ່ວອິດສະຣາເອນທຸກເຜົ່າ, ຕັ້ງແຕ່ເມືອງດານເຖິງເບເອນເຊບາ, ແລະຈົ່ງນັບຈຳນວນປະຊາຊົນ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ຮູ້ຈຳນວນລວມຂອງປະຊາຊົນເພື່ອເຮັດສົງຄາມ."

³ໂຢອາບໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງເພີ່ມປະຊາຊົນທີ່ມີຢູ່ອີກຮ້ອຍເທົ່າ, ຂໍແນມເຫັນຂອງກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ຊົງເຫັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ແຕ່ເຫດການໃດກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈຶ່ງຊົງປະສົງສິ່ງນີ້?"⁴ຢ່າງໃດກໍຕາມຄຳສັ່ງຂອງກະສັດ ກໍໄດ້ກົດດັນເຖິງທີ່ສຸດຕໍ່ໂຢອາບ ແລະກົດດັນບັນດາຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງກອງທັບ. ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບກັບບັນດາຜູ້ບັງຄັບບັນຊາ ຂອງກອງທັບຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປຈາກຕໍ່ຫນ້າກະສັດ ເພື່ອນັບປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ.

⁵ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນໄປ ແລະໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍໃນເມືອງອາໂຣເອ,ທາງທິດໃຕ້ຂອງເມືອງໃນກາງຮ່ອມພູ ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ເດີນທາງໄປຜ່ານກາດໄປຈົນເຖິງເມືອງຢາເຊ.⁶ພວກເຂົາກໍໄດ້ມາຍັງກີເລອາດ ແລະມາຮອດໃນດິນແດນຂອງຮິດຕີ, ແລ້ວຕໍ່ໄປຮອດເມືອງດານ ອ້ອມໄປຮອດຊີໂດນ.⁷ພວກເຂົາໄດ້ມາຮອດປ້ອມຂອງຮິດຕີ ແລະເມືອງທັງຫມົດຂອງຄົນຮີວີ ແລະຂອງຄົນການາອານ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປຍັງໃນຢູດາຍ ທີ່ເນເກບເມືອງເບຍເອເຊບາ.

⁸ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ໄປທົ່ວແຜ່ນດິນນັ້ນແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກັບມາຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມເມື່ອສີ້ນເກົ້າເດືອນແລະຊາວມື້.⁹ແລ້ວໂຢອາບກໍໄດ້ຖວາຍຈຳນວນທະຫານທີ່ນັບໄດ້ທັງຫມົດແກ່ກະສັດ. ມີທະຫານໃນອິດສະຣາເອນຈຳນວນ 800,000ຄົນ ຜູ້ພ້ອມເຮັດເສິກ, ແລະຄົນຢູດາມີ 500,000ຄົນ.

¹⁰ແລ້ວໃຈຂອງດາວິດກໍໄດ້ຊົງສຳນຶກຜິດຫລັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ຊົງນັບຈຳນວນປະຊາຊົນສຳເລັດແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນດາວິດໄດ້ຊົງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບໃຫຍ່ຫລວງໃນການທີ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້. ບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍພຣະອົງຊົງລົບຄວາມບາບຊົ່ວຂອງຜູ້ຮັບ ໃຊ້ຂອງພຣະອົງອອກໄປ, ເພາະຂ້ານ້ອຍເຮັດຢ່າງໂງ່ຈ້າທີ່ສຸດ."

¹¹ເມື່ອດາວິດໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າ, ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວກໍໄດ້ມາຍັງກາດ, ຜູ້ທຳນວຍຂອງ ດາວິດວ່າ,¹²"ຈົ່ງໄປບອກດາວິດວ່າ: 'ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: "ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າມີທາງເລືອກສາມຢ່າງ. ຈົງເລືອກເອົາຫນຶ່ງຢ່າງ."'"

¹³ດັ່ງນັ້ນກາດຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າດາວິດ ແລະໄດ້ທູນເພິ່ນວ່າ, "ຈະໃຫ້ເກີດອຶດຢາກອາຫານເປັນເວລາສາມປີ ໃນແຜ່ນດິນຂອງທ່ານຫລືບໍ່? ຫລືທ່ານຈະຍອມຫນີຕໍ່ຫນ້າສັດຕູຂອງທ່ານ ເປັນເວລາສາມເດືອນ ຂະນະທີ່ພວກເຂົາໄລ່ຕາມທ່ານຫລືບໍ່? ຫລືຈະໃຫ້ໂຣກລະບາດເກີດຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ ຂອງທ່ານເປັນເວລາສາມມື້ຫລືບໍ່? ບັດນີ້ຂໍທ່ານໄດ້ຊົງຄິດເບິ່ງວ່າຈະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ກັບໄປທູນສິ່ງໃດຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາ."¹⁴ແລ້ວດາວິດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບກາດວ່າ, "ເຮົາເປັນທຸກຫລາຍ. ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຕົກເຂົ້າໄປຢູ່ໃນມືຂອງພຣະຢາເວຫລາຍກວ່າ ໃຫ້ເຮົາຕົກເຂົ້າໄປໃນມືຂອງມະນຸດ, ເພາະພຣະອົງມີໃຈເມດຕາໃຫຍ່ຫລາຍ."

¹⁵ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ຊົງໃຫ້ໂຣກລະບາດເກີດຂຶ້ນ ໃນອິດສະຣາເອນຕັ້ງແຕ່ເວລາເຊົ້າຈົນຫມົດເວລາກຳນົດ, ແລະປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ຕາຍຈຳນວນເຈັດຫມື່ນຄົນນັບຕັ້ງແຕ່ເມືອງດານເຖິງເບເອນເຊບາ.¹⁶ເມື່ອເທວະດາເດ່ມືອອກເຫນືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອທຳລາຍເມືອງນັ້ນ, ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປ່ຽນໃຈເພາະເລື່ອງເຫດຮ້າຍ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນນັ້ນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາເທວະດາ ຜູ້ກຳລັງທຳລາຍປະຊາຊົນວ່າ, "ພໍແລ້ວ! ບັດນີ້ຈົ່ງຢຸດມືຂອງເຈົ້າ." ໃນເວລານັ້ນທູດຂອງພຣະຢາເວກໍຢູ່ທີ່ລານຟາດເຂົ້າຂອງອາໂຣນາຄົນເຢບຸດ.

¹⁷ແລ້ວດາວິດໄດ້ທູນຕໍ່ພຣະຢາເວຂະນະທີ່ພຣະອົງເຫັນຝູງເທວະດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຫານປະຊາຊົນນັ້ນ, ແລະໄດ້ຊົງທູນວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເອງໄດ້ເຮັດບາບ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດທີ່ເອົາແຕ່ໃຈຕົນເອງ. ແຕ່ບັນດາແກະເຫລົ່ານີ້, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ຂໍມືຂອງພຣະອົງທຳໂທດຂ້ານ້ອຍພຣະອົງ ແລະເຊື້ອສາຍພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍເຖີດ!"

¹⁸ແລ້ວກາດກໍໄດ້ເຂົ້າມາເຝົ້າດາວິດ ແລະໄດ້ທູນເພິ່ນວ່າ, "ຂໍຂຶ້ນໄປສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວເທິງລານຟາດເຂົ້າຂອງອາໂຣນາຄົນເຢບຸດເຖີດ."¹⁹ດັ່ງນັ້ນດາວິດກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປ,ຕາມຄຳຂອງກາດຕາມທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາ.²⁰ເມື່ອອາໂຣນາໄດ້ຫັນອອກໄປ ແລະໄດ້ເຫັນກະສັດ ແລະບັນດາຂ້າຣາຊການກຳລັງເຂົ້າມາຫາເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນອາໂຣນາກໍໄດ້ອອກໄປ ແລະໄດ້ກົ້ມຕົວລົງກາບລົງດິນຕໍ່ກະສັດ.

²¹ແລ້ວອາໂຣນາໄດ້ທູນວ່າ, "ເຫດໃດກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ,ຈຶ່ງໄດ້ມາຫາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ?" ດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ມາຊື້ລານຟາດເຂົ້າຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອເຮົາຈະສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ເພື່ອທີ່ເລື່ອງໂຫດຮ້າຍຈະຫມົດໄປຈາກປະຊາຊົນ."²²ນາໂຣນາຈຶ່ງໄດ້ທູນດາວິດວ່າ, "ຂໍກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂໍຊົງໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ສາຍຕາຍ ຂອງທ່ານເຫັນດີເຖີດ. ເບິ່ງເຖີດ, ທີ່ນີ່ມີງົວສຳຫລັບເຄືຶ່ອງບູຊາເຜົາທັງຕົວ ແລະໄມ້ຟາດເຂົ້າກັບແອກສຳລັບເປັນຟືນ ຂ້າແດ່ກະສັດ.²³ຂອງທັງຫມົດນີ້ຂ້ານ້ອຍ ອາໂຣນາຂໍຖວາຍແດ່ທ່ານ," ແລ້ວເຂົາໄດ້ທູນກະສັດອີກວ່າ, "ຂໍພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງໂປດປານທ່ານ."

²⁴ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບອາໂຣນາວ່າ, "ບໍ່ໄດ້, ເຮົາຢືນຢັນທີ່ຈະຊື້ຈາກເຈົ້າຕາມລາຄານັ້ນ. ເຮົາຈະບໍ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງຕົວແດ່ພຣະຢາເວ ໂດຍທີ່ເຮົາບໍ່ເສຍຫຍັງເລີຍ." ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຊົງຊື້ລານຟາດເຂົ້າ ແລະງົວເປັນເງິນຫ້າສິບຫລຽນ.²⁵ດາວິດກໍໄດ້ຊົງສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວທີ່ນັ້ນ ແລະຊົງໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງຕົວກັບເຄື່ອງບູຊາ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ທູນອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະຢາເວໃນນາມຂອງແຜ່ນດິນ ແລະພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງລະງັບໂກດຮ້າຍທົ່ວອິດສະຣາເອນ.

1 ກະສັດ

1

¹ເມື່ອກະສັດດາວິດກໍເຖົ້າເເກ່ຫລາຍເເລ້ວ, ເຖິງວ່າພວກເຂົາກໍຫົ່ມຜ້າໃຫ້ເພິ່ນ, ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ອົບອຸ່ນ.²ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ບອກເພິ່ນວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຊອກຫາສາວພົມມະຈາລີມາຖວາຍແດ່ກະສັດ ເຈົ້ານາຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ. ໃຫ້ນາງຖວາຍການບົວລະບັດ ເເລະ ຄອຍດູເເລພະອົງ. ໃຫ້ນາງນອນໃນອ້ອມກອດຂອງພະອົງ ເພື່ອກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ອົບອຸ່ນ."

³ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເສາະຊອກຫາຍິງງາມທົ່ວເຂດເເດນຂອງອິດສະຣາເອນ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ພົບອາບີຊາກຜູ້ຍິງຊາວຊູເນມ ເເລະ ໄດ້ນຳຕົວນາງມາເຝົ້າກະສັດ.⁴ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນງາມຫລາຍ. ນາງໄດ້ຖວາຍການບົວລະບັດກະສັດ ເເລະ ຄອຍດູເເລພະອົງ, ເເຕ່ກະສັດບໍ່ໄດ້ສົມສູ່ກັບນາງ.

⁵ໃນເວລານັ້ນ, ອາໂດນີຢາລູກຊາຍຂອງຮັກກິດໄດ້ຍົກຕົວເອງຂຶ້ນ, ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະເປັນກະສັດ." ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຕຽມບັນດາລົດມ້າເສິກ ເເລະ ກອງທະຫານມ້າສຳລັບທ່ານເອງກັບຄົນຫ້າສິບຄົນໄວ້ເເລ່ນນຳຫນ້າທ່ານ.⁶ພະບິດາຂອງເພິ່ນກໍບໍ່ໄດ້ເຄີຍຂັດໃຈ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດເເບບນັ້ນ?" ອາໂດນີຢາເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ງາມຫລາຍ, ທ່ານເກີດມາຫລັງຈາກອັບຊາໂລມ.

⁷ທ່ານໄດ້ຄົບຄິດກັບໂຢອາບ ລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາ ເເລະ ກັບອາບີຢາປະໂລຫິດ. ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມອາໂດນີຢາ ເເລະ ໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອທ່ານ.⁸ເເຕ່ຊາດົກປະໂຣຫິດ, ເບນາອີຢາ ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍຢາດາ, ນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ, ຊີເມອີ, ເຣອີ ແລະ ພວກທະຫານກ້າຂອງດາວິດບໍ່ໄດ້ຕິດຕາມອາໂດນີຢາ.

⁹ອາໂດນີຢາໄດ້ຖວາຍບູຊາແກະ, ງົວ, ແລະລູກງົວຕຸ້ຍພີທີ່ໂງ່ນຫີນໃກ້ກັບເອນໂຣເກນ, ທ່ານໄດ້ເຊີນພີ່ນ້ອງທັງຫມົດຂອງທ່ານ ຄືບັນດາລູກຊາຍຂອງດາວິດ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດແຫ່ງຢູດາ, ທີ່ເປັນພວກຂ້າຣາຊການຂອງກະສັດ.¹⁰ແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊີນນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ, ເບນາອີຢາ, ພວກທະຫານກ້າ ຫລື ຊາໂລໂມນນ້ອງຊາຍຂອງທ່ານ.

¹¹ເເລ້ວນາທານກໍໄດ້ຖາມຣາຊິນີບັດເຊບາແມ່ຂອງໂຊໂລໂມນ, ວ່າ, "ຣາຊີນີບໍ່ໄດ້ຍິນບໍ່ວ່າອາໂດນີຢາ ລູກຊາຍຂອງນາງຮັກກິດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຕົນເອງຂຶ້ນເປັນກະສັດແລ້ວ, ແລະ ດາວິດຜູນຳຂອງພວກເຮົາກໍບໍ່ຊົງຮູ້ເລື້ອງນີ້ບໍ?¹²ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຖວາຍຄຳແນະນຳ, ເພື່ອຣາຊິນີຈະໄດ້ຊ່ວຍຊີວິດຂອງຕົນເອງ ແລະ ຊີວິດຂອງໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງຣາຊິນີດ້ວຍ.

¹³ໃຫ້ຣາຊິນີເຂົ້າເຝົ້າກະສັດດາວິດ; ແລະທູນຖາມພະອົງວ່າ, "ຂ້າແດ່ພະຣາຊາ, ພະອົງໄດ້ສັນຍາກັບຂ້ານ້ອຍແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍວ່າ, "ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະເປັນກະສັດສືບແທນທ່ານ? "ແລ້ວເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຫ້ອາໂດນີຢາຂຶ້ນເປັນກະສັດ?"¹⁴ໃນຂະນະທີ່ຣາຊິນີກາບທູນກະສັດຢູ່, ຂ້ານ້ອຍນຳເຂົ້າໄປເຝົ້າ ແລະ ສະຫນັບສະຫນູນຄຳເວົ້າຂອງຣາຊິນີ."

¹⁵ດັ່ງນັ້ນບັດເຊບາ ກໍໄດ້ເຂົ້າໄປທີ່ຫ້ອງຂອງກະສັດ. ກະສັດຊົງເຖົ້າຫລາຍ, ແລະ ອາບີຊາກຊາວຊູເນມກໍກຳລັງຖວາຍການຮັບໃຊ້ກະສັດຢູ່.¹⁶ບັດເຊບາກົ້ມຂາບກະສັດ ແລະ ກະສັດກໍກ່າວຖາມວ່າ, "ເຈົ້າຕ້ອງການສິ່ງໃດບໍ?"¹⁷ຣາຊິນີໄດ້ຕອບພະອົງວ່າ, "ຂ້າແດ່ພະຣາຊາ, ທ່ານໄດ້ສາບານຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ວ່າ "ແນ່ນອນໂຊໂລໂມນລູກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດສືບແທນທ່ານ ແລະ ເຂົາຈະນັ່ງບັນລັງຂອງທ່ານ."

¹⁸ບັດນີ້, ເບິ່ງແມ້, ອາໂດນີຢາເປັນກະສັດເເລ້ວ, ເເມ້ເເຕ່ພຣະອົງກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍບໍ່ຮູ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ເລີຍ.¹⁹ເຂົາໄດ້ຖວາຍສັດບູຊາງົວ, ລູກໂຕອ້ວນພີ, ເເລະ ເເກະຈຳນວນມາກມາຍຫລວງຫລາຍ, ເເລະ ໄດ້ເຊີນບັນດາລູກຊາຍຂອງກະສັດ, ອາບີອາທາປະໂຣຫິດ, ແລະ ໂຢອາບຜູ້ບັນຊາການກອງທັບ, ເເຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊີນໂຊໂລໂມນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ.

²⁰ເພາະພະອົງ, ຄືກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍ, ສາຍຕາຂອງອິດສະຣາເອນທັງຫມົດກໍເບິ່ງພະອົງ, ຖ້າພະອົງບອກກັບເຂົາວ່າ ຈະເຮັດໃຫ້ໃຜນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຈາກພະອົງ, ຜູ້ນຳຂອງຂ້ານ້ອຍ.²¹ເພາະສະນັ້ນຈະເປັນດັ່ງນີ້, ຄືເມື່ອກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຕາຍໄປແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍ ເເລະ ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍກໍຕົກເປັນຝ່າຍຜິດ."

²²ໃນຂະນະທີ່ຣາຊີນີກຳລັງກາບທູນກະສັດຢູ່, ນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະໄດ້ເຂົ້າມາ.²³ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ທູນຕໍ່ກະສັດວ່າ, "ນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຢູ່ບ່ອນນີ້ເເລ້ວ" ເມື່ອນາທານເຂົ້າມາຕໍ່ຫນ້າກະສັດ, ເຂົາກໍກົ້ມກາບຫນ້າຈົນຈຸພື້ນ ຖວາຍບັງຄົມກະສັດ.

²⁴ເເລ້ວນາທານກໍເວົ້າວ່າ, "ຂ້າເເຕ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງໄວ້ບໍວ່າ, "ອາໂດນີຢາ ຈະຄອງຣາດຕໍ່ຈາກເຮົາ, ເເລະ ເຂົາຈະນັ່ງບັນລັງຂອງເຮົາ?"²⁵ເພາະມື້ນີ້ທ່ານໄດ້ໄປຖວາຍບູຊາງົວ, ລູກງົວຕຸ້ຍພີ, ເເລະ ເເກະຈຳນວນຫລາຍ, ເເລະ ໄດ້ເຊີນບັນດາໂອຣົດຂອງກະສັດທັງຜູ້ບັນຊາການກອງທັບ, ເເລະ ອາບີອາທາປະໂຣຫິດ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍກຳລັງກິນດື່ມຕໍ່ຫນ້າທ່ານ, ເເລະ ກ່າວວ່າ, 'ຂໍກະອາໂດນີຢາຈົ່ງອາຍຸຫມັ້ນຍືນ!'

²⁶ເເຕ່ສ່ວນຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຊາດົກຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດ, ເບໄນຢາບຸດຊາຍຂອງເຢໂຮຢາດາ, ເເລະ ໂຊໂລໂມນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ, ທ່ານໄດ້ເຊີນພວກເຮົາຫລືບໍ່.²⁷ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ພະອົງບໍ່ໄດ້ບອກພວກເຮົາ, ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ, ວ່າ ຈະຊົງໃຫ້ໃຜນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງຕໍ່ຈາກພະອົງບໍ?"

²⁸ເເລ້ວກະສັດດາວິດໄດ້ຕອບ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງເອີ້ນບັດເຊບາກັບຄືນມາຫາເຮົາ." ຣາຊີນີກໍເຂົ້າມາເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າກະສັດ ເເລະ ຊົງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າກະສັດ.²⁹ກະສັດຊົງປະຕິຍານ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ຂ້າເເດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຜູ້ຊົງໄຖ່ຊີວິດຂອງເຮົາຈາກຄວາມທຸກຍາກ,³⁰ມື້ນີ້ເຮົາໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ໃນພຣະນາມຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວວ່າ, "ໂຊໂຣໂມນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຈະຄອງຣາດຈາກເຮົາເເນ່ນອນ, ເເລະ ເຂົາຈະນັ່ງບັນລັງເເທນເຮົາ,' ເຮົາຈະເຮັດເເນວນີ້ໃນວັນນີ້."³¹ເເລ້ວຣາຊານີບັດເຊບາກໍໄດ້ກົ້ມຫົວລົງພື້ນ ແລະ ຕໍ່ຫນ້າກະສັດ ເເລະ ເວົ້າວ່າ, "ຂໍກະສັດດາວິດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍຊົງຈະເລີນເປັນນິດ!"

³²ກະສັດດາວິດໄດ້ມີຮັບສັ່ງວ່າ, "ຈົ່ງເອີ້ນຊາດົກປະໂຣຫິດ, ນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ, ກັບເບໄນຢາບຸດຊາຍຂອງເຢໂຮຢາດາມາຫາເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງເຂົ້າມາເຝົ້າຕໍ່ພຣະພັກກະສັດ.³³ກະສັດກໍສັ່ງເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, "ຈົ່ງພາຂ້າຣາຊາການຂອງເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ໃຫ້ໂຊໂຣໂມນລູກຊາຍຂອງເຮົາຂີ່ລໍຂອງເຮົາ ເເລະ ນຳເຂົາລົງໄປທີ່ກີໂຮນ.³⁴ໃຫ້ຊາດົກປະໂຣຫິດ ເເລະ ນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະເຈີມເຂົາໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິດສະຣາເອນທີ່ນັ້ນ ເເລ້ວຈົ່ງເປົ່າເເກ ເເລະ ປະກາດວ່າ, "ຂໍກະສັດໂຊໂລໂມນຊົງດຳລົງຢູ່ຕະຫລອດໄປ!'

³⁵ເເລ້ວເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງຕິດຕາມເຂົາຂຶ້ນມາ, ເເລະ ເຂົາຈະມານັ່ງເທິງບັນລັງຂອງເຮົາ; ເພາະເຂົາຈະເປັນກະສັດເເທນເຮົາ. ເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນຜູ້ຄອບຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນ ເເລະຢູດາ."³⁶ເບໄນຢາບຸດຊາຍຂອງກະສັດເຢໂຮຢາດາໄດ້ນົບ, ເເລະ ເວົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັນເຖີດ! ຂໍພຣະຢາເວ, ເຈົ້າເເຫ່ງກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໄດ້ຢືນຢັນດັ່ງນັ້ນ.³⁷ພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດກັບກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພຣະອົງມາເເລ້ວຢ່າງໃດ, ກໍຂໍໃຫ້ສະຖິດກັບໂຊໂລໂມນຢ່າງນັ້ນ, ເເລະ ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ບັນລັງຂອງໂຊໂລໂມນໃຫຍ່ຫລາຍກວ່າບັນລັງຂອງກະສັດດາວິດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ."

³⁸ດັ່ງນັ້ນຊາດົກປະໂຣຫິດ, ນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ, ເເລະ ເບໄນຢາບຸດຊາຍຂອງເຢໂຮຢາດາ, ເເລະ ຄົນເກເຣັດ ເເລະຊາວເປເລັດ ຈຶ່ງໃຫ້ໂຊໂລໂມນນັ່ງເທິງໂຕລໍຂອງກະສັດດາວິດ; ພວກເຂົາໄດ້ນຳທາງມາເຖິງກີໂຮນ.³⁹ຊາດົກປະໂຣຫິດໄດ້ນຳເຂົາສັດທີ່ບັນຈຸນ້ຳມັນມາຈາກເຕັນ ເເລະ ໄດ້ເຈີມຕັ້ງໂຊໂລໂມນໄວ້. ເເລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ເປົ່າເເກ, ເເລະ ປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂໍກະສັດໂຊໂລໂມນຊົງກະເສີມສຳລານ!"⁴⁰ເເລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງກໍໄດ້ຕາມພະອົງຂຶ້ນໄປ, ພ້ອມກັບໄດ້ເປົ່າຂຸ່ຍດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ຈົນເເຜ່ນດິນສະເທືອນເພາະສຽງຂອງພວກເຂົາ.

⁴¹ເມື່ອອາໂດນີຢາ ເເລະ ບັນດາເເຂກທີ່ຢູ່ກັບພວກເຂົາໄດ້ກິນອາຫານເເລ້ວໆ ກໍໄດ້ຍິນສຽງນັນ. ເມື່ອໂຢອາບໄດ້ຍິນສຽງເເກ, ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ "ເປັນຫຍັງຄືມີສຽງເເຊວໃນເມືອງນັ້ນ?"⁴²ຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງເວົ້າຢູ່, ໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງອາບີຢາປະໂຣຫິດໄດ້ມາຮອດ ເເລະ ອາໂດນີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຂົ້າມາສາ, ເພາະເຈົ້າເປັນຄົນດີ ເເລະໄດ້ເອົາຂ່າວດີມາ."

⁴³ໂຢນາທານໄດ້ນົບອາໂດຮີຢາ ເເລະ ເວົ້າວ່າ, "ກະສັດດາວິດເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂຊໂລໂມນເປັນກະສັດເເລ້ວ,⁴⁴ເເລະ ກະສັດມີຄຳສັ່ງສົ່ງຊາດົກປະໂຣຫິດ, ນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ, ເບໄນຢາບຸດຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາ, ກັບຄົນເກເຣັດ ເເລະ ຊາວເປເລັດ. ພວກເຂົາໄດ້ເເຫ່ໂຊໂລໂມນໄປ.⁴⁵ຊາດົກກັບປະໂຣຫິດກັບນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະໄດ້ເຈີມເຂົາໃຫ້ເປັນກະສັດທີ່ກີໂຮນ, ເເລະ ເຂົາທັງຫລາຍກໍຂຶ້ນມາຈາກທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ຄວາມຍິນດີ, ເພາະສະນັ້ນໃນເມືອງຈຶ່ງຟົດສະນັ່ນ. ນີ້ແມ່ນສຽງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ.

⁴⁶ນອກຈາກນີ້, ໂຊໂລໂມນໄດ້ນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງອານາຈັກດ້ວຍ.⁴⁷ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ, ພວກບັນດາຂ້າຣາດຊະການຂອງກະສັດກໍໄດ້ເຂົ້າໄປຖວາຍພຣະພອນເເກ່ກະສັດດາວິດ, ເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຮົາວ່າ, "ຂໍພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ນາມຂອງໂຊໂລໂມນດີຍິ່ງກວ່ານາມຂອງພະອົງ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ບັນລັງຂອງເຂົາຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂອງພະອົງ.' ເເລ້ວກະສັດກໍກົ້ມໂຕລົງບ່ອນນອນ.⁴⁸ກະສັດກໍເວົ້າວ່າ, "ສາທຸການເເດ່ພຣະຢາເວຂອງອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ປະທານຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ບັນລັງຂອງເຮົາໃນມື້ນີ້, ແລະ ດ້ວຍຕາຂອງເຮົາເອງໃນມື້ນີ້ຄວນເບິ່ງເຫັນ.'"

⁴⁹ເເລ້ວເເຂກທັງປວງຂອງອາໂດນີຢາກໍ່ຢ້ານ. ພວກເຂົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ເເລະ ຕ່າງຄົນຕ່າງໄປຕາມທາງຂອງຕົນ.⁵⁰ສ່ວນອາໂດນີຢາກໍຢ້ານໂຊໂລໂມນ ແລະ ຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ, ເເລະ ໄດ້ໄປຈັບທີ່ເເຈຂອງເເທ່ນບູຊາ.⁵¹ເເລ້ວມີຄົນໄປກາບທູນໂຊໂລໂມນວ່າ, "ເບິ່ງເເມ້, ອາໂດນີຢາຢ້ານກະສັດໂຊໂລໂມນ, ເພາະທ່ານຈັບເເຈຂອງເເທ່ນບູຊາຢູ່, ເວົ້າວ່າ, 'ຂໍກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນວ່າ ຈະບໍ່ປະຫານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງດ້ວຍດາບ.'"

⁵²ໂຊໂລໂມນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຖ້າເເມ່ນວ່າເຂົາສຳເເດງໂຕວ່າເປັນຄົນດີ, ເເມ່ນເເຕ່ຜົມເສັ້ນດຽວເຂົາຈະບໍ່ຕົກລົງດິນ, ເເຕ່ຖ້າພົບຄວາມຊົ່ວຢູ່ໃນໂຕເຂົາ, ເຂົາຈະຕ້ອງເຖິງເເກ່ຄວາມຕາຍ."⁵³ດັ່ງນັ້ນກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປນຳຄົນລົງມາຈາກເເທ່ນບູຊາ. ທ່ານກໍມາ ແລະ ກາບຕໍ່ກະສັດໂຊໂລໂມນ, ເເລະ ໂຊໂລໂມນໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປວັງຂອງເຈົ້າເຖີດ."

2

¹ເມື່ອໃກ້ເວລາທີ່ດາວິດຈະສິ້ນໃຈຕາຍ, ເພິ່ນໄດ້ຊົງບອກໂຊໂລໂມລູກຂອງເພິ່ນ, ເວົ້າວ່າ,²"ພໍ່ກຳລັງຈະຕາຍແລ້ວ. ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ, ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງສຳແດງຕົວຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນລູກຜູ້ຊາຍ.³ຈົ່ງຮັກສາພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະສຳເລັດຜົນໃນທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດ, ທີ່ຈະເຊື່ອຟັງກົດບັັນຍັດ, ແລະ ກົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ຈົ່ງລະມັດລະວັງທີ່ຈະຖືປະຕິບັດດັ່ງທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນກົດ ຫມາຍຂອງໂມເຊ, ສະນັ້ນທ່ານຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານເຮັດ, ທຸກບ່ອນທີ່ທ່ານໄປ,⁴ເພື່ອທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບເຮົາວ່າ, "ຖ້າບັນດາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າລະມັດລະວັງທີ່ຈະດຳເນີນ, ໃນທາງຂອງເຂົາຕໍ່ຫນ້າເຮົາດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ, ດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈຂອງພວກເຂົາ, ແລ້ວເຈົ້າຈະບໍ່ຂາດຄົນສືບທອດທີ່ຈະນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງອິດສະຣາເອນ.'

⁵ເຈົ້າເອງກໍຮູ້ວ່າ ໂຢອາບລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາໄດ້ເຮັດຫຍັງຕໍ່ເຮົາ, ແລະ ເຂົາໄດ້ເຮັດຫຍັງຕໍ່ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບຂອງຊາດອິດສະຣາເອນສອງຄົນຄື, ອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະ, ແລະ ອາມາສາລູກຊາຍຂອງເຢເທີ, ຜູ້ທີ່ເຂົາໄດ້ຂ້າໄປ. ເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດແຫ່ງສົງຄາມໃນຍາມສະງົບສຸກ ແລະ ເຂົາເຮັດໃຫ້ເລືອດແຫ່ງສົງຄາມຕົກລົງເທິງສາຍເອວຂອງເຂົາ ແລະລົງເທິງເກີບທີ່ຢູ່ຕີນຂອງເຂົາ.⁶ຈັດການກັບໂຢອາບດ້ວຍສະຕິປັນຍາທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮຽນຮູ້ມາ, ແຕ່ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຫົວຂອງເຂົາຕົກລົງໄປສູ່ຂຸມຝັງສົບຢ່າງສະຫງົບສຸກ.

⁷ຢ່າງໃດກໍດີ, ຈົ່ງສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງບາກຊິນໄລຄົນກີເລອາດ, ແລະ ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃນຫມູ່ຄົນທີ່ກິນອາຫານທີ່ໂຕະຂອງເຈົ້າ, ເພາະເມື່ອເຮົາຫນີອັບຊາໂລມອ້າຍຂອງເຈົ້ານັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຊ່ວຍເຮົາໄວ້.

⁸ເບິ່ງແມ, ຍັງມີຊີເມອີລູກຊາຍຂອງເກເຣ, ຊາວເບັນຢາມິນຈາກບ້ານບາຮູຣິມກໍຢູ່ກັບເຈົ້າ,ເຂົາເປັນຄົນທີ່ປ້ອຍດ່າເຮົາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ເຈັບແສບຫລາຍ ໃນມື້ທີ່ເຮົາໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງມາຫະນາອິມ. ຊີເມອີໄດ້ລົງມາຕ້ອນຮັບເຮົາທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ສາບານຕໍ່ເຂົາໃນພຣະນາມພຣະເຈົ້າຢາເວວ່າ, "ເຮົາຈະບໍ່ປະຫານຊີວິດເຈົ້າດ້ວຍດາບ."⁹ບັດນີ້ ເຈົ້າຢ່າຖືວ່າເຂົາບໍ່ມີໂທດ. ເຈົ້າເປັນຄົນມີປັນຍາ, ແລະ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າຄວນຈະເຮັດຫຍັງກັບເຂົາ. ເຈົ້າຈົ່ງນຳຫົວຂອງເຂົາລົງໄປສູ່ຂຸມຝັງສົບພ້ອມກັບເລືອດເທີນ."

¹⁰ແລ້ວດາວິດໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງທ່ານ ແລະ ໄດ້ຝັງສົບໄວ້ໃນນະຄອນດາວິດ.¹¹ເວລາທີ່ດາວິດໄດ້ປົກຄອງອິດສະຣາເອນຄື ສີ່ສິບປີ. ທ່ານໄດ້ຊົງຄອງຣາດໃນເຮັບໂຣນເຈັດປີ ແລະ ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອີກສາມສິບສາມປີ.¹²ຈາກນັ້ນໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດສືບແທນດາວິດພໍ່ຂອງຕົນ, ແລະ ອຳນາດໃນຕຳແຫນ່ງກະສັດຂອງເພິ່ນກໍດຳລົງຢູ່ຢ່າງຫມັ້ນຄົງ.

¹³ແລ້ວອາໂດນີຢາລູກຊາຍຂອງນາງຮັກກິດ ໄດ້ໄປຫາບັດເຊບາ ແມ່ຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ. ເພິ່ນຖາມວ່າ, "ເຈົ້າມາຢ່າງເປັນມິດບໍ? "ທ່ານໄດ້ຕອບວ່າ, "ແມ່ນແລ້ວ."¹⁴ແລ້ວທ່ານໄດ້ເວົ້າອີກວ່າ, "ຂ້ອຍມີເລື່ອງຢາກຖາມເຈົ້າບາງຢ່າງແນ່ໄດ້ບໍ່." ຣາຊີນີຖາມວ່າ "ຖາມມາເທີດ."¹⁵ອາໂດນີຢາໄດ້ຕອບວ່າ, "ເຈົ້າຄົງຮູ້ແລ້ວວ່າຂ້ອຍຄວນຈະເປັນກະສັດ, ແລະຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດກໍຄິດວ່າຂ້ອຍຈະໄດ້ເປັນກະສັດ. ແຕ່ພັດກາຍເປັນວ່ານ້ອງຊາຍຂອງຂ້ອຍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດ, ເພາະຄວາມປະສົງຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁶ບັດນີ້ຂ້ອຍມີຄຳຂໍຮ້ອງແຕ່ສິ່ງດຽວ, ແລະຂໍຢ່າໄດ້ປະຕິເສດຫັນຫນ້າຫນີເລີຍ." ຣາຊີນີບັດເຊບາຖາມວ່າ, "ກ່າວມາເຈົ້າຕ້ອງການຫຍັງ "¹⁷ລາວຕອບວ່າ, "ກະຣຸນາເວົ້ານຳກະສັດໂຊໂລໂມນ, ເພາະກະສັດຄືຈະບໍ່ປະຕິເສດຣາຊີນີ, ເພື່ອທີ່ວ່າທ່ານຈະໄດ້ປະທານເອົານາງອາບີຊາກຊາວຊູເນມໃຫ້ເປັນເມຍຂອງຂ້ອຍ."¹⁸ບັດເຊບາຕອບວ່າ, "ດີແລ້ວ, ຂ້ອຍຈະຖາມກະສັດໃຫ້ເຈົ້າ."

¹⁹ບັດເຊບາຈຶ່ງໄດ້ໄປຖາມກະສັດໂຊໂລໂມນໃຫ້ອາໂດນີຢາ. ກະສັດໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕ້ອນຮັບຣາຊິນີ ແລະ ກົ້ມກາບເພິ່ນ. ແລ້ວເພິ່ນກໍໄດ້ນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງເພິ່ນ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ຄົນໄປເອົາຕັ່ງມາໃຫ້ແມ່ນັ່ງເບື້ອງຂວາຂອງຕົນ.²⁰ຣາຊິນີໄດ້ກ່າວວ່າ "ແມ່ຈະຂໍສິ່ງນ້ອຍໆພຽງສິ່ງຫນຶ່ງຈາກລູກ, ຢ່າປະຕິເສດເເມ່ເລຍ." ກະສັດຖາມເພິ່ນວ່າ, "ແມ່, ຢາກຂໍຫຍັງ? ລູກຈະບໍ່ປະຕິເສດແມ່ດອກ."²¹ນາງຕອບວ່າ, "ແມ່ຂໍລູກຍົກນາງອາບີຊາກຊາວຊູເນມໃຫ້ເປັນເມຍຂອງອາໂດນີຢາ ອ້າຍຂອງລູກເຖີດ "

²²ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ຕອບ ແລະ ໄດ້ຖາມແມ່ຂອງເພິ່ນຄືນວ່າ, "ເປັນຫຍັງແມ່ຈຶ່ງຂໍຮ້ອງລູກຍົກນາງອາບີຊາກຊາວຊູເນມໃຫ້ອາໂດນີຢາ? ເປັນຫຍັງແມ່ຄືບໍ່ຂໍລູກໃຫ້ຍົກບັນລັງໃຫ້ລາວເລີຍ, ເພາະເຂົາເປັນອ້າຍຂອງລູກ ແລະ ຂໍອີກທັງປະໂຣຫິດອາບີອາທາ, ແລະໂຢອາບລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢານນຳ?"²³ແລ້ວກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ສາບານໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວວ່າ, "ຖ້າຂ້ານ້ອຍບໍ່ຂ້າອາໂດນີຢາຍ້ອນລາວກ້າຂໍຮ້ອງຢ່າງນີ້, ກໍຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງລົງໂທດແລະ ລົງໂທດໃຫ້ຫນັກຍິ່ງຂຶ້ນ.

²⁴ບັດນີ້ ພຣະຢາເວອົງຊົງຊີວິດຢູ່, ຜູ້ຊົງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ເປັນຜູ້ຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີລູກຫລານດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້, ຢ່າງແນ່ນອນ ສະນັ້ນອາໂດນີຢາຈະຕ້ອງຕາຍໃນວັນນີ້."²⁵ດັ່ງນັ້ນກະສັດໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງເບນາອີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາໄປຫາ ແລະ ຂ້າອາໂດນີຢາ.

²⁶ສ່ວນອາບີອາທາປະໂຣຫິດນັ້ນ ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປຢູ່ເມືອງອານາທົດ, ໄປສູ່ໄຮ່ນາຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າສົມຄວນຈະຕາຍ, ແຕ່ໃນເວລານີ້ເຮົາຈະບໍ່ຂ້າເຈົ້າ, ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຫາມຫີບຂອງພຣະຢາເວອົງເຈົ້ານາຍ ໄປທາງຫນ້າຂອງດາວິດພໍ່ຂອງເຮົາ ແລະ ເພາະເຈົ້າໄດ້ຮ່ວມທຸກຮ່ວມສຸກທຸກຢ່າງກັັບຄວາມທຸກຂອງພໍ່ຂອງເຮົາ."²⁷ດັ່ງນັ້ນ ໂຊໂລໂມນໄດ້ຂັບໄລ່ອາບີອາທາຈາກຫນ້າທີ່ປະໂຣຫິດຂອງພຣະຢາເວ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບເຊື້ອສາຍຂອງເອລີທີ່ເມືອງຊີໂລ.

²⁸ເມື່ອຂ່າວນີ້ໄປຮອດໂຢອາບ, ເຖິງແມ່ນວ່າໂຢອາບບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຂ້າງອັບຊາໂລມ. ແຕ່ທ່ານໄດ້ເຂົ້າຂ້າງອາໂດນີຢາ ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບຈຶ່ງໄດ້ຫນີໄປທີ່ເຕັ້ນຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຈັບແກຂອງແທ່ນບູຊາໄວ້.²⁹ມີຄົນໄດ້ໄປບອກກະສັດໂຊໂລໂມນວ່າ ໂຢອາບໄດ້ຫນີເຂົ້າໄປໃນເຕັ້ນຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ບັດນີ້ເຂົາໄດ້ຢູ່ຂ້າງແທ່ນບູຊາ. ແລ້ວດັ່ງນັ້ນໂຊໂລໂມນໄດ້ສົ່ງເບນາອີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາ, ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປ, ຂ້າໂຢອາບ."

³⁰ດັ່ງນັ້ນເບນາອີຢາກໍໄດ້ມາເຕັ້ນຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ກະສັດສັ່ງເຈົ້າໃຫ້ອອກມາ." ໂຢອາບໄດ້ຕອບວ່າ, "ບໍ່ອອກ, ຂ້ອຍຈະຕາຍຢູ່ທີ່ນີ້." ແລ້ວເບນາອີຢາກໍໄດ້ກັບໄປຫາກະສັດ, ແລະ ບອກວ່າ, "ໂຢອາບເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າເຂົາຕ້ອງການທີ່ຈະຕາຍທີ່ແທ່ນບູຊາ."³¹ກະສັດໄດ້ກ່າວຕອບເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຂົາເວົ້າ. ຂ້າເຂົາ ແລະ ຝັງເຂົາໄວ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ເອົາໂທດຄວາມຜິດ ຊຶ່ງໂຍອາບໄດ້ຂ້າຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດນັ້ນໄປຈາກເຮົາ ແລະ ຈາກເຊື້ອສາຍພໍ່ຂອງເຮົາ.

³²ຂໍພຣະຢາເວຊົງນຳເລືອດຂອງເຂົາກັບມາຕົກເທິງຫົວຂອງເຂົາເອງ, ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ຂ້າຊາຍສອງຄົນທີ່ຊອບທຳກວ່າ ແລະ ດີກ່ວາຕົວເຂົາດ້ວຍດາບ, ຄືອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະ, ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ແລະ ອາມາສາລູກຊາຍຂອງເຢເທີ, ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບແຫ່ງຢູດາຍ, ໂດຍທີ່ດາວິດພໍ່ຂອງເຮົາບໍ່ຮູ້ເລື່ອງ.³³ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເລືອດຂອງພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງເທິງຫົວຂອງໂຢອາບ ແລະ ເຊື້້ອສາຍຂອງເຂົາຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕະຫລອດໄປ. ແຕ່ດາວິດ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເພິ່ນ ແລະ ລູກຫລານຂອງເພິ່ນ ແລະ ບັງລັງຂອງເພິ່ນ, ຈະມີຄວາມສຸກຈາກພຣະຢາເວຢູ່ຕະຫລອດໄປ."

³⁴ແລ້ວເບນາອີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາກໍໄດ້ເຂົ້າໄປ ແລະ ໄດ້ຂ້າໂຢອາບ. ເຂົາໄດ້ຝັງສົບໄວ້ໃນບ້ານຂອງໂຢອາບເອງຊຶ່ງຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.³⁵ກະສັດໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງເບນາອີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາໃຫ້ເປັນຜູ້ບັນຊາການກອງທັບແທນໂຢອາບ, ແລະ ກະສັດກໍໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງຊາດົກປະໂຣຫິດແທນທີ່ອາບີອາທາ.

³⁶ແລ້ວກະສັດໄດ້ຊົງໃຊ້ຄົນໄປ ແລະ ເອີ້ນຊີເມອີໃຫ້ມາຫາ ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງສ້າງບ້ານຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະ ຢ່າຍ້າຍອອກຈາກທີ່ນັ້ນໄປທີ່ອື່ນອື່ນໆ.³⁷ເພາະໃນມື້ທີ່ເຈົ້າອອກໄປ, ແລະ ຂ້າມນ້ຳກິດໂຣນ, ເຈົ້າຮູ້ໄວ້ເຖີດວ່າ ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍ ແລ້ວເລືອດຂອງເຈົ້າຈະຕ້ອງຕົກເທິງຫົວຂອງເຈົ້າເອງ."³⁸ດັ່ງນັ້ນ ຊີເມອີຕອບວ່າ, "ທີ່ກະສັດກ່າວມານັ້ນແມ່ນດີແລ້ວ. ຜູ້ຮັບໃຊ້ຈະເຮັດຕາມທີ່ກະສັດຜູ້ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກ່າວນັ້ນ." ດັ່ງນັ້ນ ຊີເມອີຈຶ່ງໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາດົນນານ.

³⁹ແຕ່ເມື່ອສິ້ນສຸດປີທີສາມ, ທາດສອງຄົນຂອງຊີເມອີໄດ້ຫລົບຫນີໄປຫາອາກີເຊລູກຊາຍຂອງມາອາກາ, ກະສັດເມືອງກາດ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ມາບອກຊິເມອີ, ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ທາດຂອງທ່ານຢູ່ໃນເມືອງກາດ."⁴⁰ແລ້ວຊີເມອີກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ມັດອານຂີ່ລາ ແລະ ໄປຫາອາກີເຊທີ່ເມືອງກາດ ເພື່ອຊອກຫາທາດຂອງຕົນ. ເຂົາໄດ້ໄປນຳທາດຂອງເຂົາມາຈາກເມືອງກາດ.

⁴¹ເມື່ອມີຄົນໄດ້ມາບອກໂຊໂລໂມນວ່າ ຊີເມອີໄດ້ອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄປເມືອງກາດ ແລະ ໄດ້ກັບມາແລ້ວ,⁴²ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ຊົງໃຊ້ຄົນໄປເອີ້ນຊີເມອີມາຫາ ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ເຮົາໄດ້ໃຫ້ເຈົ້າສາບານໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວບໍ່ແມ່ນບໍ ແລະ ແຈ້ງແກ່ເຈົ້າແລ້ວວ່າ, "ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ໃນວັນທີ່ເຈົ້າອອກໄປ ບໍ່ວ່າຈະໄປທີ່ໃດ ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍແທ້"? ແລ້ວເຈົ້າກໍໄດ້ຕອບເຮົາວ່າ "ທີ່ກະສັດນັ້ນກ່າວກໍດີແລ້ວ."

⁴³ເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັກສາຄຳສາບານທີ່ໃຫ້ໄວ້ຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະ ບໍ່ຮັັກສາຄຳສັ່ງຂອງເຮົາທີ່ໃຫ້ກັບເຈົ້ານັ້ນ?"⁴⁴ກະສັດຍັງໄດ້ກ່າວກັບຊີເມອີວ່າ, "ໃນໃຈຂອງເຈົ້າເອງຮູ້ເລື່ອງເຫດຮ້າຍທັງຫມົດ ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເຮັດຕໍ່ດາວິດພໍ່ໍຂອງເຮົາ. ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວຈະຊົງນຳເອົາເຫດຮ້າຍມາສະຫນອງເທິງຫົວຂອງເຈົ້າເອງ.

⁴⁵ແຕ່ກະສັດໂຊໂລໂມນຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ ແລະ ບັນລັງຂອງດາວິດຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວຕະຫລອດໄປ."⁴⁶ແລ້ວກະສັດໄດ້ຊົງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເບນາອີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາເຂົາກໍໄດ້ອອກໄປຂ້າຊີເມອີ. ດັ່ງນັ້ນການປົກຄອງກໍໄດ້ຈັດຕັ້ງຢ່າງດີ. ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ຄວບຄຸມອຳນາດທັງຫມົດເປັນທີ່ສຳເລັດ.

3

¹ໂຊໂລໂມນໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນພັນທະມິດກັນກັບກະສັດແຫ່ງເອຢິບ. ໂດຍການແຕ່ງງານກັບລູກສາວຂອງເພິ່ນ ແລະ ຊົງໄດ້ພານາງມານະຄອນດາວິດ ຈົນເພິ່ນໄດ້ສ້າງຣາຊວັງວິຫານ, ຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ກຳແພງລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສຳເລັດ.²ປະຊາຊົນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມສະຖານບູຊາເທິງທີ່ສູງຕ່າງໆ, ເພາະຍັງບໍ່ໄດ້ສ້າງວິຫານເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ.³ໂຊໂລໂມນໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມຮັກຂອງເພິ່ນມີຕໍ່ພຣະຢາເວ ຊົງດຳເນີນຕາມກົດເກນຂອງດາວິດພໍ່ຂອງຕົນ, ຍິ່ງໄປກ່ວານັ້ນເພິ່ນຍັງໄດ້ຊົງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ເຜົາເຄື່ອງບູຊາທີ່ສະຖານສູງ.

⁴ກະສັດໄດ້ໄປທີ່ເມືອງກີເບໂອນເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາບ່ອນນັ້ນ, ເພາະບ່ອນນັ້ນເປັນສະຖານສູງທີ່ສຳຄັນຫລາຍ. ໂຊໂລໂມນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຈຳນວນເປັນພັນໆເທື່ອເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນ.⁵ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ໂຊໂລໂມນທີ່ເມືອງກີເບໂອນທາງຄວາມຝັນໃນຍາມຄໍ່າຄືນ; ແລະ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ "ຈົ່ງຂໍ! ເຈົ້າຢາກໃຫ້ເຮົາໃຫ້ອັນໃດເຈົ້າກໍຈົ່ງຂໍເທີນ?"

⁶ດັ່ງນັ້ນ ໂຊໂລໂມນໄດ້ຕອບວ່າ, "ພຣະອົງຊົງສຳແດງຄວາມຫມັ້ນຄົງໃນພັນທະສັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ດຳເນີນດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ, ດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ, ແລະ ດ້ວຍຈິດໃຈຊື່ຕົງຕໍ່ພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກສາຄວາມຫມັ້ນຄົງໃນພັນທະສັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ໄວ້ເພື່ອທ່ານ ແລະ ໄດ້ປະທານລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງແກ່ທ່ານນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງທ່ານໃນມື້ນີ້.

⁷ບັດນີ້ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເປັນກະສັດແທນດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນພຽງເດັກນ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຊິເຮັດຢ່າງໃດດີ.⁸ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ ເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່, ຊຶ່ງບໍ່ສາມາດຈະນັບໄດ້.⁹ສະນັ້ນຂໍພຣະອົງປະທານຈິດໃຈທີ່ເຂົ້າໃຈຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເພື່ອທີ່ຈະປົກຄອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຢ່າງຍຸດຕິທຳ, ເພື່ອຈະແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະວ່າງດີກັບຊົ່ວໄດ້. ເພາະໃຜຈະສາມາດພິພາກສາປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍນີ້ຂອງພຣະອົງໄດ້?"

¹⁰ທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ຂໍເຊັ່ນນີ້ກໍເປັນທີ່ພໍໃຈອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹¹ດັ່ງນັ້ນພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ເພາະເຈົ້າໄດ້ຂໍສິ່ງນີ້ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຂໍຊີວິດຍືນຍາວ ຫລື ຄວາມຮັ່ງມີໃຫ້ຕົນເອງ ຫລື ຂໍຊີວິດສັດຕູຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ເຈົ້າເອງໄດ້ຂໍຄວາມສາມາດເແຍກແຍະເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຍຸດຕິທຳ,¹²ບັດນີ້, ເຮົາຈະເຮັດຕາມຄຳທີ່ເຈົ້າໄດ້ຂໍເຮົາ. ເຮົາຈະໃຫ້ໃຈທີ່ປະກອບດ້ວຍປັນຍາແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈ, ເພາະວ່າຈະບໍ່ມີໃຜທີ່ເປັນຢູ່ກ່ອນເຈົ້າຫລັງຈາກເຈົ້າ, ແລະ ຈະບໍ່ມີໃຜທີ່ຂຶ້ນມານຳຫລັງເຈົ້າຕໍ່ຈາກເຈົ້າ.

¹³ເຮົາຍັງຈະໃຫ້ເຈົ້າໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂໍດ້ວຍ, ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ກຽດຕິຍົດ, ເພື່ອຈະບໍ່ມີກະສັດອົງໃດປຽບທຽບກັບເຈົ້າໄດ້ຕະຫລອດທັງເວລາທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ.¹⁴ຖ້າເຈົ້າຈະດຳເນີນຕາມທາງຂອງເຮົາ ຮັກສາກົດເກນ ແລະພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ, ແບບດາວິດພໍ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນນັ້ນ, ແລ້ວເຮົາກໍຈະໃຫ້ອາຍຸຂອງເຈົ້າຍືນຍາວ."

¹⁵ແລ້ວໂຊໂລໂມນກໍໄດ້ຕື່ນຈາກນອນ, ແລະນີ້ແຫລະ ເປັນຄວາມຝັນ. ທ່ານກໍໄດ້ສະເດັດມານະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄດ້ຢືນຢູ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາ, ແລະ ໄດ້ຈັດງານລ້ຽງແກ່ຂ້າຣາຊການທຸກຄົນຂອງເພິ່ນ.

¹⁶ແລ້ວຍິງໂສເພນີສອງຄົນໄດ້ມາຫາກະສັດໂຊໂລໂມນ ແລະ ໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທ່ານ.¹⁷ຍິງຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ອາໄສຢູ່ບ້ານຫລັງດຽວກັນ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍເກີດລູກຊາຍຂອງຄົນຫນຶ່ງ ຂະນະທີ່ນາງກໍຢູ່ໃນບ້ານ.

¹⁸ເລື່ອງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີສາມເມື່ອຂ້ານ້ອຍເກີດລູກແລ້ວ ແລະ ຍິງຄົນນີ້ກໍໄດ້ເກີດລູກດ້ວຍ. ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢູ່ນຳກັນ. ບໍ່ມີໃຜຢູ່ກັບພວກຂ້ານ້ອຍໃນບ້ານນັ້ນເລີຍ, ພຽງແຕ່ພວກຂ້ານ້ອຍທັງສອງເທົ່ານັ້ນຢູ່ໃນບ້ານນັ້ນ.¹⁹ແລ້ວລູກຊາຍຂອງຍິງຄົນນີ້ໄດ້ຕາຍແລ້ວໃນເວລາກາງຄືນ, ເພາະນາງນອນທັບເຂົາ.²⁰ດັ່ງນັ້ນໃນຕອນກາງຄືນນາງໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ເອົາລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄປຈາກຂ້າງກາຍຂ້ານ້ອຍ, ໃນຂະນະທີ່ສາວໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ນອນຫລັບຢູ່, ແລະ ໄດ້ວາງເຂົາໄວ້ໃນເອິກຂອງນາງ, ແລະ ນາງໄດ້ເອົາລູກຊາຍຂອງນາງທີ່ຕາຍແລ້ວນັ້ນໄວ້ໃນເອິກຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²¹ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າ ເພື່ອໃຫ້ລູກຂອງຂ້ານ້ອຍກິນນົມ, ເຂົາໄດ້ຕາຍແລ້ວ ແຕ່ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄິດເບິ່ງໃນຕອນເຊົ້າ, ເດັກນັ້ນບໍ່ແມ່ນລູກຊາຍທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເກີດອອກມາ."²²ແຕ່ແລ້ວຍິງອີກຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ບໍ່ແມ່ນ, ເດັກທີ່ມີຊີວິດເປັນລູກຂອງລາວ, ສ່ວນເດັກທີ່ຕາຍໄປເປັນລູກຂອງຂ້ານ້ອຍ." ຍິງຄົນທີຫນຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ບໍ່, ເດັກທີ່ຕາຍເປັນລູກຂອງເຈົ້າ ແລະ ເດັກທີ່ມີຊີວິດຢູ່ເປັນລູກຂອງຂ້ອຍ." ນີ້ເປັນວິທີທີ່ພວກນາງໄດ້ຖຽງກັນຕໍ່ຫນ້າກະສັດ.

²³ແລ້ວກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຄົນຫນຶ່ງເວົ້າວ່າ, 'ເດັກທີ່ມີຊີວິດຢູ່ນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ສ່ວນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຕາຍແລ້ວ,' ແລະ ອີກຄົນຫນຶ່ງເວົ້າວ່າ, 'ບໍ່ແມ່ນ, ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຕາຍແລ້ວ, ແລະ ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຍັງມີຊີວິດຢູ່."²⁴ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເອົາດາບມາໃຫ້ເຮົາເຫລັ້ມຫນຶ່ງ." ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ນຳດາບມາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າກະສັດ.²⁵ແລ້ວກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງແບ່ງເດັກທີ່ມີຊີວິດອອກເປັນສອງສ່ວນ, ແລະໃຫ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງສ່ວນຫນຶ່ງ ແລະ ອີກຄົນຫນຶ່ງສ່ວນຫນຶ່ງ."

²⁶ແລ້ວຍິງຄົນທີ່ລູກຊາຍຂອງຕົນຍັງມີຊີວິດຢູ່ນັ້ນໄດ້ຕອບກະສັດ, ເພາະວ່າຈິດໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອີ່ຕົນລູກຊາຍຂອງນາງ, ແລະ ນາງຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຈົ່ງມອບເດັກທີ່ມີຊີວິດນັ້ນໃຫ້ນາງອີກຄົນຫນຶ່ງໄປ, ແລະຢ່າຂ້າເຂົາເລີຍ." ແຕ່ຍິງອີກຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ເດັກນັ້ນເປັນຂອງຂ້ອຍຫລືຂອງເຈົ້າ ແຕ່ຈົ່ງແບ່ງເທີນ."²⁷ແລ້ວກະສັດໄດ້ຕອບວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ເດັກທີ່ມີຊີວິດນັ້ນແກ່ຍິງຄົນທຳອິດ ແລະຢ່າຂ້າເດັກເລີຍ ນາງເປັນແມ່ຂອງເດັກຄົນນັ້ນ."²⁸ເມື່ອຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ຮູ້ເລື່ອງການພິພາກສາ ຊຶ່ງກະສັດໄດ້ຊົງພິພາກສານັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍກໍຢ້ານກົວກະສັດ ເພາະເຂົາເຫັນວ່າ ປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນທ່ານ ທີ່ຈະພິພາກສານັ້ນ.

4

¹ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ເປັນກະສັດຂອງຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ.²ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນບັນດາຂ້າຣາຊການຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເພິ່ນຄື: ອາຊາຣີຢາ ລູກຊາຍຂອງຊາດົກໄດ້ເປັນປະໂຣຫິດ.³ເອລີໂຮເຣັບ ແລະ ອາຮີຢາ ລູກຊາຍຂອງຊີຊາ, ເປັນເລຂາທິການປະຈຳຣາຊວັງ. ເຢໂຮຊາຟັດລູກຊາຍຂອງອາຮີລຸດເປັນຜູ້ບັນທຶກ.⁴ເບນາອີຢາ ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຍອາດາໄດ້ເປັນຜູ້ບັນຊາການກອງທັບ. ຊາດົກ ແລະ ອາບີອາທາໄດ້ເປັນປະໂຣຫິດ.

⁵ອາຊາຣີຢາລູກຊາຍຂອງນາທານເປັນຫົວຫນ້າຜູ້ປົກຄອງແຂວງຕ່າງໆ. ຊາບຸດລູກຊາຍຂອງນາທານໄດ້ເປັນປະໂຣຫິດ ແລະ ໄດ້ເປັນທີ່ປຶກສາຂອງກະສັດ.⁶ອາຮີຊາໄດ້ເປັນຜູ້ກຳກັບບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ຢູ່ໃນວັງ ແລະ ອາໂດນີຣາມລູກຊາຍຂອງອັບດາເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄົນງານຜູ້ທີ່ເປັນຄົນງານໂຢທາ.

⁷ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງມີຜູ້ປົກຄອງແຂວງສິບສອງຄົນໄວ້ຢູ່ໃນປະເທດອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເປັນຜູ້ຈັດສະບຽງອາຫານສຳລັບກະສັດ ແລະ ຄົວເຮືອນຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ລະຄົນຕ້ອງໄດ້ຈັດຕຽມເດືອນຫນຶ່ງໃນຫນຶ່ງປີ.⁸ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຊື່ຂອງພວກເຂົາຄື: ເບນເຮີ, ປະຈຳທີ່ເຂດເນີນພູເອຟຣາອິມ;⁹ເບັນເດເກ ປະຈຳທີ່ເມືອງມາກາດ, ຊາອານບິມ ເບັດເຊເມດ, ແລະເອໂລນເບັດຮານານ;¹⁰ເບັນເຮເສັດ, ປະຈຳທີ່ເມືອງອາຣຸບໂບດ (ທີ່ຂຶ້ນກັບເຂົາມີ ໂສໂກ ແລະເຂດແດນເຮເຟທັງຫມົດ);

¹¹ເບນາບີນາດາບ, ປະຈຳທີ່ເຂດເມືອງໂດເຣທັງຫມົດ (ທ່ານໄດ້ຕາຟາດລູກສາວຂອງໂຊໂລໂມນເປັນເມຍ);¹²ບາອານາ ລູກຊາຍຂອງອາຮີລຸດ, ປະຈຳທີ່ເມືອງຕາອານັກ ແລະເມກິດໂດ, ແລະ ເບັດເຊອານທັງຫມົດຊຶ່ງຢູ່ຂ້າງຊາເຣທານທີ່ຢູ່ໃຕ້ລົງໄປຈາກເມືອງຢິດຊະເຣນ, ຕັ້ງແຕ່ເບັດເຊອານຮອດອາເບັນເມໂຮລາໄປຈົນຮອດອີກດ້ານຫນຶ່ງຂອງເມືອງໂຢກເມອາມ;¹³ເບັນເກເບ, ປະຈຳທີ່ເມືອງຣາໂມດກີເລອາດ (ທີ່ຂຶ້ນກັບເຂົາມີຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆ ຂອງຢາອີລູກຊາຍຂອງນາມາເຊ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນກີເລອາດ, ແລະ ເຂົາໄດ້ມີອານາເຂດອັກໂກບຂຶ້ນກັບເຂົາ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນບາຊານ, ຄືເມືອງໃຫຍ່ຫົກສິບເມືອງຊຶ່ງມີກຳແພງເມືອງ ທັງມີກອນປະຕູເມືອງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງສຳຣິດ);¹⁴ອາຮີນາດັບລູກຊາຍຂອງອິດໂດ, ປະຈຳທີ່ມະຫານາອິມ;

¹⁵ອາຮີມາອາດ, ປະຈຳທີ່ເນັບທາລີ (ທ່ານໄດ້ແຕ່ງງານກັບນາງບາເຊມາດ ລູກສາວອີກຄົນຫນຶ່ງຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ);¹⁶ບາອານາລູກຊາຍຂອງຮູຊາຍ, ປະຈຳທີ່ເຂດອາເຊ ແລະເບອາໂລດ;¹⁷ເຢໂຮຊາຟັດລູກຊາຍຂອງປາຣູອາ, ປະຈຳທີ່ອິດຊາຄາ;

¹⁸ຊີເມອີລູກຊາຍຂອງເອລາ, ປະຈຳທີ່ເບັນຢາມິນ;¹⁹ແລະ ເກເບລູກຊາຍຂອງອູຣິ, ປະຈຳທີ່ແຜ່ນດິນກີເລອາດ, ເມືອງຂອງສີໂຫນກະສັດຂອງຊາວອາໂມຣິດ ແລະ ຂອງໂອກກະສັດແຫ່ງບາຊານ, ມີຜູ້ກວດຣາຊການຄົນຫນຶ່ງທີ່ປະຈຳທີ່ແຜ່ນດິນນັ້ນ.

²⁰ຄົນຢູດາ ແລະ ຄົນອິດສະຣາເອນນັ້ນໄດ້ມີຈຳນວນຫລວງຫລາຍຄືເມັດຊາຍຕາມແຄມຟັ່ງທະເລ. ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກິນດື່ມ ແລະ ໄດ້ມີຈິດໃຈເບີກບານ.²¹ໂຊໂລໂມນໄດ້ປົກຄອງທຸກອານາຈັກຕັ້ງແຕ່ແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດໄປຈົນຮອດດິນແດນຂອງປະເທດເອຢິບ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຖວາຍບັນນານການ ແລະ ໄດ້ຮັບໃຊ້ໂຊໂລໂມນຈົນຕະຫລອດຊີວິດຂອງທ່ານ.²²ສະບຽງອາຫານສຳລັບໂຊໂລໂມນໃນມື້ຫນຶ່ງນັ້ນ ຄື ແປ້ງລະອຽດຫົກໂຕນ, ແລະ ອາຫານສິບສອງໂຕນ,²³ງົວຕຸ້ຍພີສິບໂຕ, ງົວລ້ຽງຈາກທົ່ງນາຊາວໂຕ, ແກະຫນຶ່ງຮ້ອຍໂຕ, ນອກຈາກນີ້ມີ ກວາງ, ມັງ, ໂອງ, ແລະ ໄກ່ໂຕອ້ວນພີ.

²⁴ເພາະທ່ານໄດ້ຄອບຄອງທ້ອງຖິ່ນທັງຫມົດທາງທິດນີ້ຂອງແມ່ນ້ຳ, ຕັ້ງແຕ່ທິບສາໄປຈົນຮອດເມືອງກາຊາ, ໄດ້ຄອບຄອງເຫນືອບັນດາກະສັດທີ່ຢູ່ທາງທິດນີ້ຂອງແມ່ນ້ຳ, ແລະ ທ່ານໄດ້ຊົງມີຄວາມສະຫງົົບສຸກຢູ່ອ້ອມດ້ານຂອງທ່ານ.²⁵ຢູດາ ແລະ ອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ຢູ່ຢ່າງປອດໄພ, ທຸກຄົນຕ່າງກໍມີສວນອະງຸ່ນ ແລະ ສວນຫມາກເດື່ອເທດເປັນຂອງຕົນເອງ, ຈາກດານໄປເຖິງເບຍເອເຊບາ, ໃນທຸກວັນທັງຫມົດຂອງໂຊໂລໂມນ.

²⁶ໂຊໂລໂມນໄດ້ມີຄອກມ້າສີ່ຫມື່ນຄອກສຳລັບລົດມ້າສຶກຂອງທ່ານ, ແລະ ມີທະຫານມ້າຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ.²⁷ພວກຜູ້ປົກຄອງສິບສອງຄົນກໍໄດ້ຈັດສະບຽງອາຫານແກ່ກະສັດໂຊໂລໂມນ ເເລະ ທຸກຄົນທີ່ມາຍັງໂຕະອາຫານກະສັດໂຊໂລໂມນ, ພວກເຂົາຕ່າງກໍໄດ້ຖວາຍສິ່ງຂອງຕາມເດືອນຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ສິ່ງໃດບົກພ່ອງເລີຍ.²⁸ພວກເຂົາໄດ້ນຳທັງເຂົ້າບາເລໄປຍັງສະຖານທີ່ຖືກຕ້ອງ ເເລະ ເມັດເຂົ້າພັນດີສຳລັບລົດມ້າ ເເລະ ຂີ່ມ້າ, ເເຕ່ລະຄົນໄດ້ນຳມາຕາມທີ່ເຂົາສາມາດເຮັດໄດ້.

²⁹ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານສະຕິປັນຍາ ເເລະຄວາມເຂົ້າໃຈເເກ່ໂຊໂລໂມນຫລາຍ, ແລະ ອີກທັງຄວາມຮອບຮູ້ທີ່ເເຄມຝັ່ງທະເລ.³⁰ສະຕິປັນຍາໂຊໂລໂມນເຫນືອກວ່າສະຕິປັນຍາຊາວຕາເວັນອອກ ເເລະ ສະຕິປັນຍາທັງຫມົດຂອງເອຢິບ.³¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງມີສະຕິປັນຍາຫລາຍກວ່າທຸກຄົນ - ຍິ່ງກວ່າຕະກູນເອທານ, ເຮມານ, ເເລະ ຊາວດາກດາ, ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງມາໂຮນ - ເເລະ ນາມຂອງພຣະອົງເລື່ອງລືໄປທຸກຊົນຊາດຢູ່ອ້ອມໆ.

³²ພຣະອົງໄດ້ກ່າວສຸພາສິດສາມຂໍ້ ເເລະ ບົດເພງຂອງພຣະອົງມີຫນຶ່ງພັນຫ້າບົດ.³³ພະອົງໄດ້ຊົງບັນລະຍາຍເຖິງຕົ້ນໄມ້, ຕັ້ງເເຕ່ຕົ້ນໄມ້ ເເລະພືດຜົນຕ່າງໆຊຶ່ງງອກອອກມາຈາກກຳເເພງ. ພະອົງໄດ້ອະທິບາຍເຖິງສັດຕ່າງໆ ບັນດານົກ ບັນດາສັດເລືອຄານ ເເລະ ປາ.³⁴ປະຊາຊົນຈາກຊົນຊາດທັງຫລາຍກໍໄດ້ມາເພື່ອຢາກຟັງສະຕິປັນຍາຂອງໂຊໂລໂມນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕົວເເທນຂອງບັນດາກະສັດເເຫ່ງເເຜ່ນດິນໂລກທັງປວງ ຜູ້ໄດ້ຍິນເຖິງສະຕິປັນຍາຂອງພະອົງ.

5

¹ຮີຣາມກະສັດເມືອງຕີເຣໄດ້ສົ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄປຫາກະສັດໂຊໂລໂມນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍິນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ເຈີມໃຫ້ໂຊໂລໂມນຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນພໍ່ຂອງເພິ່ນ; ເພາະຮີຣາມໄດ້ເປັນມິດທີ່ຮັກກັບກະສັດດາວິດຢູ່ເລື້ອຍໆ.²ໂຊໂລໂມນໄດ້ສົ່ງຄຳຕອບໄປບອກກະສັດຮີຣາມວ່າ,³“ທ່ານກໍຄົງຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ດາວິດພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຊົງສາມາດສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເພິ່ນໄດ້ ເພາະສົງຄາມອ້ອມຮອບເພິ່ນຢູ່, ຈົນກວ່າພຣະຢາເວຈະຊົງໃຫ້ເພິ່ນຊະນະສັດຕູທັງຫລາຍຂອງເພິ່ນ.

⁴ແຕ່ບັດນີ້, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄວາມສະຫງົບສຸກແກ່ຊາຍແດນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ສັດຕູກໍບໍ່ມີ ແລະ ໂພຍໄພໃດໆກໍບໍ່ມາລົບກວນ.⁵ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັດສິນໃຈສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ກັບດາວິດພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, 'ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ເຮົາຈະໃຫ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນເຈົ້ານັ້ນ ຈະສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບນາມຂອງເຮົາ.'

⁶ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ຂໍທ່ານຈົ່ງສົ່ງຄົນຂອງທ່ານໄປຕັດໄມ້ຕົ້ນແປກທີ່ພູເລບານອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ຄົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະສົມທົບກັບຄົນຂອງທ່ານ, ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ມອບເງິນຄ່າຈ້າງໃຫ້ຄົນຂອງທ່ານແກ່ທ່ານຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ຕັ້ງລາຄາໄວ້. ເພາະທ່ານກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ ທ່າມກາງພວກເຮົານີ້ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກການຕັດໄມ້ໄດ້ດີດັ່ງຄົນຂອງທ່ານ."

⁷ເມື່ອຮີຣາມໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງໂຊໂລໂມນ, ທ່ານກໍໄດ້ດີໃຈທີ່ສຸດ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ວັນນີ້ຂໍສັນລະເສີນພຣະຢາເວ ຜູ້ຊົງປະທານລູກຊາຍທີ່ມີປັນຍາຄົນຫນຶ່ງແກ່ດາວິດ ໃຫ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດປົກຄອງຊົນຊາດໃຫຍ່ນີ້ແທນເພິ່ນ."⁸ຮີຣາມໄດ້ສົ່ງຄົນໄປຫາໂຊໂລໂມນ, ກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ຂ່າວ ທີ່ທ່ານສົ່ງຄົນໄປຫາຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມຈະເຮັດຕາມທີ່ທ່ານຕ້ອງການໃນເລື່ອງໄມ້ຕົ້ນແປກ ແລະ ໄມ້ສົນໃຫ້.

⁹ຄົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະເອົາໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນຈາກພູເລບານອນຈົນຮອດທະເລ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະມັດເປັນແພລ່ອງຕາມທະເລໄປບ່ອນທີ່ທ່ານໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາແຕກແຍກຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະ ຂໍທ່ານມາຮັບເອົາເຂົາໄປ. ຂໍທ່ານສົ່ງສະບຽງອາຫານແກ່ວັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເທົ່ານີ້ກໍສົມໃຈຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ."

¹⁰ດັ່ງນັ້ນຮີຣາມຈຶ່ງໄດ້ຈັດສົ່ງໄມ້ແປກ ແລະ ໄມ້ສົນໃຫ້ແກ່ໂຊໂລໂມນ ຕາມຄວາມຕ້ອງການທຸກຢ່າງ.¹¹ແລ້ວໂຊໂລໂມນກໍໄດ້ໃຫ້ເຂົ້າເດືອຍສີ່ພັນໂຕນເພື່ອເປັນອາຫານແກ່ວັງຂອງທ່ານ ແລະ ນ້ຳມັນຫມາກກອກເທດສີ່ພັນລິດ. ໂຊໂລໂມນກໍໄດ້ສົ່ງສະບຽງອາຫານແບບນີ້ໃຫ້ແກ່ຮີຣາມທຸກປີ.¹²ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະທານສະຕິປັນຍາແກ່ໂຊໂລໂມນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້. ມີສັນຕິສຸກລະຫວ່າງຮີຣາມກັບໂຊໂລໂມນ, ແລະ ທັງສອງກໍມີຂໍ້ຕົກລົງຕໍ່ກັນ.

¹³ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ເກນເອົາຄົນງານໂຢທາ ຈາກອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ. ຄົນທີ່ຖືກເກນ ຄົນທີ່ຖືກເກນມີຈຳນວນຜູ້ຊາຍສາມຫມື່ນຄົນ.¹⁴ທ່ານໄດ້ໃຊ້ເຂົາທັງຫລາຍໄປພູເລບານອນ, ເພິ່ນແບ່ງຄົນງານນີ້ອອກເປັນສາມພວກຄືພວກລະສິບພັນຄົນ ແຕ່ລະພວກໃຊ້ເວລາເຮັດວຽກຢູ່ພູເລບານອນຫນຶ່ງເດືອນ ແລະ ກັບເມືອຢູ່ເຮືອນສອງເດືອນ. ແລະ ອາໂດນີຣາມໄດ້ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄົນງານ.

¹⁵ໂຊໂລໂມນໄດ້ມີຄົນຂົນຫີນຫນັກເຈັດຫມື່ນຄົນ ແລະ ຄົນຕັກຫີນຢູ່ແຖບເນີນພູແປດຫມື່ນຄົນ,¹⁶ນອກຈາກນີ້ຍັງມີຫົວຫນ້າຄົນໃຊ້ຂອງໂຊໂລໂມນອີກ ສາມພັນສາມຮ້ອຍຄົນ ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງວຽກງານ ແລະ ເປັນຫົວຫນ້າຜູ້ເບິ່ງແຍງປະຊາຊົນຜູ້ປະຕິບັດວຽກງານ.

¹⁷ກະສັດໄດ້ຊົງສັ່ງເຂົາທັງຫລາຍໃຫ້ສະກັດກ້ອນຫີນໃຫຍ່ງາມດີອອກມາ ເພື່ອວາງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານ.¹⁸ດັ່ງນັ້ນຄົນງານກໍ່ສ້າງຂອງໂຊໂລໂມນ ແລະ ຄົນງານກໍ່ສ້າງຂອງຮີຣາມແລະ ຊາວບິບໂລກໍໄດ້ຈັດຕຽມກ້ອນຫີນ ແລະ ໄມ້ເພື່ອສ້າງວິຫານ.

6

¹ດັ່ງນັ້ນໂຊໂລໂມນໄດ້ເລີ່ມສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີ 480 ຫລັງຈາກທີ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ໃນປີທີສີ່ຂອງການປົກຄອງອິດສະຣາເອນຂອງໂຊໂລໂມນ, ໃນເດືອນຊີເຟ ຊຶ່ງເປັນເດືອນທີສອງ.²ພຣະວິຫານຊຶ່ງກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງສຳລັບພຣະຢາເວນັ້ນຍາວຊາວເຈັດແມັດ ກວ້າງເກົ້າແມັດ ແລະ ສູງສິບສາມແມັດເຄິ່ງ.

³ຫ້ອງຊື່ທາງປະຕູເຂົ້າເລິກສີ່ແມັດເຄິ່ງ ແລະກວ້າງເກົ້າແມັດ ຊຶ່ງກວ້າງເທົ່າກັບຕົວພຣະວິຫານ.⁴ສຳລັບພຣະວິຫານທ່ານໄດ້ຊົງສ້າງປ່ອງຢ້ຽມດ້ວຍວົງກົບໂດຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ທາງນອກແຄບກ່ວາທາງໃນ.

⁵ດ້ານຂ້າງ ແລະ ດ້ານຫລັງພຣະວິຫານຕໍ່ຈາກລະບຽງດ້ານຂ້າງນອກ ເພິ່່ນໄດ້ສ້າງຫ້ອງສາມຊັ້ນ ຊຶ່ງແຕ່ລະຊັ້ນສູງສອງແມັດຊາວເຊັນ.⁶ຫ້ອງຊັ້ນລຸ່ມສຸດ ກວ້າງສອງແມັດຊາວເຊັນ, ຊັ້ນກາງກວ້າງສອງແມັດເຈັດສິບເຊັນ. ແລະ ຊັ້ນທີສາມກວ້າງສາມແມັດສິບເຊັນ. ສຳລັບອ້ອມດ້ານນອກ ທ່ານໄດ້ສ້າງຂອບຢືນອອກມາຈາກຝາຂອງພຣະວິຫານໂດຍອ້ອມທັງຫມົດ ເພື່ອວ່າແຕ່ລະຫ້ອງຈະຕໍ່ກັນໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ໄມ້ຂາງ.

⁷ພຣະວິຫານນັ້ນກໍສ້າງດ້ວຍຫີນ ຊຶ່ງຕຽມມາຈາກບໍ່ຫີນ ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຄ້ອນຕີ, ຂວານ ຫລື ເຄື່ອງມືຕ່າງໆທີ່ເປັນເຫລັກ ໃນພຣະວິຫານ ຂະນະທີ່ເຮັດວຽກກໍ່ສ້າງ.⁸ທາງດ້ານທິດໃຕ້ຂອງພຣະວິຫານ ຄືທາງເຂົ້າຫ້ອງຊັ້ນລຸ່ມ, ແລ້ວຄົນກໍຂຶ້ນໂດຍໃຊ້ຂັນໄດໄປຫາຊັ້ນທີສອງ, ແລະ ຈາກຊັ້ນທີສອງໄປຫາຊັ້ນທີສາມ.

⁹ດັ່ງນັ້ນໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານ ແລະໄດ້ສ້າງຈົນແລ້ວ; ທ່ານໄດ້ໃຊ້ໄມ້ແປກເຮັດຂື່ ແລະ ເພດານ.¹⁰ທ່ານໄດ້ສ້າງຫ້ອງອ້ອມພຣະວິຫານ, ແຕ່ລະດ້ານສູງສອງແມັດຊາວເຊັນ; ໂດຍໄດ້ເຊື່ອມຕິດກັບຕົວພຣະວິຫານໂດຍໃຊ້ໄມ້ແປກ.

¹¹ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຮອດໂຊໂລໂມນວ່າ,¹²"ກ່ຽວກັບພຣະວິຫານນີ້ຊຶ່ງເຈົ້າກຳລັງສ້າງຢູ່, ຖ້າເຈົ້າດຳເນີນຕາມກົດເກນຂອງເຮົາເຊື່ອຟັງກົດຂອງເຮົາ ແລະ ເຮັດຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແລະ ຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫມົດຂອງເຮົາ, ໂດຍດຳເນີນຕາມ ແລ້ວເຮົາກໍຢືນຢັນຄຳສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຈົ້າຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບດາວິດພໍ່ຂອງເຈົ້າ.¹³ເຮົາຈະຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ແລະ ຈະບໍ່ຖິ້ມພວກເຂົາເລີຍ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານສຳເລັດ.¹⁵ຝາຂ້າງໃນຂອງພຣະວິຫານຕັ້ງແຕ່ພື້ນຈົນຈຸເພດານແມ່ນເຮັດດ້ວຍແປ້ນໄມ້ແປກ. ແລະ ຈາກພື້ນກໍປູດ້ວຍໄມ້ສົນ, ແລະ ເພິ່ນກໍໄດ້ປົກຄຸມພື້ນເຮືອນດ້ວຍໄມ້ປະດັບ.

¹⁶ທ່ານໄດ້ສ້າງດ້ານຫລັງຂອງພຣະວິຫານດ້ວຍແປ້ນໄມ້ແປກຈາກພື້ນຮອດເພດານ. ຊຶ່ງຍາວເກົ້າແມັດ ທ່ານໄດ້ສ້າງຫ້ອງສັກສິດທີ່ສຸດ, ໃຫ້ເປັນຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດ.¹⁷ຫ້ອງທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຫ້ອງຊັ້ນໃນສັກສິດທີ່ສຸດ,ນັ້ນແມ່ນ, ທີ່ສຸດຍາວສິບແປດແມັດ.¹⁸ສ່ວນທາງໃນພຣະວິຫານ, ທີ່ເປັນໄມ້ແປກແກະເປັນຮູບນ້ຳເຕົ້ານັ້ນ ແລະ ດອກໄມ້ບານ. ທາງໃນທັງຫມົດເປັນໄມ້ແປກ. ບໍ່ມີງານທີ່ໃຊ້ຫີນໃຫ້ເຫັນເລີຍທາງດ້ານໃນ.

¹⁹ໂຊໂລໂມນໄດ້ຈັດຕຽມຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດໄວ້ທາງໃນພຣະວິຫານ ເພື່ອຈະວາງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວໄວ້ບ່ອນນັ້ນ.²⁰ຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດນັ້ນຍາວເກົ້າແມັດ, ກວ້າງເກົ້າແມັດ, ແລະ ສູງເກົ້າແມັດ. ໂຊໂລໂມນໄດ້ໂອບຝາດ້ວຍທອງຄຳບໍລິສຸດ ແລະ ແທ່ນບູຊາກໍແອ້ມດ້ວຍໄມ້ແປກ.

²¹ໂຊໂລໂມນໄດ້ໂອບທາງໃນພຣະວິຫານດ້ວຍທອງຄຳບໍລິສຸດ, ແລະ ທ່ານໄດ້ວາງໂສ້ທອງຄຳໄວ້ຫນ້າຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດ, ແລະ ດ້ານຫນ້າກໍໃຊ້ຄຳໂອບເຊັ່ນດຽວກັນ.²²ທ່ານໄດ້ໂອບພຣະວິຫານທາງໃນທັງຫລັງດ້ວຍທອງຄຳ ຈົນພຣະວິຫານນັ້ນສຳເລັດທັງຫມົດ. ທ່ານກໍໄດ້ໂອບແທ່ນບູຊາທັງແທ່ນ ທີ່ເປັນຂອງຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດດ້ວຍທອງຄຳ.

²³ໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງເຄຣຸບສອງຕົນດ້ວຍໄມ້ຫມາກກອກເທດ, ແຕ່ລະຕົນສູງສີ່ແມັດສີ່ສິບເຊັນ, ໃນຫ້ອງທາງໃນສຸດ.²⁴ປີກຂ້າງຫນຶ່ງຂອງເຄຣຸບຍາວສອງແມັດຊາວເຊັນ ແລະ ອີກຂ້າງຫນຶ່ງກໍຍາວສອງແມັດຊາວເຊັນ. ຈາກສົ້ນປີກຂ້າງຫນຶ່ງໄປຮອດອີກຂ້າງຫນຶ່ງ.²⁵ປີກອີກຂ້າງຫນຶ່ງຫ່າງກັນສີ່ແມັດສີ່ສິບເຊັນ. ເຄຣຸບອີກຕົນຫນຶ່ງມີໄລຍະສ່ວນປີກສີ່ແມັດສີ່ສິບເຊັນ. ເຄຣຸບທັງສອງຕົນມີຂະຫນາດເທົ່າກັນ ແລະ ຮູບຮ່າງແບບດຽວກັນ.²⁶ຄວາມສູງຂອງເຄຣຸບຕົນຫນຶ່ງສີ່ແມັດສີ່ສິບເຊັນ ແລະ ອີກຕົນຫນຶ່ງກໍຄືກັນ.

²⁷ໂຊໂລໂມນໄດ້ວາງເຄຣຸບໄວ້ໃນສ່ວນຊັ້ນໃນທີ່ສຸດຂອງພຣະວິຫານ. ປີກຂອງເຄຣຸບນັ້ນກາງອອກ ເພື່ອທີ່ຈະໃຫ້ອີກຂ້າງມາຈຸກັນຈົນຮອດຝາອີກຂ້າງຫນຶ່ງ ແລະ ປີກຂອງເຄຣຸບອີກຕົນຫນຶ່ງຕິດກັບຝາອີກຂ້າງຫນຶ່ງ. ປີກຂອງເຄຣຸບທັງສອງຕົນກໍມາຕິດກັນທາງກາງຂອງຫ້ອງທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ.²⁸ໂຊໂລໂມນໄດ້ໂອບເຄຣຸບນັ້ນດ້ວຍທອງຄຳ.

²⁹ທ່ານໄດ້ຊົງແກະສະຫລັກຝັງຂອງພຣະວິຫານນັ້ນ ດ້ວຍຮູບແກະສະຫລັກເປັນຮູບເຄຣຸບ, ຮູບຕົ້ນຕານ, ແລະ ຮູບດອກໄມ້ບານທັງຫ້ອງທາງໃນ ແລະ ທາງນອກ.³⁰ໂຊໂລໂມນໄດ້ປູພື້ນຂອງພຣະວິຫານນັ້ນ ດ້ວຍທອງຄຳທັງຂ້າງນອກ ແລະ ຂ້າງໃນ.

³¹ໂຊໂລໂມນໄດ້ເຮັດບານປະຕູຄູ່ ດ້ວຍໄມ້ຫມາກກອກເທດສຳລັບທາງເຂົ້າສູ່ຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດ. ທັບຫລັງ ແລະ ວົງກົບປະຕູໄດ້ເຮັດເປັນຮູບຫ້າຫລ່ຽມ.³²ດັ່ງນັ້ນທ່ານໄດ້ເຮັດປະຕູດ້ວຍໄມ້ຫມາກກອກເທດ, ແລະ ທ່ານໄດ້ແກະສະຫລັກບານປະຕູຄູ່ເປັນຮູບເຄຣຸບ, ຮູບຕົ້ນຕານ ແລະ ຮູບດອກໄມ້ບານ. ທ່ານໄດ້ໂອບບານປະຕູດ້ວຍທອງຄຳ ແລະ ທ່ານແຜ່ທອງຄຳຫຸ້ມເຄຣຸບແລະ ຫຸ້ມຕົ້ນຕານຕ່າງໆ.

³³ດ້ວຍວິທີນີ້, ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງເຮັດວົງກົບປະຕູທາງເຂົ້າພຣະວິຫານດ້ວຍໄມ້ຫມາກກອກເທດເປັນຮູບສີ່ລ່ຽມ³⁴ເເລະ ເຮັດປະຕູສອງປະຕູດ້ວຍໄມ້ສົນສາມໃບ. ບານປະຕູສອງບານຂອງປະຕູພັບຫາກັນໄດ້ ເເລະ ອີກສອງບານຂອງອີກປະຕູຫນຶ່ງພັບໄດ້ຄືກັນ.³⁵ພະອົງໄດ້ເເກະສະຫລັກເຄຣຸບ, ຕົ້ນຕານ, ເເລະ ດອກໄມ້ບານເທິງບານປະຕູນັ້ນ, ເເລະ ພະອົງໄດ້ໂອບດ້ວຍທອງຄຳສະຫມ່ຳສະເຫມີກັບງານເເກະສະຫລັກນັ້ນ.

³⁶ພະອົງໄດ້ສ້າງລານຊັ້ນໃນດ້ວຍກຳເເພງຫີນສະກັດສາມຊັ້ນ ເເລະ ດ້ວຍໄມ້ສົນສີດາຫນຶ່ງຊັ້ນ.

³⁷ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວກໍຖືກວາງໄວ້ໃນປີທີສີ່, ຂອງເດືອນສິບ.³⁸ໃນປີທີສິບເອັດ, ໃນເດືອນເບລູ, ຊຶ່ງເປັນເດືອນທີເເປດ, ຊຶ່ງພຣະວິຫານນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດຫມົດທຸກສ່ວນ ເເລະ ຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ທຸກຢ່າງ. ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງສ້າງພຣະວິຫານນັ້ນເຈັດປີ.

7

¹ໂຊໂລໂມນໄດ້ໃຊ້ເວລາສິບສາມປີເພື່ອສ້າງຣາຊວັງຂອງເພິ່ນເອງ.²ເພິ່ນໄດ້ຊົງສ້າງພະຣາຊວັງປ່າເເຫ່ງເລບານອນ. ຊຶ່ງຍາວສີ່ສິບສີ່ເເມັດ, ກວ້າງຊາວສອງເເມັດ, ເເລະ ສູງສິບສາມເເມັດເຄິ່ງ. ພະຣາຊວັງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນເທິງເສົາໄມ້ເເປກ ມີຄານໄມ້ເເປກຢູ່ເທິງເສົາ.

³ພະວິຫານມຸງດ້ວຍໄມ້ເເປກເທິງຄານ. ຄານເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຈັບຢູ່ເທິງເສົາ. ມີຄານສີ່ສິບຫ້າຕົ້ນ, ເເຖວລະສິບຫ້າຕົ້ນ.⁴ມີຄານສາມເເຖວ, ເເລະ ຫນ້າປະຕູເເຕ່ລະບານຢູ່ກົງກັນຂ້າມທັງສາມຊຸດ.⁵ປະຕູ ເເລະ ເສົາທັງຫມົດເປັນຮູບສີ່ຫລ່ຽມພ້ອມຄານ, ເເລະ ຫນ້າປະຕູຢູ່ກົງກັນຂ້າມປ່ອງຢ້ຽມທັງສາມຊຸດ.

⁶ມີໂຖງລະຫວ່າງເສົາຍາວຫ້າສິບສອກ ເເລະກວ້າງສາມສິບເເມັດເຄິ່ງ, ມີມຸມຄັນໄດດ້ານຫນ້າ ພ້ອມເສົາ ເເລະ ຫລັງຄາ.

⁷ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງສ້າງບັນລັງ ເຊິ່ງເອີ້ນອີກວ່າຫ້ອງຕັດສິນຄວາມ, ເປັນບ່ອນທີ່ກະສັດໂຊໂລໂມນຕັດສິນຄະດີຕ່າງໆ. ເເລະ ອ້ອມດ້ວຍໄມ້ເເປກຕັ້ງເເຕ່ພື້ນຈົນຈຸເພດານ.

⁸ບໍລິເວນທີ່ກະສັດໂຊໂລໂມນຢູ່ນັ້ນ, ເເມ່ນໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃນເດີ່ນອີກເເຫ່ງຫນຶ່ງພາຍໃນພື້ນທີ່ພະຣາຊວັງ, ຫ້ອງນີ້ເເມ່ນໄດ້ສ້າງເເບບດຽວກັບຕົວຕຶກອື່ນໆ. ເພິ່ນໄດ້ສ້າງເຮືອນເເບບນີ້ໃຫ້ເມຍຂອງເພິ່ນ, ຜູ້ທີ່ເປັນລູກສາວຂອງຟາໂຣ.

⁹ຫໍໂຮງຕ່າງໆພ້ອມທັງເດີ່ນໃຫຍ່ເເມ່ນໄດ້ສ້າງດ້ວຍຫີນ, ອັນມີຄ່າທີ່ໄດ້ສະກັດອອກມາຕາມຂະຫນາດ ເເລະ ໄດ້ຕັດດ້ວຍເລື່ອຍ ເເລະ ໄດ້ຂັດລຽບທັງດ້ານໃນ ເເລະ ດ້ານນອກ. ຫີນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ໃຊ້ຕັ້ງເເຕ່ ຮາກຖານຈົນຮອດດ້ານເທິງສຸດ, ເເລະ ມີຕັ້ງເເຕ່ທາງນອນຈົນເຖິງລານໃຫຍ່.¹⁰ຮາກຖານນັ້ນໄດ້ເຮັດດ້ວຍຫີນ ອັນມີຄ່າຍາວເເປດເເມັດ ເເລະ ສິບເເມັດ.

¹¹ສ່ວນເທິງກໍເປັນຫີນອັນມີຄ່າສະກັດອອກມາຕາມຂະຫນາດ, ເເລະ ໄມ້ເເປກ.¹²ສະຫນາມໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບ ພະຣາຊວັງມີຫີນຕັດສາມແຖວ ແລະ ໄມ້ແປກແຖວຫນຶ່ງຄ້າຍຄືລານຊັ້ນໃນວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ເເລະ ມຸມຄັນໄດຂອງວິຫານ.

¹³ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປນຳຮູລາມ ເເລະ ໄດ້ນຳເຂົາມາຈາກເມືອງໄທລະ.¹⁴ຮູລາມເປັນລູກຊາຍຂອງເເມ່ຫມ້າຍຊົນເຜົ່ານັບທາລີ; ບິດາຂອງເຂົາເປັນຊາວຕີເຣ ເເລະ ເປັນຊ່າງທອງສຳຣິດ. ຮູລາມເຕັມໄປດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈ ເເລະ ຝີມືຊ່ຽວຊານທີ່ຈະເຮັດກັບທອງສຳຣິດທຸກຢ່າງ. ລາວໄດ້ເຂົ້າມາເຝົ້າກະສັດໂຊໂລໂມນ ເພື່ອເຮັດວຽກກັບທອງສຳລິດເພື່ອກະສັດ.

¹⁵ຮູລາມໄດ້ຕົບເເຕ່ງເສົາທອງສຳລິດສອງເສົາ, ເເຕ່ລະເສົາສູງສິບເເປດເເມັດ ເເລະ ສິບສອງເເມັດໃນເສັ້ນອ້ອມວົງ.¹⁶ເຂົາໄດ້ເຮັດຫົວເສົາສອງອັນເທິງຈອມເສົາ ເພື່ອຈະວາງໄວ້ເທິງຍອດເສົາ. ຫົວເສົາເເຕ່ລະອັນສູງຫ້າເເມັດ.¹⁷ຕາຫນ່າງເປັນຕາຫມາກພິລາ ເເລະ ພວງມະໄລໂຊສຳລັບຕົບເເຕ່ງບົວທີ່ຢູ່ເທິງຫົວເສົາ, ເຈັດອັນສຳລັບເສົາເເຕ່ລະອັນ.

¹⁸ດັ່ງນັ້ນຮູລາມໄດ້ເຮັດລູກທັບທິມສອງເເຖວອ້ອມເທິງຍອດເເຕ່ລະເສົາຄໍ້າ ເພື່ອຕົບເເຕ່ງເສົາເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁹ຊຶ່ງບົວທີ່ຢູ່ເທິງຍອດເສົາທີ່ຢູ່ໃນມູມຂັນໄດ ໄດ້ຕົບເເຕ່ງດ້ວຍຕະກຽງໄຟ, ສູງສີ່ເເມັດ.

²⁰ບົວຫົວເສົາສອງຕົ້ນນັ້ນຢູ່ລວມ, ໃກ້ກັບສ່ວນເທິງຫລາຍ, ມີລູກທັບທິມສອງຮ້ອຍລູກຢູ່ອ້ອມຮອບ.²¹ເຂົາໄດ້ຕັ້ງເສົາໄວ້ທີ່ມູມຂັນໄດວິຫານ. ເສົາເບື້ອງຂວາໄດ້ຊື່ວ່າຢາກິນ, ເເລະ ເສົາຢູ່ດ້ານຊ້າຍຊື່ວ່າໂບອາດ.²²ເທິງຍອດເສົາຕົກເເຕ່ງຄ້າຍເສົາໄຟ. ການຕົກເເຕ່ງເສົາກໍໄດ້ສຳເລັດໃນວິທີນີ້.

²³ຮູລາມໄດ້ເຮັດອ່າງນ້ຳຈາກໂລຫະຫລໍ່, ເເທກຈາກຂອບຫນຶ່ງໄປຫາອີກຂອບຫນຶ່ງໄດ້ສິບເເມັດ, ມັນສູງຫ້າເເມັດ, ເເລະ ເເທກອ່າງນ້ຳໂດຍຮອບສາມສິບເເມັດ.²⁴ລຸ່ມຂອບອ່າງນ້ຳໄດ້ຫລໍ່ເປັນຮູບນ້ຳເຕົ້າ, ສິບລູກທຸກໄລຍະຫນຶ່ງເເມັດ, ຫລໍ່ເປັນອັນດຽວກັນກັບອ່າງນ້ຳເວລາດຽວກັນກັບຫລໍ່ອ່າງ.

²⁵ອ່າງນ້ຳນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງງົວສິບສອງໂຕ, ໂດຍສາມໂຕປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດເຫນືອ, ສາມໂຕປ່ິນຫນ້າໄປທິດຕາເວັນຕົກ, ເເລະ ອີກສາມໂຕປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດໃຕ້, ເເລະ ປະສາມໂຕປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ. ອ່າງນ້ຳວາງເທິງງົວ, ເເລະ ໂດຍໃຫ້ສ່ວນຫລັງຂອງງົວທຸກໂຕຢູ່ດ້ານໃນ.²⁶ອ່າງຫນ້າເທົ່າກັບຫນຶ່ງຝາມື, ເເລະ ຂອບອ່າງເຮັດຄືຂອບຖ້ວຍ, ຄ້າຍດອກບົວກຳລັງບານ. ຂັນຫນ່ວຍນີ້ບັນຈຸນ້ຳໄດ້ສີ່ຫມື່ນລິດ.

²⁷ຮູຣາມໄດ້ເຮັດເເທ່ນທອງສຳຣິດສິບຄັນ ເແຕ່ລະຄັນຍາວຫນຶ່ງເເມັດເເປດສິບເຊັນ ເເລະ ກວ້າງຫນຶ່ງເເມັດເເປດສິບເຊັນ, ເເລະ ສູງຫນຶ່ງເມັດສາມສິບເຊັນ.²⁸ງານຂອງແທ່ນໄດ້ເປັນດັ່ງນີ້. ເເທ່ນໄດ້ມີເເຜງຊຶ່ງຕັ້ງລະຫວ່າງຂອບ,²⁹ເເລະ ເທິງເເຜງ ເເລະ ກອບນັ້ນມີຮູບໂຕສິງ, ງົວ, ເເລະ ເຄຣຸບ. ເຫນືອຂອບທີ່ຢູ່ເທິງ ເເລະ ລຸ່ມສິງໂຕ ເເລະ ງົວມີພວງມະໄລຍ້ອຍເປັນງານຂອງຊາງຕີ.

³⁰ກວຽນເເຕ່ລະຄັນມີລໍ້ທອງສຳຣິດສີ່ລໍ້ ເເລະ ມີເພົາເປັນທອງສຳຣິດທີ່ເເຈທັງສີ່ນັ້ນເປັນທອງສຳຣິດຄ້ຳອ່າງໄວ້. ທີ່ຮອງຮັບນັ້ນໄດ້ຫລໍ່ໂດຍມີພວງມະໄລຫ້ອຍເເຕ່ລະຂ້າງ.³¹ເຄື່ອງຄຳນີ້ໄດ້ຕົກເເຕ່ງເປັນກົງຈັກສັບເປັນລວດລາຍ, ຢູ່ເທິງກວຽນມີຂອບວົງມົນສຳລັບຕັ້ງອ່າງ, ຊຶ່ງສູງສິບຫ້າເຊັນ. ນັບຈາກຂ້າງເທິງຂອງກຽນລົງໄປ, ເເລະ ເລິກລົງໄປສິບເເປດເຊັນຂອບນີ້ໄດ້ເເກະສະຫລັກເປັນລວດລາຍອ້ອມຮອບ.

³²ກົງລໍ້ທັງສີ່ຢູ່ລຸ່ມທັງສູງຫົກສິບເຊັນ, ເເລະມີເພົາເປັນທ່ອນດຽວກັນກັບກວຽນ.³³ບັນດາລົດລໍ້ນັ້ນໄດ້ຕີເຫລັກຄືລໍ້ລົດມ້າຮົບເສິກ, ທັງເພົາ, ຂອບລໍ້, ດິ້ວລໍ້, ເເລະດຸມລໍ້ ລໍ້ກໍຫລໍ່ຈາກໂລຫະທັງຫມົດ.

³⁴ກວຽນເເຕ່ລະຄັນມີຂາຄຳ້ສີ່ຂາທີ່ເເຈເບື້ອງລຸ່ມຂອງມັນ, ຊຶ່ງເປັນທ່ອນດຽວກັນກັບກວຽນ.³⁵ຢູ່ເທິງປາກກວຽນເເຕ່ລະຄັນມີເເຂບອ້ອມຍາວຊາວສອງເຊັນ, ຂາຄໍ້າ ເເລະ ແຜ່ນຝາດ້ານຂ້າງເເມ່ນເຮັດເປັນທ່ອນດຽວກັນກັບກວຽນ.

³⁶ເທິງແຜ່ນຮອງຮັບ ແລະ ກະດານໄດ້ແກະສະຫລັກຮູບເຄຣຸບ, ຮູບສິງ, ເເລະ ຮູບຕົ້ນຕານ ບໍ່ວ່າບ່ອນໃດທີ່ເປັນວ່າງກໍມີຮູບພວງມະໄລອ້ອມຢູ່ໄປທົ່ວ.³⁷ຮູຣາມໄດ້ສ້າງກວຽນທັງຫມົດດັ່ງນີ້ຄືທຸກຄັນຄືກັນ. ຫມົດທຸກອັນຂະຫນາດດຽວກັນ ເເລະ ຮູບຮ່າງຫນຶ່ງ, ແລະ ມີຮູບຊົງຄືກັນ.

³⁸ຮູຣາມເຮັດອ່າງສິບຫນ່ວຍ. ອ່າງຫນ່ວຍຫນຶ່ງສຳລັບກວຽນລຳຫນຶ່ງ. ແຕ່ລະຫນ່ວຍກວ້າງຫນຶ່ງແມັດແປດສິບເຊັນ ແລະ ອ່າງຫນຶ່ງຫນ່ວຍສາມາດບັນຈຸໄດ້ເເປດຮ້ອຍລິດ.³⁹ລາວໄດ້ເອົາກວຽນຫ້າລຳຕັ້ງໄວ້ທາງທິດໃຕ້ຂອງວິຫານ ເເລະ ອີກຫ້າລຳຕັ້ງໄວ້ທາງທິດເຫນືອ ສ່ວນອ່າງທອງສຳຣິດນັ້ນ. ລາວໄດ້ເອົາຕັ້ງໄວ້ສີ່ເເຈທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງວິຫານ, ເຊິ່ງຫນ້າກັບທາງທິດໃຕ້ຂອງວິຫານ.

⁴⁰ຮູຣາມຍັງໄດ້ເຮັດຫມໍ້ ຊວ້ານ ເເລະ ຖ້ວຍ. ເເລ້ວເຂົາກໍໄດ້ສຳເລັດງານທັງສິ້ນ ທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດຖວາຍກະສັດໂຊໂລໂມນ ສຳລັບວິຫານຂອງພຣະຢາເວ:⁴¹ເສົາສອງຕົ້ນ, ຫົວເສົາຮັບເພດານສອງອັນທີ່ເປັນຮູບຖ້ວຍສາຍສ້ອຍທີ່ຖັກເປັນລວດລາຍຮູບໂສ້ຂອງເເຕ່ລະເສົາຮູບຫມາກພິລາທອງສຳຣິດສີ່ຮ້ອຍຫນ່ວຍ ເເລະ ຕາຂ່າຍສອງຜືນ ຊຶ່ງຄຸມຄືທັງສອງຂອງບົວທີ່ຢູ່ເທິງຫົວເສົາ.

⁴²ເຂົາໄດ້ເຮັດລູກທັບທິມສີ່ຮ້ອຍລູກສຳລັບຕາຄ່າຍສອງຜືນຕາຄ່າຍຜືນຫນຶ່ງ: ມີລູກທັບທິມສອງເເຖວ ສຳລັບແຕ່ລະທ່ອນເຮັດດ້ວຍທ່ອນໄມ້ເພື່ອປົກຝາຖ້ວຍສອງໃບທີ່ຄ້າຍກັບໂຖໃສ່ເສົາ, ເພື່ອຄຸມທັງສອງຂອງບົວທີ່ຢູ່ເທິງເສົາ,⁴³ເເທ່ນສິບເເທ່ນ ເເລະ ອ່າງສິບຫນ່ວຍຊຶ່ງຢູ່ເທິງເເທ່ນນັ້ນ.

⁴⁴ເຂົາໄດ້ເຮັດທະເລ ເເລະ ງົວສິບສອງໂຕຢູ່ຂ້າງລຸ່ມ;⁴⁵ນອກຈາກນີ້ຍັງມີຫມໍ້, ທັບທິມ, ອ່າງ, ເເລະ ພາຊະນະທັງຫມົດ. ຮູຣາມໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົານີ້ດ້ວຍທອງສຳຣິດ, ມາຖວາຍກະສັດໂຊໂລໂມນ, ສຳລັບວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

⁴⁶ກະສັດໄດ້ຫລໍ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນທີ່ພຽງລຸ່ມຂອງເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ, ເເລະ ໃນທີ່ດິນຫນຽວ ຢູ່ລະຫວ່າງເມືອງຊຸກໂກ ເເລະ ເມືອງຊາເຣທານໃນຮ່ອມພູຈໍເເດນ.⁴⁷ໂຊໂຣໂມນໄດ້ຊົງຊັ່ງເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດນີ້, ເພາະມີຫລາຍໂພດ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຊັ່ງຫານ້ຳຫນັກຂອງທອງສຳຣິດໄດ້.

⁴⁸ໂຊໂຣໂມນໄດ້ເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນວິຫານພຣະຢາເວທັງຫມົດຈາກທອງຄຳ: ຄືເເທ່ນບູຊາທອງຄຳ ເເລະ ໂຕະທອງຄຳທີ່ໃຊ້ວາງຂະຫມົມປັງສະເພາະພຣະພັກ.⁴⁹ແທ່ນບູຊາ, ດ້ານຂວາຫ້າອັນ, ດ້ານຊ້າຍຫ້າອັນ, ຢູ່ຫນ້າຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດ, ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳບໍລິສຸດ, ເເລະດອກໄມ້, ຕະກຽງ, ເເລະ ຄີມເຮັດຈາກທອງຄຳ.

⁵⁰ຈອກ, ມີດຕັດສຳລັບຕັດໃສ້ຕະກຽງ, ຊາມ, ບ່ວງ, ແລະ ຫມໍ້ທັງຫມົດລ້ວນແຕ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳບໍລິສຸດ. ຍັງມີບານພັບປະຕູຂອງຫ້ອງຊັ້ນໃນ, ບ່ອນສັກສິດທີ່ສຸດ, ແລະ ບານພັບຕ່າງໆນອກປະຕູພຣະວິຫານ, ທັງຫມົດລ້ວນແຕ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ.

⁵¹ດ້ວຍວິທີນີ້, ວຽກທຸກຢ່າງທີ່ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ເຮັດກ່ຽວກັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວກໍໄດ້ສຳເລັດລົງ. ດັ່ງນັ້ນໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ນຳສິ່ງຂອງທີ່ດາວິດພໍ່ຂອງຕົນໄດ້ແຍກໄວ້ຄື, ເຄື່ອງເງີນ, ເຄື່ອງທອງຄຳ, ແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງໆມາ, ແລະ ເກັບໄວ້ໃນຄັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

8

¹ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງເອີ້ນປະຊຸມຜູ້ອາວຸໂສຂອງອິດສະຣາເອນ, ເເລະ ບັນດາຂອງເຜົ່າຕ່າງໆ, ເເລະ ຫົວຫນ້າຄອບຄົວຂອງຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອຈະນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຈາກເມືອງແຫ່ງດາວິດ, ນັ້ນຄືສີໂອນ.²ຜູ້ຊາຍທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ມາປະຊຸມກັນຕໍ່ຫນ້າກະສັດໂຊໂລໂມນທີ່ງານລ້ຽງ, ໃນເດືອນເອທານິມ, ຊຶ່ງກົງກັບເດືອນທີເຈັດ.

³ພວກຜູ້ອາວຸໂສທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ມາ, ເເລະ ພວກປະໂຣຫິດກໍໄດ້ຍົກຫີບມາ.⁴ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ນຳຫີບຂອງພຣະຢາເວ, ເເລະ ເຕັນນັດພົບ, ອີກທັງເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ບໍລິສຸດທຸກຢ່າງຊຶ່ງຢູ່ໃນເຕັນຂຶ້ນມາ. ພວກປະໂຣຫິດ ເເລະ ພວກເລວີໄດ້ນຳຂອງເຫລົ່ານັ້ນຂຶ້ນມາ.⁵ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ມາປະຊຸມພ້ອມບັນດາຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາ, ເເລະ ໄດ້ຖວາຍເເກະ ເເລະ ງົວຈົນບໍ່ສາມາດນັບຈຳນວນໄດ້.

⁶ປະໂລຣິດໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວມາຍັງທີ່ຕັ້ງຂອງຫີບ, ໃນຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດຂອງວິຫານ, ໃນສະຖານທີ່ ທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ, ພາຍໄຕ້ປີກຂອງເຄຣຸບ.⁷ປີກຂອງເຄຣຸບໄດ້ກາງອອກເຖິງສະຖານທີ່ຂອງຫີບພັນທະສັນຍາ, ແລະ ປົກຄຸມຫີບໄວ້ ເເລະ ໄມ້ຄານຊຶ່ງໃຊ້ຫາມຫີບ.⁸ໄມ້ຄານຫາມນັ້ນຍາວຫລາຍ ຈຶ່ງເຫັນປາຍຄານຫາມໄດ້ ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າສະຖານທີ່ສັກສິດ ຫ້ອງຊັ້ນໃນສຸດ, ເເຕ່ບໍ່ອາດເບິ່ງເຫັນຈາກພາຍນອກ. ຄານຫາມກໍຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນທຸກວັນນີ້.

⁹ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນຫີບນອກຈາກຫີນສອງເເຜ່ນ ຊຶ່ງໂມເຊໃສ່ໄວ້ທີ່ພູເຂົາໂຮເຣັບ, ເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ເມື່ອເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ອອກມາຈາກເເຜ່ນດິນເອຢິບ.¹⁰ຕໍ່ມາເມື່ອພວກປະໂຣຫິດໄດ້ອອກມາຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ກໍເຕັມໄປດ້ວຍເມກປົກຫຸ້ມ.¹¹ຈົນພວກພວກປະໂຣຫິດບໍ່ອາດຢືນຢູ່ໄດ້ ເພາະເມກນັ້ນ, ເພາະພຣະສິຣິຂອງພຣະຢາເວເຕັມພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.

¹²ແລ້ວໂຊໂລໂມນໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າພຣະອົງຈະຢູ່ໃນຄວາມມືດ,¹³ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສ້າງທ່ານ ທີ່ຢູ່ສູງສົ່ງ, ສຳລັບພຣະອົງ, ເປັນສະຖານທີ່ ທີ່ພຣະອົງຈະສະຖິດຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ."

¹⁴ແລ້ວກະສັດໄດ້ຫັນມາ ແລະ ໄດ້ອວຍພອນຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຂະນະທີ່ຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດເຂົາກຳລັງຢືນຢູ່.¹⁵ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, "ສັນລະເສີນພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ຊົງສັນຍາກັບດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດດ້ວຍມືຂອງພຣະອົງເອງ, ໄດ້ກ່າວວ່າ,¹⁶."ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ເຮົາໄດ້ນຳອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາອອກມາເອຢິບ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ເລືອກເມືອງໃດຈາກທຸກເຜົ່າໃນອິດສະຣາເອນເພື່ອຈະສ້າງພຣະວິຫານ, ເພື່ອນາມຂອງເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຢ່າງໃດກໍດີເຮົາໄດ້ເລືອກດາວິດ ໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.'

¹⁷ບັດນີ້ດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຕັ້ງໃຈທີ່ຈະສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະນາມແຫ່ງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ.¹⁸ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ‘ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງໃຈສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບນາມຂອງເຮົານັ້ນ, ເຈົ້າກໍໄດ້ເຮັດດີຢູ່ແລ້ວ ໃນເລື່ອງຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້າ.¹⁹ຢ່າງໃດກໍດີ ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານ; ແຕ່ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ເກີດຈາກເຈົ້າ, ຂອງຈະສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບນາມຂອງເຮົາ.'

²⁰ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງສຳເລັດຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂຶ້ນມາແທນທີ່ດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ນັ່ງຢູ່ບັນລັງຂອງອິດສະຣາເອນ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.²¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກຳຫນົດສະຖານທີ່ວາງຫີບທີ່ນັ້ນ, ທີ່ບັນຈຸພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວໄວ້ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດກັບບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາ ເມື່ອຊົງນຳເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ."

²²ໂຊໂລໂມນໄດ້ຢືນຢູ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ, ຕໍ່ຫນ້າຊຸມນຸມຊົນຂອງອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ແລະ ໄດ້ກາງແຂນຂອງທ່ານອອກສູ່ທ້ອງຟ້າ.²³ທ່ານໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ບໍ່ມີພະໃດຄືພຣະອົງໃນຟ້າເບື້ອງເທິງ ຫລື ແຜ່ນດິນເບື້ອງລຸ່ມ, ຜູ້ຊົງຮັກສາພັນທະສັນຍາ ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຜູ້ດຳເນີນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງດ້ວຍສຸດໃຈ;²⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກສາສັນຍາທີ່ຊົງໄດ້ໃຫ້ໄວ້ກັບດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ ແມ່ນແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວດ້ວຍປາກ, ແລະ ໄດ້ຊົງໃຫ້ສຳເລັດດ້ວຍມືໃນວັນນີ້.

²⁵ບັດນີ້, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ດຳເນີນຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ສັນຍາທີ່ໃຫ້ໄວ້ກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືໃຫ້ກັບດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ຂາດຜູ້ຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງຕໍ່ສາຍຕາເຮົາທີ່ຈະນັ່ງບັນລັງຂອງອິດສະຣາເອນ, ຖ້າພຽງແຕ່ລູກຫລານຂອງເຈົ້າຈະຮັກສາການເດີນຂອງເຂົາທີ່ຈະດຳເນີນໄປຕໍ່ຫນ້າເຮົາດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ຢ່າງທີ່ເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ຫນ້າເຮົານັ້ນ."²⁶ບັດນີ້, ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຂ້ານ້ອຍຂໍໃຫ້ພຣະສັນຍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ໄວ້ກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືດາວິດພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເປັນຈິງດ້ວຍເທີນ.

²⁷ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກບໍ? ເບິ່ງແມ, ແມ່ນແຕ່ຈັກກະວານທັງຫມົດ ແລະ ຟ້າສະຫວັນທັງສິ້ນຍັງບໍ່ອາດຈະຮອງຮັບພຣະອົງ - ໄດ້ແລ້ວພຣະວິຫານທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສ້າງຂຶ້ນຈະໃຫຍ່ພໍທີ່ຈະຮອງຮັບພຣະອົງໄດ້ຫລາຍປານໃດ!²⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ຂໍພຣະອົງໂຜດຟັງຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໃນຄຳອ້ອນວອນຂອງເຂົາ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງຟັງສຽງຮ້ອງ ແລະ ຄຳອະທິຖານຊຶ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງໃນວັນນີ້.

²⁹ຂໍພຣະອົງທີ່ຈະຊົງເຝົ້າເບິ່ງແຍງດູແລພຣະວິຫານນີ້ທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ, ຄືສະຖານທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ນາມຂອງເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ’ - ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຊຶ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈະອະທິຖານໃນສະຖານທີ່ນີ້.³⁰ດັ່ງນັ້ນ ຂໍພຣະອົງຊົງຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ຂອງອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເມື່ອເຂົາທັງຫລາຍອະທິຖານໃນສະຖານທີ່ນີ້. ແມ່ນ, ພຣະອົງເອງຊົງຟັງຈາກບ່ອນຢູ່ຂອງພຣະອົງຄືຈາກຟ້າ; ແລະ ເມື່ອຊົງຟັງແລ້ວ, ກໍຊົງອະໄພໂທດບາບ.

³¹ຖ້າຜູ້ຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງເຮັດບາບຕໍ່ເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ ແລະ ຖືກບັງຄັບໃຫ້ສາບານ, ແລະ ຖ້າເຂົາມາສາບານຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງໃນວິຫານນີ້,³²ຂໍພຣະອົງຊົງຟັງຈາກຟ້າສະຫວັນນັ້ນ ແລະ ຂໍຊົງກະທຳ; ພິພາກສາເຫລົ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ໂດຍລົງໂທດຜູ້ເຮັດຜິດ ແລະ ໃຫ້ການກະທຳຂອງເຂົາຕົກລົງເທິງຫົວຂອງເຂົາ, ແລະ ຕັດສິນວ່າຜູ້ຊອບທຳນັ້ນບໍຣິສຸດໂດຍປະທານລາງວັນໃຫ້ພວກເຂົາຕາມຄວາມຊອບທຳຂອງເຂົາ.

³³ເມື່ອອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງພ່າຍແພ້ສັດຕູ ເພາະໄດ້ເຮັດຜິດບາບຕໍ່ພຣະອົງ, ແລ້ວຖ້າພວກເຂົາຫັນກັບມາຫາພຣະອົງ, ແລະຍອມຮັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ອະທິຖານ, ແລະ ວິງວອນສຳລັບການອະໄພໂທດຈາກພຣະອົງໃນພຣະວິຫານແຫ່ງນີ້ -³⁴ແລ້ວຂໍພຣະຊົງຟັງໃນຟ້າສະຫວັນ ແລະ ຊົງຍົກໂທດບາບຂອງອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງນຳພວກເຂົາກັບມາຍັງແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ປະທານແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງເຂົາທັງຫລາຍ.

³⁵ເມື່ອຟ້າທັງຫລາຍປິດຢູ່ ແລະ ບໍ່ມີຝົນ ເພາະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດຜິດບາບຕໍ່ພຣະອົງ - ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ອະທິຖານໃນສະຖານທີ່ນີ້, ແລະຍອມຮັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຫັນກັບຈາກການຜິດບາບຂອງພວກເຂົາ ເນື່ອງຈາກວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງລົງໂທດພວກເຂົາ -³⁶ແລ້ວກໍຂໍຊົງຟັງໃນຟ້າສະຫວັນ ແລະ ຊົງອະໄພບາບຂອງອິດສະຣາເອນຊຶ່ງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງສອນທາງດີຊຶ່ງພວກເຂົາຄວນຈະດຳເນີນໄປ, ຂໍປະທານຝົນຕົກເທິງແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງພຣະອົງປະທານໃຫ້ເປັນມໍລະດົກແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ,

³⁷ຖ້າມີການຂາດແຄນອາຫານໃນແຜ່ນດິນ, ຫລື ຖ້າມີໂຣກລະບາດ ຫລື ມີພືດຜົນຖືກທຳລາຍ ຍ້ອນໂຕຫນອນ, ຫລື ຕັກກະແຕນ, ຫລື ຖ້າສັດຕູໂຈມຕີປະຕູເມືອງໃດໆ ຂອງເຂົາໃນແຜ່ນດິນ, ຫລືມີໄພພິບັດໃດ ຫລື ມີໂຣກໄພໄຂ້ເຈັບເກີດຂຶ້ນ -³⁸ແລະ ຫາກຄຳອະທິຖານ ຫລື ຄຳວິງວອນຂອງຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດ ຫລື ອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ - ໄດ້ສຳນຶກໃນໃຈຂອງເຂົາເລື່ອງໄພພິບັດ ໂດຍເດ່ມືຂອງເຂົາອອກສູ່ພຣະວິຫານນີ້.

³⁹ແລ້ວກໍຂໍພຣະອົງຊົງຟັງໃນຟ້າສະຫວັນ, ອັນເປັນທີ່ຢູ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຂໍຊົງຍົກໂທດ ແລະ ຊົງກະທຳ, ແລະ ປະທານລາງວັນແກ່ແຕ່ລະຄົນຕາມການປະພຶດທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ຊຶ່ງພຣະອົງ ແລະ ເພາະພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຊົງຮູ້ຈິດໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ.⁴⁰ຊົງເຮັດການນີ້ເພື່ອເຂົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ຢຳເກງພຣະອົງ ຕະຫລອດວັນເວລາທີ່ມີຊີວິດເທິງແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພຣະອົງປະທານໃຫ້ແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.

⁴¹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ກ່ຽວກັບຄົນຕ່າງດ້າວ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ: ແຕ່ມາຈາກແດນໄກເນື່ຶອງຈາກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ -⁴²ເພາະເຂົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ຍິນເຖິງພຣະນາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ທີ່ເຮັດຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລ້ວເຂົາມານະມັດສະການ ແລະ ພາວັນນາອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງທີ່ວິຫານນີ້,⁴³ແລ້ວກໍຂໍພຣະອົງຊົງຟັງໃນຟ້າສະຫວັນອັນເປັນທີ່ຢູ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຂໍຊົງເຮັດຕາມທຸກສິ່ງ ຊຶ່ງຄົນຕ່າງດ້າວໄດ້ທູນຂໍພຣະອົງ ຂໍຊົງເຮັດເພື່ອຄົນທຸກຊາດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮູ້ຈັກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະ ຢຳເກງພຣະອົງ, ຄືຊົງເຮັດຕໍ່ອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຂໍຊົງເຮັດເພື່ອເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ພຣະວິຫານນີ້ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສ້າງໄວ້ດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

⁴⁴ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອອກໄປຕໍ່ສູ້ກັບສັດຕູ ໂດຍທາງໃດໆ ທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ພວກເຂົາອອກໄປກໍຕາມ ແລະ ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ, ໄປຍັງເມືອງຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ເລືອກສັນໄວ້, ແລະ ໄປຍັງພຣະວິຫານທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສ້າງເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.⁴⁵ແລ້ວກໍຂໍພຣະອົງຊົງຟັງຄຳອະທິຖານ ແລະ ຄຳອ້ອນວອນຂອງພວກເຂົາໃນຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອແກ່ພວກເຂົາ.

⁴⁶ຖ້າເຂົາທັງຫລາຍເຮັດຜິດບາບຕໍ່ພຣະອົງ, ເພາະບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດບາບ, ແລະພຣະອົງໂກດຮ້າຍພວກເຂົາ ແລະ ຊົງມອບເຂົາໄວ້ກັບສັດຕູ, ດັ່ງນັ້ນພວກສັດຕູນຳພວກເຂົາໄປ ແລ້ວພວກເຂົາກໍຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍທີ່ແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູນັ້ນ, ບໍ່ວ່າໄກ ຫລື ໃກ້.⁴⁷ແລ້ວຖ້າເຂົາສຳນຶກຜິດໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຂົາຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລະ ໄດ້ກັບໃຈ ແລ້ວຂໍຄວາມເມດຕາຕໍ່ພຣະອົງໃນແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຂົາຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍທູນວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດຄວາມຜິດຮຸນແຮງ ແລະ ເຮັດບາບ ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ປະພຶດຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ.'

⁴⁸ຖ້າເຂົາທັງຫລາຍກັບມາຫາພຣະອົງດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈ ໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງສັດຕູຈັບເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລະ ຖ້າເຂົາອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງພຣະອົງປະທານແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະ ໄປຍັງເມືອງທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກສັນໄວ້, ແລະ ພຣະວິຫານທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສ້າງເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະອົງແລ້ວ.

⁴⁹ແລ້ວກໍຂໍພຣະອົງຊົງຟັງຄຳອະທິຖານ, ແລະ ຄຳອ້ອນວອນເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ຂອງພວກເຂົາໃນຟ້າສະຫວັນ ອັນເປັນທີ່ຢູ່ຂອງພຣະອົງ ແລະ ຂໍປະທານຄວາມຍຸດຕິທຳແກ່ພວກເຂົາ.⁵⁰ຂໍຊົງຍົກໂທດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ເຮັດບາບຊຶ່ງຝ່າຝືນຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຊົງຍົກໂທດຕໍ່ການທໍລະຍົດທີ່ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດຕໍ່ພຣະອົງ. ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທານຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຂົາກ່ອນທີ່ສັດຕູຈັບພວກເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍ, ເພື່ອສັດຕູຈະໄດ້ເມດຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

⁵¹ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກ. ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງຊ່ວຍກູ້ອອກມາຈາກເອຢິບ ຄືອອກຈາກທ່າມກາງເຕົາຊຶ່ງເຫລັກຖືກຫລອມ.⁵²ຂ້ານ້ອຍອະທິຖານຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງຫລຽວເບິ່ງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຕໍ່ຄຳອ້ອນວອນຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ຕໍ່ຄຳອ້ອນວອນຂອງອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງຟັງເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເຂົາທັງຫລາຍຮ້ອງຕໍ່ພຣະອົງ.⁵³ເພາະພຣະອົງຊົງແຍກພວກເຂົາອອກຈາກທ່າມກາງຊົນທຸກຊາດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃຫ້ເປັນສົມບັດຂອງພຣະອົງ ແລະຮັບພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວທາງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງນຳບັນພະບູລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍອອກຈາກເອຢິບ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

⁵⁴ດັ່ງນັ້ນເມື່ອໂຊໂລໂມນຊົງຈົບຄຳອະທິຖານ ແລະ ຄຳອ້ອນວອນທັງຫມົດນີ້ຕໍ່ພຣະຢາເວແລ້ວ, ທ່ານໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກຫນ້າແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ, ຈາກທີ່ຄຸເຂົ່າພ້ອມກັບຍົກມືຂື້ນສູ່ຟ້າ.⁵⁵ທ່ານໄດ້ຢືນ ແລະ ໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ຊຸມນຸມອິດສະຣາເອນດ້ວຍສຽງດັງວ່າ,⁵⁶“ສັນລະເສີນພຣະຢາເວ, ຜູ້ປະທານຄວາມສະຫງົບສຸກແກ່ອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຕາມທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ທຸກປະການ. ພຣະສັນຍາອັນດີທັງຫມົດຂອງພຣະອົງຊຶ່ງຊົງສັນຍາທາງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງນັ້ນບໍ່ຜິດພາດຈັກຄຳດຽວ.

⁵⁷ຂໍພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍສະຖິດກັບພວກເຮົາຄືຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສະຖິດກັບບັນພະບູລຸດຂອງເຮົາ. ຂໍຢ່າຊົງປ່ອຍເຮົາ ຫລື ຖິ້ມພວກເຮົາເລີຍ,⁵⁸ແຕ່ຂໍພຣະອົງໂນ້ມຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາໃຫ້ມາຫາພຣະອົງ ເພື່ອດຳເນີນໃນທາງທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຮັກສາພຣະບັນຍັດກົດເກນ ແລະ ກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້ແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາ.

⁵⁹ຂໍໃຫ້ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ອ້ອນວອນ, ຕໍ່ພຣະຢາເວຢູ່ໃກ້, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາທັງວັນແລະຄືນ, ແລະ ຂໍຊົງຊ່ວຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ແກ່ອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ ຕາມຄວາມຈຳເປັນໃນແຕ່ລະມື້;⁶⁰ເພື່ອຊົນທຸກຊາດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮູ້ວ່າພຣະຢາເວນັ້ນ ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ມີພະອື່ນເລີຍ!⁶¹ເພາະສະນັ້ນຂໍໃຫ້ຈິດໃຈຂອງທ່ານທັງຫລາຍສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ຄືດຳເນີນຢູ່ໃນກົດເກນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງດັ່ງໃນມື້ນີ້."

⁶²ແລ້ວກະສັດ ແລະ ຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບທ່ານ ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ.⁶³ໂຊໂລໂມນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເປັນເຄື່ອງຖວາຍເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທຳຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ; ຄືງົວສອງຫມື່ນສອງພັນໂຕ ແລະ ແກະຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວພັນໂຕ. ດັ່ງນັ້ນກະສັດ ແລະ ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຈຶ່ງໄດ້ອຸທິດຖວາຍພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

⁶⁴ໃນມື້ດຽວກັນນັ້ນ ກະສັດຊົງເຮັດພິທີຊຳລະສ່ວນກາງຂອງເດີ່ນຫຍ້າ ຊຶ່ງຢູ່ຫນ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ໃຊ້ທີ່ນັ້ນຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຖວາຍພືດຜົນເປັນເມັດ ແລະ ຖວາຍໄຂມັນຂອງສັດໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາ, ເພາະວ່າແທ່ນທອງສຳຣິດຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວນັ້ນ ນ້ອຍເກີນກວ່າຈະຮັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ພືດຜົນ ແລະ ໄຂມັນຂອງສັດໄດ້.

⁶⁵ດັ່ງນັ້ນໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ຈັດສະຫລອງງານລ້ຽງໃນເວລານັ້ນ, ພ້ອມກັບອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ເປັນການຊຸມນຸມໃຫຍ່, ສະເພາະຫນ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງເຈັດມື້ ແລະ ຕໍ່ອີກເຈັດມື້ເປັນສິບສີ່ມື້.⁶⁶ໃນມື້ທີແປດ ທ່ານໄດ້ຊົງໃຫ້ປະຊາຊົນເມືອບ້ານ, ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ຖວາຍພຣະພອນແດ່ກະສັດ ແລະ ກັບໄປບ້ານຂອງຕົນດ້ວຍຈິດໃຈຊື່ນບານ ແລະ ຍິນດີ ເນື່ອງຈາກຄວາມດີທັງຫມົດຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ສຳແດງແກ່ດາວິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ແກ່ອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

9

¹ຫລັງຈາກໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ສ້າງຣາຊວັງຂອງກະສັດ, ລວມທັງທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານມີຄວາມຕັ້ງໃຈນັ້ນ ທ່ານໄດ້ສ້າງສຳເລັດແລ້ວ,²ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປາກົດຕໍ່ໂຊໂລໂມນເປັນເທື່ອທີສອງ, ຄືຢ່າງທີ່ພຣະອົງຊົງປາກົດແກ່ທ່ານທີ່ເມືອງກີເບໂອນ.

³ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, "ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານ ແລະ ຄຳອ້ອນວອນຂອງເຈົ້າ ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ອ້ອນວອນຕໍ່ເຮົານັ້ນ. ແລ້ວເຮົາໄດ້ຊຳລະວິຫານນີ້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ສ້າງໃຫ້ບໍໍຣິສຸດສຳລັບເຮົາເອງ, ແລະ ໄດ້ໃສ່ນາມຂອງເຮົາທີ່ນັ້ນຕະຫລອດໄປ, ຕາຂອງເຮົາ ແລະ ຫົວໃຈຂອງເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫລອດເວລາ.

⁴ແລະ ສ່ວນເຈົ້າ, ຖ້າເຈົ້າດຳເນີນຕໍ່ຫນ້າເຮົາເຫມືອນຢ່າງດາວິດພໍ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນ ດ້ວຍໃຈຊື່ສັດ ແລະ ດ້ວຍຄວາມທ່ຽງທຳ, ແລະ ເຮັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ເຮົາບັນຊາເຈົ້າໄວ້ ແລະ ທັງຮັກສາກົດເກນ ແລະ ກົດຫມາຍຂອງເຮົາ,⁵ແລ້ວເຮົາຈະສະຖາປະນາຣາຊບັນລັງແຫ່ງອານາຈັກຂອງເຈົ້າປົກຄອງອິດສະຣາເອນຕະຫລອດໄປ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວກັບດາວິດພໍ່ຂອງເຈົ້າວ່າ, "ເຈົ້າຈະບໍ່ຂາດຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍທີ່ຈະນັ່ງເທິງບັນລັງແຫ່ງອິດສະຣາເອນ".

⁶ແຕ່ຫາກເຈົ້າທັງຫລາຍ ຫລື ລູກຫລານຫັນໄປຈາກການຕິດຕາມເຮົາ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແລະ ກົດເກນຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ, ແລະ ໄປນະມັດສະການພະອື່ນໆ ແລະ ກົ້ມກາບພະເຫລົ່ານັ້ນ.⁷ແລ້ວເຮົາຈະຕັດປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນອອກຈາກແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ; ແລະ ເຮົາຈະປະຖິ້ມວິຫານຊຶ່ງເຮົາເຮັດໃຫ້ບໍຣິສຸດເພື່ອນາມຂອງເຮົາໄປຈາກສາຍຕາຂອງເຮົາ, ແລະ ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຈະຖືກດູຖູກ ແລະ ຫມິ່ນປະຫມາດໃນຫມູ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ.

⁸ວິຫານນີ້ຈະກາຍເປັນກອງສິ່ງຮົກຮ້າງພັງເພ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຜ່ານໄປຈະປະຫລາດໃຈ ແລະ ເຂົາຈະເຢາະເຍີ້ຍ ແລະ ພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງພຣະຢາເວຈຶ່ງເຮັດແບບນີ້ແກ່ແຜ່ນດິນນີ້ ແລະພຣະວິຫານນີ້?"⁹ແລ້ວພວກຄົນທັງຫລາຍກໍຈະຕອບວ່າ, 'ເພາະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ, ຜູ້ໄດ້ຊົງນຳບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ແລະ ໄດ້ໄປຢຶດຖືພະອື່ນ ທັງໄດ້ກົ້ມກາບ ແລະນະມັດສະການພະອື່ນໆເຫລົ່ານັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳໄພພິບັດທັງຫມົດນີ້ມາສູ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍ.""

¹⁰ຕໍ່ມາເມື່ອທ້າຍປີທີຊາວ ທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງອາຄານສອງຫລັງ, ຄືພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຣາຊວັງຂອງກະສັດ.¹¹ບັດນີ້ ຮີຣາມ, ກະສັດແຫ່ງຕີເຣຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງໄມ້ແປກ, ໄມ້ສົນ ແລະ ທອງຄຳໃຫ້ໂຊໂລໂມນ, ດັ່ງນັ້ນກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ໃຊ້ຕົບແຕ່ງຕາມທີ່ຕ້ອງການ- ແລ້ວກະສັດໂຊໂລໂມນກໍປະທານເມືອງໃນແຜ່ນດິນຄາລີເລ ໃຫ້ກະສັດຮີຣາມຊາວເມືອງ.

¹²ຮີຣາມໄດ້ໄປຈາກເມືອງຕີເຣເພື່ອກວດກາເບິ່ງເມືອງທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ເພິ່ນ, ແຕ່ເມືອງເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈເພິ່ນ.¹³ດັ່ງນັ້ນຮີຣາມຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ນ້ອງຊາຍເອີຍ ເມືອງທີ່ທ່ານໃຫ້ເຮົານັ້ນ, ຄືເປັນເມືອງຫຍັງແບບນີ້?" ເພິ່ນຈຶ່ງເອີ້ນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນວ່າ ແຜ່ນດິນກາບູນ, ຊຶ່ງພວກເຂົາຍັງຄົງເອີ້ນຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້.¹⁴ຮີຣາມໄດ້ສົ່ງທອງຄຳຫນັກ 120 ຕະລັນແກ່ກະສັດໂຊໂລໂມນ.

¹⁵ຕໍ່ໄປນີ້ເລື່ອງຂອງການຈັດຫາແຮງງານຊຶ່ງກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ໃຫ້ມາສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຣາຊວັງຂອງເພິ່ນເອງ, ທັງຖົມດິນຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເມືອງ, ສ້າງກຳແພງເມືອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ສ້າງທີ່ປ້ອງກັນເມືອງຮາໂຊ, ເມືອງເມກິດໂດ, ແລະເມືອງເກເຊ.¹⁶ກະສັດແຫ່ງເອຢິບໄດ້ຍົກທັບຂຶ້ນມາ ແລະ ຢຶດເມືອງເກເຊ. ເພິ່ນໄດ້ເອົາໄຟເຜົາ ທັງໄດ້ຂ້າຄົນຊຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ. ແລ້ວໄດ້ຍົກເມືອງນັ້ນໃຫ້ເປັນຂອງຂວັນແກ່ລູກສາວຂອງເພິ່ນຊຶ່ງເປັນເມຍຂອງໂຊໂລໂມນ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ສ້າງເມືອງເກເຊຂື້ນໃຫມ່ ແລະ ສ້າງເມືອງເບັດໂຮໂຣນເບື້ອງລຸ່ມ,¹⁸ເມືອງບາອາລາດ ແລະ ເມືອງຕາມາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ໃນແຜ່ນດິນຢູດາຍນັ້ນ,¹⁹ທັງບັນດາເມືອງສຳລັບໄວ້ສະບຽງອາຫານທີ່ໂຊໂລໂມນມີຢູ່, ແລະ ເມືອງທັງຫລາຍສຳລັບລົດມ້າຮົບຂອງເພິ່ນ, ແລະ ເມືອງທັງຫລາຍສຳລັບມ້າຂອງເພິ່ນ ແລະ ສິ່ງໃດໆ ທີ່ເພິ່ນຢາກຈະສ້າງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ໃນເລບານອນ ແລະ ທົ່ວແຜ່ນດິນພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງເພິ່ນ.

²⁰ສຳລັບກຸ່ມຄົນຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ຈາກ ຄົນອາໂມຣິດ, ຮິດຕີ, ຄົນເພີຣິຊີດ, ຊາວຮີວີ, ແລະ ຊາວຢາບຸດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນ ອິດສະຣາເອນ,²¹ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນບໍ່ສາມາດຈະທຳລາຍໃຫ້ຫມົດໄດ້ - ໂຊໂລໂມນກໍໄດ້ເກນໃຫ້ເປັນທາດແຮງງານຢູ່ຈົນມື້ນີ້.

²²ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ແຕ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນນັ້ນ. ໂຊໂລໂມນບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເປັນທາດ, ເພາະເຂົາທັງຫລາຍເປັນທະຫານ, ຂ້າຣາຊການ, ຜູ້ບັນຊາກອງທັບ, ຜູ້ບັງຄັບກອງລົດຮົບ ແລະທະຫານມ້າຂອງເພິ່ນ.

²³ເຫລົ່ານີ້ເປັນຫົວຫນ້າຂ້າຣາຊການ ຄວບຄຸມຄົນງານທີ່ສ້າງອາຄານຕ່າງໆ, ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກໃຫ້ຊາໂລໂມນ, ຈຳນວນຫ້າຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ, ພວກເຂົາເປັນຄົນເບິ່ງແຍງປະຊາຊົນທີ່ເຮັດວຽກ.

²⁴ລູກສາວຂອງຟາໂຣ ໄດ້ຍ້າຍຂື້ນມາຈາກນະຄອນດາວິດ ມາຢູ່ວັງທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງແກ່ນາງ. ແລ້ວໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ຖົມດິນຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເມືອງ.

²⁵ໂຊໂລໂມນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາເທິງແທ່ນບູຊາປີລະສາມຄັ້ງ, ຊຶ່ງເພິ່ນໄດ້ສ້າງຖວາຍພຣະຢາເວ, ທັງເຜົາບັນດາເຄື່ອງຫອມເທິງແທ່ນບູຊາ ຖວາຍຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ດັ່ງນັ້ນເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຈົນສຳເລັດ.

²⁶ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງກອງທັບເຮືອທີ່ເມືອງເອຊີໂອນເກເບ, ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ເມືອງເອລາດ, ຢູ່ແຄມຝັ່ງຂອງອ່າວອາກາບາ ທະເລແດງ, ໃນແຜ່ນດິນເອໂດມ.²⁷ຮີຣາມໄດ້ສົ່ງທະຫານທີ່ຊ່ຽວຊານຈາກກອງທັບເຮືອຂອງເພິ່ນພ້ອມກັບທະຫານຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ.²⁸ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ໄປຮອດເມືອງໂອເຟຍ ພ້ອມກັບທະຫານຂອງໂຊໂລໂມນ ແລະ ນຳທອງຄຳຈາກທີ່ນັ້ນຈຳນວນ 420 ຕະລັນ ກັບມາຖວາຍກະສັດໂຊໂລໂມນ.

10

¹ເມື່ອຣາຊີນີແຫ່ງເຊບາ ໄດ້ຍິນເຖິງຊື່ສຽງຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ ເນື່ອງຈາກພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ, ຣາຊີນີຈຶ່ງເດີນທາງມາເພື່ອທົດສອບດ້ວຍປັນຫາຫຍຸ້ງຍາກຫລາຍຢ່າງ.²ນາງໄດ້ມານະຄອນເຢຣູຊາເລັມພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານຢ່າງຫລວງຫລາຍມານຳ, ພ້ອມທັງບັນທຸກເຄື່ອງເທດຕ່າງໆ, ທອງຄຳ, ແລະ ເພັດພອຍລຳ້ຄ່າຫລວງຫລາຍ. ເມື່ອນາງມາຮອດ, ນາງໄດ້ທູນໂຊໂລໂມນເລື່ອງໃນໃຈຂອງນາງທຸກຢ່າງ.

³ໂຊໂລໂມນໄດ້ຕອບບັນຫາທຸກຂໍ້ຂອງນາງ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ນາງໄດ້ທູນຖາມກະສັດແລ້ວບໍ່ໄດ້ຄຳຕອບ.⁴ເມື່ອຣາຊີນີແຫ່ງເຊບາເຫັນສະຕິປັນຍາທັງຫມົດຂອງໂຊໂລໂມນ, ແລະຣາຊວັງທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງ,⁵ທັງອາຫານທີ່ໂຕະກິນເຂົ້າ, ກັບບ່ອນນັ່ງຂອງບັນດາຂ້າຣາຊການ, ແລະ ການຮັບໃຊ້ຂອງພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນ, ຕະຫລອດຈົນຮອດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງພວກເຂົາ; ທັງພະນັກງານເຊີນຖ້ວຍສະເຫວີຍຂອງເພິ່ນ ລວມທັງລັກສະນະທີ່ເພິ່ນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ນາງກໍງຶດງໍ້ ແລະ ປະຫລາດໃຈຫລາຍ.

⁶ຣາຊີນີຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ກະສັດວ່າ, "ຄຳເລົ່າລືທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນທີ່ໃນປະເທດຂອງຂ້ານ້ອຍເອງ ກ່ຽວກັບທ່ານ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງທ່ານນັ້ນລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມຈິງ.⁷ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນ, ຈົນໄດ້ມາຫາດ້ວຍຕົນເອງ ແລະ ບັດນີ້ ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນແລ້ວ. ທີ່ຄົນອື່ນໄດ້ບອກແກ່ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ຮອດເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີຂອງທ່ານ! ທ່ານມີຊື່ສຽງຫລາຍກວ່າຂ່າວທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນມາ.

⁸ບັນດາຄົນຂອງທ່ານ, ແລະ ພວກຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ຄືຜູ້ທີ່ຄອຍປົນນິບັດຕໍ່ຫນ້າທ່ານເປັນປະຈຳ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຟັງສະຕິປັນຍາຂອງທ່ານ.⁹ສັນລະເສີນແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ຜູ້ຊົງພໍໃຈໃນໂຕທ່ານ ແລະໄດ້ວາງທ່ານໄວ້ເທິງບັນລັງແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຮັກອິດສະຣາເອນຕະຫລອດໄປ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ທ່ານເປັນກະສັດ, ເພື່ອຈະຮັກສາກົດບັນຍັດ ແລະ ຄວາມຍຸດຕິທຳໄວ້!"

¹⁰ແລ້ວຣາຊີນີກໍຖວາຍທອງຄຳຫນັກ 120 ຕະລັນແກ່ກະສັດ ທັງເຄື່ອງເທດ ແລະ ເພັດພອຍອັນລ້ຳຄ່າຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ບໍ່ເຄີຍມີໃຜເອົາເຄື່ອງເທດຢ່າງຫລວງຫລາຍແບບນີ້ຄືຣາຊີນີແຫ່ງເຊບາໄດ້ຖວາຍແກ່ກະສັດໂຊໂລໂມນອີກເລີຍ.

¹¹ກອງທັບເຮືອຂອງຮີຣາມ, ທີ່ໄດ້ບັນທຸກທອງຄຳມາຈາກໂອເຟຍ, ກໍໄດ້ນຳເອົາໄມ້ຈັນ ແລະເພັດພອຍອັນລ້ຳຄ່າຢ່າງຫລວງຫລາຍມາຈາກໂອເຟຍດ້ວຍ.¹²ກະສັດໄດ້ໃຊ້ໄມ້ຈັນເຮັດເສົາສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ສຳລັບຣາຊວັງຂອງກະສັດ, ແລະ ເຮັດພິນນ້ອຍ ແລະ ພິນໃຫຍ່ສຳລັບພວກນັກຮ້ອງ. ຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍບໍ່ເຄີຍມີໄມ້ຈັນເຂົ້າມາໃຫ້ເຫັນຢ່າງຫລວງຫລາຍແບບນີ້ອີກເລີຍ.

¹³ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ປະທານແກ່ຣາຊີນີແຫ່ງເຊບາໃນທຸກສິ່ງຢ່າງທີ່ນາງຕ້ອງການ, ຕາມທີ່ນາງທູນຂໍ, ນອກຈາກສິ່ງທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ປະທານແກ່ນາງດ້ວຍໃຈອັນກ້ວາງຂວາງຂອງເພິ່ນ. ດັ່ງນັ້ນຣາຊີນີກໍກັບໄປແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ ພ້ອມທັງຄະນະຜູ້ຕິດຕາມຂອງນາງ.

¹⁴ບັດນີ້ ນ້ຳຫນັກຂອງທອງຄຳທີ່ໄດ້ນຳມາຖວາຍໂຊໂລໂມນໃນປີຫນຶ່ງເປັນທອງຄຳຫນັກຮອດ 666 ຕະລັັນ,¹⁵ນອກຈາກທອງຄຳຊຶ່ງມາຈາກພວກຄົນຄ້າຂາຍ ແລະ ຈາກສິນຄ້າຂອງພວກພໍ່ຄ້າ. ຈາກບັນດາກະສັດແຫ່ງອາຣາເບຍທັງຫມົດ ແລະ ຈາກບັນດາເຈົ້າເມືອງຕ່າງໆໃນປະເທດກໍໄດ້ນຳເຄື່ອງທອງ ແລະ ເຄື່ອງເງິນມາຖວາຍແກ່ໂຊໂລໂມນ.

¹⁶ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ເຮັດໂລ້ໃຫຍ່ສອງຮ້ອຍອັນຈາກທອງຄຳ. ໂລ້ຫົກຮ້ອຍອັນແຕ່ລະອັນໃຊ້ທອງຄຳເຮັດ.¹⁷ເພິ່ນໄດ້ເຮັດໂລ້ນ້ອຍສາມຮ້ອຍອັນຈາກທອງຄຳ. ໂລ້ແຕ່ລະອັນໃຊ້ທອງຄຳຫນັກເກືອບສອງກິໂລ; ກະສັດໄດ້ເກັບໂລ້ໄວ້ໃນຫ້ອງໂຖງແຫ່ງດົງເລບານອນ.

¹⁸ແລ້ວກະສັດໄດ້ສ້າງບັນລັງທີ່ໃຫຍ່ໂຕດ້ວຍງາຊ້າງ ແລະ ໂອບດ້ວຍທອງຄຳຢ່າງດີທີ່ສຸດ.¹⁹ມີຄັນໄດຫົກຂັ້ນຂື້ນໄປເທິງບັນລັງ ແລະ ຢູ່ທາງເບື້ອງຫລັງຂອງມັນກໍມີຮູບຫົວງົວ. ໄດ້ມີບ່ອນວາງແຂນ ແຕ່ລະຂ້າງຂອງບັນລັງ, ແລະ ມີສິງໂຕສອງໂຕທີ່ຢູ່ທາງຂ້າງບ່ອນວາງແຂນນັ້ນ.²⁰ມີຮູບສິງໂຕອີກສິບສອງໂຕຢືນຢູ່ເທິງຂັ້ນຄັນໄດ, ຫນຶ່ງໂຕຢູ່ເທິງແຕ່ລະຂ້າງຂອງຂັ້ນທັງຫົກຂັ້ນ. ບໍ່ມີບັນລັງໃດຈະຄືບັນລັງນີ້ໃນອານາຈັກອື່ນໆເລີຍ.

²¹ຖ້ວຍເຄື່ອງດື່ມທັງຫມົດ ຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ແລະ ຖ້ວຍເຄື່ອງດື່ມທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນຫ້ອງໂຖງຂອງເລບານອນນັ້ນເຮັດດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ. ບໍ່ມີທີ່ເຮັດດ້ວຍເງິນເລີຍ, ເພາະເງີນນັ້ນຖືວ່າເປັນຂອງທີ່ບໍ່ມີຄ່າຫຍັງໃນສະໄຫມຂອງໂຊໂລໂມນ.²²ກະສັດໄດ້ມີກອງທັບເຮືອເດີນທະເລພ້ອມທັງກອງທັບເຮືອຂອງຮີຣາມ. ກອງທັບເຮືອໄດ້ນຳທອງຄຳ, ເງີນ, ງາຊ້າງ, ລີງໃຫຍ່ ແລະ ລີງນ້ອຍມາສາມປີຕໍ່ຄັ້ງ.

²³ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າກະສັດອື່ນໆໃນໂລກ ໃນເລື່ອງຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ສະຕິປັນຍາ.²⁴ທົ່ວທັງໂລກກໍສະແຫວງຫາການມາຟັງສະຕິປັນຍາຂອງເພິ່ນ, ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານໄວ້ໃຫ້ໃນໃຈຂອງເພິ່ນນັ້ນ.²⁵ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ມາກໍໄດ້ນຳຂອງຂວັນມາມອບໃຫ້ເພີ່ນ ຄືສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍເງີນ ແລະ ຄຳ, ເສື້ອຜ້າ, ອາວຸດ, ເຄື່ອງເທດ, ມ້າ ແລະ ລໍໃນທຸກໆປີ.

²⁶ໂຊໂລໂມນໄດ້ຮວບຮວມລົດມ້າ ແລະ ຄົນຂີ່ມ້າ. ເພິ່ນໄດ້ມີລົດມ້າ 1,400 ຄັນ ແລະ ມ້າ ສິບສອງພັນໂຕ ຊຶ່ງເພີ່ນໄດ້ໃຫ້ປະຈຳຢູ່ທີ່ເມືອງລົດມ້າ ແລະ ໄດ້ປະຈຳການຢູ່ກັບເພີ່ນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.²⁷ກະສັດໄດ້ເຮັດໃຫ້ເງີນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເປັນຄືກ້ອນຫີນເທິງພື້ນດິນ. ເພີ່ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ມີໄມ້ແປກຢ່າງຫລວງຫລາຍຄືຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດທີ່ເກີດຢູ່ຕາມຕີນພູ.

²⁸ມ້າຂອງໂຊໂລໂມນໄດ້ຊື້ມາຈາກມຸດສະຣີ ແລະ ກີລີເກຍ. ບັນດາພໍ່ຄ້າຂອງກະສັດກໍໄດ້ຊື້ມ້າມາເປັນຝູງໆ, ແຕ່ລະຝູງຕາມລາຄາ.²⁹ສ່ວນລົດມ້າທີ່ໄດ້ຊື້ມາຈາກປະເທດເອຢິບນັ້ນ ຄັນຫນຶ່ງມີລາຄາເປັນເງີນຫົກຮ້ອຍຫລຽນເງີນ, ມ້າໂຕຫນຶ່ງມີລາຄາ ຫ້າຮ້ອຍສິບຫລຽນເງີນ. ມ້າເຫລົ່ານີ້ກໍໄດ້ຂາຍໄປໃຫ້ກະສັດທັງປວງຂອງຄົນຮິດຕີ ແລະ ຄົນອາຣາມ.

11

¹ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ຮັກຍິງຕ່າງຊາດຫລາຍຄົນ: ນອກຈາກລູກສາວຂອງຟາໂຣແລ້ວ ຍັງມີຍິງຊາວໂມອາບ, ຍິງຊາວອຳໂມນ, ຍິງຊາວເອໂດມ, ຍິງຊາວຊີໂດນ, ແລະ ຍິງຊາວຮິດຕີ -²ຊຶ່ງເປັນປະຊາຊາດທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຄົນອິດສະຣາເອນວ່າ, "ພວກເຈົ້າຢ່າແຕ່ງງານກັບພວກເຂົາ ຫລື ຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາມາແຕ່ງງານກັບພວກເຈົ້າ, ເພາະພວກເຂົາຈະຫັນຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າໄປຕາມພະຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາຢ່າງແນ່ນອນ." ແຕ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ຮັກຜູ້ຍິງເຫລົ່ານີ້.

³ໂຊໂລໂມນໄດ້ມີເມຍທີ່ເປັນເຈົ້າຍິງເຈັດຮ້ອຍຄົນ ແລະ ມີເມຍນ້ອຍສາມຮ້ອຍຄົນ. ບັນດາເມຍຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ຫັນຈິດໃຈຂອງເພິ່ນໄປ.⁴ເພາະເມື່ອໂຊໂລໂມນໄດ້ເຖົ້າແກ່ແລ້ວ, ບັນດາເມຍຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ຫັນຈິດໃຈຂອງເພິ່ນໄປຕາມພະອື່ນໆ; ຈິດໃຈຂອງເພິ່ນບໍ່ພັກດີຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເພິ່ນ, ບໍ່ຄືກັບຈິດໃຈຂອງດາວິດພໍ່ຂອງເພິ່ນ.

⁵ເພາະໂຊໂລໂມນໄດ້ດຳເນີນຕາມເຈົ້າແມ່ອັດສະຕາກ, ພະຂອງຊາວຊີໂດນ, ແລະ ຕາມພະໂມເລກ, ພະທີ່ຫນ້າລັງກຽດຂອງຊາວອຳໂມນ.⁶ໂຊໂລໂມນໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ; ເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມພຣະຢາເວຢ່າງສຸດໃຈ, ບໍ່ຄືດາວິດພໍ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ດຳເນີນ.

⁷ແລ້ວໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງບ່ອນຂາບໄຫວ້ພະເຄໂມດ, ຊຶ່ງເປັນພະຂອງຊາວໂມອາບທີ່ຫນ້າລັງກຽດ, ເທິງພູເຂົາທີ່ຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ສ້າງບ່ອນຂາບໄຫວ້ພະໂມເລກ, ຊຶ່ງເປັນພະຂອງຊາວອຳໂມນທີ່ຫນ້າລັງກຽດດ້ວຍ.⁸ເພິ່ນໄດ້ສ້າງບ່ອນຂາບໄຫວ້ໃຫ້ບັນດາເມຍຕ່າງຊາດທັງຫມົດຂອງເພິ່ນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ບັນດາພະຂອງພວກນາງ.

⁹ພຣະຢາເວໄດ້ໂກດຮ້າຍໂຊໂລໂມນ, ເພາະຈິດໃຈຂອງເພິ່ນໄດ້ຫັນໄປຈາກພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ຊົງໄດ້ປາກົດຕໍ່ເພິ່ນສອງເທື່ອແລ້ວ¹⁰ແລະ ໄດ້ຊົງສັ່ງເພິ່ນກ່ຽວກັບເລື່່ອງນີ້ວ່າ, ເພິ່ນບໍ່ຄວນໄປຕິດຕາມພະອື່ນໆ. ແຕ່ໂຊໂລໂມນບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ.

¹¹ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂຊໂລໂມນວ່າ, "ເພາະເຈົ້າເຮັດແບບນີ້ ແລະ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັກສາພັນທະສັນຍາ ແລະ ກົດເກນຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັ່ງເຈົ້າ, ເຮົາຈະເອົາອານາຈັກຂອງເຈົ້າໄປຈາກເຈົ້າແນ່ນອນ ແລະ ມອບໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງໃນບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງເຈົ້າ.¹²ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພື່ອເຫັນແກ່ດາວິດພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະບໍ່ເຮັດໃນສະໄຫມຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ມັນຈະເກີດຂຶ້ນໃນຣາຊການຂອງລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ.¹³ຢ່າງໃດກໍດີ ເຮົາຈະບໍ່ເອົາອານາຈັກທັງຫມົດໄປຈາກລາວ; ແຕ່ເຮົາຈະຈົ່ງເຜົ່າຫນຶ່ງໄວ້ໃຫ້ລາວ, ເພື່ອເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ແລະ ເພື່ອເຫັນແກ່ເຢຣູຊາເລັມຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້."

¹⁴ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ປະຕິບັດເກີດຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ໂຊໂລໂມນ, ຄືຮາດາດຄົນເອໂດມ ເຂົາເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນຄອບຄົວຂອງກະສັດແຫ່ງເອໂດມ.¹⁵ເມື່ອດາວິດໄດ້ຢູ່ໃນເອໂດມນັ້ນ, ໂຢອາບຜູ້ບັນຊາການກອງທັບໄດ້ຂຶ້ນໄປຝັງຜູ້ທີ່ຖືຂ້າຕາຍ, ແລະ ໄດ້ຂ້າຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນເອໂດມ.¹⁶ໂຢອາບ ແລະ ຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນຫົກເດືອນ ຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ຂ້າຊີວິດຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນເອໂດມທັງຫມົດ.¹⁷ແຕ່ຮາດາດໄດ້ຫນີໄປເອຢິບ, ພ້ອມກັບຄົນເອໂດມບາງຄົນຜູ້ທີ່ເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ ເວລານັ້ນຮາດາດຍັງເປັນເດັກນ້ອຍຢູ່.

¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ອອກຈາກເມືອງມີດີອານ ແລະ ໄປທີ່ເມືອງປາຣານ, ຈາກທີ່ຊຶ່ງມາກັບເຂົາທັງຫລາຍເຂົ້າໄປປະເທດເອຢິບ, ເພື່ອໄປເຝົ້າຟາໂຣກະສັດແຫ່ງເອຢິບ, ຜູ້ໄດ້ປະທານບ້ານ ແລະທີ່ດິນແລະອາຫານໃຫ້ເຂົາດ້ວຍ.¹⁹ຮາດາດເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງຟາໂຣ, ຟາໂຣຈຶ່ງໄດ້ປະທານນ້ອງສາວຂອງເມຍຕົນເອງ, ຄືນ້ອງສາວຂອງຣາຊີນີຕາເປເນັດໃຫ້ເປັນເມຍຂອງເຂົາ.

²⁰ນ້ອງສາວຂອງຕາເປເນັດກໍເກີດລູກຊາຍແກ່ຮາດາດ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຊື່ວ່າ ເກນູບັດ. ຕາເປເນັດໄດ້ລ້ຽງເຂົາໃນຣາຊວັງຂອງຟາໂຣ. ດັ່ງນັ້ນເກນູບັດໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຣາຊວັງຂອງຟາໂຣທ່າມກາງບັນດາລູກຂອງຟາໂຣ.²¹ຂະນະທີ່ເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນເອຢິບ, ຮາດາດໄດ້ຍິນວ່າດາວິດໄດ້ລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງເພິ່ນແລ້ວ ແລະໂຢອາບຜູ້ບັນຊາການກອງທັບກໍໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ, ຮາດາດຈຶ່ງໄດ້ບອກຟາໂຣວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈະກັບໄປປະເທດຂອງຂ້ານ້ອຍ."²²ແລ້ວຟາໂຣໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, "ເຈົ້າຢູ່ກັບເຮົາ, ເຈົ້າຂາດເຫລືອຫຍັງບໍ? ເຈົ້າຈຶ່ງຫາທາງທີ່ຈະກັບໄປປະເທດຂອງເຈົ້າ" ຮາດາດໄດ້ຕອບວ່າ "ບໍ່ໄດ້ຂາດຫຍັງ ແຕ່ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບໄປບ້ານຂອງຕົນເທີນ."

²³ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງເກີດຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ໂຊໂລໂມນ, ຄືເຣຊົນລູກຊາຍຂອງເອລີອາດາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຫນີໄປຈາກຮາດາເດເຊກະສັດແຫ່ງໂຊບາເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາ.²⁴ເຣຊົນໄດ້ລວບລວມຜູ້ຄົນໃຫ້ຢູ່ກັບເຂົາ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນກອງກຳລັງນ້ອຍໆ, ເມື່ອດາວິດໄດ້ເອົາຊະນະຊາວໂຊບານັ້ນ. ຜູ້ຄົນຂອງເຣຊົນໄດ້ໄປໃນເມືອງດາມັສກັດ ແລະໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະ ເຣຊົນໄດ້ຄອບຄອງເມືອງດາມັສກັດ.²⁵ເຂົາໄດ້ເປັນສັດຕູຂອງອິດສະຣາເອນຕະຫລອດສະໄຫມຂອງໂຊໂລໂມນ, ຮາດາດກໍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຍາກລຳບາກໄປພ້ອມໆກັນ. ເຣຊົນໄດ້ກຽດຊັງອິດສະຣາເອນ ແລະ ໄດ້ປົກຄອງອາຣາມ.

²⁶ແລ້ວເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ, ຄົນເອຟຣາອິມ, ຈາກເມືອງເຊເຣດາ. ຂ້າຣາຊການຄົນຫນຶ່ງຂອງໂຊໂລໂມນ, ຜູ້ທີ່ແມ່ຂອງເຂົາເປັນຍິງຫມ້າຍ, ຊື່ເຊຣູຢາ, ໄດ້ກະບົດຕໍ່ກະສັດດ້ວຍ.²⁷ເຫດຜົນທີ່ເຂົາກະບົດຕໍ່ກະສັດ ເພາະໂຊໂລໂມນໄດ້ຖົມດິນແດນທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄດ້ສ້ອມແປງກຳແພງເມືອງຂອງດາວິດພໍ່ຂອງຕົນ.

²⁸ເຢໂຣໂບອາມເປັນນັກຮົບກ້າຫານ. ໂຊໂລໂມນໄດ້ເຫັນວ່າລາວເປັນຊາຍຫມຸ່ມທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ວຽກງານ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຕັ້ງໃຫ້ດູແລແຮງງານທັງຫມົດໃນເຮືອນຂອງໂຢເຊັບ.²⁹ໃນເວລານັ້ນ, ເມື່ອເຢໂຣໂບອາມໄດ້ອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ອາຮີຢາຜຸ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຊາວຊີໂລໄດ້ພົບເຂົາກາງທາງ. ບັດນີ້ ອາຮີຢາໄດ້ໃສ່ເສື້ອຄຸມໃຫມ່ ແລະ ທັງສອງຄົນກໍໄດ້ຢູ່ລຳພັງໃນທົ່ງນາ.³⁰ແລ້ວອາຮີຢາກໍໄດ້ຈັບເສື້ອຄຸມໃຫມ່ທີ່ເຂົາສວມໃສ່ຢູ່ ແລະ ຈີກອອກເປັນສິບສອງຕ່ອນ.

³¹ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບເຢໂຣໂບອາມວ່າ, "ຈົ່ງເອົາໄປສິບຕ່ອນ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ເບິ່ງແມ້, ເຮົາກຳລັງຈະຈີກອານາຈັກຈາກມືຂອງໂຊໂລໂມນ ແລະ ຈະໃຫ້ເຈົ້າສິບເຜົ່າ.³²(ແຕ່ເຂົາຈະມີເຜົ່າຫນຶ່ງເພື່ອເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາແລະ ເພື່ອເຫັນແກ່ເຢຣູຊາເລັມເມືອງຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເລືອກຈາກເຜົ່າທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນ)³³ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ ແລະ ໄປນະມັດສະການເຈົ້າແມ່ອັດສະຕາກພະຂອງຊາວຊີໂດນ, ເຄໂມດພະຂອງຊາວໂມອາບ, ແລະ ໂມເລກ ພະຂອງຊາວອຳໂມນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນໃນທາງຂອງເຮົາ, ຄືເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຊອບທຳໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ, ທັງບໍ່ໄດ້ຮັກສາກົດເກນ ແລະ ກົດຫມາຍຂອງເຮົາ, ບໍ່ຄືກັບດາວິດພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ເຮັດ.

³⁴ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເຮົາຈະບໍ່ເອົາອານາຈັກທັງຫມົດໄປຈາກມືຂອງເຂົາ. ແຕ່ເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາເປັນຜູ້ຄອບຄອງຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຂົາ, ເພາະເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຜູ້ທີ່ເຮົາເລືອກໄວ້, ຜູ້ໄດ້ຮັກສາບັນຍັດ ແລະ ກົດເກນຂອງເຮົາ.³⁵ແຕ່ເຮົາຈະເອົາອານາຈັກໄປຈາກມືລູກຊາຍຂອງເຂົາ ແລະ ຈະມອບໃຫ້ເຈົ້າສິບເຜົ່າ.³⁶ເຮົາຈະໃຫ້ເຜົ່າຫນຶ່ງແກ່ລູກຊາຍຂອງເຂົາເພື່ອວ່າດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະມີໂຄມໄຟດວງຫນຶ່ງຕໍ່ຫນ້າເຮົາຕະຫລອດເວລາໃນເຢຣູຊາເລັມ, ເມືອງຊຶ່ງເຮົາເລືອກໃຫ້ນາມຊື່ຂອງເຮົາຕັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

³⁷ເຮົາຈະເອົາໂຕເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະປົກຄອງທຸກຢ່າງທີ່ໃຈຂອງເຈົ້າຕ້ອງການ, ແລະ ເຈົ້າຈະເປັນກະສັດຂອງອິດສະຣາເອນ.³⁸ຖ້າເຈົ້າເຊື່ອຟັງທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງເຈົ້າ, ແລະ ດຳເນີນໃນທາງທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ແລະ ເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທຳໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ, ໂດຍຮັກສາກົດເກນ ແລະບັນຍັດຂອງເຮົາ, ຄືຢ່າງທີ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໄດ້ເຮັດ, ແລ້ວເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ ແລະ ຈະສ້າງເຊື້ອສາຍທີ່ຫມັ້ນຄົງໃຫ້ເຈົ້າ ຄືທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງໃຫ້ດາວິດ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ອິດສະຣາເອນແກ່ເຈົ້າ.³⁹ເຮົາຈະລົງໂທດເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຕະຫລອດໄປ.""

⁴⁰ດັ່ງນັ້ນໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ພະຍາຍາມທີ່ຈະຂ້າເຢໂຣໂບອາມ. ແຕ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ລຸກຂຶ້ນຫນີໄປປະເທດເອຢິບ, ໄປຫາຊີຊາກກະສັດແຫ່ງເອຢິບ, ແລະ ເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນເອຢິບຈົນກະສັດໂຊໂລໂມນຕາຍ.

⁴¹ສ່ວນເລື່ອງອື່ນໆນອກນັ້ນຂອງໂຊໂລໂມນ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດ ແລະສະຕິປັນຍາຂອງເພິ່ນ, ເລື່ອງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຣາຊກິດຂອງໂຊໂລໂມນບໍ່ແມ່ນບໍ?⁴²ໂຊໂລໂມນໄດ້ປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມ ເຫນືອປະເທດອິດສະຣາເອນທັງຫມົດເປັນເວລາສີ່ສິບປີ.⁴³ເພິ່ນໄດ້ຕາຍໄປ ແລະ ຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງເພິ່ນ ແລະ ຝັງເພິ່ນໄວ້ໃນນະຄອນດາວິດພໍ່ຂອງເພິ່ນ. ເຣໂຫໂບອາມລູກຊາຍຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

12

¹ເຣໂຫໂບອາມໄດ້ໄປທີ່ເມືອງຊີເຄມ, ເພາະອິດສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ມາຊີເຄມ ເພື່ອຈະຕັ້ງເພິ່ນໃຫ້ເປັນກະສັດ.²ເມື່ອເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດຮູ້ເລື່ອງນີ້ແລ້ວ (ເພິ່ນຍັງຄົງຢູ່ໃນເອຢິບ, ເພາະເພິ່ນຫນີຈາກກະສັດໂຊໂລໂມນ), ສຳຫລັບເຢໂຣໂບອາມໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເອຢິບ.

³ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປເຊີນເພິ່ນ, ເເລະເຣໂຫໂບອາມ ເເລະຊຸມນຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ເວົ້າບອກຕໍ່ເຣໂຫໂບອາມວ່າ,⁴ພໍ່ຂອງເພີ່ນໄດ້ຊົງປະພຶດຕໍ່ພວກເຮົາຮຸນເເຮງໂພດ. ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາເເບກຫນັກຫລາຍ ບັດນີ້ຂໍຊົງລົດງານຫນັກຂອງພໍ່ຂອງເພິ່ນ, ເເລະຊ່ວຍບັນເທົາພາລະນີ້ໃຫ້ເບົາບາງລົງເເລ້ວພວກຂ້ານ້ອຍຈະຮັບໃຊ້ທ່ານ."⁵ເຣໂຫໂບອາມໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງກັບໄປກ່ອນ ເເລ້ວສາມວັນ, ຈຶ່ງມາຫາເຮົາອີກ" ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈຶ່ງໄດ້ກັບໄປ.

⁶ກະສັດເຣໂຫໂບອາມໄດ້ຊົງປຶກສາຜູ້ອາວຸໂສ ຜູ້ຊົງປະຕິບັດໂຊໂຣໂມນ ພໍ່ຂອງລາວ ຂະນະທີ່ລາວກຳລັງນອນຢູ່, ລາວໄດ້ກ່າວວ່າ," ທ່ານຈະເເນະນຳເຮົາທັງຫລາຍໃຫ້ຕອບກັບປະຊາຊົນນີ້ຢ່າງໃດດີ?"⁷ເຂົາທັງຫລາຍຈະກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ," ຖ້າເພິ່ນຊົງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນນີ້ ເເລະປະຕິບັດພວກເຂົາ, ເເລະກ່າວຄຳດີໆເເກ່ເຂົາ, ເຂົາທັງຫລາຍຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງລາວຕະຫລອດໄປ."

⁸ເເຕ່ເຣໂຫໂບອາມໄດ້ເສີຍຊາຕໍ່ຄຳປຶກສາທີ່ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຖວາຍນັ້ນ ເເລະໄດ້ປຶກສາກັບພວກຄົນຫນຸ່ມທີ່ເຕີບໂຕຂຶ້ນມາພ້ອບກັບລາວ ເເລະຢືນຢູ່ຝ່າຍລາວ.⁹ທ່ານຈຶ່ງກ່າວກັບເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, "ທ່ານຈະເເນະນຳເຮົາເພື່ອພວກເຮົາຈະຕອບປະຊາຊົນນີ້ຜູ້ໄດ້ຊົງລາຍງານວ່າ," ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ວຽກງານຂອງເຮົາເບົາລົງ?"

¹⁰ຄົນຫມຸ່ມເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ມາພ້ອມກັບເຣໂຫໂບອາມ, ໄດ້ເວົ້າຕໍ່ເພິ່ນວ່າ, "ຂໍທ່ານກ່າວດັ່ງນີ້ເເກ່ປະຊາຊົນນີ້ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່່າ ພໍ່ຂອງທ່ານ ໂຊໂຣໂມນໄດ້ເຮັດໃຫ້ວຽກຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຫນັກ ເເຕ່ຂໍທ່ານຊົງເຮັດໃຫ້ເບົາລົງ. ຂໍທ່ານກ່າວກັບເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, 'ນິ້ວກ້ອຍຂອງເຮົາກໍຫນາກ່ອນເເອວພໍ່ເຮົາ.¹¹ດັ່ງນັ້ນດຽວນີ້, ເຖິງວ່າພໍ່ເຮົາໄດ້ວາງພາລະຫນັກກັບທ່ານທັງຫລາຍ, ສ່ວນເຮົາຈະເພີີ່ມວຽກຂອງທ່ານອີກ. ພໍ່ຂອງເຮົາຈະລົງໂທດທ່ານດ້ວຍເເສ້, ເເຕ່ເຮົາຈະລົງໂທດທ່ານດ້ວຍເເມງປ່ອງ.'"

¹²ດັ່ງນັ້ນເຢໂຮໂບອາມກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດ ຈຶ່ງໄດ້ມາເຝົ້າເຣໂຫໂບອາມວັນທີສາມ, ດັ່ງທີ່ກະສັດສັ່ງວ່າ, "ຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາໃນວັນທີສາມ."¹³ກະສັດໄດ້ຕອບປະຊາຊົນຢ່າງດຸດັນ ເເລະເສີຍຊາຕໍ່ຄຳປຶກສາທີ່ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສໄດ້ກ່າວ ກັບທ່ານ.¹⁴ທ່ານໄດ້ກ່າວກັບຄົນຫນຸ່ມທັງຫລາຍວ່າ ພໍ່ຂອງຂອງເຮົາໄດ້ວາງພາລະຫນັກໃຫ້ເຮົາ; ສ່ວນທ່ານກໍຈະເພີ່ມວຽກຂອງທ່ານຫລາຍຕື່ມອີກ. ພໍ່ຂອງເຮົາໄດ້ລົງໂທດດ້ວຍເເສ້ ເເຕ່ເຮົາຈະລົງໂທດດ້ວຍເເມງປ່ອງ."

¹⁵ດັ່ງນັ້ນກະສັດບໍ່ຟັງປະຊາຊົນ, ເພາະການປ່ຽນວຽກນີ້ມາຈາກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ, ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງສຳເລັດ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ.

¹⁶ເມື່ອອິດສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ເຫັນວ່າກະສັດບໍ່ຟັງເຂົາທັງຫລາຍ, ປະຊາຊົນກໍຕອບກະສັດວ່າ," ພວກທ່ານມີສ່ວນເເບ່ງຫຍັງຈາກດາວິດ? ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີສ່ວນໃນມໍລະດົກຈາກລູກຊາຍຂອງເຢຊີ! ອິດສະຣາເອນເອີຍ ກັບໄປເຕັນຂອງທ່ານເຖີດ, ອິດສະຣາເອນ. ຈົ່ງເບິ່ງຣາຊວົງຂອງທ່ານເອງເຖີດ, ດາວິດ. "ດັ່ງນັ້ນຄົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ກັບໄປຍັງເຕັນຂອງພວກເຂົາ.¹⁷ເເຕ່ເຣໂຫໂບອາມປົກຄອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ຜູ້ອາໄສຢູ່ເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ, ເຣໂຫໂບອາມໄດ້ເປັນກະສັດຄອງເຫນືອພວກເຂົາ.

¹⁸ເເຕ່ກະສັດເຣໂຫໂບອາມໄດ້ໃຊ້ອາໂດມຜູດູເເລໂຍທາໄປ ເເຕ່ອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຂອງເອົາຫີນດຶກໃສ່ເຂົາຕາຍກະສັດເຣໂຫໂບອາມກໍຮີບຂຶ້ນລົດມ້າເສິກຫນີໄປກຸງເຢຣູຊາເລັມ¹⁹ດັ່ງນັ້ນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງກະບົດຕໍ່ຣາຊວົງຂອງດາວິດຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້

²⁰ຕໍ່ມາເມື່ອອິດສະຣາເອນທັງຫລາຍໄດ້ຍິນວ່າເຣໂຫໂບອາມໄດ້ກັບມາເເລ້ວ ພວກເຂົາກໍໄດໃຫ້ໄປເຊີນທ່ານມາທີ່ປະຊຸມ ເເລ້ວກໍຕັ້ງທ່ານໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ບໍ່ມີໃຜຕິດຕາມເຊື້ອຣາຊວົງຂອງດາວິດ ນອກຈາກເຜົ່າຢູດາເທົ່ານັ້ນ

²¹ເມື່ອເຣໂຫໂບອາມໄດ້ມາຮອດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເເລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຊົງລະດົມພົນຈາກຈາກພົງພັນຢູດາທັງຫມົດເເລະເຜົ່າເບນຢາມິນ ເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ຄັດເລືອກມາເປັນທະຫານ 180,000ຄົນ ເພື່ອສູ້ຮົບກັບພົງພັນອິດສະຣາເອນ ເພື່ອຈະກອບກູ້ຣາຊອານາຈັກຄືນມາໃຫ້ເເກ່ເຣໂຫໂບອາມ ລູກຂອງໂຊໂລໂມນ

²²ເເຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຍັງເຊໄມຢາ ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ²³ຈົ່ງໄປທູນເຣໂຫໂບອາມລູກຂອງໂຊໂຣໂມນ ກະສັດເເຫ່ງຢູດາ ເເລະບອກກັບພົງພັນທັງຫມົດຂອງຢູດາເເລະເບັນຢາມິນ ເເລະກັບປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຢູ່ວ່າ²⁴ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ພວກເຈົ້າຢ່າຂື້ນໄປໂຈມຕີຫລືຕໍ່ສູ້ກັບປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າເລີຍ ເເຕ່ລະຄົນຈົ່ງກັບບ້ານຕົນເອງເຖີດ ເພາະສິ່ີງນີ້ເປັນມາຈາກເຮົາ" ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຊື່ີອຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ເເລະກັບໄປຕາມທາງຂອງຕົນ ເເລະພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະວັດຈະນະພຣະຢາເວ

²⁵ເເລ້ວເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຊົງສ້າງເມືອງເຊເຄມໃນຖິ່ນເອຟຣາຢິມ ເເລະພັກຢູ່ເມືອງນັ້ນ ເເລະອອກມາທີ່ນັ້ນ ທ່ານໄດໄປສ້າງເມືອງເປນູເອນ²⁶ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຄິດທນໃຈວ່າ" ເທື່ອນີ້ຈະກັບໄປເມືອງຂອງດາວິດ²⁷ຖ້າປະຊາຊົນນີ້ຂຶ້ນໄປຖວາຍເຄື່ອງສັດບູຊາ ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວທີ່ເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ເເລ້ວຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນນີ້ຈະຫັນກັບໄປຫາເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາຄືກັບໄປເຣໂຫໂບອາມກະສັດເເຫ່ງຢູ່ດາ

²⁸ດັ່ງນັ້ນກະສັດເຢໂຫໂບອາມ ຈຶ່ງໄດ້ຊົງປຶກສາ ເເລະໄດ້ຊົງສ້າງລູກງົວທອງຄຳ ຂຶ້ນສອງຫົວ ເເລະທ່ານໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ" ທ່ານທັງຫລາຍຂຶ້ນໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມດົນເເລ້ວ ໂອ້ ອິດສະຣາເອນເອີຍ ຈົ່ງເບິ່ງພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ຜູ້ຊົງໄດ້ນຳທ່ານຂຶ້ນມາຈາກເອຢິບ"²⁹ທ່ານໄດ້ເຮັດງົວໂຕຫນຶ່ງ ໄວ້ທີ່ເບເອນ ເເລະອີກໂຕຫນຶ່ງຕັ້ງໄວ້ທີ່ເມືອງດານ³⁰ດັ່ງນັ້ນ ການກະທຳນີ້ເປັນບາບ ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ກາບໄຫວ້ຕົວໃດຕົວຫນຶ່ງ ຕະຫລອດທາງໄປທີ່ເມືອງດານ

³¹ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ສ້າງວິຫານເຖິງສະຖານສູງ ເເລະທ່ານໄດ້ຕັ້ງປະຊາຊົນຈາກປະໂຣຫິດທຳມະດາຜູ້ບໍ່ເເມ່ນບັນດາລູກຊາຍຂອງຄົນເລວີ³²ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ກຳນົດເທດສະການລ້ຽງ ໃນວັນທີສິບ ຫ້າເດືອນເເປດຄືກັບການລ້ຽງໃນຢູດາ ເເລະທ່ານໄດ້ໄປທີ່ເເທ່ນບູຊາ ທ່ານໄດ້ເຮັດເເນວນີ້ໃນເບເອນຄືຖວາຍເຄື່ອງສັດບູຊາເເກ່ຮູບງົວທີ່ທ່ານໄດ້ສ້າງໃນວັນນັ້ນ ເເລະທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາປະໂຣຫິດປະຈຳສະຖານສູງທີ່ເບັດເອນ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນ

³³ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງເເທນບູຊາຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ທີ່ເບເອນ ໃນວັນທີສິບຫ້າເດືອນເເປດ ໃນເດືອນຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນເອງ ເເລະໄດ້ກຳນົດເທດສະການກິນລ້ຽງສຳຫລັບຄົນອິດສະຣາເອນ ເເລະໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໄປຍັງເເທ່ນບູຊາເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມ

13

¹ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຄົນຫນຶ່ງໄດ້ອອກຈາຮກຢູດາໄປຍັງເບັດເອນ ໂດຍວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຢືນຢູ່ເເທ່ນບູຊາເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມ²ທ່ານໄດ້ກ່າວໂທດເເທ່ນບູຊານັ້ນ ໂດຍວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ວ່າ" ໂອ ເເທ່ນບູຊາ ເເທ່ນບູຊາ ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ນີ້ເດ ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າໂຢສີຢາຈະເກີດມາໃນຣາຊວົງຂອງດາວິດ ເເລະເທິງເຈົ້າຄຶເທິງເເທນນີ້ ເຂົາຈະບູຊາຍັນປະໂຣຫິດເເຫ່ງສະຖານສູງເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງເຈົ້າເເລະເຂົາຈະເຜົາກະດູກຄົນເທິງເຈົ້າ³ເເລ້ວຄົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ໃຫ້ຫມາຍສຳຄັນໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ກ່າວວ່າ "ນີ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ" ເບິ່ງສາເເທ່ນບູຊານັ້ນຈະຖືກເເຍກອອກ ຈາກກັນເເລະຂີ້ເທົ່າທີ່ີຢູ່ເທິງນັ້ນຈະຖືກເທອອກ

⁴ເມື່ອກະສັດເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ເເທ່ນບູຊາທີ່ເບັດເອນນັ້ນ ເພິ່ນກໍຊີ້ຫນ້າຊາຍຜູ້ນັ້ນເເລະສັ່ງວ່າ ຈັບຊາຍຄົນນີ້ໄວ້ "ໃນທັນໃດນັ້ນເເຂນຂອງກະສັດກໍລ່ອຍຈົນພັບຄືນບໍໄດ້⁵(ເເທ່ນບູຊາກໍເເຕກພັງທະລາຍລົງຢ່າງກະທັນຫັນ ເເລະຂີ້ເທົ່າກໍໄດ້ຖືກເທຈາກເເທ່ນ ດັ່ງທີ່ອະທິບາຍຕາມຫມາຍສຳຄັນທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ໄວ້ໂດຍວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ)

⁶ກະສັດເຢໂຣໂບອາມໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ“ກະລຸນາພາວັນນາອະທິຖານຂໍພຣະເຈົ້າຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ເເລະຈົງອະທິຖານເພື່ອເຮົາ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະພັບມືເຂົ້າຫາໂຕເອງໄດ້ອີກ“ ດັ່ງນັ້ນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ອະທິຖານຫາພຣະຢາເວເເລະເເຂນຂອງກະສັດກໍພັບເຂົ້າຫາກັນອີກ ເເລະໄດ້ກັບມາເປັນປົກກະຕິຢ່າງທີ່ໄດ້ເປັນມາກ່ອນຫນ້ານີ້⁷ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ເຊີນມາວັງກັບເຮົາເຖີດ ເເລະເຕີມພະລັງຂອງທ່ານ ເເລະເຮົາຈະໄຫ້ລາງວັນທ່ານ“

⁸ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບກະສັດວ່າ ເຖິງເເມ່ນວ່າທ່ານຈະປະທານສົມບັດເຄິ່ງຫນຶ່ງ ຂ້ານ້ອຍກໍຈະບໍ່ໄປກັບທ່ານ ເເລະຈະບໍ່ກິນອາຫານຫລືດື່ມນ້ຳໃນສະຖານທີ່ນີ້⁹ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາຂ້ານ້ອຍ ໂດຍວັດຈະນະຂອງພຣະອົງວ່າ ຢ່າກິນອາຫານຫລືດື່ມນ້ຳ ຫລືກັບໄປຕາມທາງທີ່ເຈົ້າມາ““¹⁰ດັ່ງນັ້ນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ໄປອີກທາງຫນຶ່ງ ເເລະບໍ່ໄດ້ກັບໄປທາງທີ່ເຂົ້າມາຍັງເບັດເອນ

¹¹ບັດນີ້ມີຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະຊາດົກຄົນຫນຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນເບັດເອນ ຫນຶ່ງໃນລູກຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ມາ ເເລະເັລົ່າໃຫ້ຟັງເຖິງທຸກຢ່າງທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃນວັນນັ້ນໃນເບັດເອນ ລູກຊາຍຂອງເຂົາຍັງໄດ້ບອກເຂົາ ເຖິງຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບກະສັດດ້ວຍ¹²ພໍ່ຂອງເຂົາໄດ້ຖາມພວກເຂົາວ່າເຂົາໄປທາງໃດ? ບັດນີ້ ພວກລູກຊາຍໄດ້ຂອງເຂົາກໍໄດ້ຊີ້ທາງທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູມາຈາກຢູດາໄດ້ໄປ¹³ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບລູກຊາຍວ່າ“ ຈົ່ງຜູກອານລາໃຫ້ຂ້ອຍ“ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຜູກອານລາໃຫ້ລາວເເລ້ວຈຶ່ງຂຶ້ນຂີ່ຫລັງລານັ້ນ

¹⁴ຜູ້ເຜີຍໄດ້ໄປຕາມທາງທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄປ ເເລະໄດ້ພົບເຂົາກຳລັງນັ່ງຢູ່ຕົ້ນໂອກຕົ້ນຫນຶ່ງເເລະເຂົາຈຶ່ງເວົ້າກັບເຂົາວ່າ “ທ່ານເປັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມາຈາກຢູດາບໍ? ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ“ ເເມ່ນຂ້ອຍເອງ“¹⁵ເເລ້ວຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະເວົ້າກັບເຂົາວ່າ“ ເຊີນໄປບ້ານກັບຂ້ອຍເເລະກິນອາຫານ“¹⁶ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ“ຂ້ານ້ອຍຈະກັບໄປກັບທ່ານບໍ່ໄດ້ ຂ້ານ້ອຍຈະກິນອາຫານຫລືດື່ມນ້ຳກັບທ່ານທີ່ນີ້ກໍບໍ່ໄດ້¹⁷ເພາະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ ຢ່າກິນອາຫານຫລືດື່ມນ້ຳທີ່ນັ້ນຫລືກັບໄປທາງທີ່ເຈົ້າມາ““

¹⁸ດັ່ງນັ້ນຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ຂ້ານ້ອຍກໍເປັນຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະຄືກັນກັບທ່ານ ມີທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວອົງຫນື່ງໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ ຈົງພາເຂົາກັບບ້ານກັບເຈົ້າ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ກິນອາຫານກັບດື່ມນ້ຳ““ ເເຕ່ເຂົາຕວະຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ¹⁹ດັ່ງນັ້ນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ກັບໄປກັບຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະເເລະໄດ້ກິນອາຫານເເລະດື່ມນ້ຳໃນບ້ານຂອງເຂົາ

²⁰ຂະນະທີ່ເຂົານັ່ງຢູ່ໂຕະ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຍັງຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຜູ້ໄດ້ນຳເຂົາກັບມາ²¹ເເລະເຂົາໄດ້ຮ້ອງມາຍັງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາວ່າ“ ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ“ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ເເລະບໍ່ໄດ້ຮັກສາບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ບັນຊາເຈົ້າ²²ເເຕ່ເຈົ້າໄດ້ກັບມາເເລະກິນອາຫານເເລະໄດ້ດື່ມນ້ຳ“ ໃນທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງຕັດກັບເຈົ້າມາ “ ຢ່າຮັບປະທານອາຫານຫລືດື່ມນ້ຳ“ ສົບຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຝັງຢູ່ອຸໂມງຂອງບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າ“

²³ຕໍ່ມາຫລັງຈາກເຂົາໄດ້ກິນອາຫານເເລະດື່ມນ້ຳເເລ້ວ ເຂົາກໍຜູກອານລາໄຫ້ເເກ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຂົາໄດ້ພາກັບມາ²⁴ເມື່ອຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ໄປມີສິງໂຕໄດ້ມາກັດເເລະຂ້າເຂົາ ເເລະສົບຂອງເຂົາກໍໄດ້ຖືກຖິ້ມໄວ້ຂ້າງທາງ ເເລະລາໂຕນັ້ນກໍໄດ້ຢືນຢູ່ຂ້າງໆ ສົບດ້ວຍ²⁵ເມື່ອພວກຜູ້ຊາຍຜ່ານໄປໄດ້ເຫັນສົບຖິ້ມຢູ່ຂ້າງທາງ ເເລະສິງໂຕກຳລັງຢືນຢູ່ຂ້າງສົບນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ມາເເລະເວົ້າກັນໃນເມືອງທີ່ຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະໄດ້ຢູ່ນັ້ນ

²⁶ເມື່ອຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຜູ້ທີ່ນຳເຂົາກັບມາຈາກທາງໄດ້ຮູ້ວ່າ ນັ້ນເເມ່ນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບທ່ານໄວ້ກັບສິງໂຕ ຊຶ່ງໄດ້ກັດສີກທ່ານອອກເປັນຊິ້ນໆ ເເລະໄດ້ຂ້າທ່ານ ຕາມພຣະວັດຈະນະພຣະຢາເວໄດ້ເຕືອນຕໍ່ທ່ານ²⁷ດັ່ງນັ້ນຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະໄດ້ເວົ້າກັບລູກຊາຍຂອງເຂົາວ່າ“ ຈົ່ງຜູກອານລາໃຫ້ຂ້ອຍ“ ເເລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຜູກອານລາໃຫ້²⁸ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໄປເເລະໄດ້ພົບສົບນັ້ນຖິ້ມຢູ່ຂ້າງທາງ ເເລະລາກັບສິງໂຕກໍກຳລັງຢືນຢູ້ຂ້າງສົບ ສິງໂຕບໍ່ໄດ້ກິນສົບນັ້ນຫລືໄດ້ຂ້າລານັ້ນ

²⁹ຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະກໍໄດ້ເອົາສົບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນຫລັງລາ ເເລ້ວໄດ້ນຳກັບມາເຂົາໄດ້ມາຍັງເມືອງຂອງຕົນ ເພື່ອໄວ້ທຸກເເລະຝັງເຂົາ³⁰ເເລ້ວເຂົາໄດ້ວາງສົບນັ້ນໃນອຸບໂມງຝັງສົບຂອງຕົນເອງເເລະພວກເຂົາໄດ້ໄວ້ທຸກໄຫ້ເຂົາກ່າວວ່າອານິຈານ້ອງຊາຍຂອງຂ້າເອີຍ“

³¹ຫລັງຈາກເຂົາໄດ້ຝັງເຂົາເເລ້ວ ຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະກໍໄດ້ເວົ້າກັບພວກລູກຊາຍຂອງຕົນວ່າ“ ເມື່ອພໍ່ຕາຍ ຈົ່ງຝັງພໍ່ໄວ້ໃນອຸບໂມງຝັງສົບທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນຈົ່ງວາງກະດູກຂອງພໍ່ໄວ້ຂ້າງກະດູກຂອງເຂົາ³²ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳທີ່ເຂົາໄດ້ປະກາດໂດຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ກ່າວໂທດເເທ່ນບູຊາໃນເບັດເອນ ເເລະກ່າວນິເວດທຸກເເຫ່ງຂອງສະຖານສູງຊຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງຕ່າງໆ ຂອງສະມາເຣຍ ຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງເເນ່ນອນ

³³ຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານີ້ ເຢໂຣໂບອາມ ໄດ້ຫັນກັບຈາກທາງຊົ່ວຂອງລາວ ເເຕ່ໄດ້ເເຕ່ງຕັ້ງປະໂຣຫິດຈາກຄົນທົ່ວໄປເປັນສະຖານສູງຕ່າງໆ ໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆ ຜູ້ໃດທີ່ສະຖາປະນາຮັບໃຊ້ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງເເຕ່ງຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນປະໂຣຫິດ³⁴ເເລະສິ່ງນີ້ໄດ້ເປັນບາບເເກ່ຣາຊວົງເຢໂຣໂບອາມ ເເລະເປັນເຫດໃຫ້ຖືກທຳລາຍເເລະລ້າງຜານຣາຊວົງນັ້ນຫມົດຈາກເເຜ່ນດິນໂລກ

14

¹ໃນເວລານັ້ນ ອາບີຢາ ລູກຊາຍຂອງເຢໂຣໂບອາມໄດ້ເຈັບປ່ວຍ²ເຢໂຣໂບອາມ ໄດ້ສັ່ງເມຍຂອງຕົນວ່າ“ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເເລະປອມຕົວຂອງເຈົ້າ ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ໃຜຈື່ເຈົ້າໄດ້ ເເລະໄປທີ່ເມືອງຊີໂລເພາະອາຫິຢາຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ທ່ານເປັນຜູ້ໃດກ່າວເລື່ອງເຮົາວ່າ ເຮົາຈະໄດ້ເປັນກະສັດເຫນືອປະຊາຊົນນີ້³ເຈົ້າຈົ່ງເອົາເຂົ້າຫນົມປັງສິບກ້ອນ ຂະຫນົມຫວານເເນ່ ເເລະນ້ຳເຜິ້ງຫນຶ່ງໃຫ ໄປຫາອາຫິຢາ ທ່ານຈະບອກເຈົ້າວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບລູກ“

⁴ເມຍຂອງເຢໂຣໂບອາມກໍໄດ້ເຮັດຕາມນັ້ນນາງຈຶ່ງໄປເມືອງຊີໂລເເລະໄປບ້ານອາຮີຢາ ບັດນີ້ ອາຮີຢາເບິ່ງບໍ່ເຫັນ ເພາະທ່ານເຖົ້າເເກ່ລາຍ⁵ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັັບອາຮີຢາວ່າ“ ເບິ່ງເມຍຂອງເຢໂຣໂບອາມກຳລັງມາ ເພື່ອຈະຖາມເລື່ອງລູກຂອງນາງ ເພາະເດັກນ້ອຍນັ້ນບໍ່ສະບາຍ ໃຫ້ເຈົ້າຕອບນາງເເນວນີ້ ເມື່ອນາງມາຮອດ ນາງກໍຈະເຮັດໂຕຄືເປັນຄົນອື່ນໆ“

⁶ເມື່ອອາຮີຢາໄດ້ຍິນສຽງໄດ້ຍິນສຽງບາດຕີນຂອງນາງມາຮອດເພິ່ນຈຶ່ງເວົ້າວ່າເຂົ້າມາທາງໃນພີ້ເປັນຫຍັງຄືເຮັດທ່າທີເປັນຄົນອື່ນຄືບໍ່ເຮັດເປັນໂຕເອງລະ? ຂ້ອຍມີຂ່າວຈະບອກເຈົ້າ⁷ຂໍໄຫ້ເຈົ້າໄປບອກເຢໂຣໂບອາມວ່າ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ“ ເຮົາໄດຍົກເຈົ້າຂຶ້ນຈາກທ່າມກາງປະຊາຊົນ ເເລະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນປະມຸກເຫນືອອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງ⁸ເຮົາໄດ້ສີກຣາຊອານາຈັກຈາກຣາຊວົງຂອງດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ

⁹ເເຕ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຊົ່ວຫຍິ່ງກວ່າຄົນທີ່ີຢູ່ກ່ອນເຈົ້າ ເຈົ້າໄດ້ສ້າງພຣະອື່ນເເລະຮູບຫລໍ່ໂລຫະເເລະເຮັດໃຫ້ເຮົາໃຈຮ້າຍເເລະເຮົາໄດ້ຖິ້ມເບື້ອງຫລັງຂອງເຈົ້າ¹⁰ເພາະສະນັ້ນ ເບິ່ງສາ ເຮົາຈະນຳໄພພິບັດມາເຫນືອຣາຊວົງຂອງເຈົ້າ ເຮົາຈະຕັດຊາຍທຸກຄົນໃນອິດສະຣາເອນທັງທາດເເລະເສລີ ເເລະເຮົາຈະເຜົາຜານຣາຊວົງຂອງເຈົ້າຢ່າງທີ່ຄົນເຜົາຂີ້ສັດໃຫ້ໃຫມ້ຈົນຫມົດ

¹¹ຜູ້ໃດທີ່ເປັນຄົນໃນຣາຊວົງຂອງເຈົ້ານາຍມີ່ຕາຍໃນເມືອງ ກໍຈະຖືກຫມາກັດກິນ ເເລະໃຜກໍຕາມທີ່ຕາຍໃນທົ່ງນານົກອາກາດຈະກິນ ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້¹²ເພາະສະນັ້ນເມຍຂອງເຢໂຣໂບອາມຈຶ່ງສະເດັດໄປເມືອງຂອງນາງ ເມື່ອພຣະຢາເວຂອງນາງສະເດັດເຂົ້າເມືອງ ລູກຂອງນາງກໍຕາຍ¹³ເເລ້ວອິດສະຣາເອນຈະໄວ້ທຸກໃຫ້ເເລະຣາຊວົງຂອງເຢໂຣໂບອາມນັ້ນຍັງພົບບາງສິ່ງທີ່ພໍພຣະໄທພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ

¹⁴ບັດນີ້ ພຣະຢາເວຈະຊົງຕັ້ງກະສັດກອົງຫນຶ່ງເຫນືອອິດສະຣາເອນ ຜູ້ຈະກຳຈັດຣາຊວົງຂອງເຢໂຣໂບອາມໃນວັນນັ້ນດ້ວຍ ວັນນັ້ນຄືວັນນີ້ຕັ້ງເເຕ່ໄປນີ້¹⁵ເພາະພຣະຢາເວຈະຊົງຕີອິດສະຣາເອນຄືຕົ້ນອໍ້ທີ່ຢູ່ໃນນ້ຳ ເເລະຈະຊົງຖອນຮາກອິດສະຣາເອນອອກສຽງຈາກເເຜ່ນດິນອັນດີນີ້ ຊຶ່ງພຣະອົງປະທານເເກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາ ພຣະອົງຈະກະຈາຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນເເມ່ນ້ຳເອີຟຣັດໄປ ເພາະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ສ້າງບັນດາເສົາພະອາເຊຣາ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວພິໂຣດ¹⁶ພຣະອົງຈະຊົງມອບອິດສະຣາເອນໄວ້ເພາະບາບຂອງເຢໂຣໂບອາມຊຶ່ງທ່ານອົງໄດ້ເຮັດ ເເລະເຮັດໃຫ້ອິດສະຣາເອນເຮັດບາບດ້ວຍ“

¹⁷ດັ່ງນັ້ນເມຍຂອງເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນ ຈາກໄປ ເເລະໄປເຖິງເມືອງຕີຣະຊາ ພໍນາງຍ່າງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ເມື່ຶອນາງໄປຮອດປະຕູເຮືອນຂອງນາງ ລູກຊາຍຂອງນາງກໍຕາຍ¹⁸ຕາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງກ່າວທາງຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືອາຫິຢາຜູ້ເຜີຍພຣະວັດນະ

¹⁹ສ່ວນພາລະກິດອື່ນໆ ຂອງເຢໂຣໂບອາມເລື່ອງພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດເສິກ ເເລະຊົງຄອບຄອງຢ່າງໃດນັ້ນ ເບິ່ງເເມະ ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ²⁰ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງເປັນເວລາຊາວສອງປີ ເເລ້ວໄດ້ຊົງລ່ວງຫລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງພຣະອົງເເລະນາດາບພະຣາຊໂອຣົດຂອງພະອົງ ກໍຂຶ້ນເປັນກະສັດເເທນທີ່ຂອງພຣະອົງ

²¹ບັດນີິ້ ເຣໂຫໂບອາມ ລູກຂອງໂຊໂລໂມນ ໄດ້ຄອງຣາດໃນຢູດາ ເມື່ອເຣໂຫໂບອາມຊົງເປັນກະສັດນັ້ນ ພະອົງມີອະຍຸສີ່ສິບເອັດພັນສາ ເເລະໄດ້ຄອງຣາດສິບເຈັດປີໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນເມືອງທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກໃຫ້ເຜົ່າທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນ ເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພຣະມານດາຂອງພຣະອົງມີພະນາມວ່າ ນາອາມານ ເປັນຄົນອັບໂມນ²²ຢູດາໄດ້ເຮັດຊົ່ວໃນສາຍພຣະເນດພຣະຢາເວ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໍ່ພໍໃຈເພາະບາບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດນັ້ນ ຫຍິ່ງກວ່າທຸກສິ່ງທີ່ບັນພະບູລຸດໄດ້ເຮັດທັງຫມົດ

²³ເພາະພວກເຂົາໄດ້ສ້າງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ໂຕເອງ ຄືສະຖານສູງ ເສົາສັກສິດ ເເລະບັນດາເສົາອາເຊຣາ ທີ່ເທິງໂນນພູສູງທຸກເນີນ ເເລະກ້ອງຕົ້ນໄມ້ຂຽວທຸກຕົ້ນ²⁴ຫຍິ່ງກວ່ານັ້ນໄດ້ມີຍິງໂສເພນີໃນພິທີສາດສະຫນາໃນເເຜ່ນດິນນັ້ນດ້ວຍ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດທຸກຢ່າງຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ໄລ່ເຂົາອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ

²⁵ທີ່ນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີຫ້າເເຫ່ງກະສັດເຣໂຫໂບອາມ ຊິຊັກກະສັດອີຢິບໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນມາຮົບກັບກຸງເຢຣູຊາເລັມ²⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອົາຊັບສົມບັດເເຫ່ງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ ເເລະຊັບສົມບັດເເຫ່ງພະຣາຊວັງກະສັດພຣະອົງໄດ້ຊົງເອົາໄປທຸກຢ່າງພຣະອົງໄດ້ຊົງເອົາໂລ່ທອງຄຳທັງຫມົດທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນໄປດ້ວຍ

²⁷ກະສັດເຣໂຫໂບອາມໄດ້ຊົງເຮັດໂລ່ທອງສຳຣິດຂຶ້ນເເທນທີ່ເເລະມອບໄວ້ໃນກນດູເເລຂອງພວກຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ ຜູ້ໄດ້ເຝົ້າດູເເລປະຕູພະຣາຊວັງ²⁸ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ກະສັດໄດ້ໄປພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ ທະຫານຮັກສາພະອົງກໍຖືໂລ້ອອກມາ ເເລ້ວນຳກັບໄປໄວ້ໃນປ້ອມຂອງທະຫານຮັກສາພະອົງຄືເກົ່າ

²⁹ສ່ວນເລື່ອງອື່ນໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຣໂຫໂບອາມ ເເລະທຸກສິ່ງທີ່ພະອົງໄດ້ເຮັດ ໄດ້ບັດທຶກໄວ້ໃນຫນັງສື ກະສັດຢູດາເເລ້ວບໍ່ເເມ່ນຫວາ?³⁰ມີສົງຄາມຕະຫລອດລະຫວ່າງເຣໂຫໄໂບອາມກັບເຍໂຣໂບອາມ³¹ດັ່ງນັ້ນເຣໂຫໂບອາມກໍໄດ້ລ່ວງຫລັບໄປກັບບັນພະບູລຸດຂອງທ່ານ ເເລະຝັງສົບໄວ້ກັບບັນພະບູລຸດຂອງທ່ານໃນຄົດດາວິດມີເເມ່ຊື່ວ່ານາອາມານ ເປັນຄົນອາມໂມນ ອາບີຢາຜູ້ເປັນລູກກໍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດເເທນທີ່ຂອງພຣະອົງ

15

¹ໃນຣາຊການປີທີສິບເເປດຂອງກະສັດ ອາບີຢາໄດ້ຊົງເລີ່ມປົກຄອງເຫນືອຢູດາ²ພຣະອົງໄດ້ຊົງຄອງຣາດຢູ່ໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມສາມປີ ມີເເມ່ຊື່ວ່າ ມາອາຄານາງເປັນລູກຂອງອາບີຊາໂລມ³ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດບາບເຊັ່ນດຽວກັນກັບລູກຂອງພະອົງທີ່ຊົງເຮັດກ່ອນສະໄຫມຂອງພະອົງ ເເລະບໍ່ໄດ້ມີໃຈພັກດີເເນ່ວເເນ່ຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກພະອົງຄືຈິດໃຈຂອງດາວິດບັນພະບູລຸດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດ

⁴ເເຕ່ເພື່ອເຫັນເເກ່ດາວິດ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາໄດ້ປະທານດວງປະທິບດວງຫນຶ່ງໃນເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍໃຫ້ລູກສອງຄົນໄດ້ຂຶ້ນມາປົກຄອງຕໍ່ ແລະເຮັດໃຫ້ເຢຣູຊາເລັມເຂັ້ມແຂງ⁵ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ເພາະດາວິດໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ ຕະຫລອດຊີວິດຂອງເພິ່ນ ເພິ່ນໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງທຸກຢ່າງ ຍົກເວັ້ນເລື້ອງທີ່ກຽ່ວກັບອູຣິຢາຊາວຮິດຕີ⁶ບັດນີ້ ມີສົງຄາມລະຫວ່າງ ເຣໂຫໂບອາມກັບເຢໂຣໂບອາມ ຕະຫລອດຊີວິດຂອງອາບີຢາ.

⁷ເຫດການອື່ນໆ ກະສັດອາບີຢາໄດ້ເຮັດເເມ່ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຈົດຫມາຍເເຫ່ງກະສັດຢູດາບໍ່ເເມ່ນບໍ? ເເລະມີສົງຄາມລະຫວ່າງອາບີຢາກັບເຢໂຣໂບອາມ⁸ອາບີຢາໄດ້ຕາຍໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງຕົນເເລະພວກເຂົາໄດ້ຝັງພະອົງໄວ້ໃນເມືອງດາວິດ ເເລ້ວອາສາລູກຂອງພະອົງຂຶ້ນເປັນກະສັດເເທນ

⁹ໃນປີທີຊາວຂອງຣາຊການເຢໂຣໂບອາມກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນອາສາໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງເຫນືອຢູດາ¹⁰ພະອົງໄດ້ຊົງຄອງຣາດຢູ່ ສີ່ສິບເອັດປີໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ ເເມ່ຕູ້ຂອງພະອົງຄືມາອາຄາ ລູກຜູ້ຍິງຂອງອາບີຊາໂລມ¹¹ອາສາໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວຄືດາວິດບັນພະບູລຸດຂອງເຮົາໄດ້ເຮັດ

¹²ອາສາໄດ້ເນລະເທດໂສເພນີປະຈຳສາດສະຫນາອອກໄປຈາກດິນເເດນ ເເລະໄດ້ທຳລາຍຮູບເຄົາລົບທັງປວງທີ່ບັນພະບູລຸດໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ¹³ພະອົງໄດ້ຊົງຖອດນາງມາອາຄາເເມ່ຕູ້ຂອງພຣະອົງອອກຈາກຕຳເເຫນ່ງພະພັນປີຫລວງ ເພາະເຈົ້ານາງໄດ້ສ້າງເສົາອາເຊຣາອັນຫນ້າລັງກຽດ ອາສາໄດ້ທຳລາຍເສົານັ້ນເເລະເຜົາຖິ້ມທີ່ພູເຂົາຂີດໂຣນ

¹⁴ເເມ່ພະອົງໄດ້ຮື້ສະຖານທີ່ບູຊາເທິງທີ່ສູງທັງຫລາຍຖິ້ມ ເເຕ່ໃຂໃຈຂອງອາສາກໍພັກດີເເນ່ວເເນ່ຕໍ່ພຣະຢາເວຕະຫລອດຊີວິດ¹⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳເງິນເເລະທອງເເລະພາຊະນະຕ່າງໆ ຊຶ່ງພະອົງກັບຣຊາບິດາໄດ້ຖວາຍເເກ່ພຣະເຈົ້າມາໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ

¹⁶ສົງຄາມລະຫວ່າງອາສາກັບບາອາຊາກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນຕະຫລອດຣາຊການ¹⁷ບາອາຊາກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ມາສູ້ຮົບກັບຢູດາ ເເລະບາອາຊາໄດ້ຊົງສ້າງປ້ອມປາການທີ່ເມືອງຣາມາເພື່ອໄດ້ຊົງປິດທາງເຂົ້າອອກສູ່ເເດນຂອງກະສັດອາສາເເຫ່ງຢູດາ

¹⁸ເເລ້ວອາສາຈຶ່ງໄດ້ນຳເງິນເເລະທອງຄຳທີ່ເຫລືອທັງຫມົດຈາກຄັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ເເລະຈາກທ້ອງພະຄັງຂອງຣາຊວັງຂອງກະສັດພະອົງໄດ້ຊົງນຳມາມອບໃຫ້ຂ້າຣາຊ ບໍລິວານນຳໄປຖວາຍກະສັດເບັນຮາດາດເເຫ່ງອາຣາມຊຶ່ງປົກຄອງຢູ່ໃນເມືອງດາມັສກັດ ເບັນຮາດັດນີ້ເປັນລູກຂອງຣິມໂມນ ຊຶ່ງເປັນລູກຂອງເຮຊີໂອນ ກະສັດອາສາໄດ້ເວົ້າວ່າ¹⁹ຂໍໃຫ້ເຮົາເປັນພັນທະມິດກັນຄືຣາຊບິດາຂອງເຮົາທັງສອງ ຂ້ານ້ອຍສົ່ງເງິນເເລະທອງນີ້ມາເເດ່ທ່ານ ຂໍໃຫ້ທ່ານໄດ້ຊົງຕັດສຳພັນໄມຕີກັບມາອາຊາກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເພື່ອເຂົາຈະຖອຍທັບໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ“

²⁰ເບັນຮາດາດໄດ້ຊົງເຫັນດີກັບກະສັດອາສາ ເເລະໄດ້ສົ່ງເເມ່ທັບເເລະກອງກຳລັງໄປໂຈມຕີເມືອງຕ່າງໆ ຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ຊົງພິຊິດເມືອງອິໂຢນ ດານ ອາເບເບ ມາອາຄາ ດິນເນເຣັດທັງຫມົດລວມທັງນັບທາລີ²¹ເມືອບາອາຊາໄດ້ຊົງຮູ້ເລື່ອງນີ້ກໍຢຸດສ້າງເມືອງຣາມາ ເເລ້ວໄດ້ຖອຍທັບໄປຍັງຕີຣະຊາ²²ຈາກນັ້ນກະສັດອາສາອອກຄຳສັ່ງໄປທົ່ວອານາຈັກໃນຢູດາ ບໍ່ເວັ້ນຜູ້ໃດເລີຍໃຫ້ພວກເຂົາຊ່ວຍກັນຂົນຫີນເເລະໄມ້ຊຶ່ງບາອາຊາໄດ້ຊົງໃຊ້ຢູ່ທີ່ເມືອງຣາມາ ເເລ້ວກະສັດອາສາໄດ້ຊົງນຳໄປສ້າງເມືອງເກບາໃນເເດນເບັນຢາມິນເເລະເມືອງມິດສະປາ

²³ເຫດການອື່ນໆໃນຣາຊາການອາສາຄວາມສຳເລັດທັງຫລາຍ ພາລະກິດທັງຫມົດ ເເລະເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນມີບັນທຶກໃນກົດຫມາຍກະສັດເເຫ່ງຢູດາບໍ່ເເມ່ນບໍ? ເມື່ອອາສາໄດ້ເຖົ້າເເລ້ວໄດ້ຕາຍຍ້ອນພະຍາດຂອງລາວ²⁴ເເລ້ວອາສາກໍໄດ້ຕາຍໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດ ເເລ້ວໄດ້ຖືກຝັງໄວໃນເມືອງດາວິດ ເເລະເຢໂຮຊາຟັດລູກຂອງທ່ານໄດ້ເປັນກະສັດເເທນ

²⁵ນາດາບລູກຂອງເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຊົງປົກຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນ ຖືກກັນກັບປີທີສອງຂອງຣາຊການກະສັດເເຫ່ງຢູດາ ໄດ້ຊົງປົກຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນສອງປີ²⁶ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້ານໃນສາຍພະເນດຂອງພຣະຢາເວ ດຳເນີນຕາມວິຖີເເລະບາບຂອງຣາຊບິດາ ຊຶ່ງຊັກນຳອິດສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບຕາມ

²⁷ຝ່າຍອາບາຊາລູກຊາຍຂອງອາຫິຢາເຜົ່າອິດສະຄາວາງເເຜນເເລະລົງມືສັງຫານນາດັບ ຂະນະທີ່ໄດ້ຮ່ວມກັບກອງທັບ ອິດສະຣາເອນລ້ອມເມືອງກິບເບໂທນໃນຟິລິດສະຕີນ²⁸ໃນປີທີສາມຂອງຣາຊການຂອງອາສາ ກະສັດເເຫ່ງຢູດາ ບາອາຊາໄດ້ປົງພຣະຊົນນາດັບເເລ້ວຂຶ້ນຄອງຣາຊເເທນ

²⁹ທັນທີທີ່ພະອົງເປັນກະສັດ ບາອາຊາກໍໄດ້ຂ້າຄົນທຸກຄົນໃນຄອບຄົວ ຂອງເຢໂຣໂບອາມ ບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ໃຜລອດຊີວິດເລີຍ ເປັນໄປຕາມພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ຜ່ານທາງອາຫິຢາ ຊາວຊິໂລຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ³⁰ເພາະບາບທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ເຮັດເເລະຊັກນຳອິດສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດຕາມ ເເລະເພາະເຂົາໄດ້ຊົງຍົວະໃຫ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນພິໂຣດ

³¹ເຫດການອື່ນໆ ໃນຣາຊການຂອງນາດັບເເລະເພາະຣາຊກິດທັງປວງໄດ້ຊົງມີບັນທຶກໄວ້ໃນຈົດຫມາຍກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນບໍ່ເເມ່ນຫວາ?³²ມີສົງຄາມລະຫວ່າງອາສາກັບບາອາຊາກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ

³³ໃນປີທີສາມຂອງຣາຊການອາສາກະສັດເເຫ່ງຢູດາ ບາອາຊາລູກຂອງອາຫິຢາໄດ້ຊົງປົກຄອງເຫນືອດິນເເດນອິກສະຣາເອນທັງຫມົດທີ່ເມືອງຕີຣາຊາ ໄດ້ປົກຄອງເຫນືອສີ່ສິບສີ່ປີ³⁴ບາອາຊາໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງດຳເນີນຕາມວິຖີເເລະບາບຂອງເຢໂຣໂບອາມ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊັກນຳໃຫ້ອິດສະຣາເອນເຮັດບາບຕາມ

16

¹ວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງ ເຢຮູລູກຊາຍຂອງຮານານີ ໄດ້ກ່າວໂທດບາອາຊາວ່າ “²ໃນເມື່ອເຮົາໄດ້ເຊີດຊູເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກຜົ້ງສາລີ ເເລະໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າເປັນຜູ້ນຳເຫນືອອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນຕາມທາງຂອງເຢໂຣໂບອາມ ເເລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ອິດສະຣາເອນຄົນຂອງເຮົາເຮັດບາບ ເຮັດໃຫ້ເຮົາຢາກຮ້າຍດ້ວຍບາບຂອງເຂົາທັງຫລາຍ

³ເບິ່ງສາ ເຮົາຈະກວດລ້າງບາອາຊາ ເເລະຣາຊວົງຂອງເຂົາໃຫ້ຫມົດ ເເລະເຮັດໃຫ້ຣາຊວົງຂອງເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ⁴ຫມາຈະກິນຜູ້ໃດກໍຕາມໃນຣາຊວົງບາອາຊາທີ່ຕາຍໃນເມືອງ ເເລະນົກໃນອາກາດຈະກິນຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕາຍໃນທົ່ງນາ“

⁵ສ່ວນເລື່ອງອື່ນໆ ຂອງບາອາຊາ ເເລະສິ່ງທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ ເເລະພະຣາຊອຳນາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນບໍ່ເເມ່ນຫວາ?⁶ບາອາຊາໄດ້ຊົງລ່ວງຫລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງພະອົງ ເເລະໄດຝັງສົບໄວ້ທີ່ເມືອງຕີຣະຊາ ເເລະເອລາລູກຂອງທ່ານກໍຂື້ນເປັນກະສັດເເທນ

⁷ດັ່ງນັ້ນວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາໂດຍຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະເຢຮູ ລູກຊາຍຂອງຮານານີ ກ່າວໂທດບາອາຊາ ເເລະເຊື້ອສາຍພະອົງ ທັງເລື່ອງຄວາມຊົ່ວທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ເຮັດໃນສາຍພະເນດພຣະຢາເວ ຄືເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໃຈຮ້າຍດ້ວຍພະຣາຊກິດເເຫ່ງມືຂອງພະອົງ ທີີ່ເປັນຄືຣາຊາວົງຂອງເຢໂຣໂບອາມ ເເລະເພາະພະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍຣາຊວົງຂອງໂຢໂຣໂບອາມດ້ວຍ

⁸ໃນປີທີສິບຫົກເເຫ່ງຣາຊການກະສັດອາສາກະສັດຢູດາ ເອລາລູກຂອງບາອາຊາໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນໃນເມືອງຕີຣະຊາ ເເລະທ່ານໄດຄອບຄອງຢູ່ສອງປີ⁹ຊິມຣີ ຂ້າຣາຊການຂອງພະອົງ ຊຶ່ງເປັນຜູ້ບັນຊາການກອງລົດມ້າສຶກເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງພະອົງ ໄດ້ຕິດກະບົດຕໍ່ພຣະອົງ ບັດນີ້ເມື່ອພະອົງໄດ້ຢູ່ທີ່ເມືອງຕີຣະຊາກິນເຫລົ້າຈົນເມົາໃນບ້ານຂອງອາຣະຊາ ຜູ້ເບິ່ງເເຍງຮັກສາວັງ¹⁰ຊິມຣີໄດ້ເຂົ້າມາລອບຂ້າພະອົງ ພະອົງລົ້ມລົງເເລ້ວປະຫານເລີຍໃນປີທີຊາວເຈັດເເຫ່ງຣາຊການອາສາ ກະສັດຂອງຢູດາ ເເລ້ວກໍຂຶ້ນເປັນກະສັດເເທນ

¹¹ເມືອຊິມຣີໄດ້ເລີ່ມຄອງຣາຊເເລະນັ່ງເທິງບັັນລັງຂອງທ່ານ ທ່ານໄດ້ຊົງປະຫານຣາຊາວົງຂອງບາອາຊາ ພະອົງບໍ່ ໄດ້ເຫລືອຊາຍຈັກຄົນດຽວທັງທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງສະນິດ ຫລືມິດສະຫາຍຂອງບາອາຊາເລີຍ¹²ດັ່ງນັ້ນຊິມຣີໄດ້ທຳລາຍຣາຊວົງຂອງບາອາຊາຈົນຫມົດ ຕາມວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງໄດ້ກ່າວໂທດບາອາຊາໂດຍເຢຮູຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະ¹³ເພາະບາບທັງຫລາຍຂອງບາອາຊາເເລະບາບຂອງເອຣາ ຣາຊຖອຣົດຂອງພະອົງຊຶ່ງໄດ້ເຮັດ ເເລະຊົງເຮັດໃຫ້ອິດສະຣາເອນເຮັດບາບນຳ ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນບໍ່ພໍໃຈນຳເລື່ອງຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ

¹⁴ສ່ວນເລື່ອງອື່ນໆຂອງເອຣາ ເເລະທຸກສິ່ງຊຶ່ງພະອົງໄດ້ເຮັດ ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເເອນບໍ່ ເເມ່ນບໍ?

¹⁵⁻¹⁶ໃນປີທີສິບເຈັດເເຫ່ງຣາຊການອາສາກະສັດເເຫ່ງຢູດາ ສີຣິມໄດ້ຊົງຄອງຣາດໄດ້ເເຕ່ເຈັດວັນໃນເມືອງທີຣາຊບັດນີ້ກອງທັບຂອງຄົນຟີລິດສະຕີນ ເມື່ອ ກອງທັບ ຊຶ່ງຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ນັ້ນໄດ້ຂ່າວວ່າ “ ຊິມຣີໄດ້ກະບົດເເລະໄດ້ປົງພະຊົນກະສັດເເລ້ວ “ ໃນວັນທີ່ຄ້າຍອິດສະຣາເອນທັງຫລາຍຈຶ່ງຕັ້ງອິມຣີຜູ້ບັນຊາການກອງທັບໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິດສະຣາເອນ¹⁷ອິມຣີເເລະຄົນອິດສະຣາເອນທັງຫລາຍໄດ້ຂຶ້ນໄປຈາກເມືອງກິເບໂອນ ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເຂົ້າລ້ອມເມືອງຕີຣະຊາ

¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອອິມຣີໄດ້ຊົງເຫັນວ່າເມືອງນັ້ນເເຕກເເລ້ວ ພຣະອົງກໍໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນປ້ອມຂອງຣາຊວັງ ເເລະໄດ້ເຜົາຣາຊວັງດ້ວຍໄຟ ເເລະດ້ວຍວິທີນີ້ພະອົງໄດ້ຕາຍໃນກອງໄຟ¹⁹ເພາະບາບຊຶ່ງພະອົງໄດ້ເຮັດໄວຄືໄດ້ເຮັດຊົ່ວໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ດຳເນີນການຂອງເຢໂຣໂບອາມ ເເລະດ້ວຍບາບຊຶ່ງພະອົງໄດ້ເຮັດທີ່ນຳອິດສະຣາເອນເຮັດບາບດ້ວຍ²⁰ສ່ວນເລື່ອງນອກຂອງຊິມຣີ ລວມທັງຫນັງສືເຫລົ່ານັ້ນເເຫ່ງອິດສະຣາເອນບໍ່ເເມ່ນຫວາ?

²¹ເເລ້ວປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ເເບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ ເຄິ່ງຫນຶ່ງປະຊາຊົນຕິຕາມທິບນີລູກາຍຂອງກີນັດ ເເລະຍົກທ່ານຂຶ້ນເປັນກະສັດ ເເລະອີກຫນຶ່ງຕິດຕາມອິມຣີ²²ເເຕ່ປະຊາຊົນຕິດຕາມທິບນີລູກຊາຍຂອງກີຍັດ ດັ່ງນັ້ນທິບນີຈຶ່ງໄດ້ຕາຍ ເເລະອິມຣີໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດ

²³ອົມຣີໄດ້ເລີມຄອງອິດສະຣາເອນໃນປີທີສາມສິບເອັດເເຫ່ງຣາຊການປີທີສາມສິບເອັດເເຫຳ່ງຣາຊການອາສາກະສັດເເຫ່ງຢູ່ດາ ເເລະພະອົງໄດ້ຊົງຄອງຢູ່ສິບສອງປີ ພະອົງໄດ້ຄອງຣາດໃນເມືອງຕີຣະຊາເປັນເວລາຫົກປີ²⁴ພະອົງໄດ້ຊື້ພູເຂົາຊາມາເຣຍ ຈາກເຊເຊເມດ້ວຍເງິນສອງຕະລັນພະອົງໄດ້ສ້າງເມືອງເທິງພູເຂົານັ້ນເເລະໄດ້ເອີ້ນນາມເມືອງທີ່ສ້າງນັ້ນວ່າ ສະມາເຣຍ ຕາມຊື່ຂອງເຊເມຜູ້ເປັນອາດີດພູເຂົານັ້ນ

²⁵ອິມຣີໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້ານໃນສາຍພະເນດຂອງພຣະຢາເວ ເເລະໄດ້ເຮັດຊົ່ວກວ່າບັນດາກະສັດຜູ້ຢູ່ກ່ອນພະອົງ²⁶ເພາະພະອົງໄດ້ຊົງດຳເນີນຕາມທາງທັງຫລາຍຂອງເຢໂຣໂບອາມ ລູກຊາຍຂອງເນບັດ ເເລະຕະບາບຂອງພະອົງຊຶ່ງພະອົງນຳອິດສະຣາເອນເຮັດບາບດ້ວຍ ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວເເຫ່ງອິດສະຣາເອນບໍ່ພໍໃຈກັບບັນດາຮູບເຄົາລົບນັ້ນ

²⁷ສ່ວນເລື່ອງອື່ນໆ ຂອງອິມຣີຊຶ່ງໄດ້ເຮັດເເລະພະຣາຊອຳນາດຊຶ່ງໄດ້ຊົງສຳເເດງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນບໍ່ເເມ່ນບໍ?²⁸ດັ່ງນັ້ນອິມຮີໄດ້ລ່ວງຫລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງພະອົງ ເເລະເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ກຸງຊາມາເຣຍ ເເລະອາຫັບພະຣາຊໂອຣົດຂອງພະອົງກໍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດເເທນ

²⁹ໃນປີທີສາມສິບເເປດເເຫ່ງຣາຊການອາສາກະສັດຂອງຢູດາ ອາຫັບພະຣາຊໂອຣົດຂອງອິມຣີໄດ້ປົກຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນ ອາຮາບພະຣາຊໂອຣົດຂອງອົມຣີໄດ້ຊົງປົກຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນໃນກຸງສະມາເຣຍຊາວສອງປີ³⁰ອາຮາບພະຣາຊໂອຣົດຂອງອົມຣີໄດ້ເຮັດຊົ່ວໃນສາຍພະເນດພະຢາເວ ຫລາຍກວ່າບັ້ນດາກະສັດຢູ່ກ່ອນ

³¹ການທີີ່ອາຮາບໄດ້ຊົງດຳເນີນຕາມບາບຂອງເຢໂີຣໂບອາມລູກຊາຍເນບັດນັ້ນເບິ່ງຄືວ່າເປັນສິ່ງເລັກນ້ອຍສຳລັບພຣະອົງ ພະອົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບເຍເຊເບນພະຣາຊທິດາຂອງເອັນບາອັດກະສັດຂອງຊາວໄຊດອນມາເປັນເມຍ ເເລະພະອົງໄດ້ນະມັດສະການ ພະບາອານ ເເລະກົ້ມກາບພະນັ້ນ³²ພະອົງໄດ້ຕັ້ງເເທ່ນບູຊາ ພະບາອານໃນນິເວດພະບາອານຊຶ່ງພະອົງໄດ້ສ້າງໄວ້ໃນກຸງຊາມາເຣຍ³³ອາຮາມຕັ້ງເສົາພະອາເຊຣາ ອາຮາມໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພິໂຣດຫລາຍກວ່າກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອງທຸກພະອົງຊຶ່ງຢູ່ກ່ອນພະອົງ

³⁴ລະຫວ່າງການປົກຄອງຂອງອາຮາມ ຮີເອນຊາວເບັດເອນໄດ້ສ້າງເມືອງເຢຣິໂກຂຶ້ນ ຮີເອນໄດ້ວາງຮາກຖານເມືອງນັ້ນໂດຍຕ້ອງເສຍອາບີຮາມພະຣາຊໂອຣົດຫົວປີຂອງທ່ານ ເເລະຕັ້ງປະຕູເມືອງໂດຍຕ້ອງເສຍເຊກຸບລູກຊາຍຫລ້າ ຕາມພະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງຕັດທາງໂຍຊູວາລູກຊາຍຂອງນູນ

17

¹ເອລີຢາ ຊາວທິບີເເຫ່ງເມືອງທິບີຂະບີໃນກິເລອາດໄດ້ບອກອາຫັບວ່າ “ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ຊຶ່ງຂ້າພະອົງໄດ້ ຊົງພະຊົນຢູ່ບ່ອນໃດຈະມີນ້ຳຄ້າງຫລືຝົນໃນປີເຫລົ່ານີ້ ນອກຈະທ່ານຈະຂໍຂ້ານ້ອຍ

²ວັດຈະນະຂອງພະຢາເວມາຍັງເອລີຢາວ່າ“³ຈົ່ງອອກຈາກທີ່ນີ້ໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ລີ້ຢູ່ທາງຕາເວັນອອກເເມ່ນ້ຳຈໍເເດນ⁴ສິ່ງນີ້ຈະເກີ ດຂຶ້ນເມື່ອເຈົ້າຈະດື່ມນ້ຳຈາກລຳທານ ເເລະເຮົາໄດ້ສັ່ງຝູງກາໄຫ້ລຍງເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ“

⁵ດັ່ງນັ້ນເອລີຍາຈຶ່ງໄດ້ໄປເເລະເຮັດຕາມວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ໄດ້ຊົງບັນຊາເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ຂ້າງລຳທານເກຣິດ ຊຶ່ງຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເເມ່ນ້ຳຢໍເເດນ⁶ຝູງກາກໍໄດ້ນຳຂະຫມົມປັງເເລະເນື້ອມາໃຫ້ເຂົາໃນຕອນເຊົ້າ ເເລະນຳອາຫານມາໃຫ້ໃນເວລາຕອນເເລງ ເເລະເຂົາໄດ້ດື່ມນ້ຳຈາກລຳທານ⁷ເເຕ່ຕໍ່ມາອີກບໍ່ດົນທຳທານກໍເເຫ້ງ ເພາະບໍ່ ມີຝົນໃນເເຜ່ນດິນ

⁸ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງເອລີຢາວ່າ “⁹ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໄປຍັງເມືອງຊາເຣຟັດຊຶ່ງຂຶ້ນກັບເມືອງຊີໂດນ ເເລະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນເບິ່ງສາ ເຮົາໄດ້ສັ່ງເເມ່ມ້າຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ນັ້ນໃຫ້ລ້ຽງດູເຈົ້າ“ດັ່ງນັ້ນ¹⁰ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປຍັງເມືອງສາເຣຟັດ ເເລະເມື່ອເຂົາມາເຖິງປະຕູເມືອງ ຊຶ່ງເເມ່ມ້າຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ນັ້ນກຳລັງເກັບຟືນດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນນາງເເລະເວົ້າວ່າ“ຂໍນ້ຳກິນຈັກຫນ່ອຍເເດ່ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ກິນ

¹¹ໃນຂະນະທີ່ນາງຈະໄປເອົານ້ຳ ເຂົາກໍໄດ້ເອີ້ນນາງເເລະບອກວ່າ“ ຂໍຂະຫນົມປັງນຳເຈົາມາໃຫ້ຈັກອັນສາ“¹²ນາງໄດ້ຕອບວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານໄດ້ພະຊົນຢູ່ບ່ອນໃດຂ້ອຍບໍ່ມີຂະຫນົມປັງເລີຍ ມີເເຕ່ເເປ້ງກຳມືຫນຶ່ງໃນຫມໍ້ ເເລະນ້ຳມັນເລັກນ້ອຍໃນໃຫເບິ່ງສາ ຂ້ອຍກຳລັວເກັບຟືນສອງອັນເພື່ອຂ້ອຍຈະເຂົ້າໄປເຮັດຂະຫນົມສຳລັບໂຕເອງເເລະລູກຊາຍ ເພື່ອພວກເຂົາຈະກິນເເລ້ວກໍຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ“¹³ເເຕ່ເອລີຢາໄດ້ບອກນາງວ່າ“ ຢ່າຢ້ານເລີຍ ຈົ່ງໄປເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າເວົ້າເເຕ່ຈົ່ງເຮັດຂະຫນົມກ້ອນນ້ອຍໃຫ້ຂ້ອຍກ່ອນເເລ້ວເອົາມາໄຫ້ຂ້ອຍກ່ອນ ເເລ້ວພາຍຫລັງຈຶ່ງເຮັດສຳຫລັບເຈົ້າ ເເລະລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ

¹⁴ເພາະພຣະຢາເວເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ອາຫານໃນຫມໍ້ນັ້ນຈະບໍ່ຂາດ ເເລະນ້ຳໃນໄຫນັ້ນຈະໄຫລບໍ່ຫມົດຈົນກວ່າພຣະຢາເວຈະສົ່ງຝົນລົງມາພື້ນດິນ“¹⁵ດັ່ງນັນນາງກໍໄປເຮັດຕາມຄຳຂອງເອຣີຢາທີ່ໄດ້ບອກນາງ ນາງເເລະເອລີຢາພ້ອມດ້ວຍຄອບຄົວກໍໄດ້ກິນອາຫານຢູ່ຫລາຍວັນ¹⁶ອາຫານໃນຫມໍ້ກໍບໍ່ຂາດນ້ຳໃນໄຫກໍໄຫລບໍ່ຢຸດ ຕາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວທາງເອລີຢາ

¹⁷ພາຍຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານີ້ ລູກຊາຍຂອງຍິງນັ້ນເປັນເຈົ້າຂອງບ້ານກໍໄດ້ລົ້ມປ່ວຍ ອາການປ່ວຍຂອງເຂົານັ້ນຫນັກຫລາຍ ຈົນບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈເຫລືອຢູ່ເເລ້ວ¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງໄດ້ກ່າວເເກ່ເອລີຢາວ່າ“ ໂອຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຂ້ອຍເຮັດຫຍັງໃຫ້ທ່ານ? ທ່ານຈຶ່ງມາຫາຂ້ອຍ ເເລະເພື່ອຂ້າລູກຊາຍຂ້ອຍເເນວນີ້ຫວາ?

¹⁹ເເລ້ວເອລີຢາໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ“ເອົາລູກຊາຍມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຖີດ“ເຂົາກໍໄດ້ນຳເດັກຊາຍໄປຈາກເເຂນຂອງນາງເເລະອຸ້ມໄປຫ້ອງຊັ້ນເທິງທີ່ທ່ານພັກຢູ່ ເເລະເຂົາວາງເດັກນ້ອຍນັ້ນຢູ່ບ່ອນນອນຂອງເຂົາເອງ²⁰ເຂົາໄດ້ທູນພຣະຢາເວວ່າ“ ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງພຣະອົງໄດ້ນຳເຫດຮ້າຍມາເຫນືອຍິງມ້າຍທີ່ຂ້າພະອົງອາໄສຢູ່ນັ້ນບາດດຽວບໍ? ໂດຍໄດ້ປະທານລູກຊາຍຂອງນາງ? “²¹ເເລ້ວເອລີຢາກໍໄດ້ຢຽດໂຕທັບເດັນນັ້ນສາມເທື່ອ ເຂົາໄດ້ຮ້ອງທູນພຣະຢາເວວ່າ“ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງ ຂ້າພະອົງຂໍເດັກນ້ອນນີ້ມາເຂົາໃນຕົວເຂົາອີກດ້ວຍເຖີດ“

²²ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງສຽງຂອງເອລີຢາ ຊີວິດຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃນຕົວຂອງເຂົາອີກ²³ເອລີຢາໄດ້ອຸ້ມເດັກນັ້ນ ເເລະໄດ້ນຳເຂົາມາຈາກຫ້ອງຊັ້ນເທິງເຂົາໄປໃນບ້ານ ເຂົາໄດ້ມອບເດັກນ້ອຍນັ້ນໃຫ້ເເມ່ຂອງເຂົາເເລະເວົ້າວ່າ“ ເບິ່ງເເມ້ ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່“²⁴ຍິງນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບເອລີຢາວ່າ“ ຕອນນິ້ຂ້ອຍຮູເເລ້ວວ່າທ່ານເປັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ເເລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວອອກຈາກປາກທ່ານເປັນຄວາມຈິງ“

18

¹ຫລັງຈາກນັ້ນເປັນເວລາຫລາຍວັນ ພຣະດຳລັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເອລີຢາໃນປີທີສາມທີ່ຝົນບໍ່ຕົກວ່າ“ ຈົ່ງໄປສະເເດງໂຕຂອງເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າອາຫັບ ເເລະເຮົາຈະສົ່ງຝົນຕົກລົງມາຈາກເເຜ່ນດິນໂລກ“²ເອລີຢາຈຶ່ງໄປສະເເດງຕົວຂອງເຂົາຕໍ່ອາຫັບ ບັດນີ້ການກັນດານອາຫານໃນສະມາເຣຍຮຸນເເຮງຫລາຍ

³ອາຫັບໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງໃຫ້ໂອບາດີຫົວຫນ້າຜູ້ດູເເລວັງມາເຫັນ ບັດນີ້ ໂອບາດີໄດ້ຖວາຍກຽດພຣະຢາເວຫລາຍ⁴ເພາະເມື່ອຄັ້ງເຍເຊເບນໄດ້ຂ້າຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ໂອບາດີໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອພວກຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຫນຶ່ວຮ້ອຍຄົນເເລະໄດ້ລີ້ເຂົາໃນຖ້ຳສອງແຫ່ງ ເເຫ່ງລະຫ້າສິບຄົນເເລະຈັດສົ່ງອາຫານກັບນ້ຳໃຫ້

⁵ອາຫັບໄດ້ກ່າວກັບໂອບາດີຢາວ່າ “ຈົ່ງໄປຍັງຕານ້ຳເເລະລຳທານທຸກເເຫ່ງທົ່ວເເຜ່ນດິນບາງທີເຮົາອາດຈະພົບຫຍ້າເເລະພໍລ້ຽງຊີວິດມ້າເເລະລໍ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ບໍ່ສູນເສຍສັດທັງຫມົດ“⁶ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເເບ່ງພື້ນທີ່ກັນເພື່ອຈະໄດ້ຄົ້ນຫາທົ່ວເຖິງ ເເລະຄົ້ນຫານ້ຳ ອາຫັບໄດ້ສະເດັດໄປທາງຫນຶ່ງດ້ວຍໂຕຂອງລາວເອງເເລະໂອບາດີໄດ້ໄປອີກທາງຫນຶ່ງ

⁷ຂະນະທີ່ບາດີໄດ້ຍ່າງໄປຕາມທາງ ເອລີຢາກໍບັງເອີນໄດ້ມາພົບເຂົາ ໂອບາດີກໍຈື່ເອລີຢາໄດ້ ເເລະໄດ້ກົ້ມຄຳນັບລົງພື້ນ ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ “ນີ້້ເເມ່ນເອລີຢານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເເທ້ໆບໍ?⁸ເອລີຢາຕອບວ່າ“ ຂ້ອຍເອງ ໄປເວົ້າັບກະສັດເຖີດວ່າ ອເອລີຢາຢູ່ທີ່ນີ້““

⁹ໂອບາດີໄດ້ຖາມວ່າ“ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຫຍັງບໍ ທ່ານຈຶ່ງຈະໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເຂົາໄປໃນມືຂອງອາຫັບ ເພື່ອໃຫ້ພະອົງປະຫານເຈົ້າ?¹⁰ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານໄດ້ພະຊົນຢູ່ເເນ່ສັນໃດ ກໍບໍ່ມີອານາຈັກໃດທີ່ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ສົ່ງຄົນໄປຄົ້ນຫາໂຕທ່ານ ສັນນັ້ນ“ ເເລະເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ອານາຈັກໃດບອກວ່າ “ເອລີຢາບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ“ ອາຫັບກໍຈະຊົງໃຫ້ພວກດເຂົາສາບານວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ພົບທ່ານ¹¹ມາຕອນນີ້ທ່ານບອກໃຫ້“ ໄປທູນເຈົ້ານາຍວ່າເອລີຢາຢູ່ທີ່ນີ້

¹²ເເຕ່ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄປເເລ້ວ ພະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວຈະມາຮັບໂຕທ່ານໄປທີ່ໃດຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ ເເລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄປເເລະທູນອາຮາບກັບມາບໍ່ພົບທ່ານພະອົງຈະປະຫານຂ້ານ້ອຍ ທັ້ງໆທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ນະມັດສະການພຣະຢາເວມາຕັ້ງເເຕ່ຂ້ານ້ອຍຍັງຫນຸ່ມໆນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ¹³ບໍ່ມີໃຜບອກທ່ານບໍວ່າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຫຍັງເມື່ອຄັ້ງເຍເຊເບນຂ້າຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍເຊື່ອງໂຕຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຮ້ອຍຄົນໃນຖ້ຳໂດຍເເບ່ງຫ້າສິບຄົນໃນຖ້ຳ ເເລະຈັດສົ່ງອາຫານກັບນ້ຳໃຫ້ເເນວໃດ?

¹⁴ຕອນນີ້ ທ່ານບອກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເວົ້າວ່າໄປ ເເລະບອກນາຍຂອງເຈົ້າວ່າເອລີຢາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງໄດ້ປະຫານຊີວິດຂ້ານ້ອຍ“¹⁵ເເລ້ວເອລີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ “ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາທີີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍຢືນຫຍັດເພື່ອພຣະອົງພຣະຊົນຢູ່ເເນ່ສັນໃດ ຂ້ານ້ອຍກໍຈະສະເເດງຕົວຕໍ່ອາຫັບໃນວັນນີຢ່າງເເນ່ນອນສັນນັ້ນ

¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ໂອບາດີຈຶ່ງໄດ້ໄປເຂົ້າເຝົ້າອາຫັບເເລະກາບທູນພະອົງໃນສິ່ງທີ່ເອລີຢາໄດ້ເວົ້າ ເເລ້ວກະສັດກໍໄດ້ສະເດັດອອກມາພົບເອລີຢາ¹⁷ເມື່ອອາຮັບໄດ່້ເຫັນເອລີຢາ ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ “ນີ້ເຈົ້າບໍ? ເຈົ້າຄືຄົນທີ່ນຳຄວາມເດືອດຮ້ອນມາສູ່ອິດສະຣາເອນ“

¹⁸ເອລີຢາໄດ້ຕອບວ່າ“ ຂ້າພະອົງບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມເດືອດຮ້ອນມາສູ່ອິດສະຣາເອນ ເເຕ່ພະອົງເເລະຮາຊວົງຂອງພໍ່ພະອົງຕ່າງຫາກທີ່ໄດ້ນຳຄວາມເດືອດຮ້ອນມາ ໂດຍພະອົງໄດ້ຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວເເລະໂດຍການຕິດຕາມບາອານ¹⁹ບັດນີ້ ຈົ່ງສົ່ງຂ່າວໄປເເລະລວມອິດສະຣາເອນທັງຫມົດມາພົບ ຂ້ານ້ອຍເທິງພູເຂົາກາເມນພ້ອມທັງຜູ້ທຳນາຍຂອງພະບາອານ 450 ຄົນ ເເລະຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະຂອງເເມ່ອາເຊຣາສີ່ຮ້ອຍຄົນ ຊຶ່ງເຢເຊເບນເຄີຍລວມໂຕະອາຫານນຳ

²⁰ດັ່ງນັນອາຮາມຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນ ເເລະ ເອີ້ນບັນດາຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະມາຊຸມນຸມເທິງພູເຂົາກາເມນ²¹ເອລີຢາໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ປະຊາຊົນທັງຫມົດເເລະໄດ້ກ່າວວ່າ“ພວກທ່ານຈະປ່ຽນໃຈໄປມາດົນອີກປານໃດ? ຫາກພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງຕິດຕາມພຣະອົງ ເເຕ່ຫາກພະບາອານເປັນພະເຈົ້າກໍຕິດຕາມເຂົາໄປເຖີດ“ ເເຕ່ປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ຕອບຫຍັງກັບທ່ານຈັກຄຳດຽວ

²²ເເລ້ວເອລີຢາຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ “ເຮົາ ເຮົາເປັນພຽງຄົນດຽວເປັນຜູ່ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວທີ່ເຫລືອຢູ່ ເເຕ່ຝ່າຍພະບາອານມີຜູ້ພະຍາກອນເຖິງ 450 ຄົນ²³ດັ່ງນັ້ນ ພວກທ່ານຈົ່ງນຳງົວຜູ້ສອງໂຕ ໃຫ້ຄົນຂອງພະບາອານເລືອກເອົາໂຕຫນຶ່ງ ເເລະສັບເປັນຕ່ອນວາງໄວ້ຢູ່ກອງຟືນ ເເຕ່ບໍ່ຕ້ອງຈູດໄຟ ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະຕຽມງົວຜູ້ອີກໂຕຫນຶ່ງ ເເລະນຳມາໄວ້ກອງຟືນໂດຍບໍ່ຈູດໄຟດ້ວຍເຊັ່ນກັນ²⁴ຈາກນັ້ນພວກທ່ານຈົ່ງຮ້ອງອອກມາຈາກພະນາມພວກທ່ານ ເຮົາຈະຮ້ອງອອກມາພຣະນາມພຣະຢາເວ ເເລະພຣະເຈົ້າອົງທີ່ຕອບຈະສົ່ງໄຟລົງມານັ້ນເເລະເເມ່ນພຣະເຈົ້າອົງທ່ຽງເເທ້“ ເເລະປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ຕອບເເລ້ວກ່າວວ່າ “ນີ້ເຂົ້າທ່າດີ“

²⁵ດັ່ງນັ້ນ ເອລີຢາໄດ້ເວົ້າກັບ ຜູ້ພະຍາກອນພະບາອານວ່າ “ຈົ່ງເລືອກງົວຜູ້ໄປໂຕຫນຶ່ງສຳລັບພວກທ່ານເເລະຈັດຕຽມກ່ອນເຖີດເະພາະຫາກພວກທ່ານມີກັນຫລາຍຄົນເເລ້ວຈົ່ງຮ້ອງພະນາມຂອງພວກທ່ານເເຕ່ຢ່າຈູດໄຟຂ້າງງົວຜູ້“²⁶ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບງົວຜູ້ທີ່ມີຄົນນຳມາມອບໃຫ້ໄປແລະໄດ້ຈັດຕຽມ ເເລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຮຍກຮ້ອງພະນາມຂອງພະບາອານຕັ້ງເເຕ່ເຊົ້າຈົນທ່ຽງ ຮ້ອງດັງໆວ່າ ຂ້າເເຕ່ພະບາອານ ໂປດຈູດໄຟໃຫ້ຂ້າພະອົງເຖີດ“ ເເຕ່ບໍ່ໄດ້ມີສຽງຫລືໃຜຕອບອອກມາເລີຍ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເອີ້ນໄປອ້ອມໆ ເເທ່ນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ

²⁷ຕອນທ່ຽງເອລີຢາໄດ້ເລີ່ມເຢາະເຢີ້ຍພວກເຂົາວ່າ “ຮ້ອງດັງຂຶ້ນອີກເເດ່ ພະບາອານເເມ່ນພະເຈົ້າເດະ ບາງທີພະອົງອາດຈະກຳລັງໃຈລອຍຫລື ປົດທຸກຢູ່ຫລືກຳລັງເດີນທາງ ບາງເທື່ອພະອົງກະລັງຫລັບຢູ່ ຕ້ອງຊ່ວຍກັນປຸກໃຫ້ຕື່ນ“²⁸ສະນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຊ່ວຍກັນຮ້ອງເເຮງຂຶ້ນເເລະພວກເຂົາໄດ້ເອົາດາບເເລະຫອກມາປາດເລືອດໂຕເອງຕາມພິທີກຳເຂົາເລືອດໄຫລເຕັມໂຕພວກເຂົາເອງ²⁹ຈົນເຖິງເວລາຕອນເເລງກໍບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ ເເລະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງບ້າຄັ້ງຕໍ່ໄປຈົນຮອດເວລາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕອນເເລງ ເເຕ່ບໍມີຫຍັງຕອບຮັບ ບໍ່ມີໃຜສົນໃຈຄຳຮ້ອງຂໍຂອງພວກເຂົາ

³⁰ເເລ້ວເອລີຢາໄດ້ກ່າວເເກ່ປະຊາຂົນນັ້ນວ່າ “ມາໃກ້ໆເຮົາ“ ເເລະພວກເຂົາທັງຫມົດກໍມາໃກ້ເຂົາ ເເລ້ວເອລີຢາກໍໄດ້ເເປງເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງຢູ່ໃນສະພາບຜຸພັງ³¹ເອລີຢາໄດ້ນຳຫີນມາສິບສອງກ້ອນ ຫນຶ່ງກ້ອນເເທ່ນຫນຶ່ງເຜົາຂອງບັນດາເຜົາບັນດາລູກຊາຍຢາໂຄບຜູ້ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ “ອິດສະຣາເອຈະເປັນນາມຂອງເຈົ້າ“³²ດ້ວຍຫີນເຫລົ່ານີ້ ເຂົາໄດ້ໃຊ້ໃນການສ້າງເເທ່ນບູຊາໃນພຣະນາມພຣະຢາເວ ເເລ້ະເຂົາໄດ້ຂຸດຮ່ອງຮອບເເທ່ນບູຊາຂະຫນາດໃຫຍ່ພໍທີ່ຈະໃສ້ເມັດພືດໄດ້ເກືອບສິບສີ່ລິດ

³³ເຂົາໄດ້ລຍງໄມ້ຟືນທີ່ປອດໄພສັບງົວຜູ້ເປັນຕ່ອນໆ ວາງຕ່ອນຕ່າງໆ ຂອງງົວຜູ້ໃສ່ກອງຟືນ ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ “ຈົ່ງຕັກນ້ຳໃສ່ໃຫ້ເຕັມຖັງເເລະເທລົງເຄື່ອງເຜົາບູຊາເເລະເທິງກອງຟືນ³⁴ເເລ້ວເຂົາກໍ່ໄດກ່າວວ່າ“ຈົ່ງເຮັດອີກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເຮັດອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າຈົ່ງເຮັດອີກເປັນຄັ້ງທີ່ສາມ³⁵ນ້ຳໄຫລອ້ອມເເທນບູຊາເເລະໄດ້ເຕັມຮ່ອງທີ່ຂຸດໄວ້

³⁶ເຫດການນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນເເລງເວລາຖວາຍເຄື່ີອງບູຊາ ຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະເອລີຢາໄດ້ເດີນທາງມາໃກ້ເເລະກ່າວວ່າ “ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມອິດສະອັດເເລະອິດສະຣາເອນ ຂໍໃຫ້ເປັນທີ່ພຽງທົ່ວກັນໃນວັນນີ້ວ່າພຣະອົງໄດ້ເປັນພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເເລະຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເເລະຂ້ານ້ອຍເຮັດທັງຫມົດນີ້ເເມ່ນເຮັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ³⁷ຂໍພຣະອົງຕອບຂ້ານ້ອຍເພື່ອປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ຈະໄດ້ຮູ້ວ່າຄືພຣະອົງ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳຈິດໃຈຂອງເຂົາກັບມາຫາພຣະອົງເອງອີກຄັ້ງ“

³⁸ທັນໃດນັ້ນເອງໄຟຂອງພຣະຢາເວກໍຕົກລົງມາເເລະໄດ້ເຜົາໄຫມ້ເຄື່ອງບູຊາຂະນະທີ່ໄມ້ຟືນ ຫີນເເລະພື້ນດິນບ່ອນນັ້ນເເລະເເມ້ເເຕ່ນ້ຳທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບເເທ່ນນັ້ນກໍເເຫ້ງໄປຫມົດ³⁹ເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ເຫັນດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍໄດ້ກົ້ມຫນ້າລົງພື້ນດິນເເລະຮ້ອງວ່າ “ພຣະຢາເວ ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ⁴⁰ດັ່ງນັ້ນເອລີຢາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ“ຈົ່ງຈັບກຸມໂຕບັນດາຄົນຂອງພະບາອານໄວ້ ຢ່າໃຫ້ເຂົາຫນີລອດໄປໄດ້ເເມ້ເເຕ່ຄົນດຽວ“ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍຈັບກຸມ ເເລະເອລີຢາໄດ້ນຳໂຕບັນດາຜູ້ຄົນເຄົາລົບພະບາອານທີ່ລົງໄປໃນຫ້ວຍກີໂຊນເເລະຂ້າພວກເຂົາເສຍ

⁴¹ເອລີຢາໄດ້ກ່າວກັບອາຮາມວ່າ “ຂໍຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຊີນກິນເເລະດື່ມເຖີດເພາະມີຝົນຮ່າໃຫຍ່⁴²ດັ່ງນັ້ນ ອາຮາມຈຶ່ງໄດ້ໄປກິນເເລະດື່ມ ເເລ້ວເອລີຢາໄດ້ຂຶ້ນໄປຍອດພູກາເມນ ເເລ້ວເຂົາໄດ້ກົ້ມໂຕລົງຮອດພື້ນດິນເເລະກົ້ມຫນ້າຂອງເຂົາລົງລະຫວ່າງເຂົ່າຂອງເຂົາ

⁴³ເຂົາໄດ້ສັ່ງຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາວ່າ “ຈົ່ງໄປແລະເບິ່ງທະເລ“ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປ ເເລະເບິ່ງ ເເລ້ວໄດ້ເວົ້າວ່າ“ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ“ ກັບໄປເບິ່ງອີກເຈັດເທື່ອ“⁴⁴ໃນຄັ້ງທີເຈັດຄົນຮັບໃຊ້ໄດ້ເວົ້າວ່າ“ ເບິ່ງສາ ມີເມກນ້ອຍໆກ້ອນຊ່ຳຝາມືຫນຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກທະເລ“ ເອລີຢາຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ “ຈົ່ງໄປທູນຕໍ່ອາຮາມວ່າ ຈົ່ງຕຽມລົດມ້າເສິກຂອງພຣະອົງເເລ້ວຈົ່ງລົງຈາກພູເຂົາ ກ່ອນພະອົງຈະຊົງຕິດຝົນ“

⁴⁵ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດໃນບໍ່ຊ້າທ້ອງຟ້າກໍມືດດ້ວຍເມກອັນຫນາຕຶບກໍປົກຄຸມຟ້າສະຫວັນ ລົມເລີ່ມພັດມາ ເເລະຝົນຫ່າໃຫຍ່ກໍ່ເລີ່ມຕົກ ອາຮາມໄດ້ຟ້າວໄປຢິດຊະເຣນ⁴⁶ເເຕ່ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ລົງມາເຂົາໄດ້ເອົາເສື້ອມັດເເອວໃຫ້ເເຫນ້ນເເລະເເລ່ນເເຊງກັນຂຶ້ນຫນ້າກະສັດມາຈົນຮອດທາງເຂົາຢິດສະເຣນ

19

¹ອາຮາບ ເລົ່າເລື່ອງທັງຫມົດທີ່ເອລີຢາໄດ້ເຮັດ ເເລະການທີ່ເອລີຢາໄດ້ປະຫານຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານທັງຫມົດດ້ວຍດາບ²ຈາກນັ້ນນາງເຢເຊເບນຈົ່ງໄດ່ສົ່ງຄົນມາເເຈ້ງເອລີຢາວ່າ “ຂໍໃຫ້ພະທັງຫລາຍເຮັດກັບເຮົາເເລະຫລາຍກວ່ານັ້ນຫາກພາຍໃນມື້ອື່ນນີ້ເວລາດຽວກັນນີ້ ເຮົາຍັງບໍ່ປິດຊີວິດເຈົ້າເຫມືອນຜູ້ທີ່ປິດຊີວິດຄົນເຫລົ່ານັ້ນ“³ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ຍິນສຽງດັ່ງນັ້ນ ເຂົາກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນເເລະຫນີເອົາຊີວິດລອດ ໄປຍັງເບເອເຊບາຊຶ່ງເປັນຂອງອານາຈັກຢູດາ ເເລະຖິ້ມຄົນຮັບໃຊ້ໄວ້ທີ່ນັ້ນ

⁴ສ່ວນເຂົາເອງກໍເດີນທາງເຂົາໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານເເຕ່ຄົນດຽວ ຫມົດມື້ເເລ້ວເຂົາຈຶ່ງໄດ້ມາເເລະນັ່ງລົງກ້ອງຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນຫນຶ່ງ ເຂົາໄດ້ອະທິຖານໃຫ້ໂຕເອງຕາຍເເລະກ່າວວ່າ ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວຂ້າພຣະອົງທົນມາດົນເເລ້ວ ຂໍໄດ້ຊົງເອົາຊີວິດຂ້ານ້ອຍໄປເຖີດ ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ດີກວ່າບັນພະບູລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍທີີ່ໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ“⁵ສະນັ້ນເຂົາກໍໄດ້ນອນກ້ອງຟຸ່ມໄມ້ເເລະຫລັບໄປທັນໃດນັ້ນກໍມີທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງໄດ້ມາເເຕະຕ້ອງຕົວເຂົາເເລະບອກວ່າ“ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເເລະກິນອາຫານ“⁶ເອລີຢາໄດ້ລຸກຂຶ້ນເເລະເບິ່ງໄປອ້ອມໆ ເເລະມີຂະຫມົມປັງປິ້ງຢູ່ຖານຮ້ອນໆ ເເລະມີນ້ຳຈອກຫນຶ່ງຢູ່ໃກ້ຫົວລາວ ສະນັ້ນເຂົາຈຶ່ງກິນຂະຫມົມປັງ ດື່ມນ້ຳເເລ້ວລົ້ມໂຕນອນລົງອີກ

⁷ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວກໍໄດ້ມາອີກຄັ້ງຫນຶ່ງເປັນເທື່ອທີສອງ ໄດ້ເເຕະຕົວເຂົາເເລະໄດ້ບອກວ່າ “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເເລະກິນອາຫານເພາະການເດີນທາງຄັ້ງນີ້ເກີນກຳລັງຂອງທ່ານ“⁸ດັ່ງນັ້ນເອລີຢາຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນກິນອາຫານເເລະກິນນ້ຳ ເເລະເຂົາເດີນທາງຈາກກຳລັງຂອງອາຫານທີ່ລາວກິນນັ້ນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນຈົນມາເຖິງພູເຂົາຊີນາຍຂອງພຣະເຈົ້າ

⁹ເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປທີ່ຖ້ຳເເຫ່ງຫນຶ່ງເເລ້ວທັນໃດນັ້ນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວກໍໄດ້ມາເຖິງເເລ້ວໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ“ ເອລີຢາເອີຍ ເຈົ້າເຮັດຫຍັງຢູ່ທີ່ນີ້?¹⁰ເອລີຢາໄດ້ຕອບວ່າ“ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຸ້ມເທຢ່າງຫລາຍເພື່ອພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ເພາະປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຖິ້ມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ທຳລາຍເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງເເລະໄດ້ສັງຫານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງດ້ວຍດາບ ບັດນີ້ ເຫລືອຂ້ານ້ອຍພຽງຄົນດຽວ ເເລະພວກເຂົາພະຍາຍາມເອົາຊີວິດທ່ານດ້ວຍ

¹¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ “ຈົງອອກໄປຢືນຕໍ່ຫນ້າເຮົາເທິງພູເຂົາ“ ເເລ້ວເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ສະເດັດຜ່ານໄປກໍມີລົມພາຍຸເເຮງພັດປະທະພູເຂົາເຮັດໃຫ້ຫີນເເຕກເປັນປ່ຽງ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ເເຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນລົມ ເເລ້ວຕໍ່ຈາກລົມກໍເກີດເເຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ¹²ເເລ້ວພາຍຫລັງເເຜ່ນດິນໄຫວກໍເກີພດໄຟລຸກ ເເຕ່ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຢູ່ໄຟນັ້ນ ຫລັງຈາກໄຟມີສຽງຊື່ມເບົາໆ

¹³ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ຍິນສຽງ ເຂົາກໍໄດ້ຍົກເສືອຄຸມປິດຫນ້າ ເເລະໄດ້ຢືນຢູ່ປາກທາງເຂົ້າຖ້ຳ ເເລ້ວໄດ້ຍິນສຽງຫນຶ່ງກ່າວກັບເຂົາວ່າ “ເອລີຢາເອີຍ ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້? “¹⁴ເອລີຢາໄດ້ຕອບວ່າ“ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຸ້ມເທຢ່າງຫລາຍເພື່ອພຣະເຈົ້າຢາເວພຣະເຈົ້າໂຍທາເພາະປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຖິ້ມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ທຳລາຍເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງ ເເລະໄດ້ສນັງຫານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄົມດາບ ບັດນີ້ເຫລືອຂ້ານ້ອຍພຽງຄົນດຽວເເລະພວກເຂົາພະຍາຍາມເອົາຊີວິດຂ້າພະອົງນຳ“

¹⁵ເເລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ່“ຈົ່ງກັບໄປຕາມທາງທີ່ເຈົ້າມາ ເເລ້ວໄປຍັງຖິ່ນທຸລະກັນດານ ດາມັສກັດ ເເລະເມື່ອເຈົ້າໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ຈົ່ງເຈີມຮາຊາເອນໄຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອອາຮາມ¹⁶ເເລະເຈົ້າຈົ່ງເຈີມເຢບຸດລູກຊານຂອງນິມຊີໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິດສະຣາເອນ ເເລ້ວຈົ່ງເຈີມເອລີຊາລູກຊາຍຊາຟັດຊາວອາເບັນເມໂຮລາໃຫ້ເປັນຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະສືບຕໍ່ຈາກເຈົ້າ

¹⁷ສິ່ງນີຈະເກີດຂຶ້ນ ຜູ້ໃດຫນີລອດຄົມດາບຮາຊາເອນຈະຖືກຂ້າ ເເລະຜູ້ໃດຫນີຮອດຄົມດາບຂອງເຢຮູຈະຖືກເອລີອາຊາຂ້າ¹⁸ເເຕ່ເຮົາຈະເຫລືອປະຊາຊົນໄວ້ເຈັດພັນຄົນໃນອິດສະຣາເອນ ຜູ້ຊຶ່ງຫົວເຂົ່າຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ຄຸລົງຂາບໄຫວ້ ເເລະປາກຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ຈູບພະບາອານ

¹⁹ເອລີຢາຈາກໄປຈາກທີ່ນັ້ນເເລະພົບເອລີຊາລູກຊາຍຂອງຊາຟັດກຳລັງໄຖນາ ເເລະໄດ້ມີງົວສິບສອງຄູ່ຍ່າງອອກກ່ອນລາວ ເເລະຕົວຂອງເຂົາເອງນັ້ນກຳລັງໄຖນາກັບເເອກທີສິບສອງ ເອລີຢາຈຶ່ງໄດ້ຍ່າງເຂົ້າໄປຫາເເລະໃສ່ເສື້ອຄຸມໃຫ້ເອລີຊາ²⁰ເເລ້ວເອລີຊາໄດ້ຖິ້ມງົວນັ້ນໄວ້ເເລ້ວເເລ່ນໄປຫາເອລີຢາ ເເລ້ວເຂົາກ່າວວ່າ“ ຂໍໄຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈູບລາພໍ່ເເລະເເມ່ກ່ອນ ເເລ້ວຈະຕິດຕາມທ່ານໄປ“ ເເລ້ວເອລີຢາໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ“ ກັບໄປສາ ເເຕ່ຢາລືມວ່າເຮົາໄດ້ເຮັດຫຍັງເເກ່ເຈົ້າ“

²¹ດັ່ງນັ້ນເອລີຊາໄດ້ຫລຽວໄປຈາກເອລີຢາເອົາເເອກງົວມາເຮັດເປັນຟືນ ຂ້າສັດ ເເລະເອົາຊີ້ນມາດ້ວຍໄມ້ຂອງເເອກງົວ ເເລ້ວເຂົາໄດ້ເເຈກຈ່າຍຊີ້ນໃຫ້ປະຊາຊົນ ເເລະພວກເຂົາກໍໄດ້ກິນອາຫານດັ່ງນັ້ນເອລີຊາໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕິດຕາມເອລີຢາໄປເເລະໄດ້ຮັບໃຊ້ເອລີຢາ

20

¹ເບັນຮາດາບກະສັດອາຮາມໄດ້ຊົງລວບລວມກອງທັບທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ມີກະສັດທີ່ຮອງຈາກພຣະອົງສາມສິບສອງອົງຢູ່ກັບພະອົງ ພ້ອມກັບມ້າເເລະລົດມ້າເສິກ ເເລະພະອົງໄດ້ຂຶ້ນໄປອ້ອມເມືອງສະມາເຣຍ ເເລະໄດ້ສູ້ຮົບກັບເມືອງນັ້ນ²ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຜູ້ສື່ສານໄປຫາອາຮາມກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເເລະໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ³ເງິນເເລະທອງຂອງພະອົງເປັນຂອງເຮົາບັນດາເມຍເເລະໂອຣົດຂອງພະອົງເປັນຂອງເຮົານຳ“

⁴ກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ຕອບວ່າ“ຂ້າເເຕ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນດັ່ງທີ່ພຣະອົງເວົ້າ ຂ້ານ້ອຍເເລະທຸກຢ່າງທີ່ຂ້ານ້ອຍມີເປັນຂອງພະອົງ“⁵ບັນດາຜູ້ສື່ສານໄດ້ກັບມາອີກຄັ້ງເເລະໄດ້ກ່າວວ່າ“ ເບັນຮາດດາດກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າເຮົາສົ່ງຂ່າວມາຍັງພະອົງວ່າ ຈົ່ງມອບເງິນເເລະທອງຂອງພະອົງ ບັນດາເມຍເເລະລູກທັງຫລາຍເເກ່ເຮົາ⁶ເເຕ່ມື້ອື່ນ ປະມານນີ້ ເຮົາຈະສົ່ງຄົນຂອງເຮົາໄປຫາພະອົງເເລະພວກເຂົາຈະຄົ້ນວັງຂອງພະອົງ ຄົ້ນບ້ານຂ້າໃຊ້ຂອງພະອົງສິ່ງໃດທີ່ຕ້ອງຕາພວກເຂົາພວກເຂົາຈະຢິບເອົາໄປ

⁷ເເລ້ວກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ເອີ້ນປະຊຸມຜູ້ອາວຸໂສທັງຫມົດຂອງເເຜ່ນດິນ ກ່າວວ່າ“ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາເບິ່ງວ່າຜູ້ຊາຍນີ້ຫາເລື່ອງເດືອດຮ້ອນຊ່ຳໃດ ເຂົາໃຫ້ຄົນມາເອົາເມຍເເລະລູກຂອງເຮົາ ທັງເງິນເເລະທອງຂອງເຮົາ ເຮົາກໍບໍ່ປະຕິເສດເຂົາ“⁸ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສເເລະປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍໄດ້ເວົ້າກັບອາຮາມວ່າ “ຢ່າສູ່ຟັງ ຫລືຍອມເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຂົາ

⁹ດັ່ງນັ້ນອາຮາມຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງເເກ່ຜູ້ສື່ສານເບັນຮາດາດວ່າ ຈົ່ງໄປທູນກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງເຮົາວ່າ ເຮົາເຫັນດ້ວຍກັບທຸກສິ່ງທີ່ພະອົງຮຽກຮ້ອງຈາກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງໃນຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ ເເຕ່ຄຳສັ່ງທີ່ສອງນີ້ເຮົາເຮັດບໍ່ໄດ້““ ດັ່ງນັ້ນຜູ້ສື່ສານກໍຈາກໄປ“ ເເລະກັບມາລາຍງານເບັນຮາດາດ¹⁰ເເລ້ວເບັນຮາດາດໄດ້ສົ່ງຄ່າວໄປຍັງອາຮາບວ່າ “ຂໍໃຫ້ພວກພະທັງຫລາຍລົງໂທດເຮົາເເລະເຈັບຫຍິ່ງກວ່າ ຖ້າຫາກວ່າເຮົາຫລືຜົງຂີ້ເທົ່າເເຫ່ງສະມາເຣຍພໍໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫລາຍຕິດຕາມເຮົາກໍໄດ້ຄົນລະຫນຶ່ງກຳມື

¹¹ກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ຕອບວ່າ“ຈົ່ງບອກເບັນຮາດາດວ່າ ບໍ່ມີໃຜທີ່ໃສ່ເກາະອວດອ້າງວ່າເປັນຜູ້ໃສ່ເກາະເລີຍ““¹²ເບັນຮາດາດໄດ້ຮູ້ຂ່າວນີ້ ຂະນະທີ່ພະອົງກະລັງກິນກັບບັນດາກະສັດທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ພະອົງ ທີ່ໃນເຕັນ ເບັດຮາດາດກໍໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງຄົນຂອງພະອົງວ່າ“ຈົ່ງເຂົ້າປະຈຳທີ່ເພື່ອພ້ອມຮົບ“ສະນັ້ນເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ຕຽມໂຕເອງໃຫ້ພ້ອມຮົບເພື່ອເຂົ້າໂຈມຕີເມືອງນັ້ນ ເເລ້ວ

¹³ເບິ່ງສາຜູ້ເຜີຍພະວັດຈະນະຄົນຫນຶ່ງໄດ້ມາຫາອາຮາບກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວ່າ “ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ເຈົ້າເຫັນກອງທັບໃຫຍ່ຫວາ? ເບິ່ງເເມ່ ເຮົາຈະມອບໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າໃນວັນນີ້ ເເລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າເຮົາຄືພຣະຢາເວ“¹⁴ອາຮາມໄດ້ກ່າວ“ໂດຍໃຜ? ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ“ ໂດຍມືຂອງຂ້າຣາຊການຄົນຫມຸ່ມຜູ້ເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນຜູ້ປົກຄອງຫົວເມືອງທັງຫລາຍ“ ເເລ້ວອາຮາມໄດ້ກ່າວວ່າ“ ໃຜຈະເລີ່ມຮົບ? ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ເຈົ້າຫັນເເລະ“¹⁵ເເລ້ວອາຮາມຈຶ່ງໄດ້ລວບລວມຂ້າລາຊະການຫນຸ່ມ ຜູ້ຊຶ່ງເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນຜູ້ປົກຄອງຫົວເມືອງທັງຫລາຍເຫລົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງມີ232 ຄົນ ພາຍຫລັງພະອົງໄດ້ຊົງລວບລວມຫາຫະຫານທັງຫມົດ ມີເຈັດພັນຄົນ

¹⁶ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຍົກອອກໄປໃນເວລາຫມົດມື້ ສ່ວນເບັນຮາດາດກຳລັງກິນເຫລົ້າຈົນເມົາຢູ່ໃນເຕັນ ທັງພະອົງເເລະກະສັດທີ່ີຮອງຈາກພະອົງມີສາມສິບສອງອົງ ທີ່ຊ່ວຍພະອົງ¹⁷ຂ້າຣາຊການຫນຸ່ມຜູ້ເຮັດຫນ້າເປັນຜູ້ປົກຄອງຫົວເມືອງທັງຫລາຍໄດ້ຍົກໄປກ່ອນ ເເລ້ວເບັນຮາດາດກໍໄດ້ຮັບລາຍງານຈາກຜູ້ສອດເເນມທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງອອກໄປວ່າ “ມີຄົນຍົກອອກມາຈາກສະມາເຣຍ

¹⁸ເບັນຮາດາດໄດ້ກ່າວ່າ “ບໍ່ວ່າພວກເຂົາອອກມາດ້ວຍສັນຕິຫລືສົງຄາມ ຈົ່ງຈັບພວກເຂົາມາເປັນໆອ“¹⁹ດັ່ງນັ້ນຂ້າຣາຊການຫນຸ່ມຜູ້ຜູ້ເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນຜູ້ປົກຳຄອງຫົວເມືອງທັງຫລາຍ ເເລະກອງທັບທີ່ໄດ້ຕິດຕາມພວກເຂົາໄດ້ເຄື່ອນອອກຈາກເມືອງ

²⁰ຄົນອາຮາມໄດ້ເເລ່ນຫນີ ເເລະອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມເຂົາໄປ ເບັນຮາດາດກະສັດເເຫ່ງອາຮາມໄດ້ຊົງມ້າຫນີໄປກັບທະຫານມ້າ²¹ເເລ້ວກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ອອກໄປເເລະຊົງໂຈມຕີມ້າເເລະລົດມ້າເສິກ ເເລະຊົງປະຫານຄົນອາຮາມຫລາຍຄົນ

²²ດັ່ງນັ້ນຜູ້ເຜີຍພະວັດຈະນະຄົນນັ້ນໄດ້ມາເຝົ້າກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນເເລະໄດ້ເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງວ່າ“ໄປສາ ຂໍເສີມກຳລັງພະອົງ ເເລະພິຈາລະນາເບິ່ງວ່າ ພະອົງຊົງເຮັດປະການໃດເພາະໃນລະດູໃບໄມ້ຫລົ່ນປີຫນ້າ ກະສັດອາຮາມຈະຍົກກອງທັບມາສູ້ພະອົງອີກ²³ຂ້າຣາຊການຄົນຂອງກະສັດອາຮາມໄດ້ເວົ້າກັບພະອົງວ່າ “ພະທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າເປັນພະເຈົ້າເເຫ່ງພູຜາ ເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງເຂັ້ມເເຂງກວ່າເຮົາ ເເຕ່ຂໍໃຫ້ເຮົາສູ້ຮົບກັບເຂົາໃນທີ່ພຽງ ເເລ້ວເຮົາຕ້ອງເຂັ້ມເເຂງກວ່າເຂົາເເນ່ນອນເລີຍ

²⁴ດັ່ງນັ້ນພະອົງຢ່າເຮັດເເນວນີ້ ຂໍຊົງປົດກະສັດທຸກອົງອອກຈາກຕຳເເຫນ່ງ ເເລະຊົງຕັ້ງນາຍທະຫານຂຶ້ນເເທນ²⁵ຈົ່ງເພີ່ມຈຳນວນຄົນຂອງກອງທັບເຂົາເເທນສ່ວນພົນຂອງກອງທັບເເທນຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍໄປ ມ້າເເທນມ້າ ລົດເສິກເເທນລົດເສິກ ເເລ້ວເຮົາທັງຫລາຍກໍຈະຮົບເສິກກັບເຂົາໃນທີ່ພຽງພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຂັ້ມເເຂງກວ່າພວກເຂົາເເນ່ນອນເລີຍ“ ດັ່ງນັ້ນເບັນຮາດາດກໍຊົງຟັງສຽງຂອງເຂົາທັງຫລາຍ ເເລະໄດ້ຊົງເຮັດຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເເນະນຳ

²⁶ຫລັງຈາກເລີ່ມປີໃຫມ່ ເບັນຮາດາດໄດ້ລວບລວມຄົນອາຮາມເເລະຍົກຂຶ້ນໄປທີ່ເມືອງອາເຟັກຮົບກັບຄົນອິດສະຣາເອນ²⁷ຄົນອິດສະຣາເອນຖືກຍົກຖືກອອກໄປຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາຄືເເບ້ສອງຝູງນ້ອຍໆ ເເຕ່ຄົນອາຮາມໄດ້ເຕັມທ້ອງທົ່ງຫຍ້າໄປຫມົດ

²⁸ເເລ້ວຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປໄກ້ເເລະກ່າວກັບກະສັດອິດສະຣາເອນວ່າ“ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ພຣະຢາເວເປັນພຣະເຈົ້າເເຫ່ງພູເຂົາ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເປັນພຣະເຈົ້າເເຫ່ງທີ່ຕ່ຳເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະມອບກອງທັບໃຫຍ່ທັງຫມົດພນີ້ໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ ເເລະພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ“

²⁹ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍທະຫານກົງກັນຂ້າມກັນຢູ່ເຈັດວັນ ເເລ້ວໃນວັນທີເຈັດການຮົບກໍ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ອິດສະຣາເອນໄດ້ຂ້າຄົນອາຮາມ ຊຶ່ງເປັນທະຫານລາບຊີເຣຍ 100,000 ຄົນໃນມື້ດຽວ³⁰ພວກທີ່ີເຫລືອກໍໄດ້ຫນີເຂົ້າເມືອງອາເຟັກ ເເລະກຳເເພງເມືອງລົ້ມທັບຄົນນັ້ນສອງຫມື່ນເຈັດພັນຄົນ ເບັນຮາດາດກໍໄດ້ຫນີເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຊັ້ນໃນທີ່ໃນເມືອງ

³¹ພວກຂ້າຣາຊການເບັນຮາດາດໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ“ບັດນີ້ເບິ່ງສາເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ບັນດາກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເປັນກະສັດທີ່ເມດຕາ ຂໍໃຫ້ເຮົາເອົາຜ້າກະສອບມັດເເອວເເລະເອົາເຊືອກພັນຫົວຂອງເຮົາ ເເລະອອກໄປຫາກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ບາງທີພະອົງຈະໄວ້ຊີວິດພະອົງ³²ເພາະສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອົາກະສອບມັດເເອວ ໄດ້ເອົາເຊືອກພັນຫົວ ໄດ້ໄປເຝົ້າກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນເເລະໄດ້ກ່າວວ່າ“ ເບັນຮາດັດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງອາຮາບໄດ້ກ່າວວ່າ ຂໍຊົງໄວ້ຊີວິດຂ້າພະອົງ “ອາຮາບໄດ້ຕອບວ່າ“ ພະອົງຍັງມີຊີວິດຢູ່ຫວາ? ພະອົງຊົງເປັນພະອານຸຊາຂອງເຮົາ“

³³ບັດນີ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຊົງສັງເກດເຫັນເປັນລາງດີຈາກອາຮາບ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍຮີບຕອບໂດຍໄວວ່າ ພະຍະຄະ ເບັນຮາດາດພະອານຸຊາຂອງພະອົງຍັງມີຊີວິດຢູ່“ ເເລ້ວອາຮາບກ່າວ່າ“ ໄປນຳພະອົງມາສາ“ເເລ້ວເບັນຮາດາດກໍອອກມາຫາພະອົງ ເເລ້ວອາຮາບກໍໃຫ້ພະອົງຂຶ້ນໄປເທິງລົດມ້າສຶກຂອງພະອົງ³⁴ເບັນຮາດາດໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ “ເມື່ອງຕ່າງໆຊຶ່ງ ພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຍຶດເອົາໄປຈາກພະຣາຊບິດາຂອງພະອົງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຂໍຄືນໃຫ້ພະອົງ ເເລະພະອົງຈົ່ງສ້າງຍ່ານການຄ້າຂອງພະອົງໃນເມືອງດາມັສກັດກໍໄດ້ ດັ່ງທີ່ພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດໄວ້ໃນຊາມາເຣຍ ເເລ້ວອາຮາບໄດ້ກ່າວວ່າ “ເຮົາຈະຍອມໃຫ້ພະອົງໄປ ຕາມຂໍ້ຕົກລົງນີ້“ດັ່ງນັ້ນອາຮາບຈຶ່ງໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພະອົງເເລະປ່ອຍພະອົງໄປ

³⁵ມີຜູ້ຫນຶ່ງໃນກຸ່ມທັງຫລາຍຂອງຜູ້ເຜີຍວັດຈະນະ ໄດ້ເວົ້າກັບຫມູ່ຂອງຕົນ ຕາມຄຳສັ່ງພຣະຢາເວວ່າ “ຂໍທ່ານຕີຂ້ອຍເເນ່“ເເຕ່ຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ປະຕິເສດບໍຍອມຕີເຂົາ³⁶ເເລ້ວຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຫມູ່ເຂົາວ່າ “ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວ ຍາມໃດທີ່ເຈົ້າຈາກຂ້ອຍໄປສິງໂຕ ໂຕຫນຶ່ງ ຈະຂ້າເຈົ້າ“ທັນທີທີ່ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຈາກເຂົາໄປ ສິງໂຕ ໂຕຫນຶ່ງກໍໄດ້ມາຫາເຂົາ ເເລະໄດ້ຂ້າເຂົາ

³⁷ເເລ້ວຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະໄດ້ພົບຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ ເເລະກ່າວວ່າ “ຂໍໄຫ້ເຈົ້າຕີຂ້ອຍ“ ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຕີທ່ານເເລະເຮັດໃຫ້ທ່ານບາດເຈັບ³⁸ເເລ້ວຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຈາກໄປ ເເລ້ວຈຶ່ງໄດ້ພົບກະສັດຢູ່ທີ່ຫົນທາງ ເຂົາໄດປອມຕົວເຂົາເອງດ້ວຍຜ້າພັນທີ່ຕາຂອງເຂົາ

³⁹ພວກກະສັດໄດ້ຜ້ານໄປ ຜູ້ເຜີຍພະວັດຈະນະກໍກ່າວກັບກະສັດວ່າ“ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງເຂົ້າໄປໃນກາງເສິກ ເເລ້ວທະຫານໄດ້ຢຸດເເລ້ວທະຫານຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຢຸດເເລະນຳຊາຍຄົນນັ້ນອອກມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ບອກວ່າ ຈົ່ງລະວັງຊາຍຄົນນີ້ໄວ້ເດີ້ ຖ້າຫລຸດໄປໄດ້ດ້ວຍເຫດການໃດ ຊີວິດຂອງທ່ານຈະຕ້ອງເເທນຊີວິດຂອງເຂົາ ຫລືບໍ່ທ່ານຈະຕ້ອງເສຍເງິນຫນຶ່ງຕະລັນ⁴⁰ເເຕ່ຜູ້ໃຊ້ພະອົງໄດ້ຄາວຽກຢູ່ທີ່ນີ້ເເລະທີ່ນັ້ນຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ຫນີໄປ“ ເເລ້ວກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວວ່າ “ໂທດຂອງເຈົ້າຕ້ອງເປັນເເນວນັ້ນເເລະ ເພາະເຈົ້າເອງໄດ້ຕັດສິນເເລ້ວ“

⁴¹ເເລ້ວຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະກໍໄດ້ເອົາຜ້າທີ່ພັນຕາຂອງເຂົາອອກ ເເລະກະສັດອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ຈື່ທ່ານວ່າເປັນຫນຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ⁴²ຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຈຶ່ງໄດ້ທູນກະສັດວ່າ“ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້“ ເພາະເຈົ້າໄດ້ປ່ອຍຊາຍຄົນທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ຕາຍ ດັ່ງນັ້ນຊີວິດຂອງເຈົ້າຈະຕ້ອງເເທນຊີວິດຂອງເຂົາ ເເລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າເເທນປະຊາຊົນຂອງເຂົາ“⁴³ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນວັງ ດ້ວຍອາລົມຢາກຮ້າຍ ເເລະໄດ້ມາເຖິງສະມາເຣຍ

21

¹ບັດນີ້ ໃນບາງເວລາຕໍ່ມາ ນາໂບດຊາວຢິດຊະເຣນມີສວນອະງຸ່ນຢູ່ໃນຢິດສະເຣນ ໃກ້ວັງຂອງອາຮາບກະສັດເເຫ່ງສະມາເຣຍ²ອາຮາບໄດ້ກ່າວກັບໂບດວ່າ ຈົ່ງເອົາສວນອະງຸ່ນຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຮົາເຖີດ ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ເຮັດສວນຜັກ ເພາະຢູ່ໃກ້ຣາຊວັງຂອງເຮົາ ເພື່ອເເລກປ່ຽນກັນ ເຮົາຈະໃຫ້ສວນອະງຸ່ນທີ່ດີກວ່ານີ້ ຫລືຖ້າເຈົ້າເຫັນດີ ເຮົາກໍຈະໄຫ້ເງິນສົມກັບສວນນັ້ນ“

³ເເຕ່ນາໂບດໄດ້ກ່າວກັບອາຮາບວ່າ “ຂໍພະຢາເວຫ້າມຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄຫ້ຍົກມໍລະດົກຂອງບັນພະບູລຸດເເກ່ທ່ານ⁴ດັ່ງນັ້ນອາຮາບຈຶ່ງເຂົ້າໃນວັງດ້ວຍອາລົມບໍ່ດີ ເພາະວ່າຄຳຕອບຂອງນາໂບດທີ່ໄດ້ຕອບທ່ານ ເມື່ອໄດ້ເວົ້າວ່າ “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫັນດີທີ່ຈະຍົກມໍລະດົກຂອງບັນພະບູລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພະອົງ“ ເເລະທ່ານກໍນອນປິ່ນຫນ້າເຂົ້າຝາເທິງຕຽງທັງບໍ່ຍອມກິນຫຍັງເລີຍ

⁵ເຢເຊເບນເມຍຂອງພະອົງໄດ້ເຂົ້າມາເຝົ້າພະອົງ ເເລະໄດ້ຖາມພະອົງວ່າ “ເປັນຫຍັງພະອົົງຈຶ່ງອຸກໃຈຈົນບໍ່ຍອມກິນຫຍັງເລີຍ? “⁶ພະອົງໄດ້ຕອບນາງວ່າ ເພາະເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບນາໂບດຊາວຢິດຊະເຣນເເລະໄດ້ກ່າວ່າ ຈົ່ງຂາຍສວນອະງຸ່ນເຈົ້າໃຫ້ເຮົາ ຖ້າເຈົ້າພໍໃຈ ເຮົາຈະໃຫ້ສວນອະງຸ່ນອີກເເຫ່ງຫນຶ່ງເເກ່ເຈົ້າ ເເລ້ວເຂົາໄດ້ຕອບເຮົາວ່າ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຖວາຍສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພະອົງ⁷ດັ່ງນັ້ນເຢເຊເບນກ່າວກັບເມຍພະອົງເເລະໄດ້ທູນພະອົງວ່າ “ພະອົງຍັງເປັນຜູ້ຄອບຄອງອານາຈັກອິດສະຮາເອນບໍ່ເເມ່ນຫວາ? ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກຕຽງດຽວນີ້ ເຮັດໃຫ້ໃຈສະບາຍເເລະກິນເຂົ້າສານ້ອງຈະເອົາສວນອະງຸ່ນຂອງນາໂບດໃຫ້ອ້າຍດອກ“

⁸ດັ່ງນັ້ນເຢເຊເບນຈຶ່ງໄດ້ຂຽນຈົດຫມາຍຂອງອາຮາບ ບາງສະບັບເເລະໄດ້ເຊັນຊື່ລົງ ຕີຕາທັບຂອງເພິ່ນໃສເເລ້ວກໍສົ່ງຈົດຫມາຍນີ້ໄປຫາຂ້າຣາຊການພ້ອມທັງປະຊາຊົນ ທີ່ຢູ່ໃກ້ນາໂບດ⁹ນາງໄດ້ຂຽນຈົດຫມາຍວ່າ“ ຈົ່ງປະກາດໃຫ້ຖືອົດອາຫານ ເເລະໃຫ້ນາໂບດນັ່ງສູງເດັ່ນທ່າມກາງປະຊາຊົນ¹⁰ນອກຈາກນີ້ໃຫ້ຄົນສັດຊື່ຄົນຢູ່ກັບເຂົາດ້ວຍໃຫ້ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ ເຈົ້າໄດ້ເເຊ້ງດ່າພຣະເຈົ້າເເລະກະສັດ““ ເເລ້ວພາເຂົາອອກໄປເເລະເອົາຫິນດຶກໃສ່ເຂົາໃຫ້ຕາຍ

¹¹ດັ່ງນັ້ນຄົນຂອງເມືອງນັ້ນຄືບັນດາຜູ້ມັ່ງຄັ່ງອາໄສຢູ່ໃນເມືອງຂອງນາໂບດນັ້ນ ໄດ້ທຳລາຍທີ່ເຢເຊເບນໄດ້ຂຽນຈົດຫມາຍໄປເຖິງພວກເຂົານັ້ນ¹²ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດໃຫ້ຖືອົດອາຫານເເລະໃຫ້ນາໂບດນັ່ງບ່ອນນັ່ງສູງເດັ່ນທ່າມກາງປະຊາຊົນ¹³ຄົນບໍ່ສັດຊື່ສອງຄົນນັ້ນກໍໄດ້ເຂົ້າມາ ເເລະນັ່ງຢູ່ທາງຫນ້ານາໂບດພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າໃສ່ຮ້າຍຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນວ່າ “ນາໂບດໄດ້ເເຊ່ງດ່າພຣະເຈົ້າເເລະກະສັດ“ ເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງພານາໂບດອອກໄປນອກເມືອງ¹⁴ເເລ້ວເອົາຫີນດຶກໃສ່ເຂົາຈົນຕາຍເເລ້ວພວກຜູ້ອາວຸໂສກໍໄດ້ສົ່ງຄ່າວໄປບອກເຢເຊເບນວ່າ “ນາໂບດຖືກຫີນດຶກໃສ່ເເລະຕາຍເເລ້ວ“

¹⁵ດັ່ງນັ້ນເມື່ອເຢເຊເບນໄດ້ຍິນວ່ານາໂບດຖືກຫີນດຶກໃສ່ຈົນຕາຍເເລ້ວນາງຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບອາຮາບວ່າ“ ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນເເລະຊົງໄດ້ຍຶດສວນຂອງນາໂບດຊາວຢິດຊະເຣນ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຢາກຂາຍໃຫ້ພະອົງ¹⁶ເພາະວ່ານາໂບດໄດ້ຕາຍເເລ້ວ ພະອົງກໍໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນ ລົງໄປສວນຂອງນາໂບດ ຊາວຢິດຊະເຣນ ເພື່ອຍຶດເອົາສວນນັ້ນ

¹⁷ເເລ້ວພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເອລີຢາວ່າ¹⁸“ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໄປແລະພົບອາຮາບກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ຢູ່ໃນເມືອງຊະມາເຣຍ ເຂົາຢູ່ໃນສວນຂອງນາໂບດທີ່ເຂົາລົງໄປຍຶດເອົາມາ

¹⁹ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບເຂົາວ່າ“ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ “ເຈົ້າໄດ້ຂ້າຄົນເເລະໄດ້ຍຶດເອົາກຳມະສິດມາບໍ? ເເລະເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບເຂົາວ່າ “ໃນບ່ອນທີ່ຫມາເລຍເລືອດຂອງນາໂບດ ຫມາຈະເລຍເລືອດຂອງເຈົ້າດ້ວຍ ເເມ່ນເເລ້ວລະ ເລືອດຂອງເຈົ້າ²⁰ອາຮາບໄດ້ເວົ້າກັບເອລີຢາວ່າ“ ໂອ ສັດຕູຂອງເຮົາ ເຈົ້າຈະພົບເຮົາເຂົ້າເເລ້ວບໍ? ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບພະອົງເຂົ້າເເລ້ວ ເພາະວ່າພະອົງໄດ້ຂາຍພະອົງເອງເຂົ້າເຮັດຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ

²¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ທ່ານວ່າ ເບິ່ງສາ ເຮົາຈະນຳໄພພິບັດມາເຫນືອເຈົ້າ ເເລະຈະກວາດເຈົ້າອອກໄປໃຫ້ຫມົດ ເເລະຈະກຳຈັດຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ ທັງທີ່ເປັນທາດເເລະເປັນຄົນອິດສະຣາເອນອອກຈາກເຈົ້າ²²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຣາຊວົງຂອງເຈົ້າຄືຣາຊວົງຂອງເນບັດເເລະຄືຣາຊວົງຂອງບາອາຊາ ລູກຂອງອາຮີຢາ ເພາະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາໃຈຮ້າຍ ເເລະເພາະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ອິດສະຣາເອນເຮັດບາບດ້ວຍ

²³ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າສ່ວນເຢເຊເບນຫມາຈະກິນເຢເຊເບນທີ່ຂ້າງກຳເເພງຢິດສະເຣນ “²⁴ຄົນໃດໃນຣາຊວົງຂອງອາຮາບທີ່ຕາຍໃນເມືອງ ຫມາຈະກິນ ເເລະຄົນໃດໃນຮາຊວົງຂອງເຂົາທີ່ຕາຍໃນທົ່ງນາ ນົກຫລືເເຮ້ງຈະກິນ

²⁵ບໍ່ມີໃຜຄືອາຮາບ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຂາຍຕົນເອງ ເພື່ອເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ ຜູ້ທີ່ເຢເຊເບນເມຍໄດ້ຍົວະໃຫ້ເຮັດບາບ²⁶ອາຮາບໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຫລາຍຄືພະອົງໄດ້ຕິດຕາມຮູບເຄົາລົບ ຕາມທຳນຽມຂອງຄົນອາໂມໄລທີ່ໄດ້ເຮັດ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ

²⁷ເມື່ອອາຮາບໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະເຫລົ່ານັ້ນ ພະອົງໄດ້ສີກເຄື່ອງພະອົງເເລະໄດ້ໄສ່ຜ້າກະສອບ ໄດ້ຊົງຖືອົດອາຫານ ເເລະນອນຢູ່ເເຕ່ໃນຜ້າກະສອບເຂົາ ເເລະຊົງໂສກເສົ້າຫລາຍ²⁸ເເລ້ວພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຍັງເອລີຢາວ່າ²⁹ເຈົ້າໄດ້ເຫັນອາຮາບຖ່ອມໂຕລົງຕໍ່ຫນ້າເຮົາເເລ້ວບໍ? ເພາະເຂົາໄດ້ຖ່ອມໂຕເຂົາລົງຕໍ່ເຮົາ ເຮົາຈະບໍ່ນຳໄພພິບັດມາຍັງສະໄຫມຂອງເຂົາ ເເຕ່ເຮົາຈະນຳເຫດຮ້າຍມາເຫນືອຣາຊວົງຂອງເຂົາໃນສະໄຫມລູກຊາຍຂອງເຂົາ“

22

¹ສາມປີຜ່ານໄປໂດຍປາສະຈາກສົງຄາມລະຫວ່າງອາຮາບກັບອິດສະຣາເອນ²ເເລ້ວເມື່ອປະມານໃນປີທີສາມ ເຢໂຣຊາຟັດກະສັດຢູດາໄດ້ສະເດັດລົງເຝົ້າກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ

³ບັດນີ້ກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວຖາມພວກຂ້າຣາຊການຂອງພະອົງວ່າ “ພວກທ່ານຮູ້ຫລືບໍ່ວ່າ ຣາໂມດໃນກິເຣອາດເປັນຂອງພວກເຮົາ ເເຕ່ເຮົາຍັງຈະເສີຍຢູ່ ບໍ່ຍຶດຄືນຈາກກະສັດເເຫ່ງອາຮາບບໍ?“⁴ດັ່ງນັ້ນ ພະອົງໄດ້ກ່າວກັບເຢໂຮຊາຟັດວ່າ“ທ່ານຈະຍົກທັບໄປຮົບເສິກທີ່ຣາໂມດກິເຣອາດກັບຂ້ານ້ອຍບໍ່? ເເລະເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ຕອບກະສັດອິດສະຣາເອນວ່າ“ ຂ້ານ້ອຍກັບພະອົງເປັນຄືຄົນດຽວກັນ ປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເປັນປະຊາຊົນຂອງພະອົງ ເເລະມ້າຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເປັນມ້າຂອງພະອົງ“

⁵ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ກ່າວກັບກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນວ່າ“ ຂໍສະເເຫວງການຊົງນຳຂອງພຣະຢາເວກ່ອນວ່າເຮົາຄວນເຮັດເເນວໃດ“⁶ເເລ້ວກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ເອີ້ນປະຊຸມພວກເຜີຍພຣະວັດຈະນະສີ່ຮ້ອຍຄົນ ເເລະໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ“ ຄວນທີ່ເຮົາຈະໄປເຮັດສົງຄາມ ໂຈມຕີຣາໂມດກິເຣອາດບໍ່? ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຕອບວ່າ “ຂໍຊົງໂຈມຕີເຖີດເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງມອບໄວ້ໃນພະຫັດຂອງກະສັດ“

⁷ເເຕ່ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ກ່າວ່າ “ທີ່ນີ້ບໍ່ມີຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວອີກເເລ້ວບໍ ທີ່ເຮົາຈະຖາມໄດ້?”⁸ກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວກັບເຢໂຮຊາຟັດວ່າ ” ຍັງມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊຶ່ງເຮົາຈະໃຫ້ທູນຖາມພຣະຢາເວ ຄືມີຄາຍາລູກຊາຍຂອງອິມຣາ ເເຕ່ເຮົາເອງກຽດຊັງເຂົາເພາະເຂົາບໍ່ເຄີຍທຳນາຍເລື່ອງດີກ່ຽວກັບເຮົາເລີຍ” ເເຕ່ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ກ່າວວ່າ ” ຂໍກະສັດຢ່າໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນເລີຍ”⁹ເເລ້ວກະສັດອິດສະຣາເອນຈຶ່ງເອີ້ນເອົາເຈົ້າຫນ້າທີ່ປະຈຳວັງມາເເລ້ວບອກເເລ້ວບອກລາວໄປນຳເອົາມີກາຢາ ລູກຊາຍຂອງອິມຣາມາທັນທີ

¹⁰ບັດນີ້ ອາຮາບກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເເລະເຢໂຮຊາຟັດກະສັດເເຫ່ງຢູດາໄດ້ຕ່າງຄົນຕ່າງນຸງເຄື່ີອງກະສັດນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງຕົນທີ່ລານຟາດເຂົ້ານອກປະຕູເມືອງຊາມາເຣຍ ເເລະຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະທັງຫມົດກິນວາຍຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາຊື່ວ່າເຊດີກີຢາລູກຊາຍຂອງ¹¹ເຄນາໄດ້ເອົາເຫລັກເຮັດເປັນເຂົາ ເເລ້ວເວົ້າວ່າ” ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ດ້ວຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເຈົ້າຈະເອົາຄົນອາຮາບໄປຈົນພວກເຂົາເເພ້ຢ່າງສິນເຊີງ”¹²ເເລ້ວພວກຜູ້ທຳນວຍຄົນອື່ນໆກໍເວົ້າຢ່າງດຽວກັນ” ຂໍສະເດັດໄປຕີຣາໂມດກິເລອາດເເລະມີໄຊຊະນະເຖີດ ເພາະພຣະຢາເວຈະໄດ້ຊົງມອງເມືອງນັ້ນໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງກະສັດ”

¹³ຜູ້ຊື່ສານທີ່ໄປເອີ້ນມີກາອາຢາໄດ້ບອກທ່ານວ່າ ”ນີ້ເເລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງບັນດາຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະສິ່ງທີ່ເວົ້າເປັນມົງຄົນເເກ່ກະສັດເປັນສຽງດຽວກັນ ຂໍໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານເຫມືອນຢ່າງຖ້ອຍຄຳຄົນຫນຶ່ງໃນນັ້ນ” ເເລະເວົ້າເເຕ່ສິ່ງທີ່ເປັນມົງຄົນ”¹⁴ມີຄາຢາໄດ້ຕອບວ່າ” ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ບ່ອນໃດ ສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍກໍເວົ້າຢ່າງນັ້ນ”¹⁵ເມື່ອທ່ານໄດ້ມາເຝົ້າກະສັດ ກະສັດໄດ້ຖ່າມທ່ານວ່າ” ມີກາອາຢາຕອບພຣະອົງວ່າ ” ຂໍເຊີນສະເດັດຂຶ້ນໄປຕີ ເເລະມີໄຊຊະນະ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບໄວ້ໃນມືຂອງກະສັດ

¹⁶ເເລ້ວກະສັດໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ ” ເຮົາໄດ້ໃຫ້ເຈົ້າປະຕິຍານຈັກເທື່ອເເລ້ວວ່າ ເຈົ້າຈະເວົ້າກັບເຮົາເເຕ່ຄວາມຈິງໃນພຣະນາມພຣະຢາເວ?¹⁷ດັ່ງນັ້ນມີຄາຢາໄດ້ກ່າວວ່າ ” ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄົນອິດສະຮາເອນທັງຫມົດກະຈາຍຕາມພູເຂົາປານເເກະທີ່ບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ ໃຫ້ພວກເຂົາຕ່າງກັບບ້ານຂອງເຂົາໂດຍສັນຕິພາບເຖີດ

¹⁸ດັ່ງນັ້ນກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວ່າ ”ເຮົາບອກທ່ານເເລ້ວບໍ່ເເມ່ນບໍ? ເຂົາຈະບໍ່ທຳນວຍເລື່ອງດີກ່ຽວກັບເຮົາເລີຍ ມີເເຕ່ເລື່ອງຮ້າຍເທົ່ານັ້ນ?”¹⁹ມີກາອີຢາໄດ້ບອກວ່າ” ສະນັ້ນ ຂໍໄດ້ຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພຣະຢາເວຢູ່ເທິງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ ເເລະກອງທັບທັງຫມົດເເຫ່ງທ້ອງຟ້າຢືນຂ້າງໆພຣະອົງ ທັງຂ້າງຂວາເເລະຂ້າງຊ້າຍມືຂອງພຣະອົງ²⁰ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, ”ໃຜຈະຫລອກລວງອາຮາບໃຫ້ຂຶ້ນໄປ ເພື່ອທີ່ເຂົາຈະລົ້ມລົງທີ່ເມືອງຣາໂມດກິເຣອາດ?” ບາງຄົນກໍບອກເວົ້າຢ່າງຫນຶ່ງ, ອີກບາງຄົນກໍເວົ້າຢ່າງຫນຶ່ງ

²¹ເເລ້ວມີວິນຍານຫນຶ່ງອອກມາຢືນຢູ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ເເລະໄດ້ກ່າວວ່າ” ຂ້ານ້ອຍເອງຈະຊັກນຳເຂົາ ເເລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ ຈະເຮັດເເນວໃດ?²²ວິນຍານຕອບວ່າ ຂ້ານ້ອຍຈະອອກໄປ ເເລະຈະເປັນວິນຍານມຸສາຢູ່ໃນປາກຂອງຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະທຸກຄົນຂອງເຂົາ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ ເຈົ້າໄປຊັກນຳເຂົາໄດ້ ເເລະເຈົ້າຈະເຮັດສຳເລັດ ຈົ່ງໄປເເລະເຮັດຕາມນັ້ນເຖີດ²³ສະນັ້ນ ເບິ່ງເເມ ພຣະຢາເວໄດ້ໃສ່ວິນຍານມຸສາໃນປາກຂອງຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະທຸກຄົນຂອງພຣະອົງ ເເລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເລື່ອງຮ້າຍກ່ຽວກັບພຣະອົງ”

²⁴ເເລ້ວມີກາອີຢາຕອບວ່າ” ມີວິທີໃດທີ່ພະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໄປຈາກຂ້ານ້ອຍເເລ້ວເວົ້າກັບເຈົ້າໄດ້?”²⁵ມີກາອີຢາໄດ້ຕອບວ່າ” ນີ້ເເລະ ເຈົ້າຈະເຫັນໃນວັນນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າເຂົ້າໄປລີ້ຢູ່ໃນຫ້ອງຊັ້ນໃນ”

²⁶ກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວກັບຂ້າຣາຊການຂອງພະອົງວ່າ ” ຈົ່ງຈັບມີກາອີຢາເເລ້ວສົ່ງເຂົາກັບໄປຫາອາໂມນເຈົ້າເມືອງເເລະ ເເລະນຳລາວໄປຫາເຈົ້າຊາຍ²⁷ກະສັດໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ” ເອົາຄົນນີ້ໄປຈຳຄຸກໄວ້ ໃຫ້ອາຫານກັບນ້ຳຢ່າງຈຳກັດ ຈົນກວ່າເຮົາຈະກັບມາໂດຍສັນຕິພາບ”²⁸ເເລ້ວມີກາອີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ ” ຖ້າພະອົງກັບມາໂດຍສັນຕິພາບເເທ້ໆ ພຣະຢາເວກໍໄດ້ກ່າວຜ່ານຂ້ານ້ອຍ” ເເລ້ວທ່ານໄດ້ກ່າວອີກວ່າ ” ປະຊາຊົນທັງຫລານເອີຍ ຈົ່ງຟັງເຖີດ”

²⁹ດັ່ງນັ້ນອາຮາບກັບກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນກັບເຢໂຮຊາຟັດ ກະສັດເເຫ່ງຢູດາຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງຮາໂມດ ກິເຣອາດ³⁰ກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວກັບເຢໂຮຊາຟັດວ່າ” ເຮົາຈະປອມໂຕເຂົ້າເຮັດເສິກ ເເຕ່ທ່ານຈົ່ງໃສ່ເຄື່ອງຂອງກະສັດຂອງທ່ານດັ່ງນັ້ນກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ປອມໂຕເເລະໄດ້ເຂົ້າເຮັດເສິກ

³¹ບັດນີ້ກະສັດເເຫ່ງອາຮາບໄດ້ສັ່ງບັນດາເເມ່ທັບຣົດມ້າເສິກຂອງພະອົງທັງສາມສິບສອງຄົນວ່າ ”ຢ່າຮົບກັບທະຫານໃຫຍ່ນ້ອຍ ເເຕ່ຮົບສະເພາະກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ”³²ເມື່ອບັນດາເເມ່ທັບລົດມ້າເສິກໄດ້ເຫັນເຢໂຮຊາຟັດ ເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ເວົ້າວ່າ” ເປັນກະສັດອິດສະຣາເອນເເທ້ໆ” ພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນໄປສູ້ຮົບກັບພະອົງ ດັ່ງນັ້ນ ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນ³³ຕໍ່ມາເມື່ອບັນດາເເມ່ທັບລົດມ້າເຫັນວ່າບໍ່ເເມ່ນກະສັດອິດສະຣາເອນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຫັນລົດມ້າກັບຈາກການໄລ່ຕາມພະອົງ

³⁴ເເຕ່ໄດ້ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ກົ່ງທະນູສຸມໃສ່ຖືກກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ລະຫວ່າງເກັດເກາະເເລະເເຜ່ນບັງ ພະອົົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບສັ່ງຄົນຂັບລົດມ້າວ່າ ” ຫັນກັບ ພາເຮົາອອກໄປຈາກການຮົບ ເພາະເຮົາບາດເຈັບຫນັກເເລ້ວ

³⁵ວັນນັ້ນການຮົບໄດ້ດຸເດືອດຂຶນ ເຂົາກໍໄດ້ໂຈມກະສັດຂຶ້ນລົດມ້າເສິກຄຳໂຕຢູ່ປິ່ນຫນ້າໄປທາງທະຫານຊີເຣຍເລືອດຂອງເພິ່ນໄຫລເຕັກຫລັງລົບຮົບ ພໍເຖິງຍາມເເລງມາເພິ່ນກໍສິນໃຈຕາຍ³⁶ເເລ້ວເວລາດວງອາທິດກຳລັງຈະຕົກ ມີສຽງຮ້ອງທົ່ວກອງທັບວ່າ ”ໃຫ້ທຸກຄົນກັບໄປເມືອງເເລະພູມລຳເນົາຂອງໂຕເອງ”

³⁷ດັ່ງນັ້ນເມື່ອກະສັດອາຮາບໄດ້ຕາຍເເລ້ວ ເຂົາກໍຖືກນຳມາທີ່ນະຄອນຊາມາເຣຍ ເເລະພວກເຂົາໄດ້ຝັງເພິ່ນໃນນະຄອນຊາມາເຣຍ³⁸ພວກເຂົາໄດ້ລ້າງລົດຮົບທີ່ບໍ່ນ້ຳເເຫ່ງຊາມາເຣຍເເລະພວກຫມາກໍເລຍເລືອດຂອງເພິ່ນ(ທີ່ນີ້ພວກຜູ້ຍິງໂສເພນີໄດ້ລົງອາບນ້ຳ) ຕາມພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງໄດ້ກ່າວໄວ້.

³⁹ສ່ວນສິ່ງອື່ນໆຂອງກະສັດອາຮາບ ເເລະທຸກສິ່ງທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດ ເເລະຣາຊວັງຊ້າງຊຶ່ງເພິ່ນໄດ້ສ້າງໄວ້ຕະຫລອດຈົນຮອດເມືອງທັງຫມົໄດທີ່ເພິ່ນໄດ້ສ້າງ ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ໄດ້ບັນທຶກໃນຫນັງສືຂ່າວຄາວກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນບໍ່ເເມ່ນບໍ?⁴⁰ດັ່ງນັ້ນ ອາຮາບໄດ້ລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງເພິ່ນເເລ້ວ ອາຮາຊີຢາລຸູກຊາຍຂອງເພິ່ນກໍຂຶ້ນເປັນກະສັດປົກຄອງເເທນ

⁴¹ເເລ້ວເຢໂຮຊາຟັດລູກຂອງອາສາ ໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງເປັນກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ⁴²ເຢໂຮຊາຟັດມີອາຍຸໄດ້ສາມສິບຫ້າປີ ເມື່ຶອເພິ່ນໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງ ເເລະເພິ່ນໄດ້ຄອງຣາດໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຊາວຫ້າປີ ເເລະເເມ່ຂອງເພິ່ນມີຊື່ວ່າອາຊູບາ ລູກຍິງຂອງຊິນຮີ

⁴³ເພິ່ນໄດ້ຊົງດຳເນີນຕາມທາງທັງຫມົດຂອງອາສາພໍ່ຂອງເພິ່ນ ເເລະບໍ່ໄດ້ຫັນເເຫຈາກທາງນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ ເເຕ່ຂາບໄຫວ້ທັງຫລາຍນັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ທຳລາຍ ປະຊາຊົນຍັງຄົງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ເເລະເຄື່ອງເຜົາຫອມຢູ່ເທິງບ່ອນຂາບໄຫວ້ເຫລົ້ານັ້ນ⁴⁴ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ເຮັດສັນຍາສັນຕິພາບກັບກະສັດເເຫ່ງອິດສະຣາເອນດ້ວຍ

⁴⁵ສ່ວຍສິ່ງອື່ນໆ ຂອງເຢໂຮຊາຟັດ ແລະອຳນາດທີ່ເພິ່ນໄດ້ສຳເເດງ ເເລະສົງຄາມທີ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງທັງຫມົດນີ້ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂ່າວຄາວກະສັດເເຫ່ງຢູດາບໍ່ເເມ່ນບໍ?⁴⁶ເພິ່ນກໍໄດ້ຊົງກວາດລ້າງຈາກເເຜ່ນດິນຄື ໂສເພນີທີ່ຮັບໃຊ້ຕາມເເທ່ນບູຊາຕ່າງໆ ທີ່ເຫລືອຢູ່ ຊຶ່ງຍັງເຫລືອໃນສະໄຫມຂອງອາສາພໍ່ຂອງເພິ່ນນັ້ນ⁴⁷ບໍ່ມີກະສັດໃນເອໂດມ ເເຕ່ມີຜູ້ສຳເລັດຣາຊການປົກຄອງເເທນ

⁴⁸ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ຕໍເຮືອກຳປັ່ນມະຫາສະຫມຸດຫລາຍລຳ ເພື່ອໄປຂົນທອງຄຳທີ່ປະເທດໂອຟີ ເເຕ່ໄປບໍ່ຮອດ ເພາະເຮືອເເຕກທີ່ເມືອງເອຊີໂອນເກເບ⁴⁹ເເລ້ວອາຮາຊີຍາລູກຊາຍຂອງອາຮາບໄດ້ກ່າວກັບເຢໂຮຊາຟັດວ່າ,” ຂໍໃຫ້ຄົນຂອງຂ້ານ້ອຍນັ່ງເຮືອກັບຄົນຂອງທ່ານ” ເເຕ່ເຢໂຮຊາຟັດບໍ່ຍອມ⁵⁰ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ລ່ວງຫລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບູລຸດຂອງເພິ່ນ ເເລະເຂົາກໍໄດ້ຝັງສົບໄວ້ກັບບັນພະບູລຸດຂອງເພິ່ນໃນນະຄອນດາວິດ ເເລະເຢໂຮຣາມລູກຊາຍຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດປົົກຄອງເເທນ

⁵¹ອາຮາຊີຢາລູກຊາຍຂອງອາຮາບໄດ້ເລີ່ມປົົກຄອງອິດສະຣາເອນໃນນະຄອນຊາມາເຣຍ ໃນປີທີສິບເຈັດເເຫ່ງຣາຊການເຢໂຮຊາຟັດກະສັດເເຫ່ງຢູດາ ເເລະເພິ່ນໄດ້ປົກຄອງອິດສະຣາເອນສອງປີ⁵²ເພິ່ນໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ ເເລະໄດ້ດຳເນີນໃນທາງຂອງພໍ່ຂອງເພິີ່ນ ເເລະໃນທາງຂອງເເມ່ຂອງເພິ່ນ ເເລະໃນທາງຂອງເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ ໃນວິທີນີ້ເພິ່ນໄດນຳອິດສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບດ້ວຍ⁵³ເພິ່ນໄດ້ຮັບໃຊ້ພະບາອານ ເເລະໄດ້ນະມັດສະການພະນັ້ນ ເເລະເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ໂກດຮ້າຍ ໂດຍເຮັດຕາມທຸກຢ່າງທີ່ພໍ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ເຮັດໄວ້ເເລ້ວນັ້ນ

2 ກະສັດ

1

¹ໂມອາບກໍໄດ້ກະບົດຕໍ່ອິສະຣາເອນ ພາຍຫລັງຈາກອາຮາບໄດ້ຕາຍໄປ.²ແລ້ວອາຮາຊີຢາ ໄດ້ຕົກລົງຈາກລະບຽງວັງທີ່ຫ້ອງຊັ້ນເທິງຂອງຂອງພະອົງໃນກຸງຊາມາເຣຍ, ແລະຊົງບາດເຈັບ. ດັ່ງນັ້ນພະອົງຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານໄປແລະໄດ້ຊົງບອກກັບພວກເຂົາວ່າ," ຈົ່ງໄປຖາມບາອານເຊບຸບ, ພະເຈົ້າແຫ່ງເອກໂຣນ, ວ່າເຮົາຈະດີຈາກການບາດເຈັບນີ້ຫລືບໍ່?"

³ແຕ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ເວົ້າກັບ ເອລີຢາຊາວຕີຊະເບວ່າ,"ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ໄປພົບບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຂອງກະສັດແຫ່ງຊາມາເຣຍ, ແລະຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ,' ເພາະບໍ່ມີພຣະເຈົ້າໃນອິສະຣາເອນແລ້ວບໍ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງໄປປຶກສາພະເຈົ້າບາອານເຊບຸບ, ພະເຈົ້າແຫ່ງເອກໂຣນ?⁴ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້," ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກທີ່ນອນຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍແນ່."'"ແລ້ວເອລີຢາກໍໄດ້ໄປ.

⁵ເມື່ອຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ກັບມາເຝົ້າອາຮາຊີຢາ, ພະອົງໄດ້ຖາມພວກເຂົາວ່າ," ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງພາກັນກັບມາ?"⁶ພວກເຂົາໄດ້ຕອບພະອົງວ່າ," ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂຶ້ນມາພົບກັບພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ເວົ້າກັບພວກຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຈົ່ງກັບໄປເຝົ້າກະສັດຜູ້ຊົງໃຊ້ພວກເຈົ້າມາ, ແລະຖາມພະອົງວ່າ, "ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະບໍ່ມີພຣະເຈົ້າໃນອິສະຣາເອນແລ້ວບໍ ເຈົ້າຈຶ່ງໃຊ້ຄົນໄປປຶກສາບາອານເຊບຸບ, ພະເຈົ້າແຫ່ງເອກໂຣນ? ເພາະສະນັ້ນເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ; ຈາກທີ່ນອນຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ເຈົ້າເຈົ້າຈະຕາຍ.'"'"

⁷ອາຮາຊີຢາໄດ້ຖາມຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານ, ຂອງພະອົງວ່າ, "ຄົນທີ່ຂຶ້ນມາພົບເຈົ້າ ແລະບອກສິ່ງເລົ່ານີ້ແກ່ເຈົ້ານັ້ນມີລັກສະນະແນວໃດ?"⁸ພວກເຂົາໄດ້ຕອບພະອົງວ່າ, "ເພິ່ນໄດ້ສວມເສື້ອຜ້າທີ່ເຮັດດ້ວຍຂົນສັດແລະມີສາຍຫນັງຄາດແອວຂອງເພິ່ນ. "ດັ່ງນັ້ນກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ," ນັ້ນຄືເອລີຢາຊາວຕີຊະເບ."

⁹ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງ ໃຫ້ນາຍກອງກັບທະຫານຫ້າສິບຄົນໄປຫາເອລີຢາ. ນາຍກອງໄດ້ຂຶ້ນໄປຫາເອລີຢາຊຶ່ງເພິ່ນກຳລັງນັ່ງຢູ່ເທິງຍອດເຂົາ. ນາຍກອງໄດ້ກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ,"ທ່ານ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ກະສັດໄດ້ບອກດັ່ງນີ້ວ່າ,' ຈົ່ງລົງມາ.'"¹⁰ແຕ່ເອລີຢາໄດ້ຕອບນາຍກອງແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ຖ້າເຮົາເປັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ກໍຂໍໃຫ້ໄຟລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າເຜົາຜານເຈົ້າແລະຄົນທັງຫ້າສິບຄົນຂອງເຈົ້າເຖີດ," ແລ້ວໄຟກໍໄດ້ລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າ ແລ້ວໄຟກໍໄດ້ເຜົາຜານເຂົາກັບຄົນທັງຫ້າສິບຄົນຂອງເຂົາ.

¹¹ແລ້ວກະສັດອາຮາຊີຢາໄດ້ຮັບສັ່ງໃຫ້ນາຍກອງອີກຄົນຫນຶ່ງ ກັບທະຫານອີກຫ້າສິບນາຍຂອງເຂົາໄປຫາເອລີຢາ. ນາຍກອງຄົນນີ້ກໍໄດ້ກາ່ວແກ່ເອລີຢາວ່າ," ທ່ານ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າເອີຍ, ກະສັດກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ," ຈົ່ງລົງມາດຽວນີ້.'"¹²ເອລີຢາໄດ້ຕອບແລະເວົ້າວ່າ," ຖ້າເຮົາເປັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ກໍຂໍໃຫ້ໄຟລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າເຜົາຜານເຈົ້າແລະຄົນທັງຫ້າສິບຂອງເຈົ້າເຖີດ."ແລ້ວໄຟຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າ ແລະໄດ້ເຜົາຜານເຂົາກັບຄົນທັງຫ້າສິບຂອງເຂົາອີກ.

¹³ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງກະສັດຍັງໄດ້ຮັບສັ່ງໃຫ້ນາຍທະຫານກຸ່ມທີສາມ ພ້ອມດ້ວຍນາຍທະຫານຫ້າສິບຄົນຂອງເຂົາ. ນາຍກອງຄົນນີ້ກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປ, ໄດ້ຄຸເຂົ່າຕໍ່ຫນ້າເອຊາຢາ, ແລະໄດ້ອ້ອນວອນແລະໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ,"ທ່ານ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍຮ້ອງທ່ານ, ຂໍໃຫ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍແລະຊີວິດຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຫ້າສິບຄົນນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ມີຄ່າໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ.¹⁴ແທ້ຈິງແລ້ວ, ໄຟໄດ້ລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າແລະໄດ້ເຜົາຜານນາຍທະຫານສອງຄົນທຳອິດພ້ອມທັງທະຫານຂອງເຂົາທີ່ມາກ່ອນ, ແຕ່ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນສິ່ງທີ່ມີຄ່າໃນສາຍຕາຂອງທ່ານດ້ວຍເຖີດ."

¹⁵ແລ້ວທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ເອລີຢາວ່າ," ຈົ່ງລົງໄປກັບເຂົາເຖີດ ຢ່າຢ້ານເຂົາເລີຍ." ດັ່ງນັ້ນເອລີຢາກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະລົງໄປກັບພວກເຂົາເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ.¹⁶ຕໍ່ມາເອລີຢາໄດ້ບອກອາຮາຊີຢາວ່າ," ນີ້ຄືເຫດທີ່ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, 'ເພາະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານໄປປຶກສາ ເບເອນເຊບຸບ, ພະເຈົ້າແຫ່ງເອກໂຣນ. ເພາະບໍ່ມີພຣະເຈົ້າໃນອິສະຣາເອນໃຫ້ທູນຖາມຢ່າງນັ້ນບໍ? ດັ່ງນັ້ນ, ບັດນີ້ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກທີ່ນອນ; ແຕ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍແນ່.'"

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດ ອາຮາຊີຢາໄດ້ຕາຍໄປຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງເອລີຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ໂຢຣາມໄດ້ຊົງຂຶ້ນປົກຄອງແທນ, ໃນປີທີສອງແຫ່ງຣາຊການເຢໂຮຣາມລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຊາຟັດກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເພາະອາຮາຢາບໍ່ມີລູກ.¹⁸ສ່ວນວຽກອື່ນໆຂອງອາຮາຢາບໍ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດສາດຂອງກະສັດອິສະຣາເອນບໍ?

2

¹ດັ່ງນັ້ນ, ເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ, ເມື່ອພຣະຢາເວ ກຳລັງຈະຮັບເອົາເອລີຢາເຂົ້າໄປໃນທ້ອງຟ້າດ້ວຍພາຍຸຫມຸນ, ເອລີຢາໄດ້ອອກເດີນທາງກັບເອລີຊາຈາກເມືອງກິເລອາດ.²ເອລີຢາເວົ້າກັບເອລີຊາວ່າ,“ ຈົ່ງຖ້າຢູ່ທີ່ນີ້ເຖີດ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄປທີ່ເບັດເອນ.” ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ແລະ ເມື່ອທ່ານມີຊີວິດຢູ່, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄປຈາກທ່ານສັນນັ້ນ." ດັ່ງນັ້ນເຂົາທັງສອງຈຶ່ງລົງໄປທີ່ເບັດເອນ.

³ບັນດາບຸດຊາຍຂອງຜູ້ທຳນວາຍ ຜູ້ທີ່ຢູ່ເບດເອນໄດ້ມາຫາເອລີຊາ ແລະ ຖາມລາວວ່າ, "ທ່ານຮູ້ບໍວ່າພຣະຢາເວຈະຊົງຮັບເອົານາຍຂອງທ່ານໄປຈາກທ່ານໃນມື້ນີ້?" ເອລີຊາ ຕອບວ່າ, "ແມ່ນແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ແລ້ວ, ແຕ່ຢ່າເວົ້າເລື່ອງນີ້."⁴ເອລີຢາກ່າວກັບລາວວ່າ, "ເອລີຊາ, ຈົ່ງລໍຖ້າຢູ່ບ່ອນນີ້ເຖີດ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄປເມືອງເຢຣີໂກ." ຫລັງຈາກນັ້ນເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່, ແລະ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານມີຊີວິດຢູ່, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຈາກທ່ານໄປ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງໄປເມືອງເຢຣິໂກ.

⁵ບັນດາບຸດຊາຍຂອງຜູ້ທໍານວາຍຜູ້ ທີ່ຢູ່ໃນເມືອງ ເຢຣິໂກ ໄດ້ເຂົ້າມາຫາເອລີຊາ ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, "ເຈົ້າຮູ້ບໍ່ວ່າພຣະຢາເວ ຈະເອົາເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານອອກໄປຈາກທ່ານໃນມື້ນີ້?" ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ແມ່ນແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້, ແຕ່ຢ່າເວົ້າເຖິງບັນຫານີ້."⁶ແລ້ວເອລີຢາໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ,“ ຈົ່ງລໍຖ້າຢູ່ບ່ອນນີ້ເຖີດ, ກະຣຸນາ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄປແມ່ນໍ້າຈໍແດນ.” ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່, ແລະ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານມີຊີວິດຢູ່, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຈາກທ່ານໄປ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາເຈົ້າທັງສອງຈຶ່ງໄດ້ເດີນຕໍ່ໄປ.

⁷ໃນຕໍ່ມາ, ມີບັນດາບຸດຊາຍຂອງຜູ້ທຳນວາຍ ຈຳນວນຫ້າສິບຄົນໄດ້ຢືນຢູ່ກົງກັນຂ້ວາມກັບພວກເຂົາທີ່ຢູ່ໄກອອກໄປສ່ວນເຂົາທັງສອງຄົນຢືນຢູ່ຂ້າງແມ່ນໍ້າຈໍແດນ.⁸ເອລີຢາໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມ, ຂອງທ່ານມ້ວນເຂົ້າ, ແລະ ຟາດລົງໃນນໍ້ານັ້ນ. ແມ່ນໍ້າກໍ່ໄດ້ແຍກອອກເປັນສອງຂ້າງເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາທັງສອງຍ່າງຂ້ວາມໄປເທິງດິນແຫ້ງ.

⁹ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍ່ເກີດຂຶ້ນ, ຫລັງຈາກພວກເຂົາຂ້ວາມໄປ, ເອລີຢາໄດ້ເວົ້າກັບເອລີຊາວ່າ, "ຈົ່ງຂໍຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ ວ່າທ່ານຢາກໃຫ້ເຮົາເຮັດສິ່ງໃດເພື່ອທ່ານ ກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືກຮັບເອົາໄປຈາກທ່ານ." ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງທ່ານສອງເທົ່າ ມາຢູ່ນໍາຂ້າພະເຈົ້າ."¹⁰ເອລີຢາຕອບວ່າ, "ທ່ານໄດ້ຂໍສິ່ງທີ່ຍາກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຖ້າທ່ານເຫັນຂ້າພະເຈົ້າຖືກຮັບເອົາໄປຈາກທ່ານ, ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນກັບທ່ານ, ແຕ່ຖ້າທ່ານບໍ່ເຫັນ, ທ່ານກໍ່ຈະບໍ່ໄດ້."

¹¹ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍ່າງໄປ ແລະສົນທະນາກັນ, ມີຣົດມ້າຮົບໄຟຄັນຫນຶ່ງ ແລະ ພວກມ້າໄຟໄດ້ປະກົດຂຶ້ນ, ໄດ້ແຍກເຂົາທັງສອງອອກຈາກກັນ, ແລະ ເອລີຢາໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງຟ້າໂດຍພາຍຸຫມູນ.¹²ເອລີຊາໄດ້ເຫັນ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, "ພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ລົດມ້າເສິກຂອງອິສະຣາເອນ ແລະ ທະຫານມ້າຂອງພວກເຂົາ!" ລາວບໍ່ເຫັນເອລີຢາອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ລາວໄດ້ຈັບເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເອງ, ແລະ ໄດ້ຈີກອອກເປັນສອງສ່ວນ.

¹³ເອລີຊາໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມຂອງເອລີຢາທີ່ຕົກລົງມາ ແລະໄດ້ກັບໄປຢືນຢູ່ແຄມຝັ່ງແມ່ນໍ້າຈໍແດນ.¹⁴ທ່ານໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມຂອງເອລີຢາທີ່ຕົກລົງມາຟາດໃສ່ນໍ້າ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາສະຖິດຢູ່ແຫ່ງໃດ?" ເມື່ອເຂົາໄດ້ຟາດລົງນໍ້າ, ນໍ້າກໍ່ໄດ້ແຍກອອກເປັນສອງຂ້າງ ແລະເອລີຊາໄດ້ຍ່າງຂ້ວາມໄປ.

¹⁵ເມື່ອບັນດາບຸດຊາຍຂອງຜູ້ທໍານວາຍຜູ້ທີ່ມາຈາກເມືອງເຢຣິໂກ ໄດ້ເຫັນລາວຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ວິນຍານຂອງເອລີຢານອນຢູ່ເທິງເອລີຊາ!" ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງມາພົບເພິ່ນ, ແລະ ກົ້ມຕົວລົງຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ.¹⁶ພວກເຂົາເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ,“ບັດນີ້, ໃນບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານມີຄົນແຂງແຮງຫ້າສິບຄົນ. ພວກຂ້າພະເຈົ້າຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າໄປຊອກຫາເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ, ບາງທີພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຮັບທ່ານໄປແລ້ວຍົກລາວຂຶ້ນ ແລະ ໂຍນລາວລົງເທິງພູບາງຫນ່ວຍ ຫລື ບາງຮ່ອມພູ. "ເອລີຊາຕອບວ່າ“ ຢ່າ, ຢ່າສົ່ງພວກເຂົາເຂົ້າໄປເລີຍ.”

¹⁷ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຮຽກຮ້ອງເອລີຊາຈົນລາວຮູ້ສຶກລະອາຍ, ແລ້ວລາວເວົ້າວ່າ, "ສົ່ງພວກເຂົາເຂົ້າໄປເຖີດ." ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ສົ່ງຫ້າສິບຄົນໄປ, ແລະພວກເຂົາຊອກຫາເປັນເວລາສາມວັນ, ແຕ່ບໍ່ພົບເພິ່ນ.¹⁸ພວກເຂົາກໍໄດ້ກັບມາຫາເອລີຊາ, ໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນພັກຢູ່ເມືອງເຢຣີໂກ, ແລະເພິ່ນໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກທ່ານແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ,'ຢ່າໄປເລີຍ'?"

¹⁹ບັນດາຜູ້ຊາຍໃນເມືອງນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບເອລີຊາວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ພວກຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງທ່ານ, ສະພາບແວດລ້ອມຂອງເມືອງນີ້ຮົ່ມເຢັນດີ, ດັ່ງທີ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແຕ່ວ່ານໍ້າບໍ່ດີ ແລະແຜ່ນດິນບໍ່ໄດ້ຮັບ ຫມາກຜົນ."²⁰ເອລີຊາໄດ້ເວົ້າວ່າ,“ ຈົ່ງເອົາຊາມໃຫມ່ມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະເອົາເກືອໃສ່ໃນນັ້ນ”, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເອົາມາໃຫ້ເພິ່ນ.

²¹ເອລີຊາໄດ້ອອກໄປທີ່ນໍ້າພຸ ແລະ ເອົາເກືອລົງໃສ່ນໍ້າ; ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, ”ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເຮົາໄດ້ເຮັດນໍ້ານີ້ໃຫ້ດີແລ້ວ ນັບຈາກເວລານີ້ເປັນຕົ້ນໄປ, ຈະບໍ່ມີຄວາມຕາຍ ຫລືແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນຫຍັງ.'”²²ດັ່ງນັ້ນ ນໍ້າຈິ່ງດີມາຮອດທຸກມື້ນີ້, ຕາມຖ້ອຍຄໍາທີ່ເອລີຊາໄດ້ກ່າວນັ້ນ.

²³ຈາກນັ້ນເອລີຊາກໍ່ຂຶ້ນຈາກບ່ອນນັ້ນໄປທີ່ເບັດເອັນ. ໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນກຳລັງຂຶ້ນໄປຕາມທາງ, ມີພວກເດັກຊາຍຫນຸ່ມໄດ້ອອກມາຈາກເມືອງແລະເຢາະເຢີ້ຍເພິ່ນວ່າ; ພວກເຂົາເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, "ໄປໃຫ້ພົ້ນເຈົ້າຫົວລ້ານ! ໄປໃຫ້ພົ້ນເຈົ້າຫົວລ້ານ!"²⁴ເອລີເຊໄດ້ຫລຽວຄືນຫລັງ ແລະເຫັນພວກເຂົາ; ເພິ່ນຈິ່ງໄດ້ສາບແຊ່ງພວກເຂົາໃນນາມຊື່ຂອງພະຢາເວ. ຫລັງຈາກນັ້ນມີຫມີແມ່ສອງໂຕໄດ້ອອກມາຈາກປ່າ ແລະໄດ້ທໍາຮ້າຍເດັກຊາຍສີ່ສິບສອງຄົນຈົນໄດ້ຮັບບາດເຈັບ.²⁵ຈາກນັ້ນເອລີຊາໄດ້ເດີນທາງຈາກນັ້ນໄປຍັງພູເຂົາກາເມນ, ແລະຈາກນັ້ນເພິ່ນໄດ້ກັບໄປເມືອງຊາມາເຣຍ.

3

¹ປັດຈຸບັນ ໃນປີທີສິບແປດຂອງຣາຊການຂອງເຢໂຮຊາຟັດກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໂຢຣາມລູກຊາຍຂອງອາຮາບໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນປົກຄອງອິສະຣາເອນໃນເມືອງຊາມາເຣຍ; ພະອົງໄດ້ປົກຄອງເມືອງສິບສອງປີ.²ພະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ພະອົງບໍ່ຄືກັບພໍ່ ແລະ ແມ່ຂອງພະອົງ; ເພາະພະອົງເອົາເສົາຫີນອັນສັກສິດຂອງພະບາອານທີ່ພໍ່ຂອງພະອົງສ້າງໄວ້ອອກ.³ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ພະອົງຍັງຄົງຢຶດຕິດຢູ່ກັບບາບຂອງເຢໂຣໂບອາມ ລູກຊາຍຂອງເນບັດ, ຜູ້ທີ່ເປັນສາເຫດເຮັດໃຫ້ອິສະຣາເອນເຮັດບາບ; ພະອົງບໍ່ໄດ້ຫັນຫນີຈາກບາບນັ້ນ.

⁴ປັດຈຸບັນນີ້ກະສັດເມຊາກ ຂອງໂມອາບໄດ້ຊົງເປັນຜູ້ເພາະພັນແກະ. ພະອົງຕ້ອງຖວາຍລູກແກະ 100,000 ໂຕ ແລະ ຂົນແກະໂຕຜູ້ 100,000 ຜືນແກ່ກະສັດອິສະຣາເອນ.⁵ແຕ່ຫລັງຈາກອາຮາບໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ, ກະສັດໂມອາບໄດ້ກະບົດຕໍ່ກະສັດອິສະຣາເອນ.⁶ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດໂຢຣາມໄດ້ອອກຈາກເມືອງຊາມາເຣຍເພື່ອເຕົ້າໂຮມຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດໃນການສູ້ຮົບ.

⁷ເພິ່ນໄດ້ສົ່ງສານໄປຫາກະສັດເຢໂຮຊາຟັດກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ກ່າວວ່າ, "ກະສັດໂມອາບໄດ້ກະບົດຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ທ່ານຈະໄປສູ້ຮົບກັບໂມອາບພ້ອມກັບຂ້າພະເຈົ້າຫລືບໍ່?" ເຢໂຮຊາຟັດຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເປັນຄືກັນກັບທ່ານ, ປະຊາຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຄືກັບປະຊາຊົນຂອງທ່ານ, ມ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄືກັບມ້າຂອງທ່ານ."⁸ແລ້ວເພິ່ນກໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາຄວນໂຈມຕີໂດຍວິທີໃດ?" ເຢໂຮຊາຟັດຕອບວ່າ, "ໂດຍທາງຖິ່ນທຸຣະກັນດານຂອງເອໂດມ."

⁹ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດຂອງອິສະຣາເອນຈິ່ງໄດ້ຍົກທັບໄປພ້ອມກັບກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະ ກະສັດແຫ່ງເອໂດມ ແລະເມື່ອທັງສາມກະສັດຍົກທັບໄປອ້ອມເປັນເວລາເຈັດວັນແລ້ວ. ກໍ່ໄດ້ຫານໍ້າໃຫ້ກອງທັບຫລືໃຫ້ມ້າທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ຫລືເຫລົ່າສັດຕ່າງໆ ທີ່ມາດ້ວຍບໍ່ໄດ້.¹⁰ດັ່ງນັ້ນກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນຈິ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ອະນິຈາເອີຍ? ພຣະຢາເວໄດ້ເອີ້ນຫາສາມກະສັດມາເພື່ອຈະມອບໄວ້ໃນມືຂອງໂມອາບຫລື?

¹¹ແຕ່ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຢູ່ແຫ່ງນີ້ບໍ່ມີຜູ້ທຳນວາຍຂອງພຣະຢາເວ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ໃຫ້ທ່ານໄປປຶກສາພຣະຢາເວ?" ແລ້ວນາຍທະຫານຄົນຫນຶ່ງ ຂອງກະສັດອິສະຣາເອນໄດ້ຕອບ ແລະກ່າວວ່າ, "ເອລີຊາລູກຊາຍຂອງຊາຟັດຢູ່ທີ່ນີ້, ຜູ້ທີ່ເທນໍ້າໃສ່ມືຂອງເອລີຢາ."¹²ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຄັມຂອງພຣະຢາເວແມ່ນຢູ່ກັບເພິ່ນ." ດັ່ງນັ້ນກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເຢໂຮຊາຟັດ, ແລະ ກະສັດເອໂດມຈຶ່ງໄດ້ລົງໄປຫາເພິ່ນ.

¹³ເອລີຊາໄດ້ຖາມກະສັດອິສະລາເອນວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າມີຫຍັງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພະອົງບໍ? ຂໍຈົ່ງໄປຫາຜູ້ທໍານວາຍຂອງພໍ່ແລະແມ່ຂອງພະອົງເຖີດ." ດັ່ງນັ້ນກະສັດອິສະຣາເອນຈຶ່ງກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ບໍ່ໄປ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ໄດ້ເອີ້ນບັນດາກະສັດທັງສາມນີ້ມາເພື່ອມອບໄວ້ໃນມືຂອງໂມອາບ."¹⁴ເອລີຊາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງເປັນຈອມໂຍທາ ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຜູ້ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ, ແນ່ນອນວ່າ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃຫ້ການເຄົາຣົບນັບຖືແກ່ກະສັດເຢໂຮຊາຟັດກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໃຈຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບພະອົງເລີຍ.

¹⁵ແຕ່ບັດນີ້ຂໍຈົ່ງນຳເອົານັກດົນຕີມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຈັກຄົນຫນຶ່ງ." ຕໍ່ມາສິ່ງນີ້ກໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອນັກຫລີ້ນພິນໄດ້ຫລິ້ນແລ້ວ, ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວກໍ່ໄດ້ມາເຫນືອເອລີຊາ.¹⁶ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້, "ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຮ່ອມພູນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍສາຍນໍ້າ."¹⁷ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້, 'ທ່ານທັງຫລາຍຈະບໍ່ເຫັນລົມຫລືຝົນ, ແຕ່ວ່າຮ່ອມພູນັ້ນຈະເຕັມໄປດ້ວຍແມ່ນໍ້າ, ແລະ ທ່ານຈະດື່ມນໍ້າ, ທັງຕົວທ່ານເອງ ແລະ ຝູງສັດຂອງທ່ານ ແລະ ສັດໃຊ້ວຽກທັງຫມົດຂອງທ່ານ.'

¹⁸ເລື່ອງນີ້ເປັນເລື່ອງງ່າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ. ພຣະອົງຈະໄດ້ມອບຊັຍຊະນະເຫນືອຊາວໂມອາບໃຫ້ແກ່ທ່ານ.¹⁹ພວກທ່ານຈະໂຈມຕີເມືອງທີ່ມີປ້ອມກຳລັງທຸກເມືອງ ແລະ ເມືອງຫລັກທຸກເມືອງ, ໂຄ່ນຕົ້ນໄມ້ທີ່ດີທຸກຕົ້ນ, ຕັນບໍ່ນໍ້າພຸທຸກແຫ່ງ ແລະ ທຳລາຍໄຮ່ນາທີ່ດີທຸກແຫ່ງໃຫ້ເສຍຫາຍດ້ວຍຫີນ.”

²⁰ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕອນເຊົ້າປະມານເວລາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ມີນໍ້າມາທາງເມືອງເອໂດມ; ຈົນແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍນໍ້າ.

²¹ບັດນີ້ ເມື່ອຊາວໂມອາບທັງຫມົດໄດ້ຍິນວ່າບັນດາກະສັດໄດ້ມາສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາ, ພວກເຂົາໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນ, ທຸກຄົນທີ່ສາມາດໃສ່ເສື້ອປ້ອງກັນອາວຸດໄດ້, ແລະພວກເຂົາກໍ່ໄດ້ໄປຕັ້ງຮັບທີ່ຊາຍແດນ.²²ພວກເຂົາໄດ້ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະດວງຕາເວັນໄດ້ສ່ອງແສງຢູ່ເທິງຫນ້ານໍ້າ. ເມື່ອຊາວໂມອາບໄດ້ເຫັນນໍ້າທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້ວາມກັບພວກເຂົາ, ສີນັ້ນເປັນສີແດງຄ້າຍຄືເລືອດ.²³ພວກເຂົາໄດ້ອຸທານອອກມາວ່າ, "ນີ້ແມ່ນເລືອດ! ບັນດາກະສັດໄດ້ສູ້ຮົບກັນແທ້ໆ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າກັນເອງ! ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ໂມອາບເອີຍ, ຈົ່ງມາຮິບເອົາເຄື່ອງຂອງພວກເຂົາໄປເຖີດ!"

²⁴ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງຄ້າຍອິດສະຣາເອນ, ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ປະຫລາດໃຈແລະໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຊາວໂມອາບ, ຈົນພວກເຂົາທັງຫລາຍຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ. ກອງທັບອິສະຣາເອນໄດ້ຂັບໄລ່ຊາວໂມອາບເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນ, ແລະຂ້າຟັນພວກເຂົາ.²⁵ພວກເຂົາທຳລາຍເມືອງຕ່າງໆແລະທຸກຄົນໄດ້ໂຍນຫີນເຂົ້າໄປໃນໄຮ່ນາທີ່ດີທຸກແຫ່ງ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັນບໍ່ນໍ້າພຸທຸກແຫ່ງ ແລະໂຄ່ນຕົ້ນໄມ້ດີໆທຸກຕົ້ນ. ເຫລືອແຕ່ເມືອງກີຣະເຮເຣັດເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ພວກທະຫານທີ່ປະກອບອາວຸດໄດ້ລ້ອມເມືອງໄວ້ ແລະໂຈມຕີ.

²⁶ເມື່ອກະສັດເມຊາແຫ່ງໂມອາບເຫັນວ່າຈະສູ້ຮົບບໍ່ໄດ້, ພະອົງຈິ່ງໄດ້ນຳບັນດາພົນດາບເຈັດຮ້ອຍຄົນຕີຝ່າອອກໄປທາງດ້ານກະສັດແຫ່ງເອໂດມ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍ່ອອກມາບໍ່ໄດ້.²⁷ແລ້ວພະອົງໄດ້ນໍາເອົາລູກຊາຍກົກຂອງພະອົງ, ຜູ້ທີ່ຄວນຈະຂຶ້ນຄອງຣາດຕໍ່ຈາກພະອົງ, ແລະໄດ້ຖວາຍລູກຊາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາເຜົາຢູ່ເທິງກຳແພງ. ສະນັ້ນຈຶ່ງມີຄວາມຄຽດແຄ້ນຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງຕໍ່ອິສະຣາເອນ, ແລະກອງທັບອິສະຣາເອນຈິ່ງໄດ້ຖອຍໄປຈາກກະສັດເມຊາ ແລະກັບໄປທີ່ດິນແດນຂອງຕົນ.

4

¹ບັດນີ້ ເມຍຂອງບຸດຊາຍຂອງຜູ້ທໍານວາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຜົວຂອງລາວຢູ່ໃນກຸ່ມຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ຮ້ອງທຸກຕໍ່ເອລີຊາ, ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ກໍ່ຄືຜົວຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ແລະທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຢຳເກງພຣະຢາເວ. ບັດນີ້ເຈົ້າຫນີໄດ້ມາເພື່ອຈະເອົາລູກສອງຄົນຂອງຂ້ານ້ອຍໄປເປັນທາດຂອງເຂົາ."²ດັ່ງນັ້ນເອລີຊາຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຕໍ່ນາງວ່າ, "ຈະໃຫ້ຂ້ອຍເຮັດຫຍັງໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ແດ່? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍດ້ວຍວ່າ ເຈົ້າມີຫຍັງແດ່ຢູ່ໃນເຮືອນ?" ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານບໍ່ມີຫຍັງຢູ່ໃນເຮືອນນອກຈາກນໍ້າມັນແກ້ວນ້ອຍເທົ່ານັ້ນ."

³ແລ້ວເອລີຊາກໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປຂໍຢືມແກ້ວເປົ່າຈາກເພື່ອນບ້ານ, ທຸກຄົນຂໍຢືມມາໃຫ້ໄດ້ຫລາຍທີ່ສຸດ. ເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້.⁴ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງເຂົ້າບ້ານ ແລະ ປິດປະຕູຂັງຕົວເອງ ແລະລູກຊາຍໄວ້, ແລ້ວເທນໍ້າມັນໃສ່ແກ້ວເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ, ເເກ້ວທີ່ເຕັມແລ້ວໃຫ້ແຍກອອກຕ່າງຫາກ."

⁵ດັ່ງນັ້ນນາງກໍ່ໄດ້ອອກໄປຈາກເອລີຊາ ແລະໄດ້ປິດປະຕູຂັງຕົນເອງ ແລະ ລູກຊາຍຂອງນາງໄວ້. ພວກເຂົາໄດ້ເອົາແກ້ວມາໃຫ້ນາງ, ແລະ ນາງໄດ້ເອົານໍ້າມັນໃສ່ເເກ້ວເຫລົ່ານັ້ນ.⁶ເມື່ອພາຊະນະເຕັມທັງຫມົດ, ນາງຈິ່ງໄດ້ບອກລູກຊາຍວ່າ, "ເອົາເເກ້ວອີກອັນຫນຶ່ງມາໃຫ້ແມ່." ແຕ່ເຂົາໄດ້ຕອບນາງວ່າ,“ ບໍ່ໍ່ມີເເກ້ວເຫລືອແລ້ວ." ແລ້ວນໍ້າມັນກໍ່ຢຸດໄຫລ.

⁷ແລ້ວນາງກໍ່ໄດ້ໄປ ແລະ ໄດ້ບອກໃຫ້ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຮູ້. ເພິ່ນໄດ້ບອກວ່າ, "ຈົ່ງໄປຂາຍນໍ້າມັນ, ແລ້ວເອົາເງິນໄປຊໍາຣະຫນີ້ຂອງເຈົ້າ, ແລະສ່ວນທີ່ເຫລືອນັ້ນ ເຈົ້າກັບລູກໆຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງເອົາໄວ້ໃຊ້ລ້ຽງຊີວິດ."

⁸ມື້ຫນຶ່ງ ເອລີຊາໄດ້ຜ່ານໄປຍັງເມືອງຊູເນມ, ບ່ອນທີ່ແມ່ຍິງຮັ່ງມີຄົນຫນຶ່ງອາສັຍຢູ່; ນາງໄດ້ຊວນໃຫ້ເພິ່ນກິນອາຫານກັບນາງ. ດັ່ງນັ້ນ ຫລາຍຄັ້ງເມື່ອເອລີຊາຍ່າງຜ່ານໄປທາງນັ້ນ, ລາວຈະແວ່ເຂົ້າໄປຮັບປະທານອາຫານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.⁹ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ເວົ້າກັບຜົວຂອງນາງວ່າ,“ ດຽວນີ້ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ຜູ້ຊາຍຄົນທີ່ຍ່າງຜ່ານມາເຮືອນເຮົາເລື້ອຍໆ ນັ້ນເປັນຄົນບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁰ຂໍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍສ້າງຫ້ອງນ້ອຍໆຢູ່ເທິງດາດຟ້າສຳລັບເອລີຊາ, ແລະໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເອົາຕຽງນອນ, ໂຕະ, ຕັ່ງ, ແລະໂຄມໄຟໃວ້ໃຫ້ທ່ານ. ເມື່ອທ່ານມາຮອດ ທ່ານຈະໄດ້ເຂົ້າໄປພັກຢູ່ຫ້ອງນັ້ນ.”¹¹ດັ່ງນັ້ນເມື່ອຮອດມື້ທີ່ເອລີຊາໄດ້ມາຢຸດຢູ່ບ່ອນນັ້ນອີກ, ທ່ານກໍ່ໄດ້ພັກຢູ່ໃນຫ້ອງນັ້ນ ແລະນອນພັກຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.

¹²ເອລີຊາໄດ້ບອກເກຮາຊີຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງໄປເອີ້ນຜູ້ຍິງຊາວຊຸູເນມຄົນນີ້ມາ." ເມື່ອເຂົາໄດ້ເອີ້ນນາງ, ນາງກໍໄດ້ມາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທ່ານ.¹³ເອລີຊາໄດ້ກ່າວກັບເກຮາຊີວ່າ,“ ຈົ່ງບອກກັບນາງວ່າ, ນາງລໍາບາກແບບນີ້ເພື່ອເຮົາ ຈະໃຫ້ເຮົາເຮັດສິ່ງໃດເພື່ອນາງໄດ້ແດ່? ຫລືຈະໃຫ້ກ່າວຫຍັງກັບຜູ້ບັນຊາການກອງທັບ?"" ນາງໄດ້ຕອບວ່າ," ຂ້ານ້ອຍຢູ່ສະບາຍດີໃນທ່າມກາງຄົນຂອງຂ້ານ້ອຍ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນເອລີຊາຈຶ່ງຖາມວ່າ, "ຖ້າດັ່ງນັ້ນຈະໃຫ້ເຮົາເຮັດຫຍັງ, ເພື່ອນາງ?" ເກຮາຊີ ຕອບວ່າ, "ແທ້ຈິງແລ້ວ, ນາງບໍ່ມີລູກຊາຍ, ແລະສາມີຂອງນາງເຖົ້າແກ່ແລ້ວ."¹⁵ດັ່ງນັ້ນເອລີຊາຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ໄປເອີ້ນນາງມາ." ເມື່ອລາວໄດ້ເອີ້ນນາງມາ, ນາງກໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ທີ່ຫນ້າປະຕູ.¹⁶ເອລີຊາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເມື່ອເຖິງເວລານີ້ຂອງປີຫນ້າ, ເຈົ້າຈະໄດ້ອູ້ມລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ." ນາງໄດ້ຕອບວ່າ, "ບໍ່, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຢ່າຕົວະຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເລີຍ."

¹⁷ແຕ່ວ່າຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ຕັ້ງທ້ອງ ແລະ ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ເມື່ອເຖິງເວລາດຽວກັນໃນປີຕໍ່ມາ, ດັ່ງທີ່ເອລີເຊໄດ້ກ່າວກັບນາງ.¹⁸ເມື່ອເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນໃຫຍ່ຂຶ້ນແລ້ວ, ມື້ຫນຶ່ງລາວອອກໄປຫາພໍ່ຂອງລາວ, ເຊິ່ງຢູ່ກັບຄົນເກັບກ່ຽວເຂົ້າ.¹⁹ລາວເວົ້າກັບພໍ່ວ່າ, "ຫົວຂອງຂ້ອຍ, ຫົວຂອງຂ້ອຍ." ພໍ່ຂອງລາວເວົ້າກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງລາວວ່າ, "ອູ້ມລາວໄປຫາແມ່ຂອງລາວ."²⁰ເມື່ອຄົນຮັບໃຊ້ໄດ້ພາລາວມາຫາແມ່ຂອງລາວ, ເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນກໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງຕັກຂອງແມ່ຈົນເຖິງຕອນທ່ຽງ ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນກໍ່ໄດ້ຕາຍໄປ.

²¹ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈິ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະເອົາເດັກຊາຍຜູ້ນັ້ນນອນຢູ່ເທິງບ່ອນນອນຂອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ປິດປະຕູ, ແລະອອກໄປຂ້າງນອກ.²²ນາງກໍ່ໄດ້ໄປເອີ້ນຜົວຂອງນາງ, ແລະກ່າວວ່າ, "ກະຣຸນາສົ່ງຄົນຮັບໃຊ້ຄົນ ຫນຶ່ງກັບລໍໂຕຫນຶ່ງມາໃຫ້ຂ້ອຍ ເພື່ອຂ້ອຍຈະຮີບໄປຫາຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂ້ອຍຈະກັບມາ."

²³ຜົວຂອງນາງໄດ້ຖາມວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈິ່ງຕ້ອງໄປຫາເພິ່ນໃນມື້ນີ້? ມັນບໍ່ແມ່ນເດືອນອອກໃຫມ່ຫລືວັນສະບາໂຕ." ນາງຕອບວ່າ, "ບໍ່ເປັນຫຍັງດອກ."²⁴ແລ້ວນາງກໍ່ໄດ້ຜູກອານລໍ ແລະສັ່ງຄົນຮັບໃຊ້ວ່າ, "ຈົ່ງຮີບຂີ່ລໍໄປໄວໆ; ຢ່າຊ້ານອກຈາກເຮົາສັ່ງ."

²⁵ດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍ່ໄດ້ຮີບອອກເດີນທາງແລະມາຮອດຄົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພູເຂົາກາເມນ. ດັ່ງນັ້ນເມື່ອຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນາງຢູ່ໃນໄລຍະໄກ, ທ່ານໄດ້ເວົ້າກັບເກຮາຊີ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານວ່າ,“ ເບິ່ງແມ, ແມ່ຍິງຊາວຊູເນມຄົນນັ້ນ.²⁶ຈົ່ງຮີບໄປຮັບນາງເຖີດ ແລະຖາມນາງວ່າ ລາວລວມທັງຜົວຂອງລາວ ແລະເດັກສະບາຍດີບໍ່? '"ນາງໄດ້ຕອບວ່າ, "ສະບາຍດີ."

²⁷ເມື່ອນາງມາພົບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງພູເຂົາແລ້ວ, ນາງກໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປກອດຕີນຂອງທ່ານໄວ້. ເກຮາຊີຈິ່ງໄດ້ເຂົ້າມາຈະຈັບນາງອອກໄປ, ແຕ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ປ່ອຍນາງເຖາະ ເພາະນາງມີຄວາມຣະທົມຂົມຂື່ນຫລາຍ, ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ປິດເລື່ອງນີ້ໄວ້ຈາກເຮົາ, ແລະບໍ່ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ເຮົາຮູ້."

²⁸ແລ້ວນາງເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ລູກຊາຍ, ຈາກເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ? ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າບໍວ່າ ຢ່າຫລອກຂ້ານ້ອຍເລີຍ'?"²⁹ຫລັງຈາກນັ້ນເອລີຊາໄດ້ກ່າວຕໍ່ເກຮາຊີວ່າ, "ຄາດແອວຂອງເຈົ້າ ແລ້ວຈັບເອົາໄມ້ເທົ້າຂອງເຮົາໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ. ໄປທີ່ເຮືອນຂອງນາງເທາະ. ຖ້າເຈົ້າພົບໃຜ, ຢ່າທັກທາຍ, ແລະ ຖ້າໃຜຖາມເຈົ້າ, ກໍ່ຢ່າໄດ້ຕອບ. ຈົ່ງວາງໄມ້ເທົ້າຂອງເຮົາເທິງຫນ້າຂອງເດັກຄົນນັ້ນ."

³⁰ແຕ່ແມ່ຂອງເດັກຄົນນັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະຕົວທ່ານເອງກໍ່ມີຊີວິດຢູ່ແທ້ສັນໃດ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໄປຈາກທ່ານສັນນັ້ນ." ດັ່ງນັ້ນເອລີຊາກໍ່ລຸກຂຶ້ນແລະຕິດຕາມນາງໄປ.³¹ເກຮາຊີໄດ້ລ່ວງຫນ້າໄປກ່ອນ ແລະວາງໄມ້ເທົ້າເທິງຫນ້າຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນ, ແຕ່ເດັກນ້ອຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫລືໄດ້ຍິນ. ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເກຮາຊີ ຈິ່ງໄດ້ກັບມາພົບເອລີຊາ ແລະບອກທ່ານວ່າ, "ເດັກນ້ອຍຍັງບໍ່ຕື່ນເລີຍ."

³²ເມື່ອເອລີຊາໄປຮອດເຮືອນ, ເດັກນັ້ນໄດ້ຕາຍແລ້ວ ແລະນອນຢູ່ເທິງຕຽງ.³³ດັ່ງນັ້ນເອລີຊາຈິ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປທາງໃນ ແລະປິດປະຕູຢູ່ກັບເດັກນັ້ນແລະຕົວເພິ່ນເອງ ແລະອະທິຖານຫາພຣະຢາເວ.³⁴ເພິ່ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະໄດ້ນອນທັບເດັກນັ້ນ; ເພິ່ນໄດ້ເອົາປາກທັບປາກ ຕາທັບຕາ ແລະມືທັບມື. ເພິ່ນໄດ້ຢຽດຕົວຂອງເພິ່ນເທິງເດັກຊາຍ, ແລະຮ່າງກາຍຂອງເດັກຊາຍນັ້ນກໍ່ເລີ້ມອົບອຸ່ນຂຶ້ນມາ.

³⁵ຈາກນັ້ນເອລີຊາກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ຍ່າງໄປອ້ອມຫ້ອງແລ້ວກໍຂຶ້ນໄປ ແລະໄດ້ຢຽດຕົວຂອງເພິ່ນເທິງເດັກຊາຍອີກ. ເດັກນ້ອຍໄດ້ຈາມເຈັດເທື່ອ ແລ້ວກໍໄດ້ມືນຕາຂອງເຂົາ!³⁶ດັ່ງນັ້ນເອລີຊາຈິ່ງໄດ້ເອີ້ນເກຮາຊີ ແລະກ່າວວ່າ,“ ຈົ່ງໄປເອີ້ນຍິງຊາວຊູເນມມາ!” ດັ່ງນັ້ນເກຮາຊີຈິ່ງໄດ້ເອີ້ນນາງເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ, ແລະເມື່ອນາງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງ, ເອລີຊາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງອູ້ມເອົາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຂຶ້ນເຖີດ."³⁷ແລ້ວນາງໄດ້ເຂົ້າມາກົ້ມຕົວລົງທີ່ຕີນຂອງເອລີຊາ ແລະກົ້ມຂາບລົງເຖິງພື້ນ, ແລະຫລັງຈາກນັ້ນນາງກໍ່ໄດ້ອູ້ມລູກຊາຍຂອງນາງຂຶ້ນແລະພາອອກໄປທາງນອກ.

³⁸ຫລັງຈາກນັ້ນເອລີຊາກໍໄດ້ມາທີ່ກິນການອີກຄັ້ງ. ໃນແຜ່ນດິນເກີດມີຄວາມອຶດຢາກ, ແລະພວກຜູ້ທໍານວາຍກໍາລັງນັ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ. ເພິ່ນຈິ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນວ່າ, "ຈົ່ງເອົາຫມໍ້ໃຫຍ່ໃສ່ເຕົາໄຟແລະຕົ້ມນໍ້າແກງໃຫ້ແກ່ພວກຜູ້ຄໍາທໍານວາຍ."³⁹ມີຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປໃນສວນເພື່ອເກັບຜັກ. ພວກເຂົາໄດ້ພົບເຄືອເຖົາປ່າເຄືອຫນຶ່ງ ແລະໄດ້ເກັບນໍ້າເຕົ້າປ່າຫໍ່ໄວ້ໃນເສື້ອຄຸມຈົນເຕັມ. ພວກເຂົາຕັດມັນລົງແລະເອົາໃສ່ໃນຫມໍ້ແກງ, ໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນພືດຊະນິດໃດ.

⁴⁰ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງເອົານໍ້າແກງອອກໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກິນ. ຕໍ່ມາ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງກິນຢູ່ນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ມີຄວາມຕາຍຢູ່ໃນຫມໍ້ນັ້ນ!" ດັ່ງນັ້ນພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດຈະກິນມັນອີກຕໍ່ໄປໄດ້.⁴¹ແຕ່ເອລີຊາເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງໄປເອົາແປ້ງມາ." ທ່ານໄດ້ໂຍນລົງໃນຫມໍ້ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຖອກມັນອອກໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກິນ." ດັ່ງນັ້ນມັນກໍບໍ່ມີອັນຕະຣາຍຢູ່ໃນຫມໍ້ນັ້ນອີກເລີຍ.

⁴²ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ມາຈາກບາອານ ຊາລິຊາ ມາຫາຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ນໍາເອົາເຂົ້າຈີ່ເຂົ້າບາເລຊາວກ້ອນຈາກການເກັບກ່ຽວພືດຜົນແລກໃສ່ກະສອບຂອງເຂົາມາແລະຮວງເຂົ້າໃຫມ່. ເພິ່ນກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ສິ່ງນີ້ແກ່ປະຊາຊົນເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ກິນ."⁴³ຄົນໃຊ້ຂອງເພິ່ນເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະຕັ້ງອາຫານພຽງເທົ່ານີ້ໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນກິນໄດ້ແນວໃດ?" ແຕ່ເອລີຊາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ສິ່ງນີ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ກິນ, ເພາະວ່າພະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ກິນ ແລະຈະຍັງເຫລືອອີກ."⁴⁴ດັ່ງນັ້ນພວກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນ ຈິ່ງໄດ້ຕັ້ງອາຫານໄວ້ຕໍ່ຫນ້າເຂົາທັງຫລາຍ, ພວກເຂົາໄດ້ກິນ, ແລະຍັງເຫລືອຢູ່ຈິງ, ຄືກັບຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້.

5

¹ບັດນີ້ນາອາມານ, ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບຂອງກະສັດແຫ່ງອາຣາມ, ເປັນຄົນທີ່ສໍາຄັນແລະມີກຽຕໃນສາຍຕາຂອງເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານຊັຍຊະນະແກ່ອາຣາມ. ທ່ານຍັງເປັນຄົນແຂງແຮງ, ມີຄວາມກ້າຫານ, ແຕ່ທ່ານເປັນພະຍາດຂີ້ທູດ.²ມີໂຈນຊາວອາຣາມໄດ້ອອກໄປ ແລະ ໄດ້ຈັບເອົາເດັກຍິງຄົນ ຫນຶ່ງມາຈາກແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນ. ນາງໄດ້ມາຮັບໃຊ້ເມຍຂອງນາອາມານ.

³ເດັກຍິງເວົ້າກັບນາຍຜູ້ຍິງຂອງລາວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍປຣາຖນາຢາກໃຫ້ເຈົ້ານາຍຜູ້ຊາຍໄປພົບກັບຜູ້ທໍານວາຍ ເຊິ່ງຢູ່ເມືອງຊາມາເຣຍ ແລ້ວເພິ່ນຈະໄດ້ປິ່ນປົວເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຫາຍຈາກພະຍາດຂີ້ທູດຂອງທ່ານ."⁴ດັ່ງນັ້ນນາອາມານຈິ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປຫາກະສັດແຫ່ງອາຣາມ ແລະ ກ່າວວ່າ ເດັກຍິງຈາກແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນເວົ້າເຊັ່ນນີ້.

⁵ດັ່ງນັ້ນກະສັດແຫ່ງອາຣາມຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປເຖີດ, ແລະເຮົາຈະສົ່ງຈົດຫມາຍ ຫາກະສັດອິສະຣາເອນ." ນາອາມານກໍ່ໄດ້ອອກໄປ ແລະ ເອົາກັບເງິນ 10 ຕະລັນ, ຄໍາຫົກພັນແຜ່ນ, ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຮົ່ມເພື່ອປ່ຽນສິບຊຸດໄປພ້ອມ.⁶ທ່ານຍັງໄດ້ເອົາຈົດຫມາຍ ໄປຍັງກະສັດອິສະຣາເອນ ມີໃຈຄວາມວ່າ, "ບັດນີ້ເມື່ອຈົດ ຫມາຍນີ້ຖືກສົ່ງມາເຖິງທ່ານ, ທ່ານຈະຊາບວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງນາອາມານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານ, ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ປິ່ນປົວໃຫ້ຫາຍຈາກພະຍາດຂີ້ທູດຂອງເຂົາ."

⁷ເມື່ອກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ອ່ານຈົດຫມາຍ ດັ່ງກ່າວແລ້ວ, ພະອົງໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ເຊິ່ງຈະຂ້າໃຫ້ຕາຍແລະເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດບໍ, ຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ຈິ່ງຕ້ອງການໃຫ້ເຮົາປິ່ນປົວຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ຫາຍຈາກພະຍາດຂີ້ທູດ? ເບິ່ງຄືວ່າທ່ານກຳລັງຈະເລີ່ມຕົ້ນເລື່ອງໂຕ້ຖຽງກັບເຮົາ."

⁸ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເອລີຊາຄົນຂອງ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າ ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ, ທ່ານຈິ່ງໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາກະສັດວ່າ," ເປັນຫຍັງພະອົງຈິ່ງຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ? ໃຫ້ເຂົາມາຫາຂ້ານ້ອຍເຖີດ, ແລະ ເຂົາຈະຮູ້ວ່າມີຜູ້ທໍານວາຍຄົນຫນຶ່ງໃນອິສະຣາເອນ."⁹ດັ່ງນັ້ນ ນາອາມານຈຶ່ງໄດ້ມາພ້ອມດ້ວຍບັນດາມ້າ ແລະ ລົດມ້າເສິກຂອງທ່ານ ແລະ ຢືນຢູ່ປະຕູເຮືອນຂອງເອລີຊາ.¹⁰ເອລີເຊກໍ່ໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປບອກທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງໄປ ແລະ ຈຸ່ມຕົວຂອງທ່ານລົງໃນແມ່ນໍ້າຈໍແດນເຈັດຄັ້ງ, ແລະ ເນື້ອຫນັງຂອງທ່ານຈະກັບຄືນມາຄືເກົ່າ, ແລະ ທ່ານຈະສະອາດ."

¹¹ແຕ່ນາອາມານກໍ່ໃຈຮ້າຍ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ,“ ເບິ່ງແມ, ຂ້ອຍຄິດວ່າເພິ່ນຄົງຈະອອກມາຫາຂ້ອຍແທ້ໆ ແລະ ຢືນຢູ່ ແລະ ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເພິ່ນ, ແລະໂບກມືຢູ່ເທິງບ່ອນນັ້ນ ແລະ ປິ່ນປົວພະຍາດຂີ້ທູດຂອງຂ້ອຍ.¹²ອາບານາ ແລະ ຟຣາປັກ, ແມ່ນໍ້າຂອງເມືອງດາມັດກັດ, ດີກວ່າແມ່ນໍ້າ ທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນ? ຂ້ອຍຈະລ້າງຕົວໃນແມ່ນໍ້າເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ຈະສະອາດບໍ່ໄດ້ບໍ? ສະນັ້ນທ່ານຈິ່ງຫັນຫລັງຄືນໄປ ແລະ ຈາກໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ.

¹³ເມື່ອຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາອາມານມາໄດ້ເຂົ້າໃກ້ ແລະ ເວົ້າກັບທ່ານວ່າ,“ ບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຖ້າຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ສັ່ງໃຫ້ທ່ານເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຍາກຢ່າງຫນຶ່ງ, ທ່ານຈະບໍ່ເຮັດບໍ? ທ່ານຄວນຈະກະທໍາຫລາຍເທົ່າໃດ, ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ເມື່ອຜູ້ທຳນວາຍສັ່ງທ່ານໃຫ້ເຮັດສິ່ງທີ່ງ່າຍວ່າ "ຈົ່ງໄປຈຸ່ມຕົວຂອງທ່ານ ແລະ ໃຫ້ສະອາດເຖີດ, 'ທ່ານຍິ່ງຄວນຈະເຮັດບໍ່ແມ່ນບໍ? '”¹⁴ຫລັງຈາກນັ້ນທ່ານໄດ້ລົງໄປ ແລະ ຈຸ່ມຕົວເຈັດຄັ້ງໃນແມ່ນໍ້າຈໍແດນ, ເພາະເຊື່ອຟັງຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເນື້ອຫນັງຂອງທ່ານໄດ້ຖືກຟື້ນຟູຄືນໃຫມ່ ຄືກັບເນື້ອຫນັງຂອງເດັກນ້ອຍ, ແລະ ທ່ານໄດ້ຫາຍດີຈາກພະຍາດ.

¹⁵ນາອາມານກັບຄືນມາຫາຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ທັງຕົວເຂົາພັກພວກທັງຫມົດຂອງເຂົາ, ແລະມາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທ່ານ. ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ແລ້ວວ່າບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດຢູ່ໃນທົ່ວແຜ່ນດິນ ນອກຈາກຢູ່ໃນອິສະຣາເອນ. ດັ່ງນັ້ນ ກະຣຸນາຮັບຂອງກໍານັນຈາກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເຖີດ."¹⁶ແຕ່ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພຣະຢາເວເຊິ່ງເຮົາຮັບໃຊ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍ." ນາອາມານໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເອລີຊາຮັບເອົາຂອງຂວັນໄວ້, ແຕ່ທ່ານໄດ້ປະຕິເສດ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນນາອາມານນາຈິ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ,“ ຫາກທ່ານບໍ່ຮັບ, ກະຣຸນາໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ເອົາດິນແຫ່ງນີ້ກັບໄປຫລາຍພໍທີ່ລໍສອງໂຕຈະບັນທຸກໄດ້ເຖີດ, ເພາະວ່ານັບແຕ່ນີ້ໄປ, ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຈະບໍ່ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ຫລື ເຄື່ອງບູຊາແກ່ພະໃດໆ ແຕ່ຈະຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວເທົ່ານັ້ນ.¹⁸ໃນເລື່ອງນີ້ ຂໍພຣະຢາເວ ຊົງໃຫ້ອະພັຍຄົນຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຄື ເມື່ອ, ກະສັດນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນວິຫານຂອງພະຣິມໂມນເພື່ອຈະນະມັສະການຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະພະອົງໄດ້ພິງຢູ່ທີ່ມືຂອງຂ້າພະເຈົ້ າແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໂນ້ມຕົວລົງຄຳນັບໃນວິຫານຂອງພະຣິມໂມນ, ຂໍພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ອະພັຍແກ່ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃນເລື່ອງນີ້ເຖີດ."¹⁹ເອລີຊາໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໄປດ້ວຍຄວາມສະຫວັດດີພາບເຖີດ." ດັ່ງນັ້ນນາອາມານຈຶ່ງຈາກໄປ.

²⁰ເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປບໍ່ໄກປານໃດ, ໃນເວລາທີ່ເກຮາຊີ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເອລີຊາຄົນຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວກັບຕົວເອງວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ຍອມຮັບເອົາຂອງຂວັນໃນມືຂອງນາອາມານຄົນຂອງອາຣາມທີ່ທ່ານໄດ້ນໍາມາໃຫ້. ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ, ຂ້ອຍຈະແລ່ນຕາມຫລັງໄປ ແລະ ຮັບເອົາບາງສິ່ງບາງຢ່າງຈາກທ່ານ."²¹ດັ່ງນັ້ນເກຮາຊີໄດ້ຕາມນາອາມານໄປ. ເມື່ອນາອາມານເຫັນຄົນແລ່ນນໍາຫລັງມາ, ທ່ານກໍໄດ້ໂດດລົງຈາກຣົດມ້າຂອງທ່ານຕ້ອນຮັບເຂົາແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ທຸກຢ່າງຮຽບຮ້ອຍດີແມ່ນບໍ?"²²ເກຮາຊີໄດ້ຕອບວ່າ,“ ທຸກຢ່າງແມ່ນຮຽບຮ້ອຍດີ, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາ, ໂດຍກ່າວວ່າ, 'ດຽວນີ້, ມີຊາຍຫນຸ່ມສອງຄົນ ທີ່ມາຈາກເນີນພູເອຟຣາອິມ ທີ່ເປັນລູກຊາຍຂອງຜູ້ທໍານວາຍ ໄດ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍ, ກະຣຸນາໃຫ້ເງິນພວກເຂົາຈັກຫນຶ່ງຕະລັນ ແລະ ເສື້ອຜ້າເພື່ອປ່ຽນຈັກສອງຊຸດ.'"

²³ນາອາມານຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຍິນດີທີ່ຈະໃຫ້ສອງຕະລັນແກ່ເຈົ້າ." ນາອາມານກໍໄດ້ເວົ້າເນັ້ນໃຫ້ເກຮາຊີ ແລະ ເອົາເງິນສອງຕະລັນໃສ່ໃນຖົງສອງຖົງ, ພ້ອມທັງເສື້ອຜ້າເພື່ອປ່ຽນສອງຊຸດ, ແລະ ໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ສອງຄົນແບກຖົງເງິນນໍາຫນ້າເກຮາຊີໄປ.²⁴ເມື່ອ ເກຮາຊີມາຮອດເນີນພູ, ເຂົາໄດ້ຮັບເອົາຖົງເງິນຈາກມືຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເອົາໄປເຊື່ອງໄວ້ໃນເຮືອນ; ເຂົາໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປ, ແລະພວກເຂົາກໍ່ໄດ້ອອກໄປ.²⁵ເມື່ອເກຮາຊີໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະ ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້ານາຍຂອງເຂົາ, ເອລີຊາໄດ້ຖາມເຂົາວ່າ, "ເກຮາຊີ ເຈົ້າໄປໃສມາ?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ໄປໃສມາດອກ."

²⁶ເອລີຊາໄດ້ກ່າວກັບເກຮາຊີວ່າ, "ຈິດໃຈຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ໄປກັບເຈົ້າບໍ ເມື່ອຊາຍຄົນນັ້ນລ້ຽວຣົດມ້າກັບມາພົບເຈົ້າ? ນີ້ແມ່ນເວລາຄວນທີ່ຈະຮັບເງິນ ແລະ ເສື້ອຜ້າ, ສວນຫມາກກອກ ແລະ ສວນອາງຸ່ນ, ແກະ ແລະ ງົວ, ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍ ແລະ ຍິງບໍ?²⁷ດັ່ງນັ້ນ ພະຍາດຂີ້ທູດຂອງນາອາມານຈະຕິດຢູ່ກັບເຈົ້າ ແລະ ລູກຫລານຂອງເຈົ້າຕະຫລອດໄປເປັນນິດ." ດັ່ງນັ້ນເກຮາຊີຈຶ່ງຫາຍຈາກທີ່ຢູ່ຂອງເຂົາ, ແລະ ພະຍາດຂີ້ທູດເປັນສີຂາວຄືຫິມະ.

6

¹ບັນດາຜູ້ທໍານວາຍໄດ້ກ່າວກັບເອລີຊາວ່າ, "ສະຖານທີ່ທີ່ພວກເຮົາອາສັຍຢູ່ກັບພວກທ່ານນັ້ນ ແມ່ນນ້ອຍເກີນໄປສຳລັບພວກເຮົາທຸກຄົນ.²ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄປທີ່ແມ່ນໍ້າຈໍແດນ, ແລະໃຫ້ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນຕັດໄມ້ທ່ອນຫນຶ່ງມາ, ແລະສ້າງເປັນທີ່ອາສັຍທີ່ບ່ອນນັ້ນ. "ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ເຈົ້າຈົ່ງໄປເຖີດ."³ຄົນຫນຶ່ງໃນນັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ກະຣຸນາໄປນຳຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານດ້ວຍ." ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປ."

⁴ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງໄດ້ໄປກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາມາຮອດແມ່ນໍ້າຈໍແດນ, ພວກເຂົາກໍເລີ່ມຕົ້ນຕັດຕົ້ນໄມ້.⁵ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຄົນຫນຶ່ງ ກຳລັງຕັດຕົ້ນໄມ້ຢູ່, ຫົວຂວານຂອງເຂົາໄດ້ຕົກລົງໄປໃນນໍ້າ; ລາວຈິ່ງໄດ້ຮ້ອງອອກມາ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ໂອ້, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂວານນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢືມເຂົາມາ!"

⁶ແລ້ວຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຈິ່ງຖາມວ່າ, "ຂວານນັ້ນຕົກບ່ອນໃດ?" ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກບ່ອນໃຫ້ ເອລີຊາເຫັນ. ແລ້ວເພິ່ນໄດ້ຕັດໄມ້ທ່ອນຫນຶ່ງ, ໂຍນລົງໃນນໍ້າ, ແລະເຮັດໃຫ້ຂວານເຫລັກນັ້ນລອຍຂຶ້ນມາ.⁷ເອລີຊາຈິ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈັບມັນຂຶ້ນມາແມ." ດັ່ງນັ້ນຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເອົາມືຂອງລາວຈັບຂຶ້ນມາ.

⁸ບັດນີ້ ກະສັດແຫ່ງອາຣາມກໍາລັງເຮັດສົງຄາມກັບອິສະຣາເອນ. ທ່ານໄດ້ປຶກສາກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາຈະຕັ້ງຄ້າຍພັກຂອງພວກເຮົາຢູ່ບ່ອນນັ້ນ."⁹ດັ່ງນັ້ນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ແລະກ່າວວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພະອົງຈົ່ງຣະວັງ ຢ່າຜ່ານໄປບ່ອນນັ້ນ, ເພາະຊາວອາຣາມ ກຳລັງລົງໄປບ່ອນນັ້ນ."

¹⁰ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງສະຖານທີ່ຊຶ່ງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກ ແລະ ໄດ້ເຕືອນພະອົງໄວ້. ຫລາຍກວ່າຫນຶ່ງຫລືສອງຄັ້ງ, ເມື່ອກະສັດໄປບ່ອນນັ້ນ, ພະອົງໄດ້ຣະວັງຕົວ.¹¹ກະສັດແຫ່ງອາຣາມໄດ້ໂກດແຄ້ນກ່ຽວກັບຄຳເຕືອນເຫລົ່ານີ້, ແລະທ່ານໄດ້ເອີ້ນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານມາ ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ບອກເຮົາບໍວ່າ ໃຜໃນພວກເຮົາ ຢູ່ຝ່າຍກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ?"

¹²ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຮັບໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ບໍ່ມີໃຜ, ຂ້າແດ່ກະສັດ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະເອລີຊາຜູ້ທໍານວາຍໃນອິສະຣາເອນ ບອກກະສັດແຫ່ງອິສະຣະເອນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ ເຊິ່ງພະອົງໄດ້ກ່າວໃນຫ້ອງນອນຂອງພະອົງ!"¹³ກະສັດຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປເບິ່ງບ່ອນທີ່ເອລີຊາອາສັຍຢູ່ນັ້ນ ເພື່ອເຮົາຈະສົ່ງຄົນໄປຈັບຕົວມາ.” ແລະ ມີບາງຄົນໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ເຂົາຢູ່ທີ່ໂດທານ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຣົດມ້າ, ຣົດຮົບ, ແລະທະຫານຈຳນວນຫລວງຫລາຍໄປທີ່ໂດທານ. ພວກເຂົາເດີນທາງໄປເວລາກາງຄືນ ແລະ ປິດລ້ອມຕົວເມືອງ.¹⁵ເມື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າແລະອອກໄປຂ້າງນອກ, ຈິ່ງເຫັນກອງທັບໃຫຍ່ທີ່ມີມ້າແລະຣົດຮົບມາປິດລ້ອມຕົວເມືອງ. ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໂອ້, ເຈົ້ານາຍເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດແນວໃດດີ?"¹⁶ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເພາະວ່າຄົນທີ່ຢູ່ກັບພວກເຮົາຫລາຍກວ່າຄົນທີ່ຢູ່ກັບພວກເຂົາ."

¹⁷ເອລີຊາໄດ້ອະທິຖານວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງເປີດຕາຂອງເຂົາເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນ." ແລ້ວພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງເປີດຕາຂອງຄົນຮັບໃຊ້ຄົນນັ້ນ, ແລະ ເຂົາກໍ່ໄດ້ເຫັນ. ພູເຂົາ, ເຕັມໄປດ້ວຍມ້າ ແລະ ຣົດຮົບໄຟອ້ອມຮອບເອລີຊາ!¹⁸ໃນເວລາທີ່ຊາວອາຣາມໄດ້ລົງມາຫາທ່ານ, ເອລີຊາໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ພຣະອົງເຈົ້າ ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານີ້ຕາບອດ." ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວ ຈຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕາບອດຄືກັບທີ່ເອລີຊາໄດ້ຂໍ.¹⁹ແລ້ວເອລີຊາຈຶ່ງໄດ້ບອກຊາວອາຣາມເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, "ບໍ່ແມ່ນທາງນີ້ ແລະ ບໍ່ແມ່ນເມືອງນີ້ ຈົ່ງຕິດຕາມຂ້ອຍມາ ແລະ ຂ້ອຍຈະພາພວກເຈົ້າໄປຫາຜູ້ຊາຍທີ່ພວກເຈົ້າກຳລັງຊອກຫາຢູ່." ຈາກນັ້ນທ່ານໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໄປເມືອງຊາມາເຣຍ.

²⁰ຕໍ່ມາເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນກຸງຊາມາເຣຍ, ເອລີຊາໄດ້ທູນວ່າ, "ຂ້າແດ່ພະຢາເວ, ຂໍຈົ່ງເປີດຕາຄົນເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເບິ່ງເຫັນ." ພຣະຢາເວ ຈິ່ງໄດ້ເປີດຕາຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາກໍ່ໄດ້ເຫັນ, ພວກເຂົາໄດ້ມາຢູ່ກາງກຸງຊາມາເຣຍ.²¹ກະສັດຂອງອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ເອລີຊາ, ເມື່ອພະອົງໄດ້ເຫັນພວກເຂົາວ່າ, "ບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເຮົາຄວນຂ້າພວກເຂົາດີບໍ່? ເຮົາຄວນຂ້າພວກເຂົາເລີຍບໍ່?"

²²ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ຂໍພະອົງຢ່າຂ້າພວກເຂົາເລີຍ. ຄົນພວກນີ້ທີ່ພະອົງຈະຂ້ານັ້ນ ພະອົງໄດ້ຈັບມາດ້ວຍດາບ ແລະ ທະນູກໍບໍແມ່ນ? ຂໍຈົ່ງຈັດນໍ້າ ແລະ ເຂົ້າຈີ່, ໃຫ້ພວກເຂົາກິນ ແລະ ດື່ມ, ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາໄປຫາເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາເຖີດ."²³ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງຈັດແຈ່ງອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາຈໍານວນຫລາຍ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກິນ ແລະ ດື່ມແລ້ວ, ກະສັດກໍ່ໄດ້ປ່ອຍຕົວພວກເຂົາໄປ, ແລະ ພວກເຂົາກໍກັບໄປຫາເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ. ແລະ ພວກອາຣາມບໍ່ໄດ້ກັບມາໃນດິນແດນອິສະຣາເອນອີກເລີຍ.

²⁴ຕໍ່ມາ ພາຍຫລັງເບັນຮາດາດກະສັດແຫ່ງອາຣາມ ໄດ້ຮວບຮວມກອງທັບທັງຫມົດຂອງພະອົງ ແລະໄດ້ໄປໂຈມຕີເມືອງຊາມາເຣຍ ແລະ ປິດລ້ອມເມືອງດັ່ງກ່າວ.²⁵ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ເກີດມີຄວາມອຶດຢາກຢ່າງຫນັກຫນ່ວງໃນເມືອງສະມາເຣຍ. ເບິ່ງເເມ, ຂະນະເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ປິດລ້ອມເມືອງໄວ້ ຂະຫນາດຫົວຂອງລໍໂຕຫນຶ່ງຍັງມີລາຄາສູງ ເປັນເງິນຫນັກເຖິງແປດສິບເຊກຽນ, ແລະ ເມັດຖົ່ວປ່າຂະຫນາດຈຸດສີ່ມີລາຄາຂາຍເຖິງຫ້າເຊກຽນ.²⁶ຂະນະທີ່ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ກຳລັງຍ່າງຜ່ານໃກ້ກຳແພງເມືອງ, ມີຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງ ໄດ້ຮ້ອງຫາພະອົງວ່າວ່າ, "ຂ້າແດ່ກະສັດ, ຂໍຊົງຊ່ວຍດ້ວຍເຖີດ, ກະສັດຂອງຂ້ານ້ອຍ."

²⁷ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຖ້າພຣະຢາເວ ບໍ່ຊ່ວຍເຈົ້າ, ເຮົາຈະເອົາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກໃສມາໃຫ້ເຈົ້າ? ຈາກລານນວດເຂົ້າບໍ ຫລື ຈາກບໍ່ບີບນ້ຳອະງຸ່ນ?"²⁸ກະສັດກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ,“ ນາງມີເລື່ອງຫຍັງບໍ?” ນາງໄດ້ຕອບວ່າ, "ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ເອົາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າມາໃຫ້ພວກເຮົາກິນໃນມື້ນີ້ເຖີດ, ແລະພວກເຂົາຈະກິນລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໃນມື້ອື່ນ."²⁹ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຕົ້ມລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະໄດ້ກິນເຂົາ, ວັນຕໍ່ມາຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, "ຈົ່ງເອົາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າມາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາກິນກັນ, ແຕ່ນາງໄດ້ເຊື່ອງລູກຊາຍຂອງນາງໄວ້."

³⁰ດັ່ງນັ້ນເມື່ອກະສັດໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ, ພະອົງໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ (ຂະນະທີ່ພະອົງໄດ້ຍ່າງຜ່ານໃກ້ກໍາແພງ), ແລະປະຊາຊົນກໍ່ໄດ້ຫລຽວເຫັນພະອົງໄດ້ໃສ່ຜ້າກະສອບແນບເນື້ອ.³¹ແລ້ວພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຈົ່ງລົງໂທດຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ຫນັກກວ່າເກົ່າ, ຖ້າຫົວຂອງເອລີຊາລູກຊາຍຂອງຊາຟັດຍັງຢູ່ເທິງບ່າຂອງເຂົາໃນວັນນີ້."

³²ແຕ່ເອລີຊາໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເພິ່ນ, ແລະພວກຜູ້ອາວຸໂສກໍນັ່ງຢູ່ດ້ວຍ. ກະສັດໄດ້ສົ່ງຊາຍຄົນ ຫນຶ່ງມາຫາເພິ່ນກ່ອນ, ແຕ່ກ່ອນທີ່ຈະມີຜູ້ສົ່ງຂ່າວມາເຖິງເອລີຊາ, ເພິ່ນໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ອາວຸໂສວ່າ,“ ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນຫລືບໍ່ ຄາດຕະກອນຄົນນີ້ໄດ້ສົ່ງຄົນມາຕັດເອົາຫົວຂອງເຮົາ? ເບິ່ງແມ, ເມື່ອຜູ້ສົ່ງຂ່າວມາເຖິງ, ຈົ່ງປິດປະຕູ, ແລະຢຶດປະຕູໃຫ້ແຫນ້ນ. ກັນເຂົາໄວ້ ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງຂອງຕີນເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາທີ່ນໍາມາບໍ?"³³ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງສົນທະນາກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍຢູ່, ເບິ່ງເເມ, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄດ້ລົງມາຫາທ່ານ. ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຄວາມເດືອດຮ້ອນນີ້ມາຈາກພຣະຢາເວ. ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງລໍຖ້າພຣະຢາເວຕໍ່ໄປອີກ?"

7

¹ເອລີຊາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວກ່າວ: 'ມື້ອື່ນປະມານເວລານີ້, ແປ້ງທີ່ດີໆຖັງຫນຶ່ງຈະຖືກຂາຍໃນລາຄາຫນຶ່ງເຊກຽນ, ແລະເຂົ້າບາເລສອງຖັງຫນຶ່ງເຊກຽນໃນປະຕູເມືອງສະມາເຣຍ."²ຫລັງຈາກນັ້ນ, ນາຍທະຫານປະຈຳຕົວຄົນຫນຶ່ງຂອງກະສັດໄດ້ຕອບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະຢາເວຈະສ້າງປ່ອງຢ້ຽມໃນທ້ອງຟ້າ, ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ບໍ?" ເອລີຊາຕອບວ່າ“ ເບິ່ງເອົາເຖີດ, ທ່ານຈະສັງເກດເບິ່ງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນດ້ວຍຕາຂອງທ່ານເອງ, ແຕ່ທ່ານຈະບໍ່ກິນຫຍັງເລີຍ”.

³ບັດນີ້ມີຄົນປ່ວຍສີ່ຄົນທີ່ເປັນຂີ້ທູດຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້ານອກປະຕູເມືອງ. ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, "ພວກເຮົາຈະນັ່ງຖ້າຢູ່ທີ່ນີ້ຈົນຕາຍເຮັດຫຍັງ?⁴ຖ້າພວກເຮົາເວົ້າວ່າພວກເຮົາຄວນຈະເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ຄວາມອຶດຢາກກໍຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ, ແລະພວກເຮົາຈະຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາຍັງນັ່ງຢູ່ນີ້, ພວກເຮົາກໍຈະຕາຍເຫມືອນກັນ. ສະນັ້ນຈົ່ງມາເຖີດໃຫ້ພວກເຮົາໄປຍັງຄ້າຍຂອງຄົນອາຣາມ. ຖ້າພວກເຂົາໄວ້ຊີວິດຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່, ແລະຖ້າພວກເຂົາຂ້າພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຕາຍເທົ່ານັ້ນ."

⁵ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນໃນເວລາທ່ຽງຄືນເພື່ອຈະເຂົ້າໄປໃນຄ້າຍຂອງຄົນອາຣາມ; ເມື່ອພວກເຂົາໄປຮອດເຂດນອກຂອງຄ້າຍ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນຈັກຄົນ.⁶ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ກອງທັບຂອງຊາວອາຣາມໄດ້ຍິນສຽງຂອງຣົດຮົບແລະສຽງມ້າ - ແລະ ສຽງດັງຂອງກອງທັບໃຫຍ່ອື່ນໆ, ແລະ ພວກເຂົາກ່າວຕໍ່ກັນວ່າ," ກະສັດອິສະຣາເອນໄດ້ຈ້າງພວກກະສັດຂອງຊາວຮິດຕີແລະບັນດາກະສັດຂອງຊາວເອຢີບໃຫ້ມາສູ້ກັບພວກເຮົາ."

⁷ດັ່ງນັ້ນ ພວກທະຫານຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະຫນີໄປ ໃນເວລາທ່ຽງຄືນ; ແລະໄດ້ປະເຕັນ, ມ້າ, ແລະລໍຂອງພວກເຂົາ, ແລະປະຄ້າຍພັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະໄດ້ຫນີໄປເພື່ອເອົາຊີວິດລອດ.⁸ເມື່ອຄົນທີ່ເປັນພະຍາດຂີ້ທູດເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມາຮອດບໍລິເວນນອກສຸດຂອງຄ້າຍ, ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຕັນຫລັງຫນຶ່ງ ແລະ ກິນແລະດື່ມ, ແລະ ທັງຂົນເອົາເງິນ ຄຳ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອອກໄປ ແລະ ເຊື່ອງໄວ້. ພວກເຂົາກັບມາແລະເຂົ້າໄປໃນເຕັ້ນອີກແຫ່ງຫນຶ່ງ ແລະຂົນເອົາເຄື່ອງຂອງໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ, ແລະໄດ້ເຊື່ອງໄວ້.

⁹ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, "ພວກເຮົາເຮັດບໍ່ຖືກເສຍແລ້ວ. ມື້ນີ້ເປັນທີ່ມີຂ່າວດີ, ແຕ່ວ່າພວກເຮົາຮັກສາຄວາມງຽບສະຫງົບຢູ່. ຖ້າພວກເຮົາລໍຖ້າຈົນກ່ວາມື້ຮຸ່ງເຊົ້າ. ຖ້າການລົງໂທດຈະມາຮອດພວກເຮົາ. ບັດນີ້ແລ້ວ, ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາໄປບອກສໍານັກພະຣາຊວັງ."¹⁰ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄປ ແລະ ເອີ້ນຄົນເຝົ້າປະຕູເມືອງ. ພວກເຂົາໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, "ພວກເຮົາໄດ້ໄປເຖິງຄ້າຍທະຫານຂອງຊາວອາຣາມ, ແຕ່ວ່າບໍ່ມີໃຜຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ບໍ່ມີສຽງຂອງໃຜ, ແຕ່ວ່າມີມ້າໄດ້ມັດໄວ້, ແລະ ລໍຖືກມັດໄວ້, ແລະ ເຕັນທັງຫລາຍກໍຕັ້ງຢູ່ຢ່າງນັ້ນ."¹¹ແລ້ວບັນດາຄົນເຝົ້າປະຕູໄດ້ຮ້ອງແຈ້ງຂ່າວອອກມາ, ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ບອກໄປເຖິງສໍານັກຣາຊວັງຂອງກະສັດ.

¹²ແລ້ວກະສັດໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນກາງຄືນ ແລະ ກ່າວກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງວ່າ, "ເຮົາຈະບອກພວກເຈົ້າດຽວນີ້ ໃນສິ່ງທີ່ຊາວອາຣາມໄດ້ກະທໍາກັບພວກເຮົາ. ພວກເຂົາຮູ້ວ່າພວກເຮົາອຶດຢາກ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ອອກຈາກຄ້າຍເພື່ອລີ້ຊ່ອນຕົວຢູ່ໃນທົ່ງນາຂອງພວກເຂົາ ໂດຍກ່າວວ່າ, 'ເມື່ອອິສະຣາເອນອອກຈາກເມືອງ ເຮົາຈະຈັບເປັນພວກເຂົາ, ແລະ ຈະເຂົ້າໄປໃນເມືອງ.'"¹³ຜູ້ຮັບໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງຂອງກະສັດໄດ້ຕອບ ແລະ ທູນວ່າ, "ກະຣຸນາໃຫ້ບາງຄົນເອົາມ້າຫ້າໂຕທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ໃນເມືອງໄປ. ພວກເຂົາເປັນຄືກັບຄົນອິສະຣາເອນທີ່ເຫລືອຢູ່ - ປະຈຸບັນສ່ວນຫລາຍແມ່ນຕາຍແລ້ວ; ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາສົ່ງພວກເຂົາໄປ ແລະ ເບິ່ງ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອົາຣົດມ້າສອງຄັນພ້ອມດ້ວຍມ້າ, ແລະກະສັດໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໃຫ້ໄປຕິດຕາມກອງທັບຂອງຊາວອາຣາມ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໄປແລະເບິ່ງ."¹⁵ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈິ່ງໄດ້ຕິດຕາມພວກເຂົາໄປຕາມແມ່ນໍ້າຈໍແດນ, ແລະ ທຸກຖະຫນົນຫົນທາງເຕັມໄປດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະ ອຸປະກອນຕ່າງໆທີ່ຊາວອາຣາມໄດ້ຖິ້ມເພາະຄວາມຮີບດ່ວນຂອງພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຈຶ່ງໄດ້ກັບມາ ແລະ ກ່າວກັບກະສັດ.

¹⁶ປະຊາຊົນກໍໄດ້ອອກໄປ ແລະຮິບເອົາເຄື່ອງຂອງໃນຄ້າຍທະຫານຂອງຊາວອາຣາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ແປ້ງຢ່າງດີໄດ້ຖືກຂາຍໃນລາຄາຖັງລະຫນຶ່ງເຊກຽນ ແລະ ເຂົ້າບາເລສອງຖັງຂາຍຫນຶ່ງເຊກຽນ ຕາມຖ້ອຍຄໍາທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້.¹⁷ກະສັດໄດ້ສັ່ງນາຍທະຫານຄົນສະຫນິດໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບເຝົ້າປະຕູເມືອງ, ແລະປະຊາຊົນໄດ້ຢຽບໄປເທິງເຂົາທີ່ປະຕູ. ເຂົາໄດ້ຕາຍດັ່ງທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້, ໃນເວລາທີ່ກະສັດໄດ້ລົງມາຫາເຂົາ.

¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນດັ່ງທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກກັບກະສັດ, ກ່າວວ່າ, "ປະມານເວລານີ້ຢູ່ໃນປະຕູເມືອງຊາມາເຣຍ, ເຂົ້າບາເລສອງຖັງຈະຂາຍຫນຶ່ງເຊກຽນ, ແລະ ມີແປ້ງຢ່າງດີຫນຶ່ງຖັງຂາຍຫນຶ່ງເຊກຽນ".¹⁹ນາຍທະຫານກໍໄດ້ຕອບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ຖ້າແມ່ນພຣະຢາເວໄດ້ສ້າງປ່ອງຢ້ຽມໃນທ້ອງຟ້າ, ສິ່ງນີ້ຈະສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ບໍ?" ເອລີຊາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງເອົາເຖີດ, ທ່ານຈະສັງເກດເບິ່ງມັນເກີດຂຶ້ນດ້ວຍຕາຂອງທ່ານເອງ, ແຕ່ທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ກິນຫຍັງເລີຍ."²⁰ເຫດການນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບເຂົາເອງແທ້, ເພາະວ່າປະຊາຊົນໄດ້ຢຽບເຂົາທີ່ປະຕູເມືອງ, ແລະ ເຂົາໄດ້ຕາຍເສຍ.

8

¹ບັດນີ້ ເອລີຊາໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ຍິງທີ່ລູກຊາຍຂອງລາວໄດ້ກັບຄືນມາມີຊີວິດອີກ. ທ່ານໄດ້ກ່າວກັບນາງວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະໄປພ້ອມກັບຄອບຄົວ, ແລະອາສັຍຢູ່ແຜ່ນດິນອື່ນທີ່ເຈົ້າສາມາດຢູ່ໄດ້, ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ໄດ້ບັນດານໃຫ້ເກີດຄວາມອຶດຢາກອາຫານມາສູ່ແຜ່ນດິນນີ້ເປັນເວລາເຈັດປີ."²ດັ່ງນັ້ນຍິງຄົນນັ້ນກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະນາງໄດ້ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ນາງໄດ້ໄປຢູ່ກັບຄອບຄົວແລະອາສັຍຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຟິລິສະຕິນເຈັດປີ.

³ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອທ້າຍປີທີເຈັດ ແລະຍິງຄົນນັ້ນກໍໄດ້ກັບມາຈາກແຜ່ນດິນຟີລິສະຕິນ, ແລະນາງໄດ້ໄປຫາກະສັດເພື່ອທູນຂໍເຮືອນແລະທີ່ດິນຂອງນາງຄືນ.⁴ບັດນີ້ກະສັດໄດ້ຊົງກຳລັງກ່າວກັບເກຮາຊີຜູ້ຮັບໃຊ້ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງບອກເຮົາເຖິງສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທຸກຢ່າງທີ່ເອລີຊາໄດ້ກະທໍາ."

⁵ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງກ່າວກັບກະສັດ ເລື່ອງທີ່ເອລີຊາໄດ້ຊຸບຊີວິດຂອງເດັກທີ່ຕາຍແລ້ວ, ຜູ້ຍິງຄົນທີ່ທ່ານໄດ້ຊຸບຊີວິດລູກຊາຍຂອງນາງໄດ້ມາ ໄດ້ມາຮ້ອງທູນຕໍ່ກະສັດເພື່ອຂໍເຮືອນແລະທີ່ດິນຂອງນາງຄືນ. ເກຮາຊີໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າແຕ່ກະສັດ ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ນີ້ແມ່ນຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນແທ້ໆ, ແລະນີ້ແມ່ນລູກຊາຍຂອງນາງ, ເຊິ່ງເອລີຊາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດ."⁶ເມື່ອກະສັດໄດ້ຖາມຜູ້ຍິງນັ້ນກ່ຽວກັບລູກຊາຍຂອງນາງ, ນາງໄດ້ກ່າວກັບພະອົງ. ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ນາຍທະຫານຄົນຫນຶ່ງມາຫານາງໂດຍກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງມອບທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງນາງໃຫ້ນາງ ແລະ ພ້ອມທັງພືດຜົນທັງຫມົດຂອງນາງ ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ນາງໄດ້ອອກຈາກແຜ່ນດິນມາຈົນເຖິງດຽວນີ້."

⁷ເອລີຊາ ໄດ້ມາຍັງເມືອງດາມັສກັດ ບ່ອນທີ່ເບັນຮາດາດກະສັດແຫ່ງອາຣາມປ່ວຍ. ແລະມີຄົນໄດ້ທູນກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາທີ່ນີ້."⁸ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຮາຊາເອນວ່າ,“ ຈົ່ງນໍາເອົາຂອງຂວັນ ແລະ ໄປພົບກັບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະທູນຖາມພຣະຢາເວໂດຍຜ່ານເພິ່ນ, ໂດຍກ່າວວ່າ,“ ເຮົາຈະຫາຍດີຈາກພະຍາດນີ້ບໍ?”⁹ດັ່ງນັ້ນ ຮາຊາເອນຈິ່ງໄປພົບທ່ານ ແລະ ນໍາເອົາຂອງຂວັນໄປດ້ວຍ ທຸກສິ່ງຄືສິ່ງທີ່ດີຂອງເມືອງດາມັສກັດ, ຊຶ່ງໄດ້ບັນທຸກໂດຍອູດສີ່ສິບໂຕ. ດັ່ງນັ້ນຮາຊາເອນຈຶ່ງມາແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເອລີຊາ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ກະສັດເບັນຮາດາດກະສັດແຫ່ງອາຣາມ ໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາຫາທ່ານ, ຖາມວ່າ," ເຮົາຈະຫາຍດີຈາກພະຍາດນີ້ບໍ?"'

¹⁰ເອລີຊາໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງໄປບອກເບັນຮາດາດວ່າ, 'ທ່ານຈະຫາຍດີຈາກການປ່ວຍແນ່ນອນ, ແຕ່ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າພະອົງຈະເສຍຊີວິດແນ່ນອນ."¹¹ແລ້ວເອລີຊາໄດ້ແນມເບິ່ງຮາຊາເອນຈົນເຂົາຮູ້ສຶກອາຍ, ແລະຄົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຮ້ອງໄຫ້.¹²ຮາຊາເອນຈຶ່ງຖາມວ່າ,“ ເປັນຫຍັງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້?” ທ່ານໄດ້ຕອບວ່າ, "ເພາະວ່າເຮົາຮູ້ເຖິງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ທ່ານຈະກະທຳຕໍ່ຊາວອິສະຣາເອນ. ທ່ານຈະເອົາໄຟເຜົາປ້ອມກອງກຳລັງຂອງພວກເຂົາ, ແລະທ່ານຈະຂ້າຄົນຫນຸ່ມດ້ວຍດາບ, ຈັບເດັກນ້ອຍຟາດຈົນມຸ່ນ, ແລະຜ່າທ້ອງຜູ້ຍິງຖືພາເສຍ."

¹³ຮາຊາເອນໄດ້ຕອບວ່າ, "ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານແມ່ນໃຜ, ທີ່ຈະເຮັດສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ບໍ? ເຂົາເປັນພຽງຫມາເທົ່ານັ້ນ." ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າທ່ານຈະເປັນກະສັດປົກຄອງເມືອງອາຣາມ."¹⁴ຫລັງຈາກນັ້ນ, ຮາຊາເອນກໍໄດ້ໄປຈາກເອລີຊາ ແລະເຂົ້າຫາເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາ, ຜູ້ຊຶ່ງຖາມເຂົາວ່າ, "ເອລີຊາໄດ້ເວົ້າຫຍັງກັບເຈົ້າ?" ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, "ທ່ານໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ ພະອົງຈະຊົງດີຈາກການເຈັບປ່ວຍແນ່ນອນ."¹⁵ມື້ຕໍ່ມາ ຮາຊາເອນ ໄດ້ເອົາຜ້າຫົ່ມມາຈຸ່ມລົງນໍ້າ, ແລະ ເອົາລົງໄປຄຸມທີ່ຫນ້າຂອງເບັນຮາດາດຈົນພະອົງເສຍຊີວິດ. ແລ້ວ ຮາຊາເອນກໍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

¹⁶ໃນປີທີຫ້າຂອງຣາຊການໂຢຣາມ ລູກຊາຍຂອງກະສັດອາຮາບກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ກະສັດເຢໂຮຣາມເລີ່ມຂຶ້ນປົກຄອງແທນ. ທ່ານເປັນລູກຊາຍຂອງກະສັດເຢໂຮຊາຟັດກະສັດແຫ່ງຢູດາ. ທ່ານເລີ່ມປົກຄອງເມື່ອກະສັດເຢໂຮຊາຟັດເປັນກະສັດແຫ່ງຢູດາ.¹⁷ເຢໂຮຣາມມີອາຍຸໄດ້ສາມສິບສອງປີ ເມື່ອໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນປົກຄອງເມືອງ ແລະ ພະອົງໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງເມືອງຢູ່ທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມແປດປີ.

¹⁸ເຢໂຮຣາມໄດ້ດໍາເນີນຕາມແນວທາງຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຄືກັນກັບກະສັດອາຮາບໄດ້ກະທໍາ; ເພາະລູກສາວຂອງອາຮາບເປັນເມຍຂອງພະອົງ, ແລະພະອົງໄດ້ກະທໍາສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ.¹⁹ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພາະໄດ້ຊົງເຫັນແກ່ດາວິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ມີຈຸດປະສົງທີ່ຈະທຳລາຍຢູດາ, ເຫດທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ ຈະຊົງປຣະທານເຊື້ອສາຍໃຫ້ແກ່ພະອົງຕະຫລອດໄປ.

²⁰ໃນຣາຊການຂອງເຢໂຮຣາມ, ເອໂດມໄດ້ກະບົດ ບໍ່ຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຢູດາ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງກະສັດປົກຄອງເຫນືອເຂົາເອງ.²¹ແລ້ວເຢໂຮຣາມ ຈຶ່ງໄດ້ຍົກທັບ ພ້ອມບັນດາແມ່ທັບ ແລະ ຣົດມ້າທັງຫມົດຂອງພະອົງ. ເຫດການນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພະອົງໄດ້ລຸກຂຶ້ນໃນຕອນກາງຄືນ ແລະ ຖືກໂຈມຕີແລະ ຖືກປິດລ້ອມຈາກຊາວເອໂດມ, ຊຶ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ມາປິດລ້ອມພະອົງ ແລະ ບັນດາຜູ້ບັນຊາການຂອງຣົດມ້າ. ຈາກນັ້ນກອງທັບຂອງກະສັດເຢໂຮຣາມໄດ້ຫນີກັບເຂົ້າໄປໃນບ້ານເມືອງຂອງພວກເຂົາໄດ້.

²²ດັ່ງນັ້ນ ເອໂດມຈຶ່ງໄດ້ກະບົດ ຕໍ່ຕ້ານການປົກຄອງຂອງຢູດາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້. ແລ້ວລິບນາກໍໄດ້ກະບົດໃນເວລາດຽວກັນ.²³ສ່ວນພາຣະກິດອື່ນໆຂອງເຢໂຮຣາມ, ທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກະທໍາ, ແມ່ນບໍ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປື້ມບັນທຶກເຫດການຕ່າງໆຂອງກະສັດຢູດາ?²⁴ເຢໂຮຣາມໄດ້ລ່ວງລັບໄປ ແລະ ໄດ້ພັກສະຫງົບຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານທີ່ເມືອງດາວິດ. ແລ້ວອາຮາຊິຍາລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

²⁵ໃນປີທີສິບສອງແຫ່ງຣາຊການຂອງໂຢຣາມລູກຊາຍຂອງອາຮາບ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ອາຮາຊີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຣາມກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.²⁶ອາຮາຊີຢາມີອາຍຸໄດ້ຊາວສອງປີ ຕອນພະອົງເລີ່ມປົກຄອງ; ພະອົງປົກຄອງເປັນເວລາຫນຶ່ງປີໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ແມ່ຂອງເພິ່ນຊື່ວ່າອາທາລິຍາ; ນາງເປັນລູກສາວຂອງອົມຣິ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.²⁷ອາຮາຊິຢາດໍາເນີນຕາມເສັ້ນທາງຂອງຣາຊວົງອາຮາບ; ພະອົງໄດ້ກະທໍາສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ດັ່ງທີ່ເຊື້້ອສາຍຂອງອາຮາບກະທໍາ, ເພາະອາຮາຊິຍຢາເປັນລູກເຂີຍຂອງຣາຊະວົງອາຮາບ.

²⁸ອາຮາຊິຢາໄດ້ເດີນທາງໄປກັບໂຢຣາມລູກຊາຍຂອງອາຮາບ, ເພື່ອເຮັດສົງຄາມກັບຮາຊາເອນ, ກະສັດແຫ່ງອາຣາມ, ທີ່ເມືອງຣາໂມດ ກິເລອາດ. ຊາວອາຣາມໄດ້ກະທໍາໃຫ້ໂຢຣາມໄດ້ຮັບບາດເຈັບ.²⁹ກະສັດໂຢຣາມໄດ້ກັບຄືນມາຮັບການຮັກສາທີ່ເມືອງຍິດຊະເຣເອນ ທີ່ເກີດຈາກຄົນອາຣາມໄດ້ເຮັດແກ່ພະອົງທີ່ຣາມາ, ໃນເວລາທີ່ພະອົງໄດ້ຕໍ່ສູ້ຮາຊາເອນ ກະສັດແຫ່ງອາຣາມ. ດັ່ງນັ້ນອາຮາຊີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຣາມ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ລົງໄປຫາໂຢຣາມລູກຊາຍຂອງອາຮາບ, ເພາະວ່າໂຢຣາມໄດ້ຮັບບາດເຈັບ.

9

¹ເອລີຊາຜູ້ທຳນວຍໄດ້ເອີ້ນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກລູກຊາຍຂອງຜູ້ທຳນວາຍ ແລະກ່າວກັບລາວວ່າ,“ ຈົ່ງແຕ່ງຕົວເພື່ອເດີນທາງ, ແລ້ວຖືນ້ຳມັນຂວດນ້ອຍນີ້ໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ ແລະໄປທີ່ເມືອງ ຣາໂມດ ກີເລອາດ.²ເມື່ອເຈົ້າເຖິງທີ່ນັ້ນແລ້ວ, ຈົ່ງຫລຽວຫາຢາຮູລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຊາຟັດ ລູກຊາຍຂອງນິມຊີ, ແລະຈົ່ງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ ແລະໃຫ້ລາວລຸກຂຶ້ນຈາກຫມູ່ຂອງລາວ, ແລະພາລາວໄປທີ່ຫ້ອງຊັ້ນໃນ.³ແລ້ວຈົ່ງເອົານ້ຳມັນໃນຂວດໄປ ແລະເທລົງເທິງຫົວຂອງລາວແລະເວົ້າວ່າ," ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: "ເຮົາເຈີມຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອອິສະຣາເອນ."' ແລ້ວຈົ່ງເປີດປະຕູ, ແລະແລ່ນອອກໄປ; ຢ່າຊັກຊ້າ."

⁴ດ້ວຍເຫດນີ້ຊາຍຫນຸ່ມຜູ້ນັ້ນ, ຄືຜູ້ທຳນວາຍຫນຸ່ມ, ຈຶ່ງໄດ້ໄປທີ່ ຣາໂມ ກີເລອາດ.⁵ເມື່ອລາວໄປຮອດ, ເບິ່ງແມ, ບັນດານາຍທະຫານກຳລັງນັ່ງຢູ່. ດັ່ງນັ້ນຜູ້ທຳນວາຍຫນຸ່ມໄດ້ກ່າວວ່າ, "ທ່ານຜູ້ບັນຊາການ, ຂ້ານ້ອຍນຳຂ່າວມາເຖິງທ່ານ,"ເຢຮູໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ມາເຖິງໃຜໃນພວກເຮົາ?" ຜູ້ທຳນວາຍຫນຸ່ມຕອບວ່າ, "ມາເຖິງທ່ານ, ຜູ້ບັນຊາການ."⁶ດັ່ງນັ້ນເຢຮູຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນແລະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ເອົານໍ້າມັນລົງເທິງຫົວຂອງລາວ ແລະ ກ່າວກັບເຢຮູວ່າ, "ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້: ເຮົາໄດ້ເຈີມຕັ້ງເຈົ້າໄວ້ເປັນກະສັດເຫນືອປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວ, ຄືເຫນືອຄົນອິສະຣາເອນ.

⁷ເຈົ້າຕ້ອງຂ້າຄອບຄົວຂອງອາຮາບນາຍຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອເຮົາຈະແກ້ແຄ້ນໃຫ້ເລືອດຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຄືບັນດາຜູ້ທຳນວາຍ, ແລະ ເລືອດຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫມົດຂອງພຣະເຢວາ, ຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າໂດຍມືຂອງເຢຊາເບນ.⁸ເພາະວ່າຄອບຄົວ ຂອງອາຮາບທັງຫມົດ ຈະຕ້ອງພິນາດ, ແລະ ເຮົາຈະກຳຈັດລູກຊາຍທຸກຄົນເສຍຈາກອາຮາບ, ບໍ່ວ່າຄົນນັ້ນຈະເປັນຂ້າທາດ ຫລື ຄົນມີອິສຣະ.

⁹ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງອາຮາບ ເປັນເຫມືອນຄອບຄົວຂອງ ເຢໂຣໂບອາມ ລູກຊາຍຂອງເນບັດ ແລະ ຄືກັບຄອບຄົວຂອງ ບາອາຊາ ລູກຊາຍຂອງອາຮີຢາ.¹⁰ພວກຫມາຈະກິນ ເຢເຊເບນໃນ ຢິດຊາເລນ, ແລະ ຈະບໍ່ມີໃຜຝັງສົບນາງ. '"ແລ້ວຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ເປີດປະຕູ ແລະແລ່ນຫນີໄປ.

¹¹ເມື່ອເຢຮູອອກໄປຫາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງນາຍຂອງລາວ, ແລະຄົນຫນຶ່ງ ຖາມລາວວ່າ: "ທຸກຢ່າງຮຽບຮ້ອຍດີບໍ? ເປັນຫຍັງຄົນບ້າຄົນນີ້ຈຶ່ງມາຫາເຈົ້າ?" ເຢຮູໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກເຈົ້າຮູ້ຈັກຊາຍຄົນນັ້ນແລະສິ່ງທີ່ເຂົາເວົ້າແລ້ວ."¹²ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ນັ້ນແມ່ນຄຳຕົວະ. ບອກພວກເຮົາມາເຖີດ." ເຢຮູໄດ້ຕອບວ່າ, "ລາວໄດ້ເວົ້າແນວນີ້ແລະສິ່ງນັ້ນກັບຂ້ອຍ, ແລະລາວຍັງເວົ້າອີກວ່າ," ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ເຈີມ ຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງອິສະຣາເອນ.'"¹³ແລ້ວພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນກໍໄດ້ຮີບເອົາເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ສວມຂ້າງນອກຂອງພວກເຂົາອອກມາ ແລະປູໃຫ້ເຢຮູຢຽບທີ່ບັນໄດຂັ້ນເທິງສຸດ. ພວກເຂົາເປົ່າເຂົາສັດແລະເວົ້າວ່າ, "ເຢຮູເປັນກະສັດ."

¹⁴ດ້ວຍວິທີນີ້ ເຢຮູ ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຊາຟັດລູກຊາຍຂອງ ນິມຊີ ສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດກັບຄົນອື່ນຄິດກະບົດຕໍ່ໂຢຣາມ. ຕອນນີ້ໂຢຣາມໄດ້ປ້ອງກັນເມືອງ ຣາໂມດກີເລອາດ, ລາວແລະຊາວອິສະຣາເອນ, ທັງຫມົດໄວ້ຈາກຮາຊາເອນກະສັດແຫ່ງອາຣາມ,¹⁵ແຕ່ກະສັດໂຢຣາມ ໄດ້ກັບໄປທີ່ຢິດຊາເຣນເພື່ອຮັບການຮັກສາບາດແຜທີ່ຊາວອາຣາມທຳຮ້າຍລາວ, ໃນເວລາທີ່ລາວໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບກະສັດ ຮາຊາເອນແຫ່ງເອຣາມ. ເຢຮຸນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຢຣາມວ່າ, "ຖ້ານີ້ເປັນຄວາມປະສົງຂອງທ່ານ, ກໍຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ໃດຫນີແລະອອກຈາກເມືອງ, ເພື່ອຈະໄປບອກຂ່າວນີ້ໃນເມືອງ ຢິດຊາເຣນໄດ້."¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ເຢຮູໄດ້ ຂີ່ຣົດມ້າເສິກໄປຍັງຢິດຊະເຣນ; ສຳລັບ ໂຢຣາມກຳລັງພັກຜ່ອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ບັດນີ້ອາຮາຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ລົງມາເບິ່ງໂຢຣາມ.

¹⁷ທະຫານຍາມກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງຫໍຄອຍໃນ ຢິດຊາເຣນ, ແລະລາວໄດ້ເຫັນກຸ່ມຂອງເຢຮູເມື່ອລາວມາທາງໄກ; ລາວເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍເຫັນກຸ່ມຜູ້ຊາຍກຳລັງມາ." ໂຢຣາມໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງໃຊ້ຄົນຂີ່ມ້າໄປ, ແລະສົ່ງລາວອອກໄປພົບພວກເຂົາ; ແລະໃຫ້ຖາມເຂົາວ່າ," ທ່ານມາຢ່າງສັນຕິບໍ?'"¹⁸ດັ່ງນັ້ນລາວໄດ້ສົ່ງຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂີ່ມ້າໄປພົບເຂົາ; ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ," ກະສັດກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ທ່ານມາຢ່າງສັນຕິບໍ?'" ດັ່ງນັ້ນເຢຮູໄດ້ຕອບວ່າ," ທ່ານກ່ຽວຂ້ອງອັນໃດກັບສັນຕິ? ຈົ່ງລ້ຽວກັບຕາມເຮົາມາ." ແລ້ວທະຫານຜູ້ເຝົ້າຍາມໄດ້ບອກກະສັດວ່າ, "ຜູ້ນຳຂ່າວໄດ້ພົບກັບພວກເຂົາ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ກັບມາອີກ."

¹⁹ແລ້ວທ່ານໄດ້ສົ່ງຄົນທີສອງຂີ່ມ້າອອກໄປ, ຜູ້ທີ່ມາຫາພວກເຂົາແລະເວົ້າວ່າ,“ ກະສັດກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ເຈົ້າມາຢ່າງສັນຕິບໍ?'" ເຢຮູຕອບວ່າ, "ເຈົ້າກ່ຽວຂ້ອງອັນໃດກັບສັນຕິ? ຈົ່ງລ້ຽວກັບແລະຕາມເຮົາມາ."²⁰ອີກຄັ້ງນັກເຝົ້າຍາມກໍໄດ້ລາຍງານວ່າໄດ້ລາຍງານວ່າ, "ລາວໄດ້ພົບກັບພວກເຂົາ, ແຕ່ລາວບໍ່ກັບມາອີກ. ວິທີການຂັບລົດມ້ານັ້ນກໍໄດ້ເຫມືອນກັບການຂັບຣົດມ້າຂອງ ເຢຮູລູກຊາຍຂອງ ນິມຊີ; ລາວກຳລັງຂັບຣົດຢ່າງໂຫດຮ້າຍ."

²¹ດັ່ງນັ້ນໂຢຣາມໄດ້ກ່າວວ່າ,“ ຈົ່ງກຽມຣົດຮົບຂອງເຮົາໄວ້ເຖີ້ນ.” ພວກເຂົາໄດ້ກຽມຣົດຮົບຂອງລາວ, ແລະໂຢຮາມກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນແລະອາຮາຊີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ຂີ່ຣົດມ້າ, ແຕ່ລະຄົນກໍໄດ້ຢູ່ໃນຣົດຮົບຂອງລາວ, ເພື່ອພົບກັບເຢຮູ. ພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ພົບລາວຢູ່ທີ່ ທີ່ດິນຂອງນາໂບດຊາວຢິດຊະເຣນ.²²ເມື່ອ ໂຢຣາມໄດ້ຫລຽວເຫັນຢາຮູແລ້ວ, ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຢຮູ ມາຢ່າງສັນຕິຫລືບໍ່?" ເຢຮູຕອບວ່າ, "ຈະມີສັນຕິໄດ້ຢ່າງໃດ, ເມື່ອການນອກໃຈໂດຍການບູຊາຮູບເຄົາຣົບແລະການຝຶກເວດມົນຄາຖາຂອງ ເຊເບນແມ່ຂອງທ່ານຍັງມີ ຢູ່ຫລວງຫລາຍເຊັ່ນນີ້?"

²³ດັ່ງນັ້ນໂຢຣາມໄດ້ຊົງຊັກບັງຫຽນຣົດມ້າຮົບຫັນກັບ ແລະ ຫນີໄປ ແລະເວົ້າກັບ ອາຮາຊີຢາວ່າ, "ອາຮາຊີຢາ, ມີກະບົດ²⁴ແລ້ວເຢຮູກໍໄດ້ກົ່ງທະນູຂອງເຂົາດ້ວຍສຸດກຳລັງຂອງຕົນແລະໄດ້ຍິງຖືກໂຢຣາມລະຫວ່າງບ່າຂອງທ່ານ; ລູກທະນູໄດ້ຜ່ານຫົວໃຈຂອງລາວ, ແລະລາວໄດ້ລົ້ມລົງໄປໃນຣົດຮົບຂອງລາວ.

²⁵ຜູ້ບັນຊາການທະຫານວ່າ,“ ຈົ່ງຍົກລາວຂຶ້ນແລະໂຍນຖິ້ມລົງໄປໃນທີ່ດິນທົ່ງຂອງນາໂບດຊາວຢິດຊະເຣນ. ຂໍໃຫ້ຄິດເຖິງເມື່ອເຮົາກັບເຈົ້າໄດ້ຂີ່ມ້າຮຽງກັນມາ ໃຫ້ທ່ານຕາມອາຮາບພໍ່ຂອງທ່ານໄປ, - ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວໂທດທ່ານວ່າ:²⁶ເມື່ອວານນີ້ເຮົາໄດ້ເຫັນເລືອດຂອງນາໂບດ ແລະເລືອດຂອງລູກຊາຍຂອງເຂົາ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ແລະເຮົາຈະໄດ້ຕອບສະຫນອງເຈົ້າເທິງທີ່ດິນຕອນນີ້ແຫລະ ພຣະຢາເວກ່າວ. ບັດນີ້ຈົ່ງຍົກເຂົາຂຶ້ນ, ແລະໂຍນເຂົາຖິ້ມໄວ້ເທິງທີ່ດິນຕອນນີ້ແຫລະ, - ຕາມຖ້ອຍຄຳ ຂອງພຣະຢາເວ."

²⁷ເມື່ອອາຮາຊີຢາກະສັດແຫ່ງໄດ້ຢູດາເຫັນເຫດການນີ້, ເພິ່ນກໍ່ໄດ້ຫນີໄປຕາມທາງໄປທາງເມືອງເບັດຮາກາ. ແຕ່ ເຢຮູ ໄດ້ຕິດຕາມເພິ່ນໄປ, ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຂ້າລາວໃນຣົດຮົບ," ແລະພວກເຂົາກໍ່ຍິງລາວຢູ່ບ່ອນສູງຂອງເມືອງ ກຸດ, ເຊິ່ງຢູ່ໃກ້ເມືອງລິບເລອາມ. ອາຮາຊີຢາໄດ້ປົບຫນີໄປທີ່ເມກິດໂດແລະຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ.²⁸ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ນຳເອົາຊາກສົບຂອງທ່ານໃສ່ຣົດຮົບໄປທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມແລະໄດ້ຝັງສົບເພິ່ນໄວ້ໃນອຸບໂມງຝັງສົບກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງເພິ່ນໃນເມືອງດາວິດ.

²⁹ບັດນີ້ ໃນປີທີສິບເອັດແຫ່ງຣາຊການໂຢຣາມລູກຊາຍຂອງອາຮາບທີ່ອາຮາຊີຢາໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງເຫນືອຢູດາ.

³⁰ເມື່ອ ເຢຮູໄດ້ມາຮອດ ເມືອງຢິດຊະເຣນ, ເຢເຊເບນໄດ້ຊົງຮູ້ເລື່ອງ, ແລະນາງກໄດ້ແຕ້ມຕາຂອງນາງ, ໄດ້ແຕ່ງຜົມຂອງນາງ, ແລະເບິ່ງອອກຈາກປ່ອງຢ້ຽມ³¹ເມື່ອເຢຮູໄດ້ຜ່ານປະຕູເຂົ້າມາ, ນາງໄດ້ຖາມລາວວ່າ, "ເຈົ້າມາຢ່າງສັນຕິບໍ, ເຈົ້າຊິມຣີ, ເຈົ້າຂ້ານາຍຂອງເຈົ້າບໍ?"³²ເຢຮູໄດ້ຫລຽວໄປເບິ່ງທີ່ປ່ອງຢ້ຽມແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ໃຜຢູ່ຂ້າງຂອງຂ້ອຍແມ່ນໃຜ?" ແລ້ວກໍຊາຍຕອນສອງ ສາມຄົນຫລຽວເບິ່ງລາວທາງປ່ອງຢ້ຽມ.

³³ດັ່ງນັ້ນເຢຮູໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຖິ້ມນາງລົງມາ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ໂຍນເຢຊາເບນລົງມາ, ແລະເລືອດຂອງນາງບາງສ່ວນໄດ້ກະແຈກກະຈາຍຢູ່ເທິງຝາແລະມ້າ, ແລະເຢຮູກໍໄດ້ຢຽບຊາກສົບຂອງນາງໄວ້ໃຕ້ຕີນ.³⁴ເມື່ອເຢຮູໄດ້ເຂົ້າໄປໃນວັງ, ລາວໄດ້ກິນແລະດື່ມ. ແລ້ວໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເບິ່ງດຽວນີ້ກັບແມ່ຍິງທີ່ຖືກສາບແຊ່ງຄົນນີ້ເຖີດ ຈົ່ງເອົານາງໄປແລະຝັງນາງເສຍ, ເພາະວ່ານາງເປັນທິດາຂອງກະສັດ."

³⁵ພວກເຂົາໄດ້ໄປເພື່ອຈະຝັງສົບນາງ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ພົບຫຍັງຫມົດນອກຈາກກະໂຫລກຫົວ, ຕີນ ແລະຝາມືຂອງນາງ.³⁶ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍກັບມາແລະບອກເຢຮູ. ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ສິ່ງນີ້ເປັນໄປຕາມຖ້ອຍຄຳ ຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວຜ່ານທາງເອລີຢາຊາວຕີຊະເບ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າ, 'ໃນຢິດຊະເຣນ ຫມາ ຈະກິນເນື້ອຫນັງຂອງ ເຢເຊເບນ,³⁷ແລະສົບຂອງເຢເຊເບນຈະເປັນເຫມືອນຂີ້ສັດເທິງທີ່ດິນຂອງແຜ່ນດິນທີ່ຢິດຊະເຣນ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ,"ນີ້ຄືເຢເຊເບນ."'"

10

¹ຕອນນີ້ອາຮາບມີລູກຫລານເຈັດສິບຄົນຢູ່ໃນເມືອງຊາມາເຣຍ. ເຢຮຸນ ໄດ້ຂຽນຈົດຫມາຍ ແລະ ສົ່ງໄປທີ່ເມືອງຊາມາເຣຍ, ເຖິງບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງ ຢິດຊະເຣນ, ລວມທັງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ແລະ ຜູ້ປົກຄອງເຊື້ອສາຍຂອງອາຮາບ, ໂດຍກ່າວວ່າ,²"ໃນເມື່ອລູກຊາຍຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຍັງມີຣົດຮົບແລະມ້າແລະເມືອງທີ່ມີກຳລັງເສີມ ແລະປະກອບອາວຸດ. ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ເມື່ອຈົດຫມາຍສະບັບນີ້ມາເຖິງເຈົ້າ,³ຈົ່ງຄັດເລືອກເອົາລູກຊາຍຂອງນາຍເຈົ້າທີ່ດີທີ່ສຸດແລະ ສົມຄວນທີ່ສຸດ ແລະ ຕັ້ງລາວໄວ້ເທິງບັນລັງຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ, ແລະ ຈົ່ງຕໍ່ສູ້ເພື່ອເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຈົ້າ."

⁴ແຕ່ພວກເຂົາຢ້ານແລະເວົ້າກັນວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ກະສັດສອງຄົນບໍ່ສາມາດຕ້ານທານເຢຮູໄດ້. ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈະຕ້ານທານໄດ້ຢ່າງໃດ?"⁵ແລ້ວຄົນທີ່ຮັບຜິດຊອບພຣະຣາຊວັງ, ແລະ ຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ປົກຄອງເມືອງ, ແລະ ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ລ້ຽງດູເດັກນ້ອຍ, ໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາເຢຮູ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພວກທ່ານ. ພວກເຮົາຈະເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ທ່ານສັ່ງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ແຕ່ງຕັ້ງກະສັດຜູ້ໃດເລີຍ. ຂໍເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ດີໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ."

⁶ແລ້ວເຢຮູ ໄດ້ຂຽນຈົດຫມາຍ ເປັນຄັ້ງທີສອງເຖິງພວກເຂົາ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ຖ້າພວກທ່ານຢູ່ຝ່າຍເຮົາ, ແລະ ຖ້າທ່ານຈະຟັງເຮົາ, ທ່ານຕ້ອງນຳເອົາຫົວຂອງບັນດາລູກຊາຍນາຍຂອງທ່ານ, ແລະ ມາຫາເຮົາຢູ່ຢິດຊະເຣນໃນມື້ອື່ນນີ້. "ບັດນີ້ບັນດາລູກຫລານຂອງກະສັດ, ມີເຈັດສິບຄົນ, ໄດ້ຢູ່ກັບພວກຄົນສຳຄັນຂອງເມືອງ, ເຊິ່ງກຳລັງລ້ຽງພວກເຂົາ.⁷ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຈົດຫມາຍມາເຖິງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາໄດ້ເອົາບັນດາລູກຊາຍຂອງກະສັດ ແລະ ຂ້າພວກເຂົາເຈັດສິບຄົນ, ເອົາຫົວຂອງພວກເຂົາໃສ່ກະຕ່າແລ້ວສົ່ງໄປໃຫ້ເຢຮູທີ່ເມືອງຢິດຊາເຣນ.

⁸ມີຄົນສົ່ງຂ່າວໄດ້ມາຫາເຢຮູ, ບອກວ່າ," ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາຫົວບັນດາລູກຊາຍຂອງກະສັດມາແລ້ວ." ດັ່ງນັ້ນລາວເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງກອງບັນດາຫົວໄວ້ເປັນສອງກອງທີ່ປະຕູເຂົ້າເມືອງຈົນເຖິງຕອນເຊົ້າ."⁹ພໍຕອນເຊົ້າ ເຢຮູໄດ້ອອກໄປ ແລະ ໄດ້ຢືນຢູ່, ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດວ່າ, "ທ່ານທັງຫລາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ເຮົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ນາຍຂອງເຮົາ ແລະ ໄດ້ຂ້າເພິ່ນເສຍ, ແຕ່ແມ່ນໃຜທີ່ຂ້າຄົນເຫລົ່ານີ້?

¹⁰ບັດນີ້ທ່ານຈົ່ງຮູ້ແນ່ເຖີດວ່າ ຖ້ອຍຄຳຂອງ ພຣະຢາເວບໍ່ວ່າສ່ວນໃດກໍຕາມ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບຣາຊວົງຂອງອາຮາບ, ຈະບໍ່ຕົກດິນແຕ່ຢ່າງໃດເລີຍ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ກ່າວຜ່ານທາງເອລີຢາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.¹¹ດັ່ງນັ້ນເຢຮູໄດ້ຂ້າທຸກຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນຣາຊວົງຂອງອາຮາບໃນເມືອງຢິດຊະເຣນ, ແລະຜູ້ຊາຍທີ່ສໍາຄັນທັງຫມົດຂອງລາວ, ຫມູ່ເພື່ອນໃກ້ຊິດຂອງລາວ, ແລະປະໂລຫິດຂອງລາວ, ຈົນພວກເຂົາບໍ່ມີໃຜລອດຊີວິດຈັກຄົນ.

¹²ແລ້ວເຢຮູໄດ້ ລຸກຂຶ້ນແລະອອກໄປ; ລາວໄປເມືອງຊາມາເຣຍ. ໃນລະຫວ່າງທາງທີ່ລາວໄປຮອດທີເບັດອີເກັດ ເຂດຫມູ່ບ້ານຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະ,¹³ລາວໄດ້ພົບອ້າຍນ້ອງຂອງກະສັດອາຮາຊີຢາແຫ່ງຢູດາ. ເຢຮູໄດ້ຖາມວ່າ, "ພວກທ່ານແມ່ນໃຜ?" ພວກເຂົາຕອບວ່າ, "ພວກເຮົາເປັນອ້າຍນ້ອງຂອງອາຮາຊີຢາ, ແລະພວກເຮົາກຳລັງຈະໄປຢ້ຽມບັນດາລູກຊາຍຂອງກະສັດແລະຂອງຣາຊີນີເຢຊາເບນ."¹⁴ເຢຮູໄດ້ເວົ້າກັບພວກຄົນຂອງລາວວ່າ, "ຈັບເປັນພວກເຂົາ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຈັບເປັນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ຂ້າພວກເຂົາທັງສີ່ສິບສອງຄົນທີ່ນໍ້າສ້າງຂອງເບັດອີເກັດ. ລາວບໍ່ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ລອດຈັກຄົນດຽວ.

¹⁵ເມື່ອເຢຮູນໄດ້ອອກໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ, ລາວໄດ້ພົບ ໂຢນາດາບລູກຊາຍຂອງ ເຣກາບຜູ້ທີ່ກຳລັງມາຫາລາວ. ເຢຮຸນໄດ້ຕ້ອນຮັບລາວແລະກ່າວກັບລາວວ່າ, "ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າຊື່ສັດຕໍ່ເຮົາ, ຢ່າງທີ່ຈິດໃຈຂອງເຮົາຊື່ສັດກັບເຈົ້າບໍ?" ໂຢນາດາບຕອບວ່າ, "ແມ່ນແລ້ວ." ເຢຮຸນກ່າວວ່າ, "ຖ້າສັດຊື່ກໍຍື່ນມືຂອງເຈົ້າມາໃຫ້ເຮົາ." ດັ່ງນັ້ນໂຢນາດາບຈຶ່ງຍື່ນມືຂອງລາວໃຫ້ເຢຮູ, ແລະ ເຢຮູໄດ້ເອົາໂຢນາດາບຂຶ້ນໄປໃນຣົດຮົບກັບລາວ.¹⁶ເຢຮູໄດ້ກ່າວວ່າ, "ມາກັບເຮົາເຖີດແລະ ເບິ່ງຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງເຮົາເພື່ອພຣະຢາເວ." ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງໃຫ້ໂຢນາດາບໄດ້ຂີ່ຣົດຮົບຂອງລາວໄປກັບລາວ.¹⁷ເມື່ອລາວມາຮອດເມືອງຊາມາເຣຍ, ເຢຮູໄດ້ຂ້າທຸກຄົນໃນເຊື້ອສາຍຂອງອາຮາບທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນເມືອງຊາມາເຣຍ, ຈົນຫມົດ, ເຢຮູໄດ້ທຳລາຍເຊື້ອສາຍທູກຄົນໃນຣາຊະວົງ ຂອງອາຮາບ, ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ບອກກັບເອລີຢາ.

¹⁸ແລ້ວເຢຮູໄດ້ເຕົ້າໂຮມປະຊາຊົນທຸກຄົນມາເຕົ້າໂຮມກັນ ແລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ອາຮາບຮັບໃຊ້ພະບາອານເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ວ່າເຢຮູຈະຮັບໃຊ້ລາວຫລາຍກ່າວ.¹⁹ບັດນີ້ຈົ່ງເອີ້ນຜູ້ທຳນວາຍຂອງພະບາອານມາຫາເຮົາໃຫ້ຫມົດ, ທັງຜູ້ນະມັສະການ, ແລະ ນັກບວດ. ທັງຫມົດຂອງພະບາອານ, ຢ່າໃຫ້ໃຜຂາດໄປເລີຍ, ເພາະເຮົາຈະມີການຖວາຍສັດບູຊາຄັ້ງໃຫຍ່ແກ່ພະບາອານ. ໃຜຂາດກໍຈະບໍ່ໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່. "ແຕ່ ເຢຮູໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຫລອກລວງໂດຍເຈຕະນາທີ່ຈະຂ້າຜູ້ທີ່ນະມັສະການພະບາອານ.²⁰ເຢຮູໄດ້ ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຈັດຊຸມນຸມ ເພື່ອນະມັສະການພະບາອານ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງປະກາດເອີ້ນປະຊຸມດັ່ງກ່າວ.

²¹ເເລ້ວເຢຮູໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປອິສະຣາເອນແລະຜູ້ທີ່ນະມັສະການພະບາອານທຸກຄົນກໍ ມາທັງຫມົດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີເຫລືອຈັກຄົນ ຫນຶ່ງ ທີ່ບໍ່ໄດ້ມາ. ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນວິຫານຂອງພະບາອານ, ແລະມັນກໍ່ເຕັມໄປຈາກເບື້ອງ ຫນຶ່ງ ຫາອີກເບື້ອງຫນຶ່ງ.²²ເຢຮູໄດ້ສັ່ງຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕູ້ເສື້ອຄຸມວ່າ, "ຈົ່ງເອົາເສື້ອຄຸມສຳລັບຜູ້ທີ່ນະມັສະການພະບາອານອອກມາ." ດັ່ງນັ້ນຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງເອົາເສື້ອຄຸມອອກ.

²³ດັ່ງນັ້ນ ເຢຮູ ໄດ້ໄປກັບ ໂຢນາດາບ ລູກຊາຍຂອງ ເຣກາບ ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງພະບາອານ, ແລະລາວໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ນະມັສະການຂອງພະບາອານວ່າ, "ຈົ່ງຊອກຫາ ແລະໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າບໍ່ມີຜູ້ນະມັສະການພຣະຢາເວຢູ່ກັບພວກທ່ານ, ແຕ່ໃຫ້ມີຜູ້ທີ່ນະມັສະການພະບາອານເທົ່ານັ້ນ."²⁴ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະເຄື່ອງເຜົາບູຊາ. ດຽວນີ້ ເຢຮູໄດ້ເລືອກເອົາຜູ້ຊາຍແປດສິບຄົນທີ່ກຳລັງຢືນຢູ່ທາງນອກ, ແລະ ລາວໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ,“ ຖ້າຜູ້ໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເອົາເຂົ້າໄປໃນມືຂອງທ່ານ ຫນີ, ຜູ້ໃດກໍ່ຕາມທີ່ປ່ອຍໃຫ້ຊາຍຄົນນັ້ນລອດໄປໄດ້, ລາວຈະຖືກປຣະຫານຊີວິດຂອງລາວແທນ."

²⁵ດັ່ງນັ້ນທັນທີທີ່ເຢຮູໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ສຳເລັດແລ້ວ, ທ່ານໄດ້ກ່າວກັບທະຫານຍາມ ແລະ ຜູ້ບັນຊາການວ່າ, "ຈົ່ງເຂົ້າໄປ ແລະ ຂ້າພວກເຂົາ. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດອອກມາ." ດັ່ງນັ້ນເມື່ອຂ້າພວກເຂົາດ້ວຍຄົມດາບແລ້ວ, ທະຫານຍາມແລະ ພວກຜູ້ບັນຊາການໄດ້ໂຍນສົບພວກເຂົາອອກໄປຂ້າງນອກ ແລະ ກໍເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຊັ້ນໃນຂອງວິຫານພະບາອານ.²⁶ພວກເຂົາໄດ້ດຶງເສົາຫີນທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນວິຫານຂອງພະບາອານໄປເຜົາເສຍ.²⁷ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍເສົາສັກສິດຂອງພະບາອານ, ແລະ ໄດ້ທຳລາຍວິຫານຂອງພະບາອານ ແລະ ເຮັດເປັນວິດຖ່າຍ, ຈົນຮອດປະຈຸບັນນີ້.²⁸ນີ້ຄືວິທີທີ່ເຢຮູໄດ້ທຳລາຍຜູ້ນະມັສະການພະບາອານອອກຈາກອິສະຣາເອນ.

²⁹ແຕ່ເຢຮູບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມບາບຂອງ ເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ, ຜູ້ຊຶ່ງລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ອິສະຣາເອນເຮັດບາບ - ນັ້ນແມ່ນການນະມັສະການລູກງົວຄຳ ຢູ່ ໃນເມືອງເບັດເອນ ແລະ ໃນເມືອງດານ.³⁰ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບເຢຮູວ່າ, "ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ, ແລະ ໄດ້ເຮັດກັບຄອບຄົວຂອງອາຮາບຕາມທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງເຮົາ, ລູກຫລານຂອງເຈົ້າສີ່ຮຸ້ນອາຍຸຄົນຈະໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງອິສະຣາເອນ."³¹ແຕ່ເຢຮູບໍ່ສົນໃຈທີ່ຈະດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ດ້ວຍສຸດໃຈຂອງເຂົາ. ລາວບໍ່ໄດ້ຫັນຫນີຈາກບາບຂອງ ເຢໂຣໂບອາມ, ໂດຍລາວໄດ້ນຳໃຫ້ອິສະຣາເອນເຮັດບາບດ້ວຍ.

³²ໃນຄາວນັ້ນພຣະຢາເວຊົງເລີ້ມຕັດດິນແດນຂອງອິສະຣາເອນອອກ, ແລະ ຮາຊາເອວກໍໄດ້ຮົບຊະນະທົ່ວດິນແດນອິສະຣາເອນ,³³ຕັ້ງແຕ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນຟາກຕາເວັນອອກທັງຫມົດ ແຜ່ນດິນກີເລອາດ, ຄົນກາດ, ແລະ ຄົນລູເບັນແລະ ຄົນມານາເຊ ຕັ້ງແຕ່ເມືອງ ອາໂຣເອ, ເຊິ່ງຢູ່ຂ້າງຮ່ອມພູ ຂອງອາກໂນນ, ຜ່ານກີເລອາດໄປຈົນເຖິງບາຊານ.

³⁴ສຳລັບເລື່ອງອື່ນກ່ຽວກັບເຢຮູ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດ ແລະ ອຳນາດຂອງລາວແມ່ນບໍ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມບັນທຶກເຫດການຕ່າງໆຂອງກະສັດຂອງອິສະຣາເອນບໍ?³⁵ເຢຮູຈຶ່ງໄດ້ລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງເພິ່ນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຝັງເພິ່ນໄວ້ທີ່ເມືອງຊາມາເຣຍ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ເຢໂຮອາຮາດລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.³⁶ເວລາທີ່ເຢຮູໄດ້ປົກຄອງປະເທດອິສະຣາເອນຢູ່ທີ່ເມືອງຊາມາເຣຍນັ້ນຄືອາຍຸໄດ້ຊາວແປດປີ.

11

¹ບັດນີ້ເມື່ອ ອາທາລິຢາ, ແມ່ຂອງອາຮາຊິຢາ, ໄດ້ເຫັນວ່າລູກຊາຍຂອງນາງໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ນາງກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະຂ້າເຊື້ອພະວົງທັງຫມົດ.²ແຕ່ເຢໂຮເຊບາລູກສາວຂອງກະສັດເຢໂຮຣາມ, ແລະນ້ອງສາວຂອງອາຮາຊິຢາ, ໄດ້ລັກນຳໂຢອາດລູກຊາຍຂອງອາຮາຊິຢາ, ແລະໄດ້ເຊື່ອງເຂົາໄວ້ຈາກທ່າມກາງບັນດາລູກຊາຍຂອງກະສັດ ຊຶ່ງຕ້ອງຖືກຂ້າ, ລວມທັງພີ່ລ້ຽງຂອງເຂົາ; ນາງໄດ້ວາງເຂົາໄວ້ໃນຫ້ອງນອນ. ພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອງເຂົາໄວ້ຈາກອາທາລິຢາ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າ.³ເຂົາໄດ້ຢູ່ກັບເຢໂຮເຊບາ, ຜູ້ຊຶ່ງເຊື່ອງເຂົາໄວ້ໃນວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ເປັນເວລາຫົກປີ, ໃນຂະນະທີ່ອາທາລິຢາໄດ້ຊົງປົກຄອງເຫນືອແຜ່ນດິນ.

⁴ແຕ່ໃນປີທີເຈັດ, ເຢໂຮຍອາດາໄດ້ສົ່ງສານແລະໄດ້ນຳໄປມອບໃຫ້ບັນດາຜູ້ບັນຊາການ, ແລະຂອງພວກນາຍທະຫານຍາມ, ໃຫ້ມາຫາເຂົາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ເພິ່ນໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາສາບານໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ນຳເອົາລູກຊາຍຂອງກະສັດມາໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ.⁵ເພິ່ນໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາວ່າ," ສິ່ງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຄື. ກຸ່ມຫນຶ່ງໃນສາມກຸ່ມຂອງພວກເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງເຝົ້າຍາມໃນວັນສະບາໂຕ ຈະຕ້ອງເຝົ້າຍາມວັງຂອງກະສັດ,⁶ແລະ ອີກກຸ່ມຫນຶ່ງຈະຕ້ອງຢືນຍາມທີ່ປະຕູຊູເຣ, ແລະ ອີກກຸ່ມຫນຶ່ງໃຫ້ປະຈຳຢູ່ທີ່ປະຕູຫລັງປ້ອມຍາມ,"

⁷ສ່ວນອີກສອງກຸ່ມທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ຍາມໃນວັນສະບາໂຕ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຝົ້າຣະວັງພຣະວິຫານຂອງ ພຣະຢາເວ ສຳລັບກະສັດ.⁸ພວກເຈົ້າຕ້ອງອ້ອມກະສັດໄວ້, ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນພ້ອມບັນດາອາວຸດໃນມື. ຂອງພວກເຂົາຜູ້ໃດກໍຕາມ, ທີ່ເຂົ້າໄປໃກ້ໃນແຖວຈະຕ້ອງຖືກຂ້າ. ເຈົ້າຕ້ອງຢູ່ກັບກະສັດ ເມື່ອພະອົງອອກໄປ, ແລະເມື່ອພະອົງເຂົ້າມາ.

⁹ດັ່ງນັ້ນບັນດາຜູ້ບັນຊາການກອງຮ້ອຍ ກໍໄດ້ເຊື່ອຟັງທຸກສິ່ງຕາມທີ່ເຢໂຮຍອາດາປະໂລຫິດໄດ້ສັ່ງໄວ້. ແຕ່ລະຄົນຕ່າງກໍນຳຄົນຂອງຕົນ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າຍາມໃນວັນສະບາໂຕ, ແລະ ພ້ອມກັບຜູ້ທີ່ຈະອອກຍາມວັນສະບາໂຕນັ້ນ; ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ມາຫາເຢໂຮຍອາດາປະໂລຫິດ.¹⁰ແລ້ວເຢໂຮຍອາດາ ປະໂລຫິດກໍໄດ້ມອບຫອກ ແລະ ໂລ້ແກ່ບັນດາຜູ້ບັນຊາການ ຊຶ່ງເປັນຂອງກະສັດດາວິດ ແລະ ທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

¹¹ດັ່ງນັ້ນພວກທະຫານຍາມ, ແຕ່ລະຄົນໄດ້ຢືນພ້ອມບັນດາອາວຸດໃນມືຂອງພວກເຂົາ, ຈາກດ້ານຂວາໄປເຖິງດ້ານຊ້າຍຂອງພຣະວິຫານ, ໃກ້ແທ່ນບູຊາ ແລະ ພຣະວິຫານ, ອ້ອມຮອບກະສັດ.¹²ແລ້ວເຢໂຮຍອາດາກໍໄດ້ນຳລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຢອາດ, ອອກມາໄດ້ສວມມົງກຸດໃຫ້ເຂົາ, ແລະ ໄດ້ມອບກົດເກນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃຫ້ເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງ ແລະ ເຈີມເຂົາໃຫ້ເປັນກະສັດ ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຕົບມືລະບອກວ່າ,"ຂໍໃຫ້ກະສັດຈະເຣີນຫມັ້ນຍືນເຖີ້ນ!"

¹³ເມື່ອອາທາລິຢາໄດ້ຍິນສຽງທະຫານຍາມ ແລະ ສຽງປະຊາຊົນ, ນາງກໍໄດ້ເຂົ້າໄປຫາປະຊາຊົນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹⁴ນາງໄດ້ເບິ່ງ, ແລະ, ເບິ່ງແມ, ກະສັດໄດ້ຊົງຢືນຢູ່ຂ້າງເສົາ, ຕາມທຳນຽມທີ່ເຄີຍປະຕິບັດ, ແລະ ມີບັນດາຜູ້ບັນຊາການ ແລະ ຄົນເປົ່າແກໄດ້ຢູ່ຂ້າງກະສັດ. ປະຊາຊົນທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນກໍໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ໄດ້ເປົ່າແກ. ແລ້ວອາທາລິຢາກໍໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງນາງ ແລະ ໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ," ກະບົດ! ກະບົດ!"

¹⁵ແລ້ວເຢໂຮຍອາດາປະໂລຫິດໄດ້ສັ່ງພວກບັນຊາການທີ່ໄດ້ຮັບການຕັ້ງໃຫ້ຄວບຄຸມ, ກອງທັບວ່າ, "ຈົ່ງນຳຕົວນາງອອກມາລະຫວ່າງແຖວທະຫານ. ໃຜກໍຕາມທີ່ຕິດຕາມນາງໄປ, ຈົ່ງຂ້າເຂົາເສຍດ້ວຍດາບ." ເພາະປະໂລຫິດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຢ່າຂ້ານາງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ."¹⁶ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຈັບນາງ ໃນຂະນະທີ່ນາງໄດ້ໄປເຖິງທາງທີ່ມ້າເຂົ້າເດີ່ນພະຣາຊວັງ, ແລະ ນາງໄດ້ຖືກຂ້າເສຍທີ່ນັ້ນ.

¹⁷ແລ້ວເຢໂຮຍອາດາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະຢາເວແລະກັບກະສັດ ແລະກັບປະຊາຊົນ, ວ່າພວກເຂົາຄວນຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວ, ແລະຍັງເຮັດພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງກະສັດແລະປະຊາຊົນດ້ວຍ.¹⁸ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຫມົດທັງແຜ່ນດິນກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສາລາຂອງພະບາອານແລະມ້າງສາລາລົງ. ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍບັນດາແທ່ນບູຊາແລະຮູບເຄົາຣົບຂອງພະບາອານຫັກເປັນຕ່ອນໆ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມັດຕານ, ນັກບວດຂອງພະບາອານເສຍທີ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາ. ແລ້ວເຢໂຮຍອາດາປະໂລຫິດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງພວກຍາມໄວ້ເຝົ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁹ເຢໂຮຍອາດາໄດ້ພາພວກຜູ້ບັນຊາການ, ພວກທະຫານຍາມ, ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນໄປກັບເພິ່ນ, ແລະພວກເພິ່ນໄດ້ເເຫ່ກະສັດອອກມາຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຮ່ວມກັນ ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນວັງຂອງກະສັດ, ທີ່ທາງປະຕູທະຫານຍາມ. ໂຢອາດກໍໄດ້ຂຶ້ນນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງກະສັດ.²⁰ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນກໍໄດ້ຊົມຊື່ນຍິນດີ, ແລະບ້ານເມືອງກໍໄດ້ສະຫງົບຫລັງຈາກໄດ້ຂ້າອາທາລີຢາດ້ວຍດາບແລ້ວທີ່ວັງຂອງກະສັດ.

²¹ໂຢອາດມີອາຍຸໄດ້ເຈັດປີເມື່ອພະອົງຊົງຄອງຣາຊ.

12

¹ໃນປີທີເຈັດແຫ່ງຣາຊການເຢຮູ, ໂຢອາດໄດ້ປົກຄອງ; ເປັນເວລາສີ່ສິບປີໃນເຢຣູຊາເລັມ. ແມ່ຂອງພະອົງຊື່ວ່າ ຊີບີຢາ, ຊາວເບຍເອເຊບາ.²ໂຢອາດໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທັມໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວຕະຫລອດຣາຊການນັ້ນ, ເພາະເຢໂຮຍອາດາປະໂລຫິດໄດ້ແນະນຳພະອົງ.³ແຕ່ສະຖານສູງຕ່າງໆຍັງບໍ່ໄດ້ມ້າງລົງ. ປະຊາຊົນຍັງຄົງຖວາຍສັດບູຊາ ແລະເຜົາເຄື່ອງຫອມໃນສະຖານສູງເຫລົ່ານັ້ນ.

⁴ໂຢອາດໄດ້ເວົ້າກັບພວກປະໂລຫິດວ່າ," ເງິນທັງຫມົດອັນເປັນຂອງຖວາຍທີ່ບໍຣິສຸດ ຊຶ່ງໄດ້ນຳເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ແກ່ເງິນທີ່ໄດ້ຮຽກຈາກແຕ່ລະຄົນ ຄືເງິນທີ່ໄດ້ເກັບໂດຍການສຳຫລວດສຳມະໂນ, ປະຊາຊົນຫລືເງິນທີ່ໄດ້ຈາກການປະຕິຍານຂອງບຸກຄົນ, ຫລືເງິນທີ່ປະຊາຊົນໄດ້ຖວາຍໂດຍການດົນໃຈຈາກພຣະຢາເວ ດ້ວຍສະມັກໃຈຂອງພວກເຂົາ⁵ປະໂລຫິດຄວນຮັບເງິນນັ້ນຈາກຫນຶ່ງຂອງພວກຜູ້ເກັບເງິນທັງຫລາຍ ແລະສ້ອມແປງພຣະວິຫານບ່ອນທີ່ເຫັນວ່າເປ່ເພ."

⁶ແຕ່ໃນປີທີຊາວສາມຂອງຣາຊການຂອງກະສັດໂຢອາດ, ພວກປະໂລຫິດບໍ່ໄດ້ສ້ອມແປງສິ່ງໃດໃນພຣະວິຫານເລີຍ.⁷ແລ້ວກະສັດໂຢອາດຈຶ່ງໄດ້ຊົງເອີ້ນເຢໂຮຍອາດາປະໂລຫິດແລະບັນດາປະໂລຫິດອື່ນໆ; ພະອົງໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ," ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງບໍ່ສ້ອມແປງສິ່ງໃດໆໃນພຣະວິຫານ? ສະນັ້ນຕໍ່ໄປນີ້ຢ່າຮັບເງິນຈາກຜູ້ບໍຣິຈາກເລີຍ, ແຕ່ໃຫ້ເກັບເງິນມາສະເພາະທີ່ຈະແປງພຣະວິຫານ ແລະ ຈ່າຍໃຫ້ແກ່ພວກຜູ້ທີ່ຈະສ້ອມແປງພຣະວິຫານເທົ່ານັ້ນ."⁸ດັ່ງນັ້ນພວກປະໂລຫິດຈຶ່ງໄດ້ຕົກລົງກັນວ່າຈະບໍ່ຮັບເງິນຈາກປະຊາຊົນອີກ ແລະ ຈະບໍ່ສ້ອມແປງພຣະວິຫານດ້ວຍຕົວຂອງພວກເຂົາເອງ.

⁹ໄດ້ເຈາະຮູຫນຶ່ງທີ່ຝາຫີບນັ້ນ, ແລະໄດ້ໄວ້ທີ່ແທ່ນບູຊາດ້ານຂວາ, ທາງເຂົ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ແລະປະໂລຫິດທີ່ເຝົ້າຢູ່ທາງເຂົ້າພຣະວິຫານກໍໄດ້ໃສ່ເງິນທັງຫມົດລົງໄປໃນຫີບທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹⁰ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເພິ່ນເຫັນວ່າມີເງິນໃນຫີບຫລາຍພໍແລ້ວ, ເລຂາທິການແລະມະຫາປະໂລຫິດຈະມາແລະເອົາເງິນໃສ່ຖົງ, ແລ້ວເອົາເງິນທີ່ໄດ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໄປນັບ.

¹¹ພວກເຂົາໄດ້ມອບເງິນທີ່ຊັ່ງແລ້ວໃຫ້ແກ່ບັນດາຄົນທີ່ດູແລພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາໄດ້ຈ່າຍໃຫ້ແກ່ພວກຊ່າງໄມ້ແລະພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ບູຣະນະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ,¹²ແລະໃຫ້ແກ່ພວກຊ່າງກໍ່ແລະພວກຊ່າງສະກັດຫີນ, ເພື່ອຊື້ໄມ້ແລະຫີນສະກັດທີ່ໃຊ້ໃນການສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະສຳລັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍອື່ນໆທັງຫມົດທີ່ຈຳເປັນໃນການສ້ອມແປງ.

¹³ແຕ່ເງິນທີ່ໄດ້ນຳເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ ບໍ່ໃຫ້ນຳໄປໃຊ້ໃນການເຮັດພວກຖ້ວຍເງິນ, ມີດຕັດໄສ້ຕະກຽງ, ອ່າງ, ແກ, ຫລືພາຊະນະທອງຄຳ, ຫລືພາຊະນະເງິນທີ່ໃຊ້ຕົກແຕ່ງໃດໆ.¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ຈ່າຍເງິນໃຫ້ແກ່ພວກທີ່ເຮັດງານສ້ອມພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁵ຍິ່ງກວ່ານັ້ນພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງຂຽນລາຍງານຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ໃນການແປງ ທັງພວກຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເງິນ ແລະພວກຜູ້ທີ່ໄດ້ຈ່າຍເງິນແກ່ພວກຄົນງານ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິບັດງານດ້ວຍຄວາມສັດຊື່.¹⁶ແຕ່ເງິນຖວາຍບູຊາເພື່ອການລົບຄວາມຜິດແລະເງິນຖວາຍບູຊາລົບລ້າງບາບ ຈະບໍ່ໄດ້ນຳມາໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະເງິນນັ້ນໃຫ້ເປັນຂອງພວກປະໂລຫິດ.

¹⁷ແລ້ວຮາຊາເອນກະສັດແຫ່ງອາຣາມໄດ້ຊົງຂຶ້ນໄປຮົບກັບເມືອງກາດ, ແລະຢຶດເມືອງນັ້ນໄດ້. ແລ້ວຮາຊາເອນກໍໄດ້ຫັນຂຶ້ນໄປໂຈມຕີກຸງເຢຣູຊາເລັມ.¹⁸ໂຢອາດກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ນຳເອົາສິ່ງຂອງສັກສິດທັງຫມົດທີ່ເຢໂຮຊາຟັດແລະເຢໂຮຣາມແລະອາຮາຊີຢາ, ບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ຜູ້ເປັນກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ຊົງຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດໄວ້ນັ້ນ, ແລະສິ່ງຂອງສັກສິດຂອງພະອົງເອງ, ແລະທອງຄຳທັງຫມົດທີ່ໄດ້ເຫັນໃນຄັງຂອງພຣະວິຫານພຣະຢາເວ ແລະວັງຂອງກະສັດມາແລະພະອົງໄດ້ສົ່ງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄປໃຫ້ຮາຊາເອນກະສັດແຫ່ງອາຣາມ. ແລ້ວຮາຊາເອນກໍໄດ້ຊົງຖວາຍຊັບໄປຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມ.

¹⁹ສ່ວນພະຣາຊກິດອື່ນໆຂອງໂຢອາດ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງກະທຳ, ໄດ້ບັນທຶກໃນຫນັງສືພົງສາວະດານກະສັດແຫ່ງຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?²⁰ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະໄດ້ກໍ່ການກະບົດ; ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າໂຢອາດເສຍໃນເບັນມິນໂລຕາມທາງທີ່ລົງໄປຍັງສິນລາ.²¹ໂຢຊາການລູກຊາຍຂອງຊີເມອາດ, ແລະເຢໂຮຊາບັດລູກຊາຍຂອງໂຊເມ, ພວກຂ້າຣາຊການຂອງພະອົງໄດ້ຂ້າພະອົງເສຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຝັງໂຢອາດໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດໃນເມືອງດາວິດ, ແລະອາມາຊີຢາ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

13

¹ໃນປີທີຊາວສາມແຫ່ງຣາຊການໂຢອາດ ລູກຊາຍຂອງອາຮາຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເຢໂຮອາຮາດ ລູກຊາຍຂອງເຢຮູໄດ້ຊົງປົກຄອງເຫນືອອິສະຣາເອນໃນກຸງສະມາເຣຍ; ພະອົງປົກຄອງເປັນເວລາສິບເຈັດປີ.²ພະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວແລະໄດ້ເຮັດບາບທັງຫລາຍຕາມເຢໂຣໂບອາມ ລູກຊາຍຂອງເນບັດ, ຜູ້ໄດ້ນຳອິສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບດ້ວຍ; ແລະເຢໂຮອາຮາດບໍ່ໄດ້ຊົງຫັນຫນີຈາກບາບນັ້ນ.

³ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງ ພຣະຢາເວ ກໍມີຫລາຍຂຶ້ນຕໍ່ອິສະຣາເອນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບເຂົາທັງຫລາຍໄວ້ໃນມືຮາຊາເອນ ກະສັດແຫ່ງອາຣາມແລະໃນມືຂອງເບັນຮາດາດ ລູກຊາຍຂອງຮາຊາເອນ ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.⁴ດັ່ງນັ້ນເຢໂຮອາຮາດໄດ້ຊົງພາວັນນາອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງເພິ່ນ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຫັນການກົດຂີ່ອິສະຣາເອນ, ຄືທີ່ກະສັດແຫ່ງອາຣາມໄດ້ຊົງກົດຂີ່ພວກເຂົາ.⁵ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປຣະທານຜູ້ນຳຄົນຫນຶ່ງແກ່ອິສະຣາເອນ, ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ລອດພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນອາຣາມ, ແລະ ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍໄດ້ອາສັຍຢູ່ໃນບ້ານຂອງພວກເຂົາຢ່າງທີ່ເຄີຍມີມາກ່ອນນີ້.

⁶ເຖິງປານນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຫນີບໍ່ພົ້ນຈາກບາບ ຂອງຣາຊວົງຂອງເຢໂຣໂບອາມ, ຊຶ່ງພະອົງໄດ້ຊົງເປັນຕົ້ນເຫດ ໃຫ້ອິດສະຣາເອນໄດ້ກະທຳບາບດ້ວຍ, ແລະພວກເຂົາຍັງຄົງຢູໃນບາບເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ໄປ; ແລະຮູບເຈົ້າແມ່ອາເຊລາກໍຍັງຢູ່ໃນສະມາເຣຍຕໍ່ໄປ.⁷ພວກຄົນອາຣາມ ເຢໂຮອາຮາດ ໄດ້ເຫລືອພຽງທະຫານມ້າຫ້າສິບຄົນ, ຣົດຮົບສິບຄັນ, ແລະທະຫານລາບຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນ, ເພາະກະສັດແຫ່ງອາຣາມໄດ້ຊົງທຳລາຍພວກເຂົາ ແລະ ໃຫ້ເປັນຢ່າງແກບໃນເວລາຟາດເຂົ້າ.

⁸ສ່ວນພະຣາຊກິດອື່ນໆຂອງເຢໂຮອາຮາດ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງກະທຳ ແລະອຳນາດຂອງພະອົງ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືພົງສາວະດານກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນບໍ່ແມ່ນບໍ?⁹ດັ່ງນັ້ນເຢໂຮອາຮາດໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຝັງພະອົງໄວ້ໃນກຸງສະມາເຣຍ. ເຢໂຮອາດລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດປົກຄອງແທນ.

¹⁰ໃນປີທີສາມສິບເຈັດ ແຫ່ງຣາຊການໂຢອາດກະສັດຂອງຢູດາ, ເຢໂຮອາດລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາຮາດໄດ້ຊົງປົກຄອງເຫນືອອິສະຣາເອນ ໃນ ສະມາເຣຍ; ເປັນເວລາສິບຫົກປີ.¹¹ພະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຫັນຫນີຈາກບາບທັງຫມົດຂອງເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ, ຜູ້ຊົງນຳອິສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບດ້ວຍ, ແຕ່ພະອົງໄດ້ຊົງດຳເນີນໃນບາບນັ້ນ.

¹²ສ່ວນຣາຊິດອື່ນໆຂອງເຢໂຮອາດ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງກະທຳ, ແລະອຳນາດຊຶ່ງພະອົງໄດ້ຊົງສູ້ຮົບກັບອາມາຊີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືພົງສາວະດານກະສັດຂອງອິສະຣາເອນບໍ່ແມ່ນບໍ?¹³ເຢໂຮອາດໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຂຶ້ນນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງພະອົງ. ເຢໂຮອາດໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ໃນສະມາເຣຍກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.

¹⁴ບັດນີ້ ເອລີຊາໄດ້ລົ້ມປ່ວຍດ້ວຍພະຍາດທີ່ເຂົາຈະຕ້ອງຕາຍໃນໄວໆ, ດັ່ງນັ້ນເຢໂຮອາດກະສັດຂອງອິສະຣາເອນ ໄດ້ລົງໄປຫາເພິ່ນ ແລະໄດ້ຊົງຮ້ອງໄຫ້ຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ. ພະອົງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພໍ່ເອີຍ, ພໍ່ເອີຍ, ຣົດມ້າຮົບແຫ່ງອິສະຣາເອນ ແລະທະຫານມ້າປະຈຳຣົດກຳລັງຈະມາຮັບທ່ານແລ້ວ!"¹⁵ເອລີຊາໄດ້ຕອບພະອົງວ່າ, "ຂໍໄດ້ເອົາຄັນທະນູ ແລະ ລູກທະນູມາຈຳນວນຫນຶ່ງດ້ວຍ, "ດັ່ງນັ້ນໂຢອາດຈຶ່ງໄດ້ເອົາຄັນທະນູ ແລະລູກທະນູມາຈຳນວນຫນຶ່ງ.¹⁶ເອລີຊາໄດ້ບອກກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນວ່າ, "ຂໍໄດ້ຊົງຈັບຄັນທະນູໄວ້ໃນມືຂອງພະອົງ," ດັ່ງນັ້ນພະອົງໄດ້ຈັບຄັນທະນູໄວ້ໃນມືຂອງພະອົງ. ແລ້ວເອລີຊາໄດ້ວາງມືເພິ່ນເທິງມືທັງສອງຂ້າງຂອງກະສັດ.

¹⁷ເອລີຊາໄດ້ບອກວ່າ,"ຂໍໄດ້ຊົງເປີດປ່ອງຢ້ຽມທາງທິດຕາເວັນອອກ,"ດັ່ງນັ້ນພະອົງໄດ້ຊົງເປີດແລ້ວ. ເອລີຊາໄດ້ບອກວ່າ," ຈົ່ງຍິງ!", ແລະພະອົງກໍໄດ້ຍິງອອກໄປ. ເອລີຊາໄດ້ບອກວ່າ," ນີ້ຈະເປັນລູກທະນູແຫ່ງຊັຍຊະນະ ຂອງພຣະຢາເວ, ລູກທະນູແຫ່ງຊັຍຊະນະເຫນືອພວກອາຣາມ, ເພາະພະອົງຈະໄດ້ທຳລາຍຄົນອາຣາມໄດ້ຢ່າງລາບຄາບທີ່ອາເຟັກ.¹⁸ແລ້ວເອລີຊາໄດ້ບອກວ່າ," ຂໍໄດ້ຊົງຈັບລູກທະນູເຫລົ່ານັ້ນມາ," ດັ່ງນັ້ນໂຢອາດກໍໄດ້ຈັບລູກທະນູເຫລົ່ານັ້ນ. ເພິ່ນໄດ້ບອກກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນວ່າ,"ຊົງຕີລູກທະນູລົງພື້ນດິນເບິ່ງ,"ແລະພະອົງໄດ້ຕີສາມເທື່ອ, ແລ້ວກໍໄດ້ຢຸດ.¹⁹ແຕ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຮ້າຍພະອົງ ແລະໄດ້ບອກວ່າ," ພະອົງຄວນຈະຕີຫ້າຫລືຫົກເທື່ອ. ແລ້ວພະອົງຈະໄດ້ຕີອາຣາມຈົນກວ່າຈະໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫມົດໄປ, ແຕ່ບັດນີ້ພະອົງຈະຕີຊະນະອາຣາມໄດ້ພຽງສາມຄັ້ງເທົ່ານັ້ນ."

²⁰ແລ້ວເອລີຊາໄດ້ຕາຍໄປ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຝັງເພິ່ນໄວ້. ປົກກະຕິໃນເວລານີ້ຊາວໂມອາບ ໄດ້ເຄີຍປຸ້ນໃນດິນແດນນັ້ນໃນຕອນຕົ້ນປີ.²¹ຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຝັງສົບຊາຍຄົນຫນຶ່ງຢູ່, ພວກເຂົາກໍເຫັນກຸ່ມຊາວໂມອາບ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໂຍນສົບຊາຍຄົນນັ້ນລົງໄປໃນຫລຸມຝັງຂອງເອລີຢາ. ເມື່ອສົບຂອງຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ໂດນກະດູກຂອງເອລີຊາ, ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ມີຊີວິດຂຶ້ນມາແລະຢືນຂຶ້ນດ້ວຍຕົວເອງ.

²²ຮາຊາເອນກະສັດແຫ່ງອາຣາມ ໄດ້ຊົງກົດຂີ່ຊາວອິສະຣາເອນຢູ່ຕະຫລອດ ຣາຊການຂອງເຢໂຮອາຮາດ²³ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງພຣະເມດຕາຕໍ່ອິສະຣາເອນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຫ່ວງໃຍພວກເຂົາແລະໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອພວກເຂົາໄວ້, ເພາະພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະຢາໂຄບ. ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຊົງທຳລາຍພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງຍັງຄົງບໍ່ໄດ້ໄລ່ພວກເຂົາໄປ ໃຫ້ພົ້ນພຣະພັກພຣະອົງເລີຍ.²⁴ຮາຊາເອນກະສັດແຫ່ງອາຣາມໄດ້ຕາຍໄປ, ແລະເບັນຮາດາດ ລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດປົກຄອງແທນ.²⁵ເຢໂຮອາດລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາຮາດ ໄດ້ຢຶດບັນດາເມືອງຈາກເບັນຮາດາດລູກຊາຍຂອງຮາຊາເອນກັບຄືນມາ ຊຶ່ງເປັນເມືອງທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງຢຶດຈາກເຢໂຮອາຮາດ ພໍ່ຂອງເຢໂຮອາດໄດ້ເມື່ອຕອນເຮັດເສິກ. ເຢໂຮອາດໄດ້ຮົບຊະນະພະອົງສາມເທື່ອ, ແລະໄດ້ບັນດາເມືອງອິສະຣາເອນກັບຄືນມາ.

14

¹ໃນປີທີສອງແຫ່ງຣາດຊະການໂຢອາດລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາຮາດ, ກະສັດຂອງອິສະຣາເອນ, ອາມາຊີຢາລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ຊົງຂຶ້ນຄອງບັນລັງ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຊົງເປັນກະສັດນັ້ນ.²ພະອົງອາຍຸໄດ້ຊາວຫ້າປີພະອົງເລີ່ມປົກຄອງ; ພະອົງໄດ້ຄອງບັນລັງຢູ່ໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມຊາວເກົ້າປີ. ມານດາຂອງພະອົງມີຊື່ວ່າ ເຢໂຮອັດດິນ, ຊາວນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.³ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທັມໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ຍັງບໍ່ຄືກັນກັບດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງພຣະອົງ. ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ໂຢອາດ, ພໍ່ຂອງພະອົງ, ໄດ້ຊົງເຮັດ.

⁴ແຕ່ສະຖານສູງເຫລົ່ານັ້ນກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຖືກທຳລາຍເທື່ອ. ປະຊາຊົນຍັງຄົງຖວາຍສັດເປັນເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ເຜົາເຄື່ອງຫອມທີ່ສະຖານສູງເຫລົ່ານັ້ນ.⁵ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຣາຊອານາຈັກໄດ້ຢູ່ໃນພະຫັດຂອງພະອົງຢ່າງຫມັ້ນຄົງແລ້ວ, ພະອົງກໍໄດ້ຊົງຂ້າພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ໄດ້ຂ້າບິດາ, ຂອງກະສັດ.

⁶ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຂ້າລູກຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ປົງພຣະຊົນນັ້ນ; ແຕ່, ພະອົງໄດ້ຊົງປະຕິບັດຕາມທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນກົດບັນຍັດ, ໃນຫນັງສື, ຂອງໂມເຊ, ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາວ່າ, “ຢ່າຂ້າບິດາ ເພາະການກະທຳຂອງເຊື້ອສາຍພວກເຂົາ, ຫລືຢ່າຂ້າລູກຫລານເພາະການກະທຳຂອງບິດາມານດາຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຖືກຂ້າຍ້ອນບາບຂອງຕົນເອງ.”⁷ພະອົງໄດ້ຊົງຂ້າຄົນເອໂດມຫລາຍສິບພັນຄົນໃນຮ່ອມພູເກືອ; ພະອົງຍັງໄດ້ຊົງຢຶດເອົາເມືອງເສລາດ້ວຍສົງຄາມ, ແລະ ໄດ້ຊົງເອີ້ນເມືອງນັ້ນວ່າ ໂຢກເທເອນ, ຊຶ່ງເປັນຊື່ຈົນມາເຖິງທຸກມື້ນີ້.

⁸ແລ້ວອາມາຊີຢາໄດ້ສົ່ງຄະນະທູດໄປເຝົ້າໂຢອາດລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາຮາດກະສັດອິສະຣາເອນ, ກ່າວວ່າ, "ມາເຖີດ, ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານພົບກັນໃນສົງຄາມ."⁹ແຕ່ໂຢອາດກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ສົ່ງຜູ້ສື່ສານໄປທີ່ອາມາຊີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ກ່າວວ່າ, “ ຕົ້ນຫນາມໃນເລບານອນໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາຕົ້ນສົນສີດາໃນເລບານອນ, ກ່າວວ່າ, 'ຈົ່ງໃຫ້ລູກສາວຂອງທ່ານເປັນເມຍຂອງລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ,' ແຕ່ສັດປ່າໂຕຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ໃນເລບານອນໄດ້ຜ່ານມາ ແລະໄດ້ກັກຢຽບຕົ້ນຫນາມນັ້ນລົງ.¹⁰ທ່ານໄດ້ໂຈມຕີເອໂດມ, ແລະ ຈິດໃຈຂອງທ່ານກໍເຮັດໃຫ້ທ່ານຈອງຫອງຂຶ້ນ. ຈົ່ງພູມໃຈໃນຊັຍຊະນະຂອງທ່ານເຖີດ, ແຕ່ຈົ່ງຢູ່ກັບເຮືອນຂອງຕົນ, ເພາະວ່າເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງສ້າງບັນຫາໃຫ້ກັບຕົວເອງ ແລະ ລົ້ມລົງ, ທັງທ່ານ ແລະ ຢູດາດ້ວຍ?"

¹¹ແຕ່ອາມາຊີຢາບໍ່ຍອມຟັງ. ດັ່ງນັ້ນເຢໂຮອາດ ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ຈຶ່ງໄດ້ຊົງໂຈມຕີ ແລະ ພະອົງກັບອາມາຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາກໍຊົງໄດ້ຜະເຊີນຫນ້າກັນຢູ່ທີ່ເມືອງເບັດເຊເມັດ, ເຊິ່ງເປັນຂອງຢູດາ.¹²ຢູດາກໍໄດ້ພ່າຍແພ້ຊາວອິສະຣາເອນ, ແລະ ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນກໍໄດ້ຫນີກັບບ້ານ.

¹³ເຢໂຮອາດກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ກໍໄດ້ຊົງຈັບອາມາຊີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຢອາດ, ບຸດຊາຍຂອງອາຮາຊີຢາ, ໄດ້ທີ່ເມືອງເບັດເຊເມດ. ແລະໄດ້ຊົງທຳລາຍກຳແພງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມເປັນໄລຍະທາງສີ່ຮ້ອຍຊັງຕີແມັດ. ຕັ້ງແຕ່ປະຕູເອຟຣາຢິມຈົນເຖິງປະຕູແຈ,¹⁴ແລະພະອົງໄດ້ຊົງຢຶດເອົາທອງຄຳ ແລະ ເງິນທັງຫມົດ, ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດທີ່ພົບເຫັນຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ໃນຄັງຂອງພະຣາຊວັງ, ພ້ອມທັງການຈັບຕົວປະກັນເຊັ່ນດຽວກັນ, ແລະໄດ້ກັບໄປທີ່ເມືອງຊາມາເຣຍ.

¹⁵ສ່ວນຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງເຢໂຮອາດ, ທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດ, ທັງອຳນາດຂອງພະອົງ, ແລະການສູ້ຮົບກັບອາມາຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດານັ້ນ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນບໍ່ແມ່ນບໍ?¹⁶ເຢໂຮອາດໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດ ແລະ ໄດ້ຊົງຖືກຝັງໄວ້ຢູ່ໃນເມືອງຊາມາເຣຍພ້ອມດ້ວຍບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ແລະ ເຢໂຣໂບອາມ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.

¹⁷ອາມາຊີຢາລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ຊົງມີຊີວິດຢູ່ອີກສິບຫ້າປີ ຫລັງຈາກເຢໂຮອາດລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາຮາດກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອັນໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ.¹⁸ສ່ວນຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງອາມາຊີຢາ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດສາດຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການກະບົດຕໍ່ອາມາຊີຢາໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພະອົງໄດ້ຫລົບຫນີໄປທີ່ເມືອງລາກິດ. ແຕ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ສົ່ງຄົນນຳພະອົງໄປທີ່ເມືອງລາກິດ, ແລະໄດ້ຂ້າພະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

²⁰ແລະພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາສົບບັນທຸກໃສ່ມ້າກັບມາ, ແລະໄດ້ຝັງໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດໃນເມືອງຂອງດາວິດ.²¹ປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງຢູດາກໍຕັ້ງອາຊາຣິຢາ, ເຊິ່ງມີອາຍຸສິບຫົກປີ, ໃຫ້ເປັນກະສັດແທນອາມາຊີຢາພໍ່ຂອງພະອົງ.²²ອາຊາຣິຢາໄດ້ຊົງສ້າງເມືອງເອລາດຂຶ້ນໃຫມ່ ແລະ ບູຣະນະໃຫ້ກັບມາຂຶ້ນກັບຢູດາ, ຫລັງຈາກທີ່ກະສັດອາມາຊີຢາໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານ.

²³ໃນປີທີສິບຫ້າແຫ່ງການປົກຄອງຂອງອາມາຊີຢາ ລູກຊາຍຂອງໂຢອາດກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເຢໂຣໂບອາມ ບຸດຊາຍຂອງໂຢອາດແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ປົກຄອງໃນຊາມາເຣຍ; ຢູ່ສີ່ສິບເອັດປີ.²⁴ພະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຢວາ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຫນີຈາກບາບທັງຫມົດຂອງເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳພາອິສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບດ້ວຍ.²⁵ພະອົງໄດ້ຊົງໂຈມຕີເອົາແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນຄືນມາຈາກທາງເຂົ້າເມືອງເລໂບຮາມັດໄກໄປຮອດທະເລອາຣາບາ, ຕາມຄຳສັ່ງຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ເຊິ່ງກ່າວໂດຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄື ໂຢນາ ລູກຊາຍຂອງອາມິດໄຕ, ຜູ້ທຳນວາຍ, ທີ່ມາຈາກກາດ-ເຮເຟ.

²⁶ເພາະວ່າພຣະຢາເວຊົງໄດ້ເຫັນວ່າ ຄວາມທຸກຂອງອິສະຣາເອນ, ນັ້ນຂົມຂື່ນຫລາຍ, ເພາະວ່າບໍ່ມີໃຜເຫລືອຢູ່, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂ້າທາດຫລືບໍ່ເປັນຂ້າທາດ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຈະຊ່ອຍກອບກູ້ຊາວອິສະຣາເອັນໄດ້.²⁷ເຫດສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣະອົງຈະບໍ່ເອົາຊື່ອິສະຣາເອນອອກຈາກໃຕ້ທ້ອງຟ້າ; ແຕ່, ພຣະອົງກັບໄດ້ຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາດ້ວຍມືຂອງ ເຢໂຣໂບອາມ ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາດ.

²⁸ສ່ວນຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງ ເຢໂຣໂບອາມ, ແລະທຸກໆສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດ, ແລະອຳນາດຂອງພະອົງ, ການສູ້ຮົບຂອງພະອົງ ແລະເລື່ອງທີ່ໂຈມຕີເອົາເມືອງ ດາມັສກັດ ແລະເມືອງຮາມັດ, ເຊິ່ງເຄີຍເປັນຂອງຢູດາ, ຄືນໃຫ້ແກ່ອິສະຣາເອນ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນບໍ່ແມ່ນບໍ?²⁹ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດ, ຄືບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ແລ້ວເຊກາຣີຢາລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.

15

¹ໃນປີທີ່ຊາວ-ເຈັດ ແຫ່ງການປົກຄອງຂອງ ເຢໂຣໂບອາມກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ອາຊາຣີຢາບຸດຊາຍຂອງອາມາຊີຢາກະສັດຢູດາໄດ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງ.²ອາຊາຣີຢາຊົງມີອາຍຸໄດ້ສິບຫົກປີເມື່ອຕອນທີ່ຂຶ້ນປົກຄອງບັນລັງ. ແລະພະອົງໄດ້ປົກຄອງໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມຫ້າສິບ-ສອງປີ. ແມ່ຂອງພະອົງຊື່ວ່າ ເຢຊີລີຢາ, ແລະນາງໄດ້ມາຈາກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.³ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທັມໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຄືກັບທຸກຢ່າງທີ່ອາມາຊີຢາບິດາຂອງພະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ.

⁴ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສະຖານສູງບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍ. ປະຊາຊົນກໍ່ຍັງຖວາຍສັດບູຊາ ແລະ ເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງສະຖານສູງເຫລົ່ານັ້ນ.⁵ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງລົງໂທດກະສັດ ພະອົງໄດ້ຊົງກາຍເປັນຄົນຂີ້ທູດຈົນເຖິງວັນຕາຍ ແລະ ພະອົງຢູ່ໃນພະຣາຊະວັງແຍກຕ່າງຫາກ. ໂຢທາມ, ລູກຊາຍຂອງກະສັດ, ໄດ້ເປັນຜູ້ເບີ່ງແຍງຄວບຄຸມສຳນັກພະຣາຊະວັງ. ແລະ ໄດ້ຊົງປົກຄອງປະຊາຊົນຂອງແຜ່ນດິນ.

⁶ສ່ວນຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງອາຊາຣີຢາ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ, ໄດ້ຊົງບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດສາດຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?⁷ດັ່ງນັ້ນ ອາຊາຣີຢາຈຶ່ງໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ຝັງສົບໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງໃນເມືອງດາວິດ. ໂຢທາມລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຊົງຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

⁸ໃນປີທີສາມສິບ-ແປດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງອາຊາຣີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເຊກາຣີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຣໂບອາມຂື້ນປົກຄອງເຫນືອອິສະຣາເອນໃນຊາມາເຣຍເປັນເວລາຫົກເດືອນ.⁹ພະອົງກໍໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ຄືກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງທີ່ຊົງໄດ້ກະທຳ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງປະຖິ້ມບາບຈາກບາບທັງຫລາຍຂອງເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງນຳອິສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບດ້ວຍ.

¹⁰ຊານລູມ ລູກຊາຍຂອງຢາເບັດໄດ້ກໍ່ການກະບົດຕໍ່ເຊກາຣີຢາ, ແລະ ໂຄ່ນລົ້ມພະອົງກະສັດລົງໃນອິບເລອາມ, ແລະຂ້າພະອົງ. ແລະທ່ານໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.¹¹ສ່ວນພະຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງເຊກາຣີຢາ, ຊົງຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.¹²ເຫດການນີ້ເປັນໄປຕາມຄຳທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ກັບເຢຮູ, ວ່າ, "ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງອິສະຣາເອນເປັນເວລາສີ່ີຮຸ້ນຄົນ." ແລະກໍເປັນດັ່ງນັ້ນ.

¹³ຊານລູມລູກຊາຍຂອງຢາເບັດໄດ້ຂຶ້ນຄອງຣາຊໃນປີທີສາມສິບ-ເກົ້າແຫ່ງການປົກຄອງຂອງອາຊາຣີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ແລະ ພະອົງໄດ້ປົກຄອງໃນຊາມາເຣຍໄດ້ຫນຶ່ງເດືອນ.¹⁴ເມນາເຮມລູກຊາຍ ຂອງກາດີ ກໍໄດ້ຂຶ້ນຈາກມາເມືອງຕີຣະຊາໄປທີ່ເມືອງຊາມາເຣຍ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນທ່ານໄດ້ໂຄ່ນລົ້ມຊານລູມ ລູກຊາຍຂອງຢາເບັດ, ໃນຊາມາເຣຍ. ແລະໄດ້ຂ້າພະອົງ ແລະ ໄດ້ຊົງຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

¹⁵ສ່ວນຣາຊກິດອື່ນໆຂອງຊານລູມ ແລະການກະບົດທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດສາດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.¹⁶ຕໍ່ມາ ເມນາເຮມໄດ້ໂຈມຕີຕັບປູອາ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ, ແລະຊາຍແດນຂອງເມືອງນັ້ນຕັ້ງແຕ່ຕີຣະຊາໄປ, ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປີດປະຕູໃຫ້ລາວ. ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງໄດ້ໂຈມຕີເມືອງນັ້ນ, ແລະເຂົາກໍໄດ້ຜ່າທ້ອງແມ່ຍິງຖືພາຂອງຫມູ່ບ້ານນັ້ນທຸກຄົນ.

¹⁷ໃນປີທີສາມສິບ-ເກົ້າແຫ່ງກະສັດອຸດຊີຢາ ແຫ່ງຢູດາ, ເມນາເຮມ ບຸດຊາຍຂອງກາດີໄດ້ຊົງປົກຄອງເຫນືອອິສະຣາເອນ; ໃນຊາມາເຣຍເປັນເວລາສິບປີ.¹⁸ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ. ຕະຫລອດການປົກຄອງຂອງພະອົງກໍບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມບາບທັງຫລາຍຂອງເຢໂຣໂບອາມບຸດຊາຍຂອງເນບັດ. ຜູ້ໄດ້ຊົງນຳພາອິສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບດ້ວຍ.

¹⁹ຕໍ່ມາປູລ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຊົງຍົກທັບຂື້ນມາຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນນັ້ນ, ແລະ ເມນາເຮມໄດ້ຊົງຖວາຍເງິນຈຳນວນຫນຶ່ງພັນຕະລັນຕົນໃຫ້ແກ່ປູລ, ເພື່ອໃຫ້ປູລສະຫນັບສະຫນູນພະອົງ ແລະ ຊ່ວຍພະອົງຄຸມອຳນາດໃນອານາຈັກອິສະຣາເອນໄວ້ໄດ້.²⁰ເມນາເຮມໄດ້ຊົງຢຶດເງິນຈາກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຄືຈາກຄົນລວຍທຸກຄົນ ຄົນລະຫ້າສິບເຊກຽນເພື່ອຖວາຍແດ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ດັ່ງນັ້ນກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຈຶ່ງຍົກທັບກັບ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.

²¹ສ່ວນພະຣາຊະກິດກະອື່ນໆຂອງເມນາເຮມ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດແຫ່ງອິສະຣາເອນບໍແມ່ນບໍ?²²ດັ່ງນັ້ນ ເມນາເຮມໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດ, ແລະເປກາຮີຢາບຸດຊາຍຂອງພະອົງກໍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

²³ໃນປີທີຫ້າສິບແຫ່ງກະສັດອຸດຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເປກາຮີຢາບຸດຊາຍຂອງເມນາເຮມຊົງປົກຄອງເຫນືອອິສະຣາເອນໃນຊາມາເຣຍ; ພະອົງປົກຄອງໄດ້ສອງປີ.²⁴ພະອົງກໍໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງປະຖິ້ມບາບທັງຫລາຍຂອງເຢໂຣໂບອາມບຸດຊາຍຂອງເນບັດ, ສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງເປັນເຫດໃຫ້ອິສະຣາເອນເຮັດບາບດ້ວຍ.

²⁵ເປກາຮີຢາມີຂ້າຣາຊະການຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່າ ເປກາລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາ, ຜູ້ທີ່ກໍ່ການກະບົດຕໍ່ພະອົງ. ເປກາຮ່ວມກັບຊາວກີເລອາດຫ້າສິບຄົນ, ໄດ້ຂ້າເປກາຮີຢາພ້ອມກັບອາໂກບ ແລະ ອາຣີເອໃນປ້ອມປາການຂອງຣາຊະວັງໃນເມືອງຊາມາເຣຍ, ເປກາໄດ້ຂ້າເປກາຮີຢາແລະໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.²⁶ສ່ວນຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງເປກາຮີຢາ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດ, ມີບັນທຶກໃນຫນັງສືຂອງພົງສາວະດານກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.

²⁷ໃນປີທີຫ້າສິບ-ສອງແຫ່ງການປົກຄອງອຸດຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເປກາລູກຊາຍຂອງເຣມາລີອາໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງອິສະຣາເອນໃນເມືອງຊາມາເຣຍ; ພະອົງຊົງຄອງຣາຊໄດ້ຊາວປີ.²⁸ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງປະຖິ້ມບາບທັງຫລາຍຂອງເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ, ຜູ້ທີ່ເປັນເຫດເຮັດໃຫ້ອິສະຣາເອນເຮັດບາບດ້ວຍ.

²⁹ໃນລະຫວ່າງການປົກຄອງຂອງເປກາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຕິກະລາດປີເລເສ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ເຂົ້າມາຢຶດເອົາເມືອງອີໂຢນ, ອາເບັນເບັດມາອາກາ, ຢາໂນອາ, ຄາເດັດ, ຮາໂຊ, ກິເລອາດ, ຄາລີເລ, ແລະດິນແດນນັບທາລີທັງຫມົດ. ພະອົງຊົງໄດ້ຕ້ອນໂຮມປະຊາຊົນໄປເປັນຊະເລີຍໃນອັດຊີເຣຍ.³⁰ດັ່ງນັ້ນ ໂຮເຊຢາລູກຊາຍຂອງເອລາໄດ້ຮ່ວມກັນຄິດກະບົດຕໍ່ເປກາລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາ. ລາວໄດ້ໂຄ່ນລົ້ມພະອົງລົງ ແລະ ປຣະຫານພະອົງ. ແລ້ວລາວກໍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ, ໃນປີທີຊາວແຫ່ງການປົກຄອງຂອງໂຢທາມລູກຊາຍຂອງອຸດຊີຢາ.³¹ສ່ວນຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງເປກາ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດ, ມີບັນທຶກໃນຫນັງສືພົງສາວະດານກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.

³²ໃນປີທີສອງແຫ່ງການປົກຄອງຂອງເປກາລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາ, ກະສັດແຫ່ງອິສະລາແອນ, ໂຢທາມບຸດຊາຍຂອງອຸດຊີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາຊົງໄດ້ຂຶ້ນຄອງລາດ.³³ເມື່ອພະອົງໄດ້ຂື້ນຄອງລາດນັ້ນມີອາຍຸໄດ້ຊາວ-ຫ້າປີ; ພະອົງປົກຄອງໄດ້ສິບຫົກປີທີ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ແມ່ຂອງພະອົງມີຊື່ວ່າເຢຣຸຊາ; ເປັນລູກສາວຂອງຊາໂດກ.

³⁴ໂຢທາມໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ. ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດທຸກຢ່າງຕາມແບບທີ່ອຸດຊີຢາພໍ່ຂອງພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ.³⁵ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສະຖານສູງຍັງບໍ່ທັນຖືກກຳຈັດເທື່ອ. ປະຊາຊົນຍັງສືບຕໍ່ຖວາຍສັດບູຊາ ແລະ ເຜົາເຄື່ອງຫອມຢູ່ເທິງສະຖານສູງເຫລົ່ານັ້ນ. ໂຢທາມໄດ້ຊົງສ້າງປະຕູເທິງຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວ.³⁶ສ່ວນພະຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງໂຢທາມ, ແລະທຸກຢ່າງທີ່ຊົງໄດ້ເຮັດ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືພົງສາວະດານຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?³⁷ໃນເວລານັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຊ້ເຣຊິນ ກະສັດແຫ່ງອາຣາມ, ແລະເປກາລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາໃຫ້ມາສູ້ຮົບກັບຢູດາ.³⁸ໂຢທາມໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ ແລະໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງທີ່ເມືອງດາວິດ, ຜູ້ເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ ແລ້ວອາຮາດ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

16

¹ໃນປີທີສິບເຈັດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງເປກາຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາ; ອາຮາດລູກຊາຍຂອງໂຢທາມກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ຂຶ້ນຄອບຄອງຣາດ.²ເມື່ອອາຮາດໄດ້ຊົງກາຍເປັນກະສັດນັ້ນມີອາຍຸໄດ້ພຽງຊາວປີ, ແລະພະອົງໄດ້ປົກຄອງໄດ້ສິບຫົກປີໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທັມໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວອົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ, ຄືກັບດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ.

³ແຕ່ພະອົງຊົງໄດ້ເດີນຕາມເສັ້ນທາງຂອງກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງອິສະຣາເອນ; ເຖິງຈຸດທີ່, ໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ລູກຊາຍຂອງພະອົງລຸຍຜ່ານໄຟ, ຕາມການກະທຳອັນຫນ້າ ກຽດຊັງຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.⁴ພະອົງໄດ້ຖວາຍສັດບູຊາ ແລະ ຈູດເຄື່ອງຫອມຢູ່ທີ່ສະຖານສູງ, ເທິງຍອດພູ, ລວມທັງກ້ອງຕົ້ນໄມ້ສີຂຽວສົດທຸກຕົ້ນ.

⁵ແລ້ວເຣຊິນ, ກະສັດແຫ່ງອາຣາມແລະເປກາລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ໄດ້ຍົກທັບຂຶ້ນມາໂຈມຕີນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ພວກທ່ານທັງສອງໄດ້ອ້ອມອາຮາດໄວ້, ແຕ່ພວກທ່ານທັງສອງບໍ່ຊົງສາມາດເອົາຊະນະພະອົງໄດ້.⁶ໃນເວລານັ້ນ, ຣາຊິນກະສັດແຫ່ງອາຣາມໄດ້ໂຈມຕີເມືອງເອລັດຄືນໃຫ້ຊາວອາຣາມ ແລະ ໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ປະຊາຊົນຢູດາອອກຈາກເອລັດ. ຫລັງຈາກນັ້ນ, ຊາວຊີເຣຍທີ່ເອລັດ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.

⁷ດັ່ງນັ້ນ ອາຮາດຈຶ່ງໄດ້ຊົງສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານໄປເຝົ້າຕິກະລາດປິເລເສ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ເພື່ອເວົ້າວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ແລະ ເປັນລູກຊາຍຂອງທ່ານ. ຂໍຊົງສະເດັດຂຶ້ນມາຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກກຳມືຂອງກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍ ແລະ ຈາກກຳມືຂອງກະສັດອິສະຣາເອນ, ຜູ້ໄດ້ມາໂຈມຕີຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຖີດ.”⁸ດັ່ງນັ້ນ ອາຮາດໄດ້ຊົງນຳເອົາເງິນ ແລະ ທອງຄຳທີ່ພົບເຫັນຢູ່ໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໃນຄັງຂອງພະຣາຊະວັງ ແລະພະອົງໄດ້ສົ່ງໄປເປັນຂອງຂັວນມອບແກ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ.⁹ແລ້ວກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍກໍໄດ້ຟັງພະອົງ, ແລະກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍກໍໄດ້ຊົງຍົກທັບຂຶ້ນໄປທີ່ເມືອງດາມັສກັດ, ແລະຢຶດໄດ້ທັງຕ້ອນໂຮມປະຊາຊົນຂອງເມືອງນັ້ນໄປເປັນຊະເລີຍທີ່ເມືອງກີຣະ. ພະອົງຍັງໄດ້ຂ້າເຣຊິນກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

¹⁰ເມື່ອກະສັດອາຮາດໄດ້ສະເດັດໄປເມືອງດາມາເຊເພື່ອພົບກັບຕິກະລາດປີເລເສ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ພະອົງໄດ້ເຫັນແທ່ນບູຊາຢູ່ທີ່ໃນເມືອງດາມັສກັດ ແລະ ພະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງແບບຈຳລອງແທ່ນບູຊາໄປທີ່ປະໂລຫິດອູຣີຢາ ພ້ອມທັງແບບແຜນຂອງແທ່ນບູຊານັ້ນ ແລະ ຮູບແບບສຳລັບວຽກງານກໍ່ສ້າງທີ່ ຈຳເປັນ.¹¹ດັ່ງນັ້ນປະໂລຫິດອູຣີຢາກໍໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊານັ້ນອີງຕາມແບບທຸກຢ່າງທີ່ກະສັດອາຮາດໄດ້ສົ່ງມາຈາກດາມັສກັດ. ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ເຮັດແທ່ນບູຊາໃຫ້ສຳເລັດກ່ອນທີ່ກະສັດອາຮາດສະເດັດກັບມາຈາກດາມັສກັດ.¹²ເມື່ອກະສັດໄດ້ກັບມາຈາກດາມັສກັດ ພະອົງໄດ້ເຫັນແທ່ນບູຊາ; ແລ້ວກະສັດໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ແທ່ນບູຊາ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນ.

¹³ພະອົງໄດ້ຊົງເຜົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນ, ແລະໄດ້ຊົງເທເຄື່ອງດື່ມບູຊາ, ແລະໄດ້ຊົງຊິດເລືອດແຫ່ງເຄື່ອງສານບູຊາ ຂອງພະອົງລົງເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນ.¹⁴ແທ່ນບູຊາທອງເຫລືອງເຊິ່ງຢູ່ສະເພາະພຣະພັກພຣະຢາເວ-ພະອົງໄດ້ຊົງຍ້າຍອອກໄປຈາກທາງຫນ້າຂອງພຣະວິຫານ, ພື້ນທີ່ລະຫວ່າງແທ່ນບູຊາຂອງພະອົງກັບວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໄດ້ຕັ້ງໄວ້ທາງເບື້ອງທິດເຫນືອຂອງແທ່ນບູຊາຂອງພະອົງນັ້ນ.

¹⁵ແລ້ວກະສັດອາຮາດໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ປະໂລຫິດອູຣີຢາ, ວ່າ, "ເທິງແທ່ນໃຫຍ່ນີ້ ທ່ານຈົ່ງເຜົາເຄື່ອງບູຊາໃນຕອນເຊົ້າ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນໃນຕອນແລງ, ແລະເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງກະສັດ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນຂອງພະອົງ, ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງປະຊາຊົນທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນ, ລວມທັງພືດຜົນບູຊາ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ຈົ່ງຊິດເລືອດທັງຫມົດຂອງເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເລືອດຂອງເຄື່ອງສັດບູຊາມາຖວາຍ. ແຕ່ແທ່ນບູຊາທອງແດງໃຫ້ເປັນທີ່ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະທູນຖາມພຣະເຈົ້າ.”¹⁶ປະໂລຫິດອູຣີຢາໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງຕາມຄຳສັ່ງຂອງກະສັດອາຮາດ.

¹⁷ແລ້ວກະສັດອາຮາດໄດ້ຊົງເອົາແຜງຂອງແທ່ນບູຊານັ້ນອອກໄປ ແລະ ຊົງຍົກຂັນອອກໄປ; ແລະພະອົງໄດ້ນຳເອົາອ່າງທະເລລົງມາຈາກຮູບງົວທອງແດງທີ່ຮອງຢູ່ນັ້ນ ແລະ ໄດ້ຊົງວາງໄວ້ເທິງພື້ນຫີນ.¹⁸ພະອົງໄດ້ຮື້ເອົາຊິ້ນສ່ວນປິດທາງຍ່າງຂອງສາລາວັນຊະບາໂຕອອກ, ເຊິ່ງພວກເຂົາໄດ້ສ້າງໄວ້ໃນພະວິຫານ ແລະ ທາງເຂົ້າຊັ້ນນອກສຳລັບກະສັດທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະເຫັນແກ່ກະສັດອັດຊີເຣຍ.

¹⁹ສ່ວນຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງອາຮາດທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືພົງສາວະດານຂອງກະສັດຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?²⁰ອາຮາດໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸລຸດ ແລະ ໄດ້ຊົງຖືກຝັງໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດໃນເມືອງ ດາວິດ. ເຮເຊກີຢາລູກຊາຍຂອງພະອົງກໍໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

17

¹ໃນປີທີສິບສອງແຫ່ງການປົກຄອງຂອງອາຮາດກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໂຮເຊຢາລູກຊາຍຂອງເອລາຂຶ້ນຄອງຣາດ. ພະອົງໄດ້ປົກຄອງຢູ່ໃນເມືອງຊາມາເຣຍໃນອິສະຣາເອນເກົ້າປີ.²ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ກໍບໍ່ຄືກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນທີ່ຢູ່ກ່ອນທ່ານ.³ຊານມາເນເຊ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ໄດ້ຊົງຍົກທັບມາສູ້ຮົບກັບພະອົງ, ແລະ ໂຮເຊຢາໄດ້ຍອມເປັນເມືອງຂຶ້ນຂອງພະອົງ ແລະ ຖວາຍຂອງຂັວນແກ່ພະອົງ.

⁴ແລ້ວກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ຮູ້ວ່າໂຮເຊຢາເປັນຜູ້ກະບົດຕໍ່ພະອົງເພາະວ່າ ໂຮເຊຊາໄດ້ຊົງໃຊ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານໄປຫາໂສກກະສັດແຫ່ງເອຢີບ; ພະອົງບໍ່ໄດ້ຖວາຍຂອງຂັວນໃຫ້ແກ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ຢ່າງທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງເຄີຍເຮັດມາທຸກໆປີ. ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຈຶ່ງຊົງຈັບໂຮເຊອາໄວ້ ແລະ ຊົງຂັງພະອົງໄວ້ຢູ່ໃນຄຸກ.⁵ແລ້ວກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍກໍໄດ້ບຸກເຂົ້າໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ, ແລະ ຂຶ້ນມາເຖິງເມືອງຊາມາເຣຍ ແລະ ໄດ້ລ້ອມເມືອງດັ່ງກ່າວໄວ້ເປັນເວລາສາມປີ.⁶ໃນປີທີເກົ້າແຫ່ງການປົກຄອງຂອງໂຮເຊຢາ, ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຊົງຢຶດເອົາເມືອງຊາມາເຣຍໄດ້ພະອົງໄດ້ຊົງຕ້ອນໂຮມຄົນອິສະຣາເອນເຂົ້າໄປໃນອັດຊີເຣຍ. ພະອົງໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃນເມືອງຮາລາ, ທີ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳຮາໂບແຫ່ງເມືອງໂກຊານ, ແລະ ໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງຄົນເມເດຍ.

⁷ການທີ່ໄດ້ຕົກເປັນຊະເລີຍໃນຄັ້ງນີ້ກໍເພາະວ່າປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢີບ, ຈາກພາຍໃຕ້ກຳມືຂອງຟາຣາໂອກະສັດແຫ່ງເອຢິບ. ເພາະວ່າປະຊາຊົນໄດ້ນະມັສະການບັນດາພະເຈົ້າອື່ນໆ⁸ແລະໄດ້ປະພຶດຕາມທຳນຽມຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ຫນີໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າຄົນອິສະຣາເອນ, ແລະປະຕິບັດຕາມຢ່າງທີ່ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນທີ່ພວກພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ.

⁹ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດສິ່ງ-ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ-ຢ່າງລັບໆ. ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ສ້າງສະຖານສູງສຳລັບຕົນເອງຢູ່ທົ່ວບ້ານທົ່ວເມືອງ, ຕັ້ງແຕ່ທີ່ມີຫໍສັງເກດການຈົນຮອດເມືອງທີ່ມີປ້ອມບັນຊາການ.¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງເສົາທີ່ສັກສິດແລະເສົາຫີນຂອງອາເຊຣາຢູ່ເທິງເນີນພູສູງທຸກແຫ່ງ ແລະ ພາຍໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ຂຽວສົດທຸກຕົ້ນ.

¹¹ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງສະຖານສູງທຸກບ່ອນ, ຕາມຢ່າງປະຊາຊາດທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກວາດລ້າງໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າພວກເຂົາ. ຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຕ່າງໆ ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງຄຽດແຄ້ນ;¹²ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ນະມັສະການຮູບເຄົາຣົບ, ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາແລ້ວວ່າ, "ທ່ານຢ່າເຮັດແນວນີ້."

¹³ພຣະຢາເວຍັງໄດ້ຊົງຕັກເຕືອນອິສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາ ຜ່ານທາງຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ ແລະ ຜູ້ທຳນວາຍທຸກຄົນ, ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຫັນຫນີໄປຈາກທາງທີ່ຊົ່ວທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະ ກົດເກນຂອງເຮົາ ຕາມກົດບັນຍັດທຸກຂໍ້ທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງແກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າ, ແລະ ທີ່ເຮົາໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້ເຈົ້າທາງບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະຄັມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ."

¹⁴ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຟັງ; ພວກເຂົາແຂງກະດ້າງຫລາຍຄືກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.¹⁵ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດກົດເກນ ແລະ ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ເຊິ່ງພຣະອົງໄດ້ເຮັດກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ລວມທັງຄຳຕັກເຕືອນທີ່ໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຕິດຕາມສິ່ງທີ່ບໍ່ມີຄ່າ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຄົນບໍ່ມີຄ່າໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມຊົນຊາດທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ, ທີ່ບໍ່ໄດ້ນັບຖືພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາເອົາແບບພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁶ພວກເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ສົນໃຈພຣະບັນຍັດທັງຫມົດ ຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຮູບເຄົາຣົບດ້ວຍໂລຫະປັ້ນເປັນລູກງົວສອງໂຕເພື່ອນະມັສະການ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ສ້າງເສົາອາເຊຣາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍນະມັສະການດວງດາວຕ່າງໆໃນທ້ອງຟ້າ ແລະ ພະບາອານ.¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ເອົາລູກຊາຍຍິງຂອງພວກເຂົາລຸຍໄຟ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ທຳນວາຍໂຊກຊະຕາ ແລະເຮັດເວດມົນຄາຖາ, ທັງໄດ້ຂາຍຕົວເອງເພື່ອໄປເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ໄດ້ສ້າງຄວາມໃຈຮ້າຍໃຫ້ພຣະອົງ.¹⁸ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວໃຈຮ້າຍຕໍ່ອິສະຣາເອນຫລາຍ ແລະ ໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຂົາອອກໄປຈາກທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີໃຜເຫລືອຢູ່ເລີຍນອກຈາກເຜົ່າຢູດາເທົ່ານັ້ນ.

¹⁹ແມ່ນແຕ່ເຜົ່າຂອງຢູດາບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ປະຕິບັດຕາມ ຄຳ ສອນທີ່ຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ເຮັດ.²⁰ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງປະຕິເສດເຊື້ອສາຍຂອງອິສະຣາເອນທັງຫມົດ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາທຸກທໍຣະມານ ແລະໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງໂຈນ, ຈົນກ່ວາພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຍນພວກເຂົາພົ້ນຈາກພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.

²¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈີກອິສະຣາເອນຈາກຣາຊະວົງຂອງດາວິດ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດໃຫ້ເປັນກະສັດ. ເຢໂຣໂບອາມໄດຊົງຊັກນໍາອິສະຣາເອນໄປຈາກການຕິດຕາມພຣະຢາເວ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກະທຳບາບຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.²²ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ເດີນໄປໃນຄວາມບາບທຸກຢ່າງຂອງເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຊົງເຮັດ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມຈາກບາບເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ,²³ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ຊາວອິສະຣາເອນອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະອົງ, ຕາມທີ່ກ່າວທາງບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະຄັມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນຊາວອິສະຣາເອນຈຶ່ງຖືກຢຶດເອົາຈາກດິນແດນຂອງຕົນໄປເປັນຊະເລີຍໃນອັດຊີເຣຍ, ແລະຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.

²⁴ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຊົງນຳປະຊາຊົນຈາກບາບີໂລນ ແລະ ຈາກກູດ, ອີວາ, ຮາມັດ, ເສຟາກວາອິມ, ແລະໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາອາສັຍຢູ່ໃນເມືອງຕ່າງໆ, ຂອງຊາມາເຣຍແທນປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ. ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຢຶດເອົາເມືອງຊາມາເຣຍ ແລະ ໄດ້ອາສັຍຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.²⁵ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ທຳອິດທີ່ພວກເຂົາມາອາສັຍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຽຕພຣະຢາເວ. ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ຊົງສົ່ງສິງໂຕໄປຂ້າບາງຄົນໃນບັນດາພວກເຂົາ.²⁶ເພາະສະນັ້ນ ມີຜູ້ໄດ້ໄປກ່າວກັບກະສັດອັດຊີເຣຍ, ວ່າ, "ບັນດາປະຊາຊາດທີ່ທ່ານໄດ້ນຳພາໄປຢູ່ໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງຊາມາເຣຍນັ້ນ ບໍ່ຮູ້ປະເພນີປະຕິບັດຂອງພະເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ສະນັ້ນພະຈິ່ງໃຫ້ສິງໂຕມາຢູ່ໃນບັນດາພວກເຂົາ, ແລະ, ເບິ່ງແມ, ພວກສິງໂຕໄດ້ຂ້າພວກເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຮີດຄອງປະເພນີປະຕິບັດຂອງພະເຈົ້າໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ."

²⁷ແລ້ວກະສັດອັດຊີເຣຍຈື່ງໄດ້, ສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງນຳເອົາປະໂລຫິດຄົນຫນື່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ກວາດຕ້ອນຈາກຊາມາເຣຍກັບໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະໃຫ້ພວກເຂົາສັ່ງສອນຕາມຮີດຄອງປະເພນີຂອງພະຕ່າງໆໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.”²⁸ສະນັ້ນພວກປະໂລຫິດຄົນຫນຶ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກວາດຕ້ອນມາຈາກຊາມາເຣຍ ແລະ ໄດ້ອາສັຍຢູ່ໃນເມືອງເບັດເອນ; ເຂົາໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຂົາເຖິງການທີ່ພວກເຂົາຈະຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະຢາເວ.

²⁹ແຕ່ວ່າທຸກປະຊາຊາດທັງຫມົດຍັງສ້າງພວກຮູບພະເຈົ້າຂອງຕົນເອງ, ແລະຕັ້ງໄວ້ໃນເຮືອນແຫ່ງສະຖານສູງຕ່າງໆ ຊຶ່ງຊາວຊາມາເຣຍໄດ້ສ້າງ-ໄວ້ໃນເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ທຸກປະຊາຊາດທັງຫມົດອາສັຍຢູ່.³⁰ປະຊາຊົນຊາວບາບີໂລນໄດ້ສ້າງພະຊຸກໂກດເບໂນດ; ປະຊາຊົນຊາວກູກໄດ້ສ້າງພະເນການ; ປະຊາຊົນຊາວຮາມັດໄດ້ສ້າງພະອາຊີມາ.³¹ຄົນອິບວາໄດ້ສ້າງພະນິບຮາດ ແລະ ພະຕາກຕັກ. ຄົນເສຟາກວາອິມໄດ້ເຜົາລູກຂອງຕົນໃນໄຟເພື່ອຖວາຍພະອັດຣຳເມເລັກ ແລະ ພະອານາມເມເລັກ, ເຊິ່ງເປັນພະເຈົ້າຂອງຊາວເສຟາກວາອິມ.

³²ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍ, ແລະໄດ້ຕັ້ງນັກບວດແຫ່ງສະຖານສູງ, ຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດຫນ້າທີ່ເພື່ອພວກເຂົາໃນສາລາແຫ່ງສະຖານສູງ.³³ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະຢາເວ ແລະ ໄດ້ນະມັສະການບັນດາພະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາເອງດ້ວຍ, ຕາມປະເພນີຂອງບັນດາປະຊາຊາດຈາກທ່າມກາງພວກທີ່ໄດ້ກວາດຕ້ອນພວກເຂົາມາ.

³⁴ໃນທຸກວັນນີ້ພວກເຂົາກໍຍັງຄົງປະຕິບັດຕາມຮີດຄອງເກົ່າຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະບໍ່ປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບ, ຫລືກົດຫມາຍ, ຫລືກົດບັນຍັດ, ຫລືພຣະບັນຍັດຕ່າງໆ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາແກ່ຄົນ-ຂອງຢາໂຄບ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ວ່າອິສະຣາເອນ-³⁵ແລະຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍ ແລະ ໄດ້ຊົງສັ່ງພວກເຂົາວ່າ, "ຢ່າຢຳເກງພະເຈົ້າອົງອື່ນໆ, ຫລືກາບນະມັສະການພະນັ້ນ, ຫລືບົວລະບັດ, ຫລືຖວາຍສັດບູຊາແກ່ພະນັ້ນ.

³⁶ແຕ່ເຈົ້າຈົ່ງຢຳເກງພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳເຈົ້າອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ ດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະດ້ວຍພຣະຫັດທີ່ເດ່ອອກ, ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍພຣະກຽຕພຣະອົງ; ແລະຈົ່ງຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະອົງ, ແລະມັນແມ່ນການທີ່ເຈົ້າຈະເສຍສະຫລະ.³⁷ກົດລະບຽບ, ກົດຫມາຍ ແລະທຳບັນຍັດ ແລະພຣະບັນຍັດຕ່າງໆ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຈາຣຶກໄວ້ສຳລັບພວກເຈົ້າ, ເຈົ້າຈົ່ງຣະວັງທີ່ຈະເຮັດຕາມສະເຫມີ. ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງຢຳເກງພະເຈົ້າອື່ນໃດເລີຍ,³⁸ແລະເຈົ້າຢ່າລືມຄຳ ສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບເຈົ້າ, ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງລືມ; ຢ່າຖວາຍກຽຕບັນດາພະເຈົ້າອື່ນເລີຍ.

³⁹ແຕ່ເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງຖວາຍກຽຕແກ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ. ແລະພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງຊ່ອຍກູ້ພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ."⁴⁰ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຍັງໄດ້ຄົງສືບຕໍ່ເຮັດສິ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດໃນອະດີດເລື້ອຍໆ.⁴¹ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊາດເຫລົ່ານີ້ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຂາບໄຫວ້ຮູບປັ້ນເຄົາຣົບແກະສະຫລັກຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ, ພວກລູກຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດ-ເຊັ່ນດຽວກັນ. ຫລານຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນ. ພວກເຂົາກໍຍັງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ, ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

18

¹ບັດນີ້ ໃນປີທີສາມແຫ່ງໂຮເຊຢາລູກຊາຍຂອງເອລາ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເຮເຊກິຍາລູກຊາຍຂອງອາຮາດ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ຊົງຂຶ້ນຄອງຣາຊ.²ເມື່ອພະອົງໄດ້ປົກຄອງຣາຊນັ້ນ; ພະອົງມີອາຍຸຊາວ-ຫ້າປີ ພະອົງໄດ້ປົກຄອງຣາຊໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມຊາວ-ເກົ້າປີ. ແມ່ຂອງພະອົງມີຊື່ວ່າ ອາບີຢາ; ນາງເປັນລູກສາວຂອງເຊກາຣີຢາ.³ພະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທັມໃນສາຍພະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ດາວິດ, ບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ໄດ້ເຮັດແບບຢ່າງໄວ້ທັງຫມົດ.

⁴ພະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍສະຖານສູງຖິິ້ມໄປ, ໄດ້ທຳລາຍເສົາຫີນສັກສິດ, ແລະໄດ້ຊົງໂຄ່ນລົ້ມພວກເສົາຂອງອາເຊຣາລົງ. ພະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍງູທອງແດງທີ່ໂມເຊໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນເປັນຕ່ອນໆ, ເພາະວ່າຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມໃຫ້ແກ່ງູນັ້ນຈົນຮອດມື້ເຫລົ່ານັ້ນ; ງູນັ້ນເອີ້ນວ່າ "ເນຮູຊະຕານ."⁵ເຮເຊກິຢາໄດ້ຊົງວາງໃຈໃນອົງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເພາະສະນັ້ນໃນບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູດາຫລັງຈາກພະອົງມາ, ຫລືໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກ່ອນພະອົງ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຄືກັບພະອົງ.

⁶ເພາະວ່າພະອົງໄດ້ຊົງວາງໃຈໃນພຣະຢາເວຢ່າງຫມັ້ນຄົງ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຢຸດການຕິດຕາມພຣະອົງເລີຍ, ແຕ່ໄດ້ຊົງຮັກສາພຣະບັນຍັດທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັ່ງໂມເຊ.⁷ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບເຮເຊກີຢາ ແລະ ພະອົງໄດ້ຊົງປະສົບຜົນສຳເລັດທຸກບ່ອນທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ. ພະອົງໄດ້ຊົງກະບົດຕໍ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບໃຊ້ພະອົງ.⁸ພະອົງໄດ້ໂຈມຕີຊາວຟີລິສະຕີນໄປຈົນເຖິງເມືອງກາຊາ ແລະ ດິນແດນອ້ອມແອ້ມໃນບໍຣິເວນນັ້ນ, ຕັ້ງແຕ່ຫໍຄອຍຈົນເຖິງປ້ອມປາການ.

⁹ໃນປີທີສີ່ແຫ່ງການປົກຄອງຂອງເຮເຊກີຢາ, ເຊິ່ງເປັນປີທີເຈັດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງ ໂຮເຊຢາ ລູກຊາຍຂອງ ເອລາ ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຊານມາເນເຊ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຍົກທັບຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ກັບຊາມາເຣຍ ແລະ ອ້ອມຮອບຕົວເມືອງໄວ້.¹⁰ພາຍໃນເວລາສາມປີກໍຢຶດເອົາເມືອງນັ້ນໄດ້, ໃນປີທີຫົກແຫ່ງການປົກຄອງຂອງເຮເຊກີຢາ, ເຊິ່ງເປັນປີທີ່ເກົ້າແຫ່ງການປົກຄອງຂອງ ໂຮຊາຢາ ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ; ເມືອງຊາມາເຣຍກໍຖືກຢຶດຄອງໄປໄດ້.

¹¹ດັ່ງນັ້ນກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກວາດຕ້ອນຊາວອິສະຣາເອນໄປທີ່ອັດຊີເຣຍ ແລະໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໄປໄວ້ທີ່ ຮາລາ, ແລະທີ່ແມ່ນ້ຳ ຮາໂບ ແຫ່ງເມືອງໂກຊານ, ແລະໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງຊາວເມເດຍ.¹²ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃນສິ່ງນີ້ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ຂໍ້ກຳນົດຂອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ຄືໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ທຸກຢ່າງເຊິ່ງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງ ຫລື ປະຕິບັດຕາມ.

¹³ແລ້ວໃນປີທີ່ສິບສີ່ແຫ່ງການປົກຄອງຂອງກະສັດເຮເຊກີຢາ, ເຊນນາຄາເລັດ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຍົກທັບຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາເມືອງທີ່ມີປ້ອມກຳບັງຂອງຢູດາ ແລະ ຢຶດເມືອງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້.¹⁴ດັ່ງນັ້ນເຮເຊກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປກ່າວແກ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ໃນເມືອງລາກິດ, ວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ທ່ານ. ຂໍໃຫ້ທ່ານກະຣຸນາຖອນທັບໄປຈາກຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍອມເສຍເຄື່ອງບັນນາການຕາມທີ່ທ່ານຮຽກຮ້ອງ.” ແລະກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຮຽກຮ້ອງເອົາຈາກເຮເຊກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາເປັນເງິນສາມຮ້ອຍຕະລັນ ແລະ ທອງຄຳສາມສິບຕະລັນ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ເຮເຊກີຢາໄດ້ມອບເງິນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໃນຄັງຂອງພຣະຣາຊວັງຂອງກະສັດ.

¹⁶ແລ້ວເຮເຊກີຢາຊົງໄດ້ລອກເອົາທອງຄຳຈາກປະຕູທັງຫລາຍຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ແລະຈາກເສົາປະຕູທັງຫລາຍເຊິ່ງເຮເຊກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ຫໍ່ໄວ້; ພະອົງໄດ້ມອບແກ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ.¹⁷ແຕ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ຍ້າຍກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຕົນ, ໂດຍການສົ່ງຣາທານ ແລະ ຮັບຊາຣິສ ແລະ ຜູ້ບັນຊາການໃຫຍ່ຈາກເມືອງ ລາກິດ ເພື່ອໄປພົບກະສັດເຮເຊກີຢາທີ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປທາງຖະຫນົນ ແລະ ໄປຮອດທາງນອກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ພວກເຂົາຍ່າງທັບເຂົ້າມາໃກ້ບໍຣິເວນທາງເທິງຮ່ອງລະບາຍສະນ້ຳ, ເຊິ່ງເປັນເສັ້ນທາງຂອງການຊັກລ້າງ, ແລະ ໄດ້ຢຸດທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹⁸ເມື່ອພວກເຂົາຮ້ອງຫາກະສັດເຮເຊກີຢາ, ອີລີຢາກີມລູກຊາຍຂອງ ຮິນກີຢາ, ຜູ້ເຈົ້າຫນ້າທີ່ໃນຣາຊະວັງ, ເຊັບນາຣາຊະອາລັກ; ແລະ ໂຢອາ ລູກຊາຍຂອງອາຊັບ, ຣາຊເລຂາ, ໄດ້ອອກມາພົບພວກເຂົາ.

¹⁹ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ບັນຊາການໃຫຍ່ຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາໃຫ້ໄປບອກເຮເຊກີຢາ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ວ່າ: "ແມ່ນຫຍັງຄືແຫລ່ງຂອງຄວາມວາງໃຈຂອງພວກທ່ານ?²⁰ພວກທ່ານເວົ້າແຕ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ກ່າວວ່າມີພັນທະມິດ ແລະແສນຍານຸພາບເພື່ອການສ້າງສົງຄາມ. ບັດນີ້ ພວກທ່ານໄວ້ໃຈໃນຜູ້ໃດ? ມີໃຜຫລືທີ່ມອບຄວາມກ້າຫານໃຫ້ພວກທ່ານເພື່ອຕໍ່ສູ້ຂ້າພະເຈົ້າ?²¹ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ທ່ານອາສັຍໄມ້ຄ້ຳເທົ້າຂອງຕົ້ນກົກທີ່ຫັກຄືປະເທດເອຢິບ, ເຊິ່ງຈະຕຳມືຂອງຜູ້ທີ່ໃຊ້ໄມ້ເທົ້ານັ້ນ, ນັ້ນແມ່ນຟາຣາໂອ ກະສັດແຫ່ງເອຢີບເປັນເຊັ່ນນີ້ຕໍ່ທຸກຄົນທີ່ອາສັຍລາວ.

²²ແຕ່ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍຈະບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, 'ພວກທ່ານເພິ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ,' ກໍສະຖານສູງ ແລະ ແທ່ນບູຊາຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ແມ່ນບໍທີ່ເຮເຊກີຢາທຳລາຍມັນລົງ, ແລະກ່າວກັບຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມວ່າ, 'ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງນະມັສະການທີ່ຫນ້າ ແທ່ນບູຊານີ້ໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ'?²³ດັ່ງນັ້ນ, ມາເຮັດຂໍ້ຕໍ່ລອງກັບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ມ້າສອງພັນໂຕແກ່ທ່ານ, ຖ້າທ່ານສາມາດຊອກຫາຄົນຂີ່ມ້າເຫລົ່ານັ້ນໄດ້.

²⁴ທ່ານຈະຕ້ານທານກັບນາຍທະຫານຄົນດຽວໃນຫມູ່ຂ້າຣາຊການຜູ້ອ່ອນແອທີ່ສຸດຂອງເຈົ້ານາຍຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ເພາະວ່າທ່ານຍັງອາສັຍປະເທດເອຢິບ ເລື່ອງຣົດມ້າຮົບ ແລະຣົດມ້າທະຫານ!²⁵ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເດີນທາງມາທີ່ນີ້ໂດຍທີ່ບໍ່ມີພຣະຢາເວ ໃນສະຖານທີ່ນີ້ເພື່ອຕໍ່ສູ້ ແລະ ທຳລາຍບໍ? ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, 'ຈົ່ງຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ກັບແຜ່ນດິນນີ້ ແລະທຳລາຍມັນ.'"

²⁶ແລ້ວເອລີອາກີມ ລູກຊາຍຂອງຮິນກີຢາ, ແລະ ເຊັບນາ, ແລະ ໂຢອາດໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ບັນຊາການໃຫຍ່ວ່າ, "ຂໍເວົ້າກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານດ້ວຍພາສາອາຣາມເຖີດ, ເພາະວ່າພວກຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈພາສານັ້ນ. ຢ່າເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍພາສາຢູດາໃຫ້ເຂົ້າຫູປະຊາຊົນຜູ້ຢູ່ເທິງກຳແພງນັ້ນເລີຍ.”²⁷ແຕ່ຜູ້ບັນຊາການໃຫຍ່ໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ໃຫ້ມາເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແກ່ເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ ແລະ ແກ່ທ່ານເທົ່ານັ້ນບໍ? ບໍ່ແມ່ນໃຫ້ເວົ້າກັບຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງກຳແພງ, ຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງກິນອາຈົມ ແລະ ດື່ມຍ່ຽວຂອງພວກເຂົາເອງພ້ອມກັບທ່ານດ້ວຍບໍ?"

²⁸ແລ້ວຜູ້ບັນຊາການໃຫຍ່ໄດ້ຢືນຮ້ອງສຽງດັງເປັນພາສາເຮັບເລີ, ວ່າ, "ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງກະສັດຣາທິຣາຊ, ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ.²⁹ກະສັດກ່າວວ່າ, 'ຢ່າໃຫ້ເຮເຊກີຢາ ຫລອກລວງທ່ານທັງຫລາຍ, ເພາະວ່າລາວຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໃຫ້ພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.³⁰ຢ່າໃຫ້ເຮເຊກີຢາເຮັດໃຫ້ທ່ານເພິ່ງພຣະຢາເວ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວຈະໄດ້ຊົງຊ່ອຍກູ້ພວກຂ້າພະເຈົ້າແນ່ນອນ, ແລະ ຈະບໍ່ໄດ້ຊົງມອບເມືອງນີ້ໄວ້ໃນກຳມືຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ."'

³¹ຢ່າຟັງເຮເຊກີຢາ, ເພາະວ່າກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ກ່າວວ່າ: 'ຈົ່ງຍອມຈຳນົນຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ອອກມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ. ແລ້ວທ່ານແຕ່ລະຄົນຈະກິນຈາກເຄືອອະງຸ່ນຂອງຕົນ ແລະຈາກຕົ້ນຫມາກເດື່ອຂອງຕົນເອງ, ແລະຈະໄດ້ດື່ມນ້ຳຈາກບໍ່ເກັບນໍ້າຂອງຕົນ.³²ຈົນກ່ວາຂ້າພະເຈົ້າຈະມາພາທ່ານໄປທີ່ແຜ່ນດິນທີ່ຄ້າຍຄືກັບແຜ່ນດິນຂອງທ່ານເອງ, ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີເຂົ້າ ແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່, ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີເຂົ້າຈີ່ ແລະ ພວກສວນອະງຸ່ນ, ແຜ່ນດິນທີ່ມີພວກຕົ້ນຫມາກກອກ ແລະ ນໍ້າເຜິ້ງ, ເພື່ອວ່າທ່ານທັງຫລາຍຈະມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ບໍ່ຕາຍ.' ຢ່າຟັງເຮເຊກີຢາເມື່ອທີ່ລາວຊັກຊວນທ່ານ, ໂດຍກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວຈະຊົງຊ່ວຍກູ້ພວກຂ້າພະເຈົ້າ.'

³³ມີພະເຈົ້າອົງໃດຂອງປະຊາຊາດເຄີຍກູ້ແຜ່ນດິນຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນຈາກກຳມືຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ແດ່?³⁴ພະເຈົ້າຂອງເມືອງ ຮາມັດ ແລະ ອັກປັດຢູ່ໃສ? ພະເຈົ້າຂອງເສຟາກວາອິມ, ເຮນາ, ແລະ ອີວານັ້ນຢູ່ໃສ? ພະເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຊ່ວຍກູ້ຊາມາເຣຍຈາກມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບໍ?³⁵ພະເຈົ້າອົງໃດໃນບັນດາພະເຈົ້າທັງຫມົດຂອງປະເທດທັງຫລາຍ, ໄດ້ຊ່ວຍກູ້ປະເທດຂອງຕົນຈາກມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ? ພຣະຢາເວຈະຊ່ອຍກູ້ເຢຣູຊາເລັມຈາກມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບໍ?"

³⁶ແຕ່ປະຊາຊົນໄດ້ແຕ່ມິດງຽບຢູ່ ແລະ ບໍ່ຕອບໂຕ້ແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ, ເພາະວ່າກະສັດໄດ້ມີຄຳສັ່ງວ່າ, "ຢ່າຕອບລາວ."³⁷ແລ້ວເອລີອາກີມ ລູກຊາຍຂອງຮິນກີຢາ, ຜູ້ຮັບຜິດຊອບຣາຊວັງ; ແລະ ເຊັບນາ ເລຂາທິການ; ແລະ ໂຢອາ ລູກຊາຍຂອງອາຊັບ, ເລຂາ, ໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າເຮເຊກີຢາດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ຂາດ, ແລະ ໄດ້ກາບທູນພະອົງເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ບັນຊາການໃຫຍ່.

19

¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອກະສັດເຮເຊກີຢາໄດ້ຟັງການລາຍງານຂອງພວກເຂົາ, ພະອົງກໍຊົງຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ. ໄດ້ເອົາຜ້າກະສອບ, ມາປົກຄຸມພະອົງ, ແລະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.²ພະອົງຊົງໃຊ້ເອລີຢາກີມ, ຫົວຫນ້າກົມມະວັງ, ແລະເຊັບນາຣາຊອົງຄະລັກ, ແລະພວກປະໂລຫິດຜູ້ອາວຸໂສ, ປົກຄຸມຕົວດ້ວຍຜ້າກະສອບ, ໄດ້ໄປຫາຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ. ເອຊາຢາລູກຊາຍຂອງອາໂມດ,

³ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ, "ເຮເຊກີຢາໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້, 'ມື້ນີ້ເປັນມື້ແຫ່ງຄວາມທຸກໃຈ, ມື້ໄດ້ຖືກຕິຕຽນ, ແລະ ທົນທຸກ, ເພາະວ່າເດັກກໍເຖິງກຳນົດເກີດ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີກຳລັງໃນການເກີດອອກມາ.⁴ອາດຈະເປັນເພາະວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຈະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດ, ຂອງຜູ້ບັນຊາການໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ເຈົ້ານາຍຂອງລາວໄດ້ສົ່ງມາເຢາະເຢີ້ຍພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ແລະ ພຣະອົງຈະໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຂົາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານໄດ້ຍິນ. ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ທ່ານອະທິຖານເພື່ອຄົນທີ່ຍັງຄົງເຫລືອຢູ່ທີ່ນີ້.'"

⁵ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດເຮເຊກີຢາໄດ້ມາເຖິງເອຊາຢາ,⁶ແລະເອຊາຢາໄດ້ບອກພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, "ຈົ່ງບອກນາຍຂອງທ່ານເຖີດວ່າ: 'ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເພາະຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນນັ້ນ, ເຊິ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາ.⁷ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະໃສ່ວິນຍານຢ່າງຫນຶ່ງໃນລາວ, ເພື່ອວ່າລາວອາດຈະໄດ້ຍິນຂ່າວລື ແລະ ກັບໄປທີ່ແຜ່ນດິນຂອງລາວ. ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລາວລົ້ມລົງດ້ວຍດາບໃນດິນແດນຂອງລາວເອງ."'

⁸ແລ້ວຜູ້ບັນຊາການໃຫຍ່ໄດ້ກັບໄປ ແລະ ໄດ້ພົບວ່າກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັບເມືອງລິບນາ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ຍິນວ່າກະສັດໄດ້ສະເດັດອອກຈາກລາກິດແລ້ວ.⁹ແລ້ວເຊນນາເກຣິບຊົງໄດ້ຍິນວ່າ ຕີຣາກາກະສັດແຫ່ງເອທິໂອເປຍ ແລະ ປະເທດເອຢິບໄດ້ຍົກກອງທັບອອກມາເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພະອົງແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ພະອົງຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປເຝົ້າເຮເຊກີຢາອີກເທື່ອຫນຶ່ງດ້ວຍຂໍ້ຄວາມວ່າ:

¹⁰"ທ່ານຈົ່ງເວົ້າກັບກະສັດເຮເຊກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ຢ່າໃຫ້ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານເຊິ່ງຜູ້ທີ່ທ່ານໄວ້ວາງໃຈນັ້ນຫລອກລວງທ່ານ, ວ່າ, "ເຢຣູຊາເລັມຈະບໍ່ຖືກມອບໄວ້ໃນກຳມືຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ."¹¹ເບິ່ງເຖີດ, ທ່ານໄດ້ຍິນແລ້ວວ່າສີ່ງທີ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຊົງເຮັດກັບແຜ່ນດິນທັງຫມົດໂດຍການທຳລາຍລ້າງຈົນຫມົດສິ້ນ. ສະນັ້ນແລ້ວທ່ານເອງຈະລອດພົ້ນບໍ?

¹²ມີບັນດາພະເຈົ້າຂອງເຫລົ່າປະຊາຊາດເຊິ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍຄື: ຊົນຊາດໂກຊານ, ຮາຣານ, ເຣເຊັບ, ແລະປະຊາຊົນຂອງເອເດນທີ່ອາສັຍຢູ່ໃນເຕລາສາໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນບໍ?¹³ກະສັດຮາມັດ, ກະສັດແຫ່ງອາກປັດ, ກະສັດຂອງເມືອງເສຟາກວາອິມ, ເມືອງເຮນາ, ແລະ ເມືອງອີວາຢູ່ໃສ? '"

¹⁴ເຮເຊກີຢາໄດ້ຊົງຮັບຈົດຫມາຍຈາກມືຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານ ແລະ ຊົງໄດ້ອ່ານມັນ. ແລະໄດ້ຂຶ້ນໄປທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ເຮເຊກີຢາໄດ້ເປີດຈົດຫມາຍນັ້ນອອກສະເພາະພຣະພັກພຣະຢາເວ.¹⁵ແລ້ວເຮເຊກີຢາໄດ້ຊົງອະທິຖານສະເພາະພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ປຣະທັບຢູ່ເທິງເຫລົ່າເຄຣູບ, ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວເຫນືອທຸກຣາຊອານາຈັກຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ.

¹⁶ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍໄດ້ຊົງງ່ຽງຫູ, ແລະ ຊົງຟັງ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຫລຽວເບິ່ງ, ແລະ ໄດ້ຊົງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຊັນນາເກຣິບ, ເຊິ່ງເຂົາໄດ້ສົ່ງມາເພື່ອເຢາະເຢີ້ຍພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.¹⁷ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວ. ເປັນຄວາມຈິງທີ່ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊາດ ແລະ ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາຮ້າງເປົ່າ.¹⁸ພວກເຂົາໂຍນພະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາລົງໃສ່ໃນກອງໄຟ, ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ແມ່ນພະເຈົ້າ ພຽງແຕ່ເປັນຜົນງານຂອງມືມະນຸດ, ແມ່ນໄມ້ ແລະ ຫີນ. ເພາະສະນັ້ນຊາວອັດຊີເຣຍຈຶ່ງທຳລາຍສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້.

¹⁹ສະນັ້ນບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຂໍຊົງຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງເຂົາ, ເພື່ອວ່າຣາຊອານາຈັກທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮູ້ວ່າພຣະອົງຄື, ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ.”

²⁰ແລ້ວເອຊາຢາລູກຊາຍຂອງອາໂມດໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາເຮເຊກີຢາ, ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ອະທິຖານຫາເຮົາກ່ຽວກັບເຊັນນາເກຣິບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານແລ້ວ.²¹ສິ່ງນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງລາວ: "ລູກສາວພົມມະຈາຣີແຫ່ງຊີໂອນ ດູຖູກທ່ານ ແລະ ຫົວເຢາະເຢີ້ຍທ່ານ. ລູກສາວແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມສັ່ນຫົວຂອງນາງໃສ່ທ່ານ.²²ທ່ານໄດ້ເຢາະເຢີ້ຍ ແລະ ກ່າວຫຍາບຊ້າຕໍ່ຜູ້ໃດບໍ? ທ່ານໄດ້ຂຶ້ນສຽງຂອງທ່ານຕໍ່ຜູ້ໃດ ແລະ ໄດ້ເບິ່ງຕາຂອງທ່ານດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຈອງຫອງຕໍ່ຜູ້ໃດບໍ? ກໍຕໍ່ອົງບໍຣິສຸດແຫ່ງອິສະຣາເອນນັ້ນແຫລະ!

²³ດ້ວຍຜູ້ສື່ສານຂອງເຈົ້າ ໆໄດ້ເຢາະເຢີ້ຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, 'ດ້ວຍຣົດຮົບມ້າຫລວງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນໄປເຖິງບ່ອນສູງຂອງພູເຂົາຕ່າງໆ, ເຖິງບ່ອນໄກທີ່ສຸດຂອງເລບານອນ. ເຈົ້າຈະຕັດຕົ້ນແປກສີດາທີ່ສູງທີ່ສຸດຂອງມັນລົງ ທັງຕົ້ນແປກສາມໃບທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງມັນ. ເຈົ້າຈະໄປທີ່ພັກອາສັຍທີ່ໄກສຸດຂອງມັນ, ໃນປ່າທີ່ອຸດົມສົມບູນທີ່ສຸດຂອງມັນ.²⁴ເຈົ້າໄດ້ຂຸດຫນອງ ແລະ ໄດ້ດື່ມນ້ຳໃນດິນແດນຕ່າງດ້າວ. ເຈົ້າໄດ້ເອົາຕີນເຈົ້າເຮັດໃຫ້ກະແສທັງຫມົດຂອງເອຢີບແຫ້ງແລ້ງໄປ.'

²⁵ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍິນບໍວ່າ ເຮົາໄດ້ຕັດສິນໃຈໄວ້ມາດົນແລ້ວ, ແລະ ເຮົາໄດ້ວາງແຜນການໄວ້ແຕ່ດຶກດຳບັນຢ່າງໃດ? ດຽວນີ້ ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນໄປໄດ້ແລ້ວ. ເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້ເພື່ອທຳລາຍບັນດາເມືອງທີ່ເຂັ້ມແຂງຫັກເພລົງໃຫ້ກາຍເປັນຊາກຫັກພັງ.²⁶ສ່ວນຊາວເມືອງຜູ້ອາສັຍຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ, ກໍມີກຳລັງຫນ້ອຍ, ຕົກໃຈ ແລະ ອັບອາຍ. ພວກເຂົາປຽບເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ທີ່ທົ່ງນາ, ແລະ ຄ້າຍຄືຫຍ້າສີຂຽວອ່ອນ, ຄ້າຍຄືຫຍ້າເທິງຫລັງຄາເຮືອນ ຫລື ໃນທົ່ງນາ, ຖືກເຜົາໄຫມ້ກ່ອນທີ່ຈະງອກງາມ.

²⁷ແຕ່ເຮົາໄດ້ຮູ້ຈັກການທີ່ເຈົ້ານັ່ງລົງ, ການທີ່ເຈົ້າອອກໄປ, ແລະ ການທີ່ເຈົ້າເຂົ້າມາ, ແລະຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງເຈົ້າຕໍ່ເຮົາ.²⁸ເພາະຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງເຈົ້າຕໍ່ເຮົາ, ແລະ ຄວາມຈອງຫອງຂອງເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາໃນຫູຂອງເຮົາ, ສະນັ້ນເຮົາຈະໄດ້ເອົາຂໍຂອງເຮົາເກາະໃສ່ດັງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຈະເອົາບັງຫຽນຂອງເຮົາໃສ່ປາກຂອງເຈົ້າ; ແລ້ວເຮົາຈະຫັນເຈົ້າກັບໄປຕາມທາງຈາກບ່ອນທີ່ເຈົ້າມານັ້ນ."

²⁹ແລະນີ້ຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນແກ່ເຈົ້າຄື: ໃນປີນີ້ເຈົ້າຈະກິນສິ່ງເກີດຂຶ້ນເອງ, ແລະໃນປີທີສອງສິ່ງທີ່ເຕີບໃຫຍ່ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ. ແລ້ວໃນປີທີສາມຈົ່ງຫວ່ານ ແລະ ເກັບກ່ຽວແລະ ເຮັດສວນອະງຸ່ນ, ແລະກິນຫມາກຂອງມັນ.³⁰ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາຈະຢັ່ງຮາກລົງ ແລະ ເກີດຜົນຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.³¹ເພາະຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຈະອອກຈາກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ຜູ້ທີ່ລອດຊີວິດຢູ່ຈະອອກມາຈາກພູເຂົາຊີໂອນ. ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາຈະເຮັດສິ່ງນີ້.

³²ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍດັ່ງນີ້ວ່າ: "ລາວຈະບໍ່ເຂົ້າໄປໃນເມືອງນີ້ ຫລື ຍິງລູກສອນມາບ່ອນນີ້. ຫລືວ່າລາວຈະບໍ່ເຂົ້າມາກ່ອນດ້ວຍເຄື່ອງປ້ອງກັນ ຫລື ກໍ່ສ້າງຂັ້ນໄດບຸກຂຶ້ນມາ.³³ລາວເຂົ້າໄປທາງໃດ ກໍຈະເປັນທາງດຽວກັນກັບທີ່ລາວຈະກັບໄປທາງນັ້ນ; ລາວຈະບໍ່ເຂົ້າໄປໃນເມືອງນີ້-ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້."³⁴ເພາະວ່າເຮົາຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນເມືອງນີ້ໄວ້ໃຫ້ລອດພົ້ນ, ເພື່ອເຫັນແກ່ປະໂຫຍດຂອງເຮົາເອງ ແລະ ເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ.'"

³⁵ແລະຢູ່ມາໃນຄືນນັ້ນ ເທວະດາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ອອກໄປ ແລະ ໄດ້ຂ້າທະຫານໃນຄ້າຍອັດຊີເຣຍ, ຈຳນວນ 185.000 ຄົນ. ແລະ ເມື່ອຄົນຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າ, ພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ກາຍເປັນຊາກສົບໄປທົ່ວທຸກບ່ອນ.³⁶ດັ່ງນັ້ນເຊັນນາເກຣິບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ຍົກທັບຂອງລາວອອກຈາກອິສະຣາເອນ ແລະ ໄດ້ຊົງກັບໄປທີ່ວັງ ແລະ ໄດ້ຢູ່ໃນນະຄອນ ນີເນເວ.³⁷ຕໍ່ມາ, ເມື່ອພະອົງນະມັສະການຢູ່ໃນສາລາຂອງ ພະນີຊະຣົກ ພະຂອງພະອົງ, ອັດຣຳເມເລັກ ແລະ ຊາເຣເຊລູກຊາຍຂອງພະອົງກໍໄດ້ຂ້າພະອົງດ້ວຍດາບ. ແລ້ວພວກເຂົາທັງສອງກໍໄດ້ຫນີໄປທີ່ແຜ່ນດິນ ອາຣາຣັດ. ແລ້ວເອສາຮັດໂດນລູກຊາຍຂອງພະອົງກໍໄດ້ຊົງຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

20

¹ໃນເວລານັ້ນເຮເຊກີຢາໄດ້ປ່ວຍໃກ້ຈະຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາໂມດ, ໄດ້ມາເຂົ້າເຝົ້າພະອົງ, ແລະໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ, "ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ຈົ່ງຈັດການບ້ານເມືອງຂອງທ່ານໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ; ເພາະວ່າທ່ານຈະຕາຍ, ແລະ ຈະບໍ່ມີຊີວິດຢູ່.'"²ແລ້ວເຮເຊກີຢາໄດ້ຫັນຫນ້າເຂົ້າໄປຫາຝາ ແລະ ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ, ວ່າ,³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ກະຣຸນາຣະລຶກວ່າ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ດຳເນີນຢູ່ສະເພາະພຣະພັກຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ ແລະ ດ້ວຍສຸດຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ດີໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ.” ແລ້ວເຮເຊກີຢາໄດ້ຮ້ອງໃຫ້ສຽງດັງ.

⁴ກ່ອນທີ່ເອຊາຢາຈະອອກໄປຮອດໃຈກາງເດີ່ນ, ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງທ່ານ, ວ່າ,⁵“ຈົ່ງກັບໄປ, ບອກເຮເຊກີຢາ, ຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ, 'ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າ, ກ່າວ: "ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ເຫັນນໍ້າຕາຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ເຮົາຈະຮັກສາເຈົ້າໃນມື້ທີສາມ, ແລະເຈົ້າຈະຂຶ້ນໄປທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

⁶ເຮົາຈະເພີ່ມຊີວິດຂອງເຈົ້າອີກສິບຫ້າປີ, ເຮົາຈະຊ່ອຍກູ້ເຈົ້າແລະ ເມືອງນີ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກກຳມືຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ແລະ ເຮົາຈະປົກປ້ອງເມືອງນີ້ໄວ້ເພື່ອເຫັນແກ່ເຮົາເອງ. ແລະ ເພື່ອເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ."'⁷ດັ່ງນັ້ນ ເອຊາຢາໄດ້ບອກວ່າ, "ຈົ່ງເອົາເຂົ້າຫນົມຫມາກເດື່ອມາອັນຫນຶ່ງ.” ພວກເຂົາກໍເອົາມາວາງໄວ້ເທິງພະຍາດຂອງພະອົງນັ້ນ, ແລະພະອົງກໍຫາຍດີເປັນປົກກະຕິ.

⁸ເຮເຊກີຢາໄດ້ກ່າວກັບເອຊາຢາວ່າ, “ອັນໃດຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນທີ່ສະແດງວ່າພຣະຢາເວຈະຊົງປິ່ນປົວຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ສິ່ງນັ້ນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ຂຶ້ນໄປພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໃນມື້ທີສາມ?"⁹ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ນີ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນສຳລັບພະອົງຈາກພຣະຢາເວ, ທີ່ພຣະຢາເວຈະໄດ້ຊົງເຮັດຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້. ຄືຈະໃຫ້ເງົາຕາເວັນກ້າວໄປທາງຫນ້າສິບຂັ້ນ, ຫລື ຈະໃຫ້ຢ້ອນກັບມາສິບຂັ້ນ?"

¹⁰ເຮເຊກີຢາໄດ້ຕອບວ່າ, "ມັນເປັນສິ່ງງ່າຍທີ່ຈະໃຫ້ເງົາຍ້າຍອອກໄປສິບຂັ້ນ. ຢ່າເລີຍ, ຂໍໃຫ້ເງົາຢ້ອນກັບຄືນມາສິບຂັ້ນເຖີດ."¹¹ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳເອົາເງົາຢ້ອນກັບຄືນມາສິບຂັ້ນ, ຈາກບ່ອນທີ່ມັນຢ້ອນກັບຄືນຂຶ້ນໄປເທິງຂັ້ນໄດຂອງອາຮາດ.

¹²ໃນເວລານັ້ນ ເມໂຣດັກບາລາດານ ລູກຊາຍຂອງບາລາດານກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ຊົງສົ່ງຈົດຫມາຍ ແລະ ຂອງຂວັນມາໃຫ້ແກ່ເຮເຊກີຢາ, ເພາະພະອົງຊົງໄດ້ຍິນວ່າເຮເຊກີຢາຊົງເຈັບປ່ວຍ.¹³ເຮເຊກີຢາໄດ້ຊົງຟັງຈົດຫມາຍເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະຊົງໄດ້ພາພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປເບິ່ງຄັງຊັບສົມບັດທັງຫມົດຂອງພະອົງ, ເພື່ອໃຫ້ເບິ່ງເງິນ, ທອງຄຳ, ເຄື່ອງເທດ ແລະ ນ້ຳມັນຢ່າງດີ, ແລະ ຄັງອາວຸດຂອງພະອົງ, ແລະໃຫ້ເບິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ມີຢູ່ໃນຄັງຂອງພະອົງ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດຢູ່ໃນພະຣາຊະວັງ, ຫລື ໃນຣາຊະອານາຈັກທັງຫມົດຂອງພະອົງ, ເຊິ່ງເຮເຊກີຢາບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍແກ່ພວກພະອົງ.

¹⁴ຈາກນັ້ນເອຊາຢາຜູ້ທຳນວາຍກໍໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າກະສັດເຮເຊກີຢາ ແລະ ທູນຖາມພະອົງວ່າ, "ຄົນເຫລົ່ານີ້ທູນຫຍັງແດ່? ແລະພວກເຂົາມາຫາພະອົງຈາກໃສແດ່?" ເຮເຊກີຢາກ່າວວ່າ, "ພວກເຂົາມາຈາກເມືອງໄກຄືມາຈາກປະເທດບາບີໂລນ."¹⁵ເອຊາຢາໄດ້ຖາມວ່າ, "ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຫຍັງຢູ່ໃນພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງແດ່?" ເຮເຊກີຢາຕອບວ່າ, "ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນທຸກຢ່າງຢູ່ໃນວັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ບໍ່ມີສິ່ງມີຄ່າຫຍັງໃນພະຄັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຂົາ."

¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວກັບເຮເຊກີຢາວ່າ, "ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ:¹⁷"ຈົ່ງເບິ່ງ, ວັນເວລາກຳລັງຈະມາເຖິງເມື່ອທຸກສິ່ງໃນວັງຂອງທ່ານ, ແລະ ສິ່ງຂອງທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານໄດ້ສະສົມມາຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້, ຈະຕ້ອງຖືກເອົາໄປທີ່ບາບີໂລນ. ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເຫລືອເລີຍ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.¹⁸ລູກບາງຄົນເຊິ່ງຖືກຳເນີດມາຈາກທ່ານ, ຜູ້ເຊິ່ງເກີດມາກັບທ່ານ-ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະນຳເອົາໂຕພວກເຂົາໄປ, ແລະ ພວກເຂົາຈະໄປເປັນຂັນທີໃນພະຣາຊະວັງຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ.'"

¹⁹ຫລັງຈາກນັ້ນເຮເຊກີຢາໄດ້ກ່າວກັບເອຊາຢາວ່າ, "ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວມານັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ດີແລ້ວ." ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງໄດ້ຄິດວ່າ, "ກໍດີແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ ໃນເມື່ອມີຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ຄວາມປອດພັຍໃນສມັຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ?"²⁰ສ່ວນພະຣາຊະກິດອື່ນໆຂອງເຮເຊກີຢາ ແລະ ອຳນາດທັງຫມົດຂອງພະອົງ, ແລະການທີ່ພະອົງໄດ້ສ້າງສະ ແລະ ຮ່ອງລະບາຍນ້ຳ, ແລະວິທີທີ່ພະອົງໄດ້ນຳເອົານ້ຳເຂົ້າມາໃນເມືອງ-ໄດ້ແນວໃດ ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືພົງສາວະດານກະສັດແຫ່ງຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?²¹ເຮເຊກີຢາໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະມານາເຊລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຊົງຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

21

¹ມານາເຊມີອາຍຸໄດ້ສິບສອງປີເມືອໄດ້ຊົງຄອງຣາຊ; ພະອົງໄດ້ຊົງປົກຄອງຫ້າສິບ-ຫ້າປີໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ແມ່ຂອງພະອົງມີນາມຊື່ວ່າ ເຮັບຊີບາ.²ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມການກະທຳທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ເຊິ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າປະຊາຊາດອິສະຣາເອນ.³ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງສະຖານສູງ ເຊິ່ງເຮເຊກີຢາພໍ່ຂອງພະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍນັ້ນ, ແລະ ພະອົງຊົງໄດ້ຕັ້ງແທ່ນບູຊາຕ່າງໆແດ່ພະບາອານ, ແລະຊົງໄດ້ສ້າງຕັ້ງເສົາພະອາເຊຣາຂຶ້ນໃຫມ່, ຄືກັນກັບອາຮາບກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ຊົງເຮັດ, ແລະ ໄດ້ຊົງກົ້ມກາບດວງດາວທຸກດວງຂອງທ້ອງຟ້າ ແລະ ບູຊາສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.

⁴ມານາເຊໄດ້ຊົງສ້າງແທ່ນບູຊາຂອງພະຕ່າງຊາດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ເຖິງວ່າພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະໃສ່ຊື່ຂອງເຮົາໄວ້ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕະຫລອດໄປ."⁵ພະອົງໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາຕ່າງໆແດ່ດວງດາວຕ່າງໆທັງຫມົດຂອງທ້ອງຟ້າທັງ ໃນລານທັງສອງຂ້າງຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁶ພະອົງໄດ້ຊົງນຳເອົາລູກຊາຍໄປເຜົາໄຟ; ແລະໄດ້ຊົງຖືເລິກຍາມເພື່ອເຮັດເວດມົນຄາຖາ ແລະຊົງໄດ້ຕິດຕໍ່ກັບຄົນທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ ແລະຄົນທີ່ເວົ້າກັບຜີວິນຍານຕ່າງໆໄດ້. ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຫລວງຫລາຍໃນສາຍພຣະເນດພຣະຢາເວ ຍຸແຍ່ໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງໃຈຮ້າຍ.

⁷ສ່ວນຮູບແກະສະຫລັກຂອງອາເຊຣາທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງສ້າງນັ້ນ, ພະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້ໃນພຣະະວິຫານ. ເຊິ່ງພຣະວິຫານນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບດາວິດ ແລະ ຊາໂລໂມນລູກຊາຍຂອງພະອົງວ່າ; “ໃນວິຫານນີ້ ແລະ ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເຊິ່ງເຮົາໄດ້ເລືອກອອກຈາກຊົນເຜົ່າທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນ, ທີ່ເຮົາຈະໃສ່ຊື່ຂອງເຮົາໄວ້ຕະຫລອດໄປ.⁸ເຮົາຈະບໍ່ເປັນເຫດໃຫ້ຕີນຂອງອິສະຣາເອນພະເນຈອນອອກຈາກແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາອີກ, ຖ້າພຽງແຕ່ພວກເຂົາລະມັດຣະວັງທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາ, ແລະປະຕິບັດຕາມທັມບັນຍັດທຸກຢ່າງທີ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາ.”⁹ແຕ່ປະຊາຊົນບໍ່ຍອມຟັງ, ແລະ ມານາເຊໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາໃຫ້ຫລົງໄປໃນທາງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍກວ່າບັນດາປະຊາຊາດ ເຊິ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງທຳລາຍໃຫ້ພົ້ນຫນ້າປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບພວກຜູ້ທຳນວາຍຜູ້ຮັບໃຊ້, ຂອງພຣະອົງ, ວ່າ,¹¹"ເພາະວ່າມານາເຊກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງເຫລົ່ານີ້, ແລະການເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍກວ່າຄົນອະໂມຣິດຜູ້ທີ່ຢູ່ມາກ່ອນລາວໄດ້ເຮັດທັງຫມົດ, ອີກທັງຍັງເຮັດໃຫ້ຢູດາເຮັດບາບກັບບັນດາຮູບເຄົາຣົບຂອງລາວ,¹²ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາກຳລັງນຳເຫດຮ້າຍມາເຫນືອນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຢູດາທີ່ໃຜກໍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນແລ້ວ, ຫູທັງສອງຂ້າງຂອງລາວຈະອື້ໄປ.

¹³ເຮົາຈະວັດແທກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍໃຊ້ເຊືອກເສັ້ນດຽວກັບທີ່ເຮົາໄດ້ວັດແທກໃນເມືອງຊາມາເຣຍ, ແລະໄດ້ໃຊ້ລູກດິ່ງອັນດຽວກັນກັບທີ່ວັດແທກເຊື້ອສາຍອາຮາບ, ເຮົາຈະລ້າງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ສະອາດຄືກັບຄົນລ້າງຈານ, ຄືລ້າງແລ້ວກໍຂວ້ຳລົງ.¹⁴ເຮົາຈະຖິ້ມມໍຣະດົກສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງເຮົາໄປ ແລະມອບພວກເຂົາໃຫ້ຢູ່ໃນກຳມືສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ. ແລະພວກເຂົາຈະຕົກເປັນເຫຍື່ອ ແລະ ເປັນເຄື່ອງປຸ້ນຂອງສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ,¹⁵ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ, ແລະ ກະຕຸ້ນເຮົາໃຫ້ໃຈຮ້າຍ, ນັບແຕ່ມື້ທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາອອກຈາກປະເທດເອຢິບ, ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້."

¹⁶ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນອີກ, ມານາເຊໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງຜູ້ບໍຣິສຸດໄຫລອອກເປັນຈຳນວນຫລາຍ, ຈົນພະອົງເຮັດໃຫ້ຄວາມຕາຍເຕັມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈາກດ້ານຫນຶ່ງໄປອີກດ້ານຫນຶ່ງ. ນອກເຫນືອຈາກບາບທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຢູດາເຮັດຜິດ, ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ.¹⁷ສ່ວນພະຣາຊກິດອື່ນໆຂອງມານາເຊ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຊົງໄດ້ເຮັດ, ແລະ ບາບທີ່ພະອົງໄດ້ເຮັດ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືພົງສາວະດານກະສັດແຫ່ງຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?¹⁸ມານາເຊໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງ ແລະ ໄດ້ຊົງຖືກຝັງໄວ້ໃນສວນຂອງພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງເອງ, ໃນສວນອຸດສາ. ອາໂມນລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຊົງຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

¹⁹ອາໂມນມີອາຍຸໄດ້ຊາວສອງປີເມື່ອພະອົງໄດ້ຊົງຄອງຣາຊ; ພະອົງໄດ້ປົກຄອງຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສອງປີ. ແມ່ຂອງພະອົງມີນາມຊື່ວ່າ ເມຊຸນເລເມດ; ນາງເປັນລູກສາວຂອງຮາຣຸດຊາວຢົດບາ.²⁰ພະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຄືກັບມານາເຊພໍ່ຂອງພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ.

²¹ອາໂມນໄດ້ຊົງດຳເນີນໃນທາງທຸກຢ່າງທີ່ພໍ່ຂອງພະອົງໄດ້ຊົງດຳເນີນ, ແລະ ໄດ້ບູຊາຮູບປັ້ນທີ່ພໍ່ຂອງພະອົງໄດ້ຊົງບູຊາ, ແລະ ກົ້ມຂາບຮູບເຄົາຣົບເຫລົ່ານັ້ນ.²²ພະອົງໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ຊົງດຳເນີນໄປໃນເສັ້ນທາງຂອງພຣະຢາເວ.²³ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງອາໂມນໄດ້ຮ່ວມກັນຄິດການກະບົດ ແລະ ໄດ້ຂ້າກະສັດໃນພະຣາຊວັງຂອງພະອົງເອງ.

²⁴ແຕ່ປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນໄດ້ຂ້າທຸກຄົນທີ່ສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດກັນກະບົດຕໍ່ກະສັດອາໂມນ, ແລ້ວປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນໄດ້ຕັ້ງໂຢຊີຢາລູກຊາຍຂອງພະອົງຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.²⁵ສ່ວນພະຣາຊກິດອື່ນໆ ຂອງອາໂມນທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດມາແລ້ວ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືພົງສາວະດານຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?²⁶ປະຊາຊົນໄດ້ຝັງພະອົງໃນອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພະອົງໃນສວນອຸດຊາ, ແລະ ໂຢຊິຢາລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຊົງຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

22

¹ໂຢຊີຢາຊົງມີອາຍຸໄດ້ແປດປີເມື່ອພະອົງຄອງຣາຊ; ພະອົງໄດ້ປົກຄອງສາມສິບ-ເອັດປີໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ແມ່ຂອງພະອົງມີນາມຊື່ວ່າ ເຢດີດາ (ນາງເປັນລູກສາວຂອງອາດາຢາ ແລະ ເປັນຊາວເມືອງໂບຊະກາດ).²ພະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທັມໃນສາຍພະເນດຂອງພຣະຢາເວ. ພະອົງໄດ້ຊົງດຳເນີນຕາມທາງຫມົດຂອງດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະ ພະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຫັນເຫໄປທາງຂວາ ຫລື ທາງຊ້າຍ.

³ສີ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີສິບແປດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງກະສັດໂຢຊິຢາ, ພະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຊາຟານລູກຊາຍຂອງອາຊາລີຢາລູກຊາຍຂອງເມຊຸນລຳ, ອົງຄະລັກໄປທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໂດຍກ່າວວ່າ,⁴"ຈົ່ງຂຶ້ນໄປຫາຮິນກີຢາມະຫາປະໂລຫິດ ແລະ ບອກທ່ານໃຫ້ນັບເງິນທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ເຊິ່ງເຈົ້າຫນ້າທີ່ທີ່ເກັບຈາກປະຊາຊົນ.⁵ຂໍໃຫ້ມອບໄວ້ໃນມືຂອງຜູ້ເຮັດຫນ້າທີ່ຮັກສາພຣວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາຈ່າຍຄ່າແຮງງານຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວເພື່ອສ້ອມແປງພຣະວິຫານສຳລັບພວກເຂົາ.

⁶ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເອົາເງິນໃຫ້ແກ່ຊ່າງໄມ້, ຊ່າງກໍ່ສ້າງ, ແລະ ຊ່າງປູນ, ແລະຍັງຈະຊື້ໄມ້ ແລະ ກ້ອນຫີນເພື່ອສ້ອມແປງພຣະວິຫານເຊັ່ນດຽວກັນ."⁷ແຕ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຂໍເອົາບັນຊີຈາກເງິນທີ່ມອບໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຢ່າງຊື່ສັດ.

⁸ຮິນກີຢາມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ເວົ້າກັບຊາຟານອົງຄະລັກວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫນັງສືກົດບັນຍັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ." ດັ່ງນັ້ນ ຮິນກີຢາໄດ້ມອບຫນັງສືນັ້ນໃຫ້ຊາຟານ, ແລະ ລາວກໍໄດ້ອ່ານ.⁹ຊາຟານໄດ້ຈາກໄປ ແລະ ໄດ້ເອົາຫນັງສືໄປຖວາຍກະສັດ, ແລະ ໄດ້ລາຍງານກັບພະອົງ, ວ່າ, “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງໄດ້ຈ່າຍເງິນທີ່ພົບໃນພຣະວິຫານ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນຳເງິນເຂົ້າໄປມອບໄວ້ໃນກຳມືຂອງຄົນງານຜູ້ທີ່ເຮັດຫນ້າທີ່ເບິ່ງແຍງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ."¹⁰ແລ້ວຊາຟານອົງຄະລັກໄດ້ກ່າວຕໍ່ກະສັດວ່າ, "ຮິນກີຢາມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ມອບຫນັງສືແກ່ຂ້າພະອົງຫນຶ່ງເຫລັ້ມ." ແລ້ວຊາຟານກໍໄດ້ອ່ານຖວາຍກະສັດ.

¹¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອກະສັດໄດ້ຊົງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຫນັງສືກົດບັນຍັດ, ແລະ ພະອົງກໍໄດ້ຊົງຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ.¹²ກະສັດໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ປະໂລຫິດຮິນກີຢາ, ແລະອາຮີກຳລູກຊາຍຂອງຊາຟານ, ແລະ ອັກໂບລູກຊາຍຂອງມີກາອີຢາ ແລະ ຊາຟານ, ທີ່ເປັນອົງຄະລັກ ແລະ ອາສາອີຢາອົງຄະລັກພະອົງເອງ, ກ່າວວ່າ,¹³"ຈົ່ງໄປທູນຖາມພຣະຢາເວເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ເພື່ອປະຊາຊົນ ແລະ ເພື່ອຢູດາທັງຫມົດ, ກ່ຽວກັບຖ້ອຍຄຳສັບຕ່າງໆໃນຫນັງສືນີ້ທີ່ພົບເຫັນ. ເພາະວ່າຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວເຊິ່ງກຳລັງລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພວກເຮົາແມ່ນໃຫຍ່ຫລວງຫລາຍ ເພາະວ່າບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຫນັງສືນີ້ ທີ່ຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບພວກເຮົາ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ຮິນກີຢາປະໂລຫິດ, ອາຮີກຳ, ອັກໂບ, ຊາຟານ, ແລະ ອາສາອີຢາຈຶ່ງໄດ້ໄປຫາຮຸນດາຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ, ຍິງຜູ້ເປັນເມຍຂອງຊານລູມລູກຊາຍຂອງຕິກວາລູກຊາຍຂອງຮາຮັດ, ຜູ້ເບິ່ງແຍງເສື້ອຜ້າ (ນາງໄດ້ຢູ່ໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມໃນພາກພື້ນທີ່ສອງ), ແລະພວກເຂົາໄດ້ສົນທະນາກັນກັບນາງ.¹⁵ນາງໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, "ນີ້ແຫລະແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ໄດ້ກ່າວວ່າ: 'ຈົ່ງບອກຜູ້ທີ່ໃຊ້ພວກທ່ານມາຫາເຮົາວ່າ,¹⁶“ນີ້ແຫລະຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວ: ນີ້ແຫລະ ເຮົາຈະ ນຳເອົາເຫດຮ້າຍມາສູ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ ແລະ ມາຫາປະຊາຊົນຂອງເມືອງນີ້, ຕາມຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດໃນຫນັງສືທີ່ກະສັດຢູດາໄດ້ອ່ານນັ້ນ.

¹⁷ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາແລະ ໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍພະເຈົ້າອົງອື່ນໆ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາໃຈຮ້າຍກັບທຸກໆການກະທຳທັງຫມົດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ—ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງເຮົາຈະສະຫວ່າງໄປສູ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້, ແລະ ຈະບໍ່ສາມາດດັບໄດ້.'"¹⁸ແຕ່ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ຜູ້ທີ່ຊົງໃຊ້ພວກທ່ານມາຖາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ, ຈົ່ງໄປບອກພະອົງວ່າ: "ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນກ່າວໄວ້ວ່າ: 'ທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນ,¹⁹ເພາະວ່າຫົວໃຈຂອງເຈົ້າອ່ອນນ້ອມ, ແລະ ເຈົ້າຖ່ອມຕົວລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຊິ່ງເຮົາກ່າວໂທດສະຖານທີ່ນີ້ ແລະ ປະຊາຊົນໃນເມືອງນີ້, ເຊິ່ງຈະກາຍເປັນທີ່ເປົ່າຮ້າງ ແລະ ຖືກສາບແຊ່ງ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງເຈົ້າ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ, ເຮົາເອງກໍໄດ້ຍິນທ່ານເຊັ່ນກັນ-ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

²⁰ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະນຳພາເຈົ້າໄປໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະຖືກນຳພາໄປບ່ອນອຸບໂມງຝັງສົບຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສະຫງົບສຸກ. ດວງຕາຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນຄວາມໂຊກຮ້າຍທັງຫມົດທີ່ເຮົານຳມາສູ່ສະຖານທີ່ນີ້.'"'" "ດັ່ງນັ້ນ ພວກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍກໍໄດ້ນຳເອົາຂ່າວສານນີ້ກັບມາທູນກະສັດ.

23

¹ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດໄດ້ຊົງໃຊ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ທີ່ຮວບຮວມອາວຸດທັງຫມົດຂອງຢູດາ ແລະ ຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ມາເຂົ້າເຝົ້າພະອົງ.²ຈາກນັ້ນກະສັດໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະພ້ອມດ້ວຍປະຊາຊົນຢູດາທັງຫມົດ ແລະ ຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບພະອົງ, ລວມທັງພວກປະໂລຫິດ, ພວກປະກາດພຣະຄັມ, ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜູ້ເລັກນ້ອຍຫລືຜູ້ໃຫຍ່. ແລ້ວພະອົງໄດ້ທ່ອງອ່ານຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດໃນຫນັງສືພັນທະສັນຍາ ທີ່ເຫັນຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ.

³ກະສັດໄດ້ຢືນຢູ່ຂ້າງເສົາ ແລະ ໄດ້ຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ວ່າຈະດຳເນີນຕາມພຣະຢາເວ ແລະ ຈະຮັກສາພຣະບັນຍັດ, ຄຳສອນ, ແລະ ກົດຂອງພຣະອົງ, ດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈຂອງພະອົງ, ຈະຢືນຢັນຖ້ອຍຄຳຂອງພັນທະສັນຍານີ້ທີ່ຂຽນໄວ້ໃນຫນັງສືນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນພັນທະສັນຍານັ້ນ.

⁴ກະສັດໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຮິນກີຢາປະໂລຫິດໃຫຍ່, ແລະ ພວກປະໂລຫິດທີ່ຮອງລົງມາ, ແລະ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູໃຫ້ນຳເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດທີ່ເຮັດຂຶ້ນສຳລັບພະບາອານ ສຳລັບພະອາເຊຣາ ແລະ ສຳລັບດວງດາວຂອງທ້ອງຟ້າທັງຫມົດ. ທີ່ອອກມາຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພະອົງກໍໄດ້ເຜົາຜານໄປຢູ່ນອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນເຂດທົ່ງນາແຫ່ງຮ່ອມພູເຂົາກິດໂຣນ ແລະ ໄດ້ຊົງເອົາຂີ້ເຖົ່າຂອງມັນໄປທີ່ເມືອງເບັດເອນ.⁵ພະອົງໄດ້ຊົງກຳຈັດພວກນັກບວດຂອງຮູບເຄົາຣົບ ຜູ້ທີ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມຢູ່ສະຖານສູງ ໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ ແລະ ທົ່ວໆນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ-ລວມທັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຈູດເຄື່ອງຫອມຖວາຍພະບາອານ, ຖວາຍດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ດາວເຄາະ, ແລະ ຫມູ່ດາວທັງຫມົດຂອງທ້ອງຟ້າ.

⁶ພະອົງໄດ້ຊົງນຳເອົາພະອາເຊຣາອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໄປທີ່ຮ່ອມພູກິດໂຣນ ພາຍນອກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄດ້ຊົງເຜົາທີ່ນັ້ນ. ພະອົງໄດ້ຊົງທຸບໃຫ້ເປັນຂີ້ຝຸ່ນ ແລະ ໂຍນຜົງຂີ້ຝຸ່ນນັ້ນລົງໃນຂຸມຝັງສົບຂອງຄົນທົ່ວໄປ.⁷ພະອົງໄດ້ຊົງມ້າງທີ່ຢູ່ອາສັຍຂອງຍິງໂສເພນີໃນພິທີທາງສາສະນາ ເຊິ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ທີ່ຜູ້ຍິງໄດ້ຫຍິບເສື້ອຜ້າສຳລັບພະອາເຊຣາ.

⁸ໂຢຊີຢາໄດ້ຊົງໃຫ້ນັກບວດທັງຫມົດອອກຈາກເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ ແລະ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ສູງຄືບ່ອນທີ່ນັກບວດໄດ້ຈູດເຄື່ອງຫອມເສຍຄວາມສັກສິດ, ຕັ້ງແຕ່ເມືອງເກບາເຖິງເບເອນເຊບາ. ແລະ ພະອົງໄດ້ທຳລາຍສະຖານທີ່ສູງຂອງປະຕູເຊິ່ງຢູ່ທາງເຂົ້າປະຕູຂອງໂຢຊວຍ (ເຈົ້າເມືອງ), ທີ່ຢູ່ເບື້ອງຊ້າຍມືທີ່ປະຕູເມືອງ.⁹ເຖິງແມ່ນວ່າບັນດານັກບວດທຸກແຫ່ງສະຖານສູງບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປະຕິບັດຫນ້າທີ່ຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ແຕ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ ໃນບັນດາພວກອ້າຍນ້ອງຂອງພວກເຂົາເອງ.

¹⁰ໂຢຊີຢາໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ໂຕເຟັດ, ໃນຮ່ອມພູຮິນໂນມເປັນມົນທິນ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຜົາລູກຊາຍ ຫລື ລູກສາວຂອງຕົນໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ພະໂມເລັກ.¹¹ພະອົງໄດ້ ຊົງກຳຈັດພວກມ້າທີ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ຖວາຍແກ່ດວງຕາເວັນ. ທີ່ຢູ່ໃນບໍຣິເວນທາງເຂົ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໃກ້ກັບຫ້ອງນາທານເມເລັກ, ຂ້າຣາຊະການຄົນຫນຶ່ງ. ໂຢຊິຢາໄດ້ຊົງຈູດຣົດມ້າຂອງດວງອາທິດ.

¹²ກະສັດໂຢຊີຢາໄດ້ທຳລາຍແທ່ນບູຊາເທິງຫລັງຄາຫ້ອງຊັ້ນເທິງຂອງອາຮາດ, ເຊິ່ງບັນດາກະສັດຂອງຢູດາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ, ແລະ ແທ່ນບູຊາທີ່ມານາເຊໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃນເດີ່ນທັງສອງຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໂຢຊີຢາໄດ້ຊົງທຸບມ້າງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເປັນປ່ຽງໆ ແລະ ໂຍນມັນຖິ້ມໄປໃນຮ່ອມພູກິດໂຮນ.¹³ກະສັດໄດ້ທຳລາຍສະຖານທີ່ສູງເຊິ່ງທີ່ຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ຢູ່ທາງທິດໃຕ້ຂອງພູເຂົາແຫ່ງການຊົ່ວຊ້ານັ້ນເສຍຄວາມບໍຣິສຸດ ທີ່ຊາໂລໂມນກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ສ້າງໄວ້ສຳລັບພະອັດສະຕາກ, ເປັນຮູບບູຊາສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຂອງຊາວຊີໂດນ; ແລະ ສຳລັບພະເຄໂມດ, ເປັນຮູບເຄົາຣົບສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຂອງຊາວໂມອາບ; ແລະ ສຳລັບພະມິນກົມ, ເປັນຮູບເຄົາຣົບທີ່ຫນ້າລັງກຽດຂອງຊາວອຳໂມນ.¹⁴ພະອົງໄດ້ທຸບເສົາທີ່ສັກສິດອອກເປັນປ່ຽງໆ ແລະ ໂຄ່ນບັນດາເສົາທັງຂອງອາເຊຣາລົງແລ້ວກໍເອົາບັນດາກະດູກຂອງມະນຸດຖົມໃສ່ທີ່ນັ້ນ.

¹⁵ໂຢຊີຢາໄດ້ທຳລາຍແທ່ນບູຊາທີ່ເບັດເອນກັບສະຖານທີ່ສູງເຊິ່ງໄດ້ຊົງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງເນບັດ (ຜູ້ໄດ້ນຳອິສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບ) ພະອົງໄດ້ຊົງເຜົາແທ່ນບູຊາກັບສະຖານທີ່ສູງນັ້ນລົງ. ແລະໄດ້ເຜົາສະຖານທີ່ສູງນັ້ນແລ້ວບົດໃຫ້ເປັນຝຸ່ນ. ພະອົງຍັງໄດ້ເຜົາເສົາອາເຊຣາດ້ວຍ.¹⁶ໃນຂະນະທີ່ໂຢຊີຢາໄດ້ສັງເກດໄປອ້ອມໆບໍລິເວນນັ້ນ, ພະອົງໄດ້ສັງເກດເຫັນຫລຸມຝັງສົບທີ່ຢູ່ຂ້າງພູເຂົາ. ພະອົງໄດ້ສົ່ງຄົນໃຫ້ໄປເອົາບັນດາກະດູກອອກຈາກຫລຸມຝັງສົບ; ແລະ ພະອົງໄດ້ເຜົາເທິງແທ່ນບູຊາ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມສັກສິດເສຍຫາຍ. ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງອົງພຣະຢາເວເຊິ່ງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້, ຄົນທີ່ເຄີຍກ່າວເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ກ່ອນແລ້ວ.

¹⁷ແລ້ວພະອົງກ່າວວ່າ, "ນັ້ນແມ່ນອູບໂມງຝັງສົບຂອງໃຜທີ່ເຮົາຫລຽວເຫັນ?" ພວກຄົນໃນເມືອງນັ້ນກໍໄດ້ເວົ້າກັບພະອົງວ່າ, "ເປັນບ່ອນຝັງສົບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ມາຈາກຢູດາ ແລະ ເວົ້າເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ເຊິ່ງພະອົງຫາກໍໄດ້ຊົງເຮັດແທ່ນບູຊາທີ່ເບັດເອນ.”¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ໂຢຊີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນເຖີດ. ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ໃດຍ້າຍກະດູກຂອງລາວໄປ.” ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງປະກະດູກຂອງລາວໄວ້ຢ່າງນັ້ນ, ພ້ອມກັບກະດູກຂອງຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ ຜູ້ອອກມາຈາກເມືອງຊາມາເຣຍ.

¹⁹ແລ້ວໂຢຊີຢາໄດ້ຊົງຍ້າຍບັນດາສາລາທັງຫມົດຂອງສະຖານສູງທີ່ຢູ່ໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງຊາມາເຣຍ, ຊຶ່ງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້, ແລະເປັນການເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວໂກດຮ້າຍ. ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດຕໍ່ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເຫມືອນທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດທີ່ເບັດເອນ²⁰ພະອົງໄດ້ຂ້ານັກບວດແຫ່ງສະຖານສູງທັງຫມົດເທິງແທ່ນບູຊາ ແລະໄດ້ຊົງເຜົາກະດູກຄົນເທິງແທ່ນເຫລົ່ານັ້ນ ແລ້ວພະອົງກໍໄດ້ກັບຄືນໄປກຸງເຢຣູຊາເລັມ.

²¹ຈາກນັ້ນກະສັດໄດ້ອອກ ຄຳ ສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນ, ທັງຫມົດ ວ່າ“ ຈົ່ງຖືເທສະການປັສະຄາຖວາຍແດ່ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າ. ດັ່ງທີ່ມີຂຽນໄວ້ໃນປື້ມບັນທຶກຂອງພັນທະສັນຍານີ້.”²²ເພາະວ່າການສະຫລອງເທສະການປັສະຄາເຊັ່ນນີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກັນມາຕັ້ງແຕ່ສມັຍຂອງຜູ້ພິພາກສາທີ່ໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນ. ບໍ່ເຄີຍມີໃນສມັຍ ບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ແລະກະສັດແຫ່ງຢູດາ.²³ແຕ່ໃນປີທີສິບແປດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ ມີການສະຫລອງເທສະການ ປັສະຄາຂອງພຣະຢາເວ ຢ່າງນີ້ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ.

²⁴ໂຢຊີຢາ ຍັງໄດ້ລົບລ້າງຜູ້ທີ່ເວົ້າລົມກັບຄົນຕາຍ, ຫລືຜີ. ລາວຍັງໄດ້ຊົງກຳຈັດ ບັນດາເຄື່ອງລາງ, ຮູບປັ້ນເຄົາຣົບ, ແລະສິ່ງຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງທັງຫມົດ ຊຶ່ງເຫັນກັນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຢູດາແລະເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອຊົງຢັ້ງຢືນ ຖ້ອຍຄຳ ຂອງກົດບັນຍັດເຊິ່ງມີຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມທີ່ປະໂລຫິດ ຮິນກີຢາ ໄດ້ເຫັນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.²⁵ກ່ອນໂຢຊີຢາ, ກໍບໍ່ມີກະສັດອົງໃດຄືກັບລາວ. ຜູ້ໄດ້ຫັນກັບມາຫາພຣະຢາເວ ດ້ວຍສຸດຈິດ, ສຸດໃຈ, ແລະ ດ້ວຍສຸດກຳລັງຂອງລາວ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດຕາມກົດບັນຍັດທັງຫມົດ ຂອງໂມເຊ, ຫລັງຈາກໂຢຊີຢາກໍບໍ່ມີກະສັດອົງໃດຂຶ້ນມາຄືພະອົງ.

²⁶ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ພຣະຢາເວ ກໍບໍ່ໄດ້ຫັນຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍອັນແຮງກ້າຂອງພຣະອົງ,. ເຊິ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຢູດາ ຍ້ອນການນະມັສະການພະຂອງຄົນຕ່າງຊາດທີ່ມານາເຊໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໂກດຮ້າຍ.²⁷ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຢູດາອອກໄປໃຫ້ພົ້ນສາຍຕາຂອງເຮົາດ້ວຍ, ຄືກັບທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດກັບອິສະຣາເອນ ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ເມືອງນີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກອອກໄປເສຍ, ຄືກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພຣະວິຫານ ເຊິ່ງເຮົາໄດ້ເວົ້າວ່າ 'ນາມຂອງເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ.'"

²⁸ສ່ວນພະຣາຊກິດ ອື່ນໆຂອງໂຢຊີຢາ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງກະທຳ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມປະຫວັດສາດຂອງກະສັດຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?²⁹ໃນສມັຍ, ຂອງພະອົງຟາຣາໂອ ເນໂກ, ກະສັດຂອງປະເທດເອຢິບ, ໄດ້ຍົກທັບສູ້ກັບກະສັດອັດຊີເຣຍຢູ່ທີ່ແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ, ກະສັດ ໂຢຊີຢາໄດ້ໄປພົບກັບ ເນໂກ ໃນຢູ່ສະຫນາມຮົບ, ແລະ ເນໂກໄດ້ຂ້າພະອົງໃນ ເມືອງເມກິດໂດ.³⁰ພວກຂ້າຣາຊການຂອງໂຢຊີຢາໄດ້ ນຳ ສົບໃສ່ຣົດມ້າເສິກຈາກເມກິດໂດ, ເອົາໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໄດ້ຝັງພະອົງໄວ້ໃນບ່ອນຝັງສົບຂອງພະອົງເອງ. ແລະປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນນັ້ນໄດ້ ນຳ ເອົາເຢໂຮອາຮາດລູກຊາຍຂອງ ໂຢຊີຢາ, ມາແລະຊົງແຕ່ງຕັ້ງລາວ, ແລະໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນກະສັດແທນພໍ່ຂອງຕົນ.

³¹ເຢໂຮອາຮາດ ມີອາຍຸໄດ້ຊາວສາມປີໃນເວລາທີ່ລາວໄດ້ຂຶ້ນຄອງຣາຊ, ແລະລາວໄດ້ຊົງປົກຄອງໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ໄດ້ສາມເດືອນ. ແມ່ຂອງລາວຊື່ວ່າ ຮາມູຕານ, ນາງເປັນລູກສາວຂອງເຢເຣມີຢາ ຊາວລີບນາ.³²ເຢໂຮອາຮາດໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມທຸກສິ່ງທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງໄດ້ກະທຳ.³³ຟາຣາໂອ ເນໂກໄດ້ຈັບພະອົງຂັງໄວ້ທີ່ ຣິບລາ ໃນເມືອງ ຮາມັດ,. ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພະອົງປົກຄອງຢູ່ໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ແລ້ວ ເນໂກໄດ້ປັບຢູດາດ້ວຍເງິນຫນຶ່ງຮ້ອຍຕະລັນ. ແລະທອງ ຄຳຫນຶ່ງຕະລັນ

³⁴ຟາຣາໂອເນໂກໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ ເອລີອາກິມ ລູກຊາຍຂອງ ໂຢຊີຢາ ໃຫ້ເປັນກະສັດແທນໂຢຊີຢາບິດາຂອງພະອົງ, ແລະໄດ້ປ່ຽນຊື່ເປັນ ເຢໂຮຍອາກິມ. ແຕ່ພະອົງໄດ້ຊົງພາ ເຢໂຮອາຮາດໄປປະເທດອີຢີບ, ແລະ ເຢໂຮອາຮາດໄດ້ຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ.³⁵ເຢໂຮຍອາກິມ ໄດ້ຈ່າຍເງິນແລະ ຄຳ ໃຫ້ຟາຣາໂອ. ຕາມ ຄຳ ສັ່ງຂອງຟາຣາໂອ, ເຢໂຮຍອາກິມໄດ້ ເກັບພາສີທີ່ດິນ ແລະບັງຄັບປະຊາຊົນ ແຕ່ລະຄົນຂອງແຜ່ນດິນໃຫ້ເງິນແລະທອງຄຳມາຖວາຍໃຫ້ພະອົງ ຕາມການປະເມີນຂອງພວກເຂົາ.

³⁶ເຢໂຮຍອາກິມໄດ້ຊົງ ມີອາຍຸຊາວຫ້າປີ. ໃນເວລາທີ່ພະອົງໄດ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງ, ແລະພະອົງໄດ້ປົກຄອງຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ສິບເອັດປີ ແມ່ຂອງພະອົງຊື່ວ່າ ເຊບີດາ, ນາງເປັນລູກສາວຂອງ ເປດາອີຢາ ຈາກເມືອງ ຣູມາ.³⁷ເຢໂຮຍອາກິມ ໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມທຸກສິ່ງທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ.

24

¹ໃນລະຫວ່າງການປົກຄອງຂອງກະສັດເຢໂຮຢາກິມ, ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ໂຈມຕີຢູດາ; ເຢໂຮຍອາກິມໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ ເປັນເວລາສາມປີ. ຈາກນັ້ນ ເຢໂຮຍອາກິມກໍ ໄດ້ກັບເປັນກະບົດຕໍ່ເນບູກາດເນັດຊາ.²ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຊ້ຊາວເຄເດຍ, ຊາວອາຣາມ, ຊາວໂມອາບ, ແລະຊາວອຳໂມນ, ມາຕໍ່ສູ້ກັບເຢໂຮຍອາກິມ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄປຕໍ່ສູ້ຢູດາ ເພື່ອຈະທຳລາຍເສຍ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ໄດ້ກ່າວຜ່ານທາງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.

³ແທ້ຈິງແລ້ວສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບຢູດາ, ຕາມຄຳເວົ້າຂອງພຣະຢາເວ ເພື່ອຈະໃຫ້ພວກເຂົາອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກສາຍຕາຂອງພຣະອົງ, ເພາະບາບທັງຫລາຍຂອງມານາເຊ, ທຸກຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ,⁴ແລະສະເພາະເລືອດທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ຊຶ່ງພະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ໄຫລອອກນັ້ນດ້ວຍ ເພາະພະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເມືອງເຢຣູຊາເລັມເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ. ພຣະຢາເວບໍ່ຊົງປະສົງທີ່ຈະໃຫ້ອະພັຍ.

⁵ສ່ວນພະຣາຊກິດອື່ນໆ ຂອງເຢໂຮຍອາກິມ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ພະອົງໄດ້ກະທຳ, ບັນທຶກໄວ້ໃນປື້ມປະຫວັດສາດຂອງກະສັດຢູດາບໍ່ແມ່ນບໍ?⁶ເຢໂຮຍອາກິມໄດ້ຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດ, ແລະ ເຢໂຮຢາກິນລູກຊາຍຂອງພະອົງ ໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

⁷ກະສັດແຫ່ງເອຢີບບໍ່ໄດ້ຊົງຍົກທັບມາໂຈມຕີຈາກແຜ່ນດິນຂອງພະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ເພາະວ່າກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຢຶດເອົາດິນແດນທັງຫມົດ ຊຶ່ງຄວບຄຸມໂດຍກະສັດຂອງປະເທດເອຢິບຕັ້ງແຕ່ຈາກແຄມຝັ່ງເອຢິບໄປຫາແມ່ນໍ້າ ເອີຟຣັດ.

⁸ເຢໂຮຍອາກິນ ມີອາຍຸໄດ້ສິບແປດປີເມື່ອລາວໄດ້ຄອງຣາຊ; ພະອົງໄດ້ປົກຄອງຢູ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມສາມເດືອນ. ແມ່ຂອງພະອົງຊື່ວ່າ ເນຮູຊະຕາ. ນາງເປັນລູກສາວຂອງເອນນາທານ, ຄົນໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.⁹ລາວໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ. ພະອົງໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ບິດາຂອງພະອົງໄດ້ກະທຳ.

¹⁰ໃນເວລານັ້ນກອງທັບກອງທັບຂອງເນບຸດກາເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ຍົກທັບຂຶ້ນມາໂຈມຕີກຸງເຢລູຊາແລັມ ແລະໄດ້ລ້ອມກຸງໄວ້.¹¹ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ມາທີ່ເມືອງນັ້ນ ຂະນະທີ່ພວກທະຫານຂອງພະອົງຍັງລ້ອມເມືອງນັ້ນຢູ່,¹²ແລະເຢໂຮຍອາກິມ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ໄດ້ຊົງອອກໄປຫາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ທັງຕົວພະອົງ, ພ້ອມກັບແມ່, ພວກນາຍທະຫານ, ພວກເຈົ້າເມືອງ, ແລະພວກຂ້າຣາຊການປະຈຳວັງຂອງພະອົງ. ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຈັບພະອົງເປັນຊະເລີຍໃນປີທີແປດແຫ່ງການຄອງຣາຊຂອງພະອົງ.

¹³ເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ຊົງຂົນເອົາສິ່ງທີ່ມີຄ່າໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວທັງຫມົດ, ແລະຊັບສົມບັດໃນພະຣາຊະວັງຂອງກະສັດ. ພະອົງໄດ້ຕັດເຄື່ອງໃຊ້ທອງຄຳ ທີ່ກະສັດໂຊໂລໂມນ ແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ອອກເປັນທ່ອນ ໆດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນແລ້ວວ່າຈະເກີດຂຶ້ນ.¹⁴ພະອົງໄດ້ຊົງຈັບເອົາຊະເລີຍທັງຫມົດ ຂອງເຢຣູຊາເລັມໄປ, ຄືຜູ້ນຳທຸກຄົນ, ນັກຮົບທຸກຄົນ, ເປັນຊະເລີຍສິບພັນຄົນ. ລວມທັງຊ່າງຫັຖະ ກຳ ແລະຊ່າງສີມືທຸກຄົນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເລີຍນອກຈາກປະຊາຊົນໃນທີ່ດິນທີ່ທຸກຍາກທີ່ສຸດ.

¹⁵ເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ຊົງນຳເຢໂຮຍອາກິມໄປເປັນຊະເລີຍໃນບາບີໂລນ, ລວມທັງແມ່ຂອງກະສັດ, ບັນດາມະເຫສີ, ຂ້າຣາຊສຳນັກຂອງພະອົງ, ແລະຫົວຫນ້າຂອງແຜ່ນດິນເຊັ່ນກັນ. ພະອົງໄດ້ ນຳ ພວກເຂົາຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມໄປບາບີໂລນເພື່ອເປັນຊະເລີຍ.¹⁶ນັກຮົບທັງຫມົດ, ເຈັດພັນຄົນ ຊ່າງຝີມື, ແລະຊ່າງແກະສະຫລັກ, ຈຳນວນຫນຶ່ງພັນຄົນ ແລະທຸກຄົນເຫມາະ ສົມກັບການສູ້ຮົບ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ ນຳ ເອົາຄົນເຫລົ່ານີ້ໄປສູ່ບາບີໂລນໃນການເປັນຊະເລີຍ.¹⁷ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງທ່ານ ມັດຕານີຢາ, ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຢໂຮຍອາກິນຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນພະອົງ, ແລະໄດ້ປ່ຽນຊື່ເປັນເຊເດກີຢາ.

¹⁸ເຊເດກີຢາມີອາຍຸໄດ້ ຊາວເອັດປີ ເມື່ອພະອົງໄດ້ຊົງຄອງຣາຊ; ພະອົງໄດ້ປົກຄອງໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ແມ່ຂອງພະອົງຊື່ວ່າຮາມູຕານ; ນາງເປັນລູກສາວ ຂອງເຢລີມີຢາ ຊາວລິບນາ.¹⁹ພະອົງຊົງໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ; ພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດທຸກຢ່າງຕາມທີ່ເຢໂຮຍອາກິມໄດ້ເຮັດ.²⁰ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງປວງຈຶ່ງໄດເກີດຂຶ້ນຕໍ່ເຢຣູຊາເລັມແລະຢູດາ, ຈົນເຖິງພຣະອົງໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ທັງສອງໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວເຊເດກີຢາ ກໍໄດ້ຊົງກະບົດຕໍ່ບາບີໂລນ.

25

¹ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີເກົ້າຂອງການປົກຄອງຂອງກະສັດເຊເດກີຢາ, ໃນເດືອນທີສິບ, ແລະໃນມື້ທີສິບ, ເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຊົງຍົກກອງທັບທັງຫມົດ ຂອງພະອົງໄປໂຈມຕີເມືອງເຢຣູຊາເລັມ. ພະອົງໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ທາງກົງກັນຂ້ວາມ, ແລະພວກເຂົາກໍ່ສ້າງ ກຳ ແພງອ້ອມມັນອີກ.²ດັ່ງນັ້ນເມືອງນັ້ນຈຶ່ງຖືກລ້ອມຈົນຮອດປີທີສິບເອັດຂອງກະສັດເຊເດກີຢາ.³ໃນວັນທີເກົ້າຂອງເດືອນທີສີ່ໃນປີນັ້ນ ໃນເມືອງນັ້ນມີຄວາມອຶດຢາກຮຸນແຮງ. ບໍ່ມີອາຫານ ສຳ ລັບປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນ.

⁴ຈາກນັ້ນເມືອງກໍ່ແຕກສະຫລາຍ. ແລະທະຫານທັງຫມົດ ໄດ້ຫນີອອກໄປໃນຕອນກາງຄືນຜ່ານປະຕູເມືອງໃນລະຫວ່າງກຳແພງທັງສອງດ້ານ, ທີ່ຢູ່ຂ້າງສວນຂອງກະສັດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຊາວເຄເດຍຈະຢູ່ອ້ອມຮອບເມືອງ, ກະສັດໄດ້ອອກໄປຜ່ານທະເລຊາຍ ອາຣາບາ.⁵ແຕ່ກອງທັບຂອງຊາວເຄເດຍໄດ້ໄລ່ຕາມກະສັດເຊເດກີຢາ. ແລະໄດ້ມາພົບລາວໃນເຂດທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຈໍແດນໃກ້ກັບເມືອງ ເຢຣີໂກ. ກອງທັບທັງຫມົດຂອງພະອົງກໍກະຈັດກະຈາຍໄປຈາກລາວ.

⁶ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຈັບກະສັດ ແລະໄດ້ພາລາວໄປຫາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນທີ່ ເມືອງຣິບລາ, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາລົງໂທດພະອົງ.⁷ສຳ ລັບລູກຊາຍທຸກຄົນຂອງເຊເດກີຢາ, ພວກເຂົາຖືກຂ້າຕໍ່ ຫນ້າ ຂອງພະອົງ. ຫລັງຈາກນັ້ນ, ເຂົາໄດ້ຄວັກຕາຂອງເຊເດກີຢາອອກ ຕີສາຍໂສ້ທອງເຫລືອງ ແລະໄດ້ພາລາວໄປບາບີໂລນ

⁸ບັດນີ້, ໃນມື້ທີເຈັດ, ເດືອນທີຫ້າ, ຊຶ່ງເປັນປີທີເກົ້າ, ແຫ່ງການປົກຄອງຂອງກະສັດເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ເນບູກາດເນັດຊາ, ເຊິ່ງເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະເປັນຜູ້ບັນຊາການທະຫານຜູ້ຮັກສາພະອົງ ມາຮອດກຸງເຢຣູຊາເລັມ.⁹ພວກເຂົາໄດ້ເຜົາພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຣາຊະວັງຂອງກະສັດ, ແລະບ້ານເຮືອນທັງຫມົດ ຂອງເຢຣູຊາເລັມ; ເຂົາຍັງໄດ້ເຜົາທຳລາຍອາຄານສຳຄັນທັງຫມົດໃນເມືອງ.¹⁰ສຳລັບກຳແພງອ້ອມເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ທະຫານຊາວບາບີໂລນທຸກຄົນທີ່ຢູ່ກັບຜູ້ບັນຊາການກອງເຝົ້າຍາມໄດ້ຖືກ ທຳ ລາຍແລ້ວ.

¹¹ສ່ວນປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຂອງຜູ້ທີ່ອາສັຍຢູ່ໃນເມືອງ, ແລະຜູ້ທີ່ຫນີໄປຫາກກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ແລະກັບມະຫາຊົນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ນັ້ນ ເນບູຊາຣະດານ, ຜູ້ບັນຊາການກອງ ທະຫານຮັກສາພະອົງ, ໄດ້ຈັບພວກເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍ.¹²ແຕ່ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງໄດ້ປະປະຊາຊົນຜູ້ທຸກຍາກທີ່ສຸດໃນດິນແດນໄວ້ໃຫ້ເປັນຄົນເຮັດສວນອະງຸ່ນແລະເປັນຄົນເຮັດໄຮ່ໄຖນາ.

¹³ສຳລັບເສົາທອງແດງທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະແທ່ນບູຊາແລະພື້ນຖານຂອງທະເລທອງແດງທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ, ຊາວເຄເດຍໄດ້ທຸບເປັນປ່ຽງໆ. ແລະໄດ້ຂົນເອົາທອງເເດງໄປທີ່ບາບີໂລນ.¹⁴ບັນດາຫມໍ້, ຊ້ວານ, ແລະມີດຕັດໄສ້ຕະກຽງ, ແລະບ່ວງແລະເຄື່ອງໃຊ້ທອງແດງທັງຫມົດຊຶ່ງປະໂລຫິດໃຊ້ໃນງານຂອງພຣະວິຫານ ພວກຊາວເຄເດຍເອົາໄປຫມົດ.¹⁵ກະຖາງສຳລັບຕັກຂີ້ເຖົ່າພ້ອມດ້ວຍຊາມເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ແລະເງິນ ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງກໍໄດ້ຂົນເອົາໄປຫມົດດ້ວຍ.

¹⁶ເສົາໃຫຍ່ສອງເສົາ, ອ່າງທະເລ, ແລະພວກຂາຕັ້ງທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງ ສຳ ລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ ທອງແດງຂອງພາຊະນະເຫລົ່ານີ້ກໍຫນັກ ເກີນກວ່າທີ່ຈະຊັ່ງໄດ້.¹⁷ເປັນເສົາໃຫຍ່ທີ່ສູງປະມານສິບແປດສອກ, ແລະມີບົວຂວ້ຳທອງເເດງເທິງເສົາ, ບົວຂວ້ຳນັ້ນສູງປະມານສາມສອກ, ມີຕາ ຫນ່າງ ແລະລູກທັບທິມທີ່ອ້ອມຮອບບົວ. ທັງ ຫມົດ ແມ່ນເຮັດດ້ວຍທອງແດງ. ເສົາໃຫຍ່ອີກຕົ້ນແລະຕາຫນ່າງແມ່ນຄ້າຍຄືກັບເສົາຕົ້ນ ທຳ ອິດ.

¹⁸ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງກໍໄດ້ຈັບເອົາເຊຣາອີຢາປະໂລຫິດໃຫຍ່, ແລະເຊຟານີຢາຮອງປະໂລຫິດ, ກັບຜູ້ເຝົ້າປະຕູສາມຄົນໄປດ້ວຍ.¹⁹ຈາກເມືອງນັ້ນ, ລາວໄດ້ຈັບຂ້າຣາຊສຳນັກ. ເຊິ່ງແມ່ນຜູ້ບັນຊາການກອງທັບ ສະມາຊິກສະພາຂອງກະສັດທັງ 5 ຄົນທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນແມ່ນເປັນນັກໂທດ. ນອກນັ້ນທ່ານຍັງໄດ້ ນຳ ເອົາເຈົ້າຫນ້າ ທີ່ຣັຖະບານຂອງກະສັດທີ່ຮັບຜິດຊອບແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ຊາຍເຂົ້າເປັນທະຫານ. ກັບຊາຍຫົກສິບຄົນຂອງແຜ່ນດິນທີ່ຖືກພົບເຫັນໃນເມືອງເປັນນັກໂທດ.

²⁰ແລ້ວເນບູຊາຣາດານ, ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງໄດ້ຈັບພວກເຂົາເຫລົ່ານີ້, ແລະນໍາລາວໄປຫາກະສັດບາບີໂລນທີ່ ຣິບລາ.²¹ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຂ້າພວກເຂົາທີ່ ຣິບລາ ໃນເມືອງ ຮາມັດ. ໃນວິທີການນີ້, ຢູດາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນການເປັນຊະເລີຍຈາກແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ.

²²ສຳ ລັບປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອໃນແຜ່ນດິນຢູດາ, ຜູ້ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຊົງເຫລືອໄວ້, ພະອົງໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງເກດາລິຍາລູກຊາຍຂອງ ອາຮີກຳ, ພວກລູກຊາຍຂອງຊາຟານ, ເພື່ອຄວບຄຸມພວກເຂົາ.²³ບັດນີ້, ເມື່ອຜູ້ບັນຊາການກອງທັບທັງຫມົດ, ພວກເຂົາ ແລະຄົນຂອງເຂົາໄດ້ຍິນແນວນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເກດາລິຍາໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງ. ພວກເຂົາມາຮອດເກດາລິຍາທີ່ເມືອງມິຊະປາ. ພວກນີ້ແມ່ນອິດຊະມາເອນ, ພວກລູກຊາຍຂອງເນທານີຢາ, ໂຢຮານານລູກຊາຍຂອງກາເຣຢາ, ເສຣາອີຢາ ລູກຊາຍຂອງຕັນຮູເມັດ, ຊາວເນໂຕຟາ, ແລະ ຢາອາຊານີຢາລູກຊາຍຂອງ ຕະກູນມາອາກາ ທັງຕົວຂອງເຂົາເອງແລະຜູ້ຄົນຂອງພວກເຂົາ.²⁴ກີເດໂອນໄດ້ສາບານກັບພວກເຂົາແລະຜູ້ຄົນຂອງພວກເຂົາ, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ ຢ່າຢ້ານພວກຂ້າຣາຊະການ ເຄເດຍເລີຍ ຈົ່ງອາສັຍຢູ່ໃນແຜ່ນດິນແລະຮັບໃຊ້ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ. ຈາກນັ້ນທ່ານຈະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ."

²⁵ແຕ່ໃນເດືອນທີເຈັດ ອິດຊະມາເອນ, ລູກຊາຍຂອງ ເນທານີຢາ ລູກຊາຍຂອງເອຣີຊາມາ, ຄອບຄົວຣາຊະວົງ ໄດ້ເຂົ້າມາພ້ອມກັບຊາຍສິບຄົນ ໄດ້ໂຈມຕີເກດາລິຢາ. ເກດາຣິຢາ, ໄດ້ເສຍຊີວິດກັບຄົນຂອງຢູດາແລະຊາວບາບີໂລນຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບລາວທີ່ ມີຊະປາ.²⁶ແລ້ວປະຊາຊົນທຸກຄົນ, ທັງຄົນນ້ອຍແລະຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່, ແລະຜູ້ບັນຊາການກອງທັບໄດ້ລຸກຢືນຂຶ້ນ. ແລະໄປອີຢີບ ເພາະວ່າພວກເຂົາຢ້ານຊາວບາບີໂລນ.

²⁷ຕໍ່ມາໃນປີທີສາມສິບເຈັດທີ່ເຢໂຮອາກິນກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ຖືກເນຣະເທດໃນເດືອນທີສິບສອງ. ໃນວັນທີຊາວເຈັດຂອງເດືອນນັ້ນ, ທີ່ເອວິນເມໂຣດັກກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ໄດ້ປ່ອຍຕົວ ເຢໂຮຍອາກິນກະສັດແຫ່ງຢູດາ ອອກຈາກຄຸກ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີ່ ເອວິນເມໂຣດັກ ຂຶ້ນຄອງບັນລັງ.

²⁸ກະສັດໄດ້ເວົ້າດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ເພິ່ນ ແລະໃຫ້ມີບ່ອນນັ່ງທີ່ມີກຽຕສູງກວ່າທີ່ນັ່ງຂອງບັນດາກະສັດທັງຫມົດ ທີ່ຢູ່ໃນກຸງບາບີໂລນກັບພະອົງ.²⁹ເອວິນເມໂຣດັກຈຶ່ງໄດ້ຖອດເສື້ອຜ້າຂອງນັກໂທດອອກເຢໂຮຍອາກິນ, ແລະໄດ້ກິນອາຫານເປັນປະ ຈຳ ຢູ່ທີ່ໂຕະກະສັດ. ທຸກໆມື້ຂອງຊີວິດລາວ.³⁰ສ່ວນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ນັ້ນກໍໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກກະສັດ. ອີງຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງແຕ່ລະມື້ຕະຫລອດຊີວິດຂອງລາວ.

1 ຂ່າວຄາວ

1

¹ອາດາມ, ເຊດ, ເອໂນດ,²ເກນານ, ມາຮາລາເລນ, ຢາເຣັດ,³ເອໂນກ, ເມທູເຊລາ, ລາເມັກ.⁴ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງໂນອາຄື, ເຊມ ຮາມ ແລະ ຢາເຟດ.

⁵ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຢາເຟດຄື ໂກເມ, ມາໂຄກ, ມາດາຍ, ຢາວານ, ຕູບານ, ເມເຊັກ, ແລະ ຕີຣາດ.⁶ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງໂກເມຄື ອັດຊະເກນາດ, ຣີຟາດ ແລະ ໂຕກາມາ.⁷ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຢາວານຄື ເອລີຊາ, ຕາຊິດ, ກິດຕີມ ແລະໂດດານີມ.

⁸ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຮາມຄື ກູເຊ, ມິດຊະຣາຢິມ, ພຸດ ແລະ ການາອານ.⁹ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງກູເຊ ຄື ເສບາ, ຮາວິລາ, ສັບຕາ, ຣາອາມາ ແລະ ສັບເຕກາ. ລູກຊາຍຂອງຣາອາມາຄື ເຊບາ ແລະ ເດດານ.¹⁰ກູເຊເປັນພໍ່ຂອງນິມໂລດ, ຊຶ່ງຜູ້ນີ້ເປັນຜູ້ທຳອິດທີ່ເກັ່ງກ້າເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

¹¹ມິດຊະຣາຢິມເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງ ລູດີ, ພວກອານາມີມ, ພວກເລຮາບີມ, ພວກນັບຕູຮີມ,¹²ກັບພວກປັດຣູສີ, ພວກກັດສະລູຮີມ (ພວກຟີລິດສະຕີນໄດ້ເກີດອອກມາຈາກພວກນີ້) ແລະ ພວກກັບໂຕຣີ.

¹³ການາອານເປັນບິດາຂອງຊີໂດນ, ລູກຫົວປີ, ແລະ ເຮດ.¹⁴ເຂົາເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງຄົນເຢບຸດ, ຄົນອະໂມຣີດ, ຄົນກີກາຊີ,¹⁵ຄົນອາກີ, ຄົນສີນີ,¹⁶ຄົນເຊມາ ແລະ ຄົນຮາມັດ.

¹⁷ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຊມຄື ເອລາມ, ອັດຊີເຣຍ, ອາປັກຊາດ, ລູດ, ອາຣາມ, ອູເຊ, ຮຸນ, ເກເທ ແລະ ເມເຊັກ.¹⁸ອາປັກຊາດເປັນບິດາຂອງເຊລາ, ແລະ ເຊລາເປັນບິດາຂອງເຮເບ.¹⁹ເຮເບມີລູກຊາຍສອງຄົນ. ຄົນຫນຶ່ງຊື່ເປເລັກ, ເພາະໃນສະໄຫມຂອງເພິ່ນ ແຜ່ນດິນຖືກແບ່ງປັນກັນ. ນ້ອງຊາຍຂອງລາວຊື່ໂຢກຕານ.

²⁰ໂຢກຕານເປັນບິດາຂອງອານໂມດາດ, ເຊເລັບ, ຮາຊາມາເວດ, ເຢຣາ,²¹ຮາໂດຣາມ, ອູຊານ, ດິກລາ,²²ເອບານ, ອາບີມາເອນ, ເຊບາ,²³ໂອຟີ, ຮາວິລາ ແລະ ໂຢບັບ; ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງໂຢກຕານ.

²⁴ເຊມ, ອາປັກຊາດ, ເຊລາ,²⁵ເຮເບ, ເປເລັກ, ເຣອູ,²⁶ເສຣຸກ, ນາໂຮ, ເຕຣາ,²⁷ອັບຣາມ, ຜູ້ເປັນອັບຣາຮາມ.

²⁸ລູກຊາຍຂອງອັບຣາຮາມ ຊື່ ອີຊາກ ແລະ ອິຊະມາເອນ.²⁹ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ: ລູກຫົວປີຂອງອິຊະມາເອນຄື ເນບາໂຢດ, ແລະ ເກດາ, ອັດເບເອນ, ມິບສາມ,³⁰ມິດມາ, ດູມາ, ມັດສາ, ຮາດັດ, ເຕມາ,³¹ເຢທູ, ນາຟິດ, ແລະ ເກເດມາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອິຊະມາເອນ.

³²ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງນາງເກຕຸຣາ, ເມຍນ້ອຍຂອງອັບຣາຮາມ, ນາງໃຫ້ກຳເນີດລູກຊື່ ຊິມຣານ, ໂຢກຊານ ເມດານ, ມີດີອານ, ອີຊະບາກ ແລະ ຊູອາ. ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງໂຢກຊານ ຊື່ເຊບາ ແລະ ເດດານ.³³ລູກຊາຍຂອງເມດີອານຄື ເອຟາ, ເອເຟ, ຮາໂນກ, ອາບີດາ ແລະ ເອັນດາອາ. ທັງຫມົດນີ້ເປັນລູກຫລານຂອງນາງເກຕຸຣາ.

³⁴ອັບຣາຮາມເປັນບິດາຂອງອີຊາກ. ລູກຊາຍຂອງອີຊາກ ຊື່ ເອຊາວ ແລະ ອິສະຣາເອນ.³⁵ລູກຊາຍຂອງເອຊາວຊື່ ເອລີຟັດ, ເຣອູເອນ, ເຢອຸດ, ຢາລາມ ແລະ ໂກຣາ.³⁶ລູກຊາຍຂອງເອລິຟັດຊື່ ເຕມານ, ໂອມາ, ເຊຟີ, ກາຕາມ, ເກນັດ, ຕິມນາ ແລະ ອຳມາເລັກ.³⁷ລູກຊາຍຂອງເຣອູເອນຊື່ ນາຮາດ, ເຊຣາ, ຊາມມາ ແລະ ມິດຊາ.

³⁸ລູກຊາຍຂອງເສອີຊື່ ໂລຕັນ, ໂຊບານ, ຊີເບໂອນ, ອານາ, ດີໂຊນ, ເອເຊ, ເອເຊີ ແລະ ດີຊານ.³⁹ລູກຊາຍຂອງໂລຕັນຊື່ ໂຮຣີ ແລະ ໂຮມາມ, ແລະ ນ້ອງສາວຂອງໂລຕັນຊື່ຕິມນາ.⁴⁰ລູກຊາຍຂອງໂຊບານຊື່ ອາລີອານ, ມານາຮາດ, ເອບານ, ເຊຟີ ແລະ ໂອນາມ. ລູກຊາຍຂອງຊີເບໂອນຊື່ ອາອີຢາ ແລະ ອານາ.

⁴¹ລູກຊາຍຂອງອານາຊື່ ດີໂຊນ. ລູກຊາຍຂອງດີໂຊນ ຊື່ ຮຳຣານ, ເອຊະບານ, ອິດຣັນ ແລະ ເກຣານ.⁴²ລູກຊາຍຂອງເອເຊຊື່ ບິນຮານ, ຊາອາວານ ແລະ ຢາອາການ. ລູກຊາຍຂອງດີຊານຊື່ ອູເຊ ແລະ ອາຣານ.

⁴³ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນກະສັດຜູ້ທີ່ປົກຄອງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອໂດມ ກ່ອນທີ່ຈະມີກະສັດປົກຄອງຄົນອິສະຣາເອນຄື ເບລາລູກຊາຍຂອງເບໂອ, ແລະ ເມືອງຫລວງຂອງເພິ່ນຊື່ດິນຮາບາ.⁴⁴ເມື່ອເບລາເສຍຊີວິດ, ໂຢບັບລູກຊາຍເຊຣາຊາວເມືອງໂບຊະຣາກໍຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.⁴⁵ເມືື່ອໂຢບັບເສຍຊີວິດ, ຮູຊາມຊາວເມືອງເຕມານກໍຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.

⁴⁶ເມື່ອຮູຊາມເສຍຊີວິດ, ຮາດັດລູກຊາຍຂອງເບດັດ, ຜູ້ທີ່ສູ້ຮົບຊະນະຄົນມີດີອານໃນດິນແດນຂອງໂມອາບ, ກໍຂຶ້ນປົກຄອງແທນ. ໃນເມືອງຫລວງຂອງເພິ່ນຊື່ ອາວິດ.⁴⁷ເມື່ອຮາດັດເສຍຊີວິດ, ສາມລາຊາວເມືອງມາຊະເຣກາກໍຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.⁴⁸ເມື່ອສາມລາເສຍຊີວິດ, ຊາອູນຊາວເມືອງເຣໂຮໂບດຮັນນາຮາກໍຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.

⁴⁹ເມື່ອຊາອູນເສຍຊີວິດ, ບາອານ ຮານານລູກຊາຍຂອງອັກໂບກໍຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.⁵⁰ເມື່ອບາອານ ຮານານລູກຊາຍຂອງອັກໂບເສຍຊີວິດ, ຮາດັດກໍຂຶ້ນປົກຄອງແທນ. ເມືອງຫລວງຂອງເພິ່ນຊື່ ປາອີ. ມະເຫສີຂອງເພິ່ນຊື່ ເມເຮຕາເບນ ຊຶ່ງເປັນລູກສາວຂອງນາງມາດເຣັດລູກສາວຂອງເມຊາຮາບ.

⁵¹ຮາດັດກໍເສຍຊີວິດ. ພວກເຈົ້ານາຍຂອງເອໂດມມີຄື ເຈົ້າຕິມນາ, ເຈົ້າອັນວາ, ເຈົ້າເຢເທັດ,⁵²ເຈົ້າໂອໂຮລີບາມາ, ເຈົ້າເອລາ, ເຈົ້າປີໂນນ,⁵³ເຈົ້າເກນັດ, ເຈົ້າເຕມານ, ເຈົ້າມິບຊາ,⁵⁴ເຈົ້າມັກດີເອວ, ແລະ ເຈົ້າອີຣາມ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນພວກເຈົ້ານາຍຂອງເອໂດມ.

2

¹ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນຄື ຣູເບັນ, ຊິເມໂອນ, ເລວີ, ຢູດາ, ອິດຊາຄາ, ເຊບູລູນ,²ດານ, ໂຢເຊັບ, ເບັນຢາມິນ, ນັບທາລີ, ຄາດ, ແລະ ອາເຊ.

³ລູກຊາຍຂອງຢູດາຊື່ ເອຣະ, ໂອນານ ແລະ ເຊລາ, ທັງສາມຄົນນີ້ເກີດຈາກລູກສາວຂອງຊູອາ, ຄົນການາອານ. ຝ່າຍເອຣະລູກຊາຍກົກຂອງຢູດາ, ເປັນຄົນຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ປະຫານຊີວິດລາວເສຍ.⁴ຕາມາ, ລູກໄພ້ຂອງຢູດາ, ໄດ້ກຳເນີດເປເຣັດ ແລະ ເຊຣາ. ລູກຊາຍທັງຫມົດຂອງຢູດາມີຫ້າຄົນ.

⁵ລູກຊາຍຂອງເປເຣັດຊື່ ເຮດຊະໂຣນ ແລະ ຮາມູນ.⁶ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຊລາຄື ຊິມຣີ, ເອທານ, ເຮມານ, ການໂກນ ແລະ ດາຣາ, ທັງຫມົດມີຫ້າຄົນ.⁷ລູກຊາຍຂອງຄາມີຄືອາຄານ, ຜູ້ນຳຄວາມເດືອດຮ້ອນມາໃຫ້ແກ່ອິສະຣາເອນ ເມື່ອລັກເອົາສິ່ງຂອງທີ່ສະຫງວນໄວ້ໃຫ້ພຣະເຈົ້າ.⁸ລູກຊາຍຂອງເອທານຊື່ ອາຊາຣີຢາ.

⁹ລູກຊາຍຂອງເຮດຊະໂຣນຊຶ່ງເກີດແກ່ເພິ່ນນັ້ນຄື ເຢຣາເມເອນ, ລາມ, ແລະ ເຊລູໄບ.¹⁰ລາມເປັນບິດາຂອງອຳມີນາດາບ, ແລະ ອຳມີນາດາບເປັນບິດາຂອງນາໂຊນ, ເຈົ້ານາຍໃນລູກຫລານຂອງຢູດາ.¹¹ນາໂຊນເປັນບິດາຂອງຊັນໂມນ, ແລະ ຊັນໂມນເປັນບິດາຂອງໂບອາດ.¹²ໂບອາດເປັນບິດາໂອເບັດ, ແລະ ໂອເບັດເປັນບິດາ ເຢຊີ.

¹³ເຢຊີເປັນບິດາຂອງເອລີອາບລູກຫົວປີຂອງເພິ່ນ, ອາບີນາດາບຜູ້ທີສອງ, ຊິເມອາຜູ້ທີສາມ,¹⁴ເນທາເນນຜູ້ທີສີ່, ຣັດດາຍຜູ້ທີຫ້າ,¹⁵ໂອເຊມຜູ້ທີ່ຫົກ, ແລະ ດາວິດຜູ້ທີເຈັດ.

¹⁶ເອື້ອຍຂອງລາວຄື ເຊຣູຢາ ແລະ ອາບີກາຍ. ລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູຢາຊື່ ອາບີຊາຍ, ໂຢອາບ, ແລະ ອາສາເຮນ ສາມຄົນນຳກັນ.¹⁷ອາບີກາຍເປັນບິດາອາມາສາ, ແລະພໍ່ຂອງອາມາສາຊື່ເຢເທຄົນອິຊະມາເອນ.

¹⁸ກາເລັບລູກຊາຍເຮດຊະໂຣນໄດ້ລູກກັບອາຊູບາເມຍຂອງຕົນ, ແລະ ນາງເຢຣີໂອດທີ່ມີລູກຊາຍຊື່ ເຢເຊ, ໂຊບາບ ແລະອາໂດນ.¹⁹ເມື່ອອາຊູບາເສຍຊີວິດ, ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນກາເລັບກໍແຕ່ງງານກັບເອຟຣາທາ, ແລະໄດ້ລູກຊື່ຮູເຣໃຫ້ແກ່ເພິ່ນ.²⁰ຮູເຣເປັນບິດາຂອງອຸຣີ, ແລະ ອຸຣີເປັນບິດາຂອງເບຊາເລນ.

²¹ພາຍຫລັງທີ່ເຮດຊະໂຣນ (ເມື່ອເພີ່ນມີອາຍຸຫົກສິບປີ) ໄດ້ແຕ່ງງານກັບລູກສາວຂອງມາຄີ, ພໍ່ຂອງກິເລອາດ. ນາງໄດ້ກຳເນີດລູກໃຫ້ເພິ່ນຊື່ ເສກຸບ.²²ເສກຸບເປັນບິດາຂອງຢາອີ, ຜູ້ມີຫົວເມືອງຊາວສາມຫົວເມືອງໃນແຜ່ນດິນກິເລອາດ.

²³ພວກເກຊູກັບພວກອາຣາມໄດ້ຍຶດເອົາຫົວເມືອງຕ່າງໆຂອງຢາອີ ແລະ ຫົວເມືອງເກນາດ, ລວມທັງບັນດາຫົກສິບຫົວເມືອງອ້ອມຮອບດ້ວຍກັນ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຫລານຂອງມາກີພໍ່ຂອງກິເລອາດ.²⁴ພາຍຫລັງເຮດຊະໂຣນເສຍຊີວິດ, ກາເລັບໄດ້ຫລັບນອນກັບເອຟຣາທາ, ເມຍຂອງເຮດຊະໂຣນພໍ່ຂອງເຂົາ. ນາງຍັງໄດ້ເກີດລູກໃຫ້ແກ່ທ່ານຊື່ ອາຊະຮູ, ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງເຕໂກອາ.

²⁵ບັນດາລູກຊາຍຂອງເຢຣາເມເອນ, ລູກຫົວປີຂອງເຮດຊະໂຣນ, ຄື ຣາມເປັນລູກຫົວປີຂອງເພິ່ນ, ບູນາ, ໂອເຣັນ ໂອເຊມ, ແລະ ອາຮີຢາ.²⁶ເຢຣາເມເອນມີເມຍອີກຄົນຫນຶ່ງຊື່ອາຕາຣາ. ນາງເປັນແມ່ຂອງໂອນາມ.²⁷ລູກຊາຍຂອງລາມ, ລູກຫົວປີຂອງເຢຣາເມເອນຊື່ ມາອາດ, ຢາມິນ ແລະ ເອເກ.²⁸ລູກຊາຍຂອງໂອນາມຊື່ວ່າ ຊາມມາຍ ແລະ ຢາດາ. ລູກຊາຍຂອງຊາມມາຍຊື່ ນາດາບ ແລະ ອາບີຊູ.

²⁹ເມຍຂອງອາບີຊູຊື່ອາບີຮາຍ, ແລະ ນາງໄດ້ເກີດອາຮະບານ ແລະ ໂມລິດໃຫ້ແກ່ເພິ່ນ.³⁰ລູກຊາຍຂອງນາດາບຊື່ ເສເລັດ ແລະ ອັບປາຢິມ, ແຕ່ເສເລັດໄດ້ຕາຍໄປເມື່ອຍັງບໍ່ມີລູກ.³¹ລູກຊາຍຂອງອັບປາຢິມຊື່ ອີຊີ. ລູກຊາຍຂອງອີຊີຊື່ ເຊຊານ. ລູກຊາຍຂອງເຊຊານຊື່ ອາຮະລາຍ.³²ລູກຊາຍຂອງຢາດາ, ນ້ອງຊາຍຂອງຊາມມາຍຊື່ວ່າ ເຢເທ ແລະ ໂຢນາທານ. ເຢເທໄດ້ຕາຍໄປເມື່ອຍັງບໍ່ມີລູກ.³³ລູກຊາຍຂອງໂຢນາທານຊື່ເປເລດ ແລະ ຊາຊາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຫລານຂອງເຢຣາເມເອນ.

³⁴ຝ່າຍເຊຊານບໍ່ມີລູກຊາຍ, ມີແຕ່ລູກສາວ. ເຊຊານມີຂ້າໃຊ້, ຊາວເອຢິບຢູ່ຄົນຫນຶ່ງຊື່ ຢາຣະຮາ.³⁵ເຊຊານໄດ້ຍົກລູກສາວຂອງຕົນໃຫ້ເປັນເມຍຂອງຢາຣະຮາຂ້າໃຊ້ຂອງຕົນນັ້ນ. ນາງກໍເກີດລູກໃຫ້ລາວຊື່ ອາດຕາຍ.

³⁶ອາດຕາຍເປັນບິດາຂອງນາທານ, ແລະ ນາທານເປັນບິດາຂອງຊາບາດ.³⁷ຊາບາດເປັນບິດາຂອງເອຟາລານ, ແລະເອຟະລານເປັນບິດາຂອງໂອເບັດ.³⁸ໂອເບັດເປັນບິດາຂອງເຢຮູ, ແລະ ເຢຮູເປັນບິດາຂອງອາຊາຣີຢາ.

³⁹ອາຊາຣີຢາເປັນບິດາຂອງເຮເລັດ, ແລະ ເຮເລັດເປັນບິດາຂອງເອເລອາສາ.⁴⁰ເອເລອາສາເປັນບິດາຂອງສິສະມາຍ, ແລະ ສິສະມາຍເປັນບິດາຊານລູມ.⁴¹ຊານລູມເປັນບິດາຂອງ ເຢກາມີຢາ ແລະ ເຢກາມີຢາເປັນບິດາເອລີຊາມາ.

⁴²ລູກຊາຍຂອງກາເລັບ, ນ້ອງຊາຍຂອງເຢຣາເມເອນ, ຊື່ ເມຊາລູກຫົວປີຂອງເພິ່ນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພໍ່ຂອງຊິເຟ. ລູກຊາຍຜູ້ທີສອງຂອງເຂົາ, ມາເຣຊາຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງເຮັບໂຣນ.⁴³ລູກຊາຍຂອງເຮັບໂຣນຊື່ໂກຣາ, ຕັບປົວ, ເຣເກັມ, ແລະ ເຊມາ.⁴⁴ເຊມາເປັນບິດາຣາຮາມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບິດາຂອງໂຢເກອາມ. ເຣເກັມເປັນບິດາຊາມມາຍ.

⁴⁵ລູກຊາຍຂອງຊາມມາຍຄື ມາໂອນ, ແລະ ມາໂອນເປັນບິດາຂອງເບັດຊູເຣ.⁴⁶ເອຟາ, ເມຍນ້ອຍຂອງກາເລັບເກີດລູກຊື່ ຮາຣານ, ໂມຊາ, ແລະ ກາເຊັດ. ຮາຣານເປັນພໍ່ຂອງກາເຊັດ.⁴⁷ລູກຊາຍຂອງຢາດາຍຊື່ເຣເກມ, ໂຢທານ, ເກຊານ, ເປເລັດ, ເອຟາ, ແລະ ຊາອາບ.

⁴⁸ມາອາກາ, ເມຍນ້ອຍຂອງກາເລັບ, ເກີດລູກຊື່ ເຊເບ ແລະຕີຂະນາ.⁴⁹ນາງເກີດລູກຊື່ຊາອາບຜູ້ທີ່ເປັນພໍ່ຂອງມັດມານນາ, ເຊວາຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງມັກເບນາ ແລະ ພໍ່ຂອງກິເບອາ. ລູກສາວຂອງກາເລັບຊື່ ອັກສາ.⁵⁰ລູກຫລານຂອງກາເລັບ ລູກຊາຍຂອງຮູເຣ, ລູກຫົວປີຂອງເອຟຣາທາ: ຊື່ ໂຊບານ ພໍ່ຂອງກີຣິຢາດເຢອາຣີມ,

⁵¹ສານມາບິດາຂອງເບັດເລເຮັມ, ແລະ ຮາເຣັບບິດາຂອງເບັດກາເດ.

⁵²ໂຊບານບິດາຂອງ ກີຣິຢາດ ເຢອາຣີມ ມີເຊື້ອສາຍອີກຊື່: ຮາໂຣເອ ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຄົນເມນູໂຮດ,⁵³ແລະ ບັນດາຄອບຄົວຂອງກີຣິຢາດເຢອາຣີມ: ແມ່ນພວກຄອບຄົວອິດຣີ, ຄອບຄົວປູທີ, ຄອບຄົວຊູມາ ແລະ ຄອບຄົວມິດຊະຣາ. ຊາວໂຊຣາດ ແລະ ຊາວເອຊະຕາໂອນກໍໄດ້ສືບເຊືຶ້ອສາຍມາຈາກຄົນເຫລົ່ານີ້.

⁵⁴ຕະກູນຂອງຊັນໂມນມີດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ຊື່ ວາເບັດເລເຮັມ, ຊາວເນໂຕຟາ, ອັດຕະໂຣດເບັດໂຢອາບ ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຄົນ ມານາຮາດ—ຜູ້ເປັນຊາວໂຊຣີ,⁵⁵ທັງຄອບຄົວຂອງອາລັກຊຶ່ງຢູ່ ເມືອງຢາເບດຄື ຄອບຄົວຕີຣາດ, ຄອບຄົວຊິເມອາ, ແລະ ຄອບຄົວສູກາ. ພວກເຫລົ່ານີ້ ເປັນຄົນເກນີທີ່ໄດ້ເກີດມາຈາກເຊື້ອສາຍຮຳມາດບັນພະບຸຣຸດຂອງຄອບຄົວເຣກາບ.

3

¹ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງດາວິດທີ່ເກີດໃຫ້ແກ່ເພິ່ນໃນເມືອງເຮັບໂຣນ: ລູກຊາຍຫົວປີ ແມ່ນ ອຳໂນນ, ລູກຂອງນາງອາຮີໂນອາມຊາວເຢດຊະເຣເອນ; ຜູ້ທີສອງຄື ດານີເອນ, ເກີດຈາກນາງອາບີກາຍຊາວກາເມນ;²ຜູ້ທີສາມຄື ອັບຊາໂລມ ລູກຊາຍຂອງນາງມາອາກາ, ລູກສາວຂອງຕານມາຍ ກະສັດເມືອງເກຊູ. ຜູ້ທີສີ່ຄື ອາໂດນີຢາ ລູກຊາຍຂອງຮັກກິດ;³ຜູ້ທີຫ້າຄື ເຊຟາຕີຢາລູກຂອງນາງອາບີຕານ; ຜູ້ທີຫົກຄື ອິດເຣອາມກຳເນີດຈາກນາງເອັກລາ ເມຍຂອງເພິ່ນ.

⁴ທັງຫົກໄດ້ເກີດໃຫ້ແກ່ດາວິດໃນເມືອງເຮັບໂຣນ, ໃນບ່ອນນັ້ນເພິ່ນໄດ້ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດປີກັບຫົກເດືອນ. ພະອົງໄດ້ປົກຄອງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມລະຫວ່າງສາມສິບສາມປີ.⁵ລູກຊາຍທັງສີ່ທີ່ໄດ້ເກີດໃຫ້ແກ່ເພິ່ນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຄື ຊິເມອາ, ໂຊບາບ, ນາທານ ແລະ ໂຊໂລໂມນ.

⁶ລູກຊາຍອີກເກົົ້າຄົນກໍມີ ອິບຮາ, ເອລີຊາມາ, ເອລີເຟເລັດ⁷ໂນກາ, ເນເຟັກ, ຢາເຟຍ,⁸ເອລີຊາມາ ເອລີອາດາ, ແລະ ເອລີເຟເລັດ,⁹ທັງຫມົດນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງດາວິດ ນອກຈາກລູກຊາຍຂອງນາງສະຫນົມທັງຫລາຍ. ຕາມາເປັນນ້ອງສາວຂອງພວກລາວ.

¹⁰ລູກຊາຍຂອງໂຊໂລໂມນຊື່ເຣໂຮໂບອາມ. ລູກຊາຍຂອງເຣໂຮໂບອາມຄື ອາບີຢາ. ລູກຊາຍຂອງອາບີຢາຄືອາຊາ. ລູກຊາຍຂອງອາຊາຄື ເຢໂຮຊາຟັດ.¹¹ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຊາຟັດຄື ໂຢຣາມ. ລູກຂອງໂຢຣາມຄື ອາຮາຊີຢາ. ລູກຊາຍຂອງອາຮາຊີຢາຄື ໂຢອາດ.¹²ລູກຊາຍຂອງໂຢອາດຄື ອາມາຊີຢາ. ລູກຊາຍຂອງອາມາຊີຢາຄື ອຸດຊີຢາ. ລູກຊາຍຂອງອຸດຊີຢາຄື ໂຢທາມ.

¹³ລູກຊາຍຂອງໂຢທາມຄື ອາຮາດ. ລູກຊາຍຂອງອາຮາດຄື ເຮເຊກີຢາ. ລູກຊາຍຂອງເຮເຊກີຢາຄື ມານາເຊ.¹⁴ລູກຊາຍຂອງມານາເຊຄື ອາໂມນ. ລູກຊາຍຂອງອາໂມນຄື ໂຢສີຢາ.

¹⁵ລູກຊາຍຂອງໂຢສີຢາຄື ໂຢຮານານລູກຊາຍຫົວປີ, ຜູ້ທີສອງຄື ເຢໂຮຢາກີມ, ຜູ້ທີສາມຄື ເຊເດກີຢາ, ແລະ ຜູ້ທີສີ່ຄື ຊົວລູຸມ.¹⁶ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຢາກີມຄື ເຢໂຮຢາກິນ ແລະ ເຊເດກີຢາ.

¹⁷ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຢາກິນຜູ້ຕົກເປັນຊະເລີຍຄື ເຊອານຕີເອນ,¹⁸ມັນຄີຣາມ, ເປດາຢາ, ເຊນັດຊາ, ເຢກາມີຢາ, ໂຮຊາມາ, ແລະ ເນດາບີຢາ.

¹⁹ລູກຊາຍຂອງເປດາຢາຄື ເຊຣູບາເບນ ແລະ ຊິເມອີ. ລູກຊາຍຂອງເຊຣູບາເບນຄື ເມຊຸນລຳ ແລະ ຮານານີຢາ; ນ້ອງສາວຂອງລາວຄືເຊໂລມິດ.²⁰ລູກຊາຍອີກຫ້າຄົນຄື ຮາຊູບາ, ໂອເຮນ, ເບເຣກີຢາ, ຮາສາດີຢາ, ແລະ ຢູຊັບເຮເຊັດ.²¹ລູກຊາຍຂອງຂອງຮານານີຢາຄື ເປລາຕີຢາ ແລະ ເຢຊາຢາ. ລູກຊາຍຂອງເຂົາຄື ເຣຟາຢາ, ແລະ ລູກຫລານຕໍ່ໄປຄື ອານານ, ໂອບາດີຢາ, ແລະ ເຊການີອາ.

²²ລູກຊາຍຂອງເຊການີອາຊື່ວ່າ ເຊມາຢາ. ລູກຊາຍຂອງເຊມາຢາຊື່ວ່າ ຮັດຕຸຊະ, ອີການ, ບາຣີຢາ, ເນອາຣີຢາ, ແລະຊາຟາ.²³ລູກຊາຍຂອງເນອາຣີຢາຊື່ວ່າ ເອລີໂອນາຍ, ຮີຊະກີຢາ ແລະອັດຊະຣິກາມ ສາມຄົນນຳກັນ.²⁴ລູກຊາຍຂອງເອລີໂອນາຍຊື່ວ່າ ໂຮດາວີຢາ, ເອລີຢາຊິບ, ເປລາຢາ, ອັກກຸບ, ໂຢຮານານ, ເດລາຢາ, ແລະ ອານານີ ມີເຈັດຄົນນຳກັນ.

4

¹ເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາຊື່ວ່າ ເປເຣັດ, ເຮດຊະໂຣນ, ກາມີ, ຮູເຣ ແລະ ໂຊບານ.²ໂຊບານເປັນບິດາຂອງເຣອາຢາ. ເຣອາຢາເປັນບິດາຂອງຢາຮາດ. ຢາຮາດເປັນບິດາຂອງອາຮຸມາຍ ແລະລາຮາດ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງຕະກູນຊາວໂຊຣາດ.

³ພວກນີ້ແມ່ນບັນພະບຸຣຸດຂອງຕະກູນຕ່າງໆໃນເມືອງເອຕາມຄື ເຢດຊະເຣເອນ, ອີຊະມາ, ແລະ ອິດບັດ. ນ້ອງສາວຂອງພວກເຂົາຊື່ຮັດເຊເລເລນໂປນີ.⁴ເປນູເອນເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງຕະກູນຕ່າງໆໃນເມືອງເກໂດ. ເອເຊຜູ້ເປັນຕົ້ນຕະກູນຂອງຮູຊາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງຮູເຣ, ລູກຫົວປີຂອງເອຟຣາທາ ແລະ ຕົ້ນຕະກູນຂອງເບັດເລເຮັມ.

⁵ອາຊາຣູພໍ່ຂອງເຕໂກ ມີເມຍສອງຄົນຄື ເຮລາ ແລະ ນະອາ ຣາ.⁶ນະອາຣາເກີດອາຮູດຊຳ, ເຮເຟ, ເຕເມນີ ແລະຮາຮັດຊະຕາຣີໃຫ້ແກ່ເພິ່ນ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງນະອາຣາ.⁷ລູກຊາຍຂອງເຮລາຊື່ວ່າເຊເຣັດ, ອິດຊະຮາ ແລະເອທະນັນ,⁸ແລະ ໂອເຊມີລູກຊາຍຊື່ ອານຸບ ແລະ ໂຊເບບາ ແລະ ບັນດາຕະກູນທີ່ສືບເຊື້ອສາຍຂອງອາຮາລະເຮນຊຶ່ງເປັນລູກຊາຍຮາຣຸມ.

⁹ຢາເບດເປັນຜູ້ທີ່ມີກຽຕກວ່າພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງລາວ. ແມ່ຂອງລາວເອີ້ນຊື່ລາວວ່າ ຢາເບດ. ນາງກ່າວວ່າ “ເພາະຂ້ອຍໄດ້ເກີດລາວດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ.”¹⁰ຢາເບດໄດ້ອ້ອນວອນອອກນາມຊື່ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ ແລະກ່າວວ່າ, “ຖ້າພຽງແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງອວຍພຣະພອນຂ້າພຣະອົງໃຫ້ບໍຣິບູນ ແລະ ຂະຫຍາຍເຂດແດນຂອງຂ້າພຣະອົງໃຫ້ກວ້າງອອກໄປ ແລະ ຂໍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງສະຖິດຢູ່ກັບຂ້າພຣະອົງ. ແລະ ເມື່ອຂໍພຣະອົງໄດ້ຮັກສາຂ້າພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂ້າພຣະອົງມີຄວາມເຈັບປວດ!” ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານຕາມທີ່ລາວທູນຂໍ.

¹¹ເກລຸບນ້ອງຂອງຊູຮາເປັນບິດາຂອງເມຮີ ຜູ້ເປັນບິດາຂອງເອຊະໂຕນ.¹²ເອຊະໂຕນເປັນບິດາເບັດ ຣາຟາ, ປາເສອາ, ແລະ ເຕຮິນນາ ຜູ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມືອງນາຮາດ ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ອາໄສຢູ່ເຣກາ.

¹³ລູກຊາຍຂອງເກນັດຊື່ ໂອດນີເອນ ແລະ ເສຣາຢາ. ລູກຊາຍຂອງໂອດນີເອນຄື ຮາທັດ ແລະ ເມໂອໂນທາຍ.¹⁴ເມໂອໂນທາຍເປັນບິດາຂອງໂອຟຣາ ແລະ ເສຣາຢາເປັນບິດາໂຢອາບຜູ້ເປັນບິດາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົ້ນຕະກູນເກຫາລາຊິມ, ພວກເຂົາເປັນຊ່າງສີມື.¹⁵ລູກຊາຍຂອງກາເລັບຜູ້ເປັນລູກຊາຍເຢຟຸນເນຄື ອີຣູ, ເອລາ, ແລະ ນາອາມ. ລູກຊາຍຂອງເອລາຄື ເກນັດ.¹⁶ລູກຊາຍຂອງເຢຮັນເລເລນຄື ຊິເຟ, ຊີຟາ, ຕີເຣຍ ແລະ ອາສາເຣນ.

¹⁷⁻¹⁸ລູກຊາຍຂອງເອັດຊະຣາຄື ເຢເທ, ເມເຣດ, ເອເຟ, ແລະ ຢາໂລນ. ເມຍຄົນເອຢິບຂອງເມເຣດໄດ້ເກີດມີຣີອາມ, ຊາມມາຍ, ແລະ ອິຊະບາ, ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງເອຊະເຕມົວ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນລູກຊາຍຂອງບີທີຢາລູກສາວຂອງຟາຣາໂອຜູ້ທີ່ເມເຣດໄດ້ເອົາມາເປັນເມຍ. ເມຍຂອງເພິ່ນຄົນຢູດາໄດ້ເກີດເຢເຣັດ, ພໍ່ຂອງເກໂດເຣ; ເຮເບພໍ່ຂອງໂສໂກ ແລະ ເຢກູທີເອນ, ພໍ່ຂອງຊາໂນອາ.

¹⁹ລູກຊາຍທັງສອງເມຍຂອງເພິ່ນຊື່ໂຮດີຢານ້ອງສາວຂອງນາຮາມເປັນພໍ່ຂອງເກອີລາຊາວກາມີ. ອີກຄົນຫນຶ່ງຄື ເອຊະເຕມົວຜູ້ເປັນຊາວມາອາກາ.²⁰ລູກຊາຍຂອງຊີໂມນຊື່ ອຳໂນນ, ຣິນນາ, ເບັນ ຮານັນ, ແລະ ຕີໂລນ. ລູກຊາຍຂອງ ອີຊີ ມີຊື່ ໂຊເຮດ ແລະ ເບັນໂຊເຮັດ.

²¹ລູກຊາຍຂອງເຊລາຜູ້ເປັນລູກຂອງຢູດາຊື່ວ່າ ເອຣະ ພໍ່ຂອງເລກາ, ລາອາດາພໍ່ຂອງມາເຣຊາ ແລະ ບັນດາຄອບຄົວແຫ່ງເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາທີ່ເຮັດຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດແຫ່ງຄອບຄົວເບັດອາຊະເບອາ,²²ໂຢກີມ, ປະຊາຊົນເມືອງໂກເຊບາ ແລະ ໂຢອາດ ແລະ ສາຣາບ, ຜູ້ມີຊັບສິນໃນປະເທດໂມອາບ, ແລະ ໄດ້ກັບມາຍັງເມືອງເບັດເລເຮັມ. (ຂໍ້ມູນນີ້ເປັນເລື່ອງຕັ້ງແຕ່ບູຮານນະການ.)²³ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ດິນ ພວກເຂົາເປັນຊາວເມືອງເນຕາຢິມ ແລະ ເກເດຣາ ຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃກ້ກັບກະສັດ ຈຶ່ງໄດ້ເຮັດວຽກໃຫ້ກັບກະສັດ.

²⁴ເຊື້ອສາຍຂອງຊິເມໂອນຊື່ ເນມູເອນ, ຢາມິນ, ຢາຣິບ, ເຊຣາ ແລະ ຊາອູນ.²⁵ລູກຊາຍຂອງຊາອູນຊື່ຊານລູມ, ລູກຊາຍຂອງຊານລູມຊື່ມິບສາມ, ແລະ ລູກຊາຍຂອງມິບສາມຊື່ມິຊະມາ.²⁶ເຊື້ອສາຍຂອງມິຊະມາຊື່ ຮາມມູເອນ ລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ຊັກເກີຫລານຊາຍຂອງເຂົາ, ແລະ ຊິເມອີເຫລນຊາຍຂອງເຂົາ.

²⁷ຊິເມອີມີລູກຊາຍສິບຫົກຄົນ ແລະ ລູກສາວຫົກຄົນ. ພີ່ນ້ອງຂອງຊິເມອີມີລູກຊາຍບໍ່ຫລາຍຄົນ, ດັ່ງນັ້ນຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ເພີ່ມທະວີຫລາຍຂຶ້ນເຫມືອນກັບພວກລູກຫລານຢູດາ.²⁸ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເບເອເຊບາ, ເມືອງໂມລາດາ, ແລະ ເມືອງຮາຊາຊູອານ.

²⁹ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ເມືອງບິນຮາ, ເມືອງເອເຊັມ, ເມືອງໂຕລາດ,³⁰ເບທູເອັນ, ເມືອງໂຮມາ, ເມືອງຊິກລັກ,³¹ເມືອງເບັດມັກກາໂບດ, ເມືອງຮາຊາ ສູສີມ, ເມືອງເບັດບີຣີ, ແລະທີ່ເມືອງຊະອາຣາຢິມ. ບັນດາເມືອງເຫລົ່ານີ້ເປັນຫົວເມືອງຂອງພວກເຂົາຈົນຮອດກະສັດດາວິດຂຶ້ນປົກຄອງ.

³²ບັນດາບ້ານຂອງພວກເຂົາຫ້າຫມູ່ບ້ານຊື່ວ່າ ເອຕາມ, ອາອິນ, ຣິມໂມນ, ໂຕເກນ, ແລະ ອາຊານ,³³ລວມກັບບັນດາບ້ານທັງຫລາຍອ້ອມຮອບເມືອງເຫລົ່ານີ້ໄກໄປຈົນຮອດເມືອງບາອານ. ບ່ອນເຫລົ່ານີ້ ເປັນບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ມີບັນຊີສຳມະໂນຄົວເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ.

³⁴ຕະກູນຜູ້ນຳທັງຫລາຍຄື ເມໂຊບັບ, ຢາມເລກ, ໂຢຊາລູກຊາຍອາມາຊີຢາ,³⁵ໂຢເອັນ, ເຢຮູລູກຊາຍຂອງໂຢຊີບີອາ ເປັນລູກຊາຍຂອງເສຣາຢາເປັນລູກຊາຍ ຂອງອາຊີເອນ,³⁶ເອລີໂອນາຍ, ຢາອາໂກບາ, ເຢໂຊຮາຢາ, ອາສາຢາ, ອາດີເອນ, ເຢສີມີເອນ, ເບນາຢາ,³⁷ແລະ ຊີຊາລູກຊາຍຊິບຟີ, ຊິບຟີເປັນລູກຊາຍອັນໂລນ, ອັນໂລນເປັນລູກຊາຍເຢດາຢາ, ເປັນລູກຊາຍຂອງຊິມຣີ, ເປັນລູກຊາຍເຊມາຢາ.³⁸ບັນດາທ່ານທີ່ກ່າວຊື່ມານີ້ເປັນເຈົ້ານາຍໃນບັນດາຄອບຄົວທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາກໍເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

³⁹ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປຮອດທາງເຂົ້າຂອງເມືອງເກໂດເຣຈົນຮອດທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງຮ່ອມພູເພື່ອຊອກຫາທົ່ງຫຍ້າໃຫ້ຝູງແກະຂອງພວກເຂົາ.⁴⁰ພວກເຂົາໄດ້ພົບທົ່ງຫຍ້າທີ່ຂຽວງາມອຸດົມດີ ແລະ ແຜ່ນດິນນັ້ນກໍກວ້າງຂວາງງຽບສະຫງົບ. ເປັນດິນທີ່ເກີດຜົນລະປູກຫລາຍ ເພາະວ່າຊາວເມືອງທີ່ຢູ່ບ່ອນນັ້ນແຕ່ກ່ອນມາຈາກຄົນຮາມ.⁴¹ແລ້ວຄົນເຫລົ່ານີ້ຊຶ່ງມີບັນຊີໃນສຳມະໂນຄົວໄດ້ເຂົ້າມາໃນສະໄຫມຂອງເຮເຊກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ແລະ ໄດ້ໂຈມຕີເຕັນຂອງພວກເຂົາ ພ້ອມທັງບ່ອນຢູ່ອາໄສທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາກັບຊາວເມອູນີມທີ່ຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ກວາດລ້າງພວກເຂົາຈົນຫມົດກ້ຽງຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້ ແລ້ວກໍຕັ້ງພູມລຳເນົາຢູ່ໃນບ່ອນອາໄສຂອງພວກເຂົາ ເພາະບ່ອນນັ້ນມີທົ່ງຫຍ້າໃຫ້ແກ່ຝູງສັດຂອງພວກເຂົາ.

⁴²ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນມີຄົນເຜົ່າຊິເມໂອນຫ້າຮ້ອຍຄົນພາກັນໄປທີ່ພູເຂົາເສອີ, ຮ່ວມກັບ ທ່ານເປລາຕີຢາ, ທ່ານເນອາຣີຢາ, ທ່ານເຣຟາຢາ, ແລະ ທ່ານອຸດຊີເອນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງອີຊີຊຶ່ງເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ.⁴³ພວກເຂົາໄດ້ໂຈມຕີຊະນະຈຳພວກຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຊຶ່ງຫນີລອດພົ້ນຈາກພວກອຳມາເລັກ ແລ້ວພວກເຂົາກໍຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ບ່ອນນັ້ນຈົນທຸກມື້ນີ້.

5

¹ລູກຊາຍຂອງຣູເບັນຊຶ່ງເປັນລູກກົກຂອງອິສະຣາເອນ—ລາວເປັນລູກຫົວປີກໍຈິງ ແຕ່ຍ້ອນລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ບ່ອນນອນພໍ່ຂອງລາວມີມົນທິນ ສິດທິລູກຫົວປີຂອງລາວ ຈຶ່ງຕົກຢູ່ກັບລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບຜູ້ເປັນລູກຊາຍອິສະຣາເອນ, ແຕ່ໂຢເຊັບ ບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນທະບຽນໄວ້ໃນສຳມະໂນຄົວເຊື້ອສາຍຕາມສິດທິລູກຫົວປີ.²ໂຢເຊັບເປັນຜູ້ທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດໃນບັນດາພີ່ນ້ອງ ແລະ ເຈົ້ານາຍອົງຫນຶ່ງກໍອອກມາຈາກພວກເຂົາແຕ່ວ່າສິດທິລູກກົກກໍເປັນຂອງໂຢເຊັບ—³ລູກກົກຂອງອິສະຣາເອນຊື່ວ່າ ຮາໂນກ, ປານລູ, ເຮດຊະໂຣນ ແລະ ກາມີ.

⁴ລູກຊາຍຂອງໂຢເອນຄື ເຊມາຢາ. ລູກຊາຍຂອງເຊມາຢາຄື ໂຄກ. ລູກຊາຍຂອງໂຄກຄື ຊິເມອີ.⁵ລູກຊາຍຂອງຊິເມອີຊື່ມີກາ. ລູກຊາຍຂອງມີກາຊື່ເຣອາຢາ. ລູກຊາຍຂອງເຣອາຢາຊື່ບາອານ.⁶ລູກຊາຍຂອງບາອານຊື່ເບເອຣາ ຜູ້ທີ່ຕິກລັດປິເລເສ ກະສັດເມືອງອັດຊີເຣຍໄດ້ກວາດໄປເປັນທາດ. ເບເອຣາ ເພິ່ນເປັນເຈົ້ານາຍຂອງຄົນຣູເບັນ.

⁷ພວກພີ່ນ້ອງຂອງເບເອຣາຕາມຄອບຄົວທີ່ຂຶ້ນທະບຽນສຳມະໂນຄົວເຊື້ອສາຍໄວ້ນັ້ນຄື ເຈົ້າເຢອີເອນລູກຊາຍກົກ, ເຊຄາຣີຢາ.⁸ເບລາລູກຊາຍຂອງອາດຊາດ ລູກຊາຍເຊມາ ລູກຊາຍໂຢເອນ. ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເມືອງອາໂຣເອ, ແລະໄກອອກໄປຮອດເມືອງເນໂບ ແລະ ເມືອງບາອານເມໂອນ.⁹ຊຶ່ງຢູ່ຟາກທິດຕາເວັນອອກໄປເລີ່ມແຕ່ຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງຂະຫຍາຍໄປເຖີງແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ. ເພາະຝູງສັດລ້ຽງຂອງເພິ່ນເພີ່ມທະວີຫລາຍຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນກິເລອາດ.

¹⁰ໃນຣາຊະການຂອງຊາອູນ, ເຜົ່າຣູເບັນເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຮັກຣີ ແລະ ພວກນີ້ໄດ້ລົ້ມຕາຍດ້ວຍມືຂອງເພິ່ນ. ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃນເຕັນຂອງຄົນຮັກກີຕະຫລອດຮອດແຖບຕາເວັນອອກຂອງກິເລອາດ.

¹¹ລູກຫລານຂອງຄາດໄດ້ອາໄສຢູ່ໃກ້ຄຽງພວກເຂົາ, ໃນແຜ່ນດິນບາຊານໄປຈົນຮອດເມືອງສາເລກາ.¹²ແລະ ຊາຟາມເປັນຜູ້ຮອງ, ຢານາຍ ແລະ ຊາຟາດໃນບາຊານ.¹³ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ຕາມຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາຄື ມີກາເອນ, ເມຊຸນລຳ, ເຊບາ, ໂຢຣາຍ, ຢາການ, ຊີອາ ແລະ ເອເບີ—ທັງຫມົດເຈັດຄົນນຳກັນ.

¹⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຂອງອາບີຮາຍ, ແລະ ອາບີຮາຍເປັນລູກຊາຍຮູຣີ. ຮູຣີຜູ້ເປັນລູກຊາຍຢາໂຣອາ. ຢາໂຣອາ ເປັນລູກຊາຍກິເລອາດ ກີເລອາດເປັນລູກຊາຍມີກາເອນ. ມີກາເອັນ ເປັນລູກຊາຍເຢຊີຊາຍ. ເຢຊີຊາຍເປັນລູກຊາຍຢາໂດ. ຢາໂດຜູ້ເປັນລູກຊາຍບູເຊ.¹⁵ອາຮີເປັນລູກຊາຍອັບດີເອນ, ເປັນລູກຊາຍກູນີ, ຜູ້ເປັນເຈົ້ານາຍໃນຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.

¹⁶ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນກິເລອາດ, ໃນບາຊານ ແລະຕາມຫົວເມືອງ, ແລະ ໃນເຂດທົ່ງຫຍ້າທັງຫມົດຂອງ ແຂວງຊາໂຣນຈົນສຸດເຂດແດນຂອງພວກເຂົາ.¹⁷ຄົນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດໄດ້ຂຶ້ນທະບຽນສຳມະໂນຄົວເຊື້ອສາຍໄວ້ໃນຣາຊະການຂອງໂຢທາມກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະ ໃນຣາຊະການຂອງເຢໂຣໂບອາມກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.

¹⁸ພວກລູກຫລານຣູເບັນ, ຄົນຄາດ ແລະ ຕະກູນມານາເຊອີກເຄິ່ງຫນຶ່ງມີຄົນເກັ່ງກ້າທີ່ຖືໂລ, ດາບ ແລະ ມີຄວາມຊຳນານໃນການຍິງທະນູ ໃນການເຮັດເສິກມີສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ ກຽມພ້ອມທີ່ຈະເຂົ້າສະຫນາມຮົບ.¹⁹ພວກເຂົາເຮັດເສິກກັບຄົນຮັກກີ, ເຢຕູເຣ, ນາຟິດ ແລະ ໂນດາບ.

²⁰ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະເຈົ້າໃນການຕໍ່ສູ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ. ດ້ວຍວິທີນີ້ຄົນຮັກຣີ ແລະ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຝ່າຍພວກສັດຕຣູທຸກຄົນໄດ້ພ່າຍແພ້. ເພາະພວກອິສະຣາເອນຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນການສູ້ຮົບ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານຕາມຄຳທູນຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ.²¹ພວກເຂົາໄດ້ກວດເອົາຝູງສັດຂອງຂ້າເສິກຄືອູດຫ້າຫມື່ນໂຕ, ແກະສອງແສນຫ້າຫມື່ນໂຕ, ລາສອງພັນ ແລະ ຄົນຫນຶ່ງແສນຄົນ.²²ເພາະພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມຕາຍເສຍຫາຍຫລາຍດ້ວຍການເສິກໃນເທື່ອນັ້ນຊຶ່ງເປັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຂອງພວກເຂົາຈົນຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ.

²³ຄົນຕະກູນມານາເຊເຄິ່ງຫນຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນບາຊານໄກໄປເຖີງບາອານເຮີໂມນ ແລະ ເສນີ (ພູເຂົາເຮີໂມນ).²⁴ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຫົວຫນ້າຕະກູນບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາຄື: ເອເຟ, ອີຊີ, ເອລີເອນ, ອັດຊະຣີເອນ, ເຢເຣມີຢາ, ໂຮດາວີຢາ ແລະຢາດີເອນ. ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ມີໃຈເກັ່ງກ້າ, ມີຊື່ສຽງດີ, ເປັນຫົວຫນ້າຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງ ພວກເຂົາ.

²⁵ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ນະມັດສະການບັນດາພະທັງຫລາຍຂອງຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົານັ້ນ.²⁶ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ກະຕຸ້ນຈິດໃຈຂອງປູນ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ (ເອີ້ນອີກຊື່ຫນື່ງວ່າ ຕິດລັດ ປີເລເສ, ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ). ພະອົງໄດ້ກວາດເອົາຊາວຣູເບັນ, ຊາວຄາດ ແລະ ຕະກູນມານາເຊ ເຄິ່ງຫນຶ່ງ. ພຣະອົງນຳໄປເມືອງຮາລາ, ຮາໂບ, ຮາຣາ ແລະ ແມ່ນ້ຳເມືອງໂກຊານ, ບ່ອນຊຶ່ງພວກເຂົາຍັງອາໄສຢູ່ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.

6

¹ລູກຊາຍຂອງເລວີຊື່ວ່າ ເກໂຊນ, ໂກຮາດ ແລະເມຣາຣີ²ລູກຊາຍຂອງໂກຮາດຊື່ ອຳຣາມ, ອິຊະຮາ, ເຮັບໂຣນ ແລະອຸດຊີເອນ.³ລູກຂອງອຳຣາມຊື່ ອາໂຣນ, ໂມເຊ ແລະ ນາງມີຣີອາມ. ລູກຊາຍອາໂຣນຊື່ ນາດາບ, ອາບີຮູ, ເອເລອາຊາ ແລະອີທາມາ.

⁴ເອເລອາຊາເປັນບິດາຂອງຟີເນຮາດ, ແລະ ຟີເນຮາດເປັນບິດາຂອງອາບີຊູອາ.⁵ອາບີຊູອາເປັນບິດາຂອງບຸກກີ, ແລະ ບຸກກີເປັນບິດາຂອງອຸດຊີ.⁶ອຸດຊີເປັນບິດາຂອງເຊຣາຮີຢາ, ແລະ ເຊຣາຮີຢາເປັນບິດາຂອງເມຣາໂຢດ.

⁷ເມຣາໂຢດເປັນບິດາຂອງອາມາຣີຢາ, ແລະ ອາມາຣີຢາເປັນບິດາຂອງອາຮີຕຸບ.⁸ອາຮີຕຸບເປັນບິດາຂອງຊາໂດກ, ແລະ ຊາໂດກເປັນບິດາຂອງອາຮີມາອາດ.⁹ອາຮີມາອາດເປັນບິດາຂອງອາຊາຣີຢາ, ແລະ ອາຊາຣີຢາເປັນບິດາຂອງໂຢຮານານ.

¹⁰ໂຢຮານານເປັນບິດາຂອງອາຊາຣີຢາ, ຜູ້ທີ່ເຮັດຫນ້າທີ່ປະໂລຫິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ຊຶ່ງໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.¹¹ແລະ ອາມາຣີຢາເປັນບິດາຂອງອາຮີຕຸບ.¹²ອາຮີຕຸບເປັນບິດາຂອງຊາໂດກ, ແລະ ຊາໂດກເປັນບິດາຂອງຊານລູມ.

¹³ຊານລູມເປັນບິດາຂອງຮິນກີຢາ ແລະ ຮິນກີຢາເປັນບິດາຂອງອາຊາຣີຢາ.¹⁴ອາຊາຣີຢາເປັນບິດາຂອງເສຣາຢາ, ແລະ ເສຣາຢາເປັນບິດາຂອງເຢໂຮຊາດັກ.¹⁵ເຢໂຮຊາດັກຖືກນຳໄປຕອນທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ ດ້ວຍມືຂອງເນບູກາດເນັດຊາ.

¹⁶ລູກຊາຍຂອງເລວີຄື ເກໂຊມ, ໂກຮາດ ແລະ ເມຣາຣີ.¹⁷ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຊື່ລູກຊາຍຂອເກໂຊມຄື ລິບນີ ແລະ ຊິເມອີ.¹⁸ລູກຊາຍຂອງໂກຮາດຄື ອຳຣາມ, ອິດຊະຮາ, ເຮັບໂຣນ ແລະອຸດຊີເອນ.

¹⁹ລູກຊາຍຂອງເມຣາຣີຊື່ວ່າ ມາລີ ແລະ ມູຊີ. ເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຄອບຄົວຂອງຄົນເລວີຕາມເຊື້ອສາຍພໍ່ຂອງພວກເຂົາ.²⁰ລູກຊາຍຂອງເກໂຊມຄື ລິບນີ. ລູກຊາຍຂອງລິບນີຄືຢາຮາດ. ລູກຊາຍຂອງຢາຮາດຄືຊິມມາ.²¹ລູກຊາຍຂອງໂຢອາຄືຊິມມາຄືໂຢອາ. ລູກຊາຍຂອງໂຢອາຄືອິດໂດ. ລູກຊາຍຂອງອິດໂດຄືເຊຣາ. ລູກຊາຍຂອງເຊຣາຄືເຢອາເທຣາຍ.

²²ລູກຊາຍຂອງໂກຮາດຄື ອຳມີນາດາບ. ລູກຊາຍຂອງອຳມີນາດາບຄືໂກຣາ. ລູກຊາຍຂອງໂກຣາຄືອັດສີ.²³ລູກຊາຍຂອງອັດສີຄື ເອນການາ. ລູກຊາຍຂອງເອນການາຄື ເອບີອາສັບ. ລູກຊາຍຂອງເອບີອາສັບຄືອັດສີ.²⁴ລູກຊາຍຂອງອັດສີຄືຕາຮາດ. ລູກຊາຍຂອງຕາຮາດຄືອຸຣີເອນ. ລູກຊາຍຂອງອຸຣີເອນຄື ອຸດຊີຢາ. ລູກຊາຍຂອງອຸດຊີຢາຄື ຊາອູນ.

²⁵ລູກຊາຍຂອງເອນການາຄື ອາມາສາຍ, ອາຮີໂມດ ແລະ ເອນການ.²⁶ລູກຊາຍຂອງເອຄານານຜູ້ທີສອງຄື ໂຊຟາຍ. ລູກຊາຍຂອງໂຊຟາຍຄືນາຮາດ.²⁷ລູກຊາຍຂອງນາຮາດຄືເອລີອາບ. ລູກຊາຍຂອງເອລີອາບຄື ເຢໂຣຮາມ. ລູກຊາຍຂອງເຢໂຣຮາມຄືເອນການ.

²⁸ລູກຊາຍຂອງຊາມູເອນຄື ໂຢເອນເປັນລູກຫົວປີຂອງເພິ່ນ, ໂຢເອນ ແລະ ອາບີຢາລູກຄົນທີສອງ.²⁹ລູກຊາຍຂອງເມຣາຣີຄື ມາລີ. ລູກຊາຍຂອງມາລີຄື ລິບນີ. ລູກຊາຍຂອງລິບນີຄື ຊິເມອີ. ລູກຊາຍຂອງຊິເມອີຄືອຸດຊາ.³⁰ລູກຊາຍຂອງອຸດຊາຄື ຊິເມອີ. ລູກຊາຍຂອງຊິເມອີຄືຮັກກີຢາ. ລູກຊາຍຂອງຮັກກີຢາຄືອາສາຢາ.

³¹ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນບຸກຄົນທີ່ດາວິດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເບິ່ງແຍງການຮ້ອງເພງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຕັ້ງແຕ່ຫີບຄຳຫມັ້ນສັນຍາໄດ້ມາຕັ້ງຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ.³²ພວກເຂົາໄດ້ບົວລະບັດຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທີ່ພັກອາໄສໃນຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ (ຫໍເຕັນສັກສິດ) ດ້ວຍການຮ້ອງເພງຈົນໂຊໂລໂມນໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິບັດຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາຕາມຕຳແຫນ່ງ.

³³ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນບຸກຄົນທີ່ປະຕິບັດງານຢູ່ພ້ອມກັບລູກຫລານຂອງພວກເຂົາຄື ພວກລູກຫລານໂກຮາດມີເຮມານນັກຮ້ອງ, ນີ້ຄືພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະກັບມາໃນເວລານັ້ນ. ຄືເຮມານຜູ້ເປັນລູກຊາຍໂຢເອນ, ໂຢເອນຜູ້ເປັນລູກຊາຍຊາມູເອນ.³⁴ຊາມູເອນເປັນລູກຊາຍເອນການາ, ເອນການາເປັນລູກຊາຍເຢໂຣຮາມ, ເຢໂຣຮາມເປັນລູກຊາຍເອລີເອນ, ເອລີເອນເປັນລູກຊາຍໂຕອາ.³⁵ໂຕອາເປັນລູກຊາຍຊູບ, ຊູບເປັນລູກຊາຍເອນການາ, ເອນການາເປັນລູກຊາຍມາຮາດ, ມາຮາດເປັນລູກຊາຍອາມາສາຍ, ອາມາສາຍເປັນລູກຊາຍຂອງເອນການາ.

³⁶ເອນການາເປັນລູກຊາຍຂອງໂຢເອນ, ໂຢເອນເປັນລູກຊາຍຂອງອາຊາຣິຢາ, ອາຊາຣິຢາເປັນລູກຊາຍເຊຟານີຢາ.³⁷ເຊຟານີຢາເປັນລູກຊາຍຕາຮາດ, ຕາຮາດເປັນລູກຊາຍອັດສີ, ອັດສີເປັນລູກຊາຍເອບີອາສັບ, ເອບີອາສັບເປັນລູກຊາຍໂກຣາ.³⁸ໂກຣາເປັນລູກຊາຍຂອງອິດສະຮາ, ອິດສະຮາເປັນລູກຊາຍຂອງໂຄຮາດ, ໂຄຮາດເປັນລູກຊາຍເລວີ, ເລວີເປັນລູກຊາຍອິສະຣາເອນ.

³⁹ແລະອາສັບພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຂ້າງຂວາມືຂອງພວກເຂົາ ຄືອາສັບລູກຊາຍເບເຣກີຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຊິເມອາ.⁴⁰ຊິເມອາເປັນລູກຊາຍມີກາເອນ, ມີກາເອນເປັນລູກຊາຍບາອາເສຢາ, ບາອາເສຢາເປັນລູກຊາຍມັນກີຢາ.⁴¹ມັນກີຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍເອທະນີ, ເອທະນີເປັນລູກຊາຍເຊຣາ, ເຊຣາເປັນລູກຊາຍອາດາຢາ.⁴²ອາດາຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍເອທານ, ເອທານເປັນລູກຊາຍຊິມມາ, ຊິມມາເປັນລູກຊາຍຊິເມອີ.⁴³ຊິເມອີຜູ້ເປັນລູກຊາຍຢາຮາດ, ຢາຮາດເປັນລູກຊາຍເກໂຊມ, ເກໂຊມເປັນລູກຊາຍເລວີ.

⁴⁴ຢູ່ທີ່ຂ້າງຊ້າຍມືຂອງເຮມານມີເພື່ອຮ່ວມງານຂອງເຂົາຄືລູກຊາຍຂອງເມຣາຣີ. ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາຄື ເອທານຜູ້ເປັນລູກຊາຍກີຊີ, ກີຊີຜູ້ເປັນລູກຊາຍອັບດີ, ອັບດີຜູ້ເປັນລູກຊາຍມັນລຸກ.⁴⁵ມັນລຸກຜູ້ເປັນລູກຊາຍຮາຊາບີຢາ, ຮາຊາບີຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍອາມາຊີຢາ, ອາມາຊີຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍຮີນກີຢາ.⁴⁶ຮີນກີຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍອາມຊີ, ອາມຊີຜູ້ເປັນລູກຊາຍບານີ, ບານີຜູ້ເປັນລູກຊາຍເຊເມ.⁴⁷ເຊເມຜູ້ເປັນລູກຊາຍມາລີ, ມາລີຜູ້ເປັນລູກຊາຍມູຊີ, ມູຊີຜູ້ເປັນລູກຊາຍເມຣາຣີ, ເມຣາຣີຜູ້ເປັນລູກຊາຍເລວີ.

⁴⁸ຄົນເລວີພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ປະຕິບັດງານທຸກຢ່າງໃນຫໍເຕັນແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁴⁹ອາໂຣນ ແລະ ພວກລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເທິງແທ່ນເຜົາເຄື່ອງບູຊາ; ແລະ ເທິງແທ່ນເຄື່ອງຫອມບູຊາ ເພື່ອປະຕິບັດງານທັງຫມົດໃນບ່ອນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ ແລະ ເພື່ອໄຖ່ໂທດບາບຂອງຊາວອິສະຣາເອນ ຕາມບັນດາຖ້ອຍຄຳທີ່ໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໄວ້.

⁵⁰ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາໂຣນຄື ເອເລອາຊາລູກຊາຍຂອງເອເລອາຊາຄືຟີເນຮາດ. ລູກຊາຍຂອງຟີເນຮາດຄືອາບີຊູອາ.⁵¹ລູກຊາຍຂອງອາບີຊູອາຄືບຸກກີ. ລູກຊາຍຂອງບຸກກີຄືອຸດຊີ. ລູກຊາຍຂອງອຸດຊີຄືເຊຣາຮີຢາ.⁵²ລູກຊາຍຂອງເຊຣາຮີຢາຄືເມຣາໂຢດ. ລູກຊາຍຂອງເມຣາໂຢດຄືອາມາຣີຢາ. ລູກຊາຍຂອງອາມາຣີຢາຄືອາຮີຕຸບ.⁵³ລູກຊາຍຂອງຊາໂດກຄືອາຮີມາອາດ. ລູກຊາຍຂອງຊາໂດກຄືຮີມາອາດ.

⁵⁴ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາຕາມພູມລຳເນົາໃນເຂດແດນຂອງພວກເຂົາຄື, ລູກຫລານຂອງອາໂຣນ, ຈາກຄອບຄົວຊາວໂກຮາດ (ສະຫລາກທຳອິດຕົກຖືກພວກເຂົາ).⁵⁵ພວກເຂົາໄດ້ຮັບເມືອງເຮັບໂຣນໃນແຜ່ນດິນຢູດາ ແລະ ທົ່ງຫຍ້າຊຶ່ງຢູ່ອ້ອມຮອບນັ້ນ,⁵⁶ແຕ່ວ່າທົ່ງນາ ແລະ ຊົນນະບົດຂອງເມືອງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຍົກໃຫ້ແກ່ກາເລັບລູກຊາຍເຢຟຸນເນ.

⁵⁷ພວກເຂົາໄດ້ມອບເມືອງຕ່າງແຫ່ງຢູດາແກ່ລູກຫລານຂອງອາໂຣນຄື: (ເມືອງເຮັບໂຣນຊຶ່ງເປັນເມືອງລີ້ພັຍ), ແລະ ເມືອງລິບນາ ແລະ ທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງຢັດຕີ, ເມືອງເອຊະເຕມົວກັບທົ່ງຫຍ້າ.⁵⁸ຮີເລນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ແລະ ເດບີພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.

⁵⁹ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ລູກຫລານຂອງອາໂລນຄື: ເມືອງອາຊານພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ເມືອງເບັດເຊເມັດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.⁶⁰ຈາກດິນແດນຕະກູນເບັນຢາມິນກໍມອບເມືອງເກບພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ອາເລເມັດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ອານາໂທດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ. ຫົວເມືອງທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາທຸກຄອບຄົວເປັນສິບສາມຫົວເມືອງດ້ວຍກັນ.

⁶¹ສ່ວນລູກຫລານໂກຮາດທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ນັ້ນໄດ້ຮັບສ່ວນມອບໂດຍສະຫລາກທີ່ໄດ້ຈາກຄອບຄົວຂອງຕະກູນເອຟຣາຢິມ, ຈາກຕະກູນດານ ແລະ ຈາກຕະກູນມານາເຊເຄິ່ງຫນຶ່ງມີສິບຫົວເມືອງ.⁶²ແລະ ມອບສິມສາມຫົວເມືອງຕະກູນອິດຊາຄາ, ຕະກູນອາເຊ, ຕະກູນນັບທາລີ ແລະ ຈາກຕະກູນມານາເຊໃນບາຊານໃຫ້ແກ່ຄົນເກໂຊມຕາມຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ.

⁶³ແລະມອບສິບສອງຫົວເມືອງຈາກຕະກູນຣູເບັນ, ຕະກູນຄາດ ແລະຕະກູນເຊບູລູນໃຫ້ແກ່ຄົນ ເມຣາຣີຕາມ ຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ.⁶⁴ລູກຫລານອິສະຣາເອນໄດ້ມອບຫົວເມືອງທັງຫລາຍພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າໃຫ້ແກ່ຊາວເລວີ.⁶⁵ແລະລູກຫລານອິສະຣາເອນໄດ້ມອບດ້ວຍການຈັບສະຫລາກໂດຍທີ່ພວກເຂົາເອີ້ນຫົວເມືອງເຫລົ່ານັ້ນຈາກຕະກູນຢູດາ, ຕະກູນຊິເມໂອນ, ແລະ ຕະກູນເບັນຢາມິນ.

⁶⁶ສຳລັບບັນດາຄອບຄົວລູກຫລານໂກຮາດທີ່ເຫລືອຢູ່ມີຫົວເມືອງອານເປັນດິນແດນຂອງພວກເຂົາຈາກຕະກູນ ເອຟາຣາອິມ.⁶⁷ຊາວອິສະຣາເອນໄດ້ມອບເມືອງລີ້ພັຍຄື: ເມືອງເຊເຄັມພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າໃນຖິ່ນພູເຂົາເອຟາຣາອິມ ແລະເມືອງເກເຊ ພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ,⁶⁸ເມືອງໂຢກພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງເບັດໂຮໂຣນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ,⁶⁹ເມືອງອາຢາໂລນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ແລະ ເມືອງກັດຣິມໂມນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.

⁷⁰ແລະມອບເມືອງຈາກຕະກູນມານາເຊເຄິ່ງຫນຶ່ງໃຫ້ກັບໂຄຮາດຄື ເມືອງອາເນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ເມືອງບິເລອາມພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ. ເມືອງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ໃຫ້ແກ່ຄອບຄົວລູກຫລານໂກຮາດທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່.

⁷¹ດິນແດນຂອງເຜົ່າມານາເຊເຄິ່ງຕະກູນທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ລູກຫລານເກໂຊມຄື ເມືອງໂກລານໃນແຂວງບາຊານພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ອາຊະຕະໂຣດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.⁷²ຈາກຕະກູນເຜົ່າອິດຊາຄາ ໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງເກີໂຊນ ຄືເມືອງເກເດັດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງດາເບຣາດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ,⁷³ເມືອງຣາໂມດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ເມືອງອາເນມພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.

⁷⁴ອິດສະຄາໄດ້ຮັບຈາກຕະກູນອາເຊຄື ເມືອງມາຊັນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງອັບໂດນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ,⁷⁵ເມືອງຮູກໂກກພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ເມືອງເຣໂຮບພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ⁷⁶ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຈາກເຜົ່ານັບທາລີຄື: ເມືອງເກເດັດໃນຄາລີເລພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງຮຳໂມນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງກີຣິອາດທາຢິມພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.

⁷⁷ສ່ວນຄົນເລວີ, ໃນຕະກູນເມຣາຣີທີ່ເຫລືອຢູ່ນັ້ນໄດ້ຮັບຈາກຕະກູນເຊບູລູນຄື: ເມືອງຣິມໂມໂນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ເມືອງຕາໂບ ພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.⁷⁸⁻⁷⁹ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຟາກແມ່ນ້ຳຢໍແດນເບື້ອງນັ້ນຖັດຈາກເຢຣິໂກທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນເບື້ອງເຢຣິໂກ, ແຄມຝາກຕາເວັນອອກຄື: ເມືອງເບເຊໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງຢາຊາພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງເຄເດໂມດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ແລະ ເມືອງເມຟະອາດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ. ເມືອງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມອບໃຫ້ຕະກູນ ຣີອູເບນ.

⁸⁰ຊາວເລວີໄດ້ຮັບຈາກຕະກູນຄາດຄື: ເມືອງຣາໂມດໃນແຂວງກິເລອາດພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ເມືອງມາຮານາຢິມພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.⁸¹ເມືອງເຮັດຊະໂບນພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ, ແລະ ເມືອງຢາເຊພ້ອມກັບທົ່ງຫຍ້າ.

7

¹ລູກຊາຍຂອງອິດຊາຄາ ຄື ໂຕລາ, ປູອາ, ຢາຊຸບ, ແລະຊິມໂຣນສີ່ຄົນນຳກັນ.²ລູກຊາຍຂອງໂຕລາຄື ອຸດຊີ, ເຣຟາຢາ, ເຢຣີເອນ, ຢາຮະມາຍ, ອິບສາມ ແລະ ເຊມູເອນ. ຫົວຫນ້າໃນຄອບຄົວບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາຄືໂຕລາ ຜູ້ເປັນທະຫານທີ່ມີໃຈກ້າຫານຂອງເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະຈຳນວນຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້ໃນສະໄຫມຂອງດາວິດເປັນສອງຫມື່ນສອງພັນຫົກຮ້ອຍຄົນ.³ລູກຊາຍຂອງອຸດຊີຄື ອິດຊະຣາຢາ. ລູກຊາຍຂອງອິດຊະຣາຢາຄື ມີກາເອນ, ໂອບາດີຢາ, ໂຢເອນ ແລະອິດຊີຢາ ຫ້າຄົນນຳກັນ ທຸກຄົນເປັນຫົວຫນ້າ.

⁴ພ້ອມກັບຄົນເຫລົ່ານີ້ຕາມເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ, ຕາມຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາມີກອງທະຫານທີ່ຈະເຮັດເສິກສາມຫມື່ນຫົກພັນຄົນ ເພາະພວກເຂົາມີເມຍ ແລະ ລູກຊາຍຫລາຍຄົນ.⁵ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາຈາກບັນດາຄອບຄົວຂອງອິດຊາຄາເປັນຄົນທີ່ແຂງແຮງອົງອາດກ້າຫານ ມີທັງຫມົດແປດຫມື່ນເຈັດພັນຄົນຕາມທີ່ໄດ້ຂຶ້ນທະບຽນໄວ້ໃນສຳມະໂນຄົວເຊື້ອສາຍ.

⁶ລູກຊາຍຂອງເບັນຢາມິນຄື ເບລາ, ເບເຄ, ແລະ ເຢດີອາເອນ ສາມຄົນນຳກັນ.⁷ລູກຊາຍຂອງເບລາຄື ເອັດຊະໂບນ, ອຸດສີ, ອຸດຊີເອນ, ເຢຣີໂມດ ແລະ ອີຣີ ຫ້າຄົນນຳກັນ. ເປັນຫົວຫນ້າຄອບຄົວຂອງບັນພະບຸຣຸດ, ຄົນທີ່ມີກຳລັງອົງອາດກ້າຫານ.ຈຳນວນທີ່ຂຶ້ນທະບຽນໄວ້ໃນສຳມະໂນຄົວເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາມີສອງຫມື່ນສອງພັນສາມສິບສີ່ຄົນ, ຕາມບັນຊີລາຍຊື່ທີ່ເປັນຂອງພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.

⁸ລູກຊາຍຂອງເບເຄຄື ເຊມີຣາ, ໂຢອາດ, ເອລີເອເຊ, ເອລີໂອນາຍ, ອົມຣີ, ເຢເຣໂມດ, ອາບີຢາ, ອານາໂທດ ແລະອາເລເມດ. ທັງຫມົດນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເບເຄ.⁹ຕາມຈຳນວນເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ, ຫົວຫນ້າຄອບຄົວມີສອງຫມື່ນສອງຮ້ອຍຄົນ ພ້ອມທີ່ຈະເຮັດເສິກ.¹⁰ລູກຊາຍຂອງເຢດີອາເອນຄືບິນຮານ. ລູກຊາຍຂອງບິນຮານຄື ເຢອຸດ, ເບັນຢາມິນ, ເອຮຸດ, ເຄນາອານາ, ເຊທານ ຕາຊິດ, ແລະ ອາຮີຊາຮາ.

¹¹ທັງຫມົດນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເຢດີອາເອນ. ຕາມຫົວຫນ້າຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ຄົນທີ່ມີກຳລັງມີຄວາມອົງອາດກ້າຫານມີຫນຶ່ງຫມື່ນເຈັດພັນສອງຮ້ອຍຄົນ ພ້ອມທີ່ຈະເຮັດເສິກ.¹²(ຊຸບປີມ ແລະຮຸບປີມ ເປັນລູກອີ, ແລະ ຮູຊີມ ລູກຊາຍອາເຮ)

¹³ລູກຊາຍຂອງນັບທາລີຄື ຢາຊີເອນ, ກູນີ, ເຢດເຊ, ແລະຊານລູມ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນລູກຫລານຂອງຂອງນາງບິນຮາ.

¹⁴ລູກຊາຍຂອງມານາເຊຄື ອາຊະຣີເອນ, ຊຶ່ງເມຍນ້ອຍຂອງເພິ່ນຊາວອາຣາມໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ. ນາງໄດ້ປະສູດລູກ ຊື່ ມາກີ, ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງກິເລອາດ.¹⁵ມາກີໄດ້ເອົາເມຍຈາກພວກຮຸບປີມ ແລະ ຊຸບປີມມາເປັນເມຍ, ເອື້ອຍຂອງລາວຊື່ວ່າມາອາກາ. ເຊື້ອສາຍອີກຄົນຫນຶ່ງຂອງມານາເຊຊື່ເຊໂລເຟຂາດ, ແລະ ເຊໂລເຟຂາດມີແຕ່ລູກສາວ.¹⁶ມາອາກາເມຍຂອງມາກີໄດ້ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ນາງເອີ້ນຊື່ວ່າ ເປເຣັດ. ນ້ອງຊາຍຂອງລາວ ຊື່ເຊເຣັດ ແລະ ລູກຊາຍຂອງລາວຊື່ ອຸລາມ ແລະ ຣາເກມ.

¹⁷ລູກຊາຍຂອງອຸລາມຊື່ ເບດານ. ຈຳນວນຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນເຊື້ອສາຍກິເລອາດຜູ້ເປັນລູກຊາຍມາກີລູກຂອງມານາເຊ.¹⁸ນາງຮຳໂມເລເກັດນ້ອງສາວຂອງລາວກໍໃຫ້ກຳເນີດ ອີຊະໂຮດ, ອາບີເອເຊ ແລະ ມາລາ.¹⁹ລູກຊາຍຂອງເຊມີດາຄື, ອາຮີອານ ເຊເຄັມ, ລີຄີ, ແລະ ອານີອາມ.

²⁰ເຊື້ອສາຍຂອງເອຟາຣາອິມມີດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ລູກຊາຍຂອງເອຟາຣາອິມຊື່ຊູເທລາ, ລູກຊາຍຂອງຊູເທລາຊື່ ເບເຣັດ. ລູກຊາຍຂອງເບເຣັດຊື່ຕາຮາດ. ລູກຊາຍຂອງຕາຮາດຊື່ເອເລອາດາ. ລູກຊາຍຂອງເອເລອາດາຊື່ຕາຮາດ.²¹ລູກຊາຍຂອງຕາຮາດຄື ຊາບາດ. ລູກຊາຍຂອງຊາບາດຄືຊູເທລາ. (ຊາວເມືອງກັດຜູ້ທີ່ໄດ້ກຳເນີດໃນເມືອງນັ້ນກໍໄດ້ຂ້າພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາລົງມາປຸ້ນສັດລ້ຽງຂອງຊາວເມືອງກັດ.²²ເອຟາຣາອິມພໍ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ໄວ້ທຸກຫລາຍມື້, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງເພິ່ນກໍມາເລົ້າໂລມໃຈເພິ່ນ.

²³ລາວໄດ້ຫລັບນອນກັບເມຍຂອງລາວ. ນາງກໍຕັ້ງທ້ອງ ແລະ ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ. ເອຟາຣາອິມໄດ້ເອີ້ນຊື່ເດັກນັ້ນວ່າ ເບຣິອາ, ເພາະລູກໄດ້ເກີດມາໃນເວລາມີເຫດຮ້າຍໃນຄອບຄົວຂອງຕົນ.²⁴ລູກສາວຂອງເພິ່ນຊື່ເຊເອຣາ, ນາງໄດ້ກໍ່ສ້າງເບັດໂຮໂຣນເມືອງໃຕ້ ແລະ ເມືອງເຫນືອ ແລະ ເມືອງອຸດເຊັນເຊເອຣາ.)

²⁵ເອຟາຣາອິມມີລູກຊາຍຊື່ເຣຟາ. ລູກຊາຍຂອງເຣຟາຄືເຣເຊັບ ລູກຊາຍຂອງເຣເຊັບຄືເຕລາ. ລູກຊາຍຂອງເຕລາ ຄືຕາຮານ.²⁶ລູກຊາຍຂອງຕາຮານຄືລາດານ. ລູກຊາຍຂອງລາດານຄືອຳມີຮຸດ. ລູກຊາຍຂອງອຳມີຮຸດຄືເອລີຊາມາ.²⁷ລູກຊາຍຂອງເອລີຊາມາຄື ນູນ. ລູກຊາຍຂອງນູນຄືໂຢຊວຍ.

²⁸ທີ່ດິນທີ່ເປັນມໍຣະດົກ ແລະ ພູມລຳເນົາຂອງພວກເຂົາຄື ເບັດເອນ ພ້ອມກັບບັນດາຫົວເມືອງຕ່າງໆອ້ອມຮອບ. ພວກເຂົາໄດ້ຂະຫຍາຍອານາເຂດໄປທາງດ້ານຕາເວັນອອກເຖິງເມືອງນາອາລັນ ແລະ ເກເຊ ດ້ານທິດຕາເວັນຕົກພ້ອມກັບບັນດາຫົວເມືອງ ແລະ ເຊເຄັມພ້ອມກັບບັນດາຫົວເມືອງໄປເຖິງອັດຊາ ພ້ອມກັບບັນດາຫົວເມືອງຕ່າງໆ.²⁹ເຂດແດນຂອງລູກຫລານມານາເຊ ມີເມືອງເບັດເຊອານພ້ອມກັບບັນດາຫົວເມືອງ, ຕາອານັກພ້ອມກັບບັນດາຫົວເມືອງ, ເມກິດໂດພ້ອມກັບບັນດາຫົວເມືອງ, ໂດເຣພ້ອມກັບບັນດາຫົວເມືອງ. ລູກຫລານໂຢເຊັບລູກຊາຍອິສະຣາເອນ ກໍໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນບ່ອນເຫລົ່ານີ້.

³⁰ລູກຊາຍຂອງອາເຊຄື ອິມນາ, ອີຊະວາ, ອີຊະວີ, ເບຣິອາ. ເສຣານ້ອງສາວຂອງພວກເຂົາ.³¹ລູກຊາຍ ເບລິອາຄື ເຮເບ ແລະ ມັນກີເອນ ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງບິຊາອິດ.³²ເຮເບເປັນບິດາຂອງຢາຟະເລດ, ໂຊເມ, ໂຮທາມ. ຊູອານ້ອງສາວຂອງພວກເຂົາ.

³³ລູກຊາຍຂອງຢາຟະເລດ ຊື່ ປາສັກ, ບິມຮັນ, ແລະອາຊະວາດ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຢາຟະເລດ.³⁴ເຊເມເປັນນ້ອງຊາຍຂອງຢາເຟເລັດ, ມີລູກຊາຍຄື ໂຣຮະກາ, ເຢຮຸບບາ, ແລະອາຣາມ.³⁵ນ້ອງຊາຍຂອງເຊເມຄື ເຮເລັມມີລູກຊາຍ ຄື ໂຊຟາ, ອິມນາ, ເຊເລັດ, ແລະ ອາມານ.

³⁶ລູກຊາຍຂອງໂຊຟາຄື ສູອາ, ຮາເນເຟ, ຊູອານ, ເບຣີ, ແລະ ອິມຣາ.³⁷ເບເສ, ໂຮດ, ຊາມມາ, ຊິນຊາ, ອິດຣັນ ແລະເບເອຣາ.³⁸ລູກຊາຍຂອງເຢເທຄື ເຢຟຸນເນ, ປິຊະປາ, ແລະອາຣາ.

³⁹ລູກຊາຍຂອງອຸນລານັນຄື ອາຣາ, ຮານນີເອນ ແລະ ຣິຊີຢາ.⁴⁰ທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ແມ່ນລູກຫລານຂອງອາເຊ. ຫົວຫນ້າໃນຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ເປັນຄົນແຂງແຮງອົງອາດກ້າຫານ, ແລະ ເປັນເຈົ້ານາຍໃຫຍ່ທ່າມກາງພວກຜູ້ນຳ. ໄດ້ຂຶ້ນທະບຽນໄວ້ໃນສຳມະໂນຄົວເຊື້ອສາຍສຳລັບກອງທັບທະຫານໄດ້ສອງຫມື່ນຫົກພັນຄົນ, ໂດຍອີງໃສ່ຈຳນວນລາຍຊື່ທີ່ນັບໄດ້.

8

¹ເບັນຢາມິນໃຫ້ກຳເນີດເບລາລູກຫົວປີ, ອາຊະເບັນເປັນຄົນທີສອງ, ອາຮາຣາເປັນຄົນທີສາມ,²ໂນຮາຄົນທີສີ່, ຣາຟາຄົນທີຫ້າ.³ລູກຊາຍຂອງເບລາຄື ອັດດາ, ເກຣະ, ອາບີຮູດ.⁴ອາບີຊູອາ, ນາອາມານ, ອາໂຮອາ,⁵ເກຣະ, ເຊຟູຟານ ແລະຮູຣາມ.

⁶ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເອຮຸດ ຊຶ່ງພວກເຂົາເປັນຫົວຫນ້າບັນພະບຸຣຸດຂອງຊາວເມືອງເກບາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍໃນເມືອງມານາຮາດ:⁷ນາອາມານ, ອາຮີຢາ ແລະ ເກຣະ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ ແລະ ໄດ້ລູກຊື່ອຸດຊາ ແລະ ອາຮີຮູດ.

⁸ຊາຮາຣາຢິມໄດ້ລູກໃນດິນແດນໂມອາບ ຫລັງຈາກທີ່ລາວໄດ້ປະຮ້າງຮູຊີມ ແລະ ບາອາຣາເມຍຂອງລາວໄປແລ້ວ.⁹ລາວໄດ້ລູກກັບນາງໂຮເດັດເມຍຂອງລາວຄື ໂຢບັບ, ຊິບີຢາ, ເມຊາ, ແລະ ມັນກາມ,¹⁰ເຢອູດ, ຊາເຄຍ ແລະ ມິຣະມາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຊາຮາຣາຢິມ ຊຶ່ງເປັນຫົວຫນ້າບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.¹¹ລາວໄດ້ກາຍເປັນພໍ່ຂອງລູກຄືອາບີຕຸບ ແລະ ເອນປາອານ ຊຶ່ງໄດ້ຈາກນາງຮູຊີມ.

¹²ລູກຊາຍຂອງເອນປາອານຄື ເອເບີ, ມີຊາມ ແລະ ເຊເມັດ (ຜູ້ນີ້ໄດ້ສ້າງເມືອງໂອໂນ ແລະ ເມືອງໂລດ ພ້ອມກັບຫມູ່ບ້ານອ້ອມຂ້າງ).¹³ຍັງມີເບຣິອາ ແລະ ເຊມາ. ພວກເຂົາເປັນຫົວຫນ້າບັນພະບຸຣຸດຂອງຊາວເມືອງອາຢາໂລນ ແມ່ນພວກນີ້ເອງທີ່ໄດ້ຂັບໄລ່ຊາວເມືອງກັດໃຫ້ຫນີໄປ.

¹⁴ອາຮີໂອ, ຊາຊັກ ແລະ ເຢເຣໂມດ.¹⁵ເຊບາດີຢາ, ອາຣັດ, ເອເດ,¹⁶ມີກາເອນ, ອິຊະປາ ແລະ ໂຢຮາ ຊຶ່ງເປັນລູກຊາຍຂອງເບຣິອາ.¹⁷⁻¹⁸ເຊບາດີຢາ, ເມຊຸນລຳ, ຮິດຊະກີ, ເຮເບ, ອີຊະເມຣາຍ, ອິດຊະລີຢາ, ແລະ ໂຢບັບເປັນລູກຊາຍຂອງເອນປາອານ.

¹⁹⁻²¹ຢາກີມ, ຊິກຣີ, ຊັບດີ, ເອລີເອນາຍ, ຊິນເລທາຍ, ເອລີເອນ, ອາດາຢາ, ເບຣາຢາ, ແລະ ຊິມຣາດເປັນລູກຊາຍຂອງຊິເມອີ.

²²⁻²⁵ອີຊະປັນ, ເຮເບ, ເອລີເອນ, ອັບໂດນ, ຊິກຣີ, ຮານານ ຮານານີຢາ, ເອລາມ, ອັນໂທທີຢາ, ອິບເດຢາ, ແລະ ເປນູເອນຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຊາຊັກ.

²⁶⁻²⁷ເຢໂຣຮາມມີລູກຊາຍດັ່ງນີ້: ເຊຮາຣີຢາ, ອາທາລີຢາຢາອາເຣຊີຢາ, ເອລີຢາ ແລະ ຊິກຣີ.²⁸ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຫົວຫນ້າບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ຕາມເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາເປັນຊັ້ນຫົວຫນ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ອາໃສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

²⁹ພໍ່ຂອງກິເບໂອນ, ເຢອີເອັນ, ກໍໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງກິເບໂອນພ້ອມກັບເມຍຂອງເພິ່ນຊື່ມາອາກາ.³⁰ລູກຊາຍຫົວປີຂອງເພິ່ນຊື່ອັບໂດນ ແລ້ວກໍມີ ຊູເຣ, ກີເຊ, ບາອານ, ນາດາບ,³¹ເກໂດເຣ, ອາຮີໂອ, ແລະ ເຊເກ.

³²ລູກຊາຍຂອງເຢອີເອນອີກຄົນຫນຶ່ງຄື ມິກໂລດ, ຊຶ່ງເປັນພໍ່ຂອງຊິເມອາ. ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ຟາກກົງກັນຂ້ວາມກັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຫມືອນກັນໂດຍທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ກັບພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ.³³ເນ ເປັນບິດາຂອງກີເຊ. ກີເຊເປັນບິດາຂອງຊາອູນ. ຊາອູນເປັນບິດາຂອງໂຢນາທານ, ມັນກີຊົວ, ອາບີນາດາບ ແລະ ເອຊະບາອານ.³⁴ລູກຊາຍຂອງໂຢນາທານຄື ເມຣິບບາອານ ແລະ ເມຣິບບາອານເປັນບິດາຂອງມີກາ.

³⁵ລູກຊາຍຂອງມີກາຄື ປີໂທນ, ເມເລັກ, ຕາເຣອາ ແລະອາຮາດ.³⁶ອາຮາດ ເປັນບິດາຂອງເຢໂຮອາດດາ. ເຢໂຮອາດດາເປັນບິດາຂອງອາເລເມດ, ອາຊະມາເວດ, ແລະ ຊິມຣີ. ຊິມຣີເປັນບິດາຂອງໂມຊາ.³⁷ໂມຊາເປັນບິດາຂອງບິເນອາ. ລູກຊາຍຂອງບິເນອາຄື ຣາຟາ. ລູກຊາຍຂອງລາຟາຄືເອເລອາສາ. ລູກຊາຍຂອງເອເລອາສາຄື ອາເຊນ.

³⁸ອາເຊນມີລູກຊາຍຫົກຄົນ ແລະຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຊື່ຂອງພວກເຂົາຄື ອັດຊະຣິກາມ, ໂບເກຣູ, ອິດຊະມາເອນ, ເຊອາຣີຢາ ໂອບາດີຢາ, ແລະ ຮານານ. ທັງຫມົດນີ້ເປັນພວກລູກຊາຍຂອງອາເຊວ.³⁹ພວກລູກຊາຍຂອງເອເຊັກນ້ອງຊາຍຂອງເພິ່ນຄື ອຸລາມລູກກົກ, ເຢອຸດຜູ້ທີສອງ ແລະ ເອລີເຟເລັດ ເປັນຜູ້ທີສາມ.⁴⁰ລູກຊາຍຂອງອຸລາມເປັນທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າ ແລະ ນັກຍິງທະນູທີ່ຊຳນານ. ພວກເຂົາມີລູກຫລານຫລາຍກວ່າຫນຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ. ຄົນທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຫລານຂອງເບັນຢາມິນ.

9

¹ຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ຂຶ້ນທະບຽນສຳມະໂນຄົວໄວ້ຕາມບັນດາເຊື້ອສາຍ ແລະ ເບິ່ງແມ໋ ທະບຽນສຳມະໂນນີ້ກໍຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ. ຢູດາຜູ້ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍໃນບາບີໂລນ ເພາະການບາບຂອງພວກເຂົາ.²ພວກທຳອິດທີ່ເຂົ້າມາອາໄສໃນບັນດາຫົວເມືອງຕ່າງທີ່ເປັນກຳມະສິດຂອງພວກເຂົານັ້ນຄື ຊາວອິສະຣາເອນ, ພວກປະໂລຫິດ, ພວກເລວີ ແລະ ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ປະຈຳພຣະວິຫານ.³ມີປະຊາຊົນບາງຄົນຈາກພວກຢູດາ, ພວກເບັນຢາມິນ, ພວກເອຟາຣາອິມ ແລະ ພວກມານາເຊໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

⁴ບັນດາຜູ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານລວມທັງອຸທາຍເປັນລູກຊາຍຂອງອຳມີຮຸດ, ເປັນລູກຊາຍຂອງອົມຣີ, ເປັນລູກຊາຍຂອງບານີຈາກເຊື້ອສາຍຂອງເປເຣັດ ຜູ້ເປັນລູກຢູດາ.⁵ຈາກພວກຊີໂລຄື ອາສາຢາລູກຫົວປີ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວ.⁶ຈາກພວກເຊື້ອສາຍຂອງເຊຣາຄື ເຢອູເອນ. ເຊື້ອສາຍຂອງລາວຫົກຮ້ອຍເກົ້າສິບຄົນ.

⁷ທ່າມກາງເຊື້ອສາຍຂອງເບັນຢາມິນຄື ສັນລູຜູ້ເປັນລູກຊາຍເມຊຸນລຳ, ເປັນລູກຊາຍໂຮດາວີຢາ, ເປັນລູກຊາຍ ຮັດເສນູອາ.⁸ຍັງມີອິບເນຢາລູກຊາຍເຢໂຣຮາມ; ເອລາລູກຊາຍອຸດຊີ, ອຸດຊີເປັນລູກຊາຍມິກຣີ; ແລະ ເມຊຸນລຳລູກຊາຍເຊຟາຕີຢາ, ເປັນລູກຊາຍເຣອູເອນ, ເປັນລູກຊາຍອິບນີຢາ.⁹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນຊີເຊື້ອສາຍນັບໄດ້ເກົ້າຮ້ອຍຫ້າສິບຫົກຄົນ. ທັງຫມົດນີ້ເປັນຫົວຫນ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຕາມຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ຈາກບັນດາປະໂລຫິດມີ ເຢດາຢາ, ເຢໂຮຢາຣິບ, ແລະ ຢາກິນ.¹¹ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຮິນກີຢາ, ເປັນລູກຊາຍເມຊຸນລຳ, ເປັນລູກຊາຍຊາໂດກ, ເປັນລູກຊາຍເມຣາໂຢດ, ເປັນລູກຊາຍອາຮີຕຸບ ຊຶ່ງເປັນເຈົ້າຫນ້າທີ່ປົກຄອງຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹²ມີອາດາຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍເຢໂຣຮາມ, ເປັນລູກຊາຍປັດຊູ, ເປັນລູກຊາຍມັນກີຢາ. ຍັງມີມາອາໄສ, ເປັນລູກຊາຍອາດີເອນ, ເປັນລູກຊາຍຢາເຊຣາຜູ້ເປັນລູກຊາຍເມຊຸນລຳ, ເປັນລູກຊາຍເມຊິນເລມິດ, ເປັນລູກຊາຍອິມເມ.¹³ຍາດພີ່ນ້ອງທີເປັນຫົວຫນ້າຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາລວມມີຫນຶ່ງພັນເຈັດຮ້ອຍຫົກສິບຄົນເປັນຄົນ. ພວກເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ເກັ່ງກ້າສາມາດຫລາຍ ເພື່ອເຮັດວຽກບົວລະບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁴ທ່າມກາງພວກເລວີ, ມີເຊມາຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍຮັດຊຸບ, ເປັນລູກຊາຍອັດຊະຣິກາມ, ເປັນລູກຊາຍຮາຊາບີຢາ ລູກຫລານຂອງເມຣາຣີ.¹⁵ຍັງມີບັກບັກກາ, ເຮເຣັດ, ກາລັນ ແລະມັດຕານີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍມີກາ, ເປັນລູກຊາຍຊິກຣີ, ເປັນລູກຊາຍ ອາສັບ.¹⁶ຍັງມີໂອບາດີຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍເຊມາຢາ, ເປັນລູກຊາຍກາລັນ, ເປັນລູກຊາຍເຢດູທູນ; ແລະ ເບເຣກີຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍອາຊາ, ເປັນລູກຊາຍເອນການາ, ພວກທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຊົນນະບົດຂອງຊາວເນໂຕຟາ.

¹⁷ພວກຜູ້ເຝົ້າປະຕູຄື ຊານລູມ, ອັກກຸບ, ຕັນໂມນ, ອາຮີມານ, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ຊານລູມເປັນຫົວຫນ້າ.¹⁸ແຕ່ກ່ອນພວກເຂົາເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູຂອງກະສັດທາງດ້ານທິດຕາເວັນອອກສຳລັບຄ້າຍຂອງພວກລູກຫລານເລວີ.¹⁹ຊານລູມເປັນລູກຊາຍໂກເຣ, ເປັນລູກຊາຍເອບີອາສັບ, ເປັນລູກຊາຍໂກຣາ, ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາຈາກຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາຄື ຄົນໂກຣາ ຊຶ່ງເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງວຽກງານໃນການບົວລະບັດ, ເປັນຜູ້ເຝົ້າຍາມປະຕູຫໍເຕັນ, ເຫມືອນກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄ້າຍຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ທາງເຂົ້າ.

²⁰ຟີເນຮາດລູກຊາຍຂອງເອເລອາຊາເປັນຜູ້ປົກຄອງພວກເຂົາໃນຄາວກ່ອນ, ແລະພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຂົາ.²¹ເຊຄາຣີຢາລູກຊາຍເມເຊເລມີຢາ ເປັນຜູ້ເຝົ້າທາງເຂົ້າປະຕູສູ່ທາງເຂົ້າພຣະວິຫານ, "ຫໍເຕັນແຫ່ງການຊຸມນຸມ."

²²ພວກທີ່ຖືກເລືອກໃຫ້ເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູນັ້ນມີສອງຮ້ອຍສິບສອງຄົນ. ພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນທະບຽນສຳມະໂນຄົວເຊື້ອສາຍໄວ້ໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ. ກະສັດດາວິດ ແລະ ຊາມູເອນຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ສະຖາປະນາພວກເຂົາໄວ້ໃນຕຳແຫນ່ງຫນ້າທີ່ນັ້ນແລ້ວ.²³ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາ ແລະ ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງປະຕູທາງເຂົ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ເປັນຜູ້ເຝົ້າຍາມປະຕູພຣະວິຫານຂອງຫໍເຕັນ.²⁴ພວກຜູ້ເຝົ້າຍາມປະຕູກໍຢູ່ທັງສີ່ທິດຄື ທິດຕາເວັນອອກ, ທິດຕາເວັນຕົກ, ທິດເຫນືອ, ແລະ ທິດໃຕ້.

²⁵ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ຢູ່ໃນຫມູ່ບ້ານຂອງພວກເຂົານັ້ນ, ໄດ້ຫມຸນວຽນເຂົ້າມາເຮັດວຽກທຸກໆເຈັດມື້ ຕາມເວລາກຳນົດ²⁶ເພາະສີ່ທ່ານທີ່ເປັນຜູ້ນຳໃນຫນ້າທີ່ການເຝົ້າຍາມ, ເປັນຊາວເລວີ, ມີຕຳແຫນ່ງເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຫ້ອງ ແລະ ຄັງຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁷ພວກເຂົາໄດ້ເຝົ້າອ້ອມຮອບພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າທັງຄືນ ເພາະຫນ້າທີ່ເຝົ້າຮັກສາໄດ້ຕົກຢູ່ກັບພວກເພິ່ນ. ພວກເພິ່ນຖືກະແຈ ຊຶ່ງມີຫນ້າທີ່ໄຂປະຕູໃນທຸກເຊົ້າ.

²⁸ບາງຄົນເປັນຄົນປະຈຳການເບິ່ງແຍງເຄື່ອງໃຊ້ໃນການບົວລະບັດພຣະວິຫານ; ເພາະວ່າຈະເບີກອອກໄປ ຫລື ຮັບເຂົ້າມາຕ້ອງນັບທຸກເທື່ອ.²⁹ບາງຄົນຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເບິ່ງແຍງຮັກສາເຄື່ອງໃຊ້ທົ່ວໄປ ແລະ ເບິ່ງແຍງເຄື່ອງໃຊ້ຂອງສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທັງຫມົດ ລວມທັງເບິ່ງແຍງແປ້ງເຂົ້າທີ່ລະອຽດ, ນ້ຳອະງຸ່ນ, ນ້ຳມັນ, ກຳຍານ, ແລະ ເຄື່ອງຫອມຕ່າງໆ.

³⁰ບາງຄົນຊຶ່ງເປັນລູກຊາຍຂອງປະໂລຫິດກໍຕຽມເຄື່ອງຫອມຕ່າງໆປະສົມກັນເຮັດນ້ຳມັນຫອມ.³¹ມັດຕີທີຢາຄົນເລວີຄົນຫນຶ່ງ ຜູ້ເປັນລູກຫົວປີຂອງຊານລູມຄົນໂກຣາ ເປັນຜູ້ປະຈຳການເຮັດເຂົ້າຈີ່ສຳລັບການຖວາຍ.³²ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາບາງຄົນຊຶ່ງເປັນຄົນໂກຮາດ, ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງເຂົ້າຈີ່ທີ່ຢູ່ຫນ້າພຣະພັກ ມີຫນ້າທີ່ຈັດຕຽມໃນທຸກໆວັນສະບາໂຕ.

³³ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນພວກນັກຮ້ອງທີ່ເປັນຫົວຫນ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດພວກເລວີຜູຸ້ອາໄສຢູ່ໃນຫ້ອງໃນພຣະວິຫານໂດຍບໍ່ຕ້ອງເຮັດການບົວລະບັດຢ່າງອື່ນ ເພາະພວກເຂົາຢູ່ເວນຍາມທັງກາງເວັນ ແລະກາງຄືນ.³⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນບັນດາຫົວຫນ້າຂອງຄົນເລວີ ຕາມເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາເປັນຫົວຫນ້າຊຶ່ງອາໄສຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

³⁵ໃນເມືອງກິເບໂອນນັ້ນ ເຢອີເອນພໍ່ຂອງກິເບໂອນອາໄສຢູ່ ພ້ອມກັບເມຍຂອງເພິ່ນຊື່ມາອາກາ.³⁶ລູກຊາຍກົກຂອງເພິ່ນຊື່ອັບໂດນ, ແລະ ຊູເຣ ກີເຊ, ບາອານ, ເນ, ແລະ ນາດາບ,³⁷ເກໂດເຣ, ອາຮີໂອ, ເຊຄາຣີຢາ ແລະ ມິກໂລດ.

³⁸ມີກໂລດໄດ້ລູກຊື່ ຊີເມອານ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃກ້ພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ³⁹ເນເປັນບິດາຂອງກີເຊ, ກີເຊເປັນບິດາຂອງຊາອູນ. ຊາອູນເປັນບິດາຂອງໂຢນາທານ, ມັນກີຊົວ, ອາບີນາດາບ ແລະ ເອຊະບາອານ.⁴⁰ລູກຊາຍຂອງໂຢນາທານຊື່ເມຣິບບາອານ. ເມຣິບບາອານເປັນບິດາຂອງມີກາ.

⁴¹ລູກຊາຍຂອງມີກາຄື ປີໂທນ, ເມເລັກ, ຕາເຣອາ ແລະອາຮາດ.⁴²ອາຮາດເປັນບິດາຂອງຢາຣາ. ຢາຣາເປັນບິດາຂອງອາເລເມດ, ອາຊະມາເວດ ແລະ ຊິມຣີ. ຊິມຣີ ເປັນບິດາຂອງໂມຊາ.⁴³ໂມຊາເປັນບິດາຂອງບິເນອາ. ລູກຊາຍຂອງບິເນອາຄືເຣຟາຢາ. ລູກຊາຍຂອງເຣຟາຢາຄືເອເລອາສາ. ລູກຊາຍຂອງເອເລອາສາຄື ອາເຊນ.⁴⁴ອາເຊນມີລູກຊາຍຫົກຄົນ ແລະຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຊື່ຂອງພວກເຂົາຄື ອັດຊະຣິກາມ, ໂບເກຣູ, ອິດຊະມາເອນ, ເຊອາຣີຢາ, ໂອບາດີຢາ, ແລະ ຮານານ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາເຊນ.

10

¹ບັດນີ້ຄົນຟີລິສະຕີນໄດ້ສູ້ຮົບກັບຄົນອິສະຣາເອນ. ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ປົບຫນີຕໍ່ຫນ້າຄົນຟີລິສະຕີນ ແລະ ໄດ້ລົ້ມຕາຍຢູ່ເທິງພູເຂົາກິນໂບອາ.²ພວກຟີລິສະຕີນໄດ້ໄລ່ທັນຊາອູນກັບພວກລູກຊາຍ. ຄົນຟີລິສະຕີນໄດ້ຂ້າໂຢນາທານ, ອາບີນາດາບ, ແລະ ມັນກີຊົວລູກຊາຍຂອງຊາອູນ.³ການສູ້ຮົບຂອງຊາອູນດຸເດືອດຫລາຍ ແລະ ນັກຍິງທະນູໄດ້ມາເຖິງພະອົງ. ພະອົງບາດເຈັບສາຫັດດ້ວຍສີມື ຂອງນັກຍິງທະນູ.

⁴ຊາອູນສັ່ງຄົນທີ່ຖືອາວຸດຂອງພະອົງວ່າ “ຈົ່ງຖອດດາບອອກແທງເຮົາໃຫ້ຊອດເຖີດ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ຢ້ານວ່າຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດເຫລົ່ານີ້ຈະເຂົ້າມາແທງເຮົາ ແລະ ປະຈານຂາຍຫນ້າເຮົາ.” ແຕ່ຜູ້ຖືອາວຸດບໍ່ຍອມເຮັດຕາມ ເພາະລາວຢ້ານຫລາຍ ຊາອູນຈຶ່ງໄດ້ຖອດດາບຂອງພະອົງອອກ ແລະ ລົ້ມທັບປາຍດາບນັ້ນ.

⁵ເມື່ອຜູ້ຖືອາວຸດເຫັນວ່າຊາອູນສິ້ນພະຊົນແລ້ວ, ລາວກໍລົ້ມທັບດາບຂອງລາວຕາຍນຳກັນ.⁶ດັ່ງນັ້ນ, ຊາອູນໄດ້ສິ້ນພະຊົນ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍທັງສາມຂອງພະອົງ, ແລະ ຄອບຄົວທັງຫມົດຂອງພະອົງກໍຕາຍໄປພ້ອມກັນ.

⁷ເມື່ອບັນດາຊາວອິສະຣາເອນທີ່ຢູ່ໃນຮ່ອມພູເຫັນວ່າກອງທັບປົບຫນີໄປ, ແລະ ຊາອູນພ້ອມລູກຊາຍຂອງພະອົງກໍສິ້ນພະຊົນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍປະຖິ້ມບ້ານເມືອງຂອງພວກເຂົາ ແລະຫລົບຫນີໄປ. ພວກຟີລິສະຕີນກໍເຂົ້າມາອາໄສຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ.⁸ຢູ່ມາໃນເຊົ້າມື້ໃຫມ່, ເມື່ອຄົນຟີລິສະຕີນມາຖອດເອົາສິ່ງຂອງຈາກຄົນທີ່ຖືກຂ້າ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ພົບສົບຂອງຊາອູນ ແລະ ລູກຊາຍທັງສາມຢູ່ເທິງພູເຂົາກິນໂບອາ.

⁹ພວກເຂົາກໍຖອດເອົາເຄື່ອງ ແລະ ເອົາຫົວພ້ອມກັບອາວຸດຂອງພະອົງໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປທົ່ວດິນແດນຟີລິສະຕີນ ໃຫ້ນຳຂ່າວດີໄປເຖິງຮູບເຄົາຣົບທັງຫລາຍ ແລະປະຊາຊົນຂອງພວກເຂົາ.¹⁰ພວກເຂົາເອົາເຄື່ອງອາວຸດຂອງພະອົງໄປວາງໄວ້ໃນວິຫານຮູບເຄົາຣົບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເອົາເຫລັກຕະປູຕອກໃສ່ຫົວຂອງພະອົງຕິດໄວ້ໃນວິຫານຂອງພະດາໂກນ.

¹¹ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍໃນເມືອງຢາເບັດແຂວງກິເລອາດໄດ້ຍິນເລື່ອງທັງຫມົດທີ່ຄົນຟີລິສະຕີນໄດ້ເຮັດແກ່ຊາອູນ,¹²ທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າທັງຫມົດກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປເອົາສົບຂອງຊາອູນ ແລະ ຊາກສົບຂອງພວກລູກຊາຍຂອງພະອົງ ໂດຍນຳມາໄວ້ທີ່ຢາເບັດ. ພວກເຂົາໄດ້ຝັງກະດູກຂອງພວກເພິ່ນຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໂອກໃນຢາເບັດ ແລະ ໄດ້ພາກັນອົດອາຫານເຈັດມື້.

¹³ດັ່ງນັ້ນຊາອູນໄດ້ຕາຍໃນຄວາມບາບທີ່ພະອົງໄດ້ເຮັດຕໍ່ພຣະຢາເວ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະຄຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຕ່ວ່າ ອີກບັນຫາຫນຶ່ງ ຍ້ອນພະອົງຊອກຫາການນຳ ໂດຍໄປປຶກສາກັບຄົນເຂົ້າຊົງ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ສັງຫານພະອົງ ແລະ ໄດ້ຍົກຣາຊະອານາຈັກໃຫ້ແກ່ດາວິດລູກຊາຍຂອງເຢຊີ.

11

¹ແລ້ວຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍຊຸມນຸມກັນເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າດາວິດທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນທູນວ່າ “ເບິ່ງແມ໋, ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍເປັນກະດູກ ແລະ ເນື້ອຫນັງຂອງພະອົງ.²ໃນຄາວກ່ອນ, ເມື່ອຊາອູນເປັນກະສັດ ພະອົງໄດ້ເປັນຜູ້ນຳທະຫານອິສະຣາເອນ. ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງກ່າວແກ່ພະອົງວ່າ ‘ເຈົ້າຈະລ້ຽງດູອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະ ເຈົ້າຈະເປັນເຈົ້ານາຍປົກຄອງອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.’”³ດັ່ງນັ້ນພວກຜູ້ໃຫຍ່ທັງຫມົດຂອງຄົນອິສະຣາເອນກໍໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າກະສັດທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ, ແລະ ດາວິດໄດ້ເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບພວກເຂົາທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາກໍເຈີມດາວິດໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງອິສະຣາເອນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຕາມພຣະຄັມຂອງພຣະຢາເວທີ່ປະກາດໂດຍຜ່ານຊາມູເອນຈຶ່ງເປັນຄວາມຈິງ.

⁴ດາວິດ ແລະ ຄົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ (ນັ້ນຄືຄົນເຢບຸດ). ຂະນະນັ້ນຄົນເຢບຸດຄືຜູ້ອາໄສຂອງແຜ່ນດິນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.⁵ຊາວເມືອງເຢບຸດທູນດາວິດວ່າ “ພະອົງຈະສະເດັດເຂົ້າມາບ່ອນນີ້ບໍ່ໄດ້.” ຢ່າງໃດກໍດີ ດາວິດໄດ້ຍຶດເອົາປ້ອມເມືອງຊີໂອນໄວ້ເປັນເມືອງຂອງດາວິດ.⁶ດາວິດໄດ້ກ່າວ, “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໂຈມຕີຊະນະຄົນເຢບຸດໄດ້ກ່ອນຫມູ່ຈະໄດ້ເປັນຫົວຫນ້າ ແລະ ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາ.” ດັ່ງນັ້ນໂຢອາບລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູຢາໄດ້ໂຈມຕີກ່ອນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ເປັນຫົວຫນ້າ.

⁷ຈາກນັ້ນ ດາວິດໄດ້ຢູ່ໃນທີ່ປ້ອມອັນເຂັ້ມແຂງ. ເພາະສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໃຫ້ຊື່ບ່ອນນັ້ນວ່າເມືອງຂອງດາວິດ.⁸ພະອົງໄດ້ກໍ່ສ້າງກຳແພງອ້ອມຮອບເມືອງຕັັ້ງແຕ່ມິນໂລໂດຍຮອບ. ໂຢອາບກໍໄດ້ສ້ອມແປງສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງເມືອງນັ້ນ.⁹ດາວິດໄດ້ຈະເຣີນຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນ ເພາະວ່າພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບພະອົງ.

¹⁰ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຄົນທີ່ເກັ່ງກ້າໃນພວກວິຣະບຸຣຸດທີ່ຢູ່ຝ່າຍດາວິດ, ຜູ້ທີ່ສະຫນັບສະຫນູນພະອົງຢ່າງແຂງແຮງໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພະອົງດ້ວຍກັນກັບຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຕັ້ງພະອົງໃຫ້ເປັນກະສັດຕາມພຣະຄັມຂອງພຣະຢາເວກ່ຽວກັບເລື່ອງອິສະຣາເອນ.¹¹ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຈຳນວນວິຣະບຸຣຸດຂອງດາວິດຄື ຢາໂຊເບອາມລູກຊາຍຂອງຄົນຮັກໂມນີເປັນຫົວຫນ້າ, ພວກຜູ້ບັງຄັບບັນຊາທະຫານສາມສິບຄົນ. ລາວຍົກຫອກຂອງລາວສູ້ຮົບກັບຄົນສາມຮ້ອຍຄົນ ແລະ ຂ້າຕາຍໃນຄາວດຽວກັນ.

¹²ຖັດຈາກລາວຄືເອເລອາຊາ ລູກຊາຍໂດໂດ, ຄົນອາໂຮອາ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຫນຶ່ງໃນວິຣະບຸຣຸດທັງສາມຄົນຂອງດາວິດ.¹³ລາວຢູ່ກັບດາວິດທີ່ປັດດຳມີມ, ແລະ ເມື່ອຄົນຟີລິສະຕີນຊຸມນຸມກັນເຮັດສົງຄາມຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ມີທີ່ດິນຕອນຫນຶ່ງມີເຂົ້າບາເລເຕັມໄປຫມົດ ແລະ ຄົນທັງຫລາຍກໍປົບຫນີຕໍ່ຫນ້າຄົນຟີລິສະຕີນ.¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢູ່ທ່າມກາງທີ່ດິນຕອນນັ້ນ. ພວກເຂົາປ້ອງກັນດິນຕອນນັ້ນໄວ້ ແລະ ໄດ້ຂ້າຄົນຟີລິສະຕີນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນດ້ວຍຊັຍຊະນະອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

¹⁵ຈາກນັ້ນໃນພວກນາຍທະຫານເອກສາມສິບຄົນນັ້ນ ມີສາມຄົນໄດ້ລົງໄປຮອດກ້ອນຫີນດານ ເພື່ອໄປຫາດາວິດຢູ່ໃນຖ້ຳອະດຸລາມ. ໃນຂະນະທີ່ກອງທັບຂອງຄົນຟີລິສະຕີນຕັ້ງຄ້າຍພັກທີ່ຮ່ອມພູເຣຟາຢິມ.¹⁶ໃນຄາວນັ້ນ ດາວິດຢູ່ໃນປ້ອມທີ່ເຂັ້ມແຂງ ໃນຂະນະທີ່ກອງທັບຟີລິສະຕີນໄດ້ຕັ້ງປ້ອມຢູ່ທີ່ເບັດເລເຮັມ.¹⁷ດາວິດໄດ້ກະຫາຍນ້ຳ ແລະ ກ່າວດ້ວຍຄວາມອາລັຍວ່າ, “ໂອ້ ໃຜນໍຈະສົ່ງນ້ຳຈາກບໍ່ນ້ຳທີ່ເບັດເລເຮັມ, ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ຂ້າງປະຕູເມືອງມາໃຫ້ເຮົາດື່ມໄດ້!”.

¹⁸ດັ່ງນັ້ນຄົນທັງສາມກໍແຫກຄ້າຍຂອງຄົນຟີລິສະຕີນເຂົ້າໄປ ແລະ ຕັກນ້ຳມາຈາກບໍ່ເບັດເລເຮັມ, ທີ່ຢູ່ຂ້າງປະຕູເມືອງ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາມາຖວາຍແກ່ດາວິດ, ແຕ່ດາວິດບໍ່ໄດ້ດື່ມນ້ຳນັ້ນ. ແຕ່ພະອົງໄດ້ຖອກອອກຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວແທນ.¹⁹ຫລັງຈາກນັ້ນກ່າວວ່າ, “ໂອ້ ພຣະຢາເວ, ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຮັດການຢ່າງນີ້, ຄວນບໍທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະດື່ມເລືອດຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້ ຜູ້ທີ່ສ່ຽງຊີວິດຂອງພວກເຂົາ?” ເພາະຍ້ອນການສ່ຽງຊີວິດຂອງພວກເຂົາເອງ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອົານ້ຳນີ້ມາ ເພາະສະນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ດື່ມນ້ຳທີ່ທະຫານເກັ່ງກ້າສາມຄົນນັ້ນໄດ້ເອົາມາ.

²⁰ອາບີຊາຍນ້ອງຊາຍຂອງໂຢອາບ, ເປັນຫົວຫນ້າຂອງສາມຄົນນັ້ນ. ເພິ່ນໄດ້ຍົກຫອກຂອງເພິ່ນສູ້ຮົບກັບຄົນສາມຮ້ອຍ ແລະ ຂ້າພວກເຂົາ. ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຊື່ສຽງເຫມືອນກັບວິຣະບຸຣຸດສາມຄົນນັ້ນ.²¹ໃນຈຳນວນສາມຄົນ, ເພິ່ນມີຊື່ສຽງຫລາຍກວ່າອີກສອງຄົນນັ້ນ ແລະ ໄດ້ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາພວກເຂົາ. ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ມີຍົດເທົ່າກັບສາມຄົນທຳອິດນັ້ນ.

²²ເບນາຢາເປັນລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຢາດາເປັນລູກຊາຍຜູ້ແຂງແຮງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກະທຳໃນສິ່ງທີ່ກ້າຫານຫລາຍ. ລາວໄດ້ຂ້າລູກຊາຍສອງຄົນຂອງອາລີເອນຄົນໂມອາບ. ລາວໄດ້ລົງໄປຂ້າສິງໃຫຍ່ໃນຫລຸມໃນມື້ທີ່ມີຫິມະຕົກ.²³ລາວໄດ້ຂ້າຄົນເອຢິບ, ຄົນຫນຶ່ງເປັນຊາຍທີ່ມີຮູບຮ່າງໃຫຍ່ ສູງຫ້າສອກ. ຄົນເອຢິບຄົນນັ້ນຖືຫອກເຫມືອນໄມ້ກຳພັ້ນ ຕ່ຳແຜ່ນ, ແຕ່ເບນາອີຢາຖືໄມ້ເທົ້າລົງໄປຫາລາວ ແລະ ຍາດເອົາຫອກຈາກມືຂອງຄົນເອຢິບ ແລະ ຂ້າດ້ວຍຫອກຂອງລາວເອງ.

²⁴ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເບນາຢາລູກຊາຍເຢໂຮຢາດາໄດ້ເຮັດ ແລະ ໄດ້ຮັບຊື່ສຽງໃນຫມູ່ທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າສາມຄົນນັ້ນ.²⁵ເບິ່ງແມ໋ ລາວມີຊື່ສຽງໂດງດັງກວ່າສາມສິບຄົນນັ້ນ, ແຕ່ລາວບໍ່ມີຍົດສັກເທົ່າກັບສາມຄົນທຳອິດ. ດາວິດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງລາວໃຫ້ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາທະຫານຮັກສາພະອົງ.

²⁶ຍັງມີພວກທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າຂອງກອງທັບຄື ອາສາເຮນນ້ອງຊາຍຂອງໂຢອາບ, ເອນຮະນັນລູກຊາຍຂອງໂດໂດຊາວເບັດເລເຮັມ,²⁷ຊາມໂມດຊາວເມືອງຮາໂຣ, ເຮເລັດຄົນເປໂລນ,²⁸ອີຣາລູກຊາຍອິກເກດຊາວເມືອງເຕໂກອາ, ອາບີເອເຊຊາວເມືອງອານາໂທດ,²⁹ສິບເບກາຍຄົນຮູຊາຍ, ອີລາຍ ຄົນອາໂຮອາ,

³⁰ມາຮາຣາຍຊາວເນໂຕຟາ, ເຮເລັດລູກຊາຍບາອານາຊາວເນໂຕຟາ,³¹ອີໄທລູກຊາຍຣີບາຍເມືອງກີເບອາຄົນເບັນຢາມິນ, ເບນາຢາ ຊາວປີຣາໂທນ,³²ຮູຣາຍຊາວລາມທານກາອາດ, ອາບີເອນ ຄົນອາບາດ,³³ອາຊະມາເວດຄົນບາຮູຣູມ, ເອລີຢາບາ ຊາວຊາອານໂບນ.

³⁴ລູກຫລານຮາເຊັມຄົນກິໂຊນ, ໂຢນາທານລູກຊາຍຊາກີ ຊາວຮາຣາ,³⁵ອາຮີອາມລູກຊາຍສາກາ ຊາວຮາຣາ, ເອລີຟັນ ລູກຊາຍອູເຣ,³⁶ເຮເຟ ຄົນເມເກຣາດ, ອາຮີຢາຄົນເປໂລນ,³⁷ເຮດຊະໂຣ ຊາວກາເມນ, ນາອາຣາຍລູກຊາຍເອຊະບາຍ.

³⁸ໂຢເອນນ້ອງຊາຍນາທານ, ມິບຮາລາລູກຊາຍຮັກຣີ,³⁹ເຊເລັກຄົນອຳໂມນ, ນາຮາຣາຍ ຊາວເບໂຣທາຍ (ຜູ້ຖືອາວຸດຂອງໂຢອາບລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູຢາ),⁴⁰ອີຣາຄົນອິດຣີ, ກາເຣບຄົນອິດຣີ,⁴¹ອູຣີຢາຄົນຮິດຕີ, ຊາບາດລູກຊາຍອາຮະລາຍ.

⁴²ອາດີນາລູກຊາຍຊີຊາຄົນຣູເບັນ (ເປັນຫົວຫນ້າຂອງຄົນຣູເບັນ) ແລະສາມສິບຄົນທີ່ຢູ່ນຳກັນກັບພວກເຂົາ.⁴³ຮານານລູກຊາຍມາອາກາ, ແລະ ໂຢຊາຟັດ ຄົນມິດນີ,⁴⁴ອຸດຊີຢາຊາວອັດຊະເຕຣາດ, ຊາມາ ແລະ ເຢອີເອນລູກຊາຍໂຮທາມຄົນອາໂຣເອຄົນອາໂຣເອ,

⁴⁵ເຢດີອາເອນລູກຊາຍຊິມຣີ, ໂຢຮາ (ນ້ອງຊາຍຂອງລາວ ຊາວຕີເຊ),⁴⁶ເອລີເອນຊາວມາຮາວາ, ເຢຣີບາຍ ແລະໂຢຊາວີຢາ ລູກຊາຍເອນນາອາມ, ອີທະມາ ຊາວໂມອາບ,⁴⁷ເອລີິເອນ, ໂອເບັດ ແລະ ຢາອາສີເອນ ຊາວເມໂຊບາ.

12

¹ຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມາຫາດາວິດທີ່ຊິກລັກ, ຂະນະທີ່ພະອົງຍັງລີ້ຊາອູນລູກຊາຍຂອງກີເຊ. ພວກເຂົາເປັນຄົນໃນຈຳພວກທີ່ເກັ່ງກ້າ ຊຶ່ງຊ່ວຍພະອົງໃນການສູ້ຮົບ.²ພວກເຂົາເປັນນັກຍິງທະນູ ພວກເຂົາແກວ່ງກ້ອນຫີນດ້ວຍສະຫລິ່ງ ແລະ ຍິງທະນູໄດ້ດ້ວຍມືຂວາ ແລະ ຫລືມືຊ້າຍ. ພວກເຂົາເປັນຄົນເບັນຢາມິນ, ຊຶ່ງເປັນພີ່ນ້ອງຂອງຊາອູນ.

³ອາຮີເອເຊເປັນຫົວຫນ້າ, ຖັດໄປແມ່ນໂຢອາດລູກຊາຍຂອງເຊມາອາຊາວເມືອງກິເບອາ. ເຢຊີເອນ ກັບເປເລັດ ລູກຊາຍທັງສອງຂອງອາຊະມາເວດ. ຍັງມີເບຣາກາ, ເຢຮູຊາວອານາໂທດ,⁴ອີຊະມາຢາຊາວກິເບໂອນ, ເປັນຄົນທີ່ເກັ່ງກ້າໃນຈຳພວກສາມສິບຄົນນັ້ນ (ແລະເປັນຫົວຫນ້າໃຫຍ່ໃນຈຳນວນສາມສິບຄົນນັ້ນ); ເຢເຣມີຢາ, ຢາຮາຊີເອນ, ໂຢຮານານ, ໂຢຊາບັດຊາວເມືອງເກເດຣາ,

⁵ເອລູຊາຍ, ເຢຣີໂມດ, ເບອາລີຢາ, ເຊມາຣີຢາ, ເຊຟາຕີຢາຄົນຮາຣຸບ,⁶ອິດຊີຢາ, ອັດຊາເຣນ, ໂຢເອເຊ, ຢາໂຊເບອາມຄົນໂກຣາ, ແລະ⁷ໂຢເອລາແລະ ເຊບາດີຢາ ລູກຊາຍຂອງເຢໂຣຮາມຊາວເກໂດເຣ.

⁸ຄົນຄາດບາງສ່ວນໄດ້ເຂົ້າໄປຫາດາວິດທີ່ປ້ອມອັນເຂັ້ມແຂງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ພວກເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ມີໃຈກ້າຫານ ແລະ ເປັນຜູ້ຊຳນານໃນການເຮັດເສິກ, ພວກເຂົາຖືໂລ່ ແລະ ຫອກ; ຮູບຫນ້າຂອງພວກເຂົາເຫມືອນຫນ້າໂຕສິງ. ພວກເຂົາແລ່ນໄວເຫມືອນກວາງຢູ່ເທິງພູເຂົາ.

⁹ເອເຊເປັນຜູ້ນຳ, ໂອບາດີຢາທີສອງ ແລະ ເອລີອາບທີສາມ,¹⁰ມິດຊະມັນນາທີສີ່, ເຢເຣມີຢາທີຫ້າ,¹¹ອາດຕາຍທີຫົກ, ເອລີເອນທີເຈັດ,¹²ໂຢຮານານທີແປດ, ເອນຊາບັດທີເກົ້າ,¹³ເຢເຣມີຢາທີສິບ, ມັກບັນນາຍທີສິບເອັດ.

¹⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຄົນຄາດ ເປັນນາຍທະຫານ. ເປັນຜູ້ນຳທະຫານຢ່າງຫນ້ອຍຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນ, ແລະເປັນຜູ້ນຳທະຫານຫລາຍທີ່ສຸດຫນຶ່ງພັນຄົນ.¹⁵ພວກເຫລົ່ານີ້ເປັນຄົນທີ່ຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຈໍແດນໃນເດືອນທຳອິດ ເມື່ອນ້ຳຖ້ວມຕາຝັ່ງທັງຫມົດ, ແລະ ຂັບໄລ່ຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ຕາມບັນດາຮ່ອມພູ, ແຕກຫນີໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ທິດຕາເວັນຕົກ.

¹⁶ມີຜູ້ຊາຍເບັນຢາມິນ ແລະ ຄົນຢູດາມາເຝົ້າຍາມດາວິດໃນປ້ອມກຳບັງທີ່ເຂັ້ມແຂງແລ້ວ.¹⁷ດາວິດໄດ້ອອກໄປພົບພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ: “ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍມາຫາຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອເປັນມິດໄມຕີ ເພື່ອຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າ, ເພື່ອຮ່ວມກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ແຕ່ຖ້າມາເພື່ອຈະມອບຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າທັງຫລາຍທອດພຣະເນດ ແລະ ລົງໂທດທ່ານທັງຫລາຍເຖີດ, ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຜິດໃດ.”

¹⁸ແລ້ວພຣະວິນຍານໄດ້ມາເທິງອາມາສາຍ, ຫົວຫນ້າພວກຜູ້ບັງຄັບບັນຊາທັງສາມສິບຄົນນັ້ນ ແລະ ເພິ່ນທູນວ່າ “ຂ້າແດ່ດາວິດ, ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນຂອງພະອົງ. ຂ້າແດ່ບຸດຂອງເຢຊີເອີຍ, ພວກເຮົາຢູ່ຝ່າຍພະອົງ, ລູກຂອງເຢຊີເອີຍ. ສັນຕິສຸກ, ຂໍສັນຕິສຸກ ຈົ່ງມີແດ່ພະອົງ. ຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແດ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຊ່ວຍພະອົງ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງໄດ້ອຸປະຖຳພະອົງຢູ່.” ແລ້ວດາວິດກໍໄດ້ຮັບພວກເຂົາໄວ້ ແລະ ໄດ້ຕັ້ງໃຫ້ເປັນນາຍທະຫານໃນກອງທັບ.

¹⁹ຈາກຕະກູນມານາເຊກໍມີຄົນຈຳນວນຫລາຍທີ່ໄດ້ຫລົບຫນີໄປເຂົ້າຝ່າຍດາວິດເຫມືອນກັນ ເມື່ອພະອົງມາກັບຄົນຟີລິດສະຕີນຕໍ່ສູ້ກັບຊາອູນ. ແຕ່ພວກຝ່າຍດາວິດບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍຄົນຟີລິສະຕີນ, ເພາະພວກຜູ້ປົກຄອງຄົນຟີລິສະຕີນ ໄດ້ປຶກສາກັນ ແລະ ໄດ້ສົ່ງດາວິິດໄປ. ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, “ລາວຈະຫລົບຫນີໄປຄືນດີກັບຊາອູນນາຍຂອງລາວ ຊຶ່ງສ່ຽງຕໍ່ຊີວິດຂອງພວກເຮົາ.”²⁰ຂະນະທີ່ດາວິດໄປເຖິງເມືອງຊິກລັກ, ຊາວມານາເຊພວກນີ້ໄດ້ຫລົບຫນີໄປສົມທົບກັບພະອົງຄື ອັດນາ, ໂຢຊາບັດ, ເຢດີອາເອນ, ມີກາເອນ, ໂຢຊາບັດ, ເອລີຮູ ແລະ ຊິນເລທາຍ, ຫົວຫນ້າບັນດາກອງພັນທີ່ຢູ່ໃນຕະກູນມານາເຊ.

²¹ພວກເຂົາຊ່ວຍເຫລືອດາວິດຕໍ່ສູ້ພວກໂຈນປຸ້ນ, ເພາະພວກເຂົາທັງຫມົດເປັນທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າ ແລະ ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາໃນກອງທັບ.²²ໃນສມັຍນັ້ນ, ທຸກມື້ມີຄົນມາເຂົ້າຮ່ວມຝ່າຍຂອງດາວິດ ເພື່ອຈະຊ່ວຍເຫລືອພະອົງ, ຈົນເປັນກອງທັບໃຫຍ່ ເຫມືອນກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າ.

²³ນີ້ເປັນບັນທຶກຂອງຈຳນວນທະຫານທີ່ຖືອາວຸດສຳລັບສົງຄາມທີ່ໄດ້ມາຫາດາວິດໃນເມືອງເຮັບໂຣນ, ເພື່ອຈະມອບຣາຊະອານາຈັກ ຂອງຊາອູນໃຫ້ແກ່ພະອົງ, ຕາມພຣະຄັມຂອງພຣະຢາເວ.²⁴ຈາກຢູດາທີ່ຖືໂລ່ ແລະ ຫອກມີຫົກພັນແປດຮ້ອຍຄົນ, ເປັນທະຫານທີ່ຕິດອາວຸດພ້ອມສຳລັບສົງຄາມ.²⁵ຈາກລູກຫລານຊິເມໂອນ ມີທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າຊຳນານໃນການເຮັດເສິກ ເຈັດພັນຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນ.

²⁶ຈາກລູກຫລານຊາວເລວີສີ່ພັນຫົກຮ້ອຍຄົນ ພ້ອມເຂົ້າສູ້ຮົບ.²⁷ເຢໂຮຢາດາເປັນຫົວຫນ້າລູກຫລານອາໂຣນ ແລະ ມີຄົນຊຳນານມານຳເພີ່ນສາມພັນເຈັດຮ້ອຍຄົນ.²⁸ຊາໂດກທະຫານຫນຸ່ມທີ່ມີໃຈກ້າຫານ, ແລະ ຄົນຈາກຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງລາວເອງ ຊຶ່ງເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຊາວສອງຄົນ.

²⁹ຈາກລູກຫລານເບັນຢາມິນ, ພີ່ນ້ອງຂອງຊາອູນສາມພັນຄົນ. ຊຶ່ງພວກເຂົາຍັງຄົງຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງຊາອູນຈົນເຖິງເວລານີ້.³⁰ຈາກພວກລູກຫລານເອຟຣາຢິມ ທະຫານເກັ່ງກ້າສອງຫມື່ນແປດຮ້ອຍຄົນ, ເປັນຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງດີໃນຄອບຄົວ ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.³¹ຈາກມານາເຊເຄິ່ງຕະກູນຫນຶ່ງຫມື່ນແປດພັນຄົນ ຜູ້ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ບົ່ງຊື່ໄວ້, ໄດ້ພາກັນມາ ແລະ ຕັ້ງດາວິດເປັນກະສັດ.

³²ຈາກລູກຫລານອິດຊາຄ, ຊຶ່ງມີຜູ້ນຳສອງຮ້ອຍຄົນຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈໃນເລື່ອງຈັງຫວະເວລາ ແລະ ໄດ້ຮູ້ວ່າອິສະຣາເອນຄວນເຮັດສິ່ງໃດ. ພວກພີ່ນ້ອງທັງຫມົດກໍຢູ່ໃຕ້ການບັງຄັບບັນຊາຂອງພວກເຂົາ.³³ຈາກຄົນເຊບູລູນມີຫ້າຫມື່ນຄົນທີ່ເຝິກແລ້ວກຽມພ້ອມເຂົ້າສູ້ຮົບ, ມີອາວຸດທຸກຢ່າງເພື່ອເຮັດສົງຄາມ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍສອງຈິດສອງໃຈ.

³⁴ຈາກພວກນັບທາລີ ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຫນຶ່ງພັນຄົນ, ແລະ ຊຶ່ງມີຄົນຖືໂລ່ ແລະ ຫອກມາດ້ວຍສາມຫມື່ນເຈັດພັນຄົນ.³⁵ຈາກພວກດານມີຄົນທີ່ໄດ້ເຝິກແອບໃນການສູ້ຮົບແລ້ວສອງຫມື່ນແປດພັນຫົກຮ້ອຍຄົນ.

³⁶ຈາກພວກອາເຊ ສີ່ຫມື່ນຄົນທີ່ໄດ້ເຝິກແອບແລ້ວພ້ອມທີ່ຈະໄປສົງຄາມ.³⁷ຈາກຟາກແມ່ນ້ຳຢໍແດນຟາກນັ້ນ ຊາວຣູເບັນ, ຊາວຄາດ ແລະ ຈາກມານາເຊເຄິ່ງຕະກູນ, ມີຫນຶ່ງແສນສອງຫມື່ນຄົນທີ່ຕິດອາວຸດທຸກຢ່າງເພື່ອສູ້ຮົບ.

³⁸ທະຫານທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້, ພ້ອມທີ່ຈະອອກສະຫນາມຮົບກໍມາຮອດເມືອງເຮັບໂຣນ ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຕັ້ງດາວິດເປັນກະສັດປົກຄອງອິສະຣາເອນທັງຫມົດ. ບັນດາອິສະຣາເອນທີ່ເຫລືອຢູ່ ກໍເປັນໃຈອັນດຽວກັນທີ່ຈະແຕ່ງຕັ້ງດາວິດໃຫ້ເປັນກະສັດ.³⁹ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຢູ່ບ່ອນນັ້ນກັບດາວິດສາມມື້, ທັງກິນແລະດື່ມ, ເພາະວ່າພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາໄດ້ຕຽມອາຫານໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາແລ້ວ.⁴⁰ຫລາຍໄປກວ່ານັ້ນ, ອີກຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃກ້ບ່ອນນັ້ນຈົນໄປຮອດອິດຊາຄາ, ແລະ ເຊບູລູນ ແລະ ນັບທາລີກໍໄດ້ຈັດອາຫານບັນທຸກໃສ່ຫລັງລວາ, ອູດ, ຫລັງລໍ ແລະ ງົວ, ແລະ ມີອາຫານຢ່າງຫລວງຫລາຍເປັນແປ້ງ ແຜ່ນຫມາກເດື່ອເທດ, ຫໍ່ອະງຸ່ນແຫ້ງ, ນ້ຳອະງຸ່ນ, ນ້ຳມັນ, ງົວ, ແລະ ແກະ ສຳລັບອິສະຣາເອນໃນການສະເຫລີມສະຫລອງ.

13

¹ດາວິດໄດ້ປຶກສາຫາລືກັບນາຍພັນ ແລະ ນາຍຮ້ອຍ, ກັບບັນດາຫົວຫນ້າທຸກຄົນ.²ດາວິດກ່າວກັບຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງປວງວ່າ, “ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍເຫັນດີ, ແລະ ຖ້າເປັນນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ກໍໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍສົ່ງຄົນໄປຫາພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນທັງຫມົດໃຫ້ໄປຫາພວກປະໂລຫິດ ແລະ ພວກເລວີຊຶ່ງຢູ່ໃນຫົວເມືອງ ແລະ ທົ່ງຫຍ້າຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາມາໂຮມກັບພວກເຮົາພ້ອມກັນ.³ໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍນຳຫີບແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາມາຢູ່ນຳພວກເຮົາອີກ, ເພາະໃນສມັຍຂອງຊາອູນ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະອົງ.”⁴ຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດກໍຕົກລົງທີ່ຈະເຮັດຕາມ, ເພາະສິ່ງນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊົນທັງປວງ.

⁵ເພາະສະນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງປະຊຸມຊາວອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຕັ້ງແຕ່ຊີໂຮແຫ່ງເອຢິບຈົນຮອດທາງເຂົ້າເມືອງຮາມັດ, ເພື່ອຈະນຳເອົາຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າມາຈາກກີຣິຢາດ ເຢອາຣີມ.⁶ດາວິດກັບອິສະຣາເອນທັງປວງໄດ້ຂຶ້ນໄປເຖິງບາອາລາ, ຊຶ່ງຢູ່ກີຣິຢາດ ເຢອາຣີມທີ່ເປັນຂອງຢູດາ, ເພື່ອຈະໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຈາກບ່ອນນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນໃນພຣະນນາມຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ລະຫວ່າງພວກເຄຣຸບ.

⁷ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍບັນທຸກຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄປໃນກວຽນຄັນໃຫມ່. ພວກເຂົາໄດ້ນຳອອກຈາກຄອບຄົວຂອງອາບີນາດາບ. ອຸດຊາ ແລະ ອາຮີໂອ ຊຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ບັນຊາກວຽນໄປ.⁸ດາວິດກັບອິສະຣາເອນທັງປວງກໍຊົມຊື່ນຍິນດີຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າດ້ວຍເຕັມກຳລັງຂອງພວກເຂົາ. ດ້ວຍເພງ ພິນຄູ່, ພິນໃຫຍ່, ກອງ, ແສ່ງ, ແລະ ແກ.

⁹ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງລານຟາດເຂົ້າຂອງກີໂດນ, ອຸດຊາກໍຢຽດມືອອກເພື່ອຈັບຫີບໄວ້ ເພາະງົວເຕະສະດຸດ.¹⁰ແລ້ວພຣະພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ອຸດຊາ, ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ປະຫານຊີວິດລາວ ເພາະລາວຢຽດມືແຕະຕ້ອງຫີບນັ້ນ. ລາວກໍສິ້ນຊີວິດຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ.¹¹ດາວິດບໍ່ຊົງພໍໃຈ ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍອຸດຊາ. ສະນັ້ນ ຈຶ່ງເອີ້ນບ່ອນນັ້ນວ່າ ເປເຣັດອຸດຊາຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.

¹²ໃນມື້ນັ້ນດາວິດໄດ້ຢ້ານຢຳນັບຖືພຣະເຈົ້າ. ລາວກ່າວວ່າ “ເຮົາຈະນຳຫີບຂອງພຣະ-ເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງເຮົາຢ່າງໃດ?’¹³ດາວິດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຍ້າຍຫີບພັນທະສັນຍາໄປໄວ້ໃນເມືອງຂອງດາວິດ, ແຕ່ໄດ້ນຳຫີບແວະໄປໄວ້ທີ່ເຮືອນໂອເບັດເອໂດມ ຊາວກັດ.¹⁴ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຄ້າງຢູ່ກັບຄອບຄົວຂອງໂອເບັດເອໂດມທີ່ເຮືອນຂອງລາວສາມເດືອນ. ດ່ັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ອວຍພຣະພອນແກ່ຄອບຄົວຂອງໂອເບັດເອໂດມ ແລະ ສິ່ງທັງຫມົດທີ່ລາວມີຢູ່.

14

¹ຈາກນັ້ນຮີຣາມກະສັດເມືອງຕີເຣໄດ້ໃຊ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາດາວິດ, ແລະ ໄດ້ສົ່ງໄມ້ແປກ ພ້ອມທັງຊ່າງກໍ່ ແລະ ຊ່າງໄມ້ເພື່ອຈະສ້າງວັງຖວາຍແກ່ດາວິດ.²ດາວິດຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ສະຖາປະນາຕົນເອງໃຫ້ເປັນກະສັດອິສະຣາເອນ, ແລະ ເພາະຣາຊະອານາຈັກຂອງພະອົງ ກໍເປັນທີ່ຍົກຍໍຫລາຍຂຶ້ນ ເພື່ອເຫັນແກ່ອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

³ດາວິດໄດ້ເອົາເມຍເພີ່ມຂຶ້ນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄດ້ມີບຸດຊາຍ ແລະ ບຸດຍິງຫລາຍຂຶ້ນຕື່ມອີກ.⁴ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນລາຍຊື່ລູກຊາຍ ຊຶ່ງເກີດຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຄື ຊາມມູອາ, ໂຊບາບ, ນາທານ, ໂຊໂລໂມນ,⁵ອິບຮາ, ເອລີຊຸອາ, ເອນເປເລັດ,⁶ໂນຄາ, ເນເຟັກ, ຢາເຟຍ,⁷ເອລີຊາມາ, ເບເອລີຢາດາ, ແລະ ເອລີເຟເລັດ.

⁸ເມື່ອຄົນຟີລິສະຕີນໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າດາວິດໄດ້ຮັບການເຈີມໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງອິສະຣາເອນທັງປວງແລ້ວ, ຄົນຟີລິສະຕີນທັງຫລາຍກໍຂຶ້ນໄປຊອກຫາດາວິດ. ແຕ່ເມື່ອດາວິດໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນກໍສະເດັດອອກໄປສູ້ຮົບກັບພວກເຂົາ.⁹ຂະນະນັ້ນຝ່າຍຄົນຟີລິສະຕີນໄດ້ບຸກຂຶ້ນໄປໃນຮ່ອມພູເຣຟາຢິມ.

¹⁰ຈາກນັ້ນດາວິດໄດ້ທູນຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະເຈົ້າ. ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ສົມຄວນບໍທີ່ຂ້າພະອົງຈະຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ພວກຟີລິສະຕີນ? ພຣະອົງຈະມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງຂ້າພະອົງຫລືບໍ່?” ພຣະຢາເວກ່າວຕອບພະອົງວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນໄປເຖີດ ແລະ ເຮົາຈະມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ.”¹¹ແລ້ວກະສັດດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນໄປບາອານເປຣາຊີມ, ແລະ ໄດ້ໂຈມຕີຊະນະພວກເຂົາຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ “ພຣະຢາເວໄດ້ທຸບຂ້າເສິກຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຫມືອນດັ່ງກະແສນ້ຳທີ່ໄຫລທັ່ງໃສ່” ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນບ່ອນນັ້ນວ່າ ບາອານເປຣາຊີມ.¹²ພວກຟີລິສະຕິນໄດ້ປະຖິ້ມຮູບເຄົາຣົບຂອງພວກເຂົາໃນບ່ອນນັ້ນ, ແລະ ດາວິດສັ່ງໃຫ້ຈູດຮູບເຄົາຣົບເຫລົ່ານັ້ນຖິ້ມເສຍ.

¹³ແລ້ວພວກຟີລິສະຕີນໄດ້ໄປທົ່ວຮ່ອມພູນັ້ນອີກ,¹⁴ເມື່ອດາວິດທູນຖາມພຣະເຈົ້າອີກ, ພຣະເຈົ້າກໍກ່າວຕອບພະອົງວ່າ “ເຈົ້າຢ່າຂຶ້ນໄປຕາມພວກເຂົາ ຈົ່ງເວັ້ນຫນີໄປອ້ອມຮອບພວກເຂົາ ແລະ ໄປໂຈມຕີພວກເຂົາຢູ່ຖັດຈາກປ່າຕົ້ນມອນ.

¹⁵ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂະບວນທັບຍ່າງຢູ່ເທິງຍອດຕົ້ນມອນ ເວລານັ້ນຈົ່ງອອກໄປເຮັດເສິກ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດອອກໄປກ່ອນຫນ້າເຈົ້າແລ້ວ ເພື່ອຈະໂຈມຕີກອງທັບຂອງພວກຟີລິສະຕີນ.”¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດດາວິດໄດ້ປະຕິບັດຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບັນຊາແກ່ພະອົງ. ພະອົງໄດ້ໂຈມຕີກອງທັບພວກຟີລິສະຕີນ ຕັ້ງແຕ່ເມືອງກິເບໂອນຮອດເມືອງເກເຊ.¹⁷ຈາກນັ້ນ ຊື່ສຽງຂອງດາວິດກໍຊ່າລືໄປສູ່ບັນດາປະເທດທັງຫລາຍ, ແລະ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳໃຫ້ປະຊາຊາດທັງປວງຢ້ານກົວດາວິດ.

15

¹ດາວິດໄດ້ສ້າງພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງຫລາຍຫລັງໃນເມືອງຂອງດາວິດ. ພະອົງໄດ້ຕຽມສະຖານທີ່ຫນຶ່ງໄວ້ສຳລັບຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຕັ້ງເຕັນໄວ້ສຳລັບຫີບນັ້ນ.²ເມື່ອນັ້ນ ດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນອກຈາກຄົນເລວີແລ້ວ ບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໃຫ້ຄົນອື່ນຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເລືອກພວກນີ້ໄວ້ໃຫ້ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ບົວລະບັດພຣະອົງຕະຫລອດໄປ.”³ດາວິດໄດ້ໂຮມປະຊຸມອິສະຣາເອນທັງຫມົດຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອຈະນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວມາສູ່ບ່ອນ ຊຶ່ງພະອົງໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ແລ້ວສຳລັບຫີບນັ້ນ.

⁴ດາວິດໄດ້ຮວບຮວມລູກຫລານຂອງອາໂຣນ ແລະ ຄົນເລວີມາໂຮມກັນ.⁵ຄືຈາກລູກຫລານໂກຮາດ, ອຸຣີເອນເປັນຫົວຫນ້າ ພ້ອມກັບພີ່ນ້ອງຂອງລາວ, ຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວຄົນ,⁶ຈາກລູກຫລານເມຣາຣີ, ອາສາຢາເປັນຫົວຫນ້າ ພ້ອມກັບພີ່ນ້ອງຂອງລາວ, ສອງຮ້ອຍຊາວຄົນ.

⁷ຈາກລູກຫລານເກໂຊມ, ໂຢເອນເປັນຫົວຫນ້າກັບພີ່ນ້ອງຂອງລາວ, ຫນຶ່ງຮ້ອຍສາມສິບຄົນ.⁸ຈາກລູກຫລານເອລີຊາຟັນ, ເຊມາຢາເປັນຫົວຫນ້າກັບພີ່ນ້ອງຂອງລາວ, ສອງຮ້ອຍຄົນ.⁹ຈາກລູກຫລານເຮັບໂຣນ, ເອລີເອນເປັນຫົວຫນ້າ ກັບພີ່ນ້ອງຂອງລາວ, ແປດສິບຄົນ.¹⁰ຈາກລູກຫລານອຸດຊີເອນ, ອຳມີນາດາບເປັນຫົວຫນ້າກັບພີ່ນ້ອງຂອງລາວ, ຫນຶ່ງຮ້ອຍສິບສອງຄົນ.

¹¹ດາວິດໄດ້ເອີ້ນປະໂລຫິດຄື ຊາໂດກ ແລະ ອາບີອາທາ ແລະພວກເລວີ ຄື ອຸຣີເອນ, ອາສາຢາ, ໂຢເອນ, ເຊມາຢາ, ເອລີເອນ ແລະ ອຳມີນາດາບ.¹²ພະອົງໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າເປັນຫົວຫນ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງຄົນເລວີ. ຈົ່ງຊຳຣະຕົນຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ຂຶ້ນໄປສະຖານທີ່ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບຫີບນັ້ນ.

¹³ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໄປຫາມໃນເທື່ອກ່ອນ. ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຈຶ່ງໄດ້ລົງໂທດພວກເຮົາ, ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະອົງຕາມກົດບັນຍັດ.”¹⁴ແລ້ວພວກປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີ ຈຶ່ງໄດ້ຊຳຣະຕົນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ບໍຣິສຸດ ເພື່ອຈະນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນຂຶ້ນໄປ.¹⁵ຄົນເລວີໄດ້ຫາມຫີບຂອງພຣະເຈົ້າເທິງບ່າດ້ວຍຄານຫາມ— ຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາໄວ້ໃນພຣະຄັມຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁶ດາວິດໄດ້ສັ່ງແກ່ບັນດາຫົວຫນ້າຂອງຄົນເລວີໃຫ້ແຕ່ງຕັ້ງພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນນັກຮ້ອງ, ຫລິ້ນເຄື່ອງດົນຕຣີ, ພິນໃຫຍ່, ພິນຄູ່ ແລະ ແສ່ງ, ຫລິ້ນດ້ວຍສຽງດັງ ແລະ ຍົກສຽງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ.¹⁷ຄົນເລວີ ຈຶ່ງແຕ່ງຕັ້ງເຮມານລູກຊາຍໂຢເອນ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວຄື ອາສັບລູກຊາຍເບເຣກີຢາ. ພວກເຂົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຈາກລູກຫລານເມຣາຣີພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາຄື ເອທານລູກຊາຍກູຊາຢາ.¹⁸ພ້ອມກັບພວກເຂົານັ້ນ ຍັງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາໃນອັນດັບທີສອງຄື ເຊຄາຣີຢາ, ເບັນ, ຢາອາຊີເອນ, ເຊມີຣາໂມດ, ເຢຮີເອນ, ອຸນນີ, ເອລີອາບ, ເບນາຢາ, ມາອາເສຢາ, ມັດຕີທີຢາ, ເອລີເຟເລຮູ, ມິກເນຢາ, ກັບໂອເບັດເອໂດມ, ແລະ ເຢອີເອນເປັນຄົນເຝົ້າຍາມປະຕູ.

¹⁹ຈຳພວກນັກຮ້ອງມີຄື ເຮມານ, ອາສັບ, ແລະ ເອທານ ຊຶ່ງຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນຄົນຕີແຊ່ງທອງເຫລືອງ.²⁰ເຊຄາຣີຢາ, ອາຊີເອນ, ເຊມີຣາໂມດ, ເຢຮີເອນ, ອຸນນີ, ເອລີອາບ, ມາອາເສຢາ ແລະ ເບນາຢາ ຫລິ້ນພິນໃຫຍ່ຕາມສຳນຽງອາລາໂມດ.²¹ແຕ່ມັດຕີທີຢາ, ເອລີເຟເລຮູ, ມິກເນຢາ, ໂອເບັດເອໂດມ, ເຢອີເອນ ແລະ ອາຊາຊີຢາ ເປັນຜູ້ນຳການຫລິ້ນພິນຄູ່ຕາມສຳນຽງເຊມີນິດ.

²²ເກນານີຢາ, ຫົວຫນ້າຂອງຄົນເລວີ, ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມການຮ້ອງເພງ ເພາະລາວເປັນຄຣູສອນດົນຕຣີ.²³ເບເຣກີຢາ ແລະ ເອນການາ ເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູຫີບພັນທະສັນຍາ.²⁴ປະໂລຫິດເຊບານີຢາ, ໂຢຊາຟັດ, ເນທາເນນ, ອາມາສາຍ, ເຊຄາຣີຢາ, ເບນາຢາ ແລະ ເອລີເອເຊໄດ້ເປົ່າແກຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂອເບັດເອໂດມ ກັບເຢຮີຢາ ເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູຫີບພັນທະສັນຍາ.

²⁵ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດ, ບັນດາພວກເຖົ້າແກ່, ແລະ ພວກຜູ້ປົກຄອງຂອງອິສະຣາເອນ ແລະ ຜູ້ບັນຊາກອງພັນໄດ້ໄປນຳເອົາຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຂຶ້ນມາຈາກເຮືອນຂອງ ໂອເບັດເອໂດມ ດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ.²⁶ຢູ່ມາ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍຄົນເລວີຜູ້ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວໄປ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເອົາລູກງົວຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາເຈັດໂຕ ແລະ ແກະຜູ້ເຈັດໂຕ.

²⁷ດາວິດໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ, ເຫມືອນກັບພວກຄົນເລວີທີ່ໄດ້ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາ, ພວກນັກຮ້ອງ, ແລະ ເກນານີຢາເປັນຜູ້ນຳດ້ານການຮ້ອງເພງໃຫ້ແກ່ນັກຮ້ອງ. ສ່ວນກະສັດດາວິດໄດ້ນຸ່ງເສື້ອເອໂຟດຜ້າປ່ານໂຕຫນຶ່ງ.²⁸ດັ່ງນີ້ແຫລະ ຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຂຶ້ນໄປດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງຍິນດີ, ແລະ ສຽງເປົ່າເຂົາສັດ, ສຽງແກ ແລະ ສຽງແສ່ງພ້ອມດ້ວຍດີດພິນໃຫຍ່ ແລະ ພິນຄູ່.

²⁹ແຕ່ຕໍ່ມາເມື່ອຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງເມືອງຂອງດາວິດແລ້ວ, ມີການລູກສາວຂອງຊາອູນ, ໄດ້ເບິ່ງທາງປ່ອງຢ້ຽມເຫັນກະສັດດາວິດເຕັ້ນລຳ ແລະ ຊື່ນຊົມຍິນດີ. ນາງກໍມີໃຈຫມິ່ນປະຫມາດພະອົງ.

16

¹ພວກເຂົາໄດ້ນຳຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເອົາເຂົ້າມາຕັ້ງໄວ້ພາຍໃນເຕັນ ຊຶ່ງດາວິດໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບຫີບນັ້ນ. ແລ ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ.²ເມື່ອດາວິດໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມສຳເລັດແລ້ວ, ພະອົງໄດ້ອວຍພອນປະຊາຊົນໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ.³ພະອົງໄດ້ແຈກເຂົ້າຈີ່ຄົນລະກ້ອນ, ແລະ ຊີ້ນຄົນລະສ່ວນ, ນ້ຳອະງຸ່ນ ແລະ ອະງຸ່ນແຫ້ງຄົນລະອັນແກ່ບັນດາປະຊາຊົນ ອິສະຣາເອນທັງຊາຍ ແລະ ຍິງ.

⁴ດາວິດໄດ້ຕັ້ງຄົນເລວີບາງຄົນໃຫ້ເປັນຜູ້ບົວລະບັດຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ໃຫ້ເປັນການສະເຫລີມສະຫລອງ, ລະນຶກເຖິງການຖວາຍໂມທະນາ, ແລະ ຍົກຍໍສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ.⁵ໂດຍແມ່ນອາສັບເປັນຫົວຫນ້າ, ແລະເຊຄາຣີຢາເປັນຜູ້ຮອງ, ເຢອີເອນ, ເຊມີຣາໂມດ, ເຢຮີເອນ, ມັດຕີທີຢາ, ເອລີອາບ, ເບນາຢາ, ໂອເບັດເອໂດມ ແລະ ເຢອີເອນ. ພວກເຂົາຈະຫລິ້ນພິນໃຫຍ່ ແລະ ພິນຄູ່. ສ່ວນອາສັບເປັນຄົນຕີແສ່ງ.⁶ປະໂລຫິດເບນາຢາ ແລະ ຢາຮາຊີເອນໄດ້ເປົ່າແກຢູ່ເລື້ອຍ, ຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁷ແລ້ວໃນມື້ນັ້ນ ດາວິດໄດ້ກຳນົດເປັນເທື່ອທຳອິດມີການຮ້ອງເພງໂມທະນາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວໂດຍອາສັບ ແລ ພວກພີ່ນ້ອງຂອງເພິ່ນ.⁸ຈົ່ງໂມທະນາຂອບຄຸນພຣະຢາເວ, ຈົ່ງຮ້ອງທູນອອກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຈົ່ງໃຫ້ບັນດາພຣະຣາຊະກິດຂອງພຣະອົງປະກົດແຈ້ງທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ.⁹ຈົ່ງຮ້ອງເພງຖວາຍພຣະອົງ, ຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນຖວາຍພຣະອົງ; ຈົ່ງເວົ້າເຖິງການມະຫັດສະຈັນທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ.

¹⁰ຈົ່ງອວດພຣະນາມອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ຈິດໃຈຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວຊົມຊື່ນຍິນດີ.¹¹ຈົ່ງຊອກຫາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງ; ຊອກຫາພຣະພັກຂອງພຣະອົງເລື້ອຍໄປ.

¹²ຈົ່ງລະນຶກເຖິງການອັສະຈັນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ, ການມະຫັດສະຈັນ ແລະ ຄຳພິພາກສາທັງປວງທີ່ອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ,¹³ໂອ ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອິສະຣາເອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ເປັນລູກຫລານຂອງຢາໂຄບ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້.¹⁴ພຣະອົງຄືພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ. ຄຳພິພາກສາທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ທົ່ວໄປໃນແຜ່ນດິນໂລກ.

¹⁵ຈົ່ງຈົດຈຳຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ຈົ່ງຈົດຈຳພຣະທັມທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງໄວ້ຕະຫລອດຫນຶ່ງພັນຊົ່ວຄົນ.¹⁶ຄືຄຳສັນຍາຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບອັບຣາຮາມ, ແລະ ຄຳປະຕິຍານ ຊຶ່ງໄດ້ໃຫ້ໄວ້ກັບອີຊາກ.¹⁷ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນໄວ້ອີກກັບຢາໂຄບໃຫ້ເປັນພຣະບັນຍັດສຳລັບອິສະຣາເອນ, ແລະ ໃຫ້ເປັນຄຳຫມັ້ນສັນຍາຕະຫລອດໄປເປັນິດ.¹⁸ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະມອບແຜ່ນດິນການາອານໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຈົ້າ."

¹⁹ເຮົາໄດ້ກ່າວສິ່ງນີ້ ເມື່ອເຈົ້າທັງຫລາຍຍັງບໍ່ທັນມີຫລາຍຄົນຊຶ່ງມີຈຳນວນຫນ້ອຍກໍຈິງ, ແລະ ເປັນຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.²⁰ແລະພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງຈາກປະເທດນີ້ໄປປະເທດອື່ນ, ຈາກຣາຊະອານາຈັກນີ້ໄປຫາອີກຣາຊະອານາຈັກຫນຶ່ງ.²¹ພຣະອົງບໍ່ຍອມໃຫ້ຜູ້ໃດບີບບັງຄັບພວກເຂົາ; ພຣະອົງໄດ້ນາບຂູ່ກະສັດຫລາຍອົງເພື່ອເຫັນແກ່ພວກເຂົາ.²²ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຢ່າແຕະຕ້ອງບັນດາຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເຈີມຕັ້ງໄວ້, ແລະ ຢ່າເຮັດອັນຕະຣາຍແກ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມທັງຫລາຍຂອງເຮົາ.’

²³ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງຖວາຍພຣະຢາເວ,ຈົ່ງປະກາດຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງທຸກມື້.²⁴ຈົ່ງເວົ້າເຖິງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງໃນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ເຖິງບັນດາກິຈະການທີ່ອັສະຈັນຂອງພຣະອົງທ່າມກາງບັນດາຊົນຊາດທັງປວງ.

²⁵ເພາະພຣະຢາເວນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ສົມຄວນທີ່ຈະສັນຣະເສີນຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ, ແລະ ພຣະອົງເປັນທີ່ຢຳເກງເຫນືອພະທັງປວງ.²⁶ເພາະພະທັງປວງຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍເປັນພຽງຮູບເຄົາຣົບ, ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ເປັນຜູ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນ.²⁷ຣິດທານຸພາບ ແລະ ຣັສມີທີ່ຮຸ່ງເຮືອງກໍຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ. ຣິດເດດ ແລະ ຄວາມຍິນດີກໍຢູ່ໃນສະຖານທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະອົງ.

²⁸ຈົ່ງພັນລະນາແກ່ພຣະຢາເວ, ຕະກູນແຫ່ງຊົນຊາດທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຖວາຍພຣະສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ຣິດເດດແດ່ພຣະຢາເວ;²⁹ຈົ່ງຖວາຍສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງນາມຊື່ຂອງພຣະອົງແດ່ພຣະຢາເວ. ຈົ່ງນຳເອົາເຄື່ອງຖວາຍມາ ແລະ ຈົ່ງເຂົ້າເຝົ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ. ຈົ່ງກົ້ມກາບພຣະຢາເວໃນຮັດສະຫມີອັນຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.

³⁰ຊາວໂລກທັງຫມົດເອີຍ ຈົ່ງຢ້ານຈົນຕົວສັ່ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ. ໂລກຖືກສະຖາປະນາແລ້ວ; ຈະບໍ່ຖືກຫວັ່ນໄຫວ.³¹ຂໍໃຫ້ຟ້າສະຫວັນຍິນດີ, ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຊື່ນຊົມຍິນດີ; ໃຫ້ເວົ້າທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງຄອບຄອງ."

³²ຂໍໃຫ້ນ້ຳທະເລ, ແລະ ທຸກໆສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ຂໍໃຫ້ທົ່ງນາທັງຫລາຍ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ ຊົມຊື່ນຍິນດີ.³³ແລ້ວຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດໃນປ່າດົງຮ້ອງອອກມາເປັນຄວາມຍິນດີຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ເພາະວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາ ເພື່ອພິພາກສາໂລກນີ້.

³⁴ໂອ ຈົ່ງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວ ເພາະຄວາມດີຂອງພຣະອົງດີປະເສີດ, ເພາະຄວາມສັດຊື່ໃນພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງກໍດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ.³⁵ຈາກນັ້ນຈົ່ງກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍ, ຂໍຊົງໄຖ່ຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍໃຫ້ຫລຸດພົ້ນ ແລະ ຂໍຊົງໂຜດຊ່ວຍຂ້າພຣະອົງທັງປວງໃຫ້ພົ້ນຈາກປະຊາຊາດທັງປວງ, ເພື່ອຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍຈະໄດ້ໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະນາມອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ຍ້ອງຍໍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ."

³⁶ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ເປັນທີ່ສັນຣະເສີນຕັ້ງແຕ່ຄາວຜ່ານມາແລ້ວ ຈົນເຖິງຄາວພາຍຫນ້າສືບໆໄປເປັນນິດ. ແລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ກ່າວວ່າ “ອາແມນ” ແລະໄດ້ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ.

³⁷ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ປະອາສັບ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງເພິ່ນຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ ຕໍ່ຫນ້າຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ເພື່ອໃຫ້ບົວລະບັດຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຫີບນັ້ນ, ເຫມືອນວຽກປະຈຳວັນທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດ.³⁸ພ້ອມທັງໂອເບັດ ເອໂດມ ແລະ ພີ່ນ້ອງຫົກສິບແປດຄົນຂອງເພິ່ນນຳ. ຝ່າຍໂອເບັດເອໂດມ, ລູກຊາຍເຢດູທູນ ກັບໂຮສາໃຫ້ເປັນຄົນເຝົ້າປະຕູ.³⁹ດາວິດໄດ້ໃຫ້ປະໂລຫິດຊາໂດກ ກັບພີ່ນ້ອງຂອງເພິ່ນຜູ້ເປັນປະໂລຫິດ ຢູ່ຫນ້າຫໍເຕັນຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງຢູ່ບ່ອນສູງໃນເມືອງກິເບໂອນ.

⁴⁰ພວກເຂົາໄດ້ຈະຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວເທິງແທ່ນເຄື່ອງເຜົາບູຊາໃນຕອນເຊົ້າ ແລະ ຕອນແລງສະເຫມີ, ຕາມທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສັ່ງແກ່ຊາວອິສະຣາເອນ.⁴¹ແລະຢູ່ກັບພວກເຂົາຍັງມີເຮມານ ແລະ ເຢດູທູນ, ລວມທັງບັນດາຄົນທີ່ຖືກເລືອກຈາກຈຳນວນຄົນທີ່ຖືກເລືອກ, ບົ່ງຊື່ໄວ້ ໃຫ້ຖວາຍໂມທະນາພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດນິຣັນດອນ.

⁴²ເຮມານ ແລະ ເຢດູທູນໄດ້ມີຫນ້າທີ່ໃນການຖືແກ, ສາບ ແລະ ເຄື່ອງດົນຕຣີຕ່າງໆ ໃນການເພງອັນສັກສິດ. ສ່ວນລູກຫລານຂອງເຢດູທູນໄດ້ຮັບແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ປະຈຳຢູ່ທີ່ປະຕູ.⁴³ຈາກນັ້ນປະຊາຊົນທັງປວງຕ່າງກໍກັບເມືອເຮືອນຂອງຕົນທຸກຄົນ, ແລະ ດາວິດກໍສະເດັດກັບເມືອ ເພື່ອອວຍພອນແດ່ຄອບຄົວຂອງພະອົງ.

17

¹ມັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກທີ່ກະສັດໄດ້ປະທັບໃນພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງ, ດາວິດກ່າວກັບຜູ້ປະກາດພຣະທັມນາທານວ່າ “ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາຢູ່ໃນເຮືອນທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ສົນສີດາ, ແຕ່ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຢູ່ພາຍໃຕ້ຜ້າເຕັນ.”²ແລ້ວນາທານໄດ້ຕອບດາວິດວ່າ, “ຂໍພະອົງໄດ້ເຮັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງພະອົງເຖີດ, ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບພະອົງແລ້ວ.”

³ແຕ່ຢູ່ມາໃນຄືນມື້ນັ້ນເອງພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງນາທານວ່າ,⁴“ຈົ່ງໄປບອກດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຈົ້າຢ່າສ້າງພຣະວິຫານໃຫ້ເຮົາຢູ່.⁵ເພາະເຮົາບໍ່ເຄີຍຢູ່ໃນວິຫານນັບແຕ່ມື້ທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ພວກອິສະຣາເອນຂຶ້ນມາຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້. ແຕ່ເຮົາໄດ້ຍ້າຍຈາກເຕັນນີ້ໄປເຕັນນັ້ນ ແລະ ຈາກຫໍເຕັນແຫ່ງນີ້ໄປຫໍເຕັນແຫ່ງນັ້ນແທນ.⁶ໃນບ່ອນຕ່າງໆທີ່ເຮົາເຄື່ອນໄປມາກັບອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ເຄີຍເວົ້າຈັກຄຳກັບຜູ້ພິພາກສາຂອງອິສະຣາເອນຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເຂົາລ້ຽງດູປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສ້າງວິຫານດ້ວຍໄມ້ສົນສີດາໃຫ້ແກ່ເຮົາ?"

⁷ເຫດສະນັ້ນ, ບັດນີ້ ເຈົ້າຈົ່ງກ່າວແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາວ່າ, ‘ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວ: ເຮົາໄດ້ເອົາເຈົ້າອອກມາຈາກທົ່ງຫຍ້າ, ຈາກການຕາມຝູງແບ້ຝູງແກະ, ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າເປັນເຈົ້ານາຍປົກຄອງອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.⁸ເຮົາໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າໃນທຸກບ່ອນທີ່ເຈົ້າໄປ ແລະ ໄດ້ຕັດບັນດາສັດຕຣູຂອງເຈົ້າອອກຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີຊື່ສຽງໃຫຍ່ໂຕ, ເຫມືອນກັບຊື່ສຽງຂອງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໃນໂລກ.

⁹ເຮົາຈະກຳນົດບ່ອນຢູ່ສຳລັບອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະປູກຝັງພວກເຂົາໄວ້, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຢູ່ໃນບ່ອນຂອງພວກເຂົາເອງ ແລະ ຈະບໍ່ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງອີກຕໍ່ໄປ. ພວກລູກຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະບໍ່ມາປຸ້ນໂຈມຕີພວກເຂົາ, ຄືດັ່ງແຕ່ກ່ອນຜ່ານມາ,¹⁰ຕັ້ງແຕ່ຄາວທີ່ເຮົາຕັ້ງຜູ້ພິພາກສາໄວ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະປາບປາມສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງເຈົ້າລົງ. ຫລາຍໄປກວ່ານັ້ນອີກ ເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, ພຣະຢາເວ, ຈະໃຫ້ເຈົ້າມີເຊື້ອສາຍສືບໄປ.

¹¹ເມື່ອມື້ທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຄົບແລ້ວ ເຈົ້າຕ້ອງໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະຍົກເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າທີ່ມາພາຍຫລັງເຈົ້າຂຶ້ນ, ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເປັນລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງເຈົ້າເອງ, ເຮົາຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງລາວ.¹²ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ສ້າງວິຫານສຳລັບເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ບັນລັງຂອງລາວຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ເປັນນິດ.

¹³ຝ່າຍເຮົາຈະເປັນພໍ່ຂອງລາວ, ແລະ ລາວຈະເປັນບຸດຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະບໍ່ນຳຄວາມເມດຕາຂອງເຮົາອອກໄປຈາກລາວ, ເຫມືອນຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ເອົາອອກໄປຈາກຊາອູນ, ຄົນທີ່ຢູ່ກ່ອນເຈົ້ານັ້ນ.¹⁴ແຕ່ເຮົາຈະຕັ້ງລາວໄວ້ໃນວິຫານຂອງເຮົາ ແລະ ໃນອານາຈັກຂອງເຮົາຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະບັນລັງຂອງລາວຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕະຫລອດໄປ.’”¹⁵ນາທານໄດ້ກາບທູນດາວິດຕາມຖ້ອຍຄຳທັງປວງເຫລົ່ານີ້ ແລະ ຕາມນິມິດທັງຫມົດ.

¹⁶ແລ້ວກະສັດດາວິດກໍສະເດັດເຂົ້າໄປ ແລະ ນັ່ງລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ; ພະອົງກາບທູນວ່າ “ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະຢາເວ, ແລະ ຂ້າພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃດນໍ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງຂ້າພຣະອົງທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳມາໄກຈົນເຖິງບ່ອນນີ້?¹⁷ສິ່ງນີ້ເປັນຂອງເລັກນ້ອຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ກ່າວເຖິງເຊື້ອສາຍຂອງຂ້າໃຊ້ຂອງພະອົງໃນອະນາຄົດອັນໄກນັ້ນ, ແລະ ໄດ້ສຳແດງເຖິງຄົນລຸ້ນຕໍ່ມາ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ.¹⁸ແລະ ດາວິດຈະກ່າວທູນອີກວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວສິ່ງໃດຕໍ່ພຣະອົງໄດ້ອີກ? ເພາະພຣະອົງຮູ້ຈັກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງໃຫ້ກຽຕແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.

¹⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ກະທຳການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້, ແລະ ເພື່ອເຫັນແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງເອງ ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ກັນທົ່ວໄປ.²⁰ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດເທົ່າທຽມກັບພຣະອົງ, ແລະ ບໍ່ມີພະອື່ນໃດນອກຈາກພຣະອົງ, ຕາມທີ່ຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍໄດ້ຍິນກັບຫູຂອງຂ້າພຣະອົງ.²¹ບໍ່ມີປະຊາຊາດໃດໆໃນໂລກທີ່ເຫມືອນກັບປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຂອງພຣະອົງ, ແມ່ນພຽງຊາດດຽວທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ພຣະອົງຊົງໂຜດຊ່ວຍອອກຈາກເອຢິບໃຫ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຊ່າລືໄປດ້ວຍກິຈະການທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ອັນຫນ້າຢ້ານ ແລະ ຢຳເກງ? ໂດຍຂັບໄລ່ປະຊາຊາດທັງຫລາຍອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ໄຖ່ອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບນັ້ນ.

²²ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖືເອົາອິສະຣາເອນມາເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະ ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງກາຍເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.²³ບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍໃຫ້ພຣະທັມຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ກ່ຽວກັບເຊື້ອສາຍຂອງລາວ ຈົ່ງຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ສືບໄປເປັນນິດ. ຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດກະທຳຕາມທີ່ພຣະອົງກ່າວໄວ້ແລ້ວນັ້ນເຖີດ.²⁴ຂໍໃຫ້ການນັ້ນຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ ແລະ ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງສັນຣະເສີນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະ ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ ‘ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ,' ໃນເວລາຂອງຂ້າພຣະອົງຄື ດາວິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງເຖີດ.

²⁵ເພາະວ່າ ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ສຳແດງແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຈະຕັ້ງເຊື້ອສາຍໃຫ້ລາວ. ເຫດສະນັ້ນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈຶ່ງມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະອະທິຖານຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ.²⁶ບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາສິ່ງທີ່ດີນີ້ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ:²⁷ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະອົງທີ່ຈະໄດ້ອວຍພຣະພອນແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອເຊື້ອສາຍນັ້ນຈະດຳຣົງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ເພາະວ່າ ພຣະຢາເວ, ໄດ້ອວຍພຣະພອນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະມີພຣະພອນສືບເປັນໄປນິດ.”

18

¹ຢູ່ຕໍ່ມາດາວິດໄດ້ໂຈມຕີພວກຟີລິສະຕີນ ແລະ ໄດ້ປາບປາມພວກເຂົາ. ພ້ອມທັງຍຶດເມືອງກັດ ແລະ ຊົນະບົດຂອງເມືອງນັ້ນຈາກມືຂອງພວກຟີລິສະຕີນ.²ພະອົງໄດ້ໂຈມຕີຄົນໂມອາບ, ແລະ ຄົນໂມອາບໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດ ແລະ ນຳເອົາເຄື່ອງຖວາຍມາຖວາຍໃຫ້ແກ່ດາວິດ.

³ດາວິດໄດ້ໂຈມຕີຮາດັດເອເຊີ, ກະສັດໂຊບາໃນເມືອງຮາມັດ, ຂະນະທີ່ພະອົງກຳລັງສະເດັດໄປຕັ້ງອຳນາດປົກຄອງຂອງພະອົງທີ່ແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ.⁴ດາວິດໄດ້ຍຶດລົດຮົບຫນຶ່ງພັນຄັນພ້ອມທັງທະຫານມ້າເຈັດພັນຄົນ, ແລະ ທະຫານຣາບສອງຫມື່ນຄົນອອກຈາກພະອົງ. ດາວິດໄດ້ຕັດເອັນຂາມ້າຣົດຮົບທັງຫມົດ, ແຕ່ດາວິດໄດ້ຍຶດເອົາຣົດມ້າໄວ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍຄັນ.

⁵ເມື່ອຄົນຊີເຣຍແຫ່ງເມືອງດາມາເຊໄດ້ມາຊ່ວຍຮາດັດເອເຊີກະສັດແຫ່ງເມືອງໂຊບາ, ດາວິດໄດ້ປະຫານຄົນຊີເຣຍສອງຫມື່ນສອງພັນຄົນ.⁶ແລ້ວດາວິດໄດ້ຕັ້ງກອງທະຫານປະຈຳປ້ອມໄວ້ໃນຊີເຣຍແຫ່ງເມືອງດາມັສະກັດ, ແລະ ຄົນຊີເຣຍໄດ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດ ແລະ ພວກເຂົາເປັນຜູ້ນຳເອົາເຄື່ອງຖວາຍມາຖວາຍແກ່ພະອົງ. ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານຊັຍຊະນະໃຫ້ແກ່ພະອົງໃນທຸກທີ່ທຸກບ່ອນທີ່ພະອົງໄປ.

⁷ດາວິດໄດ້ຍຶດໂລ່ທອງຄຳທີ່ເປັນຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຮາດັດເອເຊີ ແລະ ໄດ້ນຳມານະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.⁸ດາວິດໄດ້ຍຶດເອົາທອງເຫລືອງເປັນຈຳນວນຫລາຍຈາກເມືອງຕິບຮາດ ແລະ ຈາກເມືອງກູນທີ່ເປັນຫົວເມືອງຂອງຮາດັດເອເຊີ, ຊຶ່ງໂຊໂລໂມນໄດ້ໃຊ້ເຮັດຊາມທະເລທອງເຫລືອງ, ແລະ ເສົາທັງສອງ ພ້ອມກັບເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ເປັນທອງເຫລືອງ.

⁹ເມື່ອໂຕຍ, ກະສັດແຫ່ງເມືອງຮາມັດ, ໄດ້ຍິນວ່າດາວິດໄດ້ໂຈມຕີກອງທັບທັງຫມົດຂອງຮາດັດເອເຊີ ກະສັດໂຊບາແລ້ວ,¹⁰ໂຕຍໄດ້ໃຊ້ໂຢຣາມລູກຊາຍຂອງພະອົງໄປເຝົ້າກະສັດດາວິດ ເພື່ອຈະຄຳນັບ ແລະ ຖວາຍພະພອນພະອົງ, ເພາະດາວິດໄດ້ສູ້ຮົບຮາດາເດເຊ ແລະ ເອົາຊະນະລາວ, ເພາະວ່າຮາດາເດເຊໄດ້ສູ້ຮົບກັບໂຕຍ. ຮັດໂດຣາມໄດ້ສົ່ງເຄື່ອງຕ່າງໆ ທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ດ້ວຍເງິນ ແລະ ດ້ວຍທອງເຫລືອງໄປຖວາຍພະອົງ.¹¹ກະສັດດາວິດໄດ້ຖວາຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ພຣະຢາເວ, ພ້ອມກັບເງິນ ແລະທອງຄຳ ຊຶ່ງພະອົງໄດ້ນຳມາຈາກປະຊາຊາດທັງປວງເຊັ່ນ: ຈາກເອໂດມ, ໂມອາບ, ລູກຫລານອຳໂມນ, ຄົນຟີລິສະຕີນ ແລະ ຈາກພວກອຳມາເລັກ.

¹²ອາບີຊາຍລູກຊາຍນາງເຊຣູຢາໄດ້ໂຈມຕີພວກເອໂດມຫນຶ່ງຫມື່ນແປດພັນຄົນໃນຮ່ອມພູເຂົາເກືອ.¹³ພະອົງຕັ້ງກອງທັບທະຫານໄວ້ໃນເອໂດມ, ແລະ ຊາວເອໂດມທັງຫມົດໄດ້ກາຍມາເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດ. ພຣະຢາເວໄດ້ປະທານຊັຍຊະນະແກ່ດາວິດໃນທຸກທີ່ທຸກບ່ອນທີ່ພະອົງໄປ ບໍ່ວ່າພະອົງຈະສະເດັດໄປບ່ອນໃກໍຕາມ.

¹⁴ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ແລະ ພະອົງໄດ້ໃຫ້ຄວາມຍຸຕິທັມກັບຄວາມທ່ຽງທັມແກ່ປະຊາຊົນຂອງພະອົງທຸກຄົນ.¹⁵ໂຢອາບລູກຊາຍນາງເຊຣູຢາເປັນຜູ້ບັນຊາການກອງທັບ, ແລະ ເຢໂຮຊາຟັດລູກຊາຍອາຮີລຸດເປັນເຈົ້າກົມເອກກະສານຕ່າງ.¹⁶ຊາໂດກລູກຊາຍອາຮີຕຸບ ແລະ ອາບີເມເລັກລູກຊາຍອາບີອາທາເປັນປະໂລຫິດ, ແລະ ຊາວະຊາເປັນເລຂາ.¹⁷ເບນາຢາລູກຊາຍເຢໂຮຢາດາເປັນຫົວຫນ້າຊັ້ນຄົນເຫນືອຊາວເກເຣັດ ແລະ ຄົນເປເລດ, ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງດາວິດກໍເປັນຫົວຫນ້າໃນຣາຊະການຂອງກະສັດ.

19

¹ຢູ່ຕໍ່ມາພາຍຫລັງຈາກເຫດການນີ້ ນາຮາດ, ກະສັດຂອງຄົນອຳໂມນກໍສິ້ນພະຊົນ, ແລະ ລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.²ດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຮານຸນລູກຊາຍຂອງນາຮາດ, ເພາະວ່າພໍ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຮົາ.” ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປເລົ້າໂລມໃຈເພິ່ນກ່ຽວກັບພໍ່ຂອງເພິ່ນທີ່ຕາຍໄປ. ຂ້າຣາຊະການຂອງດາວິດກໍໄດ້ໄປຮອດຮານຸນໃນແຜ່ນດິນຂອງລູກຫລານອຳໂມນ ເພື່ອຈະເລົ້າໂລມໃຈເພິ່ນ.³ແຕ່ບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງລູກຫລານອຳໂມນທູນຮານຸນວ່າ, “ທ່ານຄິດວ່າກະສັດດາວິດສົ່ງຜູ້ເລົ້າໂລມໃຈມາຫາທ່ານ ເພາະນັບຖືບິດາຂອງທ່ານຢ່າງນັ້ນບໍ? ຂ້າຣາຊະການຂອງດາວິດມາຫາທ່ານເພື່ອຄົ້ນຫາ, ທຳລາຍ ແລະ ສອດແນມແຜ່ນດິນນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍ?”

⁴ດັ່ງນັ້ນ, ຮານຸນຈຶ່ງຈັບຂ້າຣາຊະການຂອງດາວິດ ແລະ ແຖຂົນຂອງພວກເຂົາ, ຕັດເຄື່ອງນຸ່ງພວກເຂົາຜ່າກາງຈົນຮອດສະໂພກ, ແລະ ປ່ອຍພວກເຂົາກັບໄປ.⁵ເມື່ອມີບາງຄົນໄປທູນດາວິດເຖິງເລື່ອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ພະອົງກໍໄດ້ໃຊ້ໃຫ້ໄປຮັບເອົາພວກເຂົາ, ເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ອັບອາຍຫລາຍ. ກະສັດກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງພັກຢູ່ທີ່ເມືອງເຢຣິໂກຈົນກວ່າຫນວດຂອງທ່ານທັງຫລາຍຈະປົ່ງຂຶ້ນໃຫມ່ ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍກັບຄືນມາ.”

⁶ເມື່ອລູກຫລານອຳໂມນເຫັນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ດາວິດ, ຮານຸນ ແລະ ລູກຫລານອຳໂມນ ຈຶ່ງສົ່ງເງິນຫນຶ່ງພັນຕະລັນໄປຈ້າງຣົດຮົບ ແລະ ທະຫານມ້າຈາກປະເທດເມໂຊໂປຕາເມຍ, ຈາກອາຣາມ, ມາອາກາ, ແລະຈາກໂຊບາ.⁷ພວກເຂົາໄດ້ຈ້າງຣົດຮົບສາມຫມື່ນສອງພັນຄັນ ແລະ ກະສັດແຫ່ງເມືອງມາອາກາກັບກອງທັບຂອງຕົນ, ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເມືອງເມເດບາ. ລູກຫລານອຳໂມນກໍທ້ອນໂຮມກັນຈາກເມືອງຕ່າງໆ, ແລະ ໄດອອກມາເພື່ອສູ້ຮົບ.

⁸ເມື່ອດາວິດໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນ, ພະອົງຈຶ່ງໃຊ້ໂຢອາບ ແລະ ກອງທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າທັງຫມົດອອກໄປ.⁹ແລະ ບັນດາຄົນອຳໂມນກໍອອກມາຕັ້ງແຖວສູ້ຮົບຢູ່ປະຕູເມືອງ, ໃນຄະນະທີ່ກະສັດທັງຫລາຍ ຜູ້ທີ່ມາກໍຍົກຍ້າຍຕົນເອງໄປຢູ່ໃນທົ່ງນາ.

¹⁰ເມື່ອໂຢອາບເຫັນວ່າການເສິກນັ້ນໄດ້ຕັ້ງຖານທັບຢູ່ທາງຂ້າງຫນ້າ ແລະ ຂ້າງຫລັງ, ເພິ່ນຈຶ່ງເອົາຄົນທີ່ກ້າຫານຈາກຊາວອິສະຣາເອນທີ່ໄດ້ຄັດເລືອກໄວ້ແລ້ວ ແລະ ຈັດທັບເຂົ້າໄປຕໍ່ສູ້ຄົນຊີເຣຍ.¹¹ສ່ວນຄົນຂອງເພິ່ນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່, ເພິ່ນກໍມອບໄວ້ໃນການບັງຄັບບັນຊາຂອງອາບີຊາຍນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍຈັດຕຽມເຂົ້າສູ້ຮົບກັບລູກຫລານອຳໂມນ.

¹²ໂຢອາບໄດ້ກ່າວວ່າ “ຖ້າຄົນຊີເຣຍມີກຳລັງແຮງກວ່າກຳລັງຂອງເຮົາ ແລ້ວອາບີຊາຍ, ເຈົ້າຈົ່ງຊ່ວຍເຮົາ. ແຕ່ຖ້າກຳລັງຄົນອຳໂມນເຫນືອກວ່າກຳລັງຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວເຮົາຈະມາ ແລະ ຊ່ວຍເຈົ້າ.¹³ຈົ່ງມີຄວາມກ້າຫານເຖີດ, ແລະ ໃຫ້ເຮົາສະແດງວ່າພວກເຮົາເອງເຂັ້ມແຂງ ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະ ເພື່ອຫົວເມືອງຕ່າງໆຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຂໍພຣະຢາເວໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງເຖີດ.”

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ໂຢອາບ ແລະ ທະຫານຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຫຍັບເຂົ້າໄປໃກ້ຂ້າງຫນ້າຄົນຊີເຣຍ, ເພື່ອສູ້ຮົບ ແລະ ພວກເຂົາກໍແຕກຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າກອງທັບອິສະຣາເອນ.¹⁵ເມື່ອທະຫານຂອງອຳໂມນເຫັນວ່າຄົນຊີເຣຍໄດ້ປົບຫນີໄປແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍປົບຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າອາບີຊາຍນ້ອງຊາຍຂອງໂຢອາບດ້ວຍ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ. ແລ້ວໂຢອາບໄດ້ກັບໄປຈາກປະຊາຊົນອຳໂມນ ແລະ ກໍໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

¹⁶ແຕ່ເມື່ອຄົນຊີເຣຍເຫັນວ່າພວກເຂົາພ່າຍແພ້ຕໍ່ຊາວອິສະຣາເອນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງສົ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ໄປຫາຄົນຊີເຣຍ ຊຶ່ງຢູ່ຟາກແມ່ນ້ຳເບື້ອງນັ້ນ, ມີໂຊຟາກ ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງທັບຂອງຮາດັດເອເຊີເປັນຫົວຫນ້ານຳພາພວກເຂົາ.¹⁷ແລະເມື່ອມີຄົນກາບທູນດາວິດ, ພະອົງກໍໄດ້ທ້ອນໂຮມອິສະຣາເອນທັງຫມົດເຂົ້າກັນ, ແລະຂ້ວາມແມ່ນ້ຳຢໍແດນ, ແລະ ມາຫາພວກເຂົາ. ພະອົງໄດ້ຈັດຕຽມທັບເຂົ້າຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຊີເຣຍ, ພວກເຂົາກໍເລີ່ມຕໍ່ສູ້ກັບພະອົງ.

¹⁸ຄົນຊີເຣຍກໍຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າຊາວອິສະຣາເອນ, ແລະ ດາວິດໄດ້ຂ້າຄົນຊີເຣຍ ຄືຄົນຂັບຣົດຮົບເຈັດພັນຄົນ ແລະ ທະຫານຣາບສີ່ຫມື່ນຄົນ. ພະອົງໄດ້ຊົງຂ້າໂຊຟາກ, ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບຂອງພວກເຂົາ.¹⁹ເມື່ອເຫລົ່າກະສັດທັງຫລາຍ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຮາດັດເອເຊີເຫັນວ່າພວກເຂົາພ່າຍແພ້ຕໍ່ອິສະຣາເອນແລ້ວ, ລາວຈຶ່ງຍອມເຮັດສັນຕິພາບກັບດາວິດ ແລະ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ. ດັ່ງນັ້ນຄົນຊີເຣຍ ຈຶ່ງບໍ່ຍິນຍອມຊ່ວຍລູກຫລານອຳໂມນອີກຕໍ່ໄປ.

20

¹ຢູ່ມາພໍຫມົດປີແລ້ວ, ໃນເວລາທີ່ບັນດາກະສັດຍົກກອງທັບອອກໄປສູ້ຮົບ, ໂຢອາບກໍນຳກຳລັງກອງທັບໄປກວາດລ້າງແຜ່ນດິນຂອງລູກຫລານອຳໂມນ. ລາວໄດ້ປິດລ້ອມເມືອງລັບບາໄວ້ ແຕ່ດາວິດຄ້າງຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ໂຢອາບກໍໄດ້ໂຈມຕີ ແລະ ທຳລາຍເມືອງລັບບາ.

²ດາວິດໄດ້ຖອດມົງກຸດອອກຈາກຫົວຂອງກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ພະອົງຮູ້ວ່າມົງກຸດນັ້ນມີທອງຄຳຫນັກຫນຶ່ງຕະລັນ, ແລະ ມີເພັດພອຍຕ່າງໆ. ຕໍ່ມາພວກເຂົາໄດ້ເອົາມົງກຸດນັ້ນສວມເທິງຫົວຂອງກະສັດດາວິດ, ແລະພະອົງໄດ້ຍຶດເອົາສິ່ງຂອງຈາກເມືອງນັ້ນຢ່າງຫລວງຫລາຍ.³ພະອົງໄດ້ນຳປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນອອກມາ ແລະ ບັງຄັບພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດວຽກຫນັກຢູ່ກັບເລື່ອຍ, ຈົກ ແລະ ຂວານ. ກະສັດດາວິດໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້ກັບບັນດາເມືອງທັງຫມົດຂອງລູກຫລານອຳໂມນໃຫ້ເຮັດວຽກກຳມະກອນນີ້. ແລ້ວດາວິດກັບກອງທັບທັງຫລາຍກໍກັບຄືນໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

⁴ຢູ່ມາພາຍຫລັງທີ່ເກີດສົງຄາມຂຶ້ນກັບຄົນຟີລິສະຕິນທີ່ເມືອງເກເຊ. ແລ້ວສິບເບກາຍເຊື້ອສາຍຮູຊາຍໄດ້ຂ້າສິບປາຍ, ຜູ້ເປັນລູກຫລານຂອງຄົນເລຟາອິມ ແລະ ຄົນຟີລິສະຕີນກໍຖືກປາບປາມ.⁵ແລະ ເກີດມີສົງຄາມກັບຄົນຟີລິສະຕິນທີ່ເມືອງໂກບ, ແລ້ວເອນຮະນັນລູກຊາຍຢາອີໄດ້ຂ້າລາມີລູກຊາຍຂອງໂກລີຢາດຊາວກັດ, ຜູ້ມີຫອກທີ່ມີດ້າມໃຫຍ່ເທົ່າໄມ້ກຳພັ້ນຕ່ຳແຜ່ນ.

⁶ມີສົງຄາມທີ່ເມືອງກັດອີກ ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຮູບຮ່າງໃຫຍ່ໂຕ ຜູ້ທີ່ມີມືເບື້ອງລະຫົກນິ້ວ ແລະ ນິ້ວຕີນເບື້ອງລະຫົກນິ້ວ, ລາວເປັນລູກຊາຍຂອງຄົນເລຟາອິມດ້ວຍ.⁷ເມື່ອລາວໄດ້ທ້າທາຍທະຫານຂອງອິສະຣາເອນ, ໂຢນາທານລູກຊາຍຊິເມອີ ອ້າຍຂອງດາວິດກໍໄດ້ປະຫານລາວ.⁸ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນບັນດາເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນເລຟາອິມເມືອງກາດ, ແລະ ລາວໄດ້ລົ້ມຕາຍດ້ວຍມືຂອງກະສັດດາວິດ ແລະ ດ້ວຍມືຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງ.

21

¹ຊາຕານໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ອິສະຣາເອນ ແລະ ດົນໃຈໃຫ້ດາວິດນັບຈຳນວນອິສະຣາເອນ.²ດາວິດຈຶ່ງກ່າວກັບໂຢອາບ ແລະ ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງທັບວ່າ, “ຈົ່ງໄປນັບຈຳນວນຄົນອິສະຣາເອນ ຕັ້ງແຕ່ເມືອງເບເອເຊບາຮອດເມືອງດານ ແລ້ວນຳມາລາຍງານໃຫ້ເຮົາ ເພື່ອຈະໄດ້ຮູ້ຈຳນວນທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.”³ແຕ່ໂຢອາບທູນວ່າ, “ຂໍພຣະຢາເວໄດ້ເພີ່ມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອີກຮ້ອຍເທົ່າ ພ້ອມກັບສິ່ງຂອງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ. ຂ້າແດ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພຣະອົງ, ປະຊາຊົນທັງຫມົດນີ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພຣະອົງບໍ່ແມ່ນບໍ? ເປັນຫຍັງເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພຣະອົງຈຶ່ງສັ່ງການເຊັ່ນນີ້? ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ນຳການລະເມີດມາສູ່ອິສະຣາເອນ?”

⁴ແຕ່ໂຢອາບຂັດຄຳສັ່ງຂອງກະສັດບໍ່ໄດ້. ໂຢອາບຈຶ່ງຈາກໄປ ແລະ ໄປທົ່ວອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ແລະ ກັບມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມ.⁵ແລ້ວໂຢອາບໄດ້ລາຍງານຈຳນວນບັນຊີຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນນັກຮົບທີ່ນັບໄດ້ໃຫ້ແກ່ດາວິດ. ໃນອິສະຣາເອນທັງຫມົດມີຫນຶ່ງລ້ານຫນຶ່ງແສນຄົນທີ່ຖືດາບ. ໃນຢູດາມີສີ່ແສນເຈັດຫມື່ນຄົນທີ່ຖືດາບ.

⁶ແຕ່ວ່າເພິ່ນບໍ່ໄດ້ນັບພວກເລວີ ແລະ ເບັນຢາມິນໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າຄຳສັ່ງຂອງກະສັດເປັນທີ່ຫນ້າກຽດຊັງແກ່ໂຢອາບ.⁷ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ພໍພຣະທັຍໃນເລື່ອງນີ້, ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ລົງໂທດຊາວອິສະຣາເອນ.⁸ແລະ ດາວິດກາບທູນພຣະເຈົ້າວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງໄດ້ເຮັດບາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນການທີ່ຂ້າພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງນີ້. ຂ້າພຣະອົງອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະອົງບັດນີ້ຂໍໂຜດຍົກໂທດບາບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພາະຂ້າພຣະອົງໄດ້ເຮັດການອັນໂງ່ຈ້າຫລາຍ.”

⁹ພຣະຢາເວກ່າວກັບຄາດຜູ້ທຳນວາຍຂອງດາວິດວ່າ,¹⁰“ຈົ່ງໄປບອກດາວິດວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາສະເຫນີເຈົ້າສາມປະການ. ຈົ່ງເລືອກເອົາປະການຫນຶ່ງ.’”

¹¹ດັ່ງນັ້ນຄາດຈຶ່ງເຂົ້າເຝົ້າດາວິດ ແລະ ກາບທູນພະອົງວ່າ, “ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ຈົ່ງເລືອກເອົາຕາມທີ່ທ່ານພໍໃຈ:¹²ຄື ຄວາມອຶດຢາກລະຫວ່າງສາມປີ, ຫລືສັດຕຣູຂອງເຈົ້າໄລ່ຕິດຕາມເຈົ້າລະຫວ່າງສາມເດືອນ ຂະນະທີ່ດາບຂອງສັດຕຣູ ຈະຕາມເຈົ້າທັນ, ຫລື ຖືກດາບຂອງພຣະຢາເວສາມມື້, ຄືພະຍາດຣະບາດເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນ ແລະ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວມາທຳລາຍໃນດິນແດນຂອງອິສະຣາເອນທັງຫມົດ. ' ບັດນີ້ຂໍໄດ້ພິຈາຣະນາເບິ່ງວ່າຈະໃຫ້ຂ້າພຣະອົງກາບທູນພຣະອົງຜູ້ໄດ້ໃຊ້ຂ້າພຣະອົງມາວ່າຢ່າງໃດ.”

¹³ແລ້ວດາວິດກ່າວກັບຄາດວ່າ, “ເຮົາມີຄວາມກະວົນກະວາຍໃຈຫລາຍ. ຂໍໃຫ້ເຮົາຕົກຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວ ເພາະວ່າຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງກໍຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍ ຂໍຢ່າໃຫ້ເຮົາຕົກເຂົ້າໄປໃນມືຂອງມະນຸດເລີຍ.”¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ໃຫ້ພະຍາດຣະບາດເກີດຂຶ້ນໃນອິສະຣາເອນ, ແລະ ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ລົ້ມຕາຍເຈັດຫມື່ນຄົນ.¹⁵ພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງໄປທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເມື່ອທູດສະຫວັນກຳລັງຈະທຳລາຍ, ພຣະຢາເວໄດ້ທອດພຣະເນດ ແລະ ຊົງກັບພຣະທັຍຈາກເຫດຮ້າຍນັ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ບອກກັບທູດສະຫວັນຜູ້ກຳລັງຈະທຳລາຍນັ້ນວ່າ, “ພໍແລ້ວ ຫ້າມມືຂອງເຈົ້າດຽວນີ້.” ໃນເວລານັ້ນທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວກໍກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ລານຟາດເຂົ້າຂອງອາໂຣນາ ຄົນເຢບຸດ.

¹⁶ດາວິດແຫງນຫນ້າຂຶ້ນ ແລະ ກໍໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວຢືນຢູ່ລະຫວ່າງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ຟ້າສະຫວັນ, ໃນມືຖືດາບຢຽດອອກເທິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ແລ້ວດາວິດ ແລະ ພວກເຖົ້າແກ່ຂອງອິສະຣາເອນ, ຜູ້ໄດ້ສວມຜ້າກະສອບໄດ້ກົ້ມຫນ້າລົງພື້ນ.¹⁷ດາວິດທູນພຣະເຈົ້າວ່າ, “ຂ້າພະອົງບໍ່ແມ່ນບໍທີ່ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ນັບກອງທັບ? ຂ້າພະອົງເປັນຜູ້ເຮັດບາບ ແລະໄດ້ເຮັດການຮ້າຍທີ່ໃຫຍ່ຫລວງນີ້. ແຕ່ບັນດາຝູງແກະເຫລົ່ານີ້ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດ? ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ! ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເຫນືອຂ້າພຣະອົງ ແລະ ຄອບຄົວຂອງຂ້າພຣະອົງ, ແຕ່ຂໍຢ່າໃຫ້ພະຍາດຮ້າຍນັ້ນຢູ່ເຫນືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.”

¹⁸ດັ່ງນັ້ນທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຄາດທູນດາວິດວ່າ ໃຫ້ດາວິດຂຶ້ນໄປສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວທີ່ລານຟາດເຂົ້າຂອງອາໂຣນາຄົນເຢບຸດ.¹⁹ສະນັ້ນ ດາວິດຂຶ້ນໄປຕາມຄຳຂອງຄາດ ຊຶ່ງເພິ່ນໄດ້ບອກໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ.²⁰ຝ່າຍອາໂຣນາກຳລັງຟາດເຂົ້າຢູ່, ເພິ່ນຫລຽວມາເຫັນທູດສະຫວັນ. ເພິ່ນພ້ອມກັບລູກຊາຍສີ່ຄົນທີ່ຢູ່ນຳກັນກໍໄປລີ້.

²¹ເມື່ອດາວິດສະເດັດມາເຖິງອາໂຣນາ, ອາໂຣນາຫລຽວເຫັນດາວິດ. ລາວໄດ້ອອກມາຈາກລານຟາດເຂົ້າ ແລະ ໄດ້ຄຳນັບດາວິດ ດ້ວຍການຫມູບຫນ້າລົງດິນຕໍ່ຫນ້າດາວິດ.²²ແລ້ວດາວິດກ່າວກັບອາໂຣນາວ່າ “ຈົ່ງຂາຍລານຟາດເຂົ້ານີ້ໃຫ້ແກ່ເຮົາເຖີດ, ເພື່ອເຮົາຈະສ້າງແທ່ນບູຊາສຳລັບພຣະຢາເວ. ໃນບ່ອນນີ້ ຈົ່ງຄິດຕາມລາຄາເຕັມ ເພື່ອວ່າພະຍາດຣະບາດນັ້ນຈະໄດ້ຫາຍໄປຈາກປະຊາຊົນ.”

²³ອາໂຣນາກາບທູນດາວິດວ່າ, “ເຊີນເອົາບ່ອນນີ້ສຳລັບພະອົງເຖີດ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະອົງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ພະອົງໄດ້ເຫັນດີສາ. ຂ້າພະອົງຂໍຖວາຍງົວເພື່ອເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຖວາຍໄມ້ຟາດເຂົ້າໃຫ້ເປັນຟືນ ແລ້ວເຂົ້າສາລີເປັນເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ; ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຂ້ານ້ອຍຂໍຖວາຍທັງຫມົດ.”²⁴ກະສັດດາວິດກ່າວກັບອາໂຣນາວ່າ, “ບໍ່ໄດ້ດອກ, ແຕ່ເຮົາຈະຊື້ເອົາຕາມລາຄາເຕັມ. ເຮົາຈະບໍ່ເອົາສິ່ງຂອງເຈົ້າ ແລະ ຖວາຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາໂດຍທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ເສຍຄ່າ.”

²⁵ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຈ່າຍໃຫ້ອາໂຣນາເປັນທອງຄຳຫນັກຫົກຮ້ອຍເຊເຂສຳລັບບ່ອນນັ້ນ.²⁶ດາວິດໄດ້ກໍ່ສ້າງແທ່ນບູຊາຖວາຍສຳລັບພຣະຢາເວຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ແລະ ຊົງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ກັບເຄື່ອງບູຊາໂມທະນາພຣະຄຸນ. ພະອົງໄດ້ຊົງກາບທູນອອກພຣະນາມພຣະຢາເວຜູ້ໄດ້ຊົງຕອບພະອົງດ້ວຍໄຟຈາກສະຫວັນຕົກເທິງແທ່ນເຜົາບູຊາ.²⁷ແລ້ວພຣະຢາເວກໍໄດ້ສັ່ງແກ່ທູດສະຫວັນ, ແລະ ທູດນັ້ນກໍໄດ້ເອົາດາບເຂົ້າໃສ່ໄວ້ໃນຝັກຄືນ.

²⁸ເທື່ອນັ້ນ ເມື່ອດາວິດໄດ້ເຫັນວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຕົນໃນລານຟາດເຂົ້າຂອງອາໂຣນາຄົນເຢບຸດ, ພະອົງກໍໄດ້ຖວາຍບູຊາໃນບ່ອນນັ້ນໃນເວລາດຽວກັນ.²⁹ໃນຂະນະນັ້ນ, ຫໍເຕັນຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລະແທ່ນເຜົາບູຊາກໍຢູ່ໃນບ່ອນສູງທີ່ກິເບໂອນໃນສມັຍນັ້ນ.³⁰ແຕ່ດາວິດບໍ່ກ້າທີ່ຈະໄປທູນຖາມພຣະເຈົ້າຢູ່ຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊານັ້ນ, ເພາະພະອົງຢ້ານດາບຂອງທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວ.

22

¹ແລ້ວດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫລະ ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າ ກໍຢູ່ບ່ອນນີ້, ແລະ ແທ່ນສຳລັບເຜົາເຄື່ອງບູຊາຂອງຊາວອິສະຣາເອນກໍແມ່ນແທ່ນນີ້.”²ດາວິດໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຮວບຮວມຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນ. ພະອົງໄດ້ຈັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຄົນສະກັດຫີນ, ໃຫ້ຕຽມສະກັດຫີນເພື່ອສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

³ດາວິດໄດ້ຈັດຕຽມເຫລັກເປັນຈຳນວນຫລາຍ ເພື່ອເປັນເຫລັກຕະປູສຳລັບບານປະຕູ, ແລະ ເຫລັກຈອດພ້ອມທັງທອງເຫລືອງເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍຈົນບໍ່ສາມາດທີ່ຈະຊັ່ງນ້ຳຫນັກໄດ້,⁴ແລະ ໄມ້ສົນສີດາຈົນນັບຈຳນວນບໍ່ຖ້ວນ (ເພາະວ່າຊາວຊີໂດນ ແລະ ຊາວຕີເຣ ໄດ້ນຳໄມ້ສົນສີດາເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍມາຖວາຍແກ່ດາວິດ.)⁵ເພາະດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງເຮົາກໍຍັງນ້ອຍຢູ່ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຜ່ານວຽກງານ, ແລະ ພຣະວິຫານຊຶ່ງຈະສ້າງຖວາຍພຣະຢາເວນັ້ນຕ້ອງສວຍງາມກວ້າງໃຫຍ່ ມີຊື່ສຽງ ແລະ ມີສະຫງ່າຣາສີໃນທ່າມກາງບັນດາປະເທດທັງຫລາຍ. ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຈະຈັດຕຽມໄວ້.” ດາວິດຈຶ່ງໄດ້ຈັດຕຽມວັດຖຸເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍກ່ອນພະອົງຈະສິ້ນພະຊົນ.

⁶ແລ້ວພະອົງໄດ້ເອີ້ນໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງຕົນມາ ແລະ ສັ່ງລາວໃຫ້ສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ.⁷ດາວິດໄດ້ບອກແກ່ໂຊໂລໂມນວ່າ, “ລູກຊາຍເອີຍ, ເຮົາມີໃຈປະສົງທີ່ຈະສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະນາມແຫ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.⁸ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ສະເດັດມາຫາເຮົາ ແລະ ກ່າວວ່າ, ‘ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນເລືອດຕົກຫລາຍ ແລະ ໄດ້ເຮັດສົງຄາມຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ເຈົ້າຢ່າໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອນາມຂອງເຮົາເລີຍ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດຕົກລົງດິນຢ່າງຫລາຍເຫລືອລົ້ນຕໍ່ຫນ້າຂອງເຮົາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

⁹ເບິ່ງແມ໋ ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງເຈົ້າຈະບັງເກີດມາ ລາວຈະມີຄວາມສະຫງົບສຸກ. ເຮົາຈະປຣະທານໃຫ້ລາວຢູ່ເຢັນເປັນສຸກພົ້ນຈາກສັດຕຣູທັງຫມົດທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງລາວ. ເພາະວ່າ ລາວຈະມີຊື່ວ່າໂຊໂລໂມນ, ແລະ ໃນສມັຍຂອງລາວ ເຮົາຈະໂຜດ ໃຫ້ອິສະຣາເອນມີສັນຕິພາບ ແລະ ຄວາມສະຫງົບສຸກ.¹⁰ລາວຈະສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອນາມຂອງເຮົາ, ແລະ ລາວຈະເປັນບຸດຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະເປັນບິດາຂອງລາວ. ເຮົາຈະສະຖາປະນາຣາຊະບັນລັງຂອງລາວປົກຄອງອິສະຣາເອນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.’

¹¹ນີ້ແຫລະ ລູກຊາຍເອີຍ, ຂໍພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າ ແລະ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມີຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງຂຶ້ນ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າສຳເລັດຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວເຖິງເຈົ້າເຖີດ.¹²ຂໍພຽງແຕ່ພຣະຢາເວປຣະທານສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ແລະຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນ ແລະ ໂຜດໃຫ້ເຈົ້າຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ.¹³ເມື່ອນັ້ນ ເຈົ້າຈະຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງຂຶ້ນ, ຖ້າເຈົ້າລະມັດຣະວັງທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດ ແລະ ຂໍ້ຄຳສັ່ງທັງຫລາຍ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ກັບໂມເຊສຳລັບຊົນຊາດອິສະຣາເອນ. ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ກ້າຫານເຖີດ ຢ່າຢ້ານ ຫລື ຢ່າຕົກໃຈເລີຍ.

¹⁴ເບິ່ງແມ໋, ໃນຄວາມຍາກລຳບາກຂອງຂ້າພຣະອົງ, ຂ້າພຣະອົງໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ເປັນທອງຄຳຫນັກຫນຶ່ງແສນຕະລັນຕົນ, ເງິນຫນັກຫນຶ່ງລ້ານຕະລັນ, ແລະ ທອງເຫລືອງ ແລະ ເຫລັກທີ່ບໍ່ສາມາດຈະຊັ່ງໄດ້ ເພາະມີຈຳນວນຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ເຮົາໄດ້ຈັດຕຽມໄມ້ ແລະ ຫີນທັງຫລາຍ. ເຈົ້າຈະເພີ່ມຕື່ມເຂົ້າອີກກໍໄດ້.

¹⁵ຫລາຍໄປກວ່ານັ້ນ ຍັງມີຄົນເຮັດວຽກຢ່າງຫລວງຫລາຍທີ່ຢູ່ນຳເຈົ້າຄື ຊ່າງສະກັດຫີນ, ຊ່າງກໍ່, ຊ່າງໄມ້, ແລະ ຊ່າງສີມືທຸກປະເພດ.¹⁶ເງິນ, ທອງເຫລືອງ, ແລະ ເຫລັກ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເຮັດການນັ້ນເຖີດ, ແລະ ຂໍພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າ”.

¹⁷ດາວິດໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຫົວຫນ້າເຜົ່າທັງປວງຂອງອິສະຣາເອນໃຫ້ຊ່ວຍໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງພະອົງດ້ວຍ ກ່າວວ່າ,¹⁸ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານໃຫ້ພວກເຈົ້າມີຄວາມສະຫງົບສຸກໃນທຸກດ້ານ. ເພາະພຣະອົງໄດ້ມອບຊາວແຜ່ນດິນນີ້ໄວ້ໃນມືຂອງເຮົາ. ແຜ່ນດິນນັ້ນກໍສະຫງົບຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະ ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.¹⁹ບັດນີ້ຈົ່ງຕັ້ງຈິດຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້າທີ່ຈະຊອກຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າດ້ວຍຈິດໃຈ ແລະ ຈິດວິນຍານ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນສ້າງສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ. ຈາກນັ້ນພວກເຈົ້າຈະເອົາຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງມາໄວ້ໃນພຣະວິຫານທີ່ຈະສ້າງຂຶ້ນສຳລັບພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ.”

23

¹ເມື່ອດາວິດເຖົ້າຫລາຍແລ້ວ ແລະ ຊົງໃກ້ຈະເຖິງວາຣະສຸດທ້າຍແຫ່ງຊີວິດ, ພະອົງໄດ້ຕັ້ງໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງພະອົງໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງອິສະຣາເອນ.²ພະອົງໄດ້ເອີ້ນເຈົ້ານາຍທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນ, ບັນດາປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີມາປະຊຸມກັນ.³ພວກເຂົາໄດ້ນັບຈຳນວນຄົນເລວີນັບຕັ້ງແຕ່ອາຍຸສາມສິບປີຂຶ້ນໄປ. ຊຶ່ງມີຈຳນວນສາມຫມື່ນແປດພັນຄົນ.

⁴ຈາກພວກນີ້ສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນຈະຕ້ອງເບິ່ງແຍງວຽກງານໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ຫົກພັນຄົນເປັນເຈົ້າຫນ້າທີ່ ແລະ ຜູ້ຕັດສິນ.⁵ອີກສີ່ພັນຄົນເປັນຜູ້ເຝົ້າຍາມບັນດາປະຕູ ແລະ ອີກສີ່ພັນຄົນຈະຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ ດ້ວຍເຄື່ອງດົນຕຣີຕ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງໄວ້ສຳລັບການສັນຣະເສີນ,”⁶ດາວິດໄດ້ຈັດແບ່ງພວກເຂົາເປັນພະແນກຕາມລູກຊາຍຂອງເລວີຄື ເກໂຊນ, ໂກຮາດ ແລະ ເມຣາຣີ.

⁷ໃນຈຳພວກເກໂຊນຄື ລາດານ ແລະ ຊິເມອີ.⁸ລູກຊາຍຂອງລາດານຊື່ວ່າ ເຢຮີເອນເປັນຫົວຫນ້າ, ເຊທາມ ແລະ ໂຢເອນ. ມີທັງຫມົດສາມຄົນ.⁹ລູກຊາຍຂອງຊິເມອີຊື່ວ່າເຊໂລມິດ, ຮາຊີເອນ, ແລະ ຮາຣານ. ທັງຫມົດສາມຄົນ ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຫົວຫນ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງລາດານ.

¹⁰ລູກຊາຍຂອງຊີເມອີມີສີ່ຄົນຄື: ຢາຮາດ, ຊີນາ, ເຢອຸດ, ແລະເບຣິອາ.¹¹ຢາຮາດເປັນຜູ້ກົກ, ຊີຊາເປັນຜູ້ທີສອງ, ແຕ່ເຢອຸດ ແລະ ເບຣິອາບໍ່ມີລູກຊາຍຫລາຍຄົນ, ເພາະສະນັ້ນ ໃນການນັບຈຳນວນຈຶ່ງລວມເຂົ້າເປັນຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດດຽວກັນມີຫນ້າທີ່ທັງຫລາຍຢ່າງດຽວກັນ.

¹²ລູກຊາຍຂອງໂກຮາດມີສີ່ຄົນຄື: ອຳຣາມ, ອິດຊະຮາ, ເຮັບໂຣນ, ແລະ ອຸດຊີເອນ.¹³ລູກຊາຍຂອງອຳຣາມຄື ອາໂຣນ ແລະ ໂມເຊ. ພວກເຂົາຕັ້ງອາໂຣນໄວ້ຕ່າງຫາກໃຫ້ເປັນຜູ້ເຮັດພິທີຊຳຣະສິ່ງຂອງທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ, ທັງລາວ ແລະ ລູກຊາຍຂອງລາວສືບໄປເປັນນິດ ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ແລະ ບົວລະບັດພຣະອົງ ແລະ ອວຍພຣະພອນໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.¹⁴ຝ່າຍໂມເຊຄົນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນມີຊື່ໃນທ່າມກາງຕະກູນເລວີ.

¹⁵ລູກຊາຍຂອງໂມເຊຊື່ວ່າ ເກໂຊມ ແລະ ເອລີເອເຊ.¹⁶ລູກຫລານຂອງເກໂຊມຊື່ວ່າ ເຊບູເອນຜູ້ເປັນຜູ້ກົກ.¹⁷ລູກຫລານຂອງເອລີເອເຊຄື ເຣຮາບີຢາຜູ້ເປັນຫົວຫນ້າ, ເອລີເອເຊບໍ່ມີລູກຊາຍອີກ ແຕ່ລູກຊາຍຂອງເຣຮາບີຢາມີ ຫລາຍຄົນ.¹⁸ລູກຊາຍຂອງອິດຊະຮາຄື ເຊໂລມິດຜູ້ເປັນຫົວຫນ້າ.

¹⁹ລູກຊາຍຂອງເຮັບໂຣນຄື ເຢຣີຢາເປັນຜູ້ກົກ, ອາມາຣີຢາຜູ້ທີສອງ, ຢາຮາຊີເອນຜູ້ທີສາມ ແລະ ເຢກາເມອາມຜູ້ທີສີ່.²⁰ລູກຊາຍຂອງອຸດຊີເອນຄື ມີກາເປັນຜູ້ກົກ, ແລະ ອິດຊີຢາຜູ້ທີສອງ.

²¹ລູກຊາຍຂອງເມຣາຣີຄື ມາລີ ແລະ ມູຊີ. ລູກຊາຍຂອງມາລີຄື ເອເລອາຊາ ແລະ ກີເຊ.²²ເອເລອາຊາສິ້ນຊີວິດໂດຍທີ່ບໍ່ມີລູກຊາຍ. ມີແຕ່ລູກສາວ. ລູກຊາຍຂອງກີເຊຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງລາວໄດ້ແຕ່ງງານກັບພວກຜູ້ຍິງເຫລົ່ານັ້ນ.²³ລູກຊາຍຂອງມູຊີຄື ມາລີ, ເອເດ, ແລະ ເຢເຣໂມດ, ລວມສາມຄົນ.

²⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຄົນເລວີຕາມເຊື້ອສາຍບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເປັນຫົວຫນ້າຕາມບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນທະບຽນໄວ້, ຕາມຈຳນວນລາຍຊື່ຂອງບຸກຄົນ ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປຜູ້ທີ່ຈະເຮັດວຽກບົວຣະບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.²⁵ເພາະດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ໂຜດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກ. ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມສືບໄປເປັນນິດ.²⁶ຄົນເລວີຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຫາມຫໍເຕັນ ຫລື ເຄື່ອງໃຊ້ໃດໆເພື່ອວຽກງານບົວຣະບັດອີກເລີຍ.”

²⁷ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ນັບຈຳພວກລູກຫລານເລວີຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປຕາມຄຳສັ່ງສຸດທ້າຍຂອງດາວິດ.²⁸ຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າຊ່ວຍລູກຫລານຂອງອາໂຣນໃນການເຂົ້າເຝົ້າໃນພຣະວິຫານ. ເພື່ອດູແລເດີ່ນດ້ານຫນ້າ, ຫ້ອງທັງຫລາຍ ແລະ ວຽກງານຊຳຣະສິ່ງຂອງທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ທຸກວຽກ ຊຶ່ງເປັນການບົວຣະບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁹ພວກເຂົາຊ່ວຍເບີ່ງແຍງໃນການເອົາເຂົ້າຈີ່ໄປວາງໄວ້ຕໍ່ພຣະພັກ, ແປ້ງເນື້ອລະອຽດສຳລັບຖວາຍບູຊາ, ເຂົ້າຈີ່ທີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ, ເຄື່ອງອົບຖວາຍ, ເຂົ້າຈີ່ປີ້ງທີ່ທາດ້ວຍນ້ຳມັນ, ເຄື່ອງຜອງ ແລະ ເຄື່ອງວັດແທກທຸກຂະຫນາດ.

³⁰ທຸກຕອນເຊົ້າພວກເຂົາໄດ້ຢືນໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ. ເວລາແລງພວກເຂົາກໍເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນ.³¹ພ້ອມທັງການຖວາຍບັນດາເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ, ໃນວັນສະບາໂຕ ແລະ ໃນເດືອນອອກໃຫມ່ມື້ຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳໃນວັນເທສະການ. ຕາມຈຳນວນ, ທີ່ກຳນົດໃຫ້ຖວາຍບູຊາໂດຍຄຳສັ່ງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວທຸກມື້ເລື້ອຍໄປ.

³²ພວກເຂົາໄດ້ຮັບໃຊ້ເບິ່ງແຍງຫໍເຕັນ, ແຫ່ງຊຸມນຸມ, ແລະ ຮັບໃຊ້ໃນບ່ອນບໍຣິສຸດ ທັງການຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັບລູກຫລານຂອງອາໂຣນພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອງານບົວຣະບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

24

¹ຫນ່ວຍງານຂອງລູກຫລານອາໂຣນມີດັ່ງນີ້ ລູກຊາຍຂອງອາໂຣນມີຄື ນາດາບ, ອາບີຮູ, ເອເລອາຊາ ແລະ ອີທາມາ.²ນາດາບ ແລະ ອາບີຮູໄດ້ເສຍຊີວິດກ່ອນພໍ່ຂອງຕົນ ແລະ ຍັງບໍ່ທັນມີລູກ, ດັ່ງນັ້ນ ເອເລອາຊາ ແລະ ອີທາມາຈຶ່ງເຮັດຫນ້າທີ່ຕຳແຫນ່ງປະໂລຫິດ.³ດາວິດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງພວກເຂົາເປັນແຕ່ລະຫນ່ວຍງານຕາມຫນ້າທີ່ໃນການບົວຣະບັດຂອງພວກເຂົາຄືກັບພວກປະໂລຫິດມີຊາໂດກລູກຫລານ, ເອເລອາຊາ ແລະ ອາຮີເມເລັກລູກຫລານອີທາມາ.

⁴ເຫັນວ່າຫົວຫນ້າໃນພວກລູກຊາຍຂອງເອເລອາຊາຫລາຍກວ່າຫມູ່ໃນພວກລູກຫລານຂອງອີທາມາພວກເຂົາໄດ້ຈັດ, ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ແບ່ງລູກຫລານເປັນສິບຫົກຫນ່ວຍງານ. ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳສິ່ງນີ້ໂດຍຫົວຫນ້າທັງຫລາຍຂອງຕະກູນ ແລະ ໂດຍພວກລູກຫລານຂອງອີທາມາ. ການແບ່ງເຫລົ່ານີ້ມີຈຳນວນ ແປດຫນ່ວຍງານ, ອີງຕາມຄອບຄົວບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.⁵ພວກເຂົາຈັດແບ່ງຫນ່ວຍງານດ້ວຍການຈົກສະຫລາກ ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຫນ້າທີ່ຂອງສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ເຈົ້າຫນ້າທີ່ແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ມາຈາກລູກຫລານຂອງເອເລອາຊາກັບລູກຫລານຂອງອີທາມາ.

⁶ເຊມາຢາລູກຊາຍເນທາເນນເປັນເລຂາ, ຊຶ່ງເປັນຄົນເລວີ, ໂດຍໄດ້ບັນທຶກໄວ້ຕໍ່ພຣະພັກກະສັດຕໍ່ຫນ້າເຈົ້ານາຍ ແລະປະໂລຫິດຊາໂດກ, ແລະ ອາຮີເມເລັກລູກຊາຍອາບີອາທາ ແລະ ຕໍ່ຫນ້າຫົວຫນ້າບັນພະບູລຸດຂອງປະໂລຫິດ ແລະ ຂອງຄົນເລວີ. ພວກເຂົາຈົກສະຫລາກຄອບຄົວຫນຶ່ງຈາກເອເລອາຊາ ແລະ ຄອບຄົວຫນຶ່ງຈາກອີທາມາ.

⁷ສະຫລາກທຳອິດຕົກຖືກເຢໂຮຢາຣິບ, ທີສອງຕົກຖືກເຢດາຢາ,⁸ທີສາມຕົກຖືກຮາລິມ, ທີສີ່ຕົກຖືກເສໂອຣີມ,⁹ທີຫ້າຕົກຖືກມັນກີຢາ, ທີຫົກຕົກຖືກມິຢາມິນ,¹⁰ທີເຈັດຕົກຖືກຮັກກົດ, ທີແປດຕົກຖືກອາບີຢາ,

¹¹ທີເກົ້າຕົກຖືກເຢຊູອາ, ທີສິບຕົກຖືກເຊການີອາ,¹²ທີສິບເອັດຕົກຖືກອາລີອາຊີບ, ສິບສອງຕົກຖືກຢາກີມ,¹³ທີສິບສາມຕົກຖືກຮຸບປາ, ທີສິບສີ່ຕົກຖືກເຢເຊເບອາບ,¹⁴ທີສິບຫ້າຕົກຖືກບິນກາ, ທີສິບຫົກຕົກຖືກອິມເມ,

¹⁵ທີສິບເຈັດຕົກຖືກເຮຊີ, ທີສິບແປດຕົກຖືກຮາບປິດເຊັດ,¹⁶ທີສິບເກົ້າຕົກຖືກເປທາຮີຢາ, ທີຊາວຕົກຖືກເຢເຮັດຊະເກັນ,¹⁷ທີຊາວເອັດຕົກຖືກຢາກິນ, ທີຊາວສອງຕົກຖືກກາມູນ,¹⁸ທີຊາວສາມຕົກຖືກເດລາຢາ, ແລະ ທີຊາວສີ່ຕົກຖືກມາອາຊີຢາ.

¹⁹ຄົນເຫລົ່ານີ້ມີການກຳນົດຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາໃນການບົວຣະບັດ, ເພື່ອທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມຫນ້າທີ່ ແລະ ລະບຽບການຊຶ່ງອາໂຣນພໍ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາໄວ້.

²⁰ສ່ວນພວກລູກຫລານເລວີທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ມີຄື: ຈາກລູກຊາຍຂອງອຳຣາມ; ຊູບາເອນ ຈາກລູກຊາຍຂອງຊູບາເອນ, ແມ່ນເຢເດຢາ.²¹ຈາກລູກຊາຍຂອງເຣຮາບີຢາ: ອິດຊີຢາເປັນຫົວຫນ້າ.²²ຈາກຄົນອິດຊະຮາ, ເຊໂລມິດ, ຈາກລູກຊາຍຂອງເຊໂລມິດແມ່ນຢາຮາດ.

²³ຈາກພວກລູກຊາຍຂອງເຮັບໂຣນຄື: ເຢຣີຢາຜູ້ເປັນຫົວຫນ້າ, ອາມາຣີຢາຜູ້ທີສອງ, ຢາຮາຊີເອນຜູ້ທີສາມ, ແລະ ເຢກາເມອາມຜູ້ທີສີ່.²⁴ພວກລູກຊາຍຂອງອຸດຊີເອນຄື: ມີກາ. ລູກຊາຍຂອງມີກາຄື ຊາມີ.²⁵ນ້ອງຊາຍຂອງມີກາຄື ອິດຊີຢາ, ລູກຊາຍຂອງອິດຊີຢາຄື ເຊຄາຣີຢາ.

²⁶ລູກຊາຍຂອງເມຣາຣີຊື່ວ່າ ມາລີ ແລະ ມູຊີ. ລູກຊາຍຂອງຢາອາຊີຢາຊື່ວ່າ ເບໂນ.²⁷ເບໂນ, ໂຊຮາມ, ຊາກູ, ແລະ ອິບຣີ,²⁸ລູກຊາຍຂອງຈາກມາລີຄື ເອເລອາຊາຊຶ່ງເພິ່ນບໍ່ມີລູກຊາຍ.

²⁹ພວກລູກຊາຍຂອງກີເຊ, ພວກລູກຊາຍຂອງກີເຊ ຄື ເຢຣາເມເອນ³⁰ພວກລູກຊາຍຂອງໂມຊີຄື ມາລີ, ເອເດ ແລະເຢຣີໂມດ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຄົນເລວີ, ຕາມຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.³¹ຈຳພວກຜູ້ຊາຍຄົນເຫລົ່ານີ້ ແຕ່ລະຄົນເປັນຫົວຫນ້າຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດ ແລະ ນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນກໍໄດ້ຈັບສະຫລາກຕໍ່ຫນ້າກະສັດດາວິດ, ແລະ ຊາໂດກ, ແລະ ອາຮີເມເລັກ ພ້ອມທັງຜູ້ນຳທັງຫລາຍຂອງຄອບຄົວຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງປະໂລຫິດ ແລະ ຂອງຄົນເລວີ. ພວກເຂົາໄດ້ຈັບສະຫລາກຄືກັນກັບລູກຫລານຂອງອາໂຣນທີ່ໄດ້ຈັບສະຫລາກຢ່າງດຽວກັນ.

25

¹ດາວິດ ແລະ ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບໄດ້ຄັດເລືອກເອົາບາງຄົນຈາກພວກລູກຊາຍຂອງອາສັບ, ເຮມານ ແລະ ຂອງເຢດູທູນໄວ້ສຳລັບການບົວຣະບັດ. ພວກນີ້ຈະທຳນວາຍດ້ວຍພິນຄູ່, ດ້ວຍພິນໃຫຍ່, ແລະ ດ້ວຍແສ່ງ. ຈຳນວນຄົນທີ່ເຮັດວຽກຕາມຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາມີຄື:²ລູກຊາຍຂອງອາສັບຄື ຊາກູເຣ, ໂຢເຊັບ, ເນທານີອາ, ແລະ ອາຊາເຣລາ, ລູກຊາຍຂອງອາສັບ ໂດຍພາຍໃຕ້ການແນະນຳຂອງອາສັບ, ທີ່ເປັນຜູ້ທຳນວາຍຕາມພະຣາຊະດຳຣັດສັ່ງຂອງກະສັດ.³ຈາກເຢດູທູນຄື ພວກລູກຊາຍຂອງເຢດູທູນຊື່ວ່າ: ເກດາລີຢາ, ເຊຣີ, ເຢຊາຢາ, ຊິເມອີ ຮາຊາບີຢາ, ແລະ ມັດຕີທີຢາ, ຫົກຄົນພາຍໃຕ້ການນຳຂອງເຢດູທູນພໍ່ຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຊຶ່ງພະຍາກອນດ້ວຍພິນຄູ່ໃນການໂມທະນາ ແລະ ການສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ.

⁴ຈາກພວກລູກຊາຍຂອງເຮມານຊື່ວ່າ: ບຸກກີຢາ, ມັດຕານີຢາ, ອຸດຊີເອນ, ເຊບູເອນ, ແລະ ເຢຣີໂມດ, ຮານານີຢາ ຮານານີ, ເອລີອາທາ, ກິດດັນຕີ, ໂຣມາມຕີເອເຊີ, ໂຢຊະເບກາຊາ, ມັນໂລທີ, ໂຮທີ ແລະ ມາຮາຊີໂອດ.⁵ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເຮມານຜູ້ທຳນວາຍຂອງກະສັດ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານລູກຊາຍສິບສີ່ຄົນ ແລະ ລູກສາວສາມຄົນໃຫ້ເຮມານເພື່ອໃຫ້ກຽຕແດ່ພຣະເຈົ້າ.

⁶ພວກເຂົາທຸກຄົນຢູ່ພາຍໃຕ້ຄຳແນະນຳຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເປັນນັກດົນຕຣີໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວດ້ວຍແສ່ງ, ພິນໃຫຍ່ ແລະ ພິນຄູ່ ເພື່ອການບົວຣະບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ອາສັບ, ເຢດູທູນ ແລະ ເຮມານ ຢູ່ພາຍໃຕ້ພະຣາຊະດຳຣັດສັ່ງຂອງກະສັດ.⁷ພວກເຂົາ ແລ ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກໃນການຮ້ອງເພງຖວາຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ມີຄວາມຊຳນານ ທັງຫມົດມີສອງຮ້ອຍແປດສິບແປດຄົນ.⁸ພວກເຂົາຈັບສະຫລາກສຳລັບຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາທັງຜູ້ນ້ອຍ, ຜູ້ໃຫຍ່, ຄຣູສອນ ແລະ ລູກສິດກໍຄືກັນ.

⁹ບັດນີ້ກ່ຽວກັບລູກຊາຍຂອງອາສັບ: ສະຫລາກທຳອິດຕົກຖືກຄອບຄົວຂອງໂຢເຊັບ; ທີສອງໄດ້ແກ່ຄອບຄົວຂອງເກດາລີຢາ, ພ້ອມກັບພີ່ນ້ອງ ແລະ ລູກຊາຍຂອງລາວສິບສອງຄົນ.¹⁰ສະຫລາກທີສາມຕົກຖືກຊາກູເຣ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ.¹¹ສະຫລາກທີສີ່ຕົກຖືກອິດຊະຣີ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ.¹²ສະຫລາກທີຫ້າຕົກຖືກເນທານີອາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ.

¹³ສະຫລາກທີຫົກຕົກຖືກບຸກກີຢາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;¹⁴ສະຫລາກທີເຈັດຕົກຖືກເຢຊາເຣລາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;¹⁵ສະຫລາກທີແປດຕົກຖືກເຢຊາຢາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;¹⁶ສະຫລາກທີເກົ້າຕົກຖືກຕານີຢາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;

¹⁷ທີສິບຕົກຖືກຊິເມອີ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;¹⁸ທີສິບເອັດຕົກຖືກອັດຊາເຣນ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;¹⁹ທີສິບສອງຕົກຖືກຮາຊາບີຢາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;²⁰ທີສິບສາມຕົກຖືກຊູບາເອນ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;

²¹ທີສິບສີ່ຕົກຖືກມັດຕີທີຢາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;²²ທີສິບຫ້າຕົກຖືກເຢເຣໂມດ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;²³ທີສິບຫົກຕົກຖືກຮານານີຢາ; ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;²⁴ທີສິບເຈັດຕົກຖືກໂຢຊະເບກາຊາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;

²⁵ທີສິບແປດຕົກຖືກຮານານີ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;²⁶ທີສິບເກົ້າຕົກຖືກມັນໂລທີ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;²⁷ທີຊາວຕົກຖືກເອລີອາທາ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;²⁸ທີຊາວເອັດຕົກຖືກໂຮທີ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;

²⁹ທີຊາວສອງຕົກຖືກກິດດັນຕີ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ. ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;³⁰ທີຊາວສາມຕົກຖືກມາຮາຊີໂອດ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ;³¹ທີຊາວສີ່ຕົກຖືກໂຣມາມຕີເອເຊີ, ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງລາວ, ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສິບສອງຄົນ.

26

¹ນີ້ຄືແຜນການທັງຫລາຍຂອງຝ່າຍກອງເຝົ້າຍາມປະຕູ: ແມ່ນຈາກພວກໂກຣາມີ, ເມເຊເລມີຢາລູກຊາຍໂກເຣ, ຈາກລູກຫລານຂອງອາສັບ.²ເມເຊເລມີຢາມີລູກຊາຍຄື: ເຊຄາຣີຢາລູກກົກ, ເຢດີອາເອນຜູ້ທີສອງ, ເຊບາດີຢາຜູ້ທີສາມ, ຢາດນີເອນຜູ້ທີສີ່,³ເອລາມຜູ້ທີຫ້າ, ເຢໂຮຮານັນຜູ້ທີຫົກ, ເອລີເອໂຮນາຍຜູ້ທີເຈັດ.

⁴ໂອເບັດເອໂດມມີລູກຊາຍຄື: ເຊມາຢາເປັນລູກກົກ, ເຢໂຮຊາບັດຜູ້ທີສອງ, ໂຢອາຜູ້ທີສາມ, ສາກາຜູ້ທີສີ່, ເນທາເນນຜູ້ທີຫ້າ,⁵ອຳມີເອັນຜູ້ທີຫົກ, ອິດຊາຄາຜູ້ທີເຈັດ, ເປອູເລທາຍຜູ້ທີແປດ ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ອຳນວຍພຣະພອນໃຫ້ແກ່ໂອເບັດເອໂດມ.⁶ພ້ອມທັງເຊມາຢາລູກຊາຍຂອງເພິ່ນດ້ວຍ ຊຶ່ງມີລູກຊາຍຫລາຍຄົນເກີດແກ່ລາວເປັນຜູ້ປົກຄອງໃນຄອບຄົວພໍ່ຂອງພວກເຂົາ; ເພາະພວກເຂົາເປັນຄົນມີອຳນາດ ແລະ ກ້າຫານ.

⁷ລູກຊາຍຂອງເຊມາກີຢາຄື, ໂອທະນີ, ເຣຟາເອນ, ໂອເບັດ ແລະ ເອນຊາບັດ. ພີ່ນ້ອງຂອງລາວເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມກ້າຫານຄື ເອລີຮູ ແລະ ເຊມາກີຢາ.⁸ຄົນທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຫລານຂອງໂອເບັດເອໂດມ. ທັງລາວເອງກັບລູກຊາຍ ແລະພີ່ນ້ອງຂອງລາວເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດ, ມີກຳລັງເຫມາະສົມແກ່ການບົວຣະບັດ. ໂດຍມາຈາກໂອເບັດເອໂດມຫົກສິບສອງຄົນ.⁹ເມເຊເລມີຢາມີລູກຊາຍ ແລະ ພີ່ນ້ອງເປັນຄົນທີ່ມີກຳລັງຄວາມສາມາດສິບແປດຄົນ.

¹⁰ໂຮສາ, ຜູ້ເປັນລູກຫລານຂອງເມຣາຣີມີ, ລູກຊາຍຄື: ຊິມຣີຜູ້ເປັນຫົວຫນ້າ (ເຖິງລາວຈະບໍ່ແມ່ນລູກຫົວປີ, ພໍ່ຂອງລາວກໍໃຫ້ລາວເປັນຫົວຫນ້າ),¹¹ຮິນກີຢາຜູ້ທີສອງ, ເຕບາລີຢາຜູ້ທີສາມ, ເຊຄາຣີຢາຜູ້ທີສີ່ລູກຊາຍ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງໂຮສາທັງຫມົດມີສິບສາມຄົນ.

¹²ພະແນກທັງຫລາຍຂອງຄົນເຝົ້າຍາມປະຕູ, ພວກຫົວຫນ້າຂອງພວກເຂົາມີຫນ້າທີ່ເຊັ່ນດຽວກັບພີ່ນ້ອງ ຂອງພວກເຂົາໃນການບົວຣະບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹³ພວກເຂົາຈັບສະຫລາກກັນຕາມຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ທັງຜູ້ນ້ອຍ ແລະ ຜູ້ໃຫຍ່ກໍເຮັດຄືກັນ ສຳລັບວ່າໃຜຢູ່ແຕ່ລະປະຕູ.¹⁴ເມື່ອສະຫລາກນັ້ນຖືກຈັບສຳັບປະຕູດ້ານຕາເວັນອອກ ສະຫລາກນັ້ນໄດ້ຕົກຖືກເຊເລມີຢາ. ເພິ່ນຈັບສະຫລາກໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນຄື ເຊຄາຣີຢາ, ລາວເປັນທີ່ປຶກສາທີ່ສະຫລຽວສະຫລາດ, ແລະ ສະຫລາກຂອງລາວຕົກຖືກດ້ານເຫນືອ.

¹⁵ສະຫລາກທາງທິດໃຕ້ໄດ້ຕົກຖືກໂອເບັດເອໂດມ, ແລະ ສາງເກັບມ້ຽນສິ່ງຂອງນັ້ນຈັດໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນເບິ່ງແຍງ.¹⁶ສະຫລາກດ້ານຕາເວັນຕົກນັ້ນຕົກຖືກຊຸບປີມ ແລະ ໂຮສາ ທີ່ປະຕູຊັນເລເກັດ, ຂຶ້ນໄປຕາມຖະຫນົນ. ມີຜູ້ເຝົ້າຍາມຕິດຕໍ່ກັນໄປສຳລັບແຕ່ລະຄອບຄົວ.

¹⁷ດ້ານຕາເວັນອອກມີຄົນເລວີຫົກຄົນ, ດ້ານເຫນືອທຸກມື້ມີສີ່ຄົນ, ດ້ານໃຕ້ມື້ລະສີ່ຄົນທຸກມື້, ແລະ ມີສອງຄູ່ຍາມຢູ່ທີ່ສາງເຄື່ອງ.¹⁸ສຳລັບລະບຽງທາງຕາເວັນຕົກນັ້ນ ມີສີ່ຄົນຢູ່ທີ່ຖນົນ, ແລະ ສອງຄົນຍາມຢູ່ທີ່ລະບຽງ.¹⁹ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນພວກເຝົ້າຍາມປະຕູ ຊຶ່ງມາຈາກລູກຫລານຂອງໂກຣາ ແລະລູກຫລານຂອງເມຣາຣີ.

²⁰ຈາກຄົນເລວີນັ້ນ, ອາຮີຢາເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄັງສິ່ງຂອງຖວາຍຂອງພຣະຢາເວ.²¹ລູກຫລານຂອງລາດານ, ພວກລູກຫລານຄົນເກໂຊນຂອງລາດານ, ຜ່ານທາງເຂົາ ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຫົວຫນ້າບັນພະບຸຣຸດຂອງລາດານຄື ເຢຮີເອລີຄົນເກໂຊນ ແລະ ພວກລູກຊາຍຂອງເຂົາ.²²ເຊທາມ, ແລະ ໂຢເອນນ້ອງຊາຍຂອງລາວ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

²³ມີພວກຮັກສາຄວາມປອດພັຍຈາກພວກຕະກູນຂອງອຳຣາມ, ຄົນອິດຊະຮາ, ຄົນເຮັບໂຣນ, ແລະ ຈາກຄົນອຸດຊີເອນ.²⁴ເຊບູເອນ ລູກຊາຍຂອງເກໂຊມ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງໂມເຊ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ດູແລຄັງທັງຫລາຍ.²⁵ພີ່ນ້ອງຂອງລາວ ຊາວເອລີເອເຊຄື ເຣຮາບີຢາລູກຊາຍລາວ, ລູກຊາຍຂອງເຣຮາບີຢາຄືເຢຊາຢາ, ລູກຊາຍຂອງເຢຊາຢາຄືໂຢຣາມ, ລູກຊາຍຂອງໂຢຣາມຄື ຊິກຣີ, ແລະ ລູກຊາຍຂອງຊິກຣີຄືເຊໂລມິດ.

²⁶ເຊໂລມິດ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄັງເຄື່ອງຖວາຍທັງຫມົດ ຊຶ່ງເປັນຂອງພຣະຢາເວ, ກະສັດດາວິດ ແລະ ບັນດາບັນພະບຸຣຸດທັງຫລາຍທີ່ເປັນຫົວຫນ້າ ແລະ ນາຍພັນນາຍຮ້ອຍ ພ້ອມທັງຜູ້ບັນຊາການກອງທັບໄດ້ມອບຖວາຍໄວ້.²⁷ພວກເພິ່ນໄດ້ແຍກສິ່ງທີ່ຍຶດມາໄດ້ຈາກສົງຄາມ ພວກເພິ່ນໄດ້ມອບຖວາຍເພື່ອການສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.²⁸ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຜິດຊອບທຸກທີ່ແຍກໄວ້ຕ່າງຫາກເພື່ອພຣະຢາເວ ໂດຍຊາມູເອນຜູ້ທຳນວາຍ, ຊາອູນລູກຊາຍກີເຊ, ອັບເນລູກຊາຍເນ, ແລະ ໂຢອາບລູກຊາຍນາງເຊຣູຢາ. ທຸກຢ່າງທີ່ຖືກແຍກໄວ້ຕ່າງຫາກເພື່ອພຣະຢາເວຢູ່ພາຍໃຕ້ການເບິ່ງແຍງຂອງເຊໂລມິດ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວ.

²⁹ຈາກຄົນອິດຊະຮາ, ເກນານີຢາ ແລະ ຫລານຂອງລາວໄດ້ຮັບແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ມີຫນ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບນອກເຂດສຳລັບຄວບຄຸມອິສະຣາເອນ. ໂດຍໃຫ້ເປັນເຈົ້າຫນ້າທີ່ ແລະ ເປັນຜູ້ຕັດສິນ.³⁰ຈາກຄົນເຮັບໂຣນ; ຮາຊາບີຢາ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມກ້າຫານມີຫນຶ່ງພັນເຈັດຮ້ອຍຄົນ, ໂດຍເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງກິຈະການທັງຫມົດຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຣາຊະການຂອງກະສັດ. ພວກເຂົາຢູ່ທາງຟາກຕາເວັນຕົກຂອງແມ່ນ້ຳຢໍແດນຟາກນັ້ນ.

³¹ຈາກລູກຫລານຂອງເຮັບໂຣນຄື, ເຢຣີຢາເປັນຫົວຫນ້າພວກລູກຫລານຂອງເຂົາ, ໄດ້ນັບຈາກບັນຊີລາຍຊື່ຂອງຄອບຄົວທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ໃນປີທີສີ່ສິບຂອງຣາຊະການດາວິດ ພວກເຂົາໄດ້ສຳຫລວດບັນທຶກຕ່າງໆ ແລະພົບວ່າທ່າມກາງພວກເຂົາໄດ້ພົບຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ກ້າຫານໃນເມືອງຢາເຊ ແຂວງກິເລອາດ.³²ເຢຣີຢາມີພີ່ນ້ອງສອງພັນເຈັດຮ້ອຍຄົນຄືເປັນຫົວຫນ້າຄອບຄົວທີ່ກ້າຫານ. ກະສັດດາວິດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເພິ່ນໃຫ້ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄົນຣູເບັນ, ແລະ ຄົນຄາດ, ແລະ ຄົນຕະກູນມານາເຊເຄິ່ງຫນຶ່ງ ໃນກິຈະການທຸກຢ່າງກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະ ກິຈະການກ່ຽວກັບກະສັດ.

27

¹ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນລາຍຊື່ຂອງຫົວຫນ້າຄອບຄົວອິສະຣາເອນ, ບັນດາບັນພະບຸຣຸດທີ່ເປັນຫົວຫນ້າບັນດານາຍພັນ, ນາຍຮ້ອຍ ແລະ ບັນດາເຈົ້າຫນ້າທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ກະສັດໃນຣາຊະການທຸກຢ່າງ. ກອງທະຫານ. ແຕ່ລະສ່ວນຮັບໃຊ້ເດືອນຕໍ່ເດືອນຕະຫລອດປີ. ກອງເວນຍາມຫນຶ່ງ ມີຜູ້ຊາຍຈຳນວນສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.²ຫົວຫນ້າຂອງກອງເວນຍາມທຳອິດທີ່ປະຈຳການໃນເດືອນທີຫນຶ່ງແມ່ນຢາໂຊເບອາມ ລູກຊາຍຊັບດີເອນ. ໃນກອງເວນຍາມຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.³ລາວມາຈາກລູກຫລານຂອງເປເຣັດ ແລະ ເປັນຫົວຫນ້າຜູ້ບັນຊາການກອງທັບທັງຫມົດໃນເດືອນທຳອິດ.

⁴ຫົວຫນ້າຂອງກອງເວນຍາມທີ່ເຂົ້າປະຈຳການໃນເດືອນທີສອງແມ່ນໂດດາຍ, ຈາກເຊື້ອສາຍຂອງຄົນອາໂຮອາ. ມິກໂລດເປັນທີສອງໃນສ່ວນຂອງລາວ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.⁵ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາການກອງທັບຄົນທີສາມສຳລັບເດືອນທີສາມຄືເບນາຢາ ລູກຊາຍເຢໂຮຢາດາ, ຊຶ່ງເປັນຫົວຫນ້າປະໂລຫິດຄົນຫນຶ່ງ ແລະ ຜູ້ນຳ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.⁶ເບນາຢາ ເປັນຄົນທີ່ເຂັ້ມແຂງກ້າຫານໃນຈຳນວນສາມສິບຄົນ, ແລະເປັນຜູ້ບັນຊາການຂອງສາມສິບຄົນນັ້ນ. ອຳມິດຊາບັດ ລູກຊາຍຂອງລາວກໍຢູ່ໃນກອງເວນຂອງລາວ.

⁷ຜູ້ບັນຊາການຄົນທີສີ່ສຳລັບເດືອນທີສີ່ແມ່ນອາສາເຮນ ນ້ອງຊາຍຂອງໂຢອາບ. ເຊບາດີຢາ ລູກຊາຍຂອງລາວເປັນຜູ້ຮອງຈາກລາວ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.⁸ຜູ້ບັນຊາການຄົນທີ່ຫ້າສຳລັບເດືອນທີ່ຫ້າຄື ຊາມຮູດຄົນອິດຊະຣາ, ລູກຫລານຂອງອິດຊະຣາ, ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.⁹ຜູ້ບັນຊາການຄົນທີຫົກສຳລັບເດືອນທີຫົກຄື ອີຣາ, ລູກຊາຍອິກເກດຊາວເຕໂກອາ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.

¹⁰ຜູ້ບັນຊາການຜູ້ທີເຈັດສຳລັບເດືອນທີເຈັດຄື ເຮເລັດຊາວເປໂລນ, ເປັນຄົນເອຟາຣາອິມ. ໃນກອງເວນຍາມຂອງລາວ ມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.¹¹ຜູ້ບັນຊາການຜູ້ທີແປດສຳລັບເດືອນທີແປດຄື ສິບເບກາຍຊາວຮູຊາຍ ຊາວຫຸຊາ, ຈາກຕະກູນລູກຫລານຂອງຄົນເຊຣາ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີ ສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.¹²ຜູ້ບັນຊາການຜູ້ທີເກົ້າສຳລັບເດືອນທີເກົ້າຄື ອາບີເອເຊຊາວ, ອານາໂທດ ຄົນເບັນຢາມິນ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.

¹³ຜູ້ບັນຊາການຜູ້ທີສິບສຳລັບເດືອນທີສິບຄື ມາຮາຣາຍຊາວເນໂຕຟາ, ຈາກຕະກູນທີ່ສືບເຊື້ອສາຍຈາກຄົນເຊຣາ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.¹⁴ຜູ້ບັນຊາການຜູ້ທີ່ສິບເອັດສຳລັບເດືອນທີສິບເອັດຄື ເບນາຢາຊາວປີຣາໂທນ, ຈາກຄົນເອຟາຣາອິມ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນ. ຄົນ¹⁵ຜູ້ບັນຊາການຜູ້ທີສິບສອງສຳລັບເດືອນທີສິບສອງຄື ເຮນດາຍຊາວເນໂຕຟາ, ຈາກຕະກູນທີ່ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກຄົນໂອດນີເອນ. ໃນກອງເວນຂອງລາວມີສອງຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ.

¹⁶ຫົວຫນ້າຕະກູນຕ່າງຂອງອິສະຣາເອນຄື: ເອລີເອເຊ ລູກຊາຍຊິກຣີເປັນຫົວຫນ້າຄົນຣູເບັນ, ເຊຟາຕີຢາລູກຊາຍມາອາກາເປັນຫົວຫນ້າຄົນຊິເມໂອນ.¹⁷ຮາຊາບີຢາລູກຊາຍເກມູເອນເປັນຫົວຫນ້າຄົນເລວີ, ແລະ ຊາໂດກເປັນຫົວຫນ້າເຫລົ່າເຊື້ອສາຍຂອງຄົນອາໂຣນ.¹⁸ເອລີຮູ ອ້າຍຄົນຫນຶ່ງຂອງດາວິດເປັນຫົວຫນ້າຄົນຢູດາມີອົມຣີລູກຊາຍມີກາເອນເປັນຫົວຫນ້າຄົນອິດຊາຄາ.

¹⁹ອີຊະມາຢາລູກຊາຍໂອບາດີຢາເປັນຫົວຫນ້າຄົນເຊບູລູນ. ເຢເຣໂມດລູກຊາຍອັດຊະຣີເອນເປັນຫົວຫນ້າຄົນນັບທາລີ.²⁰ໂຮເຊອາລູກຊາຍອາຊາຊີຢາ ເປັນຫົວຫນ້າຄົນເອຟາຣາອິມ. ໂຢເອນລູກຊາຍເປດາຢາເປັນຫົວຫນ້າມານາເຊເຄິ່ງຕະກູນ.²¹ສຳລັບມານາເຊເຄິ່ງຕະກູນໃນກິເລອາດ, ແມ່ນອິດໂດລູກຊາຍເຊຄາຣີຢາເປັນຫົວຫນ້າ. ຢາອາສີເອນລູກຊາຍອັບເນເປັນຫົວຫນ້າສຳລັບຄົນເບັນຢາມິນ.²²ສຳລັບຄົນດານແມ່ນ, ອັດຊາເຣນລູກຊາຍເຢໂຣຮາມເປັນຫົວຫນ້າ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຫົວຫນ້າຕະກູນຕ່າງຂອງອິສະຣາເອນ.

²³ດາວິດບໍ່ໄດ້ນັບຈຳນວນຄົນທີ່ມີອາຍຸຕ່ຳກວ່າຊາວປີ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ພວກອິສະຣາເອນເພີ່ມທະວີຫລາຍຂຶ້ນເຫມືອນດັ່ງດວງດາວທັງຫລາຍໃນທ້ອງຟ້າ.²⁴ໂຢອາບລູກຊາຍນາງເຊຣູຢາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນນັບ, ແຕ່ບໍ່ສຳເລັດ. ຍ້ອນເຫດການນີ້ ພຣະພິໂຣດຈຶ່ງຢູ່ເຫນືອຊາວອິສະຣາເອນ. ໃນຈຳນວນທີ່ນັບນັ້ນບໍ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂ່າວຄາວຂອງກະສັດດາວິດ.

²⁵ອາຊະມາເວດລູກຊາຍອາດີເອນເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບຄັງເງິນຂອງກະສັດ. ໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງອຸດຊີຢາ ເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບຄັງນອກນະຄອນ, ໃນຫົວເມືອງ, ແລະ ໃນຊົນະບົດ ແລະ ໃນບັນດາປ້ອມຍາມ.²⁶ເອຊະຣີລູກຊາຍເກລຸບ ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດໄຮ່ເຮັດນາຂອງກະສັດ, ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ໄຖແຜ່ນດິນ.²⁷ຊິເມອີຊາວຣາມາດປະຈຳການເບິ່ງແຍງສວນອະງຸ່ນ ແລະ ຊັບດີຈາກຊາວຊິບເບິ່ງແຍງຜະລິດຜົນຂອງສວນອະງຸ່ນ ແລະ ຫ້ອງເກັບນ້ຳອະງຸ່ນ.

²⁸ບາອານຮານານຊາວເກເດເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຕົ້ນຫມາກກອກເທດ ແລະ ຕົ້ນຫມາກເດື່ອທີ່ຢູ່ຕາມທົ່ງພຽງ, ແລະ ໂຢອາດເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄັງນ້ຳມັນ.²⁹ຊິດຣາຍຊາວຊາໂຣນເບິ່ງແຍງຝູງງົວ ແລະ ຕ້ອນຝູງງົວໄປກິນຫຍ້າຢູ່ທີ່ຊາໂຣນ, ຊາຟາດລູກຊາຍອາດະລາຍເບິ່ງແຍງຝູງງົວທີ່ຢູ່ຕາມຮ່ອມພູ.

³⁰ໂອບິນຄົນອິຊະມາເອນເບິ່ງແຍງຝູງອູດ, ແລະ ເຢເດຢາຊາວເມໂຣໂນດເບິ່ງແຍງລາໂຕແມ່. ຢາຊິດຊາວຮັກຣີເບິ່ງແຍງຝູງແບ້.³¹ບັນດາຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນພະນັກງານທີ່ດູແລເບິ່ງແຍງຊັບສົມບັດຂອງກະສັດດາວິດ.

³²ໂຢນາທານ, ລຸງຂອງດາວິດເປັນທີ່ປຶກສາ, ເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ເປັນເລຂາ. ເຢຮີເອນລູກຊາຍຮັກໂມນີເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງລ້ຽງດູພວກລູກຊາຍ.³³ອາຮີໂທເຟັນເປັນທີ່ປຶກສາຂອງກະສັດ, ແລະ ຮູຊາຍຄົນອາຄີເປັນທີ່ປຶກສາສ່ວນຕົວຂອງກະສັດ.³⁴ເຢໂຮຢາດາລູກຊາຍເບນາຢາ, ແລະອາບີອາທາເປັນຜູ້ເຮັດວຽກຕໍ່ຈາກອາຮີໂທເຟັນ. ໂຢອາບເປັນຜູ້ບັນຊາການກອງທັບຂອງກະສັດ.

28

¹ດາວິດໄດ້ເອິ້ນບັນດາເຈົ້ານາຍທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນມາປະຊຸມໃນອິສະຣາເອນຄື: ຫົວຫນ້າຂອງຕະກູນ, ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບທີ່ຮັບຣາຊະການຕາມການເວນຍາມ, ນາຍພັນນາຍຮ້ອຍ, ພະນັກງານທັງຫມົດ ພວກທີ່ເບິ່ງແຍງຊັບສົມບັດ ແລະ ຝູງສັດຂອງກະສັດ, ແລະ ລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ພ້ອມກັບພະນັກງານຣາຊະສຳນັກ ແລະ ທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າສາມາດ, ລວມເຖິງວິຣະບຸຣຸດທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.

²ແລ້ວກະສັດດາວິດໄດ້ລຸກຢືນຂຶ້ນ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າມີໃຈປະສົງທີ່ຈະສ້າງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນພັກຂອງຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ; ເພື່ອເປັນທີ່ຮອງພຣະບາດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມເພື່ອການກໍ່ສ້າງໄວ້ສຳເລັດແລ້ວ.³ແຕ່ພຣະເຈົ້າກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ‘ເຈົ້າຢ່າສ້າງວິຫານເພື່ອນາມຂອງເຮົາເລີຍ, ເພາະເຈົ້າເປັນນັກຮົບ ແລະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດໄຫລອອກ.’

⁴ເຖິງປານນັ້ນກໍຕາມ, ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ໄດ້ເລືອກຂ້າພະເຈົ້າຈາກຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າທັງຫມົດໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງອິສະຣາເອນສືບໄປເປັນນິດ. ເພາະພຣະອົງໄດ້ເລືອກຢູດາໃຫ້ເປັນຫົວຫນ້າ. ໃນເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາ, ແລະ ຄອບຄົວບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໃນບັນດາລູກຊາຍຂອງພໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ພຣະອົງໄດ້ພໍພຣະທັຍໃນ ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນກະສັດປົກຄອງອິສະຣາເອນທັງປວງ.⁵ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານລູກຊາຍເປັນຈຳນວນຫລາຍແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ພຣະອົງໄດ້ເລືອກໂຊໂລໂມນ, ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ນັ່ງບັນລັງແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະຢາເວ, ປົກຄອງຊາວອິສະຣາເອນ.

⁶ພຣະອົງກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ‘ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຈະກໍ່ສ້າງວິຫານຂອງເຮົາ ແລະ ເດີ່ນລານວິຫານຂອງເຮົາ, ເພາະເຮົາໄດ້ເລືອກລາວໃຫ້ເປັນລູກຂອງເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະເປັນພໍ່ຂອງລາວ.⁷ເຮົາຈະສະຖາປະນາຣາຊະອານາຈັກຂອງລາວໃຫ້ຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ສືບໄປເປັນນິດ, ຖ້າລາວຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ໃນການປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງ ແລະ ພຣະບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ເຫມືອນກັບທີ່ລາວໄດ້ເຮັດຢູ່ໃນມື້ນີ້.’

⁸ເພາະສະນັ້ນ, ບັດນີ້ໃນສາຍຕາຂອງບັນດາຊາວອິສະຣາເອນ, ທີ່ເປັນຊຸມນຸມຊົນຂອງພຣະຢາເວແຫ່ງນີ້, ແລະ ໃນການປຣະທັບຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຮົາທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງປະພຶດຕາມ ແລະ ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງຫມົດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງກະທຳຢ່າງນີ້ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ແຜ່ນດິນອັນດີນີ້ເປັນກຳມະສິດ ແລະ ມອບໄວ້ໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງລູກຫລານຜູ້ມາພາຍຫລັງ ເຈົ້າສືບໄປເປັນນິດ.

⁹ສ່ວນເຈົ້າ, ໂຊໂລໂມນລູກຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ເຈົ້າ, ແລະ ຈົ່ງບົວຣະບັດພຣະອົງດ້ວຍໃຈຈິງ ແລະ ດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງກະທຳຢ່າງນີ້ ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ພິຈາຣະນາຈິດໃຈທັງປວງ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໃຈໃນແຮງຈູງໃຈຂອງຄວາມຄິດທັງປວງຂອງທຸກຄົນ. ຖ້າເຈົ້າຊອກຫາພຣະອົງ, ເຈົ້າຈະພົບພຣະອົງ, ແຕ່ຖ້າເຈົ້າປະຖິ້ມພຣະອົງ, ພຣະອົງຈະໄດ້ຖິ້ມເຈົ້າອອກໄປເປັນນິດ.¹⁰ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງໃຫ້ດີ ເພາະວ່າຢາເວໄດ້ເລືອກເຈົ້າໃຫ້ກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ ເພື່ອເປັນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ. ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດເຖີດ.”

¹¹ແລ້ວດາວິດໄດ້ມອບແຜນຜັງໃຫ້ກັບໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ຊຶ່ງແຜນຜັງຫໍປະຕູຂອງພຣະວິຫານ ແລະ ແຜນຜັງຫ້ອງຕ່າງໆຂອງພຣະວິຫານນັ້ນ, ຄັງ, ຫ້ອງຊັ້ນເທິງ, ບັນດາຫ້ອງຊັ້ນໃນ, ແລະ ກັບຫ້ອງສຳລັບບ່ອນນັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນ.¹²ພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບແຜນຜັງທຸກແຜນຜັງທີ່ກະສັດໄດ້ຮັບດ້ວຍພຣະວິນຍານ ວ່າດ້ວຍເດີ່ນຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ບັນດາຫ້ອງລະບຽງອ້ອມຮອບ, ແລະ ຄັງສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຄັງສຳລັບບັນດາເຄື່ອງຖວາຍທີ່ເປັນຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບກົດລະບຽບຕ່າງໆ ສຳລັບສ່ວນຂອງບັນດາປະໂລຫິດກັບຄົນເລວີ, ເພື່ອງານບົວຣະບັດທັງຫມົດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ສຳລັບບັນດາເຄື່ອງຮັບໃຊ້ໃນວຽກງານບົວຣະບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹⁴ພະອົງໄດ້ສັ່ງນ້ຳຫນັກທອງຄຳຂອງເຄື່ອງໃຊ້ທອງຄຳທຸກຢ່າງທີ່ໃຊ້ໃນການບົວຣະບັດແຕ່ລະຢ່າງ ແລະ ຕິດສັ່ງນ້ຳຫນັກເງິນ, ສຳລັບເຄື່ອງໃຊ້ເງິນທຸກຢ່າງໃນວຽກງານບົວຣະບັດແຕ່ລະຢ່າງ.¹⁵ລາຍລະອຽດຕໍ່ໄປນີ້ໄດ້ຖືກກຳນົດໂດຍນ້ຳຫນັກ, ລວມທັງລາຍລະອຽດສຳລັບ, ສັ່ງນ້ຳຫນັກເຄື່ອງຮອງຕະກຽງທອງຄຳ ແລະຕະກຽງທອງຄຳ, ນ້ຳຫນັກຂອງເຄື່ອງຮອງຕະກຽງແຕ່ລະອັນກັບຕະກຽງແຕ່ລະຫນ່ວຍ; ນ້ຳຫນັກເງິນຂອງຄັນຕະກຽງ ທັງຄັນ,ແລະ ຕະກຽງກັບຕະກຽງນັ້ນ, ແລະ ຕາມທີ່ຈະໃຊ້ຄັນຕະກຽງແຕ່ລະອັນ.

¹⁶ສັ່ງນ້ຳຫນັກທອງຄຳສຳລັບໂຕະເຂົ້າຈີ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະພັກແຕ່ລະຫນ່ວຍ, ເງິນສຳລັບໂຕະເງິນ.¹⁷ໄດ້ຊົງກຳນົດນ້ຳຫນັກທອງຄຳບໍຣິສຸດສຳຫລັບພວກຊ້ອມແທງເນື້ອ, ພວກອ່າງ ພວກຈອກ. ໄດ້ກຳນົດນ້ຳຫນັກຂອງຖ້ວຍທອງຄຳແຕ່ລະຫນ່ວຍກັບນ້ຳຫນັກທອງຄຳຂອງແຕ່ລະຫນ່ວຍ ແລະ ນ້ຳຫນັກຂອງຖ້ວຍເງິນຂອງແຕ່ລະຫນ່ວຍ.

¹⁸ແທ່ນເຄື່ອງຫອມເຮັດດ້ວຍທອງຄຳເນື້ອລະອຽດ, ແລະ ນ້ຳຫນັກທອງຄຳສຳລັບອອກແບບຂອງພວກເຄຣຸບ ຊຶ່ງກາງປີກອອກປົກຫີບພຣະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ.¹⁹ດາວິດກ່າວວ່າ, “ສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈໂດຍອາໄສລາຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ ຊຶ່ງການງານທຸກຢ່າງຈະຕ້ອງເຮັດຕາມແຜນຜັງນັ້ນ.”

²⁰ແລ້ວດາວິດກ່າວກັບໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງຕົນວ່າ, “ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ກ້າຫານ. ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດສາ. ຢ່າຢ່າຢ້ານ ຫລື ກັງວົນເລີຍ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວຄືພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ໄດ້ສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າ. ພຣະອົງຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ເຈົ້າລົ້ມເຫລວ ຫລື ປະຖິ້ມເຈົ້າຈົນກວ່າວຽກງານກໍ່ສ້າງທັງຫມົດແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຈະສຳເລັດ.²¹ເບິ່ງແມ໋, ມີຫນ່ວຍງານຂອງພວກປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີ ຈະຢູ່ກັບເຈົ້າໃນການບົວຣະບັດທຸກຢ່າງແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄົນທັງຫລາຍທີ່ມີນ້ຳໃຈຮັບຜິດຊອບ ແລະ ມີຄວາມຊຳນານໃນວຽກງານນີ້ກໍຈະມີຢູ່ກັບເຈົ້າ, ເພື່ອຊ່ວຍເຈົ້າເຮັດວຽກ ແລະ ປະຕິບັດງານ. ພວກຫົວຫນ້າ ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງກໍຈະຢູ່ພາຍໃຕ້ຄຳບັນຊາຂອງເຈົ້າ.”

29

¹ກະສັດດາວິດກ່າວກັບພວກຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດວ່າ, “ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ດຽວທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເລືອກໄວ້ນັ້ນ, ກໍຍັງເປັນຄົນຫນຸ່ມຢູ່ ແລະ ຍັງບໍ່ທັນມີຄວາມຊຳນານ, ແລະ ການງານກໍໃຫຍ່ໂຕຫລາຍ. ເພາະວ່າມະຫາວິຫານນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສຳລັບມະນຸດແຕ່ສຳລັບພຣະຢາເວ.²ເພາະສະນັ້ນ, ເຮົາຈຶ່ງຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາດ້ວຍເຕັມຄວາມສາມາດຂອງເຮົາຄື ທອງຄຳສຳລັບສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ເງິນສຳລັບສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍເງິນ, ທອງເຫລືອງສຳລັບສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງເຫລືອງ, ແລະ ເຫລັກສຳລັບສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍເຫລັກ, ແລະ ໄມ້ສຳລັບສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້. ຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຫີນແກ້ວ, ໂມຣາ ແລະ ພອຍສຳລັບຝັງທີ່ຈະບັນຈຸເຂົ້າກັບຫີນແກ້ວເຫລື້ອມໃສ, ກັບຫີນແກ້ວສີຕ່າງທຸກຢ່າງ ເພັດພອຍທຸກຊະນິດ ແລະ ຫີນອ່ອນຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

³ຫລາຍໄປກວ່ານັ້ນອີກ, ນອກຈາກສິ່ງທັງປວງທີ່ເຮົາໄດ້ຈັດຫາໄວ້ສຳລັບວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖວາຍທອງຄຳ ແລະ ເງິນເປັນສົມບັດ. ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອເປັນນການຕຽມໃນການສ້າງພຣະວິຫານບໍຣິສຸດຂອງຂອງເຮົາທັງຫລາຍ:⁴ມີຄືດັ່ງນີ້ ທອງຄຳສາມພັນຕະລັນຕົນເປັນທອງຄຳເມືອງໂອຟີ, ແລະ ເງິນບໍຣິສຸດທີ່ຫລອມແລ້ວເຈັດພັນຕະລັນຕົນ, ເພື່ອຈະຕົບແຕ່ງຝາພຣະວິຫານ.⁵ເຮົາໄດ້ຖວາຍທອງຄຳສຳລັບສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ແລະ ເງິນສຳລັບສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍເງິນ, ແລະ ສຳລັບວຽກງານທັງຫມົດທີ່ຊ່າງຈະຕ້ອງເຮັດດ້ວຍມື. ໃນມື້ນີ້ມີໃຜແດ່ທີ່ຈະເຕັມໃຈຖວາຍສິ່ງຂອງພ້ອມກັບຖວາຍຕົວແດ່ພຣະຢາເວ?”

⁶ແລ້ວເຈົ້ານາຍຂອງບັນພະບຸຣຸດ ບັນດາຫົວຫນ້າຂອງຕະກູນແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ທັງນາຍພັນນາຍຮ້ອຍ ແລະພະນັກງານເບິ່ງແຍງຣາຊະການກໍໄດ້ເອົາສິ່ງຂອງມາຖວາຍດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ.⁷ພວກເຂົາຖວາຍເພື່ອງານບົວຣະບັດແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນທອງຄຳຫ້າພັນຕະລັນຕົນ ແລະຫນຶ່ງຫມື່ນດາຣິກ, ເງິນຫນຶ່ງຫມື່ນຕະລັນຕົນ, ທອງເຫລືອງຫນຶ່ງຫມື່ນແປດພັນຕະລັນຕົນ, ແລະເຫລັກຫນຶ່ງແສນຕະລັນຕົນ.

⁸ຜູ້ໃດທີ່ມີເພັດພອຍກໍຖວາຍໄວ້ທີ່ຄັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໃນຄວາມເບິ່ງແຍງຂອງເຢຮີເອນຄົນເກໂຊນ.⁹ແລ້ວປະຊາຊົນກໍຊົມຊື່ນຍິນດີທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຕາມຄວາມສະມັກໃຈຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຖວາຍດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈແດ່ພຣະຢາເວ. ກະສັດດາວິດກໍໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງໃນການນັ້ນ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດໄດ້ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວຕໍ່ຫນ້າຊຸມນຸມຊົນທັງປວງ. ດາວິດທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ ບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍ, ສາທຸການແດ່ພຣະອົງສືບໄປເປັນນິດ.¹¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່, ຣິດທານຸພາບ, ສະຫງ່າຣາສີ, ຊັຍຊະນະ ແລະ ຄວາມງົດງາມເປັນຂອງພຣະອົງ. ບັນດາສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ ແລະໃນແຜ່ນດິນໂລກເປັນຂອງພຣະອົງ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ຣາຊະອານາຈັກເປັນຂອງພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງສັນຣະເສີນ, ເປັນຈອມຣາຊາຂອງສິ່ງສາຣະພັດ.

¹²ທັງຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ກຽດຕິຍົດມາຈາກພຣະອົງ ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອບຄອງຢູ່ເຫນືອທຸກສິ່ງ. ຣິດທານຸພາບ ແລະ ຣິດອຳນາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງມີອຳນາດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງຈະເຣີນຂຶ້ນ ແລະ ຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່.¹³ບັດນີ້, ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ສັນຣະເສີນພຣະນາມອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງ.

¹⁴ແຕ່ຂ້າພຣະອົງເປັນຜູ້ໃດ, ແລະ ຊົນຊາດຂອງຂ້າພຣະອົງເປັນຜູ້ໃດ, ທີ່ຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍຈະສາມາດຖວາຍແດ່ພຣະອົງ ດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈເຊັ່ນນີ້? ເພາະວ່າ ສິ່ງຂອງທຸກຢ່າງມາຈາກພຣະອົງ, ແລະ ສິ່ງຂອງທີ່ອອກມາຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ພວກຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍໄດ້ນຳມາຖວາຍແດ່ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ.¹⁵ເພາະວ່າຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວທ້າວຕ່າງແດນຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ, ແລະ ເປັນຄົນອາໄສຢູ່ຊົ່ວຄາວດັ່ງທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພຣະອົງໄດ້ເປັນຢ່າງນັ້ນມາແລ້ວ. ວັນເດືອນປີຂອງພວກຂ້າພຣະອົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກເປັນເຫມືອນເງົາ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຫມັ້ນຄົງແນ່ນອນ.

¹⁶ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍ, ວັດຖຸທີ່ຫລວງຫລາຍເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ ຊຶ່ງຂ້າພຣະອົງໄດ້ຈັດຫາເພື່ອກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຖວາຍແດ່ພຣະອົງ ເພື່ອພຣະນາມອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ—ທຸກຢ່າງກໍມາຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ເປັນຂອງພຣະອົງທັງຫມົດ.¹⁷ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະອົງ, ຂ້າພຣະອົງຮູ້ແນ່ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ທົດລອງເບິ່ງຈິດໃຈ ແລະ ໄດ້ພໍພຣະທັຍໃນຄວາມທ່ຽງທັມ. ສ່ວນຂ້າພຣະອົງ, ໄດ້ຖວາຍທຸກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈໃນຄວາມສັດຊື່ແຫ່ງຈິດໃຈຂອງຂ້າພຣະອົງ, ແລະ ບັດນີ້ຂ້າພຣະອົງຊື່ນໃຈຍິນດີທີ່ໄດ້ເຫັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ໄດ້ເຕັມໃຈຖວາຍແດ່ພຣະອົງ.

¹⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ ອີຊາກ ແລະອິສະຣາເອນ—ບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍ—ຂໍພຣະອົງໄດ້ຮັກສາຄວາມປະສົງ ແລະ ຄວາມຄິດໃນໃຈຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນີ້ສະເຫມີໄປ. ຂໍໄດ້ຕັ້ງຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຫມັ້ນຄົງໃນພຣະອົງ.¹⁹ຂໍພຣະອົງໄດ້ໂຜດໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງຂ້າພຣະອົງໃຫ້ມີຈິດໃຈສັດຊື່ທີ່ຈະຮັກສາບັນດາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ພຣະໂອວາດຂອງພຣະອົງ, ແລະກົດເກນຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໃຫ້ເຮັດທຸກຢ່າງເຫລົ່ານີ້ ທັງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຕາມທີ່ຂ້າພຣະອົງໄດ້ກະກຽມໄວ້ແລ້ວນັ້ນ.”

²⁰ແລ້ວດາວິດກ່າວກັບຊຸມນຸມຊົນທັງປວງວ່າ, “ຈົ່ງຖວາຍສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານທັງຫລາຍ.” ຊຸມນຸມຊົນທັງປວງກໍສັນຣະເສີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ກົ້ມຫົວຂອງພວກເຂົາລົງນະມັດສະການພຣະຢາເວ ແລະ ຖວາຍກຽຕແດ່ກະສັດ.²¹ໃນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເປັນງົວເຖິກຫນຶ່ງພັນໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງພັນໂຕ, ແລະ ລູກແກະຫນຶ່ງພັນໂຕພ້ອມກັບເຄື່ອງດື່ມບູຊາ ແລະ ຖວາຍສັດບູຊາຢ່າງຫລວງຫລາຍ ເພື່ອຊາວອິສະຣາເອນທັງປວງ.

²²ໃນວັນນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ກິນໄດ້ດື່ມຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ດ້ວຍການສະຫລອງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງ ໂຊໂລໂມນ, ລູກຊາຍຂອງດາວິດເປັນກະສັດເປັນເທື່ອທີ່ສອງ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເຈີມພະອົງໄວ້ໃຫ້ເປັນເຈົ້ານາຍພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາໄດ້ເຈີມຊາໂດກໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດ.²³ແລ້ວໂຊໂລໂມນໄດ້ປຣະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະຢາເວເປັນກະສັດແທນດາວິດພໍ່ຂອງຕົນ. ພະອົງໄດ້ຈະເຣີນຂຶ້ນ, ແລະ ອິສະຣາເອນທັງປວງກໍເຊື່ອຟັງພະອົງ.

²⁴ບັນດາເຈົ້ານາຍທັງປວງ, ທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າທັງຫລາຍ, ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຂອງກະສັດດາວິດໄດ້ປະຕິຍານຕົວຕໍ່ກະສັດໂຊໂລໂມນ.²⁵ພຣະຢາເວໄດ້ປຣະທານຊື່ສຽງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ໂຊໂລໂມນເປັນພິເສດໃນສາຍຕາຂອງອິສະຣາເອນທັງປວງ ແລະ ໄດ້ປຣະທານຄວາມອຸດົມຮັ່ງມີຂອງກະສັດໃຫ້ແກ່ພະອົງຢ່າງທີ່ບໍ່ມີກະສັດອົງໃດໃນອິສະຣາເອນທີ່ຢູ່ກ່ອນພະອົງໄດ້ຮັບ.

²⁶ຝ່າຍດາວິດລູກຊາຍເຢຊີໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນທັງປວງ.²⁷ເວລາທີ່ພະອົງໄດ້ປົກຄອງອິສະຣາເອນນັ້ນ ເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ພະອົງໄດ້ປົກຄອງໃນເຮັບໂຣນເຈັດປີ ແລະ ໄດ້ ປົກຄອງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສາມສິບສາມປີ.²⁸ພະອົງໄດ້ຕາຍເມື່ອເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ, ຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ມີຊີວິດຍືນຍາວ, ທັງໄດ້ຮັ່ງມີ ແລະ ມີກຽຕ. ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ປົກຄອງແທນພະອົງ.

²⁹ສ່ວນພະຣາຊະກິດຂອງກະສັດດາວິດ ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນສຸດທ້າຍໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງຊາມູເອນຜູ້ທຳນວາຍ, ແລະ ໃນຫນັງສືປະຫວັດສາດຂອງນາທານຜູ້ທຳນວາຍ, ແລະ ໃນຫນັງສືປະຫວັດສາດຂອງຄາດຜູ້ທຳນວາຍ.³⁰ໄດ້ມີການບັນທຶກເລື່ອງລາວການປົກຄອງຂອງເພິ່ນທັງຫມົດ, ອຳນາດຂອງເພິ່ນ ແລະ ເລື່ອງລາວທີ່ບັງເກີດຂຶ້ນກັບເພິ່ນ, ອິສະຣາເອນ, ແລະ ທັງບັນດາຣາຊະອານາຈັກທັງຫມົດຂອງປະເທດຕ່າງໆ.

2 ຂ່າວຄາວ

1

¹ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງດາວິດໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຣາຊະອານາຈັກຂອງພະອົງເຂັ້ມແຂງ, ແລະ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງຊົງສະຖິດຢູ່ກັບພະອົງ ແລະ ຊົງເຮັດໃຫ້ພະອົງຍິ່ງໃຫຍ່.

²ໂຊໂລໂມນກ່າວກັບອິສະຣາເອນທັງປວງ, ກັບນາຍພັນ ແລະ ນາຍຮ້ອຍ ທັງກັບຜູ້ພິພາກສາ ແລະ ກັບເຈົ້ານາຍທັງປວງໃນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຜູ້ເປັນຫົວຫນ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.³ໂຊໂລໂມນ ແລະ ຊຸມນຸມຊົນທັງປວງທີ່ຢູ່ກັບພະອົງໄດ້ຂຶ້ນໄປທີ່ປູຊະນີຍະສະຖານສູງຊຶ່ງຢູ່ທີ່ກິເບໂອນ, ເພາະຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຢູ່ບ່ອນນັ້ນ⁴ແຕ່ດາວິດໄດ້ນຳຫີບຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກ ກີຣິຢາດ ເຢອາຣີມ ເຖິງສະຖານທີ່ຊຶ່ງດາວິດໄດ້ຊົງຕຽມໄວ້ໃຫ້, ເພາະພະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງເຕັນໄວ້ໃຫ້ໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.⁵ຫລາຍກວ່ານັ້ນ, ແທ່ນບູຊາທອງເຫລືອງຊຶ່ງເບຊາເລນລູກຊາຍອູຣີຜູ້ເປັນລູກຊາຮູເຣໄດ້ສ້າງໄວ້ນັ້ນ ກໍຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຫໍເຕັນຂອງພຣະຢາເວ; ໂຊໂລໂມນ ແລະ ຊຸມນຸມຊົນກໍໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ.

⁶ໂຊໂລໂມນສະເດັດຂຶ້ນໄປບ່ອນນັ້ນຄືແທ່ນບູຊາທອງເຫລືອງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ, ແລະ ຊົງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຫນຶ່ງພັນໂຕເທິງແທ່ນນັ້ນ.⁷ໃນຄືນນັ້ນພຣະເຈົ້າຊົງປະກົດແກ່ໂຊໂລໂມນ ແລະ ກ່າວກັບພະອົງວ່າ “ເຈົ້າຢາກໃຫ້ເຮົາໃຫ້ອັນໃດແກ່ເຈົ້າ? ກໍຈົ່ງຂໍສາ!”

⁸ໂຊໂລໂມນທູນພຣະເຈົ້າວ່າ, “ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງຄວາມຮັກອັນຫມັ້ນຄົງ ແລະ ຄວາມເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ດາວິດ ພໍ່ຂອງຂ້າພະອົງ, ແລະ ຊົງໃຫ້ຂ້າພະອົງປົກຄອງແທນ.⁹ບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍໃຫ້ພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ດາວິດ ພໍ່ຂອງຂ້າພະອົງເປັນຈິງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງໃຫ້ຂ້າພະອົງເປັນກະສັດເຫນືອຊົນຊາດທີ່ຫລາຍຄືຂີ້ຝຸ່ນດິນແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.¹⁰ຂໍຊົງປຣະທານສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮູ້ແກ່ຂ້າພະອົງ, ເພື່ອຂ້າພະອົງຈະນຳຊົນຊາດນີ້, ເພາະມີຜູ້ໃດບໍທີ່ຈະພິພາກສາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອັນຫລວງຫລາຍນັ້ນໄດ້?”¹¹ພຣະເຈົ້າກ່າວຕອບໂຊໂລໂມນວ່າ, “ເພາະວ່າສິ່ງນີ້ຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂໍຊັບສົມບັດຄວາມຮັ່ງມີ, ກຽຕ ຫລື ຊີວິດຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງເຈົ້າ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ຂໍຊີວິດໃຫ້ຍືນຍາວ, ແຕ່ໄດ້ຂໍສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮູ້ເພື່ອຕົວເຈົ້າເອງ, ເພື່ອເຈົ້າຈະພິຈາຣະນາປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ຜູ້ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອພວກເຂົານັ້ນ, ແລະ ສິ່ງນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທຳ.

¹²ເຮົາປຣະທານສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮູ້ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ເຮົາຈະໃຫ້ຊັບສົມບັດ ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ກຽຕແກ່ເຈົ້າ, ຢ່າງທີ່ບໍ່ມີກະສັດອົງໃດຜູ້ຢູ່ກ່ອນເຈົ້າໄດ້ມີ, ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດພາຍຫລັງເຈົ້າຈະມີຄືກັບເຈົ້າອີກ.”¹³ດ່ັ່ງນັ້ນ ໂຊໂລໂມນຈຶ່ງສະເດັດຈາກບ່ອນນະມັສະການທີ່ກິເບໂອນ, ຈາກຕໍ່ຫນ້າຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມໄປເມືອງເຢຣູຊາເລັມ; ພະອົງຊົງປົກຄອງຢູ່ເຫນືອອິສຣາເອນ.

¹⁴ໂຊໂລໂມນຊົງທ້ອນໂຮມຣົດຮົບ ແລະ ພົນທະຫານມ້າ, ແລະ ພະອົງຊົງມີຣົດຮົບ 1,400 ຄັນ ແລະ ພົນທະຫານມ້າຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ ຊຶ່ງພະອົງຊົງໃຫ້ປະຈຳຢູ່ທີ່ຫົວເມືອງ, ແລະ ຣົດຮົບຢູ່ພຣະອົງເອງ, ກະສັດໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.¹⁵ກະສັດຊົງເຮັດໃຫ້ເງິນ ແລະ ຄຳເປັນຂອງສາມັນໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມເຫມືອນກ້ອນຫີນ, ແລະ ຊົງເຮັດໃຫ້ມີໄມ້ສົນຫລວງຫລາຍເຫມືອນໄມ້ຫມາກເດື່ອຂອງຮ່ອມພູເຂົາ.¹⁶ມ້າອັນເປັນສິນຄ້າຂາເຂົ້າຂອງໂຊໂລໂມນມາຈາກເອຢິບເປັນຝູງ ແລະ ເມືອງຄູເອ, ບັນດາພໍ່ຄ້າຂອງກະສັດຮັບມາເປັນຝູງຕາມລາຄາ.¹⁷ພວກເຂົາທັງຫລາຍນຳຣົດຮົບເຂົ້າມາຈາກເອຢິບຄັນຫນຶ່ງເປັນເງິນຫົກຮ້ອຍເຊເຂເງິນ, ແລະ ມ້າໂຕຫນຶ່ງ150 ເຊເຂ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍທາງພວກພໍ່ຄ້າ ພວກເຂົາກໍສົ່ງອອກໄປໃຫ້ບັນດາກະສັດຂອງຄົນຮິດຕີ ແລະ ບັນດາກະສັດຂອງຄົນອາຣາມີອານ.

2

¹ບັດນີ້ຝ່າຍໂຊໂລໂມນຊົງຕັ້ງພະໄທທີ່ຈະສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ສ້າງຣາຊະວັງເພື່ອຣາຊະອານາຈັກຂອງພະອົງ.²ໂຊໂລໂມນຊົງກຳນົດໃຫ້ຜູ້ຊາຍເຈັດຫມື່ນຄົນເປັນຄົນຂົນເຄື່ອງ, ແລະ ໃຫ້ຜູ້ຊາຍແປດຫມື່ນຄົນສະກັດຫີນທີ່ເທິງພູເຂົາ, ແລະ ໃຫ້ຜູ້ຊາຍ 3.600 ຄົນເບິ່ງແຍງພວກເຂົາທັງຫລາຍ.³ໂຊໂລໂມນຊົງສົ່ງຣາຊະສານໄປຫາ ຮູຣາມ, ກະສັດເມືອງຕີເຣວ່າ, “ທ່ານໄດ້ເຮັດທຸຣະກິດກັບດາວິດພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄື ໄດ້ສົ່ງໄມ້ສົນໃຫ້ພະອົງ ເພື່ອສ້າງວັງໃຫ້ພະອົງ, ທ່ານສັນຍາຢ່າງໃດ ຂໍທ່ານໄດ້ເຮັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງນັ້ນດ້ວຍ.

⁴ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຈະສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອພຣະນາມຊື່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ມອບຖວາຍແກ່ພຣະອົງ, ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ, ເພື່ອເຂົ້າຈີ່ຕັ້ງຖວາຍຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະ ເພື່ອເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງເຊົ້າ ແລະ ແລງ, ໃນວັນສະບາໂຕ ແລະ ໃນວັນເດືອນອອກໃຫມ່, ແລະວັນເທສະການຕາມກຳນົດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ. ຊຶ່ງເປັນກົດຕັ້ງໄວ້ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ສຳລັບອິສະຣາເອນ.⁵ພຣະວິຫານທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງນັ້ນໃຫຍ່ຫລວງ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພະເຈົ້າທັງປວງ.

⁶ແຕ່ຜູ້ໃດຫນໍທີ່ຈະສາມາດສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະອົງໄດ້, ໃນເມື່ອທົ່ວຈັກກະວານ ແລະ ຟ້າສະຫວັນທີ່ສູງທີ່ສຸດຮັບຮອງພຣະອົງໄວ້ກໍບໍ່ໄດ້? ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ໃດຫນໍທີ່ຈະສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະອົງ, ນອກຈາກໃຫ້ເປັນບ່ອນເຜົາເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ?⁷ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້ຂໍສົ່ງຊາຍຄົນຫນຶ່ງຜູ້ຊຳນານການຊ່າງຄຳ, ເງິນ, ທອງເຫລືອງ, ເຫລັກ ແລະຊຳນານໃນເລື່ອງຜ້າສີມ່ວງ, ສີແດງເຂັ້ມ, ແລະ ສີຟ້າ, ທັງເປັນຜູ້ຊຳນານໃນການແກະສະຫລັກ ເພື່ອຈະຢູ່ກັບຊ່າງຝີມືຜູ້ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນຢູດາ ແລະ ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ຜູ້ທີ່ດາວິດພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັດຫາໄວ້.

⁸ຂໍທ່ານສົ່ງໄມ້ສົນ, ໄມ້ແປກ, ແລະ ໄມ້ດູ່ຈາກເລບານອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຂ້າຣາຊະການຂອງທ່ານຮູ້ຈັກການຕັດໄມ້ໃນເລບານອນ. ເບິ່ງແມ, ຂ້າຣາຊະການຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຢູ່ກັບຂ້າຣາຊະການຂອງທ່ານ,⁹ເພື່ອຈັດຕຽມໄມ້ໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໄດ້ຫລວງຫລາຍ, ເພາະວ່າພຣະວິຫານທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງນີ້ຈະໃຫຍ່ ແລະ ແປກປະຫລາດຫລາຍ.¹⁰ເບິ່ງແມ, ສ່ວນຂ້າຣາຊະການຂອງທ່ານ, ຄືຜູ້ທີ່ຕັດໄມ້ນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ເຂົ້າສາລີນວດແລ້ວສອງຫມື່ນໂຄລະ ເຂົ້າບາເລສອງຫມື່ນໂຄລະ, ນ້ຳອະງຸ່ນສອງຫມື່ນບັດ, ແລະນ້ຳມັນສອງຫມື່ນບັດ ແກ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍ.”

¹¹ແລ້ວຮູຣາມ, ກະສັດແຫ່ງເມືອງຕີເຣ, ຊົງຕອບເປັນລາຍພຣະຫັດ, ຊຶ່ງພະອົງຊົງມີໄປເຖິງໂຊໂລໂມນວ່າ: “ເພາະວ່າພຣະຢາເວຊົງຮັກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເຮັດໃຫ້ທ່ານເປັນກະສັດເຫນືອພວກເຂົາທັງຫລາຍ.”¹²ຮູຣາມກ່າວອີກວ່າ, “ສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ, ຜູ້ໄດ້ປຣະທານລູກຊາຍທີ່ສະຫລາດຄົນຫນຶ່ງແກ່ດາວິດ, ປະກອບດ້ວຍຄວາມສະຫລຽວສະຫລາດ ແລະ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະສ້າງພຣະວິຫານຖວາຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ສ້າງພະຣາຊະວັງເພື່ອຣາຊະອານາຈັກຂອງພະອົງ.

¹³ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຊ່າງຝີມືຄົນຫນຶ່ງ, ປະກອບດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈຄື ຮູຣາມ, ທີ່ປຶກສາອາວຸໂສ.¹⁴ລາວເປັນລູກຊາຍຂອງຍິງຄົນດານ. ພໍ່ຂອງລາວເປັນຊາວເມືອງຕີເຣ. ລາວຊຳນານງານຊ່າງຄຳ, ເງິນ, ທອງເຫລືອງ, ເຫລັກຫີນ ແລະ ໄມ້, ແລະ ເຮັດວຽກຊ່າງຜ້າສີມ່ວງ, ສີຟ້າ, ຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ ແລະ ຜ້າສີແດງເຂັ້ມ. ແກະສະຫລັກທຸກຊະນິດ ແລະ ສ້າງຕາມແບບລວດລາຍໃດທີ່ຈະກຳນົດໃຫ້ແກ່ລາວ. ພ້ອມກັບຊ່າງຝີມືຂອງລາວ ຄືຊ່າງຝີມືຂອງດາວິດ, ພໍ່ຂອງພະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

¹⁵ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້, ເລື່ອງເຂົ້າສາລີ ແລະ ເຂົ້າບາເລ, ນ້ຳມັນ ແລະ ນ້ຳອະງຸ່ນ, ທີ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ, ຂໍພະອົງໄດ້ສົ່ງໄປໃຫ້ພວກເຂົາຜູ້ຮັບໃຊ້ພະອົງສາ.¹⁶ພວກເຮົາຈະຕັດໄມ້ເທົ່າທີ່ພະອົງຕ້ອງການຈາກເລບານອນ, ຕາມຈຳນວນໄມ້ທີ່ຕ້ອງການ. ພວກເຮົາຈະນຳມາໃຫ້ພະອົງໂດຍແພທາງທະເລເຖິງເມືອງຢົບປາ, ແລະ ເພື່ອວ່າພະອົງຈະໄດ້ນຳຂຶ້ນໄປໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.”¹⁷ໂຊໂລໂມນຊົງເຮັດບັນຊີສຳມະໂນຄົວຄົນຕ່າງດ້າວທັງຫມົດຜູ້ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນ, ພາຍຫລັງ ບັນຊີສຳມະໂນຄົວທີ່ດາວິດ, ພໍ່ຂອງພະອົງ, ໄດ້ຊົງເຮັດໄວ້. ປະກົດວ່າມີຈຳນວນ 153,600 ຄົນ.¹⁸ພຣະອົງຊົງກຳນົດໃຫ້ເຈັດຫມື່ນຄົນເປັນຄົນຂົນເຄື່ອງ. ແລະ ໃຫ້ແປດຫມື່ນຄົນສະກັດຫີນຢູ່ເທິງພູເຂົາ, ແລະ 3,600ຄົນເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງໃຫ້ປະຊາຊົນເຮັດວຽກ.

3

¹ແລ້ວໂຊໂລໂມນຊົງເລີ່ມສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວທີ່ເມືອງເຢຣູຊາເລັມເທິງພູເຂົາໂມຣີຢາ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ພຣະຢາເວຊົງປະກົດແກ່ດາວິດພໍ່ຂອງພະອົງ. ບ່ອນທີ່ດາວິດຊົງກຳນົດໄວ້, ທີ່ເດີ່ນນວດເຂົ້າຂອງອາໂຣນາຄົນເຢບຸດ.²ພະອົງຊົງເລີ່ມສ້າງໃນວັນທີສອງເດືອນທີສອງ, ຂອງປີທີສີ່ແຫ່ງຣາຊະການຂອງພະອົງ.³ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຮາກຖານທີ່ໂຊໂລໂມນຊົງວາງເພື່ອສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ນຳໃຊ້ຮູບແບບເກົ່າຕາມສອກ, ລວງຍາວຕາມສອກບູຮານ, ຫົກສິບສອກ, ແລະ ກວ້າງຊາວສອກ.

⁴ລະບຽງດ້ານຫນ້າຂອງພຣະວິຫານນັ້ນຍາວຊາວສອກ, ເທົ່າກັບລວງກວ້າງຂອງພຣະວິຫານ. ລວງສູງຊາວສອກ ແລະ ໂຊໂລໂມນຊົງໂອບດ້ານໃນດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດ.⁵ຫ້ອງໂຖງ ພະອົງຊົງໂອບດ້ວຍໄມ້ແປກ, ແລະ ພະອົງໄດ້ໂອບດ້ວຍຄຳສົດ, ແລະ ພະອົງໄດ້ແກະສະຫລັກເຮັດຕົ້ນຕານ ແລະ ລູກໂສ້ປະດັບໄວ້ເທິງນັ້ນ.

⁶ພະອົງຊົງແຕ່ງພຣະວິຫານດ້ວຍການຝັງເພັດພອຍຕ່າງເພື່ອຄວາມສວຍງາມ; ຄຳນັ້ນເປັນຄຳເມືອງປາວາຢິມ.⁷ພະອົງຈຶ່ງຊົງໂອບພຣະວິຫານນັ້ນດ້ວຍຄຳຄືຢູ່ຄານທາງເຂົ້າປະຕູ, ຝາ, ແລະ ປະຕູ; ພະອົງໄດ້ສະຫລັກຮູບເຄຣຸບໄວ້ເທິງຝາ.

⁸ພະອົງຊົງສ້າງບ່ອນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ. ຄວາມຍາວຂອງບ່ອນນັ້ນຕາມຄວາມກວ້າງຂອງພຣະວິຫານເປັນຊາວສອກ, ແລະ ກວ້າງຊາວສອກ. ພຣະອົງຊົງໂອບດ້ວຍຄຳເນື້ອດີ, ຫນັກຫົກຮ້ອຍຕະລັນຕົນ.⁹ນ້ຳຫນັກຂອງຕະປູຫ້າສິບເຊເຂນຄຳ. ພະອົງຊົງໂອບຫ້ອງຊັ້ນເທິງດ້ວຍຄຳ.

¹⁰ໃນບ່ອນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດນັ້ນ ພະອົງຊົງສ້າງເຄຣຸບໄວ້ສອງຮູບ; ຊ່າງໄດ້ໂອບເຄຮູບທັງສອງດ້ວຍຄຳ.¹¹ປີກຂອງເຄຣຸບທັງສອງນັ້ນກາງອອກຍາວລວມກັນຊາວສອກ; ປີກຂ້າງຫນຶ່ງຂອງເຄຣຸບຮູບຫນຶ່ງຍາວຫ້າສອກ, ຈຸຝາພຣະວິຫານ; ອີກປີກຫນຶ່ງຍາວຫ້າສອກ, ຈຸປີກຂອງເຄຣຸບອີກຮູບຫນຶ່ງ.¹²ປີກອີກຂ້າງຫນຶ່ງຂອງເຄຣຸບຍາວຫ້າສອກ, ຈຸຝາພຣະວິຫານ; ອີກປີກຫນຶ່ງກໍຍາວຫ້າສອກ, ຕິດຕໍ່ກັບປີກຂອງເຄຣຸບອີກຮູບຫນຶ່ງ.

¹³ປີກຂອງເຄຣຸບເຫລົ່ານີ້ກາງອອກຍາວລວມກັນຊາວສອກ. ເຄຣຸບທັງສອງນັ້ນຢືນດ້ວຍຕີນທັງສອງຂ້າງຂອງຕົນ, ຫັນຫນ້າໄປທາງຫ້ອງໂຖງໃຫ່ຍ.¹⁴ພະອົງຊົງສ້າງຜ້າກັ້ງ ດ້ວຍຜ້າສີຟ້າ, ສີມ່ວງ, ແລະ ສີແດງເຂັ້ມ ແລະ ຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ, ແລະ ປັກຮູບເຄຣຸບໄວ້ເທິງນັ້ນ.¹⁵ຂ້າງຫນ້າພຣະວິຫານ ພະອົງຊົງສ້າງເສົາສອງຕົ້ນ, ແຕ່ລະຕົ້ນສູງສາມສິບຫ້າສອກ, ມີບົວລົ້ມສູງຫ້າສອກຢູ່ເທິງປາຍເສົາແຕ່ລະຕົ້ນ.¹⁶ພະອົງຊົງເຮັດລູກໂສ້ຄືໃນຫ້ອງຫລັງຕິດໄວ້ທີ່ປາຍເສົາ; ຊົງເຮັດທັບທິມຫນຶ່ງຮ້ອຍຫນ່ວຍແຂວນໄວ້ທີ່ໂສ້.¹⁷ພະອົງຊົງຕັ້ງເສົາໄວ້ຫນ້າພຣະວິຫານ, ເບື້ອງຂວາຕົ້ນຫນຶ່ງ, ແລະ ອີກຕົ້ນຫນຶ່ງເບື້ອງຊ້າຍ; ຕົ້ນເບື້ອງຂວານັ້ນ ພະອົງຊົງຕັ້ງຊື່ວ່າ ຢາກິນ, ແລະ ຕົ້ນເບື້ອງຊ້າຍວ່າ ໂບອາດ.

4

¹ນອກຈາກນັ້ນ ພະອົງຊົງສ້າງແທ່ນບູຊາດ້ວຍທອງເຫລືອງ; ຍາວຊາວສອກ, ແລະ ກວ້າງຊາວສອກ. ລວງສູງສິບສອກ.²ພະອົງຊົງສ້າງຂັນຫລໍ່, ເປັນຂັນມົນ ວັດແທກຈາກຂອບຫນຶ່ງໄປເຖິງອີກຂອບຫນຶ່ງໄດ້ສິບສອກ, ສູງຫ້າສອກ ແລະ ວັດແທກໂດຍຮອບໄດ້ສາມສິບສອກ.³ພາຍໃຕ້ຂັນນີ້ມີຮູບງົວຢູ່ຮອບຂັນ, ໃນໄລຍະຫນຶ່ງສອກມີຮູບງົວສິບໂຕ, ຢູ່ຮອບຂັນງົວເຫລົ່ານີ້ຫລໍ່ພ້ອມກັນກັບຫລໍ່ຂັນ.

⁴ຂັນນັ້ນວາງຢູ່ເທິງງົວສິບສອງໂຕ, ຫັນຫນ້າໄປທິດເຫນືອ, ສາມໂຕ ຫັນຫນ້າໄປທິດຕາເວັນຕົກ, ສາມໂຕ ຫັນຫນ້າໄປທິດໃຕ້, ແລະ ສາມໂຕຫັນຫນ້າໄປທິດຕາເວັນອອກ. ຂັນນັ້ນວາງຢູ່ເທິງງົວນີ້, ແລະ ສ່ວນເບື້ອງຫລັງຂອງມັນທັງຫມົດຢູ່ຂ້າງໃນ.⁵ຂັນຫນາຫນຶ່ງຄືບ, ແລະ ຂອບຂອງມັນເຮັດຄືຂອບຖ້ວຍຄືດອກບົວ. ບັນຈຸນໍ້າໄດ້ສາມພັນບັດ.⁶ພະອົງຊົງເຮັດຂັນສິບຫນ່ວຍວາງຢູ່ດ້ານຂວາຫ້າຫນ່ວຍ; ແລະ ດ້ານຊ້າຍຫ້າຫນ່ວຍ, ເພື່ອໃຊ້ລ້າງສິ່ງຂອງໃນນັ້ນ; ເຂົາຈະລ້າງຂອງທີ່ໃຊ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາໃນນີ້. ຂັນນັ້ນ, ແມ່ນສຳລັບໃຫ້ປະໂລຫິດລ້າງໃນນັ້ນ.

⁷ແລ້ວພະອົງຊົງສ້າງຄັນຕະກຽງຄຳສິບຄັນຕາມທີ່ກຳນົດກ່ຽວກັບຄັນຕະກຽງ; ະພະອົງຊົງຕັ້ງໄວ້ໃນພຣະວິຫານ, ຢູ່ດ້ານຂວາຫ້າອັນ, ແລະ ດ້ານຊ້າຍຫ້າອັນ.⁸ພະອົງຊົງສ້າງໂຕະສິບຫນ່ວຍ ແລະ ຕັ້ງໄວ້ໃນພຣະວິຫານ, ຢູ່ດ້ານຂວາຫ້າຫນ່ວຍ, ແລະ ດ້ານຊ້າຍຫ້າຫນ່ວຍ. ພະອົງຊົງເຮັດຖ້ວຍຄຳຫນຶ່ງຮ້ອຍຫນ່ວຍ.

⁹ນອກຈາກນັ້ນ, ພະອົງຊົງສ້າງລານແຫ່ງປະໂລຫິດ ແລະ ລານໃຫຍ່, ແລະ ປະຕູລານ; ພະອົງຊົງໂອບປະຕູນັ້ນດ້ວຍທອງເຫລືອງ.¹⁰ພະອົງຊົງວາງຂັນໄວ້ທີ່ດ້ານຂວາພຣະວິຫານ, ທາງທິດຕາເວັນອອກຫັນໄປຫາທາງທິດໃຕ້.

¹¹ຮູຣາມໄດ້ສ້າງຫມໍ້ດິນ, ຊວ້ານ, ແລະ ຖ້ວຍດັ່ງນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນຮູຣາມຈຶ່ງເຮັດວຽກໃຫ້ກະສັດໂຊໂລໂມນເລື່ອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດ:¹²ຄື ເສົາສອງຕົ້ນ, ຄິ້ວ ແລະ ບົວລົ້ມທີ່ຢູ່ເທິງປາຍເສົາທັງສອງ, ແລະ ຕາຫນ່າງສອງຜືນຊຶ່ງປົກຄຸມຄິ້ວທັງສອງຂອງບົວລົ້ມທີ່ຢູ່ເທິງປາຍເສົາ.¹³ພະອົງໄດ້ສ້າງທັບທິມສີ່ຮ້ອຍເມັດສຳລັບຕາຫນ່າງທັງສອງຜືນ: ຕາຫນ່າງຜືນຫນຶ່ງມີເມັດທັບທິມສອງແຖວ ເພື່ອປົກຄຸມຄິ້ວທັງສອງຂອງບົວລົ້ມທີ່ຢູ່ເທິງປາຍເສົາ.

¹⁴ພວກເຂົາເຮັດແທ່ນບູຊາ ແລະ ເຮັດຂັນໄວ້ເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນ.¹⁵ຂັນຫນ່ວຍຫນຶ່ງ ແລະ ງົວສິບສອງໂຕຮອງຢູ່ຂັນນັ້ນ,¹⁶ພ້ອມທັງຫມໍ້ດິນ, ຊວ້ານ, ແລະ ຂໍເກາະຊີ້ນ ແລະ ເຄື່ອງປະກອບທັງຫມົດນີ້. ຮູຣາມທີ່ປຶກສາອາວຸໂສໄດ້ເຮັດຂຶ້ນດ້ວຍທອງເຫລືອງສຸກຖວາຍກະສັດໂຊໂລໂມນ, ສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁷ກະສັດຊົງຫລໍ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນທົ່ງຮາບພຽງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ, ໃນບ່ອນດິນຫນຽວຢູ່ລະຫວ່າງສຸກໂກດກັບ ແລະ ເຊເຣດາ.¹⁸ໂຊໂລໂມນຊົງສ້າງເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດນີ້ເປັນຈຳນວນຫລາຍ; ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຫານ້ຳຫນັກຂອງທອງເຫລືອງ.

¹⁹ໂຊໂລໂມນຈຶ່ງຊົງເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຄື ແທ່ນບູຊາຄຳ, ແລະ ໂຕະເຂົ້າຈີ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະພັກ;²⁰ຄັນຕະກຽງ ກັບຕະກຽງເຮັດດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດ, ເພື່ອໃຊ້ຕາມຕະກຽງຫນ້າຫ້ອງ—ສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນເຮັດດ້ວຍທອງຄຳບໍຣິສຸດ;²¹ແລະ ດອກໄມ້, ຕະກຽງ ແລະ ມີດຕັດ ຕັດໃສ້ຕະກຽງ ເຮັດດ້ວຍຄຳ ຄືຄຳບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ.²²ມີດຕັດ ຕັດໄສ້ຕະກຽງ, ຖ້ວຍ, ຊ້ອນ, ແລະ ກະຖັງໄຟ ເຮັດດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດ. ສ່ວນທາງເຂົ້າຂອງພຣະວິຫານຄື ປະຕູ, ຊັ້ນໃນຂອງບ່ອນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ ປະຕູພຣະວິຫານຄືປະຕູຫ້ອງໂຖງ, ເຮັດດ້ວຍຄຳ.

5

¹ບັນດາກິຈະການທີ່ໂຊໂລໂມນຊົງກະທຳສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວກໍສຳເລັດດັ່ງນີ້, ໂຊໂລໂມນຊົງນຳບັນດາສິ່ງທີ່ດາວິດ, ຜູ້ເປັນບິດາ, ຊົງຖວາຍໄວ້ເຂົ້າມາຄື ເຄື່ອງເງິນ, ເຄື່ອງຄຳ, ແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງ—ພະອົງໄດ້ເກັບໄວ້ໃນຄັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

²ແລ້ວໂຊໂລໂມນຊົງປະຊຸມພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິສະຣາເອນ, ບັນດາຫົວຫນ້າຂອງຕະກູນ, ແລະ ບັນດາຫົວຫນ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຄົນອິສະຣາເອນ, ໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອຈະນຳຫີບຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຂຶ້ນມາຈາກນະຄອນດາວິດຄືເມືອງຊີໂອນ.³ຜູ້ຊາຍທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນກໍປະຊຸມຕໍ່ພຣະພັກກະສັດ, ໃນການກິນລ້ຽງໃນເດືອນທີເຈັດ.

⁴ພວກຜູ້ໃຫຍ່ທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນກໍມາ, ແລະ ຄົນເລວີ ກໍຍົກຫີບ.⁵ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍນຳຫີບ, ຫໍເຕັນແຫ່ງຊຸມນຸມ, ແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ບໍຣິສຸດທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນຫໍເຕັນຂຶ້ນມາ. ເຄື່ອງເຫລົ່ານີ້ບັນດາປະໂລຫິດຄົນເລວີຫາມຂຶ້ນມາ.⁶ກະສັດໂຊໂລໂມນ ແລະ ຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງຫມົດທີ່ໄດ້ປະຊຸມກັນຢູ່ກັບພະອົງຕໍ່ຫນ້າຫີບ, ໄດ້ຖວາຍແກະ ແລະ ງົວຫລາຍໂຕ ຊຶ່ງພວກເຂົາຈະນັບເອົາຈຳນວນກໍບໍ່ໄດ້.

⁷ປະໂລຫິດກໍນຳຫີບຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງບ່ອນຂອງຫີບ, ຢູ່ໃນຫ້ອງຫລັງຂອງພຣະວິຫານ, ຄືໃນບ່ອນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ ພາຍໃຕ້ປີກເຄຣຸບ.⁸ເພາະວ່າເຄຣຸບນັ້ນກາງປີກອອກຢູ່ເທິງຫລັງຂອງຫີບ, ແລະ ເຄຣຸບຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງປົກຄຸມເຫນືອຫີບ ແລະ ໄມ້ຄານຂອງຫີບ.

⁹ພວກເຂົາດຶງໄມ້ຄານຫາມຂອງຫີບນັ້ນອອກນຳ ຈຶ່ງເຫັນປາຍໄມ້ຄານຫາມໄດ້ຈາກຫີບນັ້ນ ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຫ້ອງຫລັງ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະເຫັນຈາກຂ້າງນອກບໍ່ໄດ້. ໄມ້ຄານຫາມກໍຍັງຢູ່ບ່ອນນັ້ນຈົນທຸກມື້ນີ້.¹⁰ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນຫີບນອກຈາກສີລາສອງແຜ່ນທີ່ໂມເຊເກັບໄວ້ໃນພູເຂົາໂຮເຣັບ, ຕອນທີ່ພຣະຢາເວຊົງເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບຄົນອິສະຣາເອນ, ເມື່ອພວກເຂົາທັງຫລາຍອອກມາຈາກເອຢິບ.

¹¹ແລະຢູ່ມາ ເມື່ອປະໂລຫິດອອກມາຈາກບ່ອນບໍຣິສຸດ. ບັນດາປະໂລຫິດທັງປວງຜູ້ຢູ່ບ່ອນນັ້ນໄດ້ຊຳຣະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລະ ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນຫມວດໃດກໍຕາມ.¹²ບັນດາພວກເລວີທີ່ເປັນນັກຮ້ອງທັງຫມົດ, ທັງອາສັບ, ເຮມານ, ເຢດູທູນແລະ ທັງລູກຊາຍ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ແຕ່ງກາຍດ້ວຍຜ້າປ່ານສີຂາວ, ມີແຊ່ງ, ພິນໃຫຍ່, ແລະ ພິນຄູ່ຢືນຢູ່ທາງຕາເວັນອອກຂອງແທ່ນບູຊາ. ພ້ອມກັບປະໂລຫິດເປົ່າແກ120 ຄົນ.¹³ຢູ່ມາພວກຄົນເປົ່າແກ ແລະພວກນັກຮ້ອງຈະເຮັດໃຫ້ຄົນໄດ້ຍິນພວກເຂົາທັງຫລາຍຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນ ແລະ ເພງໂມທະນາພຣະຄຸນພຣະຢາເວ. ເປັນສຽງດຽວກັນ ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາຮ້ອງຂຶ້ນພ້ອມກັບແກ ແລະ ແຊ່ງ ກັບເຄື່ອງດົນຕີຊະນິດອື່ນ ໃນການຖວາຍສັນຣະເສີນແກ່ພຣະຢາເວວ່າ. “ເພາະພຣະອົງປະເສີດ ເພາະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ.” ພຣະວິຫານຄືພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ກໍມີເມກເຕັມໄປຫມົດ.¹⁴ຈົນປະໂລຫິດຢືນບົວລະບັດບໍ່ໄດ້ດ້ວຍເຫດເມກນັ້ນ ເພາະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວເຕັມພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

6

¹ແລ້ວໂຊໂລໂມນກ່າວວ່າ, “ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣະອົງຈະປຣະທັບໃນຄວາມມືດມິດ,²ແຕ່ຂ້າພະອົງໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານທີ່ສູງສົ່ງ, ອັນເປັນທີ່ປຣະທັບສຳລັບພຣະອົງເປັນສະຖານທີ່ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ.”³ແລ້ວກະສັດກໍຊົງຫັນພະພັກມາ ແລະ ຊົງໃຫ້ພອນແກ່ຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງປວງ, ຂະນະທີ່ຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງປວງຢືນຢູ່.

⁴ພະອົງກ່າວວ່າ, “ສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຜູ້ຊົງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ ດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ຕາມທີ່ພຣະອົງກ່າວໄວ້ດ້ວຍພຣະໂອດຕໍ່ດາວິດ ບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ,⁵‘ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ເຮົາໄດ້ນຳປະຊາຊົນຂອງເຮົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ເລືອກເມືອງຫນຶ່ງເມືອງໃດໃນຕະກູນອິສະຣາເອນທັງຫມົດ ເພື່ອຈະສ້າງພຣະວິຫານ, ໃຫ້ນາມຊື່ຂອງເຮົາຈະຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ເລືອກຊາຍຄົນໃດໃຫ້ເປັນເຈົ້ານາຍເຫນືອອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.⁶ແຕ່ເຖີງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເຮົາໄດ້ເລືອກເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ, ເພື່ອນາມຊື່ຂອງເຮົາຈະຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ແລະ ເຮົາໄດ້ເລືອກດາວິດແລ້ວ ໃຫ້ຢູ່ເຫນືອອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.’

⁷ດາວິດ ບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊົງຕັ້ງພະທັຍ, ທີ່ຈະສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະນາມຊື່ແຫ່ງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສຣາເອນ.⁸ແຕ່ພຣະຢາເວກ່າວກັບດາວິດ ບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ‘ທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບນາມຊື່ຂອງເຮົານັ້ນ, ເຈົ້າກໍເຮັດດີຢູ່ແລ້ວ ໃນເລື່ອງຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້າ.⁹ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເຈົ້າຈະບໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ; ແຕ່ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະອອກມາຈາກບັ້ນແອວຂອງເຈົ້າ, ຈະສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອນາມຊື່ຂອງເຮົາ.’

¹⁰ພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງຊຶ່ງພຣະອົງຊົງກ່າວນັ້ນສຳເລັດ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນມາແທນດາວິດ ບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງອິສະຣາເອນ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ.¹¹ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຫີບໄວ້ບ່ອນນັ້ນ, ຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງພຣະຢາເວກໍຢູ່ໃນນັ້ນ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ກັບຊົນຊາດອິສະຣາເອນ.”

¹²ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ ຕໍ່ຫນ້າຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນທັງປວງ, ແລະ ກາງພະຫັດຂອງພະອົງອອກ.¹³ເພາະໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງສ້າງແທ່ນທອງເຫລືອງ ຍາວຫ້າສອກ, ກວ້າງຫ້າສອກ, ແລະ ສູງສາມສອກ. ພະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້ກາງເດີ່ນ. ພະອົງຊົງປະທັບຢູ່ເທິງນັ້ນ ແລະ ຊົງຂຸເຂົ່າລົງຕໍ່ຫນ້າຊຸມນຸມອິສະຣາເອນທັງປວງ, ແລະ ກາງພະຫັດຂອງພະອົງສູ່ຟ້າສະຫວັນ.

¹⁴ພະອົງທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອົງໃດເຫມືອນພຣະອົງ ໃນຟ້າສະຫວັນ ຫລື ທີ່ແຜ່ນດິນໂລກ, ຜູ້ຊົງຮັກສາຄຳຫມັ້ນສັນຍາ ແລະຊົງສຳແດງຄວາມເມດຕາແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຜູ້ດຳເນີນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈຂອງເຂົາ;¹⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳກັບດາວິດບິດາຂອງຂ້າພະອົງ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຕາມບັນດາສິ່ງ ທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ ແກ່ເພິ່ນ. ພຣະອົງກ່າວດ້ວຍພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ, ໃນມື້ນີ້ດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.

¹⁶ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ບັດນີ້ຂໍຊົງດຳຣົງຢູ່ກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄື ດາວິດ ບິດາຂອງຂ້າພະອົງ, ຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ກັບເພິ່ນວ່າ, ‘ຖ້າລູກຫລານທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ລະມັດຣະວັງ ໃນການດຳເນີນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ ໂດຍດຳເນີນຕາມພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ ຄືທີ່ເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ຫນ້າເຮົານັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ຂາດຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງໃນສາຍຕາຂອງເຮົາທີ່ຈະນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງອິສະຣາເອນ.’¹⁷ສະນັ້ນ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານ ຂໍໃຫ້ພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງຈົ່ງດຳຣົງຢູ່ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສັນຍາກັບດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈະເປັນຈິງ.

¹⁸ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະຊົງປຣະທັບກັບມະນຸດທີ່ແຜ່ນດິນໂລກຫລື? ເບິ່ງແມ, ຈັກກະວານ ແລະ ຟ້າສະຫວັນອັນສູງທີ່ສຸດຍັງຮັບພຣະອົງຢູ່ບໍ່ໄດ້—ແລ້ວພຣະວິຫານທີ່ຂ້າພະອົງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນຈະຮັບພຣະອົງໄດ້ຢ່າງໃດ!¹⁹ແຕ່ຂໍພຣະອົງຊົງສົນພຣະທັຍໃນຄຳອະທິຖານຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃນຄຳອ້ອນວອນນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງ; ຂໍຊົງຮັບຟັງສຽງຮ້ອງ ແລະ ຄຳອະທິຖານທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງອະທິຖານຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ.²⁰ເພື່ອວ່າພຣະເນດຂອງພຣະອົງຈະຊົງຢູ່ເຫນືອພຣະວິຫານນີ້ທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ, ຄືສະຖານທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ ຈະຕັ້ງພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງໄວ້ບ່ອນນັ້ນ. ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະຊົງຮັບຟັງຄຳອະທິຖານທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄດ້ອະທິຖານຢູ່ຕໍ່ຫນ້າສະຖານທີ່ນີ້.

²¹ດັ່ງນັ້ນ ຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ຂອງອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພວກເຂົາອະທິຖານຢູ່ຕໍ່ຫນ້າສະຖານທີ່ນີ້. ຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນອັນເປັນບ່ອນປຣະທັບຂອງພຣະອົງ; ແລະ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັບຟັງແລ້ວ, ກໍຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດຍົກໂທດ.

²²ເມື່ອຊາຍຄົນໃດເຮັດບາບຕໍ່ເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ແລະ ຖືກບັງຄັບໃຫ້ສາບານ, ແລ້ວລາວມາໃຫ້ຄຳສາບານຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງໃນພຣະວິຫານນີ້,²³ຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງຈາກຟ້າສະຫວັນ ແລະ ຂໍຊົງກະທຳ ແລະ ຂໍຊົງພິພາກສາຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ລົງໂທດຜູ້ເຮັດຄວາມຜິດ, ຊົງນຳຄວາມປະພຶດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຕົກເທິງຫົວຂອງຕົວເຂົາເອງ. ຂໍຊົງປະກາດຄວາມບໍຣິສຸດຂອງຜູ້ຊອບທັມ, ສະຫນອງແກ່ລາວຕາມຄວາມຊອບທັມຂອງລາວ.

²⁴ຖ້າອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງພ່າຍແພ້ຕໍ່ຫນ້າສັດຕຣູ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ, ຖ້າພວກເຂົາຖອຍຫລັງກັບມາຫາພຣະອົງອີກ, ຍອມຮັບພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ອະທິຖານ ແລະ ອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະພັກ ພຣະອົງໃນພຣະວິຫານນີ້—²⁵ກໍຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງໃນຟ້າສະຫວັນ ແລະ ໂຜດຍົກໂທດຄວາມຜິດບາບຂອງອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງນຳພວກເຂົາກັບມາຍັງແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ໂຜດປຣະທານແກ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍ ແລະ ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.

²⁶ເມື່ອຟ້າສະຫວັນປິດຢູ່ ແລະ ບໍ່ມີຝົນ ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ—ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ສະຖານທີ່ນີ້, ຍອມຮັບພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຫັນຫລັງກັບຈາກບາບຂອງພວກເຂົາ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມທຸກໃຈ—²⁷ກໍຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງໃນຟ້າສະຫວັນ ແລະຂໍໂຜດຍົກໂທດຄວາມຜິດບາບຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະຂອງອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງສອນທາງດີແກ່ພວກເຂົາ ຊຶ່ງພວກເຂົາຄວນຈະດຳເນີນໄປ. ຂໍຊົງປຣະທານຝົນເທິງແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ພຣະຣາຊະທານແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນມໍຣະດົກນັ້ນ.

²⁸ຖ້າມີການອຶດຢາກອາຫານໃນແຜ່ນດິນ, ຫລື ຖ້າມີພະຍາດຣະບາດ, ພືດຫ່ຽວແຫ້ງ ຫລື ເຊື້ອຣາທຳລາຍ, ຫລື ຕັກແຕນບິນ ຫລື ຕັກແຕນຄານ; ຫລື ສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາອ້ອມເມືອງໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາໄວ້ທຸກດ້ານຈະເປັນພັຍພິບັດຢ່າງໃດ, ຫລື ຄວາມເຈັບຢ່າງໃດມີຂຶ້ນກໍດີ—²⁹ແລະ ບໍ່ວ່າຄຳອະທິຖານຢ່າງໃດ ຫລື ຄຳອ້ອນວອນປະການໃດ ຊຶ່ງປະຊາຊົນຄົນໃດ ຫລືອິສະຣາເອນ—ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທັງຫມົດທູນເພາະພັຍພິບັດ ແລະ ຄວາມທຸກໃຈ ແລ້ວໄດ້ກາງມືຂອງພວກເຂົາສູ່ພຣະວິຫານນີ້.³⁰ຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງໃນຟ້າສະຫວັນ, ອັນເປັນບ່ອນປຣະທັບຂອງພຣະອົງ; ພຣະຣາຊະທານອະພັຍໂທດບາບ, ແລະ ຊົງປຣະທານແກ່ທຸກຄົນທີ່ພຣະອົງຊົງຮູ້ຈິດໃຈຕາມການປະພຶດທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ; ພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກຈິດໃຈຂອງເຂົາ, ເພາະພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຊົງຮູ້ຈິດໃຈລູກທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ.³¹ຈົ່ງກະທຳຢ່າງນີ້ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຢຳເກງພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາຈະດຳເນີນໃນເສັ້ນທາງຂອງພຣະອົງ ຕະຫລອດວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ພຣະຣາຊະທານແກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພະອົງທັງຫລາຍ.

³²ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ ກ່ຽວກັບຄົນຕ່າງດ້າວ ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນອິສະຣາເອນ, ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພວກເຂົາມາຈາກ ປະເທດເມືອງໄກ—ເພາະເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ພຣະຫັດຊົງຣິດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ພຣະກອນທີ່ຢຽດອອກຂອງພຣະອົງ—ເມື່ອພວກເຂົາມາ ແລະ ອະທິຖານຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະວິຫານນີ້,³³ກໍຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງໃນຟ້າສະຫວັນ, ອັນເປັນບ່ອນປຣະທັບຂອງພຣະອົງ, ແລະຂໍຊົງກະທຳຕາມທຸກສິ່ງທີ່ຄົນຕ່າງດ້າວໄດ້ທູນຂໍຕໍ່ພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າຊົນຊາດທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮູ້ຈັກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຢຳເກງພຣະອົງ, ດັ່ງອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຢຳເກງພຣະອົງຢູ່ນັ້ນ, ແລະ ເພື່ອພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າພຣະວິຫານທີ່ຂ້າພະອົງໄດ້ສ້າງໄວ້ນີ້ເປັນບ່ອນເອີ້ນອອກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

³⁴ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອອກໄປເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ, ຈະເປັນໂດຍທາງໃດທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ພວກເຂົາອອກໄປກໍຕາມ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເມືອງນີ້ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້, ແລະ ຕໍ່ຫນ້າພຣະວິຫານທີ່ຂ້າພະອົງໄດ້ສ້າງເພື່ອພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງແລ້ວ.³⁵ຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງຄຳອະທິຖານ ແລະ ຄຳອ້ອນວອນຂອງພວກເຂົາໃນຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ຂໍຊົງໃຫ້ສິດທິອັນຊອບທັມຂອງພວກເຂົາຄົງຢູ່.

³⁶ຖ້າພວກເຂົາເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ—ເພາະບໍ່ມີມະນຸດຈັກຄົນຫນຶ່ງຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ—ແລະ ພຣະອົງຊົງຄຽດຮ້າຍຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະ ພຣະອົງຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ຕໍ່ສັດຕຣູພວກເຂົາ, ຈຶ່ງຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍໃນແຜ່ນດິນໃດຫນຶ່ງບໍ່ວ່າໄກ ຫລື ໃກ້.³⁷ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາສຳນຶກຜິດໃນໃຈໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຂົາໄດ້ຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍນັ້ນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກັບໃຈ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມຊອບທັມຈາກພຣະອົງໃນແຜ່ນດິນຂອງເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍ. ຖ້າເຂົາທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, ‘ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບ ແລະ ໄດ້ປະພຶດຊົ່ວຮ້າຍ ໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວ.’³⁸ຖ້າພວກເຂົາທັງຫລາຍກັບມາຫາພຣະອົງດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈຂອງພວກເຂົາໃນບ່ອນທີ່ສັດຕຣູກວາດໄປເປັນຊະເລີຍນັ້ນ, ແລະໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງພຣະອົງພຣະຣາຊະທານແກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ,ແລະ ຕໍ່ເມືອງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້, ແລະ ຕໍ່ພຣະວິຫານທີ່ຂ້າພະອົງໄດ້ສ້າງໄວ້ເພື່ອພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.³⁹ແລ້ວຂໍພຣະອົງຊົງຮັບຟັງຄຳອະທິຖານ ແລະ ຄຳອ້ອນວອນຂອງພວກເຂົາໃນຟ້າສະຫວັນອັນເປັນບ່ອນປະທັບຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຂໍຊົງໃຫ້ສິດທິອັນຊອບທັມຂອງພວກເຂົາຄົງຢູ່. ຂໍຊົງໂຜດຍົກໂທດໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ.⁴⁰ບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງ, ຂໍພຣະເນດຂອງພຣະອົງຊົງເບິ່ງຢູ່, ແລະ ຂໍພຣະກັນຂອງພຣະອົງ ຊົງຮັບຟັງຄຳອະທິຖານແຫ່ງສະຖານທີ່ນີ້.⁴¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ບັດນີ້ ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນ, ສະເດັດໄປໃນທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະອົງ, ທັງພຣະອົງ ແລະ ຫີບແຫ່ງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ປະໂລຫິດຂອງພຣະອົງສວມຄວາມພົ້ນ, ແລະ ໃຫ້ຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງຊົມຊື່ນຍິນດີໃນຄວາມປະເສີດຂອງພຣະອົງ.⁴²ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ,ຂໍຢ່າຊົງຫັນຫນ້າຫນີຈາກຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເຈີມໄວ້ນັ້ນ. ຂໍພຣະອົງຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ດາວິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.”

7

¹ເມື່ອໂຊໂລໂມນຈົບຄຳອະທິຖານຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ໄຟໄດ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນໄຫມ້ເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງສັດບູຊາ, ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວກໍເຕັມພຣະວິຫານ.²ປະໂລຫິດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້, ເພາະວ່າພຣະຣັສມີຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຕັມພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.³ເມື່ອບັນດາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ເຫັນໄຟລົງມາ ແລະ ພຣະຣັສມີຂອງພຣະຢາເວຢູ່ເທິງພຣະວິຫານ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍກົ້ມຂາບລົງເຖິງພື້ນຫີນ, ໄດ້ນະມັສະການ,ແລະ ສັນຣະເສີນຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວ, “ເພາະພຣະອົງປະເສີດ, ເພາະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ.”

⁴ແລ້ວກະສັດ ແລະ ບັນດາປະຊາຊົນທັງຫລາຍໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງສັດບູຊາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.⁵ກະສັດໂຊໂລໂມນຊົງຖວາຍເຄື່ອງສັດບູຊາເປັນງົວສອງຫມື່ນສອງພັນໂຕ ແລະ ແກະ120,000 ໂຕ ແລະ ແບ້ທັງຫລາຍ. ດັ່ງນີ້ແຫລະ ກະສັດ ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ອຸທິດຖວາຍພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.⁶ບັນດາປະໂລຫິດ, ກໍຢືນປະຈຳຕຳແຫນ່ງຂອງຕົນ; ທັງຄົນເລວີພ້ອມກັບເຄື່ອງດົນຕຣີຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງກະສັດດາວິດໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອສັນຣະເສີນຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວໃນເພງນັ້ນ, "ເພາະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ." ປະໂລຫິດກໍເປົ່າແກຂ້າງຫນ້າພວກເຂົາ, ແລະ ອິສະຣາເອນທັງປວງກໍຢືນຢູ່.

⁷ໂຊໂລໂມນຊົງແຍກສ່ວນກາງຂອງເດີ່ນຊຶ່ງຢູ່ຂ້າງຫນ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ທີ່ນັ້ນພຣະອົງຊົງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ໄຂມັນຂອງເຄື່ອງບູຊາ, ເພາະວ່າແທ່ນທອງເຫລືອງທີ່ໂຊໂລໂມນຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນ ບໍ່ພໍບັນຈຸເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ, ແລະ ໄຂມັນ.

⁸ໃນເທື່ອນັ້ນ ໂຊໂລໂມນຊົງຖືເທສະການຢູ່ເຈັດມື້, ແລະ ອິສະຣາເອນທັງປວງຢູ່ກັບພະອົງດ້ວຍ, ເປັນຊຸມນຸມຊົນໃຫຍ່ຫລາຍ, ຕັ້ງແຕ່ທາງເຂົ້າເມືອງຮາມັດຈົນຮອດແມ່ນ້ຳເອຢິບ.⁹ແລະໃນມື້ທີແປດ ພວກເຂົາທັງຫລາຍມີການປະຊຸມອັນສັກສິດ, ເພາະໄດ້ມີງານມອບຖວາຍແທ່ນບູຊາເຈັດມື້, ແລະ ຖືເທສະການກິນລ້ຽງມາເຈັດມື້ແລ້ວ.¹⁰ເມື່ອວັນທີຊາວສາມຂອງເດືອນທີເຈັດ, ໂໍຊໂລໂມນຊົງໃຫ້ປະຊາຊົນກັບໄປເຕັນຂອງຕົນ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ຈິດໃຈຊື່ນບານເພາະຄວາມດີທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ດາວິດ, ແກ່ໂຊໂລໂມນ, ແລະ ແກ່ອິສະຣາເອນ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

¹¹ດັ່ງນີ້ແຫລະ ໂຊໂລໂມນຊົງສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ພະຣາຊະວັງສຳເລັດ. ຄືທຸກຢ່າງ ທີ່ພະອົງຊົງກ່າວໃນເລື່ອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໃນເລື່ອງພະຣາຊະສຳນັກຂອງພະອົງ, ພະອົງກໍຊົງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດຫມົດ.¹²ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງປະກົດແກ່ໂຊໂລໂມນໃນເວລາກາງຄືນ ແລະ ກ່າວກັບພະອົງວ່າ, “ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານຂອງເຈົ້າ, ແລະ ໄດ້ເລືອກສະຖານທີ່ນີ້ສຳລັບເຮົາໃຫ້ເປັນວິຫານແຫ່ງເຄື່ອງສັດບູຊາ.

¹³ຖ້າເຮົາປິດຟ້າສະຫວັນບໍ່ໃຫ້ຝົນຕົກ, ຫລື ເຮົາບັນຊາໃຫ້ຕັກແຕນມາກິນແຜ່ນດິນ, ຫລື ສົ່ງພະຍາດຣະບາດມາໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ,¹⁴ຖ້າປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ເອີ້ນອອກນາມຊື່ຂອງເຮົານັ້ນ, ຈະຖ່ອມຕົວລົງ, ອະທິຖານ, ແລ້ວສະແຫວງຫາເຮົາ, ແລະ ຫລີກຫນີຈາກທາງຊົ່ວຂອງຕົນ, ເຮົາກໍຈະຟັງຈາກສະຫວັນ, ຈະໃຫ້ອະພັຍແກ່ບາບຂອງຄົນນັ້ນ, ແລະ ຈະຮັກສາແຜ່ນດິນຂອງລາວໃຫ້ຫາຍ.¹⁵ບັດນີ້ ຕາຂອງເຮົາຈະມືນຢູ່ ແລະ ຫູຂອງເຮົາຈະຟັງຄຳອະທິຖານທີ່ເຂົາທັງຫລາຍອະທິຖານໃນສະຖານທີ່ນີ້.

¹⁶ເພາະບັດນີ້ ເຮົາໄດ້ເລືອກ ແລະ ເຮັດໃຫ້ວິຫານນີ້ເປັນບ່ອນບໍຣິສຸດ ເພື່ອນາມຊື່ຂອງເຮົາຈະຢູ່ບ່ອນນັ້ນເປັນນິດ. ຕາຂອງເຮົາ ແລະ ໃຈຂອງເຮົາຈະຢູ່ບ່ອນນັ້ນຕະຫລອດເວລາ.¹⁷ສ່ວນເຈົ້າ, ຖ້າເຈົ້າດຳເນີນຊີວິດຕໍ່ຫນ້າເຮົາຄືດາວິດບິດາຂອງເຈົ້າດຳເນີນນັ້ນ, ໂດຍເຮັດຕາມທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ເຈົ້າ ແລະ ຮັກສາກົດເກນຂອງເຮົາກັບຄຳຕັດສິນຂອງເຮົາ.¹⁸ແລ້ວເຮົາຈະສະຖາປະນາຣາຊະບັນລັງແຫ່ງອານາຈັກຂອງເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາໄວ້ກັບດາວິດບິດາຂອງເຈົ້າວ່າ, ເມື່ອເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຊື້ອສາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຂາດຊາຍຜູ້ທີ່ຈະປົກຄອງເຫນືອອິສະຣາເອນ.’

¹⁹ແຕ່ຖ້າເຈົ້າຫັນໄປ, ແລະ ປະຖິ້ມກົດເກນຂອງເຮົາ ແລະກັບບັນຍັດຂອງເຮົາທີ່ເຮົາຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ, ແລ້ວໄປບົວລະບັດພະອື່ນ ແລະ ນະມັສະການພະເຫລົ່ານັ້ນ,²⁰ເຮົາຈະຖອນຮາກພວກເຂົາທັງຫລາຍຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ວິຫານຊຶ່ງເຮົາຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດເພື່ອນາມຊື່ຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະໂຍນອອກໄປຈາກສາຍຕາຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເປັນເລື່ອງເວົ້າ ແລະ ເປັນທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ.²¹ເຖິງແມ່ນວ່າວິຫານທີ່ສູງສົ່ງນີ້, ທຸກຄົນທີ່ຜ່ານໄປຈະປະຫລາດໃຈ. ພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ, ‘ເຫດໃດພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງກະທຳເຊັ່ນນີ້ແກ່ແຜ່ນດິນນີ້ ແລະ ແກ່ພຣະວິຫານນີ້?’²²ແລ້ວເຂົາທັງຫລາຍຈະຕອບວ່າ, ‘ເພາະພວກເຂົາປະຖິ້ມພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ, ຜູ້ຊົງນຳພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ແລະ ໄດ້ນັບຖືພະອື່ນ ແລະ ນະມັສະການພະເຫລົ່ານັ້ນ ທັງບົວລະບັດດ້ວຍ. ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ຊົງນຳເຫດຮ້າຍທັງຫມົດນີ້ມາເຖິງພວກເຂົາ.’”

8

¹ຢູ່ມາເມື່ອຫມົດຊາວປີ, ທີ່ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ພະຣາຊະວັງສ່ວນພະອົງ,²ໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງເສີມສ້າງຫົວເມືອງຊຶ່ງຮູຣາມໄດ້ຖວາຍແກ່ພະອົງ, ແລະ ໃຫ້ຄົນອິສະຣາເອນອາສັຍຢູ່ໃນນັ້ນ.

³ໂຊໂລໂມນໄດ້ສະເດັດໄປຍັງຮາມັດໂຊບາ ແລະ ຍຶດເມືອງນັ້ນໄດ້.⁴ພະອົງໄດ້ຊົງສ້າງເມືອງຕາດໂມໄວ້ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລະ ຫົວເມືອງຄັງຫລວງທັງຫມົດ, ຊຶ່ງພະອົງຊົງສ້າງໄວ້ໃນຮາມັດ.

⁵ພະອົງໄດ້ຊົງສ້າງເມືອງເບັດໂຮໂຣນເທິງ, ແລະ ເບັດໂຮໂຣນລຸ່ມດ້ວຍ, ເປັນເມືອງທີ່ຫມັ້ນຄົງ ມີກຳແພງ, ປະຕູເມືອງ, ແລະດ່ານ.⁶ພະອົງໄດ້ຊົງສ້າງເມືອງບາອາລາດ ແລະ ຫົວເມືອງຄັງຫລວງທັງປວງທີ່ໂຊໂລໂມນຊົງມີຢູ່, ແລະ ເມືອງທັງປວງສຳລັບຣົດຮົບຂອງພະອົງ, ແລະ ເມືອງທັງປວງສຳລັບພົນທະຫານມ້າຂອງພະອົງ, ແລະ ສິ່ງໃດຊຶ່ງພະອົງປະສົງຈະສ້າງໃນເຢຣູຊາເລັມ, ໃນເລບານອນ ແລະ ໃນແຜ່ນດິນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນປົກຄອງຂອງພະອົງ.

⁷ປະຊາຊົນທັງປວງທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນພວກຄົນຮິດຕີ, ຄົນອະໂມຣີດ, ຄົນເປຣິຊີ, ຄົນຮີວີ, ແລະ ຄົນເຢບຸດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນອິສະຣາເອນ,⁸ຈາກລູກຫລານຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້ ຜູ້ເຫລືອຕໍ່ມາໃນແຜ່ນດິນ, ຜູ້ຊຶ່ງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ທຳລາຍ— ໂຊໂລໂມນໄດ້ໃຫ້ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຂ້າທາດແຮງງານ, ຊຶ່ງພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍເປັນຢູ່ຈົນທຸກມື້ນີ້.

⁹ແຕ່ສ່ວນຄົນອິສຣາເອນນັ້ນໂຊໂລໂມນບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເປັນຂ້າທາດແຮງງານ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍເປັນທະຫານ ແລະ ເປັນນາຍທະຫານຂອງພະອົງ, ເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຣົດຮົບຂອງພະອົງ, ແລະ ພົນທະຫານມ້າຂອງພະອົງ.¹⁰ຄົນຕໍ່ໄປນີ້ເປັນເຈົ້າຫນ້າທີ່ຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ, ມີສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນ, ເປັນຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກງານ.

¹¹ໂຊໂລໂມນຊົງນຳທິດາຂອງຟາຣາໂອຂຶ້ນມາຈາກນະຄອນດາວິດ ມາໃນພະຣາຊະວັງທີ່ພະອົງຊົງສ້າງໄວ້ໃຫ້ພະນາງ, ເພາະພະອົງກ່າວວ່າ, “ມະເຫສີຂອງເຮົາບໍ່ຄວນຢູ່ໃນວັງຂອງດາວິດກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເພາະສະຖານທີ່ທັງຫລາຍທີ່ຫີບຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງເປັນບ່ອນບໍຣິສຸດ.”

¹²ແລ້ວໂຊໂລໂມນຊົງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວເທິງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງພະອົງຊົງສ້າງໄວ້ຢູ່ຫນ້າລະບຽງ.¹³ພະອົງໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມຫນ້າທີ່ປະຈຳວັນທີ່ຕ້ອງເຮັດ, ເປັນການຖວາຍບູຊາຕາມບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ໃນວັນສະບາໂຕ, ໃນວັນຂຶ້ນຄ່ຳຫນຶ່ງ, ແລະ ໃນວັນເທສະການຕາມກຳນົດ ປະຈຳປີສາມເທສະການຄື ເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ, ເທສະການເກັບກ່ຽວ ແລະ ເທສະການປຸກຕູບຢູ່.

¹⁴ຮັກສາຕາມພະບັນຊາຂອງດາວິດ ບິດາຂອງພະອົງ, ພະອົງຊົງກຳນົດແບ່ງເວນຍາມປະໂລຫິດສຳລັບການບົວລະບັດ, ແລະ ແບ່ງຄົນເລວີໃຫ້ປະຈຳຫນ້າທີ່ການສັນຣະເສີນ, ແລະ ການບົວລະບັດຕໍ່ຫນ້າປະໂລຫິດ, ຕາມຫນ້າທີ່ປະຈຳວັນທີ່ຕ້ອງເຮັດ. ຄົນເຝົ້າປະຕູທຸກປະຕູໂດຍເປັນພະແນກຕ່າງໆ, ເພາະວ່າດາວິດ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊົງບັນຊາໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນ,¹⁵ພວກເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຫັນໄປຈາກສິ່ງທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງບັນຊາປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີກ່ຽວກັບເລື່ອງໃດ, ຫລື ກ່ຽວກັບເລື່ອງຄັງຕ່າງໆ.

¹⁶ບັນດາພະຣາຊະກິດຂອງໂຊໂລໂມນກໍລຸລ່ວງໄປ, ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ວາງຮາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ຈົນສຳເລັດງານ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວກໍສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.¹⁷ແລ້ວໂຊໂລໂມນສະເດັດໄປໃນເອັດຊິໂອນເກເບ ແລະ ເມືອງເອລັດທີ່ແຄມທະເລໃນແຜ່ນດິນເອໂດມ.¹⁸ຮູຣາມໄດ້ສົ່ງມາຖວາຍພະອົງຊຶ່ງບັນຊາການໂດຍຂ້າຣາຊະການທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບທະເລ. ພວກເຂົາໄດ້ໄປເຖິງເມືອງໂອຟີພ້ອມກັບຂ້າຣາຊະການຂອງໂຊໂລໂມນ.ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາຄຳຈາກບ່ອນນັ້ນຫນັກສີ່ຮ້ອຍຫ້າສິບຕາລັນຕົນມາໃຫ້ກະສັດໂຊໂລໂມນ.

9

¹ເມື່ອພະຣາຊີນີແຫ່ງເຊບາຊົງໄດ້ຍິນກິດຕິສັບຂອງໂຊໂລໂມນ, ພະນາງກໍສະເດັດມາເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອທົດລອງພະອົງດ້ວຍບັນຫາຍາກຕ່າງໆ. ພະນາງໄດ້ມາພ້ອມດ້ວຍຂ້າຣາຊະບໍຣິພານຫລວງຫລາຍ, ກັບອູດບັນທຸກເຄື່ອງຫອມ, ຄຳເປັນຈຳນວນຫລາຍ, ແລະ ກັບເພັດພອຍຕ່າງ. ເມື່ອພະນາງສະເດັດມາເຖິງໂຊໂລໂມນແລ້ວ, ພະນາງທູນເລື່ອງໃນໃຈຂອງພະນາງທຸກປະການ.²ໂຊໂລໂມນກ່າວຕອບບັນຫາຂອງພະນາງທັງຫມົດ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃນໂຊໂລໂມນ; ບໍ່ມີຄຳຖາມໃດຊຶ່ງພະອົງຈະຊົງອະທິບາຍແກ່ພະນາງບໍ່ໄດ້.

³ເມື່ອພະຣາຊີນີແຫ່ງເຊບາຊົງເຫັນພະສະຕິປັນຍາຂອງໂຊໂລໂມນ ແລະ ພະຣາຊະວັງທີ່ພະອົງຊົງສ້າງ,⁴ທັງອາຫານທີ່ຢູ່ເທິງໂຕະສະເຫວີຍ, ກັບບັນດາຂ້າຣາຊະການປະຈຳຢູ່, ແລະ ຂ້າໃຊ້ທີ່ຄອຍຖ້າຮັບໃຊ້ຢູ່ ແລະ ຕະຫລອດຈົນເຄື່ອງແຕ່ງກາຍ, ແລະພະນັກງານເຊີນຖ້ວຍຂອງພະອົງ ແລະ ລັກສະນະທ່າທາງທີ່ພະອົງໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພະທັຍຂອງພະນາງກໍເສົ້າສະຫລົດໃຈລົງບາດດຽວ.

⁵ພະນາງທູນກະສັດວ່າ, “ຂ່າວຄາວທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນໃນປະເທດຂອງຂ້ານ້ອຍເຖິງພະຣາຊະກິດ ແລະ ພະສະຕິປັນຍາຂອງພະອົງເປັນຄວາມຈິງ.⁶ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ຈົນຂ້ານ້ອຍມາເຝົ້າ, ແລະ ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນເອງ. ເບິ່ງແມ ທີ່ພວກເຂົາບອກແກ່ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ເທົ່າເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງພະສະຕິປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພະອົງ! ພະອົງລ້ຳເລີດຫລາຍກວ່າຂ່າວຄາວທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນ.

⁷ບັນດາຄົນຂອງພະອົງກໍເປັນສຸກ, ບັນດາຂ້າຣາຊະການ ຜູ້ຢູ່ງານປະຈຳຕໍ່ພະພັກພະອົງ ແລະ ຟັງພະສະຕິປັນຍາຂອງພະອົງກໍເປັນສຸກ.⁸ສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ, ຜູ້ຊົງພໍພຣະທັຍໃນພະອົງ, ຊົງແຕ່ງຕັ້ງພະອົງໄວ້ເທິງບັນລັງ, ເປັນກະສັດເພື່ອພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ. ເພາະພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງຊົງຮັກອິສະຣາເອນ, ຈະສະຖາປະນາໄວ້ເປັນນິດ, ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ພະອົງເປັນກະສັດເຫນືອພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ເພື່ອພະອົງຈະຊົງອຳນວຍຄວາມຍຸຕິທັມ ແລະ ຄວາມທ່ຽງທັມ!”

⁹ແລ້ວພະນາງກໍຖວາຍ 120 ຕະລັນຕົນແກ່ກະສັດ ແລະ ທັງເຄື່ອງຫອມເປັນຈຳນວນຫລາຍ ແລະ ເພັດພອຍຕ່າງ. ບໍ່ມີເຄື່ອງຫອມໃດຄືທີ່ພະຣາຊີນີແຫ່ງເມືອງເຊບາຖວາຍແກ່ກະສັດໂຊໂລໂມນ.

¹⁰ຂ້າຣາຊະການຂອງຮູຣາມ ແລະ ຂ້າຣາຊະການຂອງໂຊໂລໂມນ, ຜູ້ນຳຄຳມາຈາກໂອຟີ, ໄດ້ນຳໄມ້ດູ່ ແລະ ເພັດພອຍຕ່າງມາ.¹¹ແລ້ວກະສັດຊົງໃຊ້ໄມ້ດູ່ເຮັດຂັ້ນໄດພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ພະຣາຊະວັງ, ທັງເຮັດພິນຄູ່ ແລະ ພິນໃຫຍ່ໃຫ້ແກ່ນັກຮ້ອງ. ຊຶ່ງແຕ່ກ່ອນບໍ່ເຄີຍເຫັນມີແບບນີ້ໃນແຜ່ນດິນຢູດາ.¹²ກະສັດໂຊໂລໂມນພະຣາຊະທານທຸກຢ່າງແກ່ພະຣາຊີນີແຫ່ງເຊບາຕາມທີ່ພະນາງຊົງມີພະປະສົງ, ບໍ່ວ່າພະນາງຈະທູນຂໍສິ່ງໃດ, ນອກເຫນືອໄປຈາກສິ່ງທີ່ພະນາງນຳມາຖວາຍກະສັດ. ດັ່ງນັ້ນພະນາງກໍສະເດັດກັບໄປແຜ່ນດິນຂອງພະນາງ, ພ້ອມກັບຂ້າຣາຊະການຂອງພະນາງ.

¹³ນ້ຳຫນັກຄຳທີ່ນຳມາສົ່ງໂຊໂລໂມນໃນປີຫນຶ່ງນັ້ນ ເປັນຄຳ 666 ຕະລັນຕົນ,¹⁴ນອກເຫນືອຈາກຄຳທີ່ນັກການຄ້າ ແລະ ພໍ່ຄ້າໄດ້ນຳມາ. ກະສັດທັງປວງຂອງປະເທດອາຫລັບ ແລະ ບັນດາເຈົ້າເມືອງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄດ້ນຳຄຳ ແລະເງິນມາໃຫ້ໂຊໂລໂມນ.

¹⁵ກະສັດໂຊໂລໂມນຊົງສ້າງໂລ່ໃຫຍ່ສອງຮ້ອຍອັນດ້ວຍຄຳ. ໂລ່ອັນຫນຶ່ງໃຊ້ຄຳຕີຫົກຮ້ອຍເຊເຂ.¹⁶ພະອົງຊົງສ້າງໂລ່ສາມຮ້ອຍອັນດ້ວຍຄຳ. ໂລ່ອັນຫນຶ່ງໃຊ້ຄຳສາມຮ້ອຍເຊເຂ; ກະສັດກໍຊົງເກັບໂລ່ໄວ້ໃນພະຣາຊະວັງແຫ່ງປ່າເລບານອນ.

¹⁷ກະສັດຊົງສ້າງພະທີ່ນັ່ງງາຊ້າງຂະຫນາດໃຫຍ່ດ້ວຍ ແລະ ຊົງໂອບດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດ.¹⁸ພະທີ່ນັ່ງນັ້ນມີຂັ້ນໄດຫົກຂັ້ນ, ແລະບ່ອນຮອງພະບາດເຮັດດ້ວຍຄຳທີ່ຕິດຢູ່ກັບພະທີ່ນັ່ງ. ທັງສອງຂ້າງຂອງພະທີ່ນັ່ງມີບ່ອນວາງພະຫັດ, ແລະ ສິງໃຫຍ່ສອງໂຕຢືນຢູ່ຂ້າງບ່ອນວາງພະຫັດ.

¹⁹ມີສິງໃຫຍ່ອີກສິບສອງຕົວຢືນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ເທິງບັນໄດຫົກຂັ້ນທັງສອງຂ້າງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຮັດໃນຣາຊະອານາຈັກໃດຄືແບບນີ້.²⁰ພາຊະນະທັງຫມົດສຳລັບເຄື່ອງດື່ມຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນເຮັດດ້ວຍຄຳ, ແລະ ພາຊະນະທັງຫມົດຂອງພະຣາຊະວັງປ່າເລບານອນເຮັດດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດ. ບໍ່ມີບ່ອນໃດເຮັດດ້ວຍເງິນເລີຍ ເພາະວ່າເງິນນັ້ນຖືວ່າເປັນຂອງບໍ່ມີຄ່າຫຍັງໃນສະໄຫມຂອງໂຊໂລໂມນ.²¹ກະສັດມີກອງເຮືອທາງທະເລ, ພ້ອມກັບກອງເຮືອຂອງຮູຣາມ. ກຳປັ່ນຕາຊິດນຳຄຳ, ເງິນ, ແລະ ງາຊ້າງ, ທັງ ລິງ ແລະ ນົກຍູງ ມາສາມປີຕໍ່ເທື່ອ.

²²ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ກະສັດໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ປຽບກວ່າກະສັດອື່ນແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນເລື່ອງຊັບສົມບັດ ແລະ ສະຕິປັນຍາ.²³ແລະກະສັດທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກກໍສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າເຝົ້າໂຊໂລໂມນ ເພື່ອຈະຟັງພະສະຕິປັນຍາ, ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງພຣະຣາຊະທານໄວ້ໃນໃຈຂອງພະອົງ.²⁴ທຸກຄົນກໍນຳເຄື່ອງບັນນາການຂອງຕົນມາ ເປັນເຄື່ອງເຮັດດ້ວຍເງິນ ເຄື່ອງເຮັດດ້ວຍຄຳ, ແລະ ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍ, ເຄື່ອງອາວຸດ, ແລະ ເຄື່ອງຫອມ, ທັງ ມ້າ ແລະລໍ, ຕາມຈຳນວນກຳນົດທຸກປີ.

²⁵ໂຊໂລໂມນຊົງມີໂຮງລ້ຽງມ້າສີ່ພັນບ່ອນສຳລັບມ້າ ແລະຣົດຮົບ, ແລະ ມີພົນທະຫານຂີ່ມ້າຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ຊຶ່ງພະອົງຊົງໃຫ້ປະຈຳຢູ່ໃນຫົວເມືອງຣົດຮົບ ແລະ ຢູ່ກັບກະສັດທີ່ເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.²⁶ພະອົງຊົງປົກຄອງເຫນືອກະສັດທັງປວງຕັ້ງແຕ່ແມ່ນ້ຳຮອດແຜ່ນດິນຂອງຄົນຟີລິສະຕີນ, ແລະຮອດເຂດແດນຂອງເອຢິບ.

²⁷ກະສັດຊົງເຮັດໃຫ້ເງິນນັ້ນເປັນຂອງທຳມະດາໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ,ເຫມືອນກ້ອນຫີນເທິງພື້ນດິນ. ພະອົງເຮັດໃຫ້ມີໄມ້ສົນຢ່າງຫລວງຫລາຍຄືກັບໄມ້ຫມາກເດື່ອທີ່ມີໃນທີ່ລຸ່ມ.²⁸ພວກເຂົານຳມ້າເຂົ້າມາຖວາຍໂຊໂລໂມນຈາກເອຢິບ ແລະ ຈາກແຜ່ນດິນທັງປວງ.²⁹ສ່ວນພະຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງໂຊໂລໂມນ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ, ກໍ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງນາທານຜູ້ທຳນວາຍ, ໃນຄຳທຳນວາຍຂອງອາຮີຢາຊາວຊີໂລ, ແລະໃນນິມິດຂອງອິດໂດຜູ້ທຳນວາຍກ່ຽວກັບເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍເນບັດ?³⁰ໂຊໂລໂມນຊົງປົກຄອງໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມເຫນືອອິສະຣາເອນທັງປວງສີ່ສິບປີ.³¹ໂຊໂລໂມນລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ ແລະ ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນນະຄອນດາວິດບິດາຂອງພະອົງ. ເຣໂຮໂບອາມ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ຂຶ້ນປົກຄອງແທນພະອົງ.

10

¹ເຣໂຮໂບອາມໄດ້ໄປເມືອງເຊເຄັມ, ເພາະອິສຣາເອນທັງປວງໄດ້ມາເຊເຄັມ ເພື່ອຈະຕັ້ງພະອົງໃຫ້ເປັນກະສັດ.²ຢູ່ມາເມື່ອເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍເນບັດໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນ ເພາະເພິ່ນຍັງຢູ່ໃນເອຢິບ, ບ່ອນທີ່ເພິ່ນຫນີຈາກພະພັກກະສັດໂຊໂລໂມນ,ແຕ່ເຢໂຣໂບອາມກໍກັບຈາກເອຢິບ.

³ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍໃຊ້ຄົນໄປຮຽນເຊີນເພິ່ນ, ແລະເຢໂຣໂບອາມ ແລະ ອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ມາ; ພວກເຂົາໄດ້ທູນເຣໂຮໂບອາມວ່າ,⁴“ບິດາຂອງພະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ແອກຂອງຂ້າພະອົງທຸກຫນັກ. ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້, ຂໍຊົງຜ່ອນການບົວລະບັດຢ່າງທຸກຫນັກຂອງບິດາຂອງພະອົງ, ແລະ ແອກອັນຫນັກຂອງພະອົງເຫນືອຂ້າພະອົງທັງຫລາຍໃຫ້ເບົາລົງ, ແລະ ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍຈະບົວລະບັດພະອົງ.”⁵ເຣໂຮໂບອາມກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຄົບສາມມື້ຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາອີກ.” ປະຊາຊົນຈຶ່ງກັບໄປ.

⁶ກະສັດເຣໂຮໂບອາມກໍຊົງປຶກສາກັບບັນດາຜູ້ເຖົ້າ ຜູ້ຢູ່ງານປະຈຳໂຊໂລໂມນ ບິດາຂອງພະອົງ ຂະນະທີ່ພະອົງຍັງຊົງພະຊົນຢູ່; ພະອົງກ່າວວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍຈະແນະນຳເຮົາໃຫ້ຕອບປະຊາຊົນນີ້ຢ່າງໃດ?”⁷ພວກເຂົາທັງຫລາຍທູນພະອົງວ່າ, “ຖ້າພະອົງຊົງເມດຕາແກ່ປະຊາຊົນນີ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພໍໃຈ, ແລະກ່າວຕອບຄຳດີແກ່ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງເປັນນິດ.”

⁸ແຕ່ເຣໂຮໂບອາມຊົງປະຖິ້ມຄຳປຶກສາທີ່ຜູ້ເຖົ້າຖວາຍນັ້ນ, ແລະ ໄປປຶກສາກັບຄົນຫນຸ່ມ ຊຶ່ງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນມາພ້ອມກັບພະອົງ, ແລະ ຢູ່ງານປະຈຳພະອົງ.⁹ພະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, “ທ່ານຈະແນະນຳເຮົາຢ່າງໃດ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະຕອບປະຊາຊົນນີ້ຜູ້ທີ່ທູນເຮົາວ່າ, ‘ຂໍຊົງຜ່ອນແອກທີ່ບິດາຂອງພະອົງວາງຢູ່ເຫນືອຂ້າພະອົງທັງຫລາຍໃຫ້ເບົາລົງ?"

¹⁰ຄົນຫນຸ່ມເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ມາພ້ອມກັບເຣໂຮໂບອາມທູນພະອົງ, ກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງຈົ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ປະຊາຊົນວ່າຜູ້ໄດ້ກ່າວກັບພະອົງວ່າ ໂຊໂລໂມນພຣະຣາຊາບິດາຂອງພະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແອກຂອງຂ້າພະອົງທັງຫລາຍຫນັກ, ແຕ່ພະອົງຕ້ອງຊົງເຮັດໃຫ້ມັນເບົາລົງ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພະອົງຄວນກ່າວກັບພວກເຂົາ, ‘ນິ້ວກ້ອຍຂອງເຮົາກໍຫນັກກວ່າແອກຂອງ ບິດາຂອງເຮົາ.¹¹ດັ່ງນັ້ນ, ບັດນີ້ເຖີງແມ່ນວ່າບິດາຂອງເຮົາວາງແອກຫນັກເທິງທ່ານທັງຫລາຍກໍດີແລ້ວ, ເຮົາຈະເພີ່ມແອກໃຫ້ແກ່ທ່ານທັງຫລາຍອີກ. ບິດາຂອງເຮົາຕີສອນທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍໄມ້ແສ້, ແຕ່ເຮົາຈະຕີສອນທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍແສ້ແມງງອດ.’”

¹²ດັ່ງນັ້ນເຢໂຣໂບອາມກັບປະຊາຊົນທັງປວງຈຶ່ງເຂົ້າມາເຝົ້າເຣໂຮໂບອາມໃນມື້ທີສາມ, ດັ່ງທີ່ກະສັດໄດ້ຮັບສັ່ງ, "ອີກສາມວັນຈົ່ງມາຫາເຮົາ."¹³ເຣໂຮໂບອາມໄດ້ກ່າວຕໍ່ເຂົາຢ່າງຫຍາບຄາຍ, ພຣະອົງຊົງປະຖິ້ມຄຳປຶກສາຂອງຜູ້ເຖົ້າ.¹⁴ໂດຍກ່າວກັບພວກເຂົາຕາມຄຳແນະນຳຂອງພວກຄົນຫນຸ່ມວ່າ “ບິດາຂອງເຮົາເຮັດແອກຂອງທ່ານທັງຫລາຍໃຫ້ຫນັກ, ແຕ່ເຮົາຈະເພີ່ມໃຫ້ແກ່ແອກນັ້ນ. ບິດາຂອງເຮົາຕີສອນທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍໄມ້ແສ້, ແຕ່ເຮົາຈະຕີສອນທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍແສ້ແມງງອດ.”

¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຊົງຟັງສຽງປະຊາຊົນ, ເພາະເຫດການນີ້ເປັນມາແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອພຣະຢາເວຈະຊົງໃຫ້ ພຣະທັມຂອງພຣະອົງໄດ້ສຳເລັດ ຊຶ່ງພຣະອົງກ່າວໂດຍອາຮີຢາຊາວຊີໂລແກ່ເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍເນບັດ.

¹⁶ເມື່ອອິສະຣາເອນທັງປວງເຫັນວ່າກະສັດບໍ່ໄດ້ຊົງຟັງພວກເຂົາ, ປະຊາຊົນກໍທູນຕອບກະສັດ ແລະ ກາ່ວວ່າ, “ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍມີສ່ວນຫຍັງໃນດາວິດ? ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍບໍ່ມີສ່ວນມໍຣະດົກໃນລູກເຢຊີ! ໂອ ອິສະຣາເອນເອີຍ ກັບໄປເຕັນຂອງຕົນແຕ່ລະຄົນສາ. ຂ້າແຕ່ດາວິດ ຈົ່ງເບິ່ງແຍງຣາຊະວົງຂອງພະອົງເອງເຖີດ.” ອິສະຣາເອນທັງປວງຈຶ່ງກັບໄປໃນເຕັນຂອງໃຜລາວ.¹⁷ແຕ່ເຣໂຮໂບອາມຊົງປົກຄອງເຫນືອປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຜູ້ອາສັຍຢູ່ໃນຫົວເມືອງຢູດາ.¹⁸ແລ້ວກະສັດເຣໂຮໂບອາມຊົງໃຊ້ຮາໂດຣາມ, ຄົນຄຸມແຮງງານໄປເກນຄົນ ແລະ ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍເອົາຫີນຄວ່າງເພິ່ນຈົນຕາຍ. ກະສັດເຣໂຮໂບອາມກໍຊົງຮີບຂຶ້ນຣົດຮົບຂອງພະອົງ ຊົງຫນີໄປເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.¹⁹ດ່ັ່ງນັ້ນຄົນອິສະຣາເອນຈຶ່ງກະບົດຕໍ່ຣາຊະວົງຂອງດາວິດເຖິງທຸກມື້ນີ້.

11

¹ເມື່ອເຣໂຮໂບອາມມາເຖິງເມືອງເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ, ພະອົງໄດ້ຊົງຮວບຮວມເຊື້ອສາຍຢູດາ ແລະ ເບັນຢາມິນ, ເປັນນັກຮົບທີ່ຄັດເລືອກແລ້ວ 180,000 ຄົນ, ເພື່ອຈະສູ້ຮົບກັບອິສະຣາເອນ, ຫມາຍຈະເອົາຣາຊະອານາຈັກຄືນມາໃຫ້ແກ່ເຣໂຮໂບອາມ.

²ແຕ່ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງເຊມາຢາຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ກ່າວວ່າ,³“ຈົ່ງໄປທູນເຣໂຮໂບອາມລູກຊາຍຂອງໂຊໂລໂມນ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ແລະ ບອກແກ່ອິສະຣາເອນທັງປວງໃນຢູດາ ແລະ ເບັນຢາມິນວ່າ,⁴‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ," ເຈົ້າຢ່າຂຶ້ນໄປສູ້ຮົບກັບພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງກັບໄປເຮືອນຂອງຕົນທຸກຄົນສາ, ເພາະສິ່ງນີ້ເປັນມາຈາກເຮົາ.'” ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເຊື່ອຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ກັບໄປ ບໍ່ໄດ້ສູ້ຮົບກັບເຢໂຣໂບອາມ.

⁵ເຣໂຮໂບອາມປະທັບໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພະອົງຊົງສ້າງຫົວເມືອງຕ່າງໆໃນຢູດາເພື່ອປ້ອງກັນ.⁶ພະອົງຊົງສ້າງເມືອງເບັດເລເຮັມ, ເອຕາມ, ເຕໂກອາ⁷ເບັດຊູເຣ, ໂສໂກ, ອະດຸລາມ,⁸ເມືອງກັດ, ມາເຣຊາ, ແລະ ຊິເຟ⁹ອາໂດຣາຢິມ, ລາກິດ, ອາເຊກາ,¹⁰ໂຊຣາ, ອາຢາໂລນ ແລະເຮັບໂຣນ. ຫົວເມືອງຊຶ່ງມີປ້ອມທີ່ຢູ່ໃນຢູດາ ແລະ ໃນເບັນຢາມິນ.

¹¹ພະອົງຊົງສ້າງປ້ອມປ້ອງກັນໃຫ້ແຂງແຮງ ແລະ ຕັ້ງຜູ້ບັງຄັບບັນຊາໃນປ້ອມເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະຊົງສະສົມອາຫານ, ນ້ຳມັນ, ແລະ ນ້ຳອະງຸ່ນ.¹²ພະອົງຊົງເກັບໂລ່ ແລະ ຫອກໄວ້ໃນຫົວເມືອງທັງປວງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫົວເມືອງເຫລົ່ານັ້ນແຂງແຮງຫລາຍ. ພະອົງຈຶ່ງຊົງຍຶດຢູດາ ແລະ ເບັນຢາມິນໄວ້ໄດ້.

¹³ປະໂລຫິດກັບຄົນເລວີທີ່ຢູ່ໃນອິສະຣາເອນທັງຫມົດໄດ້ເຂົ້າມາຫາພະອົງຈາກເຂດແດນທີ່ພວກເຂົາອາສັຍຢູ່.¹⁴ເພາະຄົນເລວີປະຖິ້ມທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ເຮືອນທີ່ພວກເຂົາຍຶດຖືເປັນກຳສິດ ເພື່ອທີ່ຈະມາຍັງຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະເຢໂຣໂບອາມ ແລະລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກຕຳແຫນ່ງ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຫນ້າທີ່ປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວ.¹⁵ເຢໂຣໂບອາມຊົງແຕ່ງຕັ້ງປະໂລຫິດຂອງພະອົງຂຶ້ນສຳລັບປູຊະນີຍະສະຖານສູງທັງຫລາຍ ແລະ ສຳລັບຜີປີສາດ ແລະສຳລັບຮູບລູກງົວຊຶ່ງພະອົງຊົງສ້າງຂຶ້ນ.

¹⁶ບັນດາປະຊາຊົນຈາກຈາກຕະກູນທັງປວງໃນອິສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ປັກໃຈສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ; ພວກເຂົາໄດ້ມາຍັງກຸງເຢລູຊາເລັມເພື່ອຖວາຍສັດບູຊາຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.¹⁷ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ຣາຊະອານາຈັກຂອງຢູດາ ແລະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຣໂຮໂບອາມລູກຊາຍຂອງໂຊໂລໂມນເຂັ້ມແຂງຢູ່ໄດ້ສາມປີ, ແລະ ພວກເຂົາດຳເນີນຢູ່ສາມປີໃນແບບວິຖີຊີວິດຂອງດາວິດ ແລະໂຊໂລໂມນ.

¹⁸ເຣໂຮໂບອາມຊົງຮັບເອົານາງມາຮາລາດມາເປັນມະເຫສີ, ທິດາຂອງເຢຣີໂມດ, ລູກຊາຍຂອງດາວິດ, ແລະ ອາບີຮາຍ, ຜູ້ເປັນທິດາຂອງເອລີອາບ, ລູກຊາຍເຢຊີ.¹⁹ພະນາງກໍປະສູດລູກຊາຍໃຫ້ພະອົງຄື ເຢອຸດ, ເຊມາຣີຢາ ແລະ ຊາຮຳ.

²⁰ພາຍຫລັງມາຫະລັດ, ເຣໂຮໂບອາມກໍຊົງຮັບມາອາກາ, ທິດາຂອງອັບຊາໂລມ; ຜູ້ຊຶ່ງປະສູດ ອາບີຢາ, ອາດຕາຍ, ຊີຊາ ແລະເຊໂລມິດໃຫ້ພະອົງ.²¹ເຣໂຮໂບອາມຊົງຮັກມາອາກາ, ທິດາຂອງອັບຊາໂລມ, ຫລາຍກວ່າມະເຫສີ ແລະ ນາງສະຫນົມຂອງພະອົງທັງຫມົດ (ພະອົງມີມະເຫສີສິບແປດອົງ ແລະ ນາງສະຫນົມຫົກສິບຄົນ, ແລະ ໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍຊາວແປດອົງ ແລະ ທິດາຫົກສິບອົງ).

²²ເຣໂຮໂບອາມຊົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ອາບີຢາລູກຊາຍຂອງມາອາກາເປັນລູກຊາຍອົງໃຫຍ່, ໃຫ້ເປັນຫົວຫນ້າທ່າມກາງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ; ເພາະພະອົງຊົງຕັ້ງພະທັຍຈະໃຫ້ເພິ່ນເປັນກະສັດ.²³ເຣໂຮໂບອາມຊົງຈັດການຢ່າງສະຫລາດ; ພະອົງໄດ້ແຈກຢາຍບັນດາລູກຊາຍຂອງພະອົງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນທັງຫມົດຂອງຢູດາແລະ ເບັນຢາມິນ ໃນຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມທັງຫມົດ. ພະອົງປຣະທານສະບຽງອາຫານໃຫ້ຢ່າງອຸດົມສົມບູນ ແລະ ຊົງມີມະເຫສີຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

12

¹ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂື້ນ, ເມື່ອຣາຊະອານາຈັກຂອງເຣໂຮໂບອາມຕັ້ງຫມັ້ນຄົງ ແລະ ແຂງແຮງແລ້ວ, ພະອົງຊົງປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວເສຍ ແລະ ອິສະຣາເອນທັງປວງກໍປະຖິ້ມພ້ອມກັບພະອົງດ້ວຍ.

²ຢູ່ມາໃນປີທີຫ້າຂອງກະສັດເຣໂຮໂບອາມ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຊີຊາກກະສັດແຫ່ງເອຢິບສະເດັດຂຶ້ນມາສູ້ຮົບກັບເຢຣູຊາເລັມ.³ພະອົງມີຣົດຮົບຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຄັນ ແລະ ພົນທະຫານມ້າຫົກຫມື່ນຄົນ. ພົນຜູ້ມາກັບພະອົງຈາກເອຢິບນັບບໍ່ຖ້ວນຄື ຊາວລີເບຍ, ຄົນສຸກກີ, ແລະ ຄົນເອທີໂອເປຍ.⁴ພະອົງຊົງຍຶດຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມຂອງຢູດາ ແລະ ກັບມາຍັງເຢຣູຊາເລັມ.

⁵ບັດນີ້ເຊມາຢາຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ມາເຝົ້າເຣໂຮໂບອາມ ແລະບັນດາເຈົ້ານາຍແຫ່ງຢູດາ ຜູ້ມາປະຊຸມກັນຢູ່ທີ່ເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍເລື່ອງຊີຊາກ ແລ້ວກ່າວແກ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, “ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ, ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ປະຖິ້ມເຈົ້າໃຫ້ຢູ່ໃນມືຂອງຊີຊາກ.”⁶ແລ້ວເຈົ້ານາຍແຫ່ງອິສະຣາເອນ ແລະ ກະສັດໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງ ແລະ ກ່າວວ່, “ພຣະຢາເວຊົງຊອບທັມແລ້ວ.”

⁷ເມື່ອພຣະຢາເວຊົງເຫັນວ່າພວກເຂົາຖ່ອມຕົວລົງ, ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຊມາຢາ, ກ່າວວ່າ, “ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງແລ້ວ, ເຮົາຈຶ່ງຈະບໍ່ທຳລາຍພວກເຂົາ; ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ພົ້ນໃນລະດັບຫນຶ່ງ; ແລະ ພຣະພິໂຣດຂອງເຮົາຈະບໍ່ຖອກລົງມາເຫນືອເຢຣູຊາເລັມໂດຍມືຂອງຊີຊາກ.⁸ຢ່າງໃດກໍດີ, ພວກເຂົາຕ້ອງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຊີຊາກ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການຮັບໃຊ້ເຮົາ ແລະ ຮັບໃຊ້ຣາຊະອານາຈັກທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.”

⁹ດັ່ງນັ້ນຊີຊາກ, ກະສັດແຫ່ງເອຢິບຈຶ່ງຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ເຢຣູຊາເລັມແລະ ພະອົງຊົງເກັບເອົາຊັບສິນແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ຊັບສົມບັດໃນພະຣາຊະວັງ. ພະອົງຊົງເກັບເອົາໄປທຸກຢ່າງ; ຊົງເກັບເອົາໂລ່ຄຳທີ່ໂຊໂລໂມນຊົງສ້າງໄວ້ນັ້ນໄປນຳ.¹⁰ກະສັດເຣໂຮໂບອາມຊົງເຮັດໂລ່ທອງເຫລືອງຂຶ້ນແທນ ແລະ ໄດ້ມອບໄວ້ໃນມືຂອງທະຫານຮັກສາພະອົງ, ຜູ້ເຝົ້າປະຕູພະຣາຊະວັງທັງຫລາຍ.

¹¹ມັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນທີ່ກະສັດສະເດັດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວເມື່ອໃດ, ທະຫານຮັກສາພະອົງກໍມາຖືໂລ່ນັ້ນ; ແລ້ວນຳກັບໄປເກັບໄວ້ໃນຫ້ອງທະຫານຮັກສາພະອົງຕາມເດີມ.¹²ເມື່ອເຣໂຮໂບອາມຊົງຖ່ອມພະອົງລົງ, ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວກໍຫັນໄປຈາກພະອົງ, ບໍ່ໄດ້ທຳລາຍພະອົງຈົນຫມົດສິ້ນ; ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ, ສະພາບການກໍຍັງດີຢູ່ໃນຢູດາ.

¹³ດັ່ງນັ້ນກະສັດເຣໂຮໂບອາມ ຈຶ່ງສະຖາປະນາພະອົງຂຶ້ນໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ຊົງປົກຄອງ. ເຣໂຮໂບອາມຊົງເລີ່ມປົກຄອງນັ້ນ ເພິ່ນມີອາຍຸສີ່ສິບເອັດປີ, ແລະ ພະອົງຊົງປົກຄອງສິບເຈັດປີໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ອັນເປັນເມືອງຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງເລືອກໄວ້ຈາກຕະກູນຕ່າງຂອງອິສະຣາເອນ ເພື່ອຈະຕັ້ງພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງໄວ້ບ່ອນນັ້ນ. ແມ່ຂອງພະອົງຊົງພະນາມວ່ານາອາມາ, ຄົນອຳໂມນ.¹⁴ພະອົງໄດ້ຊົງກະທຳການຊົ່ວຮ້າຍ, ເພາະພະອົງບໍ່ຕັ້ງພະທັຍທີ່ຈະສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ.¹⁵ສ່ວນພະຣາຊະກິດຂອງເຣໂຮໂບອາມ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນສຸດທ້າຍ, ກໍໍບໍ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງເຊມາຢາຜູ້ທຳນວາຍ ແລະ ຂອງອິດໂດຜູ້ທຳນວາຍ, ຊຶ່ງໄດ້ບັນທຶກຕາມແບບພົງສາວະດານ ແລະ ສົງຄາມກັນມາຕະຫລອດລະຫວ່າງ ເຣໂຮໂບອາມ ແລະ ເຢໂຣໂບອາມຫລື?.¹⁶ເຣໂຮໂບອາມກໍລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ ພວກເຂົາກໍຝັງພະສົບໄວ້ໃນນະຄອນດາວິດ; ອາບີຢາລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແທນພະອົງ.

13

¹ໃນປີທີສິບແປດແຫ່ງຣາຊະການຂອງກະສັດເຢໂຣໂບອາມ, ອາບີຢາໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງເຫນືອປະເທດຢູດາ.²ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສາມປີ; ແມ່ຂອງພະອົງມີພະນາມວ່າ ມີກາຢາ, ລູກສາວຂອງອຸຣີເອນແຫ່ງກິເບອາ. ມີສົງຄາມລະຫວ່າງອາບີຢາ ແລະ ເຢໂຣໂບອາມ.³ອາບີຢາສະເດັດອອກເຮັດສົງຄາມ ກັບກອງທັບທະຫານທີ່ກ້າຫານ, ຊຳນານເສິກ, ເປັນຄົນຄັດເລືອກແລ້ວ 400,000 ຄົນ. ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຕັ້ງແນວຮົບສູ້ກັບພະອົງດ້ວຍຄົນທີ່ຖືກຄັດເລືອກ ທີ່ກ້າຫານ, ຊຳນານເສິກເປັນທະຫານ 800,000 ຄົນ.

⁴ອາບີຢາຊົງລຸກຢືນຢູ່ເທິງພູເຂົາເຊມາຣາຢິມ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນພູເຂົາເອຟຣາຢິມ, ແລະ ກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ເຢໂຣໂບອາມ ແລະອິສະຣາເອນທັງປວງ, ຂໍຟັງຂ້າພະເຈົ້າ!⁵ບໍ່ຄວນຫລືທີ່ທ່ານທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ພຣະຣາຊະທານຕຳແຫນ່ງກະສັດເຫນືອອິສະຣາເອນເປັນນິດ, ແກ່ດາວິດ ແລະ ລູກຫລານຂອງພະອົງໂດຍຄຳຫມັ້ນສັນຍາຢ່າງເປັນທາງການ.

⁶ເຖິງປານນັ້ນ ເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍເນບັດ, ຂ້າຣາຊະການຂອງໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງດາວິດ, ໄດ້ລຸກຂຶ້ນກະບົດຕໍ່ເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ.⁷ມີພວກຜູ້ຊາຍໄຮ້ຄ່າ, ຄົນຖ່ອຍຄົນອັນທະພານບາງຄົນມົ້ວສຸມກັນກັບລາວ. ຂານສູ້ກັບເຣໂຮໂບອາມລູກຊາຍຂອງໂຊໂລໂມນ, ເມື່ອເຣໂຮໂບອາມຍັງນ້ອຍຢູ່ ແລະ ຂາດປະສົບການ ແລະ ໃຈອ່ອນແອຕ້ານທານພວກເຂົາບໍ່ໄຫວ.

⁸ບັດນີ້ ທ່ານຄິດວ່າຈະຕໍ່ຕ້ານຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະຢາເວທີ່ຢູ່ໃນມືລູກຫລານຂອງດາວິດ. ເພາະທ່ານທັງຫລາຍເປັນຄົນຫມູ່ໃຫຍ່, ແລະ ມີພະເປັນລູກງົວຄຳທີ່ເຢໂຣໂບອາມສ້າງໄວ້ໃຫ້ທ່ານ.⁹ທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຂັບໄລ່ປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວ, ລູກຫລານຂອງອາໂຣນ, ແລະ ຄົນເລວີອອກໄປຫລື? ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ ຕັ້ງປະໂລຫິດສຳລັບຕົນເອງຄືຊົນຊາດທັງຫລາຍຫລື? ຜູ້ໃດທີ່ນຳງົວຫນຸ່ມ ແລະ ແກະຜູ້ເຈັດໂຕມາຊຳຣະຕົວໃຫ້ບໍຣິສຸດໄວ້ ຈະໄດ້ເປັນປະໂລຫິດຂອງສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນພະແທ້.

¹⁰ແຕ່ສຳລັບເຮົາທັງຫລາຍ, ພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍ, ແລະ ເຮົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມພຣະອົງ. ເຮົາມີປະໂລຫິດ, ຜູ້ບົວລະບັດພຣະຢາເວເປັນລູກຫລານຂອງອາໂຣນ, ແລະ ທັງມີຄົນເລວີເຮັດວຽກຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ.¹¹ພວກເຂົາຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວທຸກເຊົ້າທຸກແລງ ທັງເຄື່ອງຫອມ. ພວກເຂົາກຽມທັງເຂົ້າຈີ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະພັກເທິງ ໂຕະບໍຣິສຸດ, ແລະເບິ່ງແຍງຄັນຕະກຽງຄຳ ພ້ອມທັງຕະກຽງ, ເພື່ອໃຫ້ຕະກຽງລຸກຢູ່ທຸກແລງ. ເພາະເຮົາໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຊາຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ປະຖິ້ມພຣະອົງເສຍ.

¹²ແລະເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ກັບເຮົາ ຊົງເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງເຮົາ, ແລະ ປະໂລຫິດຂອງພຣະອົງກັບແກເສິກພ້ອມທີ່ຈະເປົ່າເອີ້ນເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບທ່ານ. ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນເອີຍ, ຂໍຢ່າຕໍ່ສູ້ກັບພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານ, ເພາະທ່ານຈະບໍ່ຊະນະເລີຍ.”

¹³ແຕ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ສັບຊ້ອນດັກຊຸ້ມຜູ້ຄົນໄວ້ເພື່ອຈະອ້ອມມາຫາພວກເຂົາ; ຈາກເບື້ອງຫລັງ ດັ່ງນັ້ນ ກອງທະຫານຂອງພະອົງກໍຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຢູດາ, ແລະ ກອງຊຸ້ມກໍຢູ່ຂ້າງຫລັງພວກເຂົາ.¹⁴ເມື່ອຢູດາຫລຽວເບິ່ງຫລັງ, ການເສິກກໍຢູ່ຂ້າງຫນ້າ ແລະຂ້າງຫລັງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລະ ບັນດາປະໂລຫິດກໍເປົ່າແກ.¹⁵ແລ້ວຄົນຂອງຢູດາກໍເປັ່ງສຽງຮ້ອງທຳນອງເສິກ; ແລະເມື່ອຄົນຢູດາຮ້ອງຂຶ້ນ, ຢູ່ມາພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ເຢໂຣໂບອາມ ແລະ ອິສະຣາເອນທັງປວງພ່າຍແພ້ໄປຕໍ່ອາບີຢາ ແລະ ຢູດາ.

¹⁶ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າຢູດາ, ແລະ ພຣະເຈົ້າຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງອາບີຢາ.¹⁷ອາບີຢາ ແລະປະຊາຊົນຂອງພະອົງກໍຂ້າພວກເຂົາຢ່າງຫລວງຫລາຍ; ຄົນອິສະຣາເອນທີ່ຄັດເລືອກແລ້ວຈຶ່ງລົ້ມຕາຍ 500,000 ຄົນ.¹⁸ນີ້ແຫລະ, ຄົນອິສະຣາເອນທີ່ຖືກປາບປາມໃນເທື່ອນັ້ນ; ຄົນຢູດາກໍຊະນະ ເພາະພວກເຂົາເພິ່ງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.¹⁹ອາບີຢາໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມເຢໂຣໂບອາມ; ພະອົງໄດ້ຍຶດເອົາຫົວເມືອງຈາກພະອົງຄື ຄືເມືອງເບັດເອນກັບຫມູ່ບ້ານຂອງເມືອງນັ້ນ, ເຢຊານາກັບຫມູ່ບ້ານຂອງເມືອງນັ້ນ, ແລະ ເອຟະໂຣນກັບຫມູ່ຂອງເມືອງນັ້ນ.²⁰ເຢໂຣໂບອາມບໍ່ໄດ້ຟື້ນອຳນາດຂອງພະອົງໃນຣາຊະການຂອງອາບີຢາ; ພຣະຢາເວຊົງປຣະຫານພະອົງໃຫ້ສິ້ນພະຊົນເສຍ.²¹ແຕ່ຝ່າຍອາບີຢາກໍມີອຳນາດຫລາຍຂຶ້ນ; ພະອົງຊົງມີມະເຫສີສິບສີ່ອົງ ແລະ ໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍຊາວສອງອົງ ແລະ ລູກສາວສິບຫົກອົງ.²²ຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງອາບີຢາ, ວິທີການ, ແລະ ພະດຳຣັດຂອງພະອົງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງຜູ້ທຳນວາຍອິດໂດ.

14

¹ອາບີຢາຈຶ່ງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຝັງພະສົບໄວ້ໃນນະຄອນດາວິດ. ອາຊາລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແທນພະອົງ. ໃນຣາຊະການຂອງອາຊາແຜ່ນດິນໄດ້ສະຫງົບຢູ່ສິບປີ.²ອາຊາຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ດີ ແລະເປັນທີ່ຊອບໃນສາຍພຣະເນດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ.³ພະອົງຊົງກຳຈັດແທ່ນບູຊາພະຕ່າງດ້າວ ແລະ ປູຊະນີຍະສະຖານສູງທັງຫລາຍ. ມ້າງເສົາສັກສິດລົງ ແລະ ໄດ້ລົ້ມເສົາຮູບເຄົາຣົບເສຍ.⁴ພະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ຢູດາສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ, ແລະ ໃຫ້ຮັກສາກົດຫມາຍກັບພຣະບັນຍັດ.

⁵ພະອົງຊົງກຳຈັດປູຊະນີຍະສະຖານສູງ ແລະ ແທ່ນເຄື່ອງຫອມອອກໄປຈາກຫົວເມືອງທັງຫມົດຂອງຢູດານຳ. ຣາຊະອານາຈັກກໍໄດ້ສະຫງົບຢູ່ພາຍໃຕ້ພະອົງ.⁶ພະອົງຊົງສ້າງຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມໃນຢູດາ, ເພາະແຜ່ນດິນກໍສະຫງົບ, ແລະ ພະອົງບໍ່ໄດ້ເຮັດສົງຄາມໃນປີເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງປຣະທານຄວາມສະຫງົບແກ່ພະອົງ.

⁷ເພາະອາຊາກ່າວກັບຢູດາວ່າ, “ໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍສ້າງຫົວເມືອງເຫລົ່ານີ້ ແລະ ອ້ອມດ້ວຍກຳແພງຫໍຄອຍ, ປະຕູເມືອງ ແລະ ດ່ານ; ແຜ່ນດິນຍັງເປັນຂອງເຮົາ ເພາະເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ. ເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານຄວາມສະຫງົບສຸກທຸກດ້ານ.” ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງສ້າງສາ ແລະ ຈະເຣີນຂຶ້ນ.⁸ອາຊາຊົງມີກອງທັບດ້ວຍໂລ່ໃຫຍ່ ແລະ ຫອກ; ຈາກຢູດາ 300,000 ຄົນ ແລະ ຈາກເບັນຢາມິນຊຶ່ງຖືໂລ່ ແລະ ທະນູ 280,000 ຄົນ. ທັງຫມົດເປັນທະຫານເອກ.

⁹ເຊຣາຊາວເອທີໂອເປຍໄດ້ອອກມາຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາດ້ວຍກອງທັບຫນຶ່ງລ້ານຄົນ ແລະ ລົດຮົບສາມຮ້ອຍຄັນ ແລະ ພtອົງໄດ້ມາຮອດເມືອງມາເຣຊາ.¹⁰ແລະອາຊາຊົງຍົກອອກໄປປະທະກັບພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຕັ້ງແນວຮົບໃນພູເຂົາເຊຟາທາທີ່ມາເຣຊາ.¹¹ອາຊາຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍໄດ້ຢ່າງພຣະອົງ ໃນການສູ້ຮົບກັນລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ມີກຳລັງເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງປະເຊີນກັບຄົນຫລວງຫລາຍ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງທັງຫລາຍ ຂໍຊົງຊ່ວຍພວກຂ້າພະອົງ, ເພາະຂ້າພະອົງທັງຫລາຍເພິ່ງພຣະອົງ, ແລະ ຂ້າພະອົງມາຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຫມູ່ໃຫຍ່ນີ້ໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍ; ຂໍຢ່າໃຫ້ມະນຸດຊະນະພຣະອົງ.”

¹²ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງໃຫ້ຊາວເອທີໂອເປຍພ່າຍແພ້ຕໍ່ອາຊາ ແລະ ຕໍ່ຢູດາ; ຊາວເອທີໂອເປຍກໍຫນີໄປ.¹³ອາຊາ ແລະທະຫານທີ່ຢູ່ກັບພະອົງກໍໄລ່ຕາມພວກເຂົາໄປເຖິງເມືອງເກຣາ. ຊາວເອທີໂອເປຍລົ້ມ ຕາຍຫລາຍຈົນບໍ່ເຫລືອຈັກຊີວິດດຽວ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ແຕກພ່າຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະກອງທັບຂອງພຣະອົງ. ຄົນຢູດາເກັບຂອງທີ່ຍຶດໄດ້ຢ່າງຫລວງຫລາຍ.¹⁴ພວກເຂົາຍັງໂຈມຕີບັນດາຫົວເມືອງຮອບເມືອງເກຣາ, ເພາະວ່າຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ພຣະຢາເວໄດ້ມາເທິງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ປຸ້ນຫົວເມືອງທັງຫມົດ, ແລະ ເພາະມີສິ່ງຂອງທີ່ຍຶດໄດ້ໃນນັ້ນຫລາຍ.¹⁵ພວກເຂົາໄດ້ໂຈມຕີເຕັນຂອງຜູ້ທີ່ມີງົວ; ພວກເຂົາໄດ້ຢຶດເອົາແກະໄປຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ແລະ ອູດດ້ວຍ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍກັບໄປເຢຣູຊາເລັມ.

15

¹ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະເດັດມາສະຖິດກັບອາຊາຣີຢາລູກຊາຍໂອເດັດ.²ເພິ່ນຈິ່ງອອກໄປເຝົ້າອາຊາທູນພະອົງວ່າ, “ຂ້າແດ່ອາຊາ ແລະ ຢູດາ ກັບເບັນຢາມິນທັງປວງ ຂໍຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າ: ພຣະຢາເວຊົງສະຖິດກັບທ່ານທັງຫລາຍ, ກໍຕໍ່ເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍຢູ່ກັບພຣະອົງ. ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍສະແຫວງຫາພຣະອົງ, ທ່ານກໍຈະພົບພຣະອົງ; ແຕ່ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍປະຖິ້ມພຣະອົງ, ພຣະອົງຈະຊົງປະຖິ້ມທ່ານທັງຫລາຍ.

³ອິສຣາເອນຢູ່ໂດຍປາສະຈາກພຣະເຈົ້າອົງທ່ຽງແທ້ເປັນເວລາດົນ, ບໍ່ມີປະໂລຫິດຜູ້ສັ່ງສອນ, ແລະ ບໍ່ມີກົດຫມາຍ.⁴ແຕ່ເມື່ອເຖິງຄາວພວກເຂົາທຸກຍາກລຳບາກ ພວກເຂົາຫັນມາຫາພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ແລະ ສະແຫວງຫາພຣະອົງ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍພົບພຣະອົງ.⁵ໃນສມັຍນັ້ນບໍ່ມີສັນຕິພາບແກ່ຜູ້ທີ່ອອກໄປ, ຫລືຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາ; ເພາະມີການວຸ້ນວາຍລົບກວນຊາວເມືອງທັງຫລາຍນັ້ນ.

⁶ພວກເຂົາແຕກແຍກກັນເປັນພວກ, ປະຊາຊາດຕໍ່ປະຊາຊາດ, ແລະ ເມືອງຕໍ່ເມືອງ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງລົບກວນພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ.⁷ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງກ້າຫານ, ຢ່າໃຫ້ມືຂອງທ່ານອ່ອນລົງ, ເພາະວ່າກິຈະການຂອງທ່ານຈະໄດ້ຮັບບຳເຫນັດ.”

⁸ເມື່ອອາຊາຊົງຮັບຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ຄືຄຳທຳນວາຍຂອງໂອເດັດຜູ້ທຳນວາຍ, ພະອົງກໍຊົງມີພະທັຍກ້າຂຶ້ນ ແລະ ຊົງກຳຈັດສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຈາກແຜ່ນດິນຢູດາ ແລະ ເບັນຢາມິນຈົນຫມົດ, ແລະ ຈາກຫົວເມືອງຊຶ່ງພະອົງຍຶດມາໄດ້ຈາກພູເຂົາເອຟຣາຢິມ, ແລະ ພະອົງຊົງສ້ອມແປງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າລະບຽງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁹ພະອົງຊົງຮວບຮວມຢູດາ ແລະ ເບັນຢາມິນທັງປວງ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈາກເອຟຣາຢິມ ມານາເຊ ແລະ ຈາກຊິເມໂອນຜູ້ອາສັຍຢູ່ກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ເພາະຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍໄດ້ຫລົບຫນີມາຫາພະອົງຈາກອິສະຣາເອນ, ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງສະຖິດຢູ່ກັບພະອົງ.

¹⁰ພວກເຂົາຊຸມນຸມກັນທີ່ເຢຣູຊາເລັມໃນເດືອນທີສາມ, ຂອງປີທີສິບຫ້າໃນຣາຊະການຂອງອາຊາ.¹¹ພວກເຂົາຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວໃນມື້ນັ້ນຈາກເຄື່ອງຂອງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດມາ: ມີງົວເຖິກເຈັດຮ້ອຍໂຕ ແລະ ແກະເຈັດພັນໂຕ.

¹²ພວກເຂົາກໍເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາທີ່ຈະສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈຂອງພວກເຂົາ.¹³ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງວ່າຫາກຜູ້ໃດທີ່ປະຕິເສດທີ່ຈະສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຄວນຈະມີໂທດເຖິງຕາຍ, ບໍ່ວ່ານ້ອຍ ຫລື ໃຫຍ່, ບໍ່ວ່າຊາຍ ຫລື ຍິງ.

¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຄຳສັນຍາສາບານຕໍ່ພຣະຢາເວດ້ວຍສຽງອັນດັງ, ກັບດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງ, ແລະ ດ້ວຍສຽງແກ ແລະ ເຂົາສັດ.¹⁵ຄົນຢູດາທັງປວງກໍຊົມຊື່ນຍິນດີເພາະຄຳສາບານນັ້ນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິຍານດ້ວຍສຸດໃຈຂອງຕົນ, ແລະ ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍສຸດຄວາມປຣາດຖນາຂອງຕົນ, ແລະ ພວກເຂົາກໍພົບພຣະອົງ. ພຣະຢາເວຊົງປຣະທານໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມສະຫງົບສຸກຮອບດ້ານ.

¹⁶ເຖິງວ່າມາອາກາແມ່ຂອງກະສັດອາຊາ ພະອົງກໍຊົງຖອດອອກຈາກການເປັນພະມານດາ, ເພາະພະນາງໄດ້ເຮັດຮູບເຄົາຣົບອັນຫນ້າກຽດຊັງໃນເສົາຮູບເຄົາຣົບ. ອາຊາຊົງທຳລາຍຮູບເຄົາຣົບຂອງພະນາງລົງ, ແລະບົດ ແລ້ວເຜົາເສຍທີ່ຫ້ວຍນ້ຳກິດໂຣນ.¹⁷ແຕ່ສະຖານສູງຕ່າງໆຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກຮື້ອອກຫມົດຈາກອິສະຣາເອນ. ຢ່າງໃດກໍດີ ພະທັຍຂອງອາຊາກໍບໍຣິສຸດຕະຫລອດຣາຊະການຂອງພະອົງ.¹⁸ພະອົງຊົງນຳເຄື່ອງອຸທິດຖວາຍຂອງຜູ້ເປັນພຣະຣາຊະບິດາ ແລະ ລວມທັງເຄື່ອງທີ່ພະອົງເອງຊົງອຸທິດຖວາຍ ມີເງິນ ແລະ ຄຳ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹⁹ບໍ່ມີສົງຄາມອີກຈົນປີທີສາມສິບຫ້າໃນຣາຊະການຂອງອາຊາ.

16

¹ໃນປີທີສາມສິບຫົກແຫ່ງຣາຊະການອາຊາ, ບາອາຊາ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ກັບຢູດາ ແລະ ໄດ້ສ້າງເມືອງຣາມາ, ເພື່ອວ່າພະອົງຈະບໍ່ຊົງໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດອອກໄປ ຫລືເຂົ້າມາຫາແຜ່ນດິນຂອງອາຊາ, ກະສັດຂອງຢູດາ.

²ແລ້ວອາຊາຊົງເອົາເງິນ ແລະ ຄຳຈາກຄັງຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຈາກລາຊະສຳນັກ, ແລະ ສົ່ງໄປໃຫ້ເບັນຮາດັດກະສັດແຫ່ງອາລາມຜູ້ປະທັບໃນເມືອງດາມາເຊ. ໄດ້ກ່າວວ່າ,³“ຂໍໃຫ້ມີຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະພະອົງ, ດັ່ງທີ່ມີຢູ່ກັບບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ບິດາຂອງພະອົງ. ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງເງິນ ແລະ ຄຳມາໃຫ້ພະອົງ. ຂໍສະເດັດໄປທຳລາຍສັນຍາຂອງພະອົງທີ່ມີກັບບາອາຊາ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະຖອຍທັບໄປຈາກຂ້າພະເຈົ້າ.”

⁴ເບັນຮາດັດຊົງເຊື່ອຟັງກະສັດອາຊາ ແລະ ສົ່ງຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງທັບຂອງພະອົງໄປຕໍ່ສູ້ກັບຫົວເມືອງຂອງອິສະຣາເອນ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໂຈມຕີເມືອງອີໂຢນ, ດານ, ອາເບັນມາຢິມ, ແລະ ຫົວເມືອງຄັງຫລວງທັງຫມົດຂອງນັບທາລີ.⁵ຕໍ່ມາເມື່ອບາອາຊາຊົງໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນ, ພະອົງຊົງຢຸດສ້າງເມືອງຣາມາ, ແລະ ໃຫ້ພະຣາຊະກິດຂອງພະອົງຢຸດຊະງັກ.⁶ແລ້ວກະສັດອາຊາຊົງນຳຢູດາທັງຫມົດ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍຂົນຫີນຂອງເມືອງຣາມາ ແລະ ເຄື່ອງໄມ້ຂອງເມືອງນັ້ນ ຊຶ່ງບາອາຊາໃຊ້ສ້າງ. ແລ້ວກະສັດອາຊາໄດ້ຊົງໃຊ້ສິ່ງກໍ່ສ້າງນັ້ນເອົາມາສ້າງເມືອງເກບາ ແລະ ເມືອງມິດຊະປາ.

⁷ເວລານັ້ນຮານານີຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ມາເຝົ້າອາຊາ, ກະສັດຂອງຢູດາ, ແລະ ທູນພະອົງວ່າ, “ເພາະທ່ານເພິ່ງກະສັດຂອງຊີເຣຍ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ເພິ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ເພາະສະນັ້ນ ກອງທັບຂອງກະສັດຊີເຣຍຈຶ່ງໄດ້ຫລຸດພົ້ນມືທ່ານໄປ.⁸ຄົນເອທີໂອເປຍ ແລະ ຊາວລີເບຍບໍ່ແມ່ນກອງທັບໃຫຍ່, ທີ່ມີຣົດຮົບ ແລະ ທະຫານມ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍຫລື? ແຕ່ເພາະທ່ານເພິ່ງພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຈະຊົງມອບພວກເຂົາທັງຫລາຍໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ.

⁹ເພາະວ່າພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວກໍຢູ່ເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ, ເພື່ອສະແດງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງໂດຍເຫັນແກ່ຜູ້ທີ່ມີໃຈຈິງຕໍ່ພຣະອົງ. ໃນເລື່ອງນີ້ທ່ານໄດ້ເຮັດຢ່າງໂງ່ຈ້າ. ເພາະຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປທ່ານຈະມີການເສິກສົງຄາມ.”¹⁰ຝ່າຍອາຊາກໍຊົງຮ້າຍຕໍ່ຜູ້ທຳນວາຍນັ້ນ; ແລະພະອົງຈັບລາວຂັງໄວ້ໃນຄຸກ, ເພາະພະອົງຊົງຮ້າຍຫລາຍແກ່ລາວໃນເລື່ອງນີ້. ໃນເວລາດຽວກັນ, ອາຊາຍັງໄດ້ຊົງຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນບາງຄົນດ້ວຍ.

¹¹ເບິ່ງແມ, ພະຣາຊະກິດຂອງອາຊາ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນສຸດທ້າຍ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະອິສະຣາເອນ.¹²ໃນປີທີສາມສິບເກົ້າແຫ່ງຣາຊະການຂອງພະອົງ, ອາຊາຊົງເປັນພະຍາດທີ່ພະບາດຂອງພະອົງ; ພະຍາດຂອງພະອົງກໍຮ້າຍແຮງຫລາຍ. ແມ່ນວ່າ, ເປັນພະຍາດຢູ່ພະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຊົງສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ, ແຕ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກແພດຫມໍ.

¹³ອາຊາຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ; ພະອົງສິ້ນພະຊົນໃນປີທີສີ່ສິບເອັດແຫ່ງຣາຊະການຂອງພະອົງ.¹⁴ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນຂຸມຝັງສົບຂອງພະອົງ, ຊຶ່ງພະອົງໄດ້ສະກັດໄວ້ແລ້ວໃນນະຄອນດາວິດ. ພວກເຂົາວາງພະສົບຂອງພະອົງໄວ້ເທິງແທ່ນທີ່ມີເຄື່ອງຫອມຕ່າງເຕັມໄປຫມົດ ຊຶ່ງຊ່າງປຸງເຄື່ອງຫອມໄດ້ປຸງໄວ້. ແລະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກໍ່ແປວໄຟໃຫຍ່ຖວາຍພະອົງ.

17

¹ເຢໂຮຊາຟັດລູກຊາຍຂອງພະອົງຂຶ້ນປົກຄອງແທນພະອົງ. ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ຊົງເສີມກຳລັງທະຫານຕໍ່ສູ້ອິສະຣາເອນ.²ພະອົງຊົງວາງກຳລັງທະຫານໄວ້ໃນຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມທັງປວງຂອງຢູດາ, ແລະ ຊົງຕັ້ງທະຫານປະຈຳປ້ອມໃນແຜ່ນດິນຢູດາ ແລະ ໃນຫົວເມືອງເອຟຣາຢິມ, ຊຶ່ງອາຊາບິດາຂອງພະອົງໄດ້ຍຶດໄວ້.

³ພຣະຢາເວຊົງສະຖິດກັບເຢໂຮຊາຟັດ ເພາະພະອົງຊົງດຳເນີນໃນທາງຂອງດາວິດ ບິດາຂອງພະອົງ, ແລະ ພະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງສະແຫວງຫາບັນດາພະບາອານ.⁴ແຕ່ພະອົງໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງບິດາພະອົງ, ແລະ ດຳເນີນໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ໄດ້ຊົງດຳເນີນຕາມອິສະຣາເອນເລີຍ.

⁵ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງສະຖາປະນາຣາຊະອານາຈັກໄວ້ໃນພະຫັດຂອງພະອົງ, ແລະ ທັງຢູດາກໍນຳເຄື່ອງບັນນາການມາຖວາຍເຢໂຮຊາຟັດ. ພະອົງຈຶ່ງຮັ່ງມີຢ່າງຫລວງຫລາຍ ແລະ ມີກຽຕ.⁶ພະທັຍຂອງພະອົງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃນເສັ້ນທາງຂອງພຣະຢາເວ. ພະອົງຈຶ່ງຊົງກຳຈັດປູຊະນີຍະສະຖານສູງ ແລະ ບັນດາເສົາຮູບເຄົາຣົບໄປຈາກຢູດາ.

⁷ໃນປີທີສາມແຫ່ງຣາຊະການຂອງພະອົງ ພະອົງຊົງໃຊ້ເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງຄື ເບັນຮາຍ, ໂອບາດີຢາ, ເຊຄາຣີຢາ, ເນທາເນນ ແລະ ມີກາຢາ, ໄປສັ່ງສອນໃນຫົວເມືອງຂອງຢູດາ.⁸ມີຄົນເລວີໄປກັບພວກເຂົາດ້ວຍຄື ເຊມາຢາ, ເນທານີອາ, ເຊບາດີຢາ, ອາສາເຮນ, ເຊມີຣາໂມດ, ເຢໂຮນາທານ, ອາໂດນີຢາ, ແລະ ໂຕບີຢາ; ແລະ ໂຕບອາໂດນີຢາ ຄົນເລວີ ພ້ອມກັບຄົນເຫລົ່ານີ້ມີ ເອລີຊາມາ ແລະ ເຢໂຮຣາມ ຜູ້ເປັນປະໂລຫິດ.⁹ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ສັ່ງສອນໃນຢູດາ, ມີຫນັງສືພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວໄປກັບພວກເຂົາດ້ວຍ. ພວກເຂົາທ່ຽວໄປທົ່ວຫົວເມືອງທັງຫມົດແຫ່ງຢູດາ ແລະ ໄດ້ສັ່ງສອນທ່າມກາງປະຊາຊົນ.

¹⁰ຄວາມຢ້ານກົວອັນມາຈາກພຣະຢາເວຕົກຢູ່ເຫນືອບັນດາຣາຊະອານາຈັກແຫ່ງແຜ່ນດິນຕ່າງທີ່ຢູ່ຮອບຢູດາ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດສົງຄາມກັບເຢໂຮຊາຟັດ.¹¹ຄົນຟີລິສະຕີນບາງພວກໄດ້ນຳເອົາຂອງຂວັນມາຖວາຍເຢໂຮຊາຟັດ, ແລະ ນຳເງິນມາເປັນບັນນາການ. ພວກອາຫລັບໄດ້ນຳຝູງແບ້ແກະ ຄືແກະຜູ້ 7,700 ໂຕ, ແລະ ແບ້ຜູ້ 7,700 ໂຕມາຖວາຍພະອົງ.

¹²ເຢໂຮຊາຟັດຊົງຈະເລີນຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນເປັນລຳດັບ. ພະອົງຊົງສ້າງປ້ອມ ແລະ ຫົວເມືອງຄັງຫລວງໄວ້ໃນຢູດາ.¹³ພະອົງຊົງມີພະຣາຊະກິດຫລວງຫລາຍໃນຫົວເມືອງຂອງຢູດາ, ແລະ ພະອົງຊົງມີທະຫານຜູ້ເກັ່ງກ້າໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.

¹⁴ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຈຳນວນຕາມເຮືອນບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາຄື ຂອງຢູດາ, ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງພັນມີ ອັດນາຜູ້ບັງຄັບບັນຊາ, ພ້ອມກັບທະຫານ 300,000 ຄົນ;¹⁵ຖັດລາວໄປຄື ເຢໂຮຮານັນ ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາ, ແລະ ພ້ອມກັບ 280,00 ຄົນ;¹⁶ຖັດຈາກອາມາສີຢາ ລູກຊາຍຊິກຣີ, ເປັນຄົນອາສາສະຫມັກເພື່ອການບົວລະບັດພຣະຢາເວ; ແລະ ພ້ອມກັບທະຫານສອງແສນຄົນ.¹⁷ຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນຄື ເອລີອາດາທະຫານທີ່ເກັ່ງ, ກັບຄົນ 200,000 ຄົນພ້ອມດ້ວຍທະນູ ແລະ ໂລ່;¹⁸ຖັດລາວໄປຄື ເຢໂຮຊາບັດ, ແລະ ພ້ອມກັບຄົນຕິດອາວຸດ 180,000 ຄົນ.¹⁹ເຫລົ່ານີ້ເປັນຂ້າຣາຊະການຂອງກະສັດ, ນອກເຫນືອຈາກຜູ້ທີ່ກະສັດຊົງວາງໄວ້ໃນຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມທົ່ວແຜ່ນດິນຢູດາ.

18

¹ບັດນີ້, ຝ່າຍເຢໂຮຊາຟັດຊົງຮັ່ງມີ ແລະ ມີກຽຕຍິ່ງໃຫຍ່; ພະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ພະອົງເອງເປັນທອງແຜ່ນດຽວກັນກັບອາຮາບດ້ວຍການໃຫ້ລູກຊາຍອົງຫນຶ່ງຂອງພະອົງແຕ່ງງານກັບລູກສາວຂອງອາຮາບ.²ຄັນລ່ວງມາຫລາຍປີ, ພະອົງສະເດັດລົງໄປເຝົ້າອາຮາບໃນຊາມາເຣຍ. ອາຮາບຊົງຂ້າແກະ ແລະ ງົວຫລາຍໂຕສຳລັບພະອົງ ແລະ ສຳລັບທະຫານທີ່ມາກັບພະອົງ. ອາຮາບຊົງຊັກຊວນພະອົງໃຫ້ຂຶ້ນໄປຕໍ່ສູ້ກັບຣາໂມດກິເລອາດ.³ອາຮາບ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ກ່າວກັບເຢໂຮຊາຟັດ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາວ່າ, “ທ່ານຈະໄປກັບຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຣາໂມດກິເລອາດຫລືບໍ?” ພະອົງທູນຕອບກະສັດອາຮາບວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນຄືກັບທີ່ທ່ານເປັນ, ແລະ ປະຊາຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນດັ່ງປະຊາຊົນຂອງທ່ານ; ເຮົາຈະຢູ່ກັບທ່ານໃນສົງຄາມນັ້ນ.”

⁴ເຢໂຮຊາຟັດກ່າວກັບກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນວ່າ, “ຂໍສອບຖາມເບິ່ງພຣະຄັມຈາກພຣະຢາເວມື້ນີ້ກ່ອນ.”⁵ແລ້ວກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນກໍເອີ້ນປະຊຸມພວກຜູ້ທຳນວາຍ, ປະມານສີ່ຮ້ອຍຄົນ, ແລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຄວນທີ່ເຮົາຈະໄປຕີຣາໂມດກິເລອາດຫລືບໍ່ ຫລື ເຮົາບໍ່ຄວນໄປ?” ພວກເຂົາທັງຫລາຍທູນຕອບວ່າ, “ຂໍເຊີນສະເດັດຂຶ້ນໄປໂລດ, ເພາະພຣະເຈົ້າຈະຊົງມອບໄວ້ໃນພະຫັດຂອງກະສັດ.”

⁶ແຕ່ເຢໂຮຊາຟັດທູນວ່າ, “ບ່ອນນີ້ບໍ່ມີຜູ້ທຳນວາຍຂອງພຣະຢາເວຈັກຄົນຫນຶ່ງເລີຍບໍ ຊຶ່ງເຮົາຈະສອບຖາມໄດ້?”⁷ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນທູນເຢໂຮຊາຟັດວ່າ, “ຍັງມີຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ ຊຶ່ງເຮົາຈະໃຫ້ທູນຖາມພຣະຢາເວໄດ້, ຄືມີຄາຢາລູກຊາຍຂອງອິມລາ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຊັງລາວ ເພາະລາວທຳນວາຍແຕ່ຄວາມຮ້າຍສະເຫມີ ບໍ່ເຄີຍບອກຄວາມດີກ່ຽວກັບຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ.” ຝ່າຍເຢໂຮຊາຟັດທູນວ່າ, “ຂໍກະສັດຢ່າກ່າວດັ່ງນັ້ນເລີຍ.”⁸ແລ້ວກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນຈຶ່ງເອີ້ນຂ້າຣາຊະການປະຈຳວັງຄົນຫນຶ່ງເຂົ້າມາ ແລະ ກ່າວສັ່ງວ່າ, “ໄປພາມີກາຢາລູກຊາຍອິມລາມາໄວ.”

⁹ບັດນີ້ຝ່າຍກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ແລະ ເຢໂຮຊາຟັດກະສັດແຫ່ງຢູດາ ຕ່າງປຣະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງ, ຊົງນຸ່ງເຄື່ອງປະຈຳຕຳແຫນ່ງຂອງພະອົງ, ໃນບ່ອນວ່າງຊື່ທາງເຂົ້າປະຕູເມືອງຊາມາເຣຍ, ແລະ ຜູ້ທຳນວາຍທັງປວງກໍພວມທຳນວາຍຖວາຍເພິ່ນຢູ່.¹⁰ແລ້ວເຊເດກີຢາລູກຊາຍເຄນາອານາ ຈຶ່ງເອົາເຫລັກເຮັດເປັນເຂົາ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ‘ດ້ວຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ເຈົ້າຈະຊຸກຄົນຊີເຣຍໄປຈົນພວກເຂົາຖືກທຳລາຍຫມົດ.’”¹¹ບັນດາຜູ້ທຳນວາຍກໍທຳນວາຍຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ, ທູນວ່າ, “ຂໍສະເດັດຂຶ້ນໄປຣາໂມດກິເລອາດເຖີດ ແລະ ຈະມີຊັຍຊະນະ, ເພາະພຣະຢາເວຈະຊົງມອບເມືອງນັ້ນໄວ້ໃນພະຫັດຂອງກະສັດ.”

¹²ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ໄປຫາມີກາຢາໄດ້ບອກເພິ່ນ, ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຖ້ອຍຄຳຂອງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍກໍເວົ້າສິ່ງທີ່ດີແກ່ກະສັດເປັນປາກດຽວກັນ. ຂໍໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານເປັນເຫມືອນຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນຫນຶ່ງໃນພວກນັ້ນ ແລະ ເວົ້າແຕ່ສິ່ງທີ່ດີ.”¹³ແຕ່ມີກາຢາຕອບວ່າ, “ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າຢ່າງໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າຢ່າງນັ້ນ.”¹⁴ເມື່ອເພິ່ນມາເຝົ້າກະສັດ, ກະສັດກ່າວຖາມເພິ່ນວ່າ, “ມີກາຢາ, ຄວນທີ່ເຮົາຈະໄປຕີຣາໂມດກິເລອາດບໍ່ ຫລື ເຮົາບໍ່ຄວນໄປ?” ເພິ່ນທູນຕອບພະອົງວ່າ, “ຂໍເຊີນສະເດັດຂຶ້ນໄປ ແລະ ຈະມີຊັຍຊະນະ! ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຖືກມອບໄວ້ໃນພະຫັດຂອງພະອົງ.”

¹⁵” ແຕ່ກະສັດກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, “ເຮົາໄດ້ໃຫ້ເຈົ້າປະຕິຍານຈັກເທື່ອແລ້ວວ່າ ເຈົ້າຈະເວົ້າກັບເຮົາແຕ່ຄວາມຈິງໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ?”¹⁶ດັ່ງນັ້ນມີຄາຢາຈຶ່ງທູນວ່າ, “ຂ້າພະອົງໄດ້ເຫັນຄົນອິສະຣາເອນທັງປວງກະຈັດກະຈາຍຢູ່ເທິງພູເຂົາ, ເປັນເຫມືອນແກະທີ່ບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ, ແລະ ພຣະຢາເວາກ່າວວ່າ, ‘ຄົນເຫລົ່ານີ້ບໍ່ມີເຈົ້ານາຍ. ໃຫ້ເຂົາກັບເມືອເຮືອນຂອງຕົນໂດຍສະຫວັດດີພາບສາ.’”

¹⁷ດັ່ງນັ້ນກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນຈຶ່ງທູນເຢໂຮຊາຟັດວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກທ່ານແລ້ວບໍ່ແມ່ນຫລືວ່າ ລາວຈະບໍ່ທຳນວາຍສິ່ງດີກ່ຽວກັບຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ, ມີແຕ່ສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຕ່າງຫາກ?”¹⁸ແລ້ວມີກາຢາທູນວ່າ “ສະນັ້ນ ຂໍຮັບຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ: ຂ້າພະອົງໄດ້ເຫັນພຣະຢາເວປະທັບເທິງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ, ແລະ ບັນດາບໍລິວານແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຢືນຢູ່ຂ້າງຂວາພຣະຫັດ ແລະ ຂ້າງຊ້າຍ.

¹⁹ພຣະຢາເວາກ່າວວ່າ, ‘ຜູ້ໃດຈະຫລອກລວງອາຮາບ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະຂຶ້ນໄປ ແລະ ລົ້ມລົງທີ່ຣາໂມດກິເລອາດ?’ ບາງຄົນກໍທູນຢ່າງນີ້ ບາງຄົນກໍທູນຢ່າງນັ້ນ.

²⁰ແລ້ວມີວິນຍານດວງຫນຶ່ງມາເຝົ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ ແລະ ທູນວ່າ, ‘ຂ້າພະອົງຈະຫລອກລວງພວກເຂົາເອງ.’ ພຣະຢາເວກ່າວກັບວິນຍານນັ້ນວ່າ, ‘ຈະເຮັດຢ່າງໃດ?’²¹ຝ່າຍວິນຍານນັ້ນກໍທູນວ່າ, ‘ຂ້າພະອົງຈະອອກໄປ ແລະ ຈະເປັນວິນຍານຂີ້ຕົວະຢູ່ໃນປາກຂອງຜູ້ທຳນວາຍຂອງພວກເຂົາທຸກຄົນ.’ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ‘ເຈົ້າໄປຫລອກລວງພວກເຂົາໄດ້, ແລະ ເຈົ້າຈະເຮັດໄດ້ສຳເລັດ. ຈົ່ງໄປເຮັດເຊັ່ນນັ້ນສາ.’

²²ບັດນີ້ ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວຊົງໃສ່ວິນຍານຂີ້ຕົວະໃນປາກຂອງພວກຜູ້ທຳນວາຍຂອງພະອົງ, ແລະ ພຣະຢາເວຊົງລັ່ນພຣະຄັມເວົ້າເປັນຄວາມຮ້າຍກ່ຽວກັບພະອົງ.”

²³ແລ້ວເຊເດກີຢາລູກຊາຍເຄນາອານາ, ໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້, ແລະຕົບແກ້ມມີກາຢາ, ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວອອກຈາກຂ້ອຍເວົ້າກັບເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ?”²⁴ຝ່າຍມີກາຢາຕອບວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າຈະເຫັນໃນມື້ນັ້ນ, ເມື່ອເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຊັ້ນໃນ ເພິ່ນຈະເຊື່ອງຕົວເຈົ້າໄວ້.”

²⁵ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຈັບມີກາຢາ ພາລາວກັບໄປມອບໃຫ້ອາໂມນ, ຜູ້ວ່າຣາຊະການເມືອງ, ແລະ ແກ່ໂຢອາດລູກຊາຍ.²⁶ພວກເຈົ້າຈົ່ງບອກວ່າ, ‘ກະສັດກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ເອົາຄົນນີ້ໄປຂັງຄຸກເສຍ ໃຫ້ອາຫານແຫ່ງຄວາມທຸກກັບນ້ຳແຫ່ງຄວາມທຸກ, ຈົນກວ່າເຮົາຈະກັບມາໂດຍສະຫວັດດີພາບ.’”²⁷ແລະມີກາຢາທູນວ່າ “ຖ້າພະອົງສະເດັດກັບມາໂດຍສະຫວັດດີພາບ, ພຣະຢາເວກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວໂດຍຂ້າພະອົງ.” ແລະເພິ່ນກ່າວຕໍ່ອີກວ່າ, “ບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍເອີຍ ຂໍຈົ່ງຟັງເຖີດ.”

²⁸ດັ່ງນັ້ນອາຮັບ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ກັບເຢໂຮຊາຟັດ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ຈຶ່ງສະເດັດຂຶ້ນໄປຣາໂມດກິເລອາດ.²⁹ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນກ່າວກັບເຢໂຮຊາຟັດວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າຈະປອມຕົວເຂົ້າໄປເຮັດເສິກ ແຕ່ທ່ານຈົ່ງສວມເຄື່ອງຊົງຂອງທ່ານ.” ດັ່ງນັ້ນກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນກໍຊົງປອມພະອົງ, ແລ້ວທັງສອງພະອົງກໍເຂົ້າເຮັດສົງຄາມ.³⁰ຝ່າຍກະສັດປະເທດຊີເຣຍຊົງບັນຊາບັນດາຜູ້ບັນຊາການຣົດຮົບຂອງພະອົງ, ກ່່າວວ່າ, “ຢ່າຮົບກັບທະຫານນ້ອຍ ຫລືໃຫຍ່. ແຕ່ມຸ້ງໂຈມຕີສະເພາະກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.”

³¹ແລະຢູ່ມາເມື່ອຜູ້ບັນຊາການຣົດຮົບແລເຫັນເຢໂຮຊາຟັດ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍເວົ້າວ່າ, “ນັ້ນເປັນກະສັດອິສະຣາເອນແລ້ວ.” ພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນເຂົ້າໄປຈະສູ້ຮົບກັບພະອົງ, ແຕ່ເຢໂຮຊາຟັດຊົງຮ້ອງຂຶ້ນ, ແລະ ພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງຊ່ວຍພະອົງ. ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ພວກເຂົາທັງຫລາຍອອກໄປຈາກພະອົງ.³²ແລະຢູ່ມາເມື່ອຜູ້ບັນຊາການຣົດຮົບເຫັນວ່າບໍ່ແມ່ນກະສັດອິສະຣາເອນ, ພວກເຂົາກໍຫັນຣົດກັບຈາກການໄລ່ຕາມພະອົງ.

³³ແຕ່ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຍິງທະນູໄປ ແລະ ຖືກກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນເຂົ້າລະຫວ່າງເກັດເກາະແຜ່ນບັງພະອຸລະ. ພະອົງຈຶ່ງຮັບສັ່ງກັບຄົນຂັບຣົດວ່າ, “ຖອຍຫລັງກັບສາ ແລະ ພາເຮົາອອກຈາກການຮົບ, ເພາະເຮົາບາດເຈັບແລ້ວ.”³⁴ມື້ນັ້ນການຮົບກໍດຸເດືອດຂຶ້ນ, ແລະ ກະສັດອິສະຣາເອນກໍດຶງພະອົງເອງຂຶ້ນໄປໃນຣົດຮົບຂອງພະອົງ ຫັນພະພັກເຂົ້າສູ້ຄົນຊີເຣຍຈົນຮອດຕອນແລງ. ແລ້ວປະມານເວລາຕາເວັນຕົກ, ພະອົງກໍສິ້ນພະຊົນ.

19

¹ເຢໂຮຊາຟັດກະສັດແຫ່ງຢູດາສະເດັດກັບໄປໂດຍສະຫວັດດີພາບເຖິງພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.²ແຕ່ເຢຮູລູກຊາຍຮານານີ, ຜູ້ທຳນວາຍ, ໄດ້ອອກໄປເຝົ້າພະອົງ ທູນກະສັດເຢໂຮຊາຟັດວ່າ, “ຄວນທີ່ພະອົງ ຈະຊ່ວຍຄົນອະທັມ? ແລະຮັກຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະຢາເວຫລື? ເພາະເລື່ອງນີ້, ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ອອກມາເຖິງພະອົງ.³ຢ່າງໃດກໍດີ, ພຣະເຈົ້າຍັງພົບຄວາມດີໃນພະອົງຢູ່ຄື ທີ່ໄດ້ຊົງທຳລາຍບັນດາເສົາອາເຊລາເສຍຈາກແຜ່ນດິນ ແລະ ໄດ້ຕັ້ງພະທັຍສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ.”

⁴ເຢໂຮຊາຟັດປຣະທັບຢູ່ທີ່ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ພະອົງຊົງອອກໄປທ່າມກາງປະຊາຊົນອີກ ຕັ້ງແຕ່ເບເອເຊບາຮອດພູເຂົາເອຟຣາຢິມ ແລະ ນຳພວກເຂົາທັງຫລາຍກັບມາຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ.⁵ພະອົງຊົງຕັ້ງຜູ້ປົກຄອງໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ໃນຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມທັງຫມົດຂອງຢູດາ, ແຕ່ລະຫົວເມືອງ.

⁶ພະອົງກ່າວກັບຜູ້ປົກຄອງເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງພິຈາຣະນາສິ່ງທີ່ທ່ານທັງຫລາຍຈະເຮັດ, ເພາະທ່ານບໍ່ໄດ້ພິພາກສາເພື່ອມະນຸດ, ແຕ່ເພື່ອພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງສະຖິດກັບທ່ານໃນການພິພາກສາ.⁷ສະນັ້ນ ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວຢູ່ເຫນືອທ່ານ. ຈົ່ງລະມັດຣະວັງສິ່ງທີ່ທ່ານເຮັດ, ເພາະພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ບໍ່ມີຄວາມອະຍຸດຕິທັມ ບໍ່ເຫັນແກ່ຫນ້າຄົນໃດ ແລະ ບໍ່ມີການຮັບສິນບົນ.”

⁸ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ, ໃນເຢຣູຊາເລັມ ເຢໂຮຊາຟັດຊົງຕັ້ງຄົນເລວີ ແລະ ປະໂລຫິດນຳ, ກັບຫົວຫນ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເພື່ອຈະໃຫ້ການພິພາກສາແຫ່ງພຣະຢາເວ, ແລະພິຈາຣະນາຄະດີທີ່ຂັດແຍ່ງກັນໃນເຢຣູຊາເລັມ.⁹ພຣະອົງຊົງສັ່ງພວກເຂົາ, ກ່າວວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງກະທຳການນີ້ດ້ວຍຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ, ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່, ແລະ ດ້ວຍສຸດໃຈຂອງທ່ານ.

¹⁰ເມື່ອມີຄະດີມາເຖິງທ່ານຈາກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານຜູ້ອາສັຍຢູ່ໃນຫົວເມືອງຂອງຕົນ, ກ່ຽວກັບເລື່ອງຂ້າຟັນກັນ, ກົດຫມາຍ ຫລື ພຣະບັນຍັດ, ກົດເກນ ຫລື ຄຳຕັດສິນ ທ່ານທັງຫລາຍກໍຄວນຈະຕັກເຕືອນ, ເພື່ອລາວຈະບໍ່ປົກປິດຄວາມຊົ່ວຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຫລື ພຣະພິໂຣດຈຶ່ງຈະບໍ່ມາເຫນືອທ່ານ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ. ທ່ານຈົ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້ ແລ້ວທ່ານຈະບໍ່ກະທຳຊົ່ວ.

¹¹ເບິ່ງແມ, ອາມາຣີຢາປະໂລຫິດໃຫຍ່ກໍຢູ່ເຫນືອທ່ານໃນພັນທະກິດຂອງພຣະຢາເວ. ເຊບາດີຢາລູກຊາຍອິຊະມາເອນ, ເຈົ້ານາຍຂອງເຊື້ອສາຍຢູດາ, ກໍຢູ່ເຫນືອທ່ານໃນພັນທະກິດຂອງກະສັດ. ແລະຄົນເລວີຈະມີເຈົ້າຫນ້າທີ່ບົວລະບັດທ່ານ. ຈົ່ງກະທຳການຢ່າງກ້າຫານ ແລະ ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍ, ແລະ ຂໍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບຜູ້ທ່ຽງທັມ.”

20

¹ຢູ່ມາພາຍຫລັງ, ຄົນໂມອາບ ແລະ ຄົນອຳໂມນ ພ້ອມກັບພວກເຂົາຍັງມີຄົນອື່ນນອກຈາກຄົນອຳໂມນ ໄດ້ຂຶ້ນມາເຮັດສົງຄາມກັບເຢໂຮຊາຟັດ.²ມີຄົນມາທູນເຢໂຮຊາຟັດ, ກ່າວວ່າ, “ມີຄົນຫມູ່ໃຫຍ່ມາສູ້ຮົບກັບພະອົງຈາກຊີເຣຍເບື້ອງນີ້ ຈາກຟາກທະເລຟາກນັ້ນ, ແລະ ເບິ່ງແມ, ເຂົາທັງຫລາຍຢູ່ໃນຮາຊາໂຊນຕາມາ," ຄືເອັນເກດີ.

³ເຢໂຮຊາຟັດກໍຢ້ານກົວ ແລະ ຊອກສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ. ພະອົງໄດ້ຊົງປະກາດໃຫ້ອົດອາຫານທົ່ວຢູດາ.⁴ຢູດາໄດ້ຊຸມນຸມກັນສະແຫວງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະຢາເວ; ພວກເຂົາທັງຫລາຍພາກັນມາຈາກຫົວເມືອງທັງຫມົດແຫ່ງຢູດາ ເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ.

⁵ເຢໂຮຊາຟັດປະທັບຢືນຢູ່ໃນທີ່ປະຊຸມຂອງຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມ, ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຕໍ່ຫນ້າເດີ່ນໃຫມ່.⁶ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າທັງຫລາຍ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ ເປັນພຣະເຈົ້າໃນຟ້າສະຫວັນ ຫລື? ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປົກຄອງເຫນືອບັນດາຣາຊະອານາຈັກຂອງປະຊາຊາດຫລື? ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງມີຣິດ ແລະ ອຳນາດ ຈຶ່ງບໍ່ມີຜູ້ໃດຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງໄດ້.⁷ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍບໍ່ແມ່ນຫລື ຜູ້ຊົງຂັບໄລ່ຊາວແຜ່ນດິນນີ້ອອກໄປເສຍໃຫ້ພົ້ນຫນ້າອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊົງມອບໄວ້ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ ມິດສະຫາຍຂອງພຣະອົງເປັນນິດ?

⁸ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ແລະ ໄດ້ສ້າງສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດແຫ່ງຫນຶ່ງໃນນັ້ນຖວາຍພຣະອົງ ເພື່ອພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ ແລ້ວທູນວ່າ,⁹‘ຖ້າເຫດຊົ່ວຮ້າຍເກີດຂຶ້ນມາເຫນືອຂ້າພະອົງທັງຫລາຍ, ຈະເປັນດາບ, ການພິພາກສາ, ຫລື ພະຍາດຣະບາດ, ຫລື ການອຶດຢາກອາຫານ ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະວິຫານນີ້ ແລະ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ (ເພາະພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະວິຫານນີ້), ແລະ ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງໃນຄວາມທຸກໃຈຂອງຂ້າພະອົງທັງຫລາຍ, ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງຟັງ ແລະຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ.’

¹⁰ເບິ່ງແມ ບັດນີ້, ຄົນອຳໂມນ, ໂມອາບ ແລະ ພູເຂົາເສອີ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງບໍ່ຊົງຍອມໃຫ້ຄົນອິສະຣາເອນບຸກລຸກ ຕອນທີ່ພວກເຂົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ; ແລະ ຜູ້ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຫລີກໄປບໍ່ໄດ້ທຳລາຍເສຍ.¹¹ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ບຳເຫນັດແກ່ເຮົາຢ່າງໃດ; ດ້ວຍການມາຂັບໄລ່ເຮົາອອກເສຍຈາກແຜ່ນດິນກຳມະສິດຂອງພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍເປັນມໍຣະດົກ.

¹²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງທັງຫລາຍ, ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງກະທຳການພິພາກສາເຫນືອພວກເຂົາຫລື? ເພາະວ່າຂ້າ ພຣະອົງທັງຫລາຍບໍ່ມີຣິດທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ຄົນຫມູ່ໃຫຍ່ນີ້ ຊຶ່ງກຳລັງມາຕໍ່ສູ້ກັບຂ້າພະອົງ. ຂ້າພະອົງບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດປະການໃດ, ແຕ່ດວງຕາຂອງຂ້າພະອົງທັງຫລາຍເບິ່ງທີ່ພຣະອົງ.”¹³ໃນລະຫວ່າງນັ້ນຄົນທັງປວງຂອງຢູດາກໍຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ພ້ອມກັບເມຍ, ແລະ ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ.

¹⁴ໃນທ່າມກາງທີ່ປະຊຸມ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວສະເດັດມາສະຖິດກັບຢາຮາຊີເອນ, ລູກຊາຍເຊຄາຣີຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍເບນາຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍເຢອີເອນ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍມັດຕານີຢາ, ເປັນຄົນເລວີ, ລູກຫລານຂອງອາສັບ.¹⁵ຢາຮາຊີເອັນ, ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຄົນຢູດາທັງປວງ ແລະ ຊາວເຢຣູຊາເລັມທັງຫລາຍ ກັບກະສັດເຢໂຮຊາຟັດ ຂໍຈົ່ງຟັງ. ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ທ່ານທັງຫລາຍວ່າ, ‘ຢ່າຢ້ານເລີຍ ແລະ ຢ່າທໍ້ຖອຍດ້ວຍຄົນຫມູ່ໃຫຍ່ນີ້ ເພາະວ່າເສິກສົງຄາມນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງທ່ານ, ແຕ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁶ມື້ອື່ນເຊົ້ານີ້ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງລົງໄປຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາ. ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາຈະຂຶ້ນມາເຖິງໂດຍຜ່ານທາງຊິສ. ທ່ານຈະພົບພວກເຂົາທີ່ສົ້ນສຸດຂອງພູເຂົາ, ຕໍ່ຫນ້າຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເຢຣູເອນ.¹⁷ບໍ່ຈຳເປັນທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງສູ້ຮົບໃນສົງຄາມເທື່ອນີ້. ໂອ, ຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ ຈົ່ງເຂົ້າປະຈຳທີ່ ຢືນມິດຢູ່ ແລະເບິ່ງຊັຍຊະນະຂອງພຣະຢາເວເພື່ອທ່ານ,’ ກໍຢ່າຢ້ານເລີຍ ຢ່າທໍ້ຖອຍ ມື້ອື່ນນີ້ຈົ່ງອອກໄປສູ້ກັບພວກເຂົາ ເພາະພຣະຢາເວຈະຊົງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ.”

¹⁸ເຢໂຮຊາຟັດກົ້ມພະພັກຂອງພະອົງລົງເຖິງດິນ. ຢູດາທັງປວງກັບຊາວເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຂາບລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ນະມັສະການພຣະອົງ.¹⁹ຄົນເລວີ, ຈາກລູກຫລານຄົນໂກຮາດ ແລະ ລູກຫລານຄົນໂກຣາ, ໄດ້ຢືນຂຶ້ນຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນດ້ວຍສຽງອັນດັງໃນທີ່ສູງ.

²⁰ພວກເຂົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ອອກໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານແຫ່ງເຕໂກອາ. ແລະເມື່ອອອກໄປ, ເຢໂຮຊາຟັດປຣະທັບຢືນ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ໂອ ຢູດາ, ແລະ ຊາວເຢຣູຊາເລັມເອີຍ ຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າ! ຈົ່ງ ເຊື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ແລະ ທ່ານຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່. ຈົ່ງເຊື່ອບັນດາຜູ້ທຳນວາຍຂອງພຣະອົງ, ແລະ ທ່ານຈະສຳເລັດຜົນ.”²¹ເມື່ອພະອົງໄດ້ປຶກສາກັບປະຊາຊົນແລ້ວ, ພະອົງໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຮ້ອງເພງຖວາຍພຣະຢາເວ ແລະ ໃຫ້ສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງຄວາມບໍຣິສຸດ, ຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍ່າງອອກໄປຕໍ່ຫນ້າສັດຕຣູ, ແລະ ຮ້ອງເພງວ່າ, “ຈົ່ງຖວາຍໂມທະນາແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ.”

²²ເມື່ອພວກເຂົາຕັ້ງຕົ້ນຮ້ອງເພງ ແລະ ສັນຣະເສີນ, ພຣະຢາເວຊົງຈັດກອງຊຸ້ມຄອຍຖ້າຕໍ່ສູ້ກັບຄົນອຳໂມນ, ໂມອາບ ແລະຊາວພູເຂົາເສອີ, ຜູ້ໄດ້ເຂົ້າມາຕໍ່ສູ້ກັບຢູດາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງແຕກພ່າຍໄປ.²³ເພາະວ່າຄົນຂອງອຳໂມນ ແລ ະຂອງໂມອາບໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບຊາວພູເຂົາເສອີ, ທຳລາຍພວກເຂົາເສຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອພວກເຂົາທຳລາຍຊາວເສອີຫມົດແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຊ່ວຍກັນທຳລາຍກັນເອງ.

²⁴ເມື່ອຢູດາຂຶ້ນໄປຢູ່ທີ່ຫໍຄອຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລ້ວເບິ່ງຊື່ໄປທີ່ຄົນຫມູ່ໃຫຍ່ນັ້ນ. ເບິ່ງແມ, ມີແຕ່ສົບນອນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ, ນອນຢູ່ພື້ນດິນ; ບໍ່ມີຈັກຄົນດຽວທີ່ລອດພົ້ນໄປໄດ້.

²⁵ເມື່ອເຢໂຮຊາຟັດ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພະອົງມາເກັບເຄື່ອງທີ່ຍຶດໄດ້ພ້ອມກັບສົບທັງຫລາຍນັ້ນ, ເຂົາພົບສິ່ງຂອງເປັນຈຳນວນຫລາຍ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ທັງຊັບສົມບັດ, ແລະ ເພັດພອຍຕ່າງ, ຊຶ່ງພວກເຂົາເກັບມາສຳລັບຕົວຈົນຂົນໄປບໍ່ໄຫວ. ພວກເຂົາເກັບເຄື່ອງທີ່ຍຶດໄດ້ນັ້ນສາມມື້ ເພາະຫລາຍເຫລືອເກີນ.²⁶ໃນມື້ທີສີ່ ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຊຸມນຸມກັນທີ່ພູເຂົາເບຣາກາ. ໃນບ່ອນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ, "ພູເຂົາເບຣາກາ" ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.

²⁷ຄົນຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມທຸກຄົນ ແລະ ເຢໂຮຊາຟັດຊົງນຳຫນ້າ ກັບໄປໃນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ພວກເຂົາຊື່ນຊົມຍິນດີເຢາະເຍີ້ຍສັດຕຣູຂອງຕົນ.²⁸ພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍພິນໃຫຍ່ ພິນຄູ່ ແລະແກ ມາຫາພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

²⁹ຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າກໍຢູ່ເຫນືອບັນດາຣາຊະອານາຈັກຂອງປະເທດທັງປວງ ເມື່ອເຂົາໄດ້ຍິນວ່າພຣະຢາເວຊົງຕໍ່ສູ້ສັດຕຣູຂອງອິສະຣາເອນ.³⁰ດິນແດນຂອງເຢໂຮຊາຟັດຈຶ່ງສະຫງົບງຽບ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງຊົງປຣະທານໃຫ້ພະອົງມີຄວາມສະຫງົບຢູ່ຮອບດ້ານ.

³¹ເຢໂຮຊາຟັດຊົງປົກຄອງຢູ່ເຫນືອຢູດາ: ເມື່ອພະອົງຊົງເລີ່ມປົກຄອງນັ້ນ ພະອົງມີອາຍຸສາມສິບຫ້າປີ ແລະ ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມຊາວຫ້າປີ. ພະມານດາຂອງພະອົງຊົງພະນາມວ່າ ອາຊູບາ, ລູກສາວຊິນຮີ.³²ພະອົງຊົງດຳເນີນຕາມວິທີຂອງອາຊາບິດາຂອງພະອົງ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ຊົງຫັນເຫໄປຈາກທາງນັ້ນ; ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ຊອບໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ.³³ຢ່າງໃດກໍດີ, ປູຊະນີຍະສະຖານສູງຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກກຳຈັດອອກໄປ. ປະຊາຊົນຍັງບໍ່ໄດ້ປັກໃຈໃນພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ.

³⁴ສ່ວນພະຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງເຢໂຮຊາຟັດ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນເຖິງທີ່ສຸດ, ໄດ້ມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດສາດຂອງເຢຮູລູກຊາຍຮານານີ, ຊຶ່ງລວມເຂົ້າໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.

³⁵ຫລັງຈາກນີ້ເຢໂຮຊາຟັດ, ກະສັດຂອງຢູດາ, ໄດ້ຊົງຮ່ວມງານກັບອາຮາຊີຢາ, ກະສັດຂອງອິສະຣາເອນ, ຜູ້ຊົງກະທຳໃນສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຫລາຍ.³⁶ພະອົງຊົງຮ່ວມງານໃນເລື່ອງການສ້າງເຮືອໄປຫາເມືອງຕາຊິດ. ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງເຮືອໃນເອັດຊິໂອນເກເບ.³⁷ແລ້ວເອລີເອເຊລູກຊາຍໂດດາວາຮູແຫ່ງເມືອງມາເຣຊາ, ໄດ້ທຳນວາຍເຖີງເຢໂຮຊາຟັດວ່າ, “ເພາະພະອົງ ຊົງຮ່ວມງານກັບອາຮາຊີຢາ, ພຣະຢາເວຈະຊົງທຳລາຍສິ່ງທີ່ພະອົງເຮັດ.” ເຮືອກໍແຕກບໍ່ສາມາດໄປເມືອງຕາຊິດໄດ້.

21

¹ເຢໂຮຊາຟັດກໍລ່ວງຫລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ ແລະ ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງໃນນະຄອນດາວິດ; ເຢໂຮຣາມ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ປົກຄອງແທນ.²ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຊາຟັດຄື ອາຊາຣີຢາ, ເຢຮີເອນ, ເຊຄາຣີຢາ, ອາຊາຣີຢາ, ມີກາເອນ, ແລະ ເຊຟາຕີຢາ. ພວກເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດເປັນລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຊາຟັດກະສັດຂອງອິສະຣາເອນ.³ບິດາຂອງພວກເຂົາປະທານເງິນ, ຄຳ, ແລະເຄື່ອງຂອງອັນມີຄ່າຫລວງຫລາຍ, ພ້ອມກັບຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມໃນຢູດາ, ແຕ່ພະອົງປຣະທານຣາຊະອານາຈັກແກ່ເຢໂຮຣາມ, ເພາະວ່າເພິ່ນເປັນລູກຊາຍຫົວປີ.

⁴ບັດນີ້ເມື່ອເຢໂຮຣາມໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງຣາຊະອານາຈັກຂອງພະບິດາ ແລະ ທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວໃຫ້ຕົນເອງເປັນກະສັດ, ພະອົງຊົງປຣະຫານນ້ອງຊາຍຂອງພະອົງຈົນຫມົດດ້ວຍດາບ, ແລະ ທັງເຈົ້ານາຍບາງຄົນຂອງອິສະຣາເອນດ້ວຍ.⁵ເຢໂຮຣາມມີອາຍຸສາມສິບສອງປີເມື່ອໄດ້ຊົງເປັນກະສັດ, ແລະ ຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມແປດປີ.

⁶ພະອົງຊົງດຳເນີນຕາມເສັ້ນທາງຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຕາມຄືທີ່ຣາຊະວົງອາຮາບກະທຳ, ເພາະວ່າທິດາຂອງອາຮາບເປັນມະເຫສີຂອງພະອົງ, ແລະ ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດພຣະຢາເວ.⁷ຢ່າງໃດກໍດີ, ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຊົງທຳລາຍເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ, ເພາະເຫດຄຳຫມັ້ນສັນຍາຊຶ່ງພຣະອົງຊົງ ກະທຳໄວ້ກັບດາວິດ, ເຫດທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະປຣະທານຕະກຽງແກ່ດາວິດ ແລະ ແກ່ລູກຫລານຂອງພະອົງເປັນນິດ.

⁸ໃນຣາຊະການຂອງເຢໂຮອາມ, ເອໂດມໄດ້ກະບົດອອກຈາກການປົກຄອງຂອງຢູດາ, ແລະ ຕັ້ງກະສັດຂຶ້ນເຫນືອຕົນ.⁹ແລ້ວເຢໂຮຣາມກໍສະເດັດອອກໄປພ້ອມກັບບັນດາເຈົ້ານາຍ ແລະຣົດຮົບທັງຫມົດຂອງພະອົງ. ພະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນໃນກາງຄືນໂຈມຕີຄົນເອໂດມທີ່ມາອ້ອມພະອົງ ແລະ ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຣົດຮົບໄວ້.¹⁰ດັ່ງນັ້ນເອໂດມຈຶ່ງໄດ້ກະບົດອອກຈາກການປົກຄອງຂອງຢູດາຈົນທຸກມື້ນີ້. ເທື່ອນັ້ນລິບນາກໍໄດ້ກະບົດອອກຈາກການປົກຄອງຂອງພະອົງດ້ວຍ, ເພາະວ່າເຢໂຮອາມໄດ້ຊົງປະຖິ້ມພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ.

¹¹ນອກຈາກນັ້ນອີກ, ເຢໂຮອາມຊົງສ້າງປູຊະນີຍະສະຖານສູງໃນພູເຂົາຂອງຢູດາ ແລະ ຊົງນຳຊາວເຢຣູຊາເລັມມີຊີວິດເຫມືອນໂສເພນີ, ແລະ ຊົງກະທຳໃຫ້ຢູດາຫລົງຜິດໄປ.

¹²ຈົດຫມາຍສະບັບຫນຶ່ງມາຈາກເອລີຢາ, ຜູ້ທຳນວາຍວ່າ, “ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງ ດາວິດ ບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດຳເນີນໃນບັນດາເສັ້ນທາງຂອງເຢໂຮຊາຟັດ, ບິດາຂອງເຈົ້າ, ຫລືໃນບັນດາເສັ້ນທາງຂອງອາຊາກະສັດຂອງຢູດາ.¹³ແຕ່ໄດ້ເດີນໃນເສັ້ນທາງຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ແລະ ໄດ້ນຳຢູດາກັບຊາວເຢຣູຊາເລັມໄປໃນທາງເຊັ່ນໂສເພນີ, ຄືກັບຣາຊະວົງອາຮາບ ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຂ້າພວກນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າ ຜູ້ເປັນເຊື້ອວົງບິດາຂອງເຈົ້າ ທັງທີ່ພວກເຂົາດີກວ່າເຈົ້າ.¹⁴ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວຈະຊົງນຳພັຍພິບັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ມາເຫນືອຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ, ລູກຫລານຂອງເຈົ້າ, ເມຍຂອງເຈົ້າ, ແລະ ສິ່ງຂອງທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ.¹⁵ຕົວເຈົ້າເອງຈະມີຄວາມເຈັບປ່ວຍສາຫັດດ້ວຍພະຍາດລຳໄສ້ຮ້າຍແຮງ ຈົນກວ່າລຳໄສ້ຂອງເຈົ້າຈະອອກມາ ເພາະເຫດພະຍາດນັ້ນນັບມື້ນັບຮ້າຍແຮງ, ເພາະໂຣກນັ້ນ.’”

¹⁶ພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມຮ້າຍຂອງຄົນຟີລິສະຕີນ ແລະ ຂອງຄົນອາຫລັບ ຜູ້ຢູ່ໃກ້ກັບຄົນເອທີໂອເປຍທີ່ມີຕໍ່ເຢໂຮຣາມ.¹⁷ພວກເຂົາທັງຫລາຍຍົກທັບມາຕໍ່ສູ້ກັບຢູດາ, ແລະ ບຸກລຸກເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ ແລະຂົນສິ່ງຂອງທັງຫມົດທີ່ມີໃນຣາຊະສຳນັກ. ທັງບັນດາລູກຊາຍ ແລະ ມະເຫສີຂອງພະອົງ. ຈຶ່ງບໍ່ມີລູກຊາຍເຫລືອໄວ້ໃຫ້ແກ່ພະອົງນອກຈາກເຢໂຮອາຮາດລູກຊາຍອົງສຸດທ້າຍຂອງພະອົງ.

¹⁸ພາຍຫລັງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້, ພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ລຳໄສ້ຂອງເຢໂຮຣາມເປັນພະຍາດຊຶ່ງຮັກສາບໍ່ໄດ້.¹⁹ຕໍ່ມາເປັນເວລາຄົບສອງປີ, ລຳໄສ້ຂອງພະອົງກໍອອກມາເພາະພະຍາດນັ້ນ ແລະພະອົງກໍສິ້ນພະຊົນດ້ວຍຄວາມທຸກທໍຣະມານຢ່າງຍິ່ງ. ປະຊາຊົນຂອງພະອົງບໍ່ໄດ້ກໍ່ແປວໄຟຖວາຍກຽຕແກ່ພະອົງ ຄືກັບທີ່ໄດ້ກໍ່ແປວໄຟໃຫ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ.²⁰ເມື່ອພະອົງຊົງເລີ່ມປົກຄອງນັ້ນ ພະອົງມີອາຍຸສາມສິບສອງປີ; ຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມແປດປີ, ແລະ ພະອົງໄດ້ຊົງຈາກໄປໂດຍບໍ່ມີໃຜອາໄລ. ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນນະຄອນດາວິດ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນຂຸມຝັງສົບຂອງບັນດາກະສັດ.

22

¹ຊາວເຢຣູຊາເລັມໄດ້ໃຫ້ອາຮາຊີຢາ, ລູກຊາຍອົງສຸດທ້າຍຂອງພະອົງ, ເປັນກະສັດແທນພະອົງ, ເພາະຄົນຫມູ່ນັ້ນມາເຖິງຄ້າຍກັບຄົນອາຫລັບໄດ້ຂ້າລູກຊາຍຜູ້ເປັນອ້າຍເສຍທັງຫມົດ. ດັ່ງນັ້ນອາຮາຊີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຣາມ, ກະສັດຂອງຢູດາ, ຈຶ່ງຂຶ້ນປົກຄອງ.²ອາຮາຊີຢາເລີ່ມປົກຄອງນັ້ນ ພະອົງມີອາຍຸສີ່ສິບສອງປີ ເມື່ອຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມຫນຶ່ງປີ. ພະມານດາຂອງພະອົງຊົງພະນາມວ່າ ນາງອາທາລີຢາ; ນາງເປັນລູກສາວຂອງອົມຣີ.³ພະອົງຊົງດຳເນີນໃນທາງທັງຫລາຍແຫ່ງຣາຊະວົງຂອງອາຮາບດ້ວຍ ເພາະວ່າພະມານດາຂອງພະອົງເປັນທີ່ປຶກສາໃນການເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພະອົງ.

⁴ອາຮາຊີຢາຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຄືກັບຣາຊະວົງຂອງອາຮາບໄດ້ເຮັດ, ເພາະວ່າຫລັງຈາກພະບິດາຂອງພະອົງສິ້ນພະຊົນແລ້ວ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍເປັນທີ່ປຶກສາຂອງພະອົງ, ນຳໄປສູ່ຄວາມຈິບຫາຍຂອງພະອົງ.⁵ພະອົງຊົງປະຕິບັດຕາມຄຳປຶກສາຂອງພວກເຂົາ; ແລະສະເດັດໄປກັບເຢໂຮຣາມລູກຊາຍຂອງອາຮາບ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເພື່ອເຮັດສົງຄາມກັບຮາຊາເອນ, ກະສັດຂອງອາຣາມ, ທີ່ເມືອງຣາໂມດກິເລອາດ. ຄົນຊີເຣຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂຢຣາມບາດເຈັບ.

⁶ໂຢຮາມຊົງກັບມາທີ່ເຢດຊະເຣເອນ ເພື່ອຮັກສາບາດແຜຊຶ່ງພະອົງໄດ້ຮັບທີ່ເມືອງຣາມາ, ພະອົງຊົງຕໍ່ສູ້ກັບຮາຊາເອນ, ກະສັດຂອງຊີເຣຍ, ດັ່ງນັ້ນອາຊາຣີຢາລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຣາມ, ກະສັດຂອງຢູດາ, ສະເດັດລົງໄປເຝົ້າເຢໂຮຣາມ ລູກຊາຍຂອງອາຮາບໃນເມືອງເຢດຊະເຣເອນ, ເພາະວ່າພະອົງປ່ວຍຫນັກ.

⁷ບັດນີ້ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້ແລ້ວວ່າ ຄວາມຫລົ້ມຈົມຂອງອາຮາຊີຢາຈະມາໂດຍທີ່ພະອົງສະເດັດລົງໄປຢ້ຽມ ໂຢຣາມ. ເພາະເມື່ອພະອົງສະເດັດໄປບ່ອນນັ້ນ, ພະອົງສະເດັດອອກໄປກັບເຢໂຮຣາມ ເພື່ອຈະປະທະກັບເຢຮູລູກຊາຍນິມຊີ, ຜູ້ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ຕັດຣາຊະວົງຂອງອາຮາບອອກເສຍ.⁸ຢູ່ມາເມື່ອເຢຮູກຳລັງສຳເລັດໂທດຣາຊະວົງຂອງອາຮາບ, ເພິ່ນໄດ້ພົບເຈົ້ານາຍຂອງຢູດາ ແລະ ບັນດາລູກຊາຍອ້າຍຂອງອາຮາຊີຢາ ຜູ້ມາບົວລະບັດອາຮາຊີຢາ. ເພິ່ນກໍໄດ້ປະຫານພວກເຂົາທັງຫລາຍເສຍ.

⁹ເຢຮູໄດ້ຄົ້ນຫາອາຮາຊີຢາ; ພະອົງກໍຖືກຈັບຕອນທີ່ລີ້ພະອົງຢູ່ໃນຊາມາເຣຍ, ພວກເຂົາພາພະອົງມາຫາເຢຮູ, ເພື່ອປະຫານຊີວິດພະອົງເສຍ. ພວກເຂົາກໍຝັງພະສົບໄວ້, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ພະອົງຊົງເປັນລູກຊາຍຂອງເຢໂຮຊາຟັດ, ຜູ້ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວດ້ວຍສິ້ນສຸດພະທັຍຂອງພະອົງ,” ດັ່ງນັ້ນຣາຊະວົງຂອງອາຮາຊີຢາບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປົກຄອງຣາຊະອານາຈັກໄດ້.

¹⁰ບັດນີ້ອາທາລີຢາ, ແມ່ຂອງອາຮາຊີຢາ, ເຫັນວ່າລູກຊາຍຂອງພະນາງສິ້ນພະຊົນແລ້ວ, ພະນາງກໍລຸກຂຶ້ນທຳລາຍເຊື້ອພະວົງແຫ່ງຣາຊະວົງຂອງຢູດາຈົນຫມົດ.¹¹ແຕ່ພະນາງເຢໂຮຊາບາ, ລູກສາວຂອງກະສັດ, ໄດ້ນຳໂຢອາດ, ລູກຊາຍຂອງອາຮາຊີຢາ, ໄປເສຍຈາກທ່າມກາງບັນດາລູກຊາຍຂອງກະສັດ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກປຣະຫານ. ນາງກໍເຊື່ອງໂຢອາດ ທັງຜູ້ລ້ຽງຂອງນາງໄວ້ໃນຫ້ອງນອນ. ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ເຢໂຮຊາບາ, ລູກສາວຂອງກະສັດເຢໂຮຣາມ, ເມຍຂອງປະໂລຫິດເຢໂຮຢາດາ (ເພາະວ່າພະນາງເປັນນ້ອງສາວຂອງອາຮາຊີຢາ), ໄດ້ເຊື່ອງໂຢອາດ, ໃຫ້ພົ້ນຈາກພະນາງອາທາລີຢາເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພະນາງປຣະຫານໂຢອາດໄດ້.¹²ໂຢອາດໄດ້ຢູ່ກັບນາງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເຊື່ອງຕົວຢູ່ຫົກປີ, ຝ່າຍພະນາງອາທາລີຢາກໍໄດ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນ.

23

¹ໃນປີທີເຈັດ, ເຢໂຮຢາດາໄດ້ສະແດງຄວາມກຳລັງ ແລະ ໃຫ້ພວກນາຍຮ້ອຍເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບຕົນ, ມີອາຊາຣີຢາລູກຊາຍເຢໂຣຮາມ, ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເຢໂຮຮານັນ, ອາຊາຣີຢາລູກຊາຍໂອເບັດ, ມາອາເສຢາລູກຊາຍອາດາຢາ, ແລະ ເອລີຊາຟັດລູກຊາຍຊິກຣີ.²ພວກເຂົາທັງຫລາຍທ່ຽວໄປທົ່ວຢູດາ ແລະຮວບຮວມຄົນເລວີມາຈາກທຸກຫົວເມືອງຂອງຢູດາ, ທັງບັນດາຫົວຫນ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງອິສະຣາເອນ, ແລະ ມາຍັງເຢຣູຊາເລັມ.³ບັນດາຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດກໍເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບກະສັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຢໂຮຢາດາກ່າວແກ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, “ເບິ່ງແມ ລູກຊາຍຂອງກະສັດຈະປົກຄອງ, ຕາມທີ່ພຣະຢາເວກ່າວກ່ຽວກັບບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ.

⁴ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງເຮັດຢ່າງນີ້ຄື ທ່ານຜູ້ເປັນປະໂລຫິດ ແລະຄົນເລວີຜູ້ອອກເວນຍາມໃນວັນສະບາໂຕຫນຶ່ງໃນສາມ, ໃຫ້ເປັນຄົນເຝົ້າປະຕູ.⁵ອີກຫນຶ່ງໃນສາມໃຫ້ຢູ່ທີ່ພະຣາຊະສຳນັກ, ແລະ ຫນຶ່ງໃນສາມໃຫ້ຢູ່ທີ່ປະຕູໂຂງ. ໃຫ້ປະຊາຊົນທັງປວງຢູ່ໃນເດີ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

⁶ຢ່າໃຫ້ຈັກຄົນຫນຶ່ງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ນອກຈາກປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີທີ່ບົວລະບັດຢູ່. ພວກເຂົາທັງຫລາຍເຂົ້າໄປໄດ້ ເພາະພວກເຂົາບໍຣິສຸດ. ແຕ່ປະຊາຊົນທັງປວງຈະຕ້ອງຮັກສາການບັງຄັບບັນຊາຂອງພຣະຢາເວ.⁷ໃຫ້ຄົນເລວີອ້ອມກະສັດໄວ້, ແຕ່ລະຄົນໃຫ້ຖືອາວຸດ. ຜູ້ໃດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກປຣະຫານ. ຈົ່ງຢູ່ກັບກະສັດເມື່ອພະອົງສະເດັດເຂົ້າມາ ແລະ ເມື່ອພະອົງສະເດັດອອກໄປ.”

⁸ດັ່ງນັ້ນຄົນເລວີ ແລະ ຄົນຢູດາທັງປວງໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ປະໂລຫິດເຢໂຮຢາດາໄດ້ບັນຊາໄວ້. ພວກເຂົາຕ່າງກໍນຳຄົນຂອງຕົນມາ, ຄືທັງຄົນທີ່ອອກເວນຍາມໃນວັນສະບາໂຕ, ແລະ ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຈະເຂົ້າເວນຍາມ ໃນວັນສະບາໂຕ, ເພາະເຢໂຮຢາດາ, ປະໂລຫິດໄດ້ບໍ່ໄດ້ປ່ອຍກອງເວນຍາມໃຫ້ອອກເວນ.⁹ເຢໂຮຢາດາ, ປະໂລຫິດ, ໄດ້ມອບຫອກກັບຫອກ ແລະ ໂລ່ຊຶ່ງເປັນຂອງກະສັດດາວິດທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງຮ້ອຍ.

¹⁰ເຢໂຮຢາດາໄດ້ຕັ້ງທະຫານທັງຫມົດ, ໃຫ້ອ້ອມກະສັດໄວ້ ທຸກຄົນຖືອາວຸດຕັ້ງແຕ່ດ້ານຂວາຂອງພຣະວິຫານຮອດດ້ານຊ້າຍຂອງພຣະວິຫານ, ຮອບແທ່ນບູຊາ ແລະ ພຣະວິຫານ.¹¹ແລ້ວພວກເຂົານຳລູກຊາຍຂອງກະສັດອອກມາ, ແລະ ສຸບມົງກຸດໃຫ້ພະອົງ ມອບພະໂອວາດໃຫ້ແກ່ພະອົງ. ຕັ້ງພະອົງໄວ້ເປັນກະສັດ, ແລະ ເຢໂຮຢາດາກັບລູກຊາຍຂອງເພິ່ນກໍເຈີມພະອົງ, ແລະຮ້ອງວ່າ, “ຂໍກະສັດຊົງພະຈະເຣີນ.”

¹²ເມື່ອອາທາລີຢາໄດ້ຍິນສຽງປະຊາຊົນແລ່ນ ແລະສັນຣະເສີນກະສັດ, ພະນາງກໍສະເດັດເຂົ້າໄປຫາປະຊາຊົນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹³ແລະ ເມື່ອພະນາງທອດພະເນດ ເບິ່ງແມ, ມີກະສັດປຣະທັບຢືນຢູ່ທີ່ເສົາຂອງພະອົງຊື່ທາງເຂົ້າ, ແລະ ບັນດາຜູ້ບັງຄັບກອງທັບ ແລະ ທະຫານເປົ່າແກກໍຢູ່ຂ້າງກະສັດ. ປະຊາຊົນທັງປວງ ແຫ່ງແຜ່ນດິນ ກໍຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະ ເປົ່າແກ, ບັນດານັກຮ້ອງພ້ອມກັບເຄື່ອງດົນຕຣີຂອງພວກເຂົາກໍນຳການສັນຣະເສີນ. ພະນາງອາທາລີຢາກໍຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພະນາງ ແລະ ຊົງຮ້ອງວ່າ, “ກະບົດ! ກະບົດ!”

¹⁴ປະໂລຫິດເຢໂຮຢາດາ, ຈຶ່ງນຳບັນດານາຍຮ້ອຍຜູ້ບັນຊາການກອງທັບອອກມາ ສັ່ງພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຄຸມຕົວພະນາງອອກມາລະຫວ່າງແຖວທະຫານ; ຜູ້ໃດທີ່ຕາມພະນາງໄປ, ກໍໃຫ້ປຣະຫານຊີວິດເສຍດ້ວຍດາບ.” ເພາະປະໂລຫິດກ່າວວ່າ, “ຢ່າປຣະຫານພະນາງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.”¹⁵ດັ່ງນັ້ນພະນາງກໍສະເດັດໄປທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູຄອກມ້າໃນພະຣາຊະວັງ, ແລ້ວຖືກປະຫານເສຍບ່ອນນັ້ນ.

¹⁶ເຢໂຮຢາດາໄດ້ເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາລະຫວ່າງເພິ່ນເອງ, ກັບປະຊາຊົນທັງປວງ, ແລະ ກະສັດວ່າ, ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະຢາເວ.¹⁷ແລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງກໍໄປທີ່ວິຫານຂອງພະບາອານ ແລະ ເພື່ອທຳລາຍເສຍ. ພວກເຂົາໄດ້ທຸບແທ່ນບູຊາກັບຮູບເຄົາຣົບຂອງພະບາອານນັ້ນໃຫ້ເປັນປ່ຽງ, ແລະ ພວກເຂົາປຣະຫານປະໂລຫິດມັດຕານ, ຂອງພະບາອານ, ເສຍຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາ.

¹⁸ເຢໂຮຢາດາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເວນຍາມໄວ້ເບິ່ງແຍງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຢເວພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງປະໂລຫິດ, ທີ່ເປັນຄົນເລວີ, ຜູ້ທີ່ດາວິດຊົງຈັດຕັ້ງໃຫ້ເບິ່ງແຍງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໃຫ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແກ່ພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະການຮ້ອງເພງ, ຕາມຄຳສັ່ງຂອງດາວິດ.¹⁹ເຢໂຮຢາດາໄດ້ຕັ້ງຜູ້ເຝົ້າປະຕູໄວ້ທີ່ປະຕູຮົ້ວພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ມີມົນທິນດ້ວຍປະການຫນຶ່ງປະການໃດເຂົ້າໄປ.

²⁰ເຢໂຮຢາດາໄດ້ນຳຜູ້ບັງຄັບກອງຮ້ອຍ, ຂ້າຣາຊະການ, ຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນ, ແລະ ບັນດາປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນ. ໄດ້ເຊີນກະສັດລົງມາຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ; ປະຊາຊົນໄປທາງປະຕູເທິງ ໄປສູ່ພະຣາຊະສຳນັກ ແລະ ໄດ້ເຊີນກະສັດປະທັບເທິງພະຣາຊະບັນລັງແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກ.²¹ດັ່ງນັ້ນບັນດາປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນກໍປິຕິຍິນດີ, ແລະ ເມືອງກໍສະຫງົບງຽບ. ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປຣະຫານພະນາງອາທາລີຢາເສຍດ້ວຍດາບແລ້ວ.

24

¹ໂຢອາດໄດ້ເລີ່ມປົກຄອງນັ້ນ ພະອົງມີອາຍຸເຈັດປີ; ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມສີ່ສິບບີ. ມານດາຂອງພະອົງຊົງພະນາມວ່າ ນາງຊີບີຢາ, ແຫ່ງເມືອງເບເອເຊບາ.²ໂຢອາດຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ຊອບໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຂອງປະໂລຫິດເຢໂຮຢາດາ.³ເຢໂຮຢາດາຫາມະເຫສີໃຫ້ພະອົງສອງອົງ, ແລະ ພະອົງກໍໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວຫລາຍອົງ.

⁴ຕໍ່ມາພາຍຫລັງ, ໂຢອາດຊົງຕັ້ງພະທັຍທີ່ຈະສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁵ພະອົງຊົງປະຊຸມປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີ, ແລະ ໂດຍກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປຕາມຫົວເມືອງຢູດາ ແລະ ເກັບເງິນຈາກອິສະຣາເອນທັງປວງ ເພື່ອສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າເປັນປີໄປ. ຈົ່ງຮີບເຮັດວຽກນັ້ນ.” ແຕ່ຄົນເລວີບໍ່ເລັ່ງເຮັດວຽກ.

⁶ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງເອີ້ນເຢໂຮຢາດາ, ຜູ້ເປັນຫົວຫນ້າ, ແລະກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, “ເຫດໃດທ່ານບໍ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຄົນເລວີນຳເງິນເສຍສ່ວຍເຂົ້າມາຈາກຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມຊຶ່ງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳນົດໄວ້ ໃຫ້ຊຸມນຸມຊົນອິສະຣາເອນ, ນຳມາເພື່ອຫໍເຕັນພຣະໂອວາດ?”⁷ເພາະບັນດາລູກຊາຍຂອງພະນາງອາທາລີຢາ, ຍິງຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ, ຄົນນັ້ນໄດ້ປຸ້ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ເອົາສິ່ງຂອງທີ່ມອບຖວາຍທັງຫມົດຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວມອບໃຫ້ແກ່ພະບາອານ.

⁸ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງຊົງບັນຊາ, ແລະ ພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດຫີບຫນ່ວຍຫນຶ່ງວາງໄວ້ນອກປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁹ແລ້ວມີຄຳປະກາດໄປທົ່ວຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ, ໃຫ້ເສຍສ່ວຍຕາມທີ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າກຳນົດແກ່ອິສະຣາເອນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ເຂົ້າມາຖວາຍພຣະຢາເວ.¹⁰ບັນດາເຈົ້ານາຍທັງຫມົດ ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງກໍປິຕິຍິນດີ ແລະ ນຳຄ່າເສຍສ່ວຍຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍມາປ່ອນລົງໃນຫີບຈົນຄົບ.

¹¹ແລະມັນກໍໄດ້ເກີດຂື້ນເມື່ອຄົນເລວີນຳຫີບເຂົ້າມາໃຫ້ພະນັກງານຂອງກະສັດເມື່ອໃດ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນວ່າມີເງິນຫລາຍ ເລຂາ ແລະ ເຈົ້າຫນ້າທີ່ຂອງມະຫາປະໂລຫິດຈະເຂົ້າມາຖອກຫີບອອກ ແລະ ນຳຫີບກັບໄປໄວ້ບ່ອນເກົ່າ ພວກເຂົາເຮັດຢ່າງນີ້ທຸກມື້ ແລະ ເກັບເງິນໄດ້ເປັນຈຳນວນຫລາຍ.¹²ກະສັດ ແລະ ເຢໂຮຢາດາກໍມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ເບິ່ງແຍງກິຈະການຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຈ້າງຊ່າງກໍ່ ແລະ ຊ່າງໄມ້ໃຫ້ສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ທັງຄົນງານຊ່າງເຫລັກ ແລະ ຊ່າງທອງເຫລືອງ ໃຫ້ສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ດັ່ງນັ້ນບັນດາຄົນທີ່ຮັບຈ້າງເຮັດວຽກຈຶ່ງໄດ້ເຮັດວຽກ ແລະງານສ້ອມແປງກໍດຳເນີນກ້າວຫນ້າໃນມືຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາໄດ້ສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຕາມຂະຫນາດເດີມ ແລະ ເສີມໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ.¹⁴ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສຳເລັດແລ້ວ, ເຂົາກໍນຳເງິນທີ່ເຫລືອຢູ່ມາຕໍ່ຫນ້າພະພັກກະສັດ ແລະ ເຢໂຮຢາດາ. ພວກເຂົາຈຶ່ງເອົາເງິນນັ້ນເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ສຳລັບພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວ, ຄືເຄື່ອງໃຊ້ສຳລັບການບົວລະບັດ ທັງສຳລັບການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ຖ້ວຍ ແລະ ພາຊະນະຄຳ ແລະ ເງິນ. ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຂອງເຢໂຮຢາດາ.

¹⁵ເຢໂຮຢາດາເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວ, ກໍສິ້ນຊີວິດ; ເມື່ອສິ້ນຊີວິດນັ້ນເພິ່ນມີອາຍຸ 130 ປີ.¹⁶ພວກເຂົາກໍຝັງສົບເພິ່ນໄວ້ໃນນະຄອນຂອງດາວິດທ່າມກາງບັນດາກະສັດ, ເພາະເພິ່ນໄດ້ກະທຳການດີໃນອິສະຣາເອນ, ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ບັດນີ້ຫລັງຈາກທີ່ເຢໂຮຢາດາສິ້ນຊີວິດແລ້ວ, ບັນດາເຈົ້ານາຍແຫ່ງຢູດາໄດ້ເຂົ້າມາຖວາຍບັງຄົມຕໍ່ກະສັດ. ແລ້ວກະສັດຊົງຟັງຄຳທູນຂອງພວກເຂົາ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ແລະບົວລະບັດບັນດາເສົາຮູບເຄົາຣົບ ແລະ ຮູບເຄົາຣົບ. ພຣະພິໂຣດໄດ້ລົງມາເຫນືອຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ ເພາະບາບຂອງພວກເຂົາ.¹⁹ແຕ່ພຣະອົງຍັງຊົງໃຊ້ຜູ້ທຳນວາຍມາທ່າມກາງພວກເຂົາເພື່ອຈະນຳພວກເຂົາໃຫ້ກັບມາຫາພຣະຢາເວ; ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ຍອມຫງ່ຽງຫູຟັງ.

²⁰ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສວມທັບເຊຄາຣີຢາລູກຊາຍເຢໂຮຢາດາ, ປະໂລຫິດ; ເພິ່ນຢືນຢູ່ເຫນືອປະຊາຊົນ ແລະ ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ‘ເປັນຫຍັງທ່ານທັງຫລາຍຈຶ່ງລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ, ອັນເປັນເຫດໃຫ້ທ່ານຈະເຣີນຂຶ້ນບໍ່ໄດ້?’ ເພາະທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຈຶ່ງປະຖິ້ມທ່ານ.”²¹ພວກເຂົາທັງຫລາຍຄິດຮ້າຍຕໍ່ເຊຄາຣີຢາ; ແລະ ໂດຍຄຳບັນຊາຂອງກະສັດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງແກວ່ງຫີນໃສ່ເພິ່ນໃນເດີ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະຜູ້ຢາເວ.²²ດັ່ງນີ້ແຫລະ, ກະສັດ, ໂຢອາດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມກະຣຸນາທີ່ເຢໂຮຢາດາ, ບິດາຂອງເຊຄາຣີຢາ, ໄດ້ສະແດງຕໍ່ພະອົງ. ແຕ່ໄດ້ຊົງປະຫານລູກຊາຍຂອງເພິ່ນເສຍ. ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງຈະຕາຍ, ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ຂໍພຣະຢາເວຊົງທອດພຣະເນດ ແລະແກ້ແຄ້ນແທນ.”

²³ຕໍ່ມາເມື່ອຮອດທ້າຍປີ, ກອງທັບຂອງຄົນຊີເຣຍກໍມາຕໍ່ສູ້ກັບໂຢອາດ. ພວກເຂົາມາຮອດຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ; ແລ້ວໄດ້ທຳລາຍບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງປະຊາຊົນຈາກຫມູ່ປະຊາຊົນ ແລະ ສົ່ງເຄື່ອງທີ່ຍຶດໄດ້ທັງຫມົດໄປໃຫ້ກະສັດແຫ່ງດາມາເຊ.²⁴ເຖິງວ່າກອງທັບຄົນຊີເຣຍມາແຕ່ຫນ້ອຍຄົນ, ພຣະຢາເວຊົງມອບກອງທັບໃຫຍ່ໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຂົາ, ເພາະຢູດາໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ. ດັ່ງນີ້ແຫລະ ຄົນຊີເຣຍຈຶ່ງໄດ້ລົງໂທດໂຢອາດ.

²⁵ໃນເວລາເມື່ອງຄົນຊີເຣຍພວກເຂົາຈາກພະອົງໄປ, ໂຢອາດໄດ້ຊົງບາດເຈັບ. ຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງ ກໍຄິດຮ້າຍຕໍ່ພະອົງ ເພາະເລືອດຂອງລູກຊາຍເຢໂຮຢາດາ, ປະໂລຫິດ. ພວກເຂົາໄດ້ປຣະຫານພະອົງເສຍທີ່ເທິງຕຽງນອນ ພະອົງກໍສິ້ນພະຊົນ ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນນະຄອນດາວິດ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຝັງພະສົບໄວ້ໃນຂຸມຝັງສົບຂອງບັນດາກະສັດ.²⁶ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຄິດຮ້າຍຕໍ່ພະອົງຄື ຊາບາດລູກຊາຍນາງຊິເມອາດຄົນອຳໂມນ, ແລະເຢໂຮຊາບັດລູກຊາຍນາງຊິມຣີດ, ຄົນໂມອາບ.

²⁷ບັດນີ້ເລື່ອງລາວແຫ່ງລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ພາຣະອັນຫນັກໃຫຍ່ຫລວງທີ່ຕົກຢູ່ແກ່ພະອົງ, ແລະ ການສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ກໍມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືເລື່ອງລາວຂອງກະສັດ ແລະອາມາຊີຢາລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ຂຶ້ນປົກຄອງແທນພະອົງ.

25

¹ອາມາຊີຢາເລີ່ມປົກຄອງນັ້ນ ພະອົງມີອາຍຸຊາວຫ້າປີ; ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມຊາວເກົ້າປີ. ພະມານດາຂອງພະອົງຊົງພະນາມວ່າ ເຢໂຮອັດດັນ, ຊາວເຢຣູຊາເລັມ;²ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍພະທັຍທີ່ແທ້ຈິງ.

³ຢູ່ມາພໍຣາຊະອານາຈັກຢູ່ໃນພະຫັດຂອງພະອົງຢ່າງຫມັ້ນຄົງແລ້ວ, ພະອົງຊົງປະຫານຊີວິດຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງ, ຜູ້ທີ່ຂ້າບິດາຂອງພະອົງ.⁴ແຕ່ພະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງປະຫານຊີວິດລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ໄດ້ຊົງກະທຳຕາມທີ່ມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ທີ່ພຣະຢາເວຊົງບັນຊາໄວ້ນັ້ນວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ພໍ່ຕ້ອງຮັບໂທດເຖິງຕາຍແທນລູກຂອງຕົນ, ຫລືໃຫ້ລູກຕ້ອງຮັບໂທດເຖິງຕາຍແທນພໍ່ຂອງຕົນ, ແຕ່ ໃຫ້ທຸກຄົນຮັບໂທດເຖິງຕາຍເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງຄົນນັ້ນເອງ.”

⁵ນອກຈາກນັ້ນ, ອາມາຊີຢາໄດ້ປະຊຸມພວກຢູດາ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ຜູ້ບັງຄັບກອງພັນ, ແລະຜູ້ບັງຄັບກອງຮ້ອຍ ຕາມເຮືອນບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ—ຄື ຢູດາ ແລະ ເບັນຢາມິນທັງຫມົດ. ພະອົງໄດ້ຊົງນັບຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ ແລະ ຊົງເຫັນວ່າມີຊາຍຫນຸ່ມສາມແສນຄົນ, ສາມາດເຂົ້າເຮັດສົງຄາມ, ສາມາດຖືຫອກ ແລະ ໂລ່.⁶ພະອົງຊົງຈ້າງທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າຈາກອິສະຣາເອນຫນຶ່ງແສນຄົນເປັນເງິນຫນຶ່ງຮ້ອຍຕະລັນຕົນ.

⁷ແຕ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຄົນຫນຶ່ງມາເຝົ້າພະອົງທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ກະສັດ, ຂໍຢ່າໃຫ້ກອງທັບອິສະຣາເອນໄປກັບພະອົງ, ເພາະພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບອິສະຣາເອນ—ຄືກັບຄົນເອຟຣາຢິມເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ.⁸ແຕ່ຖ້າພະອົງຄາດຫມາຍວ່າໂດຍວິທີນີ້ ພະອົງຈະເຂັ້ມແຂງພໍທີ່ຈະເຂົ້າສົງຄາມ, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງແກວ່ງພະອົງລົງຕໍ່ຫນ້າສັດຕຣູ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຣິດທີ່ຈະຊ່ວຍໄວ້ ຫລືຖິ້ມໄປໄດ້.”

⁹ອາມາຊີຢາກ່າວກັບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ, “ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດປະການໃດໃນເລື່ອງເງິນຫນຶ່ງຮ້ອຍຕະລັນຕົນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ກອງທັບອິສະຣາເອນໄປແລ້ວນັ້ນ?” ແລ້ວຄົນຂອງພຣະເຈົ້າທູນຕອບວ່າ, “ພຣະຢາເວຊົງສາມາດທີ່ຈະປຣະທານແກ່ພະອົງຫລາຍກວ່ານີ້ອີກຫລາຍເທົ່າ.”¹⁰ດັ່ງນັ້ນອາມາຊີຢາກໍຊົງປົດປ່ອຍກອງທັບຊຶ່ງມາຫາພະອົງຈາກເອຟຣາຢິມ; ໃຫ້ກັບໄປເຮືອນອີກ. ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້າຍຢູດາຫລາຍ ແລະ ໄດ້ກັບເຮືອນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ຢ່າງຮຸນແຮງ.

¹¹ອາມາຊີຢາຊົງກ້າແຂງຂຶ້ນ ແລະ ຊົງນຳທະຫານຂອງພະອົງອອກໄປຍັງພູເຂົາເກືອ; ທີ່ນັ້ນພະອົງໄດ້ໂຈມຕີຊະນະຄົນເສອີຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນ.¹²ຄົນຢູດາຈັບເປັນໄດ້ຫນຶ່ງຫມື່ນຄົນ ແລະພາພວກເຂົາໄປທີ່ຈອມຜາ ແລະ ໄດ້ໂຍນພວກເຂົາມາຈາກຍອດຫນ້າຜາ ແລະຖິ້ມລົງເຫວນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍຕົກລົງມຸ່ນເປັນຕ່ອນ.

¹³ແຕ່ຄົນຂອງກອງທັບຊຶ່ງອາມາຊີຢາຊົງປົດໃຫ້ກັບໄປ, ແລະບໍ່ໃຫ້ໄປຮົບດ້ວຍນັ້ນ, ພວກເຂົາລ້າຖອຍເຂົ້າໂຈມຕີຫົວເມືອງຂອງຢູດາ ຕັ້ງແຕ່ຊາມາເຣຍເຖິງເບັດໂຮໂຣນ. ຂ້າປະຊາຊົນສາມພັນຄົນ ແລະ ຢຶດສິ່ງຂອງໄປເປັນຈຳນວນຫລາຍ.

¹⁴ຢູ່ມາ, ເມື່ອອາມາຊີຢາສະເດັດກັບຈາກການຂ້າຟັນຄົນເອໂດມ, ພະອົງຊົງນຳຮູບເຄົາຣົບຂອງຊາວເສອີມາຕັ້ງໄວ້ເປັນພະຂອງພະອົງ, ແລະ ກາບນະມັສະການພະເຫລົ່ານັ້ນ. ຊົງເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍ.¹⁵ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງຮ້າຍຕໍ່ອາມາຊີຢາ. ພະອົງຊົງໃຊ້ຜູ້ທຳນວາຍຄົນຫນຶ່ງໄປຫາ, ທູນພະອົງວ່າ, “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງສະແຫວງຫາພະຂອງຊົນຊາດຫນຶ່ງ ຊຶ່ງບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຊົນຊາດຂອງຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຈົ້າໄດ້?”

¹⁶ຢູ່ມາຂະນະທີ່ລາວກຳລັງທູນຢູ່ ກະສັດກ່າວກັບລາວວ່າ, “ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນທີ່ປຶກສາຂອງກະສັດຫລື? ຢຸດ! ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍ?” ຜູ້ທຳນວາຍນັ້ນຈຶ່ງຢຸດ ແຕ່ທູນວ່າ, “ຂ້າພະອົງຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຕັ້ງພຣະທັຍຈະທຳລາຍພະອົງ ເພາະພະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນີ້ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຊົງຟັງຄຳປຶກສາຂອງຂ້າພະອົງ.”

¹⁷ອາມາຊີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ຊົງຮັບຄຳປຶກສາ ແລະ ຊົງໃຊ້ໃຫ້ໄປເຝົ້າໂຢອາດລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາຮາດ ລູກຊາຍຂອງເຢຮູ ກະສັດຂອງອິສະຣາເອນ, ທູນວ່າ, “ມາແມ, ໃຫ້ເຮົາທັງສອງມາຜະເຊີນຫນ້າກັນຕໍ່ຫນ້າໃນສົງຄາມ.”

¹⁸ແຕ່ໂຢອາດກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນຊົງໃຊ້ໄປຍັງອາມາຊີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ກ່າວວ່າ, “ຕົ້ນຜັກຫນາມເທິງເລບານອນສົ່ງຂ່າວໄປຫາຕົ້ນສົນເທິງເລບານອນ, ກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງຍົກລູກສາວຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນເມຍລູກຊາຍຂອງເຮົາ,’ ແຕ່ສັດປ່າໂຕຫນຶ່ງແຫ່ງເລບານອນຜ່ານມາ ຢຽບຕົ້ນຜັກຫນາມລົງເສຍ.¹⁹ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໂຈມຕີເອໂດມ,’ ແລະ ຈິດໃຈຂອງທ່ານກໍຈອງຫອງຂຶ້ນໃນຄວາມໂອ້ອວດ. ພູມໃຈໃນຊັຍຊະນະຂອງທ່ານ, ແຕ່ຈົ່ງຢູ່ກັບເຮືອນເຖີດ, ເພາະເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງເລົ້າໃຈຕົນເອງໃຫ້ຕໍ່ສູ້ ແລະ ຮັບອັນຕະຣາຍ ອັນຈະໃຫ້ທ່ານລົ້ມລົງ, ທັງທ່ານ ແລະ ຢູດາ?”

²⁰ແຕ່ອາມາຊີຢາບໍ່ຊົງຟັງ, ເພາະເປັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າພະອົງຈະຊົງມອບພວກເຂົາທັງຫລາຍໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕຣູ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຊອກຫາພະແຫ່ງເອໂດມ.²¹ດັ່ງນັ້ນໂຢອາດ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຈຶ່ງໄດ້ໂຈມຕີ, ພະອົງກັບອາມາຊີກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ຜະເຊີນຫນ້າກັນທີ່ເບັດເຊເມັດ ຊຶ່ງເປັນຂອງຢູດາ.²²ຢູດາກໍພ່າຍແພ້ອິສະຣາເອນ ແລະ ທຸກຄົນກໍຫນີກັບໄປເຕັນຂອງຕົນ.

²³ໂຢອາດ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຊົງຈັບອາມາຊີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາຮາດທີ່ເບັດເຊເມັດ. ພະອົງໄດ້ຊົງນຳພະອົງມາຍັງເຢຣູຊາເລັມ ຊົງທຳລາຍກຳແພງເຢຣູຊາເລັມລົງສີ່ຮ້ອຍສອກ ຕັ້ງແຕ່ປະຕູເອຟຣາຢິມເຖິງປະຕູແຈ.²⁴ເງິນທັງຫມົດ ທັງເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດຊຶ່ງພົບໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄວາມຮັກສາຂອງໂອເບັດເອໂດມ, ທັງຄັງຊັບຂອງສຳນັກພະຣາຊະວັງ ພ້ອມກັບຄົນປະກັນດ້ວຍ, ແລະ ພະອົງສະເດັດກັບໄປຍັງຊາມາເຣຍ.

²⁵ອາມາຊີຢາ ລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ຊົງພະຊົນຢູ່ສິບຫ້າປີ ຫລັງຈາກການສະຫວັນນະຄົດຂອງໂຢອາດ, ລູກຊາຍຂອງເຢໂຮອາຮາດ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.²⁶ສ່ວນພະຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງອາມາຊີຢາ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ, ກໍໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະ ອິສະຣາເອນ?

²⁷ນັບແຕ່ເວລາທີ່ອາມາຊີຢາຊົງຫັນໄປຈາກການຕິດຕາມພຣະຢາເວ, ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຄິດກະບົດ ຕໍ່ພະອົງໃນເຢຣູຊາເລັມ. ພະອົງຊົງຫນີໄປທີ່ລາກິດ, ແຕ່ພວກເຂົາໄປຕາມພະອົງທີ່ລາກິດ ແລະ ປຣະຫານພະອົງເສຍບ່ອນນັ້ນ.²⁸ພວກເຂົານຳພະສົບໃສ່ຫລັງມ້າກັບມາ ແລະ ຝັງໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງໃນເມືອງແຫ່ງຢູດາ.

26

¹ປະຊາຊົນທັງຫມົດແຫ່ງຢູດາຈຶ່ງຕັ້ງອຸດຊີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງມີອາຍຸສິບຫົກປີ, ແລະ ໃຫ້ເປັນກະສັດແທນອາມາຊີຢາບິດາຂອງພະອົງ.²ພະອົງຊົງສ້າງເມືອງເອລັດ ແລະ ໃຫ້ກັບຄືນແກ່ຢູດາ. ຫລັງຈາກທີ່ກະສັດຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ.³ເມື່ອອຸດຊີຢາຊົງເລີ່ມປົກຄອງນັ້ນ ພະອົງມີອາຍຸສິບຫົກປີ. ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມຫ້າສິບສອງປີ. ພະມານດາຂອງພະອົງຊົງພະນາມວ່າ ເຢໂກລີຢາຊາວເຢຣູຊາເລັມ.

⁴ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ອາມາຊີຢາ ບິດາຂອງພະອົງໄດ້ຊົງກະທຳທຸກປະການ.⁵ພະອົງຊົງສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າໃນສະໄຫມຂອງເຊຄາຣີຢາ, ຜູ້ເຂົ້າໃຈໃນນິມິດຕ່າງຈາກພຣະເຈົ້າ. ຕາບໃດທີ່ພະອົງສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າກໍຊົງກະທຳໃຫ້ພະອົງຈະເຣີນ.

⁶ອຸດຊີຢາສະເດັດອອກໄປເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຟີລິສະຕີນ. ພະອົງໄດ້ຊົງພັງກຳແພງເມືອງກັດ, ກຳແພງເມືອງຢັບເນ, ແລະ ກຳແພງເມືອງອາຊະໂດດ; ພະອົງຊົງສ້າງຫົວເມືອງໃນເຂດແດນອາຊະໂດດ ແລະ ບ່ອນອື່ນອີກທ່າມກາງຄົນຟີລິສະຕີນ.⁷⁻⁸ພຣະເຈົ້າຊົງຊ່ວຍພະອົງໃນການຕໍ່ສູ້ຄົນຟີລິສະຕີນ, ຕໍ່ສູ້ຄົນອາຫລັບທີ່ອາສັຍຢູ່ໃນກູເຣບາອານ, ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບຄົນເມອູນີມ. ຄົນອຳໂມນໄດ້ຖວາຍບັນນາການແກ່ອຸດຊີຢາ, ແລະ ພະນາມຂອງພະອົງກໍແຜ່ອອກໄປເຖິງເຂດແດນເອຢິບ, ເພາະພະອົງຊົງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນຫລາຍ.

⁹ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ, ອຸດຊີຢາຊົງສ້າງປ້ອມໃນເຢຣູຊາເລັມທີ່ປະຕູແຈ, ທີ່ປະຕູພູເຂົາ, ແລະ ບ່ອນກຳແພງໂຄ້ງຢ່າງແຂງແຮງ ແລະ ປ້ອງກັນປ້ອມເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁰ພະອົງຊົງສ້າງປ້ອມໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະ ຊົງຂຸດນ້ຳສ້າງຫລາຍແຫ່ງ, ເພາະພະອົງຊົງມີຝູງສັດໃຫຍ່, ທັງໃນພູເຂົາ ແລະ ໃນທົ່ງພຽງ. ພະອົງໄດ້ຊົງມີຊາວນາ ແລະ ຄົນຕັດແຕ່ງຕົ້ນອະງຸ່ນໃນໂນນພູໃນກາເມນ ແລະ ໃນທົ່ງນາທີ່ອຸດົມສົມບູນ, ເພາະພະອົງຊົງຮັກການກະເສດຫລາຍ.

¹¹ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ, ອຸດຊີຢາຊົງມີກອງທະຫານທີ່ອອກໄປເຮັດເສິກເປັນກອງຕາມຈຳນວນທີ່ເຢອີເອນເລຂາໄດ້ຮວບຮວມໄວ້ນຳກັນ ກັບມາອາເສຢາ, ເຈົ້າຫນ້າທີ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຮານານີຢາ, ຜູ້ບັງຄັບກອງທະຫານຄົນຫນຶ່ງຂອງກະສັດ.¹²ຈຳນວນທັງຫມົດຂອງບັນດາຫົວຫນ້າຕະກູນພວກນັກຮົບມີຈຳນວນ2,600ຄົນ.¹³ພາຍໃຕ້ການບັງຄັບບັນຊາຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້ ມີກອງທັບທະຫານ 307,500 ຄົນ ຜູ້ເຮັດສົງຄາມໄດ້ດ້ວຍກຳລັງຫລາຍ ເພື່ອຊ່ວຍກະສັດໃຫ້ຕໍ່ສູ້ກັບສັດຕຣູ.

¹⁴ອຸດຊີຢາຊົງຕຽມ—ໂລ່, ຫອກ, ຫມວກເຫລັກ, ເສື້ອເກາະ, ທະນູ, ແລະ ກ້ອນຫີນສຳລັບສະຫລິງໄວ້ໃຫ້—ກອງທັບ.¹⁵ໃນເຢຣູຊາເລັມ ພະອົງຊົງເຮັດເຄື່ອງກົນໄກໂດຍຄົນຊ່າງປະດິດ, ເຮັດຂຶ້ນໄວ້ເທິງປ້ອມ ແລະ ຕາມແຈ, ເພື່ອຍິງລູກທະນູ ແລະ ໂຍນກ້ອນຫີນໃຫຍ່. ພະນາມຂອງພະອົງກໍຊ່າລືໄປຍັງບັນດາແຜ່ນດິນໄກ, ເພາະພະອົງຊົງໄດ້ຮັບຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຢ່າງອັສະຈັນຈົນພະອົງເຂັ້ມແຂງ.

¹⁶ແຕ່ເມື່ອພະອົງຊົງແຂງແຮງແລ້ວ, ພະອົງກໍມີພະທັຍຈອງຫອງຂຶ້ນ ຈຶ່ງຊົງກະທຳຄວາມເສຍຫາຍ; ເພາະພະອົງລະເມີດຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ, ໂດຍເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງແທ່ນບູຊາ.¹⁷ອາຊາຣີຢາ, ປະໂລຫິດໄດ້ເຂົ້າໄປຕິດຕາມພະອົງພ້ອມກັບປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວແປດສິບຄົນຜູ້ຊຶ່ງເກັ່ງກ້າ.¹⁸ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຂັດຂວາງກະສັດອຸດຊີຢາ ແລະ ທູນພະອົງວ່າ, “ຂ້າແດ່ອຸດຊີຢາ ບໍ່ແມ່ນຫນ້າທີ່ຂອງພະອົງທີ່ຈະເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ແຕ່ເປັນຫນ້າທີ່ຂອງປະໂລຫິດລູກຫລານຂອງອາໂຣນ, ຜູ້ຊຶ່ງຊຳຣະໄວ້ໃຫ້ບໍຣິສຸດ ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ຂໍເຊີນພະອົງສະເດັດອອກໄປຈາກສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດນີ້, ເພາະພະອົງໄດ້ຊົງລ່ວງເກີນ ແລະ ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບກຽຕອັນໃດຈາກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າເລີຍ.”

¹⁹ແລ້ວອຸດຊີຢາຊົງຮ້າຍ. ພະອົງມີກະຖາງໄຟຢູ່ໃນພຣະຫັດຈະຊົງເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ເມື່ອພະອົງຊົງຮ້າຍຕໍ່ພວກປະໂລຫິດ, ພະຍາດຂີ້ທູດກໍເກີດຂຶ້ນມາທີ່ຫນ້າຜາກຂອງພະອົງຕໍ່ຫນ້າປະໂລຫິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຂ້າງແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມ.²⁰ອາຊາຣີຢາປະໂລຫິດໃຫຍ່ ແລະ ບັນດາປະໂລຫິດທັງປວງເບິ່ງພະອົງ, ແລະເບິ່ງແມ, ພະອົງຊົງເປັນພະຍາດຂີ້ທູດທີ່ຫນ້າຜາກ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງຊຸກພະອົງອອກໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ. ໂດຍແທ້ຈິງ, ພະອົງເອງກໍຊົງຮີບສະເດັດອອກໄປ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວຊົງລົງໂທດພະອົງແລ້ວ.

²¹ກະສັດອຸດຊີຢາຊົງເປັນພະຍາດຂີ້ທູດຈົນມື້ສິ້ນພະຊົນ ແລະເພາະເປັນພະຍາດຂີ້ທູດຈຶ່ງຊົງປຣະທັບໃນວັງຕ່າງຫາກ, ເພາະພະອົງຊົງຖືກຕັດອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ໂຢທາມ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຣາຊະສຳນັກປົກຄອງປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນ.

²²ສ່ວນພະຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງອຸດຊີຢາ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ, ເອຊາຢາຜູ້ທຳນວາຍ ລູກຊາຍອາໂມດ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້.²³ແລະອຸດຊີຢາກໍຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ; ພວກເຂົາກໍຝັງພະສົບໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງໃນນາບ່ອນຝັງສົບອັນເປັນຂອງກະສັດ, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ພະອົງຊົງເປັນພະຍາດຂີ້ທູດ.” ໂຢທາມ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງກໍຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.

27

¹ເມື່ອໂຢທາມຊົງເລີ່ມປົກຄອງນັ້ນ ພະອົງມີອາຍຸຊາວຫ້າປີ; ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສິບຫົກປີ. ພະມານດາຂອງພະອົງມີພະນາມວ່າ ເຢຣຸຊາ; ລູກສາວຂອງຊາໂດກ.²ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ອຸດຊີຢາ ບິດາຂອງພະອົງໄດ້ຊົງກະທຳທຸກປະການ ເວັ້ນແຕ່ພະອົງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ແຕ່ປະຊາຊົນຍັງປະຕິບັດໃນທາງເສຍຫາຍ.

³ພະອົງຊົງສ້າງປະຕູເທິງຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວ, ແລະ ຊົງກະທຳການກໍ່ສ້າງຫລາຍບ່ອນທີ່ກຳແພງຕາແສງໂອເຟນ.⁴ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ ພະອົງຊົງສ້າງຫົວເມືອງໃນແຖບພູເຂົາແຫ່ງຢູດາ, ແລະ ສ້າງປ້ອມກັບຫໍຄອຍຕາມປ່າໄມ້.

⁵ພະອົງຊົງສູ້ຮົບກັບກະສັດຄົນອຳໂມນ ແລະ ຊົງຊະນະພວກເຂົາ. ໃນປີນັ້ນ, ຄົນອຳໂມນໄດ້ຖວາຍເງິນແກ່ພະອົງຫນຶ່ງຮ້ອຍຕະລັນຕົນ, ແລະ ເຂົ້າສາລີຫນຶ່ງຫມື່ນ, ງົວກັບເຂົ້າບາເລຫນຶ່ງຫມື່ນ. ຄົນອຳໂມນໄດ້ຖວາຍເທົ່າກັນໃນປີທີສອງ ແລະ ໃນປີທີສາມ.

⁶ດັ່ງນັ້ນໂຢທາມຈຶ່ງຊົງມີກຳລັງຫລາຍຂຶ້ນ ເພາະພະອົງຊົງກະກຽມທາງທັງຫລາຍຂອງພະອົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ.⁷ສ່ວນພະຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງໂຢທາມ, ແລະການສົງຄາມທັງຫມົດຂອງພະອົງ, ກິຈະກຳປະຈຳວັນຂອງພະອົງ ກໍມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາ.

⁸ເມື່ອພະອົງຊົງເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸຊາວຫ້າປີ; ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສິບຫົກປີ.⁹ໂຢທາມລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະ ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນນະຄອນດາວິດ. ອາຮາດ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.

28

¹ອາຮາດຊົງເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸຊາວປີ, ແລະ ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສິບຫົກປີ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຄືກັບດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ.²ແຕ່ຊົງດຳເນີນຕາມທາງຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ; ພະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຮູບເຄົາຣົບສຳລັບບັນດາພະບາອານ.

³ນອກຈາກນັ້ນ, ພະອົງໄດ້ຊົງເຜົາເຄື່ອງຫອມທີ່ພູເຂົາລູກຊາຍຂອງຮິນໂນມ ແລະ ຊົງເຜົາບັນດາລູກຊາຍຂອງພະອົງໃນໄຟ, ຕາມການເຮັດອັນຫນ້າກຽດຊັງຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງຂັບໄລ່ອອກໄປເສຍໃຫ້ພົ້ນຫນ້າປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.⁴ພະອົງຊົງຖວາຍສັດບູຊາ ແລະ ຊົງເຜົາເຄື່ອງຫອມທີ່ປູຊະນີຍະສະຖານສູງ ແລະ ເທິງໂນນພູ ແລະ ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ຂຽວສົດທຸກຕົ້ນ.

⁵ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງອາຮາດ, ຈຶ່ງຊົງມອບພະອົງໄວ້ໃນພະຫັດຂອງກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍ. ຄົນຊີເຣຍຊະນະພະອົງ ແລະ ຈັບປະຊາຊົນຂອງພະອົງເປັນຊະເລີຍຈຳນວນຫລາຍ, ນຳມາຍັງດາມາເຊ. ອາຮາດຊົງຖືກມອບໄວ້ໃນພະຫັດຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ຜູ້ຊະນະພະອົງດ້ວຍການຂ້າຟັນຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.⁶ເພາະວ່າເປກາລູກຊາຍເຣມາລີຢາ, ໄດ້ຂ້າ 120,00 ຄົນໃນຢູດາໃນມື້ດຽວ, ທັງຫມົດເປັນທະຫານເກັ່ງກ້າ, ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ.

⁷ຊິກຣີ, ທະຫານກ້າຂອງເອຟຣາຢິມໄດ້ສັງຫານມາອາເສຢາລູກຊາຍຂອງກະສັດ, ອັດຊະຣິກາມຫົວຫນ້າປົກຄອງກົມມະວັງ, ແລະ ເອນການາຜູ້ຮອງກະສັດ.⁸ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ຈັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນເປັນຊະເລີຍ 200,000 ຄົນ, ມີຜູ້ຍິງ, ລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວ. ໄດ້ຍຶດສິ່ງຂອງເປັນຈຳນວນຫລາຍມາຈາກພວກເຂົານຳມາຍັງຊາມາເຣຍ.

⁹ແຕ່ຜູ້ທຳນວາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງພຣະຢາເວຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ຊື່ວ່າໂອເດັດ. ເພິ່ນອອກໄປພົບກອງທັບທີ່ມາຊາມາເຣຍ. ພະອົງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເບິ່ງແມ ເພາະພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານທັງຫລາຍ, ຊົງຮ້າຍຕໍ່ຢູດາ, ພະອົງຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ. ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ສັງຫານພວກເຂົາເສຍດ້ວຍຄວາມຮ້າຍຊຶ່ງຂຶ້ນໄປເຖິງຟ້າສະຫວັນ.¹⁰ບັດນີ້ທ່ານທັງຫລາຍເຈຕະນາຈະຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນແຫ່ງຢູດາເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ເປັນຂ້າທາດ ຊາຍ ແລະ ຂ້າທາດຍິງຂອງທ່ານ. ແຕ່ຕົວທ່ານເອງບໍ່ມີບາບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຫລື?¹¹ບັດນີ້, ຂໍຟັງຂ້າພະເຈົ້າ: ແລະຂໍສົ່ງຊະເລີຍຊຶ່ງທ່ານໄດ້ນຳມາຈາກຍາດພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານກັບໄປ, ເພາະວ່າພະພິໂຣດອັນແຮງກ້າຂອງພຣະຢາເວຢູ່ເຫນືອທ່ານທັງຫລາຍ.”

¹²ບາງຄົນໃນຫົວຫນ້າຄົນເອຟຣາຢິມ—ຄື ອາຊາຣີຢາລູກຊາຍໂຢຮານານ, ເບເຣກີຢາລູກຊາຍເມຊິນເລໂມດ, ເຢຮີຊະກີຢາລູກຊາຍຊານລູມ, ແລະ ອາມາສາລູກຊາຍຮັດໄລ, ໄດ້ຢືນຂຶ້ນຂັດຂວາງບັນດາຜູ້ທີ່ກັບມາຈາກສົງຄາມ.¹³ໂດຍເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເຈົ້າຢ່ານຳຊະເລີຍເຂົ້າມາບ່ອນນີ້, ເພາະເຈົ້າມຸ້ງຫມາຍທີ່ຈະນຳໂທດບາບມາເຫນືອເຮົາຕໍ່ພຣະຢາເວ, ເພີ່ມເຂົ້າກັບບາບ ແລະ ກຳຊົ່ວໃນປະຈຸບັນຂອງເຮົາ, ເພາະວ່າກັມຊົ່ວຂອງເຮົາກໍໃຫຍ່ຫລາຍ, ແລະ ພຣະພິໂຣດອັນແຮງກ້າຕໍ່ອິສະຣາເອນມີຢູ່ແລ້ວ.”

¹⁴ເພາະສະນັ້ນ ຜູ້ຖືອາວຸດຈຶ່ງຖິ້ມຊະເລີຍ ແລະ ສິ່ງຂອງທີ່ຍືດມາຕໍ່ຫນ້າເຈົ້ານາຍ ແລະ ຊຸມນຸມຊົນທັງປວງ.¹⁵ຜູ້ຊາຍທີ່ຖືກລະບຸຊື່ນັ້ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນເອົາເສື້ອຜ້າທີ່ຍຶດມາໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ເປືອຍກາຍຢູ່ໃນພວກຊະເລີຍ ແລະ ພວກເຂົາກໍນຸ່ງຫົ່ມໄວ້ ທັງເອົາເກີບໃຫ້ພວກເຂົາໃສ່. ພວກເຂົາຈັດຫາອາຫານ ເຄື່ອງດື່ມໃຫ້. ພວກເຂົາທັງທາບາດແຜໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະ ນຳຄົນທີ່ອ່ອນເພຍຂຶ້ນລາ. ນຳພວກເຂົາກັບມາຫາຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາທີ່ເມືອງເຢຣິໂກ, (ຄືເມືອງແຫ່ງຕົ້ນຕານ) ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍກັບໄປຊາມາເຣຍ.

¹⁶ໃນເວລານັ້ນນັ້ນກະສັດອາຮາດຊົງໃຊ້ໃຫ້ໄປຫາກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ.¹⁷ເພາະຄົນເອໂດມໄດ້ບຸກລຸກເຂົ້າມາອີກ ໄດ້ໂຈມຕີຢູດາ, ແລະ ຈັບໄປເປັນຊະເລີຍນຳ.¹⁸ຄົນຟີລິສະຕີນໄດ້ເຂົ້າປຸ້ນຫົວເມືອງໃນພູເຂົາ ແລະ ທີ່ພາກໃຕ້ຂອງຢູດາ. ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດເມືອງເບັດເຊເມັດ, ອາຢາໂລນ, ເກເດໂຣດ, ໂສໂກກັບຫມູ່ບ້ານ, ຕິມນາກັບຫມູ່ບ້ານ, ແລະ ທັງກິມໂຊກັບຫມູ່ບ້ານ. ພວກເຂົາກໍຕັ້ງເຕັນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.

¹⁹ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ຢູດາອ່ອນແອລົງດ້ວຍອາຮາດ, ກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ; ເພາະອາຮາດຊົງປ່ອຍໃຫ້ຫລົງອຳນາດຢູ່ໃນຢູດາ ແລະ ບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຢາເວຢ່າງຫນັກ.²⁰ສະນັ້ນ ຕິກລັດປີເລເສ, ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ຈຶ່ງຍົກທັບຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ກັບພະອົງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພະອົງທຸກພະທັຍແທນທີ່ຈະສະຫນັບສະຫນູນພະອົງໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ.²¹ເພາະອາຮາດຊົງເອົາສິ່ງຂອງສ່ວນຫນຶ່ງຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຈາກຣາຊະສຳນັກຈາກເຈົ້ານາຍ, ທີ່ຖວາຍເປັນບັນນາການແກ່ກະສັດຂອງອັດຊີເຣຍ. ແຕ່ການກະທຳນີ້ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ພຣະອົງ.

²²ໃນຄາວທຸກຍາກຂອງພະອົງຍັງບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຢາເວຄືກະສັດອາຮາດອົງດຽວກັນນີ້ແຫລະ.²³ເພາະພະອົງຊົງຖວາຍສັດບູຊາແກ່ພະຂອງເມືອງດາມາເຊ, ຊຶ່ງໄດ້ໃຫ້ພະອົງພ່າຍແພ້. ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເພາະວ່າພະຂອງກະສັດຊີເຣຍໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ເຮົາຈຶ່ງຈະຖວາຍສັດບູຊາແກ່ພະເຫລົ່ານັ້ນ, ເພື່ອຈະຊ່ວຍເຮົາ.” ແຕ່ພະເຫລົ່ານັ້ນເປັນເຄື່ອງທຳລາຍພະອົງ ແລະອິສະຣາເອນທັງປວງດ້ວຍ.

²⁴ອາຮາດຊົງຮວບຮວມເຄື່ອງໃຊ້ຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕັດເຄື່ອງໃຊ້ແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຕ່ອນ. ພະອົງຊົງປິດປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະຊົງສ້າງແທ່ນບູຊາສຳລັບພະອົງທຸກແຈເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.²⁵ພະອົງຊົງສ້າງປູຊະນີຍະສະຖານສູງໃນຫົວເມືອງຂອງຢູດາທຸກຫົວເມືອງ ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍພະອື່ນ. ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງຊົງພຣະພິໂຣດ.

²⁶ສ່ວນພະຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງພະອົງ, ແລະ ກິຈະກຳປະຈຳວັນຂອງພະອົງທັງຫມົດ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ, ກໍມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະ ອິສະຣາເອນ.²⁷ອາຮາດກໍລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະ ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ນຳພະສົບໄປໄວ້ໃນຂຸມຝັງສົບຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ. ເຮເຊກີຢາ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແທນພະອົງ.

29

¹ເມື່ອເຮເຊກີຢາໄດ້ຊົງເລີ່ມປົກຄອງເມື່ອພະອົງມີອາຍຸຊາວຫ້າປີ; ພະອົງຊົງປົກຄອງໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມຊາວເກົ້າປີ. ພະນາມຂອງພະອົງຊົງພະນາມວ່າ ອາບີຢາ; ລູກສາວຂອງເຊຄາຣີຢາ.²ແລະພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງໄດ້ຊົງກະທຳທຸກປະການ.

³ໃນປີທຳອິດແຫ່ງຣາຊະການຂອງພະອົງ, ໃນເດືອນທຳອິດ, ເຮຊາກີຢາຊົງເປີດປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໄດ້ຊົງສ້ອມແປງປະຕູນັ້ນ.⁴ພະອົງຊົງນຳປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີເຂົ້າມາ, ແລະ ຊົງໃຫ້ພວກເຂົາຊຸມນຸມທີ່ຖະຫນົນທາງທິດຕາເວັນອອກ.⁵ໂດຍກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຄົນເລວີ ເອີຍ! ຂໍຟັງເຮົາ, ຈົ່ງຊຳຣະຕົວໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ຊຳຣະພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ແລະ ຂົນສິ່ງເປື້ອນເປິອອກໄປຈາກສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ.

⁶ເພາະບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ກະທຳການບໍ່ສັດຊື່ ແລະ ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວໃນສາຍພຣະເນດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ; ພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມພຣະອົງ, ຫັນຫນ້າຫນີໄປຈາກທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະຢາເວເສຍ.⁷ພວກເຂົາປິດປະຕູລະບຽງພຣະວິຫານ ແລະ ໄດ້ດັບຕະກຽງເສຍ; ທັງບໍ່ໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມ ຫລືຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ.

⁸ເພາະສະນັ້ນ ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວຈຶ່ງມາເທິງຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ, ແລະ ເປັນທີ່ເຢາະເຍີ້ຍ, ຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນກັບຕາຂອງທ່ານແລ້ວ.⁹ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງ ບິດາທັງຫລາຍຂອງເຮົາໄດ້ລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ແລະ ລູກຊາຍລູກສາວກັບເມຍຂອງເຮົາໄດ້ຕົກເປັນຊະເລີຍເພາະເຫດນີ້.

¹⁰ບັດນີ້ ເຮົາມີໃຈປະສົງທີ່ຈະເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ເພື່ອວ່າພຣະພິໂຣດອັນແຮງກ້າຂອງພຣະອົງຈະຫັນໄປຈາກເຮົາ.¹¹ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອີຍ, ຢ່າເມີນເສີຍເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເລືອກທ່ານໃຫ້ຢືນຢູ່ສະເພາະພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ແລະ ເພື່ອບົວລະບັດພຣະອົງ ແລະ ເຜົາເຄື່ອງຫອມ.”

¹²ແລ້ວຄົນເລວີກໍລຸກຂຶ້ນຄື ມາຮາດລູກຊາຍອາມາສາຍ, ແລະ ໂຢເອນລູກຊາຍອາຊາຣີຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຫລານຂອງໂກຮາດ; ແລະ ລູກຫລານຂອງເມຣາຣີ, ກີເຊລູກຊາຍອັບດີ, ແລະ ອາຊາຣີຢາລູກຊາຍເຢຮັນເລເລນ; ແລະ ຂອງຄົນເກໂຊນ, ມີໂຢອາລູກຊາຍຊິມມາ, ແລະ ເອເດັນລູກຊາຍໂຢອາ.¹³ລູກຫລານຂອງເອລີຊາຟັນ, ມີຊິມຣີ ແລະ ເຢອູເອນ; ແລະ ລູກຫລານຂອງອາສັບ, ມີເຊຄາຣີຢາ ແລະ ມັດຕານີຢາ;¹⁴ລູກຫລານຂອງເຮມານ, ມີເຢຮູເອນ, ແລະ ຊິເມອີ; ແລະ ລູກຫລານຂອງເຢດູທູນ, ມີເຊມາຢາ ແລະ ອຸດຊີເອນ.

¹⁵ພວກເຂົາທັງຫລາຍຮວບຮວມພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ, ແລ້ວຊຳຣະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ແລະ ເຂົ້າໄປ, ຕາມທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງບັນຊາ, ໂດຍພຣະທັມຂອງພຣຢາເວ, ໃຫ້ຊຳຣະພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໃຫ້ບໍຣິສຸດ.¹⁶ປະໂລຫິດໄດ້ເຂົ້າໄປຂ້າງໃນຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວເພື່ອຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດ; ພວກເຂົານຳສິ່ງທີ່ເປື້ອນເປິທີ່ພົບເຫັນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວອອກມາທີ່ເດີ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ຄົນເລວີກໍຂົນເອົາສິ່ງຂອງນັ້ນອອກໄປຍັງຫ້ວຍນ້ຳກິດໂຣນ.¹⁷ພວກເຂົາເລີ່ມຊຳຣະໃນມື້ທຳອິດຂອງເດືອນທຳອິດ.ໃນວັນທີແປດຂອງເດືອນນັ້ນ ພວກເຂົາມາຍັງລະບຽງຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາຊຳຣະພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຢູ່ແປດມື້ ແລະ ໃນມື້ທີສິບຫົກຂອງເດືອນທຳອິດ ກໍສຳເລັດ.

¹⁸ແລ້ວເຂົ້າໄປຫາກະສັດເຮເຊກີຢາ, ໃນພະຣາຊະວັງ ແລະ ໂດຍທູນວ່າ, “ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດຄວາມສະອາດພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວສຳເລັດແລ້ວ, ທັງແທ່ນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ແລະ ເຄື່ອງໃຊ້ຂອງແທ່ນນັ້ນທັງຫມົດ ແລະ ໂຕະເຂົ້າຈີ່ຫນ້າພຣະພັກ, ທັງເຄື່ອງໃຊ້ຂອງໂຕະນັ້ນ.¹⁹ເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດທີ່ກະສັດອາຮາດເລືອກຖິ້ມໃນຣາຊະການຂອງພະອົງ ຕອນທີ່ພະອົງບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍໄດ້ຕຽມພ້ອມ ແລະ ໄດ້ຊຳຣະແລ້ວ. ເບິ່ງແມ, ສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນກໍຢູ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ.”

²⁰⁻²¹ແລ້ວກະສັດເຮເຊກີຢາຊົງລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ຮວບຮວມເອົາເຈົ້ານາຍຂອງເມືອງ; ໃຫ້ໄປນະມັສະການພຣະເຈົ້າໃນພຣະວິຫານອີກ ແລະ ສະເດັດຂຶ້ນໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳງົວເຖິກເຈັດໂຕ, ແກະຜູ້ເຈັດໂຕ, ລູກແກະເຈັດໂຕ, ແລະ ແບ້ຜູ້ເຈັດໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບສຳລັບຣາຊະອານາຈັກ, ສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ, ແລະ ຢູດາ. ພະອົງຊົງບັນຊາໃຫ້ລູກຫລານຂອງອາໂຣນຄື ປະໂລຫິດໃຫ້ຖວາຍຂອງເຫລົ່ານັ້ນເທິງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ.

²²ພວກເຂົາຈຶ່ງຂ້າງົວເຖິກ, ແລະ ປະໂລຫິດກໍຮັບເລືອດຊິດໃສ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍຂ້າແກະຜູ້ ແລ ະເອົາເລືອດຂອງມັນຊິດໃສ່ແທ່ນບູຊາ; ແລະ ຂ້າລູກແກະ ເອົາເລືອດຂອງມັນຊິດໃສ່ແທ່ນບູຊາ.²³ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາແບ້ຜູ້ສຳລັບເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບນັ້ນ ພວກເຂົານຳມາໃຫ້ກະສັດ ແລະ ທີ່ປະຊຸມ; ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍເອົາມືຂອງຕົນວາງເທິງແບ້ນັ້ນ.²⁴ປະໂລຫິດກໍຂ້າແບ້ເສຍ, ແລະ ເອົາເລືອດຂອງມັນເຮັດການຄືນດີກັນເທິງແທ່ນນັ້ນ ເພື່ອເຮັດການລຶບລ້າງມົນທິນບາບໃຫ້ອິດສະຣາເອນທັງປວງ, ເພາະກະສັດຊົງບັນຊາວ່າໃຫ້ເຮັດເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບສຳລັບອິສະຣາເອນທັງປວງ.

²⁵ເຮເຊກີຢາຊົງໃຫ້ຄົນເລວີປະຈຳຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ມີແຊ່ງ, ພິນໃຫຍ່, ແລະ ພິນຄູ່, ຕາມບັນຍັດຂອງດາວິດ, ຂອງຄາດ, ຜູ້ທຳນວາຍຂອງກະສັດ, ແລະ ຂອງນາທານ, ຜູ້ທຳນວາຍເພາະວ່າພຣະບັນຍັດນັ້ນມາຈາກພຣະຢາເວທາງຜູ້ທຳນວາຍຂອງພຣະອົງ.²⁶ຄົນເລວີກໍຢືນຢູ່ ຖືເຄື່ອງດົນຕຣີຂອງດາວິດ, ແລະ ປະໂລຫິດຖືແກ.

²⁷ເຮເຊກີຢາຊົງບັນຊາວ່າ ໃຫ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊານັ້ນເທິງແທ່ນ. ເມື່ອເລີ່ມຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ກໍໃຫ້ເລີ່ມຖວາຍເພງແດ່ພຣະຢາເວ ແລະ ແກກັບເຄື່ອງດົນຕຣີຂອງດາວິດ, ກະສັດຂອງອິສະຣາເອນກໍເລີ່ມດ້ວຍ.²⁸ຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດກໍນະມັສະການ, ນັກຮ້ອງກໍຮ້ອງເພງ, ແລະ ຄົນດົນຕຣີກໍເປົ່າແກ; ເຮັດແບບນີ້ຢູ່ຈົນຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາສຳເລັດ.

²⁹ເມື່ອການຖວາຍບູຊາສຳເລັດແລ້ວ, ກະສັດ ແລະ ຄົນທັງປວງທີ່ຢູ່ກັບພະອົງກໍກາບລົງນະມັສະການ.³⁰ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ກະສັດເຮເຊກີຢາ, ແລະ ເຈົ້ານາຍກໍບັນຊາໃຫ້ຄົນເລວີຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງດາວິດ ແລະຂອງອາສັບຜູ້ທຳນວາຍ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ກົ້ມຫົວລົງນະມັສະການ.

³¹ແລ້ວເຮເຊກີຢາກ່າວວ່າ, “ບັດນີ້ ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຊຳຣະຕົວຂອງທ່ານໃຫ້ບໍຣິສຸດຕໍ່ພຣະຢາເວ. ຈົ່ງເຂົ້າມາໃກ້ ແລະ ນຳເອົາເຄື່ອງສັດບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາໂມທະນາພຣະຄຸນມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.” ແລະຊຸມນຸມຊົນກໍນຳ ເຄື່ອງສັດບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາໂມທະນາພຣະຄຸນ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ມີໃຈສະຫມັກກໍໄດ້ນຳເຄື່ອງເຜົາບູຊາມາ.

³²ຈຳນວນເຄື່ອງເຜົາບູຊາທີ່ຊຸມນຸມຊົນນຳມາຄື ງົວເຖິກເຈັດສິບໂຕ, ແກະຜູ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍໂຕ, ແລະ ລູກແກະສອງຮ້ອຍໂຕ. ທັງຫມົດນີ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ.³³ເຄື່ອງບູຊາທີ່ມອບຖວາຍໄວ້ ມີງົວເຖິກຫົກຮ້ອຍໂຕ ແລະ ແກະສາມພັນໂຕ.

³⁴ແຕ່ມີປະໂລຫິດຫນ້ອຍເກີນໄປ ຈົນຫລົກຫນັງເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງຫມົດບໍ່ໄດ້, ຄົນເລວີພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍຈົນງານສຳເລັດ, ແລະ ຈົນກວ່າປະໂລຫິດຄົນອື່ນຈະສຳເລັດການຊຳຣະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ເພາະໃນການຊຳຣະຕົນນັ້ນຄົນເລວີຈິງຈັງຫລາຍກວ່າພວກປະໂລຫິດ.

³⁵ນອກຈາກເຄື່ອງເຜົາບູຊາຈຳນວນຫລວງຫລາຍແລ້ວ; ຍັງມີໄຂມັນຂອງເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມ, ແລະ ມີເຄື່ອງດື່ມບູຊາຄູ່ກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາດ້ວຍ. ດັ່ງນີ້ແຫລະ ວຽກບົວລະບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວກໍຟື້ນຄືນມາອີກ.³⁶ເຮເຊກີຢາກັບປະຊາຊົນທັງປວງກໍຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະ ດ້ວຍການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຊ່ວຍປະຊາຊົນ, ເພາະເລື່ອງນີ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະສຳເລັດລົງຢ່າງວ່ອງໄວ.

30

¹ເຮເຊກີຢາຊົງຮັບສັ່ງໄປເຖິງອິສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາທັງປວງ, ແລະ ຊົງຂຽນຫນັງສືເຖິງເອຟຣາຢິມກັບມານາເຊດ້ວຍວ່າ, ພວກເຂົາທັງຫລາຍຄວນຈະມາພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວທີ່ເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອຈະຖືເທສະການປັດສະຄາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ.²ເພາະວ່າກະສັດ, ເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງ, ແລະ ທັງຊຸມນຸມຊົນທັງປວງໃນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ປຶກສາກັນທີ່ຈະຖືເທສະການປັດສະຄາໃນເດືອນທີສອງ.³ພວກເຂົາຈະຖືປັດສະຄາຕາມກຳນົດບໍ່ໄດ້, ເພາະວ່າພວກປະໂລຫິດຍັງບໍ່ໄດ້ຊຳຣະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດພຽງພໍແກ່ຈຳນວນ, ແລະປະຊາຊົນຍັງບໍ່ໄດ້ຊຸມນຸມກັນໃນເຢຣູຊາເລັມເທື່ອ.

⁴ແຜນງານນັ້ນກໍເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ກະສັດ ແລະ ຊຸມນຸມຊົນທັງປວງ.⁵ພວກເຂົາຈຶ່ງລົງມະຕິໃຫ້ເຮັດປະກາດອອກໄປທົ່ວອິສະຣາເອນ, ຕັ້ງແຕ່ເບເອເຊບາຮອດເມືອງດານວ່າ, ປະຊາຊົນຄວນມາຖືປັດສະຄາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນທີ່ເຢຣູຊາເລັມ. ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືເປັນເວລາດົນຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້.

⁶ດັ່ງນັ້ນແຫລະຄົນແລ່ນຫນັງສືຈຶ່ງອອກໄປທົ່ວອິສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາ, ຖືຫນັງສືຈາກກະສັດ ແລະ ບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງ ເພາະກະສັດໄດ້ຊົງບັນຊາວ່າ, “ຊົນອິສະຣາເອນເອີຍ ຈົ່ງກັບມາຫາພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ ແລະ ຢາໂຄບ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຖອຍຫລັງກັບມາຫາຄົນສ່ວນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງທ່ານ ຜູ້ຊຶ່ງລອດພົ້ນຈາກພະຫັດຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ.

⁷ຢ່າໃຫ້ເປັນຄືບິດາ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ປະສົບກັບຄວາມຈິບຫາຍຕາມທີ່ທ່ານເຫັນຢູ່.⁸ແລະບັດນີ້ ຢ່າຄໍແຂງ, ຄືບິດາຂອງທ່ານທັງຫລາຍເລີຍ, ແຕ່ຈົ່ງຍອມມອບຕົວທ່ານແດ່ພຣະຢາເວ ແລະ ມາໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງຊຳຣະໄວ້ໃຫ້ບໍຣິສຸດເປັນນິດ, ແລະ ບົວລະບັດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ເພື່ອພຣະພິໂຣດອັນແຮງກ້າຂອງພຣະອົງຈະຫັນໄປເສຍຈາກທ່ານ.⁹ເພາະຖ້າທ່ານທັງຫລາຍຫັນຫນ້າກັບມາຫາພຣະຢາເວ, ພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ແລະ ລູກຫລານຂອງທ່ານຈະປະສົບກັບຄວາມເມດຕາຈາກຜູ້ທີ່ຈັບພວກເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລະ ຈະໄດ້ກັບມາໃນແຜ່ນດິນນີ້ອີກ. ເພາະພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງພຣະເມດຕາ ແລະກະຣຸນາ, ແລະ ຖ້າທ່ານກັບມາຫາພຣະອົງ ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຫັນພຣະພັກໄປຈາກທ່ານ.”

¹⁰ດັ່ງນັ້ນຄົນແລ່ນຫນັງສືຈຶ່ງໄປຕາມຫົວເມືອງຕ່າງທົ່ວແຜ່ນດິນເອຟຣາຢິມ ແລະ ມານາເຊ, ໄກໄປຈົນຮອດເຊບູລູນ, ແຕ່ຄົນທັງຫລາຍກໍຫົວເຍາະເຍີ້ຍພວກເຂົາ.¹¹ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ມີແຕ່ຄົນອາເຊ ມານາເຊ ແລະ ເຊບູລູນບາງຄົນທີ່ຖ່ອມຕົວ ແລະ ມາເຢຣູຊາເລັມ.¹²ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເຫນືອຢູດາໂດຍຊົງໃຫ້ພວກເຂົາເປັນໃຈດຽວກັນທີ່ຈະເຮັດຕາມທີ່ກະສັດ ແລະ ເຈົ້ານາຍໄດ້ບັນຊາໄວ້ຕາມພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ປະຊາຊົນເປັນຈຳນວນຫລາຍມາປະຊຸມກັນໃນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຖືເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງໃນເດືອນທີສອງ ເປັນການຊຸມນຸມທີ່ໃຫຍ່ຫລາຍ.¹⁴ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ກຳຈັດແທ່ນບູຊາທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ແທ່ນສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມທັງປວງນັ້ນ, ພວກເຂົາຂົນໄປຖິ້ມເສຍໃນຫ້ວຍນ້ຳກິດໂຣນ.¹⁵ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຂ້າແກະປັດສະຄາໃນວັນທີສິບສີ່ຂອງເດືອນທີສອງ. ປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີກໍຮູ້ສຶກລະອາຍທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຊຳຣະຕົນຈາກມົນທິນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຊຳຣະຕົວໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ນຳເຄື່ອງເຜົາບູຊາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁶ພວກເຂົາເຂົ້າປະຈຳຕຳແຫນ່ງທີ່ເຄີຍເຮັດ, ຕາມບົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ປະໂລຫິດກໍເອົາເລືອດທີ່ຕົນຮັບມາຈາກມືຂອງຄົນເລວີມາຊິດໃສ່.¹⁷ເພາະວ່າມີຫລາຍຄົນໃນຊຸມນຸມຊົນນັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ຊຳຣະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດ. ຄົນເລວີຈຶ່ງຕ້ອງຂ້າແກະປັດສະຄາແທນທຸກຄົນທີ່ມີມົນທິນ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ບໍຣິສຸດຕໍ່ພຣະຢາເວ.

¹⁸ເພາະວ່າໃນນັ້ນມີຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍ, ທີ່ມາຈາກເອຟຣາຢິມ ແລະ ມານາເຊ, ອິດຊາຄາ ແລະ ເຊບູລູນ,ຍັງບໍ່ໄດ້ຊຳຣະຕົນ, ເຖິງປານນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຍັງຮັບປະທານປັດສະຄາ, ຊຶ່ງຜິດຕໍ່ຂໍ້ທີ່ກຳນົດໄວ້. ແຕ່ເຮເຊກີຢາຊົງອະທິຖານເພື່ອພວກເຂົາວ່າ, “ຂໍພຣະຢາເວຜູ້ປະເສີດ ຊົງໃຫ້ອະພັຍແກ່ທຸກຄົນ.¹⁹ຜູ້ທີ່ປັກໃຈສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ ຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ຈະບໍ່ຊຳຣະຕົວຕາມກົດຂອງຄວາມບໍຣິສຸດແຫ່ງສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດນີ້.”²⁰ພຣະຢາເວຊົງຟັງເຮເຊກີຢາ ແລະ ຊົງຮັກສາປະຊາຊົນ.

²¹ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງເຈັດມື້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີຫລາຍ. ຄົນເລວີກັບປະໂລຫິດໄດ້ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວທຸກມື້ ຮ້ອງເພງເຮັດສຽງດັງດ້ວຍເຄື່ອງດົນຕຣີຂອງພວກເຂົາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.²²ຝ່າຍເຮເຊກີຢາກໍໄດ້ກ່າວຫນູນໃຈພວກຄົນເລວີທັງປວງຜູ້ສອນເຖິງຄວາມຮູ້ອັນປະເສີດແຫ່ງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາຈຶ່ງຮັບປະທານອາຫານໃນເທສະການນັ້ນເຈັດວັນ, ໄດ້ຖວາຍສັດເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມ ແລະສາຣະພາບຄວາມຜິດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງຕົນ.

²³ແລ້ວຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດກໍຕົກລົງກັນທີ່ຈະຖືເທສະການໄປອີກເຈັດມື້, ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືເທສະການໄປອີກເຈັດມື້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.²⁴ເພາະເຮເຊກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ຊົງປະທານງົວເຖິກຫນຶ່ງພັນໂຕ ແລະ ແກະເຈັດພັນໂຕແກ່ຊຸມນຸມຊົນໃຫ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ; ແລະ ພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ໃຫ້ງົວເຖິກຫນຶ່ງພັນໂຕ ແລະ ແກະຫນຶ່ງຫມື່ນໂຕແກ່ຊຸມນຸມຊົນ. ປະໂລຫິດເປັນຈຳນວນຫລາຍກໍໄດ້ຊຳຣະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດ.

²⁵ຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດຂອງຢູດາ, ກັບບັນດາປະໂລຫິດ ແລະຄົນເລວີ, ແລະ ທັງຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດທີ່ອອກມາຈາກອິສະຣາເອນ, ແລະ ຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອອກມາຈາກແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນ ແລະ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຢູດາ—ກໍຊົມຊື່ນຍິນດີພ້ອມກັນ.²⁶ຈຶ່ງມີຄວາມຍິນດີອັນໃຫຍ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະຕັ້ງແຕ່ສມັຍຂອງໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງດາວິດກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ບໍ່ເຄີຍມີຢ່າງນີ້ເລີຍໃນເຢຣູຊາເລັມ.²⁷ແລ້ວບັນດາປະໂລຫິດ, ແລະ ຄົນເລວີໄດ້ລຸກຂຶ້ນອວຍພອນປະຊາຊົນ. ສຽງຂອງພວກເຂົາກໍເຖິງພຣະກັນ, ແລະ ຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາກໍຂຶ້ນໄປທີ່ປະທັບບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງຄືສະຫວັນ.

31

¹ເມື່ອສຳເລັດງານນີ້ທັງຫມົດແລ້ວ, ອິສະຣາເອນທັງປວງຜູ້ຢູ່ບ່ອນນັ້ນໄດ້ອອກໄປໃນຫົວເມືອງຢູດາ ແລະ ທຳລາຍເສົາສັກສິດເປັນທ່ອນ ແລະ ລົ້ມບັນດາເສົາຮູບເຄົາຣົບລົງ, ແລະ ທັງທຳລາຍປູຊະນີຍະສະຖານສູງລົງ ແລະ ພັງແທ່ນທົ່ວຢູດາ ແລະ ເບັນຢາມິນທັງຫມົດ, ແລະ ໃນເອຟຣາຢິມກັບມານາເຊ, ຈົນພວກເຂົາທຳລາຍຫມົດສິ້ນ. ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນທັງປວງກໍກັບໄປໃນຫົວເມືອງຂອງຕົນ, ທຸກຄົນກັບໄປຕາມຊັບສິນຂອງເຂົາ ແລະ ເມືອງຂອງຕົນ.

²ເຮເຊກີຢາໄດ້ຊົງຈັດການແບ່ງບັນດາປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີອອກເປັນຫມວດ, ແຕ່ລະຫມວດຕາມຫນ້າທີ່ບົວລະບັດຂອງຕົນຄື ບັນດາປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີ. ພະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ພວກເຂົາຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມ, ໃຫ້ບົວລະບັດ, ຖວາຍໂມທະນາພຣະຄຸນ, ແລະ ສັນຣະເສີນພາຍໃນປະຕູຄ້າຍຂອງພຣະຢາເວ.³ສ່ວນທີ່ກະສັດຊົງບໍຣິຈາກຈາກຊັບສິນສ່ວນພະອົງນັ້ນ ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາຄື ເຄື່ອງເຜົາບູຊາສຳລັບຕອນເຊົ້າ ແລະ ຕອນແລງ, ແລະ ເຄື່ອງເຜົາບູຊາສຳລັບວັນສະບາໂຕ, ວັນຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳ ແລະ ເທສະການຕາມກຳນົດ, ດັ່ງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ.

⁴ນອກຈາກນັ້ນ, ພະອົງຊົງບັນຊາປະຊາຊົນຜູ້ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ບໍຣິຈາກສ່ວນທີ່ເປັນຂອງປະໂລຫິດ ແລະ ຂອງຄົນເລວີ, ເພື່ອພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຈະໄດ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ.⁵ເມື່ອພຣະບັນຊາກະຈາຍອອກໄປ, ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນກໍໄດ້ບໍຣິຈາກເຂົ້າມາຢ່າງຫລວງຫລາຍມີເຂົ້າລຸ້ນທຳອິດ, ນ້ຳອະງຸ່ນ, ນ້ຳມັນ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ແລະຜະລິດຜົນທຸກຢ່າງຂອງໄຮ່ນາ. ພວກເຂົາຍັງນຳເອົາຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງທຸກຊະນິດເຂົ້າມາຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

⁶ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາຜູ້ອາສັຍຢູ່ໃນຫົວເມືອງຂອງຢູດາໄດ້ນຳຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງງົວ ແລະ ແກະ, ແລະ ຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສິ່ງບໍຣິສຸດທີ່ມອບຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ ແລະ ເກັບໄວ້ເປັນກອງ.⁷ໃນເດືອນທີສາມ ພວກເຂົາເລີ່ມກອງສູງຂຶ້ນ, ແລະ ສຳເລັດໃນເດືອນທີເຈັດ.⁸ເມື່ອເຮເຊກີຢາ ແລະ ເຈົ້ານາຍມາເຫັນກອງເຫລົ່ານັ້ນ, ພວກເພິ່ນກໍຖວາຍສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວ ແລະ ອວຍພອນແກ່ອິສະຣາເອນ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

⁹ເຮເຊກີຢາຊົງໄຕ່ຖາມປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີເຖິງເລື່ອງກອງເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁰ອາຊາຣີຢາ, ປະໂລຫິດໃຫຍ່, ຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຊາໂດກທູນຕອບພະອົງວ່າ, “ຕັ້ງແຕ່ປະຊາຊົນໄດ້ເລີ່ມນຳສ່ວນບໍລິຈາກເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພວກຂ້າພະອົງໄດ້ຮັບປະທານ ແລະ ມີພຽງພໍຈົນເຫລືອຫລາຍ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງອຳນວຍພະພອນປະຊາຊົນຂອງພະອົງ. ຈຶ່ງມີເຫລືອຢູ່ຫລວງຫລາຍຢ່າງນີ້.”¹¹ແລ້ວເຮເຊກີຢາຈຶ່ງຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກເຂົາຈັດຫ້ອງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຈັດໄວ້.¹²ພວກເຂົານຳສິ່ງບໍຣິຈາກເຂົ້າມາຢ່າງສັດຊື່, ທັງຫນຶ່ງສ່ວນສິບ ແລະ ສິ່ງຂອງມອບຖວາຍຊຶ່ງເປັນຂອງພຣະຢາເວ. ເຈົ້າຫນ້າທີ່ຜູ້ເບິ່ງແຍງຄືໂກນານີຢາ, ຄົນເລວີ ກັບຊິເມອີນ້ອງຊາຍເປັນຄົນຮອງ.¹³ເຢຮີເອນ, ອາຊາຊີຢາ, ນາຮາດ, ອາສາເຮນ, ເຢຣີໂມດ, ໂຢຊາບັດ, ເອລີເອນ, ອິສະມາກີຢາ, ມາຮາດ, ແລະ ເບນາຢາ ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຊ່ວຍເຫລືອໂກນານີຢາ ແລະ ຊິເມອີນ້ອງຊາຍຂອງລາວ, ໂດຍການແຕ່ງຕັ້ງຂອງກະສັດເຮເຊກີຢາ, ແລະ ອາຊາຣີຢາ, ເຈົ້າຫນ້າທີ່ຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁴ໂກເຣ ລູກຊາຍອິມນາຄົນເລວີ, ຜູ້ເຝົ້າປະຕູດ້ານຕາເວັນອອກ, ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຂອງບູຊາທີ່ຖວາຍຕາມໃຈ ສະຫມັກແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແຈກຢາຍສ່ວນບໍຣິຈາກທີ່ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບພຣະຢາເວ ແລະ ສິ່ງບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ.¹⁵ພາຍໃຕ້ເຂົາຄື ເອເດັນ, ມິນຢາມິນ, ເຢຊູອາ, ເຊມາຢາ, ອາມາຣີຢາ, ແລະ ເຊການີອາ ໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງປະໂລຫິດ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາຫນ້າທີ່ຕ່າງ ເປັນທີ່ໄວ້ວາງໃຈ, ເພື່ອພວກເຂົາແຈກຢາຍເຄື່ອງບູຊາຖວາຍເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ໂດຍໃຫ້ທັງຜູ້ທີ່ສຳຄັນ ແລະ ຜູ້ທີ່ບໍ່ສຳຄັນ.

¹⁶ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຜູ້ຊາຍເຫລົ່ານັ້ນຕັ້ງແຕ່ສາມປີຂຶ້ນໄປຜູ້ທີ່ໄດ້ຂື້ນທະບຽນໄວ້ຕາມບັນທຶກຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມຜຽນທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ຕາມຫນ້າທີ່ປະຈຳວັນ, ເພື່ອບົວລະບັດຕາມຫນ້າທີ່ໂດຍກອງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໃນສ່ວນຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ.

¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ແຈກຢາຍໃຫ້ກັບບັນດາປະໂລຫິດກໍເຮັດຕາມເຊື້ອສາຍແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄືກັນກັບ ສ່ວນຄົນເລວີຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປ ແລະ ຫລາຍກວ່າ, ຕາມຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ຕາມຜຽນຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ລວມທັງລູກນ້ອຍຂອງຕົນ, ເມຍຂອງຕົນ, ແລະ ລູກຊາຍລູກສາວຂອງປວງຊົນທັງຫມົດ, ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍສັດຊື່ໃນການຮັກສາຕົວໃຫ້ບໍຣິສຸດ.¹⁹ສຳລັບເຊື້ອສາຍຂອງອາໂຣນຄືພວກປະໂລຫິດ, ຜູ້ຢູ່ໃນທົ່ງນາອ້ອມຮອບຫົວເມືອງຂອງພວກເຂົານັ້ນ, ຫລື ໃນຫົວເມືອງຕ່າງໆ, ມີຜູ້ຊາຍທີ່ຖືກລະບຸຊື່ໃຫ້ແຈກຢາຍສ່ວນແບ່ງແກ່ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນພວກປະໂລຫິດ, ແລະ ແກ່ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ບັນທຶກຢູ່ໃນບັນຊີໃນບັນທຶກຂອງບັນດາບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາໃນທ່າມກາງພວກເລວີ.

²⁰ເຮເຊກີຢາຊົງກະທຳດັ່ງນີ້ທົ່ວທັງຢູດາ. ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ດີ ແລະ ຊອບ, ແລະ ເປັນຄວາມຈິງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ.²¹ວຽກງານທຸກຢ່າງທີ່ພະອົງຊົງເລີ່ມເຮັດໃນການບົວລະບັດພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕາມກົດຫມາຍ, ແລະ ຕາມພຣະບັນຍັດ, ເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ, ພະອົງຊົງກະທຳດ້ວຍເຕັມພະທັຍ, ແລະ ຊົງຈະເຣີນຂຶ້ນ.

32

¹ພາຍຫລັງເຫດການເຫລົ່ານີ້ ແລະ ການກະທຳທີ່ສັດຊື່, ເສັນນາເກຣິບ, ກະສັດອັດຊີເຣຍ, ໄດ້ຍົກທັບມາບຸກລຸກຢູດາ. ພະອົງໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍອ້ອມຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມໄວ້, ຊຶ່ງໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະຢຶດເອົາໄວ້ສຳລັບພຣະອົງເອງ.

²ເມື່ອເຮເຊກີຢາຊົງເຫັນວ່າເສັນນາເກຣິບຍົກທັບມາດ້ວຍເຈຕະນາຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຢຣູຊາເລັມ,³ພະອົງຊົງວາງແຜນການກັບເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງ ແລະ ທະຫານຜູ້ເກັ່ງກ້າຂອງພະອົງ ທີ່ຈະອັດນ້ຳຕາມນ້ຳພຸທີ່ຢູ່ນອກເມືອງເສຍ ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຊົງຊ່ວຍພະອົງ.⁴ມີປະຊາຊົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຮວບຮວມກັນເຂົ້າມາ ແລະ ອັດນ້ຳພຸ ປິດລຳທານທີ່ໄຫລຜ່ານແຜ່ນດິນເສຍ. ໂດຍເວົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງຈະໃຫ້ບັນດາກະສັດອັດຊີເຣຍຍົກທັບມາພົບນ້ຳເປັນຈຳນວນຫລາຍ.”

⁵ເຮເຊກີຢາໄດ້ຊົງກ້າຫານ ແລະ ໄດ້ຊົງສ້າງກຳແພງທີ່ເພພັງຂຶ້ນໃຫມ່. ພະອົງໄດ້ສ້າງຫໍຄອຍສູງຂຶ້ນ ແລະ ຊົງສ້າງກຳແພງຂ້າງນອກອີກຊັ້ນຫນຶ່ງ ພະອົງຊົງເສີມກຳແພງປ້ອມມິນໂລທີ່ນະຄອນດາວິດ,ແລະ ຊົງສ້າງຫອກ ແລະ ໂລ່ເປັນຈຳນວນຫລາຍ.

⁶ພະອົງຊົງຕັ້ງຜູ້ບັງຄັບການໄວ້ເຫນືອປະຊາຊົນ. ພະອົງໄດ້ຊົງຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ນຳກັນໃນຖະຫນົນທີ່ປະຕູເມືອງ ແລະ ກ່າວຫນູນໃຈພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ພະອົງກ່າວວ່າ,⁷“ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະກ້າຫານເຖີດ. ຢ່າຢ້ານ ຫລື ທໍ້ຖອຍຕໍ່ກະສັດອັດຊີເຣຍ ແລະ ຕໍ່ກອງທັບທັງຫມົດທີ່ຢູ່ກັບພວກເຂົານັ້ນ, ເພາະມີຜູ້ຫນຶ່ງໃນຝ່າຍເຮົາທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຝ່າຍພວກເຂົາ.⁸ຝ່າຍພວກເຂົາມີແຕ່ກຳລັງເນື້ອຫນັງ, ແຕ່ຝ່າຍເຮົາມີພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຊົງສະຖິດກັບເຮົາ, ທີ່ຊົງຊ່ອຍເຮົາ ແລະ ສູ້ຮົບກັບຝ່າຍເຮົາ.” ປະຊາຊົນກໍວາງໃຈໃນພຣະດຳຣັດຂອງເຮເຊກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ.

⁹ພາຍຫລັງ, ເສັນນາເກຣິບ, ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, (ຜູ້ທີ່ກຳລັງອ້ອມເມືອງລາກິດຢູ່ດ້ວຍກຳລັງຮົບທັງຫມົດຂອງພະອົງ) ໄດ້ຮັບສັ່ງໃຫ້ຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງໄປເມືອງເຢຣູຊາເລັມເຖິງເຮເຊກີຢາກະສັດຂອງຢູດາ, ແລະ ເຖິງປະຊາຊົນທັງປວງຂອງຢູດາທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ. ຊົງກ່າວວ່າ,¹⁰“ເສັນນາເກຣິບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຈົ້າທັງຫລາຍເພິ່ງຫຍັງ ເຈົ້າຈຶ່ງຢືນຫມັ້ນອ້ອມຢູ່ໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ?

¹¹ເຮເຊກີຢາບໍ່ໄດ້ພາເຈົ້າໃຫ້ຫລົງເພື່ອຈະມອບເຈົ້າໃຫ້ຕາຍດ້ວຍການອົດອາຫານ ແລະ ຄວາມກະຫາຍຫລື, ໃນເມື່ອລາວບອກເຈົ້າວ່າ, 'ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຈະຊົງຊ່ອຍເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ'?¹²ເຮເຊກີຢາຄົນນີ້ແຫລະ ບໍ່ແມ່ນຫລື ທີ່ໄດ້ກຳຈັດປູຊະນີຍະສະຖານອັນສັກສິດ ແລະແທ່ນບູຊາຂອງພະອົງ ແລະ ບັນຊາແກ່ຢູດາກັບເຢຣູຊາເລັມວ່າ, 'ເຈົ້າຈົ່ງນະມັດສະການຢູ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາແທ່ນດຽວ, ແລະ ເຈົ້າຈົ່ງເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງແທ່ນນັ້ນ'?

¹³ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າ ເຮົາ ແລະ ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາໄດ້ເຮັດຫຍັງແກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍແຫ່ງປະເທດຕ່າງໆ? ພະຂອງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງປະເທດເຫລົ່ານັ້ນສາມາດຊ່ອຍປະເທດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາໄດ້ບໍ?¹⁴ໃນພວກພະທັງປວງແຫ່ງປະຊາຊາດເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາໄດ້ທຳລາຍເສຍຈົນຫມົດສິ້ນ, ຍັງມີພະອົງໃດແດ່ທີ່ສາມາດຊ່ອຍປະຊາຊົນຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາ? ແລ້ວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້ານັ້ນຫລືຈະສາມາດຊ່ອຍເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາ?¹⁵ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້ຢ່າໃຫ້ເຮເຊກີຢາຫລອກລວງເຈົ້າ ຫລື ພາເຈົ້າໃຫ້ຫລົງໃນທຳນອງນີ້. ຢ່າເຊື່ອລາວ, ເພາະບໍ່ມີພະແຫ່ງປະຊາຊາດ ຫລືຣາຊະອານາຈັກໃດທີ່ສາມາດຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາ, ຫລືຈາກມືບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາ. ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຈະຊ່ອຍເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາໄດ້ຫລາຍກວ່ານັ້ນຈັກເທົ່າໃດ?"

¹⁶ພວກຂ້າຣາຊະການຂອງເຮເຊກີຢາກໍກ່າວທັບຖົມພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະ ເຮເຊກີຢາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຫລາຍກວ່ານັ້ນ.¹⁷ເຮເຊກີຢາຍັງໄດ້ຊົງຂຽນຫນັງສືຫມິ່ນປະຫມາດພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ແລະ ກ່າວທັບຖົມພຣະອົງ. ກ່າວວ່າ “ພະຂອງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງປະເທດທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຊ່ອຍປະຊາຊົນຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາສັນໃດ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຮເຊກີຢາກໍຈະບໍ່ຊ່ອຍປະຊາຊົນຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາສັນນັ້ນ.”

¹⁸ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຮ້ອງຄວາມນີ້ດ້ວຍສຽງອັນດັ່ງເປັນພາສາເຮັບເຣີໃຫ້ຊາວເຢຣູຊາເລັມຜູ້ຢູ່ເທິງກຳແພງຟັງ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຕົກໃຈ ແລະ ຫວັ່ນໄຫວ, ແລ້ວຈະໄດ້ຍຶດເອົາເມືອງນັ້ນ.¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າເຖິງພຣະເຈົ້າແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມຄືກັບທີ່ພວກເຂົາເວົ້າເຖິງພະແຫ່ງຊົນຊາດທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ຊຶ່ງເປັນຜົນງານຂອງມືມະນຸດ.

²⁰ກະສັດ, ເຮເຊກີຢາ, ແລະ ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາລູກຊາຍອາໂມດ, ໄດ້ອະທິຖານ ເພາະເລື່ອງນີ້ ໂດຍຮ້ອງທູນຕໍ່ສະຫວັນ.²¹ພຣະຢາເວຊົງໃຊ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສະຫວັນອົງຫນຶ່ງ, ຊຶ່ງໄດ້ຕັດທະຫານກ້າທັງປວງ, ຜູ້ບັງຄັບກອງທັບ, ແລະ ນາຍທະຫານໃນຄ້າຍຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍອອກເສຍ. ເພາະສະນັ້ນ ພະອົງຈຶ່ງສະເດັດກັບໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງພະອົງດ້ວຍຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າ. ເມື່ອພະອົງສະເດັດເຂົ້າໃນວິຫານແຫ່ງພະຂອງພະອົງ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງເອງໄດ້ຂ້າພະອົງດ້ວຍດາບ.

²²ດ້ວຍວິທີນີ້, ພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງຊ່ອຍເຮເຊກີຢາ ແລະ ຊາວເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ພົ້ນຈາກພະຫັດຂອງເສັນນາເກຣິບ, ກະສັດຂອງອັດຊີເຣຍ, ແລະ ຈາກມືຂອງສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງພະອົງ, ແລະພະອົງຊົງນຳພວກເຂົາທັງຫລາຍຢູ່ທຸກດ້ານ.²³ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍນຳເຄື່ອງຖວາຍພຣະຢາເວມາໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ນຳຂອງຂອງຂັວນອັນມີຄ່າຕ່າງໆມາຖວາຍເຮເຊກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ພະອົງຈຶ່ງຊົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊາດທັງປວງຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນມາ.

²⁴ຄັ້ງນັ້ນ ເຮເຊກີຢາຊົງເຈັບປ່ວຍໃກ້ຈະສິ້ນພະຊົນ. ພະອົງທູນອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຕອບ ແລະ ປຣະທານຫມາຍສຳຄັນຢ່າງຫນຶ່ງໃຫ້ແກ່ເຮເຊກີຢາ.²⁵ແຕ່ເຮເຊກີຢາບໍ່ໄດ້ສະຫນອງພຣະຄຸນນັ້ນແກ່ພຣະຢາເວສຳລັບການຊ່ວຍເຫລືອທີ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ປຣະທານແກ່ພະອົງ, ເພາະພະທັຍຂອງພະອົງຈອງຫອງຂຶ້ນ. ພຣະພິໂຣດຈຶ່ງມາເຫນືອພະອົງ, ຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມ.²⁶ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເຮເຊກີຢາຊົງອ່ອນນ້ອມຖ່ອມພະທັຍທີ່ແຮງນັ້ນລົງ, ທັງພະອົງ ແລະ ຊາວເຢຣູຊາເລັມ, ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ມາເຫນືອພວກເຂົາທັງຫລາຍໃນຣາຊະການຂອງເຮເຊກີຢາ.

²⁷ເຮເຊກີຢາຊົງມີຣາຊະສົມບັດ ແລະ ກຽຕຍິ່ງໃຫຍ່. ພະອົງຊົງສ້າງຄັງໄວ້ສຳລັບພະອົງ ເພື່ອເກັບເງິນ, ຄຳ, ແລະ ເພັດພອຍຕ່າງໆ, ເຄື່ອງເທດ, ໂລ່, ແລະ ສຳລັບຊັບສິນທີ່ມີຄ່າທຸກຊະນິດ.²⁸ທັງສາງສຳລັບເຂົ້າ, ນ້ຳອະງຸ່ນໃຫມ່, ແລະ ນ້ຳມັນ ທີ່ຜະລິດມາ ແລະ ໂຮງມ້ຽນສັດລ້ຽງທຸກຊະນິດກັບຄອກແກະ. ພະອົງຍັງມີຝູງສັດຕ່າງໆໃນຄອກຕ່າງໆ.²⁹ພະອົງຊົງຈັດຫົວເມືອງເພື່ອພະອົງດ້ວຍ ທັງຝູງແບ້ແກະ ແລະ ຝູງງົວເປັນຈຳນວນຫລາຍ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງປຣະທານຊັບສິນໃຫ້ພະອົງຫລວງຫລາຍ.

³⁰ເຮເຊກີຢາອົງນີ້ເອງຊົງປິດທາງນ້ຳອອກຕອນເທິງຂອງນ້ຳພຸກີໂຮນເສຍ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ໄຫລລົງໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງນະຄອນດາວິດ. ເຮເຊກີຢາຊົງຈະເຣີນໃນພະຣາຊະກິດທັງຫມົດຂອງພະອົງ.³¹ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນເລື່ອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ເຈົ້ານາຍເມືອງບາບີໂລນ, ຜູ້ໃຊ້ໃຫ້ມາຖາມເຖິງການມະຫັດສະຈັນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ, ພຣະເຈົ້າກໍຊົງປ່ອຍພະອົງຕາມໃຈ, ເພື່ອຈະທົດລອງພະອົງ, ແລະ ເພື່ອຈະຮູ້ຄຳກ່າວທັງຫມົດໃນພະທັຍຂອງພະອົງ.

³²ຝ່າຍພະຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງເຮເຊກີຢາ, ລວມທັງຄວາມດີຂອງພະອົງ ກໍມີບັນທຶກໄວ້ໃນນິມິດຂອງເອຊາຢາຜູ້ທຳນວາຍລູກຊາຍອາໂມດ, ແລະ ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະອິສະຣາເອນ.³³ເຮເຊກີຢາລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະ ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນຂຸມຝັງສົບສຳຄັນທີ່ສຸດໃນບັນດາລູກຊາຍຂອງດາວິດ. ຄົນຢູດາ ແລະ ຊາວເຢຣູຊາເລັມທັງປວງໄດ້ຖວາຍກຽຕ ເມື່ອພະອົງສິ້ນພະຊົນ. ມານາເຊລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ປົກຄອງແທນພະອົງ.

33

¹ເມື່ອມານາເຊເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸສິບສອງປີ ແລະຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມຫ້າສິບຫ້າປີ.²ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມການເຮັດທີ່ຫນ້າກຽດຊັງແຫ່ງປະຊາຊາດ ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງຂັບໄລ່ໄປເສຍຈາກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.³ເພາະພະອົງຊົງສ້າງສະຖານທີ່ສັກສິດ ຊຶ່ງເຮເຊກີຢາ ບິດາຂອງພະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍນັ້ນ. ແລະ ຊົງສ້າງແທ່ນບູຊາແກ່ພະບາອານ, ຊົງເຮັດບັນດາເສົາຮູບເຄົາຣົບ, ແລະ ຊົງນະມັສະການບໍລິວານທັງຫມົດຂອງຟ້າສະຫວັນ ແລະບົວລະບັດພະເຫລົ່ານັ້ນ.

⁴ພະອົງຊົງສ້າງແທ່ນບູຊາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້ວ່າ, “ນາມຊື່ຂອງເຮົາຈະຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.”⁵ພະອົງໄດ້ຊົງສ້າງແທ່ນບູຊາສຳລັບບັນດາບໍລິວານແຫ່ງຟ້າສະຫວັນໃນເດີ່ນທັງສອງແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁶ໃນຫຸບເຂົາເບັນຂອງຮິນໂນມພະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ລູກຊາຍຂອງພະອົງບຸກໄຟ ເພື່ອຖືເລີກຍາມ ແລະ ເວດມົນຄາຖາ ແລະ ຕິດຕໍ່ກັບຄົນຊົງ ແລະ ພໍ່ມົດແມ່ມົດ ຫມໍຜີ. ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍເປັນຈຳນວນຫລາຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຊົງພຣະພິໂຣດ.

⁷ຮູບເຄົາຣົບສະຫລັກຄື ຮູບເຄົາຣົບທີ່ພະອົງຊົງສ້າງນັ້ນ, ພະອົງຊົງຕັ້ງໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າກ່າວກັບດາວິດ ແລະ ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງດາວິດ; ກ່່າວວ່າ, “ໃນວິຫານນີ້ແລະ ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເລືອກອອກຈາກຕະກູນທັງຫມົດຂອງອິສະຣາເອນ, ເຮົາຈະບັນຈຸນາມຊື່ຂອງເຮົາໄວ້ເປັນນິດ.⁸ແລະເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ຕີນຂອງອິສະຣາເອນພະເນຈອນອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າອີກເລີຍ, ຖ້າພວກເຂົາພຽງແຕ່ລະມັດຣະວັງ ເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາພວກເຂົາໄວ້ ຄືກົດຫມາຍ, ກົດເກນ, ແລະ ກົດທັງຫມົດທີ່ໄດ້ໃຫ້ໄວ້ໂດຍທາງໂມເຊ.”⁹ມານາເຊຊົງຊັກຈູງຢູດາ ແລະ ຊາວເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ຫລົງໄປ ພວກເຂົາຈຶ່ງເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຫລາຍກວ່າບັນດາປະຊາຊາດ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງທຳລາຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຫນ້າປະຊາຊົນອິສະຣາເອນນັ້ນ.

¹⁰ພຣະຢາເວກ່າວກັບມານາເຊ, ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພະອົງ, ແຕ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ຟັງ.¹¹ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ຜູ້ບັງຄັບກອງທະຫານຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍມາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ໂດຍເອົາໂຊ້ມັດມານາເຊໄວ້ກັບເຄື່ອງຈອງຈຳ ແລະ ນຳພະອົງມາບາບີໂລນ.

¹²ເມື່ອມານາເຊຊົງທຸກຍາກ, ພະອົງຊົງອ້ອນວອນຂໍພະກະຣຸນາຕໍ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ, ແລະ ຊົງຖ່ອມພະທັຍລົງຢ່າງຫລາຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ.¹³ພະອົງຊົງອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ແລະ ພຣະເຈົ້າຊົງຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງພະອົງ, ແລະ ໂດຍນຳພະອົງກັບມາເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພະອົງອີກ. ແລ້ວມານາເຊຊົງຮູ້ວ່າພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ.

¹⁴ພາຍຫລັງ ພະອົງຊົງສ້າງກຳແພງຊັ້ນນອກໃຫ້ນະຄອນດາວິດ, ທາງຕາເວັນຕົກຂອງກີໂຮນ, ໃນພູເຂົາ, ໄປຈົນຮອດທາງເຂົ້າປະຕູປາ. ພະອົງຊົງສ້າງອ້ອມຮອບໂອເຟນ ແລະ ກໍ່ຂຶ້ນໃຫ້ສູງ. ພະອົງຊົງຕັ້ງຜູ້ບັງຄັບບັນຊາກອງທັບໃຫ້ຢູ່ໃນຫົວເມືອງມີປ້ອມໃນຢູດາທັງຫມົດ.¹⁵ພະອົງຊົງເອົາພະຕ່າງດ້າວ, ຮູບເຄົາຣົບໄປເສຍຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ແທ່ນບູຊາທັງຫມົດທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ເທິງພູເຂົາແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ພະອົງຊົງຖິ້ມອອກໄປນອກເມືອງ.

¹⁶ພະອົງຊົງສ້ອມແປງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຊົງຖວາຍເຄື່ອງສັດບູຊາເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທັມ ແລະ ເຄື່ອງໂມທະນາພຣະຄຸນເທິງແທ່ນນັ້ນ; ພະອົງຊົງບັນຊາໃຫ້ຢູດາບົວລະບັດພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ.¹⁷ເຖິງປານນັ້ນກໍດີ, ປະຊາຊົນກໍຍັງຖວາຍສັດບູຊາທີ່ສະຖານທີ່ສັກສິດ, ແຕ່ຖວາຍຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ.

¹⁸ສ່ວນພະຣາຊະກິດອືື່ນໆ ຂອງມານາເຊ, ແລະ ຄຳອະທິຖານຂອງພະອົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ທຳນວາຍ ຜູ້ທູນພະອົງໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ກໍມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.¹⁹ໃນບັນທຶກນັ້ນໄດ້ມີເລື່ອງ ຄຳອະທິຖານຂອງຂອງພະອົງ, ແລະເລື່ອງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮັບຄຳອ້ອນວອນຂອງພະອົງ. ແລະ ເລື່ອງຂອງຄວາມບາບທັງຫມົດຂອງພະອົງ ແລະ ການບໍ່ສັດຊື່ຂອງພະອົງ ແລະ ສະຖານທີ່ສັກສິດຊຶ່ງພະອົງຊົງສ້າງ ແລະ ຕັ້ງບັນດາເສົາຮູບເຄົາຣົບ ກັບຮູບເຄົາຣົບສະຫລັກ, ກ່ອນທີ່ພະອົງຊົງຖ່ອມພະອົງລົງນັ້ນ ພວກເຂົາບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືປະຫວັດທີ່ຜູ້ທຳນວາຍຂຽນ.²⁰ແລ້ວມານາເຊຈຶ່ງຊົງລ່ວງລັບໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸຂອງພະອົງ, ແລະ ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງ. ອາໂມນ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ປົກຄອງແທນພະອົງ.

²¹ອາໂມນເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸຊາວສອງປີ; ແລະຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສອງປີ.²²ພະອົງຊົງກະທຳຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ແບບມານາເຊ, ບິດາຂອງພະອົງຊົງກະທຳນັ້ນ. ອາໂມນຖວາຍສັດບູຊາແກ່ຮູບເຄົາຣົບສະຫລັກທັງຫມົດທີ່ມານາເຊພໍ່ຂອງພະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂຶ້ນ, ແລະ ຊົງບົວລະບັດຮູບເຄົາຣົບນັ້ນ.²³ພະອົງບໍ່ໄດ້ຖ່ອມພະອົງລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ຄືມານາເຊ ບິດາຂອງພະອົງໄດ້ຖ່ອມລົງນັ້ນ. ແຕ່ອາໂມນອົງນີ້ໄດ້ກໍ່ກັມຫລາຍຂຶ້ນ.

²⁴ຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງກໍຮ່ວມກັນຄິດກະບົດຕໍ່ພະອົງ ໂດຍໄດ້ຂ້າພະອົງເສຍໃນພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງ.²⁵ແຕ່ປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນໄດ້ປຣະຫານບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຄິດກະບົດຕໍ່ກະສັດອາໂມນ, ແລະ ປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ໂຢສີຢາ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງຂຶ້ນປົກຄອງແທນພະອົງ.

34

¹ເມື່ອໂຢສີຢາເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸແປດປີ; ແລະຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສາມສິບເອັດປີ.²ພະອົງຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ດຳເນີນໃນເສັ້ນທາງຂອງດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ຊົງຫັນໄປທາງຂວາ ຫລື ທາງຊ້າຍ.³ເພາະໃນປີທີແປດແຫ່ງຣາຊະການຂອງພະອົງ, ເມື່ອພະອົງຍັງຊົງເປັນເດັກນ້ອຍຢູ່, ພະອົງຊົງເລີ່ມສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຂອງດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ. ໃນປີທີສິບສອງ, ພະອົງຊົງເລີ່ມກວາດລ້າງຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍການກຳຈັດສະຖານທີ່ສັກສິດ, ທັງບັນດາເສົາຮູບເຄົາຣົບ ແລະ ຮູບເຄົາຣົບແກະສະຫລັກກັບຮູບເຄົາຣົບຫລໍ່.

⁴ປະຊາຊົນທຳລາຍແທ່ນບູຊາພະບາອານລົງຕໍ່ພະພັກຂອງພະອົງ; ພະອົງຊົງລົ້ມບັນດາຮູບເຄົາຣົບ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງນັ້ນລົງ. ພະອົງຊົງທຸບບັນດາເສົາຮູບເຄົາຣົບ ແລະ ຮູບເຄົາຣົບແກະສະຫລັກກັບຮູບເຄົາຣົບ ຫລໍ່ເປັນທ່ອນ, ແລະ ຊົງກະທຳໃຫ້ເປັນຝຸ່ນ. ພະອົງໄດ້ໂຮຍຜົງເທິງຂຸມສົບຂອງບັນດາຄົນທີ່ຖວາຍສັດບູຊາແກ່ພະເຫລົ່ານັ້ນ.⁵ພະອົງຊົງເຜົາກະດູກຂອງປະໂລຫິດເທິງແທ່ນພະເຫລົ່ານັ້ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພະອົງຊົງກວາດລ້າງຢູດາ ກັບເຢຣູຊາເລັມ.

⁶ພະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນກັນໃນຫົວເມືອງຂອງມານາເຊ, ເອຟຣາຢິມ, ແລະ ຊິເມໂອນ, ໄປຮອດນັບທາລີ, ແລະ ໃນທີ່ຫັກພັງໂດຍອ້ອມຮອບ.⁷ເມື່ອພະອົງຊົງທຳລາຍແທ່ນບູຊາ, ບັນດາເສົາຮູບເຄົາຣົບ ແລະ ຊົງທຸບຮູບເຄົາຣົບສະຫລັກໃຫ້ເປັນຝຸ່ນ, ແລະ ຊົງລົ້ມບັນດາຮູບເຄົາຣົບທັງຫມົດລົງທົ່ວແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນ; ແລ້ວພະອົງສະເດັດກັບເຢຣູຊາເລັມ.

⁸ໃນປີທີສິບແປດແຫ່ງຣາຊະການຂອງພະອົງ, ເມື່ອພະອົງຊົງກວາດລ້າງແຜ່ນດິນ ແລະ ພຣະວິຫານແລ້ວ, ພະອົງຊົງໃຊ້ຊາຟານລູກຊາຍອາຊາລີຢາ ແລະ ມາອາເສຢາຜູ້ວ່າຣາຊະການນະຄອນ ແລະ ໂຢອາລູກຊາຍ ໂຢອາຮັດຂ້າຣາຊະການຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ ໃຫ້ສ້ອມແປງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ.⁹ເມື່ອພວກເຂົາມາຫາຮິນກີຢາ, ມະຫາປະໂລຫິດແລ້ວ, ແລະ ໄດ້ມອບເງິນທີ່ຄົນທັງຫລາຍນຳມາພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຄົນເລວີ, ຜູ້ເຝົ້າປະຕູໄດ້ເກັບຈາກມານາເຊ ແລະ ເອຟຣາຢິມ, ແລະ ຈາກບັນດາຄົນທີ່ເຫລືອຂອງອິສະຣາເອນ ແລະ ຈາກຢູດາກັບເບັນຢາມິນທັງຫມົດ, ແລ້ວພວກເຂົາກັບໄປເຢຣູຊາເລັມ.

¹⁰ພວກເຂົາມອບເງິນໃຫ້ແກ່ຜູ້ເບິ່ງແຍງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມອບເງິນໃຫ້ແກ່ຜູ້ເຮັດວຽກຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ເພື່ອການສ້ອມແປງພຣະວິຫານໃຫ້ຫມັ້ນຄົງ.¹¹ພວກເຂົາໄດ້ຈ່າຍເງິນນັ້ນແກ່ພວກຊ່າງໄມ້ ແລະ ພວກກໍ່ສ້າງເພື່ອຈະຊື້ຫີນສະຫລັກ ແລະ ໄມ້ກະດານເພື່ອປະກອບເປັນຄານສຳລັບອາຄານ ທີ່ກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຊຸດໂຊມ.

¹²ຄົນທັງຫລາຍກໍເຮັດງານຢ່າງສັດຊື່. ຜູ້ຄຸມງານມີຢາຮາດແລະ ໂອບາດີຢາ, ຄົນເລວີ, ລູກຫລານຂອງເມຣາຣີ; ແລະເຊຄາຣີຢາ ກັບເມຊຸນລຳ, ລູກຫລານຂອງຄົນໂກຮາດເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງ ຄົນເລວີທຸກຄົນທີ່ຊຳນານເຄື່ອງດົນຕຣີ.¹³ພວກຄົນເລວີເຫລົ່ານີ້ເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຄົນຫາມເຄື່ອງ ແລະ ບັນດາຄົນທີ່ເຮັດວຽກບົວລະບັດທຸກຢ່າງ. ຄົນເລວີບາງຄົນເປັນຄົນຮັກສາ, ເປັນເຈົ້າຫນ້າທີ່ ແລະ ເປັນຄົນເຝົ້າຍາມປະຕູ.

¹⁴ຂະນະທີ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍນຳເງິນທີ່ໄດ້ຖວາຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວອອກມາ, ຮິນກີຢາປະໂລຫິດໄດ້ພົບຫນັງສືພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວທີ່ຊົງປະທານທາງໂມເຊ.¹⁵ແລະ ຮິນກີຢາເວົ້າກັບຊາຟານເລຂາວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບຫນັງສືພຣະບັນຍັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ” ແລະ ຮິນກີຢາກໍມອບຫນັງສືນັ້ນໃຫ້ຊາຟານ.¹⁶ຊາຟານໄດ້ນຳຫນັງສືໄປຖວາຍກະສັດ ແລະ ທູນລາຍງານກະສັດວ່າ, “ສິ່ງທັງປວງທີ່ພະອົງຊົງມອບຫມາຍແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງໃຫ້ເຮັດນັ້ນ ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຢູ່ແລ້ວ.”

¹⁷ພວກເຂົາຮວບຮວມເງິນຊຶ່ງພົບໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ໄດ້ມອບໄວ້ໃນມືຂອງຜູ້ເບິ່ງແຍງ ແລະ ຄົນງານ.¹⁸ຊາຟານເລຂາທູນກະສັດວ່າ, “ຮິນກີຢາປະໂລຫິດໄດ້ມອບຫນັງສືແກ່ຂ້າພະອົງມ້ວນຫນຶ່ງ.” ແລ້ວຊາຟານກໍອ່ານຖວາຍຕໍ່ພະພັກກະສັດ.¹⁹ຢູ່ມາເມື່ອກະສັດຊົງຮັບຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນ, ພະອົງຊົງຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ.

²⁰ກະສັດຊົງບັນຊາແກ່ຮິນກີຢາ, ອາຮີກາມລູກຊາຍຊາຟານ, ອັບໂດນລູກຊາຍມີກາ, ຊາຟານເລຂາ, ແລະ ອາສາຢາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດ, ຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງກ່າວວ່າ,²¹“ຈົ່ງໄປທູນຖາມພຣະຢາເວໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ແລະ ໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນອິສະຣາເອນ ແລະ ໃນຢູດາ, ກ່ຽວກັບຖ້ອຍຄຳໃນຫນັງສືທີ່ໄດ້ພົບນັ້ນ. ເພາະວ່າພຣະພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວທີ່ຖອກລົງເຫນືອເຮົານັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍ. ດ້ວຍວ່າບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະທັມຂອງໃນຫນັງສືນີ້ ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ໃນຫນັງສືນີ້ທຸກປະການ.”

²²ດັ່ງນັ້ນຮິນກີຢາ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກະສັດຊົງໃຊ້ໄປຈຶ່ງ, ໄປຫາຮຸນດາຍິງຜູ້ທຳນວາຍເມຍຂອງຊານລູມ, ລູກຊາຍຕິກວາ ລູກຊາຍຮາສະຣາຜູ້ເບິ່ງແຍງເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ (ນາງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມໃນເມືອງທີ່ສອງ ຫລືເຂດທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່) ແລະ ເວົ້າກັບນາງເຖິງເລື່ອງນັ້ນ.

²³ນາງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງບອກຊາຍຜູ້ທີ່ໃຊ້ພວກເຈົ້າໃຫ້ມາຫາເຮົາວ່າ,²⁴‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະນຳເຫດຊົ່ວຮ້າຍມາເຫນືອສະຖານທີ່ນີ້ ແລະ ເຫນືອຊາວເມືອງນີ້ ຄືຄຳສາບແຊ່ງທັງຫມົດທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຊຶ່ງໄດ້ອ່ານຖວາຍຕໍ່ພຣະພັກກະສັດແຫ່ງຢູດານັ້ນ.²⁵ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ ແລະ ໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍພະອື່ນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮ້າຍດ້ວຍການງານທັງຫມົດແຫ່ງມືຂອງພວກເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະພິໂຣດຂອງເຮົາຈະຖອກລົງເຫນືອສະຖານທີ່ນີ້ ແລະ ຈະດັບບໍ່ໄດ້.’

²⁶ແຕ່ກະສັດຂອງຢູດາ, ຜູ້ໃຊ້ເຈົ້າໃຫ້ມາທູນພຣະຢາເວນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງທູນທ່ານດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເລື່ອງຖ້ອຍຄຳທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນນັ້ນ,²⁷ເພາະຈິດໃຈຂອງເຈົ້າອ່ອນແອ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ກ່າວຕໍ່ສູ້ສະຖານທີ່ນີ້ ແລະ ຊາວເມືອງນີ້, ເຈົ້າໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງເຈົ້າ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ເຮົາໄດ້ຟັງເຈົ້າດ້ວຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—²⁸ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະພາເຈົ້າໄປຢູ່ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະພາເຈົ້າໄປສູ່ບ່ອນຝັງສົບຢ່າງສັນຕິ, ແລະ ຕາຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນບັນດາເຫດຊົ່ວຮ້າຍທີ່ເຮົາຈະນຳມາເຫນືອສະຖານທີ່ນີ້ ແລະ ຊາວເມືອງນີ້.’” ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງນຳພຣະທັມກັບມາຫາກະສັດ.

²⁹ແລ້ວກະສັດຮັບສັ່ງໃຫ້ຮວບຮວມບັນດາຜູ້ໃຫຍ່ຂອງຢູດາແລະ ເຢຣູຊາເລັມ.³⁰ແລ້ວກະສັດສະເດັດຂຶ້ນໄປພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພ້ອມກັບຄົນທັງປວງຂອງຢູດາ ແລະ ຊາວເຢຣູຊາເລັມກັບປະໂລຫິດ ແລະ ຄົນເລວີຄົນທັງປວງທັງໃຫຍ່ ແລະ ນ້ອຍ. ພະອົງຊົງອ່ານຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດໃນຫນັງສືຄຳຫມັ້ນສັນຍາທີ່ພົບໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ.

³¹ກະສັດປຣະທັບຢືນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງພະອົງ ແລະ ເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ,ວ່າຈະຊົງດຳເນີນຕາມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແລະ ກົດເກນຂອງພຣະອົງດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈ, ຈະຊົງປະກອບກິດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຄຳຫມັ້ນສັນຍາຊຶ່ງບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືມ້ວນນີ້,³²ແລ້ວພະອົງຊົງຮັບສັ່ງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໃນເບັນຢາມິນໃຫ້ເຂົ້າສ່ວນໃນຄຳຫມັ້ນສັນຍານັ້ນ. ແລະຊາວເຢຣູຊາເລັມກໍເຮັດຕາມຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ.

³³ໂຢສີຢາໄດ້ເອົາສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງທັງປວງໄປເສຍຈາກເຂດແດນທັງຫມົດທີ່ເປັນຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ. ຊົງກະທຳໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນອິສະຣາເອນບົວລະບັດພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ຕະຫລອດຣາຊະການຂອງພະອົງ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຫັນໄປຈາກການຕິດຕາມພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.

35

¹ໂຢສີຢາຊົງຖືເທສະການປັດສະຄາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ພວກເຂົາຂ້າແກະປັດສະຄາໃນວັນທີສິບສີ່ຂອງເດືອນຕົ້ນ.²ພະອົງຊົງແຕ່ງຕັ້ງປະໂລຫິດໃຫ້ປະຈຳຫນ້າທີ່ ແລະ ຊົງສະຫນັບສະຫນູນພວກເຂົາໃນການບົວລະບັດພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວ.

³ພະອົງກ່າວກັບຄົນເລວີ ຜູ້ບໍຣິສຸດສະເພາະພຣະຢາເວ, ຜູ້ສອນອິສະຣາເອນທັງປວງວ່າ, “ຈົ່ງວາງຫີບບໍຣິສຸດໄວ້ໃນພຣະວິຫານທີ່ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງດາວິດ, ກະສັດຂອງອິສະຣາເອນຊົງສ້າງໄວ້. ເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ຕ້ອງໃສ່ບ່າຫາມໄປອີກ. ບັດນີ້ຈົ່ງບົວຣະບັດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະ ອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ⁴ຕາມບັນທຶກພະຣາຊະດຳລັດຊີ້ແຈງຂອງດາວິດກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ແລະ ຕາມບັນທຶກພະຣາຊະດຳຣັດຊີ້ແຈງຂອງໂຊໂລໂມນ, ລູກຊາຍຂອງພະອົງ.

⁵ຈົ່ງຢືນປະຈຳຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ, ຕາມຕຳແຫນ່ງຂອງພວກເຈົ້າ ພ້ອມກອງຕ່າງໆ ຕາມຊື່ຄອບຄົວຂອງບັນພະບຸຣຸດທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເປັນປະຊາຊົນ, ແລະ ຕາມສ່ວນແບ່ງຂອງແຕ່ລະຄອບຄົວຂອງຄົນເລວີ.⁶ຈົ່ງຂ້າແກະປັດສະຄາຊຳຣະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ແລະ ຕຽມແກະໄວ້ໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດຕາມພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງຊົງປຣະທານໄວ້ກັບໂມເຊນັ້ນ.”

⁷ໂຢສີຢາໄດ້ຊົງບໍຣິຈາກແກ່ປະຊາຊົນເປັນເຄື່ອງປັດສະຄາບູຊາສຳລັບຄົນທັງປວງທີ່ຢູ່ບ່ອນນັ້ນເປັນລູກແກະ ແລະ ລູກແບ້ຈາກຝູງແບ້ແກະຈຳນວນສາມຫມື່ນໂຕ. ພະອົງຍັງໄດ້ຊົງປຣະທານງົວເຖິກສາມພັນໂຕ; ສັດເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມາຈາກຊັບສິນຂອງກະສັດ.⁸ເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງບໍຣິຈາກດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈແກ່ປະຊາຊົນ, ແກ່ປະໂລຫິດ, ແລະ ແກ່ຄົນເລວີ. ຮິນກີຢາ, ເຊຄາຣີຢາ, ແລະ ເຢຮີເອນ, ເຈົ້າຫນ້າທີ່ຊັ້ນຫົວຫນ້າຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ມອບລູກແກະ ແລະລູກແບ້ 2,600 ໂຕກັບງົວເຖິກສາມຮ້ອຍໂຕແກ່ປະໂລຫິດເປັນເຄື່ອງປັດສະຄາບູຊາ.⁹ສ່ວນໂຄນານິຢາ, ແລະ ເຊມາຢາ, ກັບເນທາເນນ, ພວກນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຂົາ, ຮາຊາບີຢາ ແລະເຢອີເອນ, ກັບໂຢຊາບັດ, ຫົວຫນ້າຂອງຄົນເລວີ, ໄດ້ໃຫ້ລູກແກະ ແລະ ລູກແບ້ຫ້າພັນໂຕກັບງົວເຖິກຫ້າຮ້ອຍໂຕ ແກ່ຄົນເລວີເປັນເຄື່ອງປັດສະຄາບູຊາ.

¹⁰ເມື່ອຕຽມການຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ, ບັນດາປະໂລຫິດກໍຢືນປະຈຳຫນ້າທີ່ຂອງຕົນ ແລະ ຄົນເລວີກໍຢູ່ຕາມຫມວດຂອງຕົນ, ຕາມພະບັນຊາຂອງກະສັດ.¹¹ພວກເຂົາກໍຂ້າແກະປັດສະຄາ, ແລະ ປະໂລຫິດກໍເອົາເລືອດຊຶ່ງຮັບຈາກມືພວກເຂົາມາຊິດໃສ່ ສ່ວນຄົນເລວີກໍລອກຫນັງສັດນັ້ນ.¹²ແລ້ວພວກເຂົາກໍແຍກສ່ວນທີ່ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາໄວ້ຕ່າງຫາກ, ເພື່ອແຈກຢາຍໄດ້ຕາມພວກຕ່າງ ຜູ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ແບ່ງເປັນແຕ່ລະຄອບຄົວ, ໃຫ້ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງໂມເຊ. ພວກເຂົາເຮັດກັບງົວເຖິກທຳນອງດຽວກັນນີ້.

¹³ພວກເຂົາກໍປີ້ງແກະປັດສະຄາດ້ວຍໄຟຕາມກົດ. ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ບໍຣິສຸດ, ພວກເຂົາຕົ້ມເຄື່ອງບູຊາບໍຣິສຸດອື່ນໃນຫມໍ້ດິນ, ໃນຫມໍ້ນ້ຳຊາ, ແລະ ໃນກະທະ, ແລະ ນຳໄປໃຫ້ປະຊາຊົນທັງປວງໂດຍໄວ.¹⁴ພາຍຫລັງພວກເຂົາຈຶ່ງຈັດຕຽມເຄື່ອງບູຊາສຳລັບຕົນເອງ ແລະ ແກ່ບັນດາປະໂລຫິດ, ເພາະວ່າປະໂລຫິດລູກຫລານຂອງອາໂຣນ, ຕ້ອງກະກຽມໃນການຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ສ່ວນໄຂມັນຈົນຮອດກາງຄືນ, ດັ່ງນັ້ນຄົນເລວີຈຶ່ງຕຽມເຄື່ອງບູຊາ ເພື່ອຕົນເອງ ແລະ ເພື່ອປະໂລຫິດລູກຫລານຂອງອາໂຣນ.

¹⁵ບັນດານັກຮ້ອງທີ່ເປັນລູກຫລານຂອງອາສັບ, ຢູ່ປະຈຳທີ່ຂອງຕົນ, ຕາມບັນຊາຂອງດາວິດ, ອາສັບ, ແລະ ເຮມານ ກັບເຢດູທູນຜູ້ທຳນວາຍຂອງກະສັດ, ແລະ ຄົນເຝົ້າປະຕູກໍຢູ່ປະຈຳທຸກປະຕູ. ພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ປະວຽກງານຫນ້າທີ່ຂອງຕົນ ເພາະຄົນເລວີພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ໃຫ້ພວກເຂົາແລ້ວ.

¹⁶ໃນເວລານັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຕຽມການບົວລະບັດທັງຫມົດແດ່ພຣະຢາເວໃນມື້ດຽວນັ້ນ ເພື່ອຈະຖືເທສະການປັດສະຄາ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາເທິງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມພະບັນຊາຂອງກະສັດໂຢສີຢາ.¹⁷ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນຜູ້ຢູ່ບ່ອນນັ້ນໄດ້ຖືເທສະການປັດສະຄາເວລານັ້ນ, ແລະ ເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປງເຈັດມື້.

¹⁸ຕັ້ງແຕ່ສມັຍຂອງຜູ້ທຳນວາຍຊາມູເອນ ກໍບໍ່ມີເທສະການປັດສະຄາຄືຢ່າງນີ້ໃນອິສະຣາເອນ, ບໍ່ມີກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນຈັກອົງຫນຶ່ງທີ່ຖືເທສະການປັດສະຄາຢ່າງທີ່ໂຢສີຢາໄດ້ຊົງຖືນີ້, ບັນດາປະໂລຫິດກັບຄົນເລວີ, ແລະ ຢູດາກັບອິສະຣາເອນທັງປວງທີ່ຢູ່ພ້ອມກັນ, ແລະ ທັງຊາວເຢຣູຊາເລັມ.¹⁹ເຂົາຖືເທສະການປັດສະຄານີ້ໃນປີທີສິບແປດແຫ່ງາຊະການໂຢສີຢາ.

²⁰ຫລັງຈາກສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້, ເມື່ອໂຢສີຢາໄດ້ຈັດຕຽມພຣະວິຫານໄວ້ ເນໂກກະສັດແຫ່ງເອຢິບໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປສູ້ຮົບທີ່ກາເກມິດຢູ່ແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ ແລະ ໂຢສີຢາກໍສະເດັດອອກໄປສູ້ຮົບກັບພະອົງ.²¹ແຕ່ເນໂຄໄດ້ສົ່ງທູດໄປຖາມພະອົງວ່າ, “ກະສັດແຫ່ງຢູດາເອີຍ ເຮົາກັບທ່ານກ່ຽວຂ້ອງກັນຢ່າງໃດ? ມື້ນີ້ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາຕໍ່ສູ້ທ່ານ, ແຕ່ຕໍ່ສູ້ກັບເຊື້ອສາຍທີ່ເຮົາເຮັດສົງຄາມດ້ວຍ. ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາເຮົາໃຫ້ຮີບລົງມືເຮັດ ຂໍຢ່າຂັດຂວາງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເຮົາ, ຫລື ຢ້ານວ່າພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍທ່ານເສຍ.”

²²ເຖິງປານນັ້ນກໍດີ, ໂຢສີຢາບໍ່ໄດ້ຫັນພະພັກໄປຈາກພະອົງ ແຕ່ຊົງປອມພະອົງ. ພະອົງໄດ້ຊົງປອມພະອົງເພື່ອຈະສູ້ຮົບກັບພະອົງ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຟັງພະດໍາຣັດຂອງເນໂກທີ່ອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ເຂົ້າຮົບໃນພູເຂົາເມກິດໂດ.

²³ນັກທະນູໄດ້ຍິງກະສັດໂຢສີຢາ, ແລະ ກະສັດໂຢສີຢາກ່າວກັບຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງວ່າ, “ຈົ່ງພາເຮົາໄປເສຍ, ເພາະເຮົາຖືກບາດເຈັບສາຫັດແລ້ວ.”²⁴ຂ້າຣາຊະການຂອງພະອົງຈຶ່ງນຳພະອົງອອກຈາກຣົດຮົບ ແລະ ໃຫ້ພະອົງປຣະທັບໃນຣົດຮົບຄັນທີສອງຂອງພະອົງ. ພວກເຂົາພາພະອົງມາເຢຣູຊາເລັມ, ຕໍ່ມາພະອົງກໍສິ້ນພະຊົນ. ພວກເຂົາຝັງພະສົບໄວ້ໃນອຸບໂມງແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ. ຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມທັງປວງໄດ້ໄວ້ທຸກໃຫ້ໂຢສີຢາ.

²⁵ເຢເຣມີຢາກ່າວບົດເພງຄ່ຳຄວນຖວາຍໂຢສີຢາດ້ວຍ, ແລະບັນດານັກຮ້ອງຊາຍ ແລະ ນັກຮ້ອງຍິງທັງປວງກ່າວເຖິງໂຢສີຢາໃນບົດເພງຂອງເພິ່ນຈົນທຸກມື້ນີ້. ພວກເຂົາເຮັດເລື່ອງນີ້ໃຫ້ເປັນກົດໃນອິສະຣາເອນ; ເພງນີ້ກໍມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືເພງຄ່ຳຄວນ.²⁶ສຳລັບພະຣາຊະກິດຂອງໂຢສິຢາ ແລະ ຄວາມດີຂອງພະອົງຕາມທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ²⁷ແລະ ການງານຂອງພະອົງ ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ ກໍມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາ.

36

¹ປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນໄດ້ຕັ້ງເຢໂຮອາຮາດລູກຊາຍຂອງໂຢສີຢາ, ແລະ ໃຫ້ພະອົງເປັນກະສັດແທນບິດາຂອງພະອົງໃນເຢຣູຊາເລັມ.²ເມື່ອເຢໂຮອາຮາດເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸຊາວສາມປີ, ແລະ ຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສາມເດືອນ.

³ແລ້ວກະສັດແຫ່ງເອຢິບຊົງຖອດພະອົງໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ກຳນົດໃຫ້ແຜ່ນດິນນັ້ນຖວາຍບັນນາການເປັນເງິນຫນຶ່ງຮ້ອຍຕະລັນຕົນ ແລະ ຄຳຫນຶ່ງຕະລັນຕົນ.⁴ກະສັດແຫ່ງເອຢິບຕັ້ງໃຫ້ເອລີຢາກີມນ້ອງຊາຍຂອງພະອົງເປັນກະສັດເຫນືອຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ຊົງປ່ຽນພະນາມຂອງພະອົງໃຫມ່ວ່າເຢໂຮຢາກີມ. ແລ້ວພະອົງກໍ່ໄດ້ຊົງນຳອ້າຍຂອງເອລີຢາຄິມຄື ໂຢຮາດຜູ້ເປັນອ້າຍນຳໄປຍັງເອຢິບ.

⁵ເມື່ອເຢໂຮຢາກີມເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸຊາວຫ້າປີ ແລະ ຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສິບເອັດປີ. ພະອົງຊົງເຮັດຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ.⁶ເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນມາຕໍ່ສູ້ກັບພະອົງ ແລະ ຈຳຈອງພະອົງດ້ວຍໂສ້ ເພື່ອພາພະອົງໄປຍັງບາບີໂລນ.⁷ເນບູກາດເນັດຊາຊົງນຳເຄື່ອງໃຊ້ສ່ວນຫນຶ່ງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໄປນຳ, ແລະ ຊົງເກັບໄວ້ໃນວິຫານຂອງພະອົງໃນບາບີໂລນ.

⁸ສ່ວນພະຣາຊະກິດນອກນັ້ນຂອງເຢໂຮຢາກີມ, ແລະ ການຫນ້າກຽດຊັງຊຶ່ງພະອົງຊົງກະທຳ, ແລະ ເຫດການອື່ນທີ່ກ່ຽວກັບພະອົງ, ກໍມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາ. ເຢໂຮຢາກິນລູກຊາຍຂອງພະອົງໄດ້ປົກຄອງແທນ.

⁹ເຢໂຮຢາກິນເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸສິບແປດປີ; ແລະ ຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສາມເດືອນກັບສິບມື້. ພະອົງຊົງກະທຳຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ.¹⁰ເມື່ອເຖິງສິ້ນປີແລ້ວ, ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາຊົງໃຊ້ໃຫ້ນຳພະອົງມາຍັງບາບີໂລນ, ພ້ອມກັບເຄື່ອງໃຊ້ປະເສີດແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ຕັ້ງໃຫ້ເຊເດກີຢາບິຕຸລາດ ລຸງຂອງພະອົງ, ເປັນກະສັດເຫນືອຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ.

¹¹ເມື່ອເຊເດກີຢາເລີ່ມປົກຄອງ ພະອົງມີອາຍຸຊາວເອັດປີ, ແລະ ຊົງປົກຄອງໃນເຢຣູຊາເລັມສິບເອັດປີ.¹²ພະອົງຊົງກະທຳຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ. ພະອົງບໍ່ໄດ້ຖ່ອມພະອົງລົງຕໍ່ຜູ້ທຳນວາຍເຢເຣມີຢາ ຜູ້ກ່າວຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ເຊເດກີຢາຊົງກະບົດເຊັ່ນກັນຕໍ່ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ຜູ້ທີ່ຊົງໃຫ້ພະອົງສາບານໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ. ພະອົງຊົງແຂງຂໍ້ຂອງພະອົງ ເຮັດພະທັຍໃຫ້ແຂງກະດ້າງ ບໍ່ຫັນໄປຫາພຣະຢາເວ,ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນ.¹⁴ນອກຈາກນັ້ນ, ບັນດາປະໂລຫິດຜູ້ສຳຄັນ ແລະ ປະຊາຊົນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ພວກເຂົາບໍ່ສັດຊື່, ແລະ ໂດຍຕິດຕາມບັນດາສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງຂອງປະຊາຊາດ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໃນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດນັ້ນເປັນມົນທິນໄປ.

¹⁵ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ຊົງໃຊ້ໃຫ້ທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງມາຢ່າງບໍ່ຢຸດຍັ້ງ, ເພາະພຣະອົງຊົງມີພຣະທັຍກະຣຸນາຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຕໍ່ທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະອົງ¹⁶ແຕ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍເຢາະເຍີ້ຍທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຫມິ່ນປະຫມາດພຣະທັມຂອງພຣະອົງ, ແລະ ທັງດ່າຜູ້ທຳນວາຍຂອງພຣະອົງ, ຈົນພຣະພິໂຣດຂອງພຣະຢາເວເກີດຂຶ້ນຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແບບແກ້ບໍ່ໄຫວ.

¹⁷ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງນຳກະສັດແຫ່ງຄົນຄັນເດອາມາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ຜູ້ຊຶ່ງຂ້າຊາຍຫນຸ່ມຂອງພວກເຂົາດ້ວຍດາບໃນ ພຣະວິຫານອັນເປັນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມກະຣຸນາແກ່ຊາຍຫນຸ່ມ, ຫລື ຍິງພົມມະຈາຣີ, ຄົນເຖົ້າຫລືຄົນຊະຣາ. ພຣະອົງຊົງມອບທັງຫມົດໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຂົາ.

¹⁸ເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ທັງໃຫຍ່ແລະ ນ້ອຍ, ທັງຊັບສົມບັດແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະຊັບສົມບັດແຫ່ງກະສັດ ແຫ່ງເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງ ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ພະອົງຊົງນຳມາບາບີໂລນ.¹⁹ພວກເຂົາເຜົາພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາພັງກຳແພງເຢຣູຊາເລັມລົງ, ແລ້ວເອົາໄຟເຜົາວັງຂອງເມືອງນັ້ນຈົນຫມົດ, ແລະ ທັງທຳລາຍເຄື່ອງໃຊ້ປະເສີດທັງປວງໃນນັ້ນ.

²⁰ກະສັດໄດ້ພາບັນດາຜູ້ທີ່ລອດພົ້ນຈາກດາບນັ້ນພະອົງຊົງໃຫ້ກວາດໄປເປັນຊະເລີຍໃນບາບີໂລນ. ພວກເຂົາໄດ້ກາຍມາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງແກ່ຣາຊະວົງຂອງພະອົງ ຈົນຮອດການສະຖາປະນາຣາຊະອານາຈັກເປີເຊຍ.²¹ສິີ່ງໄດ້ເກີດຂື້ນເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະທັມຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທາງປາກຂອງເຢເຣມີຢາ, ຈົນແຜ່ນດິນໄດ້ຊົມຊື່ນຍິນດີກັບປີສະບາໂຕຄົບຖ້ວນ. ເພາະທີ່ຖືກຖິ້ມຮ້າງຢູ່ນັ້ນ, ເພື່ອມັນໄດ້ຢຸດພັກສະຫງົບໃຫ້ສຳເລັດກຳນົດເຈັດສິບປີ.

²²ບັດນີ້ໃນປີທຳອິດແຫ່ງຣາຊະການໄຊຣັດ, ກະສັດຂອງເປີເຊຍ, ເພື່ອພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ ທາງປາກຂອງ ເຢເຣມີຢາຈະສຳເລັດ, ພຣະຢາເວຊົງປຸກຈິດໃຈຂອງໄຊຣັດ, ກະສັດຂອງເປີເຊຍ, ກະສັດຈຶ່ງຊົງມີປະກາດຕະຫລອດຣາຊະອານາຈັກຂອງພະອົງ ແລະ ບັນທຶກເປັນລາຍລັກອັກສອນລົງດ້ວຍວ່າ,²³“ໄຊຣັດ, ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຟ້າສະຫວັນ, ໄດ້ພະຣາຊະທານບັນດາຣາຊະອານາຈັກແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກແກ່ເຮົາ. ພຣະອົງຊົງສັ່ງໃຫ້ເຮົາສ້າງພຣະວິຫານໃຫ້ພຣະອົງທີ່ເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນຢູດາ. ມີຜູ້ໃດໃນທ່າມກາງທ່ານທັງຫລາຍທີ່ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຂໍພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານສະຖິດກັບທ່ານ. ຂໍໃຫ້ທ່ານກັບມາແຜ່ນດິນເຖີດ."

ເອຊະຣາ

1

¹ໃນປີທຳອິດຂອງໄຊຣັດ, ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍຂຶ້ນເປັນຈັກກະພັດ, ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງອອກມາຈາກປາກເຢເຣມີຢາສຳເລັດ, ເເລະ ໄດ້ຊົງເລົ້າໂລມຈິດໃຈຂອງໄຊຣັດ. ສຽງຂອງໄຊຣັດໄດ້ປະກາດອອກທົ່ວອານາຈັກຂອງພະອົງ. ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ຊົງຂຽນໄວ້ ເເລະ ໄດ້ກ່າວ:²"ໄຊຣັດ, ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ, ກ່າວວ່າ: ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ໄດ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າປົກຄອງອານາຈັກທັງຫມົດທົ່ວທັງເເຜ່ນດິນໂລກ, ເເລະ ພຣະອົງຊົງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເຮົາສ້າງພຣະວິຫານເເດ່ພຣະອົງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນຢູດາຍ.

³ໃຜກໍຕາມທີ່ມາຈາກປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ (ຂໍພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາສະຖິດຢູ່ກັບເຂົາ) ຂໍໃຫ້ຂຶ້ນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເເລະ ສ້າງພຣະວິຫານເເດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດຢູ່ເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.⁴ປະຊາຊົນຂອງຣາຊະອານາຈັກທີ່ໃດກໍຕາມ ຊຶ່ງມີຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງເເຜ່ນດິນນັ້ນອາສັຍຢູ່ ຄວນຈະໃຫ້ເງິນ ເເລະ ທອງຄຳ, ຊັບສິນ ເເລະ ສັດຕ່າງໆ, ພ້ອມກັບເຄື່່ອງບູຊາດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ."

⁵ຈາກນັ້ນພວກຫົວຫນ້າຂອງຕະກຸນຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງຢູດາ ເເລະ ເບັນຢາມິນ, ບັນດາປະໂລຫິດ ເເລະ ຄົນເລວີ, ເເລະ ທຸກບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລົ້າໂລມໃຈຂອງເຂົາໃຫ້ລຸກຂຶ້ນໄປ ເເລະ ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.⁶ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງກັັບພວກເຂົາກໍໄດ້ຊ່ວຍເຮັດວຽກພວກເຂົາດ້ວຍສິ່ງຂອງທີ່ເປັນເງິນ ເເລະ ທອງຄຳ, ຊັບສິນ, ສັດຕ່າງໆ, ຂອງມີຄ່າ, ເເລະ ເຄ່ື່ອງບູຊາດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈ.

⁷ກະສັດໄຊຣັດຊົງນຳສິ່ງຂອງທີ່ເປັນຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວອອກມາ ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງນຳມາຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເເລະ ຊົງນຳໄປໄວ້ໃນວິຫານຂອງບັນດາພະເຈົ້າຂອງພະອົງເອງ.⁸ໄຊຣັດໄດ້ຊົງມອບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນການດູເເລຂອງມິດເຣດາດຫົວຫນ້າຄັງ, ຜູ້ທີ່ນັບສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ເເກ່ ເຊັດບັດຊາ, ຜູ້ປົກຄອງເເຂວງຢູດາຍ.

⁹ນີ້ເປັນຈຳນວນຂອງສິ່່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນ: ຄືອ່າງທອງຄຳສາມສິບໃບ, ອ່າງເງິນຫນຶ່ງພັນໃບ, ອ່າງອື່ນໆອີກຊາວເກົ້າໃບ,¹⁰ຊາມທອງຄຳສາມສິບໃບ, ຊາມເງິນນ້ອຍ 410 ໃບ, ເເລະພາຊະນະຢ່າງອື່ນອີກຫນຶ່ງພັນໃບ.¹¹ມີສິ່ງຂອງທີ່ເປັນທອງຄຳ ເເລະ ລວມທັງຫມົດ 5,400ໃບ. ເຊັດບັດຊາໄດ້ນຳສິ່ງຂອງທັງຫມົດໄປ ເມື່ອພວກທີ່ເປັນຊະເລີຍໃນຕ່າງຖິ່ນອື່ນໆ ໄດ້ອອກຈາກບາບີໂລນກັບຄືນສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

2

¹ເຫລົ່ານີ້ເປັນປະຊາຊົນໃນຕ່າງຖິ່ນຫລາຍຄົນໄດ້ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ກວາດຕ້ອນພວກເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍໃນບາບີໂລນ, ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ກໍໄດ້ກັບມາຍັງເມືອງຂອງພວກເຂົາໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເເລະ ໃນຢູດາຍ. ເເຕ່ລະຄົນໄດ້ກັບສູ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງໃຜລາວ.²ພວກເຂົາໄດ້ມາພ້ອມກັບເຊຣຸບບາເບນ, ເຢຊູອາ, ເນເຫມີຢາ, ເສຣາອີຢາ, ເຣເອຣາອີຢາ, ມໍເດໄກ, ບິ່ນຊານ, ມີຊະປາ, ບິກໄຫວ, ເຣຫຸມ, ເເລະ ບາອານາ. ນີ້ເປັນບັນທຶກຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຂອງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.

³ເຊື້ອສາຍຂອງປາຣົດ: 2,172 ຄົນ.⁴ເຊື້ອສາຍຂອງເຊຟາຕີຢາ: 372 ຄົນ.⁵ເຊື້ອສາຍຂອງອາຣາ: 775 ຄົນ.⁶ເຊື້ອສາຍ ປາຮາດ, ໂມອາບ ຜ່ານທາງເຊື້ອສາຍຂອງເຢຊູອາ ເເລະ ໂຢອາບ: 2,812 ຄົນ.

⁷ເຊື້ອສາຍຂອງເອລາມ: 1,254 ຄົນ.⁸ເຊື້ອສາຍຂອງຊັດຕຸ: 945 ຄົນ.⁹ເຊື້ອສາຍຂອງຊັກກາຍ: 760 ຄົນ.¹⁰ເຊື້ອສາຍຂອງບານີ: 642 ຄົນ.

¹¹ເຊື້ອສາຍຂອງເບບາຍ: 623 ຄົນ.¹²ເຊື້ອສາຍຂອງອາຊະກາດ: 1,222 ຄົນ.¹³ເຊື້ອສາຍຂອງອາໂດນີ: 666 ຄົນ.¹⁴ເຊື້ອສາຍຂອງບິກໄຫວ: 2,056 ຄົນ.

¹⁵ເຊື້ອສາຍຂອງອາດິນ: 454 ຄົນ.¹⁶ເຊື້ອສາຍຂອງຊາວອາເຕ, ໂດຍທາງເຮເຊກີຢາ: 98 ຄົນ.¹⁷ເຊື້ອສາຍຂອງເບໄຊ: 323 ຄົນ.¹⁸ເຊື້ອສາຍຂອງໂຢຣາ: 112 ຄົນ.

¹⁹ຊາວຮາຊຸມ: 223 ຄົນ.²⁰ຊາວ ກິບບາ: 95 ຄົນ.²¹ຊາວເບັດເລເຮັມ: 123 ຄົນ.²²ຊາວເນໂຕຟາ: 56 ຄົນ.

²³ຊາວອານາທົດ: 128 ຄົນ.²⁴ຊາວ ອາຊະມາເວດ: 42 ຄົນ.²⁵ຊາວກີຣີອາດ, ເຢອາຣີມ, ເກຟີຣາ, ເເລະ ເບເອໂຣດ: 743 ຄົນ.²⁶ຊາວຣາມາ ເເລະ ເກບາ: 621 ຄົນ.

²⁷ຊາວມິກມາດ: 122 ຄົນ.²⁸ຊາວ ເບັດເອນ ເເລະ ອາອີ: 223 ຄົນ.²⁹ຊາວ ເນໂບ: 52 ຄົນ.³⁰ຊາວມັກບິດ: 156 ຄົນ.

³¹ຊາວເອລາມພວກອື່ນ: 1,254 ຄົນ.³²ຊາວຮາຣິມ: 320 ຄົນ.³³ຊາວໂລດ, ຮາດິດ, ເເລະ ໂອໂນ: 725 ຄົນ.

³⁴ຊາວເຢຣິໂກ: 345 ຄົນ.³⁵ຊາວ ເສນາຢາ: 3,630 ຄົນ.

³⁶ຕໍ່ໄປນີ້ເເມ່ນບັນຊີລາຍຊື່ຂອງຕະກຸນຂອງປະໂລຫິດ ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາຈາກການເປັນຊະເລີຍໃນຕ່າງຖິ່ນມີດັ່ງນີ້ ເຊື້ອສາຍຂອງເຢດາ ອີຢາຊູອາ: 973 ຄົນ.³⁷ເຊື້ອສາຍຂອງອິມເມ: 1,052 ຄົນ.³⁸ເຊື້ອສາຍປັດຊູ: 1,247 ຄົນ.³⁹ເຊື້ອສາຍຮາຣິມ: 1,017 ຄົນ.

⁴⁰ຕະກຸນຕ່າງໆຂອງຊາວເລວີ ທີ່ໄດ້ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍໃນຕ່າງຖິ່ນມີດັ່ງນີ້ຄືເຊື້ອສາຍເຢຊູອາ ເເລະ ກາດມີເເນວ, ເຊື້ອສາຍຂອງໂຮດາວີຢາ: 74 ຄົນ.⁴¹ນັກດົນຕຣີປະຈຳພຣະວິຫານ, ເຊື້ອສາຍຂອງອາສັບ: 128 ຄົນ.⁴²ເຊື້ອສາຍຄົນເຝົ້າຍາມປະຈຳພຣະວິຫານ: ເຊື້ອສາຍຂອງຊັນລຸມ, ອາເຕ, ຕານໂມນ, ອັກກຸບ, ຮາຕີຕາ ເເລະ ໂຊໄບ: 139 ຄົນ.

⁴³ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຮັບຫນ້າທີ່ໃນການບົວລະບັດໃນພຣະວິຫານ: ເຊື້ອສາຍຂອງຊີຣາ, ຮາຊູຟາ, ຕັບບາອົດ,⁴⁴ເຄໂຣດ, ສີອາຮາ, ປາໂດນ,⁴⁵ເລບານາ, ຮາກາບາ, ອັກກຸບ,⁴⁶ຮາກາບ, ຊານໄມ, ເເລະ ຮານານ.

⁴⁷ເຊື້ອສາຍຂອງກິດເດນ: ເເມ່ນກາຮາ, ເຣອາຣີຢາ,⁴⁸ເຣຊິນ, ເນໂກດາ, ກັດຊຳ,⁴⁹ອຸດຊາ, ປາເສຢາ, ເບສາຍ,⁵⁰ອາສະນາ, ເມອູນິມ, ແລະ ເນຟີສິມ.

⁵¹ເຊື້ອສາຍຂອງບັກບຸກ: ຮາກູຟາ, ຮາກຮູ,⁵²ບາຊະລຸດ, ເມຮິດາ, ຮາກຊາ,⁵³ບາໂກ, ສີເສຣາ, ເຕມາ,⁵⁴ເນຊີຢາ, ເເລະ ຮາຕີຟາ.

⁵⁵ເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຊໂລໂມນຄື: ເຊື້ອສາຍຂອງໂສໄຕ, ຮາໂສເຟເຣັດ, ເປຣູດາ,⁵⁶ຢາອາລາ, ດາກໂກນ, ກິດເດນ,⁵⁷ເຊຟາຕີຢາ, ຮັດຕີນ, ໂປເກເຣັດຮັດເຊບາອິມ, ເເລະ ອາມີ.⁵⁸ຈຳນວນເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງຄົນເຮັດວຽກໃນພຣະວິຫານທັງຫມົດ 392 ຄົນ ເເລະ ເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຊໂລໂມນ.

⁵⁹ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມາຈາກເມືອງເຕນເມລາ, ເຕນຮາກຊາ, ເຄຣຸບ, ອັດດານ, ເເລະ ອິມເມ - ເເຕ່ພວກເຂົາພິສູດບໍ່ໄດ້ວ່າ ພວກຕົນສືບເຊື້ອສາຍຈາກອິສະຣາເອນ⁶⁰- ລວມມີເຊື້ອສາຍຂອງເດລາອີຢາ, ໂຕບີຢາ, ເເລະ ເນໂກດາລວມ 652 ຄົນ.

⁶¹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນຈາກເຊື້ອສາຍຂອງປະໂລຫິດຄື: ເຊື້ອສາຍຂອງໂຮບາອີຢາ, ຮັກກິດ, ເເລະ ບາກຊິນໄລ (ຜູ້ທີ່ໄດ້ເມຍຂອງເຂົາຈາກບັນດາລູກສາວຂອງບາກຊິນໄລ ຊາວກິເລອາດ ເເລະ ໄດ້ເອີ້ນຊື່ຂອງພວກເຂົາ).⁶²ພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນຫາບັນທຶກຂອງລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ, ເເຕ່ກໍບໍ່ພົບລາຍຊື່ເຫລົ່ານັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຖືກຕັດອອກຈາກການເປັນປະໂລຫິດເພາະເປັນມົນທິນ.⁶³ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ວ່າການເມືອງຈຶ່ງໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ກິນເຄື່ອງບູຊາບໍຣິສຸດໃດໆ ຈົນກວ່າປະໂລຫິດຈະພິສູດດ້ວຍອຸຣິມ ເເລະ ທຸມມິມເສຍກ່ອນ.

⁶⁴ຄົນກຸ່ມນີ້ລວມທັງຫມົດ 42,360 ຄົນ,⁶⁵ບໍ່ລວມພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຊາຍ ເເລະ ພວກຮັບໃຊ້ຍິງຂອງພວກເຂົາ (ຄົນເຫລົ່ານີ້ມີຢູ່ 7,337 ຄົນ) ເເລະ ນັກຮ້ອງປະຈຳພຣະວິຫານຊາຍ ເເລະ ຍິງຂອງພວກເຂົາ (ສອງຮ້ອຍຄົນ).

⁶⁶ມ້າຂອງພວກເຂົາ: 736 ໂຕ. ລໍຂອງພວກເຂົາ: 245 ໂຕ.⁶⁷ອູດຂອງພວກເຂົາ: 435 ໂຕ. ລາຂອງພວກເຂົາ: 6,720 ໂຕ.

⁶⁸ເມື່ອເຂົາໄດ້ໄປເຖິງພຣະວິຫານພຣະຢາເວໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ພວກຫົວຫນ້າຂອງຄອບຄົວກໍໄດ້ຖວາຍຂອງຖວາຍດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈເພື່ອສ້າງພຣະວິຫານ.⁶⁹ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍຕາມກຳລັງຂອງພວກເຂົາ ໃຫ້ເປັນກອງທຶນເພື່ອງານນີ້ໃຫ້ເປັນ: ທອງຄຳຫົກຫມື່ນຫນຶ່ງພັນດາຣິດ, ເງິນຫ້າພັນມີນາ, ເເລະ ຊຸດປະໂລຫິດຫນຶ່ງຮ້ອຍຊຸດ.

⁷⁰ດັ່ງນັ້ນບັນດາຄົນປະໂລຫິດ ເເລະ ຄົນເລວີ, ພວກນັກຮ້ອງປະຈຳພຣະວິຫານ ເເລະ ພວກຄົນເຝົ້າປະຕູ, ເເລະ ພວກຄົນທີ່ໄດ້ຮັບມອບຫມາຍໃຫ້ປະຕິບັດພຣະວິຫານກໍອາສັຍຢູ່ໃນເມືອງຂອງພວກເຂົາ. ປະຊາຊົນໃນອິສະຣາເອນຕ່າງກໍອາສັຍຢູ່ໃນເມືອງຂອງພວກເຂົາ.

3

¹ໃນເດືອນທີເຈັດຫລັງຈາກປະຊາຊົນອິສະຣາເອນໄດ້ກັບມາຍັງບ້ານເມືອງຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອເຂົາມາຊຸມນຸມພ້ອມກັນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.²ເຢຊູອາລູກຊາຍຂອງໂຢຊາດັກ ເເລະ ພີ່ນ້ອງຂອງປະໂລຫິດຂອງເຂົາ, ເເລະເຊຣຸບບາເບນ ລູກຊາຍຂອງເຊອານຕີເອນ, ເເລະພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປ ເເລະ ໄດ້ສ້າງເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ໃນພຣະທັມບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

³ເເລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງເເທ່ນບູຊາໄວ້ເທິງຖ້ານຂອງມັນ, ເພາະພວກເຂົາຕົກຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານ ເນື່ອງຈາກປະຊາຊົນໃນເເຜ່ນດິນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະຢາເວໃນຕອນເຊົົ້າ ເເລະ ຕອນເເລງ.⁴ພວກເຂົາໄດ້ຖືເທສະການໄຟ ຕາມທີ່ມີຂຽນບັນທຶກໄວ້ ເເລະຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາໃນມື້ຕໍ່ມື້ຕາມພຣະບັນຍັດ, ຕາມວັນທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນແຕ່ລະວັນ.⁵ຊຶ່ງມີດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້, ເຄື່ອງເຜົາບູຊາປະຈຳວັນ ເເລະ ເດືອນລະຄັ້ງ ເເລະ ເຄື່ອງບູຊາສຳລັບເທສະການງານລ້ຽງຕາມກຳນົດທັງຫມົດຂອງພຣະຢາເວ, ພ້ອມກັບເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈທັງຫມົດ.

⁶ພວກເຂົາເລີ່ມຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ເເດ່ພຣະຢາເວໃນວັນທີຫນຶ່ງເດືອນທີເຈັດ, ເຖິງເເມ່ນວ່າຈະບໍ່ໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານ.⁷ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ເງິນເເກ່ຊ່າງສະກັດຫີນ ເເລະ ຊ່າງຝີມື, ເເລະ ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ອາຫານ, ເຄື່ອງດື່ມ, ແລະ ນ້ຳມັນຫມາກກອກເທດແກ່ຄົນໄຊດອນ ແລະ ຄົນໄທຣະ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ນຳຕົ້ນສົນສີດາມາຈາກເລບານອນມາຍັງເມືອງຢົບປາທາງທະເລ, ຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກໄຊຣັສ, ກະສັດເເຫ່ງເປີເຊຍ.

⁸ຈາກນັ້ນໃນເດືອນທີສອງປີທີສອງ ຫລັງຈາກເຂົາໄດ້ມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເຊຣຸບບາເບນ, ເຢຊູອາລູກຊາຍຂອງໂຢຊາດັກ, ພວກປະໂລຫິດຄົນອື່ນໆ, ຄົນເລວີ, ແລະ ພວກຄົນທີ່ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍມາຍັງນະຄອນເຢຣຸຊາເລັມກໍໄດ້ເລີ່ມງານ. ພວກເຂົາໄດ້ມອບຫມາຍໃຫ້ຄົນເລວີ ມີອາຍຸຕັ້ງແຕ່ຊາວປີຂຶ້ນໄປ ໃຫ້ເບິ່ງງານກ່ຽວກັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁹ເຢຊູອາໄດ້ຕັ້ງພວກລູກຊາຍຂອງເຂົາ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ແລະກາດມີເອນ ພ້ອມກັບພວກລູກຊາຍຂອງຕົນ, ເເລະ ເຊື້້ອສາຍຂອງຢູດາ ເບິ່ງເເຍງປະຊາຊົນໃຫ້ເຮັດວຽກຕາມພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄືເຊື້ອສາຍຕະກຸນເຮນາດາດ, ເຊື້້ອສາຍຂອງພວກເຂົາເອງ, ແລະ ພວກພີ່ນ້ອງທີ່ເປັນຄົນເລວີດ້ວຍກັນທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກຮ່ວມກັບພວກເຂົາ.

¹⁰ຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້ສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກປະໂລຫິດໄດ້ເເຕ່ງເຄື່ອງຍົດພວກເຂົາ ເພື່ອຢືນພ້ອມກັບຖືເເກ, ເເລະ ຄົນເລວີ, ທີ່ເປັນລູກຊາຍຂອງອາຊັບ, ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວຕາມຄຳແນະນຳ ຄືກັນກັບດາວິດກະສັດແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ຊົງສັ່ງໄວ້.¹¹ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງເພງດ້ວຍການສັນຣະເສີນ ເເລະ ຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ, "ພຣະອົງຊົງປະເສີດ! ພັນທະສັນຍາອັນສັດຊື່ຂອງພຣະອົງຕໍ່ອິສະຣາເອນດຳຣົງເປັນນິດ." ປະຊາຊົນທັງປວງກໍໄດ້ໂຮ່ຮ້ອງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ ດ້ວຍສຽງດັງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ເພາະຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານໄດ້ວາງລົງແລ້ວ.

¹²ແຕ່ມີຫລາຍຄົນທີ່ເປັນປະໂລຫິດ, ຄົນເລວີ, ພວກຫົວຫນ້າຕະກຸນ, ແລະ ພວກຄົນເຖົ້າທີ່ໄດ້ເຫັນພຣະວິຫານຫລັງທຳອິດ, ເມື່ອຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງນີ້ ໄດ້ວາງຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກເຂົາ, ກໍຮ້ອງໃຫ້ສຽງດັງ. ເເຕ່ຫລາຍຄົນກໍຮ້ອງດ້ວຍຍິນດີ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ແລະດ້ວຍສຽງທີ່ຕື່ນເຕັ້ນ.¹³ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້, ປະຊາຊົນຈຶ່ງເເຍກບໍ່ອອກລະຫວ່າງສຽງແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ເເລະ ສຽງຂອງຄວາມສຸກ ຈາກສຽງຂອງປະຊາຊົນທີ່ກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ນໍ້າຕາໄຫລ, ເພາະປະຊາຊົນກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ອອກມາດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ, ແລະ ສຽງນັ້ນກໍໄດ້ຍິນມາຈາກທີ່ໄກ.

4

¹ໃນຂະນະນີ້ພວກສັດຕຣູຂອງຢູດາ ເເລະເບັນຢາມິນໄດ້ຍິນວ່າປະຊາຊົນ ຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກກວາດຕ້ອມໄປເປັນຊະເລີຍທີ່ກຳລັງສ້າງພຣະວິຫານເເດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນຢູ່ຕອນນີ້.²ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາຫາເຊຣຸບບາເບນ ເເລະ ພວກຫົວຫນ້າຕະກຸນບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາສ້າງດ້ວຍກັນກັບພວກທ່ານ, ເເລະ ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະອົງ, ຕັ້ງເເຕ່ມື້ທີ່ເອສາຮັດໂດນ, ກະສັດເເຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ໄດ້ນຳພວກເຮົາມາຍັງສະຖານທີ່ເເຫ່ງນີ້."

³ແຕ່ເຊຣຸບບາເບນ, ເຢຊູອາ, ເເລະ ພວກຫົວຫນ້າຂອງຕະກູນຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ບໍ່ເເມ່ນພວກທ່ານ, ເເຕ່ພວກເຮົາເປັນຜູ້ທີ່ຕ້ອງສ້າງພຣະວິຫານເເດ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ເພາະເປັນພວກເຮົານີ້ເເຫລະ ທີ່ຈະສ້າງເເດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຕາມທີ່ກະສັດໄຊຣັສກະສັດເເຫ່ງເປີເຊຍໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້."

⁴ດ້ວຍເຫດນີ້ປະຊາຊົນຂອງເເຜ່ນດິນນັ້ນ ກໍເຮັດໃຫ້ມືຂອງຄົນຢູດາຍອ່ອນກຳລັງລົງ; ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຄົນຢູດາຍຢ້ານທີ່ຈະສ້າງ.⁵ພວກເຂົາໃຫ້ຕິດສິນບົນທີ່ປຶກສາເພື່ອຂັດຂວາງແຜນງານຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເເນວນີ້ຕະຫລອດຣາຊການຂອງໄຊຣັສເເຫ່ງເປີເຊຍ.⁶ຈົນເຖິງຕົ້ນຣາຊການຂອງກະສັດເຊເຊັດ ເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງປະຊາຊົນຢູດາຍ ເເລະ ເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ນຳຂໍ້ກ່າວຫາຂຽນເປັນລາຍລັກອັກສອນ.

⁷ໃນຣາຊການກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ, ທີ່ບີຊະລາມ, ມິດເຣດາດ, ຕາເບເອນ, ເເລະ ຜູ້ຮ່ວມງານຂອງພວກເຂົາໄດ້ຂຽນຈົດຫມາຍຫາກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ. ຈົດຫມາຍນັ້ນໄດ້ຂຽນເປັນພາສາອາຣາມິກ ເເລະ ກໍໄດ້ຖືກເເປ.⁸ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຣຮູມຜູ້ປົກຄອງເເຂວງ ເເລະ ຊິມໄຊເລຂາທິການປະຈຳເເຂວງກໍໄດ້ຂຽນຈົດຫມາຍນີ້ຫາກະສັດ ອາກຕາເຊເຊັດ ກ່ຽວກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນລັກສະນະນີ້.

⁹ເເລ້ວເຣຮູມ, ຊິມໄຊ, ແລະ ຫມູ່ຄະນະຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ປົກຄອງ ເເລະ ຂ້າຣາຊການຄົນອື່ນໆທັງຫມົດທີ່ມາຈາກຣັຖະບານ, ຈາກເອເຣັກ, ບາບີໂລນ ເເລະ ຊູຊາດິນເເດນເອລາມ - ພວກເຂົາໄດ້ຂຽນຈົດຫມາຍສະບັບຫນຶ່ງ -¹⁰ເເລະ ພວກເຂົາໄດ້ຮ່ວມມືກັບພວກເຈົ້ານາຍໃຫຍ່ ເເລະ ພວກຂຸນນາງ ອາຊູບານີປານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ບັງຄັບເຂົາມາຕັ້ງຖິ່ນຖານໃນສະມາເຣຍ, ພ້ອມກັບຄົນທີ່ເຫລືອໃນເເຂວງທາງຟາກຕາເວັນຕົກ ຂອງເເມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ."

¹¹ນີ້ເປັນສຳເນົາຂອງຈົດຫມາຍທີ່ເຂົາໄດ້ສົ່ງໄປເຖິງອາກຕາເຊເຊັດວ່າ: "ບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງພະອົງ, ປະຊາຊົນຂອງແຂວງ, ກາຍຟາກແມ່ນ້ຳນັ້ນ, ຂຽນດັ່ງນີ້ວ່າ:¹²ຂໍກະສັດຊົງຮູ້ວ່າ ພວກຢິວຜູ້ມາຈາກພະອົງໄດ້ມາຕໍ່ຕ້ານພວກເຮົາ ໃນເຢຣູຊາເລັມທີ່ຈະສ້າງເມືອງກະບົດ. ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງກຳເເພງເຫລົ່ານັ້ນສຳເລັດ ເເລະ ໄດ້ສ້ອມເເຊມຮາກຖານເເລ້ວ.

¹³ບັດນີ້ກະສັດຊົງຮູ້ວ່າຖ້າເມືອງນີ້ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ແລະ ກຳເເພງກໍໄດ້ສ້າງສຳເລັດເເລ້ວ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ໃຫ້ເຄື່ອງບັນນາການ ແລະ ສ່ວຍສາອາກອນຈັກຢ່າງເລີຍ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະເຮັດຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ເເກ່ບັນດາກະສັດ.

¹⁴ເພາະເປັນທີ່ເເນ່ນອນວ່າພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນເກືອຂອງຣາຊະວັງ, ຈຶ່ງບໍ່ເຫມາະສົມທີ່ພວກພະອົງຈະເບິ່ງການບໍ່ໃຫ້ກຽຕໃດໆ ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ກະສັດໄດ້. ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກຂ້າພະອົງຈຶ່ງກ່າວໃຫ້ພະອົງຊົງຮູ້.¹⁵ເພື່ອພະອົງຈະຊົງຄົ້ນຫາບັນທຶກຂອງບິດາຂອງພະອົງ ເເລະ ກວດສອບວ່ານີ້ເປັນເມືອງກະບົດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາກະສັດ ແລະ ແຂວງຕ່າງໆເສຍຫາຍ. ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາຢ່າງຫລວງຫລາຍຕໍ່ບັນດາກະສັດ ແລະ ແຂວງຕ່າງໆ. ນີ້ເປັນສູນກາງຂອງການກະບົດມາດົນນານເເລ້ວ. ຊຶ່ງເປັນເພາະເຫດຜົນນີ້ເອງ ເມືອງນີ້ຈຶ່ງຖືກທຳລາຍ.¹⁶ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ກະສັດຊົງຮູ້ວ່າ ຖ້າເມືອງນີ້ ເເລະ ກຳເເພງໄດ້ສ້າງເເລ້ວ, ກໍຈະບໍ່ເຫລືອຫຍັງສຳລັບພະອົງເລີຍ ໃນອີກຟາກຂອງເເມ່ນ້ຳນັ້ນ."

¹⁷ດັ່ງນັ້ນກະສັດ ຈົດຫມາຍຕອບເຣຮູມ ເເລະ ຊິມໄຊ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມງານໃນສະມາເຣຍ ເລະຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຟາກເເມ່ນ້ຳວ່າ: "ຂໍສັນຕິສຸກດຳຣົງຢູ່ກັບພວກທ່ານເຖີດ.¹⁸ຈົດຫມາຍທີ່ພວກທ່ານໄດ້ສົ່ງມາຍັງເຮົາໄດ້ຖືກເເປ ເເລະ ອ່ານໃຫ້ເຮົາຟັງເເລ້ວ.¹⁹ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ສອບສວນ ເເລະ ໄດ້ພົບວ່າເເຕ່ກ່ອນພວກເຂົາໄດ້ກະບົດ ເເລະ ທໍຣະຍົດຕໍ່ກະສັດທັງຫລາຍ.

²⁰ກະສັດຜູ້ມີອຳນາດປົກຄອງເຫນືອເຢຣູຊາເລັມ ເເລະ ມີອຳນາດເຫນືອທຸກສິ່ງ ທີ່ຢູ່ຟາກຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳນັ້ນ. ໃຊ້ອິດທິພົນເກັບພາສີ ເເລະ ຫາລາຍໄດ້.²¹ບັດນີ້, ຈົ່ງອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຢຸດສ້າງເມືອງນີ້ ຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ຄຳສັ່ງໃຫມ່ອີກ.²²ຈົ່ງລະເລີຍເລື່ອງນີ້. ເປັນຫຍັງຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ມີການຄຸກຄາມເຊັ່ນນີ້ຂຶ້ນ ເເລະ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສູນເສຍຜົນປະໂຫຍດເລື່ອງນີ້ຕໍ່ໄປ?

²³ເມື່ອຈົດຫມາຍຂອງກະສັດອາກຕາເຊເຊັດຖືກອ່ານສູ່ເຣຮູມ, ຊິມໄຊ, ເເລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮີບອອກໄປເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ພວກຢິວຢຸດສ້າງ.²⁴ດັ່ງນັ້ນ ການສ້າງພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມຈຶ່ງຢຸດລົງເຖິງປີທີສອງຂອງຣາຊການດາຣິອຸດເເຫ່ງເປີເຊຍ.

5

¹ແລ້ວຮັກກາຍຜູ້ທຳນວາຍ ເເລະ ເຊກາຣີຢາລູກຊາຍຂອງອິດໂດ ຜູ້ເຜີຍພຣະວັຈະນະ ໄດ້ເຜີຍພຣະວັຈະນະໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນຕໍ່ພວກຢິວໃນຢູດາຍ ເເລະເຢຣູຊາເລັມ.²ເຊຣຸບບາເບນລູກຊາຍຂອງເຊອານຕີເອນ ເເລະ ເຢຊູອາລູກຊາຍຂອງໂຢຊາດັກກໍໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ເເລະ ໄດ້ເລີ່ມສ້າງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເຢຣູຊາເລັມກັບພວກຜູ້ເຜີຍພະວັຈະນະທີ່ຄອຍຫນູນໃຈພວກເຂົາ.

³ພໍດີໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຕັດເຕໄນ ຜູ້ປົກຄອງພາກຕາເວັນຕົກ ທີ່ຢູ່ອີກຟາກເເມ່ນໍ້າ, ເຊຕາກໂບເຊໄນ, ເເລະ ຜູ້ຮ່ວມງານໄດ້ມາ ເເລະ ໄດ້ຖາມພວກເຂົາວ່າ, "ເເມ່ນຜູ້ໃດທີ່ສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຫລັງນີ້ ເເລະ ກຳເເພງເຫລົ່ານີ້ຈົນເເລ້ວ?⁴ແລ້ວພວກເຂົາກໍຍັງຖາມອີກວ່າ "ພວກຄົນສ້າງອາຄານຫລັງນີ້ມີຊື່ໃຜເເນ່?"⁵ເເຕ່ພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເຫນືອພວກຜູ້ອາວຸໂສຊາວຢິວ ເເລະ ສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດ. ພວກເຂົາກໍຍັງຄອຍຈົດຫມາຍທີ່ໄດ້ສົ່ງໄປຍັງກະສັດພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດສິ່ງໃດຈົນກວ່າກະສັດຈະຂຽນຈົດຫມາຍກັບຄືນມາຍັງພວກເຂົາ.

⁶ນີ້ເປັນສຳເນົາຈົດຫມາຍຂອງຕັດເຕໄນ, ຜູ້ປົກຄອງແຂວງທີ່ຢູ່ອີກຟາກເເມ່ນ້ຳ, ແລະ ເຊຕາກໂບເຊໄນ ເເລະ ຜູ້ຮ່ວມງານຂອງເຂົາທີ່ຢູ່ຟາກເເມ່ນ້ຳ, ທີ່ເຂົາໄດ້ສົ່ງໄປຍັງກະສັດດາຣິອຸດວ່າ.⁷ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ຮຽນກະສັດດາຣິອູດ, "ຂໍສັນຕິສຸກທັງຫລາຍເປັນຂອງພະອົງ.

⁸ຂໍທູນກະສັດໃຫ້ຊົງຮູ້ວ່າ ພວກຂ້າພະອົງໄດ້ໄປທີ່ຢູດາ ໄປຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ກຳລັງສ້າງດ້ວຍກ້ອນຫີນຂະຫນາດໃຫຍ່ ເເລະ ໄດ້ວາງໄມ້ເທິງກຳເເພງເຫລົ່ານັ້ນ. ງານນີ້ກຳລັງຈະເເລ້ວ ເເລະ ດຳເນີນໄປໄດ້ດີໃນມືຂອງພວກເຂົາ.⁹ພວກຂ້າພະອົງໄດ້ຖາມພວກຜູ້ອາວຸໂສວ່າ, "ໃຜໃຫ້ພາຣະກິດນີ້ເເກ່ພວກທ່ານໃຫ້ສ້າງໃຫ້ສ້າງພຣະນິເວດ ເເລະ ກຳເເພງເຫລົ່ານີ້?'¹⁰ພວກຂ້າພະອົງຍັງຖາມເຖິງລາຍຊື່ຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ ເພື່ອພະອົງຈະຊົງຮູ້ຊື່ຂອງເເຕ່ລະຄົນທີ່ໄດ້ນຳພວກເຂົາ.

¹¹ພວກເຂົາໄດ້ຕອບ ເເລະ ກ່າວວ່າ,' ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າອົງດຽວທີ່ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ເເລະ ເເຜ່ນດິນໂລກ ເເລະ ເຮົາກຳລັງສ້າງພຣະວິຫານຫລັງນີ້ຂຶ້ນມາໃຫມ່ທີ່ໄດ້ເຄີຍສ້າງມາຫລາຍປີເເລ້ວ ເມື່ອກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເເຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ຊົງສ້າງວິຫານຫລັງນີ້ ເເລະ ດົນນານມາເເລ້ວ.

¹²ເເຕ່ເມື່ອບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນບໍ່ພໍໃຈ, ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ມອບພວກເຂົາໃຫ້ເນບູກາດເນັດຊາກະສັດເເຫ່ງບາບີໂລນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງທຳລາຍພຣະວິຫານຫລັງນີ້ເເລະຊົງກວາດຕ້ອມປະຊາຊົນໄປເປັນຊະເລີຍໃນບາບີໂລນ.¹³ເເຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນປີທຳອິດໄຊຣັສໄດ້ຊົງເປັນກະສັດເເຫ່ງບາບີໂລນ, ໄຊຣັສໄດ້ຊົງອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນໃຫມ່.

¹⁴ກະສັດໄຊຣັສໄດ້ສົ່ງສິ່ງຂອງທີ່ເປັນທອງຄຳ ເເລະເງິນ ທີ່ເປັນຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ນຳມາຈາກພຣະວິຫານໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມາຍັງວິຫານໃນບາບີໂລນ. ພະອົງໄດ້ຄືນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ກັບເຊັດບັດຊາ, ຜູ້ທີ່ພະອົງຊົງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງຢູດາຍ¹⁵ພະອົງໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ," ຈົ່ງນຳສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ໄປ. ຈົ່ງໄປ ເເລະເກັບສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ໃນພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມ. ໃຫ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນມາໃຫມ່ນັ້ນ."

¹⁶ເເລ້ວເຊັດບັດຊາຈຶ່ງວາງຮາກຖານວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນເຢຣູຊາເລັມ; ເເລະດຳເນີນການກໍ່ສ້າງຢູ່, ເເຕ່ຍັງບໍ່ເເລ້ວ.'

¹⁷ບັດນີ້ຖ້າຫາກເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ພໍໃຈກະສັດ, ຂໍຊົງກວາດເບິ່ງເອກະສານໃນບາບີໂລນ ຖ້າຫາກຕັດສິນຈາກກະສັດໄຊຣັສ ໃນການສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນເຢຣູຊາເລັມ. ຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເເລ້ວກະສັດຊົງສົ່ງການຕັດສິນໃຈຂອງພະອົງມາຍັງພວກຂ້າພະອົງ.

6

¹ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດຈຶ່ງຊົງບັນຊາ ໃຫ້ກວດຄົ້ນເບິ່ງຫາເອກກະສານປະຈຳວັງໃນບາບີໂລນ.²ໄດ້ພົບຫນັງສືມ້ວນຫນຶ່ງໃນເມືອງເອັກບາທານາ ເເຂວງເມເດຍ; ຊຶ່ງມີຖ້ອຍຄຳດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

³ໃນປີທີຫນຶ່ງຂອງກະສັດໄຊຣັສ, ໄຊຣັສ ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນໃຫມ່ທີ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ: 'ໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ສຳລັບຖວາຍບູຊາ, ໃຫ້ວາງຮາກຖານຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ, ໃຫ້ຄວາມສູງຂອງພຣະວິຫານນັ້ນໄດ້ຫົກສິບສອກ, ເເລະກວ້າງຫົກສິບສອກ,⁴ທີ່ເຮັດດ້ວຍຫີນຂະຫນາດໃຫຍ່ສາມຊັ້ນ ເເລະຊັ້ນທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ຫນຶ່ງຊັ້ນ, ເເລະໃຫ້ໃຊ້ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕົກເປັນຂອງຄັງຫລວງ.⁵ບັດນີ້ຈົ່ງນຳເຄື່ອງໃຊ້ຄື ຄຳ ເເລະ ເງິນ ເປັນຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງນຳມາຈາກວິຫານໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄປຍັງບາບີໂລນ ເເລະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນກັບໄປຍັງວິຫານໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ທ່ານຈົ່ງເກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.'

⁶ບັດນີ້ຜູ້ປົກຄອງແຂວງ, ທີ່ຢູ່ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງເເມ່ນ້ຳ, ເຊຕາກໂບເຊໄນ, ແລະ ລວມທັງບັນດາເຈົ້າຫນ້າທີ່ ຢູ່ໃນແຂວງນັ້ນ, ທີ່ຢູ່ອີກຟາກເເມ່ນ້ຳ, ຈົ່ງອອກໄປຫ່າງເຖີດ!⁷ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ງານຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ດຳເນີນໄປເອງ. ຜູ້ປົກຄອງ ເເລະ ຜູ້ອາວຸໂສຊາວຢິວຈະສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງນີ້ທີ່ສະຖານທີ່ນັ້ນ.

⁸ເຮົາສັ່ງທ່ານວ່າ ທ່ານຕ້ອງເຮັດເເນວນີ້ກັບພວກຜູ້ວ່າວຸໂສຊາວຢິວເຫລົ່ານີ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ: ເງິນທຶນຈາກເຄື່ອງຂອງກະສັດທີ່ຢູ່ຟາກເເມ່ນ້ຳຈະໃຊ້ເພື່ອຈ່າຍໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານີ້ເພື່ອພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງຢຸດການເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາ.⁹ສິ່ງໃດທີ່ຕ້ອງການ - ບໍ່ວ່າຈະເປັນບັນດາງົວຫນຸ່ມ, ເເກະໂຕຜູ້, ຫລື ລູກເເກະສຳລັບເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ເຂົ້າເດືອຍ, ເກືອ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນ ຫລື ນ້ຳມັນຫມາກກອກເທດ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພວກປະໂລຫິດໃນເຢຣູຊາເລັມ - ຈົ່ງເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ເຂົາທຸກວັນບໍ່ຂາດ.¹⁰ຈົ່ງເຮັດດັ່ງນີ້ເພື່ອຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເເດ່ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ເເລະອະທິຖານເພື່ອເຮົາ, ກະສັດ, ເເລະ ບັນດາລຸກຂອງເຮົາ.

¹¹ເຮົາສັ່ງວ່າຖ້າຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງນີ້, ຕ້ອງຖືກຖອນຄານຫາມອອກຈາກບ້ານຂອງເຂົາ ເເລະເຂົາຕ້ອງສຽບໄວ້ເທິງໄມ້ນັ້ນ. ບ້ານຂອງເຂົາຈະກາຍເປັນຂີ້ເຫຍື້ອເພາະເລື່ອງນີ້.¹²ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໄດ້ຊົງລົບລ້າງບໍ່ວ່າກະສັດ ອົງໃດຫລືຊົນຊາດໃດທີ່ຍົກມືຂຶ້ນປ່ຽນເເປງຄຳສັ່ງນີ້, ທຳລາຍພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນເຢຣູຊາເລັມ ເເຫ່ງນີ້. ເຮົາ, ຄືດາຣີອຸດ, ເປັນຜູ້ອອກຄຳສັ່ງນີ້. ຂໍໃຫ້ຂະຫຍັນຂັນເເຂງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ!"

¹³ຈາກນັ້ນເພາະພາຣາຊກິດໄດ້ສົ່ງມາຈາກກະສັດດາຣິອັດ, ຕັດເຕໄນ, ຜູ້ປົກຄອງຂອງມົນທົນທີ່ຢຸ່ອີກຟາກຂອງແມ່ນ້ຳ, ແລະ ເຊຕາກໂບເຊໄນ ແລະ ພວກຜູ້ຮ່ວມງານຂອງເຂົາ, ກໍປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງກະສັດດາຣິອັດທຸກປະການ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນພວກຜູ້ອາວຸໂສຊາວຢິວຈຶ່ງໄດ້ສ້າງຕາມທີ່ຮັກກາຍ ເເລະ ເຊກາຣີຢາເຊື້ອສາຍຂອງອິດໂດໄດ້ສັ່ງຕາມຄຳພວກຜູ້ເຜີຍພຣະວັຈະນະ. ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ ເເລະ ໄຊຣັສ, ດາຣີອັດ, ເເລະ ອາກຕາເຊເຊັດ, ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ.¹⁵ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານສຳເລັດໃນວັນທີ່ສາມຂອງເດືອນອາດາກ, ໃນປີທີຫົກໃນຣາຊການ ກະສັດດາຣິອັດ.

¹⁶ບັນດາຄົນອິສະຣາເອນ, ປະໂລຫິດ, ຄົນເລວີ, ເເລະພວກຊະເລີຍທີ່ເຫລືອກໍໄດ້ສະຫລອງການຖວາຍພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງນີ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ.¹⁷ພວກເຂົາຖວາຍງົວຫນຸ່ມຫນຶ່ງຮ້ອຍໂຕ, ເເກະໂຕຜູ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍໂຕ, ເເລະລູກເເກະສີ່ຮ້ອຍໂຕ ສຳລັບການຖວາຍວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເເລະໄດ້ຖວາຍເເບ້ໂຕຜູ້ສິບສອງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບໃຫ້ກັບຄົນອິສະຣາເອນດ້ວຍ, ໂຕຫນຶ່ງສຳລັບເຜົ່າອິສະຣາເອນ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ມອບຫມາຍພວກປະໂລຫິດ ເເລະຄົນເລວີໃຫ້ເຮັດວຽກຕ່າງໆ ໃນການປະຕິບັດພຣະເຈົ້າໃນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍ, ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງໂມເຊ.

¹⁹ດັ່ງນັ້ນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກກວາດຕ້ອມໄປເປັນຊະເລີຍກໍໄດ້ສະຫລອງເທສະການປັສະຄາໃນວັນທີສິບສີ່ຂອງເດືອນທີຫນຶ່ງ.²⁰ພວກປະໂລຫິດເເລະຄົນເລວີທຸກຄົນກໍໄດ້ຊຳຣະຕົວເອງໃຫ້ບໍຣິສຸດ ເເລະຂ້າເເກະປັສະຄາເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດທີ່ຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນຊະເລີຍ, ລວມທັງຕົວພວກເຂົາເອງດ້ວຍ.

²¹ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ກິນຊີ້ນເເກະປັສະຄາທີ່ເປັນຄົນໄດ້ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍ ເເລະໄດ້ເເຍກຕົວເອງຈາກການເປັນມົນທິນ ຂອງຊົນຊາດໃນເເຜ່ນດິນນັ້ນ ເເລະ ໄດ້ສະເເຫວງຫາພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ.²²ພວກເຂົາໄດ້ສະຫລອງເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອເເປ້ງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີເປັນເວລາເຈັດວັນ, ເພາະພຣະຢາເວ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ເເລະໄດ້ຊົງປ່ຽນກະສັດເເຫ່ງອັດຊີເຣຍ ສະຫນັບສະຫນູນພວກເຂົາໃນການສ້າງວິຫານ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ.

7

¹ຫລັງຈາກນີ້ໃນຣາຊການຂອງອາກຕາເຊເຊັດເປັນກະສັດເເຫ່ງເປີເຊຍ, ເອຊະຣາ ລາວໄດ້ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກມະຫາປະໂລຫິດອາໂຣນ. ບັນພະບຸຣຸດຂອງເອຊະຣາຄື ເສຣາອີຢາ, ອາຊາຣີຢາ, ຮິນກີຢາ,²ຊານລູມ, ຊາດົກ, ອາຮີຕຸບ,³ອາມາຣີຢາ, ອາຊາຣີຢາ, ເມຣາອີໂຢດ,⁴ເຊຣາຮີຢາ, ອຸດຊີ, ບຸກກີ,⁵ອາບີຊູອາ, ຟີເນຮາ, ເອເລອາຊາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາໂຣນມະຫາປະໂລຫິດ.

⁶ເອຊະຣາ ໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກບາບີໂລນ ເເລະເຂົາເປັນຄົນທຳມະດາທີ່ມີຄວາມຊຳນານໃນ ພຣະບັນຍັດຂອງ ໂມເຊທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ, ໄດ້ປຣະທານ. ໃຫ້ກະສັດ ໄດ້ປຣະທານສິ່ງທີ່ເຂົາທູນຂໍເເກ່ເຂົາ ເພາະວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ຢູ່ນຳພວກເຂົາ.⁷ໃນປີທີເຈັດຂອງກະສັດອາກຕາເຊເຊັດ ມີພົງພັນຂອງອິສະຣາເອນບາງຄົນ, ເເລະບັນດາປະໂລຫິດ, ຄົນເລວີ, ນັກຮ້ອງປະຈຳພຣະວິຫານ, ຄົນເຝົ້າປະຕູ ເເລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຮັບມອບຫມາຍໃຫ້ປະຕິບັດໃນພຣະວິຫານ ກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ.

⁸ເຂົາໄດ້ມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມໃນເດືອນທີຫ້າຂອງປີດຽວກັນນັ້ນ.⁹ເຂົາເຈົ້າອອກຈາກບາບີໂລນໃນວັນທີ່ຫນຶ່ງ ເດືອນທີຫນຶ່ງ. ວັນທີເຂົາໄດ້ມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມ, ຄືວັນທີ່ຫນຶ່ງ ເດືອນຫ້າ. ເພາະວ່າພຣະຫັດອັນປະເສີດຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະວ່າພຣະຫັດອັນປະເສີດໄດ້ຢູ່ກັບເຂົາ.¹⁰ເອຊະຣາໄດ້ຕັ້ງໃຈຂອງເຂົາທີ່ຈະປຶກສາ, ຄືປະຕິບັດ, ເເລະ ສອນກົດເກນ, ເເລະ ກົດຂໍ້ບັງຄັບຂອງພຣະບັນຍັດພຣະຢາເວ.

¹¹ກະສັດອາກຕາເຊເຊັດ ໄດ້ມອບຈົດຫມາຍໃຫ້ເອຊະຣາ ປະໂລຫິດ ເເລະ ນັດຮຽນຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮູ້ດ້ານກົດບັນຍັດເເລະກົົດເກນ ຂອງພຣະບັນຍັດພຣະຢາເວ ສຳລັບອິສະຣາເອນ:¹²"ຈາກກະສັດ ອາກຕາເຊເຊັດ, ເຫນືອກະສັດທັງຫລາຍເຖິງເອຊະຣາ, ປະໂລຫິດທີ່ຮຽນ ເເລະສຶກສາບັນຍັດພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ:¹³ເຮົາສັ່ງວ່າຄົນໃດທີ່ມາຈາກອິສະຣາເອນ ໃນຣາຊອານາຈັກພ້ອມກັບບັນດາປະໂລຫິດ ເເລະ ຄົນເລວີ ພວກເຂົາຜູ້ທີ່ປຣາຖນາຈະໄປເຢຣູຊາເລັມ, ກໍໃຫ້ໄປກັບເຈົ້າໄດ້.

¹⁴ເຮົາກະສັດ, ເເລະທີ່ປຶກສາທັງເຈັດຄົນຂອງເຮົາ, ສົ່ງພວກເຈົ້າທັງຫມົດອອກໄປເພື່ອຖາມກ່ຽວກັບຢູດາ ເເລະເຢຣູຊາເລັມ ຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁵ເຈົ້າຕ້ອງນຳເງິນ ເເລະທອງຄຳທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເເກ່ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ, ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ.¹⁶ເງິນ ເເລະທອງຄຳທັງຫມົດທີ່ໃຫ້ດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈທີ່ທຸກຄົນໃນບາບີໂລນ ໄດ້ມອບກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ສະຫມັກໃຈຖວາຍຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ເເລະພວກປະໂລຫິດ ເເດ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນເຢຣູຊາເລັມ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຊື້ບັນດາງົວ, ເເກະໂຕຜູ້, ເເລະລູກເເກະ, ເຄື່ອງບູຊາ, ເເລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາ, ໄປຢ່າງເຕັມທີ່ ຈົ່ງຖວາຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເທິງເເທ່ນບູຊາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນເຢຣູຊາເລັມ.¹⁸ຈົ່ງໃຊ້ເງິນ ເເລະທອງຄຳທີ່ເຫລືອຕາມທີ່ພີ່ນ້ອງ ເເລະເພື່ອນຮ່ວມຊາດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນດີ, ເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຊົງອະພັຍ.

¹⁹ຈົ່ງວາງເຄື່ອງໃຊ້ເຫລົ່ານີ້ມອບໃຫ້ກັບເຈົ້າດ້ວຍສະຫມັກໃຈຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງສຳລັບການປະຕິບັດໃນພຣະວິຫານພຣະເຈົ້າໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.²⁰ສິ່ງອື່ນໃດທີ່ຕ້ອງການສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງຈັດຫາ, ຈົ່ງເອົາຄ່າຈ່າຍຈາກຄັງຫລວງໄດ້.

²¹ເຮົາ, ກະສັດອາຕາເຊເຊັດ, ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງເຖິງບັນດາຄັງຂ້າຣາຊການທັງຫມົດທີ່ຢູ່ອີກຟາກຂອງເເມ່ນ້ຳວ່າ, ສິ່ງໃດທີ່ ເອຊະຣາ ຂໍຈາກທ່ານກໍຈົ່ງໃຫ້ເຕັມທີ່,²²ເຖິງເງິນສາມພັນສີ່ຮ້ອຍ ກິໂລກຣາມ, ເຂົ້າເດືອຍສິບພັນກິໂລກຣາມ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນສອງພັນລິດ, ນ້ຳມັນຫມາກກອກເທດສອງພັນລິດ, ເເລະ ເກືອໃຫ້ເອົາຕາມທີ່ຕ້ອງການ.²³ສິ່ງໃດທີ່ມາຈາກພຣະບັນຊາພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ຈົ່ງເຮັດດ້ວຍຄວາມທຸ້ມເທເພື່ອພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ເພາະເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຮັດຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງລົງມາເຫນືອອານາຈັກຂອງເຮົາ ເເລະ ບັນດາລູກຂອງເຮົາ?

²⁴ເຮົາເເຈ້ງພວກເຂົາໃຫ້ຮູ້ກ່ຽວກັບເຈົ້າ ທີ່ບໍ່ໃຫ້ເກັບພາສີກັບພວກປະໂລຫິດ, ພວກເລວີ, ພວກນັກດົນຕຣີ, ຄົນເຝົ້າປະຕູ, ຄົນທີ່ໄດ້ມອບຫມາຍໃຫ້ເຮັດຫນ້າທີ່ໃນພຣະວິຫານເເລະຄົນຮັບໃຊ້ໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າອົງນີ້.

²⁵ເອຊະຣາ, ດ້ວຍສະຕິປັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ເເກ່ເຈົ້າ, ເຈົ້າຕ້ອງເເຕ່ງຕັ້ງຜູ້ພິພາກສາ ເເລະຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈໃນການເຮັດຫນ້າທີ່ຕໍ່ປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ຢູ່ເເມ່ນ້ຳຟາກນັ້ນອີກ, ເເລະປະຕິບັດຄົນທີ່ຮູ້ຈັກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າຕ້ອງສອນຄົນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ຮູ້ຈັກບັນຍັດ.²⁶ຈົ່ງລົງໂທດຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ເຮັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຫລືບັນຍັດຂອງກະສັດຢ່າງສຸດໃຈ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂທດເຖິງຕາຍ, ການເນຣະເທດ ຖືກຢຶດຊັບສິນ, ຫລືຖືກຈຳຄຸກ.

²⁷ສາທຸການເເດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ວາງທັງຫມົດນີີ້ໃນໃຈຂອງກະສັດ ເພື່ອຖວາຍກຽຕຕໍ່ພຣະວິຫານພຣະຢາເວ ໃນເຢຣູຊາເລັມ,²⁸ແລະ ຜູ້ຂະຫຍາຍພັນທະສັນຍາອັນສັດຊື່ຕໍ່ຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຫນ້າກະສັດ, ທີ່ພວກປຶກສາຂອງພະອົງ, ເເລະພວກຂ້າຣາຊການມີອຳນາດຂອງພຣະອົງ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງຈາກພຣະຫັດພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ ເເລະໄດ້ລວມຜູ້ນຳພວກອິສະຣາເອນໄປນຳຂ້ານ້ອຍ.

8

¹ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນພວກຜູ້ນຳຂອງຄອບຄົວ ຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ທີ່ໄດ້ອອກຈາກບາບີໂລນ ກັບຂ້ານ້ອຍໃນຣາຊການຂອງກະສັດອາກຕາເຊເຊັດ.²ຄືຈາກເຊື້ອສາຍເກໂຊນ. ຕະກຸນຟີເນຮາດ, ດານີເອນ. ຕະກຸນອີທາມາ, ຮັດຕຸ. ຕະກູນຂອງດາວິດ,³ຜູ້ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເກຊາຣີຢາ ຜູ້ທີ່ມາຈາກເຊື້ອສາຍປາຣົດ, ພ້ອມທັງຜູ້ຊາຍໃນຕະກຸນຂອງຕົນ 150 ຄົນ ແລະທຸກຄົນມີທະບຽນບັນທຶກບອກເຖິງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ.

⁴ຈາກເຊື້ອສາຍຂອງປາຮາດ ໂມອາບ, ພ້ອມທັງຜູ້ຊາຍ ສອງຮ້ອຍຄົນທີ່ມາກັບເຂົາ.⁵ຈາກເຊື້ອສາຍ ເຊການີຢາ, ລູກຊາຍຂອງເບັນຢາຮາຊີເອນ ຕະກຸນຊັດຕຸ ພ້ອມທັງພວກຜູ້ຊາຍສາມລ້ອຍຄົນທີ່ມາກັບເຂົາ.⁶ຈາກເຊື້ອສາຍອາດິນ, ເອບັດລູກຊາຍຂອງໂຢນາທານ ແລະ ພ້ອມທັງພວກຜູ້ຊາຍຫ້າສິບຄົນ.⁷ຈາກເຊື້ອສາຍເອລາມ, ເຢຊາອີຢາລູກຊາຍຂອງອາທາລີຢາ ແລະ ພ້ອມທັງພວກຜູ້ຊາຍເຈັດສິບຄົນ.

⁸ຈາກເຊື້ອສາຍຂອງເຊຟາຕີຢາ, ຄືເຊບາດີຢາລູກຊາຍຂອງມີກາເອນ ແລະພ້ອມດ້ວຍຜູ້ຊາຍ ເເປດສິບຄົນ.⁹ຈາກເຊື້ອສາຍໂຢອາບ, ຄືໂອບາດີຢາລູກຊາຍຂອງເຢຮີເອນ ແລະພ້ອມທັງຜູ້ຊາຍສອງຮ້ອຍສິບເເປດຄົນ.¹⁰ຈາກເຊື້ອສາຍຂອງບານີ, ເຊໂລມິດລູກຊາຍຂອງໂຢສີຟີຢາກັບພວກຜູ້ຊາຍທີ່ມານຳເຂົາໄດ້ຈົດທະບຽນໄວ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍຫົກສິບຄົນ¹¹ຈາກເຊື້ອສາຍຂອງເບບາຍ, ເຊກາຣິຢາລູກຊາຍຂອງເບບາຍ ແລະ ພ້ອມທັງພວກຜູ້ຊາຍຊາວເເປດຄົນ.

¹²ຈາກເຊື້ອສາຍ ອາຊະກາດ, ໂຢຮານານລູກຊາຍຂອງຮັກກາຕານ ພ້ອມທັງຜູ້ຊາຍ 110 ຄົນ.¹³ຈາກເຊື້ອສາຍຂອງອາໂດນີກຳ, ເອລີເຟເລັດ, ເຢອູເອນ, ເເລະ ເຊມາອີຢາ ແລະພ້ອມທັງຜູ້ຊາຍຫົກສິບຄົນ.¹⁴ຈາກເຊື້ອສາຍບິກໄຫວ, ອູໄທ ແລະ ຊັກກູເຣ ແລະ ພ້ອມທັງຜູ້ຊາຍເຈັດສິບຄົນ.

¹⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ລວມພວກທີ່ເດີນທາງບ່ອນຫ້ວຍນ້ຳໄຫລໄປສູ່ອາຮາວາ, ເເລະເຮົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ນັ້ນສາມວັນ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກວາດເບິ່ງພວກປະຊາຊົນ ເເລະພວກປະໂລຫິດ, ເເຕ່ບໍ່ເຫັນເຊື້ອສາຍຂອງເລວີຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ.¹⁶ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງສົ່ງຄົນໄປຫາເອລີເອເຊ, ອາຣີເອນ, ເຊມາອີຢາ, ເອນນາທານ, ຢາຣິບ, ແລະເອນນາທານ, ແລະນາທານ, ເຊກາຣີຢາ, ເເລະເມຊຸນລຳ ຜູ້ທີ່ເປັນພວກຜູ້ນຳ ເເລະໄປຫາໂຢອີອາຣິບເເລະເອນນາທານ.

¹⁷ຕໍ່ມາຂ້ານ້ອຍໄດ້ສົ່ງເຂົາໄປຫາອິດໂດ, ຜູ້ນຳກາສີຟີອາ. ຂ້ານ້ອຍບອກພວກເຂົາເວົ້າກັບອິດໂດເເລະຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ພວກຄົົນຮັບໃຊ້ປະຈຳວິຫານອາສັຍຢູ່ໃນກາສີຟີອາ, ນັ້ນເເມ່ນ, ຂໍໃຫ້ສົ່ງພວກຄົນຮັບໃຊ້ສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າມາໃຫ້ເຮົາ.

¹⁸ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ເຊເຣບີຢາ, ທີ່ເປັນຄົນມີຄວາມສະຫລາດມາໃຫ້ເຮົາ ເຂົາເປັນເຊື້ອສາຍຂອງເມຣາຣີ ລູກຊາຍຂອງຄົນເລວີຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອິສະຣາເອນ. ເຂົາໄດ້ມາພ້ອມບັນດາລູກຊາຍ ເເລະພີ່ນ້ອງສິບເເປດຄົນ.¹⁹ພວກເຂົາຍັງສົ່ງຮາຊາບີຢາມາກັບເຂົາ. ເເລ້ວຍັງມີເຢຊາອີຢາ, ຊຶ່ງເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນບັນດາລູກຊາຍເມຣາຣີ, ທີ່ມາກັບພວກພີ່ນ້ອງ ເເລະລູກຊາຍຂອງເຂົາ, ລວມທັງຫມົດຊາວຄົນ.²⁰ຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ມອບຫມາຍໃຫ້ປະຕິບັດໃນວິຫານ, ຜູ້ທີ່ດາວິດ ເເລະຂ້າຣາຊການຂອງພະອົງໄດ້ມອບໃຫ້ປະຕິບັດຄົນເລວີ: ສອງຮ້ອຍຊາວຄົນ, ເເຕ່ລະຄົນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບມອບຫມາຍຕາມຊື່.

²¹ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ປະກາດໃຫ້ອົດອາຫານທີ່ຫ້ວຍອາຮາວາ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ທຸກຄົນຖືສິນອົດອາຫານເພື່ອຖ່ອມໃຈພວກເຮົາເອງ ລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອສະເເຫວງຫາທາງຈາກພຣະອົງ, ເພື່ອເຮົາກັບລູກນ້ອຍໆຂອງເຮົາ, ເເລະຊັບສິນທັງຫມົດຂອງເຮົາ.²²ຂ້ານ້ອຍບໍ່ກ້າຂໍທະຫານມ້າຈາກກະສັດ ເພາະຂ້ານ້ອຍບອກເພິ່ນວ່າ, ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າເຮົາຢູ່ເຫນືອທຸກຄົນທີ່ໄວ້ວາງໃຈພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຜົນດີ, ເເຕ່ຣິທານຸພາບ ເເລະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງໄດ້ຢູ່ເທິງທຸກຄົນທີ່ລືມພວກພຣະອົງ.'²³ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງໄດ້ອົດອາຫານ ເເລະສະເເຫວງຫາພຣະເຈົ້າກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້, ເເລະ ເຮົາວິງວອນຕໍ່ພຣະອົງ.

²⁴ຕໍ່ມາຂ້ານ້ອຍໄດ້ເລືອກຊາຍສິບສອງຄົນຈາກພວກທີ່ມີຕຳເເຫນ່ງປະໂລຫິດຄື: ເຊເຣບີຢາ, ຮາຊາບີຢາ, ເເລະ ຄົນອື່ນໆອີກສິບຄົນຈາກພວກປະໂລຫິດຊັ້ນຜູ້ນຳ.²⁵ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງເອົາເຄື່ອງໃຊ້ເງິນ, ຄຳ, ແລະ ເຄື່ອງຖວາຍສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກະສັດ, ພວກທີ່ປຶກສາ, ແລະ ບັນດາຂ້າຣາຊາການຂອງເພິ່ນ, ເເລະ ປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ ໄດ້ມອບສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ພວກປະໂລຫິດຢ່າງເຕັມໃຈ.

²⁶ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງນ້ຳຫນັກເງິນຊາວຫ້າໂຕນ ເຄື່ອງໃຊ້ເປັນເງິນລ້ອຍອັນ ຫນັກ ເຈັດສິບກຣາມ,²⁷ເເລະທອງຄຳຫນັກສາມພັນສີ່ຮ້ອຍກິໂລກຣາມ ຖວ້ຍຄຳຊາວໃບຫນັກເເປດສິບສີ່ກິໂລກຣາມ ຖ້ວຍທອງສຳຣິດຂັດມັນຢ່າງດີມີຄ່າເທົ່າກັບທອງຄຳ.

²⁸ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ," ພວກທ່ານໄດ້ອຸທິດຕົນເເດ່ພຣະຢາເວ, ເເລະ ເຄື່ອງໃຊ້ເຫລົ່ານີ້ເຊັ່ນກັນ ເງິນ, ເເລະທອງຄຳເປັນເຄື່ອງຖວາຍດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈເເດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ.²⁹ຈົ່ງເຝົ້າເບິ່ງເເລະຮັກສາສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະຊັ່ງນ້ຳຫນັກສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ຫນ້າພວກທີ່ເປັນປະໂລຫິດ, ຄົນເລວີ, ເເລະພວກຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງອິສະຣາເອນ ໃນນະຄອນເຢຮູຊາເລັມໃນຫ້ອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ."³⁰ພວກປະໂລຫິດ ເເລະ ພວກເລວີໄດ້ຮັບເງິນ, ທອງຄຳ, ເເລະເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງໆ ທີ່ໄດ້ສັ່ງນ້ຳຫນັກເເລ້ວເພື່ອຈະນຳສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້ໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.

³¹ເຮົາໄດ້ອອກໄປຈາກຫ້ວຍອາຮາວາໃນວັນທີສິບສອງຂອງເດືອນທີຫນຶ່ງໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເຫນືອເຮົາ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງປົກປ້ອງເຮົາຈາກມືສັດຕຣູເເລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປຣາຖນາທີ່ຈະຊຸ້ມຄອຍເຮົາຢູ່ຕາມທາງ.³²ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາໄດ້ເຂົ້າມາເຢຣູຊາເລັມ ເເລະພັກທີ່ນີ້ສາມວັນ.

³³ເເລ້ວວັນທີສີ່ກໍໄດ້ມີການຊັ່ງນ້ຳຫນັກເງິນ, ທອງຄຳ ເເລະເຄື່ອງໃຊ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນການດູເເລຂອງເມເຣໂມດ ລູກຊາຍຂອງອຸຣີຢາ, ແລະ ເອເຣອາຊາລູກຊາຍຂອງຟີເນຮາ, ໂຢຊາບັດລູກຊາຍຂອງເຢຊູອາ ເເລະໂນອາອີຢາ ລູກຊາຍຂອງບິນນູອີ.³⁴ທຸກໆສິ່ງໄດ້ຖືກສັ່ງນ້ຳຫນັກ ເເລະໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຕອນນັ້ນ.

³⁵ປະຊາຊົນໄດ້ຖືກກວາດຕ້ອມມາຈາກການເປັນຊະເລີຍໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາເເດ່ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ: ຄືງົວໂຕຜູ້ສິບສອງໂຕສຳຫລັບຄົນອິສະຣາເອນ ທັງຫມົດ, ເເລະເເກະໂຕຜູ້ເກົ້າສິບຫົກໂຕ, ລູກເເກະເຈັດສິບໂຕ, ເເບ້ຜູ້ສອງໂຕເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບທັງຫມົດ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາເເກ່ພຣະຢາເວ.³⁶ເເລ້ວພວກເຂົາໄດ້ມອບເອກກະສານທີ່ກະສັດມອບໃຫ້ນັ້ນໄປໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງເເລະບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງເເຂວງທາງພາກຕາເວັນຕົກເເມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອປະຊາຊົນເເລະເພື່ອວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

9

¹ຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານີ້, ພວກຫົວຫນ້າໄດ້ເຂົ້າມາຫາຂ້ານ້ອຍ ເເລະໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຊົນຊາດອິສະຣາເອນ, ບັນດາປະໂລຫິດ, ເເລະຄົນເລວີໄດ້ເເຍກຕົວເອງຈາກຊົນຊາດຂອງເເຜ່ນດິນອື່ນໆ ເເລະສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຂອງພວກເຂົາ ຄື: ຈາກຊາວການາອານ, ຄົນຮິດຕີ, ເເພຣີຊິດ, ເຢບຸດ, ອຳໂມນ, ໂມອາບ, ເອຢິບ, ອາໂມຣິດ.²ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຮັບບັນດາລູກຜູ້ຍິງເເລະລູກຜູ້ຊາຍ, ຂອງບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນມາ ເເລະໄດ້ປະປົນຊົນຊາດບໍຣິສຸດກັບຊົນຊາດຂອງແຜ່ນດິນອື່ນໆ, ເເລະພວກຫົວຫນ້າ ເເລະພວກຜູ້ນຳກໍໄດ້ເລີ່ມກໍ່ຄວາມບໍ່ສັດຊື່ນີ້."

³ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນເຊັ່ນນີ້, ຂ້ານ້ອຍກໍຈີກເສື້ອຜ້າ ເເລະ ເສື້ອຄຸມ ເເລະ ດຶງຜົມ, ເເລະ ຫນວດອອກຈາກຫົວເເລ້ວຖິ້ມ, ເເລະ ນັ່ງລົງດ້ວຍຄວາມສິ້ນຫວັງ.⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດເບິ່ງຄືຢ້ານຢຳຕໍ່ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ ກ່ຽວກັບຄວາມບໍ່ສັດຊື່ນີ້ກໍໄດ້ມາລວມໂຕກັນກັບຂ້ານ້ອຍ ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງນັ່ງລົງດ້ວຍຄວາມລະອາຍໃຈ ຈົນເຖິງເວລາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕອນເເລງ.

⁵ເເຕ່ຕອນທີິ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕອນເເລງ ຂ້ານ້ອຍລຸກຂຶ້ນຈາກສະພາບທີ່ຫນ້າລະອາຍໃນເສື້ອຜ້າເເລະເສື້ອຄຸມທີ່ຈີກຂາດ, ເເລະ ຄຸກເຂົ່າລົງ ເເລະ ຊູມືຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁶ຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, "ຂ້າເເຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍອັບອາຍ ເເລະ ຂາຍຫນ້າທີ່ຈະເງີຍຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ພຣະອົງ, ເເລະ ຄວາມຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເເລະ ຄວາມຜິດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍຂຶ້ນໄປເຖິງຟ້າສະຫວັນ.

⁷ຕັ້ງເເຕ່ສມັຍບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຈົນເຖິງບັດນີ້ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມຜິດອັນໃຫຍ່ຫລວງໃນຄວາມບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ບັນດາກະສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ເເລະພວກປະໂລຫິດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເເລະ ຖືກມອບໄວ້ໃນບັນດາກະສັດໃນໂລກນີ້, ໃຫ້ເເກ່ດາບ ເປັນຊະເລີຍ, ເເລະ ການປຸ້ນ ເເລະ ການອັບອາຍຂາຍຫນ້າຢ່າງທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍເປັນທຸກວັນນີ້.

⁸ບັດນີ້ເປັນເວລາສັ້ນ, ຄວາມເມດຕາຈາກພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ພຣະອົງຊົງປ່ອຍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ລອດຊີວິດຢູ່ ເເລະ ຊົງມອບທີ່ນັ້ນໃນສະຖານທີ່ອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງ. ນີ້ເປັນເພາະພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ສາຍຕາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໃສສະຫວ່າງຂຶ້ນ ເເລະ ປຣະທານຄວາມບັນເທົາຈາກການເປັນທາດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.⁹ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍເປັນທາດ, ເເຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ບໍ່ໄດ້ລືມພວກເຮົາ ເເຕ່ໄດ້ຂະຫຍາຍສັນຍາອັນສັດຊື່ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດດັ່ງນີ້ ໃນສາຍຕາກະສັດເເຫ່ງເປີເຊຍ ເພື່ອຈະປຣະທານກຳລັງໃຫມ່ເເກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງສາມາດສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນໃຫມ່ໄດ້ ເເລະ ຟື້ນຟູສ່ວນທີ່ຫັກເພພັງນັ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ກຳເເພງທີ່ປອດພັຍເເກ່ພວກເຂົາໃນຢູດາ ເເລະເຢຣູຊາເລັມ.

¹⁰ເເຕ່ບັດນີ້, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຕໍ່ຈາກນີ້ພວກຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວຫຍັງໄດ້? ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ລືມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ,¹¹ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງທີ່ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ ເເລະ ຜູ້ເຜີຍພຣະວັຈະນະຂອງພຣະອົງ, ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ເເຜ່ນດິນທີ່ເປິະເປື້ອນຈາກຊົນຊາດຂອງເເຜ່ນດິນນັ້ນ. ດ້ວຍສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເເຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍມົນທິນຂອງພວກເຂົາ ຕັ້ງເເຕ່ສຸດປາຍດ້ານຫນຶ່ງໄປຍັງສຸດປາຍອີກດ້ານຫນຶ່ງ.¹²ບັດນີ້, ຢ່າຍົກລູກຜູ້ຍິງຂອງພວກເຈົ້າ ໃຫ້ລູກຜູ້ຊາຍຂອງພວກເຂົາ; ແລະ ຢ່າຮັບລູກຜູ້ຍິງຂອງພວກເຂົາມາເປັນລູກຜູ້ຍິງຂອງພວກເຈົ້າ ເເລະ ຢ່າສະເເຫວງຫາສັນຕິສຸກ ເເລະ ເອກະພາບຈາກພວກເຂົາເປັນນິດ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະເຂັ້ມເເຂງ ເເລະ ກິນສິ່ງດີຂອງເເຜ່ນດິນນັ້ນ, ເພາະເຫດນີ້ພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຄອບຄອງເເຜ່ນດິນນັ້ນຕະຫລອດໄປ."

¹³ເເຕ່ຫລັງຈາກທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກຂ້ານ້ອຍ ເພາະການປະພຶດຊົ່ວຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເເລະ ຄວາມຜິດອັນໃຫຍ່ຫລວງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ເນື່ອງຈາກພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊົງອົດກັ້ນພຣະທັຍຕໍ່ຄວາມບາບຊົ່ວຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທີ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບ ເເລະ ຊົງເຫລືອພວກຂ້ານ້ອຍທີ່ເປັນຜູ້ລອດຊີວິດ.¹⁴ເຮົາຄວນຈະລະເມີດບັນຍັດຂອງພຣະອົງອີກ ເເລະປະປົນກັບຊົນຊາດຕ່າງໆທີ່ຫນ້າກຽດເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍການເເຕ່ງານຫລື? ພຣະອົງຈະບໍ່ໃຈຮ້າຍ ເເລະທຳລາຍພວກຂ້ານ້ອຍ ຈົນບໍ່ມີໃຜເຫລືອຢູ່ຈັກຄົນດຽວ ບໍ່ມີໃຜລອດເລີຍບໍ?

¹⁵ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງອິສະຣາເອນ, ພຣະອົງຊົງຊອບທັມ, ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍຍັງເຫລືອຄົນລອດຊີວິດຢູ່ຫນ້ອຍຄົນໃນທຸກວັນນີ້. ເບິ່ງແມ! ພວກຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງຄວາມຜິດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເພາະບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນດຽວທີ່ສາມາດຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງໄດ້ເພາະເຫດນີ້.

10

¹ຂະນະທີ່ເອຊະຣາໄດ້ອະທິຖານ ເເລະສາຣະພາບບາບ, ເຂົາໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ເເລະ ຖິ້ມໂຕລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີການຊຸມນຸມຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງພວກອິສະຣາເອນ, ທັງພວກຜູ້ຊາຍ, ພວກຜູ້ຍິງ ເເລະ ເດັກນ້ອຍກໍໄດ້ມາຮ່ວມຊຸມນຸມກັບເຂົາ, ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງໃຫຍ່.²ເຊການີຢາລູກຊາຍຂອງເຢຮີເອນ ເຊື້ອສາຍເອລາມ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບອິດຊະຣາວ່າ, "ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ເເລະ ໄດ້ເເຕ່ງງານກັບພວກຜູ້ຍິງຕ່າງຊາດຈາກຊົນຊາດຂອງເເຜ່ນດິນອື່ນໆ. ເເຕ່ເຖິງຈະມີເລື່ອງເຊັ່ນນີ້ ກໍຍັງມິຄວາມຫວັງສຳລັບອິສະຣາເອນ.

³ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ ໃຫ້ເຮົາເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທີ່ຈະປະພວກຜູ້ຍິງ ເເລະລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໄປ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເເລະຄຳສັ່ງຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ຢຳເກງຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ເເລະຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມກົດຫມາຍນັ້ນ.⁴ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດເພາະສິ່ງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ທ່ານຕ້ອງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ, ເເລະເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ. ຈົ່ງເຂັ້ມເເຂງ ເເລະເຮັດສິ່ງນີ້ເຖີດ."

⁵ດັ່ງນັ້ນເອຊະຣາຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ເເລະໄດ້ໃຫ້ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ, ຄົນເລວີ, ເເລະອິສະຣາເອນທັງຫມົດສັນຍາວ່າຈະເຮັດຕາມນີ້. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທຸກຄົນຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ຄຳປະຕິຍານຢ່າງຫນັກເເຫນ້ນ.⁶ເເລ້ວ ເອຊະຣາ ອິດໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ເເລະໄດ້ໄປທີ່ຫ້ອງຂອງເຢໂຮຮານານລູກຊາຍຂອງເອລີອາຊິບ. ເຂົາບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ຫລືດື່ມນ້ຳເລີຍ, ເນື່ອງຈາກເຂົາໂສກເສົ້າກ່ຽວກັບຄວາມບໍ່ສັດຊື່ຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຄີຍຕົກເປັນຊະເລີຍ.

⁷ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຍັງຢູດາ ເເລະເຢຣູຊາເລັມຕໍ່ປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ໄດ້ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍໃຫ້ມາຊຸມນຸມກັນໃນເຢຣູຊາເລັມ.⁸ຄົນໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ມາຫລັງຈາກສາມວັນຕາມຄຳສັ່ງຂອງພວກຫົວຫນ້າ ເເລະພວກຜູ້ອາວຸໂສ ຈະຖືກຍຶດຊັບສົມບັດຂອງເຂົາທັງຫມົດ ເເລະຖືກຕັດອອກຈາກການຊຸມນຸມຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງປະຊາຊົນທີ່ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍ.

⁹ດັ່ງນັ້ນພວກຜູ້ຊາຍທຸກຄົນຂອງເຜົ່າຢູດາ ເເລະເຜົ່າເບັນຢາມິນກໍໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນໃນເຢຣູຊາເລັມພາຍໃນສາມວັນ. ເດືອນທີເກົ້າວັນທີຊາວຂອງເດືອນນັ້ນ. ປະຊາຊົນທຸກຄົນກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນຂ້າງຫນ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ເເລະຕົວສັ່ນເພາະຖ້ອຍຄຳ ເເລະຝົນຕົກຫນັກ.¹⁰ເອຊະຣາ ປະໂລຫິດໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ເເລະກ່າວວ່າ, "ພວກເຈົ້າເອງເຮັດການລະເມີດ. ພວກເຈົ້າໄດ້ຢູ່ກັບພວກຜູ້ຍິງ ຕ່າງຊາດ ທີ່ເປັນການທະວີຄວາມຜິດຂອງອິສະຣາເອນຫລາຍຂຶ້ນ.

¹¹ເເຕ່ບັດນີ້ຈົ່ງຖວາຍຄຳສັນຣະເສີນເເດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ເເລະເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງເເຍກຕົວອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງເເຜ່ນດິນນີ້ ເເລະຈາກພວກຜູ້ຍິງຕ່າງຊາດ."

¹²ຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດກໍໄດ້ຕອບດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, "ເຮົາຈະເຮັດຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ເວົ້າ.¹³ເເຕ່ມີປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍ, ເເລະຕອນນີ້ເປັນຣະດູຝົນ, ພວກເຮົາບໍ່ມີກຳລັງທີ່ຈະຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ, ເເລະນີ້ບໍ່ເເມ່ນວຽກເເຕ່ມື້ສອງມື້, ເພາະເຮົາໄດ້ລະເມີດຢ່າງຮ້າຍເເຮງໃນເລື່ອງນີ້.

¹⁴ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ພວກຫົວຫນ້າຂອງເຮົາເປັນຕົວເເທນຂອງຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດ. ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຍອມໃຫ້ພວກຜູ້ຍິງຕ່າງຊາດອາສັຍຢູ່ໃນເມືອງຂອງພວກເຮົາມາໃນເວລາທີ່ກຳນົດນັ້ນ ພ້ອມກັບຜູ້ອາວຸໂສຂອງເມືອງ ເເລະຜູ້ພິພາກສາຂອງເມືອງຈົນກວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນເເຮງຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຈະໄປຈາກເຮົາ."¹⁵ໂຢນາທານ ລູກຊາຍ ຂອງອາສາເຮນ ເເລະຢາເຊອີຢາລູກຊາຍຂອງຕິກວາ ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານເລື່ອງນີ້, ແລະເມຊຸນລຳແລະຊັບເບທາຍ ຄົນເລວີ ໄດ້ສະຫນັບສະຫນູນພວກເຂົາ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍກໍໄດ້ເຮັດດັ່ງນີ້. ເອຊະຣາ ປະໂລຫິດໄດ້ເລືອກຜູ້ຊາຍ, ທີ່ເປັນພວກຜູ້ນຳໃນຕະກູນ, ເເລະເຊື້ອສາຍຂອງບັນພະບຸຣຸດ ພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ລະບຸຊື່ໄວ້ ເເລະພວກເຂົາໄດ້ສືບຄົ້ນເລື່ອງນີ້ ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນທີສິບ.¹⁷ພໍຮອດວັນຫນຶ່ງໃນເດືອນທີຫນຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເຊົາການຄົ້ນຫາເລື່ອງທີ່ພວກ ຜູ້ຊາຍໄດ້ອາສັຍຢູ່ກັບຜູ້ຍິງຕ່າງຊາດ.

¹⁸ໃນພວກເຊື້ອສາຍພວກປະໂລຫິດໄດ້ມີຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາສັຍຢູ່ພວກຜູ້ຍິງຕ່າງຊາດ. ໃນພວກເຊື້ອສາຍ ເຢຊູອາ ລູກຊາຍໂຢຊາດັກ ແລະພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາມີ ມາອາເສອີຢາ, ເອລີເອເຊ, ຢາຣິບ, ແລະ ເກດາລີຢາ.¹⁹ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຕັດສິນໃຈປະບັນດາເມຍຂອງພວກເຂົາ. ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາເຮັດຜິດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຖວາຍແກະໂຕຜູ້ໂຕຫນຶ່ງຈາກຝູງສັດ ສຳລັບຄວາມຜິດຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ໃນພວກເຊື້ອສາຍອິມເມ ມີ: ຮານານີ ແລະເຊບາດີຢາ.²¹ໃນພວກເຊື້ອສາຍຂອງຮາຣິມ ມີ: ມາອາເສອີຢາ, ເອລີຢາ, ເຊມາອີຢາ, ເຢຮີເອນ, ແລະ ອູດຊີຢາ.²²ໃນພວກເຊື້ອສາຍປັດຊູມີ: ເອລີໂອນາຍ, ມາອາເສອີຢາ, ອິດຊະມາເອນ, ເນທາເນນ, ໂຢຊາບັດ, ແລະເອລາສາ.

²³ໃນພວກເຊື້ອສາຍເລວີມີ: ໂຢຊາບັດ, ຊີເມອີ, ເກລາອີຢາ ນັ້ນກໍຄື ເກລີຕາ, ເປທາຮີຢາ, ຢູດາ,²⁴ໃນພວກນັກຮ້ອງມີ: ເອລີອາຊິບ. ໃນຄົນເຝົ້າປະຕູມີ: ຊານລູມ, ເຕເລັມ, ແລະອູຣິ.²⁵ໃນພວກຄົນອິສະຣາເອນທີ່ເຫລືອ ໃນພວກເຊື້ອສາຍ ປາຣົດມີ: ຣາມີຢາ, ອິດຊີຢາ, ມັນກີຢາ, ມີຢາມິນ, ເອເລອາຊາ, ມັນກີຢາ, ແລະເບນາອີຢາ.

²⁶ໃນພວກເຊື້ອສາຍເອລາມ ມີ: ມັດຕານີຢາ, ເຊກາຣິຢາ, ເຢຮີເອນ, ອັບດີ, ເຢເຣໂມດ, ແລະ ເອລີຢາ.²⁷ໃນພວກເຊື້ອສາຍຊັດຕຸມີ: ເອລີໂອນາຍ, ເອລີອາຊິບ, ມັດຕານິຢາ, ເຢເຣໂມດ, ຊາບັດ, ແລະອາຊີຊາ.²⁸ໃນພວກເຊື້ອສາຍ ເບບາຍມີ: ເຢໂຮຢານານ, ຮານານີຢາ, ຊັບບາຍ, ແລະ ອັດໄລ.²⁹ໃນພວກເຊື້ອສາຍບານີມີ: ເມຊຸນລຳ, ມັນລຸກ, ອາດາອີຢາ, ຢາຊຸບ, ເຊອານ, ແລະເຢລີໂມດ.

³⁰ໃນພວກເຊື້ອສາຍຂອງປາຮາດໂມອາບມີ: ອັດນາ, ເກລານ, ເບນາອີຢາ, ມາອາເສອີຢາ, ມາຕານີຢາ, ເບຊາເລນ, ບິນນູອີ, ແລະມານາເຊ.³¹ໃນພວກເຊື້ອສາຍຮາຣິມມີ: ເອລີເອເຊ, ອິດຊີຢາ, ມັນກີຢາ, ເຊມາອີຢາ, ຊີເມໂອນ.³²ເບັນຢາມິນ, ມັນລຸກ, ແລະເຊມາຣີຢາ.

³³ໃນພວກເຊື້ອສາຍຂອງຮາຊຸມມີ: ມັດເຕໄນ, ມັດຕາຕາ, ຊາບັດ, ເອລີເຟເລັດ, ເຢເຣມາຍ, ມານາເຊ, ແລະຊີເມອີ.³⁴ໃນພວກເຊື້ອສາຍບານີ ມີ: ມາອາດາຍ, ອາຣາມ, ອູເອນ,³⁵ເບນາອີຢາ, ເບເດອີຢາ, ເກລູຮີ,³⁶ວານີຢາ, ເມເຣໂມດ, ເອລີອາຊິບ,

³⁷ມັດຕານີຢາ, ມັດເຕໄນ, ແລະຢາອາສູ,³⁸ໃນພວກເຊື້ອສາຍບິນນູອີມີ: ຊີເມອີ,³⁹ເຊເລມີຢາ, ນາທານ, ອາດາອີຢາ,⁴⁰ມັກນາເດບາຍ, ຊາຊາຍ, ຊາລາຍ,

⁴¹ອາຊາເຣນ, ເຊເລມີຢາ, ເຊມາຣີຢາ,⁴²ຊານລູມ, ອາມາຣີຢາ, ແລະໂຢເຊັບ.⁴³ໃນພວກເຊື້ອສາຍເນໂບມີ: ເຢອີເອນ, ມັດຕີທີຢາ, ຊາບັດ, ເຊບີນາ, ອັດໂດ, ໂຢເອນ, ແລະເບນາອີຢາ.⁴⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດໄດ້ຮັບພວກຜູ້ຍິງຕ່າງຊາດເປັນເມຍແລະມີລູກກັບພວກນາງບາງຄົນ.

ເນເຫມີຢາ

1

¹ນີ້ຄືຖ້ອຍຄຳຂອງເນເຫມີຢາລູກຂອງຮາກາລີຢາ: ບັດນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເດືອນກິດຊະເຫລັບ, ຂອງປີທີຊາວ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນປ້ອມສຸສາ,²ມີພີ່ນ້ອງຄົນຫນຶ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຄືຮານານີ, ໄດ້ມາກັບນາງຄົນຈາກຢູດາ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມເລື່ອງພວກຢິວທີ່ເຫລືອລອດຊີວິດຈາກການເປັນຊະເລີຍ, ເເລະຖາມກ່ຽວກັບເລື່ອງເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.

³ພວກເຂົາໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, "ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນທີ່ລອດຊີວິດຈາກການຕົກເປັນຊະເລີຍ ມີຄວາມລຳບາກ ເເລະ ຄວາມອັບອາຍຫລາຍເພາະກຳເເພງເມືອງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກທຳລາຍລົງ, ເເລະ ປະຕູຕ່າງໆກໍຖືກໄຟເຜົາ."

⁴ທັນທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ຂ້າພະເຈົ້າກໍນັ່ງລົງເເລ້ວກໍຮ້ອງໄຫ້, ເເລະ ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໂສກເສົ້າ ແລະ ອົດອາຫານຕໍ່ໄປ ເເລະ ອະທິຖານຕໍ່ຫນ້າອົງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນຢູ່ອີກຫລາຍມື້.⁵ເເລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງທູນວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ເເລະ ຫນ້າຢຳເກງ, ຜູ້ຊົງຮັກສາພັນທະສັນຍາ ເເລະ ມີຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຕໍ່ບັນດາຜູ້ຮັກພຣະອົງ ເເລະຊົງຮັກສາພຣະບັດຍັດຂອງພຣະອົງ.

⁶ຂໍພຣະອົງຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ ເເລະ ທອດພະເນດ, ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະອົງຊຶ່ງ ໃນຂະນະນີ້ຂ້ານ້ອຍອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງທັງກາງເວັນ ເເລະກາງຄືນ ເພື່ອປະຊາຊົນຊາວອິດສະຣາເອນຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ. ຂ້ານ້ອຍສາລະພາບບາບຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ. ທັງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ກັບຕະກູນຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ໄດ້ເຮັດບາບນຳ.⁷ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ປະພຶດການຊົ່ວຮ້າຍຫລາຍຕໍ່ພຣະອົງ, ເເລະ ບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດກົດບັນຍັດ, ເເລະ ກົດຫມາຍຊຶ່ງພຣະອົົງໄດ້ຊົງບັນຊາເເກ່ໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄວ້.

⁸ຂໍພຣະອົງຊົງລະລຶກເຖິງພຣະບັນຍັດ ຊຶ່ງໄດ້ຊົງບັນຊາເເກ່ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າ, "ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ໍຊື່ຕົງຕໍ່ເຮົາ, ເຮົາຈະກະແຈກກະຈາຍພວກເຈົ້າອອກໄປຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ,⁹ຖ້າພວກເຈົ້າກັບມາຫາເຮົາ ແລະ ຮັກສາ ເເລະ ປະພຶດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ, ເຖິງວ່າພວກເຈົ້າຈະກະຈັດກະຈາຍໄປໄກສຸດປາຍຟ້າ, ເຮົາກໍຈະລວບລວມພວກເຈົ້າມາຈາກທີ່ນັ້ນ ເເລະນຳພວກເຈົ້າມາຍັງສະຖານທີ່ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ນາມຂອງເຮົາດຳລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ."

¹⁰ບັດນີ້ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ເເລະເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຖ່ໄວ້ດ້ວຍຣິດທານຸພາບຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ເເລະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະອົງ.¹¹ຂ້າເເຕ່ພຣະຢາເວ, ໂຜດຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເເລະ ຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຜູ້ຍິນດີທີ່ຈະຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ຂໍປະທານຄວາມສຳເລັດໃຫ້ເເກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະອົງໃນວັນນີ້, ເເລະ ຂໍຊົງປະທານພຣະເມດຕາເເກ່ເຂົາຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຊາຍຄົນນີ້ເຖີດ." ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ກະສັດໃນຖານະຢາຍເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫ້ແກ່ກະສັດ.

2

¹ໃນເດືອນຂອງນີຊານ, ໃນປີທີຊາວຂອງກະສັດ ອາກຕາເຊເຊັດ, ພະອົງໄດ້ຊົງເລືອກເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳເຫລົ້າອະງຸ່ນນັ້ນມາຖວາຍແກ່ກະສັດ. ເວລານີ້ຂ້ານ້ອຍ ບໍ່ເຄີຍສະເເດງຄວາມໂສກເສົ້າ ຕໍ່ຫນ້າຂອງພະອົງມາກ່ອນ.²ເເຕ່ກະສັດຖາມຂ້ານ້ອຍວ່າ "ເປັນຫຍັງໃບຫນ້າຂອງເຈົ້າຈຶ່ງເບິ່ງຄືເສົ້າຫມອງເທ້ນໍ? ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຈັັບປ່ວຍອີ່ຫຍັງ. ນີ້ຕ້ອງເປັນຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ມາຈາກຫົວໃຈ." ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງມີຄວາມຢ້ານກົວຫລາຍ.

³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນຕໍ່ກະສັດວ່າ, "ຂໍກະສັດຈົ່ງຊົງພະຊົນອາຍຸຍືນຍາວນານຕະຫລອດໄປ! ເພາະເຫດໃດໃບຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ຄວນເສົ້າຫມອງ? ນັ້ນເປັນເພາະເມືອງ, ອັນເປັນທີ່ຝັງສົບຂອງບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຖືກທຳລາຍ ເເລະ ປະຕູເມືອງກໍຖືກໄຟເຜົາຈົນຫມົດ.

⁴ເເລ້ວກະສັດຈຶ່ງກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ເຮົາເຮັດສິ່ງໃດ?" ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ.⁵ຂ້ານ້ອຍທູນຕອບກະສັດວ່າ, "ຖ້າຫາກສິ່ງນີ້ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພະອົງ, ເເລະ ຖ້າຫາກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງສົ່ງຂ້ານ້ອຍໄປຍັງຢູດາຍ, ຄືເມືອງອັນເປັນສະຖານທີ່ຝັງສົບຂອງບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະສ້າງມັນຂຶ້ນມາໃຫມ່."⁶ກະສັດຕອບຂ້ານ້ອຍວ່າ (ແລະພະຣາຊີນີຊົງປະທັບຄຽງພະອົງ), "ເຈົ້າຈະໄປດົນປານໃດ ເເລະມື້ໃດທີ່ເຈົ້າຈະກັບມາ?" ກະສັດຊົງຍິນດີທີ່ຈະສົ່ງຂ້ານ້ອຍໄປ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ໃຫ້ວັນກຳນົດເດີນທາງເເກ່ພະອົງ.

⁷ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງທູນຕໍ່ກະສັດວ່າ, "ຖ້າຫາກສິ່ງນີ້ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງພະອົງ, ຂໍຊົງປະທານຈົດຫມາຍເເກ່ຂ້ານ້ອຍເພື່ອນຳໄປມອບໃຫ້ເເກ່ບັນດາຜູ້ປົກຄອງເເຂວງ ທາງພາກຕາເວັນຕົກຂອງເເມ່ນ້ຳເອີຟຣັດເພື່ອພວກເຂົາຈະອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຜ່ານເຂດເເດນຂອງພວກເຂົາໄປຍັງຢູດາຍໄດ້.⁸ຂໍພະອົງຊົງປະທານຈົດຫມາຍ ໄປຍັງອາສັບຜູ້ເບິ່ງເເຍງປ່າໄມ້ຫລວງຂອງກະສັດ, ເພື່ອເຂົາຈະມອບໄມ້ໃຫ້ເເກ່ຂ້ານ້ອຍ ໃນການເເປງຄານປະຕູປ້ອມປາການໃກ້ພຣະວິຫານ, ແລະ ເເປງກຳເເພງເມືອງ ເເລະ ສ້າງບ້ານທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະອາໄສຢູ່ນັ້ນ," ເພາະພຣະຫັດອັນປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງຢູ່ເຫນືອຂ້ານ້ອຍ, ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງຍິນຍອມເຮັດຕາມຄຳຂໍຮ້ອງຕ່າງໆ ຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁹ຂ້ານ້ອຍມາພົບກັບຜູ້ປົກຄອງ ຢູ່ອີກຟາກຫນື່ງຂອງແມ່ນ້ຳ ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມອບຈົດຫມາຍຂອງກະສັດແກ່ພວກເຂົາ. ບັດນີ້ກະສັດໄດ້ສົ່ງນາຍທະຫານ ແລະ ກອງທະຫານມ້າມາກັບຂ້ານ້ອຍນຳ.¹⁰ເມື່ອສານບັນລັດຊາວໂຮໂຣນ ແລະ ໂຕບີຢາຄົນຫນຶ່ງຂອງຊາວອຳໂມນໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ພວກເຂົາບໍ່ພໍໃຈຫລາຍ ທີ່ມີໃຜບາງຄົນມາຊອກຫາຫົນທາງເພື່ອຊ່ວຍເຫລືອປະຊາຊົນຂອງອິດສະຣາເອນ.

¹¹ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເດີນທາງມາຮອດເຢຣູຊາເລັມ ເເລະ ໄດ້ພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາສາມວັນ.¹²ຂ້ານ້ອຍລຸກຂຶ້ນໃນເວລາກາງຄືນ, ຂ້ານ້ອຍ ກັບຊາຍບາງຄົນທີ່ມາກັບຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ບອກໃຜເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງບັນດານໃຈຂ້ານ້ອຍເຮັດເພື່ອເຢຣູຊາເລັມ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນຳສັດເເມ່ນເເຕ່ໂຕດຽວມາກັບຂ້ານ້ອຍ, ຍົກເວັ້ນສັດແຕ່ສັດທີ່ຂ້ານ້ອຍຂີ່ຢູ່ນັ້ນ.

¹³ໃນເວລາກາງຄືນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປທາງປະຕູຮ່ອມພູ, ໄປຈົນເຖິງບໍ່ນ້ຳພຸໂຕມັງກອນ ແລະ ຈົນໄປຮອດຮ່ອມພູປະຕູຂີ້ສັດ, ເເລະ ໄດ້ກວດສອບກຳເເພງເມືອງເຢຣູຊາເລັມ, ທີ່ພັງເພ ເເລະ ກວດປະຕູໄມ້ທີ່ຖືກໄຟເຜົາຈົນໃຫມ້.¹⁴ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄປທີ່ປະຕູນ້ຳພຸ ຈົນຮອດສະນໍ້າໃຫຍ່ຂອງກະສັດ. ສະຖານທີ່ເເຫ່ງນັ້ນເເຄບເກີນກວ່າທີ່ສັດໂຕທີ່ຂ້ານ້ອຍຂີ່ຢູ່ນັ້ນຈະຜ່ານໄປໄດ້.

¹⁵ໃນຄືນນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຂຶ້ນໄປເທິງຮ່ອມພູ ເເລະ ກວດເບິ່ງກຳເເພງເມືອງ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງກັບໄປເຂົ້າທາງປະຕູຮ່ອມພູຄືເກົ່າ.¹⁶ພວກຜູ້ປົກຄອງບໍ່ຮູ້ວ່າຂ້ານ້ອຍໄປບ່ອນໃດ ຫລືໄປເຮັດຫຍັງ, ເເລະ ຂ້ານ້ອນຍັງບໍ່ໄດ້ບອກເລື່ອງນີ້ເເກ່ຊາວຢິວທັງຫລາຍ, ບໍ່ໄດ້ບອກພວກປະໂຣຫິດ, ບໍ່ໄດ້ບອກເເກ່ພວກຂຸນນາງ, ພວກຜູ້ປົກຄອງ ເເລະບໍ່ໄດ້ບອກເເກ່ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຜູ້ຈະເຮັດວຽກ.

¹⁷ຂ້ານ້ອຍເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານເຫັນຄວາມທຸກໃຈທີ່ຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາເເລ້ວ ແລະ ຄືເລື່ອງທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍເເລະ ປະຕູເມືອງກໍຖືກໄຟເຜົາຈົນຫມົດ. ມາເທີນ ໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງກຳເເພງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນມາໃຫມ່, ເພື່ອພວກເຮົາຈະບໍ່ຕ້ອງອັບອາຍຂາຍຫນ້າອີກຕໍ່ໄປ."¹⁸ຂ້ານ້ອຍບອກເເກ່ພວກເຂົາວ່າພຣະຫັດອັນປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນຢູ່ເຫນືອຂ້ານ້ອຍ ເເລະ ບອກເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງກະສັດທີ່ກ່າວເເກ່ຂ້ານ້ອຍ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາລຸກຂຶ້ນ ເເລະສ້າງຮ່ວມກັນເທີນ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໄປເສີມກຳລັງມືຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເຂັ້ມເເຂງເພື່ອເຮັດການດີນີ້.

¹⁹ເເຕ່ເມື່ອສານບັນລັດຊາວໂຮໂຣນ, ກັບໂຕບີຢາຊາວອຳໂມນ, ເເລະ ເກເຊມຊາວອາຣັບໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ພວກເຂົາໄດ້ເຢາະເຢີ້ຍ ເເລະ ປະຫມາດພວກເຮົາ, ເເລະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ພວກເຈົ້າກຳລັງເຮັດຫຍັງກັນນໍ? ພວກເຈົ້າກຳລັງກະບົດຕໍ່ກະສັດເເມ່ນບໍ?"²⁰ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນຈະປະທານຄວາມສຳເລັດໃຫ້ເເກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ພວກເຮົາຈະລຸກຂຶ້ນ ເເລະສ້າງ. ເເຕ່ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສິດ, ບໍ່ມີສ່ວນ ເເລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບການລະລຶກເຖິງໃນເຢຣູຊາເລັມ."

3

¹ແລ້ວເອລີອາຊິບ ກັບມະຫາປະໂຣຫິດໄດ້ລຸກຂຶ້ນພ້ອມກັບເຫລົ່າພີ່ນ້ອງປະໂຣຫິດຂອງເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງປະຕູແກະ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດພິທີຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະຕັ້ງປະຕູໃຫ້ເຂົ້າທີ່. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດພິທີຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດໄປໄກຮອດຫໍຄອຍຫນຶ່ງຮ້ອຍ ແລະ ຫໍຄອຍຂອງຮານາເນນ.²ຕໍ່ຈາກເຂົາກໍແມ່ນຄົນເຢຣິໂກໄດ້ເຮັດວຽກໃຫ້, ແລະ ຕໍ່ຈາກພວກເຂົາແມ່ນ ຊັກກູເຣລູກຂອງອິມຣີໄດ້ເຮັດວຽກໃຫ້.

³ລູກທັງຫລາຍຂອງຮັດເສນາຢາ ໄດ້ສ້າງປະຕູປາ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດວົງກົບ, ແລະ ຕິດຕັ້ງປະຕູ, ໃສ່ບານປະຕູ, ແລະ ໃຊ້ເຫລັກແທ່ງເປັນໄລຄັດ.⁴ເມເຣໂມດໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປ. ເຂົາເປັນລູກຂອງອຸຣິຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຮັກກົກໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປ. ເມຊຸນລຳໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປ ເຂົາເປັນລູກຂອງເບເຣກີຢາ. ຜູ້ເປັນລູກຂອງເມເຊຊາເບນໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປຊາດົກໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປ ເຂົາເປັນລູກຂອງບາອານາ.⁵ຕໍ່ຈາກພວກເຂົາມາ ຄົນເຕກົວໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປ ແຕ່ຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຮັດວຽກພາຍໃຕ້ຜູ້ຄວບຄຸມດູແລສຳລັບພວກເຂົາ.

⁶ໂຢອີອາດາລູກຂອງປາເສຢາ ແລະ ເມຊຸນລຳລູກຊາຍຂອງເບໂສເດອີຢາໄດ້ແປງປະຕູເກົ່າ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດວົງກົບ, ແລະ ໄດ້ຕິດຕັ້ງປະຕູໃສ່ບານປະຕູ, ແລະ ໃຊ້ເຫລັກແທງເປັນໄລຄັດ.⁷ຕໍ່ຈາກພວກເຂົາເມລາຕີຢາຊາວກີເບໂອນ ແລະຢາໂດນຊາວເມໂຣໂນດ, ຜູ້ເປັນຄົນມາຈາກກີເບໂອນ ແລະມີຊະປາ, ໄດ້ແປງສ່ວນທີ່ເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເຈົ້າເມືອງເຫນືອແມ່ນ້ຳຂຶ້ນໄປ.

⁸ຕໍ່ເຂົາມາ ອຸດຊີເອນລູກຊາຍຂອງຮາກຮາອີຢາ, ຄົນຫນຶ່ງໃນຊ່າງຕີຄຳໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປ, ແລະຕໍ່ເຂົາມາເປັນຮານານີຢາ, ເປັນຜູ້ປຸງນ້ຳຫອມ. ພວກເຂົາໄດ້ສ້ອມແປງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນມາໃຫມ່ຍາວໄປຈົນຮອດປະຕູກຳແພງກວ້າງ.⁹ຕໍ່ພວກເຂົາມາ ເຣຟາອີຢາລູກຂອງຮູເຣໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປ. ເຂົາເປັນຜູ້ປົກຄອງເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງແຂວງຫນຶ່ງຂອງເຢຣູຊາເລັມ.¹⁰ຕໍ່ພວກເຂົາມາ ເຢດາອີຢາລູກຂອງຮາຣູແມບໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ຈາກບ້ານຂອງເຂົາໄປ. ຕໍ່ຈາກເຂົາຮັດຕຸຊະລູກຂອງຮາຊັບເນອີຢາໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປ.

¹¹ມັນກີຢາລູກຂອງຮາຣິມ ເເລະ ຮາຊຸບລູກຂອງປາຮາດໂມອາບ ໄດ້ສ້າງສ່ວນຕໍ່ໄປພ້ອມກັບຫໍຄອຍເຕົາອົບ.¹²ຕໍ່ຈາກພວກເຂົາຊານລູມລູກຂອງຮັນໂລເຮັດ ຜູ້ປົກຄອງເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງເເຂວງຫນຶ່ງຂອງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ສ້ອມເເປງພ້ອມກັບລູກຍິງທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.

¹³ຮານູນ ເເລະ ຜູ້ອາໄສໃນເມືອງຊາໂນອາໄດ້ສ້ອມເເປງປະຕູຮ່ອມພູ. ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ ເເລະ ຕິດຕັ້ງປະຕູ. ໃສ່ບານປະຕູໃສ່ເຫລັກເເທ່ງເປັນໄລຄັດ. ພວກເຂົາໄດ້ສ້ອມເເປງໄປໄກຮອດຫນຶ່ງພັນສອກຈົນຮອດປະຕູກອງຂີ້ເຫຍື້ອ.

¹⁴ມັນກີຢາລູກຂອງເຣກາບ, ຜູ້ປົກຄອງເຂດເບັດຮັກເກເຣັມ, ໄດ້ສ້ອມເເປງປະຕູບ່ອນຖອກກອງຂີ້ເຫຍື່ອເຂົາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ເເລະ ຕິດຕັ້ງປະຕູຂຶ້ນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງມັນ, ພ້ອມທັງໃສ່ເຫລັກເເທ່ງເປັນໄລຄັດ.¹⁵ຊານລູມລູກຂອງໂກນໂຮເຊ, ຜູ້ປົກຄອງເເຂວງມີຊະປາ, ໄດ້ສ້າງປະຕູນ້ຳພຸຂຶ້ນໃຫມ່, ເຂົາສ້າງມັນຂຶ້ນ, ຕິດຕັ້ງປະຕູ, ໃສ່ປະຕູໃນບ່ອນຂອງມັນ, ພ້ອມທັງໃຊ້ເຫລັກເເທ່ງເປັນໄລຄັດ. ເຂົາສ້າງກຳເເພງຂອງເຊລາທີ່ຕິດກັບສວນຂຶ້ນມາໃຫມ່ອີກ, ໄປໄກຈົນຮອດຄັນໃດລົງໄປເຖິງເມືອງຂອງດາວິດ.

¹⁶ເນເຫມີຢາລູກຂອງອາຊາບຸກ, ຜູ້ປົກຄອງເເຂວງເບັດຊູເຣເຄິ່ງຫນຶ່ງໄດ້ສ້ອມເເປງໄປຈົນຮອດບ່ອນກົງກັນຂ້າມອູບໂມງຝັງສົບຂອງດາວິດ, ໄປຈົນຮອດສະນ້ຳທີ່ຄົນຂຸດຂຶ້ນມາ, ເເລະ ຍາວໄປຈົນຮອດຄ້າຍຂອງນັກຮົບ.¹⁷ຕໍ່ຈາກເຂົາ ຄົນເລວີໄດ້ສ້ອມເເປງ, ລວມໄປຮອດເຣຮຸມລູກຂອງບານີ ເເລະ ຕໍ່ຈາກເຂົາ, ຮັດຊາບີຢາ, ຜູ້ປົກຄອງເເຂວງເກອີລາເຄິ່ງຫນຶ່ງ, ໄດ້ສ້ອມເເປງໃນເເຂວງຂອງຕົນເອງ. ໍ

¹⁸ຕໍ່ຈາກເຂົາຊາວເມືອງຂອງເຂົາໄດ້ສ້ອມເເປງ, ລວມເຖິງບາໄວລູກຊາຍຂອງເຮນາດາດ, ຜູ້ປົກຄອງເເຂວງເກອີລາເຄິ່ງຫນຶ່ງ.¹⁹ຕໍ່ຈາກເຂົາໄປ, ເອເຊລູກຊາຍຂອງເຢຊູອາ, ຜູ້ປົກຄອງເມືອງມີຊະປາ, ໄດ້ສ້ອມເເປງອີກສ່ວນຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ດ້ານຫນ້າທາງຂຶ້ນໄປສາງໄວ້ອາວຸດບ່ອນຫົວມຸມກຳເເພງ.

²⁰ຕໍ່ຈາກເຂົາ ບາຣຸກລູກຂອງຊັບບາຍໄດ້ທຸ້ມເທໃນການສ້ອມເເປງອີກສ່ວນຫນຶ່ງ, ຈາກຫົວມຸມຂອງກຳເເພງຈົນໄປຮອດປະຕູບ້ານຂອງເອເລອາຊິບມະຫາປະໂຣຫິດ.²¹ຕໍ່ຈາກເຂົາເມເຣໂມດລູກຂອງອູຣິຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຮັກກົກ ໄດ້ສ້ອມເເປງ ອີກສ່ວນຫນຶ່ງ, ຈາກປະຕູບ້ານຂອງເອລີອາຊິບໄປຈົນຮອດທ້າຍບ້ານຂອງເອເລອາຊິບ.

²²ຕໍ່ຈາກເຂົາ ບັນດາປະໂຣຫິດທັງຫລາຍ, ຄົນທີ່ມາຈາກພື້ນທີ່ອ້ອມໆເຢຣູຊາເລັມ, ໄດ້ສ້ອມເເປງຕໍ່ຈາກພວກເຂົາ.²³ເບັນຢາມິນ ເເລະຮັດຊຸບໄດ້ສ້ອມເເປງກົງກັນຂ້າມກັບບ້ານຂອງພວກເຂົາ. ຕໍ່ຈາກພວກເຂົາອາຊາຣີີຢາ ລູກຂອງມາອາເສອີຢາ ຜູ້ເປັນຫລານຊາຍຂອງອານານີຢາໄດ້ສ້ອມເເປງຕໍ່ຈາກບ້ານຂອງເຂົາໄປ.²⁴ຕໍ່ຈາກເຂົາບິນນູອີລູກຂອງເຮນາດາດໄດ້ສ້ອມເເປງອີກສ່ວນຫນຶ່ງ, ຈາກບ້ານຂອງອາຊາຣີຢາໄປຈົນຮອດຫົວມຸມກຳເເພງ.

²⁵ປາລານລູກຂອງອູໄຊໄດ້ສ້ອມແປງສ່ວນທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບຫົວມຸມກຳແພງ ແລະຫໍຄອຍທີ່ຍື່ນອອກມາຊັ້ນເທິງຂອງວັງ ແລະ ໃກ້ກັບເດີ່ນຫຍ້າຂອງທະຫານຮັກສາພະອົງ. ຕໍ່ຈາກເຂົາເປດາອີຢາລູກຂອງປາຣົດໄດ້ສ້ອມແປງສ່ວນຕໍ່ໄປ.²⁶ບັດນີ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານທີ່ອາໄສຢູ່ໃນໂອເຟນໄດ້ຊ້ອມແປງໄປຈົນຮອດຈຸດທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບປະຕູນ້ຳ ທາງທິດຕາເວັນອອກແລະ ຫໍຄອຍທີ່ຍື່ນອອກມາ.²⁷ຕໍ່ຈາກເຂົາຊາວເຕກົວໄດ້ສ້ອມແປງອີກສ່ວນຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມຫໍຄອຍໃຫຍ່ ທີ່ຍື່ນອອກມາໄປໄກຈົນຮອດກຳແພງໂອເຟນ.

²⁸ບັນດາປະໂຣຫິດທັງຫລາຍໄດ້ສ້ອມແປງທາງດ້ານເຫນືອປະຕູມ້າຂຶ້ນໄປແຕ່ລະຄົນກໍສ້ອມແປງທີ່ກົງກັນຂ້າມບ້ານຂອງໂຕເອງ.²⁹ຕໍ່ຈາກພວກເຂົາຊາດົກ ລູກຂອງອິມເມໄດ້ສ້ອມແປງສ່ວນທີ່ກົງກັນຂ້າມບ້ານຂອງເຂົາເອງ. ແລ້ວຕໍ່ຈາກເຂາເຊມາອີຢາ ລູກຂອງເຊການີຢາ ຊຶ່ງເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູຕະເວັນອອກ, ໄດ້ເຮັດການສ້ອມແປງ.³⁰ຕໍ່ຈາກເຂົາຮານານີຢາລູກຂອງເຊເລມີຢາ, ແລະ ຮານູນລູກຄົນທີຫົກຂອງຊາລາບ ໄດ້ສ້ອມແປງ ອີກສ່ວນຫນຶ່ງ. ຕໍ່ຈາກເຂົາເມຊຸນລຳລູກຂອງເບເຣກີຢາໄດ້ສ້ອມແປງກົງກັນຂ້າມກັບທີ່ພັກຂອງເຂົາ.

³¹ຕໍ່ຈາກເຂົາ, ມັນກີຢາເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນຊ່າງຕີຄຳ, ໄດ້ສ້ອມແປງໄປຈົນຮອດບ້ານຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ ແລະ ຂອງພວກພໍ່ຄ້າ ທີ່ກົງກັນຂ້າມປະຕູກວດຄົນ ແລະ ທີ່ພັກຊັ້ນເທິງບ່ອນຫົວມຸມ.³²ບັນດາຊ່າງຕີຄຳ ແລະພວກພໍ່ຄ້າໄດ້ສ້ອມແປງລະຫວ່າງຫ້ອງຊັ້ນເທິງບ່ອນຫົວມຸມກັບປະຕູແກະ.

4

¹ເມື່ອສານບັນລັດໄດ້ຍິນວ່າ ພວກເຮົາກຳລັງກໍ່ສ້າງກຳແພງ, ເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາໃຈຮ້ອນ ແລະ ເຂົາກໍໃຈຮ້າຍຫລາຍ, ແລະ ເຂົາກໍເຢາະເຢີ້ຍພວກຢິວ.²ເມື່ອຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ ແລະກອງທັບຂອງຊາມາເຣຍ, ເຂົາກ່າວວ່າ, "ພວກຢິວທີ່ອ່ອນແອເຫລົ່ານີ້ກຳລັງເຮັດຫຍັງກັນ? ພວກເຂົາຈະສ້ອມແປງເມືອງນັ້ນເພື່ອຕົວເອງບໍ? ພວກເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາບໍ? ພວກເຂົາຈະເຮັດວຽກໃຫ້ແລ້ວພາຍໃນມື້ດຽວບໍ? ພວກເຂົາຈະເອົາກ້ອນຫີນທີ່ຖືກໄຟເຜົາຈາກກອງຂີ້ເຫຍື່ອມາໃຊ້ອີກບໍ?³ໂຕບີຄົນອຳໂມນຢູ່ກັບເຂົາ ແລະ ເຂົາບອກວ່າ, "ຖ້າມີຫມາໄນໂຕຫນຶ່ງຂຶ້ນໄປເທິງສິ່ງທີ່ເຂົາກຳລັງສ້າງຢູ່ນັ້ນ, ມັນກໍຈະພັງກຳແພງຫີນຂອງພວກເຂົາລົງມາ!"

⁴ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ. ຂໍຊົງຟັງ ເພາະເຮົາຖືກດູຖູກ ແລະ ຂໍໃຫ້ຄຳເຢາະເຢີ້ຍຂອງພວກເຂົາກັບໄປຕົກທີ່ຫົວຂອງພວກເຂົາເອງ ແລະ ຂໍຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ຖືກປຸ້ນໃນແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຂົາເປັນນັກໂທດຢູ່ນັ້ນ.⁵ຂໍຢ່າຊົງປົກປິດຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາໄວ້ ແລະ ຂໍຢ່າຊົງລົບລ້າງຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາຈາກພຣະພັກພຣະອົງ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດພວກຄົນກໍ່ສ້າງໃຫ້ໃຈຮ້າຍ⁶ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງສ້າງກຳແພງ ແລະ ກຳແພງທັງຫມົດກໍຕໍ່ກັນສູງເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຄວາມສູງຂອງກຳແພງແລ້ວ, ເພາະປະຊາຊົນມີຄວາມປາຖະຫນາທີ່ຈະເຮັດວຽກ.

⁷ເມື່ອສັນບັນລັດ, ໂຕບີຢາ, ຄົນອາຣັບ, ຄົນອຳໂມນ, ແລະຄົນອາຊະໂດດ ໄດ້ຍິນວ່າການສ້ອມແປງກຳແພງເຢຣູຊາເລັມກຳລັງຄືບຫນ້າໄປ, ແລະ ມີການອຸດຕັນປ່ອງທີ່ມີຮອຍແຕກຂອງກຳແພງແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໃຈຮ້າຍຂຶ້ນອີກ.⁸ພວກເຂົາທຸກຄົນຈຶ່ງມີການວາງແຜນຮ້າຍ ແລະພວກເຂົາກໍເຂົ້າມາສູ້ຮົບກັບເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົບວຸ້ນວາຍໃນເມືອງນັ້ນ.⁹ແຕ່ເຮົາໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາແລະ ວາງຍາມເພື່ອປ້ອງກັນພວກເຂົາທັງຫລາຍທັງກາງເວັນ ແລະກາງຄືນເພາະເຫດການຄຸກຄາມຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ແລ້ວຄົນຢູດາຍກ່າວວ່າ, "ກຳລັງເຮື່ອແຮງຂອງຄົນທີ່ຂົນເຄື່ອງກໍກຳລັງລົດຫນ້ອຍຖອຍລົງ. ມີເສດຫີນຢູ່ຫລາຍເຫລືອເກີນ, ແລະ ເຮົາບໍ່ສາມາດກໍ່ສ້າງກຳແພງໄດ້."¹¹ພວກສັດຕູຂອງເຮົາກ່າວວ່າ, "ພວກເຂົາຈະບໍ່ຮູ້ ແລະບໍ່ເຫັນ ຈົນກ່ວາເຮົາຈະເຂົ້າມາທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະຂ້າພວກເຂົາ, ແລະ ຢຸດວຽກທັງຫມົດ."

¹²ໃນເວລານັ້ນ ພວກຢິວທີ່ອາໄສຢູ່ໃກ້ພວກເຂົາກໍມາຈາກທຸກທິດທຸກທາງ ແລະ ບອກກັບເຮົາເປັນສິບຄັ້ງ, ເຕືອນເຮົາກ່ຽວກັບແຜນການທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດກັບເຮົາຢູ່.¹³ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກຳນົດໃຫ້ປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ສ່ວນທີ່ຕໍ່າທີ່ສຸດຂອງກຳແພງໃນບໍລິເວນທີ່ກຳລັງເປີດຢູ່ນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໃຫ້ແຕ່ລະຄອບຄົວມີດາບ ຫອກ ແລະ ຄັນທະນູ,¹⁴ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍແນມເບິ່ງ, ແລະຢືນຂຶ້ນ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າກັບພວກຂຸນນາງ, ພວກຜູ້ປົກຄອງ, ແລະຄົນທີ່ເຫລືອນອກນັ້ນວ່າ, "ຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເລີຍ ຈົ່ງລະນຶກເຖິງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຫນ້າຢຳເກງ. ຈົ່ງຕໍ່ສູ້ເພື່ອຄອບຄົວຂອງທ່ານ, ລູກຊາຍລູກສາວຂອງທ່ານ ເມຍຂອງທ່ານ ແລະບ້ານຂອງທ່ານ."

¹⁵ເມື່ອສັດຕູຂອງເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ເຮົາໄດ້ຮູ້ແຜນການຂອງພວກເຂົາແລ້ວ, ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງທຳລາຍແຜນການຂອງພວກເຂົາ, ເຮົາທຸກຄົນກໍກັບມາຍັງກຳແພງນັ້ນ, ແຕ່ລະຄົນຕ່າງກໍກັບມາທີ່ວຽກຂອງຕົນ.¹⁶ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ຄົນຮັບໃຊ້ເຄິ່ງຫນຶ່ງເຮັດສະເພາະງານກໍ່ສ້າງກຳແພງ, ແລະຄົນຮັບໃຊ້ອີກເຄິ່ງຫນື່ງຖືຫອກ, ໂລ້, ຄັນທະນູ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫຸ້ມເກາະ, ໃນຂະນະທີ່ພວກຜູ້ນຳຢືນຢູ່ທາງຫລັງຄົນຢູດາຍທຸກຄົນ.

¹⁷ຄົນງານພວກດຽວກັນນີ້ທີ່ກຳລັງສ້າງກຳແພງ ແລະ ຂົນເຄື່ອງຂອງແລ້ວຍັງຕ້ອງຕ້ອນຮັບຫນ້າທີ່ເຝົ້າຍາມດ້ວຍ. ທຸກຄົນເຮັດວຽກດ້ວຍເງິນຂ້າງຫນຶ່ງ, ແລະ ມືອີກຂ້າງຫນຶ່ງກໍຖືອາວຸດຂອງຕົນ.¹⁸ຄົນກໍ່ສ້າງທຸກຄົນພາຍດາບ ແລະ ມັນເປັນວິທີການທີ່ເຂົາເຮັດວຽກ ຄົນເປົ່າແກຄົນຫນຶ່ງຢູ່ຂ້າງຂ້າພະເຈົ້າ.

¹⁹ຂ້າພະເຈົ້າບອກກັບພວກຂຸນນາງ ແລະພວກເຈົ້າຫນ້າທີ່ ແລະ ຄົນທີ່ນອກນັ້ນວ່າ "ງານນີ້ໃຫຍ່ ແລະ ກວ້າງຂວາງຫລາຍ ແລະ ເຮົາແຍກກັນໄປຢູ່ເທິງກຳແພງທີ່ຫ່າງຈາກກັນ.²⁰ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ຍິນສຽງເປົ່າແກທີ່ໃດ ພວກທ່ານຕ້ອງຮີບແລ່ນໄປສະຖານທີ່ນັ້ນ ແລະ ລວມໂຕກັນທີ່ນັ້ນ. ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຈະຊົງຕໍ່ສູ້ເພື່ອເຮົາ."

²¹ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລາທີ່ເຮົາກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່. ພວກເຂົາເຄິ່ງຫນຶ່ງຈັບຫອກຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຮອດດາວຂຶ້ນ.²²ຂ້າພະເຈົ້າບອກກັບປະຊາຊົນໃນເວລານັ້ນອີກວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ ເເລະ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຂົາຄ້າງຄືນຢູ່ທາງກາງຂອງເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຍາມເຝົ້າໃນຊ່ວງເວລາກາງຄືນ ເເລະ ເປັນຄົນເຮັດວຽກໃນຕອນກາງເວັນ."²³ເພາະສະນັ້ນ ບໍ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າ, ຫລື ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຫລືຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຫລື ຄົນຍາມທີ່ຕິດຕາມຂ້າພະເຈົ້າ, ບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຮົາທີ່ປ່ຽນເສື້ອຜ້າ ເເລະ ເຮົາເເຕ່ລະຄົນຕ່າງກໍຖືອາວຸດ ເເມ່ນເເຕ່ຕອນໄປອາບນ້ຳ.

5

¹ພວກຜູ້ຊາຍ ເເລະ ເມຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮຽກຮ້ອງຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ຕ້ານພີ່ນ້ອງ ຂອງຄົນຢິວຂອງເຂົາທັງຫລາຍ.²ເພາະມີບາງຄົນເວົ້າວ່າ, "ພວກເຮົາມີລູກຊາຍ ເເລະ ລູກຍິງມາກມາຍ. ຂໍໃຫ້ເຮົາມີເຂົ້າທີ່ຈະກິນ ເເລະ ມີຊີວິດຢູ່ໄດ້."³ບາງຄົນເວົ້າວ່າ, "ໃນຊ່ວງເວລາຂາດເເຄນອາຫານ ເຮົາຈຳນຳໄຮ່ນາທັງຫລາຍຂອງເຮົາສວນອະງຸ່ນທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ເເລະ ບ້ານເຮືອນທັງຫລາຍຂອງເຮົາເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ເຂົ້າ."

⁴ບາງຄົນເວົ້າວ່າ, "ເຮົາໄດ້ຢືມເງິນເພື່ອຈ່າຍພາສີໃຫ້ກະສັດເນື່ອງຈາກໄຮ່ນາ ເເລະ ສວນອະງຸ່ນທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ.⁵ສ່ວນເລືອດ ເເລະເນື້ອຂອງເຮົາກໍເປັນເຫມືອນພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ, ແລະ ລູກໆ ຂອງພວກເຂົາ ເຮົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ຂາຍລູກຊາຍລູກຍິງທັງຫລາຍຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນທາດ. ລູກຍິງຂອງເຮົາບາງຄົນເປັນທາດເເລ້ວ. ເເຕ່ມັນບໍ່ຢູ່ໃນກຳລັງຂອງເຮົາທີ່ຈະຊ່ວຍເພາະວ່າດຽວນີ້ພວກຜູ້ຊາຍຄົນອື່ນໆ ໄດ້ເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ນາ ເເລະສວນອະງຸ່ນຂອງເຮົາ."

⁶ຂ້ານ້ອຍຢາກຮ້າຍຫລາຍ ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ ເເລະ ເລື່ອງລາວເລົ່ານີ້.⁷ຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຄິດເຖິງເລື່ອງນີ້, ເເລະ ໄດ້ນຳໄປກ່າວຫາພວກຂຸນນາງ ເເລະ ເຈົ້າຫນ້າທີ່ທັງຫລາຍ. ຂ້ານ້ອຍເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານກຳລັງຮຽກຮ້ອງດອກເບ້ຍ, ຈາກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ." ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເອີ້ນປະຊຸມໃຫຍ່ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາ⁸ເເລະ ໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເຮົາໄດ້ນຳພີ່ນ້ອງຄົນຢິວທີ່ຖືກຂາຍໃຫ້ກັບບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ກັບມາຈາກການເປັນທາດຫລາຍເທົ່າທີ່ເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້, ເເຕ່ພວກທ່ານກັບມາຂາຍພວກພີ່ນ້ອງຊາຍຍິງຂອງພວກທ່ານ ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກຂາຍກັບມາໃຫ້ເຮົາ!" ພວກເຂົາທັງຫລາຍມິດງຽບ ເວົ້າບໍ່ອອກ.

⁹ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າອີກວ່າ, "ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານກຳລັງເຮັດຢູ່ນັ້ນບໍ່ດີ. ພວກທ່ານບໍ່ຄວນໄດ້ດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ເພື່ອປ້ອງກັນການເຢາະເຢີ້ຍຂອງບັນດາປະຊາຊາດເຊິ່ງເປັນເຊິ່ງເປັນສັດຕູຂອງເຮົາບໍ?¹⁰ຂ້ານ້ອຍ ເເລະ ພວກພີ່ນ້ອງ ແລະ ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ ກຳລັງໃຫ້ເຂົາຢືມເງິນ ເເລະ ເຂົ້າ. ເເຕ່ເຮົາຕ້ອງຢຸດການຄິດດອກເບ້ຍໃນການຢືມເຫລົ່ານີ້.¹¹ຈົ່ງຄືນທີ່ນາຂອງພວກເຂົາ, ສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຂົາ, ສວນຫມາກກອກເທດຂອງພວກເຂົາ, ເເລະຄ່າທຳນຽມຂອງເງິນຢືມ, ເຂົ້າ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນ ເເລະ ນ້ຳມັນທີ່ພວກທ່ານເອົາມາຈາກພວກເຂົາໃນໄວໆນີ້."

¹²ຈາກນັ້ນພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ພວກເຮົາຈະຄືນຫຍັງກໍຕາມທີ່ເຮົາເອົາມາຈາກພວກເຂົາ, ເເລະບໍ່ຮຽກຮ້ອງຫຍັງຈາກພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເຮັດຄືເຈົ້າເວົ້າ." ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເອີ້ນບັນດາປະໂຣຫິດ, ເເລະ ໃຫ້ພວກເຂົາສາບານວ່າຈະເຮັດດັ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສັນຍາໄວ້.¹³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ນເສື້ອຄຸມຂອງຂ້ານ້ອຍ ເເລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າສັ່ນສະບັດທຸກຄົນທີ່ບໍ່ຮັກສາຄຳເວົ້າ ອອກຈາກເຮືອນຂອງເຂົາ ເເລະ ຊັບສິນຂອງເຂົາ. ຂໍໃຫ້ເຂົາຖືກສະບັດອອກ ເເລະ ບໍ່ມີຫຍັງ." ທຸກຄົນໃນທີ່ປະຊຸມກ່າວວ່າ, "ເອເມນ," ເເລະ ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະຢາເວ ເເລະ ປະຊາຊົນໄດ້ກະທຳດັ່ງທີ່ພວກເຂົາສັນຍາໄວ້.

¹⁴ຕັ້ງເເຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການເເຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຂົາໃນເເຜ່ນດິນຢູດາ, ຈາກປີທີຊາວຈົນເຖິງປີທີຊາວສອງຂອງກະສັດອາກຕາເຊເຊັດ, ເປັນເວລາສິບສອງປີ, ບໍ່ວ່າຂ້ານ້ອຍ ຫລືພີ່ນ້ອງອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າທີ່ໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບຂ້ານ້ອຍໃນຖານະຜູ້ປົກຄອງ.¹⁵ເເຕ່ວ່າຜູ້ປົກຄອງຄົນກ່ອນຫລາຍຄົນ ກ່ອນຫນ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ວາງພາລະຫນັກເທິງປະຊາຊົນ, ເເລະ ເກັບເງິນສີ່ສິບຫລຽນຈາກພວກເຂົາເພື່ອເປັນຄ່າອາຫານ ເເລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງເຂົາທັງຫລາຍ. ໃນເເຕ່ລະວັນ ເເມ່ນເເຕ່ຄົນໃຊ້ຂອງເຂົາທັງຫລາຍກໍໄດ້ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນ. ເເຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດເເນວນັນເພາະຄວາມຢຳເກງໃນພຣະເຈົ້າ.

¹⁶ຂ້ານ້ອຍຍັງຄົງເຮັດວຽກສ້າງກຳເເພງ, ເເລະ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຊື້ທີ່ດິນ ເເລະ ຄົນຮັບໃຊ້ທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍຮ່ວມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອເຮັດວຽກ.¹⁷ທີ່ໂຕະຂອງຂ້ານ້ອຍມີຄົນຢິວ ເເລະເຈົ້າຫນ້າທີ່ທັງຫລາຍ, 150 ຄົນ, ບໍ່ນັບຫລາຍຄົນທີ່ມາຈາກບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຢູ້ຮອບໆພວກເຮົາ.

¹⁸ດຽວນີ້ ສິ່ງທີ່ໄດ້ຈັດຕຽມໃນເເຕ່ລະມື້ ຄື ງົວຫນຶ່ງໂຕ, ເເກະ ທີ່ຄັດເລືອກເເລ້ວຫົກໂຕ, ເເລະ ມີນົກນຳ, ເເລະ ທຸກໆສິບມື້ ມີເຫລົ້າອະງຸ່ນຊະນິດຕ່າງໆຫລວງຫລາຍ, ເເຕ່ທັງຫມົດນີ້ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮຽກຮ້ອງເອົາອາຫານສຳລັບຜູ້ປົກຄອງ, ເພາະວ່າການຮຽກຮ້ອງພາລະຫນັກເກີນໄປສຳລັບປະຊາຊົນ.¹⁹ຂ້າເເຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງລະລຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ ຂໍໃຫ້ເກີດຜົນເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງເພື່ອປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້.

6

¹ບັດນີ້ ເມື່ອສານບັນລັດ, ໂຕບີຢາ, ແລະ ເກເຊມຊາວອາຣັບ ແລະ ສັດຕູທີ່ເຫລືອຂອງພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກໍ່ກຳເເພງອີກຄັ້ງ ເເລະບໍ່ມີສ່ວນໃດຖືກຖິ້ມໃຫ້ເປັນຮອຍເເຕກເລີຍ, ເຖິງເເມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ຕັ້ງບານປະຕູເມືອງທັງຫລາຍ,²ສານບັນລັດ ເເລະ ເກເຊມ ໄດ້ສົ່ງຂ່າວມາຫາຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ມາ, ໃຫ້ພວກເຮົາມາພົບກັນໃນທົ່ງພຽງເເຫ່ງຫນຶ່ງຂອງຫມູ່ບ້ານໂອໂນ." ເເຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະທຳຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ.

³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສົ່ງພວກຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານໄປຫາພວກເຂົາ, ກ່າວວ່າຂ້ານ້ອຍ, "ຂ້ານ້ອຍກຳລັງເຮັດວຽກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດລົງມາໄດ້. ເປັນຫຍັງຕ້ອງໃຫ້ວຽກຢຸດ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຖິ້ມງານ ເເລະລົງມາຫາພວກທ່ານ?"⁴ເເລ້ວພວກເຂົາກໍສົ່ງຂໍ້ຄວາມຄືກັນມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍສີ່ເທື່ອ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍຕອບເຂົາໄປທຳນອງດຽວກັນທຸກຄັ້ງ.

⁵ສານບັນລັດໄດ້ສົ່ງຄົນຮັບໃຊ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍໃນທຳນອງດຽວກັນເປັນເທື່ອທີຫ້າ, ພ້ອມດ້ວຍຈົດຫມາຍ ທີ່ມີລັກສະນະເປີດຊອງໄວ້ໃນມືຂອງເຂົາ.⁶ໃນນັ້ນຂຽນວ່າ, "ມີລາຍງານທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ເເລະ ເກເຊມກໍໄດ້ເວົ້ານຳວ່າທ່ານ ເເລະພວກຢິວກຳລັງວາງເເຜນກໍ່ກະບົດ, ເພາະສະນັ້ນເປັນເຫດຜົນທີ່ທ່ານຈຶ່ງກໍ່ກຳເເພງນີ້ຂຶ້ນອີກ. ຈາກທີ່ລາຍງານເຫລົ່ານີ້ໄດ້ກ່າວໄວ້, ທ່ານກຳລັງຈະກາຍເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາ.

⁷ທ່ານໄດ້ເເຕ່ງຕັ້ງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ເພື່ອປະກາດກ່ຽວກັບທ່ານ ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ກ່າວວ່າ, "ມີກະສັດໃນຢູດາ" ທ່ານສາມາດເເນ່ໃຈໄດ້ວ່າກະສັດຈະໄດ້ຍິນລາຍງານເຫລົ່ານີ້. ດັ່ງນັ້ນ ມາຈົ່ງມາສາ, ໃຫ້ເຮົາມາຫາລືນຳກັນ."

⁸ເເລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍສົ່ງຖ້ອຍຄຳໄປຫາເຂົາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ບໍ່ມີສິ່ງໃດເກີດຂຶ້ນຕາມທີ່ທ່ານກ່າວມາເລີຍ, ເພາະໃນໃຈຂອງທ່ານເເຕ່ງມັນຂຶ້ນມາເອງທັງນັ້ນ."⁹ເພາະພວກເຂົາທັງຫມົດຕ້ອງການໃຫ້ເຮົາຢ້ານ, ຄິດວ່າ, "ພວກເຂົາຈະເຊົາເຮັດວຽກ ເເລະ ວຽກຈະບໍ່ສຳເລັດ." ເເຕ່ບາດນີ້, ພຣະເຈົ້າ, ຂໍໂຜດເສີມກຳລັງມືຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ.

¹⁰ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປທີ່ບ້ານຂອງເຊມາອີຢາລູກຂອງເດລາອີຢາ ລູກຂອງເມເຮຕາເບນ, ຜູ້ທີ່ເກັບຕົວຢູ່ໃນບ້ານຂອງເຂົາ. ເຂົາເວົ້າວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາພົບກັນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນພຣະວິຫານ, ແລະ ໃຫ້ເຮົາປິດປະຕູພຣະວິຫານ, ເພາະວ່າພວກເຂົາກຳລັງມາຂ້າທ່ານ.¹¹ຂ້ານ້ອຍຕອບວ່າ "ຄົນແບບຂ້ານ້ອຍຈະແລ່ນຫນີບໍ? ຊາຍແບບຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານກໍເພື່ອຈະຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນບໍ? ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຂົ້າໄປ!"

¹²ຂ້ານ້ອຍຄິດເບິ່ງວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງໃຊ້ເຂົາ, ແຕ່ເຂົາໄດ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະໃສ່ຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ. ໂຕບີຢາ ແລະ ສານບັນລັດໄດ້ວ່າຈ້າງເຂົາ.¹³ພວກເຂົາໄດ້ຈ້າງເຂົາມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ້ານ, ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍອາດເຮັດສິ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ເວົ້າ ແລະເປັນບາບ, ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໃສ່ຮ້າຍຂ້ານ້ອຍເພື່ອເຢາະເຢີ້ຍຂ້ານ້ອຍ ໂອຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ¹⁴ຂໍຊົງລະລຶກເຖິງໂຕບີຢາ, ແລະ ສານບັນລັດ, ໂອພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ສິ່ງທັງຫມົດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ. ຊົງລະລຶກເຖິງຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຍິງໂນອາດີຢາ ແລະ ຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຄົນອື່ນໆ ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ້ານ.

¹⁵ດັ່ງນັ້ນກຳແພງໄດ້ສຳເລັດແລ້ວໃນມື້ທີຊາວຫ້າຂອງເດືອນເອລູນ, ຫລັງຈາກຫ້າສິບສອງມື້.¹⁶ເມື່ອສັດຕູທັງຫມົດຂອງພວກເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ປະຊາຊາດທັງປວງອ້ອມພວກເຮົາ, ພວກເຂົາກໍຢ້ານ ແລະ ພວກເຂົາກໍເຫັນກັບຕາຂອງພວກເຂົາເອງ. ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍຮູ້ວ່າວຽກງານສຳເລັດກໍເພາະການຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

¹⁷ໃນເວລານີ້ ຂຸນນາງທັງຫລາຍຂອງຢູດາຍກໍໄດ້ສົ່ງຈົດຫມາຍຫລາຍສະບັບໄປເຖິງໂຕບີຢາ, ແລະ ຈົດຫມາຍຂອງໂຕບີຢາກໍມາເຖິງເຂົາ.¹⁸ເພາະມີຫລາຍຄົນໃນຢູດາຍໄດ້ຜູກພັນກັບເຂົາດ້ວຍຄຳສາບານຕໍ່ເຂົາ, ເພາະວ່າເຂົາເປັນລູກເຂີຍຂອງເຊການີຢາຜູ້ເປັນລູກຂອງອາຣາ. ລູກຂອງເຂົາຊື່ເຢໂຮຮານານ ໄດ້ຮັບລູກຍິງຂອງເມຊູນລຳລູກຂອງເບເຣກີຢາເປັນເມຍ.¹⁹ພວກເຂົາທັງຫລາຍເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍ ກ່ຽວກັບການກະທຳດີຂອງເຂົາ ແລະ ໄດ້ລາຍງານຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍໄປໃຫ້ເຂົາ. ຈົດຫມາຍຈາກໂຕບີຢາຖືກສົ່ງມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເພື່ອເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ້ານ.

7

¹ເມື່ອກຳແພງເມືອງຖືກສ້າງສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຕິດຕັ້ງປະຕູເຂົ້າ, ແລະ ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງບັນດາຍາມເຝົ້າປະຕູ ແລະ ຄະນະນັກຮ້ອງແລະ ບັນດາຄົນເລວີທັງຫລາຍ,²ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມອບຫມາຍໃຫ້ຮານານີ ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍຮ່ວມກັບຮານານີຢາຜູ້ກວດການປ້ອມເພື່ອເບິ່ງແຍງເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະເຂົາເປັນຊາຍທີ່ສັດຊື່ແລະ ຢຳເກງພຣະເຈົ້າຫລາຍກວ່າຄົນອື່ນອີກຫລາຍຄົນ.

³ຂ້ານ້ອຍກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, "ຢ່າເປີດປະຕູເຢຣູຊາເລັມຈົນກວ່າ ແດດຈະຮ້ອນ. ໃນຂະນະທີ່ຍາມເຝົ້າປະຕູທັງຫລາຍປະຈຳການຢູ່ນັ້ນ, ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານປິດປະຕູ ແລະ ໃສ່ກອນປະຕູເຫລົ່ານັ້ນ. ແຕ່ງຕັ້ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ໃຫ້ເປັນພະຍານຮັກສາວຽກຄືໃຫ້ບາງຄົນປະຈຳຢູ່ສະຖານີເຝົ້າລະວັງ, ແລະ ບາງຄົນປະຈຳຢູ່ຫນ້າບ້ານຂອງເຂົາເອງ."⁴ເວລານີ້ເຢຣູຊາເລັມກ້ວາງ ແລະ ໃຫຍ່ຂຶ້ນຫລາຍ, ແຕ່ມີຜູ້ອາໄສຢູ່ຈຳນວນຫນ້ອຍ ແລະ ຍັງບໍ່ມີບ້ານເຮືອນຖືກສ້າງຂຶ້ນມາໃຫມ່.

⁵ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງບັນດານໃຈໃຫ້ຂ້ານ້ອຍລວບລວມບັນດາຂຸນນາງ, ເຈົ້າຫນ້າທີ່ຣາຊການ, ເເລະ ປະຊາຊົນທັງຫລາຍໃຫ້ລົງທະບຽນຕາມຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄົ້ນພົບຫນັງສືຕາມລຳດັບເຜົ່າພັນຂອງບັນດາຄົນທີ່ກັບມາເປັນຄົນທຳອິດ ເເລະ ໄດ້ພົບສິ່ງທີ່ບັນທຶກເອົາໄວ້ໃນຫນັງສືດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.

⁶"ເຫລົ່ານີ້ຄືປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ອານາເຂດຊຶ່ງອອກມາຈາກການເປັນຊະເລີຍເມື່ອຄັ້ງທີ່ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາເເຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ກວາດຕ້ອນພວກເຂົາໄປ. ພວກເຂົາກັບມາຍັງເມືອງຂອງຕົນໃນເຢຣູຊາເລັມ ເເລະ ຢູດາ, ໃນແຕ່ລະເມືອງຂອງເຂົາ.⁷ພວກເຂົາໄດ້ມາພ້ອມກັບເສຣຸບບາເບນ, ເຢຊູອາ, ເນເຫມີຢາ, ອາຊາຣີຢາ, ຣາອາມິຢາ, ນາຮາມານີ, ມໍເດໄກ, ບິນຊານ, ມີສະເປເຣດ, ບິກໄຫວ, ເນຮຸມ, ເເລະ ບາອານາຈຳນວນຄົນຂອງຊາວອິດສາຣາເອນມີດັ່ງນີ້.

⁸ເຊື້ອສາຍຈາກປາຣົດ, 2,172 ຄົນ.⁹ເຊື້ອສາຍຂອງເຊຟາຕີຢາ 372 ຄົນ.¹⁰ເຊື້ອສາຍຂອງອາຣາ 652 ຄົນ.

¹¹ເຊື້ອສາຍຂອງປາຮາດໂມອາບ, ໂດຍຜ່ານທາງເຊື້ອສາຍຂອງເຢຊູອາ ເເລະ ໂຢອາບ 2,818 ຄົນ.¹²ເຊື້ອສາຍຂອງເອຣາມ 1,254 ຄົນ.¹³ເຊື້ອສາຍຂອງຊັດຕຸ, 845 ຄົນ.¹⁴ເຊື້ອສາຍຂອງຊັກກາຍ, 760 ຄົນ

¹⁵ເຊື້ອສາຍຂອງບິນນູອີ, 648 ຄົນ¹⁶ເຊື້ອສາຍຂອງເບບາຍ, 628 ຄົນ.¹⁷ເຊື້ອສາຍຂອງອາຊະກາດ, 2,322 ຄົນ.¹⁸ເຊື້ອສາຍຂອງອາໂດນີກຳ 667 ຄົນ.

¹⁹ເຊື້ອສາຍຂອງບິກໄຫວ, 2,067 ຄົນ.²⁰ເຊື້ອສາຍຂອງອາດິນ, 655 ຄົນ.²¹ເຊື້ອສາຍຂອງອາເຕ, ມີຊື່ອີກວ່າເຮເຊກີຢາ, 98 ຄົນ.²²ເຊື້ອສາຍຂອງຮາຊຸມ, 328 ຄົນ.

²³ເຊື້ອສາຍຂອງເບໄຊ, 324 ຄົນ.²⁴ເຊື້ອສາຍຂອງຮາຣິບ, 122 ຄົນ.²⁵ເຊື້ອສາຍຂອງກິເບໂອນ, 95 ຄົນ.²⁶ເຊື້ອສາຍຂອງເບັດເລເຮັມ ເເລະ ເນໂຕຟາ, 188 ຄົນ.

²⁷ຊາວຂອງອານາທົດ, 128 ຄົນ.²⁸ຊາຍຊາວຣາມາ ເບັດອາຊະມາເວດ, 42 ຄົນ.²⁹ຊາວກີຣີອາດເຢອາຣິມ, ເກຟີຣາ ເເລະ ເບເອໂຣດ, 743 ຄົນ.³⁰ຊາວຣາມາ ເເລະເກບາ 621, ຄົນ.

³¹ຊາວມິກມາດ, 122 ຄົນ.³²ຊາວເບັດເອນ ເເລະ ອາອີ, 123 ຄົນ.³³ອີກເເຫ່ງອື່ນ 52 ຄົນ.³⁴ຊາວເອລາມ, ອີກເເຫ່ງອື່ນ1,254 ຄົນ.

³⁵ຊາວຮາຣິມ, 320 ຄົນ.³⁶ຊາວເຢຣິໂກ, 345 ຄົນ.³⁷ຊາວໂລດ, ຮາດິດ, ເເລະ ຊາວໂອໂນ, 721 ຄົນ.³⁸ຊາວເສນາຢາ 3,930 ຄົນ.

³⁹ບັນດາປະໂຣຫິດໄດ້ເເກ່: ເຊື້ອສາຍຂອງເຢດາອີຢາ (ໂດຍທາງສາຍຄອບຄົວຂອງເຢຊູອາ), 973 ຄົນ.⁴⁰ເຊື້ອສາຍຂອງອີມເມ, 1,052 ຄົນ.⁴¹ເຊື້ອສາຍຂອງປັດຊູ, 1,247 ຄົນ.⁴²ເຊື້ອສາຍຂອງຮາຣິມ, 1,017 ຄົນ.

⁴³ບັນດາຄົນເລວີໄດ້ເເກ່: ເຊື້ອສາຍຂອງເຢຊູອາ, ກາດມີເອນ, ບິນນຸຍ, ເເລະ ໂຮດາວີຢາ, 74 ຄົນ.⁴⁴ນັກດົນຕຣີໄດ້ເເກ່: ເຊື້ອສາຍຂອງອາສັບ, 148 ຄົນ.⁴⁵ບັນດາຄົນເຝົ້າຍາມພຣະວິຫານ ເຊື້ອສາຍຂອງຊານລູມ, ເຊື້ອສາຍຂອງອາເຕ, ເຊື້ອສາຍຂອງຕານໂມນ, ເຊື້ອສາຍຂອງອັກກຸບ, ເຊື້ອສາຍຂອງຮາຕີຕາ, ເເລະ ເຊື້ອສາຍຂອງໂຊບາຍ, 138 ຄົນ.

⁴⁶ບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ: ທີ່ກັບຄືນມາຈາກການເປັນຊະເລີຍໄດ້ເເກ່ຊີຮາ, ເຊື້ອສາຍຂອງຮາສູຟາ, ເຊື້ອສາຍຂອງຕັບບາອົດ,⁴⁷ເຊື້ອສາຍຂອງເກໂຣ, ເຊື້ອສາຍຂອງສີອາ, ເຊື້ອສາຍຂອງປາໂດນ,⁴⁸ເຊື້ອສາຍຂອງເລບານາ, ເຊື້ອສາຍຂອງຮາກາບາ, ເຊື້ອສາຍຂອງຊານໄມ,⁴⁹ເຊື້ອສາຍຂອງຮານານ, ເຊື້ອສາຍຂອງກິດເດນ, ເຊື້ອສາຍຂອງກາຮາ.

⁵⁰ເຊື້ອສາຍຂອງເຣອາອີຢາ, ເຊື້ອສາຍຂອງເຣຊິນ, ເຊື້ອສາຍຂອງເນໂກດາ,⁵¹ເຊື້ອສາຍຂອງກັດຊຳ, ເຊື້ອສາຍຂອງອຸດຊາ, ເຊື້ອສາຍຂອງປາເສຢາ,⁵²ເຊື້ອສາຍຂອງເບສາຍ, ເຊື້ອສາຍຂອງເມອູນິມ, ເຊື້ອສາຍຂອງເນຟູເຊສິມ.

⁵³ເຊື້ອສາຍຂອງບັກບຸກ, ເຊື້ອສາຍຂອງຮາກູຟາ,⁵⁴ເຊື້ອສາຍຂອງຮັກຮູຣະ, ເຊື້ອສາຍຂອງບາຊະລິດ, ເຊື້ອສາຍຂອງເມຮີດາ, ເຊື້ອສາຍຂອງຮັກຊາ,⁵⁵ເຊື້ອສາຍຂອງສີເດຣາ, ເຊື້ອສາຍຂອງເຕມາ,⁵⁶ເຊື້ອສາຍຂອງເນຊີຢາ, ເເລະ ເຊື້ອສາຍຂອງຮາຕີຟາ.

⁵⁷ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໂຊໂຣໂມນໄດ້ເເກ່: ເຊື້ອສາຍຂອງໂສໄຕ, ເຊື້ອສາຍຂອງໂສເຟເຣັດ, ເຊື້ອສາຍຂອງເປຣີດາ,⁵⁸ເຊື້ອສາຍຂອງຢາອາລາ, ເຊື້ອສາຍຂອງດາກໂກນ, ເຊື້ອສາຍຂອງກິດເດນ⁵⁹ເຊື້ອສາຍຂອງເຊຟາຕີຢາ, ເຊື້ອສາຍຂອງຮັດຕີນ, ເຊື້ອສາຍຂອງໂປເກເຣດຮັດເຊບາອິມ, ເເລະ ເຊື້ອສາຍຂອງອາໂມນ.⁶⁰ຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫມົດໃນພຣະວິຫານ, ໂຊໂຣໂມນທີ່ໄດ້ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍໃນຕ່າງຖິ່ນມີທັງຫມົດ, 392 ຄົນ.

⁶¹ເຫລົ່ານີ້ເເມ່ນຄົນເດີນທາງມາຈາກເມືອງເຕັນເມລາ, ເຕັນຮັກຊາ, ເຄຣຸບ, ອັດໂດນ, ເເລະ ອິມເມ. ເເຕ່ພວກເຂົາພິສູດບໍ່ໄດ້ວ່າພວກຕົນເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ:⁶²ເຊື້ອສາຍຂອງຂອງເດລາອີຢາ, ເຊື້ອສາຍຂອງໂຕບີຢາ, ເເລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເນໂກດາ, ມີ642 ຄົນ.⁶³ຕະກຸນຕ່າງໆຕໍ່ໄປນີ້ເເມ່ນຈາກປະໂຣຫິດມີຄື: ເຊື້ອສາຍຂອງໂຮບາອີຢາ, ເຊື້ອສາຍຂອງຮັກກົດ, ເເລະ ບາກຊິນໄລ (ຜູ້ທີ່ໄດ້ເເຕ່ງງານກັບລູກສາວຜູ້ຫນຶ່ງຈາກຕະກຸນບາກຊິນໄລ ແຫ່ງ ກິເລອາດ ເເລະ ໄດ້ໃສ່ຊື່ຕາມຕະກຸນຂອງພວກເຂົາ).

⁶⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຄົ້ນຫາທັງຫນັງສືບັນທຶກເຜົ່າພັນຂອງພວກເຂົາ, ເເຕ່ພວກເຂົາບໍ່ພົບຊື່ຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ຖືກນັບເຂົ້າກັບບັນດາປະໂຣຫິດເນື່ອງຈາກເປັນມົນທິນ.⁶⁵ດັ່ງນັ້ນຜູ້ວ່າການຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ກິນອາຫານທີ່ມາຈາກເເທ່ນບູຊາ ຮ່ວມກັບບັນດາປະໂຣຫິດຈົນກວ່າປະໂຣຫິດຄົນຫນຶ່ງຈະຍົກເລື່ອງນີ້ຂຶ້ນໂດຍທາງອູຣິມ ເເລະ ທູມມິມ.

⁶⁶ລວມຄົນກຸ່ມນີ້ມີຈຳນວນທັງຫມົດ 42,360 ຄົນ,⁶⁷ບໍ່ລວມບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍ ເເລະ ຍິງຂອງພວກເຂົາຈຳນວນ, 7,337 ຄົນ. ພວກເຂົາມີຄະນະນັກຮ້ອງຍິງ ເເລະນັກຮ້ອງຊາຍຂອງພວກເຂົາມີຈຳນວນ 245 ຄົນ.

⁶⁸ມ້າຂອງພວກເຂົາຈຳນວນ 736 ໂຕ, ມີໂຕລໍ 245 ໂຕ,⁶⁹ມີໂຕອູດ 435 ໂຕ, ເເລະມີໂຕລາ 6,720 ໂຕ.

⁷⁰ປະຊາຊົນຫລາຍຄົນໃນທ່າມກາງຫົວຫນ້າຄອບຄົວເຈົ້າກົກເຈົ້າເຫລົ່າ ໄດ້ຈ່າຍຄ່າສຳລັບງານ. ຜູ້ປົກຄອງໄດ້ເອົາທອງຄຳຫນັກ 8 ກິໂລ, ຊາມ 50 ໃບ, ແລະ ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍສຳລັບປະໂຣຫິດ 530 ຊຸດ.⁷¹ຫົວຫນ້າຄອບຄົວຂອງບັນພະບູລຸດ ບາງຄົນໄດ້ມອບທອງຄຳຫນັກປະມານ 170 ກິໂລ, ເງິນປະມານ 1,2 ຕັນ. ເພື່ອເຂົ້າໃນຄັງຊັບສຳລັບວຽກນີ້.⁷²ສ່ວນປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອໄດ້ມອບທອງຄຳຫນັກປະມານ 170 ກິໂລ, ແລະ ເງິນປະມານ 1,1 ຕັນ ແລະເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງປະໂລຫິດຈຳນວນ 67 ຊຸດ.

⁷³ດັ່ງນັ້ນບັນດາປະໂຣຫິດ, ຄົນເລວີ, ຍາມເຝົ້າປະຕູ, ຄະນະນັກຮ້ອງປະຊາຊົນບາງຄົນ, ບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານບາງຄົນ, ແລະຊາວອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຕ່າງກໍອາໄສຢູ່ໃນເມືອງຂອງພວກເຂົາ. ເປັນເວລາເຈັດເດືອນທີ່ຊາວອິດສະຣາເອນໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານໃນເມືອງພວກເຂົານັ້ນ."

8

¹ປະຊາຊົນທັງຫມົດມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ຫນ້າປະຕູນ້ຳ. ພວກເຂົາຂໍໃຫ້ເອຊະຣາຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດ ໃຫ້ນຳເອົາຫນັງສືແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້ອອກໃນອິດສະຣາເອນ.²ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນທີເຈັດ, ເອຊະຣາຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດ ໄດ້ນຳພຣະບັນຍັດມາຕໍ່ຫນ້າຊຸມນຸມຊົນ, ທັງຊາຍ ແລະຍິງ ແລະທຸກຄົນທີ່ສາມາດຟັງ ແລະເຂົ້າໃຈໄດ້.³ທ່ານໄດ້ຫັນຫນ້າໄປພື້ນທີ່ໂລ່ງ ຢູ່ຫນ້າປະຕູນ້ຳ, ແລະ ອ່ານຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຮອດທຽ່ງວັນ, ຕໍ່ຫນ້າຊາຍຍິງ ແລະ ຜູ້ທີ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ, ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງຕ່າງກໍຕັ້ງໃຈຟັງຫນັງສືພຣະບັນຍັດນັ້ນ.

⁴ແລ້ວເອຊະຣາຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງທ່ອນໄມ້ ຊຶ່ງປະຊາຊົນໄດ້ເຮັດຂຶ້ນມາເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້. ຢູ່ຂ້າງທ່ານມີມັດຕີທີຢາ, ເຊມາ ອານາອີຢາ, ອູຣິຢາ, ຮິນກີຢາ, ແລະ ມາອາເສອີຢາ, ຢືນຢູ່ຂົວມືຂອງທ່ານ, ແລະ ເປດາອີຢາ ມີຊາເອນ, ມັນກີຢາ, ຮາຊຸມ, ຮັດສະບັດດານາ, ເຊກາຣີຢາ, ແລະ ເມຊຸນລຳ ຢືນຢູ່ຊ້າຍມືຂອງເຂົາ.⁵ເອຊະຣາໄດ້ເປີດຫນັງສືຕໍ່ສາຍຕາປະຊາຊົນທັງປວງ ເພາະທ່ານຢືນຢູ່ສູງກວ່າປະຊາຊົນ, ແລະ ເມື່ອທ່ານເປີດຫນັງສືນັ້ນພວກປະຊາຊົນທັ້ງປວງກໍຢືນຂຶ້ນ.

⁶ເອຊະຣາຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ຍົກມືຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນ ແລະຕອບວ່າ, "ອາເມນ! ອາເມນ!" ແລ້ວພວກເຂົາກໍກົ້ມຫົວລົງ ແລະນົບ ນະມັດສະການພຣະຢາເວ ຈົນຫນ້າຂອງພວກເຂົາຕິດກັບພື້ນ.⁷ເຢຊູອາ, ບານີ, ເຊເຣບີຢາ, ຢາມິນ, ອັກກຸບ, ຊັບເບທາຍ, ໂຮດີຢາ, ມາອາ, ເສອີຢາ, ເກລີຕາ, ອາຊາຣີຢາ, ໂຢຊາບັດ, ຮານານ, ແລະ ເປລາອີຢາ - ພວກຄົນເລວີ - ໄດ້ຊ່ວຍປະຊາຊົນໃຫ້ເຂົ້າໃຈພຣະບັນຍັດ, ໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນຍັງຢືນຢູ່ກັບບ່ອນ.⁸ພວກເຂົາໄດ້ອ່ານຫນັງສືນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຮັດໃຫ້ຊັດເຈນໂດຍການແປ ແລະ ຕີຄວາມຫມາຍ ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈຶ່ງເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ໄດ້ອ່ານໄປ.

⁹ເນເຫມີຢາຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ປົກຄອງ, ແລະເອຊະຣາຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດ, ແລະ ຄົນເລວີຜູ້ໄດ້ແປຄວາມຫມາຍໃຫ້ກັບປະຊາຊົນໄດ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດວ່າ, "ວັນນີ້ເປັນວັນບໍຣິສຸດແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ຈົ່ງຢ່າໄວ້ທຸກຫລືຮ້ອງໄຫ້." ເພາະປະຊາຊົນທັງປວງ ຕ່າງກໍຮ້ອງໄຫ້ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນ.¹⁰ແລ້ວເນເຫມີຢາໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ໄປເທີນ, ໄປຮັບປະທານໄຂມັນ ແລະ ດື່ມນ້ຳຫວານແລະ ສົ່ງອາຫານບາງສ່ວນ, ໃຫ້ກັບຄົນທີ່ບໍ່ມີຫຍັງຕຽມໄວ້, ເພາະວັນນີ້ເປັນວັນບໍຣິສຸດ ແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ຢ່າໂສກເສົ້າເລີຍ, ເພາະຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຂອງພຣະຢາເວເປັນກຳລັງຂອງພວກທ່ານ."

¹¹ແລ້ວຄົນເລວີຈື່ງໃຫ້ປະຊາຊົນງຽບ, ແລະບອກວ່າ, "ຈົ່ງງຽບເທີ້ນ! ເພາະວັນນີ້ເປັນວັນບໍຣິສຸດ. ຢ່າທຸກໂສກເລີຍ."¹²ແລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງຈຶ່ງໄປກິນ ແລະ ດື່ມ ແລະແບ່ງປັນອາຫານ ແລະ ສະຫລອງດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີເປັນຢ່າງຫລາຍ ເພາະພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳທີ່ໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ.

¹³ໃນວັນທີສອງ ພວກຜູ້ນຳຂອງເຊື້ອສາຍຂອງບັນພະບູລຸດ ທີ່ມາຈາກປະຊາຊົນທັງປວງ, ພວກປະໂຣຫິດ ແລະ ຄົນເລວີ, ໄດ້ພ້ອມກັນມາຫາເອຊະຣາ ເພື່ອຈະຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະບັນຍັດເພີ່ມຕື່ມ.¹⁴ພວກເຂົາພົບຂໍ້ຂຽນໃນພຣະບັນຍັດເຖິງເລື່ອງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນຊາຜ່ານທາງໂມເຊ ວ່າປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຄວນຢູ່ໃນເຕັນໃນເດືອນທີເຈັດ.¹⁵ພວກເຂົາຄວນອອກໄປປະກາດປ່າວຮ້ອງໃນທຸກເມືອງ, ແລະ ໃນເຢຣູຊາເລັມວ່າ, "ຈົ່ງອອກໄປທີ່ພູເຂົາ, ນຳກິ່ງໄມ້ຈາກຕົ້ນຫມາກກອກ ແລະຈາກຕົ້ນຫມາກກອກປ່າ ແລະ ຈາກຕົ້ນນ້ຳມັນຂຽວ, ແລະ ຕົ້ນທີ່ມີໃບດົກຫລາຍກັບມາເຮັດເຕັນ ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້."

¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍອອກໄປ ແລະ ນຳກິ່ງໄມ້ຕ່າງໆ ກັບມາ ແລະ ເຮັດເຕັນເພື່ອພວກເຂົາເອງ, ຕາມຫລັງຄາບ້ານຂອງຕົນ, ຕາມລານບ້ານຂອງຕົນ, ຕາມລານພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕາມພື້ນທີ່ໂລ່ງຕໍ່ຫນ້າປະຕູນ້ຳ, ແລະ ໃນລານຈະຕຸລັດທີ່ປະຕູເອຟຣາອິມ.¹⁷ຊຸມນຸມຄົນທັງຫມົດຂອງບັນດາຄົນທີ່ໄດ້ກັບມາຈາກການເປັນຊະເລີຍ ໄດ້ເຮັດເຕັນ ແລະ ໄດ້ພັກຢູ່ໃນເຕັນນັ້ນ. ເພາະຕັ້ງແຕ່ສະໄຫມຂອງໂຢຊວຍ ລູກຊາຍຂອງນູນຈົນເຖິງວັນນັ້ນ, ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ສະເຫລີມສະຫລອງເທດສະການນີ້, ດັ່ງນັ້ນຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ເປັນຢ່າງຫລາຍ.

¹⁸ດັ່ງນັ້ນໃນແຕ່ລະວັນ, ຈາກມື້ທຳອິດຈົນມື້ສຸດທ້າຍ, ເອຊະຣາ ໄດ້ອ່ານຫນັງສືແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືເທດສະການນັ້ນເປັນເວລາເຈັດວັນ ແລະ ໃນວັນທີແປດໄດ້ມີການປະຊຸມຕາມພິທີການເພື່ອເຮັດຕາມຂໍ້ກຳນົດ.

9

¹ໃນວັນທີຊາວສີ່ເດືອນດຽວກັນນີ້ ປະຊາຊົນຊາວອິດສະຣາເອນໄດ້ຊຸມນຸມກັນຖືສິນອົດອາຫານ, ແລະ ນຸ່ງຜ້າກະສອບ, ແລະ ເອົາຂີ້ດິນໃສ່ຫົວຂອງພວກເຂົາ.²ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ແຍກພວກຂອງຕົນອອກຈາກຊົນຊາດທັງຫມົດ. ພວກເຂົາໄດ້ຢືນຂຶ້ນສາລະພາບບາບຂອງຕົນ ແລະການກະທຳອັນຊົ່ວຮ້າຍ ຂອງບັນພະບູລຸດພວກຂອງເຂົາ.

³ພວກເຂົາຕ່າງກໍລຸກຂຶ້ນໃນສະຖານທີ່ຂອງຕົນ, ແລະ ອ່ານຈາກຫນັງສືພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ຢູ່ສາມຊົ່ວໂມງ ອີກສາມຊົ່ວໂມງພວກເຂົາສາລະພາບ ແລະກົ້ມຕົວລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ.⁴ຊາວເລວີ, ທີ່ມີຊື່ໄດ້ຢືນຂຶ້ນທີ່ຄັນໄດ, ຄືເຢຊູອາ, ບານີ, ກາດມີເອນ, ເຊບານີຢາ, ບັນນີ, ເຊເຣບີຢາ, ບານີ, ແລະເກນານີ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.

⁵ແລ້ວຊາວເລວີ, ເຢຊູອາ, ແລະ ກາດມີເອນ, ບານີ, ຮາຊັບເນອີຢາ, ເຊເຣບີຢາ, ໂຮດີຢາ, ເຊບານີຢາ, ແລະ ເປທາຮີຢາ ໄດ້ກ່າວ່າ, "ຈົ່ງຢືນຂຶ້ນ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຕະຫລອດໄປ." "ສາທຸການແດ່ພຣະນາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຂໍພຣະອົງໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງສັນລະເສີນເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດ.⁶ພຣະອົງຄືພຣະຢາເວ. ພຣະອົງອົງດຽວ. ທີ່ໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ຟ້າສະຫວັນອັນສູງສຸດ, ພ້ອມກັບບໍລິວານທັງຫມົດຂອງຟ້າສະຫວັນນັ້ນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ບັນດາທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ທະເລ ແລະ ບັນດາທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະພຣະອົງຊົງຮັກສາສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້ໄວ້, ແລະບັນດາຊາວສະຫວັນກໍໄດ້ນະມັດສະການພຣະອົງ.

⁷ພຣະອົງຄືພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເລືອກອັບຣາມ, ແລະ ຊົງນຳເຂົາອອກມາຈາກເມືອງອູເຣໃນເຄເດັຍ, ແລະ ປະທານນາມວ່າອັບຣາຮາມ.⁸ເພາະອົງຊົງເຫັນວ່າໃຈຂອງເຂົາຊື່ສັດຕໍ່ພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳພັນທະສັນຍາກັບເຂົາທີ່ຈະປະທານແຜ່ນດິນຂອງຊາວການາອານ, ຊາວຮິດຕີ, ຊາວອາໂມ, ຊາວເປຣີຊີ, ຊາວເຢບຸດ, ແລະ ຊາວເກີດກາຊີ ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ. ແລະ ພຣະອົງຊົງກະທຳໃຫ້ພັັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງສຳເລັດ ເພາະພຣະອົງຊົງຊອບທຳ.

⁹ພຣະອົງເຫັນຄວາມທຸກໃຈຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໃນເອຢິບ ແລະ ຊົງໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງທຸກຂອງທີ່ທະເລຕົ້ນກົກນັ້ນ.¹⁰ພຣະອົງຊົງກະທຳຫມາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນຕໍ່ຕ້ານກະສັດຟາໂຣ, ແລະ ຂ້າຣາຊການບໍລິວານ ແລະ ຕໍ່ປະຊາກອນທັງຫມົດ, ເພາະພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າຊາວເອຢິບທັງຫລາຍ ໄດ້ປະພຶດຍິ່ງຍະໂສຕໍ່ບັນພະບູລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຊ່າລືໄປດັ່ງທຸກວັນນີ້.

¹¹ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກທະເລ ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ເພື່ອພວກເຂົາ ໄດ້ຍ່າງໄປກາງທະເລເທິງດິນແຫ້ງ; ແລະ ພຣະອົງແກວ່ງພວກທີ່ໄລ່ນຳພວກເຂົາລົງໄປໃນທະເລເລິກ ຄືກັບກ້ອນຫີນທີ່ຈົມລົງໄປນໍ້າເລິກ.

¹²ພຣະອົງຊົງນຳພວກເຂົາໃຫ້ພວກເຂົາຍ່າງໄປໃນຕອນເຊົ້າດ້ວຍເສົາເມກ, ແລະໃນກາງຄືນດ້ວຍເສົາໄຟ, ເພື່ອໃຫ້ຊ່ອງທາງແກ່ພວກເຂົາໃນທາງທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະໄປ.¹³ພຣະອົງຊົງສະເດັດມາເທິງພູເຂົາຊີນາຍ ແລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາຈາກຟ້າສະຫວັນ ແລະ ປະທານກົດຫມາຍອັນຊອບທຳ ແລະ ພຣະບັນຍັດທີ່ແທ້ຈິງປະທານກົດເກນ ແລະ ພຣະບັນຊາທີ່ດີໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

¹⁴ພຣະອົງຊົງໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ເຖິງວັນສະບາໂຕບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຊົງປະທານພຣະບັນຍັດກົດເກນ ແລະ ພຣະບັນຍັດຫນຶ່ງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໂດຍຜ່ານທາງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.¹⁵ພຣະອົງປະທານອາຫານແກ່ພວກເຂົາຈາກຟ້າສະຫວັນ, ເພື່ອບັນເທົາຄວາມຫິວ ແລະ ປະທານນ້ຳທີ່ອອກມາຈາກຫີນເພື່ອດັບຄວາມກະຫາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພຣະອົງຊົງກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາໃຫ້ເຂົາໄປຢຶດແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະປະທານໃຫ້ພວກເຂົາ.

¹⁶ແຕ່ພວກເຂົາ ແລະ ບັນພະບູລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ດູຫມິ່ນ, ແລະ ພວກເຂົາດື້ດ້ານ, ແລະ ບໍ່ຟັງຄຳບັນຊາທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.¹⁷ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງ, ແລະ ບໍ່ໃສ່ໃຈກັບການອັດສະຈັນຊຶ່ງພຣະອົງກະທຳຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາດື້ດ້ານ, ແລະ ໃນຄວາມກະບົດຂອງພວກເຂົານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຫົວຫນ້າຄົນຫນຶ່ງເພື່ອຈະກັບໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເຕັມໄປດ້ວຍການອະໄພໂທດ, ພຣະຄຸນ, ແລະພຣະກາລຸນາ, ຊົງໂມໂຫຊ້າ, ແລະ ຊົງອຸດົມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງ. ແລະ ບໍ່ໄດ້ຊົງຖິ້ມພວກເຂົາ.

¹⁸ເຖິງວ່າພວກເຂົາໄດ້ຫລໍ່ງົວໂຕຫນື່ຶງຈາກໂລຫະຫລອມລະລາຍແລະກ່າວວ່າ "ນີ້ທີ່ພະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກເອຢິບ" ແລະ ໄດ້ທຳການຫມິ່ນປະຫມາດຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ,¹⁹ດ້ວຍພະເມດຕາກະລຸນາຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຊົງຖິ້ມເຂົາໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ. ເສົາເມກຊຶ່ງນຳພວກເຂົາໃນກາງເວັນບໍ່ໄດ້ພາກຈາກເຂົາໄປ, ຫລື ເສົາໄຟຊຶ່ງສ່ອງທາງໃຫ້ພວກເຂົາຍ່າງໄປ.

²⁰ພຣະອົງປະທານພຣະວິນຍານອັນປະເສີດໃຫ້ສັ່ງສອນພວກເຂົາ, ເເລະ ບໍ່ໄດ້ຊົງຢັບຢັ້ງມານາຂອງພຣະອົງເສຍຈາກປາກຂອງພວກເຂົາເເລະປະທານນ້ຳເພື່ອດັບຫິວກະຫາຍໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ.²¹ເປັນເວລາສີ່ສິບປີທີ່ພຣະອົງຊົງລ້ຽງດູເຂົາທັງຫລາຍໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ, ເເລະ ພວກເຂົາບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາບໍ່ຂາດ ເເລະຕີນຂອງພວກເຂົາກໍບໍໄດ້ບວມ.

²²ພຣະອົງຊົງມອບອານາຈັກ ເເລະ ຊົນຊາດທັງຫລາຍເເກ່ພວກເຂົາ, ຊົງກຳນົດທົ່ວທຸກດິນເເດນໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາ. ເເລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຢຶດເເຜ່ນດິນຂອງກະສັດເເຫ່ງເມືອງບາຊານ.

²³ພຣະອົງຊົງໃຫ້ພວກເພິ່ນຊະນະເຫນືອຊົນຊາດກັບອານາຈັກຂອງພວກເຂົາຢ່າງຫລາຍເຫນືອດວງດາວເທິງຟ້າສະຫວັນ ເເລະພຣະອົງຊົງນຳພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນເເຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງບອກເເກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເຂົ້າໄປຢຶດນັ້ນ.²⁴ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈຶ່ງເຂົ້າໄປ ເເລະຢຶດຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງປາບປາມຜູ້ທີ່ຊົງຢູ່ທີ່ເມືອງນັ້ນຄືຊາວການາອານຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກເຂົາ, ເເລະ ຊົງມອບຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຂົາ, ພ້ອມກັບກະສັດ ເເລະຊົນຊາດທັງຫລາຍເເຫ່ງເເຜ່ນດິນນັ້ນເພື່ອຊາວອິດສະຣາເອນຈະເຮັດສິ່ງໃດຕາມໃຈມັກກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້.

²⁵ພວກເຂົາເຂົ້າຢຶດເມືອງທີ່ມີປ້ອມປາການ ເເລະ ເເຜ່ນດິນອັນອຸດົມສົມບູນ, ເເລະ ພວກເຂົາຢຶດເອົາບ້ານເຮືອນຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຂອງດີທຸກຢ່າງ, ລວມທັງບໍ່ນ້ຳທີີ່ສະກັດໄວ້, ສວນອະງຸ່ນ, ສວນຫມາກກອກ ເເລະ ເຄື່ອງປູກຂອງຝັງຫລາຍ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກິນອີ່ມສົມບູນ ເເລະປິຕິຍິນດີໃນພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ.

²⁶ເເຕ່ພວກເພິ່ນຄິດຄົດ ເເລະ ບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງ ແລະ ພວກເຂົາຖິ້ມສັນຍາຂອງພຣະອົງໄວ້ເບື້ອງຫລັງ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ໄດ້ຕັກເຕືອນພວກເຂົາເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາກັບມາຫາພຣະອົງ, ເເລະ ພວກເຂົາເຮັດການຫມິ່ນປະຫມາດຢ່າງໃຫຍ່.²⁷ເພາະສະນັ້ນພຣະອົງຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືສັດຕູຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາທົນທຸກ, ເເລະໃນເວລາເເຫ່ງການທົນທຸກຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ, ເເລະ ພຣະອົງຊົງຟັງພວກເຂົາຈາກຟ້າສະຫວັນພຣະອົງຊົງປະທານບັນດາຜູ້ຊ່ວຍເເກ່ພວກເຂົາໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງບັນດາສັດຕູທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

²⁸ເເຕ່ເມື່ອພວກເຂົາພັກສະຫງົບເເລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເຮັດຊົ່ວຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງອີກ, ແລະ ພຣະອົງຈຶ່ງຖິ້ມພວກເຂົາໄວ້ໃນມືສັດຕູທັງຫລາຍ, ດັ່ງນັ້ນສັດຕູຈຶ່ງໄດ້ປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາ. ທັນໃດນັ້ນເມື່ອພວກເຂົາຫັນມາຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ, ພຣະອົງຈຶ່ງຟັງພວກເຂົາຈາກຟ້າສະຫວັນ ເເລະພຣະອົງຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາໄວ້ຫລາຍຄັ້ງຫລາຍຫົນ ຕາມພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ²⁹ພຣະອົງຊົງຕັກເຕືອນພວກເຂົາເພື່ອພວກເຂົາຈະຫັັນມາຫາພະສັນຍາຂອງພຣະອົງ. ເເຕ່ພວກເຂົາຍັງປະພຶດອວດດີບໍ່ຍອມຟັງພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ. ເເຕ່ໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງຊຶ່ງໃຫ້ຊີວິດເເກ່ທຸກຄົນທີ່ເຮັດຕາມພວກເຂົາດື້ດ້ານຫົວເເຂງ ເເລະປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງ.

³⁰ພຣະອົງຊົງອົດທົນກັບພວກເຂົາຢູ່ຫລາຍປີ ເເລະ ຊົງເຕືອນພວກເຂົາດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງຜ່ານຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ ເພາະສະນັ້ນພຣະອົງຊົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກຊົນຊາດເພື່ອນບ້ານທັງຫລາຍ.³¹ເເຕ່ດ້ວຍພຣະເມດຕາກະລຸນາເຫລືອລົ້ນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາພິນາດ ຫລືຖິ້ມພວກເຂົາເລີຍ ຂ້າເເຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຊຶ່ງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີພຣະຄຸນເເລະພຣະກະລຸນາ

³²ດ້ວຍເຫດນີ້, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ - ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ຊົງສະຖິດເເລະ ຫນ້າຢຳເກງ ຜູ້ຊົງຮັກສາພັນທະສັນຍາ ເເລະຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງ - ສະນັ້ນລ້ວນເປັນສິ່ງເລັກນ້ອຍຊຶ່ງບັງເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ານ້ອຍ ກັບບັນດາກະສັດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ກັບບັນດາເຈົ້າເມືອງ, ບັນດາປະໂຣຫິດ, ບັນດາຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ, ບັນພະບູລຸດ ເເລະ ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງທັງສິ້ນ. ຕັ້ງເເຕ່ສະໄຫມກະສັດຊີເຣຍຈົນເຖິງວັນນີ້,³³ທຸກສິ່ງທີ່ບັງເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍນັ້ນລ້ວນເເຕ່ເປັນມາຈາກພຣະອົງ,ເພາະພຣະອົງຊົງປະຕິບັດຢ່າງທ່ຽງທຳ ເເຕ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍປະພຶດຢ່າງອະທຳ.³⁴ບັນດາກະສັດ,ເຈົ້າເມືອງ, ປະໂຣຫິດ ເເລະ ບັນພະບູລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະສັນຍາ ຫລືໃສ່ໃຈຕໍ່ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ຫລື ຕໍ່ກົດເກນເເຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງຊຶ່ງພຣະອົງຊົງເຕືອນພວກເຂົາ.

³⁵ເເມ່ນວ່າ ໃນອານາຈັກຂອງຕົນ, ຂະນະທີ່ພວກເຂົາມີຄວາມສຸກກັບຄວາມດີອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເເລະ ໃນເເຜ່ນດິນກວ້າງໃຫຍ່ ເເລະອຸດົມສົມບູນທີ່ພຣະອົງຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ເເຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມພຣະອົງ ຫລື ຫັນກັບມາວິຖີທາງອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ.

³⁶ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນທາດຢູ່ໃນເເຜ່ນດິນທີ່ພຣະອົງຊົງປະທານເເກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ເພື່ອໃຫ້ພືດຜົນງອກງາມດີ, ກັບຂອງກິນອັນດີຂອງມັນ, ແລະ ເເຕ່ເບິ່ງໂລດ ພວກຂ້ານ້ອຍກັບເປັນທາດ!³⁷ຜົນຜະລິດທີ່ອຸດົມສົມບູນຈາກເເຜ່ນດິນຂອງຂ້ານ້ອຍ ເຖິງກະສັດ ເພາະບາບຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ. ພວກເຂົາມີອຳນາດເຫນືອຮ່າງກາຍ ເເລະ ເຫນືອຝູງສັດລ້ຽງຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຕາມຄວາມພໍໃຈຂອງພວກເຂົາ ເເລະ ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກໍເປັນທຸກໃຫຍ່.

³⁸ດ້ວຍເຫດນີ້ພຣະອົງຈຶ່ງເຮັດພັນທະສັນຍາໄວ້ເພື່ອເປັນອັກສອນ. ໃນຫນັງສືທີ່ປະທັບຕາເປັນຊື່ຂອງເຈົ້າເມືອງຊາວເລວີ ເເລະ ປະໂຣຫິດແລະ ເຈົ້າຊາຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.

10

¹ບັນດາຜູ້ປະທັບຕາໃນຫນັງສືນີ້ຄື ເນເຫມີຢາ, ຜູ້ວ່າຣາຊການ, ຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງຮາກາຣີຢາ ເເລະ ເຊເດກີຢາ,²ເສຣາອີຢາ, ອາຊາຣີຢາ, ເຢເຣມີຢາ,³ປັດຊູ, ອາມາຣີຢາ, ມັນກີຢາ,

⁴ ຮັດຕຸຊະ, ເຊບານີຢາ, ມັນລຸກ,⁵ເມເຣໂມດ, ໂອບາດີຢາ,⁶ດານີເອນ, ຄີນເນໂທນ, ບາຣຸກ,⁷ເມຊຸນລຳ, ອາບີຢາ, ມີຢາມິນ,⁸ມາອາຊີຢາບິນກາຍ, ເເລະ ເຊມາອີຢາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນປະໂຣຫິດ.

⁹ພວກຄົນເລວີຄື: ເຍຊູອາຜູ້ເປັນບຸດອາຊານີຢາ, ບິນນູອີຄົນ, ໃນຕະກຸນຂອງເຮນາດາດ, ກາດມີເອນ,¹⁰ເເລະ ພວກຄົນຊາວເລວີຂອງພວກເຂົາ, ເຊບານີຢາ, ໂຮດີຢາ, ເກລີຕາ, ເປລາອີຢາ, ຮານານ,¹¹ມີກາ, ເຣໂຮບ, ຮາຊາບີຢາ,¹²ຊັກກູເຣ, ເຊເຣບີຢາ,¹³ໂຮດີຢາ, ບານີ, ເເລະ ເບນີນູ.¹⁴ບັນດາຜູ້ນຳປະຊາຊົນ ຄື: ປາຣົດ, ປາຮາດ ໂມອາບ, ເອລາມ, ຊັດຕຸ, ບານີ,

¹⁵ບັນນີ, ອາຊະກາດ, ເບບາຍ,¹⁶ອາໂດນີຢາ, ບິກໄຫວ, ອາດິນ,¹⁷ອາເຕ, ເຮເຊກີຢາ, ອັດຊູຣະ,¹⁸ໂຮດີຢາ, ຮາຊຸມ, ເບໄຊ,¹⁹ຮາຣິບ, ອານາທົດ, ເນບາຍ,²⁰ມາກປີອັດຊະ, ເມຊຸນລຳ, ເຮຊີຣະ,²¹ເມເຊຊາເບນ, ຊາດົກ, ຢັດດູອາ,

²² ເປລາຕີຢາ, ຮານານ, ອານາອີຢາ,²³ໂຮເຊຢາ, ຮານານີຢາ, ຮັດຊຸບ,²⁴ຮັນໂລເຮັດ, ປິນຮາ, ໂຊເບັກ,²⁵ເຣຮຸມ, ຮາຊັບນາ, ມາອາເສອີຢາ,²⁶ອາຮີຢາ, ຮານານ, ອານານ,²⁷ມັນລຸກ, ຮາຣິມ, ເເລະ ບາອານາ.

²⁸ສ່ວນພວກທີ່ເຫລືອຢູ່ເປັນພວກປະໂຣຫິດ, ພວກເລວີ, ຄົນເຝົ້າປະຕູ, ຄະນະນັກຮ້ອງ, ຄົນຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ, ເເລະ ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ເເຍກຕົວເອງອອກຈາກຊົນຊາດໃນເເຜ່ນດິນທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງນັ້ນ ເເລະ ປະຕິຍານຕົນຕໍ່ພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ລວມທັງບັນດາເມຍ, ຂອງລູກຊາຍ ເເລະ ຍິງຂອງພວກເຂົາ, ທຸກຄົນທີ່ມີຄວາມຮູ້ ແລະ ເຂົ້າໃຈ,²⁹ພວກເຂົາໄດ້ຮ່ວມກັນເຂົ້າກັບອ້າຍນ້ອງ, ຂຸນນາງຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຮັບການສາບານຕົນ ເເລະ ປະຕິຍານທີ່ຈະດຳເນີນໃນພະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ທີ່ໄດ້ຮັບມອບຈາກໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ເເລະ ທີ່ຮັກສາ ເເລະເຮັດຕາມພະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຈອມເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຮົາ ເເລະ ຕາມກົດຫມາຍເເລະກົດເກນຂອງພຣະອົງ.

³⁰ພວກເຮົາສັນຍາວ່າເຮົາຈະບໍ່ຍົກລູກຜູ້ຍິງຂອງເຮົາໃຫ້ເເກ່ຄົນໃນເເຜ່ນດິນນັ້ນ ຫລື ບໍ່ຮັບລູກຜູ້ຍິງຂອງພວກເຂົາມາໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເຮົາ.³¹ເຮົາສັນຍາດ້ວຍວ່າ ຖ້າຄົນຂອງເເຜ່ນດິນນັ້ນນຳສິນຄ້າ ຫລືເມັດເຂົ້າໃດໆ ມາຂາຍໃນວັນສະບາໂຕ, ເຮົາຈະບໍ່ຊື້ຈາກພວກເຂົາໃນວັນສະບາໂຕ ຫລືວັນບໍຣິສຸດອື່ນໆ. ເຮົາຈະໃຫ້ທົ່ງນາໄດ້ຢຸດພັກທຸກປີທີເຈັດ, ເເລະ ພວກເຮົາຈະຍົກຫນີ້ສິນທັງຫມົດທີ່ພວກຢິວບາງຄົນໄດ້ເຮັດສັນຍາໄວ້.

³²ພວກເຮົາຍອມຮັບພະບັນຊາ ໃນການຖວາຍສ່ວນຫນຶ່ງໃນສາມສ່ວນໃນເເຕ່ລະປີ ເພື່ອປະຕິບັດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ,³³ເພື່ອຈັດໃຫ້ມີເຂົ້າຈີ່ຫນ້າພຣະພັກ, ແລະ ເພື່ອບູຊາເປັນປະຈຳ, ເຄື່ອງເຜົາບູຊາໃນວັນສະບາໂຕ, ເທດສະການຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳ, ເເລະ ເທດສະການງານລ້ຽງທີ່ກຳນົດໄວ້, ເເລະ ເພື່ອເຄື່ອງບູຊາບໍຣິສຸດ ເເລະເພື່ອເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ເພື່ອເຮັດການລົບລ້າງມົນທິນບາບໃຫ້ກັບອິດສະຣາເອນ, ເເລະ ເພື່ອງານທຸກຢ່າງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ.

³⁴ພວກປະໂຣຮິດ, ພວກເລວີ, ເເລະປະຊາຊົນໄດ້ຈັບສະຫລາກເພື່ອຖວາຍຟືນ. ການຈັບສະຫລາກເພື່ອທີ່ຈະເລືອກວ່າເຜົ່າໃດໃນເຊື້້ອຊາດຂອງເຮົາຈະນຳຟືນມາໃຫ້ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຕາມເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນເເຕ່ລະປີ, ເພື່ອເຜົາເທິງເເທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຕາມທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນກົດບັນຍັດ.³⁵ເຮົາສັນຍາວ່າຈະນຳຜົນທຳອິດທີ່ເກີດຈາກດິນຂອງເຮົາ ເເລະ ຜົນທຳອິດຂອງຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນໃນເເຕ່ລະປີ ມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ³⁶ດັ່ງທີ່ມີຂຽນໄວ້ໃນກົດຫມາຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍຍັງຈະຖວາຍລູກກົກ ເເລະ ລູກຫົວປີຂອງຝູງແບ້ເເກະ ມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ເເລະມາຍັງປະໂຣຫິດ.

³⁷ພວກເຮົາຈະນຳສ່ວນທຳອິດຂອງເຂົ້າຈີ່ ເເລະ ຜົນຈາກຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນ, ເເລະ ເຫງົ້າອະງຸ່ນເເລະ ນ້ຳມັນມາ ພວກເຮົາຈະນຳມາຍັງປະໂຣຫິດ, ມາຍັງຫ້ອງຄັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ. ພວກເຮົາຈະນຳຄັງຜົນຈາກພື້ນດິນຂອງເຮົາມາໃຫ້ເເກ່ພວກເລວີ ເພາະພວກເລວີເກັບຄັງໄວ້ທຸກເມືອງທີ່ເຮົາເຮັດວຽກ.³⁸ປະໂຣຫິດເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອາໂຣນຕ້ອງຢູ່ກັບພວກເລວີ ເມື່ອພວກເຂົາຮັບຄັງ. ຄົນເລວີຕ້ອງນຳສິບລົດຂອງຄັງມາໄວ້ທີ່ພຣະນີເວດຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອເກັບໄວ້ຫ້ອງຄັງສົມບັດ.

³⁹ເພາະຄົນອິດສະຣາເອນ ເເລະລູກຫລານຂອງຄົນເລວີຈະນຳຂອງຖວາຍທີ່ເປັນເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່, ເເລະ ນ້ຳມັນມາເກັບໄວ້ທີ່ຫ້ອງຄັງທີ່ເກັບເຄື່ອງໃຊ້ໃນການນະມັດສະການ ເເລະ ເປັນຂອງປະໂຣຫິດຜູ້ທີ່ເປັນຄົນຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ, ເເລະ ຄົນເຝົ້າປະຕູ, ເເລະນັກຮ້ອງຢູ່ເຮົາຈະບໍ່ເພີກເສີຍຕໍ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົົາ.

11

¹ຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອໄດ້ຈັບສະຫລາກກັນ ເພື່ອຈະເລືອກຄົນຫນຶ່ງໃນສິບໃຫ້ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ນະຄອນສັກສິດ, ແລະທີ່ເຫລືອອີກເກົ້າສ່ວນໃຫ້ໄປອາໄສໃນເມືອງອື່ນໆ.²ຈາກນັ້ນປະຊາຊົນກໍໄດ້ອວຍພອນຄົນທັງຫມົດທີ່ເຕັມໃຈສະເຫນີໂຕທີ່ຈະຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

³ເຫລົ່ານີ້ຄືເຈົ້າຫນ້າທີ່ແຂວງທັງຫລາຍທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ໃນເມືອງຕ່າງໆ ຂອງຢູດາ ທຸກຄົນກໍອາໄສຢູ່ໃນທີ່ດິນຂອງຕົນ, ລວມທັງພວກອິດສະຣາເອນບາງສ່ວນ, ພວກປະໂຣຫິດ, ພວກເລວີ, ພວກຄົນຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ, ແລະ ພວກເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງພວກຄົນຮັບໃຊ້ໂຊໂລໂມນ.⁴ເຊື້ອສາຍບາງສ່ວນຂອງຢູດາຍກໍໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມທີ່ເປັນສົມບັດຂອງພວກເຂົາ. ປະຊາຊົນຈາກຢູດາຍລວມທັງ: ອາທາອີຢາລູກຂອງອຸດຊີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເຊກາຣິຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອາມາຣີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເຊຟາຕີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງມະຫາລາເລນ, ເຊື້ອສາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງເປເຣັດ.

⁵ມາອາເສອີຢາລູກຂອງບາຣຸກ ຜູ້ເປັນລູກຂອງໂຮເຊ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຮາຊາອີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອາດາອີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງໂຢອີອາຣິບ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເຊກາຣີຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຂອງເຊລາ.⁶ລູກທັງຫມົດຂອງເປເຣັດຜູ້ທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມີທັງຫມົດ 468 ຄົນ. ພວກເຂົາເປັນຄົນໂດດເດັ່ນ.

⁷ເຫລົ່ານີ້ແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງເບັນຢາມິນຄື: ສານລູລູກຂອງເມຊຸນລຳ, ຜູ້ເປັນລູກຂອງໂຢເອັດ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເປດາອີຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຂອງໂກລາອີຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຂອງມາອາເສອີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອິທິເອນ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເຢຊາອີຢາ,⁸ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕິດຕາມເຂົາ, ຄືກັບໄບ ແລະສານໄລ, ມີ 928 ຄົນ.⁹ໂຢເອນລູກຂອງຊີກະຣີເປັນຜູ້ດູແລຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ມີຢູດາລູກຂອງຮັດເສນູຢາເປັນຮອງຜູ້ປົກຄອງເມືອງ.

¹⁰ຈາກພວກປະໂຣຫິດຄື: ເຢດາອີຢາລູກຊາຍຂອງໂຢອີອາຣິບ, ແລະ ຢາກິນ,¹¹ເສຣາອີຢາລູກຊາຍຂອງຮິນກີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເມຊຸນລຳ, ຜູ້ເປັນລູກຂອງຊາດົກ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເມຣາອີຢົດ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອາຮີຕຸບ, ຫົວຫນ້າເຈົ້າຫນ້າທີ່ຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ,¹²ແລະ ພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກງານສຳລັບພຣວິຫານ ຈຳນວນ 822 ຄົນ, ພ້ອມດ້ວຍອາດາອີຢາລູກຂອງເຢໂຣຮາມ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເປລາລີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອາມຊີ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເຊກາຣີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງປັດຊູ ຜູ້ເປັນລູກຂອງມັນກີຢາ.

¹³ພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາເປັນຫົວຫນ້າຂອງຕະກູນ, ມີກຳລັງຄົນ 242 ຄົນ; ແລະ ອາມັດໄສລູກຂອງອາຊາເຣນ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອາຮະໄຊ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເມຊີນເລໂມດ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອິມເມ,¹⁴ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາຈຳນວນ 128; ເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ກ້າຫານໃນການຕໍ່ສູ້ ຜູ້ທີ່ເບິ່ງແຍງພວກເຂົາຄື ຊັບດີເອນ ລູກຊາຍຂອງ ຮັກເກໂດລິມ.

¹⁵ຈາກພວກເລວີ: ເຊມາອີຢາລູກຂອງຮັດຊຸບ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອາຊະຣີກຳ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຮາຊາບີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງບັນນີ,¹⁶ແລະຊັບເບທາຍກັບໂຢຊາບັດ, ຜູ້ຊຶ່ງມາຈາກພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເລວີ ແລະ ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມງານພາຍນອກພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁷ມັດຕານີຢາລູກຂອງມີກາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຊັບດີ, ຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງອາສັບ, ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເລີ່ມການຂອບພຣະຄຸນໃນການອະທິຖານ, ແລະ ບັກບຸກີຢາ, ຜູ້ເປັນທີສອງທ່າມກາງພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ແລະ ອັບດາລູກຂອງຊາມມູອາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງກາລານ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເຢດູທູນ.¹⁸ພວກເລວີທັງຫມົດໃນນະຄອນສັກສິດມີຈຳນວນ 284 ຄົນ.

¹⁹ຄົນເຝົ້າປະຕູຄື: ອັກກຸບ, ຕານໂມນ, ແລະ ພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ເຝົ້າລະວັງປະຕູທັງຫລາຍ, ມີຈຳນວນ 172 ຄົນ.²⁰ຄົນອິດສະຣາເອນ ແລະ ປະໂຣຫິດທັງຫລາຍ ແລະຄົນເລວີທັງຫລາຍທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນເມືອງທັງຫລາຍຂອງຢູດາ. ທຸກຄົນອາໄສຢູ່ໃນທີ່ດິນມໍລະດົກຂອງເຂົາ.²¹ຄົນເຮັດວຽກຂອງພຣະວິຫານອາໄສຢູ່ໃນໂອເຟນ, ແລະ ຊີຮາກັບກີຊະປາ ເປັນຄົນຄວບຄຸມຂອງພວກເຂົາ.

²²ຫົວຫນ້າຄົນເບິ່ງແຍງຄົນເລວີໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຄື ອຸດຊີລູກຂອງບານີ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຮາຊາບີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງມັດຕານີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງມີກາ, ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງອາສາບ, ພວກນັກຮ້ອງເບິ່ງແຍງງານໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.²³ພວກເຂົາຢູ່ໃຕ້ຄຳສັ່ງຂອງກະສັດ, ແລະ ມີຄຳສັ່ງຢ່າງຫນັກແຫນ້ນໃຫ້ກັບພວກນັກຮ້ອງເປັນປະຈຳວັນຕາມທີ່ຕ້ອງການ.²⁴ສ່ວນເປທາຮີຢາລູກຂອງເມເຊຊາເບັນ, ເຊື້ອສາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງເຊຣາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຢູດາ, ເປັນມະຫາດເລັກຢູ່ຂ້າງໆ ກະສັດໃນທຸກເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບປະຊາຊົນ.

²⁵ສ່ວນຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍ ແລະ ໄຮ່ນາທັງຫລາຍຂອງຫມູ່ບ້ານເຫລົ່ານັ້ນ, ປະຊາຊົນຂອງຢູດາບາງສ່ວນອາໄສໃນກີຣິອາດອາກບາ ແລະ ຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ, ແລະ ໃນດີໂບນ ແລະ ໃນຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ, ແລະ ໃນເຢກັບເຊເອນ ແລະຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ,²⁶ແລະ ໃນເຢຊູອາ, ໃນໂມລາດາ, ໃນເບັດເປເລັດ,²⁷ໃນຮາຊາຊູນອານ, ແລະ ໃນເບເອນເຊບາ ແລະ ໃນຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ.

²⁸ປະຊາຊົນບາງສ່ວນຂອງຢູດາອາໄສຢູ່ໃນຊິກລັກ, ໃນເມໂກນາ ແລະ ຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ,²⁹ໃນເອນຮິມໂມນ, ໂຊຣາ, ຢາຣະມຸດ,³⁰ຊາໂນອາ, ອາດຸນລຳ, ແລະ ໃນຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງທັງຫລາຍ ແລະ ໃນລາກິດ ໄຮ່ນາທັງຫລາຍຂອງເມືອງ ແລະ ອາເຊກາແລະຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງອາໄສຢູ່ຕັ້ງແຕ່ເບເອນເຊບາຈົນຮອດພູເຂົາຮິນໂນມ.³¹ປະຊາຊົນຂອງພວກເບັນຢາມິນໄດ້ອາໄສຕໍ່ຈາກເກບາ, ທີ່ມິກມາດ ແລະ ອາອີ, ທີ່ເບັດເອນ ແລະໃນຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ,³²ທີ່ອານາທົດ, ໂນບ, ອານານີຢາ,³³ຮາໂຊ, ຣາມາ, ກິດຕາອິມ,³⁴ຮາດິດ, ເຊບົວອິມ, ເນບັນລັດ,³⁵ໂລດ, ແລະ ໂອໂນ, ແລະໃນຮ່ອມພູຂອງພວກຊ່າງຝີມື.³⁶ບາງສ່ວນຂອງພວກເລວີຜູ້ທີ່ອາໄສໃນຢູດາ ຖືກກຳນົດໃຫ້ຢູ່ກັບປະຊາຊົນຂອງພວກເບັນຢາມິນ.

12

¹ຕໍ່ໄປນີ້ພວກປະໂຣຫິດ ແລະ ພວກເລວີທີ່ຂຶ້ນມາພ້ອມກັບເຊຣຸບບາເບນ ລູກຂອງເຊອານຕີເອນ ແລະ ກັບເຢຊູອາຄື: ເສຣາອີຢາ, ເຢເຣມີຢາ, ເອຊະຣາ,²ອາມາຣິຢາ, ມັນລຸກ, ຮັດຕຸຊະ,³ເຊການີຢາ, ເຣຮຸມ, ແລະ ເມເຮໂມດ.

⁴ຍັງມີອິດໂດ, ກິນເນໂທອີ, ອາບີຢາ,⁵ມີຢາມິນ, ມາອາດີຢາ, ບີນກາ,⁶ເຊມາອີຢາ, ແລະ ໂຢອີອາຣິບ, ເຢດາອີຢາ,⁷ສານລູ, ອາມົກ, ຮິນກີຢາ, ແລະ ເຢດາອີຢາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນພວກຫົວຫນ້າຂອງປະໂຣຫິດ ແລະພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາໃນສະໄຫມຂອງເຢຊູອາ.

⁸ພວກເລວີ ຄື ເຢຊູອາ, ບິນນູອີ, ກາດມີເອນ, ເຊເຣບີຢາ, ຢູດາ, ແລະມັດຕານີຢາ, ຜູ້ທີ່ດູແລບົດເພງຂອບພຣະຄຸນ, ພ້ອມກັບຄະນະຂອງເຂົາ.⁹ບັກບຸກີຢາ ແລະ ອັນໂນ, ຄະນະຂອງເຂົາ, ໄດ້ຢືນຢູ່ກົງກັນຂ້າມພວກເຂົາລະຫວ່າງການປະຕິບັດງານ.

¹⁰ເຢຊູອາເປັນພໍ່ຂອງໂຢອີອາກິມ, ໂຢອີອາກິມເປັນພໍ່ຂອງເອລີອາຊິບ, ເອລີອາຊິບ, ເອລີອາຊິບເປັນພໍ່ຂອງໂຢອີອາດາ,¹¹ໂຢອີອາດາເປັນພໍ່ຂອງໂຢນາທານ ໂຢນາທານເປັນພໍ່ຂອງຢັດດູອາ.

¹²ໃນສະໄຫມຂອງໂຢອີອາກິມ ພວກນີ້ເປັນປະໂຣຫິດ, ເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນຕ່າງໆ ໄດ້ແກ່: ເມຣາອີຢາເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນເສຣາອີຢາ, ຮານານີຢາ ເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນເຢເຣມີຢາ,¹³ເມຊຸນລຳເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນເອຊະຣາ, ເຢໂຮຮານານເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນອາມາຣີຢາ,¹⁴ໂຢນາທານເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນມັນລູກີ, ໂຢເຊັບເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນເຊບານີຢາ.

¹⁵ອັດນາເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນຮາຣິມ, ເຮນໄກເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນເມຣາອີໂຢດ,¹⁶ເຊກາຣີຢາເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນອິດໂດ, ເມຊຸນລຳເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນກິນເນໂທນ, ແລະ¹⁷ຊີກະຣີເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນອາບີຢາ, ຂອງມີນີອາມິນ. ປີນໄຕເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນໂມອາດີຢາ.¹⁸ຊາມມູອາເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນບີນກາ, ເຢໂຮນາທານເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນເຊມາອີຢາ,¹⁹ມັດເຕໄນເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນໂຢອີອາຣິບ, ອຸດຊີເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນເຢດາອີຢາ,²⁰ກັນໄລເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນສານໄລ, ເອເບເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນອາມົກ,²¹ຮາຊາບີຢາເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນຮິນກີຢາ, ແລະ ເນທາເນນເປັນຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນເຢດາອີຢາ.

²²ໃນສະໄຫມຂອງເອລີອາຊິບ, ພວກເລວີຕະກຸນຕ່າງໆ ຄື ຕະກຸນເອລີອາຊິບ, ໂຢອີອາດາ, ໂຢນາທານ, ແລະ ຢັດດູອາໄດ້ຮັບການບັນທຶກໄວ້ວ່າເປັນຫົວຫນ້າຂອງຕະກຸນຕ່າງໆ ແລະບັນດາປະໂຣຫິດມີການບັນທຶກໄວ້ລະຫວ່າງສະໄຫມຂອງກະສັດດາຣິອຸດຊາວເປີເຊຍ.²³ເຫລົ່າເຊື້ອຊາດຂອງເລວີ, ຜູ້ນຳຂອງຕະກຸນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບການບັນທຶກໄວ້ໃນບັນດາຫນັງສືປະຈຳປີ ຈົນຮອດສະໄຫມຂອງໂຢນາທານລູກຂອງເອລີອາຊິບ.

²⁴ຜູ້ນຳຂອງພວກເລວີຄື ຮາຊາບີຢາ, ເຊເຣບີຢາ, ແລະ ເຢຊູອາລູກຊາຍກາດມີເອນ, ແລະ ຄະນະຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ຢືນຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບພວກເຂົາທີ່ຖວາຍຄຳສັນລະເສີນ ແລະ ຄຳຂອບພຣະຄຸນ, ການຕອບສະຫນອງລະຫວ່າງກັນຕອນຕໍ່ຕອນ ເພື່ອປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງດາວິດ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁵ມັດຕານີຢາ, ບັກບຸກີຢາ, ໂອບາດີຢາ, ເມຊຸນລຳ, ຕານໂມນ, ແລະ ອັກກຸບ ເປັນຄົນເຝົ້າປະຕູ.²⁶ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຮັບໃຊ້ຢູ່ໃນສະໄຫມຂອງໂຢອີອາກິມລູກຂອງເຢຊູອາ ຜູ້ເປັນລູກໂຢຊາດັກ, ແລະ ໃນສະໄຫມຂອງເນຫາມີຢາ ກັບສະໄຫມຂອງເອຊະຣາຜູ້ທີ່ເປັນປະໂຣຫິດ ແລະ ທັງເປັນຜູ້ທີ່ຊ່ຽວຊານພຣະບັນຍັດຂອງຢີວ.

²⁷ໃນການເຮັດພິທີມອບຖວາຍກຳແພງເຢຣູຊາເລັມ, ພວກປະຊາຊົນໄດ້ຊອກຫາບັນດາຄົນເຜົ່າເລວີ, ຕາມທີ່ພວກເຂົາໃຊ້ຊີວິດຢູ່, ເພື່ອຈະນຳພວກເຂົາກັບມານະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອສະຫລອງການມອບຖວາຍດ້ວຍຄວາມຍິນດີ, ດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ ແລະ ດ້ວຍການຮ້ອງເພງ, ພ້ອມດ້ວຍສຽງແສ່ງ, ແລະສຽງພິນ.²⁸ພວກຄະນະນັກຮ້ອງລວມມາຈາກບໍລິເວນຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະມາຈາກຫມູ່ບ້ານຕ່າງໆ ຂອງຊາວເນໂຕຟາ.

²⁹ພວກເຂົາມາຈາກເມືອງເບັດກິນການແລະ ຈາກເຂດເກບາ ແລະ ຈາກອາຊະມາເວດ, ເພາະວ່າພວກນັກຮ້ອງໄດ້ສ້າງຫມູ່ບ້ານສຳລັບພວກເຂົາເອງຮອບໆນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.³⁰ພວກປະໂຣຫິດ ແລະ ຊາວເລວີໄດ້ຊຳລະລ້າງຕົນເອງ, ປະຊາຊົນ, ປະຕູເມືອງ, ແລະກຳແພງໃຫ້ບໍຣິສຸດ.

³¹ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ໃຫ້ຜູ້ນຳຂອງຢູດາຂຶ້ນເທິງກຳແພງ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຄະນະນັກຮ້ອງສອງຄະນະໃຫຍ່ເປັນຜູ້ກ່າວຂອບພຣະຄຸນ, ຄະນະຫນຶ່ງໄດ້ຍ່າງໄປທາງຂົວເທິງກຳແພງໄປຫາປະຕູກອງຂີ້ເຫຍື່ອ.

³²ໂຮຊາອີຢາ ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຜູ້ນຳຢູດາຍ່າງນຳພວກເຂົາ,³³ແລະ ຫລັງຈາກມີຄົນຍ່າງນຳພວກເຂົາໄປ ຄື ອາຊາຣີຢາ, ເອຊະຣາ, ເມຊຸນລຳ,³⁴ຢູດາ, ເບັນຢາມິນ, ເຊມາອີຢາ, ແລະ ເຢເຣມີຢາ.³⁵ແລະ ບາງຄົນທີ່ເປັນລູກຂອງພວກປະໂລຫິດພ້ອມດ້ວຍ ເຊກາຣີຢາ, ລູກຂອງໂຢນາທານ ຜູ້ເປັນລູກຂອງ ເຊມາອີຢາ ລູກຂອງມັດຕານີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງ ມີກາອີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຊັກກູເຣ ຜູ້ເປັນລູກຂອງອາສັບ.

³⁶ຍັງມີບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຊກາຣິຢາຕິດຕາມມາຄື ເຊມາອີຢາ, ອາຊາເຣນ, ມີລາໄລ, ກີລາໄລ, ມາໄອ, ເນທາເນນ, ຢູດາ, ແລະ ຮານານີ, ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງດົນຕຣີຕ່າງໆ ຂອງດາວິດຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເອຊະຣາໄດ້ຢູ່ທາງຫນ້າພວກເຂົາ.³⁷ຂ້າງປະຕູນ້ຳພຸ ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງຊື່ໄປຂຶ້ນຄັນໄດຂອງເມືອງແຫ່ງດາວິດ, ໂດຍທາງຄັນໄດໄປຫາກຳແພງເຫນືອພະຣາຊວັງຂອງດາວິດ, ໄປປະຕູນ້ຳທາງທິດຕາເວັນອອກ.

³⁸ຄະນະນັກຮ້ອງອີກຄະນະຫນຶ່ງທີ່ເປັນຜູ້ກ່າວຄຳຂອບພຣະຄຸນໄດ້ຍ່າງໄປອີກທາງຫນຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້ານຳພວກເຂົາໄປເທິງກຳແພງພ້ອມກັບປະຊາຊົນ, ເຄິ່ງຫນຶ່ງເຫນືອຫໍຄອຍເຕົາໄຟ, ໄປຮອດກຳແພງກວ້າງ,³⁹ແລະ ຈາກທີ່ນັ້ນໄປປະຕູແຫ່ງເອຟຣາອິມ, ແລະ ທາງປະຕູເກົ່າ, ແລະທາງປະຕູປາ, ແລະ ຫໍຄອຍຮານາເນນ, ແລະຫໍຄອຍຂອງຄົນຫນຶ່ງຮ້ອຍ, ໄປຮອດປະຕູແກະ, ແລະ ພວກເຂົາຢຸດຢູ່ບ່ອນປະຕູແຫ່ງຍາມ.

⁴⁰ຄະນະນັກຮ້ອງທັງສອງຄະນະທີ່ກ່າວຄຳຂອບພຣະຄຸນໄດ້ເຂົ້າປະຈຳທີ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ເຂົ້າປະຈຳທີ່ຄືກັນພ້ອມດ້ວຍເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງພວກເຈົ້າຫນ້າທີ່ຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ.⁴¹ແລ້ວພວກປະໂຣຫິດກໍໄດ້ເຂົ້າປະຈຳທີ່ພ້ອມດ້ວຍແກໄດ້ແກ່: ເອລີອາກິມ, ມາອາເສອີຢາ, ມີນີອາມິນ, ມີກາອີຢາ, ເອລີໂອນາຍ, ເຊກາຣີຢາ, ແລະຮານານີຢາ,⁴²ແລະພ້ອມດ້ວຍມາອາເສອີຢາ, ເຊມາອີຢາ, ເອເລອາຊາ, ອຸດຊີ, ເຢໂຮຮານານ, ມັນກີຢາ, ເອລາມ, ແລະເອເຊ, ແລະ ຄະນະນັກຮ້ອງໄດ້ຮ້ອງເພງ ແລະ ເຢຊະຣາຮີຢາເປັນຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາ.

⁴³ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຖວາຍສັດບູຊາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນວັນນັ້ນ ແລະຊົມຊື່ນຍິນດີ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຊົມຊື່ນຍິນດີ. ດ້ວຍຄວາມເບີກບານໃຈ ພວກຜູ້ຍິງແລະເດັກນ້ອຍ. ກໍຍິນດີນຳ ແລະຄວາມສຸກຂອງເຢຣູຊາເລັມກໍໄດ້ຍິນໄປໄກ.

⁴⁴ໃນມື້ນັ້ນ ເຂົາແຕ່ງຕັ້ງພວກຜູ້ຊາຍໃຫ້ເບິ່ງແຍງຫ້ອງເກັບເຄື່ອງສຳລັບຂອງຖວາຍຕ່າງໆ, ຜົນທຳອິດຕ່າງໆ, ແລະລວບລວມໃຫ້ເປັນໄປຕາມສັດສ່ວນກຳນົດໄວ້ໃນບັນຍັດສຳລັບພວກປະໂຣຫິດພວກເລວີ ແຕ່ລະຄົນໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ໄປເຮັດວຽກຢູ່ທົ່ງນາໃກ້ເມືອງຕ່າງໆ. ສ່ວນຢູດາຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ພວກປະໂຣຫິດ ແລະ ພວກເລວີຜູ້ທີ່ຢືນຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາທັງຫລາຍ.⁴⁵ພວກເຂົາໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ໃນການຮັບໃຊ້ເພື່ອການຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ແລະ ພວກນັກຮ້ອງແລະຄົນເຝົ້າປະຕູກໍເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນໃນການຮັບໃຊ້ຕາມຄຳສັ່ງ, ຂອງດາວິດ ແລະຂອງໂຊໂລໂມນລູກຂອງທ່ານ.

⁴⁶ເປັນເວລາດົນມາແລ້ວ, ໃນສະໄຫມຂອງດາວິດ ແລະອາສັບ, ມີຜູ້ຄວບຄຸມເບິ່ງແຍງຄະນະນັກຮ້ອງ, ແລະ ມີເພງສັນລະເສີນ ແລະ ຂອບພ ຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ.⁴⁷ໃນສະໄຫມຂອງເຊຣຸບບາເບນ ແລະ ໃນສະໄຫມຂອງເນເຫມີຢາ, ອິດສະຣາເອນທັງປວງໄດເແບ່ງປັນປະຈຳແກ່ພວກນັກຮ້ອງ, ແລະພວກຄົນເຝົ້າປະຕູ ແລະ ເຂົາໄດ້ປັນສ່ວນຂອງພວກເລວີ, ໄວ້ຕ່າງຫາກ ແລະ ພວກເລວີໄດ້ປັນສ່ວນສຳລັບເຊື້້ອຊາດຂອງອາໂຣນໄວ້ຕ່າງຫາກ.

13

¹ໃນວັນນັ້ນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ອ່ານຫນັງສືຂອງໂມເຊໃຫ້ພວກອິດສະຣາເອນໄດ້ຍິນ. ມີການພົບວ່າໃນຫນັງສືນັ້ນໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າບໍ່ຄວນໃຫ້ຄົນອຳໂມນ ຫລື ຄົນໂມອາບເຂົ້າມາໃນຊຸມຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫລອດໄປ.²ນີ້ເປັນເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມາຫາພວກອິດສະຣາເອນພ້ອມດ້ວຍອາຫານ ແລະ ດ້ວຍນ້ຳ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຈ້າງບາລາອາມໃຫ້ມາສາບແຊ່ງພວກອິດສະຣາເອນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ປ່ຽນຄຳສາບເເຊງໃຫ້ເປັນຄຳອວຍພອນ.³ເມື່ອທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນກົດຫມາຍ, ພວກເຂົາໄດ້ເເຍກພວກອິດສະຣາເອນອອກຈາກຄົນຕ່າງຊາດທຸກຄົນ.

⁴ສ່ວນກ່ອນຫນ້ານີ້ ເອລີຢາຊິບປະໂຣຫິດໄດ້ຮັບເເຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເບິ່ງຫ້ອງເກັບເຄື່ອງທັງຫລາຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ. ເຂົາກ່ຽວຂ້ອງກັບໂທບີຢາ.⁵ເອລີຢາຊິບໄດ້ຈັດຫ້ອງຂະຫນາດໃຫຍ່ໃຫ້ກັບໂທບີຢາ, ຊຶ່ງກ່ອນຫນ້ານີ້ຫ້ອງດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກເປັນບ່ອນເກັບເຄື່ອງຖະຫວາຍບູຊາ, ກຳຍານເຄື່ອງຫອມ, ເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງໆ ເເລະ ຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງພືດຜົນເປັນເມັດເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່, ເເລະ ນ້ຳມັນ, ຊຶ່ງຖືກຈັດໄວ້ໃຫ້ສຳລັບພວກເລວີ, ພວກນັກຮ້ອງ, ເເລະ ພວກເບິ່ງເເຍງຮັກສາປະຕູ, ເເລະ ຂອງຖວາຍສຳລັບພວກປະໂຣຫິດ.

⁶ເເຕ່ທັງຫມົດນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢູໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ. ເພາະໃນປີທີສາມສິບສອງເເຫ່ງອາກຕາເຊັດ ທີ່ໄດ້ເປັນກະສັດຂອງນະຄອນບາບີໂລນນັ້ນ. ພາຍຫລັງມາຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບໄປລາຍງານຕໍ່ກະສັດ,⁷ເເລະ ຫລັງຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບໄປເຢຣູຊາເລັມ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຊຶ່ງເອລີຢາຊິບໄດ້ກະທຳໂດຍການໃຫ້ທີ່ບໍລິເວນຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເເກ່ໂທບີອາ.

⁸ຂ້ານ້ອຍຢາກຮ້າຍຫລາຍ ເເລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໂຍນເຄື່ອງເຮືອນທັງສິ່ງຂອງໂທບີຢາອອກຈາກຫ້ອງເກັບເຄື່ອງນັ້ນ.⁹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງເຂົາຊຳລະຫ້ອງເກັບຂອງທັງຫລາຍ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງໆ ຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືການຖວາຍທັນຍະບູຊາທັງຫລາຍ, ເເລະ ກຳຍານກັບເຂົ້າໄປໄວ້ໃນຫ້ອງເກັບເຄື່ອງຂອງເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁰ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າສ່ວນຂອງພວກເລວີບໍ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ພວກເຂົາ, ເເລະ ພວກນັກຮ້ອງຜູ້ໄດ້ເຮັດວຽກໄດ້ຫນີກັບ, ໄປຍັງທົ່ງນາຂອງພວກເຂົາ,¹¹ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຕໍ່ວ່າພວກຂ້າຣາຊການ ເເລະ ເວົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຖືກລະເລີຍ? ຂ້ານ້ອຍໄດ້ລວບລວມພວກເຂົົາ ເເລະ ຕັ້ງພວກເຂົາຕາມຕຳເເຫນ່ງຂອງພວກເຂົາ.

¹²ຈາກນັ້ນພວກ ຢູດາທັງຫມົດໄດ້ນຳຄັງຂອງພືດ, ຜົນເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ເເລະ ນ້ຳມັນມາໄວ້ໃນຫ້ອງເກັບເຄື່ອງ.¹³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເເຕ່ງຕັ້ງຜູ້ດູເເລຫ້ອງເກັບເຄື່ອງຄື ເຊເລມີຢາປະໂຣຫິດ ເເລະ ຊາດົກ ຜູ້ເປັນທຳມະຈານ, ເເລະ ຈາກພວກເລວີ, ຄືເປດາອີຢາ. ຖັດມາຈາກພວກເຂົາຄືຮານານລູກຊາຍຂອງສັກກູເຣຜູ້ເປັນລູກຂອງມັດຕານີຢາ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຖືກນັບໄດ້ວ່າໄວ້ໃຈໄດ້. ຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາຄືການເເຈກຢາຍສິ່ງຂອງຕ່າງໆ ໃຫ້ເເກ່ພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ.¹⁴ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງລະນຶກຄິດເຖິງຂ້ານ້ອຍກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້, ເເລະ ຂໍຢ່າຊົງລົບລ້າງການກະທຳດີທັງຫລາຍທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດເພື່ອພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ເເລະ ການປະຕິບັດຮັບໃຊ້ນັ້ນ.

¹⁵ໃນເວລານັ້ນ ໃນຢູດາຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນປະຊາຊົນບີບນ້ຳອະງຸ່ນໃນວັນສະບາໂຕ ເເລະ ນຳກອງເຂົ້າບັນທຸກໃສ່ຫລັງລາທັງຫລາຍ, ເເລະເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ຜົນອະງຸ່ນ, ຜົນຫມາກເດື່ອ, ເເລະເຄື່ອງເປັນເມັດທຸກປະເພດ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ນຳເຂົ້າມາໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມໃນວັນສະບາໂຕ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທັກທ້ວງພວກເຂົາທີ່ກຳລັງຊື້ຂາຍອາຫານໃນວັນນັ້ນ.

¹⁶ຜູ້ຊາຍຈາກໄທຣະ ທີ່ຢູ່ອາໄສໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ນຳປາ ເເລະ ສິນຄ້າທຸກປະເພດເຂົ້າມາ, ເເລະ ພວກເຂົາໄດ້ຂາຍສິນຄ້າເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຢູດາ ເເລະ ກັບປະຊາຊົນໃນເມືອງນັ້ນໃນວັນສະບາໂຕ!¹⁷ຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າຜູ້ນຳຂອງພວກຢູດາ, "ພວກເຈົ້າກຳລັງເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຫຍັງກັນ, ເປັນການລົບລູ່ວັນສະບາໂຕບໍ?¹⁸ບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າທັງຫລາຍເຮັດເເນວນີ້ບໍ? ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ນຳສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທັງຫມົດນີ້ມາໃຫ້ເຮົາ ເເລະເມືອງນີ້ບໍ? ບັດນີ້ພວກເຈົ້າກຳລັງນຳພຣະພິໂລດທີ່ເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນມາໃຫ້ພວກອິດສະຣາເອນໂດຍການຫມິ່ນປະຫມາດວັນສະບາໂຕ."

¹⁹ທັນທີທີ່ມືດລົງ ທີ່ປະຕູເມືອງທັງຫລາຍກ່ອນວັນສະບາໂຕ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງໃຫ້ປິດປະຕູທັງຫລາຍ ເເລະ ບໍ່ໃຫ້ເປີດອີກຈົນກວ່າຈະພົ້ນວັນສະບາໂຕ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງຄົນໃຊ້ບາງຄົນຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ປະຕູເມືອງທັງຫລາຍ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ໃຫ້ສຳພາລະສິ່ງຂອງໃດໆ ສາມາດນຳເຂົ້າມາໃນວັນສະບາໂຕ.²⁰ພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍ ເເລະ ພວກຂາຍສິນຄ້າທຸກຊະນິດຕ້ອງພັກນອນນອກກຸງເຢຣູຊາເລັມຄືນຫນຶ່ງຫລືສອງຄືນ.

²¹ເເຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຕືອນພວກເຂົາ, "ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າພັກນອນນອກກຳເເພງເມືອງ? ຖ້າພວກເຈົ້າເຮັດອີກ, ເຮົາຈະຈັບພວກເຈົ້າ! "ຕັ້ງເເຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາພວກເຂົາບໍໄດ້ມາໃນວັນສະບາໂຕອີກ.²²ຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັ່ງພວກເລວີໃຫ້ຊຳລະຕົວພວກເຂົາເອງ, ເເລະ ມາ ແລະ ຮັກສາປະຕູທັງຫລາຍເພື່ອຮັກສາວັນສະບາໂຕໃຫ້ບໍຣິສຸດ. ຂ້າເເຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍສຳລັບເລື່ອງນີ້ດ້ວຍ ເເລະ ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍ ເພາະພັນທະສັນຍາທີ່ຫມັ້ນຄົງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ.

²³ເວລານັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພວກຢິວເເຕ່ງງານກັບຍິງຄົນອາຊະໂດດ, ຄົນອຳໂມນ, ເເລະຄົນໂມອາບ.²⁴ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ເວົ້າພາສາອາຊະໂດດ. ບໍ່ມີໃຜເວົ້າພາສາຢູດາໄດ້, ເເຕ່ເວົ້າໄດ້ເເຕ່ພາສາຂອງພວກເຂົາເເຕ່ລະພວກເທົ່ານັ້ນ.

²⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂັດເເຍ່ງນຳພວກເຂົາ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເເຊ່ງດ່າພວກເຂົາ, ເເລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕີພວກເຂົາບາງຄົນ ເເລະ ໄດ້ດຶງຜົມຂອງພວກເຂົາ. ຂ້ານ້ອຍບັງຄັບໃຫ້ພວກເຂົາສາບານໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ, ດ້ວຍການເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້າທັງຫລາຍ ຈະບໍ່ຍົກລູກສາວທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ໃຫ້ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ຫລື ເອົາລູກສາວທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາມາໃຫ້ລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລື ເພື່ອຕົວພວກເຈົ້າເອງ.²⁶ຊາໂລໂມນກະສັດຂອງອິດສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບດ້ວຍເລື່ອງຜູ້ຍິງເຫລົ່ານີ້ບໍ? ທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊົນທີ່ມີກະສັດມີກະສັດອົງໃດເຫມືອນພະອົງ ເເລະ ພຣະເຈົ້າຂອງພະອົງ ເເລະພຣະເຈົ້າອົງທ່ຽງເເທ້ ພຣະອົງເປັນກະສັດຄອບຄອງເຫນືອອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ເເມ່ນວ່າຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນກໍຕາມ ບັນດາສະຫມົມຕ່າງຊາດທັງຫລາຍຂອງພະອົງເປັນເຫດໃຫ້ພະອົງເຮັດບາບ.²⁷ພວກເຮົາຄວນບໍທີ່ຈະຟັງຄຳພວກເຈົ້າ ເເລະ ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເເລະ ເຮັດການທໍລະຍົດຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໂດຍການຮ່ວມມືກັບຍິງຕ່າງຊາດທັງຫລາຍ?"

²⁸ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງໂຢນາດາ ຜູ້ເປັນລູກຂອງເອລີຢາຊິບປະໂຣຫິດໃຫຍ່ ເປັນລູກຊາຍຂອງສັນບາລັນ ຄົນໂຮໂຊນາອິມ. ດັ່ງນັ້ນຂ້ານອ້ຍຈຶ່ງໄດ້ດ່າສາບເເຊ່ງເຂົາ ໄລ່ໃຫ້ເຂົາໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ.²⁹ຂ້າເເຕ່ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມເປັນປະໂຣຫິດ, ເເລະ ຂອງພວກເລວີເປັນມົນທິນ.

³⁰ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊຳລະພວກເຂົາຈາກຕ່າງດ້າວທຸກສິ່ງ, ເເລະ ໄດ້ຕັ້ງຫນ້າທີ່ຂອງພວກປະໂຣຫິດ ເເລະ ພວກເລວີ, ເເຕ່ລະພວກໃນງານຂອງພວກເຂົາ.³¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈັດຫາຟືນຖວາຍຕາມເວລາທີ່ກຳນົດ ເເລະ ສຳລັບຜົນທຳອິດ. ຂ້າເເຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງລະລຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດໄປ.

ເອສະເທີ

1

¹ໃນຊ່ວງຣາຊະການຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ (ນີ້ຄືກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ ຜູ້ປົກຄອງຫລາຍກວ່າ 127 ແຂວງ, ຈາກແຂວງອິນເດັຽໄປໄກຈົນເຖິງເອທິໂອເປັຽ),²ໃນເວລານັ້ນກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ ຜູ້ປົກຄອງໄດ້ນັ່ງເທິງບັນລັງ ທີ່ປ້ອມປາການໃນເມືອງຊູຊາ.

³ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງຣາດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງປຣະທານງານລ້ຽງສະຫລອງແກ່ເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍ ແລະ ຜູ້ວ່າການທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງ. ກອງທັບຂອງເປີເຊັຽ ແລະ ເມເດັຽ, ບັນດາຂຸນນາງ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງຂອງແຂວງຕ່າງໆ ໄດ້ເຝົ້າຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ.⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະອົງແລະ ກຽດຕິຍົດສະງ່າຣາສີແຫ່ງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ເປັນເວລາຫລາຍວັນ, ຄື180ວັນ.

⁵ຈົນເຖິງວັນເຫລົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງ, ກະສັດໄດ້ຊົງປຣະທານງານລ້ຽງສະຫລອງຕໍ່ໄປອີກເຈັດວັນ. ແກ່ປະຊາຊົນທຸກຄົນໃນປ້ອມປາການຂອງເມືອງຊູຊາ, ຕັ້ງແຕ່ຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງຜູ້ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ງານລ້ຽງຈັດຂຶ້ນທີ່ລານໃນສວນທີ່ຣາຊະວັງຂອງກະສັດ.⁶ທີ່ລານໃນສວນນັ້ນໄດ້ຖືກຕົບແຕ່ງດ້ວຍມ່ານຜ້າຝ້າຍສີຂາວ ແລະສີມ່ວງ, ໂຍງດ້ວຍຜ້າລິນິນຢ່າງດີ ແລະ ຜ້າລິນິນສີມ່ວງ, ແຂວນເທິງຮ່ວງເງິນຈາກເສົາຫີນອ່ອນ. ອີກທັງມ້ານັ່ງຍາວທີ່່ເຮັດຈາກເງິນ ແລະ ທອງເທິງພື້ນລາດປູນຝັງຫີນແດງ, ຫີນອ່ອນ, ໄຂ່ມຸກ ແລະປູດ້ວຍຫີນສີຕ່າງໆ.

⁷ເຄື່ອງດື່ມກໍໃສ່ໃນຈອກທອງຄຳ. ແຕ່ລະຈອກມີເອກະລັກຄວາມຫລາກຫລາຍ ແລະ ລິນດ້ວຍເຫລົ້າອາງຸ່ນຂອງຣາດຊະວົງ ຢ່າງອີ່ມຫນຳສຳລານດ້ວຍໃຈອັນກວ້າງຂວາງຂອງກະສັດ.⁸ການດື່ມກໍເປັນໄປຕາມການບັນຊາດຳຣັດຂອງກະສັດ, "ຢ່າໃຫ້ມີການບັງຄັບໃດໆ." ກະສັດໄດ້ຊົງມີຄຳສັ່ງ ແກ່ຜູ້ວ່າການທຸກຄົນໃຫ້ຈັດຫາສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ແຂກປາຖນາ.

⁹ສ່ວນວ່າຣາຊີນີວາຊະຕີເອງກໍໄດ້ຊົງຈັດງານລ້ຽງແກ່ເຫລົ່າສະຕຣີ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຣາຊະວັງຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.¹⁰ໃນວັນທີເຈັດ, ເມື່ອຈິດໃຈຂອງກະສັດໄດ້ຊົງເບີກບານດ້ວຍເຫລົ້າອາງຸ່ນແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ ເມຮູມານ, ບີຊະທາ, ຮັກໂບນາ, ບິກທາ, ອາບາທາ, ເຊທາເຣ ແລະ ກາກກັດ (ຊາຍຕອນທັງເຈັດຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະອົງ),¹¹ໃຫ້ໄປທູນເຊີນພຣະຣາຊີນີວາຊະຕີມາພົບພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍມຸງກຸດຂອງນາງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງປາຖນາໃຫ້ປະຊາຊົນ ແລະ ບັນດາຂຸນນາງທັງຫລາຍໄດ້ຊື່ນຊົມໃນຄວາມງາມຂອງພຣະນາງ.

¹²ແຕ່ຣາຊີນີວາຊະຕີໄດ້ຊົງປະຕິເສດຄຳເຊີນຂອງກະສັດ ຊຶ່ງໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງໄປກັບຊາຍຕອນເຖິງພຣະນາງ. ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ຊົງພິໂຣດຫລາຍ; ເຮັດໃຫ້ຄວາມຄຽດຮ້າຍເກີດຂຶ້ນພາຍໃນພຣະອົງ.

¹³ດັ່ງນັ້ນພະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງໄປປຶກສາກັບຜູ້ຊຳນານໃນເລື່ອງຂອງກາລະເທສະ (ເພາະເປັນທຳນຽມປະຕິບັດຂອງກະສັດທີ່ມີຕໍ່ບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດຫມາຍ ແລະການພິພາກສາ).¹⁴ໃນຂະນະນັ້ນເຫລົ່າທີ່ປຶກສາທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບພຣະອົງຄືກາກເຊນາ, ເຊດຖາ, ອັດມາທາ, ຕາກຊິດ, ເມເຮັດ, ມາກເສນາ, ແລະ ເມມູການ, ເຈົ້ານາຍທັງເຈັດແຫ່ງເປີເຊັຽ ແລະເມເດັຽ. ພວກເຂົາສາມາດເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ, ແລະພວກເຂົາມີຕຳແຫນ່ງສູງສຸດໃນຣາຊະສຳນັກຂອງຣາຊະອານາຈັກ.¹⁵"ຕາມກົດຫມາຍແລ້ວຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດຕໍ່ການກະທຳຂອງພຣະຣາຊີນີວາຊະຕີ ເພາະນາງບໍ່ໄດ້ຊົງເຊື່ອຟັງຄຳບັນຊາຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ, ຊຶ່ງໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງຜ່ານເຫລົ່າຂ້າຣາຊະການເຖິງພຣະນາງ?"

¹⁶ເມມູການຈຶ່ງໄດ້ທູນຕໍ່ພຣະພັກກະສັດ ແລະເຫລົ່າຂ້າຣາຊະການທັງຫລາຍວ່າ, "ການກະທຳຂອງພຣະຣາຊີນີວາຊະຕີ ນັ້ນບໍ່ພຽງແຕ່ຜິດຕໍ່ກະສັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຜິດຕໍ່ຂ້າຣາຊະການທັງຫລາຍ ແລະ ຄົນທັງປວງຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນບັນດາແຂວງທັງຫມົດຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດດ້ວຍ.¹⁷ເພາະການກະທຳຂອງພຣະຣາຊີນີຈະໄດ້ຍິນໄປເຖິງສະຕຣີທຸກຄົນ. ນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ພວກນາງປະຕິເສດຕໍ່ຜົວຂອງພວກນາງຢ່າງປະຫມາດ. ພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ, 'ກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ພຣະຣາຊີນີວາຊະຕີເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງ, ແຕ່ພຣະນາງຊົງປະຕິເສດ'¹⁸ກ່ອນວັນນີ້ຈະສິ້ນສຸດລົງແລະ ກ່ອນທີ່ສະຕຣີຊັ້ນສູງໃນແຂວງຕ່າງໆ ແຫ່ງເປີເຊັຽ ແລະເມເດັຽ ຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ເຫມືອນກັບພຣະຣາຊີນີຈະຊົງກ່າວຢ່າງດຽວກັນກັບບັນດາຂ້າຣາຊະການຂອງກະສັດ. ຈະເປັນການດູຫມິ່ນ ແລະ ຄວາມຄຽດຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.

¹⁹ຫາກເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍກະສັດ, ໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງສານອອກໄປ ແລະ ໃຫ້ຂຽນໃນກົດຫມາຍຂອງເປີເຊັຽ ແລະເມເດັຽ, ຊຶ່ງບໍ່ສາມາດເພີກຖອນໄດ້ວ່າ, ນາງວາຊະຕີຈະຊົງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພົບພຣະອົງອີກ. ຂໍໃຫ້ກະສັດໄດ້ຊົງມອບຕຳແຫນ່ງພຣະຣາຊີນີຂອງນາງ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ອື່ນທີ່ເຫມາະສົມກວ່ານາງ.²⁰ເມື່ອກະສັດໄດ້ຊົງປະກາດສານອອກໄປທົ່ວຣາຊະອານາຈັກທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ເມຍທັງຫລາຍຈະຕ້ອງໃຫ້ກຽດແກ່ຜົວຂອງພວກນາງ, ບໍ່ເວັ້ນແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດເຖິງຜູ້ສຳຄັນທີ່ສຸດ."

²¹ກະສັດໄດ້ຊົງເຫັນຊອບ ແລະ ເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງເຫັນຊອບກັບຄຳແນະນຳນີ້, ແລະ ກະສັດໄດ້ຊົງເຮັດຕາມຄຳສະເຫນີຂອງເມມູການໄດ້ສະເຫນີ.²²ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງສານໄປຍັງແຂວງຕ່າງໆ, ແລະ ໄດ້ຊົງຂຽນເຖິງແຕ່ລະແຂວງຕາມແຕ່ລະໃນພາສາຂອງທີ່ນັ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຂຽນເຖິງແຕ່ລະຄົນຕາມພາສາຂອງເຂົາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງມີບັນຊາວ່າໃຫ້ຊາຍທຸກຄົນເປັນນາຍໃນຄົວເຮືອນຂອງເຂົາ. ສານນີ້ໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຕາມແຕ່ລະພາສາທົ່ວທັງຣາຊະອານາຈັກ.

2

¹ພາຍຫລັງເຫດການເຫລົ່ານີ້, ເມື່ຶອຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດໄດ້ງຽບລົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງພຣະນາງວາຊະຕີ ແລະສິ່ງທີ່ນາງໄດ້ກະທຳ. ພຣະອົງຍັງໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງ ສານທີ່ພຣະອົງປະກາດອອກໄປດ້ວຍເລື່ອງຂອງນາງ.²ຂະນະນັ້ນພວກຊາຍຫນຸ່ມຂອງກະສັດທີ່ບົວລະບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງຢູ່ໄດ້ທູນວ່າ, "ຂໍຊົງຕັ້ງຜູ້ແທນພຣະອົງ ເພື່ອຊອກຫາຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ງົດງາມທັງຫລາຍເຂົ້າມາ.

³ຂໍໃຫ້ກະສັດໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າຫນ້າທີ່ໃນທົ່ວທຸກແຂວງຂອງອານາຈັກນີ້, ເພື່ອລວບລວມຍິງສາວພົມມະຈັນທີ່ງົດງາມທັງຫມົດເຂົ້າມາໃນຮາເຣັມໃນປ້ອມປາການແຫ່ງເມືອງຊູຊາ. ໃຫ້ມາຢູ່ພາຍໃຕ້ການດູແລຂອງເຮໄກ, ຊາຍຕອນຂອງກະສັດ, ຜູ້ມີຫນ້າທີ່ໃນການດູແລພວກຜູ້ຍິງ, ແລະໃຫ້ເຂົາຈັດຕຽມເຄື່ອງສຳອາງສຳລັບຍິງເຫລົ່ານັ້ນ.⁴ໃຫ້ຍິງສາວທີ່ເປັນທີ່ພໍໃຈກະສັດໄດ້ຂຶ້ນເປັນພຣະຣາຊີນີແທນນາງວາຊະຕີ." ຄຳແນະນຳນີ້ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍກະສັດຫລາຍ, ແລະ ພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ.

⁵ໃນເວລານັ້ນມີຊາຍຊາວຢິວຄົນຫນຶ່ງໃນປ້ອມປາການແຫ່ງເມືອງຊູຊາຊື່ມໍເດໄກ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຢາອີ ຜູ້ເປັນລູກຂອງຊີເມອີ ລູກຂອງກີເຊ, ຄົນເບັນຢາມິນ.⁶ເຂົາໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ໃຫ້ອອກຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມພ້ອມກັບພວກຊະເລີຍຊຶ່ງໄດ້ຂັບໄລ່ໄປພ້ອມກັບເຢໂຮຍອາກິນ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາຍ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຂັບໄລ່ໄປ.

⁷ເຂົາຫວ່ງໃຍຕໍ່ຮາດາສາ, ຄືເອສະເທີລູກສາວຂອງລູງເຂົາ, ເພາະນາງບໍ່ມີທັງພໍ່ແລະແມ່. ຍິງສາວຄົນນີ້ມີຮູບຮ່າງ ງົດງາມ ແລະ ນ່າຮັກ. ມໍເດໄກໄດ້ຮັບນາງເປັນເຫມືອນລູກສາວຂອງເຂົາເອງ.

⁸ເມື່ອຄຳສັ່ງສານຂອງກະສັດຖືກປະກາດອອກໄປ, ມີຍິງສາວຫລາຍຄົນຖືກນຳມາທີ່ປ້ອມປາການຂອງເມືອງຊູຊາ. ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ການດູແລຂອງເຮໄກ. ເອສະເທີກໍໄດ້ຖືກພາເຂົ້າໄປຍັງຣາຊະວັງຂອງກະສັດເຊັ່ນກັນ ແລະ ຮັບການດູແລຈາກເຮໄກ, ຜູ້ດູແລຜູ້ຍິງທັງຫມົດ.⁹ຍິງສາວນັ້ນເປັນທີ່ພໍໃຈເຂົາ, ແລະ ນາງໄດ້ຮັບຄວາມກາຣຸນາຈາກເຂົາ. ເຂົາໄດ້ຈັດຕຽມເຄື່ອງສຳອາງ ແລະ ອາຫານໃຫ້ແກ່ນາງຢ່າງທັນທີ. ເຂົາຍັງໄດ້ຈັດຕັ້ງສາວໃຊ້ເຈັດຄົນໃຫ້ແກ່ນາງຈາກຣາຊະວັງຂອງກະສັດ, ແລະ ເຂົາໄດ້ຍ້າຍນາງພ້ອມທັງສາວໃຊ້ໄປຍັງສະຖານທີ ທີ່ດີທີ່ສຸດໃນເຮືອນຂອງແມ່ຍິງ.

¹⁰ເອສະເທີບໍ່ໄດ້ບອກເລົ່າໃຫ້ໃຜຟັງທັງສິ້ນວ່ານາງເປັນຊົນຊາດໃດ ຫລືເປັນຍາດພີ່ນ້ອງໃຜ, ເພາະມໍເດໄກໄດ້ບອກນາງເອົາໄວ້ວ່າບໍ່ໃຫ້ບອກໃຜ.¹¹ທຸກໆວັນມໍເດໄກຈະຢ່າງໄປມາຢູ່ທາງຫນ້າປະຕູທີ່ລານຂ້າງນອກເຮືອນຂອງແມ່ຍິງ, ເພື່ອຮັບຟັງເຖິງຄວາມເປັນຢູ່ຂອງເອສະເທີ, ແລະໃຫ້ຮູ້ວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບນາງແດ່.

¹²ເມື່ອເຖິງຜຽນຂອງຍິງສາວແຕ່ລະຄົນຈະຕ້ອງເຂົ້າໄປຫາກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ - ຕາມຂໍ້ບັງຄັບສຳລັບຍິງສາວ, ຄືແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຜ່ານການດູແລດ້ານຄວາມສວຍງາມໃຫ້ຄົບເປັນເວລາສິບສອງເດືອນ, ແລ້ວການຊະໂລມກາຍດ້ວຍນ້ຳມັນຫອມ ແລະ ສຳອາງເວລາຫົກເດືອນ -¹³ເມື່ອຍິງສາວແຕ່ລະຄົນເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ, ສິ່ງໃດທີ່ນາງປາຖນາຈະໄດ້ຮັບຈາກເຮືອນຂອງແມ່ຍິງ, ເພາະນາງສາມາດນຳເຂົ້າຍັງພຣະຣາຊວັງໄດ້.

¹⁴ໃນຊ່ວງເວລາຕອນແລງ ຍິງນັ້ນເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ, ແລະ ນາງກັບອອກມາໃນຕອນເຊົ້າໄປຍັງບ້ານຂອງແມ່ຍິງຫລັງທີສອງ, ແລະ ໃນການອາລັກຂາຂອງຊາອາຊະກາດ, ຊາຍຕອນຂອງກະສັດ, ຜູ້ດູແລນາງສະຫນົມທັງຫລາຍ. ຍິງນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ກັບອອກມານອກຈາກ ພຣະອົງຊົງພໍພຣະທັຍໃນຕົວນາງ ແລະ ໃຫ້ນາງກັບເຂົ້າໄປບົວລະບັດອີກຄັ້ງ.

¹⁵ບັດນີ້ເມື່ອເຖິງເວລາຂອງເອສະເທີ (ລູກສາວຂອງອາບີໄຮ, ລຸງຂອງມໍເດໄກ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບນາງໄປເປັນລູກສາວຂອງຕົນ) ເພື່ອເຂົ້າໄປບົວລະບັດກະສັດ, ນາງບໍ່ໄດ້ຮ້ອງຂໍສິ່ງໃດເລີຍ ເວັ້ນແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮໄກ ຊາຍຕອນຂອງກະສັດ, ໄດ້ແນະນຳແກ່ນາງ, ຕອນນີ້ເອສະເທີໄດ້ເປັນທີ່ຊື່ນຊອບຂອງທຸກຄົນທີ່ໄດ້ພົບເຫັນນາງ.¹⁶ເອສະເທີຖືກພາເຂົ້າໄປໃນພຣະຣາຊະວັງຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດໃນເດືອນທີສິບ, ຊຶ່ງເປັນເດືອນຂອງເຕເບັດຊຶ່ງເປັນປີທີເຈັດຂອງຣາຊະການຂອງພຣະອົງ

¹⁷ຫລາຍກ່ວາຍິງສາວຜູ້ອື່ນໆ, ເພິ່ນສວມມົງກຸດໃສ່ຫົວຂອງນາງໃຫ້ເປັນຣາຊີນີແທນຣາຊີນີວາຊະຕີ.¹⁸ແລ້ວກະສັດກໍຈັດງານກິນລ້ຽງຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງຂຶ້ນເພື່ອເປັນກຽດຕິຍົດແກ່ນາງເອສະເທີ ແລະໄດ້ເຊີນບັນດາຂ້າຣາຊະການພ້ອມທັງພວກບໍຣິຫານທຸກຄົນຂອງຕົນເຂົ້າມາຮ່ວມໃນງານນີ້ ເພິ່ນໄດ້ປະກາດໃຫ້ມື້ນັ້ນເປັນມື້ຢຸດພັກໃນທຸກໆແຂວງແລະເພິ່ນໄດ້ແຈກຂອງຂວັນໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນຢ່າງມີໃຈກ້ວາງຂວາງໃຫ້ສົມເປັນກະສັດ.

¹⁹ໃນຄັ້ງທີສອງເມື່ອມີການລວບລວມຍິງສາວພົມມະຈັນມາອີກ ມໍເດໄກກຳລັງນັ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູຂອງກະສັດ²⁰ເອສະເທີຍັງບໍ່ໄດ້ບອກໃຜດ້ວຍເລື່ອງຂອງນາງຫລືຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເພາະມໍເດໄກໄດ້ຄຸມນາງໄວ້ ນາງຍັງຄົງເຊື່ອຟັງແລະເຮັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງມໍເດໄກ ເຫມືອນເຊັ່ນທີ່ນາງເຄີຍເຊື່ອຟັງຕອນທີ່ເຂົາລ້ຽງດູນາງມາ²¹ໃນຄັ້ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ມໍເດໄກກຳລັງນັ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູຫນ້າວັງຂອງກະສັດ ນາຍທະຫານຍາມສອງຄົນຂອງກະສັດຄືບິກທານແລະເຕເຣເຊ ຜູ້ທີ່ເຝົ້າຍາມທີ່ປະຕູເກີດຄວາມຄຽດແຄ້ນແລະຫາທາງຈະທຳຮ້າຍກະສັດເຊເຊັດ

²²ເມື່ອເລື່ອງນີ້ໄດ້ເປີດເຜີຍແກ່ມໍເດໄກທ່ານໄດ້ນຳເລື່ອງນີ້ໄປບອກແກ່ພຣະຣາຊີນີເອສະເທີ ແລະເອສະເທີ ຈຶ່ງໄດ້ນຳໄປ ກາບທູນກະສັດໃນນາມຂອງມໍເດໄກ²³ເມື່ອເລື່ອງນີ້ໄດ້ຮັບການສອບສວນແລະຢືນຢັນ ທະຫານທັງສອງຈຶ່ງຖູກຈັບໄປປະຫານໂດຍການແຂວນຄໍທີ່ເທິງຫລັກໄມ້ເຫດການນີ້ໄດ້ຖູກຂຽນບັນທຶກໄວ້ໃນ ຫນັງສືຕໍ່ຫນ້າຂອງກະສັດ.

3

¹ຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານີ້ ກະສັດເຊເຊັດໄດ້ເລື່ອນຍົດໃຫ້ແກ່ ຮາມານ ລູກຊາຍຂອງຮາມເມດາທາເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຄົນອາກັກ ແລະຍົກເຂົາຂຶ້ນໃຫ້ນັ່ງໃນຕຳແຫນ່ງທີ່ມີອຳນາດເຫມືອນບັນດາຂ້າຣາຊະການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ²ມະຫາດເລັກທຸກຄົນຂອງກະສັດທີ່ຢູ່ປະຕູຂອງກະສັດຈະຄຸເຂົ່າລົງແລະກົ້ມກາບຣາມານ ຕາມທີ່ກະສັດໄດ້ບັນຊາໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດ ແຕ່ມໍເດໄກບໍ່ຍອມຄຸເຂົ່າຫລືເຮັດຄວາມເຄົາຣົບ.

³ແລ້ວພວກມະຫາດເລັກຂອງກະສັດຊຶ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູຂອງກະສັດເວົ້າກັບມໍເດໄກວ່າ "ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຂັດຂືນຄຳບັນຊາການຂອງກະສັດ?"⁴ພວກເຂົາໄດ້ບອກທ່ານວັນແລ້ວວັນເຫລົ່າແຕ່ທ່ານກໍຍັງປະຕິເສດທີ່ຈະເຮັດຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງພວກເຂົາ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງນຳເລື່ອງນີ້ໄປບອກກັບຣາມານເພື່ອເບິ່ງມໍເດໄກຍັງຂັດຂື່ນເຊັ່ນນັ້ນຫລືບໍ່ ເພາະທ່ານໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າທ່ານເປັນຄົນຢິວ.

⁵ເມື່ອຮາມານເຫັນວ່າມໍເດໄກບໍ່ໄດ້ຄຸເຂົ່າແລະກົ້ມກາບເຂົາ ຣາມານກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເດືອດແຄ້ນ.⁶ເຂົາຮູ້ສຶກເປັນການເສຍກຽດຕິຍົດຕໍ່ຄວາມຄິດທີ່ຈະຂ້າມໍເດໄກແຕ່ຜູ້ດຽວ ເພາະພວກມະຫາດເລັກຂອງກະສັດໄດ້ບອກເຂົາວ່າມໍເດໄກມາຈາກຊົນຊາດໃດ ຮາມານຕ້ອງການທີ່ຈະທຳຮ້າຍຊົນຊາດຢິວທັງຫມົດຄົນຂອງມໍເດໄກທີ່ຢູ່ທົ່ວທັງອານາຈັກຂອງອາສາອາເຮັບ.

⁷ໃນເດືອນທີຫນຶ່ງ (ຊິ່ງເປັນເດືອນນິຊານ), ໃນປີທີສິບສອງແຫ່ງຣາຊະການຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ, ຊຶ່ງເອີ້ນກັນວ່າປູຣິມ ຫລື ສະຫລາກຕໍ່ຫນ້າຮາມານເພື່ອຫາມື້ ແລະເດືອນ. ພວກເຂົາຈັບສະຫລາກໄປເລື້ອຍໆ ຈົນເຖິງສະຫລາກໄດ້ຕົກທີ່ເດືອນສິບສອງ (ຊຶ່ງເປັນເດືອນອາດາກ).

⁸ແລ້ວຮາມານໄດ້ທູນກະສັດອາຫາສຸເອຣັດວ່າ, "ໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງມີຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ກະແຈກກະຈາຍແຍກກັນຢູ່ໄປທົ່ວທຸກແຂວງ. ກົດຫມາຍຂອງພວກເຂົາແຕກຕ່າງຈາກກົດຫມາຍຂອງກະສັດ, ແລະ ຫາກປ່ອຍພວກເຂົາໄວ້ ກໍບໍ່ເກີດ ປະໂຫຍດອັນໃດຕໍ່ກະສັດ.⁹ຫາກເປັນທີ່ພໍໃຈກະສັດ, ຂໍພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ຂ້າພວກເຂົາເສຍ, ແລະ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະຖວາຍເງິນຈຳນວນຫນຶ່ງຫມື່ນຕະລັນ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບພຣະຣາຊກິດຂອງກະສັດ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເອົາໄປໃສ່ໄວ້ໃນພຣະຄັງຂອງກະສັດ."

¹⁰ແລ້ວກະສັດຈຶ່ງໄດ້ຖອດແຫວນກາປຣະທັບຈາກມືຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຮາມານລູກຊາຍຂອງຮາມເມດາທາ ຄົນອາກັກ, ສັດຕຣູຂອງຄົນຢິວ.¹¹ແລ້ວກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບຮາມານວ່າ, "ເຮົາຈະເບິ່ງເງິນນັ້ນໄດ້ກັບຄືນມາຍັງເຈົ້າ ແລະຄົນຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງໄປເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖນາເຖີດ."

¹²ແລ້ວໃນວັນທີສິບສາມ ຂອງເດືອນທີຫນຶ່ງ, ເສນາຂອງກະສັດຖືກຮ້ອງເຂົ້າໄປ, ແລະຂຽນປະກາດນັ້ນຕາມຄຳສັ່ງຂອງຮາມານທຸກຢ່າງ ເຖິງພວກຜູ້ປົກຄອງເມືອງຂອງກະສັດ, ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ທົ່ວທຸກແຂວງ ເຖິງເຈົ້ານາຍຂອງແຕ່ລະແຂວງ ແລະຄົນທັງປວງໃນແຂວງຕ່າງໆ ແລະ ເຖິງຂ້າຣາຊະການທຸກຄົນ, ເຖິງແຂວງທັງປວງໃນພາສາຂອງພວກເຂົາເອງ, ແລະ ເຖິງສານນີ້ໄດ້ຂຽນໂດຍນາມຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ ແລະ ປຣະທັບຕາດ້ວຍແຫວນຂອງພຣະອົງ.¹³ຜູ້ສົ່ງສານໄດ້ມອບສານເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍມື ໄປຍັງແຂວງທັງຫມົດຂອງກະສັດ, ເພື່ອສັງຫານ, ເພື່ອຂ້າ, ແລະທຳລາຍຄົນຢິວທັງຫມົດ, ຕັ້ງແຕ່ຄົນຫນຸ່ມຈົນເຖິງຄົນແກ່, ເດັກ ແລະແມ່ຍິງ, ພາຍໃນວັນດຽວນັ້ນ - ຄືວັນທີສິບສາມຂອງເດືອນທີສິບສອງ (ເຊິ່ງເປັນເດືອນອາດາກ) - ແລະ ຄອບຄອງເອົາຊັບສິນຂອງພວກເຂົາ.

¹⁴ສຳເນົາຂອງຈົດຫມາຍສານນັ້ນຖືກຕັ້ງເປັນກົດຫມາຍທົ່ວທຸກແຂວງ. ແລະປະກາດໃຫ້ຮູ້ກັນໂດຍທົ່ວໄປແກ່ທຸກຄົນໃນແຂວງນັ້ນ. ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຕຽມຕົວສຳລັບວັນນີ້.¹⁵ຜູ້ສົ່ງສານຮີບອອກໄປ ແລະ ເຮັດຕາມຮັບສັ່ງຂອງກະສັດ. ຈົດຫມາຍຍັງໄດ້ ປະກາດໄປຍັງໃນປ້ອມປາການແຫ່ງເມືອງຊູຊາດ້ວຍ. ກະສັດໄດ້ປຣະທັບລົງ ແລະ ຊົງດື່ມກັບຮາມານ, ແຕ່ຜູ້ຄົນໃນປ້ອມແຫ່ງເມືອງຊູຊາກຳລັງເກີດຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍ.

4

¹ເມື່ອມໍເດໄກໄດ້ຮູ້ທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ, ທ່ານກໍຈີກເສື້ອຜ້າຂອງທ່ານອອກ ແລະໃສ່ຜ້າກະສອບ ແລະໂຮຍຂີ້ເຖົ່າ, ທ່ານໄດ້ອອກໄປກາງເມືອງຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ຄ້ຳຄວນສຽງດັງດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນ.²ທ່ານໄດ້ຂຶ້ນໄປເຖິງແຕ່ປະຕູຂອງກະສັດເທົ່ານັ້ນ ເພາະໃຜກໍຕາມທີ່ໃສ່ຜ້າກະສອບຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອານຸຍາດໃຫ້ຜ່ານເຂົ້າໄປ.³ໃນທຸກແຂວງ, ທີ່ຈົດຫມາຍ ແລະຄຳບັນຊາຂອງກະສັດໄດ້ໄປເຖິງ ກໍເກີດຄວາມໂສກເສົ້າເສຍໃຈຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ ທ່າມກາງຄົນຢິວ, ມີການອົດອາຫານ, ການຮ້ອງໄຫ້, ແລະ ການຄ້ຳຄວນ. ມີຄົນຫລາກຫລາຍໃສ່ຜ້າກະສອບ ແລະໂຮຍຂີ້ເຖົ່າ.

⁴ເມື່ອພວກສາວໃຊ້ ແລະພວກນາງກຳນັນຂອງພຣະນາງເອສະເທີ ພວກນາງໄດ້ມາທູນເລື່ອງນີ້ກັບພຣະນາງ, ພຣະຣາຊີນີກໍຊົງກັງວົນໃຈຫລາຍ. ນາງຈຶ່ງສົ່ງເສື້ອຄຸມໄປໃຫ້ກັບມໍເດໄກ (ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ຖອດຜ້າກະສອບອອກ), ແຕ່ທ່ານປະຕິເສດບໍ່ຮັບເສື້ອຄຸມທີ່ນາງສົ່ງມາໃຫ້.⁵ດັ່ງນັ້ນນາງເອສະເທີ ຈຶ່ງຮ້ອງຮາທາດ, ຊາຍຕອນຂອງພຣະນາງ ຜູ້ທີ່ກະສັດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ມາບົວລະບັດຮັບໃຊ້ພຣະນາງ. ນາງໄດ້ສົ່ງເຂົາໄປຫາມໍເດໄກເພື່ອຖາມວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ ແລະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນເຮັດຫຍັງ.

⁶ດັ່ງນັ້ນ ຮາທາດຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປຫາມໍເດໄກທີ່ສີ່ແຍກຂອງກາງເມືອງ ດ້ານຫນ້າປະຕູຂອງກະສັດ⁷ມໍເດໄກໄດ້ລາຍງານເລື່ອງລາວທັງຫມົດທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເຂົາ, ແລະ ເລື່ອງຈຳນວນເງິນທັງຫມົດທີ່ຮາມານສັນຍາຖວາຍໃຫ້ແກ່ກະສັດເພື່ອເອົາໄປໃສ່ໃນຄັງຂອງພະອົງ, ເພື່ອຈະໄດ້ສັງຫານຊົນຊາດຢິວທັງຫມົດ.⁸ທ່ານຍັງໄດ້ມອບສຳເນົາຊອງຈົດຫມາຍເລື່ອງການທຳລາຍຊົນຊາດຢິວ ທີ່ສົ່ງໄປທົ່ວຊູຊາໃຫ້ກັບຊາຍຕອນ. ທ່ານເຮັດເຊັ່ນນີ້ຮາທາດຈະໄດ້ນຳໄປມອບໃຫ້ນາງເອສະເທີ ແລະທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ນາງຮັບຜິດຊອບເລື່ອງການເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ ເພື່ອອ້ອນວອນກະສັດຂໍຄວາມຊື່ນຊອບເມດຕາ, ແລະ ຂໍຮ້ອງແທນຊົນຊາດຂອງນາງ.

⁹ດັ່ງນັ້ນຮາທາດຈຶ່ງກັບໄປຫາເອສະເທີ ແລະໄດ້ທູນເລື່ອງທີ່ມໍເດໄກໄດ້ບອກມານັ້ນ.¹⁰ແລ້ວເອສະເທີກໍຝາກຄຳຂອງນາງໄປກັບເຂົາເຖິງມໍເດໄກ.¹¹ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້າຣາຊະການຂອງກະສັດ ແລະ ປະຊາຊົນທົ່ວທຸກແຂວງຮູ້ດີວ່າ ບໍ່ວ່າຊາຍ ຫລື ຍິງໃດທີ່ເຂົ້າໄປໃນເດີ່ນຊັ້ນໃນຂອງກະສັດໂດຍບໍ່ມີການຮັບສັ່ງມີກົດພຽງຂໍ້ດຽວເທົ່ານັ້ນຄື ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກປະຫານຊີວິດ ເວັ້ນແຕ່ຜູ້ທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງຍື່ນໄມ້ເທົ້າທອງຄຳເພື່ອໄວ້ຊີວິດຜູ້ນັ້ນ. ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຖືກຮ້ອງໃຫ້ເຂົ້າພົບກະສັດເປັນເວລາສາມສິບວັນແລ້ວ."¹²ດ້ວຍເຫດນັ້ນຮາທາດຈຶ່ງລາຍງານຄຳຂອງນາງເອສະເທີແກ່ມໍເດໄກ.

¹³ມໍເດໄກຈຶ່ງຝາກຂໍ້ຄວາມກັບໄປວ່າ: "ທ່ານຕ້ອງບໍ່ຄິດວ່າເຈົ້າ ຈະລອດພົ້ນຈາກການທຳລາຍຊົນຊາດຢິວທັງຫມົດເພາະທ່ານຢູ່ໃນ ຣາຊະວັງຂອງກະສັດນັ້ນ.¹⁴ຖ້າຫາກທ່ານຍັງມິດງຽບເຊັ່ນນີ້ຕໍ່ໄປ, ການຊ່ວຍເຫລືອ ແລະການຊ່ວຍກູ້ຂອງຊົນຊາດຢິວຄົງມາຈາກທີ່ອື່ນ, ແຕ່ທ່ານ ແລະ ຄອບຄົວຂອງທ່ານເອງກໍຕ້ອງພິນາດດ້ວຍເຊັ່ນດຽວກັນ. ບາງທີການທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຕຳແຫນ່ງຣາຊີນີນີ້ ກໍເພື່ອການນີ້ກໍເປັນໄດ້ ໃຜຈະຮູ້ໄດ້?"

¹⁵ແລ້ວນາງເອສະເທີຈຶ່ງສົ່ງຂໍ້ຄວາມໄປຫາມໍເດໄກວ່າ,¹⁶"ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານຈົ່ງໄປຮວບຮວມຊາວຢິວທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນຊູຊາ, ແລະ ຈົ່ງຖືສິນອົດອາຫານເພື່ຶອຂ້ານ້ອຍ. ຢ່າໄດ້ກິນ ຫລື ດື່ມເປັນເວລາສາມວັນສາມຄືນ. ຂ້ານ້ອຍ ແລະສາວໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຈະອົດອາຫານດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະໄປເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນການຜິດກົດຫມາຍກໍຕາມ, ແລະແມ່ນວ່າຂ້ອຍຕ້ອງພິນາດ, ຂ້ອຍກໍຈະພິນາດ."¹⁷ແລ້ວມໍເດໄກຈຶ່ງໄປເຮັດຕາມຄຳທີ່ນາງເອສະເທີຮັບສັ່ງໃຫ້ເຮັດ.

5

¹ຫລັງຈາກນັ້ນສາມວັນ, ນາງເອສະເທີຈຶ່ງໄດ້ນຸ່ງຊຸດພຣະຣາຊີນີ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າມາໃນເດີ່່່່່່ນຊັ້ນໃນຂອງກະສັດ ດ້ານຫນ້າຣາຊະວັງຂອງກະສັດ, ກະສັດຊົງປຣະທັບເທິງບັນລັງໃນພຣະຣາຊວັງ, ຊົງຫັນຫນ້າໄປທາງເຂົ້າຂອງພຣະຣາຊວັງ.²ເມື່ອກະສັດໄດ້ຫລຽວເຫັນພຣະຣາຊີນີເອສະເທີ ຢືນຢູ່ໃນເດີ່ນຫນ້າວັງ, ພຣະນາງກໍໄດ້ຮັບຄວາມອະນຸຍາດໃນທາງສາຍຕາຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງຍືນໄມ້ຄອນເທົ້າທອງຄຳໃນມືຂອງພຣະອົງໃຫ້ນາງເອສະເທີ. ດັ່ງນັ້ນນາງເອສະເທີ ກໍໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະ ແຕະທີ່ໄມ້ຄອນເທົ້າຂອງພຣະອົງນັ້ນ.

³ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຖາມນາງວ່າ, "ເຈົ້າປາຖນາສິ່ງໃດນໍ, ພຣະຣາຊີນີເອສະເທີ? ເຈົ້າປະສົງສິ່ງໃດ? ຫາກເຖິງເຄິ່ງອານາຈັກຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະໃຫ້ກັບເຈົ້າ."⁴ນາງເອສະເທີຈຶ່ງເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ, "ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍ ຊົງເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ, ຂໍພຣະອົງລົງມາ ພ້ອມຮາມານໃນວັນນີ້ທີ່ງານລ້ຽງສະຫລອງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ໃຫ້ກັບເຂົາ."

⁵ກະສັດຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ໄປນຳຮາມານມາໂດຍໄວ, ແລະ ເຮັດຕາມທີ່ເອສະເທີໄດ້ເວົ້າ. "ດັ່ງນັ້ນກະສັດ ແລະ ຮາມານກໍໄປງານລ້ຽງສະຫລອງທີ່ນາງເອສະເທີໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້.⁶ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງເຫຍັ້ນເຫລົ້າອາງຸ່ນໃນງານລ້ຽງສະຫລອງຢູ່ນັ້ນ, ກະສັດກໍໄດ້ຖາມນາງເອສະເທີວ່າ "ຄວາມປາຖນາຂອງເຈົ້າຄືສິ່ງໃດ? ເຮົາຈະປຣະທານໃຫ້ ເຈົ້າປະສົງສິ່ງໃດ? ເຖິງເຄິ່ງອານາຈັກ ເຮົາກໍຈະໃຫ້ເຈົ້າ."

⁷ນາງເອສະເທີຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, "ຄວາມປາຖນາ ແລະຄຳຮ້ອງຂໍຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນຄື,⁸ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ໂປດປານໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ ແລະເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍຂອງພະອົງທີ່ຈະມອບໃຫ້ຕາມຄວາມປາຖນາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ໃຫ້ກຽດແກ່ຄຳຂໍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ກໍຂໍເຊີນພຣະອົງ ແລະຮາມານຊົງມາຮ່ວມງານລ້ຽງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈັດຕຽມສຳລັບພຣະອົງໃນມື້ອື່ນ ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈະຕອບຄຳຖາມຂອງພຣະອົງ."

⁹ຮາມານກັບໄປມື້ນັ້ນດ້ວຍຄວາມດີໃຈ ແລະ ມີອາລົມດີ. ແຕ່ເມື່ອຮາມານເຫັນມໍເດໄກທີ່ຫນ້າປະຕູຂອງກະສັດ, ກໍເຫັນວ່າມໍເດໄກບໍ່ໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ຫລືຕົວສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານຕໍ່ຫນ້າເຂົາ, ຄວາມຄຽດຮ້າຍຕໍ່ມໍເດໄກກໍເກີດຂຶ້ນຢູ່ພາຍໃນເຂົາ.¹⁰ເຖິງຢ່າງໃດກໍດີ, ຮາມານໄດ້ຫ້າມໃຈຕົວເອງ ແລະ ກັບບ້ານຂອງເຂົາ. ແລ້ວຮາມານກໍສົ່ງຄົນໄປເຊີນສະຫາຍຂອງເຂົາມາ ແລະຮວມຕົວກັນພ້ອມທັງ ນາງເຊເຣເຊ ເມຍຂອງເຂົາ.¹¹ແລ້ວຮາມານກໍເລົ່າໃຫ້ພວກເຂົາຟັງເຖິງຄວາມຮັ່ງມີຂອງເຂົາ, ຈຳນວນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົາ, ແລະ ທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງເລື່ອນຕຳແຫນ່ງທັງຫລາຍຊຶ່ງກະສັດໄດ້ໃຫ້ກຽດຕິຍົດແກ່ເຂົາ, ແລະ ອຳນາດທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບເຫນືອຂ້າຣາຊະການ ແລະ ຂ້າຮັບໃຊ້ທັງປວງຂອງກະສັດ.

¹²ຮາມານໄດ້ກ່າວວ່າ "ພຣະຣາຊີນີເອສະເທີ ບໍ່ໄດ້ຊົງເຊີນຜູ້ໃດ ນອກຈາກຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໄປຮ່ວມສະຫລອງກັບກະສັດ. ໃນງານລ້ຽງທີ່ນາງໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ ມື້ອື່ນຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຍັງໄດ້ຮັບເຊີນໃຫ້ໄປອີກຄັ້ງພ້ອມດ້ວຍກະສັດ.¹³ແຕ່ທັງຫມົດນີ້ກໍບໍ່ມີຄ່າຫຍັງກັບຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າ, ຕາບໃດທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຍັງເຫັນມໍເດໄກຄົນຢິວຍັງນັ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູພຣະຣາຊະວັງຂອງກະສັດນັ້ນ."

¹⁴ແລ້ວເຊເຮເຊ ເມຍຂອງຮາມານກໍສະເຫນີຮາມານກັບສະຫາຍເຂົາວ່າ, "ໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງບ່ອນແຂວນຄໍສູງຊາວສອງແມັດ ແລະ ໃນຕອນເຊົ້າ ຈົ່ງທູນກະສັດເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົານຳມໍເດໄກໄປແຂວນຄໍທີ່ນັ້ນ. ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ໄປງານລ້ຽງສະຫລອງກັບກະສັດຢ່າງສະບາຍໃຈ." ຄຳສະເຫນີເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຮາມານ ແລະເຂົາຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງຄົນໄປເຮັດບ່ອນແຂວນຄໍຕຽມໄວ້.

6

¹ໃນຄືນນັ້ນກະສັດບໍ່ສາມາດນອນໄດ້. ພະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ຂ້າຮັບໃຊ້ນຳບັນທຶກລາຍງານໃນຣາຊະການຂອງພຣະອົງມາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ອ່ານອອກສຽງດັງໃຫ້ກະສັດຟັງ.²ໃນບັນທຶກນັ້ນພົບວ່າມີເຫດການທີ່ມໍເດໄກ ໄດ້ທູນເລື່ອງບິກທານາ ແລະ ເຕເຣເຊ, ຊາຍຕອນຂອງພຣະອົງສອງຄົນທີ່ໄດ້ເຝົ້າຍາມຕົງປະຕູຂອງກະສັດ ຊຶ່ງໄດ້ພະຍາຍາມວາງແຜນລອບສັງຫານກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ.³ກະສັດໄດ້ຖາມວ່າ, "ມໍເດໄກໄດ້ຮັບກຽດ ຫລືການຍ້ອງຍໍເປັນທີ່ຈົດຈຳໃດໆເພາະເລື່ອງນີ້ຫລືບໍ່?" ແລ້ວຂ້າຮັບໃຊ້ທີ່ໄດ້ບົວລະບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງຢູ່ ໄດ້ທູນຕອບວ່າ, "ຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງໃຫ້ເຂົາເລີຍ."

⁴ກະສັດກ່າວວ່າ, "ໃຜຢູ່ໃນເດີ່ນດ້ານຫນ້າ?" ຂະນະນັ້ນຮາມານໄດ້ເຂົ້າມາໃນເດີ່ນຂອງຣາຊະວັງຂອງກະສັດ ເພື່ອທູນພຣະອົງເລື່ອງທີ່ຈະນຳມໍເດໄກໄປແຂວນຄໍທີ່ບ່ອນແຂວນຄໍທີ່ເຂົາໄດ້ຈັດຕຽມເອົາໄວ້.⁵ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດໄດ້ທູນຕໍ່ພະອົງວ່າ, "ຮາມານກຳລັງຢູ່ທີ່ເດີ່ນດ້ານຫນ້າ." ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ບອກວ່າ, "ໃຫ້ເຂົາເຂົ້າມາ."⁶ເມື່ອຮາມານໄດ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ຊາຍທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຈາກກະສັດຄວນໄດ້ຮັບສິ່ງໃດເພື່ອໃຫ້ກຽດຕອບແທນການກະທຳຂອງເຂົາ?" ຮາມານໄດ້ຄິດຢູ່ໃນໃຈ, "ມີໃຜອີກທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານ ແລະກຽດຕິຍົດຈາກກະສັດຫລາຍໄປກວ່າຕົວຂ້ອຍ?"

⁷ຮາມານຈຶ່ງໄດ້ທູນຕໍ່ກະສັດວ່າ, "ສຳລັບຊາຍຜູ້ນັ້ນຊຶ່ງກະສັດໄດ້ຊົງໂປດປານ ແລະ ໃຫ້ກຽດແກ່ເຂົາ,⁸ຂໍໃຫ້ນຳເຄື່ອງເອ້ທີ່ກະສັດເຄີຍໃສ່ ແລະ ມ້າທີ່ພຣະອົງເຄີຍຂີ່ ແລະມົງກຸດທີ່ໃສ່ເທິງມ້ານັ້ນມາ.⁹ແລ້ວໃຫ້ເຂົາແຕ່ງຕົວດ້ວຍຊຸດຊົງ ແລະ ປຣະທານມ້າແກ່ຂ້າຣາຊະການສູງສຸດຂອງກະສັດ. ໃຫ້ພວກເຂົາແຕ່ງກາຍຊາຍຄົນນັ້ນຄືຜູ້ທີ່ກະສັດຊົງໂປດປານ ແລະໃຫ້ກຽດແກ່ເຂົາ, ໃຫ້ພວກເຂົາພາຊາຍຄົນນັ້ນນັ່ງເທິງມ້າ ແລະເດີນໄປຕາມທາງໃນເມືອງ. ໃຫ້ມີປະກາດນຳຫນ້າເຂົາວ່າ 'ນີ້ຄືຜູ້ທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງໂປດປານ ເຂົາກໍເປັນເຊັ່ນນີ້ແຫລະ!'"

¹⁰ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ກ່າວກັບຮາມານວ່າ, "ຈົ່ງຮີບໄປ, ນຳເອົາຊຸດຂອງເຮົາ ແລະ ມ້າມາເຫມືອນທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວມານັ້ນ, ແລະຈົ່ງເຮັດສິ່ງນັ້ນແກ່ມໍເດໄກ ຊາຍຊາວຢິວຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ທີ່ປະຕູຂອງກະສັດ. ຢ່າໃຫ້ຂາດໄປແມ່ນແຕ່ສິ່ງດຽວ ຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວມານັ້ນ."¹¹ແລ້ວຮາມານຈຶ່ງໄດ້ນຳຊຸດ ແລະ ມ້າມາ. ເຂົາໄດ້ໃສ່ຊຸດໃຫ້ກັບມໍເດໄກ ແລະ ໄດ້ພາເຂົານັ່ງເທິງມ້າ ແລະ ຜ່ານໄປກາງເມືອງ. ເຂົາໄດ້ຮ້ອງປະກາດນຳຫນ້າເຂົາວ່າ "ນີ້ຄືຜູ້ທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງໂປດປານ ເຂົາກໍເປັນເຊັ່ນນີ້ແຫລະ!"

¹²ມໍເດໄກໄດ້ກັບໄປທີ່ປະຕູຂອງກະສັດ. ແຕ່ຮາມານໄດ້ຮີບລຸກກັບໄປຍັງບ້ານຂອງເຂົາ, ເອົາຜ້າຄຸມຫົວຂອງຕົນ ແລະຮ້ອງຄຳຄວນ.¹³ຮາມານໄດ້ບອກທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ ເຊເນເຊເມຍຂອງເຂົາ ແລະ ພວກເພື່ອນຂອງເຂົາທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລ້ວຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂອງເຂົາຊຶ່ງເປັນຜູ້ມີສະຕິປັນຍາ ແລະເຊເຮເຊເມຍຂອງເຂົາ, ກໍໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, "ຫາກມໍເດໄກ, ຄືຄົນທີ່ທ່ານໄດ້ລົ້ມລົງຕໍ່ຫນ້າເຂົາຄືຊາວຢິວ, ທ່ານບໍ່ມີວັນຊະນະເຂົາແນ່ນອນ, ແຕ່ທ່ານຈະລົ້ມລົງ ແລະພ່າຍແພ້ຕໍ່ເຂົາ."¹⁴ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງໄດ້ເວົ້າກັນຢູ່ນັ້ນ, ທະຫານຂອງກະສັດໄດ້ມາເຖິງ. ພວກເຂົາໄດ້ຮີບຮັບຮາມານເພື່ອພາໄປຍັງງານລ້ຽງສະຫລອງທີ່ນາງເອສະເທີໄດ້ຊົງຈັດຕຽມໄວ້.

7

¹ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ໄປກັບຮາມານ ໄປຍັງງານລ້ຽງສະຫລອງຂອງພຣະຣາຊີນີເອສະເທີ.²ໃນວັນທີສອງນັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາໄດ້ ກຳລັງດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຢູ່ນັ້ນ, ກະສັດກໍໄດ້ຖາມນາງເອສະເທີວ່າ, "ຄຳຮ້ອງຂໍຂອງເຈົ້າຄືສິ່ງໃດ, ພະຣາຊີນີເອສະເທີ? ເຖິງເຄິ່ງອານາຈັກຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ."

³ແລ້ວພຣະຣາຊີນີເອສະເທີຈຶ່ງໄດ້ທູນຕອບວ່າ, "ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ຫາກຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ໂປດປານໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຫາກເປັນທີ່ພໍພະທັຍຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງໄວ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ - ນີ້ຄືຄຳຮ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍທູນຂໍຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົນຊາດຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ.⁴ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຖືກຂາຍ, ທັງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຖືກທຳລາຍ ຖືກຂ້າ, ແລະ ລ້າງຜານເຜົ່າພັນ. ຫາກພວກເຮົາຖືກຂາຍເພື່ອໄປເປັນທາດ ບໍ່ວ່າຜູ້ຊາຍ ຫລືຜູ້ຍິງ, ຂ້ານ້ອຍຄົງເກັບງຽບເອົາໄວ້, ແລະ ບໍ່ທຸກຮ້ອນແຕ່ຢ່າງໃດ ເພາະນັ້ນອາດຈະລົບກວນກະສັດ."⁵ແລ້ວກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ ຈຶ່ງໄດ້ຖາມພຣະຣາຊີນີເອສະເທີວ່າ, "ເຂົາຄືຜູ້ໃດ? ຄົນນັ້ນຢູ່ທີ່ໃດ ທີ່ຫົວໃຈຂອງເຂົາຊ່າງຄິດຮ້າຍຫຍັງເຊັ່ນນັ້ນ?"

⁶ເອສະເທີກາບທູນວ່າ, "ຊາຍຊົ່ວ ແລະ ສັດຕຣູນັ້ນຄືຮາມານ, ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຄົນນີ້!" ແລ້ວຮາມານກໍເກີດຄວາມຢ້ານຕໍ່ຫນ້າຂອງກະສັດ ແລະພຣະຣາຊີນີ.⁷ກະສັດກໍໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຈາກການດື່ມເຫລົ້າອາງຸ່ນທີ່ງານລ້ຽງສະຫລອງ ແລະໄດ້ອອກໄປທີ່ສວນຂອງຣາຊະວັງ, ແຕ່ຮາມານນັ້ນໄດ້ຄຸກເຂົ່າ ຮ້ອງຂໍຊີວິດຂອງເຂົາຈາກພຣະຣາຊີນີເອສະເທີ. ເຂົາຮູ້ແລ້ວວ່າກະສັດຊົງຕັດສິນໂທດເຂົາແລ້ວ.

⁸ເມື່ອກະສັດໄດ້ກັບມາຈາກສວນໃນພຣະຣາຊະວັງເຂົ້າມາໃນຫ້ອງທີ່ກຳລັງດື່ມເຫລົ້າອາງຸ່ນນັ້ນ. ຮາມານນັ້ນລົ້ມລົງຢູ່ທີ່ປຣະທັບ ບ່ອນທີ່ນາງເອສະເທີໄດ້ປຣະທັບຢູ່. ກະສັດໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ເຂົາຈະທຳຮ້າຍພຣະຣາຊີນີໃນບ້ານຂອງເຮົາບໍ?" ທັນທີທີ່ກະສັດໄດ້ເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນຈາກປາກຂອງພຣະອົງ, ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ເຂົ້າມາປິດຫນ້າຂອງຮາມານ.

⁹ແລ້ວຮັກໂບນາ, ຂ້າຣາຊະການຄົນຫນຶ່ງທີ່ບົວລະບັດພຣະອົງໄດ້ທູນວ່າ, "ມີບ່ອນແຂວນຄໍສູງຊາວສອງແມັດ ທີ່ຂ້າງບ້ານຂອງຮາມານ ເຂົາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຕຽມເອົາໄວ້ສຳລັບມໍເດໄກ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວປົກປ້ອງຊີວິດຂອງພະອົງ. "ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າວ່າ "ແຂວນເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນສາ."¹⁰ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍແຂວນຄໍຮາມານ ທີ່ບ່ອນແຂວນຄໍນັ້ນທີ່ເຂົາໄດ້ຕຽມເອົາໄວ້ໃຫ້ມໍເດໄກ. ແລ້ວຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງກະສັດກໍໄດ້ສະຫງົບລົງ.

8

¹ໃນວັນນັ້ນ ກະສັດອາຫາສຸເອຣັດໄດ້ມອບຊັບສິນຂອງຮາມານ, ສັດຕຣູຂອງພວກຢິວໃຫ້ແກ່ພຣະຣາຊີນີເອສະເທີ ແລະ ມໍເດໄກກໍໄດ້ເລີ່ມບົວລະບັດຮັບໃຊ້ກະສັດ, ເພາະນາງເອສະເທີໄດ້ທູນກະສັດວ່າ ມໍເດໄກກ່ຽວຂ້ອງກັບນາງຢ່າງໃດ.²ກະສັດໄດ້ເອົາແຫວນປຣະທັບຕາຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຍຶດຄືນມາຈາກຮາມານ, ແລະມອບໃຫ້ກັບມໍເດໄກ. ແລ້ວນາງເອສະເທີ ກໍໄດ້ແຕ່ຕັ້ງມໍເດໄກໃຫ້ເປັນຜູ້ດູແລເຫນືອຊັບສົມບັດຕ່າງໆ ຂອງຮາມານ.

³ແລ້ວນາງເອສະເທີກໍໄດ້ທູນກະສັດອີກຄັ້ງ. ນາງໄດ້ຫມູບຫນ້າລົງເທິງພື້ນ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ໃນຂະນະທີ່ນາງໄດ້ຊົງອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະອົງໃຫ້ຢຸດຕິແຜນການອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງຮາມານຄົນອາກັກ, ຊຶ່ງເປັນອຸບາຍຊົ່ວຮ້າຍ ທີ່ເຂົາໄດ້ວາງແຜນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຄົນຢິວ.⁴ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ຊົງຍື່ນໄມ້ຄ້ອນເທົ້າທອງຄຳຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ເອສະເທີ, ແລ້ວນາງກໍໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນຢືນຕໍ່ຫນ້າກະສັດ.

⁵ນາງໄດ້ທູນວ່າ, "ຫາກສິ່ງນີ້ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍກະສັດ, ແລະ ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ໂປດປານໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ, ຫາກຊົງເຫັນວ່າສິ່ງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງຕໍ່ກະສັດ, ແລະ ຫາກຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ໂປດປານໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ, ຂໍໄດ້ຊົງໃຫ້ມີການຂຽນເປັນທາງການເພື່ອຍົກເລີກສານທີ່ຂຽນໂດຍຮາມານລູກຊາຍຂອງຮາມເມດາທາ ຄົນອາກັກ, ຈົດຫມາຍທີ່ເຂົາໄດ້ຂຽນເພື່ອທຳລາຍຄົນຢິວທີ່ອາສັຍຢູ່ທົ່ວທຸກແຂວງຂອງກະສັດ.⁶ເພາະຂ້ານ້ອຍຈະສາມາດທົນເບິ່ງພັຍພິບັດທີ່ຈະເກີດແກ່ຄົນຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢ່າງໃດກັນ? ຂ້ານ້ອຍທົນເຫັນພວກຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກທຳລາຍໄດ້ຢ່າງໃດ?"

⁷ກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ ຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບພຣະຣາຊີນີເອສະເທີ ແລະ ມໍເດໄກຄົນຢິວວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາໄດ້ມອບບ້ານເຮືອນຂອງຮາມານໄວ້ແກ່ເອສະເທີແລ້ວ, ແລະ ເຮົາໄດ້ແຂວນຮາມານເທິງບ່ອນແຂວນຄໍເພາະເຂົາຄິດທີ່ຈະໂຈມຕີພວກຢິວ,⁸ຈົ່ງຂຽນປະກາດອີກສະບັບຫນຶ່ງສຳລັບຄົນຢິວໃນນາມຂອງກະສັດ ແລະປຣະທັບຕາດ້ວຍແຫວນຂອງກະສັດ. ເພາະປະກາດທີ່ໄດ້ຂຽນໄປແລ້ວນັ້ນໃນນາມຂອງກະສັດ ແລະປຣະທັບດ້ວຍແຫວນຕຣາຂອງກະສັດບໍ່ສາມາດເພີກຖອນໄດ້."

⁹ແລ້ວເລຂາທິການຂອງກະສັດກໍໄດ້ຖືກຮ້ອງເຂົ້າມາໃນເວລານັ້ນ, ໃນເດືອນທີສາມ, ຄືເດືອນຊີວານ, ໃນວັນທີຊາວສາມຂອງເດືອນນັ້ນ. ປະກາດກໍໄດ້ຂຽນຂຶ້ນຕາມມໍເດໄກໄດ້ບັນຊາກ່ຽວກັບພວກຢິວ. ເຖິງບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຂວງຕ່າງໆ, ເຖິງຂ້າຣາຊະການ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງເມືອງໃນແຂວງຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ໃນອິນເດັຽໄປຈົນເຖິງເອທິໂອເປັຽທັງຫມົດຈຳນວນ 127 ແຂວງ, ເຖິງທຸກແຂວງໃນພາສາຂຽນຂອງເຂົາ, ແລະ ເຖິງທຸກຄົນໃນພາສາຂອງເຂົາ ແລະເຖິງຄົນຢິວທຸກຄົນ ຂຽນໃນພາສາຂອງເຂົາ.

¹⁰ມໍເດໄກໄດ້ຂຽນໃນນາມຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ ແລະ ໄດ້ປຣະທັບຕຣາດ້ວຍຕຣາປຣະທັບຂອງກະສັດ. ເຂົາໄດ້ສົ່ງສານອອກໄປໂດຍຜູ້ສົ່ງສານມ້າໄວ ຊຶ່ງໃຊ້ສຳລັບຣາຊະການຂອງກະສັດ ເປັນມ້າທີ່ໄວທີ່ສຸດຈາກຄອກມ້າ.¹¹ກະສັດໄດ້ຊົງມີຄຳສັ່ງອານຸຍາດ ໃຫ້ຄົນຢິວໃນທຸກແຂວງຮວມຕົວກັນເພື່ອຕຽມພ້ອມປົກປ້ອງຊີວິດຂອງພວກເຂົາຄືໃຫ້ທຳລາຍ ໃຫ້ຂ້າ ແລະໃຫ້ສັງຫານກອງທັບໃດກໍຕາມຫລືໃຜກໍຕາມ, ໃນແຂວງໃດກໍຕາມທີ່ອາດຈະໂຈມຕີພວກເຂົາ ລວມທັງເດັກແລະຜູ້ຍິງ, ແລະ ໂຈນທີ່ຈະມາປຸ້ນເອົາຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາ.¹²ນີ້ຈະຕ້ອງມີຂໍ້ບັງຄັບໃຊ້ໃນທຸກແຂວງຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ, ຄືວັນທີສິບສາມຂອງເດືອນສິບສອງ ຄືເດືອນອາດານ.

¹³ສຳເນົາຂອງຄຳສັ່ງການນັ້ນໄດ້ອອກເປັນກົດຫມາຍ ແລະ ສົ່ງເປັນອອກແຈ້ງການເຖິງຜູ້ຄົນທັງຫມົດ. ພວກຢິວຈະຕ້ອງພ້ອມໃນວັນນັ້ນເພື່ອລ້າງແຄ້ນແກ່ສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ.¹⁴ແລ້ວຜູ້ສົ່ງສານກໍໄດ້ຮີບໄປ ຜູ້ປົກຄອງເມືອງຂອງກະສັດ. ພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປໂດຍປາສະຈາກຄວາມຊັກຊ້າ. ຄຳສັ່ງຂອງກະສັດໄດ້ອອກຈາກຣາຊະວັງໃນຊູຊາ.

¹⁵ຕໍ່ຫນ້າຂອງກະສັດ ມໍເດໄກໄດ້ສວມໃສ່ເສື້ອຂອງກະສັດເປັນເສື້ອສີຟ້າ ແລະສີຂາວ, ແລະໄດ້ສວມມົງກຸດທອງຄຳ ແລະເສື້ອຄຸມຜ້າປ່ານສີມ່ວງ, ແລ້ວຄົນໃນເມືອງຊູຊາຕ່າງກໍໄດ້ພາກັນໂຮ່ຮ້ອງຍິນດີ.¹⁶ພວກຢິວກໍເກີດຄວາມເບີກບານ ແລະ ຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ເປັນກຽດຕິຍົດ.¹⁷ໃນທຸກແຂວງ ແລະ ເມືອງຕ່າງໆ, ແລະ ຜູ້ປົກຄອງເມືອງໄປເຖິງ, ກໍໄດ້ເກີດຄວາມຊື່ນບານ ແລະ ຍິນດີທ່າມກາງພວກຄົນຢິວ, ມີການລ້ຽງສະຫລອງ ແລະວັນຢຸດພັກມີຄົນຢ່າງຫລວງຫລາຍຈາກແຜ່ນດິນຕ່າງໆ ໄດ້ກາຍເປັນຄົນຢິວ, ເພາະວ່າຄວາມຢ້ານຂອງຄົນຢິວໄດ້ຕົກຢູ່ເຫນືອພວກເຂົາ.

9

¹ບັດນີ້ໃນເດືອນທີສິບສອງ, ຄືເດືອນອາດານ, ໃນວັນທີສິບສາມ, ເມື່ອກົດຫມາຍຂອງກະສັດ ແລະ ຄຳສັ່ງກຳລັງຈະຖືກສົ່ງອອກໄປນັ້ນ, ໃນວັນທີ່ສັດຕຣູຂອງພວກຢິວໄດ້ຫວັງວ່າຈະມີອຳນາດເຫນືອພວກເຂົາ, ແຕ່ກັບກາຍເປັນພວກຢິວທີ່ໄດ້ມີອຳນາດເຫນືອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງພວກເຂົາ.²ພວກຢິວກໍໄດ້ມາລວມຕົວກັນໃນເມືອງຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາຕະຫລອດຈົນທົ່ວທຸກແຂວງຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ, ເພື່ອຂ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພະຍາຍາມນຳຄວາມຫາຍະນະມາໃຫ້ພວກເຂົາ. ບໍ່ມີໃຜຢືນຢັດຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາໄດ້, ເພາະຄວາມຢ້ານທີ່ມີຕໍ່ພວກຢິວໄດ້ຕົກຢູ່ນຳຄົນທັງປວງ.

³ບັນດາຂ້າຣາຊະການໃນແຂວງຕ່າງໆ, ພວກຜູ້ປົກຄອງແຂວງ, ພວກຂ້າຣາຊະການ ແລະ ຄົນທີ່ປະຕິບັດຣາຊະການຂອງກະສັດ, ໄດ້ຊ່ວຍພວກຢິວເພາະວ່າຄວາມຢ້ານຕໍ່ມໍເດໄກໄດ້ຕົກເຫນືອພວກເຂົາ.⁴ເພາະມໍເດໄກເປັນໃຫຍ່ໃນຣາຊະວັງຂອງກະສັດ, ແລະ ຊື່ສຽງຂອງເຂົາກໍໄດ້ຊ່າລືໄປທົ່ວທຸກແຂວງ, ເພາະຊາຍມໍເດໄກຄົນນີ້ໄດ້ເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.⁵ພວກຢິວໄດ້ໂຈມຕີສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ ແລະເຮັດຕາມທີ່ພວກເຂົາໃຈມັກຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງພວກເຂົາ.

⁶ທີ່ປ້ອມປາການໃນເມືອງຊູຊານັ້ນ ພວກຢິວໄດ້ຂ້າ ແລະ ໄດ້ທຳລາຍຫ້າຮ້ອຍຄົນ.⁷ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າປາກຊານດາທາ, ດານໂຟນອາ, ຊະປາທາ⁸ໂປຣາທາ, ອາດາລີອາ, ອາຣີດາທາ⁹ປາກມາຊະຕາ, ອາຣີໄສ, ອາຣີໄດ, ແລະ ໄວຊາທາ¹⁰ແລະລູກຊາຍທັງສິບຄົນຂອງຮາມານ, ລູກຊາຍຮາມເມດາທາ, ສັດຕຣູຂອງພວກຢິວແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເອົາຊັບສົມບັດໃດໆເລີຍ.

¹¹ໃນວັນນັ້ນ ຈຳນວນຄົນທີ່ຖືກຂ້າໃນປ້ອມປາການແຫ່ງເມືອງຊູຊາ, ກໍໄດ້ຖືກລາຍງານແກ່ກະສັດ.¹²ກະສັດກໍໄດ້ຊົງກ່າວກັບຣາຊີນີເອສະເທີວ່າ, "ພວກຢິວໄດ້ຂ້າຄົນຫ້າຮ້ອຍຄົນໃນປ້ອມແຫ່ງເມືອງຊູຊາ, ລວມທັງລູກຊາຍສິບຄົນຂອງຮາມານ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດອີກໃນແຂວງທີ່ເຫລືອຂອງກະສັດ? ບັດນີ້ຄຳປາຖນາຂອງເຈົ້າຄືຫຍັງ? ເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ຄຳຮ້ອງຂໍຂອງເຈົ້າຄືຫຍັງ? ເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ."

¹³ແລ້ວເອສະເທີກໍໄດ້ຊົງທູນວ່າ, "ຫາກສິ່ງນີ້ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະອົງ ໃຫ້ພວກຢິວໃນຊູຊາໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປະຕິບັດຕາມຜູ້ປົກຄອງແຂວງໃນວັນນີ້ ແລະມື້ອື່ນດ້ວຍ, ແລະ ເອົາສົບລູກຊາຍທັງສິບຄົນຂອງຮາມານໄປແຂວນທີ່ບ່ອນແຂວນຄໍ."¹⁴ດັ່ງນັ້ນກະສັດກໍໄດ້ມີຮັບສັ່ງ ແລະ ສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເຮັດແລ້ວ. ຄຳສັ່ງນັ້ນໄດ້ແຈ້ງອອກໄປໃນຊູຊາ ແລະ ພວກເຂົາກໍແຂວນສົບລູກຊາຍສິບຄົນຂອງຮາມານເສຍ.

¹⁵ພວກຢິວທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນເມືອງຊູຊາກໍມາຮ່ວມຕົວກັນໃນວັນທີສິບສີ່ໃນເດືອນອາດານ, ແລະ ໄດ້ຂ້າຊາຍໃນເມືອງຊູຊາອີກສາມຮ້ອຍຄົນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢຶດເອົາສົມບັດໃດໆເລີຍ.¹⁶ສ່ວນພວກຢິວທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນແຂວງຂອງກະສັດກໍມາລວມຕົວກັນເພື່ອປົກປ້ອງຊີວິດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຮູ້ສຶກໂລ່ງໃຈຈາກສັດຕຣູ ຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຂ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງພວກເຂົາກວ່າເຈັດຫມື່ນຫ້າພັນຄົນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເອົາຂອງມີຄ່າໃດໆ ຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າເລີຍ.

¹⁷ເຫດການເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີສິບສາມ ຄືເດືອນອາດານ. ໃນວັນທີສິບສີ່ພວກເຂົາກໍພັກ ແລະມີການລ້ຽງ ແລະຍິນດີໃນວັນນັ້ນ.¹⁸ແຕ່ພວກຢິວທີ່ຢູ່ໃນເມືອງຊູຊາໄດ້ມາລວມຕົວກັນໃນວັນທີສິບສາມ ແລະວັນທີສິບສີ່ ພວກເຂົາຈຶ່ງພັກໃນວັນທີສິບຫ້າ ແລະໃຫ້ວັນນັ້ນເປັນວັນແຫ່ງການລ້ຽງສະຫລອງ ແລະຍິນດີ.¹⁹ເຫດນີ້ເອງພວກຢິວໃນຊົນນະບົດທີ່ອາສັຍຢູ່ແຖບຮອບນອກ ໄດ້ໃຫ້ວັນທີສິບສີ່ໃນເດືອນອາດານເປັນວັນລ້ຽງສະຫລອງ ແລະ ຍິນດີຂອງພວກເຂົາແລະ ໃຫ້ເປັນວັນ ທີ່ພວກເຂົາຈະສົ່ງຂອງຂວັນເປັນອາຫານໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນ.

²⁰ແລ້ວມໍເດໄກກໍໄດ້ບັນທຶກສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ ແລະ ໄດ້ສົ່ງຈົດຫມາຍໄປຍັງພວກຢິວທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນແຂວງທັງຫມົດຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ, ທັງໃກ້ ແລະໄກ,²¹ບັງຄັບໃຫ້ພວກເຂົາຮັກສາວັນທີສິບສີ່ ແລະ ວັນທີສິບຫ້າໃນເດືອນອາດານຂອງທຸກໆປີ.²²ວັນເຫລົ່ານີ້ຄືວັນທີພວກຢິວໄດ້ພົ້ນຈາກສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ແລະເປັນວັນທີຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະປ່ຽນການຄ່ຳຄວນເປັນວັນແຫ່ງການສະເຫລີມສະຫລອງ. ພວກເຂົາຕ້ອງຈັດການສະເຫລີມສະຫລອງ ແລະ ຍິນດີແລະສົ່ງຂອງຂວັນຊຶ່ງເປັນອາຫານໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນແລະ ໃຫ້ຂອງຂວັນແກ່ຄົນຍາກຈົນ.

²³ດັ່ງນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງໄດ້ເຮັດການສະຫລອງຕໍ່ຈາກທີ່ໄດ້ເລີ່ມໄປເເລ້ວ, ເພື່ອປະຕິບັດຕາມທີ່ມໍເດໄກໄດ້ຂຽນໄວ້ເເກ່ພວກເຂົາ.²⁴ໃນເວລານັ້ນ ຮາມານລູກຊາຍ ສັດຕູຂອງພວກຢິວ, ໄດ້ວາງອຸບາຍຕໍ່ຕ້ານພວກຢິວຫວັງທຳລາຍພວກເຂົາ ເເລະ ເຂົາໄດ້ຈັບສະຫລາກ ເພື່ອຫາວັນທຳລາຍລ້າງຜານພວກເຂົາ, ເພື່ອບົດເຂົາໃຫ້ຫມຸ່ນ ແລະ ທຳລາຍພວກເຂົາ.²⁵ເເຕ່ເມື່ອກະສັດໄດ້ຮູ້ເລື່ອງນີ້ ພຣະອົງກໍໄດ້ມີຮັບສັ່ງໂດຍການສົ່ງສານອອກໄປເພື່ອປ່ຽນແຜນການອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງຮາມານທີ່ຕໍ່ຕ້ານພວກຢິວ, ໃຫ້ກັບມາຕົກລົງເຫນືອຫົວ, ແລະ ທີ່ເຂົາ ແລະ ລູກບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາຕ້ອງຖືກແຂວນທີ່ບ່ອນແຂວນຄໍ.

²⁶ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງວັນນັ້ນວ່າ ປູຣິມ, ຕາມຊື່ຂອງການຈົກສະຫລາກ. ເພາະວ່າທຸກສິ່ງໄດ້ຂຽນເອົາໄວ້ໃນຈົດຫມາຍ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ເຫັນ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາ,²⁷ພວກຢິວໄດ້ຍອມຮັບເອົາທຳນຽມໃຫມ່ແລະ ຫນ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ. ທຳນຽມນີ້ມີໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາເອງ, ຕະຫລອດຈົນລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ ແລະທຸກຄົນທີ່ຮ່ວມກັບພວກເຂົາ. ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ສະເຫລີມສະຫລອງໃນສອງວັນນີ້ຂອງທຸກໆປີ. ທີ່ພວກເຂົາຈະສະເຫລີມສະຫລອງໃນແບບທີ່ພວກເຂົາທຳ ແລະໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນຂອງທຸກໆປີ.²⁸ໃຫ້ວັນເຫລົ່ານີ້ເປັນວັນສະເຫລີມສະຫລອງ ແລະໃຫ້ຖືປະຕິບັດກັນໃນທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນ, ທຸກຄອບຄົວ, ທຸກແຂວງແລະທຸກເມືອງ. ໃຫ້ພວກຢິວ ແລະລູກຫລານຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະບໍ່ຢຸດ ແລະຖືປະຕິບັດວັນປູຣິມ ນີ້ຢ່າງສັດຊື່ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາລືມວັນເຫລົ່ານີ້.

²⁹ພຣະຣາຊີນີເອສະເທີລູກຍິງຂອງອາບີໄຮ ແລະມໍເດໄກຄົນຢິວໄດ້ຂຽນ ຈົດຫມາຍສະບັບທີສອງນີ້ດ້ວຍອຳນາດຢ່າງເຕັມທີ່ເພື່ອຢືນຍັນເລື່ອງຂອງເທສະການປູຣິມ.

³⁰ຈົດຫມາຍເຫລົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຖືກສົ່ງໄປເຖິງພວກຢິວໃນແຂວງທັງ 127 ແຫ່ງທົ່ວອານາຈັກຂອງກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ, ອວຍພອນໃຫ້ພວກຢິວປອດພັຍ ແລະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ.³¹ຈົດຫມາຍເຫລົ່ານີ້ຢືນຢັນໃຫ້ຖືຮັກສາວັນຕ່າງໆ ຂອງປູຣີມຕາມເວລາທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້, ຕາມທີ່ມໍເດໄກຊາວຢິວ ແລະພຣະຣາຊີນີເອສະເທີໄດ້ໃຫ້ຊາວຢິວຖືປະຕິບັດ. ພວກຢິວກໍຍອມຮັບ ແລະຖືປະຕິບັດສຳລັບພວກເຂົາ ແລະລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ ເຫມືອນເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍອມຮັບການອົດອາຫານ ແລະ ການຄ້ຳຄວນ.³²ຄຳສັ່ງຂອງນາງເອສະເທີ ໄດ້ຢືນຢັນຂໍ້ບັງຄັບເຫລົ່ານີ້ເຖິງເລື່ອງຂອງເທສະການປູຣີມ ແລະໄດ້ມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສື.

10

¹ແລ້ວກະສັດອາຫາສຸເອຣັດກໍໄດ້ມີຄຳສັ່ງໃຫ້ຈັດເກັບພາສີທົ່ວທັງແຜ່ນດິນ ແລະຕາມຊາຍຝັ່ງທະເລ.²ຄວາມສຳເລັດທັງຫມົດແຫ່ງອຳນາດ ແລະ ອານຸພາບຂອງພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງມໍເດໄກ ທີ່ກະສັດໄດ້ຊົງຍົກເຂົາຂຶ້ນ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສື ປະຫວັດສາດຂອງກະສັດແຫ່ງມີເດັຽ ແລະເປີເຊັຽ.

³ມໍເດໄກຄົນຢິວມີຕຳແຫນ່ງຮອງເປັນອັນດັບສອງຖັດຈາກກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ. ທ່ານເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທ່າມກາງພວກຢິວ ແລະເປັນທີ່ຊື່ນຊອບຂອງພີ່ນ້ອງຊາວຢິວທັງຫລາຍ. ເພາະທ່ານໄດ້ສະແຫວງຫາ ສະຫວັດດີພາບແກ່ຄົນຂອງທ່ານແລະ ທ່ານໄດ້ເວົ້າໃຫ້ເກີດສັນຕິສຸກແກ່ຊົນຊາດຂອງທ່ານທັງຫມົດ.

ພຣະຄັມ ໂຢບ

1

¹ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນອູເຊ ຊື່ຂອງເຂົາຄືໂຢບ; ໂຢບເປັນຄົນສັດຊື່ ແລະ ເປັນຄົນດີ. ເຂົາເປັນຄົນຂາບໄຫວ້ພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ເຄີຍເຮັດຊົ່ວ.²ໂຢບມີລູກຊາຍເຈັດຄົນ ແລະລູກສາວສາມຄົນ.³ເຂົາມີຝູງແກະເຈັດພັນໂຕ, ອູດສາມພັນໂຕ, ງົວກຽນຫ້າຮ້ອຍຄູ່, ແລະຝູງລໍຫ້າຮ້ອຍໂຕ ແລະເຂົາມີທາດຮັບໃຊ້ຈຳນວນຫລວງຫລາຍ. ເຂົາເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນທ່າມກາງບັນດາຊາວຕາເວັນອອກ.

⁴ໃນວັນກຳນົດຂອງລູກຊາຍຂອງລາວແຕ່ລະຄົນ, ລາວຈະຈັດງານລ້ຽງໃນເຮືອນຂອງລາວ. ພວກເຂົາໄດ້ເຊີນ ແລະເອີ້ນນ້ອງສາຍທັງສາມຂອງພວກເຂົາມາເພື່ອກິນ ແລະ ດື່ມຮ່ວມກັນກັບພວກເຂົາ.⁵ເມື່ອມື້ຈັດງານລ້ຽງເຫລົ່ານັ້ນຜ່ານໄປ, ໂຢບໄດ້ເອີ້ນພວກເຂົາມາ ແລະ ຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ບໍຣິສຸດ. ໂຢບຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເພື່ອໃຫ້ລູກຂອງເຂົາແຕ່ລະຄົນ, ເພາະເຂົາເວົ້າວ່າ, "ພວກລູກຂອງຂ້ານ້ອຍອາດຈະເຮັດບາບ ແລະການປະຫມາດພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນໃຈ." ໂຢບໄດ້ກ່າວສິ່ງນີ້ສະເຫມີ.

⁶ແລ້ວມາເຖິງວັນຫນຶ່ງ ເມື່ອບັນດາລູກຊາຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາປາກົດຕົວຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ. ຊາຕານກໍໄດ້ເຂົ້າມາພ້ອມກັບພວກເຂົາດ້ວຍ.⁷ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ຊາຕານວ່າ,“ເຈົ້າມາແຕ່ໃສ?" ແລ້ວຊາຕານໄດ້ທູນຕອບພຣະຢາເວວ່າ, “ພະເນຈອນໄປເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ໄປໆແລະມາໆ ເທິງແຜ່ນດິນ.”⁸ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າໄດ້ເຫັນໂຢບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາບໍ? ເພາະບໍ່ມີໃຜເທິງແຜ່ນໂລກທີ່ເປັນເຫມືອນລາວ, ລາວເປັນຄົນບໍ່ມີຄວາມຜິດ ແລະລາວເປັນຄົນສັດຊື່, ລາວເປັນຄົນຂາບໄຫວ້ພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ເຄີຍເຮັດຊົ່ວ.”

⁹ແລ້ວຊາຕານໄດ້ທູນຕອບພຣະຢາເວວ່າ, “ໂຢບຂາບໄຫວ້ພຣະອົງໂດຍປາສະຈາກເຫດຜົນຢ່າງອື່ນບໍ?¹⁰ບໍ່ແມ່ນພຣະອົງຊົງກັ້ນອະນາເຂດລ້ອມຮອບລາວ, ເຮືອນຂອງລາວ, ແລະລ້ອມຮອບທຸກດ້ານຢ່າງນັ້ນບໍ? ພຣະອົງໄດ້ຊົງອວຍພອນວຽກງານທຸກຢ່າງຂອງລາວ. ຝູງສັດຂອງລາວໃຫ້ມີຄວາມຈະເລີນຂຶ້ນໃນດິນແດນນັ້ນ.¹¹”ແຕ່ບັດນີ້ ຂໍພຣະອົງຊົງຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ແຕະຕ້ອງທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເຂົາມີໄປ ແລະ ເບິ່ງວ່າເຂົາຈະບໍ່ປ້ອຍດ່າພຣະອົງຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ.”¹²ພຣະຢາເວຊົງແກ່ຊາຕານວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ໂຢບມີກໍຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້ານັ້ນ." ຂໍພຽງແຕ່ຕໍ່ລາວເອງ, ຢ່າຍື່ນມືຂອງເຈົ້າແຕະຕ້ອງລາວ.” ແລ້ວຊາຕານຈຶ່ງໄດ້ຈາກໄປຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ແລ້ວມາເຖິງມື້ຫນຶ່ງ ຂະນະທີ່ບັນດາລູກຊາຍ ແລະລູກສາວຂອງໂຢບ ກຳລັງກິນ ແລະດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຢູ່ໃນເຮືອນຂອງອ້າຍກົກຂອງພວກເຂົາ.¹⁴ມີຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນຫນຶ່ງແລ່ນມາຫາໂຢບ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຝູງງົວທັງຫລາຍກຳລັງໄຖນາ ແລະ ຝູງລໍກຳລັງກິນຫຍ້າຢູ່ຂ້າງໆ.¹⁵ພວກເຊບາໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີ ແລະ ປຸ້ນເອົາງົວກັບລໍທັງຫມົດໄປ. ຄົນເຊບາໄດ້ຂ້າຄົນຮັບໃຊ້ທັງຫມົດດ້ວຍດາບ. ມີຂ້ານ້ອຍຄົນດຽວ ທີ່ລອດຊີວິດຫນີມາບອກທ່ານໄດ້.”

¹⁶ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງເວົ້າຢູ່ນັ້ນ, ກໍມີອີກຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເຈົ້າມາ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ໄຟຂອງພຣະເຈົ້າລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າ ແລະ ໄດ້ເຜົາໄຫມ້ຝູງແກະ ແລະ ບັນດາທາດທັງຫມົດ. ຍັງຂ້ານ້ອຍພຽງຄົນດຽວທີ່ລອດຊີວິດຫນີມາບອກທ່ານ.”¹⁷ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງເວົ້າຢູ່ນັ້ນ, ກໍມີອີກຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ມີຄົນຄັນເດອາໄດ້ຕັ້ງເປັນສາມກຸ່ມ ໄດ້ເອົາໂຈມຕີຝູງອູດ ແລະ ໄດ້ເອົາພວກມັນໄປ ສຳລັບພວກທາດທັງຫລາຍ ຄົນຄັນເດອາໄດ້ຂ້າພວກເຂົາດ້ວຍຄົມດາບ. ຍັງຂ້ານ້ອຍພຽງຄົນດຽວທີ່ລອດຊີວິດຫນີມາບອກທ່ານ.”

¹⁸ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງເວົ້າຢູ່ນັ້ນ, ກໍມີອີກຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຟ້າວເຂົ້າມາ ແລະເວົ້າວ່າ, “ບັນດາລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວທີ່ກຳລັງກິນ ແລະດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຢູ່ເຮືອນຂອງອ້າຍກົກຂອງພວກເຂົານັ້ນ.¹⁹ໄດ້ມີລົມແຮງໄດ້ພັດມາຈາກຖິ່ນທຸລະກັນດານ ແລະ ໄດ້ພັດປະທະເຮືອນຊານນັ້ນທັງສີ່ດ້ານ, ຈົນເຮືອນພັງລົ້ມທັບຄົນຫນູ່ມສາວທັງຫລາຍແລະ ພວກເຂົາຕາຍ. ຍັງຂ້ານ້ອຍພຽງຄົນດຽວທີ່ລອດຊີວິດຫນີມາບອກທ່ານ.”

²⁰ແລ້ວໂຢບຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ຈີກເສື້ອຄຸມຂອງເຂົາ, ແຖຜົມຂອງເຂົາ, ກົ້ມຫນ້າລົງດິນ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ.²¹“ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຕົວເປົ່າ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກທ້ອງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະເປັນຄົນຕົວເປົ່າຈະກັບທີ່ນັ້ນ. ຄືພຣະຢາເວຜູ້ຊົງໂຜດປຣະທານ, ແລະ ຄືພຣະຢາເວ ຜູ້ກໍຊົງເອົາຄືນໄປ. ຂໍສາທຸການພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ.”²²ໃນເຫດທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້, ໂຢບກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ, ຫລືບໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດ ພຣະເຈົ້າວ່າຊົງກະທຳຜິດເລີຍ.

2

¹ແລ້ວກໍເຖິງວັນທີ່ບັນດາລູກຊາຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາປະກົດຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ. ຊາຕານກໍມານຳພ້ອມກັບພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະຢາເວດ້ວຍ.²ພຣະຢາເວຊົງເວົ້າກັບຊາຕານວ່າ, “ເຈົ້າມາແຕ່ໃສ?” ຊາຕານຈຶ່ງໄດ້ທູນຕອບພຣະຢາເວ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ພະເນຈອນໄປເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ຈາກໄປໆ ມາໆ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.”

³ພຣະຜູ້ຢາເວຊົງກ່າວແກ່ມານຊາຕານວ່າ, “ເຈົ້າໄດ້ເຫັນໂຢບ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຫລືບໍ? ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີໃຜເຫມືອນກັນກັບລາວ, ລາວເປັນຄົນສັດຊື່ ແລະລາວເປັນຄົນດີ, ຜູ້ທີ່ຂາບໄຫວ້ພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ເຄີຍເຮັດຊົ່ວ. ລາວຍັງຢືດຫມັ້ນຕໍ່ຄວາມສັດຊື່ຂອງລາວ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ເຈົ້າຊັກຊວນເຮົາໃຫ້ຕໍ່ສູ້ກັບລາວ, ເພື່ອທຳລາຍລາວໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນ.”

⁴ມານຊາຕານໄດ້ທູນຕອບພຣະຢາເວ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຫນັງແທນຫນັງ, ໂດຍແທ້, ຄົນຫນຶ່ງຄົນຈະສະຫລະທຸກສິ່ງທີ່ລາວມີເພື່ອທົດແທນຊີວິດຂອງລາວ.⁵ແຕ່ບັດນີ້ ຂໍຊົງຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ແຕະຕ້ອງກະດູກ ແລະ ຊີ້ນຂອງລາວ, ແລະເບິ່ງວ່າລາວຈະປ້ອຍດ່າພຣະອົງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງຫລືບໍ.”⁶ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງກ່າວຕໍ່ພະຍາມານວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງເຈົ້າ; ມີພຽງຊີວິດຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ ເຈົ້າຢ່າຂ້າລາວ.”

⁷ແລ້ວມານຊາຕານໄດ້ຫນິີອອກຈາກພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ. ມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂຢບເປັນຝີຮ້າຍຕັ້ງແຕ່ຕີນໄປຈົນເຖິງຫົວຂອງລາວ.⁸ໂຢບ ຈຶ່ງໄດ້ເອົາຫມໍ້ທີ່ແຕກເປັນປ່ຽງມາຂູດຕາມຕົວຂອງລາວ, ແລະ ເຂົາໄດ້ນັ່ງຢູ່ທ່າມກາງກອງຂີ້ເຖົ່າ.

⁹ແລ້ວເມຍຂອງລາວ ໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ເຈົ້າຈະຍັງຈະຍຶດຫມັ້ນໃນຄວາມສັດຊື່ຂອງເຈົ້າຢູ່ບໍ? ຂໍໃຫ້ປ້ອຍດ່າພຣະເຈົ້າ ແລະຕາຍເສຍ.”¹⁰ແຕ່ໂຢບໄດ້ຕອບນາງວ່າ, “ເຈົ້າເວົ້າເຫມືອນຍິງໂງ່ຈ້າເວົ້າ. ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ດີຈາກພຣະເຈົ້າປຣະທານ ແລະ ພວກເຮົາບໍ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ບໍ່ດີບາງເທື່ອບໍ?” ໃນເຫດການທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້, ໂຢບກໍບໍ່ໄດ້ເວົ້າສິ່ງໃດປະຫມາດພຣະເຈົ້າເລີຍ.

¹¹ເມື່ອມິດສະຫາຍສາມຄົນຂອງໂຢບໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າບໍ່ດີທັງຫມົດທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບໂຢບ. ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນຈຶ່ງໄດ້ມາຈາກສະຖານທີ່ຂອງພວກເຂົາ ຄືເອລີຟັດ ຊາວເມືອງເຕມານ ບິນດັດ ຊາວເມືອງຊູອາ ແລະ ໂຊຟາ ຊາວເມືອງນາອາມາ. ພວກເຂົາ ກໍນັດກັນມາຢ້ຽມຢາມລາວ ແລະ ເພື່ອເລົ້າໂລມຈິດໃຈລາວ.

¹²ເມື່ອພວກເຂົາເບິ່ງຈາກບ່ອນໄກ, ພວກເຂົາຈື່ລາວບໍ່ໄດ້. ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງສຽງດັງ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້; ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ ແລະ ຫວ່ານຂີ້ຝຸ່ນດິນເທິງອາກາດ ແລະເຫນືອຫົວຂອງພວກເຂົາ.¹³ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ເທິງພື້ນດິນຮ່ວມກັບໂຢບເປັນເວລາເຈັດມື້ເຈັດຄືນ. ໂດຍບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍກັບລາວ, ເພາະພວກເຂົາເຫັນໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມໂສກເສົ້າຂອງລາວກໍຮຸນແຮງຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

3

¹ຫລັງຈາກນີ້, ໂຢບກໍເປີດປາກຂອງລາວ ແລະ ປ້ອຍດ່າວັນທີ່ລາວເກີດມາ.²ລາວເວົ້າວ່າ,³"ຂໍໃຫ້ວັນນັ້ນທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເກີດມາ ຈົ່ງພິນາດ, ຄ່ຳຄືນທີ່ໄດ້ກ່າວ, 'ເດັກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເກີດມາ.'

⁴ຂໍໃຫ້ວັນນັ້ນຈົ່ງມືດມິດ; ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຈາກເບື້ອງເທິງຢ່າລະນຶກເຖິງວັນນັ້ນອີກ, ຢ່າໃຫ້ແສງສະຫວ່າງສ່ອງໃນວັນນັ້ນ.⁵ຂໍໃຫ້ຄວາມມືດມິດ ແລະ ເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍຮຽກຮ້ອງສິດທິເຫນືອມັນ. ຂໍໃຫ້ເມກປົກຄຸມເຫນືອມັນ; ຂໍໃຫ້ທຸກສິ່ງເຮັດໃຫ້ວັນນັ້ນມືດມິດ ເປັນຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງແທ້ຈິງ.

⁶ໃນຄໍ່າຄືນນັ້ນ, ຂໍໃຫ້ຄວາມມືດມິດເຂົ້າມາຢືດຄອງມັນ. ຂໍໃຫ້ມັນບໍ່ມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນທ່າມກາງບັນດາກາງເວັນຂອງປີນັ້ນ; ຂໍໃຫ້ມັນບໍ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ການນັບຈຳນວນເດືອນທັງຫລາຍ.⁷ເບິ່ງແມ, ຂໍໃຫ້ຄືນນັ້ນ ເປັນຫມັນ; ປາສະຈາກຄວາມມ່ວນຊື່ນເຂົ້າມາພາຍໃນມັນ.

⁸ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາສາບແຊ່ງວັນນັ້ນ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້ວິທີຄວບຄຸມເລວີໄດ້.⁹ຂໍໃຫ້ດວງດາວທັງຫລາຍຂອງແສງສະຫວ່າງໃນວັນນັ້ນມືດມິດ. ຂໍໃຫ້ວັນນັ້ນເບິ່ງແສງອະລຸນ, ແຕ່ຫາບໍ່ພໍ ຫລື ບໍ່ເຫັນເປືອກຕາຂອງແສງອະລຸນ.¹⁰ເພາະມັນບໍ່ປິດປະຕູໃນທ້ອງຂອງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ເພາະມັນບໍ່ໄດ້ເຊື່ອງຄວາມລຳບາກໃຫ້ພົ້ນສາຍຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹¹ເປັນຫຍັງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ຕາຍເສຍຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງແມ່? ເປັນຫຍັງວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ອອກຈາກຮ່າງກາຍ ເມື່ອແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກຳເນີດຂ້ານ້ອຍ?¹²ເປັນຫຍັງຫົວເຂົ່າຂອງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງອູ້ມຂ້ານ້ອຍໄວ້? ເປັນຫຍັງຊວງເອິກຂອງແມ່ຂອງນ້ອຍຈຶ່ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນນົມ?

¹³ເພາະບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະໄດ້ນອນລົງຢ່າງສະຫງົບ. ຂ້ານ້ອຍຈະນອນຫລັບ ແລະພັກຜ່ອນ.¹⁴ພ້ອມກັບບັນດາກະສັດ ແລະຜູ້ໃຫ້ຄຳປຶກສາທັງຫລາຍໃນແຜ່ນດິນໂລກນີ້, ຜູ້ທີ່ສ້າງຂຸດຝັງສົບສຳລັບພວກເຂົາເອງວ່າ ບັດນີ້ຢູ່ໃນການທຳລາຍ.

¹⁵ຫລືຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະນອນລົງພ້ອມກັບບັນດາເຈົ້າຊາຍທີ່ເຄີຍມີຄຳ, ຢູ່ທີ່ເຮືອນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ຖືກເຮັດໃຫ້ເຕັມໄປດ້ວຍເງິນ.¹⁶ຫລືວ່າຂ້ານ້ອຍຫນ້າຈະຕາຍຕອນເກີດມາ, ເປັນເຫມືອນເດັກນ້ອຍທີ່ບໍ່ມີວັນໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງ.

¹⁷ທີ່ນັ້ນຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈາກຄວາມທຸກຍາກ; ທີ່ນັ້ນຄົນທີ່ອ່ອນລ້າໄດ້ຢຸດພັກຜ່ອນ.¹⁸ທີ່ນັ້ນຄົນທີ່ຖືກຄຸມຂັງໄດ້ສະຫງົບສຸກດ້ວຍກັນ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຮ້າຍຂອງຜູ້ກົດຂີ່ທາດ.¹⁹ທັງຜູ້ເລັກນ້ອຍ ແລະທັງຜູ້ໃຫ່ຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ທາດກໍເປັນອິສະຫລະຈາກເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ເປັນຫຍັງນໍຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມທຸກເວດທະນາຍັງໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ? ເປັນຫຍັງ ຈຶ່ງໃຫ້ຊີວິດແກ່ຄົນຫນຶ່ງທີ່ມີໃຈຂົມຂື່ນ,²¹ແກ່ຄົນຫນຶ່ງທີ່ລໍຄອຍຄວາມຕາຍ ໂດຍທີ່ມັນຍັງບໍ່ມາ; ແກ່ຄົນຫນຶ່ງທີ່ຂຸດຫາຄວາມຕາຍຫລາຍກວ່າຂຸດຫາຊັບສົມບັດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ຫລື?²²ເປັນຫຍັງແສງສະຫວ່າງ ຈຶ່ງສ່ອງມາໃຫ້ແກ່ຄົນຫນຶ່ງທີ່ຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງຫລາຍ ແລະ ມີຄວາມສຸກ ເມື່ອເຂົາພົບອຸໂມງຝັງສົບ?

²³ເປັນຫຍັງແສງສະຫວ່າງຈຶ່ງສ່ອງມາໃຫ້ແກ່ຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ວິຖີຖືກປິດຊ້ອນເອົາໄວ້, ຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ກັ້ນເອົາໄວ້?²⁴ເພາະຂ້ານ້ອຍຖອນຫາຍໃຈແທນການກິນອາຫານ; ການຮ້ອງໄຫ້ຂອງຂ້ານ້ອຍເທອອກມາເຫມືອນນໍ້າໄຫລ.

²⁵ເພາະສິ່ງນັ້ນທີ່ຂ້ານ້ອຍຢ້ານກົວກໍໄດ້ມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍແລ້ວ; ສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢ້ານກົວ ກໍໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ.²⁶ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢຸດພັກຜ່ອນ; ແຕ່ຄວາມຍາກລຳບາກກັບມາແທນທີ່."

4

¹ຕໍ່ມາເອລີຟັດ ຊາວເຕມານໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²ຖ້າຫາກມີຄົນພະຍາຍາມເວົ້າກັບເຈົ້າ, ເຈົ້າຈະມີຄວາມອົດທົນບໍ? ແຕ່ແມ່ນໃຜທີ່ສາມາດຢຸດການເວົ້າຂອງເຂົາເອງໄດ້?³ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າໄດ້ສັ່ງສອນມາຫລາຍແລ້ວ; ເຈົ້າໄດ້ເສີມກຳລັງມືທີ່ອ່ອນແຮງ.

⁴ຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າໄດ້ຫນູນໃຈຄົນທີ່ກຳລັງຈະລົ້ມລົງ; ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາຫົວເຂົ່າທີ່ອ່ອນເປ້ຍໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ.⁵ແຕ່ບັດນີ້ ຄວາມຍາກລຳບາກໄດ້ມາຖືກເຈົ້າແລ້ວ; ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອ່ອນແຮງໄປ; ມັນແຕະຕ້ອງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າກໍທຸກທໍຣະມານ.⁶ບໍ່ແມ່ນຄວາມຢໍາເກງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຄວາມຫມັ້ນໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະ ຄວາມຊື່ສັດຂອງເຈົ້າທີ່ເປັນຄວາມຫວັງຂອງເຈົ້າບໍ?

⁷ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຄິດເຖິງສິ່ງນີ້, ມີໃຜທີ່ເຄີຍຖືກລົງໂທດເມື່ອເຂົາບໍ່ມີຄວາມຜິດຫລື? ຫລືມີເວລາໃດທີ່ຄົນຊອບທັມແຕ່ໄດ້ຮັບຄວາມພິນາດ?⁸ຕາມສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນມາ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄຖ່ຄວາມຜິດ, ຫວ່ານຄວາມເດືອນຮ້ອນ ແລະ ກໍຕ້ອງເກັບກ່ຽວສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.⁹ໂດຍລົມພະຍຸຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈຶ່ງພິນາດ; ໂດຍການລະບາຍລົມແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາກໍຖືກເຜົາຜານໄປ.

¹⁰ສຽງແຜດຮ້ອງຄວນຄາງຂອງສິງ, ສຽງຂອງສິງຮ້າຍ, ແຂ້ວຂອງບັນດາສິ່ງໂຕຫນຸ່ມ - ພວກມັນຖືກທຳລາຍ.¹¹ສິງໂຕພິນາດເພາະຂາດເຫຍື່ອ; ບັນດາລູກຂອງມັນ ຖືກເຮັດໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍໄປທຸກໆບ່ອນ.

¹²ບັດນີ້ ເລື່ອງຫນຶ່ງທີ່ໄດ້ມາເຖິງຂ້ອຍຢ່າງເປັນຄວາມລັບ, ແລະຫູຂອງຂ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງກະຊິບກ່ຽວກັບສິ່ງນັ້ນ.¹³ດັ່ງຝັນຮ້າຍທີ່ກຸກກວນຂ້ອຍນອນຕອນກາງຄືນ, ເມື່ອຄົນກຳລັງນອນລັບຕື່ນຕົກໃຈ.

¹⁴ໃນຍາມຄໍ່າຄືນເມື່ອຄວາມຢ້ານກົວ ແລະການຕົວສັ່ນເຫນືອຂ້ານ້ອຍ ແລະ ກະດູກທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຖືກສັ່ນສະທ້ານ.¹⁵ເມື່ອມີວິນຍານດວງຫນຶ່ງໄດ້ພັດຫນ້າຂ້ານ້ອຍໄປ, ແລະຂົນຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍລຸກດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ.

¹⁶ວິນຍານດວງນັ້ນໄດ້ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດຈ້ອງເບິ່ງລັກສະນະຂອງວິນຍານນັ້ນໄດ້, ມີຮູບຮ່າງຫນຶ່ງຢູ່ຕໍ່ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ; ມີຄວາມງຽບ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງດັງອອກມາວ່າ:¹⁷“ມະນຸດທີ່ຕ້ອງການຕາຍສາມາດເປັນຜູ້ຄົນຊອບທັມໄດ້ຫລາຍກວ່າພຣະເຈົ້າເປັນແນວໃດນັ້ນບໍ? ມະນຸດຄົນຫນຶ່ງສາມາດເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດກວ່າພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຂົາຢ່າງນັ້ນບໍ?

¹⁸ເບິ່ງແມ, ຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ມອບຄວາມໄວ້ວາງໃຈແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ; ຖ້າພຣະອົງກ່າວກ່າວໂທດເທວະດາເຫລົ່ານັ້ນຂອງພຣະອົງວ່າ, ໂງ່ຈ້າ.¹⁹ແລ້ວມັນຈະຍິ່ງເປັນຈິງຫລາຍຂຶ້ນເທົ່າໃດ ຫລືສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໃສໃນເຮືອນສ້າງດ້ວຍດິນຫນຽວ, ຄົນທີ່ຖານຮາກຂອງເຂົາເປັນຂີ້ຝຸ່ນ, ຄົນທີ່ຖືກບີບເຫມືອນບີບແມງເມົ່າ.

²⁰ໃນຊ່ວງລະຫວ່າງຕອນເຊົ້າ ແລະຕອນແລງພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ; ພວກເຂົາພິນາດໂດຍປາສະຈາກຄົນໃດສັງເກດເຫັນພວກເຂົ້າ.²¹ສາຍເຕັນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກແກ້ອອກຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາຫລື? ພວກເຂົາຕາຍ, ພວກເຂົາຕາຍໄປໂດຍປາສະຈາກປັນຍາ.

5

¹ຮ້ອງອອກດຽວນີ້; ມີຜູ້ໃດຈະຕອບເຈົ້າບໍ? ຜູ້ບໍຣິສຸດຄົນໃດທີ່ເຈົ້າຈະຫັນໄປຫາບໍ?²ເພາະຄວາມໂກດເຄືອງຂ້າຄົນໂງ່; ຄົນອິດສາຂ້າຄົນບໍ່ຮູ້ສຳນຶກ.³ຂ້ານ້ອຍເຄີຍເຫັນຄົນໂງ່ຈ້າເຖິງຮາກ, ແຕ່ທັນໃດນັ້ນຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ໄດ້ແຊ່ງສາບບ້ານຂອງເຂົາ.

⁴ບັນດາລູກຫລານຂອງລາວຢູ່ຫ່າງໄກຈາກຄວາມປອດພັຍ; ພວກເຂົາຖືກກະບົດບີບທີ່ຢູ່ປະຕູເມືອງ. ບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາໄດ້.⁵ຄົນຜູ້ອຶດຢາກກໍເຂົ້າ ຈະກິນພືດຜົນ ທີ່ເກັບກ່ຽວຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາເກັບພືດຜົນແມ້ແຕ່ເມັດທີ່ຕົກທ່າມກາງພຸ່ມຫນາມ. ຄົນທີ່ຫິວກະຫາຍ ກໍປາຖະຫນາຄວາມຫມັ້ນຄົງຂອງພວກເຂົາ.

⁶ເພາະຄວາມລຳບາກທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ງອກອອກມາຈາກດິນ; ຫລືຄວາມທຸກຍາກບໍ່ໄດ້ງອກມາຈາກພື້ນດິນ.⁷ແຕ່ມະນຸດທັງປວງເກີດມາເພື່ອຄວາມຍາກລຳບາກ, ເຫມືອນກັບແປວໄຟຍ່ອມປິວຂຶ້ນຈາກກອງໄຟ.

⁸ແຕ່ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຄືນໄປຫາພຣະເຈົ້າ; ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍຈະມອບເລື່ອງລາວຂອງຂ້ານ້ອຍ—⁹ພຣະອົງຜູ້ຊົງກະທຳການອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຍາກທີ່ຈະເຂົ້າໃຈສິ່ງຕ່າງໆທີ່ອັສະຈັນຢ່າງນັບບໍ່ຖ້ວນ.¹⁰ພຣະອົງຊົງປຣະທານຝົນຕົກລົງມາເທິງແຜ່ນດິນ, ແລະຊົງໃຫ້ນ້ຳຝົນຫົດທົ່ງນາທັງຫລາຍ.

¹¹ພຣະອົງຊົງເຮັດແບບນີ້ ເພື່ອຍົກຄົນຕ່ຳຕ້ອຍໃຫ້ສູງຂຶ້ນ; ເພື່ອຍົກຊູຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໂສກເສົ້າເສຍໃຈໃຫ້ຢູ່ຢ່າງປອດພັຍ.¹²ພຣະອົງຊົງຂັດຂວາງເລ້ກົນຂອງຄົນຫລອກລວງ, ເພື່ອມືຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດເຮັດຫຍັງສຳເລັດໄດ້.¹³ພຣະອົງໄດ້ວາງກົນອຸບາຍຄົນທີ່ສະຫລາດ ດ້ວຍການກະທຳອັນຫລອກລວງຂອງພວກເຂົາ; ແຜນການຕ່າງໆຂອງຄົນທີ່ບິດເບືອນກໍເລັ່ງພວກເຂົາໄປສູ່ຈຸດຈົບ.

¹⁴ພວກເຂົາຜະເຊີນຫນ້າກັບຄວາມມືດໃນຊ່ວງເວລາກາງວັນ, ແລະໃນ ຊ່ວງເວລາກາງເວັນເຫມືອນກັບມັນເປັນເວລາກາງຄືນ.¹⁵ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງຊ່ວຍຄົນຍາກຈົນໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ ດ້ວຍຄົມດາບຂອງພວກເຂົາ ແລະຄົນຂັດສົນຈາກມືຂອງຄົນທີ່ມີກຳລັງ.¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຍາກຈົນຈຶ່ງມີຄວາມຫວັງ, ແລະຄວາມຍຸຕິທັມປິດປາກຂອງນາງເອງ.

¹⁷ເບິ່ງແມ, ພຣະພອນເປັນຂອງຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຕິສອນ; ດ້ວຍເຫດນີ້, ຂໍຢ່າໄດ້ດູຫມິ່ນການຕິສອນຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງຍິ່ງໃຫ່ຍ.¹⁸ເພາະພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ ແລະ ຈາກນັ້ນພຣະອົງຊົງພັນບາດແຜໃຫ້; ພຣະອົງຊົງໃຫ້ບາດແຜ ແລະ ຈາກນັ້ນມືຂອງພຣະອົງຊົງປີ່ນປົວ.¹⁹ພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍເຈົ້າຈາກຄວາມທຸກຍາກຫົກຢ່າງແລ້ວ; ແທ້ຈິງ, ໃນຄວາມທຸກຍາກເຈັດຢ່າງ; ບໍ່ມີຄວາມຊົ່ວໃດທີ່ຈະແຕະຕ້ອງເຈົ້າໄດ້.

²⁰ເມື່ອມີການອຶດຢາກ ພຣະອົງຈະຊົງຊ່ອຍເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ຕາຍ; ແລະ ໃນສົງຄາມຈາກມືທີ່ມີດາບທັງຫລາຍ.²¹ເຈົ້າຈະຖືກເຊື່ອງເອົາໄວ້ຈາກລີ້ນທີ່ປະນາມ; ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ຢ້ານກົວການທຳລາຍເມື່ອວັນນັ້ນມາເຖິງ.²²ເຈົ້າຈະຫົວຂວັນການທຳລາຍ ແລະ ການອຶດຢາກ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ຢ້ານກົວສັດປ່າທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.

²³ເພາະເຈົ້າຈະມີພັນທະສັນຍາກັບບັນດາກ້ອນຫີນໃນທົ່ງນາ, ແລະ ບັນດາສັດຮ້າຍຈະຜູກມິດກັບເຈົ້າ.²⁴ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າຜ້າເຕັນຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນຄວາມປອດພັຍ; ເຈົ້າຈະຢ້ຽມຢາມຝູງແກະຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ສູນເສຍສິ່ງໃດໆເລີຍ.²⁵ເຈົ້າຈະຮູ້ດ້ວຍວ່າລູກຫລານຂອງເຈົ້າຈະຍິ່ງໃຫຍ່, ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນຕົ້ນຫຍ້າຢູ່ເທິງພື້ນດິນ;

²⁶ເຈົ້າຈະມາເຖິງທີ່ອຸໂມງຝັງສົບ, ເມື່ອເຈົ້າເຖົ້າແກ່ເຫມືອນເມັດເຂົ້າສຸກ ທີ່ຖືກນຳມາຕາມເວລາຂອງມັນ.²⁷ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ກວດສອບສິ່ງນີ້ແລ້ວ, ມັນເປັນເຊັ່ນນີ້; ຈົ່ງຟັງໃຫ້ດີ, ແລະຮູ້ສິ່ງນີ້ເພື່ອຕົວຂອງເຈົ້າເອງ ເຖີ້ນ."

6

¹ແລ້ວໂຢບຈຶ່ງຕອບວ່າ ແລະ ເວົ້າວ່າ,²“ໂອ, ຖ້າພຽງຄວາມເສົ້າໂສກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ໄດ້ຮັບການຊັ່ງນໍ້າຫນັກ; ຖ້າເອົາຄວາມລຳບາກຍາກເຂັນຂອງຂ້ານ້ອຍມາວາງໃສ່ໄວ້ໃນຕາຊິງ!³ບັດນີ້ ມັນຄົງຈະຫນັກຍິ່ງກວ່າດິນຊາຍໃນທະເລ. ນັ້ນຈຶ່ງເປັນສາເຫດທີ່ຄຳເວົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຂາດການຕຶກຕອງ.

⁴ເພາະທະນູທັງຫລາຍຂອງອົງຜູ້ຊົງມີຣິດທານຸພາບກໍຢູ່ໃນຕົວຂ້ານ້ອຍ, ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍດື່ມຢາພິດ; ຄວາມຫນ້າຢ້ານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຈັດແຖວເຂົ້າມາຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ.⁵ລວາປ່າຈະຮ້ອງຢ່າງສີ້ນຫວັງ ເມື່ອມັນມີຫຍ້າກິນນັ້ນຫລື? ຫລືງົວຜູ້ອ່ອນເພຍດ້ວຍຄວາມຫິວ ເມື່ອມັນມີເຟືອງໃຫ້ກິນບໍ?⁶ຈະກິນສິ່ງທີ່ຈືດໂດຍບໍ່ໃສ່ເກືອໄດ້ບໍ? ຫລືໄຂ່ຂາວນັ້ນມີຣົດແຊບຫລື?

⁷ຂ້ານ້ອຍປະຕິເສດບໍ່ແຕະຕ້ອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ; ກັບເປັນອາຫານເຫລົ່ານັ້ນ ເປັນຫນ້າລັງກຽດສຳລັບຂ້ານ້ອຍ. ⁸ໂອ, ຂ້ານ້ອຍມີຄຳຮ້ອງຂໍ; ໂອ, ທີ່ພຣະເຈົ້າຈະປຣະທານສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍປາຖະຫນາໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ:⁹ມັນຄົງເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍພຣະທັຍທີ່ຈະບີບຄັ້ນຂ້ານ້ອຍ, ທີ່ພຣະອົງຈະໃຊ້ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຕັດຂ້ານ້ອຍອອກໄປຈາກຊີວິດນີ້!

¹⁰ຂໍໃຫ້ສິ່ງນີ້ເປັນການປອບໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ—ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍເຈັບປວດຢ່າງແສນສາຫັດ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການບັນເທົາລົງ: ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ປະຕິເສດພຣະຄັມຂອງອົງບໍຣິສຸດນັ້ນ.¹¹ແມ່ນຫຍັງຄືກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທີ່ຂ້ານ້ອຍສົມຄວນຖອຍຫລື? ຈຸດອາວະສານຂອງຂ້ານ້ອຍແມ່ນຫຍັງ, ທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຕໍ່ຊີວິດຂອງຂ້ອຍອອກໄປໄດ້?

¹²ກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນກຳລັງຂອງບັນດາກ້ອນຫີນບໍ? ຫລືເນື້ອຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍເຮັດຈານທອງເຫລືອງຫລືຢ່າງໃດ?¹³ມັນບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ ຫລືທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຊ່ວຍເຫລືອອັນໃດໃນຕົວເອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະສະຕິປັນຍາກໍຖືກໄລ່ອອກຈາກຂ້ານ້ອຍແລ້ວ?

¹⁴ຕໍ່ຄົນທີ່ລົ້ມລົງ, ເພື່ອນໆຂອງເຂົາຄວນສະແດງຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ລາວ; ແມ້ແຕ່ລາວຜູ້ທີ່ປະຖິິ້ມຄວາມຢໍາເກງຂອງອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບກໍຕາມ.¹⁵ແຕ່ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ໃຫ້ຄວາມຊື່ສັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ ທີ່ເປັນເຫມືອນສາຍນໍ້າເຫືອດແຫ້ງ, ເປັນເຫມືອນສາຍນໍ້າທີ່ເຫືອດຫາຍໄປສູ່ຄວາມເປົ່າຫວ່າງ.¹⁶ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ມືດທຶບເພາະນໍ້າກ້ອນປົກຄຸມພວກມັນ, ແລະເພາະມີຫິມະທີ່ເຊື່ອງຢູ່ພາຍໃນພວກມັນ.¹⁷ເມື່ອພວກມັນລະລາຍ, ພວກມັນກໍຫາຍໄປ; ເມື່ອອາກາດຮ້ອນ, ພວກມັນລະລາຍໄຫລອອກໄປຈາກທີ່ຂອງພວກມັນ.

¹⁸ພວກຫມຸ່ຄົນທີ່ເດີນທາງໄປ ຕາມທາງຂອງພວກເຂົາຊອກຫານໍ້າ; ພວກເຂົາພະເນຈອນເຂົ້າໄປໃນດິນແດນທີ່ແຫ້ງແລ້ງຫ່ຽວແຫ້ງ.¹⁹ພວກຫມູ່ຄົນຈາກເມືອງເຕມາຫລຽວເບິ່ງໄປ ທີ່ນັ້ນໃນຂະນະທີ່ສະຫາຍທັງຫລາຍແຫ່ງເຊບາ ກໍຫວັງໃນສິ່ງດຽວກັນ.²⁰ພວກເຂົາຕ້ອງຜິດຫວັງ ເພາະພວກເຂົາຫມັ້ນໃຈວ່າຈະໄດ້ພົບນໍ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ໄປເຖິງບ່ອນນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຖືກຫລອກ.

²¹ເພາະເວລານີ້ ພວກເຈົ້າຄືເພື່ອນທັງຫລາຍກໍບໍ່ມີຄວາມຫມາຍສຳລັບຂ້ອຍ; ພວກເຈົ້າເຫັນຄວາມລຳບາກຍາກເຂັນຂອງຂ້ອຍ ແລະຄວາມຢ້ານກົວ.²²ຂ້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າວ່າ ‘ຂໍຂອງຂວັນໃຫ້ຂ້ອຍແດ່?’ ຫລື ‘ຂໍສິນບົນຈາກຊັບສິນຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍ?’²³ຫລື ‘ຂໍຊ່ວຍຂ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງສັດຕຣູ?’ ຫລື ‘ຂໍໄຖ່ຂ້ອຍຈາກມືຂອງພວກຜູ້ມີອຳນາດບໍ?’

²⁴ສອນຂ້ານ້ອຍແດ່, ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈະຢືດຫມັ້ນໃນສັນຕິສຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ້ານ້ອຍຜິດໃນເລື່ອງໃດ.²⁵ຖ້ອຍຄຳຄວາມຈິງນີ້ ເຮັດໃຫ້ເຈັບປວດຈິງຫລື! ແຕ່ການໂຕ້ແຍ້ງຕ່າງໆຂອງພວກເຈົ້າ, ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນການຕຳນິຂ້ອຍວ່າ ມີຄວາມຜິດແນວໃດ?

²⁶ພວກເຈົ້າວາງແຜນທີ່ຈະເມີນເສີຍຄຳປາໄສຂອງຂ້ອຍຫລືບໍ່, ປະຕິບັດຕໍ່ຄຳປາໄສທັງສິ້ນຂອງຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຫມົດຫວັງເຫມືອນກັບສາຍລົມບໍ?²⁷ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພວກເຈົ້າຈັບສະຫລາກເພື່ອເອົາລູກກຳພ້າພໍ່, ແລະ ຕໍ່ລອງລາຄາເພື່ອນຂອງພວກເຈົ້າເຫມືອນກັບເຂົາເປັນສິນຄ້າ.

²⁸ດັ່ງນັ້ນ, ບັດນີ້, ຂໍເບິ່ງຂ້ອຍ ເພາະແນ່ນອນທີ່ຂ້ອຍຈະບໍ່ຂີ້ຕົວະຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ.²⁹ຂໍຈົ່ງຄືນມາຄິດໃຫມ່ເຖີ້ນ, ຂ້ອຍຂໍຮ້ອງພວກເຈົ້າ; ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ມີຄວາມບໍ່ເປັນທັມກັບພວກເຈົ້າເລີຍ; ຈິງທີ່ສຸດ, ຂໍຄືນມາຄິດໃຫມ່ເຖີດ, ເພາະເລື່ອງລາວຂອງ ຂ້ອຍກໍຊອບທັມຢູ່.³⁰ລີ້ນຂອງຂ້ອຍມີຄວາມຊົ່ວຊ້າບໍ? ປາກຂອງຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຣົດຊາດສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ປອງຮ້າຍໄດ້ແມ່ນບໍ?

7

¹“ມະນຸດບໍ່ໄດ້ເຮັດວຽກຫນັກເທິງແຜ່ນດິນໂລກບໍ? ມື້ທັງຫລາຍຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນເຫມືອນມື້ທັງຫລາຍ ຂອງຄົນທີ່ເປັນລູກຈ້າງຄົນຫນຶ່ງບໍ?²ເຫມືອນກັບລູກຈ້າງຄົນຫນຶ່ງ ກັບລູກຈ້າງຄົນຫນຶ່ງທີ່ຄອຍຖ້າຄ່າແຮງງານຂອງຕົນ—³ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ອົດທົນຕໍ່ເດືອນທັງຫລາຍ ແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບມອບຄືນທັງຫລາຍທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກ.

⁴ເມື່ອຂ້ານ້ອຍນອນລົງ, ຂ້ານ້ອຍກ່າວກັບຕົນເອງວ່າ, 'ເມື່ອໃດຫນໍ ຂ້ານ້ອຍຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເມື່ອໃດທີ່ກາງຄືນນັ້ນຈະຜ່ານພົ້ນໄປ?' ຂ້ານ້ອຍກໍພິກໄປພິກມາຈົນຮຸ່ງເຊົ້າ.⁵ເນື້ອຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຫນອນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຂີ່ຝຸ່ນ; ບາດແຜໃນ ເນື້ອຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປ ແລະມີນ້ຳຫນອງໄຫລອອກມາ

⁶ມື້ທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍໄວກວ່າກະສວຍທໍຜ້າຂອງຊ່າງທໍ; ແລະພວກມັນຜ່ານໄປໂດຍສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຂາດຄວາມຫວັງ.⁷ພຣະເຈົ້າ, ຊົງເອີ້ນມາເພື່ອໃຫ້ຈົດຈຳວ່າຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນພຽງລົມຫາຍໃຈ; ຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ດີອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ.

⁸ດວງຕາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເບິ່ງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຊົງເບິ່ງຂ້ານ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ; ດວງຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະຢູ່ເຫນືອຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ເສຍແລ້ວ.⁹ເຫມືອນກັບກ້ອນເມກທີ່ຖືກສະລາຍຈາງໄປ ແລະ ຈາງຫາຍໄປສັນໃດ, ດັ່ງບຸກຄົນທີ່ລົງໄປສູ່ແດນຄົນຕາຍກໍບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນມາສັນນັ້ນ.¹⁰ລາວຈະບໍ່ກັບໄປເຮືອນຂອງຕົນອີກ; ຫລືສະຖານທີ່ຂອງລາວກໍຈະບໍ່ຮູ້ຈັກຕໍ່ໄປອີກເລີຍ.

¹¹ເພາະສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ຫ້າມປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າດ້ວຍຄວາມທຸກແສນຣະທົມໃນວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະຈົ່ມດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນໃນຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹²ຂ້ານ້ອຍເປັນທະເລ ຫລື ເປັນສັດຮ້າຍແຫ່ງທະເລທີ່ພຣະອົງຊົງວາງເວນຍາມໄວ້ ເພື່ອປົກປ້ອງເຫນືອຂ້ານ້ອຍນັ້ນຫລື?

¹³ເມື່ອຂ້ານ້ອຍເວົ້າວ່າ, ‘ຕຽງຂອງຂ້ານ້ອຍຈະໃຫ້ຄວາມສະບາຍແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແລະຕັ່ງອີ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈະບັນເທົາການຮ້ອງທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ,’¹⁴ແລ້ວພຣະອົງກໍເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ້ານກົວດ້ວຍຄວາມຝັນທັງຫລາຍ ແລະຊົງຂູ່ຂ້າຂ້ານ້ອຍ ໂດຍຜ່ານທາງນິມິດທັງຫລາຍ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເລືອກການຮັດຄໍຕາຍ ແລະຄວາມຕາຍຊຶ່ງດີກວ່າການມີຊີວິດຢູ່ ກັບກະດູກເຫລົ່ານີ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁶ຂ້ານ້ອຍເບື່ອຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປາຖະຫນາມີຊີວິດຢູ່ສະເຫມີໄປ; ຂໍຊົງປ່ອຍຂ້ານ້ອຍໄວ້ພຽງລຳພັງເຖີດ ເພາະວັນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ເປັນແຕ່ພຽງສິ່ງທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ.¹⁷ມະນຸດເປັນສິ່ງໃດ ທີ່ພຣະອົງຊົງສົມຄວນເອົາໃຈໃສ່ລາວ, ທີ່ພຣະອົງຊົງສົມຄວນຈະມີໃຈຈົດຈໍ່ກັບລາວ.¹⁸ທີ່ພຣະອົງສົມຄວນເຝົ້າເບິ່ງລາວທຸກເຊົ້າ ແລະທົດສອບລາວທຸກເທື່ອຫລື?

¹⁹ອີກດົນປານໃດ ທີ່ມັນຈະຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ຈະຊົງເບິ່ງຫນີໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ, ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະປ່ອຍຂ້ານ້ອຍໄວ້ຕາມລຳພັງ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະກືນນ້ຳລາຍຂອງຕົນລົງຄໍໄດ້.²⁰ເຖິງແມ່ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບໄປ, ແລ້ວການກະທຳອັນໃດທີ່ເຮັດຕໍ່ພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງປົກປັກຮັກສາມະນຸດທັງຫລາຍ? ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນເປົ້າຂອງພຣະອົງ, ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເປັນພາລະຫນັກສຳລັບພຣະອົງ?

²¹ເປັນຫຍັງພຣະອົງບໍ່ອະພັຍແກ່ການລະເມີດຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ນຳເອົາຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຂ້ານ້ອຍອອກໄປຫລື? ເພາະບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈະນອນລົງໃນຂີ້ຝຸ່ນດິນ; ພຣະອົງຈະໄດ້ສະແຫວງຫາຂ້ານ້ອຍຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຢູ່ທີ່ນີ້ແລ້ວ.”

8

¹ແລ້ວບິນດັດຄົນຊູອາໄດ້ຕອບ ແລະ ເວົ້າວ່າ,²“ເຈົ້າຈະເວົ້າຢ່າງນີ້ຢູ່ອີກດົນປານໃດ? ຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້າຈະເປັນລົມພາຍຸດົນປານໃດ?³ພຣະເຈົ້າໄດ້ປັ່ນປ່ວນຄວາມຍຸຕິທັມບໍ? ຫລື ອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບປັ່ນປ່ວນຄວາມທ່ຽງທັມບໍ?

⁴ບັນດາລູກທັງຫລາຍຂອງທ່ານໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ; ພວກເຮົາຮູ້ເລື່ອງນີ້, ເພາະພຣະອົງມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.⁵ຖ້າເຈົ້າຈະຫມັ່ນສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ ແລະນຳການອ້ອນວອນຂອງເຈົ້າຕໍ່ອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບ

⁶ຖ້າເຈົ້າບໍຣິສຸດ ແລະ ທ່ຽງທັມແທ້, ແລ້ວພຣະອົງກໍຈະຊົງປຸກພຣະອົງໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ເພື່ອເຈົ້າແນ່ນອນ ແລະຊົງຟື້ນຄືນສູ່ສະຖານທີ່ອັນຄວາມຊອບທັມຂອງເຈົ້າ.⁷ເຖິງແມ່ນວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈົ້າຈະເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ສະຖານະຕອນທ້າຍຂອງເຈົ້າຈະຍັງຄົງຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍກ່ວາ.

⁸ຂໍຈົ່ງຖາມຄົນບູຮານເບິ່ງ, ແລະເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ສິ່ງທີ່ບັນບັນພະບູຣຸດທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮຽນຮູ້.⁹(ພວກເຮົາພຽງແຕ່ເປັນຄົນທີ່ເກີດມື້ວານນີ້ ເພາະມື້ທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້ ເປັນພຽງແຕ່ເງົາ).¹⁰ພວກເຂົາຈະບໍ່ສອນເຈົ້າ ແລະບອກເຈົ້າຫລື? ພວກເຂົາຈະບໍ່ເວົ້າຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆຈາກຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ?

¹¹ຕົ້ນກົກສາມາດເຕີບໂຕໄດ້ໂດຍບໍ່ມີບຶງໄດ້ບໍ? ຕົ້ນອໍ້ຈະງອກງາມໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ມີນ້ຳໄດ້ບໍ?¹²ໃນຂະນະທີ່ພວກມັນຍັງຄົງຂຽວສົດ ແລະບໍ່ຖືກຕັດ, ພວກມັນກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປກ່ອນຕົ້ນໄມ້ອື່ນໆ.

¹³ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ວິຖີຂອງທຸກຄົນທີ່ຫລົງລືມພຣະເຈົ້າ, ຄວາມຫວັງຂອງຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າຈະພັງພິນາດໄປ.¹⁴ຄວາມຫມັ້ນໃຈຂອງເຂົາກໍຈະຫັກສະບັ້ນໄປ, ແລະຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງພວກເຂົາອ່ອນໄຫວເຫມືອນຄືໃຍແມງມຸມ.¹⁵ພວກເຂົາເພິ່ງເຮືອນຂອງຕົນ, ແຕ່ມັນທົນບໍ່ໄຫວຮັບພວກເຂົາ; ເຂົາຍຶດມັນໄວ້, ແຕ່ມັນກໍບໍ່ທົນຢູ່.

¹⁶ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ ລາວຈະຂຽວສົດ, ແລະກິ່ງຂອງມັນກໍງອກແຜ່ອອກໄປເທິງສວນທັງຫມົດຂອງເຂົາ.¹⁷ຮາກຂອງມັນກໍຫໍ່ຫຸ້ມຫີນ; ພວກເຂົາຊອກຫາສະຖານທີ່ທີ່ດີໃນທ່າມກາງກ້ອນຫີນນັ້ນ.¹⁸ຖ້າບຸກຄົນນີ້ຖືກທຳລາຍໄປຈາກສະຖານທີ່ຂອງເຂົາ, ແລ້ວສະຖານທີ່ນັ້ນ ຈະປະຕິເສດເຂົາ ແລະເວົ້າວ່າ, ‘ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຫັນເຈົ້າ.’

¹⁹ເບິ່ງແມ, ນີ້ຄື "ຄວາມຍິນດີ" ຂອງພຶດຕິກຳຂອງບຸກຄົນ; ຫນຶ່ງຕົ້ນໄມ້ອຶ່ນໆ ຈະງອກຈາກດິນດຽວກັນໃນສະຖານທີ່ຂອງເຂົາ.²⁰ເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມຄົນດີຮອບຄອບ, ຫລືພຣະອົງຈະປະມືຈາກຄົນທີ່ເຮັດຊົ່ວຮ້າຍ.

²¹ແດ່ພຣະອົງຈະເຕີມປາກຂອງທ່ານດ້ວຍສຽງຫົວ, ຮີມປາກຂອງທ່ານດ້ວຍການໂຫ່ຮ້ອງສະເຫມີ.²²ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງເຈົ້າຈະຫົ່ມຄວາມອັບອາຍ; ບ່ອນອາໄສຂອງຄົນຊົ່ວຈະບໍ່ມີຕໍ່ໄປອີກເລີຍ.”

9

¹ແລ້ວໂຢບຈຶ່ງໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ຈິງແທ້ຂ້ອຍຮູ້ເລື່ອງນີ້ດີ. ເປັນຢ່າງນັ້ນແຕ່ຄົນຫນຶ່ງຄົນສາມາດເປັນຄົນຊອບທັມຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ?³ຖ້າລາວຕ້ອງການໂຕ້ແຍ້ງກັບພຣະເຈົ້າ, ໃນຫນຶ່ງພັນເທື່ອລາວບໍ່ສາມາດຕອບພຣະອົງໄດ້ເລີຍແມ້ແຕ່ເທື່ອດຽວ.

⁴ພຣະທັຍຂອງພຣະອົງເຕັມໄປດ້ວຍພຣະປັນຍາກຳລັງຂອງພຣະອົງກໍແຂງແຮງ; ມີໃຜທີ່ໄດ້ເຄີຍແຂງຂໍ້ຕໍ່ສູ້ກັບພຣະອົງ ແລະເຮັດໄດ້ສຳເລັດບໍ?—⁵ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ເຄື່ອນຍ້າຍພູເຂົາທັງຫລາຍ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ລົ້ມມັນດ້ວຍພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ເຕືອນກ່ອນ—⁶ພຣະອົງຜູ້ຊົງສັ່ນແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ອອກຈາກບ່ອນຂອງມັນ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ຄານເສົາຂອງມັນກໍສັ່ນສະເທືອນ.

⁷ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສັ່ງດວງຕາເວັນບໍ່ໃຫ້ຂຶ້ນມາ, ແລະມັນກໍບໍ່ຂຶ້ນມາ, ແລະຜູ້ຊົງປົກຄຸມດວງດາວທັງຫລາຍເອົາໄວ້.⁸ຜູ້ຊົງໄດ້ຄຶງທ້ອງຟ້າອອກ ແລະ ຊົງໄດ້ຢຽບຄື້ນທັງຫລາຍໃນທະເລ.⁹ຜູ້ຊົງໄດ້ສ້າງຫມູ່ດາວແຂ້, ຫມູ່ດາວໄຖ, ຫມູ່ດາວລູກໄກ່, ແລະ ຫມູ່ດາວທິດໃຕ້

¹⁰ເຊັ່ນດຽວກັບ ຂ້ານ້ອຍຊົງກະທຳສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫລາຍ, ທີ່ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້— ແນ່ທີ່ສຸດ, ສິ່ງອັດສະຈັນຫລວງຫລາຍຢ່າງນັບບໍ່ຖ້ວນ.¹¹ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງໄດ້ຜ່ານຂ້ານ້ອຍໄປ ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ຜ່ານກາຍໄປ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຫັນພຣະອົງ.¹²ຖ້າພຣະອົງຊົງເອົາບາງສິ່ງໄປ, ໃຜຈະຫ້າມພຣະອົງໄດ້? ໃຜຈະສາມາດເວົ້າກັບພຣະອົງໄດ້ວ່າ, ‘ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳຫຍັງຫັ້ນ?’

¹³ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຫັນພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງ; ຜູ້ຊ່ວຍທັັງຫລາຍຂອງເຮົາຫັນກົ້ມກາບທີ່ເບື້ອງລຸ່ມຂອງພຣະອົງ.¹⁴ຂ້ານ້ອຍຈະຕອບພຣະອົງໄດ້ນ້ອຍພຽງໃດ, ຂ້ານ້ອຍສາມາດເລືອກຖ້ອຍຄຳຫຍັງມາໃຫ້ເຫດຜົນກັບພຣະອົງ?¹⁵ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຊອບທັມ, ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ສາມາດຕອບພຣະອົງໄດ້; ຂ້ານ້ອຍເຮັດໄດ້ພຽງແຕ່ຂໍພຣະກະຣຸນາຕໍ່ການພິພາກສາຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁶ເຖິງແມ່ນວ່າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງທູນ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຊື່ອວ່າພຣະອົງໄດ້ຟັງສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁷ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງທຸບຕີຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມປັ່ນປ່ວນ ແລະຊົງເພີ່ມທະວີບາດແຜຂອງຂ້ານ້້ອຍໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນ.¹⁸ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງ ແມ້ແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢຸດພັກຫາຍໃຈ; ກົງກັນຂວ້າມ. ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຕັມໄດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນ.

¹⁹ຖ້າຫາກເປັນເລື່ອງກຳລັງແລ້ວ, ເບິ່ງແມ!, ພຣະອົງຊົງເຂັ້ມແຂງ! ຖ້າຫາກເປັນເລື່ອງຄວາມຍຸຕິທັມ ໃຜສາມາດອອກຫມາຍຮຽກພຣະອົງ?²⁰ຖ້າແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນຄວາມຖືກຕ້ອງ, ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວໂທດຂ້ານ້ອຍເອງ; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍອ້າງວ່າຕົວດີຮອບຄອບ, ຄຳເວົ້າທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍຈະພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຜິດເອງ.

²¹ເຖິງແມ່ນຂ້ານ້ອຍດີຮອບຄອບ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ຫ່ວງຕົວເອງ; ຂ້ານ້ອຍກຽດຊັງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍເອງ²²ມັນບໍ່ແຕກຕ່າງກັນເລີຍ, ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເວົ້າວ່າ ພຣະອົງຊົງທຳລາຍທັງຄົນດີຮອບຄອບ ແລະ ທີ່ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຄືກັນ.²³ຖ້າໂຣກລະບາດນຳຄວາມຕາຍມາໂດຍໄວ, ພຣະອົງກໍຊົງຫົວເຍາະເຍີ້ຍໃຫ້ກັບຄວາມລຳບາກຍາກເຂັນຂອງຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ.²⁴ແຜ່ນດິນໂລກນີ້ໄດ້ມອບໄວ້ໃນມືຂອງຄົນຊົ່ວ, ພຣະອົງຊົງປົກຄຸມຫນ້າຂອງບັນດາຜູ້ພິພາກສາຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນພຣະອົງທີ່ຊົງກະທຳສິ່ງນີ້, ແລ້ວຈະແມ່ນໃຜທີ່ກະທຳ?

²⁵ວັນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄວກວ່ານັກແລ່ນສົ່ງສານຄົນຫນຶ່ງ; ວັນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະແລ່ນຫນີໄປ; ໂດຍບໍ່ເຫັນສິ່ງດີໃນທີ່ແຫ່ງໃດເລີຍ.²⁶ພວກມັນໄວເຫມືອນກັບເຮືອໄວ, ແລະ ໄວເຫມືອນນົກອິນຊີທີ່ບິນລົງມາຈັບເຫຍື່ອ.

²⁷ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ ຂ້ານ້ອຍຈະລືມຄຳຮ້ອງທຸກທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເອົາໃບຫນ້າໂສກເສົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍອອກໄປ ແລະຈະມີຄວາມສຸກ,²⁸ຂ້ານ້ອຍຄົງຖືກເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ບັນດາຄວາມມທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະບໍ່ຖືວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຜິດ.²⁹ຂ້ານ້ອຍຈະຖືກລົງໂທດ; ເຫດໃດ, ແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຕ້ອງພະຍາຍາມໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດຢ່າງນັ້ນ?

³⁰ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊຳລະຕົວເອງ ດ້ວຍຫິມະທີ່ລະລາຍເປັນນໍ້າ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ມືຂອງຂ້ານ້ອຍສະອາດທີ່ສຸດ,³¹ພຣະອົງຍັງຈະຈຸ່ມຂ້ານ້ອຍລົງໄປໃນຂຸມຂີ້ຕົມ, ແລະເສື້ອຜ້າຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເປັນທີ່ຫນ້າກຽດຊັງພ້ອມກັບຕົວຂ້ານ້ອຍ.

³²ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນມະນຸດຄືຂ້ານ້ອຍ, ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍເອງເປັນ, ຂ້ານ້ອຍຈະສາມາດຕອບພຣະອົງ, ຄືພວກເຮົາຈະສາມາດເຂົ້າມາໃນສານນຳກັນ.³³ບໍ່ມີຜູ້ຕັດສິນຄະດີຄວາມລະຫວ່າງພວກເຮົາຄືຜູ້ທີ່ສາມາດວາງມືຂອງລາວເຫມືອນພວກເຮົາທັງສອງຝ່າຍໄດ້.

³⁴ບໍ່ມີຜູ້ຕັດສິນຄະດີຄວາມຄົນອຶ່ນທີ່ສາມາດເອົາໄມ້ແສ້ຂອງພຣະເຈົ້າອອກໄປຈາກຂ້ານ້ອຍໄດ້, ຜູ້ທີ່ສາມາດເກັບການຂົ່ມຂູ່ຂອງພຣະອົງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ້ານກົວໄວ້ໄດ້.³⁵ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າຂຶ້ນມາ ແລະບໍ່ຢ້ານກົວພຣະອົງ, ແຕ່ເຫມືອນກັບສິ່ງຕ່າງໆໃນເວລານີ້, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດເຮັດຢ່າງນັ້ນໄດ້.

10

¹ຂ້ານ້ອຍເບື່ອຫນ່າຍຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະໃຫ້ເສຣີພາບແກ່ການຮ້ອງທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນໃນຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງຂໍຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ, ‘ຂໍຊົງຢ່າພຽງແຕ່ໄດ້ກ່າວໂທດຂ້ານ້ອຍເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ຂໍຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວໂທດຂ້ານ້ອຍ.³ມັນເປັນສິ່ງທີ່ດີສຳລັບພຣະອົງທີ່ວ່າ ພຣະອົງສົມຄວນບີບບັງຄັບຂ້ານ້ອຍ, ຫມິ່ນປະຫມາດສິ່ງທີ່ອອກມາຈາກມືຂອງພຣະອົງ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງຍິ້ມໃຫ້ກັບແຜນການຕ່າງໆຂອງຄົນຊົ່ວແມ່ນບໍ?

⁴ພຣະອົງຊົງມີດວງຕາເຫມືອນຕາຄົນບໍ? ພຣະອົງເຫັນເຫມືອນກັບມະນຸດຄົນຫນຶ່ງເຫັນບໍ?⁵ວັນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງເປັນເຫມືອນວັນທັງຫລາຍຂອງມະນຸດບໍ ຫລືປີທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ເປັນເຫມືອນປີທັງຫລາຍຂອງຄົນເຮົາບໍ,⁶ທີ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ຄອຍຖ້າຈັບຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຊົງຄົ້ນຫາຄວາມບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁷ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດ ແລະ ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນທີ່ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍພົ້ນອອກຈາກມືຂອງພຣະອົງໄດ້ຢ່າງນັ້ນຫລື?

⁸ມືຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງ ແລະປັ້ນແຕ່ງຂ້ານ້ອຍເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ເຖິງປານນັ້ນພຣະອົງໄດ້ຫັນມາທຳລາຍຂ້ານ້ອຍເສຍ.⁹ຂໍຊົງໄດ້ລະນຶກວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນຂໍ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປັ້ນຂ້ານ້ອຍເຫມືອນປັ້ນດິນຫນຽວນັ້ນ; ພຣະອົງຈະນຳຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກັບໄປເປັນຂີ້ຝຸ່ນອີກຄັ້ງຢ່າງນັ້ນຫລື?

¹⁰ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຖອກຂ້ານ້ອຍອອກເຫມືອນຖອກນ້ຳນົມ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນເນີຍແຂງບໍ?¹¹ແລະຊົງໄດ້ສານຂ້ານ້ອຍເຂົ້າກັນດ້ວຍກະດູກ ແລະເສັ້ນເອັນທັງຫລາຍ.

¹²ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານຊີວິດໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມສັດຊື່; ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງດູແລຮັກສາວິນຍານຂ້ານ້ອຍ.¹³ແຕ່ສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຊື່ອງໄວ້ໃນໃຈຂອງພຣະອົງ— ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່ານີ້ເປັນພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳລັງຄິດ:¹⁴ຊຶ່ງຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບ, ພຣະອົງກໍຈະສັງເກດເຫັນ; ພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ປ່ອຍຕົວຂ້ານ້ອຍໄປໃນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁵ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍເປັນຊົ່ວຮ້າຍ, ວິບັດຈົ່ງເກີດແກ່ຂ້ານ້ອຍເຖີດ; ແມ່ນວ່າຖ້າ ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຊອບທັມ, ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ສາມາດຍັງເງີຍຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນໄດ້, ເລື່ອງຈາກຂ້ານ້ອຍຖືກເຮັດໃຫ້ເຕັມດ້ວຍການດູຫມິ່ນ ແລະຂ້ານ້ອຍກຳລັງເບິ່ງຄວາມທຸກທໍຣະມານຂອງຂ້ານ້ອຍເອງ.¹⁶ຖ້າຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍເງີຍຂຶ້ນເອງໄດ້, ພຣະອົງກໍຊົງໄລ່ລ້າຂ້ານ້ອຍເຫມືອນລ່າໂຕສິງຕົວຫນຶ່ງ; ອີກຄັ້ງທີ່ພຣະອົງສະແດງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງເອງຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ.

¹⁷ພຣະອົງຊົງໄດ້ນຳພະຍານຂອງພຣະອົງຄົນໃຫມ່ທັງຫລາຍມາຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ເພີ່ມຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງເອງຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍດ້ວຍບັນດາກອງທັບທີ່ສົດໃຫມ່ທັງຫລາຍ.

¹⁸ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກທ້ອງຂອງແມ່? ຂ້ານ້ອຍຢາກໃຫ້ວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ ຖືກເຮັດໃຫ້ຕາຍໄປ ແລະບໍ່ຕ້ອງມີດວງຕາໃດໄດ້ເຄີຍເຫັນຂ້ານ້ອຍ.¹⁹ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເປັນເຫມືອນກັບຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເກີດມາ; ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຖືກອຸ້ມອອກຈາກທ້ອງແມ່ໄປເຖິງຂຸມຝັງສົບ.

²⁰ວັນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ມີພຽງແຕ່ຫນ້ອຍດຽວບໍ? ຂໍຊົງຢຸດເຖີດ, ຂໍຊົງປ່ອຍຂ້ານ້ອຍໄວ້ຢູ່ຕາມລຳພັງ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍອາດໄດ້ເຊົາພັກເລັກນ້ອຍ.²¹ກ່ອນທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄປສູ່ບ່ອນທີ່ໆຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຫັນກັບມາອີກ, ໄປເຖິງແຜ່ນດິນແຫ່ງຄວາມມືດ ແລະດິນແດນທີ່ເປັນເງົາມັດຈຸຣາດ,²²ແຜ່ນດິນທີ່ມີຄວາມມືດທຶບເຫມືອນເວລາກາງຄືນ, ເປັນແຜ່ນດິນຂອງເງົາມັດຈຸຣາດ, ຄືທີ່ໆປາສະຈາກລະບຽບ, ທີ່ຄວາມສະຫວ່າງເປັນເຫມືອນເວລາກາງຄືນ.’”

11

¹ແລ້ວໂຊຟາຊາວນາອາມາໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ຖ້ອຍຄຳຫລວງຫລາຍເຊັ່ນນີ້ ສົມຄວນທີ່ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບຫລື? ສົມຄວນທີ່ຊາຍຄົນນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ເວົ້າບໍ່ເຊົາ, ຈະໄດ້ຮັບຄວາມເຊື່ອຖືຫລື?³ສົມຄວນທີ່ການໂອ້ອວດຂອງເຈົ້າ ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນໆມິດງຽບເສຍຫລື? ແລະເມື່ອເຈົ້າເຍາະເຍີ້ຍຄຳສອນຂອງພວກເຮົາ, ຈະບໍ່ມີຄົນໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສຶກອັບອາຍບໍ?

⁴ເພາະເຈົ້າກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ, ‘ຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ານ້ອຍບໍຣິສຸດ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ດີເລີຍໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ.’⁵ແຕ່, ໂອ, ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າເວົ້າ ແລະຊົງເປີດປາກຂອງພຣະອົງຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ;⁶ທີ່ພຣະອົງຈະຊົງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມລີ້ລັບຂອງສະຕິປັນຍາ! ເພາະພຣະອົງຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈ. ຂໍຊົງຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນຮ້ອງຈາກເຈົ້າຫນ້ອຍກວ່າຄວາມຫລອກລວງອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າອີກ.

⁷ເຈົ້າສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະເຈົ້າໄດ້ດ້ວຍການສະແຫວງຫາພຣະອົງຢ່າງນັ້ນຫລື? ທ່ານສາມາດເຂົ້າໃຈອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນຢ່າງນັ້ນຫລື?⁸ເລື່ອງລາວນີ້ ກໍສູງເຫນືອຟ້າສະຫວັນ; ເຈົ້າສາມາດເຮັດສິ່ງໃດໄດ້ຫລື? ມັນເລິກກວ່າແດນຄົນຕາຍ; ເຈົ້າສາມາດຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດຫລື?⁹ວັດແທກຂະຫນາດຂອງມັນກໍຍາວກວ່າແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະມັນກວ້າງກ່ວາທ້ອງທະເລ.

¹⁰ຖ້າພຣະອົງໄດ້ຜ່ານໄປ ແລະຊົງປິດປາກໃຜຄົນຫນຶ່ງ, ຖ້າພຣະອົງຊົງເອີ້ນໃຜຄົນຫນຶ່ງ ເພື່ອພິພາກສາ, ແລ້ວໃຜຈະທີ່ສາມາດຂັດຂວາງພຣະອົງໄດ້?¹¹ເພາະພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກຄົນຫລອກລວງ; ເມື່ອພຣະອົງຊົງໄດ້ເຫັນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງສັງເກດຢ່າງນັ້ນຫລື?¹²ແຕ່ຄົນໂງ່ຍ່ອມບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ; ພວກເຂົາຈະຮັບມັນ ກໍຕໍ່ເມື່ອລວາປ່າຕົວຫນຶ່ງເກີດລູກອອກມາເປັນມະນຸດ.

¹³ແຕ່ສົມມຸດວ່າ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງເຈົ້າທ່ຽງທັມ ແລະໄດ້ຢຽດມືຂອງເຈົ້າອອກໄປຫາພຣະອົງ;¹⁴ສົມມຸດວ່າ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ວາງມັນໄວ້ຫ່າງໄກຈາກຕົວເຈົ້າ, ແລະບໍ່ຍອມໃຫ້ຄວາມບໍ່ຊອບທັມອາໄສຢູ່ໃນເຕັນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.

¹⁵ແລ້ວເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນໂດຍປາສະຈາກສັນຍານຂອງຄວາມອັບອາຍຢ່າງແນ່ນອນ, ທີ່ຈິງແລ້ວ, ເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຫມັ້ນຄົງ ແລະບໍ່ຕ້ອງຢ້ານກົວສິ່ງໃດ.¹⁶ເຈົ້າຈະລືມຄວາມທຸກຍາກຂອງເຈົ້າ; ເຈົ້າຈະຈົດຈຳໄດ້ພຽງແຕ່ເຫມືອນນ້ຳທີ່ໄດ້ໄຫລຜ່ານໄປ.¹⁷ແລ້ວຊີວິດຂອງເຈົ້າຈະສ່ອງສະຫວ່າງຍິ່ງກວ່າເວລາກາງເວັນ, ເຖິງແມ່ນວ່າມີຄວາມມືດມິດ, ແຕ່ມັນຈະເປັນເຫມືອນເວລາຕອນເຊົ້າ.

¹⁸ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ຫມັ້ນຄົງປອດພັຍເພາະມີຄວາມຫວັງ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ທ່ານຈະພົບກັບຄວາມປອດພັຍກ່ຽວກັບຕົວຂອງເຈົ້າ ແລະຈະໄດ້ນອນພັກສະຫງົບໃນຄວາມປອດພັຍ.¹⁹ເຈົ້າຈະນອນລົງໃນການພັກສະຫງົບດ້ວຍ, ແລະບໍ່ມີໃຜຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຢ້ານກົວໄດ້; ຄວາມຈິງຄື, ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຈະສະແຫວງຫາຄວາມເພິງພໍໃຈຈາກເຈົ້າ.

²⁰ແຕ່ວ່າດວງຕາທັງຫລາຍຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະຜິດຫວັງ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີທາງຫນີພົ້ນໄດ້; ຄວາມຫວັງດຽວຂອງພວກເຂົາກໍຈະເຫມືອນລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດເທົ່ານັ້ນ.”

12

¹ແລ້ວໂຢບຈຶ່ງໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²ບໍ່ຕ້ອງສົງໃສເລີຍວ່າເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ມີສະຕິປັນຍາຈະຕາຍໄປພ້ອມກັບເຈົ້າ.³ແຕ່ຂ້ອຍກໍມີຄວາມເຂົ້າໃຈຄືກັນກັບເຈົ້າ; ຂ້ອຍບໍ່ດີກວ່າເຈົ້າ. ທີ່ຈິງແລ້ວ, ໃນເລື່ອງສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ແມ່ນບໍ?

⁴ຂ້ານ້ອຍເປັນບາງສິ່ງທີ່ມີໄວ້ ເພື່ອເພື່ອນບ້ານຫົວເຍາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍ—ຂ້ານ້ອຍ, ເປັນຄົນທີ່ໄດ້ຮ້ອງທູນພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະອົງໄດ້ຕອບ! ຂ້ານ້ອຍ, ເປັນຄົນດີຮອບຄອບອັນຊອບທັມ ແລະບໍ່ມີຂໍ້ບົກຜ່ອງ— ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນທີ່ຖືກຫົວຂວັນ.⁵ໃນຄວາມຄິດຂອງບາງຄົນຜູ້ທີ່ຢູ່ຢ່າງສະບາຍ ກໍມີຄຳຫມິ່ນປະຫມາດ, ສຳລັບຄົນທີ່ມີເຄາະຮ້າຍ; ເຂົາຄິດໃນສີ່ງທີ່ນຳເຄາະຮ້າຍມາໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຕີນກຳລັງມື່ນລົ້ມຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ.⁶ເຕັນທັງຫລາຍຂອງພວກໂຈນກໍຈະເຣີນຮັ່ງມີ, ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍົວະເຍົ້າພຣະເຈົ້າກໍຮູ້ສຶກຫມັ້ນຄົງ; ມືທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາເປັນພະຂອງພວກເຂົາ.

⁷ແຕ່ເວລານີ້ ຂໍຖາມສັດຮ້າຍທັງຫລາຍ ແລະພວກມັນຈະສອນເຈົ້າ; ຖາມບັນດານົກໃນທ້ອງຟ້າເບິ່ງ, ແລະພວກມັນຈະບອກເຈົ້າ⁸ຫລືເວົ້າກັບແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ມັນຈະສອນເຈົ້າ; ແລະ ປາໃນທະເລຈະປະກາດແກ່ເຈົ້າ.

⁹ສັດຕົວໃດໃນທ່າມສິ່ງທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ ທີ່ບໍ່ຮູ້ວ່າມືຂອງພຣະຢາເວເອງໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ບໍ?¹⁰ໃນມືຂອງພຣະອົງ ຄືຊີວິດຂອງທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ ແລະລົມຫາຍໃຈຂອງມວນມະນຸດທັງຫມົດ.

¹¹ຫູບໍ່ໄດ້ຊີມຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ເຫມືອນກັບເພດານຊີມຣົດອາຫານບໍ່ແມ່ນຫລື?¹²ຜູ້ຄົນທີ່ມີອາຍຸພ້ອມກັບສະຕິປັນຍາ; ວັນທັງຫລາຍກໍຄືຄວາມເຂົ້າໃຈ.

¹³ພຣະສະຕິປັນຍາ ແລະ ຣິດທານຸພາບຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ; ພຣະອົງມີຄຳແນະນຳ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈ.¹⁴ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງໄດ້ມ້າງທຳລາຍ, ແລະ ບໍ່ສາມາດສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ໄດ້; ຖ້າພຣະອົງໄດ້ກັກຂັງໃຜບາງຄົນ, ກໍບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປ່ອຍຕົວໄດ້.¹⁵ເບິ່ງແມ, ຖ້າພຣະອົງຊົງກັກນໍ້າເອົາໄວ້, ພວກມັນກໍຈະເຫືອດແຫ້ງ; ແລະ ຖ້າພຣະອົງຊົງສົ່ງພວກມັນອອກໄປ, ພວກມັນກໍຈະຖ້ວມແຜ່ນດິນ.

¹⁶ພຣະອົງສະເດັດມາພ້ອມກັບຣິດທານຸພາບ ແລະພຣະສະຕິປັນຍາ; ທັງຄົນທີ່ຖືກຫລອກ ແລະຄົນທີ່ຫລອກລວງ ກໍຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພຣະອົງ.¹⁷ພຣະອົງຊົງໄດ້ນຳທີ່ປຶກສາໄປຕົວເປົ່າໃນຄວາມໂສກເສົ້າ; ແລະພຣະອົງຊົງໄດ້ກະທຳຜູ້ພິພາກສາໄປສູ່ການເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ.¹⁸ພຣະອົງຊົງໄດ້ປົດໂສ້ສິດອຳນາດຂອງບັນດາກະສັດທັງຫລາຍ; ພຣະອົງຊົງເອົາຜ້າຄາດແອວຂອງພວກເຂົາ.

¹⁹ພຣະອົງຊົງໄດ້ນຳໃຫ້ພວກປະໂລຫິດໄປຕົວເປົ່າໃນຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະຊົງໄດ້ລົ້ມຜູ້ມີກຳລັງເສຍ.²⁰ພຣະອົງຊົງກຳຈັດຄຳເວົ້າຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈ ແລະເອົາຄວາມເຂົ້າໃຈອອກໄປຈາກພວກຜູ້ໃຫ່ຍ.²¹ພຣະອົງໄດ້ຖອກຄວາມອັບອາຍເທິງບັນດາເຈົ້າຊາຍ ແລະໄດ້ກະທຳໃຫ້ຜູ້ທີ່ແຂງແຮງອ່ອນກຳລັງ.

²²ພຣະອົງຊົງສຳແດງສິ່ງລໍ້າເລິກຕ່າງໆຈາກຄວາມມືດ ແລະຊົງໄດ້ນຳເງົາມັດຈຸຣາດອອກມາສູ່ຄວາມສະຫວ່າງ.²³ພຣະອົງຊົງໄດ້ກະທຳໃຫ້ປະຊາຊາດເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ, ແລະພຣະອົງຊົງໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາ; ພຣະອົງຊົງໄດ້ຂະຫຍາຍບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງໆ, ແລະພຣະອົງຊົງໄດ້ນຳພວກເຂົາມາເຫມືອນກັບນັກໂທດດ້ວຍ.

²⁴ພຣະອົງຊົງໄດ້ນຳຄວາມເຂົ້າໃຈອອກໄປ ຈາກບັນດາຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້; ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໃຫ້ພວກເຂົາພະເນຈອນໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຊຶ່ງບໍ່ມີຫົນທາງ.²⁵ພວກເຂົາທັງຫລາຍງົມຢູ່ໃນຄວາມມືດ ປາສະຈາກຄວາມສະຫວ່າງ ແລະພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາໂຊເຊເຫມືອນກັບຄົນເມົາ.

13

¹ເບິ່ງແມ, ດວງຕາຂອງຂ້ອຍໄດ້ເຫັນສິ່ງທັງຫມົດນີ້ແລ້ວ, ແລະຫູຂອງຂ້ອຍໄດ້ຍິນ ແລະເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້ແລ້ວ.²ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າທັງຫລາຍຮູ້, ຂ້ອຍກໍຮູ້ເຫມືອນກັນ; ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ດ້ອຍໄປກວ່າເຈົ້າເລີຍ.

³ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂ້ານ້ອຍ ກໍຄວນທູນຕໍ່ອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບ; ແລະຂ້ານ້ອຍປາຖະຫນາໃຫ້ເຫດຜົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.⁴ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ ຈະປ້າຍສີຄວາມຈິງດ້ວຍການຂີ້ຕົວະ; ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍເປັນແພດທີ່ໃຊ້ບໍ່ໄດ້.⁵ໂອ, ພວກເຈົ້າຈະຢຶດຫມັ້ນໃນສັນຕິຂອງພວກເຈົ້າ! ນັ້ນຈະເປັນສະຕິປັນຍາຂອງພວກເຈົ້າ.

⁶ບັດນີ້ ຂໍຟັງການຫາເຫດຜົນຂອງຂ້ອຍ; ຂໍຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງຮິມປາກຂອງຂ້ອຍ.⁷ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈະເວົ້າຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍເພື່ອພຣະເຈົ້າບໍ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະເວົ້າຄວາມບໍ່ຈິງເພື່ອພຣະອົງຢ່າງນັ້ນບໍ?⁸ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈະສະແດງຄວາມກະຣຸນາຕໍ່ພຣະອົງຈິງໆບໍ? ພວກກທ່ານຈະໂຕ້ຖຽງໃນສານໃນຖານະທະນາຍຄວາມ ເພື່ອພຣະເຈົ້າຈິງໆບໍ?

⁹ເມື່ອພຣະອົງຊົງໄດ້ຄົ້ນພົບພວກເຈົ້າ ມັນຈະມີຜົນດີແກ່ເຈົ້າບໍ ຫລື? ພວກເຈົ້າສາມາດຈະເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງໄດ້ເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຈົ້າເຍາະເຍີ້ຍມະນຸດໄດ້ຢ່າງນັ້ນບໍ?¹⁰ພຣະອົງຈະໄດ້ລົງໂທດພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຢ່າງແນ່ນອນ ຖ້າພວກເຈົ້າສະແດງຄວາມລຳອຽງຢ່າງລັບໆ.

¹¹ຄວາມສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ ຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຢ້ານກົວເລີຍບໍ? ຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ຕົກລົງມາເຫນືອພວກເຈົ້າເລີຍບໍ?¹²ຄຳກ່າວທັງຫລາຍທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງພວກເຈົ້າ ເປັນພຽງສຸພາສິດທີ່ເຮັດຈາກຂີ້ເຖົ່າ; ການປ້ອງກັນຂອງພວກເຈົ້າເປັນການປ້ອງກັນເຮັດມາຈາກດິນ.

¹³ຂໍຈົ່ງຍຶດຫມັ້ນໃນສັນຕິຂອງພວກເຈົ້າໄວ້, ປ່ອຍຂ້ອຍໄວ້ຕາມລຳພັງເຖີ້ນ, ເພື່ອຂ້ອຍຈະເວົ້າ, ປ່ອຍໃຫ້ແມ່ນຫຍັງຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ຂ້ອຍ ກໍຂໍໃຫ້ເກີດຖ້ອນ.¹⁴ຂ້ອຍຈະກັດກິນຊີ້ນຂອງຂ້ອຍເອງ; ຂ້ອຍຈະເອົາຊີວິດຝາກໄວ້ໃນມືຂອງຂ້ອຍ.¹⁵ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງຊົງໄດ້ປະຫານຂ້ານ້ອຍເສຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ມີຄວາມຫວັງຫລົງເຫລືອອີກ; ໃນທີ່ສຸດ, ຂ້ານ້ອຍຈະປົກປ້ອງວິທີຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້.

¹⁶ນີ້ຈະເປັນເຫດຜົນສຳລັບການພົ້ນຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງເຫມືອນກັນຄົນຊອບທັມ.¹⁷ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍ ດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່; ຂໍໃຫ້ຄຳປະກາດຂອງຂ້ານ້ອຍມາເຖິງຫູຂອງພຣະອົງ.

¹⁸ເບິ່ງແມເວລານີ້, ຂໍໂຜດເບິ່ງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງການປ້ອງກັນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຮູ້ຂ້ານ້ອຍບໍຣິສຸດ.¹⁹ໃຜນໍ ຄວນຄົນທີ່ໂຕ້ຖຽງກັບຂ້ານ້ອຍໃນສານຫລື? ຖ້າຫາກພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອເຮັດສິ່ງນີ້, ແລະຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການພິສູດວ່າຜິດແທ້, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະມິດງຽບຢູ່ ແລະຍອມມອບຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²⁰ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງເຮັດພຽງສອງສິ່ງເພື່ອຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຊື່ອງຕົວເອງຈາກຫນ້າຂອງພຣະອົງ.²¹ຂໍຈົ່ງຖອນມືແຫ່ງການກົດຂີ່ຂອງພຣະອົງຈາກຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍຊົງຢ່າປ່ອຍໃຫ້ການຄຸກຄາມຂອງພຣະອົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ້ານກົວ.²²ແລ້ວຂໍຊົງເອີ້ນຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະຂໍຕອບ; ຫລືປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທູນຂໍຕໍ່ພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຕອບແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

²³ບັນດາຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະ ຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້ານ້ອຍມີເທົ່າໃດຫລື? ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ເຖິງການກະທຳາຜິດ ແລະຄວາມບາບຂອງຂ້ານ້ອຍເຖີດ.²⁴ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈິ່ງຊົງຫັນຫນ້າຂອງພຣະອົງຈາກຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງປະຕິບັດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍເຫມືອນເປັນສັດຕຣູຂອງພຣະອົງ?²⁵ພຣະອົງຈະຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍທີ່ເປັນເຫມືອນ ໃບໄມ້ທີ່ຖືກລົມພັດຫັກບໍ? ແລະພຣະອົງຈະໄລ່ຕິດຕາມຂ້ານ້ອຍທີ່ເປັນເຫມືອນເຟືອງແຫ້ງນີ້ບໍ?

²⁶ເພາະພຣະອົງຊົງໄດ້ຈາຣຶກສິ່ງທີ່ຂົມຂື່ນຕ່າງໆ ເພື່ອຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ; ແລະພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮັບມໍຣະດົກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງໄວຫນຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່.²⁷ພຣະອົງຊົງວາງຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໃນຫຸ້ນທັງຫລາຍ, ພຣະອົງໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງທາງທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຢ່າງໃກ້ຊິດ; ພຣະອົງຊົງກວດແຜ່ນດິນທີ່ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍ່າງ.²⁸ເຖິງແມ່ນວ່າ, ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນສິ່ງເນົ່າເປື່ອຍທີ່ຕ້ອງຖິ້ມ, ເປັນເຫມືອນຜ້າທີ່ຖືກໂຕມອດກັດກິນກໍຕາມ.

14

¹ມະນຸດ, ທີ່ເກີດມາຈາກຜູ້ຍິງ, ຍ່ອມມີຊີວິດພຽງແຕ່ບໍ່ພໍເທົ່າໃດມື້ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃຈ.²ລາວງອກອອກມາດິນເຫມືອນກັບດອກໄມ້ດອກຫນຶ່ງ ແລະກໍຖືກຕັດໃຫ້ລົ້ມລົງ; ເຂົາຫນີໄປຄືເງົາ ແລະ ບໍ່ຢູ່ຕໍ່ໄປອີກ.³ພຣະອົງໄດ້ເບິ່ງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບໍ? ພຣະອົງຊົງນຳຂ້ານ້ອຍເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງອີກບໍ?

⁴ໃຜສາມາດນຳສິ່ງທີ່ສະອາດອອກມາຈາກບາງສິ່ງບໍ່ສະອາດໄດ້ຢ່າງໃດ? ບໍ່ມີໃຜເຮັດຫຍັງເລີຍ?⁵ວັນທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ ກໍຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວ. ຈຳນວນເດືອນທັງຫລາຍຂອງເຂົາກໍຢູ່ກັບພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດຂອບເຂດຂອງລາວ ວ່າລາວບໍ່ສາມາດຜ່ານໄປໄດ້.⁶ຂໍຊົງໄດ້ຫັນຫນ້າໄປຈາກລາວເພື່ອລາວຈະໄດ້ຢຸດພັກ, ເພື່ອລາວຈະໄດ້ຂົມຂື່ນໃນວັນຂອງລາວເຫມືອນກັບລູກຈ້າງຄົນຫນຶ່ງ ຖ້າຫາກລາວເຮັດໄດ້ເຊັ່ນນັ້ນ.

⁷ສິ່ງນັ້ນສາມາດເປັນຄວາມຫວັງໃຫ້ກັບຕົ້ນໄມ້ຫນຶ່ງ; ຖ້າຫາກມັນຖືກຕັດລົງ, ມັນກໍຈະແຕກຫນໍ່ຂຶ້ນອີກ, ເພື່ອຕົ້ນຫນໍ່ອ່ອນຂອງມັນຈະບໍ່ຫາຍໄປ.⁸ເຖິງແມ່ນວ່າ ຮາກຂອງມັນໃນແຜ່ນດິນຈະເຖົ້າ, ແລະເຫງົ້າ ຂອງມັນຈະຕາຍໃນດິນ,⁹ແຕ່ມັນໄດ້ກິນນ້ຳພຽງຈັກເລັກນ້ອຍ, ມັນກໍຈະປົ່ງ ແລະແຕກກິ່ງອອກເຫມືອນກັບຕົ້ນໄມ້ອ່ອນຕົ້ນຫນຶ່ງ.

¹⁰ແຕ່ມະນຸດທີ່ຕາຍ; ເຂົາກໍກາຍເປັນຄົນອ່ອນແອ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ມະນຸດສິ້ນລົມຫາຍໃຈ, ແລະເຂົາຢູ່ບ່ອນໃດ?¹¹ເຫມືອນນ້ຳໃນທະເລສາບທີ່ແຫ້ງໄປ, ແລະເຫມືອນກັບແມ່ນ້ຳທີ່ບໍ່ມີນໍ້າ ແລະ ກໍເຫືອດແຫ້ງ.¹²ດັ່ງນັ້ນຄົນລົ້ມລົງ ແລະ ບໍ່ລຸກຂຶ້ນມາອີກ. ຈົນກວ່າທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ຕື່ນຂຶ້ນ ຫລື ຖືກປຸກຈາກການນອນຫລັບຂອງພວກເຂົາ.

¹³ໂອ, ຫາກພຣະອົງໄດ້ເຊື່ອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນແດນຄົນຕາຍຈາກຄວາມຍາກລຳບາກຕ່າງໆ, ແລະສິ່ງພຣະອົງຈະຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນທີ່ສ່ວນຕົນຈົນກວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງພົ້ນໄປ, ທີ່ພຣະອົງຈະຕັ້ງກຳນົດເວລາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງຊົງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍອີກ!¹⁴ຖ້າມະນຸດຄົນຫນຶ່ງຕາຍແລ້ວ, ເຂົາຈະມີຊີວິດອີກບໍ? ຖ້າຫາກມີໄດ້, ຂ້ານ້ອຍກໍປາຖະຫນາທີ່ຈະຄອຍຖ້າຢູ່ຕະຫລອດໃນຊ່ວງເວລາອັນອ່ອນແອຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈົນກວ່າການປົດປ່ອຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະມາເຖິງ.

¹⁵ພຣະອົງຈະຊົງໄດ້ເອີ້ນ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍຈະທູນຕອບພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະຊົງມີຄວາມປາຖະຫນາສຳລັບການວາງແຜນແຫ່ງມືຂອງພຣະອົງ.¹⁶ພຣະອົງຈະຊົງນັບຈຳນວນ ແລະດູແລບາດກ້າວທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງໄດ້ຈ້ອງຈັບຜິດຕາມຄວາມບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁷ການກະທຳຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈະຖືກໃສ່ໄວ້ໃນຖົງທີ່ປຣະທັບຕຣາໄວ້; ແລະພຣະອົງຈະປົກປິດຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁸ເຖິງວ່າພູເຂົາທັງຫລາຍລົ້ມລົງ ແລະ ສະລາຍໄປ; ເຖິງວ່າກ້ອນຫີນທັງຫລາຍຖືກຍ້າຍໄປຈາກບ່ອນຂອງມັນ;¹⁹ນ້ຳທັງຫລາຍກັດເຊາະກ້ອນຫີນໄປ; ນໍ້າທີ່ຖ້ວມຊຳລະລ້າງພັດເອົາຂີ້ຝຸ່ນອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບສິ່ງນີ້, ພຣະອົງຊົງທຳລາຍຄວາມຫວັງທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ.

²⁰ພຣະອົງປ່ອຍລາວໃຫ້ຜ່າຍແພ້ສະເຫມີ, ແລະ ເຂົາກໍລ່ວງລັບໄປ; ພຣະອົງຊົງໄດ້ປ່ຽນໃບຫນ້າຂອງເຂົາ ແລະ ໄດ້ສົ່ງເຂົາອອກໄປສູ່ຄວາມຕາຍ.²¹ຖ້າບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ຮັບກຽຕ; ແລະ ເຂົາກໍບໍ່ຮູ້; ແລະຖ້າພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳລົງ; ເຂົາບໍ່ຮູ້ບໍ່ເຫັນ.²²ເຂົາຮູ້ສຶກໄດ້ພຽງຄວາມເຈັບປວດໃນຮ່າງກາຍຂອງຕົນ, ແລະ ເຂົາໄດ້ແຕ່ຄໍ້າຄວນກັບຕົວເອງເທົ່ານັ້ນ.

15

¹ແລ້ວເອລີຟັດຊາວເຕມານໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ຄວນທີ່ຄົນມີປັນຍາຈະຕອບດ້ວຍຄວາມຮູ້ທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ ແລະຕື່ມເຕັມຕົວເອງດ້ວຍລົມຕາວັນອອກບໍ?³ຄວນຫລືທີ່ລາວຈະໃຫ້ເຫດຜົນດ້ວຍການເວົ້າຈາອັນຫາປະໂຫຍດບໍ່ໄດ້ ໃນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ລາວບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ສິ່ງດີໃດໆເກີດຂຶ້ນໄດ້?

⁴ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເຈົ້າເຄົາລົບພຣະເຈົ້ານ້ອຍລົງ; ເຈົ້າຄັດຄ້ານການອຸທິດຕໍ່ພຣະອົງ.⁵ເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າ ສອນປາກຂອງເຈົ້າ; ເຈົ້າເລືອກເອົາລີ້ນຂອງຄົນສະຫລາດແກມໂກງ.⁶ບໍ່ແມ່ນປາກຂອງຂ້ອຍ; ທີ່ຈິງແລ້ວ, ຮິມປາກຂອງເຈົ້າຕ່າງຫາກປັກປ້ຳເຈົ້າເອງ.

⁷ເຈົ້າເປັນມະນຸດຄົນທຳອິດທີ່ເກີດມາບໍ? ເຈົ້າໄດ້ເກີດຢູ່ກ່ອນໂນນພູທັງຫລາຍບໍ?⁸ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຟັງຄວາມຮູ້ອັນເລິກລັບຂອງພຣະເຈົ້າບໍ? ເຈົ້າຈຳກັດສະຕິປັນຍາໄວ້ສະເພາະຕົວເຈົ້າບໍ?⁹ເຈົ້າຮູ້ຈັກຫຍັງແດ່ທີ່ເຮົາບໍ່ຮູ້ບໍ? ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຂົ້າໃຈທີ່ພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈບໍ?

¹⁰ໃນພວກເຮົາທັງສອງຕ່າງກໍມີຜົມຫງອກ ແລະອາຍຸກໍຫລາຍຍິ່ງກວ່າພໍ່ຂອງເຈົ້າອີກ.¹¹ການເລົ້າໂລມຂອງພຣະເຈົ້າຫນ້ອຍເກີນໄປບໍ, ທີ່ໃຊ້ຄຳເວົ້າສຸພາບອ່ອນຫວານຕໍ່ເຈົ້ານັ້ນ?

¹²ເຫດໃດຫົວໃຈຂອງເຈົ້າຈຶ່ງນຳເຈົ້າອອກຫ່າງໄປ? ເປັນຫຍັງດວງຕາຂອງເຈົ້າຈຶ່ງພຶບ,¹³ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງຫັນຈິດວິນຍານຂອງເຈົ້າຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳເຊັ່ນນັ້ນອອກມາຈາກປາກຂອງເຈົ້າ?.¹⁴ຄົນແບບໃດທີ່ເຂົາສົມຄວນໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ສະອາດ? ຄົນແບບໃດທີ່ເກີດມາຈາກຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງທີ່ເຂົາສົມຄວນເປັນຄົນຊອບທັມຫລື?

¹⁵ເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງວາງໃຈ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍຣິສຸດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ແລະທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍ ກໍບໍ່ບໍຣິສຸດໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ.¹⁶ແລ້ວຄົນຫນຶ່ງທີ່ ຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະເສື່ອມທັມ, ກໍຍິ່ງສະອາດຫນ້ອຍກວ່ານັ້ນເທົ່າໃດ ຄົນທີ່ດື່ມຊົ່ວຮ້າຍເຫມືອນນໍ້າດື່ມ!

¹⁷ຂ້ອຍຈະສະແດງແກ່ເຈົ້າເຫັນ; ຈົ່ງຟັງຂ້ອຍ; ຂ້ອຍຈະກ່າວໃຫ້ຟັງສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຄີຍເຫັນແກ່ເຈົ້າ,¹⁸ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ບັນດາຄົນມີປັນຍາທີ່ໄດ້ຮັບການຖ່າຍທອດມາກຈາກພໍ່ທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ບໍ່ເຄີຍປິດບັງໄວ້.

¹⁹ທັງຫມົດນີ້ ຄືບັນດາບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ດຽວທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບມອບແຜ່ນດິນ, ແລະທີ່ບໍ່ມີຄົນແປກຫນ້າຜ່ານໄປທ່າມກາງພວກເຂົາ.²⁰ຄົນຊົ່ວຮ້າຍເຈັບປວດຕະຫລອດວັນເວລາຂອງພວກເຂົາ, ຈຳນວນປີທັງຫລາຍທີ່ຖືກເກັບໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ກົດຂີ່ທຸກທໍຣະມານ.²¹ສຽງແຫ່ງຄວາມຢ້ານກົວ ກໍຢູ່ໃນຫູຂອງພວກເຂົາ, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ, ຜູ້ທຳລາຍຈະມາເຫນືອລາວ.

²²ເຂົາບໍ່ຄິດວ່າເຂົາຈະຫັນອອກໄປຈາກຄວາມມືດ; ດາບກໍຄອຍຖ້າລາວຢູ່.²³ເຂົາໄປສະຖານທີ່ຫລາກຫລາຍເພື່ອຫາອາຫານ, ເຂົາເວົ້າວ່າ, ‘ມັນຢູ່ທີ່ໃດ?’ ເຂົາຮູ້ວ່າວັນແຫ່ງຄວາມມືດນັ້ນຢູ່ພຽງແຕ່ເອື້ອມມື.²⁴ຄວາມລຳບາກ ແລະຄວາມທຸກຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາຢ້ານກົວ; ພວກມັນມີອຳນາດໂຈມຕີເຂົາ, ເຫມືອນກັບກະສັດອົງຫນຶ່ງຕຽມພ້ອມແລ້ວສຳລັບການເຮັດສົງຄາມ.

²⁵ເພາະເຂົາໄດ້ຢຽດມືຂອງຕົນອອກຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ປະພຶດຢ່າງຍິ່ງຜະຫຍອງຕໍ່ຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບ,²⁶ຄົນຊົ່ວຮ້າຍນີ້ແລ່ນເຂົ້າໃສ່ພຣະອົງດ້ວຍຄໍທີ່ຕັ້ງຊັນ, ພ້ອມກັບໂລ່ຫນາ.

²⁷ນີ້ຄືຄວາມຈິງ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາໄດ້ປົກຄຸມຫນ້າຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມອ້ວນຂອງຕົນແລ້ວ ແລະຮວບຮວມໄຂມັນມາໄວ້ທີ່ບັ້ນແອວຂອງພວກເຂົາ.²⁸ແລະໄດ້ໃຊ້ຊີວິດໃນເມືອງຮ້າງເປົ່າ; ໃນເຮືອນທັງຫລາຍທີ່ບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ດຽວນີ້ ແລະພ້ອມທີ່ຈະເປັນກອງຊາກຫັກພັງແລ້ວ.

²⁹ເຂົາຈະບໍ່ຮັ່ງມີ; ຄວາມຮັ່ງມີຂອງລາວຈະບໍ່ຫມັ້ນຄົງຢູ່; ແມ່ນແຕ່ເງົາຂອງລາວ ກໍຈະບໍ່ຢູ່ຕະຫລອດໄປໃນແຜ່ນດິນໂລກນີ້.³⁰ລາວຈະບໍ່ແຍກອອກຈາກຄວາມມືດມິດ; ແປວໄຟອັນຫນຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຫນໍ່ຂອງລາວແຫ້ງໄປ; ແລະໂດຍລົມຫາຍໃຈຈາກປາກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຫາຍໄປ.

³¹ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ລາວໄວ້ວາງໃຈໃນສິ່ງຕ່າງໆທີ່ສູນເສຍເປົ່າ, ການຫລອກລວງຕົວລາວເອງ; ເພາະການສູນເສຍເປົ້່າ ຈະເປັນລາງວັນຂອງລາວ.³²ມັນຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລາຕາຍຂອງລາວຈະມາເຖິງ; ແລະກິ່ງກ້ານຂອງລາວຈະບໍ່ຂຽວສົດ.³³ລາວຈະຫລົ່ນເຫມືອນກັບຫມາກອະງຸ່ນທີ່ບໍ່ສຸກ; ລາວຈະຖິ້ມດອກບານທັງຫລາຍຂອງລາວເຫມືອນຕົ້ນຫມາກກອກ.

³⁴ເພາະວ່າເພື່ອນຂອງຄົນບໍ່ຊອບທັມນັ້ນຈະເປັນຫມັນ; ໄຟຈະເຜົາຜານເຕັ້ນທີ່ຕິດສິນບົນຂອງພວກເຂົາ.³⁵ພວກເຂົາຕັ້ງທ້ອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ແລະເຮັດໃຫ້ກໍ່ເກີດຄວາມບໍ່ຊອບທັມ; ມົດລູກຂອງພວກເຂົາກໍຕຽມການຫລອກລວງ.”

16

¹ແລ້ວໂຢບໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ຂ້ອຍເຄີຍໄດ້ຍິນສິ່ງຕ່າງໆນີ້ມາຫລາຍແລ້ວ; ເຈົ້າທຸກຄົນເປັນຜູ້ເລົ້າໂລມທີ່ຫນ້າສັງເວດທີ່ສຸດ.³ຖ້ອຍຄຳລົມໆແລ້ງໆທັງຫລາຍຈະມີທີ່ຈົບສິ້ນເມື່ອໃດຫນໍ? ມີສິ່ງໃດຜິດປົກກະຕິ ພວກເຈົ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ຕອບຢ່າງນີ້ບໍ?

⁴ຂ້ອຍສາມາດເວົ້າເຫມືອນພວກເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ຄືກັນ, ຖ້າພວກເຈົ້າຢູ່ໃນທີ່ຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍສາມາດສະສົມ ແລະລວມຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ມາເພື່ອໂຈມຕີພວກເຈົ້າ ແລະສັ່ນຫົວຂອງຂ້ອຍເຍາະເຍີ້ຍເຈົ້າໄດ້.⁵ໂອ, ຂ້ອຍຈະຫນູນໃຈພວກເຈົ້າດ້ວຍປາກຂອງຂອງຂ້ອຍໄດ້ຢ່າງໃດ! ແລະການປອບໂຍນຮິມປາກຂອງຂ້ອຍ ຈະລະງັບຄວາມເຈັບປວດຂອງເຈົ້າກໍໄດ້ດ້ວຍ!

⁶ຖ້າຂ້ານ້ອຍເວົ້າ, ຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ລະງັບລົງ; ຖ້າຂ້ານ້ອຍມິດງຽບຢູ່, ຈະຊ່ວຍບັນເທົາຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ບໍ?⁷ແຕ່ວ່າດຽວນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງໄປ. ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງຂ້ານ້ອຍໂສກເສົ້າ.⁸ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແຫ້ງຫ່ຽວໄປ, ຊຶ່ງມັນເປັນພະຍານປັກປ້ຳຂ້ານ້ອຍ; ແລະຮ່າງກາຍທີ່ຈ່ອຍຜອມຂອງຂ້ານ້ອຍກໍລຸກຂຶ້ນປັກປ້ຳຂ້ານ້ອຍ, ແລະມັນເປັນພະຍານຕໍ່ຕ້ານໃບຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁹ພຣະອົງໄດ້ຈີກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຫນາມແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ແລະຊົງຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ ພຣະອົງໄດ້ຊົງບິບບີ້ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍແຂ້ວຂອງພຣະອົງ; ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍປີ້ນຕາຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຈີກຂ້ານ້ອຍເປັນຕ່ອນໆ.¹⁰ຜູ້ຄົນໄດ້ອ້າປາກໃສ່ຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາໄດ້ຕົບແກ້ມປະຈານຂ້ານ້ອຍຢ່າງເສື່ອມເສຍ; ພວກເຂົາໄດ້ສຸມຫົວກັນປັກປ້ຳຂ້ານ້ອຍ.

¹¹ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ມອບຂ້ານ້ອຍໃຫ້ແກ່ຄົນອະທັມ ແລະຊົງໄດ້ໂຍນຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ.¹²ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຄີຍຢູ່ສຸກສະບາຍ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ທຳລາຍຂ້ານ້ອຍເສຍ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊຸກຄໍຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ຊົງຟາດຂ້ານ້ອຍລົງເປັນຕ່ອນໆ; ພຣະອົງຊົງໄດ້ຕັ້ງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເປັນເປົ້າຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

¹³ເຫລົ່ານັກຍິງທະນູຂອງພຣະອົງອ້ອມຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ແທງແອວຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະບໍ່ຊົງໄດ້ສົງສານຂ້ານ້ອຍເລີຍ; ພຣະອົງໄດ້ຖອກນ້ຳບີຂອງຂ້ານ້ອຍລົງເທິງດິນ.¹⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊົນກຳແພງຂອງຂ້ານ້ອຍຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງອີກ; ພຣະອົງຊົງໄດ້ແລ່ນເຂົ້າໃສ່ຂ້ານ້ອຍເຫມືອນນັກຮົບຄົນຫນຶ່ງ.

¹⁵ຜິວຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຖືກຫຍິບເຫມືອນກະສອບ; ຂ້ານ້ອຍຖືກດັນເຂົ້າລົງໄປເຖິງພື້ນດິນ.¹⁶ໃບຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນສີແດງດ້ວຍການຮ້ອງໄຫ້; ເປືອກຕາຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນເງົາມັດຈຸຣາດ.¹⁷ເຖິງແມ່ນວ່າ ບໍ່ມີຄວາມຮຸນແຮງໃນມືຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍບໍຣິສຸດ.

¹⁸ແຜ່ນດິນໂລກເອີຍ, ຢ່າປິດບັງເລືອດຂອງຂ້ານ້ອຍເລີຍ; ຢ່າໃຫ້ສຽງຮ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີບ່ອນຢຸດພັກເຖີດ.¹⁹ເບິ່ງແມ, ແມ່ນວ່າບັດນີ້, ພະຍານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຢູ່ເທິງທ້ອງຟ້າ; ເຂົາຜູ້ຮັບຮອງຂ້ານ້ອຍກໍຢູ່ໃນທີ່ສູງ.

²⁰ເພື່ອນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍດູຫມິ່ນຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຖອກນ້ຳຕາຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.²¹ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຂໍໃຫ້ຜູ້ເປັນພະຍານໃນທ້ອງຟ້ານັ້ນໂຕ້ຖຽງກັບພຣະເຈົ້າ ແທນຊາຍຄົນນີ້ ເຫມືອນທີ່ມະນຸດຄົນຫນຶ່ງເຮັດໃຫ້ກັບພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ.²²ເພາະເມື່ອຫລາຍປີຜ່ານໄປ, ຂ້ານ້ອຍຈະໄປຍັງສະຖານທີ່ໆຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ກັບມາອີກ.

17

¹ວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກເຜົາຜານ, ແລະວັນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຈົບລົງ; ຂຸມຝັງສົບກໍຕຽມພ້ອມສຳລັບຂ້ານ້ອຍແລ້ວ.²ແນ່ນອນເລີຍວ່າ ຈະຕ້ອງມີຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍ; ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ ຕ້ອງຈ້ອງເບິ່ງການນິນທາຂອງພວກເຂົາສະເຫມີ.³ບັດນີ້, ຂໍຊົງສັນຍາ, ຂໍຊົງເປັນຜູ້ຄໍ້າປະກັນເພື່ອຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຕົວຂອງພຣະອົງເອງເຖີດ; ໃຜອີກຢູ່ບ່ອນນັ້ນທີ່ຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫລື?

⁴ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດໃຈຂອງພວກເຂົາຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈ; ສະນັ້ນ, ພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ຍົກຍ້ອງພວກເຂົາເຫນືອຂ້ານ້ອຍ.⁵ເຂົາຜູ້ປະນາມພວກເພື່ອນຂອງເຂົາ ເພືື່ອເຫັນແກ່ລາງວັນ, ດວງຕາຂອງລູກຫລານຂອງພວກເຂົາຈະມືດມົວໄປ.

⁶ແດ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນບ່ອນນິນທາຂອງຜູ້ຄົນ; ແລະພວກເຂົາຖົ່ມນ້ຳລາຍຫົດຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁷ດວງຕາຂອງຂ້ານອຍໄດ້ມືດມົວໄປດ້ວຍຄວາມທຸກໂສກ; ແລະອະໄວຍະວະໃນຮ່າງກາຍຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫມົດກໍຈ່ອຍບາງເຫມືອນກັບເງົາ.⁸ຄົນທີ່ສັດຊື່ທ່ຽງທັມຈະຂາດສະຕິໄປເພາະສິ່ງນີ້; ແລະຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດກໍຈະລຸກຂຶ້ນປັກປ້ຳຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ.

⁹ຄົນຊອບທັມຍັງຈະຍຶດຫມັ້ນຢູ່ກັບທາງຂອງຕົນ; ເຂົາຜູ້ທີ່ມີມືທີ່ສະອາດກໍຈະແຂງແຮງຫລາຍຂຶ້ນ ແລະຫລາຍຂຶ້ນ.¹⁰ແຕ່ສຳລັບພວກເຈົ້າທຸກຄົນຈົ່ງມາດຽວນີ້; ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ພົບຄົນທີ່ມີປັນຍາຈັກຄົນຫນຶ່ງໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ.

¹¹ວັນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຜ່ານພົ້ນໄປ, ແຜນການທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍກະຈັດກະຈາຍໄປ ແລະທັງຄວາມປາຖະຫນາແຫ່ງຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ.¹²ຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍເຫລົ່ານັ້ນ, ປ່ຽນຄໍ່າຄືນໃຫ້ເປັນກາງເວັນ; ຄວາມສະຫວ່າງຢູ່ໃກ້ຄວາມມືດມິດ.

¹³ຕັ້ງແຕ່ຂ້ານ້ອຍເຫັນແດນຄົນຕາຍວ່າເປັນເຫມືອນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາງບ່ອນນອນຂອງຂ້ານ້ອຍໃນຄວາມມືດ.¹⁴ຕັ້ງແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວຕໍ່ຂຸມເລິກວ່າ ‘ເຈົ້າເປັນພໍ່ຂອງຂ້ອຍ,’ ແລະເວົ້າກັບຫນອນວ່າ, ‘ເຈົ້າເປັນແມ່ຂອງຂ້ອຍ, ແລະເປັນເອື້ອຍຂອງຂ້ອຍ,’¹⁵ຄວາມຫວັງຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ໃດ? ໃຜທີ່ສາມາດເຫັນໄດ້, ເພື່ອເປັນຄວາມຫວັງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້?¹⁶ຄວາມຫວັງນັ້ນຈະລົງໄປທີ່ດ່ານປະຕູແດນຄົນຕາຍກັບຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອເຮົາກາຍເປັນຂີ້ຝຸ່ນບໍ?”

18

¹ແລ້ວບິນດັດ ຄົນຊູອາໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ເມື່ອໃດທີ່ເຈົ້າຈະເຊົາເວົ້າ? ພິນິດເບິ່ງເຖີດ, ແລະຫລັງຈາກນັ້ນເຮົາຈຶ່ງຈະເວົ້າ.

³ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງຖືກນັບໃຫ້ເປັນເຫມືອນສັດຮ້າຍ; ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງກາຍເປັນຄົນໂງ່ໃນສາຍຕາຂອງເຈົ້າ?⁴ເຈົ້າຜູ້ຈີກຕົວຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮ້າຍຂອງເຈົ້າ, ແຜ່ນດິນໂລກສົມຄວນຖືກປະຖິ້ມເພາະເຈົ້າ ຫລືກ້ອນຫີນທັງຫລາຍຍ້າຍອອກຈາກບ່ອນຂອງມັນບໍ?

⁵ແທ້ຈິງ, ຄວາມສະຫວ່າງຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະຖືກດັບມອດໄປ ແລະແປວໄຟຂອງເຂົາຈະບໍ່ສ່ອງແສງອີກ.⁶ຄວາມສະຫວ່າງຈະຖືກເຮັດໃຫ້ມືດໄປໃນເຕັນຂອງເຂົາ; ແລະຕະກຽງຂອງເຂົາທີ່ຕັ້ງເຫນືອເຂົາຈະດັບມອດໄປ.

⁷ບາດກ້າວອັນແຂງແຮງຂອງເຂົາກໍຈະສັ້ນເຂົ້າ; ແລະແຜນການທັງຫລາຍຂອງເຂົາ ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາລົ້ມລົງ.⁸ເພາະເຂົາຈະຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນບ້ວງແຮ້ວດ້ວຍຕີນຂອງເຂົາເອງ ແລະເຂົາຈະຍ່າງຢູ່ເທິງຂຸມກັບດັກ.

⁹ກັບດັກອັນຫນຶ່ງຈະຈັບສົ້ນຕີນຂອງເຂົາໄວ້; ບ້ວງແຮ້ວຈະມັດເຂົາໄວ້ໃຫ້ແຫນັ້ນ.¹⁰ມີບ້ວງແຮ້ວເຊື່ອງຢູ່ໃນດິນໄວ້ດັກຈັບເຂົາ; ແລະບ້ວງມີແຮ້ວເພື່ອຈັບເຂົາວາງຕາມທາງຂອງເຂົາ.¹¹ສິ່ງຫນ້າຢ້ານຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາຢ້ານທຸກດ້ານ; ພວກມັນຈະໄລ່ຕາມສົ້ນຕີນຂອງເຂົາ.

¹²ຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງເຂົາຈະຫັນໄປສູ່ຄວາມຫິວໂຫຍ, ແລະພັຍພິບັດຈະພ້ອມທີ່ດ້ານຂ້າງຂອງເຂົາ.¹³ອະໄວຍະວະຕ່າງໆຂອງຮ່າງກາຍຂອງເຂົາ ຈະຖືກກັດກິນ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ລູກກົກຂອງຄວາມຕາຍຈະກັດກິນອະໄວຍະວະທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.

¹⁴ເຂົາຖືກຈີກຂາດຈາກຄວາມປອດພັຍແຫ່ງເຕັນຂອງລາວ ແລະເດີນຂະບວນໄປສູ່ກະສັດແຫ່ງຄວາມສະຫຍົດສະຫຍອງ.¹⁵ຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ປາຖະຫນາຈະອາໃສຢູ່ໃນເຕັນຂອງເຂົາ ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ມີກຳມະຖັນກະຈັດກະຈາຍໄປທົ່ວເຕັນຂອງເຂົາ.

¹⁶ຮາກຕ່າງໆຂອງເຂົາຈະຂາດນໍ້າທີ່ຢູ່ທາງລຸ່ມຈະແຫ້ງໄປ; ກິ່ງຂອງເຂົາທີ່ຢູ່ເທິງຂຶ້ນໄປຈະຖືກຕັດອອກ.¹⁷ຄວາມຊົງຈຳຂອງເຂົາຈະຕາຍໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ເຂົາຈະບໍ່ມີຊື່ຢູ່ໃນຖະຫນົນ.

¹⁸ເຂົາຈະຖືກຂັບໄລ່ຈາກຄວາມສະຫວ່າງເຂົ້າສູ່ຄວາມມືດ ແລະຈະຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກນີ້.¹⁹ເຂົາຈະບໍ່ມີລູກ ຫລືຫລານຊາຍທ່າມກາງຄົນຂອງເຂົາ, ຫລືບໍ່ມີຍາຕມິດຄົງເຫລືອຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ເຂົາເຄີຍຢູ່.²⁰ວັນຫນຶ່ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຂະຫຍອງຂັວນກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ເຂົາ; ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ທາງຕາເວັນອອກ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສະທ້ານຢ້ານກົວໂດຍສິ່ງນີ້.

²¹ແນ່ນອນວ່ານັ້ນຄືບ້ານທັງຫລາຍຂອງຄົນບໍ່ຊອບທັມ, ສະຖານທີ່ທັງຫລາຍຂອງຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ.”

19

¹ແລ້ວໂຢບຈຶ່ງໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²ແລະທຳລາຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເປັນຕ່ອນໆ ດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງທ່ານອີກດົນປານໃດ?

³ທ່ານໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດຂ້ານ້ອຍຢ່າງນີ້ສິບຄັ້ງແລ້ວ; ແລະທ່ານໄດ້ດ່າຂ້ານ້ອຍຢ່າງບໍ່ລະອາຍເລີຍ ຫລືທີ່ເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍຢ່າງຫຍາບຄາຍນີ້.⁴ຖ້າຫາກເປັນຄວາມຈິງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຜິດ, ຄວາມຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຍັງຄົງເປັນຄວາມກັງວົນຂອງຂ້ານ້ອຍເອງ.

⁵ຖ້າຫາກເປັນຄວາມຈິງທິ່ເຈົ້າຈະຍົກຕົວເອງຂຶ້ນເຫນືອຂ້ານ້ອຍ ແລະໃຊ້ຄວາມຍາກລຳບາກຂອງຂ້ານ້ອຍໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍ.⁶ແລ້ວເຈົ້າສົມຄວນຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳສິ່ງທີ່ຜິດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ຊົງຈັບຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນບ້ວງແຮ້ວຂອງພຣະອົງ.

⁷ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຂໍວ່າ, "ຮຸນແຮງ!", ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມຍຸຕິທັມເກີດຂຶ້ນ. ⁸ພຣະອົງຊົງໄດ້ປິດລ້ອມທາງຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ສາມາດຜ່ານໄປໄດ້, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງຄວາມມືດໃນວິທີຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງປົດເປື້ອງສັກສີຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຖອດມົງກຸດອອກຈາກຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁰ພຣະອົງຊົງທຳລາຍຂ້ານ້ອຍໃນທຸກດ້ານ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈາກໄປ; ພຣະອົງຊົງຮື້ຖອນຄວາມຫວັງຂອງຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັບຖອນຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນຫນຶ່ງ.¹¹ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງພິໂຣດຂ້ານ້ອຍຢ່າງຮ້າຍແຮງເພື່ອໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງນັບວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຫນຶ່ງໃນບັນດາສັດຕຣູຜູ້ຮ້າຍກາດຂອງພຣະອົງ.¹²ກອງທະຫານຂອງພຣະອົງມາຮ່ວມກັນ; ພວກເຂົາສຸມກອງດິນເພື່ອໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍ ແລະຕັ້ງຄ້າຍປິດລ້ອມເຕັນຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້.

¹³ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍຫ່າງໄກຈາກຂ້ານ້ອຍ; ບັນດາຄົນຮູ້ຈັກຂ້ານ້ອຍກໍເລີ້ມຫັນຫນີຈາກຂ້ານ້ອຍ.¹⁴ພວກຍາຕພີ່ນ້ອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຜິດຫວັງ; ເພື່ອນຝູງສະຫນິດ ໄດ້ຫລົງລືມຂ້ານ້ອຍ;

¹⁵ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຄັ້ງຫນຶ່ງເຄີຍອາໄສເປັນແຂກໃນບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະສາວໃຊ້ທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ ເຫັນຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນແປກຫນ້າ; ຂ້ານ້ອຍເຫມືອນຄົນຕ່າງດ້າວໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ.¹⁶ຂ້ານ້ອຍເອີ້ນທາດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ຕອບຂ້ານ້ອຍເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍອ້ອນວອນເຂົາດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຕາມ.

¹⁷ລົມຫາຍໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ກິ່ນເຫມັນສະອິດສະອຽນ ແມ້ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເກີດມາຈາກທ້ອງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁸ແມ້ແຕ່ເດັກ ຫນຸ່ມທັງຫລາຍ ກໍຍັງດູຫມິ່ນຂ້ານ້ອຍ; ຖ້າຂ້ານ້ອຍລຸກຂຶ້ນເວົ້າ, ພວກເຂົາເວົ້າໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍ,.¹⁹ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຂ້ານ້ອຍຮັກໄດ້ຫັນມາໂຈມຕິຂ້ານ້ອຍ.

²⁰21 ກະດູກທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຕິດກັບຫນັງ ແລະຊີ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍມີຊີິວິດລອດພຽງຫນັງຫຸ້ມແຂ້ວຂອງຂ້ານ້ອຍເທົ່ານັ້ນ.²¹ແລະຂໍຈົ່ງສົງສານຂ້ານ້ອຍເພື່ອນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ເພາະພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງແຕະຕ້ອງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ.²²ເຫມືອນກັບວ່າເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າລະ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ພໍໃຈກັບການເຜົາຜານຊີ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ?

²³ໂອ, ທີ່ຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກບັນທຶກເອົາໄວ້! ໂອ, ຖ້າພວກມັນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືເຫລັ້ມຫນຶ່ງ!²⁴ໂອ, ດ້ວຍເຫລັກ ແລະກົ່ວ ພວກມັນໄດ້ຖືກສະຫລັກໃນກ້ອນຫີນຊົ່ວນິຣັນດອນ!

²⁵ແຕ່ສຳລັບຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະຜູ້ໄຖ່ຂ້ານ້ອຍ ຊົງມີຊີິວິດຢູ່, ແລະພຣະອົງຈະຊົງຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃນທີ່ສຸດ;²⁶ຫລັງຈາກທີ່ຜິວຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຄືຮ່າງກາຍນີ້, ຖືກທຳລາຍໄປແລ້ວ, ໃນຊີ້ນຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍຈະເຫັນພຣະເຈົ້າ²⁷ຂ້ານ້ອຍຈະເຫັນພຣະເຈົ້າດ້ວຍຕາຂ້ານ້ອຍເອງ-ຄືຂ້ານ້ອຍ, ແລະບໍ່ແມ່ນຄົນອື່ນ. ຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍແຕກສະຫລາຍພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ.

²⁸ຖ້າຫາກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, 'ພວກເຮົາຈະຂົ່ມເຫັງເຂົາໄດ້ຢ່າງໃດ! ຮາກແຫ່ງຄວາມທຸກທັງຫລາຍຂອງເຂົາ ຝັງຢູ່ໃນຕົວເຂົາຕ່າງຫາກ.' ²⁹ຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ຈົ່ງຢ້ານກົວດາບເຖີດ, ເພາະ ພຣະພິໂຣດນຳມາຊຶ່ງການລົງໂທດດ້ວຍດາບ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າມີການພິພາກສາ."

20

¹ແລ້ວໂຊຟາຊາວນາອາມາໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ເພາະຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຕອບຄວາມຮີບຮ້ອນເພາະຄວາມກັງວົນທີ່ຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ.³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຟັງຄຳຕິຕຽນທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດທີ່ບໍ່ໃຫ້ກຽຕຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ແຕ່ວິນຍານຫນຶ່ງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຕອບຂ້ານ້ອຍ.

⁴ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງນີ້ຈາກຍຸກໂບຮານ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງວາງມະນຸດໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້:⁵ທີ່ຊັຍຊະນະຂອງຄົນຊົ່ວນັ້ນສັ້ນ, ແລະຄວາມຍິນດີຂອງຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ ກໍຢູ່ພຽງຊົ່ວຂະນະຫນຶ່ງຫລື?

⁶ເຖິງແມ່ນວ່າ ຄວາມສູງຂອງລາວຂຶ້ນໄປເຖິງທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍ ແລະຫົວຂອງເຂົາໄປເຖິງຫມູ່ເມກທັງຫລາຍ.⁷ແຕ່ຄົນເຊັ່ນນີ້ຈະຈິບຫາຍໄປຢ່າງຖາວອນ ເຫນືອນກັບຫນ້າຂອງລາວເອງ; ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເບິ່ງເຫັນລາວຈະເວົ້າວ່າ, ‘ເຂົາຢູ່ທີ່ໃດບໍ?’

⁸ເຂົາຈະບິນໄປຄືຄວາມຝັນ ແລະຈະບໍ່ຖືກຄົ້ນພົບ, ອັນທີ່ຈິງແລ້ວ, ເຂົາຈະຖືກໄລ່ອອກໄປເຫມືອນກັບນິມິດຍາມຄໍ່າຄືນ.⁹ດວງຕາທີ່ໄດ້ເຫັນເຂົາຈະບໍ່ເຫັນເຂົາອີກຕໍ່ໄປ; ສະຖານທີ່ຂອງເຂົາຈະບໍ່ເຫັນເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁰ລູກທັງຫລາຍຂອງເຂົາຈະຂໍໂທດຕໍ່ຄົນຍາກຈົນ; ມືທັງສອງຂອງເຂົາ ຈະຕ້ອງມອບຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງເຂົາຄືນໃຫ້.¹¹ກະດູກທັງຫລາຍຂອງເຂົາຈະເຕັມໄປດ້ວຍກຳລັງຂອງຄົນຫນຸ່ມ, ແຕ່ມັນຈະນອນລົງໄປພ້ອມກັບເຂົາໃນຂີ້ຝຸ່ນດິນ.

¹²ເຖິງແມ່ນວ່າ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຈະຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງເຂົາ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ລາວເຊື່ອງມັນໄວ້ກ້ອງລີ້ນຂອງລາວ,¹³ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຢຶດມັນໄວ້ທີ່ນັ້ນ ແລະບໍ່ຍອມປ່ອຍມັນໄປ, ແຕ່ອົມໄວ້ໃນປາກຂອງເຂົາ-¹⁴ອາຫານໃນລຳໃສ້ຂອງລາວຈະກາຍເປັນຣົດຂົມ; ມັນກາຍເປັນພິດ ເຫມືອນພິດງູຢູ່ພາຍໃນລາວ.

¹⁵ລາວກືນຄວາມມັ່ງຄັ່ງລົງໄປ, ແຕ່ລາວຈະຮາກມັນອອກມາອີກ; ພຣະເຈົ້າຈະໂຍນພວກມັນອອກມາຈາກທ້ອງຂອງລາວ.¹⁶ລາວຈະດູດພິດຂອງງູ; ລີ້ນຂອງງູທີ່ມີພິດຮ້າຍຈະຂ້າລາວເສຍ.

¹⁷ລາວຈະບໍ່ມີຄວາມສຸກກັບສາຍນ້ຳຕ່າງໆ, ກະແສນໍ້າແຮງແຫ່ງນ້ຳເຜິ້ງ ແລະເນີຍເເຫລວ.¹⁸ລາວຈະສົ່ງຄືນຫມາກໄມ້ຈາກການເຮັດວຽກຫນັກຂອງລາວ ແລະຈະບໍ່ສາມາດກິນມັນໄດ້. ລາວຈະບໍ່ມີຄວາມສຸກກັບຄວາມມັ່ງຄັ່ງທີ່ຫາມາຈາກການຄ້າຂອງລາວ.¹⁹ເພາະລາວໄດ້ບຽດບຽນ ແລະປະຖິ້ມຄົນຍາກຈົນ; ລາວໄດ້ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ ເພື່ອຢຶດເຮືອນທັງຫລາຍທີ່ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງ.

²⁰ເພາະລາວບໍ່ຮູ້ຈັກພິ່ງພໍໃຈກັບຕົວເອງ, ລາວຈະບໍ່ສາມາດເກັບຮັກສາສິ່ງໃດທີ່ລາວພໍໃຈເອົາໄວ້.²¹ເຫດສະນັ້ນ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຫລົງເຫລືອທີ່ລາວບໍ່ໄດ້ຜານ; ດັ່ງນັ້ນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງລາວຈະບໍ່ຄົງຢູ່.²²ໃນຄວາມອຸດົມສົມບູນແຫ່ງຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງລາວ; ລາວຈະລົ້ມລົງໃນຄວາມທຸກຍາກ ມືຂອງທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຍາກຈົນຈະມາໂຈມຕີລາວ.

²³ເມື່ອລາວຈະເຕີມທ້ອງຂອງເຂົາໃຫ້ເຕັມ, ພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ສົ່ງຄວາມອຳມະຫິດແຫ່ງພຣະພິໂຣດມາເຖິງເຂົາ; ພຣະເຈົ້າຈະຖອກຝົນແຫ່ງພຣະພິໂຣດລົງມາເຖິງເຂົາໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງກິນອາຫານຢູ່.²⁴ເຖິງແມ່ນວ່າ ຊາຍຄົນນັ້ນຈະຫນີໄປຈາກອາວຸດເຫລັກ, ຄັນທະນູທອງເຫລືອງຈະຍິງເຂົາ.²⁵ລູກທະນູຈະແທງຫລັງຂອງເຂົາ ແລະຈະທະລຸອອກມາ; ອັນທີ່ຈິງ, ຈຸດທີ່ຄົມແຫລມຈະອອກມາຈາກຕັບຂອງເຂົາ; ຄວາມຫນ້າຢ້ານມາເຖິງເຂົາ.

²⁶ຄວາມມືດສະຫນິດຕຽມໄວ້ສຳລັບຊັບສົມບັດຂອງລາວ; ໄຟທີ່ບໍ່ຕ້ອງເປົ່າຈະເຜົາຜານລາວ; ມັນຈະເຜົາຜານສິ່ງທີ່ຫລົງເຫລືອຢູ່ໃນເຕັນຂອງລາວ.²⁷ຟ້າສະຫວັນຈະສະແດງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງລາວ ແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ລາວໃນຖານະພະຍານຜູ້ຫນຶ່ງ.

²⁸ຄວາມມັ່ງຄັ່ງແຫ່ງເຮືອນຂອງລາວ ຈະຖືກກວາດໄປ; ສິນຄ້າຂອງລາວຈະໄຫລອອກໄປໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁹ນີ້ເປັນຊະຕາຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈາກພຣະເຈົ້າ, ມໍຣະດົກທີ່ສຳຮອງໄວ້ສຳລັບລາວໂດຍພຣະເຈົ້າ.”

21

¹ແລ້ວໂຢບໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ຂໍຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ດີ ແລະຂໍໃຫ້ຄຳເວົ້ານີ້ເປັນການປອບໂຍນໃຈທີ່ຂ້ານ້ອຍມອບໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍເຖີດ.³ຕໍ່ກອນກັບຂ້ານ້ອຍເຖີດ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າດ້ວຍເຊັ່ນກັນ; ຫລັງຈາກທີ່ຂ້ານ້ອຍເວົ້າແລ້ວ, ກໍຈົ່ງເຍາະເຍີ້ຍຕໍ່ໄປສາ.

⁴ສ່ວນຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈົ່ມວ່າບຸກຄົນຫນຶ່ງຫລື? ເປັນຫຍັງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະອົດທົນ?⁵ຈົ່ງເບິ່ງຂ້ານ້ອຍ ແລະຈົ່ງປະຫລາດໃຈສາ ແລະຈົ່ງເອົາມືຂອງເຈົ້າປິດປາກຂອງເຈົ້າໄວ້.⁶ເມື່ອຂ້ານ້ອຍລະນຶກເຖິງການທົນທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍປະຫລາດໃຈແລ້ວ, ແລະຮ່າງກາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສັ່ນສະທ້ານໄປຫມົດ.

⁷ເປັນຫຍັງຄົນຊົ່ວຈຶ່ງມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປ, ຈົນເຖິງເຖົ້າແກ່ ແລະມີພະລັງແຂງແຮງຂຶ້ນ?⁸ເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຕັ້ງຫມັ້ນຄົງພ້ອມກັບພວກເຂົາຢູ່ໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ, ແລະພົງພັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບການກໍ່ຕັ້ງຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກເຂົາ.⁹ເຮືອນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາກໍປອດພັຍປາສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວ; ແລະບໍ່ມີໄມ້ແສ້ຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງພວກເຂົາ.

¹⁰ງົວເຖິກຂອງພວກເຂົາຜະສົມພັນໄດ້; ມັນເຮັດໄດ້ສຳເລັດ; ແມ່ງົວຂອງພວກເຂົາອອກລູກ ແລະບໍ່ມີຫລຸລູກ.¹¹ພວກເຂົາສົ່ງລູກນ້ອຍໆຂອງພວກເຂົາອອກໄປຢູ່ຄືຝູງແບ້ແກະ ແລະບັນດາລູກຂອງພວກເຂົາກໍເຕັ້ນລຳ.¹²ພວກເຂົາຮ້ອງເພງດ້ວຍສຽງກອງ ແລະພິນຄູ່ ແລະປິຕິຍິນດີດ້ວຍສຽງດົນຕຣີຈາກຂຸ່ຍ.

¹³ພວກເຂົາໃຊ້ເວລາໃນວັນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາກັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ; ແລະພວກເຂົາລົງໄປທີ່ແດນຄົນຕາຍຢ່າງສະຫງົບ.¹⁴ພວກເຂົາຈຶ່ງທູນພຣະເຈົ້າວ່າ, ‘ຂໍຊົງແຍກໄປຈາກພວກເຮົາ ພວກເຮົາບໍ່ປາຖະຫນາຄວາມຮູ້ໃດໆ ໃນທາງຂອງພຣະອົງ.¹⁵ສິ່ງໃດຄືຜູ້ຊົງມີຣິດອຳນາດ, ທີ່ພວກເຮົາສົມຄວນນະມັດສະການພຣະອົງຫລື? ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຫຍັງ ຖ້າຫາກພວກເຮົາອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງ?'

¹⁶ເບິ່ງແມ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງພວກເຂົາທີ່ຢູ່ໃນກຳມືຂອງພວກເຂົາບໍ? ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດກັບຄຳແນະນຳຂອງຄົນຊົ່ວ.¹⁷ຫລາຍເທື່ອເທົ່າໃດທີ່ຕະກຽງຂອງຄົນຊົ່ວດັບມອດ, ຫລືທີ່ຄວາມຍາກລຳບາກມາເຖິງພວກເຂົາ? ຫລາຍເທື່ອເທົ່າໃດທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາໂສກເສົ້າດ້ວຍພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງ?¹⁸ຫລາຍເທື່ອເທົ່າໃດທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງກາຍເປັນຄືເຟືອງທ່າມກາງສາຍລົມພັດປິວ ຫລືເຫມືອນຂີ້ແກບທີ່ຖືກພາຍຸພັດໄປ?

¹⁹ເຈົ້າເວົ້າວ່າ, 'ພຣະເຈົ້າຊົງຍົກຄວາມຮັບຜິດຄົນຫນຶ່ງຂຶ້ນມາ ເພື່ອໃຫ້ບັນດາລູກຂອງພຣະອົງຊົດໃຊ້.' ໃຫ້ລາວຊົດໃຊ້ດ້ວຍຕົວເອງເຖີດ, ເພື່ອວ່າລາວຈະຮູ້ຄວາມຮັບຜິດຂອງລາວ.²⁰ໃນດວງຕາຂອງລາວເອງ ເຫັນຄວາມພິນາດຂອງລາວເອງ, ແລະໃຫ້ລາວດື່ມພຣະພິໂຣດອົງຊົງຣິດທານຸພາບເຖີດ.²¹ເພາະສິ່ງໃດຈະເປັນການເອົາໃຈໃສ່ຄອບຄົວຂອງລາວ, ເມື່ອຈຳນວນເດືອນທັງຫລາຍຂອງລາວຖືກຕັດອອກຫລື?

²²ມີຜູ້ໃດສາມາດສອນຄວາມຮູ້ໃຫ້ກັບພຣະເຈົ້າ ເນື່ອງຈາກ ພຣະອົງຊົງພິພາກສາ ແມ້ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ສູງ?²³ຊາຍຄົນຫນຶ່ງຕາຍ ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຂອງລາວແຂງແຮງເຕັມທີ່, ງຽບສະຫງົບ ແລະສຸກສະບາຍຢ່າງເຕັມທີ່.²⁴ຮ່າງກາຍຂອງລາວເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳນົມ ແລະໄຂໃນກະດູກຂອງລາວກໍຊຸ່ມ ແລະມີສຸຂະພາບດີ.

²⁵ຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງຕາຍດ້ວຍຈິດວິນຍານທີ່ຂົມຂື່ນ ຄືຄົນຫນຶ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີປະສົບການກັບສິ່ງດີໆ.²⁶ພວກເຂົາລົ້ມຕົວນອນໃນຂີ້ຝຸ່ນດິນຄືກັນ, ແລະບັນດາຕົວຫນອນກໍກັດກິນປົກຄຸມພວກເຂົາທັງສອງ.

²⁷ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍຮູ້ຄວາມຄິດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະອຸບາຍທັງຫລາຍທີ່ເຈົ້າປາຖະຫນາເຮັດຜິດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ.²⁸ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ‘ຕອນນີ້ເຮືອນຂອງເຈົ້າຊາຍຢູ່ທີ່ໃດ? ເຕັນຊຶ່ງຄົນຊົ່ວເຄີຍອາໄສນັ້ນຢູ່ທີ່ໃດ?’

²⁹ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຖາມຄົນສັນຈອນມາບໍ? ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຫລັກຖານທີ່ພວກເຂົາສາມາດບອກໄດ້,³⁰ວ່າຄົນຊົ່ວໄດ້ຖືກມ້ຽນໄວ້ຈາກວັນແຫ່ງຄວາມພິນາດ, ແລະທີ່ລາວຈະໄດ້ຖືກນຳອອກໄປຈາກວັນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຫລື?

³¹ໃຜຈະກ່າວໂທດວິທີທາງຂອງຄົນຊົ່ວຕໍ່ຫນ້າລາວ? ຜູ້ໃດຈະຕອບແທນລາວສຳລັບສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດ.³²ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ລາວຈະຖືກຫາມໄປຍັງຂຸມຝັງສົບ; ແລະບັນດາຜູ້ຊາຍຈະເຝົາເຫນືອອຸໂມງຝັງສົບ.³³ດິນແຫ່ງພູເຂົາຈະເປັນຂອງຫວານສຳລັບລາວ; ທຸກຄົນຈະຕາມລາວໄປ, ຢ່າງທີ່ມີຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍໄດ້ໄປກ່ອນລາວແລ້ວທີ່ນັ້ນ.

³⁴ແລ້ວເຈົ້າປອບໂຍນຂ້ານ້ອຍດ້ວຍສິ່ງທີ່ເປົ່າໆ, ເພາະໃນຄຳຕອບທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍ ນອກຈາກການເວົ້າຂີ້ຕົວະແມ່ນບໍ”

22

¹ແລ້ວເອລີຟັດຊາວເຕມານໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ຄົນສາມາດເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບໍ? ຄົນສະຫລາດຄົນຫນຶ່ງສາມາດເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ພຣະອົງໄດ້ບໍ?³ການທີ່ເຈົ້າເປັນຄົນຊອບທັມນັ້ນສ້າງຄວາມພໍພຣະທັຍຢ່າງໃດໃຫ້ກັບອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບຫລື? ການທິ່ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ວິທີທາງຂອງເຈົ້າບໍ່ມີທາງດີນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຮັບອັນໃດ?

⁴ເປັນເພາະຄວາມຢຳເກງຂອງເຈົ້າຕໍ່ພຣະອົງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຊົງຕຳນິເຈົ້າ ແລະ ນຳເຈົ້າເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາຢ່າງນັ້ນຫລື?⁵ບໍ່ແມ່ນເພາະຄວາມຊົ່ວອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ບໍ່ແມ່ນເພາະຄວາມອະທັມທີ່ບໍ່ສິ້ນສຸດຂອງເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນບໍ?

⁶ເພາະເຈົ້າໄດ້ຮຽກຮ້ອງການຄໍ້າປະກັນຫນີ້ຈາກພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນ ແລະເຈົ້າໄດ້ປຸ້ນເສື້ອຜ້າຂອງຄົນທີ່ເປືອຍກາຍຢູ່.⁷ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃຫ້ນ້ຳແກ່ຄົນທີ່ຫິວນ້ຳ ແລະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເອົາເຂົ້າໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ຫິວເຂົ້າ.⁸ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າ, ເປັນຄົນທີ່ມີກຳລັງທີ່ຄອບຄອງແຜ່ນດິນໂລກ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າ, ເປັນຄົນມີກຽຕ, ທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

⁹ເຈົ້າໄດ້ສົ່ງແມ່ຫມ້າຍອອກໄປດ້ວຍຄວາມວ່າງເປົ່າ; ແລະແຂນທັງຫລາຍຂອງຄົນທີ່ກຳພ້າໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຫັກ.¹⁰ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ບ້ວງແຮ້ວຈຶ່ງຢູ່ຮອບຕົວເຈົ້າ ແລະຄວາມຢ້ານຢ່າງກະທັນຫັນ ກໍເຮັດໃຫ້ເຈົ້າລຳບາກ.¹¹ມີຄວາມມືດ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດແນມເຫັນ; ແລະນ້ຳທີ່ຖ້ວມກໍປົກຄຸມເຈົ້າໄວ້.

¹²ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນທີ່ສູງໃນທ້ອງຟ້າບໍ? ເບິ່ງດາວທັງຫລາຍ ທີ່ຢູ່ໃນທີ່ສູງ, ພວກມັນຢູ່ສູງສັກພຽງໃດ!¹³ເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າຊົງຮູ້ເລື່ອງອັນໃດຫລື? ພຣະອົງຊົງສາມາດຕັດສິນຜ່ານຄວາມມືດທຶບໄດ້ບໍ?¹⁴ເມກທຶບປົກຄຸມພຣະອົງໄວ້, ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງສາມາດເຫັນພວກເຮົາ; ແລະພຣະອົງຊົງດຳເນີນໂດຍຮອບເທິງທ້ອງຟ້າ.’

¹⁵ເຈົ້າຈະຮັກສາວິທີທາງເກົ່າທີ່ຄົນຊົ່ວເຄີຍດຳເນີນນັ້ນ-¹⁶ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຈັບໄປກ່ອນເວລາກຳນົດຂອງພວກເຂົາ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮາກຖານໄດ້ຖືກພັດໄປເຫມືອນແມ່ນໍ້າສາຍຫນຶ່ງ,¹⁷ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ, ‘ຂໍຊົງແຍກໄປຈາກພວກເຮົາເຖີດ’, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເວົ້າວ່າ, ອົງຊົງມີຣິດທານຸພາບຈະຊົງສາມາດເຮັດສິ່ງໃດຕໍ່ພວກເຮົາຫລື?’

¹⁸ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຕີມເຮືອນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເຕັມດ້ວຍສິ່ງຕ່າງໆທີ່ດີ; ແຜນການທັງຫລາຍຂອງຄົນຊົ່ວ ກໍຫ່າງໄກຈາກຂ້ານ້ອຍ.¹⁹ຄົນຊອບທັມຈະເຫັນໂຊກຊະຕາຂອງພວກເຂົາ ແລະຊົມຊື່ນຍິນດີ; ຄົນບໍ່ມີຄວາມຜິດຈະຫົວເຍາະເຍີ້ຍພວກເຂົາ.²⁰ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, 'ແນ່ນອນເລີຍວ່າ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ໄດ້ລຸກຂຶ້ນໂຈມຕີພວກເຮົາ ຈະຖືກຕັດອອກໄປ; ໄຟໄດ້ເຜົາຜານຊັບສົມບັດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.'

²¹ບັດນີ້ ຈົ່ງເຫັນດ້ວຍກັບພຣະເຈົ້າ ແລະຈົ່ງຍອມຈຳນົນຕໍ່ພຣະອົງດ້ວຍການກະທຳເຊັ່ນນີ້, ສິ່ງດີກໍຈະເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າ. ²²ຂ້ານ້ອຍຂໍຮ້ອງນຳເຈົ້າ, ຈົ່ງຍອມຮັບຄຳສັ່ງສອນຈາກປາກຂອງພຣະອົງ; ຈົ່ງບັນຈຸຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ.

²³ຖ້າຫາກເຈົ້າຫັນກັບມາຫາພຣະເຈົ້າອົງມີຣິດທານຸພາບ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່. ຖ້າຫາກເຈົ້າເອົາຄວາມອະທັມໄວ້ຫ່າງໄກຈາກເຕັນຂອງເຈົ້າ.²⁴ວາງຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າລົງໃນຂີ້ຝຸ່ນດິນ ແລະຄຳຂອງເມືອງໂອຟີທ່າມກາງບັນດາຫີນໃນແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍ.²⁵ແລະອົງມີຣິດທານຸພາບຈະເປັນຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າ, ເປັນເງິນອັນລໍ້າຄ່າແກ່ເຈົ້າ.

²⁶ເພາະເຈົ້າຈະມີຄວາມເພິງພໍໃຈໃນອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບ; ເຈົ້າຈະເງີຍຫນ້າຂຶ້ນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.²⁷ເຈົ້າຈະອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງ ແລະພຣະອົງຈະໄດ້ຟັງເຈົ້າ; ແລະເຈົ້າຈະໃຫ້ຕາມຄຳປະຕິຍານຂອງເຈົ້າຕໍ່ພຣະອົງ.²⁸ເຈົ້າຈະຕັດສິນໃຈໃນສິ່ງໃດໆ ແລະສິ່ງນັ້ນຈະມີການຢືນຢັນສຳລັບເຈົ້າ; ແສງສະຫວ່າງສ່ອງມາທາງຂອງເຈົ້າ

²⁹ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ຄົນຍິ່ງຖ່ອມຕົວລົງ ແລະພຣະອົງຊົງຊ່ວຍຄົນທີ່ມີດວງຕາອ່ອນໂຍນໃຫ້ລອດ.³⁰ພຣະອົງຈະຊ່ວຍຄົນ ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ມີຄວາມຜິດໃຫ້ພົ້ນ; ຄືຄົນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍຜ່ານທາງມືທີ່ສະອາດຂອງເຈົ້າ.”

23

¹ແລ້ວໂຢບໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²"ຄຳຮ້ອງທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ ເປັນຄວາມຂົມຂື່ນ; ມືຂອງຂ້ານ້ອຍຫນັກເພາະການຮ້ອງຄວນຄາງຂອງຂ້ານ້ອຍ.

³ໂອ, ທີ່ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ຂ້ານ້ອຍຈະພົບພຣະອົງໄດ້ຢູ່ໃສ! ໂອ, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະມາເຖິງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ!⁴ຂ້ານ້ອຍຈະຍື່ນຄະດີຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ແລະເຕີມປາກຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄຳໂຕ້ແຍ້ງທັງຫລາຍ.⁵ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ຄຳຕອບຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ ແລະເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ພຣະອົງຈະເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍ.

⁶ພຣະອົງຈະຊົງໄດ້ໂຕ້ແຍ້ງກັບຂ້ານ້ອຍໃນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຣິດທານຸພາບອັນຂອງພຣະອົງຫລື? ບໍ່ເລີຍ, ພຣະອົງຈະໃຫ້ກຳລັງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.⁷ໃນບ່ອນນັ້ນ ຄົນທ່ຽງທັມອາດຈະໂຕ້ແຍ້ງກັບພຣະອົງໄດ້. ດ້ວຍວິທີການນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮັບການປະກາດວ່າ ບໍ່ມີຄວາມຜິດຊົ່ວນິຣັນດອນ ໂດຍຄວາມຍຸຕິທັມຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁸ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍຍ່າງໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ສັງເກດເຫັນພຣະອົງ.⁹ໄປທາງທິດເຫນືອ ທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງກະທຳກິຈະການ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດເຫັນພຣະອົງ, ແລະໄປທາງທິດໃຕ້, ທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງ ເຊື່ອງພຣະອົງໄວ້ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ສາມາດເຫັນພຣະອົງໄດ້.

¹⁰ແຕ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ຮູ້ຫົນທາງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄປ; ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ທົດສອບຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍກໍຈະອອກມາເປັນເຫມືອນຄຳ.¹¹ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍຢຶດຫມັ້ນໃນບາດກ້າວທັງຫລາຍຂອງຕິດຮອຍຕີນຂອງພຣະອົງ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັກສາວິທີທາງຂອງພຣະອົງ ແລະບໍ່ໄດ້ຫັນໄປທາງຂ້າງເລີຍ.¹²ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫນີໄປຈາກພຣະບັນຍັດແຫ່ງຮິມພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄຸນຄ່າຕໍ່ບັນດາພຣະທັມແຫ່ງພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ສູງຍິ່ງກວ່າສ່ວນແບ່ງອາຫານຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹³ແຕ່ພຣະອົງຄືຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຊົງເມດຕາ, ໃຜສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຫັນກັບໄດ້ຫລື? ພຣະອົງມີພຣະປະສົງສິ່ງໃດ, ພຣະອົງກໍໄດ້ກະທຳສິ່ງນັ້ນ.¹⁴ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງຈະໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກຳນົດທີ່ຕໍ່ຕ້ານຂ້ານ້ອຍນັ້ນຄົບຖ້ວນ, ມີອີກຫລາຍຢ່າງເປັນເຫມືອນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁵ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງສະທົກສະທ້ານໃນການຊົງສະຖິດຂອງພຣະອົງ; ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຄິດເຖິງພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍກໍຢ້ານກົວພຣະອົງ.¹⁶ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງ; ອົງຜູ້ຊົງມີຣິດທານຸພາບໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍສະທົກສະທ້ານ.¹⁷ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງຈຸດຈົບໂດຍຄວາມມືດ, ເພາະຄວາມມືດທຶບທີ່ປົກຄຸກໃບຫນ້າອັນສິ້ນຫວັງຂອງຂ້ານ້ອຍ.

24

¹ເປັນຫຍັງເວລາທັງຫລາຍເພື່ອການຕັດສິນຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ຈຶ່ງບໍ່ຕັ້ງໂດຍອົງຜູ້ຊົງຣິດຫລື? ເປັນຫຍັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຊື່ສັດຕໍ່ພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຫັນວັນແຫ່ງການພິພາກສາທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງມາເຖິງຫລື?

²ມີຄົນຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ທີ່ຍ້າຍຫລັກເຂດແດນຕ່າງໆ; ມີຄົນຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ທີ່ໃຊ້ກຳລັງບັງຄັບເອົາຝູງແບ້ແກະ ແລະເກັບພວກມັນໄວ້ໃນທົ່ວນາຂອງຕົວເອງ.³ພວກເຂົາຂັບໄລ່ຕ້ອນຝູງລວາຂອງຄົນກຳພ້າພໍ່; ພວກເຂົາເອົາງົວຂອງແມ່ຫມ້າຍໄປເປັນຂອງປະກັນ.⁴ພວກເຂົາບີບບັງຄັບຄົນຂັດສົນໃຫ້ອອກໄປຈາກທາງຂອງພວກເຂົາ; ຄົນຍາກຈົນແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດລ້ວນແຕ່ເຊື່ອງຕົວຈາກພວກເຂົາ.

⁵ເບິ່ງແມ, ຄົນຍາກຈົນເຫລົ່ານີ້ອອກໄປເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາເຫມືອນກັບພວກລວາປ່າຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ຊອກຫາອາຫານຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ; ບາງທີອາຣາບາ ຈະຕຽມອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາເພື່ອບັນດາລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.⁶ຄົນຍາກຈົນເກັບກ່ຽວໃນເວລາກາງຄືນໃນທົ່ງຫຍ້າຂອງຄົນອື່ນ. ພວກເຂົາຮວບຮວມຜົນອະງຸ່ນທັງຫລາຍຈາກການເກັບກ່ຽວຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ.⁷ພວກເຂົານອນເປືອຍກາຍຕະຫລອດຄືນໂດຍບໍ່ມີເສື້ອຜ້າປົກປິດ; ແລະພວກເຂົາບໍ່ມີຜ້າຫົ່ມກັນຄວາມຫນາວ.

⁸ພວກເຂົາປຽກຊຸ່ມໄປດ້ວຍຫິມະຈາກພູເຂົາທັງຫລາຍ; ພວກເຂົານອນລົງຂ້າງໆກ້ອນຫີນໃ່ຫ່ຍເພາະບໍ່ມີບ່ອນກຳບັງ.⁹ມີຄົນຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຈັບເອົາເດັກກຳພ້າພໍ່ໄປຈາກເອິກຂອງແມ່, ແລະຄົນຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຈັບເດັກເປັນປະກັນຈາກຄົນຍາກຈົນ.¹⁰ແຕ່ຄົນຍາກຈົນໄປຕົວເປົ່າໂດຍບໍ່ມີເສື້ອຜ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຫິວກໍຕາມ, ພວກເຂົາກໍຕ້ອງແບກຟ່ອນເຂົ້າໄປຈາກຄົນທີ່ຫິວ.

¹¹ຄົນຍາກຈົນເຮັດນ້ຳມັນໃນກຳແພງທັງຫລາຍຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ; ພວກເຂົາຢຽບອະງຸ່ນໃນບໍ່ອະງຸ່ນຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ; ແຕ່ພວກເຂົາກັບທົນທຸກໃນຄວາມຫິວກະຫາຍ.¹²ໃນເມືອງນັ້ນຜູ້ຄົນຕ່າງຄວນຄາງ; ຄົນທີ່ບາດເຈັບຮ້ອງຂໍສຽງດັງ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົນໃຈໃນຄຳອະທີຖານທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

¹³ຄົນຊົ່ວເຫລົ່ນນີ້ບາງຄົນກະບົດຕໍ່ຄວາມສະຫວ່າງ; ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ທາງຂອງມັນ, ຫລືພວກເຂົາບໍ່ຢູ່ໃນທາງຂອງຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ.¹⁴ກ່ອນຈະສະຫວ່າງຄາດຕະກຳກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະເຂົາຂ້າຄົນຍາກຈົນ ແລະຄົນຂັດສົນ; ໃນກາງຄືນເຂົາເປັນເຫມືອນຄົນຂີ້ລັກ.

¹⁵ເຊັ່ນດຽວກັນ, ດວງຕາຂອງຄົນລ່ວງປະເວນີກໍຄອຍຖ້າເວລາຄ່ຳ; ລາວເວົ້າວ່າ, ‘ບໍ່ມີດວງຕາໃດຈະເຫັນຂ້ານ້ອຍ,’ ແລະລາວກໍປົກຫນ້າຂອງລາວ.¹⁶ໃນຍາມມືດ ຄົນຊົ່ວຮ້າຍເຈາະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຕ່າງໆ; ແຕ່ພວກເຂົາເກັບຕົວເອງງຽບໃນເວລາກາງວັນ; ພວກເຂົາບໍ່ສົນໃຈຄວາມສະຫວ່າງ.¹⁷ສຳລັບພວກເຂົາທັງ ຫມົດ ຄວາມມືດທຶບ ກໍເປັນເຫມືອນເວລາເຊົ້າ; ເພາະພວກເຂົາເປັນເພື່ອນກັບຄວາມຫນ້າກົວແຫ່ງຄວາມມືດທືບ.

¹⁸ພວກເຂົາຜ່ານໄປຢ່າງໄວວາ, ແຕ່ກໍເປັນເຫມືອນກັບຟອງທີ່ຢູ່ເທິງຜີວນໍ້າ; ສ່ວນແບ່ງດິນແດນຂອງພວກເຂົາຖືກສາບແຊ່ງ; ບໍ່ມີໃຜໄປເຮັດວຽກໃນສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຂົາໄດ້.¹⁹ເມື່ອຄວາມແຫ້ງແລ້ງ ແລະຄວາມຮ້ອນເຮັດໃຫ້ຫິມະລະລາຍເປັນນໍ້າ, ດັ່ງນັ້ນແດນຄົນຕາຍກໍຈັບເອົາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເຮັດບາບ.

²⁰ທ້ອງແມ່ທີ່ອຸ້ມລາວມາຈະລືມລາວ; ຕົວໜອນຈະກິນຕົວລາວຢ່າງແຊບ; ດ້ວຍວິທີນີ້ ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະຖືກທຳລາຍເຫມືອນກັບຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນຫນຶ່ງ.²¹ຄົນຊົ່ວຮ້າຍທີ່ລ້າງຜານຫມັນທີ່ບໍ່ມີລູກ; ເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງດີແກ່ແມ່ຫມ້າຍ.

²²ແຕ່ພຣະເຈົ້າຍັງຊົງລາກຄົນທີ່ມີກຳລັງອອກໄດ້ວຍຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນ ແລ້ວບໍ່ຊົງເສີມກຳລັງໃນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.²³ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ພວກເຂົາຄິດວ່າພວກເຂົາປອດພັຍ, ແລະພວກເຂົາມີຄວາມສຸກກ່ຽວກັບສິ່ງນັ້ນ, ແຕ່ສາຍຕາຂອງພຣະອົງຢູ່ເຫນືອທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

²⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ ໄດ້ຮັບການຍົກຍໍ ແຕ່ກໍເປັນພຽງຊ່ວງເວລາຫນຶ່ງເທົ່ານັ້ນ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຈາກໄປ; ອັນທີ່ຈິງ, ພວກເຂົາຈະຖືກນຳລົງໄປທີ່ຕໍ່າ; ພວກເຂົາຈະຖືກຮວບຮວມເຫມືອນກັບຄົນອຶ່ນໆ ທັງຫມົດ; ພວກເຂົາຈະຖືກຕັດອອກໄປເຫມືອນກັບຮວງເຂົ້າ.²⁵ຖ້າຫາກມັນບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ, ໃຜທີ່ສາມາດຈະພິສູດໄດ້ວ່າ ຂ້ານ້ອຍຂີ້ຕົວະ; ໃຜທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຄຳເວົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ?"

25

¹1 ແລ້ວບິນດັດຄົນຊູອາໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ພຣະເຈົ້າຊົງຄອບຄອງ ແລະຫນ້າຢຳເກງ; ພຣະອົງຊົງບັນຊາໃນສະຖານທີ່ສູງແຫ່ງທ້ອງຟ້າຂອງພຣະອົງ.³ກອງທັບທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ມີຈຳນວນທີ່ສິ້ນສຸດບໍ? ມີໃຜຫລື ທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສ່ອງແສງສະຫວ່າງມາເຫນືອລາວແດ່?

⁴ແລ້ວມະນຸດຈະສາມາດເປັນຄົນຊອບທັມຕໍ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຂົາຜູ້ທີ່ເກີດຈາກຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງທີ່ບໍຣິສຸດ, ເປັນທີ່ຍອມຮັບຕໍ່ພຣະອົງໄດ້ຢ່າງໃດ?⁵ເບິ່ງແມ, ເຖິງແມ່ນແຕ່ ດວງເດືອນກໍບໍ່ສະຫວ່າງແຈ້ງຕໍ່ພຣະອົງ; ດວງດາວທັງຫລາຍກໍບໍ່ບໍຣິສຸດໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ.⁶ມະນຸດຍິ່ງນ້ອຍກວ່ານັ້ນເທົ່າໃດ, ຜູ້ທີ່ເປັນພຽງຕົວຫນອນ - ລູກຂອງມະນຸດ, ຜູ້ທີ່ຕົວຫນອນຕົວຫນຶ່ງ!"

26

¹ແລ້ວໂຢບໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າວ່າ,²“ເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອຄົນທີ່ບໍ່ມີກຳລັງຈິງໆ! ເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍແຂນທີ່ບໍ່ມີກຳລັງ!³ເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ມີສະຕິປັນຍາ ແລະປະກາດແກ່ລາວດ້ວຍຄວາມຮູ້ທີ່ດີເຫລືອເກີນ!⁴ການທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ມັນຊ່ວຍໃຜໄດ້ແດ່? ວິນຍານຂອງໃຜທີ່ອອກຈາກເຈົ້າແມ່ນຂອງໃຜ?

⁵ຄວາມຕາຍກໍຖືກສ້າງຂຶ້ນມາ ເພື່ອຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວ, ທັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃຕ້ນໍ້າທັງຫລາຍ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນໍ້ານັ້ນ.⁶ແດນຄົນຕາຍກໍຖືກເຮັດໃຫ້ເປືອຍເປົ່າຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ; ການທຳລາຍ ກໍບໍ່ມີສິ່ງປົກປິດຕໍ່ພຣະອົງ.

⁷ພຣະອົງຊົງໄດ້ຄຶງທ້ອງຟ້າທາງທິດເຫນືອ ເທິງພື້ນທີ່ຫວ່າງເປົ່າ ແລະພຣະອົງຊົງແຂວນແຜ່ນດິນໂລກໄວ້ເຫນືອບ່ອນທີ່ວ່າງເປົ່າ.⁸ພຣະອົງຊົງໄດ້ຫຸ້ມຫໍ່ນ້ຳໄວ້ໃນເມກທຶບຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ເມກທັງຫລາຍນັ້ນກໍຈະບໍ່ແຕກກະຈາຍໃຕ້ນໍ້ານັ້ນ.

⁹ພຣະອົງຊົງປົກຄຸມຜິວດວງເດືອນ ແລະແຜ່ເມກທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງເທິງດວງເດືອນນັ້ນ.¹⁰ພຣະອົງຊົງໄດ້ຂີດຫມາຍເປັນວົງມົນໄວ້ເທິງຜິວນ້ຳ ເພື່ອເປັນເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຄວາມສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດ.

¹¹ເສົາທັງຫລາຍຂອງທ້ອງຟ້າກໍຫວັ່ນໄຫວ ແລະປະຫລາດໃຈຕໍ່ການວ່າກ່າວຂອງພຣະອົງ.¹²ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ທະເລສະຫງົບດ້ວຍຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ; ໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຣາຮັບກະແຈກກະຈາຍ.

¹³ໂດຍລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາທ້ອງຟ້າສ່ອງໃສ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ແທງງູທີ່ກຳລັງຫນີໄປ.¹⁴ເບິ່ງແມ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນພຽງເສັ້ນຂອບແຫ່ງວິທີທາງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ; ສຽງຊຶ່ມຄ່ອຍໆທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນຈາກພຣະອົງນັ້ນຊ່າງເບົາເຫລືອເກີນ. ໃຜສາມາດເຂົ້າໃຈສຽງຟ້າຮ້ອງແຫ່ງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງໄດ້?”

27

¹ໂຢບໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄປ ແລະລາວໄດ້ເວົ້າວ່າ,²“ຕາບໃດພຣະເຈົ້າຍັງມີພຣະຊົນຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ, ຜູ້ຊົງເອົາຄວາມຍຸຕິທັມຂອງຂ້ານ້ອຍອອກໄປ, ອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບ, ຜູ້ມີເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຂົມຂື່ນ,³ໃນຂະນະທີ່ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະລົມຫາຍໃຈຈາກພຣະເຈົ້າຍັງຢູ່ໃນຮູດັງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດ.

⁴ຮີມປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເວົ້າຄວາມບໍ່ຈິງ ແລະລີ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເປັ່ງຄຳຂີ້ຕົວະ.⁵ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຍອມຮັບວ່າພວກເຈົ້າທັງສາມເປັນການຖືກຕ້ອງ; ຈົນກວ່າຂ້ານ້ອຍຕາຍ ຈະບໍ່ມີວັນປະຕິເສດຄວາມຊື່ສັດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍຶດຄວາມຊອບທັມຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະບໍ່ຍອມປ່ອຍມັນໄປ; ຄວາມຄິດທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ຕຳນິຂ້ານ້ອຍ ນານຕາບຈົນເຖິງທີ່ຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່.⁷ປ່ອຍໃຫ້ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຄົນຊົ່ວຮ້າຍ; ປ່ອຍໃຫ້ລາວຜູ້ທີ່ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຄົນອະທັມ.

⁸ເພາະອັນໃດຄືຄວາມຫວັງຂອງຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຕັດລາວອອກໄປ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ເອົາຊີວິດຂອງລາວໄປຫລື?⁹ພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຟັງສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງລາວ? ເມື່ອຄວາມຍາກລຳບາກມາເຫນືອລາວຫລື?¹⁰ລາວຈະປິຕິຍິນດີກັບຕົວເອງໃນອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບ ແລະກາບທູນພຣະເຈົ້າຈະທຸກເວລາບໍ?

¹¹ຂ້ານ້ອຍຈະສັ່ງສອນເຈົ້າທັງຫລາຍກ່ຽວກັບພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປິດບັງພຣະດຳຣິຕ່າງໆຂອງພຣະເຈົ້າອົງຜູ້ຊົງມິຣິດທານຸພາບ.¹²ເບິ່ງແມ, ພວກເຈົ້າທຸກຄົນໄດ້ເຫັນຕົວເອງຂອງພວກເຈົ້າ; ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າສິ່ງທັງຫມົດທີ່ເຫລວໄຫລເຊັ່ນນີ້?

¹³ນີ້ຄືຈຸດຫມາຍປາຍທາງຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ມໍຣະດົກຂອງຜູ້ບີບບັງຄັບທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຮັບຈາກອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບ.¹⁴ຖ້າຫາກລູກຂອງລາວເພີ່ມຂຶ້ນ, ມັນກໍເພື່ອດາບ; ເຊື້ອສາຍຂອງລາວຈະບໍ່ມີວັນທີ່ອາຫານພຽງພໍກິນ.

¹⁵ຄົນເຫລົ່ານີ້ ທີ່ຊ່ວຍຊີວິດຂອງເຂົາໃຫ້ລອດ ຈະຖືກຝັງໂດຍໂຣກລະບາດຮຸນແຮງ, ແລະແມ່ຫມ້າຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ຮ້ອງຄວນຄາງເພື່ອພວກເຂົາ.¹⁶ເຖິງແມ່ນວ່າ ຄົນຊົ່ວຮ້າຍສະສົມເງິນໄວ້ເຫມືອນກັບສະສົມຝຸ່ນ ແລະສະສົມເສື້ອຜ້າ ເຫມືອນສະສົມຂີ້ດິນ.¹⁷ເຂົາຈະສະສົມເສື້ອຜ້າ, ແຕ່ຄົນຊອບທັມຈະເອົາໄປນຸ່ງ, ແລະຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດຈະແບ່ງເງິນກັນທ່າມກາງພວກເຂົາເອງ.

¹⁸ເຂົາສ້າງເຮືອນຂອງລາວເຫມືອນແມງມຸມສ້າງຮັງ, ເຫມືອນກະຕູບທີ່ຄົນຍາມສ້າງ.¹⁹ເຂົານອນລົງເທິງຕຽງຂອງຄົນຮັ່ງມີ, ແຕ່ເຂົາຈະເຮັດຕໍ່ໄປບໍ່ໄດ້; ເຂົາເປີດຕາຂອງເຂົາ ແລະທຸກສິ່ງກໍຫາຍໄປ.

²⁰ຄວາມຢ້ານກົວຈະຖ້ວມລາວເຫມືອນກັບນໍ້າຖ້ວມ; ພາຍຸພັດລາວໄປໃນເວລາກາງຄືນ.²¹ລົມຈາກທິດຕາເວັນອອກຈະຫອບເອົາລາວໄປ, ແລະລາວຈາກໄປ; ມັນກວາດລາວອອກໄປຈາກບ່ອນຂອງລາວ.

²²ມັນໂຍນຕົວມັນເອງໃສ່ລາວ ແລະບໍ່ຢຸດຢັ້ງ; ລາວພະຍາຍາມຫນີອອກໄປຈາກມືຂອງມັນ.²³ມັນຕົບມືຂອງມັນໃສ່ລາວດ້ວຍການເຍາະເຍີ້ຍ; ມັນຂູ່ລາວໃຫ້ອອກໄປຈາກບ່ອນຂອງລາວ.

28

¹ແນ່ນອນແລ້ວມີບໍ່ແຮ່ເງິນ, ມີສະຖານທີ່ ໆ ພວກເຂົາກັ່ນຄຳ.²ແຮ່ເຫລັກຖືກເອົາອອກມາຈາກພື້ນດິນ; ແຮ່ທອງເຫລືອງຖືກຫລອມມາຈາກກ້ອນຫີນ.

³ມະນຸດຄົນຫນຶ່ງກຳຫນົດຈຸດສິ້ນສຸດໃຫ້ກັບຄວາມມືດ, ແລະຄົ້ນຫາໄປຍັງເຂດຫ່າງໄກທີ່ສຸດ, ກ້ອນຫີນຕ່າງໆ ໃນທີ່ລັບ ແລະໃນຄວາມມືດທືບ.⁴ເຂົາເປີດອຸໂມງທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກຈາກທີ່ຜູ້ຄົນອາໄສຢູ່, ສະຖານທີ່ຕ່າງໆ ທີ່ຕີນຂອງຜູ້ຄົນຫລົງລືມ. ລາວແຂວນເອົາໄວ້ໄກຈາກຜູ້ຄົນ; ລາວແກ່ວງໄປແລະມາ.

⁵ສຳລັບແຜ່ນດິນໂລກ, ອາຫານກໍອອກມາ, ເບື້ອງລຸ່ມກັບມາເປັນເຫມືອນໄຟ.⁶ກ້ອນຫີນທັງຫລາຍຂອງມັນເປັນສະຖານທີ່ໆ ມໍຣະກົດຖືກຄົ້ນພົບ, ແລະຂີ້ຂອງມັນບັນຈຸຄຳ.

⁷ບໍ່ມີນົກໂຕໃດທີ່ເປັນເຫຍື່ອຮູ້ຈັກທາງນັ້ນ, ບໍ່ມີດວງຕາຂອງນົກຕົວໃດທີ່ແນມເຫັນມັນ.⁸ສັດທີ່ອວດອ້າງບໍ່ໄດ້ເຄີຍຍ່າງທາງນັ້ນ, ຫລືໂຕສິງໂຕໂຫດຮ້າຍກໍບໍ່ໄດ້ຜ່ານບ່ອນນັ້ນ.

⁹ມະນຸດຄົນຫນຶ່ງວາງມືຂອງເຂົາເທິງຫີນເຫລັກໄຟ; ເຂົາເຮັດໃຫ້ພູເຂົາຕ່າງໆຖືກທຳລາຍລົງເຖິງຮາກທັງຫລາຍຂອງມັນ.¹⁰ເຂົາຕັດຊ່ອງທາງຕ່າງໆ ໃນທ່າມກາງກ້ອນຫີນທັງຫລາຍ; ດວງຕາຂອງເຂົາແນມເຫັນສິ່ງທີ່ມີຄ່າທຸກຢ່າງທີ່ນັ້ນ.¹¹ລາວປິດແມ່ນໍ້າຕ່າງໆ ເພື່ອນໍ້າຈະບໍ່ໄຫລ; ສິ່ງທີ່ປິດບັງໄວ້ທີ່ນັ້ນ ເຂົາກໍນຳອອກມາສູ່ຄວາມສະຫວ່າງ.

¹²ສະຕິປັນຍາຈະຖືກຄົ້ນພົບບ່ອນໃດ? ສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈຢູ່ທີ່ໃດ?¹³ມະນຸດບໍ່ຮູ້ຈັກຄ່າຂອງສະຕິປັນຍາ; ຫລືບໍ່ໄດ້ພົບມັນໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ.¹⁴ນໍ້າເລິກພາຍໃຕ້ແຜ່ນດິນໂລກເວົ້າວ່າ, ‘ມັນບໍ່ຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ’ ແລະທະເລກ່າວວ່າ‘ມັນບໍ່ຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ'.

¹⁵ມັນບໍ່ສາມາດໄດ້ມາດ້ວຍຄຳ; ຫລືບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບການຕີລາຄາດ້ວຍເງິນ. ¹⁶ມັນບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບການວັດຄຸນຄ່າດ້ວຍຄຳແຫ່ງໂອຟີ ດ້ວຍພອຍສີນ້ຳເຂົ້າປະເສີດ ຫລືແກ້ວໄພທູນ.¹⁷ຄຳ ແລະແກ້ວບໍຣິສຸດບໍ່ສາມາດມີຄ່າທຽບເທົ່າມັນໄດ້ ຫລືບໍ່ສາມາດແລກປ່ຽນກັບເຄື່ອງຄຳບໍຣິສຸດເນື້ອດີ.

¹⁸ຢ່າເອີ່ຍເຖິງຄຸນຄ່າຂອງຫີນປະກາລັງ ແລະຍົກມໍຣະກົດເລີຍ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ລາຄາຂອງສະຕິປັນຍານັ້ນມີຫລາຍສູງກວ່າບັນດາທັບທິມ.¹⁹ຍົກເຫລືອງຂອງເມືອງເອທີໂອເປຍ ກໍບໍ່ສາມາດປຽບຄ່າໄດ້ດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດ.

²⁰ແລ້ວສະຕິປັນຍາມາຈາກໃສ? ສະຖານທີ່ຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈຢູ່ທີ່ໃດຫລື?²¹ສະຕິປັນຍານັ້ນທີ່ເຊື່ອງພົ້ນຈາກດວງຕາທັງຫລາຍຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງຫມົດ ແລະປິດບັງໄວ້ຈາກບັນດານົກແຫ່ງທ້ອງຟ້າ.²²ການທຳລາຍ ແລະຄວາມຕາຍເວົ້າວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ຍິນຂ່າວຊ່າລືກ່ຽວກັບມັນດ້ວຍຫູຂອງເຮົາ’

²³ພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າໃຈທາງໄປຫາສະຕິປັນຍານັ້ນ; ພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກສະຖານທີ່ຂອງສະຕິປັນຍາດ້ວຍ.²⁴ເພາະພຣະອົງທອດພຣະເນດໄປເຖິງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຊົງເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ໃຕ້ທ້ອງຟ້າສະຫວັນທັງຫມົດ.²⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດນ້ຳແຮງລົມ ແລະແບ່ງນໍ້າທັງຫລາຍອອກດ້ວຍເຄື່ອງຜອງ.

²⁶ພຣະອົງໄດ້ສ້າງກົດເກນສຳລັບຝົນ ແລະສ້າງທາງໄວ້ສຳລັບຟ້າຮ້ອງຟ້າຜ່າ.²⁷ແລ້ວພຣະອົງທອດພຣະເນດສະຕິປັນຍາ ແລະໄດ້ປະກາດມັນອອກໄປ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຖາປະນາມັນ, ແທ້ຈິງແລ້ວ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງທົດລອງມັນ.²⁸ຕໍ່ຜູ້ຄົນ ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ຄວາມຢຳເກງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນແຫລະ ຄືສະຕິປັນຍາ; ການອອກຫ່າງຈາກຄວາມຊົ່ວ ກໍເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈ.’”

29

¹ໂຢບຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ໄປ ແລະກ່າວວ່າ,²“ໂອ ຫາກຂ້ານ້ອຍຢາກຈະຢູ່ຄືຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນເມື່ອຫລາຍເດືອນກ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຫ່ວງໄຍຂ້ານ້ອຍ,³ເມື່ອຕະກຽງຂອງພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອເທິງຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ເດີນຜ່ານຄວາມມືດ ໂດຍຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງ.

⁴ໂອ, ຫາກຂ້ານ້ອຍຈະເປັນຢ່າງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນໃນຄວາມສົມບູນແຫ່ງວັນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອສຳພັນທະພາບກັບພຣະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ໃນເຕັນຂອງຂ້ານ້ອຍ,⁵ເມື່ອອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບຍັງຊົງຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ, ແລະບັນດາລູກຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢູ່ລ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍ,⁶ເມື່ອຫົນທາງຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດ, ແລະກ້ອນຫີນນັ້ນໄດ້ຫລັ່ງສາຍນໍ້າແຫ່ງນ້ຳມັນອອກໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

⁷ເມື່ອຂ້ານ້ອຍອອກມາຍັງປະຕູເມືອງ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຕຽມໄດ້ນັ່ງໃນບ່ອນຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ລານເມືອງ,⁸ຄົນຫນຸ່ມທັງຫລາຍເຫັນຂ້ານ້ອຍແລະຢູ່ຫ່າງຈາກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມເຄົາຣົບ, ແລະຄົນສູງອາຍຸໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະຢືນຕ້ອນຮັບຂ້ານ້ອຍ.

⁹ບັນດາເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍຢຸດການໂອ້ລົມ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍມາເຖິງ; ພວກເຂົາໄດ້ເອົາມືປິດປາກຂອງຕົນໄວ້.¹⁰ສຽງຂອງບັນດາຂ້າຣາຊະການທັງຫລາຍກໍສະຫງົບລົງ: ແລະລີ້ນຂອງພວກເຂົາກໍຕິດເພດານປາກຂອງພວກເຂົາ.

¹¹ເພາະຫລັງຈາກຫູຂອງພວກເຂົາໄດ້ຍິນຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະອວຍພອນຂ້ານ້ອຍ; ຫລັງຈາກດວງຕາຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ເຫັນຂ້ານ້ອຍ, ພວກເຂົາຈະໃຫ້ຄຳພະຍານຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະຍອມຮັບຂ້ານ້ອຍ.¹²ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊ່ວຍຄົນຍາກຈົນ ເມື່ອເຂົາຮ້ອງໃຫ້ຊ່ວຍ, ແລະຊ່ວຍຄົນທີ່ເດັກກຳພ້າພໍ່ ເມື່ອເຂົາບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍເຂົາ.¹³ການອວຍພອນຂອງລາວຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງຕາຍກໍໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງແມ່ຫມ້າຍ ຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ.

¹⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເອົາຄວາມຊອບທັມ ແລະມັນກໍຫໍ່ຫຸ້ມຂ້ານ້ອຍໄວ້; ຄວາມຍຸຕິທັມຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນເຫມືອນເສື້ອຄຸມ ແລະຜ້າຄຽນຫົວ¹⁵ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນຕີນໃຫ້ຄົນງ່ອຍ.¹⁶ຂ້ານ້ອຍເປັນພໍ່ໃຫ້ຄົນຂັດສົນ; ຂ້ານ້ອຍພິຈາຣະນາຄະດີ ແມ້ແຕ່ຂອງຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກ.

¹⁷ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັກກະດູກຄາງຂອງຄົນຊົ່ວ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊ່ວຍຜູ້ຕົກເປັນເຫຍື່ອອອກຈາກລະຫວ່າງແຂ້ວຂອງລາວ.¹⁸ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຈະຕາຍໃນຮັງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະເພີ່ມທະວີຄູນວັນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັບເມັດຊາຍທັງຫລາຍ.¹⁹ຮາກທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະແຜ່ຂະຫຍາຍໄປເຖິງນ້ຳ, ແລະນ້ຳຫມອກຈະຢອດລົງເທິງກິ່ງທັງຂອງຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດທັງຄືນ.

²⁰ກຽດສະຫງ່າຣາສີທີ່ຂ້ານ້ອຍມີນັ້ນ ສົດໃຫມ່ສະເຫມີ, ແລະຄັນທະນູແຫ່ງກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫມ່ໃນມືຂ້ານ້ອຍສະເຫມີ.’²¹ຄົນທັງຫລາຍຫງ່ຽງຫູຟັງຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາໄດ້ລໍຄອຍຂ້ານ້ອຍ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ນິ້ງງຽບຢູ່ ເພື່ອຟັງຄຳສັ່ງສອນຂອງຂ້ານ້ອຍ.²²ຫລັງຈາກຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກກ່າວແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ເວົ້າອີກເລີຍ; ຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຢອດລົງໄປເຫມືອນກັບນໍ້າທີ່ຖອກເທິງພວກເຂົາ.

²³ພວກເຂົາໄດ້ລໍຄອຍຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັບຄອຍຖ້າສາຍຝົນ; ພວກເຂົາໄດ້ເປີດປາກຂອງຕົນກວ້າງເພື່ອດື່ມຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເຫມືອນກັບພວກເຂົາຈະດື່ມນ້ຳຝົນຕົກທ້າຍຣະດູ.²⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິ້ມໃຫ້ພວກເຂົາ ເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄາດຫວັງສິ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກຳນົດທາງຂອງພວກເຂົາ ແລະນັ່ງເຫມືອນກັບເປັນຫົວຫນ້າຂອງພວກເຂົາ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ເຫມືອນກັບກະສັດທີ່ຢູ່ໃນກອງທັບຂອງເຂົາ, ເຫມືອນກັບຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ປອບໂຍນບັນດາຄົນໄວ້ທຸກ.

30

¹ເວລານີ້ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາຍຸນ້ອຍກວ່າຂ້ອຍກັບບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດນອກຈາກການເຍາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍ- ຄົນທີ່ຫນຸ່ມເຫລົ່ານີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍ ຈະປະຕິເສດເຫລົ່າພໍ່ຂອງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ເຮັດວຽກຄຽງຂ້າງພວກຫມາທີ່ເຝົ້າຝູງສັດຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ອັນທີ່ຈິງແລ້ວ, ກຳລັງແຫ່ງມືທັງຫລາຍຂອງພໍ່ຂອງພວກເຂົາ, ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ມີກຳລັງໃນວັຍຜູ້ໃຫ່ຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ສາບສູນໄປ ສາມາດຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫລາຍປານໃດ?³ພວກເຂົາຝ່າຍຜອມເພາະຄວາມຍາກຈົນ ແລະຫິວໂຫຍ; ພວກເຂົາໄດ້ທົນທໍຣະມານທີ່ພື້ນດິນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະຮ້າງເປົ່າຫວ່າງອັນມືດມິດ.

⁴ພວກເຂົາໄດ້ເກັບຜັກທ່າມກາງພຸ່ມໄມ້ ແລະເກັບໃບຂອງພຸ່ມໄມ້ຕ່າງໆ; ເກັບຮາກທັງຫລາຍຂອງຕົ້ນຊາກມາເປັນອາຫານ.⁵ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກທ່າມກາງປະຊາກອນຜູ້ທີ່ຮ້ອງຕາມຫລັງພວກເຂົາເຫມືອນກັບຄົນທີ່ຮ້ອງຕາມຫລັງໂຈນ.⁶ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ອາໄສຢູ່ຕາມແຄມແມ່ນໍ້າຕ່າງໆ, ໃນຮູຕ່າງໆຢູ່ໃນແຜ່ນດິນແລະຫລືບຫີນຕ່າງໆ;

⁷ທ່າມກາງພຸ່ມໄມ້ທັງຫລາຍ ພວກເຂົາສົ່ງສຽງຮ້ອງເຫມືອນກັບພວກລວາ; ພາຍໃຕ້ພຸ່ມໄມ້ທັງຫລາຍ ພວກເຂົາໄດ້ລວມຕົວກັນ.⁸ພວກເຂົາໄດ້ເປັນລູກຊາຍຂອງພວກຄົນໂງ່, ຄວາມຈິງຄື, ເປັນລູກຊາຍຂອງພວກທີ່ບໍ່ມີຊື່ສຽງ! ພວກເຂົາຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກດິນແດນດ້ວຍແສ້.

⁹ແຕ່ເວລານີ້ຕໍ່ບັນດາລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນເພງແຫ່ງການເຍາະເຍີ້ຍຂອງພວກເຂົາ; ຄວາມຈິງຄື, ຕອນນີ້ ຂ້ານ້ອຍເປັນຕົວຕະຫລົກສຳລັບພວກເຂົາ.¹⁰ພວກເຂົາທັງຫລາຍກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍ ແລະຢືນຫ່າງໄກຈາກຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາຖົ່ມນ້ຳລາຍໃສ່ຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹¹ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງແກ້ສາຍທະນູຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຕົກຕໍ່າ ແລະບັນດາຄົນເຫລົ່ານນັ້ນທີ່ໄດ້ເວົ້າສຽດສີຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖິ້ມສິ່ງທີ່ຢຶດຖືທັ່ງໃ່ສ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹²ຂ້າງຂວາມືຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນຝູງຊົນກໍລຸກຂຶ້ນ; ພວກເຂົາຂັບໄລ່ຂ້ານ້ອຍອອກໄປ ແລະຂຸດກອງດິນລວມກັນໄວ້ຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ.¹³ພວກເຂົາທຳລາຍຫົນທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາຍູ້ຄວາມພິນາດໄປທາງຫນ້າຂ້ານ້ອຍ, ພວກຄົນທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຕ້ານທານພວກເຂົາໄວ້ເລີຍ.

¹⁴ພວກເຂົາມາຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັບກອງທັບແລ່ນມາທາງປ່ອງກວ້າງຂອງກຳແພງເມືອງ; ໃນທ່າມກາງການທຳລາຍນັ້ນ ພວກເຂົາກິ້ງຕົວເທິງຂ້ານ້ອຍ.¹⁵ຄວາມຢ້ານກົວຕົກມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍ; ກຽຕຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກກຳຈັດອອກໄປເຫມືອນກັບມັນເປັນພຽງແຕ່ສາຍລົມ ແລະຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຜ່ານໄປເຫມືອນກັບກ້ອນເມກ.

¹⁶ບັດນີ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍກຳລັງໄຫລອອກຈາກພາຍໃນຂ້ານ້ອຍໄປ; ວັນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກທໍຣະມານທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ຈັບຕົວຂ້ານ້ອຍໄວ້ຈົນຫມັ້ນ.¹⁷ໃນຍາມກາງຄືນ ກະດູກທັງຫລາຍພາຍໃນຂ້ານ້ອຍຖືກເຈາະແທງ; ຄວາມເຈັບປວດທີ່ກັດກິນຂ້ານ້ອຍານັ້ນເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຢຸດພັກເລີຍ.

¹⁸ກຳລັງອັນຍິ່ງໃຫ່ຍຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຢືດເສື້ອຜ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ. ມັນໄດ້ຫໍ່ຫຸ້ມຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັບຄໍເສື້ອຮັດຂ້ານ້ອຍ¹⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຍນຂ້ານ້ອຍລົງໄປໃນຂີ້ຕົມ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນເຫມືອນຂີ້ຝຸ່ນ ແລະຂີ້ເຖົ່າໄຟ.

²⁰ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນພຣະອົງ; ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຮັບຟັງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຢືນຂຶ້ນ ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເບິ່ງ.²¹ພຣະອົງຊົງປ່ຽນແປງ ແລະຊົງໂຫດຮ້າຍຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ; ດ້ວຍກຳລັງແຫ່ງພຣະຫັດ ພຣະອົງຊົງຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ.

²²ພຣະອົງຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນເທິງສາຍລົມ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ລົມພັດຂ້ານ້ອຍໄປ; ພຣະອົງຊົງໂຍນຂ້ານ້ອຍໄປມາໃນພະຍຸ.²³ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຈະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປເຖິງຄວາມຕາຍເສຍ, ໄປເຖິງສູ່ບ່ອນທີ່ເປັນຈຸດຫມາຍປາຍທາງສຳລັບທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ.

²⁴ແຕ່ຈະບໍ່ມີໃຜທີ່ຍື່ນມືຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ ເມື່ອເຂົາລົ້ມລົງຢ່າງນັ້ນບໍ? ບໍ່ມີໃຜທີ່ມີຄວາມທຸກຈະຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອບໍ?²⁵ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ເພາະເຂົາທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກບໍ? ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ທຸກໂສກເພາະຄົນທີ່ຂັດສົນບໍ?²⁶ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊອກຫາສິ່ງດີ, ແລະຄວາມຊົ່ວໄດ້ເຂົ້າມາ; ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ລໍຄອຍຖ້າຄວາມສະຫວ່າງ, ຄວາມມືດກໍມາແທນທີ່.

²⁷ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ຖືກເຮັດໃຫ້ທຸກຍາກ ແລະບໍ່ໄດ້ຢຸດພັກ; ວັນທັງຫລາຍແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດໄດ້ມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍ.²⁸ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປເຫມືອນກັບຄົນທີ່ກຳລັງຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພາະດວງຕາເວັນ; ຂ້ານ້ອຍຢືນຂຶ້ນໃນທີ່ຊຸມນຸມຊົນ ແລະຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ.²⁹ຂ້ານ້ອຍເປັນພີ່ນ້ອງຂອງຝູງຫມາໄນ, ເປັນເພື່ອນຂອງພວກນົກກະຈອກເທດ.

³⁰ຜີວຫນັງຂ້ານ້ອຍເປັນສີດຳ ແລະຫລຸດລວ່ງຈາກຂ້ານ້ອຍ; ກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກເຜົາດ້ວຍຄວາມຮ້ອນ.³¹ເພາະສະນັ້ນ ສຽງພິນຄູ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ເພງໄວ້ທຸກ, ສຽງຂຸ່ຍຂອງຂ້ານ້ອຍບັນເລງເພງສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮ້ອງໄຫ້ຄໍ້າຄວນ.

31

¹ຂ້າໄດ້ເຮັດສັນຍາກັບດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຄວນຈະເບິ່ງຍິງບໍຣິສຸດດ້ວຍໃຈປາຖະຫນາຢ່າງນັ້ນບໍ?²ເພາະສິ່ງໃດທີ່ເປັນສ່ວນແບ່ງຈາກພຣະເຈົ້າເບື້ອງບົນ ເປັນມໍຣະດົກຈາກອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບເທິງທີ່ສູງບໍ?

³ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າເຫດຫານເລວຮ້າຍມີໄວ້ສຳລັບຄົນອະທັມ ແລະຄວາມພິນາດທີ່ມີໄວ້ສຳລັບຄົນເຮັດຜິດ.⁴ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງຮູ້ຫົນທາງທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະນັບບາດກ້າວທັງສິ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍຫລື?

⁵ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເດີນໄປກັບຄວາມຂີ້ຕົວະ, ຖ້າຫາກຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍເລັງໄປສູ່ການຫລອກລວງ.⁶ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຊັ່ງຢ່າງສົມດຸນ ເພື່ອ ພຣະອົງຈະຊົງຮູ້ເຖິງຄວາມຊື່ສັດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁷ຖ້າຫາກຕີນຂ້ານ້ອຍຫັນອອກໄປຈາກທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຖ້າຫາກຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕິດຕາມດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຖ້າຫາກຈຸດໃດໆໄດ້ເຮັດໃຫ້ມືຂອງຂ້ານ້ອຍມີມົນທິນ,⁸ແລ້ວຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຫວ່ານ ແລະມີອີກຄົນມາກິນເສຍ; ອັນທີ່ຈິງ, ຂໍໃຫ້ການເກັບກ່ຽວຖືກຖອນອອກໄປຈາກທົ່ງນາຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁹ຖ້າຫາກຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກຫລອກລວງໂດຍຜູ້ຍິງຄົນຫນ່ຶ່ງ, ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍໄດ້ດັກຈອບລີ້ຢູ່ທີ່ ນອກປະຕູເຮືອນຂອງເພື່ອນບ້ານຂ້ານ້ອຍ.¹⁰ແລ້ວຂໍໃຫ້ເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຮັບໃຊ້ຄົນອຶ່ນ, ໃຫ້ຊາຍອື່ນໆນອນນຳນາງ.

¹¹ເພາະນັ້ນຈະເປັນອາຊະຍາກັມຮ້າຍແຮງ, ແທ້ຈິງແລ້ວ, ມັນຈະເປັນອາຊະຍາກັມທີ່ຖືກໂທດ ໂດຍຜູ້ພິພາກສາທັງຫລາຍ.¹²ເພາະນັ້ນເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານທຸກສິ່ງ ເພື່ອແດນຄົນຕາຍ ແລະທີ່ເຜົາໄຫມ້ການເກັບກ່ຽວທຸກຢ່່າງຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹³ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເມີນເສີຍຕໍ່ຄຳຮ້ອງຂໍຄວາມຍຸຕິທັມ ຈາກຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍ ແລະຄົນຮັບໃຊ້ຍິງຂອງຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັບຂ້ານ້ອຍ,¹⁴ແລ້ວສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງລຸກຂຶ້ນກ່າວໂທດຂ້ານ້ອຍຫລື? ເມື່ອພຣະອົງມາຕັດສິນຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕອບພຣະອົງຢ່າງໃດ?¹⁵ຄົນທີ່ໄດ້ສ້າງຂ້ານ້ອຍໃນທ້ອງແມ່ ກໍບໍ່ໄດ້ປັ້ນພວກເຂົາດ້ວຍຫລື? ບໍ່ແມ່ນຜູ້ດຽວກັນນີ້ທີ່ໄດ້ປັ້ນພວກເຮົາທຸກຄົນໃນທ້ອງນັ້ນ?

¹⁶ຖ້າຫາກ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍປະຕິເສດຄົນຍາກຈົນຈາກຄວາມປາຖະຫນາຂອງພວກເຂົາ, ຫລືຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ດວງຕາທັງຫລາຍຂອງ ແມ່ຫມ້າຍມົວລົງໄປຈາກການຮ້ອງໃຫ້,¹⁷ຫລືຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນອາຫານຂອງ ຂ້ານ້ອຍຕາມລຳພັງ ແລະບໍ່ເຄີຍໃຫ້ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳພ້າພໍ່ມາກິນນຳ¹⁸ເພາະຈາກວັຍຫນຸ່ມ ຂອງ ຂ້ານ້ອຍລູກກຳພ້າໄດ້ເຕີບໂຕຂຶ້ນພ້ອມກັບ ຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັບ ຂ້ານ້ອຍເປັນພໍ່ຂອງເຂົາ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊີ້ນຳແມ່ຂອງເຂົາ ຄືຍິງຫມ້າຍຄົນຫນຶ່ງຈາກທ້ອງແມ່ຂອງ ຂ້ານ້ອຍເອງ.

¹⁹ຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບເຫັນຄົນໃດຕາຍເພາະຂາດເສື້ອຜ້າ, ຫລືຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄົນຂັດສົນບໍ່ມີເສື້ອຜ້າໃສ່;²⁰ຖ້າຈິດໃຈຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ອວຍພອນ ຂ້ານ້ອຍເພາະເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ອົບອຸ່ນດ້ວຍຂົນແກະຂອງ ຂ້ານ້ອຍ,²¹ຖ້າຫາກ ຂ້ານ້ອຍຍົກມືຂອງ ຂ້ານ້ອຍຕໍ່ສູ້ຄົນທີ່ກຳພ້າພໍ່ເພາະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຜູ້ສະຫນັບສະຫນູນຂອງ ຂ້ານ້ອຍທີ່ປະຕູເມືອງ ກໍຂໍຈົ່ງກ່າວຫາ ຂ້ານ້ອຍ!

²²ຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້, ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ໄຫລ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຫລຸດອອກຈາກບ່າຂອງ ຂ້ານ້ອຍເສຍ, ແລະຂໍໃຫ້ລຳແຂນຂອງ ຂ້ານ້ອຍແຕກຫັກຈາກຂໍ້ຕໍ່ຂອງມັນ.²³ເພາະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢ້ານກົວການທຳລາຍຈາກພຣະເຈົ້າຢ່າງຫລາຍ; ເພາະພຣະບາຣະມີຂອງພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດໄປເຮັດສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານັ້ນໄດ້.

²⁴ຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຄຳເປັນຄວາມຫວັງຂອງ ຂ້ານ້ອຍ, ແລະຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າຕໍ່ຄຳເນື້ອດີວ່າ, ' ເຈົ້າເປັນຄວາມຫມັ້ນໃຈຂອງ ຂ້ານ້ອຍ'²⁵ຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເພາະຄວາມຄົງມັ່ງຄັ່ງຂອງ ຂ້ານ້ອຍນັ້ນຍິ່ງໃຫ່ຍ, ເພາະມືຂອງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຊັບສົມບັດຫລວງຫລາຍ ກໍຈົ່ງກ່າວຫາ ຂ້ານ້ອຍ!

²⁶ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນດວງອາທິດເມື່ອມັນສ່ອງແສງ, ຫລືດວງຈັນດຳເນີນໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງມັນ,²⁷ເພື່ອວ່າປາກຂອງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈູບມືຂອງ ຂ້ານ້ອຍໃນການນະມັດສະການສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ-²⁸ນີ້ກໍຈະເປັນຄວາມຄວາມຜິດທາງອາຍາຮ້າຍແຮງທີ່ຈະຕ້ອງຖືກໄດ້ຮັບໂທດໂດຍຜູ້ພິພາກສາທັງຫລາຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຈະປະຕິເສດພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຢູ່ເບື້ອງເທິງ.

²⁹ຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ຫາຍະນະທີ່ເກີດກັບຄົນທີ່ກຽດຊັງ ຂ້ານ້ອຍຫລືສະແດງຄວາມຍິນດີກັບຕົວເອງເມື່ອຄວາມພິນາດຕາມທັນພວກເຂົາ, ກໍຈົ່ງກ່າວຫາ ຂ້ານ້ອຍເຖີດ!³⁰ອັນທີ່ຈິງແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍແມ້ແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ປາກຂອງ ຂ້ານ້ອຍເຮັດບາບດ້ວຍການຂໍຊີວິດຂອງເຂົາພ້ອມກັບຄຳສາບແຊ່ງ.

³¹ຖ້າຫາກມະນຸດທັງຫລາຍຢູ່ໃນເຕັນຂອງ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍເວົ້າວ່າ, ' ໃຜສາມາດພົບຄົນຫນຶ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ອິ່ມຫນໍາດ້ວຍອາຫານຂອງໂຢບຫລື?³²(ແມ້ແຕ່ຄົນຕ່າງຊາດກໍບໍ່ເຄີຍຕ້ອງພັກຢູ່ທີ່ເດີ່ນເມືອງ, ເພາະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປີດປະຕູຂອງ ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກັບນັກເດີນທາງສະເຫມີ) ແລະຖ້າບໍ່ເປັນຢ່າງນັ້ນແລ້ວ. ກໍຂໍຈົ່ງກ່າວຫາ ຂ້ານ້ອຍເຖີດ.

³³ເຫມືອນກັບມະນຸດທັງຫລາຍ, ຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປິດບັງບາບຂອງ ຂ້ານ້ອຍ ໂດຍການເຊື່ອງຄວາມຜິດ ຂ້ານ້ອຍພາຍໃນເສື້ອຄຸມຂອງ ຂ້ານ້ອຍ.³⁴(ເພາະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຢ້ານກົວຝູງຊົນໃຫ່ຍເພາະການດູຫມີ່ນຄອບຄົວທັງຫລາຍ ເຮັດໃຫ້ ຂ້ານ້ອຍຢ້ານກົວ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ມິດງຽບ ແລະຈະບໍ່ອອກໄປດ້ານນອກ), ກໍຈົ່ງກ່າວຫາ ຂ້ານ້ອຍເຖີດ.

³⁵ໂອ, ຖ້າພຽງແຕ່ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມີໃຜບາງຄົນຟັງສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ! ເບິ່ງແມ, ນີ້ຄືລາຍມືຊື່ຂ້ານ້ອຍ; ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຣິດທານຸພາບຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ! ຖ້າພຽງແຕ່ມີຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ປໍລະປັກຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ບັນທຶກເອົາໄວ້.³⁶ແນ່ນອນທີ່ ຂ້ານ້ອຍຈະແບກມັນເທິງບ່າຂອງ ຂ້ານ້ອຍຢ່າງເປີດເຜີຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະໃສ່ໄວ້ເຫມືອນກັບເປັນມົງກຸດ.³⁷ຂ້ານ້ອຍຈະປະກາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າເຫມືອນລາຍງານເຖິງບາດກ້າວທັງຫລາຍຂອງ ຂ້ານ້ອຍ. ເປັນເຫມືອນເຈົ້າຊາຍທີ່ມີຄວາມຫມັ້ນໃຈ ຂ້ານ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປຫາພຣະອົງ.

³⁸ຖ້າຫາກທີ່ດິນຂອງ ຂ້ານ້ອຍເຄີຍຮ້ອງຕໍ່ສູ້ ຂ້ານ້ອຍ ແລະຮ່ອງດິນທັງຫລາຍຂອງມັນຮ້ອງໃຫ້ດ້ວຍກັນ.³⁹ຖ້າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນການເກັບກ່ຽວຂອງມັນ ໂດຍບໍ່ຈ່າຍລາຄາ ຫລືໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຈົ້າຂອງມັນສູນເສຍຊີວິດຂອງພວກເຂົາ,⁴⁰ແລ້ວຂໍໃຫ້ຫນາມທັງຫລາຍເຕີບໂຕແທນທີ່ສາລີ ແລະຫຍ້າແທນເຂົ້າບາເລ." ຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງໂຢບກໍຈົບລົງ.

32

¹ດັ່ງນັ້ນຊາຍສາມຄົນຈຶ່ງໄດ້ຢຸດຕອບໂຢບເພາະເຂົາເປັນຄົນຊອບທັມໃນສາຍຕາຂອງລາວເອງ.²ແລ້ວເອລີຮູ ລູກຊາຍບາຣາເກນຄົນບູເຊ, ຄອບຄົວຂອງລາມ; ກໍຮ້ອນຮົນໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ. ລາວໂກດຮ້າຍໂຢບ ເພາະລາວອ້າງວ່າຕົນເອງຖືກຕ້ອງແທນທີ່ຈະເປັນພຣະເຈົ້າ.

³ເອລີຮູ ມີຄວາມໂກດຕໍ່ເພື່ອນທັງຫລາຍທັງສາມຄົນດ້ວຍ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ມີຄຳຕອບໃຫ້ກັບໂຢບ, ແລະພວກເຂົາກໍຍັງຄົງໄດ້ຕຳຫນິໂຢບ.⁴ເອລີຮູໄດ້ລໍຄອຍທີ່ຈະເວົ້າກັບໂຢບ ເພາະຜູ້ຊາຍມີອາຍຸກວ່າລາວ.⁵ແຕ່ເມື່ອເອລີຮູເຫັນວ່າບໍ່ມີຄຳຕອບໃດ ຈາກປາກຊາຍທັງສາມເຫລົ່ານັ້ນແລ້ວ, ຄວາມໂກດຂອງລາວຈຶ່ງພຸ່ງຂຶ້ນ.

⁶ແລະເອລີຮູ ລູກຊາຍບາຣາເກນ ຄົນບູເຊ ກ່າວວ່າ, “ ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຫນຸ່ມ ແລະພວກທ່ານທັງຫລາຍເປັນຜູ້ອາວຸໂສ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງງຽບ ແລະບໍ່ກ້າບອກພວກທ່ານເຖິງຄວາມຄິດເຫັນຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁷‘ ວັນທັງຫລາຍທີ່ຍາວນານສົມຄວນເວົ້າ; ປີທັງຫລາຍເພີ່ມຂຶ້ນ ສົມຄວນສອນສະຕິປັນຍາ’.

⁸ແຕ່ມີຈິດວິນຍານດວງຫນຶ່ງໃນມະນຸດ; ລົມຫາຍໃຈຂອງອົງຊົງຣິດທານູພາບ ປະມານຄວາມເຂົ້າໃຈໃຫ້ແກ່ລາວ.⁹ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫ່ຍເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຄົນສະຫລາດ ຫລືບໍ່ພຽງແຕ່ຄົນມີອາຍຸສູງເທົ່ານັ້ນທີ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຍຸຕິທັມ.¹⁰ເພາະສະນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງເວົ້າພັບພວກທ່ານວ່າ ‘ຂໍຈົ່ງຟັງຂ້ອຍ; ຂ້ອຍຈະບອກເຈົ້າໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຮູ້ຂອງຂ້ອຍ.’

¹¹ເບິ່ງແມ ຂ້າໄດ້ຄອຍຖ້າຟັງຄຳທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຟັງຄຳໂຕ້ຖຽງທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານໃນຂະນະທີ່ພວກທ່ານກຳລັງຄິດກັບສິ່ງທີ່ພວກທ່ານຈະເວົ້າອັນໃດ.¹²ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງໃຈຟັງພວກທ່ານ, ເບິ່ງແມ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກກທ່ານທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ໂຢບສຳນຶກ ຫລືບໍໍໍໍໍ່ມີໃຜທີ່ຈະຕອບສະຫນອງຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງໂຢບໄດ້.

¹³ຈົ່ງລະວັງທີ່ຈະບໍ່ເວົ້າວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ພົບສະຕິປັນຍາ!' ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປາບໂຢບໃຫ້ພ່າຍແພ້; ໃນເມື່ອມະນຸດບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້.¹⁴ເພາະໂຢບບໍ່ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງລາວຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຕອບລາວດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ.

¹⁵ຊາຍທັງສາມຄົນເຫລົ່ານີ້ ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໃບ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຕອບໂຢບໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ມີຖ້ອຍຄຳແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວທີ່ຈະເວົ້າ.¹⁶ຂ້ານ້ອຍສົມຄວນທີ່ຈະຄອຍຖ້າບໍ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເວົ້າ, ເພາະພວກເຂົາຢືນນິ້ງງຽບ ແລະບໍ່ຕອບອີກແລ້ວຢ່າງນັ້ນບໍ?

¹⁷ບໍ່ເລີຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕອບໃນສ່ວນຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຊັ່ນດຽວ, ຂ້ານ້ອຍຈະບອກພວກເຂົາເຖິງຄວາມຮູ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁸ເພາະຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ; ວິນຍານພາຍໃນຕົວຂ້ານ້ອຍບັງຄັບຂ້ານ້ອຍ.¹⁹ເບິ່ງແມ, ຫນ້າເອິກຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເຫມືອນກັບເຫລົ້າອະງຸ່ນຫມັກ ທີ່ບໍ່ມີຊ່ອງລະບາຍອາກາດ; ເຫມືອນກັບ ຖົງຫນັງເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່, ມັນພ້ອມຈະລະເບີດຢູ່ແລ້ວ.

²⁰ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າເພື່ອ ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ມີຄວາມສົດຊື່ນ; ຂ້ານ້ອຍຈະເປີດຮິມປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຕອບ.²¹ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ສະແດງຄວາມລຳອຽງ; ຫລືຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໄປປະຈົບປະແຈງຜູ້ໃດ²²ເພາະຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈະປະຈົບປະແຈງແນວໃດ; ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍເຮັດຢາງນັ້ນ, ບໍ່ຊ້າພຣະເຈົ້າຜູ້ສ້າງຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍຊົງເອົາຂ້ານ້ອຍໄປ.

33

¹ດັ່ງນັ້ນເວລານີ້, ໂຢບເອີຍ, ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຂໍຟັງຄຳຂອງຂ້ອຍ ຂໍໃຫ້ຟັງຄຳເວົ້າຂອງຂ້ອຍ; ແລະຟັງຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດຂອງຂ້ອຍ.²ເບິ່ງແມ, ບັດນີ້ຂ້ອຍໄດ້ອ້າປາກຂອງຂ້ອຍ; ລີ້ນຂອງຂ້ອຍພາຍໃນປາກຂອງຂ້ອຍ.³ຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍສະແດງຄວາມທ່ຽງທັມຂອງຈິດໃຈ; ແລະຮິມປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວຄວາມຮູ້ຢ່າງຈິງໃຈ.

⁴ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະລົມຫາຍໃຈຂອງອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບໄດ້ຊົງໃຫ້ຊີວິດໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.⁵ຂໍຕອບຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ, ຖ້າທ່ານສາມາດ, ຕັ້ງຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງທ່ານ ຕໍ່ຫນ້າຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຢືນຂຶ້ນ.

⁶ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຢ່າງທີ່ທ່ານເປັນໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກປັ້ນຮ່າງຈາກດິນຄືກັນ.⁷ເບິ່ງແມ, ຄວາມຢ້ານກົວຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານຢ້ານກົວ; ຫລືຄວາມກົດດັນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານຫນັກຫນ່ວງເກີນໄປ.

⁸ທ່ານເວົ້າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳກ່າວທັງຫລາຍຂອງທ່ານວ່າ,⁹‘ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນບໍຣິສຸດ ແລະປາສະຈາກການລະເມີດ; ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນບໍຣິສຸດ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມບາບໃນຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ.

¹⁰ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງຊົງຫາໂອກາດໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງຊົງເຫັນຂ້ານ້ອຍເປັນສັດຕຣູກັບພຣະອົງ.¹¹ພຣະອົງຊົງວາງໄດ້ເອົາມັດຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້; ແລະພຣະອົງໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງທາງຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫມົດ,’¹²ເບິ່ງແມ, ໃນເລື່ອງນີ້ ທ່ານບໍ່ຍຸຕິທັມເລີຍ -ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບທ່ານ, ເພາະພຣະເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າມະນຸດ.

¹³ເປັນຫຍັງທ່ານຕ້ອງລໍາບາກໃນການຕໍ່ສູ້ກັບພຣະອົງຫລື? ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງລາຍງານສິ່ງໃດໆ ທີ່ພຣະອົງເຮັດເລີຍ.¹⁴ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວເທື່ອຫນຶ່ງ-ແມ່ນ, ສອງເທື່ອ, ໂດຍຜ່ານ ທາງມະນຸດທີ່ບໍ່ຮູ້ເຫັນໄດ້.¹⁵ໃນຄວາມຝັນຫນຶ່ງ, ໃນນິມິດຫນຶ່ງຍາມກາງຄືນ, ເມື່ອມະນຸດນອນຫລັບສະນິດ, ສະຫງົບຢູ່ເທິງບ່ອນນອນນັ້ນ-

¹⁶ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເປີດຫູຂອງມະນຸດ, ແລະສັ່ນຂວັນພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ,¹⁷ເພື່ອດຶງມະນຸດກັບມາຈາກເປົ້າຫມາຍຄວາມບາບຂອງລາວ, ແລະຕັດຄວາມຈອງຫອງອອກເສຍຈາກລາວ.¹⁸ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ຍຶດຊີວິດຂອງມະນຸດໄວ້ຈາກຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍ, ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາໄວ້ຈາກຂວ້າມໄປສູ່ຄວາມຕາຍ.

¹⁹ມະນຸດຍັງຖືກລົງໂທດດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດເທິງຕຽງນອນຂອງພວກເຂົາ, ແລະດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດຢ່າງສາຫັດໃນກະດູກຕ່າງໆຂອງລາວ.²⁰ເພື່ອວ່າຊີວິດຂອງລາວຈະເບື່ອອາຫານ, ແລະຈິດໃຈຂອງລາວຈະເບື່ອອາຫານທີ່ແຊບ.

²¹ເນື້ອຫນັງຂອງລາວຖືກທຳລາຍໄປເພື່ອມັນຈະບໍ່ສາມາດຖືກເບິ່ງບໍ່ເຫັນ; ກະດູກທັງຫລາຍຂອງລາວ, ທີ່ບໍ່ເຄີຍຍິ່ງເຫັນ, ບັດນີ້ກໍຍື່ນອອກມາ.²²ອັນທີ່ຈິງແລ້ວ, ຈິດວິນຍານຂອງລາວເຂົ້າໄປໃກ້ຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍ, ຊີວິດຂອງລາວກໍໃກ້ກັບ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ປາຖະຫນາຈະທຳລາຍນັ້ນ.

²³ແຕ່ຖ້າມີເທວະດາອົງຫນຶ່ງຜູ້ສາມາດເປັນຄົນກາງສຳລັບລາວ. ຄົນກາງຄົນຫນຶ່ງ, ຜູ້ມາຈາກທ່າມກາງເທວະດານັບພັນໆເພື່ອສະແດງໃຫ້ລາວເຫັນສິ່ງຖືກຕ້ອງທີ່ຈະເຮັດ.²⁴ແລະຖ້າເທວະດານັ້ນກະຣຸນາຕໍ່ລາວ ແລະທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ, ‘ຂໍຈົ່ງຊ່ວຍຄົນນີ້ໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກການລົງໄປຍັງຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບຄ່າໄຖ່ສຳລັບລາວ,'

²⁵ແລ້ວເນື້ອຫນັງຂອງລາວຈະສົດຊື່ນຂຶ້ນຍິ່ງກວ່າເດັກເນື້ອຫນັງເດັກ; ລາວຈະຫັນກັບໄປສູ່ກຳລັງຄືຕອນຍັງຫນຸ່ມຂອງລາວ.²⁶ລາວຈຶ່ງຈະອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະອົງຈະຊົງກະຣຸນາ ເພື່ອວ່າລາວຈະເຫັນພຣະພັກພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ພຣະເຈົ້າຈະປຣະທານຊັຍຊະນະຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຄົນນັ້ນ.

²⁷ແລ້ວຄົນນັ້ນຈະຮ້ອງເພງຕໍ່ຫນ້າຄົນອື່ນ ແລະເວົ້າວ່າ, ‘ຂ້ອຍບາບແລ້ວ ແລະເຫັນຜິດເປັນຖືກ, ແຕ່ຄວາມບາບຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການລົງໂທດ.²⁸ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຊ່ວຍໄຖ່ຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈາກການລົງໄປສູ່ຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍ ແລະຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ຍັງຄົງເຫັນຄວາມສະຫວ່າງ.'

²⁹ເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກັບຄົນຫນຶ່ງສອງຄັ້ງ, ແມ່ນ, ແມ້ເຖິງສາມຄັ້ງ,³⁰ເພື່ອຈະນຳຈິດວິນຍານຂອງລາວມາຈາກຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍນັ້ນ, ເພື່ອວ່າລາວຈະໄດ້ເຂົ້າໃຈດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງຊີວິດ.

³¹ຂໍຕັ້ງໃຈເຖີດ, ໂຢບ, ແລະຂໍຟັງຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າ; ຂໍຈົ່ງງຽບ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າ,³²ຖ້າຫາກທ່ານມີສິ່ງໃດກະເວົ້າ, ຈົ່ງຕອບຂ້ານ້ອຍ; ເພາະຂ້ານ້ອຍປາຖະຫນາທີ່ຈະພິສູດວ່າມ່ານຢູ່ໃນຄວາມຖືກຕ້ອງ.³³ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍຟັງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍໃຫ້ງຽບ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະສອນສະຕິປັນຍາໃຫ້ແກ່ທ່ານ.”

34

¹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ເອລີຮູເວົ້າຕໍ່ໄປວ່າ:²“ຂໍຟັງຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເຈົ້າຜູ້ມີປັນຍາ; ຂໍຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເຈົ້າຜູ້ມີຄວາມຮູ້.³ເພາະຫູກໍຊີມຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ເຫມືອນກັບລີ້ນຊີມຣົດຊາດອາຫານ.

⁴ຂໍໃຫ້ເຮົາເລືອກສິ່ງທີ່ຖືກສຳລັບຕົວເຮົາເອງ: ຂໍໃຫ້ພວກຄົ້ນຫາສິ່ງທີ່ດີໃນທ່າມກາງພວກເຮົາ.⁵ເພາະໂຢບກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນຊອບທັມ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເອົາຄວາມຊອບທັມຂອງຂ້ານ້ອຍໄປເສຍ.⁶ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສົນພຣະທັຍຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຖືກນັບເປັນຄົນຂີ້ຕົວະ. ບາດແຜຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ສາມາດຮັກສາບໍ່ເຊົາໄດ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ມີບາບ.'

⁷ຄົນແບບໃດຫນໍທີ່ຈະເຫມືອນໂຢບ, ຜູ້ທີ່ດື່ມຄວາມຫມິ່ນປະຫມາດເຫມືອນດື່ມນໍ້າ.⁸ຜູ້ທີ່ເຂົ້າສັງຄົມກັບຄົນເຮັດຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ຍ່າງໄປກັບຄົນຊົ່ວຫລື?⁹ເພາະລາວໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ບໍ່ໄດ້ປະໂຫຍດຫຍັງກັບການທີ່ຄົນຫນຶ່ງເພິງພໍໃຈ ໃນການເຮັດສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຕ້ອງການ.'

¹⁰ຂໍຟັງຂ້ານ້ອຍເຖີດ, ເຈົ້າຜູ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ: ການທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວນັ້ນ ກໍເປັນສິ່ງທີ່ຫ່າງໄກຈາກພຣະອົງ; ການທີ່ອົງຜູ້ຊົງມີຣິດທານຸພາບ ຈະຊົງເຮັດຄວາມບາບນັ້ນກໍເປັນເລື່ອງທີ່ຢູ່ຫ່າງຈາກພຣະອົງ.¹¹ເພາະພຣະອົງຊົງຕອບສະຫນອງຕາມການເຮັດຂອງມະນຸດ; ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທູກເຄີຍໄດ້ຮັບ ລາງວັນແຫ່ງວິຖີທາງທັງຫລາຍຂອງລາວເອງ.¹²ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ກະທຳສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃດໆ, ຫລືອົງຜູ້ຊົງມີຣິດທານຸພາບຈະບໍ່ຊົງບິດເບືອນຄວາມຍຸຕິທັມ.

¹³ໃຜທີ່ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ພຣະອົງເຫນືຶອແຜ່ນດິນໂລກນີ້ຫລື? ໃຜທີ່ວາງໂລກທັງຫມົດພາຍໃຕ້ພຣະອົງຫລື?¹⁴ຖ້າພຣະອົງຊົງຕັ້ງພຣະປະສົງສຳລັບພຣະອົງເອງເທົ່ານັ້ນ, ແລະຖ້າພຣະອົງໄດ້ຊົງຮວບຮວມພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງກັບລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະອົງ ກັບຄືນສູ່ພຣະອົງເອງ,¹⁵ແລ້ວເນື້ອຫນັງທັງຫມົດກໍຈະພິນາດໄປນຳກັນ; ມວນມະນຸດກໍຈະກັບໄປເປັນຂີ້ຝຸ່ນດິນອີກຄັ້ງ.

¹⁶ຖ້າທ່ານມີຄວາມເຂົ້າໃຈ, ຂໍຟັງຂໍ້ນີ້; ຟັງສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁷ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຄວາມຍຸຕິທັມ ສາມາດປົກຄອງໄດ້ບໍ? ທ່ານຈະຕຳນິພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງທີ່ຊອບທັມ ແລະຊົງຣິດຫລື?

¹⁸ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ກ່າວແກ່ກະສັດອົງຫນຶ່ງວ່າ, ‘ເຈົ້າຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ’ ແລະກ່າວແກ່ພວກຂຸນນາງວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ’?¹⁹ພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ຊົງສຳແດງຄວາມອະຄະຕິແກ່ພວກຜູ້ນຳ ຫລືບໍ່ໄດ້ຍອມຮັບຄົນຮັ່ງມີຫລາຍກວ່າຄົນຍາກຈົນ, ເພາະພວກເຂົາລ້ວນເປັນສີພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.²⁰ໃນຊ່ວງຂະນະຫນຶ່ງພວກເຂົາກໍຕາຍ; ໃນຍາມທ່ຽງຄືນຜູ້ຄົນຈະຕົວສັ່ນ ແລະຈະຕາຍໄປ; ແລະຄົນທີ່ມີກຳລັງຈະຖືກເອົາໄປເສຍ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍມືຂອງມະນຸດ.

²¹ເພາະດວງຕາຂອງພຣະອົງຊົງເຫັນບັນດາທາງຂອງທຸກຄົນ; ພຣະອົງຊົງເຫັນທຸກບາດກ້າວຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດ.²²ບໍ່ມີບ່ອນມືດຄຶ້ມ, ຫລືເງົາມັດຈຸຣາດ ທີ່ຄົນເຮັດຄວາມຊົ່ວຊ້າຈະລີ້ຕົວໄດ້.²³ເພາະພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນຕ້ອງພິສູດຄົນເພີ່ມຂຶ້ນ; ບໍ່ຈຳເປັນທີ່ໃຜຄົນໃດຈະຕ້ອງໄປເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງໃນການພິພາກສາ.

²⁴ພຣະອົງຊົງທຳລາຍຄົນທັງຫລາຍທີ່ມີກຳລັງໃຫ້ແຫລກເປັນຕ່ອນໆ ເພາະວິທີທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການກວດສອບເພີ່ມຕື່ມ; ພຣະອົງຊົງວາງຄົນອື່ນໄວ້ໃນທີ່ຂອງພວກເຂົາ.²⁵ດ້ວຍວິທີການນີ້ ພຣະອົງຊົງເຖິງການກະທຳທັງຫລາຍພວກເຂົາ; ພຣະອົງຊົງໂຄ່ນຄົນເຫລົ່ານີ້ໃນເວລາກາງຄືນ; ພວກເຂົາກໍຖືກທຳລາຍແລ້ວ.

²⁶ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຄົນອື່ນໆ ພຣະອົງຊົງຂ້າພວກເຂົາ ເພາະການກະທຳຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍເຊັ່ນອາຊະຍາກັມ.²⁷ເພາະພວກເຂົາຫັນອອກຈາກການຕິດຕາມພຣະອົງ ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມຮັບວິຖິທາງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງແຕ່ຢ່າງໃດເລີຍ.²⁸ດ້ວຍວິທີນີ້, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຮ້ອງໃຫ້ຂອງຄົນຍາກຈົນມາເຖິງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິນຟັງສຽງຮ້ອງຂອງຄົນທີ່ເຈັບປ່ວຍ.

²⁹ເມື່ອພຣະອົງຊົງງຽບ, ໃຜສາມາດຕຳຫນິພຣະອົງໄດ້ຫລື? ຖ້າພຣະອົງຊົງເຊື່ອງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ໃຜສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະອົງໄດ້ຫລື? ພຣະອົງປົກຄອງເຫນືອຊົນຊາດ ແລະສ່ວນບຸກຄົນເຊັ່ນກັນ.³⁰ເພື່ອວ່າຄົນທີ່ບໍ່ຖືພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ປົກຄອງ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຕິດກັບດັກ.

³¹ສົມມຸດວ່າ ມີບາງຄົນເວົ້າກັບພຣະເຈົ້າວ່າ, ‘ແນ່ນອນທີ່ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຜິດ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຮັດບາບອີກອີກຕໍ່ໄປ,³²ຂໍຊົງໂຜດສອນຂ້ານ້ອຍເຖິງສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງບໍ່ເຫັນ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບ, ແຕ່ຂ້ານ້ອບຈະບໍ່ເຮັດບາບອີກຕໍ່ໄປ,³³ທ່ານຄິດວ່າພຣະເຈົ້າຈະລົງໂທດຄວາມບາບຂອງຄົນບໍ, ໃນເມື່ອທ່ານຕ້ອງເລືອກ, ບໍ່ແມ່ນ, ຂ້າພະເຈົ້າ. ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເວົ້າສິ່ງທີ່ທ່ານຮູ້ເຖີດ.

³⁴ຄົນທັງຫລາຍຜູ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຈະເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າ- ອັນທີ່ຈິງ, ຄົນທີມີປັນຍາໄດ້ຍິນຂ້ານ້ອຍເວົ້າວ່າ,³⁵ໂຢບເວົ້າໂດຍປາສະຈາກຄວາມຮູ້; ຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາ ປາສະຈາກສະຕິປັນຍາ

³⁶ຖ້າພຽງໂຢບຖືກການທົດລອງດ້ວຍລາຍລະອຽດເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ ໃນເລື່ອງຂອງເຂົາ ເພາະການເວົ້າຂອງເຂົາທີ່ ເຫມືອນກັບຄົນຊົ່ວຮ້າຍ.³⁷ເພາະເຂົາເພີ່ມການກະບົດເຂົ້າໃນຄວາມບາບຂອງເຂົົາ; ເຂົາຕົບມືຂອງເຂົາເຍາະເຍີ້ຍຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ; ແລະເຂົາສະສົມຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງເຂົາ ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າ.”

35

¹ຈາກນັ້ນເອລີຮູເວົ້າຕໍ່ໄປວ່າ, ເວົ້າວ່າ²“ເມື່ອທ່ານເວົ້າວ່າ " ຄວາມຊອບທັມຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ’ ທ່ານຄິດວ່າສິ່ງນີ້ຍຸຕິທັມຫລື?³ເພາະທ່ານຖາມວ່າ, 'ມັນຈະເປັນປະໂຫຍດຫຍັງສຳລັບຂ້ານ້ອຍບໍ?’ ແລະ, ’ຂ້ານ້ອຍດີກວ່ານີ້ບໍ ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍເຮັດບາບ?’

⁴ຂ້ານ້ອຍຈະຕອບທ່ານ, ທັງທ່ານ ແລະມິດສະຫາຍທັງຫລາຍຂອງທ່ານດ້ວຍ.⁵ຈົ່ງເບິ່ງຂຶ້ນໄປທ້ອງຟ້າ ແລະເບິ່ງເມກ, ຈົ່ງເບິ່ງທ້ອງຟ້າທີ່ສູງກວ່າທ່ານ.

⁶ຖ້າທ່ານເຮັດບາບ, ທ່ານຈະໄດ້ຫຍັງທີ່ກະທົບກະເທືອນພຣະອົງ? ຖ້າຫາກການລະເມີດຂອງທ່ານທະວີຂຶ້ນ, ທ່ານເຮັດສິ່ງໃດແກ່ພຣະອົງຫລື?⁷ຖ້າຫາກທ່ານເປັນຄົນຊອບທັມ, ທ່ານຖວາຍຫຍັງແກ່ພຣະອົງໄດ້ຫລື? ພຣະອົງຈະຊົງໄດ້ຮັບສິ່ງໃດຈາກມືຂອງທ່ານໄດ້ຢູ່ຫລື?⁸ຄວາມຊົ່ວຂອງທ່ານ ອາດເປັນອັນຕະຣາຍແກ່ມະນຸດຄົນຫນຶ່ງ, ເພາະທ່ານເປັນມະນຸດຄົນຫນຶ່ງ, ແລະຄວາມຊອບທັມຂອງທ່ານກໍເປັນປະໂຫຍດແກ່ລູກຊາຍຂອງມະນຸດ.

⁹ເພາະການກະທຳແຫ່ງການຖືກບີບບັງຄັບຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ຜູ້ຄົນຈຶ່ງຮ້ອງໃຫ້; ພວກເຂົາຮຽກຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກແຂນທັງຫລາຍຂອງມະນຸດທີ່ມີຣິດອຳນາດ.¹⁰ແຕ່ບໍ່ມີຈັກຄົນເວົ້າວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ສ້າງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ປຣະທານບົດເພງໃນຍາມຄໍ່າຄືນ.¹¹ຜູ້ຊົງສອນເຮົາຫລາຍກວ່າຊົງສອນເຫລົ່າສັດຮ້າຍເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້, ແລະຜູ້ສ້າງເຮົາໃຫ້ສະຫລາດກວ່າບັນດານົກໃນທ້ອງຟ້າ?’

¹²ທີ່ນັ້ນ, ພວກເຂົາຮ້ອງທຸກ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ປຣະທານຄຳຕອບ ເພາະຄວາມຈອງຫອງຂອງມະນຸດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ.¹³ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໃຫ້ຂອງຄົນໂງ່ຈ້າ; ອົງຜູ້ຊົງມີຣິດທານຸພາບ ຈະບໍ່ຊົງສົນພຣະທັຍເລີຍ.¹⁴ພຣະອົງຈະຊົງຕອບທ່ານຫນ້ອຍຊ່ຳໃດ ຖ້າທ່ານທ່ານບໍ່ເຫັນພຣະອົງ, ຊຶ່ງເລື່ອງລາວຂອງທ່ານຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ, ແລະຊຶ່ງທ່ານກຳລັງຄອຍຖ້າພຣະອົງ!

¹⁵ພຣະອົງຊົງຕອບທ່ານນ້ອຍຊ່ຳໃດ ຖ້າຫານທ່ານເວົ້າວ່າ ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍລົງໂທດຄົນໃດດ້ວຍພຣະພິໂຣດ, ແລະທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງສົນພຣະທັຍຕໍ່ຄວາມຍິ່ງຂອງຜູ້ຄົນມັກຫລາຍ.¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ໂຢບຈຶ່ງອ້າປາກຂອງເຂົາເວົ້າ ພຽງເພື່ອເວົ້າຢ່າງຄົນໂງ່ເທົ່ານັ້ນ; ເຂົາເພີ່ມພູນຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍໂດຍປາສະຈາກຄວາມຮູ້.”

36

¹ເອລີຮູຍັງຄົງກ່າວຕໍ່ໄປ ແລະເວົ້າວ່າ,²"ອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເວົ້າດົນແດ່ຫນ້ອຍຫນຶ່ງ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະສະແດງໃຫ້ທ່ານເຫັນບາງສິ່ງ ເພາະຂ້ານ້ອຍມີສິ່ງທີ່ຈະເວົ້າອີກຈັກຫນ່ອຍເພື່ອປົກປ້ອງພຣະເຈົ້າ.³ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮູ້ຂອງຂ້ານ້ອຍມາຈາກບ່ອນໄກ; ແລະຂ້ານ້ອຍຍອມຮັບວ່າຄວາມຊອບທັມນັ້ນ ເປັນຂອງພຣະຜູ້ໄດ້ສ້າງຂ້ານ້ອຍ.

⁴ເພາະອັນທີ່ຈິງ, ຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຜິດໄປ; ບາງຄົນທີ່ເປັນຜູ້ໃຫ່ຍໃນດ້ານຄວາມຮູ້ຢູ່ກັບທ່ານ.⁵ເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າຊົງມີຣິດທານຸພາບ, ແລະບໍ່ຊົງຫມິ່ນປະຫມາດຜູ້ໃດເລີຍ; ພຣະອົງມີຣິດທານຸພາບໃນເລື່ອງພະລັງແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈ.

⁶ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງລ້ຽງຊີວິດຂອງຄົນຊົ່ວ ແຕ່ຊົງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ທຸກຍາກແທນ.⁷ພຣະອົງບໍ່ຊົງໄດ້ຫັນພຣະເນດຂອງພຣະອົງຈາກຄົນຊອບທັມ ແຕ່ຊົງຕັ້ງພວກເຂົາເທິງບັນລັງເຫມືອນບັນດາກະສັດທັງຫລາຍໄວ້ເປັນນິດ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຍົກຂຶ້ນບ່ອນສູງ.

⁸ຖ້າພວກເຂົາຖືກລ່າມດ້ວຍໂສ້ ແລະຕິດກັບດັກແຫ່ງຄວາມທຸກທໍຣະມານ,⁹ແລ້ວພຣະອົງຊົງເປີດເຜີຍຕໍ່ພວກເຂົາເຖິງສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳ, ແລະການລະເມີດຂອງພວກເຂົາກັບຄວາມຍິ່ງຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ພຣະອົງຊົງເປີດຫູຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຄຳສອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍເຊັ່ນກັນ, ແລະຊົງບັນຊາພວກເຂົາໃຫ້ຫັນກັບຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.¹¹ຖ້າພວກເຂົາເຊື່ອຟັງພຣະອົງ ແລະນະມັດສະການພຣະອົງ. ພວກເຂົາຈະໃຊ້ວັນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໃນຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງ, ປີທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມສຸກໃຈ.¹²ເຖິງຢ່າງໃດ, ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງ; ພວກເຂົາກໍຈະຈິບຫາຍດ້ວຍດາບ; ແລະພວກເຂົາຈະຕາຍເພາະພວກເຂົາຂາດຄວາມຮູ້.

¹³ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າໃນຈິດໃຈ ກໍສະສົມຄວາມໂກດຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາບໍ່ຮອ້ງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືຶອແມ້ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງມັດພວກເຂົາ.¹⁴ພວກເຂົາຕາຍເມື່ອຍັງວັຍຫນຸ່ມຢູ່; ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາຢູ່ທ່າມກາງໂສເພນີໃນວິຫານທັງຫລາຍ.

¹⁵ພຣະເຈົ້າຊົງຊ່ວຍກູ້ຄົນທີ່ເດືອດຮ້ອນໂດຍຜ່ານຄວາມລຳບາກຂອງພວກເຂົາ; ພຣະອົງຊົງເປີດຫູຂອງພວກເຂົາ ໂດຍຜ່ານການກົດຂີ່ຂອງພວກເຂົາ.¹⁶ແທ້ຈິງ, ພຣະອົງຊົງດຶງທ່ານອອກຈາກຄວາມເຈັບປວດ ເພື່ອເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ກວ້າງທີ່ບໍ່ມີຄວາມທຸກລຳບາກ ແລະທີ່ໂຕະຂອງທ່ານຈະເຕັມໄປດ້ວຍອາຫານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍໄຂມັນ.

¹⁷ແຕ່ທ່ານກໍກັບໄປດ້ວຍການພິພາກສາທີ່ຄວນແກ່ຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳໄດ້ຈັບທ່ານເອົາໄວ້.¹⁸ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຄວາມໂກດຂອງທ່ານຊັກນຳທ່ານສູ່ການເຍາະເຍີ້ຍ, ຫລືຄວາມຫຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄ່າໄຖ່ຊ່ວຍທ່ານໃຫ້ພົ້ນໄດ້.

¹⁹ຄວາມຮັ່ງມີຂອງທ່ານສາມາດໃຫ້ຜົນປະໂຫຍດແກ່ທ່ານ, ເພື່ອວ່າທ່ານຈະບໍ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມລຳບາກ, ຫລືກຳລັງທັງຫມົດຂອງທ່ານສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ຫລື?²⁰ຢ່າປາຖະຫນາ ເວລາກາງຄືນ, ເພື່ອເຮັດບາບຕໍ່ຄົນອື່ນ, ເມື່ອຜູ້ຄົນຖືກຕັດອອກຈາກສະຖານທີ່ຂອງພວກເຂົາ.²¹ຈົ່ງລະວັງທີ່ທ່ານຈະບໍ່ຫັນໄປຫາຄວາມບາບ ເພາະທ່ານກຳລັງຖືກທົດສອບໂດຍຄວາມທຸກທໍຣະມານ ເພື່ອທ່ານຈະຄົງຫ່າງໄກຈາກຄວາມບາບ.

²²ເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃນຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ; ຜູ້ໃດທີ່ເປັນຜູ້ສັ່ງສອນໄດ້ເຫມືອນກັບພຣະອົງບໍ?²³ຜູ້ໃດທີ່ເຄີຍສັ່ງສອນພຣະອົງກ່ຽວກັບວິທີທາງຂອງພຣະອົງຫລື? ຜູ້ໃດສາມາດເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ ‘ພຣະອົງໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ບໍ່ຊອບທັມແລ້ວ?’²⁴ຈົ່ງລະນຶກເຖິງການຍົກຍ້ອງພຣະຣາຊະກິດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ຕາມທີ່ປະຊາຊົນໄດ້ຮ້ອງສັນຣະເສີນ.

²⁵ປະຊາຊົນທັງປວງ ໄດ້ເບິ່ງເຫນືອພຣະຣາຊະກິດເຫລົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາເຫັນພຣະຣາຊະກິດເຫລົ່ານັ້ນຈາກທີ່ໄກເທົ່ານັ້ນ.²⁶ເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າຊົງຫຍິ່ງໃຫຍ່, ແຕ່ເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈພຣະອົງດີ; ຈຳນວນປີທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ສາມາດນັບໄດ້.

²⁷ເພາະພຣະອົງຊົງດຶງເມັດນ້ຳທັງຫລາຍທີ່ພຣະອົງຊົງກັ່ນໃຫ້ເປັນນໍ້າຝົນຈາກອາຍນ້ຳຂອງພຣະອົງ.²⁸ທີ່ກ້ອນເມກທັງຫລາຍຖອກເທລົງມາ ແລະຍ້ອຍລົງຢ່າງອຸດົມສົມບູນເຫນ່ືອມວນມະນຸດ.²⁹ອັນທີ່ຈິງ, ໃຜສາມາດເຂົ້າໃຈການແຜ່ອອກຢ່າງກວ້າງຂວາງຂອງກ້ອນເມກທັງຫລາຍ ແລະສຽງຟ້າຮ້ອງຈາກກະທ່ອມຂອງພຣະອົງໄດ້ຫລື?

³⁰ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຊົງແຜ່ຟ້າແລບຂອງພຣະອົງລ້ອມຮອບພຣະອົງ ແລະຊົງປົກຄຸມຮາກທັງຫລາຍຂອງທະເລ.³¹ດ້ວຍວິທີການນີ້, ພຣະອົງຊົງຕັດສິນປະຊາຊົນທັງຫລາຍ ແລະປຣະທານອາຫານຢ່າງອຸດົມສົມບູນ.

³²ພຣະອົງຊົງເຕີມພຣະຫັດຂອງພຣະອົງດ້ວຍຟ້າແລບດ້ວຍຟ້າແລບ ຈົນວ່າພຣະອົງຊົງບັນຊາມັນໃຫ້ຜ່າລົງຕົງຈຸດທີ່ຫມາຍເອົາໄວ້.³³ສຽງຟ້າຮ້ອງຂອງມັນເຕືອນເຖິງອາຍຸ, ຝູງສັດສາມາດໄດ້ຍິນສຽງມັນກຳລັງມາດ້ວຍ.

37

¹ອັນທີ່ຈິງ, ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍສັ່ນໄຫວດ້ວຍເລື່ອງນີ້; ມັນຖືກເຄື່ອນອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ,²ຂໍຈົ່ງຟັງເຖີດ, ໂອ, ໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງຂອງພຣະອົງ, ສຽງທີ່ອອກຈາກພຣະໂອດ ຂອງພຣະອົງ,³ພຣະອົງໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ມັນອອກໄປພາຍໃນທ້ອງຟ້າທັງຫມົດ ແລະພຣະອົງຊົງສົ່ງຟ້າແລບຂອງພຣະອົງໄປເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ.

⁴ສຽງຫນຶ່ງຄຳລາມຫລັງຈາກມັນ; ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຟ້າຮ້ອງດ້ວຍພຣະສຸຣະສຽງແຫ່ງພຣະບາຣະມີຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງບໍ່ຊົງຢັບຢັ້ງຟ້າແມບທີ່ແລ່ນຢ່າງໄວວາ ເມື່ອພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ໄດ້ຍິນ.⁵ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ຟ້າຮ້ອງຢ່າງຫນ້າຢໍາເກງດ້ວຍພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຍັງຫຍິ່ງໃຫ່ຍທີ່ເຮົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້.⁶ເພາະພຣະອົງກ່າວຕໍ່ຫິມະວ່າ, ‘ຈົ່ງຕົກລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ’; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບສາຍຝົນທີ່ເທລົງມາວ່າ, ‘ ຈົ່ງກາຍເປັນຝົນຫ່າໃຫ່ຍທີ່ເທລົງມາ.‘

⁷ພຣະອົງຊົງຢຸດມືຂອງມະນຸດທຸກຄົນຈາກການເຮັດວຽກ ເພື່ອວ່າມະນຸດທັງຫລາຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຈະເຫັນພຣະຣາຊະກິດຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ.⁸ແລ້ວສັດຮ້າຍທັງຫລາຍກໍເຂົ້າໄປເຊື່ອງຕົວ ແລະພັກຢູ່ໃນຖ້ຳຂອງມັນ.⁹ລົມບ້າຫມູອອກມາຈາກທາງທິດໃຕ້ ແລະຄວາມຫນາວມາຈາກລົມທາງທິດເຫນືອ.

¹⁰ໂດຍລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ; ຄວາມຫນາວກໍຖືກປຣະທານມານ້ຳທັງຫລາຍເກາະຕົວແຂງເຫມືອນກັບໂລຫະ.¹¹ອັນທີ່ແທ້ຈິງ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເມກຫນາທືບຫນັກໄປດ້ວຍຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ; ພຣະອົງກະຈາຍເມກແຫ່ງຟ້າແລບຂອງພຣະອົງຜ່ານກ້ອນເມກທັງຫລາຍ.

¹²ພຣະອົງຊົງຫນຸນກ້ອນເມກທັງຫາຍ ໂດຍການນຳຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າພວກມັນຈະເຮັດໃນສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາພວກມັນເຫນືອຫນ້າຂອງໂລກທັງຫມົດນີ້.¹³ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນ; ບາງຄັ້ງມັນເກີດຂຶ້ນເພື່ອການກວດແກ້, ບາງຄັ້ງເພື່ອດິນແດນຂອງພຣະອົງ ແລະບາງຄັ້ງເປັນດັ່ງການກະທຳແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນສັດຊື່.

¹⁴ຂໍຟັງສິ່ງນີ້, ່ທ່ານໂຢບເອີຍ, ຈົ່ງຢຸດ ແລະຄິດເຖິງພຣະຣາຊະກິດທັງຫລາຍທີ່ຫນ້າຢໍາເກງຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁵ທ່ານຮູ້ບໍ່ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຝືນພຣະທັມຂອງພຣະອົງເຫນືອກ້ອນເມກທັງຫລາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ຟ້າແລບມີແສງຢູ່ໃນພວກມັນພຽງໃດ?

¹⁶ທ່ານເຂົ້າໃຈເຖິງກ້ອນເມກທັງຫລາຍທີ່ລອຍຢູ່, ພຣະຣາຊະກິດອັນອັສະຈັນທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງສົມບູນແບບໃນຄວາມຮູ້ຫລື?¹⁷ທ່ານເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບການທີ່ເສື້ອຜ້າທັງຫລາຍຂອງທ່ານຮ້ອນ ເມື່ອດິນແດນນັ້ນສະຫງົບ ເພາະລົມນັ້ນມາຈາກທິດໃຕ້ຫລື?

¹⁸ທ່ານສາມາດແຜ່ທ້ອງຟ້າໄດ້ເຫມືອນກັບພຣະອົງໄດ້ບໍ- ທ້ອງຟ້າທີ່ແຂງແຮງເຫມືອນກະຈົກທີ່ເຮັດຈາກໂລຫະຫລອມຢ່າງນັ້ນຫລື?¹⁹ຂໍຈົ່ງສອນເຮົາເຖິງສິ່ງທີ່ ເຮົາສົມຄວນຈະທູນຕໍ່ພຣະອົງ; ເພາະເຮົາບໍ່ສາມາດເຜີຍຄຳໂຕ້ແຍ້ງທັງຫລາຍຂອງເຮົາໄດ້ ເພາະຄວາມມືດແຫ່ງຈິດໃຈຂອງເຮົາ.²⁰ພຣະອົງຊົງສົມຄວນໄດ້ຮັບການບອກຫລື? ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາຈະທູນຕໍ່ພຣະອົງ? ມັນເປັນການທີ່ຄົນຫນຶ່ງປາຖະຫນາຖືກກືນກິນ?

²¹ບັດນີ້, ຜູ້ຄົນບໍ່ສາມາດເຫັນທີ່ດວງອາທິດເມື່ອມັນສ່ອງແສງໃນທ້ອງຟ້າຫລັງຈາກລົມພັດຜ່ານ ແລະໄດ້ເອົາກ້ອນເມກທັງຫລາຍອອກໄປ.²²ແສງທອງເປັ່ງອອກມາຈາກທາງທິດ-ເຫນືອພຣະເຈົ້າຊົງພຣະບາຣະມີອັນຫນ້າຢຳເກງ.

²³ສຳລັບອົງຜູ້ມີຣິດທານຸພາບ, ເຮົາບໍ່ສາມາດຄົ້ນພົບພຣະອົງ! ພຣະອົງຊົງຫຍິ່ງໃຫ່ຍດ້ວຍຣິດທານຸພາບ; ພຣະອົງບໍ່ຊົງກົດຂີ່ຄວາມຍຸຕິທັມ ແລະຄວາມຊອບທັມອັນອຸດົມສົມບູນ.²⁴ດ້ວຍເຫດນີ້, ຜູ້ຄົນຈຶ່ງຢຳເກງພຣະອົງ. ພຣະອົງບໍ່ຊົງສົນພຣະທັຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ມີປັນຫາໃນຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາເອງ.”

38

¹ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຮຽກໂຢບໃຫ້ອອກຈາກພະຍຸຮ້າຍ ແລະກ່າວວ່າ,²" ຜູ້ນີ້ຄືໃຜທີ່ນຳຄວາມມືດມາສູ່ແຜນງານຕ່າງໆ ໂດຍບັນດາຖ້ອຍຄຳທີ່ປາສະຈາກຄວາມຮູ້ຫລື?³ບັດນີ້ ຈົ່ງຄາດເອວຂອງເຈົ້າເຫມືອນກັບຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ເພາະເຮົາຈະຖາມຄຳຖາມເຈົ້າ; ແລະເຈົ້າຕ້ອງຕອບເຮົາ.

⁴ເຈົ້າຢູ່ໃສເມື່ອເຮົາສ້າງໂລກ? ບອກເຮົາ, ຖ້າຫາກເຈົ້າມີຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງຫລວງຫລາຍ.⁵ຜູ້ໃດກຳນົດຂອບເຂດທັງຫລາຍໃຫ້ກັບມັນຫລື? ບອກເຮົາ, ຖ້າຫາກຮູ້. ໃຜຄືຜູ້ທີ່ວາງເສັ້ນຂອບແດນເຫນືອມັນຫລື?

⁶ຮາກຖານຂອງມັນວາງຢູ່ເທິງສິ່ງໃດຫລື? ໃຜວາງສີລາມຸມເອກໃຫ້ກັບມັນຫລື?⁷ເມື່ອໃດທີ່ດາວປະຈຳຮຸ່ງເຊົ້າໄດ້ຮ້ອງເພງດ້ວຍກັນ ແລະບັນດາຊາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີຫລື?

⁸ໃຜອັດປະຕູຕັນນ້ຳທະເລທັງຫລາຍ ເມື່ອມັນລະເບີດອອກມາເຫມືອນກັບມັນໄດ້ອອກມາຈາກທ້ອງນັ້ນ-⁹ເຮົາໄດ້ສ້າງກ້ອນເມກທັງຫລາຍໃຫ້ເປັນເສື້ອຜ້າຂອງມັນ, ແລະຄວາມມືດທືບເປັນຜ້າຫໍ່ຕົວຂອງມັນເມື່ອໃດຫລື?

¹⁰ນັ້ນຄືເມື່ອເຮົາໄດ້ກຳນົດເຄື່ອງຫມາຍໄວ້ເປັນເຂດກັ້ນສຳລັບທະເລ, ແລະເມື່ອເຮົາໄດ້ວາງຊື່ ແລະປະຕູທັງຫລາຍຂອງນັ້ນ,¹¹ແລະເມື່ອເຮົາໄດ້ບອກຕໍ່ມັນວ່າ, 'ເຈົ້າມາໄກເທົ່ານີ້, ແຕ່ບໍ່ໄກໄປກວ່ານີ້; ນີ້ຄືບ່ອນທີ່ເຮົາກັ້ນເຂດໄວ້ໃຫ້ກັບ ຄວາມຍິ່ງແຫ່ງກະແສຄື້ນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.'

¹²ຕັ້ງແຕ່ວັນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນ, ເຈົ້າເຄີຍອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຍາມເຊົ້າເລີ່ມຕົ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ຍາມຮຸ່ງເຊົ້າຮູ້ສະຖານທີ່ຂອງມັນໃນແຜນການຂອງສິ່ງຕ່າງໆ,¹³ເພື່ອວ່າມັນຈະຈັບດ້ານຕ່າງໆຂອງແຜ່ນດິນໂລກນີ້ ຊຶ່ງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະຖືກສັ່ນສະເທືອນເພາະມັນຫລື?

¹⁴ແຜ່ນດິນໂລກຖືກເຮັດໃຫ້ປ່ຽນແປງໃນສະພາບເຫມືອນດິນຫນຽວ ທີ່ປ່ຽນແປງໄປພາຍໃຕ້ຕຣາປຣະທັບອັນຫນຶ່ງ; ທຸກສິ່ງເທິງນັ້ນຢືນແຈ້ງເຫມືອນກັບຜ້າຜືນຫນຶ່ງ¹⁵'ແສງສະຫວ່າງ ' ຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນຖືກຫນີໄປຈາກພວກເຂົາ; ແຂນທີ່ຍົກຂອງພວກເຂົາກໍຫັກ.

¹⁶ເຈົ້າເຄີຍໄປຍັງແຫລ່ງນໍ້າຂອງແປວທະເລບໍ? ເຈົ້າເຄີຍຍ່າງເທິງສ່ວນທີ່ຕໍ່າທີ່ສຸດຂອງທີ່ເລິກໄດ້ຫລື?¹⁷ປະຕູແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ຖືກສຳແດງແກ່ເຈົ້າບໍ? ເຈົ້າເຄີຍເຫັນປະຕູແຫ່ງເງົາຄວາມຕາຍບໍ?¹⁸ເຈົ້າເຂົ້າໃຈແຜ່ນດິນໂລກໃນເລື່ອງການຂະຫຍາຍຂອງມັນບໍ? ບອກເຮົາ, ຖ້າເຈົ້າຮູ້ທັງຫມົດກ່ຽວກັບມັນ.

¹⁹ທີ່ໃດຄືເສັ້ນທາງໄປສູ່ສະຖານທີ່ພັກແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ - ເຊັ່ນດຽວກັນສຳລັບຄວາມມືດ, ສະຖານທີ່ຂອງມັນຢູ່ໃສບໍ?²⁰ເຈົ້າສາມາດນຳຄວາມແສງສະຫວ່າງ ແລະຄວາມມືດມາຍັງທີ່ແຫ່ງການເຮັດວຽກຂອງພວກມັນໄດ້ບໍ? ເຈົ້າສາມາດຄົ້ນຫາທາງກັບໄປສູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງພວກມັນໄດ້ບໍ?²¹ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສເລີຍວ່າ ເຈົ້າຮູ້, ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ເກີດມາແລ້ວ; ຈຳນວນວັນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້ານັ້ນໃຫ່ຍຫລາຍ!

²²ເຈົ້າເຄີຍເຂົ້າໄປໃນຄັງສຳລັບເກັບຫິມະ, ຫລືເຈົ້າເຄີຍເຫັນຄັງເກັບຫມາກເຫັບບໍ,²³ສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເກັບໄວ້ສຳລັບເວລາລຳບາກ, ສຳລັບວັນທັງຫລາຍໃນສົງຄາມ ແລະການເຮັດເສິກສົງຄາມ?²⁴ແມ່ນຫຍັງຄືເສັ້ນທາງບ່ອນທີ່ຟ້າແລບຖືກປ່ອຍ ຫລືໄປຍັງສະຖານບ່ອນທີ່ ລົມທັງຫລາຍກະຈາຍອອກໄປຈາກທິດຕາເວັນອອກເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກນີ້?

²⁵ໃຜທີ່ໄດ້ສ້າງປ່ອງສຳລັບນໍ້າຝົນຫລວງຫລາຍ, ຫລືໃຜທີ່ໄດ້ສ້າງເສັ້ນທາງໃຫ້ກັບຟ້າຮ້ອງດັງສະຫນັ່ນ,²⁶ເພື່ອເຮັດໃຫ້ມັນເປັນຝົນລົດລົງມາເທິງແຜ່ນດິນທັງຫລາຍທີ່ບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່, ແລະເຫນືອຖິ່ນທຸຣະກັນດານທີ່ບໍ່ມີໃຜຢູ່,²⁷ເພື່ອຊ່ວຍເຫລືອບໍຣິເວນຕ່າງໆທີ່ເປັນຫມັນ ແລະໂດດດ່ຽວ ແລະ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຫຍ້າທີ່ນຸ້ມງອກງາມຂຶ້ນມາ?

²⁸ຝົນນັ້ນມີພໍ່ຫລືບໍ? ໃຜທີ່ເຮັດນໍ້າຫມອກເກີດຂຶ້ນ?²⁹ນໍ້າແຂງນັ້ນອອກມາຈາກທ້ອງແມ່ຂອງຜູ້ໃດບໍ? ໃຜເຮັດໃຫ້ນໍ້າກ້ອນແຂງສີຂາວອອກມາຈາກທ້ອງຟ້າ?³⁰ນໍ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຊື່ອງຕົວ ແລະກາຍເປັນເຫມືອນຫີນ; ຜີວຂອງທີ່ເລິກກາຍເປັນນໍ້າກ້ອນ.

³¹ເຈົ້າສາມາດມັດດາວລູກໄກ່, ຫລືຄ້າຍເຊືອກຜູກດາວໄຖໄດ້ບໍ?³²ເຈົ້າສາມາດນຳໃຫ້ກຸ່ມດາວຕ່າງໆປະກົດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມຂອງພວກມັນຫລື? ເຈົ້າສາມາດນຳທາງໃຫ້ຫມີກັບລູກໆ ຂອງມັນໄດ້ບໍ?³³ເຈົ້າຮູ້ເຖິງກົດຫມາຍຕ່າງໆຂອງທ້ອງຟ້າຢ່າງນັ້ນບໍ? ເຈົ້າສາມາດຕັ້ງກົດຫມາຍຂອງທ້ອງຟ້າເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ບໍ?

³⁴ເຈົ້າສາມາດຍົກສຽງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນຕໍ່ກ້ອນເມກທັງຫລາຍເພື່ອວ່ານໍ້າຝົນອັນອຸດົມສົມບູນຈະເທລົງປົກຄຸມເຈົ້າຢ່າງນັ້ນຫລື?³⁵ເຈົ້າສາມາດສັ່ງສາຍຟ້າຜ່າລົງມາ ທີ່ພວກມັນອອກໄປ, ທີ່ພວກມັນເວົ້າຫລືວ່າ, 'ພວກເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້'?

³⁶ໃຜໄດ້ໃສ່ສະຕິປັນຍາໄວ້ໃນກ້ອນເມກທັງຫລາຍ ຫລືໄດ້ໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ຫມອກທັງຫລາຍຫລື?³⁷ໃຜສາມາດນັບຈຳນວນກ້ອນເມກດ້ວຍທັກສະຂອງເຂົາໄດ້ຫລື?³⁸ເມື່ອໃດທີ່ຝົນແລ່ນເຂົ້າເກາະກັນຈົນເປັນກ້ອນ ແລະດິນທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກລວມຕົວກັນຈົນຫນາແຫນ້ນ?

³⁹ເຈົ້າສາມາດລ່າເຫຍື່ອໃຫ້ແກ່ນາງສິງ ຫລືເຮັດໃຫ້ລູກວັຍ ຫນຸ່ມຂອງມັນອີ່ມໄດ້ບໍ?⁴⁰ເມື່ອໃດທີ່ພວກມັນຫມູບຢູ່ໃນຖ້ຳຂອງພວກມັນ ແລະເຊື່ອງຕົວຄອຍຖ້າຢູ່ໃນທີ່ກຳບັງ?

⁴¹ໃຜຈັດຫາເຫຍື່ອໃຫ້ແກ່ກັບອີ່ກາ ເມື່ອລູກນ້ອຍຂອງພວກມັນຮ້ອງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະຍ່າງໂຊເຊເພາະຂາດອາຫານ?

39

¹ເຈົ້າຮູ້ບໍວ່າ ເວລາໃດທີ່ແບ້ປ່າເກີດຕາມຊອ່ງຜາຕ່່າງໆ ເກີດລູກນ້ອຍຂອງມັນ? ເຈົ້າສາມາດເຝົ້າເບິ່ງກວາງນັ້ນກຳລັງເກີດລູກຂອງພວກມັນບໍ?²ເຈົ້າສາມາດນັບເດືອນຕ່າງໆທີ່ພວກມັນຢູ່ໃນທ້ອງແມ່ຈັກເດືອນ? ເຈົ້າຮູ້ເວລາເມື່ອພວກມັນເກີດລູກນ້ອຍຂອງພວກມັນບໍ?

³ພວກມັນຫມູບລົງ ແລະໃຫ້ກຳເນີດລູກນ້ອຍຂອງພວກມັນ, ແລະຈາກນັ້ນຄວາມເຈັບປວດຂອງພວກມັນກໍຫາຍໄປ?⁴ລູກນ້ອຍທັງຫລາຍຂອງພວກມັນໄດ້ເຕີບໂຕແຂງແຮງໃນທົ່ງໂລ່ງ; ພວກມັນອອກໄປ ແລະບໍ່ກັບມາອີກ.

⁵ໃຜປ່ອຍໃຫ້ລໍປ່າໄປຢ່າງອິສະຫລະ? ໃຜໄດ້ແກ້ມັດເຊືອກໃຫ້ກັບລວາທີ່ຄ່ອງແຄ້ວນັ້ນ,⁶ບ້ານຂອງໃຜທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງໄວ້ໃນອາຣາບາ, ຄືບ້ານຂອງເຂົາໃນແຜ່ນດິນເກືອນັ້ນຫລື?

⁷ມັນຫົວເຍາະເຍີ້ຍສຽງລົບກວນທັງຫລາຍໃນເມືອງນັ້ນ, ມັນບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຕະໂກນຂອງຄົນຂັບໄລ່.⁸ມັນພະເນຈອນໄປຕາມພູເຂົາຕ່າງໆ ເຫມືອນກັບເປັນປ່າຫຍ້າບ່ອນມັນຫາກິນ; ບ່ອນມັນຊອກຫາຫຍ້າອັນຂຽວສົດ ເພື່ອຈະກິນ.

⁹ງົວກະທິງຈະມີຄວາມສຸກທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກໃຫ້ເຈົ້າບໍ? ມັນພໍໃຈທີ່ຈະຢູ່ໃນຄອກງົວຂອງເຈົ້າບໍ?¹⁰ເຈົ້າສາມາດຄວບຄຸມງົວປ່າໃຫ້ໄຖນາໄດ້ດ້ວຍໄມ້ເທົ້າອັນຫນຶ່ງບໍ? ຫລືມັນຈະໄຖຄາດລຳຫ້ວຍຕ່າງໆໃຫ້ກັບເຈົ້າບໍ?

¹¹ເຈົ້າໄວ້ໃຈມັນເພາະມັນມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງຢ່າງນັ້ນບໍ? ເຈົ້າຈະປ່ອຍການງານຂອງເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ມັນເຮັດຢ່າງນັ້ນບໍ?¹²ເຈົ້າຈະເພິ່ງອາໄສມັນນຳຮວງເຂົ້າກັບໄປຍັງບ້ານຂອງເຈົ້າ, ໃຫ້ມັນຮວບຮວມຮວງເຂົ້າທີ່ລານຟາດເຂົ້າຂອງເຈົ້າຢ່າງນັ້ນບໍ?

¹³ປີກທັງຫລາຍຂອງນົກກະຈອກເທດກໍພືອອກຢ່າງອວດໂຕ, ແຕ່ພວກມັນ ແມ່ນປີກແລະຂົນທີ່ໃຫ້ຄວາມຮັກບໍ?¹⁴ເພາະມັນອອກໄຂ່ທັງຫລາຍຂອງມັນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະມັນປະໄຂ່ເຫລົ່ານັ້ນອົບອຸ່ນຢູ່ໃນຝຸ່ນ;¹⁵ມັນລືມວ່າ ຕີນສັດອຶ່ນອາດຈະມາຢຽບໄຂ່ເຫລົ່ານັ້ນ ຫລືສັດປ່າອາດຈະຢຽບຢໍ່າພວກມັນໄດ້.

¹⁶ມັນເຮັດການຢ່າງຮຸນແຮງກັບລູກນ້ອຍທັງຫລາຍຂອງມັນ ເຫມືອນກັບວ່າໄຂ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງມັນ; ມັນບໍ່ຢ້ານວ່າແຮງຂອງມັນອາດເສຍໄປລ້າໆ.¹⁷ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຖອນສະຕິປັນຍາຈາກມັນ ແລະບໍ່ປຣະທານຄວາມເຂົ້າໃຈໃດໆ ໃຫ້ກັບມັນ.¹⁸ເມື່ອມັນແລ່ນຫນີໄປໄວ, ມັນຫົວເຍາະເຍີ້ຍມ້າ ແລະຜູ້ທີ່ຂີ່ມ້ານັ້ນ.

¹⁹ເຈົ້າໄດ້ມອບກຳລັງໃຫ້ກັບມ້າບໍ? ເຈົ້າສວມຄໍຂອງມັນດ້ວຍແຝງຍາວຫຸ້ມຄໍຂອງມັນບໍ?²⁰ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ມັນກະໂດດເຕັ້ນໄດ້ເຫມືອນຕັກແຕນບໍ? ຄວາມຍິ່ງໃຫ່ຍຂອງສຽງທີ່ອອກມາຈາກດັງຂອງມັນກໍຫນ້າກົວ.

²¹ມັນເກືອກກົ້ວດິນດ້ວຍກຳລັງ ແລະຊຶ່ນຊົມຍິນດີໃນກຳລັງຂອງມັນ; ມັນຟ້າວອອກໄປເພື່ອເຂົ້າຫາອາວຸດ²²ມັນເຍາະເຍີ້ຍຄວາມກົວ ແລະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; ມັນບໍ່ຫັນກັບຈາກດາບ.²³ງູຫາງກະດິ່ງສັ່ນປາຍຫາງ, ເພື່ອຕໍ່ສູ້ດ້ານຂ້າງຂອງມັນ ພ້ອມກັບຫອກແຫລມກັບທວນ.

²⁴ມັນກືນພື້ນດິນດ້ວຍຄວາມດຸຮ້າຍ ແລະຄວາມໂກດແຄ້ນ; ໃນສຽງແກ, ມັນບໍ່ສາມາດຢືນຢູ່ບ່ອນດຽວ.²⁵ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ສຽງເປົ່າແກດັງຂຶ້ນ, ມັນຮູ້ຈັກວ່າ, 'ຍິນດີ!' ມັນໄດ້ກິ່ນສົງຄາມຈາກທີ່ໄກ- ສຽງໂຫ່ຮ້ອງດັງສະຫນັ່ນຂອງຜູ້ບັນຊາການທັງຫລາຍ ແລະສຽງຂອງມວນຊົນ.

²⁶ມັນແມ່ນສະຕິປັນຍາຂອງເຈົ້າບໍ ເຮັດໃຫ້ແຫລວບິນໄດ້ທີ່ມັນກາງປີກບິນໄປທາງທິດໃຕ້?

²⁷ມັນແມ່ນຄຳສັ່ງຂອງເຈົ້າບໍ ທີ່ເຮັດໃຫ້ນົກອິນຊີຂຶ້ນໄປບ່ອນສູງ ແລະເຮັດຮັງຂອງມັນທີ່ສູງ?²⁸ມັນອາໄສຢູ່ເທິງຫນ້າຜາ ແລະເຮັດຮັງຂອງມັນເທິງໂງ່ນຫີນສູງຂອງຫນ້າຜາ, ເປັນປ້ອມທີ່ເຂັ້ມແຂງຫນຶ່ງ.

²⁹ຈາກທີ່ນັ້ນມັນຫລຽວຫາເຫຍື່ອ; ສາຍຕາຂອງມັນເຫັນເຫຍື່ອເຫລົ່ານັ້ນຈາກທີ່ໄກ.³⁰ລູກນ້ອຍຂອງມັນດື່ມເລືອດເຊັ່ນກັນ; ມີຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າຢູ່ບ່ອນໃດມັນກໍຈະຢູ່ບ່ອນນັ້ນ."

40

¹ພຣະຢາເວກ່າວຕໍ່ໂຢບຕໍ່ໄປ; ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ,²ສົມຄວນຫລຶທີ່ຜູ້ປາຖະຫນາການຕັດສິນຈະພະຍາຍາມແກ້ໄຂອົງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບໃຫ້ຖືກຕ້ອງ? ເຂົາຜູ້ທີ່ໂຕ້ຖຽງກັບພຣະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ເຂົາຕອບເຖີດ."

³ແລ້ວໂຢບໄດ້ທູນຕອບພຣະຢາເວ ແລະເວົ້າວ່າ:⁴ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນທີ່ບໍ່ສຳຄັນອັນໃດ; ຂ້ານ້ອຍຈະສາມາດທູນຕອບພຣະອົງຢ່າງໃດໄດ້? ຂ້ານ້ອຍວາງມືຂອງຂ້ານ້ອຍເຫນືອປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າແລ້ວ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຕອບ; ແທ້ຈິງ, ສອງຄັ້ງ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຮັດອີກຕໍ່ໄປ."

⁶ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຕອບໂຢບອອກມາຈາກລົມພະຍຸແຮງ ແລະກ່າວວ່າ,⁷ບັດນີ້ ຈົ່ງມັດແອວຂອງເຈົ້າເຫມືອນກັບຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ເພາະເຮົາຈະຖາມຄຳຖາມເຈົ້າ ແລະເຈົ້າຕ້ອງຕອບເຮົາ.

⁸ເຈົ້າຈະເວົ້າຈິງໆ ຫລຶວ່າເຮົາບໍ່ຍຸຕິທັມ? ເຈົ້າຈະຕຳນິເຮົາເພື່ອເຈົ້າຈະຮຽກຮ້ອງວ່າເຈົ້າຖືກຕ້ອງຢ່າງນັ້ນຫລື?⁹ເຈົ້າມີແຂນຫນຶ່ງເຫມືອນກັບແຂນຂອງພຣະເຈົ້າຫລື? ເຈົ້າສາມາດເຮັດໃຫ້ຟ້າຮ້ອງດ້ວຍສຽງເຫມືອນກັບພຣະອົງຫລື?

¹⁰ບັດນີ້, ຈົ່ງສວມຕົວເອງດ້ວຍຄວາມສະຫງ່າຣາສີ ແລະຄວາມມີກຽຕ; ຈົ່ງແຕ່ງກາຍຂອງເຈົ້າດ້ວຍກຽຕ ແລະບາຣະມີ.¹¹ຈົ່ງກະຈາຍຄວາມໂກດຮ້າຍອັນເກີນຄວນຂອງເຈົ້າ; ເບິ່ງທີ່ທຸກຄົນທີ່ ຍິ່ງ ແລະເຮັດໃຫ້ເຂົາຖ່ອມຕົວລົງ.

¹²ຈົ່ງເບິ່ງທີ່ທຸກຄົນທີ່ຍິ່ງ ແລະເຮັດໃຫ້ເຂົາຖ່ອມຕົວລົງ; ກຳຈັດຄົນຊົ່ວຮ້າຍເມື່ອພວກເຂົາຢືນຂຶ້ນ.¹³ຝັງພວກເຂົາໃນແຜ່ນດິນນີ້ດ້ວຍກັນ; ກັກຂັງໃບຫນ້າຂອງພວກເຂົາໃນສະຖານທີ່ເຊື່ອງຕົວ.¹⁴ແລ້ວເຮົາຍອມຮັບກ່ຽວກັບເຈົ້າວ່າ ມືຂວາຂອງເຈົ້າຈະສາມາດຊ່ວຍຕົວເຈົ້າເອງໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້.

¹⁵ບັດນີ້ ຈົ່ງເບິ່ງສັດທີ່ໂຕໃຫ່ຍທີ່ສຸດ, ທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງມັນເຫມືອນກັບສ້າງເຈົ້າ; ມັນກິນຫຍ້າເຫມືອນງົວ.¹⁶ບັດນີ້ ເບິ່ງເຖີດ, ກຳລັງຂອງມັນຢູ່ໃນເອວຂອງມັນ; ອຳນາດຂອງມັນຢູ່ໃນກ້າມທ້ອງຂອງມັນ.

¹⁷ເສັ້ນເອັນທັງຫລາຍທີ່ກົກຂາຂອງມັນກໍປະສານເຂົ້າດ້ວຍກັນ.¹⁸ກະດູກທັງຫລາຍຂອງມັນເປັນເຫມືອນທອງສຳລິດ; ແຂ່ງຂາທັງຫລາຍຂອງມັນເຫມືອນກັບທ່ອນເຫລັກ.

¹⁹ມັນເປັນຫົວຫນ້າຂອງສິ່ງທີ່ຊົງສ້າງທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ມີພຽງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງມັນຂຶ້ນມາ, ທີ່ສາມາດປາບມັນໃຫ້ພ່າຍແພ້.²⁰ເພາະເນີນເຂົາທັງຫລາຍຈັດຕຽມອາຫານໃຫ້ກັບມັນ. ສັດຮ້າຍທັງຫລາຍແຫ່ງທົ່ງຫຍ້າຫລິ້ນຢູ່ໃກ້ໆ.²¹ມັນນອນລົງຢູ່ລຸ່ມກົກບົວໃນຮົ່ມຂອງກົກອໍ້ຢູ່ໃນຫນອງບຶງ.

²²ກົກບົວປົກຄຸມມັນດ້ວຍຮົ່ມເງົາ; ກົກຊະໂນໃກ້ນ້ຳ ກໍຢູ່ລ້ອມຮອບມັນ.²³ເບິ່ງແມ, ຖ້າຫາກແມ່ນໍ້າສາຍຫນຶ່ງຖ້ວມລົ້ນຕະລິ່ງ, ມັນກໍບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; ມັນຫມັ້ນໃຈ, ເຖິງແມ້ແມ່ນໍ້າຈໍແດນຈະຍັງໄຫລພຸ່ງພ່ານຢູ່ທີ່ປາກຂອງພວກມັນ.²⁴ໃຜສາມາດຈັບມັນໄດ້ດ້ວຍຂອງເກາະ, ຫລືແທງດັງຂອງມັນຜ່ານທາງກັບດັກໄດ້ຫລື?

41

¹ເຈົ້າສາມາດເອົາລາກເລວິອາທານອອກໄດ້ດ້ວຍເບັດໃສ່ປາບໍ? ຫລືມັດຜູກລີ້ນຂອງມັນດ້ວຍເຊືອກໄດ້ບໍ?²ເຈົ້າສາມາດເອົາກໍ້ເຊືອກເຂົ້າໄປໃນຮູດັງຂອງມັນ, ຫລື ເຈາະລີ້ນຂອງມັນໃຫ້ທະລຸດ້ວຍຂໍເກາະໄດ້ບໍ?³ມັນຈະຂໍອ້ອນວອນເຈົ້າໃຫ້ປ່ອຍຫລືບໍ່? ມັນຈະເວົ້າຖ້ອຍຄຳອ່ອນຫວານກັບເຈົ້າຫລືບໍ?

⁴ມັນຈະເຮັດພັນທະສັນຍາກັບເຈົ້າ, ເພື່ອເຈົ້າຈະເອົາມັນໄປເປັນທາດຕະຫລອດໄປຢ່າງນັ້ນບໍ?⁵ເຈົ້າຈະຫລິ້ນກັບມັນເຫມືອນຫລິ້ນກັບນົກໄດ້ຫລື? ເຈົ້າຈະມັດມັນດ້ວຍເຊືອກສຳລັບທາດຍິງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ບໍ?⁶ກຸ່ມຊາວປະມົງທັງຫລາຍຈະຕໍ່ລອງກັບມັນໄດ້ບໍ? ພວກເຂົາຈະແບ່ງມັນເພື່ອແລກປ່ຽນໃນທ່າມກາງພໍ່ຄ້າໄດ້ບໍ?

⁷ເຈົ້າສາມາດແທງຫນັງຂອງມັນດ້ວຍຫລາວ ຫລື ແທງຫົວມັນດ້ວຍຫອກຈັບປາຢ່າງນັ້ນບໍ?⁸ວາງມືຂອງເຈົ້າເທິງມັນພຽງແຕ່ຄັ້ງຫນຶ່ງ ແລະເຈົ້າຈະລະນຶກເຖິງສົງຄາມ ແລະບໍ່ເຮັດມັນອີກ.⁹ເບິ່ງແມ, ຄວາມຫວັງຂອງຄົນໃດທີ່ເຮັດສິ່ງນັ້ນ ຍ່ອມເປັນການຂິີ້ຕົວະ; ຈະບໍ່ມີຄົນໃດຖືກໂຍນລົງໄປເທິງພື້ນດ້ວຍການຢາກເຫັນຂອງມັນດອກຫລື?

¹⁰ບໍ່ມີໃຜທີ່ດຸຮ້າຍ ພໍທີ່ຈະປຸກເລວິອາທານໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ; ແລ້ວໃຜຄືມັນຫລືສາມາດຢືນຕໍ່ຫນ້າເຮົາໄດ້?¹¹ໃຜໄດ້ມອບສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຢູ່ກັບເຮົາກ່ອນ ເພື່ອເຮົາຈະສົມຄວນຕອບແທນມັນຫລື? ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າລ້ວນເປັນຂອງເຮົາ.¹²ເຮົາຈະບໍ່ນິ້ງງຽບເນື່ອງຈາກຂາທັງຫລາຍຂອງເລວີອາທານ, ຫລືບໍ່ນິ້ງງຽບກ່ຽວກັບກຳລັງຂອງມັນ. ຫລືບໍ່ນິ້ງງຽບກ່ຽວກັບຮູບຮ່າງອັນສະຫງ່າງາມຂອງມັນ.

¹³ໃຜສາມາດລອກຫນັງຄຸມດ້ານນອກຂອງມັນອອກໄດ້ຫລື? ໃຜສາມາດແທງທະລຸເສື້ອເກາະສອງຊັ້ນຂອງມັນໄດ້ລື?¹⁴ໃຜທີ່ສາມາດເປີດປະຕູທັງຫລາຍແຫ່ງຫນ້າຂອງມັນ- ປາກຂອງມັນກໍເຕັມດ້ວຍແຂ້ວອັນຫນ້າຢ້ານຫລາຍ.¹⁵ຫລັງຂອງມັນຖືກສ້າງໃຫ້ເປັນແນວທາງແຜ່ນເຫລັກທັງຫລາຍ; ຕິດກັນ ແຫນັ້ນເຫມືອນກັບຕິດແຈບເຂົ້າໄວ້

¹⁶ອັນຫນຶ່ງຕິດກັບອີກອັນ ຊຶ່ງອາກາດບໍ່ສາມາດທະລຸພວກມັນໄດ້.¹⁷ພວກມັນຢືດຕິດກັນ; ພວກມັນເກາະຕິດກັນແຫນັ້ນ ເພື່ອວ່າພວກມັນຈະບໍ່ສາມາດຖືກດຶງໃຫ້ຂາດຈາກກັນ.¹⁸ເມື່ອປະກາຍໄຟແລບອອກມາຈາກສຽງຫາຍໃຈຂອງມັນ; ດວງຕາຂອງມັນເປັນເຫມືອນກັບຫນັງຕາຂອງແສງອາລຸນ.

¹⁹ແປວໄຟຮ້ອນຮົນອອກມາຈາກປາກຂອງມັນ ແລະປະກາຍໄຟປິວອອກມາ.²⁰ມີຄວັນອອກມາຈາກຮູດັງຂອງມັນ ເຫມືອນກັບຫມໍ້ຕົ້ມນໍ້າທີ່ກຳລັງຟົດຕັ້ງຢູ່ເທິງໄຟທີ່ຖືກພັດໃຫ້ຮ້ອນຢ່າງຫລາຍ.²¹ລົມຫາຍໃຈຂອງມັນຈຸດຖ່ານໃຫ້ຮ້ອນຈົນເປັນໄຟ; ແປວໄຟອອກມາຈາກປາກຂອງມັນ.

²²ໃນຄໍຂອງມັນຄືກຳລັງ, ແລະຄວາມສະຫຍົດສະຫຍອງເຕັ້ນຕໍ່ ຫນ້າມັນ.²³ຮອຍຫ່ຽວຂອງຫນັງຂອງມັນເກາະຕິດກັນ; ພວກມັນເກາະແຫນັ້ນຢູ່ເທິງຕົວຂອງມັນ.ພວກມັນບໍ່ສາມາດຖືກເຮັດໃຫ້ເຄື່ອນໄປໃສໄດ້.²⁴ຫົວໃຈຂອງມັນແຂງເຫມືອນຫີນ-ອັນທີ່ຈິງ, ແຂງເຫມືອນກັບຫີນໂມ້ແປ້ງທີ່ຈົມລົງ.

²⁵ເມື່ອມັນຍົກຕົວຂອງມັນເອງຂຶ້ນ, ແມ້ແຕ່ພຣະເຈົ້າທັງຫລາຍກໍຕ້ອງຕົກໃຈຢ້ານ ເພາະຄວາມກົວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຖອຍຫລັງ.²⁶ຖ້າເອົາດາບເຫລັ້ມຫນຶ່ງຕໍ່ສູ້ມັນ, ດາບນັ້ນເຮັດຫຍັງມັນບໍ່ໄດ້ - ແລະແມ້ແຕ່ຫອກອັນຫນຶ່ງ, ລູກທະນູ, ຫລືອາວຸດໃດໆກໍຕາມ.²⁷ມັນຄິດເຖິງເຫລັກວ່າເປັນເຟືອງເຂົ້າ, ແລະທອງສຳລິດເປັນເຫມືອນໄມ້ຜຸພັງ.

²⁸ລູກທະນູດອກຫນຶ່ງບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ມັນຫນີໄປໄດ້; ສຳລັບມັນແລ້ວຫີນສະລິງກໍກາຍເປັນແກບ.²⁹ໄມ້ຄ້ອນເຫັນເຫມືອນກັບຕໍເຟືອງ; ມັນຫົວຂວັນໃຫ້ກັບການຕໍ່ສູ້ດ້ວຍຊັດຫອກໃສ່.³⁰ສ່ວນດ້ານລຸ່ມຂອງມັນເປັນເຫມືອນຫມໍ້ແຕກທີ່ແຫລມຄົມ; ທັນຖິ້ມຫາງທີ່ແຜ່ອອກລົງໃນຂີ້ຕົມເຫມືອນກັບວ່າມັນເປັນເລື່ອນນວດເຂົ້າ.

³¹ມັນເຮັດໃຫ້ຟອງຈາກທີ່ເລິກລອຍຂຶ້ນມາເຫມືອນກັບຫມໍ້ຕົ້ມນ້ຳຟົດ; ມັນເຮັດໃຫ້ນ້ຳທະເລເຫມືອນກັບຫມໍ້ຂີ້ເຜິ້ງ.³²ມັນປຸກໃຫ້ຕື່ນດ້ວຍແສງດ້ານຫລັງມັນ; ຄົນຈະຄິດວ່າທີ່ເລິກມີຜົມສິເທົາ.

³³ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ບໍ່ມີໃຜທຽບມັນໄດ້, ຄືຜູ້ທີ່ໃຊ້ຊີວິດໂດຍປາສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວ.³⁴ມັນເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ອວດຈອງຫອງ; ມັນເປັນຣາຊາເຫມືອນລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄວາມຍິ່ງ."

42

¹ແລ້ວໂຢບຈຶ່ງໄດ້ທູນພຣະຢາເວ ແລະກ່າວວ່າ,²"ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ພຣະອົງສາມາດເຮັດທຸກສິ່ງ; ບໍ່ມີພຣະປະສົງໃດຂອງພຣະອົງທີ່ສາມາດຖືກຢຸດຢັ້ງໄດ້.³'ໃຜເປັນຜູ້ນີ້ທີ່ຊ້ອນແຜນການທັງຫລາຍໂດຍປາສະຈາກຄວາມຮູ້?' ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ທີ່ຍາກເກີນກວ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ສິ່ງຕ່າງໆ, ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ.

⁴ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍ, 'ບັດນີ້, ຈົ່ງຟັງ, ແລະເຮົາຈະເວົ້າເຮົາຈະຖາມສິ່ງຕ່າງໆໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ແລະເຈົ້າຈະບອກເຮົາ'⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບພຣະອົງດ້ວຍການໄດ້ຍິນຈາກຫູຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ບັດນີ້ດວງຕາຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພຣະອົງ.⁶ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງດູຖືກຕົວເອງ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປ່ຽນໃຈໄປນັ່ງຢູ່ໃນຝຸ່ນດິນ ແລະຂີ້ເຖົ່າ.

⁷ເມື່ອຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແກ່ໂຢບ, ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ເອລີຟັດ ຊາວເທມານວ່າ, “ຄວາມໂກດຂອງເຮົາພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ເຈົ້າ ແລະຕໍ່ເພື່ອນທັງສອງຄົນຂອງເຈົ້າ, ເພາະເຈົ້າບໍ່ເວົ້າຄວາມຈິງກ່ຽວກັບເຮົາຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ເຫມືອນກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຄືໂຢບໄດ້ກ່າວ.⁸ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ຈົ່ງເອົາງົວເຖິກເຈັດໂຕກັບແກະເຖິກເຈັດໂຕຂອງເຈົ້າ, ໄປຫາຜູ້ຮັບໃຊ້ເຮົາຄືໂຢບ, ແລະຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາຖວາຍບູຊາສຳລັບເພື່ອຕົວຂອງເຈົ້າເອງ. ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຄືໂຢບຈະອະທິຖານເພື່ອເຈົ້າ, ແລະເຮົາຈະຍອມຮັບຄຳອະທິຖານຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະຈັດການກັບເຈົ້າ ຕາມຄວາມໂງ່ຈ້າຂອງເຈົ້ານັ້ນ. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເວົ້າສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບເຮົາ ເຫມືອນກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຄືໂຢບໄດ້ກ່າວ.”⁹ດັ່ງນັ້ນເອລີຟັດ ຊາວເທມານ, ບິນດັດ ຊາວຊູອາ ແລະໂຊຟາຊາວນາມາອາ ຈຶ່ງໄດ້ໄປ ແລະໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະຢາເວຊົງບັນຊາພວກເຂົາ, ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງມອບຮັບໂຢບ.

¹⁰ເມື່ອໂຢບໄດ້ອະທິຖານ ເພື່ອເພື່ອນທັງຫລາຍຂອງລາວ, ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມອຸດົມສົມບູນຂຶ້ນອີກແກ່ໂຢບ. ພຣະຢາເວ ຊົງມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາຫລາຍເປັນສອງເທົ່າຈາກສິ່ງທີ່ເຂົາມີມາກ່ອນ.¹¹ແລ້ວບັນດາອ້າຍນ້ອງຊາຍທັງຫລາຍ, ອີກທັງເອື້ອຍ ແລະນ້ອງສາວ ແລະທຸກຄົນທີ່ເຄີຍເປັນຄົນຮູ້ຈັກກັນກັບເຂົາກ່ອນຫນ້ານີ້- ພວກເຂົາ ໄດ້ມາຫາໂຢບທີ່ນັ້ນ ແລະກິນອາຫານຮ່ວມກິນລ້ຽງຮ່ວມກັບເຂົາໃນເຮືອນຂອງເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ໂສກເສົ້າຮ່ວມກັບໂຢບ ແລະປອບໂຍນເຂົາກັນ ພັຍພິບັດຕ່າງໆ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງນຳມາເຫນືອເຂົາ. ທຸກຄົນແຕ່ລະຄົນ ໄດ້ມອບແຜ່ນເງິນຫນຶ່ງແຜ່ນ ແລະແຫວນຄຳຫນຶ່ງວົງແກ່ໂຢບ.

¹²ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງອວຍພອນໃຫ້ໂຢບ ໃນຊ່ວງບັ້ນປາຍຂອງຊີວິດໃຫ້ມີໃຫ້ມີຫລາຍກວ່າຕອນຕົ້ນ; ໂຢບໄດ້ເປັນເຈົ້າຂອງແກະສິບສີ່ພັນໂຕ, ອູດຫົກພັນໂຕ, ງົວກວຽນພັນຄູ່ ແລະລໍຕົວເມຍພັນໂຕ.¹³ລາວມີລູກຊາຍເຈັດຄົນ ແລະລູກສາວສາມຄົນ.¹⁴ລາວເອີ້ນຊື່ລູກສາວກົກວ່າ ເຢມີມາ, ເອີ້ນຜູ້ຖ້ວນສອງວ່າ ເກຊີຢາ ແລະຜູ້ຖ້ວນສາມວ່າ ເກເຣັນຮາປຸກ.

¹⁵ໃນແຜ່ນດິນທັງຫລາຍ ບໍ່ມີຍິງໃດຄົນໃດທີ່ຖືກພົບວ່າງົດງາມເທົ່າລູກສາວຂອງໂຢບ. ພໍ່ຂອງພວກນາງໄດ້ແບ່ງມໍຣະດົກໃຫ້ພວກນາງເຫມືອນກັບມອບໃຫ້ບັນດາອ້າຍນ້ອງຊາຍຂອງພວກນາງ.¹⁶ຫລັງຈາກນີ້ໄປ, ໂຢບໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ອີກຮ້ອຍສີ່ສິບປີ; ລາວໄດ້ເຫັນບັນດາລູກຊາຍ ແລະຫລານຊາຍທັງຫລາຍຈົນສີ່ຊ່ວງອາຍຸຄົນ.¹⁷ແລ້ວໂຢບຈຶ່ງສິ້ນຊີວິດ, ຂະນະທີ່ເຖົ້າແກ່ແລ້ວ ແລະມີຊີວິດຈົນເຕັມອາຍຸໄຂ.

ເພງສັນຣະເສີນ

1

¹ຄວາມສຸກເປັນຂອງຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຍ່າງຕາມຄຳແນະນຳຂອງຄົນຊົ່ວ, ຫລືຢືນໃນທາງຂອງຄົນບາບທັງຫລາຍ, ຫລື ນັ່ງໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງພວກຄົນຫລວງຫລາຍ.²ແຕ່ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຂອງເຂົາຢູ່ໃນພຣະຄັມຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ເຂົາພາວັນນາພຣະຄັມຂອງພຣະອົງທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ.

³ເຂົາຈະເປັນຄືຕົ້ນໄມ້ທີ່ປູກໄວ້ໃກ້ລຳທານນ້ຳທັງຫລາຍຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຫມາກຕາມຣະດູການຂອງມັນ, ໃບກໍບໍ່ຫ່ຽວແຫ້ງ; ບໍ່ວ່າເຂົາຈະເຮັດຫຍັງກໍຈະຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງ.

⁴ຄົນຊົ່ວຊ້າບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ, ແຕ່ກັບເປັນຄືຂີ້ແກບທີ່ລົມພັດປິວໄປ.⁵ດັ່ງນັ້ນຄົນຊົ່ວຈະຢືນຢູ່ບໍ່ໄດ້ໃນວັນພິພາກສາ, ແລະບໍ່ມີຄົນບາບທັງຫລາຍໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນຊອບທັມ.

⁶ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຊົງເຫັນຊອບທາງຂອງຄົນຊອບທັມ, ແຕ່ທາງຂອງຄົນຊົ່ວຈະຈິບຫາຍໄປ.

2

¹ເປັນຫຍັງບັນດາປະຊາຊາດຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍ, ແລະເປັນຫຍັງເຫລົ່າປະຊາຊົນຈຶ່ງຄິດແຜນການວາງອຸບາຍອັນໄຮ້ປະໂຫຍດ?²ບັນດາກະສັດຂອງແຜ່ນດິນໂລກຈຶ່ງລຸກຂື້ນຮ່ວມຫົວກັນ ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງກໍສຸມຫົວກັນ ກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະຕໍ່ພຣະເມຊີອາຂອງພຣະອົງ, ກ່າວວ່າ,³"ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຢຽບສາຍໂສ້ທີ່ພວກເຂົາໃສ່ພວກເຮົາ ແລະ ປົດໂສ້ຂອງພວກເຂົາອອກໄປເສຍ."

⁴ພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທັບໃນສະຫວັນຈະຊົງຫົວຂວັນພວກເຂົາ; ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຫຍໍ້ຫຍັນພວກເຂົາ.⁵ແລ້ວພຣະອົງຈະເຕືອນພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວດ້ວຍຄວາມໂມໂຫຂອງພຣະອົງ, ກ່າວວ່າ,

⁶"ເຮົາເອງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງກະສັດຂອງເຮົາຢູ່ເທິງພູເຂົາຊີໂອນ, ພູເຂົາອັນສັກສິດຂອງເຮົາ."⁷ຂ້ານ້ອຍຈະປ່າວປະກາດຕາມຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ. ພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ເຈົ້າເປັນລູກຊາຍຂອງເຮົາ! ໃນມື້ນີ້ເຮົາເປັນບິດາຂອງເຈົ້າ.

⁸ຈົ່ງຂໍຈາກເຮົາ, ແລະເຮົາຈະມອບບັນດາປະຊາຊົນໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງເຈົ້າ ແລະດິນແດນທີ່ໄກໄປຈົນເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ເປັນກຳມະສິດຂອງເຈົ້າ.⁹ເຈົ້າຈະຂ້ຽນພວກເຂົາດ້ວຍໄມ້ແສ້ເຫລັກ; ຄືກັນກັບໄຫຂອງຊ່າງປັ້ນ, ເຈົ້າຈະຟາດໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງໆ."

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ, ບັດນີ້ພວກເຈົ້າຜູ້ເປັນກະສັດທັງຫລາຍ; ຈົ່ງຟັງຄຳເຕືອນ, ພວກເຈົ້າບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈົ່ງປັບປຸງຕົວເອງ.¹¹ຈົ່ງນະມັສະການພຣະຢາເວດ້ວຍຢຳເກງ ແລະ ຊື່ນຊົມຍິນດີດ້ວຍການຕີແສ່ງ.

¹²ຈົ່ງຈູບຮັກພຣະບຸດ ຫລື ຈະໃຫ້ພຣະອົງໂກດຮ້າຍເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະຕາຍຕາມທາງ ເມື່ອຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງລຸກຂຶ້ນມາໃນທັນທີ. ແຕ່ບັນດາຄົນທັງປວງທີ່ລີ້ພັຍຢູ່ໃນພຣະອົງກໍເປັນສຸກແທ້.

3

ເພງສັນຣະເສີນຂອງກະສັດດາວິດ, ເມື່ອລາວຫນີຈາກອັບຊາໂລມລູກຊາຍຂອງລາວ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍຊ່າງຫລວງຫລາຍເຫລືອເກີນ! ຄົນທັງຫລາຍໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ.²ຫລາຍຄົນກ່າວເຖິງຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ບໍ່ມີຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະເຈົ້າສຳລັບລາວ." ເສລາ

³ແຕ່ເຈົ້າ, ພຣະຢາເວ, ຊົງເປັນໂລ້ລອ້ມຮອບຂ້ານ້ອຍ, ຊົງເປັນສັກສີຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຊົງເປັນຜູ້ທີ່ຊູຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນ.⁴ຂ້ານ້ອຍຍົກສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແລະພຣະອົງຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍຈາກເນີນພູເຂົາບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ. ເສລາ

⁵ຂ້ານ້ອຍຢຽດຕົວລົງແລະຫລັບໄປ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນອີກ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍ.⁶ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຢ້ານຝູງຊົນຫລວງຫລາຍທີ່ຕັ້ງຕົນຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍຮອບດ້ານ.

⁷ຂໍຊົງລຸກຂື້ນ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ! ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ! ເພາະພຣະອົງຈະຊົງຕົບຫນ້າຂອງສັດຕຣູທັງປວງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງຈະຊົງຫັກແຂ້ວຂອງຄົນຊົ່ວເສຍ.⁸ຄວາມລອດມາຈາກພຣະຢາເວ. ຂໍພຣະພອນຂອງພຣະອົງຢູ່ເຫນືອປະຊາກອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍເຖີດ. ເສລາ

4

ສຳລັບຫົວຫນ້ານັກດົນຕຣີ; ກ່ຽວກັບເຄື່ອງດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນໂດຍດາວິດ.

¹ຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍເມື່ອຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຊອບທັມຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງປຣະທານຊ່ອງທາງເມື່ອຂ້ານ້ອຍຫມົດຫົນທາງ. ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງຟັງຄຳຮ້ອງທູນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²ປະຊາກອນທັງຫລາຍເອີຍ, ພວກທ່ານຈະປ່ຽນກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມອັບອາຍອີກດົນນານເທົ່າໃດ? ພວກທ່ານຈະຮັກສິ່ງທີ່ໄຮ້ຄ່າແລະສະແຫວງຫາຄຳຕົວະຍົວະອີກດົນນານເທົ່າໃດ? ເສລາ³ແຕ່ຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວຊົງເລືອກຄົນຊອບທັມສຳລັບພຣະອົງເອງ. ພຣະຢາເວຈະຊົງຟັງເມື່ອເຮົາຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ.

⁴ຈົ່ງຕົວສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ, ແຕ່ຢ່າເຮັດບາບ! ຈົ່ງຕຶກຕອງໃນໃຈເທິງທີ່ນອນຂອງທ່ານແລະຈົ່ງມິດງຽບຢູ່. ເສລາ⁵ຈົ່ງຖວາຍບັນດາເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງຄວາມຊອບທັມ ແລະໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ.

⁶ຫລາຍຄົນກ່າວວ່າ, "ໃຜຈະສຳແດງສິ່ງດີໆ ໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຫັນ?" ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງສ່ອງແສງແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງມາເຫນືອພວກເຮົາ.⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານໃຫ້ໃຈຂ້ານ້ອຍຍິນດີຫລາຍກ່ວາເມື່ອເວລາທີ່ຄົນອື່ນມີເຂົ້າ ແລະເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ຢ່າງອຸດົມ.⁸ຂ້ານ້ອຍຈະເອນຕົວລົງແລະນອນຫລັບຢ່າງເປັນສຸກ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢູ່ລອດປອດພັຍ.

5

¹ກັບເຄື່ອງດົນຕຣີທັງັລຫາຍ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. 1 ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຟັງຄຳຮ້ອງທູນຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ມີຕໍ່ພຣະອົງ; ຂໍຊົງພິຈາຣະນາສຽງຄ່ຳຄວນຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ຂ້າແດ່ກະສັດແລະພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງຟັງສຽງຄຳຮ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍທູນວິງວອນຕໍ່ພຣະອົງ.³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງຟັງສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງຂ້ານ້ອຍໃນຍາມເຊົ້າ; ຂ້ານ້ອຍຈະທູນວິງວອນຕໍ່ພຣະອົງໃນຍາມເຊົ້າ ແລະລໍຄອຍດ້ວຍຄວາມຫວັງ.

⁴ແນ່ນອນວ່າພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພໍໃຈກັບຄວາມຊົ່ວ; ບັນດາຄົນຊົ່ວຈະເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງບໍ່ໄດ້.⁵ຄົນອວດອົ່ງຈອງຫອງຈະບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງກຽດຊັງຜູ້ທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທັງປວງ.⁶ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍບັນດາຄົນຂີ້ຕົວະ; ພຣະຢາເວຊົງກຽດຊັງບັນດາຜູ້ກໍ່ຄວາມຮຸນແຮງແລະຫລອກລວງ.

⁷ແຕ່ສຳຫລັບຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍຈະເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຈະກົ້ມກາບລົງຕໍ່ພຣະວິຫານອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຢຳເກງ.⁸ໂອ້ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເຫດເພາະບັນດາສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງນຳຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງເຮັດທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ລາບລື້ນຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ.

⁹ເພາະບໍ່ມີຄວາມຈິງໃນປາກຂອງພວກເຂົາເລີຍ; ກາຍພາຍໃນຂອງພວກເຂົານັ້ນຊົ່ວ; ລຳຄໍຂອງພວກເຂົາເປັນຫລຸມຝັງສົບທີ່ເປີດຢູ່; ພວກເຂົາປະຈົບປະແຈງດ້ວຍລີ້ນຂອງພວກເຂົາ.¹⁰ຂໍຊົງປະກາດວ່າພວກເຂົາມີຄວາມຜິດ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາລົ້ມລົງດ້ວຍແຜນຮ້າຍຂອງພວກເຂົາເອງ! ຂໍຊົງຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປເພາະການລະເມີດອັນຫລວງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງ.

¹¹ແຕ່ຂໍໃຫ້ຄົນທັງປວງທີ່ລີ້ພັຍຢູ່ໃນພຣະອົງຍິນດີ; ໃຫ້ພວກເຂົາເປັ່ງສຽງຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢູ່ສະເຫມີ ເພາະພຣະອົງຊົງປ້ອງກັນພວກເຂົາ; ໃຫ້ບັນດາຄົນທີ່ຮັກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ຊື່ນຊົນຍິນດີໃນພຣະອົງ¹²ເພາະພຣະອົງຈະຊົງອວຍພອນແກ່ຄົນຊອບທັມ, ພຣະເຢາເວ; ພຣະອົງຈະຊົງໂອບລ້ອມພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມພໍໃຈດັ່ງໂລ້ກຳບັງ.

6

ກ່ຽວກັບເຄື່ອງດົນຕຣີ, ຕັ້ງໃນຮູບແບບ ຊີມິນິດ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຢ່າຊົງໂມໂຫຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ຫລືຕີສອນຂ້ານ້ອຍດ້ວຍພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງ.²ຂໍຊົງກະຣຸນາແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຫມົດແຮງ; ຂໍຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະກະດູກທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສັ່ນຢູ່.

³ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເປັນທຸກຫນັກ. ແຕ່ພຣະອົງເຈົ້າຂ້າ, ພຣະຢາເວ - ຈະເປັນແບບນີ້ໄປອີກດົນປານໃດ?⁴ຂໍຊົງຫັນກັບມາ, ພຣະຢາເວ! ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍ. ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ!⁵ເພາະໃນຄວາມຕາຍ ບໍ່ມີການລະລຶກເຖິງພຣະອົງ. ແລ້ວໃນແດນມໍຣະນາ ໃຜຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງແດ່?

⁶ຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງດ້ວຍການຮ້ອງໃຫ້. ຂ້ານ້ອຍເຮັດໃຫ້ບ່ອນນອນຂອງຂ້ອຍ ປຽກຊຸ່ມດ້ວຍນ້ຳຕາຕະຫລອດທັງຄືນ; ຂ້ານ້ອຍລ້າງບ່ອນນອນຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍນ້ຳຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁷ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໃຄ່ຟອງໄປດ້ວຍຄວາມເສົ້າ; ມັນອ່ອນແຮງເພາະບັນດາສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁸ຈົ່ງໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກເຮົາ, ພວກເຈົ້າທົງຫມົດຜູ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວ; ເພາະພຣະຢາເວ ຊົງໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງເຮົາແລ້ວ.⁹ພຣະຢາເວຊົງໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຂໍຄວາມກະຣຸນາຂອງເຮົາແລ້ວ; ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຮັບຄຳອະທິຖານຂອງເຮົາ.¹⁰ບັນດາສັດຕຣູທັງປວງຂອງຂ້ານ້ອຍຈະອັບອາຍ. ແລະປະສົບທຸກຫນັກ ພວກເຂົາຈະຫັນກັບແລະສັບສົນໃນທັນທີ.

7

ສ່ວນປະກອບດົນຕຣີຂອງດາວິດ, ເຊິ່ງລາວຮ້ອງເຖິງພຣະຢາເວເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງເບນຢາມິນ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ! ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄລ່ຕາມຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍ²ບໍ່ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພວກເຂົາຈະຈີກຂ້ານ້ອຍຢ່າງສິງ, ຈີກຂ້ານ້ອຍອອກເປັນຕ່ອນໆ ຈົນບໍ່ມີໃຜສາມາດພາຂ້ານ້ອຍໄປສູ່່ຄວາມປອດພັຍໄດ້.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຮັດໃນສິ່ງ ທີ່ບັນດາສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍກ່າວຫາ; ວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດ ໃນມືຂອງຂ້ານ້ອຍ ບໍ່ມີຄວາມຍຸຕິທັມເລີຍ.⁴ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຮັດຜິດ ຕໍ່ຄົນທີ່ມາຢ່າງສັນຕິຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ຫລືທຳຮ້າຍຄົນທີ່ມາຕໍ່ຕ້ານ ຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດ.

⁵ຖ້າຂ້ານ້ອຍບໍ່ບອກຄວາມຈິງ ກໍຂໍໃຫ້ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍຕາມລ້າຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍແລະໄລ່ທັນ; ຂໍໃຫ້ເຂົາຢຽບຢ່ຳ ຮ່າງກາຍທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຈົນຕິດດິນ ແລະປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍນອນເກືອກຝຸ່ນຢ່າງໄຮ້ກຽຕ. ເສລາ

⁶ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນເຖີດ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ດ້ວຍຄວາມກີ້ວໂກດຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງຢືນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຄວາມໂກດຂອງພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງຕື່ນຂຶ້ນເພື່ອເຫັນແກ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງພິພາກສາຢ່າງທ່ຽງທັມ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້ສຳຫລັບພວກເຂົາ.⁷ບັນດາປະເທດຕ່າງໆ ໄດ້ມາຊຸມນຸມອ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງກັບໄປຢູ່ໃນຖານະອັນຊອບທັມ ເຫນືອພວກເຂົາອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.

⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງພິພາກສາຊົນຊາດຕ່າງໆ; ຂໍຊົງແກ້ຕາງແທນຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຊອບທັມ ແລະບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ສູງສຸດ.⁹ຂໍໃຫ້ການກະທຳຊົ່ວຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດ, ແຕ່ຂໍຊົງຕັ້ງຄົນຊອບທັມຂຶ້ນ ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຊອບທັມ, ຜູ້ຊົງຢັ່ງຮູ້ຈິດໃຈແລະຄວາມຄິດທັງຫລາຍ.

¹⁰ໂລ້ຂອງຂ້ານ້ອຍມາຈາກພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງຊ່ວຍຄົນທີ່ມີໃຈສັດຊື່ພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນພັຍ.¹¹ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ຕັດສິນທີ່ຊອບທັມ, ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເຈັບຮ້ອນແທນໃນແຕ່ລະມື້.

¹²ຖ້າຄົນນັ້ນບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃຫມ່, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຝົນດາບຂອງພຣະອົງແລະຈະຊົງຕຣຽມທະນູຂອງພຣະອົງເພື່ອເຮັດສົງຄາມ.¹³ພຣະອົງຊົງຕຣຽມອາວຸດຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ເພາະພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ລູກສອນຂອງພຣະອົງເປັນລູກສອນໄຟ.

¹⁴ໃຫ້ລອງຄິດເຖິງຄົນທີ່ຖືພາກັບຄວາມຊົ່ວ, ຄົນທີ່ວາງແຜນການແຫ່ງການທຳລາຍ, ຄົນທີ່ດຳເນີນການຫລອກລວງທີ່ອັນຕະລາຍ.¹⁵ເຂົາຂຸດຂຸມແລະຫ້າງໄວ້ແລ້ວເຂົາກໍຕົກລົງໃນຂຸມທີ່ເຂົາໄດ້ຂຸດໄວ້.¹⁶ແຜນແຫ່ງຄວາມຈິບຫາຍຂອງຕົວເຂົາເອງໄດ້ກັບມາຕົກເທິງຫົວຂອງເຂົາເອງ, ເພາະຄວາມຮຸນແຮງໄດ້ຕົກເທິງຫົວຂອງເຂົາເອງ.

¹⁷ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ ເພາະຄວາມຍຸຕິທັມຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວຜູ້ສູງສຸດ.

8

ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ; ຕັ້ງຕາມແບບກິດຕິ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງສູງສົ່ງທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງສຳແດງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງເຫນືອບັນດາຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງ.²ເປັນເພາະເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງຂ້າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຄຳສັນຣະເສີນໃຫ້ອອກຈາກປາກຂອງບັນດາເດັກອ່ອນແລະເດັກແຮກເກີດທັງຫລາຍ, ເພື່ອຈະໄດ້ປິດປາກທັງສັດຕຣູແລະຜູ້ເຮັດການແກ້ແຄ້ນນັ້ນເສຍ.

³ເມື່ອຂ້ານ້ອຍແນມເບິ່ງບັນດາຟ້າສະຫວັນຂອງພຣະອົງຊຶ່ງເປັນສີມືຂອງພຣະອົງ, ດວງຈັນແລະດວງດາວທັງຫລາຍ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້,⁴ເຊື້ອສາຍຂອງມະນຸດສຳຄັນຫຍັງແດ່ທີ່ພຣະອົງຕ້ອງຄິດເຖິງພວກເຂົາ, ຫລືມະນຸດເປັນຜູ້ໃດທີ່ພຣະອົງຊົງຫ່ວງໃຍພວກເຂົາ?⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງພວກເຂົາໃຫ້ຕ່ຳກວ່າຊາວສະຫວັນພຽງຫນ້ອຍດຽວ ແລະໄດ້ຊົງສວມສະຫງ່າຣາສີແລະກຽດຕິຍົດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

⁶ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເຂົາຄອບຄອງເຫນືອເຫລົ່າທຸກໆສິ່ງທີ່ໄດ້ສ້າງມາດ້ວຍມືຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ສິ່ງທັງປວງຢູ່ໃຕ້ຝາຕີນຂອງເຂົາ:⁷ຄືຝູງແກະ ແລະຝູງງົວທັງຫມົດ, ແມ່ນແຕ່ບັນດາສັດຕ່າງໆ ແຫ່ງທ້ອງທົ່ງ,⁸ເຫລົ່ານົກໃນທ້ອງຟ້າທັງປວງ, ແລະປາໃນທ້ອງທະເລ, ລວມເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ໄປມາຕາມກະແສແຫ່ງທະເລທັງຫລາຍ.

⁹ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງສູງສົ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ!

9

ເຖິງບັນດານັກດົນຕຣີ; ຕັ້ງໃນແບບມັທ ລັບເບນ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວຈາກ່ສ່ວນເລິກຂອງຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະເລົ່າເຖິງສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ອັສະຈັນທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ.²ຂ້ານ້ອຍຈະຍິນດີແລະຊົມຊື່ນໃນພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່, ຂອງພຣະອົງຜູ້ສູງສຸດ!

³ເມື່ອເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍຫັນຫລັງກັບ, ພວກເຂົາກໍລົ້ມລົງແລະສູນຫາຍໄປຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ.⁴ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປົກປ້ອງຄວາມຍຸຕິທັມໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງຊົງປຣະທັບເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງ, ຊົງຕັດສິນຢ່າງຊອບທັມ!

⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັດສິນຊົນຊາດຕ່າງໆ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍຄົນຊົ່ວ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງລົບຊື່ຂອງພວກເຂົາອອກໄປຕະຫລອດ ແລະເປັນນິຣັນ.⁶ສັດຕຣູກໍຖືກດັບສູນຫາຍໄປເມື່ອພຣະອົງຊົງເອົາເມືອງຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ. ອານຸສອນທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາກໍສູນຫາຍໄປ.

⁷ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງດຳຣົງຢູ່ຕະຫລອດໄປ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງບັນລັງຂອງພຣະອົງໄວ້ເພື່ອຄວາມຍຸຕິທັມ.⁸ພຣະອົງຈະຊົງພິພາກສາໂລກດ້ວຍຄວາມຊອບທັມ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງຕັດສິນຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມທ່ຽງທັມ.

⁹ພຣະຢາເວຈະຊົງເປັນທີ່ກຳບັງອັນເຂັ້ມແຂງແກ່ຄົນທີ່ຖືກກົດຂີ່ຂົມເຫັງ, ຊົງເປັນທີ່ກຳບັງອັນເຂັ້ມແຂງໃນຍາມລຳບາກ.¹⁰ບັນດາຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງກໍໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງບໍ່ຊົງຖິ້ມບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງ.

¹¹ຈົ່ງຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງຄອບຄອງໃນຊີໂອນ;ຈົ່ງບອກຊົນຊາດທັງຫລາຍເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດ.¹²ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງແກ້ແຄ້ນແທນການຫລັ່ງເລືອດບໍ່ລືມໄລ; ພຣະອົງບໍ່ຊົງລືມສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງຜູ້ຖືກຂົ່ມເຫັງ.

¹³ຂໍຊົງໂຜດເມດຕາແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວ; ຂໍຊົງແນມເບິ່ງການທີ່ຂ້ານ້ອຍຖືກຂົ່ມເຫັງຈາກຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ທີ່ສາມາດຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍອອກຈາກປະຕູແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້.¹⁴ໂອ້, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວຮ້ອງຄຳສັນຣະເສີນທັງປວງຂອງພຣະອົງ. ໃນປະຕູແຫ່ງລູກສາວຊີໂອນ ຂ້າພຣະອົງຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມລອດຂອງພຣະອົງ!

¹⁵ຊົນຊາດທັງຫລາຍໄດ້ຈົມລົງໄປໃນຂຸມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຂຸດໄວ້; ຕີນຂອງພວກເຂົາຕິດຕາຂ່າຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຫ້າງເອົາໄວ້.¹⁶ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງໃຫ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງພິພາກສາ; ຄົນຊົ່ວໄດ້ຕິດກັບດັກດ້ວຍການກະທຳຂອງຕົນເອງ. ເສລາ

¹⁷ບັນດາຄົນຊົ່ວຕ່າງກໍຫັນກັບແລະຖືກສົ່ງໄປຍັງແດນຄົນຕາຍ, ນີ້ຄືປາຍທາງຂອງປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ລືມພຣະເຈົ້າ.¹⁸ເພາະຄົນຂັດສົນຈະບໍ່ຖືກລືມຢູ່ສະເຫມີໄປ, ແລະຄວາມຫວັງຂອງຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງຈະບໍ່ສູນຫາຍຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹⁹ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນ, ພຣະຢາເວ; ຢ່າໃຫ້ມະນຸດມີຊັຍເຫນືອພຣະອົງໄດ້; ຂໍໃຫ້ຊົນຊາດຕ່າງໆ ຖືກພິພາກສາໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ.²⁰ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວ, ພຣະຢາເວ; ໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍໄດ້ຮູ້ວ່າເຂົາເປັນພຽງແຕ່ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ. ເສລາ

10

¹ເປັນຫຍັງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເຫດໃດພຣະອົງປຣະທັບຢູ່ຫ່າງໄກ? ເຫດໃດພຣະອົງຊົງຫລົບຊ່ອນພຣະອົງເສຍໃນຍາມລຳບາກ?²ເພາະຄວາມຍິ່ງຍະໂສຂອງພວກເຂົາ, ພວກຄົນຊົ່ວໄດ້ໄລ່ຕາມຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງ; ແຕ່ຂໍຊົງໂຜດໃຫ້ຄົນຊົ່ວ ຕິດກັບດັກແຜນຮ້າຍ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ວາງໄວ້.³ເພາະຄົນຊົ່ວໂອ້ອວດຄວາມປຣາຖນາເລິກໆໃນໃຈຂອງເຂົາ; ເຂົາໃຫ້ພອນແກ່ຄົນໂລບແລະດູຫມິ່ນພຣະຢາເວ.

⁴ຄົນຊົ່ວກໍເຊີດຫນ້າ; ເຂົາບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ. ເຂົາບໍ່ເຄີຍຄິດເຖິງພຣະເຈົ້າ ເພາະເຂົາບໍ່ສົນໃຈກ່ຽວກັບພຣະອົງເລີຍ.⁵ເຂົາກໍຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕະຫລອດເວລາ, ແຕ່ກົດເກນອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງກໍສູງເກີນໄປສຳຫລັບເຂົາ; ເຂົາກ່າວຄວາມຮ້າຍໃສ່ສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງເຂົາ.

⁶ເຂົາຄິດໃນໃຈວ່າ,"ເຮົາຈະບໍ່ພາດທ່າເສຍທີ; ເຮົາຈະບໍ່ພົບຄວາມເດືອດຮ້ອນໃນຕະຫລອດທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດ."⁷ປາກຂອງເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງແລະຄຳຫລອກລວງ, ຄຳໃສ່ຮ້າຍ; ລິ້ນຂອງເຂົາຊົ່ວຮ້າຍແລະທຳລາຍ.

⁸ເຂົາຜົກຈອບລໍຖ້າຢູ່ໃກ້ຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍ; ເຂົາລັກຂ້າຄົນບໍຣິສຸດໃນທີ່ລັບ; ຕາຂອງເຂົາເບິ່ງຫາເຫຍື່ອບໍ່ມີທີ່ເພິ່ງ.⁹ເຂົາຈອບໃນທີ່ລັບເຫມືອນສິງຖ້າຄຸບໃນທີ່ກຳບັງ; ເຂົານອນຖ້າເພື່ອຄອຍຈັບຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງ, ເມື່ອເຂົາຖືກດຶງເຂົ້າມາຕິດຕາຂ່າຍຂອງເຂົາ.¹⁰ເຫຍື່ອຂອງເຂົາຖືກຂະຢ້ຳແລະຖືກທຸບຕີ; ພວກເຂົາລົ້ມລົງໃນຕາຂ່າຍທີ່ຫນຽວແຫນ້ນຂອງເຂົາ.

¹¹ເຂົາຄິດໃນໃຈຂອງເຂົາວ່າ, "ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລືມໄປແລ້ວ; ພຣະອົງຊົງປິດຕາຂອງພຣະອົງເສຍ; ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງສົນໃຈທີ່ຈະເບິ່ງເລີຍ."¹²ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນ, ພຣະຢາເວ! ຂໍຊົງຍົກມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ! ຂໍຊົງຢ່າລືມຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງ.

¹³ເຫດໃດຄົນຊົ່ວປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະຄິດໃນໃຈຂອງເຂົາວ່າ, "ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຖືໂທດເຮົາບໍ"?¹⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຫັນແລ້ວ, ເພາະ ພຣະອົງຊົງແນມເຫັນຜູ້ທີ່ເດືອດຮ້ອນແລະທົນທຸກຢູ່ສະເຫມີ. ຄົນຂາດທີ່ເພິ່ງມອບຕົວໄວ້ກັບພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງຊ່ວຍເຫລືອລູກກຳພ້າ.

¹⁵ຂໍຊົງຫັກແຂນຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ. ແລະຊົງໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮັບຜົນກັມຊົ່ວຂອງເຂົາ ຊຶ່ງເຂົາຄິດວ່າພຣະອົງບໍ່ມີທາງຮູ້.¹⁶ພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະມະຫາກະສັດສືບໄປ; ຊົນຊາດຕ່າງໆ ຖືກໄລ່ອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງ ພຣະອົງ.

¹⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິນຄວາມຕ້ອງການ ຂອງຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງ; ພຣະອົງຊົງປຣະທານກຳລັງໃຈແກ່ພວກເຂົາ, ພຣະອົງຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາ;¹⁸ພຣະອົງຊົງປ້ອງກັນລູກກຳພ້າ ແລະຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງ ເພື່ອທີ່ມະນຸດຄົນໃດເທິງໂລກຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາຢ້ານກົວໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.

11

ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະຢາເວ; ທ່ານຈະເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍເຊັ່ນນີ້ ຫລືວ່າ "ຈົ່ງຫນີໄປທີ່ພູເຂົາ ເຫມືອນກັບນົກ"?²ເພາະເບິ່ງເຖີດ! ຄົນຊົ່ວກົ່ງຄັນທະນູຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເອົາລູກທະນູພາດໄວ້ທີ່ສາຍແລ້ວ ພ້ອມທີ່ຈະຍິງໄປໃນຄວາມມືດໃຫ້ຖືກທີ່ໃຈຄົນທ່ຽງທັມ.

³ເພາະຖ້າຮາກຖານຖືກທຳລາຍໄປເສຍແລ້ວ, ຄົນຊອບທັມຈະເຮັດຫຍັງໄດ້?⁴ພຣະຢາເວ ຊົງສະຖິດໃນພຣະວິຫານອັນບໍຣິສຸດ, ຂອງພຣະອົງ ສາຍຕາຂອງພຣະອົງຊົງເຝົ້າເບິ່ງ. ສາຍຕາຂອງພຣະອົງຊົງທົດສອບລູກຫລານຂອງມະນຸດ.

⁵ພຣະຢາເວ ຊົງທົດສອບທັງຄົນຊອບທັມແລະຄົນຊົ່ວ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງກຽດຊັງຜູ້ທີ່ຮັກການກະທຳຮຸນແຮງ.⁶ພຣະອົງຊົງເທຖ່ານທີ່ລຸກໄຫມ້ແລະໄຟກຳມະຖັນລົງເທິງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ; ລົມຮ້ອນທີ່ເຜົາໄຫມ້ຈະເປັນສ່ວນແບ່ງຈາກຖ້ວຍຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ!⁷ເພາະພຣະຢາເວຊົງຊອບທັມ, ແລະພຣະອົງຊົງຮັກຄວາມຊອບທັມ; ຄົນສັດຊື່ຈະຢູ່ຊ້ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງ.

12

¹ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ; ຕັ້ງເປັນສີມີນິດ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງໂຜດຊ່ວຍດ້ວຍເຖີດ; ເພາະຄົນດີໄດ້ຫາຍໄປຫມົດ ຄົນທີ່ຊື່ສັດໄດ້ສູນຫາຍໄປ.

²ທຸກຄົນເວົ້າຄຳຕົວະກັບເພື່ອນບ້ານ; ທຸກຄົນເວົ້າດ້ວຍລິ້ນປະຈົບປະແຈງ ແລະດ້ວຍສອງໃຈ.³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຕັດປາກທີ່ປະຈົບປະແຈງອອກໃຫ້ຫມົດ, ແລະທຸກລິ້ນທີ່ໂອ້ອວດໃນເລື່ອງໃຫຍ່ໂຕດ້ວຍ.⁴ຄົນພວກນີ້ຄືບັນດາຄົນທີ່ພາກັນເວົ້າວ່າ, "ເຮົາຈະຊະນະໄດ້ດ້ວຍລິ້ນຂອງເຮົາ. ເມື່ອປາກຂອງເຮົາເວົ້າ, ໃຜຈະເປັນນາຍເຫນືອພວກເຮົາໄດ້?

⁵"ເພາະຄົນຍາກຈົນຖືກທຳຮ້າຍຢ່າງຮຸນແຮງ, ເພາະສຽງຄວນຄາງຂອງຄົນຂັດສົນ, ຈຶ່ງຈະລຸກຂຶ້ນ, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ. "ຂ້ອຍຈະຈັດທີ່ໃຫ້ປອດພັຍໄວ້ໃຫ້ຕາມທີ່ພວກເຂົາປຣາຖນາ."

⁶ພຣະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວເປັນພຣະສັນຍາບໍຣິສຸດ, ເປັນດັ່ງເຊັ່ນເງິນບໍຣິສຸດໃນເຕົາຫລອມແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຊຶ່ງຖືກຫລອມເຖິງເຈັດຄັ້ງ.⁷ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະຢາເວ! ພຣະອົງຊົງປ້ອງກັນພວກເຂົາໄວ້. ພຣະອົງຊົງຮັກສາຄົນສັດຊື່ໄວ້ຕະຫລອດໄປຈາກຄົນໃນຊົ່ວອາຍຸທີ່ຊົ່ວຮ້າຍນີ້.⁸ຄົນຊົ່ວກໍຢູ່ທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃນທ່າມກາງບັນດາລູກຫລານຂອງມະນຸດ.

13

¹ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ອີກດົນປານໃດ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຈະຊົງລືມຂ້ານ້ອຍ? ອີກນານປານໃດພຣະອົງຈະລີ້ຫນ້າຂອງພຣະອົງຈາກຂ້ານ້ອຍ?²ອີກນານປານໃດທີ່ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງກັງວົນແລະໂສກເສົ້າໃນໃຈຕະຫລອດທັງມື້? ອີກນານປານໃດທີ່ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍມີຊັຍເຫນືອຂ້ານ້ອຍ?

³ຂໍຊົງຫລຽວເບິ່ງຂ້ານ້ອຍແລະຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ! ໂຜດປຣະທານແສງສະຫວ່າງແກ່ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຫລືຢ້ານວ່າຂ້ານ້ອຍຈະຫລັບໄຫລຢູ່ໃນຄວາມຕາຍ.⁴ຂໍຢ່າປ່ອຍໃຫ້ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, "ເຮົາໄດ້ຊະນະເຂົາແລ້ວ"; ເພື່ອສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເວົ້າວ່າ "ເຮົາໄດ້ມີຊັຍເຫນືອສັດຕຣູຂອງເຮົາແລ້ວ" ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍຈະຫນຳໃຈເມື່ອຂ້ານ້ອຍລົ້ມລົງ.

⁵ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄວ້ວາງໃຈໃນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຊື່ນຊົມຍິນດີໃນການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພຣະອົງ.⁶ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງແດ່ພຣະຢາເວ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງດູແລຂ້ານ້ອຍດ້ວຍໃຈກວ້າງຂວາງ.

14

¹ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ຄົນໂງ່ຄິດຢູ່ໃນໃຈຂອງເຂົາວ່າ, "ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ." ພວກເຂົາກໍຊົ່ວຊ້າແລະໄດ້ເຮັດຄວາມຜິດທີ່ ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງ; ບໍ່ມີໃຜເຮັດດີເລີຍ.

²ພຣະຢາເວຊົງຫລຽວເບິ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ບັນດາລູກຂອງມະນຸດທັງຫລາຍ ເພື່ອເບິ່ງວ່າມີໃຜທີ່ເຂົ້າໃຈແນ່, ມີໃຜທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງແນ່.³ພວກເຂົາທັງປວງຕ່າງຫັນຫນີໄປກັນຫມົດ. ພວກເຂົາກໍຊົ່ວຊ້າລົງພ້ອມກັນ, ບໍ່ມີໃຜເຮັດດີ, ບໍ່ມີໃຜເລີຍ, ແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ

⁴ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຫຍັງກັນເລີຍບໍ, ບັນດາຄົນທີ່ເຮັດຄວາມຜິດບາບ, ບັນດາຄົນທີ່ກືນກິນປະຊາກອນຂອງເຮົາ ດັ່ງພວກເຂົາກິນອາຫານ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ພາວັນນາອະທິຖານຫາພຣະຢາເວ?

⁵ພວກເຂົາຕົວສັ່ນດວ້ຍຄວາມຢ້ານ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບ ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນຊອບທັມ!⁶ພວກເຈົ້າຕ້ອງການເຮັດໃຫ້ຄົນຍາກຈົນຂາຍຫນ້າ ແມ່ນວ່າພຣະຢາເວຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງເຂົາ.

⁷ໂອ ຄວາມລອດຂອງອິສະຣາເອນຈະມາຈາກຊີໂອນ! ເມື່ອພຣະຢາເວຊົງນຳປະຊາຊົນພຣະອົງກັບຈາກການເປັນນັກໂທດ, ແລ້ວຢາໂຄບກໍຈະຊື່ນຊົມຍິນດີແລະອິສະຣາເອນຈະຍິນດີ!

15

¹ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ຜູ້ໃດຈະອາສັຍຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໄດ້? ຜູ້ໃດຈະອາສັຍຢູ່ເທິງເນີນພູເຂົາອັບໍໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງໄດ້?²ຄືຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງສັດຊື່ ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງແລະເວົ້າຄວາມຈິງຈາກໃຈຂອງເຂົາ.

³ເຂົາບໍ່ໃສ່ຮ້າຍຄົນອື່ນດ້ວຍລີ້ນຂອງເຂົາ, ເຂົາບໍ່ທຳຮ້າຍຄົນອື່ນ ແລະເຂົາບໍ່ດູຫມິ່ນເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ.

⁴ຄົນທີ່ບໍ່ມີຄ່າເປັນທີ່ດູຖູກໃນສາຍຕາຂອງເຂົາ, ແຕ່ເຂົາໃຫ້ກຽຕແກ່ບັນດາຄົນທີ່ຍຳເກງພຣະຢາເວ. ເຂົາສາບານໂດຍຍອມໃຫ້ຕົນເອງເສຍປຽບແລະບໍ່ກັບຄຳສັນຍາທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.⁵ເຂົາບໍ່ຄິດດອກເບ້ຍເມື່ອເຂົາໃຫ້ຍືມເງິນ. ເຂົາບໍ່ຮັບສິນບົນ ເພື່ອເປັນພະຍານໃສ່ຮ້າຍຜູ້ບໍຣິສຸດ. ຜູ້ທີ່ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະບໍ່ມີທາງຫວັ່ນໄຫວໄດ້ເລີຍ.

16

¹ບົດເພງສັນຣະເສີນໂດຍດາວິດ. ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງຄຸ້ມຄອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ.²ຂ້ານ້ອຍທູນພຣະຢາເວວ່າ, "ພຣະອົງຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ຂອງຂ້ານ້ອຍນອກຈາກພຣະອົງແລ້ວ.ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມດີປະການໃດເລີຍ.³ສ່ວນບັນດາຜູ້ສັດຊື່ອາສັຍຢູ່ແຜ່ນດິນໂລກ, ພວກເຂົາເປັນຄົນດີມີສິລະທັມ; ຂ້ານ້ອຍຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງໃນພວກເຂົາ.

⁴ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພະອື່ນໆ, ຄວາມທຸກຍາກຂອງພວກເຂົາຈະເພີ້ມຂຶ້ນ. ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຮ່ວມເຄື່ອງດື່ມບູຊາດ້ວຍເລືອດໃຫ້ແກ່ບັນດາພະຂອງພວກເຂົາ ຫລືຍົກຍ້ອງນາມພະເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁵ຂ້າແດ່ພຣະເຢເວ, ພຣະອົງຊົງເປັນມໍຣະດົກສ່ວນທີ່ແບ່ງໄວ້ຂອງຂ້ານ້ອຍແລະຊົງເປັນຈອກຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຊົງຖືປາຍທາງຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້.⁶ເຊືອກວັດໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວໃນດິນແດນທີ່ຮົ່ມເຢັນ; ມໍຣະດົກທີ່ຮົ່ມເຢັນນັ້ນເປັນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁷ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຄຳຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນ,ແດ່ພຣະຢາເວ ຜູ້ຊົງປຣະທານຄຳປຶກສາໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ; ແມ່ນໃນຍາມຄ່ຳຄືນພຣະອົງກໍຊົງສັ່ງສອນ ໃນຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁸ຂ້ານ້ອຍຕັ້ງພຣະຢາເວ ໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍສະເຫມີ. ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ໄປຈາກມືເບື້ອງຂວາຂອງພຣະອົງ.

⁹ສະນັ້ນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍິນດີ ສັກສີຂອງຂ້ານ້ອຍຮຸ່ງເຮືອງ ແນ່ນອນ. ຂ້ານ້ອຍຈະອາສັຍຢູ່ຢ່າງປອດພັຍ.¹⁰ເພາະພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງປ່ອຍໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກຖິ້ມໄວ້ໃນແດນແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງປ່ອຍໃຫ້ຄົນຊື່ສັດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຫັນຫລຸມນັ້ນ.

¹¹ພຣະອົງຊົງສອນເສັ້ນທາງແຫ່ງຊີວິດແກ່ຂ້ານ້ອຍ; ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງເຫລືອລົ້ນ; ໃນມືຂວາຂອງພຣະອົງມີຄວາມປິຕິຍິນດີຢູ່ຕະຫລອດ!"

17

ຄຳອະທິຖານໂດຍດາວິດ.¹ຂໍຊົງຟັງຄຳຮ້ອງຂໍຄວາມຍຸຕິທັມຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວ; ຂໍຊົງສົນໃຈຕໍ່ຄຳຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍ! ຂໍຊົງງ່ຽງຫູຟັງຄຳອະທິຖານ ຈາກປາກທີ່ບໍ່ມີການຫລອກລວງຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ຂໍໃຫ້ການຊະນະຄວາມຂອງຂ້ານ້ອຍ; ມາຈາກເບື້ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງ ຂໍຕາຂອງພຣະອົງຊົງເຫັນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ!

³ຖ້າພຣະອົງຊົງທົດສອບຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຖ້າພຣະອົງມາຫາຂ້ານ້ອຍໃນເວລາກາງຄືນ, ພຣະອົງຈະຊົງຊຳຣະຂ້ານ້ອຍໃຫ້ບໍຣິສຸດແລະຈະບໍ່ພົບແຜນການຊົ່ວໃດໆເລີຍ; ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເວົ້າຄຳຕົວະ.

⁴ສ່ວນການກະທຳທັງຫລາຍຂອງມະນຸດນັ້ນ, ເປັນເພາະພຣະຄັມ ຈາກຮີມສີປາກຂອງພຣະອົງທີ່ຮັກສາຂ້ານ້ອຍໄວ້ ຈາກທາງຂອງຄົນຊົ່ວ.⁵ຂ້ານ້ອຍຈະກ້າວເດີນແລະຢຶດຫມັ້ນໃນທາງຂອງພຣະອົງ; ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ຫລີກຫນີຈາກທາງຂອງພຣະອົງ.

⁶ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງ, ເພື່ອຂໍພຣະອົງຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງຫັນມາຟັງຂ້ານ້ອຍເມື່ອຂ້ານ້ອຍກາບທູນ.⁷ຂໍຊົງສຳແດງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງຢ່າງມະຫັດສະຈັນ, ຂ້າແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງຊ່ວຍບັນດາຜູ້ລີ້ພັຍໃນພຣະອົງໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກເຫລົ່າສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາໂດຍມືຂວາຂອງພຣະອົງ!

⁸ຂໍຊົງປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍດັ່ງແກ້ວຕາຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງເຊື່ອງຂ້ານ້ອຍ ໄວ້ພາຍໃຕ້ຮົ່ມປີກຂອງພຣະອົງ⁹ໃຫ້ພົ້ນຈາກຫນ້າຂອງຄົນຊົ່ວຜູ້ມາທຳຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ, ພົ້ນຈາກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ ຜູ້ລ້ອມຂ້າງຂ້ານ້ອຍຢູ່.¹⁰ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ທຸກຄົນ ປາກຂອງພວກເຂົາເວົ້າໂອ້ອວດຈອງຫອງ.

¹¹ພວກເຂົາໄດ້ປິດລ້ອມກ້າວເດີນຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຈັບຕາຖ້າໂຍນຂ້ານ້ອຍລົງພື້ນ.¹²ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນສິງທີ່ຊອກຫາເຫຍື່ອ ເປັນສິງຫນຸ່ມລັກຢູ່ໃນທີ່ລັບ.

¹³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນ! ຂໍຊົງໂຈມຕີພວກເຂົາ ຂໍຊົງໂຍນພວກເຂົາໃຫ້ຫນ້າຂວ້ຳ! ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຊີວິດ ຂອງຂ້ານ້ອຍຈາກຄົນຊົ່ວດ້ວຍດາບຂອງພຣະອົງ!¹⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ດ້ວຍມືຂອງພຣະອົງ, ຈາກພວກມະນຸດຂອງໂລກນີ້ ທີ່ຄວາມຮັ່ງມີຂອງເຂົາ ຢູ່ແຕ່ໃນຊີວິດນີ້ເທົ່ານັ້ນ! ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ທ້ອງຂອງຄົນ ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກອີ່ມດ້ວຍຄວາມຮັ່ງມີ; ພວກເຂົາຈະມີລູກຫລານຫລວງຫລາຍ ແລະຈະຖິ້ມຄວາມຮັ່ງມີຂອງພວກເຂົາ ໄວ້ໃຫ້ແກ່ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ.

¹⁵ແຕ່ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງໃນຄວາມຊອບທັມ; ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ອີ່ມໃຈ; ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຕື່ນ, ດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.

18

¹ເຖິງບັນດານັກຮ້ອງ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ, ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ, ເມື່ອຮ້ອງເພງເຖິງພຣະຢາເວໂດຍຖ້ອຍຄຳຂອງເພງໃນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຮ້ອງອອກມາຈາກມືທັງຫມົດ ແລະຈາກມືຂອງຈິດວິນຍານ. ເພິ່ນຮ້ອງ: 1 ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຮັກພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງເປັນກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²ພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະສີລາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຊົງເປັນປ້ອມປາການຂອງຂ້ານ້ອຍ ຊົງເປັນຜູ້ທີ່ນຳຂ້ານ້ອຍໄປສູ່ຄວາມປອດພັຍ; ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຊົງເປັນພຣະສີລາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເປັນໂລ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເປັນເຂົາສັດແຫ່ງຄວາມພົ້ນ ຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງເປັນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງຂ້ານ້ອຍ.³ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ ຜູ້ຊົງສົມຄວນຮັບການສັນຣະເສີນ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະລອດພົ້ນຈາກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁴ສາຍໃຍແຫ່ງຄວາມຕາຍກໍອ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍ, ແລະສາຍນ້ຳແຫ່ງຄວາມທໍາລາຍກໍໄຫລຖ້ວມຂ້ານ້ອຍ.⁵ສາຍໃຍແຫ່ງແດນຄວາມຕາຍອ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍ; ບັນດາບ້ວງແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ຫ້າງໃສ່ຂ້ານ້ອຍໄວ້.

⁶ໃນຄວາມທຸກໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຊົງຟັງສຽງຮ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ; ສຽງຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍ; ໄດ້ໄປເຖິງຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ ສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ໄປເຖິງຫູຂອງພຣະອົງ.

⁷ແລ້ວແຜ່ນດິນໂລກກໍຖືກສັ່ນແລະສັ່ນສະເທືອນ; ຮາກຖານຂອງພູເຂົາທັງຫລາຍກໍສັ່ນສະເທືອນແລະຄອນແຄນເພາະພຣະເຈົ້າຊົງໂກດຮ້າຍ.⁸ຄວັນໄດ້ຟຸ່ງຂຶ້ນຈາກຮູດັງຂອງພຣະອົງ, ແລະໄຟໄດ້ຟົ້ງອອກຈາກປາກຂອງພຣະອົງ. ຖ່ານກໍຕິດແປວໄຟນັ້ນ.

⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດຟ້າສະຫວັນ ແລະສະເດັດລົງມາ, ຄວາມມືດທຶບໄດ້ຢູ້ໃຕ້ຕີນຂອງພຣະອົງ.¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງຂີ່ເຄຣຸບແລະເຫາະໄປ, ພຣະອົງຊົງເຫາະໄປເທິງປີກຂອງລົມ.

¹¹ພຣະອົງຊົງໃຫ້ຄວາມມືດແລະເມກຝົນຫນາທຶບໃນທ້ອງຟ້າເປັນເຟີງອ້ອມຮອບພຣະອົງ,¹²ລູກເຫັບແລະຖ່ານໄຟຕົກອອກຈາກຟ້າແມບຕໍ່ເບື້ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງ.

¹³ພຣະຢາເວ, ຊົງສົ່ງສຽງດັງສະນັ່ນໃນຟ້າສະຫວັນ! ສຽງຂອງພຣະອົງຜູ້ສູງສຸດໄດ້ດັງລັ່ນອອກມາ.¹⁴ພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິງລູກສອນຂອງພຮະອົງ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ສັດຕູຂອງພຣະອົງ ກະແຈກກະຈາຍໄປ; ຟ້າແມບຫລວງຫລາຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກະແຈກກະຈາຍໄປ.

¹⁵ແລ້ວນ້ຳກໍເປີດອອກເປັນຊ່ອງໃຫ້ເຫັນ, ພື້ນຂອງໂລກຖືກເປີດອອກ ດ້ວຍສຽງຮ້ອງເຂົ້າສູ່ສົງຄາມຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ດ້ວຍລົມຫາຍໃຈທີ່ຟຸ່ງອອກມາຈາກຮູດັງຂອງພຣະອົງ.

¹⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອື້ອມລົງມາຈາກເບື້ອງເທິງ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈັບຂ້ານ້ອຍໄວ້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງດຶງຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກນ້ຳໄຫລ.¹⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍຈາກສັດຕຣູທີ່ແຂງແຮງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຈາກບັນດາຄົນທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍ ເພາະວ່າພວກເຂົາເຂັ້ມແຂງເກີນໄປສຳຫລັບຂ້ານ້ອຍ.

¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ມາຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ ໃນມື້ແຫ່ງຄວາມທຸກໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງເປັນຜູ້ຄ້ຳຊູຂ້ານ້ອຍ!¹⁹ພຣະອົງຊົງປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນອິສຣະ ໃນທີ່ໂລ່ງກວ້າງ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊອ່ຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງພໍໃຈຂ້ານ້ອຍ.

²⁰ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປຣະທານບຳເຫນັດລາງວັນແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເພາະຄວາມຊອບທັມຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ໃຫ້ກັບຄືນເພາະມືຂອງຂ້ານ້ອຍສະອາດ.²¹ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັກສາ ທາງຂອງພຣະຢາເວໄວ້ ແລະບໍ່ຫັນຈາກພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄປຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ.

²²ເພາະຄຳຕັດສິນອັນຊອບທັມທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງໄດ້ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ; ສ່ວນກົດເກນຂອງພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຫັນຫນີໄປຈາກຂໍ້ເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ.²³ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັກສາຕົວເອງໃຫ້ໄກຈາກຄວາມບາບ.²⁴ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກັບຄືນເພາະຄວາມຊອບທັມຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະມືຂອງຂ້ານ້ອຍສະອາດ ໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ.

²⁵ສຳຫລັບຜູ້ທີ່ຊື່ສັດ, ພຣະອົງຊົງສຳແດງພຣະອົງຊົງຊື່ສັດ; ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ມີທີ່ຕິ, ພຣະອົງຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າ ຊົງບໍ່ມີທີ່ຕິ.²⁶ວ່າຊົງບໍຣິສຸດ; ແຕ່ພຣະອົງຊົງສະຫລາດຮູ້ທັນຕໍ່ຜູ້ທີ່ຫລອກລວງ.

²⁷ເພາະພຣະອົງຊົງຊ່ວຍບັນດາຄົນທີ່ທຸກໃຈ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງດຶງບັນດາຄົນທີ່ໂອ້ອວດ, ຕາທີ່ຈອງຫອງໃຫ້ຕ່ຳລົງມາ!²⁸ເພາະພຣະອົງປຣະທານແສງສະຫວ່າງ ແກ່ຕະກຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມມືດ ຂອງຂ້ານ້ອຍສະຫວ່າງຂຶ້ນ.²⁹ເພາະໂດຍພຣະອົງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງສາມາດແລ່ນຂ້ວາມສິ່ງກີດຂວາງໄດ້; ໂດຍພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງສາມາດໂດດຂ້ວາມກຳແພງໄດ້.

³⁰ສຳລັບພຣະເຈົ້າແລ້ວ: ທາງຂອງພຣະອົງນັ້ນສົມບູນ. ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວນັ້ນບໍຣິສຸດ! ພຣະອົງຊົງເປັນໂລ້ໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ.³¹ເພາະໃຜຈະເປັນພຣະເຈົ້າໄດ້ ນອກຈາກພຣະຢາເວ? ໃຜຈະເປັນພຣະສີລາ ໄດ້ນອກຈາກພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ?³²ເປັນເພາະພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຄາດກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເຫມືອນດັ່ງຄາດສາຍແອວຜູ້ຊົງວາງຄົນ, ບໍ່ມີທີ່ຕິເທິງເສັ້ນທາງຂອງພຣະອົງ.

³³ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໄວດັ່ງກວາງ ແລະວາງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງທີ່ສູງ!³⁴ພຣະອົງຊົງຝຶກຝົນໃຫ້ມືຂອງຂ້ານ້ອຍເຮັດສົງຄາມ ແລະໃຫ້ແຂນຂອງຂ້ານ້ອຍກົ່ງທະນູທອງສຳລິດໄດ້.

³⁵ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານ ໂລ້ແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງ. ແກ່ຂ້ານ້ອຍມືຂວາຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງຄ້ຳຊູຂ້ານ້ອຍໄວ້, ແລະຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນ.³⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງທີ່ກວ້າງ ເພື່ອຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ພະລາດລົ້ມຈັກເທື່ອ.

³⁷ຂ້ານ້ອຍໄລ່ຕາມສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຈັບພວກເຂົາໄວ້ໄດ້; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫັນກັບຈົນກວ່າພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ.³⁸ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕີພວກເຂົາໃຫ້ແຫລກຈົນພວກເຂົາບໍ່ສາມາດລຸກຂຶ້ນໄດ້;ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມລົງໃຕ້ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ.³⁹ເພາະພຣະອົງຊົງໃຫ້ກຳລັງແກ່ຂ້ານ້ອຍຄືຄາດສາຍແອວສຳລັບສົງຄາມ; ພຣະອົງຊົງໃຫ້ບັນດາຄົນທີ່ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ ຂາບລົງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ.

⁴⁰ພຣະອົງຊົງໃຫ້ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ ຫັນຫລັງຫນີຈາກຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຳລາຍລ້າງບັນດາຄົນທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍ.⁴¹ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍພວກເຂົາໄດ້ ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຊົງຕອບພວກເຂົາ.⁴²ຂ້ານ້ອຍທຸບພວກເຂົາໃຫ້ແຫລກລະອຽດ ຄືຝຸ່ນທີ່ຖືກລົມພັດ; ຂ້ານ້ອຍໂຍນພວກເຂົາຖິ້ມຄືຂີ້ຕົມຕາມຫົນທາງ.

⁴³ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ອຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍ. ຈາກການຕໍ່ສູ້ຂອງປະຊາຊົນ. ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກ ໄດ້ມາຮັບໃຊ້ຂ້ານ້ອຍ.⁴⁴ທັນທີເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຽງຂ້ານ້ອຍ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດຕາມຂ້ານ້ອຍ; ພວກຄົນຕ່າງດ້າວກໍຖືກບັງຄັບໃຫ້ກົ້ມລົງຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ.⁴⁵ພວກຄົນຕ່າງດ້າວຕ່າງຕົວສັ່ນ ອອກມາຈາກປ້ອມຂອງພວກເຂົາ.

⁴⁶ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່. ຂໍໃຫ້ພຣະສີລາຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ສັນຣະເສີນ ຂໍພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງ.⁴⁷ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງແກ້ແຄ້ນ,ໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍຜູ້ຊົງປາບຊົນຊາດຕ່າງໆ ໃຫ້ຍອມຈຳນົນຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ.

⁴⁸ຂ້ານ້ອຍເປັນອິສຣະ ຈາກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ! ແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງ ໄດ້ຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍໄວ້ເຫນືອ ຜູ້ທີ່ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຂ້ານ້ອຍ! ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍ ຈາກພວກຄົນໂຫດຮ້າຍ.⁴⁹ເພາະສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ; ໃນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ!

⁵⁰ພຣະເຈົ້າປຣະທານຊັຍຊະນະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ກະສັດ, ຂອງພຣະອົງແລະຊົງສຳແດງຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງ ແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ ຜູ້ໄດ້ຮັບການອວຍພອນໄວ້, ຄືແກ່ດາວິດແລະເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານເປັນນິຣັນດອນ.

19

ເຖິງຄະນະນັກຮ້ອງ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ແລະບັນດາພື້ນຟ້າເຮັດໃຫ້ເຫັນຊັດແຈ້ງສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດນັ້ນ!²ມື້ແລ້ວມື້ອີກຖ້ອຍຄຳກໍຖືກເທອອກມາ; ຄືນແລ້ວຄືນອີກຄວາມຮູ້ກໍປາກົດແຈ້ງອອກມາ.³ຖ້າບໍ່ມີຄຳເວົ້າຫລືການເວົ້າຖ້ອຍຄຳອອກມາ; ກໍບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນສຽງເຫລົ່ານັ້ນ.

⁴ແຕ່ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນ ໄດ້ອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຄຳເວົ້າເຫລົ່ານັ້ນ ໄດ້ໄປເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງເຕັນໄວ້ໃຫ້ດວງຕາເວັນໃນທ່າມກາງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນ.⁵ດວງຕາເວັນເປັນຄືເຈົ້າບ່າວທີ່ກຳລັງອອກມາຈາກ ຫ້ອງໂຖງຂອງເຂົາ ແລະເປັນຄືຄົນແຂງແຮງທີ່ປິຕິຍິນດີ ເມື່ອເຂົາແລ່ນ.⁶ດວງຕາເວັນຂຶ້ນຈາກຟາກຟ້າຫນຶ່ງ ແລະຂ້ວາມທ້ອງຟ້າໄປຍັງອີກຟາກຟ້າຫນຶ່ງ; ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈະລອດພົ້ນຄວາມຮ້ອນຂອງມັນໄດ້.

⁷ກົດບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ, ນັ້ນດີພ້ອມແລະຟື້ນຟູຈິດໃຈ; ຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວນັ້ນເຊື່ອຖືໄດ້, ເຮັດໃຫ້ຄົນຮູ້ນ້ອຍມີປັນຍາ.⁸ຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະຢາເວນັ້ນຖືກຕ້ອງ, ເຮັດໃຫ້ໃຈປິຕິຍິນດີ; ປັນຍາຂອງພຣະຢາເວນັ້ນບໍຣິສຸດ, ເຮັດໃຫ້ດວງຕາກະຈ່າງແຈ້ງ.

⁹ຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ, ນັ້ນບໍຣິສຸດແລະດຳຣົງຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ; ກົດເກນອັນຊອບທັມຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ ເປັນຈິງແລະຖືກຕ້ອງທັງຫມົດ!¹⁰ມີຄ່າຫລາຍຍິ່ງກວ່າທອງຄຳ, ຫວານຍິ່ງກວ່ານ້ຳເຜິ້ງ ແລະນ້ຳເຜິ້ງທີ່ຍ້ອຍລົງມາຈາກຮັງ.

¹¹ແມ່ນແລ້ວ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຮັບຄຳຕັກເຕືອນຈາກຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້; ການເຊື່ອຟັງເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ກໍມີບຳເຫນັດລາງວັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່.¹²ໃຜແດ່ສາມາດເບິ່ງຄວາມຜິດພາດ ຂອງຕົນເອງໄດ້ທັງຫມົດ? ຂໍຊົງຊຳຣະຂ້ານ້ອຍຈາກຄວາມຜິດບາບທີ່ແອບລີ້ຢູ່.

¹³ຂໍຊົງປົກປ້ອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຈາກບາບແຫ່ງການຍິ່ງຈອງຫອງ; ຂໍຢ່າໃຫ້ມັນຄອບຄອງເຫນືອຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຈະດີພ້ອມ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດອັນເນື່ອງມາຈາກ ການຫລອກລວງ ຫລວງຫລາຍ.¹⁴ຂໍໃຫ້ບັນດາຖ້ອຍຄຳທີ່ອອກຈາກປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຄວາມຄິດທັງຫລາຍໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍເປັນທີ່ພໍໃຈຮັບໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ, ຜູ້ເປັນສີລາແລະເປັນຜູ້ຊົງໄຖ່ຂ້ານ້ອຍເຖີ້ນ.

20

ເຖິງບັນດາຄະນະນັກຮ້ອງ. ບົດເພງຂອງດາວິດ.¹ຂໍພຣະຢາເວຊົງຊ່ອຍທ່ານໃນວັນຍາກລຳບາກ; ຂໍພຣະນາມຊື່ພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບຊົງຄຸ້ມຄອງທ່ານ²ແລະຊົງສົ່ງຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດເພື່ອຄ້ຳຊູທ່ານຈາກຊີໂອນ.

³ຂໍພຣະອົງຊົງຣະນຶກເຖິງເຄື່ອງບູຊາທັງຫມົດຂອງທ່ານ ແລະຂໍຊົງພໍໃຈກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງທ່ານດ້ວຍເຖີດ. ເສລາ⁴ຂໍພຣະອົງຊົງປະທານຕາມໃຈປຣາຖນາຂອງທ່ານ ແລະເຮັດໃຫ້ແຜນການທັງປວງຂອງທ່ານສຳເລັດ.

⁵ແລ້ວເຮົາຈະຊື່ນຊົມຍິນດີ ໃນຊັຍຊະນະຂອງທ່ານ, ແລະໃນພຣະນາມຊື່ແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະຈະຍົກທຸງຂຶ້ນ. ຂໍພຣະຢາເວຊົງປຣະທານ ໃຫ້ຕາມຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງທ່ານ.⁶ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະຢາເວຈະຊົງຊ່ວຍກູ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງອວຍພອນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຈະຊົງຕອບເຂົາຈາກສະຫວັນອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍພຣະກຳລັງແຫ່ງມືຂວາຂອງພຣະອົງທີ່ສາມາດຊ່ວຍກູ້ເຂົາໄດ້.

⁷ບາງຄົນກໍວາງໃຈໃນບັນດາຣົດຮົບ ແລະຄົນອື່ນໆ ກໍວາງໃຈບັນດາມ້າຮົບ, ແຕ່ເຮົາຮ້ອງຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.⁸ພວກເຂົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳແລະລົ້ມລົງ, ແຕ່ເຮົາຈະລຸກຂຶ້ນແລະຢືນຂຶ້ນຊື່ຕຣົງ!

⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຊ່ວຍເຫລືອພະຣາຊາ; ຂໍຊົງຊ່ວຍເຮົາເມື່ອເຮົາຮ້ອງທູນດ້ວຍເຖີດ.

21

¹ເຖິງຄະນະນັກຮ້ອງ. ບົດເພງຂອງດາວິດ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ພະຣາຊາຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພະກຳລັງຂອງພຣະອົງ, ທ່ານຈະຍິນດີຫລາຍປານໃດໃນຄວາມພົ້ນທີ່ພຣະອົງປຣະທານໃຫ້!²ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານຕາມໃຈປຣາຖນາຂອງທ່ານ ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດສິ່ງທີ່ປາກທ່ານທູນຂໍ. ເສລາ

³ພຣະອົງຊົງນຳການອວຍພອນອັນຮັ່ງມີມາ; ພຣະອົງຊົງສວມມົງກຸດທອງຄຳບໍຣິສຸດເທິງຫົວຂອງທ່ານ.⁴ທ່ານໄດ້ທູນຂໍຊີວິດຕໍ່ພຣະອົງ; ພຣະອົງກໍປະທານຊີວິດນັ້ນໃຫ້ແກ່ທ່ານ; ພຣະອົງຊົງໃຫ້ທ່ານມີຊີວິດຍືນຍາວຕະຫລອດໄປ.

⁵ກຽດຕິຍົດຂອງທ່ານຍິ່ງໃຫຍ່ກໍເປັນເພາະຊັຍຊະນະຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານຄວາມສະງ່າງາມແລະບາຣະມີໃຫ້ແກ່ທ່ານ.⁶ເພາະພຣະອົງປຣະທານພຣະພອນນິຣັນດອນໃຫ້ແກ່ທ່ານ; ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທ່ານຍິນດີດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ.

⁷ເພາະພະຣາຊາໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ; ໂດຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຜູ້ສູງສຸດ ທ່ານຈະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວເລີຍ.⁸ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະໄລ່ຕາມສັດຕຣູທັງປວງຂອງພຣະອົງ; ພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງຈະໄລ່ຕາມບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງ.

⁹ເມື່ອຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງມາເຖິງ, ພຣະອົງຈະເຜົາຜານພວກເຂົາ ຄືດັ່ງເຕົາຫລອມທີ່ມີໄຟລຸກຢູ່. ພຣະຢາເວຈະເຜົາຜານພວກເຂົາໃນຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ, ແລະໄຟນັ້ນຈະກືນກິນພວກເຂົາເສຍ.¹⁰ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍ ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດໄປ ຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ແລະທຳລາຍເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ ໄປຈາກທ່າມກາງເຊື້ອສາຍຂອງມະນຸດ.

¹¹ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປອງຮ້າຍຕໍ່ພຣະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ວາງແຜນຊົ່ວຊຶ່ງພວກເຂົາຈະເຮັດບໍ່ສຳເລັດ!¹²ເພາະພຣະອົງຈະໃຫ້ພວກເຂົາຫັນຫນີກັບໄປ; ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເລັງທະນູໄປຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ.

¹³ຂໍຊົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ໃນພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະຮ້ອງເພງແລະສັນຣະເສີນພຣະອານຸພາບຂອງພຣະອົງ.

22

ເຖິງຄະນະນັກຮ້ອງ; ສົ່ງເຖິງ " ຈັງຫວະຂອງກວາງ." ບົດເພງຂອງດາວິດ.

¹ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເປັນຫຍັງພຣະອົງຊົງປະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍເສຍ? ເປັນຫຍັງພຣະອົງຊົງເມີນເສີຍທີ່ຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງເມີນເສີຍ ຕໍ່ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດ ຂອງຂ້ານ້ອຍ?²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງອອກມາໃນເວລາກາງເວັນ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຊົງຕອບ, ແລະໃນຍາມຄ່ຳຄືນຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ງຽບເສີຍ!

³ເຖິງຢ່າງໃດພຣະອົງກໍຍັງຊົງບໍຣິສຸດ; ພຣະອົງນັ່ງທີ່ເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງທ່າມກາງບັນດາຄຳສັນຣະເສີນຂອງອິສະຣາເອນ.⁴ບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ ທັງຫລາຍໄດ້ໄວ້ວາງໃຈພຣະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍເຫລືອພວກເຂົາ.⁵ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະອົງແລະພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອ. ພວກເຂົາໄດ້ໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງແລະບໍ່ຜິດຫວັງ.

⁶ແຕ່ຂ້ານ້ອຍເປັນພຽງຫນອນໂຕຫນຶ່ງບໍ່ແມ່ນມະນຸດ, ຜູ້ຄົນກໍພາກັນສຽດສີແລະປະຊາຊົນກໍດູຫມິ່ນ.⁷ທຸກຄົນທີ່ເຫັນຂ້ານ້ອຍກໍຫຍໍ້ຫຍັນຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາເຢາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍ ພວກເຂົາແກ່ງຫົວໃສ່ຂ້ານ້ອຍ.⁸ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ເຂົາໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ; ໃຫ້ພຣະຢາເວຊ່ວຍເຂົາເຖີດ. ໃຫ້ພຣະອົງຊ່ວຍເຫລືອເຂົາເຖີດ, ເພາະເຂົາຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະອົງ."

⁹ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍ ອອກມາຈາກທ້ອງແມ່; ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຍັງຢູ່ທີ່ເອິກຂອງແມ່.¹⁰ຂ້ານ້ອຍຖືກຖິ້ມໄວ້ກັບພຣະອົງຕັ້ງແຕ່ອອກຈາກທ້ອງ; ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຕັ້ງແຕ່ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນທ້ອງຂອງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ!

¹¹ຂໍຢ່າຊົງຫ່າງຈາກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຄວາມລຳບາກຢູ່ໃກ້; ແລະບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະຊ່ວຍໄດ້ເລີຍ.¹²ພວກງົວໂຕຜູ້ກໍອ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍ; ງົວປ່າຮ້າຍທີ່ບາຊານກໍອ້ອມຂ້ານ້ອຍໄວ້.¹³ພວກເຂົາອ້າປາກກວ້າງໃສ່ຂ້ານ້ອຍ ເຫມືອນສິງທີ່ຄຳລາມກຳລັງຈີກເຫຍື່ອຂອງມັນ.

¹⁴ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຖືກເທອອກເຫມືອນນ້ຳ, ແລະກະດູກທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຫລຸດອອກຈາກກັນ. ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍລະລາຍຢູ່ພາຍໃນ; ຂ້ານ້ອຍຄືຂີ້ເຜິ້ງ.¹⁵ກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍແຫ້ງໄປຄືເສດຫມໍ້ດິນ; ລີ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຕິດຢູ່ທີ່ເພດານປາກ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນແດນແຫ່ງຄວາມຕາຍ.

¹⁶ເພາະພວກຫມາໄດ້ລຸມອ້ອມຂ້ານ້ອຍ; ເຫລົ່າພວກຄົນເຮັດຊົ່ວກໍອ້ອມຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາໄດ້ແທງມືແທງຕີນຂ້ານ້ອຍ.¹⁷ຂ້ານ້ອຍສາມາດນັບກະດູກທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້. ພວກເຂົາຈ້ອງເບິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍ.

¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ແບ່ງເສຶ້ອຄຸມ. ຂອງຂ້ານ້ອຍໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຈັບສະຫລາກເສື້ອຜ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁹ຂໍຢ່າຊົງຫ່າງໄກ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ; ຂໍຊົງໂຜດມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ,ພຣະຜູ້ຊົງເປັນກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ!

²⁰ຂໍໂຜດຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄົມດາບ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຊີວິດທີ່ເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍຈາກແຂ້ວຂອງພວກຫມາປ່າ.²¹ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກປາກສິງ; ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍຈາກບັນດາເຂົາຂອງພວກກະທິງປ່າ.

²²ຂ້ານ້ອຍຈະປະກາດ ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງ ໃນທ່າມກາງທີ່ຊຸມນຸມ.²³ທ່ານຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະຢາເວເອີຍ, ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງເຖີດ! ບັນດາເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງຢາໂຄບເອີຍ, ຈົ່ງຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະອົງເຖີດ! ບັນດາທ່ານທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອິສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຢືນຂຶ້ນໃນຄວາມຢຳເກງພຣະອົງເຖີດ.

²⁴ເພາະພຣະອົງບໍ່ຊົງດູຖູກ ຫລືລັງກຽດຕໍ່ຄວາມລຳບາກ ຂອງຄົນທີ່ທຸກຍາກ; ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ເຊື່ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງຈາກເຂົາ; ເມື່ອຄົນທີ່ທຸກຍາກໄດ້ຮ້ອງຕໍ່ພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍຊົງຟັງ.²⁵ເປັນເພາະພຣະອົງຂ້ານ້ອຍ ຈຶ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງໃນທີ່ຊຸມນຸມໃຫຍ່; ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດຕາມຄຳປະຕິຍານທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຫນ້າບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ.

²⁶ຜູ້ທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງຈະໄດ້ກິນອີ່ມ; ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງພຣະຢາເວ ຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງ. ຂໍໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານທັງຫລາຍ ມີຊີວິດຢູ່ຕະຫລອດໄປ.²⁷ບັນດາປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນໂລກຈະຣະນຶກໄດ້ແລະຫັນໄປຫາພຣະຢາເວ; ເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງບັນດາປະຊາຊົນຈະກົ້ມກາບລົງຕໍ່ພຣະອົງ.

²⁸ເພາະຣາຊອານາຈັກເປັນຂອງພຣະຢາເວ; ພຣະອົງຊົງຄອບຄອງເຫນືອຊົນຊາດຕ່າງໆ.²⁹ບັນດາຜູ້ຮັ່ງມີທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນໂລກຈະສະເຫລີມສະຫລອງ ແລະຈະນະມັສະການ; ບັນດາຜູ້ທີ່ໂອ້ອວດຈອງຫອງນັ້ນ ຈະກົ້ມກາບພຣະອົງ, ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນເອງໄວ້ໄດ້.

³⁰ຄົນຊົ່ວອາຍຸຫນື່ງຈະມາຮັບໃຊ້ພຣະອົງ; ພວກເຂົາຈະບອກຊົ່ວອາຍຸຕໍ່ໄປເຖິງເລື່ອງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.³¹ພວກເຂົາຈະມາບອກເຖິງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາຈະບອກປະຊາຊົນໃນຮຸ້ນຕໍ່ໄປເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໄວ້!

23

¹ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ພຣະຢາເວຊົງເປັນຜູ້ລ້ຽງຂອງຂ້ານ້ອຍດັ່ງລ້ຽງແກະ; ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດໆ.²ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍນອນລົງທີ່ທົ່ງຫຍ້າຂຽວສົດ; ພຣະອົງຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປແຄມນ້ຳທີ່ມິດງຽບ.

³ຊົງນຳຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍກັບຄືນມາ; ພຣະອົງຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປຕາມທາງຊອບທັມ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

⁴ແມ່ນຂ້ານ້ອຍຈະຍ່າງໄປຕາມຮ່ອມເຂົາເງົາມືດມິດ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຢ້ານອັນຕະຣາຍໃດໆ ເພາະພຣະອົງສະຖິດກັບຂ້ານ້ອຍ; ໄມ້ຄ້ອນແລະໄມ້ເທົ້າຂອງພຣະອົງຊົງປອບໃຈຂ້ານ້ອຍ.

⁵ພຣະອົງຊົງຈັດຕຣຽມໂຕະອາຫານ ໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຫນ້າສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍນ້ຳມັນ; ຖ້ວຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍລົ້ນຢູ່.

⁶ພຣະຄຸນຄວາມດີແລະຄວາມຊື່ສັດ ແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະຕິດຕາມຂ້ານ້ອຍ ໄປຕະຫລອດຊົ່ວຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ!

24

¹ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ແຜ່ນດິນໂລກແລະທຸກສິ່ງມີຢູ່ໃນນັ້ນ ທັງຫມົດເປັນຂອງພຣະຢາເວ, ແລະທັງໂລກແລະບັນດາທຸກສິ່ງທີ່ອາສັຍຢູ່ໃນນັ້ນ.²ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງກໍຕັ້ງແຜ່ນດິນໄວ້ເທິງມະຫາສະມຸດແລະຊົງສ້າງມັນໄວ້ເທິງແມ່ນ້ຳທັງປວງ.

³ຜູ້ໃດຈະຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາຂອງພຣະຢາເວໄດ້? ຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງພຣະອົງໄດ້?⁴ຄືຜູ້ທີ່ມີມືສະອາດແລະມີໃຈບໍຣິສຸດ; ຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຍົກຍ້ອງຄວາມຕົວະ, ແລະບໍ່ສາບານຢ່າງຫລອກລວງ.

⁵ເຂົາຈະຮັບພຣະພອນຈາກພຣະຢາເວ ແລະຮັບຄວາມຊອບທັມຈາກ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງເຂົາ.⁶ເຊັ່ນນີ້ແຫລະເປັນຍຸກຂອງຄົນທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງ, ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະພັກພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ. ເສລາ

⁷ຈົ່ງຍົກຫົວຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ, ປະຕູເມືອງທັງຫລາຍເອີຍ; ບານປະຕູນິຣັນດອນເອີຍ, ຈົ່ງຍົກຂຶ້ນເພື່ອອົງກະສັດແຫ່ງພຣະສະຫງ່າຣາສີຈະໄດ້ເຂົ້າມາ!⁸ອົງກະສັດແຫ່ງພຣະສະຫງ່າຣາສີນັ້ນຄືຜູ້ໃດ? ຄືພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງເຂັ້ມແຂງແລະຊົງຣິດທານຸພາບ; ພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງມີຊັຍໃນສະຫນາມຮົບ.

⁹ຈົ່ງຍົກຫົວຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ, ປະຕູເມືອງທັງຫລາຍເອີຍ; ບານປະຕູນິຣັນດອນເອີຍ, ເພື່ອອົງກະສັດແຫ່ງພຣະສະຫງ່າຣາສີຈະໄດ້ເຂົ້າມາ!¹⁰ຄືພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ພຣະອົງຊົງເປັນກະສັດຜູ້ຊົງພຣະສະຫງ່າຣາສີ. ເສລາ

25

¹ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ສົ່ງເຖິງ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຍົກຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນຕໍ່ພຣະອົງ!²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍວາງໃຈພຣະອົງ. ຂໍຢ່າຊົງປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອັບອາຍ; ຂໍຢ່າຊົງປ່ອຍໃຫ້ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ດີໃຈເຫນືອຂ້ານ້ອຍຢ່າງຜູ້ມີຊັຍຊະນະ.³ຂໍຢ່າໃຫ້ຜູ້ທີ່ຫວັງໃຈໃນພຣະອົງຕ້ອງຂາຍຫນ້າ ຂໍໃຫ້ບັນດາຄົນທີ່ເຮັດການຫັກຫລັງໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນໄດ້ອັບອາຍ!

⁴ຂໍຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮູ້ຈັກຮູ້ທາງຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ; ຂໍຊົງສອນວິທີທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ.⁵ຂໍຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງແລະຂໍຊົງສອນຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຫວັງໃຈໃນພຣະອົງມາດົນນານ.

⁶ເອີ້ນໃຫ້ກັບໃຈ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງຄວາມເມດຕາແລະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ມີຢູ່ຕະຫລອດມາ.⁷ຂໍຢ່າຊົງຣະນຶກເຖິງບັນດາຄວາມບາບໃນໄວຫນຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍຫລືການກະບົດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາອັນເນື່ອງມາຈາກຄວາມດີຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ!

⁸ພຣະຢາເວຊົງປະເສີດແລະຊອບທັມ; ເພາະສະນັ້ນພຣະອົງ ຊົງສອນທາງທີ່ເຂົາຈະປະພືດແກ່ບັນດາຄົນບາບ.⁹ພຣະອົງຊົງນຳຄົນຖ່ອມໃຈໄປໃນສິ່ງທີ່ຖືກ ແລະພຣະອົງຊົງສອນໃຫ້ຮູ້ທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

¹⁰ຮູ້ທາງທັງຫມົດຂອງພຣະຢາເວເປັນຄວາມຮັກທີ່ຫມັ້ນຄົງແລະຄວາມຊື່ສັດຕໍ່ບັນດາຄົນທີ່ຮັກສາພັນທະສັນຍາແລະຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.¹¹ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງອະພັຍບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະບາບນັ້ນໃຫຍ່ຫລາຍ.

¹²ຜູ້ໃດແດ່ ເປັນຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະຢາເວ? ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງສອນເຂົາເຖິງເສັ້ນທາງທີ່ເຂົາຄວນຈະເລືອກ.¹³ຊີວິດຂອງເຂົາດຳເນີນໄປໃນຄວາມດີ; ແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈະໄດ້ແຜ່ນດິນເປັນເຈົ້າຂອງ.

¹⁴ມິດຕະພາບຂອງພຣະຢາເວມີໃຫ້ແກ່ບັນດາຄົນທີ່ໃຫ້ກຽດຕິຍົດແດ່ພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຊົງໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.¹⁵ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຈ້ອງເບິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຢູ່ສະເຫມີ, ເພາະພຣະອົງຈະຊົງຖອນຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຫລຸດອອກຈາກຕາຂ່າຍ.¹⁶ຂໍຊົງຫັນມາຫາຂ້ານ້ອຍແລະຊົງມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ; ເພາະຂ້ານ້ອຍໂດດດ່ຽວແລະທຸກໃຈ.

¹⁷ຄວາມທຸກໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍພຣະອົງກໍເພີ້ມຫລາຍຂຶ້ນ; ຂໍຊົງນຳຂ້ານ້ອຍອອກຈາກຄວາມທຸກໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ!¹⁸ຂໍຊົງແນມເບິ່ງຄວາມທຸກຍາກຂອງຂ້ານ້ອຍແລະຄວາມລຳບາກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງອະພັຍຄວາມບາບທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁹ຂໍຊົງເບິ່ງພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພວກເຂົາມີກັນຫລວງຫລາຍ; ພວກເຂົາກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍຢ່າງຄຽດແຄ້ນຫລາຍ.

²⁰ຂໍຊົງຄຸ້ມຄອງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂໍຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຢ່າຊົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງອັບອາຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ!²¹ຂໍຄວາມດີແລະຄວາມສັດຊື່ປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍໄວ້, ເພາະຂ້ານ້ອຍຫວັງໃຈໃນພຣະອົງ.

²²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງຊ່ວຍເຫລືອອິສະຣາເອນ, ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຍາກລຳບາກທັງຫມົດຂອງເຂົາ!

26

¹ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຕັດສິນຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ດຳເນີນດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ທີ່ຖືກຕ້ອງ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວໂດຍບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ.²ຂໍຊົງກວດເບິ່ງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວ, ແລະຊົງທົດສອບຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງທົດສອບຄວາມບໍຣິສຸດໃນຕົວຂອງຂ້ານ້ອຍແລະໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ!³ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງຢູ່ຕໍ່ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍດຳເນີນໃນຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣະອົງ.

⁴ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຂົ້າສ່ວນກັບພວກຄົນຫລອກລວງ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບພວກຄົນທີ່ບໍ່ຈິງໃຈ.⁵ຂ້ານ້ອຍກຽດຊັງທີ່ຊຸມນຸມຂອງພວກຄົນເຮັດຊົ່ວ, ແລະຂ້ານ້ອຍຫລີກຫນີຈາກພວກຄົນຊົ່ວຮ້າຍ.

⁶ຂ້ານ້ອຍລ້າງມືຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອສະແດງຄວາມບໍຣິສຸດ, ຂ້ານ້ອຍຍ່າງຮອບແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ,⁷ເພື່ອເປັ່ງສຽງຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແລະເລົ່າເຖິງການອັສະຈັນທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ.⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຮັກວິຫານຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນສະຖິດຂອງພຣະອົງ, ທີ່ຊຶ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງປຣະທັບຢູ່!

⁹ຂໍຢ່າຊົງທຳລາຍຂ້ານ້ອຍໄປພ້ອມກັບພວກຄົນບາບ, ຫລືທຳລາຍຊີວິດຂ້ານ້ອຍໄປພ້ອມກັບພວກຄົນຫີວເລືອດ,¹⁰ຊຶ່ງເປັນພວກທີ່ມີແຜນຊົ່ວຢູ່ມືຂອງເຂົາ, ແລະມືຂວາຂອງເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍສິນບົນ,

¹¹ແຕ່ສຳຫລັບຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະດຳເນີນໃນຄວາມສັດຊື່ທີ່ຖືກຕ້ອງ; ຂໍຊົງໄຖ່ຂ້ານ້ອຍແລະຊົງເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ.¹²ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍຢືນຕິດພື້ນດິນ; ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຄຳສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວໃນທ່າມກາງທີ່ຊຸມນຸມ!

27

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ພຣະຢາເວຊົງເປັນຄວາມສະຫວ່າງແລະຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະຢ້ານຜູ້ໃດແດ່? ພຣະຢາເວຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍແຫ່ງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະເກງກົວຜູ້ໃດແດ່?

²ເມື່ອພວກຄົນເຮັດຊົ່ວເຂົ້າມາໃກ້ເພື່ອກັດກິນເນື້ອຂ້ານ້ອຍ, ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ສະດຸດແລະລົ້ມລົງ.³ແມ່ນກອງທັບຕັ້ງຄ້າຍຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ຢ້ານ; ແມ່ນສົງຄາມລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ເຖິງແມ່ນດັ່ງນັ້ນກໍຕາມຂ້ານ້ອຍຈະຍັງມີຄວາມຫມັ້ນໃຈ.

⁴ສິ່ງຫນຶ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນຂໍຈາກພຣະຢາເວ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະສະແຫວງຫາສິ່ງນັ້ນ: ນັ້ນຄືທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຢູ່ໃນວິຫານຂອງພຣະຢາເວຕະຫລອດວັນຄືນແຫ່ງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອຈະໄດ້ເບິ່ງຄວາມງາມຂອງພຣະຢາເວແລະຈະເຝົ້າພາວັນນາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.

⁵ເພາະໃນວັນແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກ; ພຣະອົງຈະເຊື່ອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນທີ່ກຳບັງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະເກັບຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະຊົງຕັ້ງຂ້ານ້ອຍໄວ້ສູງເທິງໂງ່ນຫີນ!⁶ແລ້ວຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍຈະເຊີດຂຶ້ນເຫນືອພວກສັດຕຣູທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ! ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງເພງແລະຖວາຍບົດເພງແດ່ພຣະຢາເວ!

⁷ຈົ່ງຟັງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຟັງສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍເມື່ອຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນ, ແລະຂໍຊົງກະຣຸນາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ!⁸ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເວົ້າເຖິງພຣະອົງວ່າ, "ຈົ່ງສະແຫວງຫາພຣະພັກຂອງພຣະອົງ!" ຂ້ານ້ອຍສະແຫວງຫາພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ!

⁹ຂໍຢ່າຂັບໄລ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ; ໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ; ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຢ່າຊົງລືມຂ້ານ້ອຍຫລືຖິ້ມຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ!¹⁰ແມ່ນພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຖິ້ມຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງຮັບຂ້ານ້ອຍໄວ້.

¹¹ຂໍຊົງສອນທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ! ຂໍຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປເທິງທາງທີ່ປອດ ເຫດເພາະພວກສັດຕູຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹²ຂໍຢ່າຊົງມອບຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເປັນໄປຕາມໃຈຊອບຂອງພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພາະພວກຂີ້ຕົວະໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ແລະພວກເຂົາຫາຍໃຈເອົາຄວາມໂຫດຮ້າຍອອກມາ!

¹³ຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນແກ່ຂ້ານ້ອຍຖ້າຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຊື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເຫັນຄວາມດີຂອງພຣະຢາເວໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ?¹⁴ຈົ່ງລໍຖ້າພຣະຢາເວ; ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ, ແລະຈົ່ງໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານກ້າຫານເຖີດ! ຈົ່ງລໍຖ້າ ພຣະຢາເວ!

28

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ສົ່ງເຖິງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະສີລາຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂໍຢ່າຊົງເມີນເສີຍຂ້ານ້ອຍ ຖ້າພຣະອົງບໍ່ຊົງຕອບສະຫນອງຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍຄົງຈະໄປພ້ອມກັບບັນດາຄົນທີ່ລົງໄປຍັງແດນມໍຣະນາ.²ຂໍຊົງຟັງສຽງຮ້ອງວິງວອນຂອງຂ້ານ້ອຍເມື່ອຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະອົງ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຊູມືໄປຍັງພຣະວິຫານອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ!

³ຂໍຢ່າຊົງດຶງຂ້ານ້ອຍໄປພ້ອມກັບຄົນຊົ່ວ ຄືບັນດາຄົນທີ່ເຮັດຄວາມຜິດບາບ, ຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຂົາຢ່າງສັນຕິແຕ່ມີຄວາມຊົ່ວຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ.⁴ຂໍຊົງໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຢ່າງສະສົມກັບການກະທຳຂອງພວກເຂົາ ແລະຂໍຊົງຕອບສະຫນອງພວກເຂົາຕາມຂະຫນາດຄວາມຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ, ຂໍຊົງຕອບສະຫນອງພວກເຂົາຕາມຜົນແຫ່ງນ້ຳມືຂອງພວກເຂົາແລະຂໍຊົງຕອບແທນພວກເຂົາໃຫ້ສະສົມ.⁵ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຄຳຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນຂອງພຣະຢາເວຫລືຜົນງານແຫ່ງມືຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍ ພວກເຂົາລົງແລະບໍ່ຊົງສ້າງພວກເຂົາຂຶ້ນມາອີກ.

⁶ຖວາຍຄຳຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເພາະພຣະອົງຊົງຟັງສຽງຮ້ອງຂໍຂອງຂ້ານ້ອຍ!⁷ພຣະຢາເວຊົງເປັນກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍແລະເປັນໂລ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ; ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ. ເພາະສະນັ້ນຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຈະປິຕິຍິນດີເປັນຢ່າງຍິ່ງ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍການຮ້ອງເພງ.⁸ພຣະຢາເວຊົງເປັນກຳລັງຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຫົດສົງ.

⁹ຂໍຊົງຊ່ວຍປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃຫ້ລອດ ແລະຂໍຊົງອວຍພອນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ. ຂໍຊົງເປັນຜູ້ລ້ຽງດູພວກເຂົາແລະອຸ້ມຊູພວກເຂົາຕະຫລອດໄປ.

29

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ບັນດາລູກຂອງພຣະເຈົ້າເອີຍ, ຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວເຖີດ, ຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວເພາະພຣະສະຫງ່າຣາສີແລະພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງ.²ຈົ່ງຖວາຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຊຶ່ງຄວນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງແດ່ພຣະຢາເວ. ຈົ່ງກົ້ມກາບພຣະຢາເວໃນຄວາມສະງ່າງາມແຫ່ງຄວາມບໍຣິສຸດ.

³ສຽງຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຍິນຢູ່ເຫນືອນ້ຳທັງຫລາຍ; ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຊົງເປັ່ງສຽງດັ່ງຟ້າຮ້ອງ, ພຣະຢາເວຊົງແຜດສຽງຟ້າຮ້ອງເຫນືອນ້ຳຫລວງຫລາຍ.⁴ສຽງຂອງພຣະຢາເວຊົງຣິດທານຸພາບ; ສຽງຂອງພຣະຢາເວຊົງມີອຳນາດບາຣະມີ.⁵ສຽງຂອງພຣະຢາເວຕັດຕົ້ນແປກ; ພຣະຢາເວຊົງຕັດຕົ້ນແປກແຫ່ງເລບານອນລົງເປັນຕ່ອນໆ.

⁶ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເລບານອນກະໂດດເຫມືອນລູກງົວແລະພູເຂົາເຮີໂມນເຕັ້ນດັ່ງກະທິງຫນຸ່ມ.⁷ສຽງຂອງພຣະຢາເວພົ່ນແປວໄຟອອກມາ.⁸ສຽງຂອງພຣະຢາເວສັ່ນທີ່ແຫ້ງແລ້ງກັນດານ; ພຣະຢາເວຊົງສັ່ນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຄາເດັດ.

⁹ສຽງຂອງພຣະຢາເວເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໂອກຫມຸນຄວ້າງແລະຊົງເຮັດໃຫ້ໃບໄມ້ລົ່ນລົງສູ່ພື້ນ. ທຸກຄົນໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ສະຫງ່າຣາສິ!"¹⁰ພຣະຢາເວຊົງປະທັບດັ່ງພຣະຣາຊາເຫນືອນ້ຳເລິກທັງຫລາຍ; ພຣະຢາເວຊົງປະທັບດັ່ງກະສັດຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹¹ພຣະຢາເວປຣະທານກຳລັງໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ພຣະຢາເວຊົງອວຍພອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມສະຫງົບສຸກ.

30

ເພງສັນຣະເສີນ; ເປັນບົດເພງທີ່ແຕ່ງຂຶ້ນຢູ່ໃນພຣະວິຫານ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຍົກຍ້ອງ, ພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນແລະບໍ່ຊົງປ່ອຍໃຫ້ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນດີເຫນືອຂ້ານ້ອຍ.²ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ! ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຕໍ່ພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຫາຍ.³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍອອກຈາກແດນມໍຣະນາ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຍັງຄົງມີຊີວິດຈາກການລົງໄປຍັງຫລຸມແຫ່ງຄວາມຕາຍ.

⁴ພວກທ່ານຜູ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ຈົ່ງຖວາຍຂອບພຣະຄຸນເມື່ອພວກທ່ານຣະນຶກເຖິງຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.⁵ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງຄົງຢູ່ພຽງຊົ່ວຄາວເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງຄົງຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນ. ນິດ ການຮ້ອງໃຫ້ ຄົງຢູ່ພຽງຊົ່ວຄືນ, ແຕ່ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີມາເຖິງໃນຍາມເຊົ້າ.

⁶ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈວ່າ "ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ມີທາງຫວັ່ນໄຫວເລີຍ"⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ໂດຍຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ສະຖາປະນາຂ້ານ້ອຍໄວ້ດັ່ງພູເຂົາທີ່ແຂງແກ່ນ ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງລີ້ຫນ້າ ຂ້ານ້ອຍກໍລຳບາກຫລາຍ⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ ແລະສະແຫວງຫາຄວາມພໍໃຈຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

⁹ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄປຍັງຫລຸມຝັງສົບ, ຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງໃນຄວາມຕາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ? ຜົງຂີ້ດິນນັ້ນຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງບໍ່? ມັນຈະປະກາດເຖິງຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງບໍ່?¹⁰ຈົ່ງຟັງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງໂຜດຟັງແລະເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ! ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງເປັນຜູ້ອຸປະຖຳຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງປ່ຽນຄວາມເສົ້າໂສກຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກາຍເປັນການເຕັ້ນລຳ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖອດເສື້ອຜ້າກະສອບຂອງຂ້ານ້ອຍອອກແລະຊົງສວມຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.¹²ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ກຽຕຂອງຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງແລະຈະບໍ່ງຽບ; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ!

31

ເຖິງຄະນະນັກຮ້ອງ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ໃນພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ; ຂໍຢ່າຊົງປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອັບອາຍ. ຂໍຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍໃນຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.²ຂໍຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງເປັນພຣະສີລາທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຊົງເປັນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງທີ່ຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນ.

³ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະສີລາແລະປ້ອມປ້ອງກັນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງນຳແລະພາຂ້ານ້ອຍໄປ, ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.⁴ຂໍຊົງປົດຂ້ານ້ອຍອອກຈາກຕາຂ່າຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ວາງເຊື່ອງໄວ້ດັກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁵ຂ້ານ້ອຍຂໍມອບຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຈິງ ພຣະອົງຈະຊົງໄຖ່ຂ້ານ້ອຍ.⁶ຂ້ານ້ອຍກຽດຊັງຜູ້ທີ່ຮັບໃຊ້ບັນດາຮູບເຄົາຣົບທີ່ໄຮ້ຄ່າ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ.⁷ຂ້ານ້ອຍຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງແນມເຫັນຄວາມທຸກຍາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ພຣະອົງຊົງຮູ້ເຖິງຄວາມທຸກໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ!

⁸ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງມອບຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງໄດ້ວາງຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນທີ່ໂລ່ງກວ້າງ.⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນຄວາມທຸກໃຈ; ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍກໍອິດເມື່ອຍໄປດ້ວຍຄວາມເສົ້າພ້ອມທັງຈິດໃຈແລະຮ່າງກາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁰ເພາະຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍອິດເມື່ອຍໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າແລະເດືອນປີຂອງຂ້ານ້ອຍກໍອິດເມື່ອຍໄປດ້ວຍການຄ້ຳຄວນ ກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຫມົດໄປເພາະຄວາມບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຊຸດໂຊມໄປ.¹¹ເພາະສັດຕຣູທັງປວງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນດູຫມິ່ນຂ້ານ້ອຍ; ເພື່ອນບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຕົກໃຈຢ້ານຕໍ່ຄວາມເປັນໄປຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະບັນດາຄົນທີ່ຮູ້ຈັກຂ້ານ້ອຍຕ່າງກໍຢ້ານກົວ. ບັນດາຄົນທີ່ເຫັນຂ້ານ້ອຍຕາມທາງກໍແລ່ນຫນີຈາກຂ້ານ້ອຍ.

¹²ຂ້ານ້ອຍຖືກລືມດັ່ງຄົນຕາຍແລ້ວທີ່ບໍ່ມີໃຜສົນໃຈ. ຂ້ານ້ອຍເປັນດັ່ງຫມໍ້ທີ່ແຕກແລ້ວ.¹³ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຊິ່ມກັນເລື່ອງທີ່ຕາຢ້ານຫລາຍຈາກທຸກດ້ານໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຮ່ວມກັນວາງແຜນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ. ພວກເຂົາຫມາຍທີ່ຈະເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁴ແຕ່ຂ້ານ້ອຍວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວວ່າ, "ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ."¹⁵ປາຍທາງຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ຂໍຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍຈາກນ້ຳມືສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍແລະຈາກບັນດາຄົນທີ່ໄລ່ລ້າຂ້ານ້ອຍ.¹⁶ຂໍຊົງໃຫ້ພຣະພັກຂອງພຣະອົງຊົງສ່ອງແສງມາເຫນືອຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນໃນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຢ່າຊົງປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອັບອາຍ; ເພາະຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງ! ຂໍໃຫ້ຄົນຊົ່ວໄດ້ອັບອາຍ! ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາມິດງຽບໃນແດນມໍຣະນາ.¹⁸ຂໍໃຫ້ປາກຄົນຂີ້ຕົວະທີ່ເວົ້າດູຫມິ່ນນິນທາຄົນຊອບທັມຢ່າງອວດດີກາຍເປັນໃບ້.

¹⁹ຄວາມດີຂອງພຣະອົງນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະສົມບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະອົງໄວ້, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດເພື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ລີ້ພັຍໃນພຣະອົງຕໍ່ຫນ້າບັນດາລູກຫລານທັງຫມົດຂອງມະນຸດ!²⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຊື່ອງພວກເຂົາໄວ້ໃນທີ່ກຳບັງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ, ຈາກການປອງຮ້າຍຂອງມະນຸດ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຊື່ອງພວກເຂົາໄວ້ໃນທີ່ກຳບັງຈາກລິ້ນທີ່ຜິດຖຽງກັນ.

²¹ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນເຖິງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະອົງເມື່ອຂ້ານ້ອຍຢູ່ເມືອງທີ່ຖືກລ້ອມໄວ້.²²ແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍຫລົງປາກເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຖືກຕັດຂາດໄປຈາກສາຍຕາຂອງພຣະອົງແລ້ວ," ແຕ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິນຄຳຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍເມື່ອຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຕໍ່ພຣະອົງ.

²³ໂອ, ທຸກຄົນທີ່ມີໃຈສັດຊື່ເອີຍ, ຈົ່ງຮັກພຣະຢາເວ, ພຣະຢາເວຊົງຄຸ້ມຄອງຜູ້ທີ່ສັດຊື່, ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບແທນຜູ້ຈອງຫອງຢ່າງຕາມສົມຄວນທີ່ໄດ້ຮັບ.²⁴ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງແລະເຊື່ອຫມັ້ນເຖີດ, ບັນດາທ່ານທີ່ວາງໃຈໃນຄວາມອຸປະຖຳຂອງພຣະຢາເວ.

32

ບົດເພງຂອງດາວິດ.

¹⁻²ບຸກຄົນຜູ້ທີ່ເຮັດຜິດຂອງເຂົາໄດ້ຮັບການອະພັຍກໍເປັນສຸກ, ຄືຜູ້ຊຶ່ງຄວາມບາບຂອງເຂົາໄດ້ຮັບການຍົກໂທດແລ້ວ. ບຸກຄົນທີ່ພຣະຢາເວບໍ່ຊົງຖືໂທດແລະຜູ້ທີ່ຈິດວິນຍານຂອງເຂົາບໍ່ມີການຫລອກລວງກໍເປັນສຸກ.

³ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຍັງມິດງຽບຢູ່, ກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຊຸດໂຊມໄປ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄ້ຳຄວນຕະຫລອດທັງວັນ.⁴ພຣະອົງຊົງລົງໂທດຢູ່ເທິງຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດທັງເວັນທັງຄືນ. ກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍອ່ອນແຮງລົງດັ່ງຄວາມແຫ້ງແລ້ງໃນຣະດູຮ້ອນ. ເສລາ

⁵ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍຍອມສາຣະພາບຄວາມບາບຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ພຣະອົງ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຊື່ອງຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້ານ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ. ຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະສາຣະພາບການຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ພຣະຢາເວ," ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງອະພັຍຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ. ເສລາ⁶ເພາະເຫດນີ້, ບັນດາຜູ້ຊອບທັມທັງປວງຄວນອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງໃນຍາມມີຄວາມທຸກຍາກໃຫຍ່ຫລວງດັ່ງນ້ຳມາກໄຫລລັ່ງເຂົ້າມາ, ນ້ຳນັ້ນຈະບໍ່ໄຫລຖ້ວມເຖິງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.

⁷ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ກຳບັງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງຊົງປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍຈາກຄວາມຍາກລຳບາກ. ພຣະອົງຈະຊົງລາຍລ້ອມຂ້ານ້ອຍດ້ວຍບົດເພງແຫ່ງຊັຍຊະນະ. ເສລາ⁸ເຮົາຈະແນະນຳເຈົ້າແລະສອນເຈົ້າໃນທາງທີ່ເຈົ້າຄວນຈະໄປ. ເຮົາຈະແນະນຳເຈົ້າແລະຈັບຕາເບິ່ງເຈົ້າຢູ່.

⁹ຢ່າເປັນເຫມືອນມ້າຫລືລໍ, ທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຊຶ່ງຕ້ອງໃສ່ເຊືອກຂວາງປາກແລະບັງຫຽນເທົ່ານັ້ນເພື່ອຄວບຄຸມພວກມັນທີ່ຈະໃຫ້ພວກມັນໄປທີ່ໃດໆ ຕາມທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການໄດ້.¹⁰ຄົນຊົ່ວກໍມີຄວາມທຸກໂສກຫລວງຫລາຍ, ແຕ່ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວຈະລ້ອມຮອບຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນພຣະອົງ ທ່ານຜູ້ຊອບທັມເອີຍ.

¹¹ຈົ່ງຍິນດີແລະຊື່ນໃຈໃນພຣະຢາເວເຖີດ, ທຸກທ່ານທີ່ມີໃຈສັດຊື່ເອີຍ; ຈົ່ງໂຮຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີເຖີດ.

33

¹ທ່ານຜູ້ຊອບທັມ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະຢາເວ; ເປັນການສົມຄວນທີ່ຄົນທ່ຽງທັມຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງ.²ຈົ່ງຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ ພຣະຢາເວດ້ວຍພິນ; ດ້ວຍການຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງພ້ອມກັບພິນສິບສາຍ.³ຈົ່ງຮ້ອງເພງບົດໃຫມ່ຖວາຍແດ່ພຣະອົງ; ຈົ່ງຫລິ້ນຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວແລະຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

⁴ເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວນັ້ນທ່ຽງຕົງ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງກະທຳນັ້ນດີງາມ.⁵ພຣະອົງຊົງຮັກຄວາມຊອບທັມແລະຄວາມສັດຊື່. ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ.⁶ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ ບັນດາທ້ອງຟ້າກໍໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ແລະດວງດາວທັງປວງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍລົມຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

⁷ພຣະອົງຊົງຮວບຮວມນ້ຳໃນທະເລທຸກແຫ່ງເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນບ່ອນດຽວ; ພຣະອົງຊົງເກັບມະຫາສະມຸດເລິກໄວ້ໃນບ່ອນຂອງມັນ.⁸ໃຫ້ທຸກສິ່ງທັງແຜ່ນດິນໂລກຢຳເກງພຣະຢາເວເຖີດ; ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ອາສັຍຢູ່ໃນໂລກຈົ່ງໃຫ້ກຽດຕິຍົດແກ່ພຣະອົງໃນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ.⁹ເພາະເມື່ອພຣະອົງກ່າວ, ມັນກໍເປັນໄປຕາມນັ້ນ; ພໍພຣະອົງຊົງບັນຊາ, ມັນກໍເກີດຂຶ້ນມາ.

¹⁰ພຣະຢາເວຊົງຫມົດຄວາມອົດທົນກັບພັນທະມິດແຫ່ງປະຊາຊາຊົນທັງຫລາຍ; ພຣະອົງຊົງມ້າງແຜນການຕ່າງໆ ຂອງປະຊາຊົນທັງຫລາຍ.¹¹ບັນດາແຜນການຂອງພຣະຢາເວນັ້ນຢັ້ງຢືນຢູ່ເປັນນິດ, ຄືແຜນການໃນໃຈຂອງພຣະອົງສຳລັບທຸກຊົນຊາດ.¹²ຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາຄືພຣະຢາເວກໍເປັນສຸກ, ຄືຊົນຊາດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງເອງ.

¹³ພຣະຢາເວຫລຽວລົງຈາກຟ້າສະຫວັນ; ພຣະອົງເຫັນປະຊາກອນທັງຫມົດ.¹⁴ຈາກສະຖານທີ່ພຣະອົງຢູ່, ພຣະອົງຫລຽວເຫັນເຫນືອບັນດາຜູ້ອາສັຍຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ.¹⁵ພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາທັງປວງແລະຊົງເຝົ້າເບິ່ງການກະທຳທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.

¹⁶ກະສັດບໍ່ຫ່ອນຊະນະໄດ້ໂດຍກອງທັບມະຫາສານ; ນັກຮົບກໍບໍ່ລອດໄດ້ດ້ວຍກຳລັງທີ່ແຂງແຮງຂອງເຂົາເອງ.¹⁷ມ້າເສິກກໍເປັນຄວາມຫມັ້ນໃຈທີ່ຈອມປອມສຳຫລັບຊັຍຊະນະ; ກຳລັງແຂງແຮງຂອງເຂົາກໍບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫລືອເຂົາໄດ້ເລີຍ, ລາວບໍ່ສາມາດກູ້ພັຍໄດ້.

¹⁸ເບິ່ງເຖີດ, ສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວຊົງຢູ່ເຫນືອບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງ ພຣະອົງ, ເຫນືອບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອຫມັ້ນໃນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ¹⁹ເພື່ອນຳຊີວິດຂອງພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມຕາຍແລະຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ໃນຍາມອຶດຢາກອາຫານ.

²⁰ເຮົາທັງຫລາຍລໍຖ້າພຣະຢາເວ; ພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອແລະຊົງເປັນໂລ້ຂອງເຮົາທັງຫລາຍ.²¹ຈິດໃຈຂອງເຮົາທັງຫລາຍຍິນດີໃນພຣະອົງ, ເພາະເຮົາວາງໃຈໃນພຣະນາມຊື່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.

²²ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍມີຄວາມວາງໃຈໃນພຣະອົງ.

34

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ; ໃນເວລາທີ່ເຂົາກຳລັງທຳທ່າວ່າເປັນບ້າກ່ອນຫນ້າ ອຳມີເມເຫລັກ, ຜູ້ທີ່ຂັບໄລ່ລາວອອກ.¹ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະຢາເວຕະຫລອດເວລາ, ຄຳສັນຣະເສີນຂອງພຣະອົງຈະຢູ່ທີ່ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍສະເຫມີ.

²ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ! ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່ໄດ້ຍິນແລະຊື່ນຊົມຍິນດີ.³ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວກັບຂ້ານ້ອຍເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາຍົກຍ້ອງພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງດ້ວຍກັນ.

⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະອົງໄດ້ປຣະທານຊັຍຊະນະເຫນືອຄວາມຢ້ານທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁵ບັນດາຜູ້ທີ່ຫລຽວເບິ່ງພຣະອົງຈະເບີກບານ, ແລະໃບຫນ້າຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ອັບອາຍ.⁶ຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່ຄົນນີ້ໄດ້ຮ້ອງຫາແລະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕອບເຂົາ ແລະໄດ້ຊົງຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຍາກລຳບາກທັງຫມົດຂອງເຂົາ.

⁷ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວຕັ້ງຄ້າຍລ້ອມຮອບບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະອົງແລະຊ່ວຍເຫລືອພວກເຂົາ.⁸ຈົ່ງພິສູດແລະຈະເຫັນວ່າພຣະຢາເວຊົງປະເສີດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ລີ້ພັຍໃນພຣະອົງກໍເປັນສຸກ ບັນດາຜູ້ທີ່ປອດພັຍຢູ່ໃນພຣະອົງເອີຍ.⁹ຈົ່ງຢຳເກງພຣະຢາເວ, ປະຊາຊົນຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະອົງບໍ່ຂາດເຂີນ.

¹⁰ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວຈະບໍ່ຂາດສິ່ງດີໃດໆເລີຍ ແລະທຸກທໍຣະມານ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນພຣະຢາເວຈະບໍ່ຂາດເຂີນອາຫານທີ່ດີເລີຍ.¹¹ມາເຖີດລູກຊາຍເອີຍ, ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ເຮົາຈະສອນເຈົ້າເຖິງຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ.

¹²ມີມະນຸດຄົນໃດແດ່ທີ່ປຣາຖນາຊິວິດແລະຮັກທີ່ຈະມີອາຍຸຍືນຍາວ, ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງດີ?¹³ກໍຈົ່ງຮັກສາລີ້ນຂອງເຈົ້າຈາກຄວາມຊົ່ວແລະຮັກສາຮີມສົບປາກຂອງເຈົ້າຈາກການເວົ້າຕົວະ.¹⁴ຈົ່ງຫັນຫນີຈາກຄວາມຊົ່ວແລະຈົ່ງເຮັດດີ. ຈົ່ງສະແຫວງຫາສັນຕິພາບແລະຕິດຕາມມັນ.

¹⁵ສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວຊົງຢູ່ເຫນືອຄົນຊອບທັມແລະຫູຂອງພຣະອົງຊົງຟັງສຽງຮ້ອງຂໍຂອງພວກເຂົາ.¹⁶ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວຕໍ່ສູ້ບັນດາຜູ້ເຮັດຊົ່ວ, ເພື່ອຈະຕັດຄວາມຊົງຈຳຂອງພວກເຂົາໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.¹⁷ຄົນຊອບທັມຮ້ອງຂໍແລະພຣະຢາເວຊົງຟັງເຂົາແລະພຣະອົງຊົງຊ່ວຍເຫລືອພວກເຂົາຈາກຄວາມຍາກລຳບາກທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.

¹⁸ພຣະຢາເວຊົງໃກ້ຊິດຜູ້ທີ່ຂາດກຳລັງໃຈ ແລະຊົງຊ່ວຍບັນດາຜູ້ທີ່ຫມົດຫວັງໃຫ້ໄດ້ພົ້ນ.¹⁹ຄົນຊອບທັມມີຄວາມຍາກລຳບາກຫລາຍຢ່າງ ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງຊ່ວຍນຳພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນອອກມາທັງຫມົດ²⁰ພຣະອົງຊົງປົກປ້ອງກະດູກທຸກຊີກຂອງເຂົາ ແມ່ນແຕ່ກະດູກຊີກຫນຶ່ງກໍຈະບໍ່ຖືກຫັກຖິ້ມ.

²¹ຄວາມຊົ່ວຈະຂ້າຄົນຊົ່ວ. ບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຄວາມຊອບທັມຈະຖືກລົງໂທດ.²²ພຣະຢາເວຊົງຊ່ວຍເຫລືອຊີວິດຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ລີ້ພັຍໃນພຣະອົງບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະຖືກລົງໂທດ.

35

¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ຂໍຊົງຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງຕໍ່ສູ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ²ຂໍຊົງໂຜດຈັບໂລ້ແລະເສື້ອຫຸ້ມເກາະຂອງພຣະອົງ ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນແລະຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍ³ຂໍຊົງໃຊ້ຫອກແລະຂວານຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ບັນດາຜູ້ທີ່ໄລ່ຕາມຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງກ່າວແກ່ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ "ເຮົາເປັນຄວາມພົ້ນຂອງເຈົ້າ"

⁴ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ອັບອາຍແລະແລະພ່າຍແພ້. ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ວາງແຜນເຮັດຮ້າຍຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັນກັບໄປແລະພ່າຍແພ້.⁵ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຄືຂີ້ແກບຕໍ່ຫນ້າລົມ, ເມື່ອທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປ.⁶ຂໍໃຫ້ທາງຂອງພວກເຂົາມືດມິດແລະມື່ນພະລາດ, ເມື່ອທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປ.

⁷ພວກເຂົາໄດ້ຫ້າງແຮ້ວໃສ່ຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ມີສາເຫດ; ພວກເຂົາໄດ້ຂຸດຂຸມດັກຈັບຊີວິດຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຕົກລົງໃນຂຸມນັ້ນ.⁸ຂໍໃຫ້ພັຍພິບັດຕາມທັນພວກເຂົາຢ່າງບໍ່ທັນຕັ້ງຕົວ. ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຕິດແຮ້ວທີ່ວາງໄວ້ເອງ. ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຕົກລົງໄປໃນພັຍພິບັດຂອງພວກເຂົາເອງ.

⁹ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະຢາເວແລະປິຕິຍິນດີໃນການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພຣະອົງ.¹⁰ກະດູກທຸກຊີກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຜູ້ໃດເປັນດັ່ງພຣະອົງ ຜູ້ຊົງຊ່ວຍເຫລືອຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງຈາກພວກທີ່ແຂງແຮງເກີນໄປສຳຫລັບພວກເຂົາ ແລະຊົງຊ່ວຍເຫລືອຄົນຍາກຈົນແລະຂັດສົນຈາກຜູ້ທີ່ຫາທາງປຸ້ນພວກເຂົາ?"

¹¹ພວກພະຍານຄົນຊົ່ວກໍລຸກຂຶ້ນ; ພວກເຂົາເວົ້າຕົວະໃສ່ຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ.¹²ພວກເຂົາຕອບແທນຄວາມດີຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ. ຂ້ານ້ອຍເສົ້າໃຈ.

¹³ແຕ່, ເມື່ອຍາມທີ່ພວກເຂົາເຈັບປ່ວຍ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໃສ່ເຄື່ອງໄວ້ທຸກ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືສິນອົດອາຫານເພື່ອພວກເຂົາດ້ວຍກົ້ມຫົວລົງພາວັນນາອະທິຖານ.¹⁴ຂ້ານ້ອຍເປັນທຸກໂສກເສົ້າເພື່ອພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍໂນ້ມຕົວລົງໄວ້ທຸກເຫມືອນໄວ້ທຸກໃຫ້ແກ່ແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁵ແຕ່ເມື່ອຂ້ານ້ອຍສະດຸດລົ້ມ, ພວກເຂົາກັບດີໃຈແລະສຸມຫົວກັນ; ພວກເຂົາສຸມຫົວກັນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ໂດຍທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ. ພວກເຂົາບໍ່ຢຸດທີ່ຈະຈີກຂ້ານ້ອຍຖິ້ມ.¹⁶ພວກເຂົາເຢາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍຢ່າງລົບລູ່; ພວກເຂົາກັດແຂ້ວໃສ່ຂ້ານ້ອຍ.

¹⁷ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະຊົງຫລຽວເບິ່ງອີກດົນປານໃດ? ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍຈາກການຈູ່ໂຈມທຳລາຍຂອງພວກເຂົາ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຊີວິດຂ້ານ້ອຍຈາກຝູງສິງໂຕ.¹⁸ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງໃນທີ່ປະຊຸມໃຫຍ່; ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍ.

¹⁹ຂໍຢ່າໃຫ້ສັດຕຣູຄືຄົນຂີ້ຕົວະຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ດີໃຈເຫນືອຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕາມແຜນຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ.²⁰ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າຈາດ້ວຍສັນຕິພາບ, ແຕ່ພວກເຂົາຄິດຖ້ອຍຄຳຫລອກລວງຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບໃນແຜ່ນດິນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.

²¹ພວກເຂົາອ້າປາກກວ້າງໃສ່ຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,"ຫັ້ນເດ, ຫັ້ນເດ, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນກັບຕາແລ້ວ."²²ພຣະອົງໄດ້ຊົງຫລຽວເຫັນແລ້ວ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຢ່າຊົງງຽບ; ຂ້າແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຢ່າຊົງສະຖິດໄກຈາກຂ້ານ້ອຍ.²³ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນແລະຊົງຕື່ນເພື່ອຄວາມເປັນທັມຂອງຂ້າ; ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງໃຫ້ຄວາມເປັນທັມແກ່ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ.

²⁴ຂໍຊົງໃຫ້ຄວາມເປັນທັມແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ; ຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ດີໃຈເຫນືອຂ້ານ້ອຍ²⁵ຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາຄິດໃນໃຈວ່າ, "ຫັ້ນເດ, ເຮົາໄດ້ສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການແລ້ວ." ຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ເຮົາໄດ້ກືນກິນເຂົາແລ້ວ."²⁶ຂໍຊົງໃຫ້ບັນດາຄົນທີ່ຢາກທຳຮ້າຍຂ້ານ້ອຍໄດ້ອັບອາຍແລະພ່າຍແພ້. ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ເຢາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄຸມຕົວດ້ວຍຄວາມອາຍແລະຄວາມພ່າຍແພ້.

²⁷ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ປຣາຖະນາເຫັນຂ້ານ້ອຍມີຊັຍໄດ້ໂຮ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີແລະປິຕິຍິນດີ; ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເວົ້າຕະຫລອດໄປວ່າ, "ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງພໍໃຈໃນຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ."²⁸ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວເຖິງຄວາມຍຸຕິທັມຂອງພຣະອົງແລະສັນຣະເສີນພຣະອົງຕະຫລອດທັງມື້.

36

¹ຄົນຊົ່ວເວົ້າເຖິງຄວາມບາບຂອງເຂົາຈາກສ່ວນເລິກໃນໃຈຂອງເຂົາ ບໍ່ມີຄວາມເກງກົວພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນສາຍຕາຂອງເຂົາ²ເພາະເຂົາປອບໃຈຕົນເອງ ຄິດວ່າບາບຂອງເຂົາຈະບໍ່ຖືກຄົ້ນພົບແລະບໍ່ເປັນທີ່ລັງກຽດ

³ຄຳເວົ້າຂອງເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍບາບແລະການຫລອກລວງ; ເຂົາບໍ່ຕ້ອງການເປັນຄົນສະຫລາດແລະເຮັດດີ.⁴ໃນຂະນະທີ່ເຂົານອນໃນທີ່ນອນ, ເຂົາວາງແຜນທີ່ຈະເຮັດບາບໄວ້ຫລາຍວິທີ; ເຂົາມຸ້ງໄປທາງຊົ່ວ; ເຂົາບໍ່ປະຕິເສດຄວາມຊົ່ວເລີຍຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ.

⁵ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໄປເຖິງຟ້າສະຫວັນ, ພຣະຢາເວ, ຄວາມສະເຫມີຕົ້ນສະເຫມີປາຍຂອງພຣະອົງໄປເຖິງຫມູ່ເມກ.⁶ຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງບັນດາພູເຂົາຂອງພຣະເຈົ້າ; ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງທະເລເລິກ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງປົກປ້ອງທັງບັນດາມະນຸດແລະສັດທັງຫລາຍ.

⁷ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງນັ້ນມີຄ່າຫລາຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ! ມະນຸດທັງຫລາຍເຂົ້າລີ້ພັຍພາຍໃຕ້ຮົ່ມປີກຂອງພຣະອົງ.⁸ພວກເຂົາຈະອີ່ມຢ່າງອຸດົມສົມບູນດ້ວຍຄວາມຮັ່ງມີດ້ວຍອາຫານອັນດີຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ພວກເຂົາດື່ມຈາກແມ່ນ້ຳແຫ່ງພຣະພອນອັນມີ່ຄ່າຂອງພຣະອົງ.⁹ເພາະນ້ຳພຸແຫ່ງຊີວິດຢູ່ກັບພຣະອົງ; ເຮົາເຫັນຄວາມສະຫວ່າງໃນແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງ.

¹⁰ຂໍຊົງຂະຫຍາຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໄປຍັງບັນດາຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຢ່າງເຕັມຂະຫນາດ, ແລະການປົກປ້ອງຂອງພຣະອົງແກ່ຜູ້ທີ່ມີໃຈທ່ຽງທັມ.¹¹ຂໍຢ່າໃຫ້ຕີນຂອງຄົນຈອງຫອງມາໃກ້ຂ້ານ້ອຍ. ຂໍຢ່າໃຫ້ມືຂອງຄົນຊົ່ວຂັບໄລ່ຂ້ານ້ອຍໄປ. ¹²ບັນດາຄົນເຮັດຊົ່ວກໍໄດ້ລົ້ມລົງທີ່ນັ້ນ; ພວກເຂົາຖືກຊັດລົງແລະບໍ່ສາມາດລຸກຂຶ້ນໄດ້.

37

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.

¹ຢ່າກັງວົນໃຈເພາະພວກຄົນເຮັດຊົ່ວ; ຢ່າອິດສາບັນດາຜູ້ປະພຶດຊົ່ວຮ້າຍ.²ເພາະອີກບໍ່ດົນພວກເຂົາຈະແຫ້ງໄປຄືຫຍ້າແລະຫ່ຽວໄປຄືພືດສົດ.

³ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ ແລະເຮັດສິ່ງທີ່ດີ; ຈົ່ງຢູ່ອາສັຍໃນແຜ່ນດິນແລະໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຢ່າງດີເຖີດ.⁴ແລ້ວຈົ່ງປິຕິຍິນດີໃນພຣະຢາເວ, ແລະພຣະອົງຈະປຣະທານຕາມໃຈປຣາຖນາຂອງທ່ານ.

⁵ຈົ່ງມອບທາງຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ພຣະຢາເວ; ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງເຮັດແທນເຈົ້າ.⁶ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຊອບທັມຂອງເຈົ້າຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງອອກໄປເຫມືອນດັ່ງຕາເວັນໃນຍາມທ່ຽງ.

⁷ຈົ່ງສະຫງົບຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວແລະລໍຖ້າພຣະອົງດ້ວຍຄວາມພຽນ. ຢ່າກັງວົນຖ້າບາງຄົນປະສົບຄວາມສຳເລັດໃນສິ່ງທີ່ເຂົາເຮັດຫລືເມື່ອເຂົາວາງແຜນຊົ່ວ.

⁸ຢ່າຮ້າຍແລະວຸ້ນວາຍເລີຍ. ຢ່າວິຕົກກັງວົນ.⁹ພວກຄົນເຮັດຊົ່ວຈະຖືກຕັດອອກໄປ, ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ລໍຖ້າພຣະຢາເວຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນມໍຣະດົກ.¹⁰ອີກຈັກຫນ້ອຍຄົນຊົ່ວກໍຈະສູນຫາຍໄປ; ທ່ານຈະເບິ່ງສະຖານທີ່ຂອງເຂົາ, ແຕ່ວ່າເຂົາຈະຈາກໄປແລ້ວ.

¹¹ແຕ່ຄົນທີ່ມີໃຈອ່ອນສຸພາບຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນມໍຣະດົກແລະຈະເບີກບານໃນຄວາມຈະເຣີນຮັ່ງມີຢ່າງຫລວງຫລາຍ.¹²ຄົນຊົ່ວປອງຮ້າຍຄົນຊອບທັມແລະກັດແຂ້ວຄ້ຽວຟັນໃສ່ເຂົາ.¹³ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຫົວຂວັນໃສ່ເຂົາ, ເພາະພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າວັນເວລາຂອງເຂົາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.

¹⁴ພວກຄົນຊົ່ວໄດ້ຖອດດາບຂອງພວກເຂົາອອກແລະກົ່ງຄັນທະນູເພື່ອຍິງໄປຍັງຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງແລະຄົນທີ່ຂັດສົນ, ເພື່ອຂ້າບັນດາຜູ້ທີ່ຊອບທັມ.¹⁵ໃຈຂອງພວກຄົນຊົ່ວຈະຖືກແທງດ້ວຍດາບຂອງພວກເຂົາເອງ, ແລະຄັນທະນູຂອງພວກເຂົາຈະຫັກ.

¹⁶ສິ່ງເລັກໆ ນ້ອຍໆ ທີ່ຄົນຊອບທັມມີກໍດີກວ່າຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງຄົນຊົ່ວຈຳນວນຫລາຍ.¹⁷ເພາະພຣະອົງຈະໃຫ້ກຳລັງຂອງຄົນຊົ່ວຫາຍໄປ, ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງຄຸ້ມຄອງຄົນຊອບທັມໄວ້.

¹⁸ພຣະຢາເວຊົງເຝົ້າເບິ່ງຄົນທີ່ເຊື່ອຟັງມື້ຕໍ່ມື້, ແລະມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາຈະຢັ້ງຢືນເປັນນິດ.¹⁹ພວກເຂົາຈະບໍ່ອັບອາຍເມື່ອເຖິງຍາມຊົ່ວຮ້າຍ. ເມື່ອຄວາມອຶດຢາກມາເຖິງ, ພວກເຂົາຈະມີກິນຢ່າງພຽງພໍ.

²⁰ແຕ່ຄົນຊົ່ວຈະຕາຍໄປ. ພວກສັດຕຣູຂອງພຣະຢາເວຈະເປັນດັ່ງຄວາມສະງ່າງາມຂອງທົ່ງຫຍ້າ; ພວກເຂົາຈະຖືກເຜົາຜານແລະຫັບຫາຍໄປໃນຄວັນ.²¹ຄົນຊົ່ວຂໍຢືມແລະບໍ່ຈ່າຍຄືນ, ແຕ່ຄົນຊອບທັມນັ້ນໃຈກວ້າງແລະແຈກຈ່າຍ.

²²ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງອວຍພຣະພອນໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນມໍຣະດົກ; ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງສາບແຊ່ງ ຈະຖືກຕັດອອກໄປ.²³ກ້າວຕີນຂອງມະນຸດຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ໄດ້ໂດຍພຣະຢາເວ, ຄືຄົນທີ່ທາງຂອງເຂົາເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງ ໃນສາຍຕາຂອງພຣະຢາເວ.²⁴ແມ່ນວ່າເຂົາສະດຸດ, ເຂົາຈະບໍ່ລົ້ມລົງ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງປະຄອງເຂົາໄວ້ດ້ວຍມືຂອງພຣະອົງ.

²⁵ຂ້ານ້ອຍເຄີຍຫນຸ່ມແລະດຽວນີ້ກໍເຖົ້າແກ່ແລ້ວ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຫັນຄົນຊອບທັມຖືກຖິ້ມຫລືລູກຫລານຂອງເຂົາຂໍທານເພື່ອຈະໄດ້ອາຫານ.²⁶ເຂົາມີເມດຕາແລະໃຫ້ຢືມມາຍາວນານ, ແລະລູກຫລານຂອງເຂົາກໍກາຍເປັນພອນ.²⁷ຈົ່ງຫັນຫນີຈາກຄວາມຊົ່ວແລະເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ; ແລ້ວທ່ານຈະຢູ່ຢ່າງປອດພັຍຕະຫລອດໄປ.

²⁸ເພາະພຣະຢາເວຊົງຮັກຄວາມຍຸຕິທັມແລະບໍ່ຖິ້ມຜູ້ທີ່ຕິດຕາມຢ່າງຊື່ສັດ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແຕ່ບັນດາລູກຫລານຂອງຄົນຊົ່ວຈະຖືກຕັດອອກໄປເສຍ.²⁹ຄົນຊອບທັມຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນມໍຣະດົກແລະອາສັຍຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.³⁰ປາກຂອງຄົນຊອບທັມເວົ້າເຖິງປັນຍາແລະເພີ່ມພູນຄວາມຍຸຕິທັມ.

³¹ກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາຢູ່ໃນໃຈຂອງເຂົາ; ຕີນຂອງເຂົາຈະບໍ່ມື່ນຖະໄຫລ.³²ຄົນຊົ່ວຖ້າເບິ່ງຄົນຊອບທັມແລະຫາທາງຂ້າເຂົາເສຍ.³³ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຊົງຖິ້ມເຂົາໄວ້ໃນເງື້ອມມືຂອງຄົນຊົ່ວຫລືຊົງລົງໂທດເຂົາເມື່ອພຣະອົງຊົງພິພາກສາ.

³⁴ຈົ່ງລໍຖ້າພຣະຢາເວແລະຮັກສາທາງຂອງພຣະອົງໄວ້, ແລະພຣະອົງຈະຊົງຍົກທ່ານຂຶ້ນໃຫ້ຄອບຄອງແຜ່ນດິນ. ທ່ານຈະເບິ່ງເຫັນເມື່ອຄົນຊົ່ວຖືກຕັດອອກໄປ.

³⁵ຂ້ານ້ອຍເຄີຍເຫັນຄົນຊົ່ວແລະຄົນທີ່ຫນ້າຢ້ານແພ່ຢາຍອອກໄປເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ຂຽວທີ່ປູກໃນດິນທີ່ເຫມາະສົມກັບມັນ.³⁶ແຕ່ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຜ່ານໄປອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ, ເຂົາກໍບໍ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ. ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງຫາເຂົາ ແຕ່ກໍບໍ່ພົບເລີຍ.

³⁷ຈົ່ງເຝົ້າເບິ່ງຄົນທີ່ມີຄວາມຊື່ສັດສຸຈະຣິດ, ແລະຈົ່ງຫມາຍຄົນທ່ຽງຕຣົງໄວ້; ເພາະມີອານາຄົດທີ່ດີສຳຫລັບຄົນສະງົບສຸກ.³⁸ຄົນບາບຈະຖືກທຳລາຍໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງ; ອານະຄົດຂອງຄົນຊົ່ວກໍຖືກຕັດອອກໄປ.

³⁹ຄວາມພົ້ນຂອງຄົນຊອບທັມມາຈາກພຣະຢາເວ; ພຣະອົງຊົງປົກປ້ອງພວກເຂົາໃນຍາມຍາກລຳບາກ.⁴⁰ພຣະຢາເວຊົງຄຸ້ມຄອງພວກເຂົາແລະຊົງຊ່ວຍເຫລືອພວກເຂົາ. ພຣະອົງຊົງຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາຈາກພວກຄົນຊົ່ວແລະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນເພາະພວກເຂົາໄດ້ລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ.

38

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມຊົງຈຳ.¹ຂ້າແດ່ ພຣະຢາເວ, ຂໍຢ່ານາບຂູ່ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຮ້າຍຂອງພຣະອົງ; ຂໍຢ່າຊົງລົງໂທດຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ.²ເພາະລູກທະນູຂອງພຣະອົງປັກເຂົ້າໃນຕົວຂ້ານ້ອຍ, ແລະມືຂອງພຣະອົງໄດ້ກົດຂ້ານ້ອຍລົງ.

³ທັງຮ່າງກາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເຈັບປ່ວຍເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຮ້າຍ ຂອງພຣະອົງ; ເປັນເພາະຄວາມບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ ກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ມີສະພາບດີເລີຍ.⁴ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້ານ້ອຍຖ້ວມຂ້ານ້ອຍ; ມັນເປັນພາຣະທີ່ຫນັກເກີນໄປສຳຫລັບຂ້ານ້ອຍ.

⁵ບາດແຜທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຕິດເຊື້ອແລະເຫມັນເນົ່າກໍເພາະບາບອັບໂງ່ຈ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁶ຂ້ານ້ອຍນ້ອມຕົວລົງແລະອັບອາຍຢູ່ທຸກມື້; ຂ້ານ້ອຍໃຊ້ຊີວິດຢ່າງທຸກໂສກຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳ.

⁷ສຳຫລັບພາຍໃນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຮອຍໄຫມ້ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ; ເນື້ອຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີສະພາບດີເລີຍ.⁸ຂ້ານ້ອຍຫມົດແຮງແລະຖືກຂະຍີ້ຢ່າງຮຸນແຮງ; ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຄາງເພາະຄວາມເຈັບປວດໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁹ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງເຂົ້າໃຈຄວາມປຣາຖນາຈາກກົ້ນບຶ້ງໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະການຄ້ຳຄວນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອງໄວ້ຈາກພຣະອົງ¹⁰ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເຕັ້ນຢ່າງຮຸ່ນແຮງກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍອິດເມື່ອຍ ແລະສາຍຕາຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສູນເສຍຄວາມສະຫວ່າງ.

¹¹ຫມູ່ເພື່ອນແລະເພື່ອນບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍພາກັນຫລົບລີກຂ້ານ້ອຍເພາະສະພາບຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອນບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຢືນຢູ່ແຕ່ຫ່າງໆ¹²ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍວາງບ້ວງດັກຂ້ານ້ອຍ. ພວກທີ່ຫາທາງທຳຮ້າຍຂ້ານ້ອຍກໍເວົ້າຖ້ອຍຄຳຂູ່ເຂັນ ແລະກ່າວຄຳຫລອກລວງຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳ

¹³ແຕ່, ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຄົນຫູຫນວກແລະບໍ່ໄດ້ຍິນຫຍັງເລີຍ; ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຄົນໃບ້ທີ່ເວົ້າບໍ່ໄດ້.¹⁴ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຍິນແລະຄືຄົນທີ່ຕອບບໍ່ໄດ້ ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ.

¹⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ຂ້ານ້ອຍລໍຄອຍພຣະອົງ; ພຣະອົງຈະຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁶ຂ້ານ້ອຍເວົ້າແບບນີ້ເພື່ອທີ່ສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ເຢາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍ. ຖ້າຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍມື່ນໄຫລ, ພວກເຂົາຈະເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

¹⁷ເພາະຂ້ານ້ອຍເກືອບຈະລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະຂ້ານ້ອຍເຈັບປວດຢູ່ຕະຫລອດເວລາ.¹⁸ຂ້ານ້ອຍສາຣະພາບຄວາມຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍທຸກໃຈໃນເລື້ອງບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁹ແຕ່ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍມີຈຳນວນຫລວງຫລາຍ; ບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍຢ່າງຜິດໆ ກໍມີຫລວງຫລາຍ.²⁰ພວກເຂົາຕອບແທນຄວາມດີຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ; ພວກເຂົາລຸມກ່າວໂທດຂ້ານ້ອຍແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍຕິດຕາມແຕ່ສິ່ງທີ່ດີ.

²¹ຂໍຢ່າຊົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ; ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຢ່າສະຖິດຫ່າງໄກຈາກຂ້ານ້ອຍ.²²ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໂດຍໄວເຖີດ.

39

ເຖິງຄະນະດົນຕຣີ, ສຳຫລັບ ເຈດູທັນ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະເຝົ້າຣະວັງສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍເວົ້າເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຮັດບາບດ້ວຍລິ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍຈະປິດປາກຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຄົນຊົ່ວ."

²ຂ້ານ້ອຍມິດງຽບ; ຂ້ານ້ອຍເກັບຄຳເວົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ ແມ່ນຈະເວົ້າຫຍັງທີ່ດີກໍຕາມ, ແລະຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຍິ່ງຫນັກຂຶ້ນ.³ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຮ້ອນຢູ່; ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຄິດເຖິງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້, ມັນໄຫມ້ດັ່ງເຊັ່ນໄຟ ແລ້ວໃນທີ່ສຸດຂ້ານ້ອຍກໍເວົ້າວ່າ.

⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າເມື່ອໃດຈະເຖິງບັ້ນປາຍຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍແລະເວລາຂອງຂ້ານ້ອຍເຫລືອຢູ່ເທົ່າໃດ. ຂໍຊົງສຳແດງໃຫ້ຮູ້ວ່າຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນສັ້ນຂະຫນາດໃດ.⁵ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ວັນເວລາຂອງຂ້ານ້ອຍຍາວພຽງແຄ່ຝາມືຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຕະຫລອດຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍໄຮ້ຄ່າສະເພາະຫນ້າພຣະອົງ. ມະນຸດທຸກຄົນຢູ່ໄດ້ພຽງແຄ່ລົມຫາຍໃຈດຽວ. ເສລາ

⁶ແນ່ນອນ ມະນຸດທຸກຄົນເດີນໄປມາດັ່ງເຊັ່ນເງົາ. ທຸກຄົນເລັ່ງຮີບໃນການສະສົມຄວາມລ້ຳລວຍແມ່ນພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າໃຜຈະມາຮັບຄວາມລ້ຳລວຍນັ້ນຕໍ່ໄປ.⁷ບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍລໍຖ້າຫຍັງ? ພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຫວັງດຽວຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁸ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍຈາກບາບທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຖືກຄົນໂງ່ຫົວເຢາະເຍີ້ຍ.⁹ຂ້ານ້ອຍມິດງຽບຢູ່ແລະບໍ່ສາມາດເປີດປາກຂອງຂ້ານ້ອຍອອກໄດ້, ເພາະວ່າພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງເປັນຜູ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ.

¹⁰ຂໍຢ່າຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍບາດເຈັບເລີຍ; ຂ້ານ້ອຍຈົມຢູ່ໃນຄວາມອັນຕະຣາຍແຫ່ງມືຂອງພຣະອົງ.¹¹ເມື່ອພຣະອົງຊົງຕີສອນບັນດາປະຊາກອນເພາະຄວາມບາບ, ພຣະອົງຊົງກິນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາປຣາຖນາໄປຄືແມງມັນແມງເມົ່າ; ປະຊາກອນທັງຫມົດນັ້ນໄຮ້ຄ່າເປັນແຕ່ພຽງໄອນ້ຳ. ເສລາ

¹²ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງຟັງສຽງຮ້ອງໃຫ້ຂອງຂ້ານ້ອຍຂໍຢ່າຊົງເສີຍຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ! ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຄືຄົນຕ່າງດ້າວສຳລັບພຣະອົງ, ເປັນຜູ້ລີ້ໄພຄືເຊັ່ນບັນດາເຊື້ອສາຍທັງປວງຂອງຂ້ານ້ອຍເຄີຍເປັນ.¹³ຂໍຢ່າຊົງຈ້ອງເບິ່ງຂ້ານ້ອຍເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຍິ້ມອີກຄັ້ງ ກ່ອນທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຈາກໄປ."

40

ເຖິງຄະນະນັກຮ້ອງ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພຽງລໍຄອຍພຣະຢາເວ; ພຣະອົງຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍແລະຊົງໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ພຣະອົງຊົງນຳຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນມາຈາກຂຸມອັນຕະຣາຍ ອອກຈາກຂີ້ຕົມ, ແລະຊົງວາງຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງໂງ່ນຫີນ, ແລະເຮັດໃຫ້ບາດກ້າວຂອງນ້ອຍຫມັ້ນຄົງ.

³ພຣະອົງໄດ້ສອນບົດເພງໃຫມ່ໄວ້ໃນປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍ, ຄົນເປັນແບບນີ້ຈະເຫັນແລະຖວາຍກຽດຕິຍົດແດ່ພຣະອົງ ແລະຈະໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ.⁴ຄວາມສຸກເປັນຂອງຜູ້ທີ່ໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວແລະບໍ່ຍົກຍ້ອງຄົນຍິ່ງຈອງຫອງຫລືບັນດາຜູ້ທີ່ຫັນຫນີຈາກພຣະອົງໄປຫາຄວາມບໍ່ຈິງ.

⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດອັສະຈັນຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ແລະດຳຣິຂອງພຣະອົງຊຶ່ງເກີນກວ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະນັບໄດ້; ຖ້າຂ້ານ້ອຍຈະປະກາດແລະກ່າວເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ກໍຄົງມີຫລາຍເກີນກວ່າທີ່ຈະນັບໄດ້.⁶ພຣະອົງບໍ່ຊົງຍິນດີໃນສັດຖວາຍບູຊາແລະເຄື່ອງບູຊາ, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດຫູຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຊົງປະສົງເຄື່ອງເຜົາບູຊາຫລືເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ.

⁷ແລ້ວຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, "ເບິ່ງແມ້, ຂ້ານ້ອຍມາແລ້ວ; ພຣະເຈົ້າຂ້າ ມີຂໍ້ຂຽນກ່ຽວກັບຂ້ານ້ອຍໃນຫນັງສືກົດບັນຍັດ ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁸ຂ້ານ້ອຍປິຕິຍິນດີທີ່ຈະເຮັດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຮັກສາຄຳສອນຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ."⁹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະກາດຂ່າວດີແຫ່ງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງໃນທີ່ຊຸມນຸມໃຫຍ່; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າຮີມສົບປາກຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຢຸດຢັ້ງທີ່ຈະປະກາດເລີຍ.

¹⁰ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ປິດບັງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງໄວ້ພຽງແຕ່ໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະກາດຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງແລະຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ປົກປິດຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ຫລືຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງໄວ້ຈາກທີ່ຊຸມນຸມໃຫຍ່ເລີຍ.¹¹ຂໍຢ່າຊົງຢ່າຢຸດຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງພຣະອົງໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍໃຫ້ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງແລະຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງຄຸ້ມຄອງຮັກສາຂ້ານ້ອຍຢູ່ສະເຫມີ.

¹²ຄວາມຍາກລຳບາກອັນນັບບໍ່ຖ້ວນໄດ້ລ້ອມຂ້ານ້ອຍ; ຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ຕາມທັນຂ້ານ້ອຍ ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນຫຍັງໄດ້; ມັນມີຫລາຍກວ່າເສັ້ນຜົມເທິງຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຫົດຫູ່.¹³ຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍ; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ.

¹⁴ຂໍຊົງຮີບມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ. ແລະຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄລ່ລ້າເພື່ອເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫມົດຫວັງຂໍໃຫ້,ບັນດາຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນການທຳຮ້າຍຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັນກັບໄປແລະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.¹⁵"ຫັ້ນເດ, ຫັ້ນເດ!"

¹⁶ແຕ່ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງປິຕິຍິນດີແລະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະອົງ; ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຮັກຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງກ່າວຢູ່ສະເຫມີວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວເປັນທີ່ສັນຣະເສີນ."¹⁷ຂ້ານ້ອຍຍາກຈົນແລະຂັດສົນ; ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຣະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລະພຣະອົງມາເພື່ອເປັນຜູ້ຊ່ວຍກູ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຢ່າຊົງລໍຊ້າ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.

41

¹ຜູ້ໃດທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຄົນອ່ອນແອໃນຍາມຍາກລຳບາກກໍເປັນສຸກ ພຣະຢາເວຈະຊົງຊ່ວຍເຫລືອເຂົາ²ພຣະຢາເວຈະຊົງເກັບເຂົາໄວ້ແລະຊົງຮັກສາຊີວິດຂອງເຂົາ ແລະເຂົາຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຊົງມອບເຂົາໃຫ້ໄປຕາມໃຈມັກຂອງພວກສັດຕຣູຂອງເຂົາ³ພຣະຢາເວຈະຊົງອູ້ມຊູເມື່ອເຂົາຢູ່ເທິງຕຽງແຫ່ງການທົນທຸກ ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຕຽງແຫ່ງຄວາມເຈັບປ່ວຍກາຍເປັນຕຽງແຫ່ງການຮັກສາ

⁴ຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ! ຂໍຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຫາຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ."⁵ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍເວົ້າບໍ່ດີໃສ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ເວົ້າວ່າ,'ເມື່ອໃດເຂົາຈະຕາຍແລະຊື່ຂອງເຂົາຈະຖືກລືມໄລໄປ?'⁶ຖ້າສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍມາເຫັນຂ້ານ້ອຍ, ເຂົາເວົ້າສິ່ງໄຮ້ສາລະ; ໃຈຂອງເຂົາເກັບເລື່ອງຄວາມພິນາດຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້; ພໍເມື່ອເຂົາໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ, ເຂົາກໍເລົ່າເລື່ອງນັ້ນໃຫ້ຄົນອື່ນຟັງ.

⁷ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍທັງຫມົດກໍຊຸບຊິບກັນເລື່ອງຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາຕໍ່ຕ້ານຂ້ານ້ອຍເພື່ອຫວັງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຈັບປວດ.⁸ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ເຊື້ອແຫ່ງຄວາມຊົ່ວໄດ້ຝັງແຫນັ້ນຢູ່ໃນເຂົາ, ບັດນີ້ເຂົາກຳລັງນອນລົງ ແລ້ວເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນອີກຕໍ່ໄປ."⁹ເຖິງປານນັ້ນ, ແມ່ນແຕ່ເພື່ອນສະນິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃຈຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນອາຫານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ກໍໄດ້ໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ.

¹⁰ແຕ່ພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍແລະຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຕອບໂຕ້ພວກເຂົາ.¹¹ເພາະນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງຊົງພໍໃຈໃນຂ້ານ້ອຍ, ເພາະສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ມີຊັຍຊະນະເຫນືອຂ້ານ້ອຍ.¹²ສຳລັບຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງອຸ້ມຊູຂ້ານ້ອຍເພາະຄວາມຊື່ສັດສຸດຈະຣິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຈະຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍໄວ້ຕໍ່ເບື້ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹³ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສະຣາເອນໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນຈາກນິຣັນການຈົນເຖິງນິຣັນການ. ອາແມນແລະອາແມນ. ປື້ມຫົວທີ2

42

ເຖິງຄະນະນັກຮ້ອງ. ມາກຊິວ ລູກຊາຍຂອງໂຄລັດ.¹ດັ່ງກວາງກະເສືອກກະສົນຫາລຳນ້ຳ, ຂ້ານ້ອຍກໍກະຫາຍຫາພຣະອົງນັ້ນ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ.²ຂ້ານ້ອຍກະຫາຍຫາພຣະເຈົ້າ, ກະຫາຍຫາພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີຊີວິດຢູ່, ເມື່ອໃດທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ເບື້ອງພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ?

³ນ້ຳຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄຫລຖ້ວມທັງເວັນທັງຄືນ ໃນຂະນະທີ່ພວກສັດຕູຣູຂອງຂ້ານ້ອຍພາກັນເວົ້າວ່າ "ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ?"⁴ຂ້ານ້ອຍຣະນຶກເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເມື່ອຂ້ານ້ອຍລະບາຍຄວາມໃນໃຈອອກມາ ຕອນທີ່ຂ້ານ້ອຍໄປກັບຝູງຊົນຫລວງຫລາຍແລະນຳພວກເຂົາໄປຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍສຽງແຫ່ງຄວາມຍິນດີແລະສຽງສັນຣະເສີນຝູງຊົນພາກັນສະເຫລີມສະຫລອງເທສະການ.

⁵ຈິດໃຈຂອງຂ້າເອີຍ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຫົດຫູ່? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ພໍໃຈຢູ່ພາຍໃນຂ້າ? ຈົ່ງຫວັງໃນພຣະເຈົ້າ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍອີກຄັ້ງ.⁶ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຫົດຫູ່ຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ, ເພາະສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຣະນຶກເຖິງພຣະອົງຈາກດິນແດນແຫ່ງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ຈາກຍອດເຂົາທັງສາມແຫ່ງພູເຂົາເຮີໂມນ ແລະຈາກເນີນພູມີຊາ.

⁷ທີ່ເລິກຮ້ອງຫາທີ່ເລິກດ້ວຍສຽງຂອງນ້ຳຕົກຂອງພຣະອົງ; ຄື້ນຂອງ ພຣະອົງໄດ້ຖ້ວມຂ້ານ້ອຍແລ້ວ.⁸ແຕ່ພຣະຢາເວຍັງຈະຊົງບັນຊາຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໃນຍາມກາງເວັນ; ບົດເພງຂອງພຣະອົງຈະຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍໃນຍາມກາງຄືນ ເປັນຄຳອະທິຖານແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁹ຂ້ານ້ອຍຈະທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ອົງເປັນສີລາຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ເປັນຫຍັງນໍ ພຣະອົງຊົງລືມຂ້ານ້ອຍເສຍ? ເປັນຫຍັງນໍ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງທຸກໂສກເພາະການຂົ່ມເຫັງຂອງສັດຕຣູ?"¹⁰ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍກໍທັບຖົມຂ້ານ້ອຍ ເຫມືອນດັ່ງດາບທີ່ຢູ່ໃນກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍສະເຫມີວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຢູ່ທີ່ໃດ?"

¹¹ເປັນຫຍັງເຈົ້າເຖິງຫົດຫູ່, ຈິດໃຈຂອງຂ້າເອີຍ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ພໍໃຈຢູ່ພາຍໃນຂ້າ? ຈົ່ງຫວັງໃນພຣະເຈົ້າ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນຄວາມພົ້ນແລະຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍອີກຄັ້ງ.

43

¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂໍປຣະທານຄວາມຍຸຕິທັມແກ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະຂໍຊົງສູ້ຄະດີຂອງຂ້ານ້ອຍກັບພວກຊົນຊາດອະທັມ²ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ ພຣະອົງຊົງປະຕິເສດຂ້ານ້ອຍ? ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນຄວາມທຸກໂສກເພາະການຂົ່ມເຫັງຂອງສັດຕຣູ?

³ຂໍຊົງສົ່ງຄວາມສະຫວ່າງແລະຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງມາ ໃຫ້ທັງສອງນຳຂ້ານ້ອຍ ໃຫ້ທັງສອງນຳຂ້ານ້ອຍໄປສູ່ພູເຂົາສັກສິດຂອງພຣະອົງແລະໄປເຖິງທີ່ຢູ່ຂອງພຣະອົງ⁴ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະໄປຍັງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະເຈົ້າ ໄປຍັງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງເຫລືອລົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້າແດ່ພຣະຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍພິນເຂົາຄູ່

⁵ຈິດໃຈຂອງຂ້າເອີຍ ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຫົດຫູ່? ເປັນຫຍັງເຈົ້າບໍ່ພໍໃຈຢູ່ຂ້າງໃນຂ້າ? ຈົ່ງຫວັງໃນພຣະເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນຄວາມລອດແລະຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍອີກຄັ້ງ

44

¹ສຳຫລັບຄະນະນັກຮ້ອງ. ເພງສັນຣະເສີນລູກຊາຍຂອງໂຄລັດ. ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ຍິນກັບຫູ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ບັນພະບຸຣຸດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ບອກເລົ່າເຖິງການທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳໃນສມັຍຂອງພວກເຂົາ, ໃນສມັຍບູຮານນັ້ນ.²ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄລ່ຊົນຊາດຕ່າງໆ ອອກໄປດ້ວຍມືຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄວ້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນນັ້ນທຸກໃຈ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງກະຈາຍປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍອອກໄປໃນແຜ່ນດິນ.

³ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນກຳມະສິດຂອງຕົນເອງໄດ້ ໂດຍດາບຂອງພວກເຂົາເອງ. ແລະແຂນຂອງພວກເຂົາກໍຊ່ວຍພວກເຂົາໄວ້ບໍ່ໄດ້ ແຕ່ໂດຍພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງ ແລະຫູຂອງພຣະອົງ ແລະໂດຍຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງພໍໃຈໃນພວກເຂົາ⁴ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງເປັນກະສັດຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງມອບຊັຍຊະນະໃຫ້ແກ່ຢາໂຄບດ້ວຍເຖີດ

⁵ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະຍູ້ສັດຕຣູລົ້ມລົງໄດ້ໂດຍພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະຢຽບບັນດາຜູ້ທີ່ລຸກຂຶ້ນສູ້ໄດ້ໂດຍພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.⁶ເພາະຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ວາງໃຈໃນຄັນທະນູຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະດາບຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດບໍ່ໄດ້.

⁷ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ອັບອາຍ.⁸ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ອວດເຖິງພຣະເຈົ້າຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ເສລາ

⁹ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍແລະນຳຄວາມພ່າຍແພ້ມາສູ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ອອກໄປກັບກອງທັບຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.¹⁰ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຫັນຫນີຈາກສັດຕຣູ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກໍໄດ້ຢຶດຂອງຮີບໄປ.¹¹ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນຄືແກະທີ່ຖືກໃຊ້ເພື່ອເປັນອາຫານ ແລະຊົງກະແຈກກະຈາຍຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄປທ່າມກາງຊົນຊາດຕ່າງໆ.

¹²ພຣະອົງໄດ້ຂາຍປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໂດຍເປົ່າໆ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເພີ່ມຄວາມຮັ່ງມີຂອງພຣະອົງຂຶ້ນໃນການກະທຳເຊັ່ນນີ້.¹³ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນທີ່ເຢາະເຢີ້ຍຂອງເພື່ອນບ້ານເປັນທີ່ຫົວຂວັນ, ແລ້ວເຢີ້ຍຫຍັນຈາກບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.¹⁴ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກາຍເປັນທີ່ດູຫມິ່ນໃນທ່າມກາງຊົນຊາດຕ່າງໆ, ປະຊາຊົນທັງຫລາຍກໍພາກັນແກ່ງຫົວໃສ່ຂ້ານ້ອຍ.

¹⁵ຄວາມພາຍແພ້ຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳ, ແລະຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າກໍປົກຄຸມຂ້ານ້ອຍໄວ້¹⁶ເນື່ອງດ້ວຍສຽງຂອງຄົນທີ່ເຢາະເຢີ້ຍແລະດູຫມິ່ນ, ເນື່ອງດ້ວຍສັດຕຣູແລະຜູ້ແກ້ແຄ້ນ.¹⁷ທັງຫມົດນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຕົກມາຍັງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ແຕ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກໍບໍ່ລືມພຣະອົງ ຫລືເຮັດຜິດຕໍ່ຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ.

¹⁸ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຫັນກັບ; ກ້າວເດີນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ໄປຈາກທາງທີ່ພຣະອົງຂີດໄວ້.¹⁹ແຕ່ພຣະອົງຍັງຊົງທຸບພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໃຫ້ແຕກໃນທີ່ຂອງພວກຫມາປ່າ ແລະປົກຄຸມຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍດ້ວຍເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍ.²⁰ຖ້າຫາກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ລືມພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຫລືຍື່ນມືຂຶ້ນຕໍ່ພະອື່ນ,²¹ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງຮູ້ບໍ່? ເພາະພຣະອົງຊົງຮູ້ຄວາມລັບຂອງຈິດໃຈ.²²ເພາະເຫັນແກ່ພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຖືກຂ້າຫມົດມື້ຮອດຄ່ຳ; ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນຄືແກະສຳຫລັບນຳໄປຂ້າ ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²³ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນ, ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍເຫດໃດພຣະອົງຊົງຫລັບຢູ່? ຂໍຊົງຕື່ນເຖີດ,²⁴ເຫດໃດພຣະອົງຊົງລີ້ຫນ້າຂອງພຣະອົງແລະຊົງລືມຄວາມທຸກຍາກແລະການຖືກກົດຂີ່ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ?

²⁵ເພາະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍລະລາຍໄປສູ່ຜົງຂີ້ດິນ; ຮ່າງກາຍຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເກາະຕິດດິນ.²⁶ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນເພື່ອຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍແລະຊົງໄຖ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເພື່ອເຫັນແກ່ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ.

45

ສຳຫລັບຄະນະນັກຮ້ອງ; ເພງສັນຣະເສີນລູກຊາຍຂອງໂຄລັດ. ບົດເພງແຫ່ງຄວາມຮັກ.¹ໃຈຂ້ານ້ອຍເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍເລື່ອງທີ່ດີ; ຂ້ານ້ອຍຈະອ່ານຖ້ອຍຄຳທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະພັນກ່ຽວກັບພະຣາຊາດ້ວຍສຽງດັງ; ລິ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນຄຳກາບກອນຜູ້ປະພັນທີ່ພ້ອມແລ້ວ.²ພະອົງຊົງງາມສະງ່າຍິ່ງກວ່າເຊື້ອຊາດຂອງມະນຸດຄົນໃດ ພະຄຸນຖືກເທມາຍັງຮິມສົບປາກຂອງ ພະອົງ; ເພາະສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈຶ່ງຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອວຍພອນພະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

³ຂ້າແດ່ຜູ້ຊົງອຳນາດ, ຂໍຊົງຄາດດາບຂອງພະອົງໄວ້ຂ້າງກາຍ, ດ້ວຍພະສິຣິແລະບາຣາມີຂອງພະອົງ.⁴ຂໍພະອົງຊົງຂີ່ມ້າຢ່າງມີຊັຍເນື່ອງດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ, ຄວາມສຸພາບອ່ອນໂຍນ, ແລະຄວາມຊອບທັມ; ມືຂວາຂອງພະອົງຈະຊົງສອນເຖິງສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ພະອົງ.

⁵ລູກທະນູຂອງພຣະອົງນັ້ນຄົມ; ປະຊາຊົນກໍລົ້ມລົງໃຕ້ພຣະອົງ ລູກທະນູຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງພວກສັດຕຣູຂອງພະຣາຊາ.⁶ພຣະທີ່ນັ່ງ, ພຣະເຈົ້າ, ຂອງພະອົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ; ຄະທາແຫ່ງຄວາມຍຸຕິທັມເປັນຄະທາແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກຂອງພະອົງ.⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກຄວາມຊອບທັມແລະກຽດຊັງຄວາມຊົ່ວ; ເພາະສະນັ້ນພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ, ຂອງພະອົງ ໄດ້ຊົງອວຍພອນພະອົງດ້ວຍນ້ຳມັນແຫ່ງຄວາມຍິນດີຍິ່ງກວ່າບັນດາເພື່ອນຂອງພະອົງ.

⁸ເຄື່ອງນຸງທັງຫມົດຂອງພະອົງກໍຫອມໄປດ້ວຍກິ່ນມົດຍອບ ກຳຍານ ແລະຢາງໄມ້ຫອມ ຈາກພະຣາຊວັງງາຊ້າງ ເຄື່ອງສາຍເຮັດໃຫ້ພະອົງຍິນດີ⁹ບັນດາລູກສາວຂອງກະສັດຕ່າງໆ ນັ່ງຢູ່ທ່າມກາງສະຕຣີສູງສັກຂອງພະອົງ ພະຣາຊີນີປະດັບດ້ວຍທອງຄຳແຫ່ງເມືອງໂອເຟຍຢູ່ເບື້ອງຂວາມືຂອງພະອົງ.

¹⁰ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ເຈົ້າສາວເອີຍ, ຈົ່ງວິເຄາະແລະງ່ຽງຫູຂອງພະນາງມາ; ຈົ່ງລືມປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າແລະບ້ານລູກສາວຂອງພະນາງ.¹¹ດ້ວຍວິທີນີ້ ພະຣາຊາຊົງປຣາຖນາຄວາມງາມຂອງເຈົ້າ; ພະອົງຊົງເປັນເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງເຄົາຣົບພະອົງເຖີດ.

¹²ເຈົ້າສາວແຫ່ງເມືອງຕີເຣຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບຂອງກຳນັນ; ເສດຖີໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຈະຂໍຄວາມພໍໃຈຈາກເຈົ້າ.¹³ເຈົ້າສາວຂອງກະສັດໃນພະຣາຊວັງຊົງສະງ່າຣາສີທັງຫມົດ; ຜ້າຊົງຂອງພວກນາງເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ.

¹⁴ນາງຖືກນຳໄປເຂົ້າເຝົ້າພະຣາຊາດ້ວຍເຄື່ອງຊົງລາຍປັກ; ລູກສາວພົມະຈາຣີ, ບັນດາເພື່ອນຂອງນາງທີ່ຕິດຕາມນາງຈະຖືກນຳມາເຂົ້າເຝົ້າພະອົງ.¹⁵ພວກເຂົາຈະຖືກນຳມາດ້ວຍຄວາມຍິນດີແລະຊົມຊື່ນ; ພວກເຂົາຈະເຂົ້າສູ່ພະຣາຊວັງຂອງພະຣາຊາ.

¹⁶ບັນດາລູກຊາຍຂອງພະອົງຈະມາແທນທີ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງພະອົງຈະຊົງແຕ່ງຕັ້ງພວກເຂົາເປັນເຈົ້າປົກຄອງທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ.¹⁷ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ຊື່ສຽງຂອງພະອົງເປັນທີ່ຣະນຶກເຖິງຕະຫລອດທຸກຊົ່ວຊາດ; ເພາະສະນັ້ນປະຊາຊົນຈະຖວາຍຂອບພະຄຸນແດ່ພະອົງສະເຫມີໄປເປັນນິຣັນ.

46

ສຳຫລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງລູກຊາຍຂອງໂຄລັດ; ເຖິງ ອາໂມດ. ສຽງເພງ.¹ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍແລະກຳລັງຂອງເຮົາ, ເປັນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອທີ່ຕຣຽມພ້ອມໃນຍາມຍາກລຳບາກ.²ເພາະສະນັ້ນເຮົາຈະບໍ່ຢ້ານ, ແມ້ແຕ່ວ່າແຜ່ນດິນໂລກຈະປ່ຽນແປງ, ແມ່ນວ່າພູເຂົາທັງຫລາຍຈະສັ່ນສະເທືອນໃນໃຈກາງຂອງທະເລ,³ແມ່ນວ່ານ້ຳທະເລສົ່ງສຽງຮ້ອງແລະຄື້ນຊັດແຮງ, ແລະແມ່ນພູເຂົາທັງຫລາຍຈະສັ່ນສະເທືອນດ້ວຍການຂະຫຍາຍຕົວອອກຂອງມັນ. ເສລາ

⁴ມີແມ່ນ້ຳສາຍຫນຶ່ງ, ມີລຳທານແຍກຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມສຸກ, ຄືສະຖານທີສັກສິດແຫ່ງອົງຜູ້ສູງສຸດ.⁵ພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ທ່າມກາງນະຄອນນັ້ນ; ນະຄອນນັ້ນຈະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຊ່ວຍເຫລືອນະຄອນນັ້ນ, ແລະພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໃນຍາມເຊົ້າມືດ.

⁶ຊົນຊາດທັງຫລາຍກໍຫວາດຫວັ່ນຕົກໃຈ ແລະອານາຈັກຕ່າງໆກໍສັ່ນສະເທືອນ; ພໍພຣະອົງຊົງເປັ່ງສຽງຂອງພຣະອົງ, ແຜ່ນດິນໂລກກໍຖະຫລົ່ມໄປ.⁷ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ສະຖິດກັບເຮົາທັງຫລາຍ; ພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງເຮົາທັງຫລາຍ. ເສລາ

⁸ມາເຖີດ, ມາເບິ່ງບັນດາສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກະທຳ, ເບິ່ງຄວາມພັງທະລາຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.⁹ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ສົງຄາມສະຫງົບຈົນເຖິງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ; ພຣະອົງຊົງຫັກຄັນທະນູແລະສັບຫອກໃຫ້ເປັນຊິ້ນໆ; ພຣະອົງຊົງເຜົາໂລ້ທັງຫລາຍ.

¹⁰ຈົ່ງງຽບສະຫງົບແລະຮູ້ວ່າເຮົາຄືພຣະເຈົ້າ; ເຮົາຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ; ເຮົາຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.¹¹ພຣະຢາເວ ຈອມໂຍທາ ສະຖິດຢູ່ກັບເຮົາ; ພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງເຮົາທັງຫລາຍ. ເສລາ

47

ສຳຫລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນລູກຊາຍຂອງໂຄລັດ.¹ປະຊາກອນທັງປວງເອີຍ, ຈົ່ງຕົບມືຂອງທ່ານເຖີດ; ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງແດ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍສຽງແຫ່ງຊັຍຊະນະ.²ເພາະພຣະຢາເວຜູ້ສູງສຸດເປັນທີ່ນ່າຢ້ານຢຳ; ພຣະອົງຊົງເປັນກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ.

³ພຣະອົງຊົງປາບປະຊາກອນທັງຫລາຍໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ເຮົາ ແລະຊົນຊາດທັງຫລາຍໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ຕີນຂອງເຮົາ.⁴ພຣະອົງຊົງເລືອກມໍຣະດົກຂອງເຮົາໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ, ເປັນກຳມະສິດຂອງຢາໂຄບຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກ. ເສລາ⁵ພຣະເຈົ້າຊົງສະເດັດຂຶ້ນດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງ, ພຣະຢາເວສະເດັດຂຶ້ນດ້ວຍສຽງແກ.

⁶ຈົ່ງຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງຮ້ອງສັນຣະເສີນເຖີດ; ຈົ່ງຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ກະສັດຂອງເຮົາ, ຈົ່ງຮ້ອງສັນຣະເສີນເຖີດ.⁷ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງເປັນກະສັດເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ; ຈົ່ງຮ້ອງສັນຣະເສີນດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈ.

⁸ພຣະເຈົ້າຊົງຄອບຄອງເຫນືອຊົນຊາດທັງຫລາຍ; ພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ເທິງບັນລັງບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.⁹ບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງປະຊາກອນທັງຫລາຍໄດ້ມາຊຸມນຸມພ້ອມກັນໃນຖານະປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ; ເພາະໂລ້ທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ; ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່.

48

¹ບົດເພງ; ບົດເພງສັນຣະເສີນລູກຊາຍໂຄລັດ. ພຣະຢາເວນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະສົມຄວນໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນຢ່າງຍິ່ງ, ໃນນະຄອນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ເທິງພູເຂົາສັກສິດຂອງພຣະອົງ.²ສູງສົ່ງແລະງາມຫລາຍ, ເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ, ຄືພູເຂົາຊີໂອນ, ທາງດ້ານທິດເຫນືອ, ຊຶ່ງເປັນນະຄອນຂອງກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.³ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເອງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນປາສາດທັງຫລາຍຂອງຊີໂອນວ່າຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍ.

⁴ເພາະເບິ່ງເຖີດ, ບັນດາກະສັດໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ; ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານໄປພ້ອມກັນ.⁵ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນນະຄອນນັ້ນ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈພວກເຂົາຕ່າງທໍ້ໃຈ, ແລະພວກເຂົາກໍຮີບຫນີໄປ.⁶ຄວາມຢ້ານກົວໄດ້ຄອບງຳພວກເຂົາທີ່ນັ້ນ, ມີຄວາມເຈັບປວດດັ່ງຕອນທີ່ຜູ້ຍິງກຳລັງເກີດລູກ.

⁷ພຣະອົງຊົງທຳລາຍກອງເຮືອແຫ່ງເມືອງທາຊິດດ້ວຍລົມຕະວັນອອກ.⁸ດັ່ງທີ່ເຮົາເຄີຍໄດ້ຍິນມາ, ເຮົາກໍໄດ້ເຫັນໃນນະຄອນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ເຊັ່ນນັ້ນ ໃນນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ; ພຣະເຈົ້າຈະສະຖາປະນານະຄອນນັ້ນໄວ້ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ເສລາ

⁹ເຮົາໄດ້ຣະນຶກເຖິງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອຢູ່ກາງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.¹⁰ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງເປັນເຊັ່ນໃດ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຄຳສັນຣະເສີນຂອງພຣະອົງກໍໄປເຖິງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກເຊັ່ນນັ້ນ; ພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງຊົງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊອບທັມ.

¹¹ໃຫ້ພູເຂົາຊີໂອນຍິນດີເຖີດ, ໃຫ້ເຫລົ່າລູກສາວຂອງຢູດາຊື່ນຊົມຍິນດີເພາະການພິພາກສາອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.

¹²ຈົ່ງຍ່າງຮອບພູເຂົາຊີໂອນເຖີດ, ຈົ່ງໄປຮອບໆຊີໂອນຈົ່ງນັບຫໍຄອຍຂອງຊີໂອນ,¹³ຈົ່ງສັງເກດກຳແພງຂອງຊີໂອນໃຫ້ດີ, ແລະເບິ່ງທີ່ປາສາດທັງຫລາຍຂອງຊີໂອນເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວໃຫ້ແກ່ຄົນໃນຊົ່ວອາຍຸຕໍ່ໄປ.

¹⁴ເພາະພຣະເຈົ້າອົງນີ້ຄືພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຕະຫລອດໄປເປັນນິດ; ພຣະອົງຈະຊົງເປັນຜູ້ນຳຂອງເຮົາຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ.

49

ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນລູກຊາຍຂອງໂຄລັດ.¹ຊົນຊາດທັງຫມົດເອີຍ, ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້; ບັນດາຜູ້ອາສັຍທັງຫມົດໃນໂລກເອີຍຈົ່ງງ່ຽງຫູຟັງເຖີດ,²ທັງຄົນຖານະຕ່ຳຕ້ອຍແລະຄົນຖານະສູງ, ທັງຄົນລ້ຳລວຍແລະຄົນຍາກຈົນດ້ວຍ.

³ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະເຜີຍປັນຍາ ແລະການພາວັນນາແຫ່ງຈິດໃຈຂ້ານ້ອຍຈະເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈ.⁴ຂ້ານ້ອຍຈະງ່ຽງຫູຂອງຂ້ານ້ອຍຟັງຄຳປຽບທຽບ; ຂ້ານ້ອຍຈະເລີ່ມຄຳປຽບທຽບຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍພິນເຂົາຄູ່.⁵ເປັນຫຍັງຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຢ້ານວັນແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ເມື່ອຄວາມບາບຜິດອ້ອມຮອບຢູ່ທີ່ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ?

⁶ເປັນຫຍັງຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຢ້ານບັນດາຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນຄວາມຮັ່ງມີຂອງພວກເຂົາແລະອວດເຖິງລະດັບຄວາມລ້ຳລວຍຂອງພວກເຂົາ?⁷ແນ່ນອນ ບໍ່ມີໃຜສາມາດໄຖ່ພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາຫລືຊຳຣະຄ່າໄຖ່ຕົວເຂົາໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າໄດ້,⁸ເພາະການໄຖ່ຊີວິດຂອງຄົນຫນຶ່ງນັ້ນມີຄ່າສູງຫລາຍ, ແລະບໍ່ມີໃຜສາມາດຊຳຣະສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຕິດຄ້າງໄວ້ໄດ້.

⁹ບໍ່ມີໃຜສາມາດມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ຕະຫລອດໄປເພື່ອຮ່າງກາຍຂອງເຂົາຈະບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ.¹⁰ເພາະເຂົາຈະເຫັນຄວາມເນົ່າເປື່ອຍ; ຄົນມີປັນຍາກໍຕາຍ ຄົນໂງ່ແລະຄົນຂີ້ຕົວະກໍພິນາດເຫມືອນກັນ ແລະຖິ້ມຄວາມຮັ່ງມີຂອງພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ.

¹¹ຄວາມຄິດໃນໃຈຂອງພວກເຂົາຄືຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາຈະຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະເປັນທີ່ຢູ່ອາສັຍຂອງເຂົາທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດ; ພວກເຂົາຮ້ອງທີ່ດິນຂອງພວກເຂົາຕາມຊື່ຂອງພວກເຂົາເອງ.

¹²ແຕ່ມະນຸດ, ແມ່ນມີຄວາມຮັ່ງມີກໍບໍ່ສາມາດຮັກສາຊີວິດໄວ້ໄດ;້ ເຂົາເປັນດັ່ງໂຕສັດຕ່າງໆທີ່ພິນາດໄດ້.¹³ນີ້ຄື, ວິທີທາງ, ຂອງຄວາມໂງ່ຈ້າຂອງພວກເຂົາ; ແລະຕໍ່ຈາກເຂົາ ກໍຄືພວກທີ່ຍອມຮັບຄຳເວົ້າຂອງພວກເຂົາ. ເສ ລາ

¹⁴ເປັນເຫມືອນແກະ ພວກເຂົາຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບແດນຄົນຕາຍ, ແລະຄວາມຕາຍຈະເປັນຜູ້ລ້ຽງແກະຂອງພວກເຂົາ. ຄົນຊື່ສັດຈະປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາໃນຍາມເຊົ້າ, ແລະຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາຈະເນົ່າເປື່ອຍໄປໃນແດນຄົນຕາຍ, ແລະບໍ່ມີທີ່ໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ອາສັຍ.¹⁵ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງໄຖ່ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຈາກອຳນາດຂອງແດນຄົນຕາຍ; ພຣະອົງຈະຊົງຮັບຂ້ານ້ອຍໄວ້. ເສລາ

¹⁶ຢ່າຢ້ານເມື່ອຜູ້ຫນຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນຄົນລ້ຳລວຍ, ແລະຊັບສິນຂອງບ້ານເຂົາເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ.¹⁷ເພາະເມື່ອເຂົາຕາຍ ເຂົາຈະເອົາຫຍັງໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍ; ຊັບສິນຂອງເຂົາຈະບໍ່ຕາມເຂົາລົງໄປ.

¹⁸ເມື່ອເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ ຈິດໃຈຂອງເຂົາກໍເປັນສຸກ - ແລະມະນຸດທັງຫລາຍສັນຣະເສີນເຈົ້າເມື່ອເຈົ້າຢູ່ເພື່ອຕົວເອງ -¹⁹ເຂົາຈະໄປຢູ່ກັບຄົນໃນຍຸກບັນພະບຸຣຸດຂອງເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫວ່າງອີກເລີຍ.²⁰ບຸກຄົນຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮັ່ງມີ ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈກໍເປັນເຫມືອນ, ດັ່ງເຫລົ່າສັດເດຍຣະສານຊຶ່ງຕ້ອງພິນາດໄປ.

50

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ.¹ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດ, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງກ່າວ ແລະໄດ້ຊົງເອີ້ນແຜ່ນດິນໂລກຈາກທີ່ຕາເວັນຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງທີ່ຕາເວັນຕົກ.²ສຽງອອກມາຈາກຊີໂອນ, ເປັນຄວາມງົດງາມທີ່ສົມບູນພ້ອມ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງສຽງອອກມາຈາກທີ່ນັ້ນ.

³ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາສະເດັດມາແລະບໍ່ຊົງງຽບຢູ່; ໄຟໄດ້ເຜົາຜານຢູ່ເບື້ອງຫນ້າພຣະອົງ, ແລະມີພາຍຸຮຸນແຮງອ້ອມຮອບພຣະອົງ.⁴ພຣະອົງຊົງເອີ້ນຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງແລະແຜ່ນດິນໂລກເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ພິພາກສາປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ:⁵"ຈົ່ງຮວບຮວມຄົນທີ່ຊື່ສັດຂອງເຮົາມາໃຫ້ເຮົາ, ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດຄຳສັນຍາກັບເຮົາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ."

⁶ຟ້າສະຫວັນຈະປະກາດຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະເຈົ້າເອງຊົງເປັນຜູ້ພິພາກສາ. ເສລາ

⁷ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ປະຊາກອນຂອງເຮົາເອີຍ, ແລະເຮົາຈະເວົ້າ, ເຮົາຄື ພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ.⁸ເຮົາຈະບໍ່ຕຳນິເຈົ້າໃນເລື່ອງເຄື່ອງບູຊາຂອງເຈົ້າ; ເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງເຈົ້າຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາສະເຫມີ.

⁹ເຮົາຈະບໍ່ຮັບງົວໂຕຜູ້ຈາກເຮືອນຂອງເຈົ້າ, ຫລືແພະໂຕຜູ້ຈາກຄອກຂອງເຈົ້າ.¹⁰ເພາະສັດທຸກໂຕໃນປ່າເປັນຂອງເຮົາ, ລວມທັງຝູງງົວເທິງພູເຂົານັບພັນລູກ.¹¹ເຮົາຮູ້ຈັກນົກທຸກໂຕແຫ່ງພູເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະສັດປ່າແຫ່ງທ້ອງທົ່ງເປັນຂອງເຮົາ.

¹²ຖ້າເຮົາຫິວ, ເຮົາຈະບໍ່ບອກເຈົ້າ, ເພາະໂລກນີ້ເປັນຂອງເຮົາ, ລວມທັງທຸກສິ່ງໃນນັ້ນດ້ວຍ.¹³ເຮົາຈະກິນເນື້ອງົວໂຕຜູ້ຫລືດື່ມເລືອດຂອງແພະບໍ່?

¹⁴ຈົ່ງຖະຫວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະຖວາຍຄຳປະຕິຍານແດ່ອົງຜູ້ສູງສຸດ.¹⁵ຈົ່ງຮ້ອງທູນເຮົາໃນວັນຍາກລຳບາກ; ເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະຖວາຍກຽຕເຮົາ."

¹⁶ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວກັບຄົນຊົ່ວວ່າ, "ເຈົ້າມີສິດຫຍັງມາປະກາດກົດເກນຂອງເຮົາ, ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບຄຳສັນຍາຂອງເຮົາດ້ວຍປາກຂອງເຈົ້າ,¹⁷ໃນເມື່ອເຈົ້າກຽດຊັງຄຳສັ່ງສອນແລະຖິ້ມຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໄປ?

¹⁸ເມື່ອເຈົ້າເຫັນໂຈນ, ເຈົ້າກໍຄົບກັບເຂົາ; ເຈົ້າມີສ່ວນຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ລາວລ່ວງປະເວນີ.¹⁹ເຈົ້າຍົກປາກຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຄວາມຊົ່ວ, ແລະລິ້ນຂອງເຈົ້າເວົ້າຄຳຫລອກລວງ.²⁰ເຈົ້ານັ່ງລົງແລະເວົ້າຕໍ່ຕ້ານພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ; ເຈົ້າໃສ່ຮ້າຍລູກຂອງແມ່ຂອງເຈົ້າເອງ.

²¹ເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ແຕ່ເຮົາໄດ້ມິດງຽບ, ແລ້ວເຈົ້າກໍຄິດວ່າເຮົາເປັນເຫມືອນກັບເຈົ້. ແຕ່ເຮົາຈະຕຳນິເຈົ້າແລະເວົ້າທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າ,ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນມາຕໍ່ຕາຂອງເຈົ້າ.²²ຈົ່ງພິຈາຣະນາເລື່ອງນີ້ໃຫ້ດີ, ເຈົ້າຜູ້ລືມພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ສະນັ້ນເຮົາຈະຈີກເຈົ້າອອກເປັນຕ່ອນໆ, ແລະຈະບໍ່ມີໃຜມາຊ່ວຍເຈົ້າໄດ້ເລີຍ.

²³ບຸກຄົນຜູ້ທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນສັນຣະເສີນເຮົາ, ແລະທຸກຄົນທີ່ວາງທາງຍ່າງຂອງເຂົາໃນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເຮົາກໍຈະສຳແດງຄວາມພົ້ນຂອງພຣະເຈ້າ."

51

ສຳຫລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ. ເພງສັນຣະເສີນຂອງກະສັດດາວິດ; ເມື່ອຕອນທີ່ ນາທານຜູ້ເຜີຍພຣະຄັມມາຫາທ່ານຫລັງທີ່ລາວໄດ້ນອນກັບບັດເຊບາ.¹ ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຕາມຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ເພື່ອເຫັນແກ່ການກະທຳຫລວງຫລາຍອັນຊົງເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງລົບບັນດາການບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ຂໍຊົງລ້າງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຫມົດກ້ຽງຈາກຄວາມຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂໍຊົງຊຳຣະຂ້ານ້ອຍຈາກບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ.

³ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ເຖິງບັນດາຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະບາບຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍສະເຫມີ.⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ ພຣະອົງ, ຕໍ່ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ, ແລະໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງຖືກຕ້ອງເມື່ອພຣະອົງກ່າວ; ພຣະອົງຊົງຖືກຕ້ອງເມື່ອພຣະອົງຊົງຕັດສິນ.

⁵ເບິ່ງເຖີດ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເກີດມາໃນຄວາມບາບ; ທັນທີທີ່ແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍຖືພາຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍຢູ່ໃນຄວາມບາບແລ້ວ.⁶ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຊົງປຣາຖນາຄວາມຊື່ສັດສຸຈະຣິດໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ຈັກສະຕິປັນຍາໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁷ຂໍຊົງຊຳຣະຂ້ານ້ອຍໃຫ້ບໍຣິສຸດດ້ວຍຕົ້ນຫູສົບ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະສະອາດ; ຂໍຊົງລ້າງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຂາວຍິ່ງກວ່າຫິມະ.⁸ຂໍຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນ ເຖິງຄວາມຊົມຊື່ນເບີກບານແລະຄວາມຍິນດີ ເພື່ອກະດູກທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຫັກຈະໄດ້ຍິນດີ.⁹ຂໍຊົງລີ້ຫນ້າຂອງພຣະອົງຈາກບາບທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍແລະຊົງລົບຄວາມຜິດທັງສິ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍເສຍ.

¹⁰ຂໍຊົງສ້າງໃຈສະອາດພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະຊົງສ້າງຈິດວິນຍານທີ່ຖືກຕ້ອງຂຶ້ນໃຫມ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ.¹¹ຂໍຢ່າຊົງໄລ່ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ແລະຂໍຢ່າຊົງເອົາພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ.

¹²ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນຄວາມຊົມຊື່ນໃນຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍໄວ້ ພຣະອົງດ້ວຍວິນຍານແຫ່ງຄວາມເຕັມໃຈ.¹³ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະສອນບັນດາຄົນບາບເຖິງພຣະຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ, ແລະບັນດາຄົນບາບຈະຫັນກັບມາຫາພຣະອົງ ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁴ຂໍຊົງອະພັຍຂ້ານ້ອຍໃນການຫລັ່ງເລືອດ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະໂຫ່ຮ້ອງສຳລັບຄວາມຍິນດີແຫ່ງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.¹⁵ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງເປີດຮິມສົບປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວຄຳສັນຣະເສີນພຣະອົງ.¹⁶ເພາະພຣະອົງບໍ່ຊົງຍິນດີໃນເຄື່ອງບູຊາ, ເຖິງຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍ; ໃຫ້ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຊົງພໍໃຈໃນເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງຫລາຍ.

¹⁷ເຄື່ອງບູຊາຂອງພຣະເຈົ້າຄືຈິດວິນຍານທີ່ແຕກສະຫລາຍ. ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງດູຫມິ່ນຈິດໃຈທີ່ແຕກສະຫລາຍແລະໃຈທີ່ສຳນຶກຜິດເລີຍ.¹⁸ຂໍຊົງເຮັດດີແກ່ຊີໂອນຕາມຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງສ້າງກຳແພງຂອງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃຫມ່.¹⁹ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງພໍໃຈໃນບັນດາເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງຄວາມຊອບທັມ, ໃນບັນດາສັດບູຊາແລະເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງຕົວ; ແລ້ວປະຊາກອນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະຖວາຍງົວໂຕຜູ້ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງ.

52

ສຳລັບນັກດົນຕຣີ. ຄຳແນະນຳຂອງດາວິດ; ເມື່ອອາຣົມຄວາມຮູ້ສຶກມາ ແລະບອກກັບຈິດວິນຍານ, ແລະບອກກັບລາວວ່າ,"ດາວິດໄດ້ມາທີ່ເຮືອນຂອງອາຄີເມເດັດ."¹ເຈົ້າຜູ້ມີອຳນາດ ເປັນຫຍັງເຈົ້າເຖິງພູມໃຈໃນການສ້າງປັນຫາ? ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າມາທຸກມື້.²ລິ້ນຂອງເຈົ້າວາງແຜນທຳລາຍດັ່ງມີດໂກນທີ່ຄົມ, ເຮັດການຫລອກລວງ.

³ເຈົ້າຮັກຄວາມຊົ່ວຫລາຍກວ່າຄວາມດີ ແລະຮັກການຂີ້ຕົວະຫລາຍກວ່າການເວົ້າເຖິງຄວາມຊອບທັມ. ເສລາ

⁴ເຈົ້າຮັກຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ກັດກິນຄົນອື່ນ, ເຈົ້າຜູ້ມີລິ້ນຫລອກລວງ.⁵ພຣະເຈົ້າຈະຊົງທຳລາຍເຈົ້າຕະຫລອດໄປເປັນນິດ; ພຣະອົງຈະຊົງຈັບເຈົ້າແລະຊົງດຶງເຈົ້າອອກຈາກເຕັນຂອງເຈົ້າ ແລະຊົງຖອນຮາກຖອນໂຄນເຈົ້າອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ. ເສ ລາ

⁶ຄົນຊອບທັມຈະເຫັນແລະຢ້ານ; ພວກເຂົາຈະຫົວເຢາະເຢີ້ຍຄົນອະທັມແລະກ່າວວ່າ,⁷" ຈົ່ງເບິ່ງ, ນີ້ຄືຜູ້ຊາຍທີ່ບໍ່ໃຫ້ພຣະເຈົ້າເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງເຂົາ, ແຕ່ເຂົາໄດ້ວາງໃຈ ໃນຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງຄວາມຮັ່ງມີຂອງເຂົາ, ແລະເຂົາໄດ້ມີກຳລັງຂຶ້ນເມື່ອເຂົາໄດ້ທຳລາຍຄົນອື່ນ."

⁸ແຕ່ສຳລັບຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍເປັນດັ່ງຕົ້ນຫມາກກອກເທດຂຽວສົດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ; ຂ້ານ້ອຍຈະວາງໃຈໃນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.⁹ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດສຳລັບສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ. ຂ້ານ້ອຍຈະລໍຄອຍພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ເພາະວ່າເປັນພຣະນາມຊື່ທີ່ປະເສີດ, ຕໍ່ຫນ້າບັນດາຜູ້ຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.

53

ສຳລັບນັກດົນຕີຣ; ສົ່ງເຖິງມາຫາຣາດ. ຄຳແນະນຳຂອງດາວິດ.¹ຄົນໂງ່ເວົ້າໃນໃຈຂອງເຂົາວ່າ,"ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ." ພວກເຂົາກໍຊົ່ວຊາມລົງແລະໄດ້ເຮັດຄວາມຜິດບາບທີ່ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງ ບໍ່ມີໃຜເຮັດຄວາມດີເລີຍ.²ພຣະເຈົ້າຊົງຫລຽວລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນເພື່ອເບິ່ງບັນດາລູກຂອງມະນຸດ ເພື່ອເບິ່ງວ່າມີໃຜແດ່ທີ່ເຂົ້າໃຈ, ມີໃຜແດ່ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງ.³ພວກເຂົາທັງຫມົດຕ່າງຫັນຫນີໄປ. ພວກເຂົາຕ່າງກໍຊົ່ວລົງດ້ວຍກັນ. ບໍ່ມີຈັກຄົນທີ່ເຮັດດີ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ.

⁴ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດຄວາມຜິດບາບ - ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ກືນກິນປະຊາກອນຂອງເຮົາຄືດັ່ງກິນເຂົ້າຫນົມປັງແລະພວກເຂົາບໍ່ຮ້ອງທູນພຣະເຈົ້າ ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈບໍ່?⁵ພວກເຂົາຕ່າງຕົກຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານຢ່າງຫລາຍ, ແມ່ນວ່າບໍ່ມີສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ຢ້ານ; ເພາະພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ກະດູກຂອງຜູ້ທີ່ຈະຕັ້ງຄ້າຍຕໍ່ສູ້ເຈົ້າກະແຈກກະຈາຍໄປ; ຄົນແບບນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະຕິເສດພວກເຂົາແລ້ວ.

⁶ໂອ, ຄວາມພົ້ນຂອງອິສະຣາເອນຈະມາຈາກຊີໂອນ! ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງນຳປະຊາກອນພຣະອົງກັບຄືນມາຈາກການເປັນຊະເລີຍ, ແລ້ວຢາໂຄບຈະຊື່ນຊົມຍິນດີແລະອິດສະຣາເອນຈະຍິນດີ!

54

ສຳລັບນັກດົນຕີ; ເຄື່ອງດົນຕຣີ. ຄຳແນະນຳຂອງດາວິດ; ເມື່ອ ມາແລະເວົ້າກັບໂຊນວ່າ,"ເປັນຫຍັງດາວິດຈຶ່ງເຊື່ອງພະອົງຈາກພວກເຮົາ?"¹ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນໂດຍພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ແລະຊົງຕັດສິນຂ້ານ້ອຍດ້ວຍພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງ.²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງງ່ຽງຫູຟັງຕໍ່ຖ້ອຍຄຳຈາກປາກຂ້ານ້ອຍ.³ເພາະຄົນແປກຫນ້າໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ແລະພວກຄົນໂຫດຮ້າຍໄດ້ຫມາຍເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ. ເສລາ

⁴ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍ; ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ຄ້ຳຈູນຊີວິດຂ້ານ້ອຍ.⁵ພຣະອົງຈະຊົງຕອບໂຕ້ບັນດາສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ; ຂໍຊົງທຳລາຍພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣະອົງ, ທຳລາຍພວກເຂົາ!

⁶ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະອົງດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາສະມັກໃຈ; ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະນາມຊື່ນັ້ນປະເສີດ.⁷ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍຈາກຄວາມຍາກລຳບາກທຸກຢ່າງ; ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງເຫັນຊັຍຊະນະເຫນືອພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ.

55

ສຳລັບນັກດົນຕຣີ; ເຄື່ອງດົນຕຣີ. ຄຳແນະນຳຂອງດາວິດ.¹ຂໍຊົງງ່ຽງຫູຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ; ແລະຂໍຊົງຢ່າລີ້ພຣະອົງຈາກຄຳວິງວອນຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ຂໍຊົງສະດັບຟັງຂ້ານ້ອຍແລະຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ບັນເທົາໃນຄວາມລຳບາກຂອງຂ້ານ້ອຍ³ເພາະສຽງພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະການກົດຂີ່ຂອງຄົນຊົ່ວ; ເຫດວ່າພວກເຂົານຳຄວາມທຸກມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແລະຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ.

⁴ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍສັ່ນຢ້ານຢູ່ພາຍໃນ, ແລະຄວາມເປັນຕາຢ້ານຂອງຄວາມຕາຍໄດ້ຕົກມາເທິງຂ້ານ້ອຍ.⁵ຄວາມຢ້ານແລະຄວາມສັ່ນເຊັ່ນມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍ, ແລະຄວາມຢ້ານໄດ້ຖ້ວມລົ້ນຂ້ານ້ອຍ.

⁶ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, "ໂອ, ຂໍພຽງຂ້ານ້ອຍມີປີກດັ່ງນົກພິລາບ! ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍຈະບິນຫນີໄປແລະຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ.⁷ເບິ່ງເຖີດ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະບິນຫນີໄປໃຫ້ໄກ; ຂ້ານ້ອຍຈະພັກໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ເສລາ

⁸ຂ້ານ້ອຍຈະຮີບໄປຍັງທີ່ກຳບັງໃຫ້ພົ້ນຈາກລົມແຮງກ້າແລະພາຍຸ."⁹ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງເຜົາຜານພວກເຂົາ, ຂໍຊົງໃຫ້ພາສາຂອງພວກເຂົາວຸ້ນວາຍໄປ! ເພາະຂ້ານ້ອຍເຄີຍເຫັນຄວາມຮຸນແຮງແລະຄວາມວຸ້ນວາຍໃນເມືອງ.

¹⁰ພວກເຂົາຍ່າງເທິງກຳແພງເມືອງຢູ່ທັງເວັນທັງຄືນ; ແລະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍແລະຄວາມທຸກຮ້ອນຢູ່ໃນທ່າມກາງເມືອງນັ້ນ.¹¹ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຢູ່ໃນທ່າມກາງເມືອງນັ້ນ; ການກົດຂີ່ແລະການຫລອກລວງບໍ່ໄດ້ຫາຍຈາກຫົນທາງຂອງເມືອງນັ້ນໄປເລີຍ.

¹²ເພາະບໍ່ແມ່ນສັດຕຣູທີ່ນາບຂູ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຈະທົນໄດ້ ແລະບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍ; ທີ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຈະລີ້ຕົວຈາກເຂົາ.¹³ແຕ່ເປັນທ່ານ, ເປັນຜູ້ເທົ່າທຽມກັບຂ້ານ້ອຍ, ເປັນເພື່ອນສະຫນິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁴ເຮົາເຄີຍມີສາມະຄີທັມທີ່ຫນ້າຊື່ນໃຈດ້ວຍກັນ; ເຮົາເຄີຍຍ່າງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າພ້ອມກັບຝູງຊົນ.

¹⁵ຂໍໃຫ້ຄວາມຕາຍມາເທິງພວກເຂົາໃນທັນທີ; ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາລົງໄປຍັງແດນຄົນຝຕາຍທັງເປັນ, ເປັນສະຖານທີ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ.

¹⁶ແຕ່ສຳຫລັບເຮົາ, ເຮົາຈະຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງຊ່ວຍເຮົາໃຫ້ພົ້ນ.¹⁷ໃນເວລາແລງ, ເວລາເຊົ້າແລະທ່ຽງ ເຮົາຮ້ອງທຸກແລະຄ້ຳຄວນ; ພຣະອົງຈະຊົງຟັງສຽງຂອງເຮົາ.¹⁸ພຣະອົງຈະຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງເຮົາໃຫ້ປອດພັຍຈາກສົງຄາມທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຮົາ, ເພາະບັນດາຄົນທີ່ຕໍ່ສູ້ເຮົາມີກັນຫລວງຫລາຍ.

¹⁹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງຄອບຄອງຈາກນິຣັນການ, ຈະຊົງສະດັບຟັງແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາອັບອາຍ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍປ່ຽນ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ຢ້ານກົວພຣະເຈົ້າ.

²⁰ເພື່ອນຂອງເຮົາໄດ້ຍົກມືຂອງເຂົາຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ສະຫງົບກັບເຂົາ; ເຂົາບໍ່ເຄົາຣົບຕໍ່ຄຳສັນຍາທີ່ເຂົາເຄີຍເຮັດໄວ້.²¹ຄຳເວົ້າຂອງເຂົາລື່ນເຫມືອນເນີຍ, ແຕ່ໃນໃຈຂອງເຂົາມີຄວາມເປັນສັດຕຣູ ຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົານຸ້ມນວນກວ່ານ້ຳມັນ; ແຕ່ພວກເຂົາເປັນຄືດາບທີ່ຖືກຊັກອອກມາແລ້ວ.

²²ຈົ່ງວາງພາລະຂອງທ່ານໄວ້ກັບພຣະຢາເວ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງຄ້ຳຊູທ່ານ; ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຍອມໃຫ້ຄົນຊອບທັມພ່າຍແພ້ເລີຍ.²³ແຕ່ພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຈະຊົງໂຍນຄົນຊົ່ວລົງສູ່ຂຸມແຫ່ງການຖືກທຳລາຍ; ພວກທີ່ກະຫາຍເລືອດແລະຫລອກລວງຈະມີຊີວິດຢູ່ບໍ່ເຖິງເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຄົນອື່ນທົ່ວໄປ ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະວາງໃຈໃນພຣະອົງ.

56

¹ສຳລັບຄະນະດົນຕຣີ; ສົ່ງເຖິງໂຈນາດ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ເມື່ອຄົນຟີລິສະຕິນຈັບລາວຢູ່ທີ່ກາດ. ຂໍຊົງເມດຕາແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ ພຣະເຈົ້າ, ເພາະຜູ້ຄົນກຳລັງໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍ! ບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດວັນຍັ່ງຄ່ຳ.²ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍຢຽບຍ່ຳຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດວັນຍັ່ງຄ່ຳ; ເພາະພວກທີ່ຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງມີກັນຫລວງຫລາຍ.

³ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຢ້ານກົວ, ຂ້ານ້ອຍຈະໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ.⁴ໃນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍສັນຣະເສີນ - ສຳລັບສິ່ງທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້; ຂ້ານ້ອຍໄວ້ວາງໃຈ ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຢ້ານ; ພຽງແຕ່ມະນຸດຈະເຮັດຫຍັງຂ້ານ້ອຍໄດ້?

⁵ພວກເຂົາຕໍ່ສູ້ຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳ; ພວກເຂົາຄິດແຕ່ປອງຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ.⁶ພວກເຂົາລວມຕົວກັນ, ພວກເຂົາລີ້ຈຸ້ມກັນຊອມເບິ່ງສິ່ງທີ່ຂ້າກະທຳ, ແລະພວກເຂົາຕິດຕາມທຸກຂັ້ນຕອນຂອງຂ້ານ້ອນ, ໄດ້ລໍຖ້າໂອກາດດີທີ່ຈະເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁷ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ພວກເຂົາຫນີພົ້ນຈາກການເຮັດຜິດ. ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງໂຍນຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ.⁸ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າການເດືອດຮ້ອນຕົກຖືກຂ້ານ້ອຍ ແລະເກັບນ້ຳຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນກວດຂອງພຣະອົງ; ນ້ຳຕານັ້ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນບັນທຶກຂອງພຣະອົງບໍ?

⁹ແລ້ວພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈະຫັນກັບໄປໃນວັນທີ່ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຮູ້ເຊັ່ນນີ້ວ່າ, ພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ຝ່າຍຂ້ານ້ອຍ.¹⁰ໃນພຣະເຈົ້າ - ຜູ້ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍສັນຣະເສີນຖ້ອຍຄຳ, ໃນພຣະຢາເວ-ຜູ້ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍສັນຣະເສີນຖ້ອຍຄຳ,¹¹ໃນພຣະເຈົ້າຂ້ານ້ອຍໄວ້ວາງໃຈ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຢ້ານ. ຜູ້ໃດຈະເຮັດຫຍັງແກ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້?

¹²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຫນ້າທີ່ຈະເຮັດຕາມຄຳສັນຍາຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ມີຕໍ່ພຣະອົງຢູ່ທີ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ; ຂ້ານ້ອຍຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະອົງ.¹³ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຈາກຄວາມຕາຍ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກສາຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໃຫ້ລົ້ມ, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າໃນຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງການມີຊີວິດ.

57

ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ; ສົ່ງເຖິງທາຫາດ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ໃນເວລາທີ່ເພີ່ນໄດ້ຫນີຈາກໂຊນ, ລີ້ຢູ່ໃນຖ້ຳ.¹ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະອົງຈົນກວ່າຄວາມທຸກຍາກລຳບາກທັງຫລາຍຜ່ານພົ້ນໄປ. ຂ້ານ້ອຍຢູ່ພາຍໃຕ້ປີກແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງຈົນກວ່າຄວາມຊົ່ວຮ້າຍນີ້ຜ່ານພົ້ນໄປ.

²ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດ ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງກະທຳທຸກສິ່ງເພື່ອຂ້ານ້ອຍ.³ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຄວາມຊ່ວຍເຫລືອມາຈາກຟ້າສະຫວັນແລະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນພັຍ, ພຣະອົງຊົງໃຈຮ້າຍບັນດາຜູ້ທີ່ກົດຂີ່ຂ້ານ້ອຍ. ເສລາ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງສາຍຕາແຫ່ງຄວາມຮັກແລະຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣະອົງມາຍັງຂ້ານ້ອຍ.

⁴ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ທ່າມກາງເຫລົ່າສິງ; ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ພ້ອມຈະກັດກິນຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທ່າມກາງຜູ້ຄົນທີ່ແຂ້ວຂອງເຂົາເປັນຫອກແລະລູກທະນູ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ລີ້ນຂອງເຂົາເປັນດາບຄົມ.⁵ຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງເຫນືອຟ້າສະຫວັນ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງຢູ່ເຫນືອທັງແຜ່ນດິນໂລກ.

⁶ພວກເຂົາກາງຕາຫນ່າງດັກຈັບຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ທຸກໃຈ. ພວກເຂົາໄດ້ຂຸດຂຸມພາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ. ແຕ່ພວກເຂົາກັບຕົກລົງໄປກາງຂຸມນັ້ນເສຍເອງ! ເສລາ

⁷ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຫມັ້ນຄົງ, ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຫມັ້ນຄົງ; ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງ, ແມ່ນແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງສັນຣະເສີນ.⁸ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ; ຈົ່ງຕື່ນເຖີດ, ພິນໃຫຍ່ແລະພິນເຂົາຄູ່; ຈົ່ງຕື່ນເຖີດ ຂ້ານ້ອຍຈະປຸກຕາເວັນໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁹ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງສັນຣະເສີນພຣະອົງ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນພຣະອົງທ່າມຊົນຊາດທັງຫລາຍ.¹⁰ເພາະຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຍິ່ງ ສູງເຖິງຟ້າສະຫວັນ; ແລະຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣະອົງສູງເຖິງເມກ.¹¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂໍຊົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງເຫນືອຟ້າສະຫວັນ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງເຫນືອທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ.

58

ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ; ສົ່ງເຖິງທາເດດ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.

¹ພວກທ່ານທີ່ເປັນຜູ້ປົກຄອງເວົ້າຢ່າງຊອບທັມບໍ່? ທ່ານພິພາກສາປະຊາຊົນຢ່າງທ່ຽງທັມບໍ່?²ບໍ່ເລີຍ ທ່ານກະທຳການຊົ່ວຢູ່ໃນໃຈຂອງທ່ານ; ທ່ານປ່ອຍການທາຣຸນອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນດ້ວຍມືຂອງທ່ານ.

³ຄົນຊົ່ວກໍເຮັດຜິດມາຕະຫລອດແມ່ນຕອນທີ່ພວກເຂົາຍັງຢູ່ໃນທ້ອງ; ພວກເຂົາເຮັດຜິດໄປແລະເວົ້າຂີ້ຕົວະມາແຕ່ເກີດ.⁴ພິດຂອງພວກເຂົາເປັນດັ່ງພິດງູ; ພວກເຂົາເປັນດັ່ງງູພິດຫູຫນວກທີ່ປິດຫູຂອງມັນ,⁵ທີ່ບໍ່ໃສ່່ໃຈຕໍ່ສຽງຂອງຫມໍງູ ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະມີຄວາມຊ່ຽວຊານພຽງໃດ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ.

⁶ຂໍຊົງຫັກແຂ້ວໃນປາກຂອງພວກເຂົາ, ພຣະເຈົ້າ; ຂໍຊົງຫັກແຂ້ວໃຫຍ່ຂອງສິງຫນຸ່ມ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ.⁷ຂໍໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍສະຫລາຍໄປດັ່ງນ້ຳທີ່ໄຫລອອກ; ເມື່ອພວກເຂົາຍິງລູກທະນູຂອງພວກເຂົາອອກໄປ, ຂໍໃຫ້ມັນເປັນດັ່ງລູກທະນູທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ.⁸ຂໍໃຫ້ເຂົາດັ່ງຫອຍທາກທີ່ສະຫລາຍແລະຕາຍໄປ, ດັ່ງເດັກແຮກເກີດທີ່ຍັງບໍ່ເຖິງກຳຫນົດເກີດຂອງຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນແສງຕາເວັນ.

⁹ກ່ອນທີ່ຫມໍ້ຂອງເຈົ້າຮູ້ສຶກຮ້ອນຈາກເປວໄຟທີ່ໄຫມ້ຕົ້ນຫນາມ, ທັງຫນາມສົດແລະຫນາມທີ່ໄຫມ້ເປັນເເປວໄຟ, ພຣະອົງກໍຈະຊົງໂກດຮ້າຍເຂົາໄປດ້ວຍພາຍຸຫມຸນ.¹⁰ຄົນຊອບທັມຈະຍິນດີເມື່ອເຂົາເຫັນການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ; ເຂົາຈະລ້າງຕີນຂອງເຂົາໃນເລືອດຂອງຄົນຊົ່ວ,¹¹ດັ່ງນັ້ນຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະກ່າວວ່າ, "ມີບຳເຫນັດ, ສຳຫລັບຄົນຊອບທັມ; ມີພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພິພາກສາແຜ່ນດິນໂລກ."

59

¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍຈາກພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງຕັ້ງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງທີ່ສູງໄກຈາກບັນດາຜູ້ທີ່ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ²ຂໍຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍໃຫ້ປອດພັຍຈາກບັນດາຜູ້ເຮັດຜິດບາບ ແລະຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຄົນທີ່ຫີວເລືອດ.

³ເບິ່ງເຖີດ, ເພາະພວກເຂົາລັກຊຸ້ມຖ້າເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພວກຄົນເຮັດຊົ່ວທີ່ມີອຳນາດຮ່ວມຫົວກັນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພາະເຫດການບາບຂອງຂ້ານ້ອຍຫລືຄວາມຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ.⁴ພວກເຂົາຕຽມແລ່ນໃສ່ຂ້ານ້ອຍແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຜິດ; ຂໍຊົງຕື່ນຂຶ້ນແລະຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍແລະຊົງຫລຽວເບິ່ງ.

⁵ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າອົງຈອມໂຍທາຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ, ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນແລະລົງໂທດບັນດາຊົນຊາດທັງຫມົດ; ຂໍຢ່າຊົງເມດຕາຕໍ່ບັນດາຄົນທໍຣະຍົດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຄົນໃດເລີຍ. ເສລາ

⁶ພວກເຂົາກັບມາໃນຕອນເເລງ, ພວກເຂົາເຫົ່າຫອນຄືຫມາແລະເລາະໄປຮອບເມືອງ.⁷ເບິ່ງເຖີດ, ພວກເຂົາເວົ້າບໍ່ມ່ວນອອກມາດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາ; ດາບກໍຢູ່ໃນຮິມສົບປາກຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ໃຜຈະໄດ້ຍິນພວກເຮົາ?"

⁸ຂ້າແດ່ພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງຫົວຂວັນພວກເຂົາ, ພຣະອົງຊົງຫົວເຍາະເຍີ້ຍບັນດາຊົນຊາດທັງຫມົດ.⁹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເປັນກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະເຝົ້າເບິ່ງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງເປັນປ້ອມປ້ອງກັນທີ່ສູງຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁰ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈະຊົງມາພົບຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ພຣະເຈົ້າຈະຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງເຫັນຄວາມປຣາຖນາຂອງຂ້ານ້ອຍ ຢູ່ເທິງພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນໂລ້ຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ¹¹ຂໍຢ່າຊົງສັງຫານພວກເຂົາເສຍ, ຫລືຢ້ານວ່າຊົນຊາດຂອງຂ້ານ້ອຍຈະລືມ. ຂໍຊົງໃຫ້ພວກເຂົາກະແຈກກະຈາຍໄປດ້ວຍພະລັງອຳນາດຂອງພຣະອົງ ແລະຊົງໃຫ້ພວກເຂົາລົ້ມລົງ.

¹²ເພາະບາບຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະເພາະຖ້ອຍຄຳຈາກຮີມສົບປາກຂອງພວກເຂົາ, ຂໍຊົງໃຫ້ພວກເຂົາຕິດກັບໂດຍຄວາມໂອ້ອວດຂອງພວກເຂົາ, ແລະເພາະບັນດາການແຊ່ງສາບແລະການຂີ້ຕົວະພວກເຂົາເປັ່ງອອກມານັ້ນ.¹³ຂໍຊົງເຜົາຜານພວກເຂົາໂດຍຄວາມໃຈຮ້າຍ, ຂໍຊົງເຜົາຜານພວກເຂົາຈົນພວກເຂົາຈະບໍ່ມີເຫລືອອີກຕໍ່ໄປ; ຂໍຊົງໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງປົກຄອງເຫນືອຢາໂຄບແລະຈົນເຖິງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ. ເສ ລາ

¹⁴ພວກເຂົາກັບມາໃນຕອນແລງ, ພວກເຂົາເຫົ່າຫອນຄືຫມາແລະເລາະໄປຮອບເມືອງ.¹⁵ເຂົາເລາະລຽບເບິ່ງຫາອາຫານ ແລະຖ້າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກິນອີ່ມກໍຂູ່ເຫົ່າເຫມືອນຫມາ.

¹⁶ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງເຖິງພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງ, ແລະໃນຍາມເຊົ້າ ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງກ່ຽວກັບຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນປ້ອມປ້ອງກັນທີ່ສູງຂອງຂ້ານ້ອຍແລະຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍໃນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁷ຂ້າແຕ່, ພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງ ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງເປັນປ້ອມປ້ອງກັນທີ່ສູງ, ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງຂ້ານ້ອຍ.

60

¹ສຳຫລັບນັກດົນຕຣີ; ສົ່ງເຖິງຊູຊານ ອີດົບ. ຄຳແນະນຳຂອງດາວິດ, ເພື່ອການສັ່ງສອນ. ໃນເວລາທີ່ລາວໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບ ອາລາມ ນາຮາລຽມ ແລະກັບ ອາລາມ ໂຊບາ, ແລະ ຈອດ ກັບມາແລະຂ້າສິບສອງພັນຄົນທີ່ຮ່ອມພູເກືອ. ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງປະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ພຣະອົງຊົງທຳລາຍແນວປ້ອງກັນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍ; ຟື້ນຄືນຂ້ານ້ອຍຂື້ນໃຫມ່.

²ພຣະອົງໄດ້ໂກດຮ້າຍພວກຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍອີກຄັ້ງເຖີດ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນສັ່ນສະເທືອນ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈີກມັນອອກຈາກກັນ ຂໍຊົງຮັກສາຮອຍແຍກນັ້ນເຖີດ ເພາະມັນສັ່ນສະເທືອນ.³ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເຫັນບັນດາສິ່ງທີ່ຍາກລຳບາກ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງຄວາມໂຊເຊ.

⁴ສຳລັບບັນດາຜູ້ທີ່ຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງຕັ້ງທຸງຫນຶ່ງໄວ້ເພື່ອສະແດງເຖິງການຕໍ່ຕ້ານບັນດາຜູ້ຖືທະນູ. ເສລາ⁵ເພື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້, ຂໍຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍດ້ວຍມືຂວາຂອງພຣະອົງແລະຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ.

⁶ພຣະເຈ້າກ່າວດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງວ່າ, "ເຮົາຈະຍິນດີ; ເຮົາຈະແບ່ງເມືອງ ຊີເຄມ ແລະແບ່ງຮ່ອມພູເຂົາ ເມືອງສຸໂຄດອອກ.⁷ກີເລອາດເປັນຂອງເຮົາ ແລະມານາເຊເປັນຂອງເຮົາ; ເອຟຣາອິມກໍເປັນຫມວກປ້ອງກັນຫົວຂອງເຮົາ; ຢູດາຍເປັນຕະບອງແຫ່ງຣາຊອຳນາດຂອງເຮົາ.

⁸ໂມອາບເປັນອ່າງລ້າງສ່ວຍຂອງເຮົາ; ເຮົາໂຍນເກີບຂອງເຮົາລົງເທິງເອໂດມ; ເຮົາຈະໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມມີຊັຍເຫນືອຟີລິສະຕິນ."⁹ຜູ້ໃດຈະນຳຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປຍັງເມືອງທີ່ແຂງແກ່ນ? ຜູ້ໃດຈະນຳຂ້ານ້ອຍໄປຍັງເອໂດມ?

¹⁰ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງປະຕິເສດຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍແລ້ວບໍ? ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງໄປຮົບກັບກອງທັບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍອີກບໍ?.¹¹ຂໍຊົງໂຜດປຣະທານຄວາມຊ່ວຍເຫລືອແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເພື່ອຕໍ່ຕ້ານສັດຕຣູ, ເພາະຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງມະນຸດໃຊ້ການຫຍັງບໍ່ໄດ້.¹²ເຮົາຈະມີຊັຍຊະນະດ້ວຍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພຣະເຈົ້າ; ພຣະອົງຈະຊົງຢຽບພວກສັດຕຣູຂອງເຮົາລົງ.

61

¹ສຳລັບນັກດົນຕຣີ; ກ່ຽວກັບເຄື່ອງຫລິ້ນດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ. ຂໍຊົງຟັງສຽງຮ້ອງຫາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ; ຂໍຊົງຟັງຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງຫາພຣະອົງຈາກທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກເມື່ອຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງໄປ; ຂໍຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປຍັງໂງ່ນຫີນທີ່ສູງກວ່າຂ້ານ້ອຍ.³ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍສຳລັບຂ້ານ້ອຍ, ຊົງເປັນຫໍຄອຍແຂງແກ່ນຈາກສັດຕຣູພວກນັ້ນ.

⁴ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງເປັນນິດ, ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍຢູ່ພາຍໃຕ້ທີ່ກຳບັງແຫ່ງປີກຂອງພຣະອົງ. ເສລາ⁵ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເພາະພຣະອົງຊົງຟັງຄຳສັນຍາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານມໍຣະດົກຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຍ້ອງພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

⁶ພຣະອົງຈະຊົງຕື່ມອາຍຸຍືນຍາວຂອງພະຣາຊາ; ປີເດືອນຂອງທ່ານຈະຍືນນານໄປຫລາຍຊົ່ວອາຍຸ.⁷ທ່ານຈະດຳຣົງຢູ່ຊ້ອງຫນ້າຂອງພຣະເຈົ້າເປັນນິຣັນ.

⁸ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງເປັນນິດ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເຮັດຕາມຄຳສັນຍາຂອງຂ້ານ້ອຍທຸກວັນ.

62

¹ສຳລັບນັກດົນຕຣີ; ຫລັງຈາກລັກສະນະຂອງ ຂ້ານ້ອຍສະງົບຄອຍພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ; ຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍມາຈາກພຣະອົງ²ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຊົງເປັນສີລາແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງເປັນປ້ອມປ້ອງກັນທີ່ສູງຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວເລີຍ.

³ດົນນານປານໃດ, ພວກເຈົ້າທັງຫມົດ, ຈະໂຈມຕີຄົນຫນຶ່ງ, ຈົນເຈົ້າສາມາດຈັບເຂົາລົງດັ່ງກຳແພງທີ່ເພພັງ?⁴ພວກເຂົາປຶກສາກັບທ່ານ ພຽງເພື່ອຈະພາທ່ານລົງມາຈາກຕຳແຫນ່ງອັນຊົງກຽຕຂອງທ່ານ; ພວກເຂົາຮັກໃນການເຫລົ່າເລື່ອງຂີ້ຕົວະ, ພວກເຂົາອວຍພອນທ່ານດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາປ້ອຍດ່າທ່ານ. ເສລາ

⁵ຂ້ານ້ອຍສະງົບຄອຍພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ; ເພາະຄວາມຫວັງຂອງນ້ອຍຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ເທິງພຣະອົງ.⁶ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຊົງເປັນສີລາແລະຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງຊົງເປັນປ້ອມປ້ອງກັນນທີ່ສູງຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.

⁷ດ້ວຍພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຄວາມພົ້ນແລະກຽຕຂອງຂ້ານ້ອຍ; ສີລາແຫ່ງກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍແລະທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນພຣະເຈົ້າ ປະຊາຊົນເອີຍ.⁸ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະອົງຕະຫລອດເວລາ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຈົ່ງລະບາຍຄວາມໃນໃຈຂອງທ່ານຕໍ່ພຣະອົງ; ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍສຳລັບເຮົາ. ເສລາ

⁹ແນ່ນອນ ບັນດາຄົນຖານະຕ່ຳກໍອານິຈັງ ບັນດາຄົນຖານະສູງກໍເປັນເລື່ອງບໍ່ຈິງ; ພວກເຂົາແທບບໍ່ມີນ້ຳຫນັກເລີຍເທິງຕາຊັ່ງ; ເມື່ອໄດ້ຊັ່ງພ້ອມກັນ, ພວກເຂົາກໍເບົາກ່າວລົມຫາຍໃຈ.¹⁰ຢ່າວາງໃຈໃນການບີບບັງຄັບຫລືການປຸ້ນ; ແລະຢ່າຫວັງລົມໆ ແລ້ງໆ, ໃນຄວາມລຳ້ລວຍເພາະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະບໍ່ເກີດຜົນ; ຢ່າປັກໃຈຂອງເຈົ້າເທິງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.

¹¹ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນພຣະເຈົ້າກາ່ວຫລາຍກວ່າຫນຶ່ງຄັ້ງ: ວ່າຣິດອຳນາດເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ.¹²ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເປັນຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງຕອບແທນທຸກຄົນຕາມສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ເຮັດໄວ້.

63

¹ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ, ໃນເວລາທີ່ເພີ່ນກຳລັງຢູ່ໃນຄວາມມືດມິດຂອງຍູດາ. ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ! ຂ້ານ້ອຍຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງຢ່າງຮ້ອນຮົນ, ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກະຫາຍຫາພຣະອົງ, ແລະເນື້ອຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍປຣາຖນາຫາພຣະອົງໃນດິນແດນທີ່ແຫ້ງແລ້ງແລະອ່ອນລ້າທີ່ຂາດນ້ຳລໍ່ລ້ຽງ.²ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຫລຽວເບິ່ງພຣະອົງໃນພຣະວິຫານເພື່ອເຫັນຣິດອໍານາດແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.

³ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດີກວ່າຊີວິດ, ຮີມສົບປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງ.⁴ເຊັ່ນນັ້ນແຫລະ ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຄຳໂມທະນາແດ່ພຣະອົງໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່; ຂ້ານ້ອຍຈະຊູມືຂອງຂ້ານ້ອຍໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

⁵ຊຶ່ງຈະເປັນເຫມືອນຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ກິນມື້ທີ່ມີໄຂກະດູກແລະໄຂມັນ; ຮີມສົບປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ,⁶ເມື່ອຂ້ານ້ອຍລະນຶກເຖິງພຣະອົງ,ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ເທິງທີ່ນອນແລະຄິດເຖິງພຣະອົງຕະຫລອດທັງຄືນ.

⁷ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເປັນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຊື່ນຊົມຍິນດີພາຍໃຕ້ຮົ່ມປີກຂອງພຣະອົງ.⁸ຂ້ານ້ອຍຕິດພັນຢູ່ກັບພຣະອົງ; ມືຂວາຂອງພຣະອົງຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃຫ້ປອດພັຍ.

⁹ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຫາທາງທຳລາຍຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຈະລົງໄປຍັງທີ່ເລິກຂອງແຜ່ນດິນໂລກ;¹⁰ພວກເຂົາຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາພວກທີ່ມືຂອງພວກເຂົາຖືດາບ, ແລະພວກເຂົາຈະກາຍເປັນອາຫານຂອງພວກຫມາຈິ້ງຈອກ.

¹¹ແຕ່ພະຣາຊາຈະຊົງຍິນດີໃນພຣະເຈົ້າ, ທຸກຄົນທີ່ສາບານໂດຍອ້າງພຣະເຈົ້າຈະພາກພູມໃຈໃນພຣະອົງ, ແຕ່ປາກຂອງບັນດາຄົນເວົ້າຂີ້ຕົວະຈະຖືກງັບໄວ້.

64

ສຳລັບນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂໍຊົງຟັງສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງຟັງສຽງຮ້ອງທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍໍຊົງປົກປ້ອງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ຈາກຄວາມຢ້ານກົວພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ຂໍຊົງເຊື່ອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ຈາກການວາງແຜນລັບຂອງພວກຄົນເຮັດຊົ່ວ, ຈາກການເຈຣະຈາຂອງບັນດາຜູ້ເຮັດຄວາມຜິດບາບ.

³ພວກເຂົາໄດ້ຝຶກຝົນລິ້ນຂອງພວກເຂົາຄົມດັ່ງດາບ; ພວກເຂົາໄດ້ເອົາຄຳຂົມຂຶ່ນເລັງມາຢ່າງລູກທະນູ, ມີຄຳເວົ້າທີ່ຂົມຂື່ນ,⁴ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຍິງບາງຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດຈາກທີ່່ລັບ; ພວກເຂົາຍິງໃສ່ເຂົາໃນທັນທີແລະບໍ່ຢ້ານກົວຫຍັງເລີຍ.

⁵ພວກເຂົາໃຫ້ກຳລັງໃຈພວກເຂົາເອງໃນແຜນຊົ່ວ; ພວກເຂົາສຸມຫົວເວົ້າກັນຢ່າງລັບໆເພື່ອວາງກັບດັກ; ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ໃຜຈະເຫັນເຮົາໄດ້?"⁶ພວກເຂົາຄິດຄົ້ນແຜນຊົ່ວທັງຫລາຍຂຶ້ນມາ; "ເຮົາເຮັດສຳເລັດແລ້ວ" ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ." ເປັນແຜນການທີ່ດີເລີດ ຄວາມຄິດພາຍໃນແລະຈິດໃຈຂອງມະນຸດນັ້ນຊ່າງເລິກລັບບໍ່ມີໃຜຢັ່ງຮູ້ໄດ້ເລີຍ.

⁷ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງຍິງທະນູໃສ່ພວກເຂົາ, ເຂົາຈະບາດເຈັບດ້ວຍທະນູຂອງພຣະອົງ ໃນທັນທີ.⁸ພວກເຂົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສະດຸດ, ໃນເມື່ອລິ້ນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາເອງ, ທຸກຄົນທີ່ເຫັນພວກເຂົາພາກັນແກ່ງຫົວ.⁹ແລ້ວປະຊາຊົນທັງຫມົດຈະຢ້ານກົວ ແລະຈະປະກາດເຖິງພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະຄິດຢ່າງສະຫລາດເຖິງສິ່ງຊຶ່ງພຣະອົາໄດ້ຊົງກະທຳ.

¹⁰ຄົນຊອບທັມຍິນດີໃນພຣະຢາເວແລະຈະລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ; ຄົນທີ່ມີໃຈທ່ຽງທັມທັງຫມົດຈະພາກພູມໃຈໃນພຣະອົງ.

65

¹ສຳລັບນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນ. ບົດເພງຂອງດາວິດ.²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າໃນຊີໂອນ, ການສັນຣະເສີນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍລໍຄອຍຖ້າພຣະອົງ; ຄຳສັນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະມີຕໍ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງຜູ້ຊົງຕອບຄຳພາວັນນາອະທິຖານ, ເນຶ້ອຫນັງທັງຫມົດຈະມາຍັງພຣະອົງ.³ຄວາມຜິດບາບຊະນະເຫນືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ສ່ວນຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ພຣະອົງກໍຊົງອະພັຍໃຫ້ຫມົດສິ້ນ.

⁴ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກແລະນຳມາໃກ້ພຣະອົງກໍເປັນສຸກ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຢູ່ໃນບໍຣິເວນທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະອົງ. ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະອີ່ມບໍຣິບູນດ້ວຍຂອງດີແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ພຣະວິຫານສັກສິດຂອງພຣະອົງ ໂອຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.

⁵ພຣະອົງຈະຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມຊອບທັມ ໂດຍການກະທຳທີ່ຫນ້າອັສະຈັນ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນຄວາມຫມັ້ນໃຈຂອງບັນດາທີ່ສຸດປາຍທັງຫມົດ ຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຂອງຄົນທີ່ຢູ່ໄກຟາກທະເລ.

⁶ເພາະພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງສ້າງພູເຂົາໃຫ້ຫມັ້ນຄົງ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງຄາດດ້ວຍພຣະກຳລັງ.⁷ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງລະງັບສຽງອຶກກະທຶກຂອງທະເລ, ສຽງອຶກກະທຶກຂອງຄື້ນທະເລອັນປັ່ນປ່ວນສະຫງົບລົງ, ສຽງອຶກກະທຶກຂອງປະຊາຊົນທັງຫລາຍມິດງຽບ.

⁸ບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນທີ່ໄກຂອງສົ້ນແຜ່ນດິນໂລກກໍຢ້ານກົວຕໍ່ຂໍ້ພິສູດແຫ່ງພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງກະທຳໃຫ້ຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກຊື່ນບານ.⁹ພຣະອົງສະເດັດມາຊົງຊ່ວຍເຫລືອແຜ່ນດິນໂລກ; ຊົງຫົດນ້ຳໃຫ້ແກ່ມັນ; ພຣະອົງຊົງກະທຳໃຫ້ອຸດົມຍິ່ງດ້ວຍແມ່ນ້ຳຂອງພຣະເຈົ້າ; ຊຶ່ງມີນ້ຳເຕັມ ພຣະອົງຊົງຈັດຫາເຂົ້າໃຫ້ແກ່ມະນຸດເມື່ອຕອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈັດຕຣຽມແຜ່ນດິນໂລກໄວ້.

¹⁰ພຣະອົງຊົງຫົດນ້ຳຕາມຮອຍໄຖຂອງມັນຢ່າງອຸດົມສົມບູນ; ແລະໃຫ້ຮອຍໄຖນັ້ນຮາບລົງ; ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ມັນອ່ອນນຸ້ມດ້ວຍເມັດຝົນ; ພຣະອົງຊົງອວຍພອນເມັດທີ່ງອກຂຶ້ນເທິງດິນ.¹¹ພຣະອົງຊົງໃສ່ມົງກຸດປີເດືອນດ້ວຍຄວາມດີຂອງພຣະອົງ; ຫົນທາງທັງຫລາຍທີ່ຣົຖມ້າຂອງພຣະອົງຜ່ານໄປກໍມີຄວາມໄພບູນຢົດລົງມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.¹²ທົ່ງຫຍ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານກໍມີນ້ຳຫມອກຍ້ອຍ, ແລະເນີນເຂົາທັງຫລາຍຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

¹³ທົ່ງຫຍ້າທັງຫລາຍຖືກຄຸມດ້ວຍຝູງແບ້ແກະ;, ຮ່ວມພູທັງຫລາຍຕ່າງຖືກປົກຄຸມໄປດ້ວຍເຂົ້າ ພວກເຂົາໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ແລະພວກເຂົາຮ້ອງລຳທຳເພງ.

66

ສຳລັບນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງ, ສັນຣະເສີນ.¹ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດເອີຍ, ຈົ່ງເຮັດສຽງຊື່ນບານແດ່ພຣະເຈົ້າ;²ຈົ່ງຮ້ອງເພງເຖິງພຣະສີຣິແຫ່ງພຣະນາມຊື່ພຣະອົງ; ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ການສັນຣະເສີນຂອງພຣະອົງມີສະງ່າຣາສີ.

³ຈົ່ງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ "ບັນດາການກະທຳຂອງພຣະອົງນັ້ນຫນ້າອັສະຈັນພຽງໃດ ໂດຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງ, ບັນດາສັດຕຣູຂອງພຣະອົງຈະຍອມຕໍ່ພຣະອົງ.⁴ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດຈະນະມັສະການພຣະອົງ, ແລະຈະຮ້ອງເພງແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະຮ້ອງເພງແດ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ ເສລາ* .

⁵ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງການກະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ; ກິຈະການຂອງພຣະອົງທີ່ຊົງກະທຳນັ້ນອັສະຈັນທ່າມກາງບັນດາລູກຂອງມະນຸດ.⁶ພຣະອົງຊົງປ່ຽນທະເລໃຫ້ເປັນດິນແຫ້ງ; ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງຂ້ວາມຜ່ານແມ່ນ້ຳໄປ ທີ່ນັ້ນເຮົາໄດ້ຍິນດີໃນພຣະອົງ.⁷ພຣະອົງຊົງປົກຄອງດ້ວຍຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງເປັນນິດ; ສາຍຕາຂອງພຣະອົງເຝົ້າສັງເກດບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍຢູ່ ຢ່າໃຫ້ພວກກະບົດຍົກຍ້ອງຕົນເອງເລີຍ. ເສລາ

⁸ປະຊາຊົນເອີຍ ຈົ່ງຖວາຍຄຳຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງໃຫ້ສຽງສັນຣະເສີນພຣະອົງເປັນທີ່ໄດ້ຍິນ.⁹ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເຮົາຢູ່ທ່າມກາງຄົນເປັນແລະບໍ່ຊົງຍອມໃຫ້ຕີນຂອງເຮົາພະລາດລົ້ມ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າເພາະ ພຣະອົງຊົງລອງໃຈຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.

¹⁰ຂ້າແດ່, ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງທົດສອບພວກຂ້ານ້ອຍ; ດັ່ງທົດສອບເງິນ.¹¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເຂົ້າໄປໃນຕາຂ່າຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງພາຣະຫນັກໄວ້ເທິງຫລັງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.¹²ພຣະອົງຊົງໃຫ້ຜູ້ຄົນຂັບຣົຖແລ່ນທັບຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງລຸຍນ້ຳລຸຍໄຟ, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເຂົ້າມາສູ່ທີ່ກວ້າງໃຫຍ່.

¹³ຂ້ານ້ອຍຈະມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ; ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວຄຳສັນຍາຕໍ່ພຣະອົງ¹⁴ຊຶ່ງຮີມສົບປາກຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສັນຍາແລະປາກຂອງຂ້ານ້້ອຍໄດ້ກ່າວໄວ້ເມື່ອຕອນທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກໃຈ.¹⁵ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະອົງທີ່ມີໄຂມັນສັດພ້ອມກັບກິ່ນຫອມຂອງບັນດາແກະໂຕຜູ້; ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍດ້ວຍງົວແລະແບ້ທັງຫລາຍ. ເສລາ

¹⁶ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າເອີຍ, ຈົ່ງມາແລະຟັງເຖີດ, ແລະເຮົາຈະປະກາດເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອຈິດໃຈຂອງເຮົາ.¹⁷ເຮົາໄດ້ຮ້ອງຕໍ່ພຣະອົງດ້ວຍປາກເຮົາ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນດ້ວຍລີ້ນຂອງເຮົາ.¹⁸ຖ້າເຮົາໄດ້ເຫັນຄວາມບາບພາຍໃນໃຈຂອງເຮົາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງຟັງສຽງຂອງເຮົາ.

¹⁹ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂ້ອຍແນ່ນອນ; ພຣະອົງໃສ່ໃຈຕໍ່ຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງຂ້ອຍ.²⁰ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ບໍ່ຊົງຫັນຫນີໄປຈາກຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງຂ້ອຍ ຫລືຫັນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໄປຈາກຂ້ອຍ.

67

¹ສຳລັບນັກດົນຕຣີ; ກ່ຽວກັບເຄື່ອງດົນຕຣີທັງຫລາຍ. ບົດເພງສັນຣະເສີນ. ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງເມດຕາຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະຊົງອວຍພອນພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງໃຫ້ພຣະພັກຂອງພຣະອົງທໍແສງມາເຫນືອພວກຂ້ານ້ອຍ ເສ ລາ²ເພື່ອທົ່ວທັງໂລກນີ້ຈະຮູ້ຈັກພຣະປະສົງ, ແລະຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນທັງຫມົດ.

³ຂໍໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍສັນຣະເສີນພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າ; ໃຫ້ຄົນທັງປວງສັນຣະເສີນພຣະອົງ.⁴ໂອ, ຂໍໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍຍິນດີແລະຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ, ເພາະພຣະອົງຈະຊົງພິພາກສາຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມຍຸຕິທັມແລະປົກຄອງເຫນືອຊົນຊາດທັງຫລາຍເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ເສລາ

⁵ຂໍໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍສັນຣະເສີນພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫມົດສັນຣະເສີນພຣະອົງ.⁶ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ເກີດຜົນຂອງມັນ ແລະພຣະເຈົ້າ, ຄືພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ໄດ້ຊົງອວຍພອນເຮົາ.

⁷ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ພວກເຮົາ, ແລະທີ່ສຸດປາຍທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຖວາຍພຣະກຽດຕິຍົດແດ່ພຣະອົງ.

68

¹ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງລຸກຂຶ້ນ ໃຫ້ບັນດາສັດຕຣູຂອງພຣະອົງກະຈາຍໄປ ໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງຫນີໄປຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ²ຄວັນຖືກຂັບໄປສັນໃດ ກໍຂໍຊົງໄລ່ພວກເຂົາໄປສັນນັ້ນ ຂີ້ເຜິ້ງເປື່ອຍຕໍ່ຫນ້າໄຟສັນໃດ ກໍຂໍໃຫ້ຄົນຊົ່ວພິນາດຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າສັນນັ້ນ³ແຕ່ຂໍໃຫ້ຄົນຊອບທັມຍິນດີ ໃຫ້ເຂົາຍິນດີ ສຸກໃຈ ຢູ່ຊ້ອງຫນ້າພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຊື່ນຊົມຍິນດີແລະມີຄວາມສຸກ.

⁴ຈົ່ງຮ້ອງເພງຖວາຍພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງຮ້ອງສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ! ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເຄືຶ່ອນຜ່ານທີ່ຮ່ອມພູເຂົາຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ! ພຣະຢາເວຄືພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ! ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີຢູ່ຊ້ອງຫນ້າ ພຣະອົງເຖີດ!⁵ພໍ່ຂອງເດັກກຳພ້າ, ຜູ້ພິພາກສາຂອງບັນດາຍິງຫມ້າຍ, ຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ຢູ່ສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ.⁶ພຣະເຈົ້າຊົງເອົາຄົນເປົ່າປ່ຽວໄປໄວ້ໃນຄອບຄົວທັງຫລາຍ; ພຣະອົງຊົງນຳບັນດາຊະເລີຍອອກມາດ້ວຍການຮ້ອງເພງ; ແຕ່ພວກກະບົດອາສັຍໃນແຜ່ນດິນທີ່ເປົ່າປ່ຽວ.

⁷ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດນຳຫນ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອອກໄປ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງນຳຂະບວນເດີນຜ່ານຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເສລາ⁸ແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ຫວັ່ນໄຫວ; ທ້ອງຟ້າກໍໄດ້ເທຝົນລົງມາຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ, ຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າເມື່ອພຣະອົງມາຍັງພູເຂົາຊີນາຍ, ຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ, ຄືພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ.

⁹ຂ້າແດ່, ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເທຝົນລົງມາຫລວງຫລາຍ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ ເມື່ອມັນເມື່ອຍລ້າ.¹⁰ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ອາສັຍຢູ່ໃນນັ້ນ; ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານໃຫ້ແກ່ຄົນຍາກຈົນຈາກຄວາມດີຂອງພຣະອົງ.

¹¹ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໄດ້ຊົງອອກຄຳສັ່ງບັນຊາ ແລະບັນດາຜູ້ປະກາດເລື່ອງນັ້ນກໍເປັນກອງທັບໃຫຍ່.¹²⁻¹³ບັນດາກະສັດແຫ່ງກອງທັບທັງຫລາຍກໍຫນີໄປ, ພວກເຂົາຫນີ, ແລະພວກຜູ້ຍິງທີ່ກຳລັງລໍຖ້າທີ່ບ້ານກໍແບ່ງຂອງທີ່ຮີບມາໄດ້: ພວກນົກກາງແກກໍຫຸ້ມດ້ວຍເງິນພ້ອມກັບປີກຫຸ້ມດ້ວຍຄຳ. ໃນຂະນະທີ່ບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າໄດ້ຢູ່ທ່າມກາງຝູງແກະເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າເຮັດເຊັ່ນນີ້?.

¹⁴ພຣະຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຊົງເຮັດໃຫ້ກະສັດທັງຫລາຍກະແຈກກະຈາຍໄປໃນທີ່ນັ້ນ ເປັນເຫມືອນເມື່ອຕອນທີ່ຫິມະໄດ້ຕົກເທິງພູເຂົາຊານໂມນ¹⁵ພູເຂົາທີ່ແຂງແກ່ນຄືແດນພູເຂົາແຫ່ງບາຊານ ພູເຂາທີ່ສູງຄືແດນພູເຂົາແຫ່ງບາຊານ ແດນພູເຂົາສູງເອີຍ.¹⁶ເປັນຫຍັງເຈົ້າຫລຽວເບິ່ງທີ່ພູເຂົາຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ພຣະອົງຈະຢູ່ດ້ວຍຄວາມອິດສາ? ພຣະຢາເວຈະຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນເປັນນິດ.

¹⁷ບັນດາຣົຖຮົບຂອງພຣະເຈົ້າ, ນັບເປັນສອງຫມື່ນ ນັບເປັນຫລາຍພັນຫລາຍຫມື່ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາໃນສະຖານທ່ີ່ບໍຣິສຸດດ່ັ່ງເຊັ່ນທີ່ພູເຂົາຊີນາຍ.¹⁸ພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນສູ່ເບື້ອງສູງ ໄດ້ຊົງນຳຊະເລີຍໄປນຳ ແລະໄດ້ຊົງຮັບຂອງຂວັນຈາກເຫລົ່າມະນຸດແມ່ນກະທັ້ງຈາກຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າ ເພື່ອພຣະເຈົ້າພຣະຢາເວຈະຊົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

¹⁹ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງແບກພາຣະຫນັກຂອງພວກເຮົາຢູ່ທຸກມື້ທຸກຄືນ, ພຣະເຈ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນຄວາມພົ້ນຂອງເຮົາ. ເສລາ²⁰ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ; ຜູ້ຊົງຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງເປັນຜູ້ທີ່ສາມາດຊ່ວຍກູ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ.²¹ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງທຸບຫົວຂອງບັນດາສັດຕຣູຂອງພຣະອົງໃຫ້ແຕກ, ຄືທຸກກະໂຫລກຂອງຜູ້ທີ່ດຳເນີນໃນທາງທີ່ຂັດແຍ່ງກັບພຣະອົງ.

²²ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະນຳພວກສັດຕຣູຂອງເຮົາກັບມາຈາກບາຊານ; ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາກັບມາຈາກທີ່ເລິກຂອງທະເລ²³ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຢຽບຢ່ຳບັນດາສັດຕູຂອງເຈົ້າ, ເອົາຕີນຂອງເຈົ້າຈຸ່ມລົງໃນເລືອດແລະເພື່ອລີ້ນຂອງຫມາທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະໄດ້ສ່ວນແບ່ງຂອງພວກມັນຈາກພວກສັດຕຣູຂອງເຈົ້າ."

²⁴ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຂະບວນແຫ່ຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າ, ຂະບວນແຫ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຜູ້ເປັນພຣະມະຫາກະສັດ, ຂອງຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ²⁵ພວກນັກຮ້ອງໄດ້ນຳຫນ້າ, ພວກນັກດົນຕຣີດ້ານຫລັງແລະທາງກາງມີຍິງສາວທີ່ຍັງບໍ່ແຕ່ງງານຫລິ້ນຕີກອງ.

²⁶ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ; ຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈ້າໃນທີ່ຊຸມນຸມໃຫຍ່, ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍແທ້ຈິງຂອງອິສະຣາເອນເອີຍ.²⁷ມີເບັນຢາມິນເຜົ່າເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດນຳຫນ້າ, ດັ້ງນັ້ນຜູ້ນຳຂອງຢູດາແລະພວກຝູງຊົນ, ແລ້ວບັນດາພວກຜູ້ນຳເຊບູໂລນແລະພວກຜູ້ນຳຂອງເນັບທາລີ.

²⁸ອິສະຣາເອນ, ພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາກຳລັງຂອງເຈົ້າ ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງສຳແດງຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍດັ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍສຳແດງມາແລ້ວໃນອາດິດ.²⁹ຂໍຊົງສຳແດງຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງທີ່ເຢຣູຊາເລັມ, ທີ່ຊຶ່ງບັນດາພະຣາຊານຳຂອງຂວັນມາຖວາຍພຣະອົງ.

³⁰ຂໍຊົງເປັ່ງສຽງນາບຂູ່ໃນການສູ້ຮົບໃສ່ພວກສັດຮ້າຍປ່າເຖື່ອນໃນປ່າ ໃສ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ຕໍ່ຝູງງົວແລະຝູງລູກງົວ, ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາອັບອາຍແລະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານຳຂອງບັນນາການມາຖວາຍແດ່ພຣະອົງ; ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຮັກໃນການກໍ່ສົງຄາມກະແຈກກະຈາຍໄປ.³¹ພວກເຈົ້ານາຍຈະອອກມາຈາກເອຢິບ; ພວກຄົນເອທີໂອເປຍຈະຮີບຍົກມືຂອງພວກເຂົາອອກຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.

³²ຈົ່ງຮ້ອງເພງແດ່ພຣະເຈົ້າ, ບັນດາຣາຊອານາຈັກແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເອີຍ; ເສລາ ຈົ່ງຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວເຖີດ.³³ຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງຂັບເຄື່ອນໄປເທິງຟ້າສະຫວັນແຫ່ງບັນດາຟ້າສະຫວັນ, ຊຶ່ງມີມາຕັ້ງແຕ່ໂບຮານ; ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຊົງເປັ່ງສຽງຂອງພຣະອົງຂຶ້ນດ້ວຍຣິທານຸພາບ.

³⁴ຈົ່ງປະກາດເຖິງຣິດທານຸພາບແດ່ພຣະເຈົ້າ; ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງ ພຣະອົງຢູ່ເຫນືອອິສະຣາເອນ, ແລະຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນບັນດາທ້ອງຟ້າ.³⁵ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ຫນ້າຢຳເກງໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ; ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ-ພຣະອົງຊົງປຣະທານກຳລັງແລະອຳນາດແກ່ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ. ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າ.

69

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ; ສົ່ງເຖິງ ໂຊຊານິມ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ; ເພາະນ້ຳເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂ້ານ້ອຍຕົກຢູ່ໃນອັນຕະຣາຍ.²ຂ້ານ້ອຍຈົມຢູ່ໃນຂີ້ຕົມ, ທີ່ຊຶ່ງບໍ່ມີທີ່ຢືນ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາຍັງທີ່ນ້ຳເລິກ; ທີ່ຊຶ່ງນ້ຳໄຫລຖ້ວມຂ້ານ້ອຍ.

³ຂ້ານ້ອຍອິດອອ່ນກັບການຮ້ອງໃຫ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ; ລຳຄໍຂອງຂ້ານ້ອຍແຫ້ງ ຕາຂອງນ້ອຍກໍອ່ອນແຮງໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍລໍຄອຍພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁴ບັນດາຄົນທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍຢ່າງບໍ່ມີເຫດຜົນມີຫລາຍຍິ່ງກວ່າເສັ້ນຜົມເທິງຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍ; ບັນດາຄົນທີ່ຕັດຂ້ານ້ອຍຖິ້ມ, ຄົນທີ່ເປັນສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງກໍມີກຳລັງຫລາຍ; ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງສົ່ງຄືນສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ລັກໄປ.

⁵ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງຮູ້ເຖິງຄວາມໂງ່ຈ້າຂອງຂ້ານ້ອຍແລະຄວາມຜິດບາບທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເຊື່ອງໄວ້ຈາກພຣະອົງບໍ່ໄດ້ ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາ.⁶ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ບັນດາຜູ້ລໍຄອຍພຣະອົງຕ້ອງອັບອາຍເພາະຂ້ານ້ອຍເລີຍ, ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍເພາະຂ້ານ້ອຍເລີຍ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງອິສະຣາເອນ.

⁷ເພາະເຫັນແກ່ພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຫມິ່ນປະຫມາດ; ຄວາມຂາຍຫນ້າໄດ້ຄຸມຫນ້າຂ້ານ້ອຍໄວ້.⁸ຂ້ານ້ອຍກາຍເປັນຄົນແປກຫນ້າສຳຫລັບເຫລົ່າພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວສຳຫລັບລູກທັງຫລາຍແຫ່ງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁹ຄວາມຮ້ອນໃຈໃນເລື່ອງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍ, ແລະຄຳຫມິ່ນປະຫມາດຂອງຜູ້ທີ່ເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງຕົກເທິງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁰ເມື່ອຂ້ານ້ອຍອົດອາຫານແລະຖ່ອມຕົວລົງ, ພວກເຂົາໄດ້ດູຖູກຂ້ານ້ອຍ.¹¹ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໃຊ້ຜ້າກະສອບມາເປັນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍກັບກາຍເປັນຂີ້ປາກຂອງພວກເຂົາ.¹²ບັນດາຄົນທີ່ນັ່ງທີ່ປະຕູເມືອງກໍເວົ້າເລື່ອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍເປັນເພງຂອງຄົນຂີ້ເມົາ.

¹³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະພາວັນນາອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງໃນຍາມທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຍອມຮັບ; ຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມສັດຈິງແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງ.¹⁴ຂໍຊົງດຶງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນຈາກຂີ້ຕົມ, ແລະຢ່າຊົງປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຈົມເລີຍ; ຂໍຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນດາຄົນທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງຊ່ວຍເຫລືອໃຫ້ພົ້ນຈາກນ້ຳເລິກ.¹⁵ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ນ້ຳຖ້ວມຂ້ານ້ອຍ ແລະຢ່າຊົງໃຫ້ທີ່ເລິກກືນຂ້ານ້ອຍເສຍ. ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ຂຸມເລິກນັ້ນປິດປາກຂອງມັນງັບຂ້ານ້ອຍໄວ້.

¹⁶ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງນັ້ນປະເສີດ, ເພາະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງສຳລັບຂ້ານ້ອຍນັ້ນມີຫລວງຫລາຍ, ຂໍຊົງມາຫາຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ.¹⁷ຂໍຢ່າຊົງເຊື່ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງ, ຈາກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເລີຍ; ເພາະຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນຄວາມທຸກໃຈ ຂໍຊົງຮີບຕອບຂ້ານ້ອຍເຖີດ.

¹⁸ຂໍຊົງໂຜດມາຫາຂ້ານ້ອຍແລະຊົງໄຖ່ຂ້ານ້ອຍ. ເພາະພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານອ້ຍຕັ້ງຄ່າຫົວຂ້ານ້ອຍໄວ້.¹⁹ພຣະອົງຊົງຮູ້ເຖິງການຖືກເຍາະເຍີ້ຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທັງຄວາມອັບອາຍ, ແລະເສຍກຽຕຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫມົດຕ່າງຢູ່ຊ້ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງ.

²⁰ຄຳຫມິ່ນປະຫມາດ ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂ້ານ້ອຍເມື່ອຍອິດອ່ອນຫລາຍ; ຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫນັກໃຈ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ແນມຫາບາງຄົນທີ່ຈະມາອີ່ຕົນ, ແຕ່ກໍບໍ່ມີເລີຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ແນມຫາຄົນປອບໃຈ; ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ພົບໃຜເລີຍ.²¹ຂ້ານ້ອຍຫີວເຂົ້າພວກເຂົາເອົາຢາພິດໃຫ້ເປັນອາຫານ; ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຫີວນຳ້ພວກເຂົາໃຫ້ນ້ຳສົ້ມແກ່ຂ້ານ້ອຍດື່ມ.

²²ຂໍຊົງໃຫ້ໂຕະອາຫານທີ່ຕັ້ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາກາຍເປັນກັບດັກ; ເມື່ອພວກເຂົາຄິດວ່າພວກເຂົາປອດພັຍແລ້ວ, ຂໍໃຫ້ມັນກາຍເປັນບ້ວງແຮ້ວ.²³ຂໍຊົງໃຫ້ດວງຕາຂອງພວກເຂົາມືດໄປເພື່ອພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້; ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ບັ້ນເເອວຂອງພວກເຂົາສັ່ນສະເທືອນສະເຫມີ.

²⁴ຂໍຊົງເທຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງລົງເທິງພວກເຂົາ, ແລະໃຫ້ຄວາມໂກດແຄ້ນອັນຮ້ອນຍິ່ງຂອງພຣະອົງຕາມທັນພວກເຂົາ.²⁵ຂໍໃຫ້ສະຖານທີ່ຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີຫຍັງ; ຢ່າໃຫ້ມີຜູ້ໃດອາສັຍຢູ່ໃນເຕັນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາເລີຍ.

²⁶ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຂ້ຽນຕີ. ພວກເຂົາເລົ່າຊ້ຳເຖິງຄວາມເຈັບປວດຂອງຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງໃຫ້ບາດເຈັບແລ້ວ.²⁷ຂໍຊົງກ່າວໂທດພວກເຂົາດ້ວຍເລື່ອງການເຮັດຜິດບາບຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ; ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນຊັຍຊະນະແຫ່ງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.

²⁸ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຖືກລົບອອກຈາກຫນັງສືແຫ່ງຊີວິດ ແລະຢ່າໃຫ້ຖືກບັນທຶກລົງໄປໄວ້ໃນຫມູ່ຄົນຊອບທັມ.²⁹ແຕ່ຂ້ານ້ອຍທຸກຍາກແລະໂສກເສົ້າ; ຂ້າແດ່, ພຣະເຈ້າ, ຂໍຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງວາງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງທີ່ສູງ.

³⁰ຂ້ານ້ອຍສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍບົດເພງ ແລະຈະຍົກຍ້ອງພຣະອົງດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ.³¹ການນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວ ພໍໃຈຫລາຍກວ່າ ການຖວາຍບູຊາງົວໂຕຜູ້ຫລືງົວຫນຸ່ມນັ້ນ.

³²ບັນດາຜູ້ຖ່ອມຕົວໄດ້ເຫັນການນັ້ນແລະຍິນດີ, ທ່ານຜູ້ສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ໄດ້ຮັບຄຳເລົ້າໂລມໃຈຂອງທ່ານ.³³ເພາະພຣະຢາເວ ຊົງຟັງຜູ້ຂັດສົນອະທິຖານຫາແລະບໍ່ຊົງດູຫມິ່ນບັນດາຄົນທີ່ຖືກຈອງຈຳໄວ້ຂອງພຣະອົງ.

³⁴ຂໍຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກສັນຣະເສີນພຣະອົງ, ທັງທະເລແລະທຸກສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນນັ້ນ.³⁵ເພາະພຣະເຈົ້າ ຈະຊົງຊ່ວຍຊີໂອນໃຫ້ພົ້ນແລະຈະຊົງສ້າງເມືອງທັງຫລາຍຂອງຢູດາຂຶ້ນ; ປະຊາຊົນຈະອາສັຍຢູ່ທີ່ນັ້ນແລະໄດ້ໄວ້ເປັນກຳມະສິດ.³⁶ເຊື້ອສາຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈະໄດ້ເປັນມໍຣະດົກ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

70

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ; ນຳມາເຊິ່ງຄວາມຊົງຈຳ.¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນ ຂໍຊົງໂຜດສະເດັດມາແລະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ.²ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ອັບອາຍແລະຂາຍຫນ້າ; ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຫັນກັບໄປແລະໄດ້ຮັບຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍ, ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ພໍໃຈໃນຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍ.³ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຫັນກັບໄປເພາະຄວາມຂາຍຫນ້າຂອງພວກເຂົາ, ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ເວົ້າວ່າ, "ຫັ້ນເດ, ຫັ້ນເດ"

⁴ໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງທັງຫມົດຍິນດີໃນພຣະອົງ; ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງກ່າວຢູ່ສະເຫມີວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນ."⁵ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຍາກຈົນແລະຂັດສົນ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງຮີບມາຫາຂ້ານ້ອຍ ພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍແລະພຣະອົງຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍ; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຢ່າຊັກຊ້າ.

71

¹ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ; ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍເລີຍ.²ຂໍຊົງກອບກູ້ເອົາຂ້ານ້ອຍແລະຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍປອດພັຍໃນຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງງ່ຽງຫູຂອງພຣະອົງ ຟັງຂ້ານ້ອຍແລະຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນ.³ຂໍຊົງເປັນບ່ອນລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເຂົ້າໄປຮົບໄດ້ສະເຫມີ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນ, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ເພິ່ງແລະປ້ອມປ້ອງກັນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁴ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍ, ໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວ ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວຊາມແລະຄົນໂຫດຮ້າຍ.⁵ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະຢາເວ. ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຫວັງຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ຕັ້ງແຕ່ຂ້ານ້ອຍເປັນເດັກມາ.

⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການຊ່ວຍຊູຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງ; ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ນຳຂ້ານ້ອຍ; ອອກມາຈາກທ້ອງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຄຳສັນຣະເສີນຂອງຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວເຖິງພຣະອົງຢູ່ສະເຫມີ.⁷ຂ້ານ້ອຍເປັນຕົວຢ່າງແກ່ຜູ້ຄົນຫລວງຫລາຍ; ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍແຂງແກ່ນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁸ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ເຕັມໄປດ້ວຍຄຳສັນຣະເສີນພຣະອົງ, ແລະດ້ວຍການຖວາຍພຣະກຽຕພຣະອົງຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳ.⁹ຂໍຢ່າຊົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍ ໄປໃນໄວເຖົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຢ່າຊົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍເມື່ອກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍຫມົດລົງ.

¹⁰ເພາະພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍກຳລັງເວົ້າເຖິງຂ້ານ້ອຍ; ບັນດາຄົນທີ່ເຝົ້າເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສຸມຫົວກັນວາງແຜນ.¹¹ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຊົງຖິ້ມເຂົາແລ້ວ; ຈົ່ງໄລ່ຕາມແລະຈັບເຂົ້າໄວ້, ເພາະບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ພົ້ນໄດ້."

¹²ຂ້າແດ່ພຣະເຈ້າ, ຢ່າຊົງຢູ່ໄກຈາກຂ້ານ້ອຍເລີຍ; ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງຮີບມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍເຖີດ.¹³ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍແລະຖືກທຳລາຍ; ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນສັດຕຣູຕໍ່ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຖືກໂຈມຕີໄປດ້ວຍການພ່າຍແພ້ແລະຄວາມອັບອາຍ, ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຫາທາງທຳຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ.

¹⁴ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະຫວັງໃຈໃນພຣະອົງຢູ່ສະເຫມີ ແລະຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ.¹⁵ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະເລົ່າເຖິງຄວາມຊອບທັມ ແລະຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງ,ຕະຫລອດວັນຍັ່ງຄ່ຳ ແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ກໍຕາມ¹⁶ຂ້ານ້ອຍຈະມາດ້ວຍເລື່ອງກະທຳອັນຊົງຣິທານຸພາບຂອງພຣະຢາເວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ຂ້ານ້ອຍຈະເອີ່ຍເຖິງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ ຂອງພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ.

¹⁷ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງສອນຂ້ານ້ອຍຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ, ແມ່ນວ່າບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍກປະກາດເຖິງບັນດາການກະທຳອັນມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ.¹⁸ແມ່ນຍາມຂ້ານ້ອຍເຖົ້າແລະມີຜົມງອກກໍຕາມ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຢ່າຊົງລືມຂ້ານ້ອຍ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະກາດເຖິງຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງ,ໃຫ້ແກ່ຊົ່ວອາຍຸຖັດໄປ ແລະປະກາດຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງແກ່ທຸກຄົນທີ່ຈະເກີດມານັ້ນ.

¹⁹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງກໍສູງສຸດເຊັ່ນກັນພຣະອົງ, ຜູ້ໄດ້ຊົງກະທຳສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ໃດຈະຄືດັ່ງພຣະອົງ?²⁰ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງສຳແດງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ຈະຊົງຮື້ຟື້ນຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍແລະຈະຊົງນຳຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈາກຂຶ້ນມາຈາກທີ່ເລິກຂອງແຜ່ນດິນໂລກອີກຄັ້ງ.

²¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີກຽຕຫລາຍກວ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍມີ; ແລະທັງຈະປອບໂຍນຂ້ານ້ອຍ.²²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງດ້ວຍພິນໃຫຍ່, ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມສັດຈິງຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ອົງບໍຣິສຸດ; ແຫ່ງອິສະຣາເອນ ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງສັນຣະເສີນດ້ວຍພິນແດ່ພຣະອົງ.

²³ຮີມສົບປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີເມືຶ່ອຂ້ານ້ອຍ ຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງ-ແມ່ນກະທັ້ງຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຊຶ່ງພຣະອົງ, ໄດ້ຊົງໄຖ່ໄວ້ກໍເຊັ່ນກັນ.²⁴ລິ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວເຖິງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ,ຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳ; ເພາະພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍແລະສັບສົນ, ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຫາທາງທຳຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ.

72

¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງປຣະທານການພິພາກສາອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງ ແກ່ພະຣາຊາ ແລະຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ ແກ່ລູກຂອງພະຣາຊາ²ຂໍໃຫ້ທ່ານພິພາກສາປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍຄວາມຊອບທັມແລະພິພາກສາຄົນຍາກຈົນຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍຄວາມຍຸຕິທັມ³ໃຫ້ບັນດາພູເຂົາສ້າງສັນຕິສຸກເພື່ອປະຊາຊົນຂໍໃຫ້ເນີນເຂົາທັງຫລາຍສ້າງຄວາມຊອບທັມ.

⁴ຂໍທ່ານສູ້ຄະດີເພື່ອຄົນຍາກຈົນໃນຫມູ່ປະຊາຊົນ; ຂໍທ່ານຊ່ວຍລູກຫລານຂອງຄົນຂັດສົນ ແລະທຸບຜູ້ກົດຂີ່ໃຫ້ແຕກເປັນຕ່ອນໆ.⁵ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຖວາຍກຽຕພຣະອົງຈົນກວ່າທີ່ດວງອາທິດດຳຣົງຢູ່, ແລະຈົນກວ່າທີ່ດວງຈັນດຳຣົງຢູ່ຕະຫລອດທຸກເຊື້ອຊາດ.

⁶ຂໍໃຫ້ທ່ານລົງມາດັ່ງຝົນທີ່ຕົກເທິງທົ່ງນາຊຶ່ງຕັດແລ້ວ, ດັ່ງເມັດຝົນທີ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.⁷ຂໍໃຫ້ຄວາມຊອບທັມຈະເຣີນງອກງາມໃນສມັຍຂອງທ່ານ, ແລະຂໍໃຫ້ມີຄວາມສົມບູນພູນສຸກຈົນກວ່າບໍ່ມີດວງຈັນອີກຕໍ່ໄປ.

⁸ຂໍໃຫ້ທ່ານຄອບຄອງຈາກທະເລເຖິງທະເລ, ແລະຈາກແມ່ນ້ຳນັ້ນຈົນເຖິງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ.⁹ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານກົ້ມກາບລົງຕໍ່ຫນ້າທ່ານ; ຂໍໃຫ້ບັນດາສັດຕຣູຂອງທ່ານກົ້ມກາບເຖິງພື້ນດິນເຊັ່ນກັນ.¹⁰ຂໍໃຫ້ບັນດາກະສັດແຫ່ງເມືອງທາຊິດ ແລະເກາະທັງຫລາຍຖວາຍເຄື່ອງບັນນາການ; ຂໍໃຫ້ບັນດາກະສັດແຫ່ງ ເຊບາແລະ ເສບາ ຖວາຍຂອງຂວັນທັງຫລາຍ.

¹¹ແນ່ນອນ, ຂໍໃຫ້ກະສັດທັງຫມົດກົ້ມກາບລົງຕໍ່ຫນ້າທ່ານ; ຂໍໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫມົດຮັບໃຊ້ທ່ານ.¹²ເພາະທ່ານຊ່ວຍເຫລືອຄົນຂັດສົນຜູ້ຮ້ອງຂໍ ແລະຄົນຍາກຈົນຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄົນຊ່ວຍເຫລືອ.

¹³ທ່ານເມດຕາຄົນຍາກຈົນແລະຄົນຂັດສົນ, ແລະທ່ານຊ່ວຍຊີວິດຄົນຂັດສົນ.¹⁴ທ່ານໄຖ່ຊີວິດຂອງພວກເຂົາຈາກການບີບບັງຄັບແລະຄວາມກົດຂີ່, ແລະໂລຫິດຂອງພວກເຂົາກໍມີຄ່າໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ.

¹⁵ຂໍໃຫ້ທ່ານມີຊີວິດຍືນຍາວ! ຂໍໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບທອງແຫ່ງເຊບາ. ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນອະທິຖານເພື່ອທ່ານຢູ່ສະເຫມີ; ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງອວຍພອນທ່ານຕະຫລອດວັນຮອດຄ່ຳ.¹⁶ຂໍໃຫ້ມີເຂົ້າອຸດົມສົມບູນໃນແຜ່ນດິນ; ຂໍໃຫ້ຜົນລະປູກເຫລົ່ານັ້ນເຄື່ອນໄຫວເທິງຍອດເຂົາທັງຫລາຍ. ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຈະເຣີນງອກງາມຂຶ້ນໃນເມືອງທັງຫລາຍຄືຫຍ້າແຫ່ງທ້ອງທົ່ງ.

¹⁷ຂໍໃຫ້ຊື່ຂອງທ່ານດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ; ຂໍໃຫ້ຊື່ຂອງທ່ານຢັ້ງຢືນຢ່າງດວງອາທິດ; ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮັບພອນໃນທ່ານ; ຂໍໃຫ້ປະຊາຊາດທັງຫມົດຮ້ອງທ່ານວ່າຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະພອນ.

¹⁸ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າ, ຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ຮັບການຖວາຍຄຳສັນຣະເສີນ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງກະທຳສິ່ງອັສະຈັນທັງຫລາຍແດ່ພຣະອົງດຽວ.¹⁹ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່ອັນຊົງສະງ່າຣາສີຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະຂໍໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ. ອາແມນ,ແລະອາແມນ.²⁰ຄຳພາວັນນາອະທິຖານທັງຫລາຍຂອງດາວວິດຜູ້ເປັນລູກຂອງເຢຊີໄດ້ຈົບລົງແລ້ວ. ຫນັງສືເຫລັ້ມສາມ

73

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ.¹ພຣະເຈົ້າຊົງດີຕໍ່ອິສະຣາເອນ, ຕໍ່ບັນດາຜູ້ມີໃຈບໍຣິສຸດ.²ແຕ່ສ່ວນຂ້ານ້ອຍ, ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍເກືອບລື້ນໄຫລ; ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍຫມົດສິ້ນຈາກພາຍໃນຂ້ານອ້ຍ³ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ອິດສາຄົນຈອງຫອງເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄວາມຈະເຣີນຮັ່ງມີຂອງຄົນຊົ່ວ.

⁴ເພາະເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ມີຄວາມເຈັບປວດໄປຈົນເຖິງຄວາມຕາຍຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາກັບແຂງແຮງແລະໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຢ່າງດີ.⁵ເຂົາທັງຫລາຍພົ້ນຈາກພາຣະທັງຫລາຍຢ່າງຄົນອື່ນໆ; ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງທຸກໃຈຢ່າງຄົນອື່ນໆ.

⁶ຄວາມຈອງຫອງຈຶ່ງເປັນດັ່ງສາຍຄໍປະດັບຮອບຄໍຂອງພວກເຂົາ; ຄວາມຂົ່ມເຫັງຄຸມພວກເຂົາໄວ້ຄືຢ່າງເສື້ອຄຸມ.⁷ເພາະຄວາມມືດບອດແບບນັ້ນເຮັດໃຫ້ຄວາມບາບເຂົ້າມາ, ຄວາມຄິດຊົ່ວຮ້າຍທັງຫລາຍຜ່ານເຂົ້າມາໃນໃຈພວກເຂົາ.

⁸ພວກເຂົາຫົວຂວັນແລະເວົ້າຊົ່ວຮ້າຍ; ໃນຄວາມຈອງຫອງຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຂູ່ວ່າຈະບີບບັງຄັບ.⁹ເຂົາທັງຫລາຍອ້າປາກສູ້ຟ້າສະຫວັນ, ແລະລີ້ນຂອງພວກເຂົາກໍເລາະໄປໃນໂລກ.

¹⁰ເພາະສະນັ້ນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈຶ່ງຫັນໄປຫາພວກເຂົາແລະນ້ຳທີ່ອຸດົມສົມບູນກໍແຫ້ງໄປ.¹¹ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ "ພຣະເຈົ້າຊົງຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດມີຄວາມຮູ້ບໍ່?"¹²ຈົ່ງຣະວັງ: ພວກຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຄົນຊົ່ວ; ພວກເຂົາສະບາຍຢູ່ສະເຫມີ, ກຳລັງມັ້ງຄັ້ງສົມບູນແລະມີຫລາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

¹³ເປັນການບໍ່ມີປະໂຫຍດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປົກປ້ອງຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ແລະໄດ້ຊຳຣະມືຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດ.¹⁴ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຄວາມທຸກທໍຣະມານຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳແລະຖືກຕີສອນຢູ່ທຸກເຊົ້າ.¹⁵ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າເຊັ່ນນີ້," ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍຄົງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ພວກລູກຊາຍຂອງພຣະອົງໃນຊົ່ວອາຍຸນີ້.

¹⁶ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ພະຍາຍາມເຮັດຄວາມເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ແຕ່ກໍຍາກເກີນໄປສຳລັບຂ້ານ້ອຍ.¹⁷ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ນະມັສະການຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງປາຍທາງຂອງພວກເຂົາ.

¹⁸ພຣະອົງຊົງວາງພວກເຂົາໄວ້ໃນທີ່ຈະພະລາດມື່ນ; ພຣະອົງຊົງນຳພວກເຂົາລົງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ.¹⁹ພວກເຂົາຊ່າງກາຍເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໄດ້ໃນທັນທີ! ພວກເຂົາມາເຖິງຈຸດຈົບແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມຢ້ານທີ່ໂຫດຮ້າຍ.²⁰ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພວກເຂົາເປັນດັ່ງຄວາມຝັນທີ່ຫາຍໄປເມື່ອຕື່ນຂຶ້ນ; ເມື່ອພຣະອົງຊົງຕື່ນຂຶ້ນ, ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ຊົງຄິດເຖິງຄວາມຝັນເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ.

²¹ເພາະຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໂສກເສົ້າ, ແລະຂ້ານ້ອຍເຈັບປວດຂົມຂື່ນໃນຈິດວິນຍານ.²²ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ແລະຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນຄືສັດທີ່ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ.

²³ແຕ່ປານນັ້ນກໍດີ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ກັບພຣະອົງສະເຫມີ; ພຣະອົງຊົງຈັບມືຂວາຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້.²⁴ພຣະອົງຊົງນຳຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄຳແນະນຳຂອງພຣະອົງແລະພາຍຫລັງກໍຊົງຮັບຂ້ານ້ອຍໄປສູ່ກຽດຕິຍົດ.

²⁵ນອກຈາກພຣະອົງແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍມີໃຜໃນຟ້າສະຫວັນບໍ່? ນອກຈາກພຣະອົງແລ້ວ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເທິງໂລກທີ່ຂ້ານ້ອຍປຣາຖນາ.²⁶ເນື້ອຫນັງແລະຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍອິດເມື່ອຍ ແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຊົງເປັນກຳລັງແຫ່ງຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດໄປ.

²⁷ບັນດາຜູ້ທີ່ຫ່າງເຫີນຈາກພຣະອົງ, ກໍຈະພິນາດໄປ ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍບັນດາຜູ້ບໍ່ຊື່ສັດຕໍ່ພຣະອົງ.²⁸ແຕ່ສ່ວນຂ້ານ້ອຍ, ທັງຫມົດທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດກໍຄືການເຂົ້າໃກ້ພຣະເຈົ້າ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໃຫ້ພຣະຢາເວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍຈະປະກາດເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ.

74

ບົດຄວາມຂອງອາສາບ.¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເຫດໃດພຣະອົງຊົງປະຕິເສດຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນນິດ? ເຫດໃດຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງພຣະອົງເຜົາຜານແກະແຫ່ງທົ່ງຫຍ້າຂອງພຣະອົງ?²ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຊື້ມາໃນສມັຍບູຮານ ເປັນເຜົ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຖ່ໄວ້ໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງເອງ, ແລະຂໍຊົງລະນຶກເຖິງພູເຂົາຊີໂອນທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງຢູ່ນັ້ນ.

³ຂໍຍ່າງເລາະເບິ່ງສິ່ງທີ່ຫັກເພພັງ, ແລະຄວາມເສຍຫາຍທັງຫມົດທີ່ສັດຕຣູນັ້ນໄດ້ເຮັດໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ.⁴ພວກສັດຕຣູຂອງພຣະອົງໄດ້ຮ້ອງຢູ່ກາງສະຖານທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້; ພວກເຂົາໄດ້ປັກທຸງຮົບຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນ.⁵ພວກເຂົານັ້ນເປັນເຫມືອນຄົນຕັດໄມ້ ບຸກເຂົ້າໄປຟັນໄມ້ດ້ວຍຂວານ.⁶ພວກເຂົາທຸບຕີແລະພັງໄມ້ແກະສະລັກທັງຫມົດລົງ; ພວກເຂົາພັງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍຂວານແລະຄ້ອນ.

⁷ເຂົາທັງຫລາຍເອົາໄຟຈູດສະຖານນະມັສະການຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ຢູ່ຂອງພຣະອົງ, ເປັນມົນທິນໄປພັງລົງຈົນເຖິງດິນ.⁸ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຄິດໃນໃຈວ່າ, "ເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາທັງຫມົດ." ພວກເຂົາຈູດເຜົາສະຖານທີ່ປະຊຸມຂອງພຣະອົງທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນ.

⁹ພວກເຮົາບໍ່ເຫັນບັນດາຫມາຍສຳຄັນທັງຫລາຍອີກເລີຍ; ບໍ່ມີຜູ້ທຳນວຍອີກແລ້ວ, ແລະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວໃນພວກເຮົາທີ່ຮູ້ວ່າສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນອີກດົນປານໃດ.¹⁰ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ສັດຕຣູນັ້ນຈະດູຫມິ່ນພຣະອົງຢູ່ດົນປານໃດ? ສັດຕຣູຈະຫມິ່ນປະຫມາດພຣະນາມຊື່ພຣະອົງເປັນນິດບໍ່?¹¹ດ້ວຍເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຢັ້ງມືຂອງພຣະອົງໄວ້ ຄືມືຂວາຂອງພຣະອົງ? ຂໍຍື່ນມືຂວາຂອງພຣະອົງຈາກຫລັງຂອງພຣະອົງແລະທຳລາຍພວກເຂົາເຖີດ.

¹²ເຖິງປານນັ້ນ ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນກະສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຕັ້ງແຕ່ບູຮານ ຊົງນຳຄວາມພົ້ນມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.¹³ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກທະເລດ້ວຍຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງທຸບບັນດາຫົວຂອງສັດທະເລທີ່ມາໃນນ້ຳ.

¹⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢຽບຫົວມັງກອນທີ່ຊື່ວ່າເລວີອາທານ ພຣະອົງ ຊົງໃຫ້ມັນກາຍເປັນອາຫານແກ່ບັນດາສັດທີ່ອາສັຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.¹⁵ພຣະອົງເອງຊົງທຸບຕານ້ຳພຸແລະລຳທານທັງຫລາຍໃຫ້ເປີດອອກພຣະອົງ, ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແມ່ນ້ຳທີ່ໄຫລຢູ່ແຫ້ງໄປ.

¹⁶ວັນເປັນຂອງພຣະອົງ, ແລະຄືນກໍເປັນຂອງພຣະອົງເຊັ່ນກັນ; ພຣະອົງເອງຊົງຕັ້ງດວງອາທິດແລະດວງເດືອນໄວ້ໃນທີ່ຂອງມັນ.¹⁷ພຣະອົງຊົງຈັດເຂດແດນທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ; ພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງສ້າງຣະດູຮ້ອນແລະຣະດູຫນາວ.

¹⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງການທີ່ສັດຕຣູໄດ້ຫົວຂັວນໃສ່ພຣະອົງ, ແລະຊົນຊາດໂງ່ຈ້າໄດ້ຫມິ່ນປະມາດຕໍ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.¹⁹ຂໍຢ່າຊົງມອບຊີວິດນົກເຂົາຂອງພຣະອົງແກ່ສັດປ່າ. ຂໍຢ່າຊົງລືມຊີວິດຂອງປະຊາກອນທີ່ຖືກກົດຂີ່ຂອງພຣະອົງເປັນນິດ.

²⁰ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ເພາະບັນດາເຂດແດນທີ່ມືດຂອງແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍບັນດາທີ່ອາສັຍຂອງຄວາມຮຸນແຮງ.²¹ຂໍຢ່າໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່ຕ້ອງກັບໄປດ້ວຍຄວາມຂາຍຫນ້າ; ຂໍໃຫ້ຄົນຍາກຈົນແລະຄົນຖືກກົດຂີ່ສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

²²ຈົ່ງລຸກຂື້ນ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈ້າ; ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນປົກປ້ອງກຽຕຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງຣະນຶກວ່າພວກຄົນໂງ່ຈ້າຫົວຂວັນໃສ່ພຣະອົງຢູ່ວັນຍັງຄ່ຳ.²³ຂໍຢ່າຊົງລືມສຽງພວກສັດຕຣູຂອງພຣະອົງ ຫລືສຽງຮ້າຍກາດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ທ້າທາຍພຣະອົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

75

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ; ສົ່ງເຖິງທາເຊັດ. ບົດເພງສັນຣະເສິນຂອງອາສາບ, ບົດເພງ.¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈ້າ, ພວກຂ້ານ້ອຍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ; ພວກຂ້ານ້ອຍຂໍຂອບພຣະຄຸນ, ເພາະພຣະອົງຊົງສຳແດງເຖິງການຊົງສະຖິດຂອງພຣະອົງ; ເຫລົ່າປະຊາຊົນຕ່າງເລົ່າເຖິງການອັສະຈັນຂອງພຣະອົງ.²ເມື່ອເຖິງເວລາຫນຶ່ງແລ້ວ ເຮົາຈະຕັດສິນຢ່າງຍຸຕິທັມ.³ແມ່ນວ່າແຜ່ນດິນໂລກແລະບັນດາຜູ້ຢູ່ອາສັຍທັງຫມົດຈະສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ, ເຮົາເຮັດໃຫ້ບັນດາເສົາຫລັກຂອງແຜ່ນດິນໂລກຫມັ້ນຄົງ. ເສລາ

⁴ເຮົາເວົ້າກັບຄົນຈອງຫອງວ່າ, "ຢ່າຈອງຫອງ," ແລະກັບຄົນຊົ່ວວ່າ, "ຢ່າຍົກເຂົານັ້ນຂຶ້ນ.⁵ຢ່າຍົກເຂົາຂອງເຈົ້າຂຶ້ນໃຫ້ສູງ; ຢ່າເວົ້າອວດດີ" ແລະບອກພວກເຂົາໃຫ້ຢຸດອວດອ້າງ."⁶ເພາະການຕັດສິນບໍ່ໄດ້ມາຈາກທິດຕາເວັນອອກຫລືຈາກທິດຕາເວັນຕົກ ມັນບໍ່ໄດ້ມາຈາກທິດເຫນືອ ຫລືທິດໃຕ້ມັນບໍ່ໄດ້ມາຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.

⁷ແຕ່ພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ພິພາກສາ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ລົງ ແລະພຣະອົງຊົງຍົກຂຶ້ນ.⁸ເພາະພຣະຢາເວ ຊົງຖືຈອກໃບຫນຶ່ງທີ່ມີເຫລົ້າອະງຸ່ນເປັນຟອງ ຊຶ່ງຖືກປະສົມດ້ວຍເຄື່ອງເທດຕ່າງໆ. ແລະຊົງເທອອກ ຄົນຊົ່ວທັງປວງຂອງແຜ່ນດິນໂລກຈະດື່ມມັນຈົນຢົດສຸດທ້າຍ.

⁹ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະເລົ່າເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງ; ໄດ້ຊົງເຮັດຢູ່ເລື້ອຍ ໄປຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ.¹⁰ພຣະອົງຊົງບອກວ່າ, "ເຮົາຈະຕັດບັນດາເຂົາຂອງຄົນຊົ່ວທັງຫມົດ, ແຕ່ບັນດາເຂົາຂອງຄົນຊອບທັມຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ."

76

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ, ກ່ຽວກັບເຄື່ອງດົນຕຣີທັງຫລາຍ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ, ເປັນບົດເພງ.¹ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນຢູດາ; ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຫລາຍໃນອິສະຣາເອນ.²ທີ່ຢູ່ຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນຊາເລັມ; ທີ່ຊົງສະຖິດຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນຊີໂອນ.³ພຣະອົງຊົງຫັກບັນດາລູກທະນູ, ໂລ້, ດາບ, ແລະບັນດາອາວຸດອື່ນໆ ແຫ່ງສົງຄາມ. ເສລາ

⁴ພຣະອົງຊົງສ່ອງແສງສະຫວ່າງແລະຊົງສຳແດງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ເມື່ອພຣະອົງລົງມາຈາກພູເຂົາ, ທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະຫານບັນດາເຫຍື່ອຂອງພຣະອົງ.⁵ບັນດາຄົນໃຈກ້າໄດ້ຖືກຮີບເຂົ້າຂອງ; ພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງລັບໄປ. ບັນດານັກຮົບທັງຫມົດຕ່າງຂາດຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ.

⁶ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຢາໂຄບ, ພໍພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນ ທັ້ງຜູ້ຂີ່ມ້າແລະມ້າກໍລ່ວງລັບໄປ.⁷ແຕ່ພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ນ່າຢ້ານກົວຢຳເກງ; ເມື່ອພຣະອົງໂກດຮ້າຍ ບໍ່ມີໃຜສາມາດຢືນຢູ່ຊ້ອງຫນ້າພຣະອົງໄດ້?

⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງລັ່ນຄຳຕັດສິນຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ໄດ້ຍິນຈາກຟ້າສະຫວັນ ແຜ່ນດິນໂລກກໍຢ້ານແລະມິດງຽບ.⁹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນ, ເຮັດການຕັດສິນແລະຊ່ວຍບັນດາຜູ້ຖືກກົດຂີ່ແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດໃຫ້ພົ້ນ.

¹⁰ແນ່ນອນ ການຕັດສິນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ມະນຸດຈະນຳການສັນຣະເສີນມາສູ່ພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງຄາດພຣະອົງເອງດ້ວຍສິ່ງທີ່ຫລົງເຫລືອຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ.

¹¹ຈົ່ງປະຕິຍານຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ. ຂອງທ່ານແລະຮັກສາຄຳສັນຍາເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ອ້ອມພຣະອົງນຳບັນດາຂອງຖວາຍມາຍັງພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນທີ່ຢຳເກງ.¹²ພຣະອົງຊົງຕັດວິນຍານຂອງບັນດາເຈົ້ານາຍອອກໄປເສຍ; ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ຢຳເກງຕໍ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.

77

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ; ຫລັງຈາກລັກສະນະຂອງເຈດຸທັນ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ.¹ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທຸກຕໍ່ພຣະເຈົ້າ; ດ້ວຍສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາຕໍ່ພຣະເຈ້າດ້ວຍສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍຈະຊົງຟັງສຽງຂ້ານ້ອຍ.

²ໃນວັນແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ຍາມຄ່ຳຄືນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍື່ນມືຂອງຂ້ານ້ອຍເຂົ້າອອກ, ແລະມືນັ້ນບໍ່ອິດເມື່ອຍເລີຍ ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ຍອມຮັບການປອບໂຍນ.³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຣະນຶກເຖິງພຣະເຈົ້າເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕຶກຕອງ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຣະນຶກເຖິງພຣະອົງເມື່ອຂ້ານ້ອຍອອ່ນກຳລັງ. ເສລາ

⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈັບຫນັງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເປີດອອກ; ຂ້ານ້ອຍທຸກໃຈເກີນກວ່າທີ່ຈະເວົ້າໄດ້.⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຣະນຶກເຖິງວັນເກົ່າໆ, ເຖິງເວລາທີ່ຜ່ານໄປນານແລ້ວ.

⁶ໃນຍາມກາງຄືນ ຂ້ານ້ອຍຣະນຶກເຖິງບົດເພງທີ່ຂ້ານ້ອຍເຄີຍຮ້ອງ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄິດຕຶກຕອງແລະໄດ້ພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈໃນສິ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນມາແລ້ວ.⁷ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍເປັນນິດບໍ? ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍອີກເລີຍບໍ?

⁸ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໄດ້ຫມົດສິ້ນໄປເປັນນິດແລ້ວບໍ່? ຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໄດ້ລົ້ມເລິກໄປເປັນນິດແລ້ວບໍ?⁹ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລືມທີ່ຈະເມດຕາແລ້ວບໍ? ຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງພຣະອົງໄດ້ປິດບັງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງໄປແລ້ວບໍ? ເສລາ

¹⁰ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, "ນີ້ແຫລະຄືຄວາມທຸກໂສກຂອງຂ້ານ້ອຍ: ຄືການປ່ຽນໄປຂອງມືຂວາຂອງຜູ້ສູງສຸດທີ່ມີຕໍ່ພວກເຮົາ."

¹¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະຣະນຶກເຖິງການກະທຳທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຈະຣະນຶກເຖິງບັນດາການກະທຳອັສະຈັນຂອງພຣະອົງໃນສມັຍບູຮານ.¹²ຂ້ານ້ອຍຈະນຶກເຖິງການກະທຳທັງຫມົດຂອງພຣະອົງແລະຈະຕຶກຕອງເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.

¹³ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ທຸກສິ່ງຂອງພຣະອົງບໍຣິສຸດ, ພຣະອົງໃຜຈະທຽບກັບພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ບໍ?¹⁴ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເຮັດການອັສະຈັນທັງຫລາຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງໃນທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ.¹⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານຊັຍຊະນະແກ່ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ, ດ້ວຍຣິດທານຸພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ - ຄືແກ່ບັນດາລູກຫລານຂອງຢາໂຄບແລະໂຢເຊັບ. ເສລາ

¹⁶ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ທະເລໄດ້ເຫັນພຣະອົງ; ທະເລໄດ້ເຫັນພຣະອົງ, ແລະພວກມັນກໍຢ້ານກົວ; ບັນດາທີ່ເລິກກໍສັ່ນສະເທືອນ.¹⁷ບັນດາເມກເທນ້ຳລົງມາ; ບັນດາທ້ອງຟ້າກໍຮ້ອງສຽງ; ບັນດາລູກທະນູຂອງພຣະອົງກໍປີວໄປ.

¹⁸ສຽງຟ້າຮ້ອງຂອງພຣະອົງໄດ້ຍິນຢູ່ໃນພາຍຸ; ຟ້າແມບເຮັດໃຫ້ທັງໂລກສະຫວ່າງ; ແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ສັ່ນສະເທືອນ.¹⁹ພຣະອົງຍ່າງເທິງຄື້ນນ້ຳຂ້ວາມທ້ອງທະເລໄປ, ແຕ່ຮອຍບາດຍ່າງຂອງພຣະອົງກໍເບິ່ງບໍ່ເຫັນ.²⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳປະຊາກອນຂອງພຣະອົງດັ່ງນຳຝູງແບ້ ແກະ ໂດຍມືຂອງໂມເຊແລະອາໂຣນ.

78

ບົດຄວາມຂອງອາສາບ.¹ປະຊາກອນຂອງຂ້າເອີຍ, ຈົ່ງຟັງຄຳສອນຂອງຂ້າ, ຈົ່ງຟັງບັນດາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງປາກຂ້າ.²ຂ້າຈະອ້າປາກກ່າວບັນດາຄຳເລິກລັບ; ຂ້າຈະຮ້ອງເພງເຖິງບັນດາສິ່ງທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ໃນອາດີດ.

³ເຫລົ່ານີ້ຄືບັນດາສິ່ງທີ່ເຮົາເຄີຍໄດ້ຍິນແລະໄດ້ຮຽນຮູ້ມາແລ້ວ, ເຖິງບັນດາສິ່ງທີ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຮົາໄດ້ບອກເຮົາ.⁴ເຮົາຈະບໍ່ເຊື່ອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ຈາກບັນດາລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະບອກແກ່ຄົນຮຸ້ນຖັດໄປເຖິງບັນດາການກະທຳອັນຫນ້າສັນຣະເສີນຂອງພຣະຢາເວ, ຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງ, ແລະການອັສະຈັນຕ່າງໆ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ.

⁵ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບບັນດາກົດບັນຍັດໄວ້ໃນຢາໂຄບແລະຊົງຕັ້ງຂໍ້ຄຳສັ່ງໄວ້ໃນອິສະຣາເອນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາແກ່ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເຮົາວ່າພວກເຂົາຕ້ອງສອນເລື່ອງລາວເຫລົ່ານັ້ນແກ່ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ.⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາແບບນີ້ເພື່ອຄົນຮຸ້ນຕໍ່ໄປຈະໄດ້ຮູ້ເລື່ອງບັນດາກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ຄືລູກຫລານທີ່ຍັງບໍ່ເກີດມາ, ຜູ້ຊຶ່ງຄວນເລົ່າເລື່ອງລາວນັ້ນໃຫ້ແກ່ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາຕໍ່ໄປອີກ.

⁷ແລ້ວພວກເຂົາຈະຕັ້ງຄວາມຫວັງຂອງພວກເຂົາ ໄວ້ໃນພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ລືມບັນດາການກະທຳຂອງພຣະອົງ ແຕ່ຮັກສາບັນດາຂໍ້ຄໍາສັ່ງຂອງພຣະອົງໄວ້.⁸ແລ້ວພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນເຫມືອນບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເຊື້ອຊາດທີ່ດື້ດ້ານແລະມັກຕົວະ ເປັນເຊື້ອຊາດທີ່ຈິດໃຈບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະເປັນຜູ້ຊຶ່ງຈິດວິນຍານບໍ່ຖວາຍແລະຊື່ສັດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.

⁹ຄົນເອຟຣາອິມໄດ້ມີທະນູເປັນອາວຸດ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໄປໃນວັນສົງຄາມ.¹⁰ເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຮັກສາພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະເຮັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.¹¹ພວກເຂົາໄດ້ລືມບັນດາການກະທຳຂອງພຣະອົງ ຄືບັນດາສິ່ງອັສະຈັນຕ່າງໆ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ພວກເຂົາ.

¹²ພວກເຂົາໄດ້ລືມສິ່ງອັສະຈັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ, ໃນທີ່ດິນຂອງໂຊອານ.¹³ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກນ້ຳທະເລແລະໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາຂ້ວາມທະເລໄປ ພຣະອົງ; ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳຕັ້ງຄືກຳແພງ.¹⁴ໃນກາງເວັນພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາດ້ວຍເມກແລະໃນຕະຫລອດທັງຄືນດ້ວຍແສງໄຟ.

¹⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກໂງ່ນຫີນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານນ້ຳໃຫ້ພວກເຂົາດື່ມຢ່າງອຸດົມ, ພຽງພໍທີ່ຈະເຕີມບັນດາທີ່ເລິກຂອງທະເລ.¹⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳໄດ້ໄຫລອອກມາຈາກຫີນຜາຊັນແລະໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳໄຫລລົງມາຄືແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍ.

¹⁷ແຕ່ພວກເຂົາຍັງໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ, ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໄດ້ກະບົດຕໍ່ອົງຜູ້ສູງສຸດໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ທ້າທ້າຍພຣະເຈົ້າ ໃນໃຈຂອງເຂົາໂດຍຮຽກຮ້ອງຫາອາຫານເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມຫິວຂອງພວກເຂົາໄດ້ອີ່ມ.

¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າ; ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າ, ຊົງຕຣຽມໂຕະໄວ້ສຳລັບພວກເຮົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໄດ້ບໍ່?²⁰ເບິ່ງເຖີດເມື່ອພຣະອົງຊົງຕີຫີນ, ນ້ຳກໍໄດ້ພຸ່ງອອກມາແລະລຳນ້ຳທັງຫລາຍກໍໄຫລລົ້ນ ແຕ່ພຣະອົງ, ຊົງປຣະທານອາຫານໄດ້ບໍ່? ພຣະອົງຈະຊົງຈັດເນື້ອໃຫ້ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໄດ້ບໍ່?"

²¹ເມື່ອພຣະຢາເວ, ຊົງຟັງເລື່ອງນີ້ແລ້ວ ພຣະອົງກໍຊົງໂກດຮ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນໄຟຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຢາໂຄບ, ແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງໄດ້ໂຈມຕີອິສະຣາເອນ,²²ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແລະບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພຣະອົງ.

²³ແຕ່ພຣະອົງຍັງໄດ້ສັ່ງບັນດາທ້ອງຟ້າເບື້ອງເທິງແລະເປີດບັນດາປະຕູແຫ່ງທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍອອກ.²⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດສົ່ງເມັດເຂົ້າຄືມານາລົງຈາກສະຫວັນ, ຕົກລົງມາໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ກິນອີ່ມທ້ອງ.²⁵ປະຊາຊົນຕ່າງໄດ້ກິນອາຫານຂອງພວກທູດສະຫວັນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງອາຫານໃຫ້ເຂົາຢ່າງສົມບູນ.

²⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ລົມຕະເວັນອອກພັດໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະໄດ້ຊົງນຳລົມໃຕ້ດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ.²⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດເນື້ອໃຫ້ພວກເຂົາຢ່າງຜົງຂີ້ດິນ, ຄືບັນດານົກຢ່າງຫລວງຫລາຍເຫມືອນຢ່າງຊາຍໃນທະເລ.²⁸ພວກມັນໄດ້ຕົກລົງມາກາງຄ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະຮອບໆເຕັນຂອງພວກເຂົາ.

²⁹ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ກິນແລະອີ່ມຫນຳສຳລານ. ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢາກກິນແກ່ພວກເຂົາ.³⁰ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຫີວກະຫາຍບໍ່ອີ່ມພໍ; ໃນຂະນະທີ່ອາຫານຍັງຢູ່ໃນປາກຂອງພວກເຂົາ.

³¹ແລ້ວຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍໄດ້ໂຈມຕີພວກເຂົາ ແລະໄດ້ສັງຫານຄົນແຂງແຮງທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົເສຍ. ພຣະອົງໄດ້ຂ້າບັນດາຄົນຫນຸ່ມແຫ່ງອິສະຣາເອນເສຍ.³²ເຖິງປານນັ້ນ, ກໍຕາມ ພວກເຂົາກໍຍັງໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ໄປແລະບໍ່ໄດ້ເຊື່ອໃນການກະທຳອັນອັສະຈັນຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ.

³³ເພາະສະນັ້ນພຣະເຈົ້າ, ຈຶ່ງຊົງເຮັດໃຫ້ວັນຂອງພວກເຂົາສັ້ນລົງ ປີເດືອນຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວ.³⁴ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາທຸກທໍຣະມານ, ພວກເຂົາກໍສະແຫວງຫາພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາກໍກັບມາແລະຊອກຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນ.

³⁵ພວກເຂົາກໍຈະຣະນຶກວ່າພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຊົງເປັນພຣະສີລາຂອງພວກເຂົາແລະພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ສູງສຸດນັ້ນໄດ້ຊົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງພວກເຂົາ.³⁶ແຕ່ພວກເຂົາກໍປະຈົບປະແຈງພຣະອົງດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາແລະຕົວະດ້ວຍບັນດາຄຳເວົ້າບໍ່ຈິງຂອງພວກເຂົາ.³⁷ເພາະໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ຢຶດຫມັ້ນຢູ່ໃນພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ຊື່ສັດຕໍ່ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.

³⁸ເຖິງປານນັ້ນກໍຕາມ, ພຣະອົງຍັງຊົງເມດຕາ, ໄດ້ຊົງອະພັຍຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາແລະບໍ່ໄດ້ຊົງທຳລາຍພວກເຂົາ. ແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງຍັບຢັ້ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ຢູ່ຫລາຍເທື່ອແລະບໍ່ໄດ້ຊົງກວນຄວາມໂກດຮ້າຍທັງຫມົດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນມາ.

³⁹ພຣະອົງນຶກໄດ້ວ່າພວກເຂົາຖືກສ້າງຈາກເນື້ອຫນັງ, ເປັນລົມທີ່ຜ່ານໄປແລ້ວບໍ່ໄດ້ກັບມາອີກ.⁴⁰ພວກເຂົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ພຣະອົງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເສຍໃຈໃນທີ່ແຫ້ງແລ້ງຫລາຍເທື່ອ!⁴¹ພວກເຂົາຍັງໄດ້ທ້າທ້າຍພຣະເຈົ້າຫລາຍເທື່ອທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ອົງບໍຣິສຸດຂອງຊາດອິສະຣາເອນເສົ້າໃຈ.

⁴²ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຣະນຶກຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ, ເຖິງການທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາຈາກສັດຕຣູ⁴³ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດຫມາຍສຳຄັນທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວຂອງພຣະອົງໃນເອຢິບແລະການອັສະຈັນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງໃນທີ່ດິນຂອງໂຊອານ.

⁴⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງປ່ຽນແມ່ນ້ຳຂອງເອຢິບໃຫ້ເປັນເລືອດເພື່ອພວກເຂົາບໍ່ສາມາດດື່ມຈາກລຳນ້ຳທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໄດ້.⁴⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງຝູງຮີ້ນທີ່ໄດ້ມາກັດກິນພວກເຂົາ ຝູງກົບໄດ້ຂຶ້ນມາທຳລາຍແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ.⁴⁶ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຝູງຕັກແຕນມາທຳລາຍພືດຜົນຂອງພວກເຂົາແກ່ຕັກແຕນອ່ອນແລະຕັກແຕນວັຍບິນ.

⁴⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍບັນດາຕົ້ນອະງຸ່ນຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຫມາກເຫັບແລະບັນດາຕົ້ນເດື່ອຂອງພວກເຂົາດ້ວຍນ້ຳກ້າມ.⁴⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຫມາກເຫັບລົງເທິງຝູງງົວຂອງພວກເຂົາແລະໄດ້ຊົງໂຍນສາຍຟ້າໃສ່ຝູງສັດຂອງພວກເຂົາ.⁴⁹ຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮ້ອນແຮງຂອງພຣະອົງໄດ້ຟາດໃສ່ພວກເຂົາ. ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງທັງຄວາມໂກດແຄ້ນຮຸນແຮງ, ຄວາມໂກດຮ້າຍ, ແລະຄວາມທຸກລຳບາກມາເປັນດັ່ງບັນດາທູດສະຫວັນຜູ້ນຳຄວາມຕາຍມາ.

⁵⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກທາງສຳລັບຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງລະເວັ້ນພວກເຂົາຈາກຄວາມຕາຍແຕ່ໄດ້ຊົງມອບພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ໂຣກລະບາດ.⁵¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະຫານລູກຫົວປີທັງຫມົດໃນເອຢິບ, ຄືຜົນແຮກແຫ່ງກຳລັງຂອງພວກເຂົາໃນບັນດາເຕັນຂອງຮາມ.

⁵²ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ອອກມາດັ່ງນຳແກະແລະໄດ້ຊົງພາພວກເຂົາຜ່ານຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຄືພາຝູງແບ້ ແກະ.⁵³ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາໄປຢ່າງປອດພັຍແລະບໍ່ຢ້ານກົວ, ແຕ່ທະເລໄດ້ຖ້ວມສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ.

⁵⁴ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງພາພວກເຂົາມາຍັງເຂດແດນແຫ່ງແຜ່ນດິນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ, ຍັງພູເຂົານີ້ຊຶ່ງພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂຶ້ນ.⁵⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄລ່ປະຊາຊາດຕ່າງໆ ອອກໄປຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາແລະໄດ້ຊົງແບ່ງທີ່ດິນໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຂົາ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງເຜົ່າທັງຫລາຍຂອງອິສະຣາເອນຕາມເຕັນຂອງພວກເຂົາ.

⁵⁶ແຕ່ເຂົາທັງຫລາຍກໍຍັງໄດ້ທ້າທາຍແລະກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ອົງຊົງຣິທານຸພາບສູງສຸດແລະບໍ່ໄດ້ຮັກສາບັນດາຂໍ້ຄຳສັ່ງທີ່ເຂັ້ມງວດຂອງພຣະອົງ.⁵⁷ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຊື່ສັດແລະກະບົດເຫມືອນຢ່າງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຕ່າງໄວ້ໃຈບໍ່ໄດ້ຄືຫນ້າທະນູບ້ຽວ.

⁵⁸ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໂກດຮ້າຍດ້ວຍເລື່ອງສະຖານສູງຂອງເຂົາແລະໄດ້ຍຸແຍ່ພຣະອົງໃຫ້ໂກດຮ້າຍດ້ວຍຄວາມຫວງແຫນດ້ວຍເລື່ອງບັນດາຮູບເຄົາຣົບຂອງພວກເຂົາ.⁵⁹ເມື່ອພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຊົງຮັບຟັງເລື່ອງນີ້ແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກິ້ວກາດຫລາຍແລະຊົງປະຕິເສດອິສະຣາເອນຢ່າງຫມົດສິ້ນ.

⁶⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະຖິ້ມສະຖານນະມັສະການແຫ່ງເມືອງຊີໂລ, ຄືທີ່ ພຣະອົງເຄີຍຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນ.⁶¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງປ່ອຍໃຫ້ຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງຖືກຈັບເປັນສະເລີຍແລະຊົງປຣະທານສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ມືຂອງສັດຕຣູ.

⁶²ພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ດາບ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງກິ້ວກາດຕໍ່ມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ.⁶³ໄຟໄດ້ເຜົາຜານບັນດາຄົນຫນຸ່ມໆຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກສາວໆ ຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີເພງແຕ່ງງານ.

⁶⁴ບັນດາປະໂລຫິດຂອງພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ແລະບັນດາຍິງຫມ້າຍຂອງພວກເຂົາບໍ່ອາດຮ້ອງໃຫ້ໄວ້ທຸກ.⁶⁵ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຕື່ນຄືຢ່າງຕື່ນນອນ, ດັ່ງຢ່າງນັກຮົບໂຫ່ຮ້ອງເພາະຣິດເຫລົ້າອະງຸ່ນ.⁶⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄລ່ພວກສັດຕຣູຂອງພຣະອົງໃຫ້ກັບໄປ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຂົາອັບອາຍເປັນນິດ.

⁶⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະຕິເສດເຕັນຂອງໂຢເຊັບ, ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເລືອກເຜົ່າເອຟຣາອິມ.⁶⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກເຜົ່າຢູດາແລະພູເຂົາຊີໂອນຊຶ່ງພຣະອົງຊົງຮັກ.⁶⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງສະຖານນະມັສະການຂອງພຣະອົງຄືຢ່າງຟ້າສະຫວັນ, ຄືຢ່າງແຜ່ນດິນໂລກຊຶ່ງພຣະອົງຊົງສະຖາປະນາໄວ້ເປັນນີດ.

⁷⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກດາວິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແລະໄດ້ຊົງພາທ່ານມາຈາກຄອກແກະ.⁷¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງພາທ່ານມາຈາກການດູແລແມ່ແກະທີ່ມີລູກອ່ອນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງພາທ່ານໃຫ້ເປັນຜູ້ລ້ຽງດູແກະຂອງຢາໂຄບ, ຄືປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ແລະຂອງອິສະຣາເອນ, ຊຶ່ງເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ.⁷²ດາວິດໄດ້ລ້ຽງດູພວກເຂົາດັ່ງລ້ຽງແກະດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດສຸຈະຣິດແຫ່ງຈິດໃຈຂອງທ່ານ, ແລະທ່ານໄດ້ນຳພວກເຂົາດ້ວຍພິກໄຫວອັນສະຫລາດຂອງທ່ານ.

79

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ.¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ລ່ວງລ້ຳມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງເປັນມົນທິນ; ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍ.²ພວກເຂົາໄດ້ຍົກສົບບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນອາຫານແກ່ພວກນົກໃນທ້ອງຟ້າ, ໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງບັນດາຜູ້ຈົ່ງຮັກພັກດີຂອງພຣະອົງແກ່ພວກສັດປ່າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.³ພວກເຂົາໄດ້ຫລັ່ງເລືອດຂອງພວກເຂົາອອກ ເຫມືອນນ້ຳຮອບໆນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະບໍ່ມີໃຜໄດ້ຝັງພວກເຂົາເລີຍ.

⁴ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດສຳລັບເພື່ອນບ້ານ, ເປັນທີ່ຖືກຫົວຂວັນແລະຫຍໍ້ຫຍັນແກ່ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ອີກດົນປານໃດ? ພຣະອົງຈະໂກດຮ້າຍໄປຕະຫລອດບໍ່? ຄວາມໂກດຮ້າຍເພາະຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະອົງຈະໄຫມ້ດັ່ງໄຟໄປອີກດົນເທົ່າໃດ?

⁶ຂໍຊົງເທຄວາມໂກດແຄ້ນລົງເຫນືອບັນດາປະຊາກອນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ແລະເຫນືອຣາຊອານາຈັກທັງຫລາຍທີ່ບໍ່ຮ້ອງອອກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.⁷ເພາະເຂົາໄດ້ກືນກິນຢາໂຄບແລະໄດ້ທຳລາຍຫມູ່ບ້ານທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.

⁸ຂໍຢ່າຊົງຖືຄວາມຊົ່ວຂອງບັນພະບຸຣຸດທັງຫລາຍມາຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເລີຍ; ຂໍການກະທຳແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງມາຍັງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຕົກຕ່ຳຫລາຍ.⁹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແຫ່ງຄວາມລອດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະສິຣິແຫ່ງພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ໃຫ້ລອດແລະຊົງອະພັຍການບາບຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

¹⁰ເປັນຫຍັງບັນດາປະຊາຊາດຈຶ່ງຖາມຂ້ານ້ອຍວ່າ "ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາຢູ່ທີ່ໃດ?" ຂໍໃຫ້ໂລຫິດຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງທີ່ຫລັ່ງອອກໄດ້ຮັບການແກ້ແຄ້ນໃຫ້ຕົກໄປເທິງບັນດາປະຊາຊາດຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ¹¹ຂໍໃຫ້ບັນດາສຽງຄວນຄາງຂອງນັກໂທດມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ຂໍຊົງຮັກສາລູກຫລານຂອງຜູ້ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ດ້ວຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງ.

¹²ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍຊົງຕອບໂຕ້ໃຫ້ຕົກໄປເທິງຕັກຂອງຄົນປະເທດເພື່ອນບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເຈັດຄັ້ງ ໃຫ້ຫລາຍເທົ່າກັບການດູຫມິ່ນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ດູຫມິ່ນພຣະອົງ¹³ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຜູ້ເປັນປະຊາກອນຂອງພຣະອົງແລະແກະແຫ່ງທົ່ງຫຍ້າຂອງພຣະອົງຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງເປັນນິດ ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະກ່າວບັນດາຄຳສັນຣະເສີນຂອງພຣະອົງແກ່ທຸກຊົ່ວອາຍຸ.

80

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ, ສົ່ງເຖິງໂຊຊານິມໃນແບບຂອງອີດັດ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ຊົງລ້ຽງດູອິສະຣາເອນດັ່ງລ້ຽງແກະ, ຂໍຊົງສົນໃຈຟັງ, ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງນຳໂຍເຊັບຍ່າງນຳຝູງ ແບ້ ແກະ ພຣະຜູ້ປຣະທັບເຫນືອເຫລົ່າເຄຣຸບ, ຂໍຊົງສົ່ງແສງມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ!²ຜູ້ປາກົດພຣະອົງເອງຕໍ່ຫນ້າເອຟຣາອິມ, ແລະເບັນຢາມິນ; ແລະມານາເຊ, ຂໍຊົງປຸກຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ຂໍສະເດັດມາແລະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໃຫ້ພົ້ນ.³ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ; ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຂໍໃຫ້ຫນ້າຂອງພຣະອົງສົ່ງແສງມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ແລະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະພົ້ນ.

⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ, ພຣະອົງຈະຮ້າຍຕໍ່ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເມື່ອພວກເຂົາອະທິຖານອີກດົນປານໃດ?⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງລ້ຽງພວກເຂົາດ້ວຍອາຫານແຫ່ງນ້ຳຕາ ແລະຊົງປຣະທານນ້ຳຕາໃຫ້ພວກເຂົາດື່ມຢ່າງຫລວງຫລາຍ.⁶ພຣະອົງຊົງເຮັດບາງສິ່ງແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເພື່ອໃຫ້ຫມູ່ເພື່ອນບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເອົາມາຖຽງກັນ, ແລະບັນດາສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍພາກັນຫົວຂວັນກັນໃນເລື່ອງຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.

⁷ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າອົງຣິທານຸພາບ, ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ຂໍພຣະພັກຂອງພຣະອົງສົ່ງແສງມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະພົ້ນ.⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳເຄືອອະງຸ່ນອອກຈາກເອຢິບ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ບັນດາປະຊາຊາດອອກໄປແລະໄດ້ຊົງປູກເຄືອອະງຸ່ນໄວ້.

⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕຣຽມແຜ່ນດິນໃຫ້ໂລ່ງໄວ້ສຳຫລັບມັນ; ມັນກໍໄດ້ຢັ່ງຮາກເລິກແລະໄດ້ແຜ່ເຕັມແຜ່ນດິນ.¹⁰ບັນດາພູເຂົາໄດ້ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບັນດາກິ່ງກ້ານຂອງມັນ,ຕົ້ນແຄນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍສາຂາຂອງມັນ.¹¹ມັນໄດ້ແຜ່ກິ່ງຂອງມັນໄປໄກຮອດທະເລ ແລະບັນດາຫນໍ່ຂອງມັນໄປຮອດແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດ.

¹²ເຫດໃດພຣະອົງໄດ້ຊົງພັງກຳແພງຂອງມັນລົງ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາທັງຫມົດທີ່ຜ່ານທາງໄດ້ລັກເອົາຫມາກຂອງມັນ.¹³ບັນດາຫມູປ່າກໍອອກຈາກດົງຢຽບຢ່ຳມັນ, ແລະບັນດາສັດປ່າໃນທ້ອງທົ່ງກໍກິນມັນເປັນອາຫານ.

¹⁴ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່; ຂໍຊົງແນມລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນແລະຊົງສັງເກດແລະດູແລເຄືອອະງຸ່ນນີ້ດ້ວຍເຖີດ.¹⁵ນີ້ຄືເບ້ຍອະງຸ່ນທີ່ມືຂວາຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງປູກໄວ້, ຄືຫນໍ່ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເຕີບໃຫຍ່.¹⁶ມັນໄດ້ຖືກເຜົາເສຍແລະໄດ້ຖືກຕັດລົງພວກມັນທຳລາຍໄປເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ຂໍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເຫນືອຄົນຢູ່ເບື້ອງຂວາມືຂອງພຣະອົງ, ເຫນືອບຸດມະນຸດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແຂງແຮງເພື່ອພຣະອົງເອງ.¹⁸ແລ້ວຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະບໍ່ຫັນໄປຈາກພຣະອົງ; ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະຮ້ອງທູນອອກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

¹⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ, ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ຂໍພຣະພັກຂອງພຣະອົງສົ່ງແສງມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະໄດ້ພົ້ນ.

81

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ; ສົ່ງເຖິງແບບກິດຕິດ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ.¹ຈົ່ງຮ້ອງເພງແດ່ພຣະເຈົ້າພຣະກຳລັງຂອງເຮົາດ້ວຍສຽງດັງ; ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ.²ຈົ່ງຮ້ອງເພງແລະຕົບແສ່ງ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງຊື່ນບານພ້ອມກັບພິນ.³ຈົ່ງເປົ່າເຂົາແກະໂຕຜູ້ໃນວັນເດືອນອອກໃຫມ່, ແລະດວງຈັນເຕັມດວງ, ເມື່ອວັນເທສະການລ້ຽງຂອງເຮົາໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

⁴ເພາະນີ້ຄືກົດບັນຍັດຂອງອິສະຣາເອນ, ເປັນຂໍ້ຄຳສັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບໄດ້ຊົງປຣະທານໃຫ້.⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງໃຫ້ເປັນກົດບັນຍັດໃນໂຢເຊັບ ເມື່ອພະອົງໄດ້ສະເດັດອອກໄປໂຈມຕີແຜ່ນດິນເອຢິບ, ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງເວົ້າທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກ.

⁶"ເຮົາໄດ້ປົດພາຣະຈາກບ່າຂອງເຂົາ; ມືຂອງເຂົາໄດ້ພົ້ນຈາກການຖືກະຕ່າ.⁷ເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງບອກໃນຄວາມທຸກໃຈຂອງເຈົ້າ, ແລະເຮົາໄດ້ຊ່ວຍເຈົ້າ; ເຮົາໄດ້ຕອບເຈົ້າຈາກເມກຄະນອງທີ່ມືດທຶບ. ເຮົາໄດ້ທົດສອບເຈົ້າທີ່ນ້ຳແຫ່ງເມຣີບາ. ເສ ລາ

⁸ຈົ່ງຟັງ, ປະຊາກອນຂອງເຮົາເອີຍ, ເພາະເຮົາຕັກເຕືອນເຈົ້າ, ອິສະຣາເອນເອີຍ ຖ້າພຽງແຕ່ເຈົ້າຈະຟັງເຮົາ!⁹ຕ້ອງບໍ່ມີພະເຈົ້າຕ່າງດ້າວໃດທ່າມກາງພວກເຈົ້າເລີຍ; ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ນະມັສະການພະເຈົ້າຕ່າງດ້າວໃດໆ.¹⁰ເຮົາຄືຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ໄດ້ພາເຈົ້າອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ ຈົ່ງອ້າປາກຂອງເຈົ້າໃຫ້ກວ້າງ. ແລະເຮົາຈະປ້ອນໃຫ້ອີ່ມ.

¹¹ແຕ່ປະຊາກອນຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ຟັງບັນດາຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ; ອິສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງເຮົາ.¹²ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງໄດ້ປ່ອຍພວກເຂົາໄປຕາມທາງທີ່ດື້ດ້ານຂອງພວກເຂົາເອງ ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພວກເຂົາເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງ.

¹³ໂອ, ປະຊາກອນເຮົາຄວນຈະຟັງເຮົາ; ໂອ, ປະຊາກອນຂອງເຮົາຄວນຈະຍ່າງໃນບັນດາທາງຂອງເຮົາ.¹⁴ແລ້ວເຮົາກໍຈະປາບສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາໃນທັນໃດ ແລະຈະຫັນມືຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ບັນດາຜູ້ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາ.

¹⁵ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະຢາເວກົ້ມຕົວລົງດ້ວຍຄວາມຢ້ານຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ! ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ອັບອາຍເປັນນິດ.¹⁶ເຮົາຈະລ້ຽງອິສະຣາເອນດ້ວຍເຂົ້າສາລີຢ່າງດີ; ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອີ່ມໃຈດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງທີ່ອອກມາຈາກຫີນ."

82

¹ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ. ພຣະເຈົ້າ, ຊົງປຣະທັບໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງພຣະເຈົ້າ; ໃນທ່າມກາງບັນດາພະເຈົ້າທັງຫລາຍ ພຣະອົງຊົງຕັດສິນ.²ເຈົ້າທັງຫລາຍຈະຕັດສິນຢ່າງຍຸຕິທັມແລະເຊົາເຂົ້າຂ້າງຄົນຊົ່ວອີກດົນປານໃດ? ເສລາ

³ຈົ່ງປົກປ້ອງຄົນຍາກຈົນແລະເດັກກຳພ້າ; ຈົ່ງປົກປ້ອງສິດຂອງຜູ້ທຸກຍາກແລະຜູ້ຂັດສົນ.⁴ຈົ່ງຊ່ວຍຄົນຍາກຈົນແລະຄົນຂັດສົນໃຫ້ພົ້ນພັຍ; ຈົ່ງເອົາພວກເຂົາອອກຈາກເງື້ອມມືຂອງຄົນຊົ່ວ.

⁵ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ພວກເຂົາເລາະໄປໃນຄວາມມືດ; ບັນດາຮາກຖານທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນໂລກກໍຫວັ່ນໄຫວ.

⁶ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າທັງຫລາຍເປັນພະເຈົ້າທັງຫລາຍ, ເປັນບັນດາລູກຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ.⁷ເຖິງປານນັ້ນກໍຕາມ ພວກເຈົ້າກໍຈະຕາຍຢ່າງມະນຸດແລະລົ້ມລົງດັ່ງໃນບັນດາເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍ."

⁸ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນຕັດສິນແຜ່ນດິນໂລກ, ເພາະບັນດາປະຊາຊາດທັງຫມົດເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ.

83

¹ບົດເພງ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງອາສາບ.²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຢ່າຊົງມິດງຽບຢູ່ ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຢ່າຊົງເສີຍຕໍ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍແລະມິດງຽບຢູ່. ເບິ່ງເຖີດ, ບັນດາສັດຕຣູຂອງພຣະອົງກຳລັງສ້າງຄວາມວຸ້ນວາຍ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຊັງພຣະອົງໄດ້ຍົກຫົວຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນ.

³ເຂົາທັງຫລາຍວາງແຜນຕໍ່ສູ້ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ແລະຮ່ວມກັນວາງແຜນຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປົກປ້ອງໄວ້.⁴ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາທຳລາຍພວກເຂົາໃນຖານະທີ່ເປັນຊົນຊາດຫນຶ່ງ ແລ້ວຊື່ຂອງອິສະຣາເອນຈະບໍ່ເປັນທີ່ຈົດຈຳອີກຕໍ່ໄປ."⁵ພວກເຂົາໄດ້ສຸມຫົວກັນວາງແຜນດ້ວຍວິທີດຽວກັນ; ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງພັນທະມິດຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ ພຣະອົງ.

⁶ນີ້ລວມໄປເຖິງບັນດາເຕັນຂອງເອໂດມແລະຄົນອິຊະມາເອນ, ແລະຄົນໂມອາບແລະຄົນຮັກກິດ, ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ວາງແຜນຮ່ວມກັນ⁷ເກບານ, ອຳໂມນ, ອາມາເຫລັກ; ແລະລວມໄປເຖິງຟີລິສະຕິນກັບຊາວເມືອງຕີເຣ.

⁸ອັດຊີເຣຍກໍສົມທົບພວກເຂົາດ້ວຍ; ພວກເຂົາກຳລັງຊ່ວຍເຫລືອບັນດາຂອງລູກຫລານຂອງໂລດ. ເສ ລາ

⁹ຂໍພຣະອົງຊົງເຮັດແກ່ພວກເຂົາເຫມືອນຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດແກ່ຄົນມີດີອານ, ຢ່າງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດແກ່ສີເສຣາແລະຢາບິນທີ່ແມ່ນ້ຳກີໂຊນ.¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ພິນາດໄປທີ່ເມືອງເອນໂດເຣ ແລະກາຍເປັນຄືປຸ໋ຍຄອກສຳລັບແຜ່ນດິນໂລກ.

¹¹ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາເປັນດັ່ງໂອເຣັບແລະເຊເອັບ, ແລະບັນດາເຈົ້ານາຍທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາເປັນດັ່ງເຊບາແລະຊັນມຸນນາ.¹²ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາເອົາບັນດາທົ່ງຫຍ້າຂອງພຣະເຈົ້າມາເປັນຂອງພວກເຮົາເຖີດ."

¹³ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຫມືອນຂີ້ຝຸ່ນດິນທີ່ວົນວຽນ, ເຫມືອນແກບຕໍ່ຫນ້າລົມ,¹⁴ເຫມືອນຢ່າງໄຟທີ່ເຜົາຜານປ່າໄມ້, ແລະຢ່າງແປວໄຟທີ່ໄຫມ້ເນີນພູເຂົາ.¹⁵ຂໍຊົງໄລ່ຕາມພວກເຂົາໄປດ້ວຍພາຍຸຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງ, ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວດ້ວຍພາຍຸຂອງພຣະອົງ.

¹⁶ຂໍຊົງໃຫ້ບັນດາໃບຫນ້າຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອາຍ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ.¹⁷ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາອັບອາຍແລະຢ້ານກົວຢູ່ເປັນນິດ; ໃຫ້ພວກເຂົາຈິບຫາຍໄປໃນຄວາມອັບປະຍົດ.

¹⁸ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າພຣະອົງຜູ້ດຽວ, ພຣະຢາເວ, ຊົງເປັນຜູ້ສູງສຸດເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ.

84

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕີ; ສົ່ງເຖິງແບບກິດຕິ. ບົດເພງສັນລະເສີນຂອງລູກຊາຍຂອງໂກຣາ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວອົງຈອມໂຍທາ, ທີ່ປະທັບຂອງ ພຣະອົງຊ່າງງົດງາມແທ້ໆ!²ຂ້ານ້ອຍປາຖະຫນາຢາກຢູ່ໃນວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຄວາມປາຖະຫນາຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ມີຕໍ່ພຣະວິຫານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງ. ທັງຈິດໃຈແລະກາຍທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍກຳລັງຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີຊີວິດຢູ່.

³ແມ່ນແຕ່ນົກກະຈອກກໍຫາບ້ານໄດ້ແລ້ວແລະນົກນາງແອ່ນຫາຮັງສຳລັບຕົວມັນໄດ້, ໃນທີ່ທີ່ມັນຈະວາງໄຂ່ອອກລູກຂອງມັນໃກ້ກັບບັນດາແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວອົງຈອມໂຍທາ ຜູ້ຊົງເປັນພຣະຣາຊາແລະພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁴ຜູ້ທີ່ອາສັຍຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງກໍເປັນສຸກ; ພວກເຂົາສັນຣະເສີນພຣະອົງຢູ່ເລື້ອຍໄປ. ເສ ລາ

⁵ຄົນທີ່ກຳລັງຂອງເຂົາຢູ່ໃນພຣະອົງກໍເປັນສຸກ, ໃນຜູ້ທີ່ໃຈຂອງເຂົາເປັນບັນດາທາງຫລວງຂຶ້ນໄປຍັງຊີໂອນ.⁶ຂະນະທີ່ຜ່ານໄປຕາມຮ່ອມພູແຫ້ງແລ້ງແຫ່ງບາກາ, ພວກເຂົາກໍພົບບັນດານ້ຳພຸທີ່ຈະດື່ມ. ຝົນຕົ້ນຣະດູປົກຄຸມທີ່ນັ້ນດ້ວຍພຣະພອນທັງຫລາຍ.

⁷ພວກເຂົາໄປດ້ວຍກຳລັງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ; ພວກເຂົາທຸກຄົນເຂົ້າເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າໃນຊີໂອນ.⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ, ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ. ຂໍຊົງຟັງສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຮ້ອງຂໍ! ເສ ລາ⁹ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍແນມເບິ່ງໂລ້ຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ຂໍຊົງສຳແດງຄວາມຫວ່ງໃຍຕໍ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມໄວ້.¹⁰ເພາະວັນດຽວໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງກໍດີກວ່າພັນວັນໃນທີ່ອື່ນ. ຂ້ານ້ອຍຂໍເປັນຄົນເຝົ້າປະຕູໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍດີກວ່າຢູ່ໃນບັນດາເຕັນຂອງຄົນຊົ່ວ.

¹¹ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຊົງເປັນດວງອາທິດແລະປັນໂລ້ຂອງເຮົາ; ພຣະຢາເວຈະຊົງປຣະທານພຣະຄຸນແລະສັກສີ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຫນ່ຽວລັ້ງສິ່ງທີ່ດີອັນໃດຈາກບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນໃນຄວາມຊື່ສັດສຸຈະລິດ.¹²ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວອົງຈອມໂຍທາ, ຄົນທີ່ວາງໃຈໃນພຣະອົງກໍເປັນສຸກ.

85

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນລູກຊາຍຂອງໂກຣາ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງຄວາມເມດຕາແກ່ແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮື້ຟື້ນຄວາມເປັນຢູ່ທີ່ດີຂອງຢາໂຄບ.²ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກໂທດຄວາມບາບຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງໄດ້ປົກປິດຄວາມບາບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ. ເສ ລາ

³ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳຈັດຄວາມໂຫດຮ້າຍທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຫັນຈາກຄວາມໃຈຮ້າຍອັນຮ້ອນແຮງຂອງພຣະອົງ.⁴ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໃຫ້ກັບຄືນສູ່ສະພາບດີ, ຂໍຊົງລະງັບຄວາມຮ້າຍທີ່ມີຕໍ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.⁵ພຣະອົງຈະໃຈຮ້າຍຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນນິດບໍ່? ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ໄປຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸໃນອານາຄົດບໍ່?

⁶ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຮື້ຟື້ນພວກຂ້ານ້ອຍຂື້ນອີກບໍ? ເພື່ອປະຊາກອນຂອງພຣະອົງຈະຊື່ນຊົນຍິນດີໃນພຣະອົງ.⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງສຳແດງຄວາມຊື່ສັດ, ແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.

⁸ຂ້ານ້ອຍຈະຟັງສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າກ່າວ, ເພາະພຣະອົງຈະຊົງສ້າງສັນຕິພາບກັບປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ. ຄືແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະອົງຢ່າງຊື່ສັດ ແຕ່ສະນັ້ນກໍຕາມ ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ຫັນກັບໄປສູ່ບັນດາທາງແຫ່ງຄວາມໂງ່ອີກ.⁹ທີ່ຄວາມລອດຂອງພຣະອົງຢູ່ໃກ້ຄົນທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ; ເພື່ອສະງ່າຣາສີຈະດຳຣົງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.

¹⁰ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາແລະຄວາມແທ້ຈິງໄດ້ມາພໍ້ກັນ; ຄວາມຊອບທັມແລະສັນຕິພາບໄດ້ຈູບກັນແລະກັນ.¹¹ຄວາມແທ້ຈິງກໍງອກຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ, ແລະຄວາມຊອບທັມກໍແນມລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າ.

¹²ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະຢາເວຈະປຣະທານບັນດາພຣະພອນທີ່ດີ, ແລະແຜ່ນດິນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະຜະລິດຜົນຂອງມັນອອກມາ.¹³ຄວາມຊອບທັມຈະນຳຫນ້າພຣະອົງແລະຕຣຽມຫົນທາງໄວ້ສຳຫລັບກ້າວຍ່າງຂອງພຣະອົງ.

86

ຄຳອະທິຖານຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຮັບຟັງ, ແລະຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຍາກຈົນແລະຖືກກົດຂີ່.²ຂໍຊົງຄຸ້ມຄອງຂ້ານ້ອຍເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຈົງຮັກພັກດີ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍຂໍຊົງຊ່ວຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຄືຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນພຣະອົງ.

³ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງວັນຍັງຄ່ຳ.⁴ຂໍຊົງໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຍິນດີ, ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະຂ້ານ້ອຍອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງ.

⁵ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງປະເສີດ, ແລະຊົງພ້ອມທີ່ຍົກໂທດແລະໃຫ້ອະພັຍ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ພາວັນນາອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງທັງຫມົດ.⁶ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງຟັງສຽງວິງວອນຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁷ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງໃນວັນແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພຣະອົງຈະຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁸ໃນບັນດາພະເຈົ້າທັງຫລາຍ ບໍ່ມີຜູ້ໃດທຽບກັບພຣະອົງໄດ້ ບໍ່ມີການກະທຳໃດໆ, ທີ່ເປັນຄືບັນດາການກະທຳຂອງພຣະອົງ.⁹ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ບັນດາຊົນຊາດທັງຫມົດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຈະມາແລະກາບລົງຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາຈະເທີດທູນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

¹⁰ເພາະພຣະອົງຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຊົງເຮັດການອັສະຈັນຕ່າງໆ; ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ.¹¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງສອນບັນດາສິ່ງທີ່ຢາກໃຫ້ເຮັດຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະດຳເນີນໃນຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ. ຂໍຊົງລວມໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນໃຈດຽວເພື່ອເຄົາຣົບຢຳເກງຕໍ່ພຣະອົງ.¹²ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າພຣະອົງຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍສຸດໃຈ; ຂ້ານ້ອຍຈະເທີດທູນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງເປັນນິດ.

¹³ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ຊົງມີຕໍ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນໃຫຍ່ຫລາຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຈາກທີ່ເລິກຂອງແດນຄົນຕາຍ.¹⁴ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຄົນຈອງຫອງໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ ກຸ່ມຄົນໂຫດຮ້າຍມຸ້ງເອົາຊີວິດຂ້ານ້ອຍ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄົາຣົບຢຳເກງພຣະອົງເລີຍ.

¹⁵ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ແຫ່ງພຣະເມດຕາແລະຊົງພຣະຄຸນ, ບໍ່ຮ້າຍງ່າຍ ແລະຊົງອຸດົມດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາແລະຄວາມສັດຈິງ.¹⁶ຂໍຊົງຫັນມາຫາຂ້ານ້ອຍແລະຊົງພຣະເມດຕາຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ; ຂໍຊົງປຣະທານພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ; ແລະຂໍຊົງຊ່ວຍລູກຊາຍຂອງຍິງຄົນຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນ.¹⁷ຂໍຊົງສຳແດງຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງຄວາມເມດຕາແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ເພື່ອຄົນທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍຈະເຫັນແລ້ວອັບອາຍເພາະພຣະອົງ, ຄືພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍແລະໄດ້ຊົງປອບໃຈຂ້ານ້ອຍ.

87

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງໂກຣາ; ບົດເພງ.¹ມີເມືອງທີ່ຕັ້ງໄວ້ເທິງພູເຂົາສັກສິດຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງຮາກຖານໄວ້;²ພຣະຢາເວຊົງຮັກບັນດາປະຕູຂອງຊີໂອນຫລາຍຍິ່ງກວ່າບັນດາເຕັນຂອງຢາໂຄບທັງຫມົດ.³ໂອ ເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າເອີຍ, ບັນດາສິ່ງທີ່ມີສະຫງ່າຣາສີຕ່າງກ່າວເຖິງນາງ. ເສລາ

⁴"ເຮົາໄດ້ເວົ້າເຖິງຣາຫັບແລະບາບີໂລນແກ່ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມເຮົາ. ເບິ່ງເຖີດ, ມີຟີລິສະຕິນ, ແລະຕີເຣ, ພ້ອມກັບເອທີໂອເປຍ- ແລະຈະກ່າວວ່າ, 'ຜູ້ນີ້ໄດ້ເກີດທີ່ນັ້ນ."

⁵ສ່ວນພູເຂົາຊີໂອນກໍຈະກ່າວວ່າ, "ບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍເປັນຂອງພູນີ້; ແລະອົງຜູ້ຊົງຣິທານຸພາບສູງສຸດຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ."⁶ພຣະຢາເວຊົງບັນທຶກໄວ້ໃນປື້ມທະບຽນແຫ່ງບັນດາປະຊາຊາດວ່າ, "ຜູ້ນີ້ໄດ້ເກີດທີ່ນັ້ນ."ເສລາ

⁷ດັ່ງນັ້ນບັນດານັກຮ້ອງແລະນັກເຕັ້ນກ່າວພ້ອມກັນວ່າ, "ນ້ຳພຸທັງຫມົດຂອງເຮົາຢູ່ໃນພູເຂົາຊີໂອນ."

88

ບົດເພງ, ບົດເພງສັນຣະເສີນລູກຊາຍຂອງໂກຣາ; ສຳລັບຄະນະນົກດົນຕຣີ; ສົ່ງເຖິງແບບມາຫາລາດ ເລນອນ. ແບບຂອງເຮມານ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ.²ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງສົນໃຈຕໍ່ສຽງຮ້ອງຂໍຂອງຂ້ານ້ອຍ.

³ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍບັນດາຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ, ແລະຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ລົງໄປເຖິງແດນຄົນຕາຍ.⁴ບັນດາຜູ້ຄົນຕ່າງປະຕິບັດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍຄືຜູ້ທີ່ລົງໄປຍັງຫລຸມແຫ່ງຄວາມຕາຍ; ຂ້ານ້ອຍເປັນຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ບໍ່ມີກຳລັງ.

⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກຖິ້ມໄວ້ທ່າມກາງຄົນຕາຍ; ຂ້ານ້ອຍເປັນຄືຄົນຕາຍທີ່ນອນຢູ່ໃນຂຸມຝັງສົບ, ເປັນຜູ້ທີ່ພຣະອົງບໍ່ສົນໃຈອີກຕໍ່ໄປເພາະພວກເຂົາຖືກຕັດອອກຈາກຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງ.⁶ພຣະອົງຊົງວາງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຂຸມທີ່ເລິກສຸດ, ຂອງຂຸມແຫ່ງຄວາມຕາຍ ໃນບັນດາແດນທີ່ມືດແລະຫນາ.

⁷ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງທັບເຕັງຢ່າງຫນັກເທິງຂ້ານ້ອຍ, ແລະບັນດາຄື້ນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງທັງຫມົດໄດ້ຊັດຖ້ວມຂ້ານ້ອຍ. ເສ ລາ

⁸ເປັນເພາະພຣະອົງ, ບັນດາຫມູ່ເພື່ອນຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ເຫີນຫ່າງຈາກຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນພາບທີ່ຫນ້າຕົກໃຈຕໍ່ພວກເຂົາ. ຂ້ານ້ອຍຖືກຂັງໄວ້ແລະຂ້ານ້ອຍຫນີອອກໄປບໍ່ໄດ້.

⁹ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍອິດເມື່ອຍໄປຈາກຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ; ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ; ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງວັນຮອດຄ່ຳ ຂ້ານ້ອຍຍື່ນມືຂອງຂ້ານ້ອຍອອກຕໍ່ພຣະອົງ.¹⁰ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດການອັສະຈັນເພື່ອຄົນຕາຍບໍ່? ບັນດາຜູ້ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວຈະລຸກຂຶ້ນແລະສັນຣະເສີນພຣະອົງບໍ່? ເສລາ

¹¹ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງຈະຖືກປະກາດໃນຂຸມຝັງສົບ, ຫລືປະກາດຄວາມສະເຫມີຕົ້ນສະເຫມີປາຍຂອງພຣະອົງໃນແດນຄົນຕາຍບໍ່?¹²ການກະທຳອັນອັສະຈັນຂອງພຣະອົງຈະເປັນຮູ້ຈັກກັນໃນຄວາມມືດ, ຫລືຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງຄວາມຫລົງລືມບໍ່?

¹³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງໃນຍາມເຊົ້າ; ຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍມາຢູ່ຊ້ອງຫນ້າພຣະອົງ.¹⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງປະຕິເສດຂ້ານ້ອຍ? ພຣະອົງຊົງເຊື່ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ?

¹⁵ຂ້ານ້ອຍເຄີຍທຸກຍາກແລະເກືອບຕາຍມາແລ້ວຕັ້ງແຕ່ຂ້ານ້ອຍຍັງຫນຸ່ມນັ້ນ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທົນທຸກເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍທໍ້ແທ້.¹⁶ບັນດາການກະທຳແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງໄດ້ຜ່ານໄປເທິງຂ້ານ້ອຍ, ບັນດາການກະທຳທີ່ຫນ້າຢ້ານຈາກພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍລ້າງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁷ພວກມັນໄດ້ອ້ອມຂ້ານ້ອຍເຫມືອນຢ່າງນ້ຳຖ້ວມຕະຫລອດວັນ; ພວກມັນໂອບອ້ອມຂ້ານ້ອຍໄວ້ຮອບດ້ານ.¹⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອົາບັນດາເພື່ອນທີ່ໃກ້ຊິດອອກໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ. ມີພຽງຄວາມມືດເປັນເພື່ອນໃກ້ຊິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

89

ຄຳແນະນຳຂອງອີທານ.¹ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງເຖິງບັນດາການກະທຳແຫ່ງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະຢາເວເປັນນິດ. ຂ້ານ້ອຍຈະປະກາດເຖິງຄວາມສັດຈິງຂອງພຣະອົງແກ່ບັນດາຊົ່ວອາຍຸຄົນໃນອານາຄົດ.²ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເປັນນິຣັນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຖາປະນາຄວາມແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນຟ້າສະຫວັນ."

³"ເຮົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາໄວ້ກັບຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກໄວ້ຂອງເຮົາ, ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄຳສັນຍາແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ.⁴ເຮົາຈະສະຖາປະນາເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າໄວ້ເປັນນິດ, ແລະເຮົາຈະສະຫງວນບັນລັງຂອງເຈົ້າໄວ້ທຸກຊົ່ວຊາດ."ເສ ລາ

⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຟ້າສະຫວັນຍົກຍ້ອງສັນຣະເສີນບັນດາການອັສະຈັນຂອງພຣະອົງ ຄວາມແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ສັນຣະເສີນໃນທີ່ປະຊຸມຂອງບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດ.⁶ເພາະມີຜູ້ໃດເທິງທ້ອງຟ້າທຽບກັບພຣະຢາເວໄດ້? ເພາະຜູ້ໃດໃນທ່າມກາງບັນດາລູກຂອງພະເຈົ້າທັງຫລາຍເປັນດັ່ງພຣະຢາເວໄດ້?.

⁷ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຫນ້າຢ້ານກົວໃນທ່າມກາງຄົນທັງປວງທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພຣະອົງ.⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າ, ຈອມໂຍທາ ຜູ້ໃດຈະແຂງແກ່ນດັ່ງພຣະອົງຜູ້, ເປັນພຣະຢາເວໄດ້? ຄວາມແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງອ້ອມຮອບພຣະອົງ.

⁹ພຣະອົງຊົງປົກຄອງທະເລທີ່ປັ່ນປ່ວນ; ເມື່ອບັນດາຄື້ນຊັດແຮງ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ມັນສະຫງົບ.¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢຽບ ມັງກອນຄືຣາຮາບເຫມືອນຜູ້ຖືກຂ້າ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະຈາຍພວກສັດຕຣູຂອງພຣະອົງດ້ວຍແຂນທີ່ແຂງແກ່ນຂອງພຣະອົງ.

¹¹ຟ້າສະຫວັນເປັນຂອງພຣະອົງ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງໂລກແລະທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ.¹²ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງທິດເຫນືອແລະທິດໃຕ້. ພູເຂົາຕາໂບແລະພູເຂົາເຮີໂມນຊື່ນຊົນຍິນດີໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

¹³ພຣະອົງຊົງມີແຂນຊົງຣິດອຳນາດແລະມືອັນແຂງແກ່ນ, ແລະມືຂວາຂອງພຣະອົງກໍສູງສົ່ງ.¹⁴ຄວາມຊອບທັມແລະຄວາມຍຸຕິທັມເປັນຮາກຖານແຫ່ງບັນລັງຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາແລະຄວາມຈິງກໍກ້າວເດີນໄປນຳຫນ້າພຣະອົງ.

¹⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ! ປະຊາກອນຜູ້ທີ່ນະມັສະການພຣະອົງກໍເປັນສຸກ, ພວກເຂົາເດີນໃນຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.¹⁶ພວກເຂົາຊົມຊື່ນຍິນດີໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງຕະຫລອດວັນຍັງຄ່ຳ, ແລະພວກເຂົາຍົກຍ້ອງເຊີດຊູພຣະອົງໃນຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນກຳລັງອັນສູງສົ່ງຂອງເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍມີຊັຍຊະນະໂດຍຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ.¹⁸ເພາະໂລ້ຂອງເຮົາເປັນຂອງພຣະຢາເວ; ບັນດາກະສັດຂອງເຮົາເປັນຂອງອົງບໍຣິສຸດແຫ່ງອິສະຣາເອນ.

¹⁹ເມື່ອດົນມາແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໃນນິມິດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ສັດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາໄດ້ຕັ້ງມົງກຸດເທິງຜູ້ແຂງແກ່ນຄົນຫນຶ່ງ; ເຮົາໄດ້ຍົກຄົນຫນຶ່ງທີ່ຖືກເລືອກຈາກທ່າມກາງຫມູ່ປະຊາຊົນຂຶ້ນ.²⁰ເຮົາໄດ້ເລືອກດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ; ເຮົາໄດ້ເຈີມເຂົາໄວ້ດ້ວຍນ້ຳມັນບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ.²¹ມືຂອງເຮົາຈະປະຄັບປະຄອງເຂົາ; ແຂນຂອງເຮົາຈະເສີມກຳລັງເຂົາ.²²ບໍ່ມີສັດຕຣູໃດຈະຕົວະເຂົາໄດ້; ບໍ່ມີລູກຂອງຄວາມຊົ່ວຈະຂົ່ມເຫັງເຂົາໄດ້.²³ເຮົາຈະຢຽບຢ່ຳພວກສັດຕຣູຂອງເຂົາຕໍ່ຫນ້າເຂົາ; ເຮົາຈະຂ້າບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງເຂົາ.

²⁴ຄວາມຈິງແລະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາຈະຢູ່ກັບເຂົາ; ເຂົາຈະເປັນຜູ້ມີຊັຍຊະນະໂດຍນາມຊື່ຂອງເຮົາ.²⁵ເຮົາຈະເອົາມືຂອງເຂົາວາງເທິງທະເລແລະມືຂວາຂອງເຂົາເທິງແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍ.²⁶ເຂົາຈະຮ້ອງຕໍ່ເຮົາວ່າ, 'ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງຊົງເປັນພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຊົງເປັນພຣະສີລາແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ.'

²⁷ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາເປັນຄືລູກຫົວປີຂອງເຮົາ, ເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບການຍົກສູງສຸດແຫ່ງບັນດາກະສັດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.²⁸ເຮົາຈະຂະຫຍາຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຂົາເປັນນິດ; ແລະພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຂົາຈະຫມັ້ນຄົງຢູ່.²⁹ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາລູກຫລານຂອງເຂົາມີຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ແລະບັນລັງຂອງເຂົາດຳຣົງຢູ່ດັ່ງເຊັ່ນທ້ອງຟ້າເບື້ອງເທິງ.

³⁰ຖ້າລູກຫລານຂອງເຂົາຖິ້ມກົດບັນຍັດຂອງເຮົາແລະບໍ່ດຳເນີນຕາມບັນດາຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງເຮົານັ້ນ,³¹ຖ້າພວກເຂົາຝ່າຝືນບັນດາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາແລະບໍ່ຮັກສາຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງເຮົາໄວ້,³²ແລ້ວເຮົາຈະລົງໂທດການບາບຂອງພວກເຂົາດ້ວຍໄມ້ແສ້ ແລະລົງໂທດຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາດ້ວຍການຂ້ຽນ.

³³ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ຖອນຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຂອງເຮົາໄປຈາກເຂົາ ຫລືບໍ່ຊື່ສັດຕໍ່ຄຳສັນຍາຂອງເຮົາ.³⁴ເຮົາຈະບໍ່ຝ່າຝືນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາຫລືປ່ຽນແປງບັນດາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຮີມສົບປາກຂອງເຮົາ.

³⁵ເຮົາໄດ້ສາບານໂດຍຄວາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ-ພຽງຄັ້ງດຽວເປັນພໍ ເຮົາຈະບໍ່ຕົວະຕໍ່ດາວິດຈັກເທື່ອ.³⁶ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈະດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດແລະບັນລັງຂອງເຂົາຈະຍືນນານດັ່ງເຊັ່ນດວງອາທິດຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.³⁷ບັນລັງນັ້ນຈະຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເປັນນິດດັ່ງເຊັ່ນດວງຈັນ, ຊຶ່ງເປັນພະຍານທີ່ຊື່ສັດໃນທ້ອງຟ້າ."ເສລາ

³⁸ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະຕິເສດແລະຊົງປະຖິ້ມແລ້ວ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂກດຮ້າຍຕໍ່ກະສັດທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມໄວ້ຂອງພຣະອົງ.³⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກເລິກພັນທະສັນຍາທີ່ເຮັດໄວ້ກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ມົງກຸດຂອງກະສັດເປັນມົນທິນເທິງພື້ນດິນ.⁴⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງພັງກຳແພງທັງຫມົດຂອງກະສັດລົງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງທ່ານລົງ.

⁴¹ຄົນທັງປວງທີ່ຜ່ານໄປກໍໄດ້ປຸ້ນທ່ານ. ທ່ານກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ບັນດາເພື່ອນບ້ານຂອງທ່ານ.⁴²ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກມືຂວາພວກສັດຕຣູຂອງທ່ານຂຶ້ນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງທ່ານຍິນດີ.⁴³ພຣະອົງຊົງຫັນຄົມດາບຂອງທ່ານໄປແລະບໍ່ຊົງໃຫ້ທ່ານຢືນຫມັ້ນໃນສົງຄາມໄດ້.

⁴⁴ພຣະອົງຊົງໃຫ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງທ່ານສິ້ນສຸດລົງ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳບັນລັງຂອງທ່ານລົງສູ່ພື້ນດິນ.⁴⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ວັນເວລາວັຍຫນຸ່ມຂອງທ່ານສັ້ນລົງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຄຸມທ່ານດ້ວຍຄວາມອາຍ. ເສລາ

⁴⁶ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ອີກດົນປານໃດ? ພຣະອົງຈະລີ້ພຣະອົງເອງ, ເປັນນິດບໍ່? ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງຈະໄຫມ້ເຫມືອນໄຟຢູ່ດົນປານໃດ?⁴⁷ໂອ, ຂໍຊົງຣະນຶກວ່າຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນສັ້ນຊ່ຳໃດ, ແລະເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງລູກຫລານຂອງມະນຸດທັງຫມົດມາບໍ່ມີປະໂຫຍດແທ້ໆ!⁴⁸ໃຜສາມາດມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ໂດຍບໍ່ຕາຍ, ຫລືສາມາດຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງຕົນຈາກເງື້ອມມືແຫ່ງແດນຄົນຕາຍໄດ້? ເສລາ

⁴⁹ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ບັນດາການກະທຳຂອງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງຕັ້ງແຕ່ເກົ່າກ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ແກ່ດາວິດດ້ວຍຄວາມສັດຈິງຂອງພຣະອົງນັ້ນຢູ່ທີ່ໃດ?⁵⁰ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງການຫມິ່ນປະຫມາດທີ່ຖືກບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະການທີ່ຂ້ານ້ອຍແບກຮັບຫມິ່ນປະຫມາດຫລວງຫລາຍຈາກຊົນຊາດທັງຫລາຍໄວ້ໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁵¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ບັນດາສັດຕຣູຂອງພຣະອົງໄດ້ຫຍໍ້ຫຍັນພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຫມິ່ນປະຫມາດ ຮອຍຕີນຂອງຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມໄວ້.

⁵²ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວເປັນນິດ. ອາແມນ ແລະອາແມນ. ຫນັງສືຫົວທີ່ສີ່

90

ຄຳອະທິຖານຂອງໂມເຊ ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ.¹ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດ.²ກ່ອນທີ່ພູເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ຫລືກ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງແຜ່ນດິນແລະໂລກ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ນິຣັນການເຖິງນິຣັນການ.

³ພຣະອົງຊັງໃຫ້ມະນຸດກັບເປັນຂີ້ຝຸ່ນດິນ, ແລະພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງມະນຸດທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງກັບມາເຖີດ."⁴ເພາະພັນປີໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງເປັນເຫມືອນວານນີ້ຊຶ່ງຜ່ານໄປແລ້ວ, ແລະເປັນດັ່ງຍາມດຽວໃນເວລາກາງຄືນ.

⁵ພຣະອົງຊົງກວາດເຂົາທັງຫລາຍໄປຄືກວາດດ້ວຍນ້ຳຖ້ວມແລະພວກເຂົາກໍຫລັບໄຫລ; ໃນເວລາເຊົ້າພວກເຂົາເປັນຄືຫຍ້າທີ່ງອກຂຶ້ນ.⁶ໃນເວລາເຊົ້າມັນກໍບານອອກແລະງອກຂຶ້ນ; ໃນເວລາແລງກໍຫ່ຽວລົງແລະແຫ້ງໄປ.

⁷ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຖືກຄວາມຮ້າຍຂອງພຣະອົງເຜົາຜານເສຍ, ແລະໃນຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກໍຢ້ານກົວ.⁸ພຣະອົງຊົງຕັ້ງບັນດາຄວາມຊົ່ວຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ, ຊົງຕັ້ງບັນດາຄວາມບາບທີ່ເຊື່ອງຊ້ອນຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄວ້ໃນຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.

⁹ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຫມົດໄປພາຍໃຕ້ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ; ບັນດາປີຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຜ່ານໄປຢ່າງໄວວາເຫມືອນຢ່າງສຽງລົມຫາຍໃຈ.¹⁰ບັນດາປີຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຄືເຈັດສິບປີ, ຫລືແປດສິບປີ ຖ້າພວກຂ້ານ້ອຍມີສຸກຂະພາບດີ; ແມ່ນແຕ່ວ່າບັນດາປີທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກໍຖືກຫມາຍໄວ້ດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກແລະຄວາມເສົ້າໂສກ ເວລາປີເຫລົ່ານັ້ນກໍຜ່ານໄປຢ່າງໄວວາ, ແລະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກໍຕາຍໄປ.

¹¹ຜູ້ໃດຈະຮູ້ເຖິງພະລັງແຫ່ງຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງພຣະອົງ, ແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ທີ່ມີຂະຫນາດເທົ່າກັບຄວາມຢ້ານກົວພຣະອົງໄດ້?¹²ດັ່ງນັ້ນຂໍຊົງສອນຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໃຫ້ຕຶກຕອງເຖິງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເພື່ອທີ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງມີປັນຍາ.¹³ຂໍຊົງກັບມາ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ! ຍັງອີກດົນປານໃດ? ຂໍຊົງເມດຕາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.

¹⁴ຂໍຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍອີ່ມເອີບໃນເວລາເຊົ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະໄດ້ຊື່ນຊົມແລະຍິນດີຕະຫລອດວັນເວລາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.¹⁵ຂໍຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຍິນດີຕາມສັດສ່ວນເທົ່າກັບຈຳນວນວັນທັງຫລາຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍທຸກຍາກນັ້ນ ແລະຕາມບັນດາປີທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະສົບຄວາມຍາກລຳບາກນັ້ນ.¹⁶ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄດ້ເຫັນການກະທຳຂອງພຣະອົງ, ແລະໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຂໍຊົງໂຜດປຣະທານພຣະພອນແຫ່ງຄາມເມດຕາເປັນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງໃຫ້ການງານຈາກມືຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈະເຣີນຮຸ່ງເຮື່ອງ; ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ການງານແຫ່ງມືຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ສຳເລັດຜົນ.

91

¹ຜູ້ທີ່ອາສັຍຢູ່ໃນກຳບັງຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດຈະຢູ່ໃນຮົ່ມເງົາຂອງຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດ.²ຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວເຖິງພຣະຢາເວວ່າ, "ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍແລະປ້ອມປ້ອງກັນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄວ້ວາງໃຈ."

³ເພາະພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍກູ້ທ່ານໃຫ້ພົ້ນຈາກກັບດັກຂອງນາຍພານແລະພົ້ນຈາກໂຣກຣະບາດຮ້າຍແຮງນັ້ນ.⁴ພຣະອົງຈະຊົງປົກທ່ານໄວ້ດ້ວຍປີກຂອງພຣະອົງ, ແລະທ່ານຈະພົບທີ່ລີ້ພັຍພາຍໃຕ້ປີກຂອງພຣະອົງ. ຄວາມແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງເປັນໂລ້ແລະທີ່ຄຸ້ມພັຍ.

⁵ທ່ານຈະບໍ່ຢ້ານກົວຄວາມອັນຕະຣາຍໃນເວລາກາງຄືນ, ຫລືລູກທະນູທີ່ປິວໄປໃນເວລາກາງເວັນ,⁶ຫລືຢ້ານໂຣກຣະບາດທີ່ເລາະໄປທົ່ວໃນຄວາມມືດ, ຫລືໂຣກພັຍຊຶ່ງມາເຖິງໃນທ່ຽງວັນ.⁷ພັນຄົນຈະລົ້ມຢູ່ຂ້າງໆ ທ່ານແລະຫມື່ນຄົນທີ່ຂວາມືຂອງທ່ານ ແຕ່ພັຍນັ້ນຈະບໍ່ມາເຖິງທ່ານ.

⁸ທ່ານຈະໄດ້ແຕ່ເຝົ້າເບິ່ງແລະເຫັນການລົງໂທດຄົນຊົ່ວເທົ່ານັ້ນ.⁹ເພາະພຣະຢາເວຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍ! ຈົ່ງໃຫ້ອົງຜູ້ສູງສຸດເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງທ່ານດ້ວຍ.

¹⁰ບໍ່ມີຄວາມຊົ່ວຈະຕາມມາທັນທ່ານໄດ້; ບໍ່ມີໂຣກພັຍໄຂ້ເຈັບຈະມາໃກ້ທີ່ພັກຂອງທ່ານ.¹¹ເພາະພຣະອົງຈະຊົງບັນຊາເຫລົ່າທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໃຫ້ປົກປ້ອງທ່ານ, ເພື່ອຄຸ້ມຄອງທ່ານໃນບັນດາທາງທັງຫມົດຂອງທ່ານ.

¹²ເຫລົ່າທູດສະຫວັນຈະຍົກທ່ານຂຶ້ນດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາເພື່ອຕີນຂອງທ່ານຈະບໍ່ຕຳຫີນ.¹³ທ່ານຈະເອົາຊະນະເຫລົ່າສິງແລະງູພິດໄວ້ໃຕ້ຕີນຂອງທ່ານ; ທ່ານຈະຢຽບຢ່ຳເຫລົ່າສິງຫນຸ່ມແລະງູຮ້າຍ.

¹⁴ເພາະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ເຂົາ. ເຮົາຈະປົກປ້ອງເພາະເຂົາຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ເຮົາ.¹⁵ເມື່ອເຂົາຮ້ອງຫາເຮົາ, ເຮົາກໍຈະຕອບເຂົາ. ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຂົາໃນຍາມລຳບາກ; ເຮົາຈະໃຫ້ຊັຍຊະນະແກ່ເຂົາແລະໃຫ້ກຽຕເຂົາ.¹⁶ເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາອີ່ມໃຈດ້ວຍຊີວິດທີ່ຍືນຍາວ ແລະສຳແດງຄວາມພົ້ນຂອງເຮົາໃຫ້ເຂົາເຫັນ.

92

ບົດເພງສັນຣະເສີນ, ບົດເພງສຳລັບວັນສະບາໂຕ.¹ເປັນການດີທີ່ຈະຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ ແລະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່,ຂອງພຣະອົງຜູ້ສູງສຸດ.²ເພື່ອປະກາດຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ໃນເວລາເຊົ້າແລະຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງທຸກຄືນ,³ດ້ວຍພິນສິບສາຍແລະດ້ວຍທຳນອງຂອງພິນເຂົາຄູ່.

⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງ, ໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຍິນດີດ້ວຍບັນດາການກະທຳຂອງພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານເນື່ອງດ້ວຍການກະທຳແຫ່ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ! ບັນດາການກະທຳຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຫລວງຫລາຍ, ບັນດາຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງກໍສຸດເລິກລັບ.

⁶ອັນນີ້ເປັນສິ່ງຄົນໂງ່ຈ້າບໍ່ສາມາດຮູ້ຈັກ, ຄົນເບົາປັນຍາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້:⁷ເມື່ອຄົນຊົ່ວງອກຂຶ້ນມາເຫມືອນຢ່າງຕົ້ນຫຍ້າ, ແລະແມ່ນວ່າເມື່ອບັນດາຄົນເຮັດຊົ່ວທັງປວງຈະເຣີນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍຍັງຕ້ອງຖືກທຳລາຍເປັນນິດ.

⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງຄອບຄອງເປັນນິດ.⁹ເພາະເຫດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງແນມເບິ່ງພວກສັດຕຣູຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາຈະພິນາດໄປ! ບັນດາຄົນເຮັດຊົ່ວທັງປວງຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ກະແຈກກະຈາຍໄປ.

¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກເຂົາຂອງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນເຫມືອນຢ່າງເຂົາຂອງງົວກະທິງ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມດ້ວຍນ້ຳມັນໃຫມ່.¹¹ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງເຫັນການລົ້ມລົງຂອງພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຫູຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນເຖິງຄາວເຄາະຂອງພວກສັດຕຣູຊົ່ວຮ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹²ຄົນຊອບທັມຈະງອກງາມຂຶ້ນຄືຢ່າງຕົ້ນຕານ; ພວກເຂົາຈະເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຄືຢ່າງຕົ້ນແປກໃນເລບານອນ.¹³ພວກມັນໄດ້ຖືກປູກໄວ້ໃນ ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ; ພວກມັນຈະໆເຣີນຂຶ້ນຕາມເດີ່ນໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍ.

¹⁴ພວກມັນອອກຜົນແມ່ນວ່າພວກມັນແກ່ແລ້ວ; ພວກມັນຍັງຄົງສົດແລະຂຽວຢູ່,¹⁵ເພື່ອເປັນການປະກາດວ່າພຣະຢາເວນັ້ນຊົງທ່ຽງທັມ. ພຣະອົງຊົງເປັນຫີນສີລາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະບໍ່ມີຄວາມອະທັມໃນພຣະອົງເລີຍ.

93

¹ພຣະຢາເວຊົງຄອບຄອງ; ພຣະອົງຊົງສວມຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ພຣະຢາເວ; ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສວມແລະໄດ້ຊົງຄາດພຣະອົງເອງດ້ວຍພຣະກຳລັງ. ໂລກໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ຢ່າງຫມັ້ນຄົງ; ມັນບໍ່ສາມາດສັ່ນຄອນໄດ້.²ພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ຕັ້ງຫມັ້ນຄົງໄວ້ແລ້ວຕັ້ງແຕ່ສມັຍບູຮານ; ພຣະອົງຊົງດຳຣົງຢູ່ຕັ້ງແຕ່ນິຣັນການ.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ບັນດາມະຫາສະຫມຸດກໍຄຶກຄະນອງ; ພວກມັນໄດ້ຍົກສຽງຂອງພວກມັນຂຶ້ນຄືບັນດາສຽງຄື້ນທີ່ຊັດແຮງ; ແລະສຽງກຶກກ້ອງຂອງມະຫາສະຫມຸດ.⁴ຜູ້ປຣະທັບເທິງທີ່ສູງນັ້ນຊົງຣິດອຳນາດ, ຍິ່ງກວ່າສຽງຊັດແຮງຂອງນ້ຳມາກຫລາຍ, ຍິ່ງກວ່າຄື້ນຈອມທຳລາຍທີ່ຊົງອຳນາດແຫ່ງທະເລ, ພຣະຢາເວຊົງປຣະທັບຢູ່ເທິງບັນລັງສູງສຸດ.

⁵ບັນດາພຣະບັນຊາອັນຈິງຈັງຂອງພຣະອົງນັ້ນ, ເປັນທີ່ໄວ້ວາງໃຈໄດ້; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢູ່ດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດເປັນນິດ.

94

¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເຮັດການແກ້ແຄ້ນ, ຂໍຊົງສ່ອງແສງມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເຖີດ.²ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນ, ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ຊົງຕັດສິນໂລກ, ໃຫ້ຄົນຈອງຫອງໄດ້ຮັບຜົນຕອບແທນທີ່ສະສົມຂອງພວກເຂົາ.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ສ່ວນຄົນຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນຈະດີໃຈໄປດົນປານໃດ? ພວກຄົນຊົ່ວຈະຢູ່ອີກດົນປານໃດນໍ?⁴ພວກເຂົາເວົ້າບັນດາຖ້ອຍຄຳ; ຈອງຫອງຂອງພວກເຂົາອອກມາ ບັນດາຄົນທີ່ເຮັດຊົ່ວກໍອວດຕົວ.

⁵ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພວກເຂົາຢຽບຢ້ຳປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຊົນຊາດທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງຕ້ອງເຈັບປວດ.⁶ພວກເຂົາສັງຫານແມ່ຫມ້າຍແລະຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອາສັຍຢູ່ໃນບ້ານເມືອງຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຂ້າລູກກຳພ້າ.⁷ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຊົງແນມເບິ່ງ, ພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບບໍ່ຊົງສົນໃຈເລື່ອງນີ້."

⁸ພວກຄົນໂງ່ຈ້າ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈ, ພວກຄົນໂງ່ເອີຍ, ເມື່ອໃດພວກເຈົ້າຈະຮຽນຮູ້?⁹ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງສ້າງຫູ, ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງໄດ້ຍິນບໍ່? ພຣະອົງຜູ້ຊົງປັ້ນດວງຕາ, ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງເຫັນບໍ່?

¹⁰ພຣະອົງຜູ້ຊົງວາງລະບຽບຕໍ່ປະຊາຊາດ, ພຣະອົງຈະບໍ່ລົງໂທດພວກເຂົາບໍ? ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງປຣະທານຄວາມຮູ້ໃຫ້ມະນຸດ.¹¹ພຣະຢາເວຊົງຮູ້ຄວາມຄິດທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ, ວ່າມັນເປັນພຽງອາຍຫມອກ.

¹²ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນກໍເປັນສຸກ ຄືຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງສອນຈາກກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.¹³ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເຂົາພັກໃນຍາມຍາກລຳບາກຈົນກວ່າຂຸມຈະໄດ້ຂຸດໄວ້ສຳຫລັບຄົນຊົ່ວ.

¹⁴ເພາະພຣະຢາເວຈະບໍ່ຊົງປະຖິ້ມປະຊາກອນຂອງພຣະອົງແລະຈະບໍ່ຊົງປ່ອຍມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ.¹⁵ເພາະການຕັດສິນຈະເປັນທີ່ຊອບທັມອີກຄັ້ງ; ແລະຄົນທີ່ມີໃຈທ່ຽງທັມທັງປວງຈະຕິດຕາມໄປ.¹⁶ຜູ້ໃດຈະລຸກຂຶ້ນປ້ອງກັນຂ້ານ້ອຍຈາກພວກຄົນເຮັດຊົ່ວ? ຜູ້ໃດຈະຢືນຂຶ້ນຝ່າຍຂ້ານ້ອຍໃນການຕໍ່ສູ້ກັບພວກຄົນຊົ່ວ?

¹⁷ຖ້າພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ເປັນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຄົງນອນລົງໃນແດນແຫ່ງຄວາມສະຫງົບໃນບໍ່ຊ້າ.¹⁸ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍພະລາດລົ້ມ," ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງໄດ້ດຶງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນ.¹⁹ເມື່ອບັນດາຄວາມກັງວົນພາຍໃນຂ້ານ້ອຍມີຫລວງຫລາຍ, ການປອບໃຈຂອງພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍປິຕິຍິນດີ.

²⁰ບັນລັງແຫ່ງການທຳລາຍ ຄືຜູ້ທີ່ສ້າງຄວາມບໍ່ຍຸຕິທັມໂດຍອາສັຍກົດບັນຍັດ, ຈະສາມາດເປັນພັນທະມິດກັບພຣະອົງໄດ້ຫລືບໍ່?²¹ເຂົາທັງຫລາຍສຸມຫົວກັນເພື່ອເອົາຊີວິດຂອງຄົນຊອບທັມແລະພວກເຂົາລົງໂທດຄົນບໍ່ມີຄວາມຜິດໃຫ້ເຖິງຕາຍ.

²²ແຕ່ພຣະຢາເວ, ຊົງເປັນຫໍຄອຍທີ່ສູງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງເປັນຫີນດານທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.²³ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາຕົກມາເທິງພວກເຂົາ ແລະຈະຊົງຕັດພວກເຂົາອອກຖິ້ມໄປໃນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາເອງ. ພຣະຢາເວຂອງເຮົາຈະຊົງຕັດພວກເຂົາອອກໄປ.

95

¹ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາຮ້ອງເພງແດ່ພຣະຢາເວ; ໃຫ້ເຮົາຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົນຍິນດີແດ່ພຣະສີລາແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງເຮົາ.²ໃຫ້ເຮົາເຂົ້າມາຢູ່ຊ້ອງຫນ້າຂອງພຣະອົງດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ; ໃຫ້ເຮົາຮ້ອງເພງຖວາຍພຣະອົງດ້ວຍບັນດາບົດເພງຍ້ອງຍໍແຫ່ງການສັນຣະເສີນ.³ເພາະພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຊົງເປັນກະສັດໃຫຍ່ຍິ່ງເຫນືອບັນດາ ພະເຈົ້າທັງປວງ.

⁴ບັນດາທີ່ເລິກຂອງແຜ່ນດິນໂລກຢູ່ໃນມືຂອງພຣະອົງ; ບັນດາທີ່ສູງຂອງພູເຂົາທັງຫລາຍກໍເປັນຂອງພຣະອົງ.⁵ທະເລເປັນຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງມັນຂຶ້ນມາ, ແລະມືຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງປັ້ນແຜ່ນດິນແຫ້ງ.

⁶ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົານະມັສະການແລະກົ້ມກາບລົງ; ໃຫ້ເຮົາຄຸກເຂົ່າລົງຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ, ອົງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຮົາ:⁷ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາເປັນປະຊາກອນແຫ່ງທົ່ງຫຍ້າຂອງພຣະອົງ, ແລະເປັນແກະແຫ່ງມືຂອງພຣະອົງ - ມື້ນີ້ທ່ານທັງຫລາຍຄົງໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະອົງວ່າ!

⁸"ຢ່າໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າດື້ດ້ານ, ຄືຢ່າງທີ່ເມຣີບາ, ຫລືເຫມືອນຢ່າງມື້ນັ້ນທີ່ມັດສາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.⁹ທີ່ຊຶ່ງບັນພະບຸຣຸດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ໄດ້ທົດລອງເຮົາແລະໄດ້ພິສູດເຮົາ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຫັນການກະທຳທັງຫລາຍຂອງເຮົາມາແລ້ວກໍຕາມ.

¹⁰ເຮົາໄດ້ໃຈຮ້າຍຄົນຊົ່ວອາຍຸນີ້ເປັນເວລາສີ່ສິບປີແລະໄດ້ກ່າວວ່າ 'ນີ້ຄືຊົນຊາດທີ່ມີຈິດໃຈຝ່າຝືນໄປ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກບັນດາທາງຂອງເຮົາ.'¹¹ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຄິດດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ທີ່ຢຸດພັກຂອງເຮົາເລີຍ."

96

¹ໂອ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງບົດໃຫມ່ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ແຜ່ນດິນໂລກທັງ ຫມົດເອີຍຈົ່ງຮ້ອງເພງແດ່ພຣະຢາເວເຖີດ,²ຈົ່ງຮ້ອງເພງແດ່ພຣະຢາເວ, ຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.

³ຈົ່ງປະກາດຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງທຸກໆມື້ ຈົ່ງເລົ່າເຖິງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງໃນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະບັນດາພຣະຣາຊກິດອັນມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະອົງທ່າມກາງຊົນຊາດທັງປວງ.⁴ເພາະພຣະຢາເວຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຊົງສົມຄວນໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່. ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ຢ້ານກົວເຫນືອບັນດາພະເຈົ້າອື່ນໆ ທັງຫມົດ.

⁵ເພາະບັນດາພະເຈົ້າທັງຫມົດຂອງຊົນຊາດຕ່າງໆເປັນຮູບເຄົາຣົບ, ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງເປັນຜູ້ໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ.⁶ຄວາມສະງ່າງາມແລະກຽຕສັກສີມີຢູ່ຊ້ອງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ກຳລັງແລະຄວາມງົດງາມຢູ່ໃນສະຖານນະມັສະການຂອງພຣະອົງ. ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍເອີຍ.

⁷ຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະສະຫງ່າຣາສີ, ແລະກຳລັງຂອງພຣະອົງ.⁸ຈົ່ງຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະຢາເວຊຶ່ງຄວນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງນຳຂອງຖວາຍມາຍັງບໍຣິເວນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.

⁹ຈົ່ງກົ້ມກາບຕໍ່ພຣະຢາເວ ດ້ວຍສວມເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ຖວາຍກຽຕແດ່ຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ. ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດເອີຍ, ຈົ່ງຕົວສັ່ນຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ.¹⁰ຈົ່ງກ່າວໃນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດວ່າ, "ພຣະຢາເວຊົງຄອບຄອງ." ແຜ່ນດິນໂລກກໍຖືກຕັ້ງໄວ້ແລ້ວ ໂລກບໍ່ສາມາດສັ່ນຄອນໄດ້ເລີຍ. ພຣະອົງຈະຊົງຕັດສິນຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມຍຸຕິທັມ.

¹¹ຈົ່ງໃຫ້ຟ້າສະຫວັນຍິນດີ, ແລະຜ່ານດິນໂລກຊື່ນຊົມຍິນດີ; ໃຫ້ທະເລສົ່ງສຽງກຶກກ້ອງແລະທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.¹²ໃຫ້ທົ່ງນາທັງຫລາຍແລະທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນຊື່ນຊົມຍິນດີ. ແລ້ວໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດຂອງປ່າໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ¹³ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງກຳລັງມາ. ພຣະອົງກຳລັງມາຕັດສິນໂລກພຣະອົງຈະຊົງຕັດສິນໂລກ.ດ້ວຍຄວາມຊອບທັມແລະຈະຊົງຕັດສິນຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣະອົງ.

97

¹ພຣະຢາເວຊົງຄອບຄອງ, ຈົ່ງໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກຊື່ນຊົມຍິນດີ, ໃຫ້ແຜ່ນດິນຊາຍທະເລຫລວງຫລາຍນັ້ນຍິນດີ.²ຫມູ່ເມກແລະຄວາມມືດທຶບຢູ່ຮອບພຣະອົງ. ຄວາມຊອບທັມແລະຄວາມຍຸຕິທັມເປັນຮາກຖານແຫ່ງພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງ.

³ໄຟຟົ້ງໄປລ່ວງຫນ້າພຣະອົງ ແລະເຜົາຜານບັນດາສັດຕຣູທີ່ຢູ່ທຸກດ້ານຂອງພຣະອົງເສຍ.⁴ຟ້າແລບຂອງພຣະອົງ; ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງຂຶ້ນ ແຜ່ນດິນໂລກເຫັນແລະສັ່ນສະທ້ານ.⁵ພູເຂົາທັງຫລາຍລະລາຍລົງຢ່າງຂີ້ເຜິ້ງຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ, ຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ.

⁶ບັນດາທ້ອງຟ້າປະກາດເຖິງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ, ແລະບັນດາຊົນຊາດທັງຫມົດເຫັນພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.⁷ທຸກຄົນທີ່ນະມັສະການບັນດາຮູບເຄົາຣົບແກະສະລັກຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ, ຄືທຸກຄົນທີ່ໂອ້ອວດໃນພະເຈົ້າໄຮ້ຄ່າ - ບັນດາພະເຈົ້າທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງກົ້ມກາບຕໍ່ພຣະອົງ.⁸ຊີໂອນໄດ້ຍິນແລະຍິນດີ ແລະເມືອງທັງຫລາຍຂອງຢູດາກໍຍິນດີ ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ເພາະຄຳຕັດສິນອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.

⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງຊົງ, ເປັນອົງຜູ້ສູງສຸດເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ. ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງຢ່າງສູງເຫນືອບັນດາພະເຈົ້າທັງປວງ.¹⁰ບັນດາຜູ້ຮັກພຣະຢາເວເອີຍ, ຈົ່ງກຽດຊັງຄວາມຊົ່ວ ພຣະອົງຊົງຄຸ້ມຄອງບັນດາຊີວິດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຊົງເອົາພວກເຂົາອອກຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວ.¹¹ຄວາມສະຫວ່າງໄດ້ສ່ອງໄວ້ເພື່ອຄົນຊອບທັມ ແລະສ່ອງຄວາມຍິນດີໄວ້ເພື່ອຄົນທີ່ມີໃຈຊື່ສັດ ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ຊອບທັມເອີຍ.

¹²ຈົ່ງຍິນດີໃນພຣະຢາເວເຖີດ, ແລະຈົ່ງຖວາຍຂອບພຣະຄຸນເມື່ອພວກທ່ານຣະນຶກເຖິງຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.

98

ບົດເພງສັນຣະເສີນ.¹ໂອ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງບົດໃຫມ່ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງອັສະຈັນແລະຫນ້າງຶດງໍ້ຕ່າງໆ; ພຣະຫັດຂວາແລະພຣະກຳລັງບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ຊັຍຊະນະແກ່ພຣະອົງເອງ.²ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງຄວາມຍຸຕິທັມຂອງພຣະອົງ ແກ່ບັນດາປະຊາຊາດທັງຫມົດຢ່າງເປີດເຜີຍ.

³ພຣະອົງຊົງຣະນຶກເຖິງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີແຫ່ງພັນທະສັນຍາແລະຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣະອົງ, ຕໍ່ຄອບຄົວອິສະຣາເອນ ບັນດາທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດຈະໄດ້ເຫັນຊັຍຊະນະຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.⁴ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດເອີຍ; ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງອອກມາເປັນບົດເພງ.

⁵ຈົ່ງຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນ, ຈົ່ງຮ້ອເພງສັນຣະເສີນຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ດ້ວຍພິນເຂົາຄູ່ ແລະດ້ວຍບົດເພງຕາມທຳນອງ.⁶ດ້ວຍສຽງແກແລະສຽງເປົ່າເຂົາສັດ, ຈົ່ງເຮັດສຽງຊື່ນບານຕໍ່ຫນ້າກະສັດ ຄືພຣະຢາເວ.

⁷ໃຫ້ທະເລກັບທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນໂຫ່ຮ້ອງ, ອີກທັງແຜ່ນດິນໂລກກັບບັນດາຜູ້ອາສັຍຢູ່ໃນນັ້ນ!⁸ໃຫ້ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍຕົບມືຂອງພວກມັນ ແລະໃຫ້ບັນດາພູເຂົາໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ.⁹ພຣະຢາເວກຳລັງມາຕັດສິນໂລກ, ພຣະອົງຈະຊົງຕັດສິນໂລກດ້ວຍຄວາມຊອບທັມ, ແລະຈະຊົງຕັດສິນຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມຍຸຕິທັມ.

99

¹ພຣະຢາເວຊົງຄອບຄອງ, ໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍຕົວສັ່ນ. ພຣະອົງຢູ່ເທິງບັນລັງເຫນືອເຄຣຸບ; ແຜ່ນດິນໂລກກໍໄຫວ.²ພຣະຢາເວຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຊີໂອນ; ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງເຊີດຊູເຫນືອບັນດາປະຊາຊົນທັງຫມົດ.³ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງບໍຣິສຸດ.

⁴ພຣະມາຫາກະສັດຊົງຣິທານຸພາບ, ແລະພຣະອົງຊົງຮັກຄວາມຍຸຕິທັມ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງຄວາມຍຸຕິທັມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດຄວາມຊອບທັມແລະຄວາມຍຸຕິທັມໃນຢາໂຄບ.⁵ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຮົາແລະນະມັສະການທີ່ແທ່ນຮອງຕີນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງບໍຣິສຸດ.

⁶ໂມເຊແລະອາໂຣນໄດ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກປະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ແລະຊາມູເອນໄດ້ຢູ່ທ່າມກາງພວກທີ່ອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງ. ທ່ານເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຕອບທ່ານເຫລົ່ານັ້ນ.⁷ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບທ່ານເຫລົ່ານັ້ນຈາກເສົາເມກ. ພວກທ່ານໄດ້ຮັກສາບັນດາພຣະບັນຊາອັນຈິງຈັງຂອງພຣະອົງແລະບັນດາກົດບັນຍັດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານແກ່ພວກທ່ານ.

⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫມົດ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕອບທ່ານເຫລົ່ານັ້ນ ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງອະພັຍໂທດສຳລັບທ່ານເຫລົ່ານັ້ນ ແຕ່ຊົງເປັນຜູ້ລົງໂທດຕໍ່ການກະທຳຜິດບາບທັງຫລາຍຂອງທ່ານເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ.⁹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຮົາ ແລະຈົ່ງນະມັສະການທີ່ພູເຂົາບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຮົາຊົງບໍຣິສຸດ.

100

ບົດເພງສັນຣະເສີນສຳລັບຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ.¹ແຜ່ນດິນໂລກທັງ ຫມົດເອີຍ, ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ,²ຈົ່ງຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວດ້ວຍຄວາມຍິນດີ; ຈົ່ງເຂົ້າມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງດ້ວຍການຮ້ອງເພງຊື່ນບານ.

³ຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງເຮົາທັງຫລາຍ, ແລະເຮົາກໍເປັນຂອງພຣະອົງ. ເຮົາເປັນປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ, ແລະເປັນແກະແຫ່ງທົ່ງຫຍ້າຂອງພຣະອົງ.

⁴ຈົ່ງເຂົ້າສູ່ປະຕູທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ ແລະເຂົ້າບັນດາບໍຣິເວນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງດ້ວຍການສັນຣະເສີນ ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງແລະຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ,⁵ເພາະພຣະຢາເວຊົງປະເສີດ; ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດແລະຄວາມແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ຊົ່ວເຊື້ອຊາດ.

101

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງເລື່ອງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາແລະຄວາມຍຸຕິທັມ; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນຖວາຍແດ່ພຣະອົງ.

²ຂ້ານ້ອຍຈະດຳເນີນໃນທາງແຫ່ງຄວາມຊື່ສັດສຸຈະຣິດ. ໂອ, ເມື່ອໃດພຣະອົງຈະມາຫາຂ້ານ້ອຍ? ຂ້ານ້ອຍຈະດຳເນີນດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດສຸຈະຣິດພາຍໃນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ.³ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຕັ້ງການກະທຳຜິດໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຊັງຄວາມຊົ່ວອັນບໍ່ມີຄ່າ; ມັນຈະບໍ່ເກາະຕິດຂ້ານ້ອຍ.

⁴ພວກຄົນບໍ່ຈິງໃຈຈະໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ກ່ຽວພັນກັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.⁵ຂ້ານ້ອຍຈະທຳລາຍຜູ້ທີ່ໃສ່ຮ້າຍເພື່ອນບ້ານຢ່າງລັບໆ. ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ທົນຕໍ່ຄົນທີ່ເຮັດຕົວໂອ້ອວດແລະມີທ່າທີຈອງຫອງ.⁶ຂ້ານ້ອຍຈະເບິ່ງຫາຄົນຊື່ສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນເພື່ອໃຫ້ນັ່ງທີ່ດ້ານຂ້າງຂ້ານ້ອຍ. ບັນດາຜູ້ດຳເນີນຢູ່ໃນທາງຊື່ສັດສຸຈະຣິດຈະຮັບໃຊ້ຂ້ານ້ອຍ.

⁷ພວກຄົນຫລອກລວງຈະບໍ່ເຫລືອຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພວກຄົນຂີ້ຕົວະບໍ່ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁸ທຸກໆເຊົ້າ ຂ້ານ້ອຍຈະທຳລາຍຄົນຊົ່ວທັງຫມົດຈາກແຜ່ນດິນ; ຂ້ານ້ອຍຈະຍ້າຍບັນດາຄົນເຮັດຊົ່ວທັງຫມົດອອກໄປຈາກນະຄອນຂອງພຣະຢາເວ.

102

ຄຳອະທິຖານຂອງຄົນທີ່ທຸກທໍຣະມານເມື່ອລາວຖືກຄອບງຳ ແລະໄຫ້ສຽງຮ້ອງຂອງລາວຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງຟັງຄຳຮ້ອງຫາຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ພຣະອົງ.²ຂໍຢ່າຊົງລີ້ຫນ້າຂອງພຣະອົງໄປຈາກຂ້ານ້ອຍໃນຍາມແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກ. ຂໍຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາຕໍ່ພຣະອົງຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍໂດຍໄວ.

³ເພາະວັນເວລາຂອງຂ້ານ້ອຍຜ່ານໄປເຫມືອນຢ່າງຄວັນໄຟ, ແລະກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍໄຫມ້ໄປເຫມືອນຢ້າງໄຟ.⁴ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກຢຽບຢ່ຳ, ແລະຂ້ານ້ອຍເປັນຄືຫຍ້າທີ່ຫ່ຽວໄປ. ຂ້ານ້ອຍລືມທີ່ຈະກິນອາຫານໃດໆ.

⁵ດ້ວຍສຽງຮ້ອງຄາງບໍ່ຢຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຈ່ອຍລົງຢ່າງຫລາຍ.⁶ຂ້ານ້ອຍເປັນຄືນົກປ່າແຫ່ງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ; ຂ້ານ້ອຍກາຍເປັນຄືນົກເຄົ້າແມວໃນບ່ອນຮົກຮ້າງເພພັງ.

⁷ຂ້ານ້ອຍນອນບໍ່ຫລັບຄືນົກໂດດດ່ຽວ, ເທິງຫລັງຄາບ້ານ.⁸ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຫຍໍ້ຫຍັນຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດທັງວັນ; ຜູ້ທີ່ເຍີ້ຍຫຍັນຂ້ານ້ອຍໃຊ້ຊື່ຂອງຂ້ານ້ອຍປ້ອຍດ່າ.

⁹ຂ້ານ້ອຍກິນຂີ້ເຖົ່າຄືອາຫານແລະເຄື່ອງດື່ມຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍນ້ຳຕາ.¹⁰ເພາະຄວາມໃຈຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນແລະຊົງໂຍນຂ້ານ້ອຍລົງ.

¹¹ວັນເວລາຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນຄືເງົາທີ່ຈາງຫາຍໄປ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫ່ຽວໄປຄືຫຍ້າ.¹²ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນີດ, ແລະພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດ,

¹³ພຣະອົງຈະຊົງລຸກຂຶ້ນແລະຊົງເມດຕາຊີໂອນ. ບັດນີ້ຄືເວລາທີ່ຈະຊົງກະຣຸນາເມືອງນີ້ ເພາະເວລາທີ່ກຳຫນົດນັ້ນມາເຖິງແລ້ວ.¹⁴ເພາະບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງປະຄອງບັນດາກ້ອນຫີນຂອງເມືອງນີ້ດ້ວຍຮັກແລະຮູ້ສຶກສົງສານຝຸ່ນດິນແຫ່ງຊາກຮົກຮ້າງເພພັງ.¹⁵ບັນດາປະຊາຊາດຈະຢຳເກງພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ຄືພຣະຢາເວ, ແລະບັນດາກະສັດທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຈະຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.¹⁶ພຣະຢາເວຈະຊົງສ້າງຊີໂອນຂຶ້ນອີກແລະຈະຊົງປະກົດດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ໃນເວລານັ້ນ, ພຣະອົງຈະຊົງຕອບສະຫນອງຕໍ່ຄຳອະທິຖານຂອງຄົນສິ້ນເນື້ອປະດາຕົວ; ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງປະຕິເສດຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາ.¹⁸ເລື່ອງນີ້ຈະຖືກບັນທຶກໄວ້ໃຫ້ຄົນຮຸ້ນຫລັງ, ແລະເພື່ອປະຊາຊົນທີ່ຍັງບໍ່ເກີດມາຈະສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ.

¹⁹ເພາະພຣະອົງໄດ້ແນມເບິ່ງຈາກທີ່ສູງອັນບໍລິສຸດ; ພຣະຢາເວໄດ້ແນມເບິ່ງແຜ່ນດິນໂລກລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ,²⁰ເພື່ອຊົງຟັງສຽງຄ່ຳຄວນຂອງບັນດານັກໂທດ, ເພື່ອຊົງປ່ອຍບັນດາຄົນທີ່ໄດ້ຮັບໂທດເຖິງຕາຍໃຫ້ເປັນອິສຣະ.

²¹ແລ້ວມະນຸດທັງຫລາຍຈະປະກາດພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ, ໃນຊີໂອນແລະກ່າວຄຳສັນຣະເສີນຂອງພຣະອົງໃນເຢຣູຊາເລັມ²²ເມື່ອຊົນຊາດແລະອານາຈັກທັງຫລາຍມາຊຸມນຸມກັນເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວ.

²³ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອົາກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍໄປໃນເວລາເຄິ່ງກາງຂອງຊີວິດ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຫຍໍ້ເວລາຂອງຂ້ານ້ອຍ.²⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຢ່າຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນເວລາເຄິ່ງກາງຂອງຊີວິດ; ພຣະອົງຊົງສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ຕະຫລອດທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດ.

²⁵ໃນສມັຍບູຮານ; ພຣະອົງຊົງວາງໂລກໃນທີ່ຂອງມັນ ຟ້າສະຫວັນກໍເປັນຜົນງານແຫ່ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.²⁶ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະພິນາດໄປແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງດຳຣົງຢູ່; ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດຈະເກົ່າໄປຄືເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ພຣະອົງຈະຊົງຖອດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ອອກ, ແລະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກໍຈະສູນຫາຍໄປ.²⁷ແຕ່ພຣະອົງຊົງຄືເກົ່າ, ແລະປີເດືອນຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ.

²⁸ລູກຫລານຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈະມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປ, ແລະເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ."

103

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ດ້ວຍສິ້ນສຸດຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍແລະດ້ວຍທຸກສິ່ງທີ່ມີຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.²ຂ້ານ້ອຍຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ດ້ວຍສິ້ນສຸດຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍຣະນຶກເຖິງການກະທຳອັນປະເສີດຂອງພຣະອົງທັງຫມົດ.

³ພຣະອົງຊົງອະພັຍໂທດຄວາມບາບທັງຫມົດຂອງທ່ານ; ພຣະອົງຊົງຮັກສາໂຣກພັຍໄຂ້ເຈັບທັງຫມົດຂອງທ່ານ.⁴ພຣະອົງຊົງໄຖ່ຊີວິດຂອງທ່ານຈາກຄວາມພິນາດ; ພຣະອົງຊົງສວມມົງກຸດທ່ານດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາແລະການກະທຳແຫ່ງຄວາມເມດຕາອັນອ່ອນໂຍນ.⁵ພຣະອົງຊົງໃຫ້ຊີວິດຂອງທ່ານອີ່ມດ້ວຍຂອງດີທັງຫລາຍເພື່ອໃຫ້ວັຍຫນຸ່ມຂອງທ່ານກັບຄືນມາໃຫມ່ຢ່າງນົກອິນຊີ.

⁶ພຣະຢາເວຊົງກະທຳການທ່ຽງທັມແລະຊົງກະທຳການຍຸຕິທັມແກ່ທຸກຄົນທີ່ຖືກບີບບັງຄັບ.⁷ພຣະອົງຊົງສຳແດງແຜນການຂອງພຣະອົງໃຫ້ໂມເຊໄດ້ຮູ້, ຄືບັນດາການກະທຳຂອງພຣະອົງແກ່ເຊື້ອສາຍອິສະຣາເອນ.⁸ພຣະຢາເວຊົງພຣະກະຣຸນາແລະຊົງມີພຣະຄຸນ; ພຣະອົງຊົງອົດກັ້ນ; ພຣະອົງຊົງຊື່ສັດຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ຕາມພັນທະສັນຍາ.

⁹ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຕີສອນຢູ່ສະເຫມີ; ພຣະອົງບໍ່ໃຈຮ້າຍຢູ່ສະເຫມີ.¹⁰ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທຳຕໍ່ເຮົາຕາມທີ່ສົມຄວນແກ່ບາບຂອງເຮົາ ຫລືຕອບສະຫນອງເຮົາຕາມຂະຫນາດຄວາມຊົ່ວຂອງເຮົາ.

¹¹ເພາະຟ້າສະຫວັນສູງເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກຫລາຍເທົ່າໃດ, ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ຜູ້ທີ່ຍົກຍ້ອງພຣະອົງກໍໃຫຍ່ຍິ່ງເທົ່ານັ້ນ.¹²ຕະເວັນອອກໄກຈາກຕະເວັນຕົກຫລາຍເທົ່າໃດ, ນີ້ກໍຄືໄລຍະທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປົດການເຮັດຜິດບາບຂອງເຮົາໄປໄກຈາກເຮົາເທົ່ານັ້ນ.¹³ພໍ່ເມດຕາລູກໆຂອງຕົນຫລາຍເທົ່າໃດ, ພຣະຢາເວກໍຊົງເມດຕາຄົນທີ່ຍົກຍ້ອງພຣະອົງຫລາຍເທົ່ານັ້ນ.

¹⁴ເພາະພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຖືກປັ້ນຂຶ້ນມາຢ່າງໃດ; ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າເຮົາເປັນແຕ່ຝຸ່ນດິນ.¹⁵ສ່ວນມະນຸດນັ້ນ, ວັນເວລາຂອງເຂົາເປັນຄືຫຍ້າ; ເຈົ້າຈະໆເຣີນຂຶ້ນຄືດອກໄມ້ໃນທົ່ງນາ.¹⁶ລົມກໍພັດພາມັນໄປ, ແລະມັນກໍຫາຍໄປ, ແລະບໍ່ມີໃຜບອກໄດ້ເຫັນເຖິງທີ່ຊຶ່ງມັນເຄີຍງອກຂຶ້ນມາກ່ອນ.

¹⁷ແຕ່ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ນັ້ນດຳຣົງຢູ່ຕັ້ງແຕ່ນິຣັນການເຖິງນິຣັນການ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ຍົກຍ້ອງພຣະອົງ. ຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງຍືນຍາວໄປເຖິງເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.¹⁸ພວກເຂົາຮັກສາຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະຣະນຶກເຖິງການເຮັດຕາມບັນດາຂໍ້ບັງຄັບຂອງພຣະອົງ.¹⁹ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງສະຖາປະນາບັນລັງຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນຟ້າສະຫວັນ, ແລະຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງຄອບຄອງເຫນືອທຸກຄົນ.

²⁰ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ເປັນທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ, ຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ທ່ານຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຊຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ເຂັ້ມແຂງແລະເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ ແລະເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.²¹ຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ຄືພວກທ່ານຜູ້ເປັນບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ທີ່ເຮັດຕາມໃຈຂອງພຣະອົງ, ສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງເອີຍ.²²ຈົ່ງຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ໃນທຸກສະຖານທີ່ທີ່ພຣະອົງຄອບຄອງຢູ່. ຂ້ານ້ອຍຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ ດ້ວຍສິ້ນສຸດຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.

104

¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍສິ້ນສຸດຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງສວມຄວາມສະງ່າງາມ ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່.²ພຣະອົງຊົງຫຸ້ມຫໍ່ພຣະອົງເອງດ້ວຍແສງສະຫວ່າງຣັສມີ ພຣະອົງຊົງກາງຟ້າສະຫວັນອອກດັ່ງຜ້າເຕັນ.³ພຣະອົງຊົງວາງຄານທີ່ຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງເມກ; ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເມກທັງຫລາຍເປັນມ້າຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງດຳເນີນໄປເທິງປີກຂອງລົມ.

⁴ພຣະອົງຊົງໃຊ້ລົມໃຫ້ເປັນທູດສື່ສານຂອງພຣະອົງ ຊົງໃຫ້ເເສງຟ້າແມບເຫລື້ອມເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງແລະວາງຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະມັນຈະບໍ່ສັ່ນຄອນເລີຍ.

⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງຫຸ້ມຫໍ່ແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍນ້ຳເຫມືອນດັ່ງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ; ນ້ຳກໍໄດ້ປົກຄຸມພູເຂົາທັງຫລາຍ.⁷ການນາບຂູ່ຂອງພຣະອົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳນັ້ນຫລົບຖອຍໄປ; ໂດຍສຽງຮ້ອງສັ່ງດັ່ງຟ້າຮ້ອງຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງສັ່ງນ້ຳນັ້ນກໍຫນີໄປ.

⁸ບັນດາພູເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຜຸດຂຶ້ນ, ແລະຮ່ອມພູທັງຫລາຍກໍໄດ້ຂະຍາຍອອກເຂົ້າສູ່ທີ່ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ສຳລັບພວກມັນ.⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງຂອບເຂດໄວ້ໃຫ້ພວກມັນທີ່ພວກມັນຈະຂ້ວາມໄປບໍ່ໄດ້; ພວກມັນຈະບໍ່ໄດ້ປົກຄຸມແຜ່ນດິນອີກ.

¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ນ້ຳພຸຕ່າງໆ; ໄຫລລົງໄປສູ່ຮ່ອມພູທັງຫລາຍ ລຳນ້ຳເຫລົ່ານັ້ນກໍໄຫລໄປລະຫວ່າງເນີນພູດ້ວຍ.¹¹ລຳນ້ຳເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ສົ່ງນ້ຳໃຫ້ແກ່ບັນດາສັດປ່າທັງຫມົດແຫ່ງທ້ອງທົ່ງ; ໃຫ້ພວກລໍປ່າໄດ້ບັນເທົາຄວາມກະຫາຍນ້ຳຂອງພວກມັນ.¹²ທີ່ແຄມຝັ່ງແມ່ນ້ຳນັ້ນ ຝູງນົກໃນອາກາດຈຶ່ງໄດ້ສ້າງຮັງຂອງພວກມັນ; ພວກນົກຕ່າງກໍຮ້ອງເພງໃນທ່າມກາງກິ່ງໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນ.

¹³ພຣະອົງຊົງຫົດພູເຂົາດ້ວຍນ້ຳຈາກບັນດາຄັງນ້ຳຂອງພຣະອົງໃນທ້ອງຟ້າ. ແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ອີ່ມດ້ວຍຜົນແຫ່ງການກະທຳຂອງພຣະອົງ.¹⁴ພຣະອົງຊົງໃຫ້ຫຍ້າງອກຂຶ້ນມາເພື່ອສັດລ້ຽງ ແລະຊົງໃຫ້ຜັກທັງຫລາຍເພື່ອມະນຸດໄດ້ເພາະປູກ ເພື່ອມະນຸດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດອາຫານຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.¹⁵ພຣະອົງຊົງເຮັດເຫລົ້າອະງຸ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ມະນຸດມີຄວາມສຸກ, ຊົງປຣະທານນ້ຳມັນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຫນ້າຂອງເຂົາສົດໃສ, ແລະຊົງປຣະທານອາຫານເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາມີເຫື່ອແຮງຂຶ້ນໃຫມ່.

¹⁶ສ່ວນຕົ້ນໄມ້ຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ຮັບຝົນຢ່າງຫລວງຫລາຍ; ຄືຕົ້ນແປກແຫ່ງເລບານອນຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງປູກໄວ້.¹⁷ເທິງຕົ້ນໄມ້ນັ້ນຝູງນົກໄດ້ສ້າງຮັງຂອງພວກມັນຢູ່ໃນນັ້ນ. ນົກຍາງມີຕົ້ນສົນສາມໃບເປັນບ້ານຂອງມັນ.¹⁸ແບ້ປ່າກໍອາສັຍຢູ່ເທິງພູເຂົາສູງທັງຫລາຍ; ບັນດາທີ່ສູງຂອງຫນ້າຜາເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງໂຕກະຕ່າຍ.

¹⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງດວງເດືອນໃຫ້ກຳນົດຣະດູການທັງຫລາຍ; ດວງຕາເວັນໃຫ້ຮູ້ຈັກເວລາຂອງມັນ.²⁰ພຣະອົງຊົງສ້າງຄວາມມືດຂອງກາງຄືນໃຫ້ເປັນເວລາທີ່ບັນດາສັດປ່າທັງຫມົດຂອງປ່າຈະໄດ້ອອກມາ.

²¹ສິງໂຕຫນຸ່ມແຜດສຽງຮ້ອງເວລາອອກຫາເຫຍື່ອຂອງມັນແລະຊອກຫາອາຫານຂອງມັນພຣະເຈົ້າຈັດໄວ້ໃຫ້.²²ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ, ພວກມັນກໍພັກຜ່ອນແລະນອນຫລັບໃນຖ້ຳທັງຫລາຍຂອງພວກມັນ.

²³ໃນຂະນະດຽວກັນ, ມະນຸດທັງຫລາຍກໍອອກໄປເຮັດວຽກງານຂອງພວກເຂົາແລະອອກແຮງໄປຈົນເຖິງເວລາແລງ.²⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຫລາຍສິ່ງຫລາຍແນວ! ພຣະອົງໄດ້ສ້າງສັບພະທຸກສິ່ງ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງທຸກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍພຣະປັນຍາ; ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງ.

²⁵ທະເລຢູ່ຂ້າງນັ້ນ, ທັງເລິກແລະກວ້າງ, ຄັບຄັ່ງໄປດ້ວຍສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ, ທັງສັດນ້ອຍແລະໃຫຍ່.²⁶ເຮືອກໍແລ່ນໄປມາທີ່ນັ້ນ, ແລະເງືອກກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງໄວ້ໃຫ້ລອຍຫລິ້ນໃນທະເລ.

²⁷ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ຫລຽວຫາພຣະອົງເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງຊົງປຣະທານອາຫານແກ່ພວກມັນຕາມເວລາ.²⁸ເມື່ອພຣະອົງຊົງປຣະທານໃຫ້ແກ່ພວກມັນພວກ ພວກມັນກໍມາຮວມກັນ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງກາງມືອອກ; ພວກມັນກໍໄດ້ອີ່ມທ້ອງ.

²⁹ເມື່ອພຣະອົງຊົງລີ້ຫນ້າຂອງພຣະອົງ, ພວກມັນກໍລຳບາກ; ຖ້າພຣະອົງຊົງເອົາລົມຫາຍໃຈພວກມັນໄປ, ພວກມັນກໍຕາຍແລະກັບເປັນຝຸ່ນດິນ.³⁰ເມື່ອພຣະອົງຊົງສົ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງອອກໄປ, ພວກມັນກໍຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ແລະພຣະອົງກໍຊົງປ່ຽນໂສມຫນ້າຂອງແຜ່ນດິນໂລກຄືນໃຫມ່.

³¹ຂໍໃຫ້ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ; ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງປິຕິຍິນດີໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ.³²ພຣະອົງແນມລົງມາຍັງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະມັນກໍສັ່ນສະເທືອນ; ພຣະອົງຊົງແຕະຕ້ອງພູເຂົາ ແລະພວກມັນກໍມີຄວັນໄຟຟົ້ງຂຶ້ນມາໂລດ.

³³ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍສິ້ນສຸດຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຕາບເທົ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍຍັງມີຊີວິດຢູ່.³⁴ຂໍໃຫ້ບົດເພງນັ້ນຈົ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຊົມຊື່ນຍິນດີໃນພຣະຢາເວ.

³⁵ຂໍໃຫ້ບັນດາຄົນບາບສູນສິ້ນໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຂໍຢ່າໃຫ້ມີຄົນຊົ່ວອີກເລີຍ. ຂ້ານ້ອຍຂໍຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ. ດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈົງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

105

¹ຈົ່ງຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ, ຈົ່ງປະກາດພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ; ຈົ່ງໃຫ້ສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໄດ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ.²ຈົ່ງຮ້ອງເພງຖວາຍແດ່ພຣະອົງ; ຈົ່ງຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນຖວາຍແດ່ພຣະອົງ ຈົ່ງເລົ່າເຖິງການກະທຳອັນອັສະຈັນທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ.³ຈົ່ງອວດພຣະນາມຊື່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ໃຈຂອງທຸກຄົນທີ່ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວຊື່ນບານ.

⁴ຈົ່ງສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ; ແລະກຳລັງຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງສະແຫວງຫາພຣະພັກຂອງພຣະອົງຢູ່ສະເຫມີ.⁵ຈົ່ງຣະນຶກເຖິງບັນດາສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໄວ້, ບັນດາການອັສະຈັນຂອງພຣະອົງ, ແລະບັນດາຄຳພິພາກສາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ,⁶ທ່ານຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງອັບຣາຮາມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເອີຍ, ທ່ານຜູ້ເປັນປະຊາກອນຂອງຢາໂຄບ, ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້.

⁷ພຣະອົງຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ຄືຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງໃຊ້ກັນຢູ່ທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ.⁸ພຣະອົງຊົງຣະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງຢູ່ເປັນນິດ, ຄືເປັນພຣະສັນຍາທີ່ພຣະອົງຊົງມີໄວ້ຫລາຍຊົ່ວພັນເຊັ່ນຄົນ.

⁹ພຣະອົງຊົງຣະນຶກເຖິງຄຳສັນຍາຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໄວ້ກັບອັບຣາຮາມ ແລະຄຳສັນຍາພຣະອົງກັບອີຊາກ.¹⁰ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢືນຢັນກັບຢາໂຄບ ໃຫ້ເປັນກົດບັນຍັດ ແລະກັບອິສະຣາເອນໃຫ້ເປັນຄຳສັນຍານິຣັນ.¹¹ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະໃຫ້ແຜ່ນດິນການາອານແກ່ເຈົ້າໃຫ້ເປັນສ່ວນແບ່ງແຫ່ງມໍຣະດົກຂອງເຈົ້າທັງຫລາຍ."

¹²ພຣະອົງໄດ້ກ່າວເລື່ອງນີ້ເມື່ອພວກເຂົາຍັງມີພຽງຈຳນວນນ້ອຍ, ພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະຍັງເປັນພວກຄົນແປກຫນ້າໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.¹³ພວກເຂົາໄດ້ທ່ອງທ່ຽວຈາກຊົນຊາດຫນຶ່ງໄປຍັງອີກຊົນຊາດຫນຶ່ງ ແລະຈາກອານາຈັກຫນຶ່ງໄປຍັງອີກອານາຈັກຫນຶ່ງ.

¹⁴ພຣະອົງບໍ່ຊົງຍອມໃຫ້ຜູ້ໃດບີບບັງຄັບພວກເຂົາ; ພຣະອົງຊົງເຕືອນກະສັດທັງຫລາຍເພື່ອເຫັນແກ່ພວກເຂົາ.¹⁵ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ,“ຢ່າແຕະຕ້ອງບັນດາຜູ້ທີ່ເຮົາເຈີມໄວ້, ແລະຢ່າເຮັດອັນຕະຣາຍບັນດາຜູ້ເຜີຍຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ.”

¹⁶ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງການອຶດຢາກອາຫານໃຫ້ເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນ ພຣະອົງຊົງທຳລາຍແຫລ່ງສະບຽງອາຫານທັງຫມົດ.¹⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄປຂ້າງຫນ້າພວກເຂົາ ໂຢເຊບໄດ້ຖືກຂາຍໄປເປັນທາດຮັບໃຊ້.

¹⁸ຕີນທັງຄູ່ຂອງເຂົາຖືກມັດດ້ວຍໂສ້; ຄໍຂອງເຂົາຖືກໃສ່ປອກເຫລັກ,¹⁹ຈົນກວ່າຈະເຖິງເວລາ,ສິ່ງທີ່ເພິ່ນໄດ້ທຳນວາຍໄດ້ກາຍເປັນຈິງ, ແລະຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງພິສູດເຂົາວ່າຖືກຕ້ອງ.

²⁰ກະສັດກໍຊົງໃຫ້ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ໄປປ່ອຍໂຕເຂົາ; ຜູ້ປົກຄອງຂອງປະຊາຊົນກໍປ່ອຍເຂົາເປັນອິສຣະ.²¹ເພິ່ນໄດ້ຊົງຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ດູແລພະຣາຊະວັງຂອງພະອົງໃນຖານະຜູ້ປົກຄອງ ດູແລບັນດາຊັບສິນຂອງພະອົງທັງຫມົດ.²²ໃຫ້ສັ່ງສອນບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງຕາມທີ່ກະສັດຊົງປະສົງ ແລະສອນປັນຍາໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງພະອົງ.²³ແລ້ວອິສະຣາເອນໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ເອຢິບ, ແລະຢາໂຄບໄດ້ອາສັຍຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງຮາມຊົ່ວໄລຍະຫນຶ່ງ.

²⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ມີລູກຫລາຍ ແລະໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາແຂງແກ່ນກວ່າສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ.²⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາກຽດຊັງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອຂົ່ມເຫັງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.²⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແລະອາໂຣນຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້.²⁷ເຂົາທັງສອງໄດ້ສຳແດງບັນດາຫມາຍສຳຄັນຂອງພຣະອົງທ່າມກາງຄົນເອຢິບ, ສຳແດງການອັສະຈັນຂອງພຣະອົງໃນແຜ່ນດິນຂອງຮາມ.

²⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຄວາມມືດມາແລະໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນມືດ, ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.²⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳກາຍເປັນເລືອດ ແລະໄດ້ຊົງຂ້າປາຂອງພວກເຂົາຕາຍຫມົດ.³⁰ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍກົບຫລວງຫລາຍແມ່ນແຕ່ໃນຫ້ອງຕ່າງໆ, ຂອງບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຂົາ.

³¹ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງ, ໃຫ້ຝູງເຫລືອກກໍມາແລະຝູງຮີ້ນໄດ້ເຂົ້າມາເຕັມໄປທົ່ວເຂດແດນຂອງພວກເຂົາ.³²ພຣະອົງໄດ້ຊົງປ່ຽນຝົນໃຫ້ກາຍເປັນລູກເຫັບແກ່ພວກເຂົາ, ດ້ວຍແປວໄຟເທິງແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ.³³ພຣະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍເຄື່ອອະງຸ່ນແລະຕົ້ນເດື່ອເທດຂອງພວກເຂົາ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັດຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍໃນເຂດແດນຂອງພວກເຂົາ.

³⁴ພຣະອົງໄດ້ກ່າວ, ແລະຕັກແຕນທັງຫລາຍກໍມາ, ມີຕັກແຕນຫລວງຫລາຍ.³⁵ພວກຕັກແຕນໄດ້ມາກິນພືດຜັກໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາຈົນຫມົດ; ພວກມັນໄດ້ກິນພືດຜົນແຫ່ງພື້ນດິນຂອງພວກເຂົາຈົນຫມົດ.³⁶ພຣະອົງໄດ້ຂ້າລູກຊາຍກົກທັງຫລາຍໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ຄືບັນດາຜົນແຮກແຫ່ງກຳລັງທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.

³⁷ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຄົນອິສະຣາເອນອອກໄປພ້ອມກັບເງິນແລະທອງຄຳ; ບໍ່ມີຈັກຄົນຫນຶ່ງໃນເຜົ່າຂອງພຣະອົງສະດຸດຕາມທາງ.³⁸ເອຢິບໄດ້ຍິນດີເມື່ອເຂົາທັງຫລາຍຈາກໄປ, ເພາະຄົນເອຢິບຕ່າງຢ້ານກົວພວກເຂົາ.³⁹ພຣະອົງໄດ້ກາງເມກເປັນເຄື່ອງກຳບັງ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຊົງໃຫ້ໄຟສ່ອງສະຫວ່າງເວລາກາງຄືນ.

⁴⁰ເມື່ອບັນດາຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ຮ້ອງຂໍອາຫານ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳນົກຂຸ້ມມາແລະໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາອີ່ມດ້ວຍອາຫານຈາກຟ້າ.⁴¹ພຣະອົງຊົງແຍກຫີນ, ແລະນ້ຳທັງຫລາຍກໍໄດ້ໄຫລອອກມາຈາກຫີນ; ນ້ຳນັ້ນໄດ້ໄຫລໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານດັ່ງແມ່ນ້ຳ.⁴²ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຣະນຶກເຖິງພຣະສັນຍາອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຊົງກະທຳໄວ້ກັບອັບຣາຮາມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.

⁴³ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອອກມາດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ, ໄດ້ນຳຜູ້ທີ່ຊົງເລືອກໄວ້ດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງແຫ່ງຊັຍຊະນະ.⁴⁴ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານແຜ່ນດິນທັງຫລາຍຂອງປະຊາຊົນຊາດອື່ນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຳມະສິດແຫ່ງຄວາມຮັ່ງມີຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ⁴⁵ເພື່ອພວກເຂົາຈະປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະເຊື່ອຟັງເຮັດຕາມຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

106

¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ຈົ່ງຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງຊົງປະເສີດ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.²ຜູ້ໃດສາມາດພັນລະນາເຖິງການກະທຳອັນຊົງຣິທານຸພາບຂອງພຣະຢາເວ ຫລືປະກາດເຖິງການກະທຳທີ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນຂອງພຣະອົງໄດ້ຄົບຖ້ວນ?.

³ຜູ້ທີ່ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະການກະທຳຂອງເຂົາທ່ຽງທັມຢູ່ສະເຫມີກໍເປັນສຸກ.⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ເມື່ອ ພຣະອົງຊົງສຳແດງຄວາມເມດຕາແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍເມື່ອພຣະອົງຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນ.⁵ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະເຫັນຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮື່ອງຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກຂອງພຣະອົງ, ແລະຈະຊື່ນບານໃນຄວາມຍິນດີແຫ່ງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ແລະມີກຽຕຮ່ວມກັບມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ.

⁶ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຄືຢ່າງພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ກະທຳຜິດ; ແລະໄດ້ປະພຶດຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ.⁷ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຊື່ນຊົມໃນພຣະຣາຊກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງໃນອີຢິບ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສົນໃຈຕໍ່ການກະທຳຫລວງຫລາຍແຫ່ງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ກະບົດທີ່ທະເລ, ທີ່ທະເລແດງ.

⁸ເຖິງປານນັ້ນກໍຕາມ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ສຳແດງຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງ.⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງນາບຂູ່ທະເລແດງ, ແລະມັນກໍແຫ້ງໄປ ແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ນຳພວກເຂົາຂ້ວາມຜ່ານທີ່ເລິກ, ເຫມືອນຢ່າງກັບຍ່າງຂ້ວາມຖິ່ນທຸຣະກັນດານ.

¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາຈາກມືຂອງຄົນທີ່ກຽດຊັງພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາຈາກມືຂອງສັດຕຣູ.¹¹ແລະນ້ຳໄດ້ຖ້ວມພວກສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາ ບໍ່ມີພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈັກຄົນດຽວໄດ້ລອດຊີວິດເລີຍ.¹²ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ເຊື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະອົງ.

¹³ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ລືມສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໄວ້ຢ່າງໄວ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ເກີດຄວາມຢາກຢ່າງຮຸ່ນແຮງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ທ້າທາຍພຣະເຈົ້າໃນທີ່ແຫ້ງແລ້ງ.¹⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຕາມຄຳຂໍຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ໄດ້ຊົງສົ່ງໂຣກພັຍທີ່ກັດກິນຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາ.

¹⁶ພວກເຂົາກໍໄດ້ອິດສາໂມເຊແລະອາໂຣນ, ຜູ້ເປັນປະໂລຫິດບໍຣິສຸດຂອງພຣະຢາເວ.¹⁷ແລະໄດ້ຖົມອາບີຣາມກັບຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.¹⁸ໄຟໄດ້ລຸກໄຫມ້ທ່າມກາງພວກເຂົາ; ໄຟໄດ້ເຜົາຜານຄົນຊົ່ວເສຍ.

¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຮູບງົວທີ່ໂຮເຣັບ ແລະໄດ້ນະມັສະການຮູບໂລຫະທີ່ໄດ້ຫລໍ່ຂຶ້ນ.²⁰ພວກເຂົາໄດ້ເອົາພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ໄປແລກກັບຮູບປັ້ນຂອງງົວທີ່ກິນຫຍ້າ.²¹ພວກເຂົາໄດ້ລືມພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນ ຜູ້ໄດ້ຊົງເຮັດການກະທຳໃຫຍ່ຍິ່ງໃນເອຢິບ.

²²ພຣະອົງໄດ້ທຳການອັສະຈັນຕ່າງໆ ໃນແຜ່ນດິນຂອງຮາມ ແລະກິຈະການອັນຊົງຣິດທານຸພາບທີ່ທະເລແດງ.²³ພຣະອົງໄດ້ບັນຊາຄວາມພິນາດຂອງພວກເຂົາ, ຖ້າບໍ່ແມ່ນເພາະໂມເຊ ຜູ້ໄດ້ຮັບການເລືອກຂອງພຣະອົງ ໄດ້ມາຢືນແທກລະຫວ່າງພຣະອົງກັບຄວາມຜິດນັ້ນເພື່ອຫັນຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງໄປເສຍຈາກການທຳລາຍພວກເຂົາ.

²⁴ຕໍ່ມາພວກເຂົາໄດ້ຖືກແຜ່ນດິນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພືດຜົນ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ.²⁵ແຕ່ໄດ້ຈົ່ມວ່າຢູ່ໃນເຕັນຂອງພວກເຂົາ, ແລະບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວ.

²⁶ເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກມືຂອງພຣະອົງຂຶ້ນແລະໄດ້ຊົງເຕືອນພວກເຂົາວ່າ ພຣະອົງຈະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຕາຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນັ້ນ,²⁷ໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາກະແຈກກະຈາຍໄປທ່າມກາງປະຊາຊາດ, ແລະໃຫ້ພວກເຂົາກະແຈກກະຈາຍໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ.

²⁸ພວກເຂົາໄດ້ນະມັການພະບາອານແຫ່ງເມືອງເປອໍ ແລະໄດ້ເຄື່ອງຖວາຍບູຊາທີ່ໄດ້ຖວາຍໃຫ້ແກ່ຄົນຕາຍ.²⁹ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໂກດຮ້າຍດ້ວຍການກະທຳຂອງພວກເຂົາ ແລະໂຣກຣະບາດກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຂົາ.

³⁰ແລ້ວຟີເນຫັດໄດ້ຢືນຂຶ້ນຂວາງ, ແລະໂຣກຣະບາດນັ້ນກໍຢຸດ.³¹ຊຶ່ງໄດ້ຖືວ່າເປັນການກະທຳຊອບທັມຂອງເຂົາຕໍ່ທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດເປັນນິດ.

³²ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວ, ໂກດຮ້າຍທີ່ບໍ່ນ້ຳແຫ່ງເມຣິບາດ້ວຍ, ແລະໂມເຊໄດ້ທົນທຸກທໍຣະມານເພາະພວກເຂົາ.³³ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂມເຊຂົມຂື່ນ, ແລະໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳບໍ່ທັນຄິດສາກ່ອນ.³⁴ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ທຳລາຍຊົນຊາດທັງຫລາຍຕາມທີ່ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງສັ່ງພວກເຂົາໄວ້,³⁵ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ໂອ້ລົມກັບຊົນຊາດຕ່າງໆ ແລະໄດ້ຮຽນຮູ້ວິທີທາງຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ³⁶ແລະໄດ້ນະມັສະການບັນດາຮູບເຄົາຣົບຂອງພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນບ້ວງແຮ້ວສຳຫລັບພວກເຂົາ.

³⁷ພວກເຂົາໄດ້ເອົາລູກຊາຍແລະລູກສາວຂອງພວກເຂົາໄປຖວາຍບູຊາໃຫ້ແກ່ຮູບປັ້ນ.³⁸ພວກເຂົາໄດ້ຫລັ່ງເລືອດຂອງຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ຄືເລືອດຂອງລູກຊາຍແລະລູກສາວຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍບູຊາໃຫ້ແກ່ຮູບເຄົາຣົບແຫ່ງການາອານເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປັນມົນທິນໄປດ້ວຍເລືອດ.³⁹ພວກເຂົາໄດ້ເປັນມົນທິນໂດຍການກະທຳຂອງພວກເຂົາ ໃນການກະທຳຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາເປັນຄືພວກຍິງໂສເພນີ.

⁴⁰ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວ ໄດ້ໂກດຮ້າຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງກຽດຊັງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເອງ.⁴¹ພຣະອົງໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພວກເຂົາໄດ້ປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາ.

⁴²ພວກສັດຕຣູຂອງພວກເຂົາໄດ້ບີບບັງຄັບພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຜູ້ທີ່ມີອຳນາດເຫນືອພວກເຂົາ.⁴³ພຣະອົງໄດ້ມາຊ່ວຍພວກເຂົາຫລາຍຄັ້ງ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຄົງກະບົດແລະໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ຕົກຕ່ຳໂດຍຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາເອງ.

⁴⁴ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົນໃຈຕໍ່ຄວາມທຸກໃຈຂອງພວກເຂົາ ເມື່ອພຣະອົງຟັງສຽງຮ້ອງທູນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພວກເຂົາ.⁴⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງຣະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ທີ່ມີກັບພວກເຂົາ ແລະໄດ້ເມດຕາເພາະຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງ.⁴⁶ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີຊັຍຊະນະເຫນືອພວກເຂົາໄດ້ເມດຕາພວກເຂົາ.

⁴⁷ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນ ແລະຂໍຊົງຮວບຮວມພວກຂ້ານ້ອຍຈາກທ່າມກາງປະຊາຊົນຕ່າງໆ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະໄດ້ຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະນາມຊື່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ແລະຖວາຍພຣະສິຣິໃນບັນດາຄຳສັນຣະເສີນຂອງພຣະອົງ.⁴⁸ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງອິສະຣາເອນ, ໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນຈາກນິຣັນການຈົນເຖິງນິຣັນການ. ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫມົດກ່າວວ່າ “ອາແມນ” ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ, ເຫລັ້ມທີຫ້າ.

107

¹ຈົ່ງຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງຊົງປະເສີດ, ແລະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.²ໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຂອງພຣະຢາເວ, ກ່າວອອກມາ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້ຈາກມືຂອງສັດຕຣູ.³ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮວບຮວມພວກເຂົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ, ຈາກທິດຕາເວັນອອກແລະຈາກທິດຕາເວັນຕົກ, ຈາກທິດເຫນືອແລະຈາກທິດໃຕ້.

⁴ພວກເຂົາໄດ້ເລາະໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເທິງຫົນທາງໃນທີ່ປ່ຽວ ແລະຫາບໍ່ພົບທາງທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນເມືອງນັ້ນໄດ້.⁵ພວກເຂົາໄດ້ພາກັນຫິວເຂົ້າແລະກະຫາຍນ້ຳ, ພວກເຂົາໄດ້ຫມົດແຮງຈາກຄວາມອ່ອນລ້າ.⁶ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ, ທ່າມກາງຄວາມທຸກຍາກຂອງພວກເຂົາ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໃຈຂອງພວກເຂົາ.⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາໄປໃນທາງຊື່ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ໄປເຖິງເມືອງທີ່ຈະເຂົ້າອາສັຍໄດ້.

⁸ໂອ ປະຊານເຫລົ່ານັ້ນຄວນສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະເພາະສິ່ງອັສະຈັນຕ່າງໆທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໄວ້ເພື່ອມະນຸດທັງຫລາຍ.⁹ເພາະພຣະອົງໃຫ້ຄວາມປຣາຖນາຂອງຜູ້ທີ່ຫີວນ້ຳໄດ້ອີ່ມພໍໃຈ ແລະຄວາມປຣາຖນາຂອງຜູ້ທີ່ຫິວເຂົ້າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຕີມໃຫ້ເຕັມດ້ວຍສິ່ງດີ.¹⁰ບາງຄົນກໍໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມມືດແລະເສົ້າໂສກ ຄືພວກນັກໂທດທີ່ຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກແລະຖືກລ່າມໂສ້.

¹¹ນີ້ເປັນເພາະພວກເຂົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະປະຕິເສດຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຜູ້ສູງສຸດ.¹²ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍຖ່ອມລົງດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ພວກເຂົາໄດ້ສະດຸດແລະບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນ¹³ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ, ໃນຍາມຍາກລຳບາກ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງພາພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມທຸກໂສກຂອງພວກເຂົາ.

¹⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາອອກມາຈາກຄວາມມືດແລະຄວາມເສົ້າໂສກແລະໄດ້ຊົງຫັກໂສ້ທີ່ລ່າມພວກເຂົາໃຫ້ຂາດ.¹⁵ໂອ ປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນຄວນສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະເພາະສິ່ງອັສະຈັນຕ່າງໆ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໄວ້ເພື່ອມະນຸດທັງຫລາຍ!¹⁶ເພາະພຣະອົງໄດ້ມ້າງປະຕູເຮັດດ້ວຍທອງສຳຣິດແລະໄດ້ຕັດທ່ອນເຫລັກໃຫ້ຫມຸ່ນໄປ.

¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ເປັນຄົນໂງ່ໃນທາງແຫ່ງການກະບົດຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ທຸກຍາກເພາະຄວາມຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍຄວາມປຣາຖນາທີ່ຈະກິນອາຫານໃດໆ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ປະຕູແຫ່ງຄວາມຕາຍ.¹⁹ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ, ໃນຄວາມຍາກລຳບາກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງພາພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນ ຈາກຄວາມທຸກໂສກຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງໄປ, ແລະໄດ້ຮັກສາພວກເຂົາທັງຫລາຍ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຂຸມຝັງສົບຂອງພວກເຂົາ.²¹ໂອ ປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນຄວນສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະເພາະສິ່ງອັສະຈັນຕ່າງໆ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໄວ້ ເພື່ອມະນຸດທັງຫລາຍ!²²ໃຫ້ພວກເຂົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນແລະປະກາດພຣະຣາຊະກິດຂອງພຣະອົງດ້ວຍການຮ້ອງເພງ.

²³ບາງຄົນກໍລົງເຮືອກຳປັ່ນເດີນທາງໄປມາໃນທະເລແລະເຮັດອາຊີບລ້ຽງຊີວິດໃນທະເລກ້ວາງ.²⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເຫັນພຣະຣາຊະກິດຂອງພຣະຢາເວ,ແລະການອັສະຈັນທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດໃນຄື້ນທະເລ.

²⁵ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງແລະໄດ້ໃຫ້ເກີດລົມພາຍຸຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄື້ນທະເລພັດມາ.²⁶ທະເລນັ້ນໄດ້ຖືກຊັດຂຶ້ນໄປສູ່ທ້ອງຟ້າ; ແລະພວກມັນໄດ້ລົງໄປສູ່ທີ່ເລິກ. ຊີວິດຂອງພວກເຂົາໄດ້ລະລາຍໄປໃນຄວາມທຸກໂສກ.²⁷ພວກເຂົາໄດ້ສະດຸດລົ້ມ ແລະໂຊເຊໄປຢ່າງພວກຄົນເມົາເຫລົ້າ ແລະຫມົດປັນຍາ.

²⁸ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວທ່າມກາງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງພາພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມທຸກໂສກຂອງພວກເຂົາ.²⁹ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພາຍຸສະຫງົບລົງ, ແລະຄື້ນທະເລກໍໄດ້ມິດງຽບ.³⁰ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຍິນດີເພາະທະເລໄດ້ສະຫງົບລົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາມາເຖິງເມືອງທ່າເຮືອທີ່ເຂົາປຣາຖນາ.

³¹ໂອ ປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນຄວນສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະເພາະສິ່ງອັສະຈັນຕ່າງໆ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໄວ້ເພື່ອມະນຸດທັງຫລາຍ!³²ໃຫ້ພວກເຂົາຍົກຍ້ອງພຣະອົງໃນທີ່ຊຸມນຸມຊົນ ແລະສັນຣະເສີນພຣະອົງໃນກອງປະຊຸມຂອງບັນດາຜູ້ອາວຸໂສ.

³³ພຣະອົງໄດ້ປ່ຽນແມ່ນ້ຳໃຫ້ເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ນ້ຳພຸເຮັດໃຫ້ເປັນແຜ່ນດິນແຫ້ງເປົ່າ,³⁴ແລະແຜ່ນດິນທີ່ມີຜົນດົກໃຫ້ເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຊາວແຜ່ນດິນນັ້ນ.³⁵ພຣະອົງປ່ຽນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໃຫ້ເປັນສະນ້ຳ ແລະແຜ່ນດິນແຫ້ງເປົ່າໃຫ້ເປັນນ້ຳພຸທັງຫລາຍ.

³⁶ແລະພຣະອົງໃຫ້ຄົນຫິວໂຫຍອາສັຍທີ່ນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາສ້າງເມືອງທີ່ຈະອາສັຍໄດ້.³⁷ພວກເຂົາສ້າງເມືອງຫນຶ່ງຂຶ້ນມາເພື່ອຫວ່ານນາເພື່ອປູກສວນອະງຸ່ນ, ແລະເພື່ອໃຫ້ເກີດການເກັບກ່ຽວຢ່າງອຸດົມສົມບູນ.³⁸ພຣະອົງຊົງອວຍພອນພວກເຂົາ. ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ມີຈຳນວນມະຫາສານ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຝູງສັດຂອງພວກເຂົາລົດຈຳນວນລົງເລີຍ.

³⁹ພວກເຂົາໄດ້ຖືກລົດທອນຈຳນວນແລະຖືກຢຽບໃຫ້ຕ່ຳໂດຍຄວາມທຸກໃຈທີ່ເຈັບປວດແລະການທົນທຸກ.⁴⁰ພຣະອົງເທຄວາມຫມິ່ນປະ ຫມາດລົງເທິງພວກຜູ້ນຳ ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເລາະໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ທີ່ຊຶ່ງບໍ່ມີຫົນທາງ.

⁴¹ແຕ່ພຣະອົງຊົງປົກປ້ອງຄົນຂັດສົນຈາກຄວາມທຸກຍາກແລະຊົງດູແລບັນດາຄົວເຮືອນຂອງເຂົາຄືດູແລຝູງແບ້ ແກະ.⁴²ຄົນຊອບທັມຈະເຫັນສິ່ງນີ້ແລະຊື່ນບານ, ແລະຄວາມຊົ່ວທັງຫມົດກໍປິດປາກຂອງມັນ.⁴³ຜູ້ໃດມີປັນຍາກໍຄວນສັງເກດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລະຕຶກຕອງເຖິງກິຈະການແຫ່ງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ.

108

ບົດເພງ, ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຫມັ້ນຄົງ; ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງ, ແມ່ນແລ້ວພຣະເຈົ້າຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຍົກຍ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ພິນໃຫຍ່ແລະພິນເຂົາຄູ່ເອີຍ; ຈົ່ງຕື່ນເຖີດຂ້ານ້ອຍຈະປຸກຕາເວັນໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະອົງ, ທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງທ່າມກາງຊົນທຸກຊາດທຸກພາສາ.⁴ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຍິ່ງເຫນືອບັນດາຟ້າສະຫວັນ; ຄວາມສັດຈິງຂອງພຣະອົງສູງໄປເຖິງທ້ອງຟ້າ.

⁵ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເຫນືອຟ້າສະຫວັນ, ແລະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ.⁶ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອ, ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ພວກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍມືຂວາຂອງພຣະອົງ, ແລະຂໍຊົງຕອບຄຳອະທິຖານຂ້ານ້ອຍແດ່.

⁷ພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງວ່າ; "ເຮົາຈະຍິນດີ ເຮົາຈະແບ່ງເມືອງຊີເຄມ; ແລະແບ່ງຮ່ອມພູເຂົາເມືອງຊຸກໂກດອອກ.⁸ກີເລອາດເປັນຂອງເຮົາ, ແລະມານາເຊເປັນຂອງເຮົາ; ເອຟຣາອິມກໍເປັນຫມວກເຫລັກຂອງເຮົາ; ຢູດາເປັນຕະບອງຄອງອຳນາດຂອງເຮົາ.

⁹ເຮົາຈະໃຊ້ໂມອາບເປັນອ່າງລ້າງສ່ວຍຂອງເຮົາ; ເຮົາຈະໂຍນເກີບຂອງເຮົາລົງເທິງເອໂດມ; ເຮົາຈະໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຊັຍຊະນະເພາະຟີລິສະຕິນ.¹⁰ຜູ້ໃດຈະພາຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນເມືອງທີ່ແຂງແກ່ນ? ຜູ້ໃດຈະນຳຂ້ານ້ອຍໄປຍັງເອໂດມ?

¹¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖິ້ມພວກຂ້ານ້ອຍແລ້ວບໍ່? ພຣະອົງຈະບໍ່ໄປຮົບກັບກອງທັບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍບໍ?¹²ຂໍຊົງປຣະທານຄວາມຊ່ວຍເຫລືອແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍໃນການຕໍ່ຕ້ານສັດຕຣູ.¹³ເຮົາຈະມີຊັຍຊະນະດ້ວຍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພຣະເຈົ້າ; ພຣະອົງຈະຊົງຢຽບພວກສັດຕຣູຂອງເຮົາລົງ.

109

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍສັນຣະເສີນ ຂໍຢ່າຊົງມິດງຽບ,²ເພາະຄົນຊົ່ວແລະຄົນຫລອກລວງໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາເວົ້າຕົວະໃສ່ຂ້ານ້ອຍ.³ພວກເຂົາອ້ອມຂ້ານ້ອຍແລະເວົ້າສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງ, ແລະພວກເຂົາໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ມີສາເຫດ.

⁴ພວກເຂົາຕອບແທນຄວາມຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໂດຍໃສ່ຮ້າຍຂ້ານ້ອຍແຕ່ຂ້ານ້ອຍອະທິຖານເພື່ອພວກເຂົາ.⁵ພວກເຂົາຕອບແທນຄວາມດີຂອງຂ້ານ້ອຍ ດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ ແລະພວກເຂົາກຽດຊັງຄວາມຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁶ຂໍຊົງຕັ້ງຄົນຊົ່ວໃຫ້ຢູ່ເຫນືອສັດຕູຣູເຊັ່ນພວກຄົນເຫລົ່ານີ້; ຂໍຊົງຕັ້ງຜູ້ກ່າວໂທດໃຫ້ຢືນທີ່ຂວາມືຂອງເຂົາ.⁷ເມື່ອເຂົາຖືກຕັດສິນຄວາມ ກໍຂໍໃຫ້ພົບວ່າເຂົາຜິດ, ຂໍໃຫ້ຄຳອະທິຖານຂອງເຂົາຖືກຖືວ່າເປັນບາບ; ຂໍໃຫ້ວັນເວລາເຂົາເຫລືອຫນ້ອຍ.

⁸ຂໍໃຫ້ວັນເວລາຂອງລາວມີຫນ້ອຍ; ຂໍໃຫ້ອີກຜູ້ຫນຶ່ງມາຢືດຕຳແຫນ່ງຂອງເຂົາ.⁹ຂໍໃຫ້ລູກໆຂອງເຂົາກຳພ້າພໍ່, ແລະຂໍໃຫ້ເມຍຂອງເຂົາເປັນຫມ້າຍ.¹⁰ຂໍໃຫ້ລູກໆຂອງເຂົາເລາະໄປແລະຂໍທານ, ທ່ຽວຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອເມື່ອພວກເຂົາອອກຈາກບ້ານ ທີ່ເພພັງຂອງພວກເຂົາ.

¹¹ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຫນີ້ມາຢຶດຂອງທັງຫມົດທີ່ເຂົາມີຢູ່; ຂໍພວກຄົນຕ່າງຖິ່ນມາປຸ້ນສິ່ງທີ່ເຂົາຫາມາໄດ້.¹²ຂໍຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຍື່ນຄວາມກະຣຸນາໃດໆໃຫ້ແກ່ເຂົາ; ຂໍຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດເມດຕາລູກໆ ທີ່ກຳພ້າຂອງເຂົາ.¹³ຂໍໃຫ້ລູກຫລານຂອງເຂົາຖືກທຳລາຍ; ຂໍໃຫ້ຊື່ຂອງພວກເຂົາຖືກລົບອອກຈາກຄົນໃນຮຸ້ນຫລັງເຖີດ.

¹⁴ຂໍໃຫ້ຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງເຂົາຖືກຂຸດຄຸ້ຍຂຶ້ນຕໍ່ພຣະຢາເວ; ແລະຂໍຢ່າໃຫ້ບາບຂອງແມ່ຂອງເຂົາໄດ້ຮັບການອະພັຍ.¹⁵ຂໍໃຫ້ຄວາມຜິດຂອງພວກເຂົາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວສະເຫມີ; ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວທຳລາຍຄວາມຈົດຈຳຂອງພວກເຂົາໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.¹⁶ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງກະທຳເຊັ່ນນີ້, ເພາະຊາຍຄົນນີ້ບໍ່ເຄີຍສົນໃຈທີ່ສະແດງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາ, ແຕ່ກັບຂົ່ມຂູ່ຜູ້ທີ່ຖືກບີບບັງຄັບ, ຄົນຂັດສົນ ແລະທໍ້ໃຈຈົນຕາຍ.

¹⁷ເຂົາໄດ້ຮັກທີ່ຈະສາບແຊ່ງ; ຂໍໃຫ້ຄຳປ່ອຍດ່ານັ້ນກັບໄປຕົກເທິງເຂົາ. ເຂົາໄດ້ກຽດຊັງຄຳອວຍພອນ; ຂໍໃຫ້ພອນບໍ່ມາເຖິງເຂົາ.¹⁸ເຂົາໄດ້ສວມການສາບແຊ່ງຢ່າງກັບສວມເສື້ອຜ້າ, ແລະຄຳແຊ່ງສາບຂອງເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍຂອງເຂົາຄືຢ່າງນ້ຳ, ເຂົ້າໄປໃນກະດູກຂອງເຂົາຢ່າງນ້ຳມັນ.

¹⁹ຂໍໃຫ້ຄຳປ່ອຍດ່າຂອງເຂົານັ້ນເປັນຄືເສື້ອຜ້າທີ່ເຂົາສວມໃສ່ເພື່ອປົກປິດຕົວເອງ, ຄືເຂັມຂັດທີ່ເຂົາຄາດໄວ້ສະເຫມີ.²⁰ຂໍໃຫ້ສິ່ງນີ້ເປັນບຳ ເຫນັດຈາກພຣະຢາເວແກ່ຜູ້ທີ່ກ່າວຫາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ແກ່ຜູ້ທີ່ກ່າວສິ່ງຊົ່ວກ່ຽວກັບຂ້ານ້ອຍ.

²¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ,ຂອງຂ້ານ້ອຍຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມເມດຕາເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງນັ້ນປະເສີດ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນ.²²ເພາະຂ້ານ້ອຍຖືກກົດຂີ່ແລະຂັດສົນ, ແລະໃຈຂ້ານ້ອຍກໍບາດເຈັບຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ.²³ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈາກໄປຢ່າງເງົາໃນຕອນຄ່ຳ ຂ້ານ້ອຍຖືກພັດອອກໄປເຫມືອນແມງໄມ້.

²⁴ຫົວເຂົ່າຂອງຂ້ານ້ອຍກໍອ່ອນແຮງຈາກການອົດອາຫານ; ຂ້ານ້ອຍກຳລັງກາຍເປັນຄົນທີ່ມີຫນັງຫຸ້ມກະດູກ.²⁵ເມື່ອຄົນເຫັນແລ້ວເຂົາກໍເຍາະເຍີ້ຍຫົວຂວັນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາທັງຫລາຍເຫັນຂ້ານ້ອຍ ພວກເຂົາກໍແກ່ງຫົວ.

²⁶ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ.²⁷ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່ານີ້ເປັນສີມືຂອງພຣະອົງ, ນັ້ນຄືພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງເຮັດການນີ້.

²⁸ແມ່ນວ່າພວກເຂົາປ່ອຍດ່າຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງໂຜດອວຍພອນຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອພວກເຂົາໂຈມຕີ; ກໍຂໍໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ອັບອາຍ ແຕ່ຂໍໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຍິນດີ.²⁹ຂໍໃຫ້ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ; ໄດ້ຫົ່ມຄວາມຂາຍຫນ້າຂໍໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ສວມຄວາມອັບອາຍຢ່າງເສື້ອຄຸມ.

³⁰ດ້ວຍປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຂອບພຣະຄຸນຢ່າງຍິ່ງແດ່ພຣະຢາເວ; ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງໃນທ່າມກາງຝູງຊົນ.³¹ເພາະພຣະອົງຊົງຢືນທີ່ຂວາມືຂອງຄົນຂັດສົນ, ເພື່ອຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ລອດຈາກບັນດາຜູ້ທີ່ພິພາກສາເຂົາ.

110

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ພຣະຢາເວ, ກ່າວກັບເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ຈົ່ງນັ່ງທີ່ຂວາມືຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກສັດຕຣູຂອງເຈົ້າເປັນແທ່ນຮອງຕີນຂອງເຈົ້າ."

²ພຣະຢາເວ ຈະຊົງຍື່ນກະບອງແຫ່ງພຣະກຳລັງຂອງທ່ານຈາກຊີໂອນ; ໃຫ້ຄອບຄອງທ່າມກາງພວກສັດຕຣູຂອງທ່ານ.³ປະຊາຊົນຂອງທ່ານຈະຕິດຕາມທ່ານໄປໂດຍສວມເຄື່ອງແຕ່ງກາຍບໍຣິສຸດດ້ວຍສະມັກໃຈໃນວັນແຫ່ງອຳນາດຂອງທ່ານ; ຈາກທ້ອງຂອງເວລາເຊົ້າ ໄວຫນຸ່ມຂອງທ່ານຈະເປັນຂອງທ່ານຄືຢ່າງນ້ຳຫມອກ.

⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາແລ້ວ, ແລະຈະບໍ່ປ່ຽນແປງວ່າ: "ເຈົ້າເປັນປະໂລຫິດເປັນນິດ, ຕາມຢ່າງເມຄີເຊເດັກ."

⁵ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢູ່ທີ່ຂວາມືຂອງທ່ານ. ພຣະອົງຈະຊົງປຣະຫານບັນດາກະສັດໃນວັນແຫ່ງຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງພຣະອົງ.⁶ພຣະອົງຈະຊົງພິພາກສາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ; ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ສະຫນາມຮົບເຕັມໄປດ້ວຍຊາກສົບ; ພຣະອົງຈະປຣະຫານພວກຜູ້ນຳປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.

⁷ກະສັດຈະຊົງດື່ມນ້ຳຈາກລຳທານຂ້າງທາງ, ແລ້ວທ່ານຈະຊົງຍົກຫົວຂອງທ່ານຂຶ້ນສູງຫລັງຈາກຊັຍຊະນະ.

111

¹ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ. ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍການຂອບພຣະຄຸນແດ່ ພຣະຢາເວ ດ້ວຍສຸດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນຊອບທັມ, ໃນການຊຸມນຸມຂອງພວກເຂົາ.²ພາຣະກິດຂອງພຣະຢາເວ, ນັ້ນໃຫຍ່ຍິ່ງຫລາຍເປັນທີ່ລໍຄອຍຂອງທຸກຄົນທີ່ປຣາຖນາສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.³ການກະທຳຂອງພຣະອົງສູງສົ່ງແລະຮຸ່ງເຮືອງ, ແລະຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ.

⁴ພຣະອົງຊົງກະທຳສິ່ງອັສະຈັນຕ່າງໆ ຊຶ່ງຈະເປັນທີ່ຣະນຶກເຖິງ; ພຣະຢາເວຊົງມີພຣະຄຸນແລະຊົງພຣະກາຣຸນາ.⁵ພຣະອົງຊົງປຣະທານອາຫານແກ່ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມທີ່ສັດຊື່ທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະຊົງຣະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງສະເຫມີ.⁶ພຣະອົງໄດ້ສຳແດງພາຣະກິດອັນຊົງຣິທານຸພາບຂອງພຣະອົງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໂດຍຊົງປຣະທານມໍຣະດົກຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

⁷ບັນດາຜົນງານແຫ່ງມືຂອງພຣະອົງນັ້ນຄືຄວາມຫນ້າເຊື່ອຖືແລະຄວາມຍຸຕິທັມ; ບັນດາຄຳສັ່ງສອນທັງຫມົດຂອງພຣະອົງເຊື່ອຖືໄດ້.⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງເປັນນິຣັນດອນ, ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງນັ້ນສັກສິດແລະຫນ້າຢຳເກງ.⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານຊັຍຊະນະແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງຕະຫລອດໄປ, ບໍຣິສຸດ ແລະອັສະຈັນແມ່ນນາມຊື່ນີ້.

¹⁰ການຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະຢາເວ ເປັນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຕິປັນຍາ; ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງສອນກໍໄດ້ຄວາມເຂົ້າໃຈດີ. ການສັນຣະເສີນຂອງພຣະອົງ ດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ.

112

¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ. ຄົນທີ່ເຊື່ອຟັງພຣະຢາເວກໍເປັນສຸກ, ຜູ້ນັ້ນຍິນດີຢ່າງຍິ່ງໃນຂໍ້ຄຳສັ່ງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.²ເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈະມີອຳນາດໃນແຜ່ນດິນໂລກ; ເຊື້ອສາຍຂອງຄົນຊອບທັມຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ.

³ຊັບສົມບັດແລະຄວາມຮັ່ງມີຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ; ຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງຈະດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ.⁴ແສງສະຫວ່າງສ່ອງເຂົ້າໄປໃນຄວາມມືດສຳລັບຄົນສັດຊື່; ພຣະອົງຊົງມີພຣະຄຸນ, ຊົງພຣະກາຣຸນາ ແລະຊົງຍຸຕິທັມ.⁵ເປັນເລື່ອງທີ່ດີສຳລັບຄົນທີ່ສະແດງຄວາມເມດຕາແລະໃຫ້ຢືມເງິນ, ຄືຜູ້ດຳເນີນກິຈະການຂອງເຂົາດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດສຸຈະຣິດ.

⁶ເພາະເຂົາຈະບໍ່ຫລົ້ມຈົມເລີຍ; ຄົນທີ່ຊອບທັມຈະມີຄົນຣະນຶກເຖິງຢູ່ເປັນນິຣັນ.⁷ເຂົາຈະບໍ່ຢ້ານຂ່າວຮ້າຍ; ໃຈຂອງເຂົາຫມັ້ນຄົງໃນການວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ.

⁸ຈິດໃຈຂອງເຂົາສະຫງົບ, ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ, ຈົນກວ່າເຂົາເບິ່ງເຫັນຊັຍຊະນະເຫນືອສັດຕຣູຂອງເຂົາ.⁹ເຂົາແຈກຈ່າຍໃຫ້ແກ່ຄົນຍາກຈົນດ້ວຍໃຈເມດຕາ; ຄວາມຊອບທັມຂອງເຂົາດຳຣົົງຢູ່ເປັນນິດ; ເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງດ້ວຍກຽຕ.

¹⁰ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະເຫັນສິ່ງນີ້ແລ້ວເກີດຄວາມບໍ່ພໍໃຈ; ເຂົາຈະຂົບແຂ້ວດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍກຽດຊັງແລະເຂົາຈະລະລາຍໄປ; ຄວາມປຣາຖນາຂອງພວກຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະພັງພິນາດ.

113

¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ. ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວເອີຍ, ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງ; ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ພຣະຢາເວເຖີດ.²ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ, ເປັນທີ່ສັນຣະເສີນທັງບັດນີ້ແລະຕະຫລອດໄປ.

³ຕັ້ງແຕ່ທິດຕາເວັນອອກຈົນເຖິງທິດຕາເວັນຕົກ, ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວຄວນໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນ.⁴ພຣະຢາເວເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງເຊີດຊູເຫນືອປະຊາຊາດທັງຫມົດ, ແລະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງສູງເຫນືອທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍ.

⁵ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນເຫມືອນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຜູ້ຊຶ່ງທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງຢູ່ເຫນືອຟ້າສະຫວັນ,⁶ແຕ່ພຣະອົງຫລຽວລົງມາທີ່ທ້ອງຟ້າແລະທີ່ແຜ່ນດິນໂລກ?

⁷ພຣະອົງຊົງຍົກຄົນຈົນຂຶ້ນມາຈາກດິນແລະຊົງຍົກຄົນຂັດສົນຂຶ້ນມາຈາກກອງຂີ້ເຖົ່າ,⁸ເພື່ອໃຫ້ເຂົານັ່ງກັບບັນດາເຈົ້າເມືອງ, ກັບເຈົ້າເມືອງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

⁹ພຣະອົງຊົງປຣະທານບ້ານໃຫ້ແກ່ຍິງຫມັນໃຫ້ມີບ້ານຢູ່, ພຣະອົງໃຫ້ນາງເປັນແມ່ແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານຂອງລູກທັງຫລາຍ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ!

114

¹ເມື່ອອິສະຣາເອນໄດ້ອອກຈາກເອຢິບ, ຄືເຊື້ອສາຍຢາໂຄບອອກຈາກປະຊາຊົນຊຶ່ງເວົ້າພາສາຕ່າງຊາດ,²ຢູດາໄດ້ກາຍເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າອົງບໍຣິສຸດ, ອິສະຣາເອນເປັນຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.

³ທະເລແດງໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ປົບຫນີໄປ; ຈໍແດນໄດ້ຫັນຫລັງກັບ.⁴ບັນດາພູເຂົາໄດ້ກະໂດດເຫມືອນຝູງແບ້ຕົວຜູ້, ບັນດາເນີນເຂົາໄດ້ກະໂດດເຫມືອນຝູງລູກແກະ ທະເລເອີຍ.

⁵ເປັນຫຍັງເຈົ້າໄດ້ຫນີ? ແມ່ນ້ຳຈໍແດນເອີຍ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າໄດ້ຫັນຫລັງກັບ?⁶ພູເຂົາເອີຍ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ກະໂດດເຫມືອນຝູງແບ້ ໂຕຜູ້? ເນີນພູນ້ອຍໆ ເອີຍ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ກະໂດດເຫມືອນຝູງແກະນ້ອຍ?⁷ແຜ່ນດິນໂລກເອີຍ, ຈົ່ງຕົວສັ່ນ ຕໍ່ຫນ້າຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຖີດ, ຄືຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ, ຂອງຢາໂຄບ.

⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງປ່ຽນຫີນໃຫ້ເປັນສະນ້ຳ, ຄືຊົງປ່ຽນຫີນແຂງໃຫ້ເປັນນ້ຳພຸທັມະຊາດ.

115

¹ພຣະກຽຕນີ້ບໍ່ແມ່ນມີແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ບໍ່ແມ່ນມີແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍເລີຍ, ແຕ່ມີແດ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ ເນື່ອງຈາກຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາແລະຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງພຣະອົງ.²ເປັນຫຍັງບັນດາປະຊາຊາດຈະກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາທັງຫລາຍຢູ່ໃສ?"

³ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍຢູ່ໃນສະຫວັນ; ພຣະອົງກໍຊົງກະທຳສິ່ງໃດໆ ກໍໄດ້ທີ່ພຣະອົງຊົງພໍໃຈ.⁴ຮູບເຄົາຣົບທັງຫລາຍຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນເປັນເງິນແລະທອງຄຳ, ເປັນຜົນງານທີ່ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍມືຂອງມະນຸດ.

⁵ຮູບເຫລົ່ານັ້ນມີປາກ, ແຕ່ພວກມັນເວົ້າບໍ່ໄດ້; ມີຕາແຕ່ພວກມັນເບິ່ງບໍ່ເຫັນ.⁶ພວກເຂົາມີຫູ, ແຕ່ພວກມັນຟັງບໍ່ໄດ້, ພວກເຂົາມີດັງ, ແຕ່ພວກມັນດົມກິ່ນບໍ່ໄດ້.

⁷ຮູບເຫລົ່ານັ້ນມີມືແຕ່ຄຳບໍ່ໄດ້ ພວກມັນມີຕີນ, ແຕ່ພວກມັນຍ່າງໄປມາບໍ່ໄດ້; ຮູບເຫລົ່ານັ້ນເວົ້າຈາກປາກບໍ່ໄດ້.⁸ຜູ້ທີ່ເຮັດຮູບເຫລົ່ານັ້ນຈະເປັນຄືຮູບເຫລົ່ານັ້ນ ທຸກຄົນທີ່ວາງໃຈໃນຮູບເຫລົ່ານັ້ນກໍເຊັ່ນກັນ.

⁹ອິສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະຢາເວເຖີດ; ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ຊ່ວຍຊູແລະເປັນໂລ້ຂອງເຈົ້າ.¹⁰ເຊື້ອສາຍອາໂຣນເອີຍ, ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະຢາເວເຖີດ; ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ຊ່ວຍຊູແລະເປັນໂລ້ຂອງເຈົ້າ.¹¹ທ່ານຜູ້ຖວາຍພຣະກຽຕພຣະຢາເວເອີຍ, ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະອົງເຖີດ; ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ຊ່ວຍຊູແລະເປັນໂລ້ຂອງເຈົ້າ.

¹²ພຣະຢາເວ ຊົງລະນຶກເຖິງພວກຂ້ານ້ອຍ ພຣະອົງຈະຊົງອວຍພຣະພອນພວກເຮົາ; ພຣະອົງຈະຊົງອວຍພອນເຊື້ອສາຍອິສະຣາເອນ; ພຣະອົງຈະຊົງອວຍພອນເຊື້ອສາຍອາໂຣນ.¹³ພຣະອົງຈະຊົງອວຍພຣະພອນຜູ້ທີ່ຖວາຍພຣະກຽຕຂອງພຣະຢາເວ, ທັງຜູ້ອາຍຸນ້ອຍແລະຜູ້ສູງອາຍຸ.¹⁴ຂໍພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ພວກທ່ານເພີ່ມພູນຫລາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ທັງທ່ານແລະລູກຫລານທັງຫລາຍຂອງທ່ານ.

¹⁵ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານຮັບພຣະພອນຈາກພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ¹⁶ທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍເປັນຂອງພຣະຢາເວ; ແຕ່ ພຣະອົງປຣະທານແຜ່ນດິນໂລກແກ່ມະນຸດທັງຫລາຍ.

¹⁷ຄົນຕາຍບໍ່ອາດສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ແລະທຸກຄົນທີ່ລົງໄປສູ່ທີ່ງຽບສະຫງົບກໍເຊັ່ນກັນ;¹⁸ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຄຳສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ ຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ເປັນຕົ້ນໄປເປັນນິດ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

116

¹ຂ້ານ້ອຍຮັກພຣະຢາເວ ເພາະພຣະອົງຊົງຟັງສຽງແລະຄຳວິງວອນຂໍຄວາມເມດຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ.²ເພາະພຣະອົງໄດ້ງ່ຽງຫູຟັງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງຕາບທີ່ຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່.

³ເຊືອກແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ອ້ອມຂ້ານ້ອຍ, ແລະບ້ວງແຫ່ງແດນຄົນຕາຍໄດ້ຈັບຂ້ານ້ອຍໄວ້; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮູ້ສຶກເຈັບປວດແລະເສຍໃຈ.⁴ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາອອກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວວ່າ "ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ຂໍຊົງຊ່ວຍຊີວິດຂ້ານ້ອຍເຖີດ."

⁵ພຣະຢາເວຊົງມີພຣະຄຸນແລະຊົງຍຸຕິທັມ; ພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຮົາທັງຫລາຍຊົງພຣະກາຣຸນາ.⁶ພຣະຢາເວຊົງປົກປ້ອງຄົນຮູ້ນ້ອຍໄວ້; ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຕົກຕ່ຳ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນ.

⁷ດວງວິນຍານຂອງຂ້າເອີຍຈົ່ງກັບໄປສູ່ທີ່ພັກຂອງເຈົ້າເຖີດ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງດີຕໍ່ເຈົ້າແລ້ວ.⁸ເພາະພຣະອົງຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍຈາກຄວາມຕາຍ, ຊ່ວຍລະງັບນ້ຳຕາຂ້ານ້ອຍ, ແລະຊ່ວຍຕີນຂ້ານ້ອຍຈາກການສະດຸດ.

⁹ຂ້ານ້ອຍຈະຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວ ໃນດິນແດນຂອງຄົນເປັນ.¹⁰ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະອົງຢູ່ ແມ່ນເມື່ອຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍທຸກຍາກຍິ່ງຫນັກ"¹¹ຂ້ານ້ອຍກ່າວໃນເວລາຕົກໃຈວ່າ, “ມະນຸດທຸກຄົນເປັນຄົນຫລອກລວງ.”

¹²ຂ້ານ້ອຍຈະເອົາຫຍັງຕອບແທນພຣະຢາເວ ສຳຫລັບຄວາມດີທັງຫມົດຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ?¹³ຂ້ານ້ອຍຈະຍົກຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມພົ້ນ, ແລະຮ້ອງອອກພຣະນາມຊື່ພຣະຢາເວ.¹⁴ຂ້ານ້ອຍຈະແກ້ບົນແດ່ພຣະຢາເວ ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນທັງປວງຂອງພຣະອົງ.¹⁵ຄວາມຕາຍແຫ່ງໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງມີຄ່າຫລາຍຍິ່ງໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁶ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເປັນຜູ້ບົວລະບັດຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເປັນລູກຊາຍຂອງທາດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖອດໂສ້ລ່າມທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁷ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະອົງ ແລະຮ້ອງອອກພຣະນາມຊື່ພຣະຢາເວ.

¹⁸ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຕາມທີ່ໄດ້ສັນຍາແດ່ພຣະຢາເວ ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນທັງປວງຂອງພຣະອົງ,¹⁹ໃນລານຕ່າງໆ ແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໃນທ່າມກາງກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

117

¹ປະຊາຊົນທັງຫມົດເອີຍ, ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ, ຊົນຊາດທັງປວງເອີຍ ຈົ່ງຍົກຍ້ອງພຣະອົງເຖີດ.²ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ພວກເຮົານັ້ນໃຫຍ່ຍິ່ງຫນັກ, ແລະຄວາມຫນ້າເຊື່ອຖືຂອງພຣະຢາເວດຳຣົງເປັນນິດ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

118

¹ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງປະເສີດ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.²ໃຫ້ອິສະຣາເອນກ່າວເຖີດວ່າ, "ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ."

³ໃຫ້ເຊຶ້ອສາຍອາໂຣນກ່າວເຖີດວ່າ, "ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ."⁴ໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມຢ່າງສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຢາເວ, ກ່າວເຖີດວ່າ, "ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ"

⁵ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະຢາເວຈາກຄວາມຄັບແຄ້ນໃຈ; ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍແລະປຣະທານຄວາມໂລ່ງໃຈໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ.⁶ພຣະຢາເວ ຊົງຢູ່ຝ່າຍຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຢ້ານມະນຸດ; ຈະເຮັດຫຍັງແກ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້?⁷ພຣະຢາເວ, ຊົງຢູ່ຝ່າຍຂ້ານ້ອຍປຽບດັ່ງຜູ້ຊ່ວຍຊູຂອງຂ້ານ້ອຍ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈະເບິ່ງເຫັນຊັຍຊະນະຕໍ່ຜູ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍ.

⁸ການໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ ກໍດີກວ່າວາງໃຈໃນມະນຸດ.⁹ເຂົ້າລີ້ພັຍຢູ່ໃນພຣະຢາເວ ກໍດີກວ່າວາງໃຈໃນບັນດາເຈົ້າເມືອງ.

¹⁰ປະຊາຊາດທັງຫມົດໄດ້ອ້ອມຂ້ານ້ອຍ; ໃນພຣະນາມຊື່ພຣະຢາເວ.ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາ.¹¹ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ອ້ອມຂ້ານ້ອຍ; ຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ອ້ອມຂ້ານ້ອຍທຸກດ້ານ; ໃນພຣະນາມຊື່ພຣະຢາເວ ຂ້ານ້ອຍທຳລາຍພວກເຂົາ.¹²ພວກເຂົາໄດ້ອ້ອມຂ້ານ້ອຍຄືຝູງເຜິ້ງ; ພວກເຂົາໄດ້ສູນສິ້ນໄປຢ່າງໄວຄືໄຟໄຫມ້ກາງພຸ່ມຫນາມ; ໃນພຣະນາມຊື່ພຣະຢາເວ ຂ້ານ້ອຍທຳລາຍພວກເຂົາ.

¹³ພວກເຂົາໄດ້ໂຈມຕີຂ້ານ້ອຍເພື່ອກະແທກໃຫ້ຂ້ານ້ອຍລົ້ມລົງ, ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຊ່ວຍຊູຂ້ານ້ອຍ.¹⁴ພຣະຢາເວ ຊົງເປັນກຳລັງ ແລະເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ຊ່ວຍກູ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁵ມີສຽງຍິນດີແລະຊັຍໂຢຢູ່ໃນເຕັນຕ່າງໆ; ມືຂວາຂອງພຣະຢາເວຊົງມີຊັຍ.¹⁶ມືຂວາຂອງພຣະຢາເວ ຊົງເປັນທີ່ເຊີດຊູ; ມືຂວາຂອງພຣະຢາເວຊົງມີຊັຍ.

¹⁷ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຕາຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະເປັນຢູ່ ແລະປະກາດພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະຢາເວ.¹⁸ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕີສອນຂ້ານ້ອຍຢ່າງຫນັກ; ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຊົງມອບຂ້ານ້ອຍໄວ້ກັບຄວາມຕາຍ.

¹⁹ຂໍເປີດປະຕູຄວາມຊອບທັມໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະເຂົ້າປະຕູນັ້ນ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວ.²⁰ນີ້ຄືປະຕູຂອງພຣະຢາເວ; ຄົນຊອບທັມຈະເຂົ້າໄປທາງນັ້ນ.²¹ຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນ ພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²²ຫີນຊຶ່ງຊ່າງກໍໄດ້ຖິ້ມ ໄດ້ເປັນຫີນມຸມເອກແລ້ວ.²³ສິ່ງນີ້ເປັນມາຈາກພຣະຢາເວ; ເປັນສິ່ງອັສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຮົາ.

²⁴ມື້ນີ້ເປັນມື້ທີ່ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງສ້າງ; ເຮົາຈະຊົມຊື່ນແລະຍິນດີໃນວັນນັ້ນ.²⁵ຂໍຊົງໂຜດເຖີດພຣະເຈົ້າຂ້າ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງປຣະທານຊັຍຊະນະແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງປຣະທານຄວາມສຳເລັດແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເຖີດ.

²⁶ຜູ້ເຂົ້າມາໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວກໍເປັນສຸກ; ພວກເຮົາອວຍພອນພວກທ່ານຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.²⁷ພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານຄວາມສະຫວ່າງແກ່ພວກເຮົາ ຈົ່ງມັດເຄື່ອງຖວາຍບູຊາດ້ວຍເຊືອກກັບແທ່ນບູຊາ.²⁸ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈະຍົກຍ້ອງພຣະອົງ.

²⁹ໂອ, ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວ; ເພາະພຣະອົງຊົງປະເສີດເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

119

¹ບັນດາຜູ້ທີ່ທາງຂອງເຂົາບໍ່ມີຄວາມຜິດນັ້ນກໍເປັນສຸກ ຄືຜູ້ທີ່ດຳເນີນຕາມຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວ.²ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາຄຳສັ່ງອັນຈິງຈັງຂອງພຣະອົງກໍເປັນສຸກ ຄືຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກເຂົາ.

³ພວກເຂົາບໍ່ເຮັດຜິດ ພວກເຂົາເດີນຕາມທາງຂອງພຣະອົງ.⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຮັດຕາມຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອວ່າພວກຂ້ານ້ອຍຄວນປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງສອນຢ່າງລະມັດຣະວັງ.

⁵ໂອ, ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຕັ້ງຢູ່ຢ່າງຫມັ້ນຄົງໃນການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ!⁶ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ອັບອາຍ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຈົດຈໍ່ຢູ່ທີ່ຄຳສັ່ງສອນທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ.

⁷ຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງດ້ວຍໃຈທ່ຽງຕົງ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຮຽນຮູ້ຂໍ້ຄຳສັ່ງອັນຊອບທັມທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁸ຂ້ານ້ອຍຈະປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ; ຂໍຢ່າຊົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍໄວ້ດຽວດາຍ. ເບັດ.

⁹ຄົນຫນຸ່ມຈະຮັກສາທາງຂອງຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດໄດ້ຢ່າງໃດ? ກໍໂດຍເຊື່ອຟັງ ພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.¹⁰ຂ້ານ້ອຍສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍສຸດໃຈ; ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຫລົງໄປຈາກຂໍ້ຄຳສັ່ງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

¹¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮວບຮວມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນໃຈ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ.¹²ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ ພຣະຢາເວ; ຂໍຊົງສອນກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

¹³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະກາດດ້ວຍປາກຂອງຂ້ານ້ອຍເຖິງບັນດາກົດຫມາຍອັນຊອບທັມທັງສິ້ນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງໄວ້.¹⁴ຂ້ານ້ອຍປິຕິຍິນດີໃນທາງແຫ່ງກົດຫມາຍທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງຫລາຍກວ່າຄວາມມັ່ງມີທັງຫມົດ.

¹⁵ຂ້ານ້ອຍຈະຊອກຫາຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ແລະໃສ່ໃຈໃນທາງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.¹⁶ຂ້ານ້ອຍປິຕິຍິນດີໃນກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ລືມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ. ກິເມ.

¹⁷ຂໍຊົງເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະມີຊີວິດຢູ່ ແລະປະຕິບັດຕາມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.¹⁸ຂໍຊົງເປີດຕາຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະເຫັນບັນດາສິ່ງອັສະຈັນໃນກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.

¹⁹ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວເທິງແຜ່ນດິນ; ຂໍຢ່າຊົງເຊື່ອງກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງຈາກຂ້ານ້ອຍ.²⁰ຄວາມປຣາຖນາຂອງຂ້ານ້ອຍກະຫາຍທີ່ຈະຮຽນຮູ້ກົດບັນຍັດອັນຊອບທັມທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງຕະຫລອດເວລາ.

²¹ພຣະອົງຊົງຕຳນິຄົນໂອຫັງ, ຄົນທີ່ຖືກສາບ, ຄືຜູ້ທີ່ຫລົງໄປຈາກກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.²²ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົ້ນຈາກຄວາມອັບອາຍ ແລະຂາຍຫນ້າ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງ.

²³ເຖິງແມ່ນວ່າພວກຜູ້ປົກຄອງນັ່ງປຶກສາກັນແລະໃສ່ຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈະຊອກຫາກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.²⁴ກັດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງຄົງເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເປັນເປັນທີ່ປຶກສາທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ດາເລ.

²⁵ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຕິດຢູ່ໃນຂີ້ຝຸ່ນ! ຂໍຊົງປຣະທານຊີວິດແກ່ຂ້ານ້ອຍໂດຍພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.²⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບອກເຖິງທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງສອນກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

²⁷ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈບັນດາທາງແຫ່ງຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະຊອກຫາເຖິງຄຳສອນອັນອັສະຈັນຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ.²⁸ຂ້ານ້ອຍຈົ່ມຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຍິ່ງ! ຂໍຊົງເສີມກຳລັງຂ້ານ້ອຍໂດຍພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງເຖີດ.

²⁹ຂໍຊົງຫັນຂ້ານ້ອຍໄປຈາກທາງຫລອກລວງ; ຂໍຊົງກະຣຸນາສອນກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.³⁰ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເລືອກທາງແຫ່ງຄວາມຊື່ສັດ; ຂ້ານ້ອຍຮັກສາກົດບັນຍັດອັນຊອບທັມທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງໄວ້ຕົງຫນ້າຂ້ານ້ອຍສະເຫມີ.

³¹ຂ້ານ້ອຍຍືດຫມັ້ນຢູ່ກັບກັດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອັບອາຍ.³²ຂ້ານ້ອຍຈະແລ່ນໃນທາງແຫ່ງຂໍ້ຄຳສັ່ງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງຂະຍາຍຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກວ້າງທີ່ຈະກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ. ເຮ.

³³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງສອນຂ້ານ້ອຍ, ເຖິງທາງແຫ່ງກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຮັກສາໄວ້ຈົນເຖິງທີ່ສຸດ.³⁴ຂໍຊົງປຣະທານຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແລະເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້; ແລະຂ້ານ້ອຍຈະປະຕິເສດຕາມດ້ວຍສຸດໃຈ.

³⁵ຂໍຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນທາງແຫ່ງສັນຍາທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຍິນດີທີ່ຈະເດີນໃນທາງນັ້ນ.³⁶ຂໍຊົງໂນ້ມໃຈຂ້ານ້ອຍເຂົາຫາກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະອອກຫ່າງຈາກການໄດ້ມາຊຶ່ງບໍ່ຊອບທັມ.

³⁷ຂໍຊົງຫັນສາຍຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄປຈາກການເບິ່ງເຫັນສິ່ງທີ່ໄຮ້ຄ່າ; ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນບັນດາທາງຂອງພຣະອົງ.³⁸ຂໍຊົງເຮັດຕາມພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງມີໄວ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ຖວາຍກຽຕຂອງພຣະອົງ.

³⁹ຂໍຊົງເອົາການເຢາະເຍີ້ຍຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍກັງວົນນັ້ນອອກໄປ, ເພາະບັນດາຄຳຕັດສິນອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງນັ້ນປະເສີດ.⁴⁰ເບິ່ງເຖີດ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໂຫຍຫາຄສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນຂ້ານ້ອຍໃນຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງເຖີດ. ວາ.

⁴¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍປຣະທານຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ- ຄືຄວາມລອດຂອງພຣະອົງຕາມພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ;⁴²ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະມີຄຳຕອບໃຫ້ຜູ້ທີ່ເຢາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍວາງໃຈໃນພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.

⁴³ຂໍຢ່າຊົງນຳພຣະດຳຣັດແຫ່ງຄວາມຈິງໄປຈາກປາກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ລໍຖ້າບັນດາກົດບັນຍັດອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.⁴⁴ຂ້ານ້ອຍຈະປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ສະເຫມີໄປເປັນນິຣັນ.

⁴⁵ຂ້າພຣະອົງຈະເດີນຢ່າງຫມັ້ນຄົງ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ສະແຫວງຫາຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁴⁶ຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວເຖິງພຣະໂອວາດອັນຈິງຈັງຂອງພຣະອົງຕໍ່ຫນ້າບັນດາກະສັດ ແລະຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ.

⁴⁷ຂ້ານ້ອຍປິຕິຍິນດີໃນຂໍ້ຄຳສັ່ງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍຮັກ.⁴⁸ຂ້ານ້ອຍຈະຊູມືຂອງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນຕໍ່ຂໍ້ຄຳສັ່ງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍຮັກ; ຂ້ານ້ອຍຈະຊອກຫາກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ. ຊາຍິນ.

⁴⁹ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງບັນດາພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານຄວາມຫວັງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.⁵⁰ນີ້ຄືການປອບໂຍນໃນຍາມທຸກຍາກຂອງຂ້ານ້ອຍ: ວ່າພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງນັ້ນໄດ້ຮັກສາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້.

⁵¹ຄົນໂອຫັງເຢາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍ, ສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫັນອອກຈາກກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.⁵²ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄິດເຖິງກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ທີ່ມີມາແຕ່ການກ່ອນ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍປອບໂຍນຕົງເອງ.

⁵³ຄວາມໃຈຮ້າຍອັນຮ້ອນແຮງໄດ້ເກາະຄຸມຂ້ານ້ອຍ ເນື່ອງຈາກຄົນຊົ່ວຜູ້ປະຕິເສດກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.⁵⁴ກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງໄດ້ເປັນບົດເພງທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ໃນບ້ານທີ່ຂ້ານ້ອຍອາສັຍຢູ່ຊົ່ວຄາວ.

⁵⁵ຂ້ານ້ອຍຄິດເຖິງພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງໃນຍາມຄ່ຳຄືນ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະຂ້ານ້ອຍປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.⁵⁶ສິ່ງນີ້ແຫລະທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳ ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະຕິບັດຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ. ຫັດ.

⁵⁷ພຣະຢາເວແມ່ນທຸກສ່ວນຕ່າງໆ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມພຣະດຳຣັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁵⁸ຂ້ານ້ອຍວິງວອນຂໍຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງຢ່າງຮ້ອນຮົນດ້ວຍສຸດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງກາຣຸນາແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຕາມດຳຣັດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້.

⁵⁹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກວດສອບບັນດາທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັນຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍໄປຍັງບັນດາກົດບັນຍັດແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງ.⁶⁰ຂ້ານ້ອຍຮີບເຮັ່ງແລະບໍ່ໄດ້ຊ້າທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

⁶¹ແມ່ນເຊືອກທັງຫລາຍຂອງຄົນຊົ່ວໄດ້ດັກຂ້ານ້ອຍໄວ້; ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ລືມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.⁶²ພໍທ່ຽງຄືນ ຂ້ານ້ອຍລຸກຂຶ້ນຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ເນື່ອງດ້ວຍກົດບັນຍັດອັນຊອບທັມທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

⁶³ຂ້ານ້ອຍເປັນມິດກັບທຸກຄົນທີ່ຖວາຍກຽຕພຣະອົງ, ກັບຄົນທັງຫມົດທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁶⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແຜ່ນດິນໂລກ, ເຕັມດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງສອນກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ທີດ.

⁶⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດດີຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຕາມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.⁶⁶ຂໍຊົງສອນວິຈາຣະນາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ຂ້ານ້ອຍຢ່າງຖ່ອງແທ້, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຊື່ອໃນກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

⁶⁷ເມື່ອກ່ອນຂ້ານ້ອຍໄດ້ທົນທຸກທໍຣະມານ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫລົງເຈີ່ນໄປແຕ່ບັດນິ້ຂ້ານ້ອຍປະຕິບັດຕາມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.⁶⁸ພຣະອົງຊົງດີປະເສີດ, ແລະພຣະອົງຄືຜູ້ນັ້ນທີ່ຊົງກະທຳການດີ; ຂໍຊົງສອນກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

⁶⁹ຄົນໂອຫັງໄດ້ປ້າຍຄວາມບໍ່ຈິງໃສ່ຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຮັກສາຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງດ້ວຍສຸດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁷⁰ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາແຂ້ງກະດ້າງ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍປິຕິຍິນດີໃນກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.

⁷¹ດີແລ້ວທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຸກຍາກ ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁷²ຄຳສັ່ງສອນຈາກປາກຂອງພຣະອົງສຳຫລັບຂ້ານ້ອຍແລ້ວກໍມີຄ່າຍິ່ງກວ່າທອງຄຳແລະເງິນເປັນພັນໆແທ່ງ. ໂຢດ.

⁷³ມືຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງແລະໄດ້ຊົງຕົບແຕ່ງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງປຣະທານຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະຮຽນຮູ້ກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁷⁴ບັນດາຜູ້ທີ່ຖວາຍກຽຕພຣະອົງຈະຍີນດີເມື່ອພວກເຂົາເຫັນຂ້ານ້ອຍ ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍພົບຄວາມຫວັງໃນພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.

⁷⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຮູ້, ວ່າບັນດາກົດບັນຍັດຂອງພຮະອົງນັ້ນຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ແລະໃນຄວາມຊື່ສັດນັ້ນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍນັ້ນທຸກຍາກ.⁷⁶ຂໍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງປອບໂຍນຂ້ານ້ອຍ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.

⁷⁷ຂໍຊົງສຳແດງຄວາມກາຣຸນາ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະມີຊີວິດຢູ່, ເພາະກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁷⁸ຂໍຊົງໃຫ້ຄົນໂອຫັງອັບອາຍ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ໃສ່ຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ; ສ່ວນຂ້ານ້ອຍຈະຊອກຫາຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

⁷⁹ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຖວາຍພຣະກຽຕພຣະອົງຫັນກັບມາຫາຂ້ານ້ອຍຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງນັ້ນ.⁸⁰ຂໍໃຫ້ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໄຮ້ຕຳນິດ້ວຍການເຄົາຣົບນັບຖືກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ. ກາດ.

⁸¹ຂ້ານ້ອຍຫມົດແຮງກັບການລໍຖ້າທີ່ພຣະອົງອາດຈະມາຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫວັງໃນພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.⁸²ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຖ້າທີ່ຈະເຫັນພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ເມື່ອໃດທີ່ພຣະອົງຈະຊົງປອບໂຍນຂ້ານ້ອຍ?

⁸³ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນເຫມືອນຖົງຫນັງເຫລົ້າອະງຸ່ນທີ່ຖືກກຸມຄວັນ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ລືມກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁸⁴ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງນ້ອຍຕ້ອງທົນຢູ່ອີກດົນປານໃດ, ເມື່ອໃດທີ່ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດການພິພາກສາພວກກົດຂີ່ຜູ້ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ?

⁸⁵ຄົນໂອຫັງໄດ້ຂຸດຫລຸມພາງດັກຂ້ານ້ອຍ, ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຝ່າຝືນກັບກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.⁸⁶ບັນດາກົດບັນຍັດທັງຫມົດຂອງພຣະອົງກໍເຊື່ອຖືໄດ້, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍຢ່າງບໍ່ຍຸຕິທັມ; ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ.

⁸⁷ພວກເຂົາເກືອບເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍສູນສິ້ນໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ,ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ປະຕິເສດຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁸⁸ດ້ວຍຄວາມຮັກຫມັ່ນຄົງຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງຮັກສາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເຊື່ອຟັງບັນດາພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ. ຣາເມດ.

⁸⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງຊົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ; ພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງຫມັ້ນຄົງໃນທ້ອງຟ້າ.⁹⁰ຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ທຸກຊົ່ວຊາດ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຖາປະນາແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະມັນກໍຍັງຄົງຢູ່.

⁹¹ທຸກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ຈົນທຸກວັນນີ້, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໃນກົດບັນຍັດອັນຊອບທັມທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ເພາະທຸກສິ່ງເປັນຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.⁹²ຖ້າກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງບໍ່ເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຄົງໄດ້ພິນາດໄປໃນຄວາມທຸກຍາກແລ້ວ.

⁹³ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ມີທາງລືມຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງເລີຍ, ເພາະໂດຍຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍເຫລົ່ານັ້ນ.⁹⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກສາຊີວິດຂ້ານ້ອຍໄວ້, ຂ້ານ້ອຍເປັນຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດ ເພາະຂ້ານ້ອຍສະແຫວງຫາຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

⁹⁵ຄົນຊົ່ວຕຣຽມທຳລາຍຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈໃນກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງ.⁹⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຄີຍເຫັນມາແລ້ວວ່າທຸກສິ່ງມີຂໍ້ຈຳກັດຂອງມັນ, ແຕ່ກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງກວ້າງຂວາງໄຮ້ຂີດຈຳກັດ.

⁹⁷ໂອ ຂ້ານ້ອຍຮັກກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງແທ້ໆ! ເປັນຄຳວິງວອນຂອງຂ້ານ້ອຍຕະຫລອດທັງວັນ.⁹⁸ກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍສະຫລາດກວ່າສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງນັ້ນຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍສະເຫມີ.

⁹⁹ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມເຂົ້າໃຈຫລາຍກວ່າຄຣູທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຊອກຫາກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງ.¹⁰⁰ຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈຫລາຍກວ່າຜູ້ທີ່ອາຍຸໃຫຍ່ກວ່າຂ້ານ້ອຍ; ນີ້ເປັນເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັກສາຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

¹⁰¹ຂ້ານ້ອຍຢັ້ງຕີນໄວ້ຈາກທາງຊົ່ວທຸກຢ່າງ ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະປະຕິບັດຕາມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.¹⁰²ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫັນໄປຈາກບັນດາກົດບັນຍັດອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສອນຂ້ານ້ອຍ.

¹⁰³ບັນດາພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງນັ້ນຊ່າງມີຣົດຊາດຫວານແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແມ່ນລະ, ຫວານກວ່ານ້ຳເຜິ້ງເມື່ອເຖິງປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ!¹⁰⁴ໂດຍທາງຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ ເພາະສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍກຽດຊັງທາງທີ່ຜິດທັງຫລາຍ. ນັນ.

¹⁰⁵ພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງເປັນຕະກຽງແກ່ຕີນຂ້ານ້ອຍ ແລະເປັນຄວາມສະຫວ່າງແກ່ທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁰⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສາບານແລະໄດ້ຢືນຢັນວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຈະປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດອັນຊອບທັມທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

¹⁰⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ; ຂ້ານ້ອຍທຸກຍາກຫລາຍ, ຂໍຊົງຮັກສາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້. ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາດ້ວຍພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.¹⁰⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢເວ, ຂໍຊົງຮັບເຄື່ອງບູຊາຖວາຍດ້ວຍຄວາມສະມັກໃຈຈາກປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍຊົງສອນກົດບັນຍັດອັນຊອບທັມທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

¹⁰⁹ແຕ່ສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍບໍ່ລືມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.¹¹⁰ຄົນຊົ່ວໄດ້ວາງກັບດັກຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຫັນເຫຈາກຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

¹¹¹ຂ້ານ້ອຍຮັບກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງໄວ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນນິດ, ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເປັນຄວາມຊື່ນບານແກ່ຈິດໃຈຂ້ານ້ອຍ.¹¹²ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເຊື່ອຫມັ້ນໃນກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງເປັນນິດຈົນເຖິງການອາວະສານ. ຊາເມັກ.

¹¹³ຂ້ານ້ອຍກຽດຊັງຄົນສອງໃຈ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຮັກກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.¹¹⁴ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ກຳບັງແລະເປັນໂລ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍລໍຖ້າພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ.

¹¹⁵ຈົ່ງໄປຈາກເຮົາ, ເຈົ້າຄົນເຮັດຊົ່ວ, ເພື່ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເຮັດຕາມກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹¹⁶ຂໍຊົງຄ້ຳຈູນຂ້ານ້ອຍໄວ້ຕາມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະມີຊີວິດຢູ່ ແລະບໍ່ອັບອາຍໃນຄວາມຫວັງຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹¹⁷ແລະຂ້ານ້ອຍຈະລອດ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຊອກຫາກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງສະເຫມີ.¹¹⁸ພຣະອົງຊົງປະຕິເສດທຸກຄົນທີ່ຫັນເຫຈາກກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຫລອກລວງແລະເຊື່ອຖືບໍ່ໄດ້.

¹¹⁹ພຣະອົງຊົງຖິ້ມຄົນຊົ່ວທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນໂລກເປັນຄືຂີ້ແຮ່; ເພາະສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍຮັກພຣະໂອວາດອັນຈິງຈັງທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.¹²⁰ຮ່າງກາຍຂ້ານ້ອຍສັ່ນໃນຄວາມເກງກົວພຣະອົງ, ແລະຂ້ານ້ອຍຢຳເກງກົດຫມາຍອັນຊອບທັມທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ. ອາຍິນ.

¹²¹ຂ້ານ້ອຍເຮັດສິ່ງທີ່ຍຸຕິທັມແລະຖືກຕ້ອງ; ຂໍຢ່າຊົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍໄວ້ກັບຜູ້ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ.¹²²ຂໍຊົງຮັບປະກັນສະຫວັດດີພາບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ; ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ຄົນໂອຫັງກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ.

¹²³ສາຍຕາຂອງຂ້ານ້ອຍເມື່ອຍລ້າ ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍລໍຖ້າຄວາມລອດຂອງພຣະອົງ ແລະລໍຖ້າພຣະດຳຣັດອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.¹²⁴ຂໍຊົງສຳແດງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ ພຣະອົງ, ແລະຂໍຊົງສອນກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ.

¹²⁵ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງປຣະທານຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງ.¹²⁶ເຖິງເວລາທີ່ພຣະຢາເວຈະຊົງຈັດການ, ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ລະເມີດກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.

¹²⁷ແນ່ນອນ ຂ້ານ້ອຍຮັກກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ຍິ່ງກວ່າທອງຄຳ ຍິ່ງກວ່າທອງບໍຣິສຸດ.¹²⁸ເພາະສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈະຕິດຕາມຄຳສັ່ງສອນທັງຫມົດຂອງພຣະອົງຢ່າງເຄັ່ງຄັດ, ແລະຂ້ານ້ອຍກຽດຊັງທາງແຫ່ງຄວາມຫລອກລວງທຸກທາງ. ເປ້.

¹²⁹ບັນດາກົດລະບຽບຂອງພຣະອົງຫນ້າອັສະຈັນ, ນັ້ນຄືເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຊື່ອຫມັ້ນໃນບັນດາກົດລະບຽບເຫລົ່ານັ້ນ.¹³⁰ການເປີດເຜີຍພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງ; ທັງໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ຄົນທີ່ຂາດປະສົບການ.

¹³¹ຂ້ານ້ອຍອ້າປາກແລະເມື່ອຍຫອບ, ເພາະຂ້ານ້ອຍປຣາຖນາກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.¹³²ຂໍຊົງຫັນມາຫາຂ້ານ້ອຍແລະມີກະຣຸນາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ພຣະອົງຊົງເຄີຍເຮັດຕໍ່ຜູ້ທີ່ຮັກພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງສະເຫມີ.

¹³³ຂໍຊົງນຳຢ່າງຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍຕາມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ຄວາມບາບໃດໆ ມີອຳນາດເຫນືອຂ້ານ້ອຍ.¹³⁴ຂໍຊົງໄຖ່ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຂອງມະນຸດ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.

¹³⁵ຂໍຊົງໃຫ້ມືຂອງພຣະອົງທໍແສງມາຍັງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະຂໍຊົງສອນກົດຫມາຍທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ¹³⁶ບັນດາສາຍທານແຫ່ງນ້ຳຕາໄຫລລົງມາຈາກສາຍຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພາະປະຊາຊົນບໍ່ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ

¹³⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງຊອບທັມ, ແລະກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງກໍທ່ຽງທັມ.¹³⁸ບັນດາກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະທານນັ້ນຊອບທັມ ແລະແທ້ຈິງ.

¹³⁹ຄວາມຮ້າຍກາດໄດ້ທຳລາຍຂ້ານ້ອຍ ເພາະພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍລືມພຣະດຳຣັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.¹⁴⁰ພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກທົດສອບຫລາຍ, ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າຮັກສິ່ງນັ້ນ.

¹⁴¹ຂ້ານ້ອຍຕ່ຳຕ້ອຍແລະຖືກດູຫມິ່ນ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ລືມຄຳສັ່ງສອນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.¹⁴²ຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງຊອບທັມຖືກຕ້ອງຢູ່ເປັນນິດ, ແລະກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງກໍເຊື່ອຖືໄດ້.

¹⁴³ຄວາມທຸກຍາກແລະຄວາມຣະທົມຂົມຂື່ນໄດ້ມາສູ່ຂ້ານ້ອຍ, ກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງຍັງຄົງເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁴⁴ກົດບັນຍັດທັງຫລາຍແຫ່ງສັນຍາຂອງພຣະອົງຊອບທັມເປັນນິດ; ຂໍຊົງປຣະທານຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ຂ້ານ້ອຍເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະມີຊີວິດຢູ່. ໂອບ.

¹⁴⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ອອກມາຈາກຫົວໃຈ," ຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮັກສາກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ.¹⁴⁶ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງ; ຂໍຊົງຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍປອດພັຍ, ແລະຄ່ຳຄວນເຖິງພຣະດຳຣັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.

¹⁴⁷ຂ້ານ້ອຍລຸກຂຶ້ນ ກ່ອນຮຸ່ງເຊົ້າແລະຮ້ອງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ. ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມຫວັງຢູ່ໃນພຣະຄັມ.¹⁴⁸ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍເປີດອອກກ່ອນທີ່ກາງຄືນຈະມາ ດັ່ງນັ້ນ,ຂ້ານ້ອຍຈະໄຕ່ຕອງພຣະຄັມຂອງພຣະອົງ.

¹⁴⁹ສຽງຮ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອແຫ່ງພັນທະສັນຍາ; ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍມີຊີວິດຢູ່, ພຣະຢາເວ, ດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ສັນຍາໄວ້ໃນພຣະດຳຣັດຂອງະພຣະອົງ.¹⁵⁰ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກກການຂົ່ມເຫັງທັງຫລາຍກັບມາໃກ້ເຮົາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຫ່າງອອກກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ.

¹⁵¹ພຣະອົງຊົງຢູ່ໃກ້ຊິດຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຢາເວ, ແລະພຣະບັດຂອງທ່ານກໍເປັນນັບຖື,¹⁵²ດົນນານມາແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກກົດບັນຍັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ. ເຣດ.

¹⁵³ຂໍຊົງເບິ່ງຄວາມທຸກທໍຣະມານຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນແນ່, ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ.¹⁵⁴ຂໍຊົງໂຜດເປັນທະນາຍຄວາມແກ້ຄະດີໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ແລະປ່ອຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເປັນອິສຣະ, ໂຜດຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຕາມທີ່ໄດ້ສັນຍາໄວ້ດ້ວຍ.

¹⁵⁵ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະບໍ່ໄດ້ຖືກຊ່ວຍກູ້ໃຫ້ພົ້ນພັຍ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.¹⁵⁶ຄວາມເອັນດູຂອງພຣະອົງນັ້ນກໍຍິ່ງໃຫຍ່, ພຣະຢາເວ, ໂຜດສຳແດງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ແລະຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົ້ນດ້ວຍເຖີດ.

¹⁵⁷ສັດຕຣູ ແລະຜູ້ທີ່ຂົມເຫັງນັ້ນມີຢູ່ຫລວງຫລາຍ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ລະເລີຍທີ່ຈະເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ¹⁵⁸ເມື່ອເບິ່ງຄົນທໍຣະຍົດນີ້ ກໍຫນ້າເບື່ອເຕັມທີ ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.

¹⁵⁹ພຣະອົງຮູ້ວ່າຂ້ານ້ອຍຮັກຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງຫລາຍເທົ່າໃດ; ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດພົ້ນດ້ວຍເຖີດ, ພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ໃນພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມສັດຊື່. ¹⁶⁰ແກ່ນແທ້ຂອງກົດບັຍັດລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມຈິງ; ການຕັດສິນອັນຍຸຕິທັມຂອງພຣະອົງກໍດຳຣົງຢູ່ສືບໄປເປັນນິດ. ຊິນ.

¹⁶¹ແມ່ນເຊືອກທັງຫລາຍຂອງຄົນຊົ່ວໄດ້ດັກຂ້ານ້ອຍໄວ້; ຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງ, ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ລືມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.¹⁶²ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມສຸກເຫລືອຫລາຍ ດັ່ງຄົນທີ່ພົບຊັບສົມບັດມັ່ງຄັ່ງ.

¹⁶³ຂ້ານ້ອຍກຽດຊັງການຕົວະຍົວະທຸກປະການ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຮັກກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.¹⁶⁴ຂ້ານ້ອຍໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງມື້ຫນຶ່ງເຈັດເທື່ອ ຍ້ອນການຕັດສິນອັນຍຸຕິທັມຂອງພຣະອົງ.

¹⁶⁵ຄົນທີ່ຮັກກົດບັນຍັດກໍມີຄວາມປອດພັຍດີ ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາລົ້ມລົງໄດ້.¹⁶⁶ຂ້ານ້ອຍລໍຖ້າພຣະອົງມາໂຜດຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນພັຍ, ພຣະຢາເວ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ເຮັດຕາມຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.

¹⁶⁷ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ, ແລະຮັກຄຳສັ່ງສອນນັ້ນຢ່າງສຸດຈິດສຸດໃຈ. ¹⁶⁸ຂ້ານ້ອຍຂັບຕາມຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ ແລະຄຳແນະນຳຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດນັ້ນ.

¹⁶⁹ຂໍຊົງໂຜດຟັງສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ, ພຣະຢາເວ; ໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງດ້ວຍເຖີດ. ¹⁷⁰ຂ້ານ້ອຍຈະຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນພຣະອົງຕະລອດໄປ; ໂຜດຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ, ຕາມທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

¹⁷¹ຂ້ານ້ອຍຈະຍ້ອງສັນຣະເສີນພຣະອົງຕະລອດໄປ, ເພາະພຣະອົງສັ່ງສອນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.¹⁷²ຂ້າຈະຮ້ອງເພງທີ່ກ່າວເຖິງກົດບັນຍັດ, ເພາະຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງຖືກຕ້ອງແລະທ່ຽງທັມ.

¹⁷³ຂໍມືຂອງພຣະອົງມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເລືອກທີ່ຈະເຮັດຕາມຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.¹⁷⁴ຂ້ານ້ອຍຄອງຄອຍການໂຜດມາຊ່ວຍຂອງພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ, ແລະພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມສຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁷⁵ຂໍຊົງໂຜດຮັກສາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ດ້ວຍ, ແລະຂໍໃຫ້ຄຳແນະນຳຂອງພຣະອົງ ຊ່ວຍຊູຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ.¹⁷⁶ ຂ້ານ້ອຍຫລົງທາງດັ່ງທີ່ແກະໄດ້ຫລົງທາງໄປ; ຂໍຊົງຊອກຫາຂ້ານ້ອຍແນ່ຖ້ອນ, ເຫມືອນດັ່ງຊອກຫາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພາະຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງຈັກເທື່ອ.

120

ບົດເພງຂອງເມເຊັກ.¹ໃນຄວາມທຸກໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ.²ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຄົນທີ່ຫລອກລວງດ້ວຍຮີບສົບປາກຂີ້ຕົວະຂອງພວກເຂົາ, ແລະການຫລອກລວງດ້ວຍລິ້ນຂອງພວກເຂົາ.

³ພຣະອົງຈະລົງໂທດແກ່ພວກເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງເຮັດສິ່ງໃດແກ່ພວກເຈົ້າອີກ, ພວກເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງມີລີ້ນທີ່ຫລອກລວງ?⁴ພຣະອົງຈະຊົງລົງໂທດພວກເຈົ້າດ້ວຍລູກທະນູຂອງນັກຮົບຊຶ່ງໄດ້ຄັດໃຫ້ແຫລມຄົມໂດຍການເຜົາດ້ວຍຖ່ານຂອງຕົ້ນຊາກ.

⁵ວິບັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເພາະຂ້ານ້ອຍອາສັຍຊົ່ວຄາວກັບຄົນເມເຊັກ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພັກຢູ່ທ່າມກາງເຕັນຂອງຄົນເຄດາ. ⁶ຂ້ານ້ອຍພັກຢູ່ດົນເກີນໄປແລ້ວກັບຜູ້ກຽດຊັງສັນຕິພາບ.⁷ຂ້ານ້ອຍຮັກສັນຕິພາບ, ແຕ່ເມື່ອຂ້ານ້ອຍເວົ້າ, ພວກເຂົາຈະເອົາແຕ່ເຮັດສົງຄາມ.

121

ບົດເພງຂອງເມເຊັກ.¹ຂ້າພຣະອົງຈະເງີຍຫນ້າເບິ່ງຂຶ້ນໄປຍັງພູເຂົາ. ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍຈະມາຈາກໃສ?²ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍມາຈາກພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງສ້າງທ້ອງຟ້າແລະແຜ່ນດິນໂລກ.

³ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງເຮັດໃຫ້ຕີນຂອງທ່ານລື້ນໄຫລ; ພຣະອົງຜູ້ຊົງປົກປ້ອງທ່ານຈະບໍ່ຊົງເຄີ້ມຫລັບຫລືຊົງຫລັບສະຫນິດໄປ.⁴ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງຮັກສາອິສະຣາເອນຈະບໍ່ຊົງເຄີ່ມຫລັບຫລືຊົງຫລັບສະຫນິດໄປ.

⁵ພຣະຢາເວຊົງເປັນຜູ້ພິທັກທ່ານ; ພຣະຢາເວຊົງເປັນຮົ່ມເງົາທີ່ຂວາມືຂອງທ່ານ.⁶ດວງຕາເວັນຈະບໍ່ເຮັດອັນຕະຣາຍທ່ານໃນເວລາກາງເວັນ, ຫລືດວງເດືອນກໍຈະບໍ່ເປັນອັນຕະຣາຍໃນເວລາກາງຄືນ.

⁷ພຣະຢາເວຈະຊົງປົກປ້ອງທ່ານໃຫ້ພົ້ນອັນຕະຣາຍທັງຫມົດ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງປົກປ້ອງຊີວິດຂອງທ່ານ.⁸ພຣະຢາເວຈະຊົງປົກປ້ອງໃນທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານກະທຳຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ແລະສືບໄປເປັນນິດ.

122

ບົດເພງຂອງເມເຊັດ, ຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມີຄວາມຍິນດີ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄປຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວກັນເຖີດ."²ກຸງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ; ຕີນທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາກຳລັງຢືນຢູ່ພາຍໃນປະຕູຂອງເຈົ້າ!³ກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ໄດ້ຖືກສ້າງໄວ້ຢ່າງນະຄອນທີ່ວາງແຜນໄວ້ຢ່າງຮອບຄອບ!

⁴ບັນດາເຜົ່າຕ່າງໆ ຂຶ້ນໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ - ຄືບັນດາເຜົ່າຂອງພຣະຢາເວ - ດັ່ງເປັນສັກຂີພະຍານສຳລັບອິສະຣາເອນ, ເພື່ອຂອບພຣະຄຸນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ.⁵ພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງການພິພາກສາຕັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຄືພຣະທີ່ນັ່ງຂອງຣາຊວົງດາວິດ.

⁶ຈົ່ງອະທິຖານຂໍຄວາມສະຫງົບສຸກໃຫ້ກຸງເຢຣູຊາເລັມວ່າ! "ຂໍບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກເຈົ້າຈົ່ງມີຄວາມສະຫງົບສຸກ.⁷ຂໍຄວາມສະຫງົບສຸກຈົ່ງມີຢູ່ພາຍໃນກຳແພງທັງຫລາຍທີ່ປ້ອງກັນເຈົ້າ ແລະຂໍໃຫ້ມີຄວາມປອດພັຍດີຢູ່ພາຍໃນປ້ອມຂອງເຈົ້າ."

⁸ເພື່ອເຫັນແກ່ພີ່ນ້ອງຊາຍຍິງແລະຫມູ່ເພື່ອນທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ເຮົາຈະເວົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຄວາມສະຫງົບສຸກຈົ່ງຢູ່ພາຍໃນເຈົ້າ."⁹ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຮົາ ເຮົາຈະສະແຫວງຫາຄວາມດີສຳລັບເຈົ້າ.

123

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະອົງຜູ້ປຣະທັບໃນທ້ອງຟ້າ, ຂ້ານ້ອຍເງີຍຫນ້າເບິ່ງພຣະອົງ.²ເບິ່ງເຖີດ, ດວງຕາຂອງຄົນຮັບໃຊ້ ແນມເບິ່ງມືນາຍຂອງພວກເຂົາ, ດວງຕາຂອງຍິງຮັບໃຊ້ ແນມເບິ່ງມືນາຍຍິງຂອງພວກນາງສັນໃດ, ດັ່ງນັ້ນດວງຕາທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາກໍແນມເບິ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ພວກເຮົາສັນນັ້ນ.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງໂຜດເມດຕາຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງໂຜດເມດຕາຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍເຖີດ. ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍທົນຕໍ່ການຫມິ່ນປະຫມາດຫລາຍແລ້ວ.⁴ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ຮັບຄວາມເຢາະເຍີ້ຍຂອງຄົນອວດດີແລະການດູຖູກຂອງຄົນຈອງຫອງຫລາຍເກີນພໍແລ້ວ.

124

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ; ຂອງດາວິດ.¹"ຖ້າພຣະຢາເວ ບໍ່ໄດ້ຊົງຢູ່ຝ່າຍພວກເຮົາ," ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ອິສະຣາເອນກ່າວວ່າ,²"ຖ້າບໍ່ແມ່ນພຣະຢາເວ, ຜູ້ໄດ້ຊົງຢູ່ຝ່າຍພວກເຮົາ ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພວກເຮົາ,³ເມື່ອຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງພວກເຂົາໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຕໍ່ພວກເຮົາ ພວກເຂົາກໍຈະກືນພວກເຮົາເສຍທັງເປັນ.

⁴ກະແສນ້ຳຄົງໄຫລຖ້ວມພວກເຮົາ; ແລ້ວນ້ຳກໍຄົງກວາດພວກເຮົາໄປ.⁵ແລ້ວນ້ຳທີ່ໄຫລແຮງຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຈົມນ້ຳຕາຍ."

⁶ໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວ, ຜູ້ບໍ່ໄດ້ຊົງຍອມໃຫ້ພວກເຮົາຖືກຈີກດ້ວຍແຂ້ວຂອງພວກເຂົາ.⁷ພວກເຮົາໄດ້ຫນີລອດໄປໄດ້ເຫມືອນຢ່າງນົກ ພົ້ນຈາກກັບດັກຂອງບັນດາພານນົກ ກັບດັກນັ້ນກໍໄດ້ຫັກ ແລະພວກເຮົາໄດ້ຫນີລອດໄປໄດ້.

⁸ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພວກເຮົາຢູ່ໃນພຣະນາມຊື່ພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງສ້າງທ້ອງຟ້າແລະແຜ່ນດິນໂລກ.

125

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ.¹ບັນດາຜູ້ທີ່ໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ, ກໍຄືພູເຂົາຊີໂອນ, ຊຶ່ງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ, ແຕ່ດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ.²ພູເຂົາຢູ່ອ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ພຣະຢາເວ, ຊົງຢູ່ຮອບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ສືບໄປເປັນນິດ.³ກະບອງຂອງຄວາມອະທັມຈະບໍ່ປົກຄອງໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນຊອບທັມ. ບໍ່ສະນັ້ນແລ້ວຄົນຊອບທັມອາດຈະຍື່ນມືເຮັດສິ່ງທີ່ຜິດ.

⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງເຮັດການດີຕໍ່ຄົນດີ, ແລະຕໍ່ຄົນທີ່ດວງໃຈທີ່ມີຄວາມສັດຊື່ຂອງພວກເຂົາ.⁵ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ຫັນເຂົ້າຫາທາງຄົດໂກງຂອງພວກເຂົາ, ພຣະຢາເວຈະຊົງພາພວກເຂົາໄປພ້ອມກັບຜູ້ເຮັດຊົ່ວທັງຫລາຍ. ຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງມີຢູ່ໃນອິສະຣາເອນ.

126

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ.¹ເມື່ອພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຮື້ຟື້ນຊີໂອນກັບສູ່ສະພາບດີ, ພວກເຮົາກໍເປັນຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຝັນໄປ.

²ແລ້ວປາກຂອງພວກເຮົາກໍໄດ້ຫົວຂວັນເຕັມທີ ແລະລີ້ນຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮ້ອງເພງ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນທ່າມກາງປະຊາຊົນທັງຫລາຍວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ພວກເຂົາ."³ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງກະທຳການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ພວກເຮົາ; ພວກເຮົາຊ່າງມີຄວາມຍິນດີເຫລືອເກີນ.

⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກັບສູ່ສະພາບດີ, ຢ່າງສາຍນ້ຳໄຫລຄືນມາສູ່ຫ້ວຍໃນເນເກບ.⁵ບັນດາເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຫວ່ານດ້ວຍນ້ຳຕາຈະໄດ້ເກັບດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງແຫ່ງຄວາມຍິນດີ.⁶ຜູ້ທີ່ຮ້ອງໄຫ້ອອກໄປ ໂດຍຫາບເມັດພືດເພື່ອຈະຫວ່ານ, ຈະກັບບ້ານດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງແຫ່ງຄວາມຍິນດີ, ໂດຍຫາບຟ່ອນເຂົ້າມາພ້ອມກັບເຂົາດ້ວຍ.

127

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ, ຂອງໂຊໂລມອນ.¹ຖ້າພຣະຢາເວ ບໍ່ກໍ່ບ້ານສ້າງເຮືອນ, ບັນດາຜູ້ກໍ່ສ້າງທັງຫມົດກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ຖ້າພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງພິທັກເມືອງ, ຄົນຍາມທີ່ເຝົ້າຍາມກໍໃຊ້ການບໍ່ໄດ້.²ເປັນການເມື່ອຍເປົ່າທີ່ທ່ານລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດ, ແລ້ວກັບບ້ານຈົນເດິກ, ຫລືກິນອາຫານທີ່ໄດ້ຈາກເຮັດວຽກທຳງານຫນັກ, ເພາະພຣະຢາເວ, ຈະຊົງປຣະທານແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກຂະນະທີ່ພວກເຂົານອນຫລັບ.

³ເບິ່ງເຖີດ, ລູກທັງຫລາຍເປັນມໍຣະດົກຈາກພຣະຢາເວ, ແລະພຣະພອນຂອງທ້ອງກໍເປັນລາງວັນຈາກພຣະອົງ.⁴ລູກທັງຫລາຍທີ່ເກີດເມື່ອພໍ່ຍັງຫນຸ່ມ, ກໍຄືລູກທະນູໃນມືນັກຮົບ.⁵ຊາຍໃດມີລູກທະນູເຕັມແລ່ງກໍເປັນສຸກ. ເຂົາຈະບໍ່ຕ້ອງອັບອາຍເມື່ອເຂົາຕອບໂຕ້ບັນດາສັດຕຣູຂອງເຂົາທີ່ປະຕູເມືອງ.

128

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ.¹ທຸກຄົນທີ່ຢ້ານຢຳພຣະຢາເວ, ກໍເປັນສຸກ ຄືຜູ້ທີ່ເດີນໃນທາງຂອງພຣະອົງ.²ສິ່ງທີ່ມືຂອງທ່ານໄດ້ຫາມາ, ທ່ານກໍຈະປິຕິຍິນດີ; ແລະທ່ານຈະເປັນສຸກແລະມີຄວາມຈະເຣີນຂຶ້ນ.

³ເມຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຢ່າງຕົ້ນອະງຸ່ນພັນດີ ຫມາກດົກງາມ; ຢູ່ພາຍໃນບ້ານຂອງເຈົ້າ ລູກໆ ຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄືບັນດາຕົ້ນຫມາກກອກ ຂະນະທີ່ເຂົານັ່ງຢູ່ອ້ອມໂຕະຂອງເຈົ້າ.⁴ແມ່ນແລ້ວ, ແນ່ນອນຄົນທີ່ຖວາຍພຣະກຽຕແດ່ພຣະຢາເວ, ຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ.⁵ຂໍພຣະຢາເວ, ຊົງອວຍພອນເຈົ້າຈາກຊີໂອນ; ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເຫັນຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຕະຫລອດວັນຄືນແຫ່ງຊີວິດຂອງເຈົ້າ.⁶ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ມີຊີວິດທີ່ຈະເຫັນລູກຫລານຂອງເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ສັນຕິສຸກມີຢູ່ໃນອິສະຣາເອນ.

129

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ.¹"ນັບຕັ້ງແຕ່ໄວຫນຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍພວກເຂົາກໍໄດ້ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ," ໃຫ້ອິສະຣາເອນກ່າວເຖີດວ່າ.²"ນັບຕັ້ງແຕ່ວັຍຫນຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍພວກເຂົາກໍໄດ້ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງເອົາຊະນະຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້.³ພວກເຂົາຂີດເທິງຫລັງຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເປັນຮອຍບາດແຜ; ໃຫ້ເປັນດັ່ງຮອຍດິນນາທີ່ຖືກໄຖແລ້ວ.

⁴ພຣະຢາເວເປັນອົງທີ່ຊອບທັມ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງແກ້ເຊືອກມັດຂອງຄົນຊົ່ວອອກ."⁵ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ກຽດຊັງຊີໂອນຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ,ແລະໄດ້ຖອຍກັບໄປ.

⁶ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນຫຍ້າທີ່ງອກເທິງຫລັງຄາ ຊຶ່ງຫ່ຽວແຫ້ງໄປກ່ອນທີ່ມັນໃຫຍ່ຂຶ້ນ,⁷ຊຶ່ງຄົນເກັບກ່ຽວໄດ້ບໍ່ເຖິງກຳມື ຫລືບໍ່ພໍທີ່ຈະຮວບມັດເປັນຟ່ອນໄວ້ໃນກຳມືຂອງຜູ້ກ່ຽວ.⁸ຂໍໃຫ້ຄົນທີ່ຜ່ານໄປເວົ້າວ່າ, "ຂໍພຣະພອນຂອງພຣະຢາເວ, ຊົງດຳຣົງຢູ່ກັບເຈົ້າທັງຫລາຍ ພວກເຮົາຂໍອວຍພອນພວກເຈົ້າໃນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ."

130

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຈາກທີ່ເລິກ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງ.²ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງຟັງສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍງ່ຽງຫູຂອງພຣະອົງ ຟັງສຽງເອີ້ນຫາຂໍຄວາມເມດຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຖ້າພຣະອົງຈະຊົງບັນທຶກຄວາມຊົ່ວໄວ້, ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້?⁴ແຕ່ພຣະອົງຊົງມີການອະພັຍ ເພື່ອຄົນຈະຢຳເກງພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍລໍຄອຍພຣະຢາເວ.

⁵ຂ້ານ້ອຍລໍຄອຍຖ້າພຣະຢາເວ, ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍລໍຄອຍຢ່າງຮ້ອນຮົນຢູ່, ແລະຂ້ານ້ອຍໄວ້ວາງໃຈໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ.⁶ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍລໍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຍິ່ງກວ່າຄົນຍາມລໍຄອຍຖ້າໃຫ້ເຖິງຮຸ່ງເຊົ້າ.

⁷ອິສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ, ພຣະຢາເວຊົງພຣະເມດຕາ, ແລະພຣະອົງຊົງເຕັມໃຈຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຍົກໂທດໃຫ້.⁸ພຣະອົງຄືຜູ້ທີ່ຈະຊົງໄຖ່ອິສະຣາເອນອອກຈາກບາບທັງຫມົດຂອງເຂົາ.

131

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ; ຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ອວດຕົວ. ແລະຕາຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຈອງຫອງ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ມີຄວາມຫວັງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບຕົວເອງຫລືກັງວົນໃນສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ເກີນຕົວຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍສະຫງົບແລະມິດ; ເຫມືອນເດັກຢ່ານົມຈາກແມ່ຂອງເຂົາ, ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍພາຍໃນຕົວຂ້ານ້ອຍຄືຢ່າງເດັກທີ່ຢ່ານົມແລ້ວ.³ອິສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຫວັງໃຈໃນພຣະຢາເວເຖີດ ຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ແລະສືບໄປເປັນນິດ.

132

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງດາວິດ ແລະຄວາມລຳບາກທັງຫມົດຂອງເພິ່ນເຖີດ.²ຂໍຊົງຣະນຶກທີ່ິ່ເພິ່ນ ຊົງສາບານຕໍ່ພຣະຢາເວໄວ້, ເຖິງສິ່ງທີ່ພະອົງຊົງສາບານໄວ້ກັບຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຂອງຢາໂຄບວ່າ.

³ພະອົງຊົງສາບານວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຂົ້າບ້ານ ຫລືເຂົ້າໄປເຖິງທີ່ນອນຂອງຂ້ານ້ອຍ,⁴ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໃຫ້ດວງຕາຂ້ານ້ອຍຫລັບຫລືພັກຜ່ອນ⁵ຈົນກວ່າຂ້ານ້ອຍຈະຫາສະຖານທີ່ສຳລັບພຣະເວໄດ້, ຄືຜາສາດຂອງອົງຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຂອງຢາໂຄບ."

⁶ເບິ່ງເຖີດ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ໃນເອຟຣາທາ; ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບສິ່ງນີ້ໃນທົ່ງນາຂອງເຢອາຣິມພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບຫີບນີ້.⁷ພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄປຍັງຜາສາດຂອງພຣະເຈົ້າ; ພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ນະມັສະການທີ່ແທ່ນຮອງຕີນຂອງພຣະອົງ.⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນ, ໄປຍັງທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະອົງ, ທັງພຣະອົງແລະຫີບແຫ່ງອານຸພາບຂອງພຣະອົງ!

⁹ຂໍໃຫ້ປະໂລຫິດຂອງພຣະອົງສວມຄວາມສັດຊື່; ແລະໃຫ້ຜູ້ຈົງຮັກພັກດີຂອງພຣະອົງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.¹⁰ເພາະເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຂໍຢ່າເມີນຫນ້າຫນີຈາກກະສັດທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມຂອງພຣະອົງ.

¹¹ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງສາບານກັບດາວິດ, ເປັນຄຳສາບານຊຶ່ງພຣະອົງຈະບໍ່ຖອນຄືນຄຳວ່າ: "ເຮົາຈະຕັ້ງຄົນຫນຶ່ງໃນເຊຶ້ອສາຍຂອງເຈົ້າໄວ້ເທິງບັນລັງຂອງເຈົ້າ.¹²ຖ້າລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າປະຕິບັດຕາມຄຳສັນຍາ, ແລະຂໍ້ຄຳສັ່ງຊຶ່ງເຮົາຈະສອນພວກເຂົາແລ້ວລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງເຈົ້າເປັນນິດ."

¹³ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເລືອກຊີໂອນ, ພຣະອົງໄດ້ມີພຣະປະສົງຈະໃຫ້ເປັນທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງ.¹⁴"ນີ້ເປັນທີ່ຢູ່ອາສັຍຂອງເຮົາເປັນນິດ. ເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນີ້, ເພາະເຮົາປຣາຖນາເຊັ່ນນັ້ນ.

¹⁵ເຮົາຈະອວຍພອນຢ່າງຫລວງຫລາຍແກ່ອາຫານຂອງເມືອງນີ້. ເຮົາຈະໃຫ້ຄົນທຸກຈົນ ຂອງເມືອງນີ້ອີ່ມດ້ວຍອາຫານ.¹⁶ເຮົາຈະອວຍພອນທຸກສິ່ງທີ່ປະໂລຫິດກະທຳ, ຜູ້ຈົງຮັກພັກດີຂອງເມືອງນີ້ຈະຮ້ອງສຽງດັງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

¹⁷ທີ່ນັ້ນເຮົາຈະເຮັດເຂົາອັນຫນຶ່ງງອກຂຶ້ນມາສຳລັບດາວິດ ແລະຕັ້ງຕະກຽງດວງຫນຶ່ງສຳລັບຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ຫົດສົງໄວ້ຂອງເຮົາ.¹⁸ເຮົາຈະສວມຄວາມອາຍແກ່ສັດຕຣູຂອງເຂົາ, ແຕ່ເຮົາຈະສວມລາວດ້ວຍມົງກຸດຊຶ່ງຈະເປັ່ງປະກາຍ."

133

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ, ຂອງດາວິດ.¹ເບິ່ງເຖີດ, ເປັນການດີແລະຫນ້າຊື່ນໃຈຫລາຍເທົ່າໃດ ທີ່ພີ່ນ້ອງອາສັຍຢູ່ດ້ວຍກັນ!

²ເຫມືອນນ້ຳມັນຢ່າງດີຢູ່ເທິງຫົວ ໄຫລລົງມາເທິງຫນວດເຄົາ-ຂອງອາໂຣນ, ແລະແລ້ວກໍໄຫລລົງມາເທິງຄໍເສື້ອຄຸມຂອງທ່ານ.³ເຫມືອນນ້ຳຄ້າງແຫ່ງພູເຂົາເຮີໂມນ ຊຶ່ງຕົກລົງມາອາບພູເຂົາຊີໂອນ. ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນ ພຣະຢາເວ, ໄດ້ສັນຍາເຖິງພຣະພອນຂອງພຣະອົງ - ຄືຊີວິດຍືນຍາວເປັນນິດ.

134

ບົດເພງຂອງອາເຊັດ.¹ມາເຖີດ, ມາຖວາຍສັນຣະເສີນຍ້ອງຍໍແດ່ພຣະຢາເວ, ທ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫມົດຂອງພຣະຢາເວ, ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ຊຶ່ງຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໃນຍາມຄ່ຳຄືນ.²ຈົ່ງຊູມືຂອງພວກທ່ານຂຶ້ນໄປຍັງສະຖານບໍຣິສຸດ ແລະຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ.

³ຂໍພຣະຢາເວໄດ້ຊົງອວຍພອນທ່ານຈາກຊີໂອນ, ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊົງສ້າງທ້ອງຟ້າແລະແຜ່ນດິນໂລກ.

135

¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງເຖີດ,²ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວເອີຍ, ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໃນເດີ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຮົາ.

³ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ ເພາະພຣະອົງປະເສີດ ຈົ່ງຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ ເພາະເປັນເລື່ອງທີ່ຫນ້າຍິນດີທີ່ຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ⁴ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເລືອກຢາໂຄບໄວ້ສຳລັບພຣະອົງເອງແລະຊົງເລືອກອິສະຣາເອນເປັນກຳມະສິດຂອງພຣະອົງ.

⁵ຮູ້ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂອງເຮົາຊົງເຫນືອກວ່າບັນດາພະເຈົ້າທັງຫມົດ.⁶ພຣະຢາເວຊົງພໍໃຈສິ່ງໃດ, ພຣະອົງກໍຊົງເຮັດສິ່ງນັ້ນ, ໃນທ້ອງຟ້າແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນທະເລແລະທີ່ເລິກຂອງມະຫາສະມຸດທັງຫມົດ.

⁷ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເມກລອຍຂຶ້ນມາຈາກທີ່ໄກໆ, ຊົງເຮັດໃຫ້ຟ້າແລບພຸ່ງເຂົ້າມາພ້ອມກັບຝົນແລະນຳລົມອອກຈາກຄັງຂອງພຣະອົງ.

⁸ພຣະອົງຊົງຂ້າລູກຫົວປີຂອງເອຢິບ, ທັງຂອງຄົນແລະຂອງສັດ.⁹ພຣະອົງຊົງສົ່ງຫມາຍສຳຄັນແລະການອັສະຈັນຕ່າງໆ, ມາທ່າມກາງເຈົ້າ ເອຢິບເອີຍ, ເພື່ອຕໍ່ສູ້ຟາໂຣແລະຂ້າຣາຊການທັງຫມົດຂອງເຂົາ.

¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຈມຕີປະຊາຊາດເປັນອັນຫລາຍ ແລະໄດ້ຂ້າບັນດາກະສັດຜູ້ມີອຳນາດ¹¹ຄືສີໂອນ ກະສັດຂອງຄົນອາໂມ ແລະໂອກ ກະສັດແຫ່ງບາຊານ ອີກທັງຣາຊອານາຈັກທັງຫມົດແຫ່ງການາອານ.

¹²ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກຂອງພວກເຮົາ, ເປັນມໍລະດົກແກ່ອິສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.¹³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ, ດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະກຽດຕິຄຸນຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ທຸກຊົ່ວເຊັ່ນອາຍຸ.

¹⁴ເພາະພຣະຢາເວຊົງປົກປ້ອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລະຊົງເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.¹⁵ຮູບເຄົາຣົບຂອງບັນດາຊົນຊາດເປັນເງິນແລະທອງຄຳ, ເປັນຜົນງານຂອງສີມືມະນຸດທັງຫລາຍ.¹⁶ຮູບເຄົາຣົບເຫລົ່ານັ້ນມີປາກ, ແຕ່ພວກມັນເວົ້າບໍ່ໄດ້, ພວກມັນມີຕາ, ແຕ່ພວກມັນເບິ່ງບໍ່ໄດ້.¹⁷ພວກມັນມີຫູ, ແຕ່ພວກມັນຟັງບໍ່ໄດ້, ທັງບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈໃນປາກຂອງຮູບເຄົາຣົບເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁸ຜູ້ທີ່ເຮັດຮູບເຫລົ່ານັ້ນຈະເປັນຄືຮູບເຫລົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັບທຸກຄົນທີ່ວາງໃຈໃນຮູບເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁹ເຊື້ອສາຍອິສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ເຊື້ອສາຍອາໂຣນເອີຍ, ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວເຖີ້ນ,.²⁰ເຊື້ອສາຍເລວີເອີຍຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວເຖີດ, ເຈົ້າຜູ້ຖວາຍກຽຕແດ່ພຣະຢາເວເອີຍ, ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວເຖີ້ນ.²¹ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວໃນຊີໂອນ, ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງປຣະທັບຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເຖີດ.

136

¹ໂອ, ຈົ່ງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະຢາເວ; ເພາະພຣະອົງຊົງປະເສີດ, ເພາະຄວມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.²ໂອ, ຈົ່ງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຢູ່ເຫນືອພະເຈົ້າທັງຫລາຍ ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.³ໂອ, ຈົ່ງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງຢູ່ເຫນືອເຈົ້າທັງຫລາຍ ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

⁴ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງກະທຳການອັສະຈັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫລາຍແຕ່ຜູ້ດຽວ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ-⁵ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງສ້າງທ້ອງຟ້າ, ດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈ ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

⁶ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງກາງແຜ່ນດິນໂລກອອກເຫນືອຫ້ວຍນ້ຳທັງຫລາຍ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ-⁷ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງສ້າງດວງສະຫວ່າງຂະຫນາດໃຫຍ່ ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

⁸ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງສ້າງດວງອາທິດປົກຄອງກາງເວັນ,ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ-⁹ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຂ້າບັນດາລູກຫົວປີຂອງເອຢິບ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ-¹¹ແລະຊົງນຳອິສະຣາເອນອອກມາຈາກທ່າມກາງຄົນເອຢິບ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ-¹²ດ້ວຍມືອັນຊົງຣິດແລະແຂນທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ຍົກຊູຂຶ້ນ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

¹³ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ຜູ້ໄດ້ຊົງແຍກທະເລແຫ່ງຕົ້ນກົກ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ດຳຣົງເປັນນິດ-¹⁴ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ອິສະຣາເອນຜ່ານໄປທ່າມກາງທະເລນັ້ນ ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ດຳຣົງເປັນນິດ-¹⁵ແຕ່ຊົງຂວ້ຳຟາໂຣແລະກອງທັບຂອງພະອົງໃນທະເລຕົ້ນກົກ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

¹⁶ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜ່ານຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ-¹⁷ພຣະອົງໄດ້ຂ້າກະສັດຜູ້ມີອຳນາດທັງຫລາຍ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

¹⁸ຈົ່ງຂອງພຣະຄຸນພຣະອົງຜູ້ຊົງຂ້າບັນດາກະສັດຜູ້ມີຊື່ສຽງ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ-¹⁹ຄືເຈົ້າສີໂຫນ ກະສັດຂອງຄົນອາໂມ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ-²⁰ແລະເຈົ້າໂອກ ກະສັດແຫ່ງບາຊານ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

²¹ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງປຣະທານແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ດຳຣົງເປັນນິດ -²²ປຣະທານໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກແກ່ອິສະຣາເອນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.²³ພຣະອົງຊົງລະນຶກເຖິງແລະຊ່ວຍເຮົາຜູ້ຢູ່ໃນຖານະຕ່ຳຕ້ອຍ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.

²⁴ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງຊ່ວຍເຮົາໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກສັດຕຣູທັງຫລາຍ ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ດຳຣົງເປັນນິດ-²⁵ພຣະອົງປຣະທານອາຫານແກ່ສິ່ງມີຊີວິດທັງປວງ, ເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ.²⁶ໂອ ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ, ແຫ່ງທ້ອງຟ້າເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ດຳຣົງເປັນນິດ.

137

¹ໃກ້ແຄມນ້ຳແຫ່ງບາບີໂລນພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ນັ່ງລົງແລະຮ້ອງໄຫ້ເມື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຣະນຶກເຖິງຊີໂອນ.²ທີ່ຕົ້ນຫລິວທັງຫລາຍ ທີ່ນັ້ນພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ແຂວນພິນເຂົາຄູ່ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.

³ທີ່ນັ້ນຜູ້ທີ່ຈັບພວກຂ້ານ້ອຍເປັນຊະເລີຍໄດ້ບອກໃຫ້, ພວກຂ້ານ້ອຍຮ້ອງເພງ ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ເຍາະເຍີ້ຍພວກຂ້ານ້ອຍ, "ຈົ່ງຮ້ອງເພງກ່ຽວກັບຊີໂອນໃຫ້ພວກເຮົາຟັງແດ່."⁴ພວກເຮົາຈະຮ້ອງເພງຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຢ່າງໃດທີ່ໃນແຜ່ນດິນຕ່າງດ້າວ? ກຸງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ.

⁵ຖ້າເຮົາລະເລີຍຄວາມຊົງຈຳຂອງເຈົ້າ, ກໍຂໍໃຫ້ມືຂວາຂອງເຮົາລືມສີມືຂອງເຈົ້າ.⁶ຂໍໃຫ້ລິ້ນຂອງເຮົາເກາະຕິດເພດານປາກຂອງເຮົາ ຖ້າເຮົາບໍ່ຣະນຶກເຖິງເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ຮັກກຸງເຢຣູຊາເລັມໄປຫລາຍກວ່າຄວາມຍິນດີສູງສຸດຂອງເຮົາ.

⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ພວກຄົນເອໂດມເຮັດໃນມື້ທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມແຕກ. ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງທຳລາຍມັນລົງ, ຈົນເຖິງຖານຮາກຂອງມັນເລີຍ."

⁸ລູກສາວແຫ່ງບາບີໂລນເອີຍ, ເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກລ້າງຜານໃນໄວນີ້ - ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນສຸກ, ຄືຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຕອບແທນເຈົ້າໃຫ້ສະສົມກັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດກັບເຮົາ.⁹ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນສຸກ, ຄືຜູ້ທີ່ເອົາແລະໂຍນລູກນ້ອຍຂອງເຈົ້າກະແທກລົງກັບກ້ອນຫີນ.

138

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງດ້ວຍສຸດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຕໍ່ຫນ້າພະເຈົ້າທັງຫລາຍ ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະອົງ.²ຂ້ານ້ອຍຈະກາບລົງຍັງພຣະວິຫານບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ແລະຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງເພາະຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງແລະ. ຄວາມຫນ້າໄວ້ວາງໃຈໄດ້ຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຊີດຊູເຮັດໃຫ້ຖ້ອຍຄຳແລະພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງສຳຄັນຍິ່ງກວ່າສິ່ງໃດໆ. ເ

³ໃນມື້ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍກ້າຫານແລະເຂັ້ມແຂງ.⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຊົງຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ, ເພາະບັນດາກະສັດເຫລົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຈາກປາກຂອງພຣະອົງ.

⁵ທ່ານເຫລົ່ານັ້ນຈະຮ້ອງເພງເຖິງກິຈະການຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວນັ້ນໃຫຍ່ຍິ່ງ.⁶ເຖິງວ່າພຣະຢາເວຈະຢູ່ສູງສຸດ ພຣະອົງກໍຍັງເຝົ້າເບິ່ງຄົນຕ່ຳຕ້ອຍ, ແຕ່ຄົນໂອຫັງພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກແຕ່ໄກແສນໄກໄດ້.

⁷ແມ່ນຂ້ານ້ອຍຍ່າງຢູ່ກາງອັນຕະຣາຍ, ພຣະອົງຈະຊົງຮັກສາຊີວິດຂ້ານ້ອຍໄວ້; ພຣະອົງຈະຍື່ນມືອອກຕໍ່ຕ້ານ ຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະມືຂວາຂອງພຣະອົງກໍຈະຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນ.⁸ພຣະຢາເວ, ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍຈົນເຖິງທີ່ສຸດ; ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງດຳຣົງເປັນນິດ, ຂໍຢ່າຊົງປະຖິ້ມຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍມືຂອງພຣະອົງນັ້ນເລີຍ.

139

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງກວດສອບຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກຂ້ານ້ອຍ.²ພຣະອົງຊົງຮູ້ເມື່ອ ຂ້ານ້ອຍນັ່ງລົງແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍລຸກຂຶ້ນ; ພຣະອົງຊົງເຂົ້າໃຈຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ແຕ່ໄກ.

³ພຣະອົງຊົງສັງເກດທາງເດີນຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລະການນອນຂອງຂ້ານ້ອຍ ພຣະອົງຊົງລື້ງເຄີຍກັບທາງທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະກ່ອນທີ່ຈະມີຄຳເວົ້າອອກມາ, ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງຮູ້ຄວາມຫມົດແລ້ວ.⁵ພຣະອົງຊົງອ້ອມຂ້ານ້ອຍຢູ່ທັງຂ້າງຫລັງແລະຂ້າງຫນ້າ ແລະຊົງວາງມືຂອງພຣະອົງເທິງຂ້ານ້ອຍ.⁶ຄວາມຮອບຮູ້ຢ່າງນີ້ຫລາຍເກີນໄປສຳລັບຂ້ານ້ອຍ; ສູງເກີນໄປ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ອາດເອື້ອມເຖິງ.

⁷ຂ້ານ້ອຍຈະຫນີຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໄປທີ່ໃດໄດ້? ທີ່ໃດທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຫນີຈາກພຣະພັກຂອງພຣະອົງໄດ້ແດ່?⁸ຖ້າຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນໄປຍັງທ້ອງຟ້າ, ພຣະອົງກໍສະຖິດທີ່ນັ້ນ; ຖ້າຂ້ານ້ອຍຈະນອນໃນແດນຄົນຕາຍ ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງກໍຊົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

⁹ຖ້າຂ້ານ້ອຍຈະບິນຫນີດ້ວຍປີກຂອງຮຸ່ງເຊົ້າແລະໄປອາສັຍຢູ່ໃນສ່ວນຂອງສຸດຂອບຂອງຟາກທະເລພຸ້ນ,¹⁰ແມ່ນທີ່ນັ້ນ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຊົງຈູງຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໄວ້.

¹¹ຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຄວາມມືດຈະບັງເຮົາໄວ້, ແລະຄວາມສະຫວ່າງຮອບເຮົາຈະເປັນກາງຄືນ,"¹²ແມ່ນຄວາມມືດກໍບໍ່ມືດສຳລັບພຣະອົງ. ກາງຄືນກໍສະຫວ່າງຢ່າງກາງເວັນ, ເພາະທັງຄວາມມືດແລະຄວາມສະຫວ່າງເປັນຄືກັນສຳລັບພຣະອົງ.

¹³ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຮ່າງກາຍໃນຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກອບຂ້ານ້ອຍເຂົ້າກັນໃນທ້ອງແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁴ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂ້ານ້ອຍຢ່າງອັສະຈັນ. ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍຮູ້ເລື່ອງນີ້ດີ.

¹⁵ກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຈາກພຣະອົງ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກສ້າງຢູ່ໃນທ້ອງ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກປະດິດຂຶ້ນມາພາຍໃນທີ່ເລິກແຫ່ງໂລກ.¹⁶ພຣະອົງຊົງແນມເຫັນຂ້ານ້ອຍຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງ; ມື້ທັງຫມົດທີ່ກຳນົດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍນັ້ນຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງພຣະອົງ ກ່ອນທີ່ວັນໃດໆໃນວັນເຫລົ່ານີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.

¹⁷ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະດຳຣິຂອງພຣະອົງສຳລັບຂ້ານ້ອຍນັ້ນລ້ຳຄ່າຍິ່ງ, ຮວມກັນເຂົ້າກໍມາກມາຍຫລວງຫລາຍ!¹⁸ຖ້າຂ້ານ້ອຍຈະພະຍາຍາມນັບສິ່ງນັ້ນ, ພວກມັນກໍຫລາຍກວ່າເມັດຊາຍ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຕື່ນຂຶ້ນ, ຂ້ານ້ອຍກໍຍັງຄົງຢູ່ກັບພຣະອົງ.

¹⁹ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພຽງແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງຂ້າຄົນອະທັມເຈົ້າຄົນໂຫດຮ້າຍທັງຫລາຍ, ຈົ່ງໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກເຮົາ.²⁰ພວກເຂົາກະບົດຕໍ່ພຣະອົງແລະກະທຳໂດຍການຫລອກລວງ; ພວກສັດຕຣູຂອງພຣະອົງເວົ້າຕົວະ.

²¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ກຽດຊັງຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງບໍ່? ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ອາຄາດແຄ້ນຜູ້ທີ່ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພຣະອົງບໍ່?²²ຂ້ານ້ອຍກຽດພວກເຂົາຢ່າງສຸດຂີດ; ພວກເຂົາກາຍເປັນສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ.

²³ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຊົງກວດຄົ້ນຂ້ານ້ອຍແລະຊົງຮູ້ຈັກຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເຖີດ; ຂໍຊົງທົດສອບຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງຮູ້ຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍເຖີດ.²⁴ເບິ່ງວ່າມີທາງຊົ່ວໃດໆ ໃນຂ້ານ້ອຍ, ແລະທີ່ຈະນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນທາງນິຣັນດອນ.

140

ສຳລັບຄະນະນັກດົນຕຣີ. ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍຈາກຄົນຊົ່ວຮ້າຍ; ຂໍຊົງປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ຈາກຄົນໂຫດຮ້າຍ.²ພວກເຂົາວາງແຜນຮ້າຍຢູ່ໃນໃຈ; ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ເກີດສົງຄາມທຸກມື້.³ລີ້ນຂອງພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບໄດ້ຄືງູພິດ; ພິດຂອງງູຢູ່ໃນຮິມສົບປາກຂອງພວກເຂົາ. ເສ ລາ

⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຄຸ້ມຄອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນອະທັມ; ຂໍຊົງປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ຈາກຄົນໂຫດຮ້າຍ ຜູ້ຄິດແຜນການຈະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍລົ້ມລົງ.⁵ຄົນໂອຫັງໄດ້ວາງກັບດັກສຳລັບຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາໄດ້ກາງຕາຫນ່າງ; ພວກເຂົາໄດ້ຫ້າງແຮ້ວດັກຂ້ານ້ອຍ. ເສ ລາ

⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, "ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ; ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍຊົງຮັບຟັງສຽງອ້ອນວອນຂໍຄວາມເມດຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ."⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງມີອຳນາດສາມາດຊ່ວຍຂ້າຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້; ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປັນໂລ້ກຳບັງຫົວຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຍາມສົງຄາມ.⁸ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ຄົນອະທັມສົມປຣາຖນາ; ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ແຜນຮ້າຍຂອງພວກເຂົາສຳເລັດ. ເສ ລາ

⁹ຜູ້ທີ່ອ້ອມຂ້ານ້ອຍນັ້ນໄດ້ຍົກຫົວຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນ; ຂໍປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຮີມສົບປາກຂອງພວກເຂົາເອງປົກຄຸມພວກເຂົາ.¹⁰ຂໍໃຫ້ຖ່ານໄຟທີ່ລຸກໄຫມ້ຕົກລົງເທິງພວກເຂົາ, ຈົ່ງໂຍນພວກເຂົາລົງໃນໄຟ ລົງໃນບໍ່ເລິກຈົນຂຶ້ນມາບໍ່ໄດ້ອີກເລີຍ.¹¹ຂໍຢ່າໃຫ້ລິ້ນຂອງຄົນທີ່ໃສ່ຮ້າຍຢູ່ຢ່າງຫມັ້ນຄົງໃນແຜ່ນດິນ; ຂໍໃຫ້ສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໄລ່ລ້າຄົນທໍາລາຍເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຕາຍໄປ.

¹²ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຈະຊົງພິພາກສາດ້ວຍຄວາມເມດຕາແກ່ຜູ້ທຸກຍາກ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ຄວາມຍຸຕິທັມແກ່ຄົນຂັດສົນ.¹³ທີ່ຄົນຊອບທັມຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ; ຄົນສັດຊື່ຈະດຳຣົງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ.

141

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາຕໍ່ພຣະອົງ; ຂໍຊົງຮີບເຂົ້າມາຫາຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ. ຂໍຊົງຟັງສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາຕໍ່ພຣະອົງ.²ຂໍໃຫ້ຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນເຄື່ອງຫອມ; ເພາະຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ມືທີ່ຍົກຊູຂຶ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາເວລາແລງ.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຕັ້ງຍາມເຝົ້າປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຊົງເຝົ້າຣະວັງປະຕູຮິມສົບປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁴ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍປຣາຖນາສິ່ງຊົ່ວໃດໆ ຫລືຮ່ວມໃນກິຈະກຳແຫ່ງຄວາມບາບກັບຄົນຜູ້ຊຶ່ງກະທຳສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ. ແລະຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກິນຂອງດີໃດໆຂອງພວກເຂົາ.

⁵ຂໍໃຫ້ຄົນຊອບທັມຕີຂ້ານ້ອຍ; ແລະເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ. ຂໍໃຫ້ເຂົາປັບປຸງຂ້ານ້ອຍ; ເຫມືອນນ້ຳມັນເທິງຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຢ່າໃຫ້ຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມຮັບສິ່ງນັ້ນ. ແຕ່ຂໍໃຫ້ຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຕ້ານການກະທຳຊົ່ວຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາສະເຫມີ.⁶ບັນດາຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາຈະຖືກໂຍນລົງມາຈາກຍອດຫນ້າຜາສູງ; ພວກເຂົາຈະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າເປັນຖ້ອຍຄຳຫນ້າຊື່ນຊົນ.⁷ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເວົ້າວ່າ, "ເຫມືອນກັບເມື່ອຄົນໄຖແລະເຮັດໃຫ້ດິນແຕກ, ດັ່ງນັ້ນກະດູກຂອງພວກເຮົາກໍໄດ້ກະຈາຍທີ່ປາກແດນຄົນຕາຍສັນນັ້ນ."

⁸ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຈ້ອງໄປຍັງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍລີ້ພັຍໃນພຣະອົງ ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ດວງວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍປາສະຈາກເຄື່ອງປ້ອງກັນ.⁹ຂໍຊົງປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍຈາກບ້ວງແຮ້ວທີ່ພວກເຂົາວາງດັກຂ້ານ້ອຍໄວ້, ແລະຈາກກັບດັກຂອງຜູ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວ.¹⁰ຂໍໃຫ້ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຕົກລົງໄປໃນຕາຫນ່າງຂອງພວກເຂົາເອງ ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຫນີໄປໄດ້.

142

ຄຳແນະນຳຂອງດາວິດ, ເມື່ອເພິ່ນ ອະທິຖານຢູ່ໃນຖ້ຳ;.¹ດ້ວຍສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະຢາເວ; ດ້ວຍສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍອ້ອນວອນຂໍຄວາມເມດຕາຈາກພຣະຢາເວ.²ຂ້ານ້ອຍລະບາຍຄວາມທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາເລື່ອງຄວາມລຳບາກຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ພຣະອົງ.

³ເມື່ອວິນຍານພາຍໃນຂອງຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງ, ພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ ໃນວິທີທີ່ຂ້ານ້ອຍເດີນໄປ ພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອງກັບດັກສຳລັບຂ້ານ້ອຍໄວ້.⁴ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງໄປທາງຂວາຂອງຂ້ານ້ອຍແລະເຫັນວ່າບໍ່ມີໃຜສົນໃຈຂ້ານ້ອຍ ບໍ່ມີທາງຫນີສຳລັບຂ້ານ້ອຍ; ບໍ່ມີໃຜສົນໃຈກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁵ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າ, "ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ລີ້ພັຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງຂ້ານ້ອຍໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ.

⁶ຂໍຊົງຟັງສຽງຮ້ອງທູນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຕົກຕ່ຳຫລາຍ; ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຜູ້ຂົ່ມເຫັງ, ເພາະພວກເຂົາແຂງແຮງເກີນກຳລັງຂ້ານ້ອຍ.⁷ຂໍຊົງນຳດວງວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍອອກຈາກຄຸກ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ. ຄົນຊອບທັມຈະອ້ອມຂ້ານ້ອຍໄວ້ ເພາະພຣະອົງຈະຊົງເຮັດແກ່ຂ້ານ້ອຍຢ່າງດີ."

143

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ຂໍຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ; ຂໍຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງຊົງສັດຊື່ແລະຊອບທັມ, ຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍເຖີດ!²ຂໍຢ່າຊົງຕັດສິນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພາະໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງບໍ່ມີໃຜຊອບທັມເລີຍ.

³ສັດຕຣູໄດ້ໄລ່ກວດດວງວິຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ; ເຂົາໄດ້ຢຽບຢ່ຳຊີວິດຂ້ານ້ອຍລົງເຖິງດິນ; ເຂົາເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນທີ່ມືດ ເຫມືອນຄົນທີ່ໄດ້ຕາຍດົນແລ້ວ.⁴ວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກຄອບງຳຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ; ໃຈຂ້ານ້ອຍກໍສິ້ນຫວັງ.

⁵ຂ້ານ້ອຍຣະນຶກເຖິງສມັຍເກົ່າ; ຂ້ານ້ອຍຊອກຫາສິ່ງກະທຳທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຕຶກຕອງເຖິງພາຣະກິດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ.⁶ຂ້ານ້ອຍຊູມືຂຶ້ນໄປຍັງພຣະອົງ; ດວງວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍກະຫາຍຫາພຣະອົງຢ່າງແຜ່ນດິນທີ່ແຫ້ງ. ເສລາ

⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍໂດຍໄວ້ເຖີດ, ເພາະວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍສູນສິ້ນໄປແລ້ວ, ຂໍຢ່າຊົງລີ້ຫນ້າຂອງພຣະອົງຈາກຂ້ານ້ອຍ ບໍ່ສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈະເປັນເຫມືອນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລົງໄປຍັງຫລຸມເລິກ.⁸ຂໍຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນເຖິງຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງໃນເວລາຮຸ່ງເຊົ້າ, ເພາະຂ້ານ້ອຍວາງໃຈໃນພຣະອົງ. ຂໍຊົງສອນຂ້ານ້ອຍເຖິງທາງທີ່ຄວນເດີນ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຍົກດວງວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ພຣະອົງ.

⁹ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍຈາກສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫນີມາລີ້ຢູ່ໃນພຣະອົງ.¹⁰ຂໍຊົງສອນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຮັດຕາມພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ. ຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍພຣະວິນຍານປະເສີດຂອງພຣະອົງ ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນດິນແດນແຫ່ງຄວາມຊອບທັມ.

¹¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະເຫັນແກ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ; ຂໍຊົງຮັກສາຊີວິດຂ້ານ້ອຍໄວ້ ໂດຍຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ, ຂໍຊົງນຳດວງວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກຄວາມຍາກລຳບາກ.¹²ໃນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະອົງ ຂໍຊົງທຳລາຍສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍຊົງກຳຈັດສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.

144

ບົດເພງສັນຣະເສີນຂອງດາວິດ.¹ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະສີລາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ຊົງຝຶກມືທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເຮັດສົງຄາມ ແລະຝຶກນິ້ວມືຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເຮັດເສິກ.²ພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາແລະຊົງເປັນປ້ອມປ້ອງກັນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຊົງເປັນຫໍຄອຍສູງ ແລະຊົງເປັນຜູ້ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍເຂົ້າລີ້ພັຍ, ຜູ້ຊົງປາບຊົນຊາດທັງຫລາຍໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດພຣະອົງ.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ມະນຸດເປັນຜູ້ໃດນໍຊຶ່ງພຣະອົງຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ເບິ່ງແຍງເຂົາ ຫລືລູກຂອງລູກມະນຸດເປັນຜູ້ໃດທີ່ພຣະອົງຊົງຄິດເຖິງເຂົາ?⁴ມະນຸດເປັນເຫມືອນລົມຫາຍໃຈ; ວັນເວລາທັງຫລາຍຂອງເຂົາເຫມືອນເງົາທີ່ຜ່ານໄປ.

⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງໂນ້ມທ້ອງຟ້າລົງແລະສະເດັດລົງມາ; ຂໍຊົງແຕະຕ້ອງພູເຂົາທັງຫລາຍແລະເຮັດໃຫ້ມີຄວັນຂຶ້ນ.⁶ຂໍຊົງສົ່ງໃຫ້ສາຍຟ້າແມບທັງຫລາຍອອກໄປແລະເຮັດໃຫ້ພວກສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍກະແຈກກະຈາຍ; ຂໍຊົງຍິງລູກທະນູຂອງພຣະອົງ ແລະຂັບໄລ່ໃຫ້ພວກມັນສັບສົນ.

⁷ຂໍຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈາກທີ່ສູງ; ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກວັງນ້ຳເລິກ, ໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກມືຄົນຕ່າງຊາດ.⁸ປາກຂອງພວກເຂົາເວົ້າຕົວະ, ແລະມືຂວາຂອງພວກເຂົາບໍ່ຊື່ຕຣົງ.

⁹ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງບົດໃຫມ່ຖວາຍແດ່ພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ; ຂ້ານ້ອຍຈະດິດພິນສິບສາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງ,¹⁰ຜູ້ປຣະທານຄວາມພົ້ນແກ່ກະສັດ, ແລະຜູ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກດາບຊົ່ວຮ້າຍ.¹¹ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້ານ້ອຍແລະປ່ອຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເປັນອິສະລະຈາກມືພວກຄົນຕ່າງຊາດ. ປາກຂອງພວກເຂົາເວົ້າຕົວະ, ແລະມືຂວາຂອງພວກເຂົາບໍ່ຊື່ຕຣົງ.

¹²ຂໍໃຫ້ລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ເຕັມຂະຫນາດເມື່ອພວກເຂົາຍັງຫນຸ່ມໆຢູ່, ແລະຂໍໃຫ້ລູກຍິງຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນເສົາຫົວມຸມທີ່ໄດ້ສະລັກຕາມແບບພະຣາຊວັງ.¹³ຂໍໃຫ້ຍຸ້ງສາງຂອງຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຜົນຜະລິດທຸກຊະນິດ, ແລະຂໍໃຫ້ຝູງແກະຂອງຂ້ານ້ອຍຜະລິດອອກມາເປັນພັນເປັນຫມື່ນທີ່ໃນທ້ອງທົ່ງຂອງຂ້ານ້ອຍເຖີ້ນ.

¹⁴ແລ້ວຂໍໃຫ້ຝູງງົວຂອງພວກຂ້ານ້ອຍມີລູກນ້ອຍຫລວງຫລາຍ. ບໍ່ມີໃຜພັງເຂົ້າມາໃນກຳແພງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້; ຂໍຢ່າໃຫ້ມີຊະເລີຍແລະສຽງຮ້ອງທຸກໃນຫົນທາງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.¹⁵ຄົນທີ່ຮັບພອນເຊັ່ນນັ້ນເປັນສຸກ ຄວາມສຸກຄືຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າ; ຂອງເຂົາຄືພຣະຢາເວ.

145

ບົດເພງສັນຣະເສີນຍ້ອງຍໍ. ຂອງດາວິດ.¹ຂ້ານ້ອຍຈະຍົກຍ້ອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ກະສັດຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.²ທຸກໆມື້ ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງ; ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.³ພຣະຢາເວນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນຢ່າງຍິ່ງ ຄວາມໃຫຍ່ຍິ່ງຂອງພຣະອົງນັ້ນບໍ່ອາດຈະຮູ້ໄດ້.

⁴ຄົນຮຸ້ນຫນຶ່ງຈະຍົກຍ້ອງພຣະຣາຊກິດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຄົນອີກຮຸ້ນຫນຶ່ງຟັງ ແລະຈະປະກາດກິຈະການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ.⁵ຂ້ານ້ອຍຈະຕຶກຕອງເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສະຫງ່າຣາສີອັນສູງສົ່ງຂອງພຣະອົງ, ແລະໃນພຣະຣາຊກິດຕ່າງໆ ອັນມະຫັສະຈັນຂອງພຣະອົງ.

⁶ພວກເຂົາຈະກ່າວເຖິງຣິດອຳນາດແຫ່ງພຣະຣາຊກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະຂ້ານ້ອຍຈະເລົ່າເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ.⁷ເຂົາທັງຫລາຍຈະປະກາດອອກມາເຖິງຄຸນຄວາມດີອັນອຸດົມຂອງພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາຈະຮ້ອງເພງເຖິງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.

⁸ພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະຄຸນແລະຄວາມເມດຕາກາຣຸນາ, ຊົງຮ້າຍຊ້າແລະຊົງມີຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງຄຳສັນຍາຢ່າງອຸດົມ.⁹ພຣະຢາເວຊົງດີຕໍ່ທຸກຄົນ; ຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງເປັນພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະອົງທັງຫມົດ.

¹⁰ພຣະຣາຊກິດທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ; ຜູ້ຈົງຮັກພັກດີທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ, ຈະສັນຣະເສີນແດ່ພຣະອົງ.¹¹ຜູ້ຈົງຮັກພັກດີທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງຈະກ່າວເຖິງສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາຈະເລົ່າເຖິງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ.¹²ພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາມະນຸດຊາດຮູ້ເຖິງພຣະຣາຊກິດອັນຊົງອານຸພາບ ແລະຣັສມີຍອດຢ້ຽມແຫ່ງຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.

¹³ພຣະຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງເປັນພຣະຣາຊອານາຈັກນິຣັນດອນ,ແລະການຄອບຄອງຂອງພຣະອົງດຳຣົງຢູ່ຕະຫລອດທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດ.

¹⁴ພຣະຢາເວ ຊົງຊ່ວຍເຫລືອທຸກຄົນທີ່ກຳລັງຈະລົ້ມ ແລະຊົງອູ້ມຊູທຸກຄົນທີ່ລົ້ມລົງໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ.¹⁵ດວງຕາທຸກດວງເຝົ້າຄອຍພຣະອົງ; ພຣະອົງປຣະທານອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາຕົງຕາມເວລາ.¹⁶ພຣະອົງຊົງຍື່ນມືຂອງພຣະອົງອອກແລະຊົງໃຫ້ສົມຄວນສິ່ງທີ່ມີຊິວິດອີ່ມຕາມຄວາມປຣາຖນາ.

¹⁷ພຣະຢາເວ ຊົງຊອບທັມໃນທຸກທາງທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ ແລະຊົງພຣະຄຸນໃນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳ.¹⁸ພຣະຢາເວ ສະຖິດໃກ້ທຸກຄົນທີ່ຮ້ອງຫາພຣະອົງ, ຄືທຸກຄົນທີ່ຮ້ອງຫາພຣະອົງດ້ວຍໃຈຈິງ.¹⁹ພຣະອົງປຣະທານຕາມຄວາມປຣາຖນາຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖວາຍກຽຕພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງຟັງສຽງຮ້ອງຫາຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ; ແລະຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນ.

²⁰ພຣະຢາເວ ຊົງເຝົ້າເບິ່ງທຸກຄົນທີ່ຮັກພຣະອົງ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍຄົນຊົ່ວທຸກຄົນ.²¹ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ; ຂໍມະນຸດຊາດທັງຫມົດຈົ່ງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະນາມຊື່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ, ຕະຫລອດໄປເປັນນິດເຖີດ.

146

¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ, ດວງວິນຍານຂອງເຮົາເອີຍ.²ຂ້ານ້ອຍຈະສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ; ຕາບເທົ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່ ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຍັງມີຊີວິດຢູ່.

³ຢ່າວາງໃຈໃນເຈົ້າເມືອງທັງຫລາຍຫລືໃນມະນຸດຊາດ, ເພາະໃນພວກເຂົານັ້ນບໍ່ມີຄວາມພົ້ນ.⁴ເມື່ອລົມຫາຍໃຈຂອງເຂົາຫມົດໄປ, ເຂົາກໍກັບເປັນດິນ; ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນແຜນງານຂອງເຂົາກໍສູນສິ້ນໄປ.

⁵ຜູ້ທີ່ເປັນສຸກຄືຄົນທີ່ມີພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບເປັນຜູ້ຊ່ວຍເຫລືອ, ຄືຜູ້ທີ່ຄວາມຫວັງຂອງເຂົາຢູ່ໃນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ.⁶ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງສ້າງທ້ອງຟ້າແລະແຜ່ນດິນໂລກ ທະເລ, ແລະທຸກສິ່ງທັງຫມົດຊຶ່ງຢູ່ໃນທີ່ເຫລົ່ານັ້ນ; ພຣະອົງຊົງຮັກສາພຣະສັນຍາໄວ້ເປັນນິດ.

⁷ພຣະອົງຊົງກະທຳຄວາມຍຸຕິທັມເພື່ອຄົນທີ່ຖືກບີບບັງຄັບ ແລະປຣະທານອາຫານແກ່ຄົນທີ່ຫິວ. ພຣະຢາເວຊົງປ່ອຍຜູ້ຖືກຄຸມຂັງໃຫ້ເປັນອິສຣະ;⁸ພຣະຢາເວ ຊົງເປີດຕາຂອງຄົນຕາບອດ, ພຣະຢາເວ; ຊົງອຸ້ມຊູຜູ້ຖືກກົດຂີ່ໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ; ພຣະຢາເວ ຊົງຮັກພວກຄົນຊອບທັມ.

⁹ພຣະຢາເວ ຊົງປົກປ້ອງຄົນຕ່າງດ້າວໃນດິນແດນ; ພຣະອົງຊົງຊ່ວຍຊູເດັກກຳພ້າພໍ່ແລະຍິງມ້າຍ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງຂັດຂວາງທາງຂອງຄົນຊົ່ວ.¹⁰ພຣະຢາເວ ຈະຊົງຄອບຄອງເປັນນິດ, ຊີໂອນເອີຍ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຈະຊົງຄອບຄອງທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

147

¹ສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ເພາະເປັນການດີທີ່ຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ເປັນການຫນ້າຊື່ນຊົມ, ແລະສົມຄວນທີ່ຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງ.

²ພຣະຢາເວ ຊົງສ້າງກຸງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນມາໃຫມ່, ພຣະອົງຊົງຮວບຮວມຄົນອິສະຣາເອນທີ່ກະແຈກກະຈາຍໄປ.³ພຣະອົງຊົງຮັກສາຄົນທີ່ໃຈແຕກສະຫລາຍ ແລະຊົງພັນແຜນໃຫ້ພວກເຂົາ.

⁴ພຣະອົງຊົງນັບຈຳນວນດາວທັງຫລາຍ, ພຣະອົງຊົງຕັ້ງຊື່ມັນທຸກດວງ.⁵ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະຊົງຣິທານຸພາບຫລາຍ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພຣະອົງ, ນັ້ນສຸດຈະຊັ່ງຊາໄດ້.

⁶ພຣະຢາເວ ຊົງຊ່ວຍຊູຜູ້ຖືກຂົ່ມເຫັງ, ພຣະອົງຊົງໂຍນຄົນຊົ່ວລົງເຖິງດິນ.⁷ຈົ່ງຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະຢາເວ, ດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ ຈົ່ງຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຮົາດ້ວຍພິນ.

⁸ພຣະອົງຊົງປົກຄຸມທ້ອງຟ້າດ້ວຍເມກ ແລະຊົງຕຽມຝົນໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຫຍ້າງອກເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍ.⁹ພຣະອົງປຣະທານອາຫານແກ່ສັດ ແລະແກ່ພວກລູກນົກກາພວກມັນຮ້ອງເມື່ອມັນຫີວໂຫຍ.

¹⁰ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ພໍໃຈໃນກຳລັງຂອງມ້າ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຍິນດີໃນຂາອັນແຂງແຮງຂອງມະນຸດ.¹¹ພຣະຢາເວ, ຊົງຍິນດີໃນຄົນທີ່ຖວາຍພຣະກຽຕແດ່ພຣະອົງ, ໃນຄົນທີ່ຫວັງໃນຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.

¹²ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ກຸງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ. ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າເຖີດ, ຊີໂອນເອີຍ.¹³ເພາະພຣະອົງຊົງຮັກສາປະຕູເມືອງຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ, ພຣະອົງຊົງອວຍພອນລູກທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ.¹⁴ພຣະອົງຊົງປຣະທານຄວາມຮັ່ງມີໃນເຂດແດນຂອງເຈົ້າ ຊົງໃຫ້ເຈົ້າອີ່ມດ້ວຍເຂົ້າສາລີທີ່ດີທີ່ສຸດ.

¹⁵ພຣະອົງຊົງໃຊ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄປຍັງແຜ່ນດິນໂລກ, ພຣະຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງແລ່ນໄປຢ່າງວອງໄວ.¹⁶ພຣະອົງປຣະທານຫິມະຢ່າງປຸຍຂົນແກະ, ພຣະອົງຊົງໂຮຍນ້ຳຄ້າງເຫລື້ອມໆກະຈາຍທົ່ວຫນ້າດິນ.

¹⁷ພຣະອົງຊົງໂຍນລູກເຫັບຂອງພຣະອົງລົງມາແຂງເຫມືອນຂີ້ຫີນ, ບໍ່ມີໃຜຈະທົນທານຄວາມຫນາວຂອງພຣະອົງໄດ້?¹⁸ພຣະອົງສົ່ງພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງອອກໄປແລະລະລາຍພວກມັນເສຍ, ພຣະອົງຊົງໃຫ້ລົມຂອງພຣະອົງພັດແລະນ້ຳກໍໄຫລຖ້ວມ.

¹⁹ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ, ແກ່ຢາໂຄບ ກົດບັນຍັດແລະກົດຫມາຍແຫ່ງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງແກ່ອິສະຣາເອນ.²⁰ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເຮັດເຊັ່ນນີ້ແກ່ປະຊາຊາດອື່ນໃດ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກບັນດາກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

148

¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນອົງພຣະຢາເວ; ໃນທ້ອງຟ້າຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງ,ໃນທີ່ສູງຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງ.²ບັນດາທູດສະຫວັນທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງ; ບັນດາພົນໂຍທາທັງຫມົດຂອງພຣະອົງທີ່ເມືອງສະຫວັນ.

³ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງເຖີດ, ດວງຕາເວັນແລະດວງເດືອນ; ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງເຖີດ, ພ້ອມດວງດາວທັງຫມົດທີ່ສ່ອງແສງ.⁴ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງເຖີດ, ທ້ອງຟ້າທີ່ສູງສຸດ ແລະວັງນ້ຳທັງຫລາຍຊຶ່ງຢູ່ເຫນືອທ້ອງຟ້າດ້ວຍ.

⁵ຈົ່ງໃຫ້ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງ ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາ.⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ; ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານກົດບັນຍັດຊຶ່ງຈະບໍ່ປ່ຽນແປງ.

⁷ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ຈາກແຜ່ນດິນໂລກເຖີດ ເຈົ້າສັດທະເລຂະຫນາດໃຫຍ່ທັງຫລາຍແລະທີ່ມະຫາສະມຸດເລິກທັງປວງ,⁸ໄຟກັບລູກເຫັບ, ຫິມະກັບເຫລົ່າເມກ, ລົມພາຍຸເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ.

⁹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງເຖີດ, ບັນດາພູເຂົາແລະເນີນເຂົາທັງຫມົດ, ຕົ້ນໄມ້ມີຜົນແລະໄມ້ສົນສີດາທັງຫມົດ.¹⁰ບັນດາສັດປ່າແລະບັນດາສັດໃຊ້ງານທັງຫມົດ, ສັດທີ່ເລືອຄານແລະພວກນົກ.

¹¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ, ບັນດາກະສັດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຊົນຊາດທັງຫມົດ, ເຈົ້າເມືອງທັງຫລາຍ ແລະຜູ້ຄອບຄອງທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.¹²ທັງພວກຊາຍຫນຸ່ມແລະຍິງສາວທັງຫລາຍ, ຜູ້ອາວຸໂສແລະເດັກໆ.

¹³ຈົ່ງໃຫ້ຄົນທັງຫມົດນີ້ສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ເທົ່ານັ້ນທີ່ຄວນໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ ແລະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ ຊົງແຜ່ອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກແລະບັນດາທ້ອງຟ້າ.¹⁴ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກເຂົາຂອງປະຊາຊົນຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ເປັນທີ່ສັນຣະເສີນຂອງຜູ້ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະອົງ, ຄືຄົນອິສະຣາເອນຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ພຣະອົງ, ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

149

¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງບົດໃຫມ່ຖວາຍພຣະຢາເວ, ຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະອົງໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ຈົງຮັກພັກດີ.

²ຈົ່ງໃຫ້ອິສະຣາເອນຍິນດີໃນຜູ້ສ້າງຂອງພວກເຂົາ; ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງຊີໂອນປິຕິຍິນດີ ໃນກະສັດຂອງພວກເຂົາ.³ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາສັນຣະເສີນພຣະນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍການເຕັ້ນລຳ; ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍຕີກອງແລະພິນ.

⁴ເພາະພຣະຢາເວຊົງຊື່ນບານໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຍົກຍ້ອງຄົນທີ່ຖ່ອມໃຈດ້ວຍຄວາມພົ້ນ.⁵ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ຊອບທັມຍິນດີໃນຊັຍຊະນະນີ້; ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຍິນດີເທິງທີ່ນອນຂອງພວກເຂົາ.

⁶ຈົ່ງໃຫ້ການສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ, ຢູ່ໃນປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະໃຫ້ດາບສອງຄົມຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາ⁷ເພື່ອເຮັດການຕອບສະຫນອງຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດ ແລະເຮັດການລົງໂທດຊົນຊາດທັງຫລາຍ.

⁸ພວກເຂົາຈະເອົາພວກໂສ້ລ່າມບັນດາກະສັດຂອງພວກເຂົາ ແລະເອົາຕວນເຫລັກມັດບັນດາຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາ.⁹ພວກເຂົາຈະເຮັດແກ່ເຂົາທັງຫລາຍຕາມຄຳພິພາກສາທີ່ບັນທຶກໄວ້ແລ້ວ. ນີ້ເປັນກຽດຕແກ່ຜູ້ຈົງຮັກພັກດີທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

150

¹ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ, ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ; ໃນສະຖານບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.²ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງໃນທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍ ອັນອານຸພາບຂອງພຣະອົງ; ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງ ເຖີດ ເພາະກິຈະການອັນຊົງອານຸພາບທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງເຖີດ ຕາມຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງພຣະອົງ,

³ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍສຽງແກ; ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍພິນໃຫຍ່ແລະພິນເຂົາຄູ່.⁴ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງ ດ້ວຍຕີກອງແລະການເຕັ້ນລຳ; ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍເຄື່ອງສາຍທັງຫລາຍ ແລະເຄື່ອງເປົ່າທັງຫລາຍ.⁵ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍສຽງຊິ່ງທັງຫລາຍ; ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະອົງດ້ວຍສຽງສາບທັງຫລາຍ.

⁶ຈົ່ງໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ຫາຍໃຈສັນຣະເສີນພຣະຢາເວ. ຈົ່ງສັນຣະເສີນພຣະຢາເວເຖີດ.

ສຸພາສິດ

1

¹ບັນດາສຸພາສິດຂອງໂຊໂລໂມນ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງດາວິດ, ກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.²ສຸພາສິດເຫລົ່ານີ້ເພື່ອສອນໃຫ້ຮູ້ຈັກປັນຍາ ແລະການສັ່ງສອນ, ເພື່ອສອນບັນດາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈ,³ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນເພື່ອທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍການກະທຳໃນສິ່ງທີ່ຊອບທຳ, ຍຸດຕິທຳ, ແລະທ່ຽງທຳ.

⁴ສຸພາສິດເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ປັນຍາແກ່ຄົນຮູ້ຫນ້ອຍ, ແລະໃຫ້ຄວາມຮູ້ ແລະຄວາມຄິດທີ່ສະຫລາດແກ່ບັນດາຄົນຫນຸ່ມ.⁵ຈົ່ງໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍທີ່ມີປັນຍາໄດ້ຟັງ ແລະເພີ່ມເຕີມການຮຽນຮູ້ຂອງພວກເຂົາ, ແລະຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຈະໄດ້ການແນະນຳ,⁶ເພື່ອໃຫ້ສຸພາສິດທັງຫລາຍ, ແລະຄຳອຸປະມາຕ່າງໆ, ແລະຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງເຫລົ່າຄົນມີປັນຍາ ແລະຄວາມຫມາຍອັນລັບເລິກຂອງພວກເຂົາ.

⁷ຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມຮູ້ - ຄົນໂງ່ທັງຫລາຍມັກຫມິ່ນປະຫມາດປັນຍາ ແລະ ການສັ່ງສອນ.⁸ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງຟັງຄຳສັ່ງສອນຂອງພໍ່ຂອງເຈົ້າ ແລະ ຢ່າຖິ້ມຄຳສອນຂອງແມ່ຂອງເຈົ້າ;⁹ພວກເຂົາຈະເປັນພວງມະໄລທີ່ສະງ່າງາມສຳລັບຫົວຂອງເຈົ້າ ແລະເປັນສາຍຄໍອ້ອມຄໍຂອງເຈົ້າ.

¹⁰ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຖ້າຄົນບາບພະຍາຍາມຊັກຊວນເຈົ້າໃຫ້ເຮັດບາບຂອງເຂົາ, ຈົ່ງປະຕິເສດທີ່ຈະຕິດຕາມພວກເຂົາ.¹¹ຖ້າພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ມາກັບເຮົາເທາະ, ໃຫ້ເຮົາກົ້ມຖ້າເພື່ອເຮັດການຄາດຕະກຳ, ໃຫ້ເຮົາລີ້ ແລະທຳຮ້າຍປະຊາຊົນຜູ້ບໍລິສຸດໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນ.

¹²ໃຫ້ເຮົາກືນພວກເຂົາທັງເປັນ, ຄືແບບແດນຄົນຕາຍ ກືນເຂົາເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍັງມີສຸຂະພາບດີ, ແລະເຮັດໃຫ້ເຂົາຄືກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕົກລົງໃນຂຸມນະລົກ.¹³ເຮົາຈະເຫັນຂອງມີຄ່າທຸກຢ່າງ; ເຮົາຈະບັນຈຸບ້ານຂອງເຮົາໃຫ້ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງທີ່ເຮົາລັກມາຈາກຜູ້ອື່ນ.¹⁴ຈົ່ງມາຮ່ວມກັບພວກເຮົາ; ເຮົາທຸກຄົນຈະມີເງິນຖົງດຽວກັນ."

¹⁵ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າເດີນໃນທາງນັ້ນກັບພວກເຂົາ; ຈົ່ງຢ່າໃຫ້ຕີນຂອງເຈົ້າຕ້ອງວິທີຂອງພວກເຂົາ;¹⁶ຕີນຂອງພວກເຂົາແລ່ນໄປຫາຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ແລະພວກເຂົາຟ້າວໄປເຮັດໃຫ້ເລືອດຕົກ.¹⁷ເພາະບໍ່ມີປະໂຫຍດທີ່ຈະກາງຕາຫນ່າງດັກນົກ ໃນຂະນະທີ່ນົກກຳລັງບິນຢູ່.

¹⁸ຄົນເຫລົ່ານີ້ກົ້ມເພື່ອຂ້າໂຕເອງ - ພວກເຂົາວາງກັບດັກໂຕເອງ.¹⁹ດັ່ງນັ້ນທາງຂອງທຸກຄົນທີ່ສະແຫວງຫາຄວາມຮັ່ງມີດ້ວຍວິທີບໍ່ຍຸດຕິທຳ; ໄດ້ມາໂດຍບໍ່ຊອບທຳ ຄືເອົາຊີວິດຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຄອບຄອງມັນ.

²⁰ປັນຍາໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນດ້ວຍສຽງດັງທີ່ຫົນທາງ, ນາງໄດ້ຍົກສຽງຂອງນາງໃນສະຖານທີ່ໂລ່ງແຈ້ງ;²¹ນາງຮ້ອງສຽງດັງທີ່ຫົວຫົນທາງທີ່ມີສຽງດັງກ້ອງ ນາງເວົ້າທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູເມືອງວ່າ,²²"ຄົນໂງ່ຈ້າເອີຍ, ພວກເຈົ້າຈະຮັກຄວາມໂງ່ຈ້າໄປອີກດົນປານໃດ? ດົນປານໃດ, ຄົນທີ່ມັກເຢາະເຢີ້ຍ, ຈະພໍໃຈໃນການເຢາະເຢີ້ຍ, ພວກຄົນໂງ່ຈະຊັງຄວາມຮູ້ໄປອີກດົນປານໃດ?

²³ຈົ່ງຫັນມາສົນໃຈຄຳຕັກເຕືອນຂອງເຮົາ; ເຮົາຈະເທຄວາມຄິດຂອງເຮົາໃຫ້ເຈົ້າທັງຫລາຍ; ເຮົາຈະໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈະແຈ້ງແກ່ພວກເຈົ້າ.²⁴ເພາະເຮົາໄດ້ເອີ້ນແລ້ວ, ແຕ່ພວກເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງ; ເຮົາໄດ້ຍື່ນມືອອກ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜສົນໃຈເລີຍ.²⁵ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົນໃຈຄຳແນະນຳທຸກຢ່າງຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ສົນໃຈຄຳຕັກເຕືອນຂອງເຮົາເລີຍ.

²⁶ເຮົາຈະຫົວຂວັນໃນຄວາມເດືອດຮ້ອນຂອງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈະເຢາະເຢີ້ຍພວກເຈົ້າເມື່ອຄວາມຢ້ານມາຮອດພວກເຈົ້າ -²⁷ເມື່ອຄວາມຢ້ານຂອງພວກເຈົ້າມາຕຳພວກເຈົ້າ ຄືລົມພາຍຸຮ້າຍ ແລະ ຄວາມເດືອດຮ້ອນໄດ້ກວາດເອົາພວກເຈົ້າຄືພາຍຸຫມຸນ, ເມື່ອຄວາມທຸກ ແລະຄວາມເຈັບປວດໃຈມາຮອດພວກເຈົ້າ.

²⁸ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮ້ອງເອີ້ນເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ຕອບ; ພວກເຂົາຈະສະແຫວງຫາເຮົາ, ແຕ່ຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ.²⁹ເພາະວ່າພວກເຂົາຊັງຄວາມຮູ້ ແລະ ບໍ່ເລືອກເອົາຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ,³⁰ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບຄຳແນະນຳຂອງເຮົາເລີຍ, ແລະ ພວກເຂົາຫມິ່ນປະຫມາດຄຳຕັກເຕືອນທຸກຢ່າງຂອງເຮົາ.

³¹ພວກເຂົາຈະກິນຜົນແຫ່ງທາງຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະອີ່ມດ້ວຍຜົນຂອງຄວາມຄິດເຫັນຂອງພວກເຂົາເອງ.³²ເພາະການທີ່ຄົນໂງ່ໄດ້ຖືກຂ້າເມື່ອພວກເຂົາຫັນເຫໄປ, ແລະ ການທີ່ຄົນໂງ່ຫລົງເພີດເພີນກໍທຳຮ້າຍຕົນເອງ.³³ແຕ່ໃຜກໍຕາມທີ່ຟັງເຮົາ ຈະຢູ່ຢ່າງປອດໄພ ແລະ ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກ ບໍ່ຢ້ານສິ່ງຮ້າຍໃດໆ."

2

¹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຖ້າເຈົ້າຮັັບຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ແລະ ສະສົມບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາໄວ້ກັບເຈົ້າ,²ຈົ່ງງ່ຽງຫູຂອງເຈົ້າຟັງໃນປັນຍາ ແລະ ຈົ່ງອ່ຽງໃຈຂອງເຈົ້າເຂົ້າຫາຄວາມເຂົ້າໃຈ.

³ຖ້າເຈົ້າຮ້ອງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະເປັ່ງສຽງຂອງເຈົ້າຫາປັນຍາ,⁴ຖ້າເຈົ້າສະແຫວງຫາປັນຍາຄືເຈົ້າຫາເງິນ ແລະຊອກຫາຄວາມເຂົ້າໃຈ ຄືເຈົ້າຊອກຫາຂຸມຊັບທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້,⁵ແລ້ວເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລ້ວເຈົ້າຈະພົບຄວາມຮູ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁶ເພາະພຣະຢາເວປະທານປັນຍາ, ຈາກປາກຂອງພຣະອົງ ຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈກໍອອກມາ.⁷ພຣະອົງຊົງສະສົມສະຕິປັນຍາອັນດີເລີດໄວ້ໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍິນດີໃນພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງເປັນໂລ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ດຳເນີນໃນຄວາມຊື່ສັດ,⁸ພຣະອົງຊົງເຝົ້າບັນດາວິຖີແຫ່ງຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງປົກປ້ອງວິຖີທາງຂອງຄົນເຫລົ່ານັັ້ນທີ່ເຊື່ອສັດທາໃນພຣະອົງ.

⁹ແລ້ວເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຊອບທຳ, ຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແລະຄວາມທ່ຽງທຳ, ແລະທຸກວິຖີທາງທີ່ດີ.¹⁰ເພາະປັນຍາຈະເຂົ້າມາໃນໃຈຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຄວາມຮູ້ຈະເປັນທີ່ຫນ້າຍິນດີແກ່ຈິດວິນຍານຂອງເຈົ້າ.

¹¹ຄວາມສະຫລາດຈະຄອຍຄຸ້ມກັນເຈົ້າ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຈະປົກປ້ອງເຈົ້າໄວ້.¹²ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກທາງຂອງຄົນຊົ່ວ, ຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ສ້າງຄວາມເດືອດຮ້ອນ,¹³ຜູ້ປະຖິ້ມບັນດາວີຖີແຫ່ງຄວາມຖືກຕ້ອງ ແລະຍ່າງໃນທາງແຫ່ງຄວາມມືດ.

¹⁴ພວກເຂົາຍິນດີເມື່ອພວກເຂົາເຮັດຊົ່ວ ແລະ ພໍອົກພໍໃຈໃນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ.¹⁵ພວກເຂົາຕິດຕາມວິຖີຂອງຄົນຕົ້ມຕຸນ, ແລະ ພວກເຂົາເຊື່ອງການຫລອກລວງໃນວິຖີທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

¹⁶ປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮອບຄອບຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າພົ້ນຈາກຜູ້ຍິງແພດສະຫຍາ, ພົ້ນຈາກຜູ້ຍິງທີ່ຊອກຫາລວງໃຈ ແລະ ຄຳເວົ້າຜິດຕ່າງໆຂອງນາງ.¹⁷ນາງປະຖິ້ມຄູ່ຊີວິດທີ່ນາງໄດ້ຕອນເປັນສາວ ແລະ ລືມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງນາງ.

¹⁸ເພາະບ້ານຂອງນາງດິ່ງລົງສູ່ຄວາມມໍຣະນາ ແລະ ຫົນທາງທັງຫລາຍຂອງນາງຈະນຳເຈົ້າໄປຫາຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃນຂຸມຝັງສົບ.¹⁹ທຸກຄົນທີ່ເຂົົ້າຫານາງກໍຈະບໍ່ໄດ້ກັບມາອີກ ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ພົບວິຖີແຫ່ງຊີວິດ.

²⁰ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະເດີນໃນທາງຂອງຄົນດີ ແລະ ຕິດຕາມວິຖີຂອງຄົນຊອບທຳ.²¹ເພາະວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດສິ່ງທີ່ທ່ຽງທຳຈະສ້າງບ້ານຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສັດຊື່ຈະດຳລົງຢູ່ໃນນັ້ນ.²²ແຕ່ຄົນອະທຳຈະຖືກກຳຈັດອອກຈາກແຜ່ນດິນ, ແລະ ຄົນບໍ່ສັດຊື່ຈະຖືກກຳຈັັດອອກໄປ.

3

¹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າລືມຄຳສອນຂອງເຮົາ ແລະ ໃຫ້ເຝົ້າຮັກສາຄຳສັ່ງສອນຂອງເຮົາໄວ້ໃນໃຈຂອງເຈົ້າ,²ເພາະຄວາມຍືດຍາວຂອງວັນທັງຫລາຍ ແລະ ປີທັງຫລາຍຂອງຊີວິດ ແລະສັນຕິສຸກຈະເພີ່ມໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.

³ຢ່າໃຫ້ຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພັນທະສັນຍາ ແລະຄວາມຊື່ສັດປະຖິ້ມເຈົ້າ, ຈົ່ງພັນມັນໄວ້ຮອບຄໍຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງຂຽນມັນໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ.⁴ແລ້ວເຈົ້າຈະຫາຄວາມຊື່ມຊົມ ແລະຊື່ສຽງດີໃນສາຍຕາພຣະເຈົ້າ ແລະໃນສາຍຕາມະນຸດ.

⁵ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະຢາເວດ້ວຍສຸດໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະຢ່າເພິ່ງພາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົວເຈົ້າເອງ;⁶ຈົ່ງເຊື່ອຟັງພຣະອົງໃນທຸກວິຖີທາງຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງພຣະອົງເອງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ວິຖີຂອງເຈົ້າຊື່ຕົງ.

⁷ຢ່າເປັນຄົນສະຫລາດໃນສາຍຕາຂອງເຈົ້າເອງ; ຈົ່ງຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະຈົ່ງຫັນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.⁸ນີ້ຈະເປັນການຢຽວຢາໃຫ້ແກ່ເຫນື້ອຫນັງຂອງເຈົ້າ ແລະຄວາມສົດຊື່ນແກ່ຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າ.

⁹ຈົ່ງຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍສັບສິນຂອງເຈົ້າ ແລະດ້ວຍຜົນທຳອິດແຫ່ງຜົນຜະລິດທຸກຢ່າງຂອງເຈົ້າ,¹⁰ແລະບ່ອນເກັບເຄື່ອງຂອງເຈົ້າຈະເຕັມລົ້ນ ແລະອ່າງເກັບຂອງເຈົ້າຈະລົ້ນເຫລືອ ດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນຫມັກໃຫມ່.

¹¹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າດູຫມິ່ນຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະຢາເວ ແລະຢ່າຊັງຄຳເຕືອນຂອງພຣະອົງ,¹²ເພາະພຣະຢາເວຊົງຕີສອນຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກ, ດັ່ງພໍ່ຕັກເຕືອນລູກຊາຍທີ່ເຂົາຮັກ.

¹³ມະນຸດຜູ້ພົບປັນຍາກໍເປັນສຸກ; ເຂົາໄດ້ຄວາມເຂົ້າໃຈດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.¹⁴ສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບຈາກສະຕິປັນຍາຍ່ອມດີກວ່າສິ່ງທີ່ໄດ້ຮັບຜົນຕອບແທນເປັນເງິນ ແລະ ກຳໄລຂອງມັນຍ່ອມດີກວ່າທອງຄຳ.

¹⁵ປັນຍາລ້ຳຄ່າກວ່າເພັດພອຍ ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາຖະຫນາຈະສາມາດປຽບກັບປັນຍາໄດ້ເລີຍ.¹⁶ປັນຍາມີຊີວິດຍືນຍາວຢູ່ໃນມືຂວາຂອງນາງ; ສ່ວນມືຊ້າຍມີຄວາມມັ່ງມີ ແລະກຽດຕິຍົດ.

¹⁷ທາງຂອງປັນຍາເປັນທາງຂອງຄວາມກະລຸນາ ແລະ ວິຖີທັງຫມົດຂອງປັນຍາຄືຄວາມສຸກ.¹⁸ປັນຍາເປັນຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເອົານາງໄວ້, ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຶດນາງໄວ້ແຫນ້ນຈະມີຄວາມສຸກ.

¹⁹ພຣະຢາເວຊົງວາງຮາກແຜ່ນດິນໂລກ, ໂດຍພຣະປັນຍາ ພຣະອົງຊົງສະຖາປະນາຟ້າໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈ.²⁰ໂດຍຄວາມຮູ້ຂອງພຣະອົງ ນຳ້ບາດານກໍພຸ້ງອອກມາ ແລະເມກກໍໂປຍນ້ຳຄ້າງລົງມາ.

²¹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງເຝົ້າຮັກສາຄວາມຮອບຮູ້, ແລະຄວາມສະຫລາດໄວ້ ແລະຈົ່ງຢ່າໃຫ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄາດສາຍຕາຂອງເຈົ້າ.²²ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເປັນຊີວິດແກ່ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະເປັນເຄື່ອງປະດັບຂອງການເຊີດຊູທີ່ສວມຮອບຄໍຂອງເຈົ້າ.

²³ແລ້ວເຈົ້າຈະດຳເນີນໃນທາງຂອງເຈົ້າຢ່າງປອດໄພ ແລະ ຕີນຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ສະດຸດ;²⁴ເມື່ອເຈົ້ານອນລົງ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຢ້ານເມື່ອເຈົ້ານອນ, ເຈົ້າກໍຈະຫລັບສະບາຍ.

²⁵ຢ່າຢ້ານຄວາມຫວາດກົວທີ່ມາຮອດຢ່າງກະທັນຫັນ ຫລື ຢ້ານຄວາມຫາຍຍະນະທີ່ຄົນອະທຳເປັນຕົ້ນເຫດ, ເມື່ອມັນມາ,²⁶ເພາະພຣະຢາເວຈະຊົງຢູ່ຂ້າງເຈົ້າ ແລະ ຈະຊົງປົກປ້ອງຕີນຂອງເຈົ້າຈາກການຖືກຈັບໃນກັບດັກ.

²⁷ຢ່າກີດກັນສິ່ງດີໄວ້ຈາກຜູ້ສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບ, ໃນເມື່ອສິ່ງນີ້ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງເຈົ້າທີ່ຈະເຮັດໄດ້.²⁸ຢ່າເວົ້າກັບເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າວ່າ, "ໄປເທາະ ແລ້ວຈຶ່ງມາໃຫມ່, ແລະມື້ອື່ນຂ້ອຍຈະໃຫ້," ໃນເມື່ອເຈົ້າມີເງິນຢູ່ກັບເຈົ້າແລ້ວ.

²⁹ຢ່າວາງແຜນທຳຮ້າຍເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຢູ່ໃກ້ຊິດ ແລະໄວ້ວາງໃຈໃນເຈົ້າ.³⁰ຢ່າໂຕ້ຖຽງກັບໃຜຢ່າງບໍ່ມີເຫດຜົນ, ໃນເມື່ອເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງທີ່ທຳຮ້າຍເຈົ້າ.

³¹ຢ່າອິດສາບຸກຄົນທີ່ໂຫດຮ້າຍ ຫລືເລືອກທາງໃດໆຂອງພວກເຂົາເລີຍ.³²ເພາະບຸກຄົນທີ່ສໍ້ໂກງ ເປັນທີ່ຊົງກຽດຊັງຂອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງນຳຄົນທ່ຽງທຳ ເຂົ້າໄວ້ໃນຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນພຣະອົງ.

³³ຄຳສາບແຊ່ງຂອງພຣະຢາເວ ຢູ່ເທິງບ້ານຂອງບຸກຄົນອະທຳ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງອວຍພອນບ້ານຂອງຄົນທັງຫລາຍທີ່ຊອບທຳ.³⁴ພຣະອົງຊົງເຢາະເຢີ້ຍຄົນທີ່ມັກເຢາະເຢີ້ຍ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງປະທານຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ຂອງພຣະອົງແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຖ່ອມຕົວ.

³⁵ຄົນທັງຫລາຍທີ່ມີປັນຍາຈະໄດ້ກຽດເປັນສົມບັດ, ແຕ່ເຫລົ່າຄົນໂງ່ຈະໄດ້ຄວາມອັບປະຍົດຂອງພວກເຂົາ.

4

¹ລູກຊາຍ, ທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຟັງຄຳສັ່ງສອນຂອງພໍ່, ແລະ ຈົ່ງໃສ່ໃຈເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ເຖິງຄວາມຮອບຮູ້.²ເຮົາກຳລັງໃຫ້ຄຳແນະນຳທີ່ດີແກ່ພວກເຈົ້າ; ຢ່າປະຖິ້ມຄຳສອນຂອງເຮົາ.

³ເມື່ອເຮົາເປັນເດັກນ້ອຍຢູ່ກັບພໍ່ຂອງເຮົາ, ອ່ອນໄວ ແລະ ເປັນລູກຮັກຂອງແມ່ຂອງເຮົາ,⁴ພໍ່ໄດ້ສອນເຮົາ ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັບເຮົາວ່າ, "ຈົ່ງໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າຢຶດຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໄວ້ໃຫ້ດີ; ຈົ່ງຮັກສາບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ແລະ ມີຊີວິດຢູ່.

⁵ຈົ່ງສະແຫວງຫາປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮອບຮູ້; ຢ່າລືມ ແລະ ຢ່າປະຖິ້ມຖ້ອຍຄຳແຫ່ງປາກຂອງເຮົາ;⁶ຢ່າປະຖິ້ມປັນຍາ ແລ້ວນາງຈະຮັກສາເຈົ້າໄວ້; ຈົ່ງຮັກນາງ ແລ້ວນາງຈະຄຸ້ມຄອງເຈົ້າ.

⁷ປັນຍາເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດ, ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງສະແຫວງຫາປັນຍາ ແລະ ຈົ່ງທຸ້ມເທທັງຫມົດທີ່ເຈົ້າມີ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຄວາມຮອບຮູ້ໄວ້.⁸ຈົ່ງຖະຫນອມປັນຍາໄວ້; ແລ້ວນາງຈະຍົກຍ້ອງເຈົ້າ ເມື່ອເຈົ້າກອດນາງໄວ້.⁹ນາງຈະເອົາພວງມະໄລແຫ່ງກຽດຕິຍົດສວມຫົວຂອງເຈົ້າ; ນາງຈະໃຫ້ມົງກຸດທີ່ສວຍງາມແກ່ເຈົ້າ."

¹⁰ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງຟັງ, ແລະເອົາໃຈໃສ່ໃນຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຊີວິດຍືນຍາວໃນຊີວິດຂອງເຈົ້າ.¹¹ເຮົາໄດ້ສອນເຈົ້າເລື່ອງທາງແຫ່ງປັນຍາແລ້ວ; ເຮົາໄດ້ນຳເຈົ້າໃນຫົນທາງແຫ່ງຄວາມທ່ຽງທຳ.¹²ເມື່ອເຈົ້າກ້າວຍ່າງຕີນເດີນ, ຈະບໍ່ມີໃຜຂັດຂວາງທາງຂອງເຈົ້າ ແລະ ຖ້າເຈົ້າວິງວອນ, ເຈົ້າຈະບໍ່ສະດຸດ.

¹³ຈົ່ງຢຶດຄຳສອນໄວ້ໃຫ້ແຫນ້ນ, ແລະ ຢ່າປ່ອຍໄປ; ຈົ່ງເຝົ້ານາງໄວ້. ເພາະນາງເປັນຊີວິດຂອງເຈົ້າ.¹⁴ຢ່າເຂົ້າໄປໃນວີຖີຂອງຄົນອະທຳ ແລະ ຢ່າຍ່າງໄປໃນທາງຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດຊົ່ວ.¹⁵ຈົ່ງຫລີກຫນີ, ຢ່າຍ່າງເທິງນັ້ນ; ຈົ່ງຫັນກັບອອກໄປສາ ແລະ ຈົ່ງໄປອີກທາງຫນຶ່ງ.

¹⁶ເພາະພວກເຂົານອນບໍ່ຫລັບ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະເຮັດຊົ່ວ ແລະ ພວກເຂົາຈະຂົ່ມຕາຫລັບບໍ່ລົງ ຖ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນສະດຸດ.¹⁷ເພາະພວກເຂົາກິນອາຫານແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງຄວາມທາລຸນ.

¹⁸ແຕ່ວິຖີຂອງຄົນຊອບທຳຄືແສງອະລຸນທຳອິດທີ່ເລີ່ມສະຫວ່າງຂຶ້ນ; ຊຶ່ງຄ່ອຍໆສ່ອງແສງຈົນຮອດສະຫວ່າງເຕັມທີ່ຂອງກາງເວັນ.¹⁹ທາງຂອງຄົນອະທຳກໍຄືຄວາມມືດ - ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າຈະສະດຸດອັນໃດ.

²⁰ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງໃສ່ໃຈຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງເຮົາ; ຈົ່ງອ່ຽງຫູຂອງເຈົ້າເຂົ້າຫາຄຳເວົ້າຂອງເຮົາ.²¹ຢ່າໃຫ້ມັນພາດສາຍຕາຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງຮັກສາມັນໄວ້ພາຍໃນໃຈຂອງເຈົ້າ.

²²ເພາະຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງເຮົາເປັນຊີວິດແກ່ຜູ້ຄົ້ນພົບ ແລະ ເປັນພາລະນາໄມແກ່ຮ່າງກາຍທຸກສ່ວນຂອງພວກເຂົາ.²³ຈົ່ງລະວັງໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະ ປົກປ້ອງດູແລດ້ວຍຄວາມຫມັ່ນພຽນ, ເພາະຈາກຫົວໃຈນັ້ນເອງໄດ້ເກີດນ້ຳພຸແຫ່ງຊີວິດ.

²⁴ຈົ່ງຖິ້ມຄຳເວົ້າທີ່ເຊື່ອຖືບໍ່ໄດ້ຈາກເຈົ້າ ແລະໃຫ້ຄຳເວົ້າປະຈົບປະແຈງຫ່າງຈາກເຈົ້າ.²⁵ໃຫ້ດວງຕາຂອງເຈົ້າເບິ່ງຊື່ໄປທາງຫນ້າ ແລະໃຫ້ການຈ້ອງເບິ່ງຂອງເຈົ້າຊື່ຕົງໄປທາງຫນ້າເຈົ້າ.

²⁶ຈົ່ງເຮັດຫົນທາງແຫ່ງຕີນຂອງເຈົ້າໃຫ້ພຽງ; ແລ້ວທາງທັງຫມົດຂອງເຈົ້າຈະປອດໄພ.²⁷ຢ່າຫັນເຫໄປທາງຂວາ ຫລື ທາງຊ້າຍ, ຈົ່ງຫັນຕີນຂອງເຈົ້າອອກຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.

5

¹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງໃຈຟັງປັນຍາຂອງເຮົາ; ຈົ່ງອ່ຽງຫູຂອງເຈົ້າຟັງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຮົາ,²ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ເຖິງຄວາມຮອບຄອບ ແລະ ຮິມສົບຂອງເຈົ້າຈະປົກປ້ອງຄວາມຮູ້.

³ເພາະຮິມສົບຂອງຍິງແພດສະຫຍາກໍຢົດນ້ຳເຜິ້ງອອກມາ ແລະປາກຂອງນາງກໍລຽບນຽນຍິ່ງກວ່ານ້ຳມັນ,⁴ແຕ່ໃນທີ່ສຸດນາງກໍຂົມຢ່າງວໍລະເພັດ ຕັດຄືຢ່າງດາບທີ່ຄົມ.

⁵ຕີນທັງສອງຂອງນາງກ້າວໄປສູ່ຄວາມຕາຍ; ທຸກບາດຕີນຂອງນາງຍ່າງຊື່ໄປຍັງແດນມໍລະນາ.⁶ນາງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມຄິດກ່ຽວກັບວິຖີແຫ່ງຊີວິດ. ບາດຕີນຂອງນາງກໍເລ້ລ້ອນໄປ; ນາງບໍ່ຮູ້ວ່ານາງກຳລັງໄປທີ່ແຫ່ງໃດ.

⁷ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ບັດນີ້, ຈົ່ງຟັງເຮົາ; ແລະຢ່າຫັນໄປຈາກການຟັງຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍແຫ່ງປາກຂອງເຮົາ.⁸ຈົ່ງຮັກສາທາງຂອງເຈົ້າໃຫ້ໄກຈາກນາງ ແລະຢ່າໄປໃກ້ປະຕູບ້ານຂອງນາງ.

⁹ໂດຍວິທີນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ມອບກຽດຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນໆ ຫລື ໃຫ້ປີທັງຫລາຍແຫ່ງຊີວິດຂອງເຈົ້າແກ່ຄົນໂຫດຮ້າຍ;¹⁰ຄົນແປກຫນ້າທັງຫລາຍຈະບໍ່ອິ່ມເອມໃຈດ້ວຍຊັບສິນຂອງເຈົ້າ; ແລະ ເຄື່ອງທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍນ້ຳພັກນ້ຳແຮງຂອງເຈົ້າ ຈະບໍ່ຕົກໄປໃນບ້ານຂອງຄົນແປກຫນ້າ.

¹¹ໃນບັ້ນປາຍຊີວິດຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຄວນຄາງ ເມື່ອເນື້ອຫນັງ ແລະ ຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າເສື່ອມຫມົດສະພາບໄປ.¹²ເຈົ້າຈະເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຊັງການສັ່ງສອນ ແລະ ຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍ ໄດ້ດູຫມິ່ນການຕັກເຕືອນ!

¹³ຂ້ອຍຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງບັນດາຄູຂອງຂ້ອຍ ຫລືອ່ຽງຫູໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ສັ່ງສອນຂອງຂ້ອຍ.¹⁴ຂ້ອຍຖືກຂາຍຫນ້າ ໃນທ່າມກາງການປະຊຸມ, ໃນການຊຸມນຸມໃນຫມູ່ປະຊາຊົນ."

¹⁵ຈົ່ງດື່ມນ້ຳຈາກຖັງເກັບນ້ຳຂອງເຈົ້າ ແລະດື່ມນ້້ຳທີ່ໄຫລຈາກບໍ່ຂອງເຈົ້າເອງ.¹⁶ສົມຄວນບໍ່ທີ່ຈະໃຫ້ນ້ຳພຸຂອງເຈົ້າໄຫລລົ້ນອອກໄປທຸກທີ່ ແລະໃຫ້ນ້ຳຂອງເຈົ້າໄຫລໄປທີ່ລານເມືອງ?¹⁷ຈົ່ງໃຫ້ມັນເປັນຂອງເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ແລະບໍ່ແມ່ນແແກ່ຄົນແປກຫນ້າແກ່ເຈົ້າ.

¹⁸ຂໍໃຫ້ນ້ຳພຸຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບພອນ ແລະຂໍໃຫ້ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢູ່ກັບເມຍຄົນທີ່ເຈົ້າໄດ້ເມື່ອຍັງເປັນບ່າວນັ້ນ,¹⁹ເພາະນາງຄືກວາງທີ່ຫນ້າຮັກ ແລະຄືກວາງໂຕເເມ່ທີ່ງາມສະຫງ່າ. ຈົ່ງໃຫ້ຫນ້າເອິກທັງສອງຂ້າງຂອງນາງເປັນທີ່ເບີກບານໃຈຂອງເຈົ້າຢູ່ທຸກເວລາ; ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຈົ່ງຈັບໃຈຢູ່ກັບຄວາມຮັກຂອງນາງຢູ່ສະເຫມີ.

²⁰ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈະເພີດເພີນຢູ່ກັບຍິງແພດສະຫຍາຢູ່; ເປັນຫຍັງເຈົ້າໂອບກອດຫາຄວາມສຸກກັບເມຍຂອງຊາຍອື່ນ?²¹ພຣະຢາເວຊົງທອດພຣະເນດທຸກສິ່ງທີ່ບຸກຄົນເຮັດ ແລະພຣະອົງຊົງເຝົ້າເບິ່ງຫົນທາງທັງຫມົດຂອງເຂົາ.

²²ບຸກຄົນອະທຳຈະຖືກດັກດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົວເຂົາເອງ; ກັບດັກແຫ່ງບາບຂອງເຂົາກໍເກາະຕິດເຂົາຈົນແຫນ້ນ.²³ເຂົາຈະຕາຍເພາະເຂົາຂາດການສັ່ງສອນ; ເຂົາຫລົງໄປເພາະຄວາມໂງ່ທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.

6

¹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຖ້າເຈົ້າເປັນຜູ້ຄ້ຳປະກັນການຢືມເງິນໃຫ້ເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າ, ຖ້າເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ສັນຍາກັບຄົນແປກຫນ້າ,²ແລ້ວຖ້າເຈົ້າໄດ້ຕິດບ່ວງເພາະຄຳສັນຍາຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າຈະຖືກຈັບດ້ວຍເພາະຄຳເວົ້າທີ່ອອກຈາກປາກຂອງເຈົ້າ.

³ເມື່ອເຈົ້າຕິດກັບເພາະຄຳຈາກປາກຂອງເຈົ້າ, ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງເຮັດແບບນີ້ ແລະຊ່ວຍຕົວເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນໄພ, ເມື່ອເຈົ້າຕົກຢູ່ໃນກຳມືເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງໄປ ແລະ ຖ່ອມຕົວລົງ ແລະວິງວອນຕໍ່ຫນ້າເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າ.

⁴ຢ່າໃຫ້ດວງຕາທັງສອງຂ້າງຂອງເຈົ້າຫລັບລົງ ແລະຢ່າໃຫ້ຫນັງຕາຂອງເຈົ້າເລື່ອນລອຍໄປ.⁵ຈົ່ງໃຫ້ຕົວຂອງເຈົ້າປອດໄພຄືກວາງຫລີກໂຕຈາກມືຂອງນາຍພານ, ຄືນົກຈາກມືຂອງຄົນຈັບນົກ.

⁶ເຈົ້າຄົນຂີ້ຄ້ານ, ຈົ່ງໄປເບິ່ງມົດແມ, ວິເຄາະເບິ່ງທາງຂອງມັນ, ແລະ ຈົ່ງມີປັນຍາ.⁷ໂດຍປາສະຈາກຫົວຫນ້າ, ເຈົ້າຫນ້າທີ່, ຫລື ຜູ້ປົກຄອງ,⁸ມັນກໍຍັງຕຽມອາຫານຂອງມັນໃນລະດູຮ້ອນ ແລະ ໃນລະຫວ່າງລະດູເກັບກ່ຽວມັນສະສົມສະບຽງຂອງມັນ.

⁹ເຈົ້າຈະນອນຫລັບອີກດົນປານໃດ, ຄົນຂີ້ຄ້ານເອີຍ? ປານໃດເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນຈາກຫລັບຂອງເຈົ້າ?¹⁰"ຫລັບອີກຫນ້ອຍຫນຶ່ງ, ເພີ່ມອີກຫນ້ອຍຫນຶ່ງ, ກອດມືຫນ້ອຍຫນຶ່ງເພື່ອພັກຜ່ອນ"¹¹ແລະ ຄວາມທຸກຂອງເຈົ້າຈະມາຄືໂຈນ ແລະຄວາມຂັດສົນຂອງເຈົ້າຈະມາຢ່າງທະຫານຖືອາວຸດ.

¹²ຄືຄົນບໍ່ມີຄຸນຄ່າ - ຄົນຊົ່ວ - ທີ່ໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄຳເວົ້າມັກໄປຫາຕົວະ,¹³ຂະຫຍິບດວງຕາຂອງເຂົາ, ໃຫ້ສັນຍາດ້ວຍຕີນຂອງເຂົາ ແລະນີ້ວຂອງເຂົາກໍຊີ້ໄປ.

¹⁴ເຂົາຄິດປະດິດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນໃຈຂອງເຂົາ; ເຂົາຄິດເປິເປື້ອນສ້າງຄວາມເດືອດຮ້ອນຢູ່ທຸກເວລາ.¹⁵ເພາະສະນັ້ນຄວາມຫາຍຍະນະຈະມາຮອດເຂົາຢ່າງກະທັນຫັນ; ພຽງອຶດໃຈເຂົາຈະຖືກທຳລາຍໂດຍບໍ່ມີທາງບັນເທົາ.

¹⁶ມີຫົກຢ່າງຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງຊັງ, ມີເຈັດສິ່ງຊຶ່ງເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດສຳລັບພຣະອົງ.

¹⁷ໄດ້ແກ່ ດວງຕາຂອງບຸກຄົນທີ່ຍິ່ງຍະໂສ, ລິ້ນທີ່ກ່າວຄຳຕົວະ, ມືທັງຫລາຍທີ່ເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງຄົນບໍຣິສຸດຕ້ອງໄຫລອອກ,¹⁸ໃຈທີ່ຄິດແຜນຊົ່ວຮ້າຍ, ຕີນທັງສອງຂ້າງຊຶ່ງຟ້າວແລ່ນໄປເຮັດຊົ່ວ,¹⁹ພະຍານທີ່ຫາຍໃຈອອກມາເປັັນຄຳຕົວະ ແລະ ຄົນທີ່ຫວ່ານຄວາມແຕກແຍກໃນຫມູ່ພີ່ນ້ອງ.

²⁰ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງເຝົ້າຮັກສາບັນຍັດຂອງພໍ່ຂອງເຈົ້າ ແລະຢ່າປະຖິ້ມຄຳສອນຂອງແມ່ຂອງເຈົ້າ.²¹ຈົ່ງມັດສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ທີ່ໃຈຂອງເຈົ້າສະເຫມີ; ຈົ່ງຜູກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ອ້ອມຄໍຂອງເຈົ້າ.

²²ເມື່ອເຈົ້າຍ່າງ, ພວກມັນຈະນຳເຈົ້າ; ເມື່ອເຈົ້ານອນຫລັບ, ພວກມັນຈະເຝົ້າເຈົ້າ; ແລະ ເມື່ອເຈົ້າຕື່ນ, ພວກມັນຈະສອນເຈົ້າ.²³ເພາະບັນຍັດເປັນການດຳເນີນຊີວິດ, ແລະ ຄຳສອນເປັນແສງສະຫວ່າງເຍືອງທາງ; ການແກ້ໄຂທີ່ມາດ້ວຍການສັ່ງສອນເປັນວິຖີທາງແຫ່ງຊີວິດ.

²⁴ມັນປົກປ້ອງເຈົ້າໄວ້ຈາກຍິງຊົ່ວຮ້າຍໄດ້, ຈາກຄຳເວົ້າອັນລໍ້ລວງຂອງຍິງແພດສະຫຍາ.²⁵ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າຫລົງສະເຫນ່ຄວາມງາມຂອງນາງ ແລະຢ່າໃຫ້ນາງຈັບເຈົ້າດ້ວຍຕາເຈົ້າຊູ້ຂອງນາງ.

²⁶ຫລັບນອນກັບຍິງໂສເພນີ ດ້ວຍຄ່າຈ້າງເທົ່າກັບເຂົ້າຈີ່ກ້ອນດຽວກໍຍັງໄດ້, ແຕ່ຫລັບນອນກັບເມຍຂອງຜູ້ຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງອາດຈະຕ້ອງຊື້ດ້ວຍຊີວິດຂອງເຈົ້າ.²⁷ຄົນເຮົາຈະຫອບໄຟໄວ້ທີ່ຫນ້າເອິກຂອງເຂົາ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ເສື້ອຜ້າໄຫມ້ໄດ້ບໍ?

²⁸ຄົນເຮົາຈະຍ່າງເທິງຖ່ານທີ່ຮ້ອນໂດຍບໍ່ໃຫ້ຕີນທັງສອງຂ້າງຖືກໄຟລວກໄດ້ບໍ?²⁹ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຊາຍທີ່ຫລັບນອນກັບເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານກໍເປັນດັ່ງນັ້ນແຫລະ; ບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະຫລັບນອນກັບນາງແລ້ວຈະບໍ່ຖືກລົງໂທດ.

³⁰ປະຊາຊົນບໍ່ດູຖູກຂີ້ລັກ ຖ້າເຂົາລັກເຄື່ອງເພື່ອບັນເທົາຄວາມຢາກເມື່ອເຂົາຫີວ.³¹ແມ່ນແຕ່ຖ້າເຂົາຖືກຈັບໄດ້, ເຂົາຕ້ອງສົ່ງຄືນເຈັດເທົ່າທີ່ເຂົາໄດ້ລັກໄປ; ເຂົາຈະຕ້ອງໃຫ້ສິ່ງຂອງທັງຫມົດທີ່ມີຄ່າໃນບ້ານຂອງເຂົາ.

³²ໃຜທີ່ລ່ວງປະເວນີ ຍ່ອມບໍ່ມີສາມັນສຳນຶກ; ໃຜເຮັດແບບນັ້ນກໍທຳຮ້າຍຕົນເອງ.³³ເຂົາຈະໄດ້ບາດແຜ ແລະຄວາມອັບປະຍົດ ຄືສິ່ງທີ່ເຂົາສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບ ແລະຄວາມອົດທົນຂອງເຂົາຈະລົບລ້າງບໍ່ໄດ້ເລີຍ.

³⁴ເພາະຄວາມຫຶງຫວງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຊາຍໃຈຮ້າຍ; ເຂົາຈະບໍ່ສະແດງຄວາມເມດຕາ ເມື່ອເຂົາລົງມືແກ້ແຄ້ນ.³⁵ເຂົາຈະບໍ່ຍອມຮັບຄ່າຊົດເຊີຍ ແລະເຂົາຈະບໍ່ສາມາດຢັບຢັ້ງໄດ້, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າຈະສະເຫນີໃຫ້ຊັບສິນຫລວງຫລາຍກໍຕາມ.

7

¹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງຮັກສາຖ້ອຍຄຳຂອງພໍ່ ຈົ່ງສະສົມບັນຍັດຂອງພໍ່ໄວ້ກັບເຈົ້າ.²ຈົ່ງຮັັກສາບັນຍັັດຂອງພໍ່ ແລະມີຊີວິດຢູ່ ແລະຈົ່ງຮັກສາຄຳສອນຂອງພໍ່ ຄືກັບແກ້ວຕາຂອງເຈົ້າ.³ຈົ່ງພັນມັນໄວ້ທີ່ນີ້ວມືທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງຂຽນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ.

⁴ຈົ່ງເວົ້າກັບປັນຍາວ່າ, "ນາງເປັນເອື້ອຍຂອງຂ້ອຍ," ແລະຈົ່ງເອີ້ນຄວາມຮອບຮູ້ວ່າຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ສະຫນິດຂອງເຈົ້າ,⁵ເພື່ອທີ່ຈະປົກປ້ອງຕົວເຈົ້າໄວ້ຈາກຍິງແພດສະຫຍາ, ຈາກຍິງຊົ່ວຮ້າຍເວົ້າຈາຕົວະຕົ້ມ.

⁶ທີ່ປະຕູປ່ອງຢ້ຽມເຮືອນຂອງເຮົາ ເຮົາໄດ້ກຳລັງເບິ່ງອອກໄປຜ່ານຕາຫນ່າງໄມ້.⁷ເຮົາໄດ້ເບິ່ງໄປທີ່ຜູ້ຄົນທີ່ໂງ່ຈ້າ, ແລະ ເຮົາສັງເກດເບິ່ງທ່າມກາງຊາຍຫນຸ່ມທັງຫລາຍ ຄົນທີ່ບໍ່ມີສາມັນສຳນຶກ.

⁸ຄົນຫນຸ່ມຄົນນັ້ນໄດ້ຜ່ານລົງໄປຕາມຫົນທາງໃກ້ຫົວມຸມບ້ານຂອງນາງ, ແລະ ເຂົາໄດ້ຍ່າງໄປທາງບ້ານຂອງນາງ.⁹ເປັນເວລາມືດຄຶ້ມ, ໃນເວລາຕອນແລງ, ໃນຕອນກາງຄືນ ແລະ ໃນຄວາມມືດ.

¹⁰ບ່ອນນັ້ນ ຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງໄດ້ມາເຫັນເຂົາ, ໄດ້ແຕ່ງໂຕຄືໂສເພນີ, ດ້ວຍຫົວໃຈອຸບາຍຫລອກລວງຄົນ.¹¹ນາງແຕ່ງໂຕຢ່າງເລີດໂພ່ນ ແລະ ຕາມໃຈຕົວເອງ; ຕີນຂອງນາງບໍ່ຢູ່ກັບບ້ານ.¹²ບັດນີ້ ຢູ່ທີ່ຫົນທາງ, ແລ້ວກໍໄປຢູ່ທີ່ຕະຫລາດ, ແລະ ນາງໄດ້ຢືນຄອຍຖ້າຢູ່ຕາມແຈທາງ.

¹³ດັ່ງນັ້ນນາງໄດ້ໂດດກອດລາວ ແລະ ໄດ້ຈູບລາວ, ນາງໄດ້ເວົ້າກັບລາວຢ່າງບໍ່ອາຍວ່າ,¹⁴"ຂ້ອຍໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງສານບູຊາມື້ນີ້, ຂ້ອຍໄດ້ຖວາຍແກ້ບະແລ້ວ,¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງອອກມາພົບເຈົ້າ, ສະແຫວງຫາເຈົ້າຢ່າງໃຈຈົດໃຈຈໍ່, ແລະ ຂ້ອຍໄດ້ພົບເຈົ້າແລ້ວ.

¹⁶ຂ້ອຍໄດ້ຄຸມຕຽງຂອງຂ້ອຍແລ້ວດ້ວຍຜ້າຄຸມ, ເປັນຜ້າເລນິນຈາກເອຢິບ.¹⁷ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ບ່ອນນອນຂອງຂ້ອຍຫອມດ້ວຍເຄື່ອງໄມ້ຫອມຕ່າງໆ.¹⁸ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາມາມີຄວາມສຸກນຳກັນຈົນຮອດຮຸ່ງເຊົ້າ; ໃຫ້ເຮົາມາເພີດເພີນໃນຄວາມຮັກກັນຢ່າງເຕັມອີ່ມເຖີດ.

¹⁹ເພາະຜົວຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຢູ່ບ້ານຂອງເຂົາ; ເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປໄກ.²⁰ເຂົາໄດ້ເອົາເງິນໄປຫນຶ່ງຖົງ; ເຂົາຈະກັບມາໃນວັນເພັງ."²¹ດ້ວຍຄຳເຊີນຊວນຫລວງຫລາຍ ນາງໄດ້ຫວາດລ້ອມເຂົາ; ນາງຊັກຈູງເຂົາດ້ວຍຄຳເວົ້າອ່ອນຫວານ.

²²ເຂົາກໍໄດ້ຕິດຕາມນາງໄປທັນທີ ຄືງົວໂຕຜູ້ໄປສູ່ການຂ້າ, ຄືຢ່າງກວາງເຂົ້າໄປຕິດກັບດັກ,²³ຈົນລູກທະນູປັກລົງເລິກຮອດຕັບຂອງມັນ. ເຂົາເປັນຄືນົກເຂົ້າໄປຫາບ່ວງ. ເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່ານັ້ນມີລາຄາຮອດຊີວິດຂອງເຂົາ ລູກຊາຍທັງຫລາຍເອີຍ.

²⁴ບັດນີ້, ລູກຊາຍຂອງເຮົາ, ຈົ່ງຟັງເຮົາເທີດ; ແລະ ຈົ່ງໃສ່ໃຈຖ້ອຍຄຳຈາກປາກຂອງເຮົາ.²⁵ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າຫັນໄປຕາມທາງຂອງນາງ; ຢ່າຫລົງຢູ່ໃນວິຖີຂອງນາງ.

²⁶ນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເປັນຫລວງຫລາຍລົ້ມລົງຢ່າງໂຫດຮ້າຍ; ເຫຍື່ອແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນາງກໍຫລວງຫລາຍນັບບໍ່ຖ້ວນ.²⁷ບ້ານຂອງນາງເປັນທາງໄປສູ່ແດນຄວາມຕາຍ; ພວກເຂົາລົງໄປຮອດຫ້ອງນອນມືດທຶບແຫ່ງຄວາມຕາຍ.

8

¹ປັນຍາບໍ່ໄດ້ຮຽກຮ້ອງບໍ? ຄວາມເຂົ້າໃຈບໍ່ໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງນາງບໍ?²ເທິງຍອດພູສູງ ບ່ອນຂ້າງທາງ, ແລະຕາມສີ່ແຍກ, ປັນຍາໄດ້ຢືນຢູ່.³ທັງທາງຫນ້າປະຕູຫນ້າເມືອງທັງຫລາຍ, ຄືບ່ອນທາງເຂົ້າທັງຫລາຍ, ປັນຍາໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງວ່າ.

⁴"ນີ້ແມ່ນສຳລັບເຈົ້າ, ປະຊາຊົນເອີຍ, ເຮົາເອີ້ນເຈົ້າ; ສຽງເອີ້ນຂອງເຮົາໄປຮອດເຫລົ່າລູກຂອງມະນຸດປະຊາຊາດ.⁵ເຈົ້າຄົນຜູ້ຊຶ່ງຮູ້ຫນ້ອຍ, ຈົ່ງຮຽນຮູ້ປັນຍາ; ແລະ ເຈົ້າຄົນໂງ່, ເຈົ້າຕ້ອງໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ.

⁶ຈົ່ງຟັງ, ເພາະເຮົາຈະເວົ້າຖິງສິ່ງທີ່ມີກຽດ, ແລະເມື່ອປາກຂອງເຮົາເປີດອອກ ເຮົາຈະເວົ້າສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ.⁷ເພາະປາກຂອງເຮົາຈະເວົ້າຄວາມຈິງ, ແລະຄວາມຊົ່ວເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຫນ້າຊັງຕໍ່ປາກຂອງເຮົາ.

⁸ທຸກຄຳຈາກປາກຂອງເຮົານັ້ນຊອບທຳ; ໃນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ບິດເບືອນ ຫລືເວົ້າໄປເວົ້າມາ.⁹ຄຳເຫລົ່ານັ້ນກໍຖືກຫມົດ ສຳລັບບຸກຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈ; ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາກໍຖືກຕ້ອງສຳລັບຜູ້ພົບຄວາມຮູ້.

¹⁰ຈົ່ງຮັບຄຳສັ່ງສອນຂອງເຮົາແທນເງິນ; ແລະຈົ່ງຮັບຄວາມຮູ້ແທນທອງຄຳເນື້ອດີ.¹¹ເພາະປັນຍາດີກວ່າເພັດພອຍ; ບໍ່ມີຊັບສົມບັດໃດຈະເທົ່າທຽມກັບປັນຍາໄດ້ເລີຍ.

¹²ເຮົາເອງ, ຄືປັນຍາ, ຢູ່ກັບຄວາມສຸຂຸມ, ແລະເຮົາເປັນເຈົ້າຂອງຄວາມຮູ້ ແລະຄວາມສະຫລາດ.¹³ຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວຄືການກຽດຊັງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ເຮົາຊັງຄວາມເຢີ້ຍິ່ງ, ແລະຄວາມຈອງຫອງ, ແລະທາງຂອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍກັບຄຳເວົ້າກັບໄປກັບມາ. ເຮົາຊັງພວກນີ້.

¹⁴ເຮົາມີຄຳແນະນຳທີ່ດີ ແລະ ສະຕິປັນຍາທີ່ຫລັກແລຽມ; ເຮົາເອງເປັນຄວາມຮອບຮູ້; ກຳລັງກໍເປັນຂອງເຮົາ.¹⁵ໂດຍເຮົາເອງ ກະສັດທັງຫລາຍຈຶ່ງໄດ້ປົກຄອງ - ລວມທັງເຫລົ່າຂຸນນາງ, ແລະ ຄົນທັງຫມົດທີ່ປົກຄອງຢ່າງຍຸດຕິທຳ.¹⁶ໂດຍເຮົາເອງ, ເຈົ້່ານາຍຈຶ່ງປົກຄອງ, ຂຸນນາງທັງຫລາຍ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ປົກຄອງຢ່າງຍຸດຕິທຳ.

¹⁷ເຮົາຮັກຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ຮັກເຮົາ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສະແຫວງຫາເຮົາຢ່າງຕັ້ງໃຈ, ກໍຈະພົບເຮົາ.¹⁸ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ກຽດສັກສີຢູ່ກັບເຮົາ, ທັງຊັບສິນນິລັນ ແລະ ຄວາມຊອບທຳ.

¹⁹ຜົນຂອງເຮົາກໍດີກວ່າທອງຄຳ, ດີກວ່າທອງຄຳບໍຣິສຸດ; ແລະຜົນຜະລິດຂອງເຮົາກໍດີກວ່າເງິນເນື້ອດີ.²⁰ເຮົາຍ່າງໃນທາງແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ໃນທ່າມກາງວິຖີແຫ່ງຄວາມຍຸດຕິທຳ.²¹ຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ເຮົາໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮົາຮັກໄດ້ຄອບຄອງຊັບສິນ; ເຮົາຈະບັນຈຸຄັງເງິນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເຕັມ.

²²ພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ກຳເນີດເຮົາ ເມື່ອຊົງເລີ່ມງານຂອງພຣະອົງ, ເຮົາເປັນສິ່ງທຳອິດໃນພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະອົງ.²³ຕັ້ງແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໄວ້ ຈາກເມື່ອສະໄຫມການເລີ່ມຕົ້ນຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.

²⁴ກ່ອນມີມະຫາສະຫມຸດ ກ່ອນມີຕານ້ຳທີ່ນ້ຳໄຫລຫລວງຫລາຍ, ເຮົາໄດ້ຖືກຳເນີດມາແລ້ວ.²⁵ກ່ອນພູເຂົາທັງຫລາຍຖືກວາງຮາກລົງ ແລະກ່ອນເນີນພູທັງປວງ, ເຮົາກໍໄດ້ຖືກຳເນີດມາແລ້ວ.

²⁶ເຮົາໄດ້ເກີດມາແລ້ວກ່ອນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສ້າງແຜ່ນດິນຫລືໄຮ່ນາ, ຫລືກ່ອນຜົງຂີ້ດິນທຳອິດຂອງໂລກ.²⁷ເຮົາໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ ເມື້ອພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ເມື່ອຊົງລາກເສັ້ນຮອບວົງເທິງພື້ນຜີວຂອງບ່ອນເລິກ.

²⁸ເຮົາໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຖາປານາເມກເບື້ອງເທິງ ແລະຊົງສະຖາປານາຕານ້ຳພຸຂຶ້ນມາຈາກບ່ອນເລິກ.²⁹ເຮົາໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເມື່ອພຣະອົງຊົງກຳນົດຂອບເຂດໃຫ້ທະເລ, ເພື່ອວ່ານ້ຳຈະບໍ່ລະເມີດພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ, ແລະເມື່ອຊົງມີການຈຳກັດສຳລັບປັກຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນແຫ້ງ.

³⁰ເຮົາກໍໄດ້ຢູ່ຂ້າງພຣະອົງແລ້ວ, ຄືຢ່າງນາຍຊ່າງທີ່ຊຳນານ; ເຮົາເປັນຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຂອງພຣະອົງທຸກໆມື້, ມີສຸກທຸກເວລາສະເພາະຫນ້າພຣະພັກພຣະອົງ.³¹ເຮົາກຳລັງມີຄວາມສຸກໃນໂລກຂອງພຣະອົງທັງຫມົດ, ແລະ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຂອງເຮົາໃນລູກທັງຫລາຍຂອງມະນຸດປະຊາຊາດ.

³²ບັດນີ້, ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ສຳລັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ຮັກສາທາງຂອງເຮົາກໍເປັນສຸກ.³³ຈົ່ງຟັງຄຳສັ່ງສອນຂອງເຮົາ ແລະຈົ່ງມີປັນຍາ; ແລະຢ່າລະເລີຍ.³⁴ຄົນທີ່ຟັງເຮົາກໍເປັນສຸກ. ເຂົາຈະເຝົ້າຢູ່ທີ່ປະຕູທັງຫລາຍຂອງເຮົາທຸກມື້, ຖ້າຢູ່ຂ້າງເສົາປະຕູບ້ານທັງຫລາຍຂອງເຮົາ.

³⁵ເພາະໃຜກໍຕາມທີ່ພົບເຮົາ, ກໍພົບຊີວິດ, ແລະເຂົາຈະໄດ້ຄວາມຊື່ນຊອບຈາກພຣະຢາເວ.³⁶ແຕ່ຄົນທີ່ບໍ່ພົບເຮົາກໍທຳຮ້າຍຊີວິດຂອງຕົວເອງ; ທຸກຄົນທີ່ຊັງເຮົາກໍຮັກຄວາມຕາຍ."

9

¹ປັນຍາໄດ້ສ້າງບ້ານຂອງນາງແລ້ວ; ນາງໄດ້ແກະສະຫລັກເສົາເຈັດຕົ້ນຈາກຫີນ.²ນາງໄດ້ຂ້າສັດຂອງນາງ; ນາງໄດ້ປະສົມເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງນາງ; ແລະນາງໄດ້ຈັດໂຕະຂອງນາງໄວ້ແລ້ວ.

³ນາງໄດ້ສາວໃຊ້ຂອງນາງອອກໄປ; ນາງໄດ້ຮ້ອງ ຈາກທີ່ສູງທີ່ສຸດໃນເມືອງວ່າ,⁴"ໃຜເປັນຄົນທີ່ຮູ້ຫນ້ອຍ? ໃຫ້ເຂົາຫັນເຂົ້າມາບ່ອນນີ້!" ນາງເວົ້າກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ມີສາມັນສຳນຶກວ່າ.

⁵"ມາເຖີດ, ມາກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງຂ້ອຍ, ແລະດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຜະສົມ.⁶ຈົ່ງປະຖິ້ມການກະທຳທີ່ຮູ້ຫນ້ອຍສາ; ແລະມີຊີວິດຢູ່ດຳເນີນໃນທາງຂອງຄວາມຮອບຮູ້ນັ້ນເຖີດ.

⁷ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກ່າວວ່າຄົນທີ່ມັກເຢາະເຢີ້ຍຈະໄດ້ຄວາມອັບປະຍົດ, ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕັກເຕືອນຄົນອະທຳຈະໄດ້ຮັບການດູຖູກ.⁸ຢ່າຕັກເຕືອນຄົນມັກເຢາະເຢີ້ຍ, ເພາະເຂົາຈະຊັງເຈົ້າ.⁹ຈົ່ງໃຫ້ໂອກາດແກ່ຄົນມີປັນຍາ, ແລະເຂົາຈະມີປັນຍາຫລາຍຂຶ້ນ, ແລະຈົ່ງສອນຄົນຊອບທຳ ແລະເຂົາຈະເພີ່ມພູນໃນການຮຽນຮູ້.

¹⁰ຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວເປັນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຂອງປັນຍາ, ແລະຄວາມຮູ້ເລື້ອງອົງບໍຣິສຸດເປັນຄວາມຮອບຮູ້.¹¹ເພາະໂດຍເຮົາ ວັນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະທະວີຂຶ້ນ, ແລະປີທັງຫລາຍແຫ່ງຊີວິດຂອງເຈົ້າຈະເພີ່ມພູນ.¹²ຖ້າເຈົ້າມີປັນຍາ, ເຈົ້າກໍມີປັນຍາເພື່ອຕົນເອງ, ແລະຖ້າເຈົ້າເຢາະເຢີ້ຍ, ເຈົ້າເອງນັ້ນແຫລະກໍຈະຕ້ອງແບກຮັບພຽງຄົນດຽວ."

¹³ຜູ້ຍິງໂງ່ນັ້ນກໍເປັນດັ່ງແມ່ຍິງທີ່ມັກຈົ່ມວ່າ; ນາງອັບປັນຍາ ແລະບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍ.¹⁴ນາງນັ່ງຢູ່ບ່ອນປະຕູບ້ານຂອງນາງ, ເທິງບ່ອນນັ່ງຕາມບ່ອນສູງຂອງເມືອງ.¹⁵ນາງໄດ້ເອີ້ນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຜ່ານໄປຕາມຫົນທາງ, ແກ່ປະຊາຊົນທີ່ຍ່າງຊື່ໄປຕາມທາງຂອງພວກເຂົາວ່າ.

¹⁶"ໃຫ້ໃຜກໍຕາມທີ່ເປັນຄົນຮູ້ຫນ້ອຍ ໃຫ້ເຂົາຫລຽວເຂົ້າມາບ່ອນນີ້," ນາງເວົ້າກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໂງ່ຈ້າວ່າ.¹⁷"ນ້ຳທີ່ລັກມາລົດຊາດກໍຫວານ, ແລະອາຫານທີ່ກິນໃນບ່ອນລັບໆກໍແຊບ."¹⁸ແຕ່ເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າຄົນຕາຍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ແລະແຂກທີ່ໄດ້ຮັບເຊີນຂອງນາງກໍຢູ່ໃນວັງເລິກຂອງແດນຄົນຕາຍ.

10

¹ບັນດາສຸພາສິດຂອງໂຊໂລໂມນ. ລູກຊາຍທີ່ມີປັນຍາເຮັດໃຫ້ພໍ່ຍິນດີ ແຕ່ລູກຊາຍທີ່ໂງ່ນຳຄວາມໂສກເສົ້າມາສູ່ແມ່ຂອງເຂົາ.²ບັນດາຊັບສິນທີ່ໄດ້ສະສົມໂດຍຄົນອະທຳບໍ່ມີຄ່າ, ແຕ່ການເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທຳເຮັດໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ.³ພຣະຢາເວຈະບໍ່ຊົງປ່ອຍໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຄົນຊອບທຳຫິວກະຫາຍ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງປະຕິເສດຄວາມກະຫາຍຂອງຄົນອະທຳ.

⁴ມືທີ່ຂີ້ຄ້ານເຮັດໃຫ້ບຸກຄົນຍາກຈົນ, ແຕ່ມືຂອງບຸກຄົນທີ່ດຸຫມັ່ນຂະຫຍັນພຽນເຮັດໃຫ້ຮັ່ງມີ.⁵ລູກຊາຍທີ່ສະຫລາດກໍເກັບພືດຜົນໄວ້ໃນລະດູແລ້ງ, ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າອັບອາຍແກ່ເຂົາ ຖ້າເຂົານອນຫລັບໃນລະດູເກັບກ່ຽວ.

⁶ພຣະພອນຫລວງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງຫົວຂອງບຸກຄົນຊອບທຳ, ແຕ່ປາກຂອງຄົນອະທຳກໍເຊື່ອງຄວາມໂຫດຮ້າຍ.⁷ບຸກຄົນຊອບທຳເປັນເຫດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລະລຶກເຖິງເຂົາມີຄວາມສຸກ, ແຕ່ຊື່ຂອງຄົນອະທຳຈະເສື່ອມເສຍ.

⁸ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີປັນຍາຈະຍອມຮັບບັນຍັດທັງຫລາຍ, ແຕ່ຄົນທີ່ເວົ້າໂງ່ໆ ຈະເຖິງຄວາມພິນາດ.⁹ຄົນທີ່ດຳເນີນໃນຄວາມຊື່ສັດກໍດຳເນີນຢ່າງປອດໄພ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮັດທາງຂອງເຂົາໃຫ້ຄົດໂຄ້ງ, ເຂົາກໍຈະຖືກເປີດເຜີຍ.

¹⁰ຜູ້ທີ່ປົກປິດຄວາມຈິງກໍກໍ່ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ຕັກເຕືອນຢ່າງກ້າຫານຈະສ້າງສັນຕິພາບ.¹¹ປາກຂອງບຸກຄົນຊອບທຳເປັນນ້ຳພຸແຫ່ງຊີວິດ, ແຕ່ປາກຂອງຄົນອະທຳເຊື່ອງຄວາມໂຫດຮ້າຍ.

¹²ຄວາມກຽດຊັງສ້າງໃຫ້ເກີດຄວາມເດືອດຮ້ອນຜິດຖຽງກັນ, ແຕ່ຄວາມຮັກກໍປິດບັງການລະເມີດທຸກຢ່າງ.¹³ປັນຍາຈະເຫັນໄດ້ທີ່ຮິມປາກ ຂອງບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ໄມ້ແສ້ກໍເຫມາະສົມສຳລັບຫລັງຂອງຄົນໂງ່ຈ້າ.

¹⁴ຄົນມີປັນຍາກໍ່ສະສົມຄວາມຮູ້ໄວ້, ແຕ່ປາກຂອງຄົນໂງ່ນຳຄວາມເດືອດຮ້ອນມາໃກ້.¹⁵ຊັບສົມບັດຂອງຄົນຮັ່ງມີ ເປັນເມືອງເຂັ້ມແຂງຂອງເຂົາ; ແຕ່ຄວາມຍາກຈົນຂອງຄົນທຸກເປັນຄວາມເດືອດຮ້ອນຂອງພວກເຂົາ.

¹⁶ຄ່າຈ້າງຂອງບຸກຄົນຊອບທຳນຳໄປເຖິງຊີວິດ; ແຕ່ກຳໄລຂອງຄົນອະທຳນຳພວກເຂົາໄປສູ່ຄວາມບາບ.¹⁷ມີວິຖີທາງໄປສູ່ຊີວິດສຳລັບຄົນທີ່ມີລະບຽບວິໄນ, ແຕ່ຄົນທີ່ປະຕິເສດຄຳຕັກເຕືອນກໍຫລົງຜິດໄປ.

¹⁸ໃຜກໍຕາມທີ່ເຊື່ອງຄວາມກຽດຊັງໄວ້ກໍມີຮິມປາກທີ່ຂີ້ຕົວະ, ແລະໃຜກໍຕາມທີ່ໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີຄົນອື່ນກໍເປັນຄົນໂງ່.¹⁹ເມື່ອມີການເວົ້າຫລາຍຄຳ, ການລະເມີດກໍເກີດຂຶ້ນໄດ້, ແຕ່ຄົນທີ່ລະມັດລະວັງປາກໃນສິ່ງທີ່ເຂົາເວົ້າ ກໍເປັນຄົນສະຫລາດ.

²⁰ລີ້ນຂອງບຸກຄົນຊອບທຳຄືເງິນເນື້ອດີ; ມີຄຸນຄ່າພຽງເລັກຫນ້ອຍໃນຄວາມຄິດຂອງຄົນອະທຳ.²¹ຮິມປາກຂອງຄົນຊອບທຳລ້ຽງຄົນຫລວງຫລາຍ, ແຕ່ຄົນໂງ່ຕາຍເພາະການຂາດສາມັນສຳນຶກຂອງພວກເຂົາ.

²²ພຣະພອນຂອງພຣະຢາເວເຮັດໃຫ້ຮັ່ງມີ ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເພີ່ມຄວາມໂສກເສົ້າເຂົ້າກັບພຣະພອນ.²³ຄວາມອະທຳເປັນການລະຫລິ້ນທີ່ຄົນໂງ່ຫລິ້ນເພື່ອຄວາມມ່ວນຊື່ນ, ແຕ່ປັນຍາກໍເປັນຄວາມເພີດເພີນຂອງຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ.

²⁴ຄວາມຢ້ານຂອງຄົນອະທຳຈະມາຮອດເຂົາ, ແຕ່ຜູ້ຊອບທຳທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮັບຕາມໃຈປາຖະຫນາ.²⁵ຄົນອະທຳເປັນຄືພາຍຸຫມຸນທີ່ຜ່ານໄປແລ້ວ, ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳອີກ, ແຕ່ບຸກຄົນຊອບທຳຈະມີຮາກຖານທີ່ຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕະຫລອດໄປ.

²⁶ຄືນ້ຳສົ້ມສາຍຊູກັບແຂ້ວ ແລະຄວັນໃນດວງຕາເປັນແນວໃດ, ຄົນກຽດຄ້ານກັບຜູ້ທີ່ໃຊ້ຜູ້ອື່ນກໍເປັນແນວນັ້່ນ.²⁷ຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວນັ້ນຢຶດຊີວິດໃຫ້ຍາວ, ແຕ່ປີທັງຫລາຍຂອງຄົນອະທຳຈະສັ້ນເຂົ້າ.

²⁸ຄວາມຫວັງຂອງປະຊາຊົນຊອບທຳ ຄືຄວາມຍິນດີຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ຈຳນວນປີຂອງຄົນອະທຳກໍຈະສັ້ນເຂົ້າ.²⁹ທາງຂອງພຣະຢາເວເປັນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງແກ່ຄົນທີ່ດຳເນີນຊີວິດແບບບໍ່ມີທີ່ຕິ, ແຕ່ເປັນຄວາມຫລົ້ມຈົມຂອງຄົນປະພຶດຊົ່ວ.³⁰ຄົນຊອບທຳຈະບໍ່ມີວັນຫວັ່ນໄຫວ, ແຕ່ຄົນອະທຳຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ.

³¹ສິ່ງທີ່ອອກຈາກປາກຂອງບຸກຄົນຊອບທຳ ໃຫ້ຜົນແຫ່ງປັນຍາ, ແຕ່ລີ້ນທີ່ເວົ້າສິ່ງບໍ່ຈິງຈະຖືກຕັດອອກ.³²ຮິມປາກຂອງບຸກຄົນຊອບທຳ ຮູ້ຈັກສິ່ງທີ່ດີທີ່ຄວນ, ແຕ່ປາກຂອງຄົນອະທຳ, ພວກເຂົາຮູ້ຈັກແຕ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ຈິງ.

11

¹ພຣະຢາເວຊົງກຽດຊັງຊິງຕົ້ມຕຸນ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງຊົມຊື່ນຍິນດີໃນນ້ຳຫນັກທີ່ທ່ຽງຕົງ.²ເມື່ອຄວາມອວດເກັ່ງມາຮອດ, ຄວາມອັບປະຍົດກໍມານຳ, ແຕ່ຄວາມຖ່ອມຕົວມາພ້ອມກັບປັນຍາ.

³ຄວາມສັດຊື່ຂອງຄົນທ່ຽງທຳກໍຍ່ອມນຳພວກເຂົາ, ແຕ່ທຸກວິທີຕົວະຕົ້ມຂອງຄົນຫັກຫລັງ ກໍທຳຮ້າຍພວກເຂົາ.⁴ຄວາມຮັ່ງມີບໍ່ມີປະໂຫຍດໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດ, ແຕ່ການກະທຳທີ່ຊອບທຳຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ.

⁵ຄວາມຊອບທຳຂອງຄົນທີ່ດີພ້ອມ ກໍເຮັດໃຫ້ທາງຂອງເຂົາຊື່ຕົງ, ແຕ່ຄົນອະທຳຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄວາມອະທຳຂອງພວກເຂົາເອງ.⁶ການປະພຶດຄວາມຊອບທຳຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງພໍພຣະໄທ ປົກປ້ອງພວກເຂົາໃຫ້ປອດໄພ, ແຕ່ຄົນທີ່ຫັກຫລັງຈະຕິດກັບດັກຂອງຄວາມຢາກຂອງພວກເຂົາ.

⁷ເມື່ອຄົນອະທຳຕາຍ, ຄວາມຫວັງຂອງເຂົາກໍສະຫລາຍໄປ ແລະຄວາມຫວັງທີ່ໄດ້ເຄີຍມີຢູ່ ໃນກຳລັງຂອງເຂົາກໍສະຫລາຍໄປ.⁸ບຸກຄົນຊອບທຳໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມລຳບາກ ແລະມັນຈະໄປຫາຄົນອະທຳແທນ.

⁹ປາກຂອງບຸກຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ ທຳຮ້າຍເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ, ແຕ່ໂດຍທາງຄວາມຮູ້ຂອງປະຊາຊົນທີ່ຊອບທຳ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ປອດໄພ.¹⁰ເມື່ອປະຊາຊົນທີ່ຊອບທຳຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ, ບ້ານເມືອງກໍຍິນດີ; ແລະເມື່ອຄົນອະທຳພິນາດ, ກໍມີສຽງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.¹¹ໂດຍພອນຂອງຄົນທີ່ຍິນດີໃນພຣະເຈົ້າ, ບ້ານເມືອງກໍເປັນທີ່ຍ້ອງຍໍ; ແຕ່ໂດຍປາກຂອງຄົນອະທຳ, ບ້ານເມືອງກໍຫລົ້ມຈົມ.

¹²ຄົນທີ່ດູຖູກເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ ກໍບໍ່ມີສາມັນສຳນຶກ, ແຕ່ຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈກໍນັ່ງງຽບ.¹³ບຸກຄົນໃດກໍຕາມທີ່ທຽວໄປຊຸບຊິບນິນທາ ກໍເປີດເຜີຍຄວາມລັບ, ແຕ່ຄົນທີ່ໄວ້ວາງໃຈໄດ້ ກໍປິດເລື້ອງໄວ້ໄດ້.

¹⁴ບ່ອນໃດບໍ່ມີການນຳພາທີ່ສະຫລາດ, ປະເທດກໍລົ້ມສະຫລາຍ, ແຕ່ໄຊຊະນະໄດ້ມາໂດຍມີທີ່ປຶກສາຫລາຍ.

¹⁵ບຸກຄົນໃດກໍຕາມ ທີ່ຄ້ຳປະກັນການກູ້ຢືມໃຫ້ຄົນອື່ນ ຈະຕ້ອງທົນທຸກ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ຊັງການຄ້ຳປະກັນໃນສັນຍາເຊັ່ນນັ້ນ ກໍປອດໄພ.¹⁶ຜູ້ຍິງທີ່ງາມສະຫງ່າກໍໄດ້ຮັບກຽດ, ແຕ່ປະຊາຊົນໃຈໂຫດຮ້າຍກໍລັກເອົາຄວາມຮັ່ງມີ.

¹⁷ບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມເມດຕາກໍໃຫ້ປະໂຫຍດແກ່ຕົວເຂົາເອງ, ແຕ່ຄົນດຸຮ້າຍກໍເຮັດໃຫ້ໂຕເອງເຈັບ.¹⁸ບຸກຄົນອະທຳຫລອກຫລວງເພື່ອໄດ້ຄ່າຈ້າງ, ແຕ່ຄົນທີ່ຫວ່ານສິ່ງທີ່ຊອບທຳ ຈະເກັບກ່ຽວຄ່າຈ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ.

¹⁹ບຸກຄົນທີ່ສັດຊື່ໃນຄວາມຊອບທຳຈະມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ຄົນທີ່ຕິດຕາມຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຈະເຖິງຄວາມຕາຍ.²⁰ພຣະຢາເວຊົງກຽດຊັງພວກຄົນທີ່ມີໃຈບໍ່ສັດຊື່, ແຕ່ຊົງພໍພຣະໄທຄົນທີ່ດຳເນີນຊີວິດແບບບໍ່ມີທີ່ຕິ.

²¹ເປັນສິ່ງທີ່ແນ່ນອນວ່າ ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະຖືກລົງໂທດ, ແຕ່ປະຊາຊົນທີ່ຊອບທຳຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້.²²ສະຕຣີງາມທີ່ປາສະຈາກການວິເຄາະ ກໍຄືຫວ່ງທອງຄຳທີ່ດັງຂອງໂຕຫມູ.

²³ຄວາມປາຖະຫນາຂອງປະຊາຊົນທີ່ຊອບທຳລ້ວນແຕ່ດີ, ແຕ່ປະຊາຊົນອະທຳຫວັງໄດ້ແຕ່ພຽງພຣະພິໂລດເທົ່ານັ້ນ.²⁴ມີບາງຄົນທີ່ຫວ່ານແກ່ນພືດ ເຂົາກໍຫຍິ່ງມີຫລາຍຂຶ້ນ; ຄົນອື່ນທີ່ບໍ່ໄດ້ຫວ່ານ ເຂົາກໍຫຍິ່ງຂັດສົນ.

²⁵ບຸກຄົນທີ່ໃຈກວ້າງ ກໍຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ຄົນທີ່ໃຫ້ນ້ຳກັບຄົນອື່ນ ກໍໄດ້ນ້ຳຕອບແທນ.²⁶ປະຊາຊົນສາບແຊ່ງພວກຄົນທີ່ບໍ່ຂາຍເຂົ້າ, ແຕ່ພຣະພອນຢູ່ເທິງຫົວຂອງເຂົາ ຜູ້ທີ່ຂາຍເຂົ້າ.

²⁷ຄົນທີ່ສະແຫວງຫາຄວາມດີ ກໍເສາະຫາຄວາມຊື່ນຊົມ, ແຕ່ຄົນທີ່ເສາະຫາຄວາມຊົ່ວຮ້າຍກໍຈະໄດ້ເຫັນມັນ.²⁸ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ວາງໃຈໃນຄວາມຮັ່ງມີຈະລົ້ມລະລາຍ, ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະຮຸ່ງເຮືອງຄືໃຍໄມ້ຂຽວ.

²⁹ຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງຕົນລຳບາກ ຈະຮັບລົມເປັນມໍຣະດົກ ແລະຄົນໂງ່ຈະເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຄົນທີ່ໃຈມີປັນຍາ.

³⁰ບຸກຄົນທີ່ຊອບທຳຈະເປັນຄືຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແຕ່ຄວາມຮຸນແຮງກໍທຳຮ້າຍຊີວິດ.³¹ເບິ່ງແມ! ຖ້າບຸກຄົນຊອບທຳໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ເຂົາຄວນໄດ້ຮັບ; ຄົນອະທຳ ແລະຄົນບາບຈະໄດ້ຮັບຫລາຍຍິ່ງກວ່ານັ້ນຈັກເທົ່າໃດ!

12

¹ຄົນໃດຮັກການບອກສອນກໍຮັກຄວາມຮູ້, ແຕ່ຄົນທີ່ຊັງຄຳຕັກເຕືອນກໍເປັນຄົນໂງ່.²ພຣະຢາເວຊົງໂປດປານຄົນດີ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງລົງໂທດຄົນທີ່ວາງແຜນຊົ່ວຮ້າຍ.

³ບຸກຄົນບໍ່ອາດຈະຕັ້ງຫມັ້ນໄດ້ດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ, ແຕ່ປະຊາຊົນຜູ້ຊອບທຳຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວ.⁴ເມຍທີ່ດີປະເສີດເປັນມົງກຸດຂອງຜົວຂອງນາງ, ແຕ່ນາງຜູ້ນຳຄວາມອັບອາຍມາ ກໍຄືຄວາມເນົ່າເປື່ອຍໃນກະດູກຂອງຜົວ.

⁵ແຜ່ນງານຂອງຄົນຊອບທຳນັ້ນຍຸດຕິທຳແຕ່ການຊີ້ແນະຂອງຄົນອາທຳນັ້ນຫລອກລວງ⁶ບັນດາຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນອາທຳຫມອບຖ້າສັງຫານຄົນ ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນທ່ຽງທຳຊ່ອຍຊີວິດພວກເຂົາ

⁷ປະຊາຊົນອະທຳຖືກຄວ່ຳລົງແລະສາບສູນໄປ ແຕ່ບ້ານຂອງບຸກຄົນຊອບທຳຈະຍັງດຳລົງຢູ່⁸ບຸກຄົນຈະໄດ້ຄຳຍົກຍ້ອງຕາມຄວາມສະຫລາດຂອງເຂົາ ເເຕ່ຄົນທີ່ໃຈຄົດບ້ຽວກໍເປັນທີ່ດູຫມິ່ນ

⁹ການເປັນຄົນທຳມະດາ ເເລະທຳມາຫາກິນເອງ ກໍດີກວ່າການເຮັດທີ່ວ່າໃຫຍ່ໂຕເເຕ່ບໍ່ມີອາຫານກິນ¹⁰ບຸກຄົນທີ່ຊອບທຳໃຫ້ຄວາມສົນໃຈຄວາມຕ້ອງການຂອງສັດລ້ຽງຂອງເຂົາ ເເຕ່ຄວາມສົງສານຂອງຄົນອະທຳຄືຄວາມດຸຮ້າຍ

¹¹ຄົນທີ່ເຮັດວຽກໃນທີ່ດິນຂອງເຂົາຈະມີອາຫານບໍລິບູນ ເເຕ່ໃຜກໍຕາມທີ່ໄລ່ຕາມສິ່ງບໍ່ມີຄ່າຍ່ອມບໍ່ມີສາມັນສຳນຶກ¹²ບຸກຄົນອະທຳຢາກໄດ້ສິ່ງທີ່ຄົນຊົ່ວລັກມາຈາກຄົນອື່ນ ເເຕ່ຜົນຂອງຄົນຊອບທຳຈະເກີດຈາກພວກເຂົາເອງ

¹³ບຸກຄົນຊົ່ວຍ່ອມຕິດບ່ວງໂດຍປາກທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຂົາ ເເຕ່ບຸກຄົນຊອບທຳຫນີພົ້ນຈາກຄວາມລຳບາກ¹⁴ຈາກຜົນຂອງຄຳເວົ້າທັງຫລາຍຂອງບຸກຄົນຈະອີ່ມໃຈດ້ວຍສິ່ງດີ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຜົນງານເເຫ່ງມືຂອງເຂົາກໍໃຫ້ລາງວັນເເກ່ເຂົາ

¹⁵ທາງຂອງຄົນໂງ່ນັ້ນຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງເຂົາເອງ ເເຕ່ຄົນມີບັນຫາຍອມຟັງຄຳເເນະນຳ¹⁶ຄົນໂງ່ຍ່ອມສະເເດງຄວາມຮ້າຍອອກໃຫ້ເຫັນຢ່າງໄວວາ ເເຕ່ຄົນມີປັນຍາບໍ່ສົນໃຈກັບຄຳຄົນຫມິ່ນປະຫມາດ

¹⁷ຄົນທີ່ເວົ້າຄວາມຈິງກໍໃຫ້ການຢ່າງຊື່ສັດ ເເຕ່ຄຳພະຍານເທັດ ກໍໃຫ້ເກີດຄວາມບໍ່ຍຸດຕິທຳ¹⁸ຄຳເວົ້າທີ່ບໍ່ຄິດ ເຮັດໃຫ້ເຈັບຊ້ຳດັ່ງດາບເເທງ ເເຕ່ຄຳເວົ້າທີ່ມີປັນຍາ ປົວເເປງໃຫ້ດີໄດ້

¹⁹ປາກທີ່ເວົ້າຊື່ຢູ່ໄດ້ຍືນຍາວ ເເຕ່ປາກທີ່ເວົ້າຕົວະຢືນຢູ່ໄດ້ຊົ່ວຄາວ²⁰ຄວາມຫລອກລວງຢູ່ໃນໃຈຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຄິດເຮັດຊົ່ວ ເເຕ່ຄວາມຍິນດີມາຍັັງເຫລົ່າຄົນທີ່ເເນະນຳໃຫ້ມີສັນຕິພາບ

²¹ບໍ່ມີສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍເກີດຂຶ້ນກັບຄົນຊອບທຳ ເເຕ່ຄົນອະທຳເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມລຳບາກ²²ພຣະຢາເວຊົງກຽດຊັງປາກທີ່ເວົ້າຕົວະ ເເຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງຊື່ສັດເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງພຣະອົງ

²³ຄົນທີ່ມີປັນຍາເກັບກຳຄວາມຮູ້ຢ່າງງຽບໆສຳລັບຕົນ ເເຕ່ຄວາມອັບປັນຍາມັກສະເເດງອອກມາໃຫ້ເຂົາຮູ້²⁴ມືຂອງຄົນດຸຫມັ່ນຈະປົກຄອງເເຕ່ຄົນກຽດຄ້ານຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກຫນັກ

²⁵ຄວາມກວົນກະວາຍໃນໃຈເຮັດໃຫ້ເຂົາຫົດຫູ່ ເເຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ດີເຮັດໃຫ້ເຂົາຍິນດີ²⁶ບຸກຄົນຊອບທຳເປັນຜູ້ເເນະນຳໃຫ້ກັບຫມູ່ຂອງເຂົາ ເເຕ່ທາງຂອງຄົນອະທຳນຳໂຕເຂົາໃຫ້ຕ່ຳລົງ

²⁷ປະຊາຊົນທີ່ກຽດຄ້ານຈະບໍ່ໄດ້ປີ້ງອາຫານຕາມທີ່ເຂົາຕ້ອງການ ເເຕ່ຄົນຂະຫຍັນຈະໄດ້ຮັບສົມບັດລ້ຳຄ່າ²⁸ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍ່າງຕາມວິຖີຂອງຄົນຊອບທຳຈະພົບຊີວິດ ເເຕ່ຫົນທາງນັ້ນບໍ່ມີຄວາມຕາຍ

13

¹ລູກຊາຍທີ່ມີປັນຍາຟັງຄຳສັ່ງສອນຂອງບິດາເຂົາ, ເເຕ່ຄົນທີ່ມັກເຢາະເຢີ້ຍບໍ່ຟັງຄຳເວົ້າ.²ບຸກຄົນຍິນດີໃນຂອງດີເຫລົ່ານັ້ນຈາກຜົນທີ່ມາຈາກປາກຂອງເຂົາ, ເເຕ່ຄວາມຢາກຂອງຄົນທໍລະຍົດຄືຄວາມໂຫດຮ້າຍ.

³ຄົນທີ່ລະວັງຄຳເວົ້າທີ່ເວົ້າອອກຈາກປາກເຂົາເເມ່ນຄົນທີ່ຮັກສາຊີວິດຂອງເຂົາ, ເເຕ່ຄົນທີ່ເວົ້າຢ່າງບໍ່ຄິດເເມ່ນຄົນທີ່ທຳລາຍໂຕເອງ.⁴ຄວາມຢາກຂອງປະຊາຊົນທີ່ກຽດຄ້ານກໍມີຢູ່, ເເຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ອີ່ຫຍັງເລີຍ ເເຕ່ຄວາມຢາກຂອງຄົນຂະຫຍັນຈະໄດ້ຮັບການຕອບສະຫນອງຢ່າງສຸດໃຈ.

⁵ບຸກຄົນຊອບທຳບໍ່ມັກຄົນເວົ້າຂີ້ຕົວະ, ເເຕ່ບຸກຄົນອະທຳປະພຶດຫນ້າກຽດຊັງ, ເເລະເຂົາເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າອາຍ.⁶ຄົນຊອບທຳຄຸ້ມຄອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ທາງຂອງເຂົາຂາດການຕຳນິ, ເເຕ່ຄວາມອະທຳຈະທຳລາຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດບາບ.

⁷ມີບາງຄົນທີ່ວ່າໂຕເອງມັ່ງຄັ່ງ, ເເຕ່ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ ເເລະບາງຄົນທີ່ໃຫ້ຂອງທຸກສິ່ງ, ເເຕ່ຍັງມັ່ງຄັ່ງຢ່າງເເທ້ຈິງ.⁸ຄ່າໄຖຊີວິດຂອງຄົນມັງຄັ່ງຄືຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງເຂົາ, ເເຕ່ຄົນຍາກຈົນຈະບໍ່ໄດຍິນຄຳຂົ່ມຂູ່ເອົາຄ່າໄຖ່.

⁹ເເສງສະຫວ່າງຂອງຄົນຊອບທຳເປັນດັ່ງໂຄມສ່ອງເເຈ້ງ, ເເຕ່ຄົນຊົ່ວເປັນຕະກຽງທີ່ກຳລັງຈະມອດ.¹⁰ຄວາມໂອຫັງມີກໍໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເດືອດຮ້ອນ, ເເຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັບຟັງຄຳເເນະນຳນັ້ນຄືປັນຍາ.

¹¹ຊັບທີ່ຫາໄດ້ງ່າຍກໍຫາຍໄປໄວ, ແຕ່ຊັບທີ່ຫາດ້ວຍເຫື່ອໄຄກໍສະສົມໄວ້ໄດ້.¹²ເມື່ອຄວາມຫວັງຖືກເລື່ອນອອກໄປ ມັນເຮັດໃຫ້ອ່ອນໃຈ, ເເຕ່ການປາຖະຫນາເເມ່ນທຳມະຊາດເເຫ່ງຊີວິດ.

¹³ຄົນທີ່ດູຫມິ່ນການສັ່ງສອນກໍທຳລາຍຕົນເອງ, ເເຕ່ຄົນທີ່ນັບຖືບັນຍັດຈະໄດ້ຮັບບຳເນັດ.¹⁴ຄຳສອນຂອງບຸກຄົນມີປັນຍາເປັນນ້ຳພຸເເຫ່ງຊີວິດ, ເພື່ອຄົນຫລີກຈາກບ່ວງມໍລະນາໄດ້.

¹⁵ຄວາມສະຫລາດເຮັດໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານ, ເເຕ່ຫົນທາງຂອງຄົນທໍລະຍົດນັ້ນບໍ່ມີິສິ້ນສຸດ.¹⁶ຄົນທີ່ຢັ່ງຮູ້ຄິດກ່ອນເຮັດ, ເເຕ່ຄົນໂງຈ້າເຜີຍເເບຄວາມໂງ່ຈ້າຂອງຕົນໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນ.

¹⁷ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ໄວ້ໃຈບໍ່ໄດ້ກໍນຳຄວາມເດືອດຮ້ອນມາ, ເເຕ່ວ່າຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ເຊື່ອຖືກໍນຳສັນຕິສຸກມາໃຫ້¹⁸ຄົນທີ່ເສີຍຕໍ່ຄຳສັ່ງສອນຈະມີຄວາມຍາກຈົນ, ເເຕ່ກຽດຕິຍົດຈະມາເຖິງຄົນທີ່ສົນໃຈຄຳຕັກເຕືອນ.

¹⁹ຄວາມປາຖະຫນາທີ່ເປັນຈິງນັ້ນຫວານຊື່ນ ເເກ່ຜູ້ທີ່ປາຖະຫນາ, ເເຕ່ຄວາມຫັນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງສຳລັບຄົນໂງ່.²⁰ຍ່າງກັບປະຊາຊົນທີ່ມີປັນຍາ ເເລະເຈົ້າຈະກາຍເປັນຄົນທີ່ມີປັນຍາ, ເເຕ່ຫມູ່ຂອງຄົນໂງ່ຈະຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ.

²¹ສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຕິດຕາມຄົນບາບ, ເຕ່ສິ່ງດີເປັນລາງວັນຂອງຄົນຊອບທຳ.²²ບຸກຄົນທີ່ດີຍ່ອມຖິ້ມມໍລະດົກໃຫ້ລູກຫລານ, ເເຕ່່ຊັບສົມບັດຂອງຄົນບາບນັ້ນຖືກເກັບໄວ້ ໃຫ້ຄົນຊອບທຳ.

²³ດິນທີ່ບໍ່ຖືກໄຖພວນຂອງຄົນຍາກຈົນຜະລິດອາຫານມາກມາຍ, ເເຕ່ມັນຖືກກວາດໄປ ໂດຍຄວາມຍຸດຕິທຳ.²⁴ຄົນທີ່ບໍ່ເອົາໄມ້ເເສ້ຕີລູກຂອງເຂົາ, ເເຕ່ຄົນທີ່ຮັກລູກຊາຍຂອງເຂົາຍອມຫມັ່ນສອນເຂົາ.

²⁵ບຸກຄົນຊອບທຳກິນອາຫານພຽງພໍຕາມຄວາມຕ້ອງການ, ເເຕ່ທ້ອງຂອງຄົນອະທຳກໍຫິວໂຫຍສະເຫມີ.

14

¹ຜູ້ຍິງທີ່ມີປັນຍາສ້າງບ້ານຂອງນງຂຶ້ນ, ເເຕ່ຜູ້ຍິງທີ່ໂງ່ຮື້ບ້ານຂອງຕົນລົງດ້ວຍມືຂອງນາງເອງ.²ຄົນທີ່ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງທຽ່ງທຳຍ່ອມຢຳເກງພຣະຢາເວ, ເເຕ່ຄົນທີ່ທາງຂອງເຂົາຄົດກໍດູຫມິ່ນພຣະອົງ.

³ໃນປາກຂອງຄົນໂງ່ມີໄມ້ເເຫ້ງຈະລົງໂທດຄວາມຍິ່ງຂອງເຂົາ, ເເຕ່ຮິມສົບຂອງຄົນມີປັນຍາຈະປົກປ້ອງພວກເຂົາໄວ້.⁴ທີ່ໃດມີການໃຫ້ອາຫານຝູງງົວ ທົ່ງຫຍ້າກໍຫວ່າງເປົ່າ, ເເຕ່ພືດຜົນຫລວງຫລາຍໄດ້ມາດ້ວຍກຳລັງຂອງງົວ.

⁵ພະຍານທີ່ຊື່ສັດບໍ່ຕົວະ, ເເຕ່ພະຍານທີ່ເຊື່ອຖືບໍ່ໄດ້ຫາຍໃຈອອກມາເປັນຄຳຕົວະ.⁶ຄົນທີ່ເວົ້າເຢາະເຢີ້ຍສະເເຫວງປັນຍາບໍ່ພົບ, ເເຕ່ຄວາມຮູ້ກໍງ່າຍສຳລັບຄວາມເຂົ້າໃຈ.

⁷ຈົ່ງຍ່າງອອກຈາກຄົນທີ່ໂງ່, ເພາະເຈົ້າຈະບໍ່ພົບຄວາມຮູ້ຈາກປາກຂອງເຂົາ.⁸ປັນຍາຂອງບຸກຄົນທີ່ສະຫລາດຮອບຄອບເເມ່ນເຂົ້າທາງເດີນຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ຄວາມໂງ່ຂອງຄົນໂງ່ຄືການຫລອກລວງ.

⁹ຄົນໂງ່ເຢາະເຢີ້ຍເມື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຊົດໃຊ້ບາບ, ເເຕ່ຄົນທ່ຽງທຳເປັນທີ່ໂປດປານ.¹⁰ຈິດໃຈຮູ້ຄວາມຂົມຂື່ນຂອງໃຈເອງ ແລະບໍ່ມີຄົນເເປກຫນ້າມາເຂົ້າສ່ວນຄວາມຊື່ນບານຂອງມັນ.

¹¹ບ້ານຂອງຄົນອະທຳຈະຖືກທຳລາຍ, ເເຕ່ເຕັນຂອງປະຊາຊົນທີ່ທ່ຽງທຳຈະຮຸ່ງເຮືອງ.¹²ມີທາງຫນຶ່ງທີ່ຄົນເຮົາຄິດວ່າຖືກ, ເເຕ່ປາຍທາງນຳສູ່ຄວາມຕາຍເທົ່ານັ້ນ.

¹³ໃຈອາດຈະຫົວເເຕ່ຍັງເສົ້າຫມອງ, ເເຕ່ຄວາມຍິນດີກໍອາດມີປາຍທາງທີ່ເປັນຄວາມໂສກເສົ້າ.¹⁴ຄົນບໍ່ມີຄວາມສັດຊື່ຈະໄດ້ຜົນຕອບເເທນຈາກທາງຂອງເຂົາຢ່າງສາສົມ, ເເຕ່ຄົນທີ່ດີກໍຈະໄດ້ຜົນຕອບເເທນຈາກການກະທຳຂອງເຂົາ.

¹⁵ຄົນຮູ້ນ້ອຍເຊື່ອທຸກຢ່າງ, ເເຕ່ຄົນມີປັນຍາຄິດກ່ອນກ້າວອອກໄປ, ເເຕ່ຄົນໂງ່ຈ້າເຊື່ອທຸກສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ຍິນ.¹⁶ຄົນມີປັນຍາຍ່ອມເກງຢ້ານເເລະຫນີຈາກສິ່ງຊົົ່ວຮ້າຍ, ແຕ່ຄົນໂງ່ຈ້າຂາດຄວາມຢັບຢັ້ງຈຶ່ງລົງມືເຮັດໄປຢ່າງວ່ອງໄວ.

¹⁷ຄົນໂງ່ຂ້າມຢ່າງການເຕືອນຢ່າງຫມັ້ນໃຈ ຄົນທີ່ຢາກຮ້າຍໄວເຮັດສ່ິງທີ່ໂງ່, ແລະບຸກຄົນທີ່ເຈົ້າເລ້ເປັນສິ່ງທີ່ກຽດຊັງ.¹⁸ຄົນທີ່ຮູ້ນ້ອຍໄດ້ຄວາມໂງ່ເປັນມໍລະດົກ, ເເຕ່ປະຊາຊົນທີ່ຫລັກເເຫລມໄດ້ຄວາມຮູ້ເປັນລາງວັນ.

¹⁹ປະຊາຊົນທີ່ຊົ່ວຈະກາບຄົນເລົ່ານັ້ນທີ່ດີ ເເລະເຫລົ່າຄົນອະທຳຈະກາບທີ່ປະຕູບ້ານຂອງຄົນຊອບທຳ.²⁰ບຸກຄົນຍາກຈົນນັ້ນເເມ່ນເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນຈະລັງກຽດ, ເເຕ່ປະາຊົນທີ່ມີມັ່ງຄັ່ງກໍມີສະຫາຍຢ່າງມາກມາຍ.

²¹ຄົນທີ່ດູຫມິ່ນເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນກໍເປັນຄົນບາບ, ເເຕ່ຄົນທີ່ສະເດງຄວາມເມດຕາຄົນຍາກຈົນກໍເປັນພຣະພອນ.²²ຄົນທີ່ເຮັດການຊົ່ວນັ້ນບໍ່ຜິດບໍ?, ເເຕ່ຄົນທີ່ຄິດການດີກໍພົບຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ເເລະຄວາມຊື່ສັດ.

²³ງານທີ່ເມື່ອຍຍາກທຸກຢ່າງກໍມີກຳໄລ, ເເຕ່ພຽງການເວົ້າເທົ່ານັ້ນ ກໍນຳໄປສູ່ຄວາມຍາກຈົນ²⁴ມົງກຸດຂອງປະຊາຊົນທີ່ມີປັນຍາຄືຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງພວກເຂົາ, ເເຕ່ຄວາມໂງ່ຂອງຄົນໂງ່ນັ້ນນຳມາຊຶ່ງຄວາມໂງ່ຂອງພວກເຂົາຫລາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

²⁵ພະຍານທີ່ເວົ້າຄວາມຈິງຊ່ວຍຊີວິດມາກມາຍ, ເເຕ່ພະຍານທີ່ເວົ້າບໍ່ມີສິນທຳຫາຍໃຈອອກມາເປັນການຕົວະ.

²⁶ຜູ້ທີ່ຢຳເກງພະຢາເວ, ເຂົາກໍມີຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນໂຕເອງ; ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເປັນເຫມືອນສະຖານທີ່ຫມັ້ນຄົງທີ່ຈະຄຸ້ມກັນລູກຫລານຂອງເຂົາ.²⁷ຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວເປັນນ້ຳພຸເເຫ່ງຊີວິດ, ເພື່ອໃຫ້ບຸກຄົນຫລີກຈາກບ່ວງເເຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້.

²⁸ຫາກບໍ່ມີປະຊາຊົນເຈົ້ານາຍກໍຕາຍ.²⁹ບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມອົດທົນກໍມີຄວາມເຂົ້າໃຈຫລາຍ, ເເຕ່ບຸກຄົນທີ່ໃຈຮ້າຍໄວກໍຍົກຍ່ອງຄວາມໂງ່.

³⁰ຈດິໃຈສະຫງົບໃຫ້ຊີວິດເເກ່ເນື້ອຫນັງ, ເເຕ່ຄວາມອິດສາເຮັດໃຫ້ກະດູກພູ.³¹ຜູ້ກົດຂີ່ຄົນຍາກຈົນກໍສາບເເຊ່ງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຂົາ, ເຕ່ຜູ້ເມດຕາຄົນຂັດສົນກໍຖວາຍກຽດເເດ່ພຣະອົງ.

³²ຄົນອະທຳຖືກລາຍຕາມກຳຊົ່ວຂອງເຂົາ, ເເຕ່ຄົນຊອບທຳມີທີ່ລີ້ໄພເເມ່ນເເຕ່ໃນຄວາມຕາຍ.³³ປັນຍາທີ່ອາໄສຢູ່ໃນໃຈຂອງຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ, ເເຕ່ໃນທ່າມກາງຄົນໂງ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຕົວເອງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ.

³⁴ຄວາມຊອບທຳຢ່າງເຊີດຊູປະເທດຊາດ, ເເຕ່ບາບເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າອາຍຫລາຍ ເເກ່ປະຊາຊົນ.³⁵ຄວາມໂປດປານຂອງກະສັດຢູ່ທີ່ຂ້າຣາຊການທີ່ເຮັດການຢ່າງຮອບຄອບ, ເເຕ່ພະພິໂຣດຂອງພະອົງກໍຕົກເເກ່ຜູ້ທີ່ປະພຶດຢ່າງຫນ້າອັບອາຍ.

15

¹ຄຳຕອບນຸ້ມນວນຊ່ວຍຢຸດຢັ້ງຄວາມໂກດກ້ຽວ, ເເຕ່ຄຳເວົ້າຫຍາບຊ້າຍົວະໃຫ້ໂມໂຫ.²ລີ້ນຂອງປະຊາຊົນມີປັນຍາຍົກຍ່ອງຄວາມຮູ້, ເເຕ່ປາກຂອງຄົນໂງ່ຍ່ອມເວົ້າເເຕ່ຄວາມໂງ່ອອກມາ.

³ທຸກເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນພຣະຢາເວຊົງຮູ້ເຫັນ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ເຝົ້າເບິ່ງຄົນດີເເລະຄົນຊົ່ວ.⁴ລີ້ນທີ່ຮັກສາເປັນຕົ້ນໄມ້ເເຫ່ງຊີວິດ, ເເຕ່ລີ້ນເວົ້າຈາທີ່ຫຍາບຄາຍເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈເເຕກສະຫລາຍ.

⁵ຄົນໂງ່ດູຫມິ່ນຄຳສັ່ງສອນຂອງບິດາຂອງເຂົາ, ເເຕ່ຄົນຮຽນຮູ້ຈາກຄຳຕັກເຕືອນເປັນຄົນທີ່ສະຫລາດ.⁶ໃນບ້ານຂອງຄົນຊອບທຳມີ ສົມບັດມາກມາຍ, ເເຕ່ສິ່ງທີ່ຄົນອະທຳຫາມາໄດ້ນັ້ນນຳຄວາມລຳບາກມາໃຫ້ເຂົາ.

⁷ສົບປາກຂອງຄົນມີປັນຍາກະຈາຍຄວາມຮູ້, ເເຕ່ຄົນໂງ່ຈ້າບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ.⁸ພຣະຢາເວຊົງກຽດຊັງເຄື່ອງບູຊາຂອງຄົນອະທຳ, ເເຕ່ຊົງປິຕິຍິນດີກັບຄຳອະທິຖານຂອງຄົນທ່ຽງທຳ.

⁹ພຣະຢາເວກຽດຊັງທາງຂອງຄົນອະທຳ, ເເຕ່ພຣະອົງຊົງຮັກຜູ້ຕິດຕາມຄົນຊອບທຳ.¹⁰ມີການຕິສອນຢ່າງຫນັກສຳລັບຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຖິ້ມທາງດີ ເເລະຄົນທີ່ກຽດຄຳຕັກເຕືອນກໍຈະຕາຍ.

¹¹ເເດນຄົນຕາຍ ເເລະເເດນພິນາດປະກົດເເຈ້ງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ເເລ້ວໃຈຂອງເຫລົ່າລູກຊາຍຂອງມະນຸດຍິ່ງກວ່ານັ້ນຫລາຍຊ່ຳໃດ?.¹²ຄົນທີ່ມັກເຢາະເຢີ້ຍຄົນອື່ນບໍ່ມັກການຕັກເຕືອນ, ເຂົາຈະບໍ່ໄປຫາຄົນມີປັນຍາ.

¹³ໃຈຍິນດີເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຊື່ນບານ, ເເຕ່ໃຈທີ່ເປັນທຸກເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈສະຫລາຍ.¹⁴ໃຈຂອງຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈກັນກໍສະເເຫວງຫາຄວາມຮູ້, ເເຕ່ປາກຂອງຄົນໂງ່ກໍປ້ອນດ້ວຍຄວາມໂງ່.

¹⁵ວັນທັງສິ້ນຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງກໍໂຫດຮ້າຍ, ເເຕ່ໃຈລ້າເລີງມີງານລ້ຽງທີ່ບໍ່ເລີກລາ.¹⁶ມີຊັບນ້ອຍເເຕ່ມີຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ ກໍມີຊັບມາກ, ເເຕ່ມີຄວາມວິຕົກກັງວົນຢູ່ດ້ວຍ.

¹⁷ກິນຜັກເປັນອາຫານໃນສິ່ງທີ່ມີຄວາມຮັກ ກໍດີກວ່າຊີ້ນງົວອ້ວນໂດຍມີການກຽດຊັງຢູ່ດ້ວຍ.¹⁸ຄົນໂມໂຫຮ້າຍກໍ່ໃຫ້ເກີດການວິວາດ, ເເຕ່ຄົນທີ່ໂກດຊ້າກໍລະງັບການໂຕ້ຖຽງກັນ.

¹⁹ທາງຂອງຄົນກຽດຄ້ານເຫມືອນກັບທີ່ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມວິດພົ້ນຄວາມເດືອດຮ້ອນ, ເເຕ່ວິຖີຂອງຄົນທ່ຽງທຳເປັນທາງລຽບ.²⁰ລູກຊາຍທີ່ມີປັນຍານຳຄວາມຍິນດີມາສູ່ພໍ່ຂອງຕົນ, ເເຕ່ບຸກຄົນທີ່ໂງ່ດູຫມິ່ນປະຫມາດມານດາຂອງຕົນ.

²¹ຄວາມໂງ່ເປັນຄວາມຍິນດິເເກ່ບຸກຄົນທີ່ຂາດຄວາມສຳນຶກ, ເເຕ່ຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ຈະດຳເນີນໃນທາງຊື່ຕົງ.²²ເເຜນງານທີ່ປາສະຈາກການປຶກສາຫາລືກໍຫລົ້ມເຫລວ, ເເຕ່ເມື່ອມີຜູ້ເເນະນຳຈຳນວນຫລາຍເເຜນງານນັ້ນກໍສຳເລັດ.

²³ບຸກຄົນຈະພົບຄວາມຍິນດີເມື່ອເຂົາມີຄຳຕອບທີ່ຕົງກັບປັນຍາ, ຄຳດຽວທີ່ມາຈາກເວລານັ້ນຊ່າງວິເສດເເທ້!²⁴ວິຖີນຳຄົນສະຫລາດຂຶ້ນເບື້ອງເທິງ, ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຫລີກຫນີຈາກເເດນຄົນຕາຍເບື້ອງລຸ່ມ.

²⁵ພຣະຢາເວຊົງຮື້ຖອນບ້ານຂອງຄົນອວດດີ, ເເຕ່ປົກປ້ອງຊັບສິນຂອງເເມ່ຫມ້າຍ.²⁶ພຣະຢາເວຊົງກຽດຊັງຄວາມຄິດຂອງປະຊາຊົນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ, ເເຕ່ຄຳຊົມຊື່ນນັ້ນບໍລິສຸດ.

²⁷ວິສາຊີບກໍເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງເຂົາລຳບາກ, ເເຕ່ຄົນທີ່ກຽດສິນບົນຈະມີຊີວິດຢູ່.²⁸ໃຈຂອງບຸກຄົນຊອບທຳ ໄຕ່ຕອງກ່ອນວ່າຈະຕອບເເນວໃດ, ເເຕ່ປາກຂອງຄົນອະທຳເເມ່ນເທສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍອອກມາ.

²⁹ພຣະຢາເວຊົງຢູ່ຫ່າງໄກປະຊາຊົນອະທຳ, ເເຕ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານຂອງຄົນຊອບທຳ.³⁰ຫນ້າຕາຍິ້ມເເຍມເຮັດໃຫ້ມີຄວາມສຸກເເລະຂ່າວດີເຮັດໃຫ້ສະບາຍຂຶ້ນ.

³¹ຖ້າເຈົ້າໃຫ້ຄວາມສົນໃຈໃນຄຳຕັກເຕືອນໃຫ້ດຳເນີນຊີວິດ, ເຈົ້າກໍຈະຢູ່ທ່າມກາງບຸກຄົນທີ່ມີປັນຍາ.³²ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບການແອບສອນກໍເຮັດໃຫ້ຕົນເຈັບປວດ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ຍອມຮັບການເເອບສອນກໍຊ່ວຍຕົນໃຫ້ເປັນຄົນສະຫລາດຂຶຶ້ນ.

³³ການຢຳເກງພຣະຢາເວເປັນການຮຽນຮູ້ໃນຕົວເກີດປັນຍາ ເເລະຄວາມຖ່ອມຕົວມາກ່ອນກຽດຕິຍົດ.

16

¹ເເຜນງານຕ່າງໆ ຂອງຈິດໃຈເປັນຂອງບຸກຄົນ, ເເຕ່ພຣະຢາເວປະທານຄຳຕອບຈາກພະໂອດຂອງພະອົງ.²ທາງທຸກສາຍຂອງບຸກຄົນກໍບໍລິສຸດໃນສາຍຕາຂອງເຂົາເອງ, ເເຕ່ພຣະຢາເວຊົງກວາດເບິ່ງຈິດໃຈທັງຫລາຍ.

³ຈົງມອບງານຂອງເຈົ້າໄວ້ກັບພຣະຢາເວເເລ້ວເເຜນງານຂອງເຈົ້າຈະສຳເລັດ.⁴ພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງມີເປົ້າຫມາຍຂອງມັນ, ເເມ່ນຄົນອະທຳກໍເພື່ອວັນເເຫ່ງຄວາມລຳບາກ.

⁵ພຣະຢາເວຊົງກຽດຊັງທຸກຄົນທີ່ມີໃຈຫຍາບຊ້າຈອງຫອງ, ເເຕ່ທີ່ເເນ່ນອນພວກເຂົາຈະຫນີການລົງໂທດໄປບໍ່ໄດ້.⁶ໂດຍຄວາມຈົງຮັກພັກດີເເລະຄວາມສັດຊື່ ຄວາມບາບຊົ່ວກໍຖືກລົບລ້າງໄປ ເເລະໂດຍຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ ປະຊາຊົນຫັນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄດ້.

⁷ເມື່ອທາງຂອງມະນຸດເປັນທີ່ໂປດປານເເກ່ພຣະຢາເວ, ພະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ພວກສັດຕູນັ້ນຄືນດີກັບພວກສັດຕູຂອງບຸກຄົນນັ້ນຄືນດີກັບເຂົາໄດ້.⁸ມີລາຍໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍພ້ອມກັບມີຄວາມຊອບທຳ, ກໍດີກວ່າມີລາຍໄດ້ຫລາຍກວ່າຄວາມຍຸດຕິທຳ.

⁹ບຸກຄົນວາງເເຜນງານໃນໃຈຂອງເຂົາ, ເເຕ່ພຣະຢາເວຊົງນຳງບາດຕີນຂອງເຂົາ.¹⁰ຄຳຕັດສິນທີ່ສະຫລາດຢູທີ່ປາກຂອງກະສັດ, ພະໂອດຂອງພຣະອົງຊື່ຕົງໃນການພິພາກສາ.

¹¹ຕາຊັ່ງທັງຫລາຍທີ່ທ່ຽງຕົງມາຈາກພຣະຢາເວ; ຕຸ້ມນ້ຳຫນັກທັງຫມົດໃນຖົງເປັນພາລະກິດຂອງພະອົງ.¹²ເມື່ອບັນດາກະສັດຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕຳນິ, ເພາະວ່າຣຊາບັນລັງໄດ້ຮັບການສະຖາປານາໄວ້ດ້ວຍຄວາມຊົອບທຳ.

¹³ພຣະເຈົ້າຊົງໂປດປານຮິມສົບທີ່ກ່າວອອກມາຈາກປາກມີຄວາມຊອບທຳ ເເລະພຣະອົງຊົງຮັກຜູ້ທີ່ເວົ້າຕົງໄປຕົງມາ.¹⁴ພະພິໂຣດຂອງກະສັດເປັນທູດເເຫ່ງຄວາມຕາຍ, ເເຕ່ຄົນທີ່ມີປັນຍາຈະລະງັບພະພິໂຣດນັ້ນ.

¹⁵ໃນຄວາມສະຫງ່າເເຫ່ງພະພັກຂອງກະສັດຄືຊີວິດເເລະຄວາມໂປດປານຂອງພະອົງຄືເມກທີ່ນຳຝົນຕົ້ນລະດູມາໃຫ້.¹⁶ໄດ້ປັນຍາທີ່ດີກວ່າໄດ້ທອງຄຳສັກເທົ່າໃດ. ເເລະໄດ້ຄວາມຮູ້ກໍຫນ້າຈະດີກວ່າໄດ້ເງິນ.

¹⁷ທາງຫລວງຂອງປະຊາຊົນທີ່ທ່ຽງທຳຫລີີກຫນີອອກຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ; ທີ່ຄົນຮັກສາຊີວິດຂອງເຂົາ ກໍລະເເວດລະວັງທາງຂອງເຂົາ.¹⁸ຄວາມຈອງຫອງມາກ່ອນການຖືກທຳລາຍ ເເລະຄວາມເວົ້າຫຍາບຊ້າກໍນຳໄປສູ່ການຫລົ້ມຈົມ.

¹⁹ເປັນຄົນຖ່ອມໂຕຢູ່ກັບປະຊາຊົນທີ່ຍາກຈົນ ກໍດີກວ່າເປັນຫຸ້ນສ່ວນໃນສິ່ງຂອງ ຂອງຄົນອວດດີປຸ້ນມາ.²⁰ຜູ້ໃສ່ໃຈໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການສອນ ກໍຈະພົບເເຕ່ສິ່ງທີ່ດີ, ການທີ່ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວຈະໄດ້ຮັບການອວຍພອນ.

²¹ຄົນມີປັນຍາເອີ້ນໄດ້ວ່າເປັນຄົນມີຄວາມເຂົ້າໃຈເເລະວາຈາອ່ອນຫວານເພີ່ມພະລັງໃນການສອນ.²²ປັນຍາເປັນນ້ຳພຸເເຫ່ງຊີວິດເເກ່ຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງ, ເເຕ່ການສັ່ງສອນຂອງຄົນໂງ່ເປັນຄວາມໂງ່ຂອງພວກເຂົາ.

²³ໃນໃຈຂອງຄົນມີປັນຍາເຮັດໃຫ້ວາຈາຂອງເຂົາຫວານຊື່ນ ເເລະ ເພີ່ມອຳນາດການສັ່ງສອນເເກ່ປາກຂອງເຂົາ.²⁴ຖ້ອຍຄຳຊື່ນຊົມເປັນເຫມືອນຮັງເຜິ້ງ ເປັນຄວາມຫວານເເກ່ຈິດວິນຍານ ເເລະເປັນການຢຽວຢາລະຫວ່າງກະດູກ.

²⁵ມີທາງຫນຶ່ງຊຶ່ງເຮົາຄິດວ່າຖືກ, ເເຕ່ປາຍທາງຄືຄວາມຕາຍ²⁶ຄວາມຫິວຂອງພະນັກງານເຮັດໃຫ້ເຂົາດຸຫມັ່ນເພາະຄວາມຕ້ອງການ, ການຕອບສະຫນອງຄວາມຫິວນັ້ນ.

²⁷ຄົນຊົ່ວຮ້າຍເເຈກຢາຍເເນວບໍ່ດີ ລີ້ນລາວເປັນໄຟດັ່ງທີ່ລຸກໄຫມ້ ດ້ວຍຄຳເວົ້າອັນຊົ່ວຊ້າ.²⁸ຄົນເລ່ລ່ຽມກໍໄຫ້ເກີດອາການຜິດຖຽງກັນ ຄົນມັກເວົ້າຂວັນນິນທາທຳລາຍມິດຕະພາບ.

²⁹ຄົນທີ່ມັກໃຊ້ຄວາມຮຸນເເຮງຫລອກລວງຫມູ່ເພື່ອນ ເເລະນຳເຂົາເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິບ ຫາຍ.³⁰ບຸກຄົນທີ່ຂະຍິບຕາຍິ້ມເເຍ້ມ, ໃຫ້ຄອຍລະວັງເອົາ ໃນໃຈເຂົາຄິດຮ້າຍຫມາຍເເຕ່ທຳລາຍຄົນ.

³¹ຊີວິດຄົນຍືນຫມັ້ນເປັນບຳເນັດ; ຂອງຄົນຊອບທຳ ເເລະເປັນມົງກຸດອັນສະຫງ່າລາສີ.³²ບຸກຄົນທີ່ອົດທົນດີກວ່າມີອຳນາດ ຄວບຄຸມຕົນເອງໄດ້ກໍດີກວ່າຄວບຄຸມເມືອງທັງຫມົດ.

³³ມະນຸດໃຊ້ສະຫລາກຢ່າກຮູ້ຈຸດປະສົງ, ເເຕ່ເເມ່ນພຣະຢາເວເອງທີ່ໃຫ້ຄຳຊີ້ຂາດ.

17

¹ກິນເຂົ້າເເຫ້ງຢ່າງສະຫງົບສຸກ ໃນບ້ານກໍດີກວ່າກິນລ້ຽງ ໃນງານທີ່ມີຄວາມວຸ້ນວາຍ.²ຄົນຮັບໃຊ້ທີ່ສະຫລາດຈະປົກຄອງລູກຊາຍ ຜູ້ກໍ່ເລື້ອງຫນ້າອັບອາຍ ເເລະຈະໄດ້ສ່ວນເເບ່ງມໍລະດົກຄືເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນຫມູ່ພີ່ນ້ອງ.

³ເງິນຄຳຖືກທົດລອງດ້ວຍໄຟສັນໃດ, ແຕ່ໃຈມະນຸດກໍຈະຖືກພຣະຢາເວລອງຢູ່ສັນນັ້ນ.⁴ຄົນຊົ່ວທີ່ມັກຟັງສິ່ງທີ່ຊົ່ວໆ, ເເລະຄົນຂີ້ຕົວະກໍມັກຟັງເລື່ອງທີ່ຕົວະຕົ້ມ.

⁵ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຫຍຽບຫຍາມຄົນຍາກຈົນ ກໍດູຖູກພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຂົາ ເເລະຜູ້ທີ່ຍິນດີເມື່ອເກີດໄພພິບັດເເກ່ຄົນອື່ນຈະຖືກລົງໂທດກໍບໍ່ມີ.⁶ບັນດາຫລານທັງຫລາຍເປັນມົງກຸດຂອງຜູ້ສູງໄວ ເເລະບິດາມານດາສັກສີມາສູ່ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ

⁷ຄົນທີ່ຫນ້ານັບຖືເວົ້າຕົວະບໍ່ໄດ້ສັນໃດ; ຄົນໂງ່ຈ້າກໍເວົ້າບໍ່ເປັນຕາຟັງສັນນັ້ນ.⁸ສິນບົນຄືເເກ້ວວິເສດໃນສາຍຕາຂອງຜູ້ໃຫ້, ບໍ່ວ່າເຂົາຈະໄປທາງໃດກໍປະສົບຄວາມສຳເລັດ.

⁹ຜູ້ໃຫ້ອະໄພການລະເມີດກໍມຸ່ງຈະສ້າງມິດຕະພາບ, ເເຕ່ຄົນທີ່ເວົ້າຢ້ຳຄວາມຜິດຈະເຮັດໃຫ້ຫມູ່ສະນິດເເຍກຈາກກັນ.¹⁰ຄຳວ່າກ່າວຄັ້ງດຽວຈະຊຶມເລິກເຂົ້າໄປສຳລັບຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈ ຫລາຍກວ່າຄົນຕີຄົນໂງ່ລ້ອຍເທື່ອ.

¹¹ຄົນຊົ່ວຮ້າຍສະເເຫວງຫາເເຕ່ຄວາມຈິບຫາຍ, ດັງນັ້ນຜູ້ສື່ສານດຸຮ້າຍຈະຖືກສົ່ງໄປສູ້ເຂົາ¹²ໃຫ້ຄົນໄປພົບເເມ່ຫມີທີ່ລູກຖືກລັກໄປ ຍັງດີກວ່າພົບຄົນໂງ່ໃນຄວາມໂງ່ຂອງເຂົາ.

¹³ຄົນທີ່ເຮັດຄວາມຊົ່ວຕອບເເທນຄວາມດີ, ຄວາມຊົ່ວຈະບໍ່ພາກຈາກບ້ານຂອງຄົນນັ້ນ.¹⁴ການຜິດຖຽງກັນກໍ່ຊ່ຳເຄື່ອນເລີ່ມເເຕກ, ຄວນຍຸດຕິເລື່ອງລາວກ່ອນເກີດການຜິດຖຽງກັນ.

¹⁵ບຸກຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນອະທຳພົ້ນຄວາມຜິດ ເເລະບຸກຄົນທີ່ລົງໂທດຄວາມຊອບທຳທັງສອງກໍເປັນທີ່ກຽດຊັງຕໍ່ພຣະຢາເວ.¹⁶ເປັນຫຍັງຄົນໂງ່ຈຶ່ງຈ່າຍເງິນເພື່ອຊື້ປັນຍາ, ໃນເມື່ອເຂົາບໍ່ມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະຮຽນຮູ້?.

¹⁷ມິດສະຫາຍຍ່ອມຮັກກັນທຸກເວລາ ເເລະພີ່ນ້ອງເກີດມາເພື່ອຊ່ວຍກັນຍາມທຸກຍາກ.¹⁸ຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຄິດຍ່ອມໃຫ້ຄຳປະຕິຍານ ເເລະເປັນຜູ້ຄ້ຳປະກັນເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ.

¹⁹ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮັກການຂັດເເຍ່ງກໍຮັກຄວາມບາບ, ຄົນຂີ້ສະຫາວກໍນຳໄປຫາຄວາມພິນາດ.²⁰ບຸກຄົນທີ່ໃຈຄົດຈະບໍ່ພົບສິ່ງດີເລີຍ; ເເລະບຸກຄົນທີ່ມີລີ້ນຕະຫລົບຕະເເລງຍ່ອມຕົກຢູ່ໃນຄວາມຍາກລຳບາກ.

²¹ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເປັນບິດາມານດາຂອງຄົນໂງ່ຍ່ອມທຸກໂສກ; ເເລະບິດາຂອງຄົນໂງ່ກໍບໍ່ມີຄວາມຊື່ນບານ.²²ໃຈລ້າເລີງເປັນຢາຢ່າງດີ, ເເຕ່ຈິດໃຈຊອກຊ້ຳເຮັດໃຫ້ກະດູກເເຫ້ງ.

²³ຄົນອະທຳຮັບສິນບົນເປັນການລັບ ເພື່ອບິດເບືອນວິຖີເເຫ່ງຄວາມຍຸດຕິທຳ.²⁴ຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຍ່ອມຈັບຈ້ອງເບິ່ງບັນຫາ, ເເຕ່ຕາຂອງຄົນໂງ່ຢູ່ທີ່ສຸດປາຍຂອງເເຜ່ນດິນໂລກ.

²⁵ລູກຊາຍທີ່ໂງ່ເປັນຄວາມໂສກສະຫລົດໃຈເເກ່ພໍ່ຂອງເຂົາ ເເລະເປັນຄວາມຂົ່ມຂື່ນເເກ່ແມ່ທີ່ກຳເນີດຂອງເຂົາ.²⁶ການລົງໂທດ; ຄົນຊອບທຳກໍບໍ່ດີ ການຕີພວກຂ້າຣາຊການເພາະຄວາມຊື່ຕົງກໍຜິດ.

²⁷ບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມຮູ້ກໍຢັບຢັ້ງຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາ ເເລະບຸກຄົນທີ່ມີຈິດໃຈເຍືອກເຢັນເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ.²⁸ເເມ່ນຄົນໂງ່ຫາກເສີຍກໍນັບວ່າມີປັນຍາ; ເມື່ອເຂົາປິດປາກຂອງເຂົາກໍມີພິກໄຫວ.

18

¹ຄົນທີ່ພິກໂຕເອງອອກໄປ ກໍສະເເຫວງຫາສິ່ງທີ່ເຂົາປາຖະຫນາ ເເລ້ວເຂົາມີຄວາມຂັດເເຍ້ງກັບຄວາມພິຈາລະນາທຸກຢ່າງ.²ຄົນໂງ່ບໍ່ເພີດເພີນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈ, ເເຕ່ເພີດເພີນໃນການສະເເດງຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຂົາເທົ່ານັ້ນ.

³ເມື່ອຄົນອະທຳມາເຖິງ, ຄວາມມິ່ນປະຫມາດກໍມາດ້ວຍ ເເລະມາດ້ວຍຄວາມອັບປະຍົດເເລະຄວາມອົດສູ.⁴ຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍໃນປາກຂອງເຮົາເປັນນ້ຳເລິກ; ນ້ຳພຸເເຫ່ງປັນຍາເປັນທານເເຫ່ງນ້ຳໄຫລ.

⁵ການລຳອຽງເຂົ້າຂ້າງຄົນອະທຳນັ້ນບໍ່ດີ, ການເອົາຄວາມຍຸດຕິທຳໄປຈາກຄົນຊອບທຳກໍບໍ່ດີດ້ວຍ.⁶ເມື່ອຄົນໂງ່ຈ້າຜິດຖຽງກັນ ການຊົກຕີກັນກໍມັກຈະເກີດຂຶ້ນ.

⁷ປາກຂອງຄົນໂງ່ເປັນສິ່ງທຳລາຍຕົວເຂົາເອງ ເເລະປາກຂອງເຂົາກໍເປັນບ້ວງດັກເຂົາເອງ.⁸ຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນທີ່ຊຸບຊິບກໍຄືອາຫານທີ່ມີລົດຊາດເເຊບ ແລະມັນລົງເລິກໄປຍັັງສ່ວນຕ່າງໆ ໃນຮ່າງກາຍ.

⁹ຄົນກຽດຄ້ານໃນການງານ ກໍເປນທີ່ພີ່ນອງຫລາຍຄົນຊອບທຳຫລາຍ.¹⁰ພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວເປັນປ້ອມທີ່ເຂັ້ມເເຂງ, ບຸກຄົນທີ່ຊອບທຳເເລ່ນເຂົ້າໄປໃນນັ້ນເເລະປອດໄພ.

¹¹ເເລະໃນຄວາມຄິດເຫັນຂອງຄົນມັ່ງມີເປັນເມືອງ ທີ່ເຂັ້ມເເຂງຂອງເຂົາມັນເປັນຄືກຳເເພງທີ່ສູງ.¹²ກ່ອນທີ່ເຂົາຈະຖືກທຳລາຍ, ເເຕ່ຄວາມຖ່ອມໂຕມາກ່ອນກຽດ.

¹³ຄົນທີ່ຕອບກ່ອນຈະຟັງ ກໍເປັນຄວາມໂງ່ ເເລະຄວາມຂາຍຫນ້າເເກ່ເຂົາ.¹⁴ຈິດໃຈຂອງບຸກຄົນຈະທົນຕໍ່ຄວາມເຈັບປ່ວຍໄດ້, ເເຕ່ຈິດໃຈຂອງຄົນຊ້ຳໃຜຈະທົນໄດ້?.

¹⁵ໃຈຂອງຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຍ່ອມໄດ້ຄວາມຮູ້ ເເລະການໄດ້ຟັງຂອງຄົນມີປັນຍາສະເເຫວງຫາຄວາມຮູ້.¹⁶ມີຂອງຂວັນໄປພ້ອມໄຂຊ່ອງທາງໃຫ້ຄົນນັ້ນ ເເລະນຳເຂົາມາເຖິງຄົນໃຫຍ່ຄົນໂຕ.

¹⁷ຜູ້ເປັນທະນາຍຂອງຕົນກໍ່ເບິ່ງເປັນຝ່າຍຖືກ ຈົນກວ່າຝ່າຍຕົງຂ້າມຈະມາຄັດຄ້ານເຂົາ.¹⁸ການຈັບສະຫລາກເຮັດໃຫ້ ການຜິດກັນສິ້ນສຸດລົງ ເເລະເເຍກຄູ່ໂຕ້ຖຽງທີ່ມີກຳລັງອອກຈາກກັນ.

¹⁹ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງອ້າຍນ້ອງກໍສ່ຳກັບກຳເເພງເມືອງທີ່ເຂັ້ມເເຂງ, ເເຕ່ການຜິດຖຽງກັນກໍຊ່ຳກັນກັບເຫລັກໄລປະຕູອັດຕັນຕົນໄວ້.²⁰ທ້ອງຂອງຄົນຈະອີ່ມດ້ວຍຜົນເເຫ່ງປາກຂອງເຂົາ; ເຂົາຈະເຕັມອີ່ມດ້ວຍຜົນຜະລິດເເຫ່ງປາກຂອງເຂົາ.

²¹ຄວາມຕາຍເເລະຊີວິດຢູ່ໃນອຳນາດຂອງລີ້ນ, ເເລະບຸກຄົນນັ້ນທີ່ຮັກລີ້ນກໍຈະກິນຜົນຂອງມັນ.²²ໃຜພົບເມຍກໍພົບຂອງດີ ເເລະໄດ້ຄວາມໂປດປານຈາກພຣະຢາເວ.

²³ບຸກຄົນຍາກຈົນໃຊ້ຄຳອ້ອນວອນ, ເເຕ່ບຸກຄົນຮັ່ງມີຕອບສຽງຫ້ວນໆ.²⁴ຄົນທີ່ກ່າວວ່າເຂົາມີຫມູ່ຫລາຍຊຶ່ງພວກເຂົານຳຫາຍຍະນະມາໃຫ້, ເເຕ່ມີສະຫາຍຍິ່ງກວ່າພີ່ນ້ອງ.

19

¹ບຸກຄົນຍາກຈົນຜູ້ດຳເນີນໃນສັກສີຂອງເຂົາກໍດີກວ່າຄົນທີ່ເວົ້າບິດເບືອນ ເເລະເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ.²ເຊັ່ນດຽວກັນກັບສິ່ງທີ່ບໍ່ດີທີ່ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ, ເເຕ່ປາສະຈາກຄວາມຮູ້ ເເລະຄົນທີ່ເລັ່ງຕີນມັນຈະອອກມານອກເສັ້ນທາງ.

³ຄວາມໂງ່ຂອງບຸກຄົນທຳລາຍຊີວິດຂອງເຂົາເອງ ເເລະຈິດໃຈຂອງເຂົາກໍກ້ຽວກາດຕໍ່ພຣະຢາເວ.⁴ຊັບສົມບັດເຮັດໃຫ້ມີຫມູ່ຫລວງຫລາຍ, ເເຕ່ຄົນຍາກຈົນກໍຖືກເພື່ອນບ້ານຕີຈາກ.

⁵ພະຍານເວົ້າຕົວະກໍຈະຖືກລົງໂທດໃນສານ ເເລະຄົນເວົ້າຕົວະຕະຫລອດເວລາຈະຫນີບໍ່ພົ້ນ.⁶ຄົນຫລາຍມັກຈະປະຈົບປະເເຈງ ຄົນໃຈກວ້າງ ເເລະທຸກຄົນກໍເປັນມິດກັນ.

⁷ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຄົນຍາກຈົນກໍຍັງຊັງເຂົາ; ເເລ້ວຫມູ່ຈະຫນີຫ່າງຈາກເຂົາ, ໄປປານໃດ ເເມ່ນເຂົາຕາມໄປວິ່ງວອນ, ເເຕ່ພວກເຂົາກໍຫາຍຫນ້າກັນໄປຫມົດ.⁸ຄົນທີ່ໄດ້ປັນຍາກໍຮັກຊີວິດຕົນເອງ; ຄົນທີ່ຮັກສາຄວາມເຂົ້າໃຈໄວ້ຈະພົບເເຕ່ສິ່ງດີ.

⁹ພະຍານເວົ້າຕົວະຈະຖືກລົງໂທດ, ເເຕ່ຄົນເວົ້າຕົວະຕະຫລອດເວລາຈະພິນາດ.¹⁰ທີ່ຄົນໂງ່ຈະກິນຢູ່ຢ່າງຫລູຫລາກໍບໍ່ເຫມາະສົມຢູ່ເເລ້ວ ຍິ່ງບໍ່ເຫມາະຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກທີ່ທາດຈະປົກຄອງເຈົ້ານາຍ.

¹¹ຄວາມສະຫລາດຂອງບຸກຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາຊັງ ເເລະການໃຫ້ອະໄພຄວາມຜິດກໍເປັນສັກສີເເກ່ເຂົາ.¹²ຄວາມຮ້າຍຂອງກະສັດກໍຄືສຽງຄຳລາມຂອງສິງຫນຸ່ມ, ເເຕ່ຄວາມໂປດປານຂອງພະອົງຄືນ້ຳຄ້າງຢູ່ຫຍ້າ.

¹³ລູກຊາຍທີ່ໂງ່ຈ້າເປັນຫາຍຍະນະເເກ່ພໍ່ຂອງເຂົາ ເເລະເມຍມັກຮ້າຍກໍຄືນ້ຳໄຫລຢົດບໍ່ຢຸດ.¹⁴ບ້ານກັບຊັບສົມບັດເປັນມໍລະດົກຈາກພໍ່, ເເຕ່ເມຍທີ່ສະຫລາດມາຈາກພຣະຢາເວ.

¹⁵ຄວາມກຽດຄ້ານເຮັດໃຫ້ບຸກຄົນຫລັບສະນິດ, ເເຕ່ຄົນທີ່ບໍ່ຢາກເຮັດວຽກກໍ່ຈະຫິວ.¹⁶ຄົນທີ່ຮັກສາບັນຍັດຍ່ອມປົກປ້ອງຊີວິດຂອງເຂົາ, ແຕ່ບຸກຄົນທີ່ບໍ່ຄຳນຶງເຖິງທາງຂອງເຂົາກໍຈະຕາຍ.

¹⁷ບຸກຄົນໃດກໍຕາມທີ່ເມດຕາຄົນຍາກຈົນກໍໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງຢືມ ເເລະພຣະອົງຈະຕອບເເທນການກະທຳຂອງເຂົາ.¹⁸ຈົ່ງຕີສອນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າເມື່ອຂະນະທີ່ຍັງມີຄວາມຫວັງ ເເລະຢ່າຈົງໃຈເຮັດໃຫ້ເຂົາພິນາດໄປ.

¹⁹ບຸກຄົນທີ່ໃຈຮ້າຍຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການລົງໂທດ, ເພາະຖ້າເຈົ້າຊ່ວຍເຂົາເເລ້ວ ເຈົ້າກໍຈະຕ້ອງຊ່ວຍເຂົາອີກ.²⁰ຈົ່ງຟັງຄຳເເນະນຳເເລະຮັບການສັ່ງສອນ, ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ມີປັນຍາຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍເເຫ່ງຊີວິດ.

²¹ໃນໃຈຂອງມະນຸດມີເເຜນງານຫລາຍ, ເເຕ່ຈຸດປະສົງຂອງພຣະຢາເວຈະດຳລົງຢູ່.²²ຄວາມຈົງຮັກພັກດີຄືສິ່ງທີ່ຫນ້າປາຖະຫນາໃນໂຕມະນຸດ ເເລະບຸກຄົນຍາກຈົນດີກວ່າຄົນເວົ້າຕົວະ.

²³ຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວນຳປະຊາຊົນໄປສູ່ຊີວິດ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຢຳເກງພຣະອົງຈະຢູ່ຢ່າງຜາສຸກແລະຈະບໍ່ມີສິ່ງຮ້າຍໃດໆມາເເຕະຕ້ອງໄດ້.²⁴ຄົນທີ່ຂີ້ຄ້ານຝັງມືເຂົາໄວ້ໃນຊາມ, ເຂົາບໍ່ຍອມເເມ່ນເເຕ່ຈະຢິບອາຫານເຂົ້າປາກຂອງເຂົາ.

²⁵ຈົ່ງຕີຄົນທີ່ເວົ້າເຢາະເຢີ້ຍ, ເເລະຄົນຮູ້ນ້ອຍຈະກາຍເປັນໂງ່, ຈົ່ງຕັກເຕືອນຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈເເລະເຂົາຈະໄດ້ຮູ້.

²⁶ຄົນທີ່ປຸ້ນພໍ່ຂອງເຂົາເເລະຂັບໄລ່ແມ່ຂອງເຂົາ ເປັນລູກຊາຍທີ່ນຳຄວາມອັບອາຍເເລະນຳຄວາມເຊື່ອມເສຍມາໃຫ້.²⁷ລູກຊາຍເອີຍ, ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຟັງຄຳສັ່ງສອນ, ເຈົ້າກໍຈະຫລົງໄປຈາກຖ້ອຍຄຳເເຫ່ງຄວາມຮູ້.

²⁸ພະຍານສໍ້ສົນຍ່ອມເຢາະເຢີ້ຍຄວາມຍຸດຕິທຳ ເເລະປາກຂອງຄົນອະທຳກໍກືນກິນສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ.²⁹ການພິພາກສາມີພ້ອມສຳລັບຄົນທີ່ມັກເຢາະເຢີ້ຍ ເເລະການໂບຍຕີມີໄວ້ສຳລັບຫລັງຂອງຄົນໂງ່.

20

¹ເຫລົ້າອະງຸ່ນເຮັດໃຫ້ເປັນຄົນມັກເຢາະເຢີ້ຍເເລະການກິນເຫລົ້າກໍເຮັດໃຫ້ຂວາງ, ໃຜກໍຕາມທີ່ກິນເຂົ້າໄປເເລ້ວບໍ່ມີປັນຍາ,²ຄວາມຢ້ານຂອງກະສັດຄືກັບຄວາມຢ້ານຂອງສິງຫນຸ່ມ, ໃຜເຮັດໃຫ້ພະອົງໃຈຮ້າຍກໍສ່ຽງຊີວິດຂອງຕົນເອງ.

³ທີ່ຈະຫລີກລ້ຽງການວິວາດກໍເປັນກຽດສຳລັບຄົນເຮົາ, ເເຕ່ຄົນໂງ່ທຸກຄົນຈະຜິດກັນ.⁴ບຸກຄົນທີ່ຂີ້ຄ້ານບໍ່ໄຖນາໃນລະດູເຮັດນາ; ເຂົາຈະເບິ່ງພືດຜົນໃນລະດູເກັບກ່ຽວເເຕ່ບໍ່ພົບຫຍັງເລີຍ.

⁵ຈຸດປະສົງໃນໃຈຄືນ້ຳເລິກ, ເເຕ່ຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຈະຫວິດມັນອອກມາໄດ້.⁶ບຸກຄົນທັງຫລາຍປ່າວຮ້ອງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງຕົນເອງ, ເເຕ່ໃຜຈະຫາຄົນສື່ສັດພົບ?.

⁷ຄົນຊອບທຳດຳເນີນໃນຄວາມສັດຊື່ຂອງເຂົາ, ເເລະລູກຫລານທັງຫລາຍຂອງເຂົາທີ່ເກີດຕາມມາເປັນສຸກ.⁸ກະສັດຜູ້ນັ່ງເທິງບັນລັງເພື່ອເຮັດຫນ້າທີ່ພິພາກສາ ຊົງເເຍກເເຍະຄວາມຊົ່ວທຸກຢ່າງອອກດ້ວຍຕາຂອງພະອົງ.

⁹ໃຜຈະເວົ້າໄດ້ວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງໂຕເອງສະອາດເເລ້ວ; ຂ້ານ້ອຍບໍຣິສຸດພົ້ນບາບເເລ້ວ"?¹⁰ຕຸ້ມນ້ຳຫນັກສໍ້ສົນເເລະເຄື່ອງຕວງຂີ້ໂກງ ທັງຄູ່ຕ່າງເປັນທີ່ກຽດຊັງຂອງພຣະຢາເວ.

¹¹ເເມ່ນເເຕ່ເດັກກໍເຜີຍໂຕເອງອອກມາໂດຍການປະພຶດຂອງເຂົາ, ວ່າສິ່ງທີ່ເຂົາເຮັດບໍຣິສຸດເເລະຖືກຕ້ອງບໍ່.¹²ຫູທີ່ໄດ້ຍິນກັບດວງຕາທີ່ເບິ່ງເຫັນ ພຣະຢາເວຊົງສ້າງທັງສອງຢ່າງ.

¹³ຢ່າຮັກການນອນຫລັບ ເກງວ່າເຈົ້າຈະຍາກຈົນ; ຈົງມືນຕາຂອງເຈົ້າ ເເລະເຈົ້າຈະໄດ້ກິນອີ່ມ.¹⁴" ຜູ້ຊື້ເວົ້າວ່າ" ຂອງບໍ່ດີ", ເເຕ່ເມື່ອເຂົາໄປເເລ້ວເຂົາຈຶ່ງອວດວ່າໂຕຊື້ຂອງໄດ້ຖືກ.

¹⁵ທອງຄຳເເລະອັນຍະມະນີທີ່ມີຄ່າຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ເເຕ່ປາກທີ່ມີຄວາມຮູ້ກໍເປັນຂອງລ້ຳຄ່າຍິ່ງ.¹⁶ຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຮັບໃຊ້ຫນີ້ສິນຄົນເເປກຫນ້າ, ເເລະຈົ່ງຍຶດຫມັ້ນໄວ້ໃນເມື່ອເຂົາປະກັນໃຫ້ຜູ້ຍິງເສເພ.

¹⁷ອາຫານທີ່ໄດ້ມາຈາກການຫລອກລວງມີລົດຫວານເເກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາ, ເເຕ່ພາຍຫລັງປາກຂອງເຂົາຈະເຕັມໄປດ້ວຍລວດລາຍ.¹⁸ເເຜນການສຳເລັດໄດ້ເພາະຄຳປຶກສາ ເເລະເມື່ອມີການນຳທີ່ສະຫລາດເທົ່ານັ້ນ ຖ້າຄິດຈະກໍ່ສົງຄາມ.

¹⁹ຄົນທີ່ທ່ຽວຊຸບຊິບຍ່ອມເຜີຍຄວາມລັບເເລະດັ່ງນັ້ນຢ່າເຂົ້າສັງຄົມກັບຄົນປາກບອນ.²⁰ຖ້າບຸກຄົນເເຊ່ງພໍ່ຂອງເຂົາຫລືແມ່ຂອງເຂົາ, ຊີວິດຂອງເຂົາຈະດັບໃນຄວາມມືດ.

²¹ມໍລະດົກທີ່ໄດ້ມາຢ່າງຊິງສຸກກ່ອນເຫີ່ມໃນຕົ້ນ ທີ່ສຸດຂອງປາຍກໍບໍ່ເປັນມົງຄົນ.²²ຢ່າເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍຈະເເກ້ເເຄ້ນຄວາມຊົ່ວນີ້!" ຈົ່ງລໍຄອຍພຣະຢາເວ ພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍເຈົ້າ.

²³ພຣະຢາເວຊົງກຽດຊັງຕຸ້ມນ້ຳຫນັກສໍ້ສົນ ເເລະຕາຊັ່ງຂີ້ໂກງກໍບໍ່ດີ.²⁴ພຣະຢາເວຊົງກຳນົດທາງເດີນຂອງພວກເຂົາ, ໃຜຈະເຂົ້າໃຈທິດທາງຊີວິດຂອງຕົນເອງໄດ້ຢ່າງໃດ?.

²⁵ຈົ່ງຄິດໃຫ້ດີກ່ອນຈຶ່ງສັນຍາຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ວ່າຈະຖວາຍບູຊາຕໍ່ມາອາດສະເສຍໃຈຕາມພາຍຫລັງກໍໄດ້²⁶ກະສັດທີ່ມີປັນຍາຈະຮູ້ວ່າເເມ່ນໃຜຜິດ ເເລະລົງໂທດທັນທີໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາຈັກດີ້.

²⁷ພຣະຢາເວໃຫ້ຈິດໃຈເເລະຈິດສຳນຶກເເກ່ເຮົາ, ເຮົາບໍ່ສາມາດປິດບັງຈາກຕົນເອງໄດ້.²⁸ຄວາມຈົງຮັກພັກດີເເລະຄວາມຊື່ສັດພິທັກກະສັດໄວ້; ເພິ່ນຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພະທີ່ນັ່ງຫມັ້ນຄົງດ້ວຍຄວາມຮັກ.

²⁹ສັກສີຂອງບັນດາຄົນຫມຸ່ມຄືກຳລັງຂອງພວກເຂົາ ເເຕ່ຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງປະຊາຊົນສູງໄວຄືຜົມຫງອກຂອງພວກເຂົາ.³⁰ການຕີເຮັດໃຫ້ເກີດບາດເເຜກໍຊຳລະຄວາມຊົ່ວອອກໄປ ເເລະການໂບຍຕີກໍຊຳລະລ້າງສ່ວນເລິກພາຍໃນ.

21

¹ໃຈຂອງກະສັດຄືສາຍນ້ຳທີ່ມືຂອງພຣະຢາເວ; ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ນ້ຳໄຫລໄປໄສກໍຕາມ ເເຕ່ຈະໂປດ.²ທາງທຸກສາຍຂອງມະນຸດກໍຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງເຂົາເອງ. ເເຕ່ພຣະຢາເວຊົງກວາດເບິ່ງຈິດໃຈທັງຫລາຍ.

³ການປະພຶດຊອບທຳເເລະຍຸດຕິທຳເປັນທີ່ໂປດປານ ເເຕ່ພຣະຢາເວຫລາຍກວ່າເຄື່ອງບູຊາ.⁴ການຫລອກລວງ ເເລະການອວດດີ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນບາບກຳທີ່ຄວບຄຸມຄົນຊົ່ວຮ້າຍ.

⁵ເເຜນງານທັງຫລາຍຂອງຄົນຂະຫຍັນນຳໄປສູ່ຄວາມມັ່ງຄັ່ງເເນ່ນອນ, ແຕ່ການວາງແຜນຢ່າງໄວວາພາໃຫ້ທຸກໄດ້.⁶ການຮັບຊັບມາດ້ວຍການຕົວະ ກໍຄືຫມອກທີ່ຈາງຫາຍ ເເລະກັບດັກເເຫ່ງຄວາມຕາຍ.

⁷ຄວາມທາລຸນຂອງຄົນອະທຳຈະກວາດພວກເຂົາໄປ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຍອມເຮັດສິ່ງທີ່ຍຸດຕິທຳ.⁸ທາງຂອງຄົນບາບຫນານັ້ນຄົດ, ເເເຕ່ທາງຂອງຄົນບໍຣິສຸດນັ້ນເຮັດໃຫ້ທາງທ່ຽງຕົງ.

⁹ໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ຊອກມຸມຂອງດາດຟ້າ ກໍດີກວ່າຢູ່ຮ່ອມຊາຍຄາບ້ານກັບຜົວເມຍທີ່ມັກຖຽງກັນ.¹⁰ຄວາມອະທຳຍ່ອມປາຖະຫນາຄວາມຊົ່ວ, ເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ.

¹¹ເມື່ອຄົນມັກເຢາະເຢີ້ຍໄດ້ຮັບການລົງໂທດ, ຄົນຮູ້ນ້ອຍຈຶ່ງມີບັນຫາ, ເເລະເມື່ອຄົນມີບັນຫາໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນ, ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຄວາມຮູ້.¹²ບຸກຄົນຜູ້ຊອບທຳວິເຄາະເບິ່ງບ້ານຂອງຄົນອະທຳ; ເຂົາຈະນຳຄວາມພິນາດມາໃຫ້ຄົນອະທຳ.

¹³ຄົນທີ່ປິດຫູບໍ່ຟັງສຽງຮ້ອງທຸກຂອງຄົນຈົນ, ເຂົາອງຈະຮ້ອງເຊັ່ນກັນ, ເເຕ່ບໍ່ມີໃຜຕອບເຂົາ.¹⁴ໃຜໃຈຮ້າຍເຈົ້າຈົ່ງເອົາຂອງຂວັນໃຫ້ລັບໆເເລ້ວຄວາມຮ້າຍນັ້ນກໍຈະຜ່ອນຄາຍລົງ.

¹⁵ເມື່ອມີການປະຕິບັດຢ່າງຍຸດຕິທຳບຸກຄົນຊອບທຳກໍຍິນດີ, ເເຕ່ຄົນປະພຶຶດຊົ່ວກໍຢ້ານເເລະລະເເວງ.¹⁶ຄົນທີ່ຫລົງໄປຈາກທາງເເຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈ, ເຂົາຈະພັກຢູ່ໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນຕາຍ.

¹⁷ຄົນທີ່ຮັກຄວາມບັນເທິງຈະເປັນຄົນຍາກຈົນ, ຄົນທີ່ຮັກເຫລົ້າອະງຸ່ນ ເເລະນ້ຳມັນຈະບໍ່ຮັ່ງມີຈັກເທື່ອ.¹⁸ຄົນອະທຳເປັນຄ່າໄຖ່ບຸກຄົນໆຊອບທຳ, ເເລະຄົນທໍລະຍົດເປັນຄ່າໄຖ່ປະຊາຊົນຜູ້ທ່ຽງທຳ.

¹⁹ອາໄສຢູ່ໃນທະເລຊາຍ ກໍດີກວ່າຢູ່ກັບຜູ້ຍິງທີ່ມັກເເຕ່ຮ້າຍດ່າຜົວຂອງຕົນ ເເລະຈູ້ຈີ້.²⁰ຄົນທີ່ມີປັນຍາເຂົ້າເມືອງຂອງຄົນທີ່ມີກຳລັງ, ເເຕ່ພັງທະລາຍທີ່ມັນຊຶ່ງເຂົາໄວ້ວາງໃຈ.

²¹ຄົນທີ່ຕິດຕາມຄວາມຊອບທຳ ເເລະມີຄວາມກະລຸນາ, ບຸກຄົນຢ່າງນີ້ຈະພົບຊີວິດຄວາມຊອບທຳ, ເເລະກຽດຕິຍົດ.²²ຄົນມີປັນຍາປີນເຂົ້າເມືອງຂອງຄົນມີກຳລັງ, ເເລະພັງທະລາຍກຳແພງທີ່ເຂົາໄວ້ວາງໃຈ.

²³ບຸກຄົນໃດກໍຕາມທີ່ລະວັງປາກເເລະລີ້ນຂອງເຂົາ ກໍປົກປ້ອງໂຕເອງຈາກຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ.²⁴ຄົນໂອຫັງອວດດີດູຖູກທຸກເເນວ ການປະພຶດຂອງລາວກໍລ້ວນຂີ້ສະຫາວທັງນັ້ນ.

²⁵ຄວາມຍາກຂອງຄົນກຽດຄ້ານຂ້າໂຕເຂົາເອງ, ເພາະມືເຂົາບໍ່ຍອມເຮັດວຽກ.²⁶ບາງຄົນໃຊ້ຊີວິດເພື່ອໂລບມາກໂລພາ, ເເຕ່ວ່າຄົນຊອບທຳສາມາດໃຫ້ດ້ວຍໃຈສັດທາ ເເລະບໍ່ທວງຄືນ.

²⁷ເຄື່ອງບູຊາຂອງຄົນອະທຳເປັນສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງ, ເເລະຫຍິ່ງກວ່ານັ້ນເມື່ອເຂົານຳມາດ້ວຍເຈດຕະນາຊົ່ວ.²⁸ພະຍານຂອງຄົນຂີ້ຕົວະເປັນຄົນທີ່ເຊື່ອຖືບໍ່ໄດ້ເເລະຈະພິນາດ, ເເຕ່ຄົນທີ່ຟັງຈະເວົ້າໄດ້ທຸກເວລາ.

²⁹ຄົນອະທຳໃຫ້ຫນ້າຂອງເຂົາຊາໄປ, ເເຕ່ຄົນທ່ຽງທຳວິເຄາະເບິ່ງທາງທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.

³⁰ຄວາມເຂົ້າໃຈ ຄວາມຫລັກແຫມ, ແຖມປັນຍາກໍບໍ່ມີຄຸນຄ່າ, ແລະ ເອົາຊະນະພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້.³¹ມ້າກໍຕຽມໄວ້ເເລ້ວສຳລັບວັນເຮັດເສິກ, ເເຕ່ໄຊຊະນະເປັນຂອງພຣະຢາເວ.

22

¹ຄວນເລືອກຊື່ສຽງດີ ດີກວ່າຄວາມຮັ່ງມີມາກມາຍ ເເລະມີຄົນນັບຖືກໍດີກວ່າມີເງິນຄຳ.²ປະຊາຊົນທີ່ຮັ່ງມີ ເເລະປະຊາຊົນທີ່ຍາກຈົນຄືກັນຢູ່ຢ່າງຫນຶ່ງ ຄືພຣະຢາເວຊົງເປັນຜູ້ສ້າງພວກເຂົາ.

³ຄົນທີ່ຢັ່ງຮູ້ຍ່ອມເຫັນຄວາມເດືອດຮ້ອນຈະມາເຖິງ ຈຶ່ງຮູ້ຈັກຊ່ອນຊົ້ນຕົນຫລົບຫລີກມັນໄດ້, ແຕ່ຄົນບໍ່ຄິດຈະຍ່າງກົງເຂົ້າໄປແລະກໍເສຍໃຈຕໍ່ມາພາຍຫລັງ.⁴ບຳເນັດຂອງຄົນຖ່ອມຕົນ, ເເລະຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ, ຄືຄວາມຮັ່ງມີ ກຽດເເລະຊີວິດ.

⁵ແຕ່ຄົນຮັກຊີວິດຈະຜີກຫນີຈາກມັນໄດ້.⁶ຈົ່ງອົບຮົມເດັກນ້ອຍໃນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະເມື່ອເຂົາເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ເຂົາຈະບໍ່ຫນີຈາກທາງນັ້ນ.

⁷ປະຊາຊົນທີ່ຮັ່ງມີທີ່ມີອຳນາດເຫນືອຄວາມຍາກຈົນ ເເລະຜູ້ຂໍຢືມກໍເປັນທາດຂອງຜູ້ໃຫ້ຢືມ.⁸ຜູ້ຫວ່ານຄວາມອະຍຸດຕິທຳຈະເກັບກ່ຽວສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ ເເລະໄມ້ທີ່ເເຫ້ງຄວາມກ້ຽວກາດຂອງເຂົາຈະສິ້ນໄປ.

⁹ຄົນເບິ່ງຢ່າງໃຈກວ້າງຂວາງຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ, ເພາະເຂົາເເບ່ງອາຫານຂອງເຂົາເເກ່ຄົນຍາກຈົນ.¹⁰ຈົ່ງໄລ່ຄົນມັກເຢາະເຢີ້ຍໄປໃຫ້ຫມົດສີ້ນ; ເເລ້ວການວິວາດຜິດຖຽງກັນຈະຫມົດໄປ.

¹¹ຜູ້ທີ່ເປັນຫມູ່ກັນກັບກະສັດໄດ້ຕ້ອງມີຄວາມຈິງໃຈ ເເລະເວົ້າຈາສຸພາບອ່ອນຫວານ.¹²ພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວເຝົ້າຮັກສາຄວາມຮູ້, ເເຕ່ພຣະອົງທຳລາຍຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອ

¹³ບຸກຄົນທີ່ຂີ້ຄ້ານເວົ້າວ່າ, "ມີສິ່ງມີສິງໃຫຍ່ຢູ່ຂ້າງນອກ! ຂ້ອຍຈະຖືກຂ້າກາງລານເມືອງ."¹⁴ປາກຂອງຄົນຫລິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມຍເປັນປ່ວງເເຮ້ວເເກ່ຕົນ; ມັນຄອຍດັກຈັບຄົນທີ່ພຣະຢາເວໂກດຮ້າຍ.

¹⁵ຄວາມໂງ່ຕິດຢູ່ໃນໃຈເດັກນ້ອຍ, ເເຕ່ໄມ້ເເສ້ທີ່ຕີສອນຈະໄລ່ຄວາມໂງ່ໃຫ້ຫ່າງຈາກເຂົາ.¹⁶ຄົນທີ່ບີບບັງຄັບປະຊາຊົນຍາກຈົນເພື່ອໃຫ້ເຂົາຮັ່ງມີຍິ່ງຂຶ້ນ, ຫລືຄົນທີ່ໃຫ້ເເກ່ຄົນມັ່ງຄັ່ງ, ຈະມາເຖິງຄວາມຂັດສົນເເນ່ນອນ.

¹⁷ຈົ່ງງ່ຽງຫູຂອງເຈົ້າຟັງຖ້ອຍຄຳຄົນມີປັນຍາ ເເລະເອົາໃຈໃສ່ຄວາມຮູ້ຂອງເຂົາ,¹⁸ເພາະມັນຫນ້າສົນໃຈຖ້າເຈົ້າຈື່ຈຳສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄວ້, ເເລະພ້ອມທີ່ຈະເວົ້າອອກມາ.¹⁹ເພື່ອເຈົ້າຈະວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ, ຂ້ອຍຈຶ່ງສອນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ເຈົ້າໃນວັນນີ້.

²⁰ຂ້ອຍໄດ້ຂຽນໃຫ້ເຈົ້າສາມສິບຕອນ ຄວາມເປັນຄຳເຕືອນໃຈ ເເລະຄວາມຮູ້ເເລ້ວບໍ່ເເມ່ນບໍ,²¹ເພື່ອສອນໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ຖ້ອຍຄຳເເຫ່ງຄວາມຈິງ, ທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ເພື່ອເຈົ້າຈະນຳຖ້ອຍຄຳເເຫ່ງຄວາມຈິງກັບໄປບອກຜູ້ທີ່ໃຊ້ເຈົ້າມາບໍ່ເເມ່ນບໍ?

²²ຢ່າປຸ້ນຄົນຈົນ ເພາະເຂົາເປັນຄົນຈົນ, ຫລືຢ່າບີບບັງຄັບເຂັນໃຈທີ່ປະຕູເມືອງ.²³ເພາະພຣະຢາເວຊົງວ່າຄວາມເເທນພວກເຂົາ, ເເລະພຣະອົງຈະຂູ່ເອົາຊີວິດຜູ້ທີ່ປຸ້ນພວກເຂົາ.

²⁴ຢ່າເປັນຫມູ່ກັບຄົນມີເເນວຄິດ ເເລະໃຊ້ຄວາມຮຸນເເຮງ,²⁵ຫລືເຈົ້າຈະຮຽນຮູ້ທາງຂອງເຂົາ ເເລະເຈົ້າຈະເອົາໃຈຂອງເຈົ້າເອງໄປຕິດກັບດັກ.

²⁶ຢ່າເປັນຄົົນທີ່ໃນຈຳພວກທີ່ໃຫ້ຄຳປະຕິຍານ, ຫລືໃນຈຳພວກຜູ້ຄ້ຳປະກັນຫນີ້ສິນ.²⁷ຖ້າເຈົ້າບໍ່ມີຊຳລະຫນີ້ສິນ, ເເລ້ວຈະມີຫຍັງທີ່ຈະມາຢຶດທີ່ນອນຂອງເຈົ້າໄປຈາກເຈົ້າ.

²⁸ຢ່າຍ້າຍຫລັກເຂດທີ່ບູຮານຊຶ່ງບັນພະບູຫລຸດຂອງເຈົ້າປັກໄວ້.²⁹ເຈົ້າເຫັນຄົນທີ່ມີຝີມືໃນງານຂອງເຂົາບໍ? ເຂົາຈະຢືນຢູ່ສະເພາະຕໍ່ຫນ້າກະສັດ, ທັງຫລາຍ ບໍ່ເເມ່ນຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າສາມັນຊົນ.

23

¹ເມື່ອເຈົ້ານັ່ງຮັບປະທານກັບຜູ້ຄອບຄອງ, ຈົ່ງສັງເກດໃຫ້ດີວ່າໃຜຢູ່ຂ້າງຫນ້າເຈົ້າ,²ເເລະເຈົ້າຈົ່ງບັງຄັບຕົວໄວ້ຖ້າເຈົ້າເປັນຄົນກິນຫລາຍ.³ຢ່າໂລບມາກໃນອາຫານທີ່ຄົນຍໍມາໃຫ້, ລາວອາດເຈດຕະນາເຮັດບໍ່ດີເເກ່ເຈົ້າກໍໄດ້.

⁴ຢ່າເຮັດວຽກຫນັກເກີນໄປເພື່ອຈະມີຄວາມຮັ່ງມີ, ຈົ່ງສະຫລາດພໍທີ່ຈະຮູ້ວ່າຈະພັກເມື່ອໃດ.⁵ເພາະວ່າເງິນຂອງເຈົ້າອາດສູນເສຍໃນພິບຕາກໍໄດ້, ຄືກັບວ່າມັນມີປີກບິນໄປໄດ້ດັ່ງນົກອິນຊີ.

⁶ຢ່າກິນອາຫານຂອງຄົນທີ່ມີສາຍຕາຊົ່ວຮ້າຍ ຫລືຄົນໂລບມາກຢາກຫລາຍໃນອາຫານທີ່ດີທີ່ລາວຍົກມາ,⁷ລາວເວົ້າວ່າເຊີນກິນ ເເລະ"ເອົາຕື່ມອີກກໍໄດ້", ເເຕ່ໃຈຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ຢູ້ກັບເຈົ້າ.⁸ເຈົ້າຈະສະມັກອາຫານທີ່ເຈົ້າໄດ້ກິນເຂົ້າໄປນັ້ນ ເເລະເສຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນຫວານຂອງເຈົ້າໄປໂດຍເປົ່າປະໂຫຍດ.

⁹ຢ່າເວົ້າໃຫ້ຄົນໂງ່ໄດ້ຍິນ, ເພາະເຂົາຈະດູຫມິ່ນປະຫມາດຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ.¹⁰ຢ່າຍ້າຍຫລັກເຂດເກົ່າເເກ່ ຫລືຢຶດທີ່ດິນຂອງລູກກຳພ້າ,¹¹ເພາະພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເດັກກຳຟ້ານັ້ນເເຂງເເຮງ ເເລະພຣະອົງຈະສູ້ຄວາມກັບເຈົ້າໃນຄະດີຂອງພວກເຂົາ.

¹²ຈົ່ງເປີດໃຈຮັບຟັງຄຳສັ່ງສອນ ເເລະຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳເເຫ່ງຄວາມຮູ້.

¹³ຢ່າລະເລີຍກາສັ່ງສອນເດັກ, ເພາະຖ້າເຈົ້າຕີສອນເຂົາດ້ວຍໄມ້ ເຂົາຈະບໍ່ຕາຍ.¹⁴ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ທີ່ຕີເຂົາດ້ວຍໄມ້ ເເລະຊ່ວບຊີວິດເຂົາໃຫ້ພົ້ນເເດນຄົນຕາຍ.

¹⁵ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ ຖ້າໃຈເຈົ້າມີປັນຍາ, ເເລ້ວໃຈຂອງຂ້ອຍເອງກໍຈະຍິນດີດ້ວຍ,¹⁶ເມື່ອປາກຂອງເຈົ້າເວົ້າສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຂ້ອຍຈະພາກພູມໃຈ.

¹⁷ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າອິດສາຄົນບາບ, ເເຕ່ຈົ່ງຢຳເກງພຣະຢາເວຕະຫລອດເວລາເເລະຕໍ່ເນື່ອງ.¹⁸ເພາະເເນ່ນອນມີອານາຄົດສຳລັບເຈົ້າ ເເລະຄວາມຫວັງຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ສະຫລາຍ.

¹⁹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ ເຈົ້າຈົ່ງຟັງ ເເລະຈົ່ງມີປັນຍາ ເເລະຈົ່ງນຳໃຈຂອງເຈົ້າໄປໃນທາງນັ້ນ.²⁰ຢ່າມົ້ວສຸມກັບຄົນຂີ້ເຫລົ້າ, ກິນຫລາຍໂພດ,²¹ຄົນຂີ້ເມົາເເລະຄົບໂລບຈະເປັນຄົນຍາກຈົນຖ້າເຈົ້າມີເເຕ່ກິນກັບນອນເຈົ້າຈະໄດ້ນຸ່ງໂສ້ງຂາດ.

²²ຈົ່ງຟັງພໍ່ເຈົ້າຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດເຈົ້າ ເເລະຢ່າຫມິ່ນປະຫມາດແມ່ຂອງເຈົ້າເມື່ອນາງເເກ່.²³ຈົ່ງຊື້ຄວາມຈິງ, ເເຕ່ຢ່າຂາຍໄປ, ຈົ່ງຊື້ປັນຍາ, ຄຳສັ່ງສອນ, ເເລະຄວາມຮອບຮູ້.

²⁴ພໍ່ຂອງຄົນຊອບທຳຈະດີໃຈຢ່າງຍິ່ງ, ເເລະຄົນທີ່ໃຫ້ກຳເນີດບຸດທີ່ມີປັນຍາຈະມີໃນເຂົາ.²⁵ຈົ່ງໃຫ້ພໍ່ແລະແມ່ຂອງເຈົ້າຍິນດີ ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ທີ່ເກີດເຈົ້າພໍໃຈເເລະດີໃຈ.

²⁶ລູກຊາຍ, ຂອງເຮົາເອີຍ ຂໍໃຈຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຮົາເຖາະ ເເລະໃຫ້ຕາຂອງເຈົ້າຊື່ນຊົມໃນທາງທັງຫລາຍຂອງເຮົາ.²⁷ເພາະຍິງໂສເພນີເປັນຫລຸມເລິກ, ແລະເປັນບ້ວງແຮ້ວເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ.²⁸ນາງຫມອບຄອຍຢູ່ເຫມືອນໂຈນ ເເລະນາງເຮັດໃຫ້ມີຄົນບໍ່ຊື່ຕົງເພີ່ມຂຶ້ນໃນທ່າມກາງມະນຸດ.

²⁹ໃຜທີ່ວິບັດ? ໃຜທີ່ຮ້ອງໃຫ້? ໃຜທີ່ມີເລື່ອງວິວາດຜິດຖຽງກັນ? ໃຜໂວຍວາຍ? ໃຜທີ່ມີເເຜໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ? ໃຜທີ່ມີຕາສອງຂ້າງກ່ຳ?³⁰ຄົນເຫລົ່ານັ້ນເເລະພວກທີ່ເເຊ່ຢູ່ເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ພວກເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄປລອງດື່ມເຫລົ້າປະສົມ.

³¹ຢ່າເບິ່ງເຫລົ້າອະຫງຸ່ນເມື່ອມັນມີສີເເດງ, ເມື່ອມັນເປ່ງປະການໃນຈອກ ເເລະມັນໄຫລລົງໄປຢ່າງຄ່ອງຄໍ.³²ໃນທີ່ສຸດມັນຈະກັດເຫມືອນງູເເລະຝັງເເຂ້ວຄືງູພິດ.³³ດວງຕາຂອງເຈົ້າຈະເຫັນສິ່ງເເປກໆ ເເລະໃຈຂອງເຈົ້າຈະເວົ້າຄົດ.

³⁴ເຈົ້າເປັນຄືຄົນທີ່ນອນຢູ່ກາງທະເລ ຫລືນອນຢູ່ຍອດເສົາທີ່ໂດກ ເຈົ້າຈະວ່າວິນວຽນ.³⁵"ພວກເຂົາຕີຂ້ອຍ," ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ສຶກເຈັບປວດ, ແຕ່ຂ້ອຍຈະຕື່ນມື້ໃດ? ຂ້ອຍຈະສະເເຫວງຫາການດື່ມອີກ.

24

¹ຢ່າອິດສາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຊົ່ວ, ຫລືປາຖະຫນາຢູ່ຮ່ວມກັບພວກເຂົາ.²ເພາະໃຈຂອງພວກເຂົາຄິດເຮັດການທາລຸນ ເເລະປາກຂອງເຂົາເວົ້າຮ້າຍ.

³ໂດຍປັນຍາ ບ້ານຈຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນເເລະໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈມັນກໍຖືກສະຖາປານາໄວ້.⁴ໂດຍຄວາມຮູ້ຫ້ອງທັງຫລາຍກໍເຕັມໄປດ້ວຍຊັບລ້ຳຄ່າ ເເລະຄວາມມັ່ງຄັ່ງທີ່ຫນ້າຊື່ນຊົມທັງຫມົດ.

⁵ນັກຮົບເເຫ່ງປັນຍາຍ່ອມມີອຳນາດຫລາຍ, ເເລະຄົນມີຄວາມຮູ້ກໍມີກຳລັງຫລາຍຂຶ້ນ;⁶ເພາະໂດຍການນຳທີ່ສະຫລາດ ເຈົ້າຈະເຮັດສົງຄາມໄດ້ ໂດຍການສຶກສາຫລາຍຍ່ອມມີໄຊຊະນະ.

⁷ສຳລັບຄົນໂງ່ນັ້ນປັນຍາສູງເກີນໄປ, ຢູ່ໃນປະຕູເມືອງເຂົາບໍ່ອ້າປາກເວົ້າ.

⁸ຄົນທີ່ວາງເເຜນເຮັດຊົ່ວ ປະຊາຊົນເອີ້ນເຂົາວ່າຍອດຄົນເຈົ້າເລ່.⁹ຄົນວາງເເຜນທີ່່ເປັນຄົນໂງ່ບາບ ເເລະບຸກຄົນມັກເຢາະເຢີ້ຍເປັນທີ່ກຽດຊັງຕໍ່ຄົນທັງຫລາຍ.

¹⁰ຖ້າເຈົ້າອ່ອນລ້າດ້ວຍຄວາມຢ້ານໃນວັນຍາກລຳບາກ, ເເລ້ວກຳລັງຂອງເຈົ້າກໍຫນ້ອຍ.

¹¹ຈົ່ງຊ່ວຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ເເລະຈົ່ງຢັ້ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳລັງໂຊເຊໄປສູ່ການຖືກຂ້າ.¹²ຖ້າເຈົ້າຈະວ່າ,"ເບິ່ງສາ, ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ເລື່ງນີ້ເລີຍ," ພຣະອົງພຣະຜູ້ຊົງກວາດຈິດໃຈຈະບໍ່ທັນຮັບຮູ້ສິ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງເວົ້າບໍ? ພຣະອົງຜູ້ຊົງຄຸ້ມຄອງຊີວິດຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງຮູ້ບໍ? ເເລະພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ປະທານໃຫ້ເເຕ່ລະຄົນຕາມການກະທຳຂອງເຂົາບໍ?

¹³ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ ຈົ່ງກິນນ້ຳເຜິ້ງເພາະເປັນຂອງດີ, ເພາະນ້ຳເຜິ້ງທີ່ຢົດຈາດຮັງນັ້ນມີລົດຊາດຫວານເເກ່ລີ້ນຂອງເຈົ້າ.¹⁴ປັນຍາກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນເເກ່ວິນຍານຂອງເຈົ້າ, ຖ້າເຈົ້າພົບປັນຍາກໍພົບອານາຄົດ ເເລະຄວາມຫວັງຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ສະຫລາຍ.

¹⁵ຢ່າດັກຊຸ້ມທຳຮ້າຍຄືຄົນອະທຳທີ່ທຳລາຍທີ່ອາໄສຂອງຄົນຊອບທຳ. ຢ່າທຳລາຍທີ່ພັກຂອງເຂົາ!¹⁶ເພາະບຸກຄົນຊອບທຳລົ້ມລົງເຈັດຄັ້ງເເລ້ວລຸກຂຶ້ນອີກ, ເເຕ່ປະຊາຊົນອະທຳຈະລົ້ມລົງໃນຄວາມລຳບາກ.

¹⁷ຢ່າເສຍໃຈເມື່ອສັດຕູຂອງເຂົາໄດ້ຮັບພິບັດ ເເລະຢ່າໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າຍິນດີເມື່ອເຫັນເຂົາລົ້ມ,¹⁸ເກງວ່າພຣະຢາເວຈະຊົງບໍ່ພໍພຣະໄທ ເເລະຊົງຫັນຄວາມກ້ຽວກາດຂອງເຂົາເສຍ.

¹⁹ຢ່າວິຕົກກັງວົນເພາະຄວາມບາບ, ເເລະຢ່າອິດສາປະຊາຊົນທີ່ອະທຳ.²⁰ເພາະບຸກຄົນຊົ່ວບໍ່ມີອານາຄົດ ເເລະປະຊາຊົນທີ່ອະທຳຈະຖືກດັບສູນ ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ.

²¹ຈົ່ງຢຳເກງພຣະຢາເວ, ເເລະເກງຢ້ານກະສັດ, ລູກເອີຍ; ຢ່າຄົບຫາກັບບັນດາຄົນກະບົດຕໍ່ທັງສອງພຣະອົງເລີຍ,²²ເພາະໄພພິບັດເຂົາຈະທຳລາຍເຂົາພິບຕາດຽວ ເເລະຜູ້ໃດຈະຮູ້ໄພພິບັດທີ່ຈະມາຈາກທັງສອງນຳມາ?

²³ຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ເປັນຄຳກ່າວຂອງຄົນມີປັນຍາດ້ວຍ ການລຳອຽງໃນການຕັດສິນຄະດີຄວາມນັ້ນບໍ່ດີເລີຍ.

²⁴ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກ່າວເເກ່ຄົນອະທຳວ່າ, "ເຈົ້າເປັນບຸກຄົນທີ່ຊອບທຳ," ຈະຖືກປະຊາຊົນເເຊ່ງດ່າ ເເລະເຫລົ່າປະຊາຊາດລັງກຽດ.²⁵ເເຕ່ຜູ້ທີ່ປະນາມຄົນອະທຳຈະປິິຕິຍິນດີ ເເລະພອນອັນດີຈະມາຍັງພວກເຂົາ.

²⁶ຄົນທີ່ໃຫ້ຄຳຕອບຕົງໄປຕົງມາໃຫ້ຄວາມເປັນຫມູ່ເເທ້ຈາກປາກຂອງເຂົາທີ່ໄດ້ເວົ້າອອກມາ.²⁷ຈົ່ງຕຽມວຽກຂອງເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງເຮັດໃຫ້ມັນພ້ອມສຳລັບເຈົ້າໃນນາ ເເລະທີ່ຫລັງຈາກນັ້ນ, ຈຶ່ງຄ່ອຍມີຄອບຄົວ

²⁸ຢ່າເປັນພະຍານປັກປຳເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າ ຢ່າງບໍ່ມີເຫດຜົນເເລະຢ່າລໍ້ລວງດ້ວຍປາກຂອງເຈົ້າ.²⁹ຢ່າກ່າວວ່າ, "ຂ້ອຍຈະເຮັດເເກ່ເຂົາຢ່າງທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດເເກ່ຂ້ອຍ; ຂ້ອຍຈະຕອບເເທນເຂົາຕາມການກະທຳຂອງເຂົາ."

³⁰ຂ້ອຍຜ່ານໄປທີ່ໄຮ່ນາຂອງຄົນກຽດຄ້ານ, ຂ້າງສວນອະງຸ່ນຂອງຄົນທີ່ບໍ່ມີສາມັນສຳນຶກ.³¹ມີຫນາມງອກເຕັມໄປຫມົດທົ່ວທຸກເເຫ່ງ, ຫນ້າດິນກໍປົກຄຸມດ້ວຍຕົ້ນຫນາມ, ເເລະກຳເເພງຫີນຂອງມັນກໍພັງລົງ.

³²ເເລ້ວເມື່ອຂ້ອຍເບິ່ງເເລະໄດ້ວິເຄາະ, ຂ້ອຍເຫັນເເລະຂ້ອຍໄດ້ຮັບຄະຕິເຕືອນໃຈ.³³ນອນຫນ້ອຍຫນຶ່ງ, ມິດຫນ້ອຍຫນຶ່ງ, ບໍ່ດອກພັກຫນ້ອຍຫນຶ່ງ.³⁴ເເລ້ວຄວາມຍາກຈົນຈະເດີນຂະບວນມາຫາເຈົ້າ, ເເລະຄວາມຍາກຈົນຈະມາຢ່າງທະຫານຖືອາວຸດ.

25

¹ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນບັນດາສຸພາສິດອື່ນໆ ຂອງໂຊໂລໂມນ, ຊຶ່ງຄົນຂອງເຮເຊກີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາຍໄດ້ຄັດລອກໄວ້.²ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າຄືການປົກປິດສິ່ງຕ່າງໆໄວ້, ແຕ່ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກະສັດຄືການຄົ້ນສິ່ງນັ້ນໃຫ້ປາກົດ.³

⁴ຈົ່ງໄລ່ຂີ້ແຮ່ອອກຈາກເງິນ ແລະ ພວກຊ່າງເງິນຈະສາມາດໃຊ້ເງິນນັ້ນໃນງານຂອງເຂົາໄດ້.⁵ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງໄລ່ປະຊາຊົນອະທຳອອກໄປຈາກຫນ້າກະສັດ ແລະ ພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງຈະຖືກສະຖາປະນາໄວ້ດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ.

⁶ຢ່າຍົກຍ້ອງຕົວເອງຕໍ່ຫນ້າກະສັດແລະຢ່າຢືນຢູ່ໃນທີ່ໄດ້ກຳຫນົດໄວ້ໃຫ້ຄົນໃຫຍ່ຄົນໂຕ

⁷ການທີ່ເຂົາຈະກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ, “ເຊີນຂຶ້ນມາທີ່ນີ້,” ກໍດີກວ່າໃຫ້ເຂົາລົບລູ່ເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າເຈົ້ານາຍ ສິ່ງທີ່ດວງຕາຂອງເຈົ້າເຫັນ.⁸ຢ່າດ່ວນນຳເຂົ້າມາຍັງໂຮງສານ. ເພາະເຈົ້າຈະເຮັດຢ່າງໃດໃນທີ່ສຸດ ຫາກເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຂາຍຫນ້າ?

⁹ຈົ່ງລົມເລື່ອງຂອງເຈົ້າກັບເພື່ອນບ້ານເອງ ແລະ ຢ່າເຜີຍຄວາມລັບຂອງອີກຝ່າຍຫນຶ່ງ,¹⁰ຫລື ເກງວ່າຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຈະນຳຄວາມອັບອາຍມາສູ່ເຈົ້າ ແລະ ເລື່ອງບໍ່ດີກ່ຽວກັບເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຖືກປິດງຽບຕໍ່ໄປ.

¹¹ຖ້ອຍຄຳທີ່ເວົ້າເວົ້າຖືກກາລະເທຊະ ເຫມືອນຜົນແອບເປີ້ນທອງຄຳອ້ອມດ້ວຍເງິນ.¹²ແຫວນທອງຄຳ ຫລື ເຄື່ອງປະດັບທອງບໍລິສຸດເປັນເຫມືອນຄຳຕັກເຕືອນຂອງຄົນມີປັນຍາແກ່ຫູທີ່ຖ້າຟັງ.

¹³ຄວາມເຢັນຂອງຫິມະໃນລະດູກ່ຽວເປັນເຊັ່ນໃດ ຜູ້ສື່ສານທີ່ຊື່ສັດຕໍ່ບຸກຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ໃຊ້ເຂົາ; ເຂົາຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງນາຍຊຸ່ມຊື່ນຢ່າງນັ້ນ.¹⁴ຄົນທີ່ອວດວ່າຈະໃຫ້ຂອງກຳນັນແຕ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ ກໍເຫມືອນເມກແລະລົມທີ່ບໍ່ມີຝົນ

¹⁵ຄວາມອົດກັ້ນສາມາດໂນ້ມນ້າວຜູ້ຄອບຄອງໄດ້ ແລະ ລິ້ນທີ່ອ່ອນຫວານສາມາດໂນ້ມນ້າວໃຈໃຫ້ອ່ອນລົງໄດ້.

¹⁶ຖ້າເຈົ້າພົບນ້ຳຜິ້ງ, ຈົ່ງກິນແຕ່ພໍດີ - ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນເກງວ່າເຈົ້າຈະກິນຫລາຍເກີນ, ແລະ ຮາກອອກມາ.¹⁷ຢ່າໄປຢຽມເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າເລື່ອຍໆ, ເກງວ່າເຂົາຈະເອືອມລະອາເຈົ້າ ແລະກຽດຊັງເຈົ້າ.

¹⁸ຜູ້ໃດເປັນພະຍານທີ່ຕົວະກ່າວຫາເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ກໍເຫມືອນກະບອງທີ່ໃຊ້ໃນສົງຄາມ, ຫລື ດາບ, ຫລື ລູກທະນູແຫລມຄົມກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.¹⁹ການວາງໃຈຄົນບໍ່ຊື່ໃນວັນຍາກລຳບາກ ກໍເຫມືອນແຂ້ວທີ່ພຸ ຫລື ຕີນທີ່ພິການ.

²⁰ບຸກຄົນຜູ້ທີ່ຖອດເສື້ອຜ້າອອກໃນມື້ອາກາດຫນາວກໍດີ, ຫລື ເອົານ້ຳສົ້ມສາຍຊູມາລາດເທິງເກືອຂອງໂຊດາກໍດີ, ເປັນເຫມືອນກັບຄັນທີ່ຮ້ອງເພງໃຫ້ຄົນຫນັກໃຈຟັງ.

²¹ຖ້າສັດຕູຂອງເຈົ້າຫິວ, ຈົ່ງໃຫ້ອາຫານເຂົາກິນ ແລະ ຖ້າເຂົາກະຫາຍ, ຈົ່ງໃຫ້ນ້ຳເຂົາດື່ມ,²²ເພາະເຈົ້າຈະສຸມຖ່ານທີ່ລຸກລົງໄວ້ເທິງຫົວຂອງເຂົາ ແລະ ພຣະຢາເວຈະກິນບຳເຫນັດແກ່ເຈົ້າ.

²³ລົມເຫນືອນຳຝົນມາແບບໃດ, ລິ້ນທີ່ນິນທາລັບຫລັງກໍນຳໃບຫນ້າບູດບຶ້ງມາແບບນັ້ນ.²⁴ອາໃສຢູ່ທີ່ມູມບັນດາຟ້າ ດີກວ່າຢູ່ຮ່ວມບ້ານກັບຍິງທີ່ຈູ້ຈີ້.

²⁵ຄືດັ່ງນ້ຳເຢັນທີ່ໃຫ້ແກ່ຄົນກະຫາຍແບບໃດ, ຂ່າວດີຈາກແດນໄກກໍເປັນແບບນັ້ນ.²⁶ຄົນຊອບທຳທີ່ຍອມແພ້ຄົນອະທຳ ກໍເຫມືອນນ້ຳພຸທີ່ເປິເປື້ອນ ຫລື ຖືກທຳລາຍ.

²⁷ກິນນ້ຳຜິ້ງຫລາຍບໍ່ດີແບບໃດ; ກໍຄືການສະແຫວງຫາກຽດເລື້ອຍໄປກໍບໍ່ດີແບບນັ້ນ.²⁸ຄົນທີ່ຄວບຄຸມຕົນເອງບໍ່ໄດ້ ກໍເຫມືອນເມືອງທີ່ຖືກທຳລາຍ ແລະ ບໍ່ມີກຳແພງ.

26

¹ເຫມືອນດັງຫິມະໃນລະດູຮ້ອນ ຫລື ຝົນໃນລະດູເກັບກ່ຽວ, ດັ່ງນັ້ນຄົນໂງ່ກໍບໍ່ຄູ່ຄວນກັບກຽດຕິຍົດ.²ນົກກະຈອກບິນເວີນໄປມາ ແລະ ນົກນາງແອ່ນໂບຍບິນແບບໃດ, ຄຳແຊ່ງສາບຢ່າງບໍ່ສົມຄວນຍ່ອມບໍ່ເກີດຜົນແບບນັ້ນ.

³ໄມ້ແສ້ມີໄວ້ສຳລັບມ້າ ບັງຫຽນມີໄວ້ສຳລັບລາ ແລະ ໄມ້ລຽວກໍມີໄວ້ສຳລັບຫລັງຂອງພວກຄົນໂງ່.⁴ຢ່າຕອບຄົນໂງ່ຕາມຄວາມໂງ່ຂອງເຂົາ ຫລື ເກງວ່າເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນເຂົາ.

⁵ຈົ່ງຕອບຄົນໂງ່ ແລະ ຮ່ວມໃນຄວາມໂງ່ຂອງເຂົາ, ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ກາຍເປັນຄົນມີປັນຍາໃນຄວາມຄິດຂອງເຂົາເອງ.⁶ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສົ່ງຂ່າວໄປດ້ວຍມືຂອງຄົນໂງ່ ກໍເຫມືອນຕັດຕີນທັງສອງຂ້າງອອກ ແລະ ດື່ມຄວາມຮຸນແຮງ.

⁷ເຫມືອນດັງຂາທັງສອງຂ້າງຂອງຄົນພິການທີ່ຫ້ອຍຢູ່ແບບໃດ ສຸພາສິດທີ່ຢູ່ໃນປາກຂອງຄົນໂງ່ກໍເປັນແບບນັ້ນ.⁸ຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຽດຄົນໂງ່ ກໍເຫມືອນຄົນທີ່ມັດກ້ອນຫີນໄວ້ກັບກະຖຸນ.

⁹ຕົ້ນຫນາມຢູ່ໃນມືຄົນຂີ້ເມົາໄຮ້ປະໂຫຍດແບບໃດ ສຸພາສິດທີ່ຢູ່ໃນປາກຂອງຄົນໂງ່ກໍເປັນແບບນັ້ນ.¹⁰ຜູ້ທີ່ຈ້າງຄົນໂງ່ ຫລື ໃຜກໍຕາມຄົນທີ່ຜ່ານໄປມາ ກໍເຫມືອນນັກທະນູທີ່ຍິງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທຸກຄົນທີ່ຢູ່ຮອບເຂົາບາດເຈັບ.

¹¹ຫມາທີ່ກັບໄປຫາສິ່ງທີ່ມັນຮາກອອກມາ, ກໍເຫມືອນຄົນໂງ່ທີ່ເຮັດຄວາມໂງ່ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.¹²ເຈົ້າເຫັນຄົນບາງຄົນທີ່ຄິດວ່າຕົວເອງມີປັນຍາຫລືບໍ່? ຍັງມີຄວາມຫວັງໃນຄົນໂງ່ຫລາຍກວ່າໃນເຂົາອີກ.

¹³ຄົນກຽດຄ້ານເວົ້າວ່າ, “ມີສິງໂຕຢູ່ທີີ່ຫົນທາງ! ມີສິງໂຕຢູ່ທີ່ລານເມືອງ!”¹⁴ປະຕູຫັນໄປມາດ້ວຍບານພັບຂອງມັນແບບໃດ, ດັ່ງນັ້ນຄົນກຽດຄ້ານກໍເຮັດຢ່າງນັ້ນເທິງທີ່ນອນຂອງເຂົາແບບນັ້ນ.

¹⁵ບຸກຄົນທີ່ກຽດຄ້ານຝັງມືຂອງຕົນໃນຊາມ ແລະ ເຂົາເຫມື່ອຍທີ່ຈະເອົາມືກັບມາທີ່ປາກຂອງຕົນ.¹⁶ບຸກຄົນທີ່ກຽດຄ້ານເຫັນວ່າຕົນເອງມີປັນຍາຫລາຍກວ່າ ຄົນເຈັດຄົນທີ່ສະຫລາດສຸຂຸມ.

¹⁷ຄົນທ່ີ່ຜ່ານມາແລ້ວໄປມີອາລົມໂກດກັບການຖຽງກັນ, ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງເຂົາ ກໍເຫມືອນຄົນດຶງຫູທັງສອງຂ້າງຂອງຫມາ.

¹⁸ຄົນບ້າທີ່ຍິງລູກທະນູໄຟອອກໄປແບບໃດ,¹⁹ກໍຄືຄົນທີ່ລໍ້ລວງເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ແລະກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍກຳລັງເລົ່າເລື່ອງຕະລົກບໍ່ແມ່ນບໍ?”

²⁰ເພາະຂາດຟືນ, ໄຟກໍດັບ; ແລະ ທີ່ໃດບໍ່ມີຄົນຊຸມຊິບນິນທາ ການຜິດຖຽງກັນກໍຢຸດໄປ.²¹ຖ່ານເປັນເຊື້ອເພີງ ແລະ ຟືນເປັນເຊື້ອໄຟແບບໃດ, ຄົນທີ່ມັກຜິດຖຽງກັນກໍເປັນເຫດໃຫ້ການຜິດຖຽງລຸກລາມແບບນັ້ນ.

²²ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ຊຸບຊິບນິນທາກໍເຫມືອນຊີ້ນອາຫານແຊບ; ມັນລົງໄປຍັງສ່ວນຕ່າງໆໃນຮ່າງກາຍ.²³ປາກທີ່ເຜັດຮ້ອນ ແລະ ໃຈຊົ່ວກໍເຫມືອນການເຄືອບເງົາຢູ່ເທິງຫມໍ້ດິນ.

²⁴ຄົນທີ່ກຽດຊັງຜູ້ອື່ນກໍກົບເກື່ອນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຂົາດ້ວຍຮີມຝີປາກຂອງເຂົາ ແລະ ເຂົາເກັບການຫລອກລວງໄວ້ພາຍໃນໃຈເຂົາ.²⁵ເມື່ອເຂົາເວົ້າເຫມືອນເມດຕາຈິດ, ກໍຢ່າເຊື່ອເຂົາ ເພາະມີສີ່ງຫນ້າລັງກຽດເຈັດຢ່າງໃນໃຈເຂົາ.²⁶ເຖິງເຂົາຈະປົກປິດຄວາມກຽດຊັງໄວ້ດ້ວຍເລ່ ແຕ່ຄວາມຊົ່ວຂອງເຂົາຈະຖືກເປີດໂປງໃນທີ່ປະຊຸມ.

²⁷ຄົນທີ່ກິ້ງກ້ອນຫີນຂຶ້ນໄປ ມັນຈະກິ້ງກັບມາທັບເຂົາເອງ.²⁸ລິ້ນຂີ້ຕົວະ ກຽດຊັງປະຊາຊົນທີ່ມັນທຳລາຍ ແລະ ປາກທີ່ປະຈົບປະແຈງກໍນຳຄວາມພິນາດມາໃຫ້.

27

¹ຢ່າເວົ້າອວດເຖິງມື້ອື່ນ, ເພາະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າມື້ຫນຶ່ງໆຈະນຳຫຍັງມາໃຫ້ແນ່.²ຈົ່ງໃຫ້ຄົນອື່ນສັນລະເສີນເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ແມ່ນປາກຂອງເຈົ້າເອງໃຫ້ຄົນຕ່າງດ້າວສັນລະເສີນ; ແລະ ບໍ່ແມ່ນຮີມຝີປາກຂອງເຈົ້າເອງ.

³ຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງຄວາມຫນັກຂອງຫີນ ແລະ ນ້ຳຫນັກຂອງຊາຍ - ແຕ່ການຍົວະຍົງຂອງຄົນໂງ່ກໍຫນັກກວ່າທັງສອງຢ່າງນັ້ນ.⁴ຄວາມໃຈຮ້າຍກໍດຸຮ້າຍ ແລະ ຄວາມໂກດຮ້າຍກໍຖ້ວມທັນ, ແຕ່ໃຜຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຄວາມອິດສາໄດ້?

⁵ຕຳຫນິກັນຕໍ່ຫນ້າ ດີກວ່າຮັກທີ່ບໍ່ສະແດງອອກ.⁶ບາດແຜທີ່ເກີດເພາະເພື່ອນມິດກໍເຊື່ອໃຈໄດ້, ແຕ່ການຈູບຂອງສັດຕູນັ້ນຫລາຍເກີນຄວາມເປັນຈິງ.

⁷ຄົນທີ່ອີ່ມແລ້ວຍ່ອມປະຕິເສດແມ່ນແຕ່ນ້ຳຜິ້ງ, ແຕ່ສຳລັບບຸກຄົນທີ່ຫິວ, ທຸກສິ່ງທີ່ຂົມກໍກັບຫວານ.⁸ຄົນທີ່ເລາະຈາກບ້ານຂອງຕົນ ກໍເຫມືອນນົກທີ່ເລາະຈາກຮັງຂອງມັນ.

⁹ນ້ຳຫອມ ແລະ ເຄື່ອງຫອມເຮັດໃຫ້ໃຈຍິນດີ, ແຕ່ຄວາມອ່ອນຫວານຂອງເພື່ອນມາຈາກຄຳແນະນຳທີ່ຈິງໃຈ.¹⁰ຢ່າຖິ້ມເພື່ອນຂອງເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອນຂອງພໍ່ເຈົ້າ, ແລະ ຢ່າໄປທີ່ບ້ານພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າໃນວັນທີ່ເຈົ້າພົບຄວາມຫາຍະນະ. ເພື່ອນບ້ານທີ່ຢູ່ໃກ້ ດີກວ່າພີ່ນ້ອງທີ່ຢູ່ໄກ.

¹¹ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງມີປັນຍາ, ແລະຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງເຮົາຍິນດີ; ແລ້ວເຮົາຈະຕອບຄົນທີ່ຕຳຫນິເຮົາໄດ້.¹²ຄົນທີ່ສຸຂຸມເຫັນອັນຕະລາຍ ແລະ ເຊື່ອງຕົວ, ແຕ່ຄົນຮູ້ນ້ອຍຍ່າງເລື່ອຍໄປ ແລະ ເປັນທຸກເພາະສິ່ງນັ້ນ.

¹³ຈົ່ງຮິບເສື້ອຜ້າຂອງຜູ້ທີ່ຄ້ຳປະກັນໃຫ້ຄົນແປກຫນ້າ, ແລະ ຈົ່ງຍຶດມັນໄວ້ ເມື່ອເຂົາປະກັນໃຫ້ຜູ້ຍິງຫລາຍໃຈ.¹⁴ຄົນທີ່ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າມືດໄປອວຍພອນເພື່ອນບ້ານດ້ວຍສຽງດັງ, ຄຳອວຍນັ້ນຈະກາຍເປັນຄຳສາບແຊ່ງ!

¹⁵ຍາດຝົນຍົດລົງມາບໍ່ຢຸດໃນວັນຝົນຕົກພຳແບບໃດ ເມຍຂີ້ຜິດຖຽງກໍເຫມືອນກັນແບບນັ້ນ;¹⁶ການຫ້າມນາງກໍເຫມືອນຫ້າມລົມ ຫລືພະຍາຍາມຈັບນ້ຳມັນດ້ວຍມືຂວາ.

¹⁷ເຫລັກຝົນເຫລັກໃຫ້ຄົມໄດ້ແບບໃດ; ຄົນຫນຶ່ງກໍລັບເພື່ອນຂອງຕົນໃຫ້ແຫລມຄົມໄດ້ແບບນັ້ນ.¹⁸ຄົນທີ່ດູແລຕົ້ນຫມາກເດື່ອຈະໄດ້ກິນຜົນຂອງມັນ, ແລະ ຄົນທີ່ຄຸ້ມກັນນາຍຂອງຕົນຈະໄດ້ຮັບກຽດ.

¹⁹ສະທ້ອນຫນ້າຄົນແບບໃດ ໃຈຂອງຄົນກໍສະທ້ອນເຖິງບຸກຄົນແບບນັ້ນ.²⁰ແດນຄົນຕາຍ ແລະ ແດນມໍລະນາບໍ່ຮູ້ຈັກອີ່ມ, ດັ່ງນັ້ນດວງຕາຂອງຄົນເຮົາກໍບໍ່ຮູ້ພໍໃຈ.

²¹ໄຟອອ້ມມີໄວ້ອ້ອມເງິນ ແລະ ເຕົາຖະລຸງມີໄວ້ຖະລຸງທອງຄຳ; ແລ ະບຸກຄົນຈະພິສູດໄດ້ໂດຍຄຳຍົກຍ້ອງທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບ.²²ເອົາຄົນໂງ່ໃສ່ຄົກຕຳດ້ວຍສາກ - ພ້ອມກັບເມັດເຂົ້າ ຄົນໂງ່ກໍຍັງໂງ່ຢູ່ນັ້ນເອງ.

²³ຈົ່ງແນ່ໃຈເຈົ້າຮູ້ຄວາມທຸກສຸກຂອງຝູງແພະແກະຂອງເຈົ້າ ແລະ ຈົ່ງເອົາໃຈໃສຝູງສັດຂອງເຈົ້າ,²⁴ເພາະຄວາມມັ່ງມີບໍ່ຍັ່ງຍືນຢູ່ເປັນນິດ ມົງກຸດຈະບໍ່ຄົງທົນຢູ່ທຸກຊົ່ວຊາດແມ່ນບໍ່?²⁵ເມື່ອເຂົາເກັບຫຍ້າແຫ້ງໄປແລ້ວ, ຫຍ້າໃຫມ່ກໍປາກົດຂຶ້ນ, ແລ້ວຫຍ້າຕາມພູເຂົາຕ່າງໆ ກໍຖືກເກັບຮວບຮວມມາເພື່ອໃຫ້ຝູງສັດ.

²⁶ເມື່ອນັ້ນລູກແກະຈະໃຫ້ເສື້ອຜ້າແກ່ເຈົ້າແລະ ແພະກໍຈະເປັນຄ່ານາ.²⁷ຈະມີນົມແພະພໍເປັນອາຫານແກ່ເຈົ້າ - ເປັນອາຫານແກ່ຄອບຄົບຂອງເຈົ້າ - ແລະ ເປັນເຄື່ອງຍັງຊີບແກ່ບັນດາສາວໃຊ້ຂອງເຈົ້າ.

28

¹ປະຊາຊົນທີ່ອະທຳແລ່ນຫນີແມ່ນບໍ່ມີໃຜໄລ່ຕາມ, ແຕ່ປະຊາຊົນຜູ້ຊອບທຳຈະກ້າຫານຢ່າງສິງຫນຸ່ມ.²ເມື່ອແຜ່ນດິນເກີດການລະເມີດປັ່ນປ່ວນ, ກໍມີຜູ້ຄອບຄອງຫລາຍຄົນ, ແຕ່ໂດຍອາໄສຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈແລະຄວາມຮູ້, ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະຍືນຍົງ.

³ບຸກຄົນຍາກຈົນທີ່ຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນທີ່ຍາກຈົນກໍເຫມືອນຝົນທີ່ຊັດລົງມາທຳລາຍພືດຜົນຈົນບໍ່ມີຫຍັງຈະກິນ.⁴ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລະຖິ້ມກົດບັນຍັດຍ່ອມສັນລະເສີນປະຊາຊົນທີ່ຊົ່ວຊ້າ, ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັກສາກົດບັນຍັດຍ່ອມຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ.

⁵ຄົນຊົ່ວຮ້າຍບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມຍຸດຕິທຳເປັນຢ່າໃດ, ແຕ່ຄົນທີ່ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວຈະເຂົ້າໃຈທຸກສິ່ງ.⁶ບຸກຄົນຍາກຈົນທີ່ດຳເນີນໃນຄວາມຊື່ສັດຂອງເຂົາ, ກໍດີກວ່າບຸກຄົນມັ່ງມີທີ່ຄົດໂກງໃນທາງຂອງເຂົາ.

⁷ຄົນທີ່ຮັກສາກົດບັນຍັດກໍເປັນລູກຊາຍທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ເພື່ອນຂອງຄົນຕະກະເຮັດໃຫ້ພໍ່ຂອງເຂົາຂາຍຫນ້າ.⁸ຄົນທີ່ມີຊັບສົມບັດຂອງເຂົາດ້ວຍການຂູດຮີດດອກເບີ້ຍ ກໍໄດ້ຮວບຮວມຊັບນັ້ນໄວ້ໃຫ້ຜູ້ທີ່ເມດຕາປະຊາຊົນທີ່ຍາກຈົນ.

⁹ຖ້າຜູ້ໃດຫັນຫູຂອງເຂົາບໍ່ຟັງກັດບັນຍັດ, ແມ່ນຄຳອະທິຖານຂອງເຂົາກໍເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດ.¹⁰ຄົນທີ່ນຳຄົນທ່ຽງທຳຫລົງເຂົ້າໄປໃນທາງຊົ່ວ ກໍຈະຕົກລົງໃນຫລຸມຂອງເຂົາເອງ, ແຕ່ຄົນດີພ້ອມຈະໄດ້ຮັບສິ່ງດີເປັນມໍລະດົກ.

¹¹ບຸກຄົນທີ່ມັ່ງມີອາດມີປັນຍາໃນສາຍຕາຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ບຸກຄົນທີ່ຍາກຈົນຜູ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຈະຮູ້ຈັກຕົວເຂົາຊັດເຈນ.¹²ເມື່ອປະຊາຊົນທີ່ມັກຄວາມປິຕິຍີນດີ, ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງກໍມີຫລາຍຂຶ້ນ, ແຕ່ເມື່ອຄົນອະທຳມີອຳນາດ ປະຊາຊົນກໍເຊື່ອງຕົວ.

¹³ຜູ້ທີ່ປົກປິດຄວາມບາບຂອງເຂົາໄວ້ຈະບໍ່ຈະເລີນ, ແຕ່ຜູ້ສາລະພາບແລະຖິ້ມມັນຈະໄດ້ຄວາມກາລຸນາ.¹⁴ຄົນທີ່ດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າຢູ່ສະເຫມີກໍເປັນສຸກ, ແຕ່ຄົນທີ່ເຮັດໃຈຂອງເຂົາໃຫ້ແຂງກະດ້າງຈະຕົກໃນຄວາມຍາກລຳບາກ.

¹⁵ຄົນອະທຳທີ່ປົກຄອງປະຊາຊົນຜູ້ຍາກຈົນ ກໍເຫມືອນສິງໂຕຄຳລາມຫລືຫມີໂດດໃສ່ເຫຍື່ອ.¹⁶ຜູ້ຄອບຄອງທີ່ຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈກໍເປັນຄົນກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຕົວສະກາດ, ແຕ່ຄົນທີ່ກຽດຊັງສິ່ງທີ່ໄດ້ມາໂດຍບໍ່ຊອບທຳຍ່ອມມີຊີວິດຍືນຍາວ.

¹⁷ຄົນທີ່ມີຄວາມຜິດໃນເລື່ອງໂລຫິດຂອງຄົນອື່ນ, ເຂົາຈະຫລົບຫນີໄປຈົນຕາຍ ແລະບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍເຂົາເລີຍ.¹⁸ບຸກຄົນໃດທີ່ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງໄຮ້ຕຳນິຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້, ແຕ່ຄົນຄົດໂກງໃນທາງຂອງເຂົາຈະລົ້ມລົງທັນທີ.

¹⁹ຄົນທີ່ມຸ່ງເຮັດວຽກໃນທີ່ດິນຂອງເຂົາຈະມີອາຫານພຽງພໍ, ແຕ່ຄົນທີ່ແລ່ນຕາມສິ່ງໄຮ້ສາລະຈະຍິ່ງຍາກຈົນ.²⁰ຄົນຊື່ສັດຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນຫລວງຫລາຍ, ແຕ່ຄົນທີ່ຮີບເລັ່ງລວຍທາງລັດຈະຖືກລົງໂທດ.

²¹ການລຳອຽງນັ້ນບໍ່ດີ, ແຕ່ພຽງແຕ່ອາຫານຕ່ອນຫນຶ່ງກໍເຮັດໃຫ້ຄົນອາດເຮັດຜິດໄດ້.²²ຄົນຕະກະນີ້ເລັ່ງຫາຊັບສົມບັດ, ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມຂັດສົນຈະມາເຖິງເຂົາ.

²³ຜູ້ໃດກໍຕາມຕັກເຕືອນຄົນອື່ນ, ຈະໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານພາຍຫລັງ ຫລາຍກວ່າ ຜູ້ທີ່ໃຊ້ລີ້ນປະຈົບປະແຈງ.²⁴ຄົນທີຂີ້ລັກຊັບຂອງພໍ່ຫລືແມ່ຂອງຕົນ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຢ່າງນີ້ບໍ່ຜິດ” ເຂົາກໍເປັນເພື່ອນຂອງນັກທຳລາຍ.

²⁵ຄົນໂລບປຸກປັ້ນໃຫ້ເກີດການຜິດຖຽງ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ.²⁶ຄົນທີ່ເຊື່ອໃຈຕົງເອງເປັນຄົນໂງ່ແຕ່ຄົນທີ່ດຳເນີນຊີວີດຢ່າງມີປັນຍາຈະປອດໄພ.

²⁷ຜູ້ທີ່ໃຫ້ແກ່ຄົນຍາກຈົນຈະບໍ່ຂັດສົນ, ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເພີກເສີຍຈະຖືກແຊ່ງສາບຫລາຍ.²⁸ເມື່ອປະຊາຊົນທີ່ອະທຳມີອຳນາດຄົນທັງຫລາຍກໍເຊື່ອງຕົວ, ແຕ່ເມື່ອເຂົາທັງຫລາຍພິນາດໄປ ປະຊາຊົນຜູ້ຊອບທຳກໍເພີ້ມຂຶ້ນ,

29

¹ບຸກຄົນທີ່ຖືກຕັກເຕືອນເລື້ອຍໆ ແຕ່ຍັງຫົວດື້ຈະຖືກທຳລາຍທັນທີໂດຍບໍ່ມີທາງແກ້ໄຂ້.²ເມື່ອປະຊາຊົນຜູ້ຊອບທຳທະວີເພີມຂຶ້ນ, ປະຊາຊົນກໍປິຕິຍິນດີ, ແຕ່ເມື່ອບຸກຄົນທີ່ອະທຳປົກຄອງ ປະຊາຊົນກໍຄ່ຳຄວນ.

³ຜູ້ໃດທີ່ຮັກປັນຍາຍ່ອມເຮັດໃຫ້ພໍ່ຂອງຕົນປິຕິຍິນດີ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ຄົບຫາຍິງໂສເພນີ້ກໍຈ່າຍຊັບຈົນຫມົດສິ້ນ.⁴ກະສັດຊົງເຮັດໃຫ້ບ້ານເມືອງເປັນປຶກແຜ່ນດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແຕ່ຄົນທີ່ຮັບສິນບົນເຮັດໃຫ້ມັນຈົມລົງ.

⁵ຄົນທີ່ປະຈົບປະແຈງເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ຍ່ອມກາງຕາຂ່າຍໄວ້ດັກຕີນຂອງເຂົາ.⁶ໃນຄວາມບາບຂອງບຸກຄົນຊົ່ວຄືກັບດັກ, ແຕ່ບຸກຄົນຜູ້ຊອບທຳຮ້ອງເພງແລະປິຕິຍິນດີ.

⁷ບຸກຄົນຜູ້ຊອບທຳຮຽກຮ້ອງກ່ຽວກັບປະຊາຊົນທີ່ຍາກຈົນ; ບຸກຄົນອະທຳບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ແບບນີ້.⁸ຄົນມັກເຢາະເຢີ້ຍເຮັດໃຫ້ບ້ານເມື່ອງລຸກເປັນໄຟ, ແຕ່ຄົນມີປັນຍາເຮັດໃຫ້ຄວາມໂກດຮ້າຍສະຫງົບລົງ.

⁹ຖ້າຄົນມີປັນຍາມີເລື່ອງໂຕ້ຖຽງກັບຄົນໂງ່, ຄົນໂງ່ຈ້າກໍເດືອດ, ເຂົາທັງຫົວຂວັນແລະບໍ່ມີຄວາມສະງົບ.¹⁰ພວກກະຫາຍເລືອດຍ່ອມກຽດຊັງຄົນດີພ້ອມ ແລະສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງຄົນອື່ນຊື່ຕົງ.

¹¹ຄົນໂງ່ລະບາຍຄວາມໂກດຮ້າຍອອກມາເຕັມທີ່, ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຍ່ອມຢັບຢັ້ງໄວ້.¹²ຖ້າຜູ້ຄອບຄອງໃສ່ໃຈຄຳເວົ້າຂີ້ຕົວະ ຂ້າຣາຊການທັງສິ້ນຂອງເຂົາກໍຖ້າເປັນຄົນອາທຳ.

¹³ບຸກຄົນຍາກຈົນແລະຜູ້ກົດຂີ່ເຫມືອນກັນຢູ່ຢ່າງຫນຶ່ງ, ຄືພຣະຢາເວປະທານຄວາມສະຫວ່າງແກ່ດວງຕາຂອງຄົນທັງສອງ.¹⁴ຖ້າກະສັດຊົງພິພາກສາຄົນຈົນດ້ວຍຄວາມຈິງ, ພະທີ່ນັ່ງຂອງພະອົງຈະຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດ.

¹⁵ໄມ້ແສ້ແລະຄຳຕັກເຕືອນໃຫ້ປັນຍາແກ່ເດັກທີ່ຖືກປ່ອຍປະລະເລີຍ, ແຕ່ຈະນຳຄວາມອັບອາຍມາສູ່ແມ່.¹⁶ເມື່ອປະຊາຊົນອະທຳເພີ້ມອຳນາດ, ການທໍລະຍົດກໍເພີ້ມຂຶ້ນ, ແຕ່ປະຊາຊົນຜູ້ຊອບທຳຈະເຫັນຄວາມລົ່ມຈົມຂອງຄົນອະທຳເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁷ຈົ່ງຕີສອນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ແລະເຂົາຈະໃຫ້ເຈົ້າສະບາຍໃຈ, ເຂົາຈະໃຫ້ຄວາມປິຕິຍິນດີແກ່ເຈົ້າ.¹⁸ໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ມີການເຜີຍນິມິດປະຊາຊົນກໍປ່ອຍຕົວ, ແຕ່ຄົນທີ່ຮັກສາກົດບັນຍັດຍ່ອມເປັນສຸກ.

¹⁹ຄົນຮັບໃຊ້ຈະຮັບການສັ່ງສອນດ້ວຍຄຳເວົ້າເທົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້, ເພາະແມ່ນເຂົາຈະເຂົ້າໃຈ ແຕ່ເຂົາກໍບໍ່ເຊື່ອຟັງ.²⁰ເຈົ້າເຫັນຄົນປາກໄວບໍ່? ຍັງມີຄວາມຫວັງໃນຄົນໂງ່ຫລາຍກວ່າເຂົາອີກ.

²¹ຄົນທີ່ຕາມໃຈຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຕົນຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍໆ, ໃນທີ່ສຸດຈະພົບວ່າເຂົານຳຄວາມຍຸ່ງຍາກມາໃຫ້.²²ບຸກຄົນຂີ້ໃຈຮ້າຍເລັ່ງເລົ້າໃຫ້ເກີດການຜິດຖຽງ ແລະຄົນເຈົ້າອາລົມກໍເຮັດໃຫ້ເກີດການເຮັດບາບຫລວງຫລາຍ.

²³ຄວາມຍິ່ງຂອງບຸກຄົນນຳເຂົາໃຫ້ຕ່ຳລົງ, ແຕ່ຄົນຖ່ອມຕົວຈະໄດ້ຮັບກຽດ.²⁴ຜູ້ສົມຄົບກັບຂີ້ລັກຍ່ອມກຽດຊັງຊີວິດຂອງເຂົາ, ເຂົາໄດ້ຍິນຄຳສາບແຊ່ງ ແຕ່ບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍ.

²⁵ຄວາມຢ້ານກົວຂອງຄົນເຮັດໃຫ້ມີການວາງບ້ວງໄວ້, ແຕ່ຄົນທີ່ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວກໍປອດໄພ.²⁶ຄົນຫລວງຫລາຍສະແຫວງຫາຄວາມພໍໃຈຈາກຜູ້ຄອບຄອງ, ແຕ່ບຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບຄວາມຍຸດຕິທຳຈາກພຣະຢາເວ.

²⁷ຄົນອະຍຸດຕິທຳເປັນທີ່ລັງກຽດແກ່ຄົນຊອບທຳ, ແຕ່ຄົນຊື່ຕົງກໍເປັນທີ່ລັງກຽດແກ່ຄົນອະທຳ.

30

¹ຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງອາກູລູກຂອງຢາເກ ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເຮັດຕໍ່ອິທີເອນ, ກັບອີທີເອນແລະອູສານວ່າ:²ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍອ່ອນເພຍແລະຫມົດກຳລັງ ເພາະຂ້ານ້ອຍກໍໂງ່ເກີນກວ່າຈະເປັນຄົນ.³ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຮອບຮູ້ຢ່າງມະນຸດ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍຮຽນຮູ້ປັນຍາ ທັງບໍ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບອົງບໍລິສຸດ.

⁴ໃຜໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນແລະລົງມາ? ໃຜລວບລວມລົມໄວ້ໃນມືທັງສອງຂ້າງຂອງເຂົາ? ໃຜເອົາເສື້ອຜ້າຫໍ່ນ້ຳໄວ້? ໃຜສະຖາປະນາທີ່ສຸດປາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ? ຜູ້ນັ້ນຊື່ຫຍັງ? ແລະລູກຂອງຜູ້ນັ້ນຊື່ຫຍັງ? ພວກທ່ານຈະຕ້ອງຮູ້ແນ່.

⁵ທຸກຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າພິສູດແລ້ວວ່າຈິງ, ພຣະອົງຊົງເປັນໂລ້ແກ່ຜູ້ລີ້ໄພໃນພຣະອົງ.⁶ຢ່າເພີ້ມຫຍັງເຂົ້າກັບຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ, ເກງວ່າພຣະອົງຈະຊົງລົງໂທດພວກເຈົ້າ, ແລະຊົງຕັດສິນວ່າພວກເຈົ້າເວົ້າຕົວະ.

⁷ຂໍພຣະອົງຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ມີສອງຢ່າງກ່ອນຂ້ານ້ອຍຕາຍ.⁸ຂໍໃຫ້ຄວາມບໍ່ຈິງແລະຄຳຕົວະໄກຈາກຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຢ່າປະທານຄວາມຍາກຈົນຫລືຄວາມຮັ່ງມີແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂໍພຽງປະທານອາຫານທີ່ຈຳເປັນແກ່ຂ້ານ້ອຍ.⁹ເພາະຖ້າຂ້ານ້ອຍມີຫລາຍເກີນໄປ, ຂ້ານ້ອຍອາດຈະປະຕິເສດພຣະອົງ, ແລະປະຕິເສດພຣະອົງ ແລ້ວເວົ້າວ່າ “ພຣະຢາເວເປັນໃຜ?” ຫລືຖ້າຂ້ານ້ອຍຍາກຈົນ, ຂ້ານ້ອຍອາດຈະລັກ ແລະລົບລູ່ພຣະນາມພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁰ຢ່າກ່າວຮ້າຍຄົນຮັບໃຊ້ໃຫ້ນາຍຂອງເຂົາຟັງ, ເກງວ່າເຂົາຈະແຊ່ງເຈົ້າແລະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບໂທດ.

¹¹ມີຄົນທີ່ແຊ່ງພໍ່ຂອງພວກເຂົາ ແລະບໍ່ອວຍພອນແມ່ຂອງພວກເຂົາ.¹²ມີຄົນທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງບໍລິສຸດໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະຄວາມເປິເປື້ອນຂອງພວກເຂົາ.

¹³ມີຄົນທີ່ດວງຕາສະແດງຄວາມຍິ່ງ, ແລະຫນັງຕາສະແດງຄວາມຖືດີ!¹⁴ມີຄົນທີ່ແຂ້ວຂອງເຂົາເປັນດາບ, ແລະແຂ້ວກາມຂອງເຂົາເປັນມີດ, ເພື່ອຈະທຳລາຍຄົນຍາກຈົນຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຄົນຂັດສົນຈາກມະນຸດ.

¹⁵ພວກມັນຮ້ອງວ່າ “ເອົາມາ ເອົາມາ” ມີສາມສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍອີ່ມສີ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍເວົ້າວ່າ, “ພໍແລ້ວ”:¹⁶ຄືແດນຄົນຕາຍ, ທ້ອງຂອງຍິງຫມັນ; ແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ອີ່ມນ້ຳ; ແລະໄຟທີ່ບໍ່ເຄີຍເວົ້າວ່າ, “ພໍແລ້ວ”¹⁷ດວງຕາທີ່ເຢາະເຍີ້ຍພໍ່ ແລະດູຫມິ່ນບໍ່ຟັງແມ່, ຈະຖືກຝູງກາແຫ່ງຫຸບເຂົາຈິກອອກໄປ, ແລະລູກນົກແຮ້ງຈະກິນ.

¹⁸ມີສາມສິ່ງທີ່ປະຫລາດລ້ຳສຳລັບຂ້ານ້ອຍ, ສີ່ສີ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈຄື:¹⁹ທ່າທາງຂອງນົກອິນຊີເທິງທ້ອງຟ້າ; ທ່າທາງຂອງງູເທິງຫິນ; ທ່າທາງຂອງເຮືອໃນທ້ອງທະເລ; ແລະທ່າທາງຂອງຊາຍຫນຸ່ມຕໍ່ຍິງສາວ.

²⁰ນີ້ເປັນທ່າທາງຂອງຍິງຜູ້ລ່ວງປະເວນີຄື: ນາງກິນ ແລະນາງເຊັດປາກແລະນາງເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດຊົ່ວ.”

²¹ແຜ່ນດິນສະເທືອນພາຍໃຕ້ສາມສີ່ງ, ແລະມັນບໍ່ອາດທົນຢູ່ໃຕ້ສີ່ສິ່ງ:²²ຄື ທາດເມື່ອໄດ້ເປັນກະສັດ; ຄົນໂງ່ຈ້າເມື່ອກີນອີ່ມ;²³ຍິງທີ່ເປັນທີ່ກຽດຊັງເມື່ອໄດ້ແຕ່ງງານ; ແລະສາວໃຊ້ເມື່ອຂຶ້ນມາແທນທີ່ນາຍຍິງຂອງຕົນ.

²⁴ມີສີ່ສິ່ງໃນໂລກທີ່ນ້ອຍ ແຕ່ມີປັນຍາຫລາຍເຫລືອລົ້ມ:²⁵ມົດ ເປັນສິ່ງມີຊີວິດທີ່ບໍ່ແຂງແຮງ, ແຕ່ມັນຍັງຕຽມອາຫານຂອງມັນໄວ້ໃນລະດູແລ້ງ;²⁶ຕົວຕຸ່ນ ເປັນສິ່ງມີຊີວິດທີ່ບໍ່ມີກຳລັງ, ແຕ່ພວກມັນຍັງສ້າງບ້ານຂອງພວກມັນໃນຊອກຫີນ.

²⁷ຕັກແຕນທະເລຊາຍບໍ່ມີກະສັດ, ແຕ່ມັນທັງຫມົດຍັງຍ່າງຂະບວນເປັນແຖວ.²⁸ຂີ້ກ້ຽມນັ້ນ, ເຈົ້າເອົາສອງມືຂອງເຈົ້າຈັບໄດ້, ແຕ່ມັນຍັງຢູ່ໃນພະຣາຊວັງຂອງກະສັດ.

²⁹ມີສາມສິ່ງທີ່ຍ່າງຍ້າຍໄດ້ສະງ່າງາມ ມີສີ່ສິ່ງທີ່ຍ່າງໄດ້ສະງ່າງາມ ຄື³⁰ສິງໂຕ, ຊຶ່ງເປັນສັດທີ່ມີກຳລັງຫລາຍທີ່ສຸດໃນຫມູ່ສັດປ່າ ແລະບໍ່ຍອມຫັນຫລັງໃຫ້ສິ່ງໃດເລີຍ;³¹ພໍ່ໄກ່ທີ່ຍ່າງຢູ່; ແບ້ຜູ້; ແລະກະສັດຜູ້ທີ່ກອງທະຫານຂອງພະອົງຢູ່ຄຽງຂ້າງພ. ະອົງ

³²ຖ້າເຈົ້າເປັນຄົນໂງ່ຈ້າເວົ້າຍົກຍ້ອງຕົນເອງ, ຫລືຖ້າເຈົ້າຄິດແຜນຊົ່ວ, ຈົ່ງເອົາມືປິດປາກໄວ້.³³ເຊັ່ນດຽວກັນກວນນ້ຳນົມໄດ້ເນີຍ ແລະເມື່ອບິດດັງໄດ້ໂລຫິດ ການກະທຳທີ່ເກີດຂຶ້ນເວລາໂກດຮ້າຍກໍໄດ້ຄວາມຂັດແຍງ.

31

¹ຖ້ອຍຄຳຂອງກະສັດເລມູເອນ ຊຶ່ງເປັນຄຳສອນທີ່ພະຣາຊຊະນີຂອງພະອົງໄດ້ບອກສອນພະອົງ.²ແມ່ນຫຍັງ, ລູກຊາຍ, ຂອງແມ່ເອີຍ? ລູກຊາຍແຫ່ງຄຳປະຕິຍານຂອງແມ່?³ຢ່າໃຫ້ກຳລັງຂອງເຈົ້າແກ່ພວກຜູ້ຍິງ, ຫລືໃຫ້ທາງຂອງເຈົ້າແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ທຳລາຍເຫລົ່າກະສັດ.

⁴ເລມູເອນເອີຍ, ບໍ່ສົມຄວນທີ່ກະສັດທັງຫລາຍ, ບໍ່ສົມຄວນທີ່ບັນດາກະສັດຈະກິນເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ຫລືຜູ້ຄອບຄອງຈະຖາມວ່າ, "ເຫລົ້າທີ່ແຮງໆ ຢູ່ທີ່ໃດ?"⁵ເກງວ່າພວກເຂົາຈະລືມສິ່ງທີ່ຕາເປັນກົດຫມາຍນັ້ນ, ແລະບິດເບືອນສິດທິຂອງຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່ທັງຫລາຍ.

⁶ຈົ່ງໃຫ້ເຫລົ້າແຮງໆ ແກ່ບຸກຄົນທີ່ກຳລັງຈະພິນາດ ແລະເຫລົ້າອະງຸ່ນແກ່ຜູ້ຂົມຂື່ນໃຈ.⁷ເຂົາຈະດື່ມແລະຈະລືມຄວາມຍາກຈົນຂອງເຂົາ ແລະເຂົາຈະບໍ່ຈົດຈຳຄວາມທຸກຂອງເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.

⁸ຈົ່ງເວົ້າເພື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນໃບ້, ເພື່ອຄະດີຄວາມຂອງທຸກຄົນທີ່ກຳລັງຈະພິນາດ.⁹ຈົ່ງເວົ້າອອກມາແລະພິພາກສາຢ່າງຊອບທຳ ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳແກ່ຄົນຍາກຈົນແລະປະຊາຊົນທີ່ຂັດສົນ.

¹⁰ໃຜຈະພົບເມຍທີ່ເລີດປະເສີດ? ຄຸນຄ່າຂອງນາງເລີດລ້ຳກວ່າເຄື່ອງປະດັບ.¹¹ຫົວໃຈຂອງຜົວຂອງນາງກໍໄວ້ໃຈນາງ, ແລະເຂົາຈະບໍ່ມີທາງເປັນຄົນຍາກຈົນເລີຍ.¹²ນາງເຮັດສິ່ງດີທັງຫລາຍໃຫ້ເຂົາ ແລະບໍ່ນຳສິ່ງດີທັງຫລາຍໃຫ້ເຂົາ ແລະບໍ່ນຳສິ່ງຮ້າຍ ຕະຫລອດວັນຄືນແຫ່ງຊີວິດຂອງນາງ.

¹³ນາງສະແຫວງຫາຂົນແກະແລະຜ້າປ່ານ, ແລະເຮັດວຽກດ້ວຍມືຢ່າງເຕັມໃຈ.¹⁴ນາງເປັນເຫມືອນເຮືອທັງຫລາຍຂອງພໍ່ຄ້າ; ນາງນຳອາຫານຂອງນາງມາຈາກທີ່ໄກ.¹⁵ນາງລຸກຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ຍັງມືດຢູ່ ແລະຈັດອາຫານໃຫ້ຄອບຄົວຂອງນາງ, ແລະນາງຈັດງານໃຫ້ແກ່ສາວໃຊ້ຂອງນາງ.

¹⁶ນາງເລາະເບິ່ງໄຮນາແລ້ວຊື້ໄວ້, ດ້ວຍຜົນແຫ່ງມືຂອງນາງ ນາງປູກສວນອະງຸ່ນ.¹⁷ນາງຄາດເເອວຂອງນາງດ້ວຍກຳລັງ ແລະເຮັດໃຫ້ແຂນຂອງນາງແຂງແຮງ.

¹⁸ນາງຮູ້ວ່າສິນຄ້າຫຍັງຈະໄດ້ກຳໄລສຳລັບນາງ, ຕະຫລອດຄ່ຳຄືນຕະກຽງຂອງນາງກໍບໍ່ດັບ.¹⁹ນາງຍື່ນມືອອກຈັບເຄື່ອງປັ່ນຝາຍ, ແລະນາງຍິບດ້າຍ ນາງຍື່ນມືອອກ.

²⁰ນາງຍືນມືຂອງນາງຊ່ວຍປະຊາຊົນທີ່ຂັດສົນ, ນາງຍືນມືຂອງນາງອອກໄປຊ່ວຍປະຊາຊົນທີ່ຍາກຈົນ.²¹ນາງບໍ່ຢ້ານຫິມະມາເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງນາງຫນາວ, ເພາະທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງນາງສວມເສື້ອສີແດງ.

²²ນາງເຮັດຜ້າປູຕຽງສຳລັບຕຽງຂອງນາງ, ແລະນາງສວມເສື້ອຜ້າເຮັດດ້ວຍຜ້າເລນິນເນື້ອລະອຽດແລະຜ້າສີມ້ວງ.²³ຜົວຂອງນາງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກທີ່ປະຕູເມືອງ, ເມື່ອເຂົານັ່ງຢູ່ໃນຫມູ່ພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງແຜ່ນດິນ.

²⁴ນາງເຮັດເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຜ້າເລນິນໄວ້ຂາຍ, ແລະນາງຂາຍສົ່ງຜ້າຄາດເເອວໃຫ້ແກ່ພໍ່ຄ້າ.²⁵ນາງໄດ້ສວມອາລົມດ້ວຍກຳລັງແລະກຽດຕິຍົດ, ແລະນາງຫົວຂວັນໃຫ້ແກ່ເຫດການທີ່ຈະມາເຖິງ.

²⁶ນາງອ້າປາກກ່າວດ້ວຍປັນຍາ ແລະກົດລະບຽບທີ່ຄວນອ່ອນຫວານທີ່ລິ້ນຂອງນາງ.²⁷ນາງດູແລຄວາມເປັນຢູ່ໃນຄອບຄົວຢ່າງດີ ແລະບໍ່ກິນອາຫານທີ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມກຽດຄ້ານ.

²⁸ລູກໆ ຂອງນາງຕື່ນຂຶ້ນມາແລະກໍຊົມເຊີຍນາງ, ແລະຜົວຂອງນາງກໍສັນລະເສີນນາງ, ກ່າວວ່າ,²⁹ຍິງຫລວງຫລາຍເຮັດໄດ້ດີ, ແຕ່ນາງດີເລີດຍິ່ງກວ່າຍິງທັງຫມົດ.”

³⁰ສະເຫນ່ເປັນຂອງຫລອກລວງ, ແລະຄວາມງາມກໍບໍ່ສູນເສຍ ແຕ່ຍິງທີ່ຢຳເກງພຣະຢາເວ, ນາງຈະໄດ້ຮັບຄຳສັນສະເສີນ.³¹ຈົ່ງໃຫ້ນາງຮັບຜົນແຫ່ງນ້ຳມືຂອງນາງ ແລະໃຫ້ການງານຂອງນາງສັນລະເສີນນາງທີ່ປະຕູເມືອງ.

ປັນຍາຈານ

1

¹ຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງອາຈານ, ຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ ແລະ ກະສັດຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.²ອາຈານໄດ້ເວົ້າດັ່ງນີ້ວ່າ. "ເຫມືອນກັບອາຍຫມອກ, ເຫມືອນກັບສາຍລົມໃນກະແສລົມ, ທຸກສິ່ງສາລະພັດລ້ວນແຕ່ອະນິຈັງ, ເຫລືອໄວ້ແຕ່ຄຳຖາມຫລວງຫລາຍ.³ມະນຸດໄດ້ປະໂຫຍດອັນໃດ ນອກຈາກການທຳງານ ຈາກທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຂົາເຮັດຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ?

⁴ຄົນລຸ້ນຫນຶ່ງຈາກໄປ, ແລະ ຄົນອີກລຸ້ນຫນຶ່ງເກີດມາ, ແຕ່ແຜ່ນດິນໂລກຍັງຄົງເປັນນິດ.⁵ດວງຕາເວັນຂຶ້ນ, ແລະ ດວງຕາເວັນຕົກ ແລ້ວກໍຟ້າວເຄື່ອນໄປສູ່ບ່ອນທີ່ມັນຂຶ້ນມາອີກ.⁶ລົມພັດໄປທາງທິດໃຕ້ ແລະ ພັດວຽນກັບມາໄປທາງທິດເຫນືອ, ລົມພັດວຽນໄປຕາມທາງຂອງມັນ ແລະ ພັດຜ່ານກັບມາອີກ.

⁷ແມ່ນໍ້າທຸກສາຍໄຫລໄປສູ່ທະເລ, ແຕ່ທະເລກໍຍັງບໍ່ເຄີຍເຕັມ. ແມ່ນໍ້າໄຫລໄປສູ່ທີ່ໃດກໍໄຫລໄປສູ່ທີ່ນັ້ນອີກ.⁸ທຸກສິ່ງສາລະພັດກໍອ່ອນເມື່ອຍ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜສາມາດບັນລະຍາຍເລື່ອງນີ້ໄດ້. ຕາກໍບໍ່ເຄີຍພໍໃຈກັບສິ່ທີ່ເບິ່ງເຫັນ, ຫລື ຫູກໍບໍ່ອີ່ມກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ຍິນ.

⁹ອັນໃດກໍຕາມທີ່ມີຢູ່ແລ້ວກໍເປັນສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນອີກ, ແລະ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຄີຍເຮັດແລ້ວ ກໍເປັນສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດອີກ. ບໍ່ມີຫຍັງໃຫມ່ຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນ.¹⁰ມີສິ່ງໃດທີ່ອາດຈະເວົ້າໄດ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ! ນີ້ເປັນສິ່ງໃຫມ່'? ອັນໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ມີຢູ່ແລ້ວ, ກໍມີຢູ່ເປັນເວລານານກ່ອນພວກເຮົາອີກ.¹¹ເບິ່ງເຫມືອນວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຈື່ຈຳໄດ້ໃນສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄຫມກ່ອນ, ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ໄດ້ເກີດມາພາຍຫລັງ ແລະ ສິ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນອະນາຄົດກໍເບິ່ງເຫມືອນວ່າຈະບໍ່ມີການຈົດຈຳກັນດ້ວຍ."

¹²ຂ້ານ້ອຍເປັນອາຈານ, ແລະ ກໍເຄີຍເປັນກະສັດຂອງຊາວອິດສະຣາເອນໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ.¹³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັ້ງໃຈສຶກສາຮໍ່າຮຽນ ແລະ ຄົ້ນຫາທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າດ້ວຍສະຕິປັນຍາ. ການຄົ້ນຫານັ້ນຄືພາລະທີ່ເມື່ອຍຍາກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານແກ່ລູກຫລານຂອງມະນຸດໃຫ້ວົນຢູ່ກັບງານນັ້ນ.¹⁴ຂ້ານ້ອຍເຄີຍເຫັນການກະທຳທຸກຢ່າງທີ່ທຳກັນພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ, ແລະ ເບິ່ງເຖີດ, ການງານທັງຫມົດເຫລົ່ານັ້ນ. ກໍເປັນເຫມືອນອາຍຫມອກ ແລະ ດັ່ງການແລ່ນໄລ່ໄປຕາມລົມ.¹⁵ສິ່ງທີ່ຄົດຢູ່ໃຫ້ຊື່ບໍ່ໄດ້! ສິ່ງທີ່ຂາດຢູ່ກໍຈະນັບໃຫ້ຄົບບໍ່ໄດ້.

¹⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຄີຍເວົ້າກັບໃຈຕົນເອງວ່າ, "ເບິ່ງດູ, ຂ້ານ້ອຍມີສະຕິປັນຍາຫລາຍ ຍິ່ງກວ່າທຸກຄົນທີ່ຢູ່ກ່ອນ ຂ້ານ້ອຍໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຈິດໃຈຂອງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່."¹⁷ເພາະເຫດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຮູ້ສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມບ້າປ່ວງ ແລະ ຄວາມໂງ່ຈ້າດ້ວຍ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາເຂົ້າໃຈວ່າ ນີ້ກໍເປັນການກິນລົມກິນແລ້ງຄືກັນ.¹⁸ເພາະໃນສະຕິປັນຍາທີ່ອຸດົມສົມບູນນັ້ນ, ກໍມີຄວາມວິຕົກກັງວົນຫລາຍເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ຜູ້ທີ່ເພີ່ມຄວາມຮູ້ກໍເພີ່ມຄວາມເສົ້າໂສກ.

2

¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າໃນໃຈວ່າ, "ມາເທາະ, ຂ້ານ້ອຍຈະລອງເບິ່ງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສຸກ. ຖ້າຢ່າງນັ້ນກໍຈົ່ງເພີດເພີນກັບຄວາມສະຫນຸກສະຫນານເຖີດ". ແຕ່ເບິ່ງແມ, ເລື່ອງນີ້ກໍເປັນແຕ່ລົມພັດພຽງຊົ່ວຄາວ.²ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າກ່ຽວກັບການຫົວຂວັນວ່າ, "ເປັນການໂງ່ຈ້າ," ແລະ ກ່ຽວກັບຄວາມສະຫນຸກສະຫນານ, "ມັນມີປະໂຫຍດອັນໃດ?

³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄົ້ນເບິ່ງໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ ເຮັດແນວໃດຈຶ່ງຈະເຮັດຕາມໃຈປາຖະຫນາຂອງ ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍນຳຂ້ານ້ອຍໄປ ດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍຍັງຄົງຢຶດຄວາມໂງ່ຈາໄວ້, ຂ້ານ້ອຍກໍຕ້ອງການທີ່ຈະພົບ ວ່າອັນໃດດີສຳລັບຄົນເຮົາ ທີ່ຈະທຳກັນພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າຕະຫລອດຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.

⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສຳເລັດສິ່ງໃຫຍ່ຫລວງຫລາຍ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປຸກເຮືອນຫລາຍຫລັງເພື່ອຕົນເອງ ແລະ ໄດ້ປູກສວນອະງຸ່ນໄວ້ຫລາຍບ່ອນ.⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດສວນຄົວ ແລະ ສວນພັກຜ່ອນຢ່ອນໃຈຕ່າງໆ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປູກຕົ້ນໄມ້ທຸກຊະນິດໄວ້ໃນສວນເຫລົ່ານັ້ນ.⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂຸດສ້າງສະນໍ້າຫລາຍແຫ່ງ ເພື່ອໃຊ້ຫົດພືດພັນຕົ້ນໄມ້ໃຫ້ເຕີບໂຕ.

⁷ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊື້ບັນດາຂ້າທາດຊາຍ ແລະ ຍິງໄວ້; ຂ້ານ້ອຍມີບັນຂ້າທາດທີ່ໄດ້ເກີດຢູ່ໃນວັງຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມີຝູງແກະ ແລະ ຝູງງົວທີ່ເປັນສັດລ້ຽງ, ຫລາຍຍິ່ງກວ່າກະສັດໃດທີ່ໄດ້ປົກຄອງມາກ່ອນຂ້ານ້ອຍໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ.⁸ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສະສົມເງິນ ແລະ ທອງຄຳໄວ້ສຳລັບຕົນເອງດ້ວຍ, ແລະ ຊັບສົມບັດຂອງບັນດາກະສັດ ແລະ ດິນແດນແຄ້ວນຕ່າງໆ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມີບັນດານັກຮ້ອງຊາຍ ແລະ ຍິງໄວ້ສຳລັບຕົນເອງ- ແລະ ເມຍນ້ອຍມາກມາຍ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຊອບໃຈຂອງບັນດາລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ.

⁹ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ມັ່ງຄັ່ງກວ່າທຸກຄົນທີ່ເຄີຍຢູ່ມາກ່ອນຂ້ານ້ອຍໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງຂ້ານ້ອຍຍັງຄົງຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍ.¹⁰ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດທີ່ໃນຕາຂອງຂ້ານ້ອຍປາຖະຫນາຈະເຫັນ, ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຫັກຫ້າມຈິດໃຈຈາກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫ້າມໃຈຈາກຄວາມສະຫນຸກສະຫນານໃດເລີຍ, ເພາະຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຊື່ນຊົມສຳລັບແຮງງານທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຄວາມປິຕິຍິນດີເປັນລາງວັນຂອງຂ້ານ້ອຍສຳລັບການງານທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ.

¹¹ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫລຽວເບິ່ງທີ່ການກະທຳທັງຫມົດທີ່ມືຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດສຳເລັດ, ແລະ ໃນການງານທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດໄປ, ແຕ່ທຸກຢ່າງລ້ວນອານີຈັງ ແລະ ກິນລົມກິນແລ້ງອີກ. ບໍ່ມີປະໂຫຍດອັນໃດພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນໃນການງານນັ້ນ.¹²ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບມາພິຈາລະນາເຖິງສະຕິປັນຍາ, ແລະ ຄວາມບ້າບໍ ແລະ ຄວາມໂງ່. ເພາະກະສັດອົງຕໍ່ໄປ ຜູ້ທີ່ມາພາຍຫລັງກະສັດອົງດັ່ງກ່າວຈະເຮັດອັນໃດທີ່ຍັງເຮັດບໍ່ສຳເລັດໄດ້ຫລືບໍ່?

¹³ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເລີ່ມເຂົ້າໃຈວ່າ ສະຕິປັນຍາໄດ້ປຽບເຫນືອຄວາມໂງ່ຈ້າ, ຊຶ່ງເຫມືອນກັບຄວາມສະຫວ່າງກໍດີກວ່າຄວາມມືດນັ້ນ.¹⁴ຄົນສະຫລາດໃຊ້ຕາໃນສະຫມອງຂອງເຂົາເບິ່ງບ່ອນທີ່ເຂົາກຳລັງໄປ, ແຕ່ຄົນໂງ່ຈ້າເດີນໃນຄວາມມືດ, ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າມີຊາຕາກຳຢ່າງດຽວກັນທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບທຸກຄົນ.

¹⁵ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າໃນໃຈວ່າ, "ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄົນໂງ່, ກໍຈະເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ. ເພາະສະນັ້ນຈະມີອັນໃດເຮັດໃຫ້ແຕກຕ່າງ ຖ້າຂ້ານ້ອຍສະຫລາດຫລາຍ?" ຂ້ານ້ອຍສະຫລູບໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ນີ້ກໍເປັນອະນິຈັງທັງສິ້ນ."¹⁶ເພາະຄົນສະຫລາດ, ກໍເຫມືອນກັບຄົນໂງ່ຈ້າ, ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນທີ່ຈົດຈຳໄດ້ນານ. ຕັ້ງແຕ່ມື້ນີ້ໄປ ທຸກສິ່ງກໍຈະຖືກລືມໄປຍາວນານ. ຄົນສະຫລາດກໍຕາຍເຫມືອນກັນກັບຄົນໂງ່ຈ້າຕາຍ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ກຽດຊັງຊີວິດ ເພາະການງານທັງຫມົດທີ່ເຮັດພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນນັ້ນເປັນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ບໍ່ໄດ້ນຳຫຍັງເລີຍມາໃຫ້ ຂ້ານ້ອຍ. ນີ້ເປັນເພາະທຸກສິ່ງລ້ວນແຕ່ອະນິຈັງ ແລະ ເປັນລົມເປັນແລ້ງ.¹⁸ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກຽດຊັງຄວາມສຳເລັດທຸກຢ່າງ ສຳລັບສິ່ງທີ່ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຳງານພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນນີ້ ເພາະຂ້ານ້ອຍຕ້ອງປະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ເບື້ອງຫລັງໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ມາພາຍຫລັງ ຂ້ານ້ອຍ.

¹⁹ເພາະໃຜຈະຮູ້ວ່າເຂົາຈະເປັນຄົນສະຫລາດຫລື ຄົນໂງ່ຈ້າ? ແຕ່ເຂົາຈະເປັນເຈົ້າຂອງທຸກສິ່ງພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນທີ່ການງານ ແລະສະຕິປັນຍາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ສ້າງໄວ້. ນີ້ກໍຄືອະນິຈັງທັງສິ້ນ.²⁰ເພາະສະນັ້ນ ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເລີ່ມໃນການງານທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ.

²¹ເພາະອາດຈະມີຄົນທີ່ເຮັດວຽກດ້ວຍສະຕິປັນຍາ, ດ້ວຍຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດ, ແລະ ຄວາມຊຳນິຊຳນານ, ແຕ່ເຂົາຕ້ອງປະທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາມີໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດເລີຍ. ນີ້ກໍເປັນອະນິຈັງ ແລະ ບໍ່ຖືກຕ້ອງເລີຍ²²ເພາະຈະໄດ້ປະໂຫຍດອັນໃດ ທີ່ຄົນເຮົາເຮັດວຽກຫນັກ ແລະພະຍາຍາມຕັ້ງໃຈເຮັດວຽກທີ່ລຳບາກຂອງເຂົາໃຫ້ສຳເລັດພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ?²³ການງານຂອງເຂົາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ແລະຄວາມລະທົມຂົມຂື່ນທຸກວັນ, ພໍເຖິງຕອນກາງຄືນ ຈິດໃຈຂອງເຂົາກໍບໍ່ພົບຄວາມສະຫງົບ. ນີ້ກໍເປັນອະນິຈັງທັງສິ້ນ.

²⁴ບໍ່ມີອັນໃດດີສຳລັບຄົນເຮົາກວ່າການກິນແລະ ດື່ມ ແລະ ພໍໃຈກັບສິ່ງທີ່ດີໃນງານຂອງເຂົາ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມຈິງນີ້ມາຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁵ເພາະໃຜຈະສາມາດກິນ ຫລື ຈະມີຄວາມສະຫນຸກສະຫນານໃດໆທີ່ຫ່າງຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ?

²⁶ພຣະເຈົ້າປຣະທານສະຕິປັນຍາ, ແລະ ຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງພໍພຣະໄທ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍດີ, ພຣະອົງປະທານງານທີ່ເກັບຮວບຮວມໃຫ້ກັບຄົນບາບ, ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະຊົງປຣະທານ ສິ່ງນັ້ນໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງພໍພຣະໄທ. ນີ້ກໍເປັນອະນິຈັງ ເເລະ ກິນລົມກິນແລ້ງດ້ວຍ.

3

¹ມີເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບທຸກສິ່ງ, ແລະ ມີລະດູການສຳລັບຈຸດມຸ່ງຫມາຍທຸກຢ່າງພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າ.²ມີເວລາສຳລັບໃຫ້ເກີດ ແລະເວລາຕາຍ, ເວລາສຳລັບປູກ ແລະ ເວລາສຳລັບຫລົກຖິ້ມ,³ມີເວລາສຳລັບຂ້າ ແລະ ເວລາສຳລັບປິ່ນປົວໃຫ້ດີ, ມີເວລາສຳລັບມ້າງລົງ ແລະເວລາສຳລັບກໍ່ສ້າງຂຶ້ນ.

⁴ມີເວລາທີ່ຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ເວລາທີ່ຫົວ, ມີເວລາໂສກເສົ້າ ແລະ ເວລາຟ້ອນລຳ,⁵ເວລາໂຍນກ້ອນຫີນອອກໄປ ແລະ ເວລາເກັບຮວບຮວມກ້ອນຫີນໄວ້ຄືນ, ມີເວລາສວມກອດຄົນອື່ນໆ, ແລະ ເວລາເລີກຈາກການໂອບກອດ.

⁶ມີເວລາສະແຫວງຫາສິ່ງຕ່າງໆ ແລະ ເວລາຢຸດສະແຫວງຫາ, ມີເວລາເກັບສິ່ງຕ່າງໆໄວ້ ແລະເວລາໂຍນສິ່ງຕ່າງໆຖິ້ມໄປ,⁷ມີເວລາຈີກເສື້ອຜ້າ ແລະ ເວລາຫຍິບເສື້ອຜ້າ, ມີເວລາມິດງຽບ ແລະ ເວລາເວົ້າຈາ.

⁸ມີເວລາສຳລັບຮັກ ແລະ ເວລາກຽດຊັງ, ມີເວລາເຮັດສົງຄາມ ແລະ ເວລາສ້າງສັນຕິພາບ.⁹ຄົນງານໄດ້ປະໂຫຍດຫຍັງ ໃນການເຮັດວຽກງານທັງຫມົດຂອງເຂົາ?¹⁰ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນການງານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານເເກ່ມະນຸດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ.

¹¹ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດທຸກສິ່ງໃຫ້ເຫມາະສົມຕາມເວລາຂອງມັນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃສ່ຄວາມເປັນນິຣັນການໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ. ແຕ່ມະນຸດບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ ພຣະຣາຊກິດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳ, ຕັ້ງແຕ່ປະຖົມມະການ ເຖິງການສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ.

¹²ສຳລັບຄົນໃດຫນຶ່ງ ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າບໍ່ມີອັນໃດດີກວ່າຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ການເຮັດດີຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຂົາ -¹³ແລະ ທຸກຄົນຄວນຈະໄດ້ກິນ ແລະ ດື່ມ, ແລະ ເຂົ້າໃຈເຖິງການເພີດເພີນກັບສິ່ງດີທີ່ມາຈາກການງານທັງສິ້ນຂອງເຂົາ. ນີ້ເປັນຂອງປະທານທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ.

¹⁴ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ອັນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳກໍຈະດຳລົງຢູ່ຕະຫລອດໄປ. ບໍ່ມີອັນໃດສາມາດທີ່ຈະເພີ່ມເຂົ້າໄປໄດ້ ຫລື ເອົາອອກໄປໄດ້, ເພາະຄືພຣະເຈົ້ານັ້ນເອງ ທີ່ໄດ້ຊົງກະທຳ ສິ່ງນັ້ນເພື່ອໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍຈະເຂົ້າມາໃກ້ພຣະອົງດ້ວຍການຖວາຍພຣະກຽດ.¹⁵ສິ່ງໃດທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ; ສິ່ງໃດທີ່ຈະມີຂຶ້ນ ກໍໄດ້ມີຢູ່ແລ້ວ. ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ມະນຸດໄດ້ຄົ້ນຫາສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຊ້ອນຢູ່.

¹⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຄວາມອະທຳທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ, ທີ່ຊຶ່ງຄວນມີຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແລະ ໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ກໍມີຄວາມອະທຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹⁷ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າໃນໃຈວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຈະຊົງພິພາກສາຄົນຊອບທຳ ແລະຄົນອະທຳໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມສຳລັບທຸກເລື່ອງແລະ ການກະທຳທຸກຢ່າງ."

¹⁸ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວໃນໃຈວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຊົງທົດສອບມະນຸດ ເພື່ອທີ່ຈະຊົງສະແດງໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າພວກເຂົາກໍເປັນເຫມືອນກັບສັດ."

¹⁹ເພາະຊາຕາກຳຂອງລູກຫລານຂອງມະນຸດແລະ ຊາຕາກຳຂອງສັດ ກໍເປັນຊາຕາກຳຢ່າງດຽວກັນ. ຄວາມຕາຍຂອງຄົນຫນຶ່ງກໍຄືຄວາມຕາຍຂອງຄົນອື່ນ. ການຫາຍໃຈກໍຄືກັນສຳລັບທຸກຄົນ. ມະນຸດບໍ່ມີອັນໃດໄດ້ປຽບ ເຫນືອກວ່າສັດ ເພາະທຸກສິ່ງກໍເປັນແຕ່ພຽງອຶດໃຈດຽວບໍ່ແມ່ນບໍ?²⁰ທຸກຢ່າງກໍຈະໄປສູ່ບ່ອນດຽວກັນ. ທຸກຢ່າງມາຈາກຂີ້ຝຸ່ນດິນ, ແລະ ທຸກຢ່າງກໍກັບໄປເປັນຂີ້ຝຸ່ນດິນ.

²¹ຜູ້ໃດຢັ້ງຢືນໄດ້ວ່າ ວິນຍານຂອງມະນຸດຂຶ້ນໄປສູ່ເບື້ອງເທິງ ແລະວິນຍານຂອງສັດລົງໄປຍັງເບື້ອງລຸ່ມໃນແຜ່ນດິນໂລກຫລືບໍ?²²ເພາະສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງສຳນຶກອີກວ່າ ບໍ່ມີສິ່ງໃດດີສຳລັບຄົນເຮົາກວ່າການເພີດເພີນໃນການງານຂອງເຂົາ, ເພາະນັ້ນຄືຫນ້າທີ່ທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບມອບຫມາຍ. ໃຜຈະສາມາດນຳເຂົາກັບມາໄດ້ວ່າມີສິ່ງໃດເກີດຂຶ້ນພາຍຫລັງເຂົາ?

4

¹ອີກຄັ້ງທີ່ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຄິດກ່ຽວກັບການຂົ່ມເຫັງ ທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ກະທຳພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ. ແລະເບິ່ງເຖີດ, ນຳ້ຕາຂອງຄົນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ມີຜູ້ໃດປອບໃຈພວກເຂົາ! ອຳນາດໄດ້ຢູ່ໃນມືຂອງພວກຄົນທີ່ກົດຂີ່, ແລະ ບໍ່ມີໃຜປອບໃຈພວກເຂົາ!

²ເພາະສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຂໍສະແດງຄວາມຍິນດີກັບຄົນຕາຍ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນກັບຄົນທີ່ມີຊີວິດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່.³ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໂຊກດີກ່ວາທັງສອງຄົນ ແມ່ນຄົນທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍມີຊີວິດຢູ່, ຄົນທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍເຫັນການກະທຳທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃດໆ, ທີ່ໄດ້ກະທຳຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນນີ້.

⁴ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນການເຮັດວຽກຢ່າງຫນັກທຸກຢ່າງ ແລະ ຄວາມຊຳນານໃນການງານ ທຸກຢ່າງ ກໍເຮັດໃຫ້ເພື່ອນບ້ານຂອງຄົນນັ້ນອິດສາ. ນີ້ກໍອະນິຈັງ ແລະ ກິນລົມກິນແລ້ງດ້ວຍ.

⁵ຄົນໂງ່ຈ້າກຸມມືຂອງເຂົາໄວ້ ແລະບໍ່ເຮັດວຽກ, ດັ່ງນັ້ນອາຫານຂອງເຂົາກໍຄືເນື້ອຫນັງຂອງເຂົາເອງ.⁶ແຕ່ກໍມີປະໂຫຍດຫລາຍກວ່າສອງກຳມື ດ້ວຍການທຳງານດ້ວຍພະຍາຍາມ ແບບກິນລົມກິນແລ້ງ.

⁷ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄິດອີກກ່ຽວການໄຮ້ປະໂຫຍດຫລາຍກວ່າ, ມີອານິຈັງຫລາຍກວ່າຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ.⁸ມີຄົນປະເພດຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ຄົນດຽວ. ເຂົາບໍ່ມີໃຜເລີຍ, ບໍ່ມີລູກຊາຍ ຫລື ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ. ແຕ່ບໍ່ເຄີຍຢຸດເຮັດວຽກງານ, ທັງສິ້ນຂອງເຂົາ, ແລະ ຕາຂອງເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍພໍໃຈກັບຄວາມຮັ່ງມີທີ່ເພີ້ມພູນຂຶ້ນ. ເຂົາສົງໃສວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍກຳລັງເຮັດວຽກຢ່າງຫນັກ ແລະ ຫ້າມໃຈຕົນເອງຕໍ່ຄວາມສະຫນຸກສະຫນານເພື່ອຜູ້ໃດກັນ? ສະຖານະການທີ່ຊົ່ວຮ້າຍນີ້, ກໍຄືອະນິຈັງຄືກັນ.

⁹ສອງຄົນເຮັດວຽກດີກວ່າຄົນດຽວ ພວກເຂົາຮ່ວມກັນກໍໄດ້ຮັບຜົນຕອບແທນທີ່ດີສຳລັບງານຫນັກຂອງພວກເຂົາ.¹⁰ເພາະຖ້າຄົນຫນຶ່ງລົ້ມລົງ ອີກຄົນຫນຶ່ງກໍຊູເພື່ອນຂອງລາວໃຫ້ລຸກຂຶ້ນມາໄດ້. ແຕ່ຄວາມເສົ້າກໍຍັງຕິດຕາມຄົນທີ່ຢູ່ຄົນດຽວໄປ ເພາະເມື່ອເຂົາລົ້ມລົງກໍບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຈະຊູລາວຂຶ້ນ.¹¹ຖ້າສອງຄົນນອນຢູ່ດ້ວຍກັນ, ພວກເຂົາກໍອົບອຸ່ນໄດ້, ແຕ່ຄົນທີ່ຢູ່ຄົນດຽວ ຈະອົບອຸ່ນໄດ້ຢ່າງໃດ?

¹²ຄົນດຽວເອົາຊະນະໄດ້, ແຕ່ສອງຄົນຍ່ອມຕໍ່ຕ້ານການໂຈມຕີໄດ້, ແລະ ເຊືອກສາມກຽວກໍບໍ່ຂາດໄດ້ງ່າຍໆຈັກເທື່ອ.

¹³ການເປັນຄົນຫນຸ່ມທີ່ຍາກຈົນແຕ່ສະຫລາດກໍດີກວ່າ ກະສັດເຖົ້າ ແລະ ໂງ່ຈ້າຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກທີ່ຈະຮັບຟັງຄຳເຕືອນອີກຕໍ່ໄປ.¹⁴ນີ້ເປັນຄວາມຈິງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຊາຍຫນຸ່ມຄົນນັ້ນຈະອອກມາຈາກຄຸກມາເປັນກະສັດ, ຫລື ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາໄດ້ເກີດມາເປັນຄົນຍາກຈົນໃນອານາຈັກຂອງເຂົາ.

¹⁵ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າ ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ເດີນໄປມາພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນຕ່າງກໍຈະເຂົ້າຂ້າງຊາຍຫນຸ່ມ ອີກຄົນຫນຶ່ງທີ່ໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດ.¹⁶ປະຊາຊົນທຸກຄົນກໍຕ້ອງການເຊື່ອຟັງຕໍ່ກະສັດອົງໃຫມ່ຢ່າງບໍ່ສິ້ນສຸດ, ແຕ່ພາຍຫລັງພວກເຂົາຫລາຍຄົນ ກໍບໍ່ຍົກຍ້ອງກະສັດອົງນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ. ແນ່ນອນສະຖານະການເຊັ່ນນີ້ ມັນຊ່າງອະນິຈັງ ແລະ ກິນລົມກິນແລ້ງ.

5

¹ຈົ່ງລະວັງ ຄວາມປະພຶດຂອງເຈົ້າໃຫ້ດີ ເມື່ອເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນເພື່ອຟັງ. ການຟັງກໍດີກວ່າຄົນໂງ່ຈ້າຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ໃນຂະນະທີ່ບໍ່ຮູ້ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຮັດໃນຊີວິດນັ້ນເປັນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.

²ຢ່າໄດ້ໄວໂພດທີ່ຈະເວົ້າດ້ວຍປາກຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າໄວເກີນໄປ ທີ່ຈະນຳບັນຫາຂຶ້ນຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າສະຖິດໃນສະຫວັນ, ແຕ່ເຈົ້າຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໃຫ້ຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້າໃຫ້ຫນ້ອຍຄຳ.³ຖ້າເຈົ້າມີຫລາຍສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດຫລາຍເກີນໄປ ເເລະ ວຸ້ນວາຍໃຈກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ເຈົ້າກໍອາດຈະມີຝັນຮ້າຍ. ຍິ່ງເຈົ້າເວົ້າຖ້ອຍຄຳຫລາຍຂຶ້ນເທົ່າໃດ, ເຈົ້າກໍອາດຈະເວົ້າແຕ່ສິ່ງທີ່ໂງ່ຈ້າຫລາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

⁴ເມື່ອເຈົ້າສາບານຕໍ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ຢ່າຊັກຊ້າທີ່ຈະແກ້ຄຳສາບານນັ້ນ, ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງພໍພຣະໄທໃນຄົນໂງ່ຈ້າ. ຈົ່ງເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ເຈົ້າສາບານໄວ້ວ່າເຈົ້າຈະເຮັດ.⁵ການທີ່ເຈົ້າບໍ່ສາບານເລີຍກໍດີກວ່າ ເຈົ້າສາບານໄວ້ແລ້ວບໍ່ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ.

⁶ຢ່າໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າເປັນເຫດໃຫ້ເນື້ອຫນັງຂອງເຈົ້າເຮັດບາບ. ຢ່າເວົ້າຕໍ່ຜູ້ສື່ສານຂອງປະໂຣຫິດວ່າ, "ການສາບານນັ້ນຜິດພາດ." ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າໂກດຮ້າຍໂດຍການສາບານຢ່າງຜິດໆ, ເລັ່ງລັດໃຫ້ພຣະອົງຊົງທຳລາຍການງານໃນມືຂອງເຈົ້າເສຍບໍ?⁷ເພາະໃນຄວາມຝັນຫລາຍກໍເຊັ່ນດຽວກັບໃນຄຳເວົ້າຫລວງຫລາຍ, ທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດໃດໆ ກໍຄືອະນີຈັງ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.

⁸ເມື່ອເຈົ້າເຫັນຄົນຍາກຈົນຖືກຂົ່ມເຫັງ ແລະ ຖືກຕັດຮອນຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ການປະຕິບັດຢ່າງທ່ຽງທຳໃນແຂວງຂອງເຈົ້າ, ຢ່າປະຫລາດໃຈວ່າ ບໍ່ມີໃຜຮູ້, ເພາະມີພວກຄົນທີ່ມີອຳນາດຄອຍເຝົ້າເບິ່ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ພວກເຂົາຢູ່, ແລະ ຍັງມີພວກຄົນທີ່ຢູ່ຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ກວ່າທີ່ຢູ່ເຫນືອເຂົາອີກ.⁹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ກະສັດເອງໄດ້ເອົາຜົນຜະລິດຈາກທົ່ງນາໄປຊຶ່ງເປັນຜົນຜະລິດຂອງແຜ່ນດິນສຳລັບທຸກຄົນ.

¹⁰ຄົນໃດທີ່ຮັກເງິນ ກໍຈະບໍ່ເຄີຍອື່ມໃຈດ້ວຍເງິນ, ແລະ ຄົນໃດທີ່ຮັກຄວາມຮັ່ງມີ ກໍຍິ່ງຕ້ອງການຫລາຍຂຶ້ນສະເຫມີ. ນີ້ກໍຄືອະນິຈັງທັງສິ້ນ.¹¹ຍິ່ງຄວາມຮັ່ງມີເພີ່ມພູນຫລາຍຂຶ້ນເທົ່າໃດ, ກໍມີຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ສູນເສຍໄປຫລາຍຂຶ້ນດ້ວຍສັນນັ້ນ. ຄົນທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງຈະໄດ້ປະໂຫຍດອັນໃດໃນຄວາມຮັ່ງມີນັ້ນ ນອກຈາກໄດ້ແຕ່ເບິ່ງດ້ວຍຕາຂອງເຂົາເທົ່ານັ້ນ?

¹²ການຫລັບຂອງຄົນເຮັດວຽກຫນັກກໍເປັນສຸກ, ບໍ່ວ່າເຂົາຈະກິນຫນ້ອຍ ຫລືຫລາຍ, ແຕ່ ຊັບສົມບັດອັນຫລວງຫລາຍຂອງຄົນຮັ່ງມີ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາຫລັບສະບາຍ.

¹³ສິ່ງສະຫລົດໃຈຫລາຍທີ່ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນ: ຄົນທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ກັກຕຸນຄວາມລຳ້ລວຍໄວ້, ກໍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກຍາກໃຫ້ກັບຕົນເອງ.¹⁴ເມື່ອຄົນຮັ່ງມີໄດ້ສູນເສຍຊັບສົມບັດຂອງເຂົາໄປເນື່ອງຈາກຄວາມເຄາະຮ້າຍ, ລູກຊາຍຂອງເຂົາເອງຜູ້ທີ່ເຂົາໃຫ້ກຳເນີດກໍບໍ່ເຫລືອຫຍັງໄວ້ໃນມືຂອງເຂົາເລີຍ.

¹⁵ຄົນຫນຶ່ງອອກຈາກທ້ອງແມ່ ແຕ່ຕົວເປົ່າສັນໃດ, ເຂົາກໍຈະຈາກຊີວິດນີ້ໄປແຕ່ຕົວເປົ່າສັນນັ້ນ. ເຂົາບໍ່ສາມາດເອົາສິ່ງໃດຕິດມືຈາກການງານຂອງເຂົາໄປໄດ້ເລີຍ.¹⁶ຄວາມບໍ່ຖືກຕ້ອງອີກຢ່າງຫນຶ່ງທີ່ແນ່ນອນຄື ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເກີດມາສັນໃດ, ເຂົາກໍຕ້ອງຈາກໄປສັນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນຄົນເຮົາຈະໄດ້ປະໂຫຍດອັນໃດໃນການເຮັດວຽກຫນັກທີ່ໄດ້ແຕ່ຈັບລົມ?¹⁷ເຂົາກິນດ້ວຍຄວາມມືດມົນ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ ດ້ວຍຄວາມເຈັບປ່ວຍ, ແລະ ຄວາມໂກດຮ້າຍຕະຫລອດຊົ່ວຊີວິດຂອງເຂົາ.

¹⁸ເບິ່ງເຖີດ, ສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍເຫັນວ່າດີ ແລະ ເຫມາະກໍຄື: ໃຫ້ກິນ ແລະດື່ມ ແລະເພີດເພີນກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ມາຈາກການງານຂອງເຮົາ, ໃນຂະນະທີ່ເຮົາ ລຳບາກພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນຕະຫລອດຊົ່ວຊີວິດອັນສັ້ນໆນີ້, ທີ່ພຣະເຈົ້າປຣະທານແກ່ເຮົາ. ເພາະນີ້ເປັນຫນ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຂອງມະນຸດ.

¹⁹ຄົນໃດທີ່ພຣະເຈົ້າປຣະທານຄວາມຮັ່ງມີແລະ ຊັບສົມບັດ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການຮັບສ່ວນແບ່ງຂອງເຂົາ ແລະ ຊົມຊື່ນຍິນດີໃນວຽກງານທີ່ຕົນເຮັດ - ນີ້ຄຶຂອງຂວັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ.²⁰ເພາະເຂົາບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຄິດເຖິງ ວັນເວລາຂອງເຂົາຫລາຍເທົ່າໃດ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ເຂົາວຸ້ນວາຍສັບສົນກັບສິ່ງທີ່ເຂົາເພີດເພີນໃນການເຮັດນັ້ນ.

6

¹ມີຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນຶ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນ ຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ, ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ຮ້າຍແຮງສຳລັບມະນຸດ.²ພຣະເຈົ້າອາດຈະປຣະທານຄວາມຮັ່ງມີ, ຊັບສົມບັດ ແລະ ກຽດໃຫ້ແກ່ຄົນຫນຶ່ງເພື່ອທີ່ເຂົາຈະບໍ່ຂາດເຂີນສິ່ງໃດທີ່ເຂົາປາຖະຫນາສຳລັບຕົນເອງເລີຍ, ແຕ່ແລ້ວພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປຣະທານຄວາມສາມາດທີ່ຈະຊື່ນຊົມກັບສິ່ງນັ້ນ. ຄົນອື່ນກໍໃຊ້ສິ່ງຕ່າງໆຂອງເຂົາແທນ. ນີ້ກໍອະນິຈັງ, ແລະ ຄວາມທຸກໃຈຢ່າງໂຫດຮ້າຍ.

³ຖ້າຄົນໃດມີລູກເປັນຮ້ອຍຄົນ ແລະ ມີຊີວິດຍືນຍາວ, ເຖິງແມ່ນວ່າວັນເດືອນປີຂອງເຂົາຈະຫລວງຫລາຍ, ແຕ່ຖ້າໃຈຂອງເຂົາບໍ່ອີ່ມໃຈດ້ວຍສິ່ງດີ ແລະ ເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ຢ່າງມີກຽດ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍເວົ້າໄດ້ວ່າ, ເປັນແອນ້ອຍທີ່ຕາຍຕັ້ງແຕ່ເກີດກໍຍັງດີກວ່າຄົນນັ້ນ.⁴ຢ່າງເຊັ່ນແອນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເກີດມາໃນຄວາມອະນິຈັງ ແລະ ຕາຍໄປໃນຄວາມມືດ, ແລະ ຊື່ຂອງເຂົາກໍຍັງປິດຊ້ອນຢູ່.

⁵ແມ່ນວ່າເດັກຄົນນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຫັນດວງຕາເວັນ ຫລື ບໍ່ຮູ້ສິ່ງໃດເລີຍ, ເດັກຄົນນັ້ນກໍໄດ້ພັກສະຫງົບທັງໆທີ່ຊາຍຄົນນັ້ນບໍ່ໄດ້ພັກ.⁶ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນຫນຶ່ງຈະມີຊີວິດຢູ່ ຮອດສອງພັນປີ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ເຖິງຄວາມສຳລານໃຈກັບສິ່ງທີ່ດີທັງຫລາຍ, ເຂົາກໍໄປໃນທີ່ດຽວກັນເຫມືອນກັບຄົນອື່ນໆ.

⁷ວຽກງານທັງຫມົດຂອງມະນຸດກໍເພື່ອປາກຂອງເຂົາ, ແຕ່ຄວາມຢາກຂອງເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈ.⁸ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຄົນມີປັນຍາໄດ້ປຽບອັນໃດເຫນືອຄົນໂງ່ຈ້າແດ່? ຄົນທີ່ຍາກຈົນໄດ້ປຽບອັນໃດເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາຮູ້ຈັກວິທີການປະເຊີນຫນ້າກັບຄົນອື່ນໆ?

⁹ການພໍໃຈກັບສິ່ງທີ່ຕາຫລຽວເຫັນກໍດີກວ່າ ການປາຖະຫນາສິ່ງທີ່ໂຫຍຫາ ດ້ວຍຄວາມຢາກໄດ້ໄປຕາມຕັນຫາ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນອະນີຈັງ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມແບບກິນລົມກິນແລ້ງ.¹⁰ສິ່ງໃດທີ່ມີຢູ່ກໍໄດ້ຕັ້ງຊື່ເອີ້ນສິ່ງນັ້ນແລ້ວ, ແລະມະນຸດເປັນຢ່າງໃດກໍໄດ້ຮູ້ກັນຢູ່ແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການໄຮ້ປະໂຫຍດທີ່ຈະໂຕ້ຖຽງກັບອົງຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ພິພາກສາຄົນທັງປວງທີ່ມີຣິດອຳນາດ.¹¹ຍິ່ງເວົ້າຖ້ອຍຄຳຫລາຍເທົ່າໃດກໍຍິ່ງບໍ່ມີປະໂຫຍດຫລາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນການເປັນມະນຸດໄດ້ປຽບອັນໃດແດ່.¹²ເພາະໃຜຈະຮູ້ໄດ້ແດ່ວ່າມີຫຍັງດີສຳລັບມະນຸດໃນຊີວິດຂອງເຂົາ ໃນຊ່ວງເວລາອະນິຈັງຂອງເຂົາ? ວັນເວລາທີ່ໃກ້ຫມົດລົງຈົນເຖິງວັນທີ່ເຂົາຈາກໄປເຫມືອນກັບເງົາ? ໃຜທີ່ຈະບອກກັບມະນຸດໄດ້ວ່າ ອັນໃດຈະເກີດຂຶ້ນຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ ຫລັງຈາກທີ່ເຂົາຕາຍໄປແລ້ວ?

7

¹ຊື່ສຽງທີ່ດີກໍດີກວ່ານໍ້າຫອມທີ່ລາຄາແພງ, ແລະ ມື້ຕາຍກໍດີກວ່າມື້ເກີດ.²ການໄປຍັງເຮືອນທີ່ມີການຮ້ອງໄຫ້ກໍດີກວ່າໄປເຮືອນທີ່ມີການກິນລ້ຽງ, ເພາະການຮ້ອງໄຫ້ຈະເກີດຂຶ້ນກັບທຸກຄົນໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດ, ດັ່ງຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຕ້ອງເກັບເອົາເລື່ອງນີ້ໄວ້ໃນໃຈ.

³ຄວາມໂສກເສົ້າກໍດີກ່ວາສຽງຫົວ, ເພາະຈາກໃບຫນ້າທີ່ເສົ້າຫມອງ, ພາຍຫລັງກໍຈະນໍາມາຊຶ່ງຈິດໃຈທີ່ຍິນດີ.⁴ຈິດໃຈຂອງຄົນມີປັນຍາຢູ່ໃນເຮືອນທີ່ມີການຮ້ອງໄຫ້, ແຕ່ຈິດໃຈຂອງຄົນໂງ່ຈ້າ ຢູ່ໃນເຮືອນທີ່ມີງານລ້ຽງ.

⁵ການຟັງຄຳເຕືອນຂອງຄົນມີປັນຍາ ກໍດີກວ່າການຟັງເພງຂອງຄົນໂງ່ຈ້າ.⁶ເພາະສຽງແຕກຂອງຫນາມທີ່ລຸກໄຫມ້ຢູ່ໃຕ້ຫມໍ້ສັນໃດ, ສຽງຫົວຂອງຄົນໂງ່ຈ້າ ກໍເປັນສັນນັ້ນ. ນີ້ກໍເປັນອະນີຈັງດ້ວຍ.

⁷ແທ້ຈິງແລ້ວການບີບບັງຄັບກໍເຮັດໃຫ້ ຄົນມີປັນຍາໂງ່ຈ້າ, ແລະ ສິນຈ້າງລາງວັນ ກໍເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈເຊື່ອມຊາມໄປ.

⁸ບັ້ນປາຍຂອງທຸກສິ່ງກໍດີກວ່າຕອນເລີ້ມຕົ້ນ; ແລະ ຄົນທີ່ມີຄວາມອົດກັ້ນໃຈກໍດີກວ່າຄົນທີ່ມີໃຈຈອງຫອງ.⁹ຢ່າໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າຮ້າຍໄວ, ເພາະຄວາມຮ້າຍຝັງຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງຄົນໂງ່ຈ້າ.

¹⁰ຢ່າຖາມເລີຍວ່າ, "ເປັນຫຍັງສະໄຫມກ່ອນຈຶ່ງດີກວ່າສະໄຫມນີ້?" ເພາະຄຳຖາມນີ້ທີ່ເຈົ້າຖາມບໍ່ໄດ້ມາຈາກປັນຍາ.

¹¹ປັນຍາກໍດີເຫມືອນກັບສິ່ງມີຄ່າຕ່າງໆທີ່ເຮົາ ໄດ້ຮັບເປັນມໍຣະດົກຈາກບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງເຮົາ. ປັນຍາໃຫ້ປະໂຫຍດຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຫັນດວງຕາເວັນ.¹²ເພາະປັນຍາໃຫ້ເຄື່ອງປ້ອງກັນເຊັ່ນດຽວກັບເງິນ ທີ່ສາມາດໃຫ້ຄວາມປ້ອງກັນໄດ້, ແຕ່ປະໂຫຍດຂອງຄວາມຮູ້ຄືການທີ່ມີປັນຍາໃຫ້ຊີວິດ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ມີປັນຍານັ້ນຮູ້.

¹³ຈົ່ງພິຈາລະນາພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າ: ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ບາງສິ່ງຄົດໄປແລ້ວ ຜູ້ໃດຈະເຮັດໃຫ້ຊື່ໄດ້ແດ່?

¹⁴ເມື່ອຊ່ວງເວລາທີ່ດີ, ກໍຈົ່ງມີຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ດີນັ້ນ, ແຕ່ເມື່ອເຖິງຊ່ວງເວລາທີ່ເດືອດຮ້ອນ ຈົ່ງພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ວ່າ: ພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ທັງສອງຢ່າງຄຽງຄູ່ກັນໄປ. ເພາະເຫດນີ້, ຈຶ່ງບໍ່ມີໃຜຈະຄົ້ນພົບໄດ້ວ່າ ສິ່ງໃດທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫລັງເຂົາ.

¹⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຫລາຍສິ່ງຫລາຍຢ່າງໃນຊີວິດອານິຈັງຂອງຂ້ານ້ອຍນີ້. ມີພວກຄົນຊອບທຳທີ່ຈິບຫາຍທັງໆທີ່ມີຄວາມຊອບທຳໃນພວກເຂົາ, ແລະ ມີພວກຄົນຊົ່ວຮ້າຍທີ່ມີຊີວິດຍືນຍາວທັງໆທີ່ມີຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນພວກເຂົາ.¹⁶ຢ່າອວດຕົວເອງວ່າຊອບທຳ ແລະ ສະຫລາດໃນສາຍຕາຂອງຕົນເອງ. ເປັນຫຍັງເຈົ້າຄວນຈະທຳລາຍຕົນເອງເສຍ?

¹⁷ຢ່າຊົ່ວຊ້າ ຫລືໂງ່ຈ້າຈົນເກີນໄປ. ເປັນຫຍັງເຈົ້າຄວນຈະຕາຍກ່ອນເຖິງເວລາຂອງເຈົ້າ?¹⁸ເປັນການດີທີ່ເຈົ້າຄວນຈະຢຶດເອົາປັນຍານີ້ໄວ້, ແລະ ທີ່ເຈົ້າຈະບໍ່ປ່ອຍຄວາມຊອບທຳໄປ. ເພາະຄົນທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ຈະພົບກັບພາລະຫນ້າທີ່ທັງສິ້ນຂອງເຂົາ.

¹⁹ປັນຍາມີອຳນາດຫລາຍໃນຄົນສະຫລາດ ຫລາຍຍິ່ງກວ່າຜູ້ປົກຄອງສິບຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງຫນຶ່ງ.²⁰ບໍ່ມີຄົນຊອບທຳຈັກຄົນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ເຮັດແຕ່ຄວາມດີ ແລະບໍ່ເຄີຍເຮັດບາບຈັກເທື່ອ.

²¹ຢ່າໄດ້ຟັງທຸກຄຳທີ່ໄດ້ເວົ້າ, ເພາະເຈົ້າອາດຈະໄດ້ຍິນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າປ້ອຍດ່າເຈົ້າຢູ່ກໍໄດ້.²²ທາງດຽວກັນ, ເຈົ້າກໍຮູ້ຢູ່ແກ່ໃຈຂອງເຈົ້າເອງ ວ່າເຈົ້າກໍມັກຈະປ້ອຍດ່າຄົນອື່ນໆເຊັ່ນດຽວກັນ.

²³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພິສູດທັງຫມົດ ນີ້ດ້ວຍປັນຍາ ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ. "ຂ້ານ້ອຍຈະເປັນຄົນມີປັນຍາ," ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຫລາຍໄປກວ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເປັນໄດ້.²⁴ປັນຍາຢູ່ຫ່າງໄກ ແລະ ເລິກລັບຫລາຍ. ໃຜຈະຄົ້ນພົບປັນຍາໄດ້ແດ່?²⁵ຂ້ານ້ອຍ; ໄດ້ກັບໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຫັນມາຮຽນຮູ້ ແລະ ກວດສອບ ແລະ ຊອກຫາປັນຍາ ແລະ ຄຳອະທິບາຍແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແລະ ເພື່ອເຂົ້າໃຈວ່າຄວາມຊົ່ວຊ້າຄືຄວາມໂງ່ ແລະຄວາມໂງ່ຈ້າຄືຄວາມບ້າບໍ.

²⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບວ່າ ຄວາມຂົມຂື່ນຍິ່ງກວ່າຄວາມຕາຍຄື ຜູ້ຍິງຄົນໃດທີ່ຈິດໃຈຂອງນາງເຕັມດ້ວຍບ່ວງແຮ້ວ ແລະ ຕະຂ່າຍ, ແລະ ແຂນຂອງນາງເປັນເຫມືອນສາຍໂສ້. ຄົນໃດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງພໍພຣະໄທກໍຈະລອດພົ້ນຈາກນາງໄປໄດ້, ແຕ່ພວກຄົນບາບຈະຖືກນາງດັກຈັບເອົາໄປ.

²⁷"ຈົ່ງພິຈາລະນາສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄົ້ນພົບ," ອາຈານກ່າວວ່າ. "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເພີ່ມສິ່ງຫນຶ່ງ ທີ່ຄົ້ນພົບເຂົ້າໄປກັບອີກສິ່ງຫນຶ່ງ ເພື່ອທີ່ຈະຊອກຫາຄຳຕອບແຫ່ງຄວາມຈິງ.²⁸ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍຍັງຄົງໄດ້ຊອກຫາຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກໍຍັງບໍ່ພົບ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບວ່າ ມີຜູ້ຊາຍທີ່ຊອບທຳພຽງຄົນດຽວ, ໃນທ່າມກາງຜູ້ຊາຍພັນຄົນ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ພົບຜູ້ຍິງຈັກຄົນດຽວ. ໃນທ່າມກາງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດ.

²⁹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົບພຽງເທົ່ານີ້ວ່າ: ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງມະນຸດໃຫ້ເປັນຄົນທ່ຽງທຳ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຫລົງໄປສະແຫວງຫາຄວາມຫຍຸ້ງຍາກມາກມາຍ."

8

¹ໃຜເປັນຄົນມີປັນຍາ? ໃຜຮູ້ໄດ້ວ່າເຫດການຕ່າງໆໃນຊີວິດມີຄວາມຫມາຍວ່າຢ່າງໃດ?. ປັນຍາໃນມະນຸດເຮັດໃຫ້ລາວຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ, ແລະ ຄວາມບູດບຶ້ງເທິງໃບຫນ້າຂອງເຂົາກໍປ່ຽນໄປ.

²ຂ້ານ້ອຍແນະນຳທ່ານໃຫ້ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງກະສັດ ເພາະຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າປົກປ້ອງພະອົງ.³ຢ່າຟ້າວຟັ່ງອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າເພິ່ນ, ແລະ ຢ່າໄດ້ດື້ດ້ານໃນການສະຫນັບສະຫນູນສິ່ງໃດທີ່ຜິດ. ເພາະກະສັດຊົງເຮັດຕາມທີ່ພະອົງຊົງປະສົງໄວ້.⁴ຄຳສັ່ງຂອງກະສັດມີອຳນາດ, ດັ່ງນັ້ນໃຜຈະທູນພະອົງວ່າ, "ພະອົງຊົງກຳລັງເຮັດຫຍັງ?"

⁵ຄົນໃດທີ່ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງກະສັດ ກໍບໍ່ປະສົບອັນຕະລາຍ. ຈິດໃຈຂອງຄົນມີປັນຍາກໍຮູ້ເຖິງການປະຕິບັດ ແລະ ເວລາຂອງການກະທຳທີ່ເຫມາະສົມ.⁶ມີຄຳຕອບທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະມີວິທີທີ່ຈະຕອບສຳລັບທຸກເລື່ອງລາວ, ເພາະຄວາມຍາກລຳບາກຕ່າງໆ ຂອງມະນຸດກໍຫນັກຫນາສາຫັດ.⁷ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ໄປໄດ້. ໃຜຈະບອກເຂົາໄດ້ວ່າສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນ.

⁸ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ເປັນຄົນມີອຳນາດເຫນືອລົມຫາຍໃຈຂອງເຂົາ, ເພື່ອທີ່ຈະຢຸດລົມຫາຍໃຈນັ້ນແລະ ບໍ່ມີໃຜມີອຳນາດເຫນືອວັນຕາຍຂອງເຂົາ,ບໍ່ມີໃຜຖືກປົດປະຈຳການຈາກກອງທັບໃນຍາມສູ້ຮົບ, ແລະ ຄວາມອະທໍາ ກໍຈະບໍ່ຊ່ວຍຊີວິດຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.⁹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສິນໃຈການງານທຸກຢ່າງ; ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ. ມີເວລາຫນຶ່ງເມື່ອຄົນຫນຶ່ງຂົ່ມເຫັງອີກຄົນອື່ນ ເພື່ອທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນນັ້ນເຈັບປວດ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພວກຄົນຊົ່ວຮ້າຍຖືກຝັງຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ. ພວກເຂົາຖືກນຳມາຈາກບໍລິເວນທີ່ບໍລິສຸດ ແລະ ຖືກຝັງໄວ້ ແລະປະຊາຊົນກໍຍົກຍ້ອງກັນໃນເມືອງ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດການຊົ່ວຮ້າຍເຫລົ່ານັ້ນ. ນີ້ກໍໄຮ້ປະໂຫຍດດ້ວຍ.¹¹ເມື່ອການລົງໂທດຕໍ່ຄົນທີ່ຈະເຮັດຊົ່ວຮ້າຍບໍ່ໄດ້ດຳເນີນການໂດຍໄວ, ກໍເປັນການຊັກນຳຈິດໃຈຂອງມະນຸດໃຫ້ເຮັດຊົ່ວ.

¹²ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນບາບເຮັດຊົ່ວໄວ້ຕັ້ງຮ້ອຍຢ່າງ ແລະ ກໍຍັງມີຊີວິດຍືນຍາວ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າມັນຈະເປັນການດີ, “ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຖວາຍກຽດຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງກັບພວກເຂົາ.¹³ແຕ່ຈະບໍ່ເປັນການດີສຳລັບຄົນຊົ່ວຮ້າຍ; ຊີວິດພວກເຂົາຈະບໍ່ຍືນຍາວ. ວັນເວລາຂອງເຂົາກໍເປັນເຫມືອນດັ່ງເງົາຊົ່ວຄາວ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.

¹⁴ມີອະນີຈັງອີກຢ່າງຫນຶ່ງ - ຄືສິ່ງອື່ນໆທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ. ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກຄົນຊອບທຳກໍເຫມືອນ ກັບສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄົນຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ກໍເຫມືອນກັບສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄົນຊອບທຳ. ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່ານີ້ກໍອະນິຈັງແທ້ໆ.¹⁵ສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຂໍແນະນຳໃຫ້ມີຄວາມສຸກ, ເພາະສຳລັບມະນຸດ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນດີໄປກວ່າການກິນແລະ ດື່ມ ແລະມີຄວາມສຸກ. ຄວາມສຸກນີ້ແຫລະ ທີ່ຈະຄຽງຄູ່ໄປກັບເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາບຸກບືນເຮັດວຽກຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຂົາ ທີ່ພຣະເຈົ້າປຣະທານໃຫ້ແກ່ເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ.

¹⁶ເມື່ອຂ້ານ້ອຍສົນໃຈທີ່ຈະຮູ້ປັນຍາ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈການງານທີ່ທຳກັນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ການງານທີ່ມັກຈະອົດຫລັບອົດນອນຕະຫລອດມື້ຕະຫລອດຄືນ,¹⁷ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ພິຈາລະນາ ພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າທັງສີ້ນ, ແລະ ທີ່ມະນຸດບໍ່ເຂົ້າໃຈການງານທີ່ທຳກັນພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ. ບໍ່ວ່າມະນຸດຈະພະຍາຍາມເພື່ອຫາຄຳຕອບຫລາຍເທົ່າໃດກໍຕາມ ເຂົາກໍຈະບໍ່ພົບຄຳຕອບເຫລົ່ານັ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນມີປັນຍາຈະເຊື່ອວ່າເຂົາຮູ້, ແຕ່ວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຢ່າງແທ້ຈິງ.

9

¹ດ້ວຍເຫດສະນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຄິດຕຶກຕອງເຖິງເລື່ອງທັງຫມົດນີ້ຢູ່ໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອທີ່ຈະເຂົ້າໃຈການກະທຳ ກ່ຽວກັບບັນດາຄົນຊອບທຳແລະ ຄົນສະຫລາດ ແລະ ການກະທຳຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າຄວາມຮັກ ຫລືຄວາມກຽດຊັງຈະມາຫາຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງ.

²ທຸກຄົນມີຊາຕາກໍາຢ່າງດຽວກັນ. ຊາຕາກໍາຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ ກໍລໍຄອຍຄົນທີ່ຊອບທໍາ ແລະ ຄົນອະທຳ, ຄົນດີ, ຄົນທີ່ສະອາດ ແລະ ຄົນມີມົນທິນ, ແລະ ຄົນທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ຄົນດີຕ້ອງຕາຍສັນໃດ, ຄົນບາບກໍຕ້ອງຕາຍສັນນັ້ນ, ຄົນທີ່ສາບານຈະຕ້ອງຕາຍສັນໃດຄົນທີ່ຢ້ານກົວທີ່ຈະເຮັດການສາບານກໍຈະຕ້ອງຕາຍສັນນັ້ນ.

³ມີຊາຕາກໍາກຳນົດໄວ້ສຳລັບທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນນີ້. ຊາຕາກຳຢ່າງດຽວກັນສຳລັບທຸກຄົນ. ຈິດໃຈຂອງມະນຸດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະ ຄວາມບ້າບໍກໍຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່, ຫລັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍໄປຫາຄົນຕາຍ.

⁴ເພາະຄົນໃດທີ່ຢູ່ຮ່ວມກັບ ທຸກຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່, ກໍມີຄວາມຫວັງ, ເຊັ່ນດຽວກັບຫມາທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ກໍດີກວ່າສິງໂຕທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ.⁵ເພາະຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ກໍຮູ້ວ່າຕົນຈະຕາຍໄປ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວກໍບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍ. ພວກເຂົາບໍ່ມີບຳເຫນັດໃດໆອີກຕໍ່ໄປ ເພາະຄວາມຈຳຂອງພວກເຂົາຖືກລືມໄລໄປຫມົດສິ້ນ.

⁶ຄວາມຮັກ, ຄວາມກຽດຊັງ, ແລະ ຄວາມອິດສາຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ສູນຫາຍໄປນານແລ້ວ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີສ່ວນກັບສິ່ງໃດອີກເລີຍທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ.⁷ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ, ຈົ່ງກິນອາຫານຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ, ແລະ ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງເຈົ້າດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ມີຄວາມສຸກ, ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຫັນຊອບໃນການສະຫລອງການງານທີ່ດີ.⁸ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ເສື້ອຜ້າຂອງເຈົ້າຂາວຢູ່ສະເຫມີ ແລະສະໂລມຫົວຂອງເຈົ້າດ້ວຍນຳ້ມັນ.

⁹ຈົ່ງໃຫ້ຊີວິດຂອງເຈົ້າ ມີຄວາມສຸກຢູ່ກັບເມຍທີ່ເຈົ້າຮັກ ຕະຫລອດຊີວິດ ອັນອະນິຈັງຂອງເຈົ້າ, ວັນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານໃຫ້ກັບເຈົ້າ ຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ ຕະຫລອດຊີວິດອັນອະນິຈັງຂອງເຈົ້າ. ນັ້ນຄືລາງວັນໃນຊີວິດສຳລັບການງານຂອງເຈົ້າພາຍໃຕ້ດວງອາທິດ.¹⁰ມືຂອງເຈົ້າຈັບສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຈະເຮັດ, ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນັ້ນຢ່າງເຕັມກຳລັງຂອງເຈົ້າ, ເພາະບໍ່ມີການກະທຳ, ຫລື ຄຳອະທິບາຍ, ຫລື ຄວາມຮູ້, ຫລື ປັນຍາໃດໆ ໃນແດນຄົນຕາຍ, ຊຶ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງຈະໄປ.

¹¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຫນ້າສົນໃຈຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ: ການແຂ່ງຂັນບໍ່ເປັນຂອງຄົນທີ່ວ່ອງໄວ. ສົງຄາມບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງຄົນທີ່ມີກຳລັງ. ເຂົ້າຈີ່ບໍ່ເປັນຂອງຄົນສະຫລາດ. ຄວາມຮັ່ງມີບໍ່ເປັນຂອງຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ. ຄວາມໂປດປານບໍ່ເປັນຂອງຄົນທີ່ມີຄວາມຮູ້ . ແຕ່ເວລາ ແລະໂອກາດເກີດຂຶ້ນກັບທຸກໆຄົນ.¹²ເພາະບໍ່ມີໃຜຮູ້ເວລາຕາຍຂອງເຂົາ, ເຊັ່ນດຽວກັບປາທີ່ທີ່ຕິດຢູ່ໃນແຫແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ຫລືເຊັ່ນດຽວກັບນົກທີ່ຖືກຈັບໃນບ້ວງແຮ້ວ. ມະນຸດກໍເຊັ່ນດຽວກັບສັດທີ່ຕິດຢູ່ໃນບ້ວງແຮ້ວແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຕົກຢູ່ກັບພວກເຂົາໃນເວລາທີ່ບໍ່ຄາດຝັນ.

¹³ຂ້ານ້ອຍຍັງໄດ້ເຫັນສະຕິປັນຍາມີພາຍໃຕ້ຕາເວັນນີ້ ເບິ່ງຄືຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ.¹⁴ມີເມືອງຫນຶ່ງທີ່ມີຄົນຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນຫນ້ອຍຄົນ, ແລະ ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອົງຫນຶ່ງໄດ້ມາໂຈມຕີເມືອງນັ້ນ ແລະ ເພິ່ນປິດລ້ອມເມືອງນັ້ນໄວ້ ແລະ ໄດ້ສ້າງຂັນໄດລ້ອມຮອບໂຈມຕີເມືອງນັ້ນ.¹⁵ໃນຂະນະນັ້ນໄດ້ພົບເຫັນຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຍາກຈົນໃນເມືອງນັ້ນ, ລາວເປັນຄົນມີສະຕິປັນຍາ, ເປັນຄົນຊ່ວຍເມືອງນັ້ນໃຫ້ລອດດວ້ຍປັນຍາຂອງລາວ. ແຕ່ພາຍຫລັງກໍບໍ່ມີຜູ້ໃດຄິດເຖິງຊາຍຍາກຈົນຄົນນັ້ນເລີຍ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງພໍສະຫລູບໄດ້ວ່າ, "ປັນຍາດີກວ່າກຳລັງ, ແຕ່ປັນຍາຂອງຊາຍຍາກຈົນ ຄົນນັ້ນຖືກດູຫມິ່ນປະຫມາດ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງລາວ."

¹⁷ຖ້ອຍຄຳຂອງຄົນມີປັນຍາ ທີ່ເວົ້າຄ່ອຍໆທີ່ໄດ້ຍິນ ກໍດີກວ່າການຮ້ອງຂອງຜູ້ປົກຄອງຄົນໃນທ່າມກາງພວກຄົນໂງ່ຈ້າ.¹⁸ປັນຍາດີກວ່າອາວຸດສົງຄາມ, ແຕ່ຄົນບາບຄົນດຽວສາມາດທຳລາຍຄວາມດີໄດ້ຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

10

¹ແມງໄມ້ຕາຍຍ່ອມເຮັດໃຫ້ນໍ້າຫອມມີ່ກິ່ນເຫມັນໄດ້ສັນໃດ, ຄວາມໂງ່ຈ້າພຽງແຕ່ເລັກນ້ອຍກໍມີອຳນາດເຫນືອປັນຍາ ແລະ ກຽດຕິຍົດໄດ້ສັນນັ້ນ. ²ຈິດໃຈຂອງຄົນມີປັນຍາຄົນຫນຶ່ງ ນຳໄປທາງຂວາ, ແລະ ຈິດໃຈຂອງຄົນໂງ່ຈ້ານຳໄປທາງຊ້າຍ.³ເມື່ອຄົນໂງ່ຈ້າເດີນລົງມາຕາມຖະຫນົນ, ຄວາມຄິດຂອງລາວກໍຂາດສະຕິ, ຊຶ່ງເປັນການເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນຮູ້ວ່າຕົນເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ.

⁴ຖ້າອາລົມຮ້າຍຂອງຜູ້ເປັນນາຍ ເພີ້ມຂຶ້ນຕໍ່ເຈົ້າ, ຢ່າປະຖິ້ມການງານຂອງເຈົ້າ. ຄວາມໃຈເຢັນຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຮ້າຍຢ່າງຮຸນແຮງສະຫງົບລົງໄດ້.

⁵ມີຄວາມຊົ່ວຮ້າຍອີກຢ່າງຫນຶ່ງທີ່ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຢູ່ພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນ, ຄືຄວາມຜິດພາດຢ່າງຫນຶ່ງທີ່ເກີດມາຈາກຜູ້ປົກຄອງ:⁶ຄົນໂງ່ຈ້າໄດ້ຮັບມອບຕຳແຫນ່ງສູງ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດໄດ້ຮັບມອບຕຳແຫນ່ງທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍ.⁷ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພວກທາດຮັບໃຊ້ກຳລັງຂີ່ມ້າ, ແລະ ພວກຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດກຳລັງຍ່າງເທິງພື້ນດິນເຫມືອນຢ່າງທາດຮັບໃຊ້.

⁸ຜູ້ໃດທີ່ຂຸດຫລຸມໄວ້ ຜູ້ນັ້ນກໍສາມາດຈະຕົກລົງໄປໃນຫລຸມນັ້ນໄດ້, ແລະ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຜູ້ໃດພັງກຳແພງ, ງູອາດຈະຕອດເຂົາໄດ້.⁹ຜູ້ໃດສະກັດຫີນ ຜູ້ນັ້ນອາດຈະບາດເຈັບເພາະຫີນນັ້ນໄດ້, ແລະ ຜູ້ໃດຕັດໄມ້ຜູ້ນັ້ນກໍປະສົບອັນຕະລາຍຈາກໄມ້ນັ້ນໄດ້.

¹⁰ຖ້າໃບມີດເຫລັກທີ່ປູ້ແລ້ວ, ແລະ ຄົນບໍ່ຝົນມັນໃຫ້ຄົມ, ແລ້ວເຂົາກໍຕ້ອງໃຊ້ແຮງຫລາຍຂຶ້ນ, ແຕ່ປັນຍາໃຫ້ປະໂຫຍດເພື່ອຄວາມສຳເລັດ.¹¹ຖ້າງູຕອດກ່ອນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ມັນເຊື່ອຟັງ, ກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ ສຳລັບຫມໍງູແລ້ວ.

¹²ຖ້ອຍຄຳຈາກປາກຂອງຄົນມີປັນຍາກໍມີພຣະຄຸນ, ແຕ່ຮີມສົບຂອງຄົນໂງ່ຈ້າກໍກືນກິນຕົນເອງ.

¹³ຖ້ອຍຄຳທີ່ເລີ້ມຕົ້ນເຜີເວົ້າອອກມາຈາກປາກຂອງຄົນໂງ່ງ່າວສັນໃດ, ຄວາມໂງ່ກໍອອກມາສັນນັ້ນ ແລະ ໃນຕອນຈົບປາກຂອງເຂົາກໍເຜີເວົ້າອອກມາດ້ວຍຄວາມບ້າບໍຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ.¹⁴ຄົນໂງ່ຈ້າເວົ້າຖ້ອຍຄຳບໍ່ຊຳ້ຊາກ, ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ. ໃຜຈະຮູ້ໄດ້ວ່າມີຫຍັງຈະເກີດຂຶ້ນຕາມຫລັງເຂົາ?

¹⁵ການເຮັດວຽກຫນັກຂອງຄົນໂງ່ຈ້າກໍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາອິດເມື່ອຍ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ແມ່ນແຕ່ທາງທີ່ຈະໄປໃນເມືອງ.

¹⁶ແຜ່ນດິນເອີຍ, ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ຖ້າກະສັດຂອງເຈົ້າຍັງຫນຸ່ມນ້ອຍຢູ່, ແລະ ຖ້າບັນດາຜູ້ນຳ ຂອງເຈົ້າເລີ່ມລ້ຽງສະຫລອງກັນແຕ່ງເຊົ້າ!¹⁷ແຕ່ແຜ່ນດິນເອີຍ, ຄວາມສຸກມີແກ່ເຈົ້າ, ຖ້າກະສັດຂອງພວກເຈົ້າເປັນລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້ານາຍ, ແລະ ຖ້າພວກຜູ້ນຳຂອງເຈົ້າກິນໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມ, ເພື່ອໃຫ້ມີກຳລັງດ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄວາມເມົາມາຍ!

¹⁸ເພາະຄວາມຂີ້ຄ້ານ ຫລັງຄາຈຶ່ງເພພັງລົງ, ແລະ ເພາະມືທີ່ຂີ້ຄ້ານຮ້ານເຮືອນນັ້ນຈຶ່ງມີຮູຮົ່ວ.¹⁹ການກິນລ້ຽງເຮັດໃຫ້ມີການສຽງຫົວ ແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນນຳມາຊຶ່ງຄວາມມ່ວນຊື່ນສຳບານໃຈຕໍ່ຊີວິດ, ແລະ ເງິນກໍເຮັດໃຫ້ໄດ້ທຸກສິ່ງທີ່ຕ້ອງການ.

²⁰ຢ່າສາບແຊ່ງກະສັດ, ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນໃຈກໍຕາມ, ແລະ ຢ່າສາບແຊ່ງຄົນຮັ່ງມີ ໃນຫ້ອງນອນສ່ວນຕົວຂອງເຈົ້າ. ເພາະນົກໃນທ້ອງຟ້າ ຈະຄາບຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້າໄປ; ໂຕທີ່ມີປີກຈະແຜ່ກະຈາຍເລື່ອງລາວນັ້ນ.

11

¹ຈົ່ງໂຍນເຂົ້າຈີ່ຂອງເຈົ້າລົງເທິງນ້ຳ, ເພາະຫລັງຈາກນັ້ນອີກຫລາຍວັນເຈົ້າຈະພົບມັນອີກ.²ຈົ່ງແບ່ງມັນໃຫ້ອີກເຈັດຄົນ, ເຖິງແມ່ນຈະເຖິງແປດຄົນກໍຕາມ, ເພາະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າອັນຕະລາຍຊະນິດໃດຈະເກີດຂຶ້ນເທິງໂລກນີ້.³ຖ້າເມກເຕັມດ້ວຍຝົນ, ເມກເຫລົ່ານັ້ນກໍຈະເທຝົນລົງມາ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະ ຖ້າຕົ້ນໄມ້ລົ້ມລົງໄປທາງທິດເຫນືອຫລືທາງທິດໃຕ້, ຕົ້ນໄມ້ລົ້ມລົງທີ່ໃດກໍຕາມມັນກໍຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

⁴ຜູ້ໃດທີ່ເຝົ້າຫລຽວເບິ່ງລົມກໍຈະບໍ່ຫວ່ານພືດ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ເຝົ້າຫລຽວເບິ່ງເມກກໍຈະບໍ່ເກັບກ່ຽວ.⁵ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າທາງຂອງລົມ ຫລືກະດູກຂອງເດັກອ່ອນ ເຕີບໂຕໃນມົດລູກຂອງ ແມ່ຍິງທີ່ຕັ້ງທ້ອງໄດ້ສັນໃດ, ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງສ້າງສັບພະທຸກສິ່ງສັນນັ້ນ.

⁶ໃນຕອນເຊົ້າ ຈົ່ງຫວ່ານເມັດພືດຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງເຮັດວຽກງານດ້ວຍມືຂອງເຈົ້າ, ຈົນເຖິງຄຳ່ຕາມຄວາມຈຳເປັນ ເພາະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກວ່າອັນໃດມັນຈະເລີນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຕອນເຊົ້າ ຫລືຕອນແລງ, ຫລື ສິ່ງນີ້ ຫລືສິ່ງນັ້ນ, ຫລືທັງສອງຢ່າງຈະດີເຫມືອນກັນ.⁷ແທ້ຈິງແສງສະຫວ່າງເຮັດໃຫ້ສົດຊື່ນ, ແລະ ມັນເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າພໍໃຈຕໍ່ໃນຕາທີ່ຫລຽວເຫັນດວງຕາເວັນ.⁸ຖ້າຫາກຄົນໃດມີຊີວິດ ຢູ່ມາກມາຍຫລາຍປີ, ກໍຂໍໃຫ້ເຂົາມີ ຄວາມສຸກຕະຫລອດປີເຫລົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃຫ້ເຂົາຄິດກ່ຽວກັບວັນແຫ່ງຄວາມມືດ. ທີ່ຈະມາເຖິງເພາະວັນແຫ່ງຄວາມມືດກໍຈະມີຫລວງຫລາຍ, ທຸກສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກໍອະນີຈັງ.

⁹ຄົນຫນຸ່ມເອີຍ, ຈົ່ງຊື່ນບານໃນຄວາມຫນຸ່ມແຫນ້ນຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງຕາມຫາຄວາມປາຖະຫນາທີ່ດີໃນຈິດໃຈຂອງເຈົ້າ, ແລະ ສິ່ງໃດກໍຕາມໃນສາຍຕາຂອງເຈົ້າ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະນຳເຈົ້າໄປສູ່ການພິພາກສາ ສຳລັບທຸກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁰ຈົ່ງໄລ່ຄວາມຮ້າຍອອກໄປຈາກໃຈຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຢ່າໃສ່ໃຈກັບຄວາມເຈັບປວດໃດໆໃນຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າ, ເພາະໄວຫນຸ່ມແລະ ກຳລັງຂອງໄວນັ້ນກໍອານີຈັງ.

12

¹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຈົ້າ ໃນໄວຫນຸ່ມຂອງເຈົ້າ, ກ່ອນທີ່ວັນແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກຈະມາເຖິງ, ແລະກ່ອນປີທັງຫລາຍຈະມາເຖິງ ເມື່ອເຈົ້າເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຍິນດີໃນປີເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ,”²ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ກ່ອນທີ່ແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດແລະ ດວງເດືອນ ແລະ ຫມູ່ດາວຈະມືດໄປ ແລະເມກຫມອກອັນມືດຄຶ້ມກັບມາພາຍຫລັງຈາກຝົນຕົກ.

³ນັ້ນເປັນເວລາເມື່ອຍາມເຝົ້າພະຣາຊວັງຈະສັ່ນສະເທືອນ, ແລະ ຜູ້ຊາຍທີ່ແຂງແຮງຈະຫລັງໂກ່ງລົງ, ແລະ ພວກຜູ້ຍິງຢຸດໂມ້ແປ້ງ ເພາະພວກເຂົາມີຢູ່ຫນ້ອຍ, ເເລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຫລຽວອອກໄປນອກປ່ອງຢ້ຽມ ກໍຫລຽວເຫັນບໍ່ແຈ້ງອີກຕໍ່ໄປ.

⁴ນັ້ນຈະເປັນເວລາທີ່ປະຕູເຫລົ່ານັ້ນຖືກປິດໃນຫົນທາງ, ແລະ ສຽງຂອງການໂມ້ແປ້ງກໍຢຸດໄປ, ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍໄດ້ຫວາດກວາ ຕໍ່ສຽງຂອງນົກ, ແລະ ສຽງຮ້ອງເພງຂອງຍິງສາວໄດ້ຈາງຫາຍໄປ.

⁵ນັ້ນຈະເປັນ ເວລາເມື່ອຄົນທັງຫລາຍ ຈະເລີ່ມຢ້ານຄວາມສູງ ແລະ ອັນຕະລາຍຕ່າງໆຕາມຫົນທາງ, ແລະ ເມື່ອຕົ້ນອາມອນອອກດອກ, ເເລະ ເມື່ອຕັກແຕນເຄື່ອນໂຕເອງ ໄປຢ່າງຊ້າໆ, ແລະ ເມື່ອຄວາມປາຖະຫນາຕາມທຳມະຊາດໄດ້ຫມົດລົງ. ແລ້ວມະນຸດກໍໄປຍັງບ້ານອັນຖາວອນຂອງເຂົາ, ແລະ ຄົນທີ່ໄວ້ທຸກເຫລົ່ານັ້ນ ກໍເດີນໄປຕາມຖະຫນົນຫົນທາງ.

⁶ເຈົ້າຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຈົ້າກ່ອນ ທີ່ສາຍເງິນຈະຂາດ, ຫລືຊາມທອງຄຳຈະຕົກລົງແລະ ຫັກ, ຫລືໄຫນໍ້າຈະແຕກກະຈາຍໄປທີ່ນຳ້ພຸ, ຫລືລໍ້ຕັກນຳ້ທີ່ນຳ້ສ້າງຈະເພ,⁷ກ່ອນທີ່ຂີ້ຝຸ່ນດິນຈະກັບມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກຕາມເດີມ, ແລະຈິດວິນຍານນັ້ນກໍຈະກັບຄືນໄປຫາພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງປຣະທານໃຫ້ນັ້ນ.

⁸ອາຈານກ່າວວ່າ, "ອະນິຈັງ," "ທຸກສິ່ງລ້ວນແຕ່ອະນິຈັງ."⁹ອາຈານເປັນຄົນມີປັນຍາ ແລະ ເພິ່ນໄດ້ສອນຄວາມຮູ້ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ. ເພິ່ນໄດ້ສຶກສາ ແລະ ພິຈາລະນາໄຕ່ຕອງ ແລະລຽບລຽງສຸພາສິດໄວ້ຢ່າງຖ້ວນຖີ່.

¹⁰ອາຈານໄດ້ຄົ້ນຫາຄວາມຊັດເຈນ, ທີ່ໃຊ້ໃນການຂຽນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງທັງຫມົດໄວ້ຢ່າງຊື່ສັດ.¹¹ຄຳເວົ້າຂອງຄົນມີປັນຍາເປັນເຫມືອນກັບໄມ້ເທົ້າອັນແຫລມຄົມ. ຄຳເວົ້າຂອງບັນດາເຈົ້ານາຍໃນສຸພາສິດຕ່າງໆທີ່ຮວບຮວມໄວ້ ທີ່ຊຶ່ງຜູ້ລ້ຽງຄົນຫນຶ່ງໄດ້ສອນ ກໍເຫມືອນກັບຕະປູທີ່ຕອກເລິກລົງໄປ.

¹²ລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ຈົ່ງລະວັງບາງສິ່ງໃຫ້ຫລາຍຂຶ້ນອີກ: ການເຮັດຫນັງສືຫລວງຫລາຍ, ທີ່ບໍ່ເປັນການສິ້ນສຸດ ແລະ ການຮຽນຫລາຍໂພດກໍພາໃຫ້ຮ່າງກາຍອ່ອນເພຍ.

¹³ຕອນຈົບຂອງເລື່ອງນີ້ ຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ຟັງທຸກສິ່ງແລ້ວ, ຄືເຈົ້າຕ້ອງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະເຮັດຕາມຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ, ເພາະສິ່ງນີ້ເປັນຫນ້າທີ່ທັງສິ້ນຂອງມະນຸດ.¹⁴ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງນຳການກະທຳທຸກຢ່າງເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ ພ້ອມດ້ວຍທຸກສິ່ງທີ່ເຊື່ອງຢູ່ບໍ່ວ່າດີຫລືຊົ່ວ.

ຍອດເພງ

1

¹ບົດເພງຂອງທຸກໆບົດເພງ, ເຊິ່ງເປັນຂອງໂຊໂລໂມນ. ຍິງສາວກຳລັງເວົ້າກັບຄົນຮັກຂອງນາງ²ໂອ້, ທ່ານຈະຈູບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍການຈູບຈາກປາກຂອງທ່ານ, ເພາະວ່າຄວາມຮັກຂອງທ່ານນັ້ນດີກວ່າເຫລົ້າອະງຸ່ນ.³ນ້ຳມັນແຫ່ງການຊົງເຈີມຂອງທ່ານມີກິ່ນຫອມແຫ່ງຄວາມຍິນດີ; ນາມຊື່ຂອງທ່ານແມ່ນຄືກັບນໍ້າຫອມທີ່ກຳລັງລິນໄຫລ, ເພື່ອວ່າຍິງສາວທັງຫລາຍນັ້ນຈະຫລົງຮັກທ່ານ.⁴ຂໍໃຫ້ພາຂ້າພະເຈົ້າໄປກັບທ່ານ, ແລະ ພວກເຮົາຈະແລ່ນໄປ. ຜູ້ຍິງທີ່ເວົ້າກັບຕົວເອງ ກະສັດໄດ້ພາຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຂອງທ່ານ. ຜູ້ຍິງກຳລັງເວົ້າກັບຄົນຮັກຂອງເຂົາ ຂ້າພະເຈົ້າດີໃຈ; ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຍິນດີກ່ຽວກັບທ່ານ; ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າສະເຫລີມສະຫລອງຄວາມຮັກຂອງທ່ານ; ມັນດີກ່ວາເຫລົ້າອາງຸ່ນ. ມັນເປັນເລື່ອງທຳມະຊາດທີ່ຜູ້ຍິງຄົນອື່ນຄວນເຄົາລົບທ່ານ. ຍິງນັ້ນເວົ້າກັບແມ່ຍິງຄົນອື່ນໆ.

⁵ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນດຳຄ້ຳແຕ່ກໍຫນ້າຮັກ, ພວກທ່ານບັນດາບຸດສາວຂອງບັນດາບັນພະບຸລຸດແຫ່ງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ — ຜິວດຳຄ້ຳທີ່ຄ້າຍຄືກັບຜ້າເຕັ້ນຂອງຄົນເກດາ, ຫນ້າຮັກຄືກັບຜ້າກັ້ງຂອງໂຊໂລໂມນ.⁶ຢ່າຕັ້ງໃຈເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າດຳຄ້ຳ, ເພາະວ່າແສງຕາເວັນໄດ້ເຜົາໄຫມ້ ຂ້າພະເຈົ້າ. ບັນດາບຸດຊາຍຂອງມານດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕ່າງກໍຄຽດແຄ້ນຂ້າພະເຈົ້າ; ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງແຍງສວນອະງຸ່ນ, ແຕ່ສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເບີ່ງແຍງ.

⁷ບອກຂ້າພະເຈົ້າແດ່, ທ່ານຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັກ. ທ່ານລ້ຽງຝູງແກະຂອງທ່ານຢູ່ໃສ? ທ່ານເອົາຝູງແກະຂອງທ່ານໄປໄວ້ບ່ອນໃດໃນຍາມຕອນທ່ຽງ? ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງເປັນຄືຄົນພະເນຈອນເດີນໄປຂ້າງໆຝູງແກະຂອງທ່ານ? ຄົນຮັກຂອງນາງກຳລັງຕອບນາງ.

⁸ຖ້າຫາກທ່ານບໍ່ຮູ້, ຍິງທີ່ງາມທີ່ສຸດໃນບັນດາຍິງທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຕິດຕາມຝູງແກະຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ຝູງແບ້ຫນຸ່ມຂອງເຈົ້າເລັມຫຍ້າຢູ່ໃກ້ເຕັນຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະ.

⁹ທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍເອີຍ, ຂ້ອຍປຽບທຽບເຈົ້າ ກັບມ້າແມ່ໃນທ່າມກາງລົດມ້າຂອງກະສັດຟາໂຣ.¹⁰ແກ້ມຂອງເຈົ້ານັ້ນງົດງາມດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບ, ລຳຄໍຂອງເຈົ້າຕົກແຕ່ງດ້ວຍສາຍຄໍເພັດ.¹¹ຂ້ອຍຈະເຮັດເຄື່ອງປະດັບທອງຄຳໃຫ້ກັບເຈົ້າ ພ້ອມກັບລູກຕຸ້ມເງິນ ໃຫ້ກັບນາງດ້ວຍ. ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຕົວນາງເອງ

¹²ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຊີວິດໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງພະອົງ, ນ້ຳຫອມນາຣະດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍມີກິ່ນຫອມໄປ.¹³ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຄືກັບຫໍ່ຢາຂີ້ເຜິ້ງ ທີ່ນອນລົງລະວ່າງເອິກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຍາມຄ່ຳຄືນ.¹⁴ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເປັນຄືຊໍ່ດອກທຽນກິ່ງໃນສວນອະງຸ່ນແຫ່ງເມືອງເອນເກດີ. ເຈົ້າຊ່າງງົດງາມເຫລືອເກີນຄົນຮັກຂອງຂ້ອຍ. ຄົນຮັກຂອງນາງກຳລັງເວົ້າເຖິງນາງ.

¹⁵ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າງົດງາມ, ທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ; ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າງົດງາມ; ດວງຕາຂອງເຈົ້າປຽບເຫມືອນດວງຕາຂອງນົກກາງແກ. ຍິງກຳລັງເວົ້າເຖິງທີ່ຮັກຂອງນາງ.

¹⁶ເບິ່ງເຖີດ, ທ່ານຊ່າງເປັນຄົນເຈົ້າຊູ້ເຫລືອເກີນ, ທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ທ່ານຊ່າງເປັນຄົນເຈົ້າຊູ້ຫລວງຫລາຍ. ພັນໄມ້ຂຽວສົດກໍປູໄວ້ທີ່ຕຽງນອນຂອງພວກເຮົາ.¹⁷ຊື່ເຮືອນຂອງພວກເຮົາເປັນກິ່ງແປກສີດາ, ແລະ ຫລັງຄາເຮືອນຂອງພວກເຮົາຄືຕົ້ນແປກສາມໃບ.

2

¹ຂ້າພະເຈົ້າເປັນພຽງດອກໄມ້ໃນທົ່ງພຽງ, ເປັນພຽງດອກລິນລີ້ໃນຮ່ອມພູ. ຊາຍນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບນາງ²ທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງເປັນດັ່ງດອກລິນລີ້ດອກຫນຶ່ງ, ໃນທ່າມກາງຫນາມທັງຫລາຍ, ໃນທ່າມກາງບັນດາບຸດສາວຂອງຄົນໃນປະເທດຂອງຂ້ອຍ. ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າເຖິງຕົວນາງເອງ

³ຄືກັນກັບຕົ້ນຫມາກຈອງ ທີ່ເກີດຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍໃນປ່າສັນໃດ, ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຢູ່ທ່າມກາງຊາຍຫນຸ່ມທັງຫລາຍສັນນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້ານັ່ງລົງກ້ອງຮົ່ມເງົາຂອງມັນດ້ວຍຄວາມຍິນດີຫລາຍ, ແລະ ຫມາກຂອງມັນນັ້ນຫອມຫວານຕໍ່ການຊິມລົດຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.⁴ລາວໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າມາທີ່ຫໍໂຮງສຳລັບງານລ້ຽງ, ແລະ ປ້າຍຂອງລາວຂຽນວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຄວາມຮັກ. ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບທີ່ຮັກຂອງລາວ.

⁵ຂໍດົນໃຈຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຄັກອະງຸ່ນອົບແຫ້ງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າສົດຊື່ນດ້ວຍຫມາກຈອງ. ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າອ່ອນແອລົງດ້ວຍຄວາມຮັກ. ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຕົວນາງເອງ⁶ມືຊ້າຍຂອງລາວປະຄອງຫົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ມືຂວາຂອງລາວໂອບກອດຂ້າພະເຈົ້າໄວ້. ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຍິງອື່ນ

⁷ຂ້ອຍຕ້ອງການໃຫ້ສັນຍາແກ່ເຈົ້າ, ບັນດາລູກສາວແຫ່ງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ໂດຍຝູງເຢືອງ ແລະ ເຫລົ່າກວາງໂຕເເມ່ໃນທົ່ງນາທັງຫລາຍ, ທີ່ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ລົບກວນຄວາມສຳພັນຮັກຂອງພວກເຮົາຈົນກວ່າມັນຈະຜ່ານໄປ. ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຕົວນາງເອງ

⁸ມີສຽງຂອງຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ! ໂອ້, ລາວມາທີ່ນີ້, ໂດຍກຳລັງໂດດຂ້າມພູເຂົາທັງຫລາຍ, ກຳລັງເຕັ້ນຂ້າມເນີນເຂົາຕ່າງໆ.⁹ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນດັ່ງເຍືອງໂຕຫນຶ່ງ ຫລື ກວາງຫນຸ່ມ; ເບິ່ງແມ, ລາວກຳລັງຢືນຢູ່ດ້ານຫລັງກຳແພງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ການແນມເບິ່ງຜ່ານປ່ອງຢ້ຽມ, ຄ່ອຍໆປະກົດຕົວຜ່ານຊ່ອງທາງນັ້ນ.

¹⁰ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດ, ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ງົດງາມທີ່ສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ມາກັບຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ.¹¹ເບິ່ງແມ, ລະດູຫນາວຜ່ານພົ້ນໄປ; ລະດູຝົນເຊົາຕົກ ແລະ ຜ່ານພົ້ນໄປ.

¹²ດອກໄມ້ທັງຫລາຍໄດ້ປະກົດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ; ເປັນເວລາສຳລັບການຕັດກິ່ງ ແລະ ສຽງຮ້ອງເພງຂອງນົກທັງຫລາຍໄດ້ມາຮອດແລ້ວ, ແລະ ພວກເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຫລົ່ານົກກາງແກຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ.¹³ຕົ້ນຫມາກເດື່ອໄດ້ໃຫ້ຫມາກ ສີຂຽວສຸກງອມ, ແລະ ຕົ້ນອະງຸ່ນທັງຫລາຍກໍເບັ່ງບານ; ພວກມັນໄດ້ສົ່ງກິ່ນຫອມຂອງພວກມັນ. ລຸກຂຶ້ນເຖີດ, ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ງົດງາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ມາກັບຂ້າພະເຈົ້າ.

¹⁴ແມ່ນົກເຂົາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຢູ່ໃນໂງ່ນຫີນ, ໃນໂງ່ນທີ່ລັບລີ້ຂອງພູຜາ, ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃບຫນ້າຂອງທ່ານ. ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງທ່ານ, ເພາະວ່າສຽງຂອງທ່ານຊ່າງມ່ວນ ແລະ ອ່ອນຫວານ, ແລະ ໃບຫນ້າຂອງທ່ານກໍຫນ້າຮັກ." ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຕົວນາງເອງ

¹⁵ຈົ່ງຈັບຫມາຈອກມາໃຫ້ພວກຂ້າພະເຈົ້າ, ຫມາຈອກໂຕນ້ອຍທີ່ທຳລາຍສວນອະງຸ່ນ, ເພາະວ່າສວນອະງຸ່ນຂອງພວກຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເບັ່ງບານ.

¹⁶ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຂອງລາວ; ລາວປ່ອຍໃຫ້ຝູງສັດລ້ຽງກິນຫຍ້າຢູ່ທ່າມກາງດອກລິນລີ້ດ້ວຍຄວາມເບີກບານໃຈ. ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຄົນຮັກຂອງລາວ¹⁷ຟ້າວໄປເຖີດ, ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ກ່ອນທີ່ຈະສາຍລົມພັດໄຫວແຫ່ງຮຸ່ງອາລຸນ ແລະ ເງົາທັງຫລາຍຈະຈາງໄປ. ຟ້າວໄປເຖີດ; ຂໍຈົ່ງເປັນຄືກັບເຢືອງ ຫລື ກວາງຫນຸ່ມເທິງພູເຂົາອັນເຂັ້ມແຂງເຖີດ.

3

¹ໃນຕອນກາງຄືນເທິງຕຽງນອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລໍຖ້າຄົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັກ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊອກລາວ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນ.²ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບຕົວເອງວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໄປທົ່ວເມືອງ, ໄປຕາມຫົນທາງ ແລະ ເດີ່ນກ້ວາງທັງຫລາຍ; ຂ້າພະເຈົ້າຊອກຫາຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ." ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊອກຫາລາວ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ພົບລາວ.

³ພວກຄົນເຝົ້າຍາມໄດ້ພົບກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງກວດກາໃນເມືອງ. ຂ້າພະເຈົ້າຖາມພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າຫລືບໍ?"⁴ໃນຂະນະດຽວເທົ່ານັ້ນຫລັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຜ່ານພວກເຂົາມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບກັບຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ດວງໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຮັກ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັບລາວໄວ້ ແລະ ຈະບໍ່ຍອມປ່ອຍໃຫ້ລາວໄປບ່ອນໃດຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ນຳລາວເຂົ້າມາໃນເຮືອນຂອງແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງນອນຂອງຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດຂ້າພະເຈົ້າ. ຍິງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບອີກຍິງອື່ນ

⁵ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ພວກທ່ານສັນຍາ, ບັນດາລູກສາວຂອງບັນດາບັນພະບຸລຸດແຫ່ງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ໂດຍ ຝູງເຍືອງ ແລະ ເຫລົ່າກວາງໂຕແມ່ໃນທົ່ງ, ທີ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ລົບກວນຄວາມສຳພັນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈົນກວ່າມັນຈະຜ່ານໄປ. ຍິງສາວນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຕົວນາງເອງ

⁶ສິ່ງທີ່ຈະຂື້ນມາຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຄືກັບລຳຫມອກຄວັນ, ສົ່ງກິ່ນຫອມດ້ວຍຢາງໄມ້ຫອມ ແລະ ກຳຍານ, ດ້ວຍແປ້ງທັງຫມົດທີ່ຂາຍໂດຍພໍ່ຄ້າ?⁷ເບິ່ງເຖີດ, ມັນຄືຕຽງນອນຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ; ນັກຮົບທັງຫົກສິບຄົນຢູ່ອ້ອມຮອບ, ເຫລົ່າທະຫານຫົກສິບຄົນຂອງອິສະຣາເອນ.

⁸ພວກເຂົາຊ່ຽວຊານໃນເລື່ອງດາບ ແລະ ມີຄວາມຊຳນານໃນການສູ້ຮົບ. ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນມີດາບຂອງເຂົາໄວ້ເຫນັບໂຕ, ມີແຂນທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມເປັນຫນ້າຢ້ານກົວໃນເວລາກາງຄືນ.⁹ກະສັດໂຊໂລໂມນໄດ້ຊົງສ້າງພະບັນລັງຂອງພະອົງຈາກຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ແຫ່ງເລບານອນເພື່ອພະອົງເອງ.

¹⁰ເສົາຂອງມັນເຮັດຈາກເງິນ; ດ້ານຫລັງແມ່ນເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ແລະ ບ່ອນນັ່ງຊົງໃຊ້ຜ້າສີມ່ວງ. ມຸມພາຍໃນຊົງຖືກປະດັບປະດາດ້ວຍຄວາມຮັກໂດຍບັນດາລູກສາວຂອງບັນພະບຸລຸດແຫ່ງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ຍິງສາວນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຍິງແຫ່ງເມືອງເຢຣຸຊາເລັມ¹¹ຟ້າວໄປເຖີດ, ບັນດາລູກສາວແຫ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງຊີໂອນ, ແລະ ຈົ່ງຫລຽວເບິ່ງກະສັດໂຊໂລໂມນ, ຜູ້ເຊິ່ງກຳລັງສວມໃສ່ມົງກຸດທີ່ມານດາຂອງພະອົງໄດ້ໃສ່ໃຫ້ແກ່ພະອົງໃນວັນແຕ່ງງານ, ໃນວັນແຫ່ງຄວາມສຸກໃນຊີວິດຂອງພະອົງ.

4

¹ໂອ, ເຈົ້າຊ່າງງົດງາມ, ຄົນຮັກຂອງຂ້ອຍ; ເຈົ້າງົດງາມເຫລືອຫລາຍ. ດວງຕາຂອງເຈົ້າປຽບເຫມືອນດັ່ງດວງຕາຂອງນົກກາງແກທີ່ຢູ່ທາງຫລັງຜ້າຄຸມຫນ້າຂອງນາງ. ເສັ້ນຜົມຂອງນາງເປັນຄືຝູງແບ້ກຳລັງລົງໄປຈາກພູກິເລອາດ.

²ແຂ້ວຂອງນາງເປັນຄືກັບຝູງແກະໂຕແມ່ທີ່ຫາກໍຕັດຂົນໃຫມ່ອອກ, ມາຈາກສະຖານທີ່ຊະລ້າງ. ແຕ່ລະໂຕມີຝາແຝດ, ແລະ ບໍ່ມີຈັກໂຕໃນພວກມັນທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ສູນເສຍໄປ.

³ຮີມສົບຂອງນາງປຽບເຫມືອນລູກຕຸ້ມສີແດງ; ປາກຂອງນາງຊ່າງຫນ້າຮັກ. ແກ້ມຂອງນາງກໍ່ຄ້າຍຄືກັບຫມາກພິລາເຄິ່ງປ່ຽງຢູ່ດ້ານຫລັງຜ້າຄຸມຫນ້າຂອງນາງ.

⁴ລຳຄໍຂອງນາງຄ້າຍຄືຫໍຄອຍຂອງດາວິດທີ່ຖືກສ້າງດ້ວຍຫີນຈັດວາງເປັນແຖວ, ພ້ອມດ້ວຍແຜ່ນຈາລຶກຫລາຍພັນແຜ່ນທີ່ວາງເທິງນັ້ນ, ຄືແຜ່ນຈາລຶກທັງຫມົດຂອງເຫລົ່າທະຫານ.⁵ເຕົ້ານົມທັງສອງຂ້າງຂອງນາງເປັນຄືກັນກັບລູກກວາງສອງໂຕ, ຄືກັນກັບເຍືອງຝາແຝດ, ທີ່ເລັມກິນຫຍ້າຢູ່ທ່າມກາງສວນລິນລີ້.

⁶ຈົນກ່ວາຮຸ່ງເຊົ້າຈະມາເຖິງ ແລະ ເງົາທັງຫລາຍຈະຈາງໄປ, ຂ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາແຫ່ງຢາງໄມ້ຫອມ ແລະ ໄປທີ່ໂນນພູແຫ່ງກຳຍານ.⁷ເຈົ້າຊ່າງງົດງາມໃນທຸກດ້ານ, ທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຫນ້າຕຳນິພາຍໃນໂຕເຈົ້າ.

⁸ເຈົ້າສາວຂອງຂ້ອຍ. ມາກັບຂ້ອຍຈາກເລບານອນເຖີດ. ຂໍມາກັບຂ້ອຍຈາກເລບານອນ; ມາຈາກທີ່ສູງທີ່ສຸດຂອງອາມານາ, ຈາກຈຸດສູງສຸດຂອງເສນີ ແລະ ເຮີໂມນ, ຈາກຖ້ຳຂອງເຫລົ່າຣາຊະສີສິງ, ຈາກພູເຂົາທີ່ເປັນຖ້ຳເສືອດາວທັງຫລາຍ.

⁹ເຈົ້າໄດ້ລັກຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍໄປແລ້ວ, ນ້ອງສາວຂອງຂ້ອຍ, ເຈົ້າສາວຂອງຂ້ອຍ, ເຈົ້າໄດ້ລັກຫົວໃຈຂ້ອຍໄປ, ໂດຍການເບິ່ງຂ້ອຍພຽງແຕ່ຄັ້ງດຽວ, ດ້ວຍເພັດຫນຶ່ງເມັດທີ່ຢູ່ເທິງລຳຄໍຂອງເຈົ້າ.

¹⁰ຄວາມຮັກຂອງເຈົ້າຊ່າງງົດງາມເຫລືອເກີນ, ນ້ອງສາວຂອງຂ້ອຍ, ເຈົ້າສາວຂອງຂ້ອຍ! ຄວາມຮັກຂອງເຈົ້າກໍດີກວ່າເຫລົ້າອະງຸ່ນຫລວງຫລາຍ, ແລະ ກິ່ນນ້ຳຫອມຂອງເຈົ້າກໍຫອມກວ່າກິ່ນເຄື່ອງເທດໃດໆ.¹¹ເຈົ້າສາວຂອງຂ້ອຍ, ຮີມສົບຂອງນາງ, ເປັນຢອດນໍ້າເຜິ້ງ; ຄືນ້ຳເຜີ້ງ ແລະ ນ້ຳນົມທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ລີ້ນຂອງນາງ; ກິ່ນຫອມຂອງເສື້ອຜ້າຂອງນາງຄ້າຍຄືກິ່ນຫອມແຫ່ງເລບານອນ.

¹²ນ້ອງສາວຂອງຂ້ອຍ, ເຈົ້າສາວຂອງຂ້ອຍເປັນດັ່ງສວນທີ່ຫວງຫ້າມ, ເປັນສວນທີ່ປິດກັ້ນເອົາໄວ້, ເປັນນ້ຳພຸທີ່ຖືກປະທັບຕາປິດໄວ້.¹³ກິ່ງຕ່າງໆຂອງເຈົ້າເປັນດັ່ງກັບສວນຕົ້ນຫມາກພິລາ, ທີ່ມີຫມາກລົດຊາດດີເລີດຢ່າງຫລວງຫລາຍ ແລະ ມີຕົ້ນທຽນກັບນາຣະດາ,¹⁴ມີໄມ້ຫອມ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ອໍ້ຫອມ, ຕົ້ນໃບເຕີຍ ແລະ ອົບເຊີຍ, ພ້ອມກັບເຄື່ອງຫອມທຸກຊະນິດ, ຢາງໄມ້ຫອມ ແລະ ຫວ້ານຫາງແຂ້ພ້ອມກັບເຄື່ອງຫອມທີ່ດີທີ່ສຸດ.

¹⁵ເຈົ້າເປັນຄືກັນກັບສວນນໍ້າພຸ, ບໍ່ນ້ຳດື່ມທີ່ສົດຊື່ນ, ແມ່ນ້ຳທີ່ກຳລັງໄຫລລົງມາຈາກເລບານອນ. ຍິງສາວກຳລັງເວົ້າກັບທີ່ຮັກຂອງນາງ¹⁶ຕື່ນເຖີດ, ລົມທິດເຫນືອ; ມາເຖີດ, ລົມທິດໃຕ້; ພັດເຂົ້າມາໃນສວນຂອງຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອວ່າເຄື່ອງຫອມຂອງມັນຈະສົ່ງກິ່ນຫອມໄປທົ່ວ. ຂໍໃຫ້ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າມາໃນສວນຂອງລາວ. ແລະ ກິນຫມາກໄມ້ລົດຊາດທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງມັນເຖີດ.

5

¹ຂ້ອຍໄດ້ເຂົ້າມາໃນສວນຂອງຂ້ອຍແລ້ວ, ນ້ອງສາວຂອງຂ້ອຍເອີຍ, ເຈົ້າສາວຂອງຂ້ອຍ; ຂ້ອຍໄດ້ທ້ອນໂຮມຢາງໄມ້ຫອມພ້ອມກັບເຄື່ອງຫອມຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍໄດ້ກິນຮັງເຜິ້ງກັບນ້ຳເຜິ້ງຂອງຂ້ອຍ; ຂ້ອຍໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນພ້ອມກັບນ້ຳນົມຂອງຂ້ອຍ. ຫມູ່ກຳລັງເວົ້າກັບຄົນຮັກ, ຈົ່ງກິນ ແລະ ດື່ມສາ ສຸດທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ ຈົນກວ່າເມົາໃນຄວາມຮັກ. ຍິງຫນຸ່ມກຳລັງເວົ້າກັບຕົວນາງເອງ

²ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນອນຫລັບໄປ, ແຕ່ຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍັງຄົງຕື່ນຢູ່ໃນຄວາມຝັນ. ມີສຽງເຄາະປະຕູຂອງຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ມີສຽງເວົ້າວ່າ, “ເປີດປະຕູໃຫ້ຂ້ອຍເຖີດ, ນ້ອງສາວຂອງຂ້ອຍ, ແມ່ນົກກາງແກຂອງຂ້ອຍ, ຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດຂອງຂ້ອຍ, ເພາະວ່າຫົວຂອງຂ້ອຍກໍປຽກໄປດ້ວຍນ້ຳຫມອກ, ເສັ້ນຜົມຂອງຂ້ອຍຊຸ່ມໄປດ້ວຍລະອອງນ້ຳໃນຍາມກາງຄືນ."

³“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແກ້ເສື້ອຄຸມຂອງຂ້າພະເຈົ້າອອກແລ້ວ; ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງໃສ່ມັນກັບເຂົ້າໄປອີກຫລືບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າລ້າງຕີນ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ; ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເຮັດໃຫ້ຕີນຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປື້ອນອີກຫລືບໍ?”⁴ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອົາມືເຂົ້າມາເພື່ອເປີດໄລປະຕູ, ແລະ ຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຮ້ອນຮົນເພາະລາວ.

⁵ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລຸກຢືນຂຶ້ນເພື່ອເປີດປະຕູໃຫ້ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າປຽກຊຸ່ມໄປດ້ວຍຢາງໄມ້ຫອມ, ນິ້ວມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊຸ່ມຊື່ນດ້ວຍຢາງໄມ້ຫອມ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈັບທີ່ປະຕູນັ້ນ.

⁶ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປີດປະຕູໃຫ້ກັບຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແຕ່ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫນີໄປແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າຕົກຕະລຶງ; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຫວັງເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊອກຫາລາວ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຫາບໍ່ພົບລາວ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເອີ້ນຫາລາວ, ແຕ່ລາວກໍບໍ່ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ.

⁷ພວກຄົນຍາມທີ່ເຝົ້າກວດກາອ້ອມເມືອງ ໄດ້ພົບຂ້າພະເຈົ້າ; ພວກເຂົາໄດ້ທຸບຕີ ແລະ ທຳຮ້າຍຂ້າພະເຈົ້າ; ພວກຄົນຍາມທີ່ເຝົ້າຢູ່ເທິງກຳ ແພງກໍໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປ. ຍິງສາວກຳລັງເວົ້າກັບຍິງໃນເມືອງນັ້ນ

⁸ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການຄຳສັນຍາ, ບັນດາລູກສາວແຫ່ງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ຖ້າຫາກພວກທ່ານເຫັນຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ບອກລາວວ່າຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເຈັບປ່ວຍຍ້ອນຄວາມຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ລາວ. ຍິງໃນເມືອງນັ້ນກຳລັງເວົ້າກັບຍິງສາວ

⁹ຄົນຮັກຂອງເຈົ້າດີກ່ວາຜູ້ຊາຍຜູ້ເປັນຄົນຮັກຂອງຄົນອື່ນແນວໃດ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ງົດງາມໃນບັນດາຍິງສາວທັງຫລາຍ? ເປັນຫຍັງຄົນຮັກຂອງເຈົ້າຈຶ່ງດີກ່ວາຄົນຮັກຂອງຄົນອື່ນ, ທີ່ເຈົ້າຈຶ່ງຂໍຮ້ອງພວກເຮົາໃຫ້ສັນຍາເຊັ່ນນີ້? ຍິງສາວກຳລັງເວົ້າກັບຍິງໃນເມືອງນັ້ນ

¹⁰ທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າສະຫງ່າງາມ ແລະ ຜິວແດງກ່ຳ, ໂດດເດັ່ນໃນທ່າມກາງຄົນນັບສິບພັນ.¹¹ຫົວຂອງເຂົາເປັນຄືກັບທອງຄຳທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ; ເສັ້ນຜົມຂອງເຂົາຫຍິກງໍ ແລະ ເປັນສີດຳຄ້າຍຄືກັບກາ.

¹²ດວງຕາຂອງເຂົາ ຄ້າຍຄືດວງຕາຂອງນົກກາງແກທີ່ຢູ່ຂ້າງກະແສນ້ຳ, ອາບດ້ວຍນ້ຳນົມ, ຍຶດຕິດໄວ້ຄ້າຍຄືເພັດ.

¹³ແກ້ມຂອງເຂົາປຽບເຫມືອນກັບແທ່ນເຄື່ອງຫອມ, ມີກິ່ນຫອມຂອງພືດພັນ. ຮີມສົບຂອງເຂົາປຽບເຫມືອນສວນລິນລີ້, ຍ້ອຍດ້ວຍຢາງໄມ້ຫອມ.

¹⁴ແຂນຂອງເຂົາປຽບເຫມືອນທອງຄຳລ້ອມຮອບດ້ວຍເພັດ; ທ້ອງຂອງທ່ານຄ້າຍຄືງາຊ້າງອ້ອມຮອບດ້ວຍໄພລິນ.

¹⁵ຂາຂອງເຂົາຄືກັບເສົາຫີນອ່ອນ, ມີຖານເປັນທອງຄຳ ບໍຣິສຸດ; ຮູບລັກສະນະຂອງເຂົາຄືກັບເລບານອນ, ດັ່ງກັບຕົ້ນແປກທີ່ດີສວຍງາມ.

¹⁶ປາກຂອງເຂົາແມ່ນຫວານທີ່ສຸດ; ເຂົາເປັນຄົນທີ່ຫນ້າຮັກໂດຍແທ້. ນີ້ຄືຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ນີ້ຄືຫມູ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ບັນດາລູກສາວແຫ່ງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.

6

¹ຄົນຮັກຂອງນາງໄປຢູ່ໃສຫລື, ຜູ້ທີ່ງາມທີ່ສຸດໃນທ່າມກາງຍິງສາວທັງຫລາຍ? ຄົນຮັກຂອງເຈົ້າໄປທາງທິດໃດແລ້ວ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຊອກຫາລາວຮ່ວມກັນກັບເຈົ້າໄດ້? ຍິງສາວເວົ້າກັບຕົວເອງ

²ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລົງໄປທີ່ສວນຂອງລາວ, ໄປທີ່ແທ່ນບູຊາເຄື່ອງຫອມ, ເພື່ອພາສັດໄປກິນຫຍ້າຢູ່ໃນສວນ ແລະ ເກັບດອກລິນລີ້.³ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຂອງຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ລາວໄດ້ພາສັດໄປກິນຫຍ້າໃນທ່າມກາງປ່າລິນລີ້ດ້ວຍຄວາມມ່ວນຊື່ນ. ຄົນຮັກຂອງຍິງເວົ້າກັບນາງ

⁴ເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ງົດງາມຄືກັບເມືອງ ຕີຣະຊາ, ຄົນຮັກຂອງຂ້ອຍເອີຍ, ຫນ້າຮັກຄືກັບນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ດົນໃຈຢ່າງຫນ້າເກງຂາມຄືກັບກອງທັບທີ່ມີທຸງປະດັບ.

⁵ຂໍຈົ່ງປ່ອຍວາງສາຍຕາຂອງເຈົ້າໄປຈາກຂ້ອຍເຖີດ, ເພາະມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍສັບສົນ. ເສັ້ນຜົມຂອງເຈົ້າຄືກັບຝູງແບ້ທີ່ກຳລັງລົງມາຈາກເນີນພູກິເລອາດ.

⁶ແຂ້ວຂອງນາງຄືກັບຝູງແກະໂຕແມ່ທີ່ກຳລັງຂື້ນມາຈາກສະຖານທີ່ຊຳລະລ້າງ. ແຕ່ລະໂຕມີລູກແຝດ, ແລະ ບໍ່ມີໂຕໃດໃນພວກມັນຖືກເຮັດໃຫ້ສູນເສຍໄປ.⁷ແກ້ມຂອງເຈົ້າຄືກັບຫມາກພິລາຜ່າເຄິ່ງປ່ຽງທີ່ຢູ່ດ້ານຫລັງຜ້າຄຸມຫນ້າຂອງນາງ. ຄົນຮັກຂອງນາງກຳລັງເວົ້າກັບເຂົາເອງ

⁸ມີຣາຊີນີຫົກສິບຄົນ, ມີເມຍນ້ອຍອີກແປດສິບຄົນ, ແລະ ຍິງສາວອີກຫລວງຫລາຍທີ່ນັບບໍ່ຖ້ວນ.⁹ແມ່ນົກກາງແກຂອງຂ້ອຍ, ນາງຜູ້ທີ່ບໍ່ມີທີ່ຕິຕຽນ, ນາງເປັນຜູ້ດຽວ, ນາງເປັນລູກສາວຄົນພິເສດຂອງແມ່ຂອງນາງ; ນາງເປັນທີ່ໂປດປານແກ່ຜູ້ຍິງທີ່ໃຫ້ກຳເນີດນາງ. ບັນດາລູກສາວແຫ່ງປະຊາກອນໃນປະເທດຂອງຂ້ອຍໄດ້ເຫັນນາງ ແລະ ເອີ້ນນາງວ່າຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະພອນ; ພະຣາຊີນີທັງຫລາຍ ແລະ ເມຍນ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນນາງດ້ວຍເຊັ່ນກັນ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຍ້ອງຍໍນາງ: ພະຣາຊີນີທັງຫລາຍ ແລະ ເມຍນ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ກ່າວວ່າ

¹⁰“ໃຜຄືຜູ້ນີ້ທີ່ປະກົດຕົວຄ້າຍຄືຮຸ່ງອາລຸນຕອນເຊົ້າ, ງົດງາມຄືດັ່ງດວງຈັນ, ສະຫວ່າງຄືກັບດວງອາທິດ, ດົນໃຈຢ່າງຫນ້າເກງຂາມຄືກັບກອງທັບທີ່ປະດັບດ້ວຍທຸງຫລື? ຄົນຮັກຂອງນາງເວົ້າກັບຕົນເອງ

¹¹ຂ້າພະເຈົ້າລົງໄປທີ່ສວນຕົ້ນຖົ່ວເພື່ອເບິ່ງຕົ້ນອ່ອນເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ໃນຮ່ອມພູນັ້ນ, ເພື່ອເບິ່ງເຄືອອະງຸ່ນແຕກຍອດ, ແລະ ດອກຫມາກພິລາເບັ່ງບານ.¹²ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມສຸກຫລາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຂີ່ລົດມ້າຂອງເຈົ້າຊາຍອົງຫນຶ່ງ. ຄົນຮັກຂອງນາງເວົ້າກັບນາງ

¹³ຫລຽວກັບໄປ, ຫລຽວກັບໄປເຖີດ, ເຈົ້າຜູ້ເປັນຍິງທີ່ດີພ້ອມ; ຂໍໃຫ້ຫລຽວກັບໄປ, ຫລຽວກັບໄປເຖີດ ເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ເບິ່ງເຈົ້າ. ຍິງສາວກຳລັງເວົ້າເຖິງຄົນຮັກຂອງນາງ ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢາກເບິ່ງຂ້ອຍ, ຍິງທີ່ພຽບພ້ອມ, ຂ້ອຍກຳລັງຟ້ອນລຳໃນທ່າມກາງຄົນຟ້ອມສອງແຖວ.

7

¹ຕີນຂອງເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃນເກີບສາຍພາຍນັ້ນແມ່ນງົດງາມເຫລືອເກີນ, ບຸດສາວຂອງເຈົ້າຊາຍເອີຍ! ຕົ້ນຂາຂອງເຈົ້າຊ່າງໂຄ້ງງາມຄືກັບເພັດ, ດັ່ງສີມືຂອງຊ່າງຜູ້ຊ່ຽວຊານ.

²ສາຍບືຂອງເຈົ້າຄືກັບອ່າງວົງມົນ; ທີ່ເຫລົ້າອະງຸ່ນປະສົມແລ້ວມີບໍ່ເຄີຍຂາດຈັກເທື່ອ. ຫນ້າທ້ອງຂອງເຈົ້າ ຄືກັບກອງເຂົ້າສາລີທີ່ຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍດອກລິນລີ້ມີຢູ່ຫລວງຫລາຍ.

³ເຕົ້ານົມທັງສອງຂອງເຈົ້າຄືກັນກັບລູກກວາງນ້ອຍສອງໂຕ, ຄືກັນກັບເຍືອງແຝດ.⁴ລຳຄໍຂອງນາງຄືກັບຫໍຄອຍງາຊ້າງ; ດວງຕາຂອງນາງຄືກັບສະນ້ຳໃນເມືອງເຮັດຊະໂບນທີ່ປະຕູເມືອງບັດຣັບບິມ. ດັງຂອງເຈົ້າຄືກັບຫໍຄອຍໃນເລບານອນທີ່ປິ່ນໄປທາງເມືອງດາມັສກັດ.

⁵ຫົວຂອງເຈົ້າຄືກັບອູດ; ເສັ້ນຜົມຂອງເຈົ້າເປັນສີມ່ວງເຂັ້ມ. ຣາຊາຖືກຈັບໃຫ້ເປັນຊະເລີຍໂດຍຜົມເປຍນັ້ນ.⁶ທີ່ຮັກ, ເຈົ້າງົດງາມ ແລະ ຫນ້າຮັກເຫລືອເກີນ, ໃນຄວາມສົດໃສຂອງເຈົ້າ!

⁷ຮູບຮ່າງຂອງເຈົ້ານັ້ນສູງສະງ່າງາມຄືກັບຕົ້ນຕານ, ແລະ ເຕົ້ານົມຂອງເຈົ້າຄືກັບພວງຫມາກໄມ້.⁸ຂ້ອຍຄິດ, “ຂ້ອຍຢາກປີນຂຶ້ນໄປເທິງຕົ້ນຕານນັ້ນ; ຂ້ອຍຈະຈ່ອງງ່າໄມ້ຂອງມັນ.” ຂໍໃຫ້ເຕົ້ານົມຂອງນາງເປັນຄືພວງຫມາກອະງຸ່ນ. ແລະ ຂໍໃຫ້ກິ່ນຫອມຂອງດັງຂອງເຈົ້າຫອມຫວນດັ່ງຫມາກຈອງ.

⁹ຂໍໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າເປັນຄືເຫລົ້າອະງຸ່ນທີ່ດີທີ່ສຸດ, ໄຫລລິນຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວເຖິງຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໄຫລລິນລົງມາເຖິງຮີມສົບ ແລະ ແຂ້ວຂອງພວກເຮົາ. ຍິງສາວເວົ້າກັບທີ່ຮັກຂອງເຂົາ

¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າເປັນກຳມະສິດຂອງຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ເຂົາປາຖະຫນາຂ້າພະເຈົ້າ.¹¹ມາເຖີດ, ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາອອກໄປທີ່ຊົນນະບົດ; ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໃຊ້ເວລາກາງຄືນທັງຫມົດໃນຫມູ່ບ້ານເຫລົ່ານັ້ນ.

¹²ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາລຸກແຕ່ເຊົ້າເພື່ອໄປທີ່ສວນອະງຸ່ນ; ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເບິ່ງເຫັນເຄືອແຕກຍອດ, ໄດ້ເຫັນການເບັ່ງບານຂອງພວກມັນ, ແລະ ຫມາກພິລາທີ່ຢູ່ໃນດອກໄມ້. ຢູ່ທີ່ນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະມອບຄວາມຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ທ່ານ.

¹³ພືດພັນສົ່ງກິ່ນຫອມຫວນ; ຢູ່ປະຕູທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພັກອາໃສຢູ່ນັ້ນກໍມີຫມາກໄມ້ທີ່ດີທີ່ສຸດທຸກຊະນິດ, ທັງໃຫມ່ ແລະເກົ່າ, ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເກັບສະສົມເອົາໄວ້ເພື່ອທ່ານ, ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

8

¹ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາໃຫ້ທ່ານເປັນຄືກັນກັບອ້າຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຈາກນົມຂອງແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບທ່ານຢູ່ທາງນອກ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດຈູບທ່ານ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜສາມາດຫມິ່ນປະຫມາດຂ້າພະເຈົ້າໄດ້.

²ຂ້າພະເຈົ້າຈະນຳ ແລະ ພາທ່ານເຂົ້າມາໃນເຮືອນຂອງແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ທ່ານຈະສອນຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະມອບເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະ ນ້ຳຫມາກພິລາໃຫ້ທ່ານດື່ມ. ຍິງສາວເວົ້າເຖິງນາງເອງ³ມືຊ້າຍຂອງລາວວາງຢູ່ກ້ອງຫົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ມືຂວາຂອງລາວກໍກອດຂ້າພະເຈົ້າ. ຍິງນັ້ນເວົ້າກັບຍິງອື່ນ

⁴ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ພວກທ່ານສັນຍາ, ລູກຍິງຂອງບັນພະບູລຸດແຫ່ງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມທັງຫລາຍ, ທີ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ລົບກວນຄວາມສຳພັນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈົນກວ່າມັນຈະຜ່ານໄປ. ຍິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເວົ້າວ່າ

⁵ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜທີ່ອອກມາຈາກຖິ່ນທຸລະກັນດານ, ທີ່ມາກັບຄົນຮັກຂອງນາງ? ຍິງສາວເວົ້າກັບຄົນຮັກຂອງນາງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປຸກທ່ານຢູ່ກ້ອງຕົ້ນຫມາກຈອງ; ຢູ່ທີ່ນັ້ນແມ່ຂອງທ່ານໄດ້ຖືພາທ່ານ; ຢູ່ທີ່ນັ້ນນາງໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດທ່ານ.

⁶ຂໍໃຫ້ຕັ້ງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ເປັນດັ່ງກາປະທັບທີ່ຫົວໃຈຂອງທ່ານ, ຄືກາປະທັບທີ່ເທິງແຂນຂອງທ່ານ, ເພາະວ່າຄວາມຮັກນັ້ນເຂັ້ມແຂງຄືກັບຄວາມຕາຍ. ຄວາມເຊື່ອອັນແຮງກ້າເປັນຄ້າຍຄືແດນແຫ່ງຄົນຕາຍທີ່ບໍ່ເຄີຍສີ້ນສຸດ; ແປວໄຟຂອງມັນກໍໄດ້ລະເບີດອອກ; ມັນເປັນໄຟທີ່ຮຸນແຮງ, ໄຟທີ່ຮ້ອນກວ່າໄຟໃດໆ.

⁷ນ້ຳທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນບໍ່ສາມາດດັບໄຟແຫ່ງຄວາມຮັກໄດ້, ຫລື ນ້ຳຖ້ວມກໍບໍ່ສາມາດພັດພາມັນໄປໄດ້. ຖ້າຜູ້ຊາຍທີ່ຍອມມອບຊັບສົມບັດທັງຫມົດໃນບ້ານຂອງຕົນເພື່ອແລກກັບຄວາມຮັກ. ຂໍ້ສະເຫນີນັ້ນກໍຈະເປັນທີ່ບໍ່ຄວນເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ. ອ້າຍຂອງບັນດາຍິງສາວກ່າວຕໍ່ກັນ

⁸ພວກຂ້າພະເຈົ້າມີນ້ອງສາວນ້ອຍໆ, ແລະ ເຕົ້ານົມຂອງນາງບໍ່ໃຫຍ່ເຕັມທີ່. ພວກເຮົາສາມາດເຮັດສິ່ງໃດເພື່ອນ້ອງສາວຂອງພວກເຮົາໃນມື້ ທີ່ນາງຈະຮັບຄຳສັນຍາໃນການແຕ່ງງານຫລື?

⁹ຖ້າຫາກວ່ານາງເປັນກຳແພງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງຫໍຄອຍເງິນຢູ່ເທິງນາງ. ຖ້າຫາກວ່ານາງເປັນປະຕູ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະດັບນາງດ້ວຍໄມ້ສົນ. ຍິງສາວກຳລັງເວົ້າກັບຕົວນາງເອງ

¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າເປັນກຳແພງ, ແຕ່ເຕົ້ານົມຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄ້າຍຄືຫໍຄອຍທີ່ເປັນປ້ອມປາການໃນເວລານີ້; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຢ່າງເຕັມທີ່ແລ້ວໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ.

¹¹ໂຊໂລໂມນມີສວນອະງຸ່ນແຫ່ງຫນຶ່ງຢູ່ທີບາອານຮາໂມນ. ເຂົາໄດ້ເອົາໃຫ້ຄົນເຊົ່າ ທີ່ຈະເບິ່ງແຍງຮັກສາສວນອະງຸ່ນນັ້ນ. ແຕ່ລະຄົນຕ້ອງນຳຫນຶ່ງພັນມາແລກປ່ຽນກັບຫມາກຂອງມັນ.¹²ສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ເງິນຫນຶ່ງພັນນັ້ນເປັນຂອງທ່ານ, ໂຊໂລໂມນຜູ້ທີ່ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ເງິນສອງຮ້ອຍເປັນຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ໄດ້ເບິ່ງແຍງຮັກສາສວນເພື່ອແລກປ່ຽນກັບຫມາກຂອງມັນ. ຄົນຮັກຂອງນາງກ່າວກັບນາງ

¹³ທ່ານຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນສວນຕ່າງໆ, ຫມູ່ໆຂອງຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຟັງສຽງຂອງທ່ານ; ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນສຽງຂອງທ່ານດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ຍິງສາວເວົ້າກັບຄົນຮັກຂອງນາງ

¹⁴ຈົ່ງຟ້າວເຖີດ, ຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ຂໍເປັນຄືກັບເຍືອງໂຕຫນຶ່ງ ຫລື ກວາງຫນຸ່ມໂຕຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ເທິງພູເຂົາແຫ່ງເຄື່ອງຫອມ.

ເອຊາຢາ

1

¹ນິມິດຂອງເອຊາຢາຜູ້ເປັນບຸດຊາຍຂອງອາໂມດ, ທີ່ລາວໄດ້ເຫັນກ່ຽວກັບຢູດາ ແລະ ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ໃນການປົກຄອງຂອງອຸດຊີຢາ, ໂຢທາມ, ອາຮາດ, ແລະ ເຮເຊກີຢາ, ບັນດາກະສັດຂອງຢູດາ.

²ຟ້າສະຫວັນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງ, ແຜ່ນດິນໂລກເອີຍ; ຈົ່ງງ່ຽງຫູຟັງເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ: "ເຮົາໄດ້ຖະຫນຸຖະຫນອມ ແລະ ລ້ຽງດູລູກໆ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ເຮົາ.³ງົວຍັງຮູ້ຈັກເຈົ້າຂອງມັນ, ແລະ ລາຍັງຮູ້ຮາງຫຍ້າຂອງນາຍຂອງມັນ, ແຕ່ອິດສະຣາເອນບໍ່ຮູ້ຈັກ, ອິດສະຣາເອນບໍ່ເຂົ້າໃຈ."

⁴ວິບັດ! ແກ່ປະເທດ, ພວກຄົນບາບ, ຊົນຊາດທີ່ແບກພາລະຫນັກດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ລູກຫລານຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ, ພວກບຸດຊາຍຂອງຜູ້ທີ່ເຮັດຄວາມເຊື່ອມເສຍ! ພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວ, ພວກເຂົາໄດ້ດູຫມິ່ນອົງບໍຣິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໂຕອອກຫ່າງຈາກພຣະອົງ.

⁵ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຍັງຖືກຂ້ຽນຕີຢູ່ອີກ? ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງຖືກກະບົດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ? ທັງຫົວກໍເຈັບໄປຫມົດ, ທັງຈິດໃຈກໍອ່ອນແອ.⁶ຕັ້ງແຕ່ຝາຕີນຈົນຮອດຫົວບໍ່ມີພາກສ່ວນໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບເລີຍ; ມີແຕ່ບາດແຜ, ແລະຮອຍຟົກຊ້ຳ, ແລະບາດແຜທີ່ຍັງບໍ່ເຊົາດີເທື່ອ; ບາດແຜເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກປິດໄວ້, ບໍ່ໄດ້ເຮັດຄວາມສະອາດ, ບໍ່ໄດ້ຫໍ່ຜ້າ ຫລື ໄດ້ຮັບການຮັກສາດ້ວຍນ້ຳມັນ.

⁷ປະເທດຂອງພວກເຈົ້າກໍຖືກທຳລາຍ; ບັນດາເມືອງຂອງພວກເຈົ້າກໍຖືກເຜົາໄຫມ້; ສ່ວນທົ່ງນາຂອງ—ພວກເຈົ້າ, ພວກຊາວຕ່າງດ້າວກໍຈະທຳລາຍ—ໄປຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ເປົ່າຮ້າງ, ແລະຖືກທຳລາຍໂດຍພວກຊາວຕ່າງດ້າວ.⁸ບຸດສາວຂອງຊີໂອນໄດ້ຖືກຖີ້ມໄວ້ຄືກັບຕູບໃນສວນອະງຸ່ນ, ຄືກັບຖຽງໄຮ່ໃນສວນຫມາກແຕງ, ຄືກັບເມືອງທີ່ຖືກປິດລ້ອມໄວ້.

⁹ຖ້າຫາກພຣະຢາເວຈອມໂຢທາບໍ່ໄດ້ຊົງປະປ່ອຍຄົນສ່ວນເລັກນ້ອຍໄວ້ໃຫ້ກັບພວກເຮົາ, ພວກເຮົາກໍຈະເປັນຄືກັບເມືອງໂຊໂດມ, ພວກເຮົາຈະເປັນຄືກັບເມືອງໂກໂມຣາ.

¹⁰ພວກຜູ້ປົກຄອງເມືອງໂຊໂດມ; ຈົ່ງຟັງຄຳເວົ້າຂອງພຣະຢາເວ, ພວກຊາວເມືອງໂກໂມຣາ: ຈົ່ງຟັງກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ,¹¹ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ. "ເຄື່ອງບູຊາຫລວງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າທີ່ຖວາຍແກ່ເຮົາມີຫຍັງແດ່?" "ເຮົາໄດ້ມີແກະໂຕຜູ້, ແລະ ໄຂມັນຂອງສັດຕຸ້ຍພີເປັນເຄື່ອງເຜົາຖວາຍບູຊາພຽງພໍແລ້ວ; ແລະເຮົາບໍ່ພໍໃຈໃນເລືອດຂອງບັນດາງົວຫນຸ່ມ, ແກະໂຕຜູ້, ຫລືແບ້.

¹²ເມື່ອພວກເຈົ້າມາເຂົ້າເຝົ້າຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ, ໃຜໄດ້ຮຽກຮ້ອງສິ່ງນີ້ຈາກເຈົ້າ, ໃຫ້ຢຽບຢຳ່ເຂົ້າມາໃນພື້ນທີ່ຂອງເຮົາ?¹³ຢ່ານຳເອົາເຄື່ອງບູຊາທີ່ບໍ່ມີຄ່າຫຍັງມາອີກ; ເຄື່ອງຫອມກໍເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງສຳລັບເຮົາ; ເຮົາບໍ່ອາດທົນທານຕໍ່ການຊຸມນຸມທີ່ຊົ່ວຮ້າຍເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຄືການຊຸມນຸມຂອງມື້ເທດສະການການສະຫລອງວັນເດືອນອອກໃຫມ່ ແລະ ວັນຊະບາໂຕ.

¹⁴ເຮົາກຽດຊັງເທດສະການສະລ້ຽງວັນອອກໃຫມ່ ແລະ ເທດສະການລ້ຽງສະຫລອງຕາມກຳນົດຂອງພວກເຈົ້າ; ການຊຸມນຸມເຫລົ່ານັ້ນເປັນພາລະແກ່ເຮົາ; ເຮົາອິດເຫມື່ອຍເຫລືອທີ່ຈະອົດທົນກັບເທດສະການເຫລົ່ານັ້ນແລ້ວ.¹⁵ດ້ວຍເຫດນີ້ເມື່ອໃດທີ່ພວກເຈົ້າແບມືຂອງພວກເຈົ້າອອກໃນການອະທິຖານ, ເຮົາຈະປິດຕາຂອງເຮົາຈາກພວກເຈົ້າ; ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຈົ້າຈະຖວາຍຄຳອະທິຖານຫລວງຫລາຍ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ຟັງ; ມືຂອງພວກເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດ.

¹⁶ຈົ່ງຊະລ້າງ, ຈົ່ງລ້າງຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ສະອາດ; ຈົ່ງເອົາການກະທຳທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຈົ້າອອກໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກສາຍຕາຂອງເຮົາ; ຈົ່ງຢ່າເຮັດຄວາມຊົ່ວ;¹⁷ຈົ່ງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະເຮັດສິ່ງທີ່ດີ; ຈົ່ງຊອກຫາຄວາມຍຸດຕິທຳ, ຈົ່ງຊ່ວຍເຫລືອຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່, ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳຕໍ່ລູກທີ່ກຳພ້າພໍ່, ແລະ ປົກປ້ອງແມ່ຫມ້າຍ.”

¹⁸ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ; “ມາເຖີດ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາມາເວົ້າຄວາມກັນ,“ “ເຖິງແມ່ນວ່າບາບຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄືກັບສີແດງເຂັ້ມ, ມັນກໍຈະຂາວຄືກັບຫິມະ; ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນສີແດງຄືກັບຜ້າແດງເຂັ້ມ, ກໍຈະຂາວເທົ່າກັບຂົນແກະ.

¹⁹ຖ້າພວກເຈົ້າເຕັມໃຈ ແລະ ເຊື່ອຟັງ, ພວກເຈົ້າກໍຈະໄດ້ກິນອາຫານທີ່ດີແຫ່ງແຜ່ນດິນ,²⁰ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າປະຕິເສດ ແລະ ກະບົດ, ດາບກໍຈະລ້າງຜານພວກເຈົ້າ,” ເພາະວ່າພຣະໂອດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ.

²¹ເມືອງທີ່ສັດຊື່ໄດ້ກາຍເປັນເມືອງໂສເພນີໄດ້ແນວໃດຫລື! ເມືອງທີ່ເຄີຍເຕັມແຕ່ຄວາມຍຸຕິທຳ—ເມືອງທີ່ເຕັມດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ, ແຕ່ຕອນນີ້ເມືອງນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍພວກຄາດຕະກອນ.²²ເງິນຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ບໍຣິສຸດ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າກໍປະສົມດ້ວຍນ້ຳ.

²³ພວກເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຈົ້າກໍເປັນພວກກະບົດ ແລະ ເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງພວກໂຈນ; ທຸກໆຄົນມັກຮັບສິນບົນ ແລະ ແລ່ນນຳຜົນຕອບແທນ. ພວກເຂົາບໍ່ປົກປ້ອງລູກທີ່ກຳພ້າພໍ່, ຫລືຄະດີຂອງແມ່ຫມ້າຍກໍບໍ່ໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ.

²⁴ເພາະສະນັ້ນ ນີ້ແມ່ນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຢທາ, ອົງຜູ້ຊົງຣິດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ: “ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ພວກເຂົາ! ເຮົາຈະແກ້ແຄ້ນຕໍ່ສັດຕູຂອງເຮົາ, ແລະ ລ້າງແຄ້ນຕໍ່ສັດຕູຂອງເຮົາດ້ວຍຕົວເຮົາເອງ;²⁵ຮົາຈະຢື່ນມືຂອງເຮົາມາຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ, ເພື່ອຊະລ້າງສິ່ງສົກກະປົກຂອງເຈົ້າອອກໄປຄືກັບຊະລ້າງດ້ວຍນ້ຳດ່າງ, ແລະເອົາສິ່ງສົກກະປົກທັງຫມົດຂອງເຈົ້າອອກໄປ.

²⁶ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກຜູ້ພິພາກສາຂອງພວກເຈົ້າເປັນຄືກັນກັບແຕ່ກ່ອນ, ແລະ ພວກທີ່ປຶກສາຂອງພວກເຈົ້າເປັນຄືກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນ; ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າເມືອງແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ເມືອງສັດຊື່."

²⁷ຊີໂອນຈະໄດ້ຮັບການຖືກໄຖ່ດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແລະ ຜູ້ທີ່ກັບໃຈໃນເມືອງນັ້ນດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ.²⁸ພວກກະບົດ ແລະ ພວກຄົນບາບຈະຖືກທຳລາຍໄປພ້ອມກັນ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ປະຖິ້ມພຣະຢາເວກໍຈະຖືກທຳລາຍໄປເຊັ່ນກັນ.

²⁹“ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍໃນຕົ້ນໂອກສັກສິດທີ່ພວກເຈົ້າປາຖະຫນາ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະມີຄວາມອັບອາຍໃນສວນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເລືອກ.³⁰ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຈະເປັນຄືກັບຕົ້ນໄມ້ໂອກທີ່ໃບຫ່ຽວແຫ້ງໄປ, ແລະ ຄືກັບສວນທີ່ບໍ່ມີນ້ຳ.

³¹ຄົນທີ່ແຂງແຮງກໍຈະຄືກັບເຊື້ອໄຟ, ແລະ ວຽກງານຂອງລາວກໍຈະຄືກັບປະກາຍໄຟ; ທັງສອງຢ່າງກໍຈະເຜົາໄຫມ້ໄປພ້ອມກັນ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜສາມາດດັບມັນໄດ້."

2

¹ສິ່ງຕ່າງໆກ່ຽວກັບຢູດາ ແລະ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ທີ່ເອຊາຢາບຸດຊາຍຂອງອາໂມດໄດ້ເບີ່ງເຫັນໃນນິມິດ,²ໃນວາລະສຸດທ້າຍຈະເປັນດັ່ງນີ້ ພູເຂົາແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຈະຖືກສ້າງຕັ້ງຂື້ນເປັນພູເຂົາທີ່ສູງທີ່ສຸດຂອງບັນດາພູເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະພູເຂົານີ້ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໄປເທິງເນີນພູເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດຈະຫລັ່ງໄຫລມາສູ່ພູເຂົານີ້.

³ຊົນຊາດຫລວງຫລາຍຈະມາ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປເທິງພູຂອງພຣະຢາເວ, ໄປທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງສອນທຸກວິທີທາງຂອງພຣະອົງແກ່ພວກເຮົາ, ແລະ ພວກເຮົາຈະເດີນໃນທາງພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ.” ເພາະວ່າທຳມະບັນຍັດຈະອອກມາຈາກຊີໂອນ, ແລະ ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວຈະອອກມາຈາກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.

⁴ພຣະອົງຈະຊົງຕັດສິນລະຫວ່າງປະຊາຊາດ ແລະ ຈະຊົງຕັດສິນຄວາມໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດຫລວງຫລາຍ; ພວກເຂົາຈະເອົາດາບຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຫມາກສົບໄຖນາ, ແລະ ຕີຫອກຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຂໍກ່ຽວ; ປະຊາຊາດຈະບໍ່ຍົກດາບຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບປະຊາຊາດ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ຝຶກຊ້ອມໃນການເຮັດສົງຄາມອີກຕໍ່ໄປ.

⁵ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບເອີຍ, ມາເຖີດ, ແລະຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເດີນໄປໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະຢາເວ.⁶ເພາະວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຊົນຊາດຂອງພວກເຈົ້າ, ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບເອີຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຍັງເຕັມໄປດ້ວຍປະເພນີຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍພວກຜູ້ທຳນວຍຄືກັບພວກຟີລິດສະຕີນ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຈັບມືທັກທາຍກັບພວກບຸດຊາຍຂອງພວກຄົນຕ່າງດ້າວ.

⁷ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍເງິນ ແລະ ຄຳ, ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ; ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຝູງມ້າ, ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍລົດມ້າເສຶກຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີສິ້ນສຸດ.⁸ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຮູບເຄົາຣົບ; ພວກເຂົາຂາບໄຫວ້ງານຫັດຖະກຳທີ່ເຮັດດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາເອງ, ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ນິ້ວຂອງພວກເຂົາເອງໄດ້ເຮັດຂຶ້ນມາ.

⁹ປະຊາຊົນຈະກົ້ມຂາບລົງ, ແລະ ແຕ່ລະຄົນຈະລົ້ມລົງ; ເພາະສະນັ້ນຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນມາ.¹⁰ຈົ່ງໄປທີ່ບ່ອນເຕັມດ້ວຍຜາຫີນ ແລະ ລີ້ຕົວຢູ່ໃນພື້ນດິນໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຈາກຣັດສະຫມີແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.¹¹ຕາທີ່ຍິ່ງຈອງຫອງຂຶ້ນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳລົງ, ແລະ ພວກຄົນທີ່ໂອ້ອວດຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳລົງ, ແລະ ພຣະຢາເວພຣະອົງດຽວທີ່ສົມຄວນແກ່ການສັນລະເສີນໃນມື້ນັ້ນ.

¹²ເພາະຈະມີມື້ແຫ່ງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ກັບທຸກຄົນທີ່ອວດຕົວ ແລະ ຈອງຫອງຂຶ້ນ, ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບທຸກຄົນທີ່ໂອຫັງ - ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຕົກຕຳ່ລົງ-¹³ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບຕົ້ນສົນສີດາແຫ່ງເລບານອນທຸກຕົ້ນທີ່ສູງ ແລະ ຍົກຕົວຂຶ້ນ, ແລະ ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຕົ້ນໂອກທຸກໆຕົ້ນຂອງບາຊານ.

¹⁴ໃນວັນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາຈະຕໍ່ສູ້ກັບພູເຂົາສູງທັງຫມົດ, ແລະ ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບເນີນພູທັງຫມົດທີ່ຍົກຕົວເອງຂຶ້ນ,¹⁵ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບຕຶກສູງທຸກແຫ່ງ, ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບກຳແພງທີ່ແຂງແຮງທັງຫມົດ,¹⁶ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບກຳປັ່ນທັງຫມົດຂອງທາຊິດ, ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບເຮືອທີ່ສວຍງາມທີ່ລອຍລຳຢູ່.

¹⁷ຄວາມຈອງຫອງຂອງມະນຸດຈະຖືກຖອຍລົງໃຫ້ຕົກຕຳ່ລົງ, ແລະ ຄວາມໂອຫັງຂອງມະນຸດຈະລົ້ມລົງ; ພຣະຢາເວພຣະອົງດຽວທີ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນມື້ນັ້ນ.¹⁸ຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຈະສູນສີ້ນໄປ.¹⁹ມະນຸດຈະໄປຍັງຖຳ້ພູຜາຕ່າງໆ. ແລະຮູຂອງພື້ນດິນ, ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ຈາກພຣະສີຣິແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກຢ້ານກົວ

²⁰ໃນວັນນັ້ນ, ຜູ້ຄົນຈະຖິ້ມຮູບເຄົາລົບທີ່ເຮັດດ້ວຍເງິນ ແລະ ຄຳທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນເອງມາເພື່ອນະມັດສະການຖິ້ມໄປ–ພວກເຂົາຈະໂຍນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນລົງໄປຫາໂມ້ ແລະ ເຈຍ.²¹ພວກເຂົາຈະໄປລີ້ຢູ່ໃນຮອຍແຕກໃນຫີນຜາ. ແລະຜາເປື້ອນໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຈາກສະຫງ່າລາສີຂອງລັດສະຫມີພາບຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ລຸກຂຶ້ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກຢ້ານກົວ.²²ຈົ່ງເລີກໄວ້ວາງໃຈໃນມະນຸດ, ຜູ້ທີ່ລົມຫາຍໃຈທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນດັງຂອງລາວ, ເພາະລາວມີຄຸນຄ່າຫຍັງແດ່?

3

¹ຈົ່ງເບິ່ງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ, ຈະຊົງເອົາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ ແລະ ການຈຸນເຈືອອອກໄປຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຢູດາ. ຄືສະບຽງອາຫານ ແລະ ນຳ້ດື່ມທັງຫມົດ;²ນັກຮົບທີ່ກ້າຫານ, ຜູ້ພິພາກສາ, ສາດສະດາ, ຜູ້ທຳນວາຍ, ຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ, ແລະ ຜູ້ໃຫຍ່;³ນາຍກອງຫ້າສິບຄົນ, ຄົນທີ່ປະຊາຊົນເຄົາລົບນັບຖື, ທີ່ປຶກສາ, ຊ່າງຫັດຖະກຳທີ່ມີສີມື, ແລະ ຄົນໃຊ້ເວດມົນທີ່ຊຳນານ.

⁴"ເຮົາຈະແຕ່ງຕັ້ງຄົນຫນຸ່ມໃຫ້ເປັນຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຄົນຫນຸ່ມຈະປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາ.⁵ປະຊາຊົນຈະຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ, ທຸກຄົນຈະຖືກບີບບັງຄັບຈາກຄົນອື່ນ; ແລະ ທຸກຄົນຈະຖືກເພື່ອນບ້ານໃກ້ຄຽງກົດຂີ່ຂູດຮີດ; ເດັກນ້ອຍຈະດູຫມິ່ນຜູ້ທີ່ອາວຸໂສກວ່າ, ແລະ ຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະທ້າທາຍຜູ້ທີ່ມີກຽດ.

⁶ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ຊາຍຈະຖືກອ້າຍຂອງລາວຢູ່ໃນເຮືອນຂອງພໍ່ ແລະ ເວົ້າວ່າ, 'ເຈົ້າມີເສື້ອຄຸມ; ຈົ່ງມາເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຮົາເຖີດ, ແລະ ໃຫ້ຊາກປະຫລັກຫັກພັງນີ້ຕົກຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ.'⁷ໃນມື້ນັ້ນເຂົາຈະຮ້ອງ ແລະ ກ່າວວ່າ, 'ຂ້ອຍຈະບໍ່ເປັນຜູ້ຮັກສາ; ຂ້ອຍບໍ່ມີອາຫານຫລືເສື້ອຜ້າ. ພວກເຈົ້າຢ່າແຕ່ງຕັ້ງຂ້ອຍໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນເລີຍ.'"

⁸ເພາະວ່າເມືອງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ສະດຸດ, ແລະຢູດາກໍລົ້ມລົງ, ເພາະຄຳເວົ້າ ແລະ ການກະທຳ ຂອງພວກເຂົາຕໍ່ສູ້ພຣະຢາເວ, ທ້າທາຍຕໍ່ພຣະເນດແຫ່ງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.⁹ການສະແດງອອກເທິງໃບຫນ້າຂອງພວກເຂົາກໍເປັນພະຍານປັກປຳຕໍ່ພວກເຂົາ; ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາເຫມືອນກັບເມືອງໂຊໂດມ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປິດບັງຫຍັງເລີຍ. ວິບັດຈຶ່ງມີແກ່ພວກເຂົາ! ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ໄພວິບັດມາສູ່ຕົນເອງຢ່າງເຕັມທີ່.

¹⁰ຈົ່ງບອກຄົນຊອບທຳວ່າພວກເຂົາຈະໄປໄດ້ດີ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະກິນຜົນຂອງການກະທຳຂອງພວກເຂົາ.¹¹ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຄົນອະທຳ! ສິ່ງທີ່ບໍ່ດີຈະເກີດຂຶ້ນກັບເຂົາ, ເພາະການຕອບແທນທີ່ມືຂອງເຂົາໄດ້ກະທຳ.¹²ຊົນຊາດຂອງເຮົາເອີຍ, ເດັກນ້ອຍກໍເປັນຜູ້ບີບບັງຄັບພວກເຂົາ, ແລະ ພວກຜູ້ຍິງກໍປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາ. ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ນຳທາງພວກເຈົ້າໄດ້ນຳພວກເຈົ້າໃຫ້ຫລົງທາງໄປ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການນຳທາງຂອງພວກເຈົ້າສັບສົນ.

¹³ພຣະຢາເວຊົງຢືນຂຶ້ນເພື່ອເປັນຜູ້ກ່າວໂທດ; ພຣະອົງກຳລັງຢືນເພື່ອຊົງກ່າວໂທດຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁴ແລະ ພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາ: “ເຈົ້າໄດ້ ທຳ ລາຍສວນອະງຸ່ນແລ້ວ. ຂອງທີ່ຮິບມາຈາກຄົນຍາກຈົນແມ່ນຢູ່ໃນເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁵ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງບີບບັງຄັບປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະກະທຳການທໍລະມານຕໍ່ຄົນທຸກຍາກ?” ນີ້ແມ່ນ ຄຳ ປະກາດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ.

¹⁶ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ເພາະວ່າພວກລູກສາວຂອງຊີໂອນນັ້ນຈອງຫອງ, ຍ່າງຊູຄໍໄປຕາມເສັ້ນທາງ, ແລະ ສົ່ງສາຍຕາເຈົ້າຊູ້, ຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍ່າງໄປຢ່າງຫມັ້ນໃຈ ແລະ ສັ່ນຕີນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ມີສຽງດັງ,¹⁷ເພາະສະນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເກີດພະຍາດຂີ້ຫິດ ເທິງຫົວຂອງພວກລູກສາວຂອງຊີໂອນ, ແລະ ພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຈົ້າເປັນຄົນຫົວລ້ານ.

¹⁸ໃນວັນນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເອົາເຄື່ອງປະດັບອັນງົດງາມທີ່ຂໍ້ຕີນຂອງພວກເຂົາໄປ, ອີກທັງແຂບຮັດຫົວ, ແລະ ເຄື່ອງປະດັບທີ່ມີຮູບພະຈັນສ້ຽວ,¹⁹ຕຸ້ມຫູ, ສາຍແຂນ, ແລະຜ້າປົກຫນ້າ;²⁰ຜ້າຄາດຫົວ, ສ້ອຍຂໍ້ຕີນ, ຜ້າຄາດແອວ, ແລະ ອົບນຳ້ຫອມ, ແລະ ຕະກຸດ.

²¹ພຣະອົງຈະເອົາແຫວນແລະພອຍທີ່ເກາະທີ່ດັງໄປ;²²ເຄື່ອງນຸ່ງສຳລັບໃສ່ອອກງານ, ເສື້ອຄຸມ, ຜ້າປົກຫນ້າ, ແລະ ກະເປົາຖື;²³ກະຈົກຖືສ່ອງ, ຜ້າປ່ານ, ຜ້າປົກຫົວ, ແລະ ເສື້ອຊັ້ນນອກ.

²⁴ມັນຈະມີພຽງແຕ່ກິ່ນເຫນົ່າເຫມັນແທນນໍ້າຫອມ; ແລະ ຈະມີແຕ່ເຊືອກຮັດແທນຜ້າຄາດແອວ; ຫລືຈະມີແຕ່ຫົວລ້ານແທນຜົມທີ່ຈະຈັດຊົງຢ່າງດີ, ແລະ ຈະມີແຕ່ການນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຜ້າກະສອບແທນເສື້ອຄຸມ; ແລະ ຈະມີແຕ່ຄວາມອັບອາຍແທນຄວາມສວຍງາມ.²⁵ພວກຜູ້ຊາຍຂອງເຈົ້າຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ແລະ ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ແຂງແຮງຂອງພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງໃນສົງຄາມ.²⁶ປະຕູນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທຸກ ແລະ ໂສກເສົ້າ; ແລະ ນາງຈະອ້າງວ້າງແລະ ນັ່ງລົງເທິງພື້ນດິນ.

4

¹ໃນມື້ນັ້ນຜູ້ຊາຍເຈັດຄົນຈະຢຶດຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄວ້ແລະກ່າວວ່າ," ເຮົາຈະກິນອາຫານຂອງເຮົາເອງ, ເຮົາຈະສວມໃສ່ເສື້ອຜ້າຂອງເຮົາເອງ. ແຕ່ຂໍພຽງໃຫ້ເຮົາໃສ່ຊື່ຂອງທ່ານ ເພື່ອເອົາຄວາມອັບອາຍຂອງເຮົາອອກໄປ."²ໃນວັນນັ້ນກິ່ງຂອງພຣະຢາເວຈະງົດງາມ ແລະ ມີສະຫງ່າລາສີ, ແລະ ຜົນລະໄມ້ຂອງແຜ່ນດິນຈະມີລົດແຊບ ແລະໃຫ້ຄວາມປິຕິຍິນດີ ສຳລັບຜູ້ທີ່ລອດຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນໃນອິດສະຣາເອນ.

³ຈະເກີດມີຜູ້ທີ່ເຫລືອໃຫ້ຢູ່ໃນຊີໂອນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງເຫລືອຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມຈະໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນໃຫ້ບໍລິສຸດ, ທຸກຄົນທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ວ່າມີຊີວິດຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ.⁴ເຫດການນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະຊົງຊຳລະລ້າງຄວາມເປິເປື້ອນຂອງລູກຍິງທັງຫລາຍຂອງຊີໂອນ, ແລະ ຈະຊຳລະຄາບໂລຫິດຈາກທ່າມກາງກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ໂດຍວິນຍານແຫ່ງການພິພາກສາ ແລະ ວິນຍານແຫ່ງແປວໄຟ.

⁵ແລ້ວພຣະຢາເວຈະຊົງສ້າງເມກ ແລະ ຄວັນໃນຕອນກາງເວັນ, ແລະ ແສງສ່ອງສະຫວ່າງຂອງແປວໄຟໃນຕອນກາງຄືນ; ເຫນືອທົ່ວທຸກແຫ່ງຂອງພູຊີໂອນ, ແລະ ເຫນືອສະຖານທີ່ຊຸມນຸມຂອງເມືອງນັ້ນ; ຊຶ່ງຈະເປັນສິ່ງທີ່ປົກຄຸມເຫນືອພຣະສະຫງ່າຣາສີທັງສິ້ນ.⁶ສິງນັ້ນຈະເປັນຮົ່ມເງົາເພື່ອບັງແດດຈາກຄວາມຮ້ອນໃນຕອນກາງເວັນ, ແລະ ເປັນທີ່ລີ້ໄພທີ່ກຳບັງຈາກພະຍຸ ແລະ ຝົນ.

5

¹ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງເພງເພື່ອຜູ້ທີ່ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເພງຂອງຜູ້ທີ່ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບສວນອະງຸ່ນຂອງລາວ. ຜູ້ທີ່ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມີສວນອະງຸ່ນສວຍນຫນຶ່ງຢູ່ເທິງພູເຂົາທີ່ມີຄວາມອຸດົມສົມບູນຫລາຍ.²ລາວໄດ້ຂຸດສວນນັ້ນ, ແລະ ໄດ້ເອົາກ້ອນຫີນອອກໄປ, ແລະ ໄດ້ປູກສວນນັ້ນດ້ວຍແນວອະງຸ່ນພັນເຄືອທີ່ດີ. ລາວໄດ້ສ້າງຫໍຄອຍຫລັງຫນຶ່ງໄວ້ຢູ່ກາງສວນນັ້ນ, ແລະ ຍັງໄດ້ສ້າງບ່ອນເຮັດເຫລົ້າອະງຸ່ນໄວ້ນຳ. ລາວໄດ້ລໍຖ້າໃຫ້ສວນນັ້ນອອກຫມາກອະງຸ່ນ, ແຕ່ວ່າມັນກໍອອກຫມາກມີແຕ່ຫມາກອະງຸ່ນສົ້ມເທົ່ານັ້ນ.

³ເພາະສະນັ້ນ, ບັດນີ້ປະຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເຣັມ ແລະ ຊາວຢູດາ, ຕັດສິນລະຫວ່າງຂ້າພະເຈົ້າກັບສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.⁴ມີຫຍັງທີ່ຈະສາມາດເຮັດກັບສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອີກ, ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ກັບສວນນັ້ນ? ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຄາດຫວັງວ່າສວນນັ້ນຈະຜະລິດຫມາກອະງຸ່ນ, ແຕ່ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງອອກເປັນຫມາກອະງຸ່ນສົ້ມໄດ້?

⁵ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກກັບພວກທ່ານວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດແນວໃດກັບສວນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍ້າຍຮົ້ວກັ້ນອອກໄປ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປ່ຽນສວນນັ້ນໃຫ້ກາຍເປັນທົ່ງຫຍ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະທຳລາຍກຳແພງລົງ, ແລະ ສວນນັ້ນຈະຖືກຢຽບຢ້ຳ.⁶ຂ້າພະເຈົ້າຈະປ່ອຍໃຫ້ມັນຫວ່າງເປົ່າ, ແລະ ສວນນັ້ນຈະບໍ່ຖືກພວນດິນ ຫລື ຂຸດອີກ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ, ຕົ້ນໄມ້ ແລະ ຫນາມຈະປົ່ງຂຶ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຈະສັ່ງໃຫ້ເມກບໍ່ໃຫ້ຝົນຕົກເທິງມັນ.

⁷ສໍາລັບສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ແມ່ນເຊື້ອສາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ແລະ ຄົນຢູດາເປັນສິ່ງທີ່ປູກໄວ້ຂອງພຣະອົງທີ່ຊົງພໍພຣະໄທ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງລໍຖ້າຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແຕ່ແທນທີ່ຈະເປັນຢ່າງນັ້ນ, ກົງກັນຂ້າມກັບມີແຕ່ການຂ້າ; ເມື່ອຊົງລໍຖ້າຄວາມຊອບທຳ, ກໍມີແຕ່, ສຽງການຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ.

⁸ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ລວມເຮືອນ ແລະ ເຮືອນເຂົ້ານຳກັນ, ຜູ້ທີ່ລວມທົ່ງນາ ແລະ ທົ່ງນາເຂົ້ານຳກັນ, ຈົນບໍ່ມີບ່ອນຫວ່າງເຫລືອຢູ່ເລີຍ, ແລະມີພຽງແຕ່ພວກທ່ານເທົ່ານັ້ນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້!⁹ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາໄດ້ຊົງກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ມີຫລາຍຫລັງຄາເຮືອນຈະເປົ່າຮ້າງ, ເຖິງວ່າຈະເປັນບ້ານໃຫຍ່ໂຕ ແລະ ຫນ້າຊື່ນຊົມ, ກໍປາສະຈາກຜູ້ຢູ່ອາໄສ.¹⁰ເພາະສວນອະງຸ່ນສິບແອກຈະໃຫ້ຜົນຜະລິດພຽງແຕ່ຫນຶ່ງອາບເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ແນວພັນຫນຶ່ງໂຮເມີຈະໃຫ້ຜົນຜະລິດພຽງແຕ່ໜຶ່ງເອເຟ.

¹¹ວິບັດແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າມືດເພື່ອມາຫາເຫລົ້າດື່ມ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍັງຄົງຄ້າງຢູ່ຈົນຮອດເດິກດື່ນຈົນກ່ວາເຫລົ້າອະງຸ່ນຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພິນາດໄປ.¹²ພວກເຂົາໄດ້ຈັດງານລ້ຽງດ້ວຍສຽງພິນໃຫຍ່, ພິນສອງຄູ່, ລະນາດ, ຄຸຍ, ແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ລະລຶກເຖິງວຽກງານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ເຮັດດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.

¹³ເພາະສະນັ້ນ ຊົນຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ມາໄດ້ຕົກເປັນຊະເລີຍເພາະຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ; ພວກຜູ້ນຳທີ່ມີກຽດສັກສີຂອງພວກເຂົາກໍຫິວໂຫຍ, ແລະ ພວກປະຊາຊົນທົ່ວໄປກໍບໍ່ມີຫຍັງຈະດື່ມ.¹⁴ເພາະສະນັ້ນ ແດນຄົນຕາຍກໍໄດ້ເປັນສາເຫດໃຫ້ຄວາມກະຫາຍຂອງມັນຫລາຍຂື້ນ ແລະ ອ້າປາກຂອງມັນກວ້າງຂຶ້ນອີກ; ພວກຄົນສູງສັກ, ປະຊາຊົນ, ພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກສຳມາເລເທເມົາ ແລະ ຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີຄວາມສຸກໃນບັນດາພວກເຂົາ, ກໍໄດ້ຕົກລົງໄປໃນທີ່ດິນແດນຂອງຄົນຕາຍ.

¹⁵ມະນຸດຈະຖືກບີບບັງຄັບໃຫ້ກົ້ມຕົວລົງ, ແລະ ມະນຸດຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕົກຕໍ່າລົງ; ໃນຕາຂອງຄົນທີ່ຍິ່ງຈອງຫອງຈະຖືກທຳລາຍ.¹⁶ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາຈະຊົງເປັນທີ່ສັນລະເສີນໃນຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງພຣະອົງ, ແລະ ພຣະເຈົ້າອົງບໍຣິສຸດຈະຊົງສຳແດງຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງເອງໂດຍຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງ.¹⁷ຈາກນັ້ນຝູງແກະຈະຫາກິນຄືກັນກັບເປັນທົ່ງຫຍ້າຂອງພວກມັນເອງ, ແລະ ໃນຊາກຫັກພັງ, ພວກລູກແກະກໍຈະເລັມຫຍ້າຄືກັນກັບຄົນຕ່າງຊາດ. "ແລະ ຢູ່ໃນຊາກຫັກພັງຂອງຄົນຮັ່ງມີ, ລູກແກະຈະລ້ຽງສັດ.

¹⁸ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ດຶງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄປໃສ່ສາຍເຊືອກທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ ແລະ ພວກຄົນທີ່ດຶງລາກຄວາມບາບໄປຄືກັບວ່າມັນເປັນເຊືອກໂຍງກວຽນ.¹⁹ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເວົ້າວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຈົ່ງກະທຳຢ່າງຟ້າວຝັງ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງກະທຳໂດຍໄວ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າມີຫຍັງເກີດຂື້ນ, ແລະ ໃຫ້ແຜນການຂອງອົງບໍຣິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນມາເຖີດ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຮູ້ແຜນການເຫລົ່ານັ້ນ."

²⁰ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເອີ້ນຄວາມຊົ່ວວ່າຄວາມດີ, ແລະ ເອີ້ນຄວາມດີວ່າຄວາມຊົ່ວ; ພວກທີ່ຖືວ່າຄວາມມືດເປັນຄວາມສະຫວ່າງ, ແລະ ຄວາມສະຫວ່າງເປັນຄວາມມືດ; ພວກທີ່ຖືວ່າຄວາມຂົມຂື່ນຄືຄວາມຫວານ, ແລະ ຄວາມຫວານຄືຄວາມຂົມຂື່ນ!²¹ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມສະຫລາດໃນສາຍຕາຂອງຕົນເອງ, ແລະ ຜູ້ທີ່ມີສະຕິປັນຍາຮອບຄອບໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນເອງ!

²²ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ເກັ່ງໃນການດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ແລະ ພວກນາຍຈ້າງທີ່ເກັ່ງໃນການປະສົມເຫລົ້າ;²³ຜູ້ທີ່ປ່ອຍຕົວຄົນອະທຳສຳລັບຄ່າຕອບແທນ, ແລະ ການຖອນສິດຂອງຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ!

²⁴ເພາະສະນັ້ນ ແປວໄຟເຜົາຜານຕໍເຂົ້າສັນໃດ, ແລະ ຫຍ້າແຫ້ງຍຸບລົງໄປໃນແປວໄຟສັນໃດ, ຮາກຂອງພວກເຂົາກໍຈະເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະ ຄວາມເບັ່ງບານຂອງພວກເຂົາກໍຈະປິວໄປຄືກັບຜົງຂີ້ຝຸ່ນສັນນັ້ນ. ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະບັນຍັດຂອງອົງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ, ແລະເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ດູຫມິ່ນພຣະຄຳຂອງອົງຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ.

²⁵ເພາະສະນັ້ນ ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຢຽດພຣະຫັດອອກຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ ແລະ ລົງໂທດພວກເຂົາ. ພູເຂົາທັງຫລາຍກໍສັ່ນສະເທືອນ, ແລະ ຊາກສົບຂອງພວກເຂົາຄ້າຍຄືກອງຂີ້ເຫຍື້ອຕາມຖະຫນົນ. ໃນເຫດການທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້, ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ບັນເທົາລົງ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ, ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຢຽດອອກ.

²⁶ພຣະອົງຈະໃຫ້ສັນຍານແກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກອອກໄປ ແລະ ຊົງຜິວພຣະໂອດກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສຸດປາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ເບິ່ງເຖີດ, ພວກເຂົາຈະມາໃນທັນທີ ແລະ ມາຢ່າງວ່ອງໄວ.

²⁷ໃນບັນດາພວກເຂົາບໍ່ມີຄົນໃດທີ່ອ່ອນເພຍ ຫລື ສະດຸດລົ້ມ; ບໍ່ມີໃຜນອນບໍ່ຫລັບ ຫລື ນອນຫລັບ. ບໍ່ມີສາຍແອວຂອງພວກເຂົາທີ່ຫລຸດໄປ, ບໍ່ມີສາຍເກີບຂອງພວກເຂົາທີ່ຂາດໄປ.²⁸ລູກສອນ ແລະ ຄັນທະນູທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາຖືກໂຄ້ງຂຶ້ນແລ້ວ; ສຽງກີບມ້າທັງຫລາຍຄ້າຍຄືຫີນເຫລັກໄຟ, ແລະ ລໍ້ລົດມ້າເສິກຂອງພວກເຂົາຄ້າຍຄືພະຍຸ.

²⁹ສຽງຮ້ອງໂຫຍຫວນຂອງພວກເຂົາຈະເປັນຄືກັບສິງໂຕ; ພວກເຂົາຈະຮ້ອງຄຳລາມ ຄືກັບສິງໂຕຫນຸ່ມ. ພວກເຂົາຈະຮ້ອງຄຳລາມ ແລະ ຄຸ້ມເອົາເຫຍື່ອ ແລະ ລາກມັນໄປບ່ອນທີ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້.³⁰ໃນມື້ນັ້ນພວກເຂົາຈະຄຳລາມຕໍ່ເຫຍື່ອນັ້ນຄືກັບສຽງນອງຂອງທະເລ. ຖ້າຫາກໃຜເບິ່ງຂ້າມດິນແດນນັ້ນ, ເຂົາຈະເຫັນຄວາມມືດ ແລະ ຄວາມທຸກໃຈ; ແມ່ນແຕ່ແສງສະຫວ່າງກໍຈະຖືກເມກເຮັດໃຫ້ມືດໄປ.

6

¹ໃນປີທີ່ກະສັດອຸດຊີຢາໄດ້ສິ້ນຊີວິດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງ; ພຣະອົງຊົງສູງ ແລະ ສູງຍິ່ງກວ່າສິ່ງອື່ນໃດ, ແລະ ເສື້ອຄຸມຂອງພຣະອົງເຕັມໃນພຣະວິຫານ.²ເຫນືອພຣະອົງຂຶ້ນໄປຄືພວກເຊລາພິມ; ແຕ່ລະຕົນມີປີກຫົກປີກ; ແຕ່ລະຕົນປົກຄຸມຫນ້າຂອງຕົນເອງດ້ວຍປີກສອງປີກ, ແລະປົກຄຸມຕີນຂອງຕົນດ້ວຍປີກສອງປີກ, ແລະ ລາວໄດ້ບິນໄປດ້ວຍປີກສອງປີກ.

³ແຕ່ລະຕົນກໍຮ້ອງອອກມາຫາກັນ ແລະ ກັນ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ບໍຣິສຸດ, ບໍຣິສຸດ, ບໍຣິສຸດ, ຄືພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ! ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດເຕັມໄປດ້ວຍພຣະຣັດສະຫມີຂອງພຣະອົງ."

⁴ພື້ນຖານຂອງປະຕູທັງຫລາຍກໍສັ່ນສະເທືອນຍ້ອນວ່າສຽງຮ້ອງຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳລັງຮ້ອງອອກມາ, ແລະ ພຣະນິເວດກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນ.⁵ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກ່າວວ່າ, “ວິບັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ! ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຖິງຄາວຕາຍແລ້ວ ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ມີປາກບໍ່ສະອາດ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນບັນດາຊົນຊາດທີ່ມີປາກບໍ່ສະອາດ, ເພາະວ່າຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນອົງກະສັດ, ອົງພຣະຢາເວ, ອົງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ!"

⁶ແລ້ວເສຣາພິມຕົນຫນຶ່ງໄດ້ບິນມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ; ຊຶ່ງມີຖ່ານໄຟຮ້ອນແຮງຢູ່ໃນມື, ທີ່ໄດ້ເອົາຄີມຄີບອອກມາຈາກແທ່ນບູຊາ.⁷ເພິ່ນໄດ້ສຳພັດປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຖ່ານໄຟນັ້ນ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງເຖີດ, ສິ່ງນີ້ໄດ້ສຳພັດປາກຂອງທ່ານແລ້ວ; ຄວາມຜິດບາບຂອງທ່ານໄດ້ຖືກເອົາອອກໄປແລ້ວ, ແລະ ຄວາມບາບຂອງທ່ານໄດ້ຖືກຊຳລະລ້າງໃຫ້ສະອາດແລ້ວ."

⁸ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຊ້ຜູ້ໃດໄປ; ຜູ້ໃດຈະໄປແທນພວກເຮົາໄດ້?" ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທູນວ່າ, "ຂ້າພະອົງຢູ່ທີ່ນີ້ ຂໍຊົງໃຊ້ຂ້າພະອົງໄປເຖີດ."⁹ພຣະອົງໄດ້ຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໄປເຖີດ ແລ້ວບອກກັບຊົນຊາດນີ້ວ່າ, 'ຈົ່ງຟັງ, ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ແຕ່ຈະເບິ່ງບໍ່ເຫັນ.'

¹⁰ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫູຂອງພວກເຂົາເຄັ່ງຕຶງ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງພວກເຂົາບອດໄປ, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາອາດຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງພວກເຂົາ, ໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຂົ້າໃຈດ້ວຍຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ, ແລ້ວຫັນກັບມາ ແລະ ໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີ."

¹¹ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ອີກດົນປານໃດ?” ພຣະອົງໄດ້ຕອບວ່າ, "ຈົນກ່ວາເມືອງທັງຫລາຍຈະຖືກທຳລາຍເປັນຊາກ, ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ຄົນອາໄສຢູ່, ແລະ ບ້ານເຮືອນກໍບໍ່ມີປະຊາຊົນ, ແລະ ແຜ່ນດິນນັ້ນໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປົ່າປ່ຽວຢ່າງສີ້ນເຊິງ,¹²ແລະ ຈົນກ່ວາພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງຊົນຊາດນັ້ນອອກໄປໄກ, ແລະ ບ່ອນເປົ່າຫວ່າງຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນກໍກວ້າງຂວາງ.

¹³ເຖິງແມ່ນວ່າຍັງເຫລືອຫນຶ່ງໃນສິບຂອງຊົນຊາດນັ້ນຢູ່ໃນເມືອງນີ້, ເມືອງນີ້ຈະຖືກທຳລາຍອີກ; ຄືກັບຕົ້ນແປກ ຫລື ຕົ້ນໂອກທີ່ຖືກຕັດລົງມາ ແລະ ລຳຕົ້ນຂອງມັນຍັງຄົງຢູ່, ແກ່ນພັນທີ່ບໍຣິສຸດກໍແມ່ນຢູ່ໃນເຫງົ້າຂອງມັນ."

7

¹ໃນລະຫວ່າງການປົກຄອງຂອງອາຮາດ ລູກຊາຍຂອງໂຢທາມຜູ້ທີ່ເປັນລູກຊາຍຂອງອຸດຊີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເຣຊິນກະສັດແຫ່ງອາຣາມ, ແລະ ເປກາລູກຊາຍຂອງກະສັດເຣມາລີຢາ, ກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ຂື້ນໄປເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອໄປສູ້ຮົບກັບເມືອງນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຕໍ່ສູ້ເພື່ອເອົາຊະນະເມືອງນັ້ນໄດ້.²ເມື່ອມີຄົນລາຍງານເລື່ອງຕໍ່ຣາຊວົງຂອງດາວິດວ່າອາຣາມໄດ້ຮ່ວມມືກັບເອຟາອິມແລ້ວ. ຫົວໃຈຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃຈຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກໍສັ່ນສະເທືອນຄືກັບຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າທີ່ສັ່ນໄຫວໃນກະແສລົມ.

³ຈາກນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບເອຊາຢາວ່າ, "ຈົ່ງອອກໄປກັບເອຊາຢາຊຸບລູກຊາຍຂອງທ່ານເພື່ອໄປເຝົ້າອາຮາດທີ່ປາຍທໍ່ສົ່ງນ້ຳຂອງສະນ້ຳທາງເທິງ, ເທິງເສັ້ນທາງໄປຫາພື້ນທີ່ຂອງຊ່າງຊັກເຄື່ອງ.⁴ຈົ່ງບອກລາວວ່າ, 'ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ, ຈົ່ງສະຫງົບໄວ້, ຢ່າຢ້ານກົວຫລືຢ່າໃຫ້ດົ້ນຟືນທີ່ໃກ້ຈະມອດທັງສອງອັນນີ້ມາຂົ່ມຂູ່ໄດ້, ຈາກຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງເຣຊິນ ແລະ ອາຣາມ, ແລະ ຈາກເປກາລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາ.

⁵ອາຣາມ, ເອຟາອິມ, ແລະລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາໄດ້ວາງແຜນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ທ່ານ; ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,⁶ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໂຈມຕີຢູດາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເມືອງນັ້ນຢ້ານ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຮົາບຸກລຸກເຂົ້າໄປໃນເມືອງນັ້ນ ແລະ ແຕ່ງຕັ້ງລູກຊາຍຂອງຕາເບເອນ, ໃຫ້ເປັນກະສັດຂອງພວກເຮົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ."

⁷ພຣະຢາເວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, "ມັນຈະບໍ່ເປັນແບບນັ້ນ; ມັນຈະບໍ່ເກີດຂື້ນ,⁸ເພາະຫົວຂອງອາຣາຄືດາມາເຊ, ແລະ ຫົວຂອງດາມາເຊຄືເຣຊິນ. ເອຟຣາອິມຈະຖືກເຮັດໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍໄປ ແລະ ຈະບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກຕໍ່ໄປພາຍໃນຫົກສິບ-ຫ້າປີ,⁹ຫົວຂອງເອຟຣາອິມກໍຄືຊາມາເຣຍ, ແລະ ຫົວຂອງຊາມາເຣຍກໍຄືລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາ. ຖ້າທ່ານບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານ, ທ່ານກໍຈະຍັງບໍ່ປອດໄພແນ່ນອນ.""'

¹⁰ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບອາຮາດອີກວ່າ,¹¹“ຈົ່ງທູນຂໍເຄື່ອງຫມາຍສຳຄັນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ; ຈົ່ງທູນຖາມເຄື່ອງຫມາຍສຳຄັນນັ້ນໃນບ່ອນເລິກ ຫລື ໃນບ່ອນທີ່ສູງເຫນືອຂື້ນໄປກໍໄດ້."¹²ແຕ່ອາຮາດໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ທູນຂໍ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ທົດລອງພຣະຢາເວ."

¹³ສະນັ້ນເອຊາຢາຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, "ຣາຊວົງຂອງດາວິດ. ຂໍຊົງຟັງການທີ່ພຣະອົງທົດສອບຄວາມອົດທົນຂອງປະຊາຊົນນັ້ນຍັງບໍ່ພໍຫລື? ພຣະອົງຍັງຕ້ອງທົດສອບຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງອີກດ້ວຍຫລື?¹⁴ເພາະສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອງຈະປະທານຫມາຍສຳຄັນແກ່ພຣະອົງ ແລະ ປະຊາຊົນຢ່າງຫນຶ່ງ: ເບິ່ງເຖີດ, ຍິງສາວຄົນຫຶ່ນງຈະຖືພາ, ແລະ ໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ, ແລະຈະເອີ້ນຊື່ຂອງລາວວ່າ ເອມານູເອນ.¹⁵ລາວຈະກິນນົມຂຸ້ນ ແລະ ນໍ້າເຜິ້ງ ເມື່ອຮອດເວລາທີ່ລາວຮູ້ຈັກການປະຕິເສດຄວາມຊົ່ວ ແລະ ເລືອກຄວາມດີ.

¹⁶ເພາະວ່າກ່ອນເດັກຊາຍຄົນນັ້ນຈະຮູ້ຈັກປະຕິເສດຄວາມຊົ່ວ ແລະ ເລືອກຄວາມດີ, ແຜ່ນດິນທີ່ເປັນຂອງກະສັດທັງສອງອົງທີ່ພະອົງຊົງຢ້ານກົວຈະຖືກປະຖິ້ມ.¹⁷ພຣະຢາເວຈະນຳເອົາເວລານັ້ນມາເຫນືອພຣະອົງ, ເຫນືອຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ເຫນືອຣາຊະວົງຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງທີ່ບໍ່ຄືກັບຄັ້ງໃດ ຕັ້ງແຕ່ເອຟຣາອິມໄດ້ແຍກຈາກຢູດາ-ພຣະຢາເວຈະນຳກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍມາເຫນືອພຣະອົງ.”

¹⁸ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຢາເວຈະຊົງຜິວປາກເອີ້ນແມງວັນໂຕຫນຶ່ງມາຈາກແມ່ນ້ຳຂອງເອຢິບທີ່ຫ່າງໄກ, ແລະ ເອີ້ນເຜິ້ງໂຕຫນຶ່ງຈາກແຜ່ນດິນຂອງອັດຊີເຣຍ.¹⁹ພວກມັນທັງຫມົດຈະມາ ແລະ ລີ້ຢູ່ໃນຮ່ອມພູທັງຫມົດ, ໃນຮ່ອມຫິນ, ເທິງຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີຫນາມທັງຫມົດ, ແລະ ເທິງທົ່ງຫຍ້າທັງຫມົດ.

²⁰ໃນເວລານັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງໂກນຫົວ ແລະ ຂົນຂາ; ດ້ວຍມີດໂກນທີ່ຖືກເຊົ່າມາຈາກອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ-ຄືກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ-ເຊິ່ງຈະແຖເອົາຫນວດເຄົາອອກໄປດ້ວຍ.²¹ໃນວັນນັ້ນ, ຄົນຫນຶ່ງຈະລ້ຽງງົວໂຕແມ່ຫນຶ່ງໂຕ ແລະ ແກະສອງໂຕໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່,²²ແລະເພາະວ່າພວກມັນຈະໃຫ້ນົມຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ລາວຈະກິນນົມຂົ້ນ, ເພາະວ່າທຸກຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນຈະກິນນົມຂົ້ນ ແລະ ນໍ້າເຜິ້ງ.

²³ໃນເວລານັ້ນ, ບ່ອນໃດທີ່ເຄີຍມີເຄືອອະງຸ່ນຫນຶ່ງພັນເຄືອ ເຊິ່ງມີຄ່າເປັນເງິນຫນຶ່ງພັນເຊເຂວ, ກໍຈະບໍ່ມີຫຍັງເຫລືອເລີຍ ນອກຈາກພຸ່ມໄມ້ຫນາມ ແລະ ພືດທີ່ມີຫນາມ.²⁴ຜູ້ຄົນຈະໄປທີ່ນັ້ນເພື່ອລ່າດ້ວຍລູກສອນ, ເພາະວ່າແຜ່ນດິນທັງຫມົດຈະເປັນພຸ່ມໄມ້ຫນາມ ແລະ ພືດມີຫນາມ.²⁵ພວກເຂົາຈະຢູ່ຫ່າງໄກຈາກທຸກໆພູທີ່ຖືກຂຸດດ້ວຍຊ້ວນ, ເພາະຄວາມຢ້ານກົວພຸ່ມໄມ້ຫນາມ ແລະ ພືດທີ່ມີຫນາມ; ແຕ່ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະເປັນບ່ອນທີ່ມີຝູງງົວ ແລະ ຝູງແກະເລັມຫຍ້າ.

8

¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງນຳເອົາແຜ່ນຈາລຶກຂະຫນາດໃຫຍ່ມາ ແລະ ຂຽນໃສ່ເທິງນັ້ນວ່າ, 'ມາເຮີຊາລານຫັດສະບັດ.'²ຂ້າພະເຈົ້າຈະເອີ້ນພວກພະຍານທີ່ສັດຊື່, ຄືປະໂລຫິດອູຣີຢາ, ແລະ ເຊຄາຣີຢາລູກຊາຍຂອງເຢເບເຣກີຢາມາເປັນພະຍານສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ."

³ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຫາຜູ້ປະກາດພຣະຄຳຍິງ, ແລະ ນາງໄດ້ຖືພາ ແລະ ໄດ້ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ. ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງເອີ້ນຊື່ຂອງລາວວ່າ 'ມາເຮີຊາລານຫັດສະບັດ'⁴ເພາະວ່າກ່ອນທີ່ເດັກຊາຍຄົນນັ້ນຈະເອີ້ນວ່າ, 'ພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ,' ແລະ, 'ແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້,' ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍຈະຂົນເອົາຊັບສິນຂອງດາມາເຊ ແລະ ສິ່ງຂອງທີ່ຢຶດມາໄດ້ຂອງຊາມາເຣຍໄປ."

⁵ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າອີກວ່າ,⁶"ເພາະວ່າຜູ້ຄົນພວກນີ້ໄດ້ປະຕິເສດນ້ຳແຫ່ງຊີໂອລາທີ່ໄຫລອອກມາ, ແລະ ຍິນດີກັບເຣຊິນ ແລະ ລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາ,⁷ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະນຳນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳນັ້ນ, ທີ່ມີອຳນາດ ແລະ ອຸດົມສົມບູນຂື້ນມາເຫນືອພວກເຂົາ, ຄືກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ແລະ ສະຫງ່າລາສີທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ. ນ້ຳນັ້ນຈະໄຫລລົ້ນລຳຄອງທຸກແຫ່ງ ແລະ ຖ້ວມແຄມຝັ່ງຂອງລຳຄອງນັ້ນ.

⁸ແມ່ນ້ຳນັ້ນຈະໄຫລໄປສູ່ຢູດາ, ນໍ້າຖ້ວມ ແລະ ກະແສຍັງສືບຕໍ່ໄຫລໄປ, ຈົນກ່ວານ້ໍານັ້ນຈະຮອດຄໍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເອມານູເອນເອີຍ, ປີກຂອງນໍ້າທີ່ກາງອອກຈະເຕັມໄປທົ່ວແຜ່ນດິນອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງທ່ານ."

⁹ປະຊາຊົນທັງຫລາຍຈະຖືກທຳລາຍເປັນຕ່ອນໆ. ປະເທດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ: ຈົ່ງຟັງ, ຈົ່ງຖືອາວຸດຂອງຕົນເອງເພື່ອເຮັດສົງຄາມ ແລະ ຖືກທຳລາຍເປັນຕ່ອນໆ;¹⁰ຈົ່ງວາງແຜນການ, ແຕ່ວ່າມັນຈະບໍ່ມີການກະທຳໃດໆເລີຍ; ຈົ່ງອອກຄຳສັ່ງ, ແຕ່ມັນກໍຈະບໍ່ມີການປະຕິບັດ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາ.

¹¹ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ດ້ວຍມືອັນເຂັ້ມແຂງຂອງພຣະອົງຢູ່ຂ້າງເທິງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ໄດ້ຊົງເຕືອນຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ຍ່າງໄປໃນທາງຂອງຊົນຊາດນີ້.¹²ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຊົນຊາດນີ້ເອີ້ນວ່າການສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດ, ຢ່າເອີ້ນວ່າການສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດ ທ່ານຈະບໍ່ຢ້ານກົວສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢ້ານ, ແລະ ຢ່າຫວາດຫວັ່ນ.¹³ພຣະຢາເວຈອມໂຍທານີ້ແຫລະທີ່ຈະຖວາຍພຣະກຽດໃຫ້ເປັນອົງບໍຣິສຸດ; ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ທີ່ທ່ານຕ້ອງຢ້ານກົວ, ແລະ ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ທີ່ທ່ານຕ້ອງຫວາດຫວັ່ນ.

¹⁴ພຣະອົງຈະເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການ; ແຕ່ພຣະອົງຈະເປັນຫີນທີ່ກະທົບ, ແລະ ເປັນສີລາທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ-ສຳລັບເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນທັງສອງເຊື້ອສາຍ, ແລະ ພຣະອົງຈະກາຍເປັນກັບດັກ ແລະ ບ່ວງແຮ້ວຕໍ່ປະຊາຊົນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.¹⁵ຫລາຍຄົນຈະສະດຸດລົງເທິງຫີນ ແລະ ລົ້ມລົງ ແລະ ແຕກຫັກ, ແລະ ຕິດຢູ່ບ່ວງແຮ້ວ ແລະ ຈັບໂຕໄປ.

¹⁶ຈົ່ງຮັກສາຄຳເວົ້າຂອງພະຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້, ຈົ່ງປະທັບຕາ ແລະ ບັນທຶກໄວ້ຢ່າງເປັນທາງການ, ແລະ ຈົ່ງເອົາມັນໃຫ້ພວກສາວົກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁷ຂ້າພະເຈົ້າຈະລໍຖ້າພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອງພຣະພັກຂອງພຣະອົງຈາກເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະລໍຖ້າພຣະອົງ.¹⁸ຈົ່ງເບິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າກັບພວກລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນເຄື່ອງຫມາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນໃນອິດສະຣາເອນຈາກພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ຊິ່ງປະທັບຢູ່ເທິງພູເຂົາຊີໂອນ.

¹⁹ພວກເຂົາຈະບອກທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງປຶກສາກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະ ຄົນໃຊ້ເວດມົນ," ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮ້ອງສຽງຈ໋ອກແຈ໋ກ ແລະ ຈົ່ມມົນ. ແຕ່ຊົນຊາດຫນຶ່ງບໍ່ຄວນທີ່ຈະປຶກສາກັບພະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາບໍ? ພວກເຂົາຄວນຈະປຶກສາຄົນຕາຍແທນຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ບໍ?²⁰ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເວົ້າກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນຕໍ່ກົດບັນຍັດ ແລະ ຕໍ່ຄຳເວົ້າຂອງພະຍານ, ນັ້ນແມ່ນຍ້ອນວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງແສງອາລຸນເລີຍ.

²¹ພວກເຂົາຈະຜ່ານເຂົາແຜ່ນດິນໄປດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ແລະ ຄວາມອຶດຢາກຢ່າງແສນສາຫັດ. ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາຫິວ, ພວກເຂົາຈະໃຈຮ້າຍ ແລະ ສາບແຊ່ງກະສັດ ແລະ ພະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເງີຍຫນ້າຂອງພວກເຂົາຂື້ນໄປ.²²ພວກເຂົາຈະແນມເບິ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ຈະເຫັນຄວາມທຸກຍາກ, ຄວາມມືດ, ແລະ ຄວາມເສົ້າສະຫລົດໃຈ. ພວກເຂົາຈະຖືກຂັບໄລ່ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງຄວາມມືດ.

9

¹ຄວາມໂສກເສົ້າຈະເລື່ອນຫາຍໄປຈາກເມືອງທີ່ກຳລັງທຸກລະທົມ. ໃນໄລຍະຜ່ານມາພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຊບູລຸນ ແລະ ນັບທາຣີເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ, ແຕ່ຕໍ່ມາພຣະອົງຈະເດີນທາງໄປສູ່ທະເລອີກຝັ່ງຂອງຟາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ຄືຄາລີເລຂອງບັນດາປະຊາຊາດນັ້ນໃຫ້ຮຸ່ງເຮືອງ.²ຊົນຊາດທີ່ໄດ້ຍ່າງຢູ່ໃນຄວາມມືດໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫວ່າງຍິ່ງໃຫຍ່; ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ແສງສະຫວ່າງສ່ອງມາໃສ່ພວກເຂົາ.

³ພຣະອົງໄດ້ຊົງທະວີຄູນຈຳນວນປະຊາຊາດນັ້ນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງເພີ່ມພູນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກເຂົາຫລາຍຂື້ນ. ພວກເຂົາມີຄວາມປິຕິຍິນດີຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງໃນລະດູການເກັບກ່ຽວ, ຄືກັບຜູ້ທີ່ມີຄວາມສຸກໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາສາມາດແບ່ງປັນສ່ວນທີ່ຢຶດມາໄດ້.

⁴ເພາະວ່າແອກອັນເປັນພາລະຫນັກຂອງລາວ, ແລະ ໄມ້ຄານທີ່ຢູ່ເທິງບ່າຂອງລາວ, ແລະ ໄມ້ເທົ້າຂອງຜູ້ທີ່ກົດຂີ່ລາວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ກະແຈກກະຈາຍໄປຄືກັນກັບໃນວັນເວລາຂອງພວກມີດາອານ.⁵ເພາະວ່າເກີບທະຫານທຸກໆຄູ່ທີ່ຢຽບໃນຄວາມສັບສົນວຸ່ນວາຍ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ຖືກເກືອກຢູ່ໃນເລືອດ, ຈະຖືກເຜົາເປັນເຊື້ອເພີງແກ່ໄຟ.

⁶ເດັກນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງຈະເກີດມາເພື່ອພວກເຮົາ, ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຊົງປະທານແກ່ພວກເຮົາ; ແລະ ການຄອບຄອງຈະຢູ່ເທິງບ່າຂອງທ່ານ; ແລະ ຈະເອີ້ນນາມຊື່ຂອງທ່ານວ່າເປັນທີ່ປຶກສາມະຫັດສະຈັນ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີອຳນາດສູງສຸດ, ພະບິດານິລັນດອນ, ແລະ ອົງສັນຕິລາດ.⁷ການປົກຄອງຂອງທ່ານຈະເພີ່ມຂື້ນ ແລະ ຈະມີສັນຕິລາດທີ່ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ, ເມື່ອພຣະອົງປົກຄອງເທິງບັນລັງຂອງດາວິດ, ແລະ ເຫນືອຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອສ້າງຕັ້ງ ແລະ ເຊີດຊູໄວ້ດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຊອບທຳຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ໄປຈົນຊົ່ວນິລັນ. ແຮງກະຕຸ້ນຂອງອົງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະເຮັດດັ່ງນີ້.

⁸ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ພຣະວັດຈະນະມາຕໍ່ສູ້ຢາໂຄບ, ແລະ ພຣະວັດຈະນະນັ້ນໄດ້ຕົກລົງສູ່ອິດສະຣາເອນ.⁹ປະຊາຊົນທັງຫມົດຈະຮູ້, ແມ່ນແຕ່ເອຟຣາອິມ ແລະ ຊາວຊາມາເຣຍ, ຜູ້ທີ່ກ່າວດ້ວຍຄວາມອວດອົ່ງ ແລະ ດ້ວຍໃຈຈອງຫອງວ່າ,¹⁰“ກ້ອນດິນຈີ່ເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກທຳລາຍແລ້ວ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະສ້າງດ້ວຍຫີນແກະສະຫຼັກ; ບັນດາຕົ້ນຫມາກເດື່ອໄດ້ຖືກຕັດລົງແລ້ວ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະເອົາຕົ້ນແປກສີດາມາແທນທີ່ພວກມັນ."

¹¹ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ເຣຊິນທີ່ເປັນສັດຕູຂອງລາວຂື້ນມາຕໍ່ສູ້ກັບລາວ, ແລະ ຈະກະຕຸ້ນສັດຕູຂອງລາວ,¹²ຄືຄົນຂອງອາຣາມໃນທິດຕາເວັນອອກ, ແລະ ພວກຟີລິດສະຕີນຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກ. ພວກເຂົາຈະອ້າປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະ ກືນກິນອິດສະຣາເອນ. ໃນເຫດການທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້, ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ບັນເທົາລົງ; ແຕ່ວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຢຽດອອກຢູ່.

¹³ແຕ່ປະຊາຊົນກໍຈະບໍ່ກັບມາຫາຜູ້ທີ່ຊົງຕີພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ສະແຫວງຫາອົງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.¹⁴ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະຢາເວຈະຊົງຕັດຫົວ ແລະ ຫາງອອກຈາກອິດສະຣາເອນ, ທັງງ່າປາມ ແລະ ຕົ້ນກົກ, ໃນມື້ດຽວ.¹⁵ພວກຜູ້ນຳ ແລະ ຄົນສູງສົ່ງຄືຫົວ; ແລະ ພວກສາດສະດາທີ່ສອນບໍ່ຖືກຕ້ອງກໍຄືຫາງ.

¹⁶ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ນຳພາຊົນຊາດນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫລົງທາງ, ແລະ ພວກຄົນທີ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ນຳໄປກໍຖືກກືນກິນ.¹⁷ເພາະສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ພໍໃຈກັບພວກຄົນຫນຸ່ມ ຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພຣະອົງຈະບໍ່ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ລູກທີ່ກຳພ້າພໍ່ ແລະ ແມ່ຫມ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າທຸກຄົນລ້ວນບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນຄົນຊົ່ວ, ແລະ ທຸກໆປາກເວົ້າສິ່ງຕ່າງໆທີ່ໂງ່ຈ້າ. ໃນເຫດການທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້, ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພຣະອົງກໍຈະບໍ່ບັນເທົາລົງ; ແຕ່ວ່າ, ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຍຽດອອກຢູ່.

¹⁸ຄວາມອະທຳກໍຈະເຜົາຜານຄືກັບໄຟ; ມັນເຜົາຜານພຸ່ມໄມ້ຫນາມ ແລະ ພືດທີ່ມີຫນາມ; ມັນເຜົາໄຫມ້ພຸ່ມໄມ້ທີ່ທືບຫນາໃນປ່າ, ເຊິ່ງກໍໃຫ້ເກີດເປັນກຸ່ມຄວັນຂື້ນມາ.¹⁹ຍ້ອນຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ແຜ່ນດິນນັ້ນກໍຖືກ ໄຫມ້, ແລະ ຊົນຊາດນັ້ນກໍເປັນຄືກັບນໍ້າມັນໃຫ້ເຊື້ອໄຟ. ບໍ່ມີໃຜໄວ້ຊີວິດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ.

²⁰ພວກເຂົາຈະຈັບເອົາອາຫານໄວ້ຢູ່ໃນມືຂວາ ແຕ່ກໍຍັງຄົງຫິວໂຫຍຢູ່; ພວກເຂົາຈະກິນອາຫານຢູ່ໃນມືຊ້າຍແຕ່ກໍຈະບໍ່ອີ່ມ. ແຕ່ລະຄົນຈະກິນກະທັ້ງເນື້ອຫນັງຂອງແຂນຕົນເອງ.²¹ມານາເຊຈະກືນກິນເອຟຣາອິມ, ແລະ ເອຟຣາອິມ, ກໍຈະກືນກິນມານາເຊ; ແລະ ພວກເຂົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບຢູດາຮ່ວມກັນ. ໃນເຫດການທັງຫມົດນີ້, ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ບັນເທົາລົງ; ກົງກັນຂ້າມ, ແຕ່ວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຢຽດອອກຢູ່.

10

¹ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ອອກກົດຫມາຍທີ່ບໍ່ເປັນທຳ ແລະ ຂຽນບົດບັນຍັດທີ່ບໍ່ຍຸດຕິທຳ.²ພວກເຂົາຂັບໄລ່ຜູ້ທີ່ຕ້ອງການຄວາມຍຸດຕິທຳ, ລັກເອົາສິດຂອງຄົນທຸກຍາກຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາ, ຍຶດຊັບສິນຂອງແມ່ຫມ້າຍ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ເດັກນ້ອຍກຳພ້າພໍ່ເປັນເຫຍື່ອຂອງພວກເຂົາ

³ພວກເຈົ້າຈະເຮັດແນວໃດໃນວັນພິພາກສາ? ໃນເວລາທີ່ການທຳລາຍມາຈາກດິນແດນທີ່ຫ່າງໄກ? ພວກເຈົ້າຈະຫນີໄປຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກໃຜ, ແລະ ເຈົ້າຈະປະຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າຢູ່ບ່ອນໃດ?⁴ບໍ່ມີຫຍັງຄົງເຫລືອເລີຍ, ແລະ ເຈົ້າກໍຫມູບຢູ່ທ່າມກາງບັນດານັກໂທດ ຫລື ລົ້ມລົງຢູ່ໃນບັນດາຜູ້ຄົນທີ່ຖືກຂ້າ. ໃນເຫດການທັງຫມົດນີ້, ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ບັນເທົາລົງໄດ້; ແຕ່ມືຂອງພຣະອົງຍັງຢຽດອອກຢູ່.

⁵ວິບັດແກ່ຊາວອັດຊີເຣຍແມ່ນໃຜເປັນຜູ້ຄຶງຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງຂ້ອຍ ແລະແມ່ນຕົ້ນໄມ້ທີ່ພວກເຮົາໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມືເພື່ອຕ້ານກັບຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພວກເຮົາ ⁶ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງລາວຕໍ່ຕ້ານກັບຄົນທີ່ຈອງຫອງ ແລະ ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຜູ້ຄົນທີ່ຮັບຜິດຊອບຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພວກເຮົາຂ້າພະເຈົ້າສັ່ງໃຫ້ລາວເອົາຂອງທີ່ຝັງມາ. ເອົາໂຈນ ແລະຢຽບພວກເຂົາຄືກັບຂີ້ຕົມຢູ່ຕາມຖະໜົນ

⁷ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ລາວຕັ້ງໃຈ, ແລະ ລາວກໍ່ບໍ່ຄິດແບບນີ້. ແຕ່ການທຳລາຍ ແລະ ກຳຈັດເຊື້ອຊາດຕ່າງໆທັງຫລາຍກໍຢູ່ໃນໃຈຂອງລາວ.⁸ເພາະລາວເວົ້າ, "ບັນດາເຈົ້າຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າທັງຫມົດແມ່ນກະສັດບໍ່ແມ່ນບໍ?⁹ເມືອງການໂນ ບໍ່ຄືກັນກັບເມືອງກາເກມິດບໍ? ເມືອງຮາມັດບໍ່ຄືກັນກັບອາປາດບໍ? ເມືອງຊາມາເຣຍບໍ່ຄືກັນກັບເມືອງດາມາເຊບໍ?

¹⁰ເຫມືອນດັ່ງມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ເອົາຊະນະອານາຈັກທັງຫມົດ, ທີ່ບູຊາຮູບເຄົາລົບຮູບປັ້ນຂອງເຂົາແມ່ນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຮູບເຄົາລົບເຫລົ່ານັ້ນຂອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເມືອງຊາມາເຣຍ,¹¹ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດກັບເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຮູບເຄົາລົບຂອງເມືອງຄືກັນກັບທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຕໍ່ຊາມາເຣຍ ແລະຮູບເຄົາລົບທີ່ບໍ່ມີຄ່າຂອງເມືອງນັ້ນບໍ?"

¹²ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສຳ ເລັດວຽກຂອງລາວຢູ່ເທິງພູສີໂອນ ແລະ ໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມຂ້າພະເຈົ້າຈະລົງໂທດຄຳເວົ້າຈາກຫົວໃຈທີ່ໜ້າພູມໃຈຂອງບັນດາກະສັດອັດຊີເຣຍແລະສາຍຕາທີ່ໜ້າພູມໃຈຂອງພວກເຂົາ. ¹³ເພາະລາວເວົ້າ "ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດດ້ວຍສຸດກຳລັງແລະດ້ວຍປັນຍາຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍ້າຍຊາຍແດນຂອງປະຊາຊົນອອກໄປຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລັກຊັບຂອງເຂົາເຈົ້າ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເອົາຊະນະປະຊາຊົນຄືກັນກັບງົວຫນຸ່ມ

¹⁴ມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີຊັບສົມບັດຂອງປະຊາຊາດຄືກັບເອົາຈາກຮັງນົກ. ແລະ ຜູ້ຄົນຈະເກັບໄຂ່ນົກທີ່ປະໄວ້ໄວ້ແນວໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເກັບກຳແຜ່ນດິນທັງໝົດແລ້ວ. ບໍ່ມີໃຜຍ້າຍປີກຂອງລາວໄປ. ຫລືເປີດປາກຂອງພວກເຂົາຫລືເຮັດສຽງດັງ."

¹⁵ຕັດທອນລາຍຈ່າຍສາມາດໂອ້ອວດຕົວເອງກັບຄົນທີ່ໃຊ້ມັນເປັນເຄື່ອງມືບໍ? ສຽງທີ່ເຫັນແລ້ວຈະຍ້ອງຍໍຕົວເອງດີກ່ວາຜູ້ທີ່ໃຊ້ບໍ? ມັນແມ່ນຄືກັບໄມ້ເທົ້າທີ່ຍົກຄົນໃຫ້ຈັບມັນຫລືບໍ່. ຫລືຄືກັບວ່າມີໄມ້ຂະໜາດໜຶ່ງ, ຄົນໜຶ່ງ ຈະຍົກມັນໄດ້ບໍ? ¹⁶ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະສົ່ງຄວາມຜອມຈ່ອຍໃຫ້ບັນດານັກຮົບທີ່ດີເລີດຂອງລາວ. ແລະ ພາຍໃຕ້ກຽດສັກສີຂອງລາວຈະມີລຸກໄໝ້ຄ້າຍຄືໄຟ

¹⁷ແສງສະຫວ່າງຂອງອິດສະຣາເອນຈະຖືກໄຟໄຫມ້. ແລະ ຜູ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຈະເປັນແປວໄຟ. ໄຟນັ້ນຈະໄໝ້ ແລະພວນຕົ້ນໄມ້ໜາມຂອງມັນແລະພຸ່ມໄມ້ ໜາມໃນມື້ດຽວ.¹⁸ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທຳ ລາຍສະຫງ່າລາສີຂອງປ່າໄມ້ຂອງລາວ ແລະແຜ່ນດິນອຸດົມສົມບູນຂອງລາວລວມທັງຈິດໃຈແລະຮ່າງກາຍມັນຈະເປັນຄືກັບທີ່ຊີວິດຂອງຄົນເຈັບໄດ້ຫາຍໄປ.¹⁹ຕົ້ນໄມ້ທັງໝົດທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນປ່າຂອງລາວຈະສັ້ນລົງ. ຈົນກ່ວາເດັກສາມາດນັບເລກໄດ້

²⁰ໃນວັນນັ້ນ, ຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ເຫລືອຢູ່, ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບທີ່ໄດ້ລອດຊີວິດ, ຈະບໍ່ພຶງພາອາໄສຜູ້ທີ່ໂຈມຕີພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຈະພຶງພາໃນພຣະຢາເວ, ອົງບໍຣິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນດ້ວຍຈິງໃຈ.²¹ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງຢາໂຄບຈະກັບມາຫາພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດ.

²²ເພາະເຖິງແມວ່າຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ, ອິດສາຣະເອນ, ເປັນດັ່ງດິນຊາຍທີ່ຢູ່ແຄມທະເລ, ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນຈະກັບມາ. ການທຳລາຍນັ້ນໄດ້ຖືກກຳຫນົດໄວ້ແລ້ວ, ຕາມທີ່ຄວາມຊອບທຳຢ່າງເຫລືອລົ້ນຕ້ອງການ.²³ເພາະພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຢທາ, ຈະເຮັດການທຳລາຍຕາມທີ່ກຳຫນົດໄວ້ຕະຫລອດທົົ່ວແຜ່ນດິນ.

²⁴ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຢທາກ່າວວ່າ, "ຊົນຊາດຂອງເຮົາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຊີໂອນເອີຍ, ຢ່າຢ້ານກົວຄົນອັດຊີເຣຍ. ເຂົາຈະຕີພວກເຈົ້າດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນ ແລະ ຍົກໄມ້ຂອງເຂົາມາຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຈົ້າ, ເຫມືອນຢ່າງທີ່ຄົນເອຢິບໄດ້ເຮັດນັ້ນ.²⁵ຢ່າຢ້ານເຂົາເລີຍ, ເພາະອີກບໍ່ດົນຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ພວກເຈົ້າຈະສິ້ນສຸດລົງ, ແລະຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງເຮົາຈະມຸ່ງໄປສູ່ການທຳລາຍຂອງເຂົາ."

²⁶ແລ້ວພຣະຢາເວຈອມໂຢຈະໃຊ້ໄມ້ແສ້ຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາ, ເຫມືອນກັບຕອນທີ່ພຣະອົງຊົງໂຈມຕີຄົນມີເດຍທີ່ຫີນແຫ່ງໂອເຣັບ. ພຣະອົງຈະຊົງຍົກໄມ້ຄ້ອນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນມາເຫນືອທະເລແລະ ຈະຊົງຍົກຂຶ້ນຢ່າງທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດໃນເອຢິບ.²⁷ໃນວັນນັ້ນ, ພາລະຫນັກຂອງເຂົາຈະຖືກຍົກອອກຈາກບ່າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ແອກຂອງເຂົາອອກຈາກຄໍຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ແອກນັ້ນຈະຖືກທຳລາຍເພາະຄວາມຕຸ້ຍ.

²⁸ສັດຕູໄດ້ມາເຖິງອາອີແລ້ວ ແລະ ໄດ້ຜ່ານມິກໂຣນໄປແລ້ວ; ເຂົາໄດ້ເກັບອາຫານຂອງເຂົາໄວ້ທີ່ມິກມາດ.²⁹ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມຜ່ານຫົນທາງນັ້ນມາແລ້ວ ແລະ ພວກເຂົາພັກອາໃສທີ່ເກບາ. ຣາມາກໍຕົວສັ່ນ ແລະ ກິເບອາຂອງໂຊນກໍຫນີໄປແລ້ວ.

³⁰ລູກສາວຂອງການລີມເອີຍ! ຈົ່ງຮ້ອງສຽງດັງ, ໄລຊາເອີຍ! ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມສົນໃຈ ເຈົ້າອານາທົດທີ່ຫນ້າເມດຕາ!³¹ມັດເມນາກຳລັງຫນີໄປ, ແລະ ຊາວເມືອງເກບິມກໍຫນີໄປຫາທີ່ປອດໄພ.³²ມື້ນີ້ເອງທີ່ເຂົາຈະຢຸດຢູ່ທີ່ເມືອງໂນບ ແລະ ສັ່ນກຳປັ້ນຂອງເຂົາ ເຂົ້າໃສ່ພູເຂົາລູກສາວແຫ່ງຊີໂອນ, ເຂົ້າໃສ່ເນີນເຂົາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ.

³³ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຢທາຈະຊົງຕັດກິ່ງດ້ວຍການທຳລາຍທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ; ບັນດາຕົ້ນໄມ້ທີ່ສູງທີ່ສຸດຈະຖືກໂຄ່ນລົງມາ, ແລະ ຄົນສູງສັັກຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕ່ຳລົງ.³⁴ພຣະອົງຈະຊົງຕັດພຸ່ມໄມ້ຫນາທຶບໃນປ່າລົງມາດ້ວຍຂວານ, ແລະ ເລບານອນໃນຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງເຂົາຈະລົ້ມລົງ.

11

¹ຫນໍ່ຫນຶ່ງຈະງອກມາຈາກຕໍຂອງເຈຊີ, ແລະກິ່ງຫນຶ່ງທີ່ງອກອອກມາຈາກຮາກຂອງເຂົາຈະເກີດຜົນ.²ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວຈະສະຖິດຢູ່ເທິງທ່ານ, ຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງປັນຍາແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງການສອນແລະ ຣິດເດດ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຮູ້ ແລະຄວາມຢຳເກງພຣະຢາເວ.

³ຄວາມຢຳເກງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງທ່ານ; ທ່ານຈະບໍ່ພິພາກສາຕາມສິ່ງທີ່ຕາຂອງທ່ານເບິ່ງເຫັນ, ແລະ ຈະບໍ່ຕັດສິນຕາມສິ່ງທີ່ຫູຂອງທ່ານໄດ້ຍິນ.⁴ແຕ່ທ່ານຈະພິພາກສາຄົນຍາກຈົນ ດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ແລະຕັດສິນໃຫ້ກັບຄົນຕ່ຳຕ້ອຍຂອງແຜ່ນດິນຢ່າງເປັນທຳ. ທ່ານຈະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນຈາກປາກຂອງທ່ານ, ແລະ ທ່ານຈະປະຫານຄົນອາທຳດ້ວຍລົມຈາກຮີມຝີປາກຂອງທ່ານ.⁵ຄວາມຊອບທຳຈະເປັນສາຍຄາດເອວຂອງທ່ານ, ແລະ ຄວາມສັດຊື່ຈະເປັນສາຍຄາດສະໂພກຂອງທ່ານ.

⁶ຫມາປ່າຈະຢູ່ກັບລູກແກະ, ແລະ ເສືອດາວຈະນອນຢູ່ກັບລູກແກະ, ລູກງົວ, ສິງໂຕຫນຸ່ມ ແລະ ລູກງົວຕຸ້ຍ, ຈະຢູ່ນຳກັນ. ເດັກນ້ອຍໆຈະນຳພວກມັນໄປ.⁷ແມ່ງົວກັບຫມີຈະຫາກິນນຳກັນ, ແລະ ລູກໆຂອງພວກມັນຈະນອນຢູ່ນຳກັນ. ສິງໂຕຈະກິນຟາງເຫມືອນກັບງົວຜູ້.

⁸ເດັກເກີດໃຫມ່ຈະຫລິ້ນຢູ່ທີ່ປາກຮູຂອງງູ, ແລະ ເດັກທີ່ເຊົ່ານົມຈະເອົາມືຂອງເຂົາວາງເທິງຮັງຂອງງູພິດ.⁹ພວກມັນຈະບໍ່ເຮັດເຈັບປວດຫລື ທຳລາຍກັນທົວທັງພູເຂົາບໍລິສຸດຂອງເຮົາ; ເພາະແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມດ້ວຍຄວາມຮູ້ຂອງພຣະຢາເວ, ເຫມືອນນ້ຳທີ່ປົກຄຸມທະເລ.

¹⁰ໃນວັນນັ້ນ, ຮາກຂອງເຈຊີຈະຕັ້ງຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານແກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ. ບັນດາປະຊາຊົນຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງ, ແລະ ສະຖານທີ່ພັກຜ່ອນຂອງພຣະອົງຈະຮຸ່ງເຮືອງ.¹¹ໃນວັນນັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຢືນມືຂອງພຣະອົງອີກຄັ້ງເພື່ອນຳຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງກັບຄືນມາ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນອັດຊີເຣຍ, ເອຢິບ, ປັດໂຣດ, ເອລາມ, ຊິນາ, ຮາມັດ, ແລະ ເກາະຕ່າງໆໃນທະເລ.

¹²ພຣະອົງຈະຊົງຍົກທຸງສັນຍານໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດຕ່າງໆ ແລະ ຈະຊົງຮວບຮວມຄົນທີ່ຖືກຂັບໄລ່ໄປຂອງອິດສະຣາເອນແລະຊົົງຮວບຮວມຄົນຢູດາຍທີ່ກະແຈກກະຈາຍໄປຈາກທັງສີ່ມຸມຂອງແຜ່ນດິນໂລກ¹³ພຣະອົງຈະຊົງຫັນຄວາມອິດສາຂອງເອຟຣາອິມໄປ ແລະຄວາມເປັນສັດຕູຂອງຢູດາຍຈະຖືກຕັດອອກໄປ ເອຟຣາອິມຈະບໍ່ອິດສາຢູດາຍ ແລະຢູດາຍຈະບໍ່ເປັນສັດຕູກັບເອຟຣາອິມອີກຕໍ່ໄປ

¹⁴ແຕ່ພວກເຂົາຈະໂນມລົງເຫນືອເຂົາຂອງພວກຟີລິດສະຕິນທາງຕາເວັນຕົກ ແລະ ພວກເຂົາຈະຮ່ວມກັນປົນຊົນຊາດທາງຕາເວັນອອກພວກເຂົາຈະໂຈມຕີເອໂດມແລະໂມອາບ ແລະ ຄົນອຳໂມເຊື່ອຟັງພວກເຂົາ¹⁵ພຣະຢາເວຈະຊົງທຳລາຍອ່າວຂອງທະເລແຫ່ງອີຢິບໃຫ້ສິ້ນຊາກດ້ວບລົມທີ່ຮ້ອນຜ່າວຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະຊົງໂບກມືຂອງພຣະອົງເຫນືອແມ່ນ້ຳຢູເຟນຕີ ແລະ ຈະຊົງແຍກແມ່ນ້ຳນັ້ນໃຫ້ເປັນລຳທານເຈັດສາຍເພື່ອໃຫ້ຄົນທີ່ໃສ່ເກີບຍ່າງຂ້າມໄປໄດ້

¹⁶ຈະມີທາງຫລວງສຳລັບຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງທີ່ກັບມາຈາກອັດຊີເຣຍ, ຢ່າງທີ່ເຄີຍມີສຳລັບຄົນອິດສະຣາເອນໃນຕອນທີ່ພວກເຂົາຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ.

12

¹ໃນວັນນັ້ນ ເຈົ້າຈະກ່າວວ່າ "ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ຂ້ານ້ອຍຈະຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ເພາະເຖິງແມ້ວ່າພຣະອົງຈະໃຈຮ້າຍຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ແຕ່ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ຫັນກັບໄປແລ້ວ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຫັນໄປແລ້ວ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງປອບໂຍນຂ້ານ້ອຍ²ເບິ່ງເຖີດພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຄວາມຮອດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະວາງໃຈ ແລະ ບໍ່ຢ້ານເລີຍ ເພາະພຣະຢາເວແມ່ນແລ້ວພຣະຢາເວຊົງເປັນກຳລັງແລະບົດເພງຂອງຂ້ານ້ອຍພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຮອດຂອງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ"

³ເຈົ້າຈະຕັກນ້ຳຈາກບໍ່ນ້ຳແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ⁴ໃນວັນນັ້ນ ເຈົ້າຈະເວົ້າວ່າ "ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຢາເວແລະຮ້ອງຫາພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈົ່ງປະກາດບັນດາວຽກງານທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍຈົ່ງປ່າວຮ້ອງວ່າພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງ

⁵ຈົົ່ງຮ້ອງເພງແດ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳວຽກທີ່ຫນ້າສັນລະເສີນ; ຈົ່ງໃຫ້ເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ກັນທົວແຜ່ນດິນໂລກ.⁶ຊາວຊີໂອນເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງສຽງດັງ ແລະ ໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ເພາະອົງບໍຣິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນຜູ້ຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ."

13

¹ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບບາບີໂລນຕາມທີ່ອິດສາລູກຊາຍຂອງອາມອນໄດ້ຮັບຄື²ຈົ່ງງຕັ້ງທຸງສັນຍານຂຶ້ນເທິງພູເຂົາຫົວໂລ້ນ ຈົ່ງງຮ້ອງສຽງດັງຕໍ່ພວກເຂົາຈົ່ງໂບກມືຂອງເຈົ້າຮ້ອງຫາພວກເນຂົາເຂົ້າໄປໃນປະຕູເມືອງຂອງບັນດາເຈົ້ານາຍ³ເຮົາໄດ້ບັນຊາພວກຄົນທີ່ບໍລິສຸດຂອງເຮົາແມ່ນແລ້ວເຮົາໄດ້ຮ້ອງຫາບັນດານັກຮົບຂອງເຮຮົາຮວມທັງຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຮົາໃຫ້ຈັດການຕາມຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງເຮົາ

⁴ສຽງຂອງມວນຊົນໃນພູເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ, ເຫມືອນສຽງຂອງຄົນຫລວງຫລາຍ! ສຽງອຶກກະທຶກຂອງບັນດາຣາຊອານາຈັກເປັນເຫມືອນກັບຊົນຊາດຫລວງຫລາຍທີ່ຮວມຕົວເຂົ້າດ້ວຍກັນ! ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາກຳລັງ ລະດົມກອງທັບເພື່ອເຮັດສົງຄາມ.⁵ພວກເຂົາມາຈາກປະເທດທີ່ຫ່າງໄກ, ມາຈາກສຸດຂອບຟ້າ. ນີ້ເປັນການທີ່ພຣະຢາເວຈະທຳລາຍທົ່ວທັງແຜ່ນດິນດ້ວຍເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິກພາກສາ.

⁶ຮ້ອງຄວນຄາງດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ, ເພາະວັນແຫ່ງພຣະຢາເວໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ; ວັນນັ້ນຈະມາດ້ວຍການທຳລາຍຈາກອົງຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດ.⁷ເພາະສະນັ້ນ ມືທຸກມືຈະອ່ອນແຮງ, ແລະ ໃຈຂອງທຸກຄົນຈະສະລາຍລົງ.⁸ພວກເຂົາຈະຕົກໃຈຢ້ານ; ຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມທຸກທໍລະມານຈະຍຶດກຸມພວກເຂົາໄວ້, ເຫມືອນກັບຜູ້ຍິງກຳລັງເກີດລູກພວກເຂົາຈະເບິ່ງກັນ ແລະກັນດ້ວຍຄວາມປະຫລາດໃຈ; ໃບຫນ້າຂອງພວກເຂົາຈະເຫມືອນກັບແສງໄຟ.

⁹ເບິ່ງເຖີດ, ວັນແຫ່ງພຣະຢາເວຈະມາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍແຮງ ແລະ ຄວາມໃຈຮ້າຍຢ່າງຖ້ວມລົ້ນ, ເພື່ອທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ ແລະ ເພື່ອທຳລາຍພວກຄົນບາບຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ.¹⁰ເຫລົ່າດວງດາວເທິງທ້ອງຟ້າ ແລະ ກຸ່ມດາວຕ່າງໆ ຈະບໍ່ຊ່ອງແສງ. ດວງອາທິດຈະມືດໄປຕັ້ງແຕ່ຕອນຮຸ່ງເຊົ້າ, ແລະດວງຈັນຈະບໍ່ຊ່ອງແສງ.

¹¹ເຮົາຈະລົງໂທດໂລກນີ້ຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍແລະ ການອະທຳຂອງໂລກນີ້ ແລະ ຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມເຢີ້ຍິ່ງຂອງຄົນຈອງຫອງສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຍິ່ງຍະໂສຂອງຄົນທີ່ໂຫດຮ້າຍຕົກຕ່ຳລົງ.¹²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກຜູ້ຊາຍຫາຍາກຍິ່ງກວ່າຫາທອງຄຳ ແລະ ມະນຸດກໍຈະຫາຍາກກວ່າທອງຄຳບໍລິສຸດແຫ່ງໂອຟີ.

¹³ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າສັ່ນສະເທືອນ, ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ, ໂດຍຄວາມໂກດຮ້າຍຮຸນແຮງຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ, ແລະ ໃນວັນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງ.¹⁴ເຫມືອນກັບລະມັ່ງທີ່ຖືກລ່າ ຫລືເຫມືອນກັບແກະທີ່ບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ, ທຸກຄົນຈະຫັນກັບໄປຍັງຊົນຊາດຂອງຕົນເອງ ແລະ ທຸກຄົນຈະຫນີໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ.

¹⁵ທຸກຄົນທີ່ຖືກພົບຈະຖືກຂ້າ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຖືກຈັບໄດ້ກໍຈະຕາຍດ້ວຍດາບ.¹⁶ພວກເດັກເກີດໃຫມ່ຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຟາດລົງເປັນຕ່ອນໆ ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກເຂົາ. ບ້ານເຮືອນຂອງພວກເຂົາຈະຖືກປົ້ນ ແລະ ເມຍຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຂົ່ມຂືນ.

¹⁷ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາກຳລັງເລັ່ງໃຫ້ຄົນມີເດຍມາໂຈມຕີພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ສົນໃຈເລື່ອງເງິນ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ຍິນດີໃນທອງຄຳ.¹⁸ລູກທະນູຂອງພວກເຂົາຈະປັກລົງທີ່ພວກຄົນຫນຸ່ມ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີຄວາມສົງສານຕໍ່ພວກເດັກແລກເກີດ ແລະ ຈະບໍ່ໄວ້ຊີວິດພວກເດັກນ້ອຍ.

¹⁹ແລ້ວບາບີໂລນ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງທີ່ສຸດໃນບັນດາຣາຊອານາຈັກທັງຫລາຍ, ຄວາມງົດງາມທີ່ຄົນເຄນເດຍພາກພູມໃຈ, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງທຳລາຍເຫມືອນກັບເມືອງໂຊໂດມ ກັບເມືອງໂກໂມຣາ.²⁰ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຂົ້າໄປອາໃສ ຫລືອາໃສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ຄົນອາຣັບຈະບໍ່ກາງເຕັນຂອງເຂົາທີ່ນັ້ນ, ແລະ ຜູ້ລ້ຽງແກະຈະບໍ່ໃຫ້ຝູງສັດພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

²¹ແຕ່ພວກສັດປ່າແຫ່ງທະເລຊາຍຈະນອນລົງທີ່ນັ້ນ. ບ້ານເຮືອນຂອງພວກເຂົາຈະເຕັມໄປດ້ວຍເຈຍ; ແລະ ນົກກະຈອກເທດ ແລະ ແບ້ປ່າຈະກະໂດດໂລດເຕັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.²²ຫມາຈິ້ງຈອກຈະເຫົ່າຫອນຢູ່ໃນບັນດາເມືອງປ້ອມຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຫມາປ່າຈະຢູ່ໃນວັງທີ່ສວຍງາມ ເວລາຂອງເມືອງນັ້ນກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະ ວັນຂອງເມືອງນັ້ນຈະບໍ່ລ່າຊ້າອີກຕໍ່ໄປ.

14

¹ພຣະຢາເວຈະຊົງເມດຕາຕໍ່ຢາໂຄບ; ພຣະອົງຈະຊົງເລືອກອິດສະຣາເອນອີກ ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກັບຄືນສູ່ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເອງ. ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະສົມທົບກັບພວກເຂົາ ແລະ ພົວພັນຕົວພວກເຂົາເອງກັບເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ.²ຊົນຊາດທັງຫລາຍຈະນຳພວກເຂົາມາຍັງທີ່ຂອງພວກເຂົາເອງ ແລ້ວເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນຈະຮັບພວກເຂົາມາເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຊາຍ ແລະ ຍິງໃນແຜ່ນດິນຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາຈະຈັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນເປັນຊະເລີຍ, ຄືພວກທີ່ໄດ້ເຄີຍຈັບພວກເຂົາເປັນຊະເລີຍ, ແລະ ພວກເຂົາຈະປົກຄອງເຫນືອພວກຄົນທີ່ເຄີຍບີບບັງຄັບພວກເຂົາ.

³ໃນວັນທີ່ພຣະຢາເວປຣະທານໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຢຸດພັກຈາກຄວາມທຸກ ແລະ ຈາກຄວາມເຈັບປວດ, ແລະ ຈາກງານຍາກກາກກຳທີ່ພວກເຈົ້າຖືກບີບບັງຄັບໃຫ້ເຮັດ,⁴ພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງບົດເພງເຢາະເຢີ້ຕໍ່ກະສັດຂອງບາບີໂລນວ່າ, "ຜູ້ທີ່ບີບບັງຄັບໄດ້ມາເຖິງຈຸດຈົບໄດ້ຢ່າງໃດນໍ, ຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ຫຍ້ຳຍິ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ!

⁵ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຫັກໄມ້ປະລອງຂອງຄົນອະທຳ, ແລະຊົງຫັກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງຜູ້ປົກຄອງເຫລົ່ານັ້ນ,⁶ທີ່ໄດ້ຕີຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມໂຫດຮ້າຍດ້ວຍການທຸບຕີແບບບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປົກຄອງຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍ, ດ້ວຍການຕີແບບບໍ່ຢັ້ງມື.

⁷ທົ່ວທັງໂລກກໍຢຸດພັກ ແລະ ງຽບສະງົບຢູ່ ພວກເຂົາເລີ່ມການສະຫລອງດ້ວຍການຮ້ອງເພງ.⁸ແມ່ນແຕ່ຕົ້ນສົນສາມໃບກໍຊື່ນຊົມຍິນດີເຫນືອເຈົ້າ ກັບບັນດາຕົ້ນສົນສີດາແຫ່ງເລບານອນ; ພວກມັນກ່າວວ່າ, 'ຕັ້ງແຕ່ເຈົ້າໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳລົງ ກໍບໍ່ມີຄົນຕັດໄມ້ ຂຶ້ນໄປຕັດພວກເຮົາລົງມາເລີຍ.'⁹ແດນຄົນຕາຍຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມກໍຕື່ນເຕັ້ນທີ່ຈະພົບກັບເຈົ້າເມື່ອເຈົ້າໄປທີ່ນັ້ນ. ມັນປຸກຄົນຕາຍໃຫ້ມາຮັບເຈົ້າ ຄືກະສັດທັງປວງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ກະສັດທັງປວງຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍລຸກຂຶ້ນຈາກບັນລັງຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ພວກເຂົາຈະເວົ້າ ແລະ ກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ, 'ເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຄົນອ່ອນແອເຫມືອນກັບພວກເຮົາ. ເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນເຫມືອນກັບເຮົາ.¹¹ຄວາມສະງ່າງາມຂອງເຈົ້າໄດ້ຖືກນຳລົງໄປສູ່ແດນຄົນຕາຍ ດ້ວຍສຽງດົນຕີເຄື່ອງສາຍຂອງເຈົ້າ. ພວກໂຕດັກແດ້ຈະແຜ່ຂະຫຍາຍຢູ່ໃຕ້ຕົວເຈົ້າ, ແລະ ພວກໂຕຫນອນຈະປົກຄຸມເຈົ້າ.'

¹²ເຈົ້າຕົກລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນໄດ້ຈັ່ງໃດນໍ, ດາວປະຈຳຮຸ່ງ, ລູກຊາຍແຫ່ງຮຸ່ງອາລຸນ! ເຈົ້າຖືກໂຄ່ນລົງມາສູ່ພື້ນດິນແລ້ວນໍ, ເຈົ້າຜູ້ພິຊິດຊົນຊາດທັງຫລາຍ!¹³ເຈົ້າໄດ້ຄິດໃນໃຈຂອງເຈົ້າວ່າ, 'ເຮົາຈະຂຶ້ນໄປຍັງຟ້າສະຫວັນ, ເຮົາຈະຕັ້ງບັນລັງຂອງເຮົາເຫນືອດວງດາວທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະນັ່ງເທິງພູເຂົາແຫ່ງການຊຸມນຸມກັນ, ໃນທີ່ສຸດປາຍໄກທາງທິດເຫນືອນັ້ນ.¹⁴ເຮົາຈະຂຶ້ນໄປເຫນືອຄວາມສູງຂອງເມກ; ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຕົວຂອງເຮົາເອງເປັນເຫມືອນອົງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ.'

¹⁵ແຕ່ຕອນນີ້ເຈົ້າໄດ້ຖືກນຳລົງໄປສູ່ແດນຄົນຕາຍ, ໄປຍັງຂຸມເລິກທີ່ສຸດ.¹⁶ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຫັນເຈົ້າຈະຈ້ອງເບິ່ງທີ່ເຈົ້າ ແລະພວກເຂົາຈະໃຫ້ຄວາມສົນໃນຕົວເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ. 'ຊາຍຄົນນີ້ຫລືທີ່ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ, ຜູ້ທີ່ໂງ່ຈ້າຣາຊອານາຈັກທັງຫລາຍ,¹⁷ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກນີ້ເຫມືອນກັບຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານດ ຜູ້ທີ່ທຳລາຍເມືອງຕ່າງໆ ແລະ ບໍ່ຍອມປ່ອຍໃຫ້ຊະເລີຍຂອງເຂົາກັບບ້ານ?'

¹⁸ກະສັດທັງປວງຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ພວກເຂົາທຸກຄົນຕ່າງນອນລົງຢ່າງມີກຽດ, ຕ່າງກໍຢູ່ໃນອຸບໂມງຝັງສົບຂອງຕົນເອງ.¹⁹ແຕ່ເຈົ້າຖືກໂຍນອອກໄປຈາກຫລຸມຝັງສົບຂອງເຈົ້າເຫມືອນກັບກິ່ງໄມ້ທີ່ຖືກໂຍນອອກໄປ. ພວກຄົນຕາຍກໍປົກຄຸມເຈົ້າເຫມືອນກັບເສື້ອຄຸມ, ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກແທງດ້ວຍດາບ, ຄົນທີ່ລົງໄປຍັງຫີນແຫ່ງຂຸມນະລົກ.²⁰ເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນງານຝັງສົບກັບພວກເຂົາ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຂ້າຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ. ລູກຫລານຂອງຄົນເຮັດຊົ່ົວຈະບໍ່ມີໃຜກ່າວເຖິງອີກເລີຍ."

²¹ຈົ່ງຕຽມການສັງຫານລູກໆ ຂອງເຂົາເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາ, ດ້ວຍເຫດນີ້ ຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນມາ ແລະຄອບຄອງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທົ່ວທັງໂລກນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍເມືອງຕ່າງໆ.²²ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ, "ເຮົາຈະລຸກຂຶ້ນສູ້ກັບພວກເຂົາ, ເຮົາຈະຕັດຊື່ເຊື້ອສາຍ ແລະ ລູກຫລານອອກໄປຈາກບາບີໂລນ" ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.²³"ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເມືອງນັ້ນຖືກຍຶດຄອງດ້ວຍພວກນົກເຄົ້າ, ແລະເຮັດໃຫ້ເປັນສະນ້ຳ, ແລະ ເຮົາຈະກວາດເມືອງນັ້ນດ້ວຍໄມ້ກວາດແຫ່ງການທຳລາຍ" - ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ.

²⁴ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງປະຕິຍານວ່າ, "ເຮົາໄດ້ວາງແຜນໄວ້ຢ່າງໃດ, ມັນກໍຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງນັ້ນ; ແລະ ເຮົາໄດ້ມຸ່ງຫມາຍໄວ້ຢ່າງໃດ ມັນກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ:²⁵ເຮົາຈະຕີຄົນອັດຊີເຣຍໃຫ້ແຕກໃນມືຂອງເຮົາ, ແລະ ຈະຢຽບຢ້ຳເຂົາໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຝ່າຕີນເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍຂອງເຮົາ. ແລ້ວແອກຂອງເຂົາຈະຖືກຍົກອອກໄປຈາກພວກເຂົາແລະ ພາລະຫນັກຂອງເຂົາອອກໄປຈາກບ່າຂອງພວກເຂົາ."

²⁶ນີ້ເປັນແຜນງານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວຕໍ່ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ, ແລະ ນີ້ເປັນມືທີ່ຍົກຂຶ້ນເຫນືອຊົນຊາດທັງຫລາຍ.²⁷ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຢທາໄດ້ຊົງວາງແຜນນີ້ໄວ້; ໃຜຈະຢຸດຢັ້ງພຣະອົງໄດ້? ມືຂອງພຣະອົງໄດ້ຍົກຂຶ້ນແລ້ວ, ແລະໃຜຈະເຮັດໃຫ້ມືນັ້ນກັບມາໄດ້?

²⁸ໃນປີທີ່ກະສັດອາຮາດໄດ້ຕາຍ ຄຳປະກາດນີ້ໄດ້ມາເຖິງວ່າ:²⁹ຄົນຟີລິດສະຕິນເອີຍ ພວກເຈົ້າທັງຫມົດ, ຢ່າປິຕິຍິນດີທີ່ໄມ້ຄ້ອນທີ່ໄດ້ຕີພວກເຈົ້າຫັກລົງແລ້ວ. ເພາະງູໂຕຫນຶ່ງຈະເຕີບໃຫຍ່ມາຈາກຮາກເຫງົ້າຂອງງູພິດ, ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈະເປັນໂຕມັງກອນ.³⁰ລູກຫົວປີຂອງຄົນທຸກຈົນຈະລ້ຽງຝູງແກະຂອງພວກເຂົາໃນທົ່ງຫຍ້າຂອງເຮົາ, ແລະ ຄົນຂັດສົນຈະນອນລົງຢ່າງປອດໄພ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຮາກເຫງົ້າຂອງພວກເຈົ້າຕາຍດ້ວຍການແຫ້ງແລ້ງກັນດານອາຫານ ທີ່ຈະສັງຫານຄົນທີ່ລອດຊີວິດທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ.

³¹ປະຕູເມືອງເອີຍ, ຈົ່ງຄວນຄາງ, ເມືອງເອີຍ ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້, ຟີລິດສະຕິນເອີຍ. ພວກເຈົ້າ ທຸກຄົນຈະລະລາຍໄປ ສະເພາະເມກຄວັນອອກມາຈາກທາງເຫນືອ ແລະ ບໍ່ມີໃຜທີ່ແຕກອອກຈາກແຖວຂອງຕົນເລີຍ.³²ແລ້ວຄົນຈະຕອບພວກຄົນສົ່ງສານຂອງຊົນຊາດນັ້ນວ່າຢ່າງໃດ? ກໍວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ວາງຖານຮາກຊີໂອນໄວ້, ແລະຄົນທີ່ທົນທຸກຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງຈະພົບທີ່ລີ້ໄພໃນທີ່ນັ້ນ.

15

¹ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບໂມອາບ. ເມືອງອາຣະຂອງໂມອາບຖືກເຮັດໃຫ້ຫວ່າງເປົ່າ ແລະ ຖືກທຳລາຍ; ໃນຄືນດຽວຢ່າງແນ່ນອນ, ເມືອງກີຣະຂອງໂມອາບຖືກເຮັດໃຫ້ຫວ່າງເປົ່າ ແລະຖືກທຳລາຍໃນຄືນດຽວຢ່າງແນ່ນອນ.²ພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງພຣະວິຫານ, ຄົນດີໂບນໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງທີ່ສູງເພື່ອຮ້ອງໄຫ້; ໂມອາບຄ່ຳຄວນເຖິງເມືອງເນໂບ ແລະ ເມືອງເມເດບາ. ຫົວຂອງພວກເຂົາທຸກຄົນກໍຖືກໂກນອອກຈົນໂລ້ນ ແລະ ຫນວດຂອງພວກເຂົາທຸກຄົນກໍຖືກຕັດອອກ.

³ພວກເຂົາສວມໃສ່ຜ້າກະສອບຢູ່ຕາມຫົນທາງທຸກຄົນຄ່ຳຄວນນ້ຳຕານອງ ທັງເທິງຫລັງຄາບ້ານຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໃນລານເມືອງ.⁴ເມືອງເຮດໂບນ ແລະ ເມືອງເອເລອາເລ ຮ້ອງຫາຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ; ສຽງຂອງພວກເຂົາໄດ້ຍິນໄປໄກເຖິງເມືອງຢາຮາດ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ຖືອາວຸດຂອງໂມອາບກໍຮ້ອງຫາຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ; ພວກເຂົາສັ່ນສະທ້ານຢູ່ພາຍໃນຕົວເອງ.

⁵ຫົວໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຮ້ອງໄຫ້ອອກມາເພື່ອໂມອາບ; ພວກຜູ້ລີ້ໄພຂອງເມືອງນັ້ນໄດ້ຫນີໄປຍັງເມືອງໂຊອາ ແລະ ໄປຍັງເມືອງເອັກລາດ ເຊລິດຊີຢາ. ພວກເຂົາຂຶ້ນໄປຕາມທາງທີ່ຂຶ້ນໄປຍັງເມືອງລູຫິດ ຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນ. ພວກເຂົາຮ້ອງຄ່ຳຄວນສຽງດັງເຖິງການຖືກທຳລາບຕາມຫົນທາງທີ່ໄປຍັງໂຮໂຣນາອິມ.⁶ບັນດາລຳນ້ຳແຫ່ງນິມຣິມໄດ້ແຫ້ງໄປ; ຫຍ້າກໍຫ່ຽວແຫ້ງ ແລະ ຫຍ້າທີ່ຂຶ້ນໃຫມ່ກໍຕາຍ; ບໍ່ມີພືດຂຽວສົດອີກແລ້ວ.⁷ຄວາມອຸດົມສົມບູນ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປູກ ແລະ ເກັບສະສົມໄວ້ ພວກເຂົາໄດ້ຂົນຂ້າມລຳທານແຫ່ງຕົ້ນຫລິວໄປ.

⁸ການຮ້ອງໄຫ້ໄດ້ກະຈາຍໄປທົ່ວເຂດແດນຂອງໂມອາບ; ການຄ່ຳຄວນທີ່ໄກໄປເຖິງເມືອງເອັກລາອີມ ແລະ ເມືອງເບເອເຣລີມ.⁹ເພາະບັນດາລຳນ້ຳຂອງເມືອງດີໂມນເຕັມດ້ວຍເລືອດ; ແຕ່ເຮົາຈະເພີ່ມໄພໃຫ້ກັບເມືອງດີໂມນຫລາຍກວ່ານີ້. ສິງໂຕຈະທຳຮ້າຍພວກຄົນທີ່ຫນີຮອດໄປຈາກໂມອາບ ແລະ ພວກຄົນທີ່ຍັງຄົງເຫລືອຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນດ້ວຍ.

16

¹ຈົ່ງສົ່ງພວກແກະໂຕຜູ້ໄປຍັງຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນຈາກເມືອງເສລາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ໄປຍັງພູເຂົາຂອງລູກສາວແຫ່ງຊີໂອນ.²ພວກນົກທີ່ຖືກໄລ່ ເຮັດໃຫ້ກະແຈກກະຈາຍໄປ, ພວກຜູ້ຍິງຂອງໂມອາບທີ່ຢູ່ທີ່ທ່ານໍ້າຂອງແມ່ນ້ຳອາກໂນນກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ.

³"ຈົ່ງໃຫ້ຄຳແນະນຳ, ຈົ່ງເຮັດການຖ້າຢ່າງເປັນທຳ; ຈົ່ງໃຫ້ຮົ່ມເງົາເຫມືອນກາງຄືນໃນເວລາທ່ຽງວັນ; ຈົ່ງເຊື່ອງພວກຜູ້ລີ້ໄພ; ຢ່າຫັກຫລັງພວກຜູ້ລີ້ໄພ.⁴ຈົ່ງໃຫ້ພວກລີ້ໄພຈາກໂມອາບ, ອາໃສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າເປັນທີ່ເຊື່ອງໃຫ້ກັບພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຜູ້ທຳລາຍ." ເພາະການບີບບັງຄັບຈະຢຸດໄປ, ແລະ ການທຳລາຍຈະຫມົດສິ້ນໄປ, ພວກຄົນທີ່ຢຽບຢ້ຳຈະຫາຍໄປຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ.

⁵ບັນລັງຈະຖືກສະຖາປະນາໃນພັນທະສັນຍາອັນສັດຊື່; ແລະ ຄົນຫນຶ່ງຈາກເຕັນຂອງດາວິດຈະປະທັບຢ່າງສັດຊື່ທີ່ນັ້ນ. ພຣະອົງຈະພິພາກສາຢ່າງທີ່ ພຣະອົງສະແຫວງຫາຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ເຮັດຢ່າງຊອບທຳ.

⁶ພວກເຮົາໄດ້ຍິນເຖິງຄວາມທະນົງຕົວຂອງໂມອາບ, ຄວາມຈອງຫອງ, ການໂອ້ອວດ, ແລະ ຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງເຂົາ. ແຕ່ການໂອ້ອວດຂອງເຂົາເປັນຖ້ອຍຄຳທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ.⁷ດັ່ງນັ້ນໂມອາບຈຶ່ງຄ່ຳຄວນເຖິງໂມອາບ - ພວກເຂົາທຸກຄົນຄ່ຳຄວນ! ຮ້ອງໄຫ້, ເຖິງຂະຫນົມເຄັກຫມາກລະແຊງ ຂອງເມືອງກີເຣ-ຮາເຣເສັດ ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ຖືກທຳລາຍຈົນສິ້ນຊາກ.

⁸ທົ່ງນາຂອງເມືອງເຮັດຊະໂບນກໍຫ່ຽວແຫ້ງເຊັ່ນດຽວກັບສວນອະງຸ່ນຂອງເມືອງສິບມາ. ພວກຜູ້ປົກຄອງຊົນຊາດທັງຫລາຍໄດ້ຢຽບຢ້ຳສວນອະງຸ່ນທີ່ຄັດເລືອກໄວ້ທີ່ແຜ່ໄປເຖິງເມືອງຢາເຊ ແລະ ແຜ່ກະຈາຍໄປຍັງທະເລຊາຍ. ຫນໍ່ຂອງມັນກໍຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງ; ພວກມັນໄດ້ຂ້າມທະເລໄປ.

⁹ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນພ້ອມກັບເມືອງຢາເຊ ເຖິງສວນອະງຸ່ນຂອງສິບມາ ຢ່າງແນ່ນອນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຫົດນ້ຳເມືອງເຮັດຊະໂບນ, ແລະ ເມືອງເອເລອາເລ ດ້ວຍນ້ຳຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢຸດໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໃຫ້ກັບສວນຜົນລະໄມ້ລະດູຮ້ອນຂອງທ່ານ ແລະ ການເກັບກ່ຽວ.¹⁰ຄວາມຍິນດີ ແລະ ຄວາມຊື່ນບານໄດ້ຖືກເອົາໄປຈາກສວນຜົນລະໄມ້; ແລະ ບໍ່ມີການຮ້ອງເພງ, ຫລືໂຫ່ຮ້ອງໃນສວນຫມາກອະງຸ່ນ. ບໍ່ມີໃຜບີບໃຫ້ເຫລ້າອະງຸ່ນອອກໃນບໍ່ບີບອະງຸ່ນ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢຸດໂຫ່ຮ້ອງເຖິງຄົນທີ່ບີບອະງຸ່ນ.

¹¹ດັ່ງນັ້ນຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເຫມືອນພີນເຖິງໂມອາບ, ແລະ ພາຍໃນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໃຫ້ເຖິງກີຣະເຮເຣັດ.¹²ເມືື່ອໂມອາບເອງໄດ້ເມື່ອຍລ້າຢ່າງທີ່ສຸດຢູ່ທີ່ສະຖານສູງ ແລະເຂົ້າໄປຍັງວິຫານຂອງເຂົາເພື່ອອະທິຖານ, ຄຳອະທິຖານຂອງເຂົາຈະບໍ່ເກີດຜົນແຕ່ຢ່າງໃດ.

¹³ນີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບໂມອາບມາກ່ອນຫນ້ານີ້.¹⁴ພຣະຢາເວກ່າວອີກວ່າ, "ພາຍໃນສາມປີ, ຄວາມຮັ່ງມີອັນມະຫາສານຂອງໂມອາບຈະສູນສິ້ນໄປ; ແມ້ວ່າຈະມີປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍ, ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ນັ້ນຈະຫນ້ອຍຫລາຍ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນ."

17

¹ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບເມືອງດາມັສກັດ.²ບັນດາເມືອງຂອງອາໂຣເອີນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຮົກຮ້າງ. ເມືອງເຫລົ່ານັ້ນຈະເປັນທີ່ສຳລັບຝູງແກະນອນ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜຈະເຮັດໃຫ້ພວກມັນຕົກໃຈຢ້ານໄດ້.³ບັນດາເມືອງປ້ອມປາການຈະຫາຍໄປຈາກເອຟາຣິມ, ຣາຊອານາຈັກຈະຫາຍໄປຈາກເມືອງດາມັສກັດ, ແລະ ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງອາຣາມ - ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນກັບສະຫງ່າລາສີຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ - ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ.

⁴ເຫດການຈະມາເຖິງໃນວັນນັ້ນ ທີ່ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຢາໂຄບຈະເບົາບາງລົງ, ແລະ ຄວາມຕຸ້ຍພີຂອງເນື້ອຫນັງຂອງເຂົາຈະຈ່ອຍຜອມລົງໄປ.⁵ມັນຈະເປັນເຫມືອນກັບຕອນທີ່ຄົນເກັບກ່ຽວຮວບຮວມຕົ້ນເຂົ້າທີ່ຕັ້ງຢູ່, ແລະ ແຂນຂອງເຂົາກ່ຽວຮວງເຂົ້າ. ມັນຈະເປັນເຫມືອນຕອນທີ່ຄົນເກັບຮວງເຂົ້າໃນຫຸບເຂົາເຣຟາອິມ.

⁶ການເກັບຮວງເຂົ້າຈະເຫລືອຢູ່, ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ກໍຈະເຫມືອນຕອນທີ່ຕົ້ນຫມາກກອກເທດຖືກສັ່ນ: ລູກຫມາກກອກເທດສອງ ຫລື ສາມລູກເທິງຍອດສູງສຸດ, ສີ່ ຫລື ຫ້າລູກທີ່ຢູ່ໃນກິ່ງທີ່ສູງສຸດຂອງຕົ້ນໄມ້ຜົນດົກ - ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.⁷ໃນວັນນັ້ນຄົນທັງຫລາຍຈະເບິ່ງໄປຍັງພຣະຜູ້ສ້າງຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ສາຍຕາຂອງພວກເຂົາຈະເບິ່ງອົງບໍຣິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ.

⁸ພວກເຂົາຈະບໍ່ເບິ່ງແທ່ນບູຊາເຫລົ່ານັ້ນ, ທີ່ເປັນຜົນງານຈາກມືຂອງພວກເຂົາ, ຫລື ພວກເຂົາຈະບໍ່ເບິ່ງສິ່ງທີ່ນິ້ວມືຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ, ທີ່ເປັນອາເຊຣາ ຫລື ຮູບປັ້ນຂອງດວງອາທິດ.⁹ໃນວັນນັ້ນເມືອງທີ່ເຂັ້ມແຂງຂອງພວກເຂົາຈະເຫມືອນກັບປ່າດົງເທິງເນີນເຂົາທີ່ຖືກຖິ້ມຮ້າງເທິງຍອດສຸດຂອງຮ່ອມເຂົາທີ່ໄດ້ຖືກປະຕິເສດເພາະເຫດຄົນອິດສະຣາເອນ ແລະ ນັ້ນຈະກາຍເປັນທີ່ຮົກຮ້າງ.

¹⁰ເພາະເຈົ້າໄດ້ລືມພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນຂອງເຈົ້າ, ແລະ ບໍ່ສົນໃຈຕໍ່ຫີນເຂັ້ມແຂງຂອງເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະປູກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຄວາມຍິນດີ, ແລະ ເລີ່ມປັກກິ່ງອະງຸ່ນທີ່ໄດ້ຮັບມາຈາກຄົນຕ່າງດ້າວ.¹¹ໃນວັນນັ້ນ ເຈົ້າຈະປູກ ແລະລ້ອມຮົ້ວໄວ້ ແລະ ໄຖ. ໃນບໍ່ຊ້າຜົນລະປູກຂອງເຈົ້າຈະງອກຂຶ້ນ, ແຕ່ການເກັບກ່ຽວຈະບໍ່ໄດ້ຜົນໃນວັນແຫ່ງຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ຄວາມເສຍໃຈຢ່າງຫມົດຫວັງ.

¹²ວິບັດ! ສຽງອຶກກະທຶກຂອງຄົນຫລວງຫລາຍ, ທີ່ດັ່ງສະນັ່ນເຫມືອນສຽງຄະນອງຂອງທະເລ, ແລະ ການຈູ່ໂຈມຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ທີ່ຈູ່ໂຈມເຂົ້າມາເຫມືອນກັບນ້ຳມີພະລັງມະຫາສານທີ່ໄຫລບ່າລົງມາຢ່າງວ່ອງໄວ!¹³ຊົນຊາດທັງຫລາຍຈະເປັ່ງສຽງກີກຮ້ອງເຫມືອນກັບນ້ຳຫລວງຫລາຍທີ່ໄຫລບ່າຢ່າງວ່ອງໄວ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງກຳລາບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະຫນີໄປໄກໆ ແລະຈະຖືກໄລ່ຕາມເຫມືອນກັບໃບໄມ້ທີ່ແຫ້ງຕາຍແລ້ວຕໍ່ຫນ້າລົມເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍ ແລະ ເຫມືອນກັບໃບໄມ້ແຫ້ງທີ່ປິວໄປຕໍ່ຫນ້າລົມພາຍຸ¹⁴ໃນຕອນແລງເບິ່ງແມ້ຊ່າງຫນ້າຢ້ານ ກ່ອນທີ່ຈະຮຸ່ງເຊົ້າເຂົາທັງຫລາຍກໍຈະຫາຍໄປແລ້ວນີ້ເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຊິງສັບພວກເຮົາຄົນຫລວງຫລາຍເຫລົ່ານັ້ນທີ່ປົ້ນພວກເຮົາ

18

¹ວິບັດແກ່ແຜ່ນດິນທີ່ມີສຽງກະພືຂອງປີກ, ຊຶ່ງຢູ່ຕາມແມ່ນ້ຳແຫ່ງເອທີໂອເປຍ;²ຜູ້ທີ່ສົ່ງບັນດາທູດທັງຫລາຍມາທາງທະເລ, ໃນເຮືອຕົ້ນກົກເທິງນ້ຳ. ຈົ່ງໄປເຖີດ, ເຈົ້າພວກຜູ້ສື່ສານທີ່ຮ້ອງໄວເອີຍ, ໄປຍັງຊົນຊາດທີ່ຕົວສູງ ແລະ ຜິວພັນກ້ຽງໃສ, ໄປຍັງຊົນຊາດທີ່ທັງໃກ້ ຫລືໄກຕ່າງເກງກົວ, ຊົນຊາດທີ່ເຂັ້ມແຂງ ແລະ ຢຽບຢ້ຳລົງ, ຊຶ່ງແຜ່ນດິນຂອງເຂົາຖືກແບ່ງດ້ວຍແມ່ນ້ຳ.

³ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ອາໃສຢູ່ໃນໂລກນີ້ ແລະພວກເຈົ້າທີ່ອາໃສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ເມື່ອສ/ນຍານໄດ້ ຖືກຍົກຂຶ້ນເທິງພູເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ; ແລະ ເມື່ອແຕ່ແກເປົ່າຂຶ້ນ, ຈົ່ງຟັງເຖີດ.

⁴ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າ, "ເຮົາຈະສັງເກດເບິ່ງຈາກທີ່ອາໃສຂອງເຮົາຢ່າງງຽບໆ ເຫມືອນກັບຄວາມຮ້ອນທີ່ຮ້ອນຂຶ້ນ, ເມື່ອຢູ່ໃນແສງແດດ ເຫມືອນກັບເມກຫມອກທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຄວາມຮ້ອນໃນລະດູເກັບກ່ຽວ.⁵ກ່ອນທີ່ຈະເຖິງລະດູເກັບກ່ຽວ, ເມື່ອດອກໄມ້ບານຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ, ແລະ ດອກໄມ້ກໍກາຍເປັນຜົນອະງຸ່ນກຳລັງສຸກ, ພຣະອົງຈະຊົງຕັດກິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງຕັດພວກກິ່ງທີ່ແຜ່ຂະຫຍາຍລົງໄປ ແລະ ເອົາອອກໄປ.

⁶ກິ່ງໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນຈະຖືກຝັງໄວ້ນຳກັນໃຫ້ແກ່ບັນດານົກທີ່ພູເຂົາທັງຫລາຍ ແລະ ໃຫ້ແກ່ສັດຕ່າງໆຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກນົກຈະກິນພວກມັນໃນລະດູຮ້ອນ, ແລະ ສັດທັງປວງເທິງແຜ່ນດິນຈະກິນພວກມັນໃນລະດູຫນາວ."⁷ໃນເວລານັ້ນຂອງຖວາຍຈະຖືກນຳມາຍັງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຈາກພວກຄົນທີ່ຕົວສູງແລະ ຜິວກ້ຽງໃສ, ຈາກຊົນຊາດທີ່ທັງຄົນຢູ່ໃກ້ແລະ ຢູ່ໄກຕ່າງເກງກົວ, ຊົນຊາດທີ່ເຂັ້ມແຂງແລະ ຢ້ຽບຢ້ຳລົງ, ຊຶ່ງແຜ່ນດິນຂອງເຂົາຖືກແບ່ງດ້ວຍແມ່ນ້ຳ, ໄປຍັງສະຖານທີ່ແຫ່ງພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາໄປຍັງພູເຂົາຊີໂອນ.

19

¹ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບເອຢິບ. ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະຢາເວຊົງປະທັບເທິງເມກທີ່ວ່ອງໄວ ແລະກຳລັງມາຍັງເອຢິບ; ບັນດາຮູບເຄົາລົບຂອງເອຢີບກໍສັ່ນໄຫວຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ, ແລະ ໃຈຂອງຄົນເອຢິບກໍລະລາຍໄປພາຍໃນຕົວຂອງພວກເຂົາ.²"ເຮົາຈະປຸກໃຫ້ຄົນເອຢີບຕໍ່ສູ້ກັບຄົນເອຢິບ: ຄົນຫນຶ່ງຈະຕໍ່ສູ້ກັບພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ, ແລະ ຄົນຫນຶ່ງຈະຕໍ່ສູ້ກັບເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ; ເມືອງຈະຕໍ່ສູ້ກັບເມືອງ ແລະ ຣາຊອານາຈັກຈະຕໍ່ສູ້ກັບຣາຊອານາຈັກ.

³ຈິດໃຈຂອງຄົນເອຢິບຈະອ່ອນເປືອຍຈາກພາຍໃນ. ເຮົາຈະທຳລາຍຄຳປຶກສາຂອງເຂົາແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ສະແຫວງຫາຄຳປຶກສາ, ຈາກບັນດາຮູບເຄົາລົບ, ວິນຍານຂອງຄົນຕາຍ ຄົນຊົງ, ແລະ ຫມໍຜີ.⁴ເຮົາຈະມອບຄົນເອຢິບໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້ານາຍທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະກະສັດທີ່ເຂັ້ມແຂງຈະປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາ - ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຢທາ."

⁵ນ້ຳໃນທະເລຈະຫົດແຫ້ງໄປ, ແລະ ແມ່ນ້ຳຈະແຫ້ງລົງ ແລະ ບໍ່ມີນ້ຳຢູ່ເລີຍ.⁶ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍຈະເນົ່າເຫມັນ. ລຳທານທັງຫລາຍຂອງເອຢິບຈະຫົດແຫ້ງລົງ, ແລະ ພວກຕົ້ນກົກ ແລະ ຕົ້ນອໍ້ກໍຈະຫ່ຽວແຫ້ງໄປ.

⁷ພວກຕົ້ນກົກທີ່ຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳນິນ, ໃກ້ປາກແມ່ນ້ຳນິນ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຫວ່ານລົງໃນທົ່ງນາຮິມແມ່ນ້ຳນິນກໍຈະແຫ້ງໄປ, ກາຍເປັນຜົງດິນ ແລະ ປິວໄປ.⁸ພວກຊາວປະມົງຈະຄ່ຳຄວນ ແລະໂສກເສົ້າ, ແລະ ຜູ້ທີ່ໂຍນເບັດອອກໄປແມ່ນ້ຳນິນຈະໂສກເສົ້າ, ແລະ ພວກຄົນທີ່ໂຍນແຫ ລົງໄປໃນນ້ຳຈະເສົ້າໃຈ.

⁹ພວກຄົນງານທີ່ສາງຕົ້ນປ່ານ ແລະພວກຄົນຕໍ່າຜ້າຂາວກໍຈະອ່ອນແຮງ.¹⁰ພວກຄົນເຮັດງານຜ້າຂອງເອຢິບຈະຖືກບີບຄັ້ນ; ທຸກຄົນທີ່ທຳງານເພື່ອຄ່າຈ້າງຈະເສົ້າໃຈຢູ່ພາຍໃນຕົວພວກເຂົາ.

¹¹ພວກເຈົ້ານາຍຂອງເມືອງໂຊອານກໍໂງ່ງ່າວ. ຄຳແນະນຳຂອງບັນດາທີ່ປຶກສາທີ່ສະຫລາດທີ່ສຸດຂອງຟາໂຣກໍໄຮ້ປະໂຫຍດ. ເຈົ້າຈະເວົ້າກັບຟາໂຣແນວໃດວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນບຸດຊາຍຂອງພວກນັກປາດຜູ້ສະຫລາດ, ເປັນລູກຊາຍຂອງບັນດາກະສັດບູຮານ?"¹²ແລ້ວພວກນັກປາດຂອງເຈົ້າຢູ່ທີ່ໃດ? ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາບອກເຈົ້າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຮູ້ວ່າພຣະຢາເວຈອມໂຢທາຊົງວາງແຜນຫຍັງກ່ຽວກັບເອຢິບໄວ້.

¹³ພວກເຈົ້ານາຍຂອງເມືອງໂຊອານກໍກາຍເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ, ພວກເຈົ້ານາຍຂອງມຳຟິດກໍຖືກຫລອກແລ້ວ; ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເອຢິບຫລົງທາງໄປ, ຜູ້ທີ່ເປັນເສົາຫລັກຂອງບັນດາເຜົ່າຕ່າງໆຂອງປະເທດນັ້ນ.¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະປົນວິນຍານແຫ່ງການບິດເບືອນລົງໄປໃນທ່າມກາງຊົນຊາດນັ້ນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອຢິບໃຫ້ຫລົງທາງໄປໃນການກະທຳທຸກຢ່າງ, ເຫມືອນກັບຄົນເມົາທີ່ໂຊເຊຢູ່ໃນຮາກຂອງເຂົາ.¹⁵ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນທີ່ຈະເຮັດຫຍັງເພື່ອເອຢິບໄດ້, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຫົວ ຫລື ຫາງ, ກິ່ງຕົ້ນປາມ ຫລື ຕົ້ນກົກ.

¹⁶ໃນວັນນັ້ນ, ຄົນເອຢິບຈະເປັນເຫມືອນກັບພວກຜູ້ຍິງ. ພວກເຂົາຈະຕົວສັ່ນ ແລະ ຢ້ານກົວ ເພາະມືທີ່ໄດ້ຍົກຂຶ້ນແລ້ວຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ທີ່ພຣະອົງຊົງຍົກຂຶ້ນເຫນືອພວກເຂົາ.¹⁷ແຜ່ນດິນຢູດາຈະກາຍເປັນເຫດໃຫ້ຄົນເອຢິບໂຊເຊ. ເມື່ອຄົນໃດກໍຕາມໄດ້ລະນຶກເຖິງພວກເຂົາໃນຊົນຊາດນັັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຈະຢ້ານກົວ, ເພາະແຜນງານຂອງພຣະຢາເວ, ທີ່ພຣະອົງກຳລັງຊົງວາງແຜນຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາ.

¹⁸ໃນວັນນັ້ນ ຈະມີເມືອງຫ້າເມືອງໃນແຜ່ນດິນເອຢິບທີ່ເວົ້າພາສາເຮັບເຣີ ແລະ ສາບານທີ່ຈະຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ. ຫນຶ່ງໃນເມືອງເຫລົ່ານີ້ຈະຖືກຮ້ອງວ່າເມືອງແຫ່ງດວງອາທິດ.

¹⁹ຈະມີແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວແທ່ນຫນຶ່ງຢູ່ກາງແຜ່ນດິນຂອງເອຢິບ, ແລະ ເສົາຫີນຫນຶ່ງແດ່ພຣະຢາເວທີ່ເຂດພົມແດນ.²⁰ຊຶ່ງຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນ ແລະ ເປັນພຣະຍານແດ່ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ. ເມື່ອພວກເຂົາຮ້ອງທູດຕໍ່ພຣະຢາເວເພາະເຫດບັນດາຜູ້ທີ່ບີບບັງຄັບ, ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນແລະ ຜູ້ປົກປ້ອງຄົນຫນຶ່ງມາໃຫ້ພວກເຂົາ, ແລະ ຜູ້ນັ້ນຈະຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາ.

²¹ພຣະຢາເວຈະຊົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຕໍ່ເອຢິບ, ແລະ ຄົນເອຢິບຈະຍອມຮັບພຣະຢາເວໃນວັນນັ້ນ. ພວກເຂົາຈະນະມັດສະການດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາຕ່າງໆ, ແລະ ຈະເຮັດການສາບານແລະ ແກ້ຄຳສາບານເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ພຣະຢາເວ.²²ພຣະຢາເວຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເອຢິບທົນທຸກ, ການທົນທຸກ ແລະ ການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ. ພວກເຂົາຈະກັບມາຫາພຣະຢາເວ; ພຣະອົງຈະຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຈະຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ຫາຍ.

²³ໃນວັນນັ້ນ ຈະມີທາງດ່ວນຈາກເອຢິບໄປຍັງອັດຊີເຣຍ, ແລະ ຄົນອັດຊີເຣຍຈະມາຍັງເອຢິບ, ແລະ ຄົນເອຢິບຈະໄປຍັງອັດຊີເຣຍ; ແລະ ຄົນເອຢິບຈະນະມັດສະການຮ່ວມກັບຄົນອັດຊີເຣຍ.

²⁴ໃນວັນນັ້ນ, ອິດສະຣາເອນຈະເປັນຫນຶ່ງໃນສາມກັບເອຢິບ ແລະ ອັດຊີເຣຍ, ຊຶ່ງເປັນພຣະພອນໃນທ່າມກາງແຜ່ນດິນໂລກ;²⁵ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາຈະຊົງອວຍພອນພວກເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, "ຄວາມສຸກຈົ່ງມີແກ່ເອຢິບ, ຊົນຊາດຂອງເຮົາ; ແກ່ອັດຊີເຣຍຜົນງານແຫ່ງມືຂອງເຮົາ; ແລະ ແກ່ອິດສະຣາເອນ, ມໍລະດົກຂອງເຮົາ."

20

¹ໃນປີທີ່ທາດທັນໄດ້ມາຍັງເມືອງອາສະໂດດ, ເມື່ອຊາກໂກນກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍໄດ້ສົ່ງເຂົາມາ, ເຂົາໄດ້ສູ້ຮົບກັບເມືອງອາສະໂດດ ແລະ ຍຶດເມືອງນັ້ນໄດ້.²ໃນເວວລານັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໂດຍເອຊາຢາ ລູກຊາຍຂອງອາໂມດວ່າ, "ຈົ່ງໄປແລະ ແກ້ຜ້າກະສອບອອກຈາກເອວຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຖອດເກີບອອກຈາກຕີນຂອງເຈົ້າ." ເຂົາກໍໄດ້ເຮັດຕາມນັ້ນ, ຄືຍ່າງເປືອຍກາຍ ແລະ ຕີນເປົ່າ.

³ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເອຊາຢາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໄດ້ຍ່າງເປືອຍກາຍ ແລະຕີນເປົ່າເປັນເວລາສາມປີ, ນີ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນແລະ ລາງບອກເຫດກ່ຽວກັບເອຢິບ ແລະ ກ່ຽວກັບເອທີໂອເປຍ -⁴ໃນວີທີດຽວກັນນີ້ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ຈະນຳພວກຊະເລີຍຂອງເອຢິບໄປ, ແລະ ຄົນທີ່ຖືກກວາດຕ້ອນໄປຂອງເອທີໂອເປຍ, ທັງຄົນຫນຸ່ມສາວ ແລະ ຄົນແກ່ ຈະເປືອຍກາຍ, ແລະ ຕີນເປົ່າ ແລະ ເປີດກົ້ນ, ທີ່ເປັນຄວາມອັບອາຍຂອງເອຢິບ.

⁵ພວກເຂົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ທໍ້ຖອຍ ແລະ ອັບອາຍ, ເພາະເອທີໂອເປຍເປັນຄວາມຫວັງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເອຢິບກໍເປັນພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພວກເຂົາ.⁶ພວກຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລເຫລົ່ານີ້ ຈະກ່າວໃນວັນນັ້ນວ່າ, 'ແທ້ຈິງແລ້ວ, ນີ້ເຄີຍເປັນແຫລ່ງແຫ່ງຄວາມຫວັງຂອງພວກເຮົາ, ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ຫນີໄປຂໍໃຫ້ຊ່ວຍເຫລືອໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກກະສັດ ແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ແລະ ຕອນນີ້ ພວກເຮົາຈະຫນີລອດໄປໄດ້ຢ່າງໃດ?"'

21

¹ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບທະເລຊາຍໃກ້ທະເລ. ເຫມືອນພາຍຸຫມູນທີ່ພັດຊັດຜ່ານເນເກບ ພັດມາຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ຈາກແຜ່ນດິນທີ່ຫນ້າຢ້ານ.²ມີນິມິດຫນຶ່ງໄດ້ຊົງປຣະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ: ທີ່ເຮັດໃຫ້ເປັນທຸກ ຄົນທໍລະຍົດກໍຍ່ອມເຮັດການທໍລະຍົດ, ແລະ ຄົນທຳລາຍກໍຍ່ອມທຳລາຍ. ເອລາມເອີຍ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໂຈມຕີ; ມີເດຍເອີຍ, ຈົ່ງລ້ອມໄວ້ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ການຄ່ຳຄວນຂອງເມືອງນັ້ນສິ້ນສຸດລົງ.

³ເພາະສະນັ້ນ ບັ້ນເອວຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເຕັມດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ; ຄວາມເຈັບປວດເຫມືອນຢ່າງຜູ້ຍິງເຈັບທ້ອງເກີດລູກໄດ້ເກາະກຸມຂ້າພະເຈົ້າ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໂນ້ນຕົວລົງເພາະສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະວົນກະວາຍໃຈກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ເຫັນ.⁴ໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍສັ່ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຕົວສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ. ຕອນຄໍ່າ, ຄືເວລາໃນແຕ່ລະມື້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມັກ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານກົວ.

⁵ພວກເຂົາຕຽມໂຕະໄວ້, ພວກເຂົາປູພົມ ແລະ ກິນ ແລະ ດື່ມ; ເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຈົ່ງເຈີມໂລ້ຂອງພວກທ່ານດ້ວຍນ້ຳມັນ.

⁶ເພາະນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງໄປເຖີດ, ຈົ່ງຕັ້ງຍາມຄົນຫນຶ່ງໄວ້; ເຂົາຕ້ອງແຈ້ງສິ່ງທີ່ເຂົາເຫັນໃຫ້ຮູ້.⁷ເມື່ອເຂົາເຫັນລົດມ້າ, ຄົນມ້າຄູ່ຫນຶ່ງ, ບັນດາຄົນຂີ່ລາ, ແລະ ຄົນຂີ່ອູດ, ແລ້ວເຂົາຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສົນໃຈ ແລະ ຕື່ນຕົວຢ່າງຫລາຍ."

⁸ຄົນຍາມຄົນນັ້ນຮ້ອງວ່າ, "ເຈົ້ານາຍເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຕະຫລອດວັນເທິງຫໍຄອຍ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຢືນປະຈຳທີ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຕະຫລອດຄືນ."⁹ລົດມ້າຄັນຫນຶ່ງພ້ອມກັບຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ແລະ ພົນມ້າຄູ່ຫນຶ່ງມາທີ່ນີ້ເຂົາຮ້ອງວ່າ, "ບາບີໂລນແຕກແລ້ວ, ແຕກແລ້ວ, ແລະ ບັນດາຮູບແກະສະລັກທັງຫມົດຂອງພະຂອງເມືອງນັ້ນໄດ້ແຕກຫັກລົງເທິງພື້ນດິນ."

¹⁰ພວກຄົນທີ່ຖືກນວດ ແລະ ຖືກຝັດຮ່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ພວກເດັກໆໃນລານນວດເຂົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ! ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ພວກເຈົ້າ.

¹¹ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບດູມານ. ຄົນຫນຶ່ງຮ້ອງຖາມຂ້າພະເຈົ້າຈາກເຊອິວ່າ, "ຄົນຍາມເອີຍ, ຄືນນີ້ຍັງອີກດົນປານໃດ? ຄົນຍາມເອີຍ, ຄືນນີ້ຍັງອີກດົນປານໃດ?"¹²ຄົນຍາມໄດ້ຕອບວ່າ, "ເວລາເຊົ້າມາເຖິງ ແລະ ເວລາກາງຄືນກໍມາດ້ວຍ. ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການຖາມ, ກໍຈົ່ງຖາມເຖີດ; ແລະ ກັບມາອີກ."

¹³ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບອາຣາເບຍກ ບັນດາກອງຂະບວນຂອງຄົນອາຣາເບຍເອີຍ. ພວກເຈົ້າຄ້າງຄືນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານອາຣາເບຍ.¹⁴ຊາວແຜ່ນດິນເທມາເອີຍ ຈົ່ງເອົານ້ຳມາໃຫ້ກັບຄົນທີ່ກະຫາຍ; ຈົ່ງມາພົບກັບພວກລີ້ໄພພ້ອມກັບອາຫານ.¹⁵ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຫນີໄປຈາກດາບ, ຫນີຈາກດາບທີ່ຊັກອອກມາ, ຫນີຈາກຄັນທະນູທີ່ໂກ່ງຢູ່, ແລະ ຫນີຈາກການເຮັດການສູ້ຮົບຢ່າງຫນັກ.

¹⁶ເພາະນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າ, "ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫມົດຂອງຄົນເດດານຈະສິ້ນສຸດລົງພາຍໃນປີດຽວ, ຕາມປີລູກຈ້າງຫນຶ່ງປີຈະໄດ້ເຫັນການນີ້.¹⁷ພວກນັກລົບຂອງຄົນເດດານຈະຍັງຄົງເຫລືອຢູ່ ແຕ່ພົນທະນູພຽງບໍ່ຈັກຄົນເທົ່ານັ້ນ, "ເພາະພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ.

22

¹ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບຮ່ວມເຂົາແຫ່ງນິມິດ: ເພາະເຫດໃດທີ່ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງຫລັງຄາບ້ານ?²ເພາະເຫດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນເມືອງທີ່ມີສຽງດັງອຶກກະທຶກ, ນະຄອນທີ່ເຕັມດ້ວຍຄວາມລື່ນເລີງບໍ? ພວກຄົນຕາຍຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນສົງຄາມ.

³ພວກຜູ້ປົກຄອງທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫນີໄປນຳກັນ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຖືກຈັບໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ຄັນທະນູ; ພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ຖືກຈັບດ້ວຍກັັນ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຫນີໄປໄກແລ້ວ.⁴ເພາະສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຢ່າເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ ຢ່າພະຍາຍາມປອບໂຍນຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບການທຳລາຍຊົນຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ"

⁵ເພາະມີວັນແຫ່ງຄວາມວຸ້ນວາຍ ການຢ້ຽບຢ້ຳ ແລະຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍຕໍ່ ແລະພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາໃນຮ່ວມພູແຫ່ງນິມິດ ກຳແພງຈະຖືກທຳລາຍລົງ ແລະປະຊາຊົນຮ້ອງອອກໄປເຖິງພູເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ⁶ເອລາມຈັບແລ່ງທະນູພ້ອມກັບພວກພົນຂັບແລະພວກພົນມ້າແລະວາງໂລ້ໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ຄຸມ⁷ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບບັນດາຮ່ວມພູເຂົາທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເຈົ້າຈະເຕັມໄປດ້ວຍລົດມ້າສຶກ ແລະພົນມ້າຈະຢືນປະຈຳຕຳແຫນ່ງທີ່ປະຕູເມືອງ

⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອົາການປົກປ້ອງຂອງຢູດາຍໄປແລ້ວ ແລະໃນວັນນັ້ນ ພວກເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງຫາອາວຸດໃນສາງ⁹ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນຊ່ອງຊຶ່ງຂອງນະຄອນດາວິດທີ່ມີຢູ່ຫລວງຫລາຍ ແລະພວກເຈົ້າໄດ້ເກັບກັກນ້ຳໃນສະລ້າງໄວ້

¹⁰ພວກເຈົ້າໄດ້ນັບຈຳນວນບ້ານເຮືອນຂອງກຸງເຢລູຊາເລັມ ແລະພວກເຈົ້າໄດ້ຮື້ບ້ານເຫລົ່ານັ້ນມາເສີມກຳແພງ¹¹ພວກເຈົ້າໄດ້ສ້າງທີ່ເກັບນ້ຳໄວ້ລະຫວ່າງກຳແພງທັງສອງດ້ານສຳຫລັບນ້ຳຂອງສະເກົ່າ ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລະນຶກເຖິງຜູ້ສ້າງເມືອງນີ້ ຜູ້ທີ່ໄດ້ວາງແຜນເມືອງນັ້ນມດົນແລ້ວ

¹²ໃນວັນນັ້ນ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງຮ້ອງໃຫ້ມີການຄ່ຳຄວນ ຄວາມໂສ້ເສົ້າ ແຖຫົວແລະການໃສ່ຜ້າກະສອບ¹³ແຕ່ເບິ່ງເຖີດກັບມີການສະຫລອງແລະຄວາມຍິນດີ ມີການຂ້າຝູງງົວແລະສັງຫານຝູງແກະ ການກິນເນື້ອແລະການດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ໃຫ້ພວກເຮົາກິນ ແລະດື່ມເຖີດ ເພາະມື້ອື່ນພວກເຮົາຈະຕາຍ¹⁴ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງສຳແດງເຫດການນີ້ໃນຫູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ "ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການອະໄພຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າາຍນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ ຈົນກວ່າພວກເຈົ້າຈະຕາຍ" ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາກ່າວດັງນີ້

¹⁵ພຮະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາກ່າງດັ່ງນີ້ວ່າ "ຈົ່ງໄປຫາເຈົ້າພະນັກງານຄົນນີ້ ໄປຫາເຊັບນາ ຜູ້ທີ່ດູແລຣາຊສຳນັກແລະກ່າວວ່າ¹⁶ເຈົ້າກຳລັງເຮັດຫຍັງທີ່ນີ້ແລະໃຜໄດ້ອານຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າເຈາະອຸບມຸງສຳຫລັບຕົວເຈົ້າເອງ ເຈາະລຸມຝັງສົບເທິງທີ່ສູງແລະແກະສະລັກສ່ວນທີ່ເຫລືອໃນຫີນນັ້ນ?"'

¹⁷ເບິງແມ້ ຄົນທີ່ມີອຳນາດ ພຣະຢາເວຈະຊົງໂຍນເຈົ້າອອກໄປ ແລະຈະຊົງທຳລາຍເຈົ້າ ພຣະອົງຈະຊົງຍຶດຕົວເຈົ້າໄວ້ແນ່ນ¹⁸ພຣະອົງຈະຊົງຫມຸນຕົວເຈົ້າຮອບແລ້ວຮອບອີກຢ່າງແນ່ນອນ ແລະຂວ້າງເຈົ້າເຫມືອນຫມາກບານໄປຍັງດິນແດນທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ ເຈົ້າຈະຕາຍທີ່ນັ້ນ ແລະຄວາມພູມໃຈຂອງລົດມ້າສຶກຂອງເຈົ້າຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເຈົ້າຈະເປັນຄວາມອັບອາຍຕໍ່ບ້ານຂອງເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າ¹⁹ເຈົ້າຈະຖືກດຶງໃຫ້ຕົກຕໍ່ລົງ

²⁰ຄືເອລີອາກິມລູກຊາຍຂອງຮິນກີຢາ²¹ເຮົາຈະເອົາເສຶ້ອຍົດຂອງເຈົ້າມາສວມໃຫ້ເຂົາ ແລະຈະເອົາສາຍແອວຂອງເຈົ້າມາຄາດໃຫ້ເຂົາ ແລະເຮົາຈະມອບອຳນາດຂອງເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງເຂົາ ເຂົາຈະເປັນພໍ່ຂອງຊາວກຸງເຢຣູຊາເລັມແລະວົງວານຂອງຢູດາ²²ເຮົາຈະມອບກະແຈຂອງຣາຊວົງດາວິດເທິງບ່າຂອງເຂົາ ເຂົາຈະເປີດ ແລະບໍ່ມີໃຜຈະປິດໄດ້ ເຂົາຈະປິດ ແລະບໍ່ມີໃຜຈະເປີດໄດ້

²³ເຮົາຈະຍຶດເຂົາໄວ້ ຕອກມຸດໄວ້ໃນທີ່ຫມັ່ນຄົງ ແລະເຂົາຈະເປັນທີ່ນັ່ງທີ່ມີກຽດຂອງວົງວານຂອງພໍ່ຂອງເຂົາ²⁴ພວກເຂົາຈະແຂວນກຽດຕິຍົດທັງຫມົດຂອງວົງວານຂອງພໍ່ຂອງເຂົາໄວ້ທີ່ເຂົາ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ ເຄື່ອງໃຊ້ນ້ອຍໆທຸກໃບຕັ້ງແຕ່ຖ້ວຍໄປຈົນເຖິງໂຖທັງຫມົດ

²⁵ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາວ່າ ໃນມື້ນັ້ນ ມຸດທີ່ຕອກລົງໃນທີ່ຫມັ່ນຄົງຈະທານບໍ່ໄຫວ ແລະຈະຖອນອອກໄປແລະລົ້ມລົງ ແລະພາລະຫນັກທີ່ກໍ່ຢູ່ເທິງນັ້ນກໍຈະຖືກຕັດອອກ ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ

23

¹ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບຕີເຣ ເຮືອທັງຫລາຍຂອງເມືອງຕາກຊິດເອີຍ ຈົງຄ່ຳຄວນເຖີດເພາະບໍ່ມີທັງບ້ານແລະທ່າເຮືອເລີຍ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍກ່ຽວກັບເມືອງນີ້ຈາກແຜ່ນດິນໄປໄຊປຣັດ ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ຕາມຊາຍຝັ່ງທະເລເອີຍ²ຈົ່ງງຽບໄວ້ ພໍ່ຄ້າແຫ່ງເມືອງຊີໂດນຜູ້ທີ່ເດີນທາງຂ້າມທະເລມາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າອີ່ມ³ເຂົ້າຈາກເອຢິບໄດ້ຂ້າມນ້ຳຫລວ ງຫລາຍມາ ຜົນທີ່ເກັບກ່ຽວໄດ້ແຫ່ງແມ່ນ້ຳນິນໄດ້ເປັນ ຜົນພະລິດຂອງເມືອງນັ້ນ ແລະເມືອງນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນແຫ່ງຄ້າຂາຍຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ

⁴ຊີໂດນເອີຍ; ຜູ້ທີ່ມີອຳນາດແຫ່ງທະເລ ຈົ່ງອັບອາຍເຖີດ, ເພາະທະເລໄດ້ເວົ້າໄວ້ແລ້ວວ່າ, "ເຮົາບໍ່ເຄີຍເຈັບທ້ອງ ແລະ ບໍ່ເຄີຍເກີດລູກ, ແລະ ບໍ່ເຄີຍລ້ຽງດູພວກຄົນຫນຸ່ມ ຫລືເບິ່ງແຍງພວກຍິງສາວ."⁵ເມື່ອຂ່າວຄາວນັ້ນມາເຖິງເອຢິບ, ພວກເຂົາກໍຈະເສົ້າໃຈກ່ຽວກັບຕີເຣ.

⁶ພວກຄົນທີ່ອາໃສຢູ່ຕາມຊາຍຝັ່ງທະເລເອີຍ ຈົ່ງຂ້າມໄປຍັງເມືອງຕາກຊິດສາ ຈົ່ງຄ່ຳຄວນເຖີດ⁷ເມືອງທີ່ເຕັມດ້ວຍຄວາມຮື່ນເຮິງເອີຍ ເຫດການນີ້ໄດ້ເກີດກັບເຈົ້າບໍ ເມືອງທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດມາແຕ່ສະໄຫມໂບຮານ ເມືອງທີ່ຕີນຂອງມັນໄດ້ພາໄປໄກເພື່ອຕັ້ງຖິ່ນຖານໃນແດນຕ່າງດ້າວ?

⁸ໃຜໄໄດ້ວາງແຜນນີ້ຕໍ່ສູ້ກັບຕີເຣ ຜູ້ທີ່ໃຫ້ມົງກຸດທັງຫລາຍ ພວກພໍ່ຄ້າຂອງໃຜທີ່ເປັນພວກເຈົ້ານາຍ ພວກຄົນຄ້າຂາຍຂອງໃຜທີ່ເປັນບັນດາຄົນທີ່ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກ?⁹ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມຢໍ້ຍິ່ງແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫມົດຂອງເມືອງນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມອັບປະຍົດ ແລະເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ມີກຽດເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃນເມືອງນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ

¹⁰ລູກສາວແຫ່ງເມືອງຕາກຊິດເອີຍ ຈົ່ງໄຖທີ່ດິນຂອງເຈົ້າ ຢ່າງຄົນທີ່ໄຖແມ່ນ້ຳນິນ ບໍ່ມີຕະຫລາດຄ້າຂາຍໃນຕີເຣອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ¹¹ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຍືນມືອອກເຫນືອທະເລນັ້ນແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ນຣາຊອານາຈັກເຫລົ່ານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາກ່ຽວກັບໂຟນີເຊຍ ໃຫ້ທຳລາຍປ້ອມປາການທັງຫລາຍ¹²ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ "ລູກສາວພົມມະຈາລີແຫ່ງຊີໂດນຜູ້ຖືກບີບບັງຄັບເອີຍ ເຈົ້າຈະບໍ່ມ່ວນໃຈອີກຕໍ່ໄປ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຈົ່ງຂ້າມໄປຍັງໄຊປຣັດ ແຕ່ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ໄດ້ພັກສະງົບທີ່ນັ້ນ

¹³ຈົ່ງເບິ່ງແຜ່ນດິນຂອງຄົນບາບີໂລນ ຊົນຊາດນີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດແລ້ວ ຄົນອັດຊີເຣຍໄດ້ເຮົດໃຫ້ເມືອງນັ້ນຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າເປັນທີ່ຢູ່ຂອງສັດປ່າ ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ເຊິງເທິນຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍວັງທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນຈົນຫມົດສິ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ ເຮັດໃຫ້ເມືອງນັ້ນເປັນກອງຊາກເພພັງ¹⁴ບັນດາເຮືອແຫ່ງເມືອງຕາກຊິດເອີຍ ຈົ່ງຄ່ຳຄວນເຖີດ ເພາະທີ່ລີ້ໄພຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳລາຍແລ້ວ

¹⁵ໃນວັນນັ້ນ ເມືອງຕີເຣຈະຖືກລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ເຫມືອນກັບອາຍຸຂອງກະສັດອົງຫນຶ່ງ ຫລັງຈາກທີ່ສິ້ນສຸດເຈັດສິບປິແລ້ວ ຈະມີບາງຢ່າງເກີດຂຶ້ນໃນຕີເຣເຫມືອນກັບໃນບົດເພງຂອງຍິງໂສເພນີ¹⁶ຍິງງາມເມືອງທີ່ຖືກທີ່ຖືກລືມເອີຍ ຈົ່ງຈັບພີນ ຍ່າງໄປທົ່ວເມືອງ ຈົ່ງຫລິ້ນພີນຢ່າງມ່ວນ ຮ້ອງເພງຫລາຍໆ ເພງ ເພື່ອໃຫ້ຄົນລະນຶກເຖິງເຈົ້າໄດ້ອີກ

¹⁷ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງຫລັງຈາກເຈັດສິບປີແລ້ວ ພຣະຢາເວຈະຊົງຊ່ວຍຕີເຣ ແລະເມືອງນັ້ນຈະເລີ່ມຫາເງິນອີກໂດຍການເຮັດວຽກຢ່າງກັບຍິງໂສເພນີຄົນຫນຶ່ງແລະເມືອງນັ້ນຈະຄ້າຂາຍກັບທຸກຣາຊອານາຈັກຂອງແຜ່ນດິນໂລກ¹⁸ຜົນກຳໄລແລະລາຍໄດ້ຂອງເມືອງນັ້ນຈະເປັນຂອງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ ລາຍໄດ້ເຫລົ່ານັ້ນຈະບໍ່ຖືກສະສົມຫລືເກັບໄວ້ໃນຄັງ ເພາະກຳໄລຂອງເມືອງນັ້ນຈະມອບໃຫ້ແກ່ພວກຄົນທີ່ອາໃສຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ ແລະຈະໃຊ້ຈ່າຍເພື່ອຈັດຫາອາຫານຢ່າງອຸດົມໃຫ້ກັບພວກເຂົາແລະເພື່ອພວກເຂົາຈະມີເສື້ອຜ້າທີ່ມີຄຸນນະພາບດີທີ່ສຸດດ້ວຍ

24

¹ເບິ່ງເຖີດພຣະຢາເວຈະຊົງທຳລາຍແຜ່ນດິນໂລກແລະຊົງເຮັດໃຫ້ວ່າງເປົ່າທັງຊົງທຳລາຍພື້ນຜິວຂອງໂລກ ແລະ ຊົງເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢູ່ອາໃສເທິງໂລກນີ້ກະແຈກກະຈາຍໄປ²ເຫດການນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນເກີດກັບປະຊາຊົນຢ່າງໃດກໍຈະເກີດກັບປະໂຣຫິດຢ່ານັ້ນເກີດກັບຄົນຮັບໃຊ້ຢ່າງໃດກໍຈະເກີດກັບເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາຢ່າງນັ້ນເກີດກັບສາວໃຊ້ຢ່າງໃດກໍຈະເກີດກັບນາຍຜູ້ຍິງຂອງນາງຢ່າງນັ້ນເກີດກັບຜູ້ຊຶ້ຢ່າງໃດກໍຈະເກີດກັບຜູ້ຂາຍຢ່າງນັ້ນເກີດກັບເຈົ້າຫນີ້ຢ່າງໃດກໍຈະເກີດກັລລູກຫນີ້ຢ່າງນັ້ນ ເກີດກັບຜູ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ

³ແຜ່ນດິນໂລກຈະຖືກທຳລາຍລ້າງຈົນສິ້ນຊາກແລະຖືກປົ້ນຈົນຫມົດສິ້ນເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຄຳສັ່ງນີ້ໄວ້ແລ້ວແຜ່ນດິນໂລກແຫ້ງຜາກແລະຫ່ຽວ⁴ໂລກນີ້ກໍຫ່ຽວແຫ້ງແລະທະລາຍໄປພວກຄົນສູງສັກຂອງແຜ່ນດິນໂລກກໍສູນສິ້ນໄປ⁵ແຜ່ນດິນໂລກເປັນມົນທິນເນື່ອງຈາກຜູ້ທີ່ຢູ່ອາໃສໃນໂລກນີ້ເພາະພວກເຂົາໄດ້ລະເມີດກົດບັນຍັດໄດ້ຝືນກົດເກນ ແລະໄດ້ຫັກຄຳສັນຍານິລັນນັ້ນ

⁶ເພາະສະນັ້ນຄຳສາບແຊ່ງກໍກືນກິນໂລກນີ້ ແລະຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ໃນໂລກກໍຖືກພົບວ່າມີຄວາມຜິດຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ໃນໂລກຈຶ່ງຖືກເຜົາຜານ ແລະເຫລືອຢູ່ພຽງບໍ່ຈັກຄົນ⁷ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ກໍຫົດແຫ້ງໄປກົກອະງຸ່ນກໍຫ່ຽວແຫ້ງຜູ້ທີ່ໃຈມ່ວນຊື່ນທຸກຄົນກໍຄ່ຳຄວນ

⁸ສຽງຄວາມສຸກຂອງກອງກໍຢຸດໄປ ແລະຄວາມມ່ວນຊື່ນຂອງພວກຄົນທີ່ຮື່ນເຮິງສຽງອ່ອນຊ້ອຍຂອງພິນກໍງຽບໄປ⁹ພວກເຂົາບໍ່ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແລະຮ້ອງເພງອີກຕໍ່ໄປ ແລະນ້ຳເມົາກໍຂົມຕໍ່ພວກຄົນທີ່ດື່ມມັນ

¹⁰ເມືອງທີ່ສັບສົນວຸ່ນວາຍນັ້ນໄດ້ພັງທະລາຍລົງບ້ານເຮືອນທຸກຫລັງໄດ້ປິດແລະຮ້າງເປົ່າ¹¹ມີສຽງຮ້ອງໃຫ້ຕາມທາງເນື່ອງຈາກເຫລົ້າອະງຸ່ນຄວາມຊື່ນບານທັງຫມົດກໍມືດມິດໄປຄວາມຍິນດີຂອງແຜ່ນດິນໄດ້ສູນໄປແລ້ວ

¹²ເຫລືອໄວ້ແຕ່ຄວາມວ່າງເປົ່າໃນເມືອງແລະປະຕູເມືອງກໍຖືກທຳລາຍເປັນຊາກປັກຫັກພັງ¹³ເພາະນີ້ເປັນເຫດການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍເຫມືອນກັບຕອນທີ່ສັ່ນຕົ້ນຫມາກກອກເຫມືອນກັບການເກັບເລັມຕອນທີ່ເກັບພວງອະງຸ່ນແລ້ວ

¹⁴ພວກເຂົາຈະເປັ່ງສຽງຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນແລະໂຫ່ຮ້ອງເຖິງພຣະສະງ່າງາມຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຈະໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຈາກທະເລ¹⁵ເພາະສະນັ້ນຈົ່ງຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະຢາເວໃນທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ຈົ່ງຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ ພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນໃນເກາະຕ່າງໆໃນທະເລ

¹⁶ເຮົາໄດ້ຍິນສຽງເພງຈາກທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກວ່າ "ພຣະສິຣິມິແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງຊອບທຳ" ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ "ວິບັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ່ອນລ້າໄປຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ່ອນລ້າໄປແລ້ວຄົນທໍລະຍົດກໍໄດ້ເຮັດການທໍລະຍົດແມ່ນແລ້ວຄົນທີ່ທໍລະຍົດໄດ້ເຮັດການທໍລະຍົດຢ່າງຍິ່ງ"

¹⁷ຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກເອີຍ ຄວາມເປັນຕາຢ້ານລຸມພາງແລະກັບດັກມາເຖິງພວກເຈົ້າ¹⁸ຄົນໃດທີ່ຫນີຈາກສຽງຂອງຄວາມເປັນຕາຢ້ານກໍຈະຕົກລົງໄປໃນລຸມພາງນັ້ນ ແລະ ຄົນທີ່ຂຶ້ນມາຈາກລຸມພາງນັ້ນກໍຈະຖືກຈັບໃນກັບດັກບ່ອງຢ້ຽມຂອງທ້ອງຟ້າຈະເປີດອອກ ແລະ ຖານຮາກຂອງແຜ່ນດິນໂລກຈະສັ່ນສະເທືອນ

¹⁹ແຜ່ນດິນໂລກຈະແຕກສະລາຍຈົນສິ້ນຊາກແຜ່ນດິນໂລກຈະແຕກອອກເປັນຕອນ ແຜ່ນດິນໂລກຈະສັ່ນສະເທືອນຢ່າງຮຸນແຮງ²⁰ແຜ່ນດິນໂລກຈະໂຊເຊເຫມືອນກັບຄົນເມົາ ແລະມັນຈະໂຍກໄປຂ້າງຫລັງແລະຂ້າງຫນ້າເຫມືອນກັບຕູບຄວາມບາບຂອງໂລກກໍຫນັກຢູ່ເທິງໂລກ ແລະ ໂລກຈະລົ້ມລົງແລະບໍ່ລຸກຂຶ້ນອີກເລີຍ

²¹ເຫດການນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ່ພຣະຢາເວຈະຊົງລົງໂທດບໍລິວານຂອງພວກທີ່ຢູ່ສູງເທິງທີ່ສູງ ແລະ ບັນດາກະສັດຂອງແຜ່ນດິນໂລກເທິງໂລກນີ້²²ພວກເຂົາຈະຖືກຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນເປັນພວກນັກໂທດໃນຄຸກໃຕ້ດິນ ແລະ ຈະຖືກຂັງໄວ້ໃນຄຸກ ແລະຫລັງຈາກນັ້ນຫລາຍມື້ພວກເຂົາກໍຈະຖືກ ລົງໂທດ²³ແລ້ວດວງຈັນຈະອົດສູ ແລະດວງອາທິດຈະຂາຍຫນ້າ ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະຊົງຄອງຣາດເທິງພູເຂົາຊີໂອນແລະ ໃນກຸງເຢຣູສາເລັມ ແລະ ຕໍ່ຫນ້າພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງພຣະອົງດ້ວຍພຣະສິຣິ

25

¹ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຂ້ານ້ອຍຈະຍົກບ້ອງພຣະອົງຂ້ານ້ອຍຈະສັນລະເສີນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ²ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງຕ່າງທີ່ອັດສະຈັນສິ່ງຕ່າງໆທີ່ໄດ້ວາງແຜນໄວ້ດົນມາແລ້ວໃນຄວາມສັດຊື່ຢ່າງສົມບູນເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ເມືອງເປັນກອງຂີ້ເຫຍື້ອ ເມືອງປ້ອມປາການເປັນທີ່ເພພັງເມືອງທີ່ປ້ອມຂອງພວກຄົນຕ່າງດ້າວບໍ່ເປັນເມືອງອີກຕໍ່ໄປ³ເພາະສະນັ້ນຊົນຊາດທີ່ເຂັ້ມແຂງຈະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງເມືອງຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ໂຫດຮ້າຍຈະເກງກົວພຣະອົງ

⁴ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ປອດໄພແກ່ຄົນທີ່ຍາກຈົນຊົງເປັນທີ່ກຳບັງແກ່ຄົນທີ່ຂັດສົນໃນຄວາມທຸກໃຈຂອງເຂົາທີ່ກຳບັງຈາກພາຍຸແລະຮົ່ມເງົາກັນຄວາມຮ້ອນເມື່ອລົມຫາຍໃຈຂອງຄົນໂຫດຮ້າຍເປັນເຫມືອນພາຍຸຊັດກຳແພງ⁵ແລະເປັນເຫມືອນຄວາມຮ້ອນໃນແຜ່ນດິນທີ່ແຫ້ງແລ້ງພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ສຽງຂອງພວກຄົນຕ່າງດ້າວເບົາລລົງຢ່າງໃດບົດເພງຂອງພວກຄົນໂຫດຮ້າຍກໍໄດ້ຮັບການຕອບສະຫນອງຢ່າງນັ້ນ

⁶ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະຊົງຈັດງານລ້ຽງແກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍເທິງພູເຂົານີ້ງານລ້ຽງເທິງທີ່ກຳບັງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເຕັມດ້ວຍໄຂມັນເຫລົ້າອະງຸ່ນຢ່າງດີ ແລະ ຊີ້ນນຸ້ມ⁷ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍສິ່ງທີ່ປົກຄຸມເທິງຊົນຊາດທັງຫມົດເທິງພູເຂົານີ້ຜ້າທໍ່ໃຍທີ່ປົກຄຸມບັນດາປະຊາຊົນ⁸ພຣະອົງຈະຊົງກືນຄວາມຕາຍຕະຫລອດໄປ ແລະ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເຊັດນ້ຳຕາຈາກທຸກໃບຫນ້າພຣະອົງຈະຊົງນຳຄວາມອັບອາຍຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດເພາະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ

⁹ໃນມື້ນັ້ນເຂົາຈະກ່າວກັນວ່າ "ເບິ່ງເຖີດ ນີ້ຄືພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາພວກເຮົາໄດ້ລໍຖ້າພຣະອົງ ແລະພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ລອດນີ້ຄືພຣະຢາເວພວກເຮົາໄດ້ລໍຖ້າພຣະອົງພວກເຮົາຈະຍີນດີແລະປິຕິໃນຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະອົງ"¹⁰ເພາະມືພຣະຢາເວຈະພັກສະງົບເທິງພູເຂົານີ້ ແລະໂມອາບຈະຖືກຢຽບຢ້ຳລົງໃນທີ່ຂອງເຂົາເຫມືອນກັບຟາງທີ່ຖືກຢຽບຢ້ຳລົງໃນລຸມທີ່ເຕັມດ້ວຍມູນສັດ

¹¹ພວກເຂົາຈະກາງມືອອກໃນທ່າມກາງລຸມນັ້ນເຫມືອນກັບຄົນລອຍນ້ຳກາງມືຂອງເຂົາລອຍນ້ຳແຕ່ພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຢໍ້ຍິ່ງຂອງພວກເຂົາຕົກຕ່ຳລົງທັງໆທີ່ພວກເຂົາມີຝີມືທີ່ຊຳນານ¹²ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ກຳແພງປາການສູງຂອງເຈົ້າຕ່ຳລົງມາເຖິງພື້ນດິນຈົນເຖິງຝຸ່ນດິນ

26

¹ໃນມື້ນັ້ນເຂົາຈະຮ້ອງເພງນີ້ໃນແຜ່ນດິນຢູດານ ເຮົາມີເມືອງທີ່ເຂັ້ມແຂງເມືອງຫນຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄວາມລອດເປັນກຳແພງແລະແນວປ້ອງກັນຂອງເມືອງນັ້ນ²ຈົ່ງເປີດປະຕູເມືອງເພື່ອໃຫ້ຊົນຊາດທີ່ມັກທີ່ຮັກສາຄວາມເຊື່ອໄວ້ໄດ້ເຂົ້າມາຂ້າງໃນ

³ຈິດໃຈທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນພຣະອົງຈະຊົງປົກປ້ອງເຂົາໄວ້ໃນຄວາມສະງົບສຸກຢ່າງສົມບູນເພາະເຂົາວງາງໃຈໃນພຣະອົງ⁴ຈົ່ງວາງໃຈໃນພຣະຢາເວຕະຫລອດໄປເພາະໃນພຣະຢາເວ ພຣະຢາເວຊົງເປັນຫີນນິລັນ

⁵ເພາະພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກທີ່ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງຢໍ້ຍິ່ງຕົກຕ່ຳລົງພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເມືອງທີ່ມີປ້ອມປາການລົດຕ່ຳລົງພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຕ່ຳລົງເຖິງພື້ນດິນ ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເມືອງນັ້ນຕ່ຳລົງຈົນເຖິງຝຸ່ນດິນ⁶ເມືອງນັ້ນຈະຖືກຢຽບຢ້ຳລົງໂດຍຕີນຂອງຄົນຈົນແລະການຢຽບຂອງຄົນຂັດສົນ

⁷ທາງຂອງຄົນຊອບທຳກໍຜ່ານໄປໄດ້ດ້ວຍດີຂ້າແຕ່ອົງຜູ້ຊົງຊອບທຳພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຄົນຊອບທຳຕົງໄປ⁸ແມ່ນແລ້ວ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວຂ້າພຣະອົວທັງຫລາຍລໍຖ້າພຣະອົງໃນທາງແຫ່ງການພິກພາກສາຂອງພຣະອົງພຣະນາມຂອງພຣະອົງແລະເປັນທີລະນຶກຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມປາດທະນາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ⁹ຂ້ານ້ອຍປາດທະນາພຣະອົງໃນຕອນກາງຄືນແມ່ນແລ້ວວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍພາຍໃນຂ້ານ້ອຍສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນເພາະເມື່ອການພິກພາກສາຂອງພຣະອົງມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ໃນໂລກນີ້ກໍໄດ້ຮຽນຮູ້ເຖິງຄວາມຊອບທຳ

¹⁰ຂໍຊົງສຳແດງພຣະກາຣຸນາແກ່ຄົນອາທຳ ແຕ່ເຂົາຈະບໍ່ຮຽນຮູ້ເຖິງຄວາມຊອບທຳເຂົາເຮັດການອາທຳໃນແຜ່ນດິນທ່ຽງທຳ ແລະບໍ່ເຫັນພຣະສະງ່າງາມຂອງພຣະຢາເວ

¹¹ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ມືຂອງພຣະອົງໄດ້ຊູຂຶ້ນແລ້ວແຕ່ພວກເຂົາກໍເບິ່ງບໍ່ເຫັນແຕ່ພວກເຂົາຈະເຫັນຄວາມຮ້ອນໃຈຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ຊົນຊາດນັ້ນແລະຖືກເຮັດໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍເພາະໄຟຂອງພວກສັດຕູຂອງພຣະອົງຈະເຜົາຜານພວກເຂົາ¹²ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວພຣະອົງຈະຊົງນຳຄວາມສະງົບສຸກມາໃຫ້ແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍເພາະແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດການກະທຳທັງຫມົດເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍແລ້ວຫມົດແລ້ວດ້ວຍ

¹³ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍພວກເຈົ້ານາຍຄົນອື່ນໆນອກເຫນືອຈາກພຣະອົງໄດ້ປັກຄອງເຫນືອຈາກພຣະອົງໄດ້ປົກຄອງເຫນືອພວກຂ້ານ້ອຍແຕ່ພວກຂ້ານ້ອຍສັນລະເສີນພຣະນາມຂອງພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ¹⁴ພວກເຂົາຕາຍແລ້ວພວກເຂົາຈະບໍ່ມີຊີວິດອີກພວກເຂົາໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວພວກເຂົາຈະບໍ່ບຸກຂຶ້ນມາແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າມາພິພາກສາ ແລະທຳລາຍພວກເຂົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ອານຸສະຫວັນທຸກຢ່າງຂອງພວກເຂົາພິນາດໄປ

¹⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງເພີ່ມພູນຊົນຊາດນັ້ນຂຶ້ນ ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວພຣະອົງໄດ້ຊົງເພີ່ມພູນຊົນຊາດນັ້ນຂຶ້ນພຣະອົງຊົງໄດ້ຮັບກຽດພຣະອົງໄດ້ຊົງຂະຍາຍເຂດແດນທຸກດ້ານຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນອອກໄປ

¹⁶ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວພວກເຂົາໄດ້ເບິ່ງທີ່ພຣະອົງໃນເວລາຍາກລຳບາກພວກເຂົາໄດ້ອະທິຖານສຽງແຜ່ວເບົາເມື່ອການຕີສອນຂອງພຣະອົງຢູ່ເທິງພວກເຂົາ¹⁷ຍິງທີ່ຖືພາໃກ້ເຖິງເວລາທີ່ນາງເກີດລູກເມື່ອນາງເຈັບປວດແລະຮ້ອງອອກມາດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດໃນການເກີດລູກເປັນຢ່າງໃດພວກຂ້ານ້ອຍເປັນຢ່າງນັ້ນຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ

¹⁸ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືພາພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຈັບປວດໃນການເກີດລູກແຕ່ມັນເປັນເຫມືອນກັບວ່າພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເກີດແຕ່ລົມເທົ່ານັ້ນພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມລອດມາເຖິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ໃນໂລກນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ເກີດ

¹⁹ພວກຄົນຕາຍຂອງພຣະອົງຈະມີຊີວິດອີກສົບຂອງພວກເຂົາຈະລຸກຂຶ້ນພວກເຈົ້າທີ່ອາໃສຢູ່ໃນຝຸ່ນດິນຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນແລະຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານເພາະນ້ຳຄ້າງຂອງພຣະອົງເປັນນ້ຳຄ້າງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຈະນຳພວກຄົນຕາຍເປັນຂຶ້ນມາ

²⁰ຈົ່ງໄປເຖີດຊົນຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອີຍຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຂອງພວກເຈົ້າແລະເປີດປະຕູ ຈົ່ງເຊື່ອງຕົວຢູ່ຈັກຫນ້ອຍຫນຶ່ງຈົນກວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຈະຜ່ານໄປ²¹ເພາະເບິ່ງເຖີດພຣະຢາເວຈະອອກມາຈາກທີ່ຢູ່ຂອງພຣະອົງເພື່ອລົງໂທດຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກຕໍ່ຄວາມຊົ່ງຮ້າຍຂອງພວກເຂົາແຜ່ນດິນໂລກຈະເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນການລັ່ງໂຣຫິດ ແລະຈະບໍ່ປິດບັງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າຂອງມັນໄວ້ອີກຕໍ່ໄປ

27

¹ໃນມື້ນັ້ນ ພຣະຢາເວຈະຊົງລົງໂທດເລວີອາທັນຄືມັງກອນຮ້າຍທີ່ບິນຢູ່ນັ້ນ ດ້ວຍດາບທີ່ແຂ້ງແກ່ງໃຫຍ່ ແລະຮ້າຍກາດ ເລວີອາທັນຄືມັງກອນຮ້າຍທີ່ຂົດໂຕຢູ່ ແລະພຣະອົງຈະຊົງຂ້າສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ໃນທະເລ²ໃນມື້ນັ້ນ ສວນອະງຸ່ນເອີຍຈົ່ງຮ້ອວງເພງເຖິງສວນນັ້ນວ່າ³"ເຮົາຢາເວເປັນຜູ້ປົກປ້ອງສວນນັ້ນເຮົາຮົດນ້ຳໃຫ້ມັນທຸກເວລາເຮົາເຝົ້າດູແລມັນທັງກາງຄືນແລະກາງເວັນເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ໃຜມາເຮັດອັນຕະລາຍມັນ

⁴ໂອ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຄ້ຽດທີ່ມີພຸ່ມໄມ້ຫນາມແລະພວກຕົ້ນຫນາມ ໃນການສູ້ຮົບເຮົາຈະກ້າວຍ່າງອອກໄປຕໍ່ສູ້ກັບພວກມັນເຮົາຈະເຜົາພວກມັນທັງຫມົດດ້ວຍກັນ⁵ເວັ້ນແຕ່ພວກມັນໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງການປົກປ້ອງຂອງເຮົາໄວ້ ແລະສ້າງສັນຕິພາບກັບເຮົາໃຫ້ພວກມັນເຮັດສັນຕິພາບກັບເຮົາ

⁶ໃນມື້ນັ້ນທີ່ຈະມາເຖິງຢາໂຄບຈະຢັ່ງຮາກອິດສະຣາເອນຈະເບັ່ງບານແລະແຕກຫນໍ່ ແລະພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ພື້ນດິນເຕັ້ມດ້ວຍຜົນ"

⁷ພຣະຢາເວໄດ້ໂຈມຕີຢາໂຄບແລະອິດສະຣາເອນເຫມືອນຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ໂຈມຕີຊົນຊາດເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໂຈມຕີພວກເຂົາບໍ? ຢາໂຄບແລະອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກຂ້າເຫມືອນຢ່າງໃນການສັງຫານຊົນຊາດເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າບໍ?⁸ເຄື່ອງມືແທ້ໆທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ຕໍ່ສູ້ ຄືການໄລ່ຢາໂຄບແລະອິດສະຣາເອນໄປ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປດ້ວຍລົມຮຸນແຮງ ໃນວັນທີ່ມີລົມຕະວັນອອກ

⁹ເພາະສະນັ້ນໃນການເຮັດເຊັ່ນນີ້ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຢາໂຄບຈະຖືກລົບລ້າງອອກໄປ ເພາະນີ້ຈະເປັນຜົນຢ່າງເຕັມທີ່ໃນການກຳຈັດຄວາມບາບຂອງເຂົາອອກໄປເມື່ອເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ຫິນຂອງແທ່ນບູຊາທັງຫມົດເປັນເຫມືອນຫິນປູນແລະທຸບໃຫ້ແຕກເປັນຕ່ອນໆ ແລະ ບໍ່ມີເສົາອາເຊຣາຫລືແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມຍັງຄົງຕັ້ງຢູ່ເລີຍ

¹⁰ເພາະເມືອງປ້ອມປາການກໍຮ້າງເປົ່າແລະທີ່ຢູ່ອາໃສກໍຮົກຮ້າງແລະຖືກຖິ້ມເຫມືອນຖິ່ນທຸກລະກັນດານ ລູກງົວຈະຫາກິນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະມັນນອນລົງແລະກິນກິ່ງຂອງມັນຈົນຫມົດ¹¹ເມື່ອກິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຫ່ຽວແຫ້ງພວກມັນກໍຈະຖືກຫັກອອກໄປ ພວກຜູ້ຍິງຈະມາແລະເອົາມັນໄປກໍ່ໄຟ ເພາະນີ້ບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດທີ່ເຂົ້າໃຈ ເພາະສະນັ້ນ ພະຜູ້ສ້າງຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ຊົງອີ່ຕົນພວກເຂົາ ແລະພະອົງຜູ້ຊົງສ້າງພວກເຂົາຈະບໍ່ມີເມດຕາຕໍ່ພວກເຂົາ

¹²ເມື່ອມາເຖິງວັນທີ່ພຣະຢາເວຈະຊົງນວດເຂົ້າຕັ້ງແຕ່ແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດໄປຈົນເຖິງວາດີແຫ່ງເອຢິບ ແລະ ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນເອີຍ ເຈົ້າ, ຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາເທື່ອລະຄົນ.¹³ໃນວັນນັ້ນ ແກໃຫຍ່ຈະຖືກເປົ່າ; ແລະພວກຄົນທີ່ກຳລັງພິນາດໃນແຜ່ນດິນອັດຊີເຣຍຈະມາ, ແລະ ພວກທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປໃນແຜ່ນດິນເອຢິບຈະມາ, ພວກເຂົາຈະນະມັດສະການພຣະຢາເວເທິງພູເຂົາສັກສິດໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ.

28

¹ວິບັດແກ່ມົງກຸດດອກໄມ້ທີ່ຫນ້າພູມໃຈທີ່ພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງອິດສະຣາເອນແຕ່ລະຄົນຕ່າງກໍສວມໃສ່ກັນ ແລະ ແກ່ດອກໄມ້ທີ່ຫ່ຽວແຫ້ງຈາກຄວາມງາມສະງ່າຂອງມັນມົງກຸດດອກໄມ້ທີ່ວາງເທິງຍອດຮ່ວມພູທີ່ຂຽວອຸມທຸມຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຄອບງຳດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ²ເບິ່ງເຖີດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສົ່ງຜູ້ທີ່ມີກຳລັງແລະແຂ້ງແຮງເຫມືອນພາຍຸລູກເຫັບ ແລະເຫມືອນລົມພາຍຸແຫ່ງການທຳລາຍເຫມືອນກັບຝົນຊັດສາດແລະນ້ຳທີ່ໄຫລບ່າ ແລະເຂົາຈະໂຍນມົງກຸດດອກໄມ້ແຕ່ລະອັນລົງໄປຍັງພື້ນດິນ

³ມົງກຸດດອກໄມ້ທີ່ຫນ້າພູມໃຈຂອງພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງອິດສະຣາເອນຈະຖືກຢຽບຢ້ຳຢູ່ພາຍໃຕ້ຝ່າຕີນ⁴ດອກໄມ້ແຫ່ງຄວາມງາມສະງ່າຂອງເຂົາທີ່ກຳລັງຫ່ຽວແຫ້ງຢູ່ເທິງຍອດຂອງຮ່ອມພູທີ່ອຸດົມຈະເປັນເຫມືອນຜົນແລກສຸກກ່ອນລະດູຮ້ອນເມື່ອມີຄົນເຫັນມັນຂະນະທີ່ມັນຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາແລ້ວເຂົາກໍຮີບກິນມັນທັນທີ

⁵ໃນມື້ນັ້ນພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະຊົງເປັນມົງກຸດສວຍງາມແລະເປັນມົງກຸດທີ່ງົດງາມແກ່ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ⁶ຈະຊົງເປັນວິຍານແຫ່ງຄວາມຍຸດຕິທຳໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ນັ່ງໃນການພິພາກສາ ແລະ ຊົງເສີມກຳລັງແກ່ຄົນທີ່ຊະນະສັດຕູຂອງພວກເຂົາທີ່ປະຕູເມືອງ

⁷ບໍ່ພຽງແຕ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ຈະຊວນເຊດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະຍັງໂຊເຊດ້ວຍເມໄຮດ້ວຍປະໂຣຫິດແລະຜູ້ເຜີຍຄຳສັ່ງກໍຊວນເຊດ້ວຍເມໄຮ ແລະພວກເຂົາກໍຖືກຄອບງຳດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ ພວກເຂົາໂຊເຊດ້ວຍເມໄຮເຮັດໃຫ້ສົງໃສໃນນິມິດແລະເອັນອຽງໃນການຕັດສິນຄວາມ⁸ແທ້ຈິງແລ້ວໂຕະທຸກໂຕລ້ວນເຕັມດ້ວຍຮາກ ຈຶ່ງບໍ່ມີທີ່ໃດສະອາດເລີຍ

⁹ເຂົາຈະສອນຄວາມຮູ້ໃຫ້ກັບໃຜ? ແລະເຂົາຈະອະທິບາຍຖ້ອຍຄຳໃຫ້ກັບໃຜ? ໃຫ້ກັບພວກທີ່ຫາເຊົ່ານົມບໍຫລືພວກທີ່ຫາອອກຈາກອົກແມ່ບໍ?¹⁰ເພາະຖ້ອຍຄຳນັ້ນຈະເປັນເຫມືອນກັບຕຄຳສັ່ງຊ້ອນຄຳສັ່ງຄຳສັ່ງຊ້ອນຄຳສັ່ງກົດບັນຍັດຊ້ອນກົດບັນຍັດກົດບັນຍັດຊ້ອນກົດບັນຍັດທີ່ນີ້ຫນ້ອຍຫນຶ່ງ ແລະ ທີນັ້ນອີກຫນ້ອຍຫນຶ່ງ

¹¹ແທ້ຈິງເຂົາຈະເວົ້າກັບຊົນຊາດນີ້ດ້ວຍຮີມຝີປາກທີ່ມັກເຍາະເຢີ້ ແລະ ດ້ວຍລີ້ນຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ¹²ໃນສະໄຫມກ່ອນພຣະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ "ນີ້ເປັນການຢຸດພັກຈົ່ງໃຫ້ການຢຸດພັກແກ່ຄົນທີ່ເມື່ອຍລ້າ ແລະ ນີ້ເປັນການເຮັດໃຫ້ສົດຊື່ນ" ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຟັງ

¹³ເພາະສະນັ້ນຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວຈະເປັນເຊັ່ນນີ້ຕໍ່ພວກເຂົາຄືເປັນຄຳສັ່ງຊ້ອນຄຳສັ່ງຄຳສັ່ງຊ້ອນຄຳສັ່ງກົດບັນຍັດຊ້ອນກົດບັນຍັດກົດບັນຍັດຊ້ອນກົດບັນຍັດທີ່ນີ້ຫນ້ອຍຫນຶ່ງທີ່ນັ້ນຫນ້ອຍຫນຶ່ງເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄປແລະລົ້ມລົງງາຍຫລັງ ແລະ ຈະແຕກຫັກຕິດບ່ວງດັກແລະຖືກຈັບໄປ

¹⁴ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ມັກເຍາະເຢີ້ຈົ່ງຟັງຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະຢາເວເຈົ້າຜູ້ທີ່ປົກຄອງເຫນືອຊົນຊາດນີ້ທີ່ຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ¹⁵ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນເພາະພວກເຈົ້າກ່າວວ່າ "ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດຄຳສັນຍາກັບຄວາມຕາຍແລ້ວ ແລະ ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບແດນຄົນຕາຍ ດັ່ງນັ້ນເມື່ອໄພພິບັດໄຫລບ່າລົງມາມັນຈະບໍ່ມາເຖິງພວກເຮົາເພາະພວກເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຕວະເປັນທີ່ລີ້ໄພຂອງເຮົາ ແລະເອົາການຫລອກລວງເປັນທີ່ກຳບັງ"

¹⁶ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ "ເບິ່ງເຖີດເຮົາຈະວາງຫິນຖານຮາກໃນຊີໂອນຫິນທີ່ທົດສອບແລ້ວຫິນມຸມເອກທີ່ລ້ຳຄ່າຮາກຖານທີ່ຫມັ່ນຄົງຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ

¹⁷ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳເປັນໄມ້ວັດແລະຄວາມຊອບທຳເປັນສາຍດິ່ງລູກເຫັບຈະກວາດທີ່ລີ້ໄພແຫ່ງການຕວະອອກໄປແລະນ້ຳທ່ວມຈະໄຫບບ່າລົ້ນທີ່ລົບລີ້ນັ້ນ

¹⁸ຄຳສັນຍາຂອງພວກເຈົ້າກັບຄວາມຕາຍຈະຖືກຍົກເລິກ ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງກັບແດນຄົນຕາຍຈະບໍ່ຄົງຢູ່ ເມື່ອນ້ຳໄຫລແຮງຮາກໄຫລຜ່ານນ້ຳກໍຈະທ່ວມພວກເຈົ້າ¹⁹ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ມັນໄຫລຜ່ານໄປ ມັນກໍຈະທ່ວມເຈົ້າ ມັນຈະຜ່ານໄປເຊົ້າແລ້ວເຊົ້າອີກ ແລະ ມັນຈະມາທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນເມື່ອໄດ້ເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວມັນກໍຈະເຮັດໃຫ້ຢ້ານກົວ

²⁰ເພາະທີ່ນອນກໍສັ້ນເກີນໄປສຳຫລັບຄົນທີ່ຈະຢຽດຕົວເທີງນັ້ນ ແລະ ຜ້າຫົ່ມກໍແຄບເກີນໄປສຳຫລັບເຂົາທີ່ຈະຫົ່ມຕົວເຂົາເອງໄດ້ຫມົດ"²¹ພຣະຢາເວຈະຊົງລຸກຂຶ້ນເຫມືອນທີ່ເທິງພູເຂົາເປຣາຊີມພຣະອົງຈະຊົງເຮັ່ງພຣະອົງເອງເຫມືອນໃນຮ່ວມພູກີເບໂອນເພື່ອຊົງເຮັດການກະທຳຂອງພຣະອົງການກະທຳທີ່ແປກປະຫລາດຂອງພຣະອົງ ແລະ ການກະທຳວຽກທີ່ແປກປະຫລາດຂອງພຣະອົງ

²²ເພາະສະນັ້ນຢ່າເຍາະເຢີ້ບໍ່ສະນັ້ນໂຊ້ລາມຂອງເຈົ້າຈະຮັດແນ່ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາເລື່ອງກົດຫມາຍແຫ່ງການທະລາຍເທິງແຜ່ນດິນໂລກ

²³ຈົ່ງຕັ້ງໃຈແລະຟັງສຽງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ²⁴ຈົ່ງຕັ້ງໃຈແລະຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊາວນາທີ່ໄຖນາທັງມື້ເພື່ອທີ່ຈະວ່ານເຂົາໄຖແຕ່ພື້ນດິນເທົ່ານັ້ນບໍ? ເຂົາຈະຍັງຄົງເຮັດໃຫ້ດິນແຕກລະອຽດແລະຄາດທີ່ນາຕໍ່ໄປບໍ?

²⁵ເມື່ອເຂົາໄດ້ຕຽມດິນແລ້ວເຂົາຈະບໍ່ວ່ານເມັດົ້ນຂີ້ຫມິ້ນວ່ານຜັກຊີປູກເຂົ້າສາລີເປັນແຖວ ແລະ ປູກເຂົ້າບາເລໃນທີ່ຂອງມັນ ແລະປູກເຂົ້າສະເປໄວ້ຕາມຂອບບໍ?²⁶ພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາຊົງສອນເຂົາພຣະອົງຊົງສອນເຂົາຢ່າງສະຫລາດ

²⁷ຍິ່ງກວ່ານັ້ນເມັດຂີ້ຫນິ້ນບໍ່ຖືກນວດດ້ວຍເລື່ອນນວດເຂົ້າຫລືໃຊ້ລໍ້ກວຽນກິ້ງທັບ ແຕ່ເຂົາຕີຂີ້ຫນິ້ນດ້ວຍໄມ້ຟອຍ ແລະ ເຂົາທຸບດ້ວຍໄມ້ຕະບອງ²⁸ເຂົ້າຖືກບົດເພື່ອເຮັດເປັນຂະຫນົມປັງແຕ່ໄມ້ຕ້ອງລະອຽດຈົນເກີນໄປ ແລະ ເຖິງແມ້ນວ່າລໍ້ຂອງກວຽນ ແລະ ພວກມ້າຂອງເຂົາທັບມັນໃຫ້ແຕກພວກມ້າຂອງເຂົາກໍຢ່ຳມັນບໍ່ໄດ້

²⁹ເລື່ອງນີ້ກໍມາຈາກພຣະຢາເວຈອມໂຍທາດ້ວຍຜູ້ຊົງອັດສະຈັນໃນການໃຫ້ຄຳປຶກສາແລະຊົງເປັນເລີດໃນພຣະປັນຍາ

29

¹ວິບັດແກ່ເຢຮູຊາເລັມ ເຢຣູຊາເລັມເອີຍ ເມືອງທີ່ກາວິດເຄີຍລ້ອມໄວ້ຈົ່ງເພີ່ມປີຕໍ່ປີຈົ່ງໃຫ້ມີງານເທດສະການລວນກັບມາອີກ²ແຕ່ເຮົາຈະລ້ອມເຢຣູຊາເລັມໄວ້ ແລະ ເມືອງນັ້ນຈະໂສກເສົ້າແລະຄ່ຳຄວນ ແລະ ເມືອງນັ້ນຈະເປັນເຫມືອນເຢຣູຊາເລັມ

³ເຮົາຈະຕັ້ງຄ່າຍເປັນວົງລ້ອມສູ້ຮົບກັບເຈົ້າແລະຈະລ້ອມຕໍ່ສູ້ເຈົ້າດ້ວຍຮົ້ວເຫລັກ ແລະ ເຮົາຈະຕັ້ງປ້ອມຂຶ້ນສູ້ກັບເຈົ້າ⁴ເຈົ້າຈະຖືກ ເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳລົງ ແລະ ຈະເວົ້າຈາກພື້ນດິນຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້າຈະມາຈາກເບື້ອງຕ່ຳຈາກຝຸ່ນດິນ ສຽງຂອງເຈົ້າຈະເຫມືອນກັບຜີທີ່ອອກມາຈາກພື້ນດິນ ແລະ ຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້າຈະແຜ່ວເບົາຈາກຝຸ່ນດິນ

⁵ຄົນລວງຫລາຍທີ່ເປັນພວກຜູ້ຮຸກຮານເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນຝຸ່ນດິນ ແລະ ຝູງຊົນຂອງພວກທີ່ໂຫດຮ້າຍຈະເປັນເຫມືອນແກລົບທີ່ກະຈາຍໄປມັນຈະເກີດຂຶ້ນໃນທັນທີພຽງແປບດຽວ⁶ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະມາຫາເຈົ້າດ້ວຍຟ້າຮ້ອງດ້ວຍແຜ່ນດິນໄຫວດ້ວຍສຽງດັງສະນັ່ນດ້ວຍລົມແຮງແລະພາຍຸກ້າ ແລະດ້ວຍເປວໄຟທີ່ເຜົາ

⁷ມັນຈະເປັນເຫມືອນກັບຄວາມຝັນ ນິມິດໃນຕອນກາງຄືນຄົນຫລວງຫລາຍຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຢຣູຊາເລັມແລະທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງເມືອງນັ້ນພວກເຂົາຈະສູ້ຮົບກັບເມືອງນັ້ນແລະບັນດາປ້ອມປາການຂອງເມືອງນັ້ນແລະຢຽບຢ້ຳເມືອງນັ້ນ⁸ມັນຈະເປັນເຫມືອນກັບຄົນຫິວທີ່ຝັນວ່າເຂົາກຳລັງກິນຢູ່ແຕ່ເມື່ອເຂົາຕື່ນຂຶ້ນມາກະເພາະຂອງເຂົາກໍວ່າງເປົ່າມັນຈະເປັນເຫມືອນກັບຄົນທີ່ກະຫາຍທີ່ຝັນວ່າເຂົາກຳລັງດື່ມຢູ່ແຕ່ເມື່ອເຂົາຕື່ນຂຶ້ນມາເຂົາກໍອ່ອນເປືອຍດ້ວຍຄວາມກະຫາຍທີ່ຍັງບໍ່ເຊົ່າໄປແມ່ນແລ້ວເພາະຈະເປັນຊົນຊາດຈຳນວນຫລາຍທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບພູເຂົາຊີໂອນ

⁹ຈົ່ງເຮັດຕົວເອງໃຫ້ພິສະວົງ ແລະ ຕົກຕະລຶງຈົ່ງເຮັດຕົວເອງໃຫ້ມືດບອດແລະເປັນຄົນຕາບອດຈົ່ງມືນເມົາແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນຈົ່ງໂຊເຊໄປແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເມໄຮ¹⁰ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເທວິນຍານແຫ່ງການຫລັບສະນິດລົງມາເທິງພວກເຈົ້າພວກຜູ້ເຜີຍຂໍ້ຄຳສັ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດຕາຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ ແລະ ພວກຜູ້ທຳນາຍພຣະອົງໄດ້ຊົງຄຸມຫົວຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ

¹¹ການສຳແດງທັງຫມົດທີ່ໄດ້ມາເຖິງພວກເຈົ້າເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງຫນັງສືທີ່ປິດພະນຶກໄວ້ຕໍ່ພວກເຈົ້າ ທີ່ຄົນທັງຫລາຍຈະໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ອ່ານອອກແລະກ່າວວ່າ "ຈົ່ງອ່ານນີ້" ເຂົາກໍຈະກ່າວວ່າ "ເຮົາອ່ານບໍ່ໄດ້ ເພາະມັນຖືກປິດພະນຶກໄວ້"¹²ຖ້າຫນັງສືເລັມນັ້ນໄດ້ໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ອ່ານບໍ່ອອກ ແລະກ່າວວ່າ "ຈົ່ງອ່ານນີ້"ເຂົາກໍຈະກ່າວວ່າ "ເຮົາອ່ານບໍ່ອອກ"

¹³ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ "ຊົນຊາດນີ້ມາໃກ້ເຮົາດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາແລະໃຫ້ກຽດເຮົາດ້ວຍຮີມຝີປາກຂອງພວກເຂົາແຕ່ໃຈຂອງພວກເຂົາຢູ່ຫ່າງໄກຈາກເຮົາກຽດທີ່ພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ເຮົາເປັນພຽງກົດບັນຍັດຂອງມະນຸດທີ່ໄດ້ສອນກັນມາ¹⁴ເພາະສະນັ້ນ ເບິ່ງເຖີດ ເຮົາຈະລົງມືເຮັດສິ່ງມະຫັດສະຈັນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້ ອັດສະຈັນແລ້ວອັດສະຈັນອີກ ປັນຍາຂອງຄົນມີ ປັນຍາຂອງພວກເຂົາຈະພິນາດໄປ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຈະຫາຍໄປ"

¹⁵ວິບັດແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຊື່ອງແຜນງານຂອງພວກເຂົາໄວ້ລຶກໆ ຈາກພຣະຢາເວແລະການກະທຳຕ່າງໆ ຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ ພວກເຂົາກ່າວວ່າ "ໃຜຈະເຫັນເຮົາ ແລະໃຜຈະຮັູຈັກເຮົາ?"

¹⁶ພວກເຈົ້າເຮັດສິ່ງຕ່າງໆ ຫນ້າມືເປັນຫລັງມື ຈະຖືວ່າຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ເປັນເຫມືອນກັບດິນຫນຽວບໍ ເພື່ອວ່າສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຈະເວົ້າເຖິງເຂົາຜູ້ທີ່ສ້າງມັນຂຶ້ນມາວ່າ "ເຂົາບໍ່ໄດ້ສ້າງເຮົາ" ບໍ ສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນເວົ້າເຖິງເຂົາຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ "ເຂົາບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ?"

¹⁷ໃນເວລາແປບດຽວ ເລບານອນຈະກາຍເປັນທຸ່ງນາ ແລະທຸ່ງນານັ້ນຈະກາຍເປັນປ່າ¹⁸ໃນມື້ນັ້ນ ຄົນຫູນວກຈະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຫນັງສື ແລະຕາຂອງຄົນ ຕາບອດຈະເບິ່ງເຫັນໃນທີ່ມືດທຶບ¹⁹ຄົນທີ່ຖືກບີບບັງຄັບຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະຢາເວອີກຄັ້ງ ແລະຄົນຍາກຈົນ ທ່າມກາງມະນຸດຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ

²⁰ເພາະຄົນໂຫດຮ້າຍຈະຫມົດໄປ ແລະຄົນມັກເຍາະເຢີ້ຈະຫາຍໄປ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທຸກຄົນທີ່ຮັກໃນການເຮັດຊົ່ວຈະຖືກຕັດອອກ²¹ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ກະທຳຜິດດ້ວຍຄຳດຽວ ພວກເຂົາວາງບ່ວງດັກຄົນທີ່ສະແຫວງຫາຄວາມຍຸດຕິທຳທີ່ປະຕູເມືອງແລະເຮັດໃຫ້ຄົນຊອບທຳຕົກຕ່ຳລົງດ້ວຍການຕວະທີ່ເປົ່າປະໂຫຍດ

²²ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຜູ້ໄດ້ຊົງໄຖ່ອັບຣາຮາມ ພຣະຢາເວກ່າວກ່ຽວກັບເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບດັ່ງນີ້ວ່າ "ຢາໂຄບຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍອີກຕໍ່ໄປ ແລະໃບຫນ້າຂອງເຂົາຈະບໍ່ຊີດລົງອີກຕໍ່ໄປ²³ແຕ່ເມື່ອເຂົາເຫັນລູກຫລານຂອງເຂົາ ຊຶ່ງເປັນຜົນງານແຫ່ງມືຂອງເຮົາ ພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ນາມຂອງເຮົາສັກສິດ ພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ນາມຂອງອົງບໍລິສຸດຂອງຢາໂຄບສັກສິດ ແລະພວກເຂົາຈະຍືນໃນຄວາມຫນ້າເກງຂາມຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ²⁴ພວກຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈຜິດໃນຈິດໃຈຈະມີ ຄວາມເຂົ້າໃຈຫລາຍຂຶ້ນ ແລະພວກຄົນທີ່ມັກຈົ່ມກໍຈະຮຽນຄວາມຮູ້"

30

¹ວິບັດແກ່ລູກຫລານທີ່ກະບົດ, "ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ. "ພວກເຂົາວາງແຜນຕ່າງໆ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ມາຈາກເຮົາ; ພວກເຂົາເຮັດສັນຍາກັບຊົນຊາດອື່ນໆ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບການແນະນຳຈາກ ວິນຍານຂອງເຮົາ, ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເພີ່ມບາບເຂົ້າກັບບາບ.²ພວກເຂົາໄດ້ອອກເດີນທາງລົງໄປຍັງເອຢິບ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ບອກຂໍຄຳປຶກສາຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາ ສະແຫວງຫາການຄຸ້ມຄອງຈາກຟາໂລ ແລະ ຫາທີ່ກຳບັງໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງເອຢິບ.

³ເພາະສະນັ້ນ ການຄຸ້ມຄອງຂອງຟາໂລຈະເປັນຄວາມອັບອາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ທີ່ກຳບັງໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງເອຢິບຈະເປັນຄວາມຂາຍຫນ້າຂອງພວກເຈົ້າ,⁴ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາຢູ່ທີ່ໂຊອານ ແລະ ບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານໄດ້ມາຍັງຮາເນັດ.⁵ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ ເພາະຊົນຊາດທີ່ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫລືອບໍ ໃຫ້ປະໂຫຍດເລີຍ, ມີແຕ່ຄວາມອັບອາຍ ແລະ ຄົນຂາຍຫນ້າ."

⁶ຄຳປະກາດກ່ຽວກັບບັນດາສັດປ່າແຫ່ງເນກຽບ ພວກເຂົາໄດ້ຂົນສັບສິນຂອງພວກເຂົາໄປເທິງຫລັງແບ້ ແລະຂົນສັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາໄປເທິງໂຫນກອູດ ຜ່ານໄປຕາມແຜ່ນດິນທີ່ຍາກລຳບາກແລະອັນຕະລາຍ ທີີ່ມີສິງໂຕຕົວເມຍແລະສິ່ງໂຕ ງູພິດແລະງູແມວເຊົາ ໄປຍັງຊົນຊາດທີ່ຊ່ວຍເຫລືອພວກເຂົາບໍ່ໄດ້⁷ເພາະຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງອີ່ຢິບກໍໄຮ້ຄ່າ ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງປະເທດນັ້ນວ່າຮາເຫັບຜູ້ທີ່ນັ່ງຊື່

⁸ບັດນີ້ ຈົ່ງໄປເຖີດ ຈົ່ງຂຽນລົງເທິງແຜ່ນຈາລຶກຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ ແລະຈາລຶກໄວ້ເທິງຫນັງສືມ້ວນ ເພື່ອວ່າມັນຈະຖືກເກັບຮັກສາໄວ້ເພື່ອເປັນພະຍານໃນເວລາທີ່ຈະມາເຖິງ⁹ເພາະຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ກະບົດລູກຫລານທີ່ຕວະ ລູກຫລານທີ່ບໍ່ຟັງຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະຢາເວ

¹⁰ພວກເຂົາກ່າວກັບພວກຫມໍດູວ່າ "ຢ່າເບິ່ງເລີຍ" ແລະກ່າວກັບພວກຜູ້ເຜີຍຂໍ້ຄຳສັ່ງວ່າ "ຢ່າເຜີຍຂໍ້ຄຳສັ່ງຄວາມຈິງຕໍ່ເຮົາເລີຍ ຈົ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳທີຍົກຍໍເຮົາຈົ່ງເຜີຍຂໍ້ຄຳສັ່ງພາບມາຍາ¹¹ຈົ່ງຫັນໄປ ໃຫ້ພົ້ນທາງນີ້ ຈົ່ງຫັນໄປຈາກວິຖີນີ້ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ຊົງຢຸດກ່າວຕໍ່ຫນ້າພວກເຮົາ"

¹²ດ້ວຍເຫດນີ້ ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນຈຶ່ງກ່າວວ່າ "ເພາະພວກເຈົ້າປະຕິເສດ ຖ້ອຍຄຳນີ້ແລະວາງໃຈໃນການບີບບັງຄັບແລການຫລອກລວງແລະພັກອາໃສສິ່ງນີ້¹³ເພາະສະນັ້ນຄວາມບາບນີ້ຈະເປັນເຫມືອນກັບສ່ວນທີ່ແຕກທີ່ພ້ອມຈະລົ້ມລົງມາຕໍ່ພວກເຈົ້າ ເຫມືອນກັບຮອຍໂປ່ງອອກມາໃນກຳແພງສູງທີ່ຈະພັງລົງມາໃນທັນທີ ໃນເວລາແປບດຽວ"

¹⁴ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ມັນພັງເຫມືອນກັບເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ແຕກຫັກຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງເກັບມັນໄວ້ ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ພົບເສດຊິ້ນສ່ວນຈັກອັນຫນຶ່ງທີ່ຈະຕັກໄຟຈາກຂ້າງເຕົາ ຫລືໃຊ້ຕັກນ້ຳຈາກບໍ່ເກັບນ້ຳໄດ້

¹⁵ເພາະນີ້ຄືສິ່ງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນກ່າວວ່າ "ພວກເຈົ້າຈະປອດໄພໃນການຫັນກັບແລະການຢຸດພັກໃນຄວາມງຽບສະງົບແລະໃນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈະເປັນກຳລັງຂອງພວກເຈົ້າ ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ຍອມເຮັດຕາມ¹⁶ພວກເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ 'ບໍ່ເອົາ ເພາະເຮົາຈະຂີ່ມ້າຫນີໄປ' ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າກໍຈະຫນີໄປ ແລະວ່າ 'ພວກເຮົາຈະຂີ່ມ້າທີ່ໄວສຸດ' ເພາະສະນັ້ນ ພວກຄົນທີ່ໄລ່ຕາມພວກເຈົ້າກໍຈະໄວສຸດ

¹⁷ຄົນຫນຶ່ງພັນຄົນຈະຫນີໄປເພາະຄຳຂູ່ ຂອງຄົົນໆດຽວ ເພາະຄຳຂູ່ຂອງຄົນຫ້າຄົນ ພວກເຈົ້າຈະຫນີໄປຈົນຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນກັບເສົາທຸງເທິງຍອດເຂົາ ຫລືເຫມືອນກັບທຸງເທິງເນີນເຂົາ"

¹⁸ແຕ່ພຣະຢາເວກຳລັງຊົງລໍຖ້າທີ່ຈະກະຣຸນາຕໍ່ພວກເຈົ້າ ເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງພ້ອມທີ່ຈະສຳແດງເມດຕາຕໍ່ພວກເຈົ້າ ເພາະພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຍຸດຕິທຳ ທຸກຄົນທີ່ລໍຖ້າພຣະອົງກໍເປັນສຸກ¹⁹ເພາະຊົນຊາດຫນຶ່ງຈະອາໃສຢູ່ໃນຊີໂອນ ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະພວກເຈົ້າຈະບບໍ່ຮ້ອງໃຫ້ອີກຕໍ່ໄປ ພຣະອົງຈະຊົງກະຣຸນາຕໍ່ສຽງຮ້ອງໃຫ້ຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນເມື່ອພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິນ ພຣະອົງຈະຊົງຕອບພວກເຈົ້າ

²⁰ເຖິງແມ້ນວ່າພຣະຢາເວປະທານເຂົ້າຫນົມປັງແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກແລະນ້ຳແຫ່ງຄວາມທຸກໃຈແກ່ພວກເຈົ້າ ແມ້ນສະນັ້ນ ພະອາຈານຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງເຊືອງພຣະອົງເອງອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະເຫັນພະອາຈານຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍຕາຂອງພວກເຈົ້າເອງ²¹ເມື່ອພວກເຈົ້າຫັນໄປທາງຂວາ ຫລືເມື່ອພວກເຈົ້າຫັນໄປທາງຊ້າຍ ຫູຂອງພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນຄຳຂ້າງຫລັງພວກເຈົ້າວ່າ "ນີ້ເປັນຫົນທາງ ຈົ່ງຍ່າງໃນທາງນີ້"

²²ພວກເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາຮູບແກະສະລັກຊຸບເງິນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຮູບຫລໍ່ທອງຄຳຂອງພວກເຈົ້າເຊື່ອມຄວາມສັກສິດ ພວກເຈົ້າຈະຂວ້າງພວກມັນຖິ້ມໄປເຫມືອນກັບຜ້າຊັບປະຈຳເດືອນ ພວກເຈົ້າຈະກ່າວຍກັບພວກມັນວ່າ "ໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກທີ່ນີ້"

²³ພຣະອົງຈະປະທານຝົນໃຫ້ກັບເມັດພື້ດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ວ່ານເທິງດິນ ແລະອາຫານຈາກພື້ນດິນຢ່າງບໍລິບູນ ແລະພື້ດຜົນເຫລົ່ານັ້ນຈະອຸດົມສົມບູນ ໃນມື້ນັ້ນຝູງງົວຂອງເຈົ້າຈະຫາກິນໃນທຸ່ງຫຍ້າກວ້າງມໃຫຍ່²⁴ບັນດາງົວແລະແບ້ທີ່ໄຖນາ ຈະກິນອາຫານຢ່າງດີ

²⁵ເທິງພູເຂົາສູງທຸກລູກແລະເທິງເນີນເຂົາທຸກເນີນ ຈະມີລຳຫ້ວຍແລະລຳທານທີ່ມີນ້ຳໄຫລໃນມື້ທີ່ມີການເຂັ່ນຂ້າຄັ້ງໃຫຍ່ ເມື່ອຫໍຄອຍເຫລົ່ານັ້ນພັງລົງມາ²⁶ແສງ ຂອງດວງຈັນຈະເປັນເຫມືອນກັບແສງຂອງດວງອາທິດ ແລະແສງຂອງດວງອາທິດຈະສະຫວ່າງຂຶ້ນເປັນເຈັດເທົ່າ ເຫມືອນກັບແສງສະຫວ່າງຂອງເຈັດມື້ ພຣະຢາເວຈະພັນຮອຍແຜຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງແລະຊົງຮັກສາຮອຍຊ້ຳຂອງພວກເຂົາທີ່ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ

²⁷ເບິ່ງເຖີດ ພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວມາຈາກທີ່ໄກ ເຜົາຜານດ້ວຍໃຈຮ້າຍແລະດ້ວຍຄວັນຫນາທຶບ ໃນໃຈຂອງພຣະອົງຈະເຕັມດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍ ແລະຊິວຫາຂອງພຣະອົງເປັນເຫມືອນໄຟທີ່ເຜົາຜານ²⁸ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະອົງຈະເປັນເຫມືອນກະແສນ້ຳແຮງຮາກທີ່ຖ້ວມທັບມາເຖິງຄໍ ເພື່ອຝັດຮ່ອນຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຕະແກງຮ່ອນແຫ່ງການທຳລາຍ ລົົມພຫາຍໃຈຂອງພຣະອົງເປັນບັງທີ່ຂາກັນໄກຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫລົງທາງໄປ

²⁹ພວກເຈົ້າຈະມີບົດເພງເຫມືອນຢ່າງໃນຄືນທີ່ມີເທດສະການລ້ຽງສັກສິດໄດ້ຈັດຂຶ້ນແລະມີໃຈຍິນດີໃນເຫມືອນຢ່າງທີ່ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຕາມສຽງຂະລຸ່ຍໄປຍັງພູເຂົາຂອງພຣະຢາເວ ໄປຍັງຫີນແຫ່ງອິດສະຣາເອນ

³⁰ພຣະຢາເວຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຄົນໄດ້ຍິນສຽງອັນຊົງພະລັ່ງຂອງພຣະອົງ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ເຫັນການຟາດຫູຂອງພຣະອົງລົງມາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງ ຮຸນແຮງແລະດ້ວຍເປວໄຟ ດ້ວຍລົມພາຍຸ ພາຍຸຝົນແລະລູກເຫັບ

³¹ເພາະສຽງຂອງພຣະຢາເວຄົນອັດຊີເຣຍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ກະແຈກກະຈາຍໄປ ພຣະອົງຈະຊົງຕີພວກເຂົາດ້ວຍໄມ້³²ທຸກຈັງວະຂອງໄມ້ລຽວທີ່ໃຊ້ລົງໂທດຊຶ່ງພຣະຢາເວຈະຊົງຫວດບົດພວກເຂົາຈະເຂົ້າກັນກັບສຽງດົນຕີຂອງກອງແລະພິນເຂົາຄູ່ ຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງສູ້ຮົບແລະຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາ

³³ເພາະທີ່ສຳຫລັບເຜົາກໍໄດ້ຕຽມໄວ້ດົນແລ້ວ ແທ້ຈິງແລ້ວ ທີ່ນັ້ນໄດ້ຖືກຕຽມໄວ້ສຳຫລັບກະສັດ ແລະພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ມັນລຶກແລະກວ້າງ ກອງນັ້ນກໍພ້ອມດ້ວຍໄຟແລະຟືນຫລວງຫລາຍ ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງພຣະຢາເວເຫມືອນກັບຈະຈູດໄຟໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ

31

¹ວິບັດແກ່ພວກຄົນທີ່ລົງໄປຍັງອີ່ຢິບເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອແລະພິ່ງພາມ້າທັງຫລາຍ ແລະວາງໃຈໃນບັນດາລົດມ້າສຶກ (ເພາະມີຫລວງຫລາຍ) ແລະວາງໃຈໃນພວກພົນມ້າ (ເພາະມີນັບບໍ່ຖ້ວນ)²ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈກັບອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ ອີກທັງພວກເຂົາກໍບໍ່ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວເລີຍ ແຕ່ພຣະອົງຊົງສະຫລາດແລະພຣະອົງຈະຊົງນຳໄພພິບັດມາ ແລະຈະບໍ່ຊົງຖອນຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະຊົງລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບວົງວານທີ່ເຮັດຊົ່ວ ແລະຕໍ່ສູ້ກັບພວກຜູ້ທີ່ຊ່ວຍເຫລືອຂອງພວກຄົນທີ່ເຮັດບາບ

³ເອຢິບເປັນມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ມ້າທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາເປັນເລືອດເນື້ອ ແລະ ບໍ່ແມ່ນວິນຍານ. ເມື່ອພຣະຢາເວຊົງຍືນມືອອກ ຄົນທີ່ຊ່ວຍເຫລືອກໍຈະລົ້ມ ແລະ ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອຈະລົ້ມລົງ; ທັງສອງກໍຈະພິນາດໄປດ້ວຍກັນ.

⁴ພຣະຢາເວກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້ວ່າ "ເຫມືອນກັບສິງໂຕຫລືສິງໂຕຫນຸ່ມທີ່ ຄຳຮາມຢູ່ເຫນືອເຫຍື່ອຂອງມັນ ເມື່ອພວກຜູ້ລ້ຽງແກະກຸ່ມຫນຶ່ງໄດ້ຖືກຮ້ອງໃຫ້ມາ ຕໍ່ສູ້ກັບມັນ ແຕ່ມັນກໍບໍ່ຫວັ່ນຢ້ານຕໍ່ສຽງຂອງພວກເຂົາ ອີກທັງບໍ່ຄານຫນີໄປຈາກສຽງຂອງພວກເຂົາ ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະມາເພື່ອສູ້ຮົບເທິງພູເຂົາຊີໂອນ ເທິງເນີນເຂົານັ້ນ

⁵ເຫມືອນກັບນົກທີ່ບິນເປັນຝູງ ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະຊົງປົກປ້ອງກຸງເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງຈະຊົງປົກປ້ອງແລະຊ່ວຍຊີວິດຂະນະທີ່ພຣະອົງຜ່ານຂ້າມເມືອງນັ້ນແລະປົກປ້ອງເມືອງນັ້ນໄວ້⁶ປະຊາກອນອິດສະຣາເອນເອີຍ ຈົ່ງກັບມາຫາພຣະອົງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຫັນໄປຈາກ ພຣະອົງຢ່າງສິ້ນເຊິງ⁷ເພາະໃນມື້ນັ້ນແຕ່ລະຄົນຈະກຳຈັດຮູບເຄົາລົບເງິນແລະຮູບເຄົາຮົບທອງຄຳຂອງເຂົາທີ່ໄດ້ສ້າງດ້ວຍມືທີ່ເຕັມດ້ວຍບາບຂອງພວກເຈົ້າເອງ⁸ຄົນອັດຊີເຣຍຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ ດາບທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໂດຍມະນຸດຈະລ້າງຜານເຂົາ ເຂົາຈະຫນີຈາກດາບນັ້ນ ແລະພວກຄົນຫນຸ່ມຂອງເຂົາຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກຫນັກ⁹ພວກເຂົາຈະສູນເສຍຄວາມຫມັ້ນໃຈໄປຫມົດສິ້ນ ເພາະຄວາມຢ້ານກົວ ແລະພວກເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາຈະຢ້ານເມື່ອເບິ່ງເຫັນທຸງແຫ່ງສົງຄາມຂອງພຣະຢາເວ ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ຜູ້ທີ່ໄຟຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນຊີໂອນ ແລະຜູ້ທີ່ເຕົາເຜົາຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ"

32

¹ເບິ່ງເຖີດກະສັດອົງຫນຶ່ງຈະຄອບຄອງດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ແລະ ບັນດາເຈົ້ານາຍຈະປົກຄອງດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ²ແຕ່ລະຄົນຈະເປັນເຫມືອນທີ່ກຳບັງຈາກກົມ ແລະ ທີ່ຄຸ້ມກັນຈາກພາຍຸເຫມືອນກັບລຳທານນ້ຳທັງຫລາຍໃນທີ່ແຫ້ງແລ້ງເຫມືອນກັບຮົ່ມເງົາ ຂອງຫີນໃຫຍ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ແຫ້ງແລ້ງ³ແລ້ວຕາຂອງພວກຄົນທີ່ເຫັນຈະບໍ່ມົວໄປແລະຫູຂອງພວກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນຈະຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ

⁴ຄົນທີ່ຫຸນຫັນພະລັນແລ່ນຈະຄິດຢ່າງຮອບຄອບດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະຄົນທີ່ຕິດອ່າງຈະເວົ້າຊັດຖ້ອຍຊັດຄຳແລະສະລານ⁵ຄົນໂງ່ຈະບໍ່ຖືກຮ້ອງກວ່າຄົນມີກຽດອີກຕໍ່ໄປ ອີກທັງຄົນທີ່ຫລອກລວງກໍຈະບໍ່ໄດ້ຖືກຮ້ອງວ່າຄົນສຳຄັນອີກຕໍ່ໄປ⁶ເພາະຄົນໂງ່ເວົ້າຄວາມໂງ່ຈ້າ ແລະໃຈຂອງເຂົາກໍວາງແຜນຊົ່ວຮ້າຍແລະການກະທຳອາທຳແລະເຂົາເວົ້າບໍ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບພຣະຢາເວ ເຂົາເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ຫິວບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ ແລະເຂົາເຮັດໃຫ້ຄົນກະຫາຍຂາກນ້ຳດື່ມ

⁷ວິທີການທັງຫລາຍຂອງຄົນຫລອກລວງກໍຊົ່ວຮ້າຍເຂົາວາງແຜນອາທຳເພື່ອທຳລາຍ ຄົນຈົນດ້ວຍການຕວະຕ່າງໆແມ້ນແຕ່ເມື່ອຄົນຈົນຄົນນັ້ນເວົ້າສິ່ງທີ່ຖືກຳຕ້ອງ⁸ແຕ່ຄົນທີ່ຊື່ຕົງເຮັດແຜນງານທີ່ຊື່ຕົງ ແລະ ເພາະການກະທຳທີ່ຊື່ຕົງຂອງເຂົາແລ້ວເຂົາຈະຢືນຢັດຢູ່ໄດ້

⁹ພວກຜູ້ຍິງທີ່ຢູ່ຢ່າງສະບາຍເອີຍຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງຂ້າພະເຈົ້າພວກລູກສາວທີ່ໄຮ້ກັງວົນຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າ¹⁰ເພາະໃນເວລາອີກປີປາຍໆຄວາມຫມັ້ນໃຈຂອງພວກເຈົ້າຈະຫມົດໄປພວກຜູ້ຍິງທີ່ໄຮ້ກັງວົນເອີຍເພາະການເກັບຜົນອະງຸ່ນຈະບໍ່ໄດ້ຜົນ ການເກັບພື້ດຜົນກໍຈະບໍ່ມາເຖິງ

¹¹ພວກຜູ້ຍິງທີ່ຢູ່ຢ່າງສະບາຍເອີຍຈົ່ງຕົວສັ່ນ ຈົ່ງເຫນື່ອຍຍາກພວກຄົນທີ່ມີຄວາມຫມັ້ນໃຈຈົ່ງຖອດເສື້ອຜ້າທີ່ງົດງາມຂອງພວກເຈົ້າອອກ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຕົວພວກເຈົ້າເປືອຍເປົ່າຈົ່ງເອົາຜ້າກະສອບຄາດເອວພວກເຈົ້າໄວ້¹²ພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງໃຫ້ຄ່ຳຄວນເພາະໄຮ່ນາທີ່ແສນສຸກເພາະຕົ້ນອະງຸ່ນລູກດົກ¹³ແຜ່ນດິນຂອງຊົນຊາດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະມີພື້ດທີ່ມີຫນາມແລະພຸ່ມໄມ້ຫນາມງອກຂຶ້ນມາ ແມ້ນແຕ່ໃນບ້ານເຮືອນທັງຫມົດທີ່ເຄີຍມ່ວນຊື່ນໃນເມືອງທີ່ເຮຮ່າ

¹⁴ເພາະພຣະຣາຊວັງຈະຖືກຖິ້ມເມືອງທີ່ມີຄົນຫນາແຫນ້ນກໍຈະຮ້າງເປົ່າເນີນເຂົາ ແລະ ຫໍຄອຍຈະກາຍເປັນຖ້ຳຕະຫລອດໄປ ກາຍເປັນທີ່ເຮາຮ່າຂອງພວກແບ້ປ່າກາຍເປັນທຸ່ງຫຍ້າຂອງຝູງສັດ¹⁵ຈົນກວ່າຈະຊົງເທພຣະວິນຍານຈາກເບື້ອງເທິງລົງມາເຫນືອພວກເຮົາ ແລະ ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຈະກາຍເປັນໄຮ່ນາທີ່ອຸດົມສົມບູນ ແລະ ໄຮ່ນາທີ່ອຸດົມສົມບູນຈະຖືວ່າເປັນປ່າ

¹⁶ແລ້ວຄວາມຍຸດຕິທຳຈະອາໃສຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະ ຄວາມຊອບທຳຈະອາໃສຢູ່ໃນທຸ່ງນາທີ່ອຸດົມສົມບູນ¹⁷ຜົນງານຂອງຄວາມຊອບທຳຈະເປັນສັນຕິສຸກ ແລະ ຜົນຂອງຄວາມຊອບທຳ ຄືຄວາມງຽບສະງົບແລະຄວາມຫມັ້ນໃຈຕະຫລອດໄປ¹⁸ຊົນຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະອາໃສໃນທີ່ພັກອາໃສດ້ວຍຄວາມສະງົບສຸກໃນບ້ານເຮືອນທີ່ປອດໄພແລະໃນທີ່ພັກທີ່ງຽບສະງົດ

¹⁹ແຕ່ເຖິງແມ້ນວ່າມີລູກເຫັບຕົກແລະປ່າຖືກທຳລາຍໄປ ແລະເມືອງກໍພິນາດໄປຈົນສິ້ນຊາກ²⁰ພວກເຈົ້າທີ່ວ່ານພື້ດຢູ່ແຄມລະທານນ້ຳທຸກແຫ່ງກໍຈະເປັນສຸກ ພວກເຈົ້າທີ່ປ່ອຍງົວແລະແບ້ຂອງພວກເຈົ້າອອກໄປຫາກິນ

33

¹ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ຜູ້ທຳລາຍທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກທຳລາຍ! ວິບັດແກ່ຄົນທໍລະຍົດທີ່ພວກເຂົາບໍເຄີຍຖືກທໍລະຍົດ! ເມື່ອເຈົ້າຢຸດທຳລາຍ, ເຈົ້າກໍ່ຈະຖືກທຳລາຍ, ເມື່ອເຈົ້າຢຸດທໍລະຍົດ ພວກເຂົາກໍ່ຈະທໍລະຍົດເຈົ້າ.

²ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ຂໍຊົງໂຜດເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ພວກຂ້ານ້ອຍລໍຖ້າພຣະອົງ; ຂໍຊົງເປັນແຂນໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໃນທຸກໆເຊົ້າ, ຂໍຊົງເປັນຄວາມລອດພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍໃນເວລາຍາກລຳບາກ.

³ເມື່ອມີສຽງດັງສະຫນັ່ນ ຊົນຊາດທັງຫລາຍກໍຫນີໄປ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນ, ຊົນຊາດທັງຫລາຍກໍ່ກະແຈກກະຈາຍໄປ.⁴ຊັບສິນທີ່ມີຢູ່ຂອງພວກເຈົ້າຖືກນຳມາຮວມກັນຄືກັບຮວບຮວມຝູງຕັກກະແຕນ; ຄົນທັງຫລາຍກໍຈະໂດດຂຸບມັນຄືກັບຝູງຕັກກະແຕນໂດດ.

⁵ພຣະຢາເວ ຊົງເປັນທີ່ຍົກຍໍ. ພຣະອົງຊົງປະທັບໃນທີ່ສູງສຸດ. ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ ຊີໂອນ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ຄວາມຊອບທຳ.⁶ພຣະອົງຈະຊົງເປັນຄວາມອຸດົມສົມບູນໃນເວລາຂອງພວກເຈົ້າ, ຊົງເປັນຄວາມລອດພົ້ນ, ສະຕິປັນຍາ, ແລະຄວາມຮອບຮູ້; ຄວາມຢໍາເກງພຣະເຈົົ້າແມ່ນຊັບສົມບັດຂອງເຂົາ.

⁷ເບິ່ງເຖີດ, ຄະນະທູດຂອງພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ຕາມທາງ; ແລະ ພວກນັກການທູດທີ່ຫວັງໃຫ້ມີສັນຕິພາບກໍຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ.⁸ທາງຫລວງທັງຫລາຍກໍວ່າງເປົ່າ; ບໍ່ມີພວກຄົນເດີນທາງອີກເລີຍ ພັນທະສັນຍາຕ່າງໆ ກໍ່ຖືກຫັກລົງ, ພວກພະຍານກໍຖືກດູຖູກ, ແລະມວນມະນຸດກໍບໍ່ໄດ້ຮັບການນັບຖື.

⁹ແຜ່ນດິນນັ້ນກໍໂສກເສົ້າ ແລະ ຫ່ຽວແຫ້ງໄປ; ເລບານອນກໍອັບອາຍແລະຫ່ຽວແຫ້ງໄປ; ຊາໂຣນ ກໍເປັນດັ່ງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງ; ແລະ ບາຊານ ແລະ ກາເມນ ໃບໄມ້ກໍຫລົ່ນລົງຈາກຕົ້ນຫມົດ.

¹⁰ພຣະເຈົ້າຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, "ບັດນີ້ເຮົາຈະລຸກຂຶ້ນ; ບັດນີ້ເຮົາຈະໄດ້ຮັບການເຊີດຊູ; ບັດນີ້ເຮົາຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ.¹¹ພວກເຈົ້າຖືພາແຕ່ຂີ້ແກບ ແລະພວກເຈົ້າກໍອອກລູກມາເປັນຕໍເຂົ້າ; ລົມຫາຍໃຈຂອງພວກເຈົ້າເປັນໄຟທີ່ຈະເຜົາຜານພວກເຈົ້າ.¹²ພວກປະຊາຊົນຈະຖືກເຜົາເປັນປູນຂາວ, ຄືກັບຝຸ່ມໄມ້ຫນາມທີ່ຖືກຕັດລົງ ແລະ ຖືກເຜົາໄຟ.

¹³ພວກເຈົ້າທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ, ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດແລ້ວ; ແລະ, ພວກເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃກ້, ຈົ່ງຮັບຮູ້ເຖິງອຳນາດຂອງເຮົາ".¹⁴ພວກຄົນບາບໃນ ຊີໂອນ ຢ້ານກົວ; ຄວາມຢ້ານກົວໄດ້ຄອບງຳພວກຄົນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ. ຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາຢູ່ກັບໄຟທີ່ຮ້ອນແຮງໄດ້? ຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາຢູ່ກັບການເຜົາໄຫມ້ໄດ້ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ?

¹⁵ຄົນທີ່ຍ່າງດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເວົ້າຢ່າງຊື່ສັດ; ຄົນທີ່ດູຫມິ່ນ ຜົນປະໂຫຍດທີ່ໄດ້ຈາການກົດຂີ່ຂູດຮີດ, ຜູ້ຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບສິນບົນ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ວາງແຜນການກະທຳສິ່ງຜິດທີ່ຮ້າຍແຮງ, ແລະ ບໍ່ເບິ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.¹⁶ເຂົາຈະສ້າງເຮືອນຂອງເຂົາເທິ່ງບ່ອນສູງ; ບ່ອນປ້ອງກັນຂອງເຂົາຈະເປັນປ້ອມປະການຫິນ, ອາຫານແລະນ້ຳຂອງເຂົາຈະມີຢ່າງແນ່ນອນ.

¹⁷ດວງຕາຂອງພວກເຈົ້າຈະເຫັນກະສັດຜູ້ຊົງສະງ່າງາມ; ພວກເຂົາຈະເຫັນແຜ່ນດິນທີ່ກວ້າງຂວາງ.¹⁸ຫົວໃຈຂອງເຈົ້າຈະລະລຶກເຖິງຄວາມຢ້ານກົວນັ້ນ; ນັກຂຽນຢູ່ບ່ອນໃດ, ຄົນທີ່ຊັ່ງຈຳນວນເງິນຢູ່ບ່ອນໃດ? ຄົນນັບຈຳນວນຫໍຄອຍເຫລົ່ານັ້ນຢູ່ບ່ອນໃດ?¹⁹ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຊົນຊາດທີ່ເປັນສັດຕູອີກຕໍ່ໄປ, ຊົນຊາດທີ່ມີພາສາແປກໆອອກໄປ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າຟັງບໍ່ເຂົ້າໃຈ.

²⁰ຈົ່ງເບິ່ງ ທີ່ຊີໂອນ, ເມືອງແຫ່ງເທດສະການງານລ້ຽງຂອງພວກເຮົາ; ດວງຕາຂອງເຈົ້າຈະເຫັນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ເປັນບ່ອນອາໃສທີ່ສະງົບ, ຈະບໍ່ມີການຍ້າຍຜ້າເຕັ້ນອີກຕໍ່ໄປ, ຫລັກສຽບຈະບໍ່ຖືກຖອນຂຶ້ນມາ ອີກທັງຈະບໍ່ມີເຊືອກຂອງຜ້າເຕັ້ນເສັ້ນໃດທີ່ຂາດເລີຍ.²¹ແຕ່ພຣະຢາເວ ຜູ້ຊົງສະງ່າງາມຈະສະຖິດກັບເຮົາ ໃນທີ່ເຊິ່ງມີແມ່ນ້ຳລຳທານອັນກວ້າງໃຫຍ່, ໃນສະຖານທີ່ຂອງແມ່ນ້ຳ ແລະ ສາຍນ້ຳ ທີ່ກວ້າງໃຫຍ່. ຈະບໍ່ມີ ເຮືອຮົບທີ່ຕິດກັບທະເລສາມາດເດີນທາງໄປໄດ້, ແລະ ບໍ່ມີ ເຮືອຮົບລຳໃຫຍ່ ລຳ ໃດຈະແລ່ນຜ່ານໄປ.

²²ເພາະພຣະຢາເວ ຊົງເປັນຜູ້ພິພາກສາຂອງພວກເຮົາ, ພຣະຢາເວ ຊົງເປັນຜູ້ບັນຍັດກົດຫມາຍຂອງພວກເຮົາ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງເປັນກະສັດຂອງພວກເຮົາ; ພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ລອດພົ້ນ.

²³ເຊືອກກາງຜ້າໃບເຮືອຂອງພວກເຈົ້າກໍຍານ; ເຊືອກເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ສາມາດຍຶດເສົາກະໂດງ; ຂອງເຮືອໃຫ້ຢູ່ໃນບ່ອນຂອງມັນໄດ້; ເມື່ອມີການແບ່ງສັບສົມບັດທີ່ຢຶດມາຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ຄົນຂາພິການກໍຈະລາກຂອງທີ່ຍຶດມານັ້ນໄປໄດ້.²⁴ພວກຊາວເມືອງຈະບໍ່ເວົ້າວ່າ "ຂ້ອຍປ່ວຍໃຂ້ຢູ່" ປະຊາຊົນທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການອະໄພໃຫ້ກັບຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາ.

34

¹ປະຊາຊາດທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງເຂົ້າມາໃກ້, ແລະຟັງ; ຊົນຊາດທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງໃຈຟັງ! ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ຊັບພະສິ່ງໃນນັ້ນ, ຕ້ອງຟັງ, ໂລກ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ມາຈາກໂລກ.²ເພາະພຣະຢາເວ ຊົງໂກດຮ້າຍແກ່ປະຊາຊາດທັງຫມົດ, ແລະ ຊົງລົງໂທດຕໍ່ກອງທັບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ, ພຣະອົງຊົງທຳລາຍພວກເຂົາຈົນສິ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ມອບພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ການຂ້າຟັນ.

³ຊາກສົບຂອງພວກເຂົາຈະຖືກແກວ່ງອອກໄປ. ກິ່ນຂອງຊາກສົບຈະເຫມັນປົກຄຸມທົ່ວທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ; ແລະ ພູເຂົາທັງຫລາຍຈະນອງເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດຂອງພວກເຂົາ.⁴ດວງດາວທັງຫມົດເທິງທ້ອງຟ້າຈະຫາຍໄປ, ແລະ ທ້ອງຟ້າຈະຖືກມ້ວນຄືກັບຫນັງສືມ້ວນ, ແລະ ດວງດາວທັງຫມົດຈະຈາງຫາຍໄປ, ຄືກັບໃບທີ່ຫລົ່ນລົງຈາກເຄືອຫມາກອາງຸ່ນ, ແລະ ຄືກັບຫນ່ວຍຫມາກເດື່ອທີ່ສຸກຫລົ່ນລົງຈາກຕົ້ນ.

⁵ເພາະເມື່ອດາບຂອງເຮົາຈະດື່ມຈົນອີ່ມໃນສະຫວັນແລ້ວ; ເບິ່ງແມະ, ບັດນີ້ມັນຈະຕົກລົງມາຍັງ ເອໂດມ, ມາຍັງຊົນຊາດທີ່ເຮົາໄດ້ກຳນົດໃວ້ເພື່ອການທຳລາຍ.⁶ດາບຂອງພຣະຢາເວ ຈະຈຸ່ມດ້ວຍເລືອດ ແລະ ອາບດ້ວຍໄຂມັນ, ເຊິ່ງຈຸ່ມດ້ວຍເລືອດຂອງບັນດາລູກແກະ ແລະ ແບ້, ອາບດ້ວຍໄຂມັນຂອງໄຕ ຂອງແກະໂຕຜູ້, ເພາະພຣະພຣະຢາເວ ມີການຖວາຍບູຊານີ້ໃນ ເມືອງໂບຊະຣາ ແລະ ການສັງຫານຄັ້ງໃຫຍ່ຈະເກີດໃນແຜ່ນດິນ ເອໂດມ.

⁷ງົວປ່າທັງຫລາຍຈະຖືກຂ້າພ້ອມກັນກັບພວກຂອງມັນ, ແລະ ງົວຫນຸ່ມກໍຈະຖືກຂ້າພ້ອມກັນກັບງົວແກ່ກວ່າ. ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາຈະເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດ, ແລະ ດິນຂອງພວກເຂົາຈະປຽກຊຸ່ມໄປດ້ວຍໄຂມັນ.

⁸ເພາະມັນຈະເປັນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ປີທີ່ພຣະອົງຈະຕອບແທນພວກເຂົາຍ້ອນເຫດຜົນຂອງ ຊີໂອນ.⁹ແມ່ນໍ້າທັງຫລາຍຂອງ ເອໂດມ ຈະກາຍເປັນຢາງຫມາຕອຍ, ດິນຈະກາຍເປັນມາດ, ແລະ ແຜ່ນດິນຈະເກີດໄຟໄຫມ້ລຸກຢູ່.¹⁰ມັນຈະລຸກໄຫມ້ທັງເວັນແລະທັງຄືນ; ຄວັນຂອງມັນຈະລອຍຂຶ້ນຕະຫລອດໄປ; ມັນຈະເປັນແຜ່ນດິນທີ່ວ່າງເປົ່າຢູ່ທຸກຍຸກທຸກສະໄຫມ; ຈະບໍ່ມີໃຜຜ່ານໄປບ່ອນນັ້ນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹¹ແຕ່ບັນດານົກປ່າ ແລະ ສັດປ່າຈະອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ນົກເຂົາ ແລະ ກາ ຈະສ້າງຮັງຂອງພວກມັນໃນນັ້ນ, ພຣະອົງຈະດຶງສາຍແທກເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມພິນາດ ແລະ ສາຍພານແຫ່ງການທຳລາຍ.¹²ບັນດາຜູ້ມີກຽດຂອງມັນຈະບໍ່ມີຫຍັງເຫລືອເລີຍທີ່ຈະເອີ້ນວ່າອານາຈັກ, ແລະບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງທີ່ນັ້ນທັງຫມົດຈະບໍ່ມີອີກເລີຍ.

¹³ຕົ້ນຫນາມຈະປົ່ງຂຶ້ນຕາມພະຣາຊວັງຂອງບ່ອນນັ້ນ, ເຄຶອຕຳແຍແລະເຄືອກະຊັບຈະເກີດອ້ອມຮອບປ້ອມປາການ, ມັນຈະເປັນບ່ອນຢູ່ຂອງຫມາປ່າ ແລະ ເປັນບ່ອນຂອງນົກກະຈອກເທດ.¹⁴ພວກສັດປ່າ ແລະ ຫມາຈິ້ງຈອກຈະມາພົບກັນບ່ອນນັ້ນ, ແລະ ພວກແບ້ປ່າຈະຮ້ອງຫາກັນ. ພວກສັດທີ່ຫາກິນຕອນກາງຄືນຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ຫາບ່ອນອາໄສສຳລັບພວກມັນເອງ.¹⁵ນົກເຄົ້າຈະເຮັດຮັງຝັກໄຂ່ອອກລູກ, ແລະ ລ້ຽງລູກຂອງມັນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ແມ່ນແລ້ວ, ພວກແຮ້ງຈະລວມໂຕກັນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ຕ່າງກໍຢູ່ກັບຄູ່ຂອງມັນ.

¹⁶ຈົ່ງຄົ້ນຫາຫນັງສືມ້ວນຂອງພຣະຢາເວ; ບໍ່ມີຈັກໂຕດຽວໃນພວກມັນເຫລົ່ານີ້ຈະຫາຍໄປ. ບໍ່ມີໂຕໃດຈະຂາດຄູ່; ເພາະພຣະໂອດຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້, ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງກໍຊົງຮວບຮວມພວກມັນໄວ້.¹⁷ພຣະອົງຊົງຈັບສະຫລາກບ່ອນຕ່າງໆ ໃຫ້ກັບພວກມັນ, ແລະ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ວັດແທກໃຫ້ກັບພວກມັນດ້ວຍເຊືອກແທກ. ພວກມັນຈະໄດ້ກຳມະສິດຕະຫລອດໄປ; ພວກມັນຈະຢູ່ອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນທຸກຍຸກທຸກສະໄຫມ.

35

¹ຖິ່ນທຸລະກັນດານ ແລະ ອາຣາບາຈະຍິນດີ; ແລະ ທະເລຊາຍຈະປິຕິຍິນດີ ເບັ່ງບານ ເຫມືອນດັ່ງດອກກຸຫລາບ. ມັນຈະອອກດອກຢ່າງອຸດົມສົມບູນ,²ປິຕິຍິນດີດ້ວຍຄວາມເບີກບານມ່ວນຊື່ນ ແລະ ຮ້ອງເພງ; ມັນຈະໄດ້ຮັບສະຫງ່າລາສີຂອງເລບານອນທັງຄວາມສວຍງາມຕາ, ຂອງກາເມນ ແລະ ຊາໂຣນ; ພວກເຂົາຈະເຫັນລັດສະຫມີຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

³ຈົ່ງເສີມກຳລັງແກ່ມືທີ່ອ່ອນແຮງ, ແລະ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຫົວເຂົ່າທີ່ສັ່ນນັ້ນໃຫ້ຫມັ້ນຄົງ.⁴ຈົ່ງເວົ້າກັບຄົນທີ່ມີຈິດໃຈຢ້ານກົວວ່າ, "ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເຖີດ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ! ເບິ່ງແມພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະມາດ້ວຍການແກ້ແຄ້ນ, ດ້ວຍການຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຈະສະເດັດມາແລະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນ."

⁵ແລ້ວຕາຂອງຄົນຕາບອດຈະເບິ່ງເຫັນ, ແລະ ຫູຂອງຄົນຫູຫນວກຈະໄດ້ຍິນ.⁶ແລ້ວຄົນຂາພິການຈະໂດດເຕັ້ນຄືກັບໂຕກວາງ, ແລະ ລີ້ນຂອງຄົນປາກກືກຈະຮ້ອງເພງ, ເພາະນ້ຳໄດ້ໄຫລຂຶ້ນມາໃນອາຣາບາ, ແລະ ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍຈະເກີດຂຶ້ນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.⁷ດິນຊາຍທີ່ຖືກແຜດເຜົາຈະກາຍເປັນສະນ້ຳ, ແລະ ພື້ນດິນທີ່ແຫ້ງແລ້ງຈະກາຍເປັນນ້ຳພຸ, ໃນທີ່ອາໄສຂອງຫມາປ່າ, ບ່ອນທີ່ພວກມັນເຄີຍນອນຢູ່, ຈະກາຍເປັນຕົ້ນຫຍ້າກັບຕົ້ນໂອກແລະຕົ້ນອໍ້.

⁸ຈະມີທາງຫລວງສາຍຫນຶ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າທາງບໍລິສຸດ, ຄົນທີ່ມີຄວາມບາບຈະບໍ່ເດີນໄປທາງນັ້ນ. ແຕ່ຈະເປັນທາງສຳລັບຄົນທີ່ເດີນໃນທາງນັ້ນ, ບໍ່ມີຄົນໂງ່ຄົນໃດຈະໄປທາງນັ້ນ.⁹ຈະບໍ່ມີສິງໂຕຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຈະບໍ່ມີສັດດຸຮ້າຍອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ຈະບໍ່ເຫັນພວກມັນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ແຕ່ວ່າຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງໄຖ່ຈະຍ່າງໄປທີ່ນັ້ນ.

¹⁰ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຂອງພຣະຢາເວຈະກັບມາ ແລະ ຮ້ອງລຳທຳເພງຢູ່ ພູເຂົາຊີໂອນ, ແລະຄວາມສຸກອັນເປັນນິດຈະຢູ່ເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ; ຄວາມປິຕິຍິນດີ ແລະ ຄວາມສຸກຈະເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ; ຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ຄວາມຂົມຂື່ນຈະຫາຍໄປ.

36

¹ໃນປີທີສິບສີ່ຂອງຣາຊການກະສັດເຮເຊກິຢາ, ເຊັນນາເກຣິບ, ກະສັດແຫ່ງອັດຊິເຣຍ, ໄດ້ບຸກໂຈມຕີບັນດາເມືອງປ້ອມປ້ອງກັນທັງຫມົດຂອງ ຢູດາຍ ແລະ ໄດ້ຢຶດເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.²ແລ້ວກະສັດຂອງອັດຊິເຣຍ ໄດ້ຊົງສັ່ງຜູ້ບັນຊາການທະຫານຈາກເມືອງລາກິດມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອມາເຝົ້າກະສັດ ເຮເຊກິຢາພ້ອມກັບກອງທັບໃຫຍ່, ເຂົາໄດ້ມາເຖິງທີ່ຮາງລະບາຍນ້ຳຂອງສະບ່ອນສູງ, ຢູ່ທາງຫລວງໄປຫາບ່ອນຊັກຜ້າ, ແລະ ຢືນຢູ່ໃກ້ບ່ອນນັ້ນ.³ພວກຂ້າຣາຊການອິດສະຣາເອນຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກເຈາກເມື່ອງໄປເພື່ອເຈລະຈາກັບພວກເຂົາຄືເອລີອາກິມ, ລູກຊາຍຂອງຮິນກີຢາຜູ້ຮັບຜິດຊອບຣາຊວັງ; ເຊັບນາເລຂາທິການ, ແລະໂຢອາລູກຊາຍຂອງອາສັບຜູ້ຂຽນບັນທຶກຄຳຕັດສິນທາງຣາຊການ.

⁴ຜູ້ບັນຊາການທະຫານໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງບອກເຮເຊກີຢາວ່າກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຄືກະສັດແຫ່ງອັດຊິເຣຍ, ກ່າວວ່າ, 'ເຈົ້າຫມັ້ນໃຈຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາຫຜູ້ໃດ?⁵ເຈົ້າເວົ້າພຽງແຕ່ຄຳເວົ້າທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ເຈົ້າເວົ້າວ່າມີທີ່ປຶກສາ ແລະ ກຳ ລັງຮົບສຳລັບສົງຄາມ. ດຽວນີ້ເຈົ້າໄວ້ໃຈໃຜ? ມີໃຜທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າກ້າກະບົດຕໍ່ເຮົາ?

⁶ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າໄວ້ວາງໃຈໃນປະເທດເອຢິບ, ທີ່ເຈົ້າໃຊ້ເປັນໄມ້ຄັນເທົ້າເປັນຕົ້ນກົກທີ່ແຕກແລ້ວ, ແຕ່ຖ້າມີຄົນກຳເທິງໄມ້ນັ້ນມັນກໍຈະປັກແລະແທງມືຂອງເຂົາ, ຟາໂຣກະສັດຂອງ ເອຢິບຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ຄົນທີ່ວາງໃຈໃນຕົວເຂົາ.⁷ແຕ່ຖ້າເຈົ້າເວົ້າກັບເຮົາວ່າ,"ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ," ກໍ່ຍ້ອນພຣະອົງບໍ່ແມ່ນຫລືທີ່ເຮເຊກີຢາໄດ້ຮື້ທຳລາຍສະຖານສູງ ແລະ ແທ່ນບູຊາຂອງພະອົງຖິ້ມໄປ, ແລະ ເຂົາກ່າວກັບຢູດາຍ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມວ່າ, "ພວກເຈົ້າຕ້ອງນະມັດສະການຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊານີ້ໃນເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ບໍ"?

⁸ເພາະສະນັ້ນບັດນີ້, ຂ້ອຍຕ້ອງການຍື່ນຂໍ້ສະເຫນີທີ່ດີຈາກກະສັດຂອງ ອັດຊິເຣຍ. ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ຂ້ອຍຈະເອົາມ້າສອງພັນໂຕໃຫ້ແກ່ເຈົ້າຖ້າຫາກເຈົ້າຫາຄົນທີ່ຈະຂີ່ມ້າເຫລົ່ານັ້ນໄດ້.

⁹ແມ່ນແຕ່ນາຍກອງຜູ້ເລັກນ້ອຍທີ່ຜູ້ຫນຶ່ງຂອງພວກຂ້າຣາຊການຂອງເຈົ້ານາຍຂ້ອຍ ເຈົ້າຈະຕ້ານທານໄດ້ແນວໃດ? ເຈົ້າໄດ້ວາງໃຈໃນເອຢິບສຳລັບບັນດາລົດມ້າ ແລະ ພວກທະຫານມ້າ!¹⁰ແລ້ວຕອນນີ້, ຂ້ອຍໄດ້ເດີນທາງມາທີ່ນີ້ເພື່ອຕໍ່ສູ້ ແລະ ທຳລາຍແຜ່ນດິນນີ້ໂດຍປາສະຈາກຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະຢາເວຊັ້ນບໍ? ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍວ່າ, "ຈົ່ງໂຈມຕີແຜ່ນດິນນີ້ ແລະ ທຳລາຍມັນເສຍ."'"

¹¹ແລ້ວເອລີອາກິມລູກຊາຍຂອງຮິນກິຢາ, ແລະ ເຊັບນາ, ແລະ ໂຢອາທີ່ໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ບັນຊາການທະຫານວ່າ, "ກະລຸນາເວົ້າກັບພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເປັນພາສາ, ອາຣາມິກ, ເລີຍເພາະພວກເຮົາເຂົ້າໃຈ. ພາສານັ້ນຢ່າເວົ້າກັບພວກເຮົາເປັນພາສາຢູດາຍໃຫ້ເຂົ້າຫູປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ເທິງກຳແພງເລີຍ."¹²ແຕ່ຜູ້ບັນຊາການທະຫານໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ອຍໄດ້ສົ່ງຂ້ອຍມາຫາເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າເພື່ອຈະເວົ້າຖ້ອຍຄຳນີ້ບໍ່? ພະອົງບໍ່ໄດ້ສົ່ງຂ້ອຍມາຫາພວກຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງກຳແພງຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງກິນຂີ້ແລະກິນຍ່ຽວຂອງພວກເຂົາເອງພ້ອມກັບເຈົ້າບໍ?"

¹³ແລ້ວຜູ້ບັນຊາການທະຫານໄດ້ຢືນຂຶ້ນແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງດັງເປັນພາສາເຮັບເຣີ, ກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງກະສັດ ອັດຊິເຣຍ, ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.¹⁴ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ, ' ຢ່າໃຫ້ ເຮເຊກິຢາຫລອກລວງພວກເຈົ້າ, ເພາະເຂົາຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຫຍັງພວກເຈົ້າໄດ້.¹⁵ຢ່າຟັງເຮເຊກິຢາທີ່ບອກໃຫ້ພວກເຈົ້າວາງໃຈໃນພຣະຢາເວ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວຈະຊົງຊ່ວຍເຫລືອພວກເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ; ເມືອງນີ້ຈະບໍ່ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງກະສັດ ອັດຊິເຣຍ.'"

¹⁶ຢ່າຟັງ ເຮເຊກິຢາ, ເພາະກະສັດຂອງ ອັດຊິເຣຍ ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ຈົ່ງເຮັດສັນຍາສັນຕິພາບກັບເຮົາ ແລະ ອອກມາຫາເຮົາ. ແລ້ວພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຈະກິນຫມາກອາງຸ່ນຂອງຕົນ ແລະ ຈາກຕົ້ນຫມາກເດື່ອຂອງຕົນເອງ, ແລະ ດື່ມນ້ຳໃນອ່າງຂອງຕົນເອງ.¹⁷ພວກເຈົ້າຈະເຮັດແບບນີ້ຈົນກວ່າເຮົາຈະມາແລະເອົາຕົວພວກເຈົ້າໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ຄືກັບແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າເອງ, ຄືແຜ່ນດິນທີ່ມີເຂົ້າ ແລະ ເຫລົ້າອາງຸ່ນໃຫມ່, ແຜ່ນດິນທີ່ມີເຂົ້າຈີ່ ແລະ ສວນຫມາກອະງຸ່ນ"

¹⁸ຢ່າໃຫ້ ເຮເຊກິຢາເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຫລົງຜິດໄປ, ໂດຍກ່າວວ່າ,' ພຣະຢາເວຈະຊົງຊ່ວຍພວກເຮົາ, ມີພະເຈົ້າອົງໃດຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກພະຫັດຂອງກະສັດອັດຊິເຣຍໄດ້ບໍ?¹⁹ພະເຈົ້າຂອງເມືອງຮາມັດ ແລະ ເມືອງອັກປັດ ຢູ່ບ່ອນໃດ? ພະເຈົ້າຂອງເມືອງເສຟາກວາອິມ ຢູ່ບ່ອນໃດ? ພວກເຂົາຊ່ວຍ ຊາມາເຣຍຈາກອຳນາດຂອງເຮົາໄດ້ບໍ?²⁰ມີພະເຈົ້າອົງໃດທ່າມກາງພະເຈົ້າທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນເຫລົ່ານີ້ທີ່ຊ່ວຍກູ້ແຜ່ນດິນຈາກອຳນາດຂອງເຮົາໄດ້, ແລ້ວພຣະຢາເວຈະຊ່ວຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ບໍ?"

²¹ແຕ່ປະຊາຊົນຍັງມິດຢູ່ແລະບໍ່ຕອບ, ເພາະຄຳສັ່ງຂອງກະສັດວ່າ, "ຢ່າໂຕ້ຕອບເຂົາ"²²ແລ້ວເອລີອາກິມລູກຊາຍຂອງຮິນກິຢາ, ຜູ້ຮັບຜິດຊອບຣາຊະວັງ, ເຊັບນາຜູ້ເປັນເລຂາທິການ, ແລະ ໂຢອາລູກຊາຍຂອງອາສັບ ຜູ້ບັນທຶກ, ໄດ້ມາເຂົ້າເຝົ້າເຮເຊກິຢາດ້ວຍເສື້ອຜ້າທີ່ຈີກຂາດ, ແລະ ໄດ້ກາບທູນຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ບັນຊາການທະຫານໃຫ້ພະອົງຊົນຮູ້.

37

¹ຕໍ່ມາເມື່ອກະສັດເຮເຊກິຢາໄດ້ຍິນຄຳຖວາຍລາຍງານຂອງພວກເຂົາແລ້ວ, ພະອົງໄດ້ຖີ້ມເສື້ອຜ້າຂອງພະອົງ, ແລະ ຊົງປົກຄຸມພະອົງເອງດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຜ້າກະສອບ, ແລະເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.²ພະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ເອລີອາກິມຜູ້ຮັບຜິດຊອບຣາຊວັງ, ແລະ ເຊັບນາຜູ້ເປັນເລຂາທິການ, ແລະບັນດາພວກປະໂລຫິດອາວຸໂສ, ເຊິ່ງທຸກໆຄົນໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າກະສອບໄປຫາເອຊາຢາຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາໂມດ, ຜູ້ທຳນວາຍ.

³ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ເຮເຊກິຢາ ກ່າວວ່າ," ມື້ນີ້ແມ່ນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກໃຈ, ວັນທີ່ຖືກປະນາມ ແລະ ວັນແຫ່ງຄວາມອັບປະຍົດອົດສູ, ຄືກັບວ່າເດັກກໍາລັງຈະເກີດ, ແຕ່ຜູ້ເປັນແມ່ບໍ່ມີກຳລັງທີ່ຈະເບັ່ງລູກຂອງນາງໃຫ້ເກີດມາ.⁴ບາງທີພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະຊົງໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຫົວຫນ້າຜູ້ບັນຊາການທະຫານ, ຊຶ່ງກະສັດອັດຊີເຣຍຜູ້ເປັນເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາໄດ້ໃຊ້ເຂົາໄປເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ແລະ ຈະສັ່ງຫ້າມຄຳເວົ້າທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນ. ບັດນີ້ຈົ່ງຍົກຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານສຳລັບພວກຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ທີ່ຍັງຄອຍຢູ່ທີ່ນີ້. '"

⁵ດັ່ງນັ້ນພວກຂ້າຣາຊການຂອງກະສັດເຮເຊກິຢາໄດ້ມາຫາເອຊາຢາ,⁶ແລະ ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຈົ່ງເວົ້າກັບເຈົ້ານາຍຂອງເຈົ້າວ່າ: 'ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ,"ຢ່າຊູ່ຢ້ານຄຳເວົ້າທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນ, ດ້ວຍຄຳເວົ້າເຊິ່ງພວກຂ້າຣາຊການຂອງກະສັດອັດຊີເຣຍໄດ້ດູຖູກເຮົາ.⁷ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະໃສ່ວິນຍານຫນຶ່ງໃນຕົວຂອງລາວ, ແລະລາວຈະໄດ້ຍິນຂ່າວທີ່ສຳຄັນ ແລະ ກັບໄປຫາແຜ່ນດິນຂອງລາວ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລາວລົ້ມລົງດ້ວຍດາບໃນດິນແດນຂອງລາວເອງ. '""

⁸ແລ້ວຜູ້ບັນຊາການທະຫານໄດ້ກັບຄືນໄປແລະພົບກະສັດອັດຊີເຣຍກຳລັງສູ້ຮົບກັບ ເມືອງລິບນາ, ເພາະວ່າພະອົງໄດ້ຍິນວ່າກະສັດໄດ້ຫນີໄປຈາກເມືອງລາກິດ.⁹ແລ້ວເຊັນນາເກອາຣິບໄດ້ຍິນວ່າກະສັດຕີຣາກາຂອງປະເທດເອທິໂອເປຍ ແລະ ເອຢີບໄດ້ຮວມໂຕກັນຕໍ່ສູ້ກັບພະອົງ, ດັ່ງນັ້ນພະອົງຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາເຮເຊກິຢາດ້ວຍຂໍ້ຄວາມທີ່ວ່າ:¹⁰"ຈົ່ງເວົ້າກັບເຮເຊກິຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາຍວ່າ, 'ຢ່າໃຫ້ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຜູ້ທີ່ທ່ານໄວ້ວາງໃຈຫລອກລວງທ່ານ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ເຢຣູຊາເລັມຈະບໍ່ຖືກມອບໃວ້ໃນກຳມືຂອງກະສັດອັດຊີເຣຍ."

¹¹ເບິ່ງເຖີດ, ທ່ານໄດ້ຍິນແລ້ວສິ່ງທີ່ກະສັດຂອງອັດຊີເຣຍໄດ້ເຮັດກັບດິນແດນທັງຫມົດໂດຍທຳລາຍພວກເຂົາຈົນຫມົດສິ້ນ. ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອບໍ?¹²ບັນດາພະຂອງຊົນຊາດຕ່າງໆໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອພວກເຂົາ, ຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາໄດ້ທຳລາຍຄື: ໂກຊານ, ຮາຣານ, ເຣເຊັບ, ແລະ ປະຊາຊົນເອເດນໃນເມືອງເຕລາສາ?¹³ກະສັດຂອງເມືອງຮາມັດ, ກະສັດແຫ່ງອັກປັດ, ກະສັດໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງເມືອງເສຟາກວາອິມ, ເມືອງເຮນາ, ແລະ ເມືອງອີວາຢູ່ບ່ອນໃດ? '"

¹⁴ເຮເຊກິຢາໄດ້ຮັບຈົດຫມາຍສະບັບນີ້ຈາກມືຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແລະອ່ານມັນ. ຫລັງຈາກນັ້ນພະອົງໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປໃນພຣະວິຫານຂອງ ພຣະຢາເວ ແລະຊົງເປີດຈົດຫມາຍຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ.¹⁵ເຮເຊກິຢາ ໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ:¹⁶"ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທັບເຫນືອທູດສະຫວັນ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວເຫນືອອານາຈັກທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ.

¹⁷ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ຂໍໂຜດຊົງຫງ່ຽງຫູ, ແລະ ຊົງຟັງສຽງພວກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເທີ້ນ. ຂໍພຣະອົງຊົງເປີດຕາ, ແລະຊົງເບິ່ງ, ແລະ ຊົງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຊັນນາເກຣິບ, ທີ່ລາວໄດ້ສົ່ງມາເພື່ອເຍາະເຍີ້ຍພຣະເຈົ້າທີ່ມີຊີວິດຢູ່.¹⁸ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວ, ມັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ບັນດາກະສັດຂອງອັດຊີເຣຍໄດ້ທຳລາຍປະຊາຊາດທັງຫມົດ ແລະ ດິນແດນຂອງພວກເຂົາ.

¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ເອົາພະທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນເຕົາໄຟ, ເພາະວ່າສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ແມ່ນພະເຈົ້າແຕ່ເປັນຜົນງານຂອງມືມະນຸດ, ເປັນພຽງແຕ່ໄມ້ແລະຫີນ. ດັ່ງນັ້ນຊາວອັດຊີເຣຍຈຶ່ງໄດ້ທຳລາຍສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.²⁰ເພາະສະນັ້ນບັດນີ້, ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຂໍຊົງຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງເຂົາ, ເພື່ອວ່າອານາຈັກທັງຫມົດເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮູ້ວ່າພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວທີ່ຊົງເປັນພຣະຢາເວ."

²¹ແລ້ວເອຊາຢາລູກຊາຍຂອງອາມອດ ໄດ້ສົ່ງຂໍ້ຄວາມເຖິງເຮເຊກິຢາ, ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນກ່າວວ່າ, 'ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ເຮົາເຖິງເລື່ອງ ເຊັນນາເກຣິບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ,²²ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກ່ຽວກັບລາວວ່າ: " ຍິງສາວບໍລິສຸດຂອງສີໂອນດູຫມິ່ນເຈົ້າ ແລະ ຫົວຂັວນເຍາະເຍີ້ຍເຈົ້າຫມິ່ນປະຫມາດເຈົ້າ; ລູກສາວຂອງເຢຣູຊາເລັມສັ່ນຫົວຂອງນາງຕໍ່ເຈົ້າ.²³ເຈົ້າໄດ້ທ້າທາຍ ແລະ ດູຖູກຜູ້ໃດ? ເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນສຽງຂອງເຈົ້າ ແລະ ສົ່ງສາຍຕາຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມອວດອົ່ງຕໍ່ຜູ້ໃດແດ່? ຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ.

²⁴ເຈົ້າໄດ້ທ້າທາຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໂດຍພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ດ້ວຍລົດຮົບຢ່າງຫລວງຫລາຍຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປເຖິງບ່ອນສູງຂອງພູເຂົາທັງຫລາຍ, ໄປຈົນເຖິງທີ່ສູງທີ່ສຸດຂອງເລບານອນ. ຂ້ອຍຈະຕັດຕົ້ນສົນສີດາທີ່ສູງຂອງມັນລົງ, ແລະ ຕົ້ນໄມ້ປະດັບທີ່ສວຍງາມຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະ ຂ້ອຍຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນສູງທີ່ສຸດຂອງມັນ, ເຂົ້າໄປໃນປ່າເລິກທີ່ສຸດ.²⁵ຂ້ອຍໄດ້ຂຸດນ້ຳສ້າງ ແລະ ດື່ມນ້ຳ; ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ແມ່ນໍ້າທຸກສາຍຂອງປະເທດເອຢິບແຫ້ງໄປພາຍໃຕ້ຕີນຂອງຂ້ອຍ.'

²⁶ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍິນບໍວ່າເຮົາໄດ້ກຳນົດໄວ້ແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ ແລະ ໄດ້ປະຕິບັດມັນມາແລ້ວໃນສະໄຫມບູຮານ? ດຽວນີ້ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນຜ່ານໄປແລ້ວ. ເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເມືອງທີ່ເຂັ້ມແຂງທັງຫລາຍພັງທະລາຍລົງກາຍເປັນຊາກຫັກພັງ.²⁷ປະຊາຊົນຂອງພວກເຂົາ, ກໍອ່ອນກຳລັງ, ຫມົດຫວັງ ແລະ ອັບອາຍ. ພວກເຂົາເປັນພືດໃນທົ່ງນາ, ເປັນຫຍ້າອ່ອນ, ຫຍ້າຢູ່ເທິງຫລັງຄາຫລືໃນທົ່ງນາ, ກ່ອນທີ່ຈະມີລົມຕາເວັນອອກ.

²⁸ແຕ່ເຮົາຮູ້ຈັກການນັ່ງຂອງເຈົ້າ, ການອອກໄປຂອງເຈົ້າ, ການເຂົ້າມາຂອງເຈົ້າ, ແລະຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ເຮົາ.²⁹ຍ້ອນຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ເຮົາ, ແລະ ເພາະວ່າຄວາມຈອງຫອງຂອງເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາເຖິງຫູຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະເອົາຂໍຂອງເຮົາເກາະໃສ່ດັງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເອົາບັງຫຽນຂອງເຮົາໃສ່ປາກເຈົ້າ; ເຮົາຈະຫັນເຈົ້າກັບຕາມທາງທີ່ເຈົ້າມາ."

³⁰ນີ້ຈະເປັນເຄື່ອງຫມາຍສຳລັບເຈົ້າ: ໃນປີນີ້ເຈົ້າຈະກິນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເອງຈາກທຳມະຊາດ, ແລະໃນປີທີສອງຈະກິນສິ່ງທີ່ເກີດຈາກນັ້ນ. ແຕ່ໃນປີທີສາມເຈົ້າຕ້ອງປູກ ແລະ ເກັບກ່ຽວ, ຈົ່ງປູກຕົ້ນອະງຸ່ນແລະກິນຫມາກຂອງມັນ.

³¹ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງເຊື້ອສາຍຢູດາຍທີ່ມີຊີວິດລອດຈະຢັ່ງຮາກລົງອີກຄັ້ງ ແລະ ເກີດຜົນ.³²ເພາະວ່າຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຈະອອກມາຈາກເຢຣູຊາເລັມ; ຄົນທີ່ລອດຊີວິດອອກຈາກພູສີໂອນ. ຄວາມຮ້ອນຮົນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະຊົງເຮັດສິ່ງນີ້. '"

³³ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວກ່າວກ່ຽວກັບກະສັດອັດຊີເຣຍດັ່ງນີ້ວ່າ: "ລາວຈະບໍ່ເຂົ້າມາໃນເມືອງນີ້, ຫລືຍິງລູກສອນມາທີ່ນີ້. ອີກທັງລາວຈະບໍ່ຖືໂລ່ມາຕໍ່ຫນ້າເມືອງນີ້ຫລືສ້າງທາງຂຶ້ນອ້ອມຮອບເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບເມືອງນີ້.³⁴ທາງທີ່ລາວມານັ້ນຈະເປັນທາງດຽວກັນທີ່ລາວຈະຈາກໄປ, ລາວຈະບໍ່ເຂົ້າໄປໃນເມືອງນີ້ ນີ້ແມ່ນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

³⁵ເພາະວ່າເຮົາຈະປົກປ້ອງເມືອງນີ້ແລະກອບກູ້ເມືອງນີ້, ເພາະເຫັນແກ່ເຮົາເອງ ແລະ ເພື່ອເຫັນແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ."

³⁶ແລ້ວເທວະດາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ອອກໄປໂຈມຕີຄ້າຍທະຫານອັດຊີເຣຍ, ເຮັດໃຫ້ທະຫານເສຍຊີວິດ185.000 ຄົນ. ເມື່ອພວກຜູ້ຊາຍລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ, ຊາກສົບຂອງຄົນຕາຍເດຍລະດາດຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ.³⁷ດັ່ງນັ້ນກະສັດເຊັນນາເກອາຣິບກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ອອກຈາກປະເທດອິດສະຣາເອນ ແລະ ກັບເມືອບ້ານ ແລະ ໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ເມືອງນິເນເວ.

³⁸ຕໍ່ມາ, ໃນຂະນະທີ່ພະອົງກຳລັງຂາບໄຫວ້ນີຊະໂລກພະຂອງຕົນໃນວິຫານ, ອັດຣຳເມເລັກແລະຊາເຣເຊລູກຊາຍຂອງລາວໄດ້ຂ້າລາວດ້ວຍດາບ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ຫນີເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອາຣາຣັດ. ແລ້ວເອສາຮັດໂດນລູກຊາຍຂອງລາວໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແທນ.

38

¹ໃນເວລານັ້ນເຮເຊກິຢາ ໄດ້ເຈັບປ່ວຍຈົນເຖິງຂັ້ນໃກ້ຈະເສຍຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນເອຊາຢາລູກຊາຍຂອງອາມອດ, ຜູ້ທຳນວາຍ, ໄດ້ມາຫາເພິ່ນ, ແລະກ່າວກັບລາວວ່າ, "ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ,' ຈົ່ງຈັດການບ້ານເຮືອນຂອງເຈົ້າໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະຕາຍ, ເຈົ້າຈະບໍ່ມີຊີວິດຢູ່."²ແລ້ວເຮເຊກິຢາໄດ້ຫັນຫນ້າເຂົ້າຂ້າງຝາແລະອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວ.³ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງໂພດລະນຶກເຖິງການທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ພະພັກພຣະອົງຢ່າງສັດຊື່ດ້ວຍສຸດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ການທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ດີໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງເຈົ້າ." ແລ້ວເຮເຊກິຢາໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງແຮງ.

⁴ຕໍ່ມາຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງ ເອຊາຢາ, ກ່າວວ່າ:⁵“ ຈົ່ງໄປເວົ້າກັບເຮເຊກິຢາ, ຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ, 'ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງດາວິດເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ, ກ່າວວ່າດັ່ງນີ້: ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳ ອະທິຖານຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ແລະເຮົາໄດ້ເຫັນນ້ຳຕາຂອງເຈົ້າ. ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຕໍ່ຊີວິດຂອງເຈົ້າໃຫ້ອີກສິບຫ້າປີ.⁶ແລ້ວເຮົາຈະຊ່ວຍເຫລືອເຈົ້າແລະເມືອງນີ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກກຳມືຂອງກະສັດອັດຊີເຣຍ, ແລະເຮົາຈະປົກປ້ອງເມືອງນີ້.

⁷ນີ້ຈະເປັນເຄື່ອງຫມາຍສຳຄັນຈາກພຣະຢາເວ, ມາເຖິງພວກເຈົ້າວ່າເຮົາຈະເຮັດຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້.⁸ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເງົາຂອງຂັ້ນບັນໄດຂອງອາຮາດໄດ້ສ້າງຖອຍຄືນໄປສິບຂັ້ນ. '"ດ້ວຍເຫດນີ້, ເງົາຂອງຂັ້ນບັນໄດທີ່ເດໄປທາງຫນ້າຈຶ່ງໄດ້ຍ້ອນຫລັງກັບໄປອີກສິບຂັ້ນ.

⁹ນີ້ແມ່ນຄຳອະທິຖານເປັນລາຍລັກອັກສອນຂອງກະສັດເຮເຊກິຢາໃນຢູດາຍ, ເມື່ອເພິ່ນປ່ວຍແລະໄດ້ຫາຍດີແລ້ວ:¹⁰"ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາເຖິງເຄິ່ງທາງທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເຂົ້າໄປຍັງປະຕູຂອງແດນຄົນຕາຍ; ຂ້ານ້ອຍຖືກສົ່ງໄປທີ່ນັ້ນຈາກປີເດືອນທີ່ເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະຢາເວອີກຕໍ່ໄປ, ບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະຢາເວຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ; ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນໂລກມະນຸດຫລືຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກອີກຕໍ່ໄປ.

¹²ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກເອົາໄປແລະນຳໄປຈາກຂ້ານ້ອຍຄືກັບເຕັນຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມ້ວນຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍເຫມືອນດັ່ງຄົນຕ່ຳຜ້າ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັດຂ້ານ້ອຍອອກຈາກຫູກຕ່ຳຜ້າ; ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍສິ້ນສຸດລົງ; ລະຫວ່າງກາງເວັນແລະກາງຄືນ.¹³ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຂຶ້ນຈົນຮອດຕອນເຊົ້າ; ພຣະອົງຊົງຫັກກະດູກທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍຄືກັບສິງໂຕ. ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍສິ້ນສຸດລົງລະຫວ່າງກາງເວັນແລະກາງຄືນ.

¹⁴ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຈອກແຈກຄືກັບນົກແອ່ນ; ຂ້ານ້ອຍຂັນຄືກັນກັບນົກເຂົາ; ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍອິດເມື່ອຍກັບການເບິ່ງໄປເບຶ້ອງເທິງ. ຂ້າແດ່. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ; ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ.¹⁵ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າຫຍັງໄດ້? ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍ, ແລະໄດ້ຊົງເຮັດແບບນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍຈະຍ່າງຊ້າໆຕະຫລອດປີເດືອນຂອງຂ້ານ້ອຍເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.

¹⁶ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຄວາມທຸກຍາກທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ເປັນສິ່ງທີ່ດີສຳລັບຂ້ານ້ອຍ; ຂໍໃຫ້ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກັບຄືນມາສູ່ຂ້ານ້ອຍ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຟື້ນຟູຊີວິດແລະສຸຂະພາບຂອງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ.¹⁷ການໄດ້ພົບກັບຄວາມໂສກເສົ້າເຊັ່ນນັ້ນເປັນຜົນດີຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຂຸມແຫ່ງການທຳລາຍ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງແກວ່ງຄວາມບາບທັງຫມົດດຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເບື້ອງຫລັງຂອງພຣະອົງ.

¹⁸ເພາະວ່າແດນຂອງຄົນຕາຍບໍ່ຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ; ຄວາມຕາຍບໍ່ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງ; ພວກຄົນທີ່ລົງໄປໃນຂຸມນັ້ນບໍ່ມີຄວາມຫວັງໃນຄວາມສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ.¹⁹ຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່, ຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່, ເຂົາຄືຜູ້ທີ່ຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ, ດັ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍເຮັດທຸກວັນນີ້; ຜູ້ເປັນບິດາບອກໃຫ້ລູກໆໄດ້ຮູ້ຈັກເຖິງຄວາມສັດຈິງຂອງພຣະອົງ.

²⁰ພຣະເຈົ້າຢາເວຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດ, ແລະ ພວກເຮົາຈະສະຫລອງດ້ວຍການຮ້ອງເພງສັນລະເສີນຕະຫບອດຊີວິດຂອງພວກເຮົາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ."

²¹"ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເອົາແປ້ງທີ່ເຮັດດ້ວຍຫມາກເດື່ອມາວາງໃສ່ບ່ອນທີ່ເຈັບປວດ, ແລະ ເພິ່ນຈະຫາຍດີປົກກະຕິ."²²ເຮເຊກິຢາ ໄດ້ກ່າວອີກວ່າ,“ ສິ່ງໃດຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນທີ່ເຮົາຄວນຈະຂຶ້ນໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ?

39

¹ໃນເວລານັ້ນເມໂຣດັກບາລາດານລູກຊາຍຂອງບາລາດານ, ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ໄດ້ສົ່ງຈົດຫມາຍແລະເຄື່ອງບັນນາການມາໃຫ້ເຮເຊກິຢາ; ເພາະລາວໄດ້ຍິນວ່າເຮເຊກິຢາໄດ້ປ່ວຍແລະໄດ້ຫາຍດີແລ້ວ.²ເຮເຊກິຢາຊົງພໍໃຈກັບສິ່ງຂອງເຫລົ່ານີ້; ເພິ່ນໄດ້ຊົງໃຫ້ຜູ້ສົ່ງສານເບິ່ງຄັງຂອງສິ່ງຕ່າງໆທີ່ມີຄ່າຂອງເພິ່ນຄື, ເງິນ, ຄຳ, ເຄື່ອງເທດ, ແລະ ນ້ຳມັນອັນລ້ຳຄ່າ, ບ່ອນເກັບມ້ຽນອາວຸດຂອງເພິ່ນ, ແລະ ຂອງທັງຫມົດທີ່ພົບເຫັນຢູ່ໃນສາງຂອງເພິ່ນ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນພະຣາຊວັງ, ຫລືໃນອານາຈັກທັງຫມົດຂອງເພິ່ນ, ທີ່ເຮເຊກິຢາບໍ່ໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຂົາເບິ່ງ.

³ແລ້ວເອຊາຢາຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ມາເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ ເຮເຊກິຢາແລະຖາມເພິ່ນວ່າ, "ຄົນເຫລົ່ານີ້ເວົ້າຫຍັງກັບພະອົງ? ພວກເຂົາມາຈາກໃສ?" ເຮເຊກິຢາກ່າວວ່າ, "ພວກເຂົາມາຫາເຮົາຈາກປະເທດທີ່ຫ່າງໄກຂອງບາບີໂລນ."⁴ເອຊາຢາຖາມວ່າ, "ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຫຍັງຢູ່ໃນວັງຂອງພະອົງ?" ເຮເຊກິຢາຕອບວ່າ, "ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຢູ່ໃນວັງຂອງເຮົາ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນບັນດາສິ່ງທີ່ມີຄ່າຂອງເຮົາທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາເບິ່ງ."

⁵ແລ້ວເອຊາຢາໄດ້ກ່າວກັບ ເຮເຊກິຢາວ່າ,“ ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ:⁶ເບິ່ງແມ, ວັນເວລາກຳລັງຈະມາເຖິງເມື່ອທຸກສິ່ງໃນວັງຂອງເຈົ້າ, ສິ່ງຂອງຕ່າງໆທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າເກັບໄວ້ຈົນຮອດທຸກວັນນີ້, ຈະຖືກນຳໄປສູ່ບາບີໂລນ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະເຫລືອຢູ່ເລີຍ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁷ພວກລູກຊາຍທັງຫລາຍທີ່ເກີດມາຈາກເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ເຈົ້າເອງເປັນບິດາພວກເຂົາຈະເອົາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າໄປ, ແລະພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຂັນທີໃນພະຣາຊວັງຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ.'"⁸ແລ້ວເຮເຊກິຢາໄດ້ກ່າວກັບເອຊາຢາວ່າ, "ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວທີ່ທ່ານເວົ້ານັ້ນດີ." ເພາະພຣະອົງຊົງຄິດວ່າ, "ຈະມີຄວາມສະຫງົບສຸກແລະຫມັ້ນຄົງໃນສະໃຫມຂອງເຮົາ."

40

¹ພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຈົ້າກ່າວວ່າ,"ຈົ່ງປອບໃຈແລະປອບໂຍນຜູ້ຄົນຂອງເຮົາ.²"ຈົ່ງເວົ້າກັບ ເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມເຫັນໃຈ; ແລະປະກາດກັບເມືອງນັ້ນວ່າສົງຄາມຂອງເມືອງນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ, ປະກາດວ່າຄວາມຜິດບາບຂອງເມືອງນັ້ນໄດ້ຖືກອະໄພແລ້ວ, ປະກາດວ່າເມືອງນັ້ນໄດ້ຮັບໂທດສຳລັບຄວາມຜິດບາບທັງຫມົດຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວເປັນສອງເທົ່າແລ້ວ."

³ມີສຽງຫນຶ່ງຮ້ອງອອກມາວ່າ, "ຈົ່ງຕຽມທາງຂອງພຣະຢາເວ; ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ຈົ່ງເຮັດທາງຫລວງສຳລັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໃນອາຣາບານໃຫ້ຊື່ໄປ."⁴ຮ່ອມພູທຸກແຫ່ງຈະຖືກຍົກໃຫ້ສູງຂຶ້ນ, ແລະທຸກພູເຂົາແລະເນີນພູຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕ່ຳລົງ; ແລະແຜ່ນດິນທີ່ແຂງແລະຫຍາບຈະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນດິນອ່ອນ, ແລະບ່ອນສູງໆຕຳ່ໆຈະເຮັດໃຫ້ຮາບພຽງ;⁵ແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວຈະຖືກເປີດເຜີຍ, ແລະທຸກຄົນຈະຫລຽວເຫັນພ້ອມກັນ; ເພາະພຣະໂອດຂອງ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໃວ້ແລ້ວ.

⁶ມີສຽງຫນຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງຮ້ອງແມ." ອີກສຽງຫນຶ່ງຕອບວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍຄວນຮ້ອງອັນໃດ?" ມະນຸດທັງປວງເປັນເຫມືອນຕົ້ນຫຍ້າ, ແລະຄວາມສັດຊື່ໃນພັນທະສັນຍາທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາປຽບເຫມືອນດອກໄມ້ໃນທົ່ງນາ.⁷ຕົ້ນຫຍ້າກໍ່ຫ່ຽວແຫ້ງແລະດອກໄມ້ຈະລົ່ນລົງເມື່ອລົມປານຂອງ ພຣະຢາເວເປົ່າມາຖືກມັນ; ແນ່ນອນມະນຸດຊາດກໍຄືຕົ້ນຫຍ້າ.⁸ຕົ້ນຫຍ້າກໍຫ່ຽວແຫ້ງ, ແລະດອກໄມ້ກໍລົ່ນລົງ, ແຕ່ວ່າຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຈະຢືນຢູ່ຕະຫລອດໄປ."

⁹ຈົ່ງຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາສູງ, ຊີໂອນ, ຜູ້ນຳຂ່າດີ. ຈົ່ງກ່າວກັບເມືອງທັງຫລາຍຂອງ, ເຢຣູຊາເລັມ. ຈົ່ງພາກັນໄປປະກາດຂ່າວດີຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຈົ່ງບອກກັບເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາຍວ່າ, ຢ່າຢ້ານກວາສິ່ງໃດ "ນີ້ແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ!"¹⁰ຈົ່ງເບິ່ງ, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະເດັດມາເຫມືອນກັບນັກຮົບທີ່ມີໄຊຊະນະ, ແລະຣິດທານຸພາບທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງກໍຄອບຄອງເພື່ອພຣະອົງ. ເບິ່ງເຖີດ, ລາງວັນຂອງພຣະອົງແມ່ນຢູ່ກັບພຣະອົງ, ແລະພວກຄົນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກໍໄປຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ.

¹¹ພຣະອົງຈະຊົງລ້ຽງຝູງແກະຂອງພຣະອົງເຫມືອນຜູ້ລ້ຽງແກະ, ພຣະອົງຈະຊົງຮວບຮວມລູກແກະເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ໃນອ້ອມກອດຂອງພຣະອົງ, ແລະຊົງອູ້ມມັນໄວ້ໃນເອິກຂອງພຣະອົງ, ແລະຈະຊົງຄ່ອຍໆນຳແກະທີ່ກຳລັງລ້ຽງລູກອ່ອນຂອງມັນໄປ.

¹²ຜູ້ໃດແທກມະຫາສະຫມຸດໄດ້ດ້ວຍອົ້ງມືຂອງຕົນ, ຫລືວັດແທກທ້ອງຟ້າດ້ວຍຝາມືຂອງຕົນ, ເອົາຜົງຂີ້ດິນຂອງແຜ່ນດິນໂລກໄວ້ໃນກະຈາດ, ຊັ່ງນຳ້ຫນັກພູເຂົາທັງຫລາຍດ້ວຍຊິງ, ຫລືຊັ່ງເນີນພູດ້ວຍຕາຊູບໍ?

¹³ມີໃຜແດ່ທີ່ຍັ່ງຮູ້ເຖິງພຣະໄທຂອງພຣະຢາເວ, ຫລືໃຫ້ຄຳແນະນຳພຣະອົງຄືກັບເປັນທີ່ປຶກສາຂອງພຣະອົງໄດ້?¹⁴ພຣະອົງເຄີຍໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳຈາກຜູ້ໃດຫລື? ມີໃຜສອນວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງໃນການເຮັດສິ່ງຕ່າງໆ, ແລະສອນຄວາມຮູ້ໃຫ້ພຣະອົງ, ຫລືສະແດງໃຫ້ພຣະອົງເຫັນທາງແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈແດ່?

¹⁵ຈົ່ງເບິ່ງ, ປະຊາຊາດທັງຫລາຍປຽບເຫມືອນກັບນ້ຳຢອດດຽວຢູ່ໃນຖັງເກັບນ້ຳ, ແລະຖືວ່າເປັນຄືຂີ້ຝຸ່ນຢູ່ເທິງຊິງສັ່ງ; ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງຊົງສັ່ງເກາະທັງຫລາຍຄືກັບຂີ້ເທົ່າ.¹⁶ເລບານອນບໍ່ພໍທີ່ຈະເປັນນໍ້າມັນເຊື້ອໄຟ, ອີກທັງສັດປ່າທັງຫລາຍມັນກໍບໍ່ພໍເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາສຳລັບການເຜົາຖວາຍ.¹⁷ປະຊາຊາດທັງຫມົດບໍ່ພຽງພໍຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ; ພຣະອົງຖືວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ.

¹⁸ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະປຽບທຽບພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ໃດ? ພວກເຈົ້າຈະສົມທຽບພຣະອົງກັບຮູບເຄົາລົບໃດ?¹⁹ຮູບເຄົາລົບ! ທີ່ຊ່າງຫັດຖະກຳຄົນຫນຶ່ງປັ້ນມັນຂຶ້ນມາ: ຊ່າງທອງຄຳໄດ້ຊຸບມັນດ້ວຍທອງຄຳແລະປະດິດໂສ້ເງິນໃຫ້ກັບມັນ.²⁰ຄົນເລືອກໄມ້ທີ່ບໍເນົ່າເພື່ອເຮັດເຄື່ອງບູຊາ; ເຂົາຊອກຫາຊ່າງທີ່ມີຝີມືເພື່ອເຮັດຮູບເຄົາລົບທີ່ເຫນັງຕີງໄປມາບໍ່ໄດ້.

²¹ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ຮູ້ບໍ? ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເຄິຍໄດ້ຍິນບໍ? ບໍ່ມີໃຜບອກພວກເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນບໍ? ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຕັ້ງແຕ່ວາງຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກບໍ?²²ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ປະທັບຢູ່ເຫນືອຂອບຟ້າຂອງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ແມ່ນຄືກັບຝູງຕັກແຕນຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງດຶງທ້ອງຟ້າຄືກັບຜ້າກັ້ງແລະກາງທ້ອງຟ້າອອກເປັນເຕັນທີ່ຈະອາໄສຢູ່.

²³ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນໂລກຫມົດຄວາມສຳຄັນ.²⁴ພວກເຂົາຍັງບໍ່ທັນຈະປູກ, ຍັງບໍ່ທັນຈະຫວ່ານ, ລຳຕົ້ນຂອງພວກມັນບໍ່ທັນຈະຢັ່ງຮາກລົງໃນພື້ນດິນ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງປາບພວກມັນແລະພວກມັນກໍ່ຫ່ຽວແຫ້ງ, ແລະລົມກໍພັດພວກມັນອອກໄປຄືກັບເຟືອງເຂົ້າ.

²⁵ອົງບໍລິສຸດກ່າວວ່າ. ເມື່ອນັ້ນພວກເຈົ້າຈະປຽບທຽບເຮົາກັບຜູ້ໃດ, ມີໃຜແດ່ທີ່ສຳຄັນເຫມືອນພຣະອົງໄດ້?"²⁶ຈົ່ງເງີຍຫນ້າຂຶ້ນທ້ອງຟ້າ! ໃຜໄດ້ສ້າງດວງດາວທັງຫມົດນີ້? ພຣະອົງນຳພາການອອກແບບຂອງພວກມັນອອກມາແລະເອີ້ນດວງດາວທັງຫມົດຕາມຊື່ຂອງມັນ. ໂດຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຣິດເດດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໂດຍກຳລັງຂອງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ, ຈຶ່ງບໍ່ມີດວງດາວຈັກດວງຂາດຫາຍໄປ.

²⁷ຢາໂຄບ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າ, ແລະ ອິດສະຣາເອນ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງປະກາດວ່າ, "ທາງຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງບໍ່ສົນໃຈກ່ຽວກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່"?²⁸ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນບໍ? ພຣະຢາເວ, ຊົງເປັນພຣະເຈົ້ານິລັນດອນ, ຜູ້ຊົງສ້າງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ, ຜູ້ບໍ່ຊົງອິດເມື່ອຍຫລືອ່ອນເພຍ; ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພຣະອົງບໍ່ມີຂີດຈຳກັດ.

²⁹ພຣະອົງປະທານກຳລັງໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ອິດເມື່ອຍ; ແລະ ປະທານເຮື່ອແຮງໃຫ້ຄົນທີ່ອ່ອນແອ.³⁰ແມ່ນແຕ່ຄົນຫນຸ່ມສາວບາງຄົນຈະອິດເມື່ອຍ ແລະ ອ່ອນເພຍ, ແລະ ຄົນຫນຸ່ມສາວຈະສະດຸດແລະລົ້ມລົງ.³¹ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລໍຄອຍພຣະຢາເວຈະໄດ້ຮັບກຳລັງໃຫມ່; ພວກເຂົາຈະບິນຂຶ້ນດ້ວຍປີກເຫມືອນນົກອິນຊີ; ພວກເຂົາຈະແລ່ນ ແລະ ບໍ່ອ່ອນເພຍ; ພວກເຂົາຈະຍ່າງ ແລະ ບໍ່ອິດເມື່ອຍ.

41

¹"ແຜ່ນດິນຊາຍຝັ່ງທະເລເອີຍ, ຈົ່ງຟັງແລະມິດງຽບຕໍ່ຫນ້າເຮົາ; ຈົ່ງໃຫ້ປະຊາຊາດສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃຫມ່; ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາເວົ້າ; ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າມາໃກ້ກັນເພື່ອໂຕ້ຖຽງກັນຂໍ້ພິພາກສາ.²ຜູ້ໃດໄດ້ປຸກລະດົມຄົນຜູ້ຫນຶ່ງມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແລະເອີ້ນທ່ານດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ມາເພື່ອເຮັດຫນ້າທີ່ຂອງທ່ານ? ພຣະອົງຊົງມອບບັນດາປະຊາຊາດໃຫ້ແກ່ທ່ານແລະຊ່ວຍລາວໃນການໂຄ່ນລົ້ມກະສັດ. ທ່ານເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຂີ້ຝຸ່ນດ້ວຍດາບຂອງທ່ານ, ຄືກັບຕໍເຂົ້າທີ່ປິວໄປດ້ວຍຄັນທະນູຂອງທ່ານ.

³ທ່ານໄລ່ຕິດຕາມພວກເຂົາແລະຜ່ານໄປດ້ວຍຄວາມປອດໄພ, ໂດຍເສັ້ນທາງທີ່ວ່ອງໄວທີ່ຕີນຂອງທ່ານເກືອບບໍ່ໄດ້ຍຽບລົງໄປ.⁴ໃຜໄດ້ປະຕິບັດແລະເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ສຳເລັດ? ຜູ້ໃດໄດ້ເອີ້ນຄົນທຸກຊົນຊາດຕັ້ງແຕ່ປະຖົມມະການ? ເຮົາ, ພຣະຢາເວ, ຜູ້ເປັນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເປັນເບື້ອງປາຍ, ເຮົາແມ່ນຜູ້ນັ້ນ.

⁵ແຜ່ນດິນທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນແລະຢ້ານກົວ; ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ; ພວກເຂົາຫຍັບມາໃກ້ແລະເຂົ້າມາ.⁶ທຸກຄົນຊ່ວຍເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ, ແລະທຸກຄົນເວົ້າແກ່ກັນແລະກັນວ່າ, 'ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເຖີດ.'⁷ດັ່ງນັ້ນຊ່າງໄມ້ກໍໃຫ້ກຳລັງໃຈຊ່າງຄຳ, ແລະຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກກັບໄມ້ຄ້ອນກໍໃຫ້ກຳລັງໃຈຄົນທີ່ເຮັດວຽກກັບທັ່ງຕີເຫລັກ, ໂດຍກ່າວເຖິງການເຊື່ອມໂລຫະວ່າ, 'ດີແລ້ວ.' ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ມັນຫມັ້ນຄົງດ້ວຍຕະປູພື່ອບໍ່ໃຫ້ມັນລົ້ມລົງ

⁸ແຕ່ວ່າເຈົ້າ, ອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ຢາໂຄບຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້, ແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມສະຫາຍຂອງເຮົາ.⁹'ເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຮົານຳມາຈາກທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເອີ້ນຈາກບ່ອນຫ່າງໄກ, ແລະຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, 'ເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ;' ເຮົາໄດ້ເລືອກເຈົ້າແລ້ວແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດເຈົ້າ.

¹⁰ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ. ຢ່າຕົກໃຈ. ເພາະເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະເສີມກຳລັງຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະຊ່ວຍເຈົ້າ ແລະເຮົາຈະຊູເຈົ້າດ້ວຍມືຂວາອັນຊອບທຳຂອງເຮົາ.

¹¹ເບິ່ງແມ, ທຸກຄົນທີ່ຄຽດແຄ້ນຕໍ່ເຈົ້າພວກເຂົາຈະອັບອາຍແລະຂາຍຫນ້າ, ພວກຄົນທີ່ບີບບັງຄັບເຈົ້າພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຄວາມວ່າງເປົ່າແລະພິນາດ.

¹²ເຈົ້າຈະຊອກຫາ ແລະ ຈະບໍ່ພົບພວກຄົນທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ; ພວກຄົນທີ່ເຮັດສົງຄວາມກັບເຈົ້າຈະເປັນຄືຄວາມວ່າງເປົ່າບໍ່ມີເຫລືອຢູ່ເລີຍ.¹³ເພາະເຮົາ, ຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ຈະຊູມືຂວາຂອງເຈົ້າ, ແລະ ກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ, 'ຢ່າສູ່ຢ້ານ; ເຮົາກຳລັງຊ່ວຍເຈົ້າ. '

¹⁴ຢ່າຢ້ານກົວເລີຍ, ຢາໂຄບ, ແລະພວກອິດສະຣາເອນ; ເຮົາຈະຊ່ວຍເຈົ້ານີ້ແມ່ນ ຄຳ ປະກາດຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເຈົ້າ, ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ.¹⁵ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາກຳລັງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຫມືອນດັ່ງແປ້ນຟາດເຂົ້າທີ່ທັງຄົມ, ທັງໃຫມ່ ແລະມີສອງຄົມ; ເຈົ້າຈະຟາດແລະທຳລາຍພູເຂົາທັງຫລາຍລົງ; ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເນີນພູມຸ່ນທະລາຍກາຍເປັນຂີ້ຝຸ່ນໄປທັງສິ້ນ.

¹⁶ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເນີນເຂົາທັງຫຼາຍເປັນເຫມືອນຂີ້ແກບ; ເຈົ້າຈະຝັດຮ່ອນພວກມັນ, ແລະລົມກໍຈະພັດມັນໄປເສຍລົມຈະເຮັດໃຫ້ພວກມັນກະຈັດກະຈາຍໄປ, ເຈົ້າຈະປິຕິຍິນດີໃນພຣະຢາເວ, ເຈົ້າຈະຊົມຊື່ນຍິນດີໃນອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ.

¹⁷ຄົນທີ່ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງແລະຄົນຂັດສົນສະແຫວງຫານໍ້າ, ແຕ່ມັນບໍ່ມີ, ແລະລີ້ນຂອງພວກເຂົາກໍແຕກແຫ້ງເພາະຄວາມຫິວກະຫາຍ; ເຮົາ, ພຣະຢາເວ, ຈະຕອບຄໍາອະທິຖານຂອງພວກເຂົາ; ເຮົາ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ຈະບໍ່ປະຖິ້ມພວກເຂົາ.¹⁸ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ກະແສນ້ຳໄຫລລົງມາຕາມເປີ້ນພູ, ແລະ ນ້ຳທີ່ໄຫລອອກມາຢູ່ກາງຮ່ອມພູ; ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ທະເລຊາຍກາຍເປັນຫນອງນ້ຳ, ແລະ ດິນແຫ້ງແລ້ງໃຫ້ກາຍເປັນນ້ຳພຸໄຫລອອກມາ.

¹⁹ເຮົາຈະໃຫ້ຕົ້ນແປກເກີດໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ຕົ້ນກະຖິນເທດ, ແລະ ຕົ້ນນ້ຳມັນຫອມ, ແລະ ຕົ້ນຫມາກກອກເທດ. ເຮົາຈະວາງຕົ້ນສົນຢູ່ທົ່ງພຽງທະເລຊາຍ, ໂດຍມີຕົ້ນໄມ້ແປກແລະໄມ້ປ່ອງ.²⁰ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອປະຊາຊົນຈະໄດ້ເຫັນ, ຮັບຮູ້ ແລະ ເຂົ້າໃຈດ້ວຍກັນວ່າພຣະຫັດຂອງ ພຣະຢາເວ ໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້, ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ສ້າງສິ່ງນີ້.

²¹ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງນຳຄະດີຂອງເຈົ້າມາ," ກະສັດຢາໂຄບກ່າວວ່າ: "ຈົ່ງສະເຫນີການໂຕ້ຖຽງທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເຈົ້າສຳລັບຮູບເຄົາລົບຂອງເຈົ້າມາ, "²²ຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາໂຕ້ຖຽງກັນເອງ; ໃຫ້ພວກເຂົາກ້າວອອກມາທາງຫນ້າ ແລະປະກາດກັບພວກເຮົາວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂື້ນ, ເພື່ອພວກເຮົາອາດຈະຮູ້ເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ດີ. ໃຫ້ພວກເຂົາບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບການປະກາດທີ່ໄດ້ທຳນວາຍໄວ້ກ່ອນຫນ້ານີ້, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ໄຕ່ຕອງຄຳປະກາດເຫລົ່ານັ້ນແລະຮູ້ວ່າຄຳປະກາດເຫລົ່ານັ້ນສຳເລັດໄດ້ຢ່າງໃດ.

²³ຈົ່ງບອກເລື່ອງຕ່າງໆກ່ຽວກັບອະນາຄົດ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮູ້ຖ້າວ່າພວກທ່ານເປັນເທບພະເຈົ້າ; ເຮັດບາງສິ່ງທີ່ດີຫລືຊົ່ວຮ້າຍ, ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມຢ້ານກົວແລະຈົດຈຳ.²⁴ຈົ່ງເບິ່ງ, ຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຈົ້າກໍຫວ່າງເປົ່າ ແລະ ການກະທຳຂອງເຈົ້າພວກກໍຫວ່າງເປົ່າ; ຄົນທີ່ເລືອກພວກເຈົ້າກໍຫນ້າລັງກຽດ.

²⁵ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກພາກເຫນືອ, ແລະລາວໄດ້ມາແລ້ວ; ເຮົາເອີ້ນຜູ້ທີ່ຮ້ອງອອກຫານາມຂອງເຮົາຈາກທາງຕາເວັນຂຶ້ນ, ແລະລາວຈະຢຽບຢ່ຳບັນດາຜູ້ປົກຄອງຄືກັບຂີ້ຕົມ, ຄືກັບຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ທີ່ກຳລັງຢຽບດິນຫນຽວ.²⁶ຜູ້ໃດປະກາດເລື່ອງນີ້ໄວ້ຕັ້ງແຕ່ປະຖົມມະການ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຮູ້? ກ່ອນເວລານີ້, ເພື່ອພວກເຮົາຈະເວົ້າວ່າ, "ທ່ານເວົ້າຖືກ" ແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຂົາໄດ້ອອກ ຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວ, ແມ່ນແລ້ວ, ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນວ່າເຈົ້າເວົ້າຫຍັງ.

²⁷ເຮົາໄດ້ກ່າວກັບຊີໂອນເທື່ອທຳອິດວ່າ,“ ເບິ່ງນີ້ພວກເຂົາຢູ່ບ່ອນນີ້;” ເຮົາໄດ້ສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປເຢຣູຊາເລັມ.²⁸ເມື່ອເຮົາຫລຽວເບິ່ງ, ກໍ່ບໍ່ມີໃຜເລີຍ, ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນໃນພວກເຂົາທີ່ສາມາດໃຫ້ຄຳປຶກສາທີ່ດີໄດ້, ໃນເມື່ອເຮົາຖາມ, ໃຜທີ່ສາມາດຕອບຄຳຖາມໄດ້.²⁹ຈົ່ງເບິ່ງ, ພວກເຂົາທຸກຄົນກໍຫວ່າງເປົ່າ, ແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ; ຮູບຫລໍ່ໂລຫະຂອງພວກເຂົາກໍເປັນແຕ່ລົມແລະຄວາມຫວ່າງເປົ່າ.

42

¹ຈົ່ງເບິ່ງ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ເຮົາສະຫນັບສະຫນູນ; ຜູ້ທີ່ເລືອກສັນຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ເຮົາປິຕິຍິນດີໃນເຂົາ.. ເຮົາໄດ້ເອົາວິນຍານຂອງເຮົາໃສ່ໃວ້ໃນເຂົາ; ເຂົາຈະນຳຄວາມຍຸດຕິທຳມາສູ່ປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.²ເຂົາຈະບໍ່ຮ້ອງ ແລະ ບໍ່ສົ່ງສຽງດັງ, ແລະ ຈະບໍ່ສົ່ງສຽງຂອງລາວອອກໄປຕາມຖະຫນົນ.

³ຕົ້ນອໍ້ຊ້ຳແລ້ວເຂົາຈະບໍ່ຫັກ, ແລະ ໃສ້ຕະກຽງທີ່ໃກ້ຈະຫມົດເຂົາຈະບໍ່ດັບ, ເຂົາຈະປະຕິບັດຄວາມຍຸດຕິທຳຢ່າງສັດຊື່.⁴ເຂົາຈະບໍ່ອ່ອນເພຍຫລືທໍ້ຖອຍໃຈຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ສ້າງຄວາມຍຸດຕິທຳເທິງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະຊາຍຝັ່ງທະເລລໍຖ້າກົດບັນຍັດຂອງເຂົາ.

⁵ນີ້ຄືສິ່ທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ - ຜູ້ທີ່ສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະຄຶງພວກມັນໄວ້, ເປັນຜູ້ສ້າງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ບັງເກີດຂຶ້ນໃນໂລກ, ຜູ້ທີ່ປະທານລົມຫາຍໃຈແກ່ຜູ້ຄົນທັງປວງເທິງໂລກ, ແລະ ຜູ້ທີປະທານຊີວິດໃຫ້ແກ່ພວກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ກ່າວດັ່ງນີ້:⁶ເຮົາ, ຄືພຣະຢາເວ, ໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າມາດ້ວຍຄວາມຊອບທໍາ ແລະ ຈະຈັບມືຂອງເຈົ້າໄວ້ ແລະ ຕັ້ງເຈົ້າໄວ້ເປັນເຫມືອນພັນທະສັນຍາແກ່ຊົນຊາດນັ້ນ, ເປັນແສງສະຫວ່າງແກ່ຄົນຕ່າງດ້າວ,

⁷ເພື່ອເປີດຕາຂອງຄົນຕາບອດ, ເພື່ອປົດປ່ອຍນັກໂທດທັງຫລາຍອອກຈາກຄຸກ, ແລະປົດປ່ວຍພວກຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມມືດຈາກເຮືອນຈຳ.

⁸ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ນັ້ນຄືນາມຂອງເຮົາ; ແລະເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາແກ່ຄົນອື່ນຫລືບໍ່ໃຫ້ການສັນລະເສີນຂອງເຮົາແກ່ຮູບເຄົາລົບແກະສະຫລັກ.⁹ເບິ່ງແມ, ສິ່ງເກົ່າກໍໄດ້ລ່ວງເລີຍໄປ, ບັດນີ້ ເຮົາຈະປະກາດເຖິງສິ່ງໃຫມ່ໆ. ກ່ອນທີ່ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະເກີດຂື້ນເຮົາ ຈະບອກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນແກ່ເຈົ້າ."

¹⁰ຈົ່ງຮ້ອງເພງບົດໃຫມ່ຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະ ຮ້ອງເພງສັນລະເສີນພຣະອົງຈາກສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ; ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ລົງໄປທະເລ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ທັງແຜ່ນດິນແຄມທະເລ, ແລະ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹¹ຈົ່ງໃຫ້ທະເລຊາຍ ແລະເມືອງທັງຫລາຍເປັ່ງສຽງຮ້ອງ, ບັນດາຫມູ່ບ້ານທີ່ເຊິງຄົນເມືອງເກດາດຳລົງຊີວິດ, ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ! ຈົ່ງໃຫ້ຊາວເມືອງເສລາຮ້ອງເພງ; ໃຫ້ພວກເຂົາໂຫ່ຮ້ອງຈາກພູເຂົາທັງຫລາຍ.

¹²ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະຢາເວ ແລະ ປະກາດຄຳສັນລະເສີນພຣະອົງໃນເຂດແຄມຝັ່ງທະເລ.¹³ພຣະຢາເວຈະສະເດັດອອກໄປຢ່າງນັກຮົບ; ພຣະອົງຈະກະຕຸ້ນຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງພຣະອົງຄືກັບເປັນຄົນແຫ່ງສົງຄາມ. ພຣະອົງຈະເປັ່ງພຣະສຸລະສຽງ, ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະອົງຈະເປັ່ງສຽງຮ້ອງຂອງພຣະອົງອອກໄປ; ພຣະອົງຈະຊົງສະແດງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງຕໍ່ສັດຕູຂອງພຣະອົງ.

¹⁴ເຮົາໄດ້ມິດງຽບມາເປັນເວລາດົນນານແລ້ວ; ເຮົາຍັງໄດ້ຢຸດແລະຍັບຍັ້ງຕົນເອງໄວ້; ບັດນີ້, ເຮົາຈະຮ້ອງອອກມາຄືກັບແມ່ຍິງທີ່ກຳລັງອອກລູກ; ແລະຫາຍໃຈຖີ່ແລະຫອບ.¹⁵ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພູເຂົາແລະເນີນພູທັງຫລາຍຮ້າງເປົ່າແລະເຮັດໃຫ້ພືດຜັກຂອງພວກເຂົາຫ່ຽວແຫ້ງໄປ; ແລະເຮົາຈະປ່ຽນແມ່ນ້ຳໃຫ້ເປັນເກາະຕ່າງໆແລະຈະເຮັດໃຫ້ນ້ຳເຫືອດແຫ້ງໄປ.

¹⁶ເຮົາຈະນຳຄົນຕາບອດໄປຕາມທາງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ; ເຮົາຈະພາພວກເຂົາໄປໃນເສັ້ນທາງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມມືດເປັນຄວາມສະຫວ່າງຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ແລະເຮັດໃຫ້ທີ່ຄົດງໍໃຫ້ຊື່ຕົງ. ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ແລະເຮົາຈະບໍ່ປະຖິ້ມພວກເຂົາ.

¹⁷ພວກເຂົາຈະກັບຄືນໄປ, ພວກເຂົາຈະອັບອາຍຢ່າງທີ່ສຸດ, ຄືຜູ້ທີ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຮູບເຄົາລົບແກະສະຫລັກ, ຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຮູບຫລໍ່ໂລຫະວ່າ, "ທ່ານທັງຫລາຍແມ່ນພະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ."

¹⁸ເຈົ້າພວກຄົນຫູຫນວກ, ຈົ່ງຟັງ, ແລະພວກເຈົ້າຄົນຕາບອດຈົ່ງເບິ່ງ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນ.¹⁹ຜູ້ໃດເປັນຄົນຕາບອດບໍ່ແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາບໍ? ຫລືໃຜທີ່ເປັນຄົນຫູຫນວກເຫມືອນກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຂອງເຮົາທີ່ເຮົາສົ່ງໄປບໍ? ຜູ້ທີ່ຕາບອດເຫມືອນກັບຜູ້ທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມງານພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ, ຫລືຄົນຕາບອດຄືຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ?

²⁰ພວກເຈົ້າເຫັນຫລາຍຢ່າງ, ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ຫູກໍເປີດອອກ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນ.²¹ສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງພໍພຣະໄທຄືການສັນລະເສີນຄວາມຍຸຕິທຳ ຂອງພຣະອົງແລະເຮັດໃຫ້ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບກຽດ.

²²ແຕ່ນີ້ແມ່ນຊົນຊາດທີ່ຖືກລັກ ແລະ ປຸ້ນຈີ້; ພວກເຂົາທັງຫມົດຕິດກັບດັກໃນຂຸມ, ຖືກຈັບຢູ່ໃນຄຸກ; ພວກເຂົາໄດ້ກາຍມາເປັນຂອງທີ່ຖືກຢຶດທີ່ບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍພວກເຂົາ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງນຳພວກເຂົາກັບຄືນມາ!"

²³ໃນບັນດາພວກເຈົ້າຜູ້ໃດຈະຟັງເລື່ອງນີ້? ໃຜຈະຟັງແລະໄດ້ຍິນໃນອະນາຄົດ?²⁴ຜູ້ໃດມອບຢາໂຄບໃຫ້ແກ່ພວກໂຈນ, ແລະມອບຄົນອິດສະຣາເອນໃຫ້ແກ່ພວກໂຈນປຸ້ນ? ບໍ່ແມ່ນພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ພຣະອົງ, ຜູ້ເຊິ່ງພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະດຳເນີນໄປໃນທາງຂອງພຣະອົງ, ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງບໍ?

²⁵ເພາະສະນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເທພຣະພິໂລດຮ້າຍແຮງລົງມາເທິງຂອງພວກເຂົາ, ດ້ວຍສົງຄາມແຫ່ງການທຳລາຍລ້າງ. ມັນເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີໄຟອ້ອມຕົວພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ຣຮັບຮູ້ມັນ; ມັນໄດ້ເຜົາໄຫມ້ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມເອົາໃຈໃສ່.

43

¹ແຕ່ບັດນີ້ ຢາໂຄບເອີຍ ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງສ້າງເຈົ້າ, ແລະອິດສະຣາເອນເອີຍ ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງປັ້ນເຈົ້າກ່າວວ່າ: "ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ໄຖ່ເຈົ້າ; ເຮົາໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າຕາມຊື່ຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າເປັນຂອງເຮົາ.

²ເມື່ອເຈົ້າຍ່າງຂ້າມນ້ຳ, ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ; ແລະເມື່ອຂ້າມແມ່ນ້ໍາທັງຫລາຍ, ນ້ຳກໍ່ຈະບໍ່ໄຫລຖ້ວມເຈົ້າ. ເມື່ອເຈົ້າຍ່າງຜ່ານໄຟເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເຜົາໄຫມ້, ແລະແປວໄຟຈະບໍ່ທຳລາຍເຈົ້າ.³ເພາະວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ, ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຂອງເຈົ້າ. ເຮົາໄດ້ໃຫ້ປະເທດເອຢິບເປັນຄ່າໄຖ່ຂອງເຈົ້າ, ໃຫ້ເອທິໂອເປຍ ແລະ ເສບາເປັນການແລກປ່ຽນກັບເຈົ້າ.

⁴ເພາະວ່າເຈົ້າມີຄ່າແລະພິເສດໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ, ເຮົາຮັກເຈົ້າ; ສະນັ້ນເຮົາຈະໃຫ້ຊົນຊາດນັ້ນເພື່ອແລກປ່ຽນກັບເຈົ້າ, ແລະຊົນຊາດອື່ນໆເພື່ອແລກກັບຊີວິດຂອງເຈົ້າ.⁵ຢ່າຢ້ານກົວເລີຍ, ເພາະວ່າເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ; ເຮົານຳເອົາລູກຫລານຂອງເຈົ້າມາຈາກທິດຕາເວັນອອກແລະຈະເຕົ້າໂຮມເຈົ້າຈາກທິດຕາເວັນຕົກ.

⁶ເຮົາຈະເວົ້າກັບເຂດພາກເຫນືອວ່າ, 'ຈົ່ງມອບພວກເຂົາມາ; ແລະເວົ້າກັບທາງທິດໃຕ້ວ່າ, 'ຢ່າຢຶດໃຜໄວ້; 'ຈົ່ງນຳເອົາລູກຊາຍຂອງເຮົາຈາກແດນໄກ, ແລະລູກສາວຂອງເຮົາມາຈາກເຂດຫ່າງໄກຂອງແຜ່ນດິນໂລກ,⁷ທຸກຄົນຜູ້ເຊິ່ງເຮົາໄດ້ເອີ້ນໂດຍຊື່ຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງຂື້ນເພື່ອພຣະສິຣິຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ປັ້ນ, ແມ່ນແລ້ວ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງໄວ້.

⁸ຈົ່ງນຳຄົນທີ່ຕາບອດອອກມາ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາມີຕາ, ແລະນຳຄົນຫູຫນວກອອກມາ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາມີຫູ.⁹ປະຊາຊາດທັງຫມົດໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ, ແລະຊົນຊາດທັງຫລາຍໄດ້ມາປະຊຸມກັນ. ມີຜູ້ໃດໃນບັນດາພວກເຂົາທີ່ໄດ້ແຈ້ງເລື່ອງນີ້ແລະບອກເຫດການກ່ອນຫນ້ານີ້ແກ່ເຮົາໄດ້? ໃຫ້ພວກເຂົານຳເອົາພະຍານຂອງພວກເຂົາມາພິສູດດ້ວຍຕົນເອງ, ໃຫ້ພວກເຂົາຟັງແລະຢືນຢັນວ່າ 'ມັນແມ່ນຄວາມຈິງ.'

¹⁰ພວກເຈົ້າເປັນພະຍານຂອງເຮົາ," ພຣະຢາເວຊົງປະກາດວ່າ, "ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາເຊິ່ງເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ຈັກແລະເຊື່ອໃນເຮົາ, ແລະເຂົ້າໃຈວ່າເຮົາແມ່ນຜູ້ນັ້ນ. ກ່ອນຫນ້າເຮົາຈະບໍ່ມີເທບພະເຈົ້າອົງໃດຖືກປັ້ນຂຶ້ນມາ, ແລະພາຍຫລັງເຮົາກໍຈະບໍ່ມີອີກເລີຍ.¹¹ເຮົາເອງ, ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ແລະບໍ່ມີພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດອື່ນໃດນອກຈາກເຮົາ.

¹²ເຮົາໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ຮູ້, ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ແລະໄດ້ປະກາດໃຫ້ຮູ້ ແລະ ບໍ່ມີພະເຈົ້າອື່ນໃດທ່າມກາງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າເປັນພະຍານຂອງເຮົາ," ພຣະຢາເວຊົງປະກາດດັ່ງນີ້ວ່າ, "ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າ.¹³ຕັ້ງແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປເຮົາເປັນຜູ້ນັ້ນ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜສາມາດຊ່ວຍຄົນໃດໃຫ້ລອດຈາກມືຂອງເຮົາໄດ້. ເຮົາກະທຳການ, ແລະ ໃຜຈະເຮັດໃຫ້ມັນກັບຄືນມາໄດ້?"

¹⁴ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງພວກເຈົ້າ, ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນຊົງກ່າວວ່າ: "ເພາະເຫັນແກ່ພວກເຈົ້າເຮົາຈະສົ່ງໄປບາບີໂລນ ແລະ ນຳພວກເຂົາທັງຫມົດໃຫ້ເປັນພວກຜູ້ລີ້ໄພ, ແລະ ປ່ຽນສຽງແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງຊາວບາບີໂລນໃຫ້ເປັນບົດເພງແຫ່ງຄວາມໂສກເສົ້າ.¹⁵ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ອົງບໍລິສຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ພຣະຜູ້ສ້າງຂອງອິດສະຣາເອນ, ເປັນກະສັດຂອງພວກເຈົ້າ."

¹⁶ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ (ຜູ້ທີ່ໄດ້ເປີດທາງໄປສູ່ທະເລແລະເສັ້ນທາງໃນນ້ຳທີ່ໄຫລແຮງ,¹⁷ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳລົດຮົບແລະມ້າອອກມາ, ທະຫານ ແລະ ກອງທັບທີ່ມີອຳນາດອອກມາ, ພວກເຂົາໄດ້ຈົມລົງໄປພ້ອມກັນ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຂື້ນມາອີກເລີຍ; ພວກເຂົາໄດ້ສູນສິ້ນໄປ ມອດດັບໄປຄືໃສ້ຕະກຽງ.)

¹⁸"ຢ່າຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງເກົ່າເຫລົ່ານີ້, ຢ່າຄິດເຖິງສິ່ງຕ່າງທີ່ດົນນານມາແລ້ວ.¹⁹ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາກຳລັງຈະເຮັດສິ່ງໃຫມ່ໆ, ດຽວນີ້ມັນເລີ່ມຕົ້ນເກີດຂື້ນແລ້ວ, ເຈົ້າບໍ່ເຫັນສິ່ງນັ້ນບໍ? ເຮົາຈະສ້າງຫົນທາງໃນທະເລຊາຍແລະສາຍນ້ຳທັງຫລາຍໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.

²⁰ບັນດາສັດປ່າໃນທົ່ງຫຍ້າຈະໃຫ້ກຽດເຮົາ, ຫມາປ່າແລະນົກກະຈອກເທດ, ເພາະວ່າເຮົາໃຫ້ນ້ຳໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ແລະແມ່ນ້ຳໃນທະເລຊາຍ, ເພື່ອສຳລັບຊົນຊາດທີ່ເຮົາເລືອກຈະໄດ້ດື່ມກິນ,²¹ຊົນຊາດນີ້ຜູ້ເຊິ່ງເຮົາໄດ້ປັ້ນເພື່ອເຮົາເອງ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະກ່າວຂານຄຳສັນລະເສີນເຮົາ.

²²ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮ້ອງຮຽກຫາເຮົາ, ຢາໂຄບ; ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອິດເມື່ອຍເພື່ອເຮົາເລີຍ, ອິດສະຣາເອນເອີຍ.²³ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳເອົາແກະໂຕໃດຂອງເຈົ້າມາເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາຫລືຖວາຍກຽດເຮົາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຂອງເຈົ້າ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າແບກພາລະເລື່ອງເຄື່ອງບູຊາ, ຫລືເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອິດເມື່ອຍດ້ວຍຄວາມຕ້ອງການເຄື່ອງຫອມ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳເງິນໄປຊື້ໄມ້ກິ່ນຫອມມາ.

²⁴ອີກທັງພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເອົາໄຂມັນຂອງເຄື່ອງບູຊາຂອງເຈົ້າມາໃຫ້ເຮົາ; ແຕ່ວ່າເຈົ້າເປັນພາລະແກ່ເຮົາດ້ວຍຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາເບື່ອ ຫນ່າຍກັບການກະທຳທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຈົ້າ.

²⁵ເຮົາເອງ, ແມ່ນແລ້ວ, ເຮົາແມ່ນຜູ້ທີ່ລົບລ້າງການກະທຳຜິດຂອງເຈົ້າເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງເຮົາເອງ; ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ຈົດຈຳຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.²⁶ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາລະນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໂຕ້ຖຽງກັນ; ນຳສະເຫນີເຫດຜົນຂອງທ່ານ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະພິສູດວ່າບໍລິສຸດ.

²⁷ບັນພະບຸລຸດຄົນທຳອິດຂອງເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບ, ແລະພວກຜູ້ນຳຂອງເຈົ້າກໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ເຮົາ.²⁸ສະນັ້ນ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້ານາຍທີ່ບໍລິສຸດເປັນມົນທິນ; ເຮົາຈະມອບຢາໂຄບໃຫ້ເຮັດການທຳລາຍທີ່ສົມບູນ, ແລະອິດສະຣາເອນກໍໃຫ້ແກ່ການດູຫມິ່ນທີ່ຫນ້າອັບປະຍົດອົດສູ."

44

¹ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງ, ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ແລະອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້²ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ຜູ້ໄດ້ຊົງສ້າງເຈົ້າ ແລະ ຊົງປັ້ນເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ໃນທ້ອງ ແລະ ຜູ້ທີ່ຈະຊ່ວຍເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ: "ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ; ແລະເຈົ້າ, ເຢຊູຣູນ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້.

³ເພາະເຮົາຈະຫົດນ້ຳໃສ່ພື້ນດິນທີ່ຂາດນ້ຳ, ແລະກະແສນ້ຳໄຫລລົງສູ່ພື້ນດິນແຫ້ງ; ເຮົາຈະຖອກພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງເທິງເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະຖອກເທພຣະພອນຂອງເຮົາລົງເທິງເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ.⁴ພວກເຂົາຈະປົ່ງຂຶ້ນມາທ່າມກາງຕົ້ນຫຍ້າຄືກັນກັບຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຕາມແຄມສາຍນ້ຳ.

⁵ຄົນຫນຶ່ງຈະເວົ້າວ່າ, 'ຂ້ອຍເປັນຂອງພຣະຢາເວ, ແລະອີກຄົນຫນຶ່ງຈະເອີ້ນຊື່ຂອງຢາໂຄບ, ແລະອີກຜູ້ຫນຶ່ງຈະຂຽນໃສ່ມືຂອງລາວວ່າ' ເປັນຂອງພຣະຢາເວ,' ແລະເອີ້ນຊື່ຂອງເຂົາເອງດ້ວຍນາມຂອງອິດສະຣາເອນ."

⁶ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນແລະພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເຂົາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາກ່າວວ່າ: "ເຮົາເປັນເບື້ອງຕົ້ນ, ແລະ ເຮົາເປັນເບື້ອງປາຍ; ແລະບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດນອກຈາກເຮົາ.

⁷ແມ່ນໃຜທີ່ເປັນຄືເຮົາ? ໃຫ້ລາວປະກາດເລື່ອງນີ້ແລະອະທິບາຍໃຫ້ເຮົາຟັງເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂື້ນຕັ້ງແຕ່ເຮົາໄດ້ສະຖາປະນາປະຊາຊົນຄົນບູຮານຂອງເຮົາ, ແລະໃຫ້ພວກເຂົາບອກເຖິງເຫດການທີ່ຈະມາເຖິງ.

⁸ຢ່າສູ່ຢ້ານຫລືກົວເລີຍ. ເຮົາໄດ້ປະກາດໃຫ້ທ່ານຮູ້ມາດົນນານແລ້ວ, ແລະໄດ້ປະກາດເລື່ອງນີ້ໃຫ້ຮູ້ກັນແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ? ພວກເຈົ້າເປັນພະຍານຂອງເຮົາ: ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດນອກເຫນືອຈາກເຮົາບໍ? ບໍ່ມີພຣະສີລາອື່ນ; ເຮົາບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກເລີຍ."

⁹ທຸກຄົນທີ່ປັ້ນຮູບເຄົາລົບລ້ວນແຕ່ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ; ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ພວກເຂົາພໍໃຈເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີຄ່າຫຍັງເລີຍ; ບັນດາພະຍານຂອງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຫັນຫລືຮູ້ຫຍັງເລີຍ, ແລະພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.¹⁰ຜູ້ໃດຈະປັ້ນເທບພະເຈົ້າຫລືຫລໍ່ຮູບເຄົາລົບທີ່ບໍ່ມີຄ່າແດ່?

¹¹ເບິ່ງແມ, ພັກພວກຂອງເຂົາທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ; ຊ່າງຫັດຖະ ກຳກໍເປັນພຽງມະນຸດເທົ່ານັ້ນ. ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຢືນຢູ່ນຳກັນ; ພວກເຂົາຈະກົ້ມຂາບລົງດ້ວຍຄວາມຢ້ານແລະຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.

¹²ຊ່າງຕີເຫລັກເຮັດວຽກດ້ວຍເຄື່ອງມືຂອງລາວ, ສ້າງມັນຂຶ້ນມາ, ເຮັດວຽກຢູ່ເຫມືອນເປັນກ້ອນຖ່ານ. ລາວຂຶ້ນຮູບມັນດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນແລະເຮັດດ້ວຍແຂນທີ່ແຂງແຮງຂອງເຂົາເມື່ອເຂົາຫິວເຂົ້າ, ກຳລັງຂອງລາວກໍອ່ອນແອລົງ; ລາວບໍ່ດື່ມນໍ້າເລີຍແລະເລີ່ມຫມົດແຮງ.

¹³ຊ່າງໄມ້ໄດ້ແທກໄມ້ດ້ວຍເຊືອກແທກ, ແລະເຮັດເຄື່ອງຫມາຍມັນດ້ວຍເຫລັກເເຫລມ. ເຂົາຂຶ້ນຮູບມັນດ້ວຍເຄື່ອງມືຂອງເຂົາແລະຫມາຍມັນດ້ວຍເຂັມທິດ. ເຂົາເຮັດໃຫ້ມັນມີຮູບຮ່າງຕາມແບບຂອງມະນຸດ, ຄືກັບມະນຸດທີ່ສະຫງ່າງາມ, ເພື່ອໃຫ້ມັນຢູ່ໃນເຮືອນ.

¹⁴ເຂົາຕັດຕົ້ນສົນສີດາ, ຫລືເລືອກຕົ້ນສົນສາມໃບຫລືຕົ້ນໂອກ. ເຂົາເລືອກເອົາຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າ. ເຂົາປູກຕົ້ນໄມ້ແປກຕົ້ນຫນຶ່ງແລະຝົນກໍເຮັດໃຫ້ມັນເຕີບໃຫຍ່.

¹⁵ແລ້ວຄົນກໍໃຊ້ມັນເພື່ອເປັນໄຟແລະເຮັດໃຫ້ຕົວເອງອົບອຸ່ນ. ແມ່ນແລ້ວ, ເຂົາໄດ້ກໍກອງໄຟແລະປີ້ງເຂົ້າຈີ່. ຫລັງຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ສ້າງຮູບພະຈາກມັນແລະກາບໄຫວ້; ເຂົາເຮັດຮູບເຄົາລົບຂຶ້ນມາຮູບຫນຶ່ງແລ້ວກາບໄຫວ້ມັນ.¹⁶ເຂົາເຜົາໄມ້ສ່ວນຫນຶ່ງເພື່ອໃຫ້ເປັນໄຟ, ປີ້ງຊີ້ນຂອງເຂົາເທິງໄຟ. ເຂົາກິນແລະພໍໃຈ. ເຂົາເຮັດໃຫ້ຕົວເອງອົບອຸ່ນແລະເວົ້າວ່າ, "ອ້າວ, ຂ້ອຍອົບອຸ່ນ, ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນໄຟແລ້ວ."

¹⁷ດ້ວຍໄມ້ສ່ວນທີ່ເຫລືອເຂົາເຮັດເປັນຮູບເທບພະເຈົ້າ, ຮູບແກະສະຫລັກຂອງເຂົາ; ເຂົາກົ້ມຂາບແລະເຄົາລົບມັນ, ແລະອະທິຖານຕໍ່ມັນໂດຍກ່າວວ່າ, "ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພະອົງຊົງເປັນພະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ."

¹⁸ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ເພາະວ່າດວງຕາຂອງພວກເຂົາມືດບອດແລະເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ແລະໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້.

¹⁹ບໍ່ມີໃຜຄິດ, ທັງພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈແລະເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍໄດ້ເຜົາໄມ້ສ່ວນຫນຶ່ງໃນກອງໄຟ; ແມ່ນແລ້ວ, ຂ້ອຍຍັງໄດ້ປິ້ງເຂົ້າຈີ່ໃສ່ຖ່ານຂອງມັນດ້ວຍຂ້ອຍໄດ້ປີ້ງຊີ້ນເທິງຖ່ານຂອງມັນແລະກິນ ບັດນີ້, ຂ້ອຍຄວນຈະເຮັດໄມ້ສ່ວນຫນຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງເພື່ອທີ່ຈະນະມັດສະການບໍ? ຂ້ອຍຄວນກົ້ມຂາບໄມ້ບໍ?"

²⁰ມັນຄ້າຍຄືກັບວ່າເຂົາກຳລັງກິນຂີ້ເຖົ່າ; ຫົວໃຈທີ່ຫລອກລວງຂອງເຂົາໄດ້ນຳເຂົາໃຫ້ຫລົງຜິດ. ເຂົາບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຊີວິດຂອງຕົນເອງໄດ້, ຫລືເຂົາບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ, "ສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນມືຂວາຂອງຂ້ອຍແມ່ນພຣະເຈົ້າປອມ."

²¹ຈົ່ງຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ຢາໂຄບ, ແລະອິດສະຣາເອນ, ເພາະວ່າເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ: ເຮົາໄດ້ສ້າງເຈົ້າ; ອິດສະຣາເອນເອີຍ ເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາເຮົາຈະບໍ່ລືມເຈົ້າ.²²ເຮົາໄດ້ກຳຈັດ, ການກະບົດຂອງເຈົ້າ, ຄືກັບເມກທີ່ຫນາທຶບ, ແລະລົບລ້າງຄວາມບາບ, ທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າເຫມືອນກັບເມກ; ຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາ, ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ໄຖ່ພວກເຈົ້າແລ້ວ.

²³ຟ້າສະຫວັນເອີຍຈົ່ງຮ້ອງເພງ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ແລ້ວ; ທີ່ເລິກຂອງແຜ່ນດິນໂລກຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງ, ພູເຂົາທັງຫລາຍຈົ່ງເປັ່ງສຽງຮ້ອງເພງ, ປ່າໄມ້ແລະຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນໃນປ່ານັ້ນດ້ວຍ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໄຖ່ຢາໂຄບແລ້ວ, ແລະ ຈະສະແດງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງໃນອິດສະຣາເອນ.

²⁴ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຊົງປັ້ນເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງກ່າວວ່າ: "ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ຜູ້ດຽວທີ່ໄດ້ສ້າງທຸກສິ່ງ, ຜູ້ທີ່ຄຶງຟ້າສະຫວັນ, ຜູ້ດຽວທີ່ໄດ້ສ້າງແຜ່ນດິນໂລກ.²⁵ເຮົາຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳທຳນວາຍຂອງຜູ້ເວົ້າທີ່ໄຮ້ສາລະເປັນຄວາມວ່າງເປົ່າແລະຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກຄົນທີ່ອ່ານຄຳທຳນວາຍຕ່າງໆໄດ້ຮັບຄວາມອັບປະຍົດ; ເຮົາຄືຜູ້ທີ່ໂຄ່ນລົ້ມປັນຍາຂອງຄົນສະຫລາດແລະເຮັດໃຫ້ຄຳປຶກສາຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີປະໂຫຍດ.

²⁶ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ຮັບຮອງຄຳເວົ້າຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຄຳທຳນວາຍຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະອົງເກີດຂຶ້ນຈິງ, ຜູ້ທີ່ກ່າວເຖິງເມືອງເຢລູຊາເລັມວ່າ, 'ເມືອງນັ້ນຈະມີຄົນອາໄສຢູ່, 'ແລະບັນດາເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາຍ, 'ພວກເຂົາຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່, ແລະເຮົາຈະຍົກສູງຊາກປະຫລັກຫັກພັງຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນຂຶ້ນ'²⁷ຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າກັບທະເລເລິກວ່າ 'ຈົ່ງເຫືອດແຫ້ງໄປ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ກະແສນ້ຳຂອງເຈົ້າເຫືອດແຫ້ງໄປ.'

²⁸ພຣະຢາເວຄືພຣະອົງຜູ້ທີ່ກ່າວເຖິງໄຊຣັດວ່າ, 'ລາວເປັນຜູ້ລ້ຽງແກະຂອງເຮົາ, ລາວຈະເຮັດຕາມຄວາມປະສົງທຸກຢ່າງຂອງເຮົາ; ລາວຈະອອກດຳລັດກ່ຽວກັບເມືອງເຢຣູຊາເລັມວ່າ, 'ເມືອງນັ້ນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່, ແລະກ່າວເຖິງພຣະວິຫານວ່າ, 'ຈົ່ງວາງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານໄວ້. '"

45

¹ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວກ່າວກັບໄຊຣັດຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຈີມ, ຜູ້ທີ່ເຮົາຊູມືຂວາຂອງລາວໄວ້, ເພື່ອທີ່ຈະປາບບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ຂ້າງຫນ້າລາວ, ເພື່ອປົດອາວຸດກະສັດທັງຫລາຍ, ແລະເປີດປະຕູທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າລາວ, ເພື່ອທີ່ປະຕູເມືອງເຫລົ່ານັ້ນຍັງຄົງເປີດຢູ່:

²"ເຮົາຈະໄປຂ້າງຫນ້າເຈົ້າແລະຈະເຮັດໃຫ້ພູເຂົາທັງຫລາຍຮາບພຽງ; ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເປັນປະຕູທອງເຫລືອງທັງຫລາຍແຕກເປັນຕ່ອນໆ ແລະ ຕັດຫ້ອງຂັງເຫລັກ ເປັນທ່ອນໆ,³ແລະ ເຮົາຈະມອບຊັບສົມບັດແຫ່ງຄວາມມືດ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃຫ້ເຈົ້າ, ເພື່ອເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົານິແລະຄື, ພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ເອີ້ນເຈົ້າຕາມຊື່ຂອງເຈົ້າ, ເຮົາ, ຄືພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ.

⁴ເພາະເຫັນແກ່ຢາໂຄບເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາແລະອິດສະຣາເອນຜູ້ທີ່ເຮົາເລືອກໄວ້, ເຮົາໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າຕາມຊື່ຂອງເຈົ້າ: ໃຫ້ຕຳແຫນ່ງແຫງກຽດແກ່ເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ.⁵ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ອື່ນອີກ; ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດນອກຈາກເຮົາ. ເຮົາຈະຂັດອາວຸດໃຫ້ເຈົ້າເພື່ອສູ້ຮົບ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ;⁶ເພື່ອຄົນທັງຫລາຍຈະຮູ້ຕັ້ງແຕ່ທີ່ດວງຕາເວັນຂຶ້ນແລະຈາກທິດຕາເວັນຕົກວ່າບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດນອກຈາກເຮົາ: ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອີກ.

⁷ເຮົາປະກອບແສງສະຫວ່າງແລະສ້າງຄວາມມືດ; ເຮົານຳຄວາມສະຫງົບສຸກມາໃຫ້ແລະສ້າງໄພພິບັດ; ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ.⁸ທ້ອງຟ້າເອີຍ, ຈົ່ງໂຮຍຝົນລົງມາຈາກເບື້ອງເທິງ! ໃຫ້ທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍຫລັ່ງຝົນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳລົງມາ. ຂໍໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຊຶມຊັບເອົາຄວາມຊອບທຳນັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມລອດພົ້ນຈະປົ່ງອອກມາ, ແລະຄວາມຊອບທຳຈະເກີດຂື້ນມາດ້ວຍກັນ. ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ໄດ້ສ້າງພວກມັນທັງສອງຢ່າງ.

⁹ວິບັດແກ່ຜູ້ໃດທີ່ໂຕ້ຖຽງກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ປັ້ນເຂົາ, ແກ່ຜູ້ທີ່ເປັນເຫມືອນຫມໍ້ດິນຫນ່ວຍຫນຶ່ງທ່າມກາງຫມໍ້ດິນທັງຫລາຍໃນແຜ່ນດິນ! ດິນຫນຽວຈະເວົ້າກັບຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ດິນວ່າ, 'ທ່ານກຳລັງເຮັດຫຍັງ?' ຫລື 'ຜົນງານຂອງທ່ານບໍ່ມີຫູຫິ້ວເຊັ່ນນັ້ນບໍ'?

¹⁰ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບບິດາວ່າ, 'ເຈົ້າເປັນພໍ່ແບບໃດ?' ຫລືເວົ້າກັບຜູ້ຍິງວ່າ, 'ເຈົ້າກຳລັງຈະເກີດລູກແມ່ນຫຍັງ?'

¹¹ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ, ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ, ພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຂົາກ່າວວ່າ: 'ເປັນຫຍັງເຈົ້າຖາມຄຳຖາມກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເຮົາຈະເຮັດສຳລັບບຸດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ? ເຈົ້າບອກໃຫ້ເຮົາເຮັດສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບວຽກຂອງມືຂອງເຮົາຊັ້ນບໍ? '

¹²'ເຮົາໄດ້ສ້າງແຜ່ນດິນໂລກແລະສ້າງມະນຸດຢູ່ເທິງໂລກນັ້ນ. ມືຂອງເຮົາເອງນີ້ແຫລະທີ່ໄດ້ຄຶງທ້ອງຟ້າ, ແລະເຮົາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ດວງດາວທຸກດວງປະກົດຂຶ້ນ.

¹³ເຮົາໄດ້ປຸກປັ່ນໄຊຣັດດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເສັ້ນທາງທັງຫລາຍຂອງລາວສະດວກ. ລາວຈະສ້າງເມືອງຂອງເຮົາ; ລາວຈະປ່ອຍໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງເຮົາທີ່ເປັນຊະເລີຍໄດ້ກັບບ້ານ, ແລະບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄ່າຈ້າງຫລືສິນບົນ'”.

¹⁴ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ລາຍໄດ້ຈາກປະເທດເອຢິບແລະສິນຄ້າຂອງເອທິໂອເປຍກັບຊາວເສບາ, ຜູ້ຊາຍທີ່ຮູບຮ່າງສູງ, ຈະຖືກນຳມາຫາເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະເປັນຂອງເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະຕິດຕາມຫລັງເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາພ້ອມໂສ້ທວນ. ພວກເຂົາຈະກົ້ມກາບເຈົ້າ! ແລະອ້ອນວອນເຈົ້າວ່າ, 'ແນ່ນອນວ່າພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອີກນອກຈາກພຣະອົງ."'¹⁵ແທ້ຈິງພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຊື່ອງຕົວພຣະອົງເອງ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ.

¹⁶ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍແລະກຽດຊັງກັນ; ຜູ້ທີ່ແກະສະຫລັກຮູບເຄົາຣົບຈະເດີນໄປໃນຄວາມອັບອາຍ.¹⁷ແຕ່ອິດສະຣາເອນຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດຈາກພຣະຢາເວດ້ວຍຄວາມລອດອັນເປັນນິດ; ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມລະອາຍຫລືອັບປະຍົດອົດສູອີກເລີຍ.

¹⁸ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວກ່າວ, ຜູ້ທີ່ສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ພຣະເຈົ້າອົງທ່ຽງແທ້ທີ່ໄດ້ສ້າງແຜ່ນດິນໂລກແລະສ້າງມັນໄວ້, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງສະຖາປະນາມັນໄວ້. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງສ້າງມັນໃຫ້ເປັນຄວາມວ່າງເປົ່າ, ແຕ່ຊົງຕັ້ງພຣະໄທໃຫ້ມັນເປັນບ່ອນຢູ່ອາໄສ:“ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອີກ.

¹⁹ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າໃນບ່ອນລັບ, ຫລືໃນບ່ອນທີ່ເຊື່ອງໄວ້; ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າກັບເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບວ່າ, 'ຈົ່ງສະແຫວງຫາເຮົາໃນຄວາມວ່າງເປົ່າ!' ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ເວົ້າຢ່າງຈິງໃຈ; ເຮົາປະກາດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ.

²⁰ຈົງຊຸມນຸມພວກເຈົ້າເອງແລະເຂົ້າມາ! ຈົ່ງເຕົ້າໂຮມກັນ, ຊາວອົບພະຍົບຈາກທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ! ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້, ພວກຄົນທີ່ຖືຮູບແກະສະຫລັກແລະອະທິຖານຕໍ່ເທບພະເຈົ້າທີ່ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້.

²¹ຈົ່ງເຂົ້າມາໃກ້ແລະແຈ້ງໃຫ້ເຮົາຮູ້, ຈົ່ງເອົາຫລັກຖານມາ! ໃຫ້ພວກເຂົາສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດ. ໃຜໄດ້ສະແດງສິ່ງນີ້ມາຕັ້ງແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ? ຜູ້ໃດທີ່ປະກາດເລື່ອງນີ້? ເຮົາເອງພຣະຢາເວ, ບໍ່ແມ່ນບໍ? ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດນອກຈາກເຮົາ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ທ່ຽງທຳແລະພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ; ບໍ່ມີໃຜນອກຈາກເຮົາ.

²²ຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາແລະຮັບຄວາມລອດ, ທີ່ສຸດປາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ; ເພາະວ່າເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອີກ.²³ເຮົາປະຕິຍານດ້ວຍຕົວເຮົາເອງ, ໂດຍກ່າວ ບັນຍັດອັນທ່ຽງທຳຂອງເຮົາ, ແລະຈະບໍ່ຄືນຄຳ: 'ທຸກຫົວເຂົ່າຈະຄຸເຂົ່າຕໍ່ເຮົາ, ທຸກລີ້ນຈະປະຕິຍານຕໍ່ເຮົາ.

²⁴ພວກເຂົາຈະເວົ້າເຖິງເຮົາວ່າ, "ໃນພຣະຢາເວພຽງຜູ້ດຽວທີ່ມີຄວາມລອດພົ້ນແລະຄວາມເຂັ້ມແຂງ." "" ພວກເຂົາທຸກຄົນຜູ້ທີຄຽດແຄ້ນພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.²⁵ໃນພຣະຢາເວ ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຜູ້ຊອບທຳ; ພວກເຂົາຈະພູມໃຈໃນພຣະອົງ.

46

¹ພຣະເບັນ ກົ້ມຕ່ຳລົງ, ພຣະເນໂບ ກໍໂນ້ມຕົວລົງ; ບັນດາສັດຕ່າງໆ ແລະ ສັດທີ່ເປັນພາຫະນະໄດ້ແກ່ພວກຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາໄປ. ຮູບເຄົາລົບເຫລົ່ານີ້ທີ່ພວກເຈົ້າຂົນໄປຖືເປັນພາລະຫນັກສຳລັບສັດທີ່ອ່ອນເພຍ.²ພວກເຂົາໂນ້ມຕົວລົງຕຳ່, ແລະຄຸເຂົ່າລົງດ້ວຍກັນ; ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຮູບເຄົາລົບເຫລົ່ານັ້ນໄດ້, ແລະພວກເຂົາເອງກໍໄດ້ຕົກໄປສູ່ການເປັນຊະເລີຍ.

³ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ, ສ່ວນທີ່ເຫລືອຢູ່ທັງຫມົດຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ອູ້ມມາຕັ້ງແຕ່ກ່ອນທີ່ເຈົ້າເກີດ, ໄດ້ຖືກປະຕິບັດຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງ.⁴ເຮົາຄືຜູ້ນັ້ນເຖິງແມ່ນເຈົ້າຈະແກ່ລົງ, ເຮົາກໍຈະອູ້ມເຈົ້າ, ແລະອູ້ມຈົນກວ່າຜົມຂອງເຈົ້າຫງອກ. ເຮົາໄດ້ສ້າງເຈົ້າແລະເຮົາຈະແບກເຈົ້າ; ເຮົາຈະອູ້ມເຈົ້າແລະເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ.

⁵ເຈົ້າຈະປຽບເຮົາກັບໃຜ? ເຈົ້າຄິດວ່າເຮົາຄ້າຍຄືກັບໃຜ, ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະເອົາມາປຽບທຽບກັນ?⁶ຄົນທັງຫລາຍເອົາເງິນຄຳຈາກກະເປົາ ແລະ ຊັ່ງມັນເທິງຊິງຊັ່ງ. ພວກເຂົາຈ້າງໂລຫະຄົນຫນຶ່ງ, ແລະ ໃຫ້ລາວເຮັດໃຫ້ມັນຂຶ້ນເປັນພະເຈົ້າອົງຫນຶ່ງ; ພວກເຂົາກົ້ມກາບໄຫວ້ມັນ.

⁷ພວກເຂົາຍົກມັນໃສ່ບ່າຂອງພວກເຂົາແລະແບກມັນໄປ; ພວກເຂົາຕັ້ງມັນໄວ້ໃນບ່ອນຂອງມັນ, ແລະມັນຢືນຢູ່ບ່ອນນັ້ນແລະບໍ່ເຄື່ອນຍ້າຍໄປຈາກທີ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາຮ້ອງຫາມັນ, ແຕ່ມັນບໍ່ສາມາດຕອບຫລືຊ່ວຍຄົນໃດຈາກຄວາມລຳບາກຂອງເຂົາໄດ້.

⁸ຈົ່ງຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້; ຢ່າລະເລີຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ພວກກະບົດ!⁹ຈົ່ງຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກ່າວມາກ່ອນຫນ້ານີ້, ໃນສະໄຫມກ່ອນ, ເພາະວ່າເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີໃຜອີກ, ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີໃຜຄືກັບເຮົາ.

¹⁰ເຮົາບອກຈຸດຈົບໃຫ້ຮູ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະບອກກ່ອນລ່ວງຫນ້າສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ທັນເກີດຂຶ້ນ; ເຮົາເວົ້າວ່າ "ແຜນການຂອງເຮົາຈະເກີດຂື້ນ, ແລະເຮົາກໍຈະເຮັດຕາມທີ່ເຮົາປະສົງ."¹¹ເຮົາເອີ້ນນົກທີ່ເປັນເຫຍື່ອຈາກທາງທິດຕາເວັນອອກ, ຜູ້ທີ່ເຮົາເລືອກມາຈາກແດນໄກ; ແມ່ນແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ເວົ້າແລ້ວ; ເຮົາກໍຈະກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ; ເຮົາໄດ້ມີຈຸດປະສົງໄວ້ແລ້ວ, ເຮົາກໍຈະເຮັດເຊັ່ນກັນ.

¹²ພວກເຈົ້າຊົນຊາດທີ່ແຂງກະດ້າງເອີຍ ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໄກຈາກການເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທຳ.¹³ເຮົາກຳລັງນຳຄວາມຊອບທຳຂອງເຮົາມາໃກ້; ມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໄກເລີຍ, ແລະຄວາມລອດຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າ; ແລະເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມລອດແກ່ຊີໂອນແລະຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງເຮົາຕໍ່ອິດສະຣາເອນ.

47

¹ທິດາພົມມະຈາລີຂອງບາບີໂລນເອີຍ; ຈົ່ງລົງໄປແລະນັ່ງຢູ່ໃນຂີ້ຝຸ່ນດິນ, ລູກສາວຂອງຊາວເຄເດຍເອີຍ. ຈົ່ງນັ່ງເທິງພື້ນດິນໂດຍບໍ່ມີບັນລັງ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າງົດງາມແລະອ່ອນໂຍນອີກຕໍ່ໄປ.²ຈົ່ງເອົາໂມ້ມາແລະໂມ້ແປ້ງສາ; ຈົ່ງຖອດຜ້າຄຸມຫນ້າຂອງເຈົ້າອອກໄປ, ຈົ່ງຖົກເສື້ອຄຸມຍາວຂອງເຈົ້າຂຶ້ນ, ຢ່າປົກຄຸມຂາຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງລຸຍຂ້າມສາຍນໍ້າທັງຫລາຍໄປ.

³ຄວາມເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າຈະຖືກເປີດເຜີຍ, ແມ່ນແລ້ວ, ເຂົາຈະເຫັນຄວາມຫນ້າອັບອາຍຂອງເຈົ້າ: ເຮົາຈະແກ້ແຄ້ນແລະຈະບໍ່ໄວ້ຊີວິດແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ.⁴ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງພວກເຮົາ, ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ.⁵ທິດາຂອງຊາວເຄເດຍເອີຍ; ຈົ່ງນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມງຽບແລະຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນຄວາມມືດ ເພາະວ່າເຂົາຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າລາຊິນີແຫ່ງອານາຈັກອີກຕໍ່ໄປ.

⁶ເຮົາໄດ້ໃຈຮ້າຍກັບຊົນຊາດຂອງເຮົາ; ເຮົາໄດ້ທຳລາຍມໍລະດົກຂອງເຮົາເປັນມົນທິນແລະມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະແດງຄວາມເມດຕາແກ່ພວກເຂົາ; ເຈົ້າໄດ້ເອົາແອກທີ່ຫນັກໃສ່ເທິງຄົນແກ່.⁷ເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ຂ້ອຍຈະປົກຄອງຕະຫລອດໄປໃນຖານະກະສັດທີ່ມີອຳນາດສູງສຸດ." ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ແລະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ຈະຈົບລົງຢ່າງໃດ.

⁸ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນີ້ເຈົ້າຜູ້ທີ່ຮັກຄວາມສຸກແລະນັ່ງຢູ່ຢ່າງຫມັ້ນຄົງ; ເຈົ້າຜູ້ທີ່ເວົ້າໃນໃຈຂອງເຈົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍມີຢູ່ແລ້ວ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອີກທີ່ຄ້າຍຄືຂ້ອຍ; ຂ້ອຍຈະບໍ່ນັ່ງເປັນແມ່ຫມ້າຍ, ແລະ ຂ້ອຍຈະບໍ່ປະສົບກັບການສູນເສຍລູກທັງຫລາຍໄປ."⁹ແຕ່ສອງສິ່ງນີ້ຈະມາຫາເຈົ້າໃນເວລາດຽວໃນມື້ດຽວ: ການສູນເສຍລູກ ແລະ ເປັນແມ່ຫມ້າຍ; ພວກເຂົາຈະມາຫາເຈົ້າດ້ວຍກອງກຳລັງເຕັມຂະຫນາດ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າຈະມີເວດມົນຄາຖາແລະເຄື່ອງລາງຂອງຂັງຫລາຍຢ່າງກໍ່ຕາມ.

¹⁰ເຈົ້າໄດ້ໄວ້ວາງໃຈໃນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າ; ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ບໍ່ມີໃຜເຫັນຂ້ອຍ"; ສະຕິປັນຍາແລະຄວາມຮູ້ຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຫລົງທາງ, ແຕ່ເຈົ້າເວົ້າໃນໃຈຂອງເຈົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍມີຢູ່, ແລະບໍ່ມີຜູ້ອື່ນອີກຄືກັບຂ້ອຍ."¹¹ໄພພິບັດຈະມາເຖິງເຈົ້າ; ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດຂັບໄລ່ມັນອອກໄປດ້ວຍຄາຖາອາຄົມຂອງເຈົ້າ. ການທຳລາຍລ້າງຈະຕົກລົງມາເທິງເຈົ້າ; ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດປັດເປົ່າມັນອອກໄປໄດ້. ໄພພິບັດຈະໂຈມຕີເຈົ້າຢ່າງກະທັນຫັນ, ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະຮູ້ມັນ.

¹²ຈົ່ງສືບຕໍ່ຢູ່ໃນການໃຊ້ເວດມົນຂອງເຈົ້າແລະຄາຖາອາຄົມຫລວງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ທີ່ເຈົ້າໄດ້ທ່ອງຈຳຢ່າງສັດຊື່ມາແຕ່ຍັງນ້ອຍ; ບາງທີເຈົ້າຈະປະສົບຜົນສຳເລັດ, ບາງທີເຈົ້າອາດຈະເຮັດໃຫ້ໄພພິບັດຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກໍໄດ້.¹³ເຈົ້າເບື່ອຫນ່າຍກັບການປຶກສາຫາລືຫລາຍຢ່າງຂອງເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຢືນຢັດແລະຊ່ວຍພວກເຈົ້າ - ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດແຜນທີ່ຂອງຟ້າສະຫວັນແລະສຶກສາເບິ່ງດວງດາວ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ແຈ້ງວັນຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳໃຫ້ຮູ້ - ໃຫ້ພວກເຂົາຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ລອດຈາກສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າ.

¹⁴ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນຕໍເຟືອງ. ໄຟຈະເຜົາໄຫມ້ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະຊ່ວຍຕົວເອງໃຫ້ພົ້ນຈາກພະລັງຂອງແປວໄຟບໍ່ໄດ້. ບໍ່ມີຖ່ານຫີນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາອົບອຸ່ນແລະບໍ່ມີໄຟໃຫ້ພວກເຂົານັ່ງຝີງ!¹⁵ພວກຄົນທີ່ເຈົ້າເຄີຍເຮັດວຽກນຳ ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນແບບນີ້ຕໍ່ເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າໄດ້ຊື້ແລະຂາຍກັບພວກເຂົາເມື່ອເຈົ້າຍັງຫນຸ່ມ, ແລະພວກເຂົາທັງຫມົດຍັງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ໂງ່ຈ້າຂອງພວກເຂົາ; ແລະເມື່ອເຈົ້າຮ້ອງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ບໍ່ມີໃຜສາມາດຊ່ວຍເຈົ້າໄດ້."

48

¹ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນີ້, ຄົວເຮືອນຂອງຢາໂຄບ, ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໂດຍຊື່ວ່າອິດສະຣາເອນ, ແລະໄດ້ມາຈາກເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາ; ເຈົ້າຜູ້ທີ່ປະຕິຍານຕົນໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວແລະຮ້ອງຂໍຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຈິງໃຈຫລືດ້ວຍຄວາມປະພຶດຊອບທຳ.²ເພາະວ່າພວກເຂົາເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນປະຊາກອນຂອງເມືອງບໍລິສຸດແລະວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ. ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.

³"ເຮົາໄດ້ປະກາດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ຮູ້ມາຕັ້ງແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ; ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ອອກມາຈາກປາກຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນທີ່ຮູ້ກັນ; ເຮົາໄດ້ປະຕິບັດຢ່າງທັນທີທັນໃດ, ແລະກໍ່ເປັນໄປຕາມນັ້ນ.⁴ເພາະວ່າເຮົາຮູ້ວ່າດື້ດ້ານ, ກ້າມເນື້ອຄໍຂອງເຈົ້າແຂງຄືກັບເຫລັກ, ແລະຫນ້າຜາກຂອງເຈົ້າຄືກັບທອງເຫລືອງ,⁵ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ແຈ້ງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ລ່ວງຫນ້າ; ເຮົາໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ກ່ອນທີ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂື້ນ, ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດເວົ້າວ່າ, 'ຮູບເຄົາລົບຂອງຂ້ອຍໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້,' ຫລື 'ຮູບແກະສະຫລັກຂອງຂ້ອຍແລະຮູບຫລໍ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ດົນບັນດານສິ່ງເຫລົ່ານີ້.'

⁶ເຈົ້າໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ; ຈົ່ງເບິ່ງຫລັກຖານທັງຫມົດນີ້; ແລະເຈົ້າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຍອມຮັບສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເວົ້າແມ່ນຄວາມຈິງບໍ? ຈາກນີ້ຕໍ່ໄປ, ເຮົາກຳລັງສະແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນສິ່ງໃຫມ່ໆ, ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເຊື່ອງໄວ້ທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້.⁷ຕອນນີ້, ແລະບໍ່ແມ່ນຕັ້ງແຕ່ກ່ອນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກາຍມາເປັນຄົນເດີມ, ແລະກ່ອນມື້ນີ້ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດເວົ້າວ່າ 'ແມ່ນແລ້ວ, ຂ້ອຍຮູ້ກ່ຽວກັບສົ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ.'

⁸ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນ; ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້; ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍລ່ວງຫນ້າໃຫ້ເຂົ້າຫູຂອງເຈົ້າມາກ່ອນ. ເພາະເຮົາໄດ້ຮູ້ວ່າເຈົ້າເຕັມດ້ວຍຄວາມຫລອກລວງຫລາຍຢ່າງ, ແລະຮູ້ວ່າເຈົ້າໄດ້ເປັນຄົນກະບົດຕັ້ງແຕ່ເກີດມາ.

⁹ເພາະເຫັນແກ່ນາມຂອງເຮົາເຮົາຈະອົດກັ້ນຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງເຮົາໄວ້, ແລະເພາະເຫັນແກ່ກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາ ເຮົາຈະຢັບຢັ້ງຈາກການທຳລາຍເຈົ້າ.¹⁰ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ຊຳລະເຈົ້າໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ, ແຕ່ບໍ່ເຫມືອນກັບເງິນ; ເຮົາໄດ້ຊຳລະລ້າງເຈົ້າໃຫ້ສະອາດຢູ່ໃນເຕົາໄຟແຫ່ງຄວາມລຳບາກ.¹¹ເພາະເຫັນແກ່ເຮົາເອງ, ເຮົາຈະກະທຳການເພື່ອປະໂຫຍດຂອງເຮົາເອງ; ເຮົາຈະຍອມເຮັດໃຫ້ນາມຂອງເຮົາເຊື່ອມເສຍໄດ້ແນວໃດ? ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາແກ່ຄົນອື່ນ.

¹²ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ຢາໂຄບ, ແລະອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ເຮົາເອີ້ນວ່າ: ເຮົາຄືຜູ້ນັ້ນ; ເຮົາເປັນເບື້ອງຕົ້ນ, ເຮົາກໍເປັນເບື້ອງປາຍດ້ວຍ.¹³ແມ່ນແລ້ວ, ມືຂອງເຮົາເອງໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະມືຂວາຂອງເຮົາໄດ້ກາງທ້ອງຟ້າອອກ; ເມື່ອເຮົາຮ້ອງພວກມັນ, ພວກມັນກໍຢືນຂື້ນພ້ອມກັນ.

¹⁴ຈົ່ງເຕົ້າໂຮມຕົວພວກເຈົ້າເອງ, ພວກເຈົ້າທຸກຄົນ, ແລະຈົ່ງຟັງ! ໃນບັນດາພວກເຈົ້າຜູ້ໃດປະກາດເລື່ອງເຫລົ່ານີ້? ຜູ້ຊ່ວຍຂອງພຣະຢາເວຈະເຮັດໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບບາບີໂລນສຳເລັດ. ເຂົາຈະປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະຢາເວຕໍ່ຊາວເຄເດຍ.¹⁵ເຮົາເອງ, ເຮົາໄດ້ເວົ້າແລ້ວ, ແມ່ນແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ເອີ້ນເຂົາແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ນຳເຂົາມາ, ແລະເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ.

¹⁶ຈົ່ງເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາ, ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນີ້: ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າໃນທີ່ລີ້ລັບ; ເມື່ອມັນເກີດຂື້ນ, ເຮົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ. "ບັດນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາພ້ອມກັບພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເຈົ້າ, ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນກ່າວວ່າ, "ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ສອນເຈົ້າໃຫ້ຮູ້ວິທີທີ່ຈະປະສົບຄວາມສຳເລັດ, ຜູ້ທີ່ນຳເຈົ້າໃນທາງທີ່ເຈົ້າຄວນຈະໄປ.¹⁸ຖ້າເຈົ້າພຽງແຕ່ເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ! ເມື່ອນັ້ນຄວາມສະຫງົບສຸກແລະຄວາມຮັ່ງມີຂອງເຈົ້າຈະໄຫລເຫມືອນກັບແມ່ນ້ຳ, ແລະຄວາມລອດຂອງເຈົ້າເປັນເຫມືອນກັບຄື້ນຂອງທະເລ.

¹⁹ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າກໍຈະຫລວງຫລາຍດັ່ງເມັດຊາຍ, ແລະລູກຫລານໃນທ້ອງຂອງເຈົ້າຈະຫລວງຫລາຍເທົ່າກັບເມັດຊາຍ; ຊື່ຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກຕັດອອກແລະຈະບໍ່ຖືກລົບລ້າງອອກໄປຈາກຕໍ່ຫນ້າຂອງເຮົາ.

²⁰ຈົ່ງອອກມາຈາກບາບີໂລນ! ຈົ່ງຫນີຈາກຊາວເຄເດຍ! ດ້ວຍມີສຽງລະຄັງຮ້ອງປະກາດເລື່ອງນີ້! ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ເລື່ອງນີ້ອອກໄປຍັງທີ່ສຸດປາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ! ຈົ່ງເວົ້າວ່າ, 'ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໄຖ່ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງແລ້ວ.'

²¹ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຫິວນໍ້າເມື່ອພຣະອົງຊົງນຳຫນ້າພວກເຂົາຜ່ານທະເລຊາຍ; ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ນ້ຳໄຫລອອກຈາກສີລາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ; ພຣະອົງຊົງແຍກສີລາໃຫ້ເປີດອອກ, ແລະນ້ຳກໍໄຫລອອກມາ.²²ບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບສຸກ ສຳລັບຄົນອະທຳເລີຍ- ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້

49

¹ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ແຜ່ນດິນແຄມທະເລເອີຍ! ບັດນີ້ປະຊາຊົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກຈົ່ງຕັ້ງໃຈຟັງຂ້ອຍ. ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເອີ້ນຊື່ຂ້ອຍ, ຕັ້ງແຕ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ນຳຂ້ອຍເຂົ້າມາສູ່ໂລກນີ້.²ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ປາກຂອງຂ້ອຍເປັນຄືດາບແຫລມ; ພຣະອົງເຊື່ອງຂ້ອຍໄວ້ໃນຮົ່ມເງົາພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເປັນລູກສອນຂັດມັນ; ພຣະອົງໄດ້ເຊື່ອງຂ້ອຍໄວ້ໃນແລ່ງທະນູຂອງພຣະອົງ.

³ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍວ່າ, "ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ອິດສະຣາເອນຜູ້ເຊິ່ງເຮົາສຳແດງພຣະສິລິຂອງເຮົາຜ່ານທາງເຈົ້າ."⁴ແຕ່ຂ້ອຍໄດ້ຕອບວ່າ, "ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ອອກແຮງງານຢ່າງບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໃຊ້ກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກັບຄວາມຫວ່າງເປົ່າ, ແຕ່ຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງຂ້ານ້ອຍແມ່ນຢູ່ກັບພຣະຢາເວ, ແລະລາງວັນຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ."

⁵ບັດນີ້ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ - ພຣະອົງຜູ້ຊົງປັ້ນຂ້ານ້ອຍຕັ້ງແຕ່ເກີດໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອຟື້ນຟູຢາໂຄບກັບຄືນມາຫາພຣະອົງອີກຄັ້ງ, ເພື່ອທີ່ຈະຮວບຮວມອິດສະຣາເອນມາຫາພຣະອົງ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບກຽດກຽດໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຊົງເປັນກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁶ແລະພຣະອົງເວົ້າວ່າ, "ການເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ທີ່ຈະສະຖາປານບັນດາເຜົ່າຂອງຢາໂຄບ, ແລະຟື້ນຟູບັນດາຜູ້ທີ່ລອດຊີວິດຂອງອິດສະຣາເອນ. ເປັນສິ່ງເລັກນ້ອຍເກີນໄປສຳລັບເຈົ້າ,. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນແສງສະຫວ່າງແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ເພື່ອທີ່ເຈົ້າຈະເປັນຄວາມລອດຂອງເຮົາໄປຍັງສຸດປາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ."

⁷ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວກ່າວ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງອິດສະຣາເອນ, ອົງບໍລິສຸດຂອງພວກເຂົາ, ບອກດັ່ງນີ້, ຕໍ່ຜູ້ທີ່ຊີວິດຂອງເຂົາຖືກດູຫມິ່ນແລະກຽດຊັງ, ຈາກຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ແລະຂ້າໃຊ້ຂອງບັນດາຜູ້ປົກຄອງ, "ກະສັດທັງຫລາຍຈະເຫັນເຈົ້າແລະລຸກຂຶ້ນ, ພວກເຈົ້ານາຍຈະເຫັນເຈົ້າແລະກົ້ມຂາບລົງ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວຜູ້ຊົງສັດຊື່, ອີກທັງຊົງເປັນອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເລືອກເຈົ້າໄວ້."

⁸ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ໃນເວລານັ້ນເຮົາຕັ້ງໃຈສະແດງຄວາມພໍໃຈຂອງເຮົາ ເຮົາຈະຕອບເຈົ້າ, ແລະໃນວັນແຫ່ງຄວາມລອດເຮົາຈະຊ່ວຍເຈົ້າ; ເຮົາຈະປົກປ້ອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ເຈົ້າເປັນພັນທະສັນຍາສຳລັບປະຊາຊົນ, ເພື່ອສ້າງສາແຜ່ນດິນນັ້ນຂຶ້ນໃຫມ່, ເພື່ອມອບທີ່ຮ້າງເປົ່າເປັນມໍລະດົກ.

⁹ເຈົ້າຈະເວົ້າກັບນັກໂທດວ່າ, 'ຈົ່ງອອກມາ;' ແລະເວົ້າຕໍ່ຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄຸກມືດວ່າ, 'ຈົ່ງສະແດງຕົວຂອງພວກເຈົ້າເອງ.' ພວກເຂົາຈະລ້ຽງສັດຕາມແຄມຖະ ຫນົນ, ແລະຢູ່ທຸກບ່ອນທີ່ເປັນຮົ່ມແມ່ນບ່ອນລ້ຽງສັດຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ພວກເຂົາຈະບໍ່ຫິວໂຫຍຫລືກະຫາຍ; ອີກທັງຄວາມຮ້ອນຫລືແສງຕາເວັນຈະບໍ່ໂຈມຕີພວກເຂົາ, ເພາະວ່າພຣະອົງຜູ້ທີ່ມີຄວາມເມດຕາສົງສານຕໍ່ພວກເຂົາຈະນຳພວກເຂົາໄປ; ພຣະອົງຈະນຳພາພວກເຂົາໄປສູ່ຫ້ວຍນ້ຳ.¹¹ເເລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພູເຂົາທັງຫລາຍກາຍເປັນຖະຫນົນ, ແລະເຮັດໃຫ້ລະດັບເສັ້ນທາງຫລວງຮາບລຽບ."

¹²ເບິ່ງແມ, ຄົນເຫລົ່ານີ້ຈະມາຈາກແດນໄກ, ບາງຄົນມາຈາກທິດເຫນືອ ແລະ ທິດຕາເວັນຕົກ; ແລະບາງຄົນຈະມາຈາກແຜ່ນດິນຊີນິມ.¹³ຟ້າສະຫວັນເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກເອີຍຈົ່ງຊືນຊົມຍິນດີພູເຂົາທັງຫລາຍເອີຍຈົ່ງເປັ່ງສຽງຮ້ອງເພງ ເພາະພຣະຢາເວປອບໂຍນຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຈະມີຄວາມເມດຕາສົງສານຕໍ່ຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຂົາ.

¹⁴ແຕ່ຊີໂອນກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວໄດ້ປະຖິ້ມຂ້ອຍແລ້ວ, ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງລືມຂ້ອຍແລ້ວ."¹⁵"ແມ່ຍິງຈະລືມລູກອ່ອນ, ຂອງນາງທີ່ຍັງກິນນົມຢູ່ໃນເອິກຂອງນາງໄດ້ບໍ, ດັ່ງນັ້ນນາງຈະບໍ່ມີຄວາມເມດຕາສົງສານລູກຊາຍທີ່ລາວເກີດມາບໍ? ແມ່ນແລ້ວ, ພວກເຂົາອາດຈະລືມໄດ້, ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ລືມເຈົ້າ.

¹⁶ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ຈາລຶກຊື່ຂອງເຈົ້າໄວ້ໃນຝາມືຂອງເຮົາ; ກຳແພງເມືອງຂອງເຈົ້າຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາຕະຫລອດໄປ.¹⁷ບຸດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າກຳລັງຮີບຮ້ອນກັບມາ, ໃນຂະນະທີ່ພວກທີ່ທຳລາຍພວກເຈົ້າຈະຫນີໄປ.¹⁸ຈົ່ງຫລຽວເບິ່ງອ້ອມໆ ແລະ ເບິ່ງ, ພວກເຂົາກຳລັງເຕົ້າໂຮມກັນແລະມາຫາພວກເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວເຮົາມີຊີວິດຢູ່ແນ່ສັນໃດເຈົ້າຈະນຸ່ງເຄື່ອງຂອງພວກເຂົາຄືກັນກັບເຄື່ອງປະດັບສັນນັ້ນ, ແລະ ເຈົ້າຈະດຶງພວກເຂົາມາເຫມືອນກັບເຈົ້າສາວຂອງເຈົ້າ.

¹⁹ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າຈະເປັນບ່ອນທີ່ຮ້າງເປົ່າແລະຮົກຮ້າງ, ເປັນດິນແດນທີ່ຊາກປະຫລັກຫັກພັງ, ບັດນີ້ເຈົ້າຈະນ້ອຍເກີນໄປສຳລັບຜູ້ທີ່ຢູ່ອາໄສຢູ່, ແລະຜູ້ຄົນທີ່ລ້າງຜານເຈົ້າຈະຢູ່ຫ່າງໄກ.²⁰ບຸດທັງຫລາຍທີ່ເກີດໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພວກເຈົ້າທຸກໃຈທີ່ສູນສຽຍບຸດຂອງເຈົ້າຈະເວົ້າໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າ 'ສະຖານທີ່ນີ້ຄັບແຄບເກີນໄປສຳລັບພວກເຮົາ, ຈົ່ງສ້າງທີ່ຢູ່ສຳລັບພວກເຮົາ, ເພື່ອທີ່ພວກເຮົາຈະໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້.'

²¹ເເລ້ວເຈົ້າຈະຖາມຕົວເອງວ່າ, 'ແມ່ນໃຜໄດ້ເກີດບຸດເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ? ຂ້ອຍໄດ້ທຸກໃຈເພາະສູນເສຍບຸດແລະເປັນຫມັນ, ຖືກເນລະເທດເປັນຊະເລີຍແລະພັດພາກກັນ. ໃຜໄດ້ລ້ຽງດູເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້? ເບິ່ງແມ, ຂ້ອຍຖືກປະຖິ້ມໄວ້ຢູ່ຄົນດຽວ; ຄົນເຫລົ່ານີ້ມາແຕ່ໃສ? '"

²²ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ,“ ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຊູມືຂອງເຮົາຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດ; ເຮົາຈະຍົກທຸງສັນຍານຕໍ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ. ພວກເຂົາຈະນຳເອົາລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນອ້ອມກອດຂອງພວກເຂົາແລະແບກລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າມາເທິງບ່າຂອງພວກເຂົາ.

²³ກະສັດທັງຫລາຍຈະເປັນພໍ່ອຸປະຖໍາຂອງເຈົ້າ, ແລະຣາຊິນີທັງຫລາຍຈະເປັນແມ່ລ້ຽງຂອງເຈົ້າ; ພວກເຂົາຈະກົ້ມຂາບເຈົ້າຈົນໃບຫນ້າພວກເຂົາຕິດກັບພື້ນດິນແລະເລຍຂີ້ຝຸ່ນຢູ່ຕີນຂອງເຈົ້າ; ແລະເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ; ບັນດາຜູ້ທີ່ລໍຖ້າເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ."

²⁴ຈະເອົາຂອງທີ່ຖືກຢຶດມາໄດ້ຈາກພວກນັກຮົບບໍ, ຫລືພວກທີ່ຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍຈາກຄວາມໂຫດຮ້າຍໄດ້ບໍ?²⁵ແຕ່ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້,“ ແມ່ນແລ້ວ, ພວກທີ່ຖືກຈັບໄປຈະຖືກເອົາໄປຈາກນັກຮົບ, ແລະຂອງທີ່ຢຶດມາຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້ ເພາະເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບສັດຕູຂອງເຈົ້າແລະຊ່ວຍບຸດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ລອດ.

²⁶ເຮົາຈະລ້ຽງຜູ້ຄົນທີ່ກົດຂີ່ເຈົ້າດ້ວຍເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຂົາເອງ; ແລະພວກເຂົາຈະມຶນເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງພວກເຂົາເຫມືອນກັບວ່າເປັນເຫລົ້າອະງຸ່ນ. ເມື່ອນັ້ນມະນຸດຊາດທັງປວງຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງເຈົ້າແລະເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເຈົ້າ, ແລະອົງຣິດທານຸພາບຂອງຢາໂຄບ."

50

¹ພຣະຢາເວ ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ຫນັງສືປະຮ້າງທີ່ເຮົາໄດ້ປະຮ້າງກັບແມ່ຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ເຮົາໄດ້ຂາຍເຈົ້າໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າຫນີ້ຄົນໃດ? ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າຖືກຂາຍຍ້ອນຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະຍ້ອນການກະບົດຂອງເຈົ້າ, ແມ່ຂອງເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຖືກໄລ່ໄປ.

²ເປັນຫຍັງເຮົາໄດ້ມາແລ້ວແຕ່ບໍ່ມີໃຜຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ? ເປັນຫຍັງເຮົາໄດ້ເອີ້ນແລ້ວແຕ່ບໍ່ມີໃຜຕອບ? ມືຂອງເຮົາສັ້ນເກີນໄປທີ່ຈະໄຖ່ເຈົ້າໄດ້ບໍ? ເຮົາບໍ່ມີຣິດອຳນາດຫຍັງທີ່ຈະຊ່ອຍກູ້ເຈົ້າໄດ້ບໍ? ເບິ່ງແມ, ເມື່ອເຮົາກ່າວນາບຂູ່ ເຮົາເຮັດໃຫ້ທະເລເຫືອດແຫ້ງໄປ; ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແມ່ນ້ຳກາຍເປັນທະເລຊາຍ; ປາໃນແມ່ນ້ຳເຫລົ່ານັ້ນຕາຍຍ້ອນຂາດນ້ຳ ແລະ ເນົ່າເປື່ອຍ.³ເຮົາຫົ່ມທ້ອງຟ້າດ້ວຍຄວາມມືດ; ເຮົາຫຸ້ມມັນດ້ວຍຜ້າກະສອບ."

⁴ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານລີ້ນໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັບຄົນຫນຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນ, ເພື່ອໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເວົ້າຖ້ອຍຄຳທີ່ຊູໃຈຕໍ່ຄົນທີ່ອ່ອນແຮງ; ພຣະອົງຊົງປຸກຂ້ານ້ອຍຢູ່ທຸກໆຕອນເຊົ້າ; ພຣະອົງຊົງປຸກຫູຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ໄດ້ຍິນເຫມືອນກັບຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນ.

⁵ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເປີດຫູຂອງຂ້ອຍ, ແລະຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນພວກຄົນທໍລະຍົດ, ອີກທັງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫັນຫນີຈາກພຣງອົງ.⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັນຫລັງຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກັບພວກຄົນທີ່ທຸບຕີຂ້ານ້ອຍ, ແລະປິ່ນແກ້ມໃຫ້ຜູ້ທີ່ດຶງຫນວດຂອງຂ້ານ້ອຍອອກ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອງຫນ້າຈາກການກະທຳທີ່ຫນ້າອັບອາຍແລະການຖົ່ມນໍ້າລາຍ.

⁷ເພາະວ່າພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໄດ້; ເພາະສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ; ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັບຫີນເຫລັກໄຟ, ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.

⁸ພຣະອົງຜູ້ທີ່ຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຊອບທຳຊົງຢູ່ໃກ້. ຜູ້ໃດຈະຕໍ່ຕ້ານກັບຂ້ານ້ອຍ? ໃຫ້ເຮົາຢືນຂຶ້ນແລະປະເຊີນຫນ້າກັນ. ໃຜເປັນຜູ້ກ່າວຫາຂ້ານ້ອຍ? ໃຫ້ລາວເຂົ້າມາໃກ້ຂ້ານ້ອຍ.⁹ຈົ່ງເບິ່ງ, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ. ຜູ້ໃດຈະປະກາດວ່າຂ້ານ້ອຍມີຄວາມຜິດ? ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະຫມົດໄປຄືກັນກັບເສື້ອຜ້າ; ແມງໄມ້ຈະກັດກິນພວກເຂົາເສຍ.

¹⁰ໃຜແດ່ໃນພວກເຈົ້າທີ່ຢ້ານກົວພຣະຢາເວ? ມີໃຜຟັງສຽງຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ? ໃຜທີ່ຍ່າງໃນຄວາມມືດທຶບທີ່ບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງ? ເຂົາຄວນໄວ້ວາງໃຈໃນນາມຂອງພຣະຢາເວ ແລະເພິ່ງພາພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ.

¹¹ຈົ່ງເບິ່ງ, ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ຈູດໄຟ, ຜູ້ທີ່ຄາດຕົນເອງດ້ວຍຄົບໄຟ: ຈົ່ງຍ່າງດ້ວຍແສງສະຫວ່າງຂອງໄຟຂອງພວກເຈົ້າແລະໃນແປວໄຟທີ່ເຈົ້າໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຈາກເຮົາ: ຄືເຈົ້າຈະນອນລົງໃນບ່ອນແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດ.

51

¹ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ດຳເນີນຕາມຄວາມຊອບທຳ, ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ: ຈົ່ງເບິ່ງກ້ອນຫີນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ສະກັດມາແລະເບິ່ງບໍ່ຫີນຈາກບ່ອນທີ່ພວກໄດ້ຂຸດນັ້ນ.

²ຈົ່ງເບິ່ງອັບຣາຮາມບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ຊາຣາຜູ້ທີ່ຄອດພວກເຈົ້າອອກມາ; ເພາະວ່າຕອນທີ່ລາວຢູ່ຄົນດຽວ, ເຮົາໄດ້ເອີ້ນລາວ. ເຮົາໄດ້ອວຍພອນລາວ ແລະ ເຮັດໃຫ້ລາວມີຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ.

³ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະຢາເວຈະຊົງເລົ້າໂລມຊີໂອນ; ພຣະອົງຈະຊົງເລົ້າໂລມບັນດາທີ່ຮ້າງເປົ່າທຸກແຫ່ງຂອງລາວ; ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຂອງລາວກາຍເປັນສວນເອເດນ, ແລະເຂດທົ່ງພຽງທະເລຊາຍຂ້າງຮ່ອມພູແມ່ນ້ຳຈໍແດນໃຫ້ເປັນເຫມືອນອຸທະຍານຂອງພຣະຢາເວ; ເຊິ່ງຈະພົບຄວາມສຸກແລະຄວາມຍິນດີໃນນາງ, ອີກທັງການຂອບພຣະຄຸນແລະສຽງຂອງການຮ້ອງເພງ.

⁴ຊົນຊາດຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງໃຈຟັງເຮົາ; ແລະປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍຈົ່ງຟັງເຮົາ, ເພາະເຮົາຈະອອກກົດບັນຍັດ, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງເຮົາເປັນຄວາມສະຫວ່າງໃຫ້ແກ່ປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.⁵ຄວາມຊອບທຳຂອງເຮົາຢູ່ໃກ້ແລ້ວ; ຄວາມພົ້ນຂອງເຮົາຈະອອກໄປ, ແລະແຂນຂອງເຮົາຈະພິພາກສາບັນດາປະຊາຊາດ, ແຜ່ນດິນແຄມທະເລຈະລໍຄອຍເຮົາ, ພວກເຂົາຈະລໍຄອຍຢ່າງຮ້ອນຮົນເພາະແຂນຂອງເຮົາ.

⁶ຈົ່ງເງີຍຫນ້າຂອງເຈົ້າຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າແລະແນມເບິ່ງແຜ່ນດິນໂລກທາງລຸ່ມ, ເພາະທ້ອງຟ້າຈະຫາຍໄປເຫມືອນກັບຄວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກຈະເຊື່ອມໂຊມລົງເຫມືອນກັບເສື້ອຜ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ຈະຕາຍໄປເຫມືອນກັບແມງວັນ. ແຕ່ຄວາມລອດຂອງເຮົາຈະດຳລົງຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະຄວາມຊອບທຳຂອງເຮົາຈະບໍ່ຢຸດເຮັດວຽກເລີຍ.

⁷ຈົ່ງຟັງເຮົາ, ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ຮູ້ວ່າແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມຊອບທຳ, ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ມີກົດບັນຍັດຂອງເຮົາຢູ່ໃນໃຈ: ຢ່າຢ້ານກົວຄຳເຢາະເຢີ້ຍຂອງມະນຸດ, ແລະຢ່າທໍ້ໃຈຈາກການຢຽບຫຍາມຂອງພວກເຂົາ.⁸ເພາະໂຕແມງໄມ້ຈະກິນພວກເຂົາເຫມືອນກິນເສື້ອຜ້າ, ແລະໂຕຫນອນຈະກິນພວກເຂົາຄືກິນຂົນແກະ; ແຕ່ຄວາມຊອບ ທຳຂອງເຮົາຈະຄົງຢູ່ຕະຫລອດໄປ, ແລະຄວາມລອດຂອງເຮົາຈະໄປສູ່ທຸກຊົ່ວເຊື້ອຊາດ."

⁹ຈົ່ງຕື່ນ, ຕື່ນຂຶ້ນເຖີດ, ຈົ່ງສວມຕົວເອງດ້ວຍກຳລັງ, ດ້ວຍແຂນຂອງພຣະຢາເວ. ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນເຫມືອນໃນສະໄຫມກ່ອນ, ຢ່າງເຊື້ອຊາດທັງຫລາຍໃນສະໃຫມໂບຮານ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ທໍາລາຍຣາຮາບບໍ່ແມ່ນບໍ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ແທງອະສູນຮ້າຍບໍ່ແມ່ນບໍ?¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ທະເລເຫືອດແຫ້ງໄປຄືນ້ຳທິ່ເລິກນັ້ນແລະຊົງເຮັດໃຫ້ບ່ອນເລິກຂອງທະເທນັ້ນກາຍເປັນທາງແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງໄຖ່ໃຫ້ຜ່ານໄປບໍ່ແມ່ນບໍ?

¹¹ພວກທີ່ໄດ້ຊົງໄຖ່ໄວ້ຂອງພຣະຢາເວຈະກັບມາແລະມາຮອດຊີໂອນດ້ວຍສຽງຮ້ອງແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານແລະດ້ວຍຄວາມຍິນດີເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາຕະຫລອດໄປ ຄວາມປິຕິຍິນດີແລະຄວາມສຸກຈະເຕັມລົ້ນໃນພວກເຂົາ, ແລະຄວາມໂສກເສົ້າແລະຄວາມທຸກໃຈຈະຫນີຈາກໄປ.

¹²ເຮົາ, ເຮົາ, ເຮົາແມ່ນຜູ້ທີ່ປອບໂຍນເຈົ້າ. ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຢ້ານມະນຸດ, ຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງຕາຍ, ບັນດາລູກຫລານຂອງມະນຸດຜູ້ທີ່ຖືກສ້າງມາເຫມືອນກັບຕົ້ນຫຍ້າ?

¹³ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ລືມພຣະຢາເວພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ໄດ້ກາງທ້ອງຟ້າອອກແລະຊົງວາງຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກ? ເຈົ້າຍັງຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຫວາດກົວທຸກໆມື້ຍ້ອນຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງຜູ້ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງເມື່ອເຂົາຕັ້ງໃຈທີ່ຈະທຳລາຍ. ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງຜູ້ທີ່ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງນັ້ນຢູ່ໃສເດ?

¹⁴ຄົນທີ່ກົ້ມຕົວລົງ, ພຣະຢາເວຈະຊົງຮີບຈະປົດປ່ອຍ; ເຂົາຈະບໍ່ຕາຍແລະບໍ່ລົງໄປໃນຂຸມນັ້ນ, ແລະເຂົາຈະບໍ່ຂາດເຂີນອາຫານ.¹⁵ເພາະວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ກວນທະເລໃຫ້ປັ່ນປ່ວນເພື່ອໃຫ້ຄື້ນທະເລຄະນອງສຽງ - ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ.

¹⁶ເຮົາໄດ້ໃສ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໄວ້ໃນປາກຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາໄດ້ປົກຄຸມເຈົ້າໄວ້ໃນຮົ່ມເງົາມືຂອງເຮົາ, ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະຕັ້ງທ້ອງຟ້າ, ວາງຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະ ເວົ້າກັບຊີໂອນວ່າ,' ເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. '"

¹⁷ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ, ຕື່ນຂຶ້ນເຖີດ, ຈົ່ງຢືນຂຶ້ນເຖີດ, ເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ດື່ມຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວຈາກຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ; ເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ດື່ມຈາກຖ້ວຍນັ້ນ, ຈາກຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມໂຊເຊລົງໄປຈົນເຖິງກົ້ນຕະກອນ.¹⁸ບໍ່ມີໃຜໃນບັນດາພວກລູກຊາຍທີ່ນາງເກີດມານັ້ນທີ່ຈະນຳທາງນາງໄດ້; ບໍ່ມີໃຜໃນບັນດາລູກຊາຍທັງຫມົດທີ່ໄດ້ດຶງເອົາມືຂອງນາງໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ.

¹⁹ຄວາມຍາກລຳບາກສອງສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນກັບເຈົ້າ - ໃຜຈະໂສກເສົ້າກັບເຈົ້າແດ່? ຄືຄວາມຫວ່າງເປົ່າແລະການຖືກທຳລາຍ, ແລະ ການອຶດອາຫານແລະຄົມດາບ. ຜູ້ໃດຈະປອບໂຍນເຈົ້າແດ່?²⁰ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ລົ້ມລົງ; ພວກເຂົານອນຢູ່ທຸກແຈຖະຫນົນທຸກແຫ່ງ, ເຫມືອນກັບກວາງຕິດຕາຫນ່າງ; ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ, ດ້ວຍອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

²¹ແຕ່ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນີ້, ເຈົ້າຜູ້ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງແລະມຶນເມົາ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເມົາດ້ວຍເຫລົ້າອາງຸ່ນ:²²ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງສູ້ຄະດີເພື່ອປະຊາຊົນ, ຂອງພຣະອົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ," ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ເອົາຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມໂຊເຊອອກໄປຈາກມືຂອງເຈົ້າແລ້ວ ຄືຖ້ວຍນັ້ນທີ່ເປັນຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ - ເພື່ອທີ່ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ດື່ມມັນອີກຕໍ່ໄປ.

²³ເຮົາຈະໃສ່ມັນໄວ້ໃນມືຂອງຜູ້ທີ່ທໍລະມານເຈົ້າ, ພວກຄົນທີ່ໄດ້ເວົ້າກັບເຈົ້າວ່າ, 'ຈົ່ງນອນລົງ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະຍ່າງຂ້າມຕົວເຈົ້າ'; ເຈົ້າຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຫລັງຂອງເຈົ້າເຫມືອນພື້ນດິນແລະເປັນເຫມືອນຖະຫນົນເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຈະຍ່າງຢຽບໄປເທິງເຈົ້າ."

52

¹ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ, ຕື່ນຂຶ້ນເຖີດ, ຊີໂອນເອີຍ; ຈົ່ງສວມໃສ່ກຳລັງຂອງເຈົ້າ, ກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ເມືອງບໍລິສຸດເອີຍ; ຈົ່ງໃສ່ເສື້ອຜ້າທີ່ສວຍງາມຂອງເຈົ້າເພາະວ່າຄົນທີ່ບໍ່ເຂົ້າພິທີຕັດຫລືຜູ້ທີ່ເປັນມົນທິນຈະບໍ່ເຂົ້າມາໃນເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.

²ຈົ່ງສັ່ນຂີ້ຜຸ່ນດິນອອກຈາກຕົວເຈົ້າເອງ; ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະນັ່ງ, ເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ທິດາຂອງຊີໂອນທີ່ເປັນຊະເລີຍ, ຈົ່ງປົດໂສ້, ອອກຈາກຄໍຂອງເຈົ້າ.³ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ," ພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກຂາຍໄປເປົ່າໆ, ແລະພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການໄຖ່ໂດຍບໍ່ໃຊ້ເງິນ."

⁴ເພາະສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້: ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄດ້ລົງໄປໃນເອຢີບເພື່ອອາໄສຢູ່ຊົ່ວຄາວ; ແລະອັດຊີເຣຍໄດ້ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້.

⁵ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວວ່າ, ບັດນີ້ ເຮົາຕ້ອງເຮັດຫຍັງທີ່ນີ້ເພື່ອເບິ່ງວ່າປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄດ້ຖືກເອົາໂຕໄປໂດຍເປົ່າໆບໍ? ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວວ່າຜູ້ຄົນທີ່ປົກຄອງພວກເຂົາກໍ່ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ນາມຂອງເຮົາກໍຖືກຫມິ່ນປະຫມາດເລື້ອຍມາຕະຫລອດວັນຍັ່ງຄຳ່.⁶ສະນັ້ນຊົນຊາດຂອງເຮົາຈະຮູ້ຈັກຊື່ຂອງເຮົາ; ພວກເຂົາຈະຮູ້ໃນມື້ນັ້ນເຊິ່ງເຮົາເປັນຜູ້ດຽວທີ່ກ່າວວ່າ "ແມ່ນແລ້ວ, ຄືເຮົາເອງນີ້ແຫລະ!"

⁷ບັນດາຕີນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານທີ່ນຳຂ່າວດີເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍຊ່າງງົດງາມແທ້ນໍ, ຜູ້ທີ່ປະກາດສັນຕິສຸກ, ຜູ້ທີ່ນຳຂ່າວດີ, ຜູ້ປະກາດຂ່າວແຫ່ງຄວາມລອດ, ຜູ້ທີ່ກ່າວກັບສີໂອນວ່າ: "ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຊົງຄອບຄອງ!"⁸ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ຄົນຍາມຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເປັ່ງສຽງຮ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາພ້ອມກັນຮ້ອງດ້ວຍຄວາມເບີກບານມ່ວນຊື່ນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາທຸກດວງຂອງພວກເຂົາ, ພຣະຢາເວສະເດັດກັບມາຍັງຊີໂອນ.

⁹ຈົ່ງເປັ່ງສຽງຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານດ້ວຍກັນ, ເຈົ້ານະຄອນເຢລູຊາເລັມເອີຍ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເລົ້າໂລມຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຖ່ເມືອງເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ.¹⁰ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຊົງເຜີຍໃຫ້ເຫັນແຂນທີ່ບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຕໍ່ໜ້າ ປະຊາຊາດທັງປວງ; ທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກຈະເຫັນຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

¹¹ຈົ່ງອອກຈາກ, ອອກໄປເຖີດ, ອອກໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ; ຢ່າແຕະຕ້ອງສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນ; ຈົ່ງອອກໄປຈາກທ່າມກາງເມືອງນັ້ນ, ພວກເຈົ້າທີ່ຂົນພາຊະນະທັງຫລາຍຂອງພຣະຢາເວຈົ່ງຊໍາລະລ້າງຕົວໃຫ້ບໍລິສຸດ.¹²ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງຟ້າວຟັ່ງອອກໄປ, ຫລືພວກເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງອອກໄປແບບຢ້ານກົວ; ເພາະວ່າ ພຣະຢາເວ ຈະສະເດັດນຳຫນ້າພວກເຈົ້າ; ແລະພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນຈະເປັນກອງຫລັງຂອງພວກເຈົ້າ.

¹³ເບິ່ງແມ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະກະທຳການຢ່າງມີປັນຍາ; ເຂົາຈະສູງເດັ່ນແລະໄດ້ຮັບການຍົກຊູ, ແລະເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ່ອງ.¹⁴ໃນຫລາຍຄົນມີຄວາມຕື່ນຕົກໃຈຕໍ່ເຈົ້າສັນໃດ ຮູບຮ່າງຫນ້າຕາຂອງເຈົ້າກໍຫນ້າກຽດຊັງກວ່າມະນຸດຄົນອື່ນສັນນັ້ນ, ແລະຮູບຮ່າງຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນຄືກັບມະນຸດອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁵ແມ່ນວ່າຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຫລາຍຊົນຊາດງຶດງໍ້ ແລະ ກະສັດທັງຫລາຍກໍຈະປາກບໍ່ອອກຍ້ອນເຂົາ. ເພາະພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີໃຜເຄີຍບອກພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໃຈໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນ.

53

¹ມີໃຜໄດ້ເຊື່ອສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນຈາກພວກເຮົາ, ແລະ ແຂນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສຳແດງຕໍ່ຜູ້ໃດ?²ເພາະທ່ານໄດ້ເຕີບໂຕຂຶ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວເຫມືອນກັບຕົ້ນອ່ອນ, ແລະເຫມືອນຫນໍ່ທີ່ແຕກອອກມາຈາກພື້ນດິນທີ່ແຫ້ງແລ້ງ; ທ່ານບໍ່ມີຮູບຮ່າງທີ່ງົດງາມຫລືສະຫງ່າງາມ; ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ເຫັນທ່ານ, ບໍ່ມີຄວາມງາມທີ່ຈະດຶງດູດພວກເຮົາ.

³ທ່ານໄດ້ຖືກຄົນທັງຫລາຍດູຫມິ່ນແລະຖືກປະຕິເສດ; ເປັນຄົນທີ່ໂສກເສົ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຄວາມເຈັບປວດ. ເຫມືອນກັບຄົນຫນຶ່ງທີ່ຄົນທັງຫລາຍຫັນຫນ້າຫນີ, ທ່ານໄດ້ຖືກດູຫມິ່ນ; ແລະພວກເຮົາຖືວ່າທ່ານບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນ.

⁴ແຕ່ແນ່ນອນທ່ານໄດ້ແບກຫາບຄວາມເຈັບປ່ວຍຂອງເຮົາແລະແບກຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງເຮົາໄປ; ແຕ່ພວກເຮົາຄິດວ່າທ່ານກຳລັງຖືກລົງໂທດຈາກພຣະເຈົ້າ, ຖືກຕີຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະທຸກທໍລະມານ.

⁵ແຕ່ທ່ານໄດ້ຖືກແທງຍ້ອນການກະທຳທີ່ທໍລະຍົດຂອງພວກເຮົາ; ທ່ານໄດ້ຖືກຂ້ຽນຕີເພາະວ່າຄວາມບາບຂອງພວກເຮົາ. ການລົງໂທດເພື່ອໃຫ້ເຮົາມີຄວາມສະຫງົບສຸກຕົກຢູ່ເທິງທ່ານ, ແລະດ້ວຍບາດແຜຂອງທ່ານພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີ.

⁶ພວກເຮົາທຸກຄົນເປັນເຫມືອນແກະທີ່ຫລົງທາງໄປ; ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນໄດ້ຫັນໄປຕາມທາງຂອງຕົນເອງ, ແລະພຣະຢາເວໄດ້ວາງຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຮົາທັງທຸກຄົນໄວ້ເທິງຕົວທ່ານ.

⁷ທ່ານໄດ້ຖືກບີບບັງຄັບ; ແຕ່ເມື່ອທ່ານໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ເປີດປາກຂອງທ່ານ; ຄືກັບລູກແກະທີ່ຖືກນຳໄປສູ່ການຂ້າ, ແລະເຫມືອນແກະທີ່ມິດງຽບຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ທີ່ຕັດຂົນຂອງມັນສັນໃດ, ທ່ານກໍ່ບໍ່ໄດ້ເປີດປາກຂອງທ່ານເລີຍສັນນັ້ນ.

⁸ທ່ານໄດ້ຖືກລົງໂທດດ້ວຍການບີບບັງຄັບແລະການພິພາກສາທ່ານຖືກຕັດສິນລົງໂທດ; ມີໃຜໃນພວກຄົນຍຸກສະໄຫມນັ້ນໄດ້ຄິດກ່ຽວກັບທ່ານອີກຕໍ່ໄປແດ່? ແຕ່ທ່ານຖືກຕັດອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ; ເນື່ອງຈາກວ່າການກະທຳຜິດຂອງຊົນຊາດຂອງຂ້ານ້ອຍການລົງໂທດຈຶ່ງຕົກຢູ່ເທິງທ່ານ.⁹ພວກເຂົາວາງສົບຂອງທ່ານໄວ້ກັບພວກອາດຊະຍາກອນ, ພວກເຂົາໄດ້ວາງຄວາມຕາຍຂອງທ່ານໄວ້ກັບພວກຄົນຮັ່ງມີ, ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດຄວາມຮຸນແຮງໃດໆ ແລະ ບໍ່ມີຄຳຫລອກລວງໃດໆໃນປາກຂອງທ່ານເລີຍ.

¹⁰ແຕ່ເປັນຄວາມປະສົງຂອງພຣະຢາເວທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານບວບຊ້ຳແລະເຈັບປ່ວຍ. ເມື່ອທ່ານໄດ້ເອົາຊີວິດຂອງທ່ານເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ, ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ເຫັນເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານມີອາຍຸຍາວໄກ, ແລະພຣະປະສົງຂອງພຣະຢາເວຈະສຳເລັດຜ່ານທາງທ່ານ.¹¹ຫລັງຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານໃນຊີວິດຂອງທ່ານ, ທ່ານຈະເຫັນຄວາມສະຫວ່າງແລະພໍໃຈໂດຍຄວາມຮູ້ຂອງທ່ານ. ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຊອບທຳຂອງເຮົາຈະຊ່ວຍຄົນໃຫ້ລອດຢ່າງຫລວງຫລາຍ; ທ່ານຈະແບກຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາໄປ.

¹²ເພາະສະນັ້ນເຮົາຈະມອບສ່ວນຂອງທ່ານໃຫ້ແກ່ທ່ານທ່າມກາງຄົນຄົນຫລວງຫລາຍ, ແລະທ່ານຈະແບ່ງຂອງທີ່ຢຶດມານັ້ນກັບຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ສຳແດງຕົວເອງສູ່ຄວາມຕາຍແລະຖືກນັບເຂົ້າກັບຄົນທໍລະຍົດ. ທ່ານໄດ້ແບກຮັບເອົາຄວາມຜິດບາບຂອງຄົນຫລວງຫລາຍແລະທ່ານໄດ້ອະທິຖານອ້ອນວອນເພື່ອພວກຄົນທໍລະຍົດ.

54

¹"ຈົ່ງຮ້ອງເພງເຖີດ, ຍິງທີ່ເປັນຫມັນເອີຍ, ເຈົ້າຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ເກີດລູກ; ຈົ່ງເປັ່ງສຽງຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມຍິນດີແລະຮ້ອງອອກສຽງດັງໆ, ເຈົ້າຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍເຈັບທ້ອງອອກລູກ. ເພາະບັນດາລູກຂອງແມ່ຮ້າງກໍຫລາຍກ່າວລູກທັງຫລາຍຂອງຍິງທີ່ແຕ່ງງານແລ້ວ."

²“ ຈົ່ງສ້າງເຕັນຂອງເຈົ້າໃຫ້ໃຫຍ່ໂຕແລະຂະຫຍາຍຜ້າກັ້ງເຕັນຂອງເຈົ້າອອກໄປໃຫ້ໄກໆ, ຢ່າຢັ້ງໄວ້; ຈົ່ງຕໍ່ເຊືອກຂອງເຈົ້າໃຫ້ຍາວຂຶ້ນແລະເສີມເສົາປັກມຸດຂອງເຈົ້າໃຫ້ຫມັ້ນຄົງ³ເພາະພວກເຈົ້າຈະຂະຫຍາຍອອກໄປທາງຂວາມືແລະທາງຊ້າຍມື, ແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະຄອບຄອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະຕັ້ງຖິ່ນຖານທີ່ຢູ່ໃນຕົວເມືອງທີ່ຖືກທຳລາຍຂຶ້ນມາໃຫມ່.

⁴ຢ່າຢ້ານເລີຍເພາະວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ, ແລະຢ່າທໍ້ຖອຍເພາະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຫນ້າກຽດຊັງ; ເຈົ້າຈະລືມຄວາມອັບອາຍຂອງໄວສາວຂອງເຈົ້າແລະລືມຄວາມອັບປະຍົດຂອງການຖືກປະຖິ້ມຂອງເຈົ້າ.

⁵ເພາະວ່າພຣະຜູ້ສ້າງແມ່ນສາມີຂອງເຈົ້າ; ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ. ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເຈົ້າ; ພຣະອົງຊົງພຣະນາມວ່າພຣະເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ.⁶ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເອີ້ນເຈົ້າຄືນມາດັ່ງພັນລະຍາທີ່ຖືກປະຖິ້ມແລະໂສກເສົ້າໃນຈິດວິນຍານ, ເຫມືອນກັບຜູ້ຍິງທີ່ແຕ່ງງານແຕ່ຕອນຍັງເປັນສາວແລະຖືກປະຖິ້ມ," ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້.

⁷"ໃນໄລຍະເວລາສັ້ນໆເຮົາໄດ້ປະຖິ້ມເຈົ້າ, ແຕ່ເຮົາຈະຮວບຮວມເຈົ້າດ້ວຍຄວາມເມດຕາສົງສານຍິ່ງຫນັກ.⁸ເຮົາໄດ້ເຊື່ອງຫນ້າຂອງເຮົາຈາກເຈົ້າໃນໄລຍະເວລາຫນຶ່ງດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍອັນໃຫຍ່, ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພັນທະສັນຍານິລັນດອນເຮົາຈະມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຈົ້າ. ພຣະຢາເວ ຜູ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້.

⁹ເພາະສຳລັບເຮົານີ້ເປັນເຫມືອນນ້ຳຖ້ວມສະໄຫມຂອງໂນອາ: ເຮົາໄດ້ປະຕິຍານວ່ານ້ຳສະໄຫມໂນອາຈະບໍ່ຖ້ວມແຜ່ນດິນໂລກອີກສັນໃດ, ເຮົາກໍ່ຈະປະຕິຍານວ່າເຮົາຈະບໍ່ໂກດຮ້າຍເຈົ້າຫລືຕຳນິເຈົ້າສັນນັ້ນ.¹⁰ເຖິງແມ່ນວ່າພູເຂົາທັງຫລາຍຈະເຈີ່ນລົງແລະເນີນພູທັງຫລາຍຈະສັ່ນສະເທືອນ, ແຕ່ຄວາມຮັກທີ່ຫມັ້ນ ຄົງຂອງເຮົາຈະບໍ່ຫນີໄປຈາກເຈົ້າ, ແລະພັນທະສັນຍາສັນແຫ່ງສັນຕິສຸກຂອງເຮົາຈະບໍ່ສັ່ນໄຫວ - ພຣະຢາເວ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເມດຕາກະລູນາຕໍ່ເຈົ້າກ່າວດັງນີ້.

¹¹ເຈົ້າຜູ້ທຸກໃຈ, ຜູ້ຖືກລົມພາຍຸພັດແລະຜູ້ທີ່ຍາກລຳບາກ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເຮັດທາງເດີນຂອງເຈົ້າດ້ວຍຫີນມໍລະກົດ, ແລະວາງຮາກຖານຂອງເຈົ້າດ້ວຍໄພລິນ.¹²ເຮົາຈະສ້າງບັນດາເມືອງຂອງເຈົ້າດ້ວຍທັບທິມແລະປະຕູຮົ້ວຂອງເຈົ້າດ້ວຍຫີນປະກາຍ, ແລະສ້າງກຳແພງດ້ານນອກຂອງເຈົ້າດ້ວຍຫີນທີ່ສວຍງາມ.

¹³ແລ້ວພຣະຢາເວຈະຊົງສອນບຸດທຸກຄົນຂອງເຈົ້າ; ແລະບຸດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະມີຄວາມສະຫງົບສຸກຢ່າງຫລວງຫລາຍ.¹⁴ເຮົາຈະສ້າງເຈົ້າຄືນໃຫມ່ດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ. ເຈົ້າຈະບໍ່ປະສົບກັບການຖືກຂົ່ມເຫັງອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ຢ້ານກົວ, ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຢ້ານກົວຈະມາໃກ້ເຈົ້າ.

¹⁵ເບິ່ງແມ, ຖ້າຜູ້ໃດປຸກປັ່ນໃຫ້ເກີດຄວາມຍາກລຳບາກ, ມັນຈະບໍ່ໄດ້ເກີດມາຈາກເຮົາ; ຜູ້ໃດທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຫາກັບເຈົ້າຈະລົ້ມລົງໃນຄວາມພ່າຍແພ້.¹⁶ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ສ້າງຊ່າງຝີມື, ຜູ້ທີ່ເປົ່າໄຟຈາກຖ່ານ ແລະ ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດອາວຸດເປັນຜົນງານຂອງເຂົາ, ແລະເຮົາໄດ້ສ້າງຜູ້ທຳລາຍເພື່ອທີ່ຈະທຳລາຍ.

¹⁷ບໍ່ມີອາວຸດໃດໆທີ່ເຮັດຂຶ້ນເພື່ອຕໍ່ສູ້ເຈົ້າຈະສຳເລັດໄດ້; ແລະ ເຈົ້າຈະລົງໂທດທຸກຄົນທີ່ກ່າວຫາເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນມໍລະດົກຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ ພຣະຢາເວ, ແລະການປົກປ້ອງຈາກເຮົາ - ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ."

55

¹"ມາເຖີດ, ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຫິວນ້ຳ, ຈົ່ງມາບ່ອນທີ່ມີນ້ຳ, ແລະເຈົ້າຜູ້ທີ່ບໍ່ມີເງິນ, ຈົ່ງມາ, ຊື້ແລະກິນເຂົ້າເຖີດ! ຈົ່ງຊື້, ເຫລົ້າອາງຸ່ນ ແລະ ນຳ້ນົມໂດຍບໍ່ຕ້ອງເສຍເງິນ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງເສຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ.

²ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໃຊ້ເງິນສຳລັບສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນອາຫານ, ແລະເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ແຮງງານສຳລັບສິ່ງທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ອີ່ມໃຈ? ຈົ່ງຕັ້ງໃຈຟັງເຮົາແລະກິນສິ່ງທີ່ດີ, ແລະເຮັດໂຕພວກເຈົ້າເອງໃຫ້ປິຕິຍິນດີໃນອາຫານອັນດີ.

³ຈົ່ງອ່ຽງຫູຂອງພວກເຈົ້າແລະມາຫາເຮົາ! ຈົ່ງຟັງ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່! ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍານິລັນດອນກັບພວກ ເຈົ້າ: ຕາມສັນຍາທີ່ວາງໃຈໄດ້, ແລະຄວາມຮັກທີ່ຊື່ສັດຂອງເຮົາຕໍ່ດາວິດ.⁴ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຂົາໄວ້ເປັນພະຍານຕໍ່ປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ທັງເປັນຜູ້ນຳແລະຜູ້ບັນຊາການແກ່ປະຊາຊົນທັງຫລາຍ.

⁵ເບິ່ງແມ, ພວກເຈົ້າຈະເອີ້ນຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ; ແລະປະຊາຊາດທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພວກເຈົ້າຈະແລ່ນມາຫາພວກເຈົ້າເພາະວ່າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ຊົງໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບກຽດ."

⁶ຈົ່ງສະແຫວງຫາພຣະຢາເວໃນຂະນະທີ່ຈະພົບພຣະອົງໄດ້; ຈົ່ງຮ້ອງຫາພຣະອົງໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງຢູ່ໃກ້ໆ.⁷ຂໍໃຫ້ຄົນອະທຳປະຖິ້ມທາງຂອງເຂົາ, ແລະ ໃຫ້ຄົນບາບປະຖິ້ມຄວາມຄິດຂອງເຂົາ. ໃຫ້ເຂົາກັບຄືນມາຫາ ພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງເມດຕາສົງສານເຂົາ, ແລະ ມາຫາພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກເຮົາຜູ້ທີ່ຈະໃຫ້ອະໄພເຂົາຢ່າງເຫລືອລົ້ນ.

⁸"ເພາະວ່າຄວາມຄິດຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນຄວາມຄິດຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະທາງຂອງພວກເຈົ້າກໍບໍ່ແມ່ນທາງຂອງເຮົາ, ນີ້ແມ່ນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ⁹ເພາະວ່າທ້ອງຟ້າສູງກວ່າແຜ່ນດິນໂລກສັນໃດ, ທາງຂອງເຮົາກໍສູງກວ່າທາງຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຄວາມຄິດຂອງເຮົາກໍສູງກວ່າຄວາມຄິດຂອງພວກເຈົ້າສັນນັ້ນ.

¹⁰ເພາະເຫມືອນຝົນແລະຫິມະຕົກລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າ ແລະ ບໍ່ກັບຄືນໄປບ່ອນນັ້ນອີກນອກຈາກຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກປຽກຊຸ່ມແລະເຮັດໃຫ້ມັນເກີດຜົນ ແລະ ແຕກຫນໍ່ແລະໃຫ້ເມັດພັນແກ່ຊາວນາຜູ້ທີ່ຫວ່ານແລະໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ແກ່ຜູ້ທີ່ກິນ:¹¹ເຊັ່ນດຽວກັນຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາທີ່ອອກຈາກປາກຂອງເຮົາຖ້ອຍຄຳນັ້ນຈະບໍ່ກັບຄືນມາຫາເຮົາໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ແຕ່ຈະເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ເຮົາປາຖະຫນາ ສຳເລັດ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ໃຊ້ໄປເຮັດນັ້ນສຳເລັດ.

¹²ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຈະອອກໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີແລະຖືກນຳພາໄປຢ່າງສະຫວັດດີພາບ; ພູເຂົາແລະເນີນພູຕ່າງໆຈະຮ້ອງອອກມາດ້ວຍສຽງຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ, ແລະຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນໃນທົ່ງນາຈະຕົບມື.¹³ຕົ້ນສົນຈະເກີດຂຶ້ນແທນໃນບ່ອນທີ່ມີພຸ່ມຫນາມ, ແລະຕົ້ນນ້ຳມັນຫອມຈະປົ່ງແທນຕົ້ນຫນາມ, ແລະມັນຈະເປັນຢ່າງນັ້ນແກ່ພຣະຢາເວ, ແກ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ເຊິ່ງຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນອັນຕະຫລອດໄປທີ່ຈະບໍ່ຖືກຕັດອອກເລີຍ."

56

¹ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຖືຮັກສາສິ່ງທີ່ຊອບທຳ, ຈົ່ງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຍຸດຕິທຳ; ເພາະຄວາມລອດຂອງເຮົາມາໃກ້ແລ້ວ, ແລະຄວາມຊອບ ທຳຂອງເຮົາຈະໄດ້ສຳແດງອອກມາ.²ຄວາມສຸກມີແກ່ຄົນທີ່ເຮັດສິ່ງນີ້, ແລະຜູ້ທີ່ຢຶດມັນໄວ້ແຫນ້ນ. ເຂົາຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕ, ບໍ່ເຮັດໃຫ້ວັນນັ້ນເປັນມົນທິນ, ແລະຮັກສາມືຂອງເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກການເຮັດຊົ່ວໃດໆ.”

³ຢ່າໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ທີ່ໄດ້ກາຍມາເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະຢາເວເວົ້າວ່າ, "ພຣະຢາເວ ຈະຊົງແຍກຂ້ອຍອອກຈາກຊົນຊາດຂອງພຣະອົງຢ່າງແນ່ນອນ." ຂັນທີກໍບໍ່ຄວນເວົ້າວ່າ,“ ເບິ່ງແມ, ຂ້ອຍເປັນຕົ້ນໄມ້ທີ່ຫ່ຽວແຫ້ງ.”

⁴ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ,“ ພວກຄົນເທືອຍທີ່ຖືວັນຊະບາໂຕຂອງເຮົາ ແລະ ເລືອກສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາພໍໃຈ, ແລະ ຍຶດຫມັ້ນໃນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ,⁵ເຮົາຈະຕັ້ງອານຸສອນສະຖານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໃນພຣະວິຫານຂອງເຮົາແລະພາຍໃນກຳແພງຂອງເຮົາ, ທີ່ດີກວ່າການມີບັນດາບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງ. ເຮົາຈະມອບອະນຸສອນສະຖານນິລັນດອນໃຫ້ພວກເຂົາທີ່ຈະບໍ່ຖືກຕັດອອກເລີຍ.

⁶ເຊັ່ນດຽວກັບພວກຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຜູກພັນຕົນເອງກັບພຣະຢາເວ - ເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ແລະຜູ້ທີ່ຮັກພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ, ແລະນະມັດສະການພຣະອົງ, ທຸກໆຄົນທີ່ຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕ ແລະ ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ວັນນັ້ນເປັນມົນທິນ, ແລະຜູ້ທີ່ຍຶດຫມັ້ນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ,⁷ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາໄປສູ່ພູເຂົາບໍລິສຸດຂອງເຮົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມສຸກຢູ່ໃນວິຫານແຫ່ງການອະທິຖານຂອງເຮົາ; ເຮົາຈະຍອມຮັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍບູຊາທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາເທິງແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ. ເພາະວິຫານຂອງເຮົາຈະຖືກເອີ້ນວ່າເປັນວິຫານແຫ່ງການອະທິຖານສຳລັບທຸກປະຊາຊາດ,

⁸ນີ້ແມ່ນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ເຕົ້າໂຮມຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປ - ເຮົາຍັງຈະຮວບຮວມຄົນອື່ນໆມາເພີ່ມຕື່ມເຂົ້າກັບພວກເຂົາດ້ວຍ."

⁹ພວກເຈົ້າສັດປ່າທັງຫລາຍໃນທົ່ງຈົ່ງມາແລະກິນຢ່າງເຕັມທີ່, ທັງພວກເຈົ້າສັດປ່າທັງຫລາຍໃນປ່າອີກດ້ວຍ!¹⁰ຄົນເຝົ້າຍາມຂອງພວກເຂົາທຸກຄົນຕາບອດໄປ, ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ພວກເຂົາທຸກຄົນເປັນດັ່ງຫມາທີ່ມິດງຽບທີ່ເຫົ່າບໍ່ໄດ້. ພວກເຂົາຝັນ, ແລະນອນລົງ ພວກເຂົາຮັກໃນການນອນ.

¹¹ຫມາທີ່ຫິວອາຫານ; ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍພຽງພໍ; ພວກເຂົາເປັນຜູ້ລ້ຽງແກະທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ; ພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ຫັນໄປຕາມທາງຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ລະຄົນລ້ວນແຕ່ຢາກໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດທີ່ບໍ່ຍຸດຕິທຳ.¹²ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ມາເຖີດ," ໃຫ້ພວກເຮົາດື່ມເຫລົ້າອາງຸ່ນ. ມື້ອື່ນກໍຈະເຫມືອນກັບມື້ນີ້, ທີ່ເປັນມື້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫລືອຄະນານັບ. ".

57

¹ຄົນຊອບທຳຈິບຫາຍໄປ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜໃສ່ໃຈເລື່ອງນີ້, ແລະຜູ້ຄົນສັດຊື່ໃນພັນທະສັນຍາຈະຖືກຮວບຮວມເອົາໄປ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜເຂົ້າໃຈວ່າຄົນຊອບທຳຖືກເຕົ້າໂຮມເອົາໄປຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.²ເຂົາເຂົ້າໄປໃນສັນຕິສຸກ; ພວກເຂົາພັກສະຫງົບຢູ່ໃນຕຽງນອນຂອງພວກເຂົາ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ດຳເນີນໃນຄວາມທ່ຽງທຳຂອງພວກເຂົາ.

³ແຕ່ຈົ່ງເຂົ້າມາທີ່ນີ້ພວກເຈົ້າລູກຊາຍຂອງແມ່ມົດ, ພວກລູກຫລານຂອງຄົນຫລິ້ນຊູ້ ແລະຜູ້ຍິງທີ່ເປັນໂສເພນີ.⁴ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍກຳລັງເຍາະເຍີ້ຍຢ່າງສະຫນຸກສະຫນານຕໍ່ຜູ້ໃດ? ພວກເຈົ້າກຳລັງອ້າປາກແລະແລບລີ້ນໃສ່ຜູ້ໃດ? ພວກເຈົ້າເປັນລູກຂອງການທໍລະຍົດ, ເປັນລູກຂອງການຫລອກລວງບໍ່ແມ່ນບໍ?

⁵ພວກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຕົນເອງອົບອຸ່ນຂຶ້ນດ້ວຍການນອນຢູ່ນຳກັນພາຍໃຕ້ຕົ້ນໂອກ, ພາຍໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ຂຽວສົດທຸກຕົ້ນ, ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ຂ້າບຸດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ໃນກົ້ນແມ່ນ້ຳທີ່ເຫືອດແຫ້ງ, ພາຍໃຕ້ໂງ່ນຫີນທີ່ຍື່ນອອກມາ.

⁶ໃນບັນດາຫີນທີ່ກ້ຽງຂອງຮ່ອມພູແມ່ນ້ຳເປັນສິ່ງທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ເຈົ້າ. ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເປັນສິ່ງຂອງທີ່ເປັນຂອງຖວາຍຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຖອກເຄື່ອງດື່ມບູຊາຂອງເຈົ້າເທິງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ນຳເຄື່ອງທັນຍະບູຊາມາຖວາຍ. ເຮົາຄວນຈະຍິນດີໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບໍ່?

⁷ພວກເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມບ່ອນນອນຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ຢູ່ເທິງພູສູງ; ແລະພວກເຈົ້າກໍຂຶ້ນໄປບ່ອນນັ້ນເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທັງຫລາຍດ້ວຍ.⁸ພວກເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງສັນຍາລັກຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ຢູ່ຂ້າງຫລັງປະຕູແລະເສົາປະຕູເຫລົ່ານັ້ນ; ພວກເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ, ເຮັດໃຫ້ຕົວເອງເປືອຍກາຍ, ແລະຂຶ້ນໄປ; ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ບ່ອນນອນຂອງພວກເຈົ້າກວ້າງຂຶ້ນ. ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພວກເຂົາ; ພວກເຈົ້າຮັກບ່ອນນອນຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນສ່ວນທີ່ເປັນສ່ວນຕົວຂອງພວກເຂົາ.

⁹ພວກເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນໄປຫາພະໂມເລັກພ້ອມກັບນ້ຳມັນຫອມ; ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ນ້ຳຫອມທະວີຫລາຍຂຶ້ນ. ພວກເຈົ້າໄດ້ສົ່ງທູດຂອງພວກເຈົ້າໄປແດນໄກ; ພວກເຈົ້າໄດ້ລົງໄປຍັງແດນຄົນຕາຍ.¹⁰ພວກເຈົ້າໄດ້ອິດເມື່ອຍຈາກການເດີນທາງອັນຍາວໄກ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ເຄີຍເວົ້າວ່າ "ມັນບໍ່ມີຄວາມຫວັງ." ພວກເຈົ້າໄດ້ພົບເຫັນຊີວິດຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຈົ້າ; ສະນັ້ນພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ອ່ອນແອລົງ.

¹¹"ພວກເຈົ້າກຳລັງກັງທຸກຮ້ອນເຖິງຜູ້ໃດ? ພວກເຈົ້າຢ້ານໃຜຫລາຍຈົນເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າກະທຳການຢ່າງຫລອກລວງ, ຫລາຍຈົນພວກເຈົ້າບໍ່ລະນຶກເຖິງເຮົາຫລືຄິດເຖິງເຮົາບໍ? ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ມິດງຽບມານານ, ພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຢ້ານກົວເຮົາອີກຕໍ່ໄປ.¹²ເຮົາຈະປະກາດທຸກການກະທຳທີ່ຊອບທຳຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ບອກເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດ, ແຕ່ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະບໍ່ຊ່ວຍພວກເຈົ້າ.

¹³ໃນເວລາທີ່ພວກເຈົ້າຮ້ອງຂໍ, ກໍໃຫ້ບັນດາຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຈົ້າທີ່ສະສົມໄວ້ຊ່ວຍກູ້ພວກເຈົ້າ. ແຕ່ລົມຈະພັດພາພວກມັນໄປຫມົດ, ລົມຫາຍໃຈດຽວກໍຈະຫອບພວກມັນໄປຫມົດ. ແຕ່ເຂົາຜູ້ທີ່ລີ້ໄພໃນເຮົາ, ຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນມໍລະດົກ ແລະ ໄດ້ກຳມະສິດໃນພູເຂົາບໍລິສຸດຂອງເຮົາ.

¹⁴ເຂົາຈະເວົ້າວ່າ,“ ຈົ່ງສ້າງຂຶ້ນ, ສ້າງຂຶ້ນເຖີດ! ຈົ່ງເປີດທາງ! ຈົ່ງເອົາກ້ອນຫິນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດອອກໄປຈາກເສັ້ນທາງຂອງຊົນຊາດຂອງເຮົາ! '¹⁵ເພາະວ່ານີ້ຄືອົງຜູ້ສູງເດັ່ນແລະສູງສົ່ງ, ຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ນິລັນດອນ, ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືບໍລິສຸດ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າ "ເຮົາດຳລົງຢູ່ໃນທີ່ສູງສົ່ງແລະບໍລິສຸດ, ຢູ່ກັບຜູ້ທີ່ມີວິນຍານທີ່ບອບຊ້ຳແລະຖ່ອມໃຈ, ເພື່ອຟື້ນຟູວິນຍານຂອງພວກຄົນທີ່ຖ່ອມໃຈ, ແລະເພື່ອຟື້ນຟູຈິດໃຈຂອງຜູ້ທີ່ສຳນຶກຜິດ.

¹⁶ເພາະເຮົາຈະບໍ່ກ່າວໂທດຢູ່ຕະຫລອດໄປ, ແລະເຮົາຈະບໍ່ມີຄວາມໂກດຮ້າຍຕະຫລອດໄປ, ເພາະວ່າຈິດວິນຍານຂອງມະນຸດຈະອ່ອນກຳລັງຕໍ່ຫນ້າເຮົາ, ຄືຊີວິດທັງຫລາຍທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນມາ.¹⁷ຍ້ອນຄວາມຜິດບາບຈາກຄວາມຮຸນແຮງຂອງເຂົາເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ, ແລະເຮົາໄດ້ລົງໂທດເຂົາ; ເຮົາໄດ້ເຊື່ອງໃບຫນ້າ ຂອງເຮົາແລະໂກດຮ້າຍ, ແຕ່ເມື່ອເຂົາກັບມາຍັງທາງແຫ່ງໃຈຂອງເຂົາແລ້ວ.

¹⁸ເຮົາໄດ້ເຫັນທາງຂອງເຂົາແລ້ວ, ແຕ່ເຮົາຈະຮັກສາເຂົາໃຫ້ຫາຍດີ. ເຮົາຈະນຳເຂົາແລະເລົ້າໂລມແລະຫນູນໃຈຜູ້ຄົນທີ່ໂສກເສົ້າເສຍໃຈເຖິງເຂົາ,¹⁹ແລະເຮົາໄດ້ສ້າງຜົນຈາກຮິມສົບປາກ. ສັນຕິສຸກ, ສັນຕິສຸກ, ແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໄກ ແລະ ແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃກ້ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ເຮົາຈະຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ຫາຍດີ.

²⁰ແຕ່ຄົນອະທຳຄືກັນກັບທະເລທີ່ປັ່ນປ່ວນບໍ່ສາມາດນິ້ງສະຫງົບໄດ້, ແລະນ້ຳທະເລນັ້ນກໍເຮັດໃຫ້ມີຕົມແລະຂີ້ຕົມໄຫລຂຶ້ນມາ.²¹ບໍ່ມີສັນຕິສຸກສຳລັບຄົນອະທຳ. ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້."

58

¹"ຈົ່ງຮ້ອງດັງໆ; ຢ່າຈົ່ງສຽງໄວ້, ຈົ່ງເປັ່ງສຽງຂອງເຈົ້າໃຫ້ດັງຄືກັບສຽງແກ, ຈົ່ງປະເຊີນຫນ້າປະຊາຊົນຂອງເຮົາພ້ອມກັບການທໍລະຍົດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບພ້ອມກັບຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ.²ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງສະແຫວງຫາເຮົາທຸກໆວັນແລະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບທາງຂອງເຮົາ, ຄືກັບປະຊາຊາດຫນຶ່ງທີ່ປະຕິບັດຄວາມຊອບທຳແລະບໍ່ປະຖິ້ມກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຂໍໃຫ້ເຮົາຕັດສິນທີ່ຊອບທຳ; ພວກເຂົາຍິນດີໃນຄວາມຄິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າທີ່ສະເດັດເຂົ້າມາໃກ້.

³ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ 'ເປັນຫຍັງພວກເຮົາໄດ້ອົດອາຫານ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຊົງເບິ່ງ? ເປັນຫຍັງພວກເຮົາໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງ, ແຕ່ວ່າພຣະອົງບໍ່ສົນພຣະໄທ? ' ຈົ່ງເບິ່ງ, ໃນມື້ທີ່ພວກເຈົ້າຖືສິນອົດອາຫານ, ພວກເຈົ້າກໍເຮັດຕາມໃຈຂອງເຈົ້າເອງແລະກົດຂີ່ຂົ່ມເຫົງຄົນງານທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ.

⁴ເບິ່ງແມ, ການອົດອາຫານຂອງພວກເຈົ້າກໍພຽງເພື່ອໂຕ້ຖຽງກັນ, ແລະຕໍ່ສູ້ຊຶ່ງກັນແລະກັນ; ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອົດອາຫານໃນມື້ນີ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ສຽງຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນໄປເຖິງເບຶ້ອງເທິງ.⁵ນີ້ຄືການອົດອາຫານແບບທີ່ເຮົາຕ້ອງການຄື: ມື້ເພື່ອໃຫ້ຄົນຖ່ອມຕົວລົງ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາກົ້ມຫົວລົງຄືກັບຕົ້ນອໍ້ແລະປູຜ້າກະສອບແລະຂີ້ເຖົ່າຢູ່ພາຍໃຕ້ຕົວເຂົາເອງແທ້ບໍ? ພວກເຈົ້າເອີ້ນການກະທຳເຊັ່ນນີ້ວ່ານີ້ແມ່ນການອົດອາຫານ, ແລະເປັນມື້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງພໍພຣະໄທແທ້ບໍ?

⁶ເຮົາເລືອກການອົດອາຫານຢ່າງນີ້: ຄືການປົດປ່ອຍຄວາມຜູກພັນທີ່ອະທຳ, ການແກ້ສາຍເຊືອກຂອງແອກອອກໄປ, ການປົດປ່ອຍຄົນທີ່ຊອກຊ້ຳລະກຳໃຈໃຫ້ເປັນອິດສະລະ, ແລະຫັກແອກທັງຫມົດເສຍບໍ່ແມ່ນບໍ?⁷ການອົດອາຫານທີ່ເປັນການຫັກເຂົ້າຈີ່ຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ກັບຄົນທີ່ຫິວໂຫຍແລະນຳເອົາຄົນຍາກຈົນແລະບໍ່ມີທີ່ຢູ່ອາໄສເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ?” ເມື່ອພວກເຈົ້າເຫັນຄົນທີ່ເປືອຍກາຍ, ພວກເຈົ້າຄວນຈະນຸ່ງເສື້ອຜ້າໃຫ້ເຂົາ, ແລະພວກເຈົ້າບໍ່ຄວນເຊື່ອງຕົວພວກເຈົ້າຈາກຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າເອງ.

⁸ເມື່ອນັ້ນແສງສະຫວ່າງຂອງເຈົ້າພຸ້ງອອກມາຄືກັບດວງຕາເວັນຂຶ້ນ, ແລະການຢຽວຢາຮັກສາຂອງພວກເຈົ້າຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວວາ; ຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຈົ້າຈະຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ, ແລະພຣະສິລິຂອງພຣະຢາເວຈະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງເຈົ້າ.

⁹ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງຂໍ, ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງຕອບ; ພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ແລະພຣະອົງຈະເວົ້າຕອບວ່າ, "ເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້." ຖ້າພວກເຈົ້າເອົາແອກອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ອີກທັງນິ້ວມືທີ່ກ່າວຮ້າຍ, ແລະຄຳເວົ້າອະທຳອອກໄປ,¹⁰ຖ້າພວກເຈົ້າເອງໄດ້ຈັດຫາໃຫ້ຄົນທີ່ອຶດຫິວແລະຄົນຂັດສົນທີ່ທຸກໃຈໃຫ້ອີ່ມ; ຈາກນັ້ນແສງສະຫວ່າງຂອງພວກເຈົ້າຈະຮຸ່ງແຈ້ງໃນຄວາມມືດ, ແລະຄວາມມືດຂອງພວກເຈົ້າຈະເປັນຄືກັບຕອນກາງເວັນ.

¹¹ແລ້ວພຣະຢາເວຈະຊົງນຳພາພວກເຈົ້າເລື້ອຍໄປແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າອີ່ມຫນຳໃນເຂດແດນທີ່ຊຶ່ງບໍ່ມີນ້ຳ, ແລະພຣະອົງຈະເສີມກະດູກຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ແຂງແຮງ. ພວກເຈົ້າຈະເປັນຄືກັບສວນທີ່ມີນ້ຳຫົດ, ແລະເຫມືອນກັບນ້ຳພຸທີ່ໄຫລບໍ່ເຄີຍຂາດສາຍ.

¹²ບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າຈະສ້າງສິ່ງປະຫລັກຫັກພັງບູຮານຂຶ້ນມາໃຫມ່; ພວກເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຊາກຫັກພັງຂອງຫລາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນຟື້ນຄືນມາໃຫມ່; ພວກເຈົ້າຈະຖືກເອີ້ນວ່າ "ຜູ້ສ້ອມແປງກຳແພງ," "ຜູ້ຟື້ນຟູຖະຫນົນທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດຕໍ່ໄປ."

¹³ສົມມຸດວ່າພວກເຈົ້າຫັນຕີນຂອງພວກເຈົ້າຈາກການເດີນທາງໃນວັນສະບາໂຕ, ແລະຫັນຈາກການເຮັດຕາມໃຈຂອງພວກເຈົ້າເອງໃນວັນບໍລິສຸດຂອງເຮົາ. ສົມມຸດວ່າພວກເຈົ້າເອີ້ນວັນສະບາໂຕເປັນວັນປິຕິຍິນດີ, ແລະພວກເຈົ້າເອີ້ນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະຢາເວວ່າບໍລິສຸດແລະມີກຽດ. ສົມມຸດວ່າພວກເຈົ້າໃຫ້ກຽດແກ່ວັນສະບາໂຕໂດຍການປະຈາກວຽກງານຂອງພວກເຈົ້າເອງ, ແລະໂດຍການບໍ່ຊອກຫາຄວາມສຸກຂອງຕົວເອງແລະໂດຍບໍ່ເວົ້າຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຈົ້າເອງ.

¹⁴"ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະຢາເວ; ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນໄປໃນທີ່ສູງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ; ເຮົາຈະລ້ຽງເຈົ້າຈາກມໍລະດົກຂອງຢາໂຄບບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າ - ເພາະວ່າ ພຣະໂອດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແລ້ວ.

59

¹ຈົ່ງເບິ່ງ, ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ສັ້ນເກີນກວ່າທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າລອດບໍ່ໄດ້; ຫລືຫູຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຕຶງເກີນກວ່າທີ່ຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ.²ແຕ່ການກະທຳທີ່ຜິດບາບຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ແຍກພວກເຈົ້າຈາກພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ແລະຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງປິດບັງພຣະພັກພຣະອົງຈາກພວກເຈົ້າແລະຈາກການໄດ້ຍິນພວກເຈົ້າ.

³ເພາະມືຂອງພວກເຈົ້າເປື້ອນດ້ວຍເລືອດແລະນິ້ວມືຂອງພວກເຈົ້າເປື້ອນດ້ວຍບາບ. ປາກຂອງພວກເຈົ້າເວົ້າຕົວະ ແລະ ລີ້ນຂອງພວກເຈົ້າເວົ້າກ່າວຮ້າຍ.⁴ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮຽກຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊອບທຳແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສູ້ຄະດີຂອງເຂົາດ້ວຍຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາໄວ້ວາງໃຈໃນຖ້ອຍຄຳທີ່ໄຮ້ສາລະ, ແລະ ເວົ້າຕົວະ; ພວກເຂົາຕັ້ງທ້ອງດ້ວຍຄວາມລຳບາກແລະເກີດຄວາມບາບອອກມາ.

⁵ພວກເຂົາຟັກໄຂ່ຂອງງູພິດແລະຖັກແສ່ວໃຍຂອງແມງມຸມ. ໃຜກໍຕາມທີ່ກິນໄຂ່ຂອງພວກເຂົາກໍຈະຕາຍ, ແລະຖ້າໄຂ່ຖືກເຮັດໃຫ້ແຕກມັນຈະອອກມາເປັນງູພິດ.⁶ໃຍຂອງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດໃຊ້ເຮັດເປັນເຄື່ອງນຸ່ງບໍ່ໄດ້ອີກທັງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫົ່ມໂຕເອງດ້ວຍຜົນງານຂອງພວກເຂົາໄດ້. ຜົນງານຂອງພວກເຂົາແມ່ນຜົນງານຂອງຄວາມບາບ, ແລະການກະທໍາຂອງຄວາມຮຸນແຮງແມ່ນຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາ.

⁷ຕີນຂອງພວກເຂົາແລ່ນໄປຫາຄວາມຊົ່ວ, ແລະພວກເຂົາກໍແລ່ນໄປເຮັດໃຫ້ຄົນບໍ່ມີຄວາມຜິດຫລັ່ງເລືອດຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາແມ່ນຄວາມຄິດຂອງບາບ; ຄວາມຮຸນແຮງແລະການທຳລາຍແມ່ນຫົນທາງຂອງພວກເຂົາ.⁸ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ເສັ້ນທາງແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ແລະບໍ່ມີຄວາມຍຸດຕິທຳໃນເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນທາງຄົດລ້ຽວ; ໃຜກໍຕາມທີ່ເດີນໄປຕາມເສັ້ນທາງເຫລົ່ານີ້ກໍບໍ່ຮູ້ຈັກສັນຕິສຸກ.

⁹ສະນັ້ນຄວາມຍຸດຕິທຳຈຶ່ງຢູ່ຫ່າງໄກຈາກພວກເຮົາ, ອີກທັງຄວາມຊອບທຳກໍບໍ່ມາເຖິງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາລໍຄອຍຄວາມສະຫວ່າງ, ແຕ່ເຫັນຄວາມມືດ; ພວກເຮົາຊອກຫາຄວາມສະຫວ່າງ, ແຕ່ພວກເຮົາຍ່າງໃນຄວາມມືດ.¹⁰ພວກເຮົາຊອກຫາກຳແພງເຫມືອນຄົນຕາບອດ ເຫມືອນກັບພວກຄົນທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ. ພວກເຮົາສະດຸດລົ້ມລົງໃນຕອນກາງເວັນຄືກັນກັບເປັນຕອນຄ່ຳ, ພວກເຮົາເປັນເຫມືອນກັບຄົນຕາຍໃນທ່າມກາງບັນດາຄົນທີ່ແຂງແຮງ.

¹¹ພວກເຮົາຮ້ອງຄາງເຫມືອນຫມີແລະຄວນຄາງເຫມືອນນົກພິລາບ; ພວກເຮົາລໍຄອຍຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແຕ່ບໍ່ມີເລີຍ; ພວກເຮົາລໍຄອຍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ແຕ່ມັນຢູ່ໄກຈາກພວກເຮົາ.

¹²ເພາະການທໍລະຍົດຫລາຍຢ່າງຂອງພວກເຮົາແມ່ນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ, ແລະຄວາມບາບຂອງພວກເຮົາກໍປັກປຳຕໍ່ພວກເຮົາ; ເພາະການທໍລະຍົດຂອງພວກເຮົາຢູ່ກັບພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາຮູ້ຈັກຄວາມບາບຂອງພວກເຮົາດີ.¹³ພວກເຮົາໄດ້ທໍລະຍົດ, ດ້ວຍການປະຕິເສດພຣະຢາເວແລະຫັນຫນີຈາກການຕິດຕາມພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາໄດ້ເວົ້າເຖິງການກົດຂີ່ແລະເຮັດໃຫ້ຫັນເຫໄປ, ການຈົ່ມວ່າທີ່ເກີດມາຈາກໃຈແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ເວົ້າຕົວະ.

¹⁴ຄວາມຍຸດຕິທຳໄດ້ຖືກບັງຄັບເອົາໄປ, ແລະຄວາມຊອບທຳຢືນຢູ່ຫ່າງໄກ; ເພາະຄວາມຈິງໄດ້ລົ້ມລົງຢູ່ໃນກາງເມືອງ, ແລະຄວາມທ່ຽງທຳກໍເຂົ້າມາບໍ່ໄດ້.¹⁵ຄວາມສັດຈິງໄດ້ຫາຍໄປ, ແລະຜູ້ທີ່ຫັນຫນີໄປຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍກໍເຮັດໃຫ້ຕົວເອງຕົກເປັນເຫຍື່ອ. ພຣະຢາເວໄດ້ເຫັນມັນແລະຊົງບໍ່ພໍພຣະໄທທີ່ບໍ່ມີຄວາມຍຸດຕິທຳ.

¹⁶ພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດເລີຍ, ແລະປະຫລາດໃຈວ່າບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະອອນວອນພື່ອ. ເພາະສະນັ້ນແຂນຂອງພຣະອົງເອງຈຶ່ງນຳເອົາຄວາມລອດມາໃຫ້ພຣະອົງ, ແລະຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງໄດ້ເຊີດຊູພຣະອົງໃວ້.

¹⁷ພຣະອົງໄດ້ສວມໃສ່ຄວາມຊອບທຳເປັນເກາະປ້ອງກັນເອິກແລະສວມຫມວກເຫລັກແຫ່ງຄວາມລອດໃວ້ເທິງຫົວຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງນຸ່ງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງການແກ້ແຄ້ນແລະສວມໃສ່ເສື້ອຄຸມຄວາມກະຕືລືລົ້ນ.¹⁸ພຣະອົງຊົງຕອບແທນພວກເຂົາຕາມສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳ, ຄືການພິພາກສາດ້ວຍພຣະພິໂລດຕໍ່ພວກສັດຕູຂອງພຣະອົງ, ແລະການແກ້ແຄ້ນຕໍ່ສັດຕູຂອງພຣະອົງ, ແລະການລົງໂທດຕໍ່ຫມູ່ເກາະຕ່າງໆເປັນການຕອບແທນພວກເຂົາ.

¹⁹ເພາະສະນັ້ນພວກເຂົາຈະຢ້ານກົວພຣະນາມຂອງອົງພຣະຢາເວຈາກທິດຕາເວັນຕົກ, ແລະຢ້ານກົວພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງຈາກທາງຕາເວັນຂື້ນ; ເພາະວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດມາຄືກັບກະແສນໍ້າໄຫລແຮງ, ໂດຍລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະຢາເວ.²⁰“ ພຣະຜູ້ໄຖ່ຈະສະເດັດມາຍັງຊີໂອນແລະມາຫາຜູ້ທີ່ຫັນກັບຈາກການກະທຳທີ່ທໍລະຍົດຂອງພວກເຂົາໃນຢາໂຄບ - ນີ້ແມ່ນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

²¹ສ່ວນເຮົາເອງ, ນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບພວກເຂົາ -ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ຈິດວິນຍານຂອງເຮົາຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ເຫນືອພວກເຈົ້າ, ແລະຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາທີ່ເຮົາໄດ້ໃສ່ໄວ້ໃນປາກຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ພາກອອກຈາກປາກຂອງພວກເຈົ້າຫລືຈະບໍ່ພາກອອກຈາກປາກຂອງບຸດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລືຈະບໍ່ພາກອອກຈາກປາກຂອງລູກຫລານທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ - ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ - ຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ໄປແລະຕະຫລອດໄປເປັນນິດ."

60

¹ຈົ່ງລຸກຂື້ນ, ສ່ອງແສງ; ເພາະແສງສະຫວ່າງຂອງເຈົ້າໄດ້ມາແລ້ວ, ແລະພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຂື້ນມາເຫນືອເຈົ້າແລ້ວ.

²ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມມືດຈະປົກຄຸມທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຄວາມມືດຈະປົກຄຸມບັນດາປະຊາຊາດ; ແຕ່ພຣະຢາເວຈະຊົງຂຶ້ນມາເຫນືອເຈົ້າ, ແລະຈະເຫັນພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງເຫນືອເຈົ້າ.³ບັນດາປະຊາຊາດຈະມາຍັງແສງສະຫວ່າງຂອງເຈົ້າ, ແລະບັນດາກະສັດທັງຫລາຍຈະມາຍັງຄວາມສະຫວ່າງສຸກໄສຂອງເຈົ້າທີ່ກຳລັງຂຶ້ນມາ.

⁴ຈົ່ງເບິ່ງໄປອ້ອມຮອບເຖີດ. ພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ລວມຕົວກັນແລະມາຫາເຈົ້າ. ພວກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຈະມາຈາກແດນໄກ, ແລະພວກເຂົາຈະອູ້ມລູກສາວຂອງເຈົ້າໃວ້ໃນອ້ອມແຂນຂອງພວກເຂົາ.⁵ເມື່ອນັ້ນເຈົ້າຈະຫລຽວເບິ່ງແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກໃຈ, ແລະຫົວໃຈຂອງເຈົ້າຈະມີຄວາມປິຕິຍິນດີ, ເພາະວ່າຄວາມມັງຄັ້ງຂອງທະເລຈະຖືກຖອກເທອອກມາໃຫ້ເຈົ້າ, ຊັບສົມບັດຂອງບັນດາປະຊາຊາດຈະມາຍັງເຈົ້າ.

⁶ຂະບວນລົດອູດຈະຫຸ້ມລ້ອມເຈົ້າ, ຄືພວກອູດຈາກມິດີອານ ແລະ ເອຟາ; ພວກເຂົາທັງຫມົດດຈະມາຈາກເຊບາ; ພວກເຂົາຈະນຳເອົາທອງຄຳແລະກຳຍານມາ, ແລະຮ້ອງເພງສັນລະເສີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁷ຝູງແກະ ທັງຫມົດຂອງເກດາຈະຖືກເຕົ້າໂຮມມາຍັງພວກເຈົ້າ, ບັນດາແກະໂຕຜູ້ຂອງເນບາໂຢດຈະຮັບໃຊ້ຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງເຈົ້າ; ພວກມັນຈະເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ຫນ້າພໍໃຈຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ; ແລະເຮົາໃຫ້ຈະພຣະວິຫານທີ່ສະຫງ່າງາມຂອງເຮົາໄດ້ຮັບກຽດ.

⁸ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນໃຜທີ່ບິນມາເຫມືອນເມກ, ແລະເຫມືອນນົກພິລາບທີ່ກັບມາຍັງທີ່ພັກອາໄສຂອງພວກມັນ?⁹ບັນດາແຜ່ນດິນແຄມທະເລຫລຽວຫາເຮົາແລະເຮືອທັງຫລາຍຂອງເມືອງທາຊາກໍນຳຫນ້າ, ເພື່ອນຳເອົາລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈາກແດນໄກ, ເງິນແລະທອງຄຳຂອງພວກເຂົາມາພ້ອມກັບພວກເຂົາດ້ວຍ, ເພາະພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວາພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ແລະສຳລັບອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ, ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບກຽດ.

¹⁰ພວກບຸດຊາຍຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະສ້າງກຳແພງຂອງເຈົ້າຄືນໃຫມ່, ແລະບັນດາກະສັດຂອງພວກເຂົາຈະຮັບໃຊ້ເຈົ້າ; ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາໄດ້ລົງໂທດເຈົ້າເພາະຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງເຮົາ, ແຕ່ວ່າເຮົາຈະມີຄວາມເມດຕາກາລຸນາຕໍ່ເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໂປດປານຂອງເຮົາ.¹¹ປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຍັງຈະເປີດຢູ່ຕະຫລອດເວລາ; ປະຕູເຫລົ່ານັ້ນຈະບໍ່ຖືກປິດທັງກາງເວັນຫລືກາງຄືນ, ເພື່ອໃຫ້ກະສັດທັງຫລາຍໄດ້ນຳຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງບັນດາປະຊາຊາດເຂົ້າມາ.

¹²ແທ້ຈິງແລ້ວ, ບັນດາປະຊາຊາດແລະຣາຊອານາຈັກທີ່ບໍ່ຮັບໃຊ້ເຈົ້າຈະພິນາດໄປ; ປະຊາຊາດເຫລົ່ານັ້ນຈະຖືກທຳລາຍຫມົດສີ້ນ.¹³ສະຫງ່າຣາສີຂອງເລບານອນຈະມາຍັງເຈົ້າ, ລວມທັງຕົ້ນສົນສາມໃບ, ຕົ້ນສົນສີດາຕົ້ນໄມ້ແປກ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງເຮົາສວຍງາມ; ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ວາງຕີນຂອງເຮົາໄດ້ຮັບກຽດ.

¹⁴ພວກເຂົາຈະມາຫາເຈົ້າແລະກົ້ມຂາບລົງ ພວກລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະໂນມໂຕລົງຄຳນັບເຈົ້າ; ພວກເຂົາຈະກົ້ມຂາບລົງທີ່ຕີນຂອງເຈົ້າ; ພວກເຂົາຈະເອີ້ນເຈົ້າວ່າເມືອງແຫ່ງພຣະຢາເວ, ຊີໂອນແຫ່ງອົງບໍລິສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ.

¹⁵ແທນການທີ່ເຈົ້າຍັງຄົງຖືກປະຖິ້ມແລະຖືກກຽດຊັງ, ໂດຍບໍ່ມີໃຜຜ່ານເຂົ້າມາຍັງເຈົ້າ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າພູມໃຈຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ເປັນຄວາມຊື່ນບານຈາກຄົນລຸ້ນຫນຶ່ງຫາຄົນລຸ້ນຫນຶ່ງ.¹⁶ເຈົ້າຈະດື່ມນົມຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູທີ່ເອິກຂອງກະສັດທັງຫລາຍ; ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາຄືພຣະຢາເວເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ແລະ ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງເຈົ້າ, ອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຢາໂຄບ.

¹⁷ເຮົາຈະນຳເອົາຄຳມາແທນທອງສຳຣິດ, ເຮົາຈະນຳເອົາເງິນມາແທນເຫລັກ; ຈະນຳທອງສຳຣິດມາແທນໄມ້, ຈຳນຳເຫລັກມາແທນກ້ອນຫີນ. ເຮົາຈະແຕ່ງຕັ້ງຄວາມສະຫງົບສຸກໃຫ້ເປັນເຈົ້າເມືອງຂອງເຈົ້າ, ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳເປັນພວກຜູ້ປົກຄອງຂອງເຈົ້າ.¹⁸ຈະບໍ່ໄດ້ຍິນເຖິງ ຄວາມທາລຸນໃນແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ແລະບໍ່ໄດ້ຍິນເຖິງການລ້າງຜານ, ຫລືການເຮັດໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍໄປພາຍໃນເຂດແດນຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ເຈົ້າຈະເອີ້ນກຳແພງຂອງເຈົ້າວ່າຄວາມລອດ, ແລະເອີ້ນປະຕູເມືອງຂອງເຈົ້າວ່າການສັນລະເສີນ.

¹⁹ດວງຕາເວັນຈະບໍ່ເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງເຈົ້າໃນຕອນກາງເວັນອີກຕໍ່ໄປ, ອີກທັງດວງເດືອນຈະບໍ່ເປັນຄວາມສະຫວ່າງສຸກໄສແກ່ເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ ພຣະຢາເວຊົງເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງເຈົ້າຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຈະຊົງເປັນສະຫງ່າຣາສີຂອງເຈົ້າ.²⁰ດວງຕາເວັນຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຕົກອີກຕໍ່ໄປ, ແລະດວງເດືອນຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຖອຍກັບແລະຫາຍໄປອີກ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວຈະເປັນຄວາມສະຫວ່າງອັນເປັນນິດຂອງເຈົ້າ, ແລະວັນແຫ່ງຄວາມທຸກໂສກຂອງເຈົ້າຈະສິ້ນສຸດລົງ.

²¹ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຊອບທຳ; ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນກຳມະສິດຕະຫລອດໄປ, ກິ່ງທີ່ເຮົາປູກ, ຜົນງານແຫ່ງມືຂອງເຮົາທີ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ໄດ້ຮັບກຽດ.²²ຜູ້ເລັກນ້ອຍຈະກາຍເປັນພັນຄົນ, ແລະຄົນເລັກນ້ອຍຈະການເປັນປະຊາຊາດທີ່ເຂັ້ມແຂງ; ເຮົາເອງຄືພຣະຢາເວ, ຈະປະຕິບັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ສຳເລັດຢ່າງວ່ອງໄວເມື່ອເຖິງເວລາ.

61

¹ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະຖິດຢູ່ເຫນືອຂ້ານ້ອຍ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຈີມຂ້ານ້ອຍໄວ້ເພື່ອປະກາດຂ່າວດີແກ່ຄົນທີ່ທຸກໃຈ. ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປຮັກສາໃຈຄົນທີ່ຊອກຊຳ້ລະກຳໃຈ, ເພື່ອປະກາດອິດສະຫລະພາບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກຈັບເປັນສະເລີຍ, ແລະ ການເປີດຄຸກໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖືກກັກຂັງ.

²ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍໄປເພື່ອປະກາດປີແຫ່ງຄວາມໂປດປານຂອງພຣະຢາເວ, ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ແລະເພື່ອເລົ້າໂລມທຸກຄົນທີ່ເສົ້າໂສກ.

³ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງຂ້ານ້ອຍໄປເພື່ອທີ່ຈະໃຫ້ພວກຄົນທີ່ໂສກເສົ້າໃນຊີໂອນ - ເພື່ອໃຫ້ພວງມາໄລເແທນທີ່ຂີ້ເຖົ່າແກ່ພວກເຂົາ, ໃຫ້ນ້ຳມັນແຫ່ງຄວາມຄວາມຍິນດີແທນທີ່ຄວາມເສົ້າໂສກໃຈ, ໃຫ້ເສື້ອຄຸມແຫ່ງການສັນລະເສີນແທນທີ່ຈິດວິນຍານທີ່ທໍ້ແທ້, ເພື່ອຈະເອີ້ນພວກເຂົາວ່າຕົ້ນໂອກແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ທີ່ພຣະຢາເວຊົງປູກໄວ້, ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດ.

⁴ພວກເຂົາຈະສ້າງຊາກປະຫລັກຫັກພັງເກົ່າແກ່ຄືນໃຫມ່; ພວກເຂົາຈະຟື້ນຟູທີ່ຮ້າງເປົ່າໃນອະດີດຂຶ້ນ. ພວກເຂົາຈະຟື້ນຟູບັນດາເມືອງທີ່ປະຫລັກຫັກຟັງຂຶ້ນມາ, ຄືທີ່ຮ້າງເປົ່າແຕ່ກ່ອນມາຫລາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ.⁵ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະຢືນແລະລ້ຽງແບ້ ແກະ ຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພວກລູກຊາຍຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະເຮັດວຽກໃນທົ່ງນາແລະສວນອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ.

⁶ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຂະຫນານນາມວ່າເປັນປະໂລຫິດຂອງພຣະຢາເວ; ພວກເຂົາຈະເອີ້ນພວກເຈົ້າວ່າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຈົ້າຈະກິນຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະພວກເຈົ້າຈະອວດອ້າງຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາ.⁷ພວກເຈົ້າຈະມີເປັນສອງເທົ່າແທນທີ່ຄວາມອັບອາຍຂອງພວກເຈົ້າ; ແລະພວກເຂົາຈະປິຕິຍິນດີໃນສ່ວນແບ່ງຂອງພວກເຂົາແທນທີ່ຄວາມອັບອາຍ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະມີສ່ວນແບ່ງໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເປັນສອງເທົ່າ; ຄວາມຍິນດີອັນເປັນນິດຈະເປັນຂອງພວກເຂົາ.

⁸ເພາະເຮົາຄື, ພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ຮັກຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແລະກຽດຊັງການກົດຂີ່ແລະອາຊະຍາກຳທີ່ຮຸນແຮງ. ເຮົາຈະຕອບແທນພວກເຂົາຢ່າງຊື່ສັດ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາຕະຫລອດໄປກັບພວກເຂົາ.⁹ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະ ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ. ທຸກຄົນທີ່ເຫັນພວກເຂົາຈະຈົດຈຳພວກເຂົາໄດ້ວ່າ, ພວກເຂົາແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ພຣະຢາເວຊົງອວຍພອນ.

¹⁰ຂ້ານ້ອຍຈະປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ພຣະຢາເວ; ຂ້ານ້ອຍຈະຍິນດີຢ່າງຍິ່ງໃນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ. ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງສວມຂ້ານ້ອຍດວ້ຍເສື້ອຜາ້ແຫ່ງຄວາມລອດ; ພຣະອົງໄດ້ສວມເສື້ອຄຸມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ, ເຫມືອນກັບເຈົ້າບ່າວປະດັບຕົວເອງດ້ວຍຜ້າພັນຫົວ, ແລະເຫມືອນເຈົ້າສາວທີ່ປະດັບຕົວເອງດ້ວຍເພັດພອຍຂອງນາງ.¹¹ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໂລກຈະເຮັດໃຫ້ຫນໍ່ຂອງມັນປົ່ງຂຶ້ນມາ, ແລະໃນສວນເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ປູກໃນນັ້ນປົ່ງຂຶ້ນມາຢ່າງໃດ, ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຊອບທຳແລະການສັນລະເສີນເກີດຂື້ນມາຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊາດທັງຫມົດຢ່າງນັ້ນ.

62

¹ເພາະເຫັນແກ່ຊີໂອນເຮົາຈະບໍ່ມິດງຽບແລະເພາະເຫັນແກ່ກຸງເຢລູຊາເລັມເຮົາຈະບໍ່ມິດງຽບໄປ, ຈົນກວ່າຄວາມຊອບທຳຂອງນະຄອນນີ້ຈະອອກມາຢ່າງສະຫວ່າງສົດໃສ, ແລະຄວາມລອດຂອງນະຄອນນີ້ຈະອອກໄປຄືກັບໂຄມໄຟຍາມຄຳ່ມືດ.²ປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະໄດ້ເຫັນຄວາມຊອບທຳຂອງເຈົ້າ, ແລະກະສັດທັງຫມົດດຈະເຫັນສະຫງ່າລາສີຂອງເຈົ້າ. ເຂົາຈະເອີ້ນເຈົ້າດ້ວຍນາມໃຫມ່ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເລືອກໃຫ້.

³ເຈົ້າຈະເປັນມົງກຸດອັນງົດງາມຢູໃນມືຂອງພຣະຢາເວ, ແລະເປັນມົງກຸດໃນມືຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າດ້ວຍ.⁴ຄົນຈະບໍ່ມີການເວົ້າກ່ຽວກັບເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປວ່າ, "ຜູ້ຖືກປະຖິ້ມໄວ້"; ຫລືແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າ, "ບ່ອນຮ້າງເປົ່າ." ອີກຕໍ່ໄປແທ້ຈິງແລ້ວ, ເຈົ້າຈະຖືກເອີ້ນວ່າ "ຄວາມຍິນດີຂອງເຮົາແມ່ນຢູ່ໃນນາງ," ແລະເອີ້ນແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າວ່າ "ແຕ່ງງານແລ້ວ," ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວມີຄວາມປິຕິຍິນດີໃນເຈົ້າ, ແລະ ແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າຈະແຕ່ງງານ.

⁵ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຊາຍຫນຸ່ມແຕ່ງງານກັບຍິງສາວຢ່າງໃດ, ບັນດາພວກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຈະແຕ່ງງານກັບເຈົ້າຢ່າງນັ້ນ, ແລະເຈົ້າບ່າວມີຄວາມປິຕິຍິນດີກັບເຈົ້າສາວຂອງລາວຢ່າງໃດ, ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຈະປິຕິຍິນດີກັບເຈົ້າຢ່າງນັ້ນ.

⁶ເຮົາໄດ້ວາງຜູ້ເຝົ້າຍາມຢູ່ເທິງກຳແພງຂອງເຈົ້າ, ເຢຣູຊາເລັມ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ງຽບສຽງເລີຍບໍ່ວ່າໃນຕອນກາງເວັນຫລືຕອນກາງຄືນ. ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ຄອຍເຕືອນຄວາມຈຳຂອງພຣະຢາເວຈະຕ້ອງບໍ່ຢຸດພັກ.⁷ຢ່າຍອມໃຫ້ພຣະອົງຊົງຢຸດພັກຈົນກວ່າພຣະອົງໄດ້ສ້າງກຸງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນມາໃຫມ່ແລະເຮັດໃຫ້ເມືອງນັ້ນເປັນທີ່ສັນລະເສີນໃນແຜ່ນດິນໂລກ.

⁸ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະຕິຍານໂດຍໃຊ້ມືຂວາຂອງພຣະອົງແລະແຂນແຫ່ງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງວ່າ,“ ວ່າເຮົາຈະບໍ່ເອົາເຂົ້າຂອງເຈົ້າເປັນອາຫານ ສຳລັບສັດຕູຂອງເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະບໍ່ໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອາງຸ່ນໃຫມ່ຂອງເຈົ້າ ເຊິ່ງເຈົ້າໄດ້ເຮັດວຽກມານັ້ນ.⁹ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ເກັບກ່ຽວເຂົ້າຈະໄດ້ກິນເຂົ້າແລະສັນລະເສີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ເກັບຫມາກອະງຸ່ນຈະດື່ມເຫລົ້າອາງຸ່ນຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນະມັດສະການທີ່ບໍລິສຸດຂອງເຮົາ."

¹⁰ຈົ່ງຜ່ານເຂົ້າມາເຖີດ, ຈົ່ງຜ່ານປະຕູເຂົ້າມາ! ຈົ່ງກຽມທາງໄວ້ໃຫ້ຊົນຊາດນີ້! ຈົ່ງສ້າງຂຶ້ນມາ, ຈົ່ງສ້າງທາງຫລວງ! ຈົ່ງເກັບກວດຫີນເຫລົ່ານັ້ນອອກໄປເສຍ! ຈົ່ງຍົກສູງທຸງສັນຍານໃຫ້ແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ!

¹¹ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວຊົງປະກາດໄປຍັງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ, "ຈົ່ງກ່າວແກ່ທິດາຂອງຊີໂອນວ່າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງເຈົ້າກຳລັງສະເດັດມາ! ເບິ່ງແມ, ລາງວັນຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ກັບພຣະອົງ ແລະຄ່າຕອບແທນຂອງພຣະອົງຈະໄປຢູ່ຕໍພຣະພັກຂອງພຣະອົງ¹²ພວກເຂົາຈະເອີ້ນພວກເຈົ້າວ່າ, "ຊົນຊາດບໍລິສຸດ; ຜູ້ໄດ້ຮັບການຊົງໄຖ່ຂອງພຣະຢາເວ", ແລະເຈົ້າຈະຖືກເອີ້ນວ່າ "ຫນ້າປາຖະຫນາ ເມືອງທີ່ບໍ່ຖືກປະຖີ້ມ;

63

¹ນີ້ແມ່ນໃຜນໍທີ່ມາຈາກເອໂດມ, ຜູ້ທີ່ນຸ່ງເສື້ອຜ້າສີແດງຈາກເມືອງໂບສະຣາ, ຜູ້ນັ້ນແມ່ນໃຜນໍທີ່ສວມເຄື່ອງທົງຂອງກະສັດ, ຜູ້ທີ່ກ້າວເດີນມາດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈເພາະອານຸພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ? ນີ້ຄືເຮົາເອງ, ທີ່ກ່າວດ້ວຍຄວາມຊອບ ທຳແລະເຕັມໃປດ້ວຍຣິດທານຸພາບທີ່ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້.²ເປັນຫຍັງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງຈຶ່ງເປັນສີແດງ, ແລະ ເປັນຫຍັງເຄື່ອງນຸ່ງເຫລົ່ານັ້ນເບິ່ງຄືວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງຢຽບຫມາກອະງຸ່ນຢູ່ໃນຖັງຢຽບຫມາກອະງຸ່ນມາ?

³ເຮົາໄດ້ຢຽບຫມາກອາງຸ່ນຢູ່ໃນຖັງຢຽບຫມາກອາງຸ່ນພຽງຜູ້ດຽວ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈາກປະຊາຊາດທັງຫລາຍໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັບເຮົາເລີຍ. ເຮົາໄດ້ຢຽບຢຳ່ພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ. ແລະເລືອດຂອງພວກເຂົາກໍເປິເປື້ອນຢູ່ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງເຮົາແລະເຮັດໃຫ້ເສື້ອຜ້າຂອງເຮົາເປື້ອນເຕັມໄປຫມົດ.⁴ເພາະເຮົາໄດ້ເບິ່ງໄປທາງຫນ້າເຖິງວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ, ແລະປີແຫ່ງການໄຖ່ເຮົາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

⁵ເຮົາໄດ້ຫລຽວເບິ່ງ, ແລະບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນຊ່ວຍເຫລືອ. ເຮົາແປກໃຈທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຈະຊ່ວຍເລີຍ, ແຕ່ແຂນຂອງເຮົາເອງໄດ້ນໍາເອົາໄຊຊະນະມາໃຫ້ເຮົາ, ແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຮຸນແຮງຂອງເຮົາໄດ້ຂັບເຄື່ອນເຮົາ.⁶ເຮົາໄດ້ຢຽບຢໍ່າຊົນຊາດທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງເຮົາແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມຶນເມົາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາໄດ້ຖອກໂລຫິດຂອງພວກເຂົາລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

⁷ຂ້ານ້ອຍຈະບອກກ່ຽວກັບການກະທຳຂອງຄວາມສັດຊື່ແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຢາເວ, ການກະທຳທີ່ຫນ້າສັນລະເສີນຂອງພຣະຢາເວ. ຂ້ານ້ອຍຈະບອກເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດເພື່ອພວກເຮົາ, ແລະຄວາມດີງາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະກາຮຸນານີ້ຕໍ່ພວກເຮົາຍ້ອນຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ແລະດ້ວຍການກະທຳທີ່ສັດຊື່ໃນພັນທະສັນຍາຢ່າງຫລວງຫລາຍ.⁸ເພາະພຣະອົງໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ແນ່ນອນວ່າພວກເຂົາແມ່ນຊົນຊາດຂອງເຮົາ, ບຸດທັງຫລາຍຜູ້ທີ່ບໍ່ທໍລະຍົດ." ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປັນຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຂົາ.

⁹ພຣະອົງຊົງເປັນທຸກ ເນຶ່ອງຈາກຄວາມທຸກຍາກລຳບາກທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ, ແລະທູດສະຫວັນຈາກທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ລອດ. ໃນຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊູພວກເຂົາຂຶ້ນແລະອູ້ມພວກເຂົາໃຫ້ຜ່ານພົ້ນມາໄດ້ຕະຫລອດສະໄຫມໂບຮານ.

¹⁰ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ທໍລະຍົດແລະເຮັດໃຫ້ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຊົງເສຍພຣະໄທ. ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງກາຍເປັນສັດຕູຂອງພວກເຂົາແລະຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາ.

¹¹ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ຄິດລະລຶກເຖິງໂມເຊໃນສະໃຫມບູຮານ. ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຢູ່ໃສ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳພວກເຂົາຂຶ້ນມາຈາກທະເລພ້ອມດ້ວຍຜູ້ລ້ຽງຝູງແກະຂອງພຣະອົງ? ພຣະເຈົ້າຢູ່ໃສ, ຜູ້ທີ່ວາງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພວກເຂົາ?

¹²ພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຊົງໃສ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງໄວ້ທ່າມກາງພວກເຂົາຢູ່ໃສ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຣິດອຳນາດອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງໄປພ້ອມກັບມືຂວາຂອງໂມເຊ, ແລະຜູ້ຊົງແຍກນ້ຳອອກຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະນາມນິລັນດອນຂອງພຣະອົງເອງຊົງຢູ່ທີ່ໃດ?¹³ພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ທີ່ໃດ, ຜູ້ທີ່ພາພວກເຂົາຜ່ານນ້ຳເລິກມາໄດ້? ເຫມືອນກັບມ້າທີ່ແລ່ນຢູ່ເທິງພື້ນດິນທີ່ຮາບພຽງ, ເພື່ອພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສະດຸດເລີຍ.

¹⁴ເຫມືອນຝູງສັດທີ່ລົງໄປໃນຮ່ອມພູສັນໃດ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ພວກເຂົາພັກສະງົບສັນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຊົງນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ສັນລະເສີນ.

¹⁵ຂໍຊົງເບິ່ງລົງມາຈາກສະຟ້າຫວັນແລະຊົງໃສ່ພະໄທຈາກທີ່ປະທັບອັນບໍລິສຸດແລະສະຫງ່າງາມຂອງພຣະອົງ. ຄວາມກະຕືລືລົ້ນແລະການກະທຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງຢູ່ໃສ? ຄວາມສົງສານແລະພຣະກາລຸນາຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກຢຶດໄປຈາກພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.¹⁶ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າອັບຣາຮາມບໍ່ຮູ້ຈັກພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະອິດສະຣາເອນຈື່ພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.' ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຕັ້ງແຕ່ສະໃຫມບູຮານຄື 'ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງພວກເຮົາ'

¹⁷ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຫລົງທາງໄປຈາກທາງຂອງພຣະອົງແລະເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍແຂງກະດ້າງ, ຈົນວ່າພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງ? ຂໍຊົງກັບຄືນມາເພາະເຫັນແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຄືເຜົ່າທັງຫລາຍອັນເປັນມູນມໍລະດົກຂອງພຣະອົງ.

¹⁸ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງໄດ້ຄອບຄອງສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງເປັນເວລາສັ້ນໆ, ແຕ່ຕໍ່ມາສັດຕູຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍຢຽບຢ່ຳສະຖານທີ່ນັ້ນ.¹⁹ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ກາຍເປັນຄືກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍປົກຄອງຄືກັນກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກເອີ້ນໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.”

64

¹"ໂອ້, ຖ້າພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກທ້ອງຟ້າສະຫວັນແລະສະເດັດລົງມາ! ພູເຂົາທັງຫລາຍກໍສັ່ນສະເທືອນຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ,²ເຫມືອນຕອນທີ່ໄຟໄຫມ້ກອງໄມ້, ຫລືຕອນທີ່ໄຟເຮັດໃຫ້ນ້ຳຟົດ. ໂອ້, ເພື່ອໃຫ້ພວກສັດຕູຈະໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະນາມຂອງພຣະອົງເພື່ອບັນດາປະຊາຊາດຈະໂຕສັ່ນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງ!

³ກ່ອນຫນ້ານີ້, ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດສິ່ງອັດສະຈັນຕ່າງໆທີ່ພວກເຮົາຄາດບໍ່ເຖິງ, ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງມາ, ແລະພູເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ສັ່ນສະເທືອນຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ.⁴ຕັ້ງແຕ່ສະໄຫມໂບຮານມາບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຍິນຫລືຮັບຮູ້, ຫລືເຄີຍໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າໃດດ້ວຍຕານອກເຫນືອຈາກພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ກະທຳສິ່ງຕ່າງໆເພື່ອຜູ້ທີ່ລໍຄອຍພຣະອົງ.

⁵ພຣະອົງສະເດັດມາຊ່ວຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ປິຕິຍິນດີໃນການເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທຳ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລະນຶກເຖິງທາງຂອງພຣະອົງແລະເຊື່ອຟັງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂກດຮ້າຍເມື່ອພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຜິດບາບ. ພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອໃນທາງຂອງພຣະອົງສະເຫມີ.

⁶ເພາະວ່າພວກຂ້ານ້ອຍທຸກຄົນເປັນຄົນເຫມືອນຜູ້ທີ່ເປັນມົນທິນ, ແລະການກະທຳທີ່ຊອບທຳທຸກຢ່າງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍເຫມືອນດັ່ງຜ້າເສັດທີ່ສົກກະປົກ. ພວກຂ້າພຣະອົງທຸກຄົນໄດ້ຫ່ຽວແຫ້ງໄປເຫມືອນໃບໄມ້; ຄວາມຜິດບາບທັງຫລາຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນລົມທີ່ຫອບພວກຂ້ານ້ອຍໄປ.⁷ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມຈະຢຶດພຣະອົງໄວ້. ເພາະພຣະອົງໄດ້ເຊື່ອງພຣະພັກຂອງພຣະອົງຈາກພວກຂ້ານ້ອຍແລະເຮັດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍສູນເສຍໄປໃນມືຂອງຄວາມຜິດບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.

⁸ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ; ພວກຂ້ານ້ອຍແມ່ນດິນຫນຽວ. ພຣະອົງຊົງເປັນຊ່າງປັ້ນ; ແລະພວກຂ້ານ້ອຍທຸກຄົນແມ່ນຜົນງານແຫ່ງຝີພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຢ່າໄດ້ໂກດຮ້າຍເກີນໄປ, ຫລືຈົດຈຳຄວາມບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຢູ່ສະເຫມີ. ຂໍຊົງໂປດເບິ່ງພວກຂ້ານ້ອຍທຸກຄົນວ່າ, ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

¹⁰ເມືອງທີ່ບໍລິສຸດທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງໄດ້ກາຍເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ; ຊີໂອນກໍກາຍເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເຢຣູຊາເລັມກາຍເປັນບ່ອນທີ່ຮົກຮ້າງຫວ່າງເປົ່າ.¹¹ພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດແລະສວຍງາມຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ທີ່ຊຶ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະອົງ, ໄດ້ຖືກໄຟເຜົາທຳລາຍ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງກໍເປັນຊາກປະຫລັກຫັກພັງ.¹²ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຍັງຊົງຢັບຢັ້ງຢູ່ໄດ້ຢ່າງໃດ? ພຣະອົງຍັງຊົງງຽບແລະເຮັດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍຕະຫລອດໄປໄດ້ຢ່າໃດ?"

65

¹"ເຮົາພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະຕອບຄຳພາວັນນາອະທິຖານພວກຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຂໍນັ້ນ; ເຮົາພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະໃຫ້ພວກຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຊອກຫານັ້ນໄດ້ພົບ, ເຮົາເວົ້າວ່າ," ເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້! ເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້! ຕໍ່ປະຊາຊາດທີ່ບໍ່ໄດ້ເອີ້ນຕາມພຣະນາມຂອງເຮົາ²ເຮົາໄດ້ຍື່ນມືຂອງເຮົາອອກໄປຕະຫລອດວັນແກ່ຊົນຊາດທີ່ດື້ດ້ານ, ຜູ້ທີ່ດຳເນີນໃນທາງທີ່ບໍ່ດີ, ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຕາມຄວາມຄິດແລະແຜນການຂອງຕົນເອງ!

³ພວກເຂົາແມ່ນຊົນຊາດທີ່ເຮັດຜິດຕໍ່ເຮົາຕະຫລອດເວລາ, ຄືການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາທັງຫລາຍໃນສວນຕ່າງໆ, ແລະເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງກ້ອນດິນຈີ່.⁴ພວກເຂົານັ່ງຢູ່ທ່າມກາງບ່ອນຝັງສົບແລະເຝົ້າລະວັງຕະຫລອດຄືນ, ແລະກິນຊີ້ນຫມູພ້ອມກັບນ້ຳແກງຂອງຊີ້ນທີ່ຫນ້າລັງກຽດໃນຈານຂອງພວກເຂົາ.

⁵ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, 'ຈົ່ງຢືນຢູ່ໄກໆ, ຢ່າເຂົ້າມາໃກ້ຂ້ອຍ, ເພາະຂ້ອຍບໍລິສຸດກວ່າເຈົ້າ.' ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນຄວັນໃນຮູດັງຂອງເຮົາ, ເປັນໄຟທີ່ລຸກໃຫມ້ຢູ່ຕະຫລອດມື້.

⁶ເບິ່ງແມ, ມີຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາວ່າ: ເຮົາຈະບໍ່ມິດງຽບອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະວ່າເຮົາຈະແກ້ແຄ້ນພວກເຂົາ; ເຮົາຈະຕອບແທນພວກເຂົາໄວ້ໃນຕັກຂອງພວກເຂົາ.⁷ເພາະຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ ແລະຄວາມບາບຂອງບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ," ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ." ເຮົາຈະຕອບແທນພວກເຂົາສຳລັບເຄື່ອງຫອມບູຊາເທິງພູເຂົາ ແລະ ສຳລັບການກ່າວຄຳຫຍາບຊ້າຕໍ່ເຮົາເທິງເນີນພູທັງຫລາຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາຈະຕວງການກະທຳໃນອະດີດຂອງພວກເຂົາລົງໃນຕັກຂອງພວກເຂົາ."

⁸ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, "ເມື່ອນ້ຳອະງຸ່ນພົບໄດ້ໃນພວງອະງຸ່ນເມື່ອຄົນຫນຶ່ງກ່າວວ່າ, 'ຢ່າທຳລາຍມັນເລີຍ, ເພາະວ່າຍັງມີສິ່ງທີ່ດີໃນຕົວມັນຢູ່ສັນໃດ,' ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາຈະເຮັດເພື່ອເຫັນແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ: ເຮົາຈະບໍ່ທຳ ລາຍພວກເຂົາຈົນຫມົດສິ້ນສັນນັ້ນ.

⁹ເຮົາຈະນຳເຊື້ອສາຍມາຈາກຢາໂຄບແລະພວກຄົນຈາກຢູດາຜູ້ທີ່ຈະຄອບຄອງພູເຂົາທັງຫລາຍຂອງເຮົາ. ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນເປັນກຳມະສິດແລະບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹⁰ເມືອງຊາໂຣນຈະກາຍເປັນທົ່ງຫຍ້າສຳລັບຝູງແບ້, ແກະ, ແລະຮ່ອມພູອາໂຄຈະເປັນບ່ອນພັກຜ່ອນຂອງຝູງສັດ, ເພື່ອຊົນຊາດຂອງເຮົາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາເຮົາ.

¹¹ແຕ່ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ລືມພູເຂົາທີ່ບໍລິສຸດຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ຈັດງານລ້ຽງໃຫ້ແກ່ພະຊາຕາ, ແລະຕື່ມເຫລົ້າອາງຸ່ນປະສົມຈົນເຕັມຈອກໃຫ້ແກ່ພະທີ່ເອີ້ນຊື່ວ່າພະລິຄິດ.

¹²ເຮົາຈະລິຄິດພວກເຈົ້າໃຫ້ແກ່ດາບ, ແລະພວກເຈົ້າທຸກຄົນຈະກົ້ມຫົວລົງຕໍ່ຜູ້ສັງຫານ, ເພາະວ່າເມື່ອເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ຕອບ; ເມື່ອເຮົາໄດ້ເວົ້າ, ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຟັງ. ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ ແລະ ເລືອກທີ່ຈະເຮັດສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາບໍ່ພໍໃຈ."

¹³ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ,“ ເບິ່ງແມ, ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະໄດ້ກິນ, ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຫິວໂຫຍ; ເບິ່ງແມ, ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະໄດ້ດື່ມ, ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຫິວກະຫາຍ; ເບິ່ງແມ, ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະປິຕິຍິນດີ ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ,¹⁴ເບິ່ງແມ, ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີເພາະຄວາມຍິນດີຂອງຫົວໃຈ, ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງໄຫ້ເພາະຄວາມເຈັບປວດຂອງຫົວໃຈ, ແລະຈະຮ້ອງໄຫ້ຍ້ອນວິນຍານທີ່ຊອກຊ້ຳ.

¹⁵ພວກເຈົ້າຈະປະຖິ້ມຊື່ຂອງເຈົ້າໄວ້ເບຶ້ອງຫລັງເປັນຄຳສາບແຊ່ງແກ່ພວກຄົນທີ່ເລືອກໄວ້ຂອງເຮົາທີ່ຈະເວົ້າວ່າ; ເຮົາເອງ, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຂ້າພວກເຈົ້າ; ເຮົາຈະເອີ້ນບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາດ້ວຍນາມອື່ນ.¹⁶ຜູ້ໃດທີ່ອອກສຽງອວຍພອນໃນແຜ່ນດິນໂລກຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກເຮົາ, ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າອົງທ່ຽງແທ້. ຜູ້ໃດສາບານເທິງແຜ່ນດິນໂລກເຮົາ, ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຈິງ, ກໍຈະປະຕິຍານເພາະຄວາມທຸກຍາກແຕ່ກ່ອນຈະຖືກລືມໄປ, ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກສາຍຕາຂອງເຮົາ.

¹⁷ເພາະສະນັ້ນ ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສ້າງທ້ອງຟ້າໃຫມ່ແລະແຜ່ນດິນໂລກໃຫມ່; ແລະຈະບໍ່ມີການຈົດຈຳຫລືລະນຶກເຖິງສິ່ງເກົ່າກ່ອນ.¹⁸ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຍິນດີແລະເບີກບານໃຈຕະຫລອດໄປໃນສິ່ງທີ່ເຮົາກຳລັງຈະສ້າງຂຶ້ນ. ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສ້າງເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີ, ແລະສ້າງປະຊາຊົນຂອງເມືອງນັ້ນເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ.¹⁹ເຮົາຈະປິຕິຍິນດີເຫນືອກຸງເຢຣູຊາເລັມແລະຈະຍິນດີເຫນືອຊົນຊາດຂອງເຮົາ; ຈະບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ແລະຄຳຄວນຂອງຄວາມທຸກໃຈໃນເມືອງນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ.

²⁰ຈະບໍ່ມີເດັກເກີດໃຫມ່ທີ່ມີຊີວິດພຽງແຕ່ສອງສາມມື້ຢູ່ບ່ອນນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ; ຫລືຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ຈະບໍ່ຕາຍກ່ອນຄົບກຳນົດເວລາຂອງເຂົາ. ຜູ້ທີ່ຕາຍເມື່ອອາຍຸຫນຶ່ງຮ້ອຍປີກໍຈະຖືວ່າເປັນຄົນຫນຸ່ມ. ຜູ້ໃດທີ່ອາຍຸບໍ່ເຖິງຮ້ອຍປີກໍຈະຖືວ່າເປັນຄົນທີ່ຖືກສາບແຊ່ງ.²¹ພວກເຂົາຈະສ້າງບ້ານເຮືອນແລະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະປູກຕົ້ນອະງຸ່ນແລະກິນຫມາກຂອງມັນ.

²²ພວກເຂົາຈະບໍ່ສ້າງເຮືອນແລະໃຫ້ຄົນອື່ນອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນອີກຕໍ່ໄປ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ປູກແລະຄົນອື່ນຈະກິນ; ເພາະວ່າອາຍຸຂອງຕົ້ນໄມ້ຈະເປັນຄືອາຍຸຂອງຊົນຊາດຂອງເຮົາ. ຄົນທີ່ເຮົາເລືອກເຮົາຈະໃຊ້ຜົນງານຂອງມືຂອງພວກເຂົາໄປຍາວນານ.²³ພວກເຂົາຈະບໍ່ອອກແຮງງານຢ່າງບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ຫລືບໍ່ເກີດລູກທີ່ເຮັດໃຫ້ຜິດຫວັງ. ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນບຸດຫລານຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະຢາເວ, ແລະເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາກໍຢູ່ກັບພວກເຂົາ.

²⁴ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຮ້ອງຫາ, ເຮົາຈະຕອບ; ແລະໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍັງເວົ້າຢູ່, ເຮົາຈະຟັງ.²⁵ຫມາປ່າແລະລູກແກະຈະຫາກິນຢູ່ນຳກັນ, ແລະສິງໂຕຈະກິນເຟືອງຄືກັນກັບງົວ; ແຕ່ຜົງຂີ້ດິນຈະເປັນອາຫານຂອງງູ, ພວກມັນຈະບໍ່ ທຳຮ້າຍຫລືທຳລາຍກັນອີກຕໍ່ໄປທົ່ວເທິງພູເຂົາອັນບໍລິສຸດຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້.

66

¹ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້, "ຟ້າສະຫວັນເປັນບັນລັງຂອງເຮົາ, ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກແມ່ນບ່ອນວາງຕີນຂອງເຮົາ. ແລະ ພຣະນິເວດທີ່ພວກເຈົ້າຈະສ້າງສຳລັບເຮົາຢູ່ໃສ? ບ່ອນທີ່ເຮົາຈະພັກຜ່ອນຢູ່ໃສ?

²ມືຂອງເຮົາໄດ້ສ້າງສິ່ງທັງຫມົດນີ້; ນັ້ນການທີ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນມາ - ນີ້ແມ່ນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ. ຄົນນີ້ແລະທີ່ເຮົາຍອມຮັບ, ຄືຜູ້ທີ່ມີຈິດວິນຍານທີ່ແຕກສະຫລາຍແລະສຳນຶກຜິດ, ແລະຜູ້ທີ່ຕົວສັ່ນຕໍ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ.

³ຜູ້ທີ່ຂ້າງົວກໍຂ້າຄົນນຳ; ຜູ້ທີ່ຖວາຍບູຊາລູກແກະກໍຫັກຄໍຂອງຫມາດ້ວຍ; ຜູ້ທີ່ຖວາຍເມັດພືດເປັນເຄື່ອງບູຊາກໍຖວາຍເລືອດຫມູດ້ວຍ; ຜູ້ທີ່ຖວາຍອານຸສອນເຄື່ອງຫອມກໍອວຍພອນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍດ້ວຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກຕາມທາງຂອງຕົນເອງ, ແລະພວກເຂົາກໍຍິນດີໃນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ.

⁴ໃນທາງດຽວກັນເຮົາຈະເລືອກການລົງໂທດຂອງພວກເຂົາເອງ; ເຮົາຈະນຳ ເອົາສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢ້ານກົວມາໃຫ້ພວກເຂົາ, ເພາະວ່າເມື່ອເຮົາເອີ້ນແລ້ວ, ບໍ່ມີໃຜຕອບ; ເມື່ອເຮົາເວົ້າແລ້ວ, ບໍ່ມີໃຜຟັງ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງເຮົາແລະເລືອກທີ່ຈະເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ພໍໃຈ."

⁵ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ຕົວສັ່ນຕໍ່ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ, "ບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ກຽດຊັງແລະແຍກພວກເຈົ້າອອກໄປເພາະເຫັນແກ່ນາມຂອງເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ," ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຈົ່ງໄດ້ຮັບກຽດ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະເຫັນຄວາມຊື່ນບານຂອງພວກເຈົ້າ, 'ແຕ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.

⁶ສຽງອຶກກະທຶກຂອງການສູ້ຮົບແມ່ນອອກມາຈາກເມືອງນັ້ນ, ສຽງມາຈາກພຣະວິຫານ, ສຽງຂອງພຣະຢາເວທີ່ກຳລັງຊົງແກ້ແຄ້ນພວກສັດຕູຂອງພຣະອົງ.

⁷ກ່ອນທີ່ນາງຈະເຈັບທ້ອງ, ນາງກໍເກີດລູກ; ກ່ອນທີ່ຄວາມເຈັບປວດຈະມາເຖິງນາງ, ນາງໄດ້ເກີດລູກຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ.⁸ໃຜເຄີຍໄດ້ຍິນເລື່ອງເຊັ່ນນີ້? ຜູ້ໃດເຄີຍໄດ້ເຫັນສິ່ງດັ່ງກ່າວ? ແຜ່ນດິນຈະເກີດຂຶ້ນໃນມື້ດຽວບໍ? ປະຊາຊາດຫນຶ່ງຈະຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໃນເວລາດຽວໄດ້ບໍ? ແຕ່ທັນທີທີ່ຊີໂອນເລີ່ມເຈັບທ້ອງ, ນາງກໍເກີດລູກທັງຫລາຍຂອງນາງ.

⁹ເຮົານຳເອົາເດັກນັ້ນອອກມາເມື່ອເຖິງກຳນົດເກີດແລະຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ເດັກຄົນນັ້ນເກີດໄດ້ບໍ? ຫລືເຮົານຳເດັກມາເຖິງເວລາທີ່ຈະເກີດແລ້ວຈະຢັບຢັ້ງໄວ້ໄດ້ບໍ? ພຣະເຈົ້າຢາເວຊົງຖາມດັ່ງນີ້. ຝ່າຍເຮົາທີ່ໃຫ້ເກີດລູກ ແລະ ຈະປິດທ້ອງບໍ່ໃຫ້ເກີດໄດ້ບໍ? ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ."

¹⁰ຈົ່ງປິຕິຍິນດີກັບເຢຣູຊາເລັມແລະຍິນດີກັບນາງ, ພວກເຈົ້າທຸກໆຄົນທີ່ຮັກແພງນາງ; ຈົ່ງປິຕິຍິນດີກັບນາງ, ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ໄວ້ທຸກໃຫ້ກັບນາງ!¹¹ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບລ້ຽງດູແລະອີ່ມໃຈ; ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການເລົ້າໂລມຢູ່ໃນອ້ອມເອິກຂອງນາງ; ເພາະວ່າເຈົ້າຈະດື່ມສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ເຕັມທີ່ແລະຈະປິຕິຍິນດີກັບສະຫງ່າຣາສີຢ່າງມາກມາຍຂອງນາງ.

¹²ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ,“ ເຮົາຈະຂະຫຍາຍຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງມາເຫນືອນາງຄືກັບແມ່ນ້ຳ, ແລະສັບສົມບັດຂອງບັນດາປະຊາຊາດຄືກັບກະແສນ້ຳ ໄຫລ. ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຢູ່ຂ້າງນາງ ແລະຖືກອູ້ມໄວ້ໃນອ້ອມແຂນຂອງນາງ ແລະຢຽບຢູ່ເທິງຫົວເຂົ່າຂອງນາງ.¹³ມານດາປອບໂຍນລູກຂອງຕົນສັນໃດ ເຮົາກໍ່ປອບໂຍນພວກເຈົ້າສັນນັ້ນ ແລະພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການປອບໂຍນໃນກຸງເຢລູຊາເຣັມ.

¹⁴ພວກເຈົ້າຈະເຫັນສິ່ງນີ້, ແລະໃຈຂອງພວກເຈົ້າຈະປິຕິຍິນດີ, ແລະກະດູກຂອງພວກເຈົ້າຈະປົ່ງອອກຄືກັບຫຍ້າອ່ອນ. ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ພວກສັດຕູຂອງພຣະອົງ.

¹⁵ເພາະເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວຈະສະເດັດມາດ້ວຍໄຟ, ແລະບັນດາລົດຮົບຂອງພຣະອົງຈະມາເຫມືອນລົມພາຍຸ ເພື່ອນຳຄວາມຮ້ອນແຮງແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງແລະການສັ່ງນາບຂູ່ຂອງພຣະອົງມາດ້ວຍແປວໄຟ.¹⁶ເພາະວ່າພຣະຢາເວຊົງທຳການພິພາກສາມະນຸດຊາດດ້ວຍໄຟແລະດາບຂອງພຣະອົງ. ພວກຄົນທີ່ພຣະຢາເວຊົງຂ້າຈະມີຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ຊຳລະຕົນເອງແລະເຮັດໃຫ້ຕົນເອງບໍລິສຸດ, ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນສວນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້, ເພື່ອຕິຕາມຄົນທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກຄົນທີ່ກິນຊີ້ນຫມູແລະສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຄືກັບຫມູ. "ພວກເຂົາຈະມາເຖິງຈຸດຈົບ - ນີ້ແມ່ນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁸ເພາະເຮົາຮູ້ຈັກການກະທຳແລະຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາ. ເວລານັ້ນຈະມາເຖິງເມື່ອເຮົາຈະເຕົ້າໂຮມທຸກປະຊາຊາດແລະທຸກພາສາ. ພວກເຂົາຈະມາແລະຈະເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາ.¹⁹ເຮົາຈະຕັ້ງຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງອຳນາດໄວ້ທ່າມກາງພວກເຂົາ. ແລ້ວເຮົາຈະສົ່ງຜູ້ທີ່ລອດຊີວິດຈາກພວກເຂົາໄປຍັງບັນດາປະຊາຊາດ: ໄປຍັງທາຊິດ, ພຸດ, ແລະ ລຸດ, ບັນດານັກທະນູແລະຄົນຍິງທະນູຂອງພວກເຂົາ, ໄປຫາ ຕູຍານ ຍາວານ, ແລະໄປຍັງເເຜ່ນດິນຊາຍທະເລທີ່ຫ່າງໄກ. ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບເຮົາ ຫລືໄດ້ເຫັນພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາຈະປະກາດສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາໃນບັນດາປະຊາຊາດ.

²⁰ພວກເຂົາຈະນຳເອົາພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າທຸກຄົນກັບມາຈາກປະຊາຊາດທັງຫມົດ, ມາເປັນເຄື່ອງບູຊາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາຈະມາໂດຍມ້າ, ແລະໂດຍລົດຮົບ, ໂດຍກວຽນ, ລົດມ້າ, ໂດຍລໍ, ແລະໂດຍອູດທັງຫລາຍມາຍັງກຸງເຢລູຊາເລັມພູເຂົາທີ່ບໍລິສຸດຂອງເຮົາ - ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້. ເພາະຊົນຊາດອິດສະຣາເອນຈະນຳ ເຄື່ອງທັນຍະບູຊາໃສ່ໃນພາສະນະທີ່ສະອາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.²¹ເຮົາຈະເລືອກເອົາບາງຄົນໃນຄົນເຫລົ່ານີ້ມາເປັນປະໂລຫິດແລະພວກເລວີ ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້,

²²ເພາະວ່າທ້ອງຟ້າໃຫມ່ແລະແຜ່ນດິນໂລກໃຫມ່ທີ່ເຮົາຈະສ້າງຂຶ້ນຈະດຳລົງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາສັນໃດ ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າຈະຄົງດຳລົງຢູ່, ແລະຊື່ຂອງພວກເຈົ້າຈະດຳລົງຢູ່ສັນນັ້ນ.²³ຈາກເດືອນຫນຶ່ງເຖິງເດືອນຕໍ່ໄປ, ແລະຈາກວັນຊະບາໂຕຫນຶ່ງເຖິງວັນຊະບາໂຕຕໍ່ໄປ, ປະຊາຊົນທັງຫມົດຈະມາຂາບໄຫວ້ເຮົາ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້:

²⁴ພວກເຂົາຈະອອກໄປ ແລະ ເຫັນສົບຂອງພວກຄົນທີ່ໄດ້ກະບົດຕໍ່ເຮົາ, ເພາະວ່າຫນອນທີ່ກັດກິນພວກເຂົາມັນຈະບໍ່ຕາຍ, ແລະໄຟທີ່ເຜົາຜານພວກເຂົາມັນຈະບໍ່ດັບ; ແລະ ມັນຈະເປັນທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຕໍ່ມະນຸດທຸກຄົນ."

ເຢເຣມີຢາ

1

¹ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຄຳເວົ້າຂອງເຢເຣມີຢາ ລູກຊາຍຮິນກີຢາ, ຜູ້ເປັນປະໂລຫິດຄົນຫນຶ່ງ ທີ່ຢູ່ເມືອງອານາໂທດ ໃນແຜ່ນດິນຂອງເຜົ່າເບັນຢາມິນ.²ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຢເຣມີຢາ ໃນຣາຊະການໂຢສີຢາ ລູກຊາຍຂອງກະສັດອາໂມນ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາໃນປີທີສິບສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງພຣະອົງ.³ຕໍ່ມາເມື່ອເຢໂຮຢາກີມ ລູກຊາຍຂອງໂຢສີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ຈົນເຖິງເດືອນທີຫ້າ ປີທີ່ສິບເອັດແຫ່ງລາຊະການ ເຊເດກີຢາ, ໂອລົດຂອງໂຢສີຢາແຫ່ງຢູດາ, ເມື່ອມີການກວາດຕ້ອນປະຊານະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມໄປເປັນຊະເລີຍ.

⁴ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ,⁵“ກ່ອນເຮົາໄດ້ເປັນຮ່າງຕົວຕົນຂອງເຈົ້າຂຶ້ນໃນທ້ອງແມ່, ເຮົາໄດ້ເລືອກເຈົ້າ; ກ່ອນເຈົ້າເກີດຈາກທ້ອງແມ່ ເຮົາກໍໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າໄວ້; ແລະເຮົາໄດ້ສະຖາປະນາໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ປະກາດພຣະຄຳແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ.”⁶ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທູນຕອບວ່າ, “ເບິ່ງເຖີດ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເວົ້າຢ່າງໃດ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຍັງນ້ອຍເກີນໄປ.”

⁷ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຢ່າເວົ້າວ່າ, 'ເຈົ້າຍັງນ້ອຍເກີນໄປ.' ເພາະເຈົ້າຈະຕ້ອງໄປຫາປະຊາຊົນທຸກແຫ່ງທີ່ເຮົາໃຊ້ເຈົ້າໄປ, ແລະເຈົ້າຈະຕ້ອງບອກທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງເຈົ້າ!⁸ຢ່າຢ້ານຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າເພື່ອຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

⁹ແລ້ວ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເດ່ພຣະຫັດ, ມາໃສ່ປາກຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະໄດ້ຊົງກ່າວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ເອົາຖ້ອຍຄຳເວົ້ຂອງເຮົາໃສ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າ.¹⁰ໃນມື້ນີ້ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າມີອຳນາດເຫນືອປະຊາຊົນ ແລະ ເຫນືອຣາຊະອານາຈັກທັງຫລາຍ, ເພື່ອໃຫ້ຖອນຮາກ ແລະຮື້ຖິ້ມເສຍ, ໃຫ້ທຳລາຍ ແລະໃຫ້ລົ້ມລົງ, ໃຫ້ສ້າງຂຶ້ນ ແລະໃຫ້ປູກ.”

¹¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວຊົງກ່າວຊົງກ່າວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຢເຣມີຢາເອີຍ ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຍັງ?” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທູນຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນງ່າຂອງຕົ້ນຫມາກບົກ.”¹²ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າເຫັນຖືກແລ້ວ, ເພາະເຮົາກຳລັງເຝົ້າເບິ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາເພື່ອໃຫ້ນຳໄປປະຕິບັດໃຫ້ສຳເລັດ.”

¹³ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າຄັ້ງທີສອງ, ຊົງກ່າວອີກວ່າ, “ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ?” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທູນຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຫມໍ້ຫນ່ວຍຫນຶ່ງ, ມັນກຳລັງຟົດເດືອດ, ປາກຫມໍ້ນັ້ນປິ່ນມາຈາກທາງທິດເຫນືອ.”¹⁴ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຫດຮ້າຍຈະປະທຸຂຶ້ນຈາກທາງທິດເຫນືອ ມາເຫນືອຄົນທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້.

¹⁵ເພາະເຮົາກຳລັງເອີ້ນທຸກຕະກູນແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກທິດເຫນືອ, ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະກາດດັ່ງນີ້ແຫລະ. ພວກເຂົາກໍຈະມາ, ແລະຕ່າງກໍຈະຕັ້ງກອງທັບບັນຊາການຂອງຕົນໄວ້ຕໍ່ຫນ້າປະຕູນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຕໍ່ສູ້ກັບກຳແພງທີ່ອ້ອມຮອບ, ແລະຕໍ່ສູ້ກັບເມືອງອື່ນໆຂອງຢູດາ.¹⁶ເຮົາຈະກ່າວຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາຕໍ່ຄົນທັງຫລາຍໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ ດ້ວຍວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ຄືໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ, ແລະໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊາຖວາຍແກ່ພະອື່ນ, ແລະໄດ້ນະມັດສະການສິ່ງທີ່ມືຂອງພວກເຂົາສ້າງຂຶ້ນເອງ.

¹⁷ຈົ່ງຕຽມຕົວເຈົ້າໃຫ້ພ້ອມ! ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໄປບອກແກ່ພວກເຂົາທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງເຈົ້ານັ້ນ. ຢ່າຕົກໃຈຢ້ານພວກເຂົາ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຢ້ານກົວຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ!¹⁸ເບິ່ງເຖີດ! ມື້ນີ້ເຮົາເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນເມືອງມີປ້ອມເປັນເສົາເຫລັກ ແລະກຳແພງທັງຫລາຍເປັນທອງແດງ, ເພື່ອຈະຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນທັງຫມົດແລະ—ສູ້ກັບກະສັດຂອງຊາວຢູດາ, ສູ້ກັບຂ້າລາຊະການ, ສູ້ກັບບັນດາປະໂລຫິດ, ແລະສູ້ກັບປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນ.¹⁹ພວກເຂົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ, ແຕ່ຈະບໍ່ຊະນະເຈົ້າ, ເພາະເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ ເພື່ອຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າໄວ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

2

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ,²"ຈົ່ງໄປ ແລະປະກາດໃຫ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຍິນ. ດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຍັງລະນຶກເຖິງຄວາມສັດຊື່ໃນພັນທະສັນຍາ ຄາວເມື່ອເຈົ້າຍັງຫນຸ່ມຂອງເຈົ້າໄດ້, ຄວາມຮັກທີ່ເຈົ້າມີຕໍ່ເຮົາຕອນເຈົ້າຫມັ້ນ, ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຕິດຕາມເຮົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ໄດ້ປູກຝັງ.³ອິດສະຣາເອນນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຄືເປັນຫມາກຜົນຮຸ່ນທຳອິດຈາກການເກັບກ່ຽວຂອງພຣະອົງ! ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ກິນຜົນນັ້ນກໍ່ມີຄວາມຜິດ; ຄວາມພິນາດຈິ່ງໄດ້ມາເຖິງພວກເຂົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.'"

⁴ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ ແລະ ທຸກຕະກູນໃນບັນດາເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ.⁵ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, "ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ ເຫັນວ່າເຮົາໄດ້ເຮັດຜິດຫຍັງ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ພາກັນຫນີຈາກເຮົາ? ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນັບຖືຮູບເຄົາລົບອັນບໍ່ມີປະໂຫຍດ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນສິ່ງບໍ່ມີປະໂຫຍດເອງຊໍ້າ?⁶ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວຊົງຢູ່ໃສ, ຜູ້ໄດ້ຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ອອກຈາກປະເທດເອຢິບ? ພຣະຢາເວຢູ່ໃສຜູ້ໄດ້ຊົງນຳພວກເຮົາຜ່ານຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເຂົ້າສູ່ດິນແດນອາຣາບາ ແລະ ຂຸມເຫວທັງຫລາຍ, ໃນດິນແດນແຫ້ງແລ້ວ ແລະ ມືດທຶບ, ໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ມີຄົນຜ່ານໄປ ແລະບໍ່ມີມະນຸດອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ?'.

⁷ແຕ່ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນດິນແດນທີ່ອຸດົມສົມບູນ, ເພື່ອກິນຜົນລະປູກ ແລະ ບັນດາສິ່ງທີ່ດີ! ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຂອງເຮົາເປັນມົນທິນ, ແລະເຮັດໃຫ້ມໍຣະດົກຂອງເຮົາເປັນສິ່ງນ່າລັງກຽດ!⁸ພວກປະໂລຫິດບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວຊົງຢູ່ທີ່ໃດ?' ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຊ່ຽວຊານເລື່ອງທຳມະບັນຍັດກໍບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈເຮົາ! ບັນດາຜູ້ປົກຄອງກໍເປັນກະບົດຕໍ່ສູ້ເຮົາ. ຜູ້ປະກາດພຣະທັມກໍປະກາດໃນນາມຂອງພະບາອານ ແລະ ຕິດຕາມສິ່ງທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ.

⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຮົາຈຶ່ງຍັງຄົງໂຕ້ແຍ້ງກັບເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະເຮົາຈະກ່າວໂທດບັນດາລູກຫລານຂອງເຈົ້າ.¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຂ້າມໄປຕາມລຽບຝັ່ງຂອງກິດຕີມແລະເບິ່ງ. ຫລືສົ່ງຄົນໄປທີ່ເມືອງເກດາ ແລະ ພິຈາລະນາເບິ່ງຖີ່ຖ້ວນ ແລະເບິ່ງວ່າເຄີຍມີເຫມືອນຢ່າງນີ້ແດ່ບໍ?¹¹ມີຊົນຊາດໃດແດ່ເຄີຍປ່ຽນພະທັງຫລາຍຂອງຕົນ, ເຖິງແມ່ນວ່າພະເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ແມ່ນພະກໍດີ? ແຕ່ໄພ່ພົນຂອງເຮົາໄດ້ເອົາສັກສີຂອງເຮົາ ແລກກັບສິ່ງບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫລືອພວກເຂົາ.

¹²ທ້ອງຟ້າທັງຫລາຍ, ຈົ່ງສັ່ນສະທ້ານ, ເພາະດ້ວຍສິ່ງນີ້! ຈົ່ງຕື່ນຕົກໃຈ ແລະຈົ່ງເປົ່າຮ້າງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.¹³ເພາະວ່າໄພ່ພົນຂອງເຮົາໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍສອງຢ່າງຄື: ພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາຜູ້ເປັນບໍ່ນ້ຳທີ່ມີຊີວິດ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂຸດນ້ຳສ້າງສຳລັບຕົນເອງ, ແຕ່ເປັນນໍ້າສ້າງທີ່ແຕກຂັງນໍ້າບໍ່ໄດ້.

¹⁴“ອິດສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ເປັນຂ້າທາດຫລື? ເຂົາເປັນທາດທີ່ເກີດມາໃນເຮືອນຂອງນາຍຂອງເຂົາບໍ່ແມ່ນຫລື? ດັ່ງນັ້ນເປັນຫຍັງເຂົາຈຶ່ງເປັນຂອງປຸ້ນ?¹⁵ບັນດາສິງຫນຸ່ມໄດ້ຮ້ອງແຜດສຽງໃສ່ເຂົາ. ພວກມັນໄດ້ແຜດສຽງດັງຫລາຍ ແລະພວກມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຂອງເຂົາຮ້າງເປົ່າ. ເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາກໍຖືກທຳລາຍບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່.¹⁶ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຊາວເມືອງເມັມຟິດ ແລະເມືອງຕະປັນເຂດ ໄດ້ໂກນຫົວກະມ່ອມຂອງເຈົ້າແລ້ວ.¹⁷ພວກເຈົ້າຫາເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ມາໃສ່ຕົວເຈົ້າເອງບໍ່ແມ່ນຫລື ໂດຍການປະຖີ້ມພຣະຢາເວຂອງເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະອົງນຳເຈົ້າໄປຕາມທາງ?

¹⁸ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າໄດ້ອັນໃດຈາກການທີ່ລົງໄປປະເທດເອຢິບ ເພື່ອຈະດື່ມນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳນິນບໍ? ຫລືເຈົ້າໄດ້ອັນໃດຈາກການລົງໄປທີ່ໄປປະເທດອັດຊີເຣຍ ແລະດື່ມນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳເອຟຣາດບໍ?¹⁹ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຈົ້າຈະຕີສອນເຈົ້າເອງ, ແລະຄວາມບໍ່ສັດຊື່ຂອງເຈົ້າຈະຕຳຫນິເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນເຈົ້າຈົ່ງຄິດເຖິງມັນ ແລະ ເຂົ້າໃຈເຖີດວ່າມັນເປັນຄວາມຊົ່ວ ແລະຄວາມຂົມຂື່ນ ເມື່ອເຈົ້າປະຖີ້ມພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະບໍ່ຢ້ານກົວເຮົາອີກຕໍ່ໄປເລີຍ—ນີ້ແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະເຢເວຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ.

²⁰ເພາະເຮົາໄດ້ຫັກແອກຂອງເຈົ້າທີ່ມີເຫິງນານແລ້ວນັ້ນ; ເຮົາໄດ້ທຳລາຍໂຊ້ທີ່ຖ່ວງດຶງເຈົ້າບໍ່. ເຈົ້າຍັງໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຮັບໃຊ້ພຣະອົງ' ເພາະເຈົ້າໄດ້ກົ້ມຂາບໄຫວ້ເທິງເນີນພູສູງທຸກແຫ່ງ ແລະກ້ອງຕົ້ນໄມ້ບ່ອນສັກສິດ, ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດປະຫມາດເຫມືອນຍິງໂສເພນີ.²¹ເຮົາໄດ້ປູກເຈົ້າໄວ້ເຫມືອນກັບຕົ້ນອະງຸ່ນພັນດີ, ເຫມືອນແນວພືດຢ່າງດີທີ່ສຸດ. ແຕ່ແລ້ວເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງກາຍເປັນເຫມືອນອະງຸ່ນພັນຕ່ຳບໍ່ມີຄ່າ?²²ເຖິງແມ່ນເຈົ້າຈະລ້າງຕົວຂອງເຈົ້າດ້ວຍນ້ຳຢາ ແລະໃສ່ສະບູຫລາຍໆ, ແຕ່ຮອຍຄວາມເປິເປື້ອນຈາກຄວາມຜິດບາບຂອງເຈົ້າກໍຍັງປະກົດຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ—ນີ້ແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະເຢເວຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ.

²³ເຈົ້າຈະເວົ້າໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ, 'ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດ! ເວົ້າວ່າບໍ່ເຄີຍຂາບໄຫວ້ພະບາອານ'? ຈົ່ງເບິ່ງທ່າທາງຂອງເຈົ້າໃນຮ່ອມພູເບິ່ງດຸ! ຈົ່ງສຳນຶກວ່າເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບຫຍັງແດ່—ເຈົ້າເປັນເຫມືອນອູດສາວທີ່ກຳລັງຄຶກຄະນອງຢູ່ບໍ່ເປັນສຸກ,²⁴ເຫມືອນລໍປ່າທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ໄດ້ສູດລົມຫາຍໃຈດ້ວຍຄວາມຢາກຖືເຊີງຢ່າງຮຸນແຮງຂອງພວກມັນ! ໃຜຈະລະງັບຄວາມຕ້ອງການຂອງມັນໄດ້? ລໍເຖິກກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງແຕ່ງຕົວງາມແລ້ວໄລ່ຕາມນາງ ໃນລະດູຕິດເຊີງ; ລໍແມ່ຈະປະກົດໃຫ້ເຫັນເລື້ອຍ.²⁵ເຈົ້າຈົ່ງຫ້າມຕີນຂອງເຈົ້າ ຢ່າແລ່ນຈົນເກີບເຮ່ຍ ແລະ ຄໍແຫ້ງ! ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, ‘ບໍ່ເປັນຫຍັງດອກ! ເພາະຂ້າຮັກຄົນແປກຫນ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕິດຕາມໄປ!’

²⁶ເມື່ອຂີ້ລັກນັ້ນຖືກຈັບຍ່ອມລະອາຍສັນໃດ, ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນກໍຈະລະອາຍສັນນັ້ນ—ທັງຕົວເຂົາ, ກະສັດ, ເຈົ້ານາຍ, ປະໂລຫິດ, ແລະຜູ້ປະກາດພຣະທັມຂອງເຂົາ.²⁷ຄົນເຫລົ່ານີ້ ທີ່ເວົ້າກັບຕົ້ນໄມ້ວ່າ, ‘ທ່ານເປັນພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ,’ ແລະເວົ້າກັບກ້ອນຫີນວ່າ, ‘ທ່ານເປັນຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ ຍ້ອນເຈົ້າປະຖິ້ມເຮົາ ແລະ ບໍ່ຕ່າວມາຫາເຮົາ. ແຕ່ເມື່ອເຈົ້າຕົກທຸກໄດ້ຍາກ ພວກເຈົ້າກ່າວ່າ, 'ຂໍຊົງລຸກຂຶ້ນຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໃຫ້ພົ້ນແດ່ທ້ອນ.’²⁸ແລ້ວບັນດາພະຂອງເຈົ້ານັ້ນຢູ່ໃສ ຊຶ່ງເປັນພະທີ່ເຈົ້າສ້າງໄວ້ສຳລັບຕົວເອງ? ຖ້າມັນຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນໄດ້ ກໍຈົ່ງໃຫ້ມັນຊ່ວຍຕີ້, ເມື່ອເຖີງເວລາຕົກທຸກໄດ້ຍາກຂອງເຈົ້າ, ຊາວຢູດາເອີຍ ພວກເຈົ້າເມືອງຕ່າງໆຫລາຍເທົ່າໃດ ເຈົ້າກໍມີພະຫລາຍທໍ່ນັ້ນ!

²⁹ເຈົ້າທັງຫລາຍຈະມາໂຕ້ແຍ້ງເຮົາເຮັດຫຍັງ? ເຈົ້າໄດ້ກະບົດຕໍ່ສູ້ເຮົາຫມົດທຸກຄົນແລ້ວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.³⁰ເຮົາໄດ້ລົງໂທດຕີລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບເອົາການດັດສ້າງນັ້ນ. ດາບຂອງເຈົ້າເອງໄດ້ຂ້າຜູ້ປະກາດພຣະທັມຂອງຕົນເຫມືອນສິງໂຕຮ້າຍກາດ!³¹ຄົນຍຸກນີ້ເອີຍ, ພວກເຈົ້າທັງຫມົດຈົ່ງຕັ້ງໃຈພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ! ເຮົາເປັນເຫມືອນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານແກ່ອິດສະຣາເອນຫລື? ຫລືເຫມືອນແຜ່ນດິນທີ່ເປັນມືດທຶບບໍ? ເປັນຫຍັງໄພ່ພົນຂອງເຮົາຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ‘ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນອິດສະຫລະ, ຂ້າພະອົງຈະບໍ່ມາຫາພຣະອົງອີກ'?

³²ສາວປອດຈະລືມເຄື່ອງເອ້ຂອງຕົນໄດ້ບໍ, ເຈົ້າສາວຈະລືມເຄື່ອງແຕ່ງຕົວຂອງຕົນໄດ້ບໍ? ແຕ່ໄພ່ພົນຂອງເຮົາໄດ້ລືມເຮົາເປັນຈຳນວນວັນທີ່ນັບບໍ່ຖ້ວນ!³³ພວກເຈົ້າຮູ້ຈັກວິທີຍົວະເຍົ້າໃຫ້ຄົນມາຫລົງຮັກໄດ້ຢ່າງແນບນຽນ. ອີກທັງພວກເຈົ້າຍັງສອນວິທີຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ຍິງຊົ່ວ.³⁴ເສື້ອຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເປິເປື້ອນດ້ວຍເລືອດ ຂອງຄົນທຸກຍາກທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດຕິດຢູ່, ພວກເຈົ້າໄດ້ຈັບຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍລັກ ຂອງໃນເຮືອນພວກເຈົ້າ.

³⁵ແຕ່ເຖິງຈະມີເລື່ອງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ ພວກເຈົ້າກໍຍັງເວົ້າວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຜິດເລີຍ; ແລະເວົ້າວ່າ ພຣະອົງບໍ່ຄຽດຮ້າຍຂ້າພະເຈົ້າອີກແລ້ວ.’ ເບິ່ງແມ! ເຮົາພຣະຢາເວຈະນຳພວກເຈົ້າສູ່ການພິພາກສາ ຍ້ອນພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ.’³⁶ດ້ວຍເຫດໃດພວກເຈົ້າຈຶ່ງຫັນເຫປ່ຽນເສັ້ນທາງຂອງພວກເຈົ່າ? ເອຢິບຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອັບອາຍ, ເຫມືອນດັ່ງອັດຊີເຣຍເຄີຍເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອັບອາຍມາແລ້ວນັ້ນ.³⁷ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກເຈົ້າຈະໄດ້ອອກໄປຈາກທີ່ນັ້ນ ໂດຍເອົາມາກຸມຫົວຂອງເຈົ້າໄວ້, ເພາະພຣະຢາເວຊົງປະຖິ້ມບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ເຈົ້າໄວ້ວາງໃຈ, ພວກເຈົ້າຈະຈະເລີນຂຶ້ນຍ້ອນຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພວກເຂົາ.”

3

¹“ຖ້າຜູ້ຊາຍຄົນໃດປະຮ້າງເມຍຂອງຕົນ ແລະນາງກໍໄປຈາກລາວເສຍ ແລະໄປເປັນເມຍຂອງຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ, ລາວຈະກັບໄປຫານາງບໍ? ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະບໍ່ເປິເປື້ອນຫລວງຫລາຍບໍ?’ ພວກເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ຊີວິດເຫມືອນຍິງໂສເພນີທີ່ຫລິ້ນຊູ້ກັບຄົນຮັກຫລາຍຄົນແລ້ວ; ແລ້ວເຈົ້າຈະກັບມາຫາເຮົາອີກຫລື?”—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.²ຈົ່ງແຫງນຫນ້າຂຶ້ນສູ່ບັນດາບ່ອນທີ່ສູງນັ້ນ ແລະເບິ່ງແມ! ມີບ່ອນໃດແດ່ທີ່ພວກເຈົ້າມີເພດສຳພັນນອກສົມຣົດ? ພວກເຈົ້າໄດ້ນັ່ງຄອຍຖ້າຄົນຮັກຂອງເຈົ້າຢູ່ທີ່ແຄມທາງ, ເຫມືອນຄົນອາຫລັບໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປິເປື້ອນ ດ້ວຍການເປັນໂສເພນີ ແລະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

³ເພາະສະນັ້ນ ຝົນຈຶ່ງໄດ້ຖືກລະງັບເສຍ ແລະຝົນປາຍລະດູຈຶ່ງຂາດໄປ. ແຕ່ພວກເຈົ້າມີຫນ້າທີ່ຍິ່ງຍະໂສ, ເຫມືອນກັບຜູ້ຍິງບໍ່ສັດຊື່. ພວກເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະຮູ້ສຶກລະອາຍ.⁴ພວກເຈົ້າຫາກໍຈະຮ້ອງເຮົາບໍ່ແມ່ນຫລືວ່າ, ‘ພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ! ພຣະອົງຊົງເປັນສະຫາຍຕັ້ງແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຫນຸ່ມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ!⁵ພຣະອົງຈະຊົງມີຄວາມໂກດຮ້າຍຢູ່ເປັນນິດບໍ? ພຣະອົງຈະຊົງໂກດຮ້າຍຢູ່ຈົນເຖິງທີ່ສຸດປາຍບໍ?’ ເບິ່ງແມ! ພວກເຈົ້າອອກຄຳເວົ້າແລ້ວ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຍັງເຮັດຄວາມຊົ່ວຊ້າທຸກຢ່າງ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າເຮັດໄດ້!”

⁶ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນລາຊະການຂອງກະສັດໂຢສີຢາວ່າ, “ເຈົ້າເຫັນອິດສະຣາເອນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ເຮັດຫຍັງ? ນາງຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາສູງທຸກຫນ່ວຍ ແລະ ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ຂຽວສົດທຸກຕົ້ນ, ແລ້ວບ່ອນນັ້ນນາງກໍປະພຶດເຫມືອນກັບຍິງໂສເພນີ.⁷ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຫລັງຈາກທີ່ນາງເຮັດທຸກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ, ນາງຈະກັບມາຫາເຮົາ,’ ແຕ່ນາງກໍບໍ່ກັບມາ. ແລ້ວຢູດານ້ອງສາວທີ່ທໍລະຍົດນັ້ນກໍໄດ້ເຫັນສິ່ງເຫລົ່ານີ້.

⁸ດັ່ງນັ້ນເຮົາເຫັນວ່າ, ໃນທຳນອງດຽວກັນທີ່ອິດສະຣາເອນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ ໄດ້ລ່ວງປະເວນີ ແລະເຮົາໄດ້ໄລ່ນາງໄປ ພ້ອມກັບໃຫ້ຫນັງສືຢ່າຮ້າງ, ຢູດານ້ອງສາວທີ່ທໍລະຍົດຂອງນາງກໍບໍ່ຢ້ານກົວເລີຍ; ນາງກໍກັບໄປເຮັດຕົວເອງເປັນໂສເພນີດ້ວຍເຊັ່ນດຽວກັນ.⁹ເພາະເຫັນວ່າການໄດ້ໄປເປັນໂສເພນີຂອງນາງຍັງຖືເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍ; ນາງກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປິເປື້ອນໄປ, ແລະນາງໄດ້ໄປລ່ວງປະເວນີກັບກ້ອນຫີນ ແລະຕົ້ນໄມ້.¹⁰ແລ້ວພາຍຫລັງນາງເຮັດໄປທັງຫມົດເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ, ຢູດານ້ອງສາວທີ່ທໍລະຍົດຂອງນາງກໍໄດ້ຫັນກັບມາຫາເຮົາ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈ, ແຕ່ທຳທ່າເຮັດເປັນກັບມາ,”—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹¹ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ອິດສະຣາເອນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ຍັງສະແດງຕົວວ່າຊອບທຳຍິ່ງກວ່າຢູດາທີ່ທໍລະຍົດ!¹²ຈົ່ງໄປ ແລະປະກາດຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ ທາງທິດເຫນືອ. ກ່າວວ່າ, ‘ອິດສະຣາເອນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ເອີຍ, ຈົ່ງກັບມາເຖີດ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ຄວາມຮ້າຍຂອງເຮົາຢູ່ເຫນືອພວກເຈົ້າ. ເພາະເຮົາມີຄວາມສັດຊື່—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາຈະບໍ່ຮ້າຍເປັນນິດ.

¹³ພຽງແຕ່ຍອມຮັບຄວາມຜິດຂອງພວກເຈົ້າວ່າ, ພວກເຈົ້າໄດ້ລະເມີດຕໍ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ; ພວກເຈົ້າໄດ້ແບ່ງໃຈກັບບັນດາຄົນແປກຫນ້າທີ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ຂຽວສົດທຸກຕົ້ນ! ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.¹⁴ຈົ່ງກັບມາເຖີດ, ໄພ່ພົນທີ່ບໍ່ສັດຊື່ທັງຫລາຍເອີຍ!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາເປັນສາມີຂອງພວກເຈົ້າ! ເຮົາຈະຮັບພວກເຈົ້າຈາກເມືອງລະຄົນ, ແລະຈາກຕະກູນລະສອງຄົນ, ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າມາເຖິງຊີໂອນ!¹⁵ເຮົາຈະໃຫ້ຜູ້ລ້ຽງແກະຄົນທີ່ເຮົາພໍໃຈແກ່ພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະລ້ຽງພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮູ້ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ.

¹⁶ແລ້ວສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອພວກເຈົ້າທະວີຂຶ້ນ ແລະເກີດຜົນໃນແຜ່ນດິນໃນເວລາເຫລົ່ານັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະບໍ່ກ່າວອີກຕໍ່ໄປວ່າ, “ຫີບພັນທະສັນຍາແຫ່ງພຣະຢາເວ!” ເລື່ອງນີ້ຈະບໍ່ມີຂຶ້ນໃນໃຈຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ; ຫລືຈະບໍ່ມີໃຜລະນຶກໄດ້, ຈະບໍ່ເຮັດຜິດພາດອີກເລີຍ ແລະຈະບໍ່ມີການກະທຳເຊັ່ນນີ້ອີກເລີຍ.’

¹⁷ໃນເທື່ອນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເອີ້ນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ, ‘ນີ້ເປັນພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະຢາເວ,’ ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດຈະຮວບຮວມກັນເຂົ້າມາຫາພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ດຳເນີນໃນຄວາມແຂງກະດ້າງໃນຫົວໃຈຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.¹⁸ໃນເວລານັ້ນ, ເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາຈະຍ່າງມາກັບເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ. ພວກເຂົາຈະຮ່ວມກັນມາຈາກແຜ່ນດິນຝ່າຍເຫນືອ ມາຍັງແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາມອບໃຫ້ແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກ.

¹⁹ແຕ່ສຳລັບເຮົາ, ເຮົາກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຈະຕັ້ງພວກເຈົ້າໄວ້ທ່າມກາງລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຮົາຢ່າງໃດດີຫນໍ, ແລະໃຫ້ແຜ່ນດິນທີ່ຫນ້າປາດຖະຫນາແກ່ພວກເຈົ້າເປັນມໍຣະດົກທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດກວ່າສິ່ງອື່ນໃດໃນບັນດາປະຊາຊາດ!’ ເຮົາກ່າວວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າຈະເອີ້ນເຮົາວ່າ “ພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ”.’ ເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຫັນຫລັງກັບຈາກການຕິດຕາມເຮົາ.²⁰ເຊັ່ນດຽວກັບເມຍທໍລະຍົດຖິ້ມຜົວຂອງນາງສັນໃດ ພວກເຈົ້າກໍໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ເຮົາສັນນັ້ນ, ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

²¹ຈະໄດ້ຍິນສຽງມາຈາກບ່ອນໂລ່ງ, ເປັນສຽງຮ້ອງໄຫ້ ແລະສຽງອ້ອນວອນຂອງປະຊາຊົນຂອງອິດສະຣາເອນ! ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຫັນທິດການດຳເນີນຊີວິດຂອງຕົນເສຍແລ້ວ; ພວກເຂົາໄດ້ລືມພຣະຢາເວພຣະຂອງພວກດຂົາ.²²“ຈົ່ງກັບມາເຖີດ, ປະຊາຊົນທີ່ບໍ່ສັດຊື່ເອີຍ! ເຮົາຈະຮັກສາຄວາມບໍ່ສັດຊື່ຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ຫາຍດີ!” “ເບິ່ງແມ! ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍມາຫາພຣະອົງແລ້ວ, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະຢາເວພຣະຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ!

²³ແທ້ຈິງໂນນພູກໍເປັນແຕ່ສິ່ງຫລອກຫລວງ, ສຽງທີ່ສັບສົນຈາກພູເຂົາຫລາຍຫນ່ວຍກໍເຊັ່ນດຽວກັນ; ແທ້ຈິງຄວາມພົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນນັ້ນຢູ່ໃນພຣະຢາເວພຣະຂອງພວກເຮົາ.²⁴ແຕ່ວ່າ ສິ່ງທີ່ຫນ້າອັບອາຍນັ້ນໄດ້ກັດກິນສິ່ງທັງປວງທີ່ບັນພະບູລຸດຂອງເຮົາທີ່ໄດ້ລົງແຮງເຮັດໄວ້ຕັ້ງແຕ່ເຮົາຍັງເປັນເດັກນ້ອຍຢູ່ຄື—ຝູງແກະ, ຝູງງົວ, ລູກຊາຍ, ແລະບຸດສາວທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ!²⁵ໃຫ້ເຮົານອນລົງຈົມໃນຄວາມອັບອາຍຂອງເຮົາ. ແລະໃຫ້ຄວາມອັບປະຍົດຄຸມເຮົາໄວ້, ເພາະເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະພວກເຈົ້າຂອງເຮົາ! ທັງຕົວເຮົາ ແລະ ບັນພະບູລຸດຂອງເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ເຮົາເປັນຫນຸ່ມຢູ່ຈົນທຸກມື້ນີ້, ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ!”

4

¹ຖ້າເຈົ້າຢາກຈະກັບມາ ອິດສະຣາເອນເອີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຈົ້າກໍຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາ. ຖ້າເຈົ້າຍອມເອົາສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງນັ້ນໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກຫນ້າເຮົາເສຍ ແລະຢ່າຫນີຫ່າງຈາກເຮົາໄປ,²ເຈົ້າຈະຕ້ອງຊື່ສັດ, ຍຸດຕິທຳ, ແລະຊອບທຳເມື່ອເຈົ້າສາບານວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ັສັນໃດ.’ ແລ້ວບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງກໍຈະໃຫ້ພອນກັນໃນພຣະອົງ, ແລະໃນພຣະອົງພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮຸ່ງເຮືອງ.”³ເພາະພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບແຕ່ລະບຸຄົນໃນຢູດາ ແລະໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ: “ຈົ່ງໄຖດິນນາຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຢ່າຫວ່ານລົງກາງຟຸ່ມຫນາມ.

⁴ຈົ່ງເຂົ້າພິທີຕັດຕົວເຈົ້າເອງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະຈົ່ງຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍຫົວໃຈຂອງເຈົ້າສາ, ພວກຜູ້ຊາຍຢູດາທັງຫລາຍ ແລະຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທັງຫລາຍເອີຍ, ຢ້ານວ່າຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງເຮົາຈະເຜົາໄຫມ້ເຫມືອນໄຟ, ແລະໄຟນັ້ນຈະເຜົາໄຫມ້ໂດຍບໍ່ມີໃຜມອດໄດ້ ເນື່ອງຈາກການປະພຶດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.⁵ຈົ່ງປະກາດໃນຢູດາ ແລະຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໄດ້ຍິນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຈົ່ງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເປົ່າແກໃນແຜ່ນດິນ.” ຈົ່ງຮ້ອງປະກາດດັງໆວ່າ, “ຈົ່ງມາໂຮມກັນ. ໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໄປບັນດາເມືອງທີ່ມີປ້ອມປ້ອງກັນ.”⁶ຈົ່ງຍົກທຸງຂຶ້ນ ແລະມຸ່ງຫນ້າໄປຍັງຊີໂອນ, ແລະຈົ່ງຮີບແລ່ນໄປໃຫ້ປອດໄພ! ຈົ່ງຢ່າລໍຖ້າ, ເພາະເຮົາກຳລັງນຳຄວາມຈິບຫາຍມາຈາກທິດເຫນືອ ແລະເປັນການທຳລາຍອັນໃຫຍ່ຫລວງ.

⁷ສິງໂຕຫນຶ່ງກຳລັງອອກມາຈາກບ່ອນລີ້ຊ້ອນຂອງມັນແລ້ວ ແລະບາງຄົນທີ່ກຳລັງຈະທຳລາຍບັນດາປະຊາຊາດກໍກຳລັງຍົກອອກມາແລ້ວ. ເຂົາກຳລັງຈະອອກໄປຈາກສະຖານທີ່ຂອງເຂົາ ນຳເອົາຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວໄປຫາແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອທຳລາຍເມືອງຕ່າງໆໃຫ້ຫມົດສິ້ນໄປ ຂອງເຈົ້າຈະຖືກປະຮ້າງເປົ່າ, ບໍ່ມີໃຜອາໄສຢູ່ເລີຍ.⁸ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງນຸ່ງຜ້າປ່ານເນື້ອຫຍາບໄຫວ້ທຸກ, ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ຄວນຄາງ ແລະຮ້ອງວ່າ ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະຢາເວ ບໍ່ໄດ້ຫັນຫນີໄປຈາກເຮົາ.

⁹ແລ້ວສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນມື້ນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ໃນມື້ນັ້ນທັງກະສັດ ແລະ ພວກເຈົ້ານາຍຈະເສຍຊີວິດ. ບັນດາປະໂລຫິດຈະຕະລຶງຕົກໃຈ, ແລະຜູ້ປະກາດພຣະທັມທັງຫລາຍກໍຈະຢ້ານກົວ.”¹⁰ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງທູນວ່າ, “ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແນ່ນອນວ່າພຣະອົງຊົງຫລອກລວງຊົນຊາດນີ້ ແລະ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ.’ ແຕ່ທີ່ຈິງດາບໄດ້ມາເຖິງຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.”

¹¹ໃນເທື່ອນັ້ນ ຈະໄດ້ກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້ ແລະ ແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍກ່າວວ່າ, “ລົມຮ້ອນຈາກບ່ອນສູງທັງຫລາຍຂອງທະເລຊາຍ ຈະພັດມາຕາມເສັ້ນທາງສູ່ລູກສາວຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ມັນຈະບໍ່ມາຝັດ ຫລືມາຊຳລະພວກເຂົາ.¹²ກະແສລົມມາແຮງເກີນກວ່ານັ້ນອີກ ຈະມາໂດຍຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາເອງຈະເປັນຜູ້ກ່າວຄຳຕັດສິນຕໍ່ພວກເຂົາ.

¹³ເບິ່ງແມ, ເຂົາກຳລັງຈູ່ໂຈມເຫມືອນບັນດາເມກ, ແລະພວກລົດມ້າຮົບເສິກຂອງເຂົາເຫມືອນລົມພາຍຸ. ມ້າທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໄວຍິ່ງກວ່ານົກອິນຊີ. ວິບັດແກ່ພວກເຮົາ, ເພາະວ່າເຮົາຈະຕ້ອງຈິບຫາຍ!¹⁴ຈົ່ງລ້າງຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະລອດພົ້ນໄດ້. ດົນປານໃດທີ່ຄວາມຄິດເລິກໆ ຂອງເຈົ້າຈະເຊົາຄິດແຕ່ເລື່ອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ?¹⁵ເພາະວ່າມີສຽງປະກາດມາຈາກເມືອງດານ, ແລະ ຄວາມຈິບຫາຍທີ່ກຳລັງຈະມາທີ່ໄດ້ຍິນຈາກພູເຂົາເອຟຣາອິມ.

¹⁶ຈົ່ງໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດຄິດເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້: ເບິ່ງແມ, ນີ້ນະ ຈົ່ງປະກາດແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ ບັນດາຜູ້ອ້ອມກຳລັງມາຈາກແຜ່ນດິນໄກ ໂຫ່ຮ້ອງໃນການໂຈມຕີເຂົ້າໃສ່ຫົວເມືອງຕ່າງໆຂອງ ຢູດາ.¹⁷ພວກເຂົາທັງຫລາຍເຫມືອນພວກຜູ້ເບິ່ງແຍງທົ່ງນາ ທີ່ກຽມດິນໄວ້ເພາະປູກທີ່ອ້ອມນາງໄວ້ອ້ອມຮອບ, ເພາະວ່ານາງໄດ້ກະບົດຕໍ່ເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ—¹⁸ແລະການດຳເນີນຊີວິດ ພ້ອມກັບການກະທຳທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ໄດ້ນຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ເຈົ້າ. ນີ້ຈະເປັນການລົງໂທດຂອງເຈົ້າ. ມັນຈະຫນ້າຢ້ານຂະຫນາດໃດ! ມັນຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າສະເທືອນໃຈທີ່ສຸດ.”

¹⁹ດວງໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ! ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ! ຂ້ານ້ອຍແສນລະທົມ ແສນລະທົມໃນຈິດໃຈ. ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສັ່ນຢູ່ພາຍໃນ. ຂ້ານ້ອຍຈະຢູ່ມີດເສີຍບໍ່ໄດ້ ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງເຂົາສັດ, ແລະສຽງປຸກຂອງສົງຄາມ.²⁰ຄວາມຈິບຫາຍໄລ່ຕິດຕາມຄວາມຈິບຫາຍ; ເພາະແຜ່ນດິນທັງຫມົດກໍຖືກຖິ້ມຮ້າງ. ບັນດາເຕັ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກທຳລາຍໄປໂດຍທັນໃດ, ແລະຊົ່ວຂະນະດຽວຜ້າມ່ານເຕັ້ນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຫມົດກ້ຽງໄປ.

²¹ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເບິ່ງອີກດົນປານໃດ ຈຶ່ງຈະເຫັນທຸງໄຊ? ຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຍິນສຽງເຂົາສັດຫລືບໍ?²²ເພາະຄວາມໂງ່ຈ້າຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ—ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ. ພວກເຂົາເປັນລູກຫລານທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ. ພວກເຂົາຊຳນານໃນການເຮັດຊົ່ວ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກທີ່ຈະເຮັດດີ.

²³ຂ້ານ້ອຍ ເບິ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ເບິ່ງແມ! ເປັນທີ່ຮ້າງ ແລະວ່າງເປົ່າ. ເພາະທ້ອງຟ້ານັ້ນກໍບໍ່ມີຄວາມສະຫວ່າງ.²⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງ ບັນດາໂນນພູ. ເບິ່ງແມ, ມັນກຳລັງສັ່ນສະເທືອນ, ແລະເນີນພູທັງຫມົດກໍແກວ່ງໄປແກວ່ງມາ.²⁵ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງ. ເບິ່ງແມ, ບໍ່ມີມະນຸດເລີຍ ແລະນົກທັງປວງແຫ່ງທ້ອງຟ້າໄດ້ຫນີໄປແລ້ວ.²⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງ. ເບິ່ງແມ, ຮົ້ວສວນໄຮ່ນາກໍເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະເມືອງທັງຫມົດກໍຫັກພັງໄປ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ຕໍ່ຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮ້ອນແຮງຂອງພຣະອົງ.”

²⁷ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ແຜ່ນດິນທັງຫມົດຈະເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ. ແຕ່ເຮົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຖິງອາວະສານເທື່ອ.²⁸ເພາະດ້ວຍເຫດຜົນນີ້, ແຜ່ນດິນໂລກຈະໄວ້ທຸກ ແລະທ້ອງຟ້າເບື້ອງເທິງຈະດຳມືດ. ເພາະເຮົາໄດ້ປະກາດຄວາມຕັ້ງໃຈໄວ້ແລ້ວ; ເຮົາຈະບໍ່ປ່ຽນໃຈ; ຫລືຖອຍຫລັງກັບ ຈົນກວ່າທຸກຢ່າງຈະສຳເລັດ.²⁹ທຸກເມືອງຈະຫນີຈາກສຽງທະຫານມ້າ ແລະບັນດານັກທະນູ ພ້ອມກັບທະນູ; ພວກເຂົາແລ່ນເຂົ້າໄປຢູ່ໃນປ່າທັງຫລາຍ. ຊາວເມືອງທຸກແຫ່ງປີນໄປຕາມສະຖານທີ່ເປັນພູເຂົາ, ເມືອງເຫລົ່ານັ້ນກໍຖືກປະຖິ້ມ ເພາະບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ.

³⁰ບັດນີ້ເຈົ້າກໍຖືກຖິ້ມຮ້າງ, ພວກເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງ? ເພາະເຖິງວ່າເຈົ້າປະດັບຕົວດ້ວຍເຄື່ອງສີແດງ, ແລະເອ້ຕົວດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບ ທອງຄຳ, ແລະເຮັດໃຫ້ດວງຕາທັງສອງໃຫ້ກວ້າງດ້ວຍສີແຕ້ມ, ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ເຄີຍປາດຖະຫນາໃນຕົວເຈົ້າ ບັດນີ້ກໍປະຕິເສດເຈົ້າ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ.³¹ເພາະເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ, ແສນທໍລະມານຄືກັບຍິງຈະເກີດລູກຫົວປີ, ສຽງຮ້ອງແຫ່ງລູກສາວຊີໂອນ. ນາງແທບຈະຂາດໃຈ. ນາງຢຽດມືຂອງນາງອອກຮ້ອງວ່າ, ‘ວິບັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ! ຈິດໃຈຂ້ານ້ອຍກໍອ່ອນເພຍ ເພາະເຫດຂ້າຕະກອນນີ້.’”

5

¹“ຈົ່ງແລ່ນໄປແລ່ນຢູ່ໃນຖະຫນົນຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ; ຈົ່ງຄົ້ນຕາມລານເມືອງ, ເຊັ່ນກັນ. ແລ້ວເບິ່ງ ແລະຄິດກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້: ຖ້າເຈົ້າຈະຫາຜູ້ຊາຍ ຫລືໃຜຜູ້ຫນຶ່ງ ຄົນທີ່ເຮັດການຍຸດຕິທຳ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ອະໄພໂທດໃຫ້ແກ່ເຢຣູຊາເລັມ.²ເຖິງແມ່ນພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ‘ຕາບໃດທີ່ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່,’ ພວກເຂົາກໍຍັງປະຕິຍານບໍ່ຈິງ.”³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເນດຂອງພຣະອົງຊົງຫາຄວາມຈິງບໍ່ແມ່ນຫລື? ພຣະອົງຊົງຂ້ຽນຕີປະຊາຊົນ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ສຶກເຈັບປວດ. ພຣະອົງຊົງລ້າງຜານພວກເຂົາຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບການແກ້ໄຂ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫນ້າຂອງຕົນແຂງກະດ້າງຍິ່ງກວ່າຫີນ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຍອມກັບໃຈ.

⁴ແລ້ວຂ້ານ້ອຍເວົ້າວ່າ, “ແນ່ນອນ ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນປະຊະຊົນທີ່ຍາກຈົນ. ພວກເຂົາໂງ່ຈ້າ, ເພາະບໍ່ຮູ້ຈັກເສັ້ນທາງຂອງພຣະຢາເວ, ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.⁵ຂ້ານ້ອຍຈະໄປຫາພວກຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ມີຄວາມສຳຄັນ ແລະຈະປະກາດຄຳສອນຂອງພຣະເຈົ້າກັບພວກເຂົາ, ເພາະຢ່າງຫນ້ອຍພວກເຂົາຮູ້ຈັກເສັ້ນທາງຂອງພຣະຢາເວ, ແລະຮູ້ຈັກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.” ແຕ່ພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ຫັກແອກເສຍ; ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍແອກຂອງພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ; ພວກເຂົາໄດ້ຫັກໂສ້ທີ່ຜູກມັດພວກເຂົາກັບພຣະເຈົ້າ.⁶ເພາະສະນັ້ນ ໂຕສິງຈາກປ່າຈະມາຈຸ່ໂຈມພວກເຂົາ. ຫມາປ່າຈາກ ອາຣາບາ ຈະທຳລາຍພວກເຂົາ. ເສືອດາວຈະມາຕໍ່ຕ້ານຫົວເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ໃຜກໍຕາມທີ່ອອກໄປຈາກເມືອງຂອງເຂົາ ຈະຖືກຈີກເປັນຕ່ອນໆ. ເພາະການລະເມີດຂອງເຂົາກໍເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ. ການປະພຶດບໍ່ສັດຊື່ ຂອງພວກເຂົາກໍບໍ່ມີຂໍ້ຈຳກັດ.

⁷ເປັນຫຍັງເຮົາຄວນຈະໃຫ້ອະໄພປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້? ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາແລ້ວ ແລະ ໄດ້ສາບານໂດຍສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນພະເຈົ້າທັງຫລາຍ. ເຮົາໄດ້ລ້ຽງພວກເຂົາໃຫ້ອີ່ມ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ລ່ວງປະເວນີ ແລະ ກໍຍົກຂະບວນກັນໄປທີ່ເຮືອນຂອງຍິງໂສເພນີ.⁸ພວກເຂົາເຫມືອນກັບມ້າທີ່ຮ້ອນຮົນ. ພວກເຂົາໄດ້ທ່ອງທ່ຽວໄປເພື່ອຫາຄູ່ນອນ. ທຸກຄົນຕາງກໍຮ້ອງຫາເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ.”⁹ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະບໍ່ຄວນລົງໂທດພວກເຂົາບໍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະເຮົາບໍ່ຄວນທີ່ຈະແກ້ແຄ້ນເອງແກ່ປະຊາຊາດທີ່ເປັນແບບນີ້ຫລື?

¹⁰ຈົ່ງໄປເທີ້ນ ໄປຕາມແຖວຕົ້ນອະງຸ່ນຂອງນາງ ແລະ ທຳລາຍເສຍ. ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຖິງການທຳລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແກ່ພວກໃນເທື່ອດຽວ. ຕັດເອົາກິ່ງກ້ານຂອງມັນອອກ, ເນື່ອງຈາກເຄືອນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະຢາເວ.¹¹ເພາະເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ເຮົາແລ້ວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.¹²ພວກເຂົາເວົ້າຂີ້ຕົວະໃນເລື່ອງພຣະຢາເວ ແລະພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ຊົງກະທຳປະການໃດ; ບໍ່ມີການຮ້າຍອັນໃດຈະເກີດຂຶ້ນກັບເຮົາ, ແລະເຮົາຈະບໍ່ເຫັນດາບ ຫລື ການອຶດຫິວອາຫານ.¹³ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມກໍຈະກາຍເປັນພຽງລົມ, ພຣະທັມບໍ່ມີໃນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຂໍໃຫ້ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເວົ້າ ຈົ່ງເປັນຢ່າງນັ້ນແກ່ພວກເຂົາເຖີດ.”

¹⁴ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະວາງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໃນປາກຂອງພວກເຈົ້າ. ມັນຈະເປັນເຫມືອນໄຟ, ແລະປະຊາຊົນຊາດນີ້ເປັນເຫມືອນຟືນ! ໄຟນັ້ນຈະເຜົາຜານພວກເຂົາເສຍ.¹⁵ເບິ່ງແມ! ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ, ເຮົາຈະນຳປະຊາຊາດຈາກແດນໄກມາສູ້ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເປັນປະຊາຊາດທີ່ຫມັ້ນຄົງ, ແລະເປັນຊົນຊາດດຶກດຳບັນ! ເປັນຊົນຊາດທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ພາສາຂອງເຂົາ, ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າພວກເຂົາຈະເວົ້າຫຍັງ.

¹⁶ແຫລ່ງທະນູຂອງເຂົາເຫມືອນຂຸມຝັງສົບເປີດອອກ. ພວກເຂົາເປັນນັກຮົບທຸກຄົນ.¹⁷ພວກເຂົາຈະກິນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າກ່ຽວໄດ້, ພວກເຂົາຈະກິນລູກຊາຍ ແລະລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍເຊັ່ນກັນ, ແລະກິນອາຫານຂອງເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະກິນຝູງແກະຝູງງົວຂອງພວກເຈົ້າ; ພວກເຂົາຈະກິນຜົນຈາກເຄືອອະງຸ່ນ ແລະຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະທຳລາຍຕົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມຂອງພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າວາງໃຈນັ້ນ.

¹⁸ແມ່ນແຕ່ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ກ່າວດັ່ງນີ້—ເຮົາກໍຍັງບໍ່ທຳລາຍເຈົ້າໃຫ້ເຖິງອາວະສານ.¹⁹ເມື່ອພວກເຈົ້າ, ອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາ, ກ່າວວ່າ, ‘ເປັນຫຍັງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍຈຶ່ງຊົງເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ເຮົາ?’ ແລ້ວເຈົ້າ, ເຢເຣມີຢາ, ຈະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ເພາະເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ ໄປບົວລະບັດພະຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະຕ້ອງໄປບົວລະບັດຄົນຕ່າງຊາດໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຂອງພວກເຈົ້າ.’

²⁰ຈົ່ງປະກາດຂໍ້ຄວາມຕໍ່ເຊື້ອສາຍຢາໂຄບ ແລະຈົ່ງປະກາດເລື່ອງນີ້ໃຫ້ໄດ້ຍິນໃນຢູດາ. ກ່າວວ່າ,²¹'ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້, ປະຊາຊົນທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ມີດວງຕາແຕ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ຜູ້ມີຫູແຕ່ຟັງບໍ່ໄດ້ຍິນ.²²ເຈົ້າບໍ່ຢຳເກງເຮົາຫລື—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ຫລືເຈົ້າບໍ່ຕົວສັ່ນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາບໍ? ເຮົາຜູ້ວາງກອງດິນຊາຍໄວ້ເປັນເຂດອ້ອມທະເລ, ເປັນເຄື່ອງກີດຂວາງເປັນນິດບໍ່ໃຫ້ຜ່ານໄປໄດ້—ເຖິງວ່າຄື້ນຈະຊັດ, ກໍເອົາຊະນະບໍ່ໄດ້. ແມ່ນຄື້ນຈະຄະນອງ, ກໍຂ້າມໄປບໍ່ໄດ້.

²³ແຕ່ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ມີໃຈດື້ດ້ານ. ເຂົາໄດ້ຫັນເຫໃນການກໍ່ກະບົດ ແລະຈາກໄປເສຍ.²⁴ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄິດໃນໃຈຂອງຕົນເອງວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາຢຳເກງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ຜູ້ຊົງປະທານຝົນ—ຄືຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະຝົນປາຍລະດູໃນເວລາ—ທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມລະດູການ, ຊົງຮັກກົດເກນຂອງອາທິດແຫ່ງການເກັບກ່ຽວ ໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ.”²⁵ສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຫັນເຫໄປເສຍ. ບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າກໍກັນສິ່ງທີ່ດີໄວ້ເສຍຈາກພວກເຈົ້າ.

²⁶ເພາະຄົນອະທຳຈະໄດ້ພົບທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາຄອຍຖ້າເຫມືອນຄົນດັກນົກລີ້ຢູ່; ພວກເຂົາວາງກັບດັກໄວ້ ແລະ ເຂົາດັກຈັບປະຊາຊົນ.²⁷ເຫມືອນກັບຕຸ້ມທີ່ມີນົກເຕັມ, ເຮືອນຂອງພວກເຂົາກໍເຕັມດ້ວຍຄວາມທໍລະຍົດ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໃຫຍ່ໂຕ ແລະ ກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີ.²⁸ພວກເຂົາຈຶ່ງອ້ວນພີ; ເພາະພວກເຂົາສະແດງອອກວ່າກິນຢູ່ດີ. ພວກເຂົາລ້ຳຫນ້າໃນເລື່ອງການເຮັດຄວາມຊົ່ວ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ແກ້ຕາງໃນຄະດີຂອງປະຊາຊົນ, ຫລືໃນຄະດີຂອງລູກກຳພ້າ. ພວກເຂົາຈະເລີນກ້າວຫນ້າ ເຖິງວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳ ແກ່ຜູ້ທີ່ຂັດສົນ.²⁹ຄວນທີ່ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດເຂົາ ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຫລື—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະບໍ່ຄວນທີ່ເຮົາຈະແກ້ແຄ້ນປະຊາຊາດທີ່ເປັນເຊັ່ນນີ້ຫລື?

³⁰ສິ່ງທີ່ຫນ້າຕົກໃຈ ແລະຫນ້າຢ້ານກົວ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ.³¹ບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ໄດ້ປະກາດພຣະທັມບໍ່ຈິງ ແລະບັນດາປະໂລຫິດກໍປົກຄອງຕາມອຳນາດຂອງພວກເຂົາ. ປະຊາຊົນຂອງເຮົາກໍມັກແບບນີ້ ແຕ່ແມ່ນຫຍັງຈະເກີດຂຶ້ນໃນວາລະສຸດທ້າຍມາເຖິງ?’”

6

¹ຈົ່ງໄປຫາຄວາມປອດໄພ, ປະຊາຊົນເບັນຢາມິນເອີຍ, ໂດຍການຫນີໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຈົ່ງເປົ່າແກໃນເມືອງເຕໂກອາ. ຈົ່ງຍົກສັນຍານໄຟຂຶ້ນໄວ້ເທິງເບັດຮັກເຄເຣັມ, ເພາະເຫດຮ້າຍກຳລັງປາກົດຂຶ້ນຈາກທາງທິດເຫນືອ; ຄືການທຳລາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງກຳລັງມາ.²ລູກສາວແຫ່ງຊີໂອນ, ຍິງສາວທີ່ສວຍງາມ ແລະ ບອບບາງ, ກຳລັງຈະຖືກທຳລາຍ.³ບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະພ້ອມກັບຝູງແກະຈະມາຫາພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຈະຕັ້ງເຕັ້ນອ້ອມນາງໄວ້; ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນກໍຈະດູແລພວກມັນດ້ວຍມືຂອງເຂົາເອງ.

⁴“ຈົ່ງອຸທິດຕົວຂອງພວກເຈົ້າກັບບັນດາເທບພະເຈົ້າທັງຫລາຍ ເພື່ອຕຽມເຮັດສົງຄາມ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ໃຫ້ເຮົາໂຈມຕີຕອນທ່ຽງວັນ. ຫນ້າເສຍດາຍ ເພາະວ່າກາງເວັນຄ້ອຍໄປເສຍແລ້ວ, ເງົາຂອງເວລາຄ່ຳກໍກຳລັງຈະຕົກ.⁵“ແຕ່ໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໂຈມຕີຕອນກາງຄືນ ແລະໃຫ້ທຳລາຍບັນດາປ້ອມອັນເຂັ້ມແຂງຂອງນາງເສຍ.”

⁶ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: “ຈົ່ງປ້ຳບັນດາຕົ້ນໄມ້ຂອງນາງລົງ ແລະກອງລ້ອມຍຶດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ນີ້ແຫລະນະຄອນທີ່ຕ້ອງຖືກໂຈມຕີ, ເພາະວ່າມັນເປັນເມືອງທີ່ມີແຕ່ການບີບບັງຄັບຂົ່ມເຫງ.⁷ເຫມືອນບໍ່ນ້ຳທີ່ມີນໍ້າສະອາດໄຫລອອກມາ ສັນໃດ, ດັ່ງນັ້ນເມືອງນີ້ກໍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຊົ່ວຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ສັນນັ້ນ. ຄວາມທາລຸນ ແລະ ການທຳລາຍກໍມີໃຫ້ໄດ້ຍິນສະເຫມີພາຍໃນນາງ; ຄວາມເຈັບປວດເສົ້າໂສກ ແລະ ຄວາມບາດເຈັບກໍປະກົດຕໍ່ເຮົາສະເຫມີ.⁸ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ຈົ່ງຮັບຄຳຕັກເຕືອນເຖີດ, ຢ້ານວ່າຈິດໃຈເຮົາຈະຫວິດຕົວໄປເສຍຈາກພວກເຈົ້າ, ຫລືເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ, ເປັນແຜ່ນດິນປາດສະຈາກຄົນອາໄສ.'"

⁹ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະກວາດຕ້ອນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນຢ່າງແນ່ນອນ ເຫມືອນກັບສວນອະງຸ່ນ. ຈົ່ງຍື່ນມືຂອງເຈົ້າອອກໄປ ເພື່ອເກັບຫມາກອະງຸ່ນຈາກກິ່ງທັງຫລາຍຂອງມັນອີກເທື່ອຫນຶ່ງ.”¹⁰ຂ້ານ້ອຍຄວນຈະປະກາດ ແລະໃຫ້ຄຳຕັກເຕືອນແກ່ຜູ້ໃດ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຊື່ອຟັງ? ເບິ່ງແມ! ຫູທັງສອງຂ້າງຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ; ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຈະໃຫ້ຄວາມສົນໃຈໄດ້! ເບິ່ງແມ! ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວໄດ້ໄປຫາພວກເຂົາ ເພື່ອຕັກເຕືອນພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງການຟັງ.”

¹¹ແຕ່ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວເຕັມໄປຫມົດ. ຂ້ານ້ອຍເມື່ອຍເກີນທີ່ຈະເກັບມັນໄວ້ອີກແລ້ວ. ພຣະອົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງຖອກອອກຫົດເດັກນ້ອຍຢູ່ຕາມຖະຫນົນ ແລະ ຫົດພວກຄົນຫນຸ່ມທີ່ຊຸມນຸມກັນຢູ່. ເພາະວ່າຜູ້ຊາຍທຸກຄົນຈະຕ້ອງເອົາໄປພ້ອມກັບເມຍຂອງພວກເຂົາ; ແລະທັງຄົນເຖົ້າທຸກຄົນກໍຈະຕ້ອງລຳບາກໃນປີຂອງພວກເຂົາ.¹²ບ້ານເຮືອນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະຕ້ອງຍົກໃຫ້ເປັນຂອງຄົນອື່ນ, ທັງໄຮ່ນາ ແລະ ເມຍຂອງພວກເຂົາເຫມືອນກັນ. ເພາະເຮົາຈະຢຽດມືຂອງເຮົາອອກຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເຖິງແຜ່ນດິນນັ້ນ”—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ພຣະຢາເວຊົງປະກາດວ່າ ຕັ້ງແຕ່ຄົນທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງຄົນໃຫຍ່ໂຕທີ່ສຸດ, ທຸກຄົນໂລບຢາກໄດ້ໂດຍສໍ້ໂກງ. ຕັ້ງແຕ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຕະຫລອດເຖິງປະໂລຫິດ, ທຸກຄົນປະພຶດຫລອກຫລວງ.¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ຮັກສາບາດແຜ ຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາແຕ່ພຽງເລັກນ້ອຍ, ກ່າວວ່າ, ‘ສັນຕິສຸກ, ສັນຕິສຸກ,’ ເມື່ອບໍ່ມີສັນຕິສຸກເລີຍ.¹⁵ເມື່ອພວກເຂົາເຮັດການຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງ ພວກເຂົາອັບອາຍບໍ? ພວກເຂົາບໍ່ອັບອາຍເລີຍ; ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະຂາຍຫນ້າ! ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງທ່າມກາງພວກທີ່ລົ້ມລົງແລ້ວ; ເມື່ອເຮົາລົງໂທດພວກເຂົາ ພວກເຂົາກໍຈະລົ້ມ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

¹⁶ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຢູ່ທີ່ທາງສີ່ແຍກແລະເບິ່ງໃຫ້ດີ; ຈົ່ງຖາມຫາທາງໂບຮານນັ້ນວ່າ, ‘ທາງດີຢູ່ໃສ?’ ແລ້ວໃຫ້ຍ່າງເຂົ້າໄປໃນທາງນັ້ນ ແລະພວກເຈົ້າຈະພົບຄວາມສະຫງົບສຸກ. ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, ‘ພວກເຮົາຈະບໍ່ຍ່າງເຂົ້າໄປໃນທາງນັ້ນ.’¹⁷ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຄົນເຝົ້າຍາມໄວ້ສຳລັບພວກເຈົ້າ ເພື່ອຟັງສຽງແກ. ແຕ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, ‘ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.’¹⁸ດ້ວຍເຫດນີ້, ຊາດຕ່າງໆເອີຍ, ຈົ່ງຟັງ! ຮັບຮູ້ເທີ້ນວ່າອັນໃດຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາ.¹⁹ຈົ່ງຟັງເທີ້ນ, ແຜ່ນດິນໂລກເອີຍ! ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະນຳເອົາໄພພິບັດມາຍັງປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້—ຜົນແຫ່ງຄວາມຄິດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ຫລືບັນຍັດຂອງເຮົາ, ແຕ່ພວກເຂົາພັດປະຕິເສດເສຍ.”

²⁰“ກຳຍານທີ່ຂຶ້ນມາຈາກເມືອງເຊບາ ຈະເປັນປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ເຮົາ? ຫລືກິ່ນຫອມທັງຫລາຍຈາກເມືອງໄກມາໃຫ້ເຮົາ ເພື່ອຫຍັງ? ເຄື່ອງເຜົາບູຊາທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ຍັງບໍ່ເປັນທີ່ຍອມຮັບສຳລັບເຮົາເອງ, ຫລືສັດບູຊາຂອງເຈົ້າ ກໍບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈເຮົາ.²¹ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວກກ່າວວ່າດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະວາງເຄື່ອງສະດຸດໄວ້, ໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານີ້ຕຳສະດຸດ—ທັງພໍ່ ແລະ ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ທັງຜູ້ພັກອາໄສ ແລະ ເພື່ອນບ້ານກໍຈະຈິບຫາຍຄືກັນ.”²²ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ປະຊາຊົນກຳລັງມາຈາກປະເທດທາງທິດເຫນືອ. ເພາະວ່າປະຊາຊາດຍິ່ງໃຫຍ່ຊາດຫນຶ່ງຖືກບຸກລະດົມ ໃຫ້ມາຈາກສ່ວນໄກສຸດຂອງແຜ່ນດິນ.

²³ພວກເຂົາທັງຫລາຍຖືຫນ້າທະນູ ແລະ ຫອກທັງຫລາຍ. ພວກເຂົາໂຫດຮ້າຍ ແລະຂາດຄວາມເມດຕາ. ສຽງມ້າຂອງພວກເຂົາເຫມືອນກັບສຽງຄື້ນທະເລ ແລະພວກເຂົາກຳລັງຂີ່ມ້າຕຽມພ້ອມເຫມືອນທະຫານຮົບເສິກ, ລູກສາວແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ.’”²⁴ເຮົາໄດ້ຍິນຂ່າວກ່ຽວກັບພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ. ມືທັງຫລາຍຂອງເຮົາກໍອ່ອນເພຍລົງ. ຄວາມຢ້ານກົວໄດ້ມາຄອບງຳພວກເຮົາ ເຫມືອນຜູ້ຍິງຈະອອກລູກ.

²⁵ຢ່າຍ່າງອອກໄປໃນທົ່ງນາເຫລົ່ານັ້ນ ຫລືຍ່າງໄປຕາມຖະຫນົນຕ່າງໆ ເພາະບັນດາດາບຂອງສັດຕູ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວກໍມີຢູ່ທຸກດ້ານ.”²⁶ລູກສາວຂອງໄພ່ພົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງນຸ່ງເຄື່ອງໄວ້ທຸກ ແລະ ກິ້ງເກືອກຢູ່ໃນຂີ້ເທົ່າໄຟຂອງການເຜົາສົບລູກໂທນຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນທີ່ສຸດສຳລັບເຈົ້າເອງ, ເພາະວ່າຜູ້ທຳລາຍຈະເຂົ້າໂຈມຕີໃນທັນທີທັນໃດ.

²⁷“ເຮົາໄດ້ສ້າງເຈົ້າ, ເຢເຣມີຢາເອີຍ, ເປັນຜູ້ທົດລອງທ່າມກາງໄພ່ພົນຂອງເຮົາ ເຫມືອນກັບການທົດລອງໂລຫະ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ກວດສອບ ແລະ ທົດລອງທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.²⁸ພວກເຂົາທັງຫມົດເປັນປະຊາຊົນທີ່ດື້ດ້ານ, ຜູ້ທີທຽວໄປທົ່ວ ເພື່ອປັ່ນປ່ວນຄົນອື່ນ. ພວກເຂົາຫົວແຂງເຫມືອນທອງຄຳ ແລະເຫລັກກ້າ, ປະພຶດຊົ່ວຊ້າທັງນັ້ນ.²⁹ເຄື່ອງເປົ່າລົມຂອງພວກເຂົາ ເປົ່າຢ່າງດຸເດືອດດ້ວຍໄຟທີ່ເຜົາຜານພວກເຂົາ; ເຫລັກກໍຖືກຫລອມໃນແປວໄຟ. ແຕ່ກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ເພາະຄວາມຊົ່ວກໍຍັງບໍ່ໄດ້ສູນຫາຍໄປເລີຍ.³⁰ພວກເຂົາຈະຖືກເອີ້ນວ່າເງິນໃຊ້ບໍ່ໄດ້, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະຖິ້ມພວກເຂົາແລ້ວ.”

7

¹ພຣະທໍາຈາກພຣະຢາເວໄດ້ມາຮອດເຢເຣມີຢາວ່າ,²“ຈົ່ງໄປຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລ້ວຮ້ອງປະກາດຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວວ່າເຫລົ່ານີ້! ວ່າ, ‘ຈົ່ງຟັງພຣະທໍາຂອງພຣະຢາເວ, ບັນດາຊາວຢູດາທັງປວງ, ເຈົ້າທັງຫລາຍຜູ້ເຂົ້າປະຕູເຫລົ່ານີ້ມາ ເພື່ອຈະນະມັດສະການພຣະຢາເວ.

³ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້: ຈົ່ງປ່ຽນທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ກະທຳການດີ, ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນີ້ຕໍ່ໄປ.⁴ຢ່າໃຫ້ຕົວພວກເຈົ້າເຊື່ອຄຳຕົວະເຫລົ່ານີ້ທີ່ວ່າ, “ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ! ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ! ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.”

⁵ເພາະວ່າຖ້າພວກເຈົ້າປ່ຽນທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງຈິງຈັງ ແລະເຮັດການດີ; ຖ້າເຈົ້າໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳລະຫວ່າງມະນຸດ ແລະເພື່ອບ້ານຂອງຕົນຢ່າງເຕັມທີ—⁶ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຂົ່ມເຫັງຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ, ພ້ອມທັງລູກກຳພ້າ, ຫລືແມ່ຫມ້າຍ ແລະເຮັດໃຫ້ເລືອດຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດຕ້ອງລັ່ງອອກໃນສະຖານທີ່ສັກສິດນີ້, ແລະບໍ່ຕິດຕາມບັນດາພະອື່ນໆ ໄປໃຫ້ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ພວກເຈົ້າເອງ—⁷ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນີ້ຕໍ່ໄປ, ໃນດິນແດນທີ່ເຮົາໄດ້ຍົກໃຫ້ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ໂບຮານ ແລະຕະຫລອດໄປເປັນນິດນັ້ນ.

⁸ເບິ່ງແມ! ພວກເຈົ້າກຳລັງໄວ້ໃຈໃນຄຳຕົວະທັງຫລາຍ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍເຈົ້າເລີຍ.⁹ເຈົ້າຈະລັກສິ່ງຂອງ, ຂ້າຄົນ, ແລະລ່ວງປະເວນີຫລື? ເຈົ້າຈະສາບານດ້ວຍຄຳບໍ່ຈິງ ແລະຖວາຍບູຊາແກ່ພະບາອານ ແລະຂາບໄຫວ້ພະອື່ນໆ ທີ່ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ຮູ້ຈັກຫລື?¹⁰ແລ້ວເຈົ້າກໍມາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາໃນພຣະວິຫານຂອງເຮົາແຫ່ງນີ້ ຊຶ່ງເອີ້ນອອກນາມຊື່ຂອງເຮົາແລ້ວກໍເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້ແລ້ວ.” ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າສາມາດເຮັດສິ່ງ ທີ່ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດອີກຫລື?¹¹ໃນພຣະວິຫານ, ຊຶ່ງເອີ້ນອອກນາມຊື່ຂອງເຮົາ, ໄດ້ກາຍເປັນຖໍ້າຂອງພວກໂຈນ ໃນສາຍຕາຂອງພວກເຈົ້າໄປແລ້່ວຫລື? ແຕ່ນີ້ນະ, ຕົວເຮົາໄດ້ເຫັນເອງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.’

¹²‘ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໄປຍັງສະຖານທີ່ຂອງເຮົາຊຶ່ງເຄີຍຢູ່ໃນເມືອງຊີໂລ, ບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ຊື່ຂອງເຮົາຢູ່ທີ່ນັ້ນແຕ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະຈົ່ງເບິ່ງສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ສະຖານທີ່ນັ້ນ ຍ້ອນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ.¹³ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ການທີ່ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດສິ່ງປວງທັງສິ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າຫລາຍເທື່ອຫລາຍທີແລ້ວກໍດີ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ຍອມຟັງ. ເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ຕອບ.¹⁴ດ້ວຍເຫດນີ້, ສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ເມືອງຊີໂລນັ້ນ, ເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ພຣະວິຫານນີ້ບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ເອີ້ນນາມຊື່ຂອງເຮົາ, ວິຫານຊຶ່ງພວກເຈົ້າໄດ້ວາງໃຈນັ້ນ, ສະຖານທີ່ຊຶ່ງເຮົາຍົກໃຫ້ບັນພະບູລຸດທັງຫລາຍ ຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁵ເພາະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປ ຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ ເຫມືອນຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ໄລ່ບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າໄປ, ຄືບັນດາເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງຊາວເອຟຣາອິມ.’

¹⁶ສ່ວນເຈົ້າ, ເຢເຣມີຢາເອີຍ, ຢ່າອ້ອນວອນສຳລັບຊົນຊາດນີ້, ແລະຢ່າຮ້ອງໄຫ້ໂອຍຄາງໂສກເສົ້າ ຫລື ຢ່າອ້ອນວອນໃນນາມຂອງພວກເຂົາ, ແລະຢ່າຂໍຮ້ອງເຮົາເພື່ອຕົວເຈົ້າເອງ, ເພາະວ່າເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຈົ້າ.¹⁷ເຈົ້າບໍ່ເຫັນຫລືວ່າ ພວກເຂົາທັງຫລາຍກຳລັງເຮັດອັນໃດໃນເມືອງທັງຫລາຍຂອງຢູດາ ແລະຕາມຖະຫນົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ?¹⁸ພວກເດັກນ້ອຍກໍກຳລັງເກັບຟືນ ແລະພວກພໍ່ທັງຫລາຍກໍກຳລັງດັງໄຟ! ແລະພວກຜູ້ຍິງກໍກໍາລັງນວດແປ້ງ ເພື່ອເຮັດເຂົ້າຫນົມຫວານຖວາຍແກ່ເຈົ້າຍິງແຫ່ງຟ້າ ແລະເທເຄື່ອງດື່ມຖວາຍແກ່ພະອື່ນໆ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະກວນໃຫ້ເຮົາໃຈຮ້າຍ.

¹⁹ພວກເຂົາກຳລັງກວນໂມໂຫເຮົາແທ້ໆ ຫລື? —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ບໍ່ແມ່ນກວນໂມໂຫພວກເຂົາເອງ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍຫລື?²⁰ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ຄວາມຮ້າຍ ແລະຄວາມໂມໂຫອັນຮຸນແຮງຂອງເຮົາຈະເທລົງໃສ່ສະຖານທີ່ນີ້, ທັງຄົນ ແລະສັດ, ຕົ້ນໄມ້ຢູ່ຕາມທົ່ງ ແລະເຄື່ອງປູກເທິງແຜ່ນດິນ. ມັນຈະລຸກໄຫມ້ເຜົາຜານເສຍ ແລະຈະມອດບໍ່ໄດ້.’

²¹ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງເພີ່ມເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ທັງຕົວເຂົ້າກັບເຄື່ອງບູຊາຂອງເຈົ້າ ແລະ ຊີ້ນຈາກພວກເຂົາ.²²ເພາະເມື່ອເຮົາໄດ້ນຳບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບນັ້ນ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ຮຽກຮ້ອງອັນໃດຈາກພວກເຂົາ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳສັ່ງພວກເຂົາກ່ຽວກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາ.²³ເຮົາພຽງແຕ່ໃຫ້ຄຳສັ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າຈະໄດ້ເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງດຳເນີນໃນທາງທັງຫລາຍທີ່ເຮົາກຳລັງບັນຊາເຈົ້າ, ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ."

²⁴ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງ ຫລືເອົາໃຈໃສ່ເລີຍ. ພວກເຂົາມີແຕ່ປະພຶດໄປຕາມແຜນການຄວາມດື້ດ້ານ ຂອງຈິດໃຈຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ, ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍ່າງຖອຍຫລັງ, ບໍ່ຍ່າງໄປຫນ້າ.²⁵ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້, ເຮົາໄດ້ໃຊ້ບັນດາພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມຂອງເຮົາ, ໄປຫາພວກເຈົ້າຢູ່ສະເຫມີ.²⁶ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ພວກເຂົາບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ເລີຍ. ພວກເຂົາແຮງຍິ່ງເປັນຄົນດື້ດ້ານ. ພວກເຈົາໄດ້ປະພຶດຊົ່ວ ກວ່າບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າອີກ.’

²⁷ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງປະກາດຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ສູ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຟັງ. ຈົ່ງປະກາດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຍອມຕອບເຈົ້າ.²⁸ຈົ່ງເວົ້າແກ່ພວກເຂົາວ່າ ນີ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ ແລະ ບໍ່ຍອມຮັບເອົາການຕັກເຕືອນ. ຄວາມສັດຊື່ຈະສູນຫາຍ ແລະ ຖືກຕັດຂາດຈາກປາກພວກເຂົາແລ້ວ.

²⁹ຈົ່ງຕັດຜົມຂອງເຈົ້າອອກ ແລະແຖຫົວຂອງເຈົ້າ, ແລະແກວ່ງຜົມຂອງເຈົ້າຖີ້ມໄປ. ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ບົດເພັງອາໄລສົບເທິງທີ່ໂລ່ງ. ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະຕິເສດ ແລະໄດ້ຊົງປະຖີ້ມຄົນຮຸ່ນນີ້ດ້ວຍຄວາມຮ້າຍຂອງພຣະອົງແລ້ວ.³⁰ເພາະເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ພວກເຂົາໄດ້ເອົາສິ່ງທີ່ເຮົາກຽດຊັງມາວາງໄວ້ໃນວິຫານ ຊຶ່ງເອີ້ນອອກນາມຊື່ຂອງເຮົາ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ມີມົນທິນ.

³¹ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ສ້າງສະຖານທີ່ສູງຂອງໂຕເຟັດ ໄວ້ໃນຮ່ອມພູເບັນຮິນໂນມ. ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອຈະໄດ້ເຜົາບູຊາລູກຊາຍ ແລະລູກຍິງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາດ້ວຍໄຟ—ເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາ ແລະບໍ່ເຄີຍສັ່ງ, ແລະບໍ່ເຄີຍນຶກໃຫ້ເຂົາກະທຳຢ່າງນີ້ເລີຍ.³²ດັ່ງນັ້ນ ເບິ່ງແມ, ເວລານັ້ນຈະມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເອີ້ນວ່າທີ່ນັ້ນອີກວ່າໂຕເຟັດ ຫລື ຮ່ອມພູເບັນຮິນໂນມ ອີກຕໍ່ໄປ. ມັນຈະເອີ້ນວ່າຮ່ອມພູແຫ່ງການຂ້າຟັນກັນ; ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຝັງສົບທັງຫລາຍໃນໂຕເຟັດ ຈົນກວ່າບໍ່ມີບ່ອນຝັງເຫລືອແລ້ວ.

³³ບັນດາປະຊາຊົນນີ້ຈະກາຍເປັນອາຫານຂອງບັນດານົກໃນທ້ອງຟ້າ ແລະຂອງສັດປ່າເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ຈະບໍ່ມີໃຜຂັບໄລ່ພວກມັນໄປເສຍໄດ້.³⁴ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເປັນຈຸດຈົບຂອງເມືອງຕ່າງໆ ຂອງຢູດາ ແລະຖະຫນົນຕ່າງໆ ຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ສຽງຂອງຄວາມມ່ວນຊື່ນຍິນດີ ແລະສຽງສຳລານຂອງພວກເຈົ້າບ່າວ ແລະພວກເຈົ້າສາວຈະບໍ່ມີ, ເພາະແຜ່ນດິນນັ້ນຈະກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ.”

8

¹“ໃນເທື່ອນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ພວກເຂົາຈະນຳກະດູກຂອງບັນດາກະສັດຢູດາ ແລະກະດູກພວກເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍຂອງຢູດາ, ກະດູກປະໂລຫິດ ແລະກະດູກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແລະກະດູກທັງຫລາຍຂອງຊາວເມືອງເຢຣູຊາເລັມມາຈາກອຸບໂມງຝັງສົບ.²ແລ້ວພວກເຂົາຈະກະຈາຍກະດູກເຫລົ່ານັ້ນ ອອກຕໍ່ຫນ້າດວງຕາເວັນ ແລະດວງເດືອນ ແລະດວງດາວທັງຫມົດໃນທ້ອງຟ້າ; ສິ່ງຕ່າງໆໃນທ້ອງຟ້າເຫລົ່ານີ້ທີ່ພວກເຂົາຕິດຕາມ ແລະ ບົວລະບັດ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມ ແລະໄດ້ສະແຫວງຫາ, ແລະທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນະມັດສະການ. ກະດູກເຫລົ່ານີ້ຈະບໍ່ມີໃຜຮວບຮວມ ຫລືຝັງອີກເທື່ອ. ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນຂີ້ສັດຢູ່ຕາມພື້ນດິນ.³ຕາມສະຖານທີ່ທັງຫມົດທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປ, ພວກເຂົາຈະເລືອກເອົາຄວາມຕາຍ ແທນທີ່ຈະເລືອກເອົາມີຊີວິດສຳລັບພວກເຂົາ, ທຸກຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຈາກຊົນຊາດຊົ່ວຮ້າຍນີ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.

⁴ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເມື່ອໃຜກໍຕາມທີ່ລົ້ມລົງ ເຂົາຈະບໍ່ລຸກຂຶ້ນອີກບໍ? ຖ້າຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດກໍຕາມຫລົງຫາຍໄປ, ເຂົາຈະບໍ່ຖອຍຫລັງກັບມາບໍ?⁵ເປັນຫຍັງຊົນຊາດນີ້, ເຢຣູຊາເລັມ, ຈຶ່ງໄດ້ຫັນໄປໃນຄວາມບໍ່ຊື່ສັດຢູ່ເລື້ອຍໆ? ພວກເຂົາຍຶດການຫລອກລວງໄວ້ຫມັ້ນ ແລະປະຕິເສດບໍ່ຍອມຫັນກັບ.

⁶ເຮົາໄດ້ຕັ້ງໃຈ ແລະຄອຍຖ້າຟັງ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ເວົ້າສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ; ບໍ່ມີຄົນໃດກັບໃຈຈາກຄວາມຊົ່ວຂອງຕົນ, ບໍ່ມີໃຜທີ່ກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຫຍັງໄປແລ້ວ?’ ທຸກຄົນຫັນໄປຕາມທາງທີ່ຕົນປາດຖະຫນາ, ເຫມືອນກັບມ້າແລ່ນເຂົ້າໄປໃນສົງຄາມ.⁷ເຖິງວ່ານົກຍາງເທິງຟ້າຍັງຮູ້ຈັກເວລາກຳນົດຂອງມັນ; ແລະນົກເຂົາ, ນົກນາງແອ່ນ, ແລະນົກກຽນ ພວກມັນໄດ້ອົບພະຍົບຕາມເວລາຂອງມັນ, ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ບໍ່ຮູ້ຈັກກົດຫມາຍຂອງພຣະຢາເວ.

⁸ເຈົ້າຈະເວົ້າໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ, ‘ເຮົາມີປັນຍາ ເພາະວ່າພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວກໍຢູ່ກັບເຮົາ?’ ທີ່ຈິງແລ້ວ, ເບິ່ງແມ! ບິກຂຽນຂອງພວກອາລັກໄດ້ຫລອກຫລວງເຫລົ່າພວກອາລັກໄດ້ສ້າງຖ້ອຍຄຳຫລອກຫລວງ.⁹ພວກຄົນມີປັນຍາຈະຕ້ອງອັບອາຍ. ພວກເຂົາຈະຕົກໃຈຢ້ານ ແລະຖືກຈັບຕົວໄປ. ເບິ່ງແມ! ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ດັ່ງນັ້ນ ປັນຍາຂອງເຂົາພວກເຂົາກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດ.¹⁰ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະໃຫ້ເມຍຂອງພວກເຂົາຕົກໄປເປັນຂອງຄົນອື່ນ ແລະໃຫ້ໄຮ່ນາທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຕົກແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ຈະຍຶດເອົາ ເພາະວ່າຕັ້ງແຕ່ຄົນທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດເຖິງຄົນທີ່ໃຫຍ່ໂຕທີ່ສຸດ, ທຸກຄົນໂລບຢາກໄດ້ກຳໄລ! ຕັ້ງແຕ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ເຖິງປະໂລຫິດ, ທຸກຄົນກໍເຮັດການສໍ້ໂກງ.

¹¹ພວກເຂົາໄດ້ຮັກສາບາດແຜແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາແຕ່ພຽງເລັກນ້ອຍ, ກ່າວວ່າ ‘ສັນຕິສຸກ, ສັນຕິສຸກ,’ ໃນເມື່ອບໍ່ມີສັນຕິສຸກເລີຍ.¹²ພວກເຂົາອັບອາຍຫລືບໍເມື່ອຍເຂົາເຮັດການຫນ້າກຽດຊັງ? ພວກເຂົາອັບອາຍເລີຍ; ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກອັບອາຍເລີຍ! ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງທ່າມກາງພວກທີ່ລົ້ມແລ້ວ, ພວກເຂົາຈະລົ້ມຄວໍ້າລົງເມື່ອເຮົາລົງໂທດເຂົາທັງຫລາຍ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.¹³ເຮົາຈະເອົາພວກເຂົາອອກໄປຢ່າງສີ້ນເຊີງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຄືອອະງຸ່ນຈະບໍ່ມີຫມາກ ຫລື ຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດບໍ່ມີຜົນ. ໃບກໍຈະຫ່ຽວແຫ້ງໄປ, ແລະ ສິ່ງໃດທີ່ເຮົາໃຫ້ພວກເຂົາກໍຈະສູນຫາຍໄປຈາກພວກເຂົາ.”

¹⁴ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ທີ່ນີ້? ຈົ່ງພາກັນມາ; ໃຫ້ພວກເຮົາ ເຂົ້າໄປໃນບັນດາຫົວເມືອງທີ່ມີປ້ອມ, ແລະ ເຮົາຈະຢູ່ມິດໆທີ່ນັ້ນໃນຄວາມຕາຍ. ເພາະພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຈະຊົງໃຫ້ເຮົານັ່ງມິດ. ພຣະອົງຈະໃຫ້ເຮົາດື່ມຍາພິດ, ເພາະພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ.¹⁵ພວກເຮົາຫວັງຫາສັນຕິສຸກ, ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມດີຫຍັງມາເລີຍ. ພວກເຮົາຫວັງຫາເວລາຮັກສາໃຫ້ດີ, ແຕ່ເບິ່ງແມ, ມີແຕ່ຄວາມຄວາມຕື່ນຕົກໃຈ.

¹⁶ສຽງຄຶກຄະນອງແຫ່ງມ້າຂອງລາວກໍໄດ້ຍິນມາຈາກເມືອງດານ. ແຜ່ນດິນທັງຫມົດກໍຫວັ່ນໄຫວ ດ້ວຍສຽງຮ້ອງຂອງກອງທັບມ້າຂອງລາວ. ເພາະພວກມັນກັບມາ ແລະກິນແຜ່ນດິນ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນຈົນຫມົດທັງເມືອງ, ທັງເມືອງແລະຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງ.¹⁷ເພາະ ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງສົ່ງງູເຂົ້າມາທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ຄືງູພິດທັບທາງ ຊຶ່ງຈະຜູກມັດດ້ວຍມົນບໍ່ໄດ້ ພວກມັນຈະກັດພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ—ພຣະຢາເວປະກາດດັ່ງນີ້ແຫລະ.”

¹⁸ຄວາມທຸກເສົ້າໂສກຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ, ແລະຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍປ່ວຍຢູ່.¹⁹ເບິ່ງແມ! ມີສຽງກີດຮ້ອງຂອງລູກສາວແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ຈາກດິນແດນຫ່າງໄກ! ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ສະຖິດໃນຊີໂອນແລ້ວບໍ? ກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນບໍ່ຢູ່ໃນນັ້ນແລ້ວບໍ? ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງຍົວະໃຫ້ເຮົາໂກດຮ້າຍດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ ແລະດ້ວຍພະຕ່າງດ້າວຂອງພວກເຂົາ?

²⁰ລະດູກ່ຽວກໍຜ່ານໄປ, ລະດູແລ້ງກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ແຕ່ເຮົາທັງຫລາຍກໍບໍ່ລອດພົ້ນ.²¹ເຮົາຮູ້ສຶກເຈັບປວດເພາະບາດແຜແຫ່ງລູກສາວປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ເຮົາຈຶ່ງເຈັບປວດ. ເຮົາເສົ້າຫມອງຫົວໃຈໃນສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບນາງ; ເຮົາຢ້ານກົວ.²²ບໍ່ມີຫວ້ານຢາຮັກໃນກິເລອາດຫລື? ບໍ່ມີແພດຫມໍຮັກສາພະຍາດບ່ອນນັ້ນຫລື? ເປັນຫຍັງການຮັກສາລູກສາວແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຜົນ?

9

¹ໂອ ຖ້າພຽງຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນແຫລ່ງນ້ຳ, ແລະດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນບໍ່ນ້ຳພຸແຫ່ງນໍ້າຕາກໍຈະດີ! ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ທັງກາງເວັນ ແລະກາງຄືນ ເພາະລູກສາວຂອງປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ຖືກຂ້າ.²ໂອ ຖ້າຂ້ານ້ອຍມີບ່ອນພັກສຳລັບຄົນເດີນທາງ ຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານກໍຈະດີ, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ໄປຈາກຊົນຊາດຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກເຂົາເສຍ, ເພາະພວກເຂົາທັງຫມົດເປັນຄົນລ່ວງປະເວນີ, ແລະເປັນຫມູ່ຄົນທີ່ມັກທໍລະຍົດ!³ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ພວກເຂົາງໍລີ້ນຂອງຕົນເຫມືອນກັບຄັນທະນູ ເພື່ອກ່າວຄວາມບໍ່ຈິງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍສັດຈະຂອງພວກເຂົາທີ່ແຂງແຮງຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ ເພາະພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມຊົ່ວຢ່າງນີ້ໄປສູ່ຄວາມຊົ່ວເຊັ່ນນັ້ນ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ.”

⁴ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າ, ແຕ່ລະຄົນລະວັງເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ແລະຢ່າວາງໃຈໃນພີ່ນ້ອງຄົນໃດເລີຍ. ເພາະວ່າພີ່ນ້ອງທຸກຄົນຈະເປັນຄົນຫລອກລວງ, ແລະເພື່ອນບ້ານທຸກຄົນຈະທຽວໄປເປັນຄົນນິນທາໃສ່ຮ້າຍຜູ້ອື່ນ.⁵ແຕ່ລະຄົນຈະຫລອກລວງເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ແລະບໍ່ມີໃຜຈະເວົ້າຄວາມຈິງຈັກຄົນດຽວ. ບັນດາລີ້ນຂອງພວກເຂົາສອນໃຫ້ເວົ້າຂີ້ຕົວະ. ພວກເຂົາເມື່ອຍລ້າໃນການເຮັດຄວາມຊົ່ວຊ້າ.⁶ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ທ່າມກາງການຫລອກລວງ; ໃນທ່າມກາງການຫລອກລວງຂອງພວກເຂົາ ປະຕິເສດທີ່ຈະຮູ້ຈັກເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

⁷ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຫລອມພວກເຂົາ ແລະທົດລອງພວກເຂົາ, ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງອື່ນໄດ້ແນວໃດ, ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ?⁸ລີ້ນຂອງພວກເຂົາຄົມເຫມືອນລູກທະນູ; ພວກເຂົາເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ສັດຊື່. ດ້ວຍປາກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາກ່າວເລື່ອງສັນຕິກັບເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ, ແຕ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາໄດ້ວາງແຜນການຄອຍຖ້າດັກຢູ່.⁹ຄວນທີ່ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດພວກເຂົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະບໍ່ຄວນ ຫລືທີ່ເຮົາຈະແກ້ແຄ້ນຊົນຊາດທີ່ເປັນຢ່າງນີ້?

¹⁰ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງແຫ່ງການໂສກເສົ້າ ແລະຄວນຄາງສຳລັບພູເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະເພງງານສົບຈະຖືກຮ້ອງເພາະທົ່ງຫຍ້າເຫລົ່ານັ້ນ ເພາະວ່າມັນຖືກເຜົາເສຍ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຜ່ານໄປມາ ບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງສັດລ້ຽງຮ້ອງ. ທັງນົກໃນອາກາດ ແລະ ສັດໄດ້ຫນີໄປເສຍແລ້ວ.¹¹ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຢຣູຊາເລັມເປັນກອງສິ່ງຫັກພັງ, ເປັນບ່ອນຢູ່ຂອງຫມາປ່າ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຫົວເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ ເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ ບໍ່ມີຄົນອາໄສ.”¹²ໃຜເປັນຄົນມີປັນຍາພຽງພໍທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມນີ້ໄດ້? ມີຜູ້ໃດທີ່ປາກຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ຕົນ, ແລະລາວຈຶ່ງປະກາດຄວາມນັ້ນໄດ້? ເຫດໃດແຜ່ນດິນຈຶ່ງພັງທະລາຍ ແລະຖືກເຜົາເສຍເຫມືອນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານທີ່ບໍ່ມີໃຜຜ່ານໄປມາ?

¹³ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມບັນຍັດຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ ຫລືດຳເນີນຕາມນັ້ນ.¹⁴ເພາະພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຕາມໃຈດື້ດ້ານຂອງຕົນເອງ ແລະໄດ້ຕິດຕາມພວກພະບາອານເຫມືອນຢ່າງທີ່ບັນພະບູລຸດໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດ.

¹⁵ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະໃຫ້ຊົນຊາດນີ້ກິນເຄືອເຂົາຮໍ ແລະໃຫ້ດື່ມນ້ຳທີ່ເປັນພິດ.¹⁶ເຮົາຈະກະຈາຍພວກເຂົາໄປທ່າມກາງຊົນຊາດ ທີ່ຕົວເຂົາເອງ ຫລືບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ. ເຮົາຈະສົ່ງດາບໃຫ້ໄລ່ຕາມພວກເຂົາທັງຫລາຍ ຈົນກວ່າເຮົາຈະໄດ້ເຜົາຜານພວກເຂົາຈົນຫມົດສິ້ນ.”

¹⁷ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງ ແລະ ເອີ້ນນາງຮ້ອງໄຫ້ມາ; ຈົ່ງໃຫ້ພວກນາງມາ. ໃຫ້ຄົນໄປນຳພວກຜູ້ຍິງມືອາຊີບໃນການສົ່ງສຽງຮ້ອງຄາງໃຫ້ພວກນາງມາ.¹⁸ປ່ອຍໃຫ້ພວກນາງຮີບມາ ແລະ ຮ້ອງຄາງເພື່ອເຮົາທັງຫລາຍ, ເພື່ອດວງຕາຂອງພວກນາງຈະມີນ້ຳຕາໄຫລ ແລະ ຫນັງຕາຂອງເຮົາຈະມີນ້ຳຕາໄຫລອອກມາ.

¹⁹ເພາະໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຄາງຈະໄດ້ຍິນໃນຊີໂອນ, ‘ພວກເຮົາຈິບຫາຍແລ້ວ. ພວກເຮົາສຸດແສນຈະອັບອາຍ, ເພາະພວກເຮົາຕ້ອງປະຖິ້ມແຜ່ນດິນ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍບ່ອນຢູ່ອາໄສທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາລົງ.’²⁰ດັ່ງນັ້ນພວກຜູ້ຍິງເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ ໃຫ້ໃຈຈົດຈໍ່ໃນພຣະທັມຈາກປາກຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວຈົ່ງສອນບົດເພັງງານສົບແກ່ລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ຈົ່ງສອນບົດເພງແຫ່ສົບແກ່ເພື່ອນບ້ານຜູ້ຍິງແຕ່ລະຄົນ.

²¹ເພາະຄວາມຕາຍໄດ້ເຂົ້າມາທາງປ່ອງຢ້ຽມທັງຫລາຍຂອງເຮົາ; ມັນເຂົ້າມາໃນວັງທັງຫລາຍຂອງເຮົາ. ມັນທຳລາຍພວກເດັກນ້ອຍ ຈາກຂ້າງນອກ, ແລະຕັດພວກຄົນຫນຸ່ມ ອອກເສຍຈາກລານເມືອງ.²²ຈົ່ງປະກາດວ່າ, ‘ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ບັນດາສົບຂອງຄົນຈະກອງລະເນລະນາດເຫມືອນຂີ້ສັດຕາມພື້ນທົ່ງນາ ແລະເຫມືອນຟ່ອນເຂົ້າທີ່ລົ້ມຕາມຫລັງຜູ້ກ່ຽວ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະເກັບຮວບຮວມພວກມັນ.’”

²³ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ຜູ້ມີປັນຍາອວດໃນສະຕິປັນຍາຂອງລາວ, ຫລືຢ່າໃຫ້ຊາຍສະກັນອວດໃນຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງລາວ. ຢ່າໃຫ້ຄົນຮັ່ງມີອວດໃນຄວາມລ້ຳລວຍຂອງລາວ.²⁴ເພາະຖ້າຜູ້ໃດອວດໃນສິ່ງໃດ, ກໍໃຫ້ເປັນຢ່າງນີ້, ຄືການທີ່ຕົນເຂົ້າໃຈ ແລະ ຮູ້ຈັກເຮົາ ເພາະວ່າເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງສະແດງພັນທະສັນຍາທີ່ສັດຊື່, ຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະຄວາມຊອບທຳໃນໂລກ. ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແຫລະທີ່ເຮົາພໍໃຈ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

²⁵“ເບິ່ງແມ, ວັນເຫລົ່ານັ້ນກຳລັງມາເຖິງແລ້ວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະລົງໂທດບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບພິທີຕັດພຽງເພາະເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຂົາ.²⁶ເຮົາຈະລົງໂທດຄົນເອຢິບ ແລະຄົນຢູດາ, ຄົນເອໂດມ, ປະຊາຊົນຂອງອຳໂມນ, ຄົນໂມອາບ ແລະປະຊາຊົນທຸກຄົນທີ່ຕັດຜົມເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາຈົນສັ້ນ. ເພາະປະຊາຊາດເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດ, ແລະ ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນກໍບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດທາງໃຈ.”

10

¹ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບພວກເຈົ້າ, ໂອ ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ.²ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຢ່າຮຽນຮູ້ການດຳເນີນຊີວິດຕາມຢ່າງບັນດາປະຊາຊາດ ຫລືຢ່າຢ້ານກົວເພາະຫມາຍສຳຄັນຂອງທ້ອງຟ້າ, ຕາມທີ່ບັນດາປະຊາຊາດຢ້ານກົວນັ້ນ.

³ເພາະທຳນຽມຂອງສາສະຫນາຂອງປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ພວກເຂົາຕັດຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນຫນຶ່ງຈາກປ່າ, ແລະ ຊ່າງສີມືໄດ້ແກະສະລັກໄມ້.⁴ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍເອົາເງິນ ແລະ ທອງຄຳມາປະດັບ. ພວກເຂົາຕອກໄວ້ແຫນ້ນດ້ວຍຄ້ອນ ແລະຕະປູ ດັ່ງນັ້ນມັນກໍບໍ່ລົ້ມລົງມາ.⁵ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຮັດດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາກໍເຫມືອນຫຸ່ນໄລ່ກາທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນສວນຫມາກແຕງ, ເພາະພວກມັນ, ຄືກັນ, ບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້, ແລະພວກມັນຕ້ອງຖືກຍ້າຍໄປ, ເພາະມັນຍ່າງບໍ່ໄດ້. ຢ່າຢ້ານພວກມັນເລີຍ, ເພາະພວກມັນບໍ່ສາມາດເຮັດຮ້າຍໄດ້, ແລະພວກມັນກໍບໍ່ສາມາດເຮັດດີໄດ້ເຊັ່ນກັນ.”

⁶ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫມືອນພຣະອົງເລີຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ. ພຣະອົງຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງມີຣິດອຳນາດຫລາຍ.⁷ຂ້າແດ່ກະສັດແຫ່ງບັນດາປະຊາຊາດ, ຜູ້ໃດຈະບໍ່ຢຳເກງພຣະອົງ? ເພາະພຣະອົງສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມຢຳເກງ, ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫມືອນພຣະອົງ ໃນທ່າມກາງບັນດານັກປາດຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ຫລື ໃນບັນດາຣາຊະອານາຈັກທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.

⁸ພວກເຂົາເປັນຄືກັນ, ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນສັດເດຍລະສານ ແລະໂງ່ຈ້າ, ບັນດາສິດຂອງຮູບເຄົາລົບ ຊຶ່ງບໍ່ມີປະໂຫຍດອັນໃດ ເປັນພຽງໄມ້.⁹ພວກເຂົານຳເອົາເຄື່ອງເງິນທຸບດ້ວຍຄ້ອນມາຈາກເມືອງຕາຊິດ, ແລະເອົາທອງຄຳມາຈາກເມືອງອຸຟາດ, ທີ່ເຮັດຂຶ້ນຈາກຜົນງານຂອງຊ່າງສີມື, ແລະເປັນຜົນນໍ້າມືຂອງຊ່າງຕີຄຳ. ເສື້ອຜ້າຂອງຮູບເຄົາລົບນັ້ນສີຄາມ ແລະສີມ່ວງ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດເປັນຜົນງານຂອງຊ່າງຊຳນານ.¹⁰ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງທ່ຽງແທ້. ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນ ແລະເປັນພຣະມະຫາກະສັດເນື່ອງນິດ. ເມື່ອຊົງພຣະພິໂລດ ແຜ່ນດິນກໍຫວັ່ນໄຫວ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ.

¹¹ພວກເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາທັງປວງດັ່ງນີ້ວ່າ, “ບັນດາພະຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະພິນາດໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຈາກພາຍໃຕ້ຟ້າສະຫວັນເຫລົ່ານີ້.”¹²ແຕ່ພຣະອົງຊົງສ້າງໂລກດ້ວຍລິດເດດຂອງພຣະອົງ, ແລະຊົງສະຖາປະນາໂລກໄວ້ດ້ວຍພຣະສະຕິປັນຍາຂອງພຣະອົງ, ແລະດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພຣະອົງຊົງຂຶງຟ້າສະຫວັນອອກ.¹³ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງກໍຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດສຽງນ້ຳຄະນອງໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ມີຫມອກລອຍຂຶ້ນຈາກທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນ. ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຟ້າແລບເພື່ອຝົນ ແລະຊົງນຳລົມມາຈາກພຣະຄັງຂອງພຣະອົງ.

¹⁴ມະນຸດທຸກຄົນໄດ້ກາຍເປັນຄົນໂງ່, ຂາດຄວາມຮູ້. ຊ່າງຕີເຫລັກທຸກຄົນຈະໄດ້ອັບອາຍ ເພາະຮູບເຄົາລົບຂອງເຂົາ. ເພາະຮູບເຄົາລົບຫລໍ່ຂອງເຂົາເປັນຂອງບໍ່ຈິງ; ແລະບໍ່ມີຊີວິດໃນພວກມັນ.¹⁵ພວກມັນເປັນຂອງບໍ່ມີຄ່າ, ແລະເປັນຜົນງານຂອງພວກທີ່ມັກເຍາະເຍີ້ຍ; ພວກມັນຈະຕ້ອງພິນາດເມື່ອເຖິງເວລາການລົງໂທດ ຂອງພວກມັນ.¹⁶ແຕ່ພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງເປັນສ່ວນມໍຣະດົກຂອງຢາໂຄບ, ບໍ່ເຫມືອນສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ທີ່ກໍ່ຮ່າງທຸກສິ່ງຂຶ້ນ. ອິດສະຣາເອນເປັນເຜົ່າທີ່ເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ; ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຄືພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ຈົ່ງເກັບເຄື່ອງຂອງ ຂອງພວກເຈົ້າ ແລະອອກຈາກແຜ່ນດິນ, ພວກເຈົ້າປະຊາຊົນທັງຫລາຍທີ່ອາໄສຢູ່ພາຍໃຕ້ການຢຶດຄອງ.¹⁸ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະໂຍນພວກທີອາໄສໃນແຜ່ນດິນອອກໄປເສຍໃນເວລານີ້. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເກີດຄວາມທຸກໃຈ, ແລະພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນວ່າມັນເປັນດັ່ງນັ້ນແທ້.”

¹⁹ວິບັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ! ເພາະກະດູກຂອງຂອງຂ້ານ້ອຍແຕກ, ບາດແຜຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຕິດເຊື້ອ. ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າ, “ແທ້ຈິງ ນີ້ເປັນຄວາມທຸກໃຈ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງທົນເອົາ.”²⁰ເຕັ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຖືກທຳລາຍ ແລະເຊືອກເຕັ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຂາດເປັນສອງຕ່ອນ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາລູກໆຂອງຂ້ານ້ອຍໄປຈາກຂ້ານ້ອຍຫມົດ, ແລະບໍ່ມີພວກເຂົາອີກແລ້ວ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຈະກາງເຕັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອີກ ຫລື ແຂວນຜ້າກັ້ງຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້.

²¹ເພາະວ່າພວກຜູ້ລ້ຽງແກະກໍໂງ່ຈ້າ ແລະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຊອກຫາພຣະຢາເວ; ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຈະເລີນຂຶ້ນ, ແລະຝູງແກະທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາກໍຈະກະຈັດກະຈາຍໄປ.²²ລາຍງານຂ່າວຊ່າລືກໍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, “ເບິ່ງແມ! ມັນກຳລັງມາ, ແຜ່ນດິນໄຫວຢ່າງຮຸນແຮງ ກໍກຳລັງມາຈາກແຜ່ນດິນທາງເຫນືອ ມາເຮັດໃຫ້ເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ, ໃຫ້ເປັນບ່ອນຢູ່ຂອງຫມາປ່າ.”

²³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຮູ້ແລ້ວວ່າ, ທາງຂອງມະນຸດບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນຢູ່ກັບຕົວເຂົາ. ບໍ່ມີບຸກຄົນໃດຈະດຳເນີນໄປໄດ້ໂດຍບາດຍ່າງຂອງຕົນເອງ.²⁴ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງໂຜດຕີສອນຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ຢ້ານວ່າພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍຂ້ານ້ອຍ.²⁵ຂໍພຣະອົງຊົງຖອກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງເຫນືອເຫລົ່າປະຊາຊາດທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ແລະເຫນືອບັນດາຄອບຄົວຜູ້ບໍ່ອອກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເຜົາຜານຢາໂຄບ ແລະພວກເຂົາໄດ້ກິນເພິ່ນເສຍ ແລະໄດ້ທຳລາຍເຂົາເສຍ ແລະເຮັດໃຫ້ບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງເພິ່ນຖືກຖິ້ມຮ້າງ.

11

¹ພຣະທັມຊຶ່ງມາຈາກພຣະຢາເວເຖິງເຢເຣມີຢາວ່າ,²“ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພັນທະສັນຍານີ້ເຖີດ, ແລະຈົ່ງປະກາດແກ່ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນໃນຢູດາ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

³ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຊາວອິດສະຣາເອນ ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃຫ້ຄຳສາບແຊ່ງຕົກຢູ່ກັບຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳໃນພັນທະສັນຍານີ້ເທີ້ນ.⁴ນີ້ເປັນພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ຮັກສາ ໃນມື້ທີ່ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ຈາກເຕົາໄຟສຳລັບຫລອມເຫລັກ. ເຮົາໄດ້ບອກແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງເຮົາ ແລະຈົ່ງເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຈົ້າໄວ້, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.”⁵“ຈົ່ງເຊື່ອຟັງເຮົາ ເພື່ອເຮົາຈະຢືນຢັນຕາມຄຳປະຕິຍານ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສາບານໄວ້ກັບເຫລົ່າບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ຄຳສາບານທີ່ວ່າເຮົາຈະໃຫ້ແຜ່ນດິນຊຶ່ງມີນ້ຳນົມ ແລະນໍ້າເຜີ້ງໄຫລບໍລິບູນແກ່ພວກເຂົາ, ຢ່າງທີ່ພວກເຈົ້າຢູ່ທຸກວັນນີ້.’” ແລ້ວຂ້ານ້ອຍ, ເຢເຣມີຢາ, ຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າຕອບແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, “ໂດຍຂ້າແດ່ພຣະເຢວາ, ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ!”

⁶ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງປ່າວປະກາດເຖີງສິ່ງທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ ແລະຕາມຫົນທາງຕ່າງໆໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຈົ່ງປະກາດວ່າ, ‘ຈົ່ງຟັງບັນດາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພັນທະສັນຍານີ້ ແລະໃຫ້ປະພຶດຕາມ.⁷ເພາະເຮົາໄດ້ກ່າວຕັກເຕືອນຢ່າງເດັດຂາດຕໍ່ບັນດາບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ ຈາກມື້ນັ້ນທີ່ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກຈາກເອຢິບ ຈົນມາເຖິງທຸກມື້ນີ້, ຕັກເຕືອນພວກເຂົາຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງຂອງເຮົາ.’”⁸ແຕ່ພວກເຂົາທຸກຄົນບໍ່ເຊື່ອຟັງ ຫລືງ່ຽງຫູຟັງ. ແຕ່ລະຄົນກໍ່ດຳເນີນຕາມຄວາມດື້ດ້ານແຫ່ງຈິດໃຈອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງນຳຄຳສາບແຊ່ງທຸກສິ່ງ ຕາມພັນທະສັນຍານີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາ ມາຕົກເທີງພວກເຂົາ. ແຕ່ປະຊາຊົນກໍ່ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງ.”

⁹ຕໍ່ມາ ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ມີການສົມຄົບຄິດກະບົດທ່າມກາງເຫລົ່າຄົນຢູດາ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.¹⁰ພວກເຂົາຫັນກັບຄືນໄປຫາຄວາມຜິດບາບຂອງບັນພະບູລຸດຮູ່ນທຳອິດຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕິດຕາມຂາບໄຫວ້ພະອື່ນໆ ໄປເພື່ອບົວລະບັດພະເຫລົ່ານັ້ນ. ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາໄດ້ຫັກພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ ທີ່ໄດ້ເຮັດກັບບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.

¹¹ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງຕັກເຕືອນດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະນຳໄພພິບັດ ຈາກບ່ອນທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫນີພົ້ນໄດ້, ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮ້ອງຂໍໃຫ້ເຮົາຊ່ວຍເຫລືອ, ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ.¹²ບັນດາເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ກໍຈະໄປຮ້ອງໄຫ້ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພະອື່ນໆທັງຫລາຍ ທີ່ພວກເຂົາຖວາຍບູຊາ, ແຕ່ແນ່ນອນທີດຽວວ່າພະເຫລົ່ານັ້ນຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃນເວລາຍາກລຳບາກຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເລີຍ.¹³ສຳລັບພວກເຈົ້າຢູດາເອີຍ, ບັນດາພະທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຫລາຍເທົ່າກັບບັນດາເມືອງຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າໄດ້ກໍຕັ້ງແທ່ນບູຊາຖວາຍສິ່ງທີ່ຫນ້າອັບອາຍ, ຈຳນວນຫລວງຫລາຍໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຄືແທ່ນສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍແກ່ພະບາອານ, ຫລາຍທໍ່ກັບ ຫົນທາງຕ່າງໆໃນເມືອງນັ້ນ.

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ຕົວເຈົ້າເອງ, ເຢເຣມີຢາເອີຍ, ຈະຕ້ອງບໍ່ອ້ອນວອນເພື່ອປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້. ເຈົ້າຢ່າໄດ້ວິງວອນ ຫລື ອະທິຖານເພື່ອພວກເຂົາ ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຟັງ ໃນເວລາໄພພິບັດມາເຖິງພວກເຂົາ.¹⁵ເປັນຫຍັງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາ, ຄົນທີ່ໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຫລວງຫລາຍ, ມາຢູ່ໃນວິຫານຂອງເຮົາ? ຊີ້ນສັດທີ່ບະບົນດ້ວຍການເຜົາບູຊາ ຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໄດ້. ພວກເຈົ້າຍິນດີເພາະການກະທຳທັງຫລາຍທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁶ໃນອະດີດພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຄີຍເອີ້ນພວກເຈົ້າວ່າ ຕົ້ນກອກໃບຂຽວສົດ, ທີ່ງົດງາມດ້ວຍຫມາກຜົນທີ່ຫນ້າຮັກ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງກໍ່ໄຟເຜົາມັນທີ່ຈະມີສຽງດັງຢ່າງສະຫນັ່ນຂອງສຽງພາຍຸ; ແລະງ່າທັງຫລາຍຂອງມັນແຕກຫັກຫມົດ.

¹⁷ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ໄດ້ຊົງປູກເຈົ້າ, ໄດ້ຊົງປະກາດຄວາມພິນາດໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຊຶ່ງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ແລະ ເຊື້ອສາຍຢູດາໄດ້ເຮັດ—ພວກເຂົາໄດ້ຍຸແຍ່ໃຫ້ເຮົາໃຈຮ້າຍ ດ້ວຍການເຜົາຖວາຍບູຊາແກ່ພະບາອານ.’”

¹⁸ພຣະຢາເວຊົງສະແດງແກ່ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກໍຮູ້ເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຮູ້ຈັກພວກເຂົາ. ພຣະອົງຊົງ, ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນການກະທຳທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.¹⁹ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນລູກແກະຂຸ້ນໆໂຕຫນຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກພາມາເຖິງບ່ອນຂ້າ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ເລີຍວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ວາງແຜນການຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍເອງ, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ເຮົາທຳລາຍຕົ້ນໄມ້ກັບຜົນຂອງມັນເສຍ! ໃຫ້ເຮົາຕັດລາວອອກເສຍຈາກແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ ເພື່ອຊື່ຂອງລາວຈະບໍ່ເປັນທີ່ລະນຶກເຖິງອີກເລີຍ.”²⁰ແຕ່ວ່າ ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຜູ້ຊົງພິພາກສາຢ່າງຊອບທຳ ຜູ້ຊົງທົດລອງເບິ່ງທັງຄວາມຄິດ ແລະຈິດໃຈ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນພະຍານການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງ ແກ່ພວກເຂົາ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ມອບເລື່ອງຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ກັບພຣະອົງແລ້ວ.

²¹ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ ກ່ຽວກັບຄົນເມືອງ ອານາໂທດ ຜູ້ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ, “ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງຢ່າປະກາດພຣະທັມໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ, ຫລືບໍ່ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍດ້ວຍມືຂອງພວກເຮົາ.’²²ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະລົງໂທດພວກເຂົາທັງປວງ. ພວກຄົນຫນຸ່ມຈະຕາຍດ້ວຍດາບ. ບັນດາລູກຊາຍ ແລະລູກສາວຂອງເຂົາຈະຕາຍດ້ວຍການອຶດຢາກອາຫານ.²³ຈະບໍ່ມີເຫລືອຈັກຄົນດຽວ, ເພາະເຮົາຈະນຳຄວາມຮ້າຍມາສູ່ຄົນອານາໂທດ, ຄືປີແຫ່ງການລົງໂທດພວກເຂົາ.'"

12

¹ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງກໍຊົງຊອບທຳ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍສູ້ຄະດີກັບພຣະອົງ. ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຂໍສະເຫນີ ເຫດຜົນທີ່ຈະຮ້ອງທຸກຕໍ່ພຣະອົງຢ່າງແນ່ນອນ: ເຫດໃດທາງຂອງຄົນຊົ່ວຈຶ່ງຈະປະສົບຄວາມສຳເລັດ? ປະຊາຊົນທຸກຄົນທີ່ບໍ່ສັດຊື່ກໍປະສົບຜົນສຳເລັດ.²ພຣະອົງໄດ້ຊົງປູກພວກເຂົາທັງຫລາຍ ແລະພວກເຂົາກໍຢັ່ງຮາກລົງ. ພວກເຂົາງອກງາມຂຶ້ນ ແລະເກີດຜົນ. ພຣະອົງຊົງຢູ່ໃກ້ປາກຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ໄກຈາກໃຈຂອງພວກເຂົາ.

³ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຊົງທອດພະເນດເຫັນຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງທົດລອງຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ມີຕໍ່ພຣະອົງ. ຂໍຊົງຍົກພວກເຂົາອອກມາເຫມືອນແກະສຳລັບການຂ້າ, ແລະຕັ້ງພວກເຂົາໄວ້ຕ່າງຫາກເພື່ອມື້ຂ້າ.⁴ແຜ່ນດິນນີ້ຈະແຫ້ງແລ້ງໄປດົນເທົ່າໃດ, ແລະຜັກຫຍ້າຕາມທົ່ງນາທຸກແຫ່ງຈະຫ່ຽວແຫ້ງໄປເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນອີກດົນເທົ່າໃດ? ບັນດາສັດປ່າ ແລະນົກກໍໄດ້ຖືກກວາດໄປຫມົດສິ້ນ. ຄວາມຈິງແລ້ວ, ປະຊາຊົນກ່າວວ່າ, “ພຣະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຈະມີອັນໃດເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຮົາທັງຫລາຍ.”

⁵ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທີ່ຈິງແລ້ວ, ເຢເຣມີຢາເອີຍ, ຖ້າເຈົ້າໄດ້ແລ່ນດ້ວຍຕີນຂອງບັນດາທະຫານ ແລະພວກເຂົາຍັງເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າອິດເມື່ອຍຫມົດແຮງ, ແລ້ວເຈົ້າຈະແລ່ນແຂ່ງເອົາຊະນະກັບບັນດາມ້າທັງຫລາຍໄດ້ຢ່າງໃດ? ຖ້າເຈົ້າລົ້ມລົງໃນບ່ອນທີ່ປອດໄພເຂດຊົນນະບົດ, ເຈົ້າຈະເຮັດຢ່າງໃດໃນດົງຟຸ່ມໄມ້ທັງຫລາຍຕາມລຸ່ມແມ່ນ້ຳຢໍແດນ?⁶ເພາະວ່າແມ້ແຕ່ບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຄອບຄົວເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າກໍໄດ້ເຮັດການທໍລະຍົດຕໍ່ເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ໃສ່ຮ້າຍເຈົ້າດ້ວຍສຽງອັນດັງ. ຈົ່ງຢ່າວາງໃຈໃນພວກເຂົາ, ແມ້ແຕ່ທີ່ພວກເຂົາເວົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດີໆ ກັບເຈົ້າ.

⁷ເຮົາໄດ້ປະຖິ້ມພຣະນິເວດຂອງເຮົາ; ເຮົາໄດ້ໂຍນຖິ້ມມໍຣະດົກຂອງເຮົາ. ເຮົາໄດ້ມອບປະຊາຊົນຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໄວ້ໃນມືເຫລົ່າສັດຕູຂອງນາງ.⁸ມໍຣະດົກຂອງເຮົາໄດ້ກາຍເປັນເຫມືອນໂຕສິງໃນຟຸ່ມໄມ້ສຳລັບເຮົາ; ນາງເປັ່ງສຽງຂອງນາງໃສ່ເຮົາ, ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງກຽດຊັງນາງ.⁹ຊັບສົມບັດທີ່ເປັນລາງວັນຂອງເຮົາ ໄດ້ກາຍເປັນນົກຕໍ່ ທີ່ນົກລ່າເຫຍື່ອທັງຫລາຍໄລ່ລ່າຢ່າງນັ້ນບໍ? ຈົ່ງໄປເຖາະ ແລະ ຮວບຮວມສັດປ່າໃນທົ່ງທັງຫມົດ ແລະພາພວກມັນມາກິນນາງເສຍ.

¹⁰ຜູ້ລ້ຽງແກະເປັນຈຳນວນຫລາຍໄດ້ທຳລາຍສວນອະງຸ່ນຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຢຽບຢ່ຳແຜ່ນດິນສວນຂອງເຮົາລົງ; ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ສວນທີ່ເຮົາພໍໃຈ ໃຫ້ກາຍເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານທີ່ຮົກຮ້າງ.¹¹ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສວນຂອງເຮົາໃຫ້ຮົກຮ້າງ. ເຮົາໂສກເສົ້າສຳລັບນາງ; ນາງໄດ້ຖືກປະໃຫ້ຮົກຮ້າງ. ແຜ່ນດິນທັງຫມົດກໍຖືກຖິ້ມໃຫ້ຮົກຮ້າງ, ເພາະທີ່ນັ້ນບໍ່ມີຜູ້ໃດເອົາໃຈໃສ່ເລື່ອງນັ້ນ.

¹²ພວກຜູ້ທຳລາຍໄດ້ມາຈາກບັນດາບ່ອນໂລ່ງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ເພາະວ່າແສງດາບຂອງພຣະຢາເວ ຈະທຳລາຍຈາກປາຍແຜ່ນດິນນີ້ໄປເຖິງປາຍອີກຂ້າງຫນຶ່ງ. ບໍ່ມີສັນຕິພາບໃນແຜ່ນດິນສຳລັບສິ່ງທີ່ມີຊີວິດໃດໆເລີຍ.¹³ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຫວ່ານເຂົ້າສາລີ ແຕ່ຈະກ່ຽວຟຸ່ມຫນາມ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດວຽກຈົນອິດເມື່ອຍ ແຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ກຳໄລຫຍັງເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງອັບອາຍດ້ວຍຜົນການເກັບກ່ຽວຂອງເຈົ້າ ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮ້ອນຮົນຂອງພຣະຢາເວ.”

¹⁴ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ ຕໍ່ເພື່ອນບ້ານຂອງເຮົາ, ຄົນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ແຕະຕ້ອງມໍຣະດົກຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ອິດສະຣາເອນ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາສືບມໍຣະດົກນັ້ນວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາເປັນຜູ້ທີ່ຈະຖອນພວກເຂົາທັງຫລາຍ ຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ແລະເຮົາຈະຖອນເຊື້ອສາຍຢູດາຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາ.¹⁵ແລ້ວຫລັງຈາກທີ່ເຮົາໄດ້ຖອນບັນດາປະຊາຊາດເຫລົ່ານັ້ນຂຶ້ນແລ້ວ, ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນທີ່ເຮົາຈະກັບມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ພວກເຂົາອີກ; ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາມາ—ແຕ່ລະຄົນມາຍັງມໍຣະດົກຂອງຕົນ ແລະ ແຜ່ນດິນຂອງຕົນ.

¹⁶ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນຖ້າປະຊາຊາດເຫລົ່ານັ້ນຈະຮຽນຮູ້ທາງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ຄືປະຕິຍານໃນນາມຂອງເຮົາວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ນອນສັນໃດ’ ເຫມືອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ປະຕິຍານໂດຍພະບາອານ ແລ້ວພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການສ້າງຂຶ້ນໄວ້ທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຮົາສັນນັ້ນ.¹⁷ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ແລ້ວເຮົາກໍຈະຖອນປະຊາຊາດນັ້ນອອກ. ມັນຈະຖືກຖອນອອກຢ່າງແນ່ນອນ ແລະຖືກທຳລາຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

13

¹ພຣະຢາເວຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍວ່າ, “ຈົ່ງໄປແລະຊື້ຜ້າປ່ານຄາດແອວມາຜືນຫນຶ່ງ ແລະໃຫ້ຄາດແອວຂອງເຈົ້າໄວ້, ແຕ່ຢ່າຈຸ່ມນ້ຳກ່ອນ.”²ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຊື້ຜ້າຄາດແອວຜືນຫນຶ່ງຕາມພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ ແລະຄາດແອວຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້.³ແລ້ວພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍເທື່ອທີສອງ, ກ່າວວ່າ,⁴“ຈົ່ງເອົາຜ້າຄາດແອວຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ຊື້ມາ ຊຶ່ງໄດ້ຄາດຢູ່ທີ່ແອວຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະເດີນທາງໄປຍັງແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ. ແລ້ວເຊື່ອງຜ້ານັ້ນໄວ້ໃນຫລືບຫີນແຫ່ງຫນຶ່ງ.”

⁵ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ໄປ ແລະໄດ້ເຊື່ອງຜ້ານັ້ນໄວ້ຂ້າງແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງບັນຊາຂ້ານ້ອຍ.⁶ຕໍ່ມາອີກຫລາຍມື້, ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໄປຍັງແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ. ໃຫ້ເອົາຜ້າຄາດແອວ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັ່ງເຈົ້າໃຫ້ເຊື່ອງໄວ້.”⁷ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍກໍກັບໄປທີ່ແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ ແລະໄດ້ຂຸດເອົາຜ້າຄາດແອວມາຈາກບ່ອນທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຊື່ອງໄວ້. ແຕ່ເບິ່ງແມ! ຜ້າຄາດແອວນັ້ນໄດ້ຖືກທຳລາຍ; ຈະໃຊ້ການອັນໃດກໍ່ບໍ່ໄດ້.

⁸ແລ້ວພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວກໍມາຍັງຂ້ານ້ອຍວ່າ,⁹“ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃນແບບດຽວກັນ ເຮົາກໍຈະທຳລາຍຄວາມອວດອົ່ງໃຫຍ່ຫລວງຂອງຢູດາ ແລະ ຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.¹⁰ປະຊາຊົນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍນີ້ ຜູ້ປະຕິເສດບໍ່ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຕາມຄວາມດື້ດ້ານແຫ່ງຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ໄດ້ຕິດຕາມພະອື່ນໆ ໄປເພື່ອນະມັດສະການພວກມັນ ແລະໄດ້ໂຄ້ງຄຳນັບພະເຫລົ່ານັ້ນ—ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນຜ້າຄາດແອວນີ້ ຊຶ່ງຈະໃຊ້ການໃດກໍບໍ່ໄດ້.¹¹ເພາະເຊັ່ນດຽວກັນກັບຜ້າຄາດແອວຕິດຢູ່ທີ່ແອວຂອງມະນຸດສັນໃດ ເຮົາກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງຢູດາຕິດຢູ່ກັບເຮົາສັນນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເພື່ອພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ເພື່ອນຳສຽງຄຳສັນລະເສີນ, ແລະສະຫງ່າລາສີແກ່ເຮົາ. ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ຟັງ.

¹²ສະນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ພວກເຂົາ, ‘ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໄຫເຫລົ້າອະງຸ່ນທຸກຫນ່ວຍຈະເຕັມດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ.’ ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເວົ້າກັບເຈົ້າວ່າ, ‘ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ບໍແທ້ໆ ຫລືວ່າໄຫທຸກຫນ່ວຍຈະຕ້ອງເຕັມດ້ວຍເຫລົ້າອະງູ່ນ?’¹³ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະໃຫ້ຊາວແຜ່ນດິນນີ້ທັງຫມົດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືນເມົາ, ຄືກະສັດທັງຫລາຍຜູ້ປະທັບເທິງບັນລັງຂອງດາວິດ, ພວກປະໂລຫິດ, ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແລະຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທັງຫມົດ.¹⁴ແລ້ວພຣະຢາເວຈະໂຍນພວກເຂົາໃຫ້ຕຳກັນ, ພວກພໍ່ຕຳກັບພວກລູກ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາຈະບໍ່ສົງສານ, ຫລືມີຄວາມເມດຕາ ແລະຫລືເຮົາຈະບໍ່ສະຫງວນພວກເຂົາຈາກການທຳລາຍ.’”

¹⁵ຈົ່ງຟັງແລະຕັ້ງໃຈຟັງ. ຢ່າອວດດີໄປເລີຍ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ພຣະຄຳເວົ້າແລ້ວ.¹⁶ຈົ່ງຖວາຍສະຫງ່າລາສີແກ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຊົງນຳຄວາມມືດມາ, ກ່ອນທີ່ຕີນຂອງພວກເຈົ້າຈະສະດຸດ ເທິງພູເຂົາທີ່ມີແສງສະລົວ. ແລະຂະນະເມື່ອພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຊອກຫາຄວາມສະຫວ່າງ ແຕ່ພຣະອົງຊົງກັບໃຫ້ເປັນຄວາມມືດມິດ, ເປັນເມກມືດທຶບ.¹⁷ດັ່ງນັ້ນຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຟັງ, ເຮົາຈະຮ້ອງໄຫ້ແຕ່ພຽງລຳພັງ ເພາະຄວາມອວດອົ່ງທະນົງຕົວຂອງພວກເຈົ້າ. ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຫນັກ ແລະມີນ້ຳຕາອາບຫນ້າ, ເພາະຝູງແກະຂອງພຣະຢາເວຖືກຕ້ອນເອົາໄປເປັນຊະເລີຍ.

¹⁸“ຈົ່ງກ່າວແກ່ກະສັດ ແລະພະລາຊີນີວ່າ, ‘ຂໍຊົງຖ່ອມໂຕພະອົງລົງ ແລະຂໍປະທັບລົງ, ເພາະວ່າມົງກຸດເທີງຫົວຂອງພະອົງ, ຄວາມພາກພູມ ແລະ ແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງພະອົງຈະຕົກລົງມາແລ້ວ.’¹⁹ເມືອງຕ່າງໆ ເນເກບຈະຖືກປິດ ໂດຍບໍ່ມີໃຜຈະເປີດໄດ້. ຢູດາຈະຕ້ອງຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ, ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍທັງຫມົດ.

²⁰ຈົ່ງເງີຍຫນ້າຂອງພວກເຈົ້າຂຶ້ນ ແລະເບິ່ງເຂົາເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມາຈາກທາງທິດເຫນືອ. ຝູງແກະທີ່ໄດ້ມອບໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້ານັ້ນຢູ່ທີ່ໃດ, ຄືຝູງແກະທີ່ງົດງາມຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ?²¹ເຈົ້າຈະວ່າຢ່າງໃດເມື່ອພຣະເຈົ້າຕັ້ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ຊຶ່ງຕົວເຈົ້າເອງໄດ້ສອນເຂົາໃຫ້ເປັນມິດກັບເຈົ້າ? ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມເຈັບປວດຂອງຜູ້ຍິງທີ່ກຳລັງ ຈະເຂົ້າມາປົກຄຸມພວກເຈົ້າ ເຫມືອນຍິງທີ່ກຳລັງເກີດລູກບໍ?

²²ແລ້ວຖ້າພວກເຈົ້າເວົ້າໃນໃຈຂອງພວກເຈົ້າວ່າ, ‘ເປັນຫຍັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈຶ່ງເກີດກັບຂ້ານ້ອຍ?’ ກໍເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າທີ່ຫລວງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ທີ່ເສື້ອຄຸມຂອງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຕ້ອງຖືກຮື້ຂຶ້ນ ແລະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກລະເມີດ.²³ປະຊາຊົນຊາວຄູສ ປ່ຽນສີຜິວຂອງຕົນໄດ້ບໍ, ຫລືເສືອດາວປ່ຽນລາຍຂອງມັນໄດ້ບໍ? ຖ້າດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບການເຮັດຄວາມຊົ່ວ ຈະມາເຮັດຄວາມດີກໍໄດ້ຫລື?²⁴ສະນັ້ນ ເຮົາຈະກະຈາຍພວກເຂົາໄປເຫມືອນແກບ ທີ່ຖືກລົມພັດຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.

²⁵ນີ້ເປັນສ່ວນທີ່ເຮົາໄດ້ຕວງອອກໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ, ສ່ວນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເພາະເຈົ້າໄດ້ລືມເຮົາເສຍ ແລະໄວ້ວາງໃຈໃນການຂີ້ຕົວະ.²⁶ສະນັ້ນ ເຮົາເອງຈະແກ້ເສື້ອຄຸມຂອງພວກເຈົ້າມາປົກຫນ້າພວກເຈົ້າ, ແລະສ່ວນທີ່ສ່ວນຕົວຂອງເຈົ້າຈະຖືກເປີດເຜີຍ.²⁷ເຮົາໄດ້ເຫັນການລ່ວງປະເວນີ ແລະ ຄວາມກຳນັດ ແລະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງການເປັນໂສເພນີຂອງພວກເຈົ້າ, ເທິງໂນນພູທັງຫລາຍ ແລະໃນທົ່ງນາ ແລະເຮົາໄດ້ເຫັນທີ່ຫນ້າກຽດຊັງເຫລົ່ານີ້! ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອີຍ! ອີກດົນຈັກເທົ່າໃດກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະຍອມເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າສະອາດໄດ້ອີກ?”

14

¹ນີ້ຄືພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວທີ່ມາເຖິງເຢເຣມີຢາ ກ່ຽວດ້ວຍຄວາມແຫ້ງແລ້ງວ່າ,²“ໃຫ້ຢູດາໄວ້ທຸກ; ໃຫ້ປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງນາງພັງທະລາຍລົງ. ພວກເຂົາກຳລັງຄວນຄາງສຳລັບແຜ່ນດິນ; ແລະສຽງຮ້ອງຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກໍກຳລັງດັງຂຶ້ນໄປ.³ຂ້າລາຊະການຂອງນາງສົ່ງລູກນ້ອຍຂອງຕົນໃຫ້ໄປຕັກນ້ຳ. ເມື່ອພວກເຂົາໄປຍັງບ່ອນເກັບນ້ຳ, ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫານ້ຳໄດ້. ພວກເຂົາກໍກັບໄປດ້ວຍພາຊະນະເປົ່າ; ພວກເຂົາຈຶ່ງຄຸມຫົວຂອງຕົນເສຍດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ ແລະຂາຍຫນ້າ.

⁴ເພາະເລື່ອງນີ້ແຜ່ນດິນກໍແຕກແຫງ ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຝົນຕົກເທິງແຜ່ນດິນ. ຊາວນາທັງຫລາຍກໍອັບອາຍ ແລະຄຸມຫົວຂອງຕົນເສຍ.⁵ເພາະແມ່ນແຕ່ກວາງໂຕແມ່ກໍຈາກລູກທີ່ເກີດໃຫມ່ໃນທ້ອງທົ່ງ ແລະປະຖິ້ມພວກມັນເສຍ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຫຍ້າ.⁶ພວກລໍປ່າຢືນຢູ່ເທິງບ່ອນສູງ ໂລ່ງ ແລະພວກມັນຫັນໃຈໃນສາຍລົມເຫມືອນກັບພວກຫມາປ່າ. ຕາຂອງມັນກໍມືດມົວ, ເພາະວ່າບໍ່ມີພືດຜັກ.”

⁷“ແມ່ນວ່າຄວາມຜິດບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກໍເປັນພະຍານຟ້ອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດເຖີດ; ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍວ່າບັນດາການຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກໍເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ; ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ.⁸ຂ້າແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍຂອງພວກເຂົາໃນຍາມລຳບາກ, ເຫດໃດພຣະອົງຈະຊົງເປັນເຫມືອນແຂກເມືອງໃນແຜ່ນດິນ, ຫລືເຫມືອນຄົນເດີນທາງ ແວ່ອາໄສຄ້າງພຽງຄືນດຽວ?⁹ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເປັນເຫມືອນຊາຍທີ່ງົງງັນ ຫລືເຫມືອນນັກຮົບຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍໃຜໄດ້? ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ! ເຖິງປານນັ້ນກໍດີ, ພຣະອົງຊົງສະຖິດທ່າມກາງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ. ພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບການປະກາດເຫນືອພວກຂ້ານ້ອຍ. ຂໍຢ່າຊົງປະຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄວ້.”

¹⁰ພຣະຢາເວກ່າວແກ່ຊົນຊາດນີ້ວ່າ: “ດັວຍວ່າ ພວກເຂົາທັງຫລາຍຮັກທີ່ຈະພະເນຈອນໄປເຊັ່ນນີ້, ພວກເຂົາບໍ່ຫ້າມຕີນຂອງພວກເຂົາໄວ້ຈາກການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. “ພຣະຢາເວຈຶ່ງບໍ່ຊົງຊື່ນຊົມພວກເຂົາ. ບັດນີ້ ພຣະອົງຈະຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະລົງໂທດການຜິດບາບຂອງພວກເຂົາ.¹¹ພຣະຢາເວຊົງບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຄວາມຢູ່ເຢັນເປັນສຸກຂອງປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ເລີຍ.¹²ຖ້າພວກເຂົາຫາກຖືສິນອົດອາຫານ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ຟັງສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພວກເຂົາ, ຖ້າຫາກເຜົາສັດແລະຖວາຍອາຫານແກ່ເຮົາ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ຍິນດີຮັບເອົາໃນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ເພາະເຮົາຜານພວກເຂົາເສຍດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍການອຶດຢາກ, ແລະດ້ວຍພະຍາດລະບາດ.”

¹³ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າ, “ໂອ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ເບິ່ງດຸ, ພວກຜູ້ປະກາດພຣະຄຳກຳລັງກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນດາບ ຫລື ການອຶດຢາກດອກ, ເພາະເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມຫມັ້ນຄົງແກ່ພວກເຈົ້າໃນສະຖານທີ່ນີ້.’”¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕອບວ່າ, “ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມຈະໃຊ້ນາມຂອງເຮົາເວົ້າຄຳຕົວະ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ໃຫ້ພວກເຂົາໄປ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ບັນຊາໃຫ້ພວກເຂົາ ຫລືເວົ້າກັບພວກເຂົາ. ແຕ່ການເຜີຍນິມິດບໍ່ຈິງ ແລະບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ການທຳນາຍທີ່ຫລອກຫລວງມາຈາກຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາເອງ ທີ່ພວກເຂົາກຳລັງທຳນາຍໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.”

¹⁵ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້, “ກ່ຽວກັບພວກທີ່ປະກາດພຣະທັມ ທີ່ປະກາດພຣະທັມໃນນາມຂອງເຮົາ ແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ໃຊ້ພວກເຂົາ—ຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ກ່າວວ່າຈະບໍ່ມີດາບຫລືການອຶດຢາກອາຫານໃນແຜ່ນດິນນີ້: ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຫລົ່ານີ້ຈະຕາຍເສຍ ດ້ວຍດາບ ແລະ ການອຶດຢາກອາຫານ.¹⁶ແລ້ວປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມນັ້ນ ຈະຖືກໂຍນຖິ້ມໄວ້ຕາມຖະຫນົນທັງຫລາຍຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພາະການອຶດຢາກອາຫານ ແລະດາບ, ເພາະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຝັງສົບຂອງພວກເຂົາ—ຄືທັງພວກເຂົາເອງ, ເມຍຂອງພວກເຂົາ ແລະລູກຊາຍ, ຫລືລູກຍິງຂອງພວກເຂົາ—ເພາະເຮົາຈະເທຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາອອກມາເທີງພວກເຂົາ.

¹⁷ຈົ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ພວກເຂົາວ່າ: ‘ຂໍໃຫ້ດວງຕາຂອງເຮົາມີນ້ຳຕາໄຫລທັງກາງເວັນ ແລະກາງຄືນ. ຢ່າໃຫ້ຢຸດເຊົາ, ເພາະຈະມີການລົ້ມສະລາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງລູກສາວປອດແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ—ດ້ວຍບາດແພບາດເລິກ ແລະບໍ່ສາມາດຮັກສາໄດ້.¹⁸ຖ້າເຮົາອອກໄປຕາມທົ່ງນາ, ກໍພົບເຫັນຊາກສົບຄົນຕາຍຍ້ອນຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ! ຖ້າເຮົາເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ກໍພົບເຫັນຄົນເຈັບປ່ວຍຍ້ອນການອຶດຢາກອາຫານ. ທັງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະ ປະໂລຫິດ ຕາງກໍອອກເດີນທາງໄປຍັງດິນແດນອື່ນ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ.’”

¹⁹ພຣະອົງຊົງປະຕິເສດຢູດາຢ່າງສິ້ນເຊີງແລ້ວບໍ? ພຣະອົງຊົງກຽດຊັງຊີໂອນ ແລ້ວຫລື? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຊົງທຳຮ້າຍພວກຂ້ານ້ອຍຢ່າງຫນັກ ຈົນບໍ່ສາມາດຮັກສາສຳລັບພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ດີໄດ້? ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ຫວັງຄວາມສະຫງົບສຸກ ແຕ່ບໍ່ພົບສິ່ງດີໃດໆເລີຍ—ແລະຫວັງເຖິງເວລາໃນການຮັກສາ, ແຕ່ເບິ່ງແມ, ມີແຕ່ຄວາມຫນ້າຢ້ານຫນ້າກົວເທົ່ານັ້ນ.²⁰ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພວກຂ້ານ້ອຍຍອມຮັບຜິດໃນຄວາມອະທຳ, ແລະຄວາມຜິດບາບຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ພຣະອົງແທ້.

²¹ຂໍຢ່າຊົງປະຕິເສດພວກຂ້ານ້ອຍ! ເພາະເຫັນແກ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຂໍຢ່າຊົງໃຫ້ບັນລັງທີ່ນັ່ງຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງຕ້ອງເສື່ອມເສຍ. ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງ ແລະຂໍຢ່າຊົງຫັກພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງມີໄວ້ກັບພວກຂ້ານ້ອຍ.²²ໃນບັນດາຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ມີພະອົງໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າເກີດຝົນໄດ້? ບໍ່ແມ່ນພຣະອົງດອກຫລື, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ຊົງເຮັດຢ່າງນັ້ນໄດ້ບໍ່ແມ່ນຫລື? ພວກຂ້ານ້ອຍຫວັງໃຈໃນພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງຊົງກະເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງສິ້ນ.

15

¹ຕໍ່ມາ ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າໂມເຊ ຫລືຊາມູເອນກຳລັງຢືນອ້ອນວອນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ມີໃຈເມດຕາປະຊາຊາດເຫລົ່ານີ້ເລີຍ. ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຫນີໄປໃຫ້ພົ້ນສາຍຕາຂອງເຮົາ, ໃຫ້ພວກເຂົາໄປ.²ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ພວກເຂົາຈະເວົ້າກັບເຈົ້າວ່າ, ‘ພວກເຮົາຈະໄປໃສ? ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງບອກພວກເຂົາດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍກໍຈະຕ້ອງຕາຍ; ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍດ້ວຍດາບ ກໍຈະພົບພໍ້ດາບ. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ອຶດຢາກອາຫານ ກໍຈະພົບການອຶດຢາກອາຫານ; ແລະຄົນທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ ກໍຈະເປັນຊະເລີຍ.’

³ເພາະເຮົາຈະກຳນົດພວກເຂົາເປັນສີ່ກຸ່ມ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ຄືດາບເພື່ອສັງຫານບາງຄົນ, ຖືກຫມາດຶງແກ່ໄປ, ຖືກຝູງນົກໃນອາກາດສັບຕອດກິນ ແລະສັດປ່າເທີງແຜ່ນດິນໂລກກັດກິນ ແລະທຳລາຍໄປແດ່.⁴ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ ແກ່ຣາຊະອານາຈັກທັງປວງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ເພາະສິ່ງທີ່ ມານາເຊລູກຊາຍຂອງ ເຮເຊກີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ຊົງເຮັດໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.”

⁵ເພາະວ່າໃຜຈະສົງສານພວກເຈົ້າ, ເຢຣູຊາເລັມເອີຍ? ຫລືໃຜຈະເສຍໃຈກັບພວກເຈົ້າ? ໃຜຈະແວ່ມາຖາມທຸກສຸກຂອງພວກເຈົ້າ?⁶ເຈົ້າໄດ້ປະຕິເສດເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຈົ້າໄດ້ຖອຍຫລັງໄປຈາກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າດ້ວຍມືຂອງເຮົາ ແລະທຳລາຍພວກເຈົ້າ. ເຮົາເບື່ອຫນ່າຍທີ່ຈະມີເມດຕາຕໍ່ເຈົ້າແລ້ວ.⁷ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະຝັດເຂົາດ້ວຍຫວີຝັດເຂົ້າ ທີ່ປະຕູທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພາກຈາກກັນ. ເຮົາຈະທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຖອຍຫລັງກັບຈາກພຶດຕິການຂອງຕົນ.

⁸ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຈຳນວນຂອງແມ່ຫມ້າຍຂອງພວກເຂົາມີຫລາຍ ຍິ່ງກວ່າເມັດຊາຍໃນທະເລ. ໃນຕອນທ່ຽງເຮົາຈະສົ່ງຜູ້ທຳລາຍມາສູ່ບັນດາແມ່ຂອງຄົນຫນຸ່ມທັງຫລາຍ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຢ້ານຕົກໃຈ ແລະຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວຕົກລົງເຫນືອພວກເຂົາໂດຍທັນທີ.⁹ແມ່ທີ່ເກີດລູກເຈັດຄົນກໍອ່ອນກຳລັງ. ນາງຈະສະລົບໄປ. ດວງອາທິດຂອງນາງຈະຕົກເມື່ອຍັງເວັນຢູ່. ນາງຈະຕ້ອງອັບອາຍ ແລະຂາຍຫນ້າ, ເພາະເຮົາຈະມອບຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ໃຫ້ແກ່ດາບຕໍ່ຫນ້າສັດຕູຂອງເຂົາ —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

¹⁰ວິບັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ! ເພາະແມ່ໄດ້ໃຫ້ກໍາເນີດຂ້ານ້ອຍມາ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການໂຕ້ຖຽງ ແລະຂັດແຍ້ງກັນທົ່ວທັງແຜ່ນດິນ. ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເຂົາກູ້ຢືມ, ຫລືມີໃຜໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢືມ, ແຕ່ພວກເຂົາທຸກຄົນສາບແຊ່ງຂ້ານ້ອຍ.¹¹ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ: “ເຮົາບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ໄດ້ຮັບສິ່ງດີຫລື? ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ພວກສັດຕູເຮັດດີຕໍ່ພວກເຈົ້າໃນເວລາລຳບາກ ແລະໃນເວລາທຸກໃຈຢ່າງແນ່ນອນ.¹²ມີໃຜສາມາດຫັກເຫລັກໄດ້ຫລື? ໂດຍສະເພາະແມ່ນເຫລັກຈາກທາງທິດເຫນືອທີ່ປະສົມທອງແດງໄດ້ຫລື?

¹³ເຮົາຈະມອບຄວາມຮັ່ງມີ ແລະບັນດາຊັບສົມບັດຂອງພວກເຈົ້າ ເປັນເຄື່ອງປຸ້ນໃຫ້ແກ່ພວກສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພາະບາບທຸກຢ່າງຂອງພວກເຈົ້າ ຕະຫລອດທົ່ວດິນແດນຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁴ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າ ຕ້ອງຮັບໃຊ້ສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ, ເພາະໄຟຈະຖືກຈູດຂຶ້ນໃນຄວາມຮ້າຍຂອງເຮົາຕໍ່ພວກເຈົ້າ.”

¹⁵ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງຮູ້! ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ. ຂໍຊົງນຳການແກ້ແຄ້ນແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຂົ່ມເຫັງພວກຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຊົງອົດກັ້ນພຣະໄທຂອງພຣະອົງນັ້ນ, ແຕ່ຂໍຢ່າອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົານຳຂ້ານ້ອຍໄປເສຍ; ຂໍຊົງລະນຶກວ່າຂ້ານ້ອຍທົນການຕິຕຽນດ້ວຍເຫັນແກ່ພຣະອົງ.¹⁶ເມື່ອໄດ້ພົບພຣະທັມຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍກໍກິນເສຍ. ພຣະທັມຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຊື່ນບານແກ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີແຫ່ງຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ.

¹⁷ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນຫມູ່ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສະຫລອງ ຫລືປິຕິຍິນດີ. ຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ຄົນດຽວ ເພາະເຫດພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂັດເຄືອງໃຈ.¹⁸ເຫດໃດຄວາມເຈັບຂອງຂ້າພະອົງຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຍັບຍັ້ງ ແລະບາດແຜຂອງຂ້ານ້ອຍ, ມັນໄດ້ປະຕິເສດມທີ່ຈະຮັບການຮັກສາຫລື? ພຣະອົງຈະຊົງເປັນເຫມືອນຫ້ວຍທີ່ເພີ່ງບໍ່ໄດ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍບໍ ຫລືຊົງເປັນເຫມືອນນ້ຳທີ່ເຫືອດແຫ້ງບໍ?

¹⁹ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ເຢເຣມີຢາເອີຍ, ຖ້າພວກເຈົ້າກັບໃຈມາ, ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າກັບມາສູ່ສະພາບດີ, ແລະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ແລະຮັບໃຊ້ເຮົາ. ເພາະຖ້າເຈົ້າແຍກສິ່ງໂງ່ຈ້າຕ່າງໆອອກໄປຈາກສິ່ງປະເສີດ, ເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນປາກຂອງເຮົາ. ປະຊາຊົນທັງຫລາຍຈະຫັນກັບມາຫາເຈົ້າ, ແຕ່ຕົວເຈົ້າເອງ ຕ້ອງບໍ່ຫັນກັບໄປຫາພວກເຂົາ.²⁰ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນກຳແພງປ້ອມທອງແດງຊຶ່ງຜ່ານເຂົ້າໄປບໍ່ໄດ້ ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ. ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຊະນະເຈົ້າ, ເພາະເຮົາຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ ເພື່ອຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ລອດ ແລະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—²¹“ເພາະເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວ ແລະໄຖ່ພວກເຈົ້າຈາກເງື້ອມມືຂອງຄົນອຳມະຫິດ.”

16

¹ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ,²“ເຈົ້າຢ່າມີເມຍ ແລະເຈົ້າຢ່າມີລູກຊາຍ ຫລືລູກສາວໃນສະຖານທີ່ນີ້.³ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ລູກຊາຍ ແລະລູກສາວທີ່ເກີດໃນສະຖານທີ່ນີ້, ແກ່ພວກແມ່ທີ່ເກີດລູກເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະແກ່ພວກພໍ່ທີ່ໄດ້ໃຫ້ບັງເກີດຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃນແຜ່ນດິນນີ້ວ່າ,⁴‘ເຂົາທັງຫລາຍຈະຕາຍດ້ວຍພະຍາດຮ້າຍ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີການຄໍ່າຄວນອາໄລພວກເຂົາ ຫລືຈະບໍ່ມີໃຜຈັດການຝັງເຂົາ. ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນຂີ້ສັດທີ່ຢູ່ເທິງພື້ນແຜ່ນດິນ. ເພາະພວກເຂົາຈະພິນາດດ້ວຍດາບ ແລະການອຶດຢາກອາຫານ, ແລະສົບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະເປັນອາຫານຂອງນົກໃນອາກາດທັງຫລາຍ ແລະບັນດາສັດປ່າເທີງແຜ່ນດິນໂລກ.’

⁵ເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຢ່າເຂົ້າໄປໃນເຮືອນທີ່ກຳລັງມີການໄຫວ້ທຸກ. ຢ່າໄປຄໍ່າຄວນ ຫລືໄປສະແດງຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈສຳລັບພວກເຂົາ, ເພາະເຮົາໄດ້ເອົາສັນຕິສຸກຂອງເຮົາ ໄປຈາກຊົນຊາດນີ້ແລ້ວ, ທັງຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງ ແລະຄວາມເມດຕາຂອງເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.⁶ທັງຜູ້ໃຫຍ່ ແລະຜູ້ນ້ອຍຈະຕາຍໃນແຜ່ນດິນນີ້. ຈະບໍ່ມີໃຜຈັດການຝັງສົບໃຫ້, ແລະຈະບໍ່ມີໃຜມາຄໍ່າຄວນອາໄລພວກເຂົາ ຫລືມາປາດຕົວ ຫລືມາແຖຫົວທັງຫລາຍເພື່ອພວກເຂົາ.

⁷ຈະຕ້ອງບໍ່ມີຜູ້ໃດແບ່ງປັນອາຫານໃຫ້ແກ່ຄົນໄຫວ້ທຸກ ເພື່ອຈະເລົ້າໂລມພວກເຂົາເຫດຄົນທີ່ຕາຍທັງຫລາຍນັ້ນ, ແລະຈະຕ້ອງບໍ່ມີໃຜມອບຈອກແຫ່ງຄວາມເລົ້າໂລມໃຈໃຫ້ພໍ່ ຫລືແມ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ດື່ມ ເພື່ອທີ່ຈະປອບໃຈພວກເຂົາ.⁸ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຂົາໃນເຮືອນທີ່ມີການລ້ຽງເພື່ອນັ່ງກິນ ແລະດື່ມກັບພວກເຂົາ.’⁹ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກເຈົ້າ, ໃນວັນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້, ເຮົາກຳລັງຈະເຮັດໃຫ້ສຽງບັນເທີງ ແລະສຽງມ່ວນຊື່ນລື່ເລີງ, ສຽງເຈົ້າບ່າວ ແລະສຽງເຈົ້າສາວ ຂາດໄປຈາກສະຖານທີ່ນີ້.’

¹⁰ແລ້ວສິ່ງນີ້ຈະໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອເຈົ້າບອກບັນດາຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແກ່ຊົນຊາດນີ້, ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເວົ້າກັບພວກເຈົ້າວ່າ, ‘ເປັນຫຍັງພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງປະກາດໂທດໃຫຍ່ຫລວງທັງຫມົດນີ້ໃຫ້ຕົກແກ່ເຮົາ? ຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະຄວາມຜິດບາບຫຍັງແດ່ທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ?’¹¹ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, ‘ເພາະບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະພວກເຂົາໄດ້ໄປຕິດຕາມພະອື່ນໆ ແລະໄດ້ບົວລະບັດ ແລະນະມັດສະການພະເຫລົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ.

¹²ແຕ່ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດຊົ່ວຮ້າຍຍິ່ງກວ່າບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ເພາະເບິ່ງແມ, ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນກຳລັງດຳເນີນຕາມຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍດື້ດ້ານຂອງຕົນເອງ; ທຸກຄົນປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງເຮົາ.¹³ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະໂຍນພວກເຈົ້າອອກເສຍຈາກແຜ່ນດິນນີ້ ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພວກເຈົ້າ, ຫລືບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ, ແລະບ່ອນນັ້ນພວກເຈົ້າຈະບົວລະບັດພະອື່ນໆ ທັງກາງເວັນ ແລະກາງຄືນ, ເພາະເຮົາຈະບໍ່ສະແດງພຣະກະລຸນາແກ່ພວກເຈົ້າເລີຍ.’

¹⁴ເພາະສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ວັນເຫລົ່ານັ້ນຈະມາເຖິງ—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອບໍ່ມີໃຜກ່າວຕໍ່ໄປອີກວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ສັນໃດ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງນຳປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ.’¹⁵ແຕ່ຈະເວົ້າວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງນຳປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນອອກມາຈາກແດນທາງທິດເຫນືອ ແລະມາຈາກບັນດາປະເທດ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ພວກເຂົາໃຫ້ໄປຢູ່ນັ້ນ.’ ເພາະເຮົາຈະນຳພວກເຂົາກັບມາສູ່ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເອງ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຍົກໃຫ້ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາແລ້ວນັ້ນ.

¹⁶ເບິ່ງແມ! ເຮົາຈະສົ່ງຊາວປະມົງມາເປັນຈຳນວນຫລາຍ-- ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ--ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະຈັບປະຊາຊົນອອກມາ. ພາຍຫລັງຈາກນີ້ ເຮົາຈະສົ່ງນາຍພານຈຳນວນຫລວງຫລາຍມາ ດັ່ງນັ້ນນາຍພານຈະລ່າພວກເຂົາທັງຫລາຍຕາມພູເຂົາທຸກແຫ່ງ, ແລະຕາມໂນນພູທຸກຫນ່ວຍ ແລະຕາມລືບໂງ່ນຫີນ.¹⁷ເພາະວ່າ ຕາເຮົາເບິ່ງພຶດຕິກໍາທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຈະປິດບັງໄວ້ຈາກຫນ້າເຮົາໄດ້. ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຈະເຊື່ອງຈາກດວງຕາຂອງເຮົາໄດ້.¹⁸ຂັ້ນທຳອິດເຮົາຈະຈ່າຍຄືນເປັນສອງເທົ່າ ສຳລັບຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະຄວາມຜິດບາບ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຮົາເປັນມົນທິນໄປດ້ວຍຊາກຂອງຮູບເຄົາລົບທີ່ຫນ້າຂີ້ດຽດ, ແລະເຮັດໃຫ້ມໍຣະດົກຂອງເຮົາເຕັມໄປດ້ວຍບັນດາຮູບເຄົາລົບ ທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ.”

¹⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະກຳລັງ ແລະເປັນທີ່ລີ້ໄພຂອງຂ້ານ້ອຍ. ເປັນທີ່ກຳບັງອັນເຂັ້ມແຂງຂອງຂ້ານ້ອຍໃນມື້ຍາກລຳບາກ. ບັນດາປະຊາຊາດຈະມາເຝົ້າພຣະອົງຈາກທີ່ສຸດປາຍໂລກ ແລະເວົ້າວ່າ, ‘ແນ່ແທ້ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບມໍຣະດົກທີ່ຫລອກລວງ. ພວກມັນເປົ່າວ່າງ; ບໍ່ມີປະໂຫຍດອັນໃດໃນພວກນັ້ນ.²⁰ມະນຸດຈະສ້າງພະໄວ້ສຳລັບຕົນເອງໄດ້ບໍ? ແຕ່ພວກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ແມ່ນພະ.’²¹ເພາະສະນັ້ນ ເບິ່ງແມ! ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາຮູ້ຈັກໃນເວລານີ້, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາຮູ້ຈັກມືຂອງເຮົາ ແລະລິດທານຸພາບຂອງເຮົາ, ເພື່ອເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າພຣະນາມຂອງເຮົາຄືພຣະຢາເວ.

17

¹“ບາບຂອງຢູດານັ້ນບັນທຶກໄວ້ດ້ວຍປາກກາເຫລັກ ທີ່ມີປາຍເພັດ. ໄດ້ຈາລຶກໄວ້ເທິງແຜ່ນແຫ່ງຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະທີ່ແຈແທ່ນບູຊາຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ.²ແມ້ແຕ່ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາກໍລະນຶກເຖິງແທ່ນບູຊາ ແລະເສົາອາເຊຣາທັງຫລາຍຂ້າງພວກພວກຕົ້ນໄມ້ຂຽວສົດ ແລະເທິງໂນນພູສູງທັງຫລາຍ.

³ເສົາອາເຊຣາທັງຫລາຍໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງພູເຂົາ ຂອງເຮົາທີ່ແຖວຊົນນະບົດທີ່ຢູ່ກາງທົ່ງກວ້າງ. ບັນດາສິ່ງຂອງ ແລະຊັບສົມບັດທຸກຢ່າງຂອງພວກເຈົ້າ ເຮົາຈະແຈກຈ່າຍໄປເປັນເຄື່ອງປຸ້ນ, ພ້ອມດ້ວຍ ປູຊະນີຍະສະຖານສູງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ເພາະເຫດແຫ່ງຄວາມບາບທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດ ຕະຫລອດທົ່ວແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ.⁴ເຈົ້າຈະຕ້ອງປ່ອຍສູນເສຍມໍຣະດົກຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຍົກໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າບົວລະບັດສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ, ພວກເຈົ້າກໍ່ໄຟແຫ່ງຄວາມຮ້າຍຂຶ້ນຊຶ່ງຈະໄຫມ້ຢູ່ເປັນນິດ.”

⁵ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ບຸກຄົນທີ່ວາງໃຈໃນມະນຸດກໍເປັນທີ່ສາບແຊ່ງ; ເຂົາເຮັດໃຫ້ເນື້ອຫນັງເປັນກຳລັງຂອງເຂົາ ແຕ່ຫັນໃຈຂອງເຂົາອອກຈາກພຣະຢາເວ.⁶ເພາະລາວຈະເປັນເຫມືອນພຸ່ມໄມ້ນ້ອຍໆ ທີ່ຢູ່ໃນອາຣາບາ ແລະຈະບໍ່ເຫັນຄວາມສິ່ງດີທີ່ກຳລັງມາເຖິງ ເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ແຕກລະແຫງໃນຖິ່ນກັນດານ, ໃນແຜ່ນດິນແຫ້ງແລ້ງທີ່ບໍ່ມີຄົນອາໄສ.

⁷ຄົນທີ່ວາງໃຈໃນພຣະຢາເວຍ່ອມຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ, ເພາະພຣະຢາເວ ເປັນເຫດແຫ່ງຄວາມວາງໃຈຂອງເຂົາ.⁸ເພາະລາວຈະເປັນເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ທີ່ປູກໄວ້ແຄມນ້ຳ, ຊຶ່ງຢັ່ງຮາກຂອງມັນອອກໄປຂ້າງແມ່ນ້ຳ. ມັນບໍ່ຢ້ານຄວາມຮ້ອນເມື່ອແດດສ່ອງມາ. ເພາະໃບຂອງມັນຂຽວຢູ່ສະເຫມີ, ແລະຈະບໍ່ກະວົນກະວາຍໃນປີທີ່ແຫ້ງແລ້ງ, ແລະມັນບໍ່ຢຸດທີ່ຈະອອກຜົນ.

⁹ຈິດໃຈກໍເປັນໂຕຫລອກລວງຫລາຍກວ່າສິ່ງໃດທັງຫມົດ ມັນເສື່ອມຊາມ; ຜູ້ໃດຈະຮູ້ຈັກໃຈນັ້ນໄດ້?¹⁰ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ຜູ້ກວດຄົ້ນເບິ່ງຈິດໃຈ ແລະທົດລອງເບິ່ງໃຈທັງຫລາຍ, ເຮົາໃຫ້ແຕ່ລະຄົນຕາມການປະພຶດຂອງເຂົາ, ຕາມຜົນແຫ່ງການກະທຳຂອງພວກເຂົາ.¹¹ນົກກະທາທີ່ຟັກໄຂ່ ຊຶ່ງມັນບໍ່ໃຫ້ອອກເອງ. ບາງຄົນທີ່ໄດ້ຄວາມຮັ່ງມີມາຢ່າງບໍ່ເປັນທຳກໍເຊັ່ນກັນ, ເມື່ອເຖິງກາງໄວ ຄວາມຮັ່ງມີກໍຫວິດຈາກຄົນນັ້ນໄປ, ແລະໃນຕອນປາຍຂອງລາວ, ລາວຈະເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ.”

¹²ສະຖານທີ່ຕັ້ງນະມັດສະການຂອງເຮົາທັງຫລາຍ ເປັນພຣະທີ່ນັ່ງອັນຮຸ່ງເຮືອງ, ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ສູງຕັ້ງແຕ່ເດີມນັ້ນ.¹³ພຣະຢາເວ ຊົງເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງອິດສະຣາເອນ. ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດທີ່ປະຖິ້ມພຣະອົງຈະຕ້ອງຮັບຄວາມອັບອາຍ. ບັນດາຄົນທັງປວງທີ່ຫັນໄປຈາກເຮົາຈະຕ້ອງຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນຂີ່ຝຸ່ນ. ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມພຣະຢາເວ ຜູ້ເປັນນ້ຳພຸແຫ່ງຊີວິດ.¹⁴ຂໍຊົງຮັກສາຂ້ານ້ອຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາ! ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດພົ້ນ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຈະລອດພົ້ນ. ເພາະພຣະອົງເປັນທີ່ສັນລະເສີນຂອງຂ້ານ້ອຍ.

¹⁵ເບິ່ງແມ, ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະອົງວ່າ, ‘ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວຢູ່ທີ່ໃດ? ໃຫ້ມາເຖີດ!’¹⁶ສຳລັບຂ້ານ້ອຍແລ້ວ, ຂ້າພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຫນີຈາກໄປການເປັນຜູ້ລ້ຽງແກະທີ່ຕາມພຣະອົງໄປ. ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ປະສົງວັນແຫ່ງຄວາມຈິບຫາຍ. ພຣະອົງຊົງຮູ້ເຖິງການປະກາດທັງຫລາຍຊຶ່ງອອກມາຈາກຮີມປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ. ມັນກໍຖືກຕ້ອງຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ຂໍຢ່າຊົງເປັນເຫດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ້ານກົວ. ພຣະອົງຊົງເປັນທີ່ລີ້ໄພຂອງຂ້ານ້ອຍໃນມື້ທີ່ບໍ່ດີ.¹⁸ຂໍໃຫ້ພວກທີ່ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ, ແຕ່ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້າພຣະອົງໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ. ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາໂກດຮ້າຍ, ແຕ່ຢ່າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໂກດຮ້າຍ. ຂໍຊົງນຳມື້ຮ້າຍມາຕົກເຫນືອພວກເຂົາ, ຂໍຊົງທຳລາຍພວກເຂົາດ້ວຍການທຳລາຍຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ.”

¹⁹ພຣະຢາເວຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງໄປຢືນໃນປະຕູແຫ່ງປະຊາຊົນ ຊຶ່ງບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູດາສະເດັດເຂົ້າ ແລະຊຶ່ງພະອົງສະເດັດອອກ, ແລ້ວໃນປະຕູທັງຫລາຍຂອງເຢຣູຊາເລັມ.²⁰ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ເປັນກະສັດຂອງຢູດາ, ແລະບັນດາຄົນຢູດາ ແລະຊາວເຢຣູຊາເລັມທັງຫມົດ ຜູ້ຊຶ່ງເຂົ້າທາງປະຕູເຫລົ່ານີ້.

²¹ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: “ຈົ່ງລະວັງເພື່ອເຫັນແກ່ຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ແລະຢ່າໄດ້ຫາບຫາມຫຍັງໃນວັນສະບາໂຕ ເພື່ອນຳຂອງນັ້ນເຂົ້າທາງບັນດາປະຕູນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.²²ຢ່າຫາບຫາມເຄື່ອງຂອງພວກເຈົ້າອອກຈາກເຮືອນໃນວັນສະບາໂຕ. ຢ່າເຮັດວຽກໃດໆ, ແຕ່ຈົ່ງຮັກສາວັນສະບາໂຕໄວ້ໃຫ້ບໍລິສຸດ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າໄວ້.’”²³ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຊື່ອຟັງ ຫລືຫງ່ຽງຫູຟັງ, ແຕ່ເຮັດດື້ດ້ານ ເພື່ອຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ ແລະ ບໍ່ຮັບຄຳຕັກເຕືອນ.

²⁴ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນຖ້າພວກເຈົ້າເຊື່ອຟັງເຮົາແທ້ໆ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະບໍ່ນຳວຽກໃດໆ ເຂົ້າມາທາງປະຕູເມືອງນີ້ໃນວັນສະບາໂຕ ແຕ່ຮັກສາວັນສະບາໂຕໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະບໍ່ເຮັດວຽກໃນມື້ນັ້ນ.²⁵ແລ້ວຈະມີບັນດາກະສັດ, ເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍ, ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ປະທັບເທິງບັນລັງແຫ່ງດາວິດ ຈະສະເດັດເຂົ້າທາງປະຕູທັງຫລາຍຂອງເມືອງນີ້ ໂດຍບັນດາລົດມ້າເສິກ ແລະມ້າທັງຫລາຍ, ພວກເຂົາ ແລະພວກຜູ້ນຳທັງຫລາຍ, ທັງຄົນຢູດາ ແລະຊາວເຢຣູຊາເລັມ, ແລະເມືອງນີ້ຈະດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ.

²⁶ພວກເຂົາຈະມາຈາກເມືອງຕ່າງໆ ຂອງຢູດາ ແລະຈາກທີ່ຊຶ່ງຢູ່ຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຈາກແຜ່ນດິນເບັນຢາມິນ ແລະຈາກເຂດທົ່ງພຽງ, ຈາກພູເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະຈາກເນເກບ, ນຳເອົາເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເຄື່ອງສັດບູຊາ ແລະກຳຍານ, ແລະເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການສັນລະເສີນ ມາທີ່ວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.²⁷ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ຟັງເຮົາ—ທີ່ຈະຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະທີ່ຈະບໍ່ແບກພາລະເຂົ້າທາງປະຕູທັງຫລາຍຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນວັນສະບາໂຕ—ແລ້ວເຮົາຈະກໍ່ໄຟໄວ້ໃນປະຕູເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ໄຟນັ້ນຈະເຜົາຜານລາຊະວັງທັງຫລາຍຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດຈະດັບໄດ້.”

18

¹ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງເຢເຮມີຢາ ຊົງກ່າວວ່າ,²“ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະລົງໄປຍັງເຮືອນຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້, ເພາະເຮົາຈະເວົ້າໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງເຮົາທີ່ນັ້ນ.”³ດ້ວຍເຫດນີ້, ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງລົງໄປທີ່ເຮືອນຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ ແລະເບິ່ງແມ! ເຫັນຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ກຳລັງຊ່ຽນຫມໍ້ຂອງລາວຢູ່ທີ່ແປ້ນຊ່າງຫມໍ້.⁴ແຕ່ຫມໍ້ດິນກຳລັງເຮັດນັ້ນໄດ້ແຕກຢູ່ທີ່ມືຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້, ດັ່ງນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນໃຈ ແລະ ປັ້ນປັນພາະຊະນະອັນໃຫມ່ຕາມທີ່ລາວເຫັນວ່າດີ ແລະ ຄວນເຮັດໃນສາຍຕາຂອງລາວ.

⁵ແລ້ວພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າຂ້ານ້ອຍ, ຊົງກ່າວວ່າ,⁶“ເຮົາຈະເຮັດກັບເຈົ້າເຫມືອນຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ເຮັດບໍ່ໄດ້ບໍ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ? —ນີ້ເປັັນຄຳປະກາດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ. ເບິ່ງແມ! ເຫມືອນດິນຫນຽວຢູ່ໃນມືຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ສັນໃດ— ພວກເຈົ້າກໍຢູ່ໃນມືຂອງເຮົາສັນນັ້ນ, ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ.⁷ໃນເວລາດຽວກັນ, ເຮົາຈະປະກາດກ່ຽວກັບປະຊາຊາດຫນຶ່ງ ຫລືຣາຊະອານາຈັກຫນຶ່ງວ່າ, ຫລືເຮົາຈະຖອນ ຫລືພັງ ຫລືທຳລາຍເສຍກໍໄດ້.⁸ແຕ່ຖ້າປະຊາຊາດນັ້ນ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ປະກາດໄວ້ແລ້ວ ຫັນຫນີຈາກການເຮັດຊົ່ວ, ແລ້ວເຮົາກໍຈະຜ່ອນໄພພິບັດທີ່ເຮົາກຳລັງວາງແຜນຈະເຮັດນັ້ນເສຍ.

⁹ອີກຢ່າງຫນຶ່ງ, ເຮົາໄດ້ປະກາດກ່ຽວກັບປະຊາຊາດຫນຶ່ງ ຫລືຣາຊະອານາຈັກຫນຶ່ງວ່າ, ເຮົາຈະສ້າງຂຶ້ນ ຫລືປູກຝັງໄວ້.¹⁰ແຕ່ຖ້າປະຊາຊາດນັ້ນເຮັດຊົ່ວໃນສາຍຕາເຮົາ, ໂດຍບໍ່ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ, ແລ້ວເຮົາກໍຈະຢຸດສີ່ງທີ່ດີ ຊຶ່ງເຮົາກ່າວໄວ້ວ່າເຮົາຈະເຮັດກັບພວກເຂົານັ້ນເສຍ.

¹¹ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ຈົ່ງກ່າວແກ່ຄົນຢູດາ ແລະຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ່, ເຮົາກຳລັງກໍໄພພິບັດຕໍ່ພວກເຈົ້າ. ແລະຄິດວາງແຜນການຢ່າງຫນຶ່ງຕໍ່ສູ້ັກັບພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຈົ່ງກັບໃຈຈາກການເຮັດຊົ່ວຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າ ເພື່ອທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າຈະນຳຄວາມດີມາສູ່ພວກເຈົ້າ.’¹²ແຕ່ພວກເຂົາຈະຕອບວ່າ, ‘ນີ້ບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງດອກ. ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕາມແຜນງານທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ. ແຕ່ລະຄົນຈະທຳໃນສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ, ຄືຄວາມປາດຖາຫນາຂອງຈິດໃຈທິ່ດື້ດ້ານ.'

¹³ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງຖາມບັນດາປະຊາຊາດ, ໃຜເຄີຍໄດ້ຍິນສິ່ງນີ້ແດ່? ອິດສະຣາເອນພົມມາຈາລີໄດ້ເຮັດສິ່ງຫນຶ່ງອັນຫນ້າຢ້ານຫລາຍ.¹⁴ຫິມະໃນເລບານອນເຄີຍໄປຈາກເນີນເຜົາຫີນທັງຫລາຍເທິງດ້ານຂອງມັນບໍ? ບັນດານ້ຳຈາກພູເຂົາທີ່ໄຫລມາຈາກທີ່ໄກ, ສາຍນໍ້າເຢັນເຫລົ່ານັ້ນ ເຄີຍຖືກທຳລາຍໄປຫລື?

¹⁵ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄດ້ລືມເຮົາເສຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊາແກ່ພວກຮູບເຄົາລົບທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ ແລະໄດ້ລົ້ມລົງເທິງເດີນຕາມທາງຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາ ໄດ້ຈາກທາງໂບຮານທັງຫລາຍ ເພື່ອເຂົ້າາໄປທີ່ທາງຊອຍທັງຫລາຍ.¹⁶ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາຈະກາຍເປັນທີ່ຫນ້າຕື່ນຕົກໃຈ, ຈະກາຍເປັນສິ່ງຢ້ານກົວ, ແລະເປັນສິ່ງທີ່ຖືກເຍາະເຍີຍຢູ່ເປັນນິດ. ຄົນທັງປວງທີ່ຜ່ານໄປຈະຕົວສັ່ນ, ແລະແກວ່ງຫົວຂອງເຂົາ.¹⁷ເຮົາຈະກະຈາຍພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າສັດຕູຂອງພວກເຮົາ ເຫມືອນລົມຕາເວັນອອກ. ເຮົາຈະຫັນຫລັງໃສ່ພວກເຂົາ, ແລະຈະບໍ່ຫັນຫນ້າໃສ່ໃຫ້ໃນວັນແຫ່ງໄພພິບັດມາເຖິງຂອງພວກເຂົານັ້ນ.'"

¹⁸ດັ່ງນັ້ນພວກປະຊາຊົນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ມາເຖີດ, ໃຫ້ເຮົາຄິດແຜນປອງຮ້າຍເຢເຣມີຢາ, ເນື່ອງດ້ວຍວ່າທຳມະບັນຍັດບໍ່ຄວນຈະສູນຫາຍໄປຈາກພວກປະໂລຫິດ, ຫລືຈາກຄຳປຶກສາຈາກພວກນັກປາດ, ຫລືຈາກບັນດາຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທໍາ. ມາເຖີດ, ເຮົາໂຈມຕີເຂົາດ້ວຍບັນດາຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຮົາ ແລະຢ່າໄປສົນໃຈຕໍ່ສິ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ປະກາດເລີຍ.”¹⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍພຣະອົງຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂໍຈົງຟັງສຽງພວກສັດຕູຂອງຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ.²⁰ຄວາມພິນາດຈາກພວກເຂົາຈະເປັນລາງວັນຂອງຂ້ານ້ອຍ ສຳລັບການເຮັດດີຕໍ່ພວກເຂົາຫລື? ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຂຸດຂຸມໃວ້ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ. ຂໍຊົງລະນຶກວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຢືນເຝົ້າພຣະອົງຢ່າງໃດ ເພື່ອທູນຂໍສະຫວັດດີພາບແກ່ພວກເຂົາ, ເພືອຈະຫັນຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງໄປເສຍຈາກພວກເຂົາ.

²¹ດັ່ງນັ້ນ ຂໍຊົງມອບລູກຫລານຂອງເຂົາໃຫ້ແກ່ຄວາມອຶດຢາກອາຫານ, ແລະຂໍຊົງມອບພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໃຊ້ດາບ. ດັງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເມຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ສູນເສຍ, ແລະເປັນແມ່ຫມ້າຍ, ແລະພວກລູກຊາຍຂອງພວກເຂົາຂ້າຕາຍດ້ວຍດາບໃນສົງຄາມ.²²ຂໍໃຫ້ໄດ້ຍິນສຽງຄວາມທຸກຮ້ອງມາຈາກເຮືອນຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງນຳຜູ້ບຸກລຸກມາປຸ້ນເຂົາຢ່າງບໍ່ຮູ້ຕົວ. ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຂຸດຂຸມໄວ້ດັກຂ້ານ້ອຍ ແລະໄດ້ເຮັດແຮ້ວດັກສຳລັບຈັບຂ້ານ້ອຍ.²³ແຕ່ພຣະອົງເອງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກແຜນການສັງຫານທັງຫລາຍຂອງເຂົາທີ່ຈະຂ້າ ຂ້ານ້ອຍແລ້ວ. ຂໍຢ່າຊົງອະໄພຄວາມຊົ່ວ ແລະຄວາມຜິດບາບທັງຫລາຍຂອງພວເຂົາໄປເສຍຈາກພຣະອົງ. ແຕ່ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຖືກລົ້ມລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ. ຂໍຊົງຈັດການເຂົາທັງຫລາຍໃນເວລາແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງທ້ອນ.

19

¹ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, "ຈົງໄປ ແລະຊື້ ຫມໍ້ດິນຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ມາຫນຶ່ງຫນ່ວຍ ຂະນະທີ່ເຈົ້າຢູ່ກັບພວກຫົວຫນ້າຂອງປະຊາຊົນ ແລະພວກປະໂລຫິດ.²ແລ້ວຈົ່ງໄປທີ່ຮ່ອມພູເບັນຮິນໂນມ ອອກໄປທາງປະຕູກອງເສດຫມໍ້ດິນແຕກ, ແລະທີ່ນັ້ນຈົງປ່າວຮ້ອງບັນດາຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ບອກເຈົ້າ.³ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ‘ຂໍຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ຂ້າແດ່ບັນດາກະສັດຂອງແຫ່ງຢູດາ ແລະຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ! ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ແລະເຮົາຈະນຳໄພພິບັດມາເຖິງສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້, ແລະບັນດາຫູຂອງທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນເຖິງສິ່ງນີ້ຈະອື້ໄປ.

⁴ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ລະປະຖິ້ມເຮົາ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ເສື່ອມເສຍ. ໃນສະຖານທີ່ນີ້ພວກເຂົາໄດ້ເຜົາຖວາຍບູຊາແກ່ເທບພະເຈົ້າອື່ນໆ ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ. ພວກເຂົາເອງ ຫລືບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ ຫລືພວກກະສັດຢູດາເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍບໍ່ເລືອດຂອງຜູ້ບໍ່ໄດ້ມີຄວາມຜິດ.⁵ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງສະຖານທີ່ສູງສຳລັບພະບາອານ ເພື່ອຈະເຜົາບັນດາລູກຊາຍຂອງເຂົາໃນໄຟ ເປັນເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງເປັນແກ່ພະບາອານ—ສິ່ງນີ້ເຮົາບໍ່ໄດ້ສັ່ງບູຊາ ຫລືກ່າວໄວ້, ຫລືໄດ້ນຶກໃນໃຈຂອງເຮົາເລີຍ.

⁶ສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ວັນທັງຫລາຍກຳລັງຈະມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອສະຖານທີ່ນີ້ຈະບໍ່ໄດ້ເອີ້ນວ່າໂຕເຟັດ, ຫລືຮ່ອມພູເບັນຮິນໂນມອີກ, ແຕ່ຈະຖືກເອີ້ນວ່າຮ່ອມພູແຫ່ງການຂ້າຟັນ.⁷ໃນສະຖານທີ່ນີ້ ເຮົາຈະທຳລາຍແຜນການທັງປວງຂອງຢູດາ ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທີ່ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາລົ້ມລົງດ້ວຍດາບຕໍ່ຫນ້າບັນດາສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ແລະດ້ວຍມືຂອງບັນດາຜູ້ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ຊາກສົບຂອງພວກເຂົາເປັນອາຫານຂອງພວກນົກໃນອາກາດ ແລະບັນດາສັດປ່າເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.⁸ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເມືອງນີ້ຖືກທຳລາຍ ແລະເປັນສິ່ງທີ່ຖຶກເຍາະເຍີຍ ເພາະທຸກຄົນທີ່ຜ່ານໄປຈະຢ້ານກົວ ແລະຈະເຍາະເຍີ້ຍໃນໄພພິບັດທັງສີ້ນຂອງພວກເຂົາ.⁹ເຮົາຈະເຮັດພວກເຂົາກິນຊີ້ນຂອງລູກຊາຍ ແລະລູກສາວຊອງພວກເຂົາ; ແຕ່ລະຄົນຈະກິນຊີ້ນຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຂົາ. ໃນການທີ່ຖືກລ້ອມ ແລະເຈັບປວດໃຈທີ່ສັດຕູຂອງເຂົາ ໄດ້ນຳມາ ແລະຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຂົາ."'

¹⁰ແລ້ວເຈົ້າຈະເຮັດເຫຍືອກໃຫ້ແຕກຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຄົນທັງຫລາຍທີ່ມານຳກັນກັບເຈົ້ານັ້ນ.¹¹ເຈົ້າຈະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງທີ່ເຫມືອນກັນນີ້ໃຫ້ຊົນຊາດນີ້ ແລະເມືອງນີ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຢເອມີຢາເຮັດໃຫ້ພາຊະນະຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ແຕກ ດັ່ງນັ້ນມັນບໍ່ສາມາດສ້ອມແປງໄດ້ອີກ. ປະຊາຊົນຈະຝັງຄົນຕາຍໄວ້ໃນໂຕເຟັດ ຈົນບໍ່ມີທີ່ສຳລັບໃຫ້ຝັງຄົນຕາຍອີກ.

¹²ນີ້ຄືສິ່ງເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ສະຖານທີ່ ແລະຄົນຜູ້ຢູ່ໃນເມືອງນີ້ ເມື່ອເຮົາເຮັດໃຫ້ເປັນເຫມືອນໂຕເຟັດ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—¹³ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາເຮືອນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງຢູດາຈະເຫມືອຍໂຕເຟັດ—ຄືບັນດາບ້ານທີ່ເທິງຫລັງຄາເຮືອນເຫລົ່ານີ້ ພວກປະຊາຊົນທີ່ບໍ່ສະອາດນະມັດສະການດາວທຸກດວງໃນທ້ອງຟ້າ ແລະ ເທເຄື່ອງບູຊາຖວາຍແກ່ພະອື່ນໆ.'"

¹⁴ແລ້ວຢາເຣມີຢາໄດ້ໄປຈາກໂຕເຟັດທີ່ ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງໃຊ້ໃຫ້ເຂົາໄປປະກາດພຣະທໍາຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເຂົາກໍຢືນຢູ່ໃນພະລານຫີນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ເຂົາກ່າວແກ່ປະຊາຊົນທັງປວງວ່າ,¹⁵“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນຊົງກ່າວ ດັ່ງນີ້ວ່າ, “ ນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈະນຳໄພພິບັດທັງຫລາຍ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ບອກ່າວມາໃຫ້ເມືອງນີ້, ແລະບັນດາຫົວເມືອງທັງຫລາຍ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ປະກາດໄວ້ແລ້ວ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ດື້ດ້ານ ແລະປະຕິເສດບໍ່ເຊື່ອຟັງບັນດາຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ.’”

20

¹ເມື່ອປັດຊູ ລູກຊາຍຂອງອິມເມ—ຜູ້ເປັນປະໂລຫິດ ແລະ ເປັນຫົວຫນ້າໃຫຍ່ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ—ໄດ້ຍິນເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທໍາເວົ້າດັ່ງນີ້.²ເພິ່ນກໍຕີເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະຈັບໃສ່ກັບຕີນໄວ້ໃນປະຕູສູງ ເບັນຢາມິນທີ່ວິຫານຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ.

³ພໍເຖິງເຊົ້າມື້ໃຫມ່ມາ ເມື່ອປັດຊູ ໄດ້ນຳເອົາເຢເຣມີຢາອອກຈາກກັບຕີນ. ໃນຂະນະນັ້ນ ເຢເຣມີຢາເວົ້າຕໍ່ປັດຊູວ່າ, “ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າວ່າປັດຊູ ແຕ່ຈະເອີ້ນພວກເຈົ້າວ່າ ມາໂກຣມິດສາບິບ.⁴ເພາະພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວວຸ້ນວາຍ, ເຈົ້າແລະມິດສະຫາຍຂອງພວກເຈົ້າຢ້ານກົວ, ເພາະພວກເຂົາຈະລົ້ມຕາຍດ້ວຍດາບຂອງສັດຕູ ແລະດວງຕາຂອງພວກເຈົ້າຈະເບິ່ງຢູ່. ເຮົາຈະມອບຊາວຢູດາທັງປວງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງກະສັດບາບີໂລນ. ເຂົາຈະກວາດຈັບເອົາພວກເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍທີ່ເມືອງບາບີໂລນ ຫລືໂຈມຕີພວກເຂົາດ້ວຍດາບ.

⁵ເຮົາຈະຍົກຊັບສົມບັດ ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະສິ່ງຂອງມີຄ່າທັງປວງໃນເມືອງນີ້, ແລະລາຊະສົມບັດອັນມີຄ່າທັງປວງຂອງບັນດາກະສັດຢູດາ. ເຮົາຈະມອບທຸກ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕູຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະພວກເຂົາຈະຢຶດມັນໄວ້. ພວກເຂົາຢຶດເອົາ ແລະ ນຳໄປຍັງເມືອງບາບີໂລນ.⁶ແຕ່ສຳລັບເຈົ້າ, ປັດຊູ ແລະ ຄອບຄົວຂອງເຈົ້າຈະຕ້ອງໄປເປັນຊະເລີຍ ເຈົ້າຈະຖືກຈັບໄປຍັງບາບີໂລນ ແລະຈະຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ທຸກຄົນທີ່ເຈົ້າຮັກຜູ້ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ກ່າວພຣະທໍາບໍ່ຈິງຈະຖືກຝັງທີ່ນັ້ນ.’”

⁷“ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຊົງໄດ້ຫລອກລວງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍກໍຖືກຫລອກລວງ. ພຣະອົງຊົງມີກຳລັງຫລາຍກວ່າຂ້ານ້ອຍ ແລະພຣະອົງກໍຊະນະ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນທີ່ໃຫ້ເຂົາຫົວຂວັນ; ທຸກຄົນເຍາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍ.⁸ເພາະວ່າເມື່ອໃດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງໃຫ້ຊ່ວຍ ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, ‘ຄວາມທາລຸນ ແລະການທຳລາຍ.’ ແລ້ວພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ຕຳຫນິ ແລະເຍາະເຍີ້ຍທຸກມື້.⁹ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ອ້າງເຖິງພຣະຢາເວອີກຕໍ່ໄປ. ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ກ່າວໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງອີກ.’ ແຕ່ກໍມີສິ່ງເຫມືອນໄຟໄຫມ້ຢູ່ໃນໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ, ອັດຢູ່ໃນກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍກໍຕໍ່ສູ້ເພື່ອອັດມັນໄວ້, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ສາມາດອັດໄວ້ໄດ້.

¹⁰ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຊຸບຊິບຂ່າວລືຄວາມຕົກໃຈຢ້ານຈາກປະຊາຊົນ ເປັນຈຳນວນຫລາຍຢູ່ຮອບທຸກດ້ານ. ‘ໃສ່ຄວາມລາວ! ໃຫ້ເຮົາໃສ່ຄວາມລາວ!” ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຄຸ້ນເຄີຍທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ ເຝົ້າເບິ່ງຄວາມຫລົ້ມຈົມຂອງຂ້ານ້ອຍ. ກ່າວວ່າ, “ບາງທີລາວອາດຈະຖືກຫລອກລວງ. ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາສາມາດທີ່ຈະຊະນະລາວໄດ້ ແລະຈະແກ້ແຄ້ນລາວ.”¹¹ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງຢູ່ຂ້າງຂ້ານ້ອຍ ດັ່ງນັກຮົບທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ, ເພາະສະນັ້ນຜູ້ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍຈະສະດຸດ, ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ຊະນະຂ້ານ້ອຍ. ພວກເຂົາຈະອັບອາຍຂາຍຫນ້າ, ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ຈະເລີນຂຶ້ນ. ພວກເຂົາຄວາມອັບອາຍໄຮ້ກຽດເປັນນິດ, ມັນຈະບໍ່ມີວັນລືມ.

¹²ແຕ່ພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຜູ້ຊົງທົດລອງຄົນຊອບທຳ ແລະຜູ້ທອດພຣະເນດທັງຈິດ ແລະໃຈ. ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງເຫນືອພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າສະເຫນີຄະດີຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ພຣະອົງແລ້ວ.¹³ຈົ່ງຮ້ອງເພັງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ! ຈົ່ງສັນລະເສີນພຣະຢາເວ! ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງຊ່ວຍຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫງໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຜູ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫລາຍ.

¹⁴ຂໍໃຫ້ມື້ທີ່ຂ້ານ້ອຍເກີດມານັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ. ຢ່າໃຫ້ມື້ທີ່ແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍເກີດຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບພອນ.¹⁵ຂໍໃຫ້ຊາຍຄົນນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ, ຄືຄົນທີ່ນຳຂ່າວໄປບອກພໍ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ‘ລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງເກີດມາແກ່ທ່ານແລ້ວ,’ ອັນຈະເຮັດໃຫ້ພໍ່ມີຄວາມຍິນດີຫລາຍ.

¹⁶ຂໍໃຫ້ຊາຍຄົນນັ້ນເຫມືອນກັບບັນດາເມືອງ ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງລົ້ມເສຍ ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງມີຄວາມເມດຕາກັບພວກເຂົາ. ຂໍໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໃຫ້ຊ່ວຍໃນຕອນເຊົ້າ, ແລະໃຫ້ໄດ້ຍິນສຽງໂວຍວາຍໃນຕອນທ່ຽງ,¹⁷ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂ້າຂ້ານ້ອຍເສຍຕັ້ງແຕ່ໃນມົດລູກ, ຂໍໃຫ້ແມ່ຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນຂຸມຝັງສົບຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະມົດລູກນັ້ນຈະໄດ້ຕັ້ງຄັນຢູ່ເປັນນິດ.¹⁸ເປັນຫຍັງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງອອກມາຈາກມົດລູກ ມາເຫັນຄວາມລຳບາກ ແລະຄວາມທຸກ, ດັ່ງນັ້ນວັນຄືນທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ?”

21

¹ພຣະທັມຈາກພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຢເຣມີຢາ ເມື່ອກະສັດເຊເດກີຢາໄດ້ຊົງໃຊ້ໃຫ້ປັດຊູ ລູກຊາຍມັນກີຢາ ແລະເຊຟານີຢາລູກຊາຍມາອາເສຢາໄປຫາເຢເຣມີຢາ ພວກເຂົາກ່າວກັບເພີ່ນວ່າ,²“ຂໍຈົ່ງສະແຫວງຖາມຄຳແນະນຳຈາກພຣະຢາເວໃນນາມຂອງພວກເຮົາ, ເພາະເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດບາບີໂລນກຳລັງເຮັດສົງຄາມກັບເຮົາ. ບາງທີພຣະຢາເວຈະຊົງກະທຳບັນດາລາຊະກິດອັນມະຫັດສະຈັນຕ່າງໆ ເພື່ອພວກເຮົາ, ເຊັ່ນດຽວກັບໃນເວລາອະດີດທັງຫລາຍ, ແລະຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເນບູກາດເນັດຊາຖອຍທັບໄປຈາກເຮົາ.”

³ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາບອກພວກເຂົາທັງສອງວ່າ, “ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງເວົ້າແກ່ເຊເດກີຢາ ຄື,⁴‘ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຫັນອາວຸດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຈົ້າກັບມາ, ຊຶ່ງພວກເຈົ້າໃຊ້ສູ້ຮົບກັບກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະຄົນບາບີໂລນ ແລະຄົນເດນເຄຍ ຊຶ່ງກຳລັງປິດລ້ອມພວກເຈົ້າຢູ່ນອກກຳແພງ! ເພາະເຮົາຈະຮວບຮວມພວກມັນມາໄວ້ໃນໃຈກາງເມືອງນີ້.⁵ເຮົາເອງຈະຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຈົ້າດ້ວຍມືທີ່ຍົກຊູຂຶ້ນ ແລະດ້ວຍແຂນທີ່ແຂງແຮງ, ແລະດ້ວຍຄວາມຮ້າຍ, ດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ, ແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງຮຸນແຮງ.

⁶ເພາະເຮົາຈະໂຈມຕີບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນີ້, ທັງຄົນ ແລະສັດ ແລ້ວພວກເຂົາຈະຕາຍລົງດ້ວຍພະຍາດລະບາດຢ່າງຫນັກ.⁷ຫລັງຈາກນີ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວ—ເຮົາຈະມອບເຊເດກີຢາກະສັດຂອງຢູດາ ແລະບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງລາວ ແລະປະຊາຊົນເມືອງນີ້ຊຶ່ງລອດຕາຍຈາກພະຍາດລະບາດ, ຈາກດາບ, ແລະການອຶດຫິວອາຫານ ໄວ້ໃນມືຂອງເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ແລະມອບໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕູຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ໃນມືຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ພຣະອົງຈະຟັນພວກເຂົາເສຍດ້ວຍຄົມດາບ, ພຣະອົງຈະບໍ່ສົງສານພວກເຂົາ, ຫລືໄວ້ຊີວິດເຂົາ, ຫລືມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ພວກເຂົາ.’

⁸ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບຊົນຊາດນີ້ວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຕັ້ງການດຳເນີນຊີວິດ ແລະ ທາງແຫ່ງຄວາມຕາຍໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ.⁹ຄົນໃດກໍຕາມທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນີ້ຈະຕາຍເສຍດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ, ແລະດ້ວຍພະຍາດລະບາດ; ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອອກໄປ ແລະທຸກຫົວເຂົ່າຈະລົ້ມລົງຕໍ່ຫນ້າຄົນເດນເຄຍ ຜູ້ປິດລ້ອມຢູ່ນັ້ນເຂົາກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ໄດ້. ເຂົາຈະລົບຫນີໄປດ້ວຍຊີວິດຂອງຕົນ.¹⁰ເພາະເຮົາໄດ້ມຸ້ງຫນ້າຕໍ່ສູ້ເມືອງນີ້ ດ້ວຍຄວາມຮ້າຍ ແລະບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມດີ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ. ຄືເມືອງນີ້ຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະເພິ່ນຈະເຜົາມັນເສຍດ້ວຍໄຟ.’

¹¹ຈົ່ງກ່າວຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງກະສັດຢູດາວ່າ, ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ.¹²ເຊື້ອສາຍດາວິດເອີຍ, ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳໃນຕອນເຊົ້າ. ຈົ່ງຊ່ວຍຜູ້ທີ່ຖືກປຸ້ນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຜູ້ທີ່ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫງ, ຢ້ານວ່າຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາຈະອອກໄປເຫມືອນໄຟ, ແລະເຜົາໄຫມ້ຢ່າງທີ່ບໍ່ມີໃຜດັບໄດ້, ເພາະການກະທຳອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ.

¹³ເບິ່ງແມ, ພວກທີ່ອາໄສຢູ່ຫຸບເຂົາເອີຍ! ເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ, ສີລາແຫ່ງທົ່ງພຽງເອີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັບໃຜກໍຕາມທີ່ກຳລັງກ່າວວ່າ, “ໃຜຈະລົງມາຕໍ່ສູ້ກັບເຮົາ?” ຫລື “ໃຜຈະເຂົ້າມາໃນບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງເຮົາ?”¹⁴ເຮົາຈະລົງໂທດຕາມຜົນແຫ່ງການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ມາຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາຈະກໍ່ໄຟໄວ້ໃນປ່າຕ່າງໆ ແລະໄຟນັ້ນຈະເຜົາຜານສິ່ງຕ່າງທີ່ຢູ່ຮອບເມືອງນັ້ນ.’”

22

¹ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງລົງໄປຍັງລາຊະສຳນັກຂອງກະສັດຢູດາ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ບ່ອນນັ້ນ.²ວ່າ, ‘ຂ້າແດ່ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ຜູ້ປະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງຂອງດາວິດ ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ ທັງຕົວທ່ານ, ຂ້າລາຊະການຂອງທ່ານ, ແລະປະຊາຊົນຂອງທ່ານຜູ້ເຂົ້າມາໃນປະຕູເມືອງນີ້.³ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງເຮັດຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະຄວາມຊອບທຳ, ແລະຈົ່ງຊ່ວຍຜູ້ທີ່ຖືກປຸ້ນໃຫ້ພົ້ນມືຂອງຜູ້ທີ່ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫງ, ຢ່າໄດ້ເຮັດຄວາມຜິດ ຫລືຄວາມທາລຸນແກ່ຊົນຕ່າງດ້າວ, ລູກກຳພ້າພໍ່, ແລະແມ່ຫມ້າຍ ຫລືຫລັ່ງເລືອດທີ່ຂາດຄວາມຜິດໃນສະຖານທີ່ນີ້.

⁴ເພາະວ່າຖ້າທ່ານເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລ້ວຈະມີກະສັດຜູ້ປະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງຂອງດາວິດເຂົ້າມາທາງປະຕູຂອງພະລາຊະວັງນີ້ ສະເດັດມາໂດຍລົດຮົບ ແລະມ້າທັງຫລາຍ ທັງຕົວກະສັດ, ບັນດາຂ້າລາຊະການ, ແລະປະຊາຊົນຂອງທ່ານນັ້ນ!⁵ແຕ່ຖ້າທ່ານບໍ່ຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ຈາກເຮົາ ທີ່ໄດ້ປະກາດແລ້ວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ເຮົາປະຕິຍານໃນນາມຂອງເຮົາເອງວ່າ—ລາຊະສຳນັກນີ້ຈະເປັນທີ່ຮົກຮ້າງເສຍ.”

⁶ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ລາຊະສຳນັກແຫ່ງກະສັດຂອງຢູດາວ່າ, “ພວກເຈົ້າເປັນເຫມືອນກິເລອາດແກ່ເຮົາ, ຫລືເປັນດັ່ງຍອດພູເຂົາເລບານອນ. ເຖິງປານນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານແນ່ນອນ, ເປັນເມືອງທີ່ບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ໄດ້.⁷ເພາະເຮົາຈະຕຽມຜູ້ທຳລາຍໄວ້ຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ! ພວກເຂົາຕ່າງກໍມີອາວຸດຂອງຕົນ ຈະຕັດຕົ້ນແປກຢ່າງດີຂອງພວກເຈົ້າລົງ ແລະໂຍນເຂົ້າໃນໄຟ.

⁸ແລ້ວປະຊາຊາດເປັນຈຳນວນຫລາຍຈະຜ່ານເມືອງນີ້ໄປ. ແຕ່ລະຄົນຈະເວົ້າກັບເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນວ່າ, “ເປັນຫຍັງພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງກະທຳເຊັ່ນນີ້ແກ່ເມືອງໃຫຍ່ນີ້?”⁹ແລ້ວພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຕອບວ່າ, “ເພາະເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ ແລະນະມັດສະການຂາບໄຫວ້ພະອື່ນ ແລະ ໄດ້ບົວລະບັດບັນດາພະເຫລົ່ານັ້ນ.”

¹⁰ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ອາໄລແກ່ຜູ້ທີ່ຕາຍໄປ ຫລືຢ່າເສົ້າໂສກໃຈຍ້ອນພວກເຂົາເລີຍ; ແຕ່ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ຮ່ຳໄຮອາໄລເພື່ອຜູ້ທີ່ກຳລັງຈະຈາກໄປ, ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ກັບມາເຫັນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນອີກ.’

¹¹ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະກ່ຽວກັບຊານລູມ ລູກຊາຍໂຢສີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ຜູ້ຊຶ່ງຄອງລາດແທນໂຢສີຢາບິດາຂອງພຣະອົງ, 'ເພີ່ນຈາກສະຖານທີ່ນີ້ ແລະຈະບໍ່ໄດ້ກັບມາບ່ອນນີ້ອີກ.¹²ເພິ່ນຈະສິ້ນຊີວິດໃນບ່ອນທີ່ເຂົາພວກເຈົ້າຈັບເພິ່ນໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລະເພິ່ນຈະບໍ່ເຫັນແຜ່ນດິນນີ້ອີກເລີຍ.'

¹³ວິບັດແກ່ຜູ້ສ້າງວັງຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມອະທຳ, ສ້າງຫ້ອງຊັ້ນເທິງໄວ້ດ້ວຍຄວາມອະຍຸດຕິທຳ, ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນບົວລະບັດຕົນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຫຍັງເລີຍ, ແລະບໍ່ໄດ້ຈ່າຍຄ່າຈ້າງໃຫ້ແກ່ເຂົາ.¹⁴ຜູ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຈະສ້າງວັງໃຫຍ່ຢູ່ເອງ ພ້ອມດ້ວຍບັນດາຫ້ອງຊັ້ນເທິງກວ້າງຂວາງ.’ ແລະເຈາະປ່ອງຢ້ຽມບານໃຫຍ່ທັງຫລາຍໃຫ້ຫ້ອງນັ້ນ, ແລະແອ້ມຝາດ້ວຍໄມ້ແປກ, ແລະທາດ້ວຍສີແດງເຂັ້ມ.’

¹⁵ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນກະສັດທີ່ດີ ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຕ້ອງການຜະນັງເປັນໄມ້ແປກກັນບໍ? ພໍ່ຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກິນ ແລະດື່ມດ້ວຍ ແຕ່ຍັງເຮັດຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະຄວາມທ່ຽງທຳບໍ່ແມ່ນຫລື? ແລ້ວຄວາມຢູ່ເຢັນເປັນສຸກກໍເກີດຂຶ້ນກັບຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.¹⁶ເພິ່ນພິພາກສາຄະດີເຂົ້າຂ້າງຄົນຈົນ ແລະ ຄົນຂັດສົນ. ເປັນການດີ ທີ່ເຮັດຢ່າງນີ້ກໍເປັນການຮູ້ຈັກເຮົາບໍ່ແມ່ນຫລື?—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁷ແຕ່ບໍ່ຫຍັງໃນດວງຕາທັງສອງຂອງເຈົ້າ ແລະ ໃຈເລີຍ ນອກຈາກຄວາມກັງວົນກຳໄລຈາກການໂລບຂອງເຈົ້າ ແລະສຳລັບການຫລັ່ງເລືອດທີ່ຂາດຄວາມຜິດໃຫ້ເຖິງຕາຍ, ເພື່ອປະຕິບັດການບີບບັງຄັບ ແລະຄວາມທາລຸນແກ່ຄົນອື່ນໆ.”¹⁸ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບເຢໂຮຢາກີມ ລູກຂອງໂຢສີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ວ່າ, “ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະບໍ່ໂອດຄວນອາໄລວ່າ ‘ອະນິດຈັງອ້າຍເອີຍ!’ ຫລື ‘ອະນິດຈັງເອື້ອຍເອີຍ!’ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຄວນຄາງອາໄລວ່າ ‘ອະນິດຈັງນາຍເອີຍ!’ ຫລື ‘ອະນິດຈັງກະສັດເອີຍ!’¹⁹ເພິ່ນຈະຖືກຝັງໄວ້ເຫມືອນຝັງລໍ, ຄືຖືກລາກໄປໂຍນຖິ້ມໄວ້ຂ້າງນອກປະຕູເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.

²⁰ຈົ່ງຂຶ້ນໄປທີ່ພູເຂົາທັງຫລາຍເລບານອນ ແລະຮ້ອງວ່າຈົ່ງເປັ່ງສຽງຂອງພວກເຈົ້າໃນເມືອງບາຊານ. ຈົ່ງຮ້ອງຈາກພູເຂົາທັງຫລາຍຂອງ ບາຣິມ, ເພາະວ່າຄົນຮັກທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ ຖືກທຳລາຍເສຍແລ້ວ.²¹ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າເມື່ອພວກເຈົ້າຢູ່ຢ່າງປອດໄພ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.’ ນີ້ເປັນວິທີການຂອງພວກເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ຍັງຫນຸ່ມ, ຄືພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາເລີຍ.

²²ລົມຈະທຳລາຍຜູ້ລ້ຽງແກະທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະບັນດາຄົນຮັກຂອງພວກເຈົ້າຈະໄປເປັນຊະເລີຍ. ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະອັບອາຍຂາຍຫນ້າຢ່າງແນ່ນອນ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ.²³ຊາວເມືອງ ‘ເລບານອນເອີຍ’ ຜູ້ໄດ້ສ້າງຮັງຢູ່ທ່າມກາງໄມ້ແປກ, ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມກະລຸນາຈັກເທົ່າໃດ, ເມື່ອຄວາມເຈັບປວດມາເຫນືອພວກເຈົ້າເຫມືອນຄວາມເຈັບປວດຂອງຍິງທີ່ເກີດລູກ!”

²⁴“ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຖິງວ່າເຢໂຮຢາຊິນ ລູກຂອງເຢໂຮຢາກີມ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໄດ້ເປັນແຫວນປະທັບຢູ່ທີ່ມືຂວາຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະຖອດເຈົ້າອອກເສຍ.²⁵ເພາະເຮົາໄດ້ມອບພວກເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະໃນມືຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າຢ້ານ ຄືໃນຫນ້າຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະ ໃນມືຂອງຄົນເດນເຄຍ.²⁶ເຮົາຈະໂຍນພວກເຈົ້າ ແລະແມ່ຜູ້ເກີດພວກເຈົ້າໄປຍັງອີກປະເທດຫນຶ່ງ, ຊຶ່ງພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເກີດບ່ອນນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຕາຍບ່ອນນັ້ນ.

²⁷ກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງນີ້ ທີ່ເຂົາຕ້ອງຢາກຈະກັບນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ກັບມາທີ່ນີ້.²⁸ນີ້ເປັນພາຊະນະທີ່ຖືກຫມິ່ນປະຫມາດ ແລະແຕກ ຫລືເປັນພາຊະນະທີ່ບໍ່ມີໃຜມັກບໍ? ເປັນຫຍັງຕົວລາວ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງລາວຈຶ່ງຖືກໂຍນອອກມາ, ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໃນແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພວກເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ຮູ້ຈັກ?

²⁹ໂອແຜ່ນດິນ, ແຜ່ນດິນ, ແຜ່ນດິນເອີຍ! ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ.³⁰ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງຂຽນລົງກ່ຽວກັບຊາຍຄົນນີ້ ເຢໂຮຢາກີມວ່າ: ເພີ່ນຈະບໍ່ມີລູກ. ເປັນຊາຍຊຶ່ງບໍ່ຈະເລີນໃນຊົ່ວຊີວິດຂອງລາວ, ຫລືບໍ່ມີຄົນແຫ່ງເຊື້ອສາຍຂອງລາວຈັກຄົນຫນຶ່ງ ທີ່ຈະປະສົບຜົນສຳເລັດ ຫລືໄດ້ປະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງຂອງດາວິດ ແລະປົກຄອງໃນຢູດາອີກ.’”

23

¹“ວິບັດແກ່ບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະ ຜູ້ທຳລາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ແກະແຫ່ງທົ່ງຫຍ້າຂອງເຮົາແຕກກະຈັດກະຈາຍໄປ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”²ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຊາດອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວເຖິງພວກຜູ້ປົກຄອງ ຄືຜູ້ລ້ຽງດູໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງວ່າ, “ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງເຮົາແຕກກະຈັດກະຈາຍໄປ ແລະ ໄດ້ຂັບໄລ່ໃຫ້ພວກເຂົາຫນີໄປເສຍ. ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລ້ຽງດູເອົາໃຈໃສ່ພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າ ຍ້ອນການຊົ່ວທີ່ເຈົ້າໄດ້ກະທຳ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

³ເຮົາຈະເຕົ້າໂຮມເອົາຝູງແກະຂອງເຮົາທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ອອກມາຈາກດິນແດນທັງປວງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປ, ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຂົາກັບຄືນມາທົ່ງຫຍ້າ, ທີ່ພວກເຂົາຈະມີລູກຫລານເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຢ່າງຫລວງຫລາຍ.⁴ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ມີຜູ້ປົກຄອງ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເບິ່ງແຍງພວກເຂົາ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະບໍ່ຢ້ານ ຫລືຕື່ນວຸ້ນວາຍອີກຕໍ່ໄປ. ຈະບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນສູນຫາຍໄປຈາກເຮົາເລີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

⁵ເບິ່ງແມ, ວັນເວລາເຫລົ່ານັ້ນກຳລັງມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະເລືອກເອົາຄົນຫນຶ່ງຈາກເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດມາເປັນກະສັດຜູ້ຊອບທຳ. ເພີ່ນຜູ້ນີ້ຈະປົກຄອງຢ່າງກະສັດ; ສະຫລາດຫລັກແຫລມ ແລະຈະເຮັດແຕ່ສິ່ງທີ່ຊອບທຳ ແລະຍຸດຕິທຳຕໍ່ປະຊາຊົນທົ່ວແຜ່ນດິນ.⁶ໃນລະຫວ່າງກະສັດອົງນີ້ປົກຄອງຢູ່ນັ້ນ ຢູດາຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້, ແລະ ອິດສະຣາເອນຈະອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະເອີ້ນຊື່ກະສັດອົງນີ້ວ່າ: ພຣະຢາເວຊົງເປັນຄວາມຊອບທຳຂອງເຮົາ.

⁷ເພາະສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ວັນເຫລົ່ານັ້ນກຳລັງມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອນັ້ນຄົນທັງຫລາຍຈະບໍ່ກ່າວອີກຕໍ່ໄປວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ ຜູ້ຊົງນຳພາປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນອອກຈາກປະເທດເອຢິບ.’⁸ແຕ່ພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ ຜູ້ຊົງນຳ ແລະພາເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນອອກຈາກປະເທດຝ່າຍເຫນືອ ແລະອອກຈາກປະເທດທັງປວງ ທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ນັ້ນ.’ ແລ້ວພວກເຂົາຈະຢູ່ໃນປະເທດຂອງຕົນເອງ.”

⁹ກ່ຽວກັບເລື່ອງບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມມີຄື, ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນທຸກຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ, ແລະກະດູກທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສັ່ນ, ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຄົນເມົາ, ຂ້ານ້ອຍເປັນເຫມືອນຄົນເມົາດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ເນື່ອງດ້ວຍພຣະຢາເວ ແລະ ເນື່ອງດ້ວຍພຣະທັມແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ.¹⁰ເພາະວ່າແຜ່ນດິນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄົນລ່ວງປະເວນີ ດ້ວຍເຫດວ່າແຜ່ນດິນນີ້ແຫ້ງແລ້ງ. ເດີ່ນຫຍ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານກໍແຫ້ງໄປ. ການດຳເນີນຊີວິດຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຊົ່ວຊ້າ ແລະອຳນາດຂອງພວກເຂົາກໍບໍ່ເປັນທຳ.

¹¹“ເພາະທັງຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະພວກປະໂລຫິດກໍອະທຳ. ເຮົາກໍໄດ້ເຫັນຄວາມຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ ແມ່ນແຕ່ໃນພຣະວິຫານຂອງເຮົາ!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—¹²ເພາະສະນັ້ນ ຫົນທາງຂອງພວກເຂົາ ຈະເປັນເຫມືອນທາງມື່ນໃນຄວາມມືດແກ່ເຂົາ, ເຂົາທັງຫລາຍຈະຖືກຂັບໄລ່ລົງໄປ. ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງໃນນັ້ນ. ເພາະເຮົາຈະນຳເຫດຮ້າຍມາເຫນືອພວກເຂົາໃນປີແຫ່ງການລົງໂທດຂອງພວກເຂົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ເພາະເຮົາໄດ້ເຫັນຄວາມໂງ່ຈ້າ ໃນບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມໃນຊາມາເຣຍ: ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດພຣະທັມໃນນາມຂອງພະບາອານ ແລະ ໄດ້ນຳໃຫ້ອິດສະຣາເອນ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຫລົງໄປ.¹⁴ໃນທ່າມກາງບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເຮົາໄດ້ເຫັນສິ່ງອັນຫນ້າຕື່ນຕົກໃຈ: ພວກເຂົາລ່ວງປະເວນີ ແລະດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມຂີ້ຕົວະ. ພວກເຂົາໃຫ້ກຳລັງແກ່ຜູ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວ; ບໍ່ມີຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດຫັນຈາກຄວາມຊົ່ວຂອງຕົນ. ພວກເຂົາທຸກຄົນກາຍເປັນເຫມືອນເມືອງໂຊໂດມແກ່ເຮົາ ແລະ ຊາວເມືອງນັ້ນກໍເຫມືອນເມືອງໂກໂມຣາ!”¹⁵ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈຶ່ງກ່າວກ່ຽວກັບເລື່ອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະລ້ຽງພວກເຂົາດ້ວຍເຄືອເຂົາຮໍ ແລະໃຫ້ດື່ມນ້ຳມີຜິດ, ເພາະວ່າຄວາມອະທຳໄດ້ແຜ່ອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນນີ້ ຈາກບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມແຫ່ງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.”

¹⁶ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຢ່າຟັງບັນດາຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ທ່ານບໍ່ມີສາລະ. ພວກເຂົາກ່າວເຖິງນິມິດແຫ່ງໃຈຂອງຕົນເອງ ບໍ່ແມ່ນຈາກປາກຂອງພຣະຢາເວ.¹⁷ພວກເຂົາຍັງເວົ້າກັບຄົນທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາໂດຍທັນທີວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງປະກາດວ່າ ຈະສັນຕິສຸກສຳລັບເຈົ້າ’ ເພາະທຸກຄົນທີ່ດຳເນີນຕາມຄວາມດື້ດ້ານແຫ່ງຈິດໃຈຂອງຕົນເອງ ກ່າວວ່າ, ‘ຈະບໍ່ມີເຫດຮ້າຍມາເຫນືອພວກເຈົ້າ.’¹⁸ເພາະວ່າຜູ້ໃດບໍທີ່ໄດ້ຢືນຢູ່ໃນຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະຢາເວ? ຜູ້ໃດຈະພິຈາລະນາເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນພຣະທັມຂອງພຣະອົງ? ຫລືຜູ້ໃດທີ່ໃສ່ໃຈ ແລະ ເຊື່ອຟັງພຣະທັມຂອງພຣະອົງ?

¹⁹ເບິ່ງແມ, ຈະມີລົມບ້າຫມູກຳລັງມາຈາກພຣະຢາເວ! ດ້ວຍວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງກຳລັງອອກໄປແລ້ວ, ແລະພະຍຸກຳລັງຫມູນຢູ່. ມັນຈະຫມຸນວົນເທິງຫົວທັງຫລາຍຂອງຄົນອະທຳ.²⁰ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວຈະບໍ່ຖອຍຫລັງກັບ ຈົນກວ່າມັນຈະສຳເລັດ ແລະໄດ້ຊົງກະທຳຕາມພຣະເຈດຕະນາແຫ່ງພຣະໄທຂອງພຣະອົງ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈະເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້.

²¹ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຫລົ່ານີ້ໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ອອກມາເອງ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາ ແຕ່ພວກເຂົາຍັງເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.²²ເພາະຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢູ່ໃນຄຳຕັກເຕືອນຂອງເຮົາ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ເວົ້າເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ; ພວກເຂົາຄົງຈະໄດ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຖອຍຫລັງກັບຈາກທາງຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ ແລະຖອຍຫລັງກັບຈາກການກະຄວາມທຳຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາແລ້ວ.

²³ເຮົາເປັນພຽງພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃກ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ —ແລະບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ຢູ່ໄກດ້ວຍບໍ?”²⁴ຄົນໃດຈະເຊື່ອງຕົນຢູ່ໃນທີ່ລີ້ລັບເພື່ອເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນລາວໄດ້ບໍ? —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະເຮົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ເຕັມທ້ອງຟ້າ ແລະໂລກນີ້ບໍ? —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

²⁵ເຮົາໄດ້ຍິນຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ກ່າວແລ້ວ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ຊຶ່ງປະກາດພຣະທັມເລື່ອງບໍ່ຈິງໃນນາມຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວ, ‘ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມີຄວາມຝັນ! ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມີຄວາມຝັນ!’²⁶ຈະເປັນແບບນີ້ອີກດົນເທົ່າໃດ, ທີ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຊຶ່ງປະກາດພຣະທັມ ເລື່ອງບໍ່ຈິງຂອງພວກເຂົາ ແລະປະກາດພຣະທັມຕາມການຫລອກລວງແຫ່ງຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ?²⁷ພວກເຂົາກຳລັງວາງແຜນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງເຮົາລືມຊື່ຂອງເຮົາ ໂດຍຄວາມຝັນຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງບອກສູ່ກັນ, ແຕ່ລະຄົນກັບເພື່ອບ້ານຂອງເຂົາ, ເຫມືອນກັບເຫລົ່າບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາທີ່ລືມຊື່ຂອງເຮົາ ໄປຊຶ່ນຊົມຊື່ພະບາອານ.

²⁸ຜູ້ປະກາດພຣະທັມທີ່ໄດ້ຝັນໃຫ້ເຂົາເລົ່າຄວາມຝັນ. ແຕ່ໃຫ້ຄົນທີ່ມີຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໄດ້ປະກາດບາງຢ່າງ, ໃຫ້ເຂົາປະກາດຖ້ອຍຂອງເຮົາ ຢ່າງສັດຊື່. ເພາະເຟືອງເຂົ້າມີຫຍັງແດ່ທີ່ເຫມືອນຮວງເຂົ້າ?—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—²⁹ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາບໍ່ເຫມືອນໄຟບໍ?—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະເຫມືອນຄ້ອນທີ່ຕີຫີນໃຫ້ແຕກເປັນຝຸ່ນບໍ່ແມ່ນຫລື?³⁰ເພາະສະນັ້ນ ເບິ່ງແມ, ເຮົາຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ຜູ້ລັກຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈາກຄົນອື່ນ ແລະກ່າວວ່າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ມາຈາກເຮົາ.

³¹ເບິ່ງແມ, ເຮົາຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ— ຜູ້ໃຊ້ລິ້ນຂອງຕົນປະກາດພຣະທັມທັງຫລາຍ.³²ເບິ່ງແມ, ເຮົາຕໍ່ສູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ປະກາດພຣະທັມອັນເປັນຄວາມຝັນບໍ່ຈິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະຜູ້ຊຶ່ງບອກແລະນຳປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ຫລົງໄປໂດຍຄຳຂີ້ຕົວະ ແລະ ຄຳໂອ້ອວດຂອງຕົນ. ເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເຂົາຫລືສັ່ງເຂົາໄປ ຫລື ບໍ່ໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນພງກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຊົນຊາດນີ້ຢ່າງໃດເລີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

³³ເມື່ອປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້, ຫລືຜູ້ປະກາດພຣະທັມຄົນໃດ, ຫລືປະໂລຫິດຄົນໃດ ຖາມພວກເຈົ້າວ່າ, ‘ແມ່ນຫຍັງຄືພາລະຂອງພຣະຢາເວ?’ ເຈົ້າຈົ່ງຕອບລາວວ່າ, ‘ພວກເຈົ້ານັ້ນແຫລະເປັນພາລະຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະໂຍນພວກເຈົ້າໄປເສຍ’—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.³⁴ສ່ວນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ກັບພວກປະໂລຫິດ, ຫລືປະຊາຊົນຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດຊຶ່ງເວົ້າວ່າ, ‘ນີ້ຄືພາລະຂອງພຣະຢາເວ’ ເຮົາຈະລົງໂທດຜູ້ນັ້ນ ແລະຄອບຄົວຂອງລາວ.

³⁵ພວກເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າດັ່ງນີ້ ແຕ່ລະຄົນເວົ້າກັບເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ, ‘ພຣະຢາເວຕອບວ່າອັນໃດ?’ ແລະ ‘ພຣະຢາເວຊົງປະກາດວ່າອັນໃດ?’³⁶ແຕ່ພວກເຈົ້າຢ່າກ່າວວ່າ, ‘ພາລະຂອງພຣະຢາເວ’ ເພາະວ່າພາລະນັ້ນເປັນຄຳຂອງທຸກຄົນ ແລະພວກເຈົ້າໄດ້ບິດເບືອນພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຄືພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

³⁷ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະກ່າວກັບຜູ້ປະກາດພຣະທັມດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຊົງຕອບທ່ານວ່າແນວໃດ?’ ຫລື ‘ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວອັນໃດ?’³⁸ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ‘ພາລະຂອງພຣະຢາເວ,’ ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວວ່າ: ‘ເພາະພວກເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ກ່າວຄຳເຫລົ່ານີ້ວ່າ, ‘ພາລະຂອງພຣະຢາເວ,’ ເມື່ອເຮົາໃຊ້ໄປຫາເຈົ້າວ່າ, ເຈົ້າຢ່າເວົ້າວ່າ, ‘ພາລະຂອງພຣະຢາເວ.’”³⁹ເພາະສະນັ້ນ ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຍົກພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຂຶ້ນ ແລະໂຍນພວກເຈົ້າໄປຈາກຫນ້າເຮົາ, ທັງພວກເຈົ້າ ພ້ອມກັບເມືອງຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ.⁴⁰ແລ້ວເຮົາຈະນຳຄວາມຄວາມອັບອາຍ ແລະການຖືກຕຳຫນິເປັນນິດ ມາເຫນືອພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ຊຶ່ງຈະລືມບໍ່ໄດ້ເລີຍ.’”

24

¹ພຣະຢາເວກໍຊົງສະແດງນິມິດແກ່ຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້. ເບິ່ງແມ, ມີກະຕ່າສອງຫນ່ວຍໃສ່ຫມາກເດື່ອເທດ ວາງໄວ້ຫນ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ (ນິມິດນີ້ໄດ້ສະແດງແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຫລັງຈາກເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ຈັບເຢໂຮຢາກິນ ລູກຂອງເຢໂຮຢາກີມ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາໄປເປັນຊະເລີຍ, ພ້ອມກັບພວກເຈົ້ານາຍແຫ່ງຢູດາ, ທັງພວກຊ່າງໄມ້ ແລະຊ່າງເຫລັກ ຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະນຳພວກເຂົາມາຍັງນະຄອນ ບາບີໂລນ.)²ກະຕ່າຫນ່ວຍຫນຶ່ງມີຫມາກເດື່ອເທດຢ່າງດີເຫມືອນກັບຫມາກເດື່ອເທດທີ່ສຸກຕົ້ນລະດູ ແຕ່ກະຕ່າອີກຫນ່ວຍຫນຶ່ງນັ້ນມີຫມາກເດື່ອເທດທີ່ຂີ້ຮ້າຍ ເຫນົ່າຈົນພວກເຂົາກິນບໍ່ໄດ້.³ພຣະຢາເວຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ “ເຢເຣມີຢາເອີຍ, ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ?” ຂ້ານ້ອຍຕອບວ່າ “ເຫັນຫມາກເດື່ອເທດທີ່ດີຫລາຍ ແລະ ທີ່ບໍ່ດີກໍຫລາຍເຫນົ່າຈົນພວກເຂົາກິນບໍ່ໄດ້.”

⁴ແລ້ວພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວກໍມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,⁵“ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະຖືວ່າພວກເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກກວາດໄປຊະເລີຍຂອງຢູດາເປັນຜົນປະໂຫຍດຂອງພວກເຂົາຢູ່, ເຫມືອນກັບຫມາກເດື່ອເທດທີ່ດີເຫລົ່ານີ້ແຫລະ, ຄືຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ສົ່ງໄປຈາກສະຖານທີ່ນີ້ໄປສູ່ແຜ່ນດິນຂອງຊາວເດນເດຍ.⁶ເຮົາຈະຕັ້ງຕາຂອງເຮົາເບິ່ງພວກເຂົາ ເພື່ອຈະເຮັດຄວາມດີ ແລະເຮົາຈະພາພວກເຂົາທັງຫລາຍກັບມາຍັງແຜ່ນດິນນີ້ອີກ. ເຮົາຈະສ້າງພວກເຂົາຂຶ້ນ, ແລະຈະບໍ່ຮື້ພວກເຂົາລົງ. ເຮົາຈະປູກຝັງພວກເຂົາ ແລະບໍ່ຖອນພວກເຂົາເສຍ.⁷ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ຈິດໃຈແກ່ຜູ້ທີ່ຈະຮູ້ຈັກເຮົາວ່າ, ເຮົາຄືພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາຈະກັບມາຫາເຮົາດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ.

⁸ແຕ່ເຫມືອນດັ່ງຫມາກເດື່ອເທດທີ່ຂີ້ຮ້າຍ ທີ່ເຫນົ່າຫລາຍຈົນກິນບໍ່ໄດ້ນັ້ນ—ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວກ່າວ—ເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ ເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ທັງພວກເຈົ້ານາຍຂອງເພິ່ນ, ແລະຊາວເຢຣູຊາເລັມທີ່ເຫລືອຢູ່ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງຄ້າງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ຫລືທີ່ຍັງອາໄສຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບ.⁹ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ, ເປັນໄພພິບັດ, ໃນສາຍຕາຣາຊະອານາຈັກທັງຫມົດໃນໂລກ, ແລະເພື່ອຄວາມທຸກຍາກ ໃຫ້ເປັນທີ່ຖືກຕຳຫນິ, ເປັນຂີ້ປາກ, ເປັນຄຳເຍາະເຍີ້ຍ, ແລະເປັນຄຳສາບແຊ່ງ ທົ່ວໄປທຸກແຫ່ງຊຶ່ງເຮົາຂັບໄລ່ພວກເຂົາໃຫ້ໄປຢູ່ນັ້ນ.¹⁰ເຮົາຈະສົ່ງດາບອອກໄປ, ແລະການອຶດຢາກອາຫານ, ແລະ ພະຍາດລະບາດມາທ່າມກາງພວກເຂົາ, ຈົນພວກເຂົາຈະຖືກທຳລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງຈາກແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແລະແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.”

25

¹ນີ້ຄືພຣະທັມຊຶ່ງມາເຖິງເຢເຣມີຢາກ່ຽວກັບເລື່ອງຊົນຊາດຢູດາທັງຫມົດ. ເມື່ອເຖິງປີທີ່ສີ່ແຫ່ງລາຊະການເຢໂຮຢາກີມ, ລູກຊາຍຂອງໂຢສີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ. ປີນັ້ນເປັນຕົ້ນປີລາຊະການຂອງ ເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດຂອງກຸງບາບີໂລນ.²ເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນຢູດາ ແລະແກ່ຊາວເຢຣູຊາເລັມທັງຫມົດ.

³ເພີ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເປັນເວລາຊາວສາມປີ, ຕັ້ງແຕ່ປີທີ່ສິບສາມຂອງໂຢສີຢາ, ລູກຊາຍຂອງອາໂມນ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ຈົນເຖິງວັນນີ້ ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາຍັງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ບອກແກ່ທ່ານທັງຫລາຍຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ແຕ່ທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ຍອມຟັງ.⁴ພຣະຢາເວຊົງສົ່ງບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງມາຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍກໍຕາມ, ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ຟັງ ຫລື ໃຫ້ຄວາມສົນໃຈເລີຍ.

⁵ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຫລົ່ານີ້ໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງໃຫ້ແຕ່ລະຄົນຖອຍຫລັງກັບຈາກທາງຊົ່ວຂອງຕົນ ແລະຈາກການເຮັດຜິດຂອງຕົນ ແລະກັບໄປອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງປະທານແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະບັນພະບູລຸດ, ຕັ້ງແຕ່ບູຮານເປັນຂອງຂວັນເປັນນິດ.⁶ດັ່ງນັ້ນຢ່າໄປຕິດຕາມພະອື່ນໆ ເພື່ອຈະບົວລະບັດ, ແລະນະມັດສະການພະເຫລົ່ານັ້ນ ຫລືຍົວະເຍົ້າພຣະອົງໃຫ້ຮ້າຍ ດ້ວຍຜົນງານແຫ່ງມືຂອງພວກເຈົ້າ ແລ້ວພຣະອົງຈະບໍ່ເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ພວກເຈົ້າ.’

⁷ເຖິງຢ່າງນັ້ນພວກເຈົ້າທັງຫລາຍກໍບໍ່ຟັງເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍົວະເຍົ້າເຮົາໃຫ້ໂກດຮ້າຍດ້ວຍຜົນງານແຫ່ງມືຂອງພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນຜົນຮ້າຍແກ່ພວກເຈົ້າເອງ.⁸ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈຶ່ງຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ,’⁹ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອີ້ນຄອບຄົວທັງຫມົດຂອງທາງທິດເຫນືອ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ພ້ອມດ້ວຍເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດບາບີໂລນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຂົາມາຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນນີ້ ຊາວເມືອງນີ້, ແລະບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຈົ້າ. ເພາະເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດສິ້ນ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ, ແລະ ເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະເປັນທີ່ຮົກຮ້າງເປັນນິດ.

¹⁰ເຮົາຈະກຳຈັດສຽງແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະສຽງແຫ່ງຄວາມຍິນດີ, ສຽງພວກເຈົ້າບ່າວ ແລະສຽງພວກເຈົ້າສາວ, ສຽງຫີນໂມ້ ແລະແສງຕະກຽງຈາກພວກເຈົ້າ.¹¹ແຜ່ນດິນທັງຫມົດນີ້ຈະເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ ແລະ ທີ່ຫນ້າປະຫລາດໃຈ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດເຫລົ່ານີ້ຈະບົວລະບັດແຫ່ງກະສັດກຸງບາບີໂລນຢູ່ເຈັດສິບປີ.’

¹²ແລ້ວສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີແລ້ວ, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດບາບີໂລນ ແລະປະຊາຊົນຊາດນັ້ນ, ຄືແຜ່ນດິນຂອງຊາວເດນເດຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາ ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນນັ້ນຖິ້ມຮ້າງຢູ່ເປັນນິດ.¹³ແລ້ວເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນນັ້ນທີ່ຖືກຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນຫນັງສືນີ້ ຊຶ່ງເຢເຣມີຢາໄດ້ທຳນາຍແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ ແລະບັນດາກະສັດທັງຫມົດໃຫ້ສຳເລັດທີ່ແຜ່ນດິນນັ້ນ.¹⁴ເພາະວ່າຈະມີຫລາຍປະຊາຊາດ ແລະບັນດາມະຫາກະສັດເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນເປັນຂ້າທາດເຫມືອນກັນ. ເຮົາຈະຕອບແທນພວກເຂົາທັງຫລາຍຕາມການກະທຳ ແລະຜົນງານແຫ່ງມືຂອງພວກເຂົາ.’”

¹⁵ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຈອກເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍນີ້ໄປຈາກມືເຮົາ ແລະບັງຄັບບັນດາປະຊາຊາດ ຊຶ່ງເຮົາກຳລັງສົ່ງພວກເຈົ້າໄປນັ້ນໃຫ້ດື່ມຈາກຈອກນັ້ນ.¹⁶ເພາະພວກເຂົາຈະດື່ມ ແລະຍ່າງໂຊເຊ ທັງບ້າຄັ່ງໄປເນື່ອງດ້ວຍດາບຊຶ່ງເຮົາຈະສົ່ງໄປທ່າມກາງພວກເຂົາ.”

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຮັບຈອກມາຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວ, ແລະບັງຄັບປະຊາຊາດທັງຫມົດ ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງໃຊ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປຫານັ້ນດື່ມ.¹⁸ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຫົວເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ ທັງບັນດາກະສັດ ແລະພວກເຈົ້ານາຍຂອງເມືອງນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ຮົກຮ້າງ ແລະທີ່ຫນ້າຕົກໃຈຢ້ານ ແລະເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະເປັນທີ່ສາບແຊ່ງທີ່ພວກເຂົາເປັນທຸກມື້ນີ້.

¹⁹ຊົນຊາດອື່ນໆກໍຕ້ອງດື່ມມັນເຫມືອນກັນ: ຟາຣາໂອກະສັດແຫ່ງເອຢິບກັບ ແລະບັນດາຂ້າລາຊະການພວກເຈົ້ານາຍ; ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງເພຣະອົງນັ້ນ;²⁰ແລະບັນດາຊົນຕ່າງດ້າວທີ່ມີວັດທະນະທຳປະສົມປະສານ; ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນອູເຊ ແລະ ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນຟີລິດສະຕີນ—ຄືເມືອງອາຊະກາໂລນ, ຄາຊາ, ເອັກໂຣນ, ແລະສ່ວນຊາວເມືອງທີ່ເຫລືອຢູ່ ອາຊະໂດດ;²¹ເອໂດມ ແລະໂມອາບ ແລະຄົນອຳໂມນ.

²²ບັນດາກະສັດແຫ່ງເມືອງຕີເຣ, ບັນດາກະສັດເມືອງຊີໂດນ, ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງເກາະຕ່າງຟາກທະເລເບື້ອງນັ້ນ,²³ເມືອງເດດານ, ເຕມາ, ບູເຊ ພ້ອມດ້ວຍບັນດາຄົນທີ່ໂກນຫົວຈອນຫູ ພວກເຂົາຕ້ອງດື່ມເຫມືອນກັນ.

²⁴ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ກໍຕ້ອງດື່ມເຫມືອນກັນຄື: ບັນດາກະສັດແຫ່ງອາຫລັບ ແລະ ບັນດາກະສັດແຫ່ງປະຊາຊົນທີ່ປະປົນກັນຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ;²⁵ບັນດາກະສັດແຫ່ງຊິມຣີ, ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງເອລາມ, ແລະບັນດາກະສັດຂອງເມເດຍ;²⁶ບັນດາກະສັດແຫ່ງເມືອງທາງທິດເຫນືອ, ພວກທີ່ຢູ່ໃກ້ແລະພວກທີ່ຢູ່ໄກ—ທຸກໆຄົນ ພ້ອມກັບພີ່ນ້ອງ ແລະບັນດາຣາຊະອານາຈັກແຫ່ງໂລກຊຶ່ງຢູ່ເທິງພື້ນໂລກ. ແລະທ້າຍທີ່ສຸດກະສັດແຫ່ງບາບິໂລນ ຈະດື່ມພາຍຫລັງກະສັດເຫລົ່ານີ້.

²⁷ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບັດນີ້ ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, 'ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງດື່ມ ແລະໃຫ້ເມົາແລ້ວຮາກອອກ, ຈົ່ງລົ້ມລົງ, ແລະຢ່າລຸກຂຶ້ນອີກເລີຍ ເນື່ອງດ້ວຍດາບຊຶ່ງເຮົາຈະສົ່ງມາທ່າມກາງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ.’²⁸ແລ້ວສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ຖ້າພວກເຂົາປະຕິເສດບໍ່ຮັບຈອກຈາກມືຂອງເຈົ້າດື່ມ, ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງດື່ມ.²⁹ເພາະເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ເລີ່ມລົງໂທດເມືອງຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາແລ້ວ ແລະພວກເຈົ້າຈະຫລົບຫນີໄປໄດ້ໂດຍບໍ່ຖືກໂທດບໍ? ພວກເຈົ້າຈະລອຍນວນໄປບໍ່ໄດ້ ເພາະເຮົາຈະເອີ້ນດາບເຫລັ້ມຫນຶ່ງມາເຫນືອບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.’

³⁰ເຈົ້າຈົ່ງປະກາດພຣະຄຳເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດສູ້ພວກເຂົາ ແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຈະຊົງເປັ່ງສຽງແຜດຮ້ອງຈາກທີ່ສູງ ແລະຈາກທີ່ປະທັບອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະເປັ່ງພຣະສຸລະສຽງແຜດຮ້ອງຕໍ່ຄອກແກະຂອງພຣະອົງ ແລະຊົງໂຫ່ຮ້ອງເຫມືອນກັບຄົນທີ່ຢຽບອະງຸ່ນໂຫ່ຮ້ອງຕໍ່ຊາວໂລກທັງຫມົດ.³¹ສຽງແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ ຈະກ້ອງກັງວານໄປຈົນເຖິງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງມີຄະດີກັບບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ພຣະອົງຈະຊົງເຂົ້າພິພາກສາເນື້ອຫນັງທັງຫມົດສ່ວນຄົນຊົ່ວນັ້ນ. ພຣະອົງຈະຊົງຟັນເສຍດ້ວຍດາບ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.’

³²ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ຄວາມຮ້າຍກຳລັງຈະອອກໄປຈາກປະຊາຊາດນີ້ເຖິງປະຊາຊາດນັ້ນ ແລະລົມພາຍຸໃຫຍ່ຈະປັ່ນປ່ວນຂຶ້ນມາ ຈາກສ່ວນໂລກທີ່ໄກທີ່ສຸດ.³³ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະຫານໃນມື້ນັ້ນຈະມາຈາກປາຍໂລກເບື້ອງນີ້ເຖິງປາຍໂລກເບື້ອງນັ້ນ; ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຈະບໍ່ມີໃຜຄວນຄາງໃຫ້, ຫລືຮວບຮວມ, ຫລືຝັງໄວ້. ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນຂີ້ສັດຢູ່ເທິງພື້ນດິນ.

³⁴ຜູ້ລ້ຽງແກະທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງຄາງ ແລະ ຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອເຖີດ! ພວກເຈົ້າຂອງຝູງແກະເອີຍ, ຈົ່ງກິ້ງເກືອກໃນຂີ້ເຖົ່າ, ເພາະວັນເວລາຂອງການສັງຫານພວກເຈົ້າ ແລະທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງກະຈັດກະຈາຍມາເຖິງແລ້ວ; ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈະລົ້ມລົງເຫມືອນຢ່າງເຄື່ອງປັ້ນທີ່ລໍ້າຄ່າ.³⁵ຈະບໍ່ມີບ່ອນລີ້ໄພໃຫ້ຜູ້ລ້ຽງແກະ, ຈະບໍ່ມີທາງຫນີລອດສຳລັບພວກຜູ້ນຳຝູງແກະ.³⁶ຈົ່ງຟັງບັນດາສຽງຮ້ອງຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະ ແລະສຽງຮ້ອງຄາງຂອງພວກເຈົ້າຂອງພວກຜູ້ນຳຝູງແກະທັງຫລາຍ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວຊົງທຳລາຍເດີ່ນຫຍ້າຂອງພວກເຂົາເສຍແລ້ວ.

³⁷ດັ່ງນັ້ນທົ່ງຫຍ້າທີ່ສະຫງົບສຸກກໍຖືກເຮັດໃຫ້ລົ້ມລົງເສຍແລ້ວ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍອັນແຮງກ້າຂອງພຣະຢາເວ.³⁸ເຫມືອນໂຕສິງຫນຸ່ມ ທີ່ອອກຈາກບ່ອນຊຸ້ມຂອງມັນ, ເພາະວ່າແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍເປັນທີ່ຫນ້າຕົກໃຈ ຢ້ານກົວ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງຜູ້ບີບບັງຄັບ, ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍອັນແຮງກ້າຂອງພຣະອົງ.’”

26

¹ໃນຕົ້ນລາຊະການຂອງເຢໂຮຢາກີມພະລາຊະໂອລົດຂອງໂຢສີຢາ ໄດ້ເປັນກະສັດຢູດາ, ໄດ້ມີພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ກ່່າວວ່າ,²“ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຢືນຂຶ້ນໃນເດີ່ນພຣະວິຫານຂອງເຮົາ ແລະຈົົ່ງປະກາດກ່ຽວກັບເມືອງທັງຫມົດແຫ່ງຢູດາ ຜູ້ຊ່ຶງນະມັດສະການໃນພຣະວິຫານຂອງເຮົາ. ຈົ່ງປະກາດທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາ, ຢ່າໄດ້ເວັ້ນຈັກຄຳດຽວ!³ບາງທີ່ພວກເຂົາອາດຈະເຊື່ອຟັງ, ທີ່ແຕ່ລະຄົນຈະຫັນກັບເສຍຈາກທາງຊົ່ວຂອງຕົນກໍໄດ້, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາກໍຈະປ່ຽນຄວາມຕັ້ງໃຈບໍ່ນຳໄພພິບັດມາເຫນືອພວກເຂົາ ຍ້ອນການຊົ່ວທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ.”

⁴ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນວ່າ, ‘ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ: ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງເຮົາ ໂດຍເຮັດຕາມພຣະທັມຄຳສອນທີ່ເຮົາໄດ້ວາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ—⁵ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ເຮົາ ຄືພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ຊຶ່ງເຮົາໃຊ້ມາຫາພວກເຈົ້ານັ້ນ ພວກເຈົ້າຢ່າງບໍ່ເຄີຍຂາດ— ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຟັງຄວາມພວກເຂົາເລີຍນັ້ນ! —⁶ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານນີ້ເປັນເຫມືອນເມືອງຊີໂລ; ເຮົາຈະເຮັດເມືອງນີ້ເປັນຄຳສາບແຊ່ງໃນສາຍຕາຊົນຊາດທັງປວງທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.’”

⁷ພວກປະໂລຫິດ, ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແລະປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ຍິນເຢເຣມີຢາປະກາດຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁸ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອເຢເຣມີຢາົດ້ຈົບຄຳປະກາດທັງສີ້ນ ຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງບັນຊາທ້ານໃຫ້ເວົ້າແກ່ ພວກປະໂລຫິດ, ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດ ກໍໄດ້ຈັບກຸມເອົາເຢເຣມີຢາ ພ້ອມທັງຮ້ອງໃສ່ວ່າ, “ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນະນອນ.⁹ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງປະກາດພຣະຄຳໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວວ່າ ແລະກໍໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣະວິຫານນີ້ຈະເປັນເຫມືອນເມືອງຊີໂລ ແລະ ວ່າເມືອງນີ້ຈະຖືກທຳລາຍ, ຈະບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່?” ເພາະປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍໄດ້ຈັດກຸ່ມປະທ້ວງຕໍ່ ເຢເຣມີຢາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁰ແລ້ວພວກເຈົ້ານາຍຂອງຊາວຢູດາໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ ແລະ ກໍໄດ້ກັບຂຶ້ນມາຈາກພະລາຊະສຳນັກ ໄປເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ພວກເຂົາໄດ້ມານັ່ງຢູ່ໃນທາງເຂົ້າປະຕູໃຫມ່ ຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ.¹¹ພວກປະໂລຫິດ ແລະພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ເວົ້າຕໍ່ພວກເຈົ້ານາຍ ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ເປັນການສົມຄວນແລ້ວ ທີ່ຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ຈະໄດ້ຮັບໂທດເຖິງຕາຍ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ເວົ້າໃສ່ຮ້າຍເມືອງນີ້, ດັ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນກັບຫູຕົນເອງແລ້ວ!”¹²ດັ່ງນັ້ນ ເຢເຣມີຢາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້ານາຍ ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດວ່າ, “ພຣະຢາເວຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາກ່າວຄຳທຳນວຍຕໍ່ສູ້ພຣະວິຫານ ແລະເມືອງນີ້, ຄືກ່າວບັນດາຖ້ອຍຄຳທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນແລ້ວນັ້ນ.

¹³ເພາະສະນັ້ນບັດນີ້, ຈົ່ງແກ້ໄຂວິທີທາງ ແລະການປະພຶດທັງຫລາຍຂອງພວກທ່ານ, ແລະຈົ່ງເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພຣະຢາເວຂອງທ່ານ ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງປ່ຽນພຣະໄທບໍ່ນຳເອົາໄພພິບັດທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວນັ້ນມາໃສ່ພວກທ່ານ.¹⁴ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ— ຈົ່ງເບິ່ງຂ້ານ້ອຍ! — ຢູ່ໃນເງື້ອມມືຂອງພວກທ່ານແລ້ວ. ຈົ່ງເຮັດກັບຂ້ານ້ອຍຕາມທີ່ເຫັນດີໃນສາຍຕາຂອງພວກທ່ານເຖີດ.¹⁵ຂໍແຕ່ພຽງໃຫ້ທ່ານຮູ້ແນ່ວ່າ ຖ້າວ່າທ່ານຈະຂ້າ ຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວທ່ານກຳລັງຈະນຳເລືອກທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດມາຕົກເຫນືອຕົວພວກທ່ານເອງ ແລະແກ່ເມືອງນີ້ ແລະພວກຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນີ້, ເພາະວ່າແມ່ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາບອກຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດນີ້ ໃຫ້ເຂົ້າຫູຂອງພວກທ່ານ.”

¹⁶ແລ້ວພວກເຈົ້ານາຍ ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ເວົ້າຕໍ່ພວກປະໂລຫິດ ແລະ ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ, “ເປັນການບໍ່ສົມຄວນຈະລົງໂທດຊາຍຜູ້ນີ້ເຖິງຕາຍ, ເພາະວ່າລາວປະກາດເລື່ອງທັງຫລາຍກັບພວກເຮົາໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.”¹⁷ຈາກນັ້ນ ມີຜູ້ອາວຸໂສບາງຄົນໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ແລະເວົ້າກັບປະຊາຊົນທີ່ຊຸມນຸມກັນ.

¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ມີກາ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຊາວໂມເຣເຊັດ ໄດ້ກຳລັງປະກາດພຣະທັມໃນສະໄຫມເຮເຊກີຢາ ເປັນກະສັດຢູດານັ້ນ. ເພີ່ນໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນທັງສິ້ນຂອງຢູດາ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເມືອງຊີໂອນຈະຖືກໄຖເຫມືອນດັ່ງໄຖນາ, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະກາຍເປັນກອງສິ່ງຫັກພັງ, ແລະເທິງພູທີ່ຕັ້ງພຣະວິຫານຈະກາຍເປັນປ່າຮົກໄປດ້ວຍຟຸ່ມໄມ້.’¹⁹ເຮເຊກີຢາ ກະສັດຢູດາ ແລະຊາວຢູດາທັງຫມົດກໍໄດ້ຂ້າມີກາເສຍແລ້ວຫລື? ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະບໍ່ໄດ້ອ້ອນວອນຂໍພຣະຢາເວ ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປ່ຽນພຣະໄທບໍ່ນຳໄພພິບັດມາສູ່ພວກເຂົາຫລື? ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາກຳລັງຈະນຳໄພພິບັດອັນຫນ້າຢ້ານມາສູ່ຊີວິດຂອງພວກເຮົາເອງຫລື?”

²⁰ຂະນະດຽວກັນມີຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ ຜູ້ໄດ້ປະກາດພຣະທັມໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ, ຊື່ວ່າ— ອູຣີຢາ ເປັນລູກຊາຍຂອງເຊມາຢາຊາວເມືອງກີຣິຢາດເຢອາຣີມ— ລາວໄດ້ປະກາດພຣະຄຳກ່າວໂທດຕໍ່ສູ້ເມືອງນີ້, ແລະແຜ່ນດິນນີ້ເຫມືອນກັບຖ້ອຍຄຳຂອງເຢເຣມີຢາ.²¹ແຕ່ເມື່ອກະສັດເຢໂຮຢາກີມ ກັບພວກນາຍທະຫານຂອງພຣະອົງ ແລະພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ຍິນອູຣີຢາເວົ້າແລ້ວ, ກະສັດກໍຊອກຫາຊ່ອງທາງຈະຂ້າອູຣີຢາເສຍ, ແຕ່ເມື່ອອູຣີຢາໄດ້ຮູ້ເລື່ອງນີ້ ແລະລາວກໍຢ້ານ, ຈຶ່ງປົບຫນີໄປຍັງປະເທດເອຢິບ.

²²ແລ້ວກະສັດເຢໂຮຢາກີມຈຶ່ງສົ່ງເອນນາທານລູກຊາຍຂອງອັກໂບ ກັບຄົນອື່ນອີກບາງຄົນໄປຈັບເອົາອູຣີຢາມາຈາກເອຢິບ.²³ພວກເຂົາໄດ້ນຳອູຣີຢາມາໃຫ້ກະສັດເຢໂຮຢາກີມ ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຂ້າອູຣີຢາດ້ວຍດາບ ແລະໄດ້ໂຍນສົບຂອງລາວເຂົ້າໄປໃນບ່ອນຝັງສົບຂອງປະຊາຊົນທົ່ວໄປ.”²⁴ແຕ່ຍ້ອນມືຂອງອາຮີກາມ ລູກຊາຍຊາຟານໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອໄວ້ເຢເຣມີຢາ, ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ປະຊາຊົນທີ່ຈະປະຫານຊີວິດເພີ່ນ.

27

¹ໃນຕົ້ນລາຊະການເຢໂຮຢາກີມ ລາຊະໂອລົດຂອງໂຢສີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ພຣະທັມນີ້ມາຈາກພຣະຢາເວເຖິງເຢເຣມີຢາ.²ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງເຮັດສາຍຮັດ ແລະແອກສຳລັບຕົວເຈົ້າ. ຈົ່ງສວມພວກມັນທີ່ຄໍຂອງພວກເຈົ້າ.³ແລ້ວສົ່ງພວກມັນໄປຍັງກະສັດແຫ່ງເອໂດມ, ກະສັດແຫ່ງໂມອາບ, ແລະກະສັດແຫ່ງຄົນອຳໂມນ, ກະສັດແຫ່ງຕີເຣ ແລະ ກະສັດແຫ່ງຊີໂດນ. ດ້ວຍມືຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ມາເຂົ້າເຝົ້າເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.⁴ຈົ່ງຝາກຄຳເຫລົ່ານີ້ແກ່ບັນດານາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງກ່າວໃຫ້ບັນດານາຍຂອງພວກເຈົ້າຟັງວ່າ,

⁵“ນີ້ຄືເຮົາເອງ ຜູ້ໄດ້ສ້າງໂລກດ້ວຍລິດທານຸພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະດ້ວຍແຂນທີ່ຢຽດອອກຂອງເຮົາ. ເຮົາໄດ້ສ້າງມະນຸດ ແລະສັດທັງຫລາຍ ຊຶ່ງຢູ່ເທິງພື້ນດິນເຊັ່ນກັນ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ຜູ້ໃດກໍໄດ້ສຸດແຕ່ເຮົາເຫັນດີ.⁶ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ເຮົາກຳລັງຈະໃຫ້ແຜ່ນດິນເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດໄວ້ໃນມືຂອງ ເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ. ພ້ອມທັງ, ເຮົາກຳລັງຈະໃຫ້ສິ່ງມີຊີວິດທັງຫລາຍໃນທົ່ງແກ່ລາວເພື່ອຈະບົວລະບັດລາວ.⁷ເພາະປະຊາຊາດທັງຫມົດຈະຕ້ອງບົວລະບັດຕົວລາວ, ລູກຊາຍທັງຫລາຍ, ແລະຫລານຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວ ຈົນກວ່າເວລາກຳນົດແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງລາວເອງຈະມາເຖິງ. ແລ້ວຫລາຍປະຊາຊາດ ແລະ ບັນດາມະຫາກະສັດຈະເຮັດໃຫ້ລາວເປັນຂ້າທາດຂອງພວກເຂົາ.

⁸ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊາດໃດ ແລະຣາຊະອານາຈັກໃດ ທີ່ບໍ່ບົວລະບັດເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ແລະ ບໍ່ຍອມວາງຄໍໄວ້ໃຕ້ແອກຂອງກະສັດບາບີໂລນ—ເຮົາຈະລົງໂທດປະຊາຊາດນັ້ນດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍການອຶດຢາກອາຫານ, ແລະດ້ວຍພະຍາດລະບາດ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ຈົນກວ່າເຮົາຈະລ້າງຜານເສຍດ້ວຍມືຂອງລາວ.

⁹ເພາະສະນັ້ນ ຢ່າບັນດາຟັງຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ຫລືພວກຫມໍດູຂອງເຈົ້າ, ພວກຜູ້ທຳນວຍຂອງເຈົ້າ, ຫລືຄົນຊ່າງຝັນຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລືນັກເວດມົນຄາຖາຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ‘ຢ່າບົວລະບັດກະສັດແຫ່ງນະຄອນບາບີໂລນ.’¹⁰ເພາະພວກເຂົາປະກາດພຣະທັມແກ່ເຈົ້າເປັນຄວາມບໍ່ຈິງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຕ້ອງໂຍກຍ້າຍໄກໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ, ເພາະເຮົາຈະຂັບໄລ່ເຈົ້າອອກໄປ, ແລະເຈົ້າຈະຕາຍ.¹¹ແຕ່ປະຊາຊາດໃດຊຶ່ງເອົາຄໍຂອງຕົນວາງໄວ້ໃຕ້ແອກຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະບົວລະບັດເພິ່ນ, ເຮົາຈະປະຜູ້ນັ້ນໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນຂອງລາວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະພວກເຂົາຈະເຮັດໄຮ່ໄຖນາ ແລະປຸກເຮືອນທັງຫລາຍໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.’””

¹²ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະໄດ້ບອກຕາມບັນດາຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຄໍຂອງທ່ານໄວ້ໃຕ້ແອກຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະບົວລະບັດລາວ ແລະປະຊາຊົນຂອງລາວ, ແລະທ່ານຈະມີຊີວິດຢູ່.¹³ເປັນຫຍັງທ່ານຈະຕາຍ—ທ່ານກັບຊົນຊາດຂອງທ່ານ—ດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ, ແລະດ້ວຍພະຍາດລະບາດ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງປະກາດກ່ຽວກັບປະຊາຊາດ ທີ່ປະຕິເສດ ບໍ່ບົວລະບັດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ?

¹⁴ຢ່າຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມຜູ້ກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ‘ຈົ່ງຢ່າບົວລະບັດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ,’ ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍກຳລັງທຳນວາຍແກ່ທ່ານນັ້ນ ກໍເປັນການຂີ້ຕົວະ.¹⁵‘ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ພວກເຂົາອອກໄປ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ— ເພາະພວກເຂົາທຳນວຍຄວາມບໍ່ຈິງໃນນາມຂອງເຮົາ ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປ ແລະ ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຈິບຫາຍ, ທັງຕົວພວກເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມທັງຫລາຍຊຶ່ງກ່າວທຳນວຍໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.’”

¹⁶ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ເວົ້າກັບປະໂລຫິດ ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດວ່າ, “ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຢ່າເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມຂອງພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງທຳນວຍໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ! ເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງໆຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວຖືກນຳກັບມາຈາກນະຄອນບາບີໂລນ ບັດນີ້!’ ພວກເຂົາກຳລັງກ່າວທຳນວຍເປັນຄວາມບໍ່ຈິງແກ່ທ່ານ.¹⁷ຢ່າເຊື່ອຟັງພວກເຂົາເລີຍ. ເຈົ້າຈົ່ງບົວລະບັດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະມີຊີວິດຢູ່. ເປັນຫຍັງເມືອງນີ້ຈະຮົກຮ້າງເສຍ?¹⁸ຖ້າພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແລະຖ້າພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາຈາກພວກເຂົາແທ້, ກໍຂໍໃຫ້ພວກເຂົາອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາວ່າ ບໍ່ໃຫ້ເຄື່ອງໃຊ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະໃນພະລາຊະວັງຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ແລະໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກນຳໄປຍັງບາບີໂລນ.

¹⁹ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບບັນດາເສົາ, ຂັນທອງສຳເລັດ, ແລະຂາຕັ້ງ, ແລະເຄື່ອງໃຊ້ອື່ນໆ ທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນເມືອງນີ້—²⁰ບັນດາເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນບໍ່ໄດ້ປຸ້ນເອົາໄປ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຈັບເອົາເຢໂຮຢາກິນ ລາຊະໂອລົດຂອງເຢໂຮຢາກີມ, ກະສັດຂອງຢູດາ, ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນຊະເລີຍຍັງນະຄອນບາບີໂລນ ພ້ອມກັບບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

²¹ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງເຄື່ອງໃຊ້ຊຶ່ງຍັງເຫລືອຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໃນພະລາຊະວັງຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ແລະໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ,²²‘ເຄື່ອງໃຊ້ເຫລົ່ານີ້ຈະຖືກຂົນໄປຍັງບາບີໂລນ, ແລະຈະຄ້າງຢູ່ບ່ອນນັ້ນຈົນເຖິງມື້ທີ່ເຮົາກັບມາຫາພວກມັນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ— ແລ້ວເຮົາຈຶ່ງຈະນຳມັນກັບຂຶ້ນມາ ແລະໃຫ້ກັບສູ່ສະຖານທີ່ນີ້.’”

28

¹ມັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີນັ້ນ, ໃນຕົ້ນລາຊະການເຊເດກີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ໃນເດືອນທີ່ຫ້າປີທີ່ສີ່ ແລະເດືອນທີຫ້າ, ຮານານີຢາ ລູກຊາຍຂອງອັດຊູເຣ, ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຈາກກິເບໂອນ, ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ຕໍ່ຫນ້າບັນດາປະໂລຫິດ ແລະປະຊາຊົນທັງຫລາຍ. ລາວກ່າວວ່າ,²“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ຫັກແອກຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນແລ້ວ.

³ພາຍໃນສອງປີ ເຮົາຈະນຳເຄື່ອງໃຊ້ທັງຫມົດຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວກັບມາຍັງທີ່ນີ້ ຊຶ່ງເປັນພາຊະນະທີ່ເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນປຸ້ນໄປຈາກທີ່ນີ້ ແລະຂົນໄປຍັງບາບີໂລນ.⁴ເຮົາຈະນຳເຢໂຮຢາກິນ ລາຊະໂອລົດຂອງເຢໂຮຢາກີມ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກກວາດຈາກຢູດາ ໄປຍັງບາບີໂລນກັບມາຍັງທີ່ນີ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເພາະເຮົາຈະຫັກແອກຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ.”

⁵ດັ່ງນັ້ນ ເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມກໍເວົ້າກັບຮານານີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມຕໍ່ຫນ້າບັນດາປະໂລຫິດ ແລະຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນທັງປວງຜູ້ຢືນຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁶ເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມກ່າວວ່າ, “ຂໍພຣະຢາເວຊົງເຮັດສິ່ງນີ້ເຖີດ! ຂໍພຣະຢາເວຊົງຢືນຢັນຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍທີ່ທ່ານໄດ້ປະກາດນັ້ນເປັນຈິງ ແລະຊົງນຳເຄື່ອງໃຊ້ແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວແລະບັນດາຜູ້ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍທັງຫມົດກັບມາຈາກບາບີໂລນມາທີ່ນີ້.⁷ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂໍຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະເວົ້າໃຫ້ທ່ານ ແລະໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫລາຍນີ້ໄດ້ຍິນ.

⁸ບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມຊຶ່ງຢູ່ກ່ອນຂ້ານ້ອຍ ແລະທ່ານ ຕັ້ງແຕ່ບູຮານໄດ້ປະກາດພຣະທັມເຖິງປະເທດຕ່າງໆ ແລະຕາມດ້ວຍອານາຈັກທັງຫລາຍ, ກ່ຽວກັບເສິກສົງຄາມ, ການອຶດຢາກອາຫານ, ແລະພະຍາດລະບາດ.⁹ສ່ວນຜູ້ປະກາດພຣະທັມທີ່ທຳນວຍວ່າຈະມີສັນຕິສຸກ—ຖ້າຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາເປັນຈິງ, ແລ້ວຈຶ່ງຮູ້ວ່າພຣະຢາເວຊົງໃຊ້ຜູ້ປະກາດພຣະທັມນັ້ນແທ້.”

¹⁰ແຕ່ຮານານີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມກໍປົດແອກອອກຈາກຄໍຂອງເຢເຣມີຢາ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະໄດ້ຫັກມັນເສຍ.¹¹ແລ້ວຮານານີຢາໄດ້ກ່າວຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນທັງຫມົດວ່າ, “ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຢ່າງນັ້ນແຫລະ ພາຍໃນສອງປີ ເຮົາຈະຫັກແອກຈາກຄໍຂອງບັນດາປະຊາຊາດທັງຫມົດ ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ບັງຄັບໄວ້.” ແລ້ວເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມກໍໄດ້ອອກໄປຕາມທາງຂອງເພີ່ນ.

¹²ຫລັງຈາກທີ່ຮານານີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມຫັກແອກຈາກຄໍຂອງເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວກໍມາຍັງເຢເຣມີຢາ, ກ່າວວ່າ,¹³“ຈົ່ງໄປ ແລະບອກຮານານີຢາ, ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ພວກເຈົ້າໄດ້ຫັກແອກໄມ້, ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດແອກເຫລັກມາແທນທີ່.’¹⁴ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ວາງແອກເຫລັກໄວ້ເທິງຄໍບັນດາປະຊາຊາດເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດໃຫ້ເຂົາບົວລະບັດເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະພວກເຂົາຈະບົວລະບັດລາວ ເພາະເຮົາໄດ້ຍົກສັດປ່າໃນທົ່ງທັງຫມົດ ໃຫ້ລາວປົກຄອງ.”

¹⁵ຕໍ່ມາ ເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ເວົ້າກັບຮານານີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ, “ຂໍທ່ານຟັງຮານານີຢາ! ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງໃຊ້ທ່ານ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊົນຊາດນີ້ວາງໃຈໃນຄວາມບໍ່ຈິງ.¹⁶ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຍ້າຍເຈົ້າໄປຈາກພື້ນໂລກ. ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍໃນປີນີ້, ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ປະກາດເປັນການກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ.”¹⁷ໃນເດືອນທີ່ເຈັດຂອງປີດຽວກັນນັ້ນ, ຮານານີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມກໍຕາຍ.

29

¹ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳໃນຈົດຫມາຍ ຊຶ່ງເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ຝາກໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຖິງພວກຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ເຫລືອຢູ່ຈາກພວກທີ່ເປັນຊະເລີຍ ແລະເຖິງບັນດາປະໂລຫິດ, ບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດ ຜູ້ຊຶ່ງເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ໃຫ້ກວາດໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຖິງບາບີໂລນ.²ນີ້ເປັນເລື່ອງຫລັງຈາກກະສັດເຢໂຮຢາກິນ, ແລະພະລາຊີນີ, ບັນດາພວກເຈົ້ານາຍ, ບັນດາຜູ້ນຳຂອງຢູດາ ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະບັນດາຊ່າງທີ່ໄດ້ຖືກສົ່ງອອກໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.³ເພີ່ນໄດ້ສົ່ງຈົດຫມາຍນັ້ນໄປດ້ວຍມືຂອງເອລາສາ, ລູກຊາຍຂອງຊາຟານ, ແລະເກມາຣີຢາ, ລູກຊາຍຮິນກີຢາ ໄປຍັງເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ.

⁴ຈົດຫມາຍນັ້ນກ່າວວ່າ, “ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ບັນດາຜູ້ເປັນຊະເລີຍ ຜູ້ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເນລະເທດໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເຖິງບາບີໂລນນັ້ນວ່າ,⁵‘ຈົ່ງສ້າງເຮືອນທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນນັ້ນ. ຈົ່ງປູກສວນທັງຫລາຍ ແລະກິນພືດຜົນຂອງພວກມັນ.

⁶ຈົ່ງມີເຫລົ່າເມຍ ແລະໃຫ້ກຳເນີດບັນດາລູກຊາຍແລະບັນດາລູກສາວ. ຈົ່ງຫາເມຍໃຫ້ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຍົກລູກສາວທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ແຕ່ງງານເສຍ. ໃຫ້ພວກເຂົາຈະໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍທັງຫລາຍ ແລະ ລູກສາວທັງຫລາຍຈະທະວີເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນໃນບ່ອນນັ້ນ ເພື່ອພວກເຈົ້າບໍ່ເຫລືອຫນ້ອຍເກີນໄປ.⁷ຈົ່ງສະແຫວງຫາສັນຕິສຸກຂອງເມືອງຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຈົ້າໃຫ້ໄປເປັນຊະເລີຍຢູ່ນັ້ນ, ແລະຈົ່ງປານີປານອມໃນນາມຂອງເຮົາ ເພື່ອຈະພົບສັນຕິສຸກສຳລັບພວກເຈົ້າຖ້າມັນສະຫງົບ.’

⁸ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຢ່າຍອມໃຫ້ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຂອງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ແລະພວກຜູ້ທຳນວຍຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າຫລອກລວງພວກເຈົ້າ, ແລະຢ່າເຊື່ອຄວາມຝັນຊຶ່ງພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຝັນເຫັນ.⁹ເພາະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງປະກາດພຣະທັມຢ່າງຫລອກຫລວງແກ່ເຈົ້າໃນນາມຂອງເຮົາ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ພວກເຂົາໄປ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.’

¹⁰ເພາະພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເມື່ອບາບີໂລນໄດ້ປົກຄອງພວກເຈົ້າຄົບເຈັດສິບປີແລ້ວ, ເຮົາຈະຊ່ວຍເຫລືອພວກເຈົ້າ ແລະຈະໃຫ້ຖ້ອຍຄຳອັນດີຂອງເຮົາສຳເລັດ ເພື່ອນຳພວກເຈົ້າກັບມາສູ່ສະຖານທີ່ນີ້.¹¹ເພາະເຮົາຮູ້ແຜນການທັງຫລາຍທີ່ເຮົາມີໄວ້ສຳລັບພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເປັນແຜນການທັງຫລາຍເພື່ອສັນຕິສຸກ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໄພພິບັດ ເພື່ອຈະໃຫ້ອະນາຄົດ, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຫວັງແກ່ພວກເຈົ້າ.

¹²ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ເຮົາ, ແລະໄປອະທິຖານຕໍ່ເຮົາ, ແລະເຮົາຈະຟັງພວກເຈົ້າ.¹³ເພາະພວກເຈົ້າຈະສະແຫວງຫາເຮົາ ແລະພົບເຮົາ, ເມື່ອພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາເຮົາດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁴ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າພົບເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ— ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າກັບສູ່ສະພາບດີ; ເຮົາຈະຮວບຮວມພວກເຈົ້າມາຈາກບັນດາປະຊາຊາດ ແລະ ຈາກທຸກບ່ອນ ທີ່ເຮົາຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເພາະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າກັບມາຍັງບ່ອນທີ່ເຮົາເນລະເທດນັ້ນ.’

¹⁵ເພາະພວກເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃຫ້ມີຜູ້ປະກາດພຣະທັມສຳລັບພວກເຮົາທັງຫລາຍໃນບາບີໂລນ,¹⁶ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ກະສັດ ຜູ້ປະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງຂອງດາວິດ ແລະແກ່ປະຊາຊົນທັງຫມົດຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນີ້, ຄືບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ບໍ່ໄດ້ຖືກເນລະເທດໄປກັບພວກເຈົ້າວ່າ—¹⁷ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະສົ່ງດາບການອຶດຫິວອາຫານ ແລະພະຍາດລະບາດມາເຫນືອພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນກັບຫມາກເດື່ອເທດ ທີ່ບໍ່ດີ ຊຶ່ງເຫນົ່າຫລາຍຈົນບໍ່ສາມາດກິນໄດ້.

¹⁸ແລ້ວເຮົາຈະຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາດ້ວຍດາບ, ການອຶດຫິວອາຫານ, ແລະພະຍາດລະບາດ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນທີ່ຢ້ານກົວໃນສາຍຕາຂອງຣາຊະອານາຈັກທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ-- ໃຫ້ເປັນຄວາມສັ່ນໄຫວ, ໃຫ້ເປັນທີ່ສາບແຊ່ງ ແລະໃຫ້ເປັນທີ່ຫນ້າກຽດຊັງ ແລະໃຫ້ເປັນທີ່ຫນ້າອັບອາຍ ທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ໃຫ້ເຂົາໄປຢູ່ນັ້ນ.¹⁹ນີ້ເປັນເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ທີ່ເຮົາໄດ້ສົ່ງມາຍັງພວກເຂົາຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ, ແຕ່ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ຍອມຟັງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.’

²⁰ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ພວກເຈົ້າທັງປວງຜູ້ຊຶ່ງເຮົາສົ່ງໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຖິງບາບີໂລນ,²¹‘ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບອາຮາບ ລູກຊາຍຂອງໂກລາຢາ ແລະເຊເດກີຢາ ລູກຊາຍມາອາເສຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປະກາດພຣທຳບໍ່ຈິງແກ່ພວກເຈົ້າໃນນາມຂອງເຮົາ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະມອບເຂົາທັງສອງໄວ້ໃນມືຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະເພິ່ນຈະຂ້າເຂົາທັງສອງເສຍຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກເຈົ້າ.

²²ແລ້ວຄຳສາບແຊ່ງຖືກກ່າວກ່ຽວກັບຄົນເຫລົ່ານີ້ ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເນລະເທດຂອງຢູດາໃນບາບີໂລນ ຄຳສາບແຊ່ງຈະກ່າວວ່າ: ຂໍພຣະຢາເວຊົງເຮັດກັບພວກເຈົ້າເຫມືອນເຊເດກີຢາ ແລະອາຮາບ ຜູ້ທີ່ກະສັດບາບີໂລນ ເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟ.²³ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ເພາະສິ່ງທີ່ຫນ້າອັບອາຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນອິດສະຣາເອນ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານ ແລະໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳບໍ່ຈິງໃນນາມຂອງເຮົາ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຊຶ່ງເຮົາບໍ່ໄດ້ບັນຊາພວກເຂົາໃຫ້ກ່າວ. ເພາະເຮົາເປັນຜູ້ທີ່ຮູ້; ເຮົາເປັນພະຍານ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

²⁴“ກ່ຽວກັບເຊມາຢາ ຊາວເນເຮລາມ, ຈົ່ງກ່າວວ່າ:²⁵‘ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຈົດຫມາຍໃນນາມຂອງພວກເຈົ້າໄປຍັງປະຊາຊົນທັງປວງຜູ້ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ໄປຍັງເຊຟານີຢາ ລູກຊາຍປະໂລຫິດມາອາເສຢາ, ແລະໄປຍັງປະໂລຫິດທັງປວງ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ,²⁶“ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນປະໂລຫິດແທນປະໂລຫິດເຢໂຮຢາດາ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຜູ້ດູແລພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ. ເຈົ້າໄດ້ຢູ່ໃນການຄວບຄຸມຄົນຂອງປະຊາຊົນທັງປວງ ຜູ້ຊຶ່ງບ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ຕົວພວກເຂົາເອງເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ. ເຈົ້າຄວນຈັບພວກເຂົາໃສ່ຄຸກໄວ້ ແລະໃສ່ໂສ້ເສຍ.

²⁷ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້, ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຕຳຫນິເຢເຣມີຢາ ຊາວອານາໂທດ, ຜູ້ຊຶ່ງຕັ້ງຕົວເອງເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມແກ່ເຈົ້າ?²⁸ເພາະລາວໄດ້ສົ່ງຈົດຫມາຍມາຍັງເຮົາໃນບາບີໂລນ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຈະເປັນເວລາທີ່ດົນນານ. ຈົ່ງສ້າງເຮືອນທັງຫລາຍ ແລະອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນນັ້ນ, ແລະຈົ່ງເຮັດສວນ ແລະກິນຜົນທີ່ໄດ້ນັ້ນ.’”²⁹ປະໂລຫິດເຊຟານີຢາອ່ານຈົດຫມາຍນີ້ໃຫ້ຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມຟັງ.

³⁰ແລ້ວພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວກໍມາຍັງເຢເຣມີຢາ ກ່າວວ່າ,³¹“ຈົ່ງສົ່ງຖ້ຍອຄຳໄປເຖິງບັນດາຜູ້ເປັນຊະເລີຍທັງຫມົດວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວກ່ຽວກັບເຊມາຢາຊາວເນເຮລາມວ່າ, ເພາະວ່າເຊມາຢາໄດ້ທຳນວຍແກ່ພວກເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ລາວ ແລະລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າວາງໃຈໃນຄຳບໍ່ຈິງ,³²ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະລົງໂທດເຊມາຢາຊາວເນເຮລາມ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງລາວ ຈະບໍ່ມີຈັກຄົນຫນຶ່ງທີ່ຈະອາໄສຢູ່ໃນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້. ລາວຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນການດີທີ່ເຮົາຈະເຮັດແກ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວ—ເພາະລາວໄດ້ສອນການກະບົດຕໍ່ພຣະຢາເວ.’”

30

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ເຢເຣມີຢາ, ກ່າວວ່າ,²“ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງຂຽນໄວ້ເພື່ອຕົວເຈົ້າເອງໃນປຶ້ມມ້ວນຫົວຫນຶ່ງ.³ເພາະເບິ່ງແມ, ວັນທັງຫລາຍກຳລັງຈະມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທັງຫລາຍແກ່ໄພ່ພົນຂອງເຮົາ, ຄືໃຫ້ອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມ. ເຮົາເອງ, ພຣະຢາເວ, ໄດ້ຊົງກ່າວແລ້ວ. ເພາະເຮົາຈະນຳພວກເຂົາມາຍັງແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະພວກເຂົາຈະໄດ້ເປັນເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນ.”

⁴ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນບັນດາພຣະທັມຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງກ່າວເຖິງ ອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາ ດັ່ງນີ້,⁵“ເພາະພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ‘ພວກເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ ຍ້ອນຕື່ນຕົກໃຈເປັນສຽງຢ້ານ ແລະບໍ່ແມ່ນສຽງແຫ່ງສັນຕິສຸກ.

⁶ຈົ່ງຖາມເຖີດ ແລະເບິ່ງວ່າ ຖ້າຜູ້ຊາຍຈະອອກລູກໄດ້ບໍ. ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງເຫັນຜູ້ຊາຍຫນຸ່ມທຸກຄົນ ເອົາມືອູ້ມທ້ອງຂອງພວກເຂົາເຫມືອນຍິງຈະອອກລູກ? ເປັນຫຍັງຫນ້າຕາຂອງທຸກຄົນຈຶ່ງຂາວຊີດໄປ?⁷ອານິຈັງ! ເພາະວັນນັ້ນຈະຍິ່ງຫໃ່ຍເຫລືອເກີນ ບໍ່ມີວັນໃດເຫມືອນ. ມັນຈະເປັນເວລາກະວົນກະວາຍທຸກໃຈຂອງເຊື້ອສາຍຢາໂຄບ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອຈາກວັນນັ້ນໄປໄດ້.

⁸ເພາະມັນຈະເປັນໃນວັນນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ—ທີ່ເຮົາຈະປົດແອກອອກຈາກຄໍ, ແລະ ແກ້ໂສ້ອອກຈາກພວກເຈົ້າເສຍ, ດັ່ງນັ້ນພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນທາດຮັບໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ.⁹ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະນະມັດສະການພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະຮັບໃຊ້ດາວິດກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ເຮົາຈະໃຫ້ເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນເຈົ້ງເອງ, ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າສູ່ຢ້ານເລີຍ— ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ— ແລະຢ່າຕື່ນຕົກໃຈ, ຊາວອິດສະຣາເອນເອີຍ. ເພາະເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຊ່ວຍໃຫ້ໄດ້ກັບຄືນມາຈາກປະເທດອັນໄກ ແລະບັນດາລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າຈາກແຜ່ນດິນທີ່ຕົກເປັນນັກໂທດ. ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບຈະກັບມາມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກ; ພວກເຂົາຈະປອດໄພ, ແລະ ຈະບໍ່ມີໃຜເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວອີກຕໍ່ໄປ.¹¹ເພາະເຮົາຈະຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ— ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ— ເພື່ອຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນໄພ. ແລ້ວເຮົາຈະທຳລາຍບັນດາປະເທດທີ່ເຮົາໃຫ້ພວກເຈົ້າກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ນັ້ນ. ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍພວກເຈົ້າຈົນຫມົດສິ້ນ, ເຖິງວ່າເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າຢ່າງເປັນທຳ ແລະ ຈະບໍ່ປ່ອຍພວກເຈົ້າໄປໂດຍບໍ່ລົງໂທດຢ່າງແນ່ນອນ.’

¹²ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ການບາດເຈັບຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດປິ່ນປົວໃຫ້ດີໄດ້; ບາດແຜຂອງພວກເຈົ້າກໍໄດ້ຕິດເຊື້ອ.¹³ຈະບໍ່ມີໃຜບົວລະບັດຮັກສາພວກເຈົ້າ; ບໍ່ມີຢາຮັກສາບາດແຜຂອງພວກເຈົ້າທີ່ປິ່ນປົວໃຫ້ພວກເຈົ້າ.

¹⁴ພວກຄົນຮັກແພງທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ລືມພວກເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ສົນໃຈພວກເຈົ້າອີກ, ເພາະເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າບາດເຈັບໂດຍສັດຕູ ແລະເປັນການລົງໂທດເຫມືອນຢ່າງນາຍທີ່ໂຫດຮ້າຍ ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວທັງຫລາຍ ແລະບາບຫລວງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁵ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ ເພາະຄວາມເຈັບປວດຂອງພວກເຈົ້າ? ຄວາມເຈັບປວດຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນປິ່ນປົວໃຫ້ດີບໍ່ໄດ້ດອກ, ເພາະວ່າຄວາມຜິດຢ່າງຍິ່ງຂອງພວກເຈົ້າ, ຄວາມບາບຫລວງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງນີ້ເຮົາໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນໃດທຳຮ້າຍພວກເຈົ້າ ແລະສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າທັງຫມົດຈະຕົກເປັນຊະເລີຍ. ເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ປຸ້ນພວກເຈົ້າກໍຈະຖືກປຸ້ນ, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ເອົາພວກເຈົ້າເປັນເຫຍື່ອ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົາຕົກເປັນເຫຍື່ອເຊັ່ນກັນ.¹⁷ເພາະເຮົາຈະນຳການຮັກສາແກ່ພວກເຈົ້າ; ເຮົາຈະປິ່ນປົວບາດແຜໃຫ້ດີ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າວ່າ: ພວກນອກຄອກ. ບໍ່ມີໃຜສົນໃຈເມືອງຊີໂອນ.’”

¹⁸ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາກຳລັງຈະນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທັງຫລາຍຂອງເຕັ້ນແຫ່ງຢາໂຄບກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມ ແລະ ຄວາມເມດຕາໃນເລື່ອງທີ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາ. ແລ້ວເມືອງຈະໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ ເທີງກອງຊາກຫັກພັງທັງຫລາຍ, ແລະປ້ອມປາການຈະຕັ້ງຂຶ້ນອີກຄັ້ງໃນທີ່ຊຶ່ງມັນເຄີຍຢູ່.¹⁹ແລ້ວບົດເພງຮ້ອງແຫ່ງການສັນລະເສີນ ແລະສຽງຮ້ອງໂຮມ່ວນຊື່ນຈະອອກມາຈາກພວກເຂົາ, ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເພີ່ມທະວີຫລາຍຂຶ້ນ; ຈະນຳກຽດມາໃຫ້ພວກເຂົາ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນພຽງຜູ້ເລັກນ້ອຍ.

²⁰ແລ້ວປະຊາຊົນຂອງພວກເຂົາກຈະເປັນເຫມືອນສະໄຫມກ່ອນ, ແລະການຊຸມນຸມຂອງພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ເມື່ອເຮົາລົງໂທດຄົນທັງປວງທີ່ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາ.²¹ຜູ້ປົກຄອງຈະມາຈາກຊົນຊາດຂອງພວກເຂົາເອງ. ລາວຈະອອກມາຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາເອງ ເມື່ອເຮົາດຶງເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ ແລະເມື່ອລາວເຂົ້າມາເຖິງເຮົາແລ້ວ ຖ້າເຮົາບໍ່ເຮັດສິ່ງນີ້, ໃຜແດ່ຈະກ້າເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາ? —ເຮົາພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.²²ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.”

²³ເບິ່ງເຖີດ, ຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ, ເປັນດັ່ງລົມພະຍຸ, ລົມໂຫດຮ້າຍນີ້ຈະພັດອອກ. ມັນເປັນລົມພາຍຸຕໍ່ເນື່ອງ. ມັນວົນວຽນຢູ່ເທິງຫົວຂອງຄົນຊົ່ວຊ້າ.²⁴ຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ ຈະບໍ່ຫມຸນກັບ ຈົນກວ່າມັນຈະໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ພຣະປະສົງໃນພຣະອົງ. ໃນວາລະສຸດທ້າຍ, ພວກເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້.”

31

¹“ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງຕະກູນທັງປວງຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ.”²ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທີ່ເຫລືອຕາຍມາຈາກດາບໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ; ເຮົາຈະອອກໄປມອບການຢຸດພັກຜ່ອນໃຫ້ຊາວອິດສະຣາເອນເອີຍ.”³ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປາກົດແກ່ຂ້ານ້ອຍໃນອະດີດ ແລະໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, “ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ເຮົາໄດ້ຮັກແພງພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮັກນິລັນດອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະຮັກແພງພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແຫ່ງພຣະສັນຍາ.

⁴ເຮົາຈະສ້າງພວກເຈົ້າຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່, ໂອອິດສະຣາເອນສາວປອດເອີຍ ພວກເຈົ້າຈະມີກອງໂທນ ແລະໄດ້ຟ້ອນລຳດ້ວຍຄວາມມ່ວນຊື່ນ.⁵ເຈົ້າຈະໄດ້ປູກຕົ້ນອະງຸ່ນທັງຫລາຍອີກຄັ້ງເທິງພູຊາມາເຣຍ; ຄົນສວນທັງຫລາຍກໍຈະປູກ ແລະຈະໄດ້ກິນຫມາກຂອງມັນໄດ້ດີ.⁶ເພາະວ່າວັນນັ້ນມາເຖິງ ພວກຄົນເຝົ້າຍາມເຂດເທິງພູເອຟຣາອິມທັງຫລາຍຈະປະກາດວ່າ, ‘ມາເທາະ, ໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປເທິງພູຊີໂອນເທາະ, ໄປເຝົ້າພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.'

⁷ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຮ້ອງເພງສັນລະເສີນດ້ວຍຄວາມມ່ວນຊື່ນສຳລັບອິດສະຣາເອນ ທີ່ເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່! ພຣະຢາເວຊົງຊ່ວຍໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນໄພ, ຊົງຊ່ວຍຄົນທັງປວງທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງອິດສະຣາເອນ.'

⁸ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາກຳລັງຈະໂຮມເອົາພວກເຂົາມາຈາກທາງເຫນືອທັງຫລາຍ. ເຮົາຈະໂຮມພວກເຂົາຈາກຫລາຍສ່ວນທີ່ໄກທີ່ສຸດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ພ້ອມທັງຄົນຕາບອດ ແລະຄົນເສຍຂາຈະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ; ຜູ້ຍິງຖືພາທີ່ກຳລັງຈະອອກລູກກໍຈະມາ ຊົນຊາດໃຫຍ່ຈະກັບຄືນມາທີ່ນີ້.⁹ໄພ່ພົນຂອງເຮົາຈະກັບມາດ້ວຍການຮ້ອງໄຫ້; ເຮົາຈະເລົ້າໂລມຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຂໍ. ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາມາຮອດກະແສນ້ຳໄຫລໃຫ້ຍ່າງໄປຕາມທາງຮາບພຽງ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ສະດຸດ, ເພາະເຮົາເປັນພໍ່ຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະເອຟຣາອິມເປັນລູກກົກຂອງເຮົາ.”

¹⁰“ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍເອີຍ ແລະຈົ່ງປະກາດຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໃນແຜ່ນດິນແຄມທະເລທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ. ເຈົ້າທັງຫລາຍ ບັນດາປະຊາຊາດຈົ່ງກ່າວ, ‘ພຣະອົງຜູ້ເຮັດໃຫ້ອິດສະຣາເອນກະຈັດກະຈາຍໄປ ຈະເຕົ້າໂຮມອີກຄັ້ງ ແລະເບິ່ງແຍງພວກເຂົາເຫມືອນຄົນລ້ຽງແກະເບິ່ງແຍງແກະຂອງຕົນ.’¹¹ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໄຖ່ຢາໂຄບໄວ້ແລ້ວ ແລະໄດ້ໄຖ່ເຂົາຈາກເງື້ອມມືທີ່ແຂງແຮງເກີນກວ່າເຂົາ.

¹²ແລ້ວພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະມາ ແລະຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມມ່ວນຊື່ນຢູ່ເທິງພູຊີໂອນ. ໃບຫນ້າຂອງພວກເຂົາຈະຊົມຊື່ນຍິນດີໃນສິ່ງຂອງທີ່ເຮົາໃຫ້, ຄືກັບເມັດເຂົ້າ ແລະເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່, ຄືກັບນ້ຳມັນ ແລະລູກຂອງບັນດາສັດລ້ຽງ ແລະຝູງສັດລ້ຽງທັງຫລາຍ. ເພາະຊີວິດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນສວນທີ່ມີນ້ຳຫົດ, ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ມີຄວາມໂສກເສົ້າເສຍໃຈອີກຕໍ່ໄປ.

¹³ແລ້ວພວກຍິງສາວປອດ ຈະປິຕິຍິນດີດ້ວຍການຟ້ອນລຳ ແລະພວກຄົນຫນຸ່ມ ແລະຄົນເຖົ້າຈະຢູ່ຮ່ວມກັນ ເພາະເຮົາຈະປ່ຽນຄວາມໂສກເສົ້າ ເປັນຄວາມມ່ວນຊື່ນ. ເຮົາຈະນຳຄວາມກາຣຸນາຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມເສຍໃຈຈະກາຍເປັນຄວາມຍິນດີ.¹⁴ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ຊີວິດຂອງພວກປະໂລຫິດມີອາຫານກິນອີ່ມ ຢ່າງອຸດົມສົມບູນ. ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈະເຕັມອີ່ມດ້ວຍສິ່ງດີທຸກຢ່າງຂອງເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

¹⁵ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ສຽງທີ່ໄດ້ຍິນຢູ່ໃນເມືອງຣາມານັ້ນ ເປັນສຽງໂອຍຄາງ ແລະຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນ. ນາງຣາເຊນຮ້ອງໄຫ້ຍ້ອນບັນດາລູກຂອງຕົນ. ນາງບໍ່ຍອມຟັງສຽງເລົ້າໂລມ, ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາທັງຫລາຍນັ້ນໄດ້ຕາຍແລ້ວ."

¹⁶ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ, “ຈົ່ງລະງັບສຽງຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນໄວ້ເຖີດ ແລະກັ້ນນໍ້າຕາຈາກດວງຕາຂອງພວກເຈົ້າເສຍ; ເພາະວ່າຈະມີບຳເຫນັດສຳລັບການທົນທຸກຍາກຂອງພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈະໄດ້ກັບມາຈາກແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ.¹⁷ຈະມີຄວາມຫວັງສຳລັບອະນາຄົດຂອງພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຈົ້າຈະໄດ້ກັບມາຂ້າງເຂດແດນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາເອງ."

¹⁸“ເຮົາໄດ້ຍິນເອຟຣາອິມເວົ້າດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈວ່າ, ‘ພຣະອົງຊົງໃສ່ໂທດຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍຖືກລົງໂທດເປັນເຫມືອນລູກງົວທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຝຶກ. ຂໍຊົງໂຜດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍກັບຄືນທ້ອນ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຖືກນຳກັບ, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະຢາເວຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁹ເພາະຫລັງຈາກທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫລີກຫນີຈາກພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍກໍຕີຕົນເອງດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ; ຫລັງຈາກທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງສອນແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຕີຕົ້ນຂາຂອງຕົນເອງ. ຂ້ານ້ອຍຮູ້ສຶກລະອາຍ ແລະໄດ້ອັບອາຍຂາຍຫນ້າ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຕ້ອງທົນຮັບຄວາມເຊື່ອມເສຍ ເມື່ອຄາວຍັງຫນຸ່ມຢູ່ນັ້ນ.’²⁰ຊາວເອຟຣາອິມເອີຍ, ລູກຊາຍທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນຫລື? ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາ, ເປັນລູກຊາຍທີ່ເຮົາຊື່ນຊົມບໍ່ແມ່ນຫລື? ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເຮົາກ່າວໂທດພວກເຈົ້າ ເຮົາກໍຍັງເອີ້ນເຈົ້າວ່າດວງໃຈທີ່ຮັກຂອງເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ. ເພາະຢ່າງນີ້ຈິດໃຈຂອງເຮົາຈິ່ງຫວນຄືນຫາພວກ. ເຮົາຈະເມດຕາສົງສານຕໍ່ພວກເຂົາແນ່ນອນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ."

²¹ຈົ່ງຫມາຍທາງທີ່ພວກເຈົ້າຈາກໄປນັ້ນ. ຈົ່ງເຮັດປ້າຍຊີ້ທາງໄວ້ສຳລັບພວກເຈົ້າເອງ. ຈົ່ງພິຈາລະນາໃຫ້ດີເຖິງທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ທາງຊຶ່ງພວກເຈົ້າຄວນຍ່າງໄປນັ້ນ. ອິດສະຣາເອນສາວປອດເອີຍ, ຈົ່ງກັບຄືນມາເຖີດ! ຈົ່ງກັບມາຍັງບ້ານເມືອງເຫລົ່ານີ້ຂອງພວກເຈົ້າ.²²ເຈົ້າຈະຍັງລັງເລໃຈຢູ່ອີກເຫິງປານໃດ, ລູກສາວ ຜູ້ທີ່ບໍ່ສັດຊື່ເອີຍ? ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສ້າງສິ່ງໃຫມ່ຂຶ້ນມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ—ຄືຜູ້ຍິງຈະລ້ອມຜູ້ຊາຍ.”

²³ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວວ່າ, “ເມື່ອເຮົາເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນກັບຄືນສູ່ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ເຈົ້າຈະເວົ້າສິ່ງນີ້ໃນປະເທດຢູດາ ແລະໃນຫົວເມືອງທັງຫລາຍ ອີກເທື່ອຫນຶ່ງວ່າ, ‘ຂໍພຣະຢາເວຊົງອວຍພຣະພອນ ພວກເຈົ້າຜູ້ເປັນສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມຊອບທຳທີ່ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ ພວກເຈົ້າເປັນພູເຂົາສັກສິດບໍລິສຸດ.²⁴ເພາະປະເທດຢູດາ ແລະຫົວເມືອງຕ່າງນັ້ນຈະອາໄສຢູ່ດ້ວຍກັນທີ່ນັ້ນ ທັງບັນດາຊາວນາທັງຫລາຍ ແລະບັນດາຄົນລ້ຽງແກະ ພ້ອມກັບສັດທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.²⁵ເພາະເຮົາຈະໃຫ້ນໍ້າດື່ມແກ່ຜູ້ຈິດໃຈທີ່ອ່ອນແຮງ ແລະເຮົາຈະເຕີມເຕັມທຸກຄົນທີ່ກຳລັງທົນທຸກຈາກຄວາມກະຫາຍ.”²⁶ຫລັງຈາກນີ້ ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຕື່ນ ແລະຈຳໄດ້ວ່າການຫລັບນອນຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍສົດຊື່ນຂຶ້ນ.

²⁷“ເບິ່ງເຖີດ, ວັນເຫລົ່ານັ້ນມາເຖິງ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາເຕັມໄປດ້ວຍເຜົ່າພັນມະນຸດ ແລະສັດປ່າ.²⁸ແຕ່ກ່ອນ, ເຮົາໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງພວກເຂົາເພື່ອຖອນພວກເຂົາອອກ ແລະພັງພວກເຂົາລົງທຳລາຍເສຍ ແລະນຳເຫດຮ້າຍມາໃຫ້ພວກເຂົາ ແຕ່ໃນວັນທັງຫລາຍທີ່ກຳລັງມາ, ເຮົາຈຶ່ງຈະເຝົ້າເບິ່ງພວກເຂົາ, ເພື່ອຈະສ້າງພວກເຂົາຂຶ້ນ ແລະປູກພວກເຂົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

²⁹ເມື່ອວັນທັງຫລາຍມາເຖິງ ຈະບໍ່ມີໃຜກ່າວຕໍ່ໄປອີກວ່າ, ‘ພວກພໍ່ໄດ້ກິນຫມາກອະງຸ່ນສົ້ມ, ແຕ່ລູກຊ້ຳພັດເຂັດແຂ້ວ.³⁰ເພາະແຕ່ລະຄົນຈະຕ້ອງຕາຍໃນຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນເອງ; ທຸກຄົນທີ່ກິນຫມາກອະງຸ່ນສົ້ມ ກໍຈະຕ້ອງເຂັດແຂ້ວ.”

³¹ເບິ່ງແມ, ເມື່ອວັນທັງຫລາຍກຳລັງຈະມາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະໃຫ້ຄຳຫມັ້ນສັນຍາໃຫມ່ແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາ.³²ມັນຈະບໍ່ຄືຄຳຫມັ້ນສັນຍານີ້ຈະບໍ່ເຫມືອນທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ ຕອນເຮົາໄດ້ຈູງມືເຂົາອອກຈາກເອຢິບນັ້ນ. ວັນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ເປັນວັນທັງຫລາຍທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາ ເຖິງວ່າເຮົາໄດ້ເປັນສາມີຂອງພວກເຂົາ —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

³³ແຕ່ນີ້ຈະເປັນຄຳຫມັ້ນສັນຍາຊຶ່ງເຮົາຈະເຮັດແກ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ພາຍຫລັງວັນທັງຫລາຍເຫລົ່ານີ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວດັງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະບັນຈຸພຣະທັມຂອງເຮົາໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ ແລະເຮົາຈະຈາລຶກມັນໄວ້ເທີງດວງໃຈຂອງພວກເຂົາ, ເພາະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ.³⁴ຕໍ່ໄປຈະບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຂົາສອນເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນຕໍ່ໄປ ຫລືຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈະບໍສອນນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງຮູ້ຈັກພຣະຢາເວ!’ ເພາະວ່າພວກເຂົາທັງຫມົດ, ຕັ້ງແຕ່ຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດເຖິງຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ, ຈະຮູ້ຈັກເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ— ເພາະເຮົາຈະໃຫ້ອະໄພບາບແກ່ພວກເຂົາ ແລະຈະບໍ່ຈົດຈຳຄວາມຜິດຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.”

³⁵ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ-- ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງໃຫ້ດວງອາທິດສ່ອງແສງໃນກາງເວັນ ແລະຊົງໃຫ້ເດືອນດາວ ແລະບັນດາດວງດາວເປັນແສງສະຫວ່າງໃນຕອນກາງຄືນ. ພຣະອົງຄືຜູ້ຊົງກວນໃຫ້ທະເລມີຄື້ນດັງສະເທືອນ ເພື່ອໃຫ້ມັນສົ່ງສຽງ ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄື ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ. ພຣະອົງຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ,³⁶"ພຽງແຕ່ຖ້າຫາກສິ່ງຂອງຖາວອນເຫລົ່ານີ້ຈະຫາຍໄປຈາກສາຍຕາຂອງເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ຕາບນັ້ນເຊື້ອສານຂອງອິດສະຣາເອນກໍຈະບໍ່ສິ້ນສຸດ ຈາກການເປັນຊົນຊາດຫນຶ່ງຕໍ່ຫນ້າເຮົາເປັນນິດ.”

³⁷ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ພຽງແຕ່ຖ້າທ້ອງຟ້າສູງສຸດທັງຫລາຍເປັນທີ່ວັດແທກໄດ້ ແລະພຽງແຕ່ຖ້າຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກເບື້ອງລຸ່ມເປັນທີ່ໃຫ້ສຳລຫວດໄດ້, ເຮົາຈຶ່ງຈະປະຖິ້ມເຊື້ອສາຍທັງປວງຂອງອິດສະຣາເອນເສຍ ຍ້ອນທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

³⁸“ເບິ່ງແມ, ເມື່ອທັງຫລາຍກຳລັງມາເຖິງ —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເມືອງນີ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ເພື່ອເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ຫໍຄອຍຮານາເນນ ເຖິງປະຕູແຈ.³⁹ແລ້ວເສັ້ນເຂດແດນຈະຍາວໄປເຖິງພູ ກາເຣບ ແລ້ວຈະລຽງໄປເຖິງໂກອາ.⁴⁰ທົ່ວທັງຮ່ອມພູບ່ອນຝັງຊາກສົບທັງຫລາຍ ແລະກັບຂີ້ເທົ່າໄຟ ແລະທົ່ງນາທັງຫມົດຕາມລຳນ້ຳກິດໂຣນ ຈົນເຖິງປະຕູມ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຈະເປັນບ່ອນສັກສິດສຳລັບພຣະຢາເວ ເມືອງນີ້ຈະບໍ່ຖືກຖອນຮາກ ຫລື ທຳລາຍອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ.”

32

¹ພຣະທໍາຊຶ່ງມາຈາກພຣະຢາເວເຖິງເຢເຣມີຢາໃນປີທີ່ສິບແຫ່ງເຊເດກີຢາກະສັດຂອງຢູດາ, ຊຶ່ງເປັນປີທີ່ສິບແປດຂອງເນບູກາດເນັດຊາ.²ຄັ້ງນັ້ນ ກອງທັບຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນກຳລັງອ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢູ່ ແລະເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມຖືກຂັງຢູ່ໃນບໍລິເວນທະຫານຮັກສາພະອົງ ຊຶ່ງຢູ່ໃນພະລາຊະວັງຂອງກະສັດແຫ່ງຢູດາ.

³ເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາໄດ້ຂັງເພິ່ນໄວ້ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງປະກາດພຣະທັມ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະມອບເມືອງນີ້ໄວ້ໃນມືຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ແລະລາວຈະຍຶດເມືອງນີ້.⁴ເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາຈະຫນີໄປບໍ່ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນເຄນເດຍ, ເພາະລາວຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ. ປາກຂອງລາວຈະໄດ້ເວົ້າກັນຕໍ່ປາກຂອງກະສັດ ແລະດວງຕາທັງຫລາຍຂອງລາວຈະແນມເຫັນພຣະເນດທັງຫລາຍຂອງກະສັດ.⁵ລາວຈະນຳເຊເດກີຢາໄປຍັງບາບີໂລນ, ແລະລາວຈະຢູ່ບ່ອນນັ້ນຈົນກວ່າເຮົາຈະໄປຢ້ຽມລາວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ. ເຖິງແມ່ນພວກເຈົ້າຈະຕໍ່ສູ້ກັບຊາວເຄນເດຍ ພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ສຳເລັດ.’”

⁶ເຢເຣມີຢາເວົ້າວ່າ, “ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາຍັງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,⁷‘ເບິ່ງແມ, ຮານາເມນລູກຊາຍຊານລູມ ລຸງຂອງພວກເຈົ້າຈະມາຫາພວກເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຊື້ນາຂອງຂ້ານ້ອຍຊຶ່ງຢູ່ທີ່ອານາໂທດສຳລັບຕົວທ່ານເອງ, ເພາະວ່າສິດທິຂອງການຊື້ນັ້ນເປັນຂອງທ່ານ.’’”

⁸ແລ້ວ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ປະກາດແລ້ວວ່າ, ຮານາເມນ, ລູກຊາຍຂອງຊານລູມອາ, ລຸງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໄດ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍທີ່ບໍລິເວນຂອງທະຫານຮັກສາພະອົງ, ແລະເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ‘ຈົ່ງຊື້ນາຂອງຂ້ານ້ອຍ ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ອານາໂທດໃນແຜ່ນດິນເບັນຢາມິນ, ເພາະສິດທິຂອງການຖືກຳມະສິດເປັນຂອງທ່ານ. ຈົ່ງຊື້ໄວ້ສຳລັບຕົວທ່ານເອງ.’ ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ວ່ານີ້ເປັນພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ.⁹ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍກໍຊື້ນາທີ່ອານາໂທດຈາກຮານາເມນ, ລູກຂອງລຸງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ໄດ້ຊັ່ງເງິນໃຫ້ແກ່ລາວ ຄືເງິນສິບເຈັດເຊເຂ.

¹⁰ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍລົງນາມໃນຫນັງສືປະທັບຕາໄວ້, ໄດ້ພະຍານ ແລະເອົາຕາຊິງຊັ່ງເງິນ.¹¹ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍກໍຮັບໃບຕາດິນຂອງການຊື້ທັງສະບັບທີ່ປະທັບຕາແລ້ວຕາມກົດຫມາຍ ແລະທຳນຽມ, ພ້ອມກັບສະບັບທີ່ເປີດຢູ່.¹²ແລະຂ້ານ້ອຍກໍມອບເອກະສານຂອງການຊື້ໃຫ້ແກ່ບາຣຸກລູກຊາຍເນຣີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງມາເຊຢາ ຕໍ່ຫນ້າຮານາເມນ, ລູກຂອງລຸງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໃນສາຍຕາຂອງພະຍານຜູ້ທີ່ລົງນາມໃນເອກະສານການຊື້ ແລະຕໍ່ຫນ້າບັນດາຊາວຢູດາ ຜູ້ຊຶ່ງນັ່ງຢູ່ໃນບໍລິເວນທະຫານຮັກສາພະອົງ.

¹³ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍກໍກ່າວເນັ້ນບາຣຸກຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ,¹⁴‘ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງເອົາເອກະສານເຫລົ່ານີ້ໄປເສຍ, ທັງເອກະສານຂອງການຊື້ທີ່ປະທັບຕາ ກັບສະບັບທີ່ເປີດນີ້ ແລະບັນຈຸໄວ້ໃນພາຊະນະດິນ ເພື່ອຈະທົນຢູ່ໄດ້ດົນນານ.¹⁵ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ບ້ານເຮືອນທັງຫລາຍ, ແລະໄຮ່ນາທັງຫລາຍ, ແລະສວນອະງຸ່ນທັງຫລາຍ ຈະມີການຖືກຳມະສິດກັນອີກໃນແຜ່ນດິນນີ້.”

¹⁶ຫລັງຈາກທີ່ຂ້ານ້ອຍມອບເອກະສານການຊື້ໃຫ້ແກ່ບາຣຸກ ລູກຊາຍເນຣີຢາແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ,¹⁷‘ອະນິຈັງ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ເບິ່ງແມ! ແມ່ນພຣະອົງເອງ ຜູ້ໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະແຜ່ນດິນໂລກ ດ້ວຍລິດທານຸພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ແລະດ້ວຍພຣະຫັດຊຶ່ງຢຽດອອກຂອງພຣະອົງ ສຳລັບພຣະອົງບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຍາກເກີນສຳລັບພຣະອົງທີ່ຈະຊົງກະທຳ.¹⁸ພຣະອົງຊົງສະແດງຄວາມເມດຕາທີ່ຊື່ສັດຕໍ່ຄົນເປັນພັນໆ ແລະຊົງເທຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຄົນເຫລ່ົ່ານັ້ນໃຫ້ຕົກເຖິງລູກຫລານຂອງພວກເຂົາທີ່ສືບຕໍ່ຈາກພວກເຂົາມາ. ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຊົງຣິດທານຸພາບ; ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.

¹⁹ພຣະອົງຊົງມີປັນຍາທີ່ແຫລມຄົມ ແລະຊົງຣິດທານຸພາບໃນພະລາຊະກິດທັງປວງ, ເພາະພຣະເນດຂອງພຣະອົງຊົງເຫັນທຸກການດຳເນີນຊີວິດຂອງມະນຸດ ຊົງປະທານແຕ່ລະຄົນໃນສິ່ງທິ່ພວກເຂົາປະພຶດ ແລະຕາມການກະທຳທັງຫລາຍຕາມທີ່ພວກເຂົາຄວນໄດ້ຮັບ.²⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປັນຜູ້ສະແດງຫມາຍສຳຄັນ ແລະການອັດສະຈັນໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ. ແລະຈົນເຖິງສະໄຫມນີ້ ກໍຊົງສະແດງໃນອິດສະຣາເອນ ແລະທ່າມກາງມະນຸດຊາດ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຊ່າລືໄປ.²¹ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ ດ້ວຍຫມາຍສຳຄັນ ແລະການອັດສະຈັນ, ດ້ວຍພຣະຫັດເຂັ້ມແຂງ, ແລະພຣະຫັດທີ່ຢຽດອອກດ້ວຍຫນ້າຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ.

²²ແລ້ວພຣະອົງຊົງປະທານແຜ່ນດິນນີ້ແກ່ພວກເຂົາ—ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງປະຕິຍານແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງເຂົາທັງຫລາຍວ່າຈະປະທານແກ່ພວກເຂົາ—ຄືແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງມີນ້ຳນົມ ແລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫລບໍລິບູນ.²³ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າໄປ ແລະຖືກຳມະສິດແຜ່ນດິນນັ້ນ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ ຫລືດຳເນີນຊີິວິດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງທັງປວງຊຶ່ງພຣະອົງຊົງບັນຊາພວກເຂົາ ໃຫ້ເຮັດເລີຍ ເພາະສະນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເຮັດໃຫ້ເຫດຮ້າຍທັງຫມົດນີ້ມາເຖິງພວກເຂົາ.

²⁴ເບິ່ງແມ! ກອງດິນທີ່ອ້ອມຢູ່ໄດ້ມາໄດ້ມາເຖິງເມືອງ ເພື່ອຈະຍຶດເອົາແລ້ວ. ເພາະເຫດດ້ວຍດາບ, ການອຶດຫິວອາຫານ, ແລະ ພະຍາດລະບາດ, ເມືອງນີ້ກໍໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງຄົນເຄນເດຍຜູ້ກຳລັງຕໍ່ສູ້ຢູ່ນັ້ນ ເພາະສິ່ງພຣະອົງກ່າວກໍກຳລັງເປັນໄປຢ່າງນັ້ນແລ້ວ, ແລະເບິ່ງແມ, ພຣະອົງຊົງກຳລັງທອດພຣະເນດຢູ່.²⁵ແລ້ວພຣະອົງເອງຍັງໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງເອົາເງິນຊື້ນາສຳລັບຕົວເຈົ້າເອງ ແລະຫາພວກພະຍານເສຍ ເຖິງແມ່ນວ່າເມືອງນັ້ນຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງຄົນເຄນເດຍ.’”

²⁶ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາຍັງເຢເຣມີຢາ, ກ່າວວ່າ,²⁷“ເບິ່ງແມ! ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງບັນດາມະນຸດຊາດທັງຫມົດ. ສຳລັບເຮົາມີສິ່ງໃດທີ່ຍາກເກີນໄປບໍ?²⁸ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະມອບເມືອງນີ້ໄວ້ໃນມືຂອງຊາວເຄນເດຍ ແລະໃນມືຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ. ລາວຈະຍຶດເອົາມັນແນ່ນອນ.

²⁹ຊາວເຄນເດຍຜູ້ຕໍ່ສູ້ກັບເມືອງນີ້ຈະມາ ແລະຈູດໄຟເຜົາເມືອງນີ້ເສຍດ້ວຍໄຟໃຫ້ໄຫມ້ຫມົດ, ທັງບັນດາເຮືອນທີ່ພວກເຂົາເຜົາເຄື່ອງຖວາຍພະບາອານຢູ່ເທິງຫລັງຄາທັງຫລາຍ ແລະເຄື່ອງດື່ມບູຊາຖວາຍແກ່ພະອື່ນໆ ເພື່ອຍົວະເຍົ້າເຮົາໃຫ້ໂກດຮ້າຍ.³⁰ເພາະເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາໄດ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ເຮັດຄວາມຊົ່ວໃນສາຍຕາຂອງເຮົາຕັ້ງແຕ່ຫນຸ່ມສາວ. ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຍົວະເຍົ້າເຮົາໃຫ້ໂກດຮ້າຍດ້ວຍການກະທຳທັງຫລາຍດ້ວຍມືຂອງຕົນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

³¹ພຣະຢາເວຊົງປະກາດວ່າ ເມືອງນີ້ໄດ້ຍົວະເຍົ້າຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ. ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ໄດ້ສ້າງມັນຂຶ້ນມາຈົນເຖິງມື້ນີ້. ເພາະສະນັ້ນເຮົາຈະຖອນອອກໄປເສຍຈາກຫນ້າຂອງເຮົາ.³²ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວທັງຫມົດຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາຢາກຮ້າຍ—ຄືທັງຕົວພວກເຂົາ, ບັນດາກະສັດ, ພວກເຈົ້ານາຍ, ບັນດາປະໂລຫິດ, ແລະຜູ້ປະກາດພຣະທັມທຸກຄົນໃນຢູດາ ແລະຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

³³ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຫັນຫລັງໃຫ້ເຮົາ ແທນທີ່ຈະຫັນຫນ້າຂອງພວກເຂົາ, ເຖິງວ່າເຮົາໄດ້ສອນພວກເຂົາຢູ່ຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ແຕ່ກໍບໍ່ມີຈັກຄົນດຽວໄດ້ຟັງທີ່ຈະຮັບຄຳສັ່ງສອນຂອງເຮົາ.³⁴ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງບັນດາຮູບເຄົມລົບທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຂອງຕົນໄວ້ໃນພຣະວິຫານ ຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ ອັນເຮັດໃຫ້ມີມົນທິນ.³⁵ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາອັນສູງສຳລັບພະບາອານໃນພູເຂົາແຫ່ງຮິນໂນມ ເພື່ອຖວາຍລູກຊາຍ ແລະລູກສາວຂອງຕົນຍ່າງລຸຍໄຟ ແດ່ພະໂມເລັກ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ບັນຊາພວກເຂົາ ຫລືມີຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງເຮົາວ່າ. ພວກເຂົາຄວນຈະເຮັດສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງນີ້ ແລະດັ່ງນັ້ນເຮັດໃຫ້ຢູດາຜິດບາບ.’

³⁶ເພາະສະນັ້ນ, ເຮົາເອງ, ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວກ່ຽວກັບເມືອງນີ້ແກ່ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍວ່າ, ‘ເມືອງນີ້ຈະຖືກຍົກໄວ້ໃນມືຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ, ແລະດ້ວຍພະຍາດລະບາດ.’³⁷ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຮວບຮວມພວກເຂົາມາຈາກປະເທດທັງປວງ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາໃຫ້ໄປຢູ່, ດ້ວຍຄວາມພິໂລດ, ແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງຮຸນແຮງຂອງເຮົາ. ເຮົາກຳລັງຈະນຳພວກເຂົາກັບມາຍັງທີ່ນີ້ ແລະຈະໃຫ້ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພ.

³⁸ແລ້ວພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.³⁹ເຮົາຈະໃຫ້ໃຈດຽວ ແລະທາງດຽວແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຢຳເກງເຮົາຢູ່ທຸກວັນ ເພື່ອເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຂົາ ແລະແກ່ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາທີ່ຕາມມາ.⁴⁰ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍານິລັນດອນກັບພວກເຂົາວ່າເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການເຮັດດີແກ່ເຂົາທັງຫລາຍ. ເຮົາຈະບັນຈຸຄວາມຢຳເກງເຮົາໄວ້ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຫັນໄປຈາກເຮົາ.

⁴¹ແລ້ວເຮົາຈະປິຕິຍິນດີໃນການເຮັດດີແກ່ເຂົາ ແລະເຮົາຈະປູກເຂົາໄວ້ໃນແຜ່ນດິນນີ້ດ້ວຍຄວາມຫມັ່ນພຽນ ດ້ວຍສຸດໃຈຂອງເຮົາ ແລະສຸດຈິດຂອງເຮົາ.⁴²ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ນຳເອົາຄວາມຮ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫມົດມາເຫນືອຊົນຊາດນີ້ສັນໃດ, ດັ່ງນັ້ນເຮົາກໍຈະນຳຄວາມດີທັງຫມົດຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ມາເຫນືອພວກເຂົາສັນນັ້ນ.

⁴³ແລ້ວພວກເຂົາຈະຊື້ຂາຍນາກັນໃນແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າກ່າວເຖິງວ່າ. “ນີ້ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ຮົກຮ້າງເສຍ ຊຶ່ງບໍ່ມີມະນຸດ ຫລື ສັດ. ມັນໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງຄົນເຄນເດຍ.⁴⁴ພວກເຂົາຈະຊື້ນາເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍເງິນ ແລະຈະຂຽນເອກະສານກໃນຫນັງສືມ້ວນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ປະທັບຕາ. ພວກເຂົາຈະປະຊຸມພະຍານທັງຫລາຍໃນແຜ່ນດິນຂອງເບັນຢາມິນ, ໃນທີ່ຕ່າງແຖບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໃນຫົວເມືອງທັງຫລາຍຂອງຢູດາ, ໃນຫົວເມືອງແຖບແດນເມືອງພູເຂົາໃນຫົວເມືອງແຖບພູເຂົາ, ແລະໃນຫົວເມືອງທັງຫລາຍຂອງເນເກບ. ເພາະເຮົາຈະໃຫ້ການເປັນຊະເລີຍຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍກັບສູ່ສະພາບເດີມ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.’”

33

¹ແລ້ວພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາໄດ້ມາຍັງເຢເຣມີຢາເທື່ອທີ່ສອງ, ເມື່ອເພິ່ນຍັງຖືກກັກຕົວຢູ່ໃນບໍລິເວນຂອງທະຫານຮັກສາພະອົງ, ກ່າວວ່າ,²“ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງສ້າງ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້—ພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງປັ້ນເພື່ອສະຖາປະນາໄວ້—ພຣະຢາເວຄືພຣະນາມຂອງພຣະອົງ,³‘ຈົ່ງເວົ້າຕໍ່ເຮົາ ແລະເຮົາຈະຕອບພວກເຈົ້າ ແລະຈະສະແດງສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະສະແດງສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫລາຍ ຂໍ້ລຶກລັບທັງປວງຊຶ່ງພວກເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈ.’

⁴ເພາະວ່າພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງເຮືອນຊານທັງຫລາຍໃນນະຄອນນີ້ ແລະກ່ຽວພະລາຊະວັງທັງຫລາຍຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູດາ ຊຶ່ງຖືກຮື້ລົງເພື່ອເຮັດກອງດິນຕໍ່ຕ້ານ ແລະດາບ.⁵‘ພວກຄົນເຄນເດຍກຳລັງຈະມາເພື່ອສູ້ຮົບ ແລະຖະລົ່ມບ້ານເຮືອນທັງຫລາຍເຕັມໄປດ້ວຍສົບຄົນທີ່ເຮົາສັງຫານດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ, ເມື່ອເຮົາໄດ້ເຊື່ອງຫນ້າຂອງເຮົາຈາກນະຄອນນີ້ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ.

⁶ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະນຳການປິ່ນປົວ ແລະການຮັກສາມາໃຫ້, ເພາະເຮົາຈະຮັກສາເຂົາທັງຫລາຍໃຫ້ຫາຍ ແລະຈະນຳຄວາມອຸດົມສົມບູນ, ສັນຕິສຸກ ແລະຄວາມຫນ້າເຊື່ອຖືມາໃຫ້ພວກເຂົາ.⁷ເພາະເຮົາຈະນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທັງຫລາຍມາໃຫ້ຢູດາ ແລະອິດສະຣາເອນກັບສູ່ສະພາບເດີມ; ເຮົາຈະສ້າງພວກເຂົາເສຍໃຫມ່ເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຂົາເປັນມາແຕ່ເດີມນັ້ນ.⁸ແລ້ວເຮົາຈະຊຳລະພວກເຂົາຈາກບັນດາຄວາມຜິດບາບທັງສິ້ນ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ເຮົາ. ເຮົາຈະໃຫ້ອະໄພບັນດາຄວາມຊົ່ວຊ້າຊຶ່ງເຂົາໄດ້ເຮັດ, ແລະໃນທຸກວິທີທາງທີ່ພວກເຂົາກະບົດຕໍ່ເຮົາ.⁹ເພາະນະຄອນນີ້ຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຊື່ນບານສຳລັບເຮົາ, ເປັນທີ່ສັນເສີນ ແລະ ເປັນກຽດຕໍ່ຫນ້າບັນດາປະຊາຊາດທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງຈະໄດ້ຍິນເຖິງຄວາມດີທັງຫມົດ ຊຶ່ງເຮົາກຳລັງຈະເຮັດເພື່ອພວກເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະຢ້ານກົວຕົວສັ່ນ ເພາະຄວາມດີ ແລະຄວາມຈະເລີນທຸກຢ່າງ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຈັດຫາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.’

¹⁰ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ໃນສະຖານທີ່ນີ້ຊຶ່ງພວກເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ມັນຈະເປັນທີ່ຖິ້ມຮ້າງ, ສະຖານທີ່ໆ ບໍ່ມີມະນຸດ ຫລືສັດ ໃນຫົວເມືອງແຫ່ງຢູດາ, ແລະຕາມຖະຫນົນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງຮົກຮ້າງເສຍບໍ່ມີມະນຸດ ຫລືສັດ, ທີ່ນັ້ນຈະໄດ້ຍິນ,¹¹ສຽງບັນເທີງ ແລະສຽງມ່ວນຊື່ນ ສຽງພວກເຈົ້າບ່າວ ແລະສຽງພວກເຈົ້າສາວ, ສຽງບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮ້ອງເພງອີກ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົານຳເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການສັນເສີນມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ວ່າ, “ຈົ່ງສັນເສີນພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງປະເສີດ, ແລະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ!” ເພາະເຮົາຈະນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນກັບສູ່ສະພາບເດີມ ທີ່ພວກເຂົາເຄີຍມີມາກ່ອນຫນ້ານັ້ນ,’ ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

¹²ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ໃນສະຖານທີ່ນີ້ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮົກຮ້າງ, ບໍ່ມີມະນຸດ ຫລືສັດ—ໃນຫົວເມືອງທັງຫມົດນີ້ ຈະມີທົ່ງຫຍ້າຂຽວອ່ອນອີກຄັ້ງ ທີ່ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະຈະໄດ້ພັກອາໄສ ແລະລ້ຽງແກະຂອງຕົນ.¹³ໃນຫົວເມືອງແຖບພູເຂົາ ໃນຫົວເມືອງແຖບພາກໃຕ້ ໃນແຜ່ນດິນເນເກບ ໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງເບັນຢາມິນ ແລະຕາມສະຖານທີ່ຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໃນຫົວເມືອງຕ່າງໆ ຂອງຢູດາ, ຝູງແກະທັງຫລາຍຈະຜ່ານກ້ອງມືຂອງຜູ້ທີ່ນັບພວກມັນອີກຄັ້ງ,’ ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

¹⁴‘ເບິ່ງແມ! ວັນເຫລົ່ານັ້ນຈະມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະໃຫ້ສິ່ງດີທີ່ເຮົາສັນຍາໄວ້ຕໍ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ແລະເຊື້ອສາຍຢູດາ.¹⁵ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ເຮົາຈະໃຫ້ກະສັດຜູ້ຊອບທຳເກີດມາເພື່ອດາວິດ, ແລະເພິ່ນຈະໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະຄວາມຊອບທຳໃຫ້ແກ່ແຜ່ນດິນນັ້ນ.¹⁶ໃນຄາວນັ້ນ ຢູດາຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພຫມັ້້ນຄົງ, ເພາະນີ້ເປັນຊື່ຊຶ່ງພວກເຂົາຈະເອີ້ນເມືອງນັ້ນຄື, “ພຣະຢາເວຊົງເປັນຄວາມຊອບທຳຂອງເຮົາ.’”

¹⁷ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດຈະບໍ່ເຄີຍຂັດສົນຜູ້ທີ່ຈະປະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງແຫ່ງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ,¹⁸ຫລືພວກປະໂລຫິດຄົນເລວີຈະບໍ່ຂັດສົນຜູ້ທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ແລະເຜົາເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ, ແລະເຮັດການບູຊາຕ່າງເປັນນິດ.’”

¹⁹ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາຍັງເຢເຣມີຢາ, ກ່າວວ່າ,²⁰“ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ຖ້າພວກເຈົ້າຫັກພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາດ້ວຍວັນ ແລະຄືນໄດ້ ເພື່ອວ່າ ຈະບໍ່ມີວັນ ຫລືຄືນມາຕາມເວລາກຳນົດທັງຫລາຍຂອງພວກມັນອີກຕໍ່ໄປ,²¹ແລ້ວເຈົ້າຈຶ່ງຈະສາມາດຫັກຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາຊຶ່ງມີຕໍ່ດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໄດ້, ເພື່ອວ່າ ເຈົ້າຈະບໍ່ມີລູກຊາຍ ທີ່ຈະສະເຫວີຍລາດເທິງພະທີ່ນັ່ງຂອງເພິ່ນ, ແລະຫັກຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາ ຊຶ່ງມີຕໍ່ປະໂລຫິດ ເຜົ່າເລວີ, ຜູ້ບົວລະບັດຂອງເຮົາໄດ້.²²ດັ່ງທີ່ບໍລິວານຂອງທ້ອງຟ້າບໍ່ສາມາດຈະນັບໄດ້, ແລະເມັດດິນຊາຍທີ່ທະເລກໍຕວງບໍ່ໄດ້ສັນໃດ, ດັ່ງນັ້ນເຮົາກໍຈະໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ແລະຄົນເລວີຜູ້ບົວລະບັດເຮົາ ທະວີຫລາຍຂຶ້ນສັນນັ້ນ.'"

²³ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງເຢເຣມີຢາ, ກ່າວວ່າ,²⁴“ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາບໍວ່າ ຊົນຊາດເຫລົ່ານີ້ເວົ້າກັນຢ່າງໃດ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, ‘ສອງຕະກູນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ນັ້ນ ບັດນີ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະຖິ້ມພວກເຂົາເສຍແລ້ວ?’ ດັ່ງນີ້ແຫລະ ພວກເຂົາໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ກ່າວ່າ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເປັນປະຊາຊາດໃນສາຍຕາເຂົາທັງຫລາຍອີກຕໍ່ໄປ.

²⁵ເຮົາເອງ, ພຣະຢາເວ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ສະຖາປະນາຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາກັບວັນແລະຄືນ ແລະຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ກຳນົດກົດເກນຕ່າງໆຂອງທ້ອງຟ້າ ແລະແຜ່ນດິນໂລກ,²⁶ແລ້ວເຮົາຈຶ່ງຈະປະຖິ້ມເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ ແລະດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ແລະຈະບໍ່ເລືອກຜູ້ຫນຶ່ງຈາກເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາໃຫ້ຄອບຄອງເຫນືອເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ ແລະຢາໂຄບ. ເພາະເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົາກັບສູ່ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຕາມສະພາບເດີມ ແລະຈະສະແດງຄວາມເມດຕາເອັນດູຕໍ່ພວກເຂົາ.’”

34

¹ພຣະທັມຊຶ່ງມາຈາກພຣະຢາເວເຖິງເຢເຣມີຢາ, ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງເມືອງບາບີໂລນ ແລະກອງທັບທັງຫມົດຂອງພະອົງ, ພ້ອມດ້ວຍບັນດາຣາຊະອານາຈັກໃນແຜ່ນດິນໂລກ, ຊຶ່ງຢູ່ໃຕ້ການຄອບຄອງຂອງພະອົງ, ແລະ ຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຫົວເມືອງທັງປວງຂອງນະຄອນນັ້ນ, ກ່າວວ່າ,²‘ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງໄປ ແລະເວົ້າກັບເຊເດກີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະມອບນະຄອນນີ້ໄວ້ໃນມືກະສັດບາບີໂລນ. ພະອົງຈະເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟ.³ເຈົ້າຈະບໍ່ລອດພົ້ນໄປຈາກມືຂອງເພີ່ນ ເພາະເຈົ້າຈະຖືກຈັບ ແລະ ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງເພີ່ນ. ຕາຂອງເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນພຣະເນດຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ; ພຣະອົງຈະລົມໂດຍກົງກັບເຈົ້າ ຂະນະທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງໄປຍັງບາບີໂລນ.’

⁴ຂໍຊົງຮັບຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ຂ້າແດ່ເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ! ພຣະຢາເວກ່າວກ່ຽວກັບພະອົງດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍດ້ວຍດາບ.⁵ເຈົ້າຈະຕາຍດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ. ຕາມທີ່ເຂົາຈະເຜົາເຄື່ອງຫອມເພື່ອສົບບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າ, ຄືບັນດາກະສັດທັງຫລາຍຊຶ່ງໄດ້ຢູ່ກ່ອນພວກເຈົ້າສັນໃດ, ເຂົາກໍຈະເຜົາເຄື່ອງຫອມເພື່ອພວກເຈົ້າຢ່າງນັ້ນ. ພວກເຂົາຈະຮ້ອງຄາງເພື່ອພວກເຈົ້າວ່າ, “ອະນິດຈັງ, ເຈົ້ານາຍຂ້ານ້ອຍ!” ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ຄວນຄາງເພື່ອເຈົ້າ. ບັດນີ້ ເຮົາໄດ້ລັ່ນຄຳເວົ້າໄວ້ແລ້ວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

⁶ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ເວົ້າບັນດາພຣະທັມເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.⁷ກອງທັບຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນກຳລັງສູ້ຮົບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຫົວເມືອງຕ່າງໆ ຂອງຢູດາທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ຄື: ເມືອງລາກິດ ແລະ ເມືອງອາເຊກາ. ເມືອງທັງສອງນີ້ທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ເນື່ອງຈາກເປັນເມືອງທີ່ມີກຳແພງປ້ອມ.

⁸ພຣະທັມມາຈາກພຣະຢາເວຍັງເຢເຣມີຢາ ຫລັງຈາກທີ່ກະສັດເຊເດກີຢາໄດ້ຊົງເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບບັນດາປະຊາຊົນ ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ, ຈະປະກາດອິດສະຫລະພາບແກ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ⁹ໃຫ້ທຸກຄົນປ່ອຍຂ້າທາດເຮັບເຣີຂອງຕົນໃຫ້ເປັນອິດສະຫລະ, ທັງຜູ້ຊາຍ ແລະຜູ້ຍິງເສຍ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຮັດໃຫ້ຊາວຢິວເປັນຂ້າທາດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນບັນດາຜູ້ນຳ ແລະບັນດາປະຊາຊົນຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາໄດ້ຍິນວ່າ ແຕ່ລະຄົນຈະປ່ອຍຂ້າທາດຂອງຕົນທັງຜູ້ຊາຍ ແລະຜູ້ຍິງ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຂ້າທາດອີກໄປ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຊື່ອຟັງ ແລະປ່ອຍຂ້າທາດໃຫ້ເປັນອິດສະຫລະ.¹¹ແຕ່ພາຍຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນໃຈຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຈັບຂ້າທາດ ຊຶ່ງໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ເປັນອິດສະຫລະນັ້ນມາ ໃດ້ບັງຄັບທາດຜູ້ຊາຍ ແລະຜູ້ຍິງໃຫ້ເປັນທາດອີກ.

¹²ດັ່ງນັ້ນພຣະທັມແຫ່ງພຣະຢາເວຈຶ່ງມາຍັງເຢເຣມີຢາ, ກ່າວວ່າ,¹³“ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ ໃນມື້ທີ່ເຮົານຳພວກເຂົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ອອກຈາກເຮືອນຂ້າທາດ. ນັ້ນແຫລະທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ,¹⁴“ເມື່ອສິ້ນສຸດເຈັດປີແລ້ວ, ແຕ່ລະຄົນຈະຕ້ອງປ່ອຍພີ່ນ້ອງຊາວເຮັບເຣີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຂາຍໄວ້ກັບພວກເຈົ້າ ແລະໄດ້ຮັບໃຊ້ພວກເຈົ້າມາຫົກປີ ຈົ່ງປ່ອຍເຂົາໃຫ້ເປັນອິດສະຫລະ.” ແຕ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ຟັງເຮົາ ແລະ ບໍ່ຫງ່ຽງຫູຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຮົາ.

¹⁵ບັດນີ້ເຈົ້າເອງໄດ້ກັບໃຈ ແລະໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເຮັດສິ່ງຊຶ່ງຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ. ເຈົ້າໄດ້ປະກາດອິດສະຫລະພາບ ຂອງແຕ່ລະຄົນແກ່ເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ, ແລະເຈົ້າໄດ້ເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາຕໍ່ຫນ້າເຮົາໃນພຣະວິຫານ ຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຊື່ຂອງເຮົາ.¹⁶ແຕ່ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຫວນກັບ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ນາມຂອງເຮົາເປັນມົນທິນ; ເຈົ້າແຕ່ລະຄົນເຮັດໃຫ້ຈັບຂ້າທາດຜູ້ຊາຍ ແລະຜູ້ຍິງຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກທີ່ເຈົ້າໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ເປັນອິດສະຫລະໄປຕາມຄວາມປາດຖະຫນາ. ເຈົ້າໄດ້ບັງຄັບພວກເຂົາກັບມາໃຫ້ເປັນທາດອີກຄັ້ງ.’

¹⁷ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງເຮົາ. ເຈົ້າຄວນປະກາດອິດສະຫລະພາບ, ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນ, ແກ່ບັນດາພີ່ນ້ອງ ແລະບັນດາເພື່ອນບ້ານອິດສະຣາເອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເບິ່ງແມ! ເຮົາກຳລັງປະກາດອິດສະຫລະແກ່ພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ອິດສະຫລະຕໍ່ດາບ, ຕໍ່ພະຍາດລະບາດ, ແລະຕໍ່ການອຶດຫິວອາຫານ, ເພາະເຮົາກຳລັງຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວໃນສາຍຕາ ຂອງບັນດາຣາຊະອານາຈັກຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.¹⁸ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ລະເມີດຕໍ່ຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາ, ຜູ້ບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມຂໍ້ຕົກລົງໃນຄຳຫມັ້ນສັນຍາ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ຫນ້າເຮົານັ້ນ ເປັນດັ່ງລູກງົວທີ່ເຂົາຕັດອອກເປັນສອງທ່ອນ ແລະຍ່າງຜ່ານກາງທ່ອນທັງສອງນັ້ນ,¹⁹ແລະພວກເຈົ້ານາຍແຫ່ງຢູດາ ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ພວກຊາຍຕອນ ແລະ ພວກປະໂລຫິດ, ແລະບັນດາປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍ່າງຜ່ານລະຫວ່າງທ່ອນລູກງົວຜູ້ນັ້ນ.

²⁰ເຮົາຈະມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ແລະໃນມືຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ສົບຂອງພວກເຂົາຈະເປັນອາຫານຂອງນົກໃນອາກາດ ແລະຂອງສັດໃນແຜ່ນດິນໂລກ.²¹ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະມອບເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະພວກເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍຂອງເຂົານັ້ນໄວ້ໃນມືຂອງບັນດາສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ແລະມອບໄວ້ໃນມືຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຂົາ, ແລະມອບໄວ້ໃນມືຂອງກອງທັບແຫ່ງກະສັດບາບີໂລນຊຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ.²²ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະໃຫ້ຄຳບັນຊາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະຈະນຳເຂົາກັບມາຍັງນະຄອນນີ້, ພວກເຂົາຈະສູ້ຮົບກັບເມືອງນັ້ນຍຶດເອົາຈົນໄດ້ ແລະເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟ. ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຫົວເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາເປັນທີ່ຮົກຮ້າງເສຍ ບໍ່ມີຄົນອາໄສ.’”

35

¹ພຣະທັມຊຶ່ງມາຈາກພຣະຢາເວເຖິງເຢເຣມີຢາ ໃນລາຊະການເຢໂຮຢາກີມລູກຊາຍຂອງໂຢສີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ກ່າວວ່າ,²“ຈົ່ງໄປຫາເຊື້ອສາຍເຣກາບ ແລະເວົ້າກັບພວກເຂົາ ແລ້ວນຳພວກເຂົາມາທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງລະບຽງຫ້ອງຫນຶ່ງ, ແລະເຊີນໃຫ້ພວກເຂົາດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ.”

³ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງນຳຢາອາຊານີຢາລູກຊາຍເຢເຣມີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຮາບາຊີນີຢາ ແລະພີ່ນ້ອງຂອງລາວ, ແລະລູກຊາຍຂອງລາວທັງຫມົດ, ແລະເຊື້ອສາຍເຣກາບທັງຫມົດ.⁴ຂ້ານ້ອຍນຳພວກເຂົາມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ມາໃນຫ້ອງລະບຽງຂອງລູກຊາຍຂອງຮານັນ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍອິກດາລີຢາ, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ກັບຫ້ອງຂອງພວກຜູ້ນຳ, ຊຶ່ງຢູ່ເຫນືອຫ້ອງຂອງມາອາເສຢາລູກຊາຍຊານລູມ, ຜູ້ເບິ່ງແຍງປະຕູ.

⁵ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍວາງໂຖເຫລົ້າອະງຸ່ນກັບຈອກຫລາຍຫນ່ວຍໄວ້ຕໍ່ຫນ້າບັນດາລູກຊາຍແຫ່ງເຊື້ອສາຍເຣກາບ ແລະໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, “ເຊີນດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ.”⁶ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ເພາະໂຢນາດາບ, ລູກຊາຍເຣກາບ, ຜູ້ເປັນບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາບັນຊາພວກເຮົາວ່າ, ‘ຢ່າດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ທັງຕົວພວກເຈົ້າ ແລະລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າ, ເປັນນິດ.⁷ຢ່າສ້າງເຮືອນໃດໆເລີຍ, ຢ່າຫວ່ານເມັດພືດ, ຫລືຢ່າປູກສວນອະງຸ່ນໃດໆເລີຍເຊັ່ນກັນ; ນີ້ບໍ່ແມ່ນສຳລັບພວກເຈົ້າ. ແຕ່ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ອາໄສໃນເຕັ້ນຕະຫລອດຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດຍືນຍາວໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພວກເຈົ້າກຳລັງອາໄສຢູ່ໃນຖານະຄົນຕ່າງດ້າວທັງຫລາຍ.’

⁸ພວກເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງໂຢນາດາບລູກຊາຍເຣກາບ, ຜູ້ເປັນບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາ, ໃນສິ່ງທັງປວງຊຶ່ງເພິ່ນໄດ້ບັນຊາພວກເຮົາ, ຄືບໍ່ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຕະຫລອດຊີວິດຂອງເຮົາ, ທັງຕົວເຮົາ, ເມຍ, ລູກຊາຍ, ແລະລູກສາວຂອງເຮົາ.⁹ພວກເຮົາຈະບໍ່ສ້າງເຮືອນທັງຫລາຍເພື່ອຈະອາໄສຢູ່, ແລະຈະມີສວນອະງຸ່ນ, ຫລືທົ່ງນາ, ຫລືເມັດພືດໃນຄອບຄອງຂອງພວກເຮົາ.¹⁰ພວກເຮົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເຕັ້ນທັງຫລາຍ ແລະໄດ້ເຊື່ອຟັງ ແລະເຮັດທຸກສິ່ງຊຶ່ງໂຢນາດາບບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາໄດ້ບັນຊາເຮົາໄວ້.¹¹ແຕ່ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຍົກມາຕໍ່ສູ້ກັບແຜ່ນດິນນີ້, ເຮົາເວົ້າວ່າ, ‘ມາແມ, ໃຫ້ເຮົາໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຫລົບຫນີຈາກກອງທັບຄົນເຄນເດຍ ແລະກອງທັບຄົນອາຣາມຽນ.’ ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.”

¹²ແລ້ວພຣະທັມແຫ່ງພຣະຢາເວຈຶ່ງມາເຖິງເຢເຣມີຢາວ່າ,¹³“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງໄປແລະບອກບັນດາຜູ້ຊາຍຂອງຢູດາ ແລະບອກຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຮັບຄຳສັ່ງສອນ ແລະ ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາບໍ? —ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.¹⁴ຄຳບັນຊາທັງຫລາຍຊຶ່ງໂຢນາດາບລູກຊາຍເຣກາບໃຫ້ໄວ້ແກ່ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຕົນ ເພີ່ນສັ່ງວ່າບໍ່ໃຫ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນນັ້ນ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັກສາໄວ້ຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເຊື່ອຟັງຄຳບັນຊາແຫ່ງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ສຳລັບເຮົາ, ເຮົາເອງໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ແຕ່ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍກໍບໍ່ໄດ້ຟັງເຮົາ.

¹⁵ເຮົາໄດ້ສົ່ງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ຄືຜູ້ປະກາດພຣະທັມມາຫາພວກເຈົ້າ. ເຮົາສົ່ງພວກເຂົາມາຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ກ່າວວ່າ, ‘ໃຫ້ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຈົ່ງຖອຍຫລັງກັບຈາກທາງຊົ່ວຂອງຕົນ ແລະເຮັດສິ່ງດີທັງຫລາຍ; ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດໄປຕິດສອຍຫ້ອຍຕາມພະອື່ນໆ ແລະນະມັດສະການພະເຫລົ່ານັ້ນ. ແຕ່, ໃຫ້ກັບມາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ປະທານແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ບັນພະບູລຸດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.’ ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫງ່ຽງຫູຟັງ ຫລືສົນໃຈເຮົາເລີຍ.¹⁶ເພາະເຊື້ອສາຍທັງຫລາຍຂອງໂຢນາດາບລູກຊາຍຂອງເຣກາບໄດ້ເຮັດຕາມຄຳບັນຊາ ຊຶ່ງບັນພະບູລຸດຂອງເຂົາໄດ້ສັ່ງໄວ້, ແຕ່ຊົນຊາດນີ້ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງເຮົາ.’”

¹⁷ເຫດສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະນຳຄວາມຮ້າຍທັງຫມົດຊຶ່ງເຮົາປະກາດໄວ້ມາເຫນືອຢູດາ ແລະບັນດາຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ໄພພິບັດທັງຫມົດທີ່ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍ ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ຟັງ; ເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຂົາ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ຂານຕອບ.’”

¹⁸ເຢເຣມີຢາໄດ້ເວົ້າກັບເຊື້ອສາຍເຣກາບວ່າ, “ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ພວກເຈົ້າໄດ້ເຊື່ອຟັງຄຳບັນຊາຂອງໂຢນາດາບ ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຖືຮັກສາຂໍ້ບັງຄັບຂອງເພິ່ນທັງຫມົດເຫລົ່ານັ້ນ—ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ເພິ່ນບັນຊາພວກເຈົ້າ—¹⁹ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຈະມີບາງຄົນສືບເຊື້ອສາຍຈາກໂຢນາດາບລູກຊາຍເຣກາບ ທີ່ຈະບົວລະບັດເຮົາຢູ່ເປັນນິດ.’”

36

¹ມັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີສີ່ແຫ່ງລາຊະການເຢໂຮຢາກີມ ລາຊະໂອລົດຂອງໂຢສີຢາ ກະສັດຢູດາ, ທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ເຢເຣມີຢາວ່າ,²“ຈົ່ງນຳເອົາເຈ້ຍມ້ວນຫນຶ່ງມາສຳລັບຕົວເຈົ້າເອງ ແລະໃຫ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ກ່ຽວກັບອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາ, ແລະຊົນຊາດທັງປວງ. ຈົ່ງເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ບອກພວກເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ຄາວໂຢສີຢາ ເປັນກະສັດຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.³ບາງທີເມື່ອປະຊາຊົນຢູດາໄດ້ຍິນເລື່ອງການທຳລາຍທີ່ເຮົາຕັ້ງໃຈຈະນຳມາຍັງພວກເຂົານັ້ນ. ພວກເຂົາທຸກຄົນອາດຫລີກຫນີຈາກທາງຊົ່ວຮ້າຍເສຍ, ແລ້ວເຮົາກໍຈະໃຫ້ອະໄພບາບ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍແກ່ພວກເຂົາ.”

⁴ແລ້ວເຢເຣມີຢາຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນບາຣຸກລູກຊາຍເນຣີຢາ ແລະບາຣຸກຂຽນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງບອກຜ່ານເຢເຣມີຢາລົງໃນເຈ້ຍນັ້ນ.⁵ຕໍ່ຈາກນັ້ນເຢເຣມີຢາໄດ້ບອກບາຣຸກວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນຄຸກ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.⁶ສະນັ້ນ ເຈົ້າຕ້ອງເຂົ້າໄປ ແລະຈົ່ງອ່ານຫນັງສືມ້ວນ ທີ່ທ່ານໄດ້ຂຽນຕາມຄຳບອກຂອງຂ້ານ້ອຍ. ໃນວັນຂອງການຖືສິນອົດອາຫານ, ເຈົ້າຈົ່ງອ່ານພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫມົດຟັງ, ແລະພ້ອມທັງເມືອງຕ່າງໆຂອງພວກຢູດາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຈາກເມືອງຕ່າງໆ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຍິນທຸກສິ່ງ ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບອກຂ້ານ້ອຍ. ຈົ່ງປະກາດພຣະທັມເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ.

⁷ບາງເທື່ອພວກເຂົາອາດຈະອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະຢາເວ. ບາງເທື່ອແຕ່ລະຄົນຈະຫັນຫນີຈາກທາງຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມໂມໂຫຮ້າຍ ແລະພຣະພິໂລດຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຂົ່ມຂູ່ປະຊາຊົນນີ້ຮຸນແຮງຫລາຍ.”⁸ດັ່ງນັ້ນ ບາຣຸກລູກຊາຍເນຣີຢາ ຈຶ່ງເຮັດຕາມເຢເຣມີຢາບອກ. ຄືລາວໄດ້ອ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວດ້ວຍສຽງດັງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

⁹ສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເດືອນທີເກົ້າຂອງປີທີຫ້າ ແຫ່ງລາຊະການເຢໂຮຢາກີມລາຊະໂອລົດຂອງໂຢສີຢາ, ກະສັດຂອງຢູດາ, ຊຶ່ງປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະທີ່ມາຈາກຫົວເມືອງຕ່າງ ຂອງຢູດາ ໄດ້ຈັດພິທີຖືສິນອົດອາຫານຂຶ້ນເພື່ອຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະຢາເວ.¹⁰ບາຣຸກໄດ້ອ່ານຖ້ອຍຄຳຂອງເຢເຣມີຢາໃນຫນັງສືມ້ວນ ດ້ວຍສຽງດັງ ທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ໃນຫ້ອງຂອງເກມາຣີຢາລູກຊາຍຂອງຊາຟານ ຜູ້ເປັນລາຊະເລຂາ ຢູ່ທີ່ພະລາຊະສຳນັກຊັ້ນເທິງ, ທາງເຂົ້າປະຕູໃຫຍ່ຂອງພຣະວິຫານ. ລາວໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ຍິນ.

¹¹ບັດນີ້ເມື່ອມີກາຢາລູກຊາຍຂອງເກມາຣີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຊາຟານ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດຂອງພຣະຢາເວໃນຫນັງສືມ້ວນແລ້ວ.¹²ລາວກໍໄປຍັງພະລາຊະວັງທີ່ຫ້ອງຂອງລາຊະເລຂາ. ເບິ່ງແມ, ພວກເຈົ້ານາຍຫລາຍຫມົດນັ່ງປະຊຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນຄື: ເອລີຊາມາ ຜູ້ເປັນລາຊະເລຂາ, ເດລາຢາ ລູກຊາຍຂອງເຊມາຢາ, ເອນນາທານ ລູກຊາຍຂອງອັກໂບ, ເກມາຣີຢາຊາຟານ, ເຊເດກີຢາ ລູກຊາຍຂອງຮານານີຢາ, ແລະພວກເຈົ້ານາຍທັງຫມົດ.

¹³ແລ້ວມີກາຢາກໍໄດ້ລາຍງານຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ຕົນໄດ້ຍິນໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນທີ່ບາຣຸກໄດ້ອ່ານດ້ວຍສຽງດັງເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຍິນ.¹⁴ດັ້ງນັ້ນພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ໃຊ້ເຢຮູດີລູກຊາຍຂອງເນທານີອາ ລູກຂອງເຊເລມີຢາ ລູກຊາຍກູຊີ, ໄປບອກໃຫ້ບາຣຸກ, “ຈົ່ງນຳເອົາຫນັງສືມ້ວນໃນມືຂອງເຈົ້າ, ທີ່ເຈົ້າໄດ້ອ່ານໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງນັ້ນມາ.” ດັ່ງນັ້ນບາຣຸກລູກຊາຍເນຣີຢາ ຈຶ່ງໄດ້ຖືຫນັງສືມ້ວນໃນມືຂອງລາວ ແລະໄປຫາພວກເຈົ້ານາຍທັງຫມົດ.¹⁵ແລ້ວພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ເວົ້າກັບບາຣຸກ ວ່າ, “ເຊີນນັ່ງລົງ ແລະ ອ່ານຫນັງສືມ້ວນນັ້ນໃຫ້ພວກເຮົາຟັງເບິ່ງດຸ.” ດັ່ງນັ້ນບາຣຸກຈຶ່ງອ່ານໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ.

¹⁶ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດນັ້ນ, ແຕ່ລະຄົນກໍຫລຽວເບິ່ງຫນ້າກັນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະເວົ້າຕໍ່ບາຣຸກວ່າ, “ພວກເຮົາຕ້ອງລາຍງານເລື່ອງນີ້ໃຫ້ກະສັດຊົງຊາບຢ່າງແນ່ນອນ.”¹⁷ຕໍ່ມາພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ຖາມບາຣຸກວ່າ, “ຈົ່ງບອກພວກເຮົາວ່າ ເຈົ້າຂຽນຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດນີ້ໂດຍຂຽນຕາມຄຳບອກຂອງເຢເຣມີຢາບໍ?”¹⁸ບາຣຸກໄດ້ຕອບວ່າ, “ເຢເຣມີຢາໄດ້ບອກຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບັນທຶກໄວ້ໃນເຈ້ຍມ້ວນດ້ວຍນ້ຳມຶກ.”¹⁹ແລ້ວພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ບອກບາຣຸກວ່າ, “ເຈົ້າກັບເຢເຣມີຢາຕ້ອງໄປລີ້ຢູ່ສາກ່ອນ ຢ່າໃຫ້ໃຜຮູ້ວ່າພວກເຈົ້າລີ້ຢູ່ທີ່ໃດ”

²⁰ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ມ້ຽນຫນັງສືມ້ວນນັ້ນໄວ້ໃນຫ້ອງຂອງເອລີຊາມາຜູ້ເປັນລາຊະເລຂາ ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພະລາຊະສຳນັກ ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ກາບທູນຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດນັ້ນຕໍ່ກະສັດ.²¹ແລ້ວກະສັດໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ເຢຮູດີໄປເອົາຫນັງສືມ້ວນນັ້ນມາ ລາວຈຶ່ງໄປເອົາມາຈາກຫ້ອງຂອງເອລີຊາມາ ແລ້ວໄດ້ອ່ານຖວາຍກະສັດ ກັບພວກເຈົ້ານາຍທັງຫມົດທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງ.²²ເວລານັ້ນກະສັດກຳລັງປະທັບຢູ່ໃນພະລາຊະວັງ ເປັນລະດູຫນາວໃນເດືອນທີເກົ້າ, ແລະຊົງນັ່ງຝີງໄຟຈາກເຕົາທີ່ລຸກຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພະອົງ.

²³ສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຢຮູດີໄດ້ອ່ານສຸດສາມສີ່ຕອນ, ກະສັດກໍຊົງເອົາມີດນ້ອຍຕັດອອກ ແລ້ວໂຍນຖິ້ມໃສ່ໄຟ ຊົງເຮັດດັ່ງນີ້ຈົນຫນັງສືມ້ວນນັ້ນ ຖືກເຜົາໄຟຫມົດ.²⁴ເຖິງປານນັ້ນກະສັດ ກັບຂ້າລາຊະການຜູ້ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ ກໍບໍ່ໄດ້ຢ້ານກົວ, ຫລືສະແດງອາການເສຍໃຈຢ່າງໃດເລີຍ.

²⁵ເອນນາທານ, ເດລາຢາ, ແລະເກມາຣີຢາໄດ້ທູນຂໍກະສັດບໍ່ໃຫ້ກະສັດເຜົາຫນັງສືມ້ວນ, ແຕ່ພະອົງກໍບໍ່ຊົງຟັງພວກເຂົາ.²⁶ແລ້ວກະສັດຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກເຈົ້າຊາຍເຢຣາເມເອນ, ພ້ອມດ້ວຍເສຣາຢາລູກຊາຍອັດຊະຣີເອນ, ແລະເຊເລມີຢາລູກຊາຍອັບເດເອນ ໄປຈັບເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ກັບບາຣຸກສະຫມຽນຂອງເພິ່ນ, ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຊື່ອງຄົນທັງສອງນີ້ໄວ້.

²⁷ແລ້ວຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຢເຣມີຢາ ຫລັງຈາກທີ່ກະສັດຊົງເຜົາຫນັງສືມ້ວນ ແລະ ຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ບາຣຸກໄດ້ຂຽນຕາມຄຳບອກຂອງເຢເຣມີຢາແລ້ວ, ກ່າວວ່າ,²⁸"ຈົ່ງກັບໄປ, ເອົາຫນັງສືມ້ວນອີກມ້ວນຫນຶ່ງມາສຳລັບຕົວເຈົ້າເອງ, ແລະຈົ່ງຂຽນຖ້ອຍຄຳທັງຫມົດທີ່ມີຢູ່ໃນຫນັງສືມ້ວນສະບັບກ່ອນນັ້ນໄວ້ອີກ, ທີ່ກະສັດເຢໂຮຢາກີມໄດ້ຊົງເຜົາໄຟເສຍນັ້ນ.²⁹ແລ້ວເຈົ້າຕ້ອງກ່າວສິ່ງນີ້ກັບ ກະສັດເຢໂຮຢາກີມວ່າ, “ພະອົງໄດ້ເຜົາຫນັງສືມ້ວນ ແລະໄດ້ຖາມຂ້ານ້ອຍວ່າ “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຂຽນຄຳວ່າ, ‘ກະສັດບາບີໂລນຈະມາທຳລາຍປະເທດນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ, ເພາະພຣະອົງຈະຂ້າມະນຸດແລະສັດໃນແຜ່ນດິນນັ້ນເສຍ?’””

³⁰ເພາະສະນັ້ນແຫລະ ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວກ່ຽວກັບເຢໂຮຢາກິມກະສັດແຫ່ງຢູດາວ່າ: “ຈະບໍ່ໄດ້ເປັນກະສັດຂອງພະອົງທີ່ຈະປະທັບເທີງບັນລັງຂອງດາວິດ. ສຳລັບພະອົງເອງ, ສົບຂອງພະອົງຕາກແດດໄວ້ໃນກາງເວັນ ແລະ ຕາກນ້ຳຫມອກໃນຕອນກາງຄືນ.³¹ເພາະພຣະຢາເວຈະລົງໂທດພະອົງ, ແລະເຊື້ອສາຍຂອງພະອົງ, ແລະພວກຂ້າລາຊະການຂອງພະອົງ, ຊາວເຢຣູຊາເລັມ, ແລະຊາວຢູດາທັງຫມົດ ພຣະຢາເວຈະນຳໄພພິບັດທັງຫລາຍ ທີ່ເຮົາໄດ້ເຕືອນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມໃສ່ໃຈ.”

³²ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາໄດ້ເອົາເຈ້ຍອີກມ້ວນຫນຶ່ງມອບໃຫ້ບາຣຸກລູກຊາຍຂອງເກມາຣີຢາ ສະຫມຽນຂອງຕົນ. ບາຣຸກຈຶ່ງໄດ້ຂຽນຕາມຄຳບອກຂອງເຢເຣມີຢາລົງໃສ່ເຈ້ຍມ້ວນນັ້ນ ຄືຖ້ອຍຄຳທີ່ມີຢູ່ໃນຫນັງສືມ້ວນສະບັບທີ່ກະສັດເຢໂຮຢາກີມເຜົາໄຟນັ້ນທັງຫມົດ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເຢເຣມີຢາໄດ້ເພີ່ມຕື່ມຫລາຍຄຳທີ່ຄືກັນລົງດ້ວຍ.

37

¹ບັດນີ້ ເຊເດກີຢາພະລາຊະໂອລົດຂອງໂຢສີຢາ ເປັນກະສັດແທນເຢໂຮຢາກິນພະລາຊະໂອລົດຂອງເຢໂຮຢາກີມ. ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງເຊເດກີຢາເປັນກະສັດຂອງຢູດາ.²ແຕ່ເຊເດກີຢາເອງ ພ້ອມທັງຂ້າລາຊະການຂອງເພິ່ນ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫລາຍ ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະຄຳທີ່ພຣະຢາເວຊົງປະກາດຜ່ານທາງເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.

³ດັ່ງນັ້ນກະສັດເຊເດກີຢາ, ຊົງໃຊ້ເຢຮູການລູກຊາຍເຊເລມີຢາ, ແລະ ເຊຟານີຢາລູກຊາຍຂອງມາອາເສຢາປະໂລຫິດ ສົ່ງຂ່າວສານໄປຫາເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ. ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າຕໍ່ເຢເຣມີຢາວ່າ, “ຂໍໃຫ້ອ້ອນວອນໃນນາມຂອງພວກເຮົາ ຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາແດ່”⁴ຕອນນີ້ເພິ່ນຍັງໄປຫາມາສູ່ກັບປະຊາຊົນໄດ້ຢ່າງເສລີ, ເພາະຍັງບໍ່ທັນຖືກຄຸມຂັງຄຸກ.⁵ກອງທັບຂອງກະສັດຟາຣາໂອໄດ້ເຄື່ອນອອກຈາກເອຢິບ, ເມື່ອຊາວເຄຍເດນຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງໂຈມຕີນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢູ່ໄດ້ຮູ້ຂ່າວກ່ຽວກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍນັ້ນ ແລະກໍໄດ້ຖອຍທັບໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

⁶ແລ້ວພຣະທັມຂອງຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວຕໍ່ເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ກ່າວວ່າ,⁷“ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອັນ, ກ່າວວ່າ: ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະບອກກັບກະສັດຢູດາ, ຜູ້ຊຶ່ງໃຊ້ພວກເຈົ້າມາປຶກສາກັບເຮົານັ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ກອງທັບຂອງກະສັດຟາຣາໂອ, ທີ່ເຄື່ອນອອກມາຊ່ວຍພວກເຈົ້ານັ້ນ. ກຳລັງຈະກັບຄືນເອຢິບ, ບ້ານເມືອງຂອງພວກເຂົາ.⁸ແລ້ວເຄຍເດນຈະກັບມາ. ພວກເຂົາຈະໂຈມຕີເມືອງນີ້, ແລ້ວຈະຍຶດເອົາເມືອງໄດ້, ແລະ ເຜົາຖິ້ມເສຍ.’

⁹ເຮົາພຣະຢາເວເຕືອນພວກເຈົ້າວ່າ: ຢ່າຫລອກລວງຕົນເອງ ໂດຍຄິດວ່າ, ‘ແນ່ທີດຽວ ເຄຍເດນຈະຖອຍຫນີອອກໄປຈາກພວກເຮົາ’ ເພາະພວກເຂົາທັງ¬ຫລາຍຈະບໍ່ຖອຍອອກໄປ.¹⁰ເຖິງແມ່ນພວກເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ກອງທັບທັງຫມົດຂອງຊາວເຄຍເດນທີ່ກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຈົ້າພ່າຍແພ້ໄປ ຈົນຍັງເຫລືອແຕ່ຄົນທີ່ບາດເຈັບນອນຢູ່ໃນຕູບຜ້າເຕັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຄົນເຫລົ່ານີ້ກໍຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເຜົາເມືອງນີ້ຖິ້ມເສຍ.”

¹¹ດັ່ງນັ້ນເມື່ອກອງທັບບາເຄຍເດນໄດ້ຖອຍອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄປ ເພາະວ່າກອງທັບຂອງກະສັດຟາຣາໂອກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້,¹²ແລ້ວເຢເຣມີຢາພວມອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມຸ່ງຫນ້າໄປຍັງດິນແດນເບັນຢາມິນ. ເພື່ອຮັບເອົາສ່ວນແບ່ງຂອງຕົນຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນຂອງເພີ່ນ.¹³ຂະນະທີ່ເພິ່ນມາເຖິງປະຕູເບັນຢາມິນ. ກໍມີທະຫານຄົນຫນຶ່ງຊື່ອີຣີຢາ ລູກຊາຍເຊເລມີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຮານານີຢາ ໄດ້ຈັບເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະໄດ້ເວົ້າຂູ່ວ່າ, “ເຈົ້າກຳລັງຫນີໄປຫາຊາວເຄນເດນແມ່ນບໍ?”

¹⁴ເຢເຣມີຢາໄດ້ຕອບວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫນີໄປຫາຊາວເຄຍເດນ.” ແຕ່ອີຣີຢາບໍ່ເຊື່ອລາວ. ເພີ່ນຈຶ່ງຈັບເຢເຣມີຢາ ແລະ ໄດ້ນຳເຂົາໄປຫາພວກເຈົ້ານາຍ.¹⁵ພວກເຈົ້ານາຍກໍຄຽດແຄ້ນເຢເຣມີຢາ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້ຽນຕີເຢເຣມີຢາ ແລະ ຂັງເຂົາໄວ້ໃນເຮືອນຂອງໂຢນາທານ ຜູ້ເປັນລາຊະເລຂາ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນໃຫ້ເປັນຄຸກ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາຖືກເຂົາຂັງໄວ້ໃນຫ້ອງໃຕ້ດິນ, ເພິ່ນໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາຫລາຍວັນ.¹⁷ກະສັດເຊເດກີຢາໄດ້ໃຊ້ໃຫ້ຄົນໄປນຳເອົາຕົວມາທີ່ພຣະຣາດຊະວັງ. ໃນວັງຂອງພະອົງເອງ, ກະສັດໄດ້ຊົງສອບຖາມເຢເຣມີຢາເປັນການສ່ວນຕົວວ່າ, “ມີຖ້ອຍຄຳຫຍັງແດ່ທີ່ພຣະຢາເວຊົງບອກ?” ເຢເຣມີຢາໄດ້ເວົ້າຕອບວ່າ: “ມີຢູ່ ຂ້ານ້ອຍ” ພະອົງຈະຖືກມອບໄວ້ໃນກຳມືຂອງກະສັດບາບີໂລນ.”

¹⁸ແລ້ວເຢເຣມີຢາໄດ້ທູນກະສັດເຊເດກີຢາອີກວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຜິດຫຍັງແດ່ຕໍ່ສູ້ພະອົງ, ຕໍ່ສູ້ຂ້າລາຊະການຂອງພະອົງ, ຫລືຕໍ່ສູ້ປະຊາຊົນນີ້ບໍ ພະອົງຈຶ່ງໄດ້ຈັບຂ້ານ້ອຍຂັງໄວ້ໃນຄຸກ?¹⁹ພວກປະກາດພຣະທັມທີ່ໄດ້ບອກພະອົງວ່າ, ຜູ້ທີ່ບອກວ່າກະສັດບາບີໂລນຈະບໍ່ມາໂຈມຕີພະອົງ ຫລືໂຈມຕີປະເທດນີ້ນັ້ນຢູ່ໃສ?²⁰ແຕ່ບັດນີ້ຂ້າແດ່ກະສັດ, ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍພະອົງຊົງຟັງ! ແລະເຮັດຕາມຂ້ານ້ອຍເວົ້ານີ້ທ້ອນ. ຄືຢ່າສົ່ງຂ້ານ້ອຍຄືນໄປເຮືອນຂອງໂຢນາທານ ຜູ້ເປັນລາຊະເລຂາຂອງພະອົງ, ຢ້ານວ່າຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ.”

²¹ດ້ວຍເຫດນີ້ ກະສັດເຊເດກີຢາ ຈຶ່ງມີຄຳສັ່ງໃຫ້ກັກຂັງເຢເຣມີຢາໄວ້ໃນກາງເດີ່ນພະລາຊະວັງບໍລິເວນທະຫານຮັກສາພະອົງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ຮັບເຂົ້າຈີ່ມື້ລະກ້ອນຈາກຜູ້ເຮັດເຂົ້າຈີ່, ໄດ້ຮັບທຸກມື້ຈົນວ່າເຂົ້າຈີ່ໃນເມືອງນັ້ນຫມົດໄປ. ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາໄດ້ຄ້າງຢູ່ໃນບໍລິເວນທະຫານຮັກສາພະອົງ.

38

¹ເຊຟາຕີຢາລູກຊາຍມັດຕານ ເກດາລີຢາລູກຊາຍປັດຊູ ຢູການລູກຊາຍເຊເລມີຢາ ແລະປັດຊູລູກຊາຍມັນກີຢາ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ເຢເຣມີຢາບອກປະຊາຊົນຄື. ເຢເຣມີຢາໄດ້ບອກວ່າ,²“ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດຢູ່ໃນເມືອງຈະຕ້ອງຕາຍຍ້ອນເສິກສົງຄາມ, ຫລືຍ້ອນການອຶດຢາກ, ແລະໂລກໄພໄຂ້ເຈັບ, ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດອອກໄປຍອມຈຳນົນຕໍ່ຊາວເຄນເດຍຈະມີຊີວິດ, ລາວຈະພົ້ນໄພມີຊີວິດຢູ່ໄດ້.”³ເຢເຣມີຢາໄດ້ບອກພວກເຂົາດ້ວຍວ່າ, “ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: ເມືອງນີ້ຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງກອງທັບຂອງກະສັດບາບີໂລນ ແລະພະອົງຈະຊົງຍຶດໄວ້.”

⁴ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ເວົ້າກະສັດວ່າ, “ຄົນຜູ້ນີ້ຈະຕ້ອງຖືກໂທດເຖິງຕາຍ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ທະຫານໃນເມືອງນີ້ເສຍກຳລັງໃຈລົງ, ທັງມືຂອງປະຊາຊົນທັງຫມົດເຫມືອນກັນ. ລາວໄດ້ປະກາດຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ເພາະວ່າຄົນຜູ້ນີ້ບໍ່ໄດ້ຄິດຫາຫວັດດີພາບແກ່ຊົນຊາດນີ້, ແຕ່ຫາຄວາມທຸກຍາກລຳບາກມາໃສ່ພວກເຂົາ.”⁵ແລ້ວກະສັດເຊເດກີຢາຊົງກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ ເພາະບໍ່ມີກະສັດໃດສາມາດຕໍ່ຕ້ານພວກທ່ານໄດ້ດອກ.”

⁶ແລ້ວພວກເຈົ້ານາຍຈຶ່ງຈັບເຢເຣມີຢາ ແລະຜູກເຊືອກຢ່ອນລົງສ້າງຂີ້ຕົມ ມັນກີຢາ, ຂອງພວກເຈົ້າຊາຍ. ທີ່ເດີ່ນພະລາຊະວັງເຂດຂອງພວກທະຫານຮັກສາພຣະອົງ. ພວກເຂົາໄດ້ຫຍ່ອນເຢເຣມີຢາລົງໄປດ້ວຍເຊືອກ. ໃນທີ່ຂັງນໍ້ານັ້ນບໍ່ມີນ້ຳ ມີແຕ່ຂີ້ຕົມ, ແລະເຢເຣມີຢາກໍໄດ້ຫລົ່ມລົງໄປໃນຕົມນັ້ນ.

⁷ບັດນີ້ເອເບັດເມເລັກຊາວເອທີໂອເປຍ ທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ໃນພະລາຊະວັງ. ເພີ່ນໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າພວກເຂົາຈັບເຢເຣມີຢາຢ່ອນລົງໃນສ້າງ. ລາວກໍອອກຈາກພະລາຊະວັງໄປເວົ້າກະສັດທີ່ກຳລັງປະທັບຢູ່ທີ່ປະຕູເບັນຢາມິນ.⁸ດັ່ງນັ້ນເອເບັດເມເລັກກໍໄດ້ອອກໄປຈາກວັງຂອງກະສັດ ແລະ ໄດ້ທູນກະສັດ. ເຂົາໄດ້ທູນວ່າ,⁹“ຂ້າແດ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຄົນພວກນີ້ໄດ້ເຮັດຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງຕໍ່ເຢເຣມີຢາ ຄືພວກເຂົາໄດ້ຈັບເພິ່ນຂັງໄວ້ໃນສ້າງ ເພື່ອໃຫ້ເພິ່ນອຶດຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເພາະວ່າໃນເມືອງນີ້ບໍ່ມີອາຫານເຫລືອຢູ່ອີກເລີຍ.”

¹⁰ແລ້ວເມື່ອກະສັດຊົງຊາບດັ່ງນັ້ນ ກໍຊົງສັ່ງໃຫ້ເອເບັດເມເລັກຊາວ ຄູດ. ພະອົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງນຳເອົາຄົນສາມສິບຄົນຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະ ໄປດຶງເຢເຣມີຢາຂຶ້ນມາຈາກສ້າງກ່ອນທີ່ເພິ່ນຈະຕາຍ.”¹¹ດັ່ງນັ້ນ ເອເບັດເມເລັກຈຶ່ງໄດ້ພາຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປຍັງວັງຂອງກະສັດ, ໄປທີ່ຫ້ອງເກັບເຄື່ອງທີ່ຊັ້່ນລຸ່ມຂອງພະລາຊະວັງ. ຈາກນັ້ນເພີ່ນໄດ້ເອົາເສື້ອຜ້າທີ່ຂາດ ແລະເກົ່າ ແລ້ວຢ່ອນລົງ ດ້ວຍເຊືອກຫລາຍເສັ້ນໃຫ້ເຢເຣມີຢາໃນທີ່ຂັງນ້ຳ.

¹²ເອເບັດເມເລັກບອກເຢເຣມີຢາວ່າ, “ທ່ານຈົ່ງເອົາຜ້າຂາດນີ້ຮອງຂີ້ແຮ້ຂອງທ່ານ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຊືອກຂາດ” ດັ່ງນັ້ນ ເຢເຣມີຢາກໍໄດ້ເຮັດຕາມ.¹³ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ດຶງເຊືອກເອົາເພິ່ນຂຶ້ນມາຈາກສ້າງ ແລະໃຫ້ຢູ່ໃນເດີ່ນພະລາຊະວັງນັ້ນຕໍ່ໄປ. ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາກໍໄດ້ຄ້າງຢູ່ໃນເດີ່ນທະຫານຮັກສາພະອົງ.

¹⁴ແລ້ວກະສັດເຊເດກີຢາໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງໃຫ້ເອົາເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຂົ້າເຝົ້າພະອົງ, ຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າວິຫານປ່ອງທີສາມ. ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບເຢເຣມີຢາວ່າ, “ເຮົາຈະຖາມພວກເຈົ້າຈັກຂໍ້ຫນຶ່ງ ຂໍຢ່າປິດບັງສິ່ງໃດໄວ້ຈາກເຮົາເລີຍ.”¹⁵ເຢເຣມີຢາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຖ້າຂ້ານ້ອຍເວົ້າຄວາມຈິງ, ພະອົງກໍຈະລົງໂທດຂ້ານ້ອຍເຖິງຕາຍ? ແຕ່ຖ້າຖວາຍຄຳປຶກສາ, ພະອົງກໍຈະບໍ່ຮັບຟັງຂ້ານ້ອຍ.”¹⁶ແຕ່ກະສັດເຊເດກີຢາຈຶ່ງຊົງສາບານຕໍ່ເຢເຣມີຢາເປັນການລັບວ່າ, “ພຣະຢາເວຜູ້ຊົງປະທານຊີວິດໃຫ້ເຮົາຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ, ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດພວກເຈົ້າເຖິງຕາຍ ຫລືມອບພວກເຈົ້າໄວ້ໃນກຳມືຂອງຄົນທີ່ຢາກຈະຂ້າເຈົ້າສັນນັ້ນ.”

¹⁷ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາໄດ້ທູນເຊເດກີຢາວ່າ, “ພຣະຢາເວຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້: ຖ້າພະອົງຊົງຍອມອອກໄປຫາພວກເຈົ້ານາຍຂອງກະສັດບາບີໂລນແລ້ວ ຊີວິດຂອງພະອົງຈະຊົງປອດໄພ ແລະເມືອງນີ້ກໍຈະບໍ່ຖືກເຜົາພິນາດ ພະອົງກັບພະລາຊະວົງຂອງພະອົງຈະມີຊີວິດຢູ່ໄດ້.¹⁸ແຕ່ຖ້າບໍ່ຊົງຍອມມອບຕົວແກ່ພວກຂ້າຣາຊະການຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລ້ວເມືອງນີ້ຈະຕ້ອງຖືກຍຶດເອົາໄວ້ໃນມືຂອງຄົນເຄນເດຍ. ພວກເຂົາຈະເຜົາມັນໃຫ້ພິນາດ ສ່ວນພະອົງກໍຈະບໍ່ສາມາດຫນີຈາກເງື້ອມມືຂອງພວກເຂົາ.”

¹⁹ແຕ່ກະສັດເຊເດກີຢາຊົງຕອບວ່າ, “ແຕ່ເຮົາຢ້ານຊາວຢູດາພວກທີ່ລັກຫນີໄປຫາຊາວເຄນເດຍ, ເພາະວ່າເຮົາອາດຈະຖືກມອບເຮົາໃຫ້ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະພວກເຂົາກໍຈະທໍລະມານເຮົາ.”

²⁰ເຢເຣມີຢາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພວກເຂົາຈະບໍ່ມອບພະອົງໄວ້ດອກ. ຂໍໃຫ້ພະອົງຊົງເຊື່ອຟັງພຣະດຳລັດຂອງພຣະຢາເວ, ຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງທູນພະອົງນັ້ນ, ແລ້ວທຸກ ສິ່ງກໍຈະເປັນໄປດ້ວຍດີສຳລັບພະອົງ, ທັງຊີວິດຂອງພະອົງກໍຈະປອດໄພ.²¹ແຕ່ຖ້າບໍ່ຍອມມອບຕົວ, ພະອົງຈະປະສົບຄວາມລຳບາກ ຕາມນິມິດທີ່ພຣະຢາເວຊົງສະແດງຕໍ່ຂ້ານ້ອຍແລ້ວ.

²²ເບິ່ງເທາະ! ຜູ້ຍິງທຸກຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນພະລາຊະວັງ, ຂອງກະສັດຢູດາ, ຈະຖືກນຳອອກໄປມອບໃຫ້ພວກເຈົ້ານາຍຂອງກະສັດບາບີໂລນ. ພວກຜູ້ຍິງເຫລົ່ານີ້ຈະກ່າວໃນຂະນະທີ່ໄປວ່າ, ‘ພະອົງໄດ້ຊົງຖືກຫລອກຫລວງໂດຍສະຫາຍຜູ້ສະຫນິດຂອງພະອົງ; ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍພະອົງແລ້ວ. ພະບາດທັງສອງຂອງພະອົງກໍຈົມລົງຂີ້ຕົມ, ແລະບັນດາພະສະຫາຍກໍຫລີກຫນີຈາກພະອົງໄປ.’²³ເພາະບັນດາມະເຫສີ ແລະລູກທັງຫລາຍຂອງພະອົງຈະຖືກນຳໄປມອບໃຫ້ຊາວເຄນເດຍ, ແລະພະອົງເອງກໍຈະບໍ່ລອດພົ້ນໄປຈາກມືຂອງພວກເຂົາ. ພະອົງຈະຖືກກະສັດບາບີໂລນຈັບໄດ້, ແລະເມືອງນີ້ກໍຈະຖືກເຜົາພິນາດ.”

²⁴ແລ້ວເຊເດກີຢາຊົງຕອບເຢເຣມີຢາວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ຈັກເລື່ອງທີ່ເຈົ້າເວົ້າມານີ້, ແລ້ວເຈົ້າຈະມີຊີວິດ.²⁵ຖ້າພວກເຈົ້ານາຍຮູ້ວ່າ ເຮົາໄດ້ພົບກັບເຈົ້າ, ແລະຖ້າພວກເຂົາຈະມາຫາເຈົ້າກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງບອກເຮົາມາວ່າເຈົ້າໄດ້ເວົ້າອັນໃດກັບກະສັດ ແລະຢ່າປິດບັງພວກເຮົາເລີຍ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈະຂ້າເຈົ້າ.’²⁶ແລ້ວຈົ່ງບອກວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂໍຮ້ອງຕໍ່ກະສັດບໍ່ໃຫ້ສົ່ງເຮົາກັບໄປທີ່ເຮືອນຂອງໂຢນາທານ ເພື່ອໃຫ້ຕາຍເສຍທີ່ນັ້ນ.”

²⁷ຕໍ່ມາ ມີພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ມາຫາເຢເຣມີຢາ ແລະຖາມເພິ່ນ, ດັ່ງນັ້ນເພິ່ນກໍບອກພວກເຂົາຕາມທີ່ກະສັດຊົງສັ່ງ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍບໍ່ຊັກຖາມຫຍັງອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນການສົນທະນາກັນລະຫວ່າງເຢເຣມີຢາ ແລະກະສັດ.²⁸ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາຈຶ່ງຄ້າງຢູ່ໃນເດີ່ນພະລາຊະວັງ ຈົນຮອດມື້ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແຕກ.

39

¹ໃນປີທີເກົ້າ ແລະ ເດືອນທີສິບແຫ່ງລາຊະການເຊເດກີຢາ ກະສັດຢູດາ, ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດບາບີໂລໄດ້ຍົກທັບມາຕີນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄດ້ລ້ອມໄວ້.²ຕໍ່ມາໃນປີທີສິບເອັດ ແລະເດືອນສີ່ ແຫ່ງລາຊະການເຊເດກີຢາ, ໃນວັນທີເກົ້າຂອງເດືອນ, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກໍແຕກ.³ແລ້ວເມື່ອບັນດາພວກເຈົ້ານາຍຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງກະສັດບາບີໂລນທັງຫມົດໄດ້ມາ ແລະ ນັ່ງທີ່ປະຕູກາງເມືອງຄື: ເນການຊາເຣັດເຊ, ສຳກາເນໂບ, ແລະສາເສກີມ, ແລະພວກຂ້າຣາຊະການຊັ້ນສູງຄົນອື່ນ. ເນການຊາເຣັດເຊຜູ້ເປັນຜູ້ນຳຂອງພວກເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍ ແລະທີ່ເຫລືອທັງຫມົດເປັນພວກຂ້າຣາຊະການຂອງກກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ.

⁴ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຊເດກີຢາ, ກະສັດຂອງຢູດາ, ແລະທະຫານທັງຫມົດຂອງພະອົງໄດ້ເຫັນເຫດການດັ່ງນີ້, ກໍພາກັນຫນີອອກ. ພວກເຂົາໄດ້ອອກຈາກເມືອງໃນເວລາກາງຄືນທາງພະລາຊະອຸທະຍານ, ອອກຜ່ານໄປທາງປະຕູລະຫວ່າງກຳແພງທັງສອງ. ກະສັດໄດ້ມຸ່ງຫນ້າໄປຍັງ ອາຣາບາ.⁵ແຕ່ກອງທັບຂອງຄົນເຄນເດຍໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມທັນ ແລະໄດ້ຈັບເຊເດກີຢາຢູ່ໃນທົ່ງພຽງຂອງແມ່ນໍ້າຈໍແດນໃກ້ເມືອງເຢຣິໂກ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຈັບພະອົງໄວ້ ແລະນຳເອົາໄປມອບໃຫ້ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ທີ່ເມືອງຣິບລາໃນດິນແດນຮຳມາດ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ລົງໂທດພະອົງ.

⁶ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຕັດສິນປະຫານຊີວິດພວກລູກຊາຍຂອງເຊເດກີຢາ ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາເຊເດກີຢາເອງຢູ່ທີ່ເມືອງຣິບລາ. ພະອົງໄດ້ຕັດສິນປະຫານຊີວິດພວກເຈົ້ານາຍຂອງຢູດາດ້ວຍ.⁷ແລ້ວພະອົງຊົງຄວັດຫນ່ວຍຕາຂອງເຊເດກີຢາອອກ ແລະເອົາໂສ້ທອງແດງຜູກເພິ່ນໄວ້ ເພື່ອຈະນຳໄປນະຄອນບາບີໂລນ.

⁸ແລ້ວທະຫານຊາວເຄນເດຍໄດ້ເຜົາພະລາຊະວັງ ແລະ ບ້ານເຮືອນຂອງປະຊາຊົນ ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍກຳແພງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖິ້ມ.⁹ແລ້ວເນບູຊາຣາດານ ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ ໄດ້ຈັບປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນເມືອງເປັນຊະເລີຍ ນີ້ຮ່ວມທັງຄົນທີ່ຫນີເຂົ້າມາມອບຕົວຕໍ່ຄົນເຄນເດຍ ແລະ ປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຢູ່ທີ່ຄົງຄ້າງຢູ່ໃນເມືອງ.¹⁰ແຕ່ເນບູຊາຣາດານບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ ໄດ້ປະແຕ່ຄົນທຸກຍາກທີ່ສຸດ ທີ່ບໍ່ມີໄຮ່ນາໄວ້ໃນປະເທດຢູດາ. ເພີ່ນໄດ້ມອບສວນອະງຸ່ນແລະໄຮ່ນາໃຫ້ພວກເຂົາໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ.

¹¹ເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ຊົງບັນຊາກ່ຽວກັບເຢເຣມີຢາ ໃຫ້ເນບູຊາຣາດານຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ. ໄດ້ກ່າວວ່າ,¹²“ຈົ່ງແຕ່ງຄົນໄປຮັບເອົາຕົວລາວມາ ແລະ ເບິ່ງແຍງລາວໃຫ້ດີ. ຢ່າທຳຮ້າຍລາວ. ແຕ່ຈົ່ງຊົດຊ່ວຍລາວຕາມທີ່ລາວຕ້ອງການ.”¹³ດັ່ງນັ້ນ ເນບູຊາຣາດານຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ, ພ້ອມດ້ວຍພວກເຈົ້ານາຍຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ສອງຄົນ, ຄືເນບູຊັດບານ ແລະ ເນການຊາເຣັດເຊ ແລະພວກເຈົ້ານາຍທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງບາບີໂລນ ໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາອອກໄປ.¹⁴ພວກເຂົາຈຶ່ງໃຊ້ຄົນໄປຮັບເອົາເຢເຣມີຢາມາຈາກເດີ່ນພະລາຊະວັງເຂດທະຫານຮັກສາພະອົງ ພວກເຈົ້ານາຍໄດ້ມອບເຢເຣມີຢາໄວ້ໃຕ້ການເບິ່ງແຍງຂອງເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງຊາຟານ, ໃຫ້ນຳເຂົາໄປບ້ານ, ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຢເຣມີຢາຈຶ່ງໄດ້ຢູ່ນຳປະຊາຊົນ.

¹⁵ບັດນີ້ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາຍັງເຢເຣມີຢາ ຂະນະທີ່ເພິ່ນຖືກຂັງຢູ່ໃນບໍລິເວນທະຫານຮັກສາພະອົງ, ກ່າວວ່າ,¹⁶“ຈົ່ງໄປບອກເອເບັດເມເລັກຄົນເອທີໂອເປຍວ່າ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາທີ່ມີຢູ່ຕໍ່ນະຄອນນີ້ສຳເລັດໃນທາງຮ້າຍ ບໍ່ແມ່ນທາງດີ ແລະ ຈະສຳເລັດຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າໃນມື້ນັ້ນ.

¹⁷ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນໃນມື້ນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະເຂົາຈະບໍ່ມອບພວກເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງຄົນທີ່ພວກເຈົ້າຢ້ານກົວ.¹⁸ເພາະເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນແນ່ນອນ. ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ເຈົ້າຈະມີຊີວິດລອດ ເພາະເຈົ້າໄດ້ໄວ້ວາງໃຈໃນເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.’”

40

¹ພຣະທັມຊຶ່ງມາຈາກພຣະຢາເວເຖິງເຢເຣມີຢາ ຫລັງຈາກທີ່ເນບູຊາຣາດານຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງໄດ້ປ່ອຍເພິ່ນທີ່ຣາມາ. ເມື່ອລາວຈັບເພິ່ນໃສ່ໂສ້ມາພ້ອມກັບບັນດາຊະເລີຍຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຢູດາ ຜູ້ທີ່ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍຍັງບາບີໂລນ.²ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ ໄດ້ນຳເຢເຣມີຢາມາ ແລະເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, “ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງປະກາດຄວາມຮ້າຍນີ້ຕໍ່ສະຖານທີ່ນີ້.

³ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຊົງເຮັດໃຫ້ເປັນໄປ. ພຣະອົງຊົງກະທຳຕາມທີ່ພຣະອົງກ່າວໄວ້ແລ້ວ, ເນື່ອງຈາກພວກທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ ແລະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງໄດ້ເປັນມາເຫນືອພວກທ່ານ.⁴ເບິ່ງແມ, ມື້ນີ້ຂ້ານ້ອຍປ່ອຍທ່ານຈາກໂສ້ທີ່ມືຂອງທ່ານ. ແຕ່ຖ້າທ່ານຍິນດີທີ່ຈະມາຍັງນະຄອນບາບີໂລນກັບຂ້ານ້ອຍ, ກໍຈົ່ງມາເຖີດ, ຂ້ານ້ອຍຈະເບິ່ງແຍງທ່ານໃຫ້ດີ. ແຕ່ຖ້າທ່ານບໍ່ເຫັນພ້ອມທີ່ຈະມາຍັງນະຄອນບາບີໂລນກັບຂ້ານ້ອຍ, ກໍຢ່າມາ. ເບິ່ງແມ, ແຜ່ນດິນທັງຫມົດນີ້ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທ່ານ, ທ່ານຈະໄປທີ່ໃດກໍໄດ້ຕາມແຕ່ທ່ານເຫັນດີເຫັນງາມທີ່ຈະໄປ.”

⁵ຂະນະເມື່ອເຢເຣມີຢາຍັງບໍ່ໄປເທື່ອ, ເນບູຊາຣາດານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງກັບໄປຫາເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຊາຟານ ຜູ້ຊຶ່ງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບບັນດາຫົວເມືອງຕ່າງໆ ຂອງຢູດາ. ຈົ່ງຢູ່ກັບລາວທ່າມກາງປະຊາຊົນ ຫລື ຈະໄປບ່ອນໃດທີ່ທ່ານເຫັນດີຈະໄປກໍໄດ້.” ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງຈຶ່ງສັ່ງອະນຸມັດສະບຽງ, ແລະໃຫ້ຂອງຂວັນແກ່ເຢເຣມີຢາ ແລ້ວກໍປ່ອຍເພິ່ນໄປ.⁶ດັ່ງນັ້ນເຢເຣມີຢາກໍໄປຫາເກດາລີຢາ ລູກຊາຍອາຮີກາມ, ທີ່ມິດຊະປາ. ເພີ່ນໄດ້ອາໄສຢູ່ກັບລາວທ່າມກາງປະຊາຊົນ ຊຶ່ງເຫລືອຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.

⁷ເມື່ອບັນດາຫົວຫນ້າຂອງກອງທະຫານໃນທົ່ງນາຄື—ພວກເຂົາ ແລະຄົນຂອງພວກເຂົາ—ໄດ້ຍິນວ່າກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມໃຫ້ເປັນຜູ້ວ່າລາຊະການໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ມອບຊາຍ, ຍິງ, ແລະພວກເດັກນ້ອຍໆ ຜູ້ທີ່ເປັນຄົນຈົນທີ່ສຸດໃນແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍຍັງບາບີໂລນ.⁸ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍໄປຫາເກດາລີຢາ ທີ່ມິດຊະປາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ແກ່ ອິດຊະມາເອນ ລູກຊາຍເນທານີອາ; ໂຢຮານານ ແລະໂຢນາທານ, ລູກຊາຍກາເຣອາ; ເສຣາຢາ, ລູກຊາຍຕັນຮູເມັດ ບັນດາລູກຊາຍຂອງເອຟາຍຊາວເນໂຕຟາ ເຢຊານີຢາລູກຊາຍຊາວມາອາກາ—ທັງພວກເຂົາ ແລະ ຄົນຂອງເຂົາ.

⁹ເກດາລີຢາລູກຊາຍຂອງອາຮີກາມ ລູກຊາຍຂອງຊາຟານ ກໍໄດ້ປະຕິຍານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ຄົນຂອງເຂົາ, ກ່າວວ່າ, “ຢ່າຢ້ານກົວທີ່ຈະບົວລະບັດຄົນບາບີໂລນ. ຈົ່ງອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ແລະບົວລະບັດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ແລ້ວທ່ານທັງຫລາຍກໍຈະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ.¹⁰ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍກຳລັງອາໄສຢູ່ທີ່ມິດຊະປາ ເພື່ອຈະບົວລະບັດຄົນເຄນເດຍ ຜູ້ຊຶ່ງຈະມາຫາພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເກັບນ້ຳອະງຸ່ນ, ຫມາກໄມ້ລະດູຮ້ອນ, ແລະນ້ຳມັນ ແລະເກັບໄວ້ໃນພາຊະນະຕ່າງໆ. ຈົ່ງຢູ່ໃນເມືອງທັງຫລາຍຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຍຶດຄອງຢູ່ນັ້ນ.”

¹¹ແລ້ວຄົນຢູດາທັງຫມົດ ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ໂມອາບ, ທ່າມກາງຄົນອຳໂມນ, ແລະ ໃນເອໂດມ, ແລະໃນແຜ່ນດິນອື່ນທັງຫມົດໄດ້ຍິນວ່າກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຖິ້ມຄົນໃຫ້ເຫລືອໄວ້ສ່ວນຫນຶ່ງໃນຢູດາ, ແລະໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຊາຟານໃຫ້ເປັນຜູ້ວ່າລາຊະການເຫນືອພວກເຂົາ.¹²ແລ້ວພວກຊາວຢິວທັງປວງກໍໄດ້ກັບມາຈາກທຸກທີ່ຊຶ່ງພວກເຂົາຖືກຂັບໄລ່ໃຫ້ໄປຢູ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ກັບມາຍັງແຜ່ນດິນຢູດາ, ມາຫາເກດາລີຢາ ທີ່ມິດຊະປາ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເກັບນ້ຳອະງຸ່ນ ແລະຫມາກໄມ້ໃນລະດູຮ້ອນໄດ້ເປັນຈຳນວນຫລາຍ.

¹³ຝ່າຍໂຢຮານານລູກຊາຍຂອງກາເຣອາ ແລະບັນດາຫົວຫນ້າຂອງກອງທະຫານໃນທົ່ງນາໄດ້ມາຫາເກດາລີຢາທີ່ມິດຊະປາ¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ທ່ານຮູ້ຫລືບໍ່ວ່າ ບາອາລິດ ກະສັດຂອງຄົນອຳໂມນໄດ້ສົ່ງໃຫ້ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາມາເອົາຊີວິດຂອງທ່ານ?” ແຕ່ເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມບໍ່ເຊື່ອພວກເຂົາ.

¹⁵ດັ່ງນັ້ນໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາໄດ້ເວົ້າກັບເກດາລີຢາເປັນການລັບ ທີ່ມິດຊະປາວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປຂ້າອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາເສຍ. ຈະບໍ່ມີໃຜສົງໃສຂ້ານ້ອຍ. ເປັນຫຍັງຈະໃຫ້ລາວເອົາຊີວິດຂອງທ່ານ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງອະນຸຍາດຄົນຢູດາທັງຫມົດທີ່ໄດ້ມາຮ່ວມກັນຢູ່ກັບທ່ານແລ້ວຈະກະຈັດກະຈາຍກັນໄປ ແລະທີ່ເຫລືອຢູ່ນີ້ກໍຈະພິນາດ?”¹⁶ແຕ່ເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມເວົ້າກັບໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາວ່າ, “ຢ່າເຮັດສິ່ງນີ້ເລີຍ, ເພາະທີ່ທ່ານເວົ້າເຖິງອິດຊະມາເອນນັ້ນເປັນຄວາມບໍ່ຈິງ.”

41

¹ແຕ່ມີເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເດືອນທີ່ເຈັດ ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍເອລີຊາມາເຊື້ອພະວົງ, ແລະພວກເຈົ້ານາຍສິບຄົນຂອງກະສັດ ໄດ້ມາຫາເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມ ທີ່ມິດຊະປາ. ພວກເຂົາຮັບປະທານອາຫານຢູ່ນຳກັນ ທີ່ມິດຊະປາ.²ແຕ່ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາ ກັບຄົນທັງສິບທີ່ຢູ່ກັບລາວກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນຂ້າເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຊາຟານ, ດ້ວຍດາບ. ອິດຊະມາເອນໄດ້ຂ້າເກດາລີຢາຜູ້ທີ່ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ວ່າລາຊະການທີ່ແຜ່ນດິນ.³ອິດຊະມາເອນໄດ້ຂ້າຊາວຢິວທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ກັບເກດາລີຢາ ທີ່ມິດຊະປາ ແລະພວກທະຫານຊາວເຄນເດຍຊຶ່ງໄດ້ພົບຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.

⁴ຕໍ່ມາອີກສອງມື້ຫລັງຈາກມື້ທີ່ເກດາລີຢາຖືກຂ້າ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລື່ອງ.⁵ມີບາງຄົນທີ່ໄດ້ມາຈາກເມືອງເຊເຄັມ, ຈາກເມືອງຊີໂລ, ແລະ ເມືອງຊາມາເຣຍ—ມີຊາຍປະມານແປດສິບຄົນທີ່ໄດ້ໂກນຫນວດເຄົາ, ໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາຂາດ, ແລະປາດຕົວເອງ—ພ້ອມກັບນຳເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ ແລະ ກຳຍານໃນມືຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອມາຖວາຍທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

⁶ດັ່ງນັ້ນ ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທນີອາມາຈາກມິດຊະປາ ໄດ້ພົບພວກເຂົາ ຂະນະທີ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປ, ຍ່າງມາທັງຮ້ອງໄຫ້ ແລ້ວເຫດການເຫລົ່ານີ້ກໍເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຂົາໄດ້ພົບກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາທັງກ່າວວ່າ, “ເຊີນເຂົ້າມາຫາເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມເຖີດ.”⁷ຕໍ່ມາເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນເມືອງນັ້ນ, ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາ ທັງຄົນທີ່ຢູ່ກັບລາວກໍໄດ້ຂ້າພວກເຂົາ, ແລະໂຍນລົງໄປໃນບ່ອນຂັງນໍ້າ.

⁸ແຕ່ໃນພວກນັ້ນມີຢູ່ສິບຄົນນຳກັນທີ່ເວົ້າກັບອິດຊະມາເອນວ່າ, “ຂໍຢ່າຂ້າເຮົາເລີຍ ເພາະເຮົາມີເຄື່ອງມີຄ່າຄື: ເຂົ້າວີດ ແລະ ເຂົ້າບາເລ, ນ້ຳມັນ ແລະນ້ຳເຜິ້ງ ເຊື່ອງໄວ້ໃນທົ່ງນາ.” ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງງົດບໍ່ຂ້າພວກເຂົາກັບພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ.⁹ບ່ອນຂັງນ້ຳຊຶ່ງອິດຊະມາເອນໂຍນສົບທັງຫລາຍຂອງຜູ້ທີ່ລາວຂ້າຕາຍລົງໄປນັ້ນ, ເປັນຂຸມຂະຫນາດໃຫຍ່ຫລາຍ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ກະສັດອາຊາ ໄດ້ສ້າງໄວ້ເພື່ອປ້ອງກັນບາອາຊາກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ. ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາກໍໃສ່ຄົນທີ່ຖືກຂ້າໄວ້ຈົນເຕັມ.

¹⁰ຕໍ່ມາ ອິດຊະມາເອນກໍໄດ້ຈັບປະຊາຊົນທັງຫມົດທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນມິດຊະປາໄປເປັນຊະເລີຍ ຄືພວກລາຊະທິດາຂອງກະສັດ ແລະປະຊາຊົນທັງປວງທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນມິດຊະປາ, ຜູ້ທີ່ເນບູຊາຣາດານຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ ໄດ້ມອບຫມາຍໃຫ້ແກ່ເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມ. ດັ່ງນັ້ນ ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາໄດ້ຈັບພວກເຂົາເປັນຊະເລີຍ ແລະຂ້າມຟາກໄປຫາຄົນອຳໂມນ.

¹¹ແຕ່ເມື່ອໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ ແລະບັນດາຫົວຫນ້າຂອງກອງທະຫານຊຶ່ງຢູ່ກັບລາວ ໄດ້ຍິນເລື່ອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫລາຍ ຊຶ່ງອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາໄດ້ເຮັດນັ້ນ.¹²ພວກເຂົາກໍຈັດເອົາຄົນທັງຫມົດຂອງຕົນໄປ ແລະ ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາ. ພວກເຂົາປະທະລາວທີ່ສະໃຫຍ່ຊຶ່ງຢູ່ເມືອງກິເບໂອນ.

¹³ແລ້ວເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອປະຊາຊົນທັງປວງຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ກັບອິດຊະມາເອນເຫັນໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ ແລະບັນດາຫົວຫນ້າກອງທະຫານທີ່ຢູ່ກັບລາວ, ພວກເຂົາກໍປິຕິຍິນດີ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນທັງປວງຊຶ່ງອິດຊະມາເອນຈັບເປັນຊະເລີຍຈາກມິດຊະປາ ຈຶ່ງຫັນຫລັງ ແລະກັບໄປ ພວກເຂົາໄປຫາໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ.

¹⁵ແຕ່ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາໄດ້ຫນີລອດພົ້ນຈາກໂຢຮານານ ພ້ອມກັບຊາຍແປດຄົນ. ເຂົາໄດ້ໄປຫາຄົນອຳໂມນ.¹⁶ແລ້ວໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ ແລະບັນດາຫົວຫນ້າຂອງກອງທະຫານຊຶ່ງຢູ່ກັບລາວ ໄດ້ນຳປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຢູ່ທັງຫມົດຈາກມິດຊະປາ ພວກຄົນທີ່ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາ. ນີ້ເປັນເຫດການຫລັງຈາກທີ່ອິດຊະມາເອນ ໄດ້ຂ້າເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມແລ້ວນັ້ນຄື ທະຫານ, ຜູ້ຍິງ, ເດັກນ້ອຍ, ແລະຊາຍຕອນ ທີ່ຊ່ວຍເຫລືອທີ່ກິເບໂອນ.

¹⁷ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ໄປ ແລະພັກຢູ່ຊົ່ວຄາວໃນກິມຮາມ, ທີ່ຢູ່ໃກ້ເບັດເລເຮັມ. ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈຈະໄປຍັງເອຢິບ.¹⁸ເນື່ອງດ້ວຍຄົນເຄນເດຍ ພວກເຂົາຢ້ານຄົນເຫລົ່ານັ້ນຕັ້ງແຕ່ອິດຊະມາເອນລູກຊາຍເນທານີອາໄດ້ຂ້າເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມ, ຜູ້ຊຶ່ງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ດູແລປົກຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນ.

42

¹ຈາກນັ້ນ ບັນດາຫົວຫນ້າຂອງກອງທະຫານ ແລະໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ ແລະເຢຊານີຢາລູກຊາຍໂຮຊາຢາ ແລະປະຊາຊົນທັງປວງຈາກຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດເຖິງຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໄດ້ເຂົ້າມາຫາເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.²ພວກເຂົາເວົ້າກັບເພີ່ນວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຄຳອ້ອນວອນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນທີ່ຍອມຮັບຕໍ່ຫນ້າທ່ານເຖີດ. ຂໍມໃຫ້ທ່ານອະທິຖານ ເພື່ອເຮົາທັງຫລາຍຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ເພື່ອຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ທັງຫມົດ ເພາະພວກເຮົາມີຈຳນວນຫນ້ອຍຄົນຢ່າງທີ່ທ່ານເຫັນ.³ຂໍທູນຖາມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານສະແດງຫົນທາງແກ່ເຮົາວ່າ ເຮົາຄວນຈະໄປທາງໃດ ແລະຂໍສະແດງສິ່ງທີ່ເຮົາຄວນຈະເຮັດ.”

⁴ດັ່ງນັ້ນ ເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນທ່ານແລ້ວ. ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍຈະອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຕາມຄຳຂໍຮ້ອງຂອງທ່ານທັງຫລາຍ. ພຣະຢາເວຈະຊົງຕອບທ່ານປະການໃດ, ຂ້ານ້ອຍຈະບອກແກ່ທ່ານ. ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປິດບັງສິ່ງໃດໄວ້ຈາກທ່ານເລີຍ.”⁵ແລ້ວພວກເຂົາເວົ້າກັບເຢເຣມີຢາວ່າ, “ຂໍພຣະຢາເວຈົ່ງເປັນພະຍານທີ່ສັດຈິງ ແລະສັດຊື່ໃນລະຫວ່າງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຖ້າພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ຜູ້ຊົງໃຊ້ທ່ານໃຫ້ບອກພວກຂ້ານ້ອຍ.⁶ບໍ່ວ່າຈະດີຫລືຮ້າຍ, ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຈະເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຜູ້ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍສົ່ງທ່ານໃຫ້ໄປຫານັ້ນ, ເພື່ອເຮົາຈະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ ເມື່ອເຮົາເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງແຫ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.”

⁷ເມື່ອຄົບສິບວັນແລ້ວ, ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວກໍມາຍັງເຢເຣມີຢາ.⁸ດັ່ງນັ້ນ ເຢເຣມີຢາຈຶ່ງໃຫ້ໄປຕາມຕົວໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ ແລະບັນດາຫົວຫນ້າຂອງກອງທະຫານຜູ້ຢູ່ກັບທ່ານ, ແລະປະຊາຊົນທັງປວງຕັ້ງແຕ່ຄົນນ້ອຍທີ່ສຸດເຖິງຄົນໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.⁹ແລ້ວເພີ່ນໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, “ນີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ—ຜູ້ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ໃຊ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍນຳເອົາຄຳອ້ອນວອນຂອງທ່ານໄປສະເຫນີຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ—ໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ,¹⁰‘ຖ້າພວກເຈົ້າທັງຫລາຍກັບໄປ ແລະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້, ແລ້ວເຮົາຈະສ້າງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຂຶ້ນ ແລະບໍ່ທຳລາຍລົງ; ເຮົາຈະປູກພວກເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ຖອນພວກເຈົ້າເສຍ, ເພາະເຮົາໄດ້ກັບໃຈຈາກເຫດຮ້າຍຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສົ່ງມາເຫນືອພວກເຈົ້າຫັນກັບໄປ.

¹¹ຢ່າຢ້ານກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ຜູ້ຊຶ່ງພວກເຈົ້າກຳລັງຢ້ານກົວຢູ່ນັ້ນ. ຢ່າຢ້ານລາວເລີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເພາະເຮົາຢູ່ກັບພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ເພື່ອຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ລອດພົ້ນ ແລະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງລາວ.¹²ເພາະເຮົາຈະມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມກະລຸນາແກ່ພວກເຈົ້າ, ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າກັບໄປຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ.

¹³ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າທັງຫລາຍເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້” —ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁴ຖ້າພວກເຈົ້າກ່າວວ່າ, ‘ບໍ່ເອົາ, ພວກເຮົາຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ, ບ່ອນທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເຫັນສົງຄາມ ຈະບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງເຂົາສັດ ຈະບໍ່ຫິວເຂົ້າຫນົມປັງ ແລະເຮົາທັງຫລາຍຈະອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.”

¹⁵ບັດນີ້ ພວກເຈົ້າຄົນຢູດາທີ່ເຫລືອຢູ່, ຂໍຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ. ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຖ້າພວກເຈົ້າອອກເດີນທາງມຸ່ງຫນ້າໄປເອຢິບແທ້ໆ, ແລະໄປອາໄສໃນບ່ອນນັ້ນ.¹⁶ແລ້ວດາບຊຶ່ງພວກເຈົ້າຢ້ານກົວຢູ່ນັ້ນຈະຕາມທັນພວກເຈົ້າບ່ອນນັ້ນໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ. ການກັນດານອາຫານຊຶ່ງພວກເຈົ້າຢ້ານກົວຢູ່ນັ້ນຈະຕິດຕາມພວກເຈົ້າໄປເຖິງເອຢິບ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຕາຍໃນບ່ອນນັ້ນ.¹⁷ເພາະສະນັ້ນ ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບທຸກຄົນຊຶ່ງມຸ້ງຫນ້າໄປຍັງເອຢິບ ເພື່ອຈະຢູ່ບ່ອນນັ້ນຈະຕາຍເສຍດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ, ຫລືດ້ວຍພະຍາດລະບາດ. ຈະບໍ່ມີຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ ຫລືທີ່ລອດຊີວິດຈາກໄພພິບັດຮ້າຍ ຊຶ່ງເຮົາຈະນຳມາເຫນືອພວກເຂົາ.

¹⁸ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຖອກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາລົງເຫນືອຊາວເຢຣູຊາເລັມຢ່າງໃດ, ເຮົາຈະຖອກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາເຫນືອພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຢ່າງນັ້ນ ຖ້າພວກເຈົ້າໄປຍັງເອຢິບ. ພວກເຈົ້າຈະເປັນຄຳສາບແຊ່ງ ເປັນທີ່ຫນ້າປະຫລາດໃຈ, ເປັນຄຳສາບແຊ່ງ, ແລະເປັນທີ່ນິນທາ, ແລະພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນບ່ອນນີ້ອີກ.’”¹⁹ແລ້ວເຢເຣມີຢາໄດ້ກ່າວ່າ, “ພວກຄົນຢູດາທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ເອີຍ—ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວເລື່ອງທ່ານແລ້ວວ່າ, ຢ່າໄປຍັງເອຢິບ! ພວກທ່ານຮູ້ຄັກແລ້ວວ່າ ມື້ນີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕັກເຕືອນພວກທ່ານແລ້ວ.

²⁰ເພາະພວກທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຫລອກລວງຕົນເອງຢ່າງຮ້າຍແຮງ ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ໃຊ້ຂ້ານ້ອຍໄປຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ຂໍອະທິຖານເພື່ອເຮົາຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໃຫ້ກັບພວກເຮົາ. ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຈະກ່າວປະການໃດ, ຂໍບອກແກ່ເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເຮັດຕາມ.’²¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະກາດພຣະທັມນັ້ນແກ່ທ່ານທັງຫລາຍໃນມື້ນີ້ແລ້ວ, ແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ຫລືສິ່ງໃດທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາບອກທ່ານ.²²ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້ ພວກທ່ານຈົ່ງຮູ້ສາວ່າ ທ່ານທັງຫລາຍຈະຕາຍດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ, ແລະດ້ວຍພະຍາດລະບາດ ໃນສະຖານທີ່ຊຶ່ງທ່ານທັງຫລາຍປາດຖະຫນາຈະໄປອາໄສຢູ່.”

43

¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຢເຣມີຢາໄດ້ສຳເລັດການປະກາດຖ້ອຍຄຳທັງປວງຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ ເຖິງປະຊາຊົນ ຊຶ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາໄດ້ຊົງໃຊ້ທ່ານໃຫ້ໄປເວົ້າພຣະທັມທັງຫມົດນີ້ກັບພວກເຂົາ.²ອາຊາຣີຢາລູກຊາຍໂຮຊາຢາ ແລະໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ ແລະບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ຈອງຫອງໄດ້ເວົ້າກັບເຢເຣມີຢາວ່າ, “ທ່ານເວົ້າຂີ້ຕົວະ. ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ທ່ານໃຫ້ມາເວົ້າວ່າ, ‘ຢ່າໄປເອຢິບເພື່ອຈະອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.’³ເພາະບາຣຸກລູກຊາຍເນຣີຢາໄດ້ຍົວະເຍົ້າທ່ານໃຫ້ຂັດຂວາງພວກເຮົາ ເພື່ອຈະມອບເຮົາໄວ້ໃນມືຂອງຄົນເຄນເດຍ, ເພາະທ່ານເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຮົາຕາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄປເປັນຊະເລີຍໃນບາບີໂລນ.”

⁴ດັ່ງນັ້ນ ໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ ແລະບັນດາຫົວຫນ້າຂອງກອງທະຫານ, ແລະປະຊາຊົນທັງຫມົດບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວເລື່ອງທີ່ຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຢູດາ.⁵ແຕ່ໂຢຮານານລູກຊາຍກາເຣອາ ແລະບັນດາຜູ້ຫົວຫນ້າຂອງກອງທະຫານກໍໄດ້ພາຄົນຢູດາທຸກຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ທັງຫມົດ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບມາຈາກບັນດາປະຊາຊາດທີ່ພວກເຂົາຖືກຂັບໄລ່ໃຫ້ໄປຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ກັບມາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຢູດາ.⁶ພວກຜູ້ຊາຍ, ຜູ້ຍິງ ເດັກນ້ອຍ, ບັນດາລູກສາວ, ແລະທຸກຄົນຊຶ່ງເນບູຊາຣາດານຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ, ໄດ້ເຫລືອໄວ້ໃຫ້ແກ່ເກດາລີຢາລູກຊາຍອາຮີກາມ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຊາຟານ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະບາຣຸກລູກຊາຍເນຣີຢາໄປນຳ.⁷ພວກເຂົາໄດ້ມາຍັງແຜ່ນດິນເອຢິບ, ມາເຖິງນະຄອນຕະປັນເຂດ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວ.

⁸ດັ່ງນັ້ນ ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາຍັງເຢເຣມີຢາໃນນະຄອນຕະປັນເຂດ, ກ່າວວ່າ,⁹“ຈົ່ງຖືກ້ອນຫີນໃຫຍ່ ໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ, ແລະເຊື່ອງໄວ້ໃນດິນຫນຽວໃນເຕົາເຜົາດິນຈີ່, ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າໄປສູ່ພະລາຊະວັງຂອງຟາຣາໂອໃນນະຄອນຕະປັນເຂດທ່າມກາງສາຍຕາຂອງຄົນຢູດາ.”¹⁰ແລ້ວຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະໃຊ້ແລະນຳເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ. ເຢເຣມີຢາເອີຍ ເຮົາຈະຕັ້ງພະທີ່ນັ່ງຂອງຕົນເຫນືອຫີນເຫລົ່ານີ້, ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເຊື່ອງໄວ້. ເນບູກາດເນັດຊາຈະກາງເຕັ້ນຂອງຕົນເຫນືອຫີນເຫລົ່ານີ້.

¹¹ເມື່ອທ່ານມາເຖິງ ແລະທ່ານຈະໂຈມຕີແຜ່ນດິນເອຢິບ. ຜູ້ໃດທີ່ຖຶກກຳນົດໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄວາມຕາຍ. ຜູ້ໃດຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນຊະເລີຍກໍຈະຖືກມອບໃຫ້ເປັນຊະເລີຍ. ແລະຜູ້ໃດທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ຖືກດາບກໍຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ດາບ.¹²ແລ້ວເຮົາຈະກໍ່ໄຟໃນວິຫານຂອງພະເອຢິບ. ເນບູກາດເນັດຊາຈະເຜົາເສຍພວກເຂົາ ແລະຈັບພວກເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍ. ລາວຈະປົກຄຸມຕົວເອງດ້ວຍແຜ່ນດິນເອຢິບເຫມືອນກັບຜູ້ລ້ຽງແກະປົກຄຸມຕົວເອງດ້ວຍເສື້ອຄຸມ. ແລະລາວຈະໄປຈາກບ່ອນນັ້ນດ້ວຍໄຊຊະນະ.¹³ລາວຈະຫັກເສົາສັກສິດແຫ່ງເມືອງເບັດເຊເມັດ ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະຈະເອົາໄຟເຜົາວິຫານຂອງເທບພະເຈົ້າທັງຫລາຍແຫ່ງເອຢິບເສຍ.’”

44

¹ພຣະທັມທີ່ມາຍັງເຢເຣມີຢາກ່ຽວກັບບັນດາຊາວຢິວທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບທີ່ມິກໂດນ, ທີ່ຕະປັນເຂດ, ທີ່ເມັມຟິດ, ແລະໃນແຜ່ນດິນປັດໂຣດ ວ່າ,²“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນບັນດາເຫດຮ້າຍທີ່ເຮົານຳມາເຫນືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະເຫນືອຫົວເມືອງຢູດາທັງຫມົດ. ເບິ່ງແມ, ທຸກມື້ນີ້ເມືອງເຫລົ່ານັ້ນກໍເປັນບ່ອນຮົກຮ້າງ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນເລີຍ.³ນີ້ເປັນເພາະຄວາມຊົ່ວຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ ໄດ້ຍົວະເຍົ້າເຮົາໃຫ້ມີຄວາມຮ້າຍ ດ້ວຍການທີ່ພວກເຂົາໄປເຜົາເຄື່ອງຫອມ ແລະບົວລະບັດພະອື່ນ ຊຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກ ບໍ່ວ່າເຂົາເອງ ຫລື ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ຫລືບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າກໍບໍ່ຮູ້ໄດ້ຮູ້ຈັກ.

⁴ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາທຸກຄົນ ຄືບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມມາຍັງພວກເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງຢ່າເຮັດສິ່ງອັນຫນ້າກຽດຊັງນີ້ ຊຶ່ງເຮົາກຽດຊັງ.’⁵ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຟັງ ຫລືຫງ່ຽງຫູຟັງ ຫລືຖອຍຫລັງກັບຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ ໃນການເຜົາເຄື່ອງຫອມແກ່ພະອື່ນໆ.⁶ເພາະສະນັ້ນເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຖອກຄວາມພິໂລດ ແລະ ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາອອກ ໃຫ້ພຸ່ງຂຶ້ນເປັນໄຟໃນຫົວເມືອງຢູດາ ແລະໃນຖະຫນົນຫົນທາງຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ດັ່ງນັ້ນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນຊາກຫັກພັງ ແລະ ຮົກຮ້າງຢ່າງທຸກມື້ນີ້.”

⁷ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ແລະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈຶ່ງເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ແກ່ຈິດໃຈພວກເຈົ້າເອງ? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຕົວເອງຖືກຕັດອອກໄປຈາກທ່າມກາງຢູດາ—ທັງພວກຜູ້ຊາຍ, ຜູ້ຍິງທັງເດັກ, ແລະເດັກແດງ? ຈົນບໍ່ມີຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໄວ້ແກ່ພວກເຈົ້າເລີຍ.⁸ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ຍົວະເຍົ້າເຮົາໃຫ້ຮ້າຍ ດ້ວຍມືຂອງພວກເຈົ້າ ດ້ວຍການເຜົາເຄື່ອງຫອມໃຫ້ແກ່ພະອື່ນໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ ບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າມາຢູ່ນັ້ນ ພວກເຈົ້າໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນເພື່ອພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍ, ແລະເປັນທີ່ສາບແຊ່ງ ເປັນທີ່ນິນທາທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.

⁹ພວກເຈົ້າໄດ້ລືມຄວາມຊົ່ວຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະການກະທຳຄວາມຊົ່ວຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະ ບັນດາຄວາມຊົ່ວຂອງນາງສະຫນົມ ແລະມະເຫສີຂອງພວກເຂົາແລ້ວບໍ? ພວກເຈົ້າໄດ້ລືມຄວາມຊົ່ວຂອງພວກເຈົ້າເອງ ແລະຄວາມຊົ່ວຂອງເມຍຂອງພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງພວກນາງໄດ້ເຮັດໃນແຜ່ນດິນຢູດາ ແລະຕາມຖະຫນົນຫົນທາງຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແລ້ວບໍ?¹⁰ແມ່ນແຕ່ມື້ນີ້, ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງ ຫລືຢຳເກງພຣະບັນຍັດ ຫລືຕາມກົດເກນຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໃຫ້ມີໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ແລະຕໍ່ຫນ້າບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ຫລືດຳເນີນຕາມພຣະບັນຍັດເຫລົ່ານັ້ນ.”

¹¹ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະມຸ່ງຫນ້າຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າໃຫ້ເກີດການຮ້າຍ ແລະຈະຕັດຢູດາອອກເສຍໃຫ້ຫມົດສິ້ນ.¹²ເພາະເຮົາຈະນຳເອົາປະຊາຊົນຢູດາທີ່ເຫລືອຢູ່ ຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກເດີນທາງມຸ່ງຫນ້າໄປແຜ່ນດິນເອຢິບເພື່ອຈະອາໄສຢູ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຖືກຜານດ້ວຍດາບ ແລະ ດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ ຕັ້ງແຕ່ຄົນເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງຄົນໃຫຍ່ໂຕທີ່ສຸດ ພວກເຂົາຈະຕາຍດ້ວຍດາບ ແລະດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ. ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຄຳສາບ, ເປັນທີ່ຫນ້າປະຫລາດໃຈ, ເປັນຄຳສາບແຊ່ງ, ແລະເປັນທີ່ນິນທາ, ແລະ ສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ.

¹³ເພາະເຮົາຈະຕ້ອງລົງໂທດຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ ດັ່ງທີ່ເຮົາລົງໂທດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ, ແລະດ້ວຍພະຍາດລະບາດ.¹⁴ຈົນບໍ່ມີຜູ້ລີ້ໄພ ຫລືຜູ້ລອດຊີວິດຂອງຄົນຢູດາທີ່ເຫລືອຢູ່ ຜູ້ຊຶ່ງມາອາໄສໃນແຜ່ນດິນເອຢິບນັ້ນ ຈະກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນຢູດາ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາປາດຖະຫນາຈະກັບໄປອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນໃນພວກເຂົາຈະໄດ້ກັບໄປ, ນອກຈາກບາງຄົນຜູ້ທີ່ຈະລົບຫນີພົ້ນໄປຈາກທີ່ນີ້.”

¹⁵ແລ້ວພວກຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮູ້ວ່າເມຍຂອງຕົນໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງຫອມແກ່ພະອື່ນໆ ແລະບັນດາຜູ້ຍິງທີ່ຢືນຢູ່ໃກ້ທີ່ຊຸມນຸມໃຫຍ່ ຄືບັນດາປະຊາຊົນຜູ້ອາໄສໃນປັດໂຣດ ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ ໄດ້ຕອບເຢເຣມີຢາ.¹⁶ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ສຳລັບຖ້ອຍຄຳຊຶ່ງທ່ານໄດ້ບອກແກ່ເຮົາໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ—ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງທ່ານ.¹⁷ເພາະເຮົາຈະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເວົ້າໄວ້—ຄືເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍພວກເຈົ້າແມ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະຖອກເຄື່ອງດື່ມຖວາຍແກ່ພະນາງພວກເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດ, ບັນພະບູລຸດຂອງເຮົາ, ບັນດາກະສັດ, ແລະພວກເຈົ້ານາຍຂອງເຮົາໄດ້ເຮັດ ໃນຫົວເມືອງຢູດາ ແລະຕາມຖະຫນົນຫົນທາງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ແລ້ວພວກເຮົາຈຶ່ງມີອາຫານບໍລິບູນຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ, ປາດສະຈາກການພົບເຫັນເຫດຮ້າຍໃດໆ.

¹⁸ເມື່ອເຮົາງົດການເຜົາເຄື່ອງຫອມແຫ່ງພວກເຈົ້າແມ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະຖອກເຄື່ອງດື່ມຖວາຍແກ່ພະນາງພວກເຈົ້າ ເຮົາກໍຂັດສົນທຸກຢ່າງ ທັງຖືກຜານດ້ວຍດາບ ແລະດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ.”¹⁹ພວກຜູ້ຍິງເຫລົ່ານັ້ນກ່າວວ່າ, “ເມື່ອເຮົາເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍພວກເຈົ້າແມ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະຖອກເຄື່ອງດື່ມຖວາຍແກ່ພະນາງ ເຮົາເຮັດນອກເຫນືອຄວາມເຫັນຊອບຂອງຜົວຂອງເຮົາບໍ ທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດເຂົ້າຫນົມຖວາຍເພື່ອນະມັດສະການພະນາງພວກເຈົ້າ ແລະທີ່ໄດ້ຖອກເຄື່ອງດື່ມຖວາຍແກ່ພະນາງ?”

²⁰ແລ້ວເຢເຣມີຢາໄດ້ຕອບບັນດາປະຊາຊົນ—ທັງພວກຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງ ແລະປະຊາຊົນທັງປວງຜູ້ໃຫ້ຄຳຕອບແກ່ທ່ານ—ທ່ານໄດ້ປະກາດ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ,²¹“ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ຊົງຈົດຈຳໄວ້ບເຄື່ອງຫອມທີ່ທ່ານໄດ້ເຜົາຖວາຍໃນຫົວເມືອງຢູດາ ແລະຕາມຖະຫນົນຫົນທາງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມບໍ—ທັງຕົວທ່ານ ແລະບັນພະບູລຸດຂອງທ່ານ, ບັນດາກະສັດ ແລະພວກເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ, ແລະປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ? ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງເລື່ອງນີ້; ຊຶ່ງມັນເຂົ້າມາໃນຄວາມຄິດຂອງພຣະອົງ.

²²ແລ້ວພຣະຢາເວຈະຊົງທົນຕໍ່ການກະທຳອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງທ່ານ ແລະການອັນ ຫນ້າກຽດຊັງຊຶ່ງທ່ານໄດ້ເຮັດນັ້ນຕໍ່ໄປອີກບໍ່ໄຫວແລ້ວ, ເພາະສະນັ້ນແຜ່ນດິນຂອງທ່ານຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຮົກຮ້າງ; ແລະທີ່ຫນ້າປະຫລາດໃຈ ແລະເປັນທີ່ສາບແຊ່ງ, ປາດສະຈາກຄົນອາໄສ ດັ່ງທຸກມື້ນີ້;²³ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມ ແລະເພາະວ່າທ່ານໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ. ແລະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວ. ຫລືດຳເນີນຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ຕາມກົດເກນຂອງພຣະອົງ ແລະຕາມພຣະໂອວາດຂອງພຣະອົງ, ຄວາມຮ້າຍນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຕົກແກ່ທ່ານ ດັ່ງທຸກມື້ນີ້.”

²⁴ແລ້ວເຢເຣມີຢາໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນທັງຫມົດ ແລະ ພວກຜູ້ຍິງທັງຫມົດທຸກຄົນວ່າ, “ຄົນຢູດາທຸກຄົນຜູ້ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ.²⁵ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຕົວພວກເຈົ້າ ແລະ ເມຍຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຢືນຢັນດ້ວຍປາກຂອງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍເອງ ແລະໄດ້ເຮັດດ້ວຍມືຂອງພວກເຈົ້າຕາມທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາຈະເຮັດຕາມການປະຕິຍານຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ປະຕິຍານໄວ້ແນ່ນອນ ຄືເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍພວກເຈົ້າແມ່ແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະຖອກເຄື່ອງດື່ມຖວາຍແກ່ພະນາງພວກເຈົ້າ.” ບັດນີ້ກໍສຳເລັດຕາມຄຳປະຕິຍານຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ; ໄດ້ເຮັດຕາມການປະຕິຍານນັ້ນແລ້ວ.’

²⁶ເພາະສະນັ້ນ, ຄົນຢູດາທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ, ກ່າວວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ປະຕິຍານໂດຍນາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຮົາ—ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ຈະບໍ່ມີປາກຂອງຄົນໃດໃນຢູດາຕະຫລອດທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ, ຈະບໍ່ອອກນາມຂອງເຮົາໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ອົງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ.’²⁷ເບິ່ງແມ, ເຮົາຄອຍຖ້າເບິ່ງຢູ່ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າຍ ແລະບໍ່ແມ່ນຄວາມດີ. ຄົນຢູດາທັງຫມົດຜູ້ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບຈະຖືກຜານເສຍດ້ວຍດາບ ແລະດ້ວຍການອຶດຫິວອາຫານ ຈົນກວ່າຈະເຖິງທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາ.²⁸ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ຫນີພົ້ນດາບຈະກັບຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບໄປຍັງແຜ່ນດິນຢູດາ ຈະມີຈຳນວນຫນ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນຄົນຢູດາທີ່ເຫລືອຢູ່ທັງຫມົດຊຶ່ງມາອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ ຈະຮູ້ວ່າຄຳຂອງໃຜຈະການເປັນຈິງ: ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ຫລືຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາ.

²⁹ນີ້ຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນແກ່ພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວວ່າ—ທີ່ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າໃນທີ່ນີ້, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ຄຳຂອງເຮົາຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕໍ່ພວກເຈົ້າ ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າຍຢ່າງແນ່ນອນ.’³⁰ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະມອບຟາຣາໂອໂຮຟະຣາກະສັດແຫ່ງເອຢິບໄວ້ໃນມືສັດຕູຂອງລາວ ແລະໃນມືຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງລາວ. ຊຶ່ງເປັນຢ່າງດຽວກັນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ມອບເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ ໄວ້ໃນມືຂອງເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັດຕູຂອງລາວ ແລະຊອກຫາເອົາຊີວິດຂອງລາວ.”

45

¹ນີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຊຶ່ງເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມບອກແກ່ບາຣຸກລູກຊາຍເນຣີຢາ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອທ່ານໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ລົງໃນຫນັງສືມ້ວນຕາມຄຳບອກຂອງເຢເຣມີຢາ—ນີ້ເປັນປີທີ່ສີ່ແຫ່ງລາຊະການເຢໂຮຢາກີມ ລາຊະໂອລົດລູກຂອງໂຢສີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາວ່າ,²“ບາຣຸກເອີຍ, ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວແກ່ທ່ານດັ່ງນີ້ວ່າ:³ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ‘ບັດນີ້ ວິບັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງເພີ່ມຄວາມທຸກເຂົ້າໃສ່ຄວາມເສົ້າໂສກຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍກໍຫນັກຫນ່ວງດ້ວຍການຮ້ອງຄາງຂອງຕົນເອງ; ຂ້ານ້ອຍບໍ່ປະສົບຄວາມສະຫງົບເລີຍ.’

⁴‘ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈົ່ງບອກລາວກ່າວວ່າ: ເບິ່ງແມ, ສິ່ງໃດທີ່ເຮົາກໍ່ສ້າງຂຶ້ນ, ເຮົາຈະທຳລາຍລົງ. ສິ່ງໃດທີ່ເຮົາໄດ້ປູກ, ເຮົາກຳລັງຈະຖອນຂຶ້ນ—ຄືແຜ່ນດິນນີ້ທັງຫມົດ.⁵ແລະພວກເຈົ້າຈະຫາສິ່ງໃຫຍ່ໂຕເພື່ອຕົວເອງບໍ? ຢ່າຫວັງສິ່ງນັ້ນເລີຍ. ເພາະເບິ່ງແມ, ໄພພິບັດກຳລັງມາເຫນືອມະນຸດທັງຫມົດ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແຕ່ເຮົາຈະໃຫ້ຊີວິດແກ່ເຈົ້າເຫມືອນເປັນຂອງທີ່ຮິບມາໄດ້ຂອງເຈົ້າ ໃນທຸກສະຖານທີ່ທີ່ພວກເຈົ້າຈະໄປ.”

46

¹ນີ້ເປັນພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງມາຍັງເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມກ່ຽວກັບເລື່ອງບັນດາປະຊາຊາດ.²ເລື່ອງເອຢິບວ່າ: “ກ່ຽວດ້ວຍກອງທັບຂອງຟາຣາໂອເນໂກັ, ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ແຄມແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ. ທີ່ເມືອງກາເກມິດ ແລະຊຶ່ງເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ໂຈມຕີແຕກໃນປີທີ່ສີ່ແຫ່ງລາຊະການເຢໂຮຢາກີມ ລາຊະລູກຂອງໂຢສີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາວ່າ:³“ຈົ່ງຕຽມດັ້ງ ໂລ່ ແລະເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ.⁴ຈົ່ງຜູກອານມ້າ; ພົນມ້າເອີຍ ຈົ່ງຂຶ້ນຂີ່ມ້າເຖີດ, ຈົ່ງສວມຫມວກເຫລັກຂອງພວກເຈົ້າ; ຈົ່ງຂຶ້ນຂີ່ມ້າເຫລົ່ານັ້ນ ແລະຈົ່ງເຂົ້າປະຈຳທີ່ ຈົ່ງຮັດຫນ້າເອິກຂອງພວກເຈົ້າ ຈົ່ງສວມເສື້ອເກາະຂອງເຈົ້າ.

⁵ເຮົາກຳລັງເຫັນຫຍັງຢູ່ທີ່ນີ້? ພວກເຂົາເຕັມດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ແລະກຳລັງຫັນຫລັງກັບ, ເພາະພວກນັກຮົບຂອງພວກເຂົາຖືກຕີລົ້ມລົງ ແລະໄດ້ປົບຫນີໄປຍັງທີ່ປອດໄພ ແລະພວກເຂົາບໍ່ຫລຽວກັບຫລັງ. ຄວາມຢ້ານກົວຢູ່ທຸກດ້ານ—ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ—⁶ຄົນໄວກໍຫນີໄປບໍ່ໄດ້ ແລະນັກຮົບກໍຫນີໄປບໍ່ລອດພົ້ນ. ພວກເຂົາຈະສະດຸດ ແລະລົ້ມລົງໃນແດນເຫນືອຂ້າງແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ.

⁷ແມ່ນໃຜນໍໂຜ່ຂຶ້ນມາເຫມືອນແມ່ນໍ້ານາຍ, ດັ່ງນ້ຳຂອງມັນຊັດຂຶ້ນ ແລະລົງເຫມືອນແມ່ນ້ຳເຫລົ່ານັ້ນ?⁸ເອຢິບໂຜ່ຂຶ້ນມາເຫມືອນນ້ຳນາຍ ເຫມືອນແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍທີ່ຂຶ້ນ ແລະ ລົງ. ເອຢິບກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະປົກຄອງໂລກ. ຂ້ານ້ອຍຈະທຳລາຍຫົວເມືອງ ແລະຊາວເມືອງນັ້ນເສຍ.⁹ມ້າທັງຫລາຍເອີຍ, ບຸກຫນ້າໄປເຖີດ. ລົດຮົບທັງຫລາຍເອີຍບຸກເຂົ້າເຖີດ, ຈົ່ງໃຫ້ນັກຮົບອອກໄປ ຄືຄົນກູເຊ ແລະ ຄົນພູດ, ຜູ້ຖືໂລ່ ຄົນລູດີ, ນັກຖື ແລະ ໂກ່ງຄັນທະນູທັງຫລາຍ.’

¹⁰ມື້ນີ້ເປັນວັນແຫ່ງອົງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງແກ້ແຄ້ນບັນດາສັດຕູຂອງພຣະອົງເອງ. ດາບເຫລົ່ານັ້ນຈະກິນຈົນອິ່ມ. ມັນຈະດື່ມເລືອດຂອງພວກເຂົາຈົນເຕັມຄາບ. ເພາະຈະມີເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາເຮັດການບູຊາໃນແດນເຫນືອຂ້າງແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ.

¹¹ທິດາພົມມະຈາລີແຫ່ງເອຢິບເອີຍ, ຈົ່ງຂຶ້ນໄປທີ່ກິເລອາດ ແລະໄປເອົາຫວ້ານຢາ. ພວກເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ຢາເປັນຈຳນວນຫລາຍແລ້ວ. ມັນບໍ່ມີປະໂຫຍດທີ່ເຈົ້າຈະເອົາຢາມາໃສ່ໃຫ້ກັບຕົວເຈົ້າ. ບໍ່ມີການຮັກສາໃດໆສຳລັບພວກເຈົ້າ.¹²ບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ຍິນເຖິງຄວາມອັບອາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະແຜ່ນດິນກໍເຕັມດ້ວຍສຽງຮ້ອງຂອງພວກເຈົ້າ, ເພາະວ່ານັກຮົບສະດຸດລົ້ມ; ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມລົງນຳກັນ.”

¹³ນີ້ເປັນພຣະທັມຊຶ່ງພຣະຢາເວກ່າວກັບເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ມາ ແລະໂຈມຕີແຜ່ນດິນເອຢິບວ່າ:¹⁴“ຈົ່ງປະກາດໃນເອຢິບ ແລະ ປ່າວປະກາດໃນມິກໂດນ, ຈົ່ງປະກາດໃນເມັມຟິດ, ແລະຕະປັນ-ເຂດ. ຈົ່ງເຂົ້າປະຈຳທີ່ ແລະຕຽມຕົວເຈົ້າເອງໃຫພ້ອມໄວ້ ແລະຕຽມຕົວພ້ອມ, ເພາະວ່າດາບຈະກິນຢູ່ຮອບຕົວພວກເຈົ້າ.

¹⁵ເປັນຫຍັງຊາຍທີ່ກ້າຫານຂອງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຊົບຫນ້າລົງພື້ນດິນ? ພວກເຂົາບໍ່ຢືນຫມັ້ນຢູ່, ເພາະວ່າພຣະຢາເວເອງ, ໄດ້ຊົງຍູ້ໃຫ້ລົ້ມລົງ.¹⁶ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍສະດຸດ. ພວກເຂົາລົ້ມລົງ ແລະເວົ້າວ່າ, ‘ລຸກຂຶ້ນເຖີດ. ໃຫ້ເຮົາກັບໄປຍັງຊົນຊາດຂອງເຮົາ, ໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາຖືກຳເນີດ. ເພາະເລື່ອງດາບຂອງຜູ້ບີບບັງຄັບ.’¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນ, ‘ຟາຣາໂອ ກະສັດແຫ່ງເອຢິບໄດ້ແຕ່ຮ້ອງສຽງອຶກກະທຶກ ຜູ້ປ່ອຍໃຫ້ໂອກາດຜ່ານໄປ.’

¹⁸ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ ຈະມີຜູ້ຫນຶ່ງມາຢ່າງພູເຂົາຕາໂບ ແລະພູເຂົາກາເມນຢູ່ຂ້າງທະເລສັນນັ້ນ.¹⁹ພວກເຈົ້າຜູ້ອາໄສໃນເອຢິບເອີຍ, ຈົ່ງຕຽມເຄື່ອງຂອງສຳລັບຕົວພວກເຈົ້າເພື່ອການຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ. ເພາະວ່າເມືອງເມັມຟິດຈະກາຍເປັນທີ່ຖິ້ມຮ້າງ ເປັນທີ່ເພພັງ, ປາດສະຈາກຜູ້ອາໄສ.

²⁰ເອຢິບເປັນເຫມືອນງົວສາວໂຕງາມ, ແຕ່ແມງທີ່ຕອດກຳລັງມາຈາກທິດເຫນືອ. ມັນກຳລັງມາເຖິງ.²¹ພວກທະຫານຮັບຈ້າງທີ່ຢູ່ທ່າມກາງນາງ ກໍເຫມືອນລູກງົວທີ່ໄດ້ຜູກໄວ້, ແຕ່ພວກເຂົາຖອຍຫລັງກັບ ແລະຫນີໄປນຳກັນ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ຕໍ່ຕ້ານເພາະວັນແຫ່ງໄພພິບັດໄດ້ມາເຫນືອພວກເຂົາ, ເປັນເວລາແຫ່ງການລົງໂທດພວກເຂົາ.²²ເອຢິບເຮັດສຽງເຫມືອນງູທີ່ກຳລັງເລືອອອກໄປ, ເພາະສັດຕູຂອງນາງຈະຍ່າງຂະບວນເຂົ້າມາດ້ວຍກຳລັງທັບ ແລະມາສູ້ກັບນາງ. ພວກເຂົາກຳລັງມຸ່ງຫນ້າໄປຫານາງ ເຫມືອນຢ່າງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ປ້ຳຕົ້ນໄມ້ລົງດ້ວຍຂວານ.

²³ພວກເຂົາຈະຕັດປ່າຂອງນາງລົງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ —ເຖິງວ່າຈະຫນາທຶບຫລາຍກໍຕາມ. ເພາະພວກສັດຕູຈະມີຈຳນວນຫລາຍກວ່າຝູງຕັກແຕນຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ.²⁴ທິດາຂອງເອຢິບຈະຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ ນາງຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງຊົນຊາດຫນຶ່ງຈາກທິດເຫນືອ.”

²⁵ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະນຳການລົງໂທດມາເຫນືອເຫລົ່າຝູງຊົນຂອງອາໂມນແຫ່ງເມືອງເທເບດ, ຟາຣາໂອ, ເອຢິບ ແລະບັນດາພະທັງຫລາຍ, ບັນດາຟາຣາໂອກະສັດທັງປວງຂອງນາງ ແລະຄົນທັງຫລາຍທີ່ວາງໃຈໃນລາວ.²⁶ເຮົາຈະມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຂົາ ໃນມືຂອງເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະພວກຂ້າລາຊະການຂອງເພິ່ນ. ແລ້ວພາຍຫລັງເອຢິບຈຶ່ງຈະມີຄົນອາໄສຢູ່ເຫມືອນສະໄຫມກ່ອນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

²⁷ແຕ່ເຈົ້າ, ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ຢ່າຕົກໃຈເລີຍ, ເພາະເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້ຈາກທີ່ໄກ, ແລະ ຊ່ວຍເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈາກແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຂົາຕົກເປັນຊະເລີຍ. ຢາໂຄບຈະກັບມາ, ແລະມີຄວາມສະຫງົບຄວາມສະບາຍ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວ.²⁸ໂອ ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເພາະເຮົາຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ, ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງຫມົດມາເຖິງທີ່ອະວະສານ ຄືປະຊາຊາດທີ່ເຮົາໄດ້ບັນດານພວກເຈົ້າໃຫ້ໄປຢູ່ນັ້ນ. ແຕ່ສ່ວນພວກເຈົ້າເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍຈົນຫມົດສິ້ນ. ແຕ່ເຮົາຈະຕີສອນພວກເຈົ້າຢ່າງເປັນທຳ ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ພວກເຈົ້າບໍ່ຖືກລົງໂທດເປັນອັນຂາດ.”

47

¹ນີ້ເປັນພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງມາຍັງເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ກ່ຽວກັບເລື່ອງຟີລິດສະຕີນ. ພຣະທັມນີ້ໄດ້ມາຍັງທ່ານກ່ອນທີ່ຟາຣາໂອຈະໂຈມຕີເມືອງຄາຊາ.²“ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ນ້ຳທັງຫລາຍກຳລັງຂຶ້ນມາຈາກທິດເຫນືອ. ນໍ້າເຫລົ່ານັ້ນຈະກາຍເປັນກະແສນ້ຳຖ້ວມ ແລ້ວມັນຈະຖ້ວມແຜ່ນດິນ ແລະສາລະພັດຊຶ່ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ທັງເມືອງທັງຫລາຍ ແລະຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ! ດ້ວຍເຫດນີ້ ທຸກຄົນຈະຮ້ອງໄຫ້ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ແລະຊາວແຜ່ນດິນທຸກຄົນຈະຮ້ອງຄາງ.

³ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງກີບມ້າໂຕແຂງແຮງຂອງລາວໂດດແລ່ນ, ເມື່ອໄດ້ສຽງລົດຮົບຂອງລາວແລ່ນເຂົ້າມາ ແລະສຽງລໍ້ລົດດັ່ງກຶກກ້ອງ, ພວກພໍ່ກໍຈະບໍ່ໄດ້ຖອຍຫລັງກັບມາເບິ່ງລູກທັງຫລາຍຂອງຕົນ ເພາະມືຂອງເຂົາອ່ອນເພຍເຕັມທີແລ້ວ;⁴ເພາະມື້ທີ່ຈະມາເຖິງ ຊຶ່ງຈະທຳລາຍຟີລິດສະຕີນທັງຫມົດ ຈະຕັດອອກຈາກເມືອງຕີເຣ ແລະເມືອງຊີໂດນ ເພາະພຣະຢາເວຈະຊົງທຳລາຍຄົນຟີລິດສະຕີນ ຄືພວກຄົນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ຈາກເກາະຄະຟະໂຊ.

⁵ຄວາມລາບຄາບເມືອງຄາຊາກໍ. ສ່ວນເມືອງອາຊະກາໂລນ, ຖືກຕັດອອກພ້ອມດ້ວຍຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນພູເຂົາຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ງຽບສະຫງົບ. ເຈົ້າຈະປາດເນື້ອເຖືອຫນັງຂອງພວກເຈົ້າອີກດົນເທົ່າໃດ?⁶ໂອ, ດາບແຫ່ງພຣະຢາເວ! ອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະສະຫງົບລົງ? ຈົ່ງສອດເຂົ້າໄວ້ໃນຝັກສາຂອງເຈົ້າເຖີດ! ຈົ່ງຢຸດພັກ ແລະ ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສາ.⁷ມັນຈະສະຫງົບໄດ້ຢ່າງໃດບໍ, ເພາະພຣະຢາເວຊົງໄດ້ບັນຊາເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງໄດ້ເອີ້ນເຈົາໃຫ້ໂຈມຕີເມືອງອາຊະກາໂລນ ແລະ ໂຈມຕີແຜ່ນດິນແຄມທະເລ.”

48

¹ກ່ຽວກັບເລື່ອງໂມອາບ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ວິບັດແກ່ເນໂບ, ເພາະເປັນບ່ອນຖືກຖິ້ມຮ້າງ. ກີຣິອາດທາຢິມໄດ້ຖືກຍຶດເປັນຊະເລີຍ ແລະອັບອາຍ. ປ້ອມປາການຂອງເມືອງນັ້ນໄດ້ຖືກທຳລາຍ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າ.²ບໍ່ມີການສັນເສີນໂມອາບອີກຕໍ່ໄປ. ສັດຕູຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃນເມືອງເຮັດຊະໂບນ. ພວກເຂົາໄດ້ຄິດວາງແຜນປອງຮ້າຍຕໍ່ສູ້ເມືອງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ມາແມ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາຕັດມັນອອກເສຍ ຢ່າໃຫ້ເປັນປະຊາຊາດຫນຶ່ງ. ເມືອງມັດເມັນ ກໍຈະຖືກຕັດລົງຄືກັນ—ດາບຈະໄລ່ຕິດຕາມພວກເຈົ້າໄປ.’

³ຟັງແມ! ຈະມີສຽງຮ້ອງມາແຕ່ໂຮໂຣນາຢິມ, ບ່ອນທີ່ມີຊາກຫັກພັງ ແລະການທຳລາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.⁴ເມືອງໂມອາບຖືກທຳລາຍເສຍແລ້ວ ໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ຈາກພວກເດັກນ້ອຍຂອງນາງ.⁵ພວກເຂົາຈະຂຶ້ນໄປຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ທາງຂຶ້ນເມືອງລູຮິດ, ເພາະໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ມາຕາມທາງລົງໄປເມືອງໂຮໂຣນາຢິມ, ຍ້ອນການທຳລາຍນັ້ນ.

⁶ຈົ່ງຫນີເອົາຕົວລອດສາ! ຈົ່ງຮັກສາຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ລອດ ແລະເປັນເຫມືອນພຸ່ມໄມ້ທີ່ຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.⁷ເພາະວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ວາງໃຈໃນຜົນງານ ແລະ ໃນຊັບສົມບັດຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ. ແລ້ວພະເຄມົດກໍຈະຕ້ອງຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍເຫມືອນກັນ, ພ້ອມກັບປະໂລຫິດ ແລະພວກເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ.

⁸ຜູ້ທຳລາຍຈະມາເຫນືອເມືອງທຸກເມືອງ; ບໍ່ມີເມືອງໃດຈະລອດພົ້ນໄປໄດ້. ພູພຽງຈະຕ້ອງພິນາດ ແລະທົ່ງພຽງຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວພຣະຄຳເວົ້າໄວ້.⁹ຈົ່ງໃຫ້ປີກແກ່ໂມອາບ, ເພາະວ່າມັນຈະບິນໄປຢ່າງແນ່ນອນ. ຫົວເມືອງຂອງມັນຈະກາຍເປັນທີ່ຮົກຮ້າງ, ບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ.¹⁰ຂໍໃຫ້ຄົນກຽດຄ້ານໃນການເຮັດວຽກຂອງພຣະຢາເວຢ່າງຖືກສາບແຊ່ງ! ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ກັນບໍ່ໃຫ້ດາບຂອງຕົນເຮັດໃຫ້ຄົນເລືອດຕົກຖືກສາບແຊ່ງ!

¹¹ໂມອາບສະບາຍຕັ້ງແຕ່ຫນຸ່ມ. ລາວເປັນເຫມືອນກັບເຫລົ້າອະງຸ່ນທີ່ບໍ່ເຄີຍຖ່າຍເທອອກຈາກພາຊະນະ ນີ້ໄປພາຊະນະນັ້ນ. ລາວບໍ່ເຄີຍຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ ດັ່ງນັ້ນ ລົດຊາດຈຶ່ງຍັງຢູ່ໃນນັ້ນ ແລະກິ່ນກໍບໍ່ປ່ຽນແປງ.¹²ເພາະສະນັ້ນເບິ່ງແມ, ວັນເວລາຈະມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະສົ່ງນັກຖ່າຍເທມາໃຫ້ລາວເພື່ອເຮັດໃຫ້ລາວຖ່າຍເທ ແລະຖອກພາຊະນະຂອງລາວໃຫ້ກ້ຽງ ແລະຕີໄຫຂອງລາວໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງ.

¹³ແລ້ວໂມອາບກໍຈະໄດ້ອັບອາຍເພາະພະເຄມົດ ເຫມືອນທີ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນໄດ້ອັບອາຍເພາະເບັດເອນ, ອັນເປັນທີ່ວາງໃຈຂອງພວກເຂົາ.¹⁴ພວກເຈົ້າຈະວ່າຢ່າງໃດໄດ້ວ່າ, ‘ເຮົາເປັນພວກວີລະຊົນ, ທະຫານສຳລັບສົງຄາມ?’

¹⁵ເມືອງໂມອາບຖືກທຳລາຍໃຫ້ເປັນທີ່ຮົກຮ້າງ ແລະຫົວເມືອງຕ່າງໆຈະຖືກໂຈມຕີ. ເພາະພວກຄົນຫນຸ່ມທີ່ຄັດເລືອກແລ້ວກໍລົງໄປສູ່ການຖືກຂ້າ. ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະມະຫາກະສັດ! ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຄືພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.¹⁶ໄພພິບັດຂອງໂມອາບຢູ່ໃກ້ແລ້ວ; ຄວາມທຸກໃຈຂອງລາວກໍຫລັ່ງເຂົ້າມາ.¹⁷ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຮອບລາວ, ຈົ່ງເສຍໃຈນຳເຂົາສາ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກຊື່ລາວດ້ວຍ, ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ‘ວິບັດ, ແກ່ໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຊົງລິດ, ຄືຄະທາອຳນາດອັນຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນ, ໄດ້ຫັກເສຍແລ້ວ.’

¹⁸ທິດາຜູ້ອາໄສໃນເມືອງດີໂບນເອີຍ, ຈົ່ງລົງມາຈາກສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະນັ່ງດ້ວຍຄວາມກະຫາຍ. ເພາະຜູ້ທຳລາຍໂມອາບຈະມາສູ້ກັບພວກເຈົ້າ, ເຂົາຈະທຳລາຍທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁹ຈົ່ງຢືນເຝົ້າຢູ່ຂ້າງທາງ, ຊາວເມືອງອາໂຣເອເອີຍ. ຈົ່ງຖາມຊາຍທີ່ຫນີມາ ແລະຜູ້ຍິງທີ່ລອດພົ້ນມາວ່າ, ‘ເກີດເລື່ອງຫຍັງຂຶ້ນ?’²⁰ໂມອາບຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ, ເພາະມັນແຕກເສຍແລ້ວ. ຮ້ອງຄາງ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ຮ່ຳໄຮຢູ່; ຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ. ຈົ່ງບອກຄົນແຖວແມ່ນ້ຳອາໂນນວ່າ ໂມອາບຖືກທຳລາຍເສຍແລ້ວ.’

²¹ບັດນີ້ ການລົງໂທດໄດ້ຕົກເຫນືອເຂດພູພຽງ, ເຫນືອໂຮໂລນ, ຢາຊາ ແລະເມຟະອາດ,²²ແລະດີໂບນ, ເນໂບ, ແລະເບັດ ດິບລາທາຢິມ,²³ແລະກີຣິອາດທາຢິມ, ເບັດກາມູນ, ແລະເບັດເມໂອນ.²⁴ແລະເກຣີໂຢດ ໂບຊະຣາ, ແລະຫົວເມືອງທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນໂມອາບ—ທັງໄກ ແລະໃກ້.²⁵ເຂົາຂອງໂມອາບຖືກຕັດອອກແລ້ວ ແລະແຂນຂອງມັນກໍຫັກ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

²⁶ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ລາວມຶນເມົາ, ຍ້ອນລາວໄດ້ພອງຕົວຂຶ້ນຕໍ່ພຣະຢາເວ. ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ໂມອາບກິ້ງເກືອກຢູ່ໃນຮາກຂອງຕົນ, ແລະໃຫ້ລາວຖືກເຍາະເຍີ້ຍເປັນທີ່ດູຖູກ.²⁷ເພາະອິດສະຣາເອນໄດ້ກາຍເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍແກ່ພວກເຈົ້າບໍແມ່ນຫລື? ເຈົ້າໄດ້ພົບລາວຢູ່ທ່າມກາງໂຈນບໍ? ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ແກວ່ງຫົວໃສ່ລາວ ຫລາຍຄັ້ງເທົ່າກັບທີ່ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າເຖີງລາວ?

²⁸ຊາວເມືອງໂມອາບເອີຍ ຈົ່ງອອກເສຍຈາກຫົວເມືອງ ແລະ ໄປອາໄສຢູ່ໃນຫີນຜາ, ຈົ່ງເປັນເຫມືອນນົກເຂົາຊຶ່ງເຮັດຮັງຢູ່ຂ້າງປາກຖ້ຳໃນລືບຫີນ.²⁹ເຮົາໄດ້ຍິນເຖິງຄວາມອວດຕົວຂອງໂມອາບ—ຄວາມອວດຕົວ, ຄວາມອວດດີ, ຄວາມຈອງຫອງໃນກຽດສັກສີຂອງລາວ, ແລະຄວາມຖືຕົວຍົກຕົນໃນໃຈຂອງລາວ.

³⁰ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວວ່າ—ເຮົາຮູ້ຄຳເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດຂອງລາວ, ທີ່ບໍ່ມີຄ່າອັນໃດເລີຍ ເຊັ່ນດຽວກັບການກະທຳທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.³¹ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະຮ້ອງຄາງເພື່ອໂມອາບ, ແລະເຮົາຈະຮ້ອງໄຫ້ຮ່ຳໄຮເພື່ອໂມອາບທັງຫລາຍ. ເຮົາຈະຄ່ຳຄວນເພື່ອຄົນຂອງກີເຣຮາເຣເສັດ.³²ເຄືອອະງຸ່ນແຫ່ງສິບມາເອີຍ, ເຮົາຈະຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອພວກເຈົ້າຫລາຍກວ່າເພື່ອຢາເຊ! ກິ່ງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າຍື່ນຂ້າມທະເລຈົນເຖິງທະເລຂອງຢາເຊ. ຜູ້ທຳລາຍໄດ້ໂຈມຕີຫມາກໄມ້ລະດູຮ້ອນ ແລະການເກັບອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າ.

³³ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຍິນດີ ແລະ ຄວາມຊື່ນບານໄດ້ຖືກກວາດອອກໄປເສຍຈາກສວນໄຮ່ນາ ແລະແຜ່ນດິນຂອງໂມອາບ. ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຫລົ້າອະງຸ່ນຢຸດໄຫລຈາກໄຫອະງຸ່ນ ບໍ່ມີຄົນຢຽບອະງຸ່ນຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ຢຽບອະງຸ່ນດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງ. ສຽງໂຫ່ຮ້ອງນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີເລີຍ.

³⁴ຈາກສຽງຮ້ອງທີ່ເມືອງເຮັດຊະໂບນໄປໄກເຖີງເມືອງເອເລອາເລ, ສຽງຂອງພວກເຂົາໄດ້ຍິນໄປໄກເຖິງເມືອງຢາຮາດ, ຈາກເມືອງໂຊອາໄປໄກເຖິງເມືອງໂຮໂຣນາຢິມ, ເນື່ອງຈາກນ້ຳທັງຫລາຍແຫ່ງນິມຣີມກໍຈະບົກແຫ້ງ ດ້ວຍ.³⁵ເພາະເຮົາຈະນຳອະວະສານມາສູ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນໂມອາບ ຜູ້ທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃນແທ່ນບູຊາສູງ ແລະເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍພະຂອງລາວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

³⁶ເພາະສະນັ້ນ ໃຈຂອງເຮົາຈະຄ່ຳຄວນເພື່ອໂມອາບເຫມືອນຂຸ່ຍ. ໃຈຂອງເຮົາຈະຄ່ຳຄວນເຫມືອນຂຸ່ຍເພື່ອຄົນເມືອງກີເຣຮາເຣເສັດ. ຊັບສົມບັດທີ່ລາວໄດ້ມາກໍໄດ້ພິນາດ.³⁷ເພາະທຸກຫົວຈະຖືກແຖ ແລະ ທຸກເຄົາຈະຖືກໂກນອອກ. ມີຮອຍປາດແຜຢູ່ເທິງມື, ແລະຈະມີຜ້າກະສອບຢູ່ບັ້ນແອວ.

³⁸ເທິງຫລັງຄາເຮືອນທັງຫມົດຂອງໂມອາບ ແລະຕາມຖະຫນົນຫົນທາງແຫ່ງເມືອງນັ້ນຈະມີແຕ່ສຽງຄ່ຳຄວນທົ່ວໄປ ເພາະເຮົາຕີໂມອາບເຫມືອນກັບເຮົາຕີພາຊະນະທີ່ເຮົາບໍ່ພໍໃຈບໍ່ຕ້ອງການ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.³⁹ມັນຖືກທຸບໃຫ້ແຕກຢ່າງຮາບຄາບ! ພວກເຂົາຈະຮ້ອງຄາງວ່າ, ‘ໂມອາບແຕກແລ້ວນໍ! ໂມອາບຫັນຫລັງກັບດ້ວຍຄວາມອັບອາຍແລ້ວນໍ! ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ໂມອາບໄດ້ກາຍເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະເປັນທີ່ປະຫລາດໃຈແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບລາວ.”

⁴⁰ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ສັດຕູຈະບິນເຈີດລົງມາເຫມືອນນົກອິນຊີັ້, ກາງປີກອອກສູ້ໂມອາບ.⁴¹ເມືອງເກຣີໂຢດໄດ້ຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລະທີ່ກຳບັງອັນເຂັ້ມແຂງໄດ້ຖືກຍຶດລ້ອມໄວ້. ເພາະໃນໃນມື້ນັ້ນ ຈິດໃຈຂອງບັນດານັກຮົບແຫ່ງໂມອາບກໍຈະເປັນເຫມືອນກັບຈິດໃຈຂອງຜູ້ຍິງຊຶ່ງກຳລັງເຈັບທ້ອງເກີດລູກ.

⁴²ເພາະໂມອາບຈະຖືກທຳລາຍ ແລະບໍ່ເປັນຊົນຊາດຫນຶ່ງອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະວ່າລາວພອງຕົວເອງໃຫ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບພຣະຢາເວ.⁴³ຊາວເມືອງໂມອາບເອີຍ, ຄວາມຢ້ານ ແລະຂຸມກັບດັກ ແລະແຮ້ວກຳລັງມາຫາພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.⁴⁴ຜູ້ໃດທີ່ຫນີຈາກຄວາມຢ້ານກົວຈະຕົກຂຸມ, ແລະຜູ້ທີ່ປີນອອກມາຈາກຂຸມກໍຈະຕິດກັບ, ເພາະເຮົາຈະນຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມາເຫນືອໂມອາບ ໃນປີແຫ່ງການລົງໂທດເຂົາ —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

⁴⁵ຜູ້ລີ້ໄພໄດ້ໄປຢືນຢູ່ຢ່າງຫມົດແຮງໃນເງົາເມືອງເຮັດຊະໂບນ ເພາະວ່າໄຟຈະອອກມາຈາກເຮັດຊະໂບນ ແປວໄຟຈະອອກມາຈາກທ່າມກາງສີໂຮນ ມັນຈະທຳລາຍດິນແດນຂອງໂມອາບ ແລະຂະຫມ່ອມຂອງບັນດາຄົນແຫ່ງຄວາມວຸ້ນວາຍ.

⁴⁶ໂມອາບເອີຍ! ວິບັດແກ່ພວກເຈົ້າ ຊົນຊາດແຫ່ງພະເຄມົດກຳລັງວອດວາຍຢູ່ແລ້ວ, ເພາະບັນດາລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້າຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ ແລະ ລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າກໍເຂົ້າເປັນຊະເລີຍ.⁴⁷ແຕ່ເຮົາຍັງຈະໃຫ້ໂມອາບກັບສູ່ສະພາບເດີມໃນຕໍ່ໄປ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.” ການພິພາກສາໂມອາບກໍຈົບລົງເທົ່ານີ້.

49

¹ກ່ຽວກັບເລື່ອງຄົນອຳໂມນ, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ອິດສະຣາເອນບໍ່ມີລູກຊາຍບໍ? ບໍ່ມີໃຜຈະຮັບສິ່ງທີ່ເປັນມໍຣະດົກໃນອິດສະຣາເອັນເລີຍບໍ? ເປັນຫຍັງກະສັດຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຍຶດຄອງລາດ ແລະປະຊາຊົນຂອງເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງທັງຫລາຍຂອງຄາດເປັນມໍຣະດົກ?²ເພາະສະນັ້ນເບິ່ງແມວັນເວລາຈະມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ໄດ້ຍິນສຽງສັນຍານສົງຄາມ ສູ້ກັບນະຄອນຣັບບາຂອງຄົນອຳໂມນ ມັນຈະກາຍເປັນກອງຊາກເມືອງທີ່ຮົກຮ້າງ ແລະຊົນນະບົດຂອງເມືອງນັ້ນຈະຖືກເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟ ເພາະອິດສະຣາເອນຈະເຂົ້າຍຶດຄອງພວກທີ່ເຄີຍຍຶດຄອງເຂົາ.” ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

³“ເຮັດຊະໂບນເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງຄາງ, ເພາະເມືອງໄອຖືກທຳລາຍໃຫ້ຮົກຮ້າງ! ລູກສາວແຫ່ງນະຄອນຣັບບາເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ຮ່ຳໄຮ! ຈົ່ງເອົາຜ້າກະສອບຄາດແອວໄວ້. ຈົ່ງຄ່ຳຄວນແລ່ນໄປແລ່ນມາຢູ່ທ່າມກາງຮົ້ວ, ເພາະໂມເລກຈະຕ້ອງຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ ພ້ອມກັບປະໂລຫິດ ແລະພວກເຈົ້ານາຍຂອງມັນ.⁴ລູກສາວຜູ້ຫລອກລວງເອີຍ, ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າໂອ້ອວດບັນດາພູເຂົາ, ພູເຂົາຂອງພວກເຈົ້າມີນ້ຳໄຫລ? ຜູ້ວາງໃຈໃນສົມບັດຂອງຕົນ ແລະ ກ່າວວ່າ, ‘ໃຜຈະມາສູ້ຂ້ານ້ອຍນະ?’

⁵ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະນຳຄວາມຢ້ານກົວມາເຫນືອພວກເຈົ້າ — ອົງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາກ່າວວ່າ—ຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວຈະມາຈາກທຸກຄົນທີ່ຢູ່ຮອບຕົວພວກເຈົ້າ. ເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຈະຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍໄປ. ຈະບໍ່ມີໃຜຮວບຮວມຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳລັງແລ່ນຫນີໄປ.⁶ແຕ່ພາຍຫລັງເຮົາຈະໃຫ້ຄົນອຳໂມນກັບສູ່ສະພາບເດີມ—ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.”

⁷ກ່ຽວກັບເມືອງເອໂດມ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ບໍ່ມີສະຕິປັນຍາໃດທີ່ພົບໄດ້ໃນເຕມານອີກແລ້ວບໍ? ຄຳປຶກສາທີ່ດີໄດ້ພິນາດໄປຈາກຜູ້ສະຫລຽວສະຫລາດແລ້ວບໍ? ສະຕິປັນຍາຂອງເຂົາຫາຍສູນໄປແລ້ວບໍ?⁸ຊາວເມືອງເດດານເອີຍ, ຈົ່ງຫນີ?! ຈົ່ງຖອຍຫລັງກັບ! ຈົ່ງອາໄສໃນຖໍ້າເລິກໃນພື້ນດິນ. ເພາະວ່າເຮົາກຳລັງຈະນຳໄພພິບັດຂອງເອຊາວມາເຫນືອພວກເຂົາ ເວລາເຮົາຈະລົງໂທດເຂົາ.

⁹ຖ້າຄົນເກັບອະງຸ່ນມາຫາພວກເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຖິ້ມອະງຸ່ນຕົກຄ້າງໄວ້ນຳບໍ? ຖ້າຂີ້ລັກມາຕອນກາງຄືນ ລາວຈະບໍ່ທຳລາຍພຽງພໍແກ່ຕົວລາວເທົ່ານັ້ນບໍ?¹⁰ແຕ່ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເອຊາວເປືອຍຕົວ. ເຮົາໄດ້ເປີດບ່ອນຮັບຂອງລາວ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ລາວບໍ່ສາມາດເຊື່ອງຕົວໄດ້ ເຊື້ອສາຍຂອງລາວຖືກທຳລາຍ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວ ແລະເພື່ອນບ້ານຂອງລາວ ບໍ່ມີລາວອີກແລ້ວ ແລະລາວເອງກໍຈາກໄປແລ້ວ.¹¹ຈົ່ງຖິ້ມເດັກກຳພ້າພໍ່ຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ທາງຫລັງເຖີດ. ເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາມີຊີວິດຢູ່, ແລະແມ່ຫມ້າຍຂອງພວກເຈົ້າວາງໃຈໃນເຮົາສາ.”

¹²ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຖ້າຄົນທີ່ຍັງບໍ່ສົມຄວນຈະດື່ມຈາກຈອກນັ້ນຍັງຕ້ອງດື່ມ. ພວກເຈົ້າຈະພົ້ນໂທດໄປໄດ້ບໍ ພວກເຈົ້າຈະພົ້ນໂທດໄປໄດບໍ? ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງດື່ມຢ່າງແນ່ນອນ.¹³ເພາະເຮົາໄດ້ປະຕິຍານໂດຍນາມຂອງເຮົາ— ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ— ແລ້ວວ່າ ໂບຊະຣາຈະຕ້ອງກາຍເປັນບ່ອນວ່າງເປົ່າເສຍ, ເປັນທີ່ນິນທາ, ເປັນບ່ອນຖິ້ມຮ້າງ, ແລະເປັນຄຳສາບແຊ່ງ. ຫົວເມືອງທັງຫມົດຂອງລາວຈະເປັນບ່ອນຖິ້ມຮ້າງເປັນນິດ.”

¹⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນຂ່າວຈາກພຣະຢາເວ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນຫນຶ່ງຖືກສົ່ງໄປທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດວ່າ, ‘ຈົ່ງຮວບຮວມພວກເຈົ້າທັງຫລາຍເຂົ້າມາຕໍ່ສູ້ເມືອງນັ້ນ. ຈົ່ງຕຽມພ້ອມລຸກຂຶ້ນເຮັດສົງຄາມ.’¹⁵ເພາະວ່າ ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້ານ້ອຍທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດອື່ນໆ, ໃຫ້ເປັນທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດທ່າມກາງມະນຸດ.

¹⁶ເພາະຄວາມຢ້ານກົວຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫລອກລວງພວກເຈົ້າ, ທັງຄວາມອວດຕົວແຫ່ງໃຈຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນຖ້ຳຫີນ, ເຈົ້າຜູ້ຍຶດຍອດພູເຂົາໄວ້ເອີຍ ແມ່ນພວກເຈົ້າເຮັດຮັງຂອງພວກເຈົ້າສູງເຫມືອນຢ່າງຮັງນົກອິນຊີ. ເຮົາຈະຍົກພວກເຈົ້າລົງມາຈາກບ່ອນນັ້ນ—ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

¹⁷ເອໂດມຈະກາຍເປັນຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ທຸກຄົນທີ່ຜ່ານໄປ. ຄົນພວກນັ້ນຈະເຍາະເຍີ້ຍເພາະໄພພິບັດທັງຫມົດຂອງມັນ.¹⁸ເຫມືອນດັ່ງການທຳລາຍລ້າງເມືອງໂຊໂດມ ແລະເມືອງໂກໂມຣາ ແລະຫົວເມືອງໃກ້ຄຽງຂອງເຫລົ່ານັ້ນ,” ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ບໍ່ມີໃຜຈະພັກຢູ່ບ່ອນນັ້ນ; ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະອາໄສໃນເມືອງນັ້ນ.

¹⁹ເບິ່ງແມ, ລາວຈະຂຶ້ນມາເຫມືອນໂຕສິງຈາກດົງລຸ່ມແມ່ນ້ຳຢໍແດນໂດດເຂົ້າໄປໃນທົ່ງຫຍ້າຂຽວສົດ ເພາະເຮົາຈະຮີບເຮັດໃຫ້ເອໂດມຫນີໄປຈາກເມືອງນັ້ນ ແລະເຮົາຈະແຕ່ງຕັ້ງບາງຄົນຜູ້ທີ່ເລືອກສັນໄວ້ໃຫ້ເບິ່ງແຍງເມືອງນັ້ນ, ເພາະມີໃຜເປັນຢ່າງເຮົາ ແລະໃຜຈະທົນຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາໄດ້? ຜູ້ລ້ຽງແກ້ຄົນໃດທີ່ສາມາດຕໍ່ຕ້ານເຮົາໄດ້?

²⁰“ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງຟັງແຜນການຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງເຮັດໄວ້ຕໍ່ສູ້ເມືອງເອໂດມ, ບັນດາພຣະປະສົງຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ດຳລິຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຊາວເມືອງເຕມານ, ຄືເຖິງໂຕນ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ຢູ່ໃນຝູງກໍຈະຕ້ອງຖືກລາກເອົາໄປ. ທົ່ງຫຍ້າຂຽວສົດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກປ່ຽນເປັນສະຖານທີ່ເພພັງ.

²¹ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງພວກເຂົາລົ້ມລົງທີ່ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ. ສຽງຮ້ອງຄາງຂອງມັນໄດ້ຍິນເຖິງທະເລແດງ.²²ເບິ່ງແມ, ຜູ້ຫນຶ່ງຈະເຫາະຂຶ້ນ ແລະ ເຈີດລົງເຫມືອນນົກອິນຊີ, ແລະກາງປີກຂອງມັນອອກສູ້ໂບຊະຣາ. ແລ້ວໃນມື້ນັ້ນ ຈິດໃຈຂອງນັກຮົບແຫ່ງເອໂດມກໍຈະກາຍເປັນເຫມືອນຈິດໃຈຂອງຍິງເຈັບທ້ອງເກີດລູກ.”

²³ກ່ຽວກັບເມືອງດາມາເຊ: “ເມືອງຮຳມາດ ແລະ ເມືອງອາປາດໄດ້ຮັບຄວາມຂາຍຫນ້າ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຍິນຂ່າວຮ້າຍ. ພວກເຂົາກໍຢ້ານກົວຕົວສັ່ນອ່ອນແຮງໄປ! ພວກເຂົາວຸ້ນວາຍເຫມືອນທະເລ, ທີ່ສະຫງົບລົງບໍ່ໄດ້.²⁴ເມືອງດາມາເຊກໍອ່ອນເພຍ. ນາງຈະຫັນກັບ ແລະຫນີໄປ; ເພາະຄວາມກົວໄດ້ຈັບຫຸ່ມນາງໄວ້ໃນເມືອງນັ້ນ. ຄວາມທຸກທໍລະມານໃຈ ແລະຄວາມເສົ້າຍຶດນາງໄວ້ເຫມືອນກັບຜູ້ຍິງກຳລັງເກີດລູກ.²⁵ເມືອງແຫ່ງການສັນລະເສີນ, ເມືອງທີ່ເຕັມດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານໄດ້ຖືກປະຖິ້ມແລ້ວນໍ?

²⁶ເພາະສະນັ້ນຄົນຫນຸ່ມຂອງເມືອງນັ້ນຈະລົ້ມລົງໃນກາງເມືອງນັ້ນ, ແລະບັນດາທະຫານຂອງເມືອງນັ້ນຈະຖືກຕັດອອກໃນມື້ນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.”²⁷“ເພາະເຮົາຈະກໍ່ໄຟຂຶ້ນໃນກຳແພງເມືອງດາມາເຊ, ແລະໄຟນັ້ນຈະເຜົາຜານບັນດາທີ່ກຳບັງອັນເຂັ້ມແຂງຂອງເບັນຮາດັດເສຍ.”

²⁸ກ່ຽວກັບເລື່ອງຄົນເກດາ ແລະຣາຊະອານາຈັກຮາໂຊ, ພຣະຢາເວກ່າວ ກັບເນບູກາດເນັດຊາດັ່ງນີ້ (ຕອນນີ້ ເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ກຳລັງໂຈມຕີ ສະຖານທີ່ເຫລົ່ານີ້) ວ່າ: “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະຮີບເຂົ້າໄປສູ້ຄົນເກດາ ແລະທຳລາຍປະຊາຊົນແຫ່ງຕາເວັນອອກເຫລົ່ານັ້ນເສຍ.²⁹ເຕັ້ນທັງຫລາຍ ແລະ ຝູງແບ້ແກະຂອງພວກເຂົາຈະຖືກເອົາໄປ, ທັງຜ້າກັ້ງ ແລະພາຊະນະທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ; ອູດຂອງພວກເຂົາຈະຖືກນຳເອົາໄປຈາກພວກເຂົາ, ແລະຄົນຈະຮ້ອງແກ່ເຂົາວ່າ, “ຄວາມຕົກໃຈຢ້ານມີຢູ່ທຸກດ້ານ!”

³⁰ຊາວເມືອງຮາໂຊເອີຍ, ຫນີເຖີດ! ຈົ່ງຫນີໄປໄກ ໄປອາໄສໃນບ່ອນເລິກ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເພາະເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ດຳລິແຜນການຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ ຈົ່ງຫນີໄປຈົ່ງຫັນກັບເສຍ.³¹ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ! ມຸ່ງຫນ້າໄປສູ້ປະຊາຊາດຫນຶ່ງທີ່ຮັ່ງມີ, ຜູ້ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ຢ່າງຫມັ້ນຄົງປອດໄພ,” ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ. “ພວກເຂົາບໍ່ມີປະຕູເມືອງ ແລະບໍ່ມີດານປະຕູໃດໆໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະປະຊາຊົນຂອງເມືອງນັ້ນກໍອາໄສຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວ.

³²ອູດຂອງພວກເຂົາຈະກາຍເປັນເຄື່ອງທີ່ປຸ້ນມາໄດ້ ແລະຊັບສົມບັດ ອັນຫລວງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະເປັນເຄື່ອງທີ່ປຸ້ນມາຈາກສົງຄາມ. ແລ້ວເຮົາຈະກະຈາຍພວກເຂົາໄປທຸກທິດລົມ ຄືຄົນທີ່ໂກນຜົມຈອນຫູຂອງພວກເຂົາ, ແລະເຮົາຈະນຳໄພພິບັດມາຈາກທຸກດ້ານຂອງພວກເຂົາ —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.³³ເມືອງຮາໂຊຈະເປັນບ່ອນອາໄສຂອງຫມາປ່າ, ເປັນບ່ອນຖິ້ມຮ້າງຢູ່ເປັນນິດ. ບໍ່ມີໃຜຈະພັກອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ; ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະອາໄສໃນນັ້ນ.”

³⁴ນີ້ເປັນພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງມາຍັງເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມກ່ຽວກັບເມືອງເອລາມ. ໃນຕອນຕົ້ນລາຊະການເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ແລະກ່າວວ່າ,³⁵“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຫັກຄັນທະນູຂອງເອລາມ, ຊຶ່ງເປັນຫົວໃຈແຫ່ງກຳລັງຂອງພວກເຂົາ.³⁶ເພາະເຮົາຈະນຳລົມທັງສີ່ທິດຈາກທັງສີ່ສ່ວນຂອງທ້ອງຟ້າ, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄົນເອລາມກະຈາຍພວກເຂົາໄປຕາມລົມເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດ. ຈະບໍ່ມີປະຊາຊາດທີ່ຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປຈາກເອລາມຈະມາບໍ່ເຖິງ.

³⁷ດ້ວຍວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເອລາມຢ້ານກົວຕໍ່ຫນ້າສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ແລະຕໍ່ຫນ້າຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ເພາະເຮົາຈະນຳເຫດຮ້າຍມາເຖິງພວກເຂົາ, ຄືຄວາມພິໂລດອັນແຮງກ້າ— ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວວ່າ— ແລະເຮົາຈະໃຊ້ໃຫ້ດາບໄລ່ຕາມພວກເຂົາທັງຫລາຍຢ່າງຫນັກ ຈົນກວ່າເຮົາຈະໄດ້ເຜົາຜານພວກເຂົາຈົນຫມົດສິ້ນ.³⁸ແລ້ວເຮົາຈະຕັ້ງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງເຮົາໃນເອລາມ ແລະ ຈະທຳລາຍກະສັດ ແລະ ບັນດາພວກເຈົ້ານາຍຂອງເມືອງນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—³⁹ແລະສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນພາຍຫລັງ ທີ່ເຮົາຈະໃຫ້ເອລາມກັບສູ່ສະພາບເດີມ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

50

¹ນີ້ເປັນພຣະທັມຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບບາບີໂລນ, ກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນຂອງຊາວເຄນເດຍ, ໂດຍເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ວ່າ,²“ຈົ່ງປະກາດທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ແລະໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຍິນ. ຈົ່ງຕັ້ງທຸງຂຶ້ນ ປ່າວປະກາດ, ແລະຢ່າປິດບັງໄວ້ເລີຍ. ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ‘ບາບີໂລນຖືກຍຶດແລ້ວ. ພະເບນກໍໄດ້ອັບອາຍ. ພະເມໂຣດັກກໍຖືກທຸບແຫລກເປັນປ່ຽງ. ຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ; ຮູບປັ້ນທັງຫລາຍກໍຖືກແຫລກເປັນປ່ຽງ.’

³ປະຊາຊາດຫນຶ່ງອອກຈາກທິດເຫນືອໄດ້ມາຕໍ່ສູ້ເມືອງນັ້ນ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຂອງນາງເປັນທີ່ຮົກຮ້າງ. ຈະບໍ່ມີຈັກຄົນຫນຶ່ງອາໄສໃນນັ້ນ, ທັງມະນຸດແລະສັດຈະຫນີໄປຫມົດ.⁴ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ແລະປະຊາຊົນຢູດາຈະມາລວມກັນເພື່ອໄປດ້ວຍກັນຮ້ອງໄຫ້ຮ່ຳໄຮ ແລະສະແຫວງຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.⁵ພວກເຂົາຈະຖາມຫາທາງໄປຊີໂອນໂດຍຫັນຫນ້າຊື່ໄປເມືອງນັ້ນ, ກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາຈະໄປ ແລະຕິດສະນິດກັບພຣະຢາເວໂດຍເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ຊຶ່ງຈະບໍ່ລືມເລີຍ.”

⁶ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເປັນຝູງແກະທີ່ຫລົງຫາຍ. ບັນດາຜູ້ລ້ຽງຂອງພວກເຂົາໄດ້ພາເຂົາຫລົງໄປ ພວກເຂົາໄປເທິງພູເຂົາຫນ່ວຍນີ້ໄປຫາພູເຂົາອີກຫນ່ວຍຫນຶ່ງ; ພວກເຂົາໄປແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ລືມຄອກເກົ່າ, ຊຶ່ງພວກເຂົາເຄີຍໄດ້ອາໄສເສຍແລ້ວ.⁷ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ພົບພວກເຂົາ ກໍໄດ້ລ້າງຜານພວກເຂົາ. ພວກສັດຕູຂອງພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ພວກເຮົາບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ ຜູ້ເປັນທີ່ຢູ່ອັນທ່ຽງທຳຂອງພວກເຂົາ—ຜູ້ຊົງເປັນຄວາມຫວັງຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.’

⁸ຈົ່ງຫນີຈາກທ່າມກາງບາບີໂລນ; ຈົ່ງອອກໄປເສຍຈາກແຜ່ນດິນຂອງຊາວເຄນເດຍ; ເປັນເຫມືອນແບ້ໂຕຜູ້ນຳຫນ້າຝູງທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່.⁹ເພາະ ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະປັ່ນປ່ວນ ແລະ ນຳບັນດາປະຊາຊາດໃຫຍ່ຫມູ່ຫນຶ່ງຈາກປະເທດເຫນືອ ມາຕໍ່ສູ້ກັບບາບີໂລນ. ພວກເຂົາຈະລຳລຽງກັນມາຕໍ່ສູ້ກັບນາງ. ບາບີໂລນຈະຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍຈາກທີ່ນັ້ນ. ລູກທະນູຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍເຫມືອນນັກຮົບທີ່ຊຳນານ ບໍ່ມີຄົນໃດຈະກັບໄປມືເປົ່າ.¹⁰ເດນເຄຍຈະກາຍເປັນຂອງທີ່ຖືກປຸ້ນມາໄດ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ປຸ້ນນາງຈະອີ່ມຫນໍາສຳລານ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ວ່າ,

¹¹ເຈົ້າປິຕິຍິນດີ, ພວກເຈົ້າສະຫລອງສິ່ງຂອງທີ່ປຸ້ນມາໄດ້ຈາກມໍຣະດົກຂອງເຮົາ; ເຈົ້າຈະກະໂດດໄປຮອບໆ ເຫມືອນດັ່ງລູກງົວໂດດເຕັ້ນຢູ່ທີ່ທົ່ງຫຍ້າ. ເຈົ້າຮ້ອງເຫມືອນມ້າທີ່ເຕັ້ນລຳດ້ວຍກຳລັງ.¹²ເພາະແມ່ຂອງພວກເຈົ້າຈະອັບອາຍຢ່າງທີ່ສຸດ. ນາງທີ່ເກີດພວກເຈົ້າຈະຂາຍຫນ້າ. ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ມີຄວາມສຳຄັນຫນ້ອຍທີ່ສຸດໃນບັນດາປະຊາຊາດ ຈະເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ບ່ອນແຫ້ງແລ້ງ ແລະທະເລຊາຍ.¹³ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ ບາບີໂລນຈະບໍ່ເປັນທີ່ຄົນຢູ່ອາໄສ, ແຕ່ຈະຖືກເປັນຮົກຮ້າງຢ່າງຫມົດສິ້ນ. ທຸກຄົນທີ່ຜ່ານເມືອງບາບີໂລນໄປກໍຈະປະຫລາດໃຈ ແລະຈະເຍາະເຍີ້ຍເພາະໄພພິບັດທັງຫມົດຂອງເມືອງນັ້ນ.

¹⁴ຈົ່ງຕຽມຕົວຂອງພວກເຈົ້າທັງຫລາຍເຂົ້າມາສູ້ບາບີໂລນໃຫ້ຮອບດ້ານ. ທຸກຄົນທີ່ໂກ່ງຄັນທະນູຈົ່ງຍິງນາງ. ຢ່າເສຍດາຍລູກທະນູທັງຫລາຍ, ເພາະນາງໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ.¹⁵ຈົ່ງເປັ່ງສຽງໂຫ່ຮ້ອງສູ້ນາງໃຫ້ຮອບດ້ານ! ນາງຍອມພ່າຍແພ້ແລ້ວ; ຮາກຖານຂອງນາງລົ້ມລົງແລ້ວ; ກຳແພງຂອງນາງຖືກເພພັງແລ້ວ, ເພາະນີ້ເປັນການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວ. ຈົ່ງເຮັດການແກ້ແຄ້ນນາງ! ເຮັດກັບນາງເຫມືອນທີ່ນາງໄດ້ເຮັດມາແລ້ວ!

¹⁶ຈົ່ງຕັດຜູ້ຫວ່ານອອກຈາກບາບີໂລນ ແລະຕັດຜູ້ທີ່ຖືກ່ຽວໃນລະດູກ່ຽວ ເຫດເພາະດາບຂອງຜູ້ບີບບັງຄັບທຸກຄົນຈຶ່ງຫັນເຂົ້າຫາຊົນຊາດຂອງຕົນ. ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນຈະຫນີໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຕົນ.

¹⁷ອິດສະຣາເອນເປັນເຫມືອນແກະທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປ ແລ້ວພວກໂຕສິງໄດ້ລ່າພວກເຂົາໄປ. ທຳອິດກະສັດອັດຊີເຣຍໄດ້ລ້າງຜານລາວ, ແລ້ວຕໍ່ມາຄັ້ງນີ້ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຫັກກະດູກຂອງລາວ.¹⁸ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະລົງໂທດກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະແຜ່ນດິນຂອງລາວ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ລົງໂທດກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ.

¹⁹ເຮົາຈະໃຫ້ອິດສະຣາເອນກັບສູ່ເດີ່ນຫຍ້າຂອງຕົນ. ພວກເຂົາຈະກິນຢູ່ເທິງກາເມນ ແລະ ໃນບາຊານ ແລ້ວຈະອີ່ມໃຈເທິງໂນນພູເອຟຣາອິມ ແລະ ໃນກິເລອາດ.²⁰ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ຈະຫາຄວາມຊົ່ວຊ້າໃນອິດສະຣາເອນ, ແຕ່ຈະຫາບໍ່ໄດ້ເລີຍ. ເຮົາຈະຫາບາບໃນຢູດາກໍຫາບໍ່ໄດ້, ເພາະເຮົາຈະໃຫ້ອະໄພແກ່ຊົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ເຮົາຍັງເຫລືອຢູ່ທີ່ເຮົາຍັງໄວ້ຊີວິດ.”

²¹“ຈົ່ງຂຶ້ນໄປສູ້ແຜ່ນດິນເມຣາທາຢິມ, ຈົ່ງຕໍ່ສູ້ຊາວເມືອງເປໂກດ ແລະພວກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເປໂຂດ. ຈົ່ງຂ້າພວກເຂົາດ້ວຍດາບ ແລະ ແຍກພວກເຂົາໄວ້—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ສຳລັບການທຳລາຍທຸກຢ່າງຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາພວກເຈົ້າ.²²ສຽງສົງຄາມຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ແລະ ສຽງການທຳລາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງກໍຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ.

²³ຄ້ອນແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດໄດ້ຖືກຕັດລົງ ແລະ ຖືກຫັກເສຍແລ້ວນໍ. ບາບີໂລນໄດ້ກາຍເປັນບ່ອນວ່າງເປົ່າທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດແລ້ວນໍ.²⁴ບາບີໂລນເອີຍ, ເຮົາວາງບ້ວງແຮ້ວດັກພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າກໍຕິດບ້ວງແຮ້ວນັ້ນ ແລະພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ເລື່ອງ! ພວກເຂົາໄດ້ມາພົບພວກເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຈັບພວກເຈົ້າໄປເປັນຊະເລີຍ, ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບພຣະຢາເວ.

²⁵ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເປີດຄັງອາວຸດຂອງພຣະອົງ ແລະຊົງນຳອາວຸດອອກມາເພື່ອໃຫ້ເຮັດຕາມຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ. ເພາະນີ້ແຫລະເປັນພຣະລາຊະກິດແຫ່ງອົງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງຊາວເຄນເດຍ.²⁶ຈົ່ງມາໂຈມຕີກັບນາງຈາກແດນໄກ. ຈົ່ງເປີດບັນດາສາງຂອງນາງ. ຈົ່ງກອງນາງໄວ້ເຫມືອນຢ່າງກອງເຂົ້າ ແລະຈົ່ງແຍກນາງເພື່ອການທຳລາຍເສຍຈົນຫມົດສິ້ນ ຢ່າໃຫ້ມີຄົນເຫລືອຢູ່.

²⁷ຈົ່ງຂ້າບັນດາງົວເຖິກຂອງນາງໃຫ້ຫມົດໃຫ້ມັນທັງຫລາຍ. ຈົ່ງສົ່ງພວກມັນລົງໄປຍັງສະຖານທີ່ແຫ່ງການປະຫານ. ວິບັດແກ່ມັນທັງຫລາຍ, ເພາະວັນເວລາຂອງມັນມາເຖິງແລ້ວ— ຄືເວລາແຫ່ງການລົງໂທດ.²⁸ມີສຽງຂອງພວກເຂົາທີ່ໄດ້ຫນີໄປ, ສຽງຂອງບັນຄົນທີ່ລອດຊີວິດ, ຈາກແຜ່ນດິນບາບີໂລນ. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະໄປປະກາດການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໃນຊີໂອນ, ແລະການແກ້ແຄ້ນໃຫ້ກັບພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.”

²⁹“ຈົ່ງເອີ້ນນັກທະນູມາຕໍ່ສູ້ກັບບາບີໂລນ—ຄືບັນດາຄົນທີ່ໂກ່ງທະນູ. ຈົ່ງຕັ້ງຄ້າຍໄວ້ຮອບມັນ, ແລະຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫນີລອດພົ້ນໄປໄດ້. ຈົ່ງເຮັດກັບນາງຕາມການກະທຳຂອງນາງ. ຈົ່ງເຮັດແກ່ນາງເຫມືອນທີ່ນາງໄດ້ເຮັດແລ້ວ ຈົ່ງເຮັດກັບນາງດ້ວຍເຄື່ອງພອງທີ່ນາງເຄີຍໃຊ້. ເພາະນາງຈອງຫອງລອງດີກັບພຣະຢາເວ, ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.³⁰ເພາະສະນັ້ນຄົນຫນຸ່ມຂອງນາງຈະລົ້ມລົງຕາມຖະຫນົນ ແລະ ທະຫານຂອງນາງທັງຫມົດຈະຖືກຕັດອອກໃນມື້ນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

³¹“ເບິ່ງແມ, ເຮົາຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຈອງຫອງເອີຍ—ອົງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາກ່າວວ່າ—ເພາະວ່າວັນເວລາຂອງພວກເຈົ້າມາເຖິງແລ້ວ ຄືເວລາທີ່ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າ.³²ຜູ້ຈອງຫອງຈະສະດຸດ ແລະລົ້ມລົງ. ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຍົກລາວຂຶ້ນໄດ້ ແລະເຮົາຈະກໍ່ໄຟໃນບັນດາຫົວເມືອງຂອງລາວ ແລະໄຟຈະເຜົາຜານທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບເມືອງນັ້ນ.

³³ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຖືກບີບບັງຄັບ, ພ້ອມກັນບັນດາປະຊາຊົນຢູດາ. ຜູ້ທີ່ຈັບພວກເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍພວກເຂົາໄດ້ຍຶດໄວ້ຫມັ້ນ; ທັງປະຕິເສດບໍ່ຍອມໃຫ້ພວກເຂົາໄປ.³⁴ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງພວກເຂົານັ້ນເຂັ້ມແຂງ. ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ. ພຣະອົງຈະຊົງແກ້ຄະດີ, ເພື່ອພຣະອົງຈະປະທານຄວາມສະຫງົບແກ່ແຜ່ນດິນ, ແຕ່ຈະປະທານຄວາມບໍ່ສະຫງົບແກ່ຊາວເມືອງບາບີໂລນ.

³⁵ໃຫ້ດາບຢູ່ເຫນືອຊາວເຄນເດຍ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວວ່າ—ແລະເຫນືອຊາວເມືອງບາບີໂລນ, ເຫນືອພວກເຈົ້ານາຍ, ກັບນັກປາດຂອງນາງ.³⁶ໃຫ້ດາບຈະມາຕໍ່ສູ້ເພື່ອພວກເຂົາກ່າວຄຳທຳນວຍ, ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຄົນໂງ່. ໃຫ້ດາບຢູ່ເຫນືອບັນດານັກຮົບຂອງນາງ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ.³⁷ໃຫ້ດາບຢູ່ເຫນືອມ້າທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ບັນດາລົດຮົບຂອງພວກເຂົາ ແລະໃຫ້ຢູ່ເຫນືອຄົນຕ່າງດ້າວທ່າມກາງພວກເຂົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຜູ້ຍິງໄປ. ໃຫ້ດາບຢູ່ເຫນືອຊັບສົມບັດທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອວ່າຊັບສົມບັດນັ້ນຈະຖືກປຸ້ນເສຍ.

³⁸ຄວາມແຫ້ງແລ້ງຢູ່ເຫນືອນ້ຳທັງຫລາຍຂອງນາງ ເພື່ອນ້ຳທັງຫລາຍນັ້ນຈະໄດ້ແຫ້ງໄປ. ເພາະເປັນແຜ່ນດິນແຫ່ງຮູບເຄົາລົບ, ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍບ້າຮູບນັ້ນ.³⁹ເພາະສະນັ້ນ ບັນດາສັດປ່າທັງຫລາຍ ພ້ອມກັບບັນດາຫມາຈິ້ງຈອກຈະອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ ແລະພວກນົກກະຈອກເທດຫນຸ່ມຈະອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ. ເພາະເມືອງນັ້ນຈະບໍ່ມີປະຊາຊົນຢູ່ອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ ຄືບໍ່ມີຊາວເມືອງອາໄສຢູ່ຕະຫລອດຊົ່ວນິລັນດອນ.⁴⁰ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລົ້ມສະລາຍເມືອງໂຊໂດມ ແລະເມືອງໂກໂມຣາ ແລະຫົວເມືອງໃກ້ຄຽງເຫລົ່ານັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ດັ່ງນັ້ນຈະບໍ່ມີຄົນພັກອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ແລະບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ.”

⁴¹“ເບິ່ງແມ, ຊົນຊາດຫນຶ່ງຈະມາຈາກທິດເຫນືອ ປະຊາຊາດອັນເຂັ້ມແຂງຊາດຫນຶ່ງ ແລະກະສັດຫລາຍອົງຈະຖືກນຳໃຫ້ມາຈາກດິນແດນໄກທີ່ສຸດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.⁴²ພວກເຂົາຈະຈັບຄັນທະນູ ແລະຫອກ ພວກເຂົາໂຫດຮ້າຍ ແລະຈະບໍ່ມີຄວາມກະລຸນາ ສຽງຂອງພວກເຂົາຈະເຫມືອນສຽງທະເລຄະນອງ ພວກເຂົາຈະຂີ່ມ້າ ລຳລຽງກັນເຂົ້າສູ້ສົງຄາມກັບພວກເຈົ້າລູກສາວແຫ່ງບາບີໂລນເອີຍ.⁴³ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຍິນຂ່າວເລື່ອງນັ້ນ ແລະພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍອ່ອນລົງ ຄວາມທຸກໃຈຈັບຫົວໃຈລາວ ເຈັບປວດເຫມືອນຜູ້ຍິງກຳລັງເກີດລູກ.

⁴⁴ບິ່ງແມ, ສັດຕູຈະຂຶ້ນມາເຫມືອນໂຕສິງຈາກທີ່ສູງຂອງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ໄປຍັງທົ່ງລ້ຽງສັດທີ່ຄົງຢູ່ຕະລອດໄປ ເພາະຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫນີໄປຈາກນາງໂດຍໄວ ແລະເຮົາຈະຕັ້ງບາງຄົນເປັນຜູ້ທີ່ເລືອກສັນໄວ້ໃຫ້ເປັນຜູ້ດູແລເມືອງນັ້ນເພາະໃຜເປັນເຫມືອນເຮົາບໍ ແລະໃຜຈະຮ້ອງຟ້ອງເຮົາ? ຜູ້ລ້ຽງແກະຄົນໃດຈະທົນຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາໄດ້?

⁴⁵ເພາະສະນັ້ນຈົ່ງຟັງແຜນການຊຶ່ງພຣະຢາເວຊົງວາງໄວ້ຕໍ່ສູ້ບາບີໂລນ ແລະບັນດາແຜນງານເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ພຣະປະສົງໄດ້ຊົງວາງແຜນໄວ້ຕໍ່ສູ້ກັບແຜ່ນດິນຂອງຊາວເຄນເດຍ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກລາກໄປຢ່າງແນ່ນອນ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນຝູງເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດກໍຕາມ ທົ່ງຫຍ້າຂອງພວກເຂົາຈະກາຍເປັນສາກຫັກພັງ.⁴⁶ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ ເພາະສຽງໄດ້ຍິນສຽງແຫ່ງໄຊຊະນະຕໍ່ບາບີໂລນ ແລະສຽງຮ້ອງຄາງດ້ວຍຄວາມທຸກຂອງພວກເຂົາດັງໄປທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ.”

51

¹“ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະປຸກກະແສລົມແຫ່ງການທຳລາຍ ຕໍ່ສູ້ກັບບາບີໂລນ ແລະຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເລັບຄາມາຍ.²ເຮົາຈະສົ່ງຄົນຕ່າງຊາດໄປຍັງບາບີໂລນ ພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນນັ້ນກະຈັດກະຈາຍໄປ ແລະ ວ່າງເປົ່າເສຍ ເມື່ອພວກເຂົາມາຕໍ່ສູ້ອ້ອມນາງໄວ້ທຸກດ້ານ ໃນວັນແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກ.

³ຢ່າໃຫ້ນັກທະນູໂກ່ງຄັນທະນູຂອງພວກເຂົາ; ຢ່າໃຫ້ເຂົາສວມເສື້ອເກາະ. ຢ່າໄວ້ຊີວິດຄົນຫນຸ່ມຂອງເມືອງນັ້ນ ຈົ່ງແຍກກອງທັບທັງຫມົດຂອງເມືອງນັ້ນໄວ້ແກ່ການທຳລາຍ.⁴ເພາະຄົນທີ່ບາດເຈັບຈະຖືກຂ້າລົ້ມລົງໃນແຜ່ນດິນຂອງຊາວເຄນເດຍ; ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຂ້າຈະລົ້ມລົງຕາມຖະຫນົນຂອງເມືອງນັ້ນ.

⁵ເພາະວ່າອິດສະຣາເອນ ແລະຢູດາບໍ່ໄດ້ຖືກປະຖິ້ມໂດຍພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ເຖິງແມ່ນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາເຕັມດ້ວຍຄວາມຜິດບາບຕໍ່ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.⁶ຈົ່ງຫນີເສຍຈາກທ່າມກາງບາບີໂລນ; ໃຫ້ທຸກຄົນເອົາຊີວິດລອດສາ. ຢ່າພິນາດໄປໃນການລົງໂທດຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເມືອງນັ້ນ. ເພາະນີ້ເປັນເວລາແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນແຫ່ງພຣະຢາເວ. ພຣະອົງຈະຊົງຕອບແທນທຸກຢ່າງຕໍ່ເມືອງນັ້ນ.

⁷ບາບີໂລນໄດ້ເຄີຍເປັນຈອກທອງຄຳໃນພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດມຶນເມົາ; ບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງເມືອງນັ້ນ ແລະກາຍເປັນບ້າໄປ.⁸ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງ ແລະແຕກໄປຢ່າງໄວວາ. ຈົ່ງຮ້ອງຄາງເພື່ອນາງສາ! ຈົ່ງເອົາຫວ້ານຢາມາໃຫ້ນາງ ເພື່ອຊ່ວຍບັນເທົາຄວາມເຈັບປວດຂອງນາງ; ບາງທີນາງອາດຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍກໍໄດ້.

⁹‘ພວກເຮົາທັງຫລາຍຢາກຈະຮັກສາບາບີໂລນໃຫ້ຫາຍ, ແຕ່ນາງບໍ່ເຊົາ. ໃຫ້ພວກເຮົາປະຖີ້ມນາງໄວ້, ແລະໄປຍັງປະເທດຂອງຕົນ. ເພາະວ່າຄວາມຜິດຂອງນາງພູນຂຶ້ນໄປເຖີງທ້ອງຟ້າ; ມັນກອງຂຶ້ນສູງໄປເຖີງເມກ.¹⁰ພຣະຢາເວຊົງນຳຄວາມຊອບທຳອອກມາໃຫ້ເຮົາ. ມາແມ, ໃຫ້ເຮົາປະກາດພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໃນຊີໂອນ.’

¹¹ຈົ່ງຝົນລູກທະນູເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ຈົ່ງຈັບເອົາໂລ່ຂຶ້ນມາ. ພຣະຢາເວຊົງເລົ້າໂລມໃຈບັນດາກະສັດຄົນເມເດຍໃນແຜນການທຳລາຍບາບີໂລນ ນີ້ເປັນການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວ, ຄືການແກ້ແຄ້ນໃຫ້ກັບການທຳລາຍພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.¹²ຈົ່ງປັກທຸງຕິດບັນດາກຳແພງຂອງບາບີໂລນ ຈົ່ງເຮັດຄົນເຝົ້າໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ; ຈົ່ງຕັ້ງຄົນຍາມຂຶ້ນ; ຈົ່ງຕຽມກອງດັກຊຸ່ມໄວ້; ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງລັ່ນພຣະຄຳກ່ຽວກັບຊາວເມືອງບາບີໂລນ.

¹³ພວກເຈົ້າຜູ້ອາໄສຕາມນ້ຳຍືດຍາວ, ຜູ້ມີສົມບັດຫລວງຫລາຍເອີຍ ອະວະສານຂອງພວກເຈົ້າ, ບັດນີ້ໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ເສັ້ນຄວາມໂລບຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກຕັດຂາດເສຍແລ້ວ.¹⁴ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງປະຕິຍານພຣະອົງເອງວ່າ,‘ເຮົາຈະໃຫ້ພວກສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ເຕັມເມືອງຂອງເຈົ້າ, ເຫມືອນກັບໄພພິບັດຈາກຕັກແຕນ; ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເປັ່ງສຽງໂຫ່ຮ້ອງມີໄຊເຫນືອພວກເຈົ້າ.’

¹⁵ພຣະອົງຊົງສ້າງແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍລິດເດດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງສະຖາປະນາພິພົບໄວ້ດ້ວຍພຣະສະຕິປັນຍາຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພຣະອົງຊົງແຜ່ທ້ອງຟ້າອອກ.¹⁶ເມື່ອພຣະອົງຊົງເປັ່ງພຣະສຸລະສຽງກໍມີສຽງນ້ຳຄະນອງໃນທ້ອງຟ້າ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຫມອກຟູຂຶ້ນຈາກປາຍໂລກ. ພຣະອົງຊົງເຮັດຟ້າແລບເພື່ອຝົນ ແລະຊົງນຳລົມມາຈາກພຣະຄັງຂອງພຣະອົງ.

¹⁷ມະນຸດທຸກຄົນໂຫດຮ້າຍໃນທາງຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ, ຊ່າງທອງທຸກຄົນຈະໄດ້ອັບອາຍເພາະຮູບເຄົາລົບຂອງຕົນ ເພາະຮູບເຄົາລົບໂລຫະຫລໍ່ຂອງຕົນເປັນຂອງບໍ່ຈິງ ແລະບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈໃນຮູບເຄົາລົບນັ້ນ.¹⁸ມັນເປັນຂອງບໍ່ມີຄ່າ ແລະເປັນຜົນງານຂອງຄົນມັກເຍາະເຍີ້ຍພວກມັນຈະຕ້ອງຈິບຫາຍເມື່ອເຖິງເວລາແຫ່ງການລົງໂທດພວກມັນ.¹⁹ແຕ່ພຣະເຈົ້າສ່ວນຂອງຢາໂຄບ, ບໍ່ເຫມືອນສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ທີ່ກໍ່ຮ່າງທຸກສິ່ງຂຶ້ນ. ອິດສະຣາເອນເປັນຕະກູນທີ່ເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ; ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາເປັນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

²⁰ເຈົ້າເປັນຄ້ອນແຫ່ງສົງຄາມ ເປັນຍຸດໂທອຸປະກອນຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າຕີບັນດາປະຊາຊາດໃຫ້ມຸ່ນເປັນຊິ້ນດ້ວຍພວກເຈົ້າ ເຮົາຈະທຳລາຍຣາຊະອານາຈັກທັງຫລາຍດ້ວຍພວກມັນ.²¹ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າທຸບມ້າທັງຫລາຍ ແລະບັນດາຄົນຂີ່ໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງໆ; ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າຕີບັນດາລົດຮົບ ແລະບັນດາຄົນໃຫ້ເປັນມຸ່ນທະລາຍໄປເປັນປ່ຽງໆ.

²²ເຮົາຈະຕີຜູ້ຊາຍ ແລະຜູ້ຍິງທຸກຄົນໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງໆ; ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າຕີຄົນເຖົ້າ ແລະຄົນຫນຸ່ມໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງໆ. ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າຕີຄົນຫນຸ່ມ ແລະຍິງພົມມະຈາລີໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງໆ.²³ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າຕີຜູ້ລ້ຽງແກະ ແລະຝູງແກະໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງໆ; ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າຕີຊາວນາ ແລະງົວຄູ່ແອກຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງໆ. ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າຕີພວກເຈົ້າເມືອງ ແລະຕັດໃຫ້ແຕກເປັນປ່ຽງໆ.

²⁴ຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາເຈົ້າເຮົາຈະຕອບແທນບາບີໂລນ ແລະບັນດາຊາວເຄນເດຍທຸກຄົນ ເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງສິ້ນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນຊີໂອນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວວ່າ.

²⁵ພູເຂົາຊຶ່ງທຳລາຍເອີຍ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ— ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ພວກເຈົ້າຜູ້ທຳລາຍແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ. ເຮົາຈະຢຽດມືຂອງເຮົາອອກຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ ແລະກິ້ງພວກເຈົ້າລົງມາຈາກຫນ້າຜາເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນພູເຂົາທີ່ຖືກໄຫມ້ລຸກຢູ່.²⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈະບໍ່ເອົາຫີນຈາກພວກເຈົ້າໄປເຮັດສີລາຫົວມຸມຮາກຖານຂອງຕຶກ; ເພາະພວກເຈົ້າຈະເປັນຂອງຖິ້ມຮ້າງເປັນນິດ—ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

²⁷ຈົ່ງຕັ້ງທຸງໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນ. ຈົ່ງເປົ່າເຂົາສັດທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ. ຈົ່ງເອີ້ນຣາຊະອານາຈັກຕໍ່ໄປນີ້ມາສູ້ກັບນາງ: ອາຣາຣັດ, ມິນນີ, ແລະອັດຊະເກນາດ. ຈົ່ງຕັ້ງຈອມທັບໄວ້ຕໍ່ສູ້ນາງ; ຈົ່ງນຳຝູງມ້າຂຶ້ນມາໃຫ້ຫລາຍເຫມືອນດັ່ງຝູງຕັກແຕນ.²⁸ຈົ່ງຕຽມບັນດາປະຊາຊາດມາເຮັດສົງຄາມກັບນາງ: ຄືຕຽມບັນດາກະສັດແຫ່ງເມເດຍ, ພ້ອມທັງພວກເຈົ້າເມືອງ ແລະຜູ້ປົກຄອງທັງຫລາຍ ແລະທົ່ວທຸກແຜ່ນດິນພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງລາວ.

²⁹ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະສະທ້ານສະເທືອນ ແລະໂສກເສົ້າ, ເພາະບັນດາພຣະປະສົງຂອງພຣະຢາເວຕໍ່ບາບີໂລນຈະຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່, ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນບາບີໂລນເປັນທີ່ຮົກຮ້າງເສຍປາດສະຈາກຄົນອາໄສ.

³⁰ນັກຮົບແຫ່ງບາບີໂລນຢຸດການສູ້ຮົບແລ້ວ ພວກເຂົາຄ້າງຢູ່ໃນທີ່ກຳບັງອັນເຂັ້ມແຂງຂອງຕົນ. ກຳລັງຂອງພວກເຂົາທົດຖອຍເສຍແລ້ວ; ພວກເຂົາກາຍເປັນເຫມືອນຜູ້ຍິງ—ບ້ານເຮືອນທັງຫລາຍຂອງນາງກໍຖືກໄຟໄຫມ້ແລ້ວ, ປະຕູຂອງນາງກໍຫັກ.³¹ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນຫນຶ່ງແລ່ນໄປພົບຜູ້ສົ່ງຂ່າວອີກຄົນຫນຶ່ງ, ນັກແລ່ນຄົນຫນຶ່ງແລ່ນໄປພົບນັກແລ່ນອີກຄົນຫນຶ່ງ ເພື່ອເວົ້າກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນວ່າ ເມືອງຂອງພະອົງຖືກຍຶດໄວ້ທຸກດ້ານແລ້ວ.³²ເພາະສະນັ້ນ ທ່າຂ້າມແມ່ນໍ້າກໍຖືກຍຶດແລ້ວ; ບ່ອນເປັນບຶງເປັນຫນອງກໍຖືກໄຟໄຫມ້, ແລະບັນດາທະຫານຂອງບາບີໂລນກໍຕົກໃຈຢ້ານ.

³³ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ລູກສາວແຫ່ງບາບີໂລນກໍເຫມືອນລານນວດເຂົ້າ. ເວລາທີ່ນາງຖືກຢຽບຢ່ຳ. ອີກຈັກຫນ້ອຍ ເວລາກ່ຽວກໍຈະມາເຖິງແລ້ວ.

³⁴‘ເນບູກາດເນັດຊາກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ກິນຂ້ານ້ອຍເສຍແລ້ວ; ພະອົງໄດ້ບັງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ສັບສົນ. ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນພາຊະນະວ່າງເປົ່າ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງກືນຂ້ານ້ອຍເຫມືອນສັດຮ້າຍ; ພະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງພະອົງອີ່ມດ້ວຍອາຫານແຊບ; ພະອົງໄດ້ໄລ່ຂ້ານ້ອຍອອກໄປ.³⁵ເຢຣູຊາເລັມກ່າວວ່າ,‘ຂໍໃຫ້ຄວາມຮັບຜິດຊອບສຳລັບເລືອດຕົກຂອງເຮົາຢູ່ແກ່ຊາວປະເທດບາບີໂລນ.’ນະຄອນເຢຣູສາເລັມຈະກ່າວວ່າ, ‘ຂໍໃຫ້ໂລຫິດຂອງຂ້ານ້ອຍຕົກຢູ່ເຫນືອຊາວເຄນເດຍ.’

³⁶ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະແກ້ຄະດີຂອງພວກເຈົ້າ ແລະເຮັດການແກ້ແຄ້ນເພື່ອພວກເຈົ້າ. ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ທະເລຂອງນາງແຫ້ງ ແລະເຮັດໃຫ້ແຫລ່ງນ້ຳຂອງນາງເຫືອດຫາຍ.³⁷ແລະບາບີໂລນຈະກາຍເປັນສິ່ງຫັກພັງ, ເປັນບ່ອນຫມາປ່າຢູ່, ເປັນຄວາມປະຫລາດໃຈ, ແລະເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ, ປາດສະຈາກຜູ້ຄົນອາໄສ.

³⁸ຊາວເມືອງບາບີໂລນຈະແຜດສຽງຮ້ອງໃສ່ກັນເຫມືອນໂຕສິງຫນຸ່ມ. ພວກເຂົາຈະແຜດສຽງຮ້ອງເຫມືອນລູກໂຕສິງ.³⁹ຂະນະທີ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍເຜັດຮ້ອນ, ເຮົາຈະຕຽມງານລ້ຽງໃຫ້; ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມຶນເມົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຍິນດີ, ແລະຈົນນອນຫລັບຢູ່ເປັນນິດ ແລະ ບໍ່ຕື່ນເລີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—⁴⁰ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາທັງຫລາຍລົງມາດັ່ງລູກແກະໄປຍັງການຂ້າ, ເຫມືອນແກະຜູ້ ລວມທັງພວກແບ້ຜູ້.

⁴¹ເມືອງບາບີໂລນຖືກຍຶດໄດ້ຢ່າງໃດນໍ! ເມືອງຊຶ່ງເປັນທີ່ສັນລະເສີນຂອງທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກຖືກຍຶດແລ້ວ. ບາບີໂລນໄດ້ກາຍເປັນສາກຫັກພັງທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ຢ່າງໃດກັນ.⁴²ທະເລຂຶ້ນມາເຫນືອບາບີໂລນ! ຄື້ນຢ່າງຫລວງຫລາຍຄຸມນາງໄວ້.

⁴³ຫົວເມືອງຂອງນາງກາຍເປັນບ່ອນວ່າງເປົ່າ, ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ແຫ້ງແລ້ງ, ແລະເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດອາໄສຢູ່, ແລະບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຜ່ານຂ້າມໄປ.⁴⁴ເພາະເຮົາຈະລົງໂທດພະເບນໃນບາບີໂລນ; ເຮົາຈະເອົາສິ່ງທີ່ມັນກືນເຂົ້າໄປອອກຈາກປາກຂອງເຂົາ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະບໍ່ໄຫລໄປຫາມັນອີກ. ກຳແພງແຫ່ງບາບີໂລນຈະລົ້ມລົງມາ.

⁴⁵ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກໄປເສຍຈາກທ່າມກາງນາງ. ໃຫ້ທຸກຄົນເອົາຊີວິດຂອງຕົນລອດພົ້ນຈາກຄວາມພິໂລດອັນຮ້ອນແຮງຂອງເຮົາ.⁴⁶ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຈົ້າອ່ອນແອໄປ ແລະຢ່າໃຫ້ຢ້ານຕໍ່ຂ່າວຊຶ່ງໄດ້ຍິນໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ແລະຈະມີຂ່າວມາໃນປີຫນຶ່ງ, ຕໍ່ມາອີກປີຫນຶ່ງກໍຈະມີຂ່າວມາ, ແລະຄວາມທາລຸນກໍມີຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ຜູ້ຄອບຄອງກໍຕໍ່ສູ້ກັບຜູ້ຄອບຄອງ.

⁴⁷ເພາະສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ວັນເວລາຈະມາເຖິງ ເມື່ອເຮົາຈະລົງໂທດຮູບເຄົາລົບແຫ່ງບາບີໂລນ. ແຜ່ນດິນທັງຫມົດຂອງນາງຈະຕ້ອງໄດ້ອັບອາຍ ແລະບັນດາຊາວເມືອງນັ້ນຊຶ່ງຖືກຂ້າຈະລົ້ມລົງຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ.⁴⁸ແລ້ວຟ້າສະຫວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສັບພະສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນນັ້ນ ຈະຮ້ອງເພງເຫນືອບາບີໂລນ. ເພາະວ່າຜູ້ທຳລາຍຈະມາຈາກທິດເຫນືອຕໍ່ສູ້ກັບນາງ—ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.⁴⁹“ບາບີໂລນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ຖືກຂ້າລົ້ມລົງສັນໃດ ຄົນທີ່ຖືກຂ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງປວງຈະຕ້ອງລົ້ມລົງທີ່ບາບີໂລນສັນນັ້ນ.

⁵⁰ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຜູ້ທີ່ລອດພົ້ນໄປຈາກດາບ, ຈົ່ງໄປສາ! ຢ່າຢືນຢູ່ລ້າ. ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະຢາເວຈາກທີ່ໄກ; ໃຫ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າມາໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າ.⁵¹ພວກເຮົາໄດ້ອັບອາຍ, ເພາະເຮົາໄດ້ຍິນຄຳເຍາະເຍີ້ຍ; ຄວາມອັບປະຍົດໄດ້ປົກຄຸມຫນ້າເຮົາໄວ້, ເພາະຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ເຂົ້າໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດແຫ່ງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ.

⁵²ເພາະສະນັ້ນເບິ່ງແມ, ວັນເວລາຈະມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເມື່ອເຮົາຈະລົງໂທດຮູບເຄົາລົບຂອງນາງ, ແລະຄົນທີ່ບາດເຈັບຈະຮ້ອງຄາງຢູ່ທົ່ວແຜ່ນດິນທັງຫມົດຂອງນາງ.⁵³ເພາະເຖິງແມ່ນບາບີໂລນຈະຂຶ້ນໄປເທິງສະຫວັນ ຫລືໄດ້ສ້າງປ້ອມປ້ອງກັນທີ່ສູງອັນເຂັ້ມແຂງຂອງນາງໄວ້, ບັນດາຜູ້ທຳລາຍກໍຈະຍັງມາຈາກເຮົາເຫນືອນາງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

⁵⁴ມີສຽງຮ້ອງແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານມາຈາກບາບີໂລນ, ສຽງການທຳລາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງຈາກແຜ່ນດິນຂອງຄົນເຄນເດຍ.⁵⁵ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ບາບີໂລນເປັນທີ່ຖິ້ມຮ້າງ. ພຣະອົງກຳລັງຊົງເຮັດໃຫ້ສຽງທີ່ໃຫຍ່ໂຕຂອງນາງງຽບໄປ. ເມື່ອສັດຕູຜູ້ທຳລາຍໄດ້ສົ່ງສຽງດັງຂອງຄະນອງເຫມືອນສຽງຄື່ນນໍ້າຫລວງຫລາຍ ສຽງດັງຂອງນໍ້າເຫລົ່ານັ້ນກໍດັງແຮງຫລາຍ.⁵⁶ເພາະບັນດານັກຮົບໄດ້ມາຕໍ່ສູ້ກັບເມືອງນັ້ນ—ຕໍ່ສູ້ກັບບາບີໂລນ! —ແລະພວກນັກຮົບຂອງເມືອງນັ້ນກໍຖືກຈັບໄປແລ້ວ. ເພາະພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຕອບແທນ. ຄັນທະນູຂອງພວກເຂົາຖືກຫັກເປັນທ່ອນ, ພຣະອົງຈະຊົງແກ້ແຄ້ນ; ພຣະອົງຈະຕອບສະຫນອງແນ່ນອນ.

⁵⁷ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້ານາຍຂອງນາງ, ແລະນັກປາດຂອງນາງ, ພວກເຈົ້າເມືອງຂອງນາງ, ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງນາງ ແລະນັກຮົບຂອງນາງມຶນເມົາ ພວກເຂົາຈະນອນຫລັບຢູ່ເປັນນິດ ບໍ່ຕື່ນອີກເລີຍ ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະມະຫາກະສັດ: ຜູ້ຊົງພຣະນາມພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.⁵⁸ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ກຳແພງອັນກວ້າງຂວາງຂອງບາບີໂລນຈະຖືກປາບລົງໃຫ້ລຽບສະເຫມີພື້ນດິນ ແລະປະຕູເມືອງສູງຂອງນາງຈະຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ. ແລ້ວບັນດາປະຊາຊົນຈະເຮັດວຽກຢ່າງບໍ່ມີຜົນ ແລະຊົນຊາດທັງຫລາຍຈະອິດເມື່ອຍ ໂດຍບໍ່ມີປະໂຍດ ທຸກສິ່ງທີ່ບັນດາປະຊາຊາດພະຍາຍາມຈະເຮັດເພື່ອເມືອງນັນຈະຖືກເຜົາໄຟເສຍຈົນຫມົດສິ້ນ.”

⁵⁹ນີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຊຶ່ງເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ບັນຊາແກ່ເສຣາຢາລູກຊາຍເນຣີຢາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍມາເຊຢາ ເມື່ອລາວໄປຍັງບາບີໂລນກັບເຊເດກີຢາກະສັດແຫ່ງຢູດາ. ໃນປີທີ່ສີ່ແຫ່ງລາຊະການຂອງເພິ່ນນັ້ນ ເສຣາຢາເປັນຫົວຫນ້າຈັດທີ່ພັກ.⁶⁰ເພາະເຢເຣມີຢາໄດ້ຂຽນໃນຫນັງສືມ້ວນກ່ຽວກັບຄວາມຮ້າຍທັງຫມົດຊຶ່ງຈະມາເຖິງບາບີໂລ—ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເປັນຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບບາບີໂລນ.

⁶¹ເຢເຣມີຢາເວົ້າກັບເສຣາຢາວ່າ, “ເມື່ອທ່ານໄປເຖິງບາບີໂລນແລ້ວ, ທ່ານຈະເຫັນ ແລະທ່ານຈະອ່ານຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດດ້ວຍສຽງດັງ.”⁶²ແລະຈົ່ງກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບສະຖານທີ່ນີ້ວ່າ, ພຣະອົງເອງຈະຊົງທຳລາຍມັນເສຍ ແລະຈະບໍ່ມີຫຍັງອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ບໍ່ວ່າມະນຸດ ຫລືສັດໃດໆ, ແລະຈະເປັນທີ່ຮົກຮ້າງເປັນນິດ.’

⁶³ຕໍ່ມາເມື່ອທ່ານອ່ານຫນັງສືນີ້ຈົບແລ້ວ, ຈົ່ງເອົາຫີນກ້ອນຫນຶ່ງມັດຕິດມັນໄວ້ ແລະໂຍນມັນຖິ້ມໄປໃນກາງແມ່ນ້ຳເອຟຣາດ.⁶⁴ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ‘ບາບີໂລນຈະຈົມລົງຢ່າງນີ້ແຫລະ ເມືອງນີ້ຈະບໍ່ຟູຂຶ້ນອີກເລີຍເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຮ້າຍຊຶ່ງເຮົາຈະນຳມາຕໍ່ສູ້ເມືອງນັ້ນ ແລະພວກເຂົາຈະອິດລົ້ມລົງ.’” ຖ້ອຍຄຳຂອງເຢເຣມີຢາມີພຽງເທົ່ານີ້.

52

¹ເຊເດກີຢາໄດ້ເປັນກະສັດເມື່ອອາຍຸຊາວເອັດພັນສາ; ຊົງປົກຄອງຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສິບເອັດພັນສາ. ພະມານດາຂອງພະອົງຊື່ ຮາມຸຕານ; ຊຶ່ງເປັນລູກສາວຂອງເຢເຣມີຢາຊາວເມືອງລິບນາ.²ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວນັ້ນຊົງເຫັນວ່າກະສັດເຊເດກີຢາໄດ້ຊົງເຮັດຊົ່ວຮ້າຍຫລາຍ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບກະສັດເຢໂຮຢາກີມໄດ້ເຮັດ.³ສະນັ້ນ ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ, ເຫດການທັງຫມົດນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໃນຢູດາ, ຈົນກະທັ້ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກສາຍພຣະເນດຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວເຊເດກີຢາໄດ້ກະບົດຕໍ່ສູ້ກະສັດບາບີໂລນ.

⁴ເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີສິບເດືອນສິບຂອງປີທີເກົ້າ ແຫ່ງລາຊະການເຊເດກີຢາກະສັດຢູດາ, ເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຍົກທັບມາອ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍໄວ້ນອກເມືອງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ສ້າງກຳແພງອ້ອມເມືອງ.⁵ດັ່ງນັ້ນ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈຶ່ງຖືກປິດລ້ອມຈົນເຖິງປີທີສິບເອັດແຫ່ງລາຊະການເຊເດກີຢາ.

⁶ໃນວັນທີເກົ້າເດືອນສິບປີດຽວກັນນັ້ນ, ໄດ້ເກີດການອຶດຢາກຂຶ້ນຢ່າງຮ້າຍແຮງຈົນປະຊາຊົນບໍ່ມີຫຍັງຈະກິນ.⁷ແລ້ວພວກສັດຕູໄດ້ມ້າງເພກຳແພງເມືອງບ່ອນຫນຶ່ງອອກ, ແລະທະຫານທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນເມືອງຈຶ່ງພາກັນຫນີ ແລະອອກໄປຈາກນະຄອນນັ້ນໃນຕອນກາງຄືນ ໄປຕາມທາງປະຕູເມືອງລະຫວ່າງກຳແພງທັງສອງ, ພວກເຂົາໄດ້ປົບຫນີອອກໄປທາງສວນອຸດທະຍານ, ເຖິງຈະມີຄົນເຄນເດຍໄດ້ລ້ອມຮອບຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປໃນທາງທີ່ມຸ້ງຫນ້າໄປຍັງອາບາ.⁸ແຕ່ກອງທັບຂອງຄົນເຄນເດຍໄດ້ໄລ່ຈັບເຊເດກີຢາໄດ້ທີ່ທົ່ງພຽງໃກ້ເມືອງເຢຣິໂກ. ທະຫານທັງຫມົດຂອງພະອົງໄດ້ຫນີກະຈັດກະຈາຍໄປຈາກພະອົງ.

⁹ພວກເຂົາໄດ້ຈັບເຊເດກີຢາ ແລະ ໄດ້ນຳພະອົງມາມອບໃຫ້ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ ຢູ່ເມືອງຣິບລາໃນດິນແດນຮຳມາດ, ບ່ອນທີ່ກະສັດອົງນັ້ນຊົງຕັດສິນລົງໂທດກະສັດເຊເດກີຢາ.¹⁰ກະສັດບາບີໂລນໄດ້ຕັດສິນປະຫານຊີວິດພວກລູກຊາຍຂອງເຊເດກີຢາ ຢູ່ທີ່ເມືອງຣິບລາຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາເຊເດກີຢາເອງ ແລະໄດ້ຕັດສິນປະຫານຊີວິດພວກເຈົ້ານາຍຂອງຢູດາດ້ວຍ.¹¹ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ຄວັດຫນ່ວຍຕາຂອງເຊເດກີຢາອອກ ແລະໄດ້ຜູກໂສ້ນຳໄປຍັງບາບີໂລນ ແລ້ວຂັງໄວ້ໃນຄຸກຈົນຮອດມື້ຕາຍ.

¹²ຕໍ່ມາໃນວັນທີສິບເດືອນຫ້າ ຊຶ່ງເປັນປີທີສິບເກົ້າແຫ່ງລາຊະການເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດບາບີໂລນ, ເນບູຊາຣາດານໄດ້ມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເພີ່ນເປັນລາຊະເລຂາ ແລະ ເປັນຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ ແລະເປັນຂ້າຣາຊະການຂອງກະສັດແຫ່ງບາບິໂລນ.¹³ເພີ່ນໄດ້ເຂົ້າໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລ້ວໄດ້ເຜົາພຣະວິຫານ ເຜົາພະລາຊະວັງ ແລະບ້ານເຮືອນຂອງບຸກຄົນສຳຄັນທຸກແຫ່ງໃນເມືອງນັ້ນນຳ.¹⁴ສ່ວນກຳແພງເມືອງທີ່ອ້ອມເຢຣູຊາເລັມ, ກອງທັບທັງຫມົດຂອງບາບີໂລນຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບຜູ້ບັນຊາການກອງທະຫານຮັກສາພະອົງໄດ້ທຳລາຍກຳແພງເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁵ສ່ວນປະຊາຊົນທີ່ຍາກຈົນທີ່ສຸດ, ປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນເມືອງ ລວມທັງຄົນທີ່ຫນີເຂົ້າມາມອບຕົວຕໍ່ກະສັດບາບິໂລນ ແລະກັບພວກນາຍຊ່າງທີ່ເຫລືອຢູ່ເນບູຊາຣາດານໄດ້ນຳບາງຄົນໄປເປັນຊະເລີຍ.¹⁶ແຕ່ເນບູຊາຣາດານຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ ໄດ້ປະຄົນທຸກຍາກທີ່ສຸດຂອງແຜ່ນດິນບາງຄົນໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດວຽກໃນສວນອະງຸ່ນ ແລະເຮັດໄຮ່ໄຖນາ.

¹⁷ສ່ວນບັນດາເສົາກັບຕີນເສົາ ແລະຂັນທອງສຳລິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະແທ່ນທັງຫລາຍ ແລະອ່າງທອງແດງ ທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ຄົນເຄນເດຍໄດ້ຫັກເປັນທ່ອນ ແລ້ວຂົນເອົາທອງສຳລິດທັງຫມົດໄປຍັງບາບີໂລນ.¹⁸ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຂົນເອົາເຄື່ອງໃຊ້ເຫລົ່ານີ້ໄປ ຄືບັນດາຫມໍ້, ສຽມ, ຊວ້ານ, ຖາດແລະມີດຕັດໄສ້ຕະກຽງ ໂອໃສ່ເລືອດເວລາຂ້າສັດຖວາຍບູຊາ ຫມໍ້ສຳລັບເຄື່ອງຫອມບູຊາ ແລະເຄື່ອງທອງສຳລິດທັງຫມົດທີ່ປະໂລຫິດໃຊ້ໃນພິທີການຂອງພຣະວິຫານ—ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງໄດ້ກວາດເອົາໄປ.¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ຂົນເອົາທຸກສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳ ຫລືເງິນໄປ ຄື ຫມໍ້ນ້ອຍ ອ່າງໃສ່ຖ່ານຫີນ ໂອໃສ່ເລືອດ ຄຸໃສ່ຂີ້ເທົ່າໄຟ ຕີນຕະກຽງ ຖາດເຄື່ອງຫອມບູຊາ ຈອກເຄື່ອງດື່ມບູຊາ ເຄື່ອງທອງສຳລິດທີ່ກະສັດໂຊໂລໂມນເຮັດໄວ້ໃນພຣະວິຫານ—ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງໄດ້ກວາດເອົາໄປ.

²⁰ເສົາສອງເສົາ ຕີນເສົາ ອ່າງໃຫຍ່ໃສ່ນ້ຳ ແລະ ຮູບງົວສິບສອງໂຕທີ່ຮອງຮັບອ່າງໃຫຍ່ນັ້ນ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຊາໂລໂມນໄດ້ຊົງສ້າງສຳລັບພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ເຄື່ອງເຫລົ່ານີ້ ຫນັກຫລາຍຈົນຊັ່ງບໍ່ໄດ້.²¹ເສົາສອງເສົານັ້ນ ແຕ່ລະເສົາແທກໄດ້ດັ່ງນີ້: ລວງສູງສິບແປດສອກ ລວງອ້ອມສິບສອງສອກ ຂ້າງໃນເປັນໂກນ ຄວາມຫນາຂອງເສົາສີ່ນິ້ວ.

²²ຢູ່ເທິງຫົວເສົາມີບົວທອງສຳລິດ ບົວແຕ່ລະດອກສູງຫ້າສອກ ມີຮູບພວງມາໄລແລະຮູບຫມາກພິລາລ້ອມຮອບບົວນັ້ນ ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ເຮັດດ້ວຍທອງສຳລິດ.²³ເທິງພວງມາໄລໂດຍຮອບມີຮູບຫມາກພີລາຮ້ອຍຫນ່ວຍ ແຕ່ຫລຽວຂຶ້ນໄປຈາກເບື້ອງລຸ່ມເຫັນມີເກົ້າສິບຫົກຫນ່ວຍ.

²⁴ຜູ້ບັນຊາການທະຫານ ຍັງໄດ້ຈັບເສຣາຢາມະຫາປະໂລຫິດ, ເຊຟານີຢາ ຜູ້ຮອງມະຫາປະໂລຫິດ, ແລະຄົນສຳຄັນອື່ນ ອີກທີ່ຮັບໃຊ້ຢູ່ໃນວິຫານ ສາມຄົນໄປເປັນຊະເລີຍ.²⁵ເພິ່ນໄດ້ຈັບເອົາຜູ້ບັນຊາການທະຫານຄົນຫນຶ່ງ, ທີ່ປຶກສາມະຫາກະສັດເຈັດຄົນທີ່ປຶກສາຜູ້ບັນຊາການທະຫານຊຶ່ງຮັບຫນ້າທີ່ເກນທະຫານ, ແລະຄົນສຳຄັນອື່ນ ພ້ອມກັບພວກຄົນທີ່ສຳຄັນອີກຫົກສິບຄົນໄປຈາກເມືອງນັ້ນ.

²⁶ແລ້ວເນບູຊາຣາດານຜູ້ບັນຊາການທະຫານຮັກສາພະອົງ ໄດ້ຈັບຄົນເຫລົ່ານີ້ນຳໄປ ແລະ ມອບໃຫ້ກະສັດບາບີໂລນທີ່ເມືອງຣິບລາ.²⁷ກະສັດບາບີໂລນໄດ້ຊົງລົງໂທດປະຫານພວກເຂົາຢູ່ເມືອງຣິບລາດິນແດນຮຳມາດ. ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ຢູດາຈຶ່ງໄດ້ໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງຕົນໄປເປັນຊະເລຍ.

²⁸ຕໍ່ໄປນີ້ ແມ່ນຈຳນວນປະຊາຊົນທີ່ຖືກກະສັດເນບູກາດເນັດຊາກວາດຕ້ອນອອກຈາກປະເທດໄປເປັນຊະເລີຍ: ໃນລາຊະການປີທີເຈັດ, ຄົນຢູດາ 3,023 ຄົນ.²⁹ໃນປີທີສິບແປດເນບູກາດເນັດຊາກວາດຕ້ອນໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ832 ຄົນ.³⁰ໃນປີທີຊາວສາມ ເນບູຊາຣາດານກວາດຕ້ອນໄປເປັນຊະເລີຍ, ຄົນຢູດາ745 ຄົນ. ລວມປະຊາຊົນທີ່ຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີມທັງຫມົດມີ 4.600 ຄົນ.

³¹ເຫດການນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກນັ້ນ ໃນປີທີ່ສາມສິບເຈັດຂອງການເປັນຊະເລີຍ ພະອົງໄດ້ຊົງມີເມດຕາຕໍ່ເຢໂຮຢາກິນ, ກະສັດຢູດາ, ຄື ໄດ້ຊົງໂຜດເອົາພະອົງອອກຈາກຄຸກ ຊຶ່ງໄດ້ຢູ່ໃນຄຸກເປັນເວລາສາມສິບຫົກປີສິບເອັດເດືອນກັບຊາວຫ້າມື້ເອວິນເມໂຣດັກເປັນກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ.

³²ກະສັດເອວິນເມໂຣດັກໄດ້ຊົງເຮັດກັບກະສັດເຢໂຮຢາກິນດ້ວຍຄວາມເມດຕາຊົງໃຫ້ກຽດແກ່ພະອົງຫລາຍກວ່າໃຫ້ແກ່ກະສັດອົງອື່ນ ທີ່ຖືກຈັບມານະຄອນບາບີໂລນ.³³ດັ່ງນັ້ນ ເອວິນເມໂຣດັກຈຶ່ງໄດ້ຖ່າຍເຄື່ອງນຸ່ງນັກໂທດອອກຈາກກາຍ ແລະໄດ້ຮັບປະທານອາຫານທີ່ໂຕະສະເຫວີຍຂອງກະສັດທຸກມື້ຕະຫລອດຊີວິດທີ່ຍັງເຫລືອຂອງທ່ານ,³⁴ແລະໄດ້ຊົງຮັບຂອງພະລາຊະທານຈາກກະສັດຕາມຄວາມຕ້ອງການຢູ່ສະເຫມີ ຈົນເຖິງວັນສີ້ນພະຊົນ.

ເພງຄໍ່າຄວນ

1

¹ຄັ້ງຫນຶ່ງໃນນະຄອນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນ ບັດນີ້ມານັ່ງດຽວດາຍແຕ່ຜູ້ດຽວ. ນາງໄດ້ເປັນກາຍເຫມືອນແມ່ຫມ້າຍແລ້ວ, ນາງເຄີຍເປັນຍິງທີມີກຽດສັກສີຂອງຊົນຊາດ. ນາງເປັນເຫມຶອນດັ່ງເຈົ້າຍິງ ທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ແຕ່ບັດນີ້ຖືກບັງຄັບໃຫ້ເປັນທາດແລ້ວ.²ນາງຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ຄໍ່າຄວນຍາມກາງຄືນ, ແລະນໍ້າຕາຂອງນາງໄຫລອາບແກ້ມ. ບໍ່ມີໃຜທີຮັກນາງປອບໃຈນາງ. ເພື່ອນທຸກຄົນຂອງນາງໄດ້ທໍຣະຍົດຕໍ່ນາງ. ພວກເຂົາກາຍເປັນສັດຕຣູຂອງນາງ.

³ຫລັງຈາກຄວາມຍາກຈົນ ແລະ ຄວາມທໍຣະມານແລ້ວ, ເມື່ອຢູດາໄດ້ໄປເປັນຊະເລີຍ. ນາງຕ້ອງອາໄສຢູທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ພົບທີ່ພັກສະຫງົບເລີຍ. ທຸກຄົນທີ່ໄລ່ລ່ານາງ ກໍຕາມນາງທັນໃນຄວາມແຄ້ນໃຈຂອງນາງນັ້ນ.

⁴ຫົນທາງສູ່ຊີໂອນກໍໂສກເສົ້າ ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດສັນຈອນໄປງານເທສະການງານລ້ຽງຕາມກຳນົດ. ປະຕູເມືອງທຸກບານຂອງນາງກໍຮ້າງ. ປະໂລຫິດທັງຫລາຍຂອງນາງພາກັນຖອນໃຈ. ສາວປອດຂອງນາງຕ້ອງໂສກເສົ້າໃຈ ແລະ ນາງເອງກໍຂົມຂື່ນທີ່ສຸດ.⁵ຜູ້ເປັນສັດຕຣູຂອງນາງກາຍເປັນເຈົ້ານາຍຂອງນາງ; ສັດຕຣູຂອງນາງໄດ້ຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງ. ພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ນາງທົນທຸກ ເພາະບາບທັງຫລາຍຂອງນາງ. ລູກນ້ອຍທັງຫລາຍຂອງນາງເປັນຊະເລີຍຂອງສັດຕຣູ.

⁶ຄວາມງາມໄດ້ຫາຍໄປຈາກລູກສາວແຫ່ງຊີໂອນ. ພວກເຈົ້າຊາຍທັງຫລາຍຂອງນາງກໍເປັນ ດັ່ງຝູງກວາງທີ່ຫາທົ່ງຫຍ້າບໍ່ເຫັນ, ແລະພວກມັນກໍໄດ້ຫມົດແຮງຕໍ່ຫນ້າ ຜູ້ໄລ່ລ່າຂອງພວກມັນ.

⁷ໃນວັນທຸກຍາກ ແລະຍາມທີ່ບໍ່ມີເຮືອນອາໄສຢູ່ຂອງນາງ, ເຢຣູຊາເລັມຈະຣະນືກເຖິງຂອງມີຄ່າທັງຫມົດທີ່ນາງເຄີຍມີໃນອາດີດ. ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງນາງຕົກຢູໃນມືຂອງສັດຕຣູ, ບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍນາງໄດ້ເລີຍ. ພວກສັດຕຣູທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນນາງແລ້ວ ແລະ ກໍເຍາະເຍີ້ຍຄວາມຫລົ້ມຈົມຂອງນາງ.

⁸ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ເຮັດບາບໃຫຍ່ຫລວງ, ສະນັ້ນ, ນາງຈຶ່ງໄດ້ເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍເຫມືອນກັບສີ່ງທີ່ເປັນມົນທິນ. ທຸກຄົນທີເຄີຍໃຫ້ກຽດຕິຍົດນາງ ບັດນີ້ ຫມິ່ນປະຫມາດນາງ ເພາະພວກເຂົາເຫັນຄວາມເປືອຍກາຍຂອງນາງ. ນາງໄດ້ແຕ່ຖອນໃຈ ແລະພະຍາຍາມຫັນຫນ້າຫນີໄປເສັຽ.⁹ນາງໄດ້ເປັນມົນທີນພາຍໃຕ້ກະໂປ່ງຂອງນາງ. ນາງບໍ່ຄິດເຖິງອານາຄົດອີກແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນຄວາມຫລົ້ມຈົມຂອງນາງ ຈຶ່ງຫນ້າຢ້ານ. ບໍ່ມີໃຜປອບໃຈນາງເລີຍ. ນາງໄດ້ແຕ່ຮ້ອງວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍເບິ່ງຄວາມທຸກທໍຣະມານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພວກສັດຕຣູນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນໄປ."

¹⁰ສັດຕຣູໄດ້ເດ່ມືອອກມາຍຶດເອົາສິ່ງຂອງລໍ້າຄ່າທຸກຢ່າງຂອງນາງໄປ. ນາງໄດ້ເຫັນບັນດາປະຊາຊາດ ບຸກເຂົ້າມາໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງນາງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນທີ່ພຣະອົງຫ້າມວ່າ ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າມາໃນບ່ອນປະຊຸມຂອງພຣະອົງ.

¹¹ປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງນາງໄດ້ຖອນໃຈໃຫຍ່ ເມື່ອພວກເຂົາສະແຫວງຊອກຫາອາຫານ. ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເຄື່ອງຂອງມີຄ່າ ແລກອາຫານເພື່ອຈະໄດ້ມີຊີວິດຢູ່. ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວ, ຂໍພິຈາຣະນາຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍກາຍເປັນຄົນບໍ່ມີຄ່າໃດໆ.¹²ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ຍ່າງຜ່ານໄປ, ທ່ານບໍ່ເກີດຄວາມຮູ້ສຶກອັນໃດແນ່ບໍ? ເບິ່ງແມ, ຈົ່ງເບິ່ງວ່າມີຄວາມທຸກອັນໃດແດ່ທີ່ຈະຄືກັບຄວາມທຸກທີ່ມາສູ່ຂ້ານ້ອຍ ເປັນຄວາມທຸກຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ໃນວັນທີ່ພຣະອົງໂກດຮ້າຍຂ້ານ້ອຍຢ່າງຮ້າຍແຮງນັ້ນ.

¹³ຈາກເບື້ອງເທິງ ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງໄຟມາເຜົາໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນ ກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະມັນກໍເລິກລົງໄປໃນກະດູກແທ້. ພຣະອົງໄດ້ກາງຕາຫນ່າງໄວ້ດັກຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງປິ່ນກັບ. ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຫມົດຫວັງ ແລະ ອ່ອນແອຕະຫລອດເວລາ.¹⁴ແອກແຫ່ງບັນດາການລະເມີດຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກມັດລວມກັນໂດຍມືຂອງພຣະອົງ. ການລະເມີດເຫລົ່ານັ້ນກໍຖືກຫຍິບລວມກັນ ແລະ ໃສ່ອ້ອມຄໍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ ກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍອ່ອນລົງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນມືຂອງພວກມັນ, ແລະຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດຕໍ່ຕ້ານໄດ້.

¹⁵ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ໂຍນຂ້ານ້ອຍໃຫ້ອອກໄປ ຜູ້ກ້າຫານທັງຫລາຍທີ່ຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນຝູງຊົນມາສູ້ຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອບີບບີ້ຜູ້ຊາຍທີ່ແຂງແຮງຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ແຫລກໄປ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢຽບຢໍ້າສາວບໍຣິສຸດແຫ່ງຢູດາ ເຫມືອນຢຽບຢໍ້າອະງຸ່ນໃນອ່າງຢຽບຫມາກອະງຸ່ນ.

¹⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້. ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ມີແຕ່ນໍ້າຕາທີ່ໄຫລອອກຈາກດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອຜູ້ປອບໃຈທີ່ຊ່ວຍຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ຢູ່ຫ່າງໄກຈາກຂ້ານ້ອຍສາແລ້ວ. ບັນດາລູກຂອງຂ້ານ້ອຍຫມົດຫວັງ ເພາະສັດຕຣູມີຊັຍຊະນະແລ້ວ.¹⁷ຊີໂອນເອີຍ ຈົ່ງກາງມືຂອງເຈົ້າອອກໃຫ້ກວ້າງ; ແຕ່ກໍບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະປອບໃຈນາງເລີຍ. ພຣະຢາເວສັ່ງຜູ້ທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບຢາໂຄບ ໃຫ້ກາຍເປັນສັດຕຣູຂອງລາວ. ເຢຣູຊາເລັມເປັນມົນທິນ ສຳລັບພວກເຂົາທັງຫລາຍ.

¹⁸ພຣະຢາເວຊອບທັມແລ້ວ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂັດຂືນຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ທຸກຊົນຊາດຈົ່ງຟັງເຖີດ, ແລະເບິ່ງການທົນທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ສາວບໍຣິສຸດທັງຫລາຍ ແລະ ຜູ້ຊາຍທີ່ແຂງແຮງທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕົກເປັນຊະເລີຍແລ້ວ.¹⁹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາບັນດາສະຫາຍທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຫລອກລວງຂ້ານ້ອຍ. ພວກປະໂລຫິດ ແລະພວກຜູ້ອາວຸໂສທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍຕາຍຢູ່ທີ່ກາງເມືອງ, ຂະນະທີ່ຊອກຫາອາຫານພໍໃຫ້ຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍໂຜດເບິ່ງ, ເພາະຂ້ານ້ອຍມີຄວາມທຸກໃຈ; ທ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍປັ່ນປ່ວນ, ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສັບສົນຢູ່ພາຍໃນ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງ. ນອກເຮືອນ, ກໍເຮັດໃຫ້ເສັຽແມ່ຍ້ອນຄົມດາບ, ສ່ວນໃນເຮືອນກໍ່ເຫລືອແຕ່ຄວາມຕາຍເທົ່ານັ້ນ.

²¹ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຍິນສຽງວ່າ ຂ້ານ້ອຍຄໍ່າຄວນ, ແຕ່ບໍ່ໃຜປອບໃຈຂ້ານ້ອຍເລີຍ. ບັນດາສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ຍິນເຖິງເຫດຮ້າຍທີ່ຕົກແກ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ແລະພວກເຂົາພາກັນດີໃຈ ທີ່ພຣະອົງເຮັດແນວນີ້ນັ້ນ. ເພາະພຣະອົງໄດ້ຕາມພຣະສັນຍາໄວ້ນັ້ນ; ບັດນີ້ ໃຫ້ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນຂ້ານ້ອຍ.²²ຂໍໃຫ້ຄວາມຊົ່ວທຸກຢ່າງຂອງພວກເຂົາ ປາກົດຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງດ້ວຍ. ຂໍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຫມຶອນ ເຮັດກັບຂ້ານ້ອຍ ເພາະວ່າຄວາມຜິດທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍເຖີດ ດ້ວຍການຄໍ່າຄວນຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ຫລວງຫລາຍ ແລະໃຈຂ້ານ້ອຍກໍອ່ອນແຮງ.

2

¹ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປົກຄຸມເຫນືອລູກສາວຂອງຊີໂອນ ພາຍໃຕ້ເມກແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ໂຍນຄວາມງົດງາມຂອງອິສະຣາເອນລົງຈາກຟ້າມາສູ່ດິນ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຣະນືກເຖິງຮອງຕີນຂອງພຣະອົງ ໃນວັນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ.²ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກືນກິນ ແລະ ໄຮ້ຄວາມເມດຕາຕໍ່ເມືອງທຸກແຫ່ງຂອງຢາໂຄບ. ໃນວັນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍກຳແພງຂອງເມືອງທັງຫລາຍ ລູກສາວຂອງຢູດານັ້ນ; ພຣະອົງລ້າງຜານອານາຈັກລົງ ແລະເຫລົ່າຜູ້ປົກຄອງດີ້ນລົງຢ່າງອັບປີທີ່ສຸດ.

³ດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງຮຸນແຮງ ພຣະອົງຕັດພູທຸກຫນ່ວຍຂອງອິສະຣາເອນອອກ. ພຣະອົງຖອນການປົກປ້ອງຮັກສາຈາກສັດຕຣູ. ພຣະອົງໄດ້ເຜົາຢາໂຄບ ເຫມຶອນແປວໄຟລຸກລາມ ຊຶ່ງເຜົາທຸກສິ່ງທີຢູ່ຮອບໆມັນ.⁴ເຫມຶອນເປັນສັດຕຣູ ພຣະອົງໄດ້ກົ່ງຄັນທະນູແນໃສ່ພວກເຮົາ, ດ້ວຍມືຂວາຂອງພຣະອົງ ພ້ອມທີ່ຈະຍິງອອກໄປ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງປຣະຫານທຸກຄົນ ຜູ້ເປັນທີ່ຊື່ນຕາຊື່ນໃຈພຣະອົງ ໃນເຕັນຂອງລູກສາວຂອງຊີໂອນ; ພຣະອົງໄດ້ເທຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ເຫມືອນໄຟແຜດເຜົາ.

⁵ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກາຍເປັນເຫມຶອນສັດຕຣູ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງກືນກິນອິສະຣາເອນເສັຽແລ້ວ. ພຣະອົງໄດ້ກືນກິນຣາຊະວັງທັງຫມົດຂອງນາງ. ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍຖານທີ່ຫມັ້ນເຂັ້ມແຂງຕ່າງໆ. ພຣະອົງໄດ້ເພີ່ມການຮ້ອງໄຫ້ ແລະການຄໍ່າຄວນສຳລັບລູກສາວຂອງຢູດາ.⁶ພຣະອົງໄດ້ໂຈມຕີຫໍເຕັນຂອງພຣະອົງ ເຫມຶອນຕູບຢູ່ໃນສວນ. ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍບ່ອນປະຊຸມສັກສິດ. ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ທັງບ່ອນປະຊຸມສັກສິດ ແລະວັນສະບາໂຕທັງຫລາຍໃນຊີໂອນໄດ້ຖືກລືມ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ທັງກະສັດ ແລະ ປະໂລຫິດຖືກຫມິ່ນປະຫມາດດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງ.

⁷ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງປະຕິເສດແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ຖິ້ມສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ມອບກຳແພງຂອງຣາຊະວັງຂອງນາງໄວ້ໃນມືຂອງສັດຕຣູ. ພວກເຂົາໄດ້ສົ່ງສຽງຮ້ອງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຄືກັບວັນສະຫລອງເທສະການທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້.

⁸ພຣະຢາເວໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະທຳລາຍກຳແພງເມືອງຂອງລູກສາວຂອງຊີໂອນ. ພຣະອົງໄດ້ກາງສາຍວັດແທກອອກ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຢຸດທີ່ຈະທຳລາຍກຳແພງ. ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ທັງກຳແພງດິນ ແລະກຳແພງຄໍ່າຄວນ; ພວກເຂົາທັງສອງກວດທຳລາຍໄປເສັຽ.⁹ປະຕູທັງຫລາຍຂອງນາງໄດ້ຍຸບລົງເຖິງດິນ; ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍ ແລະ ຫັກກົງປະຕູທັງຫລາຍຂອງນາງ. ກະສັດຂອງນາງ ແລະບັນດາເຈົ້າເມືອງຂອງນາງຕົກເປັນຊະເລີຍທ່າມກາງຊາດຕ່າງໆ, ກົດບັນຍັດນັ້ນກໍບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ ແລະຜູ້ທຳນວາຍທັງຫລາຍກໍບໍ່ໄດ້ຮັບນິມິດຈາກພຣະຢາເວອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁰ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຂອງລູກສາວຂອງຊີໂອນ ນັ່ງຢູ່ທີ່ຫນ້າດິນໃນຄວາມງຽບ. ພວກເຂົາໄດ້ໂຮຍຂີ້ເຖົ່າເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ ແລະ ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານ. ບັນດາສາວບໍຣິສຸດແຫ່ງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ກົ້ມຫົວຂອງພວກເຂົາລົງເຖິງດິນ.

¹¹ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫມອງຊໍ້າ ເພາະການຮ້ອງໄຫ້; ທ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເປັນທຸກ; ສ່ວນພາຍໃນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍໄຫລອອກມາສູ່ດິນ ເພາະການທຳລາຍຂອງລູກສາວແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເດັກນ້ອຍ ແລະເດັກແດງຢູ່ຕາມແຄມທາງຂອງເມືອງ.¹²ພວກເຂົາເວົ້າກັບແມ່ຂອງພວກເຂົາວ່າ, "ອາຫານແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນຢູ່ໃສ?" ຂະນະທີ່ພວກເຂົາເປັນລົມ ຄືຄົນບາດເຈັບກາງທາງຕ່າງໆຂອງເມືອງ, ຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍອອກໄປຈາກອ້ອມເອິກແມ່ຂອງພວກເຂົາ.

¹³ລູກສາວຂອງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າອັນໃດເພື່ອເຈົ້າໄດ້ລະ? ສາວບໍຣິສຸດຂອງຊີໂອນເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະທຽບເຈົ້າກັບສິ່ງໃດດີ, ເພື່ອຈະປອບໃຈເຈົ້າໄດ້? ບາດແຜຂອງເຈົ້າເລິກຄືດັ່ງທະເລ. ໃຜສາມາດປີ່ນປົວເຈົ້າໃຫ້ຫາຍດີໄດ້?¹⁴ນິມິດຂອງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍລ້ວນຈອມປອມ ແລະ ໄຮ້ຄ່າຕໍ່ເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຊົ່ວຂອງເຈົ້າ ເພື່ອຈະນຳອະນາຄົດກັບມາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ແຈ້ງຂ່າວເຈົ້ານັ້ນຈອມປອມ ແລະ ພາໃຫ້ຫລົງຜິດໄປ.

¹⁵ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຍ່າງຜ່ານໄປມາຕາມທາງ ໄດ້ຕົບມືຂອງພວກເຂົາຫມິ່ນປະຫມາດເຈົ້າ. ພວກເຂົາຖາກຖາງ ແລະ ແກ່ວງຫົວສົມນໍ້າຫນ້າລູກສາວຂອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ກ່າວວ່າ,"ນີ້ບໍຄືນະຄອນທີ່ໄດ້ຮັບການຂະຫນານນາມວ່າ 'ຄວາມງາມພຽບພ້ອມ'?"¹⁶ສັດຕຣູທັງຫມົດຂອງເຈົ້າອ້າປາກ ແລະ ສົ່ງສຽງເຍາະເຍີ້ຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຍີ່ງແຂ້ວ ແລະ ຂົບແຂ້ວ ແລະ ກ່າວວ່າ,"ພວກເຮົາໄດ້ກືນເຈົ້າລົງໄດ້ແລ້ວ! ນີ້ເປັນວັນທີ່ເຮົາລໍຖ້າ! ພວກເຮົາຢູ່ຈົນໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນ!"

¹⁷ພຣະຢາເວໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ວາງແຜນໄວ້ວ່າ ຈະຊົງເຮັດ. ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະຄັມຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ໂຄ່ນລົ້ມເຈົ້າລົງໂດຍບໍ່ມີຄວາມປານີ, ເພາະພຣະອົງຍອມໃຫ້ສັດຕຣູມີຄວາມຍີນດີເຫນືອເຈົ້າ; ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າຂອງສັດຕຣູຂອງເຈົ້າ.

¹⁸ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາຮ້ອງຫາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກຳແພງຂອງລູກສາວຂອງຊີໂອນເອີຍ! ໃຫ້ນໍ້າຕາຂອງເຈົ້າໄຫລມາ ຄືແມ່ນໍ້າທັງກາງເວັນ ແລະກາງຄືນ. ຢ່າໄດ້ຢຸດຢ່ອນ, ຢ່າໃຫ້ຕາຂອງເຈົ້າໄດ້ພັກເລີຍ.¹⁹ຈົ່ງຮ້ອງອອກມາ, ຮ້ອງໄຫ້ໃນເວລາກາງຄືນ, ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມມືດນັ້ນ! ຈົ່ງເທຄວາມໃນໃຈຂອງເຈົ້າອອກມາ ເຫມືອນດັ່ງສາຍນໍ້າຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຈົງຍົກມືຂຶ້ນອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະອົງ ເພື່ອຂໍຊີວິດລູກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນລົມໄປ ເພາະຄວາມຫີວຢູ່ທຸກແຈຂອງຫົນທາງ."

²⁰ຂໍຊົງເບິ່ງດ້ວຍ, ພຣະຢາເວ, ແລະພິຈາຣະນາຄົນເຫລົ່ານັ້ນແດ່ພຣະອົງຈັດການ. ຄວນຫລືທີ່ຜູ້ຍິງຈະກິນຫມາກໄມ້ຈາກການຖືພາຂອງນາງ, ຄືບັນດາລູກໆທີ່ນາງເຝົ້າລ້ຽງດູມາຫລື? ຄວນທີ່ປະໂລຫິດ ແລະ ຜູ້ທຳນວາຍຖືກຂ້າໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫລື?

²¹ທັງຄົນຫນຸ່ມ ແລະ ຄົນເຖົ້າທັງຫລາຍ ນອນເກືອກຝຸ່ນນຳກັນຕາມຫົນທາງ. ຍິງສາວ ແລະຊາຍຫນຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ. ພຣະອົງຂ້າພວກເຂົາໂດຍບໍ່ປານີເລີຍ.²²ພຣະອົງໄດ້ລະດົມ ຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວສັ່ນໄຫວຮອບດ້ານເຂົ້າໃສ່ຂ້ານ້ອຍ ເຫມືອນເກນເອົາຄົນມາໃນມື້ງານລ້ຽງຕາມເທສະການ, ໃນວັນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ ບໍ່ມີໃຜຫນີໄດ້ ຫລື ລອດຊີວິດໄປໄດ້; ສັດຕຣູຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຳລາຍບັນດາຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງແຍງ ແລະ ລ້ຽງດູ.

3

¹ຂ້ານ້ອຍຄືຜູ້ເຫັນຄວາມທຸກລຳບາກ ຈາກໄມ້ແສ້ຂອງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະຢາເວ.²ພຣະອົງໄດ້ຊົງຂັບໄລ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຍ່າງໄປໃນຄວາມມືດ ແທນທີ່ຈະຍ່າງໄປໃນຄວາມສະຫວ່າງ.³ອັນທີ່ຈິງ ພຣະອົງຊົງຫັນມືຂອງພຣະອົງມາຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ ຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ, ຈົນຫມົດມື້.⁴ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊີ້ນ ແລະ ຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍຫ່ຽວຍານໄປ; ພຣະອົງໄດ້ຫັກກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁵ພຣະອົງໄດ້ສ້າງເຄື່ອງດັກຈັບຂ້ານ້ອຍ, ແລະລ້ອມຂ້ານ້ອຍໄວ້ດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນ ແລະ ຄວາມທຸກລຳບາກ.⁶ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນສະຖານທີ່ມືດ, ເຫມືອນຄົນທີ່ຕາຍໄປດົນແລ້ວ.⁷ພຣະອົງໄດ້ລ້ອມຂ້ານ້ອຍໄວ້ ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສາມາດຫນີໄດ້. ພຣະອົງໄດ້ຖ່ວງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍໂສ້ອັນຫນັກ.⁸ແລະເຖິງແມ່ນວ່າ ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງອ້ອນວອນ ແລະ ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ພຣະອົງກໍລະເລີຍຕໍ່ຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁹ພຣະອົງໄດ້ຕັນທາງຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍກຳແພງຫີນສະກັດ; ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫົນທາງທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຄົດລ້ຽວ.¹⁰ພຣະອົງເປັນເຫມືອນຫມີທີຄອຍໂດດຄຸບຂ້ານ້ອຍ, ເຫມືອນໂຕສິງທີ່ດັກຊຸ້ມຢູ່;¹¹ພຣະອົງໄດ້ລາກຂ້ານ້ອຍອອກຈາກທາງ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເສົ້າໃຈ.

¹²ພຣະອົງໄດ້ກົ່ງຄັນທະນູ ແລະ ໄດ້ແນໃສ່ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍລູກທະນູຂອງພຣະອົງ.¹³ພຣະອົງໄດ້ຍິງເຂົ້າຫມາກໄຂ່ຫລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ ດ້ວຍລູກທະນູຈາກບັ້ງທະນູຂອງພຣະອົງ.¹⁴ຂ້ານ້ອຍຕົກເປັນຂີ້ປາກຂອງປະຊາຊົນທັງຫມົດ ຊຶ່ງຫົວຂວັນໃສ່ຂ້ານ້ອຍ, ເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຍາະເຍີ້ຍຂ້ານ້ອຍທັງກາງເວັນກາງຄືນ.¹⁵ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນ ແລະໄດ້ບັງຄັບຂ້ານ້ອຍໃຫ້ດື່ມນໍ້າບໍລະເພັດ.

¹⁶ພຣະອົງໄດ້ຫລົກແຂ້ວຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເສດແກ້ວ; ພຣະອົງໄດ້ຢຽບຢໍ່າຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຈົມເຖິງຂີ້ຝຸ່ນດິນ.¹⁷ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ມີສັນຕິສຸກ: ຂ້ານ້ອຍລືມສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມສຸກໄປແລ້ວ.¹⁸ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ຄວາມອົດທົນຂອງຂ້ານ້ອຍຈິບຫາຍໄປ ແລະ ຄວາມຫວັງຂອງຂ້ານ້ອຍໃນພຣະຢາເວໄດ້ສູນຫາຍແລ້ວ."

¹⁹ໂຜດຣະນຶກເຖິງຄວາມລຳບາກຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະການພະເນຈອນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ນໍ້າບໍລະເພັດ ແລະຄວາມຂົມຂື່ນ.²⁰ຂ້ານ້ອຍຈື່ຈຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ດີ ແລະຂ້ານ້ອຍກໍຫົດຫູ່ຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍສະເຫມີ.²¹ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກຳຫວນຄິດເຖິງ ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ມີຄວາມຫວັງ.

²²ຄວາມຮັກອັນຫມັ້ນຄົງຂອງພຣະຢາເວ ບໍ່ເຄີຍສິ້ນສຸດ ແລະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຫມົດສິ້ນ,²³ຄວາມສັດຊື່ຂອງພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍ; ມັນໃຫມ່ທຸກໆເຊົ້າ.²⁴"ພຣະຢາເວຊົງເປັນມໍຣະດົກຂອງຂ້ານ້ອຍ," ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, ເຫດສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈະຫວັງໃນພຣະອົງ.

²⁵ພຣະຢາເວດີຕໍ່ຜູ້ທີ່ລໍຖ້າພຣະອົງ, ຕໍ່ຄົນທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງ.²⁶ເປັນການດີທີ່ຈະລໍຖ້າຄວາມພົ້ນພຣະຢາເວຢ່າງງຽບໆ.²⁷ເປັນການດີທີ່ຈະແບກແອກໄວ້ ຂະນະທີ່ລາວຍັງຫນຸ່ມຢູ່.²⁸ໃຫ້ລາວນັ່ງງຽບໆ ຢູ່ຕາມລຳພັງ ເມື່ອພຣະອົງວາງແອກນັ້ນໄວ້ເທິງເຂົາ.²⁹ໃຫ້ລາວເອົາປາກລົງໄປຈຸຂີ້ຝຸ່ນດິນກໍຍັງຈະມີຄວາມຫວັງ.

³⁰ໃຫ້ລາວອ່ຽງແກ້ມໃຫ້ຜູ້ທີ່ຈະຕົບລາວ, ແລະໃຫ້ລາວຍອມຮັບຄວາມອັບປະຍົດ.³¹ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ລະຖິ້ມພວກເຮົາຕະຫລອດໄປ,³²ແຕ່ເຖິງວ່າພຣະອົງໃຫ້ເກີດຄວາມໂສກເສົ້າ, ພຣະອົງກໍຈະສະແດງຄວາມເມດຕາຕາມ ຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງຢ່າງບໍຣິບູນ.³³ເພາະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເຕັມໃຈທີ່ຈະໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກທໍຣະມານ ຫລືຄວາມໂສກເສົ້າແກ່ລູກຫລານຂອງມະນຸດຊາດ.

³⁴ການຢຽບຢໍ່ານັກໂທດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຕີນ,³⁵ການບໍ່ໃຫ້ຄວາມຍຸຕິທັມ ແກ່ຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດຕໍ່ພຣະພັກຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ,³⁶ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຍຸຕິທັມແຕ່ຄົນເຊັ່ນນັ້ນ—ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນດີນຳໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້.

³⁷ໃຜທີ່ໄດ້ເວົ້າ ແລະ ມັນເປັນໄປໄດ້, ນອກຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສັ່ງໃຫ້ມັນເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນ?³⁸ນອກຈາກລົມປາກຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ ທັງພັຍພິບັດ ແລະ ສິ່ງດີງາມລ້ວນເກີດຂຶ້ນບໍ່ແມ່ນບໍ?³⁹ມະນຸດຈະຈົ່ມໄດ້ຢ່າງໃດ? ຄົນຫນຶ່ງຈະຈົ່ມເມື່ອຖືກລົງໂທດ ເພາະບາບທັງຫລາຍຂອງຕົນໄດ້ແນວໃດ?

⁴⁰ໃຫ້ພວກເຮົາສຳຫລວດເບິ່ງທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ ແລະທົດສອບສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາກັບມາຫາພຣະຢາເວ.⁴¹ໃຫ້ພວກເຮົາຊູໃຈ ແລະ ຍົກມືຂື້ນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນທ້ອງຟ້າ:⁴²"ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດບາບ ແລະ ໄດ້ກະບົດ, ແລະ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ອະພັຍ.⁴³ພຣະອົງໄດ້ຊົງປົກຄຸມພຣະອົງເອງໄວ້ ດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ, ແລະຊົງໄລ່ຕາມລ່າພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ພຣະອົງປຣະຫານຂ້ານ້ອຍ ແລະ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຍົກເວັ້ນໃຜເລີຍ.

⁴⁴ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມພຣະອົງເອງໄວ້ດ້ວຍເມກ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄຳອະທິຖານສາມາດຜ່ານຂຶ້ນໄປໄດ້.⁴⁵ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍສົກກະປົກ ແລະຖືກປະຕິເສດໃນຫມູ່ປະຊາຊາດ,⁴⁶ສັດຕຣູທັງຫລາຍສາບແຊ່ງນ້ອຍທັງຫລາຍ.⁴⁷ຄວາມຢ້ານແລະຂຸມດັກຈັບໄດ້ມາຍັງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ຄວາມວິບັດແລະການທຳລາຍກໍຕາມມາ.

⁴⁸ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍມີແຕ່ນໍ້າຕາໄຫລ ເຫມືອນດັ່ງແມ່ນໍ້າເພາະປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກທຳລາຍ.⁴⁹ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຈະຫລັ່ງນໍ້າຕາບໍ່ຢຸດເຊົາ; ບໍ່ໄດ້ບັນເທົາເລີຍ.⁵⁰ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະເບິ່ງລົງມາ ແລະ ພຣະຢາເວຈະເຫັນຈາກສະຫວັນ.

⁵¹ດວງຕາຂອງຂ້ານ້ອຍເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນທຸກ ເພາະບັນດາລູກສາວແຫ່ງເມືອງຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁵²ຂ້ານ້ອຍຖືກຕາມລ່າເຫມືອນກັບນົກ ຈາກຜູ້ເປັນສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຂົາໄດ້ໄລ່ລ່າຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນ.⁵³ພວກເຂົາໄດ້ໂຍນຂ້ານ້ອຍລົງໃນຂຸມເລິກ ແລະພວກເຂົາໄດ້ແກ່ວງກ້ອນຫີນໃສ່ຂ້ານ້ອຍ,⁵⁴ແລະນໍ້າໄດ້ໄຫລຖ້ວມຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເຖິງຈຸດຈົບແລ້ວ!"

⁵⁵ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ, ຈາກເບື້ອງລຸ່ມຂອງຂຸມເລິກ.⁵⁶ພຣະອົງຍິນສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍອ້ອນວອນວ່າ, "ຂໍຢ່າປິດຫູຂອງພຣະອົງຈາກຄຳຮ້ອງຂໍການຊ່ວຍເຫລືອຂອງຂ້ານ້ອຍ."⁵⁷ພຣະອົງໄດ້ມາໃກ້ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະອົງ; ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ."

⁵⁸ໂອ້, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຮັບຄຳຮ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ!⁵⁹ພຣະຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ເຫັນຄວາມຜິດທີ່ພວກເຂົາເຫັນແກ່ຂ້ານ້ອຍ; ຂໍໃຫ້ຄວາມເປັນທັມແກ່ຂ້ານ້ອຍ.⁶⁰ພຣະອົງໄດ້ເຫັນການຫມິ່ນປະຫມາດ, ສິ່ງທັງຫມົດທີ່ພວກເຂົາຄິດກັນເພື່ອຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ.⁶¹ພຣະອົງໄດ້ຍິນຄຳຮ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ໂອ້ພຣະຢາເວ, ແລະສິ່ງທັງຫມົດທີ່ພວກເຂົາຄິດກັນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍ.

⁶²ຮີມສົບທີ່ກ່າວໃສ່ຮ້າຍຂ້ານ້ອຍ ແລະຄຳກ່າວຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍຂອງພວກເຂົາຫມົດມື້.⁶³ໂຜດເບິ່ງວິທີທີ່ພວກເຂົາຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະນັ່ງລົງ; ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງເພງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຖາກຖາງຂ້ານ້ອຍ.

⁶⁴ໂອ້ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງສະຫນອງຄືນພວກເຂົາ, ໃຫ້ສົມກັບສິ່ງທີ່ມືຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ.⁶⁵ຂໍພຣະອົງໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ອາຍ! ຂໍໃຫ້ຄຳສາບແຊ່ງຂອງພຣະອົງຕົກໃສ່ພວກເຂົາ!⁶⁶ຂໍພຣະອົງໄລ່ຕາມພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ແລະທຳລາຍລ້າງພວກເຂົາຈາກພາຍໃຕ້ຟ້າສະຫວັນເຖີ້ນ, ພຣະຢາເວ.

4

¹ຄຳໄດ້ມົວຫມອງລົງແລ້ວຫນໍ; ຄຳບໍຣິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ປ່ຽນໄປເສັຽແລ້ວ! ອັນຍະມະນີສັກສິດໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທຸກແຈຂອງຖະຫນົນ.²ບັນດາລູກຊາຍຫົວແກ້ວຫົວແຫວນແຫ່ງຊີໂອນ ຊຶ່ງເຄີຍສູງຄ່າທຽບກັບຄຳບໍຣິສຸດ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຂົາມີຄ່າບໍ່ຫລາຍໄປກວ່າຫມໍ້ດິນ, ຜົນງານຈາກມືຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້!

³ເຖິງແມ່ນຫມາໄນຍັງໃຫ້ນົມຟູມຟັກລູກໆຂອງມັນ, ແຕ່ລູກສາວຂອງປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍກັບໃຈດຳ, ເຫມືອນຝູງນົກກະຈອກເທດໃນທະເລຊາຍ.

⁴ລີ້ນຂອງເດັກແດງແຫ້ງ ຕິດເພດານປາກເພາະຄວາມຫີວນໍ້າ; ເດັກນ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຂໍອາຫານ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜເອົາໃຫ້ພວກເຂົາ.⁵ບັນດາຜູ້ທີເຄີຍກິນອາຫານຊັ້ນເລີດ ບັດນີ້ກໍອົດຢາກຢູ່ຕາມຖະຫນົນທັງຫລາຍ; ບັນດາຜູ້ຄົນທີ່ຖືກລ້ຽງໃຫ້ນຸ່ງຜ້າສີມ່ວງນັ້ນ, ແຕ່ບັດນີ້ນອນເລືອຢູ່ກອງຂີ້ເຫຍື່ອ.

⁶ໂທດກັມຂອງລູກສາວຂອງປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ໃຫຍ່ກວ່າໂທດກັມຂອງເມືອງໂຊໂດມ, ແລະຊຶ່ງຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນຊົ່ວພິບຕາດຽວ ແລະບໍ່ມີໃຜຍື່ນມືເຂົ້າມາຊ່ວຍນາງເລີຍ.

⁷ບັນດາຜູ້ນຳຂອງນາງຂາວຍິ່ງກວ່າຫິມະ, ຂາວຍິ່ງກວ່ານໍ້ານົມ; ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາສົດໃສຍິ່ງກວ່າທັບທິມ, ຮູບຮ່າງຫນ້າຕາສະຫງ່າງາມດັ່ງອັນຍະມະນີ.⁸ແຕ່ບັດນີ້ຜີວພັນຂອງພວກເຂົາດຳຄໍ້າຍິ່ງກວ່າຂີ້ຄວັນໄຟ; ພວກເຂົາຢູ່ຕາມຖະຫນົນໂດຍບໍ່ມີໃຜຈື່ໄດ້. ຜີວຫນັງຂອງເຂົາຫ່ຽວແຫ້ງໃນກະດູກຂອງພວກເຂົາ; ມັນຈ່ອຍຜອມຫລາຍຈົນຫນັງຕິດກະດູກ.

⁹ບັນດາຄົນທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍຄົມດາບ ຍັງດີກວ່າຄົນທີ່ຕາຍຍ້ອນຄວາມອຶດຢາກ, ຊຶ່ງໄດ້ທົນທຸກທໍຣະມານ, ເພາະບໍ່ມີການເກັບກ່ຽວຈາກທົ່ງນາ.¹⁰ມືຂອງຍິງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ໄດ້ຕົ້ມລູກຂອງພວກນາງເອງ ລູກໄດ້ກາຍມາເປັນອາຫານຂອງພວກນາງໃນອຶດຢາກນີ້ ເມື່ອລູກສາວຂອງປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກທຳລາຍ.

¹¹ພຣະຢາເວໄດ້ສຳແດງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ; ພຮະອົງໄດ້ລະບາຍຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນແຮງອອກມາ. ພຣະອົງໄດ້ຈູດໄຟຂື້ນໃນຊີໂອນ ເພື່ອເຜົາຜານຮາກຖານຂອງເມືອງນີ້.

¹²ບໍ່ມີກະສັດອົງໃດເຊື່ອ, ຫລືບໍ່ມີຜູ້ໃດຢູ່ອາໄສໃດໆທົ່ວໂລກນີ້ເຊື່ອ, ວ່າສັດຕຣູ ຫລືຄູ່ແຂ່ງຈະສາມາດລ່ວງລໍ້າຜ່ານປະຕູນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າມາໄດ້.¹³ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເພາະວ່າຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍຂອງນາງ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຫລົ່າປະໂລຫິດ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງຄົນຊອບທັມ ໄຫລນອງຢູ່ກາງເມືອງຂອງນາງ.

¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງພະເນຈອນ, ເຫມືອນຄົນຕາບອດ, ຜ່ານຖະຫນົນ. ພວກເຂົາໄດ້ເປື້ອນໄປດ້ວຍເລືອດ ຈົນບໍ່ມີໃຜກ້າແຕະຕ້ອງເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາ.¹⁵ປະຊາຊົນຮ້ອງໃສ່ພວກເຂົາວ່າ. "ຫນີໄປ! ເຈົ້າຄົນຜູ້ບໍ່ສະອາດ!" "ຫນີໄປ! ຫນີໄປ! ຢ່າໄດ້ແຕະຕ້ອງພວກເຂົາ! "ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງພະເນຈອນໄປ; ປະຊາຊົນເວົ້າກັນທ່າມກາງຊາດຕ່າງໆວ່າ, "ພວກເຂົາຢູ່ບ່ອນນີ້ຕໍ່ໄປບໍ່ໄດ້."

¹⁶ພຣະຢາເວເອງນີ້ແຫລະໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາແຕກຊະຊາຍໄປ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເບິ່ງແຍງພວກເຂົາອີກແລ້ວ. ພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ກຽດປະໂລຫິດອີກ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ນິຍົມຊົມຊອບຜູ້ອາວຸໂສອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁷ດວງຕາຂອງພວກເຮົາກໍ່ອ່ອນລ້າ, ເບິ່ງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກເຂົາບໍ່ໄດ້; ຈາກຫໍຄອຍຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາເຝົ້າເບິ່ງຊົນຊາດຫນຶ່ງ ຊຶ່ງບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫລືອພວກເຮົາໄດ້.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ໄລ່ຕິດຕາມຮອຍທາງຍ່າງຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຍ່າງຕາມທາງຂອງພວກເຮົາໄດ້. ຈຸດຈົບຂອງພວກເຮົາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ ແລະ ວັນເວລາຂອງພວກເຮົາໄດ້ໃກ້ຄົບກຳນົດແລ້ວ, ເພາະຈຸດຈົບຂອງພວກເຮົາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

¹⁹ຄົນທີ່ຕາມລ່າພວກເຮົາ ໄວຍິ່ງກວ່າບັນດານົກອິນຊີຢູ່ເທິງຟ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ບຸກໄລ່ພວກເຮົາເທິງພູຕ່າງໆ ແລະດັກພວກເຮົາຢູໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.²⁰ເຈົ້າຊີວິດຂອງພວກເຮົາ —ຄືພຣະຢາເວຜູ້ທີ່ເຈີມແລ້ວ—ພຣະອົງເປັນຜູ້ດຽວທີດັກຈັບພວກເຂົາໃຫ້ຕິດຢູ່ໃນກັບດັກຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ; ທີ່ພວກເຂົາເຄີຍເວົ້າວ່າ, "ໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງເຂົາ ພວກເຮົາຈຶ່ງມີຊິວີດຢູ່ທ່າມກາງຂອງບັນດາປະຊາຊາດ."

²¹ລູກສາວແຫ່ງເອໂດມເອີຍ, ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນອູເຊ, ຊື່ນຊົມແລະຍິນດີໄປເຖີດ. ແຕ່ສຳລັບເຈົ້າ ຈອກແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍກໍວຽນໄປເຖິງເຈົ້າ; ເຈົ້າຈະເມົາ ແລະ ເຈົ້າເອງຈະເປືອຍກາຍລ່ອນຈ້ອນ.²²ລູກສາວແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ ການລົງໂທດຂອງເຈົ້າໃກ້ຈະເຖິງທີ່ສິ້ນສຸດແລ້ວ, ພຣະອົງຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ເຈົ້າຕົກເປັນຊະເລີຍຢູ່ຢ່າງນີ້ດົນດອກ ແຕ່ລູກສາວແຫ່ງເອໂດມເອີຍ; ພຣະອົງຈະລົງໂທດບາບຂອງເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຈະເປີດເຜີຍຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.

5

¹ຂໍຊົງຣະນຶກ, ໂອຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ໃນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ເບິ່ງເຖີດ ແລະ ຂໍຊົງພິຈາຣະນາເບິ່ງຄວາມອົດສູຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.²ມໍຣະດົກຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍກັບເປັນຂອງຄົນແປກຫນ້າ; ບັນດາເຮືອນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເປັນຂອງພວກຕ່າງດ້າວ.³ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນບັນດາລູກກໍາພ້າ, ບໍ່ມີພໍ່, ແລະແມ່ຂອງພວກນ້ອຍທັງຫລາຍກໍເປັນດັ່ງແມ່ຫມ້າຍ.⁴ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຈ່າຍເງິນຊື້ນໍ້າໃຫ້ພວກເຮົາດື່ມ, ແລະ ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຈ່າຍເງິນ ຊື້ຟືນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໃຊ້ເອງ.

⁵ຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄລ່ຕິດຕາມພວກຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ໃກ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຂົ້າມາແລ້ວ; ພວກຂ້ານ້ອຍທັງອ່ອນເພັຽ ແລະພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ພັກຜ່ອນເລີຍ.⁶ພວກຂ້ານ້ອຍຍອມຈຳນົນຕົນເອງຕໍ່ຊາວ ອີຢິບ ແລະ ຊາວອັດຊີເລັຽເພື່ອຈະໄດ້ອາຫານພໍກິນ.⁷ບັນດາບັນພະບູຣຸດຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເຮັດບາບ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ຢູ່ແລ້ວ, ແລະພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຮັບໂທດເພາະບາບຂອງພວກເຂົາແທນ.

⁸ພວກທາດປົກຄອງເຫນືອພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ແລະບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພວກເຂົາໄດ້.⁹ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ອົດອາຫານມາໂດຍສ່ຽງຊີວິດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ຍ້ອນຄົມດາບໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.¹⁰ຜີວຫນັງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍຮ້ອນປານເຕົາອົບ ເພາະຄວາມຮ້ອນເຜົາຜານແຫ່ງຄວາມອຶດຫິວອາຫານ.

¹¹ຜູ້ຍິງໃນຊີໂອນຖືກຂືນໃຈ, ແລະລວມທັງສາວບໍຣິສຸດໃນເມືອງຕ່າງໆຂອງຢູດາ.¹²ຜູ້ປົກຄອງເມືອງຕ້ອງຖືກມັດມືໂດຍແຂວນໄວ້ດ້ວຍມືຂອງຕົນເອງ, ແລະບໍ່ມີໃຜນັບຖືພວກຜູ້ອາວຸໂສອີກແລ້ວ.

¹³ພວກຄົນຫນຸ່ມຖືກບັງຄັບໃຫ້ໂມ້ແປ້ງດ້ວຍຫີນໂມ້, ແລະພວກເດັກຊາຍຕ້ອງເດີນໂຊເຊເພາະແບກຟືນຫນັກ.¹⁴ພວກຜູ້ອາວຸໂສຫາຍໄປຈາກປະຕູເມືອງ, ແລະພວກຄົນຫນຸ່ມໄດ້ຢຸດຫລິ້ນດົນຕຣີຂອງພວກເຂົາແລ້ວ.

¹⁵ຄວາມຍີນດີລົ້ນກໍຫາຍໄປຈາກໃຈຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະການເຕັ້ນລໍາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກາຍເປັນການໄວ້ທຸກ.¹⁶ມົງກຸດໄດ້ຕົກຈາກຫົວຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ; ແລ້ວວິບັດກໍມີແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບ!

¹⁷ເພາະເຫດນີ້ຫົວໃຈຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຈັບປ່ວຍ, ແລະດວງຕາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງມົວໄປ, ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດວງຕາຂອງພວກເຮົາຈຶ່ງມືດມົວໄປ¹⁸ເພາະພູຊີໂອນຮົກຮ້າງເພພັງ, ດ້ວຍຝູງຫມາໄນທີ່ທ່ຽວໄປມາຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.

¹⁹ໂອ ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍພຣະອົງຊົງຄອບຄອງຢູ່ເປັນນິດ, ແລະ ພຣະອົງຈະນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງ ຈາກຄົນຮຸ້ນຫນຶ່ງໄປສູ່ອີກຮຸ້ນຫນຶ່ງ.²⁰ດ້ວຍເຫດໃດ ພຣະອົງຈຶ່ງລືມພວກຂ້ານ້ອຍເປັນນິດ? ດ້ວຍເຫດໃດ ຈຶ່ງຊົງປະຖິ້ມພວກຂ້ານ້ອຍດົນປານນີ້?²¹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊ່ວຍເຫລືອພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກັບສູ່ພຣະອົງດ້ວຍເຖີດ, ແລະຂໍຊົງຟື້ນຟູວັນເວລາຂອງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຄືດັ່ງແຕ່ກ່ອນ —²²ເວັ້ນແຕ່ພຣະອົງຈະປັດພວກຂ້ານ້ອຍຖິ້ມຢ່າງເດັດຂາດເສັຽແລ້ວ ແລະ ພຣະອົງໂມໂຫຮ້າຍພວກຂ້ານ້ອຍຢ່າງເຫລືອຫລາຍແລ້ວ.

ເອເຊກຽນ

1

¹ໃນວັນທີຫ້າເດືອນສີ່, ປີທີສາມສິບ, ສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂື້ນ, ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຢູ່ກັບພວກຊະເລີຍທີ່ແມ່ນ້ຳເກບາກ. ທ້ອງຟ້າໄດ້ເປີດອອກ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນນິມິດຂອງພຣະເຈົ້າ.²ໃນວັນທີຫ້າຂອງເດືອນນັ້ນ — ຄືໃນປີທີຫ້າທີ່ກະສັດເຢໂຮອາກິນຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ. —³ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ມາຍັງ ເອເຊກຽນລູກຊາຍຂອງປະໂລຫິດບູຊີ, ຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເກບາກໃນປະເທດບາບີໂລນ, ແລະພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຢູ່ເຫນືອທ່ານທີ່ນັ້ນ.

⁴ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫລຽວເບິ່ງ, ແລະ ໄດ້ມີລົມພະຍຸພັດມາຈາກທາງເຫນືອ; ມີເມກກ້ອນໃຫຍ່ກັບຟ້າແມບເຫລື້ອມ ແລະ ມີຄວາມສະຫວ່າງໂດຍຮອບ, ແລະ ໃນເມກນັ້ນມີແສງເຫມືອນໄຟສີອຳພັນ.⁵ໃນໃຈກາງໄຟນັ້ນມີຮູບລັກສະນະຂອງສິ່ງມີຊີວິດສີ່ໂຕ. ຮູບຮ່າງລັກສະນະຂອງພວກມັນເປັນດັ່ງນີ້: ມີຮູບລັກສະນະຂອງມະນຸດ,⁶ແຕ່ພວກມັນລະໂຕມີຫນ້າສີ່ຫນ້າ, ແລະ ມີປີກສີ່ປີກ.

⁷ຂາຂອງພວກມັນນັ້ນຊື່ກົງ, ແຕ່ຝາຕີນຂອງມັນຄືກັບຕີນງົວ ແລະ ເຫລື້ອມຄືກັັບທອງເຫລືອງ.⁸ແຕ່ພວກມັນມີມືມະນຸດຢູ່ກ້ອງປີກຂອງມັນທັງສີ່ຂ້າງ. ທັງສີ່ໂຕ, ຕ່າງມີຫນ້າ ແລະ ມີປີກເຊັ່ນນີ້:⁹ຄືປີກທັງສອງຂອງສີ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນ ຕ່າງກໍພືປີກຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດອອກໄປຈຸກັນກັບໂຕອຶ່ນ, ແລະ ພວກມັນບໍ່ເຫັນຫັນໄປທາງທີ່ພວກມັນມຸ້ງໄປ; ແຕ່ລະໂຕເຄື່ອນຍ້າຍໄປທາງຫນ້າ.

¹⁰ຮູບລັກສະນະໃບຫນ້າຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນຄື ດ້ານຫນ້າເປັນຫນ້າຄົນ. ຫນຶ່ງໃນສີ່ດ້ານຂອງໃບຫນ້ານັ້ນເຫມືອນຫນ້າສິງຢູ່ຂ້າງຂວາ, ຫນຶ່ງໃນສີ່ຂອງໃບຫນ້າເຫມືອນຫນ້າງົວຢູ່ຂ້າງຊ້າຍ ແລະ ຫນຶ່ງໃນສີ່ຂອງໃບຫນ້າເຫມືອນຫນ້ານົກອິນຊີ.¹¹ໃບຫນ້າຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານີ້ກໍເປັນເຊັ່ນນີ້ແຫລະ, ແລະ ສ່ວນປີກທັງຫລາຍນັ້ນພືອອກໄປ, ແຕ່ລະໂຕມີສອງປີກຈຸກັບປາຍປີກຂອງໂຕອື່ນ, ແລະ ອີກປີກສອງປີກໄດ້ປົກຫຸ້ມໂຕມັນໄວ້.¹²ໂຕລະໂຕເຄື່ອນຫນ້າຊື່ໄປ, ເພື່ອວ່າພຣະວິຍານນຳພາພວກມັນໄປທາງໃດກໍຕາມ, ພວກມັນກໍໄປທາງນັ້ນໂດຍບໍ່ຫັນກັບເລີຍ.

¹³ຮູບລັກສະນະ ແລະ ລັກສະນະຂອງສີ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນ, ເຫນືອນຖ່ານໄຟລຸກຂື້ນແຮງ, ລັກສະນະເຫນືອນຄ້າຍຄືໂຄມໄຟຫລາຍອັນ; ສ່ອງໄຟສະຫວ່າງ ແລະ ເຄື່ອນໄຫວໄປມາລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະ ມີແສງຟ້າແມບເຫລື້ອມອອກມາຈາກໄຟນັ້ນ.¹⁴ສີ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນເຄື່ອນໄຫວໄປມາ, ແລະພວກມັນມີລັກສະນະຄືກັບຟ້າແມບເຫລື້ອມ!

¹⁵ແລ້ວເມື່ອຂ້ານ້ອຍຫລຽວເບິ່ງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນ; ມີກົງລໍ້ອັນຫນຶ່ງຢູ່ທາງຂ້າງຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁶ລັກສະນະ ແລະ ໂຄງສ້າງຂອງກົງລໍ້ເຫລົ່ານັ້ນ: ແຕ່ລະອັນຄືກັບແຫ່ເບລີ. ກົງລໍ້ທັງສີ່ມີຮູບລັກສະນະເຫນືອນກັນ, ມີລັກສະນະ ແລະ ໂຄງສ້າງເຫນືອນກົງລໍ້ທີ່ຊ້ອນກັນຢູ່ກາງກົງລໍ້.

¹⁷ເມື່ອກົງລໍ້ເຄື່ອນໄປ, ແລະ ພວກມັນກໍໄປໂດຍບໍ່ຫັນໄປຕາມທິດທາງຂອງຫນ້າສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ.¹⁸ຂອບກົງລໍ້ເຫລົ່ານັ້ນສູງ, ແລະ ເປັນຕາຢ້ານຫລາຍ, ຂອບກົງລໍ້ທັງສີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດວງຕາຢູ່ອ້ອມຮອບໆ.

¹⁹ເມື່ອສີ່ງທີ່ມີຊີວິດເຄື່ອນທີ່ໄປ, ກົງລໍ້ເຫລົ່ານັ້ນເຄື່ອນຕາມໄປນຳ. ເມື່ອສີ່ງທີ່ມີຊີວິດລອຍຂື້ນຈາກພື້ນດິນ, ກົງລໍ້ເຫລົ່ານັ້ນກໍຍ້າຍໄປນຳ.²⁰ເມື່ອພຣະວິຍານ ຈະໄປບ່ອນໃດ, ພວກມັນກໍໄປນຳ, ແລະ ກົງລໍ້ກໍລອຍໄປນຳພວກມັນ, ເພາະວິນຍານຂອງສີ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນຢູ່ໃນກົງລໍ້.²¹ເມື່ອສີ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງສີ່ເຄື່ອນໄປ, ກົງລໍ້ກໍເຄື່ອນໄປນຳ; ແລະ ເມື່ອສີ່ງທີ່ມີຊີວິດຢືນຂື້ນ; ກົງລໍ້ກໍຢືນຂຶ້ນນຳ; ເມື່ອສິ່ງທີ່ມີຊີວິດລອຍຂຶ້ນຈາກພື້ນດິນ, ກົງລໍ້ກໍຈະລອຍຂຶ້ນໄປຢູ່ຂ້າງໆພວກມັນ, ເພາະວ່າວິຍານຂອງສີ່ງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນກົງລໍ້.

²²ຢູ່ເທິງຫົວຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນ ໄດ້ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືຮູບໂດມ; ເບິ່ງຄ້າຍຄືຍອດຊໍ່ຟ້າແກ້ວຜະນຶກສີສຸກໃສຢ່າງຫນ້າຢ້ານກົວຢູ່ເທິງຫົວຂອງພວກມັນ.²³ພາຍໃຕ້ໂດມນີ້, ປີກຂອງສີ່ງທີ່ມີຊີວິດແຕ່ລະໂຕ ກໍພືອອກໄປຈຸກັບປາຍປີກອີກໂຕຫນຶ່ງ. ແຕ່ອີກສອງປີກຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດແຕ່ລະໂຕໄດ້ປົກຫຸ້ມໂຕມັນໄວ້; ແຕ່ລະໂຕກໍໃຊ້ປີກອີກຄູ່ຫນຶ່ງປົກຫຸ້ມໂຕຂອງຕົນເອງໄວ້.

²⁴ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງປີກຂອງພວກມັນ. ເຫນືອນກັບສຽງນ້ຳຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ເຫມືອນກັບສຽງຂອງອົງຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ໃນເວລາດຳເນີນໄປ. ເຫນືອນສຽງຂອງພະຍຸຝົນ. ເຫນືອນສຽງຂອງກອງທັບ. ແລະເມື່ອພວກມັນຢືນນີ້ງ, ພວກມັນຈະຮຸບປີກຂອງພວກມັນລົງ.²⁵ແຕ່ຍັງມີສຽງອອກມາແຕ່ຂ້າງເທິງຂອງໂດມເຫນືອຫົວຂອງພວກມັນ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກມັນຢືນນີ້ງ ແລະ ປີກຂອງພວກມັນກໍຈະຮຸບລົງ.

²⁶ຢູ່ເທິງຍອດຊໍ່ຟ້າ ທີ່ຢູ່ເຫນືອຫົວຂອງພວກມັນ ມີສີ່ງທີ່ມີຮູບລັກສະນະຂອງພຣະທີ່ນັ່ງ ຊຶ່ງມີລັກສະນະເຫມືອນແກ້ວມໍລະກົດ, ແລະ ເທິງສີ່ງທີ່ມີລັກສະນະຂອງພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນ ກໍມີລັກສະນະເຫມືອນມະນຸດຢູ່ເທິງນັ້ນ.

²⁷ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຮູບລັກສະນະທີ່ປະກົດເປັນໂລຫະສ່ອງແສງເຫລື້ອມເຫມືອນທອງສຳລິດຢູ່ໃນກາງກອງໄຟ ໃນນັ້ນຈາກລຸ່ມແອວຂອງເຂົາຂື້ນໄປ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຈາກບັ້ນແອວຂອງເຂົາລົງມາ ມີລັກສະນະເຫມືອນໄຟ ແລະ ຄວາມສະຫວ່າງຮອບໆ.²⁸ມີແສງສະຫວ່າງໂດຍຮອບໆ ເຫມືອນລັກສະນະຂອງຮຸ້ງທີ່ປາກົດໃນເມກໃນມື້ທີ່ຝົນຕົກ. ລັກສະນະແລະຮູບລັກສະນະຂອງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວ. ເປັນດັ່ງນີ້ແຫລະ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຊົບຫນ້າ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງກຳລັງເວົ້າ.

2

¹ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຢືນຂຶ້ນເຖີດ; ເຮົາຕ້ອງການເວົ້ານຳເຈົ້າ.”²ຂະນະທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ພຣະວິນຍານໄດ້ສວມທັບຂ້ານ້ອຍ ແລະ ໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢືນຂຶ້ນ. ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນພຣະອົງຊົງກ່າສແກ່ຂ້ານ້ອຍ.³ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຮົາຈະສົ່ງເຈົ້າໄປຍັງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ໄປຍັງເຊື້ອສາຍທີ່ມັກກະບົດ ຊຶ່ງໄດ້ທໍລະຍົດເຮົາ - ທັງພວກເຂົາ ແລະ ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຜິດບາບຕໍ່ສູ້ເຮົາຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້!

⁴ເຊື້ອສາຍຂອງພວກເຂົາເປັນຄົນແຂງກະດ້າງ ແລະ ໃຈແຂງ. ເຮົາຈະສົ່ງເຈົ້າໄປຫາພວກເຂົາ ແລະ ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ນີ້ເປັນພຣະຢາເວພຣະຜູ້ເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້,'⁵ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະຟັງ ຫລືປະຕິເສດກໍຕາມ. ພວກເຂົາກໍເປັນເຊື້ອສາຍທີ່ມັກກະບົດ, ແຕ່ຢ່າງຫນ້ອຍພວກເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ມີຜູ້ປະກາດພຣະຄຳຄົນຫນຶ່ງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.

⁶ສ່ວນເຈົ້າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຢ່າຢ້ານກົວພວກເຂົາ ຫລືຄຳເວົ້າຂອງພວກເຂົາ. ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາຈະຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນຫນາມ ແລະ ຫນາມແຫລມຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ ແລະເປັນເຫມືອນແມງງອດຢູ່ອ້ອມຮອບເຈົ້າ. ຈົ່ງຢ່າຢ້ານຄຳເວົ້ພວກເຂົາ ຫລືຕົກໃຈເພາະຫນ້າຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນເຊື້ອຊາດທີ່ມັກກະບົດ.

⁷ແຕ່ເຈົ້າຈົ່ງກ່າວພຣະຄຳຂອງເຮົາ, ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະຟັງ ຫລື ບໍ່ຟັງ, ເພາະພວກເຂົາເປັນເຊື້ອຊາດທີ່ມັກກະບົດ.⁸ແຕ່ສ່ວນເຈົ້າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວກັບເຈົ້າ. ຢ່າເປັນຄົນກະບົດເຫມືອນກັບເຊື້ອສາຍກະບົດນັ້ນ. ຈົ່ງອ້າປາກຂອງເຈົ້າ ແລະ ກິນສິ່ງທີ່ເຮົາເອົາໃຫ້ພວກເຈົ້າ!”

⁹ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫລຽວເບິ່ງ, ແລະ ພຣະຫັດເບື້ອງຫນຶ່ງຢຽດອອກມາທາງຂ້ານ້ອຍ; ໃນພຣະຫັດນັ້ນມີຫນັງສືທີ່ຂຽນໄວ້ຢູ່ມ້ວນຫນຶ່ງ.¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຂຫນັງສືມ້ວນນັ້ນອອກມາຕໍ່ຫນ້າ ຂ້ານ້ອຍ; ມີຕົວຫນັງສືຂຽນໄວ້ທັງດ້ານຫນ້າ ແລະ ທາງດ້ານຫລັງ, ມີບົດຮ້ອງໄຫ້, ທຸກໂສກ ແລະ ວິບັດ ຂຽນຢູ່ເທິງນັ້ນ.”

3

¹ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍຕໍ່ໄປວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກິນຫນັງສືມ້ວນນີ້ ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ. ກິນຫນັງສືມ້ວນນີ້, ແລ້ວໄປເວົ້າຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງອິສຣາເອນ.”²ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ອ້າປາກ, ແລະ ພຣະອົງຊົງຍື່ນຫນັງສືມ້ວນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກິນ.³ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າອີ່ມ ແລະ ກິນຫນັງສືມ້ວນທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ!” ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍກິນ, ແລະ ຫນັງສືມ້ວນນັ້ນ ມັນມີລົດຫວານເຫມືອນນ້ຳເຜິ້ງໃນປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ.

⁴ຕໍ່ມາພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງໄປຫາປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ແລະ ກ່າວພຣະຄຳຂອງເຮົາໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ.⁵ເຮົາຈະບໍ່ສົ່ງເຈົ້າໄປຫາຊົນຊາດທີ່ເວົ້າພາສາຕ່າງປະເທດ ແລະ ຍາກໆ, ແຕ່ຈະສົ່ງໄປຫາເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ—⁶ເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ສົ່ງເຈົ້າໄປຫາຊົນຊາດທີ່ມີອຳນາດ ທີ່ເວົ້າພາສາຕ່າງປະເທດ ຫລື ພາສາຍາກໆ, ຊຶ່ງເຈົ້າຟັງບໍ່ເຂົ້າໃຈ! ເຖິງເຮົາສົ່ງເຈົ້າໄປຫາຄົນພວກນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຈະຟັງເຈົ້າ.⁷ແຕ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ຈະບໍ່ຍອມຟັງເຈົ້າ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈຈະຟັງເຮົາ. ເພາະວ່າເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນທັງຫມົດນັ້ນເປັນຄົນແຂງກະດ້າງ ແລະ ໃຈແຂງ.

⁸ເບິ່ງເຖີດ! ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫນ້າຂອງເຈົ້າແຂງກະດ້າງເຫມືອນພວກເຂົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫນ້າຜາກຂອງເຈົ້າແຂງເຊັ່ນຫນ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ.⁹ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຫນ້າຜາກແຂງກວ່າເພັດ, ແຂງຍິ່ງກວ່າຫີນເຫລັກໄຟ! ຢ່າຢ້ານກົວພວກເຂົາ, ຫລືທໍ້ຖອຍໃຈດ້ວຍສີຫນ້າຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາເປັນເຊື້ອສາຍທີ່ກະບົດ.”

¹⁰ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້ານັ້ນ—ຈົ່ງຈົດຈຳໃຫ້ຂື້ນໃຈ ແລະ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຫູຂອງເຈົ້າໃຫ້ດີ!¹¹ແລ້ວຈົ່ງໄປຫາພວກຊະເລີຍ, ຄືປະຊາຊົນຂອງເຈົ້ານັ້ນ, ແລະ ຈົ່ງບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວເປັນຜູ້ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້,' ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາຈະຟັງຫລື ບໍ່ຟັງກໍຕາມ.”

¹²ຕໍ່ມາ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນ, ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງແຜ່ນດິນໄຫວອັນໃຫຍ່ຢູ່ທາງຫລັງຂ້ານ້ອຍ: “ຈົ່ງສັນລະເສີນແດ່ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວຈາກສະຖານທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງ!”¹³ມີສຽງປີກສັດທັງຫລາຍຂອງສິ່ງມີຊີວິດ ໃນຂະນະທີ່ພວກມັນສຳພັດກັນ, ແລະ ສຽງກົງລໍ້ທີ່ຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ມີຊີວິດນັ້ນ, ແລະ ມີສຽງແຜ່ນດິນໄຫວອັນໃຫຍ່.

¹⁴ພຣະວິຍານໄດ້ຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍຂື້ນ ແລະ ນຳຂ້ານ້ອຍໄປ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ໄປດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນ ວິນຍານຈິດຂອງຂ້ານ້ອຍຄຽດແຄ້ນ, ເພາະວ່າລິດທານຸພາບຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັງຄັບຢ່າງມີພະລັງຢູ່ເທິງຂ້ານ້ອຍ!¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄປເຖິງບ່ອນພວກຊະເລີຍທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ເມືອງເທນອາບີບ ແຄມແມ່ນ້ຳເກບາກ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນເວລາເຈັດມື້, ດ້ວຍຄວາມຕົກຕະລຶງ.

¹⁶ເມື່ອຄົບເຈັດມື້ແລ້ວ ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ຊົງກ່າວວ່າ,¹⁷"ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຮົາຈະແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນຄົນຍາມເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ, ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຈາກປາກຂອງເຮົາ, ແລະ ກ່າວຄຳຕັກເຕືອນຈາກເຮົາແກ່ພວກເຂົາ.¹⁸ເມື່ອເຮົາຈະບອກກັບຄົນຊົ່ວວ່າ, 'ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍແນ່ນອນ' ແລະ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕັກເຕືອນເຂົາ ຫລື ບໍ່ໄດ້ກ່າວຕັກເຕືອນຄົນຊົ່ວໃຫ້ຈາກທາງຊົ່ວຂອງເຂົາ ເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດເຂົາໄວ້ — ຄົນຊົ່ວຜູ້ນັ້ນກໍຈະຕາຍເສຍຍ້ອນບາບຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ເຮົາຈະຕ້ອງເອົາເລືອດຂອງເຂົາຈາກມືຂອງເຈົ້າ.¹⁹ແຕ່ຖ້າວ່າເຈົ້າໄດ້ຕັກເຕືອນຄົນຊົ່ວຮ້າຍແລ້ວ, ແລະ ເຂົາບໍ່ຫັນກັບຈາກຄວາມຊົ່ວຂອງເຂົາ ຫລື ຈາກທາງຊົ່ວຂອງເຂົາ, ແລ້ວເຂົາຈະຕາຍຍ້ອນຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາ, ແຕ່ເຈົ້າຈະຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນ.

²⁰ຖ້າຄົນຊອບທຳຜູ້ຫນຶ່ງຫັນກັບຈາກຄວາມຊອບທຳຂອງເຂົາ ແລະ ເຮັດການອະຍຸດຕິທຳ, ແລະ ເຮົາວາງແຮ້ວໄວ້ຕໍ່ຫນ້າເຂົາ, ເຂົາຈະຕ້ອງຕາຍ. ຍ້ອນວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕັກເຕືອນເຂົາ, ເຂົາຈະຕາຍຍ້ອນການເຮັດບາບນັ້ນ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ລະນຶກເຖິງຄວາມຊອບທຳທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດມາ, ແຕ່ເຮົາຈະເອົາເລືອດຂອງເຂົາຈາກມືຂອງເຈົ້າ.²¹ແຕ່ຖ້າເຈົ້າໄດ້ຕັກເຕືອນຄົນຊອບທຳນັ້ນໃຫ້ເຂົາບໍ່ເຮັດບາບອີກຕໍ່ໄປເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ມີບາບ, ເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນເພາະວ່າເຂົາຮັບຄຳຕັກເຕືອນ; ແລະ ເຈົ້າກໍຊ່ວຍກູ້ຊີວິດຂອງຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນ.”

²²ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວມາຢູ່ເທິງຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ! ແລ້ວອອກໄປຍັງຮ່ອມພູ, ແລະ ເຮົາຈະເວົ້າກັບເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ!”²³ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງອອກໄປໃນທີ່ນັ້ນ, ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເຫມືອນກັບພຣະສະຫງ່າຣາສີຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເກບາກ; ສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫມູບຫນ້າລົງ.

²⁴ພຣະວິນຍານໄດ້ສະເດັດລົງມາຫາຂ້ານ້ອຍ ແລະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢືນຂຶ້ນ; ແລະ ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ແລະມະນຸດເອີຍ, “ຈົ່ງໄປແລະ ຂັງຕົວເອງໄວ້ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ,²⁵ບັດນີ້, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ພວກເຂົາຈະເອົາເຊືອກພັນເຈົ້າ ແລະ ມັດເຈົ້າໄວ້ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ອອກໄປຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາໄດ້.

²⁶ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລີ້ນຂອງເຈົ້າຕິດກັບເພດານປາກຂອງເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະປາກບໍ່ໄດ້, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດກ່າວເຕືອນພວກເຂົາ, ເພາະວ່າເຂົາທັງຫລາຍເປັນເຊື້ອສາຍກະບົດ.²⁷ແຕ່ເມື່ອເຮົາເວົ້າກັບເຈົ້າ, ເຮົາຈະເປີດປາກຂອງເຈົ້າ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ,' ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້, “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນກໍຈະໄດ້ຍິນ; ແລະ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຢາກຟັງກໍຈະບໍ່ຟັງ, ເພາະວ່າພວກເຂົາທັງຫລາຍເປັນເຊື້ອຊາດກະບົດ!”

4

¹ແຕ່ເຈົ້າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເອົາກ້ອນດິນຈີ່ມາວາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ. ແລະ ແກະຮູບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄວ້ເທິງນັ້ນ.²ແລ້ວວາງອ້ອມນະຄອນນັ້ນໄວ້ ແລະ ສ້າງປ້ອມປາການອ້ອມໄວ້ຮອບນະຄອນນັ້ນດ້ວຍ. ກໍ່ກອງດິນໄວ້ເປັນເນີນຕໍ່ສູ້ນະຄອນນັ້ນ ແລະ ຕັ້ງຄ້າຍພັກອ້ອມນະຄອນນັ້ນໄວ້. ຈົ່ງຕັ້ງເຄື່ອງທຳລາຍກຳແພງໄວ້ຮອບນະຄອນ.³ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງເອົາແຜ່ນເຫລັກມາໄວ້ສຳລັບໂຕເຈົ້າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນກຳແພງເຫລັກລະຫວ່າງເຈົ້າກັບນະຄອນນັ້ນ, ແລະ ຈົ່ງຫັນຫນ້າຂອງເຈົ້າຕໍ່ສູ້ນະຄອນນັ້ນ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ນະຄອນນັ້ນຖືກອ້ອມໄວ້, ແລະ ເຈົ້າຈົ່ງອ້ອມນະຄອນນັ້ນໄວ້. ນີ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນສຳລັບເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ.

⁴ແລ້ວ, ເຈົ້າຈົ່ງນອນສະແຄງເບື້ອງຊ້າຍ ແລະ ວາງຄວາມຜິດບາບແຫ່ງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນໄວ້ເຫນືອໂຕເຈົ້າ; ເຈົ້າແບກຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາຕາມຈຳນວນມື້ທີ່ເຈົ້າຕໍ່ສູ້ເຊື້ອຊາດຂອງອິດສະຣາເອນ.⁵ເພາະເຮົາໄດ້ກຳນົດມື້ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າແລ້ວ ມື້ຫນຶ່ງແທນປີຫນຶຶ່ງຂອງການລົງໂທດພວກມັນ: ຄືສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບມື້! ໂດຍວິທີນີ້, ເຈົ້າຈະຕ້ອງແບກຄວາມຜິດບາບຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ.

⁶ເມື່ອເຈົ້າເຮັດແບບນີ້ຈົນຄົບມື້ແລ້ວ, ແລ້ວເຈົ້າຈະຕ້ອງນອນລົງເປັນເທື່ອທີສອງ ແຕ່ນອນສະແຄງເບື້ອງຂວາ, ເພື່ອເຈົ້າຈະແບກຄວາມຜິດບາຍຂອງເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາ ສີ່ສິບມື້. ເຮົາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເຈົ້າຫນຶ່ງມື້ແທນຫນຶ່ງປີ.⁷ຈົ່ງຫັນຫນ້າຂອງເຈົ້າໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທີ່ຖືກລອ້ອມໄວ້, ແລະ ດ້ວຍອ້າແຂນອອກຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈົ່ງທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ນະຄອນນັ້ນ.⁸ແລະເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະເອົາເຄື່ອງຜູກມັດເຈົ້າໄວ້ ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ພິກຈາກຂ້າງນີ້ໄປຫາຂ້າງນັ້ນ ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະເຮັດຄົບຕາມກຳນົດມື້ຂອງເຈົ້າໃນການອ້ອມຂອງເຈົ້າ.

⁹ເຈົ້າຈົ່ງເອົາເຂົ້າສາລີ, ເຂົ້າບາເລ, ຫມາກຖົ່ວ, ຫມາກຖົ່ວແດງ, ເຂົ້າຟາງ ແລະ ເຂົ້າດຳ ມາສຳລັບຕົນ; ເອົາມາໃສ່ໃນໄຫຫນ່ວຍດຽວກັນ ແລະ ໃຊ້ເຮັດເປັນເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ສຳລັບຕົນຕາມຈຳນວນມື້ທີ່ເຈົ້ານອນສະແຄງນັ້ນ. ສຳລັບສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບມື້ທີ່ເຈົ້າຈະກິນອາຫານນີ້.¹⁰ອາຫານທີ່ເຈົ້າຈະກິນແມ່ນໃຫ້ກິນຕາມນໍ້າຫນັກ, ຊາວເຊເຂຕໍ່ມື້, ແລະ ເຈົ້າກິນຕາມເວລາກຳນົດໃນແຕ່ລະມື້.¹¹ແລ້ວເຈົ້າຈະດື່ມນ້ຳ, ຕາມການຕວງຄືຫນຶ່ງສ່ວນຫົກຂອງຈອກ, ແລ້ວເຈົ້າຈະດື່ມນ້ຳຕາມເວລາກຳນົດ.

¹²ເຈົ້າຈະຕ້ອງກິນເຂົ້າຫນົມເຂົ້າບາເລ, ແຕ່ເຈົ້າຕ້ອງອົບດ້ວຍເຊື້ອໄຟຈາກອາຈົມຂອງມະນຸດຕໍ່ສາຍຕາຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ!”¹³ເພາະພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ສິ່ງນີ້ມີຄວາມຫມາຍວ່າ ເຂົ້າຈີ່ທີ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຈະຕ້ອງກິນຈະເປັນມົນທິນຢ່າງນີ້, ໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດ ທີ່ເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປ”

¹⁴ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກ່າວວ່າ, “ອະນິດຈັງ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍກິນອີ່ຫຍັງທີ່ໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນເລີຍ ບໍ່ວ່າສັດທີ່ຕາຍຫ່າ ຫລື ສັດທີ່ຖືກຂ້າ, ຕັ້້ງແຕ່ຂ້ານ້ອຍເປັນຫນຸ່ມຈົນນຮອດປັດຈຸບັນ, ແລະ ບໍ່ມີຊີ້ນສົກກະປົກອັນໃດເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ!”¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຍອມໃຫ້ເຈົ້າໃຊ້ອາຈົມງົວແທນອາຈົມຂອງມະນຸດ, ຊຶ່ງເຈົ້າຈະໃຊ້ຕຽມເຂົ້າຈີ່ຂອງເຈົ້າ”

¹⁶ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ! ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະທຳລາຍອາຫານຫລັກໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເສຍ, ແລະ ພວກເຂົາຈະກິນເຂົ້າຈີ່ທີ່ເປັນສ່ວນຂອງຄວາມກັງວົນ ແລະ ດື່ມນ້ຳທີ່ເປັນສ່ວນຂອງຄວາມຢ້ານກົວ.¹⁷ເພາະເມື່ອພວກເຂົາຂາດເຂົ້າຈີ່ ແລະ ນ້ຳ, ທຸກຄົນກໍຈະຕົກໃຈຢ້ານກົວ ຕໍ່ອ້າຍຂອງເຂົາເພາະໄດ້ຈ່ອຍຜອມໄປ ຍ້ອນຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາ.”

5

¹ແລ້ວເຈົ້າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເອົາມີດຄົມດວງຫນຶ່ງ ຈົ່ງເອົາມີດແຖຂອງຊ່າງຕັດຜົມ, ຈົ່ງແຖຜົມ ແລະ ຈົ່ງແຖຫນວດຂອງເຈົ້າ, ເອົາຊິງມາຊັ່ງນໍ້າຫນັກ ແລະ ແຍກຜົມຂອງເຈົ້າອອກ.²ຈົ່ງເຜົາຫນຶ່ງສ່ວນສາມດ້ວຍໄຟຢູ່ກາງເມືອງໃນມື້ທີ່ການລ້ອມຄົບຖ້ວນແລ້ວ, ແລະ ເອົາອີກຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງຜົມມາ ແລະ ເອົາມີດຟັນໃຫ້ທົ່ວເມືອງ. ແລ້ວອີກຫນຶ່ງສ່ວນສາມນັ້ນ ຈົ່ງໃຫ້ລົມພັດປິວກະຈາຍໄປ, ແລະ ເຮົາຈະຖອດດາບໄລ່ຕາມປະຊາຊົນນັ້ນໄປ.

³ແຕ່ຈົ່ງເອົາເສັ້ນຜົມຈຳນວນຫນ້ອຍຫນຶ່ງນັ້ນມາ ແລະ ມັດຕິດໄວ້ເສື້ອຄຸມຂອງເຈົ້າ.⁴ແລ້ວຈົ່ງເອົາຜົມເຫລົ່ານີ້ມາອີກ ແລະ ໂຍນເຂົ້າໄປໃນໄຟ; ແລະ ເຜົາໃຫ້ມັນໄຫມ້ເສຍ; ຈາກບ່ອນນັ້ນ ໄຟຈະເຂົ້າໄປໃນເຊື້ອສາຍອິສຣາເອນທັງຫມົດ."

⁵ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ນີ້ຄືເຢຣູຊາເລັມ ໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງພວກເຂົາໄວ້, ແລະ ໃນບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ລ້ອມຮອບໄວ້ໃນດ້ວຍດິນແດນອຶ່ນໆ.⁶ແຕ່ນະຄອນນັ້ນໄດ້ປະຕິເສດພະບັນຍັດຂອງເຮົາຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍຫລາຍກວ່າປະຊາຊາດທັງຫມົດທີ່ມີ, ແລະ ກະບົດຕໍ່ກົດບັນຍັດຂອງເຮົາຫລາຍກວ່າປະເທດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບນະຄອນນັ້ນ. ປະຊາຊົນໄດ້ປະຕິເສດການຕັດສິນຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ."

⁷ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ເພາະເຫດວ່າເຈົ້າມີບັນຫາຫລາຍກວ່າປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດ ຫລື ເຮັດຕາມກົດຫມາຍຂອງເຮົາ, ແຕ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມກົດຫມາຍຂອງບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບເຈົ້າ,"⁸ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາເອງຈະເປັນຜູ້ຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ. ເຮົາຈະພິພາກສາລົງໂທດທ່າມກາງເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.

⁹ເຮົາຈະເຮັດກັບເຈົ້າຢ່າງທີ່ເຮົາບໍ່ເຄີຍເຮັດມາກ່ອນ ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ເຮັດແບບນັ້ນຕໍ່ໄປອີກ, ເພາະການກະທຳອັນຫນ້າລັງກຽດຂອງເຈົ້າ.¹⁰ສະນັ້ນ ພໍ່ຈະກິນລູກຊາຍຂອງຕົນທ່າມກາງເຈົ້າທັງຫລາຍ, ແລະ ບັນດາລູກຊາຍຈະກິນພໍ່ຂອງຕົນ, ເຮົາຈະພິພາກສາລົງໂທດເຈົ້າ ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ຜູ້ທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ກະຈັດກະຈາຍໄປຕາມລົມທຸກທິດທາງ.

¹¹ສະນັ້ນ, ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ — ນີ້ຄືພຣະຢາເວອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າປະກາດວ່າ — ເປັນທີ່ແນ່ນອນແລ້ວວ່າ ເພາະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານຂອງເຮົາເປັນມົນທິນດ້ວຍສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະຕັດຈຳນວນຂອງເຈົ້າລົງ; ຄືສາຍຕາຂອງເຮົາຈະບໍ່ປານີເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ສົງສານເຈົ້າອີກ.¹²ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງພວກເຈົ້າຈະຕາຍດ້ວຍໂລກລະບາດ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຖືກເຜົາໄຫມ້ດ້ວຍໄພອຶດຫິວໃນທ່າມກາງຫມູ່ພວກເຈົ້າ. ອີກຫນຶ່ງສ່ວນສາມຈະລົ້ມຕາຍດ້ວຍຄົມດາບຢູ່ອ້ອມຮອບເຈົ້າ. ແລ້ວອີກຫນຶ່ງສ່ວນສາມ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍໄປທົ່ວທຸກທິດທຸກທາງ, ແລະ ຈະຖອດດາບອອກໄລ່ຕາມພວກເຂົາທັງຫລາຍໄປດ້ວຍ.

¹³ແລ້ວຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາກໍຈະມອດລົງ, ແລະ ເຮົາຈະລະບາຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ພວກເຂົາສະຫງົບລົົງ. ເຮົາກໍຈະພໍໃຈ, ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ, ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເປັນຜູ້ໄດ້ຊົງກ່າວດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ເມື່ອຄວາມຮ້າຍຂອງເຮົາຕໍ່ພວກເຂົາໄດ້ຫມົດໄປ.¹⁴ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຖືກເມີນເສີຍ ແລະ ຕຳຫນິໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບເຈົ້າ ດ້ວຍສາຍຕາຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຜ່ານໄປມາ.

¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມ ຈະກາຍເປັນສິ່ງຄົນທັງຫລາຍປະນາມ ແລະເຍາະເຍີ້ຍ, ທັງເປັນການຕັກເຕືອນແລະເປັນຄວາມກຽດຊັງຕໍ່ປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບເຈົ້າ. ເຮົາຈະພິພາກສາລົງໂທດເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ຢ່າງຮ້າຍກາດ, ແລະດ້ວຍການຕີສອນຢ່າງຮ້າຍກາດ — ເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວໄດ້ປະກາດດັ່ງນີ້!¹⁶ເຮົາຈະປ່ອຍລູກຫນ້າທະນູແຫ່ງໄພອຶດຫິວຕໍ່ສູ້ເຈົ້າທີ່ຈະກາຍເປັນວິທີຊຶ່ງເຮົາຈະທຳລາຍເຈົ້າ. ແລ້ວເຮົາເພີ່ມການອຶດຫິວໃນເຈົ້າ ແລະ ທຳລາຍອາຫານຫລັກຂອງພວກເຈົ້າເສຍ.¹⁷ເຮົາຈະສົ່ງໄພອຶດຫິວ ແລະ ໄພພິບັດຕ່າງໆ ມາຫາພວກເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ມີລູກ. ໄພພິບັດ ແລະ ການຫລັ່ງເລືອດຈະຜ່ານໂຕເຈົ້າ ແລະ ເຮົາຈະນຳດາບມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ — ເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວຜູ້ໄດ້ປະກາດດັ່ງນີ້ແຫລະ.”

6

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງຫນ້າຂອງເຈົ້າໄປທີ່ພູເຂົາທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ປະກາດພຣະທຳຕໍ່ພູເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ.³ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ພູເຂົາທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວຢ່າງນີ້ຕໍ່ພູເຂົາທັງຫລາຍ, ຕໍ່ໂນນພູ, ຕໍ່ຫ້ວຍຮ່ອງ, ແລະ ຕໍ່ຮ່ວມພູທັງຫລາຍວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະນຳດາບມາຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະທຳລາຍສະຖານທີ່ສູງຂອງພວກເຈົ້າ.

⁴ແລ້ວແທ່ນບູຊາທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະຖືກມ້າງເພ ແລະ ເສົາທັງຫລາຍກໍຈະຖືກທັງຫລາຍ, ແລະ ເຮົາໂຍນສົບຄົນຕາຍຂອງພວກເຈົ້າລົງຕໍ່ຫນ້າຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຈົ້າ.⁵ແລະເຮົາຈະວາງຊາກສົບຂອງຄົນອິດສະຣາເອນໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຮົາຈະກະຈາຍກະດູກຂອງພວກເຈົ້າອ້ອມຮອບແທ່ນບູຊາຂອງພວກເຈົ້າ.

⁶ທຸກບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່, ເມືອງຕ່າງໆຈະຖືກມ້າງເພ ແລະ ສະຖານສູງຕ່າງໆຈະຖືກເສຍຫາຍ, ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ແທ່ນບູຊາຂອງພວກເຈົ້າຈະວາງເປົ່າ ແລະ ເປ່ເພ. ແລ້ວພວກມັນຈະແຕກຫັກ ແລ ຫາຍໄປ, ເສົາທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະຖືກຕັດລົງ ແລະ ການງານທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະຖືກກວາດຖິ້ມ.⁷ຄວາມຕາຍຈະຕົກລົງມາທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

⁸ແຕ່ເຮົາຈະຮັກສາຄົນທີ່ເຫລືອທ່າມກາງພວກເຈົ້າໄວ້ຫນ້ອຍຫນຶ່ງ, ແລະ ຈະມີບາງຄົນລອດພົ້ນຈາກຄົມດາບໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ໃນປະເທດຕ່າງໆ.⁹ແລ້ວພວກຜູ້ທີ່ຫນີລອດໄດ້ນັ້ນ ກໍຈະລະນຶກເຖິງເຮົາ ໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດທີ່ພວກເຂົາຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍນັ້ນ, ເພາະເຮົາເສຍພຣະໄທເນື່ອງດ້ວຍໃຈບໍ່ສັດຊື່ຂອງພວກເຂົາທີ່ໄດ້ຫັນຫນີຈາກເຮົາ, ແລະ ເພາະດ້ວຍຕາຂອງພວກເຂົາທີ່ໂຫຍຫາຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະກຽດຊັງຕົນເອງ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວທັງຫລາຍ ຄືໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງຫນ້າລັງກຽດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.¹⁰ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ລ້າໆ, ເຮົາຈະນຳສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍນີ້ຫາພວກເຂົາ.

¹¹ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ “ຈົ່ງຕົບມື ແລະ ທືບຕີນຂອງເຈົ້າ! ແລະກ່າວວ່າ, 'ອະນິດຈັງ! ເພາະບັນດາຄວາມຊົ່ວອັນຫນ້າກຽດຊັງຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ! ເຫດວ່າພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ດ້ວຍຄວາມອຶດຫິວ, ແລະ ດ້ວຍພະຍາດລະບາດ.¹²ຜູ້ທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກຈະຕາຍດ້ວຍພະຍາດລະບາດ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃກ້ກໍຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ. ແລະຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ ແລະ ລອດຊີວິດ ກໍຈະຕາຍດ້ວຍໄພອຶດຫິວ. ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ເຮົາຈະລະບາຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາມີຢູ່ເທິງພວກເຂົາຈົນກວ່າຈະຫມົດໄປ.

¹³ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເມື່ອຊາກສົບຄົນຕາຍທັງຫລາຍໄດ້ນອນຢູ່ທ່າມກາງຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ, ອ້ອມແທ່ນບູຊາຂອງພວກເຂົາ, ຢູູ່ເທິງໂນນພູສູງທຸກບ່ອນ — ເທິງຍອດພູເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະ ຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນ ແລະ ກ້ອງຕົ້ນໂອກຂະຫນາດໃຫຍ່ທຸກຕົ້ນ — ຄືສະຖານທີ່ຊຶ່ງພວກເຂົາເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍແກ່ຮູບເຄົາລົບທັງຫມົດຂອງຕົນ.¹⁴ເຮົາຈະເດ່ມືຂອງເຮົາອອກຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຮົກຮ້າງ ແລະ ຖິ້ມເປົ່າວ່າງ, ຄືຕັ້ງແຕ່ຖີ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເຖິງດິບລານ, ຕະຫລອດຈົນເຖິງທຸກບ່ອນທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.”

7

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວກັບແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນດັ່ງນີ້ວ່າ.“ 'ອາວະສານ! ຄາວສິ້ນສຸດໄດ້ມາເຖິງທັງສີ່ດ້ານຂອງແຜ່ນດິນແລ້ວ.

³ບັດນີ້ ຄາວສິ້ນສຸດກຳລັງມາເຖິງເຈົ້າ, ເພາະເຮົາຈະສົ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາມາເຫນືອເຈົ້າທັງຫລາຍ, ແລະ ເຮົາຈະພິພາກສາເຈົ້າໃຫ້ສົມກັບການປະພຶດຂອງເຈົ້າ; ແລະ ເຮົາຈະນຳເອົາຄວາມຫນ້າລັງກຽດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າມາເຫນືອເຈົ້າ.⁴ເພາະດວງຕາຂອງເຮົາຈະບໍ່ປານີເຈົ້າ ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ສົງສານເຈົ້າ, ແຕ່ເຮົານຳການຊົ່ວຂອງເຈົ້າມາເຫນືອແທນ, ແລະ ສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ, ເພື່ອເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

⁵ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໄພພິບັດ! ໄພພິບັດທີ່ບໍ່ເຫມືອນສິ່ງໃດ! ເບິ່ງແມ໋, ໄພພິບັດກຳລັງມາເຖິງແລ້ວ.⁶ແນ່ນອນ ຄາວສຸດທ້າຍກຳລັງມາເຖິງແລ້ວ. ຄາວອາວະສານໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ເຈົ້າແລ້ວ. ເບິ່ງແມ໋, ມັນກຳລັງມາເຖິງແລ້ວ!⁷ຄວາມຈິບຫາຍຂອງເຈົ້າກຳລັງມາເຖິງເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນ. ເວລານັ້ນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ; ຄືມື້ແຫ່ງການທຳລາຍກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະ ພູເຂົາທັງຫລາຍ ກໍຈະປາສະຈາກຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ.

⁸ບັດນີ້ ໃກ້ເວລາທິ່ເຮົາຈະລະບາຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາເຫນືອເຈົ້າ ແລະ ລະບາຍຄວາມຮ້າຍກາດຂອງເຮົາຕໍ່ເຈົ້າ ແລະເຮົາຈະພິພາກສາເຈົ້າຕາມວິຖີຊີວິດຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຮົາຈະນຳຄວາມຫນ້າກຽດຊັງທັງຫມົດຂອງເຈົ້າມາເຖິງເຈົ້າ.⁹ເພາະດວງຕາຂອງເຮົາຈະບໍ່ຄວາມອີດູຕົນເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ຍົດໂທດໃຫ້ເຈົ້າ. ຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດ, ເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ເຈົ້າ; ແລະ ສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງຂອງເຈົ້າກໍຈະຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ ແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ກຳລັງລົງໂທດເຈົ້າ.

¹⁰ເບິ່ງແມ໋, ວັນນັ້ນ! ເບິ່ງແມ໋, ມັນກຳລັງມາເຖິງແລ້ວ! ຄວາມຈິບຫາຍໄດ້ອອກໄປແລ້ວ! ທ່ອນໄມ້ກໍເປັ່ງບານ, ແລ້ວຄວາມອວດອົ່ງກໍແຕກອອກ.¹¹ຄວາມຮຸນແຮງໄດ້ຈະເລີນຂື້ນເປັນທ່ອນໄມ້ຂອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ — ຈະບໍ່ມີໃຜເຫລືອຢູ່ເລີຍ, ບໍ່ເຫລືອຜູ້ໃຜເລີຍ, ບໍ່ມີຝູງຊົນຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ມີຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນໃດໆຈະຫມັ້ນຄົງ!

¹²ເວລານັ້ນມາເຖິງແລ້ວ; ວັນນັ້ນກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ຢ່າໃຫ້ຄົນຊື້ເກີດຄວາມຍິນດີ, ຫລືຄົນຂາຍເກີດຄວາມເສຍໃຈ ເພາະພຣະພິໂລດຂອງເຮົາຢູ່ເຫນືອປະຊາຊົນທັງຫມົດ!¹³ເພາະວ່າຜູ້ຂາຍຈະບໍ່ໄດ້ສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ຂາຍໄປກັບຄືນມາ, ເທົ່າທີ່ພວກເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່, ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຈະຕໍ່ສູ້ປະຊາຊົນທັງຫມົດ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ກັບຄືນມາ, ເພາະບໍ່ມີໃຜທີ່ມີຊີວິດໃນຄວາມບາບຂອງຕົນແຕ່ຍັງແຂງແຮງ!

¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ເປົ່າແກແລ້ວ ແລະ ໄດ້ຕຽມທຸກຢ່າງໄວ້ພ້ອມແລ້ວ, ແຕ່ຍັງບໍ່ມີໃຜຍ່າງເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ; ຍ້ອນວ່າພຣະພິໂລດຂອງເຮົາຢູ່ເຫນືອປະຊາຊົນທັງຫມົດ.¹⁵ດາບກໍຢູ່ຂ້າງນອກ, ພະຍາດລະບາດ ແລະ ໄພອຶດຫິວກໍຢູ່ຂ້າງໃນອາຄານ. ຄົນທີ່ຢູ່ຕາມທົ່ງນາຈະຕາຍດ້ວຍຄົມດາບ, ໃນຂະນະໄພອຶດຫິວ ແລະ ພະຍາດລະບາດກໍຈະກືນກິນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງ.¹⁶ແຕ່ຜູ້ລອດຊີວິດບາງຄົນຈະຫນີອອກຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະໄປຢູ່ເທິງພູເຂົາ. ເຫມືອນກັບນົກກາງເກແຫ່ງຮ່ວມພູ, ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະໂອ່ຍຄາງ — ແຕ່ລະຄົນຈະໂອ່ຍຄາງເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ.

¹⁷ມືທຸກມືຈະອ່ອນແຮງລົງ ແລະ ທຸກຫົວເຂົ່າຈະອ່ອນເປ້ຍຄືກັບນ້ຳ,¹⁸ແລະ ພວກເຂົາຈະນຸ່ງເສື້ອຜ້າກະສອບປານ, ແລະ ຄວາມສັ່ນສະທ້ານຈະປົກຄຸມພວກເຂົາໄວ້; ແລະ ຄວາມອັບອາຍຈະຢູ່ເທິງໃບຫນ້າຂອງພວກເຂົາທຸກຄົນ, ແລະ ຫົວຂອງເຂົາທຸກຄົນຈະລ້ານຫມົດ.¹⁹ພວກເຂົາຈະໂຍນເງິນຂອງພວກເຂົາໄປໃນຖະຫນົນ ແລະ ທອງຄຳຂອງພວກເຂົາກໍຈະເປັນເຫມືອນການປະຕິເສດ. ເງິນ ແລະ ຄຳຂອງພວກເຂົາກໍບໍ່ອາດຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວໄດ້. ຊີວິດຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ພົ້ນ, ແລະ ຄວາມອຶດຢາກຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການອີ່ມເຕັມ, ເພາະວ່າຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ.

²⁰ໃນຄວາມພາກພູມໃຈຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ນຳເຄື່ອງປະດັບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ດ້ວຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເປັນຮູບເຄົາລົບ ແລະ ສີ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ. ສະນັ້ນ ເຮົາຈະປ່ຽນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ກາຍມາເປັນສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນຕໍ່ພວກເຂົາ.²¹ແລ້ວເຮົາຈະເອົາສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ຄົນແປກຫນ້າຄືກັບການປຸ້ນ ແລະ ການຊົ່ວຮ້າຍໃນແຜ່ນດິນໂລກເຫນືອນກັບການປຸ້ນ ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເຮັດໃຫ້ເປັນມົນທິນ.²²ແລ້ວເຮົາຈະຫັນຫນ້າຂອງເຮົາອອກຈາກພວກເຂົາເສຍ ເມື່ອພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ລໍ້າຄ່າຂອງເຮົາເປັນມົນທິນ; ພວກໂຈນຈະເຂົ້າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເປັນມົນທິນ.

²³ຈົ່ງເຮັດສາຍໂສ້, ເພາະວ່າແຜ່ນດິນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍການພິພາກສາເລືອດ, ແລະ ເມືອງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ.²⁴ສະນັ້ນ ເຮົາຈະນຳປະຊາຊາດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດມາ, ແລະ ຖືກຳມະສິດເຮືອນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຈອງຫອງຂອງຄົນຍິ່ງໃຫຍ່ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະ ສຳລັບສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງພວກເຂົາຈະຖືກລົບລູ່.²⁵ຄວາມຢ້ານກົວຈະມາ! ພວກເຂົາຈະສະແຫວງຫາສັນຕິສຸກ, ແຕ່ຈະບໍ່ພົບເລີຍ.

²⁶ໄພພິບັດເຫນືອໄພພິບັດມາເຖິງແລ້ວ, ແລະ ຈະມີຂ່າວລືຫລັງຈາກຂ່າວລືເກີດຂື້ນ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະສະແຫວງຫານິມິດຈາກຜູ້ປະກາດພຣະທຳ, ແຕ່ການສອນພຣະບັນຍັດຈະພິນາດໄປຈາກປະໂລຫິດ ແລະ ຄຳແນະນຳຈາກພວກຜູ້ອາວຸໂສ.²⁷ກະສັດຈະໂສກເສົ້າ ແລະ ເຈົ້າຊາຍຈະນຸ່ງຫົ່ມຢ່າງສິ້ນຫວັງ, ໃນຂະນະທີ່ມືຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນຈະສັ່ນສະທ້ານຢ້ານກົວ. ເຮົາຈະເຮັດສີ່ງນີ້ແກ່ພວກເຂົາຕາມວິຖີທາງຂອງພວກເຂົາ! ເຮົາຈະພິພາກສາພວກເຂົາຕາມມາດຕະຖານຂອງພວກເຂົາ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.”

8

¹ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນໃນວັນທີຫ້າ ເດືອນທີຫົກ, ໃນປີທີຫົກ, ຄືໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງເຜົ່າຢູດານັ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ລົງມາເທິງຂ້ານ້ອຍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.²ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍກໍແນມເບິ່ງ ແລະ ເບິ່ງແມ໋, ມີຮູບຮ່າງຫນຶ່ງຄ້າຍຄືຮູບຮ່າງມະນຸດ. ຈາກຮູບຮ່າງສ່ວນແອວລົງມາເບິ່ງຄືໄຟ. ແລະ ຈາກສ່ວນແອວຂຶ້ນເທິງເບິ່ງຄືບາງສິິ່ງທີ່ແສງແຈ້ງສ່ອງໃສ, ຄືກັບໂລຫະທີ່ເຫລື້ອມໃສ.

³ແລ້ວຜູ້ນັ້ນໄດ້ຍື່ນສ່ວນທີ່ຄ້າຍຄືກັບມືນັ້ນອອກມາ ແລະ ໄດ້ຈັບເອົາຜົມຈາກຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລະ ພຣະວິນຍານໄດ້ຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນລະຫວ່າງໂລກ ແລະ ສະຫວັນ, ແລະ ໃນນິມິດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງພາຂ້ານ້ອຍມາເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ມາເຖິງທາງເຂົ້າປະຕູທາງທິດເຫນືອຂອງເດີ່ນຊັ້ນໃນ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນຕັ້ງຮູບເຄົາລົບທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມອິດສາຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່.⁴ແລ້ວ ເບິ່ງແມ໋, ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນກໍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ເຫມືອນກັບນິມິດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຢູ່ທົ່ງພຽງນັ້ນ

⁵ແລ້ວພຣະອົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ບັດນີ້ ຈົ່ງເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງໄປທາງທິດເຫນືອ.” ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ກໍໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງໄປທາງທິດເຫນືອ, ແລະ ປະຕູເຂົ້າທາງທິດເຫນືອນຳໄປເຖິງແທ່ນບູຊາ, ຢູ່ບ່ອນນັ້ນມີທາງເຂົ້າ, ມີຮູບເຄົາລົບແຫ່ງການອິດສາ.⁶ແລ້ວພຣະອົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າກຳລັງເຫັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດບໍ? ຄືສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫລົ່ານີ້ ຊຶ່ງເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນກຳລັງເຮັດຢູ່ນີ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄປໄກຈາກສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງເຮົາ. ແຕ່ເຈົ້າຈະເຫັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍກວ່ານີ້ອີກ.”

⁷ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍມາເຖິງປະຕູທາງເຂົ້າເດີ່ນ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍແນມເບິ່ງ, ແລະ ກໍເຫັນວ່າມີປ່ອງຫນຶ່ງຢູ່ໃນກຳແພງ.⁸ພຣະອົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເຈາະເຂົ້າໄປໃນກຳແພງນີ້.” ເມື່ອຂ້ານ້ອຍເຈາະເຂົ້າໄປໃນກຳແພງແລ້ວ, ແລະ ມີປະຕູຢູ່ບານຫນຶ່ງ.⁹ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປເຖີດ ແລະ ເບິ່ງສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃນບ່ອນນີ້.”

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າໄປ ແລະ ເບິ່ງແມ໋! ມີຮູບຮ່າງສັດເລືອຄານທຸກຊະນິດ ແລະ ສັດທີ່ຫນ້າລັງກຽດ! ຮູບເຄົາລົບຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນທີ່ແກະສະລັກໄວ້ເທິງຝາກຳແພງອ້ອມຮອບ.¹¹ຜູ້ອາວຸໂສຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນນທັງເຈັດສິບຄົນກໍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ແລະ ຢາອາຊານີຢາລູກຊາຍຂອງຊາຟານຢືນຢູ່ທ່າມກາງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຮູບເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນກໍມີກະຖາງໄຟຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອວ່າກິ່ນຄວັນຂອງເຄື່ອງເຜົາບູຊາຈະໄດ້ລອຍຂຶ້ນໄປຂ້າງເທິງ.

¹²ແລ້ວພຣະອົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ ເຈົ້າໄດ້ເຫັນແລ້ວບໍ່ວ່າ ພວກອາວຸໂສຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເຮັດຫຍັງຢູ່ໃນຄວາມມືດ? ແຕ່ລະຄົນລີ້ເຮັດສິ່ງນີ້ຢູ່ໃນຫ້ອງຕັ້ງຮູບເຄົາລົບຂອງຕົນ, ເພາະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ‘ພຣະຢາເວບໍ່ຊົງທອດພຣະເນດເຫັນເຮົາ! ພຣະຢາເວໄດ້ປະຖິ້ມແຜ່ນດິນນີ້ເສຍແລ້ວ.’”¹³ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍດ້ວຍວ່າ, “ ຈົ່ງຫັນມາອີກຄັ້ງ, ແລະ ເຈົ້າຈະເຫັນພວກເຂົາກຳລັງເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽວຊັງຍິ່ງກວ່ານີ້ອີກ.”

¹⁴ຕໍ່ໄປ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍມາເຖິງທາງເຂົ້າປະຕູພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວທີ່ຢູ່ທາງທິດເຫນືອ, ແລະ ເບິ່ງແມ໋! ພວກຜູ້ຍິງທັງຫລາຍກຳລັງນັ່ງຈົ່ມຕໍ່ພະຕາມມຸດ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າເຫັນສິ່ງນີ້ບໍ? ຈົ່ງຫັນກັບມາອີກຄັ້ງ, ເຈົ້າຈະເຫັນສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຍິ່ງກວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ອີກ.”

¹⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍເຂົ້າມາໃນເດີ່ນຊັ້ນໃນແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ເບິ່ງແມ໋! ຢູ່ປະຕູທາງເຂົ້າພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ລະຫວ່າງ ລະບຽງ ແລະ ແທ່ນບູຊາ, ມີຊາຍປະມານຊາວຫ້າຄົນຫັນຫລັງໃຫ້ພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວ ແຕ່ປິ່ນຫນ້າຂອງພວກເຂົາໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ແລະ ພວກເຂົາກຳລັງນະມັດສະການດວງອາທິດ.

¹⁷ພຣະອົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າເຫັນສິ່ງນີ້ບໍ? ມັນເປັນສິ່ງທີ່ເລັກນ້ອຍບໍ ທີ່ເຊື້ອສາຍຢູດາເຮັດການອັນຫນ້າກຽດຊັງ ຊຶ່ງພວກເຂົາເຮັດຢູ່ບ່ອນນີ້? ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຮົາຫັນມາໂກດຮ້າຍຫລາຍຂຶ້ນ, ເອົາງ່າໄມ້ມາແຍ່ດັງຂອງຕົນ.¹⁸ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະຈັດການກັບພວກເຂົາ; ດວງຕາຂອງເຮົາຈະບໍ່ອີດູຕົນ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ຍົກໂທດໃຫ້ພວກເຂົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະຮ້ອງໃສ່ຫູຂອງເຮົາດ້ວຍສຽງດັງກໍຕາມ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ.”

9

¹ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນພຣະອົງໄດ້ເປັ່ງພຣະສຸລະສຽງດັງເຂົ້າຫູຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງນຳພວກຄົນຍາມຂື້ນມາເມືອງນີ້, ແຕ່ລະຄົນຖືອາວຸດຂອງການທຳລາຍມານຳ.²ເບິ່ງແມ໋! ມີຊາຍຫົກຄົນເຂົ້າມາຈາກທາງປະຕູເບື້ອງເທິງ ປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດເຫນືອ, ແຕ່ລະຄົນຖືອາວຸດສຳລັບຂ້າຄົນໃນມືຂອງພວກເຂົາ. ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃນທ່າມກາງພວກເຂົານຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ຖືຫີບເຄື່ອງຂຽນມາກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາທັງຫລາຍເຂົ້າໄປ ແລະ ຢືນຢູ່ຂ້າງແທ່ນບູຊາທອງເຫລືອງ.

³ແລ້ວພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ເຄື່ອນຂຶ້ນຈາກເຫລົ່າເຄຣຸບທີ່ເຄີຍສະຖິດໄປຍັງປະຕູພຣະວິຫານ. ພຣະອົງກ່າວຕໍ່ຊາຍຜູ້ທີ່ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ ຜູ້ທີ່ຖືຫີບເຄື່ອງຂຽນຢູ່ຂ້າງເຂົານັ້ນ.⁴ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຜ່ານທ່າມກາງເມືອງ—ຈົ່ງໄປກາງນະຄອນເຢຣູຊາເລມ—ແລະ ເຮັດເຄື່ອງຫມາຍໄວ້ທີ່ຫນ້າຜາກຂອງປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ໂສກເສົ້າ ແລະ ຄໍ່າຄວນ ຍ້ອນສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງທັງຫມົດທີ່ຄົນທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດກັນໃນທ່າມກາງເມືອງນີ້."

⁵ແລ້ວຂ້ອຍນ້ອຍກໍໄດ້ຍິນພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຄົນອື່ນໆວ່າ, “ຈົ່ງຜ່ານເມືອງຕາມຊາຍຄົນນັ້ນໄປ ແລະ ຂ້າທຸກຄົນເສຍ. ຢ່າໃຫ້ດວງຕາຂອງເຈົ້າໄດ້ມີຄວາມປານີ ແລະ ຢ່າໄດ້ສົງສານເລີຍ.⁶ເຖິງວ່າຈະເປັນຄົນເຖົ້າ, ຄົນຫນຸ່ມ, ຄົນສາວ, ທັງເດັກນ້ອຍໆ ແລະພວກຜູ້ຍິງ. ຈົ່ງຂ້າພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດ! ແຕ່ຢ່າເຂົ້າໃກ້ຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງຫມາຍໃນຫນ້າຜາກຂອງເຂົາ. ຈົ່ງເລີ່ມຈາກສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງເຮົານີ້ເລີຍ!” ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມຂ້າຄົນເຖົ້າ ຄືຜູ້ທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະວິຫານນັ້ນ.

⁷ພຣະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານເປັນມົນທິນ, ແລະ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ເດີ່ນພຣະວິຫານເຕັມໄປດ້ວຍຄົນຕາຍ.ຈົ່ງໄປສາ!” ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງອອກໄປ ແລະ ໂຈມຕີຄົນທົ່ວເມືອງ.⁸ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງໂຈມຕີຢູ່ນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍກໍຢູ່ຄົນດຽວ ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍກົ້ມຫນ້າລົງເຖິງດິນ ແລະ ຮ້ອງທູນຂໍວ່າ, “ອະນິດຈັງ! ພຣະຢາເວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະຊົງໄດ້ທຳລາຍຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ເຫລືອຢູ່ນັ້ນທັງຫມົດດ້ວຍພຣະພິໂລດທີ່ຊົງລະບາຍເຫນືອນະຄອນເຢຣູຊາເລມນັ້ນບໍ?”

⁹ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາ ໃຫຍ່ຫລວງຫລາຍ. ແຜ່ນດິນກໍເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຊາມກໍເຕັມເມືອງ, ເພາະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຫລົງລືມແຜ່ນດິນນີ້ແລ້ວ; ແລະ ’ພຣະຢາເວບໍ່ທອດພຣະເນດເຫັນດອກ’.¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ຕາຂອງເຮົາບໍ່ມີຄວາມປານີ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ອະໄພພວກເຂົາ. ແຕ່ເຮົາຈະໃຫ້ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໄວ້ນັ້ນ ກັບມາຕົກໃສ່ຫົວຂອງພວກເຂົາແທນ”.¹¹ເບິ່ງແມ໋! ຊາຍຄົນທີ່ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານຖືຫີບເຄື່ອງຂຽນຢູ່ທາງຂ້າງຂອງເຂົານັ້ນກໍກັບມາ. ເຂົາໄດ້ລາຍງານ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງຈົນແລ້ວ.”

10

¹ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງໂດມ ຊຶ່ງຢູ່ເທິງຫົວຂອງເຫລົ່າເຄຣຸບ; ມີບາງສິ່ງປະກົດຂຶ້ນເຫນືອພວກເຂົາເຫມືອນແກ້ວມໍລະກົດ ແລະ ມີຮູບຮ່າງຄ້າຍຄືພຣະທີ່ນັ່ງ.²ແລ້ວ ພຣະຢາເວ ກ່່າວຕໍ່ຊາຍຜູ້ທີ່ນຸ່ງຜ້າປ່ານ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງວົງລໍ້ ຊຶ່ງຢູ່ພາຍໃຕ້ເຫລົ່າເຄຣຸບນັ້ນ, ແລະ ຈົ່ງຫອບເອົາຖ່ານໄຟດ້ວຍມືທັງສອງຂອງເຈົ້າຈົນເຕັມ ຊຶ່ງຢູ່ທ່າມກາງເຫລົ່າເຄຣຸບ ແລະໂຮ່ຍມັນອອກໄປທົ່ວເມືອງ.” ແລ້ວຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນກໍເຂົ້າໄປ ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍເຝົ້າເບິ່ງຢູ່.

³ຝ່າຍເຫລົ່າເຄຣຸບຢືນຢູ່ດ້ານຂວາຂອງພຣະວິຫານ ເວລາທີ່ຊາຍຄົນນັ້ນເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ, ແລະ ເມກໄດ້ປົກຄຸມຢູ່ທົ່ວເດີ່ນຊັ້ນໃນ.⁴ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວໄດ້ປະກົດຂຶ້ນຈາກເຫລົ່າເຄຣຸບ ແລະ ໄດ້ຢຶນຢູ່ເຫນືອປະຕູພຣະວິຫານ. ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍເມກເຕັມພຣະວິຫານ, ແລະ ເດີ່ນນັ້ນກໍເຕັມໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວ.⁵ສຽງປີກທັງຫລາຍຂອງເຫລົ່າເຄຣຸບກໍໄດ້ຍິນໄປເຖິງເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ເຫມືອນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວ.

⁶ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງມີພຣະບັນຊາໃຫ້ຊາຍທີ່ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອົາໄຟຈາກທ່າມກາງກົງລໍ້ທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງ ເຫລົ່າເຄຣຸບອອກມາ,” ຊາຍຄົນນັ້ນກໍເຂົ້າໄປ ແລະ ຢືນຢູ່ທາງຂ້າງກົງລໍ້ວົງຫນຶ່ງ.⁷ເຄຣຸບຕົນຫນຶ່ງໄດ້ຍື່ນມືຂອງມັນອອກໄປ ລະຫວ່າງ ເຫລົ່າເຄຣຸບໄປຫາໄຟນັ້ນ ທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງ ເຄຣຸບ, ແລະ ມັນໄດ້ ຈັບໄຟຂຶ້ນມາສ່ວນຫນຶ່ງ ແລະ ໄດ້ວາງໃສ່ມືຂອງຊາຍທີ່ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ. ຊາຍນັ້ນກໍໄດ້ຮັບເອົາໄວ້ ແລະ ກັບມາ.⁸ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນເຫລົ່າເຄຣຸບຄ້າຍມືມະນຸດຢູ່ກ້ອງປີກທັງຫລາຍຂອງພວກມັນ.

⁹ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນ, ແລະ ເບິ່ງແມ! ກົງລໍ້ສີ່ວົງຢູ່ຂ້າງເຫລົ່າເຄຣຸບ—ກົງລໍ້ແຕ່ລະອັນຢູ່ທາງຂ້າງເຄຣຸບແຕ່ລະໂຕ— ແລະ ຮູບຮ່າງຂອງບັນດາກົງລໍ້ນັ້ນເຫມືອນກັບຫີນເບຣິກ.¹⁰ຮູບຮ່າງຂອງພວກມັນເບິ່ງເຫມືອນກັບກົງລໍ້ທັງສີ່, ເຫມືອນກັບກົງລໍ້ທີ່ຊ້ອນໃນກົງລໍ້ອີກອັນຫນຶ່ງ.¹¹ເມື່ອພວກມັນເຄື່ອນໄປ, ພວກມັນກໍໄປທາງໃດທາງຫນຶ່ງໃນສີ່ທາງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຫັນໄປຕາມທາງທີ່ຈະໄປ. ແຕ່ວ່າ, ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຫົວນັ້ນໄດ້ມຸ້ງຫນ້າໄປ, ພວກມັນກໍໄດ້ຕາມໄປ. ໃນຂະນະທີ່ພວກມັນໄປ ພວກມັນກໍບໍ່ໄດ້ຫລຽວໄປໃນທິດທາງໃດເລີຍ.

¹²ທົ່ວຮ່າງກາຍຂອງພວກມັນ — ລວມເຖິງທາງຫລັງຂອງພວກມັນ, ມືຂອງພວກມັນ, ແລະ ປີກຂອງພວກມັນ — ເຕັມໄປດ້ວຍດວງຕາ, ແລະ ດວງຕາທັງຫລາຍ ກໍໄດ້ປົກຄຸມກົງລໍ້ທັງສີ່ເຕັມໄປຫມົດ.¹³ຂະນະທິ່ຂ້ານ້ອຍຟັງ, ກົງລໍ້ຖືກເອີ້ນ, “ຫມູນ.”¹⁴ພວກມັນແຕ່ລະໂຕມີສີ່ຫນ້າ; ຫນ້າທີ່ຫນຶ່ງເປັນຫນ້າເຄຣຸບ, ຫນ້າທີ່ສອງເປັນຫນ້າມະນຸດ, ຫນ້າທີສາມເປັນຫນ້າສີງໂຕ, ແລະ ທີສີ່ເປັນຫນ້ານົກອິນຊີ.

¹⁵ແລ້ວເຫລົ່າເຄຣຸບ — ແມ່ນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍເຄີຍເຫັນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເກບາ — ລຸກຂຶ້ນ.¹⁶ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເຫລົ່າເຄຣຸບເຄື່ອນໄຫວ, ເຫລົ່າກົງລໍ້ທີ່ຢູ່ທາງຂ້າງພວກມັນກໍໄດ້ເຄື່ອນໄປດ້ວຍ, ແລະ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເຫລົ່າເຄຣຸບກາງປີກທັງຫລາຍອອກເພື່ອຈະບິນຂຶ້ນຈາກໂລກ, ກົງລໍ້ເຫລົ່ານັ້ນກໍບໍ່ຫັນ. ພວກມັນຈະຢືນຢູ່ທາງຂ້າງເຄຣຸບ.¹⁷ເມື່ອເຫລົ່າເຄຣຸບຢືນຢູ່, ບັນດາກົງລໍ້ກໍຢືນຢູ່, ແລະ ເມື່ອເຫລົ່າເຄຣຸບເຫາະຂຶ້ນ, ກົງລໍ້ທັງຫລາຍກໍເຫາະຂຶ້ນກັບພວກມັນໄປດ້ວຍ, ເພາະວ່າວິນຍານຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດໄດ້ຢູ່ໃນບັນດາກົງລໍ້ນັ້ນ.

¹⁸ແລ້ວພຣະສາະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວໄປຈາກເຫນືອປະຕູພຣະວິຫານ ແລະ ຢືນເຫນືອເຫລົ່າເຄຣຸບ.¹⁹ເມື່ອເຫລົ່າເຄຣຸບໄດ້ກາງປີກທັງຫລາຍຂອງພວກມັນອອກ ແລະ ບິນຂຶ້ນໄປຈາກໂລກໃນສາຍຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເມື່ອພວກມັນໄດ້ເຄື່ອນອອກໄປ, ແລະ ກົງລໍ້ກໍເຮັດຢ່າງດຽວກັນຢູ່ຂ້າງພວກມັນ. ພວກມັນໄດ້ຢືນຢູ່ທາງເຂົ້າປະຕູທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວ, ແລະ ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນມາຢູ່ເຫນືອພວກມັນ.

²⁰ເຫລົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພາຍໃຕ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເກບາກ, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ພວກມັນຄືເຫລົ່າເຄຣຸບ!²¹ພວກມັນແຕ່ລະໂຕມີສີ່ຫນ້າ ແລະ ສີ່ປີກ, ແລະ ຮູບຮ່າງເຫນືອນມືມະນຸດພາຍໃຕ້ປີກທັງຫລາຍຂອງມັນ,²²ແລະ ລັກສະນະໃບຫນ້າຂອງພວກມັນເຫມືອນໃບຫນ້າທັງຫລາຍທີ່ຂ້ານ້ອຍເຄີຍເຫັນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເກບາກ, ແລະ ເຄຣຸບແຕ່ລະໂຕໄດ້ມຸ້ງໄປຂ້າງຫນ້າ.

11

¹ແລ້ວພຣະວິນຍານໄດ້ຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນ ແລະ ນຳຂ້ານ້ອຍມາທີ່ປະຕູທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວ, ຊຶ່ງຫລຽວຫນ້າໄປທິດຕາເວັນອອກ, ແລະ ເບິ່ງແມ, ຢູ່ທາງເຂົ້າປະຕູມີຜູ້ຊາຍຊາວຫ້າຄົນ. ຂ້ານ້ອຍເຫັນຢາອາຊານີຢາລູກຊາຍຂອງອັດຊູຣະ ແລະ ເປລາຕີຢາ ລູກຊາຍຂອງເບນາອີຢາ, ຜູ້ນຳຂອງປະຊາຊົນໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ.

²ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຊາຍພວກນີ້ເປັນພວກທີ່ແນະນຳການຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະ ຕັດສິນແຜນຊົ່ວໃນເມືອງນີ້.³ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ‘ເວລາທີ່ຈະສ້າງບ້ານຍັງບໍ່ແມ່ນຕອນນີ້; ເມືອງນີ້ເປັນເຫນືອນຫມໍ້, ແລະ ພວກເຮົາເປັນເຫນືອນຊີ້ນ.’⁴ສະນັ້ນ, ຈົ່ງທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາເຖີດ. ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງທຳນວາຍ.”

⁵ແລ້ວ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວ ລົງມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍ ແລະ ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ກ່າວວ່າ: ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າກຳລັງກ່າວ, ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ; ເຮົາຮູ້ວ່າ ໃນຫົວຂອງພວກເຈົ້າຄິດຫຍັງຢູ່.⁶ພວກເຈົ້າໄດ້ຂ້າຜູ້ຄົນຈຳນວນຫລາຍໃນເມືອງນີ້ ແລະ ຕາມຖະຫນົນຫົນທາາງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຊາກສົບ.⁷ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ປະຊາຊົນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຂ້າ, ຊາກສົບທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຖິ້ມໄວ້ທ່າມກາງນະຄອນເຢຣູຊະເລມນີ້, ເປັນຊີ້ນ, ແລະ ເມືອງນີ້ເປັນຫມໍ້. ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຖືກນຳອອກໄປຈາກກາງເມືອງນີ້.

⁸ພວກເຈົ້າໄດ້ຢ້ານກົວຄົມດາບ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາກໍຈະນຳດາບມາເຫນືອພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງປະກາດໄວ້ດັ່ງນີ້.⁹ເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກກາງເມືອງ, ແລະ ມອບພວກເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ເພື່ອເຮົາຈະນຳການຕັດສິນມາຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ.¹⁰ພວກເຈົ້າຈະຖືກລົ້ມຕາຍດ້ວຍດາບ. ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າຢູ່ເຂດແດນຂອງອິດສະຣາເອນ ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

¹¹ເມືອງນີ້ຈະບໍ່ແມ່ນຫມໍ້ແຕ່ງອາຫານສຳລັບພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ແມ່ນຊີ້ນໃນທ່າມກາງນາງ. ເຮົາຈະລົງໂທດເຈົ້າຢູ່ເຂດແດນຂອງອິດສະຣາເອນ.¹²ແລ້ວ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນ ພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊື່ງພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເດີນຕາມ ແລະ ຖືຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ. ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ປະພຶດຕາມກົດຫມາຍຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຈົ້າ.”

¹³ມັນໄດ້ເກີດຂື້ນ ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງທຳນວາຍ, ເປລາຕີຢາລູກຊາຍຂອງເບນາຢາ, ກໍສິ້ນຊີວິດໄປ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍກົ້ມຫນ້າລົງເຖິງດິນ ແລະ ຮ້ອງສຽງດັງ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ອະນິຈັງ! ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍລ້າງຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ເຫລືອຢູ່ນີ້ໃຫ້ຫມົດສິ້ນບໍ?”

¹⁴ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁵“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າເອີຍ! ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າເອີຍ! ຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍໃນຕະກຸນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ! ພວກເຂົາທັງຫມົດເປັນຜູ້ທີ່ກ່າວດເຖິງດ້ວຍຜູ້ທີີ່ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ‘ພວກເຂົາຫ່າງໄກຈາກພຣະຢາເວ! ດິນແດນນີ້ ຈຶ່ງຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ເປັນກຳມະສິດຂອງພວກເຮົາ.’

¹⁶ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຖິງວ່າ ເຮົາໄດ້ເອົາພວກເຂົາອອກໄປຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ແລະ ເຖິງວ່າ ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນຕ່າງໆ, ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາກໍເປັນບ່ອນສັກສິດສຳລັບພວກເຂົາຊົ່ວຄາວໃນແຜ່ນດິນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປຢູ່ນັ້ນ.’¹⁷ສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະເຕົ້າໂຮມພວກເຈົ້າຈາກປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະ ເຮົາຈະປຸ້ມລຸມພວກເຈົ້າຈາກດິນແດນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປ, ແລະ ເຮົາຈະມອບດິນແດນແຫ່ງອິດສະຣາເອນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.‘¹⁸ແລ້ວ ພວກເຂົາຈະໄປຍັງທີ່ນັ້ນ ແລະ ກຳຈັດທຸກສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຈາກສະຖານທີ່ແຫ່ງນັ້ນ.

¹⁹ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົາມີຈິດໃຈອັນດຽວກັນ, ແລະ ເຮົາຈະໃສ່ຈິດວິນຍານໃຫມ່ໄວ້ໃນພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເອົາໃຈຫີນອອກໄປເສຍຈາກເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເອົາໃຈເນື້ອໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ,²⁰ເພື່ອວ່າ ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ, ພວກເຂົາຈະຖືຮັກສາ ແລະ ເຮັດຕາມກົດຫມາຍນັ້ນ. ແລ້ວ ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.²¹ແຕ່ສ່ວນຜູ້ທີ່ເດີນໄປກັບຄວາມຮັກຕໍ່ສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດ ແລະ ກຽດຊັງເຫລົ່ານັ້ນ. ເຮົາຈະນຳເອົາການກະທຳຂອງພວກເຂົາມາໄວ້ເຫນືອຫົວຂອງພວກເຂົາ—ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະກາດດັ່ງນີ້ແຫລະ.”

²²ເຫລົ່າເຄຣຸບກໍກາງປີກທັງຫລາຍຂອງພວກມັນອອກ ແລະ ກົງລໍ້ກໍຢູ່ຂ້າງຂອງພວກມັນ, ແລະ ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນຢູ່ເຫນືອເຄຣຸບເຫລົ່ານັ້ນ.²³ຈາກນັ້ນ ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເຄື່ອນຂຶ້ນໄປຈາກກາງເມືອງນັ້ນ ແລະ ຢືນຢູ່ເຫນືອພູເຂົາທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເມືອງນັ້ນ.

²⁴ພຣະວິນຍານໄດ້ຊົງຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນ ແລະ ນຳພາຂ້ານ້ອຍມາຍັງເຫລົ່າຊະເລີຍໃນເຄເດຍ, ໃນນິມິດ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ນິມິດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນກໍຂື້ນໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ.²⁵ແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ປະກາດສິ່ງຕ່າງໆທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສຳແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເເຫັນຕໍ່ພວກຊະເລີຍທັງຫລາຍຟັງ.

12

¹ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²"ບຸດມະນຸດເອີຍ" ເຈົ້າອາໄສຢູ່ທ່າມກາງເຊື້ອສາຍກະບົດ, ພວກເຂົາມີຕາເພື່ອເບິ່ງ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນ; ແລະ ພວກເຂົາມີຫູເພື່ອຟັງ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ, ເພາະພວກເຂົາເປັນເຊື້ອສາຍກະບົດ.

³ເພາະສະນັ້ນ ສຳລັບເຈົ້າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຈັດຕຽມເຄື່ອງຂອງສຳລັບການເປັນຊະເລີຍ, ແລະ ເລີ່ມອອກໄປໃນເວລາກາງເວັນໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນ, ເພື່ອເຮົາຈະເນລະເທດເຈົ້າໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ ຈາກບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າຢູ່ໄປອີກບ່ອນຫນຶ່ງ. ບາງທີພວກເຂົາອາດເລີ່ມເຫັນ, ເຖິງວ່າພວກເຂົາເປັນເຊື້ອສາຍກະບົດກໍຕາມ.

⁴ເຈົ້າຈະນຳສິ່ງຂອງ ຂອງເຈົ້າອອກໄປເພື່ອເປັນຊະເລີຍໃນເວລາກາງເວັນໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ; ອອກໄປໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນໃນເວລາຕອນແລງ ເຫມືອນທຸກຄົນທີ່ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ.⁵ຈົ່ງເຈາະຊ່ອງກຳແພງໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ, ແລະ ຈົ່ງລອດຮູກຳແພງອອກໄປ.⁶ຈົ່ງຍົກເຄື່ອງຂອງໃສ່ບ່າຂອງເຈົ້າ ແລະ ແບກອອກໄປໃນເວລາມືດໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ.ຈົ່ງປົກຫນ້າເຈົ້າໄວ້, ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນແຜ່ນດິນ, ເພາະເຮົາຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນແກ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ.”

⁷ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່່ງເຮັດຕາມຄຳສັ່ງນີ້, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະກຽມເອົາເຄື່ອງຂອງອອກມາ ເພື່ອການຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍໃນກາງເວັນ ແລະ ໃນເວລາຕອນຄ່ຳ ຂ້ານ້ອຍ ກໍເຈາະກຳແພງດ້ວຍມື. ຂ້ານ້ອຍຂົນເຄື່ອງອອກໄປໃນເວລາມືດ, ແລະ ແບກເຄື່ອງຂອງໃສ່ບ່າອອກໄປໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ.

⁸ແລ້ວ ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍໃນຕອນເຊົ້າ, ກ່າວວ່າ,⁹“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ,ເຊື້ອສາຍທີ່ກະບົດນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ຖາມບໍວ່າ, ‘ເຈົ້າກຳລັງເຮັດຫຍັງ?’¹⁰ຈົ່ງບອກແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະຢາເວອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ນີ້ເປັນຄຳທຳນວາຍກ່ຽວຂ້ອງກັບເຈົ້າ ເຈົ້າຊາຍໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ເຊື້ອສາຍອິສຣາເອນໃນທ່າມກາງພວກເຂົານັ້ນ.’

¹¹ກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍເປັນຫມາຍສຳຄັນສຳລັບພວກທ່ານ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງນີ້ກໍຈະເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຈະຖືກກວາດລ້າງ ແລະ ໄປເປັນຊະເລີຍ.¹²ເຈົ້າຊາຍຜູ້ທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ຈະແບກເຄື່ອງຂຶ້ນໃສ່ບ່າໃນເວລາມືດ, ແລະ ອອກໄປທາງກຳແພງ. ພວກເຂົາຈະເຈາະຮູຜ່ານກຳແພງ ແລະ ແບກເຄື່ອງຂອງພວກເຂົາອອກໄປ. ພວກເຂົາຈະປົກຫນ້າຂອງຕົນ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະບໍ່ເຫັນແຜ່ນດິນດ້ວຍສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ.¹³ເຮົາຈະກາງຕາຫນ່າງຂອງເຮົາອອກເທິງລາວ ແລະ ລາວຈະຕິດກັບຕາຫນ່າງຂອງເຮົາ; ແລ້ວເຮົາຈະນຳລາວເຂົ້າໄປໃນບາບີໂລນ, ແຜ່ນດິນຂອງເຄເດຍ, ແຕ່ລາວຈະບໍ່ເຫັນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ແລະ ລາວຈະຕາຍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.

¹⁴ເຮົາຈະກະຈັດກະຈາຍຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບລາວ ຄົນທີ່ຊ່ວຍລາວ ຕະຫລອດຈົນເຖິງກອງທະຫານຂອງລາວໄປຢູ່ທຸກທີ່ທຸກບ່ອນ, ແລະ ເຮົາຈະສົ່ງດາບອອກໄປໄລ່ລ້າພວກເຂົາ.¹⁵ເພື່ອພວກເຂົາຈະວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຮົາກະຈັດກະຈາຍພວກເຂົາໄປຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດອື່ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກະຈັດກະຈາຍໄປຕາມແຜ່ນດິນຕ່າງໆ.¹⁶ແຕ່ເຮົາຈະໄວ້ຊີວິດພວກຜູ້ຊາບບາງຄົນໃນທ່າມກາງພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄົມດາບ, ຄວາມອຶດຢາກ, ແລະ ໄພພິບັດ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ບັນທຶກເຖິງການກະທຳອັນຫນ້າລັງກຽດທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາໃນດິນແດນທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເອົາພວກເຂົາໄປ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.”

¹⁷ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁸“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກິນອາຫານຂອງເຈົ້າດ້ວຍຕົວສັ່ນ, ແລະ ດື່ມນ້ຳຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ ແລະ ກັງວົນ.

¹⁹ແລ້ວຈົ່ງກ່າວແກ່ປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນວ່າ: ພວກເຂົາຈະກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງຕົນດ້ວຍໂຕສັ່ນ ແລະ ດື່ມນ້ຳດ້ວຍຄວາມສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ, ເນື່ອງຈາກຄວາມອຸດົມສົມບູນໃນແຜ່ນດິນຈະຖືກທຳລາຍ ເພາະຄວາມຮຸນແຮງຂອງບັນດາຄົນທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ນັ້ນ.²⁰ສະນັ້ນ ເມືອງທັງຫລາຍທີ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ຈະຮ້າງເປົ່າ ແລະ ແຜ່ນດິນຈະກາຍເປັັນບ່ອນເປົ່າວ່າງ; ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.”

²¹ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍອີກຄັ້ງ, ກ່າວວ່າ,²²"ບຸດຂອງມະນຸດເອີຍ, ສຸພາສິດອັນໃດທີ່ເຈົ້າມີໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນທີ່ເວົ້າວ່າ, ‘ວັນເຫລົ່ານັ້ນກໍໄກອອກໄປ ແລະ ນິມິດທຸກຢ່າງກໍລະລາຍໄປ?’²³ສະນັ້ນ, ຈົ່ງກ່າວແກ່ຄົນທັງຫລາຍວ່າ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວວ່າ: ເຮົາຈະໃຫ້ສຸພາສິດບົດນີ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະ ປະຊາຊົນແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຈະບໍ່ໃຊ້ມັນອີກຕໍ່ໄປ.' ແຕ່ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ວັນເຫລົ່ານັ້ນກໍໃກ້ເຂົ້າມາ ຄືເວລາທີ່ນິມິດທຸກຢ່າງກໍເປັນຈິງແລ້ວ.

²⁴ເພາະຈະບໍ່ມີນິມິດປອມ ຫລື ຄຳທຳນວາຍທີ່ເວົ້າເອົາໃຈຄົນໃນເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນອີກຕໍ່ໄປ.²⁵ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວ! ເຮົາກ່າວ ແລະ ເຮົາດຳເນີນໃນຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວ. ສິ່ງນີ້ ຈະບໍ່ຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ. ເພາະເຮົາຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ໃນວັນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ເຊື້ອສາຍທີ່ມັກກະບົດເອີຍ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວ!—ນີ້ເປັນປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’”

²⁶ອີກຄັ້ງທີ່ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກາ່ວວ່າ,²⁷“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ! ເບິ່ງແມ໋, ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນເວົ້າວ່າ, ‘ນິມິດ ທີ່ລາວເຫັນເປັນເລື່ອງໃນອີກຫລາຍວັນນັບຈາກຕອນນີ້, ແລະ ລາວທຳນວາຍເຖິງເລື່ອງທີ່ຍັງຫ່າງໄກ.’²⁸ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈະບໍ່ຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາກ່າວອອກໄປນັ້ນຈະຕ້ອງສຳເລັດແທ້—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

13

¹ອີກຄັ້ງ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະຄຳທີ່ທຳນວາຍໃນອິດສະຣາເອນ, ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳລັງທຳນວາຍຕາມຈິນຕະນາການຂອງຕົນວ່າ ‘ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ.³ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ວິບັດແກ່ເຫລົ່າຜູ້ປະກາດພຣະຄຳໂງ່ຈ້າ ຊຶ່ງເຮັດຕາມວິນຍານຂອງພວກເຂົາເອງ, ແຕ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນຫຍັງເລີຍ.⁴ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທຳຂອງພວກເຈົ້າເປັນເຫມືອນດັ່ງຫມາຈິ້ງຈອກຢູ່ທ່າມກາງສິ່ງທີ່ຮົກຮ້າງເພພັງ.

⁵ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປີນຂຶ້ນໄປບ່ອນແຕກຂອງກຳແພງຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ, ເພື່ອແປງມັນ, ເພື່ອຕ້ານທານສົງຄາມໃນວັນແຫ່ງພຣະຢາເວ.⁶ພວກເຂົາ, ມີນິມິດປອມ ແລະ ຄຳນວາຍຂີ້ຕົວະ, ພວກຄົນທີ່ກ່າວວ່າ"ຢ່າງນັ້ນ ແລະ ຢ່າງນີ້ ແມ່ນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ." ພຣະຢາເວບໍ່ເຄີີຍໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຫວັງວ່າຈະສຳເລັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຕົນ⁷ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນນິມິດປອມ ແລະ ຄຳທຳນວຍຂີ້ຕົວະ, ພວກເຈົ້າ ຜູ້ກ່າວວ່າ, "ເຊັ່ນນັ້ນ ແລະ ເຊັ່ນນີ້ ແມ່ນປະກາດຂອງພຣະຢາເວ" ໃນຂະນະທີ່ເຮົາຍັງບໍ່ເຄີຍກ່າວຫຍັງເລີຍ?'

⁸ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເພາະວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ມີນິມິດບໍ່ປອມ ແລະ ກ່າວຄຳຂີ້ຕົວະ — ດັ່ງນັ້ນ ນີ້ເປັນການປະກາດຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁹ມືຂອງເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະຄໍາ ຜູ້ມີນິມິດຂີ້ຕົວະ ແລະ ຄຳທຳນວຍຂີ້ຕົວະ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນທີ່ຊຸມນຸມປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ຫລື ຂຶ້ນທະບຽນຢູ່ໃນສຳມະໂນຄົວຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ; ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ ແລະ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ!

¹⁰ເພາະເຫດນີ້, ແລະ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ຫລົງໄປ ແລະ ໂດຍກ່າວວ່າ, "ສັນຕິສຸກ!" ທັງໆທີ່ບໍ່ມີສັນຕິສຸກເລີຍ, ພວກເຂົາກຳລັງສ້າງກຳແພງ ແລ້ວພວກເຂົາຈະໂບກດ້ວຍປູນຂາວ.'¹¹ຈົ່ງກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ໂບກກຳແພງນັ້ນວ່າ 'ມັນຈະເພພັງລົງ; ຈະມີຝົນຕົກລົງມາຢ່າງຫນັກ, ແລະ ເຮົາຈະສົ່ງພາຍຸຫມາກເຫັບມາ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ມັນເພພັງລົງ, ແລະ ລົມພາຍຸກ້າຈະພັດເພື່ອທຳລາຍມັນໃຫ້ເພພັງລົງ.¹²ເບິ່ງແມ໋, ກຳແພງຈະເພພັງລົງ. ຍັງບໍ່ມີໃຜບອກພວກເຈົ້າບໍ, "ປູນຂາວທີ່ເຈົ້າໄດ້ໂບກນັ້ນຢູ່ໃສ?"

¹³ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລົມພາຍຸມາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ, ແລະຈະມີນ້ຳຖ້ວມດ້ວຍຫ່າຝົນທີ່ຕົກລົງຢ່າງແຮງດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ! ພາຍຸຫມາກເຫັບທີ່ມາດ້ວຍຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງເຮົາຈະທຳລາຍມັນຈົນສີ້ນຊາກ.¹⁴ເພາະເຮົາຈະທຳລາຍກຳແພງຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ໂບກດ້ວຍປູນຂາວນັ້ນ, ແລະ ເຮົາມ້າງມັນລົງເຖິງດິນຈົນເຫັນຖານຂອງກຳແພງນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈະເພພັງລົງ ແລະ ພວກເຈົ້າຈະຖືກທຳລາຍລ້າງໃນທ່າມກາງຂອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

¹⁵ເພາະເຮົາຈະທຳລາຍລ້າງດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ ແລະ ຜູ້ທີ່ໂບກມັນໄວ້ດ້ວຍປູນຂາວ. ເຮົາຈະກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ, "ກຳແພງບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ໂບກປູນຂາວກໍບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປເຊັ່ນກັນ—¹⁶ບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະຄຳແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ທຳນວາຍກ່ຽວກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຫັນນິມິດແຫ່ງສັນຕິສຸກຂອງນະຄອນນັ້ນ. ແຕ່ທັງທີ່ບໍ່ມີສັນຕິສຸກເລີຍ! — ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ."'

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງມຸ່ງຫນ້າຕໍ່ສູ້ບັນດາລູກສາວຂອງພວກເຈົ້າຜູ້ທຳນວາຍຕາມແນວຄິດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຈົ່ງທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ.¹⁸ກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ວິບັດແກ່ຜູ້ຍິງທີ່ຫຍິບຜ້າຍັນສະເຫນ່ໃສ່ແຂນເສື້ອທັງຫລາຍ ແລະ ຜ້າປົກຫົວຂອງເຂົາທຸກຂະຫນາດ ເພື່ອຕາມລ່າປະຊາຊົນ. ພວກເຈົ້າຈະຕາມລ່າປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແຕ່ຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນເອງໄດ້ບໍ?

¹⁹ພວກເຈົ້າໄດ້ດູຫມິ່ນເຮົາ ໃນຫມູ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ເພາະເຫັນແກ່ເຂົ້າບາເລເປັນກຳ ແລະ ເສດເຂົ້າຈີ່, ເພື່ອຂ້າປະຊາຊົນທັງຫລາຍຜູ້ທີ່ບໍ່ສົມຄວນຕາຍ, ແລະ ເພື່ອຮັກສາຊີວິດຄົນທີ່ບໍ່ສົມຄວນຈະມີຊີວິດຢູ່ໃຫ້ໄດ້ຢູ່ຕໍ່, ຍ້ອນການຂີ້ຕົວະຂອງເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຟັງພວກເຈົ້າ.

²⁰ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຕໍ່ສູ້ເວດມົນສະເຫນ່ທີ່ພວກເຈົ້າໃຊ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງປະຊາຊົນຕົກເປັນເຫຍື່ອຢ່າງທີ່ພວກເຂົາໄລ່ລ່ານົກ. ແນ່ນອນ, ເຮົາຈະຈີກຜ້າຍັນນັ້ນເສຍຈາກແຂນຂອງພວກເຈົ້າ; ແລະ ຈາກປະຊາຊົນຜູ້ຊຶ່ງພວກເຈົ້າໄດ້ດັກຈັບເຫມືອນຈັບນົກ — ເຮົາຈະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາເປັນອິດສະຫລະ²¹ເຮົາຈະຈີກຜ້າປົກຫົວຂອງພວກເຈົ້າເສຍ ແລະ ຊ່ວຍເຫລືອປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພວກເຈົ້າ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະບໍ່ຕົກເປັນເຫຍື່ອໃນມືຂອງພວກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

²²ເພາະພວກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຄົນຊອບທຳທໍ້ໃຈດ້ວຍການຂີ້ຕົວະ, ທັງທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ປາຖະຫນາໃຫ້ພວກເຂົາທໍ້ຖອຍໃຈເລີຍ, ແລະ ເພາະພວກເຈົ້າສະຫນັບສະຫນູນການກະທຳຂອງຄົນຊົ່ວ ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈະບໍ່ກັບຈາກທາງຂອງເຂົາ ເພື່ອຈະຮັກສາຊີວິດຂອງເຂົາ —²³ສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນນິມິດປອມ ຫລື ເຮັດການທຳນວາຍໄດ້ອີກ, ດ້ວຍວ່າເຮົາຈະຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພວກເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.”'

14

¹ພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິດສະຣາເອນບາງຄົນມາຫາຂ້ານ້ອຍ ແລະ ມານັ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ.²ແລ້ວພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,³“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຢຶດເອົາຮູບເຄົາລົບຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ສະດຸດຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຂົາຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາເອງ. ເຮົາຄວນຈະຖືກສອບໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍພວກເຂົາບໍ?

⁴ສະນັ້ນ ຈົ່ງປະກາດສິ່ງນີ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນໃນເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອົາຮູບເຄົາລົບຕ່າງໆໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ, ຫລື ຜູ້ໃດເອົາສິ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ສະດຸດໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຕົນເອງ, ແລະ ຍັງມາຫາຜູ້ປະກາດພຣະທຳ — ເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວ ຈະຕອບເຂົາເອງກ່ຽວກັບຮູບເຄົາລົບຫລວງຫລາຍຂອງເຂົາ.⁵ເຮົາຈະເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອເຮົາຈະເອົາຫົວໃຈຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ທີ່ໄປຫ່າງໄກຈາກເຮົາ ເນື່ອງຈາກຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ ນັ້ນກັບຄືນມາ.'

⁶ສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງກັບໃຈໃຫມ່ ແລະ ຫັນຫລັງຈາກຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າເສຍ! ຈົ່ງຫັນຫນ້າຂອງພວກເຈົ້າຈາກບັນດາສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຈົ້າ.

⁷ເພາະວ່າທຸກຄົນໃນເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ແລະ ຊາວຕ່າງຊາດທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນ ຄືຜູ້ປະຖິ້ມເຮົາ, ຜູ້ທີ່ຖືເອົາຮູບເຄົາລົບໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ ແລະ ເອົາຄວາມຊົ່ວຊ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຂອງຕົນ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຍັງຈະມາຫາຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ເພື່ອສະແຫວງຫາເຮົາ — ເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວ, ຈະຕອບຄົນນັ້ນເອງ.⁸ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະມຸ່ງຫນ້າຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ຄົນນັ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ລາວເປັນຫມາຍສຳຄັນ ແລະ ສຸພາສິດ, ເພາະເຮົາຈະຕັດລາວອອກເສຍຈາກທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

⁹ຖ້າຜູ້ປະກາດພຣະຄຳຄົນນັ້ນຫລອກລວງ ແລະ ກ່າວຂໍ້ຄວາມໃດໆ, ແລ້ວເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວ, ຈະຫລອກລວງຜູ້ປະກາດພຣະທຳຄົນນັ້ນ; ເຮົາຈະຢຽດມືຂອງເຮົາອອກຕໍ່ສູ້ຄົນນັ້ນ ແລະ ທຳລາຍລ້າງລາວເສຍຈາກທ່າມກາງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຂອງເຮົາ.¹⁰ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບໂທດຂອງພວກເຂົາ; ໂທດຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທຳກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັບຄົນທີ່ມາປຶກສາລາວ.¹¹ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ, ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນຈະບໍ່ຫນີຈາກການຕິດຕາມເຮົາອີກຕໍ່ໄປ ແລະ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນອີກຕໍ່ໄປດ້ວຍການລະເມີດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ — ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້.”

¹²ແລ້ວພຣະທຳຂອງພຣະເຢວາມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹³“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເມື່ອແຜ່ນດິນຫນຶ່ງເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ເຮົາໂດຍການເຮັດຄວາມບາບທີ່ເຮົາໄດ້ຢຽດພຣະຫັດອອກໄປຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ ແລະທຳລາຍແຫລ່ງອາຫານ, ແລະ ສົ່ງການອຶດຫິວມາແລະ ຕັດມະນຸດ ພ້ອມທັງສັດອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນເສຍ;¹⁴ເຖິງແມ່ນວ່າ ມີຊາຍທັງສາມຄົນນີ້ ຄື ໂນອາ, ດານີເອນ, ແລະ ໂຢບ — ຢູ່ໃນທ່າມກາງແຜ່ນດິນນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍພຽງແຕ່ສາມາດຊ່ວຍກູ້ເອົາຊີວິດຂອງຕົນລອດພົ້ນອອກມາດ້ວຍຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ — ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະກາດດັ່ງນີ້.

¹⁵ຖ້າເຮົາສົ່ງສັດຮ້າຍຜ່ານເຂົ້າແຜ່ນດິນ ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ມັນເປັນຫມັນ ເພື່ອວ່າມັນຈະກາຍເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ ເພື່ອຈະບໍ່ມີໃຜກາຍເຂົ້າໄປເພາະສັດຮ້າຍນັ້ນ,¹⁶ເຖິງແມ່ນວ່າ ຊາຍທັງສາມຄົນນັ້ນຢູ່ຫັ້ນ — ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ — ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະກາດວ່າ — ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍແມ່ນແຕ່ລູກຊາຍຍິງຂອງພວກເຂົາໄດ້; ພວກເຂົາພຽງສາມາດຊ່ວຍກູ້ເອົາຊີວິດຂອງພວກເຂົາເອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ ດິນແດນນັ້ນ ຈະກາຍເປັນບ່ອນຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າເສຍ.

¹⁷ຫລື ຖ້າເຮົານຳດາບມາຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະ ກ່າວວ່າ, ‘ດາບເອີຍ, ຈົ່ງຜ່ານໄປໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະ ຕັດມະນຸດ ແລະ ສັດອອກສາ',¹⁸ແລ້ວ ເຖິງວ່າຊາຍທັງສາມຈະຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນນັ້ນສັນໃດ — ເຫມືອນທີ່ເຮົາດຳລົງຢູ່, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະກາດວ່າ — ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍລູກຊາຍຍິງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້; ພວກເຂົາຈະສາມາດຊ່ວຍກູ້ເອົາຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້ເທົ່ານັ້ນ.

¹⁹ຫລື ຖ້າເຮົາສົ່ງໄພພິບັດເຂົ້າມາຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະ ຖອກເທຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງເຮົາອອກເຫນືອດິນແດນນັ້ນດ້ວຍເລືອດ, ເພື່ອຕັດທັງມະນຸດ ແລະ ສັດອອກ,²⁰ແລ້ວ ເຖິງແມ່ນວ່າ ໂນອາ, ດານີເອນ, ແລະ ໂຢບ ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ — ດັ່ງທີ່ເຮົາຊົງດຳລົງຢູ່, ພຣະຢາເວອົງພຣຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະກາດວ່າ — ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍລູກຊາຍຍິງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້; ພວກເຂົາພຽງແຕ່ສາມາດຊ່ວຍກູ້ເອົາຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນໄດ້ດ້ວຍຄວາມຊອບທຳຂອງເຂົາເທົ່ານັ້ນ.

²¹ເພາະພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສິ່ງຮ້າຍແຮງເກີດຂື້ນໂດຍສົ່ງການລົງໂທດທັງສີ່ປະການຂອງເຮົາມາຄື — ໄພອຶດຫິວ, ດາບ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ໂລກລະບາດ ມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຕັດທັງມະນຸດ ແລະ ສັດອອກຈາກນະຄອນນັ້ນ.

²²ເບິ່ງແມ໋, ຜູ້ທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ໃນນະຄອນນັ້ນ, ຄືຜູ້ລອດຊີວິດຈະໄປກັບລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງຕົນ. ເບິ່ງແມ໋! ພວກເຂົາຈະອອກໄປຫາເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນຄວາມປະພຶດ ແລະ ການກະທຳທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຈົ້າຈະໂລ່ງໃຈຂື້ນກັບການລົງໂທດທີ່ເຮົາໄດ້ສົ່ງໄປສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະທຸກສິ່ງນອກຈາກນີ້ທີ່ເຮົາສົ່ງໄປສູ່ກັບດິນແດນນີ້.²³ຜູ້ລອດຊີວິດຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າໂລ່ງໃຈຂື້ນ ເມືາອເຈົ້າເຫັນການປະພຶດ ແລະ ການກະທຳທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ສູ້ນະຄອນນັ້ນ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດໂດຍປາສະຈາກເຫດຜົນ! — ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງປະກາດດັ່ງນີ້ແຫລະ.”

15

¹ແລ້ວພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວກໍມາເຖິງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ກ່າວວ່າ²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຄືອຕົ້ນອະງຸ່ນກໍດີກວ່າງ່າໄມ້ຢ່າງອື່ນທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍໃນປ່າບໍ?³ຄົນເອົາໄມ້ຈາກເຄືອຕົ້ນອະງຸ່ນໄປເຮັດຫຍັງບໍ? ຫລື ເອົາໄປເຮັດຂໍຫ້ອຍອັນໃດອັນຫນຶ່ງບໍ?⁴ເບິ່ງແມ໋! ຫາກມັນຖືກໂຍນລົງໄປໃນກອງໄຟເພື່ອເປັນເຄື່ອງອ່ອຍໄຟ, ແລະ ຖ້າຫາກໄຟນັ້ນໄຫມ້ທັງສອງສົ້ນ ແລະກໍຈະໄຫມ້ທາງກາງນຳ, ມັນຈະໃຊ້ປະໂຫຍດອັນຫຍັງໄດ້ອີກ?

⁵ເບິ່ງແມ໋! ເມື່ອມັນໄຫມ້ຫມົດແລ້ວ, ມັນກໍບໍ່ສາມາດໃຊ້ປະໂຫຍດຫຍັງໄດ້ອີກ; ແນ່ນອນວ່າ, ເມື່ອຖືກໄຟໄຫມ້ແລ້ວ, ມັນກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງເລີຍ.⁶ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ບໍ່ຄືກັບຕົ້ນໄມ້ທີ່່ຢູ່ປ່າ, ເຮົາເອົາເຄືອອະງຸ່ນເປັນເຊື້ອໄຟ; ເຮົາກໍຈະປະຕິບັດຢ່າງດຽວກັນຕໍ່ຜູ້ທີ່ອາໄສ ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສັນນັ້ນ.

⁷ເພາະເຮົາຈະມຸ່ງຫນ້າຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ. ເຖິງວ່າພວກເຂົາອອກຈາກໄຟ, ແຕ່ກອງໄຟກໍຈະເຜົາຜານພວກເຂົາ; ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຮົາຕັ້ງຫນ້າຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ.⁸ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນນັ້ນຖືກຮ້າງເປົ່າ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຜິດບາບ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

16

¹ແລ້ວພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງແຈ້ງຕໍ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກ່ຽວກັບ ການກະທຳອັນຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງຂອງຕົນ,³ແລະຈົ່ງປະກາດວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວຢ່າງນີ້ແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ: ການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ການເກີດຂອງເຈົ້າ ກໍໄດ້ເກີດຂື້ນທີ່ແຜ່ນດິນຄົນການາອານ; ພໍ່ຂອງເຈົ້າເປັນຄົນອາໂມຣີດ, ແລະ ແມ່ຂອງເຈົ້າເປັນຄົນຮິດຕີ.

⁴ໃນວັນທິ່ເຈົ້າເກີດນັ້ນ, ແມ່ຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕັດສາຍແຫ່ ແລະ ສາຍບືຂອງເຈົ້າ, ນາງກໍບໍ່ໄດ້ໃຊ້ນຳ້ອາບ ຫລື ຖູໂຕເຈົ້າໃຫ້ສະອາດດ້ວຍເກືອ, ຫລື ເອົາຜ້າພັນເຈົ້າໄວ້.⁵ບໍ່ມີຕາຈັກຫນ່ວຍທີ່ມີຄວາມອີດູເຈົ້າ ເພື່ອຈະເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ເຈົ້າ, ເພື່ອສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຈົ້າ. ໃນວັນທີ່ເຈົ້າເກີດ, ຊີວິດຂອງເຈົ້າກໍເປັນທີ່ຫນ້າກຽດຊັງ, ເຈົ້າໄດ້ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ໃນທົ່ງນາ.

⁶ແຕ່ເຮົາໄດ້ຜ່ານມາໃກ້ເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາໄດ້ເຫັນເຈົ້ານອນເກືອກຢູ່ໃນກອງເລືອດຂອງຕົນ; ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາກໍໄດ້ເວົ້າກັບເຈົ້າໃນກອງເລືອດຂອງເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງມີຊີວິດຢູ່!" ເຮົາກໍໄດ້ເວົ້າກັບເຈົ້າໃນກອງເລືອດຂອງເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງມີຊີວິດຢູ່!"⁷ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຕີບໂຕເຫມືອນຢ່າງພືດໃນທົ່ງນາ. ເຈົ້າຈະເພີ່ມທະວີ ແລະ ກາຍເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ເຈົ້າເປັນເພັດພອຍແຫ່ງເພັດພອຍທັງຫລາຍ. ຫນ້າເອິກຂອງເຈົ້າກໍມີຮູບຊົງງາມດີ ແລະ ຜົມຂອງເຈົ້າກໍດົກຫນາ, ເຖິງວ່າເຈົ້າເຄີຍເປືອຍກາຍ ແລະ ປະໂຕຢູ່.

⁸ເຮົາໄດ້ຜ່ານເຈົ້າໄປອີກເທື່ອ, ແລະ ໄດ້ເຫັນເຈົ້າ. ເບິ່ງແມ໋! ເວລາແຫ່ງຄວາມຮັກກໍມາຮອດເຈົ້າແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ພືເສື້ອຄຸມຂອງເຮົາເຫນືອເຈົ້າ ແລະ ປົກປິດຄວາມເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າໄວ້. ແລ້ວເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄຳປະຕິຍານຕໍ່ເຈົ້າ ແລະ ເຮັດຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບເຈົ້າ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ແລະ ເຈົ້າກໍເປັນກຳມະສິດຂອງເຮົາ.

⁹ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາໄດ້ອາບນ້ຳໃຫ້ເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ລ້າງເລືອດອອກຈາກເຈົ້າ, ແລະ ເອົານ້ຳມັນຊະໂລມເຈົ້າ.¹⁰ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕົວໃຫ້ເຈົ້າດ້ວຍຜ້າຖັກແສ່ວ ແລະ ເອົາເກີບຫນັງສຸບໃສ່ຕີນຂອງເຈົ້າ. ເຮົາພັນເຈົ້າໄວ້ດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ ແລະ ຄຸມເຈົ້າໄວ້ດ້ວຍຜ້າໃຫມ.¹¹ຕໍ່ມາ ເຮົາເອົາເຄື່ອງປະດັບມາປະດັບເຈົ້າ, ເອົາປອກແຂນມາສູບໃສ່ແຂນໃຫ້ເຈົ້າ, ແລະ ໃສ່ສາຍຄໍໃຫ້ເຈົ້າ.¹²ເຮົາເອົາບ້ວງມາໃສ່ດັງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ໃສ່ຕຸ້ມຫູໃຫ້ເຈົ້າ, ແລະ ສຸບມົງກຸດງາມໄວ້ເທິງຫົວຂອງເຈົ້າ.

¹³ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຖືກປະດັບຕົນດ້ວຍຄຳ ແລະ ເງິນ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ, ຜ້າໄຫມ, ແລະ ຜ້າຖັກແສ່ວ; ເຈົ້າກິນຍອດແປ້ງ, ນ້ຳເຜິ້ງ ແລະ ນ້ຳມັນຫມາກກອກ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຄົນງາມຫລາຍ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນພະຣາຊິນີ.¹⁴ຊື່ສຽງຂອງເຈົ້າກໍຖືກຊ່າລືໄປໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ເພາະຄວາມງົດງາມຂອງເຈົ້າ, ຍ້ອນມັນເປັນສິ່ງທີ່ສົມບູນແບບໃນຄວາມສະຫງ່າງາມທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໄວ້ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹⁵ແຕ່ເຈົ້າວາງໃຈໃນຄວາມງາມຂອງຕົນເອງ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ປະຕິພຶດຕົນເຫມືອນຍິງໂສເພນີ ຍ້ອນຊື່ສຽງຂອງເຈົ້າ; ເຈົ້າໄດ້ປະພຶດຢ່າງຍິງໂສເພນີຕໍ່ທຸກຄົນທີ່ຜ່ານໄປເຂົ້າມາ, ເພື່ອຄວາມງາມຂອງເຈົ້າຈະກາຍເປັນຂອງເຂົາ.¹⁶ແລ້ວເຈົ້າເອົາເສື້ອຜ້າຂອງເຈົ້າ ແລະ ເອົາມັນມາສ້າງເປັນສະຖານທີ່ສູງສວຍງາມດ້ວຍຫລາກຫລາຍສີສັນສຳລັບຕົນ, ແລະ ຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ເຈົ້າໄດ້ປະພຶດຕົນເຫມືອນຢ່າງຍິງໂສເພນີ. ສິ່ງຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງເຫລົ່ານີ້ ບໍ່ຄວນເກີດຂື້ນ ແລະ ບໍ່ຫນ້າຈະມີຢູ່ເລີຍ.

¹⁷ເຈົ້າໄດ້ເອົາເພັດນິນຈິນດາຊັ້ນເຄື່ອງປະດັບຊັ້ນເລີດຂອງ ຄຳ ແລະ ເງິນ ທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ແລ້ວເຈົ້າໄດ້ສ້າງຈຳນວນຜູ້ຊາຍສຳລັບຕົນເອງ, ແລະ ເຈົ້າປະຕິບັດກັບພວກເຂົາເຫມືອນຢ່າງທີ່ຍິງໂສເພນີໄດ້ເຮັດ.¹⁸ເຈົ້າເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ຖັກແສ່ວ ແລະ ປົກປິດໄວ້, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ເອົານ້ຳມັນ ແລະ ນ້ຳຫອມຂອງເຮົາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ.¹⁹ເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຮົາໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ — ເຮັດດ້ວຍແປ້ງຢ່າງດີ, ນ້ຳມັນ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງ — ເຈົ້າກໍເອົາມາວາງຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ເປັນກິ່ນຫອມທີ່ພໍໃຈ, ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນແລ້ວ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²⁰ແລ້ວເຈົ້າໄດ້ຈັບລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງເກີດມາເພື່ອເຮົາ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຖວາຍບູຊາພວກເຂົາ ເພື່ອເປັນອາຫານແກ່ຮູບເຄົາລົບຕ່າງໆ. ການທີ່ເຈົ້າປະພຶດຕົນນັ້ນເຫມືອນຍິງໂສເພນີເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍຫລື?²¹ເຈົ້າໄດ້ຂ້າລູກຂອງເຮົາ ແລະ ໄດ້ເຜົາພວກເຂົາໃນກອງໄຟ.²²ຕະຫລອດການກະທຳອັນຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງຂອງເຈົ້າ ແລະ ການກະທຳຂອງຍິງໂສເພນີຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງວັນເວລາທີ່ເຈົ້າຍັງນ້ອຍ, ຕອນທີ່ເຈົ້າຍັງເປືອຍກາຍ ແລະ ບໍ່ມີເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ນອນເກືອກຢູ່ໃນກອງເລືອດຂອງຕົນ.

²³ວິບັດ! ວິບັດແກ່ເຈົ້າ! — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ສະນັ້ນ, ນອກເຫນືອຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫມົດຂອງເຈົ້າແລ້ວ,²⁴ເຈົ້າຍັງໄດ້ສ້າງຫ້ອງຫລັງຄາສຳລັບຕົນໃນສະຖານທີ່ສາທາລະນະທຸກແຫ່ງ.

²⁵ເຈົ້າໄດ້ສ້າງສະຖານທີ່ສູງຂອງເຈົ້າໄວ້ທີ່ຫົວຖະຫນົນທຸກເສັ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຄວາມງາມຂອງເຈົ້າລົດຄຸນຄ່າລົງ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ມອບຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ກັບທຸກຄົນທີ່ຜ່ານໄປມາດ້ວຍການກະທຳທັງຫລາຍຂອງຍິງໂສເພນີ.²⁶ເຈົ້າເຮັດຕົນຄືຍິງໂສເພນີກັບຄົນເອຢິບ, ເພື່ອນບ້ານຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຕັນຫາຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດກິດຈະການທັງຫລາຍຂອງຍິງໂສເພນີ, ຊຶ່ງເປັນເຫດໃຫ້ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາເພີ່ມຂຶ້ນ.

²⁷ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຕີເຈົ້າດ້ວຍມືຂອງເຮົາ ແລະ ຕັດອາຫານຂອງເຈົ້າ. ເຮົາຈະມອບຊີວິດຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ສັດຕູຂອງເຈົ້າ, ຄືບັນດາລູກສາວຄົນຟີລິດສະຕິນ, ຜູ້ຊຶ່ງລະອາຍໃນການປະພຶດອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າ.²⁸ເຈົ້າເຮັດຕົນຄືໂສເພນີກັບຄົນອັດຊີເຣຍດ້ວຍ ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກອີ່ມ. ແລະ ເຈົ້າເຮັດຕົນຄືໂສເພນີ ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກອີ່ມ.²⁹ເຈົ້າຍັງເພີ່ມທະວີການກະທຳຂອງຍິງໂສເພນີໃນແຜ່ນດິນພໍ່ຄ້າຊາວບາບີໂລນ, ແລະ ເຖິງປານນັ້ນກໍຕາມ ເຈົ້າຍັງບໍ່ຮູ້ສຶກອີ່ມຫນຳສຳລານໃຈ.

³⁰ເປັນຫຍັງຈິດໃຈຂອງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ສະບາຍປານນີ້ — ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້, ເຮັດຕົນເປັນໂສເພນີທີ່ບໍ່ຮູ້ອາຍຢ່າງນີ້ຫລື?³¹ເຈົ້າໄດ້ສ້າງສະຖານທີ່ສູງໄວ້ໃນຖະຫນົນທຸກເສັ້ນ ແລະ ສ້າງຫ້ອງພັກໄວ້ໃນສະຖານທີ່ສາທາລະນະທຸກແຫ່ງ. ເຖິງປານນັ້ນ ເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ເຫມືອນກັບຍິງໂສເພນີ ເພາະເຈົ້າປະຕິເສດຄ່າຈ້າງ.

³²ເຈົ້າເປັນຍິງຫລິ້ນຊູ້, ເຈົ້າຮັບຄົນແປກຫນ້າແທນຜົວຂອງຕົນ.³³ຄົນທັງຫລາຍເອົາຄ່າຈ້າງໃຫ້ໂສເພນີທຸກຄົນ, ແຕ່ເຈົ້າເອົາຄ່າຈ້າງໃຫ້ແກ້ຄົນຮັກທັງປວງຂອງເຈົ້າ ແລະໃຫ້ສິນບົນໃຫ້ມາຫາເຈົ້າຈາກທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ ເພື່ອການກະທຳຢ່າງຍິງໂສເພນີຂອງເຈົ້າ.³⁴ສະນັ້ນ ນີ້ຄືຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເຈົ້າກັບຜູ້ຍິງເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າບໍ່ມີໃຜໄປຫາເຈົ້າເພື່ອຂໍໃຫ້ເຈົ້າໄປນອນກັບພວກເຂົາ. ແຕ່ເຈົ້າຍອມຈ່າຍຄ່າຈ້າງໃຫ້ພວກເຂົາແທນ, ບໍ່ມີໃຜຈ່າຍໃຫ້ເຈົ້າ.

³⁵ສະນັ້ນ, ເຈົ້າ ຍິງໂສເພນີເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ.³⁶ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະວ່າເຈົ້າໂປຍສະເຫນ່ ແລະ ເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າອອກໃນການປະພຶດຂອງຍິງໂສເພນີກັບຄົນຮັກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ກັບຮູບເຄົາລົບອັນຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເພາະເລືອດລູກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າທີ່ເຈົ້າມອບໃຫ້ແກ່ຮູບເຄົາລົບເຫລົ່ານັ້ນຂອງເຈົ້າ.³⁷ສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຮວບຮວມຄົນຮັກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າທີ່ເຈົ້າໄດ້ພົບ, ລວມທັງຄົນທັງຫລາຍທີ່ເຈົ້າຮັກ ແລະ ເຈົ້າຊັງ, ເຮົາຈະຮວບຮວມພວກເຂົາທັງຫລາຍມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າຈາກທຸກດ້ານ. ແລະ ເຮົາຈະເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນການເປືອຍກາຍທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ.

³⁸ເພື່ອເຮົາຈະພິພາກສາລົງໂທດເຈົ້າໃນຖານະຜູ້ຫລິ້ນຊູ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫລັ່ງເລືອດ, ແລະ ເຮົາຈະນຳເລືອດແຫ່ງຄວາມຄຽດຮ້າຍ ແລະ ຄວາມຫືງຫວງຂອງເຮົາມາເຫນືອເຈົ້າ.³⁹ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຂົາ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະທຳລາຍຫ້ອງຫລັງຄາໂຄ້ງຂອງເຈົ້າລົງ ແລະ ຈະທຳລາຍສະຖານທີ່ສູງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ພວກເຂົາຈະຈີກເສື້ອຜ້າຂອງເຈົ້າອອກແລະ ເອົາເຄື່ອງປະດັບທັງຫມົດຂອງເຈົ້າໄປເສຍ. ພວກເຂົາຈະປະຖີ້ມເຈົ້າໃຫ້ເປືອຍກາຍ ແລະ ບໍ່ມີເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ.

⁴⁰ແລ້ວພວກເຂົາຈະນຳຝູງຄົນມາຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ ແລະ ແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຕັດເຈົ້າດ້ວຍດາບຂອງເຂົາເປັນທ່ອນໆ.⁴¹ພວກເຂົາຈະເອົາໄຟເຜົາບ້ານເຮືອນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ຈະເຮັດຫລາຍສິ່ງໃນການພິພາກສາລົງໂທດເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າພວກຜູ້ຍິງທັງຫລາຍ, ເພື່ອເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຢຸດການເປັນໂສເພນີຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ຈ່າຍຄ່າຈ້າງໃຫ້ບັນດາຄົນຮັກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.⁴²ແລ້ວການຕໍ່ສູ້ຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ເຈົ້າກໍຈະສະຫງົບລົງ; ຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງເຮົາກໍຈະໄປຈາກເຈົ້າ, ເພາະເຮົາເພິ່ງພໍໃຈ, ແລະ ຈະະບໍ່ຄຽດຮ້າຍອີກຕໍ່ໄປ.

⁴³ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລະນຶກເຖິງໃນເວລາທີ່ເຈົ້າຍັງນ້ອຍ ແລະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຮົາສັ່ນສະເທືອນດ້ວຍຄວາມຄຽດຮ້າຍ ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ດັ່ງນັ້ນ, ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາເອງຈະລົງໂທດໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົກເທິງຫົວຂອງເຈົ້າ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ເພີ່ມການລ່ວງປະເວນີກັບການປະພຶດຕົນທີ່ຫນ້າລັງກຽດອຶ່ນໆທັງຫມົດຂອງເຈົ້າຫລືບໍ?

⁴⁴ເບິ່ງແມ໋! ທຸກຄົນທີ່ກ່າວຄຳສຸພາສິດຈະກ່າວເຖິງເຈົ້າວ່າ, "ແມ່ເປັນຢ່າງໃດ, ລູກສາວກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ."⁴⁵ເຈົ້າເປັນລູກສາວຂອງແມ່ເຈົ້າ, ຜູ້ກຽດຊັງຜົວກັບລູກໆຂອງຕົນ, ແລະ ເຈົ້າເປັນນ້ອງສາວຂອງເອື້ອຍເຈົ້າ ຜູ້ກຽດຊັງຜົວກັບລູກໆຂອນາງ. ແມ່ຂອງເຈົ້າເປັນຄົນຮິດຕີ, ແລະ ພໍ່ຂອງເຈົ້າເປັນຄົນອາໂມຣີດ

⁴⁶ເອື້ອຍຂອງເຈົ້າຄືຊາມາເຣຍ ແລະ ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງນາງຊຶ່ງອາໄສຢູ່ທາງເຫນືອ, ໃນຂະນະນ້ອງສາວຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ທາງໃຕ້, ຄືໂຊໂດມ ແລະ ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງນາງ.

⁴⁷ເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ດຳເນີນໃນວິຖີທາງອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຈົ້າຍັງຮຽນແບບນິໄສ ແລະ ການກະທຳຂອງເຂົາ, ແຕ່ວິຖີທັງຫມົດຂອງເຈົ້າກໍຍິ່ງຊົ່ວຊ້າຫລາຍກວ່າພວກເຂົາເສຍອິກ.⁴⁸ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະເຢວາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ໂຊໂດມນ້ອງສາວຂອງເຈົ້າກັບລູກສາວທັງຫລາຍຂອງນາງ, ກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດການຊົ່ວຫລາຍເຫມືອນທີ່ເຈົ້າ ກັບລູກສາວຂອງເຈົ້າໄດ້ເຮັດແລ້ວນັ້ນ.

⁴⁹ເບິ່ງແມ໋! ນີ້ແຫລະເປັນຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງໂຊໂດມນ້ອງສາວຂອງເຈົ້າ: ນາງໄດ້ໂອ້ອວດໃນເວລາຫວ່າງຂອງນາງ, ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່, ແລະ ບໍ່ມີເລື່ອງທຸກຮ້ອນຫຍັງເລີຍ. ນາງບໍ່ມີແຮງໃນການໃຫ້ຊ່ວຍເຫລືອພວກຄົນທຸກຍາກ ແລະ ຄົນຂັດສົນເລີຍ.⁵⁰ນາງຈອງຫອງ ແລະ ເຮັດສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງຕໍ່ຫນ້າເຮົາ, ສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຈັດການກັບພວກເຂົາໄປຕາມທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ.

⁵¹ຊາມາເຣຍກໍເຫມືອນກັນ ເຮັດບາບບໍ່ໄດ້ເຖິງເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງບາບເຈົ້າ; ແຕ່ທາງກົງກັນຂ້າມ, ເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຫລາຍກວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດອີກ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເອື້ອຍນ້ອງຂອງເຈົ້າດີກວ່າເຈົ້າ ເພາະຄວາມກຽດຊັງທັງຫມົດທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດ.⁵²ໂດຍສະເພາະເຈົ້າ, ໄດ້ສະແດງຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າຂອງເຈົ້າ; ດ້ວຍຢ່າງນີ້ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຫັນວ່າເອື້ອຍນ້ອງຂອງເຈົ້າດີກວ່າເຈົ້າ, ເນື່ອງຈາກບາບທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ ທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດທັງຫມົດນັ້ນເປັນສິ່ງຫນ້າລັງກຽດ. ເບິ່ງຄືວ່າ ເອື້ອຍນ້ອງຂອງເຈົ້າດີກວ່າເຈົ້າ. ໂດຍສະເພາະ ເຈົ້າ, ໄດ້ສະແດງຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າຂອງເຈົ້າ. ດ້ວຍຢ່າງນີ້ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຫັນວ່າ ເອື້ອຍນ້ອງຂອງເຈົ້າດີກວ່າເຈົ້າ.

⁵³ເພື່ອເຮົາຈະຟື້ນຄືນອະນາຄົດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ — ອະນາຄົດຂອງໂຊໂດມ ແລະ ບັນດາລູກສາວຂອງນາງ ແລະ ອະນາຄົດຂອງຊາມາເຣຍ ແລະ ບັນດາລູກສາວຂອງນາງ; ແຕ່ອະນາຄົດຂອງເຈົ້າຈະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາດ້ວຍ.⁵⁴ດ້ວຍເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ ເຈົ້າຈະສະແດງຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າຂອງຕົນ; ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບອັບອາຍ ຍ້ອນສິ່ງທັງປວງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດ, ແລະດ້ວຍວິທີນີ້ ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານັ້ນຮູ້ສຶກດີຂື້ນ.⁵⁵ດັ່ງນັ້ນ ສ່ວນເອື້ອຍ ແລະ ລູກສາວຂອງໂຊໂດມ ຈະໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນສູ່ສະພາບເດີມ, ແລະ ຊາມາເຣຍ ກັບລູກສາວຂອງນາງຈະຖືກຟື້ນຄືນສູ່ສະພາບເດີມຂອງເຂົາ. ສ່ວນເຈົ້າ ແລະ ລູກສາວຂອງເຈົ້າຈະຖືກຟື້ນຄືນໃຫ້ກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມດ້ວຍ.

⁵⁶ໂຊໂດມ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເອີ່ຍເຖິງນ້ອງສາວຂອງເຈົ້າໃນວັນແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງຂອງເຈົ້າ,⁵⁷ກ່ອນຫນ້າຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າຈະໄດ້ເປີດເຜີຍ. ແຕ່ຕອນນີ້ ເຈົ້າກໍເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຫມິ່ນປະຫມາດໂດຍລູກສາວທັງຫລາຍແຫ່ງເອໂດມ ແລະ ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນຜູ້ທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບ. ປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍຫມິ່ນປະຫມາດເຈົ້າ.⁵⁸ເຈົ້າຈະສະແດງຄວາມອັບອາຍ ແລະ ການກະທຳທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຂອງເຈົ້າ! — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ!

⁵⁹ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະຈັດການກັບເຈົ້າຢ່າງສະສົມ, ເຈົ້າ ຜູ້ຫມິ່ນປະຫມາດຄຳສາບານຂອງເຮົາ ດ້ວຍການລະເມີດພັນທະສັນຍາ.

⁶⁰ແຕ່ເຮົາຈະລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໃຫ້ໄວ້ກັບເຈົ້າ ໃນສະໄຫມທີ່ເຈົ້າຍັງເປັນຫນຸ່ມຢູ່, ແລະ ເຮົາຈະສະຖາປະນາພັນທະສັນຍານິລັນດອນໄວ້ກັບເຈົ້າ.⁶¹ແລ້ວເຈົ້າຈະລະນຶກເຖິງທາງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ຖືກອັບອາຍ ເມື່ອເຈົ້າຮັບເອົາເອື້ອຍ ແລະ ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ. ເຮົາຈະມອບພວກເຂົາໃຫ້ເປັນລູກສາວຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນພັນທະສັນຍາຊຶ່ງເຮົາໃຫ້ໄວ້ກັບເຈົ້າ.

⁶²ເຮົາຈະສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາໄວ້ກັບເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.⁶³ເພາະທຸກສິ່ງທິ່ເຈົ້າເຮັດລົງໄປ, ເຈົ້າຈະລະນຶກເຖິງທຸກຢ່າງ ແລະ ລະອາຍໃຈ, ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ອ້າປາກເວົ້າອີກຕໍ່ໄປ ເນື່ອງຈາກຄວາມລະອາຍໃຈຂອງເຈົ້າ, ເມື່ອເຮົາຍົກໂທດໃຫ້ເຈົ້າສຳລັບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດນັ້ນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.'"

17

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຍົກຄຳປິດສະຫນາ ແລະ ກ່າວຄຳອຸປະມາແກ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ.³ໃຫ້ກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ມີນົກອິນຊີໃຫຍ່ໂຕຫນຶ່ງ ມີປີກໃຫຍ່ ແລະ ຂົນປີກກໍຍາວ, ທັງມີຂົນຫລາຍ ແລະ ມີຫລາຍສີ ໄດ້ ໄປຍັງເລບານອນ ແລະ ຈັບເທິງຍອດຕົ້ນແປກ.⁴ມັນໄດ້ເດັດຍອດກິ່ງອ່ອນ ແລະ ກໍໄດ້ຄາບໄປຍັງແຜ່ນດິນແຫ່ງການາອານ; ແລະ ມັນໄດ້ປູກໃນເມືອງຂອງພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍ.

⁵ແລ້ວມັນກໍເອົາເມັດພືດແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລະ ໄດ້ປູກໄວ້ໃນບ່ອນດິນອຸດົມສົມບູນ. ມັນປະເມັດພືດໄວ້ແຄມສາຍນ້ຳໃຫຍ່ ເຫມືອນກັບຕົ້ນໄຄ້ນ້ຳ.⁶ແລ້ວເມັດພືດໄດ້ງອກຂື້ນມາ ແລະ ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນເປັນເຄືອອະງຸ່ນເລືອໃນດິນ. ກິ່ງກ້ານທັງຫລາຍຂອງມັນກໍລາມໄປຫາມັນ, ແລະ ຮາກຂອງມັນກໍຢັ່ງລົງລຸ່ມ. ດັ່ງນັ້ນເມັດພືດ ໄດ້ກາຍເປັນເຄືອອະງຸ່ນ ແລະ ມັນໄດ້ແຕກກິ່ງກ້ານທັງຫລາຍ ແລະ ໄດ້ແຕກຫນໍ່ທັງຫລາຍ.

⁷ແຕ່ວ່າ ມີນົກອິນຊີໂຕໃຫຍ່ອີກໂຕຫນຶ່ງ, ມີປີກໃຫຍ່ ແລະ ມີຂົນຫລາຍ. ເບິ່ງແມ໋! ເຄືອອະງຸ່ນເຄືອນີ້ ໄດ້ຢ່ັງຮາກມາທາງນົກອິນຊີ, ແລະ ໄດ້ແຕກກິ່ງກ້ານມາທາງນົກໂຕນີ້ຈາກບ່ອນທີ່ໄດ້ປູກຢູ່ນັ້ນ ເພື່ອຈະຖືກຫົດນ້ຳ.⁸ມັນໄດ້ຖືກປູກໄວ້ໃນບ່ອນດິນດີໃກ້ສະນ້ຳໃຫຍ່ ເພື່ອໃຫ້ແຕກກິ່ງກ້ານ ແລະ ອອກຜົນ, ແລະ ກາຍເປັນເຄືອອະງຸ່ນທີ່ດີເລີດ.'

⁹ຈົ່ງກ່າວກັບປະຊາຊົນວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຄືອນັ້ນຈະເລີນຂຶ້ນໄດ້ບໍ? ມັນຈະບໍ່ຖືກຖອນຮາກ ແລະ ຜົນຂອງງມັນຈະບໍ່ຖືກເດັດຫລື, ແລ້ວເຄືອຂອງມັນຈະຫ່ຽວແຫ້ງ, ແລະ ທຸກສ່ວນທີ່ງອກໃຫມ່ຂອງມັນຈະຫ່ຽວແຫງຢ່າງນັ້ນບໍ? ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ແຂນທີ່ມີແຮງ ຫລື ຄົນຈຳນວນຫລາຍ ເພື່ອຖອນຮາກຂອງມັນ.¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ເບິ່ງແມ໋! ຫລັງຈາກທີ່ມັນຖືກປູກ, ມັນຈະງອກງາມບໍ? ມັນຈະບໍ່ຫ່ຽວແຫ່ງເມື່ອຖືກລົມທິດຕາເວັນອອກພັດຖືກມັນບໍ? ມັນຄົງຈະຫ່ຽວແຫ້ງໄປຮອດບ່ອນທີ່ມັນເກີດມານັ້ນ.”

¹¹ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍອີກ, ກ່າວວ່າ,¹²“ ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຊື້ອສາຍທີ່ມັກກະບົດນັ້ນວ່າ, 'ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມີຄວາມຫມາຍວ່າຢ່າງໃດ? ເບິ່ງແມ໋! ກະສັດນະຄອນບາບີໂລນໄດ້ມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ໄດ້ນຳເອົາກະສັດ ແລະ ເຈົ້າຊາຍທັງຫລາຍ ແລະ ນຳພວກເຂົາກັບໄປບາບີໂລນ.

¹³ແລ້ວເຂົາໄດ້ເອົາເຊື້ອພະວົງຜູ້ຫນຶ່ງມາ, ແລະ ຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຜູ້ນັ້ນ, ແລະ ໄດ້ນຳເຂົາໄປກ້ອງຕົ້ນໂອກ. ເຂົາໄດ້ນຳເອົາພວກຄົນທີ່ມີອຳນາດຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນໄປ,¹⁴ເພື່ອວ່າຣາຊອານາຈັກນັ້ນອາດຈະກາຍມາຕົກຕ່ຳ ແລະ ບໍ່ອາດຍົກຕົນເອງຂຶ້ນອີກໄດ້. ໂດຍການຮັກສາພັນນທະສັນຍາ ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະຢູ່ລອດພົ້ນໄດ້.

¹⁵ແຕ່ກະສັດແຫ່ງເຢຣູຊາເລມໄດ້ກະບົດຕໍ່ເຂົາ ໂດຍການສົ່ງຣາຊະທູດໄປຍັງເອຢິບ ດ້ວຍຫວັງວ່າຈະໄດ້ມ້າຫລວງຫລາຍ ແລະກອງທັບ. ເຂົາຈະສຳເລັດຫລື? ເຂົາຜູ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະຫນີພົ້ນຫລື? ຖ້າເຂົາລະເມີດພັນທະສັນຍາ ເຂົາຈະຫນີພົ້ນຫລື?¹⁶ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ! — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ — ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຕາຍໃນສະຖານທີ່ຂອງກະສັດ ຜູ້ໄດ້ຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນກະສັດຢ່າງແນ່ນອນ, ກະສັດຜູ້ຊຶ່ງຫມິ່ນປະຫມາດຄຳສາບານຂອງເຂົາ, ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ລະເມີດຕໍ່ພັນທະສັນຍາ. ເຂົາຈະຕາຍໃນກາງນະຄອນບາບີໂລນ.

¹⁷ຟາໂຣພ້ອມດ້ວຍກອງທະຫານກ້າ ແລະ ເຕົ້າໂຮມຜູ້ຊາຍຢ່າງຫລວງຫລາຍ ເພື່ອການສົງຄາມ ຈະບໍ່ຊ່ວຍປົກປ້ອງເຂົາໃນການສົງຄາມ, ເມື່ອກອງທັບຂອງບາບີໂລນໄດ້ມີການກໍ່ສ້າງປ້ອມປາການ ແລະ ສ້າງກຳແພງອ້ອມ ເພື່ອຈະທຳລາຍຊີວິດຢ່າງຫລວງຫລາຍ.¹⁸ເພາະກະສັດຫມິ່ນປະຫມາດຄຳສາບານຂອງເຂົາດ້ວຍການລະເມີດພັນທະສັນຍາ. ເບິ່ງແມ໋, ເພາະເຂົາໄດ້ຍື່ນມື ເພື່ອສາບານຕົນ ແລະ ເຖິງວ່າເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້ ເຂົາກໍຈະຫນີບໍ່ພົ້ນ.

¹⁹ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ ມັນບໍ່ແມ່ນຄຳສາບານຂອງເຮົາທີ່ລາວໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດ ແລະ ລະເມີດພັນທະສັນຍາແມ່ນບໍ? ເຮົາຈະນຳການລົງໂທດມາຕົກໃສ່ຫົວຂອງລາວນັ້ນ!²⁰ເຮົາຈະກາງແຫຂອງເຮົາອອກຄຸບລາວ, ແລະ ລາວຈະຕິດກັບດັກຂອງເຮົາ. ແລ້ວເຮົາຈະນຳລາວເຂົ້າໄປໃນບາບີໂລນ ແລະ ພິພາກສາລາວຢູ່ບ່ອນນັ້ນສຳລັບການກະບົດຂອງລາວທີ່ລາວໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ເຮົາ.²¹ສ່ວນພວກທີ່ລີ້ໄພທັງຫມົດຂອງກອງທັບຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະ ພວກທີ່ເຫລືອຢູ່ຈະກະຈັດກະຈາຍໄປໃນທຸກທິດທຸກທາງ. ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ; ເຮົາໄດ້ປະກາດແລ້ວວ່າເຫດການນັ້ນຈະເກີດຂື້ນ.”

²²ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາເອງຈະເປັນຜູ້ເອົາປາຍຂອງຕົ້ນແປກປັກໄປ, ແລະ ເຮົາຈະເອົາໄປປັກຫ່າງຈາກງ່າອ່ອນທັງຫລາຍຂອງມັນ. ເຮົາຈະຫັກມັນອອກ, ແລະ ເຮົາເອງຈະເປັນຄົນປູກມັນໄວ້ຢູ່ເທິງພູສູງ.²³ເຮົາຈະປູກມັນໄວ້ຢູ່ເທິງພູເຂົາສູງຂອງອິດສະຣາເອນ ເພື່ອມັນຈະແຕກງ່າ ແລະ ເກີດຜົນ, ແລະ ມັນຈະກາຍເປັນຕົ້ນແປກທີ່ດີເລີດ ດັ່ງນັ້ນ ນົກທຸກຊະນິດຈະມາອາໄສຢູ່ກ້ອງມັນ. ນົກທຸກຊະນິດຈະມາເຮັດຮັງຢູ່ທີ່ຮົ່ມກິ່ງກ້ານທັງຫລາຍຂອງມັນ.

²⁴ແລະຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນໃນທົ່ງຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ. ເຮົາຈະເຮັດຕົ້ນໄມ້ທີ່ສູງໃຫ້ເຕັຍລົງ ແລະ ເຮັດຕົ້ນໄມ້ທີ່ເຕັຍໃຫ້ສູງຂຶ້ນ. ເຮົາຈະໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ທີ່ຂຽວຫ່ຽວແຫ້ງໄປ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ແຫ້ງໃຫ້ງາມສົດຊື່ນ. ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເຮົາໄດ້ປະກາດວ່າສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ; ແລະ ເຮົາກໍໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.”

18

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວຊົງກ່າວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²2 “ເຈົ້າຫມາຍຄວາມວ່າແນວໃດ, ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຖິງຄຳສຸພາສິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຖິງຄົນອິດສະຣາເອນ ແລະ ກ່າວວ່າ 'ພໍ່ກິນຫມາກອະງຸ່ນສົ້ມ, ແລະ ແຕ່ພວກລູກທັງຫລາຍຊ້ຳພັດເຂັດແຂ້ວ'?

³ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ແນ່ນອນສັນໃດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ — ຈະບໍ່ມີໂອກາດໃດໆທີ່ເຈົ້າຈະໄດ້ກ່າວສຸພາສິດນີ້ໃນອິດສະຣາເອນ.⁴ເບິ່ງແມ໋! ທຸກຊີວິດເປັນຂອງເຮົາ — ຊີວິດຂອງພໍ່, ຊີວິດຂອງລູກຊາຍ, ແລະ ພວກເຂົາເປັນຂອງເຮົາ! ຈິດວິນຍານຜູ້ໃດມີບາບ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະຕ້ອງຕາຍ!

⁵ສິ່ງໃດທີ່ສາມດເວົ້າໄດ້ກ່ຽວກັບຊາຍທີ່ຊອບທຳ ແລະ ຜູ້ດຳເນີນຕາມຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ຄວາມຊອບທຳ —⁶ຖ້າຄົນນັ້ນບໍ່ໄດ້ກິນຢູ່ເທິງພູ ແຫລະບໍ່ໄດ້ແນມເບິ່ງຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນກັບເມຍເພື່ອນບ້ານ, ຫລືເຂົ້າຫາຜູ້ຍິງໃນເວລາທີ່ເປັນປະຈຳເດືອນ, ຜູ້ນັ້ນເປັນຊາຍຊອບທຳຢ່າງນັ້ນຫລື?

⁷ສິ່ງທີ່ສາມາດກ່າວໄດ້ຄື ເຂົາບໍ່ໄດ້ບີບບັງຄັບຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດ, ແຕ່ຄືນຂອງຈຳນຳໃຫ້ແກ່ລູກຫນີ້, ແລະ ເຂົາບໍ່ເຄີຍປຸ້ນຊັບ, ແຕ່ໃຫ້ອາຫານແກ່ຜູ້ທີ່ອຶດຢາກ ແລະ ໃຫ້ເສື້ອຜ້າແກ່ຜູ້ທີ່ເປືອຍກາຍ, ເຂົາເປັນຄົນຊອບທຳຫລືບໍ?⁸ສິ່ງທີ່ສາມາດກ່າວໄດ້ຄື ຜູ້ໃດທີ່ໃຫ້ຢືມເງິນໂດຍບໍ່ເອົາດອກເບ້ຍຫລາຍເກີນໄປ, ແລະ ເຂົາກໍບໍ່ເອົາກຳໄລຫລາຍເກີນໄປຈາກສິ່ງທີ່ເຂົາຂາຍເຊັ່ນນັ້ນຫລື? ມີການເວົ້າເຖິງເຂົາວ່າ ເຂົາດຳເນີນຕາມຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ສັດຊື່ລະຫວ່າງ ຄົນດ້ວຍກັນ⁹ຖ້າຄົນຜູ້ນັ້ນເດີນຕາມກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ແລະ ເຮັດຕາມທຳບັນຍັດຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ສຸດຈະລິດ, ແລ້ວຄຳສັນຍາສຳລັບຄົນຊອບທຳນີ້ກໍຄື: ເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່່ຢາງແນ່ນອນ!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹⁰ແຕ່ຖ້າຜູ້ນັ້ນມີລູກຊາຍທີ່ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ເລືອດອອກ ແລະ ເຮັດສິ່ງຫນຶ່ງສິ່ງໃດໃນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ,¹¹ແມ່ນວ່າ ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງຕົນກໍບໍ່ເຄີຍເຮັດໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈັກເທື່ອເລີຍ, ແຕ່ເຂົາກິນອາຫານຢູ່ເທິງພູເຂົາ, ແລະ ເຂົາລໍ້ລວງເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານ, ຈະເວົ້າກັບເຂົາວ່າແນວໃດ?

¹²ຊາຍຄົນນີ້ບັງຄັບສໍ້ໂກງຄົນຍາກຈົນ ແລະ ຄົນຂັດສົນ, ແລະ ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ ແລະ ຍາດຊີງເຄື່ອງຂອງຄົນອື່ນ, ແລະ ບໍ່ຍອມຄືນຂອງໃຫ້ແກ່ຜູ້ເອົາມາຈຳນຳ, ແລະ ຕາຂອງເຂົາເພັ່ງເບິ່ງຮູບເຄົາລົບ ແລະ ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດທັງຫລາຍ,¹³ແລະ ເຂົາໃຫ້ຄົນຢືມເງິນເພື່ອເອົາດອກເບ້ຍສູງກວ່າເຫດ ແລະເຂົາຫາກຳໄລຫລາຍເກີນຈາກສິ່ງທີ່ເຂົາຂາຍ, ຄົນນີ້ຄວນຈະມີຊີວິດຢູ່ ຫລືຢ່າງໃດ? ແນ່ນອນວ່າ ເຂົາຈະບໍ່ມີຊີວິດຢູ່! ເຂົາຈະຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ເລືອດຂອງເຂົາຈະຕົກເທິງເຂົາ ເພາະເຂົາໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງທັງຫລາຍເຫລົ່ານີ້.

¹⁴ບັດນີ້ ເບິ່ງແມ໋! ສົມມຸດວ່າ ມີຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງມີລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ, ແລະ ລູກຊາຍຂອງເຂົາ ກໍໄດ້ເຫັນຄວາມບາບທັງຫລາຍທີ່ພໍ່ໄດ້ເຮັດ, ແລະ ແມ່ນວ່າເຂົາໄດ້ເຫັນ, ແຕ່ເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁵ລູກຊາຍຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານທີ່ສະຖານບູຊາເທິງພູເຂົາ ຫລືເຂົາບໍ່ໄດ້ຫລຽວເບິ່ງຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ, ແລະເຂົາບໍ່ລໍ້ລວງເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານ, ຈະເວົ້າເຖິງຄົນນັ້ນວ່າແນວໃດ?

¹⁶ລູກຊາຍຄົນນັ້ນບໍ່ໄດ້ບັງຄັບສໍ້ໂກງຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດ, ຫລື ຢຶດເອົາສັນຍາ, ຫລື ລັກເອົາເຄື່ອງຂອງ, ແຕ່ເອົາອາຫານໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຫິວໂຫຍ ແລະ ໃຫ້ເສື້ອຜ້າແກ່ຜູ້ທີ່ເປຶອຍກາຍ.¹⁷ລູກຊາຍຄົນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ບີບບັງຄັບຜູ້ໃດ ຫລື ເອົາດອກເບ້ຍສູງເກີນເຫດ ຫລື ຫາກຳໄລຈາກການກູ້ຢືມຫລາຍເກີນໄປ, ແຕ່ເຂົາເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ແລະ ການປະພຶດຕາມພຣະທຳຂອງເຮົາ; ລູກຊາຍຄົນນັ້ນ ຈະບໍ່ຕາຍ ຍ້ອນຄວາມບາບຂອງພໍ່ລາວ: ລາວຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ!

¹⁸ສ່ວນພໍ່ຂອງເຂົາ, ຫາເງິນດ້ວຍການບັງຄັບສໍ້ໂກງຄົນອຶ່ນໆ ໂດຍການຂີ້ລັກຊັບສິນ ແລະ ຍາດຊິງພ່ີ່ນ້ອງ, ແລະ ເຮັດການບໍ່ດີທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຂົາ — ເບິ່ງແມ໋, ລາວຈະຕາຍຍ້ອນບາບຂອງຕົນ.

¹⁹ແຕ່ເຈົ້າຖາມວ່າ, 'ເປັນຫຍັງລູກຊາຍຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮ່ວມຮັບໂທດຍ້ອນຄວາມຜິດຂອງພໍ່?' ເພາະລູກຊາຍໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຊອບທຳ ແລະ ໄດ້ເຮັດຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງເຮົາທັງຫມົດ; ແລະ ລາວໄດ້ປະພຶດຕາມຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ!²⁰ຜູ້ໃດເຮັດບາບ, ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຕາຍ. ລູກຊາຍບໍ່ຕ້ອງໄດ້ຮ່ວມຮັບໂທດຍ້ອນຄວາມຜິດຂອງພໍ່, ແລະ ພໍ່ຈະບໍ່ໄດ້ຮ່ວມຮັບໂທດຍ້ອນຄວາມຜິດຂອງລູກຊາຍ. ຄົນຊອບທຳຈະໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງເຂົາເອງ, ແລະ ຄົນຊົ່ວກໍຈະໄດ້ຮັບການລົງໂທດຈາກການຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຂົາເອງ.

²¹ຖ້າຫາກຄົນຊົ່ວຫັນຫນີຈາກບາບທັງຫລາຍທີ່ລາວເຮັດ, ແລະ ຮັກສາການປະພຶດຕາມພຣະທຳຂອງລາວ ແລະເຮັດແຕ່ສິ່ງທີ່ຖືກຕອ້ງ ແລະ ຊອບທຳ, ແລ້ວລາວຈະມີຊີວິດ ແລະບໍ່ຕາຍ.²²ການລະເມີດທັງສີ້ນທີ່ລາວໄດ້ເຮັດ ຈະບໍ່ຖືກຈົດຈຳ ແລະ ບໍ່ນຳມາເປັນຂໍ້ລົງໂທດລາວ. ລາວຈະມີຈະມີຊີວິດຢູ່ ເພາະວ່າສິ່ງຊອບທຳທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດ.”

²³ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ- ເຮົາມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມຕາຍຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ຍິນດີ — ໃນການຫັນຫນີຈາກທາງຂອງຕົນເພື່ອມີຊີວິດຢູ່ຫລື?

²⁴ແຕ່ຖ້າຄົນຊອບທຳຫັນຫນີຈາກຄວາມຊອບທຳຂອງລາວ ໄປເຮັດບາບ ແລະ ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງທັງຫລາຍເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄົນຊົ່ວ ລາວຈະມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ຫລື? ຄວາມຊອບທຳທັງຫລາຍທີ່ລາວໄດ້ເຮັດ ຈະບໍ່ເປັນສິ່ງຈົດຈຳ ເມື່ອລາວທໍລະຍົດເຮົາໃນການກະບົດຂອງລາວ. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈະຕາຍໃນຄວາມບາບທັງຫລາຍທີ່ລາວໄດ້ເຮັດ.

²⁵ແຕ່ເຈົ້າຍັງເວົ້າວ່າ, 'ວິທີທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຍຸດຕິທຳ!' ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ! ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ວິທີທາງຂອງເຮົາບໍ່ຍຸດຕິທຳຊັ້ນບໍ?²⁶ເມື່ອຄົນຊອບທຳຫັນຫນີຈາກຄວາມຊອບທຳຂອງລາວ, ແລະເຮັດການຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ຕາຍຍ້ອນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ, ແລ້ວລາວຈະຕາຍຍ້ອນການຊົ່ວທັງຫລາຍທີ່ລາວໄດ້ເຮັດໄປນັ້ນ.

²⁷ແຕ່ເມື່ອຄົນຊົ່ວຫັນຫນີຈາກຄວາມຊົ່ວຂອງລາວທີ່ໄດ້ເຮັດໄປແລ້ວ ແລະ ກັບມາເຮັດສິ່ງຍຸດຕິທຳ ແລະ ຊອບທຳ, ແລ້ວເຂົາຈະຮັກສາຊີວິດຂອງລາວໄວ້ໄດ້.²⁸ເພາະລາວໄດ້ເຫັນ ແລະຫັນຫນີຈາກການທັງປວງ ທີ່ລາວໄດ້ເຮັດແລ້ວນັ້ນ. ລາວຈະມີຊີິວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ລາວຈະບໍ່ຕາຍ.

²⁹ແຕ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນຍັງກ່າວວ່າ, 'ວິທີທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຍຸດຕິທຳ!' ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນເອີຍ, ວິທີທາງຂອງເຮົາບໍ່ຍຸດຕິທຳຊັ້ນບໍ? ວິທີທາງຂອງພວກເຈົ້າຕ່າງຫາກທີ່ບໍ່ຍຸດຕິທຳ ບໍ່ແມ່ນຫລື?³⁰ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະຕັດສິນເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຕາມການກະທຳຂອງເຂົາ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ —ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຈົ່ງກັບໃຈໃຫມ່ ແລະ ຫັນຫນີຈາກການລະເມີດທັງສີ້ນຂອງພວກເຈົ້າ ເພື່ອການລະເມີດເຫລົ່ານັ້ນ ຈະບໍ່ເປັນຫີນສະດຸດແຫ່ງການຊົ່ວຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ.

³¹ຈົ່ງປະຖີ້ມການລ່ວງລະເມີດທັງປວງທີ່ພວກເຈົ້າເຮັດນັ້ນ; ຈົ່ງຮັບເອົາຈິດໃຈ ແລະ ວິນຍານໃຫມ່ເສຍ. ເຊື້ອສາຍ ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຫລື ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຢາກຕາຍ?³²ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ເພິງພໍໃຈໃນຄວາມຂອງຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດ — ຈົ່ງກັບໃຈໃຫມ່ ແລະ ມີຊີວິດຢູ່ເຖີດ!" — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

19

¹"ບັດນີ້, ເຈົ້າຈົ່ງເປັ່ງສຽງຮ້ອງເພງຄ່ຳຄວນຕໍໍ່ສູ້ຜູ້ນໍາທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ.²ແລະເວົ້າວ່າ, 'ແມ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ສິງໂຕແມ່, ນາງຢູ່ກັບລູກສິງໂຕຜູ້; ຢູ່ທ່າມກາງໂຕສິງຫນຸ່ມ ແລະ ນາງລ້ຽງດູລູກໆຂອງນາງ.³ນາງຄືຫນຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ລ້ຽງລູກສິງຂອງນາງ ໃຫ້ເຕີບໃຫຍ່ ກາຍເປັນສິງຫນຸ່ມ, ໂຕສິງທີ່ຝຶກໃນການຈີກເຫຍື່ອຂອງມັນ ແລະ ມັນກັດກິນເຫຍື່ອດ້ວຍຄວາມຫິວໂຫຍ.⁴ແລ້ວບັນດາປະຊາຊາດກໍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບສິ່ງນັ້ນ. ມັນກໍຖືກຈັບໃນກັບດັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາລ່າມໂສ້ໄວ້ ແລະນຳມັນມາຍັງແຜ່ນດິນເອຢິບ.

⁵ແລ້ວແມ່ສິງເຫັນວ່າ ເຖິງວ່ານາງຄອງຄອຍການກັບມາຂອງມັນດົນນານແລ້ວ, ແຕ່ຄວາມຫວັງຂອງນາງໄດ້ສູນໄປ, ດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍເອົາລູກສິງໂຕອື່ນມາອີກ ແລະ ລ້ຽງມັນໃຫ້ກາຍເປັນສິງຫນຸ່ມ.⁶ສິງຫນຸ່ມຕົວນີ້ ທ່ອງທ່ຽວໄປມາໃນທ່າມກາງຝູງສິງທັງຫລາຍ. ມັນເປັນສິງຫນຸ່ມ ແລະ ມັນໄດ້ຮຽນແລະເຝິກການຈີກເຫຍື່ອຂອງມັນ; ມັນໄດ້ກັດກິນບັນດາມະນຸດ.⁷ມັນໄດ້ຈັບຍິງແມ່ຫມ້າຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ທຳລາຍເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ແຜ່ນດິນນັ້ນກໍຖືກຮົກຮ້າງ ເພາະດ້ວຍໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຄໍ່າລາມຂອງມັນ.

⁸ແຕ່ບັນດາປະຊາຊາດຈາກແຄວ້ນທັງປວງອ້ອມຮອບຕໍ່ສູ້ມັນ; ພວກເຂົາກາງແຫອອກຄຸບມັນ. ມັນກໍຖືກຈັບຢູ່ໃນກັບດັກຂອງພວກເຂົາ.⁹ພວກເຂົາລ່າມໂສ້ມັນໄວ້ ແຫລະເອົາມັນໄວ້ໃນກົງ ແລ້ວນຳມັນໄປໃຫ້ກະສັດບາບີໂລນ. ພວກເຂົາກໍຂັງມັນໄວ້ໃນທີ່ປ້ອມອັນເຂັ້ມແຂງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ໄດ້ຍິນສຽງຂອງມັນອີກຢູ່ເທິງພູເຂົາແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.

¹⁰ແມ່ຂອງເຈົ້າເຫມືອນກັບເຄືອອະງຸ່ນທີ່ປູກໃນສາຍເລືອດຂ້າງແມ່ນ້ຳ. ມັນມີຫມາກດົກ ແລະ ມີກິ່ງກ້ານຫລວງຫລາຍຍ້ອນມີນ້ຳບໍລິບູນ.¹¹ມັນມີກິ່ງກ້ານທີ່ແຂງແຮງ ຊຶ່ງກາຍເປັນໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງຜູ້ປົກຄອງ, ແລະ ມັນສູງທ່າມກາງກິ່ງກ້ານທີ່ຕຶບຫນາ, ແລະ ຄວາມສູງຂອງມັນ ກໍໄດ້ເປັນທີ່ພົບເຫັນໂດຍໃບດົກຫນາຂອງມັນ.

¹²ແຕ່ວ່າມັນຖືກຖອນອອກດ້ວຍຄວາມຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ຖືກຖິ້ມລົງພື້ນດິນ, ແລະ ລົມທາງທິດຕາເວັນອອກ ເຮັດໃຫ້ຜົນຂອງນມັນຫ່ຽວແຫ້ງໄປ. ກິ່ງກ້ານທີ່ແຂງແຮງກໍຫັກ ແລະຫ່ຽວແຫ້ງໄປ ແລະ ໄຟກໍໄຫມ້ມັນເສຍ.¹³ບັດນີ້ ມັນຖືກປູກໄວ້ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ໃນແຜ່ນດິນທີ່ແຫ້ງແລ້ງ ແລະກະຫາຍນ້ຳ.

¹⁴ໄຟກໍໄດ້ລາມມາຈາກກິ່ງກ້ານໃຫຍ່ຂອງມັນ ແລະ ເຜົາໄຫມ້ກິ່ງກ້ານອື່ນໆ ແລະ ຫມາກມັນຈົນຫມົດ. ຈຶ່ງບໍ່ມີກິ່ງກ້ານທີ່ແຂງແຮງເຫລືອຢູ່ໃນຕົ້ນອີກຕໍ່ໄປ, ບໍ່ມີໄມ້ຄ້ອນເທົ້າສຳລັບການປົກຄອງ.' ນີ້ເປັນບົດເພງຄ່ຳຄວນ ແລະ ຈະໃຊ້ສຳລັບຮ້ອງເປັນບົດເພງຄ່ຳຄວນບົດຫນຶ່ງ.”

20

¹ສິ່ງນີ້ເກີດຂື້ນໃນວັນທີສິບ, ເດືອນທີຫ້າ, ໃນປີທີເຈັດ, ທີ່ພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິດສະຣາເອນບາງຄົນໄດ້ມາທູນຖາມພຣະຢາເວ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນັ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.

²ແລ້ວພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,³“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເວົ້າກັບພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ພວກເຈົ້າມາຈະມາສອບຖາມເຮົາບໍ? ຢ່າງທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ເຮົາຈະບໍ່ຖືກສອບຖາມດ້ວຍພວກເຈົ້າສັນນັ້ນ! — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.'

⁴ເຈົ້າຈະພິພາກສາພວກເຂົາບໍ? ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າຈະພິພາກສາບໍ? ຈົ່ງໃຫ້ພວກຂົາຮູ້ເຖິງຄວາມຫນ້າກຽດຊັງຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.⁵ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃນວັນນັ້ນເມື່ອເຮົາເລືອກອິດສະຣາເອນໄວ້ ແລະ ເຮົາໄດ້ຍົກມືສາບານຕໍ່ລູກຫລານຂອງເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ, ແລະ ໄດ້ສະແດງຕົນໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ, ເມື່ອເຮົາຍົກມືຂອງເຮົາຂື້ນສາບານກັບພວກເຂົາວ່າ, ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາເປັນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ"—⁶ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຍົກມືຂອງເຮົາຂື້ນສາບານຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ ໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ໃຫ້ພວກເຂົາຢ່າງລະມັດລະວັງ. ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງໄຫລບໍລິບູນ; ມັນເປັນເຄື່ອງປະດັບທີ່ສວຍທີ່ສຸດໃນບັນດາແຜ່ນດິນທັງຫລາຍ.

⁷ແລະເຮົາກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, "ໃຫ້ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຈົ່ງຖິ້ມສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງໄປຈາກສາຍຕາຂອງເຂົາເສຍ ແລະ ຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງເອຢິບນຳ. ຢ່າໃຫ້ໂຕຂອງເຈົ້າເປັນມົນທິນ; ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ອົງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ."

⁸ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ເຮົາ ແລະ ບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງເຮົາ. ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນບໍ່ຍອມປະຖິ້ມສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງໄປຈາກສາຍຂອງເຂົາເສຍ ຫລື ປະຖິ້ມຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງເອຢິບ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຖອກເທຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາອອກເຫນືອພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ສະສົມກັບຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາມີຕໍ່ພວກເຂົາໃນທ່າມກາງແຜ່ນດິນເອຢິບ.⁹ເຮົາເຮັດເພື່ອເຫັນແກ່ນາມຂອງເຮົາ ເພື່ອຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ພຣະນາມນັ້ນຖືກຫມິ່ນປະຫມາດໃນສາຍຕາປະຊາຊາດທັງປວງ ທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ສະແດງຕົນໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້, ແລະ ເຫັນດ້ວຍສາຍຕາຂອງພວກເຂົາໂດຍການນຳພວກເຂົາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບແລະ ນຳພວກເຂົາມາຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.¹¹ເຮົາໄດ້ໃຫ້ກົດເກນຂອງເຮົາແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ກົດບັນຍັດຂອງເຮົາໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ ເພື່ອແຕ່ລະຄົນໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ ຖ້າພວກເຂົາເຊື່ອງຟັງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.¹²ແລ້ວເຮົາໄດ້ໃຫ້ບັນດາສະບາໂຕຂອງເຮົາແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອເປັນຫມາຍສຳຄັນລະຫວ່າງເຮົາ ແລະ ພວກເຂົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍຣິສຸດ.

¹³ແຕ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນໄດ້ກະບົດຕໍ່ສູ້ເຮົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມພຣະທຳຂອງເຮົາ; ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຂໍ້ບັນຍັດຂອງເຮົາ, ຜູ້ນັ້ນຈະມີຊີວິດຢູ່ ຖ້າເຂົາເຊື່ອຟັງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ແຕ່ພວກເຂົາລົບລູ່ບັນດາສະບາໂຕຂອງເຮົາ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ເຮົາຈະຖອກເທຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາອອກເຫນືອພວກເຂົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ເພື່ອທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ຫມົດສີ້ນ.¹⁴ແຕ່ເຮົາກໍເຮັດໂດຍເຫັນແກ່ນາມຂອງເຮົາເອງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພຣະນາມນັ້ນເຊື່ອມກຽດໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ຄືຕໍ່ຫນ້າຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ນຳເຂົາອອກຈາກເອຢິບ.

¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາກໍໄດ້ຍົກມືຂອງເຮົາສາບານຕໍ່ພວກເຂົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ນຳພວກເຂົາມາໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ຊຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນທີ່ມີນ້ຳນົມ ແລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫລບໍລິບູນ, ມັນເປັນເຄື່ອງປະດັບທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດໃນບັນດາແຜ່ນດິນທັງຫລາຍ.¹⁶ເຮົາໄດ້ສາບານເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຮັບຂໍ້ບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ດຳເນີນຕາມພຣະທຳຂອງເຮົາ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ລົບລູ່ບັນດາວັນສະບາໂຕຂອງເຮົາ, ເພາະວ່າຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາໄປຕິດຕາມຮູບເຄົາລົບຂອງຕົນ.¹⁷ເຖິງປານນັ້ນກໍດີ ໃນຕາຂອງເຮົາກໍຍັງມີຄວາມປານີຕໍ່ການທຳລາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຮົາບໍ່ໄດ້ທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ສູນສີ້ນໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນັ້ນ.

¹⁸ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບລູກຊາຍ ແລະ ລູກຍິງຂອງພວກເຂົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນັ້ນວ່າ, "ຢ່າດຳເນີນຕາມກົດເກນຂອງບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າ; ຫລືຮັກສາຂໍ້ບັນຍັດຂອງພວກເຂົາ ຫລືເຮັດຕົນໃຫ້ເປັນມົນທິນດ້ວຍບັນດາຮູບເຄົາລົບຕ່າງໆ.¹⁹ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ອົງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ; ຈົ່ງດຳເນີນຕາມພຣະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງຂໍ້ບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະ ປະພຶດຕາມ.²⁰ຈົ່ງຮັກສາວັນສະບາໂຕຂອງເຮົາໃຫ້ບໍຣິສຸດ ເພື່ອຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ, ເພື່ອເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ."

²¹ແຕ່ລູກຊາຍ ແລະ ລູກຍິງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ເຮົາ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ຫລືບໍ່ຮັກສາຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ມະນຸດອາດມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ຖ້າພວກເຂົາເຊື່ອຟັງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດວັນສະບາໂຕຂອງເຮົາ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຖອກເທຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາລົງເຫນືຶອພວກເຂົາ ເພື່ຶອໃຫ້ສົມກັບຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.²²ແຕ່ເຮົາໄດ້ຫັນຫລັງຈາກການກະທຳຂອງເຮົາ ເພື່ອເຫັນແກ່ນາມຂອງເຮົາ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ນາມນັ້ນເຊື່ອມເສຍກຽດຕໍ່ສາຍຕາຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍທີ່ເຮົານຳອອກມາຈາກອິດສດຣາເອນ.

²³ເຮົາເອງກໍໄດ້ຍົກມືຂອງເຮົາປະຕິຍານຕໍ່ພວກເຂົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານາວ່າ, ເຮົາຈະກະຈັດກະຈາຍໄປໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດ ແລະ ແຍກພວກເຂົາໄປຢູ່ຕາມດິນແດນທັງຫລາຍ.²⁴ເຮົາໄດ້ຕັດສິນໃຈເຊັ່ນນີ້ ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະ ຫມິ່ນປະຫມາດວັນສະບາໂຕທັງຫລາຍຂອງເຮົາ. ໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາກໍຈັບຈ້ອງຢູ່ທີ່ຮູບເຄົາລົບແຫ່ງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ.

²⁵ແລ້ວເຮົາຍັງໄດ້ໃຫ້ກົດບັນຍັດທີ່ບໍ່ດີແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ໃຫ້ຂໍ້ຄຳສັ່ງທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດດຳລົງຊີວິດໄດ້.²⁶ເຮົາກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນມົນທິນດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍຂອງພວກເຂົາເອງ ເມື່ອພວກເຂົາຖວາຍບູຊາລູກຊາຍກົກທຸກຄົນ ແລະ ໂຍນພວກເຂົາເຂົ້າກອງໄຟ. ເຮົາເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ!'

²⁷ເພາະສະນັ້ນ ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເວົ້າກັບເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ແລະ ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າກໍໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາອີກໃນເລື່ອງນີ້ດ້ວຍເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ເຮົາ.²⁸ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ພວກເຂົານັ້ນແລ້ວ, ແລະ ເມື່ອໃດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນເນີນພູສູງ ຫລືເຫັນຕົ້ນໄມ້ໃບດົກ, ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາໃຈຮ້າຍດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍບູຊາເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະ ໃນບ່ອນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຂົາໄດ້ຖືກຖອກເຄື່ອງດື່ມບູຊາອອກໃນບ່ອນນັ້ນ.²⁹ແລ້ວເຮົາໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ສະຖານທີ່ນະມັດສະການສູງ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ເຈົ້ານຳເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າໄປນັ້ນຄືຫຍັງ?" ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນຊື່ບ່ອນນັ້ນວ່າ ບາມານ ມາຈົນເຖິງມື້ວັນນີ້.'

³⁰ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າເຮັດຕົນໃຫ້ເປັນມົນທິນຕາມຢ່າງວິທີທາງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ? ແລະ ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າໄດ້ປະພຶດຕົວເຫມືອນຍິງໂສເພນີ, ທີ່ສະແຫວງຫາແຕ່ສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງຢ່າງນີ້?.³¹ເມື່ອພວກເຈົ້າຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ພວກເຈົ້າໄດ້ໂຍນລູກຊາຍເຂົ້າໄປໃນໄຟ, ຈົນເຖິງບັດນີ້ ພວກເຈົ້າກໍໄດ້ເຮັດຕົນໃຫ້ເປັນມົນທິນ ດ້ວຍບັນດາຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຈົ້າທັງຫມົດ. ດັ່ງນັ້ນ ເປັນຫຍັງເຮົາຄວນໃຫ້ພວກເຈົ້າມາຖາມເຮົາ, ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ? ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນສັນໃດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ເຈົ້າຖາມເຮົາສັນນັ້ນ.³²ຄືສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຄິດຢູ່ນັ້ນ ມັນຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ‘ຂໍໃຫ້ພວວກເຮົາເປັນເຫມືອນປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ຄືເປັນເຫມືອນເຜົ່າຕ່າງໆໃນແຜ່ນນດິນອື່ນໆ ທີ່ຈະນະມັດສະການໄມ້ ແລະ ສີລາ."

³³ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ເຮົາຈະປົກຄອງເຫນືອເຈົ້າດ້ວຍມືທີ່ມີຣິດອຳນາດຂອງເຮົາ, ຢຽດແຂນອອກ, ແລະຖອກເທຄວາມໂກດຮຮ້າຍລົງເຫນືຶອພວກເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນສັນນັ້ນ.³⁴ເຮົາຈະນຳເຈົ້າອອກມາຈາກຊົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ຈະຮວບຮວມເຈົ້າອອກມາຈາກປະເທດທັງປວງ ຊຶ່ງທີ່ເຈົ້າຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ນັ້ນ. ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນີ້ດ້ວຍມືທີ່ມີຣິດອຳນາດ ແລະ ຖອກເທຄວາມໂກດຮ້າຍອອກມາ.³⁵ແລ້ວເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານແຫ່ງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ໃນບ່ອນນັ້ນເຮົາຈະພິພາກສາເຈົ້າແບບຫນ້າຕໍ່ຫນ້າ.

³⁶ຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ພິພາກສາບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານແຫ່ງເອຢິບນັ້ນ, ເຮົາກໍຈະພິພາກສາພວກເຈົ້າເຊັ່ນກັນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.³⁷ເຮົາຈະເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຈົ້າລອດຄະທາອຳນາດໄປ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄຳສັ່ງທັງຫລາຍຂອງພັນທະສັນຍາ.³⁸ເຮົາຈະຊຳລະພວກກະບົດຈາກທ່າມກາງເຈົ້າ ແລະ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຮົາ. ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນໄປອາໄສຢູ່ຢ່າງຄົນຕ່າງດ້າວ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ. ແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

³⁹ສ່ວນພວກເຈົ້າ, ໂອ້ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ແຕ່ລະຄົນຈົ່ງໄປບົວລະບັດຮູບເຄົາລົບຂອງເຈົ້າ. ນະມັດສະການ ຖ້າຫາກເຈົ້າບໍ່ຟັງເຮົາ, ແຕ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງບໍ່ຫມິ່ນປະຫມາດນາມຊື່ອັນບໍຣິສຸດຂອງເຮົາດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍ ແລະ ດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງເຈົ້າ.

⁴⁰ເພາະວ່າຢູ່ເທິງພູເຂົາບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ, ຄືພູເຂົາສູງຂອງແຫ່ງອິດສະຣາເອນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ບັນດາເຊື້ອສາຍທັງຫມົດຂອງອິດສະຣາເອນຈະນະມັດສະການເຮົາຢູ່ທີ່ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ. ເຮົາຍິນດີທີ່ຈະຮັບເອົາເຄື່ອງຖວາຍຂອງພວກເຈົ້າໃນທີ່ນັ້ນ, ແລະ ທັງຜົນທຳອິດແຫ່ງເຄື່ອງບັນນາການອັນບໍຣິສຸດທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ.⁴¹ເຮົາຈະຍອມຮັບເອົາເຫມືອນກິ່ນຫອມຂອງເຄື່ອງຫອມ ເມື່ອເຮົານຳພວກເຈົ້າອອກຈາກຊົົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ຮວບຮວມພວກເຈົ້າອອກຈາກປະເທດທີ່ພວກເຈົ້າຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ນັ້ນ. ເຮົາສະແດງຄວາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາທ່າມກາງເຈົ້າໃຫ້ປະຊາຊາດທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນ.

⁴²ແລ້ວ, ເມື່ອເຮົານຳເຈົ້າເຂົ້າໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ, ໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ຍົກມືສາບານໄວ້ວ່າ ຈະມອບໃຫ້ແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.⁴³ແລ້ວ ພວກເຈົ້າຈະນຶກເຖິງວິທີທາງອັນຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະ ການກະທຳທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂຕຂອງເຈົ້າເປັນມົນທິນ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະກຽດຊັງຕົນເອງໃນສາຍຕາຂອງເຈົ້າເອງ, ເພາະຄວາມຊົ່ວທັງຫລາຍຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເຮັດນັ້ນ.⁴⁴ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ເມື່ອເຮົາໄດ້ເຮັດແບບນີ້ກັບເຈົ້າ ເພາະເຫັນແກ່ນາມຊື່ຂອງເຮົາ, ບໍ່ແມ່ນຕາມວິທີທາງອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າ, ຫລືຕາມການກະທຳທີ່ເຊື່ອມກຽດຂອງເຈົ້າ, ໂອ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”'

⁴⁵ແລ້ວ ພຣະຄຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາເຖິງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ກ່າວວ່າ,⁴⁶“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງມຸ້ງຫນ້າໄປດິນແດນທາງທິດໃຕ້ ແລະ ກ່າວໂທດຕໍ່ສູ້ທິດໃຕ້; ຈົ່ງປະກາດພຣະທຳຕໍ່ສູ້ເຂດແດນປ່າໄມ້ທີ່ຢູ່ໃນເນເກບ.⁴⁷ຈົ່ງກ່າວແກ່ປ່າໄມ້ແຫ່ງເນເກບວ່າ, ' ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ — ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາຈະກໍ່ໄຟໄວ້ໃນທ່າມກາງເຈົ້າ. ເຮົາຈະເຜົາຜານຕົ້ນໄມ້ຂຽວ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ແຫ້ງທຸກຕົ້ນທີ່ຢູ່ໃນທ່າມກາງເຈົ້າ. ແປວໄຟເຫລົ່ານີ້ ກໍຈະລຸກໄຫມ້ ແລະ ມອດບໍ່ເປັນ; ຫນ້າທຸກຫນ້າຕັ້ງແຕ່ທິດໃຕ້ຈົນເຖິງທິດເຫນືອຈະຖືກໄຟລວກ.

⁴⁸ແລ້ວມະນຸດທຸກຄົນເຫັນວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວເປັນຜູ້ກໍ່ໄຟນັ້ນ ເມື່ອເຮົາໃຕ້ໄຟແລ້ວ, ມັນຈະມອດບໍ່ເປັນ.'"⁴⁹ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ອະນິຈັງເອີຍ, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພວກເຂົາກຳລັງກ່າວເຖິງຂ້ານ້ອຍວ່າ ' ເຂົາເປັນພຽງຜູ້ເລົ່າຄຳອຸປະມາບໍ່ແມ່ນຫລື?””

21

¹ແລ້ວ ພຣະຄໍາຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງມຸ້ງຫນ້າຂອງເຈົ້າຕໍ່ສູ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ກ່າວໂທດສະຖານທີ່ນະມັດສະການທັງຫລາຍ; ຈົ່ງທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ.³ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ! ເຮົາຈະຖອດດາບຂອງເຮົາອອກຈາກຝັກ ແລະ ເຮົາຈະຕັດທັງຄົນຊອບທຳ ແລະ ຄົນຊົ່ວອອກຈາກເຈົ້າເສຍ!

⁴ເພື່ອເຮົາຈະຕັດທັງຄົນຊອບທຳ ແລະ ຄົນຊົ່ວອອກຈາກເຈົ້າເສຍ, ດາບຂອງເຮົາຈະອອກຈາກຝັກໄປຕໍ່ສູ້ມະນຸດທັງຫມົດຈາກທິດໃຕ້ເຖິງທິດເຫນືອ.⁵ແລ້ວມະນຸດທຸກຄົນຈະຮູ້ວ່າ, ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເຮົາໄດ້ຖອດດາບຂອງເຮົາອອກຈາກຝັກແລ້ວ ແລະ ຈະບໍ່ເກັບໃສ່ຝັກອີກ!'

⁶ສຳລັບເຈົ້າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງໂອ່ຍຄາງດ້ວຍໃຈທີ່ແຕກສະຫລາຍ! ດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມຂົມຂື່ນໃຈຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ!⁷ແລ້ວມັນຈະເກີດຂື້ນ ເມື່ອພວກເຂົາຈະຖາມເຈົ້າວ່າ, ‘ດ້ວຍເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງໂອ່ຍຄາງ?’ ແລ້ວເຈົ້າຈະເວົ້າວ່າ, ‘ເພາະເລື່ອງຂ່າວທີ່ຈະມາເຖິງ, ຫົວໃຈທຸກດວງຈະອ່ອນເພຍລົງ, ແລະ ມືທຸກມືສັ່ນ! ບັນດາຈິດວິນຍານຈະຢ້ານກົວ, ແລະ ທຸກຫົວເຂົ່າຈະອ່ອນເພຍລົງເຫມືອນດັ່ງນ້ຳ. ເບິ່ງແມ໋! ຂ່າວນັ້ນກຳລັງມາເຖິງ ແລະ ມັນຈະເປັນຢ່າງນີ້! — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.'"

⁸ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,⁹“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງທຳນວາຍ ແລະ ກ່າວວ່າ, 'ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ດາບເຫລັ້ມຫນຶ່ງ! ໄດ້ຖືກຝົນໃຫ້ແຫລມຄົມ ແລະ ຂັດໃຫ້ເຫລື້ອມແລ້ວ!

¹⁰ມັນໄດ້ຖືກຝົນໃຫ້ເເຫລມຄົມ ເພື່ອເອົາໄປໃຊ້ໃນການຂ້າຄັ້ງໃຫຍ່! ມັນຖືກຂັດໃຫ້ເຫລື້ອມເຫມືອນແສງຟ້າແມບ! ພວກເຮົາຄວນຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນໄມ້ຄະທາແຫ່ງລູກຊາຍຂອງເຮົາຫລື? ດາບທີ່ຈະມາເຖິງນັ້ນ ກຽດຊັງໄມ້ຢ່າງນັ້ນ!¹¹ເພາະສະນັ້ນ ດາບຈະຖືກຝົນໃຫ້ແຫລມຄົມ, ແລ້ວຖືກກຳໃຫ້ຫມັ້ນໃນມື! ດາບຖືກຝົນໃຫ້ແຫລມຄົມ ແລະ ຖືກຂັດໃຫ້ເປັນເງົາແລ້ວ ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງຜູ້ຂ້າຄົນ!'

¹²ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ ແລະຮ້ອງໂສກເສົ້າສາ! ເພາະດາບນັ້ນຈະມາຕໍ່ສູ້ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ! ມັນຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ. ພວກເຂົາຕົກເປັນເຫຍື່ອຄົມດາບພ້ອມກັບປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ສະນັ້ນຈົ່ງຕີກົກຂາຂອງຕົນສາ!¹³ເພາະມີການທົດລອງ, ແຕ່ຫາກຄະທາບໍ່ຄົງຢູ່ຕໍ່ຢ່າງນັ້ນຫລື? — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹⁴ບັດນີ້, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍ ແລະ ຈົ່ງຕົບມືຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອດາບນັ້ນຈະຟາດຟັນລົງຄັ້ງທີ່ສາມ! ມັນຈະເປັນດາບເພື່ອເຂັ່ນຂ້າ! ຄືເປັນດາບສຳລັບການເຂັ່ນຂ້າ, ຟາດຟັນພວກເຂົາທຸກທີ່ທຸກບ່ອນ.

¹⁵ເພື່ອວ່າຫົວໃຈຂອງເຂົາຈະລະລາຍໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຜູ້ຄົນລົ້ມຕາຍເປັນທະວີຄູນ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງດາບນັ້ນໄວ້ທີ່ປະຕູທຸກບານ! ວິບັດ! ມັນຖືກເປັ່ງປະກາຍດັ່ງສາຍຟ້າແມບ, ມັນຖືຶກຕັ້ງໃຫ້ມີອິດສະຫລະໃນການຂ້າຟັນ.¹⁶ເຈົ້າ, ດາບເອີຍ! ຈົ່ງຟັນໄປທາງຂວາ! ແລ້ວຟັນໄປທາງຊ້າຍ! ໄປທຸກທາງທີ່ຫນ້າເຈົ້າຫັນໄປ.¹⁷ເພາະເຮົາເອງ ກໍຈະຈັບມືຂອງເຮົາເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະ ເຮົາຈະນຳຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາໄປເຖິງຄົນທີ່ເຫລືອ! ເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວໄດ້ລັ່ນຄຳເວົ້າແລ້ວ!”

¹⁸ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ອີກວ່າ,¹⁹“ບັດນີ້, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງແຕ້ມຖະຫນົນສອງເສັ້ນໃຫ້ດາບແຫ່ງກະສັດບາບີໂລນເຂົ້າມາໄດ້. ຖະຫນົນສອງເສັ້ນນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນຈາກແຜ່ນດິນດຽວກັນ ແລະ ປ້າຍບອກທາງອັນຫນຶ່ງຈະບອກທາງໄປສູ່ຕົວເມືອງ.²⁰ຈົ່ງເຮັດເຄື່ອງຫມາຍອີກເສັ້ນທາງຫນຶ່ງສຳລັບບອກທາງກອງທັບຂອງບາບີໂລນທີ່ຈະໄປຍັງເມືອງຣັບບາແຫ່ງຄົນອຳໂມນ. ຈົ່ງເຮັດເຄື່ອງຫມາຍອີກເສັ້ນທາງຫນຶ່ງໄປຍັງກອງທັບຂອງຢູດາແຫ່ງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງມີປ້ອມປະການ.

²¹ເພາະວ່າກະສັດບາບີໂລນຈະຢຸດຢູ່ທີ່ທາງແຍກ, ຢູ່ທາງແຍກ, ເພື່ອເຝິກການທຳນວາຍ. ເຂົາແກວ່ງລູກທະນູ ແລະ ຖາມທາງຈາກຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍ ແລະ ເຂົາຈະຜ່າຕັດຕັບ.²²ໃນມືເບື້ອງຂວາຂອງເຂົາຈະມີລາງບອກເຫດກ່ຽວກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອຈະຕັ້ງເຄື່ອງກັບດັກທຳລາຍມັນ, ເພື່ອຈະໃຫ້ອ້າປາກຂອງເຂົາສັ່ງທຳລາຍລ້າງ, ເພື່ອສົ່ງສຽງສົງຄາມ, ເພື່ອວາງກັບດັກທຳລາຍປະຕູເມືອງທັງຫລາຍ, ເພື່ອສ້າງທາງລາດ, ແລະ ເພື່ອກໍ່ຫໍຄອຍອ້ອມ.²³ເບິ່ງຄືເປັນຄຳທຳນວາຍທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ ໃນສາຍຕາຄົນເຢຣູຊາເລັມ, ຄືຄົນພວກນັ້ນທີ່ເຄີຍສາບານກັບຊາວບາບີໂລນ! ແຕ່ກະສັດ ຈະກ່າວໂທດເຂົາທີ່ລະເມີດສົນທິສັນຍາ ເພື່ອອ້ອມພວກເຂົາໄປ.

²⁴ສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາລະນຶກເຖິງການຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຈົ້າ, ການລະເມີດທັງຫລາຍໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍອອກ! ການບາບຂອງເຈົ້າຫລາຍຈະຖືກປາກົດແຈ້ງໃນການກະທຳທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ! ເພາະເຫດນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງຕ້ອງເຕືອນທຸກຄົນວ່າ ເຈົ້າຈະຖືກຈັບໄປດ້ວຍມືຂອງສັດຕູ!

²⁵ແລະເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງອິດສະຣາເອນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ເລວຊາມເອີຍ, ວັນແຫ່ງການພິພາກສາລົງໂທດຂອງເຈົ້າມາເຖິງແລ້ວ, ແລະເວລາແຫ່ງການກະທຳຊົ່ວຫມົດລົງແລ້ວ,²⁶ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຖອດຜ້າຄຽນຫົວ ແລະ ຖອດມົງກຸດອອກເສຍ! ສິ່ງຕ່າງໆຈະບໍ່ຄົງຢູ່ເຫມືອນທີ່ເຄີຍເປັນ! ໃຫ້ຍົກຍ້ອງຄົນທີ່ຕ່ຳຂຶ້ນ ແລະ ໃຫ້ກົດຄົນທີ່ສູງໃຫ້ຕໍ່າລົງ!²⁷ຈົ່ງພັງທະລາຍ! ຈົ່ງພັງທະລາຍ! ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ມັນພັງທະລາຍ! ມັນຈະບໍ່ຖືກບູລະນະ ຈົນກວ່າຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມອບຫມາຍ ໃຫ້ດຳເນິນການພິພາກສາມາ.

²⁸ດັ່ງນັ້ນ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງປະກາດຄຳທຳນວາຍແລະ ກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບຄົນອຳໂມນ ແລະ ກ່ຽວກັບຄວາມອັບອາຍຂອງເຂົາທີ່ກຳລັງຈະມາ: ດາບເຫລັ້ມຫນຶ່ງ, ຖືກຖອດອອກ! ມັນຖືກຂັດເພື່ອການຂ້າຟັນ, ດັ່ງນັ້ນ ມັນຖືກຂັດໃຫ້ເຫລື້ອມເຫມືອນຟ້າແມບ!²⁹ຂະນະທີ່ຜູ້ທຳນວາຍເຫັນນິມິດວ່າງເປົ່າແກ່ເຈົ້າ, ຂະນະທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດພິທິການ ທີ່ມີແຕ່ການຕົວະແກ່ເຈົ້າ, ດາບນີ້ກໍຈະວາງເທິງຄໍຂອງຄົນຊົ່ວ ຜູ້ທີ່ຈະຖືກຂ້າ, ວັນເວລາແຫ່ງການລົງໂທດໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ແລະ ວັນແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຈະສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.

³⁰ຈົ່ງໃຫ້ດາບກັບເຂົ້າຝັກ ໃນບ່ອນທີ່ເຈົ້າສ້າງຂຶ້ນ, ໃນແຜ່ນດິນດັ້ງເດີມຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະພິພາກສາເຈົ້າ.³¹ເຮົາຈະຖອກເທຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງເຮົາເຫນືອເຈົ້າ! ເຮົາຈະພົ່ນໄຟແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາເຫນືຶອນເຈົ້າ ແລະ ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງຄົນໃຈໂຫດ, ຜູ້ມີຝີມືໃນການທຳລາຍລ້າງ!

³²ເຈົ້າຈະເປັນເຊື້ອເພີງສຳລັບໄຟ! ເລືອດຂອງເຈົ້າຈະຢູ່ກາງແຜ່ນດິນ. ຈະບໍ່ມີໃຜຈົດຈຳເຈົ້າໄວ້, ເພາະເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວໄດ້ປະກາດໄວ້ດັ່ງນີ້!'"

22

¹ແລ້ວ ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²ບັດນີ້, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າຈະພິພາກສາບໍ? ເຈົ້າຈະພິພາກສາເມືອງທີ່ເປິເປື້ອນດ້ວຍເລືອດນັ້ນບໍ? ຈົ່ງບອກໃຫ້ເມືອງນີ້ໄດ້ຮູ້ເຖິງພຶດຕິກຳອັນຫນ້າກຽດຊັງທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ.³ເຈົ້າຈົ່ງກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ນີ້ເປັນເມືອງທີ່ຫລັ່ງເລືອດໃນທ່າມກາງເມືອງນັ້ນ ເພື່ອເວລາຂອງເມືອງນັ້ນຈະມາເຖິງ; ຄືເມືອງນັ້ນທີ່ເຮັດຮູບເຄົາລົບ ແລະປອ່ຍຕົນໃຫ້ເປັນມົນທິນ.

⁴ເຈົ້າມີຄວາມຜິດດ້ວຍເລືອດທີ່ເຈົ້າຫລັ່ງອອກມາ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນມົນທິນດ້ວຍຮູບເຄົາລົບທີ່ເຈົ້າເຮັດຂື້ນມາ. ເພາະເຈົ້າໄດ້ຊັກນຳໃຫ້ເວລາຂອງເຈົ້າໃກ້ເຂົ້າມາ ແລະ ເຂົ້າໃກ້ປີສຸດທ້າຍຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຖືກປະນາມທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ຖືກຫມິ່ນປະຫມາດຕໍ່ສາຍຕາປະເທດທັງຫລາຍ.⁵ທັງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃກ້ ແລະ ຢູ່ໄກຈະເຍາະເຍີ້ຍເຈົ້າ, ໂອ ເມືອງທີ່ເປັນມົນທິນເອີຍ, ຊຶ່ສຽງຂອງເຈົ້າເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໄປທົ່ວທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ ເຫມືອນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍ.

⁶ເບິ່ງແມ໋! ຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງອິດສະຣາເອນທັງຫລາຍນັ້ນ, ອຳນາດຂອງແຕ່ລະຄົນ, ໄດ້ມາເຖິງເຈົ້າ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເກີດການຫລັ່ງເລືຶອດ.⁷ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ເສຍກຽດໃນເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງບັນດາຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ຢູ່ທ່າມກາງເມືອງ. ພວກເຂົາປະພຶດບໍ່ດີຕໍ່ເດັກກຳພ້າ ແລະ ແມ່ຫມ້າຍໃນເມືອງນີ້.⁸ເຈົ້າໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ ແລະເຮັດໃຫ້ບັນດາວັນສະບາໂຕຂອງເຮົາມົວຫມອງ.⁹ພວກນັກຂ້າໄດ້ມາຫາເຈົ້າ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເກີດການຫລັ່ງເລືອດ, ແລະ ເຈົ້າຈະກິນລ້ຽງເທິງພູເຂົາ. ພວກເຂົາເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍໃນທ່າມກາງເຈົ້າ.

¹⁰ການເປື່ອຍກາຍຂອງພໍ່ ຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ. ພວກເຂົາໄດ້ຂົ່ມເຫັງຜູ້ຍິງທີ່ເປັນມົນທິນໃນເຈົ້າໃນລະຫວ່າງບໍ່ສະອາດຂອງເຂົາ.¹¹ຜູ້ຊາຍທີ່ເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງກັບເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານ, ແລະ ຜູ້ຊາຍທີ່ຂົ່ມຂືນລູກໄພ້ຂອງຕົນຢ່າງຫນ້າລະອາຍ; ຜູ້ຊາຍທີ່ລ່ວງເກີນເອື້ອຍນ້ອງ—ລູກສາວຮ່ວມພໍ່ດຽວຂອງຕົນ — ຄົນເຫລົ່ານີ້ຕ່າງຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ.¹²ຊາຍທັງຫລາຍເຫລົ່ານີ້ທີ່ຮັບສິນບົນທ່າມກາງເຈົ້າ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຫລັ່ງເລືອດ. ເຈົ້າເອົາດອກເບ້ຍ ແລະ ຫາກຳໄລຫລາຍເກີນໄປ. ເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍເພື່ອນບ້ານຂອງເຈົ້າໂດຍການບີບບັງຄັບ ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຫລົງລືມເຮົາເສຍ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹³ເບິ່ງແມ໋! ດ້ວຍມືຂອງເຮົາ ເຮົາຈະຕີເຈົ້າເນື່ອງຈາກຜົນກຳໄລອະທຳທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດ, ແລະ ການຫລັ່ງເລືຶອດໃນທ່າມກາງຂອງເຈົ້າ.¹⁴ໃຈເຈົ້າຈະອົດທົນ, ແລະ ມືຂອງເຈົ້າຈະແຂງແຮງ ໃນວັນທີ່ເຮົາຈະລົງໂທດເຈົ້າໄດ້ບໍ? ເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວໄດ້ປະກາດສິ່ງນີ້ແລ້ວ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດຕາມນັ້ນ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າກະຈັດກະຈາຍໄປໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດຕ່າງໆ ແລະ ໃຫ້ເຈົ້າກະຈາຍໄປທົ່ວດິນແດນຕ່າງໆ. ໃນວິທີນີ້, ເຮົາຈະຊຳຣະລ້າງຄວາມເປິະເປື້ອນອອກຈາກເຈົ້າເສຍ.¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ບໍຣິສຸດໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ. ແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.”

¹⁷ຕໍ່ມາ ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁸“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນກາຍເປັນຂີ້ເຫຍື້ອສຳລັັບເຮົາ. ພວກມັນທັງຫມົດເປັນຂີ້ທອງເຫລືອງ, ຂີ້ກົ່ວ, ເຫລັກເສດ ໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ. ພວກເຂົາເປັນເສດເງິນໃນເຕົາຫລອມຂອງເຈົ້າ.¹⁹ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ' ເພາະວ່າ ພວກເຈົ້າທັງຫມົດເປັນເຫມືອນຂີ້ເຫຍື້ອ,' ດັ່ງນັ້ນ, ບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຮວບຮວມເຈົ້າໄວ້ທ່າມກາງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

²⁰ເຫມືອນກັບການຮວບຮວມເງິນ, ທອງເຫລືອງ, ເຫລັກ, ຊືນ ແລະ ກົ່ວ ທ່າມກາງເຕົາຫລໍ່ ເພື່ອໃຫ້ໄຟເຜົາໃຫ້ມັນລະລາຍ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າລະລາຍ. ສະນັ້ນ, ເຮົາຈະຮວບຮວມພວກເຈົ້າດ້ວຍ ຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ດ້ວຍຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະວາງເຈົ້າໄວ້ບ່ອນນັ້ນ ແລະ ເປົ່າໄຟໃສ່ເຈົ້າໃຫ້ລະລາຍ; ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະຮວບຮວມພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຄຽດຮ້າຍ ແລະ ດ້ວຍຄວາມພິໂລດ, ແລະ ວາງເຈົ້າໃສ່ບ່ອນນັ້ນ ແລະ ຈະຖອກເທເຈົ້າອອກ.²¹ເຮົາຈະຮວບຮວມເຈົ້າ ແລະ ເປົ່າຕໍ່ສູ້ເຈົ້າດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ ເພື່ອເຈົ້າຈະຖືກຖອກເທອອກຈາກທ່າມກາງເມືອງນັ້ນ.²²ຖ້າເງິນຖືກຫລໍ່ທ່າມກາງເຕົາໄຟ, ເຈົ້າຈະຖືກລະລາຍຢູ່ທ່າມກາງມັນ, ແລະ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວ, ໄດ້ຖອກຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງເຮົາລົງເຫນືອພວກເຈົ້າ!”

²³ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²⁴“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວກັບແຜ່ນດິນນັ້ນວ່າ ' ເຈົ້າເປັນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ສະອາດ. ຝົນຈະບໍ່ຕົກໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດ!²⁵ມີການສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດຂອງຜູ້ທຳນວາຍໃນທ່າມກາງເຂົາ, ເຫມືອນໂຕສິງຄຳລາມ ແລະ ຈີກເຫຍື່ອຢູ່. ພວກເຂົາກິນຊີວິດຜູ້ຄົນ ແລະ ປຸ້ນຊັບສິ່ງຂອງທີ່ມີຄ່າໄປ; ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດມີແມ່ຫມ້າຍຢ່າງຫລວງຫລາຍໃນທ່າມກາງແຜ່ນດິນນັ້ນ!

²⁶ປະໂລຫິດຂອງພວກເຂົາໄດ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ,ແລະ ພວກເຂົາຫມິ່ນປະຫມາດສິ່ງບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ແຍກແຍະ ລະຫວ່າງ ບັນດາສິ່ງຂອງບໍຣິສຸດ ແລະ ສິ່ງຂອງທີ່ບໍໍ່ບໍຣິສຸດ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ສອນເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງ ລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ສະອາດ ແລະ ສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນ. ພວກເຂົາໄດ້ລີ້ຈາກບັນດາວັນສະບາໂຕຂອງເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ເຮົາຖືກຫມິ່ນປະຫມາດທ່າມກາງພວກເຂົາ.²⁷ບັນດາເຈົ້າຊາຍໃນທ່າມກາງແຜ່ນດິນເປັນເຫມືອນຫມາປ່າທີ່ຈີກຊີ້ນຂອງເຫຍື່ອຂອງພວກມັນອອກ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ເກີດການຫລັ່ງເລືອດ ແລະ ທຳລາຍຊີວິດ, ເພື່ອຈະເອົາກຳໄລອັນບໍ່ສັດຊື່²⁸ບັນດາຜູ້ທຳນວາຍທັງຫລາຍກໍໄດ້ໂບກຕົນເອງດ້ວຍປູນຂາວ; ພວກເຂົາເຫັນນິມິດບໍ່ຈິງ ແລະ ຄຳທຳນວາຍຂີ້ຕົວະແກ່ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້" ທັງທີ່ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ກ່າວເລີຍ.

²⁹ປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນບີບບັງຄັບ ແລະ ຍາດຊີງເອົາສິ່ງຂອງຜ່ານການປຸ້ນ. ແລະ ພວກເຂົາບີບບັງຄັບຄົນຍາກຈົນ ແລະ ຄົນຂັດສົນ, ແລະ ບີບບັງຄັບຄົນຕ່າງດ້າວໂດຍປາສາຈາກຄວາມຍຸດຕິທຳ.

³⁰ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາຜູ້ຊາຍຈັກຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາ ຊຶ່ງກໍ່ກຳແພງຂື້ນ ແລະ ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ເພື່ອຊຳຣະແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ສະອາດ ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ທຳລາຍມັນ, ແຕ່ກໍຫາບໍ່ໄດ້ຈັກຄົນດຽວເລີຍ.³¹ສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຖອກຄວາມຄຽດຮ້າຍຂອງເຮົາລົງເຫນືອພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຈົບສີ້ນດ້ວຍແປວໄຟແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ສິ່ງທັງປວງທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດນັ້ນຕົກເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.””

23

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ມີຜູ້ຍິງສອງຄົນ ເປັນລູກສາວແມ່ດຽວກັນ.³ຂະເຈົ້າເຮັດຄືຍິງໂສເພນີໃນເອຢິບ ຕັ້ງແຕ່ຍັງເປັນຫນຸ່ມ. ຂະເຈົ້າເຮັດຄືຍິງໂສເພນີຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຫນ້າອົກຂອງພວກເຂົາ ຖືກບີບ ແລະ ຫົວນົມພົມມະຈາລີຂອງເຂົາຖືກລູບຄຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ.⁴ຊື່ຂອງພວກເຂົາແມ່ນ ໂອໂຮລາ — ຜູ້ເອື້ອຍ — ແລະ ໂອໂຮລີບາ — ຜູ້ນ້ອງສາວ. ທັງສອງຄົນໄດ້ກາຍມາເປັນຂອງເຮົາ ແລະໄດ້ເກີດລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວ. ຊື່ຂອງພວກເຂົາມມີຄວາມຫມາຍວ່າ: ໂອໂຮລາ ຫມາຍເຖິງຊາມາເຣຍ, ແລະ ໂອໂຮລີບາຫມາຍເຖິງ ເຢຣູຊາເລັມ.

⁵ແຕ່ໂອໂຮລາເຮັດຕົນເປັນໂສເພນີ ເຖິງວ່າ ເມື່ອນາງເປັນຂອງເຮົາແລ້ວກໍຕາມ. ນາງຫລົງໄຫລໄປນຳພວກຄົນຮັກຂອງນາງ, ຄືຊາວອັດຊີເຣຍຊຶ່ງເປັນຜູ້ມີອິນທິພົນ,⁶ເຈົ້າເມືອງແຕ່ງກາຍດ້ວຍຜ້າສີມ່ວງ, ແລະ ສຳລັບທາງຣາຊະການ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ແຂງແຮງ ແລະ ຮູບງາມ, ພວກເຂົາທຸກຄົນຂີ່ມ້າ.⁷ດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ສະເຫນີຕົນເອງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເຫມືອນຢ່າງໂສເພນີ, ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຊາຍຊັ້ນສູງຂອງອັດຊີເຣຍທຸກຄົນ, ແລະ ນາງກໍເຮັດຕົນໃຫ້ເປັນມົນທິນກັບທຸກຄົນທີ່ນາງໄດ້ນອນນຳ — ແລະ ຮູບເຄົາລົບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ.

⁸ເພາະນາງບໍ່ໄດ້ລະຄວາມປະພຶດການເປັນໂສເພນີຕັ້ງແຕ່ຢູ່ເອຢິບ, ພວກເຂົາໄດ້ນອນນຳນາງ ເມື່ອນາງຍັງສາວ, ພວກເຂົາຈັບຕ້ອງຫນ້າເອິກພົມມະຈາລີຂອງນາງ ແລະ ຖອກເທລາຄະຕັນຫາຂອງເຂົາໃຫ້ແກ່ນາງ.⁹ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງມອບນາງໃຫ້ຕົກຢູ່ໃນມືຂອງພວກຄົນຮັກຂອງນາງ, ຄືໃນມືຄົນອັດຊີເຣຍຊຶ່ງນາງຫລົງໄຫລນັ້ນ.¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ເຜີຍຄວາມເປືອຍກາຍຂອງນາງ. ພວກເຂົາຈັບລູກຊາຍ ແລະ ລູກຍິງຂອງນາງ, ແລະພວກເຂົາຂ້ານາງດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະ ນາງຈຶ່ງກາຍເປັນຄົນຫນ້າອັບອາຍແກ່ຜູ້ຍິງຄົນອຶ່ນໆ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ພິພາກສາລົງໂທດນາງແລ້ວ.

¹¹ເມື່ອໂອໂຮລີບານ້ອງສາວຂອງນາງເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ, ນາງກໍມີລາຄະຕັນຫາຢ່າງແຮງກ້າຫລາຍກວ່າເອື້ອຍ ແລະ ປະພຶດຕົນເປັນໂສເພນີຫລາຍກວ່າເອື້ອຍອີກ.¹²ນາງຫລົງໄຫລອັດຊີເຣຍ, ທັງພວກເຈົ້າເມືອງ ແລະ ພວກຂ້າຣາຊການຊັ້ນສູງ, ຜູ້ແຕ່ງຕົວສົມຍົດ, ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຂີ່ເທິງຫລັງມ້າ. ພວກເຂົາທຸກຄົນເປັນຊາຍຫນຸ່ມທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ຮູບງາມ.¹³ເຮົາໄດ້ເຫັນນາງເຮັດຕົນໃຫ້ເປັນມົນທິນ. ທັງສອງເອື້ອຍນ້ອງກໍເປັນແບບດຽວກັນ.

¹⁴ແຕ່ນາງກໍຍິ່ງເພີ່ມພຶດຕິກຳໂສເພນີຫລາຍຂຶ້ນ. ເມື່ອນາງເຫັນຜູ້ຊາຍແກະສະລັກຢູ່ເທິງຝາ ແລະ ແກະສະລັກຮູບຂອງຄົນບາບີໂລນທີ່ແຕ້ມດ້ວຍສີແດງເຂັ້ມ,¹⁵ໃສ່ເຂັມຂັດຮັດແອວຂອງພວກເຂົາ, ມີຜ້າຄຽນຫົວຫ້ອຍຢູ່ເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ. ທຸກຄົນມີລັກສະນະເຫມືອນກັບນາຍທະຫານລົດມ້າ, ເຫມືອນກັບບັນດາລູກຊາຍຂອງຊາວບາບີໂລນ, ຊຶ່ງແຜ່ນດິນເດີມຂອງເຂົາຄືບາບີໂລນ.

¹⁶ທັນທິທີ່ສາຍຕາຂອງນາງເຫັນຮູບຮ່າງພວກເຂົາ, ນາງກໍຫລົງໄຫລໃນພວກເຂົາແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາພວກເຂົາທີ່ບາບີໂລນ.¹⁷ຊາວບາບີໂລນໄດ້ມາຫານາງເຖິງຕຽງຮັກ ແລະ ພວກເຂົາກໍເຮັດໃຫ້ນາງເປັນມົນທິນດ້ວຍລາຄະຕັນຫາຂອງພວກເຂົາ. ດ້ວຍສິ່ງທີ່ນາງໄດ້ກະທຳ, ນາງໄດ້ເປັນມົນທິນ, ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງຫັນເຫອອກໄປຈາກພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມເປິເປື້ອນ.

¹⁸ເມື່ອນາງໄດ້ເຜີຍຕົນເຫມືອນເປັນໂສເພນີ ແລະ ນາງໄດ້ເຜີຍຮ່າງກາຍອັນເປືອຍຂອງນາງ, ດັ່ງນັ້ນ ວິນຍານຂອງເຮົາກໍຫັນຫລັງໄປຈາກນາງ, ເຫມືອນຢ່າງທີ່ວິນຍານຂອງເຮົາໄດ້ແຍກຈາກເອື້ອຍຂອງນາງໄປ.¹⁹ແລ້ວນາງໄດ້ເພີ່ມທະວີການປະພຶດເປັນໂສເພນີຫລາຍຂື້ນ, ໂດຍນຶກເຖິງເມື່ອຄາວທີ່ນາງຍັງເປັນສາວຢູ່, ເມື່ອນາງເຮັດຕົນເປັນເຫມືອນໂສເພນີຢູ່ໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ.

²⁰ດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ຫລົງໄຫລຊູ້ຮັກຂອງນາງ, ອະໄວຍະວະຂອງພວກເຂົາເຫມືອນກັບຂອງພວກລາ, ແລະ ການຫລັ່ງນໍ້າກາມຂອງເຂົານັ້ນກໍເຫມືອນຂອງມ້າ.²¹ນີ້ຄືການກະທຳອັນຫນ້າອັບອາຍທີ່ເຈົ້າເຮັດໃນເວລາທີ່ເຈົ້າຍັງຫນຸ່ມ, ເມື່ອຄົນເອຢິບຈັບຕ້ອງຫນ້າເອິກຂອງເຈົ້າ ແລະລູບໄຫລ່ຫນ້າເອິກສາວຂອງເຈົ້າ.

²²ເພາະສະນັ້ນ, ໂອໂຮລີບາເອີຍ, ພຣະເຢວາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: “ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະໃຫ້ຊູ້ຮັກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຫັນມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ແຍກຈາກໄປນັ້ນ ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າຈາກທຸກໆດ້ານ.²³ຊາວບາບີໂລນ ແລະ ຊາວກັນດາທັງຫມົດ, ຊາວເປໂກດ, ຊາວໂຊອາ ແລະຊາວໂກອາ, ແລະ ລວມທັງຊາວອັດຊີເຣຍທັງຫມົດ, ເປັນຄົນຫນຸ່ມທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ຮູບງາມ, ພວກເຂົາເປັນຂ້າຣາຊະການ, ເຈົ້ານາຍລະດັບສູງ, ພວກເຂົາທຸກຄົນທີ່ຂີ່ມ້າ.

²⁴ພວກເຂົາຈະມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າດ້ວຍອາວຸດທັງຫມົດ, ແລະ ດ້ວຍລົດມ້າຮົບ ແລະ ກວຽນ, ແລະ ພ້ອມຊົນຊາດທັງຫລາຍເປັນຈຳນວນຫລາຍ. ພວກເຂົາຈະໃຊ້ໂລ່ໃຫ່ຍ, ໂລ່ນ້ອຍ, ແລະ ຫມວກເຫລັກຕັ້ງຕົນຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າທຸກດ້ານ. ເຮົາຈະມອບໂອກາດໃຫ້ພວກເຂົາລົງໂທດເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາຈະລົງໂທດເຈົ້າດ້ວຍການກະທຳທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.²⁵ເພາະເຮົາຈະຕັ້ງຄວາມອິດສາຂອງເຮົາເທິງເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາຈະເຮັດກັບເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ. ພວກເຂົາຈະຕັດດັງ ແລະ ຕັດຫູຂອງເຈົ້າອອກເສຍ, ແລະ ພວກເຈົ້າທີ່ລອດຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ. ພວກເຂົາຈະຈັບລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າທີ່ລອດຈະຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ.

²⁶ພວກເຂົາຈະແກ້ເອົາເສື້ອຂອງເຈົ້າອອກ ແລະ ນຳເອົາເຄື່ອງປະດັບງາມໆຂອງເຈົ້າໄປເສຍ.²⁷ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະເອົາຄວາມອັບອາຍຂອງເຈົ້າອອກຈາກເຈົ້າ ແລະ ຄວາມປະພຶດຢ່າງໂສເພນີຂອງເຈົ້າອອຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ. ເຈົ້າຈະບໍ່ເງີຍຫນ້າຂື້ນເບິ່ງສິ່ງນັ້ນອີກ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ນຶກເຖິງເອຢິບອີກຕໍ່ໄປ.'

²⁸ເພາະພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງຜູ້ທີ່ເຈົ້າກຽດຊັງ, ກັບໄປຢູ່ໃນມືຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຈົ້າຫັນຫລັງໃຫ້.²⁹ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເຮັດກັບເຈົ້າດ້ວຍຄວາມກຽດຊັງ; ແລະ ຈະປຸ້ນເອົາຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າໄປຫມົດ ແລະ ຖິ້ມເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ເປືອຍກາຍ ແລະບໍ່ມີເຄື່ອງນຸ່ງ. ການເປືອຍກາຍເປັນຄວາມອັບອາຍ ແລະ ການເປັນໂສເພນິີຂອງເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກເປີດເຜີຍ, ພ້ອມທັງການປະພຶດອັນຫນ້າອັບອາຍ ແລະ ການລາຄະຕັນຫາຂອງເຈົ້າ.

³⁰ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະມາເຖິງເຈົ້າ ເພາະເຈົ້າເຮັດຕົນເຫມືອນເປັນໂສເພນີ, ແລະ ຫລົງໄຫລຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າກາຍເປັນມົນທິນກັບບັນດາຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ.³¹ເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນຕາມທາງຂອງເອື້ອຍເຈົ້າ, ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະມອບຖ້ວຍແຫ່ງການລົງໂທດຂອງນາງໃສ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ.'

³²ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເຈົ້າຈະຕ້ອງດື່ມຈາກຖ້ວຍຂອງເອື້ອຍເຈົ້າ ຊຶ່ງທັງເລິກ ແລະ ໃຫຍ່. ເຈົ້າຈະກາຍເປັນຄົນທີ່ຖືກເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ຫມິ່ນປະຫມາດ — ເພາະຖ້ວຍນັ້ນເຕັມຫລາຍ.

³³ເຈົ້າຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມຶນເມົາ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າ, ຈອກແຫ່ງຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວ ແລະ ໄພພິບັດ; ຈອກແຫ່ງຊາມາເຣຍເອື້ອຍຂອງເຈົ້າ.³⁴ເຈົ້າຈະດື່ມ ແລະ ເຍັ້ນຈົນຫມົດ; ແລ້ວເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ມັນແຕກ ແລະ ຈີກຫນ້າເອິກຂອງເຈົ້າເປັນຕ່ອນໆ. ເພາະເຮົາໄດ້ປະກາດແລ້ວ — ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະກາດດັ່ງນີ້ແຫລະ.'

³⁵ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເພາະເຈົ້າລືມເຮົາ ແລະ ຖິ້ມເຮົາໄວ້ຂ້າງຫລັງເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງຮັບຜົນທີ່ຈະຕາມມາຂອງຄວາມຫນ້າອັບອາຍ ແລະ ການຫລິ້ນຊູ້ຂອງເຈົ້າສາ.'"

³⁶ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າຈະພິພາກສາ ໂອໂຮລາ ແລະ ໂອໂຮລີບາຫລື? ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປະກາດການກະທຳທີ່ຫນ້າກຽດຊັງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້.³⁷ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງປະເວນີ, ແລະ ເລືອດກໍຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຍັງຖວາຍລູກຊາຍຂອງພວກເຂົາ ລຸຍໄຟເພື່ອເປັນອາຫານແກ່ພວກຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

³⁸ແລ້ວພວກເຂົາ ຍັງຄົງສືບຕໍ່ເຮັດເຊັ່ນນີ້ກັບເຮົາອີກ: ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສະຖານນະມັດສະການຂອງເຮົາເປັນມົນທິນ, ແລະ ໃນວັນດຽວກັນພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ບັນດາສະບາໂຕຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນມົນທິນ.³⁹ຄືເມື່ອພວກເຂົາຂ້າລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຂົາ, ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍເຂົ້າມາໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງເຮົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນັ້ນເປັນມົນທິນ! ດັ່ງນັ້ນ ເບິ່ງແມ໋! ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນທ່າມກາງວິຫານຂອງເຮົາ.

⁴⁰ພວກເຈົ້າຍັງສົ່ງຄົນໄປຫາຜູ້ຊາຍທີ່ມາຈາກທາງໄກ, ດ້ວຍການໃຊ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາ — ບັດນີ້ ເບິ່ງແມ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ມາ, ຄືຄົນທັງຫລາຍທີ່ເຈົ້າອາບນ້ຳໃຫ້, ເຈົ້າທາຕາຂອງເຈົ້າ, ແລະ ແຕ່ງກາຍຂອງເຈົ້າດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບ.⁴¹ເຈົ້ານັ່ງຢູ່ເທິງຕຽງນອນທີ່ສວຍງາມ ແລະ ຂ້າງຫນ້າມີໂຕະທີ່ວາງໄວ້ພ້ອມ ຊຶ່ງເປັນໂຕະທີ່ເຈົ້າວາງເຄື່ອງຫອມ ແລະ ນ້ຳມັນຂອງເຮົາ.

⁴²ສຽງຂອງປະຊາຊົນກໍດັງຢູ່ອ້ອມຮອບນາງ; ພ້ອມກັບຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ, ແມ່ນແຕ່ ພວກເຂົາຄົນຂີ້ເມົາ ກໍຖືກນຳໂຕມາຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານທັງຫລາຍ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເອົາສາຍແຂນສຸບໃສ່ມືຂອງພວກເຂົາ ແລະ ສຸບມົງກຸດງາມໆເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ.

⁴³ແລ້ວເຮົາໄດ້ກ່າວເລື່ອງນາງວ່າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ລ່ວງປະເວນີ, 'ບັດນີ້ ພວກເຂົາຈະເຮັດຜິດສິນລະທຳທາງເພດກັບນາງ, ແລະ ນາງກໍຈະຮ່ວມກັບພວກເຂົາ.'⁴⁴ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນເຂົ້າໄປຫານາງ ແລະ ຮ່ວມຫລັບນອນກັບນາງ ເຫມືອນຢ່າງຜູ້ຊາຍທີ່ໄປນອນກັບຍິງເປັນໂສເພນີ. ດ້ວຍວິທີນີ້ ພວກເຂົາຫລັບນອນກັບ ໂອໂຮລາແລະ ໂອໂຮລີບາ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຍິງຜິດສິນລະທຳ.⁴⁵ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະພິພາກສາພວກນາງດ້ວຍຄຳພິພາກສາອັນຄວນແກ່ຍິງຜູ້ລ່ວງປະເວນີ, ແລະ ພວກເຂົາຈະພິພາກສາພວກນາງດ້ວຍຄຳພິພາກສາອັນຄວນແກ່ຍິງຜູ້ເຮັດໃຫ້ຄົນເລືອດຕົກ, ເພາະພວກນາງເປັນຍິງລ່ວງປະເວນີ ແລະ ມືຂອງພວກນາງ ກໍເປື້ອນເລືອດ.

⁴⁶ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະນຳກອງທັບມາຕໍ່ສູ້ພວກນາງ ແລະ ເຮົາຈະມອບພວກນາງໄວ້ແກ່ຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ການຖືກປຸ້ນ.⁴⁷ແລ້ວກອງທັບຈະເອົາກ້ອນຫີນແກວ່ງໃສ່ພວກນາງ ແລະ ຟັນພວກນາງດ້ວຍດາບ. ພວກເຂົາຈະຂ້າລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວຂອງພວກນາງ ແລະ ເຜົາເຮືອນທັງຫລາຍຂອງພວກນາງ.

⁴⁸ດັ່ງນີ້ແຫລະ ເຮົາຈະເອົາຄວາມປະພຶດອັນຫນ້າອັບອາຍອອກຈາກແຜ່ນດິນ ແລະ ຕັກເຕືອນພວກຜູ້ຍິງທັງຫລາຍ ເພື່ອພວກນາງຈະບໍ່ເຮັດຕົນເຫມືອນໂສເພນີ.⁴⁹ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕັ້ງຄວາມປະພຶດທີ່ຫນ້າອັບອາຍຂອງພວກເຈົ້າມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະແບກຮັບຄວາມຜິດບາບຂອງເຈົ້າກັບພວກຮູບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ດ້ວຍວິທີນີ້ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

24

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ ໃນວັນທີສິບ, ໃນເດືອນທີສິບ, ແລະໃນປີທີເກົ້າ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຂຽນຊື່ຂອງວັນນີ້ໄວ້, ວັນນີ້, ເພາະກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ອ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລມໃນວັນນີ້.

³ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວຄຳສຸພາສິດຕໍ່ສູ້ເຊື້ອສາຍທີ່ກະບົດ, ຈົ່ງກ່າວຄຳອຸປະມາ. ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຕັ້ງຫມໍ້ໄວ້. ຕັ້ງໄວ້ ແລະ ຖອກນ້ຳໃສ່ຫມໍ້.⁴ຈົ່ງໃສ່ຕ່ອນຊີ້ນລົງໄປ, ເອົາຕ່ອນດີໆທັງຫມົດ — ຄືຕ່ອນກົກຂາ ແລ ະຊີ້ນສັນຂາຫນ້າ — ເລືອກກະດູກທີ່ດີທີ່ສຸດມາໃສ່ຫມໍ້ໃຫ້ເຕັມ.⁵ຈົ່ງເລືອກແກະທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກຝູງ ແລະ ສຸມກະດູກໄວ້ກ້ອງມັນ. ຕົ້ມມັນໃຫ້ດີ ແລະ ເພື່ອຂ້ຽວກະດູກທີ່ຢູ່ໃນຫມໍ້ນັ້ນດ້ວຍ.

⁶ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ວິບັດ ແກ່ເມືອງເລືອດ, ຄືຫມໍ້ຂີ້ຫມ້ຽງ ແລະ ຂີ້ຫມ້ຽງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຫລຸດອອກມາ. ຈົ່ງເອົາຊີ້ນອອກເທື່ອລະຕ່ອນ ຢ່າໂຍນມັນຫລາຍ.

⁷ເພາະວ່າເລືອດທີ່ນາງເຮັດໃຫ້ຕົກນັ້ນ ຍັງຢູ່ທ່າມກາງນາງ. ນາງໄດ້ຕັ້ງໄວ້ເທິງຫີນອ່ອນ; ນາງຍັງບໍ່ໄດ້ຖອກລົງດິນ ເພື່ອເອົາຂີ້ຝຸ່ນປົກໄວ້,⁸ສະນັ້ນ ມັນເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມພິໂລດ ແລະ ການແກ້ແຄ້ນ. ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງນາງຕົກເທິງກ້ອນຫີນອ່ອນນັ້ນ ເພື່ອມັນຈະບໍ່ຖືກປົກບັງໄວ້ໄດ້.

⁹ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ວິບັດ ແກ່ເມືອງທີ່ຊຸ່ມດ້ວຍເລືອດ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ກອງຟືນນັ້ນໃຫຍ່ຂຶ້ນ.¹⁰ຈົ່ງສຸມຟືນເຂົ້າໄປ ແລະ ກໍ່ໄຟຂຶ້ນ. ຈົ່ງຕົ້ມຊີ້ນໃຫ້ສຸກ ແລະ ເອົາເຄື່ອງປຸງໃສ່ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ກະດູກໄຫມ້.

¹¹ແລ້ວຕັ້ງຫມໍ້ເປົ່າໄວ້ເທິງຖ່ານ, ເພື່ອໃຫ້ມັນຮ້ອນ ແລະ ໄຫມ້ທອງແດງ, ເພື່ອຄວາມເປິເປື້ອນນັ້ນຈະຖືກລະລາຍອອກ, ຂີ້ຫມ້ຽງທີ່ຫນາກໍໄຫມ້ຫມົດ.'¹²ແຕ່ນາງກໍເສຍແຮງລ້າ ເພາະວ່ານ້ຳມັນທີ່ຫນາຂອງມັນ, ຂີ້ຫມ້ຽງຂອງມັນກໍບໍ່ຫລຸດອອກໄປ.

¹³ຄວາມປະພຶດອັນຫນ້າອັບອາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນບໍ່ສະອາດຂອງເຈົ້າ, ເພາະວ່າ ເຮົາໄດ້ຊຳລະເຈົ້າແລ້ວ, ແຕ່ເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ອາດຈະກາຍເປັນສະອາດໄດ້. ເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ເປັນອິດສະຫລະຈາກການເປິເປື້ອນ ຈົນກວ່າ ເຮົາຈະຖອກເທຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາອອກເຫນືອເຈົ້າຈົນຫມົດ.

¹⁴ເຮົາ, ແມ່ນພຣະຢາເວ, ໄດ້ປະກາດດັ່ງນີ້, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ເຮົາຈະບໍ່ຖອຍກັບ ຫລື ເຫັນໃຈ. ໃນວິຖີທາງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະພິພາກສາເຈົ້າ! — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

¹⁵ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວກໍມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁶“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະເອົາສິ່ງທີ່ຕາຂອງເຈົ້າເຫັນໄປຈາກເຈົ້າດ້ວຍໄພພິບັດ, ແຕ່ຢ່າໂສກເສົ້າເສຍໃຈ ຫລື ຮ້ອງໄຫ້, ແລະ ຢ່າໃຫ້ນ້ຳຕາໄຫລ.¹⁷ເຈົ້າຈົ່ງໂອ່ຍຄາງຢ່າງງຽບໆ. ຢ່າໄວ້ທຸກໃຫ້ຄົນຕາຍ. ຈົ່ງຄຽນຜ້າໃສ່ຫົວຂອງເຈົ້າ ແລະ ໃສ່ເກີບຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ຢ່າເອົາຜ້າປິດຫນ້າ ຫລື ກິນອາຫານຂອງຜູ້ສູນເສຍເມຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.”

¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເວົ້າກັບປະຊາຊົນໃນຕອນເຊົ້າ, ແລະເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສິ້ນຊີວິດໃນຕອນຄ່ຳ. ພໍຮຸ່ງເຊົ້າມາ ຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງເຫມືອນຢ່າງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງມາ.

¹⁹ປະຊາຊົນກໍຖາມຂ້ານ້ອຍາວ່າ, “ທ່ານຈະບໍ່ບອກເຮົາທັງຫລາຍບໍວ່າ ສິ່ງທີ່ທ່ານເຮັດນີ້ມີຄວາມຫມາຍຫຍັງ, ໃນສິ່ງທີ່ທ່ານກຳລັງເຮັດ?”²⁰ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວດັ່ງນີ້,²¹'ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນວ່າ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະເມີນເສີຍຕໍ່ສະຖານນະມັດສະການຂອງເຮົາ — ຊຶ່ງເປັນຄວາມພາກພູມໃຈຂອງເຈົ້າ, ເປັນແກ້ວຕາດວງໃຈຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເປັນຄວາມປາຖະຫນາຂອງຈິດວິນຍານເຈົ້າ, ແລະ ລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມໄວ້ເບື້ອງຫລັງຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ.

²²ແລ້ວເຈົ້າຈະເຮັດເຫມືອນຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດ: ເຈົ້າຈະບໍ່ເອົາຜ້າປິດຫນ້າຂອງເຈົ້າ, ຫລື ກິນອາຫານຂອງຊາຍຜູ້ໂສກເສົ້າ!²³ແຕ່ເຈົ້າຈະເອົາຜ້າຄຽນຫົວ ແລະ ໃສ່ເກີບແທນ; ເຈົ້າຈະບໍ່ໂສກເສົ້າເສຍໃຈ ຫລືຮ້ອງໄຫ້, ເພາະເຈົ້າຈະລົ້ມລົງຍ້ອນຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນຈະໂອ່ຍຄາງຕໍ່ຫນ້າອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນ.²⁴ດັ່ງນັ້ນ ເອເຊກຽນຈະເປັນເຄື່ອງຫມາຍສຳຄັນແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍ, ເຫມືອນທູກຢ່າງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດ ເຈົ້າກໍຈະເຮັດເຫມືອນກັນ ເມື່ອເຫດການເຫລົ່ານີ້ມາເຖິງ. ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ!'"

²⁵ແຕ່ເຈົ້າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ໃນມື້ທີ່ເຮົາຢຶດວິຫານຂອງພວກເຂົາໄປ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມພາກພູມໃຈຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ຊື່ນໃຈ ແລະ ໃຈປາດຖະຫນາຂອງພວກເຂົາ — ແລະ ເມື່ອເຮົາໄດ້ເອົາລູກຊາຍ ແລະລູກສາວຂອງພວກເຂົາໄປ —²⁶ໃນວັນນັ້ນ ຜູ້ອົບພະຍົບຈະມາຫາເຈົ້າ ເພື່ອຈະແຈ້ງຂ່າວໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຍິນ!²⁷ໃນວັນນັ້ນ ປາກຂອງເຈົ້າຈະຖືກເປີດຕໍ່ຫນ້າຜູ້ອົບພະຍົບ ແລະ ເຈົ້າຈະເວົ້າວ່າ — ເຈົ້າຈະບໍ່ຫງຽບອີກຕໍ່ໄປ. ເຈົ້າຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນສຳລັບພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.”

25

¹ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງຫນ້າຂອງເຈົ້າໄປຕໍ່ສູ່ຄົນອຳໂມນ ແລະ ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ.

³ຈົ່ງກ່າວແກ່ຄົນອຳໂມນວ່າ, ' ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວ: ເພາະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ດີແລ້ວ! ຕໍ່ສະຖານນະມັດສະການຂອງເຮົາ ເມື່ອຍັງເປັນມົນທິນ, ແລະ ຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ ເມື່ອມັນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ, ແລະ ຕໍ່ສູ້ເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາເມື່ອພວກເຂົາຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ,⁴ເພາະສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໃຫ້ເຈົ້າເປັນກຳມະສິດຂອງຊົນຊາດທາງທິດຕາເວັນອອກ. ພວກເຂົາຈະຕັ້ງຄ້າຍຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ ແລະ ຕັ້ງເຕັນຂອງພວກເຂົາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະກິນຫມາກໄມ້ຂອງເຈົ້າ ແລະ ຈະດື່ມນ້ຳນົມຂອງເຈົ້າ.⁵ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເມືອງຣັບບາເປັນທົ່ງຫຍ້າສຳລັບອູດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຂອງຄົນອຳໂມນເປັນບ່ອນຢູ່ສຳລັບຝູງແກະ. ແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

⁶ເພາະພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະເຈົ້າໄດ້ຕົບມື ແລະ ທືບຕີນ, ແລະ ຄວາມປີຕິຍິນດີດ້ວຍໃຈຫມິ່ນປະຫມາດຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ.⁷ເພາະສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະປະທ້ວງເຈົ້າດ້ວຍມືຂອງເຮົາ ແລະ ຈະມອບເຈົ້າໄວ້ແກ່ປະຊາຊົນທັງຫລາຍເຫມືອນເປັນຂອງປຸ້ນ. ເຮົາຈະຕັດເຈົ້າອອກຈາກຊົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຈິບຫາຍໄປໃນທ່າມກາງປະເທດທັງຫລາຍ! ເຮົາຈະທຳລາຍເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.'

⁸ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເພາະໂມອາບ ແລະ ເສອີກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ໋! ເຊື້ອສາຍຢູດາກໍເຫມືອນກັບປະຊາຊາດອື່ນໆທັງຫມົດ,"⁹ເພາະສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະເປີດຊາຍແດນຂອງໂມອາບອອກ, ເລີ່ມຈາກເມືອງຕ່າງໆ ຕາມຊາຍແດນ — ຄືບັນດາເມືອງຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງເມືອງເບັດເຢຊີໂມດ, ເມືອງບາອານເມໂອນ, ແລະ ເມືອງກີຣິອາດທາອິມ —¹⁰ປະຊາຊົນທາງທິດຕາເວັນອອກຈະຕໍ່ສູ້ກັບຄົນອຳໂມນ. ເຮົາຈະມອບອຳໂມນເປັນກຳມະສິດ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜນຶກເຖິງຄົນອຳໂມນອີກໃນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ.¹¹ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະພິພາກສາລົງໂທດໂມອາບ, ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.'

¹²ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເພາະວ່າເອໂດມໄດ້ແກ້ແຄ້ນຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາ ແລະ ມີຄວາມຊົ່ວໃຫ່ຍຫລວງໃນການກະທຳເຊັ່ນນີ້.¹³ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະຍື່ນມືຂອງເຮົາອອກຕໍ່ສູ້ເອໂດມ ແລະ ທຳລາຍທຸກຄົນ ແລະ ສັດທຸກໂຕທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຈິບຫາຍໄປ, ເຮັດໃຫ້ເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ, ຕັ້ງແຕ່ ເມືອງເຕມານ ຮອດເມືອງເດດານ. ພວກເຂົາກໍຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ.

¹⁴ເຮົາຈະວາງການແກ້ແຄ້ນຂອງເຮົາລົງເຫນືອເມືອງເອໂດມ ດ້ວຍມືຂອງອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະເຮັດກັບເອໂດມ ຕາມຄວາມຄຽດຮ້າຍ, ແລະ ຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ, ພວກເຂົາຈະຮູ້ເຖິງການແກ້ແຄ້ນຂອງເຮົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.'

¹⁵ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເພາະວ່າຄົນຟີລິດສະຕີນໄດ້ແກ້ແຄ້ນດ້ວຍໃຈປອງຮ້າຍ ແລະ ຈາກພາຍໃນໂຕຂອງພວກເຂົາເອງ ພວກເຂົາຫມາຍຈະທຳລາຍຢູດາຫລາຍຕໍ່ຫລາຍຄັ້ງ.¹⁶ເພາະສະນັ້ນ, ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຍື່ນມືຂອງເຮົາອອກຕໍ່ສູ້ຄົນຟີລິດສະຕີນ, ແລະ ເຮົາຈະຕັດຄົນເກເຣັດອອກ ແລະ ທຳລາຍຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຕາມຝັ່ງທະເລນັ້ນເສຍ.¹⁷ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດການແກ້ແຄ້ນຄັ້ງໃຫຍ່ຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະ ລົງໂທດເຂົາ ດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຮົາເຮັດການແກ້ແຄ້ນເຫນືອພວກເຂົາ'"

26

¹ດັ່ງນັ້ນ ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນນັ້ນ, ປີທີສິບເອັດ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເພາະວ່າເມືອງຕີເຣໄດ້ເວົ້າເຍາະເຍີ້ຍເຖິງເຢຣູຊາເລັມວ່າ, ‘ດີແລ້ວ! ປະຕູເມືອງຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍຫັກເສຍແລ້ວ! ນາງໄດ້ຫັນມາຫາເຮົາ; ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ບໍລິບູນຂຶ້ນ ເພາະນາງໄດ້ຖືກທຳລາຍ.'

³ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ!, ເມືອງຕີເຣເອີຍ, ແລະ ເຮົາຈະນຳປະຊາຊາດທັງຫລາຍລຸກມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ ເຫມືອນທະເລເຮັດໃຫ້ຄື້ນຫລາຍກະທົບຝັ່ງ.⁴ພວກເຂົາຈະທຳລາຍກຳແພງເມືອງຕີເຣ ແລະ ພັງທະລາຍຫໍຄອຍທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນເສຍ. ເຮົາຈະປັດຂີ້ຝຸ່ນດິນອອກຈາກນາງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ນາງເປັນເຫມືອນກັບຍອດຂອງສີລາ.

⁵ນາງຈະເປັນບ່ອນສຳລັບຕາກແຫຢູ່ກາງທະເລ, ເນື່ອງຈາກເຮົາໄດ້ລັ່ນຄຳເວົ້າແລ້ວ — ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ — ແລະ ນາງຈະກາຍເປັນສິ່ງໄດ້ປຸ້ນມາຂອງບັນດາປະຊາຊາດ.⁶ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງນາງທີ່ຢູ່ທົ່ງນາ ຈະຖືກຂ້າເສຍດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.'

⁷ເບິ່ງແມ໋, ຈາາກພາກເຫນືອ ເຮົາໄດ້ນຳ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດຂອງບາບີໂລນ, ກະສັດເຫນືອກະສັດທັງປວງ, ຕໍ່ສູ້ເມືອງຕີເຣ, ດ້ວຍມ້າທັງຫລາຍ ແລະ ລົດຮົບມ້າ, ແລະ ກັບບັນດາທະຫານມ້າ ແລະ ກັບກຳລັງຄົນຢ່າງຫລວງຫລາຍ.⁸ເຂົາຈະຂ້າລູກສາວຂອງເຈົ້າໃນທົ່ງນາ. ເຂົາຕັ້ງເຄື່ອງລ້ອມເມືອງຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ ແລະ ສ້າງຫໍຄອຍຕໍ່ສູ້ກຳແພງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ຍົກໂລ່ຂື້ນເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ.

⁹ເຂົາຈະຕັ້ງເຄື່ອງທະລຸທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າດ້ວຍໄມ້ທ່ອນຕໍ່ສູ້ກຳແພງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ບັນດາອາວຸດຂອງເຂົາທຳລາຍຫໍຄອຍທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າລົງ.¹⁰ບັນດາມ້າຂອງເຂົາມີຢ່າງຫລວງຫລາຍຈົນເຮັດໃຫ້ຂີ້ຝຸ່ນປົກຄຸມເຈົ້າໄວ້. ກຳແພງເມືອງຂອງເຈົ້າຈະສັ່ນສະເທືອນດ້ວຍສຽງຂອງບັນດາທະຫານມ້າ, ບັນດາກວຽນ, ແລະ ບັນດາລົດຮົບມ້າ. ເມື່ອເຂົາເຂົ້າປະຕູເມືອງຂອງເຈົ້າ, ເຂົາຈະເຂົ້າມາເຫມືອນກັບຄົນຍ່າງເຂົ້າເມືອງທີ່ກຳແພງໄດ້ທຳລາຍລົງແລ້ວ.¹¹ຕີນມ້າຈະຢຽບບັນດາຖະຫນົນທຸກສາຍຂອງເຈົ້າ ດ້ວຍກີບມ້າທັງຫລາຍ. ເຂົາຈະຂ້າຊົນຊາດຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄົມດາບ ແລະ ເສົາຫີນອັນແຂງແຮງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະລົ້ມລົງເຖິງດິນ.

¹²ພວກເຂົາຈະປຸ້ນເອົາຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຂົາຈະເອົາສິນຄ້າຕ່າງໆຂອງເຈົ້າໄປ. ພວກເຂົາຈະພັງກຳແພງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າລົງ ແລະ ຈະທຳລາຍເຮືອນອັນຫລູຫລາຕ່າງໆຂອງເຈົ້າເສຍ. ບັນດາຫີນ, ບັນດາໄມ້ ແລະ ຊາກຫັກພັງດິນຂອງເຈົ້ານັ້ນ ພວກເຂົາຈະໂຍນຖິ້ມລົງນ້ຳທັງຫລາຍ.¹³ເຮົາຈະຢຸດສຽງເພງຕ່າງໆຂອງເຈົ້າເສຍ. ສຽງພິນຄູ່ທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເປັນທີ່ໄດ້ຍິນອີກຕໍ່ໄປ.¹⁴ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຫີນຫົວໂລ້ນ, ເຈົ້າຈະກາຍເປັນສະຖານທີ່ສຳລັບຕາກແຫມອງ. ເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ອີກເລີຍ, ເພາະເຮົາເອງ, ຄືພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ລັ່ນຄຳເວົ້າແລ້ວ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹⁵ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ເມືອງຕີເຣວ່າ, 'ເກາະທັງຫລາຍຈະບໍ່ສັ່ນສະເທືອນ ດ້ວຍສຽງລົ້ມລົງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ສຽງໂອ່ຍຄາງຂອງຜູ້ບາດເຈັບ ເມື່ອການຂ້າຟັນໂຫດຮ້ຽມເກີດຂື້ນທ່າມກາງເຈົ້າບໍ?¹⁶1ແລ້ວເຈົ້າຊາຍແຫ່ງທະເລທັງຫລາຍ ຈະກ້າວລົງມາຈາກບັນລັງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຖອດເສື້ອຄຸມ ແລະ ປົດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ປັກແສ່ວອອກເສຍ. ພວກເຂົາຈະເອົາເອົາຄວາມຢ້ານກົວມາເປັນເຄື່ອງນຸ່ງ, ພວກເຂົາຈະນັ່ງຢູ່ເທິງພື້ນດິນ ແລະ ສັ່ນຢູ່ທຸກເວລາ ແລະ ພວກເຂົາຢ້ານກົວເພາະເຈົ້າ.

¹⁷ພວກເຂົາເຫລົ່ານີ້ ຈະກ່າວບົດຄ່ຳຄວນເລື່ອງເຈົ້າ, ແລະກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, ‘ໂອ ນະຄອນທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ພວກຊາວທະເລທັງຫລາຍອາໄສຢູ່, ໄດ້ຖືກທຳລາຍພິນາດແລ້ວ. ເມືອງທີີ່ມີຊື່ສຽງວ່າເຂັ້ມແຂງ — ບັດນີ້ໄດ້ຫາຍໄປຈາກທະເລແລ້ວ. ຜູ້ອາໄສຢູ່ເມືອງນີ້ ຄັ້ງຫນຶ່ງເລື່ອງອຳນາດຢູ່ທະເລໄດ້ສ້າງຄວາມຢ້ານກົວ ແກ່ຄົນທີ່ອາໄສໃກ້ພວກເຂົາ.¹⁸ບັດນີ້ ຊາຍຝັ່ງທະເລທັງຫລາຍກໍຈະສັ່ນສະເທືອນໃນວັນທີ່ເຈົ້າລົ້ມລົງ. ບັນດາເກາະທີ່ຢູ່ໃນທະເລ ກໍຈະຢ້ານກົວຍ້ອນການທີ່ເຈົ້າໄດ້ສູນສິ້ນໄປແລ້ວ.’

¹⁹ເພາະພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເມື່ອເຮົາເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນເມືອງຮ້າງ, ເຫມືອນຢ່າງບັນດາເມືອງອຶ່ນໆທີ່ບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່, ເມື່ອເຮົາຈະນຳທະເລມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ, ແລະ ເມື່ອແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫລາຍມາຖ້ວມເຈົ້າໄວ້.²⁰ແລ້ວເຮົາຈະນຳເຈົ້າລົງໄປຍັງເວລາແຫ່ງບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າ, ເຫມືອນກັບຄົນອື່ນທີ່ໄດ້ລົງໄປໃນຫລູມຝັງສົບ; ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນທີ່ຕໍ່າທີ່ສຸດຂອງແຜ່ນດີນໂລກ ເຫມືອນຊາກເພພັງໃນສະໄຫມເດີມນັ້ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ກັບມາ ແລະ ຈະບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງຜູ້ມີຊີວິດອີກຕໍ່ໄປ.²¹ເຮົາຈະນຳໄພພິບັດມາເທິງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ມີເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ເຖິງແມ່ນໃຜຈະມາຊອກຫາເຈົ້າ, ແຕ່ຈະບໍ່ມີໃຜຫາພວກເຈົ້າພົບອີກຈັກເທື່ອ — ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ."

27

¹ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງທີ່ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບັດນີ້, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເປັ່ງສຽງບົດເພງຄ່ຳຄວນດ້ວຍເລື່ອງເມືອງຕີເຣ,³ແລະ ຈົ່ງກ່າວແກ່ເມືອງຕີເຣ, ຜູ້ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ປະຕູແຄມທະເລ, ເປັນພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍຕາມເກາະຕ່າງໆ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເມືອງຕີເຣເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ອຍມີຄວາມງົດງາມສົມບູນແບບ.’

⁴ເຂດແດນຂອງເຈົ້າຢູ່ທີ່ໃຈກາງທະເລທັງຫລາຍ; ຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມງົດງາມຂອງເຈົ້າສົມບູນແບບ.⁵ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດກະດານເຮືອທັງຫມົດຂອງເຈົ້າດ້ວຍໄມ້ສົນຈາກພູເຮີໂມນ; ພວກເຂົາເອົາໄມ້ແປກມາຈາກເລບານອນເຮັດເປັນເສົາໃຫ້ເຈົ້າ.

⁶ພວກເຂົາ ໄດ້ເຮັດໄມ້ພາຍຂອງເຈົ້າຈາກໄມ້ໂອກແຫ່ງບາຊານ; ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດດາດຟ້າເຮືອດ້ວຍໄມ້ສົນຈາກຊາຍຝັ່ງທະເລໄຊປຣັສ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຫຸ້ມໄວ້ດ້ວຍງາຊ້າງ.⁷ສ່ວນໃບເຮືອຂອງເຈົ້ານັ້ນ ເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານປັກແຊ່ວເນື້ອລະອຽດຈາກເອຢິບ ຊຶ່ງເຫມືອນກັບເປັນທຸງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.

⁸ຄົນເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ເມືອງຊີໂດນ ແລະ ເມືອງອາວາດ ເປັນຄົນພາຍເຮືອຂອງເຈົ້າ; ໂອ ຕີເຣ, ຊ່າງມີຝືມືຂອງເຈົ້າທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ; ພວກເຂົາເປັນນາຍທ້າຍເຮືອຂອງເຈົ້າ.⁹ຜູ້ເປັນນາຍຊ່າງຜູ້ຊຳນານຈາກເມືອງເກບານ ເປັນຊ່າງແປງຮອຍຮົ່ວເຮືອໃຫ້ເຈົ້າ; ບັນດາເຮືອທະເລທັງຫມົດລວມທັງພວກລູກເຮືອຂອງພວກເຂົາກໍຢູ່ໃນທ່າມກາງເຈົ້າ ເພື່ອຂາຍແລກປ່ຽນສິນຄ້າກັບເຈົ້າ.

¹⁰ຊາວເປີເຊຍ, ຊາວລິເດຍ, ແລະ ຊາວລິເບຍ ກໍຢູ່ໃນກອງທັບຂອງເຈົ້າ, ຄືນັກຮົບຂອງເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ແຂວນໂລ່ ແລະຫມວກເຫລັກຢູ່ກັບເຈົ້າ; ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີກຽດ.¹¹ຜູ້ຊາຍຊາວອັກວັດ ແລະ ຊາວເຮເລດ ໃນກອງທັບຂອງເຈົ້າໄດ້ຢູ່ອ້ອມກຳແພງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ພວກຄົນຊາວກາມາດ ໄດ້ຢູ່ຫໍຄອຍຂອງເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ແຂວນໂລ່ໄວ້ຕາມກຳແພງທັງຫລາຍອ້ອມຮອບເຈົ້າ! ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ເຈົ້າງົດງາມພຽບພ້ອມ.

¹²ຊາວທາຊິດໄດ້ເປັນຜູ້ຄ້າຂາຍກັບເຈົ້າ ເພາະເຈົ້າມີຄວາມມັ່ງຄັ່ງຈາກສິນຄ້າຫລວງຫລາຍທີ່ຈະຂາຍຄື: ເງິນ, ເຫລັກ, ກົ່ວ ແລະ ຊືນ. ພວກເຂົາໄດ້ມາຊື້ ແລະ ສິນຄ້າທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ!¹³ເມືອງຢາວານ, ຕູບານ, ແລະ ເມເຊັກ — ພວກເຂົາໄດ້ຂາຍຂ້າທາດ ແລະ ພາຊະນະທັງຫລາຍທີ່ເຮັດຈາກທອງເຫລືອງ. ພວກເຂົາໄດ້ມາເບິ່ງແຍງການຄ້າຂາຍສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ.

¹⁴ເຊື້ອສາຍເບັດໂຕກາມາເອົາພວກມ້າ, ພວກມ້າເສິກ ແລະພວກລໍມາແລກກັບສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ.¹⁵ຊາວໂຣເດັດເປັນຄູ່ການຄ້າຂອງເຈົ້າ ເທິງແຜ່ນດິນຊາຍທະເລຈຳນວນຫລາຍ. ສິນຄ້າຢູ່ໃນອຳນາດຂອງເຈົ້າ; ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາເຂົາສັດ, ງາຊ້າງ ແລະ ໄມ້ຫມາກເດື່ອມາເປັນຄ່າຂອງສິນຄ້າ!

¹⁶ຊາວຊີເຣຍ ເປັນຜູ້ການຄ້າກັບເຈົ້າ ເພາະເຈົ້າມີສິນຄ້າຫລວງຫລາຍ; ພວກເຂົາເອົາມໍຣະກົດ, ຜ້າສີມ່ວງ, ຜ້າສີສັນຕ່າງໆ, ຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ, ໄຂ່ມຸກຕ່າງໆ ແລະ ທັບທິມ ມາແລກກັບສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ.¹⁷ຢູດາ ແລະ ແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ ກໍໄດ້ຄ້າຂາຍກັບເຈົ້າ. ພວກເຂົາເອົາເຂົ້າເປືອກຈາກເມືອງມິນນິດ, ຂະຫນົມເຄັກ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ນ້ຳມັນ ແລະ ພິມເສນ ມາແລກເປັນສິນຄ້າກັບເຈົ້າ.¹⁸ດາມັສກັດໄປມາຄ້າຂາຍກັບເຈົ້າ ເພາະເຈົ້າມີສິນຄ້າຫລວງຫລາຍ, ຊັບສິນຫລວງຫລາຍພາຍມາກຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງເຮນໂບນ ແລະ ຂົນແກະຂາວແຫ່ງສາຮາ.

¹⁹ດານ ແລະ ຢາວານ ຈາກອູຊານໄດ້ມາແລກສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ ຄືເຫລັກຫລໍ່, ເຄື່ອງເທດຕ່າງໆ, ອົບເຊີຍ ແລະ ສີໄຄ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ກາຍເປັນສິນຄ້າສຳລັບເຈົ້າ.²⁰ເມືອງເດດານເປັນຜູ້ຄ້າຂາຍກັບເຈົ້າ ໃນເລື່ອງເບາະອານມ້າສຳລັບບັນດານັກຂີ່ມ້າຢ່າງດີ.²¹ເມືອງອາຣາເບຍ ແລະ ເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍຂອງເມືອງເກດາ ກໍເປັນຜູ້ຄ້າຂາຍກັບເຈົ້າ; ພວກເຂົາໄດ້ຂາຍພວກລູກແກະ, ພວກແກະຜູ້, ແລະ ພວກແບ້.

²²ພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍຂອງເມືອງເຊບາ ແລະ ເມືອງຣາອາມາກໍຄ້າຂາຍກັບເຈົ້າ. ພວກເຂົາເອົາເຄື່ອງຫອມຊະນິດຢ່າງດີໆທັງຫມົດ ແລະ ເພັດພອຍທຸກຊະນິດ; ພວກເຂົາເອົາຄຳມາແລກເປັນສິນຄ້າກັບເຈົ້າ.²³ເມືອງຮາຣານ, ການເນ, ແລະ ເອເດນ ເປັນຜູ້ຄ້າຂາຍກັບເຈົ້າ, ລວມທັງເມືອງເຊບາ, ອັດຊູຣະ ແລະ ກິນມາດດ້ວຍ.

²⁴ນີ້ຄືສິ່ງທັງຫລາຍຂອງຜູ້ຄ້າຂອງເຈົ້າໃນຕະຫລາດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ຄື ຜ້າຄຸມໄຫລ່ສີມ່ວງ ຜະສົມຜ້າຕໍ່າສີຕ່າງໆ, ແລະ ຜ້າຫົ່ມຫລາຍສີ, ຜ້າປັກແສ່ວ, ຜ້າຕໍ່າ-ຢ່າງດີ.²⁵ກຳປັ່ນທັງຫລາຍໄດ້ບັນທຸກສິນຄ້າທຸກຊະນິດຂອງເຈົ້າ! ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ບັນທຸກສິນຄ້າຈົນເຕັມ, ບັນທຸກຢ່າງຫນັກ ໃນການຂົນສົ່ງທາງທະເລ!

²⁶ພວກລຸກເຮືອທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ໄດ້ນຳເຈົ້າອອກໄປຍັງທະເລອັນກວ້າງໃຫຍ່; ລົມຕະເວັນອອກໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮືອແຕກຢູ່ກາງທະເລ.²⁷ຊັບສິນຂອງເຈົ້າ, ແລະ ສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ; ພວກລູກເຮືອຂອງເຈົ້າ ແລະ ຊ່າງເຮືອຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ສ້າງເຮືອ; ຜູ້ຄ້າຂາຍສິນຄ້າກັບເຈົ້າ, ແລະ ນັກຮົບທັງຫມົດຜູ້ຢູ່ໃນເຈົ້າ, ພ້ອມດ້ວຍລູກເຮືອທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ — ພວກເຂົາຈະຈົມລົງໃນບ່ອນເລິກຂອງໃຈກາງທະເລໃນວັນທີ່ເຈົ້າຈິບຫາຍໄປ.

²⁸ບັນດາເມືອງແຫ່ງທະເລຈະສັ່ນສະເທືອນດ້ວຍສຽງຮ້ອງວຸ້ນວາຍຂອງນາຍທ້າຍເຮືອຂອງເຈົ້າ;²⁹ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືໄມ້ພາຍທັງຫມົດ ຈະລົງມາຈາກເຮືອຂອງພວກເຂົາ; ພວກລູກເຮືອ ແລະ ນາຍທ້າຍເຮືອ ກໍມາຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນທັງຫມົດ.³⁰ແລ້ວພວກເຂົາຈະທຳໃຫ້ເຈົ້າຟັງສຽງຮ້ອງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຈະຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນ; ພວກເຂົາຈະເອົາຝຸ່ນດິນໃສ່ຫົວຂອງພວກເຂົາ. ແລະ ພວກເຂົາຈະກິ້ງເກືອກຢູ່ທີ່ກອງຂີ້ເທົ່າ.

³¹ພວກເຂົາຈະແຖຜົມຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອເຈົ້າ ແລະ ຜູກມັດພວກເຂົາໄວ້ດ້ວຍຜ້າກະສອບ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ ຢ່າງຂົມຂື່ນເຫນືອເຈົ້າ! ແລະ ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້.³²ພວກເຂົາຈະຍົກສຽງຮ້ອງໄຫ້ຄໍ່າຄວນເພື່ອເຈົ້າ ແລະ ກ່າວສຽງຄໍ່າຄວນເຫນືອເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງເຫມືອນເມືອງຕີເຣ, ຜູ້ຊຶ່ງບັດນີ້ນຳສູ່ຄວາມງຽບເຫງົາຢູ່ທ່າມກາງທະເລ?³³ເມື່ອສິນຄ້າຂອງພວກເຈົ້າອອກຈາກຝັ່ງທະເລ, ກໍເຮັດໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍພໍໃຈ; ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກຮັ່ງມີ ດ້ວຍສົມບັດ ແລະ ສິນຄ້າຫລວງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.

³⁴ແຕ່ເມື່ອເຈົ້າແຕກໄປໃນທະເລ, ໃນບ່ອນນ້ຳເລິກນັ້ນ, ສິນຄ້າທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ລູກເຮືອທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ຈົມລົງ!³⁵ຜູ້ອາໄສຢູ່ແຄມທະເລທັງຫມົດຕ່າງກໍຕົກໃຈ ເພາະເຈົ້າ, ແລະ ບັນດາກະສັດທັງຫລາຍຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວ! ສີຫນ້າຂອງພວກເຂົາລ້ວນແຕ່ຈືດຈາງ.³⁶ບັນດາພໍ່ຄ້າທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍຈະເຍາະເຍີ້ຍເຈົ້າ; ເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ດຳລົງຢູ່ຕໍ່ໄປອີກຈັກເທື່ອ.”

28

¹ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຈົ້າເມືອງຕີເຣວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະຈິດໃຈຂອງເຈົ້າອວດອົ່ງຈອງຫອງຂຶ້ນ! ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ເຮົາເປັນເທບພະເຈົ້າ! ເຮົາຈະນັ່ງຢູ່ໃນບ່ອນນັ່ງຂອງບັນດາເທບພະເຈົ້າທັງຫລາຍຢູ່ໃຈກາງທະເລທັງປວງ!" ແຕ່ວ່າເຈົ້າເປັນພຽງແຕ່ມະນຸດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນເທບພະເຈົ້າ, ແຕ່ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າຄືຫົວໃຈຂອງເທບພະເຈົ້າທັງຫລາຍ;³ເຈົ້າຄິດວ່າ ເຈົ້າສະຫລາດກວ່າດານີເອນ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມລັບອັນໃດທີ່ເຊື່ອງໃຫ້ພົ້ນຈາກເຈົ້າໄດ້!

⁴ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງຮັ່ງມີດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຊຳນານ, ແລະ ໄດ້ຮວບຮວມຄຳ ແລະ ເງິນມາໄວ້ໃນຄັງສົມບັດຂອງເຈົ້າ!⁵ດ້ວຍສະຕິປັນຍາຍິ່ງໃຫຍ່ໃນການຄ້າຂາຍຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າໄດ້ຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ, ແລະ ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າກໍອວດອົ່ງຈອງຫອງຂຶ້ນໃນຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າ.

⁶ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຄວາມຄິດເຈົ້າ ເປັນເຫມືອນຂອງເທບພະເຈົ້າ,⁷ສະນັ້ນ, ເຮົາຈະນຳຄົນຕ່າງດ້າວທັງຫລາຍມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ, ເຮັດໃຫ້ຫນ້າຢ້ານກົວທີ່ສຸດໃນບັນດາຜູ້ຊາຍຈາກບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ. ພວກເຂົາຈະຖອດດາບອອກຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມງາມແຫ່ງສະຕິປັນຍາຂອງເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຫລົບລູ່ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງເຈົ້າ.

⁸ພວກເຂົາຈະສົ່ງເຈົ້າລົງໄປໃນຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍ, ແລະ ເຈົ້າຈະຕາຍເປັນສົບເຫມືອນກັບຄົນທີ່ຕາຍໃນໃຈກາງທະເລທັງຫລາຍ.⁹ເຈົ້າຈະກ່າວອີກບໍວ່າ, "ຂ້ອຍເປັນເທບພະເຈົ້າ" ຕໍ່ຫນ້າຄົນທີ່ຂ້າເຈົ້າບໍ? ເຈົ້າເປັນພຽງແຕ່ມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນເທບພະເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະຢູ່ໃນມືຂອງຄົນທີ່ແທງເຈົ້າ.¹⁰ເຈົ້າຈະຕາຍເຫມືອນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ ດ້ວຍມືຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ, ເພາະເຮົາໄດ້ລັ່ນວາຈາແລ້ວ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.'"

¹¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເປັ່ງສຽງຮ້ອງຄ່ຳຄວນເຖິງກະສັດແຫ່ງຕີເຣ ແລະ ຈົ່ງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ 'ພຣະຢາເວອົງ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຈົ້າເປັນແບບຢ່າງຂອງຄວາມສົມບູນແບບ, ເຕັມໄປດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ມີຄວາມງາມພຽບພ້ອມ.¹³ເຈົ້າເຄີຍຢູ່ໃນເອເດນ, ສວນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພັດພອຍທຸກຢ່າງປົກຄຸຸມເຈົ້າໄວ້: ຄືທັບທິມ, ພອຍເຫລືອງ, ມໍລະກົດ, ເພທາຍ, ຫີນອ່ອນ, ພອຍຂຽວ, ພອຍສີຄາມ, ແລະ ຢົກ. ເພັດພອຍເຫລົ່ານີ້ປະກອບ ແລະ ຝັງໃນຕົວເຮືອນທີ່ເຮັດມາຈາກຄຳ. ຊຶ່ງຈັດຕຽມໄວ້ແລ້ວໃນວັນທີ່ສ້າງເຈົ້າຂຶ້ນມາ.

¹⁴ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າໄວ້ໂດຍມີເຄຣຸບເປັນຜູ້ພິທັກມະນຸດຊາດຢູ່ເທິງພູເຂົາບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຈົ້າໄດ້ເຄີຍເດີນຢູ່ທ່າມກາງສີລາໄຟ.¹⁵ເຈົ້າກໍປາສະຈາກຕຳຫນິໃນວິທີທາງຂອງເຈົ້າ, ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຈົນກວ່າພົບຄວາມຊົ່ວຊ້າໄດ້ພົບໃນໂຕເຈົ້າ.

¹⁶ໂດຍການຄ້າຫລວງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ເຕັມໄປດ້ວຍການທາລຸນ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ເຈົ້າໄປອອກຈາກຈາກພູເຂົາແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ເຫມືອນຢ່າງຜູ້ທີ່ລະເລີຍ, ແລະເຮົາໄດ້ທຳລາຍເຈົ້າ, ເຄຣຸບຜູ້ພິທັກນັ້ນ, ກໍຂັບໄລ່ເຈົ້າອອກໄປຈາກທ່າມກາງສີລາໄຟ.¹⁷ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າອວດອ້າງຈອງຫອງຂຶ້ນເພາະຄວາມງາມຂອງເຈົ້າ; ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະຕິປັນຍາຂອງເຈົ້າເສື່ອມໂຊມລົງ ເພາະດ້ວຍຄວາມງາມຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈະໂຍນເຈົ້າລົງດິນ. ເຮົາຈະວາງເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າກະສັດທັງຫລາຍ ເພື່ອວ່າເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຈະເຫັນເຈົ້າ.

¹⁸ເຫດເພາະຄວາມຜິດບາບຫລວງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ການຄ້າທີ່ບໍ່ສັດຊື່ຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ສະຖານນະມັດສະການບໍຣິສຸດເປັນມົນທິນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງເຮັດໄຟອອກມາຈາກເຈົ້າ; ໄຟກໍເຜົາຜານເຈົ້າ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໄປຕາມພື້ນໂລກຕໍ່ສາຍຕາຂອງທຸກຄົນທີ່ເບິ່ງເຈົ້າ.¹⁹ບັນດາຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກເຈົ້າທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ພວກເຂົາຈະຕົກຕະລຶງ ເພາະເຫັນເຈົ້າ; ພວກເຂົາຈະຢ້ານກົວ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ດຳລົງຢູ່ອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ.'"

²⁰ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²¹ຈົ່ງຕັ້ງຫນ້າຂອງເຈົ້າຕໍ່ສູ້ຊີໂດນ ແລະ ກ່າວຄຳທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ນາງ.²²ຈົ່ງກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ! ຊີໂດນເອີຍ! ເຮົາຈະໄດ້ຮັບກຽດທ່າມກາງເຈົ້າ, ເພື່ອປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ເວລາທີ່ເຮົານຳການພິພາກສາຄວາມຍຸດຕິທຳໃນເຈົ້ານັ້ນ. ເຮົາຈະສະແດງຄວາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາໃນເຈົ້ານັ້ນ.

²³ເຮົາຈະສົ່ງພະຍາດລະບາດເຂົ້າມາໃນເຈົ້າ ແລະ ສົ່ງເລືອດເຂົ້າມາໃນຖະຫນົນຂອງເຈົ້າ; ຄົນທີ່ຖືກຂ້າຈະລົ້ມລົງທ່າມກາງເຈົ້າ. ເມື່ອດາບມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າມາຈາກທຸກດ້ານ, ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.²⁴ແລ້ວຈະບໍ່ມີຫນາມທີ່ແທງ ຫລືຫນາມໃຫຍ່ທີ່ສຽບໃຫ້ປວດອີກຕໍ່ໄປຕໍ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນນັ້ນ ຊຶ່ງມາຈາກພວກທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົາທັງຫມົດ ຊຶ່ງເຄີຍຫມິ່ນປະຫມາດປະຊາຊົນຂອງນາງ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ!'

²⁵ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເມື່ອເຮົາຈະຮວບຮວມເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ນັ້ນ, ແລະ ເມື່ອເຮົາໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາ, ເພື່ອປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະໄດ້ເຫັນ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະສ້າງບ້ານເຮືອນຂອງເຂົາໃນແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຢາໂຄບ.²⁶ແລ້ວພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນຢ່າງປອດໄພກັບນາງ ແລະ ສ້າງບ້ານເຮືອນ, ແລະ ປູກສວນອະງຸ່ນ, ແລະ ພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພ ເມື່ອເຮົາພິພາກສາຄວາມຍຸດຕິທຳຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບ; ຊຶ່ງໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດພວກເຂົາ ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ!'"

29

¹ໃນວັນທີສິບສອງ, ໃນເດືອນສິບ, ປີທີສິບ ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງຫນ້າຂອງເຈົ້າຕໍ່ສູ້ຟາຣາໂອ, ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ; ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ກະສັດ ແລະ ຊາວເອຢິບທັງຫມົດ.³ຈົ່ງປະກາດ ແລະ ກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ, ຟາຣາໂອ, ກະສັດແຫ່ງເອຢິບເອີຍ. ເຈົ້າຜູ້ເປັນສັດຮ້າຍທີ່ໃນທະເລ ຊຶ່ງລີ້ຊ້ອນຢູ່ໃນກາງແມ່ນໍ້າ, ຜູ້ກ່າວວ່າ, "ແມ່ນ້ຳນີ້ເປັນຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍໄດ້ສ້າງມັນຂື້ນມາເພື່ອຕົນເອງ."

⁴ແຕ່ເຮົາຈະເອົາຫມາກເບັດກ່ຽວຄາງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ປາໃນແມ່ນ້ຳນິນຂອງເຈົ້າຕິດກັບເກັດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ; ແລະ ເຮົາຈະລາກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກກາງແມ່ນ້ຳຂອງເຈົ້າ ພ້ອມກັບປາທັງຫລາຍໃນແມ່ນ້ຳ ຊຶ່ງຕິດຢູ່ກັບເກັດທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.⁵ເຮົາຈະໂຍນເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ທັງໂຕເຈົ້າ ແລະ ປາໃນແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະຕົກລົງພື້ນທົ່ງນາທີ່ເປົ່າວ່າງ; ເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເກັບ ຫລື ຮວບຮວມໄວ້. ເຮົາໄດ້ມອບເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ເປັນອາຫານຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເທິງແຜ່ນດິນ ແລະ ນົກໃນຟ້າອາກາດທັງຫລາຍ.

⁶ແລ້ວຄົນທັງປວງອາໄສທີ່ຢູ່ໃນເອຢິບຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເປັນຢ່າງໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ.⁷ເມື່ອພວກເຂົາຈັບເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຂົາ, ເຈົ້າກໍຫັກ ແລະ ບາດບ່າຂອງພວກເຂົາທຸກຄົນ; ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາເພິ່ງພາເຈົ້າ, ເຈົ້າກໍຈະຫັກ, ແລະ ເຈົ້າຈະເປັນເຫດໃຫ້ຂາຂອງພວກເຂົາສັ່ນຫມົດ.

⁸ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະນຳດາບມາຕໍ່ສູ້ເຫນືອເຈົ້າ. ເຮົາຈະຕັດທັງມະນຸດ ແລະ ສັດໃຫ້ຂາດຈາກເຈົ້າ.⁹ດັ່ງນັ້ນ ແຜ່ນດິນເອຢິບຈະເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ ແລະ ເປັນຊາກທີ່ເພພັງ. ແລ້ວພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເພາະສັດຮ້າຍໃນທະເລໄດ້ກ່າວວ່າ, "ແມ່ນ້ຳນີ້ເປັນຂອງເຮົາ ເພາະເຮົາສ້າງມັນຂື້ນມາ."¹⁰ເຫດສະນັ້ນ, ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເອຢິບຮົກຮ້າງ ແລະ ເປົ່າວ່າງ, ແລະ ເຈົ້າຈະກາຍເປັນແຜ່ນດິນຮ້າງເປົ່າ ຕັ້ງແຕ່ມິກໂດນໄປຮອດອາຊວານ ແລະ ຈົນໄປເຖິງເຂດແດນຂອງກູເຊ.

¹¹ຈະບໍ່ມີຕີນມະນຸດຂ້າມຜ່ານມັນໄດ້, ແລະ ຈະບໍ່ມີຕີນສັດຂ້າມຜ່ານມັນໄດ້. ຈະບໍ່ມີໃຜອາໄສຢູ່ເຖິງສີ່ສິບປີ.¹²ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເອຢິບເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າທ່າມກາງປະເທດຮ້າງເປົ່າທັງຫລາຍ ແລະ ທ່າມກາງເມືອງທີ່ຮົກຮ້າງທັງຫລາຍ, ແລະ ເມືອງຕ່າງໆ ທ່າມກາງເມືອງທີ່ເປົ່າວ່າງຢູ່ສີ່ສິບປີ; ເຮົາຈະໃຫ້ຄົນເອຢິບກະຈັດກະຈາຍໄປທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ແລະ ເຮົາຈະກະຈາຍພວກເຂົາໄປຕາມດິນແດນຕ່າງໆ.

¹³ເພາະພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເມື່ອຄົບສີ່ສິບປີແລ້ວ ເຮົາຈະຮວບຮວມຄົນເອຢິບຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ຄືຜູ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ນັ້ນ.¹⁴ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາກັບຄືນມາຈາກການເປັນຊະເລີຍຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະ ນຳພວກເຂົາກັບມາຍັງແຜ່ນດິນປັດໂຣດ, ຊຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນດັ້ງເດີມຂອງພວກເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາເປັນອະນາຈັກຕ່ຳຕ້ອຍບ່ອນນັ້ນ.

¹⁵ອານາຈັກນັ້ນຈະເປັນບ່ອນທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດໃນບັນດາອານາຈັກທັງຫລາຍ, ແລະ ຈະບໍ່ຖືກຍົກຕົນຂຶ້ນເຫນືອປະຊາຊາດທັງຫລາຍອີກເລີຍ. ເຮົາຈະລົດກຳລັງພວກເຂົາລົງຈົນພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດປົກຄອງປະຊາຊາດອຶ່ນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.¹⁶ບັນດາຊາວເອຢິບຈະບໍ່ເປັນທີ່ໄວ້ວາງໃຈຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນອີກ, ແຕ່ ພວກເຂົາຈະເປັນທີ່ເຕືອນໃຈໃນຄວາມຜິດທີ່ອິດສະຣາເອນໄດ້ເຮັດແທນ ແຕ່ພວກເຂົາກັບໄປຫາເອຢິບເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

¹⁷ຕໍ່ມາເມື່ອວັນທີຫນຶ່ງ, ເດືອນທີຫນຶ່ງ, ໃນປີທີຊາວເຈັດ ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁸“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ຊົງໃຫ້ເຄື່ອນຍ້າຍກອງທັບເຮັດວຽກຫນັກໃນການຕໍ່ສູ້ ເມືອງຕີເຣຢ່າງຫນັກ. ຫົວທຸກຫົວໄດ້ຖືກຂັດຈົນຫົວລ້ານ, ແລະ ບ່າທຸກບ່າກໍເຫລີ້ນ. ເຖິງປານນັ້ນ ເຂົາເອງ ແລະ ກອງທັບຂອງເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງຈາກຕີເຣ ຈາກການທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດວຽກຫນັກໃນການປະຕິບັດສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁹ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະມອບແຜ່ນດິນເອຢິບໄວ້ແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ແລະ ເຂົາຈະນຳຄວາມຮັ່ງມີໄປ, ປຸ້ນຊັບສົມບັດໄປ, ແລະ ຂົນເຄື່ອງຂອງທັງຫມົດທີ່ເຂົາພົບໃນບ່ອນນັ້ນ; ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະເປັນຄ່າຈ້າງກອງທັບຂອງເຂົາ.²⁰ເຮົາໄດ້ມອບແຜ່ນດິນເອຢິບໄວ້ແກ່ເຂົາ ເຫມືອນເປັນຄ່າຈ້າງໃນການງານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສຳລັບເຮົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²¹ໃນມື້ນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາສັດປົ່ງຂຶ້ນມາແກ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າອ້າປາກເວົ້າໃນທ່າມກາງພວກເຂົາທັງຫລາຍ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.'"

30

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍ, ແລະ ກ່າວວ່າ 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ຄໍ່າຄວນວ່າ, "ອະນິດຈັງ ຄືວັນທີ່ກຳລັງມາ."³ວັນນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ວັນແຫ່ງພຣະຢາເວໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເປັນມື້ທີ່ມີເມກ, ເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງປະຊາຊາດ.

⁴ແລ້ວດາບເຫລັ້ມຫນຶ່ງຈະມາຕໍ່ສູ້ເຫນືອເອຢິບ, ແລະ ຄວາມທຸກລະທົມຈະຢູ່ໃນເມືອງເບິ່ງ ເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ຖືກຂ້າລົ້ມລົງໃນເອຢິບ — ເມື່ອພວກເຂົາຂົນຊັບສົມບັດຂອງນາງໄປ, ແລະ ເມື່ອຮາກຖານຂອງນາງຖືກທຳລາຍລົງ.⁵ເບິ່ງ, ລີເບຍ ແລະ ລີເດຍ, ແລະ ຄົນຕ່າງດ້າວທັງປວງ, ພ້ອມທັງປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນທີ່ຢູ່ໃນຂົງເຂດດັ່ງກ່າວ — ກໍຈະລົ້ມລົງພ້ອມກັບພວກເຂົາດ້ວຍດາບ.

⁶ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ພວກທີ່ສະຫນັບສະຫນູນເອຢິບຈະລົ້ມລົງ, ແລະ ຄວາມພາກພູມໃຈໃນກຳລັງຂອງນາງນັ້ນຈະລົດລົງ. ຕັ້ງແຕ່ມິກໂດນໄປເຖິງສີເອເນ ພວກທະນາຫານຂອງພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງໃນບ່ອນນັ້ນດ້ວຍດາບ — ນີ້ແມ່ນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁷ພວກເຂົາຈະຢ້ານກົວໃນທ່າມກາງແຜ່ນດິນທີ່ຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ, ແລະ ເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະຢູ່ທ່າມກາງຂອງບັນດາເມືອງຖືກຖິ້ມໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ.

⁸ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຮົາກໍ່ກອງໄຟຂຶ້ນທີ່ເອຢິບ, ແລະເມື່ອຜູ້ສະຫນັບສະຫນູນທັງຫມົດຂອງນາງຖືກທະລາຍແລ້ວ.⁹ໃນມື້ນັ້ນ ຈະມີຜູ້ສົ່ງຂ່າວຈະລົງເຮືອໄປກ່ອນເຮົາ ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ຊາວກູເຊ ຢ້ານກົວຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ແລະ ຄວາມທຸກທໍລະມານໃຈຈະມາເຖິງພວກເຂົາໃນວັນພິນາດຂອງເອຢິບ. ເພາະເບິ່ງແມ໋! ວັນນັ້ນກຳລັງມາເຖິງ.

¹⁰ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ໄຟ່ພົນຂອງເອຢິບສິ້ນສຸດລົງ ດ້ວຍມືຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ.¹¹ເຂົາ ແລະ ກອງທັບຂອງເຂົາ, ຊຶ່ງເປັນຊົາຊາດທີ່ທາລຸນອຳມະຫິດໃນບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ຈະຖືກນຳເຂົ້າມາເພື່ອທຳລາຍແຜ່ນດິນນັ້ນ; ພວກເຂົາຈະຖອດດາບຂອງພວກເຂົາອອກຕໍ່ສູ້ເອຢິບ ແລະ ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຄົນຕາຍ.

¹²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍແຫ້ງລົງ, ແລະ ເຮົາຈະຂາຍແຜ່ນດິນນັ້ນໄວ້ໃນມືຂອງຄົນຊົ່ວ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນ ແລະ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນນັ້ນຮ້າງເປົ່າໂດຍມືຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ — ເຮົາແມ່ນ, ພຣະຢາເວາ, ໄດ້ລັ່ນວາຈາແລ້ວ.

¹³ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະທຳລາຍຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍ, ແລະ ເຮົາຈະນຳຄາວສຸດທ້າຍມາໃຫ້ແກ່ຮູບເຄົາລົບທີ່ບໍ່ມີຄ່າທັງຫລາຍໃນເມືອງມຳຟິດ. ໃນທີ່ນັ້ນຈະບໍ່ມີເຈົ້າຊາຍຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ເຮົາຈະເອົາຄວາມຢ້ານກົວລົງເທິງແຜ່ນດິນເອຢິບ.¹⁴ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເມືອງປັດໂຣດ ເປັນບ່ອນຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ ແລະ ຈູດເມືອງໂຊອານ, ແລະ ເຮົາຈະນຳການພິພາກສາລົງໂທດມາເທິງເມືອງເອກຂອງເທເບ.

¹⁵ເພາະເຮົາຈະຖອກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາລົງເທິງເມືອງເປລູສສອຳ, ບ່ອນກຳບັງອັນເຂັ້ມແຂງຂອງເອຢິບ, ແລະ ທຳລາຍກອງກຳລັງຕ່າງໆເມືອງເທເບ.¹⁶ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ໄຟເຜົາໃນເອຢິບ; ເມືອງເປລູສີອຳຈະຢູ່ໃນຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ເມືອງເທເບຈະແຕກ, ແລະ ເມືອງມຳຟິດຈະມີສັດຕູຕໍ່ສູ້ໃນທຸກໆມື້.

¹⁷ຊາຍຫນຸ່ມຂອງເມືອງເຮລີໂອໂປລີ ແລະ ເມືອງບູບາສະຕີ ຈະລົ້ມຕາຍດ້ວຍດາບ, ແລະ ເມືອງຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາຈະຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ.¹⁸ໃນເມືອງຕະປັນເຮັດ, ໃນເວລາກາງເວັນຈະມືດ ເມື່ອເຮົາທຳລາຍແອກຂອງເອຢິບຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະ ຄວາມພາກພູມໃນກຳລັງຂອງເມືອງນັ້ນຈະຫມົດລົງ. ຈະມີເມກມາປົກຄຸມນາງໄວ້ນັ້ນໄວ້, ແລະ ເຫລົ່າລູກສາວຂອງນາງຈະຕົກໄປເປັນຊະເລີຍ.¹⁹ເຮົາຈະພິພາກສາລົງໂທດເອຢິບ, ດັ່ງນີ້ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.'"

²⁰ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອວັນທີເຈັດ, ເດືອນທີຫນຶ່ງ, ໃນປີທີສິບເອັດ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²¹“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຮົາຈະຫັກແຂນຂອງຟາຣາໂອ ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ. ເບິ່ງແມ໋! ແຂນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກພັນໄວ້, ຫລື ຖືກຮັກສາດ້ວຍການຜ້າພັນບາດ, ເພື່ອໃຫ້ແຂງແຮງພໍໍທີ່ຈະຖືດາບ.

²²ເຫດສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາຕໍ່ສູ້ ຟາຣາໂອ ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ. ເພື່ອເຮົາຈະຫັກແຂນຂອງເຂົາ, ທັງແຂນທີ່ຍັງແຂງແຮງ ແລະ ແຂນທີ່ຫັກແລ້ວນັ້ນ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ດາບຫລຸດຈາກມືຂອງເຂົາ.²³ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄົນເອຢິບກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊາດ ແລະ ຈະກະຈາຍພວກເຂົາໄປຕາມດິນແດນຕ່າງໆ.²⁴ເຮົາຈະເສີມກຳລັງແຂນຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະ ເອົາດາບຂອງເຮົາໃສ່ມືເຂົາ ເພື່ອເຮົາຈະທຳລາຍແຂນຂອງຟາຣາໂອ. ເຂົາຈະຮ້ອງຄໍ່າຄວນຕໍ່ຫນ້າກະສັດບາບີໂລນເຫມືອນສຽງຂອງຄົນຖືກບາດເຈັບໃກ້ຈະຕາຍ.

²⁵ເພາະເຮົາຈະເສີມກຳລັງແຂນຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ຂະນະທີ່ແຂນທັງສອງເບື້ອງຂອງຟາຣາໂອຈະຕົກ. ແລ້ວພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຮົາເອົາດາບຂອງເຮົາໃສ່ມືຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ; ເພື່ອເຂົາຈະໂຈມຕີແຜ່ນດິນເອຢິບດ້ວຍດາບນັ້ນ.²⁶ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະໃຫ້ຄົນເອຢິບກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ກະຈັດກະຈາຍພວກເຂົາໄປຍັງດິນແດນຕ່າງໆ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.'"

31

¹ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂື້ນ ໃນວັນທີຫນຶ່ງ, ເດືອນທີສາມ, ໃນປີທີສິບເອັດ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²"ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວແກ່ຟາຣາໂອ, ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ, ແລະ ແກ່ປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບເຂົາ, 'ໃນຄວາມເປັນໃຫຍ່ເປັນໂຕຂອງເຈົ້ານັ້ນ, ເຈົ້າແມມ່ນໃຜ?

³ເບິ່ງແມ໋! ຄົນອັດຊີເຣຍປຽບເຫມືອນກັບໄມ້ແປກໃນເລບານອນ ມີກິ່ງກ້ານທີ່ສວຍສົດງົດງາມ, ເປັນຮົ່ມໃຫ້ແກ່ປ່າ, ແລະ ສູງທີ່ສຸດ, ແລະ ກິ່ງກ້ານທັງຫລາຍ ກໍຊູຂື້ນຈົນເຖິງຍອດໄມ້.⁴ມີນໍ້າຫລວງຫລາຍຫລໍ່ລ້ຽງໃຫ້ມັນໃຫຍ່ສູງ; ຄືບັນດາແມ່ນໍ້າໄຫລອອກໄປທົ່ວຕົ້ນໄມ້ເຮັດໃຫ້ມັນເຕີບໂຕ, ສາຍນໍ້າໄຫລອ້ອມຮອບບໍລິເວນນັ້ນ, ເພື່ອຮ່ອງນໍ້າທັງຫລາຍຈະສົ່ງນໍ້າໄຫລອອກໄປທົ່ວຕົ້ນໄມ້ໃນທົ່ງນາ.

⁵ມັນຈຶ່ງສູງເຫນືອຕົ້ນໄມ້ອື່ນໆໃນທົ່ງ, ແລະ ກິ່ງກ້ານຂອງມັນກໍແຕກອອກຫລາຍ; ແລະ ງ່າທັງຫລາຍທັງຂອງມັນກໍຍາວ ເພາະໄດ້ຮັບນ້ຳຫລໍ່ລ້ຽງສະຫມ່ຳສະເຫມີໃນເວລາມັນເຕີບໂຕ.⁶ນົກແຕ່ລະໂຕທີ່ບິນໃນທ້ອງຟ້າ ກໍໄດ້ມາເຮັດຮັງຢູ່ເທິງງ່າໄມ້ທັງຫລາຍຂອງມັນ, ຂະນະທີ່ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຢ່າງໃນທົ່ງຕ່າງໆອອກລູກຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍຂອງມັນ. ບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ກໍອາໄສຢູ່ກ້ອງຮົ່ມເງົາຂອງມັນ.⁷ເພາະມັນກໍງົດງາມໃນຄວາມໃຫຍ່ໂຕຂອງມັນ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຍາວຂອງກິ່ງກ້ານທັງຫລາຍຂອງມັນ, ເພາະຮາກທັງຫລາຍຂອງມັນຢັ່ງເລິກລົງໄປຍັງບ່ອນທີ່ນ້ຳຫລາຍ.

⁸ຕົ້ນແປກທີ່ຢູ່ໃນສວນຂອງພຣະເຈົ້າ ຍັງສູ້ຕົ້ນສົນບໍ່ໄດ້ເລີຍ. ບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ອັນໃດໃນທ່າມກາງຕົ້ນສົນ ທີ່ສູງເທົ່າກັບກິ່ງກ້ານທັງຫລາຍຂອງມັນ, ແລະ ຕົ້ນໄມ້ຊະນິກອື່ນກໍສູງບໍ່ເທົ່າກັບງ່າຂອງມັນ. ບໍ່ມີໄມ້ຕົ້ນໃດໃນສວນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຄວາມງາມເຫມືອນກັບມັນ.⁹ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນງົດງາມດ້ວຍກິ່ງກ້ານທັງຫລາຍຂອງມັນ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດໃນສວນເອເດນກໍອິດສາມັນ ເພາະມັນໄດ້ຢູ່ໃນສວນຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁰ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະວ່າມັນສູງ, ແລະ ຍອດຂອງມັນຕັ້ງຂຶ້ນຢູ່ທ່າມກາງງ່າໄມ້ທັງຫລາຍຂອງມັນ, ຈິດໃຈຂອງມັນກໍຈອງຫອງເພາະຄວາມສູງຂອງມັນ.¹¹ເຮົາໄດ້ມອບມັນໄວ້ໃນມືຜູ້ມີອຳນາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ເພື່ອເຮັດກັບມັນຕາມຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງມັນ. ເຮົາໄດ້ໄລ່ມັນອອກໄປ.

¹²ຄົນຕ່າງດ້າວຜູ້ທີ່ທາລຸນທີ່ສຸດໃນບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ໄດ້ຕັດມັນລົງ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມັນຕາຍ. ກິ່ງກ້ານຂອງມັນລົ້ມລົງເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍ ແລະ ໃນເນີນພູເຂົາທັງຫມົດ, ແລະ ມັນໄມ້ທັງຫລາຍທີ່ຫັກຂອງມັນຈະນອນຢູ່ຕາມຫ້ວຍຮ່ອງທຸກຫົນທຸກໃນແຜ່ນດິນ. ແລະບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ອອກມາຈາກກ້ອງຮົ່ມເງົາຂອງມັນ ແລະ ຫນີໄປຈາກພວກມັນເສຍ.

¹³ນົກທັງຫລາຍໃນທ້ອງຟ້າທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ເທິງລໍາຕົ້ນທີ່ລົ້ມລົງນັ້ນ, ແລະ ສັດປ່າທັງປວງໄດ້ມາຍັງກ້ານທັງຫລາຍຂອງມັນ.¹⁴ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນກໍເພື່ອບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍທີ່ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຢູ່ແຄມນ້ຳອຶ່ນໆ ໄດ້ປົ່ງຍອດຂອງມັນໃຫ້ສູງຂຶ້້ນສູ່ຕົ້ນໄມ້ທີ່ສູງທີ່ສຸດ, ແລະ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ອຶ່ນໆເຕີບໂຕຂຶ້ນໃກ້ແຄມນໍ້າສູງຂຶ້ນມາ ເຖິງລະດັບຄວາມສູງນັ້ນ. ເພາະພວກມັນທັງຫມົດ ຕ້ອງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄວາມຕາຍ, ລົງໄປສູ່ເບື້ອງລຸ່ມສຸດຂອງແຜ່ນດິນ, ທ່າມກາງບັນດາລູກທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ, ດ້ວຍກັນກັບພວກທີ່ລົງໄປຍັງຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍ.

¹⁵ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃນມື້ທີ່ມັນໄດ້ລົງໄປຍັງແດນຄົນຕາຍ ເຮົາໄດ້ນຳຄວາມໂສກເສົ້າມາຍັງແຜ່ນດິນໂລກ. ເຮົາຈະປົກຄຸມແຫລ່ງນໍ້າເລິກໄວ້, ແລະ ເຮົາຈະກັກນໍ້າໄວ້ໃນມະຫາສະມຸດ. ເຮົາເກັບນໍ້າໃຫ່ຍທັງຫລາຍໄວ້, ແລະ ນຳຄວາມໂສກເສົ້າມາຍັງເລບານອນເພື່ອເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດຢູ່ໃນທົ່ງຈະໂສກເສົ້າເພາະເຫດນັ້ນ.

¹⁶ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊາດທັງຫລາຍສັ່ນສະເທືອນດ້ວຍສຽງທີ່ມັນລົ້ມລົງ, ເມື່ອເຮົາໂຍນມັນລົງໄປໃນແດນມໍລະນາ ພ້ອມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ລົງໄປໃນຂຸມຝັງສົບ. ເພື່ອເຮົາເລົ່າໂລມຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດໃນເອເດນໃນໂລກເບື້ອງລຸ່ມສຸດ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຖືກເລືອກມາແລ້ວ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເລບານອນ; ຄືຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ໄດ້ນ້ຳຫລໍ່ລ້ຽງ.

¹⁷ເພາະພວກເຂົາໄດ້ລົງໄປຍັງແດນຄົນຕາຍພ້ອມກັບມັນ, ໄປຍັງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ. ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ກ້ອງຮົ່ມເງົາຂອງມັນ.¹⁸ດັ່ງນີ້ ຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນໃດໃນສວນເອເດນທີ່ມີຄວາມເທົ່າທຽມໃນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຈົ້າບໍ? ເພາະເຈົ້າຈະຖືກນຳລົງມາພ້ອມກັບຕົ້ນໄມ້ຂອງເອເດນໄປຍັງເບື້ອງລຸ່ມສຸດຂອງແຜ່ນດິນທ່າມກາງຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ; ເຈົ້າຈະຢູ່ກັນກັບພວກທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ.' ນີ້ຄືຟາຣາໂອ ແລະ ບັນດາປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງເຂົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

32

¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນ ເມື່ອວັນທີຫນຶ່ງ, ເດືອນທີສິບສອງ, ໃນປີທີສິບສອງ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວຄຳຄ່ຳຄວນເລື່ອງຟາຣາໂອ ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ; ແລະ ກ່າວຕໍ່ລາວວ່າ, 'ເຈົ້າເປັນເຫມືອນສິງຫນຸ່ມທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ແຕ່ເຈົ້າກໍເປັນເຫມືອນສັດຮ້າຍໃນທະເລທັງຫລາຍ; ເຈົ້າປັ່ນນໍ້າໃນແມ່ນ້ຳ, ເຈົ້າກວນນໍ້າໃຫ້ຂຸ່ນດ້ວຍຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ແມ່ນໍ້າທັງຫລາຍເປັນຂີ້ຕົມ.

³ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ດັ່ງນັນ ເຮົາຈະກາງແຫຂອງເຮົາອອກເຫນືອຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ແລະ ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຈະລາກເຈົ້າຂຶ້ນມາດ້ວຍແຫຂອງເຮົາ.⁴ເຮົາຈະປະຖິ້ມເຈົ້າໃນແຜ່ນດິນ. ແລະເຮົາຈະໂຍນເຈົ້າລົງໄປໃນທົ່ງ ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ນົກໃນອາກາດທັງຫມົດມາຢູ່ເທິງເຈົ້າ; ແລະ ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ສັດທັງຫລາຍທີ່ອຶດຫິວທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໄດ້ອີ່ມຫນໍາສຳລານ.

⁵ເພາະເຮົາຈະເອົາເນື້ອຫນັງຂອງເຈົ້າມາວາງໄວ້ເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະ ເຮົາຖົມຮ່ວມພູທັງຫລາຍດ້ວຍຊາກສົບຂອງເຈົ້າ.⁶ແລ້ວເຮົາຈະຖອກເລືອດຂອງເຈົ້າໃຫ້ໄຫລອາບທ່າມກາງພູເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະ ຫ້ວຍຮ່ອງຕ່າງໆ ຈະເຕັມດ້ວຍເລືອດຂອງເຈົ້າ.

⁷ແລ້ວເມື່ອເຮົາກຳຈັດເຈົ້າ, ເຮົາຈະປົກຄຸມທ້ອງຟ້າໄວ້ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ດວງດາວຂອງເຈົ້າມືດໄປ; ເຮົາຈະປົດບັງຕາເວັນໄວ້ດ້ວຍເມກ, ແລະ ດວງເດືອນຈະບໍ່ສ່ອງສະຫວ່າງຂອງມັນ.⁸ແສງສຸກໃສທັງຫມົດຂອງທ້ອງຟ້ານັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ມືດມົວລົງເຫນືອໂຕເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາເອົາຄວາມມືດໄວ້ເຫນືອແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁹ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຈຂອງປະຊາຊົນທັງຫມົດໃນແຜ່ນດິນຕ່າງໆຢ້ານກົວໄປ ທີ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້, ເມື່ອເຮົາການພັງທະລາຍຂອງເຈົ້າມາທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ທ່າມກາງແຜ່ນດິນຕ່າງໆ ທີ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກນັ້ນ.¹⁰ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຈຳນວນຫລາຍຕົກຕະລືງ; ເພາະບັນດາກະສັດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວໃນຄວາມຢ້ານ ເມື່ອເຮົາແກວ່ງດາບຂອງເຮົາຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ. ແຕ່ລະຄົນຈະໂຕສັ່ນເພາະເຈົ້າ, ໃນວັນທີ່ເຈົ້າລົ້ມລົງນັ້ນ.

¹¹ເພາະພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ດາບຂອງກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນຈະມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ.¹²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າລົ້ມລົງດ້ວຍດາບຂອງພວກນັກຮົບ — ນັກຮົບແຕ່ລະຄົນເປັນປະຊາຊົນທີ່່ໂຫດຮ້າຍ. ບັນດານັກຮົບເຫລົ່ານີ້ ຈະນຳຄວາມຈິບຫາຍມາຍັງຄວາມຈອງຫອງອວດອົ່ງຂອງເອຢິບ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດຈະຖືກທຳລາຍ.

¹³ເພາະເຮົາຈະທຳລາຍສັດລ້ຽງທັງຫມົດຈາກແຫລ່ງນໍ້າທີ່ອຸດົມສົມບູນທັງຫລາຍ; ຈະບໍ່ມີຕີນມະນຸດຄົນໃດກວນແມ່ນ້ຳເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ຂຸ້ນອີກ, ຫລືຕີນຂອງສັດລ້ຽງທັງຫລາຍກໍຈະບໍ່ກວນນ້ຳນັ້ນໃຫ້ຂຸ້ນອີກເຊັ່ນກັນ.¹⁴ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສາຍນ້ຳເຫລົ່ານັ້ນສະຫງົບນີ້ງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນໄຫລໄປເຫມືອນນ້ຳມັນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹⁵ເມື່ອເຮົາເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເອຢິບເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ, ເມື່ອແຜ່ນດິນຖືກປຸ້ນເອົາສິ່ງຂອງທີ່ມີຢູ່ໃນນັ້ນໄປຫມົດ, ເມື່ອເຮົາທຳລາຍທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.¹⁶ຢູ່ທີ່ນັ້ນຈະມີການຄ່ຳຄວນ; ລູກສາວທັງຫລາຍຂອງປະຊາຊາດຈະຮ້ອງຄ່ຳຄວນເຫນືອເຂົາ; ພວກເຂົາຈະຮ້ອງຄ່ຳຄວນເຫນືອເອຢິບ, ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດຈະຮ້ອງຄ່ຳຄວນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.'"

¹⁷ແລ້ວສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນ ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນ, ໃນປີທີສິບສອງ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁸“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອປະຊາຊົນແຫ່ງເອຢິບ ແລະ ຈົ່ງນຳພວກເຂົາລົງໄປ — ພ້ອມທັງໂຕນາງ ແລະ ລູກສາວທັງຫມົດຂອງປະຊາຊາດທີ່ງາມສະງ່າ — ລົງໄປຍັງເບື້ອງລຸ່ມສຸດຂອງແຜ່ນດິນດ້ວຍກັນກັບພວກທີ່ລົງໄປຍັງປາກຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍ.

¹⁹ເຈົ້າຄິດວ່າເຈົ້າສວຍງາມກວ່າຄົນອຶ່ນຫລື? ຈົ່ງລົງໄປ ແລະນອນລົງກັບພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ.'²⁰ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງທ່າມກາງພວກທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ. ດາບໄດ້ຖືກຖອດອອກ! ນາງໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ດາບ; ພວກເຂົາຈະຢຶດນາງ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງນາງ.²¹ພວກນັກຮົບທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດໃນຊີໂອນ ຈະປະກາດກ່ຽວກັບເອຢິບ ແລະ ພັນທະມິດຂອງນາງ, ‘ພວກເຂົາໄດ້ລົງມາແລ້ວ! ພວກເຂົານອນຢູ່ກັບພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ, ກັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ.’

²²ອັດຊີເຣຍຢູ່ທີ່ນີ້ກັບບັນດາພັັກພວກທັງຫມົດຂອງນາງ. ຂຸມຝັງສົບກໍຢູ່ອ້ອມຂ້າງນາງ; ພວກເຂົາທຸກຄົນລ້ວນຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ.²³ຂຸມຝັງສົບຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຢູ່ແດນມໍລະນາ, ກັບພັກພວກທັງຫມົດຂອງນາງ. ຂຸມຝັງສົບຂອງນາງແມ່ນອ້ອມຮອບໄປດ້ວຍຂຸມຝັງສົບຂອງຄົນທັງຫລາຍທີ່ຖືກຂ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ພວກເຂົາເຄີຍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມໂກດຮ້າຍໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ.

²⁴ເອລາມກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດກໍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ຢູ່ອ້ອມຂ້າງນາງ ລ້ວນແຕ່ແມ່ນຂຸມຝັງສົບຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຂ້າ. ຜູ້ຊຶ່ງລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດທີ່ລົງໄປຍັງເບື້ອງລຸ່ມສຸດຂອງແຜ່ນດິນ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳຄວາມໂກດຮ້າຍມາໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ ແລະ ຜູ້ທີ່ທົນຮັບຄວາມອັບອາຍຂອງຕົນ, ຮ່ວມກັບຄົນທີ່ລົງໄປຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍເບື້ອງເລິກສຸດ.²⁵ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຕຽງຫລັງຫນຶ່ງໃຫ້ກັບຊົນຊາດເອລາມ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດໃນທ່າມກາງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າ; ຂຸມຝັງສົບທັງຫລາຍກໍຢູ່ອ້ອມຮອບນາງ. ພວກເຂົາທັງຫມົດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພິທີຕັດ, ຖືກແທງດ້ວຍດາບ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ນຳຄວາມໂກດຮ້າຍມາໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ. ແລ້ວພວກເຂົາຕ້ອງທົນຮັບຄວາມອັບອາຍຂອງຕົນ, ພ້ອມກັບຜູ້ທີ່ລົງໄປໃນຂຸມຝັງສົບໃນແດນມໍລະນາທ່າມກາງຄົນທັງຫລາຍທີ່ຖືກຂ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງລົງໄປໃນຂຸມຝັງສົບ. ເອລາມຢູ່ທ່າມກາງພວກຜູ້ທີ່່ຖືກຂ້າ.

²⁶ເມເຊັກ, ຕູບານ, ແລະ ກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາກໍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ! ຂຸມຝັງສົບທັງຫລາຍຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາທັງຫມົດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພິທີຕັດ, ລ້ວນແຕ່ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ນຳຄວາມໂກດຮ້າຍມາໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ.²⁷ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ນອນຢູ່ກັບພວກນັກຮົບທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ ຜູ້ຊຶ່ງລົງໄປຍັງແດນຄົນຕາຍພ້ອມກັບອາວຸດທັງຫລາຍຂອງສົງຄາມ, ແລະ ດາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຖືກວາງໄວ້ລຸ່ມຫົວຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາກໍຢູ່ເຫນືອກະດູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ເພາະວ່າ ພວກເຂົາເຄີຍເປັນນັກຮົບຜູ້ໂກດຮ້າຍໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ.

²⁸ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າເອງ, ເອຢິບ, ຈະຖືກທຳລາຍທ່າມກາງພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ! ເຈົ້າຈະນອນຢູ່ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ.²⁹ເອໂດມກໍຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ພ້ອມທັງບັນດາກະສັດ ແລະ ບັນດາເຈົ້ານຳທັງຫລາຍຂອງເຂົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາເຄີຍເຂັ້ມແຂງຫລາຍກໍຍັງຖືກນຳວາງໄວ້ກັບພວກຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ. ພ້ອມກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ, ກັບບັນດາຄົນທີ່ໄດ້ລົງໄປຍັງຂຸມຝັງສົບຄົນຕາຍ.

³⁰ເຈົ້າຊາຍທຸກຄົນຈາກທາງທິດເຫນືອກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ — ພ້ອມກັບຄົນທັງຫລາຍ ແລະ ຊາວຊີໂດນທັງຫມົດ ຜູ້ຊຶ່ງລົງໄປກັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ຖືກຂ້າ. ພວກເຂົາເຄີຍເປັນຜູ້ມີອຳນາດ ແລະ ເຄີຍເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຢ້າານກົວ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຂົາຢູ່່ທີ່ນີ້ດ້ວຍຄວາມຄວາມອັບອາຍ, ກັບພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດຊຶ່ງຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ. ພວກເຂົາຕ້ອງທົນຮັບຄວາມອັບອາຍຂອງຕົນ, ຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ລົງໄປໃນຂຸມຝັງສົບຢູ່ແດນຄົນຕາຍ.

³¹ຟາຣາໂອຈະເບິ່ງ ແລະ ຈະເລົ່າໂລມໃຈກ່ຽວກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງເຂົາ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ — ຟາຣາໂອ ແລະ ໄພ່ພົນຂອງເຂົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.³²ເຮົາຈະວາງເຂົາໄວ້ເຫມືອນຢ່າງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາມາໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນເປັນ, ແຕ່ເຂົາຈະຖືກວາງໄວ້ທ່າມກາງຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ, ຄືທ່າມກາງພວກຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ. ທັງຟາຣາໂອ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງເຂົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

33

¹ແລ້ວພຣະຄຳຂອງຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງບອກສິ່ງນີ້ຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າວ່າ; ແລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ເມື່ອເຮົານຳດາບມາເຫນືອແຜ່ນດິນ, ແລ້ວປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ຈະເລືອກເອົາຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈາກພວກເຂົາ ແລະ ຕັ້ງໃຫ້ເປັນຄົນເຝົ້າຍາມ.³ເຂົາຈະແນມຫາດາບ ຂະນະທີ່ມັນມາເຫນືອແຜ່ນດິນ, ແລະ ເຂົາຈຶ່ງເປົ່າແກຂອງເຂົາ ເພື່ອເຕືອນປະຊາຊົນ!⁴ຖ້າຫາກປະຊາຊົນໄດ້ຍິນສຽງແກນັ້ນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ໃນສຽງເຕືອນ, ແລະ ຖ້າດາບນັ້ນມາ, ແລະ ຂ້າພວກເຂົາ, ແລ້ວເລືອດຂອງເຂົາຈະຕົກລົງເທິງຫົວຂອງເຂົາເອງ.

⁵ຖ້າບາງຄົນໄດ້ຍິນສຽງແກ ແລະ ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ໃນສຽງເຕືອນ, ເລືອດຂອງເຂົາຈະຕົກຢູ່ກັບເຂົາເອງ; ແຕ່ຖ້າເຂົາເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ສຽງເຕືອນນັ້ນ, ເຂົາກໍຈະຊ່ວຍຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ປອດໄພ.⁶ເຖິງຢ່າງໃດກໍດີ, ຖ້າຄົນເຝົ້າຍາມເຫັນດາບມາແລ້ວ, ແຕ່ບໍ່ເປົ່າແກ, ປະຊາຊົນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບສຽງເຕືອນ, ແລະ ຖ້າດາບມາ ແລະ ເອົາຊີວິດຂອງຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດໄປ, ແລ້ວຄົນນັ້ນຕາຍ ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາ, ແຕ່ເຮົາຈະລົງໂທດຄົນເຝົ້າຍາມດ້ວຍເລື່ອງເລືອດຂອງເຂົາ.'

⁷ບົດນີ້ ເຈົ້າເອງ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ! ເຮົາໄດ້ຕັ້ງໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ເຝົ້າຍາມຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ; ເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຈາກປາກເຮົາ ແລະ ຈົ່ງເຕືອນພວກເຂົາແທນເຮົາ.⁸ຖ້າເຮົາປະກາດກັບຄົນຊົ່ວວ່າ. 'ໂອ ຄົນຊົ່ວ, ເຈົ້າຈະຕ້ອງຕາຍແນ່!' ແຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກ່າວເຕືອນຄົນຊົ່ວໃຫ້ກັບມາຈາກທາງຂອງເຂົາ, ແລ້ວຄົນຊົ່ວນັ້ນຈະຕ້ອງຕາຍ ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາ, ແຕ່ເຮົາຈະເອົາເລືຶອດຂອງເຂົາຈາກມືເຈົ້າ!⁹ແຕ່ເຈົ້າ, ຖ້າເຈົ້າໄດ້ເຕືອນຄົນຊົ່ວກ່ຽວກັບວິຖີທາງຂອງເຂົາ, ຊຶ່ງວ່າເຂົາອາດຈະຫັນກັບຈາກທາງຂອງເຂົາ, ແລະ ຖ້າເຂົາບໍ່ກັບມາຈາກທາງຂອງເຂົາ, ແລ້ວເຂົາຈະຕ້ອງຕາຍເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາ, ແຕ່ເຈົ້າຈະຊ່ວຍຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ປອດໄພ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວກັບເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ພວກເຈົ້າເຄີຍກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ' "ການລະເມີດ ແລະ ຜິດບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາຢູ່ເຫນືອພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາກໍເຊື່ອມໂຊມໄປເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້! ພວກເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ແນວໃດ?"'¹¹ຈົ່ງກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ຢ່່າງທີ່ເຮົມມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຍິນດີໃນຄວາມຕາຍຂອງຄົນຊົ່ວ, ແຕ່ພໍໃຈການທີ່ຄົນຊົ່ວຫັນຈາກທາງຊົ່ວຂອງເຂົາ, ແລ້ວມີຊີວິດຢູ່! ຈົ່ງກັບໃຈໃຫມ່! ຈົ່ງກັບໃຈໃຫມ່ຈາກທາງຊົ່ວຂອງເຈົ້າ! ເພາະເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຍອມຕາຍຫລື, ໂອ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ?'

¹²ບັດນີ້, ບຸດມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງບອກຕໍ່ໄພ່ພົນຂອງເຈົ້າ, 'ຄວາມຊອບທຳຂອງຄົນຊອບທຳ ຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ພົ້ນໄດ້ ຖ້າເຂົາເຮັດຜິດບາບ! ການຊົ່ວທັງຫລາຍຂອງຄົນຊົ່ວນັ້ນຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາລົ້ມລົງ ເມື່ອເຂົາກັບໃຈໃຫມ່ຈາກຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາ! ສຳລັບຄົນຊອບທຳຈະບໍ່ອາດມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ຖ້າເຂົາເຮັດບາບ.¹³ຖ້າເຮົາກ່າວກັບຄົນຊອບທຳວ່າ, "ເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ" ແລະ ຖ້າເຂົາໄວ້ໃຈໃນຄວາມຊອບທຳຂອງເຂົາ ແລະ ແລ້ວເຮັດຄວາມຊົ່ວ, ເຮົາຈະບໍ່ຈົດຈຳການກະທຳທີ່ຊອບທຳໃດໆຂອງເຂົາ. ເຂົາຈະຕ້ອງຕາຍເພາະຄວາມຊົ່ວ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ເຮັດນັ້ນ.

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຮົາກ່າວກັນຄົນຊົ່ວວ່າ, "ເຈົ້າຈະຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ," ແຕ່ຖ້າເຂົາກັບໃຈໃຫມ່ຈາກການເຮັດບາບຂອງເຂົາ ແລະ ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງແລະຄວາມຊອບທຳ —¹⁵ຖ້າຄົນຊົ່ວຍອມຄືນຂອງຈຳນຳທີ່ເຂົາໄດ້ຮຽກຮ້ອງເອົາມາຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ ຫລື ເຂົາຊົດໃຊ້ສິ່ງທີ່ເຂົາລັກມາ, ແລະ ຖ້າເຂົາດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດທີ່ເຮົາມອບໄວ້ໃຫ້ເຂົານັ້ນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດບາບອີກຕໍ່ໄປ — ແລ້ວເຂົາກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ. ເຂົາຈະບໍ່ຕາຍ.¹⁶ຄວາມຜິດບາບທັງຫມົດທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດມາແລ້ວ ຈະບໍ່ຖືກຈົດຈຳໄວ້ກ່າວໂທດເຂົາອີກ. ເຂົາໄດ້ປະພຶດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງແລະຄວາມຊອບທຳແລ້ວ, ແລະ ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ, ເຂົາກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ!

¹⁷ແຕ່ປະຊາຊາດຂອງເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ວິທີທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຍຸດຕິທຳ!" ແຕ່ວິທີທາງຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນແຫລະທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ!¹⁸ເມື່ອຄົນຊອບທຳຫັນກັບຈາກຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເຮັດບາບ, ແລ້ວເຂົາຈະຕ້ອງຕາຍເພາະບາບເຫລົ່ານັ້ນ!¹⁹ເມື່ອຄົນຊົ່ວຫັນຫລັງຈາກຄວາມຊົ່ວຂອງເຂົາ, ແລະ ເຮັດສິ່ງຍຸດຕິທຳແລະຊອບທຳ, ເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ດ້ວຍສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ!²⁰ແຕ່ເຈົ້າທັງຫລາຍກ່າວວ່າ, "ວິທີຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຍຸດຕິທຳ!" ໂອ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ, ເຮົາຈະພິພາກສາເຈົ້າຕາມການປະພຶດຂອງເຈົ້າແຕ່ລະຄົນ!”

²¹ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນວັນທີຫ້າ, ເດືອນສິບ, ປີທີສິບສອງ, ຂອງການຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ, ຄົນລີ້ໄພຄົນຫນຶ່ງທີ່ຫນີອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍວ່າ, "ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແຕກເສຍແລ້ວ!"²²ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍໃນຕອນຄ່ຳກ່ອນຜູ້ລີ້ໄພຄົນຫນຶ່ງມາ, ແລະ ປາກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປີດໃນເວລາທີ່ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ມາຮອດໃນຕອນຮຸ່ງເຊົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ປາກຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖືກເປີດອອກ; ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ເປັນປາກກືກອີກຕໍ່ໄປ!

²³ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²⁴“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍອາໄສຢູ່ຕາມຫົວເມືອງຮ້າງຂອງແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນກຳລັງເວົ້າ ແລະ ກ່າວວ່າ, ' ອັບຣາຮາມເປັນພຽງຄົນດຽວ, ເຂົາຍັງໄດ້ຮັບກຳມະສິດໃນດິນແດນນີ້, ແຕ່ພວກເຮົາມີຈຳນວນຫລາຍຄົນ! ແຜ່ນດິນນັ້ນຈຶ່ງຕ້ອງມອບໃຫ້ເຮົາເປັນສົມບັດ.'

²⁵ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງດື່ມເລືຶອດ, ແລະ ເຈົ້າເງີຍຫນ້າຂື້ນໄປຍັງຮູບເຄົາລົບທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວເຈົ້າຫລັ່ງເລືອດຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າອອກ. ເຈົ້າຍັງສົມຄວນຖືກຳມະສິດທີ່ດິນນີ້ອີກບໍ?²⁶ພວກເຈົ້າພິ່ງພາດາບຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງ; ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນໄດ້ລ່ວງເກີນເມຍຂອງເພື່ອນບ້ານໃຫ້ເປັນມົນທິນ. ເຈົ້າຍັງສົມຄວນຖືກຳມະສິດທີ່ດິນນີ້ອີກບໍ?'

²⁷ຈົ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຢ່າງທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ແນ່ນອນວ່າຄົນທີ່ຢູ່ໃນຊາກເພພັງຈະຖືກຂ້າຕາຍດ້ວຍດາບ, ແລະ ເຮົາຈະມອບພວກເຂົາຢູ່ໃນທົ່ງນາເປັນນອາຫານຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນປ້ອມປາການແລະໃນຖ້າກໍຈະຕາຍດ້ວຍໂລກລະບາດ.²⁸ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ ແລະ ຫນ້າຢ້ານກົວ ແລະ ຄວາມຍິ່ງຈອງຫອງຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນຈະເຖິິງຄາວສິ້ນລົງ, ພູທັງຫລາຍໃນອິດສະຣາເອນຈະເປັນປ່າດິນຊາຍ, ແລະ ຈະບໍ່ມີຄົນເດີນທາງຜ່ານໄປມາໄດ້.'²⁹ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາາຈຶ່ງຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນນັ້ນຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ ແລະ ຫນ້າຢ້ານກົວ ເພາະສິ່ງຫນ້າລັງກຽດທັງຫມົດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດນັ້ນ.

³⁰ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າທີ່ເວົ້າເລື່ອງເຈົ້າທີ່ຂ້າງກຳແພງເມືອງ ແລະຕາມປະຕູບ້ານເຮືອນນັ້ນ ແລະເຂົາເວົ້າຕໍ່ກັນ ແລະກັນ, ແຕ່ລະຄົນເວົ້າກັບພ່ີນ້ອງຂອງຕົນວ່າ, 'ພວກເຮົາ ຈົ່ງມາເຖີດ, ແລະມາຟັງຄຳຂອງຜູ້ະກາດພຣະຄຳ ຊຶ່ງມາຈາກພຣະຢາເວ.³¹ດັ່ງນັ້ນ ຊົນຊາດຂອງເຮົາຈຶ່ງຫລັ່ງໄຫລກັນມາເຈົ້າ, ຢ່າງທີ່ຄົນທັງຫລາຍມັກຈະເຮັດ, ແລະຈະນັ່ງຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າ ແລະຟັງສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມ. ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳທີ່ຖືກຕອ້ງຢູ່ໃນປາກຂອງເຂົາ, ແຕ່ຈິດໃຈຂອງເຂົາກຳລັງຕາມຫາຜົນກຳໄລທີ່ບໍ່ເປັນທຳ.

³²ສຳລັບເຈົ້າເປັນເຫມືອນຄົນຮ້ອງເພງຮັກແກ່ພວກເຂົາ, ມີສຽງມ່ວນ ແລະ ຫລິ້ນເຄື່ອງດົນຕີໄດ້ເກັ່ງ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຟັງສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້າ, ແຕ່ເຂົາຈະບໍ່ເຮັດຕາມ.³³ເມື່ອສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນ— ເບິ່ງແມ໋! ມັນຈະເກີດຂື້ນ! — ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ມີຜູ້ທຳນວາຍຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.”

34

¹ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ. ຈົ່ງທຳນວາຍ ແລະ ກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ຜູ້ລ້ຽງແກະດັ່ງນີ້ວ່າ: ໄພພິບັດແກ່ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະຂອງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ທີ່ລ້ຽງແຕ່ແກະຕົນເອງ. ຜູ້ລ້ຽງແກະຄວນເຝົ້າຝູງແກະບໍ່ແມ່ນບໍ?³ພວກເຈົ້າຈະກິນສ່ວນທີ່ໄຂມັນ ແລະ ພວກເຈົ້າຄຸມກາຍດ້ວຍແກະ. ເຈົ້າຂ້າໂຕອ້ວນພີ່ຈາກຝູງມັນ. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເບິ່ງແຍງແກະເລີຍ.

⁴ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂຕທີ່ເປັນໂລກແຂງແຮງ, ຫລື ຮັກສາໂຕທີ່ເຈັບປ່ວຍໃຫ້ດີ. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ພັນບາດແຜໂຕທີ່ກະດູກຫັກ, ແລະ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳໂຕທີ່ຫລົງຝູງກັບຄືນມາ ຫລື ຊອກຫາໂຕທີ່ຫລົງຫາຍໄປ. ແຕ່ເຈົ້າກັບຄວບຄຸມແກະທັງຫມົດດ້ວຍການໃຊ້ກຳລັງ ແລະ ຄວາມທາລຸນແທນ.⁵ແລ້ວພວກມັນຈຶ່ງກະຈັດກະຈາຍໄປຫມົດ ເພາະບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ, ແລະ ພວກມັນກໍກາຍເປັນອາຫານຂອງສັດທີ່ມີຊີວິດໃນທົ່ງ, ຫລັງຈາກທີ່ພວກມັນໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປ.⁶ດັ່ງນັ້ນ ຝູງແກະຂອງເຮົາຈຶ່ງຊັດເຊພະເນຈອນໄປຕາມພູເຂົາ ແລະ ຕາມເນີນພູສູງທຸກຫນ່ວຍ, ແລະ ມັນໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປທົ່ວພື້ນແຜ່ນດິນ. ໂດຍບໍ່ມີໃຜຊອກຫາພວກມັນເລີຍ.

⁷ເພາະສະນັ້ນ, ຜູ້ລ້ຽງແກະທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ:⁸ຢ່າງທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ເພາະວ່າຝູງແກະຂອງເຮົາໄດ້ກາຍເປັນເຫຍື່ອຂອງສັດໄດ້ຖືກລັກ ແລະ ເປັນອາຫານຂອງສັດທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງ, ເພາະວ່າມັນບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ ແລະບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງແກະຄົນໃດຂອງເຮົາທີ່ຊອກຫາຝູງແກະ, ແຕ່ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະນັ້ນລ້ຽງຮັກສາຝູງແກະຂອງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ລ້ຽງຝູງແກະຂອງເຮົາເລີຍ.

⁹ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ລ້ຽງແກະທັງຫລາຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວປະກາດວ່າ:¹⁰ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຕໍໍ່ສູ້ຜູ້ລ້ຽງແກະທັງຫລາຍ, ແລະ ເຮົາຈະຮຽກຮ້ອງເອົາແກະຂອງເຮົາອອກຈາກມືຂອງພວກເຂົາ. ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົາເຊົາລ້ຽງແກະຂອງເຮົາ; ແລະຈະບໍ່ໃຫ້ລ້ຽງແກະຂອງພວວກເຂົາອີກເຊັ່ນກັນ ເພາະເຮົາເອົາແກະຂອງເຮົາໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ແກະຂອງເຮົາເປັນອາຫານຂອງພວກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.

¹¹ເພາະພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຊອກຫາແກະຂອງເຮົາ ແລະ ເຮົາລ້ຽງພວກມັນເອງ,¹²ເຫມືອນຜູ້ລ້ຽງແກະຊອກຫາຝູງແກະ ໃນມື້ທີ່ແກະຂອງເຂົາກະຈັດກະຈາຍໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະຊອກຫາຝູງແກະຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກແກະໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກສະຖານທີ່ທັງຫລາຍ ຊຶ່ງພວກມັນໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປ ໃນມື້ທີ່ມີເມກ ແລະ ມືດຄຶ້ມ.¹³ແລ້ວເຮົາຈະນຳພວກມັນອອກມາຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ; ເຮົາຈະຮວບຮວມພວກມັນຈາກແຜ່ນດິນຕ່າງໆ ແລະ ນຳພວກມັນໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກມັນເອງ. ເຮົາຈະເອົາພວກມັນໄວ້ຢູ່ໃນທົ່ງຫຍ້າເທິງເນີນພູຂອງອິສຣາເອນ, ຢູ່ໃກ້ຫ້ວຍຮ່ອງ, ແລະ ໃນດິນແດນທຸກບ່ອນທີ່ສາມາດອາໄສຢູ່ໄດ້.

¹⁴ເຮົາຈະໃຫ້ພວກມັນຢູ່ໃນທົ່ງຫຍ້າທີ່ອຸດົມສົມບູນດີ; ແລະເທິງພູເຂົາສູງທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ຈະເປັນບ່ອນກິນຫຍ້າຂອງພວກມັນ. ໃນບ່ອນນັ້ນ ພວກມັນຈະນອນລົງໃນທົ່ງຫຍ້າອຸດົມດີ ເພື່ອກິນຫຍ້າ, ໃນທົ່ງຫຍ້າອັນອຸດົມສົມບູນ, ແລະ ພວກມັນຈະກິນຫຍ້າເທິງພູເຂົາຂອງອິດສະຣາເອນ.¹⁵ເຮົາເອງຈະເປັນຜູ້ລ້ຽງຝູງແກະຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາເອງຈະເຮັດໃຫ້ພວກມັນນອນລົງ — ນີ້ເປັນຄຳະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ —¹⁶ເຮົາຈະຊອກຫາແກະໂຕທີ່ສູນຫາຍໄປ ແລະ ຈະນຳມັນກັບຄືນມາ. ເຮົາຈະພັນບາດແຜໃຫ້ແກະບາດເຈັບ ແລະ ປິ່ນປົວແກະບໍ່ສະບາຍ ແຕ່ໂຕທີ່ຕຸ້ຍພີ່ ແລະ ແຂງແຮງນັ້ນ ເຮົາຈະທຳລາຍ. ເຮົາຈະເປັນຜູ້ລ້ຽງທີ່ມີຄວາມຍຸດຕິທຳ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ບັັດນີ້, ພວກເຈົ້າເປັນຝູງແກະຂອງເຮົາ — ອັນໃດເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວ — ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາຈະເປັນຜູ້ພິພາກສາ ລະຫວ່າງ ແກະກັບແກະ, ລະຫວ່າງແບ້ຜູ້ກັບແບ້ແມ່.¹⁸ການທີ່ພວກເຈົ້າຫາກິນໃນທົ່ງຫຍ້າຢ່າງດີນັ້ນ ຍັງບໍ່ພຽງພໍບໍ, ເຈົ້າຈຶ່ງເອົາຕີນຢຽບຢ່ຳສິ່ງທີ່ເຫລືອຢູ່ຈາກທົ່ງຫຍ້າຂອງເຈົ້າ; ແລະ ດື່ມນ້ຳທີ່ໄສແລ້ວ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີີ່ເຈົ້າຕ້ອງກວນມັນໃຫ້ເປັນຂີ້ຕົມດ້ວຍຕີນຂອງເຈົ້າ?¹⁹ແກະຂອງເຮົາ ຕ້ອງກິນສິ່ງທີ່ຕີນຂອງເຈົ້າຢຽບຢໍ່າ, ແລະ ຕ້ອງດື່ມນ້ຳທີ່ຕີນຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຂຸ່ນບໍ?

²⁰ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວກັບພວກເຈົ້າດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາເອງຈະເປັນຜູ້ພິພາກສາລະຫວ່າງ ແກະຕຸ້ຍແລະແກະຈ່ອຍ,²¹ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ເອົາຂ້າງແລະໄຫລ່ດັນພວກເຂົາ, ແລະ ເຈົ້າຊົນແກະທຸກໂຕທີ່ອອ່ນແອດ້ວຍເຂົາຂອງເຈົ້າ ຈົນກວ່າເຈົ້າເຮັດໃຫ້ພວກມັນກະຈັດກະຈາຍໄປຈາກແຜ່ນດິນ.

²²ເຮົາຈະຊ່ວຍແກະຂອງເຮົາໃຫ້ລອດພົ້ນ ແລະ ພວກມັນຈະບໍ່ເປັນເຫຍື່ອອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ເຮົາຈະພິພາກສາ ລະຫວ່າງ ແກະກັບແກະ!²³ເຮົາຈະຕັ້ງຜູ້ລ້ຽງແກະຄົນຫນຶ່ງໄວ້ເຫນືອພວກມັນ, ຄືດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ເຂົາຈະເບິ່ງແຍງພວກມັນ, ເຂົາຈະລ້ຽງພວກມັນ, ແລະ ເຂົາຈະເປັນຜູ້ລ້ຽງພວກມັນ.²⁴ເພາະເຮົາຄື, ພຣະຢາເວ, ຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ສ່ວນດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະເປັນເຈົ້າຊາຍທ່າມກາງຂອງພວກເຂົາ — ເຮົາຄື, ພຣະຢາເວ, ໄດ້ປະກາດດັ່ງນີ້ແລ້ວ.

²⁵ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ຄຳຫມັ້ນສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກມັນ ແລະ ເອົາສັດຮ້າຍອອກຈາກແຜ່ນດິນ, ເພື່ອວ່າພວກມັນຈະອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໄດ້ຢ່າງປອດໄພ ແລະ ນອນຢູ່ໃນປ່າໄດ້ຢ່າງປອດໄພ.²⁶ເຮົາຈະນຳການອ່ວຍພອນມາເຫນືອພວກມັນ ແລະ ສະຖານທີ່ອ້ອມຮອບເນີນພູເຂົາຂອງເຮົາ, ເພື່ອເຮົາຈະສົ່ງຝົນລົງມາຕາມລະດູການ. ນີ້ຈະເປັນສາຍຝົນແຫ່ງພຣະພອນ.²⁷ແລ້ວຕົ້ນໄມ້ໃນທົ່ງຫຍ້າຈະເກີດຫມາກ, ແລະ ພື້ນດິນຈະເກີດຜົນຜະລິດ. ແກະທຸກໆໂຕຂອງເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງມັນເອງຢ່າງປອດໄພ; ແລ້ວພວກມັນຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຮົາຫັກແອກຂອງພວກມັນແລ້ວ, ແລະເມື່ອເຮົາຊ່ວຍເຫລືອພວກມັນຈາກມືຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກມັນຕົກເປັນທາດ.

²⁸ພວກມັນຈະບໍ່ຖືກປຸ້ນຈາກບັນດາປະຊາຊາດອື່ນອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ພວກສັດປ່າເທິງໂລກກໍຈະບໍ່ກັດກິນພວກມັນ. ແລ້ວພວກມັນຈະຢູ່ຢ່າງປອດໄພ, ແລະ ຈະບໍ່ມີໃຜມາເຮັດໃຫ້ພວກມັນຢ້ານກົວອີກ.²⁹ເພາະເຮົາຈະສ້າງບ່ອນປູກຝັງທີ່ສະຫງົບສຸກແກ່ພວກມັນ ເພື່ອພວກມັນຈະບໍ່ເປັນເຫຍື່ອຂອງຄວາມອຶດຢາກໃນແຜ່ນດິນອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດ ຈະບໍ່ໄດ້ຫຍໍ້ຫຍັນພວກເຂົາອີກ.

³⁰ແລ້ວພວກມັນຈະຮູ້ວ່າ, ເຮົາຄື, ພຣະຢາເວ ອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ສະຖິດກັບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ຄືເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.³¹ເພາະພວກເຈົ້າເປັນແກະຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເປັນແກະໃນທົ່ງຫຍ້າຂອງເຮົາ, ແລະ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.'"

35

¹ແລ້ວພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງຫນ້າຕໍ່ສູ້ພູເຂົາເສອີ ແລະ ກ່າວຄຳທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ມັນ.³ຈົ່ງກ່າວກັບມັນວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ, ພູເຂົາເສອີເອີຍ, ແລະ ເຮົາຈະຍົກມືຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ ແລະ ຫນ້າຢ້ານກົວ.

⁴ເຮົາຈະໃຫ້ເມືອງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າເປັນຊາກຫັກພັງ, ແລະເຈົ້າຈະເປັນບ່ອນຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ; ແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.⁵ເພາະເຈົ້າໄດ້ເປັນສັດຕູຕໍ່ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ແລະ ເພາະເຈົ້າໄດ້ຖອກເທພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ແກ່ມືທັງຫລາຍທີ່ຖືດາບໃນຍາມແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ, ໃນຍາມທີ່ການລົງໂທດທີ່ໃຫຍ່ຍິ່ງຂອງພວກເຂົາ.⁶ເພາະສະນັ້ນ, ຢ່າງທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນນໃດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນ — ເຮົາຈະຕຽມເຈົ້າສຳລັບການນອງເລືອດ, ແລະດ້ວຍນອງເລືອດນີ້ຈະໄລ່ນຳເຈົ້າ! ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກຽດຊັງການນອງເລືອດ, ການນອງເລືອດຈະໄລ່ນຳເຈົ້າໄປສັນນັ້ນ.

⁷ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພູເຂົາເສອີຮ້າງເປົ່າ ເມື່ອເຮົາຕັດຜູ້ທີ່ໄດ້ຜ່ານໄປແລະກັບມາອີກຄັ້ງ.⁸ແລ້ວເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພູເຂົາເຕັມດ້ວຍຜູ້ຄົນຕາຍ. ໂນນພູທັງຫລາຍ ແລະ ຕາມຮ່ວມພູທັງຫລາຍ ແລະ ໃນຫ້ວຍຮ່ອງທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ — ຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບຈະລົ້ມລົງໃນພວກເຂົາ.⁹ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າເປັນນິດ. ເມືອງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່, ແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

¹⁰ເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, "ປະຊາຊາດທັງສອງນີ້ ແລະ ແຜ່ນດິນທັງສອງນີ້ຈະກາຍມາເປັນຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະເອົາພວກເຂົາມາເປັນກຳມະສິດ," ເຖິງແມ່ນພຣະຢາເວສະຖິດກັບພວກເຂົາ.¹¹ເພາະສະນັ້ນ, ຢ່າງທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດຕໍ່ເຈົ້າຕາມຄວາມຄຽດຮ້າຍ ແລະ ຕາມຄວາມອິດສາຂອງເຈົ້າ, ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ມີຕໍ່ພວກເຂົາເພາະຄວາມກຽດຊັງຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະ ເຮົາຈະສະແດງໂຕຂອງເຮົາໃນຫມູ່ພວກເຂົາ ເມື່ອເຮົາພິພາກສາເຈົ້າ.

¹²ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ. ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳດູຖູກທັງຫລາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າຕໍ່ສູ້ພູເຂົາທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນວ່າ, ເມື່ອເຈົ້າເວົ້າວ່າ, "ພວກມັນຖືກທຳລາຍ; ພວກມັນຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ເຮົາທຳລາຍລ້າງ."¹³ເຈົ້າໄດ້ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ເຮົາດ້ວຍສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າແລ້ວ, ແລະ ເຈົ້າໄດ້ກ່າວອີກຫລາຍຢ່າງຕໍ່ສູ້ເຮົາ; ແລະ ເຮົາໄດ້ຍິນທັງຫມົດແລ້ວ.

¹⁴ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮ້າງເປົ່າ, ຂະນະທິ່ຊົນຊາດທັງຫມົດຊື່ນບານ.¹⁵ຢ່າງທີ່ເຈົ້າມ່ວນຊື່ນກັບມໍລະດົກແຫ່ງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນນັ້ນ ເພາະມັນຖືກໃຫ້ຮ້າງເປົ່າໄປ, ເຮົາກໍຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນກັບເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະກາບເປັນບ່ອນຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່່າ, ໂອ ພູເຂົາເສອີເອີຍ, ແລະ ລວມທັງເອໂດມ — ທັງຫມົດເລີຍ! ແລ້ວພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.'"

36

¹"ບັດນີ້ ເຈົ້າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວຄໍາທຳນວາຍຕໍ່ບັນດາພູທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ແລະ ຈົ່ງກ່າວວ່າ, 'ພູທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ.²ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ສັດຕູໄດ້ເວົ້າເຖິງເຈົ້າວ່າ, "ດີແລ້ວ!" ແລະວ່າ! "ສະຖານສູງຂອງບັນພະບູລຸດໄດ້ຕົກເປັນກຳມະສິດຂອງເຮົາແລ້ວ.”³ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍ ແລະ ເວົ້າວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະການຖືກຮ້າງເປົ່າ ແລະ ການຖືກຕີທີ່ມາແກ່ພວກເຈົ້າທຸກດ້ານ, ຈົນເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຕົກເປັນກຳມະສິດຂອງປະຊາຊາດອື່ນໆນັ້ນ; ພວກເຈົ້າກາຍເປັນຂີ້ປາກ ແລະ ເປັນທີ່ນິນທາ, ແລະ ເປັນເລື່ອງເລົ່າຂອງປະຊາຊົນ.

⁴ເພາະສະນັ້ນ, ພູທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຟັງ ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ແກ່ພູເຂົາ ແລະ ເນີນພູສຸງທັງຫລາຍ, ຫ້ວຍຮ່ອງ ແລະ ຮ່ອມພູທັງຫລາຍ, ບ່ອນທີ່ຖືກຮົກຫ້າງວ່າງເປົ່າ ແລະ ບັນດາເມືອງທີ່ຖືກປະຖິ້ມ ໄດ້ກາຍເປັນອັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ນິນທາຈາກປະຊາຊາດທັງປວງທີ່ເຫລືອຊຶ່ງຢູ່ອ້ອມຮອໆພວກເຂົາ —⁵ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ກ່າວດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຕໍ່ສູ້ປະຊາດທັງຫລາຍ, ຕໍ່ສູ້ເອໂດມ ແລະຄົນທັງປວງທີ່ເອົາແຜ່ນດິນຂອງເຮົາໄປເປັນກຳມະສິດດ້ວຍ, ຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຊື່ນບານຢູ່ເຕັມຫົວໃຈ ແລະ ມີຄວາມມຸ້ງຮ້າຍໃນໃຈ, ເມື່ອເຂົາໄດ້ຢືດດິນແດນຂອງເຮົາໄວ້ໃນທົ່ງຫຍ້າສຳລັບຕົນ.'⁶ເພາະສະນັ້ນ, ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍຕໍ່ແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ ແລະ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພູ ແລະ ເນີນພູສູງທັງຫລາຍ, ຫ້ວຍຮ່ອງ ແລະ ຮ່ວມພູທັງຫລາຍ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາກ່າວດ້ວຍຄວາມໂມໂຫ ແລະຄວາມໂກດຮ້າຍ, ເຮົາປະກາດວ່າ ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ເກີດມາເພື່ອຖືກດູຖູກຈາກປະຊາຊາດທັງປວງ.

⁷ເພາະສະນັ້ນ, ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາເອງຈະປະຕິຍານວ່າ ປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຈົ້ານັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າຂອງຕົນເອງຢ່າງແນ່ນອນ.

⁸ແຕ່ພວກເຈົ້າ, ພູທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນເອີຍ, ພວກເຈົ້າຈະແຕກກິ່ງງ່າຂອງພວກເຈົ້າອອກມາ ແລະ ຈະເກີດຫມາກໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະກັບມາໃນບໍ່ດົນນີ້.⁹ເພາະເບິ່ງແມ໋, ເຮົາເບິ່ງແຍງພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໂປດປານ; ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການໄຖ່ ແລະ ຖືກຫວ່ານດ້ວຍເມັດພຶດ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າພູທັງຫລາຍເອີຍ, ເຮົາຈະຂະຫຍາຍຈຳນວນຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ, ທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ. ເມືອງທັງຫລາຍຈະເປັນບ່ອນພັກພາອາໄສຂອງຄົນ ແລະ ສະຖານທີ່ອັນຮ້າງເປົ່າຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່.¹¹ເຮົາຈະຂະຫຍາຍຈຳນວນຄົນ ແລະ ສັດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ເທິງພູທັງຫລາຍ ເພື່ອພວກເຈົ້າເພີ່ມພູນຂື້ນ ແລະ ຈະອອກແມ່ແຜ່ລູກ. ແລ້ວເຮົາຈະເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຈົ້າມີທີ່ພັກພາອາໄສຫລາຍກວ່າໃນອະດີດ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຮຸ່ງເຮືອງຫລາຍກວ່າແຕ່ກ່ອນ, ເພື່ອພວກເຈົ້າ ຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.¹²ເຮົາຈະນຳພາບັນດາຜູ້ຊາຍມາ, ຄືອິດສະຣາເອນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາຈະເປັນເປັນກຳມະສິດຂອງເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າກໍຈະກາຍເປັນມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນເຫດເຮັດໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາຕ້ອງຕາຍອີກໄປອີກ.

¹³ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເພາະພວກເຂົາກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, "ພວກເຈົ້າກິນຄົນ, ແລະ ລູກຫລານຂອງປະຊາຊາດຂອງພວກເຈົ້າຕ້ອງຕາຍ,"¹⁴ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ກິນຄົນອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊາດຂອງພວກເຈົ້າໂສກເສົ້າດ້ວຍຄວາມຕາຍອີກຕໍ່ໄປ. ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹⁵ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳຫມິ່ນປະຫມາດຂອງປະຊາຊາດຕ່າງໆອີກຕໍ່ໄປ; ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງທົນຮັບເອົາຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າຂອງຊົນຊາດທັງຫລາຍອີກ, ຫລືສິ່ງທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ຊົນຊາດຂອງພວກເຈົ້າລົ້ມລົງ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ'"

¹⁶ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁷“ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເມື່ອເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປັນມົນທິນ. ດ້ວຍວິທີທາງຂອງພວກເຂົາເຫລົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນມົນທິນເຫມືອນພວກຜູ້ຍິງມີລະດູຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.¹⁸ເພາະສະນັ້ນ, ເຮົາຈິ່ງຖອກເທຄວາມໂມໂຫຂອງເຮົາອອກມາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາດ້ວຍເລື່ອງໂລຫິດ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ຖອກເທລົງເທິງແຜ່ນດິນ ແລະ ດ້ວຍເລື່ອງຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.

¹⁹ເຮົາໄດ້ກະຈັດກະຈາຍພວກເຂົາໄປທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ; ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປຕາມດິນແດນຕ່າງໆ. ເຮົາໄດ້ພິພາກສາພວກເຂົາຕາມວິທີທາງ ແລະ ການກະທຳຂອງພວກເຂົາເອງ.²⁰ແລ້ວພວກເຂົາໄປຫາບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງໆ, ແລະ ບໍ່ວ່າໄປເຖິງບ່ອນໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະນາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາເຊື່ອມເສຍ ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍເວົ້າເຖິງພວກເຂົາວ່າ, 'ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນປະຊາກອນຂອງພຣະຢາເວແທ້ບໍ? ເພາະພວກເຂົາຖືກໂຍນອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ?'²¹ແຕ່ເຮົາຍັງມີຄວາມເປັນຫ່ວງພຣະນາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ ຊຶ່ງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຊື່ອມເສຍກຽດທ່າມກາງປະຊາຊາດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປນັ້ນ.

²²ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວຕໍ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະບໍ່ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເພາະເຫັນແກ່ກພວກເຈົ້າ, ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ, ແຕ່ເພາະເຫັນແກ່ພຣະນາມອັນບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຊື່ອມເສຍກຽດທ່າມກາງປະຊາຊາດໃນທຸກບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າເຈົ້າໄປນັ້ນ.²³ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຂອງເຮົາຍິ່ງໃຫຍ່ ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖືກຫມິ່ນປະຫມາດໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງປວງ — ໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ທີ່ເຈົ້າຫມິ່ນປະມາດນັ້ນ. ແລ້ວປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວປອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ເຮົາບໍຣິສຸດ.

²⁴ເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ຮວບຮວມພວກເຈົ້າຈາກທຸກດິນແດນ. ແລະ ເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າເອງ.²⁵ແລ້ວເຮົາຈະເອົານ້ຳສະອາດຫົດສົງໃຫ້ພວກເຈົ້າ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະສະອາດຈາກສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະເຮົາຊໍາລະພວກເຈົ້າຈາກຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.

²⁶ເຮົາຈະເອົາຫົວໃຈໃຫມ່ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ບັນຈຸຈິດວິນຍານໃຫມ່ໄວ້ພາຍໃນພວກເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະນຳໃຈຫີນອອກຈາກເນື້ອກາຍຂອງພວກເຈົ້າ. ເພື່ອເອົາໃຈເນື້ອໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.²⁷ເຮົາຈະໃສ່ຈິດວິນຍານຂອງເຮົາໄວ້ພາຍໃນພວກເຈົ້າ, ແລ້ວເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າສາມາດດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະຮັກສາກົດຫມາຍຂອງເຮົາ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະເຮັດຕາມສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.²⁸ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າ; ພວກເຈົ້າຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

²⁹ເພື່ອເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະຮວບຮວມເມັດພືດ ແລະ ຂະຫຍາຍມັນ. ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ໄພອຶດຫິວມາເຫນືອພວກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.³⁰ເຮົາຈະເພີ່ມພູນຜົນລະປູກຂອງຕົ້ນໄມ້ທັງຫລາຍ ແລະ ຜົນຜະລິດຈາກທົ່ງນາຂອງເຈົ້າ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງທົນຮັບຄວາມອັບອາຍທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ເພາະໄພອຶດຫິວອີກຕໍ່ໄປ.³¹ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ເຖິງວິຖີທາງຊົ່ວຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ການປະພຶດທີ່ບໍ່ດີທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະສະແດງການລັງກຽດຕົນເອງ ຍ້ອນຄວາມບາບ ແລະ ສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງທັງຫລາຍຂອງຕົນ.

³²ທີ່ເຮົາເຮັດເຊັ່ນນີ້, ບໍ່ແມ່ນເພາະເຫັນແກ່ພວກເຈົ້າ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ໃຫ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນທີ່ຮັບຮູ້ແກ່ເຈົ້າ. ຈົ່ງອັບອາຍ ແລະຂາຍຫນ້າດ້ວຍວິທີທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.³³ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃນວັນທີ່ເຮົາຊໍາລະພວກເຈົ້າຈາກຄວາມຜິດບາບທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເມືອງທັງຫລາຍມີຄົນອາໄສຢູ່ ແລະ ຊາກຫັກພັງຈະຖືກສ້າງຂື້ນ.³⁴ເພາະພວກເຈົ້າຈະໄຖແຜ່ນດິນທີ່ຮົກຮ້າງ ຈົນກວ່າຈະບໍ່ເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າເຊັ່ນທີ່ເຄີຍປາກົດແກ່ສາຍຕາຍຂອງຜູ້ຜ່ານໄປມາ.

³⁵ແລ້ວຄົນທັງຫລາຍຈະເວົ້າວ່າ, "ແຜ່ນດິນນີ້ເຄີຍຮົກຮ້າງ, ບັດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນເຫມືອນສວນເອເດນ; ເມືອງທັງຫລາຍທີ່ຮົກຮ້າງ ແລະ ບໍ່ມີຄົນຢູ່ອາໄສໄດ້ຖືກເພພັງລົງ ປັດຈຸບັນມີປ້ອມປາການ ແລະ ມີຄົນອາໄສຢູ່."³⁶ແລ້ວບັນດາຊົນຊາດທີ່ເຫລືອ ຊຶ່ງຢູ່ອ້ອມຮອບເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເປັນຜູ້ສ້າງສະຖານທີ່ເພພັງເຫລົ່ານີ້ຂື້ນໃຫມ່ ແລະ ປູກພືດໃນບ່ອນຮົກຮ້າງເຫລົ່ານີ້. ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ໄດ້ລັ່ນວາຈາແລ້ວ ແລະ ເຮົາຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.

³⁷ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ເຮົາຈະຖືກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ຂໍໃຫ້ເຮົາເຮັດສິ່ງນີ້ແກ່ພວກເຂົາ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນເຫມືອນຝູງຊົນເຫລົ່ານັ້ນ.³⁸ຢ່າງຝູງແກະສຳລັບເຜົາບູຊາຖວາຍບູຊາ, ຢ່າງຝູງແກະໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທີ່ມີງານເທດສະການທີ່ກຳນົດ, ເພື່ອເມືອງທັງຫລາຍທີ່ຮົກຮ້າງເຫລົ່ານີ້ ກໍຈະເຕັມດ້ວຍຝູງຊົນ ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາ ຄືພຣະຢາເວ.'"

37

¹ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຢູ່ເຫນືອຂ້ານ້ອຍ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍອອກມາດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຊົງຕັ້ງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນທ່າມກາງຮ່ອມພູແຫ່ງຫນຶ່ງ; ຊຶ່ງມີກະດູກເຕັມໄປຫມົດ.²ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພາຂ້ານ້ອຍໄປທົ່ວບໍລິເວນນັ້ນ ແລະ ອ້ອມຮອບບ່ອນນັ້ນ. ເບິ່ງແມ໋! ມີກະດູກຢ່າງຫລວງຫລາຍໃນຮ່ອມພູ. ເບິ່ງແມ໋! ພວກມັນແຫ້ງທັງຫມົດ.³ພຣະອົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ກະດູກເຫລົ່ານີ້ຈະມີຊີວິດຄືນອີກໄດ້ບໍ?” ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍ ທູນຕອບວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຊົງຮູ້ດີ.”

⁴ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍຕໍ່ກະດູກຫລ້ອນເຫລົ່ານີ້ ແລະ ກ່າວກັບພວກມັນວ່າ, 'ກະດູກແຫ້ງເອີຍ. ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ.⁵ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ກະດູກເຫລົ່າດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາກຳລັງຈະລະບາຍລົມຫາຍໃຈເຂົ້າໄປໃນພວກເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ.⁶ເຮົາຈະໃສ່ເສັ້ນເອນໄວ້ເທິງພວກເຈົ້າ ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ເນື້ອຫນັງມາເທິງພວກເຈົ້າ. ເຮົາຈະປົກຄຸມເຈົ້າດ້ວຍເນື້ອ ແລະ ບັນຈຸລົມຫາຍໃຈໃນພວກເຈົ້າເພື່ອພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່. ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາ ຄືພຣະຢາເວາ.'"

⁷ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍ ຈຶ່ງທຳນວາຍເຫມືອນຢ່າງທີ່ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງມາ; ຢ່າງທີ່ໄດ້ທຳນວາຍ, ເບິ່ງແມ໋, ມີສຽງດັງມາ, ທີ່ເປັນສຽງສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ. ແລ້ວພວກກະດູກທັງຫລາຍກໍເຂົ້າຫາກັນ — ກະດູກກັບກະດູກ.⁸ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງ ແລະ ເບິ່ງແມ໋, ເສັ້ນເອນຢູ່ເທິງພວກເຂົາ, ແລະ ກ້າມເນື້ອໄດ້ຕິດກັບກະດູກ ແລະ ຫນັງທັງຫລາຍປົກຫຸ້ມພວກມັນໄວ້. ແຕ່ບໍ່ທັນມີລົມຫາຍໃຈໃນພວກມັນ.

⁹ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍແກ່ລົມຫາຍໃຈ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ແລະຈົ່ງກ່າວກັບລົມຫາຍໃຈວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ລົມຫາຍໃຈເອີຍ, ຈົ່ງມາຈາກລົມທັງສີ່ທິດ, ແລະ ລະບາຍລົມຫາຍໃຈລົງເທິງຄົນທີ່ຖືກຂ້າພວກນີ້, ເພື່ອພວກເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່.”¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງຂ້ານ້ອຍ; ລົມຫາຍໃຈເຂົ້າມາໃນພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາກໍມີຊີວິດອີກ. ພວກເຂົາກໍຢືນຂຶ້ນດ້ວຍຕີນຂອງພວກເຂົາ; ຊຶ່ງເປັນກອງທັບທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່.

¹¹ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ກະດູກເຫລົ່ານີ້ ຄືປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ. ເບິ່ງແມ໋! ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, 'ກະດູກຂອງພວກເຮົາແຫ້ງ, ແລະ ຄວາມຫວັງຂອງພວກເຮົາກໍຫມົດສີ້ນ. ພວກເຮົາໄດ້ຖືກທຳລາຍເສຍຫມົດ.¹²ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍ ແລະ ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະໄຂຂຸມຝັງສົບຂອງພວກເຂົາອອກມາຈາກຂຸມຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນຈາກຂຸມເຫລົ່ານັ້ນ, ໄພພົນຂອງເຮົາເອີຍ. ເຮົາຈະນຳເຈົ້າກັບມາຍັງແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ.

¹³ແລ້ວພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ເມື່ອໄຂຂຸມຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກຂຸມຝັງສົບນັ້ນ.¹⁴ເຮົາຈະໃສ່ວິຍານຂອງເຮົາໄວ້ໃນພວກເຈົ້າ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົາພັກຜ່ອນໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ. ໄດ້ລັ່ນວາຈາແລ້ວ ແລະ ເຮົາຈະລົງມືເຮັດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.'"

¹⁵ແລ້ວພຣະຄໍາຂອງພຣະຢາເວຊົງກ່າວຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁶“ບັດນີ້, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າຈົ່ງເອົາໄມ້ທ່ອນຫນຶ່ງສຳລັບຕົນ ແລະ ຂຽນລົງໃສ່ວ່າ, 'ສຳລັບຢູດາ ແລະ ສຳລັບປະຊາຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ຊຶ່ງເປັນສະຫາຍຂອງພວກເຂົາ.' ແລ້ວຈົ່ງເອົາໄມ້ມາອີກທ່ອນຫນຶ່ງ ແລະ ຂຽນລົງໃສ່ວ່າ, 'ສຳລັບໂຍເຊບ, ກິ່ງກ້ານຂອງເອຟຣາອິມ, ແລະ ສຳລັບ ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ຊຶ່ງເປັນສະຫາຍຂອງພວກເຂົາ'¹⁷ຈົ່ງນຳໄມ້ທັງສອງທ່ອນລວມເຂົ້າເປັນອັນດຽວ, ເພື່ອວ່າໄມ້ທັງສອງກາຍເປັນໄມ້ອັນດຽວໃນມືຂອງເຈົ້າ.

¹⁸ເມື່ອຊົນຊາດຂອງເຈົ້າກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ, 'ທ່ານຈະບອກໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ຫລືວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມີຄວາມຫມາຍວ່າແນວໃດ?'¹⁹ແລ້ວຈົ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາກຳລັງຈະເອົາກິ່ງກ້ານຂອງໂຢເຊບ ຊຶ່ຢູ່ໃນມືຂອງເອຟຣາຢິມ ແລະ ຂອງເຜົ່າຕ່າງໆຂອງອິດສະຣາເອນ ຊຶ່ງເປັນສະຫາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຮົາຈະເອົາມາລວມກັບເຜົ່າຢູດາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ເປັນກິ່ງກ້ານອັນດຽວກັນ, ແລະ ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນອັນດຽວກັນໃນມືຂອງເຮົາ'²⁰ຈົ່ງຖືກິ່ງໄມ້ ຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກເຂົາ.

²¹ຈົ່ງປະກາດກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາຈະນຳເອົາຄົນອິດສະຣາເອນອອກຈາກທ່າມກາງບັນດາຊົນຊາດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສຢູ່. ແລະຈະເຕົ້າໂຮມພວກເຂົາຈາກແຜ່ນດິນຮອບຂ້າງ ແລະ ຈະນຳພວກເຂົາມາຍັງແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ.²²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດດຽວໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ຢູ່ໃນພູທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະ ໃນບ່ອນນັ້ນຈະມີກະສັດອົງດຽວເປັນກະສັດເຫນືອພວກເຂົາທັງຫມົດ, ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກແບ່ງແຍກອອກເປັນສອງອານາຈັກອີກຕໍ່ໄປ.²³ແລ້ວພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດຕົວຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນມົນທິນດ້ວຍຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍ, ການກະທຳອັນຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງທັງຫລາຍ, ຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ເພື່ອເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກການກະທຳທີ່ບໍ່ສັດຊື່ຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງເປັນເຫດເຮັດບາບ, ແລະ ເຮົາຈະຊຳລະພວກເຂົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.

²⁴ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນກະສັດເຫນືອພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາທັງຫມົດຈະມີຜູ້ລ້ຽງຜູ້ດຽວກັນ, ແລະ ພວກເຂົາຈະດຳເນີນຕາມກົດຫມາຍຂອງເຮົາ ແລະ ຮັກສາກົດເກນຂອງເຮົາ ແລະ ເຊື່ອຟັງ.²⁵ພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາ ໄດ້ມອບໃຫ້ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ອາໄສຢູ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ — ພວກເຂົາ, ພ້ອມທັງລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເພາະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ກໍຈະປົກຄອງພວກເຂົາເປັນນິດ.

²⁶ເຮົາຈະໃຫ້ຄຳຫມັ້ນສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກເຂົາ. ມັນຈະເປັນສັນຍານິລັນດອນແກ່ພວກເຂົາ. ເຮົາຈະກໍ່ຕັ້ງພວກເຂົາ ແລະ ທະວີຄູນພວກເຂົາຂື້ນ ແລະ ຕັ້ງສະຖານນະມັດສະການຂອງເຮົາໄວ້ທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ.²⁷ບ່ອນຢູ່ຂອງເຮົາຈະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ; ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.²⁸ແລ້ວປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ແຍກອິດສະຣາເອນອອກ, ເມື່ອສະຖານນະມັດສະການບໍຣິສຸດຂອງເຮົາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ.'"

38

¹ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກາ່ວວ່າ,²"ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງຫນ້າຂອງເຈົ້າໄປຍັງໂກກ, ຄືແຜ່ນດິນແຫ່ງມາໂກກ, ຜູ້ນຳສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງເມເຊັກ ແລະ ຕູບານ; ແລະ ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ.³ຈົ່ງກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ໋! ໂອ ໂກກເອີຍ, ເຮົາເປັນສັດຕູກັບເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນຜູ້ນຳທີ່ສຳຄັນແຫ່ງເມເຊັກ ແລະ ຕູບານ.

⁴ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າຖອຍຫລັງກັບ ແລະ ເອົາເບັດເກາະຄາງກະໄຕຂອງເຈົ້າ; ແລະ ເຮົາຈະນຳເຈົ້າອອກມາພ້ອມທັງກອງທັບທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ, ທັງພວກກມ້າ, ແລະ ບັນດາທະຫານມ້າ, ທຸກຄົນນຸ່ງຊຸດເກາະ, ເປັນກອງທັບໃຫຍ່ທີ່ຖືໂລ່ທັງຂະຫນາດໃຫ່ຍ ແລະ ຂະຫນາດນ້ອຍ, ທຸກຄົນຖືດາບທັງຫລາຍ!⁵ຄົນເປີເຊຍ, ກູເຊ, ແລະ ຄົນລີເບຍ ຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ, ທຸກຄົນມີໂລ່ ແລະ ຫມວກເຫລັກ!⁶ໂກເມ ແລະ ກອງທັບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເບັດ ໂຕກາມາ, ຈາກທາງເຫນືອສຸດ, ພ້ອມກັບກອງທັບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາ! ມີຊົນຊາດທັງຫລາຍຢູ່ກັບເຈົ້າ!

⁷ຈົ່ງກຽມພ້ອມ! ແນ່ນອນ, ຈົ່ງໃຫ້ໂຕຂອງເຈົ້າ ແລະ ບັນດາກອງທັບທັງຫມົດຊຶ່ງປະຊຸມຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະ ຈົ່ງເປັນຜູ້ບັນຊາການຂອງພວກເຂົາ.⁸ເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກເອີ້ນໂຕອອກໄປສູ້ຮົບເປັນເວລາຫລາຍວັນ, ແລະ ໃນອີກຫລາຍປີຕໍ່ໄປໃນອະນາຄົດເຈົ້າຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງໄດ້ຕໍ່ສູ້ມາດ້ວຍດາບ ແລະ ຖືກຮວບຮວມຈາກຄົນທັງຫລາຍ, ເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ທີ່ເທິງພູແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຊຶ່ງເຄີຍເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າມາຕະຫລອດ. ແຕ່ແຜ່ນດິນຂອງປະຊາຊົນຈະຖືກນຳອອກມາຈາກຊົນຊາດອື່ນໆ, ແລະ ພວກເຂົາທັັງຫມົດຈະອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພ!⁹ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະລຸກອອກໄປເຫມືອນພາຍຸ; ເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນເມກປົກຄຸມແຜ່ນດິນ, ຄືເຈົ້າ ແລະ ກອງທັບທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ, ລວມທັງພວກທະຫານຈຳນວນຫລາຍທີ່ຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ.

¹⁰ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂື້ນໃນວັນນັ້ນ ຄືເປັນແຜນການທີ່ຈະເກີດຂື້ນໃນໃຈຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າຈະຄິດແຜນການຊົ່ວ.'¹¹ແລ້ວເຈົ້າຈະກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຈະຍົກກອງທັບໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ເປີດ; ເຮົາຈະໄປຫາຄົນທີ່ຫງຽບທີ່ອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພ, ພວກເຂົາທັງຫມົດອາໄສຢູ່ໂດຍບໍ່ມີກຳແພງ ຫລື ບໍ່ມີສິ່ງກີດຂວາງ, ແລະ ບ່ອນທີ່ຊຶ່ງບໍ່ມີປະຕູເມືອງ.¹²ເຮົາຈະຢຶດເອົາເຄື່ອງຂອງທີ່ປຸ້ນມາ ແລະ ປຸ້ນສະດົມ, ເພື່ອເອົາມືຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ດິນແດນທີ່ຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ, ຊຶ່ງຂະນະນີ້ມີຄົນອາໄສຢູ່, ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບປະຊາຊົນທີ່ເຕົ້າໂຮມຈາກບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ຝູງຊົນຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຝູງສັດ ແລະ ຊັບສົມບັດ, ແລະ ຄົນທັງຫາຍທີ່ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.'

¹³ເຊບາ ແລະ ເດດານ, ແລະ ບັນດາພໍ່ຄ້າແຫ່ງທາຊິດ ລວມເຖິງພວກນັກຮົບຫນຸ່ມທັງຫລາຍຈະກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, ‘ທ່ານມາປຸ້ນ ແລະ ຍາດຊີງເອົາເຄື່ອງຂອງບໍ? ທ່ານຮວບຮວມກອງທັບເພື່ອຈະຂົນສິ່ງຂອງ, ເອົາເງິນ ແລະ ຄຳໄປ, ຂົນເອົາທັງຝູງສັດ ແລະ ຊັບສົມບັດໄປ ແລະ ເພື່ອຈະຍາດຊີງຂອງຢ່າງຫລວງຫລາຍບໍ?'

¹⁴ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວຄຳທຳນວາຍ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ແລະ ກ່າວກັບໂກກວ່າ, ' ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃນມື້ນັ້ນ, ເມື່ອປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຂອງເຮົາອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພແລ້ວ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຮູ້ຈັກກ່ຽວກັບພວກເຂົາບໍ?¹⁵ເຈົ້າຈະມາຈາກບ່ອນຂອງເຈົ້າຊຶ່ງຢູ່ທາງເຫນືອສຸດ ດ້ວຍກອງທັບໃຫຍ່, ຊຶ່ງທຸກຄົນໄດ້ຂີ່ມ້າ, ເປັນກອງກຳລັງຊົງພະລັງຫລາຍ, ເປັນກອງທັບຫລວງ.¹⁶ເຈົ້າຈະມາຕໍ່ສູ້ໄພ່ພົນອິດສະຣາເອນຂອງເຮົາ ເຫມືອນຢ່າງເມກປົກຄຸມແຜ່ນດິນ. ໃນມື້ນັ້ນ ເຮົາຈະນຳເຈົ້າມາຕໍ່ສູ້ກັບແຜ່ນດິນຂອງເຮົາ, ເພື່ອປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະຮູ້ຈັກເຮົາ ເມື່ອເຮົາສຳແດງໂຕຂອງເຮົາຜ່ານເຈົ້າ. ໂອ ໂກກ ເອີຍ, ເພື່ອຈະເປັນທີ່ບໍຣິສຸດຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ.

¹⁷ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ນັ້ນບໍ ຄືຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເວົ້າເຖິງສະໄຫມກ່ອນຜ່ານມືຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ຄືຜູ້ປະກາດພຣະຄຳຂອງອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ໄດ້ປະກາດຄຳທຳນວາຍໃນເວລານັ້ນຢູ່ຫລາຍປີແລ້ວວ່າ ເຮົາຈະນຳເຈົ້າມາຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາ?¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນນັ້ນ ເມື່ອໂກກຍົກທັບມາຕໍ່ສູ້ກັບແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ — ຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາຈະພຸ່ງຂຶ້ນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹⁹ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກອັນແຮງກ້າ ແລະ ດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາ, ເຮົາປະກາດວ່າ ໃນມື້ນັ້ນຈະມີແຜ່ນດິນໄຫວຢ່າງຮຸຸ່ນແຮງໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ.²⁰ພວກມັນສັ່ນສະເທືອນຕໍ່ຫນ້າເຮົາ — ທັງປາໃນທະເລ ແລະ ນົກໃນທ້ອງຟ້າ, ທັງສັດປ່າໃນທົ່ງ, ແລະ ບັນດາສັດເລືອຄານທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ, ແລະປະຊາຊົນແຕ່ລະຄົນທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ພູເຂົາທັງຫລາຍຈະພັງທະລາຍລົງ ແລະ ຫນ້າຜາທັງຫລາຍຈະພັງທະລາຍລົງ, ຈົນກວ່າກຳແພງທຸກແຫ່ງຈະເພພັງລົງເທິງພື້ນດິນ.

²¹ເຮົາຈະເອີ້ນດາບມາຕໍ່ສູ້ລາວເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ແລະ ດາບຂອງແຕ່ລະຄົນຈະຕໍ່ສູ້ກັບພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາເອງ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²²ເຮົາຈະພິພາກສາລົງໂທດພວກເຂົາດ້ວຍພະຍາດລະບາດ ແລະເລືອດຕົກ; ແລະ ນ້ຳຝົນໄຫລແຮງ ແລະ ມີທັງຫມາກເຫັບ ແລະ ລູກສອນໄຟ ເຮົາຈະຖອກເທໃສ່ພວກເຂົາ ແລະ ກອງທັບຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ກັບເຂົາ.²³ເພາະເຮົາຈະສະແດງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຄວາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ ແລະ ເຮົາເຮັດໃຫ້ເຮົາເອງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.'"

39

¹“ບັດນີ້, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງປະກາດຄຳທຳນວາຍຕໍ່ສູ້ໂກກ ແລະ ກ່າວວ່າ, 'ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ: ເບິ່ງແມ໋! ເຮົາເປັນສັດຕູກັບເຈົ້າ, ໂອ້ ໂກກເອີຍ, ຜູ້ເປັນຜູ້ນຳທີ່ສຳຄັນແຫ່ງເມເຊັກ ແລະ ຕູບານ.²ເຮົາຈະຫັນເຈົ້າກັບ ແລະ ນຳເຈົ້າ; ເຮົາຈະນຳເຈົ້າມາຈາກທາງເຫນືອສຸດ ແລະ ນຳເຈົ້າມາເຖິງພູເຂົາທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.³ແລ້ວເຮົາຈະຕີຄັນທະນູໃຫ້ຫລຸດຈາກມືຊ້າຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ລູກທະນູຕົກຈາກມືຂວາຂອງເຈົ້າ.

⁴ເຈົ້າຈະລົ້ມລົງເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນ — ທັງເຈົ້າ ແລະ ກອງທັບທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ ແລະ ພວກທະຫານທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ. ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໃຫ້ເປັນອາຫານແກ່ນົກທຸກຊະນິດ ແລະ ແກ່ສັດປ່າແຫ່ງທ້ອງທົ່ງ.⁵ເຈົ້າຈະລົ້ມລົງເທິງພື້ນດິນໂລ່ງ, ເພາະເຮົາໄດ້ລັ່ນຄຳເວົ້າແລ້ວ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁶ແລ້ວເຮົາຈະສົ່ງແປວໄຟມາເຫນືອມາໂກກ ແລະ ເຫນືອພວກທີ່ອາໄສຢູ່ຢ່າງປອດໄພຕາມແຄມທະເລ, ແລະ ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ.

⁷ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ນາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນທ່າມກາງອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ ນາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາຖືກຫລົບລູ່ອີກຕໍ່ໄປ; ປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ອົງບໍຣິສຸດໃນອິດສະຣາເອນ.⁸ເບິ່ງແມ໋! ວັນນັ້ນຈະມາເຖິງແລ້ວ, ແລະ ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁹ຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນບັນດາເມືອງຕ່າງໆຂອງອິດສະຣາເອນຈະອອກໄປ ແລະ ພວກເຂົາຈະໃຊ້ອາວຸດ ເພື່ອກໍ່ໄຟ ແລະ ເຜົາເຄື່ອງອາວຸດ — ໂລ່ກຳບັງນ້ອຍ, ໂລ່ໃຫຍ່, ຄັນທະນູ, ລູກທະນູ, ໄມ້ຄ້ອນ ແລະ ຫອກຍາວ; ພວກເຂົາຈະເອົາພວກມັນເຜົາໄຟເປັນເວລາເຈັດປີ.¹⁰ພວກເຂົາບໍ່ຈຳເປັນຈະຕ້ອງເອົາຟືນມາຈາກທົ່ງນາ ຫລື ຕັດຟືນມາຈາກປ່າ, ເພາະພວກເຂົາຈະກໍ່ໄຟດ້ວຍເຄື່ອງອາວຸດ; ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຍາດຊີງເອົາຈາກຜູ້ທີ່ຢາກຍາດຊີງຈາກພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຈະປຸ້ນຜູ້ທີ່ຢາກຈະປຸ້ນພວກເຂົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

¹¹ແລ້ວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກໍຈະເກີດຂຶ້ນໃນມື້ທີ່ເຮົາຈະເຮັດບ່ອນຢູ່ໃນແກ່ໂກກ — ຄືມີຂຸມຝັງສົບຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນ, ຮ່ອມພູສຳລັບຄົນທີ່ເດີນທາງຜ່ານໄປມາຈາກທິດຕາເວັນອອກຂອງທະເລ. ມັນຈະກີດຂວາງຄົນທີ່ຕ້ອງການຜ່ານໄປມາ. ເພາະວ່າໂກກ ແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງລາວຈະຖືກຝັງໄວ້ບ່ອນນັ້ນ. ພວກເຂົາຈະເອີ້ນທີ່ນັ້ນວ່າ ຮ່ອມພູແຫ່ງຮາໂມນໂກກ.

¹²ເຈັດເດືອນຕໍ່ມາ ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນຈະຝັງ ພວກເຂົາ ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນນັ້ນສະອາດ.¹³ປະຊາຊົນທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນຈະຝັງສົບຂອງພວກເຂົາ; ມື້ນີ້ຈະເປັນມື້ທີ່ທຸກຄົນຈື່ຈຳຄືເມື່ອເຮົາສະແດງສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

¹⁴ແລ້ວພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຕັ້ງຄົນສຳຫລວດທົ່ວແຜ່ນດິນ, ເພື່ອຄົ້ນຫາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເດີນທາງຜ່ານໄປມາ, ແຕ່ສ່ວນຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວ ແລະ ຮ່າງຂອງພວກເຂົາຍັງເປັນສົບຢູ່ເທິງພື້ນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະຝັງສົບເຫລົ່ານັ້ນ, ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນສະອາດ. ພວກເຂົາຈະເລີ່ມຕົ້ນອອກສຳຫລວດຕັ້ງແຕ່ທ້າຍເດືອນທີ່ເຈັດ.¹⁵ເມື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນເດີນທາງຜ່ານໄປມາໃນແຜ່ນດິນ, ຖ້າພວກເຂົາເຫັນກະດູກຄົນ, ພວກເຂົາຈະເອົາເຄື່ອງຫມາຍປັກໄວ້ຂ້າງກະດູກນັ້ນ, ຈົນກວ່າຄົນຝັງຈະມາ ແລະ ຝັງກະດູກນັ້ນໄວ້ໃນຮ່ອມພູແຫ່ງຮາໂມນໂກກ.¹⁶ທີ່ນັ້ນຈະມີເມືອງຫນຶ່ງຊື່ ຮາໂມນາ. ພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນສະອາດດ້ວຍວິທີເຊັ່ນນີ້ແຫລະ.

¹⁷ບັດນີ້, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງເວົ້າກັບນົກທີ່ມີປີກທຸກຊະນິດ ແລະ ເວົ້າກັບສັດປ່າໃນທົ່ງທັງຫມົດວ່າ ‘ຈົ່ງຊຸມນຸມ ແລະ ມາເຖີດ. ຈົ່ງເຕົ້າໂຮມກັນຈາກທຸກດ້ານເພື່ອຖວາຍບູຊາທີ່ເຮົາກຽມໄວ້ເພື່ອເຈົ້າທັງຫລາຍ, ເປັນການຖວາຍບູຊາຍິ່ງໃຫຍ່ເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ເພື່ອເຈົ້າຈະຮັບກິນຊີ້ນ ແລະ ດື່ມເລືອດ.¹⁸ພວກເຈົ້າຈະກິນຊີ້ນຂອງພວກນັກຮົບ ແລະ ດື່ມເລືອດຂອງເຈົ້າຊາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ; ພວກເຂົາປຽບເຫມືອນແກະຜູ້, ລູກແກະ, ແບ້, ແລະ ງົວເຖິກ, ພວກມັນທັງຫມົດນີ້ເປັນສັດອ້ວນພີແຫ່ງເມືອງບາຊານ.

¹⁹ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະກິນໄຂມັນຈົນເຈົ້າອີ່ມຫມໍາສຳລານ; ເຈົ້າຈະດື່ມເລືອດຈົນເຈົ້າເມົາ; ນີ້ເປັນການຖວາຍບູຊາທີ່ເຮົາກຽມໄວ້ໃຫ້ເຈົ້າ.²⁰ເຈົ້າຈະອີ່ມຫນໍາສຳລານທີ່ໂຕະຂອງເຮົາດ້ວຍຊີ້ນມ້າ, ຊີ້ນຜູ້ຂີ່ມ້າ, ທັງຊີ້ນຂອງພວກນັກຮົບ, ແລະ ຂອງທຸກຄົນທີ່ເຮັດສົງຄາມ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.'

²¹ເຮົາຈະສະແດງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍທັງຫລາຍ, ແລະ ປະຊາຊາດທັງຫມົດຈະເຫັນການພິພາກສາລົງໂທດຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ກະທຳ ແລະ ເຫັນມືຂອງເຮົາຊຶ່ງເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ.²²ຕັ້ງແຕ່ມື້ນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.

²³ບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາ ໂດຍພວກເຂົາໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ເຮົາ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງເຊື່ອງຫນ້າຂອງເຮົາຈາກພວກເຂົາ ແລະ ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ.²⁴ເຮົາໄດ້ເຮັດກັບພວກເຂົາຕາມຄວາມເປິເປື້ອນຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອເຮົາເຊື່ອງຫນ້າຂອງເຮົາຈາກພວກເຂົາ.

²⁵ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ບັດນີ້ ເຮົາຈະນຳການຄືນດີມາເຖິງຢາໂຄບ, ແລະ ເຮົາຈະມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ, ເມື່ອເຮົາເຮັດດ້ວຍໃຈທີ່ຮ້ອນຮົນເພື່ອນາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ.²⁶ເມື່ອນັ້ນພວກເຂົາຈະທົນຮັບຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະ ການທໍລະຍົດທັງສີ້ນ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ທໍລະຍົດເຮົາ. ພວກເຂົາຈະລືມສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຢຸດພັກໃນແຜ່ນດິນໃນແຜ່ນດິນຂອງເຂົາຢ່າງປອດໄພ, ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວ.²⁷ເມື່ອເຮົານຳພວກເຂົາກັບມາສູ່ສະພາບເດີມຈາກຊົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ເຕົ້າໂຮມພວກເຂົາຈາກແຜ່ນດິນສັດຕູຂອງພວກເຂົາ, ເຮົາຈະສຳແດງຄວາມບໍຣິສຸດຂອງເຮົາຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.

²⁸ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ເພາະເຮົາໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປເປັນຊະເລີຍຢູ່ທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ແຕ່ເຮົາກໍຮວບຮວມພວກເຂົາກັບຄືນມາໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດໃນພວກເຂົາເຫລືອຢູ່ທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດເຫລົ່ານັ້ນອີກເລີຍ.²⁹ເຮົາຈະບໍ່ເຊື່ອງຫນ້າຂອງເຮົາໄວ້ຈາກພວກເຂົາອີກເລີຍ ເມື່ອເຮົາຖອກເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາເຫນືອເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

40

¹ໃນປີທີຊາວຫ້າທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍນັ້ນ ໃນຕົ້ນປີຂອງວັນທີສິບຂອງເດືອນ, ຊຶ່ງເປັນປີທີສິບສີ່ ຫລັງຈາກທີ່ເມືອງນັ້ນຖືກເຂົ້າຢຶດ — ໃນມື້ດຽວນັ້ນ, ພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາຢູ່ເໜືອຂ້ານ້ອຍ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປທີ່ນັ້ນ.²ໃນນິມິດທັງຫລາຍຈາກພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍມາເຖິງແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ. ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍພັກຜ່ອນຢູ່ເທິງພູເຂົາສູງ; ຊຶ່ງມີເຮືອນຕ່າງໆຂອງເມືອງຕັ້ງໄປທາງທິດໃຕ້.

³ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຂ້ານ້ອຍໄປຍັງບ່ອນນັ້ນ. ເບິ່ງແມ໋, ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງມີລັກສະນະຄ້າຍຄືທອງເຫລືອງ. ມີເຊືອກປ່ານເສັ້ນຫນຶ່ງ ແລະ ໄມ້ວັດແທກອັນຫນຶ່ງຢູ່ໃນມືເຂົາ, ແລະ ເຂົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູເມືອງ.⁴ຊາຍຜູ້ນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເບິ່ງດ້ວຍຕາຂອງເຈົ້າ ແລະ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຫູທັງສອງຂອງເຈົ້າເຖີດ, ແລະ ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາຈະສຳແດງໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ເພາະວ່າທີ່ເຮົານຳເຈົ້າມາບ່ອນນີ້ກໍເພື່ອຈະສຳແດງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ຈົ່ງລາຍງານທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ແກ່ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ."

⁵ມີກຳແພງອ້ອມຮອບຢູ່ບໍລິເວນດ້ານນອກຂອງພຣະວິຫານ. ໄມ້ວັດແທກໃນມືຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນມີຄວາມຍາວຫົກສອກ, ແຕ່ລະສອກຍາວເທົ່າກັບຫນຶ່ງສອກກັບຫນຶ່ງຝ່າມື. ລາວໄດ້ວັດແທກກຳແພງນັ້ນ; ມັນມີລວງຍາວເທົ່າກັບຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກ ແລະລວງສູງໄດ້ຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກ.⁶ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຫັນຫນ້າໄປທີ່ປະຕູເມືອງທາງທິດຕາເວັນອອກ. ເຂົາໄດ້ຂື້ນຕາມຂັ້ນໄດ ແລະ ໄດ້ວັດແທກທາງເຂົ້າປະຕູເລິກ — ເທົ່າກັບຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກ.⁷ສ່ວນຫ້ອງທັງຫລາຍຂອງຍາມ ມີຄວາມຍາວຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກ ແລະ ກວ້າງຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກ; ຝາທີ່ກັ້ນລະຫວ່າງສອງຫ້ອງຍາມ ມີຄວາມຍາວຫນາຫ້າສອກ, ແລະ ທາງເຂົ້າປະຕູຂອງພຣະວິຫານທີ່ຢູ່ຖັດຈາກລະບຽງມີຄວາມເລິກເທົ່າຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກ.

⁸ເຂົາກໍວັດແທກລະບຽງຂອງປະຕູ; ມັນມີຄວາມຍາວຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກ.⁹ເຂົາວັດແທກລະບຽງຂອງປະຕູ ມີຄວາມເລິກຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກ. ບັນດາເສົາປະຕູມີຄວາມກວ້າງສອງສອກ. ປະຕູຂອງລະບຽງນີ້ປິ່ນຫນ້າໃສ່ພຣະວິຫານ.¹⁰ແຕ່ລະດ້ານຂອງປະຕູທາງຕາເວັນອອກມີບັນດາຫ້ອງຍາມຢູ່ສາມຫ້ອງ, ແລະ ແຕ່ລະຫອ້ງມີຂະຫນາດດຽວກັນ, ແລະ ບັນດາຝາທີ່ແຍກແຕ່ລະຫ້ອງກໍມີຂະຫນາດດຽວກັນ.

¹¹ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນ ກໍໄດ້ວັດແທກຄວາມກວ້າງຂອງທາງຍ່າງເຂົ້າປະຕູ — ໄດ້ສິບສອກ; ແລະ ເຂົາກໍໄດ້ວັດແທກຄວາມຍາວຂອງປະຕູທາງເຂົ້າ — ໄດ້ສິບສາມສອກ.¹²ເຂົາໄດ້ວັດແທກຝາ ຊຶ່ງເປັນເຂດກັ້ນດ້ານຫນ້າຂອງຫ້ອງຕ່າງໆ — ໄດ້ຄວາມສູງຫນຶ່ງສອກ. ແຕ່ລະດ້ານຂອງຫ້ອງທັງຫລາຍວັດແທກໄດ້ຫົກສອກ.¹³ແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ວັດແທກທາງເຂົ້າປະຕູຈາກຫລັງຄາຂອງຝາຂອງຍາມຫ້ອງຫນຶ່ງຖັດໄປອີກຫ້ອງຫນຶ່ງໄດ້ —ຊາວຫ້າສອກ, ຈາກປະຕູທຳອິດຂອງຫ້ອງ ທີ່ຫນຶ່ງເຖິງຫ້ອງທີສອງ.

¹⁴ແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ວັດແທກຝາລະຫວ່າງຫອ້ງຍາມຕ່າງໆ — ໄດ້ຄວາມຍາວຫົກສິບສອກ; ເຂົາໄດ້ວັດແທກໄກໄປເຖິງປະຕູລະບຽງດ້ວຍ.¹⁵ທາງເຂົ້າຈາກດ້ານຫນ້າຂອງປະຕູເຖິງສຸດປະຕູລະບຽງອີກດ້ານຫນຶ່ງໄດ້ຫ້າສິບສອກ.¹⁶ບັນດາປ່ອງຢ້ຽມຕ່າງໆທີ່ປິດຕໍ່ຫນ້າຫ້ອງຍາມ ແລະ ຕໍ່ຫນ້າບັນດາເສົາຂອງມັນ ຊຶ່ງຢູ່ພາຍໃນປະຕູອ້ອມຮອບ; ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບບໍລິເວນປະຕູຫນ້າ. ມີປະຕູປ່ອງຢ້ຽມຢູ່ຮອບດ້ານໃນ. ແລະ ແຕ່ລະຫ້ອງມີການຕົບແຕ່ງດ້ວຍບັນດາຕົ້ນຟາມ.

¹⁷ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນກໍນຳຂ້ານ້ອຍອອກໄປທີ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກຂອງພຣະວິຍານ. ເບິ່ງແມ໋, ມີຫ້ອງຕ່າງໆ, ແລະ ມີທາງເດີນໃນຮອບເດີ່ນ, ມີຫ້ອງສາມສິບຫ້ອງຖັດຈາກທາງຍ່າງ.¹⁸ມີທາງຍ່າງຂື້ນໄປຮອດປະຕູທາງຂ້າງ, ແລະ ຄວາມກວ້າງຂອງມັນເທົ່າກັບຄວາມຍາວຂອງປະຕູທັງຫລາຍ. ນີ້ເປັນທາງຍ່າງຊັ້ນລຸ່ມ.¹⁹ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນກໍວັດແທກໄລຍະທາງຈາກທາງດ້ານຫນ້າຂອງປະຕູຊັ້ນລຸ່ມ ໄປຍັງສູ່ດ້ານຫນ້າຂອງປະຕູຊັ້ນໃນ; ວັດແທກໄດ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກທາງທິດຕາເວັນອອກ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຈາກທາງທິິດເຫນືອ.

²⁰ແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ວັດແທກຄວາມຍາວ ແລະ ຄວາມກວ້າງຂອງປະຕູທີ່ຢູ່ທາງທິດເຫນືອຂອງເດີນຊັ້ນນອກ.²¹ມີຫ້ອງຍາມທີ່ຢູ່ສາມຫ້ອງຂອງແຕ່ລະປະຕູ, ແລະ ປະຕູ ແລະ ລະບຽງມີຂະຫນາດດຽວກັນປະຕູຫລັກ — ທັງຫມົດຍາວຫ້າສິບສອກ ແລະ ກວ້າງຊາວຫ້າສອກ.

²²ບັນດາປ້ອງຢ້ຽມ, ລະບຽງ, ຫ້ອງຍາມຕ່າງໆ, ແລະ ຕົ້ນປາມລຽນຕິດຕໍ່ກັນໄປຍັງປະຕູທີ່ປິ່ນຫນ້າໃສ່ທິດຕາມເວັນອອກ. ມີຂັ້ນໄດເຈັດຂັ້ນນຳຂຶ້ນໄປເຖິງລະບຽງ.²³ມີປະຕູທີ່ໄປຍັງເດີ່ນຊັ້ນໃນ ຢູ່ເບື້ອງກົງກັນຂ້າມກັບປະຕູ ຊຶ່ງຢູ່ປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດເຫນືອ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບປະຕູທີ່ຢູ່ທາງຕາເວັນອອກດ້ວຍ; ຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ວັດແທກໄລຍະຫ່າງຈາກປະຕູຫນຶ່ງໄປຍັງອີກປະຕູຫນຶ່ງ — ໄດ້ໄລຍະຫ່າງຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ.

²⁴ຈາກນັ້ນ ຊາຍຄົນນັ້ນ ໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍ ໄປຍັງປະຕູທາງເຂົ້າທາງທິດໃຕ້, ແລະ ກຳແພງ ແລະ ລະບຽງກໍວັດແທກໄດ້ ເທົ່າກັບບັນດາປະຕູດ້ານນອກອຶ່ນໆ.²⁵ມີບັນດາປ່ອງຢ້ຽມທີ່ປິດທີ່ປະຕູ ແລະ ທີ່ລະບຽງເຫມືອນປະຕູນັ້ນ. ປະຕູທາງທິດໃຕ້ ແລະລະບຽງວັດແທກຄວາມຍາວໄດ້ຫ້າສິບສອກ ແລະ ຄວາມກວ້າງໄດ້ຊາວຫ້າສອກ.

²⁶ມີຂັ້ນໄດເຈັດຂັ້ນນຳຂຶ້ນໄປເຖິງປະຕູ ແລະ ລະບຽງນັ້ນ, ແລະ ມີບັນດາຕົ້ນປາມແກະສະລັກຢູ່ທີ່ບັນດາກຳແພງດ້ານລະຕົ້ນ.²⁷ມີປະຕູຫນຶ່ງຢູ່ທາງທິດໃຕ້ຂອງເດີ່ນຊັ້ນໃນ, ແລະ ຊາຍຄົນນັ້ນກໍວັດແທກໄລຍະຫ່າງຈາກປະຕູນັ້ນໄປຍັງອີກປະຕູທາງເຂົ້າຂອງທິດໃຕ້ — ໄລຍະຫ່າງຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ.

²⁸ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍມາຍັງເດີ່ນຊັ້ນໂດຍທາງປະຕູທິດໃຕ້, ຊຶ່ງເຂົາກໍໄດ້ວັດແທກເຫມືອນບັນດາປະຕູອຶ່ນໆ.²⁹ຫ້ອງຍາມ, ຝາຫ້ອງ ແລະ ລະບຽງໄດ້ວັດແທກເຫມືອນປະຕູອຶ່ນໆ; ຄືມີປະຕູປ່ອງຢ້ຽມຮອບລະບຽງ. ປະຕູດ້ານໃນ ແລະ ລະບຽງວັດຄວາມຍາວໄດ້ຫ້າສິບສອກ ແລະ ຄວາມກວ້າງໄດ້ຊາວຫ້າສອກ.³⁰ຍັງມີລະບຽງຢູ່ອ້ອມຮອບຝາຊັ້ນໃນ; ທັງຫມົດນີ້ ຍາວຊາວຫ້າສອກ ແລະ ກວ້າງຫ້າສອກ.³¹ລະບຽງນີ້ປິ່ນຫນ້າໃສ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກ ກັບບັນດາຕົ້ນປາມແກະສະລັກຢູ່ຝາທັງຫລາຍ ແລະ ມີຂັ້ນໄດແປດຂັ້ນຍ່າງຂຶ້ນ.

³²ແລ້ວຊາຍຄົນນີ້ກໍພາຂ້ານ້ອຍມາທີ່ເດີ່ນຊັ້ນໃນທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ວັດແທກປະຕູ, ຊຶ່ງໄດ້ຂະຫນາດດຽວກັນກັບປະຕູອື່ນໆ.³³ຫ້ອງຍາມ, ຝາຕ່າງໆ ແລະ ລະບຽງວັດແທກໄດ້ຂະຫນາດດຽວກັນກັບປະຕູອື່ນໆ, ແລະ ມີປ່ອງຢ້ຽມອ້ອມຮອບ.ປະຕູດ້ານໃນ ແລະ ບ່ອນລະບຽງວັດແທກຄວາມຍາວໄດ້ຫ້າສິບສອກ ແລະ ຄວາມກວ້າງໄດ້ຊາວຫ້າສອກ.³⁴ລະບຽງປິ່ນໃສ່ປະຕູຊັ້ນນອກ; ຊຶ່ງມີຕົ້ນປາມທັງຫລາຍຢູ່ທີ່ເສົາດ້ານລະຕົ້ນ ແລະ ຂັ້ນໄດຂື້ນໄປແປດຂັ້ນ.

³⁵ແລ້ວເຂົາກໍນຳຂ້ານ້ອຍມາຍັງປະຕູທາງທິດເຫນືອ ແລະ ວັດແທກປະຕູນັ້ນ; ຊຶ່ງມີຂະຫນາດດຽວກັນກັບປະຕູອື່ນໆ.³⁶ບັນດາຫ້ອງຍາມ, ຝາ ແລະ ລະບຽງຂອງປະຕູນີ້ ວັດແທກໄດ້ຂະຫນາດດຽວກັນກັບບັນດາປະຕູອື່ນໆ, ມີປ່ອງຢ້ຽມໂດຍຮອບ. ປະຕູທາງເຂົ້າ ແລະ ລະບຽງວັດແທກຄວາມຍາວໄດ້ຫ້າສິບສອກ ແລະ ຄວາມກວ້າງໄດ້ຊາວຫ້າສອກ.³⁷ລະບຽງຂອງປະຕູນີ້ປິ່ນຫນ້າໃສ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກ; ແລະ ມີຕົ້ນປາມຢູ່ທີ່ເສົາດ້ານລະຕົ້ນ ແລະ ມີຂັ້ນໄດຂື້ນໄປແປດຂັ້ນ.

³⁸ມີຫ້ອງຫນຶ່ງ ຊຶ່ງມີປະຕູຫນຶ່ງສຳລັບແຕ່ລະທາງເຂົ້າຊັ້ນໃນ. ນີ້ຄືບ່ອນທີ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍລ້າງເຄື່ອງເຜົາບູຊາ.³⁹ມີໂຕະດ້ານລະສອງຫນ່ວຍທີ່ລະບຽງຂອງປະຕູ, ໃຊ້ສຳລັບຂ້າເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ, ແລະ ຍັງໃຊ້ສຳລັບເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດບາບດ້ວຍ.

⁴⁰ທາງເດີ່ນຊັ້ນນອກຂອງລະບຽງ, ໄປທາງເຂົ້າປະຕູທາງທິດເຫນືອ, ມີໂຕະສອງຫນ່ວຍ. ອີກດ້ານຫນຶ່ງຂອງຂອງລະບຽງປະຕູນັ້ນມີໂຕະສອງຫນ່ວຍທີ່ລະບຽງຂອງປະຕູ.⁴¹ມີໂຕະສີ່ຫນ່ວຍຢູ່ແຕ່ລະຂ້າງຂອງປະຕູ; ຊຶ່ງພວກເຂົາໃຊ້ເປັນບ່ອນຂ້າສັດ ເທິງໂຕະທັງແປດຫນ່ວຍນີ້.

⁴²ມີໂຕະສີ່ຫນ່ວຍເຮັດດ້ວຍຫີນສະກັດສຳລັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ຍາວຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ ແລະ ຫນ້າກວ້າງຫນຶ່ງສອກເຄິ່ງ, ແລະ ສູງຫນຶ່ງສອກ. ໂຕະເຫລົ່ານີ້ໃຊ້ສຳລັບວາງເຄື່ອງມື ຊຶ່ງໃຊ້ຂ້າເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ເພື່ອພິທີສັດບູຊາ.⁴³ມີຂໍເກາະສອງງ່າມ ຍາວຫນຶ່ງຝ່າມື ຕິດເຫນັ້ນຕາມລະບຽງໂດຍຮອບ, ແລະ ຊີ້ນຂອງເຄື່ອງບູຊາ ກໍວາງເທິງໂຕະເຫລົ່ານັ້ນ.

⁴⁴ໃກ້ປະຕູຊັ້ນໃນ, ໃນເດີ່ນຊັ້ນໃນ, ມີຫ້ອງສຳລັບພວກນັກຮ້ອງຫ້ອງຫນຶ່ງ. ຫນຶ່ງໃນຫ້ອງເຫລົ່ານີ້ ຢູ່ທາງທິດເຫນືອ, ແລະ ອີກຫ້ອງຫນຶ່ງຢູ່ທາງທິດໃຕ້.⁴⁵ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຫ້ອງນີ້ປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດໃຕ້ ແມ່ນຫ້ອງສຳລັບປະໂຣຫິດ ຜູ້ເບິ່ງແຍງພຣະວິຫານ.

⁴⁶ຫ້ອງທີ່ປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດເຫນືອ ແມ່ນສຳລັບບັນດາປະໂຣຫິດຜູ້ເບິ່ງແຍງແທ່ນບູຊາ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນບັນດາລູກຊາຍຂອງຊາດົກ ທີ່ເຂົ້າໃກ້ພຣະຢາເວ ເພື່ອບົວລະບັດພຣະອົງ; ພວກເຂົາເປັນລູກຊາຍໃນບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເລວີ.⁴⁷ແລະເຂົາກໍວັດແທກເດີ່ນໄດ້ຄວາມຍາວຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ ແລະ ຄວາມກວ້າງຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ ຊຶ່ງເປັນສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດ, ພ້ອມທັງແທ່ນບູຊາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະວິຫານ.

⁴⁸ແລ້ວເຂົານຳຂ້ານ້ອຍມາທີ່ລະບຽງຂອງພຣະວິຫານ ແລະ ໄດ້ວັດແທກບັນດາເສົາຂອງປະຕູທັງຫລາຍ — ຊຶ່ງມີຄວາມຫນາຫ້າສອກໃນແຕ່ລະດ້ານ. ປະຕູທາງເຂົ້າກວ້າງສິບສີ່ສອກ, ແລະ ສ່ວນບັນດາຝາແຕ່ລະດ້ານຂອງມັນກວ້າງສາມສອກ⁴⁹ຄວາມຍາວຂອງລະບຽງນັ້ນຊາວສອກ, ແລະ ຄວາມເລິກຂອງມັນສິບເອັດສອກ. ມີບັນດາຂັ້ນໄດຂື້ນໄປສູ່ລະບຽງນີ້ ແລະ ມີເສົາຕ່າງໆ ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງປະຕູແຕ່ລະດ້ານ.

41

¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນກໍນຳຂ້ານ້ອຍມາເຖິງພຣະວິຫານອັນບໍຣິສຸດ ແລະ ໄດ້ວັດແທກເສົາ — ກວ້າງດ້ານລະຫົກສອກ.²ຄວາມກວ້າງຂອງທາງເຂົ້າປະຕູນັ້ນສິບສອກ, ແລະຝາຂ້າງທາງເຂົ້າແຕ່ລະດ້ານລະຍາວຫ້າສອກ. ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ວັດແທກຂະຫນາດຕ່່າງໆຂອງສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດໄດ້ຄວາມຍາວສີ່ສິບສອກ ແລະ ກວ້າງຊາວສອກ.

³ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ໄດ້ວັດແທກເສົາຂອງທາງເຂົ້າ — ໄດ້ສອງສອກ, ແລະ ຄວາມກວ້າງຂອງທາງເຂົ້ານັ້ນໄດ້ຫົກສອກ. ຝາຂ້າງທາງເຂົ້າແຕ່ລະດ້ານກວ້າງເຈັດສອກ.⁴ແລ້ວເຂົາໄດ້ວັດແທກຄວາມຍາວຂອງຫ້ອງ — ໄດ້ຊາວສອກ. ຄວາມກວ້າງຂອງມັນແມ່ນ — ຊາວສອກ ໄປຍັງດ້ານຫນ້າຂອງຫ້ອງໂຖງໃນພຣະວິຫານ. ແລ້ວເຂົາໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ນີ້ ເປັນສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ”

⁵ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ວັດແທກຝາພຣະວິຫານ — ໄດ້ຄວາມຫນາຫົກສອກ. ຄວາມກວ້າງຂອງແຕ່ລະດ້ານຂອງຫ້ອງຊຶ່ງຢູ່ຮອບພຣະວິຫານທຸກດ້ານໄດ້ສີ່ສອກ.⁶ມີຫ້ອງດ້ານຂ້າງທັງສາມຊັ້ນ, ຫ້ອງຫນຶ່ງຢູ່ຂ້າງເທິງອີກຫ້ອງຫນຶ່ງຂອງແຕ່ລະຊັ້ນ, ມີຊັ້ນລະສາມສິບຫ້ອງ. ມີພະນັກຢູ່ຮອບຝາພຣະວິຫານ, ເພື່ອຄໍ້າຫ້ອງລະບຽງ, ເພື່ອບໍ່ມີສິ່ງຄໍ້າຝາຂອງຝາພຣະວິຫານ.⁷ດັ່ງນັ້ນ ຫ້ອງລະບຽງນັ້ນຍິ່ງກວ້າງອອກ ແລະ ສູງຂຶ້ນໄປ, ເພື່ອພຣະວິຫານຈະສູູງຂຶ້ນ ແລະ ສູງຂຶ້ນໄປໂດຍຮອບ; ຫ້ອງທັງຫລາຍກວ້າງອອກໃນຂະນະທີ່ພຣະວິຫານນັ້ນສູງຂື້ນ, ແລະ ຂັ້ນໃດນັ້ນກໍສູງຂື້ນໄປເລື້ອຍໆ ຈົນຮອດບ່ອນສູງສຸດ, ໂດຍຜ່ານຊັ້ນກາງຂຶ້ນໄປ.

⁸ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນ ພຣະວິຫານນັ້ນຖືກຍົກຂຶ້ນ, ຮາກຖານຂອງຫ້ອງລະບຽງ; ວັດແທກໄດ້ຫນຶ່ງໄມ້ວັດແທກເຕັມ — ສູງຫົກສອກ.⁹ຄວາມກວ້າງຂອງຝາດ້ານນອກຂອງແຕ່ລະດ້ານໄດ້ຫ້າສອກ. ມີສ່ວນພື້ນທີ່ວ່າງໄປຍັງຂ້າງນອກຂອງຫ້ອງເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອໄປຍັງຫ້ອງຕ່າງໆໃນພຣະວິຫານ.

¹⁰ອີກດ້ານຫນຶ່ງຂອງສ່ວນທີ່ເປີດໂລ່ງຈະເປັນບັນດາຫ້ອງດ້ານນອກສຳລັບບັນດາປະໂລຫິດ; ພື້ນທີ່ຫວ່າງນີ້ມີຄວາມກວ້າງຊາວສອກ ໂດຍຮອບພຣະວິຫານ.¹¹ມີປະຕູທາງເຂົ້າໄປຍັງຫ້ອງລະບຽງ ຈາກທີ່ເປີດໂລ່ງອີກຫ້ອງຫນຶ່ງ — ທາງເຂົ້າປະຕູທາງດ້ານເຫນືຶ, ແລະ ອີກດ້ານຫນຶ່ງຢູ່ທງາທິດໃຕ້. ຄວາມກວ້າງຂອງບໍລິເວນທີ່ເປີດໂລ່ງນີ້ ໄດ້ຫ້າສອກໂດຍຮອບ.

¹²ຕຶກທີ່ປິ່ນຫນ້າໄປຫາເດີ່ນຂອງພຣະວິຫານທາງທິດຕາເວັນຕົກນັ້ນກວ້າງເຈັດສິບສອກ. ຝາຂອງຕຶກຫນາຫ້າສອກໂດຍຮອບ, ແລະ ຍາວເກົ້າສິບສອກ.¹³ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນກໍວັດແທກສະຖານທີ່ນະມັດສະການ — ຄວາມຍາວໄດ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ. ສ່ວນຕຶກທີ່ແຍກອອກໄປ, ຝາ, ແລະ ເດີ່ນຂອງມັນວັດແທກໄດ້ຍາວຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ.¹⁴ຄວາມກວ້າງຂອງເດີ່ນທາງຫນ້າສະຖານທີ່ນະມັດສະການ ໄດ້ຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ.

¹⁵ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນ ກໍໄດ້ວັດແທກຄວາມຍາວຂອງຕຶກດ້ານຂ້າງສະຖານທີ່ນະມັດສະການ, ໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ, ແລະ ພ້ອມທັງສະແດງງານສິນລະປະຕ່າງໆ — ອີກດ້ານຫນຶ່ງຍາວຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ. ສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ລະບຽງ,¹⁶ທັງຝາດ້ານໃນ ແລະ ປ່ອງຢ້ຽມ, ລວມທັງປະຕູນ້ອຍ, ແລະ ຫ້ອງການວາງສະແດງສິນລະປະຕ່າງໆໂດຍຮອບທັງສາມຊັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນບານປ່ອງຢ້ຽມໄມ້ຕິດຢູ່ໂດຍຮອບ.¹⁷ຢູ່ເຫນືຶອທາງເຂົ້າໄປປະຕູດ້ານໃນຂອງຫ້ອງນະມັດສະການ ແລະ ຫ້ອງໂຖງຕາມຝາຕ່າງໆ ກໍມີຮູບແບບທີ່ໄດ້ວັດໄວ້ແລ້ວ.

¹⁸ມັນຖືກປະດັບດ້ວຍຮູບເຄຣຸບ ແລະ ຮູບຕົ້ນປາມ; ໂດຍມີຮູບຕົ້ນປາມຢູ່ລະຫວ່າງເຄຣຸບແຕ່ລະອັນ, ແລະ ເຄຣຸບທຸກຕົນມີສອງຫນ້າ:¹⁹ຫນ້າຂອງຜູ້ຊາຍໄດ້ຫລຽວໄປເບິ່ງຕົ້ນປາມທີ່ຢູ່ຂ້າງຫນຶ່ງ, ແລະ ຫນ້າຂອງໂຕສິງຫນຸ່ມກໍແນມໄປຍັງຕົ້ນປາມທີ່ຢູ່ອີກຂ້າງຫນຶ່ງ. ພວກມັນຖືກແກະສະຫລັກໄວ້ທົ່ວພຣະວິຫານໂດຍຮອບ.²⁰ຈາກພື້ນເຖິງທີ່ເຫນືອປະຕູ, ມີຮູບເຄຣຸບສອງຕົວ, ແລະ ຮູບຕົ້ນປາມແກະສະຫລັກຢູ່ທີ່ຝາພຣະວິຫານດ້ານນນອກ.

²¹ສ່ວນເສົາປະຕູຂອງສະຖານນະມັດສະການບໍຣິສຸດເປັນສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດ. ຮູບຮ່າງຂອງເສົານັ້ນກໍເຫມືອນກັບຮູບຮ່າງຂອງອີກດ້ານຫນຶ່ງ.²²ດ້ານຫນ້າຂອງສະຖານບໍຣິສຸດຂອງແທ່ນບູຊາ, ນັ້ນແຕ່ລະດ້ານເຮັດດ້ວຍໄມ້ສູງສາມສອກ ແລະ ຍາວສອງສອກ. ທັງເສົາແຈ, ຖານ ແລະ ໂຄງເຮັດດ້ວຍໄມ້. ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ນີ້ແມ່ນໂຕະຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ.”²³ມີປະຕູຄູ່ສຳລັບສະຖານນະມັດສະການບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ ແລະ ບ່ອນທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ.²⁴ປະຕູເຫລົ່ານັ້ນມີສອງບານ, ຄືບານພັບສອງບານ, ປະຕູຫນຶ່ງມີສອງບານ ແລະ ອີກປະຕູຫນຶ່ງມີສອງບານ.

²⁵ມີການແກະສະຫລັກ — ເທິງປະຕູນັ້ນຄືປະຕູຂອງສະຖານບໍຣິສຸດ — ເປັນຮູບເຄຣຸບ ແລະ ບັນດາຕົ້ນປາມ ເພື່ອເປັນການປະດັບເທິງຝາ, ແລະ ມີຫລັງຄາທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້ເຫນືອລະບຽງທາງຫນ້າ.²⁶ມີປ່ອງຢ້ຽມແຄບໆ ແລະ ມີຕົ້ນປາມຢູ່ແຕ່ລະດ້ານຂອງລະບຽງ. ມີເປັນຫ້ອງຂ້າງຂອງພຣະວິຫານ, ແລະ ກໍມີບັນດາຫລັງຄາກັນສາດດ້ວຍ.

42

¹ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ພາຂ້ານ້ອຍມາເຖິງເດີ່ນຊັ້ນນອກ ຊື່ໄປທາງທິດເຫນືອ, ແລະ ເຂົາໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍມາເຖິງຫ້ອງທັງຫລາຍຊຶ່ງຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບເດີ່ນດ້ານນອກ ແລະ ທາງທິດເຫນືອນອກກຳແພງ.²ຫ້ອງເຫລົ່ານີ້ເປັນຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກທີ່ຢູ່ຫນ້າ ແລະ ກວ້າງຫ້າສິບສອກ.³ຫ້ອງເຫລົ່ານີ້ບາງຫ້ອງຕິດກັບເດີ່ນຊັ້ນໃນ ແລະ ຊຶ່ງຢູ່ຫ່າງຈາກສະຖານນະມັດສະການເປັນຊາວສອກ. ມີຫ້ອງຕ່າງໆ ຢູ່ສາມຊັ້ນ, ແລະ ຫ້ອງຊັ້ນເທິງກໍແນມລົງມາຊັ້ນລຸ່ມ ເປັນລະບຽງຊ້ອນລະບຽງສາມຊັ້ນ ແລະ ເປີດໃຫ້ພວກເຂົາ, ມີທາງເດີນ. ຫ້ອງບາງຫ້ອງປິ່ນໄປທາງເດີ່ນຊັ້ນນອກ.

⁴ຂ້າງຫນ້າຂອງຫ້ອງຕ່າງໆນັ້ນກວ້າງສິບສອກ ແລະ ຍາວຫນຶ່ງສອກ ຍາວໄປເຖິງຫ້ອງດ້ານຫນ້າ. ບັນດາປະຕູຫ້ອງເຫລົ່ານີ້ປິ່ນໄປທາງທິດເຫນືອ.⁵ແຕ່ຫ້ອງຊັ້ນເທິງແຄບກວ່າ, ເພາະລະບຽງເຫລົ່ານີ້ໃຊ້ພື້ນທີ່ຫລາຍກວ່າທີ່ພວກເຂົາເຮັດຈາກຊັ້ນລຸ່ມ ແລະ ຊັ້ນກາງຂອງອາຄານນັ້ນ.⁶ເພາະວ່າເປັນຫ້ອງສາມຊັ້ນບໍ່ມີເສົາຮອງເຫມືອນ, ດັ່ງເສົາທີ່ຢູ່ເດີ່ນຂ້າງນອກ, ຊຶ່ງມີເສົາຮອງຮັບ, ເພາະສະນັ້ນ ຫ້ອງຊັ້ນເທິງສຸດຈຶ່ງແຄບເຂົ້າໄປຫລາຍກວ່າຂະຫນາດເມື່ອປຽບທຽບກັບຫ້ອງຕ່າງໆ ຂອງຊັ້ນລຸ່ມສຸດ ແລະ ຊັ້ນກາງ.

⁷ຝາຊັ້ນນອກຕິດກັບຫ້ອງທີ່ຊື່ໄປຍັງເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ເດີ່ນຊັ້ນນອກຊຶ່ງຢູ່ທາງຫນ້າຫ້ອງທັງລຫາຍ. ຄວາມຍາວຂອງຝາຫ້າສິບສອກ.⁸ຄວາມຍາວຂອງຫ້ອງເດີ່ນຊັ້ນນອກຍາວຫ້າສິບສອກ, ແລະ ຫ້ອງປິ່ນຫນ້າໄປທາງສະຖານນະມັດສະການມີຄວາມຍາວຫນຶ່ງຮ້ອຍສອກ.⁹ມີທາງເຂົ້າທີ່ຫ້ອງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ຊັ້ນລຸ່ມສຸດຂອງຫ້ອງຈາກທາງທິດຕະເວັນອອກ, ຊຶ່ງມາຈາກທາງເດີ່ນຊັ້ນນອກ.

¹⁰ຊື່ງຝາຂອງເດີນຊັ້ນນອກທາງທິດຕາເວັນອອກກໍເຊັ່ນດຽວກັນ, ເດີ່ນຊັ້ນໃນຂອງດ້ານຫນ້າສະຖານນະມັດສະການ, ຊຶ່ງມີຫ້ອງຫລາຍຫ້ອງ¹¹ທາງຍ່າງຢູ່ຫນ້າຫ້ອງເຫລົ່ານັ້ນ. ລັກສະນະທາງຍ່າງເຫລົ່ານີ້ຄ້າຍຄືກັບຫ້ອງທາງທິດເຫນືອ. ຄວາມຍາວ ແລະ ຄວາມກວ້າງຂະຫນາດດຽວກັນ. ມີທາງອອກ ແລະ ການຈັດວາງ ແລະ ປະຕູຢ່າງດຽວກັນ.¹²ຢູ່ທາງທິດໃຕ້ມີປະຕູທີ່ ເຫມືອນກັບທາງທິດເຫນືອ. ທາງດ້ານໃນມີປະຕູທີ່ສ່ວນດ້ານຫນ້າ, ແລະ ທາງຍ່າງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງໃນຕ່າງໆ, ທາງທິດຕາເວັນອອກນັ້ນ ກໍມີທາງເຂົ້າປະຕູທາງດ້ານຫນຶ່ງ.

¹³ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຫ້ອງທາງທິດເຫນືອ ແລະ ຫ້ອງທາງທິດໃຕ້ກົງກັນຂ້າມເດີ່ນຊັ້ນນອກ ເປັນຫ້ອງບໍຣິສຸດ ບ່ອນທີ່ປະໂລຫິດທັງຫລາຍຜູ້ເຂົ້າໃກ້ພຣະຢາເວ ຈະຮັບປະທານຂອງຖວາຍອັນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ. ພວກເຂົາຈະວາງຂອງຖວາຍອັນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດນັ້ນ ໄວ້ບ່ອນນັ້ນ — ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ, ເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ — ເພາະວ່າບ່ອນນັ້ນບໍຣິສຸດ.¹⁴ເມື່ອປະໂລຫິດທັງຫມົດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍຣິສຸດ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ອອກໄປຈາກບ່ອນບໍຣິສຸດເຂົ້າສູ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ປົດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ພວກເຂົານຸ່ງປະຕິບັດຫນ້າທີ່ວາງໄວ້ບ່ອນນັ້ນ, ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບໍຣິສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງນຸ່ງເຄື່ອງແຕ່ງກາຍອື່ນກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃກ້ປະຊາຊົນ.”

¹⁵ເມື່ອຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ວັດແທກທາງຂ້າງບໍລິເວນພຣະວິຫານສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ເຂົາກໍນຳຂ້ານ້ອຍອອກມາທາງປະຕູຊຶ່ງປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ວັດແທກບໍລິເວນພຣະວິຫານໂດຍຮອບ.

¹⁶ເຂົາໄດ້ວັດແທກທາງທິດຕາເວັນອອກດ້ວຍໄມ້ວັດແທກໄດ້ — ຫ້າຮ້ອຍສອກ ຕາມໄມ້ວັດແທກໂດຍຮອບ.¹⁷ແລ້ວເຂົາກໍຫັນມາວັດແທກທາງທິດເຫນືອໄດ້ — ຫ້າຮ້ອຍສອກ ຕາມໄມ້ວັດແທກໂດຍຮອບ.¹⁸ແລ້ວເຂົາກໍມາວັດແທກທາງທິດໃຕ້ໄດ້ — ຫ້າຮ້ອຍສອກ ຕາມໄມ້ວັດແທກ.¹⁹ແລ້ວເຂົາກໍຫັນມາ — ວັດແທກທາງທິດຕາເວັນຕົກ — ໄດ້ຫ້າຮ້ອຍສອກຕາມໄມ້ວັດແທກດ້ວຍ.

²⁰ເຂົາວັດແທກທັງສີ່ດ້ານ. ມີຝາອ້ອມຮອບຍາວຫ້າຮ້ອຍສອກ, ແລະ ກວ້າງຫ້າຮ້ອຍສອກ, ເປັນບ່ອນແບ່ງລະຫວ່າງສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ສະຖານທີ່ທົ່ວໄປ.

43

¹ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍມາຍັງປະຕູ ຊຶ່ງເປີດສູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກ.²ເບິ່ງແມ໋! ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແລະ ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງກໍເຫມືອນດັ່ງສຽງນ້ຳ, ແລະ ແຜ່ນດິນກໍຮຸ່ງເຮືອງດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.

³ຕາມນິມິດທີ່ປົດກົດແກ່ຂ້ານ້ອຍທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນ, ຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນນິມິດ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາທຳລາຍເມືອງນັ້ນ, ແລະ ນິມິດນັ້ນເຫມືອນກັບນິມິດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເກບາ ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍກົ້ມຫນ້າຂອງຂ້ານ້ອຍລົງເຖິງດິນ.⁴ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ພຣະວິຍານທາງປະຕູທີ່ເປີດອອກໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ.⁵ແລ້ວພຣະວິນຍານກໍຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍມາທີ່ເດີ່ນຊັ້ນໃນ. ເບິ່ງແມ໋! ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວ ໄດ້ປົກຄຸມທົ່ວພຣະວິຫານ.

⁶ຊາຍຄົນນັ້ນກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ຂ້າງຂ້ານ້ອຍ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນຜູ້ຫນຶ່ງເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍມາຈາກພຣະວິຫານ.⁷ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ນີ້ເປັນບັນລັງ ແລະ ແທ່ນວາງຕີນຂອງເຮົາຢູ່ບ່ອນນີ້, ເປັນບ່ອນທີ່ເຮົາສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນເປັນນິດ. ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ຈະບໍ່ຖືກຫມິ່ນປະຫມາດນາມຊື່ຂອງເຮົາ — ພວກກເຂົາ ຫລືກະສັດຂອງເຂົາ — ພ້ອມຄວາມບໍ່ສັດຊື່ຂອງເຂົາ ຫລື ຊາກສົບຂອງກະສັດຂອງເຂົາໃນສະຖານສູງທັງຫລາຍ.⁸ພວກເຂົາຈະບໍ່ຫມິ່ນປະຫມາດນາມຊື່ອັນບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ ໂດຍການວາງຂອບເຂດປະຕູຂອງພວກເຂົາຖັດຂອບເຂດປະຕູຂອງເຮົາ, ແລະ ຮົ້ວກັ້ນຂອງເຂົາທັງຫລາຍຖັດຈາກຂອງເຮົາ, ບໍ່ມີຫຍັງກັ້ນ ແຕ່ມີພຽງຝາຢູ່ລະຫວ່າງເຮົາ ແລະ ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ນາມຊື່ອັນບໍຣິສຸດຂອງເຮົາເປັນມົນທິນໂດຍການກະທຳອັນຫນ້າກຽດຊັງ, ບໍ່ສະນັ້ນ ເຮົາຈະທຳລາຍເຂົາດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ.

⁹ບັດນີ້ ໃຫ້ພວກເຂົາກຳຈັດຄວາມບໍ່ສັດຊື່ ແລະ ຊາກສົບແຫ່ງກະສັດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ໃຫ້ຫ່າງໄກຈາກເຮົາ, ແລະເຮົາຈະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາທັງຫລາຍຕະຫລອດເປັນນິດ

¹⁰ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າເອງຕ້ອງບອກເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນກ່ຽວກັບພຣະວິຫານ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະລະອາຍໃຈໃນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ໃຫ້ພວກເຂົາພິຈາລະນາກ່ຽວກັບຄຳອະທິບາຍນີ້.¹¹ເພາະວ່າຖ້າພວກເຂົາລະອາຍໃນສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຕົນໄດ້ເຮັດນັ້ນ, ກໍຈົ່ງເປີດເຜີຍໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ກ່ຽວກັບອອກແບບພຣະວິຫານ, ຢ່່າງລະອຽດ, ທາງອອກ, ຮູບແບບທັງຫມົດ ຕະຫລອດຈົນກົດບັນຍັດ ແລະ ກົດຫມາຍທັງຫມົດຕ່າງໆ. ແລ້ວຈົ່ງບັນທຶກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະເຮັດຕາມຮູບແບບ ແລະ ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດທັງປວງ, ເພື່ອຈະເຊື່ອຟັງພວກເຂົາ.

¹²ນີ້ເປັນກົດເກນຂອງພຣະວິຫານ: ຈາກທີ່ສູງສຸດຂອງເນີນພູເຖິງຂອບເຂກອ້ອມຮອບ, ຈະເປັນບ່ອນທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ. ເບິ່ງແມ໋! ນີ້ເປັນກົດເກນຂອງພຣະວິຫານ.

¹³ນີ້ເປັນການວັດແທກແທ່ນບູຊາ ວັດແທກເປັນສອກ — ຄວາມຍາວສອກຫນຶ່ງກໍເທົ່າກັບສອກຫນຶ່ງຕາມປົກກະຕິ ແລະ ຫນຶ່ງຝາມື. ດັ່ງນັ້ນ ຮາງຫລິນຮອບແທ່ນບູຊານັ້ນ ເລິກຫນຶ່ງສອກ, ແລະ ກວ້າງຫນຶ່ງສອກ. ບ່ອນຂອບຮອບໆມີຂອບຫນຶ່ງຄືບ ນີ້ຈະເປັນຖານຂອງແທ່ນບູຊານີ້¹⁴ຈາກຮາງລິນເຖິງພື້ນຂອງແທ່ນບູຊານັ້ນສູງສອງສອກ, ແລະ ຂອບຂອງມັນນັ້ນກວ້າງຫນຶ່ງສອກ. ແລ້ວຈາກຂອບທີ່ນ້ອຍຫາຂອບທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຂອງແທ່ນບູຊາ, ສີ່ສອກ, ແລະ ຂອບໃຫຍ່ກວ້າງຫນຶ່ງສອກ.

¹⁵ໃຈກາງຂອງແທ່ນບູຊາສຳລັບເຄື່ອງຖວາຍບູຊານັ້ນສູງສີ່ສອກ, ແລະ ເທິງຈອມທັງສີ່ຢືນຂື້ນມາຈາກໃຈກາງຂອງແທ່ນ.¹⁶ໃຈກາງແທ່ນບູຊານັ້ນເປັນສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດກວ້າງຍາວດ້ານລະສິບສອງສອກ.¹⁷ຂອບຂ້າງເທິງ ກໍເປັສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດຄືກັນ ກວ້າງຍາວແຕ່ລະດ້ານສິບສີ່ສອກ, ຮິມຂອບຫນາເຄິ່ງສອກ ແລະ ມີຮາງລິນຂະຫນາດຫນຶ່ງສອກໂດຍຮອບ ຂັ້ນໄດຂອງແທ່ນບູຊາປິ່ນໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ.”

¹⁸ແລະເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນກົດເກນຂອງການຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ການພົມເລືຶອດເຫນືອແທ່ນບູຊາໃນວັນທີ່ສ້າງສຳເລັດ.¹⁹ເຈົ້າຈະມອບງົວຫນຸ່ມໂຕຫນຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບແກ່ບັນດາປະໂລຫິດຄົນເລວີເຊື້ອສາຍຂອງຊາດົກ, ຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາໃກ້ເພື່ອບົວລະບັດເຮົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²⁰ແລ້ວເຈົ້າຈະເອົາເລືອດບາງສ່ວນ ແລະ ທາທີ່ເທິງຈອມທັງສີ່ຂອງແທ່ນບູຊາ ແລະ ທີ່ແຈທັງສີ່ຂອງຂອບເທິງ ແລະ ຮິມໂດຍຮອບ; ເຈົ້າຈະຊໍາຣະແທ່ນບູຊາ ແລະ ລົບລ້າງບາບທີ່ນັ້ນ.²¹ແລ້ວຈົ່ງເອົາງົວເຖິກເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະ ເຜົາໃນບ່ອນທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນບໍລິເວນພຣະວິຫານຊັ້ນນອກຂອງສະຖານນະມັດສະການ.

²²ແລ້ວໃນມື້ທີສອງ ເຈົ້າຈະຖວາຍແບ້ຕົວຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຕຳຫນີ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ; ປະໂລຫິດຈະຊຳຣະແທ່ນບູຊາເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຂົາຊຳຣະດ້ວຍງົວເຖີກ.²³ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຊຳລະແທ່ນບູຊາສຳເລັດແລ້ວ, ຈົ່ງຖວາຍງົວຫນຸ່ມທີ່ບໍ່ມີຕຳນິໂຕຫນຶ່ງຈາກຝູງ ແລະ ແກະຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຕຳນິຄັດມາຈາກຝູງໂຕຫນຶ່ງ.²⁴ຈົ່ງຖວາຍສັດທັງສອງຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ; ປະໂລຫິດທັງຫລາຍຈະເອົາເກືອໂຮຍລົງເທິງພວກມັນເຫມືອນກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາທີ່ຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວ.

²⁵ເຈົ້າຕ້ອງກຽມແບ້ຜູ້ມື້ລະໂຕ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບຈົນຄົບເຈັດມື້, ແລະ ປະໂລຫິິດຈົ່ງຕຽມງົວຫນຸ່ມທີ່ປາດສະຈາກຕຳຫນນິໂຕຫນຶ່ງຈາກຝູງ ແລະ ແກະຜູ້ທີ່ປາດສະຈາກຕຳນິເລືອກມາຈາກຝູງໂຕຫນຶ່ງ.²⁶ພວກເຂົາຕ້ອງລົບລ້າງສຳລັບແທ່ນບູຊາສຳລັບເຈັດມື້ ແລະ ຊຳຣະໃຫ້ສະອາດ, ແລະ ໂດຍວິທີນີ້ແຫລະ ພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ຊຳຣະມັນ.²⁷ພວກເຂົາເຮັດຄົບເຈັດມື້, ແລະ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີແປດເປັນຕົ້ນໄປ, ແລະ ບັນດາປະໂລຫິດຈະຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາສັນຕິພາບຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ, ແລະ ເຮົາຈະຍອມຮັບພວກເຈົ້າ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

44

¹ແລ້ວຊາຍຜູ້ນັ້ນໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍ ມາເດີ່ນຊັ້ນນອກທາງປະຕູຂອງສະຖານນະມັດສະການທີ່ປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ; ປະຕູນັ້ນປິດຢ່າງແຫນ້ນຫນາ.²ພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ປະຕູນີ້ຖືກປິດປະທັບຕາໄວ້; ຊຶ່ງບໍ່ຖືກເປີດອີກ. ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດສາມາດຜ່ານນເຂົ້າໄປທາງນີ້ໄດ້, ເພາະພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ສະເດັດຜ່ານເຂົ້າໄປທາງນີ້, ສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງຖືກປິດຢ່າງແໜ້ນຫນາ.³ຜູ້ປົກຄອງຂອງອິດສະຣາເອນຈະນັ່ງໃນນັ້ນເພື່ອຮັບປະທານອາຫານຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ. ເຂົາຈະເຂົ້າໄປທາງປະຕູລະບຽງ ແລະ ອອກມາທາງດຽວກັນ.”

⁴ແລ້ວເຂົາໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍໄປທາງປະຕູດ້ານເຫນືອ ຊຶ່ງປິ່ນຫນ້າໃສ່ພຣະວິຫານ. ສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງ ແລະ ເບິ່ງແມ໋, ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຢາເວປົກຄຸມພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍກົ້ມຫນ້າລົງເຖິງດິນ.⁵ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງໃຈ ແລະ ເບິ່ງໃຫ້ເຕັມຕາ ແລະ ຈົ່ງຟັງໃຫ້ເຕັມຫູ ໃນສິ່ງທີ່ເຮົາກຳລັງຈປະກາດກັບເຈົ້າ, ໃນເລື່ອງກົດເກນທັງຫມົດຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ກົດຫມາຍທັງຫມົດ. ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ເລື່ອງທາງເຂົ້າ ແລະ ທາງອອກຂອງພຣະວິຫານ.

⁶ແລ້ວຈົ່ງກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ກະບົດວ່າ, ຄືເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ, 'ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໂອ ພໍແລ້ວກັບການເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ, ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີີຍ —⁷ທີ່ເຈົ້າພາຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດທັງກາຍ ແລະ ໃຈ ເຂົ້າມາຍັງພຣະວິຫານຂອງເຮົາ, ເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານມົວຫມອງ, ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຖວາຍອາຫານ, ໄຂມັນ ແລະ ເລືອດ ໃຫ້ແກ່ເຮົາ — ເຈົ້າໄດ້ລະເມີດຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາໂດຍການກະທຳອັນຫນ້າກຽດຊັງທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ.

⁸ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດຫນ້າທີ່ຂອງເຈົ້າໃນການເບິ່ງແຍງສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ, ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ຄົນອຶ່ນມາຮັບຜິດຊອບຫນ້າທີ່ຂອງເຈົ້າແທນ, ແລະ ເຈົ້າມອບໃຫ້ພວກເຂົາເບິ່ງແຍງສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ.⁹ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຢ່າໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດຄົນໃດ, ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດທັງກາຍ ແລະ ໃຈ, ຊຶ່ງມາຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ເຂົ້າມາໃນສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງເຮົາ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ຊາວເລວີ ທີ່ຫ່າງໄກຈາກເຮົາ — ພວວກເຂົາໄດ້ອອກໄປຈາກເຮົາ, ຕິດຕາມຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍຂອງເຂົາ — ແຕ່ພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ຈ່າຍຄ່າແຫ່ງຄວາມບາບຂອງເຂົາ.¹¹ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານຂອງເຮົາ, ເຝົ້າຍາມຢູ່ທີ່ປະຕູພຣະວິຫານ ແລະ ຮັບໃຊ້ຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ແລະ ພວກເຂົາຂ້າສັດເພື່ອເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາຕ່າງໆ ໃຫ້ປະຊາຊົນ, ແລະ ພວກເຂົາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນທັງຫລາຍ ແລະ ຮັບໃຊ້ພວກເຂົາ.¹²ແຕ່ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາເຄີຍຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນຕໍ່ຫນ້າຮູບເຄົາລົບຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນຕົກຢູ່ໃນຄວາມຊົ່ວຊ້າໃນການເຮັດບາບ. ສະນັ້ນ ເຮົາຈະຍົກມືສາບານວ່າຈະຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ — ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບໂທດຂອງເຂົາ.

¹³ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາ ເພື່ອເປັນປະໂລຫິດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ຫລື ເຂົ້າໃກ້ສິ່ງໃດສິ່ງຫນຶ່ງທີ່ບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ, ສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ. ແຕ່ວ່າພວກເຂົາຈະທົນຮັບຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າ ແລະ ຄວາມຜິດທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດແທນ.¹⁴ແຕ່ເຮົາຈະຕັ້ງໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງໃນພຣະວິຫານໃນຫນ້າທີ່ທຸກຢ່າງ ແລະ ງານທັງປວງໃນພຣະວິຫານ, ສຳລັບຫນ້າທີ່ທທັງຫລາຍ ແລະ ສິ່ງທັງປວງທີ່ໄດ້ເຮັດນັ້ນ.

¹⁵ແລ້ວປະໂລຫິດຄົນເລວີ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງຊາດົກ ຜູ້ເຮັດຫນ້າທີ່ຢ່າງສົມບູນໃນພຣະວິຫານຂອງເຮົາ ເມື່ອຄົນອິດສະຣາເອນຫລົງໄປຈາກເຮົານັ້ນ — ພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາເພື່່ອນະມັດສະການເຮົາ. ພວກເຂົາຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົາ ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ແກ່ເຮົາ ຄືໄຂມັນ ແລະ ເລືອດ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹⁶ພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຂອງເຮົາ; ພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາໃນໂຕະຂອງເຮົາເພື່ອນະມັດສະການເຮົາ ແລະ ປະຕິບັດຫນ້າທີ່ຂອງເຂົາໃຫ້ສຳເລັດເພື່ອເຮົາ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາ ຈະເຂົ້າປະຕູເດີ່ນຊັ້ນໃນ, ພວກເຂົາຈະແຕ່ງກາຍດ້ວຍຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ສວມເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂົນສັດໃດໆ ທີ່ພາຍໃນປະຕູຕ່າງໆຂອງເດີ່ນຊັ້ນໃນ ແລະ ພາຍໃນພຣະວິຫານ.¹⁸ໃຫ້ພວກເຂົາໃສ່ຜ້າຄຽນຫົວທີ່ເປັນຜ້າປ່ານໄວ້ເຫນືອຫົວ ແລະ ແຕ່ງກາຍຊັ້ນໃນທີ່ເຮັດມາຈາກຜ້າປ່ານພຽງແອວ. ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ເຮັດໃຫ້ມີເຫື່ອອອກ.

¹⁹ເມື່ອພວກເຂົາອອກໄປຍັງເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ຢູ່ທີ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກເພື່ອໄປຫາບ່ອນປະຊາຊົນຢູ່, ພວກເຂົາຕ້ອງຖອດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍທີ່ປະຕິບັດຫນ້າທີ່ອອກ; ພວກເຂົາຕ້ອງຖອດມັນອອກ ແລະ ວາງໄວ້ໃນຫ້ອງສັກສິດ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນອຶ່ນບໍຣິສຸດໂດຍການແຕະຕ້ອງເຄື່ອງແຕ່ງກາຍພິເສດຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ພວກເຂົາຈະຕ້ອງບໍ່ແຖຜົມ ຫລື ປ່ອຍຜົມຍາວໃຫ້ຫຍຸ້ງ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງມ້ວນຜົມເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ,²¹ບໍ່ໃຫ້ປະໂລຫິດຄົນໃດດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ເມື່ອເວລາເຂົ້າໄປໃນເດີ່ນຊັ້ນໃນ.²²ຫລື ເອົາແມ່ຫມ້າຍ ຫລື ຜູ້ຍິງທີ່ປະຮ້າງມາເປັນເມຍ, ແຕ່ຕ້ອງເປັນຜູ້ຍິງພົມມະຈາລີຈາກເຊື້ອສາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນເທົ່ານັ້ນ ຫລື ແມ່ຫມ້າຍຜູ້ຊຶ່ງແຕ່ງງານກັບປະໂລຫິດມາກ່ອນ.

²³ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຕ້ອງສັ່ງສອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນ; ພວກເຂົາຈະສອນໃຫ້ປະຊາຊົນຮູ້ຈັກແຍກແຍະລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ສະອາດ ແລະ ສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດ.²⁴ເມື່ອມີຄະດີ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຮັດຫນ້າທີ່ພິພາກສາຕັດສິນຄວາມຕາມກົດຫມາຍຂອງເຮົາດ້ວຍ; ພວກເຂົາເຮັດຫນ້າທີ່ຢ່າງຍຸດຕິທຳ. ພວກເຂົາຈະຮັກສາກົດບັນຍັດ ແລະ ກົດຫມາຍຂອງເຮົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະສະຫລອງວັນສະບາໂຕສັກສິດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ.

²⁵ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄປຍັງຄົນຕາຍ ເພື່ອເຮັດຕົວໃຫ້ເປັນມົນທິນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າ ພໍ່ ຫລື ແມ່, ລູກຊາຍ ຫລື ລູກສາວ, ອ້າຍນ້ອງພີ່ຫລື ເອື້ອຍນ້ອງ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ໄປກັບຜູ້ຊາຍ; ນອກນັ້ນ ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນມົນທິນໄດ້.²⁶ຫລັງຈາກທີ່ປະໂລຫິດ ໄດ້ກາຍເປັນມົນທິນແລ້ວ, ຂະເຈົ້າກໍນັບໄປອີກເຈັດມື້.²⁷ໃນວັນທີ່ຈະເຂົ້າໄປສູ່ເດີ່ນຊັ້ນໃນຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດ, ເພື່ອປະຕິບັດຫນ້າທີ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດຊັ້ນໃນ, ເຂົາຈະຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບເພື່ອຕົວເອງ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²⁸ນີ້ຈະເປັນມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາ: ຄື ເຮົາຈະເປັນມໍລະດົກຂອງປະໂລຫິດ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງໄດ້ຖືກຳມະສິດໃດໆໃນອິດສະຣາເອນ; ເພາະເຮົາຈະເປັນກຳມະສິດຂອງພວກເຂົາ.²⁹ພວກເຂົາຮັບປະທານອາຫານບູຊາ, ເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມບາບ, ເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ຄວາມຜິດ, ແລະ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ອຸທິດຕົນຕໍ່ພຣະຢາເວໃນອິດສະຣາເອນ, ຈະເປັນຂອງພວກເຂົາ.

³⁰ສ່ວນທິ່ດີທີ່ສຸດຂອງຜົນລະປູກແຮກຂອງທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ ແລະ ສ່ວນແບ່ງພິເສດທັງປວງ, ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ ຈາກສ່ວນແບ່ງຂອງເຈົ້າທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບ ຈະເປັນຂອງບັນດາປະໂລຫິດ, ແລະ ເຈົ້າຈະຖວາຍອາຫານທີ່ດີທີ່ສຸດໃຫ້ແກ່ບັນດາປະໂລຫິດ ເພື່ອວ່າພຣະພອນຈະມີຢູ່ເຫນືອຄອບຄົວຂອງເຈົ້າ.³¹ບັນດາປະໂລຫິດຈະບໍ່ຮັບປະທານສິ່ງໃດໆ ບໍ່ວ່າຈະເປັນສັດທີ່ຕາຍ ຫລື ຖືກຈີກກັດດ້ວຍສັດປ່າ, ແມ້ວ່າຈະເປັນນົກ ຫລື ສັດຮ້າຍ.

45

¹ເມື່ອເຈົ້າຈັບສະຫລາກເພື່ອແບ່ງແຜ່ນດິນໃຫ້ເປັນມໍລະດົກນັ້ນ, ເຈົ້າຈົ່ງຖວາຍທີ່ດິນສ່ວນຫນຶ່ງແດ່ພຣະຢາເວ; ຂອງຖວາຍນີ້ຈະເປັນສ່ວນສັກສິດຂອງທີ່ດິ, ຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ, ແລະ ກວ້າງຫນຶ່ງຫມື່ນສອກ. ຈະເປັນບ່ອນສັກສິດ, ທົ່ວບໍລິເວນນັ້ນ.²ຈາກບໍລິເວນນີ້ ພື້ນທີ່ສີ່ຫລ່ຽມຈັດຕຸລັດກວ້າງຍາວດ້ານລະຫ້າຮ້ອຍສອກໂດຍຮອບສຳລັບສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດ, ແລະ ຂອບເຂດໂດຍຮອບກວ້າງອອກມາຫ້າສິບສອກ.

³ຈາກພື້ນທີ່ນີ້ ເຈົ້າຈະຕ້ອງວັດແທກສ່ວນຫນຶ່ງຈາກບໍລິເວນຄວາມຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ ແລະ ກວ້າງຫນຶ່ງຫມື່ນສອກ ຊຶ່ງຈະເປັນພຣະວິຫານ, ຄືສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ.⁴ຈະເປັນສະຖານສັກສິດໃນແຜ່ນນດິນສຳລັບບັນດາປະໂລຫິດ ຜູ້ບົວລະບັດພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ເຂົ້! ມາໃກ້ພຣະຢາເວ ເພື່ອບົວລະບັດພຣະອົງ. ຈະໃຫ້ເປັນບ່ອນສຳລັບບ້ານເຮືອນຂອງບັນດາປະໂລຫິດ ແລະເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະ ບໍຣິສຸດ.⁵ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຍາວສອງຫນື່ງຫ້າພັນສອກ ແລະ ຄວາມກວ້າງຫນຶ່ງຫນື່ນສອກ, ແລະ ໃຊ້ເປັນທີ່ຕັ້ງເມືອງຕ່າງໆຂອງຄົນເລວີ ຜູ້ຊຶ່ງບົວລະບັດໃນພຣະວິຫານ.

⁶ເຈົ້າຈະຕ້ອງມອບພື້ນທີ່ສຳລັບເມືອງນັ້ນ, ຄວາມກວ້າງຫ້າພັນສອກ ແລະ ຄວາມຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ, ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກເຂດສັກສິດທີ່ໄດ້ສະຫງວນໄວ້ ສຳລັບສະຖານທີ່ສັກສິດ; ເມືອງນີ້ ຈະເປັນກຳມະສິດຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ.⁷ແຜ່ນດິນຂອງບັນດາເຈົ້າເມືອງທີ່ຢູ່ທັງສອງຂ້າງຂອງບໍລິເວນທີ່ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະ ເມືອງ. ຊຶ່ງຈະອອກໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ ແລະ ທິດທາງຕາເວັນອອກ. ຄວາມຍາວທຽບເທົ່າກັບຄວາມຍາວຂອງຫນຶ່ງສ່ວນໃນສ່ວນແບ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ຈາກທາງທິດທາງເວັນຕົກຮອດທິດຕາເວັນອອກ.

⁸ແຜ່ນດິນນີ້ຈະເປັນກຳມະສິດຂອງເຈົ້າສຳລັບເຈົ້າຊາຍໃນອິດສະຣາເອນ. ແລະ ເຈົ້າຊາຍເຫລົ່ານັ້ນຈະບໍ່ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງເຮົາອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະມອບແຜ່ນດິນໃຫ້ຕະກຸນຕ່າງໆຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ.

⁹ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໂອ ບັນດາເຈົ້າຊາຍທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ! ຈົ່ງເລີກການທາລຸນ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງເສຍ; ຈົ່ງເຮັດຄວາມຖືກຕອ້ງ ແລະ ຍຸດຕິທຳ! ຈົ່ງເລີກຂັບໄລ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ! — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹⁰ເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ຊີງຊັ່ງທີ່ທ່ຽງຕົງເອຟາ ແລະ ບາດທີ່ທ່ຽງທຳ!¹¹ເອຟາ ແລະ ບາດ ຈະມີຈຳນວນເທົ່າກັນ, ສະນັ້ນ ຫນຶ່ງບາດເທົ່າກັບຫນຶ່ງໃນສິບຂອງໂຮເມ; ເອຟາຈະເທົ່າກັບຫນຶ່ງໃນສິບຂອງໂຮເມ. ມາດຕະຖານຂອງການວັດແທກເທົ່າກັບໂຮເມ.¹²ຫນຶ່ງເຊເຂເທົ່າກັບຊາວຫ້າເຊເຂ; ຫົກສິບເຊເຂເທົ່າກັບຫນຶ່ງມິເນສຳລັບເຈົ້າ.

¹³ນີ້ເປັນກຳນົດເຄື່ອງຖວາຍທີ່ເຈົ້າທັງຫລາຍຈະມອບໃຫ້: ຄືສາລີຫນຶ່ງໃນຫົກເອຟາ ຈາກທຸກໆ ຫນຶ່ງໂຮເມ, ແລະ ເຈົ້າຈະມອບເຂົາບາເລຫນຶ່ງໃນຫົກເອຟາຈາກທຸກໆ ຫນຶ່ງໂຮເມ.¹⁴ແລະສ່ວນວິທີການຖວາຍນໍ້າມັນ ຈະຕວງດ້ວຍຫນ່ວຍບາດ ຄືຫນຶ່ງໃນສິບບາດ ຈາກທຸກຫນຶ່ງໂຄຣະ (ຄືສິບບາດ) ຫລືທຸກໂຮເມ ເມື່ອຫນຶ່ງໂຮເມ, ກໍຄືສິບບາດຄືກັນ.¹⁵ແກະ ຫລື ແບ້ໂຕຫນຶ່ງຈາກຝູງສອງຮ້ອຍໂຕ, ຈາກແຫລ່ງນໍ້າຂອງອິດສະຣາເອນ ຈະໃຊ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ຫລື ເຄື່ອງເຜົາສັນຕິບູຊາ ເພື່ອລົບລ້າງບາບຂອງປະຊາຊົນ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹⁶ປະຊາຊົນທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນນີ້ຈະມອບເຄື່ອງຖວາຍພິເສດແກ່ເຈົ້າຊາຍທັງຫລາຍແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.¹⁷ມັນເປັນຫນ້າທີ່ຂອງເຈົ້າຊາຍທີ່ຈະຈັດຕຽມສັດສຳລັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ, ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາ ຊຶ່ງໃນງານເທດສະການທັງຫລາຍ ແລະ ໃນວັນຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳ, ແລະ ວັນສະບາໂຕທັງຫລາຍນີ້ຄື — ເທດສະການທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນ. ເຂົາຈັດຕຽມເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ, ເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງສັນຕິບູຊາ ເພື່ອເຮັດການລົບລ້າງບາບແທນເຊື້ອສາຍອິດສດຣາເອນ.

¹⁸ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນທີຫນຶ່ງ, ເຈົ້າຈົ່ງເອົາງົວເຖິກປາສະຈາກຕຳນິຈາກຝູງ ແລະ ມາເຮັດພິທີຖວາຍບູຊາລ້າງບາບ ສຳລັບ ສະຖານນະມັດສະການ.¹⁹ບັນດາປະໂລຫິດເອົາເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບທາໄວ້ທີ່ເສົາປະຕູພຣະວິຫານ ແລະ ທີ່ແຈທັງສີ່ຂອງເຂດແດນຂອງແທ່ນບູຊາ, ແລະ ເທິງເສົາປະຕູຂອງເດີ່ນຊັ້ນໃນ.²⁰ເຈົ້າຈະເຮັດຢ່າງນີ້ອີກໃນວັນທີເຈັດຂອງເດືອນນັ້ນ ເປັນການຊຳລະຄວາມບາບຂອງແຕ່ລະຄົນ ຊຶ່ງເປັນການເຮັດບາບໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ ຫລື ເຈດຕະນາ; ໂດຍວິທີນີ້ເຈົ້າຈະຊໍາລະພຣະວິຫານ.

²¹ໃນວັນທີສິບສີ່ ເດືອນທີຫນຶ່ງ, ຈະມີການຖືເທດສະການ, ເທດສະການເຈັດມື້. ເຈົ້າຈະກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ.²²ໃນມື້ນັ້ນ, ເຈົ້າຊາຍຈະຈັດຫາງົວເຖິກໂຕຫນຶ່ງສຳລັບຕົນເອງ ແລະ ຕຽມງົວເຖິກສຳລັບປະຊາຊົນທັງຫລາຍຂອງແຜ່ນດິນ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ.

²³ສຳລັບເທດສະການໃນມື້ທີ່ເຈັດ, ເຈົ້າຊາຍຈະຈັດຕຽມງົວເຖິກເຈັດໂຕກັບແກະຜູ້ເຈັດໂຕທີ່ປາສະຈາກຕຳນິ ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາແດ່ພຣະຢາເວໃນທຸກໆມື້ຕະຫລອດເຈັດມື້ນັ້ນ, ແລະ ຈັດຫາແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງທຸກມື້ ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ.²⁴ແລ້ວເຈົ້າຊາຍຈັດຫາອາຫານເຄື່ອງບູຊາຫນຶ່ງເອຟາຕໍ່ງົວເຖິກໂຕຫນຶ່ງ ແລະ ຫນຶ່ງເອຟາຕໍ່ແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ ພ້ອມທັງນໍ້າມັນຫນຶ່ງຮິນຕໍ່ແປ້ງຫນຶ່ງເອຟາ.

²⁵ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນທີເຈັດ, ແລະ ໃນເທດສະການງານລ້ຽງນັ້ນ, ເຈົ້າຊາຍຈະເຮັດການຖວາຍຕະຫລອດເຈັດມື້: ຄື ເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ ແລະ ຖວາຍນ້ຳມັນ.

46

¹ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ປະຕູເດີ່ນຊັ້ນໃນ, ປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ຈະຖືກປິດໄວ້ໃນມື້ທີ່ເຮັດວຽກຫົກວັນ, ແຕ່ໃນວັນສະບາໂຕນັ້ນຈະໃຫ້ເປີດ, ແລະ ໃນວັນຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳກໍໃຫ້ເປີດ.²ຝ່າຍເຈົ້າຊາຍນັ້ນຈະເຂົ້າມາເດີ່ນຊັ້ນນອກໂດຍທາງປະຕູ ແລະ ລະບຽງ ຈາກດ້ານນອກ, ແລະ ລາວຈະມາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເສົາປະຕູຈາກດ້ານໃນ ຂະນະທີ່ພວກປະໂລຫິດຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງສັນຕິບູຊາຂອງເຂົາ. ແລ້ວລາວຈະນະມັດສະການຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າປະຕູດ້ານໃນ ແລະ ອອກໄປ, ແຕ່ປະຕູນັ້ນຈະຍັງບໍ່ປິດຈົນກວ່າຈະຮອດຕອນຄ່ຳ.

³ປະຊາຊົນແຫ່ງແຜ່ນດິນຈະນະມັດສະການຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວຢູ່ທາງເຂົ້າປະຕູນັ້ນ ທັງໃນວັນສະບາໂຕ ແລະ ໃນວັນຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳ.⁴ເຄື່ອງເຜົາບູຊາທີ່ເຈົ້າຊາຍຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວໃນວັນສະບາໂຕນັ້ນ ຄື ລູກແກະທີ່ປາສະຈາກຕຳນີຫົກໂຕ ແລະ ແກະຜູ້ປາສະຈາກຕຳນີໂຕຫນຶ່ງ.⁵ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ ພ້ອມກັບແກະຜູ້ນັ້ນຄືຫນຶ່ງເອຟາ, ແລະ ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດພ້ອມກັບລູກແກະນັ້ນ ລາວຢາກຈະຖວາຍ, ແລະ ນໍ້າມັນຫນຶ່ງຮິນຕໍ່ພຶດຜົນແຕ່ລະເອຟາ.

⁶ໃນມື້ຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳ ລາວຈະຖວາຍງົວເຖິກທີ່ປາສະຈາກຕຳນີໂຕຫນຶ່ງຈາກຝູງ, ພ້ອມກັບລູກແກະຫົກໂຕ, ກັບແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ ຊຶ່ງລ້ວນຕ້ອງປາສະຈາກຕຳນີ.⁷ລາວຕ້ອງໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດນັ້ນຫນຶ່ງເອຟາຕໍ່ງົວເຖິກໂຕນັ້ນ ແລະ ຫນຶ່ງເອຟາຕໍ່ແກະຜູ້ໂຕນັ້ນ, ແລະ ແຕ່ທີ່ລາວປາຖະຫນາຄືຖວາຍລູກແກະນັ້ນ, ແລະ ຖວາຍນໍ້າມັນຫນຶ່ງຮິນຕໍ່ພຶດທຸກໆເອຟາ.⁸ເມື່ອເຈົ້າຊາຍເຂົ້າມາຈາກທາງປະຕູ ແລະ ລະບຽງ, ລາວຕ້ອງກັບອອກໄປຕາມທາງດຽວກັນນັ້ນຄືເກົ່າ.

⁹ແຕ່ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງແຜ່ນດິນເຂົ້າມາຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວຢູ່ໃນເທດສະການງານລ້ຽງຕາມກຳນົດ, ຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາທາງປະຕູທິດເຫນືອ ເພື່ອນະມັດສະການຈະຕ້ອງກັບອອກໄປທາງປະຕູທິດໃຕ້; ແລະ ຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາທາງປະຕູທິດໃຕ້ ຈະຕ້ອງກັບອອກໄປທາງປະຕູທິດເຫນືອ. ຢ່າໃຫ້ໃຜກັບອອກໄປຕາມທາງປະຕູທີ່ເຂົາເຂົ້າມາ, ເພາະເຂົາຕ້ອງກັບອອກໄປທາງດ້ານກົງກັນຂ້າມກັບທາງທີ່ເຂົ້າມາ.¹⁰ເຈົ້າຊາຍຈະຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນ; ເມື່ອເຂົາທັງຫມົດເຂົ້າໄປນັ້ນ, ລາວຕ້ອງເຂົ້າໄປ, ເມື່ອປະຊາຊົນອອກໄປນັ້ນ, ລາວກໍຕ້ອງອອກໄປດ້ວຍ.

¹¹ໃນເທດສະການງານລ້ຽງ, ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ ຫນຶ່ງເອຟາຕໍ່ກັບງົວເຖິກໂຕຫນຶ່ງ ແລະ ຫນຶ່ງເອຟາຕໍ່ກັບແກະຜູ້ໂຕຫນຶ່ງ, ແລະ ສິ່ງໃດໆທີ່ລາວປາຖະຫນາຢາກຈະຖວາຍກັບລູກແກະ, ແລະ ນ້ຳມັນຫນຶ່ງຮິນຕໍ່ສຳລັບແຕ່ລະເອຟາ ກໍໃຫ້ຖວາຍ.¹²ເມື່ອເຈົ້າຊາຍຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມໃຈສະຫມັກ, ອາດຈະເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ຫລື ເຄື່ອງສັນຕິບູຊາຕໍ່ພຣະຢາເວ, ປະຕູທີ່ປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ກໍຈະເປີດອອກໃຫ້ແກ່ລາວ. ລາວຈະຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ຫລື ເຄື່ອງສັນຕິບູຊາຂອງເຂົາ ເຫມືອນຢ່າງທີ່ລາວເຮັດໃນວັນສະບາໂຕ. ແລ້ວລາວຈະຕ້ອງອອກໄປ, ເແລະ ຫລັງຈາກທີ່ລາວອອກໄປແລ້ວ ປະຕູກໍຈະຖືກປິດ.

¹³ນອກຈາກນີ້, ເຈົ້າຈະຖວາຍລູກແກະໂຕຫນຶ່ງອາຍຸຫນຶ່ງປີ ທີ່ປາສະຈາກຕຳນິເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາແກ່ພຣະຢາເວປະຈຳວັນ; ເຈົ້າຈະເຮັດສິ່ງນີ້ທຸກໆເຊົ້າວັນໃຫມ່.¹⁴ເຈົ້າຈະຖວາຍພຶດພັນເປັນເມັດທຸກໆເຊົ້າ, ຫນຶ່ງສ່ວນຫົກຂອງເອຟາ ແລະ ນ້ຳມັນຫນຶ່ງສ່ວນສາມຮິນ ເພື່ອນວດແປ້ງໃຫ້ຊຸ່ມໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດແກ່ພຣະຜູ້ຢາເວ, ນີ້ເປັນລະບຽບຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.¹⁵ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຈັດຫາລູກແກະ, ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ, ແລະ ນ້ຳມັນທຸກໆເຊົ້າ, ເພື່ອເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາເປັນນິດ.

¹⁶ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຖ້າເຈົ້າຊາຍຈະມອບຂອງຂວັນໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງຕົນ, ສິ່ງນີ້ກໍຈະເປັນມໍລະດົກຂອງລາວ. ມັນຈະເປັນກຳມະສິດຂອງລູກທັງຫລາຍຂອງລາວ, ມັນເປັນມໍລະດົກ.¹⁷ແຕ່ຖ້າລາວມອບຂອງຂວັນສ່ວນຫນຶ່ງຈາກມໍລະດົກຂອງລາວ ມອບໃຫ້ຄົນໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງຂອງລາວ, ແລ້ວສ່ວນນັ້ນຈະກາຍເປັນຂອງຄົນໃຊ້ນັ້ນຈົນເຖິງປາີແຫ່ງອິດສະຫລະພາບ, ແລ້ວຈາກນັ້ນກໍຈະເອົາມາສົ່ງໃຫ້ເຂົ້າຊາຍຄືນ. ມໍລະດົກຂອງລາວແມ່ນສຳລັບລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ.¹⁸ເຈົ້າຊາຍຈະບໍ່ຍຶດສິ່ງໃດຈາກມໍລະດົກຂອງປະຊາຊົນ ໂດຍບີບຄັ້ນໃຫ້ອອກໄປຈາກສ່ວນທີ່ເປັນກຳມະສິດຂອງເຂົາທັງຫລາຍ; ເຈົ້າຊາຍຈະຕ້ອງມອບສ່ວນທິ່ເປັນກຳມະສິດຂອງຕົນເອງໃຫ້ເປັນມໍລະດົກແກ່ລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງລາວ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຈະບໍ່ກະຈັດກະຈາຍ, ທີ່ຕ້ອງຖືກຂັບໄລ່ຈາກສ່ວນທີ່ເປັນກຳມະສິດຂອງຕົນ.'"

¹⁹ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນກໍນຳຂ້ານ້ອຍມາຕາມທາງເຂົ້າທີ່ປະຕູ ເພື່ອມາຍັງຫ້ອງບໍຣິສຸດສຳລັບປະໂລຫິດ, ຊຶ່ງປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດເຫນືຶອ ແລະ ເບິ່ງແມ໋! ໃນບ່ອນນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍເຫັນທີ່ຫນຶ່ງຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກ.²⁰ຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ນີ້ເປັນສະຖານທີ່ຊຶ່ງປະໂລຫິດຈະໃຊ້ຕົ້ມເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ຄວາມຜິດ ແລະເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແລະ ເປັນບ່ອນທີ່ເຂົາອົບເຄື່ອງບູຊາພືດຜົນເປັນເມັດ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດນຳເຄື່ອງບູຊາໄປຍັງເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ເພິ່ນບອກວ່າ ປະຊາຊົນຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ສະອາດ."

²¹ແລ້ວເຂົາຈຶ່ງນຳຂ້ານ້ອຍອອກມາທີ່ເດີ່ນຊັ້ນນອກ ແລະ ພາຂ້ານ້ອຍຜ່ານໄປກາຍແຈທັງສີ່ຂອງເດີ່ນນັ້ນ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າ ໃນແຕ່ລະແຈຂອງເດ່ີ່ນກໍມີເດີ່ນອີກເດີ່ນຫນຶ່ງ.²²ໃນແຈທັງສີ່ຂອງເດີ່ນຊັ້ນນອກ ມີເດີ່ນນ້ອຍໆສີ່ເດີ່ນ, ຍາວສີ່ສິບສອກ ແລະ ກວ້າງສາມສິບສອກ. ເດີ່ນທັງສີ່ມີຂະຫນາດດຽວກັນທັງສີ່ເດີ່ນ.²³ມີແຖວຫີນອ້ອມຮອບເດີ່ນນ້ອຍທັງສີ່ນັ້ນ, ແລະ ມີເຕົາແຕ່ງອາຫານຢູ່ດ້ານລຸ່ມຂອງແຖວຫີນນນັ້ນ.²⁴ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ. “ສະຖານທີ່ເຫລົ່ານີ້ເປັນບ່ອນທີ່ຄົນຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ ຈະໃຊ້ຕົ້ມເຄື່ອງບູຊາທີ່ປະຊາຊົນຈະຖວາຍ.”

47

¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ຊາຍຄົນນັ້ນກໍນຳຂ້ານ້ອຍກັບມາທີ່ປະຕູທາງເຂົ້າພຣະວິຫານ, ແລະ ທີ່ມີນ້ຳໄຫລອອກມາຈາກກ້ອງທາງເຂົ້າປະຕູພຣະວິຫານໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ — ເພາະດ້ານຫນ້າຂອງພຣະວິຫານປິ່ນຫນ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ — ແລະ ນ້ຳໄຫລລົງມາຈາກຂ້າງລຸ່ມທາງທິດໃຕ້ຂອງພຣະວິຫານ, ຄືດ້ານຂວາຂອງແທ່ນບູຊາ.²ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍອອກມາທາງປະຕູດ້ານເຫນືອ ແລະ ນຳຂ້ານ້ອຍອ້ອມໄປພາຍນອກເຖິງປະຕູຊັ້ນນອກ ຊຶ່ງປິ່ນຫນ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ, ແລະ ທີ່ນ້ຳນັ້ນໄຫລອອກມາຈາກປະຕູທາງທິດໃຕ້.

³ຊາຍຜູ້ນັ້ນໄດ້ໄປທາງຕາເວັນອອກ, ມີເຊືອກວັດແທກຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ; ເຂົາວັດແທກໄດ້ຫນຶ່ງພັນສອກ ແລະ ນຳຂ້ານ້ອຍລຸຍນ້ຳໄປພຽງຂໍ້ຂາ.⁴ແລ້ວເຂົາກໍວັດແທກອີກຫນຶ່ງພັນສອກອີກເທື່ອຫນຶ່ງ ແລະ ນຳຂ້ານ້ອຍລຸຍນ້ຳໄປເລິກພຽງຫົວເຂົ່າ; ແລະ ເຂົາກໍວັດແທກໄດ້ອີກຫນຶ່ງພັນສອກ ແລະ ນຳຂ້ານ້ອຍລຸຍນ້ຳໄປ ເລິກພຽງແອວ.⁵ຫລັງຈາກນັ້ນ ເຂົາກໍວັດແທກໄດ້ອີກຫນຶ່ງພັນສອກ, ແຕ່ເປັນແມ່ນ້ຳທີ່ຂ້ານ້ອຍລຸຍຂ້າມບໍ່ໄດ້ ເພາະນ້ຳນັ້ນຂຶ້ນແລ້ວ ແລະ ເລິກພໍທີ່ຈະລອຍໄປໄດ້ — ມັນເປັນແມ່ນ້ຳທີ່ລຸຍຂ້າມບໍ່ໄດ້.

⁶ຊາຍຄົນນັ້ນເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າເຫັນສິ່ງນີ້ບໍ?” ແລ້ວເຂົາກໍພາຂ້ານ້ອຍອອກມາ ແລະ ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຍ່າງກັບມາຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳ.⁷ຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກັບມາ, ຕາມແຄມນ້ຳມີຕົ້ນໄມ້ຢ່າງຫລວງຫລາຍຢູ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳທັງສອງຟາກ.⁸ຊາຍຄົນນັ້ນເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ນ້ຳນີ້ໄຫລໄປທາງບໍລິເວນເຂດຕາເວັນອອກ ແລະ ໄຫລລົງໄປເຖິງອາຣາບາ; ແລ້ວນໍ້ານີ້ກໍໄດ້ໄຫລລົງໄປເຖິງທະເລເກືອ ແລະ ກໍຈະເຮັດໃຫ້ນໍ້າຈືດ.

⁹ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ກັນເປັນຝູງ ກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ ເມື່ອແມ່ນ້ຳໄຫລຜ່ານໄປເຖິງທີ່ໃດ; ທີ່ນັ້ນຈະມີປາຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ເພາະວ່າສາຍນໍ້າໄຫລຜ່ານໄປທີ່ນັ້ນ. ມັນຈະເຮັດໃຫ້ນໍ້າເຄັມຈືດ. ສາຍນ້ຳໄຫລຜ່ານໄປເຖິງບ່ອນໃດ ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທຸກຢ່າງກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ໄດ້.¹⁰ແລ້ວສິ່ງນີ້ກໍຈະເກີດຂື້ນວ່າ ພວກຊາວຫາປາຈາກເອັນເກດີ ຈະຢືນຢູ່ທີ່ຂ້າງແມ່ນໍ້າ, ແລະ ໃນທີ່ນັ້ນຈະມີສະຖານທີ່ສຳລັບຕາກແຫເຖິງເອັນເອັກລາຢິມ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນຈະມີປາຫລາຍຊະນິດໃນທະເລເກືອ, ເຫມືອນກັບປາໃນທະເລໃຫຍ່ ເພື່ອຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງມັນ.

¹¹ແຕ່ບ່ອນທີ່ເປັນບຶງ ແລະ ຫນອງນ້ຳຂອງທະເລເກືອຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຈືດ; ມັນຍັງຈະເປັນເກືອຢູ່.¹²ນອກຈາກນີ້ ຕາມຝັ່ງທັງສອງຟາກຂອງແມ່ນ້ຳ, ຈະມີຕົ້ນໄມ້ທຸກຊະນິດທີ່ປູກເປັນອາຫານ. ໃບຂອງມັນຫລາຍຈະບໍ່ຫ່ຽວ ແລະ ຫມາກຂອງມັນຈະບໍ່ຫລົ່ນຈັກເທື່ອ. ແຕ່ລະເດືອນ, ຕົ້ນຈະເກີດຫມາກໃຫມ່ເລື້ອຍໆ, ເພາະວ່ານ້ຳໄຫລຈາກສະຖານທີ່ສັກສິດມາຍັງຕົ້ນໄມ້ເຫລົ່ານັ້ນ. ຜົນຂອງຫມາກໄມ້ນັ້ນຈະໃຊ້ເປັນອາຫານ, ແລະ ໃບຂອງມັນກໍໃຊ້ຮັກສາພະຍາດ.

¹³ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ນີ້ຈະເປັນວິທີທີ່ເຈົ້າຈະແບ່ງເຂດແດນໃຫ້ອິດສະຣາເອນທັງສິບສອງເຜົ່າ: ໂຢເຊັບຈະໄດ້ສອງສ່ວນ.¹⁴ແລະພວກເຈົ້າຈົ່ງແບ່ງໃຫ້ເທົ່າໆກັນ ຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ຍົກມືປະຕິຍານແລ້ວວ່າ ຈະມອບໃຫ້ແກ່ບັນພະບູລຸດຂອງເຈົ້າ. ແຜ່ນດິນນີ້ຈະຕົກເປັນມໍລະດົກຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁵ນີ້ຈະເປັນເຂດແດນຂອງແຜ່ນດິນນີ້ ທາງທິດເຫນືອຈາກທະເລໃຫຍ່ໄປຕາມທາງເມືອງເຮດໂລນ, ແລະ ຕໍ່ໄປຮອດເມືອງເຊດາດ.¹⁶ແລ້ວເຂດແດນຈະໄປຍັງເມືອງເບໂຣທາ, ເຖິງເມືອງຊິບຣາອິມ, ຊຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງເຂດແດນເມືອງດາມັສກັດ ແລະ ເຂດແດນເມືອງຮາມັດ, ແລະ ຮອດເມືອງຮາເຊີ-ຮັດຕິໂກນ, ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ເຂດແດນເມືອງຮາອູຣານ.¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ເຂດແດນຈະຍາວຈາກທະເລເຖິງເມືອງຮາຊາ-ເອໂນນ ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ເຂດແດນທາງເຫນືອຂອງເມືອງດາມັສກັດ ແລະ ເມືອງຮາມັດທາງທິດເຫນືອ. ອັນນີ້ເປັນເຂດພາກເຫນືອ.

¹⁸ທາງດ້ານຕາເວັນອອກ, ລະຫວ່າງເມືອງຮາອູຣານ ແລະ ດາມັສກັດ ແລະ ລະຫວ່າງກິເລອາດ ແລະ ແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນ ກໍຈະເປັນແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ເຈົ້າຕ້ອງວັດແທກຈາກເຂດນີ້ເຖິງຟາກທະເລຕາເວັນອອກ; ທັງຫມົດນີ້ຈະເປັນເຂດແດນທາງດ້ານຕາເວັນອອກ.¹⁹ແລ້ວທາງທິດໃຕ້: ທາງທິດໃຕ້ຂອງຕາມາ ຈົນຮອດນ້ຳເມຣີບາຄາເດັດ, ເລື້ອຍໄປຕາມແມ່ນ້ຳເອຢິບເຖິງທະເລໃຫຍ່, ແລະ ທາງທິດໃຕ້ນີ້ເປັນເຂດແດນໄປທາງທິດໃຕ້.²⁰ເຂດແດນທາງທິດຕາເວັນຕົກຈະເປັນທະເລໃຫຍ່ ຊຶ່່ງເລື້ອຍໄປຈົນຮອດບ່ອນທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບເມືອງຮາມັດ. ອັນນີ້ເປັນເຂດແດນທາງຕາເວັນຕົກ.

²¹ນີ້ຄືວິທີທີ່ຈະແບ່ງແຜ່ນດິນນີ້ ສຳລັບພວກເຂົ້າ, ສຳລັບເຜົ່າຕ່າງໆຂອງອິດສະຣາເອນ.²²ເພື່ອເຈົ້າຈະແບ່ງສ່ວນທີ່ເປັນມໍລະດົກໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າເອງ ແລະ ທັງໃຫ້ກັບພວກຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ຄືຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ເກີດລູກຫລານຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ ແລະ ອາໄສຢູ່ນຳ, ເຫມືອນກັບຄົນອິດສະຣາເອນໂດຍກຳເນີດ. ເຈົ້າຈະໂຍນມໍລະດົກຢ່າງຫລວງຫລາຍທ່າມກາງຊົນເຜົ່າອິດສະຣາເອນ.²³ແລ້ວຄົນຕ່າງຊາດກໍຈະອາໄສຢູ່ທ່າມກາງບັນດາຊົນເຜົ່າຕ່າງໆຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່. ເຈົ້າຕ້ອງມອບມໍລະດົກແກ່ເຂົາ — ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ."

48

¹ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຊື່ຂອງບັນດາເຜົ່າຕ່າງໆ. ເຜົ່າດານຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຂອງດິນແດນຫນຶ່ງສ່ວນ; ບໍລິເວນເຂດແດນທາງເຫນືອຂອງອິດສະຣາເອນໄປຕາມທາງເຮດໂລນ ແລະ ຮອດທາງເຂົ້າເມືອງເລໂບຮາມັດ. ເຂດແດນນີ້ຈະໄປອອກໄປຈົນເຖິງຮາຊາ-ເອໂນນ ແລະ ໄປຕາມຊາຍແດນຂອງດາມັສກັດ ຊຶ່ງຢູ່ເຂດແດນທາງເຫນືອ ແລະ ຈົນເຖິງເມືອງຮາມັດ. ເຂດແດນຂອງດານຈະເລີ່ມແຕ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກອອກ ໄປເຖິງທາງໄປທະເລໃຫຍ່.²ຕິດກັບເຂດແດນຂອງດານ, ເລີ່ມຈາກທາງຕາເວັນອອກໄປຮອດທາງຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່າອາເຊຈະໄດ້ສ່ວນຫນຶ່ງ.³ຕິດກັບເຂດແດນຂອງອາເຊ ເລີ່ມຈາກທາງທິດຕາເວັນອອກໄປຮອດທາງທິດຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່ານັບທາລີຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.

⁴ທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຂດແດນຂອງນັບທາລີ ເລີ່ມຈາກທິດຕາເວັນອອກໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່າມານາເຊຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.⁵ທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຂດແດນຂອງມານາເຊ ເລີ່ມຈາກທິດຕາເວັນອອກໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່າເອຟຣາອິມຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.⁶ທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຂດແດນເອຟຣາອິມ ເລີ່ມຈາກທິດຕາເວັນອອກໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່າຣູເບັນຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.⁷ທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຂດແດນຣູເບັນ ເລີ່ມຈາກທິດຕາເວັນອອກໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່າຢູດາຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.

⁸ການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງແຜ່ນດິນທີ່ເຈົ້າຈະເຮັດແມ່ນຕາມເຂດແດນ ເຜົ່າຢູດາ ແລະ ກາຍອອກໄປຈາກທິດຕາເວັນອອກຈົນເຖິງທິດຕາເວັນຕົກ; ມັນຈະກວ້າງສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ. ຄວາມຍາວຈະຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບສັດສ່ວນຂອງເຜົ່າອຶ່ນຈາກທິດຕາເວັນອອກໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ແລະ ພຣະວິຫານຈະຢູ່ທາງກາງ.⁹ດິນແດນນີ້ທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ ຈະຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ ແລະ ຄວາມກວ້າງຫນຶ່ງຫມື່ນສອກ.

¹⁰ຕໍ່ໄປນີ້ຈະເປັນສ່ວນແບ່ງຂອງສັດສ່ວນທີ່ບໍຣິສຸດຂອງດິນແດນນີ້: ປະໂລຫິດຈະໄດ້ສ່ວນແບ່ງທາງທິດເຫນືອ ຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ; ທາງທິດຕາເວັນຕົກກວ້າງຫນຶ່ງຫມື່ນສອກ; ທາງທິດຕາເວັນອອກກວ້າງຫນຶ່ງຫມື່ນສອກ; ແລະ ທາງທິດໃຕ້ຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ, ມີສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະຢາເວທີ່ຢູ່ທາງກາງ.¹¹ທີ່ສ່ວນນີ້ມອບແກ່ປະໂລຫິດເຊື້ອສາຍຂອງຊາໂດກທີ່ຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ບົວລະບັດເຮົາຢ່າງສັດຊື່ສະເຫມີມາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຫລົງຜິດໄປເຫມືອນດັ່ງຄົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຫລົງຜິດໄປ, ເຫມືອນຢ່າງຄົນເລວີໄດ້ຫລົງໄປ. ¹²ການຖວາຍຂອງພວກເຂົາຈະເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງສ່ວນແບ່ງທີ່ບໍຣິສຸດທີ່ສຸດໃນແຜ່ນດິນນີ້, ຊຶ່ງກວ້າງອອກໄປເຖິງເຂດແດນຂອງຄົນເລວີ.

¹³ດິນແດນສ່ວນຂອງຄົນເລວີໃກ້ກັບເຂດແດນຂອງປະໂລຫິດນັ້ນ ຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ ແລະ ກວ້າງຫນຶ່ງຫມື່ນສອກ. ຄວາມຍາວທັງຫມົດຂອງທີ່ດິນທັງສອງຈະຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ ແລະ ຄວາມກວ້າງສອງຫມື່ນສອກ.¹⁴ພວກເຂົາຈະຕ້ອງບໍ່ຂາຍ ຫລື ແລກປ່ຽນສ່ວນຫນຶ່ງສ່ວນໃດຂອງດິນສ່ວນນີ້; ທີ່ດິນສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງອີດສະຣາເອນ ຕ້ອງບໍ່ຖືກແບ່ງແຍກຈາກບໍລິເວນເດີມເຫລົ່ານີ້, ເພາະເປັນທີ່ບໍຣີສຸດແດ່ພຣະຢາເວ.

¹⁵ສ່ວນດິນທີ່ຍັງເຫລືອ, ກວ້າງຫ້າພັນສອກ ແລະ ຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກນັ້ນ ຈະເປັນທີ່ສາທາລະນະປະໂຫຍດຂອງເມືອງ, ເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສ, ແລະ ເປັນທົ່ງຫຍ້າ; ຕົວເມືອງຈະຢູ່ທາງກາງ.¹⁶ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຂະຫນາດຂອງດ້ານຕ່າງໆຂອງເມືອງຄື: ທາງທິດເຫນືອມີຄວາມຍາວ 4,500 ສອກ; ທາງທິດໃຕ້ມີຄວາມຍາວ 4,500 ສອກ; ທາງທິດຕາເວັນອອກມີຄວາມຍາວ 4,500 ສອກ; ແລະ ທາງທິດຕາເວັນຕົກມີຄວາມຍາວ 4,500 ສອກ.

¹⁷ບໍລິເວນທົ່ງຫຍ້າຂອງເມືອງນັ້ນ ໂດຍວັດແທກຈາກທິດເຫນືອ, ອອກໄປມີຄວາມເລິກ 250 ສອກ; ທິດໃຕ້ມີຄວາມເລິກ 250 ສອກ, ທິດຕາເວັນອອກ, ມີຄວາມເລິກ 250 ສອກ, ແລະ ທິດຕາເວັນຕົກ, ມີຄວາມເລິກ 250 ສອກ.¹⁸ສ່ວນທີ່ເຫລືອທີ່ບໍຣິສຸດນັ້ນ ຂອງຖວາຍຈະຂະຫນາຍອອກໄປທາງທິດຕາເວັນອອກຫນຶ່ງຫມື່ນສອກ ແລະ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອກໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ. ມັນຈະແຜ່ກວ້າງອອກໄປຕາມເຂດຂອງເຄື່ອງຖວາຍບໍຣິສຸດ, ແລະ ພືດຜົນຈະເປັນອາຫານຂອງຄົນທີ່ເຮັດວຽກໃນເມືອງນັ້ນ.

¹⁹ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກໃນເມືອງນັ້ນ, ປະຊາຊົນທັງຫລາຍທີ່ມາຈາກເຜົ່າທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນ, ຈະເປັນຄົນເຮັດໄຮ່ເຮັດນາໃນດິນຜືນນີ້.²⁰ການຖວາຍດິນແດນຈະວັດແທກໄດ້ເປັນຄວາມຍາວດ້ານລະສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ, ກວ້າງດ້ານລະສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ. ດ້ວຍວິທີນີ້ພວກເຈົ້າຈະແບ່ງກັນໄວ້ເປັນສ່ວນສັກສິດບໍຣິສຸດ ພ້ອມກັບດິນແດນຂອງເມືອງນີ້ດ້ວຍ.

²¹ສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງແຜ່ນດິນທັງສອງດ້ານຂອງການຖວາຍບູຊາອັນສັກສິດ ແລະ ເຂດເມືອງ ຈະເປັນຂອງເຈົ້າຊາຍ. ອະນາເຂດຂອງເຈົ້າຊາຍທາງທິດຕາເວັນອອກຈະແຜ່ກວ້າງອອກໄປສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກ ຈາກເຂດແດນຂອງສ່ວນບໍຣິສຸດ ໄປເຖິງເຂດແດນທາງທິດຕາເວັນອອກ — ແລະ ພື້ນທີ່ຂອງເຂົາໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກຈະແຜ່ກວ້າງອອກໄປຍາວສອງຫມື່ນຫ້າພັນສອກໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ. ໃຈກາງຈະເປັນສ່ວນຖວາຍບໍຣິສຸດ, ແລະ ສະຖານບໍຣິສຸດຂອງພຣະວິຫານຈະຢູ່ທາງກາງນັ້ນ.²²ແຜ່ນດິນແຜ່ກວ້າງອອກຈາກກຳມະສິດຂອງຄົນເລວີ ແລະບໍລິເວນເມືອງ ຊຶ່ງຢູ່ທ່າມກາງນັ້ນ ຈະເປັນດິນແດນຂອງເຈົ້າຊາຍ; ມັນຈະຢູ່ລະຫວ່າງເຂດແດນຂອງຢູດາ ແລະ ເຂດແດນຂອງເບັນຢາມິນ — ແຜ່ນດິນນີ້ຈະເປັນຂອງເຈົ້າຊາຍ.

²³ສ່ວນເຜົ່າທີ່ເຫລືອຢູ່ນັ້ນ, ສ່ວນແບ່ງຂອງພວກເຂົາຈະມາຈາກທາງຝັ່ງຕາເວັນອອກ ແລະ ໄປທາງຝັ່ງທິດຕາເວັນຕົກ. ເຜົ່າເບັນຢາມິນຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.²⁴ທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຂດແດນຂອງເບັນຢາມິນ ເລີ່ມຈາກທາງທິດຕາເວັນອອກໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່າຊິເມໂອນຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.²⁵ທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຂດແດນຂອງຊິເມໂອນ ເລີ່ມຈາກທິດຕາເວັນອອກ ໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່າອິດຊາຄາຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.²⁶ທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຂດແດນຂອງອິດຊາຄາ ເລີ່ມຈາກທິດຕາເວັນອອກ ໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ເຜົ່າເຊບູໂລນຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຫນຶ່ງສ່ວນ.

²⁷ໄປທາງໃຕ້ຂອງເຂດແດນເຊບູໂລນ, ເລີ່ມຈາກທິດຕາເວັນອອກ ໄປຮອດທິດຕາເວັນຕົກ, ເປັນສ່ວນແບ່ງຂອງເຜົ່າກາດ — ຫນຶ່ງສ່ວນ.²⁸ທີ່ຢູ່ຕິດກັບເຂດແດນຂອງກາດ ທາງທິດໃຕ້ເຂດແດນນັ້ນຈະແຜ່ກວ້າງອອກໄປຈາກເມືອງຕາມາເຖິງນ້ຳຄາເດັດ, ແລະ ໄກອອກໄປຕາມແມ່ນ້ຳຂອງເອຢິບ, ແລະ ເຖິງທະເລໃຫຍ່.²⁹ນີ້ເປັນດິນແດນ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າຈະແບ່ງໃຫ້ເຜົ່າຕ່າງໆ; ມັນຈະເປັນມໍລະດົກຂອງເຜົ່າຕ່າງໆຂອງອິດສະຣາເອນ. ນີ້ຈະເປັນສ່ວນແບ່ງຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

³⁰ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນທາງອອກຂອງເມືອງ: ທາງທິດເຫນືອ, ຊຶ່ງຈະວັດແທກ ຄວາມຍາວໄດ້ 4,500 ສອກ,³¹ມີປະຕູສາມປະຕູບານ, ຕັ້ງຊື່ຕາມຊື່ເຜົ່າທັງຫລາຍຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ: ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ຣູເບັນ, ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ຢູດາ, ແລະ ປະຕູຊື່ເລວີ.³²ທາງທິດຕາເວັນອອກ, ຊຶ່ງວັດແທກຄວາມຍາວໄດ້ 4,500 ສອກ, ຈະມີປະຕູສາມບານຄື: ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ໂຢເຊັບ, ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ເບັນຢາມິນ ແລະ ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ດານ.

³³ທາງທິດຕາເວັນອອກ, ຊຶ່ງວັດແທກຄວາມຍາວໄດ້ 4,500 ສອກ, ຈະມີປະຕູສາມບານຄື: ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ຊິເມໂອ, ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ອິດຊາຄາ, ແລະ ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ເຊບູໂລນ.³⁴ທາງທິດຕາເວັນອອກ, ຊຶ່ງວັດແທກຄວາມຍາວໄດ້ 4,500 ສອກ, ຈະມີປະຕູສາມບານຄື: ປະຕູຫນື່ງຊື່ກາດ, ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ອາເຊ, ແລະ ປະຕູຫນຶ່ງຊື່ນັບທາລີ.³⁵ໄລຍະທາງຮອບເມືອງນັ້ນ ຈະມີຫນຶ່ງຫມື່ນແປດພັນສອກ; ຕັ້ງແຕ່ວັນນີ້ໄປ, ເມືອງນີ້ຈະມີຊື່ວ່າ ”ພຣະຢາເວສະຖິດທີ່ນັ້ນ.”

ດານີເອນ

1

¹ໃນປີທີສາມທີ່ເຢໂຮຍອາກິມໄດ້ເປັນກະສັດເເຫ່ງຢູດາຍ, ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດບາບີໂລນໄດ້ສະເດັດມາຍັງເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ເເລະ ຊົງລ້ອມເມືອງໄວ້ ເພື່ອເປັນການຕັດສະບຽງທັງຫມົດທີ່ຈະຜ່ານເຂົ້າໃນເມືອງ.²ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ໄຊຊະນະເເກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ເຫນືອເຢໂຮຍອາກິມກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ເເລະພຣະອົງໄດ້ມອບວັດຖຸສັກສິດບາງອັນຈາກວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງວາງວັດຖຸເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ໃນດິນແດນແຫ່ງບາບີໂລນ, ໄວ້ໃນວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ມອບວາງວັດຖຸສັກສິດໄວ້ໃນຄັງຂອງພຣະເຈົ້າ.

³ກະສັັດໄດ້ສັ່ງອັດສະເປນັດ, ຜູ້ເປັນຫົວຫນ້າຂອງບັນດາຂ້າຣາຊການ, ເພື່ອນຳເອົາຄົນອິດສາຣະະເອນຈຳນວນຫນຶ່ງ, ທັງເຊື້ອພະວົງ ເເລະເຊື້ອສາຍຂຸນນາງ -⁴ພວກຊາຍຫນຸ່ມໆທີ່ປາສະຈາກຄຳຕຳຫນິ, ມີຮູບຮ່າງຫນ້າຕາດີ, ຊ່ຽວຊານທາງດ້ານສະຕິປັນຍາທັງຫມົດ, ມີຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈ ເເລະ ຄວາມສາມາດທີ່ຈະຮັບໃຊ້ໃນຣາຊວັງຂອງກະສັດ. ພະອົງຊົງໃຫ້ສອນວັນນະຄະດີ ແລະ ພາສາຂອງບາບິໂລນເເກ່ພວກເຂົາ.⁵ກະສັດໄດ້ຊົງກຳນົດອາຫານປານີດສູງ ເເລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນຊຶ່ງກະສັດໄດ້ດື່ມນັ້ນ ໃຫ້ເເກ່ພວກເຂົາທຸກມື້. ພວກຄົນຫນຸ່ມເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນຢູ່ສາມປີ, ເເລະຫລັງຈາກທີ່ຄົບກຳນົດເວລາເເລ້ວນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບໃຊ້ກະສັດ.

⁶ໃນບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນມີຄົນດານີເເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ, ແລະ ອາຊາລີຢາ, ມີຊາເອນ, ເເລະ ອາຊາລີຢາ, ເເລະ ປະຊາຊົນຄົນອື່ນໆຂອງຢູດາ.⁷ຫົວຫນ້າເຈົ້າຫນ້າທີ່ ໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫມ່ໃຫ້ພວກເຂົາ: ດານີເເອນໄດ້ເອີ້ນວ່າ ເບັນເຕຊັດຊາເຣ, ຮານານີຢາເອີ້ນວ່າ ຊັດຣາກ, ມີຊາເອນເອີ້ນວ່າ ເມຊາກ, ເເລະ ອາຊາລີຢາເອີ້ນວ່າອາເບັດເນໂກ.

⁸ເເຕ່ດານີເເອນໄດ້ຕັ້ງໃຈວ່າຈະບໍ່ເຮັດໂຕເປັນມົນທິນດ້ວຍອາຫານປານີດຂອງກະສັດ ຫລືດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນຊຶ່ງພະອົງໄດ້ດື່ມ. ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ອະນຸຍາດຫົວຫນ້າຣາຊການ ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ເຮັດໂຕເອງເປັນມົນທິນ.⁹ບັດນີ້ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານຄວາມຊື່ນຊົມ ເເລະ ຄວາມເຫັນໃຈດານີເເອນໂດຍຜ່ານຄວາມນັບຖືທີ່ ຫົວຫນ້າຂ້າຣາຊການມີຕໍ່ເຂົາ.¹⁰ຫົວຫນ້າຂ້າຣາຊການໄດ້ກ່າວຕໍ່ດານີເເອນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຢ້ານກະສັດນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງອາຫານ ເເລະເຄື່ອງດື່ມ ທີ່ພວກທ່ານຄວນໄດ້ຮັບປະທານ, ເພາະເຫດໃດຈຶ່ງໃຫ້ພະອົງຄວນເຫັນວ່າພວກທ່ານເບິ່ງຂີ້ຮ້າຍ ກວ່າບັນດາຄົນຫນຸ່ມອາຍຸລຸ້ນລາວຄາວດຽວກັນ? ກະສັດອາດຈະຕັດຫົວຂ້ານ້ອຍເພາະພວກທ່ານ."

¹¹ເເລ້ວດານີເເອນໄດ້ກ່າວເເກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຫົວຫນ້າຂ້າຣາຊການໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເບິ່ງເເຍງດານີເເອນ, ຮານານີຢາມີຊາເອນ, ເເລະ ອາຊາລີຢາ.¹²ເຂົາໄດ້ກ່າວ່າ, “ຂໍທົດສອບກັບພວກເຮົາ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ, ຈັກສິບວັນ. ຂໍນຳຜັກຕ່າງໆ ມາໃຫ້ເຮົາກິນ ເເລະ ນ້ຳມາໃຫ້ເຮົາດື່ມກໍພໍເເລ້ວ.¹³ເເລ້ວກວດເບິ່ງຫນ້າຕາຂອງເຮົາ ທຽບກັບຫນ້າຕາຂອງບັນດາຄົນຫມຸ່ນຜູ້ທີ່ກິນອາຫານປານີດຂອງກະສັດ, ເເລະ ຈົ່ງປະຕິບັດກັບພວກເຮົາ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ພວກທ່ານ, ຈາກສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ."

¹⁴ດັ່ງນັ້ນຄົນຮັບໃຊ້ເຫັນດ້ວຍກັບເຂົາທີ່ຈະເຮັດສິ່ງນີ້, ເເລະ ເຂົາໄດ້ທົດສອບພວກເຂົາເປັນເວລາສິບມື້.¹⁵ເມື່ອຄົບສິບມື້ເເລ້ວຮູບຮ່າງຂອງເຂົາກໍເບິ່ງແຂງແຮງດີກວ່າ, ເເລະ ເນື້ອຫນັງເປັ່ງປັ່ງກວ່າບັນດາຄົນຫນຸ່ມທີ່ກິນອາຫານອັນປານີດຂອງກະສັດ.¹⁶ດັ່ງນັ້ນຄົນຮັບໃຊ້ຈຶ່ງເອົາອາຫານປານີດສ່ວນຂອງພວກເຂົາ ເເລະ ເຫລົ້າອາງຸ່ນຊຶ່ງເຂົາຈະໄດ້ກິນນັ້ນໄປ ເເລ້ວໃຫ້ພວກເຂົາພຽງເເຕ່ຜັກເທົ່ານັ້ນ.

¹⁷ສຳລັບພວກຄົນຫນຸ່ມທັງສີ່ຄົນນີ້, ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານຄວາມຮູ້ ເເລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງຊຳນິຊຳນານທັງປວງ ເເລະ ປັນຍາ, ເເລະ ດານີເເອນກໍໄດ້ສາມາດເຂົ້າໃຈນິມິດ ເເລະ ຄວາມຝັນທຸກຢ່າງ.¹⁸ພໍຮອດກຳນົດເວລາ ທີ່ກະສັດຊົງບັນຊາໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍເຂົ້າເຝົ້າ, ຫົວຫນ້າຂ້າຮາຊການຈຶ່ງນຳພວກເຂົາທັງຫລາຍເຂົ້າມາເຝົ້າເນບູກາດເນັດຊາ.

¹⁹ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາ, ແລະ ໃນບັນດາຄົນຫນຸ່ມເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ເຫັນຈັກຄົນຫນຶ່ງທີ່ປຽບທຽບດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ, ເເລະ ອາຊາຮີຢາໄດ້. ພວກເຂົາໄດ້ຢືຢັນຕໍ່ຫນ້າກະສັດ, ພ້ອມທີ່ຈະຮັບໃຊ້ພະອົງ.²⁰ໃນທຸກຄຳຖາມແຫ່ງປັນຍາ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ກະສັດໄດ້ຖາມພວກເຂົາ, ພະອົງພົບວ່າພວກເຂົາຕອບໄດ້ດີກວ່າຜູ້ມີຄາຖາອາຄົມທັງຫມົດສິບເທົ່າ ແລະ ຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຊຶ່ງອ້າງວ່າ ເວົ້າກັບຄົນຕາຍໄດ້, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນອານາຈັກຂອງພະອົງທັງຫມົດ.²¹ດານີເອນໄດ້ຮັບໃຊ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເລື້ອຍມາ ຈົນເຖິງສະໄຫມທຳອິດຂອງກະສັດໄຊຣັດ.

2

¹ໃນປີທີສອງຣາຊການຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ພະອົງໄດ້ຊົງຝັນ. ພະອົງໄດ້ທຸກໃຈ, ເເລະ ພະອົງບໍ່ສາມາດນອນຫລັບໄດ້.²ເເລ້ວກະສັດຈຶ່ງໄດ້ບັນຊາໃຫ້ເອີ້ນເຫລົ່ານັກວິທະຍາຄົມ ເເລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ອ້າງວ່າເວົ້າກັບຄົນຕາຍໄດ້. ພະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນຜູ້ຊົງມີເວດມົນຄາຖາ ເເລະ ນັກປາດເຂົ້າມາດ້ວຍ. ພະອົງຕ້ອງການໃຫ້ພວກເຂົາ ເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມຝັນຂອງພະອົງນັ້ນເປັນຢ່າງໃດ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າ ແລະ ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າກະສັດ.

³ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ເຮົາໄດ້ຝັນ ເເລະ ຈິດໃຈຂອງເຮົາກໍກະວົນກະວາຍຢາກຮູ້ວ່າຄວາມຫມາຍຂອງສິ່ງທີ່ໄດ້ຝັນ."⁴ເເລ້ວພວກນັກປາດໄດ້ຕອບກະສັດເປັນພາສາອາຣາມິກວ່າ, "ຂ້າເເດ່ກະສັດ, ຂໍຊົງພະຈະເລີນເປັນນິດ! ຂໍເລົ່າຄວາມຝັນໃຫ້ເເກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແລະພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເເກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໃຫ້."

⁵ກະສັດໄດ້ຊົງຕອບພວກນັກປາດວ່າ, “ເລື່ອງນີ້ໄດ້ຕັດສິນເເລ້ວວ່າ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ເປີດເຜີຍຄວາມຝັນໃຫ້ເຮົາຮູ້ ພ້ອມທັງເເກ້ຄວາມຝັນ, ຮ່າງຂອງເຈົ້າຈະຖືກສີກອອກຈາກກັນ ເເລະ ບ້ານເຮືອນຂອງເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນກອງຂີ້ເຫຍື່ອ.⁶ເເຕ່ຖ້າເຈົ້າເປີດເຜີຍຄວາມຝັນ ເເລະຄຳເເກ້ຄວາມຝັນໃຫ້ເຮົາ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຂອງຂວັນຈາກເຮົາ, ໄດ້ຮັບລາງວັນ, ເເລະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດຫຍິ່ງໃຫຍ່. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເປີດເຜີຍຄວາມຝັນ ເເລະ ຄຳເເກ້ຄວາມຝັນໃຫ້ເຮົາ."

⁷ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງວ່າ, "ຂໍກະສັດຊົງເລົ່າຄວາມຝັນ, ແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ, ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊຂອງພຣະອົງ ແລະ ພວກຂ້ານ້ອຍຈະສາມາດເເກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້."⁸ກະສັດໄດ້ຊົງຕອບວ່າ, "ເຮົາຮູ້ແນ່ເເລ້ວວ່າພວກເຈົ້າພະຍາຍາມຖ່ວງເວລາໄວ້ເພາະເຈົ້າເຫັນວ່າການຕັດສິນໃຈຂອງເຮົາກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ເດັດຂາດ.⁹ເເຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ບອກຄວາມຝັນໃຫ້ເຮົາໄດ້ຮູ້, ກໍມີຄຳຕັດສິນເຈົ້າຢູ່ຂໍ້ດຽວ. ພວກເຈົ້າໄດ້ຕັດສິນໃຈທີ່ຈະຕຽມຄຳເວົ້າທີ່ຕົວະ ເເລະ ຄຳເວົ້າຫລອກລວງຕໍ່ເຮົາທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງກັນວ່າຈະເວົ້າກັບເຮົາຈົນກວ່າເຮົາຈະປ່ຽນໃຈຂອງເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນເເລ້ວ, ຈົ່ງບອກຄວາມຝັນເເກ່ເຮົາ, ເເລະເຮົາຈະຮູ້ວ່າເຈົ້າເເກ້ຄວາມຝັນໃຫ້ເຮົາໄດ້."

¹⁰ພວກນັກປາດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບກະສັດວ່າ, "ບໍ່ມີໃຜໃນເເຜ່ນດິນທີ່ຈະຕອບສະຫນອງພະປະສົງຂອງກະສັດໄດ້. ເພາະວ່າບໍ່ມີກະສັດຍິ່ງໃຫຍ່, ເເລະ ຊົງລິດອົງໃດມີພະປະສົງເຊັ່ນນີ້ຈາກນັກເວດມົນ, ຫລື ຈາກຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອ້າງວ່າໄດ້ເວົ້າກັບຄົນຕາຍ, ຫລື ຈາກນັກປາດ.¹¹ສິ່ງໃດຊຶ່ງກະສັດໄດ້ຊົງພະປະສົງນັ້ນຍາກ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜຈະສາມາດບອກກະສັດໄດ້ນອກຈາກບັນດາພະຕ່າງໆ, ເເລະ ພວກເຂົາຜູ້ບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບພວກມະນຸດ."

¹²ເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດບໍ່ພໍໃຈ ເເລະ ຊົງໃຈຮ້າຍຫລາຍ, ເເລະ ພະອົງຊົງໄດ້ມີຄຳສັ່ງໃຫ້ຂ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃນບາບີໂລນ ຜູ້ທີ່ມີຊື່ສຽງໃນຄວາມສະຫລຽວສະຫລາດຂອງພວກເຂົາ.¹³ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ມີຄຳສັ່ງປະກາດອອກໄປວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດທີ່ມີຊື່ສຽງໃນຄວາມສະຫລຽວສະຫລາດຕ້ອງຖືກຂ້າຕາຍ. ເພາະພະຄຳສັ່ງນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຕາມຫາດານີເອນ ເເລະ ເພື່ອນໆຂອງເຂົາ ເພື່ອຈະນຳພວກເຂົາໄປຂ້າເສຍ.

¹⁴ເເລ້ວດານີເອນກໍໄດ້ຕອບດ້ວຍຄວາມຮອບຄອບ ເເລະ ສະຫລາດຕໍ່ອາຣີໂອກຫົວຫນ້າຣາຊອົງຄະລັກຂອງກະສັດ, ຜູ້ມາປະຫານຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃນບາບີໂລນທີ່ມີຊື່ສຽງໃນຄວາມສະຫລຽວສະຫລາດຂອງພວກເຂົາ.¹⁵ດານີເອນເພິ່ນໄດ້ຖາມອາຣີໂອກວ່າ "ເປັນຫຍັງກະສັດຈຶ່ງອອກຄຳສັ່ງຮຸນເເຮງດັ່ງນີ້?" ດັ່ງນັ້ນອາຣີໂອກຈຶ່ງໄດ້ບອກໃຫ້ດານີເອນຮູ້ວ່າໄດ້ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ.¹⁶ເເລ້ວດານີເອນໄດ້ໄປ ເເລະ ຂໍການນັດຫມາຍເຂົ້າເຝົ້າກະສັດເພື່ອເຂົາຈະສາມາດຖວາຍຄຳເເກ້ຄວາມຝັນເເດ່ພະອົງ.

¹⁷ແລ້ວດານີເອນກໍໄດ້ໄປບ້ານຂອງເຂົາເເລະ ໄດ້ອະທິບາຍເເກ່ ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ, ເເລະ ອາຊາລີຢາ, ວ່າໄດ້ມີສິ່ງໃດເກີດຂຶ້ນ.¹⁸ເຂົາໄດ້ຂໍໃຫ້ທູນຂໍພຣະເມດຕາກະລຸນາຈາກພຣະເຈົ້າ ເເຫ່ງຟ້າກ່ຽວກັບເລື່ອງຄວາມລຶກລັບນີ້ ເພື່ອທີ່ດານີເອນ ເເລະ ເພື່ອນຂອງເຂົາຈະບໍ່ຖືກຂ້າພ້ອມທັງບັນດາຄົນອື່ນໆຂອງບາບີໂລນຜູ້ມີຊື່ສຽງໃນຄວາມສະຫລຽວສະຫລາດທັງຫລາຍນັ້ນ.

¹⁹ໃນຄືນນັ້ນຄວາມລຶກລັບໄດ້ເປີດເຜີຍກັບດານີເອນໃນນິມິດ. ເເລ້ວດານີເອນກໍໄດ້ຖວາຍສາທຸການເເດ່ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າສະຫວັນ²⁰ເເລະ ໄດ້ກ່າວ່າ, "ສາທຸການເເດ່ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫລອດໄປ ເເລະ ສືບໄປ; ເພາະພຣະສະຕິປັນຍາ ເເລະ ຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ.

²¹ພຣະອົງຊົງປ່ຽນເວລາ ເເລະ ລະດູການຕ່າງໆ; ພຣະອົງຊົງເເຕ່ງຕັ້ງ ເເລະ ປົດກະສັດລົງຈາກບັນລັງຂອງພວກເຂົາ. ພຣະອົງປຣະທານສະຕິປັນຍາເເກ່ນັກປາດ ເເລະ ຄວາມຮູ້ເເກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ.²²ພຣະອົງຊົງເປີດເຜີຍສິ່ງລຶກລັບ ເເລະ ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກປົກປິດໄວ້ ເພາະພຣະອົງຊົງຮູ້ເລື່ອງທີ່ປົກປິດໄວ້ໃນຄວາມມືດ, ເເລະ ຄວາມສະຫວ່າງຢູ່ກັບພຣະອົງ.

²³ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງບັນພຣະບູລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍຂອບພະຄຸນ ເເລະ ສັນລະເສີນພຣະອົງ ສຳລັບປັນຍາ ເເລະ ພະລັງທີ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ. ບັດນີ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮູ້ ໃນສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍທູນຂໍຈາກພຣະອົງ; ກໍຊົງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ເເລ້ວກ່ຽວກັບເລື່ອງທີ່ກະສັດຊົງກັງວົນ."

²⁴ເເລ້ວອານີເອນກໍໄດ້ໄປຫາອາຣີໂອກ (ຜູ້ຊຶ່ງກະສັດໄດ້ເເຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ປະຫານຜູ້ປຶກສາຂອງບາບີໂລນ). ດານີເອນໄດ້ໄປ ເເລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ຂໍຢ່າປະຫານນັກປາດໃນບາບີໂລນ. ໃຫ້ນຳພວກຂ້ານ້ອຍ ເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ ເເລະ ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍຄຳເເກ້ຄວາມຝັນເເກ່ພະອົງ."

²⁵ເເລ້ວອາຣີໂອກກໍໄດ້ຮີບນຳດານີເອນເຂົ້າເຝົ້າກະສັດ ເເລະ ໄດ້ທູນພະອົງວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ພົົບຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຖືກກວາດເປັນຊະເລີຍ ຈາກຢູດາ ຜູ້ຊາຍທີ່ຈະສາມາດເເກ້ຄວາມຝັນຂອງກະສັດໄດ້."²⁶ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຕໍ່ດານີເອນວ່າ (ຜູ້ມີຊື່ວ່າເບນເຕຊັດຊາເຣ), "ເຈົ້າສາມາດໃຫ້ເຮົາຮູ້ຄວາມຝັນທີ່ເຮົາໄດ້ຝັນ ເເລະ ຄວາມຫມາຍໄດ້ບໍ?“

²⁷ດານີເອນທູນກະສັດວ່າ, "ຄວາມລຶກລັບ ທີ່ກະສັດໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນບໍ່ມີນັກປາດ ຫລືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອ້າງວ່າເວົ້້າກັບຄົນຕາຍໄດ້, ຫລື ນັກມາຍາກົນ ຫລື ຫມໍວິຊາອາຄົມ ຫລື ຫມໍດູເລືອກຍາມ ຄົນໃດດອກຈະສາມາດບອກພະອົງຢ່າງນັ້ນໄດ້.²⁸ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມີພຣະເຈົ້າອົງຫນຶ່ງ ຜູ້ຊົງສະຖິດໃນຟ້າສະຫວັນ, ຜູ້ຊົງເປີດເຜີຍຄວາມລຶກລັບທັງຫລາຍ, ເເລະ ພຣະອົງຊົງໃຫ້ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ໄດ້ຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອານາຄົດທີ່ກຳລັງຈະຮອດນີ້. ຄືຄວາມຝັນເເລະ ນິມິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ພະອົງຊົງບັນທົມມີດັ່ງນີ້.

²⁹ຂ້າແດ່ກະສັດ, ຂະນະເມື່ອພະອົງບັນທົມພະອົງໄດ້ຝັນເຫັນສິ່ງທີ່ຈະກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນອານາຄົດ, ແລະ ເພາະພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປີດເຜີຍເລື່ອງລຶກລັບທັງຫລາຍແກ່ພຣະອົງຊົງຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.³⁰ສ່ວນຂ້ານ້ອຍນັ້ນ, ຄວາມລຶກລັບນັ້ນບໍ່ໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ບໍ່ເເມ່ນວ່າສະຕິປັນຍາຂອງຂ້ານ້ອຍມີຫລາຍກວ່າຄົນອື່ນໆທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່. ຄວາມລຶກລັບນີ້ໄດ້ເປີດເຜີຍຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ກໍເພືື່ອທີ່ພະອົງ, ກະສັດ, ຈະຮູ້ຄຳເເກ້ຄວາມຝັນ, ເເລະເພື່ອພະອົງຈະເຂົ້າໃຈໃນຄວາມຫມາຍອັນເລິກເຊິ່ງໃນພະໄທຂອງພະອົງເອງ.

³¹ຂ້າເເດ່ກະສັດ, ພະອົງຊົງໄດ້ທົບທວນ ເເລະພະອົງຊົງທອດພະເນດ. ຮູບປັ້ນຂະຫນາດໃຫຍ່, ຮູບປັ້ນນີ້. ຊຶ່ງມີອຳນາດຫລາຍແລະສົດໃສຍິ່ງ, ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພະອົງ. ຄວາມສົດໃສຂອງມັນເປັນຕາຢ້ານ. ³²ຫົວຂອງຮູບປັ້ນນີ້ໄດ້ເຮັດດ້ວຍຄຳຢ່າງດີທີ່ສຸດ. ເອິກເເລະເເຂນເປັນເງິນ. ສ່ວນເເອວເເລະກົກຂາເປັນທອງສຳຣິດ,³³ເເລະສ່ວນຂາໄດ້ເຮັດດ້ວຍເຫລັກ. ສ່ວນຕີນທັງສອງຂ້າງຂອງມັນເປັນເຫລັກສ່ວນຫນຶ່ງ ເເລະດິນຫນຽວສ່ວນຫນຶ່ງ.

³⁴ຂະນະພະອົງໄດ້ຊົງທົບທວນ, ເເລະມີຫີນກ້ອນຫນຶ່ງໄດ້ຖືກຕັດອອກ, ມາເເມ່ນວ່າບໍ່ເເມ່ນດ້ວຍມືມະນຸດ, ຫີນນັ້ນກະທົບຮູບປັ້ນທີ່ຕີນອັນເປັນເຫລັກປົນດິນຫນຽວ, ເຮັດໃຫ້ມັນເເຕກມຸ່ນໄປ³⁵ເເລ້ວສ່ວນເຫລັກ, ດິນຫນຽວ, ທອງສຳຣິດ, ເງິນ, ເເລະທອງຄຳ ກໍເເຕກເປັນສ່ວນໆ ພ້ອມກັນກາຍເປັນເຫມືອນເເກບ. ຢູ່ລານພາດເຂົ້າໃນລະດູຮ້ອນ ລົມກໍພັດພາເອົາໄປທົ່ວຈຶ່ງຫາຮ່ອງຮອຍຂອງມັນບໍ່ພົບອີກເລີຍ. ເເຕ່ກ້ອນຫີນທີ່ກະທົບຮູບປັ້ນນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນພູເຂົາໃຫຍ່ຈົນເຕັມພິພົບ.

³⁶ນີ້ເປັນຄວາມຝັນ, ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍຂໍບອກຄຳເເກ້ຄວາມຝັນໃຫ້ກະສັດຊົງຮູ້ວ່າ.³⁷ຂ້າເເດ່, ກະສັດ, ພະອົງຊົງເປັນກະສັດເຫນືອກະສັດທັງຫລາຍ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າໄດ້ປະທານຣາຊອານາຈັກ, ອານຸພາບ, ຣິດເດດ, ເເລະ ກຽດຕິຍົດ.³⁸ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບໄວ້ໃນມືຂອງພະອົງ ສະຖານທີ່ ທີ່ມະນຸດໄດ້ອາໄສຢູ່ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບໄວ້ໃຫ້ປົກຄອງບັນດາສັດເເຫ່ງທ້ອງທົ່ງ, ເເລະບັນດານົກໃນທ້ອງຟ້າໄວ້ໃນມືຂອງພະອົງເເລ້ວ. ພຣະອົງມອບໃຫ້ພະອົງປົກຄອງທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງພະອົງຄືຫົວທອງຄຳນັ້ນ.

³⁹ຕໍ່ຈາກພະອົງ, ໄປຈະມີຣາຊອານາຈັກ ດ້ອຍກວ່າຂອງພຣະອົງປະກົດຂຶ້ນ, ເເລະຍັງມີຣາຊອານາຈັກທີສາມເປັນທອງສຳຣິດ ຊິ່ງຈະປົກຄອງຢູ່ທົ່ວພິພົບ.

⁴⁰ຈະມີຣາຊອານາຈັກທີສີ່, ເເຂງເເຮງດັ່ງເຫລັກ, ເພາະວ່າເຫລັກຕີສິ່ງທັງຫລາຍໃຫ້ຫັກແລະເເຕກເປັນສ່ວນໆຢ່າງໃດ. ຣາຊອານາຈັກນັ້ນຈະຫັກ ເເລະທຸບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດັ່ງເຫລັກຊຶ່ງທຸບໃຫ້ເເຫລກຢ່າງນັ້ນ.

⁴¹ດັ່ງທີ່ພະອົງ, ໄດ້ຊົງເບິ່ງເຫັນບັນດາຕີນເເລະນີ້ວຕີນເປັນດິນຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ເເນ່ ເຫລັກເເນ່; ດັ່ງນັ້ນຈະເປັນອານາຈັກທີ່ຖືກເເຍກ, ເເຕ່ຄວາມເເຂງຂອງເຫລັກຈະຢູ່ໃນນັ້ນເເນ່, ດັ່ງທີ່ພະອົງໄດ້ຫລຽວເຫັນເຫລັກປົນດິນຫນຽວ.⁴²ແລະນິ້ວຂອງບັນດາຕີນເປັນເຫລັກ ແລະ ປົນດິນຢ່າງໃດ, ຣາຊອານາຈັກນັ້ນຈຶ່ງເເຂງເເຮງເເຕ່ເສຍຫາຍງ່າຍຢ່າງນັ້ນ.⁴³ດັ່ງທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງເຫັນເຫລັກປົນດິນຫນຽວ, ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈະປະສົມປົນເປກັນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຢຶດກັນເເຫນ້ນເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຫລັກບໍ່ປະສົມເຂົ້າກັບດິນ.

⁴⁴ໃນສະໄຫມຂອງກະສັດ, ເຫລົ່ານັ້ນ ພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຟ້າຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຫນຶ່ງ ຊຶ່ງບໍ່ມີວັນຖືກທຳລາຍ, ຫລືຖືກເອົາຊະນະໂດຍຊົນຊາດອື່ນ. ຣາຊອານາຈັກນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ ຣາຊອານາຈັກເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດເເຕກເປັນສ່ວນໆ ເເລະອານາຈັກເຫລົ່ານັ້ນສູນສິ້ນໄປ, ເເລະຣາຊອານາຈັກນັ້ນຈະຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ເປັນນິດ.⁴⁵ດັ່ງທີ່ພະອົງ, ຊົງເຫັນກ້ອນຫີນຖືກຕັດອອກຈາກພູເຂົາ, ບໍ່ເເມ່ນດ້ວຍມືຂອງມະນຸດ ເເລະກ້ອນຫີນ. ນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຫລັກ, ທອງສຳຣິດ, ດິນຫນຽວ, ເງິນ, ເເລະ ທອງຄຳ. ເເຕກເປັນສ່ຽງໆ ພຣະເຈົ້າຫຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຊົງໃຫ້, ກະສັດ, ຮູ້ວ່າອິີ່ຫຍັງຈະເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກນີ້. ຄວາມຝັນນັ້ນເປັນຈິງ ເເລະຄຳເເກ້ຄວາມຝັນນັ້ນກໍເຊື່ອຖືໄດ້.“

⁴⁶ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ກົ້ມລົງຕໍ່ຫນ້າດານີເອນແລະໃຫ້ກຽດເຂົາ, ພະອົງຊົງສັ່ງໃຫ້ນຳເຄື່ອງບູຊາ ເເລະເຄື່ອງຫອມມາໃຫ້ດານີເອນ.⁴⁷ກະສັດໄດ້ກ່າວຕໍ່ດານີເອນວ່າ, “ເເນ່ນອນ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ເຫນືອເທບທັງຫລາຍເເລະຊົງເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອກະສັດທັງປວງ, ແລະຊົງເປັນຜູ້ເປີດເຜີຍຄວາມລຶກລັບ, ເພາະທ່ານສາມາດເປີດເຜີຍຄວາມລຶກລັບນີ້ໄດ້.“

⁴⁸ເເລ້ວກະສັດຊົງໃຫ້ດານີເອນໄດ້ຮັບກຽດຢ່າງສູງ ເເລະປະທານຂອງຂວັນໃຫຍ່ໃຫ້ຈຳນວນຫລາຍ. ອີກທັງຊົງເເຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຄອບຄອງເເຂວງບາບີໂລນ. ດານີເອນໄດ້ເປັນຫົວຫນ້າພວກທີ່ປຶກສາບາບີໂລນ.⁴⁹ດານີເອນກໍໄດ້ທູນຂໍຕໍ່ກະສັດ, ແລະກະສັດໄດ້ຊົງຕັ້ງ ຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກເປັນຜູ້ບໍລິຫານຢູ່ໃນເເຂວງບາບີໂລນ. ເເລະຍັງຊົງໃຫ້ດານີເອນຮັບຕຳເເຫນ່ງຢູ່ໃນຣາຊວັງຂອງກະສັດ.

3

¹ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງສ້າງຮູບປັ້ນຄຳຮູບຫນຶ່ງສູງຫົກສິບສອກ ກວ້າງຫົກສອກ. ພະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງຮູບນີ້ໄວ້ທົ່ງພຽງດຸລາໃນເເຂວງບາບີໂລນ²ເເລ້ວກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງໃຫ້ປະຊຸມພວກຜູ້ວ່າການມົນທົນ, ຜູ້ວ່າການເຂດ, ເເລະຜູ້ວ່າການທ້ອງຖິ່ນ, ພ້ອມດ້ວຍຮອງເຈົ້າເເຂວງ, ຜູ້ປົກຄອງກຳເເພງນະຄອນ, ນາຍຄັງ, ຜູ້ພິພາກສາຕຸລາການ, ເເລະບັນດາເຈົ້າຫນ້າທີ່ຊັ້ນສູງຂອງເເຂວງ ໃຫ້ເຂົ້າມາໃນງານສະຫລອງຮູບປັ້ນຊຶ່ງກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງຕັ້ງຂຶ້ນ.

³ເເລ້ວພວກຜູ້ວ່າການມົນທົນ, ຜູ້ວ່າການເຂດ, ແລະຜູ້ວ່າການທ້ອງຖິ່ນ, ພ້ອມດ້ວຍອົງຄະມົນຕີ, ນາຍຄັງ, ຜູ້ພິພາກສາ, ຕຸລາການ, ແລະບັນດາເຈົ້າຫນ້າທີ່ຊັ້ນສູງ ຂອງມົນທົນກໍໄດ້ເຂົ້າມາປະຊຸມເພື່ອງານສະຫລອງຮູບປັ້ນຊຶ່ງກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງຕັ້ງຂຶ້ນ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ມາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຮູບປັ້ນນັ້ນ.⁴ເເລ້ວໂຄສົກກໍໄດ້ປະກາດດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, "ບັນດາປະຊາຊົນທັງຫລາຍ, ພວກທ່ານໄດ້ຮັບຣາຊອົງການມາຍັງຊົນທຸກຊາດ, ທຸກເຜົ່າ, ແລະ ທຸກພາສາ,⁵ເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຍິນສຽງເຂົາສັດ, ຂຸ່ຍ, ພິນເຂົາຄູ່, ພິນສີ່ສາຍ, ພິນໃຫຍ່, ປີ່ຖົງ, ເເລະເຄື່ອງດົນຕີທຸກຊະນິດ, ພວກທ່ານຈະຕ້ອງກາບລົງນະມັດສະການຮູບປັ້ນທອງຄຳຊຶ່ງກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້.

⁶ຜູ້ໃດບໍ່ກາບລົງແລະນະມັດສະການ, ໃນເວລານັ້ ກໍຈະຖືກໂຍນເຂົ້າ, ໄປໃນເຕົາໄຟລຸກຢູ່."⁷ດັ່ງນັ້ນເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ຍິນສຽງ ເຂົາສັດ, ຂຸ່ຍ, ພິນເຂົາຄູ່, ພິນສີ່ສາຍ, ພິນໃຫຍ່, ປີ່ຖົງ, ເເລະເຄື່ອງດົນຕຣີທຸກຊະນິດ, ປະຊາຊົນທຸກຊາດ, ທຸກເຜົ່າ, ແລະທຸກພາສາກໍໄດ້່ກົ້ມກາບແລະນະມັດສະການຮູບປັ້ນທອງຄຳຊຶ່ງກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້ບັດນີ້.

⁸ໃນເວລານັ້ນພວກເຄເດັຍບາງຄົນໄດ້ເຂົ້າມາ ເເລະໄດ້ນຳຂໍ້ກ່າວຫາຕໍ່ພວກຢິວທັງຫລາຍ.⁹ພວກເຂົາໄດ້ທູນກະສັດເນບູກາດເນັດຊາວ່າ, “ຂ້າເເດ່ກະສັດ, ຂໍຊົງພະຈະເລີນເປັນນິດ!¹⁰ຂ້າເເດ່, ກະສັດ, ພະອົງໄດ້ຊົງອອກຄຳສັ່ງເເລ້ວວ່າ ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນສຽງເຂົາສັດ, ຂຸ່ຍ, ພິນເຂົາຄູ່, ພິນສີ່ສາຍ, ພິນໃຫຍ່, ແລະປີ່ຖົງ, ແລະເຄື່ອງດົນຕີທຸກຊະນິດ, ຈະຕ້ອງກົ້ມຂາບແລະນະມັດສະການການຮູບປັ້ນທອງຄຳ.

¹¹ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ກາບລົງແລະນະມັດສະການກໍຈະຕ້ອງຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນເຕົາໄຟລຸກໂຊນຢູ່.¹²ບັດນີ້ມີຄົນຢິວບາງຄົນທີ່ພະອົງໄດ້ຊົງເເຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ບໍລິຫານມົນທົນບາບີໂລນ; ຄືຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ. ຂ້າແດ່, ກະສັດ, ພວກຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງພະຄຳສັ່ງຂອງພະອົງ. ພວກເຂົາ ບໍ່ຍອມນະມັດສະການ ຫລືປະຕິບັດບັນດາພະຂອງພະອົງ, ຫລືກົ້ມຂາບຕໍ່ຮູບປັ້ນທອງຄຳທີ່ພະອົງຊົງຕັ້ງໄວ້.“

¹³ເເລ້ວເນບູກາດເນັດຊາ, ກໍໄດ້ຊົງໂກດຮ້າຍ ໄດ້ຊົງມີລັບສັ່ງ, ໃຫ້ນຳຕົວຊັດລາກ, ມີຊາກ, ແລະອາເບັດເນໂກ ເຂົ້າມາເຝົ້າພະອົງ. ເເລ້ວພວກເຂົາໄດ້ນຳຄົນເຫລົ່ານີ້ເຂົ້າມາເຝົ້າກະສັດ.¹⁴ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ກ່າວເເກ່ເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າໄດ້ປ່ຽນໃຈຫລືຍັງ, ຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ, ທີ່ເຈົ້າບໍ່ຍອມປະຕິບັດບັນດາພະຂອງເຂົາຫລືນະມັດສະການຮູບປັ້ນທອງຄຳຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຕັ້ງໄວ້?

¹⁵ບັດນີ້ຖ້າເຈົ້າພ້ອມເເລ້ວ ພໍເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງເຂົາສັດ, ຂຸ່ຍ, ພິນເຂົາຄູ່, ພິນສີ່ສາຍ, ພິນໃຫຍ່, ແລະປີ່ຖົງ, ເເລະເຄື່ອງດົນຕຣີທຸກຊະນິດ, ເຈົ້າຈົ່ງກາບນະມັດສະການ ຮູບປັ້ນທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງໄວ້ ທຸກຢ່າງກໍຈະດີເອງ. ເເຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ນະມັດສະການ, ກໍຕ້ອງໂຍນເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນກອງໄຟລຸກໂຊນຢູ່ທັນທີ. ເເລ້ວພຣະເຈົ້າອົງໃດຈະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາໄດ້?”

¹⁶ຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະ ອາເບັດເນໂກ, ໄດ້ທູນຕໍ່ກະສັດວ່າ, ”ຂ້າເເຕ່ເນບູກາດເນັດຊາ, ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍບໍ່ຈຳເປັນຈະຕ້ອງຕອບພະອົງໃນເລື່ອງນີ້.¹⁷ຖ້າພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ຜູ້ຊຶ່ງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ບົວລະບັດນັ້ນ ພໍພຣະໄທທີ່ຈະຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄຫມ້ຢູ່, ເເລະພຣະອົງກໍຈະຊົງຊ່ວຍກູ້ພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມື, ຂອງກະສັດ.¹⁸ເເຕ່ຖ້າບໍ່ເປັນ, ເຊັ່ນນັ້ນຂ້າເເດ່, ກະສັດ, ຂໍພະອົງຊົງຮູ້ວ່າ ພວກຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ບົວລະບັດພະຂອງພະອົງ, ເເລະພວກຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ນະມັດສະການພະທອງຄຳຊຶ່ງພະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງຂຶ້ນນັ້ນ.

¹⁹ເເລ້ວເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຊົງໂກດຮ້າຍຫລາຍຂຶ້ນ; ຫນ້າຂອງພະອົງກໍສະແດງຄວາມບໍ່ພໍໃຈ ຕໍ່ຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ. ພະອົງຊົງມີລັບສັ່ງໃຫ້ເຮັດເຕົາໄຟໃຫ້ຮ້ອນກວ່າປົກກະຕິອີກເຈັດເທົ່າ.²⁰ເເລ້ວພະອົງໄດ້ຊົງມີລັບສັ່ງໃຫ້ທະຫານທີ່ມີກຳລັງຫລາຍໃນກອງທັບມາມັດຕົວຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ ເເລະ ໃຫ້ໂຍນພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນເຕົາທີ່ໄຟລຸກໄຫມ້ຢູ່.

²¹ພວກເຂົາໄດ້ຖືກມັດໄວ້ຂະນະທີ່ຍັງໃສ່ເສື້ອຄຸມ, ສົ້ງ, ຫມວກ, ເເລະເຄື່ອງແຕ່ງກາຍອື່ນໆ, ເເລະພວກເຂົາໄດ້ຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນເຕົາໄຟທີ່ກຳລັງລຸກໄຫມ້ຢູ່.²²ເນື່ອງຈາກວ່າຄຳສັ່ງຂອງກະສັດນັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິບັດ ຕາມຢ່າງເຂັ້ມງວດຫລາຍແລະເຕົາໄຟນັ້ນຮ້ອນທີ່ສຸດ, ແປວໄຟຈຶ່ງໄດ້ຂ້າຄົນທີ່ອຸ້ມຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ.²³ຜູ້ຊາຍທັງສາມຄົນນີ້ຄື, ຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກກໍໄດ້ຕົກລົງໄປໃນເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄຫມ້ຢູ່ທັງໆທີ່ຍັງຖືກມັດ.

²⁴ເເລ້ວກະສັດເນບູກາດເນັດຊາກໍໄດ້ຊົງປະຫລາດໃຈ ເເລະໄດ້ລຸກຂຶ້ນໃນທັນທີ. ເພິ່ນໄດ້ກ່າວກັບບັນດາອົງຄະມົນຕີເພິ່ນວ່າ, “ເຮົາໄດ້ມັດສາມຄົນໂຍນລົງໄປໃນກອງໄຟບໍ່ເເມ່ນບໍ?“ ພວກເຂົາໄດ້ທູນຕອບກະສັດວ່າ,“ ຂ້າເເດ່ກະສັດ, ເປັນຄວາມຈິງເເນນອນ.“²⁵ພະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເເຕ່ເຮົາເຫັນສີ່ຄົນກຳລັງຍ່າງຢູ່ກາງໄຟ ບໍ່ໄດ້ຖືກມັດ, ເເລະບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍ. ຮູບຮ່າງຂອງຄົນທີສີ່ນັ້ນຄືກັບລູກຂອງເຫລົ່າເທບພຣະເຈົ້າ.“

²⁶ເເລ້ວເນບູກາດເນັດຊາກໍໄດ້ສະເດັດມາໃກ້ປາກເຕົາທີ່ໄຟລຸກໄຫມ້ຢູ່ນັ້ນ ກ່າວວ່າ, "ຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ຈົ່ງອອກມາເຖີດ ຈົ່ງມາທີ່ນີ້!“ ເເລ້ວຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ ກໍໄດ້ຍ່າງອອກມາຈາກໄຟ.²⁷ພວກຜູ້ວ່າການມົນທົນ, ຜູ້ວ່າການເຂດ, ຜູ້ວ່າການອື່ນໆ, ເເລະອົງຄະມົນຕີໄດ້ພາກັນມາເບິ່ງຊາຍຫນຸ່ມເຫລົ່ານີ້. ໄດ້ເຫັນວ່າໄຟບໍ່ໄດ້ເຮັດອັນຕະຮ່າງກາຍຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້; ຜົມເທິງຫົວຂອງເຂົາກໍບໍ່ງໍ; ເສື້ອຄຸມຂອງພວກເຂົາບໍ່ເສຍຫາຍ; ເເລະບໍ່ມີກິນໄຟໃນໂຕຂອງເຂົາເລີຍ.

²⁸ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຂອງຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະ ອາເບັດເນໂກ, ຜູ້ໄດ້ຊົງໃຊ້ທູດຂອງພຣະອົງ ເເລະໄດ້ຊົງສົ່ງສານຂອງພຣະອົງມາໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາໄດ້ວາງໃຈໃນພະອົງ, ເເລະບໍ່ໄດ້ຟັງຄຳບັນຊາຂອງເຮົາ ພວກເຂົາໄດ້ຍອມສຽ່ງຊີວິດຂອງພວກເຂົາຫລາຍກວ່າທີ່ຈະບົວລະບັດ ແລະນະມັດສະການພະອື່ນໃດ ນອກຈາກພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາເອງ.

²⁹ເພາະສະນັ້ນເຮົາຈຶ່ງອອກຄຳສັ່ງວ່າ, ປະຊາຊົນ, ບໍ່ວ່າຊາດໃດ, ຫລືພາສາໃດ ທີ່ເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າ ຂອງຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ ຈະຕ້ອງຖືກຂ້າຢ່າງທາລຸນ ເເລະບ້ານເຮືອນຂອງພວກເຂົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນກອງຂີ້ເຫຍື່ອ ເພາະບໍ່ມີພະອື່ນໃດສາມາດຊ່ວຍກູ້ແບບນີ້ໄດ້."³⁰ເເລ້ວກະສັດກໍໄດ້ຊົງເລື່ອນຍົດໃຫ້ຊັດຣາກ, ເມຊາກ, ເເລະອາເບັດເນໂກ ໃຫ້ສູງຂຶ້ນອີກໃນມົນທົນບາບີໂລນ.

4

¹ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ສົ່ງສານໄປຍັງປະຊາຊົນທັງສີ້ນ, ທຸກໆປະຊາຊາດ, ເເລະທຸກພາສາຊຶ່ງອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກວ່າ: "ຂໍໃຫ້ຄວາມສຸກຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງມີເເດ່ທ່ານ.²ເຮົາໄດ້ເຫັນສົມຄວນທີ່ຈະບອກໃຫ້ພວກທ່ານເຖິງຫມາຍສຳຄັນຕ່າງໆ ເເລະການອັດສະຈັນຕ່າງໆ ຊຶຶ່ງອົງຜູ້ສູງສຸດໄດ້ຊົງກະທຳເເກ່ເຮົາເອງ.³ຫມາຍສຳຄັນຂອງພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່, ເເລະການອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງມີອານຸພາບຫລາຍ! ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງຄວນເປັນອານາຈັກນິຣັນ, ເເລະການປົກຄອງຂອງພຣະອົງນັ້ນຊົງດຳລົງຊົ່ວອາຍຸ."

⁴ເຮົາເອງ ເນບູກາດເນັດຊາ, ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ ຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນນິເວດຂອງເຮົາ, ເເລະມີຄວາມຍິນດີຢູ່ໃນພະຣາຊວັງ.⁵ເເຕ່ຄວາມຝັນທີ່ເຮົາໄດ້ຝັນເຫັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາຢ້ານກວາ. ຂະນະທີ່ເຮົານອນຢູ່ເທິງທີ່ນອນ ເຮົາໄດ້ເຫັນເເລະນິມິດເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງເຮົາໄດ້ລົບກວນຈິດໃຈຂອງເຮົາ.⁶ດັ່ງນັ້ນເຮົາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເອີ້ນຄົນໃນບາບີໂລນທີ່ເປັນນັກປາດຂອງບາບີໂລນທັງສິ້ນມາຫາເຮົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະສາມາດເເກ້ຄວາມຝັນໃຫ້ເຮົາ.

⁷ເເລ້ວພວກຫມໍດູ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອ້າງວ່າເວົ້າກັບຄົນຕາຍໄດ້, ນັກປາດ, ເເລະບັນດາໂຫຣາຈານກໍໄດ້ມາເຂົ້າເຝົ້າເຮົາ. ເຮົາກໍເລົ່າຄວາມຝັນເເກ່ພວກເຂົາ, ເເຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເເກ້ຄວາມຝັນໃຫ້ເຮົາໄດ້.⁸ເເຕ່ໃນທີ່ສຸດ ດານີເອນ ກໍໄດ້ເຂົ້າມາເຝົ້າເຮົາ ຄົນທີ່ມີຊື່ວ່າ ເບນເຕຊັດຊາເຣ ຕາມຊື່ພະຂອງເຮົາ ເເລະເຂົາມີວິນຍານຂອງ ພຣະເຈົ້າອົງບໍຣິສຸດ ເເລະເຮົາກໍໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນໃຫ້ເຂົາຟັງວ່າ.⁹"ເບັນເຕຊັດຊາເຣ, ຫົວຫນ້າຂອງພວກຫມໍດູເອີຍ, ເຮົາຮູ້ວ່າວິນຍານຂອງບັນດາພະບໍຣິສຸດຢູ່ນຳເຈົ້າ ເເລະບໍ່ມີຄວາມລຶກລັບໃດທີ່ຈະຍາກເກີນໄປສຳລັບເຈົ້າ. ຈົ່ງບອກເຮົາວ່າ ເຮົາໄດ້ເຫັນອັນໃດໃນຄວາມຝັນຂອງເຮົາ ແລະມັນມີຄວາມຫມາຍວ່າຢ່າງໃດ.

¹⁰ເຫລົ່ານີ້ຄືນິມິດທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນໃນຈິດໃຈຂອງເຮົາເມື່ອນອນຢູ່ເທິງທີ່ນອນຄື: ເຮົາໄດ້ເຫັນ, ເເລະໄດ້ມີຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນຫນຶ່ງທ່າມກາງເເຜ່ນດິນ, ແລະມັນສູງຫລາຍ.¹¹ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນໄດ້ເຕີບໂຕເເລະເເຂງເເຮງ. ຍອດຂອງມັນປົ່ງຂຶ້ນໄປຮອດຟ້າ, ແລະສາມາດຈະເບິ່ງເຫັນມັນໄດ້ຈາກສຸດປາຍເເຜ່ນດິນ.¹²ໃບຂອງມັນກໍງົດງາມ, ຫມາກຂອງມັນກໍອຸດົມສົມບູນ, ເເລະຈາກຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ ມີອາຫານໃຫ້ເເກ່ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງປວງ. ສັດໃນທ້ອງທົ່ງອາໄສກໍໄດ້ຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມຂອງມັນ ບັນດານົກເທິງຟ້າກໍໄດ້ອາໄສຢູ່ກິ່ງກ້ານຂອງມັນ, ເເລະສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງປວງກໍລ້ຽງຊີບຈາກມັນ.

¹³ເຮົາໄດ້ເຫັນໃນນິມິດຂອງເຮົາເມື່ອເຮົາຢູ່ເທິງບ່ອນນອນ, ເເລະເຮົາໄດ້ເຫັນທູດຜູ້ບໍຣິສຸດອົງຫນຶ່ງໄດ້ລົງມາຈາກຟ້າ.¹⁴ເຂົາໄດ້ເປັ່ງສຽງດັງເເລະໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ໂຄ້ນຕົ້ນໄມ້ນີ້ ເເລະຕັດກິ່ງອອກເສຍ, ລິໃບອອກ ເເລະໃຫ້ຫມາກຂອງມັນກະຈາຍໄປ ໃຫ້ສັດປ່າຫນີໄປຈາກກ້ອງຕົ້ນໄມ້ ເເລະໃຫ້ນົກຫນີໄປຈາກກິ່ງຂອງມັນ.

¹⁵ເເຕ່ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ຕໍຂອງຮາກຢູ່ໃນດິນ, ມີປອກເຫລັກເເລະທອງສຳຣິດມັດໄວ້ ໃຫ້ຢູ່ທ່າມກາງຫຍ້າອ່ອນ, ໃນທົ່ງນາ ໃຫ້ປຽກນ້ຳຄ້າງຈາກຟ້າ. ໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ກັບສັດປ່າຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນໄມ້ຕ່າງໆ ເທິງພື້ນດິນ.¹⁶ໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຂົາໄດ້ປ່ຽນຈາກຈິດໃຈຂອງມະນຸດໃຫ້ເປັນຈິດໃຈສັດປ່າ, ເເລະປ່ອຍໃຫ້ເປັນຢູ່ຢ່າງນັ້ນຈົນຄົບເຈັດປີ.

¹⁷ຄຳຕັດສິນໃຈນີ້ເປັນຄຳສັ່ງຂອງບັນດາທູດ ຄຳຕັດສິນນັ້ນເປັນຄຳຕັດສິນຂອງຜູ້ບໍຣິສຸດທັງຫລາຍ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ຈະໄດ້ຮູ້ວ່າພຣະອົງຜູ້ສູງສຸດຊົງປົກຄອງບັນດາຣາຊອານາຈັກຂອງປະຊາຊົນ ເເລະປະທານຣາຊອານາຈັກນັ້ນໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງພໍໃຈ, ເເມ່ນເເຕ່ຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດ.'¹⁸ຕົວເຮົາເອງ, ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ໄດ້ມີຄວາມຝັນນີ້ ບັດນີ້ເຈົ້າເອງ ເບັນເຕຊັດຊາເຣ, ເຈົ້າຈົ່ງບອກເຮົາກ່ຽວກັບການເເກ້ຄວາມຝັນ ເພາະບໍ່ມີພວກຫນັກປາດທັງສີ້ນເເຫ່ງຣາຊອານາຈັກຂອງເຮົາ. ສາມາດໃຫ້ຄຳແກ້ຄວາມຝັນແກ່ເຮົາ ແຕ່ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້, ເພາະວິນຍານຂອງບັນດາພະບໍຣິສຸດຢູ່ໃນຕົວເຈົ້າ.“

¹⁹ເເລ້ວດານີເອນ, ຜູ້ທີ່ມີຊື່ອີກຊື່ຫນຶ່ງວ່າເບັນເຕຊັດຊາເຣ, ກໍອຸກໃຈຢູ່ຂະນະຫນຶ່ງ, ເເລະຄວາມຄິດຂອງພະອົງກໍເຮັດໃຫ້ພະອົງໄດ້ຕົກໃຈ. ກະສັດໄດ້ກ່າວ່າ, "ເບັນເຕຊັດຊາເຣ, ຢ່າໃຫ້ຄວາມຝັນຫລືຄຳແກ້ຄວາມຝັນເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຕົກໃຈເລີຍ,“ເບັນເຕຊັດຊາເຣ ໄດ້ຕອບວ່າ," ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍໃຫ້ຄວາມຝັນນັ້ນເປັນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພະອົງເຖີດ; ເເລະຂໍໃຫ້ຄຳເເກ້ຄວາມຝັນນັ້ນຕົກເເກ່ພວກສັດຕູຂອງພະອົງ.

²⁰ຕົ້ນໄມ້ທີິ່ພະອົງໄດ້ເຫັນ ຊຶ່ງໄດ້ເຕີບໂຕຂຶ້ນ, ເເລະເເຂງເເຮງ ເເລະໄດ້ປົ່ງຍອດຂຶ້ນໄປເທິງຟ້າ, ເເລະຊຶ່ງສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຈາກສຸດປາຍຂອງ ເເຜ່ນດິນ.²¹ເຫລົ່າໃບກໍງົດງາມ, ເເລະຫມາກກໍອຸດົມສົມບູນ, ດັ່ງນັ້ນຈາກຕົ້ນໄມ້ນັ້ນມີອາຫານໃຫ້ເເກ່ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງປວງ, ເເລະສັດໃນທ້ອງທົ່ງອາໄສຢູ່ໃນຮົ່ມໄມ້, ເເລະບັນດານົກເທິງຟ້າກໍອາໄສຢູ່.²²ຂ້າເເດ່, ກະສັດ, ຕົ້ນໄມ້ນີ້ຄືພະອົງເອງ ຜູ້ໄດ້ຊົງຈະເລີນຂຶ້ນຢ່າງເຂັ້ມເເຂງ, ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພະອົງໄດ້ຈະເລີນຂຶ້ນໄປເຖິງຟ້າ, ເເລະອຳນາດສິດຂາດຂອງພະອົງກໍໄດ້ໄປເຖິງສຸດປາຍເເຜ່ນດິນ.

²³ທີ່ພຣະອົງ, ກະສັດ, ໄດ້ຊົງແນມເຫັນທູດຜູ້ບໍຣິສຸດລົງມາຈາກຟ້າແລະໄດ້ເວົ້າວ່າ, ‘ຈົ່ງຕັດຕົ້ນໄມ້ນີ້ລົງແລະທຳລາຍເສຍ, ແຕ່ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ຕໍຂອງຮາກຢູ່ໃນດິນ, ມີປອກເຫລັກແລະທອງສຳລິດມັດໄວ້, ໃຫ້ຢູ່ທ່າມກາງຫຍ້າອ່ອນໃນທົ່ງນາ. ໃຫ້ປຽກນ້ຳຄ້າງຈາກຟ້າ. ໃຫ້ຢູ່ຮ່ວມກັບສັດໃນທ້ອງທົ່ງ ແລະປ່ອຍໃຫ້ຢູ່ຢ່າງນັ້ນຈົນຄົບເຈັດປີ.’

²⁴ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ນີ້ເປັນຄຳແກ້ຄວາມຝັນແມ່ນຄວາມຫມາຍມາຈາກ ອົງຜູ້ສູງສຸດ ຊຶ່ງມາເຖິງພະອົງ, ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ.²⁵ພະອົງຈະຊົງຖືກຂັບໄລ່ໄປຈາກທ່າມກາງມະນຸດ, ເເລະພະອົງຈະຢູ່ກັບສັດໃນທ້ອງທົ່ງ. ພະອົງຈະຕ້ອງກິນຫຍ້າຢ່າງກັບງົວ, ເເລະຕ້ອງປຽກນ້ຳຄ້າງຈາກຟ້າ ແລະຊົງເປັນຢູ່ຢ່າງນັ້ນຈົນຄົບເຈັດປີ ຈົນກວ່າພະອົງຈະຊົງຮູ້ວ່າ ອົງຜູ້ສູງສຸດນັ້ນຊົງປົກຄອງຣາຊອານາຈັກຂອງປະຊາຊົນ ເເລະພຣະອົງຈະປະທານຣາຊອານາຈັກນັ້ນເເກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງພໍໃຈ.

²⁶ເເລະທີ່ຊົງບັນຊາໃຫ້ເຫລືອຕໍຂອງຮາກຕົ້ນນັ້ນໄວ້, ໃນທາງນີ້ ຣາຊອານາຈັກຈະກັບມາເປັນຂອງພະອົງ ນັບຕັ້ງເເຕ່ເມື່ອພະອົງຊົງຍອມຮັບວ່າການປົກຄອງນັ້ນເປັນຂອງຟ້າ.²⁷ຂ້າເເຕ່ກະສັັດ, ດັ່ງນັ້ນຂໍຊົງຮັບຄຳເເນະນຳຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍພຣະອົງ, ຊົງເລີກເຮັດບາບເສຍໂດຍການທຳຄວາມຊອບທຳແລະເລີກເຮັດບາບຊົ່ວ. ໂດຍການສຳເເດງຄວາມກະລຸນາຕໍ່ຜູ້ຖືກບີບບັງຄັບ, ເເລະບາງທີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງອາດຈະຂະຫຍາຍອອກໄປອີກໄດ້."

²⁸ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດໄດ້ເກີດຂື້ນແກ່ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ.²⁹ຕໍ່ມາອີກສິບສອງເດືອນ ພະອົງໄດ້ຊົງດຳເນີນຢູ່ເທິງດາດຟ້າພະຣາຊວັງທີ່ບາບີໂລນ,³⁰ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ບໍ່ແມ່ນບາບີໂລນ, ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສ້າງໄວ້ດ້ວຍອຳນາດໃຫຍ່ຍິ່ງຂອງເຮົາ, ໃຫ້ເປັນພະຣາຊຖານແລະເພື່ອເປັນສັກສີອັນສູງສົ່ງຂອງເຮົາບໍ? “

³¹ຂະນະທີ່ຖ້ອຍຄຳຂອງພະອົງຍັງຢູ່ທີ່ຮີມສົບປາກຂອງກະສັດ, ກໍມີສຽງມາຈາກທ້ອງຟ້າວ່າ: “ໂອ ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ນີ້ເປັນປະກາດແກ່ເຈົ້າວ່າ ຣາຊອານາຈັກໄດ້ພາກໄປຈາກເຈົ້າແລ້ວ.³²ເຈົ້າຈະຖືກຂັບໄລ່ໄປຈາກປະຊາຊົນ, ແລະບ້ານຂອງເຈົ້າຈະຢູ່ກັບສັດໃນທ້ອງທົ່ງ. ເຈົ້າຈະຕ້ອງກິນຫຍ້າຢ່າງກັບງົວ. ຈະເປັນຢູ່ຢ່າງນັ້ນຈົນຄົບເຈັດປີ ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ໄດ້ວ່າ ອົງຜູ້ສູງສຸດຊົງປົກຄອງບັນດາຣາຊອານາຈັກຂອງປະຊາຊົນ ແລະປະທານຣາຊອານາຈັກເຫລົ່ານັ້ນແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງພໍໃຈ.”

³³ພຣະຣາຊກິດນີ້ມີຜົນຕໍ່ ເນບູກາດເນັດຊາຢ່າງທັນທີ. ພະອົງຊົງໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ໄປຈາກທ່າມກາງປະຊາຊົນ. ພະອົງໄດ້ກິນຫຍ້າຢ່າງກັບງົວ, ແລະຮ່າງກາຍກໍໄດ້ຊົງປຽກນ້ຳຄ້າງຈາກຟ້າ. ຜົມຂອງພະອົງກໍໄດ້ຊົງງອກຍາວຢ່າງກັບຂົນນົກອິນຊີ, ແລະເລັບຂອງພະອົງກໍເຫມືອນເລັບນົກ

³⁴ເມື່ອສິ້ນສຸດວາລະນັ້ນແລ້ວ ຕົວເຮົາເອງ, ເນບູກາດເນັດຊາ, ກໍຊົງເງີຍຫນ້າເບິ່ງທ້ອງຟ້າ ແລະຈິດໃຈຂອງເຮົາກໍໄດ້ກັບຄືນເປັນປົກກະຕິ, "ເຮົາກໍໄດ້ຮ້ອງສັນລະເສີນແດ່ອົງຜູ້ສູງສຸດນັ້ນ, ແລະສັນລະເສີນຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງ. ຜູ້ດຳລົງຢູ່ເປັນນິດເພາະການປົກຄອງນິລັນດອນ, ແລະຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ທຸກຊົ່ວອາຍຸ.

³⁵ພຣະອົງຊົງຖືວ່າຊາວແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດນັ້ນເປັນຄົນທີ່ໄຮ້ຄ່າ; ພຣະອົງຊົງເຮັດຕາມຊອບໃຈທ່າມກາງກອງທັບແຫ່ງຟ້າ ແລະທ່າມກາງຊາວແຜ່ນດິນໂລກຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງຊອບໃຈ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຢັບຢັ້ງມືຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ ຫລືທູນຖາມພຣະອົງໄດ້ວ່າ “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຊົງເຮັດເຊັ່ນນີ້?”'

³⁶ໃນເວລາດຽວກັນທີ່ຈິດໃຈຂອງເຮົາກໍກັບຄືນເປັນປົກກະຕິ, ຄວາມສູງສົ່ງແລະສະງ່າຣາສີກັບມາສູ່ເຮົາອີກ ເພື່ອສັກສີແຫ່ງຣາຊອານາຈັກຂອງເຮົາ. ບັນດາອົງຄະມົນຕີແລະບັນດາຣາຊວົງກໍໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມເມດຕາຂອງເຮົາ. ບັນລັງຂອງເຮົາ ກໍໄດ້ກັບຄືນມາ, ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ກັບເພີ່ມພູນແກ່ເຮົາຂຶ້ນອີກ.³⁷ບັດນີ້ ເຮົາເອງ, ເນບູກາດເນັດຊາ, ຂໍສັນລະເສີນ, ຍົກຍ້ອງ, ແລະຖວາຍກຽດແດ່ອົງກະສັດແຫ່ງຟ້າ, ເພາະວ່າພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະອົງຖືກຕ້ອງ, ແລະການກະທຳຂອງພຣະອົງກໍທ່ຽງທຳ. ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມຈອງຫອງໄດ້ຖ່ອມຕົວເອງ.

5

¹ກະສັດເບັນຊັດຊາເຣ ໄດ້ຊົງຈັດງານລ້ຽງໃຫຍ່ເເກ່ບັນດາເຊື້ອວົງຫນຶ່ງພັນຄົນ, ແລະພະອົງໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອາງຸ່ນຕໍ່ຫນ້າຄົນຫນຶ່ງພັນຄົນນັ້ນ.²ຂະນະທີ່ ເບັນຊັດຊາເຣໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແລ້ວ, ພະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ນຳພາຊະນະທອງຄຳແລະເງິນຊຶ່ງເນບູກາດເນັດຊາບິດາຂອງພະອົງໄດ້ຊົງຢຶດມາຈາກພຣະວິຫານໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ອອກມາໃຫ້ບັນດາເຊື້ອວົງ, ຂອງພະອົງ, ເເລະມະເຫສີ ເເລະນາງສະຫນົມເພື່ອໃຊ້ໃສ່ເຫລົ້າອະງຸ່ນດື່ມ.

³ພວກຄົນໃຊ້ຈຶ່ງໄດ້ນຳພາຊະນະທອງຄຳຊຶ່ງຢຶດມາຈາກພຣະວິຫານ, ຄືພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ອອກມາ ເເລະກະສັດ, ເເລະບັນດາເຊື້ອວົງຂອງພະອົງທັງມະເຫສີ, ເເລະນາງສະຫນົມກໍໄດ້ດື່ມຈາກພະຊະນະເຫລົ່ານັ້ນ.⁴ພວກເຂົາໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ເເລະສັນເສີນຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳ, ເງິນ, ທອງສຳຣິດ, ເຫລັກ, ໄມ້, ເເລະຫີນ.

⁵ໃນທັນໃດນັ້ນ ມີນິ້ວມືຄົນຫລາຍນິ້ວໄດ້ປະກົດຂຶ້ນ ເເລະໄດ້ຂຽນລົງທີ່ຝາພະຣາດຊະວັງຂອງກະສັດຫນ້າຂາຕັ້ງຕະກຽງເເລະກະສັດໄດ້ຊົງເຫັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງມືທີ່ຂຽນນັ້ນ.⁶ເເລ້ວຫນ້າຂອງກະສັດກໍຊີດໄປ, ເເລະ ພະອົງກໍຕົກໃຈ ຈົນກະທັງພະເພົາຊົງອ່ອນເພຍ ຂາກໍຊົງສັ່ນ.

⁷ກະສັດໄດ້ຊົງມີລັບສັ່ງສຽງດັງໃຫ້ນຳຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອ້າງວ່າເວົ້າກັບຄົນຕາຍໄດ້, ເຫລົ່ານັກປາດ, ເເລະເຫລົ່າໂຫລາສາດ. ເຂົ້າມາເຝົ້າ ກະສັດໄດ້ກ່າວກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີຊື່ສຽງ ວ່າເປັນຄົນມີປັນຍາຂອງບາບີໂລນວ່າ, “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອະທິບາຍສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ນີ້ແລະແປຄວາມຫມາຍໃຫ້ເຮົາໄດ້ ເຮົາຈະໃຫ້ຜູ້ນັ້ນສວມເສື້ອສີມ່ວງແລະສວມສາຍຄໍທອງຄຳຮອບຄໍ ເຂົາ ແລະເຮົາຈະຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ມີອຳນາດໃນຣາດຊະອານາຈັກຂອງເຮົາ.”

⁸ແລ້ວພວກນັກປຶກສາຂອງກະສັດກໍເຂົ້າມາທັງຫມົດ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອ່ານຂໍ້ຂຽນ ຫລືແປຄວາມຫມາຍໃຫ້ກະສັດໄດ້.⁹ແລ້ວກະສັດເບັນຊັດຊາເຣ ຊົງຕົກໃຈຢ່າງຫລາຍ ແລະຫນ້າຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ຊີດໄປ. ບັນດາເຊື້ອວົງທັງຫລາຍຂອງພະອົງກໍໄດ້ວຸ້ນວາຍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດ.

¹⁰ບັດນີ້ ພະຣາຊີນີໄດ້ເຂົ້າມາໃນງານລ້ຽງ ເພາະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງກະສັດແລະເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍ ແລະພະຣາຊີນີໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ຂໍຊົງພຣະຈະເລີນເປັນນິດ! ຂໍພຣະອົງຢ່າໄດ້ຊົງຕົກໃຈ ຫລືໃຫ້ຫນ້າຂອງພຣະອົງຊີດໄປເລີຍ.

¹¹ໃນອານາຈັກຂອງພະອົງມີຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງມີວິນຍານຂອງບັນດາອົງຜູ້ບໍຣິສຸດໃນຕົວເຂົາ. ໃນສະໄຫມຣັດຊະການຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ບິດາຂອງພະອົງ, ຄວາມສະຫວ່າງ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈແລະປັນຍາເຫມືອນເປັນຍາຂອງບັນດາພຣະທັງຫລາຍໄດ້ພົບໃນຕົວຜູ້ຊາຍຄົນນີ້. ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ບິດາຂອງພະອົງ ໄດ້ຊົງແຕ່ຕັ້ງໃຫ້ເຂົາເປັນຫົວຫນ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອ້າງວ່າເວົ້າກັບຄົນຕາຍໄດ້, ເຫລົ່ານັກປາດ, ແລະເຫລົ່າໂຫລາສາດ.¹²ເຂົາມີວິນຍານເລີດ, ມີຄວາມຮູ້, ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຈະແກ້ຄວາມຝັນ, ແກ້ປິດສະຫນາ ແລະ ແກ້ປັນຫາຕ່າງໆ ເຂົາຄື ດານີເອນ, ຊຶ່ງກະສັດໄດ້ປະທານນາມວ່າ ເບັນເຕຊັດຊາເຣ. ບັດນີ້ ຂໍຊົງ ຮ້ອງດານີເອນມາ ແລະເຂົາຈະແປຄວາມຫມາຍຂອງສິ່ງທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ນັັ້ນຖວາຍພະອົງ.”

¹³ແລ້ວດານີເອນຈຶ່ງໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າຂອງກະສັດ. ກະສັດໄດ້ກ່າວຖາມດານີເອນວ່າ, “ເຈົ້າຄື ດານີເອນ, ຄົນນັ້ນໃນພວກທີ່ຖືກກວດເປັນຊະເລີຍມາຈາກຢູດາຍ, ທີ່ກະສັດພໍ່ຂອງເຮົານຳມາຈາກຢູດາ.¹⁴ເຮົາໄດ້ຍິນວ່າເຈົ້າ, ມີວິນຍານຂອງບັນດາພຣະໃນຕົວເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າມີຄວາມສະຫວ່າງ ຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະປັນຍາເລີດໃນຕົວ.

¹⁵ພວກນັກປຶກສາແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອ້າງວ່າເວົ້າກັບຄົນຕາຍໄດ້ ໄດ້ຖືກເອີ້ນມາຕໍ່ຫນ້າເຮົາໃຫ້ອ່ານຂໍ້ຄວາມນີ້ແລະແປຄວາມຫມາຍໃຫ້ເຮົາ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດແປຄວາມຫມາຍຂອງເລື່ອງລາວນີ້ໄດ້.¹⁶ເຮົາໄດ້ຍິນວ່າເຈົ້າສາມາດແປຄວາມຫມາຍແລະແກ້ປັນຫາໄດ້. ບັດນີ້ຖ້າເຈົ້າສາມາດອ່ານຂໍ້ຄວາມແລະແປຄວາມຫມາຍໃຫ້ໄດ້, ເຈົ້າຈະໄດ້ສວມເສື້ອສີມ່ວງ, ແລະສວມສາຍຄໍທອງຄຳຮອບຄໍຂອງເຈົ້າ ແລະເປັນຜູ້ມີອຳນາດໃນຣາຊອານາຈັກ.”

¹⁷ແລ້ວດານີເອນໄດ້ທູນກະສັດວ່າ, “ຂໍຊົງເກັບຂອງພະຣາຊທານໄວ້ເປັນຂອງພະອົງເຖີດ, ແລະຂໍປະທານລາງວັນແກ່ຜູ້ອື່ນ, ສ່ວນຂ້ານ້ອຍຈະຂໍອ່ານຂໍ້ຂຽນຖວາຍ, ກະສັດ, ແລະຖວາຍຄຳແປຄວາມຫມາຍໃຫ້ພະອົງຊົງຮູ້.¹⁸ຂ້າແດ່ພະອົງ, ຜູ້ຊົງເປັນກະສັດ, ຊົງເປັນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດໄດ້ປະທານຣາຊອານາຈັກ, ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່, ສັກສີ, ແລະບາຣາມີແກ່ ເນບູກາດເນັດຊາ ບິດາຂອງພະອົງ.¹⁹ເພາະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ, ຊົນທຸກຊາດ, ແລະທຸກພາສາ, ຈຶ່ງໄດ້ສັ່ນສະທ້ານແລະເກງຂາມພະອົງ ພະອົງຈະຊົງປະຫານຜູ້ໃດທີ່ຊົງປະສົງກໍໄດ້ຊົງປະຫານເສຍຈະຊົງໃຫ້ຜູ້ໃດດຳລົງຊີວິດຢູ່ກໍຊົງໃຫ້ດຳລົງຊີວິດ ຈະຊົງແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ໃດກໍຊົງແຕ່ງຕັ້ງ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃດຕ່ຳຕ້ອຍລົງກໍຊົງເຮັດຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງຕ້ອງການ

²⁰ແຕ່ເມື່ອເພິ່ນມີໃຈຈອງຫອງຂຶ້ນ ແລະໃຈແຂງກະດ້າງໂຫດຮ້າຍຈຶ່ງໄດ້ຊົງປະກອບກິດດ້ວຍຄວາມຫຶກເຫີມ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຊົງຖອດເພິ່ນຈາກຣາຊບັນລັງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮີບສັກສີຂອງເພິ່ນໄປ.²¹ເພິ່ນຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປຈາກທ່າມກາງສັງຄົມມະນຸດ ເພິ່ນຊົງມີໃຈເປັນເຫມືອນໃຈສັດປ່າ, ແລະເພິ່ນອາໄສຢູ່ທ່າມກາງລໍປ່າ ກິນຫຍ້າເຫມືອນງົວ ຮ່າງກາຍຂອງເພິ່ນກໍຊົງປຽກນ້ຳຄ້າງຈາກຟ້າຈົນກວ່າຈະຊົງສຳນຶກວ່າພຣະເຈົ້າສູງສຸດຊົງປົກຄອງຣາຊອານາຈັກຂອງປະຊາຊົນແລະຊົງແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງພຣະປະສົງຈະຊົງໃຫ້ປົກຄອງພວກເຂົາ.

²²ຂ້າແຕ່ເບັນຊັດຊາເຣ, ພະອົງຊົງເປັນພະໂອລົດ ແມ່ນພະອົງໄດ້ຊົງຮູ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ ກໍບໍ່ໄດ້ຖ່ອມໃຈຂອງພະອົງ.²³ແຕ່ກັບຊົງຍົກພະອົງເອງຂຶ້ນສູ້ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຟ້າ. ແລະຊົງໃຫ້ນຳພາຊະນະແຫ່ງພຣະວີຫານຂອງພຣະອົງມາຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະອົງແລ້ວພະອົງເອງ, ພວກເຈົ້ານາຍຂອງພະອົງ, ທັງມະເຫສີ, ແລະນາງສະຫມົນຂອງພະອົງກໍດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຈາກພາຊະນະຫລົ່ານັ້ນ ແລະພະອົງໄດ້ຊົງສັນລະເສີນຮູບເຄົາຮົບທີ່ເຮັດດ້ວຍເງິນ, ທອງຄຳ, ທອງສຳລິດ, ເຫລັກ ໄມ້ ແລະຫິນ, ຊຶ່ງຈະເບິ່ງຫລືຟັງຫລືເຂົ້າໃຈກໍບໍ່ໄດ້ ແຕ່ພະອົງບໍ່ໄດ້ຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງລົມປານຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນມືຂອງພຣະອົງ ແລະທາງທັງຫມົດຂອງພຣະອົງກໍຂຶ້ນຢູ່ກັບພຣະອົງ.²⁴ແລ້ວພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງມືຈາກເບື້ອງຫນ້າພຣະອົງ ແລະຂຽນຂໍ້ຄວາມກໍໄດ້ຖືກຈາເລິກໄວ້.

²⁵ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຂໍ້ຂຽນທີ່ຈາລຶກໄວ້ຄື: 'ເມເນ, ເມເນ, ເທເກ, ແລະຟານຊິນ.'²⁶ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຄຳແປຂໍ້ຄວາມນັ້ນ'ເມເນ,' 'ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຄຳນວນວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງຣາຊອານາຈັກຂອງພະອົງໄວ້ແລ້ວ,'²⁷ເທເກ' 'ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖືກຊັ່ງໃນຕາຊູ ແລະໄດ້ຊົງພົບວ່າຍັງຂາດຢູ່'²⁸ເປເຣດ' 'ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກແບ່ງອອກໃຫ້ແກ່ຄົນມີເດຍແລະຄົນເປີເຊຍ”'

²⁹ແລ້ວເຈົ້າເບັນຊັດຊາເຣກໍໄດ້ຊົງມີພະບັນຊາແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ສວມເສື້ອຜ້າສີມ່ວງມານຸ່ງໃຫ້ ດານີເອນທັນທີ ສາຍຄໍທອງຄຳກໍໄດ້ສວມຮອບຄໍຂອງເຂົາ ແລະກະສັດໄດ້ຊົງຈັດກຽດຕິຍົດກ່ຽວກັບເຂົາວ່າ ເຂົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງແລະມີອຳນາດຫນ້າທີ່ີເປັນຜູ້ມີອຳນາດໃນຣາຊອານາຈັກ³⁰ໃນຄືນວັນນັ້ນເອງ ເບັນຊັດຊາເຣກະສັດຄົນບາບີໂລນກໍໄດ້ຊົງຖືກສັງຫານ³¹ແລະດາຣິອຸດຊາວເມເດຍກໍໄດ້ຊົງຮັບຣາຊອານາຈັກ ຂະນະເມື່ອພະອົງຊົງມີຊີວິດມາຢູ່ປະມານຫົກສິບສອງພັນສາ.

6

¹ກະສັດດາຣິອຸດ ໄດ້ຊົງເເຕ່ງຕັ້ງຜູ້ວ່າຣາຊການເເຄວ້ນຈຳນວນ120ຄົນ ເພື່ອໃຫ້ປົກຄອງທົ່ວຣາຊອານາຈັກ.²ເເລະຊົງຕັ້ງສາມຄົນຢູ່ເຫນືອພວກຜູ້ວ່າການເເຄວ້ນເເລະດານີເອນເປັນຄົນຫນຶ່ງທີ່ຈະຮັບລາຍງານຈາກຜູ້ວ່າຣາຊການເເຄວ້ນ ເພື່ອກະສັດຈະບໍ່ຂາດປະໂຫຍດ³ດານີເອນກໍໄດ້ມີຊື່ສຽງຄົນອື່ນໆ ເເລະຜູ້ວ່າຣຊາການເເຄວ້ນທັງຫລາຍ ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ມີວິນຍານສະຖິດກັບເຂົາ ກະສັດຊົງມີເເຜນຈະເເຕ່ງຕັ້ງໃນເຂົາດູເເລອານາຈັກເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດ

⁴ຜູ້ວ່າການເເຄວ້ນທັງຫລາຍຈຶ່ງໄດ້ຫາຄວາມຜິດໃນງານທີ່ ດານີເອນ ເຮັດໃນເລື່ອງຣາຊອານາຈັກ ເເຕ່ພວກເຂົາກໍຫາຄວາມຜິດຫລືຄວາມບົກຜ່ອງໃນງານຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ ເພາະເຂົາເປັນຄົນຊື່ສັດຈະຫາຄວາມຜິດພາດຫລືເຊື່ອມເສຍໃນໂຕເຂົາບໍ່ໄດ້ເລີຍ⁵ເເລ້ວຄົນເຫລົ່ານີ້ຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, ”ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຈະຟ້ອງດານີເອນໄດ້ ນອກຈາກເຮົາຈະຫາເຫດຜົນໃນເລື່ອງກົດບັນຍັດເເຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ.”

⁶ເເລ້ວພວກອະທິບໍດີແລະພວກຜູ້ວ່າຣາຊການ ເເຄວ້ນເຫລົ່ານີ້ກໍໄດ້ນຳເເຜນຖວາຍຕໍ່ຫນ້າກະສັດ, ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າແຕ່ກະສັດດາຣິອຸດ, ຂໍຊົງພຣະຈະເລີນເປັນນິດ!⁷ຜູ້ວ່າຣາຊການທຸກຄົນແຫ່ງຣາຊອານາຈັກ, ທັງເຫລົ່າອົງຄະມົນຕີ, ແລະເຫລົ່າຜູ້ວ່າຣາຊການແຄວ້ນ ເຫລົ່າທີ່ປຶກສາ ແລະຜູ້ວ່າຣາຊການທັງຫມົດໄດ້ຫາລືຮ່ວມກັນແລະໄດ້ມີມາຕິວ່າ ກະສັດ, ຄວນຈະມີກົດຫມາຍແລະອອກຄຳສັ່ງແລະໃຫ້ມີຜົນໃຊ້ບັງຄັບທັນທີວ່າ ໃນສາມສິບວັນນີ້ ຢ່າໃຫ້ຜູໃດພາວັນນາອະຖານພຣະຫລືມະນຸດນອກເຫນືອຈາກພະອົງ ຂ້າແຕ່, ກະສັດ, ກໍໃຫ້ໂຍນຄົນນັ້ນລົງໃນຖ້ຳສິງໂຕ

⁸ບັດນີ້, ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ຂໍພຣະອົງຊົງອອກຄຳສັ່ງນີ້ແລະຊົງເຊັນລົງນາມໃນຫນັງສືຫມາຍສຳຄັນ ເພື່ອຈະປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້ ຕາມກົດຫມາຍຂອງຄົນເມເດຍແລະຄົນເປີເຊຍ.”⁹ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດດາຣີອຸດຈຶ່ງໄດ້ລົງນາມໃນຫນັງສືສຳຄັນແລະໃຫ້ຄຳສັ່ງນັ້ນເປັນກົດຫມາຍ.

¹⁰ເມື່ອດານີເອນໄດ້ຮູ້ວ່າກະສັດລົງນາມໃນເອກກະສານເປັນກົດຫມາຍແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ກັບບ້ານຂອງເຂົາ (ບັດນີ້ປ່ອງຢ້ຽມຂອງເຂົາໄດ້ເປີດທີ່ຫ້ອງຊັ້ນເທິງຫັນຫນ້າໄປຍັງກຸງເຢລູຊາເລັມ) ແລະເຂົາກໍໄດ້ຄຸເຂົ່າລົງເຂົາໄດ້ເຮັດວັນລະສາມຄັ້ງ, ແລະໄດ້ອະທິຖານແລະຂອບພຣະຄຸນ ພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຂົາຢ່າງທີ່ໄດ້ເຄີຍເຮັດກ່ອນຫນ້ານີ້.¹¹ແລ້ວພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ວາງແຜນດ້ວຍກັນໄດ້ເຫັນ ດານີເອນກຳລັງອະທິຖານແລະຂໍການຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະເຈົ້າ.

¹²ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ໄປເຂົ້າເຝົ້າກະສັດແລະໄດ້ບອກພຣະອົງກ່ຽວກັບຫນັງສືຄຳສັ່ງວ່າ,“ຂ້າແດ່ພະຣາຊາພະອົງໄດ້ຊົງລົງນາມໃນຫນັງສືສຳຄັນສະບັບຫນຶ່ງບໍ່ແມ່ນບໍວ່າ ຖ້າມີໃຜທູນຂໍຕໍ່ພຣະ ຫລືມະນຸດພາຍໃນສາມສິບວັນນີ້, ນອກເຫນືອຈາກພະອົງ, ຂ້າແດ່ກະສັດ, ກໍໃຫ້ໂຍນຄົນນັ້ນລົງໃນຖ້ຳຂອງພວກສິງໂຕ?” ກະສັດໄດ້ກ່າວຕອບວ່າ, “ເລື່ອງນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ ຕາມກົດຫມາຍຂອງຄົນເມດາຍແລະຄົນເປີເຊຍ ຊຶ່ງຈະແກ້ໄຂບໍ່ໄດ້ເປັນອັນຂາດ.”

¹³ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ບອກຕໍ່ກະສັດວ່າ.“ຂ້າແດ່ກະສັດ ດານີເອນ, ຄົນນັ້ນແຫລະທີ່ເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກທີ່ຖືກກວາດເປັນຊະເລີຍຈາກຢູດາ, ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະອົງ, ແລະບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ລົງນາມໄວ້, ເຂົາໄດ້ທູນຂໍຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ຂອງເຂົາວັນລະສາມຄັ້ງ.”¹⁴ເມື່ອກະສັດໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແລ້ວພະອົງກໍໄດ້ຊົງທຸກໃຈຍິ່ງຫນັກ, ແລະຊົງຕັ້ງໃຈຫາທາງຊ່ວຍກູ້ ດານິເອນ ໃຫ້ລອດຈາກກົດຫມາຍນີ້. ພະອົງໄດ້ຊົງພະຍາຍາມຫາທາງຊ່ວຍ ດານີເອນ ຈົນເຖິງເວລາຕາເວັນຕົກ

¹⁵ແລ້ວຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ວາງແຜນຮ່ວມກັນກໍພາກັນມາເຂົ້າເຝົ້າກະສັດແລະບອກວ່າ, “ຂ້າແດ່, ກະສັດ, ຂໍພະອົງຊົງຮູ້ວ່າບໍ່ມີກົດຫມາຍຂອງຄົນເມເດຍແລະຄົນເປີເຊຍທີ່ປະກາດຫ້າມຫລືກົດຫມາຍຊຶ່ງກະສັດໄດ້ຊົງປະທັບຕາແລ້ວຈະສາມາດປ່ຽງແປງໄດ້,”

¹⁶ແລ້ວກະສັດໄດ້ຊົງບັນຊາແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ນຳດານີເອນເຂົ້າມາ, ແລະພວກເຂົາກໍໂຍນເຂົາເຂົ້າໄປໃນຖ້ຳສິງໂຕ. ກະສັດໄດ້ກ່າວແກ່ດານີເອນວ່າ, “ຂໍພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຈົ້າຮັບໃຊ້ຢູ່ຕະຫລອດມານັ້ນຊົງຊ່ວຍ, ກູ້ເຈົ້າເຖີດ”

¹⁷ແລ້ວຫີນກ້ອນຫນຶ່ງຖືກນຳມາປິດທາງເຂົ້າຖຳ້, ແລະກະສັດກໍໄດ້ຊົງປະທັບກາຂອງພະອົງ ແລະດ້ວຍກາຂອງແຫວນບັນດາເຊື້ອພະອົງ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜມາປ່ຽນແປງ ສະຖານະການຂອງດານີເອນໄດ້.¹⁸ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ກັບຣາຊວັງຂອງພະອົງ ແລະໄດ້ຊົງອົດອາຫານຕະຫລອດຄືນນັ້ນ. ບໍ່ໃຫ້ນຳສິ່ງບັນເທິງມາຖວາຍພະອົງດ້ວຍ, ແລະພະອົງຊົງນອນບໍ່ລັບ.

¹⁹ແລ້ວໃນຕອນເຊົ້າໆ ກະສັດກໍໄດ້ຕື່ນນອນແລະພຣະອົງໄດ້ຮີບໄປຍັງຖ້ຳສິງໂຕ.²⁰ເມື່ອພະອົງມາໃກ້ຖ້ຳ, ພະອົງກໍໄດ້ກ່າວຮ້ອງດານີເອນ ດ້ວຍສຽງທຸກໃຈຕໍ່ ດານີເອນວ່າ, “ໂອ ດານີເອນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງມີຊີວິດຢູ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຈົ້າຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ຮັບໃຊ້ເນື່ອງນິດນັ້ນ, ຊົງສາມາດຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າຈາກສິງໂຕໄດ້ແລ້ວບໍ?”

²¹ແລ້ວດານີເອນໄດ້ບອກກະສັດວ່າ, “ຂ້າແຕ່ກະສັດ ຂໍຊົງພະຈະເລີນເປັນນິດ!²²ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງໃຊ້ທູດຂອງພຣະອົງມາປິດປາກເຫລົ່າສິງໂຕໄວ້, ແລະພວກມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເພາະຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຜິດຕໍ່ຫນ້າພະອົງ, ຂ້າແດ່ກະສັດ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດປະການໃດຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງດ້ວຍ.”

²³ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ສຸດ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ນຳດານີເອນອອກມາຈາກຖ້ຳ. ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນ ກໍໄດ້ຖືກດຶງຂຶ້ນມາຈາກຖ້ຳ. ບໍ່ປາກົດວ່າມີອັນຕະລາຍຢ່າງໃດທີ່ຕົວເຂົາເລີຍ. ເພາະເຂົາໄດ້ວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ.

²⁴ກະສັດໄດ້ຊົງບັນຊາ ແລະພວກເຂົາໄດ້ນຳຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໃສ່ຮ້າຍດານີເອນ ແລະໄດ້ໂຍນຖິ້ມໃນຖ້ຳສິງໂຕ ທັງຕົວເຂົາ ແລະລູກທັງຫລາຍ ແລະເມຍຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ ຍັງບໍ່ທັນຕົກໄປເຖິງພື້ນຖ້ຳ ພວກສິງໂຕກໍຂະຍ້ຳພວກເຂົາ ແລະຫັກກະດູກຂອງເຂົາທັງຫລາຍຈົນແຫລກເປັນຕ່ອນໆ.²⁵ແລ້ວກະສັດດາຣິອຸດໄດ້ຊົງມີພະຣາຊສານໄປເຖິງຊົນທຸກຊາດ, ແລະທຸກພາສາ, ທີ່ອາໃສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທັງຫມົດວ່າ: “ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫລາຍຢ່າງທະວີຄູນ.

²⁶ເຮົາອອກຄຳສັ່ງ ໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍໃນຣາຊອານາຈັກທັງຫມົດຂອງເຮົາຢ້ານແລະຢຳເກງພຣະເຈົ້າຂອງດານີເອນ, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີຊີວິດຢູ່ ຊົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ, ແລະຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍ ແລະການປົກຄອງຂອງພຣະອົງຈະດຳລົງຈົນເຖິງທີ່ສຸດ.²⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ແລະໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄພ ພຣະອົງຊົງເຮັດຫມາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນໃນຟ້າແລະເທິງພື້ນແຜ່ນດິນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍດານີເອນໃຫ້ລອດຈາກອຳນາດຂອງເຫລົ່າສິງໂຕ.”

²⁸ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນຈຶ່ງໄດ້ຈະເລີນກ້າວຫນ້າໃນຣັດສະໄຫມຂອງດາຣິອຸດ ແລະໃນຣັດສະໄຫມຂອງໄຊຣັດຊາວເປີເຊຍ.

7

¹ໃນປີທີຫນຶ່ງແຫ່ງຣາຊການຂອງເຈົ້າເບັນຊັດຊາເຣ ກະສັດຂອງບາບີໂລນ, ດານີເອນໄດ້ມີຄວາມຝັນແລະນິມິດໃນຄວາມຄິດຂອງເຂົາຂະນະທີ່ເຂົານອນເທິງທີ່ນອນຂອງເຂົາ ແລ້ວເຂົາຈຶ່ງໄດ້ບັນທຶກສິ່ີງທີ່ເຂົາໄດ້ເຫັນໃນຄວາມຝັນນັ້ນໄວ້ ເຂົາໄດ້ບັນທຶກເຫດການສຳຄັນທີ່ສຸດນັ້ນໄວ້²ດານີເອນໄດ້ອະທີບາຍວ່າ, “ໃນນິມິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເວລາກາງຄືນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນລົມທັງສີ່ຂອງຟ້າໄດ້ປຸກປັ່ນທະເລໃຫຍ່.³ສັດໃຫຍ່ສີ່ໂຕ ແຕ່ລະໂຕກໍມີລັກຊະນະແຕກຕ່າງຈາກໂຕອື່ນໄດ້ຂຶ້ນອອກມາຈາກທະເລ

⁴ຕົວທີຫນຶ່ງເຫມືອນສິງໂຕແຕ່ໄດ້ມີປີກນົກອິນຊີ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງຢູ່ນັ້ນ ປີກທັງສອງຂ້າງຂອງມັັນກໍຖືກຍົກຂຶ້ນຈາກພື້ນດິນ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຢືນສອງຕີນເຫມືອນມະນຸດ ໃຈຂອງມະນຸດຖືກມອບໃຫ້ມັນ.⁵ແລ້ວມີສັດໂຕທີ່ສອງເຫມືອນຫມີ ແລະມັນໄດ້ຍ້າຍໂຕຂ້າງຫນຶ່ງຂຶ້ນ ມັນມີກະດູກຊີກໂຄງສາມຊີກລະຫວ່າງແຂ້ວໃນປາກຂອງມັນ ມີສຽງບອກມັນວ່າ ‘ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະກິນປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍຢ່າງຕະກະ.’

⁶ຫລັງຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າ, ໄດ້ເບິ່ງອີກຄັ້ງມີສັດອີກໂຕຫນຶ່ງ ທີ່ເບີ່ງເຫມືອນເສືອດາວ ເທິງຫລັງຂອງມັນມີປີກສີ່ປີກເຫມືອນປີກນົກ ມັນມີຫົວສີ່ຫົວ ແລະມັນໄດ້ຮັບສິດທິອຳນາດໃນການປົກຄອງ.⁷ຕໍ່ຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນິມິດໃນເວລາກາງຄືນສັດໂຕທີ່ສີ່, ມັນຮ້າຍກາດ, ຫນ້າຢ້ານ, ແລະແຂງແຮງຫລາຍ ມັນມີແຂ້ວເຫລັກທີ່ໃຫຍ່ ມັນກິນຢ່າງຕະກະຕະກາມ ໄດ້ຫັກເປັນຕ່ອນໆ ແລະຢຽບສິ່ງທີ່ເຫລືອກິນນັ້ນໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຕີນ ມັນຕ່າງກັບສັດອື່ນທັງຫມົດ, ແລະມັນມີເຂົາສິບເຂົາ.

⁸ຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈ້ອງເບິ່ງເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງແລະໄດ້ເຫັນ ມີເຂົານ້ອຍໆອີກເຂົາຫນຶ່ງງອກຂຶ້ນມາທ່າມກາງເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ ແລະເຂົາສາມເຂົາໄດ້ຖືກຖອນຮາກອອກໄປ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເຂົານີ້ມີຕາເຫມືອນຕາມະນຸດ ແລະມີປາກເວົ້າໂອ້ອວດແຕ່ເລື່ອງຍິ່ງໃຫຍ່.

⁹ເມື່ອຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ ມີຫລາຍບັນລັງມາຕັ້ງໄວ້, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢູ່ເທິງບັນລັງ ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງ. ພຣະອົງກໍຂາວຢ່າງຫິມະ ຜົມຂອງພຣະອົງກໍເຫມືອນຂົນແກະທີ່ບໍຣິສຸດພຣະບັນລັງ. ຂອງພຣະອົງເປັນເປວໄຟ, ແລະພວກລໍ້ນັ້ນເປັນໄຟລຸກຢູ່.

¹⁰ແມ່ນ້ຳແຫ່ງໄຟກໍໄຫລພົ້ງອອກມາຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ; ຄົນນັບລ້ານໄດ້ບົວລະບັດພຣະອົງ, ແລະຄົນນັບຮ້ອຍລ້ານໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງ. ສານກໍໄດ້ເລີ່ມກະບວນການ, ແລະບັນດາຫນັງສືກໍເປີດອອກ

¹¹ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງຄົງເບິ່ງຕໍ່ໄປ ເພາະຖ້ອຍຄຳໂອ້ອວດທີ່ເວົ້າອອກມາຈາກເຂົານັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງ ຂະນະທີ່ສັດໂຕນັ້ນກໍຖືກຂ້າ ແລະຮ່າງຂອງມັນກໍຖືກທຳລາຍໄປແລະໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ເຜົາດ້ວຍໄຟ.¹²ສ່ວນເລື່ອງສັດສີ່ໂຕທີ່ເຫລືອຢູ່ນັ້ນ, ອຳນາດປົກຄອງຂອງພວກມັນກໍຖືກຖອນໄປ, ແຕ່ຊີວິດຂອງພວກມັນໄດ້ຖືກຢືດຕໍ່ໄປໃນຊ່ວງເວລາຫນຶ່ງ.

¹³ໃນນິມິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຄືນນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຄົນຫນຶ່ງກຳລັງມາພ້ອມກັບບັນດາເມກຂອງຟ້າເຫມືອນບຸດມະນຸດພຣະອົງມາພ້ອມກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະເຝົ້າຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ.¹⁴ພຣະຣາຊອຳນາດໃນການຄອບຄອງແລະສັກສີ ກັບຣິດອຳນາດຣາຊວົງໄດ້ຊົງມອບໄວ້ກັບພຣະອົງ ເພື່ອປະຊາຊົນ, ທຸກຊາດ, ແລະທຸກພາສາ, ຈະຮັບໃຊ້ທ່ານອຳນາດສິດຂາດໃນການຄອບຄອງຈະບໍ່ສິ້ນສຸດໄປ ແລະອານາຈັກຂອງພຣະອົງເປັນອານາຈັກຊຶ່ງຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍເລີຍ

¹⁵ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າ ດານີເອນ ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນທຸກຢູ່ພາຍໃນ ແລະນິມິດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ໃນຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສະບາຍໃຈ.¹⁶ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ຂໍໃຫ້ເຂົາສະແດງຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າເຖີິງຄວາມຫມາຍຂອງເລື່ອງລາວນີ້.

¹⁷ສັດໃຫຍ່ທັງສີ່ຄືກະສັດ, ສີ່ພະອົງຊຶ່ງເກີດມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ,¹⁸ແຕ່ບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດຈະຮັກຣາຊອານາຈັກ ແລະພວກເຂົາຖືກຳມະສິດຣາຊອານາຈັກນັ້ນສືບໄປເປັນນິດນິລັນດອນ.

¹⁹ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍຢາກຮູ້ຄວາມຈິງກ່ຽວກັບສັດໂຕທີສີ່ນັ້ນ ຊຶ່ງມັນຜິດແປກຈາກສັດອື່ນທັງຫມົດ ແລະຮ້າຍກາດເຫລືອເກີນ ດ້ວຍແຂ້ວເຫລັກແລະເລັບຕີນທອງສຳຣິດ ຊຶ່ງມັນໄດ້ກິນແລະໄດ້ຈີກອອກເປັນຕ່ອນໆ ແລະໄດ້ຢຽບສິ່ງທີ່ເຫລືອນັ້ນດ້ວຍຕີນຂອງມັນ.²⁰ຂ້າພຣະເຈົ້າຕ້ອງການທີ່ຈະຮູ້ກ່ຽວກັບເຂົາສິບເຂົາເທິງຫົວຂອງມັນແລະເຂົາອີກເຂົາຫນຶ່ງຊິ່ງງອກຂຶ້ນມາຕໍ່ຫນ້າເຂົາສາມເຂົາທີ່ຫລຸດໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການຮູ້ເລື່ອງເຂົາຊຶ່ງມີຕາແລະມີປາກທີ່ເວົ້າໂອ້ອວດເລື່ອງໃຫຍ່ກວ່າເຫລົ່າເພືອນຂອງມັນ.

²¹ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ ເຂົານີ້ເຮັດສົງຄາມກັບບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດແລະໄດ້ມີໄຊຊະນະເຫນືອພວກເຂົາ.²²ຈົນກວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາເຖິງ ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ ແລ້ວເວລາກຳນົດໄດ້ມາເຖິງທີ່ບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດຈະຮັບຣາຊອານາຈັກ.

²³ນີ້ຄຶສິ່ງທີ່ບຸກຄົນນັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ ‘ເລື່ອງສັດໂຕທີ່ສີ່ນັ້ນ ຈະມີຣາຊອານາຈັກທີສີ່ເທິງແຜ່ນດິນຊຶ່ງຈະແຕກຕ່າງຈາກຣາຊອານາຈັກອື່ນໆ ມັນຈະກິນທັງແຜ່ນດິນນີ້ ແລະຢຽບແຜ່ນດິນລົງ ແລະເຮັດໃຫ້ເປັນຕ່ອນໆ.²⁴ສ່ວນເລື່ອງເຂົາສິບເຂົານັ້ນ, ຈາກຣາຊອານາຈັກນີ້ຈະມີກະສັດສິບພຣະອົງເກີດຂຶ້ນ, ແລະມີກະສັດອີກອົງຫນຶ່ງເກີດຂຶ້ນພາຍຫລັງພວກເຂົາ. ເຂົາຈະແຕກຕ່າງຈາກຄົນທີ່ມີມາກ່ອນຫນ້າ, ແລະເຂົາຈະລົ້ມກະສັດສາມພະອົງ.

²⁵ເຂົາຈະເວົ້າຄຳກ່າວຮ້າຍອົງຜູ້ສູງສຸດແລະຈະຂົ່ມເຫ່ງບັນດາປະຊາຊົນຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດນັ້ນ ເຂົາຈະພະຍາຍາມປ່ຽນແປງກົດຫມາຍ ແລະວັນສະຫລອງຕ່າງໆສາສະຫນາ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ, ຫນຶ່ງປີ, ສອງປີ, ກັບເຄິ່ງປີ²⁶ແຕ່ການພິຈາຣະນາຄະດີກໍຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະພວກເຂົາຈະນຳເອົາຣິດອຳນາດຂອງເຂົາໄປ ເພື່ອຈະຊົງເຜົາຜານແລະທຳລາຍເສຍໃຫ້ສິ້ນສຸດ.

²⁷ຣາຊອານາຈັກກັບອຳນາດ ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງບັນດາຣາຊອານາຈັກພາຍໃຕ້ຟ້າທັງຫມົດ ຈະຕ້ອງຖືກມອບໄວ້ແກ່ບັນດາປະຊາຊົນຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດນັ້ນ ແຜ່ນດິນຂອງທ່ານເຫລົ່ານີ້ຈະເປັນແຜ່ນດິນນິລັນ ແລະຣາຊອານາຈັກ, ທັງຫມົດຈະຮັບໃຊ້ແລະເຊື່ອຟັງທ່ານ.’²⁸ນີ້ເປັນການສິ້ນສຸດຂອງເລື່ອງນີ້ ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າ, ດານີເອນ, ຄວາມຄິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕົກໃຈຫລາຍ ແລະຫນ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຊີດໄປ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍເກັບເລື່ອງລາວນີ້ໄວ້ໃນໃຈ”

8

¹ໃນປີທີສາມແຫ່ງຣາຊການກະສັດເບັນຊັດຊາເຣ, ຂ້າພະເຈົ້າ, ດານີເອນ, ໄດ້ເຫັນນິມິດປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ (ຫລັງຈາກນິມິດທີ່ໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ).²ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນນິມິດ, ຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກຳລັງເບິ່ງເຫັນ ປາກົດວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ທີ່ປ້ອມຂອງເມືອງຊູຊາ ຊຶ່ງຢູ່ໃນແຂວງເອລາມ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນນິມິດ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ທີ່ແມ່ນ້ຳອູລາຍ.

³ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເງີຍຫນ້າເບິ່ງ ແລະໄດ້ເຫັນແກະໂຕຜູ້ໂຕຫນຶ່ງມີເຂົາສອງເຂົາ, ກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳເຂົາຂ້າງຫນຶ່ງກໍຍາວກວ່າອີກຂ້າງຫນຶ່ງ. ແຕ່ເຂົາທີ່ຍາວນັ້ນປົ່ງມາຊ້າກວ່າເຂົາທີ່ສັ້ນກວ່າແລະໄດ້ປົ່ງອອກມາເລື້ອຍໆ ແລ້ວກໍເປັນເຂົາທີ່ຍາວ.⁴ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແກະຜູ້ໂຕນັ້ນຊິດເຂົາໄປທາງຕາເວັນຕົກ ແລ້ວກໍທາງເຫນືອ, ແລະຕໍ່ມາກໍທາງໃຕ້; ບໍ່ມີສັດໂຕໃດສູ້ມັນໄດ້ ບໍ່ມີໂຕໃດໃນພວກມັນຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງມັນໄດ້. ມັນເຮັດຕາມໃຈຊອບແລະມັນກໍໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.

⁵ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຄິດເຖິງກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ຢູ່, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແບ້ຜູ້ໂຕຫນຶ່ງມາຈາກທິດຕາເວັນຕົກ ມັນໄດ້ໂດດຂ້າມຫນ້າພື້ນແຜ່ນດິນທັງຫມົດໄປ ແລ່ນຢ່າງໄວຫລາຍຈົນເບິ່ງເຫມືອນວ່າບໍ່ແຕະຕ້ອງພື້ນດີນເລີຍແລະແບ້ໂຕນັ້ນໄດ້ມີເຂົາໃຫຍ່ຢູ່ໃນລະຫວ່າງຕາຂອງມັນເຂົາຫນຶ່ງ.⁶ມັນໄດ້ເຫັນແກະໂຕຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ແລະແບ້ໄດ້ແລ່ນເຂົ້າໃສ່ແກະຜູ້ໂຕນັ້ນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ.

⁷ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແບ້ໂຕຜູ້ເຂົ້າມາໃກ້ແກະໂຕຜູ້ ມັນໂກດຮ້າຍແກະໂຕຜູ້ຫລາຍ ແລະມັນໄດ້ຊົນແກະໂຕຜູ້ແລະເຮັດໃຫ້ເຂົາທັງສອງຂອງມັນຫັກໄປ ແກະໂຕຜູ້ກໍບໍ່ມີກຳລັງທີ່ຈະຢືນຕໍ່ຫນ້າມັນໄດ້ ແບ້ໄດ້ໂຍນແກະໂຕຜູ້ລົງທີ່ພື້ນດິນແລະໄດ້ຢຽບມັນ ບໍ່ມີໃຜສາມາດຊ່ວຍແກະໂຕຜູ້ໃຫ້ພົ້ນອຳນາດຂອງມັນໄດ້.⁸ແລ້ວແບ້ໂຕຜູ້ກໍໃຫຍ່ໂຕຂຶ້ນຢ່າງຫລາຍ, ແຕ່ເມື່ອມັນໄດ້ແຂງແກ່ງຂຶ້ນເຂົາໃຫຍ່ຂອງມັນກໍຫັກ, ແລະໃນທີ່ນັ້ນກໍມີເຂົາອີກສີ່ເຂົາປົ່ງຂຶ້ນແທນທີ່ບ່ອນນັ້ນ ຫັນໄປທາງທິດລົມທັງສີ່ຂອງຟ້າທັງຫລາຍ.

⁹ແລະຈາກເຂົາຫນຶ່ງໃນບັນດາເຂົາເຫລົ່ານີ້ມີເຂົານ້ອຍໆ ອີກເຂົາຫນຶ່ງໄດ້ປົ່ງອອກມາທຳອິດກໍເປັນເຂົານ້ອຍໆ ແຕ່ໄດ້ກາຍເປັນເຂົາໃຫຍ່ຂະຫຍາຍໄປທາງໃຕ້, ໄປທາງຕາເວັນອອກ, ແລະໄປຍັງແຜ່ນດິນອັນສວຍງາມ.¹⁰ມັນໄດ້ໃຫຍ່ຫລາຍຈົນເຂົ້າສູ້ຮົບໃນສົງຄາມກັບກອງທັບແຫ່ງຟ້າ. ບາງຄົນໃນກອງທັບນັ້ນແລະດາວບາງດວງຖືກໂຍນລົງມາຍັງພື້ນດິນ ແລ້ວມັນໄດ້ຢຽບຢ້ຳເສຍ.

¹¹ມັນໄດ້ເຮັດໂຕຂອງມັນເອງໃຫຍ່ຂຶ້ນອີກຈົນເຫມືອນຜູ້ບັນຊາການກອງທັບ ແລະເຄື່ອງເຜົາບູຊາເນື່ອງນິດກໍຖືກຊິງໄປຈາກເຂົາ, ແລະ ບ່ອນນະມັດສະການຂອງເຂົາກໍຖືກເຮັດໃຫ້ສູນເສຍ.¹²ເນື່ອງຈາກການກະບົດ ກອງທັບຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາຂອງແບ້ໂຕຜູ້, ແລະເຄື່ອງເຜົາບູຊາຈະຖືກຢຸດຢັ້ງ ເຂົານັ້ນຈະໂຍນຄວາມຈິງລົງພື້ນດິນ, ແລະເຂົານັ້ນກໍໄດ້ຮັບຜົນສຳເລັດໃນສິ່ງທີ່ມັນເຮັດ.

¹³ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍຣິສຸດທ່ານຫນຶ່ງກຳລັງເວົ້າຢູ່ ແລະຜູ້ບໍຣິສຸດອີກທ່ານຫນຶ່ງໄດ້ມາຕອບເຂົາວ່າ, “ສິ່ງນີ້ຈະຢູ່ອີກດົນເທົ່າໃດ ນິມິດນີ້ທີ່ກ່ຽວກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາຄວາມບາບທີ່ນຳໄປສູ່ການພິນາດ, ແລະເລື່ອງການຍົກບ່ອນນະມັດສະການໃຫ້ໄປ, ແລະກອງທັບຂອງຟ້າທີ່ຖືກຢຽບຢ້ຳລົງ?”¹⁴ເຂົາໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້່າວ່າ, “ມັນຈະຢູ່ດົນ 2,300 ເວລາແລງແລະເວລາເຊົ້າ ຫລັງຈາກບ່ອນນະມັດສະການນັ້ນຈະກັບສູ່ສະພາບອັນຄວນ.”

¹⁵ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າ, ດານີເອນ, ໄດ້ເຫັນນິມິດແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ແລ້ວມີຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ເບິ່ງແລ້ວເຫມືອນມະນຸດທີ່ຢືນຢູ່ຫນ້າຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁶ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ກຳລັງເອີ້ນລະຫວ່າງແມ່ນຳ້ອູລາຍ. ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ," ຄັບຣີເອນ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນເຖີດ."¹⁷ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ມາໃກ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຢືນຢູ່ແລະເມື່ອເຂົາໄດ້ມາ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຕົກໃຈຫມູບຫນ້າລົງເທິງພື້ນດິນ. ເຂົາໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ,"ມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈເຖີດວ່າ, ນິມິດນັ້ນເປັນເລື່ອງຂອງການສີ້ນສຸດ."

¹⁸ເມື່ອເຂົາໄດ້ເວົ້າຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ສະຫລົບໄປແລະດ້ວຍຫມູບຫນ້າຕິດດິນ. ແລ້ວເຂົາໄດ້ແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າແລະເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຂຶ້ນ.¹⁹ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ,"ນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ເຖິງສິ່ງຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫລັງໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍ, ເພາະນິມິດນັ້ນກ່ຽວກັບວາລະກຳນົດແຫ່ງການສີ້ນສຸດ.

²⁰ເລື່ອງແກະໂຕຜູ້ທີ່ເຈົ້າເຫັນ, ໂຕທີ່ມີສອງເຂົາ ພວກເຂົາເປັນກະສັດຂອງຄົນມີເດຍແລະຄົນເປີເຊຍ.²¹ແບ້ໂຕຜູ້ຄື ກະສັດຂອງກຣີດ. ແລະເຂົາໃຫຍ່ຢູ່ລະຫວ່າງຕາຂອງເຂົາຄືກະສັດອົງທຳອິດ.

²²ມີເຂົາອີກ ສີ່ເຂົາປົ່ງຂຶ້ນມາແທນໃນບ່ອນນັ້ນຄື ອານາຈັກສີ່ອານາຈັກ ຈະເກີດຂຶ້ນຈາກຊາດຂອງເຂົາ, ແຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ດ້ວຍອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຂົາ.²³ບັ້ນປາຍຂອງອານາຈັກເຂົາທັງຫລາຍນັ້ນ, ເມື່ອຜູ້ລະເມີດໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວເຕັມຂະຫນາດແລ້ວ, ຈະມີກະສັດ, ຫນ້າຕາໂຫດຮ້າຍອົງຫນຶ່ງເກີດມາ, ເພິ່ນສະຫລາດຫລາຍ.

²⁴ອຳນາດຂອງພະອົງຈະໃຫຍ່ໂຕຫລາຍ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນອຳນາດຂອງພະອົງເອງ. ພະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດຢ່າງຫນ້າປະຫລາດໃຈ; ພະອົງຈະຊົງກະທຳການແລະປະສົບຄວາມສຳເລັດ. ພະອົງຈະຊົງທຳລາຍຊົນຊາດທີ່ມີກຳລັງຫລາຍ, ຄືປະຊາຊົນຂອງບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດ.²⁵ດ້ວຍຄວາມສະຫລາດຂອງພະອົງ ຈະເຮັດໃຫ້ການລໍ້ລວງແຜ່ຂະຫຍາຍຂຶ້ນດ້ວຍນຳ້ມືຂອງພະອົງ. ພະອົງຈະຄິດວ່າຕົວພະອົງເອງນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ ພະອົງຈະຊົງທຳລາຍຄົນຫລວງຫລາຍເກີນກວ່າທີ່ຈະຄາດຄິດໄດ້, ພະອົງຈະຊົງລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຈອມກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະພະອົງຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍດ້ວຍອຳນາດທີ່ບໍ່ໄດ້ມາຈາກມືມະນຸດ.

²⁶ນິມິດເລື່ອງເວລາແລງແລະເວລາເຊົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ເຄີຍບອກເລົ່ານັ້ນເປັນຄວາມຈິງ. ແຕ່ຈົ່ງຮັກສານີມິດນັ້ນໄວ້, ເພາະເປັນເລື່ອງຂອງອີກຫລາຍວັນຂ້າງຫນ້າ."

²⁷ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າ, ດານີເອນ, ກໍອ່ອນເພຍແລະນອນຫມົດແຮງຢູ່ຫລາຍວັນ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະໄປປະຕິບັດຣາຊການຂອງກະສັດ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສະບາຍໃຈເພາະນີມິດນັ້ນ, ແລະບໍ່ມີໃຜໄດ້ເຂົ້າໃຈເລື່ອງລາວເລີຍ.

9

¹ດາຣິອັດ ລູກຊາຍກະສັດອາຫາສຸເອຣັດ, ເຊື້ອສາຍຂອງຄົນເມເດຍ. ອາຫາສຸເອຣັດນີ້ແຫລະຜູ້ທີ່ໄດ້ເປັນກະສັດເຫນືອອານາຈັກຂອງບາບີໂລນ.²ບັດນີ້ໃນປີທີ່ຫນຶ່ງແຫ່ງຣາຊການຂອງ ດາຣິອັດ' ຂ້າພະເຈົ້າ, ດານີເອນ, ໄດ້ກຳລັງສຶກສາເບິ່ງໃນຫນັງສືທີ່ບັນທຶກຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ຖ້ອຍຄຳທີ່ໄດ້ມາເຖິງ ເຢເຣມີຢາ ຜູ້ທຳນວຍຖ້ອຍຄຳ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າຈະເປັນເວລາ ເຈັດສິບປີຈົນເຖິງເວລາຄວາມຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າຂອງ ກຸງເຢຣູຊາເລັມສິ້ນສຸດແລ້ວ.

³ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຫັນຫນ້າໄປຫາພຣະເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍການອະທິຖານແລະການວິງວອນ, ດ້ວຍການອົດອາຫານ, ແລະນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບແລະນັ່ງເທິງຂີ້ເທົ່າ.⁴ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສາລະພາບຄວາມບາບຂອງພວກເຮົາວ່າ, “ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ໃຫຍ່ຍິ່ງແລະຫນ້າເກງຂາມ ຜູ້ຊົງຮັກສາຄຳສັນຍາແລະຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຕໍ່ຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງແລະປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.

⁵ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບແລະໄດ້ເຮັດຜິດ. ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກໍ່ການອາທຳແລະໄດ້ເຮັດການກະບົດ, ໄດ້ຫັນຫນີຈາກພຣະບັນຍັດແລະກົດຫມາຍຂອງພຣະອົງ.⁶ພວກຂ້ານ້ອຍ ບໍ່ໄດ້ຟັງບັນດາຜູ້ທຳນວຍຖ້ອຍຄຳຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຜູ້ໄດ້ກ່າວໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງຕໍ່ບັນດາກະສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ທັງ ຕໍ່ບັນດາຜູ້ນຳ, ບັນພະບູລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະຮວມທັງປະຊາຊົນທຸກຄົນຂອງແຜ່ນດິນ.

⁷ຂ້າແດ່, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຄວາມຊອບທຳເປັນຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພວກຂ້ານ້ອຍໃນວັນນີ້, ມີແຕ່ຄວາມອັບອາຍ, ຂາຍຫນ້າຂອງປະຊາຊົນຢູດາຍ ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະຄົນອິດສະຣາເອນ. ທັງຫມົດນີ້ລວມທັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ຢູ່ໃກ້ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໄກອອກໄປ ໃນແຜ່ນດິນທັງຫລາຍຊຶ່ງພຣະອົງຊົງຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປນັ້ນ. ນີ້ເປັນເພາະວ່າການຫັກຫລັງຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳຕໍ່ພຣະອົງ.⁸ຂ້າແດ່, ພຣະຢາເວ, ສຳລັບພວກຂ້ານ້ອຍຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າຄວນເປັນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຂອງກະສັດ, ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຂອງບັນດາຜູ້ນຳ, ແລະບັນພະບູລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳບາບຕໍ່ພຣະອົງ.

⁹ພຣະກາຣຸນາແລະການອະໄພໂທດເປັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ, ເພາະວ່າພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະບົດຕໍ່ພຣະອົງ.¹⁰ພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ໂດຍການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ທີ່ໄດ້ປະທານຜ່ານບັນດາຜູ້ທຳນວຍ ຖ້ອຍຄຳຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.¹¹ອິດສະຣາເອນທັງຫມົດ ໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຫັນໄປ, ໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ, ຄຳສາບແຊ່ງແລະຄຳປະຕິຍານຊຶ່ງໄດ້ຈາລຶກໄວ້ໃນກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈຶ່ງໄດ້ເທລົງເຫນືອພວກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ.

¹²ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢືນຍັນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ບອກກ່າວໂທດພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະກ່າວໂທດຜູ້ຊຶ່ງປົກຄອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ໂດຍນຳວິບັດຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງມາເຫນືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ. ເພາະພາຍໃຕ້ທ້ອງຟ້າທັງຫມົດ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ໄດ້ເຮັດແລ້ວທີ່ສາມາດຈະປຽບທຽບກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດແກ່ເຢຣູຊາເລັມແລ້ວນັ້ນ.¹³ດັ່ງທີ່ໄດ້ຈາ ລຶກໄວ້ໃນກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ແລ້ວວິບັດທັງສິ້ນກໍໄດ້ຕົກຢູ່ເຫນືອຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍແລ້ວ, ແຕ່ພວກຂ້ານ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ອ້ອນວອນຂໍພຣະກາຣຸນາຈາກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ດ້ວຍການຫັນຈາກຄວາມຜິດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຫລືໃສ່ໃຈໃນຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕຽມຄວາມວິບັດໄວ້ພ້ອມ ແລະໄດ້ຊົງນຳມາເຫນືອພວກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຊົງເປັນຜູ້ຊອບທຳໃນພຣະຣາຊກິດທັງສິ້ນຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳ, ແຕ່ພວກຂ້ານ້ອຍກໍຍັງບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ.

¹⁵ບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ ດ້ວຍມືອັນຊົງຣິດ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເລື່ອງລືມາຈົນທຸກມື້ນີ້. ແຕ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບແລະໄດ້ເຮັດສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍທັງຫມົດ.¹⁶ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະຕາມການກະທຳອັນຊອບທຳທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ຄວາມໃຈຮ້າຍແລະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງຫັນກັບຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ເມືອງຂອງພຣະອົງ ພູເຂົາບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ. ເພາະບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ແລະເພາະຄວາມຜິດຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ກຸງເຢຣູຊາເລັມແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈຶ່ງກາຍເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍໃນຊົນຊາດທັງສິ້ນທີ່ຢູ່ຮອບຂ້າງພວກຂ້ານ້ອຍ.

¹⁷ບັດນີ້, ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຂໍພຣະອົງຊົງຟັງຄຳອະທິຖານຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ; ແລະຄຳທູນຂໍເພື່ອຄວາມເມດຕາ, ພວກເຂົາ ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະອົງ ຂໍພຣະພັກຂອງພຣະອົງສ່ອງແສງເຫນືອບ່ອນນະມັດສະການຂອງພຣະອົງຊຶ່ງວ່າງເປົ່ານັ້ນ.¹⁸ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍຂໍຊົງງ່ຽງຫູ ແລະຂໍຊົງຫລຽວເບິ່ງພວກຂ້ານ້ອຍ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ; ຂໍຊົງຫລຽວເບິ່ງເມືອງຊຶ່ງມີຊື່ຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ແລະພວກຂ້ານ້ອຍ. ກຳລັງພາວັນນາອະທິຖານຫາພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນພວກຂ້ານ້ອຍກະທຳໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແຕ່ເພາະພຣະກະຣຸນາຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ.¹⁹ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍໂຜດຟັງສຽງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ! ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງໃຫ້ອະໄພ! ຂໍຊົງໃສ່ໃຈແລະຊົງຈັດການ! ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຂອງຂ້ານ້ອຍຂໍຢ່າຊົງຊ້າເລີຍເພາະວ່າເມືອງຂອງພຣະອົງແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກໍມີຊື່ຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ."

²⁰ຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເວົ້າຢູ່ນີ້ ກຳລັງອະທິຖານແລະກຳລັງສາລະພາບບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລະບາບຂອງປະຊາຊົນ ອິດສະຣາເອນ, ຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລະສະເຫນີຄຳອ້ອນວອນຕໍ່ຫນ້າພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນນາມຂອງພູເຂົາບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.²¹ຂະນະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຄຳອະທິຖານ ຜູ້ຊາຍທີ່ຊື່ຄັບຮີເອນ, ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫັນໃນນິມິດ, ຄັ້ງທຳອິດນັ້ນໄດ້ບີນລົງມາຫາຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງໄວ ໃນເວລາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕອນແລງ.

²²ເຂົາໄດ້ກ່າວອະທິບາຍໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະໄດ້ວ່າ, “ໂອ ດານີເອນ, ເຮົາມາທີ່ນີ້ເພື່ອຊວ່ຍເຈົ້າ ບັດນີ້ ເພື່ອຈະໃຫ້ຄວາມກະຈ່າງແລະຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ເຈົ້າ.²³ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນອ້ອນວອນຂໍຄວາມເມດຕາ ກໍມີຄຳສັ່ງແລະເຮົາກໍໄດ້ມາແຈ້ງຄຳຕອບແກ່ເຈົ້າທັນທີ, ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ຊົງຮັກ. ຫລາຍເພາະສະນັ້ນຈົງພິຈາລະນາຄຳຕອບແລະເຂົ້າໃຈແລະການອະທິບາຍນັ້ນ.

²⁴ເຈັດສິບອາທິດ ຂອງປີຕ່າງໆ ໄດ້ກຳນົດໄວ້ສຳຫລັບປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າແລະເມືອງບໍລິສຸດຂອງເຈົ້າ ເພື່ອຢຸດຕິຄວາມຜິດແລະໃຫ້ບາບຈົບສິ້ນ, ໃຫ້ລົບມົນທິນ ເພື່ອນຳຄວາມຊອບທຳນິລັນດອນເຂົ້າມາ ໃຫ້ນຳນິມິດແລະຄຳຂອງຜູ້ທຳນວຍຖ້ອຍຄຳອອກໄປແລະເພື່ອຈະເຈີມສະຖານສັກສິດ.²⁵ຈົ່ງຮັບຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ນັບຕັ້ງແຕ່ການທີ່ພຣະຄຳສັ່ງນັ້ນອອກໄປໃຫ້ປັບປຸງແລະສ້າງກຸງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃຫມ່ ຈົນເຖິງການມາຂອງຜູ້ທີ່ຊົງຖືກເຈີມໄວ້ (ຜູ້ທີ່ຈະເປັນຜູ້ນຳ) ຈະມີເຈັດອາທິດ ແລະຫົກສິບສອງອາທິດ. ກຸງເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ພ້ອມດ້ວຍຫົນທາງແລະຄູເມືອງ, ແຕ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາຍາກລຳບາກ.

²⁶ຫລັງຈາກຫົກສິບສອງອາທິດຂອງປີຕ່າງໆ ແລ້ວ ຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍລົງແລະຈະບໍ່ມີຫຍັງເຫລືອ ກອງທັບຂອງຜູ້ປົກຄອງຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນຈະທຳລາຍເມືອງແລະສະຖານບໍຣິສຸດ. ຄວາມສິ້ນສຸດຈະມາເຖິງດ້ວຍນ້ຳຖ້ວມ, ແລະຈະມີສົງຄາມຈົນກະທັ້ງໃນຕອນສຸດທ້າຍ. ແລະການຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າໄດ້ຖືກກຳຫນົດໄວ້ແລ້ວ.

²⁷ເຂົາຈະຢືນຍັນຄຳສັນຍາກັບຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຢູ່ຫນຶ່ງອາທິດ. ໃນກາງອາທິດເຂົາຢຸດການຖວາຍສັດບູຊາແລະເຄື່ອງບູຊາ ໃນປີກຂອງສິ່ງຫນ້າລັງກຽດຈະມາເຖິງຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ວ່າງເປົ່າຕັ້ງຢູ່ ການສີ້ນສຸດແລະການທຳລາຍໄດ້ຖືກກຳຫນົດໄວ້ໃຫ້ຖືກເທລົງເຫນືອຜູ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມວ່າງເປົ່ານັ້ນ.”

10

¹ໃນປີທີ່ສາມແຫ່ງຣາຊການ ເຈົ້າໄຊຣັດກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ, ມີຂ່າວສານໄດ້ເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງມີອີກຊື່ຫນຶ່ງວ່າ ເບັນເຕຊັດຊາເຣ. ຂ່າວສານນີ້ກໍເປັນຄວາມຈິງ. ເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບສົງຄາມ. ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງຂ່າວສານນີ້ເມື່ອເຂົາໄດ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຈາກນິມິດ.

²ໃນສະໄຫມນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າ, ດານີເອນ, ໄວ້ທຸກຢູ່ສາມອາທິດ.³ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານຊັ້ນສູງ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກິນຊີ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊະໂລມຕົວຂ້າພະເຈົ້າເອງດ້ວຍນ້ຳມັນຈົນກະທັ້ງສາມອາທິດເຕັມ.

⁴ເມື່ອມື້ທີ່ຊາວສີ່ຂອງເດືອນທີ່ຫນຶ່ງ ຂະນະທີ່, ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ທີ່ແຄມແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ (ນັ້ນຄືແມ່ນ້ຳ, ຕິກຣິດ),⁵ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນແລະໄດ້ເຫັນຊາຍຄົນຫນຶ່ງສວມເສື້ອຜ້າປ່ານ ແລະຂັດສາຍແອວທີ່ເຮັດຈາກຄຳເມືອງອູຟາດ.⁶ຮ່າງກາຍຂອງເຂົາເຫມືອນດັ່ງບຸດສະລາຄຳ, ແລະຫນ້າຂອງເພິ່ນກໍເຫມືອນຟ້າແມບ. ດວງຕາຂອງເພິ່ນກໍເຫມືອນກັບເປວໄຟຂອງຄົບເພີງ, ແລະແຂນຂອງເພິ່ນແລະຕີນຂອງເພິ່ນເປັນເງົາງາມເຫມືອນກັບທອງສຳຣິດຂັດ, ສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງເພິ່ນເຫມືອນສຽງມວນຊົນຂະຫນາດໃຫຍ່.

⁷ຂ້າພະເຈົ້າ, ດານີເອນ, ໄດ້ເຫັນນິມິດແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ, ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາຢ້ານຈົນຕົວສັ່ນ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ແລ່ນໄປລີ້ຊ້ອນ.⁸ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຖິ້ມໃຫ້ຢູ່ແຕ່ຄົນດຽວແລະໄດ້ເຫັນນິມິດຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີເຫື່ອແຮງເຫລືອຢູ່; ແລະສີຫນ້າກໍປ່ຽນແປງໄປຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຈື່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຫມົດແຮງ.⁹ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງເພິ່ນ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າກໍຫມົດສະຕິລົ້ມລົງພື້ນດິນ, ແລະຫມູບຫນ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

¹⁰ມີມືໄດ້ມາແຕະຂ້າພະເຈົ້າ, ເຮັດໃຫ້ອຸ້ງມືແລະເຂົ່າຂອງຂ້າພະເຈົ້າສັ່ນ.¹¹ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ດານີເອນ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈບັນດາຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາກຳລັງເວົ້າກັບເຈົ້າ. ຈົ່ງຢືນຂຶ້ນ, ເພາະວ່າເຮົາຖືກໃຊ້ໃຫ້ມາຫາເຈົ້າ.” ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ກ່າວຂ່າວສານນີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຢືນສັ່ນສະທ້ານຢູ່,

¹²ແລ້ວເພິ່ນໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າ, “ດານີເອນ. ເອີຍຢ່າຢ້ານເລີຍ ຕັ້ງແຕ່ມື້ທຳອິດທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະເຂົ້າໃຈແລະຖ່ອມຕົວລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ, ຂອງເຈົ້ານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ, ແລະເຮົາໄດ້ມາດ້ວຍເລື່ອງຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້ານັ້ນເອງ.¹³ເຈົ້າຜູ້ຄອງອານາຈັກເປີເຊຍໄດ້ຂັດຂວາງເຮົາ, ແລະເຮົາຖືກກັກຕົວໄວ້ກັບເຫລົ່າກະສັດຂອງ ເປີເຊຍ ເຖິງຊາວເອັດມື້. ແຕ່ມີຄາເອນ, ເຈົ້າຜູ້ຄອງທີ່ມີອຳນາດສູງສຸດຜູ້ຫນຶ່ງ, ໄດ້ມາຊ່ວຍເຮົາ.

¹⁴ບັດນີ້ ເຮົາໄດ້ມາເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າເຂົ້າໃຈເຖິງສິ່ງຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນກັບປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າໃນວັນສິ້ນຍຸກ. ເພາະນິມິດນັ້ນກ່ຽວກັບເວລາພາຍຫນ້າ.”¹⁵ຂະນະທີ່ເພິ່ນກຳລັງເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າໂດຍໃຊ້ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກົ້ມຫນ້າລົງດິນແລະກໍບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້.

¹⁶ມີຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ເບິ່ງເຫມືອນມະນຸດໄດ້ມາແຕະຮີມສົບປາກຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ອ້າປາກແລະໄດ້ເວົ້າກັບເພິ່ນທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງຫນ້າຂ້າພະເຈົ້າວ່າ: “ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນຄວາມເຈັບປວດເຫດເພາະນິມິດ; ຂ້າພະເຈົ້າ ກໍຫມົດແຮງ.¹⁷ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າກັບເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະບັດນີ້ບໍ່ມີກຳລັງເຫລືອຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ, ແລະບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈເຫລືອໃນຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ.”

¹⁸ຜູ້ມີຮູບຮ່າງຢ່າງມະນຸດນັ້ນໄດ້ແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າອີກຄັ້ງຫນຶ່ງແລະໃຫ້ກຳລັງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁹ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຢ່າຢ້ານເລີຍ, ຂໍໃຫ້ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ! ຈົງເຂັ້ມແຂງ, ບັດນີ້ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເຖີດ!” ຂະນະທີ່ເພິ່ນກຳລັງເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າມີກຳລັງຂຶ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ,“ຂໍເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າເຖີດ, ເພາະທ່ານໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີແຮງຂຶ້ນແດ່ແລ້ວ.”

²⁰ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າຮູ້ຫລືບໍ່ວ່າເຮົາມາຫາເຈົ້າເຮັດຫຍັງ? ໃນບໍ່ຊ້າເຮົາຈະກັບໄປຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າຜູ້ຄອງ ເປີເຊຍ. ເມື່ອເຮົາໄປແລ້ວ, ເຈົ້າຜູ້ຄອງກຣີດຈະມາ.²¹ແຕ່ເຮົາຈະບອກເຈົ້າຕາມສິ່ງຊຶ່ງບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືແຫ່ງຄວາມຈິງ ບໍ່ມີໃຜທີ່ສະແດງຕົວຂອງເຂົາຮ່ວມແຮງກັບເຮົາຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາເລີຍ, ນອກຈາກ ມີຄາເອນ ເຈົ້າຜູ້ຄອງຂອງທ່ານ."

11

¹ໃນປີທີ່ຫນຶ່ງແຫ່ງຣາຊການດາຣິອຸດຊາວມີເດຍ, ເຮົາໄດ້ມາເພື່ອສະຫນັບສະຫນຸນແລະປົກປ້ອງມີຄາເອນ.²ບັດນີ້ ເຮົາຈະບອກຄວາມຈິງແກ່ເຈົ້າ ຈະມີກະສັດອີກສາມ ພະອົງ. ຂຶ້ນຄອງເປີເຊຍ, ແລະອົງທີສີ່ຈະຮັ່ງມີຍິ່ງກວ່າອົງອື່ນທັງຫມົດ. ເມື່ອພະອົງຊົງມີອຳນາດດ້ວຍຄວາມຮັ່ງມີຂອງພະອົງແລ້ວ, ພະອົງກໍຈະຊົງປຸກປັ່ນໃຫ້ທຸກຄົນຕໍ່ສູ້ກັບຣາຊອານາຈັກກຣີດ.

³ແລ້ວຈະມີກະສັດຜູ້ເກັ່ງກ້າຂຶ້ນມາ ພະອົງຈະຊົງປົກຄອງດ້ວຍອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະເຮັດຕາມທີ່ພະອົງຊົງພໍໃຈ.⁴ເມື່ອພະອົງໄດ້ຊົງເກີດຂຶ້ນມາແລ້ວ, ຣາຊອານາຈັກຂອງພະອົງກໍຈະແຕກ ແລະຖືກແບ່ງແຍກອອກໄປຕາມທາງລົມທັງສີ່ແຫ່ງຟ້າ, ແຕ່ຈະບໍ່ຕົກຢູ່ກັບເຊື້ອສາຍຂອງພະອົງ, ແລະຈະບໍ່ມີອຳນາດຢ່າງທີ່ພະອົງຊົງປົກຄອງຢູ່ເພາະວ່າຣາຊອານາຈັກຂອງພະອົງຈະຖືກຖອນອອກ ແລະຕົກໄປເປັນຂອງຜູ້ອື່ນນອກຈາກເຊື້ອສາຍຂອງພະອົງ

⁵ກະສັດແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້ຈະຊົງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ, ແຕ່ແມ່ທັບຄົນຫນຶ່ງໃນເຫລົ່າແມ່ທັບຂອງພະອົງຈະເຂັ້ມແຂງກວ່າພະອົງ ແລະຈະຄອບຄອງອານາຈັກຂອງພຣະອົງດ້ວຍອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່.⁶ຕໍ່ມາອີກສອງສາມປີເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ເຫມາະສົມ, ກະສັດທັງສອງພະອົງຈະຊົງເປັນພັນທະມິດກັນ ລູກສາວຂອງກະສັດແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້ຈະມາຫາກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອ ເພື່ອຢືນຢັນຂໍ້ສັນຍາ ແຕ່ນາງຈະບໍ່ຮັກສາກຳລັງແຂນຂອງນາງ ແລະອຳນາດຂອງກະສັດຈະບໍ່ຢັ່ງຢືນ ຫລືແຂນຂອງພະອົງ ນາງຈະຖືກປະຖິ້ມ ນາງແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນຳນາງມາ ແລະພໍ່ຂອງນາງ ແລະຜູ້ທີ່ສະຫນັບສະຫນູນນາງໃນເວລານັ້ນ

⁷ແຕ່ຄົນຫນຶ່ງຈາກເຊື້ອສາຍຂອງນາງຈະຂຶ້ນມາແທນທີ່ນາງ. ພະອົງຈະຊົງຍົກມາຕໍ່ສູ້ກັບກອງທັບ ແລະເຂົ້າໃນປ້ອມຂອງກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອ. ພະອົງຈະຊົງລົບກັບພວກເຂົາແລະຈະຊະນະພວກເຂົາ.⁸ພະອົງຈະຊົງຂົນໄປຍັງເອຢິບ ຄືບັນດາພະພ້ອມທັງຮູບຫລໍ່ເຫັກຂອງພະທັງຫລາຍ ແລະບັນດາພາຊະນະມີຄ່າທີ່ເຮັດດ້ວຍເງິນແລະທອງຄຳຂອງພວກເຂົາເພາະວ່າໃນບາງປີພະອົງຈະຊົງຢູ່ຫ່າງຈາກກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອ.⁹ແລ້ວກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອຈະບຸກເຂົ້າມາໃນເຂດກະສັດແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້ ແຕ່ພະອົງກໍຈະຖອຍກັບໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງພະອົງເອງ.

¹⁰ລູກທັງຫລາຍຂອງພະອົງຕຽມພ້ອມແລະລວບລວມກອງທັບຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍ. ຊຶ່ງຈະຍົກມາຕໍ່ເນື່ອງແລະຈະຕີຊະນະຢ່າງໄວວາເຫມືອນນຳ້ໄຫລຖ້ວມທຸກສິ່ງແລະຈະຜ່ານໄປຈົນເຖິງປ້ອມປາການຂອງພະອົງ

¹¹ແລ້ວກະສັດແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້ຈະຊົງໂກດຮ້າຍຫລາຍ ພະອົງຈະຊົງຍົກອອກມາຕໍ່ສູ້ກັບກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອ ກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອຈະຈັດກອງທັບຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍ ແຕ່ກອງທັບນັ້ນກໍຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງພະອົງ¹²ກອງທັບຈະຖືກຮວບໄປ, ແລະໃຈຂອງກະສັດແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້ກໍພະຫຍອງຂຶ້ນ, ແລະພະອົງຈະຊົງທຳລາຍຄົນເປັນຫມື່ນໆ, ແຕ່ພະອົງບໍ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ.

¹³ແລ້ວກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອຈະຈັດກອງທັບອີກກອງທັບຫນຶ່ງ ໃຫຍ່ໂຕກວ່າຄັ້ງທຳອິດ ຕໍ່ມາອີກຫລາຍປີ, ກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອຈະຍົກກອງທັບໃຫຍ່ນັ້ນມາພ້ອມກັບສະບຽງອຸດົມສົມບູນຢ່າງແນ່ນອນ.

¹⁴ໃນເວລານັ້ນ ຫລາຍກຸ່ມຈະຍົກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບກະສັດແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້. ລູກຊາຍທັງຫລາຍທີ່ຫົວຮຸນແຮງທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພະອົງກໍຈະຍົກຕົວຂຶ້ນເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ນິມິດ, ສຳເລັດ ແຕ່ພວກເຂົາຈະຫລົ້ມເຫລວ.

¹⁵ກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອຈະມາເທເນີນດິນເພື່ອລ້ອມໄວ້, ແລະຢຶດເມືອງທີ່ມີປ້ອມແຂງແຮງ ສ່ວນກຳລັງກອງທັບຂອງຖິ່ນໃຕ້ຈະສູ້ບໍ່ໄຫວ ແມ່ນວ່າຈະມີບັນດາທະຫານທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາ ຈະບໍ່ມີກຳລັງຢືນຢັດຢູ່ໄດ້.¹⁶ແຕ່ຜູ້ຍົກມາຕໍ່ສູ້ກັບພະອົງຈະເຮັດຕາມທີ່ພະອົງຊົງພໍໃຈ; ຈຶ່ງບໍ່ມີໃຜຕໍ່ສູ້ພະອົງ. ໄດ້ແລະພະອົງຈະຢັ່ງຢືນຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງເຮືອງ, ແລະການທຳລາຍຈະຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພະອົງ.

¹⁷ກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອຈະມຸ່ງຫນ້າມາດ້ວຍກຳລັງຂອງຣາຊອານາຈັກທັງຫມົດຂອງພະອົງ, ແລະພະອົງຈະນຳຂໍ້ຕົກລົງມາສະເຫນີແລະພະອົງຈະຊົງເຮັດກັບກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໃຕ້ ແລະພະອົງຈະຊົງຍົກລູກສາວອົງຫນຶ່ງເພື່ອແຕ່ງານເພື່ອໃຫ້ທຳລາຍຣາຊອານາຈັກແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້ ແຕ່ແຜນການຈະບໍ່ເປັນຜົນສຳເລັບຫລືເປັນປະໂຫຍດແກ່ພຣະອົງ¹⁸ພາຍຫລັງຈາກນີ້ກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອຈະມຸ່ງສົນໃຈເມືອງຊາຍຝັ່ງທະເລ ແລະຈະຊົງຍືດໄດ້ຫລາຍເມືອງ. ແຕ່ແມ່ທັບຄົນຫນຶ່ງຈະກຳຈັດຄວາມພະຫຍອງຂອງພະອົງ ແລະຈະເອົາຄວາມພະຫຍອງນັ້ນມາສະຫນອງພະອົງ.¹⁹ແລ້ວພະອົງຈະຊົງຫັນຫນ້າມຸ່ງຕົງໄປຍັງບັນດາປ້ອມປາການແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງພະອົງເອງ, ແຕ່ພະອົງກໍຈະຊົງສະດຸດແລະຊົງລົ້ມລົງ ຈະຫາຕົວພະອົງບໍ່ພົບອີກຕໍ່ໄປ.

²⁰ແລ້ວຈະມີຜູ້ຫນຶ່ງຂຶ້ນມາແທນທີ່ພະອົງຜູ້ນີ້ຈະສົ່ງເຈົ້າພະນັກງານເກັບສ່ວຍໃຫ້ໄປທົ່ວເພື່ອຄວາມຮຸ່ງເຮື່ອງຂອງຣາຊອານາຈັກ ແຕ່ບໍ່ຈັກມື້ເຂົາກໍປະສົບຫາຍະນະ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມໂກດຫລືສົງຄາມ²¹ໃນຕຳແຫນ່ງຂອງເຂົາຈະມີຄົນຫນ້າກຽດຄົນຫນຶ່ງຕັ້ງຕົວຂຶ້ນແທນທີ່ຜູ້ຊຶ່ງປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຽດຂອງອຳນາດຣາຊວົງ ເຂົາຈະຍົກເຂົ້າມາໂດຍບໍ່ບອກກ່າວ ແລ້ວຊິງເອົາຣາຊອານາຈັກນັ້ນດ້ວຍເລ່ກົນ.²²ກອງທັບທັງຫລາຍຈະຖືກກວດໄປຫມົດເຫມືອນຖືກນ້ຳຖ້ວມຕໍ່ຫນ້າພະອົງ ທັງກອງທັບແລະຜູ້ນຳແຫ່ງຄຳສັນຍາຈະຖືກທຳລາຍດ້ວຍ.

²³ຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ເປັນພັນທະມິດກັບພະອົງ, ພະອົງຈະເຮັດການລໍ້ລວງຢູ່ສະເຫມີ; ດ້ວຍຈຳນວນປະຊາຊົນບໍ່ຫລາຍພະອົງຈະຊົງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ.²⁴ໂດຍບໍ່ມີການເຕືອນພະອົງຈະຊົງຍົກເຂົ້າມາໃນສ່ວນຂອງແຂວງຊຶ່ງອຸດົມທີ່ສຸດ ແລະພະອົງຈະຊົງເຮັດສິ່ີງທີ່ປູ່ທວດຫລືເຊື້ອສາຍຂອງພະອົງບໍ່ເຮັດ ພະອົງຈະຊົງເອົາຊັບທີ່ປຸ້ນມາ ຂອງທີ່ຮິບມາໄດ້ ແລະເຂົ້າຂອງຕ່າງໆ ມາແຈກຢາຍກັນໃນພວກທີ່ຕິດຕາມພະອົງ, ພະອົງຈະຊົງອອກອຸບາຍຕໍ່ສູ້ກັບທີ່ກຳລັງເຂັ້ມແຂງ ແຕ່ກໍຊົ່ວເວລາຫນຶ່ງເທົ່ານັ້ນ.

²⁵ແລະພະອົງຈະປຸກປັ່ນກຳລັງຂອງພະອົງ ແລະຄວາມກ້າຫານຍົກໄປສູ້ກັບກະສັດ ແຫ່ງຖິ່ໃຕ້ດ້ວຍກອງທັບຍິ່ງໃຫຍ່. ແລະກະສັດແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້ຈະເຮັດສົງຄາມ ດ້ວຍກອງທັບເຂັ້ມແຂງຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍ, ແຕ່ພະອົງກໍສູ້ບໍ່ໄດ້ເພາະມີການປອງຮ້າຍພະອົງ.²⁶ເຖິງແມ່ນຜູ້ຮັບປະທານອາຫານຊັ້ນສູງຂອງພະອົງ. ກໍຈະຫັກຫລັງພະອົງ, ແລະກອງທັບພະອົງກໍຈະຖືກກວາດໄປ ທີ່ຖືກຂ້າຟັນລົ້ມຕາຍຈະມີຫລາຍ.²⁷ສ່ວນກະສັດ, ສອງອົງນັ້ນຈິດໃຈຕ່າງຄິດປອງຮ້າຍ ຈະນັ່ງຮ່ວມໂຕະແລະເວົ້າຕົວະກັນ, ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຜົນເພາະວາລະສຸດທ້າຍກໍຈະມາຕາມເວລາກຳນົດ.

²⁸ແລ້ວກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອກໍຈະກັບເຂົ້າບ້ານເຂົ້າເມືອງພ້ອມກັບຊັບສົມບັດຫລວງຫລາຍ, ແຕ່ຈິດໃຈກໍມູ້ງຮ້າຍຕໍ່ພັນທະສັນຍາບໍລິສຸດ. ພະອົງຈະລົງມືເຮັດຕາມໃຈຊອບແລະກັບເມືອງຂອງພະອົງ.

²⁹ພໍເຖິງເວລາກຳນົດພະອົງຈະສະເດັດກັບມາທີ່ຖິ່ນໃຕ້ ແຕ່ຄັ້ງນີ້ເຫດການຈະບໍ່ເປັນໄປຢ່ສຄັ້ງກ່ອນ.³⁰ເພາະວ່າກອງທັບເຮືອຂອງເມືອງກີທິມມາປະທະກັບພະອົງ, ພະອົງຈະຢ້ານກວາແລະກັບໄປແລະຈະກິ້ວໂກດຕໍ່ພັນທະສັນຍາບໍລິສຸດ, ແລະລົງມືປະຕິບັດງານ ພະອົງຈະຊົງຫັນຫັບມາສົນໃຈບັນດາຜູ້ປະຖິ້ມພັນທະສັນຍາບໍລິສຸດ.

³¹ກອງທັບຂອງພະອົງຈະຍົກມາເຮັດໃຫ້ສະຖານນະມັດສະການຄືປ້ອມປະການເປັນມົນທິນ. ພວກເຂົາຈະໃຫ້ເລີກເຄື່ອງເຜົາບູຊາເນື່ອງນິດນັ້ນເສຍ, ແລະພວກເຂົາຈະຕັ້ງສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດການຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າຂຶ້ນ.³²ສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໃຊ້ເລ້ຫລ່ຽມຫລອກລວງຜູ້ລະເມີດພັນທະສັນຍາ. ແຕ່ບັນດາປະຊາຊົນທີ່ຊື່ສັດຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງຕົນຈະຢືນຢັດຕໍ່ສູ້.

³³ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສະຫລາດຈະເຮັດໃຫ້ຄົນຈຳນວນຫລາຍເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບຫລືດ້ວຍແປວໄຟ ດ້ວຍການເປັນຊະເລີຍຫລືດ້ວຍຖືກປຸ້ນຊົ່ວໄລຍະເວລາຫນຶ່ງກໍຕາມ.³⁴ເມື່ອພວກເຂົາລົ້ມລົງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມຊ່ວຍເຫລືອເລັກນ້ອຍ ແລະຈະມີຄົນຈຳນວນຫລາຍເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງບໍ່ຈິງໃຈ.³⁵ຄົນສະຫລາດບາງຄົນຈະລົ້ມລົງແລະເພື່ອພວກເຂົາຈະຖືກຊຳລະລ້າງໃຫ້ບໍລິສຸດກວ່າຈະເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ. ເພາະວາລະກໍຈະມາຕາມເວລາກຳນົດ.

³⁶ກະສັດຈະກະທຳຕາມຄວາມປາຖະຫນາ ຂອງລາວຂອງຕົນເອງ. ພະອົງຈະຊົງຍົກຕົນຂຶ້ນແລະພອງຕົວຂຶ້ນເຫນືອເທບພະເຈົ້າທຸກອົງ. ແລະຈະເວົ້າສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າອົງສູງສຸດ, ພະອົງຈະຊົງຈະເລີນຂຶ້ນຈົນກວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຈະຄົບຖ້ວນ. ເພາະສິ່ໃດທີ່ຊົງກຳນົດໄວ້ຈະຕ້ອງສຳເລັດ.³⁷ພະອົງຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງບັນດາພະແຫ່ງບັນພະບູລຸດຂອງພະອົງ, ຫລືພະທີ່ພວກຜູ້ຍິງຮັກແລະນັບຖືນັ້ນ ພະອົງຈະບໍ່ເຊື່ອພະເຈົ້າອື່ນໃດເລີຍ. ເພາະພະອົງຈະຖືວ່າໂຕເອງໃຫຍ່ກວ່າທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ.

³⁸ພະອົງຈະຊົງຍົກຍ້ອງພະເຈົ້າຂອງບັນດາປ້ອມປາການແທນສິ່ງເຫລົ່ານີ້. ພະເຈົ້າອີກອົງຫນຶ່ງທີ່ບັນພະບູລຸດຂອງພະອົງບໍ່ຮູ້ຈັກ ພະອົງຈະໃຫ້ກຽດດ້ວຍທອງຄຳແລະເງິນ, ດ້ວຍເພັດນິນຈິນດາແລະຂອງຖວາຍອັນມີຄ່າ.³⁹ພະອົງຈະສູ້ລົບກັບປ້ອມປະການທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດ ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງພະຕ່າງດ້າວ ໃຜໆທີ່ນັບຖືພະອົງ, ພະອົງກໍຊົງມອບກຽດໃຫ້ຢ່າງຫລາຍ. ພະອົງຈະຊົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ພວກເຂົາຄອບຄອງຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍ, ແລະພະອົງຈະຊົງແບ່ງທີ່ດິນໃຫ້ເປັນສິ່ງຕອບແທນ.

⁴⁰ພໍເຖິງວາລະສຸດທ້າຍກະສັດແຫ່ງຖິ່ນໃຕ້ຈະມາໂຈມຕີ. ກະສັດແຫ່ງຖິ່ນເຫນືອຈະພູ່ງເຂົ້າໃສ່ພະອົງຢ່າງລົມບ້າຫມູ ພ້ອມດ້ວຍລົດມ້າເສິກ, ແລະເຮືອລົບເປັນຈຳນວນຫລາຍ. ພະອົງຈະບຸກເຂົ້າປະເທດຕ່າງໆແລ້ວຍົກກອງທັບຜ່ານເຫມືອນນຳ້ຖ້ວມ.⁴¹ພະອົງຈະເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງເຮືອງ, ແລະປະຊາຊົນຈະຕາຍເປັນຫມື່ນໆ. ແຕ່ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະສ່ວນໃຫຍ່ຂອງຄົນອຳໂມນ ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງເຂົາ.

⁴²ເຂົາຈະຂະຫຍາຍອຳນາດຄອບຄອງປະເທດຕ່າງໆ ແຜ່ນດິນເອຢິບກໍຈະບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍໄດ້.⁴³ພະອົງຈະຄອບຄອງຊັບສົມບັດທີ່ເປັນຄຳແລະເງິນ, ແລະສິ່ງມີຄ່າທັງຫລາຍຂອງເອຢິບ, ຄົນລີເບຍ, ແລະຄົນເອທີໂອເປຍກໍຈະຕາມພະອົງດ້ວຍ.

⁴⁴ແຕ່ຂ່າວຈາກທິດຕາເວັນອອກແລະທິດເຫນືອຈະເຮັດໃຫ້ພະອົງຕົກໃຈ, ແລະພະອົງຈະຊົງຍົກອອກໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນຢ່າງຍິ່ງ ຫວັງຈະທຳລາຍແລະລ້າງຜານຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຢ່າງສີ້ນຊາກ.⁴⁵ພະອົງຈະຊົງກາງເຕັນຫລວງລະຫວ່າງທະເລແລະພູເຂົາບໍລິສຸດຣຸ້ງໂຣດແລ້ວກໍຈະຕາຍໄປໂດຍບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍພະອົງເລີຍ.

12

¹ໃນຄັ້ງນັ້ນ ມີຄາເອນ ເຈົ້າຜູ້ຄອບຄອງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ຄຸ້ມກັນປະຊາຊົນຂອງທ່ານຈະລຸກຂຶ້ນ ຈະເກີດຄວາມຍາກລຳບາກຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຊາຊາດຕ່າງໆ ຈົນເຖິງສະໄຫມນັ້ນ ໃນຄັ້ງນັ້ນປະຊາຊົນ, ຂອງທ່ານທຸກຄົນຜູ້ຊຶ່ງມີຊື່ບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືຈະລອດຊີວິດ.²ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍໃນພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕາຍໄປແລ້ວໃນຜົງຝຸ່ນແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຕື່ນຂຶ້ນ, ບາງຄົນກໍຈະເຂົ້າສູ່ຊີວິດນິລັນ ແລະບາງຄົນກໍເຂົ້າສູ່ຄວາມອັບອາຍແລະການດູຫມິ່ນຊົ່ວນິລັນ.

³ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສະຫລາດຈະສ່ອງສະຫວ່າງສະໄຫວໃນທ້ອງຟ້າເບື້ອງເທິງແລະບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ນຳຄົນຫລວງຫລາຍມາສູ່ຄວາມຊອບທຳ ຈະເຫມືອນກັບດວງດາວທັງຫລາຍຕະຫລອດໄປແລະເປັນນິດນິລັນ.⁴ແຕ່ຕົວເຈົ້າ, ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງປິດຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ໄວ້ເປັນຄວາມຫລັບ ແລະປິດຫນັງສືນັ້ນເສຍຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ ຄົນເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍຈະແລ່ນໄປແລ່ນມາແລະ ຄວາມຮູ້ຈະທະວີຂຶ້ນ.”

⁵ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າ, ດານີເອນ, ກໍໄດ້ເບິ່ງເຫັນ ແລະມີອີກສອງຄົນຢືນຢູ່ ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຂ້າງນີ້ ອີກຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຂ້າງນັ້ນ.⁶ຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາກໍໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ຊາຍທີ່ສວມເສື້ອຜ້າປ່ານ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເຫນືອນ້ຳຂຶ້ນໄປນັ້ນວ່າ, "ຍັງອີກດົນປານໃດກວ່າເຫດການຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ປະຫລາດໃຈເຫລົ່ານີ້ຈະສິ້ນສຸດລົງ?“

⁷ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ສວມເສື້ອຜ້າປ່ານ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຢືນຢູ່ເຫນືອແມ່ນ້ຳນັ້ນ ເຂົາໄດ້ຍົກມືຂວາແລະມືຊ້າຍຂອງເຂົາສູ່ທ້ອງຟ້າ ແລະໄດ້ປະຕິຍານໂດຍໄດ້ອ້າງພຣະຜູ້ຊົງມີຊີວິດຢູ່ເປັນນິດວ່າຍັງອີກວາລະຫນຶ່ງ ຫລາຍວາລະ ແລະເຄິ່ງວາລະ ເມື່ອອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດໄດ້ຖືກທຳລາຍໃນທີ່ສຸດ ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ກໍຈະຈົບສິ້ນໄປດ້ວຍ.

⁸ຂ້າພະເຈົ້າ, ໄດ້ຍິນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຖາມວ່າ, “ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງທີ່ຈະເປັນຜົນຂອງສິ່ງເຫລົ່ານີ້?”⁹ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ດານີເອນເອີຍ, ໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖາະ, ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນກໍຖືກປິດໄວ້ແລ້ວແລະຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ.

¹⁰ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດສະອາດແລະເຮັດໃຫ້ດີຂຶ້ນ ແຕ່ຄົນຊົ່ວຈະຍັງເຮັດການຊົ່ວຢູ່ ບໍ່ມີຄົນຊົ່ວຈັກຄົນຫນຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈ ແຕ່ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສະຫລາດຈະເຂົ້າໃຈ.¹¹ຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງເຜົາບູຊາຕາມປົກກະຕິນັ້ນໄດ້ຖືກຍົກເລິກໄປ ແລະສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດທີ່ເປັນສາເຫດເຮັດໃຫ້ເກີດການວ່າງເປົ່າຢ່າງສິ້ນເຊີງນັ້ນຈະຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ຈະເປັນເວລາ1,290 ມື້.

¹²ຄວາມສຸກຈະມີແກ່ຜູ້ລໍຖ້າຢູ່ໄດ້ຈົນເຖິງມື້ສິ້ນສຸດຂອງ1,335 ມື້.¹³ເຈົ້າຕ້ອງດຳເນີນໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນເຖິງທີ່ສີ້ນສຸດ ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ພັກສະງົບ ເຈົ້າຈະຢືນຂຶ້ນໃນສະຖານທີ່ໄດ້ຖືກກຳຫນົດໃຫ້ເຈົ້າ ເມື່ອສິ້ນສຸດວັນທັງຫລາຍນັ້ນ.”

ໂຮເສຢາ

1

¹ນີ້ເປັນພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງໂຮເສຢາ ລູກຊາຍຂອງເບເອຣີ ໃນສະໄຫມຂອງອຸດຊີຢາ ໂຢທາມ, ອາຮາດ, ແລະ ເຮເຊກີຢາ, ກະສັດທັງຫລາຍຂອງຢູດາ, ແລະ ໃນສະໄຫມຂອງເຢໂຣໂບອາມລູກຊາຍຂອງໂຢອາດກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.²ເມື່ອພຣະຢາເວຊົງກ່າວຜ່ານທາງໂຮເສຢາເປັນທຳອິດ, ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງໄປ, ຮັບເອົາຍິງໂສເພນີມາເປັນເມຍຂອງເຈົ້າ. ນາງມີລູກຊຶ່ງເປັນລູກໂສເພນີ. ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໄດ້ຫລິ້ນຊູ້ຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງດ້ວຍການປະຖິ້ມພຣະຢາເວ.”

³ດ້ວຍເຫດນີ້ ໂຮເສຢາຈຶ່ງໄປ ແລະ ແຕ່ງງານກັບນາງໂກເມ ລູກສາວຂອງດິບລາຢິມ, ແລ້ວນາງໄດ້ຖືພາ ແລະ ເກີດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ເພີ່ນ.⁴ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ໂຮເສຢາວ່າ, “ຈົ່ງຕັ້ງຊື່ໃຫ້ເຂົາວ່າ ຢິດເຣເອນ. ເພາະວ່າຍັງອີກບໍ່ເຫິງ ເຮົາຈະລົງໂທດເຊື້ອສາຍຂອງເຢຮູ ສຳລັບເລື່ອງເລືອດໄຫລນອງທີ່ຢິດເຣເອນ, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຣາຊະອານາຈັກຂອງເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນສິ້ນສຸດລົງ.⁵ມັນຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ່ເຮົາຫັກທະນູຂອງອິດສະຣາເອນໃນຮ່ອມພູຢິດເຣເອນ.”

⁶ນາງໂກເມໄດ້ຖືພາອີກ ແລະ ໄດ້ອອກລູກມາເປັນຍິງ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ໂຮເສຢາວ່າ, “ຈົ່ງຕັ້ງຊື່ໃຫ້ເຂົາວ່າ ໂລຣຸຮາມາ, ເພາະວ່າເຮົາຈະບໍ່ສົງສານຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນອີກຕໍ່ໄປ, ເຮົາຄວນໃຫ້ອະໄພພວກເຂົາທັງຫລາຍ.⁷ແຕ່ເຮົາຈະສົງສານເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາ, ແລະເຮົາຈະເປັນຜູ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນດ້ວຍເຮົາເອງ, ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະບໍ່ຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ພົ້ນດ້ວຍຄັນທະນູ, ດ້ວຍຄົມດາບ, ດ້ວຍການຕໍ່ສູ້, ດ້ວຍມ້າ, ຫລືເຫລົ່າທະຫານມ້າ."

⁸ຫລັງຈາກນາງໂກເມໄດ້ໃຫ້ນາງໂລຣຸຮາມາເຊົານົມແລ້ວ, ນາງໄດ້ຖືພາ ແລະ ໄດ້ເກີດລູກຊາຍອີກຜູ້ຫນຶ່ງ.⁹ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ເອີ້ນລາວວ່າ ໂລອຳມີ, ເພາະພວກເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ແມ່ນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາກໍບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁰ເຖິງປານນັ້ນ ຈຳນວນປະຊາກອນຂອງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ ຈະມີຫລາຍເຫມືອນເມັດຊາຍຢູ່ແຄມທະເລ, ຊຶ່ງບໍ່ສາມາດຕວງ ຫລືນັບໄດ້. ມັນຈະເປັນຢ່າງທີ່ຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, 'ພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ,' ກໍຈະກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພວກເຈົ້າເປັນໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່.'¹¹ໄພ່ພົນຂອງຢູດາ ແລະ ໄພ່ພົນຂອງອິດສະຣາເອນຈະເຕົ້າໂຮມກັນ. ພວກເຂົາຈະແຕ່ງຕັ້ງເອົາຜູ້ນຳສຳລັບພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ, ເພາະຈະເປັນວັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຢິດເຣເອນ.

2

¹ຈົ່ງກ່າວກັບບັນດາອ້າຍນ້ອງຂອງເຈົ້າ ວ່າ, 'ໄພ່ພົນຂອງເຮົາ' ແລະ ກັບເອື້ອຍນ້ອງຂອງເຈົ້າວ່າ, 'ເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ.'

²ຈົ່ງຮ້ອງຟ້ອງແມ່ຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງຮ້ອງຟ້ອງເທີ້ນ, ເພາະນາງບໍ່ແມ່ນເມຍຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາບໍ່ໄດ້ເປັນຜົວຂອງນາງ. ຈົ່ງຂໍໃຫ້ນາງປະຖິ້ມການເປັນໂສເພນີຈາກຫນ້າຂອງນາງເສຍ, ແລະ ການກະທຳທີ່ເປັນການຫລິ້ນຊູ້ຂອງນາງຈາກຫນ້າເອິກຂອງນາງ.³ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ, ເຮົາຈະເປືອຍກາຍນາງໃຫ້ເຫມືອນກັບມື້ນາງເກີດມາ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ນາງເປັນເຫມືອນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເຫມືອນກັບດິນທີ່ແຫ້ງແລ້ງ, ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ນາງຕາຍເພາະການຫິວນ້ຳ.

⁴ເຮົາຈະບໍ່ອິດູຕົນຕໍ່ລູກຫລານຂອງນາງ, ເພາະພວກເຂົາເປັນລູກຂອງໂສເພນີ.⁵ເພາະແມ່ຂອງພວກເຂົາເປັນໂສເພນີ, ແລະ ນາງຖືພາພວກເຂົາຈາກການກະທຳຫນ້າອັບອາຍ. ນາງເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະຕາມຫາບັນດາຄົນຮັກຂອງຂ້ອຍ, ເພາະວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ເອົາອາຫານ ແລະ ນ້ຳດື່ມໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ, ເຄື່ອງຂົນແກະ ແລະຜ້າໄຫມໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ, ນ້ຳມັນ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ.”

⁶ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາຈະສ້າງສິ່ງທີ່ກີດຂວາງເພື່ອປິດກັ້ນທາງຂອງນາງດ້ວຍຫນາມ. ເຮົາຈະສ້າງກຳແພງກັ້ນນາງໄວ້ ດັ່ງນັ້ນ ນາງບໍ່ສາມາດພົບທາງຂອງນາງ.⁷ນາງຈະແລ່ນຕາມຫາພວກຄົນຮັກຂອງນາງ, ແຕ່ນາງຈະບໍ່ພົບພວກເຂົາ. ນາງຈະຊອກຫາພວກເຂົາ, ແຕ່ນາງຈະບໍ່ພົບພວກເຂົາ. ແລ້ວນາງຈະເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະກັບຄືນໄປຫາຜົວຄົນທຳອິດຂອງຂ້ອຍ, ເພາະວ່າມັນດີກວ່າສຳລັບຂ້ອຍຫລາຍກວ່າຕອນນີ້.”

⁸ເພາະນາງບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າເຮົາເອງເປັນຜູ້ເອົາເຂົ້າ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະນ້ຳມັນ, ແລະ ເຮົາເປັນຜູ້ໄດ້ໃຫ້ເງິນ ແລະ ຄຳຢ່າງເຫລືອເຟືອ, ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ເອົາໄປໃຊ້ສຳລັບພະບາອານເສຍ.⁹ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະຢຶດເຂົ້າ ຂອງນາງຄືນໃນລະດູເກັບກ່ຽວ, ແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ໃນລະດູຂອງມັນ. ເຮົາຈະເອົາຂົນແກະ ແລະ ຜ້າໄຫມທີ່ເຮົາໃຫ້ປົກປິດຮ່າງກາຍທີ່ເປືອຍຂອງນາງ.

¹⁰ແລ້ວເຮົາຈະເປືອຍກາຍນາງຕໍ່ຫນ້າພວກຄົນຮັກຂອງນາງ, ແລະ ຈະບໍ່ມີໃຜຊ່ອຍນາງໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາໄດ້.¹¹ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ງານກິນລ້ຽງທັງຫລາຍຂອງນາງສິ້ນສຸດລົງ—ງານເທດສະການສະຫລອງຂອງນາງ, ການສະຫລອງມື້ຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳ, ວັນສະບາໂຕຂອງນາງ, ແລະງານສະຫລອງທັງປວງທີ່ກຳຫນົດໄວ້ຂອງນາງ.

¹²"ເຮົາຈະທຳລາຍຕົ້ນອະງຸ່ນຂອງນາງ ແລະຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດຂອງນາງ, ຊຶ່ງນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, 'ນີ້ເປັນຄ່າຈ້າງຂອງຂ້ອຍທີ່ພວກຄົນຮັກໄດ້ໃຫ້ຂ້ອຍໄວ້.' ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກມັນເປັນປ່າ ແລະສັດທັງຫລາຍໃນທົ່ງນາກໍຈະມາກິນມັນເສຍ.¹³ເຮົາຈະລົງໂທດນາງສຳລັບວັນເທດສະການພະບາອານ, ເມືອນາງເຜົາເຄື່ອງຫອມໃຫ້ພວກເຂົາ, ເມື່ອນາງປະດັບໂຕແຫວນ ແລະ ເພັດພອຍ, ແລະນາງໄປຊອກຫາພວກຄົນຮັກຂອງນາງ ແລະ ລືມເຮົາ—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁴ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາຈະອອຍນາງໃຫ້ກັບມາ. ເຮົາຈະນຳນາງເຂົ້າໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະ ເວົ້າກັບນາງຢ່າງອ່ອນຫວານ.¹⁵ເຮົາຈະຄືນສວນອະງຸ່ນໃຫ້ແກ່ນາງອີກ, ແລະ ໃຫ້ຮ່ອມພູຍາກແຫ່ງອາໂຄເປັນປະຕູແຫ່ງຄວາມຫວັງ. ນາງຈະຕອບເຮົາຢູ່ທີ່ນັ້ນເຫມືອນຄາວທີ່ຍັງເປັນສາວ, ຄືເມື່ອຄາວທີ່ນາງອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບນັ້ນ.

¹⁶"ມັນຈະເປັນວັນນັ້ນ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ທີ່ເຈົ້າຈະເອີ້ນເຮົາວ່າ, 'ຜົວຂອງຂ້ອຍ,' ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ເອີ້ນວ່າ, 'ພະບາອານຂອງຂ້ອຍ' ອີກຕໍ່ໄປ.¹⁷ເພາະເຮົາຈະເອົາຊື່ຂອງພວກພະບາອານອອກຈາກປາກຂອງນາງ; ຊື່ຂອງພວກມັນຈະບໍ່ມີການຈົດຈຳອີກຕໍ່ໄປ."

¹⁸"ໃນວັນນັ້ນເຮົາຈະເຮັດສັນຍາສຳລັບພວກສັດທັງຫລາຍໃນທົ່ງນາ, ດ້ວຍຝູງນົກທັງປວງໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະສັດເລືອຄານທັງຫລາຍເທິງແຜ່ນດິນ. ເຮົາຈະທຳລາຍຄັນທະນູ, ດາບ ແລະ ແລະເສິກສົງຄາມຈາກແຜ່ນດິນ, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້ານອນລົງຢ່າງປອດໄພ.

¹⁹ເຮົາສັນຍາວ່າຈະເປັນຜົວຂອງເຈົ້າຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ເຮົາສັນຍາວ່າຈະເປັນຜົວຂອງເຈົ້າໃນຄວາມຊອບທຳ, ຄວາມຍຸດຕິທຳ, ພຣະສັນຍາທີ່ສັດຊື່, ແລະ ເມດຕາ.²⁰ເຮົາຈະຮັກສາຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາໄວ້ໃນຄວາມສັດຊື່ ແລະ ເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກພຣະຢາເວ.

²¹ໃນເວລານັ້ນ, ເຮົາຈະຕອບ—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາຈະຕອບຟ້າສະຫວັນທັງຫລາຍ, ແລະພວກເຂົາຈະຕອບແຜ່ນດິນໂລກ.²²ແຜ່ນດິນໂລກຈະຕອບເມັດພຶດ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ ແລະ ນ້ຳມັນຫມາກກອກເທດ, ແລະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະຕອບຢິດເຣເອນ.

²³ເຮົາຈະປູກນາງສຳລັບເຮົາໃນແຜ່ນດິນ, ແລະເຮົາຈະມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ໂລຣູຮາມາ. ເຮົາຈະເວົ້າຕໍ່ໂລອັບມີວ່າ, 'ເຈົ້າເປັນອາມິອັດທາ,' ແລະພວກເຂົາຈະກ່າວກັບເຮົາວ່າ, 'ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.'"

3

¹ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ຂ້ານ້ອຍອີກວ່າ, “ຈົ່ງໄປອີກຄັ້ງ, ຮັກຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງຊຶ່ງຜົວຮັກນາງ, ແຕ່ນາງເປັນຄົນຫລິ້ນຊູ້. ຈົ່ງຮັກນາງເຫມືອນຢ່າງເຮົາ, ພຣະຢາເວຮັກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ, ເພາະເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາກັບຄືນໄປຫາພະອື່ນ ແລະ ມັກຂະຫນົມຫມາກອະງຸ່ນແຫ້ງ.”²ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຊື້ນາງດ້ວຍເງິນສິບຫ້າຫລຽນ ແລະ ເຂົ້າເດືອຍສິບຫ້າຫມື່ນຊື້ເອົານາງມາ.³ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບອກນາງວ່າ, "ເຈົ້າຕ້ອງຢູ່ກັບເຮົາຫລາຍມື້. ເຈົ້າຈະຕ້ອງບໍ່ເປັນໂສເພນີ ຫລື ໄປເປັນຂອງຊາຍອື່ນ. ແບບດຽວກັນນີ້, ເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ."

⁴ເພາະວ່າຄົນອິດສະຣາເອນຈະຢູ່ຢ່າງດົນນານໂດຍບໍ່ມີກະສັດ, ບໍ່ມີເຈົ້າຊາຍ, ບໍ່ມີການຄາບໄຫວ້ບູຊາ, ບໍ່ມີເສົາສັກສິດ, ບໍ່ມີເອໂຟດ ຫລື ຫໍໂຮງຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍ.⁵ຫລັງຈາກນັ້ນ ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຈະກັບຄືນໄປຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ ຂອງພວກເຂົາອີກ ແລະດາວິດກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍ, ພວກເຂົາຈະກັບຄືນມາຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະຄວາມດີຂອງພຣະອົງ.

4

¹ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ພວກເຈົ້າຜູ້ເປັນຊົນຊາດອິດສະຣາເອນທັງຫລາຍ. ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ ເຮົາຈະດຳເນີນຄະດີຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນວ່າ, ເພາະບໍ່ມີຄວາມຈິງ ຫລື ຄວາມຊື່ສັດໃນພຣະສັນຍາ, ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເລື່ອງພຣະເຈົ້າໃນແຜ່ນດິນ.²ໃນທີ່ນັ້ນຈະມີການຊາບແຊ່ງ, ການຂີ້ຕົວະ, ການຂ້າຟັນ, ການຂີ້ລັກ ແລະ ການຫລິ້ນຊູ້. ປະຊາຊົນໄດ້ທຳລາຍພັນທະສັນຍາທັງຫມົດ, ແລະ ໄດ້ມີການຫລັ່ງເລືອດຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

³ດັ່ງນັ້ນ ແຜ່ນດິນນີ້ຈຶ່ງແຫ້ງແລ້ງ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຈະສູນເສຍໄປ; ສັດເດຍລະສານທັງຫລາຍໃນທົ່ງນາ ແລະ ຝູງນົກທັງປວງໃນທ້ອງຟ້າ, ແມ່ນແຕ່ປາໃນທະເລ, ກໍຈະຖືກເອົາໄປເສຍ.

⁴ແຕ່ຢ່າໃຫ້ໃຜຟ້ອງຮ້ອງຄະດີຄວາມໃດໆ; ຫລືຢ່າໃຫ້ຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດກ່າວໂທດໃສ່ຄົນອື່ນ. ເພາະວ່າພວກເຈົ້າ, ຄືປະໂລຫິດທັງຫລາຍ, ຄືຜູ້ທີ່ເຮົາກຳລັງກ່າວໂທດຢູ່.⁵ພວກເຈົ້າປະໂລຫິດທັງຫລາຍຈະສະດຸດໃນກາງເວັນ; ພວກຜູ້ປະກາດພຣະຄຳທັງຫລາຍກໍຈະສະດຸດກັບພວກເຈົ້າໃນກາງຄືນ, ແລະ ເຮົາຈະທຳລາຍແມ່ຂອງພວກເຈົ້າ.

⁶ໄພ່ພົນຂອງເຮົາກໍຖືກທຳລາຍ ເພາະພວກເຂົາຂາດຄວາມຮູ້. ເພາະວ່າ ພວກເຈົ້າຜູ້ເປັນປະໂລຫິດກໍປະຕິເສດຄວາມຮູ້, ເຮົາຈະປະຕິເສດພວກເຈົ້າເຫມືອນພວກປະໂລຫິດໄດ້ປະຕິເສດເຮົາ. ເພາະວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຄຳສອນຂອງເຮົາ, ເຖິງວ່າ ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະເຮົາກໍຈະລືມບັນດາລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍ.⁷ຈຳນວນປະໂລຫິດຫລາຍຂຶ້ນເທົ່າໃດ ການເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ເຮົາກໍຈະຫລາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ແລກປ່ຽນກຽດສັກສີຂອງພວກເຂົາເພື່ອຄວາມອັບອາຍ.

⁸ພວກເຂົາລ້ຽງຊີບດ້ວຍຄວາມບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ; ພວກເຂົາໂລບມາກໂລພາເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາທີ່ເພີ່ມຫລາຍຂຶ້ນ.⁹ພວກປະຊາຊົນກໍເຫມືອນກັບພວກປະໂລຫິດ: ເຮົາຈະລົງຮັບໂທດພວກເຂົາທັງຫມົດເພາະການກະທຳຂອງພວກເຂົາ; ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຂົາເພາະການກະທຳຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ພວກເຂົາຈະກິນແຕ່ກໍຈະບໍ່ອີ່ມ; ພວກເຂົາຈະເປັນໂສເພນີແຕ່ບໍ່ມີລູກເພີ່ມຂຶ້ນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປຫ່າງຈາກພຣະຢາເວ.

¹¹ພວກເຂົາມັກການມີເພດສຳພັນແບບເປິເປື້ອນ, ມັກເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່, ຊຶ່ງໄດ້ນຳເອົາຄວາມເຂົ້າໃຈໄປຈາກພວກເຂົາ.¹²ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈະຫັນໄປປຶກສາບັນດາຮູບເຄົາລົບທີ່ເຮັດດ້ວຍໄມ້, ແລະ ໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງພວກເຂົາທີ່ໃຫ້ຄຳທຳນວາຍແກ່ພວກເຂົາ. ເພາະຈິດໃຈເປິເປື້ອນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຊັກຈູງພວກເຂົາໄປໃນທາງຜິດ, ແລະ ພວກເຂົາເຮັດຄືໂສເພນີແທນທີ່ຈະສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ.

¹³ພວກເຂົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຢູ່ເທິງຍອດພູ ແລະ ໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊາຢູ່ເທິງເນີນພູນ້ອຍ, ຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໂອກ, ຕົ້ນປໍປຣາ ແລະ ຕົ້ນກໍຫລວງ, ເພາະມີຮົ່ມເຢັນດີ. ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ ພວກລູກສາວຂອງເຈົ້າຈຶ່ງຜິດສິນທຳທາງເພດ ແລະພວກລູກໄພ້ຂອງພວກເຈົ້າກໍຫລິ້ນຊູ້.¹⁴ເຮົາຈະຍັງບໍ່ລົງໂທດລູກຂອງພວກເຂົາຍ້ອນການຜິດສິນທຳທາງເພດ ຫລື ລູກໄພ້ຂອງພວກເຈົ້າເມື່ອພວກເຂົາຫລິ້ນຊູ້. ເພາະວ່າພວກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍກໍເຮັດຄືໂສເພນີ, ແລະ ພວກເຂົາເຜົາເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ ດັ່ງນັ້ນ ສາມາດເຮັດຜິດສິນລະທຳກັບໂສເພນີ ທີ່ປະຈຳຢູ່ຕາມພຣະວິຫານຕ່າງໆໄດ້. ສະນັ້ນ ຄົນພວກນີ້ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ ຈະບໍ່ເຖິງຄວາມຈິບຫາຍ.

¹⁵ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຈົ້າ, ອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ຫລິ້ນຊູ້, ຂໍຢ່າໃຫ້ຢູດາມີຄວາມຜິດ. ຂໍຢ່າໄປໃນເມືອງກິນການ, ໄພ່ພົນທັງຫລາຍ; ຢ່າຂຶ້ນໄປທີ່ເບັດອາເວນ, ແລະ ຢ່າກ່າວຄຳສາບານວ່າ, "ຫາກພຣະຢາເວຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ແທ້ສັນໃດ."¹⁶ເພາະຄົນອິດສະຣາເອນນັ້ນດື້ດ້ານ, ເຫມືອນງົວສາວທີ່ດື້. ພຣະຢາເວຈະນຳພວກເຂົາໃນທົ່ງຫຍ້າເຫມືອນລ້ຽງແກະໄດ້ຢ່າງໃດ?

¹⁷ເອຟາຣາອິມຮວບຮວມໂຕເຂົ້າກັບບັນດາຮູບເຄົາລົບ; ຈົ່ງປະພວກເຂົາໃຫ້ຢູ່ຄົນດຽວ.¹⁸ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາສ່າງເມົາ, ພວກເຂົາຈະສືບຕໍ່ໃນການຫລິ້ນຊູ້ຕໍ່ໄປ; ຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍມັກຄວາມອັບອາຍຂອງພວກເຂົາ.¹⁹ລົມຈະຫໍ່ຫຸ້ມພວກເຂົາໄວ້ໃນປີກຂອງມັນ; ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະອັບອາຍ ຍ້ອນການຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງພວກເຂົາ.

5

¹"ປະໂລຫິດເອີຍ, ຈົ່ງຟັງຂໍ້ນີ້! ຈົ່ງລະມັດລະວັງເດີ້, ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນເອີຍ!" ຈົ່ງຟັງ, ເຊື້ອສາຍຂອງກະສັດເອີຍ! ເພາະການພິພາກສາກຳລັງມາເຖິງພວກເຈົ້າທຸກຄົນ. ພວກເຈົ້າເປັນເຫມືອນແຮ້ວທີ່ເມືອງມິດຊະປາ ແລະ ເປັນເຫມືອນຕະຂ່າຍກາງຢູ່ເທິງເມືອງຕາໂບ.²ພວກກະບົດກໍຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບການສັງຫານຫມູ່, ແຕ່ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າທັງຫມົດ.

³ເຮົາຮູ້ຈັກເອຟາຣາອິມ, ແລະອິດສະຣາເອນກໍຈະບໍ່ລີ້ຈາກເຮົາ. ເອຟາຣາອິມ, ຕອນນີ້ເຈົ້າທັງຫລາຍກໍກາຍເປັນໂສເພນີເສຍແລ້ວ; ອິດສະຣາເອນກໍເປັນມົນທິນ.⁴ການກະທຳຂອງພວກເຂົາບໍ່ຍອມໃຫ້ພວກເຂົາກັບຄືນໄປຫາພຣະເຈົ້າ, ເພາະພວກເຂົາມີໃຈແຫ່ງການຫລິ້ນຊູ້ຢູ່ໃນໂຕພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຢາເວ.

⁵ຄວາມອວດອ້າງຈອງຫອງຂອງອິດສະຣາເອນເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ; ເຫດນີ້ ອິດສະຣາເອນ ແລະ ເອຟຣາຢິມຈະສະດຸດໃນຄວາມຜິດຂອງພວກເຂົາ; ແລະ ຊາວຢູດາກໍຈະສະດຸດເຫມືອນກັນ.⁶ພວກເຂົາຈະໄປກັບຝູງແບ້ ແກະ ແລະ ຝູງງົວຂອງເຂົາ ເພື່ອຈະສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ພົບພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງຫນີຈາກພວກເຂົາໄປ.⁷ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຢາເວ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດລູກນອກກົດຫມາຍ. ຕອນນີ້ ເທດສະການວັນພະຈັນເຕັມດວງຈະເຜົາໄຫມ້ພວກເຂົາ ພ້ອມທົ່ງນາທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.

⁸ຈົ່ງເປົ່າແກຢູ່ກິເບອາ, ແລະ ເປົ່າແກໃນຣາມາ. ສຽງໂຮ່ຮ້ອງຂອງການສູ້ຮົບທີ່ເບັດອາເວນ: 'ເຮົາຈະຕິດຕາມທ່ານເບັນຢາມິນ!'⁹ເອຟາຣາອິມຈະກາຍເປັນບ່ອນຮົກຮ້າງໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາລົງໂທດ. ທ່າມກາງເຊື້ອຊາດຂອງອິດສະຣາເອນ. ເຮົາໄດ້ປະກາດເຖິງເຫດການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ!

¹⁰ບັນດາຜູ້ນຳຂອງຢູດາເປັນເຫມືອນຄົນທີ່ຍ້າຍເສົາປັກເຂດແດນ. ເຮົາຈະຖອກເທຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາລົງເທີງພວກເຂົາເຫມືອນຢ່າງຖອກນ້ຳ.¹¹ເອຟາຣາອິມຖືກບົດ; ພວກເຂົາຖືກບົດຢູ່ໃນການພິພາກສາລົງໂທດ, ເພາະພວກເຂົາຕັ້ງໃຈຕິດຕາມຮູບເຄົາລົບ.

¹²ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະເປັນເຫມືອນແມງໄມ້ຕໍ່ເອຟາຣາອິມ, ແລະ ຈະເປັນເຫມືອນຄວາມເນົ່າເປື່ອຍຂອງເຊື້ອສາຍຢູດາ.¹³ເມື່ອໃດເອຟາຣາອິມເຫັນຄວາມເຈັບໄຂ້ຂອງຕົນ ແລະ ຢູດາໄດ້ເຫັນບາດແຜຂອງຕົນ ແລ້ວເອຟາຣາອິມກໍໄດ້ໄປຫາອັດຊີເຣຍ ແລະ ຢູດາກໍສົ່ງຜູ້ສື່ສານໄປຫາກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ແຕ່ພະອົງກໍບໍ່ສາມາດຮັກສາປະຊາຊົນ ຫລື ປິ່ນປົວບາດແຜຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ດີໄດ້.

¹⁴ເພາະເຫດນີ້ ເຮົາຈະເປັນເຫມືອນດັ່ງສິງໂຕຕໍ່ເອຟາຣາອິມ, ແລະ ເຫມືອນດັ່ງສິງຫນຸ່ມຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາ. ເຮົາ, ເຮົານີ້ແຫລະ, ຈະເປັນຜູ້ຈີກເຈົ້າແລະແກ່ເຈົ້າອອກໄປ; ເຮົາຈະເອົາພວກເຂົາອອກມາ ແລະ ຈະບໍ່ມີໃຜຊ່ອຍເຫລືອພວກເຂົາໄດ້.¹⁵ເຮົາຈະໄປແລະໄປຍັງສະຖານທີ່ຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າພວກເຈົ້າຈະຍອມຮັບຄວາມຜິດບບາບຂອງຕົນ ແລະ ສະແຫວງຫາພຣະພັກຂອງເຮົາ, ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະສະແຫວງຫາເຮົາຢ່າງຈິງໃຈໃນຄວາມໂສກເສົ້າຂອງເຂົາ.”

6

¹ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາກັບຄືນໄປຫາພຣະຢາເວເທາະ. ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງຈີກພວກເຮົາເປັນທ່ອນໆ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງຮັກສາພວກເຮົາໃຫ້ດີ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາບາດເຈັບ, ແຕ່ຈະຊົງພັນບາດແຜໃຫ້ພວກເຮົາ.²ຫລັງຈາກນັ້ນສອງມື້ ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ພວກເຮົາຄ່ອຍດີຂຶ້ນ; ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເຮົາດີຂຶ້ນໃນມື້ທີສາມ, ແລະ ພວກເຮົາຈະພວກເຮົາກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.³ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາມາຮູ້ຈັກພຣະຢາເວກັນເທາະ; ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາພະຍາຍາມຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະສະເດັດມາຫາພວກເຮົາຢ່າງແນ່ນອນເຫມືອນຍາມເຊົ້າວັນໃຫມ່; ພຣະອົງຈະສະເດັດມາເຫມືອນດັ່ງຫ່າຝົນ, ເຫມືອນດັ່ງຝົນປາຍລະດູທີ່ຫົດລົງເທິງແຜ່ນດິນ."

⁴ເອຟາຣາອິມ, ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບເຈົ້ານໍ? ຢູດາ, ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບເຈົ້ານໍ? ຄວາມຮັກທີ່ພວກເຈົ້າເຫມືອນກັບຫມອກໃນຍາມເຊົ້າ, ເຫມືອນກັບນ້ຳຄ້າງທີ່ເຫີຍຫາຍໄປແຕ່ເຊົ້າມືດ.⁵ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ເຮົາຈະຕັດພວກເຈົ້າເປັນທ່ອນໆໂດຍຜູ້ປະກາດພຣະຄຳ, ເຮົາຈະຂ້າພວກເຂົາດ້ວຍພຣະຄຳທີ່ອອກມາຈາກປາກຂອງເຮົາ. ການພິພາກສາຂອງພວກເຈົ້າເປັນເຫມືອນແສງທີ່ສ່ອງອອກໄປ.

⁶ເພາະເຮົາມີຄວາມປາຖະຫນາຄວາມສັດຊື່ ແລະ ບໍ່ແມ່ນປາຖະຫນາເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ, ແລະ ເຮົາປາຖະຫນາໃນຄວາມຮູ້ໃນພຣະເຈົ້າຫລາຍກວ່າເຄື່ອງເຜົາຖວາຍບູຊານັ້ນ.⁷ເຫມືອນຢ່າງອາດາມທີ່ໄດ້ທຳລາຍພັນທະສັນຍາ; ພວກເຂົາບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ເຮົາ.

⁸ກິເລອາດເປັນນະຄອນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄົນເຮັດຊົ່ວ ທີ່ມີຮອຍເປື້ອນເລືອດ.⁹ກຸ່ມໂຈນທີ່ຄອຍດັກຊຸ່ມຄົນສັນໃດ ພວກປະໂລຫິດກໍເຕົ້າໂຮມກັນສັນນັ້ນ, ພວກເຂົາຂ້າຄົນໃນລະຫວ່າງທາງ ເມືອງເຊເຄັມ; ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ອາຊະຢາກຳທີ່ຫນ້າອັບອາຍ.

¹⁰ໃນເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ ເຮົາໄດ້ເຫັນສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ; ການຫລິ້ນຊູ້ຂອງເອຟາຣາອິມກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະ ອິດສະຣາເອນກໍເປັນມົນທິນ.¹¹ສຳລັບພວກເຈົ້າຄືກັນຢູດາເອີຍ, ເວລາແຫ່ງການເກັບກ່ຽວໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງເຮົາກັບຄືນສູ່ສະພາບດີ.

7

¹ເມື່ອໃດທີ່ເຮົາຕ້ອງການຮັກສາອິດສະຣາເອນ, ຄວາມຜິດບາບຂອງເອຟາຣາອິມກໍປາກົດຂຶ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການເຮັດຄວາມຊົ່ວຂອງສະມາເລຍ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ລໍ້ລວງ; ຂີ້ລັກກໍເຂົ້າມາ, ໂຈນກໍເຕົ້າໂຮມກັນເພື່່ອປຸ້ນຈີ້ຕາມຖະຫນົນຫົນທາງ.²ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍຮູ້ຕົວວ່າ ເຮົາໄດ້ຈົດຈຳການເຮັດຊົ່ວທັງປວງຂອງພວກເຂົາ. ບັດນີ້ ຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາໄດ້ປິດລ້ອມພວກເຂົາ; ແລະໄດ້ຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງເຮົາ.

³ດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຂອງພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ກະສັດຍິນດີ, ແລະ ການຕົວະຂອງພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້ານາຍພໍໃຈ.⁴ພວກເຂົາທັງຫມົດຕ່າງເປັນຄົນຫລິ້ນຊູ້, ເປັນເຫມືອນເຕົາອົບທີ່ຫຸ່ມຄວາມຮ້ອນໄວ້, ໂດຍທີ່ຊ່າງເຮັດເຂົ້າຫນົມບໍ່ຕ້ອງເລັ່ງໄຟຕັ້ງແຕ່ຕອນນວດແປ້ງຈົນແປ້ງຟູຂຶ້ນເອງ.⁵ໃນວັນແຫ່ງກະສັດຂອງເຮົາ ພວກເຈົ້ານາຍກໍເຮັດໃຫ້ຕົນເອງບໍ່ສະບາຍດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຈາກເຫລົ້າອະງຸ່ນ. ກະສັດກໍເຫັນດີນຳ ແລະ ຮ່ວມມືກັບພວກທີ່ກຳລັງເຍາະເຍີ້ຍ.

⁶ເພາະພວກເຂົາໃຈຮ້ອນຮົນເຫມືອນຢ່າງເຕົາອົບ, ພວກເຂົາກໍວາງແຜນລໍ້ລວງຂອງພວກເຂົາ. ຄວາມໂກດຮ້າຍຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາຕະຫລອດຄືນ; ໃນຕອນເຊົ້າກໍລຸກໄຫມ້ເຫມືອນດັ່ງດັ່ງແປວໄຟ.⁷ພວກເຂົາທັງປວງຕ່າງຮ້ອນເຫມືອນເຕົາອົບ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກືນກິນບັນດາຜູ້ປົກຄອງທັງຫລາຍເຫນືອພວກເຂົາ. ບັນດາກະສັດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາກໍລົ້ມລົງ; ບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຂົາຮ້ອງຫາເຮົາ.

⁸ເອຟາຣາອິມກໍຮ່ວມກັບພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນ. ເອຟາຣາອິມເປັນຄືຂະຫນນົມເຄ້ກທີ່ບໍ່ຟູທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກປີ້ນ.⁹ຄົນນຕ່າງຊາດໄດ້ກືນກິນເຫື່ອແຮງຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ສຶກຕົວ ຜົມຂອງພວກເຂົາກໍຫງອກ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ຮູ້ສຶກໂຕເອງ.

¹⁰ຄວາມອວດໂຕຂອງອິດສະຣາເອນເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາເອງ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ກັບໄປຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະອົງ, ເຖິງວ່າພົບເລື່ອງເຫລົ່ານີ້.¹¹ເອຟາຣາອິມກໍເປັນເຫມືອນນົກກາງແກ, ໂງ່ຈ້າ, ແລະ ບໍ່ຮູ້ຈັກຄິດ, ພວກເຂົາເອີ້ນຫາເອຢິບ, ແລ້ວບິນໄປຫາອັດຊີເຣຍ.

¹²ເມື່ອພວກເຂົາໄປ, ເຮົາຈະກາງຂ່າຍຂອງເຮົາອອກຄຸບພວກເຂົາ, ເຮົາຈະເອົາຝູງນົກທີ່ຕົກລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າ. ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຂົາ ໃນການທີ່ພວກເຂົາເຕົ້າໂຮມກັນ.¹³ວິບັດແກ່ພວກເຂົາ! ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຫລົງໄປຈາກເຮົາ. ການທຳລາຍທີ່ຮ້າຍແຮງກຳລັງມາເຖິງພວກເຂົາ! ພວກເຂົາເປັນກະບົດຕໍ່ສູ້ເຮົາ! ເຮົາຢາກຊ່ອຍພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າຕົວະຕໍ່ສູ້ເຮົາ.

¹⁴ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮ້ອງຫາເຮົາດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ນອນຮ້ອງໄຫ້ເທີງບ່ອນນອນຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເຕົ້າໂຮມກັນຂໍເຂົ້າ ແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຫັ້ນຫນ້ານີ້ຈາກເຮົາ.¹⁵ເຖິງແມ່ນວ່າ ເຮົາໄດ້ຝຶກຝົນພວກເຂົາ ແລະ ເສີມກຳລັງແຂນຂອງພວກເຂົາ, ບັດນີ້ພວກເຂົາວາງແຜນຊົ່ວຕໍ່ສູ້ເຮົາ.

¹⁶ພວກເຂົາໄດ້ຫັນກັບ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຫັນກັບມາຫາເຮົາ, ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດ. ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນລູກຄັນທະນູທີ່ອ່ອນລ້າ. ພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບເພາະຫລິ້ນທີ່ໂອ້ອວດຈອງຫອງຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ຈະກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ພວກເຂົາຖືກເຍາະເຍີ້ຍໃນແຜ່ນດິນຂອງເອຢິບ.

8

¹“ຈົ່ງເອົາແກໄວ້ຢູ່ຮິມສົບ! ນົກອິນຊີກຳລັງບິນມາເຫນືອຄອບຄົວຂອງພຣະຢາເວ ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ທຳລາຍພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ ແລະ ໄດ້ກະບົດຕໍ່ສູ້ບັນຍັດຂອງເຮົາ.²ພວກເຂົາຮ້ອງຕໍ່ເຮົາວ່າ, 'ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພວກເຮົາຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນ.'³ແຕ່ອິດສະຣາເອນໄດ້ປະຕິເສດສິ່ງທີ່ດີ, ແລະ ສັດຕູຈະໄລ່ລ່າພວກເຂົາ.

⁴ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກເອົາພວກກະສັດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເຮົາ. ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ເປັນອົງຊາຍ, ໂດຍປາດສະຈາກຄວາມຮູ້ຂອງເຮົາ. ດ້ວຍເງິນແລະຄຳ ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງຮູບເຄົາລົບສຳລັບພວກເຂົາເອງ, ແຕ່ນັ້ນກໍເປັນພຽງແຕ່ການເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຖືກຕັດອອກໄປເທົ່ານັ້ນ."⁵"ງົວຂອງພວກເຈົ້າຖືກປະຕິເສດ, ຊາມາເລຍເອີຍ. ຄວາມໂກດຮ້າຍເຮົາຄຽດແຄ້ນໄດ້ເຜົາໄຫມ້ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້. ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຍັງຈະຄົງຢູ່ໃນຄວາມຜິດອີກດົນປານໃດ?

⁶ເພາະຮູບເຄົາລົບນີ້ມາຈາກອິດສະຣາເອນ; ຄົນງານໄດ້ສ້າງມັນຂື້ນມາ; ມັນບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າ! ລູກງົວຂອງຊາວຊາມາເລຍຈະແຕກຫັກເປັນທ່ອນໆ.⁷ເມື່ອປະຊາຊົນຫວ່ານລົມແລະເກັບກ່ຽວລົມພະຍຸ. ຕົ້ນເຂົ້າທີ່ບໍ່ອອກຮວງ; ມັນບໍ່ອອກຜົນເພື່ອເຮັດແປ້ງ. ແຕ່ຖ້າມັນໃຫຍ່ຂຶ້ນເຕັມທີ່ແລ້ວ, ພວກຊາວຕ່າງຊາດກໍຈະກືນກິນມັນເສຍ.

⁸ອິດສະຣາເອນຖືກກືນກິນ; ບັດນີ້ພວກເຂົາຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍເຫມືອນກັບເປັນສິ່ງທີ່ໄຮ້ຄ່າ.⁹ເພາະພວກເຂົາຂຶ້ນໄປຫາອັດຊີເຣຍເຫມືອນລາໂຕຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ຕາມລຳພັງ. ເອຟາຣາອິມໄດ້ຈ້າງພວກຄູ່ຮັກຂອງຕົນເອງ.¹⁰ເຖິງວ່າພວກເຂົາໄດ້ຈ້າງຄູ່ຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ, ບັດນີ້ເຮົາຈະຮວບຮວມເອົາພວກເຂົາມາໄວ້ນຳກັນ. ພວກເຂົາຈະເລີ່ມອ່ອນແອລົງ ເພາະການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຂອງກະສັດ ຂອງບັນດາເຈົ້າຊາຍທັງຫລາຍ.

¹¹ຊາວເອຟາຣາອິມມີແທ່ນບູຊາຈຳນວນຫລາຍສຳລັບການລ້າງບາບ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນແທ່ນບູຊາສຳລັບເຮັດບາບແທນ.¹²ເຮົາສາມາດຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາເປັນຫມື່ນໆຄັ້ງເພື່ອພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະເບິ່ງວ່າເປັນບາງສິ່ງທີ່ແປກປະຫລາດສຳລັບພວກເຂົາ.

¹³ເຊັ່ນດຽວກັບເຄື່່ອງຖວາຍບູຊາທີ່ຖວາຍໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ພວກເຂົາຖວາຍບູຊາຊີ້ນ ແລະ ກິນຊີ້ນນັ້ນ, ແຕ່ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ບໍ່ຍອມຮັບພວກເຂົາ. ບັດນີ້ ເຮົາຈະຄິດເຖິງຄວາມຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ ແລະ ລົງໂທດຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະກັບຄືນໄປຍັງປະເທດເອຢິບອີກ.¹⁴ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຫລົງລືມເຮົາ, ພຣະຜູ້ສ້າງຂອງເຂົາແລ້ວ, ແລະພຣະອົງໄດ້ສ້າງພຣະຣາຊະວັງທັງຫລາຍ. ຢູດາ ໄດ້ສ້າງເມືອງຫລາຍເມືອງ, ແຕ່ເຮົາຈະສົ່ງໄຟໄປຍັງເມືອງຕ່າງໆເຫລົ່ານັ້ນຂອງພວກເຂົາ; ໄຟນັ້ນຈະທຳລາຍປ້ອມປາການທັງຫລາຍຂອງເຂົາ.

9

¹ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງຢ່າຊື່ນຊົມຍິນດີ, ຢ່າມ່ວນຊື່ນເຫມືອນກັບຄົນອື່ນ. ເພາະພວກເຈົ້າເປັັນຄົນບໍໍ່ສັດຊື່, ປະຖິ້ມພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຮັກທີ່ຈະຈ່າຍຄ່າຈ້າງໃຫ້ຍິງໂສເພນີຄົນຫນຶ່ງທີ່ຕ້ອງການເອົາລານເຂົ້າທັງຫມົດ.²ແຕ່ລານເຂົ້າ ແລະ ບໍ່ນ້ຳເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ບໍ່ໄດ້ລ້ຽງພວກເຂົາ; ກໍຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍ່ສົມຫວັງ.

³ພວກເຂົາຈະບໍ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງພຣະຢາເວອີກຕໍ່ໄປ; ແຕ່ເອຟາຣາອິມຈະກັບໄປດິນແດນເອຢິບແທນ, ແລະ ມື້ຫນຶ່ງພວກເຂົາຈະກິນອາຫານທີ່ເປັນມົນທິນຂອງອັດຊີເຣຍ.⁴ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີເຫລົ້າອະງຸ່ນຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ, ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະອົງ. ເຄື່ອງຖວາຍຂອງພວກເຂົາເປັນເຫມືອນອາຫານຂອງຄົນໄຫວ້ທຸກ: ຄົນທັງຫລາຍທີ່ກິນອາຫານຂອງພວກເຂົາກໍຈະເປັນມົນທິນ ເພາະອາຫານຂອງພວກເຂົາກໍແມ່ນສຳລັບພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ; ມັນຈະບໍ່ເອົາເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.

⁵ພວກເຈົ້າຈະເຮັດແນວໃດ ໃນມື້ເທດສະການຕາມກຳນົດ, ໃນມື້ເທດສະການເພື່ອພຣະຢາເວຢ່າງນັ້ນ?⁶ເພາະເບິ່ງແມ, ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະຫນີໄດ້ຈາກການທຳລາຍ, ຊາວເອຢິບຈະທ້ອນໂຮມພວກເຂົາ, ແລະ ຊາວເມັມຟິດຈະຝັງພວກເຂົາ. ເພາະຄັງເງິນຂອງພວກເຂົາ—ຖືກຟຸ່ມຫນາມປົກຫຸ້ມໄວ້, ແລະເຮືອນຂອງພວກເຂົາກໍຈະເຕັມໄປດ້ວຍຫນາມ.

⁷ມື້ແຫ່ງການລົງໂທດກຳລັງມາເຖິງ; ມື້ແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນກຳລັງມາ. ຂໍໃຫ້ອິດສະຣາເອນຮູ້ຈັກສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ເທີ້ນ. ເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະເຈດຕະນາຮ້າຍອັນໃຫຍ່ຫລວງຂອງພວກເຂົາ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເປັນຜູ້ປະກາດພຣະຄຳເປັນຄົນໂງ່, ແລະຜູ້ໄດ້ຮັບການດົນໃຈເປັນຄົນຂາດສະຕິ.

⁸ພວກຜູ້ປະກາດພຣະຄຳຄືຄົນຍາມຂອງພຣະເຈົ້າ ຂອງຂ້ານ້ອຍເຫນືອຊາວເອຟາຣາອິມ ແຕ່ແຮ້ວນົກກໍຖືກຫ້າງໄວ້ຕາມເສັ້ນທາງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຈດຕະນາຮ້າຍທີ່ມີຕໍ່ພວກເຂົາກໍຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.⁹ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍຕົນເອງໃຫ້ຕົກຕ່ຳລົງເຫມືອນຢ່າງໃນມື້ເຫລົ່ານັ້ນຢູ່ເມືອງກິເບອາ. ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຈົດຈຳຄວາມບາບຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຊົງລົງໂທດຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ.

¹⁰ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ເມື່ອເຮົາພົບເຫັນອິດສະຣາເອນ, ກໍເຫມືອນພົບຫມາກອະງຸ່ນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ເຫມືອນກັບຜົນລະປູກທຳອິດຂອງຕົ້ນຫມາກເດື່ອ. ເຮົາໄດ້ພົບບັນພະບູລຸດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປຫາພະເປໂອນ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ອຸທິດຕົນຕໍ່ຮູບເຄົາລົບອັນຫນ້າອັບອາຍນັ້ນ. ພວກເຂົາຈຶ່ງເປັນທີ່ຫນ້າກຽດຊັງເຫມືອນກັບຮູບເຄົາລົບທີ່ພວກເຂົາຮັກນັ້ນ.

¹¹ສ່ວນເອຟາຣາອິມ, ສະຫງ່າຣາສີຂອງພວກເຂົາຈະບິນຫນີເຫມືອນນົກໂຕຫນຶ່ງ, ຈະບໍ່ມີການໃຫ້ກຳເນີດລູກ, ບໍ່ມີການຖືພາ, ບໍ່ມີການປະຕິສົນທິ.¹²ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດລູກທັງຫລາຍ, ແຕ່ເຮົາກໍຈະເອົາພວກເຂົາຫນີໄປເສຍໂດຍບໍ່ປະໄວ້ຈັກຄົນ. ວິບັດແກ່ພວກເຂົາ ເມື່ອເຮົາຫັນຫນີຈາກພວກເຂົາ!

¹³ເຮົາໄດ້ເຫັນເອຟາຣາອິມ, ຖືກປູກຂຶ້ນໃນທົ່ງຫນ້າເຫມືອນກັບເມືອງໄທຣະ, ແຕ່ເອຟາຣາອິມຈະໃຫ້ກຳເນີດລູກທັງຫລາຍ ຂອງພວກເຂົາແກ່ຄົນທີ່ຈະຂ້າພວກເຂົາຢ່າງໂຫດຮ້າຍ.”¹⁴ຊົງປະທານໃຫ້ພວກເຂົາເທີ້ນ, ພຣະຢາເວ—ພຣະອົງຈະປະທານສິ່ງໃດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຫລື? ຂໍໍຊົງປະທານມົດລູກທີ່ລຸລູກ ແລະ ເຕົ້ານົມທີ່ບໍ່ມີນ້ຳນົມໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

¹⁵ເພາະການຊົ່ວຮ້າຍທັງປວງຂອງພວກເຂົາໃນເມືອງກິນການ, ຈຶ່ງເປັນບ່ອນເລີ່ມຕົ້ນໃຫ້ເຮົາກຽດຊັງພວກເຂົາ. ເພາະວ່າພວກເຂົາເຮັດບາບຊົ່ວ, ແທ້ຈິງ, ເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະບໍ່ຮັກພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ; ພວກຜູ້ນຳທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາເປັນຄົນກະບົດ.

¹⁶ເອຟາຣາອິມປ່ວຍເປັນພະຍາດ, ແລະ ຮາກຂອງພວກເຂົາກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປ; ພວກເຂົາບໍ່ເກີດຫມາກ. ເຖິງວ່າ ພວກເຂົາຈະມີລູກຫລາຍ, ເຮົາກໍຈະເຮັດໃຫ້ລູກທີ່ພວກເຂົາຮັກນັ້ນເສຍຊີວິດ.”¹⁷ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຈະປະຕິເສດພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງ. ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຄົນພະເນຈອນຢູ່ໃນທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ.

10

¹ອິດສະຣາເອນເປັນເຫມືອນເຄືອອະງຸ່ນທີ່ສົມບູນທີ່ອອກຫມາກດົກ. ຍິ່ງມີການເກີດຜົນຫລາຍເທົ່າໃດ, ກໍຍິ່ງມີການສ້າງແທ່ນບູຊາຫລາຍເທົ່ານັ້ນ. ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບຜົນຜະລິດຫລາຍຂຶ້ນເທົ່າໃດ, ພວກເຂົາກໍມີການປັບປຸງເສົາສັກສິດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຫລາຍຂຶ້ນ.²ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ສັດຊື່; ບັດນີ້ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງຄວາມຜິດຂອງຕົນ. ພຣະຢາເວຈະຊົງມ້າງແທ່ນບູຊາທັງຫລາຍຂອງເຂົາ; ພຣະອົງຈະທຳລາຍເສົາສັກສິດຂອງພວກເຂົາ.

³ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, “ພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດ, ເພາະວ່າພວກເຮົາບໍ່ຢຳເກງພຣະຢາເວ, ແລະ ກະສັດ—ຈະເຮັດຫຍັງແດ່ໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາໄດ້?”⁴ພວກເຂົາເວົ້າຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ ແລະ ເປັນການໃຫ້ສັນຍາບໍ່ຈິງ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຍຸດຕິທຳກໍງອກງາມຂຶ້ນເຫມືອນພືດທີ່ມີພິດທົ່ວທັງທົ່ງຫຍ້າ.”

⁵ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນຊາມາເຣຍຈະຢ້ານກົວຍ້ອນລູກງົວແຫ່ງເມືອງເບັດອາເວນ. ປະຊາຊົນຂອງພວກມັນຈະໄຫວ້ທຸກ ແລະ ພວກປະໂລຫິດຂອງຮູບເຄົາລົບຜູ້ຊຶ່ງມີຄວາມຍິນດີເຫນືອຮູບເຄົາລົບເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ຄວາມງົດງາມຂອງຮູບເຄົາລົບ, ກໍຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.⁶ພວກມັນຈະຖືກນຳໄປຍັງອັດຊີເຣຍ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບັນນາການແກ່ກະສັດອົງຍິ່ງໃຫຍ່. ເອຟາຣາອິມຈະໄດ້ຮັບຄວາມເສື່ອມເສຍ ແລະ ອິດສະຣາເອນຈະອັບອາຍຍ້ອນຮູບເຄົາລົບຂອງມັນ.

⁷ກະສັດຂອງຊະມາເຣຍຈະຖືກທຳລາຍ, ເຫມືອນກັບງ່າໄມ້ທີ່ຖືກນ້ຳພັດໄປ.⁸ປູນິຍະສະຖານແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫລາຍຈະຖືກທຳລາຍ. ນີ້ຄືຄວາມຜິດບາບຂອງອິດສະຣາເອນ! ຕົ້ນໄມ້ ແລະ ພືດທີ່ມີຫນາມ ຈະປົ່ງຂຶ້ນມາປົກຫຸ້ມແທ່ນບູຊາທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ປະຊາຊົນຈະເວົ້າຕໍ່ພູທັງຫລາຍວ່າ, “ຈົ່ງປິດບັງເຮົາໄວ້!” ແລະ ກ່າວກັບເນີນພູວ່າ, “ຈົ່ງລົ້ມທັບເຮົາເທີ້ນ!”

⁹“ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບມາຕັ້ງແຕ່ຄາວຢູ່ທີ່ເມືອງກິເບອາ; ພວກເຈົ້າຍັງສືບຕໍ່ເຮັດເລື້ອຍມາ. ສົງຄາມຈະບໍ່ນຳມາທັນລູກຊາຍທັງຫລາຍ ຂອງຄວາມຜິດບາບໃນກິເບອາບໍ?

¹⁰ເມື່ອເຮົາປາດຖະຫນາ, ເຮົາຈະສັ່ງສອນພວກເຂົາ. ບັນດາ ຊົນຊາດທັງຫລາຍຈະຮ່ວມກັນຕໍ່ສູ້ ພວກເຂົາ ແລະ ລົງໂທດພວກເຂົາ ຍ້ອນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍສສອງເທົ່າຂອງພວກເຂົານັ້ນ.¹¹ເອຟາຣາອິມເປັນເຫມືອນງົວສາວທີ່ຖືກເຝິກແອບທີ່ມັກນວດເຂົ້າ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະເອົາແອກວາງລົງໃສ່ຄໍອັນງົດງາມຂອງມັນ. ເຮົາຈະເອົາແອກວາາງໃສ່ຊາວເອຟາຣາອິມ; ຢູດາຈະເປັນຜູ້ໄຖ່; ຢາໂຄບຈະເປັນຜູ້ດຶງຄາດດ້ວຍຕົນເອງ.

¹²ຈົ່ງຫວ່ານຄວາມຊອບທຳເພື່ອໂຕພວກເຈົ້າເອງ, ແລະ ເກັບກ່ຽວພືດຜົນແຫ່ງພຣະສັນຍາຢ່າງສັດຊື່. ຈົ່ງໄຖໃນບ່ອນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ໄຖ, ເພາະມັນຮອດເວລາທີ່ເຈົ້າຈະສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ, ຈົນກວ່າເຮົາຈະມາ ແລະ ຖອກເທຄວາມຊອບທຳລົງເຫນືອພວກເຈົ້າ.¹³ພວກເຈົ້າໄດ້ໄຖ່ເອົາຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ; ແລະ ເກັບກ່ຽວຄວາມອະທຳ. ພວກເຈົ້າໄດ້ກິນພືດຜົນຂອງການຕົວະ ເພາະວ່າ ພວກເຈົ້າໄວ້ວາງໃຈໃນແຜນການທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ໃນກຳລັງທະຫານອັນຫລວງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງສົງຄາມຈະເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ປ້ອມປາການທັງຫລາຍໃນທຸກເມືອງຈະຖືກທຳລາຍ. ມັນຈະເປັນຄືກັນກັບມື້ທີ່ຊາມັນ ໄດ້ທຳລາຍບັດອາເບນໃນວັນແຫ່ງສົງຄາມ, ເມື່ອມານດາພ້ອມກັບລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຖືກທຸບຕີຢ່າງແຮງ.¹⁵ສິ່ງນີ້ແຫລະຈະເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້າ, ຊາວເບັດເອນເອີຍ, ຍ້ອນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກເຈົ້າ. ໃນຍາມຮຸ່ງເຊົ້າ ກະສັດຂອງອິດສະຣາເອນຈະຖືກຕັດອອກຢ່າງຫມົດສີ້ນ.”

11

¹“ເມື່ອອິດສະຣາເອນເປັນເດັກນ້ອຍ ເຮົາກໍຮັກແພງລາວ, ແລະ ເຮົາໄດ້ເອີ້ນລູກຊາຍຂອງເຮົາໃຫ້ອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບ.²ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຖືກເອີ້ນຫລາຍເທົ່າໃດ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງຫນີຫ່າງຈາກເຮົາຫລາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ພະບາອານ ແລະ ໄດ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊາແດ່ຮູບເຄົາລົບ.

³ເຖິງປານນັ້ນເຮົາເປັນຄົນສອນເອຟາຣາອິມການດຳເນີນຊີວິດ. ເຮົາກໍອຸ້ມເຂົາທັງຫລາຍໄວ້, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າເຮົາເປັນຜູ້ດູແລພວກເຂົາ.⁴ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຂົາດ້ວຍແສ້ແຫ່ງມະນຸດຊະທຳ, ແລະ ສາຍຫັດແຫ່ງຄວາມຮັກ. ເຮົາເຮັດໃຫ້ເເອກຢູ່ຄາງກະໄຕຂອງພວກເຂົາເບົາລົງ, ແລະ ເຮົາໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງມາຫາພວກເຂົາ ແລະ ລ້ຽງດູພວກເຂົາ.

⁵ພວກເຂົາຈະບໍ່ກັບຄືນໄປຍັງປະເທດເອຢິບອີກບໍ? ອັດຊີເຣຍຈະບໍ່ປົກຄອງພວກເຂົາ ເພາະວ່າພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະກັບຄືນໄປຫາເຮົາຫລື?⁶ດາບຈະຕົກລົງມາຍັງບັນດາຫົວເມືອງຂອງເຂົາ ແລະ ເພື່ອທຳລາຍບານປະຕູເມືອງຂອງພວກເຂົາ; ທຳລາຍພວກເຂົາ ເພາະແຜນການພວກເຂົາ.⁷ປະຊາຊົນຂອງເຮົາໄດ້ຫນີໄປຈາກເຮົາ. ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະຮ້ອງຫາພຣະຜູ້ສູງສຸດ, ກໍບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍພວກເຂົາໄດ້.

⁸ໂອ້ ເອຟາຣາອິມເອີຍ, ເຮົາຈະປະຖິ້ມພວກເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ໂອ້ ອິດສະຣາເອນເອີີຍ, ເຮົາຈະປະພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນເຫມືອນອັດມາໄດ້ບໍ? ເຮົາຈະເຮັດກັບພວກເຈົ້າເຫມືອນທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດກັບເມືອງເຊໂບຢິມນັ້ນໄດ້ບໍ? ຈິດໃຈເຮົາກໍວຸ້ນວາຍ; ຄວາມເມດຕາຂອງຂ້ານ້ອຍກໍແສນກະວົນກະວາຍ.⁹ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງເຮົາ; ເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍເອຟາຣາອິມອີກ. ເພາະວ່າເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນມະນຸດ; ເຮົາເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ໂກດຮ້າຍພວກເຂົາອີກ.

¹⁰ເຮົາຈະຕິດຕາມພຣະຢາເວ; ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງຮ້ອງແຜດສຽງເຫມືອນໂຕສິງ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮ້ອງຂຶ້ນ, ໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງຈະຕິດຕາມມາດ້ວຍຄວາມຢຳເກງຈາກທິດຕາເວັນຕົກ.¹¹ພວກເຂົາຈະມາດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວເຫມືອນນົກທີ່ມາຈາກເອຢິບ, ເຫມືອນນົກເຂົາທີ່ອອກມາຈາກດິນແດນຂອງອັດຊີເຣຍ. ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາໄປຢູ່ໃນບ້ານເຮືອນຂອງພວກເຂົາອີກ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹²ເອຟາຣາອິມອ້ອມຮອບເຮົາໄວ້ດ້ວຍການຕົວະ, ແລະ ອິດສະຣາເອນກໍເຕັມໄປດ້ວຍການຫລອກລວງ. ແຕ່ຊາວຢູດາກໍຍັງຕິດຕາມເຮົາ, ພຣະເຈົ້າ, ແລະຊົງເປັນຜູ້ສັດຊື່, ບໍຣິສຸດແຕ່ອົງດຽວ."

12

¹ເອຟາຣາອິມລ້ຽງຕົນດ້ວຍລົມ ແລະ ຕາມຫລັງລົມຕາເວັນອອກ. ເຂົາຍັງເພີ່ມການເວົ້າຕົວະ ແລະ ຄວາມຮຸ່ນແຮງເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສັນຍາກັບອັດຊີເຣຍ ແລະ ໄດ້ຂົນນ້ຳມັນຫມາກກອກໄປເອຢິບ.²ພຣະຢາເວຊົງຟ້ອງຮ້ອງປະຊາຊົນຢູດາ ແລະ ຈະຊົງລົງໂທດຢາໂຄບໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ; ພຣະອົງຈະຊົງຕອບແທນຕາມການກະທຳຂອງພວກເຂົາ.

³ໃນທ້ອງຂອງເເມ່ນັ້ນ ຢາໂຄບໄດ້ດຶງສົ້ນຕີນຂອງອ້າຍລາວ, ແລະ ເມື່ອລາວເປັນຜູ້ໃຫຍ່ລາວຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າ.⁴ລາວໄດ້ປ້ຳສູ້ກັບເທວະດາ ແລະ ໄດ້ຊະນະ. ລາວໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ຂໍຄວາມເມດຕາ. ລາວພົບພຣະເຈົ້າຢູ່ເບັດເອນ; ໃນບ່ອນນັ້ນພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວກັບລາວ.

⁵ນີ້ຄືພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຈອມໂຢທາ; "ພຣະຢາເວ" ແມ່ນພຣະນາມທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນ.⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງກັບມາຫາພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງຮັກສາຄວາມສັດຊື່ແຫ່ງພຣະສັນຍາ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ, ແລະຄອຍຖ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຢູ່ສະເຫມີ.

⁷ບັນດາພໍ່ຄ້າມີຊີງທີ່ຄົດໂກງຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາມັກສໍ້ໂກງ.⁸ເອຟາຣາອິມເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນຄົນາຮັ່ງມີຢ່າງແນ່ນອນ; ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັ່ງມີດ້ວຍໂຕຂອງຂ້ານ້ອຍເອງ. ໃນວຽກງານທຸກຢ່າງຂອງຂ້ານ້ອຍ ພວກເຂົາຈະບໍ່ພົບຄວາມຊົ່ວໃດໆໃນຂ້ານ້ອຍ, ໃນທຸກໆສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມບາບ."

⁹"ເຮົາເປັນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນຕູບຜ້າເຕັ້ນອີກ, ເຫມືອນສະໄຫມທີ່ມີເທດສະການຕ່າງໆນັ້ນ.¹⁰ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກຜູ້ປະກາດພຣະທຳ, ແລະ ໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນນິມິດຫລາຍຢ່າງສຳລັບເຈົ້າ. ໂດຍທາງຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄຳອຸປະມາ."

¹¹ຖ້າມີຄວາມຊົ່ວຢູ່ໃນກິເລອາດ, ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍບໍ່ມີຄ່າຢ່າງແນ່ນອນ. ໃນກິນການ ພວກເຂົາໄດ້ເອົາງົວມາເຜົາຖວາຍບູຊາ; ແທ່ນບູຊາຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງຈະກາຍເປັນກອງຫີນຢູ່ໃນທົ່ງກວ້າງ.”¹²ຢາໂຄບຕ້ອງປົບຫນີໄປຍັງແຜ່ນດີນອາຣາມ; ອິສະເອນຕ້ອງເຮັດວຽກເພື່ອຈະໄດ້ເມຍ; ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ລ້ຽງຝູງແກະເພື່ອຈະເມຍ.

¹³ພຣະຢາເວຊົງນຳອິດສະຣາເອນອອກຈາກເອຢິບໂດຍຊົງໃຊ້ຜູ້ປະກາດພຣະທຳຄົນຫນຶ່ງ, ແລະ ໂດຍຜູ້ປະກາດພຣະທຳຄົນຫນຶ່ງ ພຣະອົງຊົງລ້ຽງດູພວກເຂົາ.¹⁴ເອຟາຣາອິມໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງໂກດຮ້າຍຢ່າງຂົມຂື່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາຈະຊົງຖິ້ມເລືອດຂອງພຣະອົງໃສ່ພວກເຂົາ ແລະ ຕອບແທນພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມເສື່ອມເສຍຂອງພຣະອົງ.

13

¹"ເມື່ອເອຟາຣາອິມເວົ້າ, ກໍມີຄວາມຢ້ານກົວ. ພວກເຂົາຍົກຍ້ອງຕົນເອງໃນອິດສະຣາເອນ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຜິດ ເພາະຂາບໄຫວ້ພະບາອານ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຕາຍ.²ຕອນນີ້ ພວກເຂົາກໍຍິ່ງເຮັດບາບເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ພວກເຂົາຍັງຫລໍ່ຮູບດ້ວຍໂລຫະທີ່ເຮັດຈາກເງິນ, ຮູບເຄົາລົບຂາບທີ່ຫລໍ່ດ້ວຍສຸດຝີມືເທົ່າທີ່ເຮັດໄດ້, ພວກເຂົາທຸກຄົນເປັນຊ່າງຫັດຖະກຳ. ຄົນກ່າວເຖິງພວກເຂົາວ່າ, 'ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍການຈູບລູກງົວ.'

³ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນຫມອກໃນຍາມເຊົ້າ, ເປັນເຫມືອນນ້ຳຄ້າງທີ່ຈາງຫາຍໄປໃນຍາມຮຸ່ງເຊົ້າ, ເປັນເຫມືອນແກບທີ່ປິວໄປຕາມສາຍລົມພັດຈາກລານຟາດເຂົ້າ, ແລະ ເປັນເຫມືອນຄວັນທີ່ອອກມາຈາກປ່ອງດູດຄວັນໄຟ.

⁴ແຕ່ເຮົາເປັນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ຕັ້ວແຕ່ແຜ່ນດີນເອຢິບ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັບຮູ້ວ່າບໍ່ມີພະອື່ນໃດນອກຈາກເຮົາ; ພວກເຈົ້າຕ້ອງຮັບຮູ້ວ່ານອກຈາກເຮົາແລ້ວ, ບໍ່ມີພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອົງອື່ນ.⁵ເຮົາຮູ້ວ່າພວກເຈົ້າຢູ່່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ໃນປະເທດແຫ້ງແລ້ງ.⁶ເມື່ອພວກເຈົ້າມີທົ່ງຫຍ້າ, ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍໄດ້ກິນຈົນອີ່ມ; ແລະເມື່ອພວກເຈົ້າອີ່ມບໍລິບູນແລ້ວ, ໃຈຂອງພວກເຈົ້າກໍໂອ້ອວດຈອງຫອງຂຶ້ນ. ເພາະເຫດນີ້ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງລືມເຮົາ.

⁷ເຮົາຈະເປັນເຫມືອນໂຕສິງຕໍ່ພວກເຂົາ; ຈະເປັນເຫມືອນເສືອດາວທີ່ຄອຍຈອບເບິ່ງຢູ່ຕາມທາງທຽວ.⁸ເຮົາຈະຄຸບພວກເຈົ້າເຫມືອນຫມີໂຕຫນຶ່ງທີ່ລູກມັນຖືກລັກໄປ. ເຮົາຈະຈີກຫນ້າເອິກພວກເຂົາ, ແລະ ເຮົາຈະກັດກິນພວກເຂົາເຫມືອນໂຕສິງ ແລະ ຈີກພວກເຈົ້າອອກເປັນຕ່ອນໆ ຄືກັບສັດປ່າຈີກ.

⁹ເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຈົ້າ, ອິດສະຣາເອນເອີຍ; ໃຜຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໄດ້?¹⁰ຕອນນີ້ ກະສັດຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ໃສ, ຜູ້ຊຶ່ງອາດຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ປອດໄພໃນທຸກເມືອງຢູ່ໃສ? ພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ໃສ, ຄົນທີ່ພວກເຈົ້າບອກກັບເຮົາວ່າ, 'ຂໍມອບກະສັດ ແລະ ເຈົ້ານາຍໃຫ້ແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍເທີ້ນ'?¹¹ເຮົາໄດ້ເອົາກະສັດໃຫ້ພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຄຽດຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາໄດ້ເຂົາໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ.

¹²ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເອຟາຣາອິມໄດ້ເພີ່ມສູງຂື້ນ; ຄວາມຜິດຂອງພວກເຂົາກໍ່ງອກຂື້ນ.¹³ການເຈັບທ້ອງເກີດລູກຈະມາເຖິງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາເປັນລູກຊາຍທີ່ໄຮ້ປັນຍາ, ເພາະເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ຈະເກີດ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ອອກມາຈາກມົດລູກແມ່.

¹⁴ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນມືຂອງຈາກແດນມໍລະນາຫລື? ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງຄວາມຕາຍຫລື? ຄວາມຕາຍເອີຍ, ໄພພິບັດຂອງເຈົ້າຢູ່ບ່ອນໃດ? ແດນມໍລະນາເອີຍ, ຄວາມຈິບຫາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ບ່ອນໃດ? ຄວາມເມດຕາໄດ້ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຈາກສາຍຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ."

¹⁵ເຖິງແມ່ນວ່າ ເອຟາຣາອິມໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທ່າມກາງພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ລົມທາງທິດຕາເວັນອອກຈະພັດມາ; ລົມຂອງພຣະຢາເວກໍຈະມາຈາກຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ນ້ຳພຸຂອງເອຟຣາຢິມກໍຈະແຫ້ງ, ແລະ ນ້ຳສ້າງຂອງພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ມີນ້ຳ. ສັດຕູຂອງພວກເຂົາຈະປຸ້ນເອົາເຄື່ອງຂອງມີຄ່າທຸກຢ່າງໄປຈາກຄັງຂອງເຂົາ.

¹⁶ຊະມາເລຍຈະມີຄວາມຜິດ, ເພາະນາງໄດ້ເປັນກະບົດຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າຂອງນາງ. ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ; ພວກລູກນ້ອຍຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຟາດໃຫ້ມົ່ນ, ແລະ ແມ່ຍິງທີ່ຖືພາກໍຈະຖືກຜ່າທ້ອງ.

14

¹ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ຈົ່ງກັບຄືນມາຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າເທີ້ນ, ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ລົ້ມລົງນັ້ນກໍຍ້ອນຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຈົ້າ.²ຈົ່ງນຳເອົາຖ້ອຍຄຳມາ ແລະກັບຄືນມາຫາພຣະຢາເວສາ. ອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ຂໍຊົງໂຜດຍົກເອົາຄວາມຜິດບາບທັງປວງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຂໍຊົງຮັບເອົາສິງທີ່ດີແດ່ທ້ອນ, ເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຖວາຍຫມາກແຫ່ງສົບປາກຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.

³ອັດຊີເຣຍຈະບໍ່ຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍ; ພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຂີ່ລົດມ້າເຂົ້າໄປສູ່ສົງຄາມ. ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ເວົ້າກັບສິ່ງທີ່ມືຂອງເຮົາສ້າງຂຶ້ນອີກຕໍ່ໄປວ່າ, 'ພະອົງເປັນພະທັງຫລາຍຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ' ເພາະລູກກຳພ້າພໍ່ໄດ້ພົບຄວາມເມດຕາ.”

⁴"ເຮົາຈະຮັກສາພວກເຂົາຈາກການຫັນຫນີຂອງພວກເຂົາ; ເຮົາຈະຮັກພວກເຂົາຢ່າງບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ, ເພາະຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາໄດ້ຫັນຫນີຈາກພວກເຂົາແລ້ວ.⁵ເຮົາຈະເປັນຄືນ້ຳຫມອກແກ່ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ; ພວກເຂົາຈະເບັ່ງບານເຫມືອນດອກລິນລີ້ ແລະ ຮາກຈະຢັ່ງລົງເຫມືອນຢ່າງຕົ້ນສົນໃນປະເທດເລບານອນ.⁶ງ່າຂອງພວກມັນຊີ້ອອກ; ຄວາມງົດງາມຂອງພວວກມັນຈະເຫມືອນຕົ້ນຫມາກກອກເທດ, ແລະ ກິ່ນຂອງມັນກໍຈະເຫມືອນຕົ້ນສົນໃນເລບານອນ.

⁷ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງຂອງເຮົາຈະກັບຄືນມາ; ພວກເຂົາຈະຟື້ນຂຶ້ນເຫມືອເມັດເຂົ້າອີກ ແລະ ເກີດຜົນເຫມືອນເຄືອອະງຸ່ນ. ຊື່ສຽງຂອງພວກເຂົາຈະເຫມືອນນ້ຳເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງເລບານອນ.⁸ເອຟາຣາອິມເອີຍ, ເຮົາຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບຮູບເຄົາລົບອີກຫລາຍປານໃດ? ເຮົາຈະຕອບສະຫນອງພວກເຂົາ ແລະ ຈະດູແລພວກເຂົາ. ເຮົາເປັນເຫມືອນຕົ້ນສົນທີ່ມີໃບຂຽວສົດຢູ່ສະເຫມີ; ຜົນຂອງພວກເຈົ້າເກີດຂຶ້ນໄດ້ກໍເພາະເຮົາ.

⁹ໃຜຄືຜູ້ສະຫລາດທີ່ຈະເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫລົ່ານີ້? ໃຜທີ່ເຂົ້າໃຈເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ເລື່ອງເຫລົ່ານີ້? ເພາະທາງຂອງພຣະຢາເວກໍໍຖືກຕ້ອງ, ແລະຄົນຊອບທຳທັງຫລາຍກໍຈະເດີນໃນທາງນັ້ນ, ແຕ່ຄົນກະບົດຈະລົ້ມລົງໃນທາງນັ້ນ.

ໂຢເອນ

1

¹ນີ້ຄືຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວທີ່ມາເຖີງໂຢເອນ ລູກຊາຍຂອງເປທູເອນມີດັ່ງນີ້.²ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ຜູ້ອາວຸໂສທັງຫລາຍ, ແລະ ທຸກໆຄົນທີ່ອາໃສໃນແຜ່ນດີນ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນສະໄຫມຂອງເຈົ້າທັງຫລາຍ ຫລື ໃນສະໄຫມຂອງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າບໍ?³ຈົ່ງເລົ່າເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ລູກເຈົ້າຟັງ, ແລະໃຫ້ລູກຂອງພວກເຈົ້າເລົ່າເລື່ອງນີ້ຕໍ່ໃຫ້ລູກໆຂອງພວກເຂົາຟັງ, ແລະເພື່ອພວກເຂົາຈະສາມາດບອກລູກຫລານລຸ້ນຕໍ່ໄປຂອງພວກເຂົາໃນພາຍຫນ້າ.

⁴ພືດຜົນທີ່ເຫລືອຈາກຝູງຕັກແຕນຝູງຫນຶ່ງກິນ ຕັກແຕນອີກຝູງອື່ນກໍຈະມາກິນ; ແລະ ສິ່ງທີ່ເຫລືອຈາກຕັກແຕນຝູງນັ້ນກິນ ພວກແມງໄມ້ທັງຫລາຍກໍຈະກິນຊ້ຳ; ສິ່ງທີ່ເຫລືອຈາກຝູງແມງໄມ້ກິນກິນ ຝູງແມງບົ້ງກໍຈະມາກິນຊ້ຳ.

⁵ຈົ່ງຕື່ນຂື້ນ, ພວກຂີ້ເຫລົ້າເອີຍ, ແລະຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ຄວນຄາງ! ພວກນັກດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນເອີຍ, ຈົ່ງໂສກເສົ້າສາ ເພາະເຫລົ້າອະງຸ່ນຫວານນັ້ນໄດ້ຖືກທຳລາຍຫມົດແລ້ວ.⁶ດ້ວຍວ່າ ຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ມີກຳລັງແຮງ, ແລະ ມີຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ໄດ້ເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແຂ້ວຂອງມັນກໍແຫລມຄົມເຫມືອນແຂ້ວສິງ, ແລະ ພວກມັນມີແຂ້ວຄົມໆຄືກັບສິງໂຕແມ່.⁷ພວກມັນໄດ້ໃຫ້ສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້ານ້ອຍກາຍເປັນສະຖານທີ່ຫນ້າຢ້ານ ແລະ ພວກມັນໄດ້ແຫ້ນເປືອກກົກຫມາກເດືອຂອງຂ້ານ້ອຍຈົນຫມົດກ້ຽງ. ພວກມັນໄດ້ແຫ້ນເປືອກຂອງມັນ ແລະ ໂຍນຖິ້ມເສຍ; ຈົນກິ່ງກ້ານຂອງມັນຫລ້ອນ.

⁸ຈົ່ງໂສກເສົ້າເຫມືອນຢ່າງຍິງສາວທີ່ນຸ່ງກະສອບປານໄຫວ້ອາໄລ ເພາະການຕາຍຂອງຜົວຂອງນາງສາ.⁹ເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາກໍຂາດຈາກພຣະວີຫານຂອງພຣະຢາເວ. ບັນດາປະໂລຫິດ, ຜູ້ບົວລະບັດຂອງພຣະຢາເວກໍໂສກເສົ້າ.¹⁰ທົ່ງນາກໍໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍ, ແຜ່ນດິນກໍງຽບເຫງົາໂສກເສົ້າ ເພາະເຂົ້າໄດ້ຖືກທຳລາຍ, ເຫລົ້າອາງຸ່ນໃຫມ່ກໍເຫືອດແຫ້ງ, ນ້ຳມັນຫມາກກອກເທດກໍຂາດ.

¹¹ຈົ່ງອັບອາຍເທີ້ນ, ພວກເຈົ້າຊາວນາທັງຫລາຍເອີຍ, ພວກເຈົ້າຜູ້ເຝົ້າສວນອາງຸ່ນເອີຍ, ເພາະເນື່ອງຈາກເຂົ້າສາລີ ແລະ ເຂົ້າເດືອຍນັ້ນ. ເພາະການເກັບກ່ຽວຈາກທົ່ງນາໄດ້ຖືກທຳລາຍ.¹²ເຄືອອະງຸ່ນກໍລ່າເຫລືອງລົງ ແລະ ຕົ້ນເດື່ອກໍຫ່ຽວແຫ້ງຕາຍ, ຕົ້ນພິລາ, ລວມທຳຕົ້ນອີນທະຜາລຳ, ແລະຕົ້ນອັບເປີ້ນດ້ວຍ—ຕົ້ນໄມ້ທັງປວງໄດ້ຫ່ຽວແຫ້ງຕາຍໄປ. ເພາະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີກໍໄດ້ສູນຫາຍໄປຈາກມະນຸດຊາດ.

¹³ຈົ່ງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບ ແລະໄຫວ້ທຸກ, ບັນດາປະໂລຫິດທັງຫລາຍເອີຍ! ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້, ທ່ານຜູ້ບົວລະບັດແທ່ນບູຊາ. ຈົ່ງມາ, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ. ເພາະເຄື່ອງຖວາຍພືດຜົນເປັນເມັດ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາໄດ້ຂາດຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁴ຈົ່ງປະຊຸມເພື່ອຖືສິນອົດອາຫານອັນບໍຣິສຸດ, ແລະ ຈົ່ງເອີ້ນຊຸມນຸມບໍຣິສຸດ. ຈົ່ງເຕົ້າໂຮມເອົາບັນດາຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຄົນທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຮ້ອງຂໍຕໍ່ພຣະຢາເວເທີ້ນ.

¹⁵ອະນິຈັງ! ເພາະມື້ແຫ່ງພຣະຢາເວໄດ້ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ມັນຈະມາດ້ວຍການທຳລາຍຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹⁶ພືດຜົນກໍຖືກທຳລາຍໄປຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາພວກເຮົາ, ແລະ ການມ່ວນຊື່ນ ແລະ ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີກໍຈະຂາດຈາກພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຫລື?¹⁷ພຶດພັນໄດ້ຕາຍໄປໃນດິນແຫ້ງ, ສາງເຂົ້າກໍວ່າເປົ່າ, ແລະ ເລົ້າເຂົ້າກໍຖືກມ້າງລົງ, ເພາະຕົ້ນເຂົ້າໄດ້ຫ່ຽວແຫ້ງຕາຍຫມົດ.

¹⁸ຝູງສັດກໍໂສກເສົ້າ! ຝູງງົວກໍທຸກລຳບາກ ເພາະວ່າພວກມັນບໍ່ມີຫຍ້າກິນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ຝູງແກະກໍທຸກລຳບາກ.¹⁹ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ. ເພາະໄຟໄດ້ເຜົາໄຫມ້ທົ່ງຫຍ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຈົນຫມົດກ້ຽງແລ້ວ, ແລະ ແປວໄຟໄດ້ເຜົາໄຫມ້ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນໃນທົ່ງ.²⁰ແມ່ນແຕ່ບັນດາສັດທັງຫລາຍໃນປ່າກໍຮ້ອງຫາພຣະອົງ, ເພາະຕົ້ນນ້ຳກໍໄດ້ເຫືອດແຫ້ງຫມົດໄປ, ແລະຫຍ້າໃນທົ່ງກໍຖືກໄຟໄຫມ້ຫມົດ.

2

¹ຈົ່ງເປົ່າແກທີ່ຊີໂອນ ແລະ ຈົ່ງເປັ່ງສຽງເຕືອນໄພເທິງຈອມພູສັກສິດຂອງເຮົາ! ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ອາໄສໃນແຜ່ນດິນນັ້ນຢ້ານຈົນໂຕສັ່ນ, ເພາະມື້ຂອງພຣະຢາເວກຳລັງມາ; ແທ້ຈີງ, ມັນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.²ມື້ນັ້ນຈະມືດຄື້ມແລະເປັນທຸກ, ເປັນມື້ທີ່ມີເມກຫນາ ແລະມືດຄື້ມ. ເຫມືອນຕອນເຊົ້າມືດທີ່ປົກແຜ່ໄປທົ່ວເທິງພູ, ກອງທັບໃຫຍ່ມີຣິດອຳນາດກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ບໍ່ມີກອງທັບໃດຈະເຫມືອນກອງທັບນີ້, ແລະຈະບໍ່ມີຢ່າງນີ້ອີກຕໍ່ໄປ, ບໍ່ວ່າຈະຫລັງຈາກນີ້, ຫລື ຫລາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ.

³ໄຟກຳລັງເຜົາໄຫມ້ທຸກຢ່າງທີ່ຢູ່ທາງຫນ້າຂອງມັນ ແລະ ແປວໄຟກໍກຳລັງລາມໄປທາງຫລັງຂອງມັນ. ທາງຫນ້າແຜ່ນດິນນັ້ນເປັນເຫມືອນສວນເອເດນ, ແຕ່ທາງຫລັງເປັນເຫມືອນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານທີ່ຖືກທຳລາຍ, ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຫນີພົ້ນຈາກມັນໄປໄດ້.

⁴ຮູບຮ່າງຂອງກອງທັບນັ້ນເປັນເຫມືອນຝູງມ້າ, ແລະພວກມັນແລ່ນເຫມືອນກັບທະຫານລົດມ້າ.⁵ເມື່ອພວກມັນໂດດ ສຽງດັງເຫມືອນດັ່ງລົດຮົບຢູ່ເທິງຈອມພູທັງຫລາຍ, ເຫມືອນກັບສຽງແປວໄຟທີ່ໄຫມ້ຕໍເຟືອງໃນທົ່ງນາ, ແລະ ເຫມືອນກອງທັບທີ່ກ້າຫານພ້ອມທີ່ຈະເຂົ້າສູ້ຮົບໃນສົງຄາມ.

⁶ເມື່ອມັນເຂົ້າມາໃກ້ ທຸກຄົນກໍຢ້ານຕົວສັ່ນ ແລະທຸກຄົນຫນ້າຈືດ.⁷ພວກມັນແລ່ນເຫມືອນດັ່ງນັກຮົບຜູ້ກ້າຫານ; ພວກມັນປີນກຳແພງເຫມືອນທະຫານ; ຕ່າງກໍຍ່າງໄປເປັນຖັນແຖວຢ່າງເປັນຈັງຫວະ, ແລະ ບໍ່ມີໂຕໃດແຕກແຖວເລີຍ.

⁸ພວກມັນຍ່າງໂດຍບໍ່ຕຳກັນເລີຍ; ພວກມັນຍ່າງໂດຍເປັນຂະບວນຕາມແຖວຂອງໃຜມັນ; ພວກມັນຜ່າດ່ານປ້ອງກັນ ແລະ ບໍ່ແຕກແຖວ.⁹ພວກມັນຮີບເຂົ້າໄປເມືອງນັ້ນ, ພວກມັນແລ່ນຢູ່ເທິງກຳແພງ, ພວກມັນປີນຂຶ້ນໄປໃນເຮືອນທຸກຫລັງ, ແລະທາງປ່ອງຢ້ຽມເຫມືອນຢ່າງຄົນຂີ້ລັກ.

¹⁰ແຜ່ນດິນ ແລະ ທ້ອງຟ້າກໍສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ຫນ້າພວກມັນ, ດວງຕາເວັນ ແລະ ດວງເດືອນກໍມືດລົງໄປ, ແລະ ດວງດາວທັງຫລາຍກໍບໍ່ສ່ອງສະຫວ່າງອີກຕໍ່ໄປ.¹¹ພຣະຢາເວເປັ່ງສຽງຕໍ່ຫນ້າກອງທັບຂອງພຣະອົງ, ເພາະກອງທັບຂອງພຣະອົງມີຈຳນວນຫລວງຫລາຍ; ເພາະພວກມັນມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງ, ພວກມັນສາມາດເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງສຳເລັດ, ເພາະມື້ນັ້ນ ເປັນມື້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ເປັນຕາຢ້ານຫລາຍ. ແມ່ນຜູ້ໃດນໍຈະຫນີພົ້ນໄປໄດ້?

¹²"ແຕ່ບັດນີ້," ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈຂອງພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງຖືສິນອົດ, ຈົ່ງໄຫວ້ວອນດ້ວຍການຮ້ອງໄຫ້, ແລະ ຮ້ອງຄວນຄາງສາ.”¹³ຈົ່ງເອົາໃຈຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຮົາ ແລະ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ເສື້ອຜ້າພາຍນອກ, ແລະຈົ່ງກັບມາຫາພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ເພາະພຣະອົງເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍພຣະເມດຕາ, ຊົງຮ້າຍຊ້າ ແລະ ສັດຊື່ຕໍ່ຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງປາຖະຫນາທີຈະປ່ຽນໃຈຈາກການລົງໂທດພວກເຈົ້າ.

¹⁴ໃຜຈະຮູ້ໄດ້? ບາງທີພຣະອົງອາດຈະຊົງປ່ຽນໃຈ ແລະ ອິດູຕົນ, ແລະພຣະອົງຈະພຣະພອນໄວ້ເບື່ອງພຣະອົງ, ເຄື່ອງຖວາຍບູຊາເປັນເມັດ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມບູຊາແດ່ພຣະເຢເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ?

¹⁵ຈົ່ງເປົ່າແກເທິງພູຊີໂອນ, ຈົ່ງພາກັນຖືສິນອົດອາຫານບໍຣິສຸດ ແລະ ເອີ້ນຊຸມນຸມບໍຣິສຸດ.¹⁶ຈົ່ງເຕົ້າໂຮມບັນດາປະຊາຊົນ, ໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມຊຸມນຸມອັນບໍຣິສຸດ, ຈົ່ງນຳພວກເຖົ້າແກ່, ລວມເຖິງພວກເດັກນ້ອຍ ແລະ ເດັກແດງມາເຕົ້າໂຮມກັນ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ແຕ່ງງານໃຫມ່ຄືເຈົ້າບ່າວ, ແລະ ເຈົ້າສາວ ກໍຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາອອກມາຈາກເຮືອນກ່ອນ.

¹⁷ຈົ່ງໃຫ້ພວກປະໂລຫິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະຢາເວ, ໂສກເສົ້າຮ້ອງໄຫ້ ລະຫວ່າງປະຕູ ແລະ ແທ່ນບູຊາ. ໃຫ້ພວກເຂົາອ້ອນວອນວ່າ, “ຂໍໄວ້ຊີວິດໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍເທີ້ນ, ພຣະຢາເວເອີຍ, ແລະ ຂໍຢ່າເຮັດໃຫ້ມໍລະດົກຂອງພຣະອົງຖືກຫມິ່ນປະຫມາດ, ຂໍຢ່າໃຫ້ຊົນຊາດອື່ນເວົ້າເຍາະເຍີ້ຍພວກເຂົາ. ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍທ່າມກາງພວກເຂົາກ່າວວ່າ, 'ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃສ?'”

¹⁸ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງສະແດງຄວາມເປັນຫ່ວງແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊົງເມດຕາໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ.¹⁹ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຕອບໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະໃຫ້ເຂົ້າ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະ ນ້ຳມັນແກ່ພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ອີ່ມຫນໍ່າສຳລານ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ ທ່າມກາງຊົນຊາດອື່ນອີກຕໍ່ໄປ.

²⁰ເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກທີ່ຮຸກຮານອອກໄປຈາກພວກເຈົ້າ, ແລະ ຈະຂັບໄລ່ພວກມັນໄປຍັງຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະ ວ່າງເປົ່າ. ຂະບວນກອງທັບແນວຫນ້າຂອງພວກມັນຈະໄປທາງທະເລຕາເວັນອອກ, ແລະ ຂະບວນກອງທັບແນວຫລັງຈະໄປທາງທະເລຕາເວັນຕົກ. ທີ່ນັ້ນຈະມີກິ່ນເຫມັນເກີດຂື້ນ, ແລະກິ່ນເຫມັນນັ້ນກໍຈະສົ່ງກິ່ນອອກໄປທົ່ວ.” ແນ່ນອນວ່າ, ສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ເຫລົ່ານີ້ແມ່ນພຣະອົງເປັນຜູ້ກະທຳ.

²¹ໂອແຜ່ນດິນເອີຍ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີສາ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວຈະກະທຳສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່.²²ສັດທັງຫລາຍເອີຍ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ເພາະບັນດາທົ່ງນາກໍຈະຂຽວສົດແລ້ວ, ກົກໄມ້ກໍຈະເກີດຫມາກ, ກົກເດື່ອ ແລະ ເຄືອອະງຸ່ນກໍມີບໍລິບູນ.²³ຈົ່ງຍີນດີ, ຊາວຊີໂອນເອີຍ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍີນດີໃນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າເທີ້ນ. ເພາະພຣະອົງຊົງໂຜດຖອກເທຝົນລົງມາໃຫ້ພວກເຈົ້າຖືກຕ້ອງຕາມລະດູການ, ຄືຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ປາຍລະດູເຫມືອນຢ່າງແຕ່ກ່ອນ.

²⁴ເຂົ້າໃນລານກໍຈະມີເຕັມບໍລິບູນ, ແລະ ຖັງທຸກຫນ່ວຍຈະເຕັມລົ້ນດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະ ນ້ຳມັນຫມາກກອກ.²⁵ເຮົາກໍຈະທົດແທນຄືນໃຫ້ໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ສູນເສຍໃນປີທີ່ຕັກແຕນໃຫຍ່ມາກິນເຄື່ອງປູກຂອງຝັງຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ—ຝູງຕັກແຕນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ, ແລະລວມທັງສີ່ງທີຕັກແຕນທຳລາຍ—ກອງທັບທີ່ກ້າຫານຂອງເຮົາວ່າ ເຮົາໄດ້ສົ່ງມາທ່າມກາງພວກເຈົ້າ.

²⁶ພວກເຈົ້າຈະກິນຢ່າງເຫລືອເຟືອ ແລະ ອີ່ມຫນໍ່າສຳລານ, ແລະ ຈົ່ງສັນລະເສີນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເຮັດການອັດສະຈັນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ແລະ ຈະບໍ່ນຳການຫມິ່ນປະມາດເຫນືອໄພ່ພົນຂອງເຮົາອີກ.²⁷ອິດສະຣາເອນເອີຍ ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ແລະຮູ້ວ່າເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນອີກນອກຈາກເຮົາ, ແລະເຮົາຈະບໍ່ນຳການຫມິ່ນປະຫມາດມາສູ່ໄພ່ພົນຂອງເຮົາອີກ.

²⁸ຫລັງຈາກນັ້ນ ເຮົາຈະຖອກເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງມາເທີງມະນຸດທຸກຄົນ, ແລະ ບັນດາລູກຊາຍລູກຍິງຂອງພວກເຈົ້າຈະກ່າວຄຳທຳນວາຍ. ພວກຜູ້ເຖົ້າກໍຈະຝັນເຫັນ, ພວກຄົນຫນຸ່ມກໍຈະເຫັນນິມິດ.²⁹ໃນເວລານັ້ນເຮົາຈະຖອກເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງມາ, ເທີງຜູ້ຮັບໃຊ້ຊາຍຍິງທັງຫລາຍຂອງເຮົາ.

³⁰ເຮົາຈະສະແດງການອັດສະຈັນໃນທ້ອງຟ້າ ແລະ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຄື ເລືອດ, ໄຟ, ແລະ ເສົາຄວັນໄຟໃຫຍ່.³¹ດວງອາທິດຈະມືດໄປ ແລະ ດວງເດືອນຈະກາຍເປັນສີເເດງເຫມືອນເລືອດ, ກ່ອນມື້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຫນ້າຢ້ານຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງ.

³²ແຕ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຮ້ອງອອກໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວຈະພົ້ນ. ເພາະວ່າເທິງພູຊີໂອນ ແລະ ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມຈະມີຄົນຫນີໄປ, ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້, ແລະ ທ່າມກາງຜູ້ທີ່ລອດຊີວິດ, ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວຊົງເອີ້ນໄວ້.

3

¹ເບິ່ງແມ, ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ໃນເວລານັ້ນ, ເມື່ອເຮົານຳພວກຊະເລີຍຂອງຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມກັບມາ,²ເຮົາຈະເຕົ້າໂຮມຊົນຊາດທັງປວງ, ແລະ ນຳພວກເຂົາທັງຫລາຍໄປຍັງຮ່ອມພູເຢໂຮຊາຟັດ. ເພື່ອພິພາກສາພວກເຂົາໃນບ່ອນນັ້ນ, ເພາະວ່າໄພ່ພົນຂອງເຮົາ ແລະ ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນທີ່ເປັນສົມບັດຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປໃນຊົນຊາດຕ່າງໆ, ແລະ ຍ້ອນພວກເຂົາໄດ້ແບ່ງແຜ່ນດິນຂອງເຮົາ.³ພວກເຂົາໄດ້ຈົກສະຫລາກແບ່ງໄພ່ພົນຂອງເຮົາໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລະໄດ້ຂາຍເດັກຊາຍໄປໂສເພນີ, ແລະ ຂາຍເດັກນ້ອຍຜູ້ຍິງເພື່ອເຫລົ້າອະງຸ່ນ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ດື່ມ.

⁴ບັດນີ້, ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງໂກດຮ້າຍເຮົາ, ເມືອງຕີເຣ, ເມືອງຊີໂດນ ແລະ ທົ່ວປະເທດຟີລິດສະຕີນ? ພວກເຈົ້າຢາກຈະແກ້ແຄ້ນເຮົາບໍ? ຖ້າເຈົ້າຄິດຈະແກ້ແຄ້ນເຮົາ, ເຮົາຈະຕອບແທນການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າທັນທີ.⁵ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ຂົນເອົາເງິນແລະທອງຄຳຂອງເຮົາໄປ, ແລະ ພວກເຈົ້າໄດ້ຂົນເອົາເຄື່ອງຂອງອັນມີຄ່າຂອງເຮົາໄປຍັງວິຫານທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.⁶ພວກເຈົ້າໄດ້ຂາຍຊາວຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມກັບຊາວກຣີກ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ຫ່າງໄກ ຈາກເຂດແດນຂອງພວກເຂົາ.

⁷ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງກໍກວນພວກເຂົາ, ໃຫ້ອອກຈາກບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າຂາຍພວກເຂົານັ້ນ, ແລະ ຈະຕອບແທນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຮັດກັບພວກເຂົາ.⁸ເຮົາຈະຂາຍບັນດາລູກຊາຍຍິງຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ຊາວຢູດາ. ພວກເຂົາຈະຂາຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ກັບຊາວເຊບາ, ໃຫ້ຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ. ເພາະພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁹ຈົ່ງປະກາດຂໍ້ຄວາມນີ້ໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ, 'ຈົ່ງຈັດຕຽມການຮົບ, ປຸກລະດົມຄົນທີ່ກ້າຫານທັງຫລາຍ, ໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້, ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ພ້ອມໃນການສູ້ຮົບທັງຫມົດຂຶ້ນມາ.¹⁰ຈົ່ງຕີໃບມິດຄັນໄຖຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນດາບ ແລະ ຕີກ່ຽວຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນຫອກ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ອ່ອນແອກໍໃຫ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນເຂັ້ມແຂງ."

¹¹ຈົ່ງຮີບຟ້າວ ແລະມາເທີ້ນ, ຊົນຊາດທັງຫມົດທີ່ຢູ່ອ້ອມແອ້ມ, ຈົ່ງເຕົ້າໂຮມກັນກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພຣະຢາເວ, ນຳກອງທັບອັນກ້າຫານຂອງພຣະອົງລົງມາ.'

¹²ໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍຕ້ອງຕຽມພ້ອມຢູ່ສະເຫມີ ແລະ ຂຶ້ນມາຢູ່ຮ່ອມພູເຢໂຮຊາຟັດ. ເພາະຢູ່ບ່ອນນັ້ນເຮົາຈະນັ່ງພິພາກສາຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບແຖບນັ້ນ.¹³ຈົ່ງເອົາກ່ຽວມາ, ເພາະມັນຮອດລະດູເກັບກ່ຽວແລ້ວ. ມາເທີ້ນ, ມາບີບຫມາກອະງຸ່ນ, ເພາະບໍ່ຢຽບຫມາກອະງຸ່ນກໍເຕັມ. ຖັງເຫລົ້າອະງຸ່ນກໍລົ້ນ, ເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາມີຢ່າງຫລວງຫລາຍ."

¹⁴ເກີດມີຄວາມວຸ້ນວາຍ, ຄືຄວາມວຸ້ນວາຍຢູ່ໃນຮ່ອມພູແຫ່ງການພິພາກສາ. ເພາະມື້ແຫ່ງພຣະຢາເວໄດ້ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ ຢູ່ໃນພູແຫ່ງການພິພາກສາ.¹⁵ດວງຕາເວັນ ແລະ ດວງເດືອນຈະມືດຄື້ມໄປ, ດວງດາວທັງຫລາຍກໍບໍ່ສ່ອງແສງອີກ.

¹⁶ພຣະຢາເວຊົງເປັ່ງພຣະສຸລະສຽງຈາກພູຊີໂອນ, ແລະ ຊົງຮ້ອງສຽງດັງສະໜັ່ນຈາກເຢຣູຊາເລັມ. ຈົນຟ້າສະຫວັນ ແລະແຜ່ນດີນໂລກຈະຫວັ່ນໄຫວ, ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງເປັນທີ່ກຳບັງໃຫ້ແກ່ໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ເປັນປ້ອມປາການໃຫ້ແກ່ຄົນອິດສະຣາເອນ.¹⁷“ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ສະຖິດຢູ່ເທິງພູຊີໂອນອັນສັກສິດຂອງເຮົາ. ແລ້ວເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນນະຄອນທີ່ສັກສິດ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະເຂົ້າມາຮຸກຮານເມືອງນັ້ນອີກ.

¹⁸ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ ເຫລົ້າອະງຸ່ນຫວານຈະໄຫລອອກມາຈາກບັນດາພູເຂົາທັງຫລາຍ, ບັນດາເນີນພູກໍຈະມີນ້ຳນົມໄຫລອອກມາ, ຫ້ວຍຮ່ອງທັງຫມົດຂອງຢູດາກໍຈະມີນ້ຳໄຫລຢ່າງບໍລິບູນ, ແລະ ຈະມີນ້ຳອອກບໍ່ໄຫລອອກມາຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ນ້ຳນັ້ນຈະໄຫລຜ່ານຮ່ອມພູຊິດຕີມ.¹⁹ປະເທດເອຢິບຈະກາຍເປັນເມືອງຮ້າງ, ເມືອງເອໂດມຈະກາຍເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ເພາະພວກເຂົາກະທຳຄວາມໂຫດຮ້າຍຕໍ່ຊາວຢູດາ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດໄຫລອອກໃນດີນແດນຂອງພວກເຂົາ.

²⁰ແຕ່ຊາວຢູດາຈະອາໄສຢູ່ຕະຫລອດໄປ, ແລະ ເຢຣູຊາເລັມຈະອາໄສຢູ່ຈາກຄົນລຸ້ນຫນຶ່ງໄປສູ່ອີກລຸ້ນຫນຶ່ງ.²¹ເຮົາຈະແກ້ແຄ້ນທີເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຕາຍ ທີ່ເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ແກ້ແຄ້ນນັ້ນ,” ເພາະພຣະຢາເວຢູ່ເທິງພູຊີໂອນ.

ອາໂມດ

1

¹ນີ້ແມ່ນເລື່ອງກ່ຽວກັບອິດສະຣາເອນທີ່ອາໂມດ, ຜູ້ລ້ຽງແກະຄົນຫນຶ່ງໃນເມືອງເຕໂກອາ, ໄດ້ຮັບການຊົງເປີດເຜີຍ. ທ່ານໄດ້ຮັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນສະໄຫມຂອງອຸດຊີຢາ ກະສັດຂອງຊາວຢູດາ, ແລະ ໃນຣາຊະການທີ່ເຢໂຣໂບອາມ ລູກຊາຍຂອງໂຢອາດ ກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ກ່ອນແຜ່ນດິນໄຫວສອງປີ.²ທ່ານກ່າວວ່າ, “ພຣະຢາເວຈະຊົງເປັ່ງສຽງຮ້ອງມາຈາກພູຊີໂອນ; ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງຍັງດັງກ້ອງຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ປ່າຫຍ້າທັງຫລາຍຂອງບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປ; ຍອດພູກາເມນ ກໍຈະຫ່ຽວແຫ້ງ.”

³ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: “ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຊາວດາມາເຊທັງສາມເທື່ອ, ແມ້ແຕ່ສີ່ເທື່ອ, ເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການລົງໂທດ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ນວດກິເລອາດດ້ວຍເຄື່ອງນວດເຫລັກ.⁴ເຮົາຈະສົ່ງໄຟເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຊາວດາມາເຊ, ແລະ ໄຟຈະເຜົາໄຫມ້ປ້ອມປາການຂອງເບັນຮາດັດ.

⁵ເຮົາຈະຫັກກອນປະຕູຂອງດາມາເຊ ແລະຕັດພວກທີ່ອາໄສຢູ່ຕາມຮ່ອມພູອາເວນ, ແລະຜູ້ທີ່ຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າໃນເບັດເອເດັນ. ປະຊາຊົນຂອງອາຣາມຈະໄປເປັນຊະເລີຍຢູ່ເມືອງກີເຣ,” ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁶ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: “ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງພວກຄາຊາທັງສາມເທື່ອ, ແມ້ແຕ່ສີ່ເທື່ອ, ເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການລົງໂທດ, ເພາະພວກເຂົາກວາດເອົາປະຊາຊົນທັງຫມົດໄປເປັນຊະເລີຍ, ແລ້ວມອບຊະເລີຍທັງຫມົດໃຫ້ແກ່ເອໂດມ.⁷ເຮົາຈະສົ່ງໄຟມາເທິງກຳແພງເມືອງຂອງຄາຊາ, ແລະໄຟນັ້ນຈະເຜົາໄຫມ້ປ້ອມປາການທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ.

⁸ເຮົາຈະຕັດຜູ້ທີ່ອາໃສຢູ່ໃນເມືອງອາຊະໂດດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຈາກເມືອງອາຊະກາໂລນອອກໄປ. ເຮົາຈະຫັນມືຂອງເຮົາໄປຕໍ່ສູ້ກັບເມືອງເອັກໂຣນ, ແລະຄົນເມືອງຟີລິດສະຕີນທີ່ຍັງເຫລືອຈະພິນາດ,” ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁹ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: “ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຊາວເມືອງຕີເຣໄດ້ທັງສາມເທື່ອ, ແມ້ແຕ່ສີ່ເທື່ອ, ເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການລົງໂທດ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ມອບປະຊາຊົນທັງຫມົດໃຫ້ແກ່ເອໂດມ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຫັກພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມເປັນພີ່ນ້ອງກັນ.¹⁰ເຮົາຈະສົ່ງໄຟລົງມາເທິງກຳແພງເມືອງໄທຣະ, ແລະ ໄຟຈະເຜົາໄຫມ້ປ້ອມປາການທັງຫລາຍຂອງເມືອງນັ້ນ.”

¹¹ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຊາວເອໂດມທັງສາມເທື່ອ, ແມ້ແຕ່ສີ່ເທື່ອ, ເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການລົງໂທດ, ເພາະເຂົາໄດ້ໄລ່ຂ້ານ້ອງຊາຍດ້ວຍດາບ ແລະປະຄວາມສົງສານທັງຫມົດຖີ້ມໄປ. ຄວາມຄຽດຊັງຂອງເຂົາລຸຮ້ອນຢູ່ຕະຫລອດເວລາ, ແລະຄວາມໂມໂຫຂອງເຂົາກໍມີຢູ່ສະເຫມີ.¹²ເຮົາຈະສົ່ງໄຟລົງມາເຫນືອເຕມານ, ແລະໄຟນັ້ນຈະເຜົາໄຫມ້ພຣະຣາຊະວັງທັງຫລາຍຂອງເມືອງໂບຊະລາ.”

¹³ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຊາວອຳໂມນທັງສາມເທື່ອ, ແມ້ແຕ່ສີ່ເທື່ອ, ເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການລົງໂທດ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຜ່າທ້ອງແມ່ມານຂອງເມືອງກິເລອາດ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຂະຫຍາຍອານາເຂດແດນຂອງພວກເຂົາ.

¹⁴ເຮົາຈະຈູດກຳແພງເມືອງຣັບບາ, ແລະ ໄຟນັ້ນຈະເຜົາໄຫມ້ພຣະຣາຊະວັງທັງຫລາຍ, ພ້ອມກັບສຽງໂຫ່ຮ້ອງໃນມື້ເສິກສົງຄາມ, ດ້ວຍຄວາມປັ່ນປ່ວນໃນວັນທີ່ມີພາຍຸຫມຸນ.¹⁵ກະສັດຂອງພວກເຂົາກໍຈະຕົກໄປເປັນຊະເລີຍ, ທັງຕົວກະສັດ ພ້ອມບັນດາຂ້າຣາດຊະການຂອງກະສັດນຳ,” ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

2

¹ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: “ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຊາວໂມອາບທັງສາມເທື່ອ, ແມ້ແຕ່ສີ່ເທື່ອ, ເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການລົງໂທດ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຜົາກະດູກຂອງກະສັດແຫ່ງເອໂດມຈົນເປັນຝຸ່ນປູນຂາວ.

²ເຮົາຈະສົ່ງໄຟລົງມາເທິງໂມອາບ, ແລະ ໄຟນັ້ນຈະເຜົາໄຫມ້ປ້ອມປາການທັງຫລາຍຂອງເມືອງເກຣີໂຢດເສຍ. ໂມອາບຈະຕາຍໃນທ່າມກາງສຽງວຸ້ນວາຍ, ພ້ອມກັບຮ້ອງ ແລະສຽງແກດັງສະຫນັ່ນ.³ເຮົາຈະທຳລາຍຜູ້ປົກຄອງຂອງເມືອງນັ້ນ, ພ້ອມທັງຈະປະຫານບັນດາອົງຊາຍທັງຫມົດພ້ອມກັບເຂົາ,” ພຣະຢາເວຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁴ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: “ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງຢູດາທັງສາມເທື່ອ, ແມ້ແຕ່ສີ່ເທື່ອ, ເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການລົງໂທດ, ເພາະພວກເຂົາປະຕິເສດຂໍ້ບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຖືຮັກສາຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ. ຄຳຕົວະທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເດີນຫລົງໄປຕາມທາງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາເຄີຍດຳເນີນມາ.⁵ເຮົາຈະສົ່ງໄຟລົງເຫນືອຢູດາ, ແລະໄຟນັ້ນຈະເຜົາໄຫມ້ປ້ອມປາການຕ່າງໆໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.”

⁶ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ: “ເພາະຄວາມຜິດບາບຂອງອິດສະຣາເອນທັງສາມເທື່ອ, ແມ້ແຕ່ສີ່ເທື່ອ, ເຮົາຈະບໍ່ຫັນຈາກການລົງໂທດ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຂາຍຄົນຊອບທຳພຽງເພື່ອເງິນແລະຂາຍຄົນຍາກຈົນເພື່ອຊື້ເກີບພຽງຄູ່ດຽວ.

⁷ພວກເຂົາໄດ້ຢຽບຫົວຂອງຄົນຍາກຈົນຄືກັບຄົນທີ່ຢຽບຂີ້ຝຸ່ນເທີງພື້ນດິນ; ພວກເຂົາໄດ້ຊຸກຄົນທີ່ອຸກອັ່ງໃຈອອກໄປເສຍ. ທັງພໍ່ແລະລູກກໍພາກັນຫລັບນອນກັບຍິງສາວຄົນດຽວກັນ ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະນາມອັນບໍຣິສຸດຂອງເຮົາເປັນມົນທິນ.⁸ພວກເຂົາໄດ້ນອນຢູ່ຂ້າງແທ່ນບູຊາທຸກແທ່ນເຕັງເສື້ອຜ້າທີ່ຍຶດມາເປັນຂອງຈຳນຳ, ແລະໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຈາກບັນດາຄົນທີ່ຖືກປັບໄຫມ.

⁹ແຕ່ເຮົາໄດ້ທຳລາຍຄົນອະໂມຣີດຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ, ຄວາມໃຫຍ່ສູງຂອງພວກເຂົາເຫມືອດັ່ງຕົ້ນສົນສີດາ; ພວກເຂົາແຂງແຮງເຫມືອນດັ່ງຕົ້ນໂອກ. ແຕ່ເຮົາກໍໄດ້ທຳລາຍຜົນຂອງພວກເຂົາທີ່ຢູ່ປາຍ ຈົນຮອດຮາກທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ພື້ນດິນ.¹⁰ແລະ, ເຮົາໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບ ແລະນຳພວກເຈົ້າທ່ຽວວົນວຽນຢູ່ໃນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຄອບຄອງແຜ່ນດິນຂອງຄົນອະໂມຣີດ.

¹¹ເຮົາໄດ້ຕັ້ງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ຈາກທ່າມກາງລູກຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະພວກນາຊີຣີຈາກບັນດາຊາຍຫນຸ່ມຂອງພວກເຈົ້າ. ໂອ້ ຄົນອິດສະຣາເອນເອີຍ, ບໍ່ແມ່ນດັ່ງນັ້ນຫລື?—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.¹²ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຊັກຊວນໃຫ້ຄົນນາຊີຣີດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະສັ່ງຫ້າມພວກຜູ້ປະກາດພຣະທຳບໍ່ໃຫ້ປະກາດພຣະຄຳ.

¹³ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະບົດບີບພວກເຈົ້າເຫມືອນດັ່ງກວຽນໃສ່ເຂົ້າຈົນເຕັມລົ້ນ ສາມາດບົດບີບບາງຄົນໄດ້.¹⁴ຄົນທີ່ແລ່ນໄວກໍບໍ່ສາມາດແລ່ນປົບຫນີໄດ້; ຄົນທີ່ແຂງແຮງກໍອ່ອນກຳລັງລົງ; ເຊັ່ນດຽວກັບ ຄົນທີ່ກຳລັງກໍບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫລືອຕົນເອງໄດ້.

¹⁵ນັກຍິງທະນູກໍບໍ່ສາມາດຢືນຢູ່ໄດ້; ນັກແລ່ນໄວກໍແລ່ນຫນີບໍ່ພົ້ນ; ຄົນທີ່ຂີ່ມ້າກໍບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນໄດ້.¹⁶ແມ້ແຕ່ທະຫານຜູ້ກ້າຫານທີ່ສຸດ ກໍຈະແລ່ນເປືອຍໂຕປົບຫນີໃນວັນນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

3

¹ຈົ່ງຟັງຄຳທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວໂທດເຖິງພວກເຈົ້າ, ໂອ້ຄົນອິດສະຣາເອນເອີຍ, ກ່າວໂທດທັງຕະກູນທັງຫມົດທີ່ເຮົາໄດ້ນຳອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ,²“ເຮົາໄດ້ເລືອກພວກເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ຈາກຕະກູນທັງສິ້ນຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ເຫດສະນັ້ນ ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າ ຍ້ອນຄວາມຜິດບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.”

³ສອງຄົນຈະຍ່າງໄປດ້ວຍກັນໄດ້ບໍ ນອກຈາກພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງກັນກ່ອນແລ້ວ?⁴ສິງຈະຮ້ອງແຜດສຽງໃນປ່າ ຫລືຖ້າມັນບໍ່ໄດ້ພົບເຫຍື່ອ? ສິງຫນຸ່ມຈະຮ້ອງແຜດສຽງອອກຈາກຖໍ້າຂອງມັນຫລື ຖ້າມັນຄຸບເຫຍື່ອບໍ່ໄດ້?

⁵ນົກຈະຖືກກັບດັກເທິງດິນໄດ້ ຫລືຖ້າບໍ່ມີເຫຍື່ອລໍ້ມັນ? ກັບດັກຈະລັ່ນບໍ ຖ້າວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດເຂົ້າໄປຕິດກັບດັກນັ້ນ?⁶ເມື່ອເປົ່າເຂົາສັດດັງຂຶ້ນໃນເມືອງ ແລ້ວປະຊາຊົນຈະບໍ່ຕົກໃຈຢ້ານຫລື? ໄພພິບັດຈະເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງ ໂດຍທີ່ພຣະຢາເວບໍ່ໄດ້ສົ່ງມາຫລື?

⁷ແນ່ນອນວ່າ ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງກະທຳສິ່ງໃດໂດຍບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍແຜນການ ຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຮູ້ກ່ອນ.⁸ເມື່ອໂຕສິງຮ້ອງແຜດສຽງຂຶ້ນ; ໃຜແດ່ຈະບໍ່ຢ້ານ? ເມື່ອພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວ; ແລ້ວໃຜຈະບໍ່ເຜີຍແຜ່ພຣະທຳຂອງພຣະອົງຫລື?

⁹ຈົ່ງປະກາດເລື່ອງນີ້ໃນບັນດາປ້ອມປາການທີ່ເມືອງອາຊະໂດດ, ແລະໃນບັນດາປ້ອມປະການໃນແຜ່ນດິນເອຢິບ; ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມາປະຊຸມກັນຢູ່ເທິງພູເຂົາທັງຫລາຍຂອງຊາມາເຣຍ ແລະເບິ່ງຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍອັນໃຫຍ່ໃນເມືອງນັ້ນ, ແລະການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ.¹⁰ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກການກະທຳທີ່ຖືກຕ້ອງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ພວກເຂົາໄດ້ສະສົມຄວາມຮຸນແຮງ ແລະ ຄວາມພິນາດໄວ້ໃນປ້ອມປາການຂອງພວກເຂົາ.”

¹¹ເພາະສະນັ້ນ, ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວ, “ສັດຕູຈະມາອ້ອມແຜ່ນດິນ. ເຂົາຈະທຳລາຍປ້ອມປາການທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າລົງ ແລ້ວປຸ້ນເອົາສິ່ງຂອງໃນປ້ອມປາການທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.”¹²ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວວ່າ, “ເຊັ່ນດຽວກັບຜູ້ລ້ຽງແກະທີ່ຍາດເອົາໄດ້ພຽງແຕ່ຂາສອງຂ້າງ, ຫລື ຫູເບື້ອງຫນຶ່ງຈາກປາກສິງເທົ່ານັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຊາມາເຣຍກໍຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້ເຊັ່ນນັ້ນ, ໂດຍໄດ້ພຽງແຕ່ບ່ອນນອນມູມຫນຶ່ງເທົ່ານັ້ນ, ຫລືຕຽງມູມຫນຶ່ງເທົ່ານັ້ນ.”

¹³ຈົ່ງຟັງ ແລະເປັນພະຍານກ່າວໂທດເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາ,¹⁴“ເພາະໃນມື້ນັ້ນທີ່ເຮົາລົງໂທດຄວາມຜິດບາບທັງຫລາຍຂອງພວກອິດສະຣາເອນ, ເຮົາກໍຈະລົງໂທດແທ່ນບູຊາຂອງເບັດເອນເຫມືອນກັນ. ຖານຮອງທັງຫລາຍຂອງແທ່ນບູຊານັ້ນ ກໍຈະຖືກຕັດອອກ ແລະຕົກລົງດິນທີ່ພື້ນດິນ.

¹⁵ເຮົາຈະທຳລາຍເຮືອນພັກລະດູຫນາວພ້ອມເຮືອນພັກລະດູຮ້ອນ. ສ່ວນເຮືອນພັກຊົງງາຊ້າງຈະເພພັງລົງ, ແລະເຮືອນຫລັງໃຫຍ່ຈະຖືກທຳລາຍຈົນຫມົດກ້ຽງ,—ນີເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

4

¹ຈົ່ງຟັງຄຳນີ້ເທີ້ນ, ພວກເຈົ້າແມ່ງົວອ້ວນພີທັງຫລາຍ ແຫ່ງບາຊານ, ພວກເຈົ້າຜູ້ອາໄສເທິງພູເຂົາຂອງຊະມາເລຍ, ພວກເຈົ້າຜູ້ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຄົນທຸກຍາກ, ພວກເຈົ້າຜູ້ບົດບີບຜູ້ຂັດສົນ, ພວກເຈົ້າຜູ້ບອກຜົວຂອງຕົນວ່າ, “ເອົາເຄື່ອງດື່ມທັງຫລາຍມາໃຫ້ເຮົາ.”²ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສາບານດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ວັນນັ້ນຈະມາເຖິງພວກເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຂົາຈະເອົາລາກພວກເຈົ້າໄປ, ຈົນເຖີງຄົນສຸດທ້າຍຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍຂໍເບັດ.

³ພວກເຈົ້າຈະຜ່ານໄປຕາມຊ່ອງແຕກຂອງກຳແພງເມືອງ, ແຕ່ລະຄົນທີ່ຜ່ານໄປທາງນັ້ນ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຖືກໂຍນອອກໄປທາງອາບໂມນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

⁴"ຈົ່ງພາກັນໄປທີ່ເມືອງເບັດເອັນ ແລະເຮັດຜິດບາບສາ, ໄປທີ່ເມືອງກິນການ ແລະເຮັດຜິດບາບໃຫ້ຫລາຍກວ່າເກົ່າ, ນຳເຄື່ອງຖວາຍຂອງພວກເຈົ້າມາຖວາຍທຸກເຊົ້າ, ແລະຖວາຍຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງພວກເຈົ້າທຸກໆສາມມື້.⁵ຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນດ້ວຍເຂົ້າຈີ່; ແລະຈົ່ງປະກາດການຖວາຍຕາມໃຈສະຫມັກ; ຈົ່ງປະກາດໃຫ້ຮູ້ທົ່ວກັນ, ເພາະສິ່ງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າມັກ, ໂອ້ ພວກເຈົ້າຄົນອິດສະຣາເອນເອີຍ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁶ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຂ້ວຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ມີຍັງຕິດຢູ່ເລີຍໃນເມືອງທັງຫມົດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ການຂາດແຄນອາຫານໃນທຸກແຫ່ງຂອງພວກເຈົ້າ. ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ຍອມກັບຄືນມາຫາເຮົາ —ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.⁷ເຮົາກໍໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຝົນເຊົາຕົກ ເຖິງວ່າຍັງເຫລືອອີກສາມເດືອນກວ່າຈະເຖີງເກັບກ່ຽວກໍຕາມ. ເຮົາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຝົນຕົກລົງໃນເມືອງຫນຶ່ງ, ແລະສັ່ງບໍ່ໃຫ້ຝົນຕົກອີກໃນເມືອງຫນຶ່ງ. ດິນແຫ່ງຫນຶ່ງໄດ້ຮັບນ້ຳຝົນ, ສ່ວນດິນອື່ນບໍ່ໄດ້ຮັບ, ແຕ່ດິນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຝົນກໍແຫ້ງແລ້ງ.

⁸ສອງ ຫລືສາມເມືອງຕ້ອງໄດ້ກະເຊືອກກະສົນໄປອີກເມືອງຫນຶ່ງເພື່ອຊອກຫານ້ຳດື່ມ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ພໍຈະດື່ມ. ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ກັບຄືນມາຫາເຮົາ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”⁹ເຮົາໄດ້ໂຈມຕີພວກເຈົ້າດ້ວຍຫາຍະນະ ແລະພະຍາດນາໆຊະນິດ. ສວນຫລາກຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ສວນອະງຸ່ນ, ສວນກົກຫມາກເດື່ອ, ແລະ ສວນກົກຫມາກກອກເທດ—ຝູງຕັກແຕນໄດ້ມາທຳລາຍຜົນລະປູກຂອງພວກເຈົ້າຈົນຫມົດ. ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ກັບຄືນມາຫາເຮົາ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁰ເຮົາໄດ້ສົ່ງໂລກລະບາດທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນປະເທດເອຢິບມາຫາພວກເຈົ້າ. ເຮົາໄດ້ຂ້າຊາຍຫນຸ່ມຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍດາບ, ເອົາມ້າຂອງພວກເຈົ້າໄປເສຍ, ແລະເຮົາເຮັດໃຫ້ຄ້າຍພັກຂອງພວກເຈົ້າເກີດກິ່ນເຫມັນ ເຂົ້າໃສ່ດັງຂອງພວກເຈົ້າ. ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ກັບຄືນມາຫາເຮົາ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.¹¹ເຮົາໄດ້ທຳລາຍເມືອງຕ່າງໆ ໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເຫມືອນດັ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍເມືອງໂຊໂດມແລະເມືອງໂກໂມຣາ. ພວກເຈົ້າປຽບເຫມືອນດົ້ນຟືນທີ່ລຸກໄຫມ້ຢູ່ ທີ່ຖືກດຶງອອກຈາກກອງໄຟ. ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ກັບຄືນມາຫາເຮົາ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹²ໂອ້ ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ເຫດສະນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດບາງຢ່າງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ; ແລະເພາະເຮົາຈະເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວໃຫ້ພວກເຈົ້າ, ຈົ່ງຕຽມຕົວປະເຊີນຫນ້າກັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.¹³ເພາະເບິ່ງເຖີດ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງພູທັງຫລາຍ ແລະຊົງສ້າງພາຍຸ, ຊົງເປີດເຜີຍຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ມະນຸດ, ຊົງປ່ຽນຕອນເຊົ້າໃຫ້ມືດໄປ, ແລະຊົງຄອບຄອງຈາກບ່ອນສູງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄື ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຢທາ.”

5

¹ໂອ້ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ! ຈົ່ງຟັງຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ອາໄລເຖິງພວກເຈົ້າ.²ອິດສະຣາເອນທີ່ເປັນສາວປອດໄດ້ລົ້ມລົງ; ນາງຈະບໍ່ລຸກຂຶ້ນອີກ; ນາງຖືກປະຖິ້ມເທິງແຜ່ນດິນຂອງນາງ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ອຍດຶງນາງຂຶ້ນ.

³ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ: “ເມືອງທີ່ໄດ້ສົ່ງຄົນອອກໄປຫນຶ່ງພັນຄົນ ແຕ່ຈະມີພຽງຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ກັບຄືນມາ ແລະ ເມືອງທີ່ສົ່ງອອກໄປຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນ ກໍມີພຽງສິບຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ.”

⁴ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວຊົງກ່າວຕໍ່ພວກເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນວ່າ: “ຈົ່ງສະແຫວງຫາເຮົາ ແລະມີຊີວິດຢູ່!⁵ຢ່າສະແຫວງຫາທີ່ເບັດເອນ; ແລະ ຢ່າເຂົ້າໄປໃນເມືອງກິນການ; ຢ່າເດີນທາງໄປເມືອງເບເອເຊບາ. ເພາະເມືອງກິນການຈະຕົກເປັນຊະເລີຍ, ແລະ ເມືອງເບັດເອນຈະດັບສູນໄປ.

⁶ຈົ່ງສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ ແລະມີຊີວິດຢູ່, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈະປົດປ່ອຍຄວາມໂກດຮ້າຍເຫມືອນໄຟເຜົາຜານໃນເຊື້ອສາຍຂອງໂຢເຊັບ. ໄຟນັ້ນຈະລຸກໄຫມ້ໃນເບັດເອນ ແລະບໍ່ມີໃຜຈະມອດໄຟນັ້ນໄດ້.⁷ຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ປ່ຽນຄວາມຍຸດຕິທຳໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມຂົມຂື່ນ ແລະໂຍນຄວາມຊອບທຳຖິ້ມລົງພື້ນດິນ!”

⁸ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງດວງດາວລູກໄກ່ ແລະດາວໄຖ; ພຣະອົງຊົງປ່ຽນຄວາມມືດທຶບໃຫ້ເປັນຄວາມສະຫວ່າງຮູ່ງເຊົ້າ; ພຣະອົງຊົງໃຫ້ກາງເວັນໃຫ້ມືດເປັນກາງຄືນ ແລ້ວຊົງເອີ້ນນ້ຳທັງຫລາຍແຫ່ງອອກມາຈາກທະເລ; ພຣະອົງຊົງຖອກເທນ້ຳນັ້ນລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະຢາເວຄືນາມຂອງພຣະອົງ!⁹ພຣະອົງຊົງນຳຄວາມຈິບຫາຍມາເຫນືອຜູ້ແຂງແຮງໃນທັນທີ ດັ່ງນັ້ນຄວາມຈິບຫາຍຈຶ່ງມາເຫນືອປ້ອມປາການທັງຫລາຍ.

¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ກຽດຊັງທຸກຄົນທີ່ຕັກເຕືອນພວກເຂົາຢູ່ປະຕູເມືອງ, ແລະພວກເຂົາກຽດຊັງທຸກຄົນເວົ້າຄວາມຈິງ.¹¹ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຂົ່ມເຫັງຄົນທຸກຍາກ ແລະເອົາເຂົ້າບາເລຫລາຍສ່ວນໄປຈາກເຂົາ—ເຖິງວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ສ້າງເຮືືອນດ້ວຍຫີນອ່ອນ, ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ໄດ້ອາໃສຢູ່ໃນເຮືອນເຫລົ່ານັ້ນ. ພວກເຈົ້າມີສວນອະງຸ່ນ, ແຕ່ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຈາກສວນນັ້ນ.

¹²ເພາະເຮົາຮູ້ຈັກວ່າການລະເມີດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າມີເທົ່າໃດ ແລະຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າກໍຫລາຍເທົ່ານັ້ນ—ເຈົ້າຂົ່ມເຫັງຄົນຊອບທຳ, ຮັບເງິນສິນບົນທັງຫລາຍ, ແລະຂັບໄລ່ຄົນທຸກຈົນອອກໄປທີ່ປະຕູເມືອງ.¹³ເພາະສະນັ້ນໃຜທີ່ເປັນຄົນສະຫລາດຈະມິດງຽບຢູ່ໃນເວລານັ້ນ, ເພາະວ່ານັ້ນເປັນເວລາແຫ່ງຄາວຊົ່ວຮ້າຍ.

¹⁴ຈົ່ງສະແຫວງຄວາມດີ ແລະບໍ່ແມ່ນຄວາມຊົ່ວ, ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ມີຊີວິດຢູ່. ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ, ຈະສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ, ດັ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວອ້າງເຖິງພຣະອົງ.¹⁵ຈົ່ງກຽດຊັງຄວາມຊົ່ວ, ຈົ່ງຮັກຄວາມດີ, ຈົ່ງປາດຖະຫນາຄວາມຍຸດຕິທຳຢູ່ທີ່ປະຕູເມືອງ. ບາງເທື່ອພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ, ຈະຊົງເມດຕາເຊື້ອສາຍຂອງໂຢເຊັບທີ່ຍັງເຫລືອ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນ, ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ການໂສກເສົ້າຮ້ອງໄຫ້ຈະມີຢູ່ໃນລານເມືອງທັງຫມົດ ແລະພວກເຂົາຈະກ່າວຕາມຖະຫນົນທຸກເສັ້ນໃນເມືອງວ່າ 'ວິບັດ! ວິບັດ!' ພວກເຂົາຈະເອີ້ນພວກຊາວນາໃຫ້ໄວ້ທຸກ ແລະ ຄະນະນັກຮ້ອງເພງໄວ້ທຸກຮ້ອງໃຫ້ໂສກເສົ້າ.¹⁷ໃນສວນອະງຸ່ນທັງຫມົດຈະມີການຮ້ອງໄຫ້ໂສກເສົ້າ, ເພາະວ່າເຮົາຈະຜ່ານໄປທ່າມກາງເຈົ້າ” ພຣະຢາເວຊົງກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້ແຫລະ.

¹⁸ວິບັດແກ່ຜູ້ປາດຖະຫນາວັນແຫ່ງພຣະຢາເວ! ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງປາດຖະຫນາວັນແຫ່ງພຣະຢາເວ? ວັນນັ້ນຈະເປັນມື້ແຫ່ງຄວາມມືດ ແລະບໍ່ແມ່ນຄວາມສະຫວ່າງ,¹⁹ເຫມືອນດັ່ງຄົນຫນຶ່ງທີ່ແລ່ນປົບຈາກສິງ ແຕ່ພົບຫມີ, ຫລືເຫມືອນເຂົາເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະເອົາມືຂົ່ມຝາເຮືອນ ແລ້ວຖືກງູກັດເຂົາ.²⁰ມື້ແຫ່ງພຣະຢາເວຈະເປັນຄວາມມືດ ບໍ່ແມ່ນຄວາມສະຫວ່າງແມ່ນຫລືບໍ? ເປັນຄວາມມືດຄື້ມ ແລະ ບໍ່ແຈ່ມໃນບໍ່ແມ່ນຫລື?

²¹"ເຮົາກຽດຊັງ, ເຮົາຫມິ່ນປະຫມາດເທດສະການທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ເຮົາບໍ່ຍິນດີກັບການປະຊຸມຕາມພິທີທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.²²ເຖີງແມ່ນພວກເຈົ້ານຳເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ແລະຜົນລະປູກມາຖວາຍໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ເຮົາຈະບໍ່ຍອມຮັບເອົາຂອງຖວາຍເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະເຮົາຈະບໍ່ຫລຽວເບິ່ງການຖວາຍເຄື່ອງຖວາຍບູຊາດ້ວຍສັດຕ່າງໆ ທີ່ອ້ວນພີຂອງພວກເຈົ້າ.

²³ຈົ່ງເອົາສຽງບົດເພັງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າອອກປຈາກເຮົາ; ເຮົາຈະບໍ່ຟັງສຽງຈາກພິນໃຫຍ່ຂອງເຈົ້າ.²⁴ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳໄຫລໄປດັ່ງນໍ້າ, ແລະຄວາມຊອບທຳເຫມືອນດັ່ງແມ່ນ້ຳທີ່ໄຫລຢູ່ຕະລອດ ໂອ້ ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ.

²⁵ເຈົ້າໄດ້ນຳເອົາບັນດາເຄື່ອງຖວາຍບູຊາທັງຫລາຍມາຖວາຍແກ່ເຮົາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ເປັນເວລາສີ່ສິບປີ, ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ?²⁶ເຈົ້າຈະຍົກຮູບເຄົາລົບພະສັດກຸດ ໃຫ້ເປັນດັ່ງກະສັດຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພະໄກວັນ, ພະແຫ່ງດວງດາວຂອງເຈົ້າ—ຮູບເຄົາລົບທັງຫລາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ສ້າງຂຶ້ນສຳລັບຕົນເອງ.

²⁷ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປໄກກວ່າເມືອງດາມາເຊ,” ພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງພຣະນາມວ່າພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາຊົງກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້ແຫລະ.

6

¹ວິບັດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃນຊີໂອນ, ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ປອດໄພໃນດິນແດນພູເຂົາຊາມາເຣຍ, ບັນດາຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງໂດດເດັ່ນຂອງປະຊາຊາດ, ທີ່ເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ມາຂໍຄວາມຊ່ອຍເຫລືອ!²ພວກຜູ້ນຳຂອງເຈົ້າເວົ້າວ່າ, "ຈົ່ງໄປເມືອງການເນ ແລະເບິ່ງເອົາເທີ້ນ; ຈາກບ່ອນນັ້ນກໍໄປເມືອງຮຳມາດ, ຊຶ່ງເປັນເມືອງໃຫຍ່; ແລ້ວລົງໄປໃນເມືອງກັດຂອງຄົນຟີລິດສະຕິນ. ພວກເຂົາດີກວ່າຣາຊະອານາຈັກທັງສອງຂອງພວກເຈົ້າບໍ? ອານາເຂດແດນຂອງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນກວ້າງກວ່າອານາເຂດແດນຂອງເມືອງພວກເຈົ້າບໍ?

³ວິບັດແກ່ພວກເຂົາຜູ້ເອົາມື້ແຫ່ງຄວາມພິນາດອອກໄປ ແຕ່ເຮັດໃຫ້ບັນລັງແຫ່ງຄວາມຮຸນແຮງເຂົ້າມາໃກ້.⁴ພວກເຂົານອນເທິງຕຽງທີ່ຕົກແຕ່ງດ້ວຍງາຊ້າງທັງຫລາຍ ແລະນອນຢຽດກາຍຢູ່ເທີງບ່ອນນອນຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາກິນພວກລູກແກະຈາກຝູງ ແລະລູກງົວຈາກຄອກງົວ.

⁵ພວກເຂົາມັກຮ້ອງເພງໂງ່ຈ້າປະສານກັບນສຽງພິນໃຫຍ່; ພວກເຂົາໃຊ້ເຄື່ອງດົນຕີແຕ່ງເພງເຫມືອນດາວິດເຄີຍເຮັດ.⁶ພວກເຂົາດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຈາກຖ້ວຍ ແລະ ທານ້ຳມັນຫອມຢ່າງດີໃສ່ຕົນເອງ, ແຕ່ພວກເຂົ້າບໍ່ໄດ້ໂສກເສົ້າເສຍໃຈຕໍ່ຄວາມຈິບຫາຍຂອງໂຢເຊັບເລີຍ.

⁷ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ພວກເຂົາຈະເປັນຕົກໄປເປັນຊະເລີຍ ພ້ອມກັບພວກຊະເລີຍກຸ່ມທຳອິດ, ແລະສ່ວນການກິນລ້ຽງທັງຫລາຍຂອງບັນດາຄົນທີ່ນັ່ງອ້ອມຮອບ ຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.⁸"ເຮົາ, ຄືພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສາບານໄວ້ດ້ວຍຕົວເຮົາເອງ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນ ເຈົ້າພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ, ເຮົາກຽດຊັງຄວາມຈອງຫອງຂອງຢາໂຄບ; ກຽດຊັງປ້ອມປາການທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ, ເຮົາຈະມອບເມືອງນັ້ນພ້ອມກັບທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນແກ່ສັດຕູ."

⁹ຕໍ່ມາຖ້າມີສິບຄົນເຫລືອຢູ່ໃນເຮືອນຫລັງຫນຶ່ງ, ພວກເຂົາກໍຈະຕາຍທັງຫມົດ.¹⁰ເມື່ອພີ່ນ້ອງຂອງຄົນຫນຶ່ງມາເອົາສົບຂອງພວກເຂົາ—ຊຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ຈະຈູດສົບພວກເຂົາ ຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ຫາມສົບເຫລົ່ານັ້ນອອກໄປຈາກເຮືອນນັ້ນແລ້ວ—ຖ້າເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບຄົນໃນເຮືອນວ່າ, “ມີໃຜຢູ່ກັບເຈົ້າອີກບໍ?” ຖ້າຄົນນັ້ນຕອບວ່າ, “ບໍ່ມີ” ແລ້ວເຂົາກໍຈະບອກວ່າ, “ຈົ່ງມິດງຽບ, ເພາະເຮົາຕ້ອງບໍ່ເອີ່ຍພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ.”

¹¹ເພາະເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວຈະອອກຄຳສັ່ງ ແລະເຮືອນຫລັງໃຫຍ່ຈະຖືກທຸບແຕກເປັນກ້ອນນ້ອຍໆ, ແລະເຮືອນຫລັງນ້ອຍຈະແຕກເປັນທ່ອນໆ.

¹²ພວກມ້າແລ່ນເທິງຫນ້າຜາໄດ້ບໍ? ມີໃຜຈະເອົາງົວໄປໄຖທີ່ນັ້ນບໍ? ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ປ່ຽນຄວາມຍຸດຕິທຳໃຫ້ກາຍເປັນຍາພິດ ແລະ ປ່ຽນຜົນຂອງຄວາມຊອບທຳໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມຂົມຂື່ນ.¹³ພວກເຈົ້າຜູ້ຍິນດີເຫນືອເມືອງໂລເດບາ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າວ່າ, “ເຮົາຍຶດເມືອງການາຢິມ ໄດ້ດ້ວຍກຳລັງຂອງພວກເຮົາເອງບໍ່ແມ່ນຫລື?”

¹⁴"ແຕ່ເບິ່ງເທີ້ນ, ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ, ເຮົາຈະຍົກຊົນຊາດຫນຶ່ງຂື້ນຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ. ພວກເຂົາຈະໂຈມຕີພວກເຈົ້າຈາກເລໂບຮາມັດ ໄປຈົນຮອດແມ່ນ້ຳຮຳມາດ.”

7

¹ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້. ເບິ່ງເທີ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຝູງຕັກແຕນເມື່ອຕອນທີ່ພືດກຳລັງປົ່ງໃຫມ່ຂື້ນມາ, ເປັນພືດລຸ້ນຫລັງຈາກການເກັບກ່ຽວສ່ວນຂອງກະສັດແລ້ວ.²ເມື່ອຝູງຕັກແຕນໄດ້ກິນພືດຈາກແຜ່ນດິນຈົນຫມົດສີ້ນ, ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງໂຜດອະໄພແດ່ທ້ອນ ຢາໂຄບຈະຢູ່ລອດໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນພຽງແຕ່ຜູ້ເລັກນ້ອຍ.”³ພຣະຢາເວ ຊົງຍອມຜ່ອນໂທດໃນເລື່ອງນີ້. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນ.”

⁴ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ່າງນີ້: ເບິ່ງເທີ້ນ, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນໄຟມາໃຫ້ມາລົງໂທດ. ໄຟໄດ້ໃຫ້ນ້ຳມະຫາສານທີ່ຢູ່ເລິກພາຍໃຕ້ແຜ່ນດິນຫືດແຫ້ງໄປ, ແລະ ໄດ້ເຜົາໄຫມ້ແຜ່ນດິນ, ນຳອີກ.⁵ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງໂຜດຢຸດຕິລົງເທີ້ນ; ຢາໂຄບຈະຢູ່ລອດໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນພຽງແຕ່ຜູ້ເລັກນ້ອຍ.”⁶ພຣະຢາເວກໍຊົງຍອມຜ່ອນໂທດໃນເລື່ອງນີ້, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, "ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນ.”

⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຢ່າງນີ້: ເບິ່ງເທີ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຢືນຢູ່ຂ້າງກຳແພງ ພ້ອມກັບຖືເຊືອກເນັ່ງເສັ້ນຫນຶ່ງໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.⁸ພຣະຢາເວຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ອາໂມດເອີຍ, ເຈົ້າເຫັນຫຍັງແດ່?” ຂ້ານ້ອຍຕອບວ່າ, “ເຫັນເຊື່ອກເນັ່ງເສັ້ນຫນຶ່ງ.” ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງເທີ້ນ, ເຮົາຈະໃຊ້ເຊືອກເນັ່ງວັດແທກທ່າມກາງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ. ເຮົາຈະບໍ່ອົດກັ້ນກັບພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.

⁹ສະຖານທີ່ສູງທັງຫລາຍຂອງອີຊາກຈະຖືກທຳລາຍລົງ, ສະຖານທີ່ນະມັດສະການທັງຫລາຍຂອງອິດສະຣາເອນຈະເພພັງລົງ, ແລະເຮົາຈະຍົກດາບຂື້ນຕໍ່ສູ້ເຊື້ອສາຍຂອງກະສັດເຢໂຣໂບອາມ.”

¹⁰ແລ້ວອາມາຊີຢາຜູ້ເປັນປະໂລຫິດຂອງເບັດເອນ, ໄດ້ສົ່ງຂໍ້ຄວາມເຖິງເຢໂຣໂບອາມ, ກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຊາບວ່າ: “ອາໂມດໄດ້ຄິດແຜນກະບົດຕໍ່ພຣະອົງໃນທ່າມກາງເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນ. ແຜ່ນດິນທົນຮັບຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້.¹¹ເພາະອາໂມດໄດ້ເວົ້າວ່າ, 'ເຢໂຣໂບອາມຈະຕ້ອງຕາຍຢູ່ດ້ວຍຄົມດາບ, ແລະອິດສະຣາເອນຈະຕົກເປັນຊະເລີຍໄກຈາກແຜ່ນດິນຂອງຕົນຢ່າງແນ່ນອນ.”"

¹²ອາມາຊີຢາໄດ້ເວົ້າກັບອາໂມດວ່າ, “ທ່ານຜູ້ທຳນວາຍເອີຍ, ຈົ່ງໄປສາ, ຈົ່ງແລ່ນກັບໄປຫາແຜ່ນດິນຢູດາ, ແລະໄປຫາກິນອາຫານ ແລະປະກາດພຣະທຳຢູ່ທີ່ນັ້ນສາ.¹³ແຕ່ຢ່າມາປະກາດພຣະທຳຢູ່ທີ່ເມືອງເບັດເອນນີ້ອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະນີ້ເປັນສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງກະສັດ ແລະເປັນພຣະຣາຊະວັງຂອງກະສັດ.”

¹⁴ແລ້ວອາໂມດຈຶ່ງຕອບອາມາຊີຢາວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ແມ່ນຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ຫລືລູກຊາຍຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທຳ. ຂ້ານ້ອຍເປັນພຽງຄົນລ້ຽງສັດຄົນຫນຶ່ງ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍເບິ່ງແຍງສວນຫມາກເດື່ອເທດ.¹⁵ແຕ່ພຣະຢາເວໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກການລ້ຽງຝູງສັດ ແລະຊົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, 'ຈົ່ງໄປ, ຈົ່ງປະກາດພຣະທຳແກ່ອິດສະຣາເອນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ.'

¹⁶ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ. ທ່ານກ່າວວ່າ, 'ຢ່າປະກາດພຣະທຳຕໍ່ສູ້ພວກອິດສະຣາເອນ, ແລະຢ່າກ່າວໂທດໃສ່ເຊື້ອສາຍອີຊາກ.'¹⁷ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ເມຍຂອງທ່ານຈະເປັນໂສເພນີໃນເມືອງນີ້; ລູກຊາຍແລະລູກຍິງທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຈະຖືກຂ້າດ້ວຍຄົມດາບ; ແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າຈະຖືກວັດແທກ ແລະແບ່ງປັນໃຫ້ຄົນອື່ນ; ເຈົ້າຈະຕາຍຢູ່ໃນດິນແດນຂອງຄົນນອກສາດສະຫນາ, ແລະອິດສະຣາເອນຈະຕົກເປັນຊະເລີຍຢູ່ດິນແດນຫ່າງໄກຈາກແຜ່ນດິນຂອງຕົນຢ່າງແນ່ນອນ.'”

8

¹ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້: ເບິ່ງເທີ້ນ, ມີກະຕ່າຫມາກໄມ້ລະດູຮ້ອນຫນ່ວຍຫນຶ່ງ.²ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, “ອາໂມດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຍັງແດ່?” ຂ້ານ້ອຍຕອບວ່າ, “ກະຕ່າຫມາກໄມ້ລະດູຮ້ອນຫນ່ວຍຫນຶ່ງ.” ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງກ່າວຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ມື້ສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຂອງເຮົາມາຮອດແລ້ວ; ເຮົາຈະບໍ່ຮັກສາພວກເຂົາໄວ້ອີກຕໍ່ໄປ.³ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວມີດັ່ງນີ້—ໃນມື້ນັ້ນ ບົດເພງທັງຫລາຍໃນພຣະວິຫານຈະກາຍເປັນສຽງຮ້ອງໄຫ້ຄວນຄາງ, ໃນມື້ນັ້ນ ຈະມີຊາກສົບຢູ່ທຸກບ່ອນ ພວກເຂົາຈະປົງສົບຢ່າງງຽບໆ ໃນທຸກແຫ່ງ!”

⁴ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ເຈົ້າຜູ້ຂົ່ມເຫັງຄົນຂັດສົນ ແລະ ຂັບໄລ່ຄົນທຸກຍາກອອກຈາກແຜ່ນດິນນີ້.⁵ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ເມື່ອໃດຫນໍມື້ຂຶ້ນຫນຶ່ງຄ່ຳຈະຫມົດໄປ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຂາຍເຂົ້າອີກເທື່ອ? ເມື່ອໃດຫນໍວັນສະບາໂຕຈະກາຍໄປ ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ຂາຍເຂົ້າບາເລ? ພວກເຮົາຈະເຮັດຖ້ວຍຕວງໃຫ້ນ້ອຍລົງແລະຂື້ນລາຄາ, ພວກເຮົາຈະໂກງຕາຊັ່ງ.⁶ເພື່ອພວກເຮົາຈະຂາຍແກບເຂົ້າບາເລ, ຊື້ຄົນທຸກຍາກດ້ວຍເງິນ ແລະຊື້ຄົນຂັດສົນດ້ວຍເກີບຄູ່ຫນຶ່ງ.”

⁷ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວສາບານດ້ວຍກຽດສັກສີຂອງຢາໂຄບວ່າ, “ເຮົາຈະບໍ່ລືມການກະທຳອັນຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາຢ່າງແນ່ນອນ.”⁸ແຜ່ນດິນຈະບໍ່ສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຫລື, ແລະທຸກຄົນທີ່ຢູ່ເທິງແຜນດິນນັ້ນຈະບໍ່ໂສກເສົ້າຫລື? ແຜ່ນດິນທັງຫມົດກໍຈະຍົກຂຶ້ນເຫມືອນແມ່ນ້ຳໄນ, ແລະຈະຖືກຊັດໄປຊັດມາ ແລະຈົມລົງອີກຄັ້ງ, ເຫມືອນແມ່ນ້ຳຂອງເອຢິບ.

⁹"ວັນນັ້ນຈະມາເຖິງ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຄືວັນທີ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຕາເວັນຕົກໃນຕອນທ່ຽງ, ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນໂລກມືດໄປໃນເວລາກາງເວັນ.¹⁰ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເທດສະການທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າກາຍເປັນໄຫວ້ອາໄລ ແລະບົດເພງທັງຫລາຍກາຍເປັນສຽງໂສກເສົ້າຮ້ອງໄຫ້ຄວນຄາງ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍນຸ່ງເຄື່ອງຜ້າປ່ານຫຍາບ ແລະແຖຫົວທຸກຫົວ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເປັນເຫມືອນການໄຫວ້ອາໄລໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍໂທນທີ່ຕາຍໄປນັ້ນ ແລະຂົມຂືນໄປຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ.

¹¹ເບິ່ງເທີ້ນ, ວັນເຫລົ່ານັ້ນກຳລັງມາເຖິງ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ເມື່ອເຮົາຈະສົ່ງການອຶດຢາກມາໃນແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນການອຶດຢາກອາຫານ, ຫລືກະຫາຍນ້ຳ, ແຕ່ເປັນການອຶດຢາກທີ່ຈະໄດ້ຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ.¹²ພວກເຂົາຈະຍ່າງໂຊເຊໄປມາຈາກທະເລຫນຶ່ງໄປຫາອີກທະເລຫນຶ່ງ; ພວກເຂົາຈະແລ່ນຈາກທິດເຫນືອໄປທິດຕາເວັນອອກ ເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ພົບ.

¹³ໃນວັນນັ້ນ ບັນດາສາວປອດທີ່ສວຍງາມ ແລະບັນດາຊາຍຫນຸ່ມທັງຫລາຍຈະອອ່ນເພຍຍ້ອນການຫິວນ້ຳ.¹⁴ບັນດາຄົນທີ່ສາບານຕົນດ້ວຍຄວາມບາບແຫ່ງຊະມາເຣຍ, ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ ແລະ ບໍ່ສາມາດລຸກຂຶ້ນໄດ້ອີກ.”

9

¹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢືນຢູ່ຂ້າງແທ່ນບູຊາ, ແລະ ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງທຸບຫົວເສົາທັງຫລາຍ ເພື່ອຮາກຖານທັງຫລາຍຈະສັ່ນສະເທືອນ. ຈົ່ງທຸບມັນໃຫ້ເປັນປ່ຽງໆ, ແລະໃຫ້ຕົກໃສ່ຫົວຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ສ່ວນເຮົາຈະມອບຄົນສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄົມດາບ. ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນຂອງພວກເຂົາທີ່ຫລົບຫນີໄປໄດ້.²ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະຂຸດລົງໄປສູ່ແດນຄົນຕາຍ, ມືຂອງເຮົາກໍດຶງພວກເຂົາຂື້ນມາຈາກທີ່ນັ້ນ. ຖ້າພວກເຂົາປີນຂຶ້ນເຖິງຟ້າສະຫວັນ, ເຮົາກໍຈະດຶງພວກເຂົາລົງມາຈາກບ່ອນນັ້ນ.

³ຖ້າວ່າພວກເຂົາຈະລີ້ຢູ່ເທິງຍອດພູກາເມນ, ເຮົາກໍຈະຊອກຫາ ແລະຈັບເອົາພວກເຂົາມາຈາກທີ່ນັ້ນ. ຖ້າວ່າພວກເຂົາລີ້ຢູ່ໃຕ້ພື້ນນ້ຳທະເລ ເພື່ອໃຫ້ພົ້ນຈາກສາຍຕາຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະສົ່ງງູຮ້າຍ ແລະມັນກໍຈະກັດພວກເຂົາ.⁴ຖ້າພວກເຂົາຕົກໄປເປັນຊະເລີຍ, ຖືກຂັບໄລ່ໂດຍສັດຕູຂອງພວກເຂົາ, ເຮົາກໍຈະສັ່ງໃຫ້ສັດຕູຂ້າພວກເຂົາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເຝົ້າເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍສາຍຕາຮ້າຍ ແລະ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍສາຍຕາດີ.”

⁵ພຣະຢາເວອົງພຣະະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາ ຊົງໄດ້ແຕະຕ້ອງແຜ່ນດິນ ແລະ ມັນກໍສະລາຍໄປ; ທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍໂສກເສົ້າເສຍໃຈ; ແຜ່ນດິນທັງຫມົດຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເຫມືອນແມ່ນ້ຳ ແລະຈະຖືກຈົມລົງອີກຄັ້ງເຫມືອນແມ່ນ້ຳແຫ່ງເອຢິບ.⁶ເພາະພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງຂັ້ນໄດຂອງພຣະອົງເທິງຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ໄດ້ຊົງຕັ້ງຟ້າຂອງພຣະອົງກວມແຜ່ນດິນໂລກໄວ້. ພຣະອົງຊົງເອີ້ນເອົານ້ຳຫລາຍແຫ່ງທະເລມາ, ແລະຖອກນ້ຳນັ້ນລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືພຣະຢາເວ.

⁷“ໂອ ຄົນອິດສະຣາເອນເອີຍ, ສຳລັບເຮົາແລ້ວ ພວກເຈົ້າເປັນເຫມືອນຄົນເອທີໂອເປຍບໍແມ່ນຫລື?—ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະກາດດັ່ງນີ້ແຫລະ. ເຮົາໄດ້ນຳອິດສະຣາເອນອອກຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ, ແລະພາພວກຟີລິດສະຕີນມາຈາກເມືອງກະເຣເຕ, ແລະພາຄົນອາຣາມຽນມາຈາກເມືອງກີຣະບໍ່ແມ່ນຫລື?⁸ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ກຳລັງທອດພຣະເນດເຫນືອອານາຈັກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບາບ, ແລະ ເຮົາຈະທຳລາຍເມືອງນັ້ນຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ເວັ້ນແຕ່ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍໃຫ້ຫມົດໃນເທື່ອດຽວ—ນີ້ເປັນການປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

⁹ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະອອກຄຳສັ່ງ ແລະເຮົາຈະສັ່ນສະເທືອນເຊື້ອສາຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫມົດ ເຫມືອນການຮ່ອນເຂົ້າຢູ່ໃນກະດົ້ງ, ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ເມັດທີ່ນ້ອຍໆຫລຸດຕົກລົງພື້ນດິນ.¹⁰ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດຜິດບາບທັງຫລາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈະຖືກຂ້າດ້ວຍຄົມດາບ, 'ຄວາມຈິບຫາຍຈະມາບໍ່ເຖິງເຮົາ ຫລືຈະບໍ່ພົບພວກເຮົາ'.

¹¹ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະຍົກເຕັນຂອງດາວິດທີ່ລົ້ມລົງຂຶ້ນໃຫມ່, ແລະປົວແປງບ່ອນທີ່ເພພັງທັງຫລາຍ. ເຮົາຈະແປງຊາກຫັກເພພັງນັ້ນຂື້ນ, ແລະ ສ້າງຂື້ນໃຫມ່ໃຫ້ກັບສະພາບຄືໃນສະໄຫມກ່ອນ.¹²ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຄອບຄອງຄົນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ຂອງເອໂດມ, ແລະປະຊາຊົນທັງປວງທີ່ຖືກເອີ້ນໂດຍນາມຂອງເຮົາ—ພຣະອົງຊົງເຮັດຢ່າງນີ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹³ພຣະຢາເວຊົງປະກາດໄວ້ດັ່ງນີ້ວ່າ—ເບິ່ງແມ, ວັນເຫລົ່ານັ້ນຈະມາເຖິງ—ເມື່ອຄົນໄຖຈະທັນຄົນເກັບກ່ຽວ ແລະຄົນທີ່ບີບນ້ຳອະງຸ່ນຈະທັນຄົນຫວ່ານພືດ. ພູເຂົາທັງຫລາຍຈະມີນ້ຳອະງຸ່ນຫວານຍ້ອຍລົງມາ, ເຮົາຈະນຳປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນອອກມາຈາກການເປັນຊະເລີຍ.

¹⁴ເຮົາຈະນຳອິດສະຣາເອນໄພ່ພົນຂອງເຮົາຄືນຈາກການເປັນຊະເລີຍ. ພວກເຂົາຈະສ້າງເມືອງທີ່ເພພັງນັ້ນຄືນໃຫມ່ ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ, ພວກເຂົາຈະປູກສວນອະງຸ່ນ ແລະ ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຈາກສວນເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະພວກເຂົາຈະເຮັດສວນຫມາກໄມ້ ແລະ ກິນຜົນລະປູກຈາກສວນນັ້ນ.¹⁵ເຮົາຈະຫວ່ານພວກເຂົາເທິງແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ມີທາງຖືກຖອນຮາກເຫງົ້າ ຈາກແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໄວ້ໃຫ້ພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ,” ພຣະຢາເວຂອງພວກເຈົ້າຊົງກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້ແຫລະ.

ໂອບາດີຢາ

1

¹ນິມິດຂອງ ໂອບາດີຢາ. ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວກ່ຽວກັບເອໂດມວ່າ: ພວກເຮົາໄດ້ຍິນຂ່າວຈາກພຣະຢາເວ ແລະ ທູດຜູ້ຫນຶ່ງໄດ້ຖືກສົ່ງເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດ ໃຫ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ! ໃຫ້ພວກເຮົາລຸກຂຶ້ນເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ່ກັບເອໂດມ!”²ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເລັກນ້ອຍໃນທ່າມກາງປະຊາຊາດ, ເຈົ້າຈະເປັນທີ່ຖືກຫມິ່ນປະຫມາດຢ່າງຫລາຍ.

³ຄວາມອວດອົ່ງໃນຫົວໃຈຂອງເຈົ້າຫລອກລວງເຈົ້າ, ເຈົ້າຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ຕາມໂງ່ນຫີນ, ໃນທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ຢູ່ສູງຂອງເຈົ້າ; ເຈົ້າຄຳນຶງໃນຫົວໃຈຂອງເຈົ້າວ່າ, "ໃຜສາມາດເອົາຂ້າພຣະເຈົ້າລົງມາສູ່ພື້ນດິນໄດ້?"⁴ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າບິນສູງເທົ່າກັບນົກອິນຊີ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຮັງຂອງເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງຫມູ່ດາວ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເອົາເຈົ້າລົງຈາກບ່ອນນັ້ນ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້.

⁵ຖ້າພວກໂຈນໄດ້ມາຫາເຈົ້າ, ຖ້າພວກໂຈນໄດ້ມາຕອນກາງຄືນ (ເຈົ້າຈະຈິບຫາຍຫລາຍເທົ່າໃດ), ພວກເຂົາຈະບໍ່ລັກເອົາພຽງພໍສຳລັບຕົນເອງບໍ? ຖ້າຜູ້ເກັບຫມາກອະງຸ່ນມາຫາເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ປະເຫລືອໄວ້ແດ່ບໍ?⁶ເອຊາວຖືກປຸ້ນຊັບ, ແລະ ຊັບສົມບັດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ຂອງລາວໄດ້ຖືກຄົ້ນອອກມາຫລາຍເທົ່າໃດ!

⁷ເຫລົ່າພັນທະມິດຂອງເຈົ້າຈະຂັບໄລ່ທ່ານໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າຈົນເຖິງຊາຍແດນ. ພວກຄົນທີ່ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບກັບເຈົ້າຈະຫລອກລວງເຈົ້າ, ແລະ ເອົາຊະນະເຈົ້າ. ຜູ້ຄົນທີ່ກິນອາຫານຂອງເຈົ້າຈະວາງກັບດັກໄວ້ພາຍໃຕ້ເຈົ້າ. ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຕົວເຂົາເລີຍ.⁸"ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ໃນວັນນັ້ນ" ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ທຳລາຍພວກຄົນມີປັນຍາຈາກເອໂດມ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈອອກໄປຈາກພູເຂົາຂອງເອຊາວຫລື?"⁹ເຕມານເອີຍ, ນັກຮົບຂອງເຈົ້າຈະທໍ້ໃຈ, ດັ່ງນັ້ນທຸກຄົນຈະຖືກຕັດອອກຈາກພູເຂົາເອຊາວໂດຍການຂ້າຕາຍ.

¹⁰ເພາະຄວາມຮຸນແຮງທີ່ໄດ້ເກີດຂື້ນຕໍ່ຢາໂຄບນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າ, ທ່ານຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມອາຍ, ແລະ ເຈົ້າຈະຖືກຕັດຂາດຕະຫລອດໄປ.¹¹ໃນມື້ນັ້ນເຈົ້າຢືນຢູ່ໄກໆ, ໃນມື້ທີ່ຄົນແປກຫນ້າເອົາຄວາມຮັ່ງມີຂອງອ້າຍຂອງນ້ອງເຈົ້າໄປ, ແລະ ຄົນຕ່າງຊາດເຂົ້າໄປໃນປະຕູເມືອງຂອງເຂົາ, ແລະ ຈັບສະຫລາກເພື່ອແບ່ງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ເຈົ້າກໍເປັນເຫມືອນຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາ.

¹²ເຈົ້າຢ່າເບິ່ງດ້ວຍຄວາມພໍໃຈໃນມື້ຂອງນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າ, ໃນມື້ແຫ່ງເຄາະຮ້າຍຂອງລາວ, ແລະ ຢ່າດີໃຈເຫນືອຜູ້ຄົນຢູດາໃນມື້ທີ່ພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ; ຢ່າເຢາະເຢີ້ຍໃນມື້ທີ່ພວກເຂົາທຸກຍາກ.¹³ຢ່າເຂົ້າໄປໃນປະຕູເມືອງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃນມື້ແຫ່ງພັຍພິບັດຂອງພວກເຂົາ; ຢ່າເບິ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຂອງພວກເຂົາ ໃນມື້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມເດືອດຮ້ອນດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ, ຢ່າປຸ້ນຊັບສິນຂອງພວກເຂົາໃນມື້ທີ່ພວກເຂົາຖືກປະຣາໄຊ.¹⁴ຢ່າຢືນຂວາງໃນທາງແຍກ, ເພື່ອສະກັດກັ້ນຜູ້ທີ່ຫລົບຫນີຂອງເຂົາ ແລະ ຢ່າສົ່ງກັບຜູ້ທີ່ລອດຊີວິດຂອງພວກເຂົາໃນມື້ແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ.

¹⁵ເພາະມື້ແຫ່ງພຣະຢາເວທີ່ມາເຫນືອປະຊາຊົນທັງຫມົດ, ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໄວ້ແນວໃດ, ມັນກໍຈະເກີດຂຶ້ນກັບທ່ານແນວນັ້ນ; ການກະທຳຂອງເຈົ້າຈະກັບມາຕົກລົງຢູ່ເທິງຫົວຂອງເຈົ້າ.¹⁶ເພາະວ່າເມື່ອທ່ານໄດ້ດື່ມຢູ່ເທິງພູເຂົາສັກສິດຂອງເຮົາ, ດັ່ງນັ້ນ, ປະຊາຊາດທັງປວງຈະດື່ມຢ່າງບໍ່ເຊົາຄືກັນ. ພວກເຂົາຈະດື່ມ ແລະ ກືນລົງໄປ ແລະ ຈະເປັນຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນມາກ່ອນ.

¹⁷ແຕ່ໃນພູເຂົາຊີໂອນຈະມີບັນດາຄົນທີ່ລອດຊີວິດມາ ແລະ ທີ່ນັ້ນຈະມີຄວາມບໍຣິສຸດ; ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບຈະປົກຄອງຊັບສິນຂອງພວກເຂົາ.¹⁸ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບຈະເປັນໄຟ, ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງໂຢເຊັບຈະເປັນແປວໄຟ, ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເອຊາວຈະເປັນເຟືອງເຂົ້າ, ໄຟ ແລະ ແປວໄຟຈະເຜົາຜານ ແລະກືນເຟືອງເຂົ້ານັ້ນ. ຈະບໍ່ເຫລືອຜູ້ລອດຊີວິດໃນເຊື້ອສາຍຂອງເອຊາວເລີຍ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ."

¹⁹ບັນດາຜູ້ຄົນທີ່ມາຈາກເນເກບຈະໄດ້ປົກຄອງພູເຂົາຂອງເອຊາວ ແລະ ບັນດາຄົນຂອງເຊຟາລາຈະໄດ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນຟີລິດສະຕິນ. ພວກເຂົາຈະປົກຄອງແຜ່ນດິນເອຟຣາອິມ ແລະ ແຜ່ນດິນຊາມາເຣັຽ; ແລະເບັນຢາມິນໄດ້ຈະປົກຄອງເມືອງກິເລອາດ.

²⁰ພວກທີ່ຖືກເນລະເທດຈາກອິສະຣາເອນຈະໄດ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນການາອານ ໄກຈົນເຖິງເມືອງ ເຊເຣຟັດ. ຜູ້ທີ່ຖືກເນລະເທດອອກຈາກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ເຊິ່ງເປັນຜູ້ທີ່ຢູ່ເມືອງເສຟາຣາດ, ຈະໄດ້ປົກຄອງເມືອງຕ່າງໆຂອງ ເນເກບ.²¹ບັນດາຜູ້ຊ່ອຍກູ້ຈະຂຶ້ນໄປເທິງພູຊີໂອນ ເພື່ອປົກຄອງພູເຂົາເອຊາວ, ແລະ ອານາຈັກຈະກາຍເປັນຂອງພຣະຢາເວ.

ໂຢນາ

1

¹ບັດນີ້ ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງໂຢນາ ລູກຊາຍຂອງອາມິດໄຕ, ກ່າວວ່າ,²"ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປທີ່ນີນາເວເມືອງຫລວງ, ແລະໄປຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ, ເພາະຄວາມຊົ່ວທີ່ພວກເຂົາເຮັດນັ້ນ ໄດ້ປາກົດແກ່ພຣະຢາເວແລ້ວ."³ແຕ່ໂຢນາລຸກຫນີໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ໄປທີ່ເມືອງຕາກຊິດ. ລາວລົງໄປຕໍ່ທີ່ເມືອງຢົບປາ ແລະພົບເຮືອລຳຫນຶ່ງທີ່ຈະໄປຍັງເມືອງຕາກຊິດ. ລາວຈຶ່ງຈ່າຍເງິນຄ່າໂດຍສານ ແລະຂຶ້ນເຮືອໄປກັບພວກເຂົາທີ່ເມືອງຕາກຊິດ, ເພື່ອຫນີໄປໃຫ້ພົ້ນຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ.

⁴ແຕ່ພຣະຢາເວສົ່ງລົມໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນທະເລ ແລະຈົນກາຍເປັນລົມພາຍຸໃຫຍ່ໃນທະເລ. ຈົນເຮຶອໃກ້ຈົມລົງເຕັມທີ.⁵ພວກລູກເຮຶອກໍຢ້ານ ແລະ ແຕ່ລະຄົນຕ່າງກໍ່ຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຂອງຕົນໃຫ້ຊ່ວຍເຫລືອ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍຖິ້ມສິ່ງຂອງລົງໃນທະເລ. ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເຮືອເບົາຂຶ້ນ. ແຕ່ໂຢນາກັບໄປໃນເຮືອ, ແລະລາວໄດ້ນອນຫລັບສະຫນິດ.

⁶ດັ່ງນັ້ນນາຍເຮືອໄດ້ມາຫາລາວ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຍັງນອນຢູ່? ລຸກຂຶ້ນ! ຈົ່ງຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ! ເພື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຈະຟັງພວກເຮົາ ແລະພວກເຮົາຈະບໍ່ຖືກລົງໂທດ."⁷ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, "ມາແມ, ໃຫ້ພວກເຮົາຈັບສະຫລາກ, ເພື່ອວ່າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ໃຜເປັນຕົ້ນເຫດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ເກີດຂຶ້ນນີ້." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຈັບສະຫລາກ ແລະສະຫລາກນັ້ນກໍຕົກໃສ່ໂຢນາ.

⁸ແລ້ວພວກເຂົາເວົ້າກັບໂຢນາວ່າ, "ຈົ່ງບອກພວກເຮົາມາເຖີດ ວ່າໃຜເປັນເຫດໃຫ້ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍນີ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຮົາ. ເຈົ້າມີອາຊີບຫຍັງ, ແລະເຈົ້າມາແຕ່ໃສ? ເຈົ້າມາຈາກປະເທດໃດ? ແລະເຈົ້າເປັນຄົນຊາດໃດ?⁹ໂຢນາຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນເຮັບເຣີ; ແລະຂ້ານ້ອຍຢຳເກງພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ຜູ້ຊົງສ້າງທະເລ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ."¹⁰ແລ້ວ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍຍິ່ງຢ້ານຫລາຍຂຶ້ນ ແລະ ເວົ້າກັບໂຢນາວ່າ, "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້?" ເພາະໂຢນາໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ ລາວກຳລັງຫນີໃຫ້ພົ້ນຈາກຫນ້າຂອງພຣະຢາເວ.

¹¹ເຂົາທັງຫລາຍບອກໂຢນາວ່າ, "ພວກເຮົາຄວນເຮັດແນວໃດກັບເຈົ້າ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ທະເລສະຫງົບລົງ?" ເພາະທະເລຍິ່ງຮຸນແຮງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.¹²ໂຢນາຈຶ່ງຕອບເຂົາທັງຫລາຍວ່າ,"ຈົ່ງຈັບຂ້ອຍໂຍນລົງໄປໃນທະເລ. ແລ້ວທະເລກໍຈະສະຫງົບລົງ, ເພາະຂ້ອຍຮູ້ວ່າຂ້ານ້ອຍເອງເປັນຕົ້ນເຫດຂອງພາຍຸເທື່ອນີ້."¹³ຂະນະດຽວກັນນັ້ນ ພວກລູກເຮືອກໍຊ່ວຍກັນພະຍາຍາມແລ່ນເຮືອເຂົ້າແຄມໃຫ້ໄດ້, ແຕ່ພວກເຂົາເຮັດບໍ່ໄດ້ ເພາະທະເລຕ້ານພວກເຂົາຢ່າງຮຸນແຮງຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ.

¹⁴ດ້ວຍເຫດນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ ແລະວ່າ, "ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍຂໍວິງວອນຕໍ່ພຣະອົງ ຂໍຢ່າໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຖືກລົງໂທດ ເພາະຊີວິດຂອງຊາຍຄົນນີ້ເລີຍ, ແລະຂໍຢ່າໃຫ້ຄວາມຜິດຂອງຄວາມຕາຍຂອງຊາຍຄົນນີ້ຕົກຢູ່ກັບພວກຂ້ານ້ອຍ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດສິ່ງທີພໍພຣະທັຍພຣະອົງ."¹⁵ພວກເຂົາຈຶ່ງຈັບໂຢນາໂຍນລົງໄປໃນທະເລ, ແລະແລ້ວທະເລກໍສະຫງົບລົງ.¹⁶ພວກເຂົາຢຳເກງພຣະຢາເວຫລາຍ ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍສັດບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ ແລະຕາມທີ່ໄດ້ສັນຍາໄວ້.

¹⁷ແລ້ວພຣະຢາເວກໍໄດ້ໃຫ້ປາໃຫຍ່ໂຕຫນຶ່ງ ກືນໂຢນາລົງໄປໄວ້ໃນທ້ອງ, ແລະໂຢນາໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປານັ້ນເປັນເວລາ ສາມມື້ສາມຄືນ.

2

¹ແລ້ວໂຢນາໄດ້ອະທິຖານເຖິງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເພິ່ນຈາກໃນທ້ອງປາ²ທ່ານເວົ້າວ່າ, "ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະຢາເວ ກ່ຽວກັບເລື່ອງຄວາມທຸກໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະພຣະອົງຊົງຕອບຂ້ານ້ອຍ; ຈາກບ່ອນເລິກຂອງແດນມໍຣະນາ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ! ພຣະອົງຊົງໄດ້ຍິນສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍ.

³ພຣະອົງຖິ້ມຂ້ານ້ອຍລົງໃນບ່ອນເລິກ, ລົງໃນໃຈກາງຂອງທະເລ, ແລະກະແສນໍ້າໄດ້ລ້ອມຂ້ານ້ອຍໄວ້; ບັນດາຄື້ນຂອງພຣະອົງ ແລະຄື້ນຍັກໄດ້ພັດຜ່ານຂ້ານ້ອຍ.⁴ຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ,'ຂ້ານ້ອຍຖືກຂັບໄລ່ໄປຈາກສາຍຕາຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ຂ້ານ້ອຍກໍຍັງຄອຍຖ້າຫາພຣະວິຫານອັນ ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.'

⁵ນໍ້າກໍຂຶ້ນມາເຖິງຄໍຂອງຂ້ານ້ອຍ; ຄວາມເລິກກໍລ້ອມຂ້ານ້ອຍໄວ້; ເທົາທະເລກໍລ້ອມຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁶ຂ້ານ້ອຍລົງໄປເຖິງຖານຂອງບັນດາພູທັງຫລາຍ; ແຜ່ນດິນພ້ອມວົງລໍ້ຂອງມັນກໍປິດຂັງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເປັນນິດ. ແຕ່ພຣະອົງຊ່ວຍຊີວິດຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຂຸມ, ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ!

⁷ເມື່ອຈິດໃຈພາຍໃນຂອງຂ້ານ້ອຍອ່ອນແອ, ຂ້ານ້ອຍກໍຄິດເຖິງພຣະຢາເວ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຂໍຕໍ່ພຣະອົງ ຕໍ່ພຣະວິຫານບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.⁸ບັນດາຄົນທີ່ສົນໃຈພຣະອື່ນໆ ອັນບໍ່ມີຄ່າກໍປະຕິເສດຄວາມສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ ທີ່ມີຕໍ່ພວກເຂົາ.

⁹ແຕ່ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍສຽງແຫ່ງການຂອບພຣະຄຸນ; ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ປະຕິຍານໄວ້. ຄວາມພົ້ນມາຈາກພຣະຢາເວ!"¹⁰ແລ້ວພຣະຢາເວສັ່ງປາ ແລ້ວມັນກໍຄາຍໂຢນາອອກບ່ອນແຜ່ນດິນແຫ້ງ.

3

¹ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວກັບໂຢນາເປັນເທື່ອທີສອງ, ກ່າວວ່າ,²"ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ໄປເມືອງນີນາເວ, ຊຶ່ງເປັນເມືອງໃຫຍ່, ແລະປະກາດສີ່ງທີ່ເຮົາຈະບອກແກ່ເຈົ້າ."³ໂຢນາຈຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປເມືອງນີນາເວດ້ວຍຄວາມເຊື່ອຟັງ ໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວ. ເມືອງນີນາເວເປັນເມືອງໃຫຍ່ຫລາຍ, ຕ້ອງໃຊ້ເວເລເຖິງສາມມື້ ຈຶ່ງຈະເດີນທາງຜ່ານເມືອງນີ້ໄດ້.

⁴ໂຢນາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ແລະຫລັງຈາກທີ່ເຂົ້າໄປໄດ້ຫນຶ່ງວັນແລ້ວ ລາວໄດ້ປະກາດແລະເວົ້າວ່າ, "ອີກສີ່ສິບມື້ ເມືອງນີນາເວຈະຖືກທຳລາຍ."⁵ຊາວເມືອງນີນາເວເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ແລະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດໃຫ້ມີການອົດອາຫານ. ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງໄວ້ທຸກ, ຕັ້ງແຕ່ຄົນທີ່ໃຫຍ່ໂຕ ຈົນເຖິງຜູ້ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ.

⁶ເມື່ອກະສັດນີນາເວຮູ້ຂ່າວລື່ອງ. ພະອົງກໍລົງຈາກບັນລັງຂອງພຣະອົງ, ແກ້ເຄື່ອງຂອງພຣະອົງ, ສວມຊຸດທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານ, ແລະນັ່ງກອງຂີ້ເຖົ່າ.⁷ພຣະອົງອອກໃບປະກາດວ່າ, "ໃນເມືອງນີນາເວ, ດ້ວຍອຳນາດຂອງກະສັດ ແລະບັນດາຂ້າຣາຊະການທັງຫລາຍຂອງພະອົງ, ຫ້າມຄົນແລະສັດ, ຝູງສັດໃດໆ, ໄດ້ຊີມຣົດສິ່ງໃດໆ, ຫ້າມເຂົາທັງຫລາຍກິນ ຫລືດື່ມນໍ້າ.

⁸ແຕ່ໃຫ້ທັງຄົນແລະສັດ ສວມຊຸດທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າປ່ານ ແລະໃຫ້ພວກເຂົາຮ້ອງຂໍດ້ວຍສຽງອັນດັງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ໃຫ້ທຸກຄົນກັບໃຈຈາກທາງຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຂົາເສັຽ ແລະຈາກຄວາມຮຸນແຮງທີ່ມືພວກເຂົາໄດ້ເຮັດນັ້ນ.⁹ໃຜຈະຮູ້ໄດ້? ພຣະເຈົ້າອາດຈະຊົງປ່ຽນໃຈ ປ່ຽນຈາກຄວາມໂກດອັນແຮງກ້າຂອງພຣະອົງ ເພື່ອພວກເຮົາຈະບໍ່ຕ້ອງຖືກລົງໂທດ."

¹⁰ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສີິ່ງທີ່ຊາວເມືອງນີນາເວເຮັດ, ທີ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກັບໃຈຈາກທາງຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງປ່ຽນໃຈບໍ່ລົງໂທດພວກເຂົາ, ຕາມທີ່ພຣະອົງເຄີຍກ່າວໄວ້ນັ້ນ.

4

¹ໂຢນາບໍ່ພໍໃຈແລະໃຈຮ້າຍຫລາຍ.²ໂຢນາຈຶ່ງອະທິຖານຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ,"ໂອ້, ພຣະຢາເວ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍຂໍຕັ້ງແຕ່ເມື່ອຂ້ານ້ອຍກັບໄປບ້ານເມືອງ ຂອງຂ້ານ້ອຍຫລື? ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຂ້ານ້ອຍເຮັດແຕ່ທຳອິດ ແລະ ພະຍາຍາມຫນີໄປເມືອງຕາກຊິດ—ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງຊົງພຣະຄຸນ, ມີຄວາມເມດຕາ, ຮ້າຍຊ້າ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສັດຊື່, ແລະຈະຊົງຍົກໂທດຈາກການສົ່ງພັຍພິບັດ.³ດ້ວຍເຫດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍພຣະອົງເອົາຊີວິດຂ້ານ້ອຍໄປສາ, ເພາະການຕາຍກໍ່ດີກວ່າ ການມີຊີວິດຢູ່ສຳລັບຂ້ານ້ອຍ."

⁴ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ,"ດີແລ້ວຫລືທີ່ເຈົ້າໃຈຮ້າຍແບບນີ້?"⁵ແລ້ວໂຢນາຈຶ່ງອອກໄປຈາກເມືອງ ແລະ ນັ່ງລົງທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງເມືອງນັ້ນ. ລາວສ້າງຕູບຫລັງຫນຶ່ງໃນບ່ອນນັ້ນ ແລະນັ່ງຢູ່ໃນຕູບນັ້ນ ເພື່ອລໍຖ້າເບິ່ງ ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບເມືອງນັ້ນ.

⁶ພຣະຢາເວຊົງໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ເກີດຂຶ້ນມາ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນໃຫຍ່ຂຶ້ນມາຈົນປົກເຫນືອໂຢນາ ຮົ່ມເງົາຂອງມັນປົກເຫນືອຫົວຂອງລາວ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ລາວຜ່ອນຄາຍຈາກຄວາມກະວົນກະວາຍ. ໂຢນາຈຶ່ງພໍໃຈຫລາຍກັບຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນນັ້ນ.⁷ແຕ່ໃນເຊົ້າມື້ໃຫມ່ມາ. ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ມີຫນອນໂຕຫນຶ່ງ ມາກັດກິນຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນນັ້ນ ແລະມັນກໍແຫ້ງກອບໄປ.

⁸ແລະເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນໃນເຊົ້າອືກມື້ຫນຶ່ງ, ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ມີລົມຮ້ອນພັດມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ. ນອກຈາກນັ້ນ ຕາເວັນສ່ອງແສງລົງມາໃສ່ຫົວຂອງໂຢນາ ຈົນເຮັດໃຫ້ລາວເກືອບເປັນລົມລົ້ມໄປ. ແລ້ວໂຢນາຈຶ່ງຢາກທີ່ຈະຕາຍ. ລາວເວົ້າກັບຕົນເອງວ່າ,"ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕາຍກໍດີກວ່າມີຊີວິດຢູ່."⁹ແລ້ວພຣະເຈົ້າກ່າວກັບໂຢນາວ່າ,"ດີແລ້ວບໍທີ່ເຈົ້າໃຈຮ້າຍກັບເລື່ອງຕົ້ນໄມ້ນີ້?" ໂຢນາຕອບວ່າ,"ດີແລ້ວພຣະເຈົ້າຂ້າ ທີ່ຂ້ານ້ອຍໃຈຮ້າຍ, ຫລືແມ່ນແຕ່ຢາກຕາຍ."

¹⁰ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ,"ເຈົ້າມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນນີ້, ທີ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລົງແຮງປູກ, ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ຊຶ່ງມັນໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນຊ່ວງຄືນດຽວ ແລະ ຕາຍໄປໃນຊ່ວງຄືນດຽວ.¹¹ແລ້ວເຮົາບໍ່ສົມຄວນບໍ ທີ່ມີຄວາມເມດຕາຊາວເມືອງນີນາເວ, ເມືອງໃຫຍ່ນັ້ນ, ຊຶ່ງມີຄົນຫລາຍກວ່າຫນຶ່ງແສນສອງຫມື່ນຄົນ ຜູ້ທີຍັງບໍ່ຮູ້ເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງ ລະຫວ່າງມືຂວາແລະມືຊ້າຍ, ແລະອີກພ້ອມທັງຝູງສັດຫລວງຫລາຍນັ້ນບໍ?"

ມີກາ

1

¹ສິ່ງນີ້ຄື ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວທີ່ມາຮອດມີກາ ຊາວເມືອງໂມເຣເຊັດ ໃນຍຸກສະໄຫມໂຢທາມ, ອາຮາດ, ແລະ ເຮເຊກີຢາ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາຍ, ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ເຫັນກ່ຽວກັບນະຄອນຊາມາເຣັຽ ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

²ຈົ່ງຟັງເອົາ, ປະຊາຊົນທຸກຊາດເອີຍ. ໂອຈົ່ງຟັງ, ແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະ ສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນທ່ານ. ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນພະຍານກ່າວໂທດພວກທ່ານ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈາກພຣະວິຫານບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.³ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວສະເດັດອອກຈາກທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຈະສະເດັດລົງມາ ແລະຈະຊົງຢຽບເທິງສະຖານທີ່ສູງທັງຫລາຍເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.⁴ພູເຂົາທັງຫລາຍຈະເປື່ອຍລະລາຍໄປພາຍໃຕ້ພຣະອົງ; ບັນດາຮ່ອມພູຈະຖືກແຍກອອກ ຄືຂີ້ເຜິ້ງຖືກໄຟຮ້ອນ, ຄືສາຍນ້ຳທີ່ໄຫລລົງມາຕາມເນີນພູ.

⁵ເຫດການທັງຫມົດນີ້ເກີດຂຶ້ນເພາະການກະບົດຂອງຢາໂຄບ, ແລະເພາະບາບທັງຫລາຍຂອງຊາວອິສະຣາເອນ. ເຫດຜົນການກະບົດຂອງຢາໂຄບນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ຊາມາເຣັຽບໍ່ແມ່ນບໍ? ແມ່ນຫຍັງຄືເຫດຜົນສຳລັບສະຖານສູງຂອງຢູດາຍ? ເຢຣູຊາເລັມບໍ່ແມ່ນບໍ?

⁶"ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຊາມາເຣັຽເປັນກອງສິ່ງຮົກຮ້າງພັງເພໃນທົ່ງຫຍ້າ, ຄືທີ່ສຳລັບເຮັດສວນອະງຸ່ນ. ເຮົາຈະເທຫີນຂອງນາງ ລົງທີ່ຮ່ອມພູ; ເຮົາຈະເຜີຍໃຫ້ເຫັນຮາກຖານຂອງນາງ.⁷ຮູບເຄົາຣົບແກະສະຫລັກທັງຫມົດຂອງນາງນັ້ນຈະຖືກທັບໃຫ້ຫມຸ່ນທະລາຍ; ແລະ ສິນຈ້າງລາງວັນທີ່ນາງໄດ້ມາຈະຖືກເຜົາ. ເຮົາຈະທຳລາຍຮູບເຄົາຣົບທັງຫມົດຂອງນາງ ເພາະສິນຈ້າງຂອງໂສເພນີຂອງນາງ, ແລະ ນາງນັ້ນໄດ້ຮວບຮວມພວກເຂົາຂຶ້ນມາ, ແລະ ພວກມັນຈະກັບເປັນສິນຈ້າງຂອງໂສເພນີອີກ."

⁸ເພາະເຫດຜົນນີ້ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະຄ່ຳຄວນ ແລະຮ້ອງໄຫ້; ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະຍ່າງໄປດ້ວຍຕີນເປົ່າ ແລະເປືອຍຕົວ; ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະຄ່ຳຄວນຄືສຽງຫມາປ່າ ແລະ ສຽງຄວນຄາງຄືສຽງນົກເຄົ້າ.⁹ເພາະວ່າບາດແຜຂອງນາງນັ້ນຮັກສາບໍ່ເຊົາ, ເພາະມັນໄດ້ລາມມາຮອດຢູດາຍ. ໄດ້ມາຮອດປະຕູເມືອງແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ ຄືຮອດເຢຮູຊາເລັມ.¹⁰ຢ່າບອກເລື່ອງນີ້ໃນເມືອງກາດ; ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ. ທີ່ເມືອງເບັດເລອາຟະຣາ ຂ້າພຣະເຈົ້າເກືອກກິ້ງໂຕຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າໃນຂີ້ຝຸ່ນ.

¹¹ຊາວເມືອງຊາເຟັຽເອີຍ, ຈົ່ງຜ່ານໄປຕາມທາງຂອງພວກເຈົ້າ, ດ້ວຍຕົວເປືອຍເປົ່າ ແລະອັບອາຍ. ຊາວເມືອງຊາອານານບໍ່ໄດ້ອອກມາ. ເບັດເອເຊນກຳລັງຮ້ອງໄຫ້, ເພາະທີ່ຫມັ້ນຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກເອົາໄປ.¹²ເພາະຊາວເມືອງມາໂຣດເຝົ້າຄອຍຂ່າວດີໃຈຈົດຈໍ່, ເພາະສິ່ງຮ້າຍໄດ້ລົງມາຈາກພຣະຢາເວເຖິງບັນດາປະຕູເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.

¹³ຈົ່ງທຽມຊຸດມ້າເຂົ້າກັບລົດມ້າເສິກ, ຊາວເມືອງລາກິດ. ພວກເຈົ້າ, ເມືອງລາກິດເອີຍ, ເຈົ້າເລີ່ມສ້າງບາບໃຫ້ແກ່ລູກສາວຂອງຊີໂອນ, ເພາະບັນດາການລະເມີດຂອງອິສະຣາເອນໄດ້ເຫັນໃນເຈົ້າ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະມອບຂອງໄວ້ອາລັຍໃຫ້ແກ່ໂມເຣເຊັດກາດ; ບັນດາເມືອງຂອງອັກຊິບຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາກະສັດອິສະຣາເອນຜິດຫວັງ.

¹⁵ເຮົາຈະນຳສັດຕຣູໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ, ສັດຕຣູຊາວເມືອງມາເຣຊາເອີຍ; ຄວາມງົດງາມຂອງອິສະຣາເອນ ຈະມາຍັງເມືອງອາດຸນລຳ.¹⁶ຈົ່ງແຖຫົວ ແລະ ຕັດຜົມຂອງເຈົ້າເພື່ອລູກໆ ທີ່ເຈົ້າຮັກ. ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຫົວຂອງເຈົ້າເອງລ້ານດັ່ງນົກອິນຊີ, ເພາະລູກຂອງເຈົ້າຈະຈາກເຈົ້າໄປເປັນຊະເລີຍ.

2

¹ວິບັດເກີດແກ່ຜູ້ວາງແຜນຮ້າຍ, ແລະ ເຖິງຜູ້ທີ່ຄິດເຮັດຊົ່ວຢູ່ເທິງບ່ອນນອນຂອງຕົນ. ໃນຕອນຮຸ່ງເຊົ້າພວກເຂົາເຮັດ ເພາະພວກເຂົາມີອຳນາດ.²ພວກເຂົາປາຖນາໄຮ່ນາ ແລ້ວກໍຢຶດເອົາໄປ; ພວກເຂົາຢາກໄດ້ບ້ານເຮືອນ ແລະ ກໍຢຶດເອົາໄປ. ພວກເຂົາກົດຂີ່ຄົນ ແລະ ກໍຈະຢຶດບ້ານເຮືອນຂອງຄົນນັ້ນ, ແລະ ມໍຣະດົກຂອງຄົນນັ້ນ.

³ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງວາງແຜນໃຫ້ສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຕົກກັບຕະກຸນນີ້, ຈາກເຈົ້າຈະຫລົບຫລີກບໍ່ໄດ້. ເຈົ້າຈະຍ່າງແບບທະນົງບໍ່ໄດ້, ເພາະມັນຈະເປັນເວລາອັນຊົ່ວຮ້າຍ.⁴ໃນເວລານັ້ນສັດຕຣູຂອງເຈົ້າຈະຮ້ອງເພງກ່ຽວກັບເຈົ້າ, ແລະ ຈະຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍການຄ້ຳຄວນຢ່າງຂົມຂື່ນ. ພວກເຂົາຈະຮ້ອງວ່າ, “ພວກເຮົາຊາວອິສະຣາເອນຖືກທຳລາຍຈົນຫມົດໄປ; ພຣະຢາເວຊົງປ່ຽນເຂດແດນດິນຂອງປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະອົງຊົງຍ້າຍເຂດແດນໄປຈາກຂ້ານ້ອຍໄດ້ແນວໃດ? ພຣະອົງຊົງແບ່ງໄຮ່ນາຂອງພວກເຮົາແກ່ບັນດາຄົນທໍຣະຍົດ!'"⁵ດັ່ງນັ້ນ, ເຈົ້າຄົນຮັ່ງມີຈະບໍ່ມີບັນດາຜູ້ສືບຕະກຸນທີ່ຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງເຂດແດນໂດຍຈັບສະຫລາກໃນຊຸມຊົນຂອງພຣະຢາເວພວກເຂົາ.

⁶"ຢ່າເຜີຍພຣະວັດຈະນະ," ພວກເຂົາກ່າວ. "ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ເຜີຍພຣະວັດຈະນະເລື່ອງເຫລົ່ານີ້; "ເລື່ອງການຕິຕຽນຈະບໍ່ມາອີກ."⁷ເຮືອນຂອງຢາໂຄບເອີຍ, ຄວນຈະເວົ້າແບບນີ້ແທ້ບໍ, "ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໂກດຮ້າຍບໍ? ຫມົດຄວາມອົດທົນແລ້ວບໍ?" ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນດີ ແກ່ຜູ້ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງຊື່ຕົງບໍ່ແມ່ນບໍ?⁸ຕໍ່ມາປະຊາຊົນຂອງເຮົາລຸກຂຶ້ນຢ່າງກັບເປັນສັດຕຣູ. ເຈົ້າດຶງເອົາເສື້ອຄຸມ, ເສື້ອຜ້າຊັ້ນນອກ, ຈາກບັນດາຜູ້ຜ່ານໄປໂດຍປາສະຈາກຄວາມສົງໃສ, ຄືດັ່ງບັນດາທະຫານກັບມາຈາກສົງຄາມໂດຍຄິດວ່ານັ້ນປອດພັຍແລ້ວ.

⁹ພວກເຈົ້າຂັບໄລ່ພວກຜູ້ຍິງທີ່ເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາອອກໄປຈາກເຮືອນອັນຜາສຸກຂອງພວກນາງ; ພວກເຈົ້າໄດ້ເອົາຄວາມສຸກຂອງເຮົາໄປຈາກລູກໆ ຂອງພວກນາງຕະຫລອດໄປ.¹⁰ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປສາ, ເພາະນີ້ບໍ່ແມ່ນທີ່ ທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງຢູ່, ເພາະທີ່ບ່ອນນີ້ສົກກະປົກ; ມັນຖືກທຳລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ.¹¹ຖ້າບາງຄົນມາຫາເຈົ້າດ້ວຍໃຈສົກກະປົກ ແລະ ຂີ້ຕົວະ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະເຜີຍພຣະວັດຈະນະຕໍ່ເຈົ້າກ່ຽວກັບເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະສຸຣາ," ເຂົາຄືຈະໄດ້ຮັບການພິຈາຣະນາເປັນຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະສຳລັບປະຊາຊົນນີ້.

¹²ໂອຢາໂຄບເອີຍ, ເຮົາຈະລວບລວມເຈົ້າທັງຫລາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ເຮົາຈະລວມຄົນອິສະຣາເອນທີ່ເຫລືອຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ. ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາມາໄວ້ນຳກັນ, ຄືແກະຢູ່ໃນຄອກ ຄືຝູງສັດຢູ່ກາງທົ່ງຫຍ້າຂອງມັນ. ທີ່ສຽງດັງເພາະປະຊາຊົນທີ່ລົ້ນຫລາມ.¹³ຜູ້ທີ່ເປີດທາງສຳລັບພວກເຂົາຈະຍ່າງນຳຫນ້າພວກເຂົາໄປ ພວກເຂົາຈະຜ່ານປະຕູເມືອງ ແລະ ອອກໄປ; ກະສັດຂອງພວກເຂົາຈະສະເດັດນຳຫນ້າພວກເຂົາ. ຄືພຣະຢາເວຈະຊົງນຳຫນ້າພວກເຂົາ.

3

¹ຂ້າພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ “ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງ, ພວກທ່ານທີ່ເປັນຜູ້ນຳຂອງຢາໂຄບ ແລະ ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ປົກຄອງຄົວເຮືອນຂອງອິສະຣາເອນ: ເປັນການຖືກຕ້ອງບໍ່ແມ່ນບໍທີ່ພວກທ່ານຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄວາມຍຸຕິທັມ?²ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຄວາມດີ ແລະຮັກຄວາມຊົ່ວ, ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ລອກຫນັງຂອງພວກເຂົາອອກ, ແລະ ຂູດຊີ້ນອອກຈາກກະດູກຂອງພວກເຂົາ -³ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ກິນຊີ້ນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະ ລອກຫນັງຂອງພວກເຂົາອອກ, ແລະ ຫັກກະດູກຂອງພວກເຂົາຕັດເປັນຕ່ອນໆ, ຄືຊີ້ນຢູ່ໃນຫມໍ້.

⁴ແລ້ວພວກທ່ານຜູ້ທີ່ປົກຄອງຈະຮ້ອງຂໍຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຕອບພວກທ່ານ. ພຣະອົງຈະປິດບັງຫນ້າຂອງພຣະອົງຈາກທ່ານ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງຈະບໍ່ຟັງຄຳອະທິຖານຂອງພວກທ່ານ, ເພາະພວກທ່ານໄດ້ເຮັດຊົ່ວໄວ້ຫລາຍຢ່າງ."

⁵ພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ຫລົງທາງໄປ, "ສຳລັບຜູ້ທີ່ລ້ຽງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ, ' ຈົ່ງມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ.' ແຕ່ເພື່ອຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ຍື່ນອີ່ຫຍັງໃສ່ປາກຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຈະປະກາດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານເຂົາ.⁶ດັ່ງນັ້ນ, ຈະມີແຕ່ກາງຄືນທີ່ປາສະຈາກນິມິດແກ່ພວກທ່ານ; ຄວາມມືດຄຶ້ມຈະບັງເກີດເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະທຳນວາຍອີ່ຫຍັງບໍ່ໄດ້. ດວງອາທິດຈະຫາຍໄປສຳລັບພວກຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ, ແລະ ກາງເວັນກໍຈະກາຍເປັນຄວາມມືດສຳລັບພວກເຂົາ.⁷ຜູ້ເຫັນນິມິດຈະອັບອາຍ, ແລະ ຜູ້ທຳນວາຍຈະສັບສົນ. ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະປິດປາກຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຄຳຕອບມາຈາກເຮົາ."

⁸ແຕ່ສຳລັບຂ້າພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພຣະເຈົ້າເຕັມດ້ວຍຣິດອຳນາດດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍຸຕິທັມ ແລະ ຣິດອຳນາດ ເພື່ອປະກາດການລະເມີດຂອງຢາໂຄບແກ່ຕົວເຂົາ, ແລະ ເຖິງຄວາມບາບອິສະຣາເອນຂອງພວກເຂົາ.

⁹ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງຂໍ້ຄວາມນີ້ເຖີ້ນ, ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ນຳຂອງເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ, ແລະ ຜູ້ປົກຄອງເຊື້ອສາຍຂອງອິສະຣາເອນ, ພວກທ່ານຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ຕ້ານຄວາມຍຸຕິທັມ, ແລະ ຜູ້ບິດເບືອນຄວາມຖືກຕ້ອງທັງຫມົດ.¹⁰ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ສ້າງຊີໂອນດ້ວຍໂລຫິດ ແລະ ສ້າງເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມອະຍຸຕິທັມ.¹¹ພວກທ່ານຜູ້ນຳຂອງເມືອງນີ້ຕັດສິນດ້ວຍຄວາມເຫັນແກ່ສິນບົນ, ບັນດາປະໂລຫິດສັ່ງສອນດ້ວຍເຫັນແກ່ລາຄາຄ່າສອນ, ແລະ ອີກທັງບັນດາຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະກໍທຳນວາຍດ້ວຍເຫັນແກ່ເງິນ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນເຂົາທັງຫລາຍຍັງອ້າງວ່າເພິ່ງພາພຣະຢາເວ ແລະ ກ່າວວ່າ “ພຣະຢາເວສະຖິດທ່າມກາງເຮົາບໍ່ແມ່ນບໍ? ບໍ່ມີຄວາມຫາຍະນະອີ່ຫຍັງເກີດຂື້ນແກ່ເຮົາໄດ້."

¹²ດັ່ງນັ້ນ, ເພາະພວກທ່ານນີ້ເອງ, ຊີໂອນຈະຖືກໄຖຄືທົ່ງນາ, ເຢຣູຊາເລັມຈະກາຍເປັນກອງສິ່ງຮົກຮ້າງເພພັງ, ແລະ ເນີນພູແຫ່ງພຣະວິຫານຈະເປັນຄືເນີນພູປ່າຮົກ.

4

¹ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍ ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ພູເຂົາທີ່ພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຢາເວ ຈະສະຖາປະນາຂຶ້ນຢູ່ເຫນືອຫມູ່ພູເຂົາທັງຫລາຍ. ຈະໄດ້ຮັບການຍົກຊູເຫນືອບັນດາພູເຂົາ, ແລະ ຊົນຊາດຕ່າງໆ ຈະລັ່ງໄຫລໄປບ່ອນນັ້ນ.

²ປະຊາຊາດຫລວງຫລາຍຈະມາ ແລະກ່າວວ່າ, "ມາເຖີ້ນ, ໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາຂອງພຣະຢາເວ, ໄປສູ່ພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ. ພຣະອົງຈະຊົງສອນພວກເຮົາໃນທາງຂອງພຣະອົງແກ່ເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະດຳເນີນໃນວິຖີທາງຂອງພຣະອົງ." ເພາະບົດບັນຍັດຈະອອກມາຈາກຊີໂອນ, ແລະ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວຈະອອກມາຈາກເຢຣູຊາເລັມ.³ພຣະອົງຈະຊົງຕັດສິນຄວາມໃນທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ຈະຕັດສິນໃຫ້ບັນດາຊາດຕ່າງໆ ຈຳນວນຫລາຍທີ່ຢູ່ໄກອອກໄປ. ພວກເຂົາຈະຕີດາບຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນໝາກສົບໄຖນາ ແລະ ຕີຫອກຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນມີດຕັດກິ່ງໄມ້. ປະຊາຊາດຈະບໍ່ຍົກດາບຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັນອີກ, ທັງຈະບໍ່ມີການຝຶກອົບຮົມດ້ານການສົງຄາມອີກຕໍ່ໄປ.

⁴ທຸກຄົນຕ່າງກໍນັ່ງຢູ່ໃຕ້ຊຸ້ມອະງຸ່ນ ແລະ ໃຕ້ຕົ້ນຫມາກເດື່ອຂອງຕົນ. ຈະບໍ່ມີໃຜເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານ, ເພາະປາກຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ກ່າວຢ່າງນີ້ແລ້ວ.⁵ເພາະວ່າຊົນຊາດທັງຫລາຍຕ່າງກໍດຳເນີນ, ໃນນາມແຫ່ງພຣະຕ່າງໆຂອງຕົນ. ແຕ່ພວກເຮົາຈະດຳເນີນໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

⁶ພຣະຢາເວປະກາດວ່າ, "ໃນວັນນັ້ນເຮົາຈະລວບລວມຄົນພິການ ແລະ ຈະລວບລວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ໄປ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ທຸກໃຈ.⁷ເຮົາຈະໃຫ້ຄົນພິການເປັນຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່, ແລະ ໃຫ້ຄົນທີ່ຖືກຂັບອອກໄປເປັນຊາດທີ່ແຂງແກ່ງ, ແລະ ພຣະຢາເວຈະຊົງປົກຄອງເຫນືອພວກເຂົາທີ່ພູເຂົາຊີໂອນ, ຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ເປັນຕົ້ນ ແລະ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.⁸ສ່ວນເຈົ້າຜູ້ເປັນຫໍສັງເກດການຂອງຝູງເເກະ, ເປັນພູເຂົາຂອງທິດາແຫ່ງຊີໂອນ - ເຖິງພຣະອົງ, ອານາຈັກດັ້ງເດີມຈະກັບມາ ຄືຣາຊອານາຈັກແຫ່ງລູກຍິງເຢຣູຊາເລັມ.

⁹ເວລານີ້, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຮ້ອງສຽງດັງແທ້? ບໍ່ມີກະສັດປົກຄອງເຈົ້າບໍ? ທີ່ປຶກສາຂອງເຈົ້າຕາຍແລ້ວບໍ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຈັບປວດທໍຣະມານຄືກັບຍິງຈະອອກລູກແບບນີ້?¹⁰ທິດາແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ, ຈົ່ງເຈັບປວດທໍຣະມານ ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດແສນສາຫັດ ຄືຜູ້ຍິງທີ່ກຳລັງເກີດລູກ. ເພາະບັດນີ້ເຈົ້າຕ້ອງອອກຈາກເມືອງໄປອາໄສຢູ່ໃນທົ່ງນາ, ແລະ ຈະໄປທີ່ນະຄອນບາບີໂລນ. ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້ບ່ອນນັ້ນ. ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ ໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ.

¹¹ບັດນີ້ຫລາຍຊົນຊາດ ໄດ້ຊຸມນຸມຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ; ເຂົາກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ນາງຖືກຢຽບຢ່ຳ ໃຫ້ຕາຂອງເຮົາໄດ້ເບິ່ງຊີໂອນດ້ວຍຄວາມສະໃຈ.'"¹²ຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະເວົ້າວ່າ, “ເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນແຜນການຂອງພຣະອົງ, ທີ່ພຣະອົງຊົງຮວບຮວມເຂົາທັງຫລາຍເຂົ້າມາ ຄືລວມຟ່ອນເຂົ້າໄວ້ທີ່ລານນວດເຂົ້າ."

¹³ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ທິດາແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະນວດເຂົ້າເຖີ້ນ, ເພາະເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າມີເຂົາເຫລັກ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າມີກີບຕີນເປັນທອງສຳຣິດ. ເຈົ້າຈະຢຽບຢ່ຳທຳລາຍປະຊາຊົນຫລາຍຊາດ. ເຮົາຈະອຸທິດ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາໂດຍບໍ່ຊອບທັມນັ້ນແກ່ເຮົາເອງ, ຄືພຣະຢາເວ, ຖວາຍຊັບສິນຂອງພວກເຂົາແກ່ເຮົາ, ຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດ."

5

¹ບັດນີ້ເຈົ້າຈົ່ງລະດົມໄພ່ພົນເຂົ້າຮ່ວມກັນ, ລູກຍິງແຫ່ງເຫລົ່າທະຫານ; ເຫລົ່າທະຫານໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍລ້ອມເມືອງໄວ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາຈະຕີຜູ້ນຳຂອງຊາດອິສະຣາເອນທີ່ແກ້ມດ້ວຍໄມ້ກະບອງ.

²ແຕ່ເຈົ້າ, ເບັດເລເຮັມ ເອຟຣາທາເອີຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າເປັນຄົນເລັກນ້ອຍໃນບັນດາຕະກຸນຂອງຢູດາຍ, ແຕ່ຈາກເຈົ້າຈະມີຜູ້ຫນຶ່ງອອກມາເພື່ອເຮົາ ເພື່ອເປັນຜູ້ທີ່ຈະປົກຄອງໃນອິສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ການເລີ່ມຕົ້ນມາຈາກອະດີດຕະການ, ຈາກນິຣັນການ.³ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຖິ້ມພວກເຂົາ, ຈົນເຖິງເວລາທີ່ຍິງຜູ້ເຈັບທ້ອງຈະເກີດລູກ, ແລ້ວບັນດາພີ່ນ້ອງທີ່ເຫລືອຢູ່ຈະກັບມາຍັງປະຊາຊົນອິສະຣາເອນ.

⁴ເພິ່ນຈະປົກຄອງປະຊາຊົນຂອງເພິ່ນ ໂດຍພຣະກຳລັງຂອງພຣະຢາເວ, ດ້ວຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະນາມພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ. ເຂົາທັງຫລາຍຈະດຳຣົງຢູ່ໄດ້. ເພາະບັດນີ້ເຂົາຈະເປັນໃຫຍ່ຈົນເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ.⁵ເຂົາຈະເປັນສັນຕິສຸກຂອງພວກເຮົາ. ເມື່ອຄົນອັດຊີເຣັຽເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະຕັ້ງຄົນລ້ຽງແກະຈຳນວນເຈັດຄົນ ແລະ ຜູ້ນຳຈຳນວນແປດຄົນຂຶ້ນມາສູ້ກັບພວກເຂົາ.

⁶ພວກເຂົາຈະເບິ່ງແຍງແຜ່ນດິນອັດຊີເຣັຽດ້ວຍດາບ, ແລະ ແຜ່ນດິນນິມໂຣດທາງເຂົ້າເມືອງ. ເຂົາຈະຊ່ວຍກູ້ພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄົນອັດຊີເຣັຽ, ເມື່ອເຂົາທັງຫລາຍມາຍັງແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ, ເມື່ອພວກເຂົາຍ່າງເຂົ້າໄປໃນເຂດແດນຂອງພວກເຮົາ.⁷ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງຢາໂຄບຈະຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ຄືນ້ຳຄ້າງຈາກພຣະຢາເວ, ຄືນ້ຳຝົນທີ່ຕົກລົງພືດພັນ, ຊຶ່ງບໍ່ຖ້າມະນຸດ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ຖ້າຄອຍລູກຫລານຂອງມະນຸດ.

⁸ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງຢາໂຄບຈະຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊາດ, ຢູ່ທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊົນ, ຄືສິງໂຕຫນຶ່ງໃນທ່າມກາງສັດປ່າທັງຫລາຍ, ຄືສິງໂຕຫນຸ່ມໃນຝູງແກະ. ເມື່ອເຂົາຍ່າງຜ່ານພວກເຂົາໄປ, ເຂົາຈະຢຽບຢ່ຳຄືພວກເຂົາ ແລະ ຈີກພວກເຂົາອອກເປັນຕ່ອນໆ, ແລະ ທີ່ນັ້ນຈະບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍພວກເຂົາໄດ້.⁹ມືຂອງເຈົ້າຈະຍົກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານສັດຕຣູຂອງເຈົ້າ, ແລະສັດຕຣູທັງຫມົດຈະຖືກກຳຈັດ.

¹⁰"ໃນມື້ນັ້ນສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ," ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະກຳຈັດບັນດາມ້າຂອງເຈົ້າໃຫ້ຫມົດໄປຈາກບັນດາທ່າມກາງເຈົ້າ ແລະຈະທຳລາຍບັນດາລົດມ້າເສິກຂອງເຈົ້າ.¹¹ເຮົາຈະກຳຈັດເມືອງໃຫ້ຫມົດໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ ແລະ ທັບມ້າງທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງເຈົ້າທັງຫມົດ.

¹²ເຮົາຈະທຳລາຍມົນຄາຖາທີ່ພວກເຈົ້າໃຊ້ນັ້ນ, ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ມີຫມໍດູຄົນໃດໆ ອີກຕໍ່ໄປ.¹³ເຮົາຈະທຳລາຍຮູບແກະສະລັກຂອງເຈົ້າ ແລະ ເສົາຫີນສັກສິດທັງຫລາຍຈາກທ່າມກາງເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະບໍ່ນະມັດສະການສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເຈົ້າເຮັດຈາກມືຂອງເຈົ້າເອງອີກຕໍ່ໄປ.¹⁴ເຮົາຈະຖອນບັນດາເສົາອາເຊຣາຂອງເຈົ້າທ່າມກາງເຈົ້າ, ແລະເຮົາຈະທຳລາຍເມືອງຕ່າງໆຂອງເຈົ້າອີກດ້ວຍ.¹⁵ເຮົາຈະແກ້ແຄ້ນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງເຮົາ."

6

¹ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວເວົ້າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ເເລະ ສະເຫນີຄະດີຂອງພວກເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າພູເຂົາທັງຫລາຍ; ຈົ່ງໃຫ້ເນີນເຂົາທັງຫລາຍຟັງສຽງຂອງພວກເຈົ້າ.²ພວກເຈົ້າພູເຂົາທັງຫລາຍ, ຈົ່ງຟັງການກ່າວໂທດຂອງພຣະຢາເວ ເເລະ ພວກເຈົ້າຜູ້ເປັນຮາກຖານອັນຫມັ້ນຄົງຂອງເເຜ່ນດິນໂລກເອີຍ. ເພາະພຣະຢາເວຊົງມີຄະດີຄວາມກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເເລະພຣະອົງຈະສູ້ຄວາມກັບອິສະຣາເອນ."

³"ໂອປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ເຮົາໄດ້ເຮັດຫຍັງໃຫ້ເເກ່ພວກເຈົ້າເເນ່? ເຮົາເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າລຳບາກບ່ອນໃດ? ຈົ່ງໃຫ້ການຕໍ່ເຮົາເເມ!⁴ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ນຳພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກເເຜ່ນດິນເອຢິບ ເເລະ ຊ່ວຍກູ້ພວກເຈົ້າອອກມາຈາກເຮືອນທາດ. ເຮົາໄດ້ໃຊ້ໂມເຊ, ອາໂຣນ, ເເລະ ມີຣີອາມໄປຫາພວກເຈົ້າ.⁵ໂອປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງຈົດຈຳສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຂອງບາລາດ ກະສັດໂມອາບ, ເເລະ ຈົດຈຳການທີ່ບາລາອາມ ລູກຊາຍຂອງເບອໍໄດ້ຕອບເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຈົ້າອອກຈາກຊິດຕີມໄປຫາກິນການ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ພຣະຣາຊະກິດອັນຊອບທັມຂອງພຣະຢາເວ."

⁶ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະນຳອີ່ຫຍັງເຂົ້າມາເຝົ້າພຣະຢາເວ, ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າກົ້ມກາບພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດ? ຂ້າພຣະເຈົ້າຄວນທີ່ຈະເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງດ້ວຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ, ດ້ວຍບັນດາລູກງົວອາຍຸຫນຶ່ງປີບໍ?⁷ພຣະຢາເວຈະພໍພຣະທັຍ ໃນການຖວາຍແກະຜູ້ຫລາຍພັນຕົວ, ຫລື ດ້ວຍທານນ້ຳມັນຫລາຍຫມື່ນສາຍບໍ? ຂ້າພຣະເຈົ້າຄວນທີ່ຈະຖວາຍລູກຊາຍຫົວປີເພື່ອໄຖ່ການລະເມີດຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ຄືຜົນຂອງກາຍຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ ເພື່ອການຊຳຣະບາບຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າເອງບໍ?⁸ມະນຸດເອີຍ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ພວກເຈົ້າແລ້ວວ່າແມ່ນຫຍັງດີ, ແລະ ພຣະຢາເວຊົງປະສົງຫຍັງຈາກພວກເຈົ້າ: ໃຫ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຍຸຕິທັມ, ຮັກຄວາມເມດຕາ, ແລະ ດຳເນີນຊີວິດໄປກັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມໃຈ.

⁹ພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຢາເວ ປະກາດແກ່ນະຄອນນັ້ນ - ເຖິງຢ່າງໃດ- ບັດນີ້ຄົນສະຫລາດຈະຮູ້ຈັກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ: “ຈົ່ງຣະວັງປະຊາຊົນນັ້ນເຖີ້ນ, ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາມັນໃສ່ໄວ້ໃນທີ່ຂອງມັນ.¹⁰ຍັງມີຊັບສົມບັດໃນເຮືອນຂອງຄົນອະທັມທີ່ບໍ່ໄດ້ສັດຊື່, ແລະ ມີການຄົດໂກງທີ່ຫນ້າລັງກຽດ.

¹¹ຂ້າພຣະເຈົ້າຄວນທີ່ຈະພິຈາຣະນາບຸກຄົນຜູ້ໄຮ້ດຽງສາ ຖ້າເຂົາໃຊ້ຕາຊັ່ງຂີ້ໂກງ, ພ້ອມດ້ວຍຖົງທີ່ເຕັມດ້ວຍລູກຕຸ້ມຂີ້ໂກງໄດ້ບໍ?¹²ບັນດາຄົນຮັ່ງມີຂອງນະຄອນນັ້ນ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂຫດຮ້າຍ, ແລະ ຜູ້ຢູ່ອາໄສຂອງນະຄອນນັ້ນກໍເວົ້າຂີ້ຕົວະ, ແລະ ລີ້ນຂອງພວກເຂົາກໍເວົ້າແຕ່ຄຳຫລອກຫລວງ.

¹³ເພາະສະນັ້ນເຮົາຈະຕີພວກເຈົ້າໃຫ້ບາດເຈັບສາຫັດ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຮົກຮ້າງໄປເພາະຄວາມບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁴ພວກເຈົ້າຈະກິນ ແຕ່ບໍ່ອີ່ມ; ຄວາມວ່າງເປົ່າຂອງພວກເຈົ້າຈະຍັງຄົງຢູ່ພາຍໃນຕົວພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຈະຈັດເກັບສິນຄ້າໄວ້ແຕ່ຈະບໍ່ເຫລືອຢູ່, ແລະສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເກັບໄວ້ເຮົາຈະໃຫ້ດາບທຳລາຍເສັຽ.¹⁵ພວກເຈົ້າຈະຫວ່ານ ແຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ເກັບກ່ຽວ; ພວກເຈົ້າຈະບີບຫມາກກອກເທດ ແຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ເຈີມຕົວພວກເຈົ້າເອງດ້ວຍນ້ຳມັນ; ພວກເຈົ້າຈະຢຽບຫມາກອະງຸ່ນ ແຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ.

¹⁶ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັກສາກົດເກນທີ່ອົມຣີໄດ້ເຮັດຂຶ້ນ, ແລະ ເຮັດຕາມກິດຈະການທັງຫມົດຂອງເຊື້ອຊາດຂອງອາຮາບ. ພວກເຈົ້າດຳເນີນການຕາມແຜນການຂອງພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າ, ຄືເມືອງພິນາດ ແລະ ພວກເຈົ້າ ບັນດາຜູ້ອາໄສຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຢາະເຢີ້ຍ ແລະ ພວກເຈົ້າຈະແບກຮັບການເຢາະເຢີ້ຍຈາກປະຊາຊົນຂອງເຮົາ."

7

¹ວິບັດແກ່ຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າ! ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຄືການເກັບກ່ຽວຂອງຫມາກໄມ້ຣະດູຮ້ອນທີ່ຜ່ານໄປແລ້ວ, ແລະ ເປັນຄືຜົນອະງຸ່ນທີ່ຕົກຄ້າງຈາກການເກັບກ່ຽວຜົນໃນສວນອະງຸ່ນ: ຈຶ່ງບໍ່ມີພວງອະງຸ່ນໃຫ້ກິນແລ້ວ, ບໍ່ມີທັງຫມາກເດື່ອສຸກຄາຕົ້ນຣະດູທີ່ຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າປາຖນາ.²ຄົນຈົງຮັກພັກດີຕາຍໄປຈາກແຜ່ນດິນ, ບໍ່ມີຄົນຊື່ຕົງເຫລືອຢູ່ຈັກຄົນດຽວ. ພວກເຂົາທຸກຄົນຕ່າງກໍລໍຄອຍຈະຂ້າຟັນລັນແທງກັນ; ຕ່າງຄົນກໍຕາມລ່າພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ.

³ມືຂອງພວກເຂົາເກັ່ງເເຕ່ທີ່ຈະທຳຮ້າຍຄົນອື່ນ: ຜູ້ປົກຄອງຮຽກຮ້ອງເເຕ່ເງິນ, ຜູ້ພິພາກສາໄຝ່ຫາເເຕ່ສິນບົນ, ເເລະ ຜູ້ມີອິດທິພົນມັກເຮັດຕາມໃຈມັກ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຕ່າງຫາກກໍຄົບຄິດກັນ.⁴ຄົນດີທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາກໍກາຍເປັນເຫມືອນຕົ້ນຫນາມ, ຄົນທີ່ຊື່ຕົງທີ່ສຸດກໍຊົ່ວຍິ່່ງກວ່າຫນາມເເຫລມ. ວັນເເຫ່ງການລົງໂທດພວກເຈົ້າ ຄືວັນທີ່ບັນດາຄົນຍາມໄດ້ບອກໄວ້ລ່ວງຫນ້າ ກໍມາເຖິງເເລ້ວ ບັດນີ້ເຖິງເວລາເເລ້ວທີ່ພວກເຂົາຈະສັບສົນວຸ້ນວາຍ.

⁵ຢ່າວາງໃຈເພື່ອນບ້ານຄົນໃດເລີຍ; ຢ່າຫມັ້ນໃຈມິດສະຫາຍ. ຈົ່ງຣະວັງຄຳເວົ້າຂອງທ່ານ ເເມ່ນເເຕ່ຜູ້ຍິງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນອ້ອມເເຂນຂອງພວກເຈົ້າ.⁶ເພາະວ່າລູກຊາຍດູຫມິ່ນພໍ່ຂອງເຂົາ, ລູກສາວກໍລຸກຂຶ້ນສູ່ກັບແມ່ຂອງລາວ, ເເລະ ລູກໄພ້ຕໍ່ສູ້ເເມ່ຍ່າ. ສັດຕຣູຂອງເຂົາຈະເປັນຄົນໃນຄົວເຮືອນຂອງເຂົາເອງ.

⁷ເເຕ່ສຳລັບຂ້າພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເບິ່ງພຣະຢາເວ. ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເຝົ້າຄອຍພຣະເຈົ້າເເຫ່ງຄວາມລອດຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ; ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າຈະຊົງຟັງຂ້າພຣະເຈົ້າ.⁸ສັດຕຣູເອີຍ, ຢ່າເຢາະເຢີ້ຍຂ້າພຣະເຈົ້າເລີຍ. ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າລົ້ມລົງ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນອີກ. ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້ານັ່ງຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ພຣະຢາເວຈະຊົງເປັນເເສງສະຫວ່າງເເກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ.

⁹ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຢາເວ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຈະທົນຮັບພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງ ຈົນກວ່າພຣະອົງພິພາກສາຄະດີຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ເເລະ ຊົງຕັດສິນຄວາມເພື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຈະຊົົງນຳຂ້າພຣະເຈົ້າອອກໄປຍັງຄວາມສະຫວ່າງ, ເເລະ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເຫັນການຊ່ວຍກູ້ຂອງພຣະອົງໃນຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງ.

¹⁰ເເລ້ວສັດຕຣູຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເຫັນ, ເເລະຄວາມອັບອາຍຈະທັບຖົມຄົນຜູ້ກ່າວເເກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ, "ພຣະຢາເວຂອງທ່ານຢູ່ໃສ?" ຕາຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເເນມເບິ່ງນາງລົ້ມລົງ; ນາງຈະຖືກຢຽບຢູ່ໃຕ້ຝາຕີນຄືຂີ້ຕົ້ມຢູ່ຕາມຖະຫນົນຫົນທາງ.

¹¹ມື້ຫນຶ່ງທີ່ຈະສ້າງກຳເເພງເມືອງຂອງພວກເຈົ້າຈະມາຮອດ; ໃນວັນນັ້ນເຂດເເດນຂອງພວກເຈົ້າຈະຂະຫຍາຍອອກໄປໄກຫລາຍ.¹²ໃນວັນນັ້ນປະຊາຊົນຈະມາຫາພວກເຈົ້າ, ຈາກອັດຊີເຣັຽ ເເລະເມືອງຕ່າງໆຂອງອີຢິບ, ເເລະຈາກອີຢິບຈົນຮອດເເມ່ນ້ຳ, ແມ່ນໍ້າເອີຟຣັດ, ຈາກທະເລເຖິງທະເລ, ເເລະ ຈາກພູເຂົາຈົນເຖິງພູເຂົາ.¹³ເເຕ່ເເຜ່ນດິນຈະຖືກຖິ້ມຮ້າງເປົ່າວ່າງເພາະຄົນທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ນັ້ນບັດນີ້ເປັນເຫດເນື່ອງດ້ວຍຜົນການກະທຳຂອງພວກເຂົາ.

¹⁴ຂໍຊົງລ້ຽງດູປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຄືລ້ຽງເເກະດ້ວຍໄມ້ແສ້ຂອງພຣະອົງ, ຝູງເເກະທີ່ເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ອາໄສຢ່າງໂດດດ່ຽວໃນປ່າຮົກ, ໃນທ່າມກາງທົ່ງຫຍ້າອຸດົມສົມບູນຂໍໃຫ້ເຂົາເລັມຫຍ້າຢູ່ໃນບາຊານ ເເລະກິເລອາດຢ່າງໃນໂບຮານນະການ.¹⁵ດັ່ງໃນສະໄຫມເມື່ອພວກເຈົ້າອອກຈາກເເຜ່ນດິນອີຢິບ, ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າເຫັນສິ່ງອັດສະຈັນຕ່າງໆ.

¹⁶ບັນດາປະຊາຊົນຈະເຫັນເເລ້ວອັບອາຍໃນອຳນາດທັງສິ້ນຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະເອົາມືປິດປາກພວກເຂົາໄວ້; ຫູຂອງພວກເຂົາຈະຫນວກໄປ.¹⁷ພວກເຂົາຈະລີເລືອຂີ້ຝຸ່ນເຫມືອນງູ, ເຫມືອນສັດທີ່ເລືອຄານໃນໂລກ. ພວກເຂົາຈະອອກມາຈາກຖ້ຳຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ; ພວກເຂົາຈະອອກມາຫາດ້ວຍຄວາມຢຳເກງພຣະອົງ, ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ເເລະ ພວກເຂົາຈະຢ້ານເຫດເພາະພຣະອົງ.

¹⁸ໃຜຈະເປັນພຣະເຈົ້າເຫມືອນພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງອະພັຍບາບ, ເເລະ ຊົງເບິ່ງຂ້ວາມການທໍຣະຍົດຂອງຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ອັນເປັນມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງບໍ? ພຣະອົງຊົງບໍ່ຮັກສາພຣະພິໂຣດເປັນນິດ, ເພາະພຣະອົງປິຕິຍິນດີໃນພັນທະສັນຍາອັນສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ.

¹⁹ພຣະອົງຈະຊົງເມດຕາເເກ່ພວກເຮົາອີກ; ຈະຊົງຢຽບຄວາມຜິດທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາໄວ້ໃຕ້ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະຊົງດຶກບາບທັງຫມົດຂອງພວກເຂົາລົງໄປໃນທະເລເລິກ.²⁰ພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງຄວາມຈິງຕໍ່ຢາໂຄບ ແລະ ຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງຕໍ່ອັບຣາຮາມ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງປະຕິຍານຕໍ່ບຸດຂອງເຮົາ ຕັ້ງເເຕ່ສະໄຫມບູຮານນະການ.

ນາຮູມ

1

¹ຄຳໂອວາດກ່ຽວກັບເມືອງນີເນເວ. ຫນັງສືເລື່ອງນິມິດຂອງນາຮູມ, ຊາວແອນໂກດ.

²ພຣະຢາເວຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຫວງແຫນ ແລະ ແກ້ແຄ້ນ; ພຣະຢາເວຊົງແກ້ແຄ້ນ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ; ພຣະຢາເວຊົງແກ້ແຄ້ນຜູ້ທີ່ຂັດຂວາງຂອງພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງສືບຕໍ່ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ພວກສັດຕູຂອງພຣະອົງ.³ພຣະຢາເວຊ້າທີ່ຈະໂກດຮ້າຍ ແລະ ມີຣິດທານຸພາບຍິ່ງໃຫຍ່; ພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ປະກາດວ່າສັດຕູຂອງພຣະອົງເປັນຜູ້ໄຮ້ດຽງສາ. ພຣະຢາເວຊົງດຳເນີນໃນພາຍຸລົມຫມູນ ແລະ ພາຍຸ, ແລະ ເມກເປັນຂີ້ຝຸ່ນໃຕ້ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ.

⁴ພຣະອົງຊົງຫ້າມນ້ຳທະເລ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນແຫ້ງໄປ; ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ແມ່ນ້ຳລຳເຊທັງຫລາຍບົກແຫ້ງໄປ. ບາຊານກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປ, ແລະ ລວມພູກາເມນກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປເຊັ່ນກັນ; ດອກໄມ້ຢູ່ເທິງພູເລບານອນກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປ.⁵ບັນດາພູເຂົາກໍສັ່ນສະເທືອນຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ, ແລະ ບັນດາເນີນພູກໍເປື່ອຍໄປ; ແຜ່ນດິນກໍພັງທະລາຍລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ, ແທ້ຈິງແລ້ວ, ທົ່ວທັງໂລກ ແລະ ຄົນທັງຫມົດທີ່ອາໄສຢູ່ໃນໂລກດ້ວຍ.

⁶ໃຜຈະຕ້ານທານຕໍ່ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງໄດ້? ໃຜຈະທົນຕໍ່ຄວາມຮ້ອນແຮງແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງໄດ້? ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງພົ່ນອອກມາເຫມືອນໄຟ ແລະ ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຫີນດານທັງຫລາຍແຕກໄປ.

⁷ພຣະຢາເວຊົງປະເສີດ, ເປັນບ່ອນກຳບັງອັນເຂັ້ມແຂງໃນວັນທີ່ຍາກລຳບາກ; ແລະ ພຣະອົງຊົງສັດຊື່ຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ເຂົ້າມາລີ້ໄພໃນພຣະອົງ.⁸ແຕ່ພຣະອົງຈະທຳລາຍສັດຕູຂອງພຣະອົງໃຫ້ສີ້ນໄປດ້ວຍນໍ້າຖ້ວມອັນແຮງ; ພຣະອົງໄລ່ພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຄວາມມືດ.

⁹ພວກທ່ານຄິດອຸບາຍອັນໃດຕໍ່ສູ້ພຣະຢາເວ? ພຣະອົງຊົງທຳລາຍໃຫ້ກ້ຽງ; ບັນຫາຄວາມທຸກຍາກຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນອີກ ເປັນຄັ້ງທີສອງ.¹⁰ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະຫຍຸ້ງພັນກັນໄປຫມົດ ຄືດັ່ງເຄືອຫນາມພັນກ້ຽວກັນ; ພວກເຂົາຈະເມົາເຫລົ້າດ້ວຍເຄື່ອງດື່ມຂອງເຂົາເອງ; ພວກເຂົາຈະຖືກໄຟເຜົາໄປຈົນຫມົດສິ້ນເຫມືອນຕໍເຟືອງແຫ້ງ.¹¹ບາງຄົນໄດ້ຂຶ້ນມາທ່າມກາງພວກທ່ານ, ນີເນເວ, ຜູ້ທີ່ຄິດແຜນການຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ສູ້ພຣະຢາເວ, ຜູ້ທີ່ສະຫນັບສະຫນູນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.

¹²ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, "ແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະມີກຳລັງຄົບຖ້ວນ ແລະ ມີຈຳນວນຄົນຫລວງຫລາຍ, ພວກເຂົາກໍຈະຖືກດັບສູນໄປ; ຄົນຂອງພວກເຂົາຈະສູນສິ້ນໄປ. ແຕ່ເຈົ້າ, ຢູດາ: ແມ່ນວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີຄວາມທຸກໃຈ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີຄວາມທຸກອີກຕໍ່ໄປ.¹³ບັດນີ້ ເຮົາຈະທຳລາຍແອກຂອງພວກເຂົາອອກຈາກເຈົ້າ; ເຮົາຈະທຳລາຍໂສ້ທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າໄປເສຍ."

¹⁴ພຣະຢາເວໄດ້ອອກຄຳສັ່ງກ່ຽວກັບເຈົ້າວ່າ, ນີເນເວ: “ເຈົ້າຈະບໍ່ມີເຊື້ອສາຍທີ່ໃຊ້ຊື່ຕາມຊື່ຂອງເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ເຮົາຈະທຳລາຍຮູບທີ່ແກະສະຫລັກ ແລະ ຮູບຫລໍ່ໂລຫະໄປຈາກວິຫານຂອງພະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ. ເຮົາຈະຂຸດຂຸມຝັງສົບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ເພາະວ່າເຈົ້າຊົ່ວຊ້າ.”

¹⁵ເບິ່ງແມ, ເທິງພູເຂົາມີຕີນຂອງຜູ້ນຳຂ່າວປະເສີດມາ ຜູ້ປະກາດສັນຕິພາບ! ຢູດາເອີຍ ຈົ່ງຈັດງານເທດສະການ, ແລະ ຮັກສາຄຳສາບານຂອງເຈົ້າ, ເພາະຄົນຊົ່ວຈະບໍ່ມາຫາເຈົ້າອີກ; ພວກເຂົາຖືກກຳຈັດໄປໝົດສິ້ນແລ້ວ.

2

¹ຜູ້ທຳລາຍເຈົ້າໃຫ້ພິນາດກຳລັງຈະເຂົ້າມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າແລ້ວ. ຈົ່ງເຂົ້າປະຈຳການທີ່ກຳແພງເມືອງ, ຈົ່ງເຝົ້າເສັ້ນທາງໄວ້, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເຂັ້ມແຂງ, ແລະ ຈົ່ງລວມກອງທັບຂອງເຈົ້າໄວ້.²ເພາະວ່າພຣະຢາເວຟື້ນຟູຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງຢາໂຄບ, ຄືກັບຄວາມຮຸ່ງເຮື່ອງຂອງອິດສະຣາເອນ, ແມ່ນວ່າພວກໂຈນໄດ້ທຳລາຍລ້າງພວກເຂົາ ແລະ ທຳລາຍເຄືອອະງຸ່ນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໄປ.

³ໂລ່ຂອງທະຫານຂອງເຂົາເປັນສີແດງ, ແລະນັກຮົບຜູ້ກ້າທັງຫລາຍນຸ່ງເຄື່ອງສີແດງເຂັ້ມ; ໂລຫະທີ່ຢູ່ລົດມ້າຮົບທັງຫລາຍ ກໍສ່ອງແສງເຫລື້ອມໃນວັນທີ່ມັນຖືກກຽມພ້ອມ, ແລະ ຫອກໄມ້ສົນສີດາຖືກແກວ່ງໄປມາໃນອາກາດ.⁴ລົດມ້າຮົບແລ່ນໄປຕາມຖະຫນົນຢ່າງໄວວາ; ພວກມັນແລ່ນຢ່າງໄວວາ ກັບໄປມາໃນຖະໜົນທີ່ກວ້າງຂວາງເຫມືອນເຊື້ອໄຟ, ແລະ ເຫມືອນກັບສາຍຟ້າແມບ.

⁵ຜູ້ທີ່ທຳລາຍເຈົ້າໃຫ້ພິນາດເອີ້ນເອົາທະຫານຂອງເຂົາມາ; ພວກເຂົາກໍສະດຸດກັນແລະກັນລົ້ມລົງໃນຂະນະທີ່ເດີນໄປ; ພວກເຂົາຟ້າວໂຈມຕີເຂົ້າກຳແພງເມືອງ. ມີການຈັດກຳລັງຂະຫນາດໃຫ່ຍ ເພື່ອປ້ອງກັນພວກຜູ້ໂຈມຕີເຫລົ່ານີ້.

⁶ປະຕູທີ່ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍເປີດອອກ, ແລ້ວຣາຊະວັງກໍພັງທະລາຍລົງ.⁷ຮັດແຊບຈະຖືກເປືອຍກາຍຢູ່ ແລະ ໄດ້ຖືກພາຕົວໄປ; ບັນດາສາວໃຊ້ຂອງນາງຮ້ອງໄຫ້ຄວນຄາງຄືສຽງນົກກາງແກ, ຈະຕີເອິກຂອງພວກເຂົາເອງ.

⁸ນີເນເວກໍເຫມືອນສະນ້ຳຮົ່ວ, ໂດຍທີ່ຜູ້ຄົນຕ່າງຫນີໄປເຫມືອນນໍ້າພຸພັງອອກມາ. ຄົນອື່ນໆຕ່າງກໍຮ້ອງວ່າ “ຢຸດ, ຢຸດ,” ແຕ່ກໍບໍ່ມີໃຜຫລຽວຫລັງກັບ.⁹ຈົ່ງປຸ້ນເອົາເງິນເຖີດ, ຈົ່ງປຸ້ນເອົາຄຳໄປ, ເພາະມັນບໍ່ສິ້ນສຸດ, ຄວາມຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຄືເຄື່ອງລໍ້າຄ່າກໍບໍ່ມີອີກແລ້ວ.¹⁰ນີເນເວຮ້າງເປົ່າ ແລະ ມ້າງເພໄປແລ້ວ. ຈິດໃຈຂອງທຸກຄົນກໍສະຫລາຍໄປ, ຫົວເຂົ່າທັງຫລາຍກໍພັບລົງ, ແລະທຸກຄົນຕ່າງກໍເຈັບປວດໄປຫມົດ; ໃບຫນ້າຂອງທຸກຄົນກໍຊີດໄປ.

¹¹ບັດນີ້ຖໍ້າສິງ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນລ້ຽງລູກຂອງໂຕສິງ, ບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງສິງໂຕຜູ້ ແລະໂຕແມ່ ເຄີຍເດີນທາງກັບລູກໆຂອງມັນ, ເປັນບ່ອນທີ່ພວກມັນບໍ່ຢ້ານສິ່ງໃດ?¹²ສິງໂຕນັ້ນໄດ້ຈີກອາຫານໃຫ້ພຽງພໍສຳລັບລູກຂອງມັນເປັນຕອ່ນໆ ເພື່ອໃຫ້ລູກໆຂອງມັນກິນ; ມັນໄດ້ຄາບຄໍເຫຍື່ອມາໃຫ້ພວກສິງໂຕແມ່ທັງຫລາຍ, ແລະ ສະສົມຊີ້ນໄວ້ຈົນເຕັມຖໍ້າຂອງມັນ, ໃນຖໍ້າຂອງມັນມີຊາກສັດທິ່ຈີກຂາດເປັນຕ່ອນໆ.

¹³ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາປະກາດວ່າ, "ເບິ່ງແມ ເຮົາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ, ເຮົາຈະເຜົາລົດມ້າຮົບຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນຄວັນໄຟ, ແລະ ຄົມດາບຈະສັງຫານສິງຫນຸ່ມຂອງເຈົ້າ. ເຮົາຈະເອົາຂອງທີ່ເຈົ້າທີ່ປຸ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ, ແລະ ຈະບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນສຽງຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ."

3

¹ວິບັດແກ່ເມືອງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດ! ເຕັມໄປດ້ວຍການເວົ້າຂີ້ຕົວະ ແລະ ຊັບສົມບັດທິ່ປຸ້ນມາທັງສິ້ນ; ມີຄົນທິ່ຕົກເປັນເຫຍື່ອໃນເມືອງນັ້ນສະເຫມີ.²ແຕ່ບັດນີ້ມີສຽງຂອງໄມ້ແສ້ ແລະສຽງອຶກກະທຶກຂອງກົງລໍ້, ກັບຝູງມ້າທີ່ກຳລັງແລ່ນໄປ, ແລະ ລົດມ້າຮົບທັງຫລາຍທີ່ກຳລັງແລ່ນເຕັ້ນໄປ.

³ຍັງມີຄົນຂີ່ມ້າທີ່ພ້ອມໂຈມຕີ, ດາບເຫລື້ອມ, ຫອກປະກາຍ, ຊາກສົບກອງສູງຂຶ້ນຫລາຍມະຫາສານ, ຮ່າງຄົນຕາຍບໍ່ຮູ້ຈັກຫມົດ; ຜູ້ໂຈມຕີພວກເຂົາຈະສະດຸດຊາກສົບທັງຫລາຍນັ້ນ.⁴ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນ ເພາະພຶດຕິກຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍລາຄະຕັນຫາ ຂອງຍິງໂສເພນີທີ່ສວຍງາມ, ຜູ້ຊຳນານການໃຊ້ເວດມົນຄາຖາ, ຜູ້ຂາຍປະຊາຊາດຜ່ານການເປັນໂສເພນີຂອງນາງ, ແລະ ປະຊາຊົນກໍຜ່ານການກະທຳແຫ່ງການໃຊ້ເວດມົນຂອງນາງ.

⁵"ເບີ່ງແມ, ເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ - ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ີ - ເຮົາຈະຮື້ກະໂປ່ງເຈົ້າຄຸມຫນ້າຂອງເຈົ້າ ແລະ ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ເຫັນຄວາມເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າ, ແລະ ໃຫ້ຣາຊອານາຈັກທັງຫລາຍເຫັນຄວາມອັບອາຍຂອງເຈົ້າ.⁶ເຮົາຈະໂຍນສິ່ງເປິເປື້ອນອັນຫນ້າລັງກຽດໃສ່ເຈົ້າ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຊົ່ວຊ້າ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຖືກຄົນປະຈານ.⁷ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນຄືທຸກຄົນທິ່ແນມເຫັນເຈົ້າກໍຈະປົບຫນີໄປໄກຈາກເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, 'ນີເນເວເປັນເມືອງຮົກຮ້າງແລ້ວ; ໃຜຈະຮ້ອງໄຫ້ສົງສານເຈົ້າ?' ເຮົາຈະໄປຊອກຫາຜູ້ໃດມາປອບໃຈເຈົ້າໄດ້?"

⁸ນີເນເວເອີຍ, ເຈົ້າດີກວ່າເມືອງເທເບັດບໍ, ເມືອງນີ້ຕັ້ງຢູ່ລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳໄນ, ຊຶ່ງມີນ້ຳອ້ອມຮອບເມືອງ, ມີທະເລເປັນທີ່ກຳບັງ, ມີທະເລເປັນກຳແພງເມືອງບໍ?⁹ເອທີໂອເປຍ ແລະ ເອຢິບເປັນກຳລັງຂອງເມືອງນີ້ ແລະ ມັນບໍ່ມີສິ້ນສຸດດ້ວຍ; ເມືອງຜຸດ ແລະ ເມືອງລີເບຍເປັນພັນທະມິດຂອງເມືອງນັ້ນ.

¹⁰ເຖິງປານນັ້ນ ເມືອງເທເບັດກໍຍັງຖືກກວາດໄປ; ນາງຕົກໄປເປັນຊະເລີຍ, ລູກນ້ອຍໆຂອງນາງກໍຖືກໂຍນລົງ ແຕກອອກເປັນຕ່ອນໆໆ ເທິງຖະຫນົນທຸກເສັ້ນ, ສັດຕູຂອງນາງຈັບສະຫລາກຖືກຜູ້ທີ່ມີກຽດໃນເມືອງນີ້, ແລະ ຄົນໃຫຍ່ທັງຫມົດໄດ້ຂອງເມືອງນັ້ນກໍຖືກລ່າມໂສ້.¹¹ເຈົ້າກໍຍັງຈະເມົາມາຍ; ເຈົ້າພະຍາຍາມຫລົບຊ້ອນ, ແລະ ເຈົ້າຈະຊອກຫາບ່ອນທີ່ລີ້ໄພຈາກສັດຕູຂອງເຈົ້າ.

¹²ກຳແພງເມືອງທັງຫມົດຂອງເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນຕົ້ນໝາກເດື່ອເທດ: ມີຫມາກເດື່ອເທດສຸກລຸ້ນທຳອິດ, ຖ້າພວກມັນຖືກສັ່ນ, ພວກມັນຈະຕົກລົງໄປໃນປາກຂອງຜູ້ທີ່ກິນ.¹³ເບິ່ງແມ, ປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າເປັນພວກຜູ້ຍິງ; ບັນດາປະຕູເມືອງແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າກໍເປີດກວ້າງໃຫ້ພວກສັດຕູຂອງເຈົ້າ; ໄຟໄດ້ໄຫມ້ກືນກິນລູກດ່ານປະຕູຂອງເຈົ້າຫມົດແລ້ວ.

¹⁴ຈົ່ງໄປເອົານໍ້າໄວ້ເພາະຈະຖືກປິດລ້ອມໂຈມຕີ; ຈົ່ງເສີມກຳລັງກຳແພງເມືອງຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງລົງໄປໃນບໍ່ດິນຫນຽວ; ຢຽບປູນໃຫ້ເຂົ້າກັນ; ຈົ່ງແປງເຕົາໄຟເຜົາດິນຈີ່ໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ.¹⁵ໄຟຈະໄໝ້ເຈົ້າທີ່ນັ້ນ, ແລະ ດາບຈະຂ້າເຈົ້າ. ມັນຈະກິນເຈົ້າເຫມືອນຕັກແຕນອ່ອນກືນກິນທຸກຢ່າງ. ຈົ່ງເພີ່ມໃຫ້ຫລາຍຂຶ້ນເຫມືອນຕັກແຕນທີ່ໃຫ່ຍເຕັມໂຕແລ້ວ.

¹⁶ເຈົ້າໄດ້ເພີ່ມຈຳນວນພໍ່ຄ້າໃຫ້ທະວີຫລາຍຂຶ້ນ ກວ່າດວງດາວທັງຫລາຍໃນທ້ອງຟ້າ; ແຕ່ພວກມັນກໍເຫມືອນຕັກແຕນອ່ອນ: ພວກເຂົາປຸ້ນແຜນດິນແລ້ວກໍຫນີໄປ.¹⁷ພວກຜູ້ປົກຄອງຂອງເຈົ້າກໍເຫມືອນຕັກແຕນ, ທີ່ໃຫ່ຍເຕັມທີ່ແລ້ວ ແລະ ພວກນາຍທະຫານຂອງເຈົ້າເປັນເຫມືອນຝູງຕັກແຕນທີ່ເກາະຮົ້ວໃນມື້ອາກາດເຢັນຫນາວ. ເມື່ອດວງອາທິດຂຶ້ນ ພວກມັນກໍບິນຫນີໄປຫມົດ ບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າມັນໄປໃສ.

¹⁸ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍເອີຍ, ບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະຂອງເຈົ້ານອນຫລັບແລ້ວ; ຜູ້ປົກຄອງຂອງເຈົ້າກໍນອນລົງພັກຜ່ອນ. ປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າກໍກະແຈກກະຈາຍຢູ່ເທິງພູສູງ, ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮວບຮວມພວກເຂົາໄດ້.¹⁹ບໍ່ມີບາດແຜໃດຂອງເຈົ້າ ຈະສາມາດປິ່ນປົວໃຫ້ຫາຍດີໄດ້, ບາດແຜຂອງເຈົ້ານັ້ນສາຫັດຫລາຍ. ຄົນທັງປວງທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວກ່ຽວກັບເຈົ້າ ຈະຕົບມືເຍາະເຍີ້ຍເຈົ້າ, ໃຜຈະລອດພົ້ນຈາກຄວາມໂຫດຮ້າຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງເຈົ້າໄດ້?

ຮາບາກຸກ

1

¹ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ຮາບາກຸກ ທີ່ໄດ້ຮັບຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ,²ໂອ ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ອຍເຫລືອຈາກພຣະອົງອີກດົນປານໃດ, ແລະ ພຣະອົງຈຶ່ງຈະຮັບຟັງຂ້ານ້ອຍ? ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອໃຫ້ພົ້ນຈາກການທຳລາຍ, 'ອັນໂຫດຮ້າຍ!' ແຕ່ພຣະອົງຈະບໍ່ຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ປອດພັຍ.

³ເປັນຫຍັງພຣະອົງ ຈຶ່ງຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍພົບພໍ້ກັບຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ແລະການຊົ່ວຊ້າເຊັ່ນນີ້? ການທຳລາຍ ແລະການເຂັ່ນຂ້າທາລຸນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍ; ການສູ້ຮົບຕົບຕີ ແລະການຜິດຖຽງກັນມີຢູ່ທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ.⁴ກົດຫມາຍຂາດຄວາມສັກສິດ, ແລະ ຄວາມຍຸຕິທັມບໍ່ເຄີຍມີເລີຍ. ຄົນຊົ່ວຈຶ່ງໃຊ້ອຳນາດຂົ່ມເຫັງຄົນດີ; ໂດຍບິດເບືອນຄວາມຍຸຕິທັມ. ແລ້ວພຣະຢາເວຊົງຕອບ ຮາບາກຸກວ່າ

⁵“ຈົ່ງເບິ່ງຊົນຊາດທັງຫລາຍອ້ອມແອ້ມເຈົ້າ; ເຈົ້າຈະປະຫລາດໃຈຕໍ່ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນ! ເພາະວ່າ ເຮົາຈະໃຫ້ບາງສິ່ງເກີດຂຶ້ນໃນສະໄຫມຂອງເຈົ້າ ຊຶ່ງເຈົ້າຈະບໍ່ເຊື່ອສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ຍິນ.⁶ເບິ່ງແມ! ເຮົາພວມນຳຊາວເຄເດັຽ—ຄືພວກທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະໃຈຮ້ອນມາໃຫ້ມີອຳນາດ—ພວກເຂົາກຳລັງອອກໄປຢຶດ ແລະ ຄອບຄອງປະເທດທັງຫລາຍທົ່ວໂລກ.⁷ພວກເຂົາກຳລັງສ້າງຄວາມຢ້ານກົວ ແລະຄວາມອົນລະຫົນຂຶ້ນທົ່ວໄປ; ໂດຍເປັນຜູ້ອອກກົດຫມາຍ ແລະໃຊ້ກົດຫມາຍເອງ.

⁸ມ້າຂອງພວກມັນແລ່ນໄວກວ່າເສືອດາວ, ໄວກວ່າຫມາປ່າທີ່ອອກລ່າເຫຍື່ອຕອນກາງຄືນ. ກີບຕີນມ້າຂອງພວກເຂົາກະທືບພື້ນດິນ, ແລະ ທະຫານຂອງພວກເຂົາຂີ່ມ້າຫອບມາແຕ່ໄກ—ບິນເຫມຶອນແຫລວເຈີດໄປກິນເຫຍື່ອ.⁹ກອງທັບຂອງພວກເຂົາບຸກເຂົ້າຄອບຄອງຢ່າງຮ້າຍກາດ; ເມື່ອມັນບຸກເຂົ້າມາໃກ້ ທຸກຄົນກໍຢ້ານກົວຕົວສັ່ນຈົນຂວັນເສັຽ, ແລະຊະເລີຍທີ່ພວກເຂົາຈັບໄດ້ມີຫລາຍເຫມືອນດັ່ງເມັດຊາຍ.

¹⁰ພວກເຂົາຫມິ່ນປະຫມາດບັນດາກະສັດ ແລະຫົວເຍາະເຍີ້ຍໃສ່ບັນດາຜູ້ປົກຄອງ. ພວກເຂົາຫົວຂວັນໃສ່ປ້ອມປ້ອງກັນ, ໂດຍກອງດິນຂຶ້ນໃຫ້ສູງເທົ່າປ້ອມ ແລະກໍເຂົ້າຢຶດຄອງ.¹¹ເມື່ອຢຶດໄດ້ແລ້ວ ພວກເຂົາກໍກວາດເອົາສິ່ງຂອງໄປຫມົດເຫມືອນລົມພັດຜ່ານເອົາໄປ; ຄົນພວກນີ້ບູຊາອຳນາດຂອງຕົນເອງ, ຜູ້ທີ່ເຂັ້ມແຂງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.” ແລ້ວຮາບາກຸກໄດ້ຖາມພຣະຢາເວວ່າ

¹²"ພຣະຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ອົງບໍຣິສຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ? ພວກເຮົາຈະບໍ່ຕາຍ. ພຣະຢາເວ ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງພວກເຂົາເພື່ອຕັດສິນ, ພຣະເຈົ້າແລະພຣະຜູ້ເປັນທີ່ກຳບັງເຂັ້ມແຂງຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ພຣະອົງໄດ້ສະຖາປະນາພວກເຂົາເພື່ອການແກ້ໄຂ.

¹³ສາຍຕາຂອງພຣະອົງບໍຣິສຸດ ເກີນກວ່າທີ່ຈະເບິ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະພຣະອົງບໍ່ສາມາດເບິ່ງການກະທຳຜິດ ດ້ວຍຄວາມຊອບພຣະທັຍໄດ້; ດ້ວຍເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຊື່ນຊອບ ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ທໍຣະຍົດບໍ? ດ້ວຍເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຊົງມິດງຽບຢູ່ ໃນເມື່ອພວກເຂົາທຳລາຍປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ຊອບທັມກວ່າພວກເຂົາ?¹⁴ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນເປັນເຫມືອນປາໃນທະເລ, ເຫມືອນສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເລືອຍຄານໄປ ໂດຍປາສະຈາກຜູ້ຄອບຄອງເຫນືອພວກມັນ.

¹⁵ພວກເຂົາຈັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທັງຫມົດຂື້ນມາດ້ວຍເບັດຕຶກປາ; ພວກເຂົາເອົາມອງກວາດເອົາປະຊາຊົນ ແລະຂັງພວກເຂົາໄວ້ໃນກົງ. ນີ້ເປັນສາເຫດທີ່ພວກເຂົາຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະໂຮ¬ຮ້ອງຢ່າງຊື່ນບານ.¹⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ມອງຂອງພວກເຂົາ, ແລະເຜົາຖວາຍເຄື່ອງຫອມບູຊາແກ່ມອງຂອງພວກເຂົາ, ເພາະສັດໂຕອ້ວນພີເປັນສ່ວນແບ່ງຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຊີ້ນຕິດໄຂມັນເປັນອາຫານຂອງພວກເຂົາ.¹⁷ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກເຂົາຈະໃຊ້ມອງອັນເປົ່າຫວ່າງ ແລະສືບຕໍ່ຂ້າຟັນຊົນຊາດຕ່າງ, ຢ່າງບໍ່ມີຄວາມເມດຕາແບບນີ້ຕະຫລອດໄປບໍ?

2

¹ຂ້ານ້ອຍຈະຂຶ້ນໄປຢືນ ແລະ ເຂົ້າປະຈຳທີ່ຫໍຄອຍ, ແລະ ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະຖ້າຊອມເບິ່ງດ້ວຍຄວາມລະມັດຣະວັງ ເພື່ອຈະເບິ່ງເຫັນວ່າພຣະອົງຈະເວົ້າຫຍັງຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະເຖິງວິທີທີ່ຂ້ານ້ອຍຄວນຫັນຈາກການຮ້ອງທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນ.

²ພຣະຢາເວໄດ້ຕອບແລະເວົ້າແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງບັນທຶກນິມິດນີ້ ແລະ ຂຽນໃສ່ແຜ່ນປ້າຍຢ່າງຊັດເຈນ ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນອ່ານນິມິດນີ້ຈະແລ່ນ.³ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ເຮົາບອກມານັ້ນ ຍັງບໍ່ເຖິງເວລາທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນເປັນຈິງເທື່ອ ແລະໃນທີ່ສຸດກຳນົດນັ້ນກໍຈະມາເຖິງ ແລະບໍ່ຫລົ້ມເຫລວ. ເຖິງວ່າຈະມາຊ້າ, ຈົ່ງຄອຍເບິ່ງເທາະ. ເພາະມັນຈະມາຮອດຕາມເວລາຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ຍັງບໍ່ເຫິງດອກ.

⁴ເບິ່ງແມ! ຄົນທີ່ມີຄວາມປາຖນາບໍ່ຖືກຕ້ອງຢູ່ພາຍໃນເຂົາ ກໍເປັນຄົນຍິ່ງຍະໂສ. ແຕ່ຄົນຊອບທັມຈະມີຊີວິດຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ.⁵ເພາະເຫລົ້າແວັງຄືຜູ້ທໍຣະຍົດຂອງຄົນຫນຸ່ມ ທີ່ຈອງຫອງເພື່ອວ່າເຂົາຈະບໍ່ເຂົ້າສະຫນິດ, ແຕ່ຂະຫຍາຍຄວາມຢາກຂອງເຂົາເຫມືອນກັບຂຸມຝັງສົບ, ແລະເຫມືອນກັບຄວາມຕາຍ, ທີ່ບໍ່ເຄີຍອີ່ມ. ພວກເຂົາຄອບຄອງບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ຮວບຮວມປະຊາຊົນທຸກຄົນມາເພື່ອຕົນເອງ.

⁶ທັງຫມົດເຫລົ່ານີ້ຈະບໍ່ສ້າງຄຳກ່າວທີ່ເຍາະເຍີ້ຍເຂົາ ແລະ ບົດເພງຫມິ່ນປະຫມາດໃສ່ເຂົາ, ທີ່ເວົ້າວ່າ, 'ວິບັດແກ່ຄົນທີ່ກຳລັງເພີ່ມພູນສິ່ງຂອງທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງເຂົາ! ອີກດົນປານໃດທີ່ພວກເຈົ້າ ຈະເພີ່ມນຳຫນັກວິບັດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຍຶດມານັ້ນ?'⁷ຄົນທີ່ກັດກິນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ລຸກຂື້ນມາຢ່າງທັນທີ ແລະຄົນທັງຫລາຍທີ່ພວກເຈົ້າຢ້ານກົວຈະບໍ່ຕື່ນຂື້ນມາບໍ? ພວກເຈົ້າຈະກາຍເປັນເຫຍື່ອຂອງພວກເຂົາ.⁸ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ປຸ້ນປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍ, ບັນດາຄົນທີ່ຍັງເຫລືອທັງຫມົດຈະປຸ້ນພວກເຈົ້າ. ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງມະນຸດ ແລະ ການກະທຳອັນໂຫດຮ້າຍຕໍ່ດິນແດນ, ເມືອງທັງຫລາຍ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.

⁹'ວິບັດແກ່ຄົນທີ່ສ້າງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ເພື່ອຜົນກຳໄຣຂອງຄົວເຮືອນຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອເຂົາຈະຕັ້ງບ່ອນຢູ່ຂອງເຂົາໄວ້ເຖິງບ່ອນທີ່ສູງ ເພື່ອຮັກສາຕົວເອງໃຫ້ປອດພັຍຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວ.'¹⁰ພວກເຈົ້າໄດ້ນຳຄວາມອັບອາຍມາສູ່ຄອບຄົວຂອງພວກເຈົ້າ ດ້ວຍການທຳລາຍບັນດາຊົນຊາດຕ່າງ, ແລະໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ກັບຕົວຂອງພວກເຈົ້າເອງ.¹¹ເພາະກ້ອນຫີນທັງຫລາຍຈະສົ່ງສຽງຮ້ອງຈາກກຳແພງ, ແລະຄານໄມ້ຈະຕອບພວກເຂົາ,

¹²ວິບັດແກ່ຄົນທີ່ສ້າງນະຄອນຫນຶ່ງດ້ວຍເລືອດ, ແລະຄົນທີ່ສະຖາປານາເມືອງຫນຶ່ງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມອະຍຸຕິທັມ.¹³ນີ້ບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະຢາເວ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ເຮັດວຽກຫນັກເພື່ອໄດ້ໄຟ ແລະ ຊາດອື່ນໆທັງຫມົດໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົວເອງເມື່ອຍອ່ອນໄປ ເພື່ອໄດ້ຄວາມຫວ່າງເປົ່າຊັ່ນບໍ?¹⁴ແຕ່ດິນແດນນັ້ນຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະຣັດສະຫມີ ຂອງພຣະຢາເວເຫມືອນນໍ້າທີ່ປົກຄຸມທະເລ.

¹⁵'ວິບັດແກ່ຄົນທີ່ກຳລັງເຮັດໃຫ້ເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຂົາດື່ມ, ພວກເຈົ້າເພີ່ມຢາພິດຂອງພວກເຈົ້າ ຈົນວ່າພວກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເມົາ ພວກເຈົ້າຈະສາມາດເບິ່ງພວກເຂົາເປືອຍກາຍ.'¹⁶ພວກເຈົ້າຈະກິນຢ່າງໂລພາ ພ້ອມກັບຄວາມອັບອາຍຂາຍຫນ້າ ແທນທີ່ຈະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດ. ໃຫ້ພວກເຈົ້າດື່ມ, ແລ້ວກຽດຕິຍົດຂອງພວກເຈົ້າກໍຈະເສື່ອມເສັຽໄປ. ຈອກແຫ່ງການລົງໂທດຂອງພຣະຢາເວຈະມອບໃຫ້ພວກເຈົ້າ, ແລະຄວາມອັບອາຍຈະປົກຄຸມກຽດຕິຍົດຂອງພວກເຈົ້າ.

¹⁷ການກະທຳຮຸນແຮງຕໍ່ເລບານອນ ຈະຖ້ວມພວກເຈົ້າ ແລະ ການທຳລາຍສັດຕ່າງໆ ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຢ້ານກົວ. ເພາະພວກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເລືອດມະນຸດຕົກ ແລະ ພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳຢ່າງໂຫດຮ້າຍຕໍ່ດິນແດນນັ້ນ, ຕໍ່ຫົວເມືອງຕ່າງໆ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁸ຮູບເຄົາຣົບໃຫ້ຜົນປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ພວກເຈົ້າ? ເພາະຄົນທີ່ໄດ້ແກະສະຫລັກມັນ, ຫລືຄົນທີ່ຫລໍ່ຮູບປັ້ນນັ້ນຈາກໂລຫະຫລອມ ກໍເປັນຄຣູຂອງຄົນຂີ້ຕົວະ; ເພາະເຂົາວາງໃຈໃນຜົນງານແຫ່ງນໍ້າມືຂອງເຂົາເອງ ເມື່ອເຂົາສ້າງພຣະຕ່າງໆ ທີ່ເວົ້າບໍ່ໄດ້ນີ້ຂຶ້ນມາ.¹⁹'ວິບັດແກ່ຄົນທີ່ກຳລັງເວົ້າຕໍ່ຮູບໄມ້ນັ້ນວ່າ, ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ! ຫລືເວົ້າກັບກ້ອນຫີນທີ່ເປັນໄບ້ວ່າ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ! ແຕ່ຮູບເຄົາຣົບເຫລົ່ານີ້ສອນດ້ວຍບໍ? ເບິ່ງແມ ມັນໂອບດ້ວຍທອງຄຳ ຫລືເງິນ, ແຕ່ບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈຢູ່ພາຍໃນຕົວເລີຍ.²⁰ແຕ່ພຣະຢາເວຊົງປຣະທັບຢູ່ໃນ ພຣະວິຫານອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ! ດິນແດນທັງສິ້ນ ຈົ່ງມິດງຽບຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງເຖີ້ນ."

3

¹ຄຳອ້ອນວອນຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ຮາບາກຸກ:²ໂອ ພຣະຢາເວ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບການລາຍງານຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢຳເກງ. ຂ້າແດ່ພຣະຢາເວ, ຂໍຊົງຮື້ຟື້ນພຣະຣາຊະກິດຂອງພຣະອົງໃນທ່າມກາງເວລາເຫລົ່ານີ້; ຂໍຊົງເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ; ຂໍຊົງຣະນຶກເຖິງພຣະເມດຕາເມື່ອພຣະອົງຊົງພຣະພິໂຣດດ້ວຍເຖີ້ນ.

³ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດກັບມາຈາກເມືອງເຕມານ ແລະອົງບໍຣິສຸດ ຈາກພູເຂົາປາຣານ. ເຊລາ. ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງປົກຄຸມທົ່ວຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກກໍຖືກເຮັດໃຫ້ເຕັມໄປດ້ວຍການສັນຣະເສີນພຣະອົງ.

⁴ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງມີແສງສະຫວ່າງເຫລື້ອມມາບ ຟ້າແມບເຫລື້ອມ, ບ່ອນທີ່ຊຶ່ງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງໄດ້ເຊື່ອງຢູ່.⁵ໂຣກລະບາດຮ້າຍແຮງໄດ້ນຳຫນ້າພຣະອົງໄປ, ແລະພັຍພິບັດໄດ້ຕິດຕາມພຣະບາດຂອງພຣະອົງ.

⁶ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢືນ ແລະ ຕັດສິນແຜ່ນດິນໂລກ; ພຣະອົງຊົງເບິ່ງ ແລະໄດ້ສັ່ນບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍ. ເຖິງພູເຂົາກໍຍັງຖືກເຮັດໃຫ້ແຕກສະຫລາຍ, ແລະເນີນພູທີ່ຍືນຍົງກໍຍັງໄດ້ກົ້ມກາບລົງ. ວິທີຂອງພຣະອົງນັ້ນຄົງຢູ່ເປັນນິດ.

⁷ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນເຕັນຂອງພົນລະເມືອງກູຊານຢູ່ໃນຄວາມເຈັບປວດ, ແລະຜ້າເຕັນທັງຫລາຍໃນດິນແດນມີດີອານຕົວສັ່ນຂວັນເສັຽ.⁸ພຣະຢາເວຊົງພຣະພິໂຣດຕໍ່ແມ່ນໍ້າທັງຫລາຍບໍ? ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງຊົງມີຕໍ່ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍ, ຫລືຄວາມເດືອດດານຂອງພຣະອົງມີຕໍ່ທະເລ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງຄວບຄຸມເຫນືອບັນດາມ້າຂອງພຣະອົງ ແລະ ບັນດາລົດມ້າເສິກທີ່ມີໄຊຊະນະຂອງພຣະອົງບໍ?

⁹ພຣະອົງຊົງນຳຫນ້າທະນູຂອງພຣະອົງອອກມາ ໂດຍປາສະຈາກທີ່ກຳບັງ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງແນບລູກສອນເຖິງຄັນທະນູຂອງພຣະອົງ! ເຊລາ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງແບ່ງແຜ່ນດິນໂລກເປັນສອງສ່ວນດ້ວຍແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍ.¹⁰ບັນດາພູເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ບິດບ້ຽວດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ. ນຳຝົນຫ່າໃຫຍ່ໄດ້ຜ່ານພວກມັນໄປ; ທະເລເລິກໄດ້ຍົກສຽງໂຫ່ຮ້ອງ. ມັນຍົກຟອງທັງຫລາຍຂອງມັນຂຶ້ນມາ.

¹¹ດວງຕາເວັນ ແລະ ດວງເດືອນໄດ້ຢຸດນິ້ງຢູ່ເຫນືອສະຖານະການທີ່ສູງສົ່ງທັງຫລາຍຂອງພວກມັນ, ໃນທີ່ຊຶ່ງມີຄວາມແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂອງສາຍຟ້າແມບ ແຫ່ງຫອກຂອງພຣະອົງພຸ່ງຜ່ານໄປ.¹²ພຣະອົງສະເດັດແຫ່ຂ້ວາມແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄວາມເດືອດດານ. ໃນພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງໄດ້ຂ້ຽນຕີບັນດາປະຊົນຊາດທັງຫລາຍ.

¹³ພຣະອົງສະເດັດອອກໄປ ເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນຂອງໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ. ເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນຂອງຜູ້ທີ່ພຣະອົງເລືອກໄວ້ ພຣະອົງຊົງທຳລາຍຜູ້ນຳຂອງຄົວເຮືອນຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ເພື່ອເປີດໂປງຖານຂອງລຳຄໍ. ເຊລາ.

¹⁴ພຣະອົງແທງຫົວຫນ້ານັກຮົບຂອງເຂົາດ້ວຍລູກສອນຂອງເຂົາເອງ ຕັ້ງແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາເຫມືອນກັບລົມພະຍຸພັດ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາແຕກແຍກກະຈັດກະຈາຍໄປ, ການເພ່ງເລັງເບິ່ງຂອງພວກເຂົາ ກໍເປັນເຫມືອນຄົນທີ່ກັດກິນຄົນຍາກຈົນໃນສະຖານທີ່ລີ້ພັຍ.¹⁵ພຣະອົງໄດ້ຊົງເດີນທາງຂ້ວາມທະເລພ້ອມກັບບັນດາລົດມ້າຂອງພຣະອົງ, ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ນໍ້າຫລວງຫລາຍພູນສູງຂຶ້ນ.

¹⁶ເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນແລະສ່ວນພາຍໃນຂອງພຣະອົງໄດ້ສັ່ນໄຫວ. ຮິມສົບຂອງຂ້ານ້ອຍກໍສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານຕໍ່ສຽງນັ້ນ ຄວາມພຸພັງກໍເຂົ້າມາໃນກະດູກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລະພາຍໃນຂ້ານ້ອຍກໍສັ່ນໄຫວ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຄອຍຖ້າຢ່າງມິດງຽບ ສຳລັບວັນແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດນັ້ນ ທີ່ມາເຫນືອປະຊາຊົນຊຶ່ງບຸກລຸກພວກເຮົາ.

¹⁷ເຖິງແມ່ນວ່າຕົ້ນຫມາກເດື່ອບໍ່ມີຫນໍ່ ແລະບໍ່ມີຜົນຈາກເຄືອອະງຸ່ນ; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຜົນຂອງຕົ້ນຫມາກກອກເຮັດໃຫ້ສິ້ນຫວັງ ແລະ ທົ່ງນາບໍ່ມີອາຫານ; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຝູງແກະຖືກຄັດອອກແລະບໍ່ມີຝູງງົວໃນຄອກ, ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດ.

¹⁸ຂ້ານ້ອຍ, ຈະຍັງຄົງຊົມຊື່ນປິຕິຍິນດີໃນພຣະຢາເວ. ຂ້ານ້ອຍຈະປິຕິຍິນດີ ເພາະພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹⁹ພຣະຢາເວຊົງເປັນເຫື່ອແຮງຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກວາງໂຕແມ່. ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກ້າວໄປຂ້າງຫນ້າເຖິງທີ່ສູງຂອງຂ້ານ້ອຍ. —ເຖິງຜູ້ກຳກັບດົນຕຣີ, ດ້ວຍເຄື່ອງດົນຕຣີທີ່ມີສາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ.

ເຊຟານີຢາ

1

¹ນີ້ຄືພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວທີ່ມາຮອດເຊຟານີຢາລູກຊາຍຂອງຄູຊີ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເກດາລິຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອາມາຣິຢາ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງເຮເຊກີຢາ, ໃນສະໄຫມຂອງໂຢຊີຢາ ລູກຂອງອາໂມນ, ກະສັດແຫ່ງຢູດາ.²"ເຮົາຈະກວາດລ້າງທຸກຢ່າງໄປຈາກພື້ນແຜ່ນດິນ - ນີ້ເປັນພຣະດຳຣັດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.³ເຮົາຈະທຳລາຍທັງຄົນ ແລະ ສັດ; ເຮົາຈະທຳລາຍນົກໃນອາກາດ ແລະ ທັງປາໃນນຳ້ດ້ວຍ, ເຮົາຈະໂຄນລົ້ມຄົນອະທຳ. ເພາະເຮົາຈະກຳຈັດມະນຸດໄປຈາກພື້ນແຜ່ນດິນ - ນີ້ເປັນພຣະດຳຣັດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.

⁴ເຮົາຈະຢຽດມືຂອງເຮົາອອກຕໍ່ສູ້ຢູດາ ແລະຕໍ່ສູ້ຜູ້ຢູ່ອາໄສຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທັງຫມົດ. ເຮົາຈະກຳຈັດສ່ວນທີ່ເຫລືອຂອງພະບາອານອອກຈາກສະຖານທີ່ນີ້ທັງຫມົດ ແລະ ລວມທັງຊື່ຂອງຄົນໂງ່ທີ່ຫລົງໄຫລຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາຣົບທ່າມກາງພວກປະໂຣຫິດ,⁵ພວກຄົນທີ່ຂາບໄຫວ້ບໍລິວານແຫ່ງທ້ອງຟ້າ, ແລະ ພວກປະຊາຊົນທີ່ນະມັດສະການ ແລະສາບານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວແລ້ວ ແຕ່ຍັງສາບານໂດຍກະສັດຂອງພວກເຂົາ.⁶ເຮົາຈະກຳຈັດຜູ້ທີ່ຫັນຫນີໄປຈາກການຕິດຕາມຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ, ຄືພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຢາເວຫລື ຂໍການຊົງນຳຂອງພຣະອົງ."

⁷ຈົ່ງມິດງຽບຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າຢາເວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ເພາະວ່າວັນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຢາເວກໍມາໃກ້ແລ້ວ; ພຣະເຈົ້າຢາເວຊົງຕຽມການຖວາຍບູຊາແລ້ວ ແລະຊົງແຍກຜູ້ໄດ້ຮັບເຊີນຂອງພຣະອົງໄວ້.⁸" ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ໃນວັນແຫ່ງການບູຊາຂອງພຣະຢາເວ, ເຮົາຈະລົງໂທດພວກເຈົ້າຊາຍ ແລະ ບັນດາພະໂອຣົດຂອງກະສັດທັງຫລາຍ, ແລະ ຄົນທັງປວງທີ່ໃສ່ເສື້ອຜ້າຂອງຄົນຕ່າງຊາດ.⁹ໃນວັນນັ້ນເຮົາຈະລົງໂທດທຸກຄົນທີ່ໂດດຂ້າມປະຕູ, ແລະ ພວກທີ່ເຮັດໃຫ້ບ້ານເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທາລຸນ ແລະການຫລອກຫລວງ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນໃນວັນນັ້ນມັນເປັນພຣະດຳລັດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ - ໃນວັນນັ້ນຈະມີສຽງຮ້ອງຈາກປະຕູປາ, ແລະ ສຽງຮ້ອງໄຫ້ຈາກເຂດສ້າງໃຫມ່ທີສອງ, ແລະ ສຽງແຕກມາຈາກເນີນເຂົາ.¹¹ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ຮໍາໄຮ, ເຈົ້າຜູ້ອາໄສໃນຍ່ານຕະຫລາດເມືອງ, ເພາະພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍຈະຖືກທຳລາຍໃຫ້ຫມົດໄປ; ທຸກຄົນທີ່ເຫັນແກ່ເງິນຈະຖືກຕັດອອກໄປທັງຫມົດ.

¹²ໃນເວລານັ້ນເຮົາເອົາຕະກຽງຊ່ອງເບິ່ງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເຮົາຈະລົງໂທດພວກບໍ່ຮູ້ຮ້ອນຮູ້ຫນາວມາດົນ, ຄືຕະກອນເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະ ເວົ້າໃນໃຈຂອງພວກເຂົາວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະບໍ່ຊົງເຮັດຫຍັງເຮົາ, ບໍ່ວ່າດີຫລືຮ້າຍ."¹³ແຕ່ຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາຈະຖືກປຸ້ນ, ແລະ ບ້ານຂອງພວກເຂົາຈະຖືກປະໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ! ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະສ້າງບ້ານເຮືອນ ແຕ່ເຂົາທັງຫລາຍກໍຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່, ແລະ ເຖິງວ່າຈະເຮັດສວນອະງຸ່ນ ແຕ່ເຂົາທັງຫລາຍກໍຈະບໍ່ໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງພວກເຂົາ.

¹⁴ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະເຈົ້າຢາເວກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ໃກ້ເຂົ້າມາ ແລະ ມາໄວຫລາຍ! ສຽງຮ້ອງໃນວັນພຣະເຈົ້າຢາເວ ຄືນັກຮົບຈະຮ້ອງສຽງດັງຂົມຂື່ນທີ່ນັ້ນ!¹⁵ວັນນັ້ນຈະເປັນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດ, ເປັນວັນທີ່ທຸກໃຈ ແລະ ລະທົມໃຈ, ເປັນວັນແຫ່ງພາຍຸ ແລະການທຳລາຍລ້າງ, ເປັນວັນທີ່ມືດ ແລະ ມົ່ນຫມອງ, ເປັນວັນທີ່ເມກຄຸມແລະມືດທຶບ.¹⁶ວັນທີ່ມີສຽງແກ ແລະສຽງໂຫ່ຮ້ອງຂອງສົງຄາມ ຕໍ່ສູ້ບັນດາເມືອງທີ່ມີປ້ອມປ້ອງກັນ ແລະ ມີຫໍຄອຍສູງ

¹⁷ເພາະເຮົາຈະນຳຄວາມທຸກມາສູ່ມະນຸດ, ພວກເຂົາຈະຍ່າງແບບຄົນຕາບອດ ເພາະເຂົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ. ໂລຫິດຂອງເຂົາຈະຖືກເທອອກຄືຝຸ່ນລະອອງ, ແລະ ອະໄວຍະວະພາຍໃນຂອງເຂົາຈະຖືກເທອອກຄືມູນສັດ.¹⁸ເງິນຫລືທອງຄຳຂອງເຂົາ ຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍກູ້ເຂົາໄດ້ ໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ. ດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະອົງ ໂລກພິພົບທັງຫມົດຈະຖືກເຜົາຜານ, ເພາະພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຢູ່ອາໄສເທິງໂລກພິພົບທັງຫມົດ ເຖິງຈຸດຈົບແບບສິ້ນເຊີງ ແລະ ດ້ວຍຄວາມສະທ້ານຢ້ານກົວ."

2

¹ລວມໂຕກັນເຖາະ ຊົນຊາດທີ່ບໍ່ມີຄວາມອັບອາຍເອີຍ -²ກ່ອນທີ່ຄຳບັນຊາຈະມາຮອດ ແລະ ວັນເວລາຜ່ານໄປຄືແກບທີ່ປິວ, ກ່ອນທີ່ຄວາມໂກດຮ້າຍໂມໂຫຂອງພຣະເຈົາຢາເວຈະມາຮອດເຈົ້າ, ກ່ອນວັນທີ່ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວຈະລົງມາເຫນືອເຈົ້າ.³ຈົ່ງສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຢາເວເທີ້ນ, ບັນດາຜູ້ຖ່ອມໃຈໃນແຜ່ນດິນໂລກ ຜູ້ທີ່ເຮັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ! ຈົ່ງຊອກຫາຄວາມຊອບທຳ. ສະແຫວງຫາຄວາມຖ່ອມໃຈ, ແລະ ບາງທີເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ ໃນວັນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.

⁴ເພາະກາຊາຈະຖືກປ່ອຍຮ້າງ, ແລະ ອາຊະເກໂລນຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ຮົກຮ້າງ. ພວກເຂົາຈະຂັບໄລ່ອາຊະໂດດໃນຍາມທ່ຽງວັນ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຖອນຮາກເອັກໂຣນ!⁵ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າຜູ້ອາໄສຢູ່ແຄມທະເລ, ຊາວເກເຣັດເອີຍ! ພຣະດຳຣັດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວໂທດເຈົ້າວ່າ, ການາອານ, ດິນແດນແຫ່ງຊາວຟີລິດສະຕິນ. ເຮົາຈະທຳລາຍເຈົ້າ ບໍ່ໃຫ້ເຫລືອແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ.

⁶ດັ່ງນັ້ນດິນແດນແຄມທະເລ ຈະກາຍເປັນທົ່ງຫຍ້າສຳລັບບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະ ແລະ ສຳລັບຄອກແກະ.⁷ດິນແດນຝັ່ງທະເລນັ້ນຈະຕົກເປັນຂອງຄົນທີ່ເຫລືອຂອງຢູດາ, ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາຈະລ້ຽງຝູງແກະ. ປະຊາຊົນຂອງພວກເຂົາຈະນອນລົງໃນບ້ານເຮືອນຂອງອາຊະເກໂລນ ໃນຍາມແລງ, ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ຈະຊົງດູແລພວກເຂົາ ແລະ ຊົງໃຫ້ເຂົາຄືນສູ່ສະພາບດີອີກເທື່ອຫນຶ່ງ ແລະ ຈະນຳຊະເລີຍຂອງພວກເຂົາກັບມາ.

⁸"ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳຫມິ່ນປະຫມາດຂອງໂມອາບ ແລະ ຄຳສຽດສີຂອງປະຊາຊົນຊາວອຳໂມນ ເມື່ອພວກເຂົາຫມິ່ນປະຫມາດປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະ ຂົ່ມຂູ່ເອົາດິນແດນຂອງພວກເຂົາ.⁹ສະນັ້ນ, ດັ່ງເຮົາມີຊີວິດຢູ່ - ນີ້ແມ່ນຄຳປະກາດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວຈອມໂຢທາ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, - ໂມອາບຈະເປັນເຫມືອນໂຊໂດມ, ແລະ ຊາວອຳໂມນຈະເປັນເຫມືອນໂກໂມຣາ; ຢ່າງແທ້ສັນນັ້ນເປັນແຫລ່ງບໍ່ເກືອ, ເປັນແດນທີ່ຮົກຮ້າງຕະຫລອດໄປ. ແຕ່ປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາທີ່ເຫລືອຢູ່ ຈະປຸ້ນພວກເຂົາ ແລະຊົນຊາດຂອງເຮົາທີ່ລອດຊີວິດມາ ຈະຄອບຄອງດິນແດນຂອງພວກເຂົາ."

¹⁰ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ຊາວໂມອາບ ແລະຊາວອຳໂມນເພາະຄວາມຍິ່ງຈອງຫອງຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດ ແລະ ເຢາະເຍີ້ຍປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວຈອມໂຢທາ.¹¹ແລ້ວພວກເຂົາຈະຢຳເກງພຣະເຈົ້າຢາເວ, ເມື່ອພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍພະເຈົ້າທັງປວງຂອງທາງໂລກນັ້ນ. ທຸກຄົນຈະນະມັດສະການພຣະອົງ, ໃນດິນແດນຂອງຕົນ, ຈາກຊາຍຝັ່ງທະເລທຸກແຫ່ງ.

¹²ພວກເຈົ້າຊາວເອທິໂອເປຍທັງຫລາຍເອີຍຈະຖືກປະຫານດ້ວຍດາບຂອງເຮົາເຊັ່ນກັນ,¹³ແລະ ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕໍ່ສູ້ກັບດິນແດນພາກເຫນືອ ແລ ະຊົງທຳລາຍອັດຊີເຣຍ, ດັ່ງນັ້ນນະຄອນນີເນເວຈະເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ, ແລະ ແຫ້ງແລ້ງເຫມືອນດັ່ງທະເລຊາຍ.¹⁴ແລ້ວຝູງສັດທັງຫລາຍຈະນອນທີ່ນັ້ນ, ລວມທັງສິ່ງສາລາສັດທຸກຊະນິດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ທັງນົກເຄົ້າ ແລະ ກາດຳຈະຢູ່ບ່ອນເທິງສຸດຂອງເສົາ. ສຽງຮ້ອງຂອງມັນດັງກ້ອງຜ່ານປະຕູປ່ອງຢ້ຽມ; ຕາມທາງຈະມີກອງເສດຫີນເສດປູນ; ຄານໄມ້ສົນແກະສະລັກຂອງເມືອງຈະລອກອອກ.

¹⁵ນີ້ແຫລະນະຄອນເຈົ້າສຳລານ ເຊິ່ງຢູ່ມາແບບບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະໄດ້ເວົ້າໃນໃຈຂອງນາງວ່າ, "ນີ້ແຫລະເຮົາ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜສະເຫມີເຫມືອນເຮົາ." ແລ້ວນາງກໍຈະພົບກັບຄວາມພິນາດຂະຫນາດໃດ, ສະຖານທີ່ເປັນທີ່ອາໄສຂອງສັດປ່າ. ຄົນທັງປວງທີ່ຜ່ານນາງໄປ ມາກໍເຢາະເຢີ້ຍ ແລະ ສັ່ນກຳປັ້ນໃສ່ນາງ.

3

¹ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ເມືອງທີ່ທໍລະຍົດ! ເມືອງທີ່ມີຄວາມຮຸນແຮງເປັນມົນທິນ.²ນາງບໍ່ຍອມຟັງສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຫລື ຍອມຮັບການແກ້ໄຂຈາກພຣະເຈົ້າຢາເວ. ນາງບໍ່ໄດ້ໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະ ບໍ່ຍອມເຂົ້າມາໃກ້ພະເຈົ້າຂອງນາງ.

³ເຈົ້ານາຍຂອງເມືອງນີ້ເປັນຄືສິງໂຕທີ່ຮ້ອງຄາມຣາມໃນທ່າມກາງພວກນາງ. ຜູ້ຕັດສິນຂອງນາງເປັນຄືຫມາປ່າໃນຍາມກາງຄືນ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ເຫລືອອີ່ຫຍັງໄວ້ເຖິງຕອນເຊົ້າ.⁴ພວກຜູ້ເຜີຍພະວັດຈະນະຂອງນາງເປັນຄົນອວດອ້າງ ແລະ ເປັນຄົນທໍລະຍົດ. ບັນດາປະໂຣຫິດຂອງນາງກໍດູຫມິ່ນປະຫມາດສິ່ງສັກສິດ ແລະ ຝ່າຝືນກົດບັນຍັດ.

⁵ພຣະເຈົ້າຢາເວຜູ້ຊົງຊອບທຳ ໃນທ່າມກາງນາງ. ພຣະອົງບໍ່ຊົງເຮັດຜິດເລີຍ. ທຸກເຊົ້າພຣະອົງຈະຊົງເຮັດຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງພຣະອົງໃຫ້ປະຈັກ! ບໍ່ເກັບໄວ້ໃນຄວາມສະຫວ່າງເລີຍ, ແຕ່ຄົນອະທຳນັ້ນບໍ່ຮູ້ຈັກອາຍ.

⁶"ເຮົາໄດ້ທຳລາຍປະຊາຊາດທັງຫລາຍ; ປ້ອມປາການຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກທຳລາຍລ້າງ. ເຮົາເຮັດໃຫ້ຖະຫນົນຫົນທາງຂອງພວກເຂົາຮ້າງເປົ່າປ່ຽວ, ເພື່ອວ່າບໍ່ມີໃຜຜ່ານໄປມາ. ເມືອງຕ່າງໆ ຂອງເຂົາຖືກທຳລາຍ ເພື່ອບໍ່ມີໃຜອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນເລີຍຈັກຄົນ.⁷ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ແນ່ນອນພວກເຈົ້າຈະຢຳເກງເຮົາ. ຈົ່ງຍອມຮັບການຕີສອນ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກຄອບຄົວຂອງເຈົ້າໂດຍທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາວາງແຜນທີ່ຈະເຮັດຕໍ່ເຈົ້າ." ແຕ່ເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ກະຕືລືລົ້ນຂຶ້ນທຸກເຊົ້າໂດຍການກະທຳສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງຂອງພວກເຂົາ.

⁸ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຊົງປະກາດດັ່ງນີ້ວ່າ - “ເພາະສະນັ້ນຈົ່ງຄອຍເຮົາ - ຈົນເຖິງວັນທີ່ເຮົາລຸກຂຶ້ນເພື່ອຜູ້ຕົກເປັນເຫຍື່ອ. ເພາະເຮົາຕັດສິນໃຈທີ່ຈະລວບລວມປະຊາຊາດ, ແລະ ໃຫ້ອານາຈັກມາຊຸມນຸມກັນ, ເພື່ອເທຄວາມໂກດຮ້າຍ, ພຣະພິໂຣດອັນຮ້າຍແຮງທັງຫມົດຂອງເຮົາ, ເພື່ອວ່າໂລກພິພົບທັງຫມົດຈະຖືກເຜົາຜານດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມໂມໂຫຂອງເຮົາ.

⁹ແຕ່ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ສົບປາກທີ່ບໍຣິສຸດແກ່ປະຊາຊົນທັງຫລາຍ, ເພື່ອວ່າທຸກຄົນຈະຮ້ອງທູນອອກພຣະນາມພຣະເຈົ້າຢາເວ ເພື່ອບົວລະບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງດ້ວຍໃຈອັນດຽວກັນ.¹⁰ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການເຮົາ ຈາກຟາກຂ້າງຂອງແມ່ນຳ້ເອທິໂອເປຍ - ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ທີ່ກະຈັດກະຈາຍໄປ - ຈະນຳເຄື່ອງບູຊາມາຍັງເຮົາ.¹¹ໃນມື້ນັ້ນເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ ຈາກການກະທຳທັງຫມົດທີ່ເຈົ້າໄດ້ຕໍ່ຕ້ານເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນເຮົາຈະເອົາຄົນທີ່ຊື່ນຊົມຄວາມຈອງຫອງຂອງຕົນໃຫ້ອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ແລະ ເພາະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຍິ່ງຈອງຫອງ ທີ່ພູເຂົາອັນບໍຣິສຸດຂອງເຮົາອີກຕໍ່ໄປ.

¹²ແຕ່ເຮົາຈະປະເຈົ້າໃຫ້ເຫມືອນຢ່າງຄົນທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍ ແລະ ທຸກຈົນ, ແລະ ເຈົ້າຈະສະແຫວງຫາທີ່ລີ້ໄພໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.¹³ບັນດາຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນ ຈະບໍ່ເຮັດຄວາມບໍ່ຍຸດຕິທຳອີກຕໍ່ໄປ ຫລື ເວົ້າຂີ້ຕົວະ, ແລະໃນປາກຂອງພວກເຂົານັ້ນຈະບໍ່ພົບຄວາມຫລອກຫລວງ; ເພາະພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຫາກິນ ແລະນອນລົງ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜເຮັດໃຫ້ເຂົາຢ້ານກົວ."

¹⁴ທິດາແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ ຈົ່ງຮ້ອງເພງເຖາະ ອິດສະຣາເອນເອີຍ ຈົ່ງໂຮ່ຮ້ອງໃຫ້ກຶກກ້ອງ ຈົ່ງເປມປີແລະຊື່ນຊົມຍິນດີດ້ວຍສຸດໃຈຂອງເຈົ້າເຖາະ ທິດາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ,¹⁵ພຣະເຈົ້າຢາເວຊົງຍົກເລີກການລົງໂທດເຈົ້າແລ້ວ; ພຣະອົງຊົງຂັັບໄລ່ສັດຕູຂອງເຈົ້າໄປແລ້ວ! ພຣະເຈົ້າຢາເວຊົງເປັນກະສັດແຫ່ງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະບໍ່ຢ້ານຄວາມຊົ່ວຮ້າຍອີກຕໍ່ໄປ!¹⁶ໃນມື້ນັ້ນພວກເຂົາຈະເວົ້າກັບເຢຣູຊາເລັມວ່າ, "ໂອຊີໂອນເອີຍ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ຢ່າໃຫ້ມືຂອງເຈົ້າອ່ອນເພຍໄປ.

¹⁷ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຊົງຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງຣິດອຳນາດທີ່ຈະຊ່ວຍກູ້ພວກເຈົ້າ. ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ຄວາມເບີກບານມ່ວນຊື່ນແກ່ເຈົ້າ ແລະ ເພາະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ຊົງສະຫງົບໃນຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະຊົງເບີກບານເພາະເຈົ້າດ້ວຍການຮ້ອງເພງສຽງດັງ ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ.¹⁸ເມື່ອໃນມື້ແຫ່ງເທດສະການຕາມກຳນົດ. ເຮົາຈະກຳຈັດຄວາມໄພພິບັດອອກຈາກເຈົ້າ. ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງທົນຮັບການອັບອາຍເພາະເລື້ອງນີ້ອີກ.

¹⁹ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະຈັດການກັບທຸກຄົນທີ່ກົດຂີ່ເຈົ້າ. ໃນເວລານັ້ນ, ເຮົາຈະຊ່ວຍຄົນພິການ ແລະ ລວບລວມຜູ້ທີ່ຖືກຂັບໄລ່ໄປ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນທີ່ສັນລະເສີນ, ແລະ ເຮົາຈະປ່ຽນຄວາມອັບອາຍຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຊື່ສຽງໂດ່ງດັງໄປທັງໂລກ.²⁰ໃນເວລານັ້ນເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າ; ຄືໃນເວລາທີ່ເຮົາລວບລວມເຈົ້າເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ທຸກປະຊາຊາດຂອງແຜ່ນດິນໂລກເຄົານັບຖື ແລະສັນລະເສີນເຈົ້າ, ເມື່ອເຈົ້າເຫັນວ່າເຮົາໄດ້ໃຫ້ເຈົ້າກັບສູ່ສະພາບເດີມ" ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

ພຣະຄຳພີ ຮັກກາຍ

1

¹ໃນປີທີສອງແຫ່ງຣາຊະການກະສັດ ດາຣິອຸດ, ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເດືອນທີຫົກ, ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາໂດຍທາງຮັກກາຍ ຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ເຖິງເຊຣູບາເບນ ລູກຊາຍເຊອານຕີເອນ ຜູ້ປົກຄອງເມືອງຢູດາ ແລະ ເຖິງໂຢຊວຍ ລູກຊາຍເຢໂຮຊາດັກ ມະຫາປະໂລຫິດວ່າ,²"ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ກ່າວວ່າ, 'ຍັງບໍ່ເຖິງເວລາຂອງເຮົາທີ່ຈະມາ ຫລືຈະສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.”

³ແລ້ວພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວຈຶ່ງມາໂດຍທາງຮັກກາຍ ຜູ້ປະກາດພຣະທຳວ່າ,⁴“ເຖິງເວລາແລ້ວຫລືທີ່ຕົວທ່ານຈະອາໃສໃນເຮືອນທີ່ສ້າງແລ້ວສົມບູນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະວິຫານນີ້ຍັງເພພັງຢູ່?⁵ບັດນີ້ ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຈຶ່ງຊົງກ່າວວ່າ “ຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງຫົນທາງຂອງເຈົ້າ!⁶ເຈົ້າໄດ້ຫວ່ານຫລາຍ ແຕ່ເກັບກ່ຽວພຽງເຫລັກໜ້ອຍ; ເຈົ້າກິນແຕ່ບໍ່ເຄີຍອີ່ມ; ເຈົ້າດື່ມແຕ່ກໍບໍ່ເຄີຍເຊົາຢາກ. ເຈົ້ານຸ່ງຫົ່ມແຕ່ກໍບໍ່ອົບອຸ່ນ, ແລະ ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຄ່າຈ້າງ ກໍເອົາເງິນໃສ່ລົງໃນຖົງທີ່ມີແຕ່ຮູ.

⁷ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: “ຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງທາງຂອງເຈົ້າ!⁸ພຣະຢາເວ ຊົງກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຂຶ້ນໄປເທິງພູ, ແລ້ວເອົາໄມ້ມາສ້າງພຣະວິຫານຂອງເຮົາ; ເພື່ອທີເຮົາຈະມີຄວາມພໍໃຈ, ແລະ ໄດ້ຮັບກຽດເພາະພຣະວິຫານນັ້ນ!”⁹“ເຈົ້າຫວັງໄດ້ຫລາຍ, ແຕ່ເບິ່ງແມ! ເມື່ອເຈົ້ານຳຜົນອັນໜ້ອຍດຽວກັບໄປເຮືອນຂອງເຈົ້າ, ເຮົາກໍເປົ່າມັນໄປ! ເພາະເຫດໃດ?” ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ. "ເພາະເຈົ້າຕ່າງກໍວຸ້ນຢູ່ກັບເຮືອນຂອງຕົນ, ແຕ່ປ່ອຍໃຫ້ວິຫານຂອງເຮົາຍັງເພພັງຢູ່.

¹⁰ເພາະເຫດນີ້ ທ້ອງຟ້າຈະປິດນ້ຳຫມອກໄວ້ຈາກເຈົ້າ, ແລະ ແຜ່ນດິນຈະຢຸດການໃຫ້ເກດຜົນແກ່ເຈົ້າ.¹¹ເຮົາໄດ້ເອີ້ນຄວາມແຫ້ງແລ້ງມາສູ່ແຜ່ນດິນ ແລະ ໂນນພູ, ເມັດເຂົ້າ, ນ້ຳອະງຸ່ນໃຫມ່ ແລະ ນ້ຳມັນ, ການເກັບກ່ຽວຂອງແຜ່ນດິນ, ນຸດ, ແລະ ສັດ, ແລະຜົນຈາກນໍ້າມືແຫ່ງການງານທຸກຢ່າງຂອງເຈົ້າ!”

¹²ແລ້ວເຊຣູບາເບນ ລູກຊາຍເຊອານຕີເອນ, ແລະ ໂຢຊວຍ ລູກຊາຍເຢໂຮຊາດັກມະຫາປະໂລຫິດ, ລວມທັງປະຊາຊົນທັງປວງທີ່ເຫລືອ, ກໍໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາທັງຫລາຍ ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ຮັກກາຍ, ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ໃຊ້ເພິ່ນມາ ແລະ ປະຊາຊົນກໍຢຳເກງພຣະພັກພຣະຢາເວ.¹³ແລ້ວຮັກກາຍ, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະຢາເວ, ກ່າວຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ພຣະຢາເວປະກາດວ່າ ເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ!”

¹⁴ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງບັນດົນໃຈຂອງເຊຣູບາເບນ ລູກຊາຍເຊອານຕີເອນ ຜູ້ປົກຄອງເມືອງຢູດາໃຫ້ຕື່ນ, ແລະ ໂຢຊວຍ ລູກຊາຍເຢໂຮຊາດັກ ມະຫາປະໂລຫິດ, ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງທີ່ເຫລືອຢູ່ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ໄປສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ,¹⁵ໃນວັນທີຊາວສີ່ຂອງເດືອນທີຫົກ, ປີທີສອງແຫ່ງຣາຊະການກະສັດດາຣິອຸດ.

2

¹ໃນເດືອນທີເຈັດ ວັນທີຊາວເອັດ ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວມາໂດຍທາງຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ຮັກກາຍ, ກ່າວວ່າ,²“ຈົ່ງກ່າວແກ່ຜູ້ປົກຄອງເມືອງຢູດາ, ເຊຣູບາເບນລູກຊາຍເຊອານຕີເອນ, ແລະ ແກ່ມະຫາປະໂລຫິດ ໂຢຊວຍ ລູກຊາຍເຢໂຮຊາດັກ, ແລະກ່າວແກ່ປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຢູ່. ວ່າ,

³'ໃຜແດ່ທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ ທີ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນພຣະຣັດສະມີແຫ່ງພຣະວິຫານນີ້ໃນຄາວກ່ອນ? ຕອນນີ້ ທ່ານເຫັນຢ່າງໃດ? ຕ່າງໄປຈາກເດີມໃນສາຍຕາຂອງທ່ານຫລືບໍ?⁴"ບັດນີ້, ເຊຣູບາເບນເອີຍ — ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເທີ້ນ! ໂອມະຫາປະໂລຫິດເອີຍ ໂຢຊວຍລູກຊາຍເຢໂຮຊາດັກ; ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເທີ້ນ, ປະຊາຊົນທັງຫມົດແຫ່ງແຜ່ນດິນເອີຍ, ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເທີ້ນ!” — ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວວ່າ, “ຈົ່ງເຮັດວຽກໃຫ້ເຮົາ — ເພາະເຮົາຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ! — ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ⁵“ນີ້ຄືພັນທະສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ໄວ້ກ່ອນພວກເຈົ້າຈະອອກຈາກເອຢິບ, ແລະ ວິນຍານຂອງເຮົາກໍຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ຢ່າຊູ່ຢ້ານເລີຍ!”

⁶ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: “ອີກບໍ່ດົນ ເຮົາຈະສັ່ນຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ, ທະເລ ແລະແຜ່ນດິນແຫ້ງອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ!⁷ເຮົາຈະສັ່ນບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະ ບັນດາຊາດທັງຫລາຍ ຈະນຳສິ່ງຂອງທີ່ມີຄ່າຂອງພວກເຂົາມາຖວາຍແກ່ເຮົາ, ແລະເຮົາຈະຕື່ມພຣະວິຫານແຫ່ງນີ້ດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີ,” ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁸ເງິນແລະຄຳເປັນຂອງເຮົາ! — ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ.⁹ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະວິຫານຫລັງນີ້ໃນອະນາຄົດ ຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນ, ພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ, ແລະເຮົາຈະປະທານສັນຕິສຸກແກ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້! — ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ.

¹⁰ໃນວັນທີຊາວສີ່ ເດືອນທີເກົ້າ, ໃນປີທີສອງຂອງຣາຊະການດາຣິອຸດ, ພຣະທຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາເຖິງຮັກກາຍຜູ້ປະກາດພຣະທຳວ່າ,¹¹“ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຖາມບັນດາປະໂລຫິດກ່ຽວກັບເລື່ອງຂອງພຣະບັນຍັດດັ່ງນີ້ວ່າ,¹²'ຖ້າຜູ້ໃດຖືຕ່ອນຊີ້ນບໍຣິສຸດສຳລັບພຣະຢາເວ ຫໍ່ດ້ວຍເສື້ອຄຸມຂອງເຂົາ, ແລະໄປຖືກເຂົ້າຈີ່ຫລືແກງ, ເຫລົ້າແຫວງ ຫລືນ້ຳມັນ, ຫລືອາຫານໃດໆກໍຕາມ, ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະບໍຣິສຸດໄປນຳຫລືບໍ່?'” ບັນດາພວກປະໂລຫິດຕອບວ່າ, “ບໍ່.”

¹³ແລ້ວຮັກກາຍໄດ້ກ່າວອີກວ່າ, “ຖ້າຫາກມີຄົນຫນຶ່ງຄົນໃດທີ່ເປັນມົນທິນເພາະໄປຖືກສົບມາ ແລ້ວມາແຕະຕ້ອງສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເປັນມົນທິນໄປນຳຫລືບໍ່?” ບັນດາປະໂລຫິດຕອບວ່າ, “ແມ່ນ, ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະເປັນມົນທິນໄປນຳ”¹⁴ແລ້ວຮັກກາຍຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ເພາະປະຊາຊົນກໍເປັນແບບນີ້ ແລະ ຊົນຊາດນີ້ ທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ານ້ອຍກໍເປັນແບບນີ້!—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ແລະດັ່ງນັ້ນທຸກສິິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາ: ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍແກ່ເຮົາກໍເປັນມົນທິນ.

¹⁵ບັດນີ້, ຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງວ່າ ໃນອະດີດໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດອັນໃດຂື້ນຈົນເຖິງປັດຈຸບັນນີ້. ກ່ອນທີ່ຫີນກ້ອນຫນຶ່ງຈະວາງຊ້ອນເທິງຫີນອີກກ້ອນຫນຶ່ງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ,¹⁶ແລ້ວຈະເປັນຢ່າງໃດ? ເມື່ອທ່ານມາຕວງເຂົ້າຈຳນວນຊາວຫນື່ນ, ແຕ່ມີພຽງສິບຫມື່ນ; ແລະ ເມື່ອທ່ານມາເຖິງບໍ່ເກັບນ້ຳອະງຸ່ນ ເພື່ອຕັກເອົາຫ້າສິບຖັງ, ແຕ່ກໍມີແຕ່ຊາວຖັງ.¹⁷“ເຮົາໄດ້ໂຈມຕີເຈົ້າແລະ ຜົນລະປູກແຫ່ງການງານຂອງເຈົ້າ ດ້ວຍການເຮັດໃຫ້ເກີດໂລກເພັ້ຍ ແລະ ເຊື້ອຣາ, ແຕ່ເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ຫັນກັບມາຫາເຮົາ—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

¹⁸ຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງຕັ້ງແຕ່ວັນນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ, ນັບຈາກວັນທີຊາວສີ່ ເດືອນທີເກົ້າ, ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວໄດ້ວາງລົງ. ຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງສາ!¹⁹ຍັງມີແນວປູກເຫລືອຢູ່ໃນເລົ້າຫລືບໍ? ເຄືອອະງຸ່ນ, ຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດ, ຕົ້ນຫມາກພິລາ, ແລະ ຕົ້ນຫມາກກອກເທດ ທີ່ຍັງບໍ່ເກີດຫມາກ! ຕັ້ງແຕ່ວັນນີ້ເປັນຕົ້ນໄປເຮົາຈະອວຍພອນແກ່ເຈົ້າ!”

²⁰ແລ້ວພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວກໍມາເຖິງຮັກກາຍ ຜູ້ປະກາດພຣະທຳເປັນເທື່ອທີສອງ ໃນວັນທີຊາວສີ່ຂອງເດືອນນັ້ນວ່າ,²¹“ຈົ່ງເວົ້າກັບຜູ້ປົກຄອງເມືອງຢູດາ, ເຊຣູບາເບນວ່າ, 'ເຮົາຈະສັ່ນຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ.²²ເພາະເຮົາຈະຂວ້ຳບັນລັງຂອງອານາຈັກຕ່າງໆ ແລະ ທຳລາຍອຳນາດຂອງອານາຈັກ ຂອງຊົນຊາດເຫລົ່ານັ້ນ! ເຮົາຈະຂວ້ຳລົດມ້າຮົບເສິກແລະຜູ້ຂັບຂີ່ລົດນັ້ນ; ທັງມ້າ ແລະ ຜູ້ຂີ່ມ້າຈະລົ້ມລົງ, ຄືທຸກຄົນຈະຖືກທຳລາຍດ້ວຍຄົມດາບຂອງພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ.

²³ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຊົງກ່າວວ່າ, “ໃນວັນນັ້ນ—ເຮົາຈະຮັບເຈົ້າ, ເຊຣູບາເບນລູກຊາຍເຊອານຕີເອນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວວ່າ. ເຮົາຈະຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນແຫວນປະທັບ, ເພາະເຮົາໄດ້ເລືອກເຈົ້າແລ້ວ!—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຢທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ!'”

ເຊຄາຣິຢາ

1

¹ໃນເດືອນທີແປດຂອງປີທີສອງແຫ່ງຣາຊະການຂອງດາຣິອຸດ, ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຢາເວມາເຖິງເຊຄາຣີຢາ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ລູກຊາຍຂອງເບເຣກີຢາ ແຫ່ງອິດໂດ, ຊົງກ່າວວ່າ,²“ພຣະຢາເວໄດ້ໂມໂຫຮ້າຍຕໍ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ!³ຈົ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຊົງກ່າວສິ່ງນີ້: ຈົ່ງຫັນມາຫາເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ—ແລະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວວ່າ, ແລະເຮົາຈະກັບມາຫາພວກເຈົ້າ.

⁴ຈົ່ງຢ່າເປັນເຫນືອນບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມກ່ອນຫນ້ານີ້, ກ່າວວ່າ, "ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຫັນຈາກທາງຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ການກະທຳທີ່ຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າ!" ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຍິນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ສົນໃຈເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.⁵ພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ໃສ? ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມຢູ່ໃສ, ພວກເຂົາຢູ່ທີ່ນີ້ຕະລອດໄປເປັນນິດບໍ?⁶ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ແລະ ຂໍ້ບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາທີ່ເຮົາ ໄດ້ບັນຊາແກ່ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມທັງຫລາຍຂອງເຮົາ, ກໍໄດ້ຕາມທັນພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງໄດ້ກັບໃຈ ແລະເວົ້າວ່າ, 'ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ວາງແຜນທີ່ຈະກະທຳກັບເຮົາຕາມທາງ ແລະ ການກະທຳທີ່ສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບຂອງພວກເຮົາ, ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງໄດ້ກະທຳຢ່າງນັ້ນຕໍ່ພວກເຮົາ.'”

⁷ໃນວັນທີຊາວສີ່ຂອງເດືອນທີສິບເອັດ ຊຶ່ງເປັນເດືອນເຊບັດ, ໃນປີທີສອງຂອງກະສັດດາຣິອຸດ, ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຊຄາຣີຢາ ລູກຊາຍຂອງເບເຣກີຢາ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງອິດໂດ, ຊົງກ່າວວ່າ,⁸“ໃນເວລາກາງຄືນ ເຮົາໄດ້ເຫັນ, ແລະເປັນດັ່ງນີ້! ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂີ່ມ້າສີແດງ, ແລະເຂົາຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນນ້ຳມັນຂຽວທີ່ຢູ່ພູເຂົາ; ແລະຢູ່ເບື້ອງຫລັງຂອງເຂົາມີມ້າສີແດງ, ສີດ່າງ, ແລະ ສີຂາວ.⁹ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຖາມວ່າ, ‘ເຈົ້ານາຍເຈົ້າເອີຍ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?" ຈາກນັ້ນເທວະດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ນີ້ແມ່ນອັນໃດ."

¹⁰ແລະຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຢືນຂຶ້ນຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນນ້ຳມັນຂຽວ ໄດ້ຕອບ ແລະກ່ວວ່າ, "ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຄົນທັງຫລາຍທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງອອກໄປທ່ຽວທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ."¹¹ພວກເຂົາໄດ້ຕອບເທວະດາຂອງພຣະຢາເວ ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນນ້ຳມັນສີຂຽວວ່າ; ພວກເຂົໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, "ພວກເຮົາໄດ້ທ່ອງທ່ຽວໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ; ເບິ່ງແມ, ທົ່ວແຜ່ນດິນຍັງຄົງພັກຜ່ອນຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກຢູ່."

¹²ຈາກນັ້ນເທວະດາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ຕອບ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ອີກດົນປານໃດ ທີ່ພຣະອົງຈະບໍ່ສຳແດງຄວາມເມດຕາສົງສານຕໍ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຫົວເມືອງແຫ່ງຢູດາ ທີ່ໄດ້ທົນທຸກຢ່າງບໍ່ຫນ້າເພິງພໍໃຈມາເປັນເວລາເຈັດສິບປີແລ້ວນັ້ນ?"¹³ພຣະຢາເວຕອບເທວະດາ ຜູ້ຊຶ່ງເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ດີ, ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການເລົ້າໂລມໃຈ.

¹⁴ດັ່ງນັ້ນເທວະດາຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ໄດ້ກ່າວຂຶ້ນວ່າ, ‘ຈົ່ງຮ້ອງປະກາດ ແລະ ເວົ້າວ່າ, ' ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງກ່່າວສິ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາມີຄວາມຫວງແຫນອັນໃຫຍ່ຫລວງຕໍ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຊີໂອນ ດ້ວຍຄວາມຮັກທີ່ຍ່ິ່ງໃຫຍ່!¹⁵ເຮົາໄດ້ໃຈຮ້າຍປະຊາຊົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຢ່າງສະບາຍຫລາຍ. ເມື່ອເຮົາໄດ້ໃຈຮ້າຍພຽງເລັກນ້ອຍກັບພວກເຂົາ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໄພພິບັດຢ່າງຮ້າຍແຮງເພີ່ມຂຶ້ນ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ກັບມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ. ພຣະວິຫານຂອງເຮົາຈະຖືກສ້າງໃນນັ້ນ—ນີ້ຄືປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ແລະ ເຊືອກວັດຈະຖືກຄຶງອອກເຫນືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ!'¹⁷ຈົ່ງຮ້ອງປະກາດອີກຄັ້ງວ່າ, 'ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເມືອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາຈະເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍຄວາມດີງາມອີກຄັ້ງ, 'ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງມາເລົ້າໂລມຈິດໃຈຊີໂອນອີກຄັ້ງ, ແລະ ພຣະອົງຈະເລືອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງ.'”

¹⁸ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ເຫັນເຂົາສັດສີ່ອັນ!¹⁹ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທູນຖາມກັບເທວະດາ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ “ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄືຫຍັງ?” ພວກເຂົາໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຂົາເຫລົ່ານີ້ຄືເຂົາສັດທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຢູດາ, ອິດສະຣາເອນ ແລະ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແຍກກະຈັດກະຈາຍໄປ.”

²⁰ຈາກນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ສຳແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນຊ່າງຝືມືສີ່ຄົນ. ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖາມວ່າ, “ຄົນເຫລົ່ານີ້ມາເຮັດຫຍັງ?²¹ພວກເຂົາໄດ້ຕອບ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ເຫລົ່ານີ້ຄືເຂົາສັດທັງຫລາຍທີ່ເຮັດໃຫ້ຢູດາແຍກກະຈັດກະຈາຍໄປ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີຜູ້ໃດຍົກຫົວຂອງເຂົາຂຶ້ນ. ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ກຳລັງມາເພື່ອຂັບໄລ່ເຂົາສັດທັງຫລາຍຂອງບັນດາປະຊາຊາດທີ່ໄດ້ຍົກເຂົາສັດໃດໆ, ຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ແຜ່ນດິນແຫ່ງຢູດາ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຢູດາແຍກກະຈັດກະຈາຍໄປ.”

2

¹ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນອີກ ແລະ ໄດ້ເຫັນມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ມີເຊືອກວັດແທກຢູ່ໃນມື.²ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມວ່າ “ທ່ານກຳລັງຈະໄປໃສ?” ແລະເຂົາໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈະໄປວັດແທກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເພື່ອເບິ່ງຄວາມກວ້າງ ແລະຄວາມຍາວຂອງນະຄອນນັ້ນ.”

³ແລ້ວເທວະດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍນັ້ນກໍໄດ້ຈາກໄປ ແລະ ເທວະດາອີກອົງຫນຶ່ງໄດ້ອອກໄປພົບເຂົາ.⁴ເທວະດາອົງທີສອງໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງແລ່ນໄປ ແລະ ເວົ້າກັບຄົນຫນຸ່ມຄົນນັ້ນວ່າ, ‘ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະນັ່ງຢູ່ໃນຊົນນະບົດທີ່ໂລ່ງກວ້າງ ເພາະການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຈຳນວນຄົນ ແລະ ສັດລ້ຽງໃນນະຄອນນັ້ນ.⁵ເພາະເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວກ່າວ—ເຮົາຈະເປັນເຫນືອນກຳແພງແປວໄຟອ້ອມເມືອງນັ້ນໄວ້, ແລະເຮົາຈະເປັນສະຫງ່າຣາສີໃນທ່າມກາງເຈົ້າ.

⁶ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ!—ຈົ່ງຫນີໄປໃຫ້ພົ້ນຈາກແຜ່ນດິນແຫ່ງທິດເຫນືອ—ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າພັດພາກຈາກກັນໄປ ເຫມືອນລົມທັງສີ່ທິດຂອງແຫ່ງທ້ອງຟ້າ!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.⁷ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຫນີໄປຍັງຊີໂອນ, ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ກັບລູກສາວຂອງບາບີໂລນ!'"

⁸ເພາະວ່າຫລັງຈາກທີ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ໃຫ້ກຽດຂ້ານ້ອຍ ແລະ ສົ່ງຂ້ານ້ອຍໄປຕໍ່ສູ້ບັນດາປະຊາຊາດທີ່ໄດ້ປຸ້ນພວກເຈົ້າ—ສຳລັບໃຜກໍຕາມທີ່ໄດ້ແຕະຕ້ອງພວກເຈົ້າ, ແຕະຕ້ອງແກ້ວຕາຂອງພຣະເຈົ້າ!—ຫລັງຈາກພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກະທຳສິ່ງນີ້, ເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ,⁹"ເຮົາ ໂຕເຮົາເອງຈະສັ່ນມືຂອງເຮົາເຫນືອພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຖືກປຸ້ນ ເພື່ອໃຫ້ແກ່ທາດທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ." ຈາກນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ຈັກວ່າພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາ.

¹⁰"ລູກສາວຂອງຊີໂອນເອີຍ, ຈົ່ງໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີເຖີດ, ເພາະວ່າເຮົາ ໂຕເຮົາເອງຈະເຂົ້າມາ ແລະ ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ."¹¹ຈາກນັ້ນບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະເຕົ້າໂຮມກັນມາຍັງພຣະຢາເວໃນວັນນັ້ນ. ພຣະອົງກ່າວ່າ, "ຈາກນັ້ນພວກເຈົ້າຈະກາຍເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ; ເພາະເຮົາຈະສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ," ແລະ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາຫາພວກເຈົ້າ.

¹²ເພາະວ່າພຣະຢາເວຈະຮັບຢູດາເປັນສ່ວນມໍລະດົກ ເປັນກຳມະສິດອັນຊອບທັມໃນແຜ່ນດິນສັກສິດຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງຈະຊົງເລືອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສຳລັບພຣະອົງອີກຄັ້ງ.”¹³ຈົ່ງງຽບສະຫງົບ, ມະນຸດທັງຫມົດ, ຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ, ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກຈາກບ່ອນສະຖິດຂອງພຣະອົງແລ້ວ!

3

¹ແລ້ວເທວະດາໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນໂຢຊວຍ ມະຫາປະໂລຫິດ ຊຶ່ງກຳລັງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເທວະດາຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ຊາຕານຢືນຢູ່ຂ້າງຂວາມືຂອງເຂົາ ເພື່ອຈະກ່າວໂທດຄວາມບາບຂອງເຂົາ.²ເທວະດາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ຊາຕານວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຕຳນິເຈົ້າຊາຕານ; ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຜູ້ທີ່ຊົງເລືອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຕຳນິເຈົ້າ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນເຫລັກຕີກາທີ່ໄດ້ຖືກອອກມາຈາກໄຟຫລື?”³ເມື່ອໂຢຊວຍໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເທວະດາ ເຂົາໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງເປິເປື້ອນ!

⁴ເທວະດາໄດ້ເວົ້າ ແລ ກ່າວກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຍິນຕໍ່ຫນ້າເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຖອດເຄື່ອງນຸ່ງເປື້ອນອອກຈາກເຂົາ.” ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ກ່າວກັບໂຢຊວຍວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງແມ! ເຮົາໄດ້ເປັນເຫດນຳເອົາຄວາມຜິດບາບຂອງເຈົ້າອອກໄປຈາກເຈົ້າແລ້ວ ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້ານຸ່ງເຄື່ອງໃຫມ່ດ້ວຍເສື້ອຜ້າທີ່ດີ ”⁵ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຜ້າແພບໍຣິສຸດມາຄຽນຫົວຂອງເຂົາ!” ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເອົາຜ້າແພບໍຣິສຸດມາຄຽນຫົວຂອງໂຢຊວຍ ແລະແຕ່ງຕົວດ້ວຍເສື້ອຜ້າທີ່ສະອາດ ໃນຂະນະທີ່ເທວະດາຂອງພຣະຢາເວກຳລັງຢືນຢູ່ຂ້າງໆ.

⁶ຕໍ່ຈາກນັ້ນເທວະດາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ສັ່ງໂຢຊວຍຢ່າງຈິງຈັງ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ,⁷“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຖ້າເຈົ້າດຳເນີນໃນບັນດາທາງຂອງເຮົາ ແລະ ຖ້າເຈົ້າຮັກສາກົດບັນຍັດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ປົກຄອງພຣະວິຫານຂອງເຮົາ ແລະ ເບິ່ງແຍງສະຖານທີ່ຂອງເຮົາ, ເພາະວ່າເຮົາຈະອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າໄປ ແລະ ເຂົ້າມາທ່າມກາງພວກເຫລົ່ານີ້ທີ່ເຝົ້າຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ.

⁸ໂຢຊວຍມະຫາປະໂລຫິດ, ຈົ່ງຟັງ, ເຈົ້າ ແລະ ພວກເພື່ອນທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຜູ້ອາໄສຢູ່ກັບເຈົ້າ! ເພາະວ່າຄົນທັງຫລາຍເຫລົ່ານີ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນ, ສຳລັບເຮົາ ເຮົາເອງຈະນຳກິ່ງກ້ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາມາ.⁹ບັດນີ້ ຈົ່ງເບິ່ງທີ່ກ້ອນຫີນກ້ອນນັ້ນທິ່ເຮົາໄດ້ຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຂອງໂຢຊວຍ ທີ່ມີດວງຕາເຈັດຫນ່ວຍຢູ່ເທິງກ້ອນຫີນດຽວນີ້, ແລະ ເຮົາຈະຈາຣຶກຂໍ້ຄວາມໄວ້—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ—ແລະ ເຮົາຈະກຳຈັດຄວາມຜິດບາບອອກຈາກແຜ່ນດິນນີ້ພາຍໃນຫນຶ່ງມື້.

¹⁰ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ກ່າວວ່າ—ໃນວັນນັ້ນ—ແຕ່ລະຄົນຈະເຊີນເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ ໃຫ້ມານັ່ງກ້ອງຕົ້ນອະງຸ່ນຂອງເຂົາ ແລະ ຢູ່ກ້ອງຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດຂອງພວກເຂົາ.”

4

¹ຈາກນັ້ນເທວະດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກຳລັງເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫລຽວມາ ແລະໄດ້ປຸກຂ້ານ້ອຍເຫມືອນປຸກຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ຕື່ນຈາກການນອນຫລັບຂອງເຂົາ.²ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ?” ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບວ່າ “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນເຄື່ອງຮອງຕີນໂຄມອັນຫນຶ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງຄຳລ້ວນໆ ແລະມີຈອກ ເທິງຍອດຂອງມັນ ແລະມີໂຄມໄຟເຈັດຫນ່ວຍຢູ່ເທິງເຄື່ອງຮອງຕີນໂຄມ ແລະມີຮາງລິນເຈັດຮາງສຳລັບໂຄມໄຟທຸກຫນ່ວຍທີ່ຢູ່ເທິງຍອດໂຄມນັ້ນ.³ມີຕົ້ນຫມາກກອກເທດສອງຕົ້ນຢູ່ໃກ້ໂຄມໄຟ, ຕົ້ນຫນຶ່ງຢູ່ທາງເບື້ອງຂວາຂອງຈອກ, ແລະຕົ້ນຫນຶ່ງຕົ້ນຫນຶ່ງຢູ່ເບື້ອງຊ້າຍ”

⁴ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າທູນຖາມເທວະດາຜູ້ທີ່ກຳລັງເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຫມາຍເຖີງຫຍັງ?”⁵ເທວະດາທີ່ກຳລັງເວົ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບ ແລະເວົ້າຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄືຫຍັງ?” ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບວ່າ “ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້.”

⁶ດັ່ງນັ້ນເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ນີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວເຖິງເຊຣູບາເບນຄື: ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກຳລັງ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍອຳນາດ, ແຕ່ດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.”⁷ໂອ ພູເຂົາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ເຈົ້າເປັນອັນໃດ? ຕໍ່ຫນ້າເຊຣູບາເບນ, ເຈົ້າຈະກາຍເປັນທົ່ງຮາບພຽງ ແລະເຂົາຈະນຳກ້ອນຫີນທີ່ຢູ່ເທິງຍອດພູອອກມາ ເພື່ອໂຫ່ຮ້ອງວ່າ, ‘ພຣະຄຸນ! ພຣະຄຸນສຳລັບຫີນນັ້ນ!’”

⁸ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ.⁹“ມືຂອງເຊຣູບາເບນໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານນີ້ ແລະມືຂອງເຂົາຈະນຳມາສູ່ຄວາມສຳເລັດ. ຈາກນັ້ນເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາຫາເຈົ້າ.¹⁰ຜູ້ໃດທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດວັນແຫ່ງການເລັກນ້ອຍເຫລົ່ານັ້ນ? ປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະຈະໄດ້ເຫັນສາຍດິ່ງທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນ (ພ້ອມກັບໂຄມໄຟທັງເຈັດດວງເຫລົ່ານັ້ນ ຄືບັນດາພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ຊົງຫລຽວເບິ່ງຢູ່ທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ).”¹¹ຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ທູນຖາມເທວະດານັ້ນວ່າ, “ຕົ້ນຫມາກກອກເທດສອງຕົ້ນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຂວາ ແລະເບື້ອງຊ້າຍຂອງເຄື່ອງຮອງຕີນໂຄມນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?”

¹²ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖາມເຂົາອີກຄັ້ງວ່າ, “ກິ່ງກ້ານຕົ້ນຫມາກກອກເທດທັງສອງກິ່ງກ້ານທີ່ມີນ້ຳມັນ ສີທອງໄຫລລົງມາແມ່ນຫຍັງ?”¹³ແລະເຂົາໄດ້ຕອບກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກບໍວ່າສິ່ງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?” ຂ້ານ້ອຍາຕອບວ່າ, “ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກ.”

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ເທວະດາໄດ້ຕອບວ່າ, “ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄືລູກຊາຍທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມ ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ”

5

¹ຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍຖອຍຫລັງກັບ ແລະເງີຍຫນ້າຂຶ້ນອີກ ກໍຫລຽວເຫັນຫນັງສືມ້ວນຫນຶ່ງເຫາະຢູ່.²ເທເວະດານັ້ນຈຶ່ງເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ” ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍເຫັນຫນັງສືມ້ວນຫນຶ່ງເຫາະຢູ່, ມັນຍາວຊາວສອກ ແລະກວ້າງສິບສອກ.”

³ແລ້ວເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ນີ້ແຫລະເປັນຄຳສາບແຊ່ງທີ່ແຜ່ອອກໄປທົ່ວພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ, ພວກໂຈນຂີ້ລັກທຸກຄົນຈະຖືກກຳຈັດອອກໄປຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ຂ້າງເບື້ອງຫນຶ່ງ ແລະທຸກຄົນທີ່ກ່າວຄຳສາບານບໍ່ຈິງ ຈະຕ້ອງຖືກກຳຈັດອອກຕາມບ່ອນທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນອີກເບື້ອງຫນຶ່ງ.⁴ເຮົາຈະສົ່ງມັນອອກໄປ—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ—ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຂີ້ລັກນັ້ນ ແລະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຄົນທີ່ສາບານບໍ່ຈິງ ໂດຍອອກນາມຂອງເຮົາ. ມັນຈະຍັງຄົງຢູ່ໃນບ້ານຂອງເຂົາ ແລະເຜົາໄຫມ້ທ່ອນໄມ້ ແລະ ກ້ອນຫີນທັງຫລາຍໃນເຮືອນນັ້ນ.”

⁵ຈາກນັ້ນເທວະດາຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍໄດ້ອອກ ແລະ ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງເງີຍຫນ້າຂຶ້ນ ແລະເບິ່ງວ່າ ສິ່ງທີ່ກຳລັງມານັ້ນ!”⁶ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ສິ່ງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?” ເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ “ນີ້ຄືກະຕ່າບັນຈຸຫນື່ງເອຟາທີ່ກຳລັງຈະມາ. ນີ້ຄືຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາທັງຫລາຍໃນທົ່ວແຜ່ນດິນທັງສິ້ນ."⁷ແລ້ວຝາເອຟາທີ່ປິດກະຕ່າໄດ້ເປີດອອກ ແລະມີຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງນັ່ງຢູ່ໃນນັ້ນ!

⁸ເທວະດາໄດ້ກ່າວວ່າ “ນີ້ແມ່ນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ!” ເທວະດາໄດ້ໂຍນຍິງນັ້ນເຂົ້າໃນກະຕ່າ, ແລ້ວເຂົາກໍເອົາຝາທີ່ເຮັດດ້ວຍຂີ້ກົ່ວປິດປາກມັນໄວ້.⁹ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍເງີຍຫນ້າຂຶ້ນຫລຽວເຫັນຜູ້ຍິງສອງຄົນອອກມາ, ແລະມີລົມຢູ່ໃນປີກຂອງນາງ—ເພາະວ່າພວກນາງມີປີກນັ້ນຄ້າຍຄືປີກຂອງນົກຂຸ້ມ. ພວກນາງໄດ້ຍົກກະຕ່າເອຟາຂຶ້ນລະຫວ່າງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທ້ອງຟ້າ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບເທວະດາຜູ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ນາງເຫລົ່ານັ້ນຈະເອົາກະຕ່າເອຟາໄປໃສ?”¹¹ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ໄປສ້າງພຣະວິຫານໃນແຜ່ນດິນຊີນາຍ ສຳລັບມັນ, ດັ່ງນັ້ນເມື່ອພຣະວິຫານສຳເລັດແລ້ວ, ກະຕ່ານັ້ນຈະຖືກຈັດໄວ້ທີ່ນັ້ນເທິງແທ່ນບ່ອນທີ່ມັນໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້.”

6

¹ຈາກນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັນກັບມາ ແລະ ໄດ້ເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງ ແລະໄດ້ເຫັນລົດມ້າຮົບສີ່ຄັນກຳລັງອອກມາລະຫວ່າງກາງພູເຂົາສອງຫນ່ວຍ; ແລະພູເຂົານັ້ນເຮັດມາຈາກທອງແດງ.²ລົດມ້າຮົບຄັນທຳອິດມີມ້າສີແດງ, ຄັນທີສອງມີມ້າສີດຳ,³ລົດມ້າຄັນທີສາມມ້າສີຂາວ, ແລະລົດມ້າຄັນທີສີ່ມ້າດ່າງສີເທົາ.⁴ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖາມເທວະດາ ຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?”

⁵ເທວະດານັ້ນໄດ້ຕອບ ແລະໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນລົມທັງສີ່ແຫ່ງທ້ອງຟ້າ ທີ່ອອກມາຈາກສະຖານທີ່ຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ ໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງຫລາຍ.⁶ຄົນກັບລົດທີ່ມີມ້າດຳທັງຫລາຍກຳລັງຈະອອກໄປປະເທດທາງທິດເຫນືອ; ມ້າສີຂາວທັງຫລາຍກຳລັງຈະອອກໄປປະເທດຕາເວັນຕົກ ແລະມ້າລາຍທັງຫລາຍກຳລັງຈະອອກໄປປະເທດທາງໃຕ້.”

⁷ມ້າແຂງແຮງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ອອກໄປແລະສະແຫວງຫາ ແລະຈະສຳຫລວດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ, ດັ່ງນັ້ນທູດສະຫວັນໄດ້ບອກວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປ, ແລະສຳຫລວດແຜ່ນດິນໂລກ!” ແລະພວກມັນໄດ້ໄປແລະສຳຫລວດທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.⁸ຈາກນັ້ນທູດສະຫວັນໄດ້ຮ້ອງຫາຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເບິ່ງແມ ມ້າເຫລົ່ານີ້ທີ່ອອກໄປຍັງປະເທດທາງທິດເຫນືອ; ພວກເຂົາຈະຕອບສະຫນອງພຣະວິນຍານຂອງເຮົາກ່ຽວກັບປະເທດທາງທິດເຫນືອ”

⁹ດັ່ງນັ້ນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁰“ຈົ່ງນຳເອົາຂອງຖວາຍຈາກບັນດາຊະເລີຍ ຄືຈາກເຮນດາຍ ໂຕບີຢາ, ແລະເຢດາຢາ—ແລະໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ແລະຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງໂຢສີຢາ ລູກຊາຍເຊຟານີຢາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກນະຄອນບາບີໂລນ.¹¹ຈົ່ງເອົາເງິນແລະຄຳ, ເຮັດເປັນມົງກຸດອັນຫນຶ່ງ ແລ້ວສວມໃສ່ເທິງຫົວຂອງໂຢຊວຍລູກຊາຍເຢໂຮຊາດັກ, ມະຫາປະໂລຫິດ.

¹²ຈົ່ງເວົ້າກັບເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, 'ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້: ຊາຍຄົນນີ້, ມີຊື່ວ່າ ກິ່ງ! ເຂົາຈະເຕີບໂຕໃນສະຖານທີ່ໆເຂົາຢູ່ ແລະຈາກນັ້ນເຂົາຈະສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹³ເຂົານັ້ນແຫລະຈະເປັນຜູ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ແລະເຂົາຈະໄດ້ຮັບສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງມັນ, ແລ້ວເຂົາຈະນັ່ງແລະປົກຄອງຢູ່ເທິງຣາຊະບັນລັງຂອງເຂົາ. ເຂົາຈະເປັນປະໂລຫິດຄົນຫນຶ່ງຢູ່ເທິງຣາຊະບັນລັງຂອງເຂົາ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈແຫ່ງສັນຕິສຸກຈະມີຢູ່ລະຫວ່າງສອງຝ່າຍ.

¹⁴ມົງກຸດຈະຖືກວາງໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ເພື່ອເປັນທີ່ລະນຶກເຖິງເຮນດາຍ, ໂຕບີຢາ, ເຢດາຢາ, ແລະເຮັນ ລູກຊາຍຂອງເຊຟານີຢາ.¹⁵ແລ້ວຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ຢູ່ໄກຈະມາແລະສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈະຮູ້ວ່າພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາຫາພວກທ່ານ; ເພາະນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ຖ້າພວກທ່ານເຊື່ອຟັງສຽງຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຢ່າງແທ້ຈິງ!”

7

¹ເມື່ອກະສັດດາຣິອຸດ ໄດ້ປົດຄອງເປັນເວລາສີ່ປີ, ໃນວັນທີສີ່ເດືອນທີເກົ້າ (ຊຶ່ງເປັນເດືອນກິດຊະເລັບ), ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຊຄາຣີຢາ.²ປະຊາຊົນເມືອງໄດ້ສົ່ງຊາເຣັດເຊ ແລະ ເຣເກມເມເລັກ ແລະພັກພວກຂອງເຂົາ ເພື່ອຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະພັກພຣະຢາເວ.³ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ບັນດາປະໂລຫິດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ແລະຕໍ່ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ; ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຄວນທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະໄວ້ທຸກໆໃນເດືອນທີຫ້າດ້ວຍການອົດອາຫານ ເຫມືອນທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດມາແລ້ວໃນຫລາຍປີຫລືບໍ?”

⁴ດັ່ງນັ້ນ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,⁵"ຈົ່ງເວົ້າກັບບັນດາປະຊາຊົນທັງຫມົດຂອງແຜ່ນດິນ ແລະກັບປະໂລຫິດທັງຫລາຍ ແລະເວົ້າວ່າ, 'ເມື່ອພວກເຈົ້າອົດອາຫານແລະໄວ້ທຸກໃນເດືອນທີຫ້າ ແລະ ເດືອນທີເຈັດເປັນເວລາດົນເຖິງເຈັດສິບປີນັ້ນ, ພວກເຈົ້າໄດ້ອົດອາຫານເພື່ອເຮົາແທ້ຫລືບໍ?⁶ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ກິນແລະດື່ມ, ພວກເຈົ້າໄດ້ກິນແລະດື່ມເພື່ອຕົວຂອງເຈົ້າເອງຫລື?⁷ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເປັນພຣະທັມ ຊຶ່ງພຣະຢາເວໄດ້ປະກາດ ໂດຍຜ່ານປາກຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມຮຸ້ນກ່ອນໆ, ເມື່ອຕອນພວກເຈົ້າຍັງຄົງໄດ້ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະເມື່ອງທັງຫລາຍຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງໂດຍອ້ອມຮອບ ແລະໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານໃນເນເກບ, ແລະເຂດທົ່ງພຽງທາງທິດຕາເວັກຕົກຫລື?”

⁸ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຊຄາຣີຢາ, ກ່າວວ່າ,⁹“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, 'ຈົ່ງຕັດສິນຕາມຄວາມຍຸດຕິທັມຢ່າງແທ້ຈິງ, ຕາມພັນທະສັນຍາທີ່ສັດຊື່, ແລະດ້ວຍຄວາມເມດຕາ. ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນເຮັດສິ່ງນີ້ກັບພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ.¹⁰ກ່ຽວກັບແມ່ຫມ້າຍ ແລະລູກກຳພ້າ, ຄົນຕ່າງດ້າວຫລືຄົນຍາກຈົນ—ຢ່າກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາ, ແລະ ຢ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຄົນໃດຄິດອຸບາຍຊົ່ວໃນໃຈ ທີ່ຈະທຳຮ້າຍຄົນອື່ນ.”

¹¹ແຕ່ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະເອົາໃຈໃສ່ ແລະຍົກບ່າຂຶ້ນຢ່າງດື້ດຶງ. ພວກເຂົາໄດ້ອັດຫູຂອງພວກເຂົາ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ.¹²ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຕົນແຂງກະດ້າງເຫມືອນຫີນ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຍິນພຣະບັນຍັດ ຫລື ຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ. ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ໄປເຖິງປະຊາຊົນ ໂດຍພຣະວິຍານຂອງພຣະອົງໃນສະໄຫມເລີ່ມຕົ້ນ, ໂດຍຜ່ານປາກຂອງຜູ້ປະກາດພຣະຄັມທັງຫລາຍ. ແຕ່ພວກປະຊາຊົນໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງ, ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງໂກດຮ້າຍຕໍ່ພວກເຂົາຢ່າງຫນັກ.

¹³ມັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຟັງ. ດ້ວຍວິທີການດຽວກັນ,“ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງກ່າວ, "ພວກເຂົາຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ເຮົາ, ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.¹⁴ເພາະເຮົາຈະກະຈັດກະຈາຍພວກເຂົາໄປດ້ວຍລົມຫົວກຸດໄປເຖິງປະຊາຊາດທັງຫລາຍທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນ, ແລະແຜ່ນດິນນັ້ນຈະຖືກຮ້າງເປົ່າຫລັງຈາກພວກເຂົາ. ເພາະວ່າຈະບໍ່ມີໃຜທຽວຜ່ານແຜ່ນດິນນັ້ນ ຫລື ກັບມາຫາມັນອີກ ຕັ້ງແຕ່ປະຊາຊົນນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປັນຫນ້າເພິງພໍໃຈຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ກາຍເປັນຮົກຮ້າງວ່າງເປົ່າ."

8

¹ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,²“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຫວງແຫນຊີໂອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະເຮົາຫວງແຫນນາງດ້ວຍຄຽດຮ້າຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່!³ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຈະກັບໄປຫາຊີໂອນ ແລະ ຈະອາໄສໃນທ່າມກາງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະວ່າເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກເອີ້ນວ່າເມືອງແຫ່ງຄວາມຈິງ ແລະພູເຂົາຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຈະຖືກເອີ້ນວ່າພູເຂົາບໍຣິສຸດ!

⁴ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຊາຍເຖົ້າແລະຍິງເຖົ້າຈະອາໄສຢູ່ຕາມຖະຫນົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງ, ແລະທຸກຄົນຕ້ອງມີໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ ເພາະວ່າເຂົາເຖົ້າແລ້ວ.⁵ຖະຫນົນຕ່າງໆຂອງເມືອງນັ້ນຈະເຕັມໄປດ້ວຍພວກເດັກຊາຍ ແລະ ພວກເດັກຍິງ ທີ່ກຳລັງແລ່ນຫລິ້ນຢູ່ໃນນັ້ນ.

⁶ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນ ຖ້າບາງສິ່ງເບິ່ງຄືຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ໃນສາຍຕາຂອງຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ນີ້, ມັນຄວນເບິ່ງຄືເປັນໄປບໍ່ໄດ້ໃນສາຍຕາຂອງເຮົາຄືກັນບໍ?⁷ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ເຮົາຕ້ອງການຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈາກດິນແດນທີ່ທິດຕາເວັນຂຶ້ນ ແລະ ຈາກດິນແດນແຫ່ງທິດຕາເວັນຕົກ.⁸ເພາະວ່າເຮົາຈະນຳພວກເຂົາກັບມາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ທ່າມກາງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ໃນຄວາມຈິງ ແລະດ້ວຍຄວາມຊອບທັມ!

⁹ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ຍັງຄົງຟັງຖ້ອຍຄຳທັງຫລາຍເດີມໆ ທີ່ມາຈາກປາກຂອງຜູ້ປະກາດພຣະຄັມທັງຫລາຍ. ເມື່ອຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຖືກວາງແລ້ວ, ນີ້ຄືພຣະວິຫານຂອງພວກເຮົາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວວ່າ: ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ມືຂອງເຈົ້າແຂງແຮງ ດັ່ງນັ້ນພຣະວິຫານ ຈຶ່ງຈະສາມາດສ້າງຂຶ້ນໄດ້.¹⁰ເພາະວ່າກ່ອນວັນເຫລົ່ານັ້ນ, ບໍ່ມີໃຜລວບລວມເມັດພຶດໄດ້, ບໍ່ມີໃຜໄດ້ກຳໄລບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນຫລືສັດ, ບໍ່ມີສັນຕິພາບຈາກສັດຕຣູສຳລັບຜູ້ທີ່ກຳລັງຈະໄປ ຫລືກຳລັງຈະມາ. ເຮົາໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາທຸກຄົນຕໍ່ສູ້ຊຶ່ງກັນແລະກັນ ກັບເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ.

¹¹ແຕ່ບັດນີ້ມັນຈະບໍ່ຄືກັບອະດີດ, ເຮົາຈະຢູ່ກັບປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຢູ່—ນີ້ຄືຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ.¹²“ ເພາະວ່າເມັດພຶດພັນແຫ່ງສັນຕິພາບຈະຖືກຫວ່ານ; ເຄືອອະງຸ່ນຈະມີຫມາກ ແລະ ແຜ່ນດິນຈະເກີດຜົນຜະລິດ ແລະບັນດາທ້ອງຟ້າຈະໃຫ້ນ້ຳຫມອກຕົກ, ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນທີ່ເຫລືອຢູ່ນີ້ໄດ້ຮັບສືບທອດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ, ເຊື້ອຊາດຂອງຢູດາ ແລະ ເຊື້ອຊາດຂອງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ.

¹³ພວກເຈົ້າຈະເປັນຕົວຢ່າງສຳລັບບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງຄຳສາບແຊ່ງ, ໂອ ຄອບຄົວຢູດາ ແລະຄອບຄົວເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະຊ່ວຍເຫລືອພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເປັນແຫລ່ງແຫ່ງພຣະພອນ. ຈົ່ງຢ່າຢ້ານເລີຍ; ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ມືຂອງພວກເຈົ້າເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ.¹⁴ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ວາງແຜນ ເພື່ອຈະເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ພວກເຈົ້າ ເມື່ອບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າຍົວະໃຫ້ໂມໂຫຮ້າຍ—ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວ—ແລະບໍ່ໄດ້ຜ່ອນຜັນໃຫ້,¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາໄດ້ວາງແຜນທີ່ຈະເຮັດອີກຄັ້ງ ແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະແກ່ເຊື້ອສາຍຢູດາເຫລົ່ານິ້ດ້ວຍ! ຢ່າຢ້ານເລີຍ!

¹⁶ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄື ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຮັດ: ທຸກຄົນຈົ່ງເວົ້າແຕ່ຄວາມຈິງກັບເພື່ອນບ້ານທຸກຄົນຂອງເຂົາ. ຈົ່ງຕັດສິນຕາມຄວາມຈິງ, ຄວາມຍຸດຕິທັມ ແລະສ້າງສັນຕິພາບຢູ່ທີ່ປະຕູເມືອງທັງຫລາຍຂອງຂອງພວກເຈົ້າ.¹⁷ຈົ່ງຢ່າວາງແຜນຊົ່ວຮ້າຍໃນໃຈຂອງພວກເຈົ້າຕໍ່ສູ້ຊຶ່ງກັນແລະກັນ, ແລະຈົ່ງຢ່າຮັກຄຳປະຕິຍານບໍ່ຈິງ—ເພາະເຮົາກຽດຊັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.”

¹⁸ຈາກນັ້ນ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ກ່າວວ່າ,¹⁹“ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້: ການອົດອາຫານໃນເດືອນທີສີ່, ເດືອນທີຫ້າ, ເດືອນທີເຈັດ ແລະເດືອນທີສິບ ຈະເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມຊົມຊື່ນຄວາມຍິນດີ ແລະເທດສະການຄວາມສຸກສຳລັບເຊື້ອສາຍຢູດາ! ເຫດສະນັ້ນຈົ່ງຮັກຄວາມຈິງ ແລະສັນຕິພາບ!

²⁰ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້: ປະຊາຊົນຈະມາອີກຄັ້ງ, ແມ້ວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະອາໄສຢູ່ໃນເມືອງຕ່າງໆ.²¹ຄົນທັງຫລາຍຂອງເມືອງຫນຶ່ງຈະໄປຫາອີກເມືອງຫນຶ່ງແລະເວົ້າວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາຮີບໄປ ເພື່ອອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວ ແລະເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ! ພວກເຮົາເອງກໍກຳລັງຈະໄປດ້ວຍ.²²ປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍແລະບັນດາປະຊາຊາດທີ່ເຂັ້ມແຂງຈະມາສະແຫວງຫາພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຮ້ອງທູນຂໍພຣະເມດຕາຂອງພຣະຢາເວ!

²³ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊາຍສິບຄົນຈາກທຸກຊາດ, ທຸກພາສາ ຈະຈັບປາຍເສື້ອຄຸມຂອງພວກເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ‘ໃຫ້ເຮົາໄປນຳເຈົ້າ, ເພື່ອທີ່ພວກເຮົາຈະໄດ້ຍິນຄຳວ່າ ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ກັບພວກທ່ານ!’”

9

¹ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຢາເວກ່ຽວກັບ ແຜ່ນດິນຮັດຣັກ ແລະເມືອງດາມາເຊ. ເພາະພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວແກ່ມະນຸດຊາດ ແລະເຜົ່າພັນຂອງອິດສະຣາເອນທັງໝົດດ້ວຍ.²ນີ້ເປັນຄຳປະກາດກ່ຽວກັບຮຳມາດ, ຊຶ່ງມີເຂດແດນຕິດກັນກັບດາມັສກັດ, ແລະກ່ຽວກັບເມືອງຕີເຣແລະຊີໂດນ, ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະສະຫລາດຫລາຍກໍຕາມ.

³ເມືອງຕີເຣໄດ້ສ້າງກຳແພງເມືອງທີ່ແຂງແຮງສຳລັບຕົນເອງ ແລະສະສົມເງິນໄວ້ເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍເຫມືອນຂີ້ຝຸ່ນ ແລະຄຳບໍຣິສຸດເຫມືອນກັບຂີ້ຕົມຕາມຖະຫນົນທັງຫລາຍ.⁴ລະວັງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຢຶດຊັບສິນຂອງນາງ ແລະທຳລາຍຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງນາງລົງໄປໃນນ້ຳທະເລ, ດັ່ງນັ້ນເມືອງນີ້ຈະຖືກເຜົາໄຫມ້ດ້ວຍໄຟ.

⁵ເມືອງອາຊະກາໂລນຈະເຫັນ ແລະມີຄວາມຢ້ານ! ເມືອງຄາຊາຈະສັ່ນສະທ້ານຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະຄວາມຫວັງຂອງນາງກໍຈະຖືກທຳລາຍ! ກະສັດຈາກເມືອງຄາຊາ ຈະພິນາດລົງ, ແລະເມືອງອາຊະກາໂລນຈະບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່.⁶ຄົນແປກຫນ້າຈະໃຊ້ເມືອງອາຊະໂດດ, ເປັນບ້ານຂອງພວກເຂົາ ແລະເຮົາຈະກຳຈັດຄວາມຈອງຫອງຂອງຄົນຟີລິດສະຕີນ.⁷ເພາະເຮົາຈະກຳຈັດເລືອດຂອງພວກເຂົາອອກມາຈາກປາກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະເອົາຄວາມກຽດຊັງອອກໄປຈາກຫວ່າງແຂ້ວຂອງພວກເຂົາ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຜູ້ທີ່ຈະເຫລືອຢູ່ນັ້ນສຳລັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຄືຕະກຸນຫນຶ່ງໃນຢູດາ, ແລະ ເອັກໂຣນຈະກາຍເປັນເຫນືອນກັບຄົນເຢບຸດ.

⁸ເຮົາຈະຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ຂ້າງແຜ່ນດິນຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ກອງທັບຂອງສັດຕຣູ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີໃຜສາມາດຜ່ານເຂົ້າໄປ ຫລື ກັບອອກມາ, ເພາະະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດມາກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ເພາະບັດນີ້ເຮົາເບິ່ງແຍງດິນແດນຂອງເຮົາດ້ວຍຕາຂອງເຮົາເອງ!

⁹ຈົ່ງຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊຶ່ນຊົມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ! ລູກສາວແຫ່ງຊີໂອນເອີຍ! ຈົ່ງໂຮ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ລູກສາວແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ! ເບິ່ງແມ! ກະສັດຂອງເຈົ້າກຳລັງສະເດັດມາຫາພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທັມ ແລະກຳລັງຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງຖ່ອມໃຈ ແລະຊົງປະທັບເທິງຫລັງລາ, ເທິງຫລັງລູກລາໂຕຫນຶ່ງ.¹⁰ຈາກນັ້ນ ເຮົາຈະທຳລາຍລົດມ້າຮົບທີ່ມາຈາກເອຟຣາຢິມ ແລະມ້າອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະທະນູຖືກກຳຈັດອອກຈາກການສູ້ຮົບສົງຄາມ; ເພາະພຣະອົງຈະປະກາດສັນຕິສຸກແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະການປົກຄອງຂອງພຣະອົງ ຈະເລີ່ມຈາກທະເລນີ້ໄປເຖິງທະເລນັ້ນ, ແລະຈາກແມ່ນ້ຳນັ້ນໄປເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ.

¹¹ສຳລັບພວກເຈົ້າ, ດ້ວຍວ່າເລືອດແຫ່ງຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາກັບພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈະປົດປ່ອຍພວກນັກໂທດໃຫ້ເປັນອິດສະຫລະຈາກບໍ່ນ້ຳທີ່ບໍ່ມີນ້ຳ.¹²ຈົ່ງກັບໄປກຳແພງເມືອງທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ຊະເລີຍເສິກທັງຫລາຍເອີຍ! ແມ້ນແຕ່ໃນວັນນີ້ເຮົາກຳລັງປະກາດວ່າ, ເຮົາຈະຊົດໃຊ້ເປັນສອງເທົ່າແກ່ພວກເຈົ້າ,¹³ເພາະເຮົາໄດ້ໂກ່ງຢູດາ ເຫນືອນກັບຄັນທະນູຂອງເຮົາ, ເຮົາໄດ້ໃສ່ຄວາມສັ່ນຂອງເຮົາດ້ວຍເອຟຣາຢິມ. ເຮົາໄດ້ປຸກລູກຊາຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືຊີໂອນ, ຕໍ່ສູ້ກັບລູກຊາຍທັງຫລາຍ, ຄື ກຣີກ, ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຄືຊີໂອນ, ເປັນຄືດາບນັກຮົບ!

¹⁴ພຣະຢາເວຈະປະກົດແກ່ພວກເຂົາ ແລະລູກທະນູຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍິງອອກໄປເຫມືອນດັ່ງຟ້າແມບ! ເພາະພຣະອົງພຣະຢາເວຂອງຂ້ານ້ອຍຈະເປົ່າແກ ແລະ ຊົງໄປຂ້າງຫນ້າດ້ວຍພາຍຸຈາກເທມານ.¹⁵ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະປົກປ້ອງຮັກສາພວກເຂົາໄວ້, ແລະພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະເຜົາໄຫມ້ພວກເຂົາເຈົ້ົາ ແລະ ເອົາຊະນະພວກກ້ອນຫີນຂອງສະຫລີງທັງຫມົດ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຈະດື່ມແລະໂຫ່ຮ້ອງເຫນືອນຄົນເມົາຫລົ້າອະງຸ່ນ, ແລະພວກເຂົາຈະຖືກເຕີມຄືຈອກເຫລົ້າອະງຸ່ນທັງຫລາຍ, ຄືກັບມຸມແຈທັງຫລາຍຂອງແທ່ນບູຊາ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາ ໃນວັນນັ້ນ; ພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເຫນືອນຝູງສັດ. ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນດັ່ງແກ້ວເພັດ ຊຶ່ງຕິດຢູ່ໃນມົງກຸດທີ່ສ່ອງແສງໃນແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ.¹⁷ພວກເຂົາຊ່າງດີ ແລະ ງົດງາມ! ຊາຍຫນຸ່ມທັງຫລາຍຈະເລີນເຕີບໃຫຍ່ງອກງາມດ້ວຍເມັດເຂົ້າ ແລະ ຍິງສາວຈະເລີນງອກງາມດ້ວຍນ້ຳເຫລົ້າອະງຸ່ນ.

10

¹ຈົ່ງທູນຂໍຝົນຈາກພຣະຢາເວໃນຍາມຝົນທ້າຍລະດູ—ພຣະຢາເວເຮັດໃຫ້ເກີດພາຍຸຝົນຄະນອງ—ແລະພຣະອົງຈະປະທານຫ່າຝົນໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນ ແລະພືດຜັກໃນທົ່ງນາ.²ສຳລັບຮູບເຄົາລົບປະຈຳເຮືອນທັງຫລາຍທີ່ເວົ້າບໍ່ຈິງ; ພວກຫມໍດູທີ່ເຫັນນິມິດບໍ່ຈິງ; ໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນບໍ່ຈິງ, ແລະໃຫ້ຄຳເລົ້າໂລມໃຈອັບປະໂຫຍດ, ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ປົບຫນີຄືກັບຝູງແກະທີ່ບໍ່ມີຈຸດຫມາຍປາຍທາງ ແລະທຸກຍາກລຳບາກເພາະບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ.

³ຄວາມໂມໂຫຮ້າຍຂອງເຮົາເຜົາໄຫມ້ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະ; ມັນເປັນແກະຕົວຜູ້ຄື—ພວກຜູ້ນຳ—ທີ່ເຮົາຈະລົງໂທດ. ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະຢູ່ກັບຝູງແກະຂອງພຣະອົງ, ຄືເຊື້ອສາຍຢູດາ, ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາ ເປັນເຫນືອນມ້າຮົບຂອງພຣະອົງໃນສົງຄາມ!

⁴ແຈຫີນເສົາເອກມາຈາກເຂົາ; ເຫລັກຕອກເຕັນຈະມາຈາກເຂົາ; ຄັນທະນູສູ້ຮົບມາຈາກເຂົາ; ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງຈະມາຮ່ວມໂຕກັນ.⁵ພວກເຂົາຈະເປັນເຫນືອນນັກຮົບທັງຫລາຍ ຜູ້ຊຶ່ງຢຽບຢ່ຳສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາໃນຂີ້ຕົມຕາມຖະຫນົນ; ໃນສົງຄາມ ພວກເຂົາຈະສູ້ຮົບ, ເພາະພຣະຢາເວສະຖິດຢູ່ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະຄົນທີ່ຂີ່ມ້າຮົບທັງຫລາຍຈະອັບອາຍ.

⁶ເຮົາຈະເສີມກຳລັງເຊື້ອສາຍຢູດາ ແລະປົກປ້ອງເຊື້ອສາຍຂອງໂຢເຊັບ; ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຄືນມາສູ່ສະພາບເດີມ ແລະ ເມດຕາພວກເຂົາ. ເຖິງແມ້ວ່າ ພວກເຂົາຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ຖິ້ມພວກເຂົາອອກໄປ, ເພາະເຮົາຄືພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ເຮົາຈະຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງພວກເຂົາ.⁷ແລ້ວເອຟຣາຢິມຈະເປັນເໝືອນຊາຍຫນຸ່ມຜູ້ຫນຶ່ງ, ແລະຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍຈະຊົມຊື່ນຍິນດີເໝືອນໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ; ພວກລູກຫລານຂອງພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນ ແລະຊົມຊື່ນຍິນດີ. ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຈະຍິນດີຢ່າງລົ້ນເຫລືອໃນເຮົາ!

⁸ເຮົາຈະຜິວປາກເອີ້ນພວກເຂົາ ແລະຮວບຮວມພວກເຂົາໄວ້, ເພາະວ່າ ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຍິ່ງໃຫ່ຍເຫນືອນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍເປັນມາກອ່ນ!⁹ເຮົາໄດ້ຫວ່ານພວກເຂົາໄປທ່າມກາງປະຊາຊົນທັງຫລາຍ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະລະນຶກເຖິງເຮົາໃນບັນດາປະເທດທີ່ຫ່າງໄກທັງຫລາຍນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາ ແລະ ລູກຫລານທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ຈະດຳລົງຊີວິດຢູ່ ແລະ ກັບຄືນມາ.¹⁰ເພາະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກັບມາສູ່ສະພາບເດີມຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ ແລະ ຮວບຮວມພວກເຂົາມາຈາກປະເທດອັດຊີເຣຍ. ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາມາເຖິງແຜ່ນດິນກິເລອາດ ແລະພູເລບານອນ ຈົນກວ່າບ່ອນນັ້ນຈະບໍ່ມີບ່ອນໃຫ້ພວກເຂົາ.

¹¹ເຮົາຈະຂວ້າມຜ່ານທະເລແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ; ເຮົາຈະໂຈມຕີຟອງນ້ຳທະເລນັ້ນ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ບ່ອນເລິກທັງຫລາຍຂອງແມ່ນໍ້ານິນແຫ້ງລົງ. ຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງອັດຊີເຣຍຈະຕົກຕ່ຳ ແລະໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງອີຢິບຈະຖືກຖອດອອກໄປຈາກຊາວອີຢິບ.¹²ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຂັ້ມແຂງດ້ວຍຕົວເຮົາເອງ, ແລະພວກເຂົາຈະດຳເນີນຊີວິດໃນນາມຂອງເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ.

11

¹ພູເລບານອນເອີຍ, ຈົ່ງໄຂບັນດາປະຕູຂອງເຈົ້າ, ເພື່ອໄຟຈະໄດ້ເຜົາໄຫມ້ຕົ້ນແປກທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ!²ຕົ້ນແປກເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ສາ, ເພາະຕົ້ນສົນຈະລົ້ມລົງແລ້ວ! ສະຫງ່າຣາສີທີ່ຖືກທຳລາຍລົງງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ! ໂອ ຕົ້ນໂອກແຫ່ງບາຊານເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ ເພາະປ່າທຶບໄດ້ລົ້ມລົງຫມົດແລ້ວ.³ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະກໍຍົກສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂຶ້ນ, ເພາະກຽດສັກສີຂອງພວກເຂົາກໍຖືກທຳລາຍໄປແລ້ວ! ຝູງສິງຫນຸ່ມໃຫຍ່ກໍແຜດສຽງຮ້ອງ, ເພາະວ່າຄວາມຈອງຫອງຂອງແມ່ນ້ຳຢໍແດນຖືກທຳລາຍແລ້ວ!

⁴ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຊົງກ່າວວ່າ, “ເຫມືອນຄົນລ້ຽງຝູງແກະຄົນຫນຶ່ງ, ເຝົ້າເບິ່ງຝູງແກະຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດຂ້າເປັນອາຫານ!⁵(ຄົນທັງຫລາຍຜູ້ຊື້ພວກມັນ ກໍຂ້າພວກມັນເປັນອາຫານ, ແລະບໍ່ຖືກລົງໂທດ, ແລະຄົນທັງຫລາຍທີ່ຂາຍພວກມັນເວົ້າວ່າ, ‘ສາທຸການແດ່ພຣະຢາເວ! ຂ້ານ້ອຍກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີແລ້ວ!’ ເພາະຜູ້ລ້ຽງແກະທັງຫລາຍເຮັດວຽກໃຫ້ເຈົ້າຂອງຝູງແກະ ບໍ່ມີຄວາມສົງສານຕໍ່ພວກມັນ.)⁶ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ສົງສານບັນດາຄົນທີ່ອາໄສໃນແຜ່ນດິນນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ!—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ. ເບິ່ງແມ! ເຮົາເອງທີີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາທຸກຄົນຕົກຢູ່ໃນມືຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໃນມືຂອງກະສັດຂອງພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະທຳລາຍແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະເຮົາຈະບໍ່ຊ່ວຍເຫລືອຈັກຄົນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພວກເຂົາເລີຍ.”

⁷ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ລ້ຽງຝູງແກະທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ຂ້າເປັນອາຫານ, ເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຈັດການກັບຝູງແກະ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເອົາໄມ້ຄ້ອນເທົ້າສອງອັນ; ອັນຫນຶ່ງໃຫ້ຊື່ວ່າ "ພຣະຄຸນ." ອີກອັນຫນຶ່ງ ຂ້ານ້ອຍໃສ່ຊື່ວ່າ "ເອກະພາບ." ດ້ວຍວິທີນີ້ແຫລະ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ລ້ຽງດູຝູງແກະນັ້ນ.⁸ໃນເດືອນຫນຶ່ງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຳລາຍຜູ້ລ້ຽງແກະສາມຄົນ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຫມົດຄວາມອົດທົນກັບພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍເຫມືອນກັນ.⁹ຈາກນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບອກຕໍ່ເຈົ້າຂອງທັງຫລາຍວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເຮັດວຽກເປັນຄົນລ້ຽງແກະໃຫ້ທ່ານອີກຕໍ່ໄປ. ແກະທີ່ກຳລັງຈະຕາຍ—ປ່ອຍໃຫ້ພວກມັນຕາຍເຖີ້ນ; ແກະນັ້ນກຳລັງຖືກທຳລາຍ—ປ່ອຍໃຫ້ມັນຖືກທຳລາຍເຖີ້ນ; ໃຫ້ແກະນັ້ນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ກິນເນື້ອຂອງພວກດຽວກັນເອງ.”

¹⁰ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳເອົາໄມ້ຄ້ອນເທົ້າທີ່ເອີ້ນວ່າ "ພຣະຄຸນ" ນັ້ນມາອອກແລະຫັກມັນ ເພື່ອຫັກພັນທະສັນຍາທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດກັບເຜົ່າທັງຫມົດຂອງຂ້ານ້ອຍ.¹¹ໃນວັນທິ່ພັນທະສັນຍາຖືກຍົກເລີກ ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຈັດການກັບຝູງແກະ ແລະຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງເຝົ້າເບິ່ງຂ້ານ້ອຍ ຈະໄດ້ຮູ້ວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວແລ້ວ.¹²ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າເບິ່ງຄືວ່າມັນດີຕໍ່ພວກທ່ານ, ຈົ່ງຈ່າຍເງິນຄ່າຈ້າງຂອງຂ້ານ້ອຍມາ, ແຕ່ຖ້າບໍ່ແມ່ນ, ກໍບໍ່ຈ່າຍຄ່າຈ້າງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ.” ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຈ່າຍເິງນຄ່າຈ້າງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຈຳນວນເງິນ—ສາມສິບຫລຽນ.

¹³ຈາກນັ້ນພຣະຢາເວໄດ້ຊົງກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງສະສົມເງິນນັ້ນໄວ້ໃນຄັງ, ຄ່າຈ້າງທີ່ງົດງາມທິ່ພວກເຂົາປະເມີນຄ່າເຈົ້າ!" ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ເອົາເງິນສາມສີບຫລຽນ ແລະສະສົມມັນໄວ້ໃນຄັງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ.¹⁴ຈາກນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫັກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າອັນທີສອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, "ເອກະພາບ," ເພື່ອຕັດຄວາມເປັນພີ່ນ້ອງລະຫວ່າງຢູດາກັບອິດສະຣາເອນ.

¹⁵ພຣະຢາເວໄດ້ບອກຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ, ຈົ່ງເອົາເຄື່ອງໃຊ້ຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະໂງ່ຈ້າເພື່ອເຈົ້າເອງ,¹⁶ເບິ່ງແມ໋, ເຮົາຈະຕັ້ງຜູ້ລ້ຽງແກະຄົນຫນຶ່ງໃນແຜ່ນດິນນີ້. ເຂົາຈະບໍ່ສົນໃຈຄວາມພິນາດຂອງແກະ. ເຂົາຈະບໍ່ສະແຫວງຫາແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ, ຫລືຮັກສາແກະພິການ. ເຂົາບໍ່ລ້ຽງແກະທີ່ແຂງແຮງ, ແຕ່ຈະກິນເນື້ອຂອງແກະໂຕອ້ວນພີ ແລະ ຈະຫັກກີບຕີນຂອງພວກມັນ.

¹⁷ວິບັດແກ່ຜູ້ລ້ຽງແກະທີ່ອັບປະໂຫຍດ ຜູ້ທີ່ປະຖິ້ມຝູງແກະນັ້ນ! ຂໍໃຫ້ດາບນັ້ນຕໍ່ສູ້ກັບແຂນຂອງເຂົາ ແລະ ຕາຂວາຂອງເຂົາ! ຂໍໃຫ້ແຂນຂອງເຂົາຫ່ຽວແຫ້ງໄປ ແລະໃຫ້ຕາເບື້ອງຂວາຂອງເຂົາບອດໄປ!”

12

¹ນີ້ຄືການປະກາດຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຢາເວກ່ຽວກັບອິດສະຣາເອນ—ຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊຶ່ງຊົງຄຶງທ້ອງຟ້າອອກ ແລະ ວາງຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ຜູ້ຊົງໃສ່ຈິດວິນຍານຂອງປະຊາຊາດໄວ້ໃນມະນຸດ,²“ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນຈອກແຫ່ງຄວາມມືນເມົາສຳລັບປະຊາຊົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບໆ. ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຍ່າງໂຊເຊ ມັນຈະເປັນເຊັ່ນດຽວກັນສຳລັບຢູດາ ລະຫວ່າງການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.³ໃນວັນນັ້ນ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຢຣູຊາເລັມເປັນຫີນຫນັກສຳລັບປະຊາຊົນທັງຫມົົດ. ໃຜກໍຕາມທີ່ພະຍາຍາມຍົກຫີນນັ້ນຂຶ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ຕົນເອງບາດເຈັບຢ່າງສາຫັດ, ແລະບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຈະລວມຕົວກັນຕໍ່ສູ້ເມືອງນັ້ນ.

⁴ໃນວັນນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ເຮົາຈະໂຈມຕີມ້າທຸກໂຕດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຜູ້ຂີ່ມ້າທຸກຄົນຢ່າງຄົນບ້າ. ເຮົາຈະເພ່ງຕາເບິ່ງເຊື້ອສາຍຢູດາ ແລະຈະໂຈມຕີມ້າທຸກໂຕຂອງສັດຕຣູຕາບອດໄປ.⁵ຈາກນັ້ນ ຜູ້ນຳທັງຫລາຍຂອງຢູດາຈະເວົ້າໃນໃຈຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍວ່າ, ‘ຄົນທັງຫລາຍຜູ້ອາໄສຢູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຄືກຳລັງຂອງພວກເຮົາ ເພາະວ່າພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ຄືພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.’

⁶ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ນຳທັງຫລາຍຂອງຢູດາເປັນເຫນືອນຫມໍ້ໄຟທ່າມກາງໄມ້ ແລະ ເປັນເຫມືອນໂຄມໄຟທ່າມກາງຕົ້ນເຂົ້າທີ່ຢືນຢູ່, ເພາະພວກເຂົາຈະກືນກິນປະຊາຊົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຮອບໆ ທາງດ້ານຂວາ ແລະ ທາງດ້ານຊ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະອາໄສຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຂອງເຂົາເອງອີກຄັ້ງ.’

⁷ພຣະຢາເວຈະຮັກສາເຕັນຂອງຢູດາ ເພື່ອວ່າສະຫງ່າຣາສີຂອງເຊື້ອສາຍດາວິດ ແລະ ກຽດສັກສີເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ອາໄສໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະບໍ່ໄດ້ຍິ່ງໃຫ່ຍໄປກວ່າຄົນທີ່ເຫລືອຂອງຢູດາ.⁸ໃນວັນນັ້ນພຣະຢາເວຈະຊົງເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຂອງຊາວເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໃນວັນນັ້ນ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ອ່ອນກຳລັງທ່າມກາງພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນດາວິດ, ໃນຂະນະທີ່ເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ, ຈະເປັນເຫນືອນພຣະເຈົ້າ, ເຫມືອນເທວະດາຂອງພຣະຢາເວຢູ່ຂ້າງຫນ້າພວກເຂົາ.⁹"ໃນວັນນັ້ນ ທີ່ເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນທຳລາຍບັນດາປະຊາຊາດທັງຫມົດ ທີ່ມາຕໍ່ສູ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

¹⁰ແຕ່ວ່າ ເຮົາຈະຖອກເທພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມສົງສານ ແລະ ຄຳອ້ອນວອນເທິງເຊື້ອສາຍດາວິດ ແລະ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ອາໄສຢູ່ເຢຣູຊາເລັມ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເຫັນເຮົາ, ຜູ້ດຽວທີ່ພວກເຂົາໄດ້ແນມຜ່ານ. ພວກເຂົາຈະໂສກເສົ້າເສຍໃຈເພື່ອເຮົາ, ເຫມືອນຜູ້ທີ່ໂສກເສົ້າເສຍໃຈໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍຄົນດຽວຂອງຕົນ; ພວກເຂົາຈະໄວ້ທຸກໂສກເສົ້າເສຍໃຈຢ່າງຂົ່ມຂື່ນ ສຳລັບພວກເຂົາເຫມືອນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ໂສກເສົ້າເສຍໃຈເຖິງການຕາຍຂອງລູກຊາຍກົກຂອງຕົນ.¹¹ໃນວັນນັ້ນ ຜູ້ໂສກເສົ້າເສຍໃຈໃນເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນເຫມືອນຜູ້ໂສກເສົ້າເສຍໃຈທີ່ຮາດັດ ຣິມໂມນ ທີ່ທົ່ງພຽງເມກິດໂດ.

¹²ແຜ່ນດິນຈະໂສກເສົ້າເສຍໃຈ, ແຕ່ລະຕະກູນແຍກອອກຈາກຕະກູນຕ່າງໆ. ຕະກູນຂອງເຊື້ອສາຍເດວິດຈະຖືກແຍກ ແລະບັນດາເມຍຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກແຍກອອກຈາກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍ. ຕະກູນຂອງເຊື້ອສາຍນາທານຈະຖືກແຍກອອກ ແລະບັນດາເມຍທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກແຍກອອກຈາກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍ.¹³ຕະກູນຂອງເຊື້ອຍສາຍເລວີຈະຖືກແຍກ ແລະ ບັນດາເມຍຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກແຍກອອກຈາກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍ. ຕະກູນຂອງເຊື້ອສາຍຊິເມອີຈະຖືກແຍກ ແລະບັນດາເມຍຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກແຍກອອກຈາກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍ.¹⁴ທຸກຕະກູນຂອງຕະກູນຕ່າງໆ ທີ່ເຫລືອຢູ່—ແຕ່ລະຕະກູນຈະຖືກແຍກ ແລະບັນດາເມຍຂອງພວກເຂົາ ຈະຖືກແຍກອອກຈາກຜູ້ຊາຍທັງຫລາຍ.”

13

¹“ໃນວັນນັ້ນນ້ຳພຸຈະພຸ່ງຂຶ້ນສຳລັບຄອບຄົວຂອງດາວິດ ແລະຊາວເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະຄວາມບາບ ແລະ ຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພວກເຂົາ.²ໃນວັນນັ້ນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ—ເຮົາຈະຕັດຊື່ທັງຫລາຍຂອງບັນດາຮູບເຄົາລົບໃຫ້ຫນີຈາກແຜ່ນດິນ ແລະຈະບໍ່ມີໃຜລະນືກເຖິງພວກມັນອີກເລີຍ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ບັັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມບໍ່ຈິງ ແລະ ວິນຍານທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ເປັນມົນທິນອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ.

³ຖ້າມີໃຜຍັງທຳນວາຍຢູ່, ພໍ່ແມ່ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດເຂົາຈະບອກເຂົາວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ມີຊີວິດຢູ່ ເພາະເຈົ້າເວົ້າຂີ້ຕົວະໃນພຣະນາມຂອງພຣະຢາເວ!’ ຈາກນັ້ນພໍ່ແມ່ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດເຂົາຈະແທງເຂົາໃຫ້ຊອດເມື່ອເຂົາທຳນວາຍ.

⁴ໃນວັນນັ້ນຜູ້ທຳນວາຍແຕ່ລະຄົນຈະອັບອາຍ ເພາະນິມິດຂອງເຂົາເອງ ເມື່ອພວກເຂົາທຳນວາຍ. ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຈະບໍ່ນຸ່ງເສື້ອທີ່ເປັນຂົນສັດ ເພື່ອທີ່ຫລອກຫລວງປະຊາຊົນຕໍ່ໄປ.⁵ເພາະແຕ່ລະຄົນຈະເວົ້າວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ທຳນວາຍ! ຂ້ານ້ອຍເປັນຊາວນາ, ເພາະແຜ່ນດິນກາຍເປັນງານຂອງຂ້ານ້ອຍຕັ້ງແຕ່ຂ້ານ້ອຍຍັງເປັນຫນຸ່ມ!'⁶ແຕ່ບາງຄົນຈະເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, ‘ບາດແຜເຫລົ່ານີ້ທີ່ແຂນຂອງທ່ານແມ່ນຫຍັງ?' ແລະເຂົາຈະຕອບວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບບາດເຈັບກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃນເຮືອນເພື່ອນຂອງຂ້ານ້ອຍ.’”

⁷“ດາບເອີຍ! ເຈົ້າຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະຂອງເຮົາ ຄືຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ຢືນໃກ້ເຮົາ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ. ຈົ່ງໂຈມຕີຜູ້ລ້ຽງແກະ ແລະ ຝູງແກະນັ້ນຈະກະຈັດກະຈາຍໄປ! ເຮົາຈະກຳມືຂອງເຮົາຕໍ່ສູ້ຄົນຕໍ່າຕ້ອຍທັງຫລາຍ.

⁸ແລ້ວສິ່ງນີ້ຈະໄດ້ເກີດຂຶ້ນທົ່ວແຜ່ນດິນ—ນີ້ເປັນຄຳປະກາດຂອງພຣະຢາເວ—ສອງໃນສາມຂອງມັນຈະຖືກຕັດອອກ! ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະຖືກທຳລາຍຈິບຫາຍ; ພຽງຫນຶ່ງໃນສາມເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຍັງເຫລືອຢູ່.⁹ເຮົາຈະເອົາຫນຶ່ງໃນສາມນີ້ຜ່ານໄຟ ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍຣິສຸດເຫມືອນເງິນທີ່ຖືກຫລອມ; ຄືເຮົາຈະທົດສອບພວກເຂົາເຫມືອນທົດສອບຄຳ. ພວກເຂົາຈະຮ້ອງຊື່ຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະຕອບພວກເຂົາ ແລະ ເວົ້າວ່າ, ‘ນີ້ເປັນປະຊາຊາດຂອງເຮົາ’ ແລະພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ, ‘ພຣະຢາເວເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ!’”

14

¹ເບິ່ງແມ! ວັນຂອງພຣະຢາເວກຳລັງມາ ເມື່ອສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຈົ້າປຸ້ນມາຈະຖືກແບ່ງກັນໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ.²ແລະເມືອງນັ້ນຈະຖືກຢຶດຄອງ. ບ້ານເຮືອນທັງຫລາຍຈະຖືກປຸ້ນເອົາຊັບ ແລະ ບັນດາຜູ້ຍິງຈະຖືກຂົ່ມຂືນ. ພົນລະເມືອງເຄິ່ງຫນຶ່ງຈະຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ, ແຕ່ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ເຫລືອຢູ່ຈະບໍ່ຖືກຕັດອອກໄປຈາກເມືອງນັ້ນ.

³ແຕ່ພຣະຢາເວຈະສະເດັດອອກໄປ ແລະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບປະຊາຊາດເຫລົ່ານັ້ນ ເຫມືອນມື້ທີ່ພຣະອົງຕໍ່ສູ້ໃນວັນແຫ່ງສົງຄາມ.⁴ໃນມື້ນັ້ນພຣະບາດຂອງພຣະອົງຈະຢືນຢູ່ທີ່ພູຫມາກກອກເທດ, ຊຶ່ງຢູ່ຂ້າງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ພູຫມາກກອກເທດນັ້ນຈະຖືກແບ່ງເຄິ່ງລະຫວ່າງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ທິດຕາເວັນຕົກ, ໂດຍຮ່ອມພູທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງພູຈະກັບໄປດ້ານທິດເໜືອ ແລະ ເຄິ່ງຫນຶ່ງໄປທາງທິດໃຕ້.

⁵ຈາກນັ້ນພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈະຫນີລົງໄປໃນຮ່ອມພູຂອງພຣະຢາເວ, ເພາະວ່າຮ່ອມພູລະຫວ່າງພູເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຈະຍາວໄປເຖິງອາເຊນ. ພວກເຈົ້າຈະຫລົບຫນີໄປ ເຫມືອນກັບພວກເຈົ້າໄດ້ປົບຫນີຈາກແຜ່ນດິນໄຫວໃນສະໄຫມອຸດຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ. ແລ້ວພຣະຢາເວາພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຈະສະເດັດມາພ້ອມກັບອົງຜູ້ບໍຣິສຸດທັງຫມົດ.

⁶ໃນວັນນັ້ນ ຈະບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງ, ແຕ່ບໍ່ຫນາວ ຫລື ມີຫມາກເຫັບເຫມືອນກັນ.⁷ໃນວັນນັ້ນ, ມີພຽງພຣະຢາເວເທົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້ຈັກ, ເພາະຈະບໍ່ແມ່ນກາງເວັນ ຫລື ກາງຄືນອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະວ່າເວລາແລງຈະເປັນເວລາຂອງແສງສະຫວ່າງ.⁸ໃນວັນນັ້ນ ນ້ຳແຫ່ງຊີວິດຈະໄຫລອອກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເຄິ່ງຫນຶ່ງໄຫລໄປສູ່ນ້ຳທະເລທິດຕາເວັນອອກ ແລະອີກເຄິ່ງຫນຶ່ງໄຫລໄປສູ່ທະເລທິດຕາເວັນຕົກ, ໃນລະດູຮ້ອນແລະລະດູຫນາວ.

⁹ພຣະຢາເວຈະເປັນກະສັດເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ. ໃນວັນນັ້ນ ຈະມີພຣະຢາເວ, ເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ, ແລະມີພຽງພຣະນາມຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ.¹⁰ແຜ່ນດິນທັງຫມົດຈະເປັນເຫມືອນທົ່ງຮາບພຽງ, ຈາກເກບາຈົນຮອດທິດໃຕ້ຣິມໂມນຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຍັງຄົງຖືກຍົກສູງຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຢູ່ໃນບ່ອນຂອງມັນ, ຕັ້ງແຕ່ປະຕູເບັນຢາມິນ, ຈົນຮອດປະຕູເກົ່າ, ປະຕູຢູ່ແຈ, ແລະຈາກຫໍຄອຍເມືອງຮານາເນນ ເຖິງບ່ອນບີບນ້ຳອະງຸ່ນຂອງກະສັດ.¹¹ປະຊາຊົາຈະອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ທຳລາຍລ້າງພວກເຂົາຈົນຫມົດກ້ຽງອີກຕໍ່ໄປ. ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງປອດໄພ.

¹²ນີ້ຈະເປັນໄພພິບັດທີ່ພຣະຢາເວຈະໂຈມຕີປະຊາຊົນທັງຫລາຍ ທີ່ຮັບຈ້າງເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ: ເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຂົາຈະເນົ່າເປື່ອຍລົງ, ແມ້ວ່າພວກເຂົາກຳລັງຈະຢືນຢູ່. ດວງຕາທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະເນົ່າເປື່ອຍໃນເບົ້າຕາຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ລີ້ນທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາຈະເນົ່າເປື່ອຍໃນປາກຂອງພວກເຂົາ.¹³ໃນວັນນັ້ນ ຄວາມຢ້ານກົວອັນຍິ່ງໃຫ່ຍຈາກພຣະຢາເວຈະມີຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ. ແຕ່ລະຄົນຈະຈັບມືຊຶ່ງກັນແລະກັນ, ແລະມືຂອງຄົນຫນຶ່ງຈະຍົກມືຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ມືຂອງອີກຄົນຫນຶ່ງ.

¹⁴ຢູດາຈະຕໍ່ສູ້ກັນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເຫມືອນກັນ. ພວກເຂົາຈະຮວບລວມຄວາມຮັ່ງມີທັງຫມົດ ອ້ອມຮອບ ບັນດາປະຊາຊາດ ຄືເງິນ, ຄຳ ແລະເສື້ອຜ້າຈຳນວນຫລວງຫລາຍ.¹⁵ໄພພິບັດຢ່າງນີ້ຈະຕົກຖືກ ມ້າ, ລໍ, ອູດ, ລາ ແລະສັດທຸກຊະນິດທີ່ຢູ່ໃນເຕັນເຫລົ່ານັ້ນຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກ ເພາະໄພພິບັດດຽວກັນ.

¹⁶ແລ້ວມັນຈະເກີດຂຶ້ນຄືຄົນທັງຫມົດທີ່ເຫລືອຢູ່ໃນປະຊາຊາດເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ມາສູ້ຮົບກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ນັ້ນຈະຂຶ້ນມາທຸກໆປີ ເພື່ອນະມັດສະການກະສັດ, ຄືພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ແລະ ຮັກສາເທດສະການປຸກຕູບ.¹⁷ມັນຈະເກີດຂຶ້ນ ຖ້າຄົນໃດຈາກບັນດາປະຊາຊາດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ບໍ່ຂຶ້ນໄປເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຂາບໄຫວ້ນະມັດສະການກະສັດ, ຄືພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ແລ້ວພຣະຢາເວຈະບໍ່ໃຫ້ນ້ຳຝົນຕົກໃສ່ຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາ.¹⁸ຖ້າປະຊາຊາດຂອງອີຢິບບໍ່ຂຶ້ນໄປ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຝົນ. ໄພພິບັດຈາກພຣະຢາເວຈະໂຈມຕີປະຊາຊາດທັງຫລາຍ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນໄປຮັກສາເທດສະການປຸກຕູບ.

¹⁹ນີ້ຈະເປັນການລົງໂທດສຳລັບອີຢິບ ແລະ ການລົງໂທດປະຊາຊາດທັງຫມົດ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນໄປຮັກສາເທດສະການປຸກຕູບ.

²⁰ແຕ່ໃນວັນນັ້ນ, ຫມາກກະດິ່ງທີ່ຜູກມ້າທັງຫລາຍຈະມີຄຳຈາລຶກວ່າ, “ຈົ່ງແຍກໄວ້ແດ່ພຣະຢາເວ,” ແລະ ຫມໍ້ທັງຫລາຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຈະເຫມືອນຖ້ວຍທັງຫລາຍຕໍ່ຫນ້າແທ່ນບູຊາ.²¹ເພາະຫມໍ້ທຸກຫນ່ວຍໃນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຢູດາຈະຖືກແຍກໄວ້ແດ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ນຳ ເຄື່ອງບູຊາມາຈະກິນຈາກພວກມັນທັງຫລາຍ ແລະ ຕົ້ມພວກມັນ. ໃນວັນນັ້ນຈະບໍ່ມີພວກພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາອີກຕໍ່ໄປ.

ມາລະກີ

1

¹ນີ້ແມ່ນຄຳປະກາດ ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ບອກຕໍ່ຊົນຊາດອິສຣາເອນໂດຍ ລາຍມືຂອງມາລາກີວ່າ,²ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ເຮົາໄດ້ຮັກພວກເຈົ້າ." ແຕ່ພວກເຈົ້າຕອບວ່າ, "ພຣະອົງໄດ້ຮັກພວກຂ້ານ້ອຍຢ່າງໃດ?” ພຣະຢາເວຊົງປະກາດວ່າ, “ເອຊາວເປັນອ້າຍຂອງຢາໂຄບບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຮົາກໍຍັງຮັກຢາໂຄບ,³ແຕ່ເຮົາໄດ້ຊັງເອຊາວ. ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ດິນແດນພູເຂົາຂອງເອຊາວ ເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ມໍລະດົກຂອງເຂົາ ເປັນທີ່ສຳລັບຫມາປ່າແຫ່ງຖິ່ນທຸລະກັນດານ.”

⁴ຖ້າເອໂດມເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ຖືກທຳລາຍລົງແລ້ວ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະສ້າງຊາກຫັກພັງນັ້ນຂື້ນມາໃຫມ່,” ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ກໍຈະຕອບວ່າ, “ປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ໂລດ, ແຕ່ເຮົາຈະທຳລາຍມັນລົງອີກ. ຄົນອື່ນໆຈະເອີ້ນເມືອງນັ້ນວ່າ, 'ດິນແດນແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ' ແລະ 'ເປັນຊົນຊາດທີ່ພຣະຢາເວຊົງສາບແຊ່ງເປັນນິດ.'⁵ຕາຂອງພວກເຈົ້າຈະເຫັນສິ່ງນີ້, ແລະພວກເຈົ້າຈະເວົ້າວ່າ, 'ພຣະຢາເວຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນກວ່າອອກໄປຈາກເຂດແດນຂອງອິດສະຣາເອນ.”

⁶“ລູກຊາຍໃຫ້ກຽດພໍ່ຂອງຕົນ, ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້ກໍໃຫ້ກຽດນາຍຂອງຕົນ. ແລ້ວຖ້າເຮົາເປັນພໍ່, ກຽດຂອງເຮົາຢູ່ໃສ? ຖ້າເຮົາເປັນນາຍ, ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ເຮົາຢູ່ໃສ? ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວກັບພວກປະໂລຫິດວ່າ, ຜູ້ຫມິ່ນປະຫມາດນາມຂອງເຮົາ. "ແຕ່ພວກເຈົ້າຍັງຖາມວ່າ, 'ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງຢ່າງໃດ?'⁷ກໍໂດຍການຖວາຍອາຫານທີ່ມີມົນທິນ ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ. ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຖາມວ່າ, 'ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນມົນທິນ ຕໍ່ພຣະອົງຢ່າງໃດ?' ກໍໂດຍການເວົ້າວ່າແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດ.

⁸ເມື່ອພວກເຈົ້າຖວາຍສັດຕາບອດ ເປັນເຄື່ອງບູຊາ, ນັ້ນບໍ່ຊົ່ວຮ້າຍບໍ? ເມື່ອພວກເຈົ້າຖວາຍສັດຂາຫັກ ແລະ ສັດເປັນພະຍາດ, ນັ້ນບໍ່ຊົ່ວຮ້າຍບໍ? ຈົ່ງເອົາສັດເຫລົ່ານັ້ນໄປໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງເມືອງຂອງເຈົ້າລອງເບິ່ງດຸ! ເພິ່ນຈະຮັບຈາກພວກເຈົ້າ ຫລື ເພີ່ນຈະພໍໃຈເຈົ້າຫລືບໍ?” ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.⁹“ບັດນີ້ ພວກເຈົ້າຕ້ອງພະຍາຍາມສະແຫວງຫາພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໄປ, ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະຊົງພຣະກະລຸນາຕໍ່ພວກເຮົາ. ແຕ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວວ່າ, ເນື່ອງດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຢ່າງນັ້ນໃນມືຂອງພວກເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະຊົງພໍໃຈນໍາພວກເຈົ້າບໍ?

¹⁰"ໂອ, ເຮົາຢາກໃຫ້ມີຈັກຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຈົ້າອັດປະຕູພຣະວິຫານ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າໄຕ້ໄຟເທິງແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາຢ່າງໄຮ້ປະໂຫຍດ! ເຮົາບໍ່ມີຄວາມພໍໃຈໃນພວກເຈົ້າ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ, "ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ຍອມຮັບເຄື່ອງບູຊາໃດໆ ຈາກມືຂອງພວກເຈົ້າ.¹¹ເພາະຈາກທິດຕາອອກຫາທິດຕາເວັນຕົກ ນາມຂອງເຮົາກໍຍິ່ງໃຫຍ່ທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ແລະ ໃນທຸກຫົນທຸກແຫ່ງທີ່ເຄື່ອງຫອມ ແລະ ເຄື່ອງເຜົາບູຊາບໍຣິສຸດຈະຖວາຍໃນນາມຂອງເຮົາ. ເພາະນາມຂອງເຮົາຈະຍິ່ງໃຫຍ່ທ່າມກາງຊົນຊາດທັງຫລາຍ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.¹²ແຕ່ພວກເຈົ້າກຳລັງຫມິ່ນປະຫມາດແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ, ເມື່ອເຈົ້າເວົ້າວ່າ ແທ່ນບູຊາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫນ້າຂີ້ດຽດ, ແລະ ວ່າຫມາກໄມ້ຂອງມັນ, ອາຫານຂອງມັນ, ເປັນທີ່ດູຫມິ່ນ.

¹³ພວກເຈົ້າເວົ້າອີກວ່າ, 'ຊ່າງອິດເມື່ອຍຕໍ່ການຖວາຍນີ້ແທ້,' ແລະ ພວກເຈົ້າກໍງຶກດັງຂຶ້ນປະຫມາດເຮົາ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ. "ພວກເຈົ້ານຳສັດທີ່ຖືກສັດປ່າຄາບ ຫລື ສັດຂາຫັກ ຫລື ສັດເປັນພະຍາດ; ແລະ ພວກເຈົ້ານຳສິ່ງນີ້ມາເປັນເຄື່ອງຖວາຍຂອງເຈົ້າ. ເຮົາຄວນຈະຍອມຮັບສິ່ງນີ້ ຈາກມືຂອງພວກເຈົ້າບໍ? ພຣະຢາເວກ່າວ.¹⁴"ຂໍໃຫ້ຄົນຫລອກຫລວງຖືກສາບແຊ່ງ ຜູ້ທີ່ມີສັດໂຕຜູ້ໃນຝູງຂອງເຂົາ ແລະສັນຍາວ່າຈະຖວາຍສິ່ງທີ່ດີໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ແຕ່ແລ້ວ ເຂົາໄດ້ນຳເອົາສັດທີ່ມີຕຳນິມາເຜົາຖວາຍບູຊາແກ່ເຮົາ! ເຮົາເປັນພຣະມະຫາກະສັດ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ, "ແລະນາມຂອງເຮົາເປັນທີ່ຢໍາເກງ ທ່າມກາງປະຊາຊາດທັງຫລາຍ.”

2

¹“ບັດນີ້ພວກປະໂລຫິດທັງຫລາຍເອີຍ, ນີ້ຄືຄຳສັ່ງສຳລັບພວກເຈົ້າ. ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວວ່າ,²"ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມຟັງ, ແລະຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ໃສ່ໃຈທີ່ຈະຖວາຍກຽດຕໍ່ນາມຂອງເຮົາ, ແລ້ວເຮົາຈະສົ່ງຄວາມສາບແຊ່ງມາເຫນືອພວກເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະສາບແຊ່ງພຣະພອນຂອງພວກເຈົ້າ. ທີ່ຈິງແລ້ວ, ເຮົາໄດ້ສາບແຊ່ງພຣະພອນເຫລົ່ານັ້ນແລ້ວ, ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຄຳບັນຊາຂອງເຮົາ.

³ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາກຳລັງຮ້າຍດ່າລູກຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະເອົາຂີ້ສັດທາໃສ່ຫນ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ທີ່ເປັນຂີ້ສັດຈາກງານລ້ຽງຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ເຂົາກໍຈະໂຍນພວກເຈົ້າຖີ້ມໄປພ້ອມກັບຂີ້ສັດນັ້ນ.⁴ພວກເຈົ້າກໍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາໄດ້ສົ່ງຄຳສັ່ງນີ້ມາໃຫ້ພວກເຈົ້າ, ແລະ ເພື່ອວ່າພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ ທີ່ເຮັດໄວ້ກັບຄົນເລວີຈະຍັງຄົງຢູ່ສືບໄປ,” ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁵ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາທີ່ໃຫ້ກັບເຂົາໄດ້ເປັນຊີວິດ ແລະ ສັນຕິສຸກ, ແລະເຮົາໄດ້ໃຫ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ເຂົາ; ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄວາມຢໍາເກງແກ່ເຂົາ, ແລະເຂົາໃຫ້ຄວາມຢໍາເກງແກ່ເຮົາ, ແລະ ເຂົາໄດ້ຢືນຂື້ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ນາມຂອງເຮົາ.⁶ຄຳສອນທີ່ເປັນຄວາມຈິງໄດ້ຢູ່ໃນປາກຂອງເຂົາ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຜິດໃດໆທີ່ຮີມສົບຂອງເຂົາ. ເຂົາໄດ້ເດີນໄປກັບເຮົາຢ່າງຜາສຸກ ແລະ ທ່ຽງທຳ ແລະເຂົາໄດ້ຊ່ວຍຫລາຍຄົນໃຫ້ຫັນຫນີຈາກບາບ.⁷ເພາະຮີມສົບຂອງປະໂລຫິດຄວນຮັກສາຄວາມຮູ້ໄວ້ ແລະ ປະຊາຊົນຄວນສະແຫວງຫາຄຳສອນຈາກປາກຂອງເຂົາ, ເພາະວ່າເຂົາເປັນທູດຂອງພຣະຢາເວແຫ່ງຈອມໂຍທາ.

⁸ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຫັນຫນ້າຫນີຈາກທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ພວກເຈົ້າໄດ້ພາໃຫ້ຫລາຍຄົນສະດຸດ ດ້ວຍການເຄົາລົບຕໍ່ກົດຫມາຍນັ້ນ. ພວກເຈົ້າໄດ້ລະເມີດພັນທະສັນຍາຂອງຄົນ ເລວີ." ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.⁹"ສະນັ້ນ, ເຮົາກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນທີ່ດູຫມິ່ນ ແລະ ດູຖູກຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນທັງປວງ, ເພາະວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືຮັກສາທາງຂອງເຮົາ, ແຕ່ໄດ້ສະແດງຄວາມລຳອຽງກ່ຽວກັບຄຳສອນນັ້ນ."

¹⁰ພວກເຮົາທຸກຄົນມີພຣະບິດາອົງດຽວກັນບໍ່ແມ່ນບໍ? ພຣະເຈົ້າອົງດຽວໄດ້ສ້າງພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນບໍ? ດ້ວຍເຫດໃດພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຊື່ສັດຕໍ່ກັນແລະ ກັນ, ຕໍ່ພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ພັນທະສັນຍາຂອງບັນພະບູລຸດ ຂອງພວກເຮົາເປັນທີ່ດູຫມິ່ນ?¹¹ຢູດາກໍບໍ່ຊື່ສັດ. ສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຊັງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນອິດສະຣາເອນ ແລະ ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພວກຢູດາໄດ້ດູຫມິ່ນສະຖານສັກສິດຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກ ແລະ ໄດ້ແຕ່ງງານກັບບຸດຍິງຂອງພະຕ່າງຊາດ.¹²ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວທຳລາຍຄົນທີ່ກະທຳເຊັ່ນນີ້ ອອກໄປຈາກເຕັ້ນຂອງຢາໂຄບ, ພຣະອົງດຽວຜູ້ຊົງຕື່ນຢູ່ແລະ ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ດຽວທີ່ຕອບ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງນຳເຄື່ອງບູຊາມາຖວາຍແກ່ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກໍຕາມເຖີດ.

¹³ພວກເຈົ້າກໍເຮັດຢ່າງນີ້ດ້ວຍ: ພວກເຈົ້າໄດ້ເອົານ້ຳຕາຫົດໃສ່ທົ່ວແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຢາເວ, ດ້ວຍການຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ດ້ວຍການຄວນຄາງ, ເພາະວ່າພຣະອົງບໍ່ແມ່ນແຕ່ຫລຽວເບິ່ງເຄື່ອງບູຊາ ຫລື ບໍ່ໍຊົງຍອມຮັບຈາກມືຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ.

¹⁴ແຕ່ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, “ເພາະເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ຊົງຍອມຮັບ?” ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງເປັນພະຍານລະຫວ່າງເຈົ້າກັບເມຍ, ຜູ້ທີ່ເຈົ້າແຕ່ງງານເມື່ອຍັງຫນຸ່ມ, ຕໍ່ເຈົ້າຜູ້ທີ່ບໍ່ຊື່ສັດ, ແມ່ນວ່າເຈົ້າໄດ້ນາງເປັນຄູ່ຄອງຂອງເຈົ້າ ແລະ ເປັນເມຍຂອງເຈົ້າໂດຍພັນທະສັນຍາ.¹⁵ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າກັບນາງເປັນຫນຶ່ງດຽວກັນ ໃຫ້ມີສ່ວນກັບພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນບໍ? ແລ້ວດ້ວຍເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຊົງມີເຈດຕະນາເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນຫນຶ່ງດຽວກັນ? ກໍເພາະພຣະອົງປະສົງທີ່ຈະໄດ້ລູກທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງລະວັງຈິດໃຈຂອງເຈົ້າເອງໃຫ້ດີ ແລະ ຢ່າລະເມີດຄຳສັນຍາທີ່ໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບເມຍເມື່ອຄາວເຈົ້າຍັງຫນຸ່ມ.¹⁶ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນກ່າວວ່າ, “ເພາະເຮົາກຽດຊັງການຢ່າຮ້າງ ແລະ ຄົນທີ່ຄຸມເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາດ້ວຍຄວາມທາລຸນ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ. "ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະວັງຈິດໃຈຂອງເຈົ້າເອງໃຫ້ດີ ແລະ ຢ່ານອກໃຈເມຍຂອງເຈົ້າ."

¹⁷ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະຢາເວຊົງເມື່ອຍພຣະໄທດ້ວຍຄວາມເວົ້າຂອງເຈົ້າ. ແຕ່ເຈົ້າຍັງກ້າເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຊົງເມື່ອຍພຣະໄທຢ່າງໃດ? ກໍໂດຍການເວົ້າວ່າ, “ທຸກຄົນທີ່ກະທຳຊົ່ວຮ້າຍ ກໍເປັນຄົນດີໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະຢາເວ ແລະ ພຣະອົງຊົງພໍພຣະໄທໃນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ," ຫລື "ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຍຸດຕິທຳນັ້ນຢູ່ໃສ?”

3

¹"ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາກຳລັງຈະສົ່ງທູດຂອງເຮົາໄປ, ແລະ ເຂົາຈະຕຽມຫົນທາງຂ້າງຫນ້າເຮົາ. ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ທີ່ພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາ, ກໍຈະສະເດັດມາທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໃນທັນທີທັນໃດ. ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນພວກທີ່ພວກເຈົ້າພໍໃຈ, ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງຈະສະເດັດມາ," ພຣະຢາເວແຫ່ງຈັກກະວານຊົງຕອບດັ່ງນີ້ແຫລະ.²ແຕ່ໃຜຈະທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ? ໃຜຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງຊົງປະກົດ? ພຣະອົງຈະເປັນເຫມືອນໄຟທີ່ຫລອມໂລຫະ ແລະ ເປັນດັ່ງສະບູທີ່ມີພະລັງແຮງຊັກລ້າງ.³ພຣະອົງຈະສະເດັດມາຕັດສິນດັ່ງຊ່າງຫລອມແຮ່ ແລະ ເປັນເຫມືອນກັບຊ່າງລ້າງເງິນໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ແລະ ພຣະອົງຈະຊຳລະບັນດາລູກຊາຍຂອງເລວີໃຫ້ບໍຣິສຸດ. ພຣະອົງຈະຊົງຫລອມພວກເຂົາເຫມືອນກັບຫລອມທອງຄຳ ແລະ ເງິນ, ແລະພວກເຂົາຈະນຳເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງຄວາມຊອບທຳມາຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ.

⁴ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຊາວຢູດາ ແລະ ຊາວເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທພຣະຢາເວ, ເຫມືອນກັບສະໄຫມກ່ອນ, ແລະ ເຫມືອນໃນຫລາຍໆປີໃນສະໄຫມໂບຮານ.⁵“ແລ້ວເຮົາຈະມາໃກ້ພວກເຈົ້າເພື່ອພິພາກສາ. ເຮົາຈະກາຍເປັນພະຍານຢ່າງໄວເພື່ອກ່າວໂທດຕໍ່ບັນດາຄົນໃຊ້ເວດມົນຄາຖາ, ຄົນລ່ວງປະເວນີ, ຄົນທີ່ເປັນພະຍານເທັດ, ແລະ ຄົນທີ່ບີບບັງຄັບລູກຈ້າງເລື່ອງຄ່າແຮງງານຂອງພວກເຂົາ, ພວກຄົນທີ່ບີບບັງຄັບແມ່ຫມ້າຍ ແລະລູກກຳພ້າ, ຕໍ່ສູ້ຄົນຂັບໄລ່ຄົນຕ່າງດ້າວ, ແລະ ຕໍ່ພວກທີ່ບໍ່ຢຳເກງເຮົາ,” ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງຕອບດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁶“ເພາະວ່າເຮົາຄື, ພຣະຢາເວ, ຜູ້ຊົງບໍ່ປ່ຽນແປງ; ເພາະສະນັ້ນ, ພວກເຈົ້າເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ, ບໍ່ໄດ້ມາເຖິງຈຸດຈົບ.⁷ຈາກສະໄຫມທີ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫັນຫນີໄປຈາກກົດເກນຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຖືຮັກສາໄວ້. ຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະກັບໄປຫາພວກເຈົ້າ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຊົງເວົ້າດັ່ງນີ້ແຫລະ. "ແຕ່ພວກເຈົ້າຖາມວ່າ, 'ພວກຂ້ານ້ອຍຈະກັບໄປຫາພຣະອົງໄດ້ຢ່າງໃດ?'

⁸ມະນຸດຈະປຸ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ບໍ? ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍາລັງປຸ້ນເຮົາຢູ່. ແຕ່ພວກເຈົ້າຖາມວ່າ, 'ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ປຸ້ນພຣະອົງຢ່າງໃດ?' ກໍປຸ້ນດ້ວຍເລື່ອງຫນຶ່ງສ່ວນສິບ ແລະ ເຄື່ອງຖວາຍນັ້ນແຫລະ.⁹ພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກສາບແຊ່ງດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ ເພາະພວກເຈົ້າທັງຊົນຊາດ, ກຳລັງປຸ້ນເຮົາ.

¹⁰ຈົ່ງນຳເງິນຫນຶ່ງສ່ວນສິບເຕັມຈຳນວນມາໄວ້ທີ່ຄັງ, ເພື່ອວ່າຈະມີອາຫານໃນພຣະວິຫານຂອງເຮົາ, ແລະ ຈົ່ງລອງເບິ່ງເຮົາໃນເລື່ອງນີ້," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ, "ວ່າເຮົາຈະໄຂປະຕູສະຫວັນ ແລະ ເທພຣະພອນລົງມາໃຫ້ພວກເຈົ້າ ຈົນບໍ່ມີບ່ອນຫວ່າງສຳລັບເກັບພຣະພອນທັງຫມົດຫລືບໍ.¹¹ເຮົາຈະກ່າວໂທດໃສ່ພວກຄົນທີ່ມາທຳລາຍຜົນລະປູກຂອງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ທຳລາຍການເກັບກ່ຽວຂອງແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ. ເຄືອອະງຸ່ນຂອງພວກເຈົ້າໃນສວນຈະບໍ່ໄຮ້ຜົນ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.¹²ຊົນຊາດທັງຫລາຍຈະເອີ້ນພວກເຈົ້າວ່າ ຜູ້ຮັບພຣະພອນ, ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຈະເປັນແຜ່ນດິນທີ່ຫນ້າພໍໃຈ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

¹³“ຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຈົ້າທີ່ກ່າວໃສ່ຮ້າຍຕໍ່ເຮົານັ້ນຮຸນແຮງ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ. "ແຕ່ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, 'ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າກ່າວໃສ່ຮ້າຍຫຍັງແກ່ພຣະອົງທ່າມກາງພວກຂ້ານ້ອຍ?'¹⁴ພວກເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, 'ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າເປັນການໄຮ້ປະໂຫຍດ. ການທີ່ເຮົາໄດ້ຖືຮັກສາຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ຫລື ຍ່າງຢ່າງໂສກເສົ້າຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວຈອມເຈົ້ານາຍຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ?¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ ພວກເຮົາອວດຕົວວ່າເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະພອນ ຄົນເຮັດຊົ່ວບໍ່ພຽງແຕ່ຮັ່ງມີ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງໄດ້ທົດລອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຫນີລອດໄປໄດ້.”

¹⁶ແລ້ວຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢຳເກງພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງໃສ່ພຣະໄທ ແລະ ຊົງຟັງ, ແລະ ມີປຶ້ມບັນທຶກຄວາມຈຳຫົວຫນຶ່ງໄດ້ຂຽນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງກ່ຽວກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະ ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

¹⁷“ພວກເຂົາຈະເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ, "ກຳມະສິດອັນລໍ້າຄ່າຂອງເຮົາເອງ, ໃນວັນນັ້ນທີ່ເຮົາເຮັດພະລະກິດ. ເຮົາຈະກະລຸນາພວກເຂົາເຫມືອນກັບພໍ່ກະລຸນາລູກຊາຍຂອງເຂົາເອງ ທີ່ຮັບໃຊ້ເຂົາ.¹⁸ພວກເຈົ້າຈະແຍກແຍະລະຫວ່າງຄົນຊອບທຳ ກັບຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ລະຫວ່າງຄົນທີ່ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ກັບຄົນທີ່ບໍ່ນະມັດສະການພຣະອົງໄດ້ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.”

4

¹ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມື້ນັ້ນກຳລັງມາເຖິງ, ຊຶ່ງຈະເຜົາຜານເຫມືອນໄຟໃນເຕົາໄຟ, ເມື່ອຄົນອວດອ້າງທຸກຄົນ ກັບຄົນທີ່ເຮັດຊົ່ວທັງຫມົດ ຈະເປັນເຫມືອນຕໍເຂົ້າ. ມື້ນັ້ນທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງຈະເຜົາຜານພວກເຂົາທັງຫມົດ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ, "ເພື່ອວ່າມື້ນັ້ນຈະບໍ່ມີເຫລືອພວກເຂົາໄວ້ເລີຍບໍ່ວ່າຮາກ ຫລື ກິ່ງ.²ແຕ່ສຳລັບພວກເຈົ້າທີ່ຢຳເກງພຣະນາມຂອງເຮົາ, ດວງຕາເວັນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຈະຂຶ້ນມາ ດ້ວຍການຮັກສາໃນປີກຂອງມັນ. ພວກເຈົ້າຈະອອກໄປ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະກະໂດດໂລດເຕັ້ນ ເຫມືອນລູກງົວທີ່ອອກຈາກຄອກ.³ໃນມື້ນັ້ນພວກເຈົ້າຈະຢຽບຄົນຊົ່ວຮ້າຍ, ເພາະພວກເຂົາຈະເປັນຂີ້ເຖົ່າຢູ່ກ້ອງພື້ນຕີນຂອງພວກເຈົ້າ ໃນມື້ທີ່ເຮົາປະກອບພາລະກິດນັ້ນ," ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

⁴"ຈົ່ງຈື່ຄຳສອນຂອງໂມເຊຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ພ້ອມທັງກົດເກນ ແລະ ກົດຫມາຍທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາສຳລັບປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ທັງຫມົດທີ່ພູເຂົາ ໂຮເຣັບ.⁵ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງ ເອລີຢາ ຜູ້ປະກາດພຣະທຳມາຫາພວກເຈົ້າກ່ອນວັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຫນ້າຢ້ານຂອງພຣະຢາເວຈະມາເຖິງ.⁶ເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງພໍ່ຫັນໄປຫາລູກທັງຫລາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງລູກທັງຫລາຍຫັນມາຫາພໍ່ຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະບໍ່ມາ ແລະ ໂຈມຕີແຜ່ນດິນນັ້ນດ້ວຍການທຳລາຍຈົນສີ້ນຊາກ.”

ມັດທາຍ

1

¹ບັນທຶກລຳດັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງກະສັດດາວິດ ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກອັບຣາຮາມ.²ອັບຣາຮາມເປັນພໍ່ຂອງອີຊາກ ແລະ ອີຊາກເປັນພໍ່ຂອງຢາໂຄບ ແລະ ຢາໂຄບເປັນພໍ່ຂອງຢູດາ ກັບບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງລາວ.³ຢູດາເປັນພໍ່ຂອງເປເຣັດ ກັບເຊຣາ ເຊິ່ງເກີດມາຈາກນາງ ຕາມາ, ສ່ວນເປເຣັດເປັນພໍ່ຂອງເຮຊະໂຣນ, ແລະ ເຮຊະໂຣນເປັນພໍ່ຂອງຣາມ.

⁴ຣາມເປັນພໍ່ຂອງອຳມີນາດາບ, ອຳມີນາດາບເປັນພໍ່ຂອງນາໂຊນ, ແລະ ນາໂຊນເປັນພໍ່ຂອງຊັນໂມນ.⁵ຊັນໂມນເປັນພໍ່ຂອງໂບອາດ ເຊິ່ງເກີດຈາກນາງຣາຮາບ, ໂບອາດເປັນພໍ່ຂອງໂອເບັດ ເຊິ່ງເກີດຈາກນາງຣຸດ, ໂອເບັດເປັນພໍ່ຂອງເຢຊີ.⁶ເຢຊີເປັນພໍ່ຂອງດາວິດ ຜູ້ຊົງເປັນກະສັດ. ດາວິດເປັນພໍ່ຂອງຊາໂລມອນ ເຊິ່ງເກີດຈາກເມັຽຂອງອຸຣິຍາ.

⁷ກະສັດໂຊໂລໂມນເປັນບິດາເຣໂຮໂບອາມ, ເຣໂຮໂບອາມເປັນພໍ່ຂອງອະບີຢາ, ອະບີຢາເປັນພໍ່ຂອງອາຊາ.⁸ອາຊາເປັນພໍ່ຂອງເຢໂຮຊາຟັດ, ເຢໂຮຊາຟັດເປັນພໍ່ຂອງໂຢຣາມ, ແລະ ໂຢຣາມເປັນພໍ່ອຸດຊີຢາ.

⁹ອຸດຊີຢາເປັນພໍ່ໍຂອງໂຢທາມ, ໂຢທາມເປັນພໍ່ຂອງອາຮາດ, ອາຮາດເປັນພໍ່ຂອງເຮເຊກີຢາ.¹⁰ເຮເຊກີຢາເປັນພໍ່ຂອງມານາເຊ, ມານາເຊເປັນພໍ່ຂອງອາໂມນ, ແລະ ອາໂມນເປັນພໍ່ຂອງໂຢສີຢາ.¹¹ໂຢສີຢາເປັນພໍ່ຂອງເຢໂຮຢາກິນ ແລະ ອ້າຍນ້ອງຂອງລາວ ໃນເວລາຖືກກວາດໄປຍັງນະຄອນບາບີໂລນ.`

¹²ພາຍຫລັງຖືກກວາດໄປຍັງນະຄອນບາບີໂລນແລ້ວ, ເຢໂຮຍອາກິນກໍກາຍເປັນພໍ່ຂອງເຊອານຕີເອນ, ເຊອານຕີເອນເປັນບັນພະບູຣຸດຂອງເຊຣຸບບາເບນ.¹³ເຊຣຸບບາເບນເປັນພໍ່ຂອງອາບີອຸດ, ອາບີອຸດເປັນພໍ່ຂອງເອລີອາກິມ, ແລະ ເອລີອາກິມເປັນພໍ່ຂອງອາເຊີ,¹⁴ແລະ ອາເຊີເປັນພໍ່ຂອງຊາດົກ, ຊາດົກເປັນພໍ່ຂອງອາກີມ, ແລະ ອາກີມເປັນພໍ່ຂອງເອລີອຸດ.

¹⁵ເອລີອຸດເປັນພໍ່ຂອງເອເລອາຊາ, ເອເລອາຊາເປັນພໍ່ຂອງມັດທານ, ແລະ ມັດທານເປັນພໍ່ຂອງຢາໂຄບ.¹⁶ຢາໂຄບເປັນພໍ່ຂອງໂຢເຊັບ ສາມີຂອງນາງມາຣິອາ, ເຊິ່ງເປັນຜູ້ທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງບັງເກີດດ້ວຍ, ທີ່ຊົງຖືກເອີ້ນວ່າເປັນພຣະຄຣິດເຈົ້າ.¹⁷ນັບຕັ້ງແຕ່ດາວິດຈົນເຖິງຄາວຖືກກວາດໄປຍັງກຸງບາບີໂລນ ເປັນເວລາສິບສີ່ຊົ່ວຄົນ ແລະ ນັບຕັ້ງແຕ່ຄາວຖືກກວາດໄປຍັງນະຄອນບາບີໂລນຈົນເຖິງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ເປັນເວລາສິບສີ່ຊົ່ວຄົນ.

¹⁸ເລື່ອງພຣະກຳເນີດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເປັນດັ່ງນີ້. ມານດາຂອງພຣະອົງ, ມາຣີອາ, ໄດ້ຖືກຫມັ້ນຫມາຍເພື່ອແຕ່ງງານກັບໂຢເຊັບ, ແຕ່ກ່ອນເວລາເຂົາໄດ້ເປັນຄູ່ຜົວເມັຽກັນ, ກໍປະກົດວ່ານາງມີທ້ອງແລ້ວດ້ວຍຣິດເດດພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.¹⁹ສາມີຂອງນາງ, ໂຢເຊັບ, ເປັນຄົນມີສິລະທັມ, ແລະ ເພິ່ນບໍ່ຢາກໃຫ້ເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ອັບອາຍຂາຍຫນ້ານາງຕໍ່ຜູ້ຄົນ. ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈິ່ງໄດ້ວາງແຜນວ່າຈະຖອນຫມັ້ນນາງຢ່າງລັບໆ.

²⁰ແຕ່ເມື່ອໂຢເຊັບຍັງຄິດໃນເລື່ອງນີ້ຢູ່, ກໍມີເທວະດາຕົນຫນຶ່ງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມາປະກົດແກ່ໂຢເຊັບໃນຄວາມຝັນ, ກ່າວວ່າ “ໂຢເຊັບ, ບຸດດາວິດເອີຍ, ຢ່າຊູ່ຢ້ານທີ່ຈະຮັບນາງມາຣິອາມາເປັນເມັຽຂອງເຈົ້າ, ເພາະວ່າຜູ້ຊຶ່ງປະຕິສົນທິໃນທ້ອງຂອງນາງກໍເປັນໂດຍຣິດເດດພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.²¹ນາງຈະໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍ, ແລະ ເຈົ້າຈົ່ງເອີ້ນຊື່ເພິ່ນວ່າ ‘ເຢຊູ’ ເພາະວ່າທ່ານຜູ້ນີ້ແຫລະ, ຈະເປັນຜູ້ໂຜດໄພ່ພົນຂອງຕົນໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາ.

²²ສິ່ງທັງປວງນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອຈະໃຫ້ສຳເລັດ ຕາມພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ໂດຍຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ກ່າວວ່າ,²³"ເບິ່ງແມ, ຍິງພົມມະຈາຣີຄົນຫນຶ່ງຈະຖືພາ ແລະ ຈະປະສູດລູກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ, ແລະ ເຂົາຈະເອີ້ນຊື່ລູກນັ້ນວ່າ "ເອມານູເອນ" - ເຊິ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາ".

²⁴ເມື່ອໂຢເຊັບຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ກໍໄດ້ເຮັດຕາມຄຳທີ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສັ່ງລາວ ແລະ ລາວໄດ້ຮັບເອົານາງມາຣິອາ ມາເປັນພັນຣະຍາຂອງຕົນ.²⁵ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ສົມສູ່ຢູ່ກັບນາງຈົນນາງໄດ້ປະສູດບຸດຊາຍແລ້ວ. ແລ້ວໂຢເຊັບໄດ້ເອີ້ນຊື່ບຸດນັ້ນວ່າ “ເຢຊູ”.

2

¹ຫລັງຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຊົງປະສູດຢູ່ໃນເມືອງເບັດເລເຮັມ ໃນແຂວງຢູດາຍ ເຊິ່ງຢູ່ໃນສະໄຫມຂອງກະສັດເຮໂຣດ, ກໍ່ມີພວກໂຫຣາຈານຈາກທິດຕາເວັນອອກມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຖາມວ່າ,²“ກຸມມານຜູ້ເກີດມາເປັນກະສັດຂອງຄົນຊາດຢິວນັ້ນຢູ່ທີ່ໃດ? ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນດາວຂອງເພິ່ນປະກົດຂຶ້ນໃນທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ຈິ່ງມາເພື່ອຈະຂາບໄຫວ້ເພິ່ນ.”³ເມື່ອກະສັດເຮໂຣດໄດ້ຍິນດັ່ງນີ້, ກໍວຸ້ນວາຍໃຈ, ແລະ ທຸກຄົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກໍວຸ້ນວາຍເຊັ່ນກັນ.

⁴ກະສັດເຮໂຣດໄດ້ນຳເອົາຫົວຫນ້າປະໂລຫິດທັງຫມົດ ແລະ ພວກນັກທັມຂອງປະຊາຊົນ, ແລະ ກະສັດຈິ່ງໄດ້ຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ຜູ້ເປັນພຣະຄຣິດນັ້ນຈະບັງເກີດຢູ່ທີ່ໃດ?.”⁵ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, “ໃນເມືອງເບັດເລເຮັມແຂວງຢູດາຍ, ເພາະຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ຂຽນໄວ້ດັ່ງນີ້,⁶“ແຕ່ທ່ານ, ເມືອງເບັດເລເຮັມ, ໃນແຜ່ນດິນຢູດາຍ, ທ່ານກໍບໍ່ແມ່ນຜູ້ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ ໃນຖ່າມກາງພວກເຈົ້ານາຍຂອງຢູດາຍ, ເພາະວ່າຈາກທ່ານ ເຈົ້ານາຍຜູ້ຫນຶ່ງຈະອອກມາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະປົກຄອງອິສະຣາເອນໄຜ່ພົນຂອງເຮົາ.”

⁷ແລ້ວເຮໂຣດໄດ້ເອີ້ນພວກໂຫຣາຈານເຂົ້າມາຫາເປັນການລັບ ເພື່ອຖາມພວກເຂົາຢ່າງຖ້ວນຖີ່ເຖິງເວລາທີ່ດາວນັ້ນໄດ້ປະກົດຂຶ້ນ.⁸ແລ້ວກະສັດໄດ້ສົ່ງພວກໂຫຣາຈານໄປຍັງເບັດເລເຮັມ, ສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງໄປ, ແລະ ຄົ້ນຫາກຸມມານນັ້ນຢ່າງຄັກແນ່. ເມື່ອພົບແລ້ວ, ຈົ່ງກັບມາບອກເຮົາເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ໄປຂາບໄຫວ້ທ່ານເຫມືອນກັນ.”

⁹ຫລັງຈາກພວກໂຫຣາຈານໄດ້ຍິນຄຳສັ່ງຂອງກະສັດດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍພາກັນອອກໄປ, ແລະ ດາວທີ່ປາກົດແກ່ພວກເຂົາໃນພາກຕາເວັນອອກນັ້ນກໍໄດ້ນຳຫນ້າເຂົາໄປ ແລະ ຈົນມາຢຸດຢູ່ບ່ອນສະຖານທີ່ກຸມມານຢູ່ນັ້ນ.¹⁰ເມື່ອພວກໂຫຣາຈານໄດ້ເຫັນດາວນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີອັນໃຫຍ່.

¹¹ພວກເຂົາຈິ່ງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະ ກໍໄດ້ພົບກຸມມານນ້ອຍກັບນາງມາຣີອາມານດາຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາຈິ່ງກົ້ມລົງຂາບໄຫວ້ ແລະ ນະມັດສະການກຸມມານນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ໄຂຫີບເອົາຊັບສົມບັດຂອງເຂົາອອກມາ ແລະ ຖວາຍແກ່ກຸມມານຄື ຄຳ, ກຳຍານ, ແລະ ຢາງໄມ້ຫອມ.¹²ພຣະເຈົ້າຊົງເຕືອນພວກເຂົາທາງຄວາມຝັນ ບໍ່ໃຫ້ກັບໄປຫາເຮໂຣດອີກ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງກັບໄປຍັງເມືອງຂອງຕົນໂດຍທາງອື່ນ.

¹³ພາຍຫລັງທີ່ພວກເຂົາກັບໄປແລ້ວ, ມີທູດສະຫວັນຕົນຫນຶ່ງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມາປະກົດແກ່ໂຢເຊັບທາງຄວາມຝັນ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ພາກຸມມານ ແລະ ມານດາຂອງພຣະອົງ, ຫນີໄປທີ່ປະເທດເອຢິບ. ແລ້ວຈົ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນກວ່າເຮົາຈະບອກເຈົ້າ, ເພາະວ່າເຮໂຣດຈະຊອກຫາກຸມມານເພື່ອຈະຂ້າເພິ່ນເສັຽ.”¹⁴ໃນຄືນນັ້ນເອງ ໂຢເຊັບໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ພາກຸມມານ ແລະ ມານດາຂອງພຣະອົງ ອອກເດີນທາງໄປຍັງປະເທດເອຢິບ.¹⁵ແລະ ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຮໂຣດຕາຍໄປ. ແລ້ວສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນດັ່ງນີ້ກໍເພື່ອຈະໃຫ້ສຳເລັດ ຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ໂດຍຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເອີ້ນບຸດຊາຍຂອງເຮົາອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບ.”

¹⁶ຈາກນັ້ນເຮໂຣດ, ເມື່ອເຫັນວ່າຕົນໄດ້ຫລົງກົນພວກໂຫຣາຈານ, ກໍໃຈຮ້າຍຫລາຍ. ຈິ່ງໃຊ້ຄົນໄປຂ້າເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍທັງຫມົດຕັ້ງແຕ່ອາຍຸສອງປີລົງມາ ໃນເມືອງເບັດເລເຮັມ ແລະ ສະຖານທີ່ໃກ້ຄຽງ, ໂດຍນັບຈາກເວລາທີ່ກະສັດຮັບຊາບຈາກພວກໂຫຣາຈານນັ້ນ.

¹⁷ແລ້ວກໍສຳເລັດຕາມທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ໂດຍຜ່ານເຢເຣມີຢາ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ,¹⁸“ໄດ້ຍິນສຽງດັງໃນບ້ານຣາມາ, ເປັນສຽງຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ສຽງຮ້ອງຄວນຄາງຄັ້ງໃຫຍ່, ນາງຣາເຊັນຮ້ອງໄຫ້ນຳລູກຂອງຕົນ, ແລະ ນາງບໍ່ຮັບຟັງຄວາມເລົ້າໂລມເພາະລູກເຂົາຕາຍແລ້ວ.”

¹⁹ເມື່ອເຮໂຣດໄດ້ຕາຍ, ເບິ່ງແມ, ມີທູດສະຫວັນຕົນຫນຶ່ງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາປະກົດແກ່ໂຢເຊັບ ທາງຄວາມຝັນໃນປະເທດເອຢິບ ແລະ ສັ່ງວ່າ,²⁰“ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ພາກຸມມານກັບມານດາຂອງພຣະອົງກັບຄືນໄປແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນ, ເພາະຜູ້ທີ່ຊອກຫາຈະປະຫານຊີວິດກຸມມານນັ້ນຕາຍແລ້ວ.”²¹ໂຢເຊັບຈິ່ງລຸກຂຶ້ນ, ແລະ ພາກຸມມານກັບມານດາມາຂອງພຣະອົງ, ແລະ ມາຍັງແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນ.

²²ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າ ອາກເຄລາວ ໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງແຂວງຢູດາຍແທນເຮໂຣດຜູ້ເປັນບິດາ, ໂຢເຊັບກໍຢ້ານບໍ່ກ້າໄປທີ່ນັ້ນ. ຫລັງຈາກໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນຈາກພຣະເຈົ້າທາງຄວາມຝັນ, ໂຢເຊັບກໍເລີຍໄປຍັງແຂວງຄາລີເລ²³ແລະ ໄປອາໃສຢູ່ເມືອງໜຶ່ງຊື່ນາຊາເຣັດ. ສິ່ງນີ້ ເພື່ອຈະສຳເລັດຕາມທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ໂດຍຜ່ານຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ, ທ່ານຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ໄທນາຊາເຣັດ’.

3

¹ໃນຄາວນັ້ນໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໄດ້ມາປະກາດໃນປ່າຖິ່ນທຸຣະກັນດານແຂວງຢູດາຍວ່າ,²ຈົ່ງຖິ້ມໃຈເກົ່າ, ແລ້ວເອົາໃຈໃຫມ່ ແລະ ເຊົາເຮັດບາບເພາະວ່າຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນໄດ້ມາໃກ້ແລ້ວ.”³ເພາະນີ້ແມ່ນໂຢຮັນຜູ້ທີ່ເອຊາຢາ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ໄດ້ກ່າວໄວ້, “ມີສຽງປ່າວໄປໃນປ່າຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານວ່າ, ‘ຈົ່ງຈັດແຈ່ງທາງແຫ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈົ່ງເຮັດຫົນທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ຊື່ໄປ.’”

⁴ເວລານີ້ໂຢຮັນໄດ້ນຸ່ງເສື້ອຜ້າເຮັດດ້ວຍຂົນອູດ ແລະ ໃຊ້ສາຍຫນັງຮັດແອວ. ອາຫານຂອງເພິ່ນແມ່ນ ຕັກແຕນ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງປ່າ.⁵ຂະນະນັ້ນຄົນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຄົນທົ່ວແຂວງຢູດາຍ, ແລະ ຄົນທັງປວງທີ່ຢູ່ຕາມລຳນ້ຳຈໍແດນກໍອອກໄປຫາໂຢຮັນ.⁶ແລະ ໂຢຮັນກໍໃຫ້ພວກເຂົາຮັບບັບຕິສະມາໃນແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ພວກເຂົາໄດ້ສາຣະພາບຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ.

⁷ແຕ່ເມື່ອໂຢຮັນເຫັນພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍ ຫລາຍຄົນພາກັນມາເພື່ອຈະຮັບບັບຕິສະມາ, ເພິ່ນຈິ່ງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ພວກລູກຫລານງູພິດ, ໃຜໄດ້ບອກສູໃຫ້ປົບຫນີຈາກພຣະພິໂຣດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງນັ້ນ?⁸ເຫດສັນນັ້ນຈົ່ງປະຕິບັດໃຫ້ໄດ້ຜົນສົມກັບການທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່.⁹ແລະ ຢ່າຕັ້ງນຶກໃນໃຈວ່າ ‘ພວກເຮົາມີອັບຣາຮາມເປັນພໍ່ຂອງພວກເຮົາ’ ເພາະເຮົາບອກພວກເຈົ້ົາວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສາມາດຈະບັນດານໃຫ້ກ້ອນຫີນເຫລົ່ານີ້ເປັນລູກຫລານຂອງອັບຣາຮາມກໍໄດ້.

¹⁰ຂວານວາງໄວ້ທີ່ເຫງົ້າຕົ້ນໄມ້ແລ້ວ. ສະນັ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີຈະຖືກປ້ຳ ແລ້ວໂຍນຖິ້ມໃສ່ໄຟເສັຽ.¹¹ຂ້າພຣະເຈົ້າໃຫ້ພວກເຈົ້້າຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍນ້ຳ ສຳລັບການກັບໃຈ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຈະມາພາຍຫລັງຂ້າພຣະເຈົ້າກໍມີີຣິດເດດກວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າອີກ, ຊຶ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ສົມຄວນຈະຈັບແມ່ນແຕ່ເກີບຂອງເພິ່ນ. ຝ່າຍຜູ້ນັ້ນຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ແລະ ດ້ວຍໄຟ.¹²ມືຂອງຜູ້ນັ້ນຖືດົ້ງຟັດເຂົ້າ ເພິ່ນຈະເຮັດລານນວດເຂົ້າຂອງຕົນໃຫ້ກ້ຽງດີ ແລະ ຈະຮວບຮວມເຂົ້າເມັດດີຂອງຕົນມາໃສ່ໄວ້ໃນເລົ້າ ແຕ່ເຂົ້າລີບນັ້ນ ເພິ່ນຈະເຜົາເສັຽດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ຮູ້ມອດ.”

¹³ແລ້ວພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຈາກແຂວງຄາລີເລຈົນມາເຖິງແມ່ນໍ້າຈໍແດນເພື່ອຈະຮັບບັບຕິສະມາຈາກໂຢຮັນ.¹⁴ແຕ່ໂຢຮັນໄດ້ພະຍາຍາມຫ້າມພຣະອົງ, ກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງການຈະຮັບບັບຕິສະມາໂດຍທ່ານ, ແລະ ທ່ານຈະມາຫາຂ້ານ້ອຍແນວໃດ?”¹⁵ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຕອບໂຢຮັນວ່າ, “ບັດນີ້ຈົ່ງຍອມໃຫ້ເປັນໄປຢ່າງນີ້ສາ, ເພາະສົມຄວນທີ່ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງນີ້ໃຫ້ຖືກກັບຄວາມຊອບທັມທຸກປະການ” ແລ້ວໂຢຮັນກໍຍອມ.

¹⁶ພາຍຫລັງພຣະອົງຊົງຮັບບັບຕິສະມາແລ້ວ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍສະເດັດຂຶ້ນຈາກນ້ຳທັນທີ, ແລ້ວເບິ່ງແມ, ທ້ອງຟ້າກໍໄຂອອກ ແກ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເຫັນພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະເດັດລົງມາເຫມືອນດັ່ງນົກເຂົາ ແລະ ມາສະຖິດຢູ່ເທິງພຣະອົງ.¹⁷ເບິ່ງແມ, ມີພຣະສຸຣະສຽງຈາກຟ້າສະຫວັນຊົງກ່າວວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ. ເຮົາຊອບໃຈໃນຕົວທ່ານຫລາຍ.”

4

¹ຈາກນັ້ນພຣະວິນຍານໄດ້ຊົງພາພຣະເຢຊູເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນປ່າ ເພື່ອມານຮ້າຍຈະໄດ້ທົດລອງພຣະອົງ.²ເມື່ອພຣະອົງຊົງອົດອາຫານເປັນເວລາສີ່ສິບວັນສີ່ສິບຄືນແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງຢາກອາຫານ.³ຜູ້ທົດລອງມາຫາພຣະອົງທູນວ່າ, “ຖ້າທ່ານເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງສັ່ງກ້ອນຫີນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ກາຍເປັນອາຫານ.”⁴ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີວ່າ ‘ມະນຸດຈະບໍ່ລ້ຽງຊີວິດດ້ວຍອາຫານພຽງສິ່ງດຽວ ແຕ່ລ້ຽງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທຸກຂໍ້ທີ່ອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າ’.”

⁵ແລ້ວມານຮ້າຍໄດ້ນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປຍັງນະຄອນອັນສັກສິດ ແລະ ໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ເທິງຈຸດສູງສຸດຂອງພຣະວິຫານ.⁶ແລ້ວໄດ້ທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າທ່ານເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງໂຕນລົງເບິ່ງດູ ເພາະມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຮັບສັ່ງພວກທູດສະຫວັນເຝົ້າເບິ່ງແຍງປົກປ້ອງທ່ານ ແລະ ‘ມືຂອງທູດສະຫວັນເຫລົ່ານັ້ນຈະຮັບທ່ານໄວ້ຢ້ານວ່າຕີນຂອງທ່ານຈະຕຳຫີນ’.”

⁷“ແລະມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີອີກວ່າ, ‘ຢ່າທົດລອງພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ’.”⁸ອີກເທື່ອຫນຶ່ງມານຮ້າຍໄດ້ພາພຣະອົງຂຶ້ນເມືອເທິງພູສູງ ແລະໄດ້ສະແດງບັນດາອານາຈັກແຫ່ງໂລກນີ້ກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫມົດໃຫ້ພຣະອົງເຫັນ.⁹ແລ້ວໄດ້ທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ເຮົາຈະເອົາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ທ່ານ ຖ້າທ່ານຈະກົ້ມກາບ ແລະ ນະມັດສະການເຮົາ.”

¹⁰ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບມັນວ່າ, “ຊາຕານເອີຍ, ຈົ່ງຫນີໄປເສັຽ ເພາະມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີວ່າ, ‘ຈົ່ງຂາບໄຫວ້ພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ’.”¹¹ແລ້ວມານຮ້າຍຈິ່ງຫນີຈາກພຣະອົງໄປ ແລະ ເບິ່ງແມ, ມີພວກທູດສະຫວັນມາປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງ.

¹²ບັດນີ້ ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າໂຢຮັນຖືກຈັບໄວ້ແລ້ວ ພຣະອົງກໍສະເດັດອອກໄປຍັງແຂວງຄາລີເລ.¹³ພຣະອົງອອກຈາກເມືອງນາຊາເຣັດ ແລ້ວໄປອາໃສຢູ່ເມືອງກາເປນາອູມ ຊຶ່ງຢູ່ຕິດແຄມທະເລສາບຄາລີເລ, ໃນເຂດແດນເຊບູລູນ ແລະ ນັບທາລີ.

¹⁴ສິ່ງນີ້ເປັນໄປຕາມທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ດ້ວຍເອຊາຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມຈະໄດ້ສຳເລັດຄື.¹⁵“ແຂວງເຊບູລູນ ແລະ ແຂວງເນັບທາລີ, ຕາມທາງທະເລຟາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນພຸ້ນ ຄືແຂວງຄາລີເລຂອງບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ!¹⁶ພົນລະເມືອງຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມມືດ ໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫວ່າງອັນໃຫຍ່ ແລະສຳລັບຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນແດນແລະເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍ ກໍມີແສງສະຫວ່າງສ່ອງຂຶ້ນເທິງພວກເຂົາແລ້ວ.”

¹⁷ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕັ້ງຕົ້ນປ່າວປະກາດວ່າ, “ຈົ່ງກັບໃຈໃຫມ່ເພາະຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນໄດ້ມາໃກ້ແລ້ວ.”

¹⁸ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດລຽບຕາມແຄມທະເລສາບຄາລີເລ, ກໍຊົງທອດພຣະເນດເຫັນອ້າຍນ້ອງສອງຄົນ ຄືຊີໂມນທີ່ເອີ້ນວ່າເປໂຕກັບອັນເດອານ້ອງຊາຍ ກຳລັງຖິ້ມມອງລົງນ້ຳທະເລເພາະພວກເຂົາເປັນຄົນຫາປາ.¹⁹ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ມາ, ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ ແລະ ເຮົາຈະບັນດານໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ຫາຄົນ”²⁰ໃນທັນໃດນັ້ນພວກເຂົາກໍປະມອງແລ້ວຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.

²¹ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງສະເດັດຕໍ່ໄປຈາກທີ່ນັ້ນ ກໍແນມເຫັນອ້າຍນ້ອງອີກສອງຄົນ ຄືຢາໂກໂບລູກເຊເບດາຍ, ແລະ ກັບໂຢຮັນຜູ້ເປັນນ້ອງຊາຍ ກຳລັງແປງມອງຢູ່ໃນເຮືອກັບເຊເບດາຍພໍ່ຂອງເຂົາ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນເອົາເຂົາ,²²ແລະ ໃນທັນໃດນັ້ນເຂົາທັງສອງກໍປະເຮືອ ແລະ ລາພໍ່ຂອງເຂົາຕາມພຣະອົງໄປ.

²³ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດໄປທົ່ວແຂວງຄາລີເລ, ຊົງສັ່ງສອນໃນໂຮງທັມະສາລາຂອງເຂົາ, ຊົງປະກາດຂ່າວປະເສີດເລື່ອງຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນ, ແລະ ຊົງໂຜດພົນລະເມືອງທີ່ເຈັບໄຂ້ໄດ້ພະຍາດທຸກຢ່າງໃຫ້ດີຫມົດ.²⁴ຊື່ສຽງຂອງພຣະອົງກໍຊ່າລືໄປທົ່ວປະເທດຊີເຣັຽ, ແລະ ຜູ້ຄົນຈິ່ງພາຄົນປ່ວຍໄຂ້ໄດ້ພະຍາດຕ່າງ, ຄົນທີ່ທົນທຸກທໍຣະມານ, ຄົນທີ່ຜີເຂົ້າສິງ, ຄົນເປັນບ້າຫມູ ແລະ ຄົນເປັນເປັ້ຽມາຫາພຣະອົງ. ພຣະອົງກໍຊົງໂຜດໃຫ້ເຂົາດີທຸກຄົນ.²⁵ມີຄົນຫມູ່ໃຫຍ່ມາຈາກແຂວງຄາລີເລ, ຈາກແຂວງເດກາໂປລີ, ຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຢູດາຍ ແລະ ຈາກອີກຟາກຂອງແມ່ນໍ້າຈໍແດນຕ່າງກໍໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.

5

¹ເມື່ອທອດພຣະເນດເຫັນຄົນຫລວງຫລາຍ ພຣະອົງກໍສະເດັດຂຶ້ນເທິງພູເມື່ອປະທັບລົງແລ້ວ ພວກສາວົກກໍເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ.²ພຣະອົງຈິ່ງຊົງ ຕັ້ງຕົ້ນສັ່ງສອນພວກເຂົາວ່າ,³“ພຣະພອນເປັນຂອງຜູ້ໃດທີ່ຍາກຈົນໃນຈິດວິນຍານ, ເພາະວ່າອານາຈັກສະຫວັນເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນ.⁴ພຣະພອນເປັນຂອງຜູ້ໃດທີ່ໂສກເສົ້າເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການຊົງເລົ້າໂລມ.

⁵ພຣະພອນເປັນຂອງຜູ້ໃດທີ່ມີຈິດໃຈອ່ອນຫວານ, ເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບແຜ່ນດິນໂລກເປັນມໍຣະດົກ.⁶ພຣະພອນເປັນຂອງຜູ້ໃດທີ່ມີຄວາມອຶດຫິວ ແລະ ກະຫາຍຄວາມຊອບທັມ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງໃຫ້ອີ່ມບໍຣິບູນ.⁷ພຣະພອນເປັນຂອງຜູ້ໃດທີ່ມີໃຈກະຣຸນາກໍເປັນສຸກ, ເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບພຣະກະຣຸນາຕອບ.⁸ພຣະພອນເປັນຂອງຜູ້ໃດທີ່ມີໃຈສະອາດບໍຣິສຸດ, ເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າ.

⁹ພຣະພອນເປັນຂອງຜູ້ໃດທີ່ສ້າງຄວາມສະຫງົບສຸກ, ເພາະພຣະເຈົ້າຈະຊົງເອີ້ນຜູ້ນັ້ນວ່າເປັນບຸດຂອງພຣະອົງ.¹⁰ພຣະພອນເປັນຂອງຜູ້ໃດທີ່ ຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະເຫັນແກ່ຄວາມຊອບທັມ, ເພາະວ່າອານາຈັກສະຫວັນເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນ.

¹¹ພຣະພອນກໍເປັນຂອງພວກເຈົ້າ ເມື່ອຄົນກ່າວຂວັນນິນທາ ແລະ ຂົ່ມເຫັງເຈົ້າທັງຫລາຍ, ແລະ ຖືກກ່າວຫາຄວາມບໍ່ຈິງທຸກຢ່າງຕໍ່ພວກເຈົ້າ ເພາະເຫັນແກ່ເຮົາ.¹²ຈົ່ງຊົມຊື່ນຍິນດີ ເພາະວ່າບຳເຫນັດຂອງທ່ານທັງຫລາຍມີບໍຣິບູນໃນສະຫວັນ. ເຫມືອນດັ່ງນັ້ນແຫລະ, ເພາະເຂົາໄດ້ຂົ່ມເຫັງຜູ້ປະກາດພຣະທັມທີ່ຢູ່ກ່ອນທ່ານທັງຫລາຍ.

¹³ທ່ານທັງຫລາຍເປັນເກືອສຳລັບໂລກ ແຕ່ຖ້າເກືອນັ້ນຈືດຈາງໄປແລ້ວ ຈະເຮັດໃຫ້ກັບເຄັມອີກໄດ້ຢ່າງໃດ? ແຕ່ນັ້ນໄປກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດອັນໃດ ນອກຈາກຈະມີແຕ່ຈະຖິ້ມເສັຽໃຫ້ຄົນຢຽບຢ່ຳເທົ່ານັ້ນ.¹⁴ພວກທ່ານເປັນແສງສະຫວ່າງສຳລັບໂລກ ເມືອງທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງພູຈະບັງລັບໄວ້ບໍ່ໄດ້.

¹⁵ບໍ່ຫ່ອນມີຜູ້ໃດເມື່ອໄຕ້ຕະກຽງແລ້ວເອົາບຸງມາກວມ ແຕ່ຈະຕັ້ງມັນໄວ້ເທິງຮອງຕີນໂຄມ ເພື່ອໃຫ້ມັນສ່ອງແຈ້ງໄປທົ່ວທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນນັ້ນ.¹⁶ຈົ່ງໃຫ້ແສງສະຫວ່າງຂອງທ່ານສ່ອງແຈ້ງແກ່ຄົນທັງປວງ ໃນວິທີການທີ່ພວກເຂົາຈະເຫັນການດີທີ່ພວກທ່ານເຮັດ ແລະ ສັນຣະເສີນພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ.

¹⁷ຢ່າຄຶດວ່າເຮົາມາລຶບລ້າງພຣະບັນຍັດ ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມເສັຽແຕ່ຢ່າງໃດ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາລຶບລ້າງ ແຕ່ມາເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.¹⁸ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍຄວາມຈິງວ່າ ແມ່ນແຕ່ຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຈະລ່ວງໄປ, ແຕ່ພຽງແຕ່ຈຸດ ຫລື ຂີດດຽວ ກໍຈະບໍ່ສູນຫາຍໄປຈາກພຣະບັນຍັດ, ຈົນກວ່າສິ່ງທັງປວງນັ້ນຈະສຳເລັດສົມບູນ.

¹⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ ຫາກຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດໃນບັນດາຄຳສັ່ງນີ້ພຽງຂໍ້ດຽວ ແລະ ທັງສອນຄົນອື່ນໃຫ້ເຮັດຢ່າງນັ້ນດ້ວຍ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດໃນອານາຈັກສະຫວັນ. ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິບັດ ແລະ ສອນຕາມພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າຜູ້ໃຫຍ່ໃນອານາຈັກສະຫວັນ.²⁰ເພາະເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຖ້າການຖືສິລະທັມຂອງທ່ານບໍ່ລື່ນກວ່າການຖືສິລະທັມຂອງພວກນັກທັມ ແລະ ພວກຟາຣີຊາຍແລ້ວ ພວກທ່ານຈະເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກສະຫວັນບໍ່ໄດ້ເລີຍ.

²¹ທ່ານທັງຫລາຍເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳທີ່ກ່າວໄວ້ແລ້ວແກ່ຄົນບູຮານວ່າ 'ຢ່າຂ້າຄົນ' ແລະ 'ຖ້າຜູ້ໃດຂ້າຄົນ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກພິພາກສາລົງໂທດ’.²²ແຕ່ຝ່າຍເຮົາ ຂໍບອກທ່ານວ່າ ຜູ້ໃດຮ້າຍອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກໂທດຢ່າງຫນັກ; ແລະຜູ້ໃດຈະເວົ້າແກ່ອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນວ່າ ‘ເຈົ້າບໍ່ມີຄ່າ’ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດຈາກສານສູງ; ແລະ ຜູ້ໃດຈະເວົ້າວ່າ ‘ເຈົ້າໂງ່ຈ້າ’ ຜູ້ນັ້ນຈະມີໂທດໃນບຶງໄຟນະລົກ.

²³ດ້ວຍເຫດນີ້, ຖ້າທ່ານກຳລັງນຳເຄື່ອງຖວາຍມາເຖິງແທ່ນບູຊາ ແລ້ວຣະນຶກຂຶ້ນໄດ້ວ່າ ທ່ານມີຂໍ້ຂຸ້ນເຄືອງກັບອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍເລື່ອງໃດເລື່ອງຫນຶ່ງ.²⁴ຈົ່ງວາງເຄື່ອງບູຊາໄວ້ຕໍ່ຫນ້າແທ່ນນັ້ນ ກັບໄປຄືນດີກັບອ້າຍນ້ອງຜູ້ນັ້ນເສັຽກ່ອນ ແລ້ວຈິ່ງມາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຂອງທ່ານ.

²⁵ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງໄປຂຶ້ນສານກັບລາວ ຢ້ານວ່າໂຈດນັ້ນຈະມອບທ່ານໄວ້ກັບຕຸລາການ ແລະ ຕຸລາການຈະມອບທ່ານໄວ້ກັບອຳນາດເຈົ້າຫນ້າທີ່ ແລະ ທ່ານຈະໄດ້ຖືກຂັງໄວ້ໃນຄຸກ.²⁶ເຮົາບອກແກ່ທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ທ່ານຈະອອກຈາກທີ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ຈົນກວ່າຈະໄດ້ໃຊ້ຫນີ້ຈົນຄົບທຸກອັດກ່ອນ.

²⁷ທ່ານເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳທີ່ກ່າວໄວ້ວ່າ ‘ຢ່າຫລິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມັຽທ່ານ.’²⁸ແຕ່ຝ່າຍເຮົາ ບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຜູ້ໃດເບິ່ງແມ່ຍິງດ້ວຍໃຈກຳຫນັດໃນຍິງນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຫລິ້ນຊູ້ໃນໃຈກັບຍິງນັ້ນແລ້ວ.

²⁹ຖ້າຕາເບື້ອງຂວາຂອງທ່ານເປັນເຫດເຮັດໃຫ້ທ່ານເຮັດບາບ ຈົ່ງຄວັດອອກຖິ້ມເສັຽ ເພາະການທີ່ເສັຽອະໄວຍະວະສ່ວນຫນຶ່ງກໍດີກວ່າຫມົດທັງຕົວຈະຖືກຖິ້ມລົງໃນນະຣົກ.³⁰ຖ້າມືເບື້ອງຂວາຂອງທ່ານເປັນເຫດເຮັດໃຫ້ທ່ານເຮັດບາບ ຈົ່ງຕັດຖິ້ມເສັຽ ເພາະການທີ່ເສັຽອະໄວຍະວະສ່ວນຫນຶ່ງກໍດີກວ່າຫມົດທັງຕົວຈະຕ້ອງຕົກໃນນະຣົກ.

³¹ຍັງມີຄຳກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ຖ້າຜູ້ໃດຈະປະຮ້າງເມັຽຂອງຕົນ, ກໍໃຫ້ເຮັດຫນັງສືຢ່າຮ້າງໃຫ້ເມັຽນັ້ນ’.³²ແຕ່ຝ່າຍເຮົາ ບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດຈະປະເມັຽຂອງຕົນ ນອກຈາກຜິດສິລະທັມທາງເພດແລ້ວ ກໍທໍ່ກັບວ່າຜູ້ນັ້ນເຮັດໃຫ້ຍິງນັ້ນຖືກຜິດໃນຖານຫລິ້ນຊູ້ ແລ້ວຖ້າຜູ້ໃດຈະແຕ່ງງານກັບຍິງນັ້ນພາຍຫລັງ ກໍຖືກຜິດໃນຖານຫລິ້ນຊູ້ເຫມືອນກັນ.

³³ອີກປະການຫນຶ່ງ, ທ່ານເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳທີ່ກ່າວໄວ້ແກ່ຄົນບູຮານວ່າ ‘ຢ່າສາບານດ້ວຍຄຳສາບານບໍ່ຈິງ ແຕ່ໃຫ້ຮັກສາຄຳສາບານທີ່ທ່ານຖວາຍຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.³⁴ແຕ່ຝ່າຍເຮົາ ບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ, ຢ່າສາບານເລີຍ ໂດຍອ້າງເຖິງສະຫວັນກໍດີ, ເພາະສະຫວັນເປັນຣາຊະບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ,³⁵ຫລື ໂດຍອ້າງເຖິງແຜ່ນດິນໂລກກໍດີ, ເພາະແຜ່ນດິນໂລກເປັນທີ່ຮອງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ; ຫລື ໂດຍອ້າງເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກໍດີ, ເພາະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນທີ່ປຣະທັບຂອງພຣະມະຫາກະສັດ.

³⁶ຫລືຢ່າສາບານໂດຍອ້າງເຖິງຫົວຂອງຕົນ, ເພາະທ່ານບໍ່ສາມາດຈະເຮັດໃຫ້ຜົມຂາວ ຫລື ດຳຈັກເສັ້ນດຽວກໍບໍ່ໄດ້.³⁷ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງພວກທ່ານເປັນດັ່ງນີ້ ‘ແມ່ນ’ ກໍວ່າ ‘ແມ່ນ’ ‘ບໍ່ແມ່ນ’ ກໍວ່າ ‘ບໍ່ແມ່ນ’ ນອກເຫນືອໄປຈາກນັ້ນຖືວ່າມາຈາກຄວາມຊົ່ວ.

³⁸ພວກທ່ານໄດ້ຍິນຄຳທີ່ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ຕາແທນຕາ ແລະ ແຂ້ວແທນແຂ້ວ’.³⁹ຝ່າຍເຮົາ ບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຢ່າຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຊົ່ວ ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດຕົບແກ້ມເບື້ອງຂວາຂອງທ່ານຈົ່ງປິ່ນແກ້ມເບື້ອງຊ້າຍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຫມືອນກັນ.

⁴⁰ຖ້າຜູ້ໃດຢາກຟ້ອງທ່ານຂຶ້ນສານ ແລະ ເອົາເສື້ອຊັ້ນໃນຂອງທ່ານໄປ, ກໍຈົ່ງໃຫ້ເສື້ອຊັ້ນນອກແກ່ເພິ່ນເຫມືອນກັນ.⁴¹ຖ້າຜູ້ໃດຈະເກນທ່ານໃຫ້ຍ່າງໄປຫນຶ່ງຫລັກ, ກໍໃຫ້ທ່ານໄປກັບເພິ່ນເຖິງສອງຫລັກ.⁴²ຈົ່ງໃຫ້ກັບທຸກຄົນທີ່ຂໍຈາກທ່ານ ແລະ ຢ່າປິ່ນຫລັງໃສ່ຜູ້ທີ່ຢາກຢືມຈາກທ່ານ.

⁴³ທ່ານໄດ້ຍິນຄຳທີ່ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງຮັກເພື່ອນບ້ານ ແລະ ຊັງສັດຕຣູ.’⁴⁴ແຕ່ຝ່າຍເຮົາ ບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຈົ່ງຮັກສັດຕຣູຂອງທ່ານ ຈົ່ງອ້ອນວອນສຳລັບຜູ້ທີ່ຂົ່ມເຫັງທ່ານ,⁴⁵ເພາະພຣະອົງຊົງບັນດານໃຫ້ດວງຕາເວັນຂຶ້ນສ່ອງສະຫວ່າງໃສ່ຄົນຊົ່ວ ແລະ ຄົນດີ ແລະ ຊົງໃຫ້ຝົນຕົກໃສ່ຄົນສິລະທັມກັບຄົນບໍ່ມີສິລະທັມສະເຫມີກັນ.

⁴⁶ເພາະຖ້າວ່າທ່ານຮັກຄົນທັງຫລາຍທີ່ຮັກທ່ານ ແລ້ວທ່ານຈະໄດ້ຮັບບຳເຫນັດອັນໃດ? ເຖິງພວກເກັບພາສີກໍຍັງເຮັດຢ່າງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຫລື?⁴⁷ຖ້າທ່ານຄຳນັບພີ່ນ້ອງຂອງຕົນແຕ່ຝ່າຍດຽວ ແລ້ວທ່ານໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດລື່ນຄົນອື່ນ? ແມ່ນແຕ່ຄົນຕ່າງຊາດກໍຍັງເຮັດຢ່າງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຫລື?⁴⁸ເຫດສັນນັ້ນທ່ານທັງຫລາຍຕ້ອງເປັນຄົນດີພ້ອມ ເພາະພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນຊົງເປັນຜູ້ດີພ້ອມ.

6

¹ທ່ານຈົ່ງຣະວັງໃຫ້ດີ ຢ່າຕັ້ງຕິເຮັດເປັນຄົນຊອບທັມຕໍ່ຫນ້າຄົນອື່ນ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນ ຫລື ບໍ່ດັ່ງນັ້ນແລ້ວທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບບຳເຫນັດຈາກພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ.²ເຫດສັນນັ້ນ ເມື່ອທ່ານໃຫ້ທານ, ຢ່າເປົ່າແກໄປກ່ອນຫນ້າທ່ານ ເຫມືອນດັ່ງຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເຄີຍເຮັດໃນໂຮງທັມະເທສະຫນາ ແລະ ຕາມຖະຫນົນຕ່າງໆ ເພື່ອຕົນເອງຈະໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍຈາກຜູ້ຄົນ. ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບບຳເຫນັດແລ້ວ.

³ແຕ່ເມື່ອໃຫ້ທານຢ່າໃຫ້ມືຊ້າຍຮູ້ການທີ່ມືຂວາກຳລັງເຮັດນັ້ນ.⁴ເພື່ອທານຂອງທ່ານຈະໄດ້ເປັນການລັບ ແລະພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຜູ້ຊົງເຫັນໃນທີ່ລັບລີ້ຈະຊົງໂຜດປຣະທານບຳເຫນັດແກ່ທ່ານເອງ.

⁵ເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍອ້ອນວອນ ຢ່າເປັນເຫມືອນຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ, ເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນມັກຢືນອ້ອນວອນໃນໂຮງທັມະເທສະຫນາ ແລະຕາມແຈຖະຫນົນ ເພື່ອທີ່ຈະໃຫ້ມະນຸດເຫັນພວກເຂົາ. ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍຕາມຄວາມຈິງວ່າ ເຂົາໄດ້ຮັບບຳເຫນັດຂອງຕົນແລ້ວ.⁶ແຕ່ຝ່າຍທ່ານ, ເມື່ອຈະອ້ອນວອນຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງ ຄັນອັດປະຕູແລ້ວ ແລະອ້ອນວອນຫາພຣະບິດາຂອງທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດໃນທີ່ລັບລີ້ ແລ້ວພຣະບິດາຂອງທ່ານຜູ້ຊົງເຫັນໃນທີ່ລັບລີ້ ຈະຊົງໂຜດໃຫ້ບຳເຫນັດແກ່ທ່ານ.⁷ເມື່ອທ່ານອະທິຖານ, ຢ່າເວົ້າຊ້ຳຄຳເກົ່າເຫມືອນຄົນຕ່າງຊາດເຄີຍເຮັດ ເພາະເຂົາຄິດວ່າ ຖ້າເວົ້າຫລາຍຄຳພຣະເຈົ້າຈະຊົງໂຜດຮັບຟັງ.

⁸ດ້ວຍເຫດນີ້ຢ່າເຮັດຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ເພາະວ່າສິ່ງໃດທີ່ທ່ານຕ້ອງການ ພຣະບິດາຂອງທ່ານກໍຊົງຊາບກ່ອນພວກທ່ານທູນຂໍ.⁹ສະນັ້ນຈົ່ງອ້ອນວອນຕາມຢ່າງນີ້ວ່າ, ‘ຂ້າແດ່ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ ຜູ້ຊົງສະຖິດໃນສະຫວັນ, ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ເຄົາຣົບບູຊາ.¹⁰ຂໍໃຫ້ພຣະຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງມາຕັ້ງຢູ່. ຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ ໃນສະຫວັນເປັນຢ່າງໃດ ກໍໃຫ້ເປັນໄປຢ່າງນັ້ນທີ່ແຜ່ນດິນໂລກ.

¹¹ຂໍຊົງໂຜດປຣະທານອາຫານປະຈຳວັນໃຫ້ແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໃນກາລະວັນນີ້.¹²ຂໍຊົງໂຜດຍົກໂທດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫມືອນຂ້ານ້ອຍຍົກໂທດ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເຮັດຜິດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ.¹³ຂໍຢ່າພາຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນການທົດລອງ ແຕ່ຂໍຊົງໂຜດໃຫ້ພົ້ນຈາກການຊົ່ວຮ້າຍ.'

¹⁴ເພາະຖ້າທ່ານຍົກຄວາມຜິດຂອງເພື່ອນມະນຸດແລ້ວ ພຣະບິດເຈົ້າຂອງທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດໃນສະຫວັນຈະຊົງໂຜດຍົກຄວາມຜິດຂອງທ່ານດ້ວຍ.¹⁵ແຕ່ຖ້າທ່ານບໍ່ຍົກຄວາມຜິດຂອງເພື່ອນມະນຸດ ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານກໍຈະບໍ່ຊົງໂຜດຍົກຄວາມຜິດຂອງທ່ານເຫມືອນກັນ.

¹⁶ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ເມື່ອທ່ານຖືສິນອົດອາຫານ ຢ່າເຮັດຫນ້າເສົ້າຫມອງເຫມືອນຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ, ດ້ວຍວ່າເຂົາເຮັດຫນ້າເສົ້າຫມອງເພື່ອຈະໃຫ້ມະນຸດເຫັນວ່າເຂົາຖືສິນອົດອາຫານ ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍຕາມຄວາມຈິງວ່າ ເຂົາໄດ້ຮັບບຳເຫນັດຂອງຕົນແລ້ວ.¹⁷ແຕ່ຝ່າຍທ່ານ, ເມື່ອຖືສິນອົດອາຫານ ຈົ່ງລ້າງຫນ້າ ແລະ ເອົານ້ຳມັນທາຫົວ.¹⁸ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ມະນຸດເຫັນວ່າທ່ານຖືສິນອົດອາຫານ ແຕ່ໃຫ້ປະກົດແກ່ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດໃນທີ່ລັບລີ້ ແລະພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານຜູ້ຊົງເຫັນໃນທີ່ລັບລີ້ ກໍຈະຊົງໂຜດປຣະທານບຳເຫນັດແກ່ທ່ານ.

¹⁹ຢ່າຮິບໂຮມຊັບສົມບັດໄວ້ສຳລັບຕົນໃນໂລກ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນມອດ ແລະ ຂີ້ຫມ້ຽງກັດກິນ, ແລະ ເປັນບ່ອນທີ່ໂຈນເຈາະເຂົ້າລັກເອົາໄດ້.²⁰ແຕ່ຈົ່ງຮິບໂຮມຊັບສົມບັດສຳລັບຕົນໄວ້ໃນສະຫວັນ ບ່ອນມອດ ແລະ ຂີ້ຫມ້ຽງກັດກິນບໍ່ໄດ້ ແລະ ທັງໂຈນເຈາະ ແລະ ລັກເອົາບໍ່ໄດ້.²¹ເພາະວ່າຊັບສົມບັດຂອງທ່ານຢູ່ໃສ ໃຈຂອງທ່ານກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

²²ດວງຕາເປັນໂຄມໄຟຂອງຮ່າງກາຍ ຖ້າຕາຂອງທ່ານປົກກະຕິດີ ຮ່າງກາຍທຸກສ່ວນກໍສະຫວ່າງດີ.²³ແຕ່ຖ້າຕາຂອງທ່ານບໍ່ປົກກະຕິດີ ຮ່າງກາຍທຸກສ່ວນຂອງທ່ານກໍມືດໄປ. ເຫດສັນນັ້ນ, ຖ້າຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນຕົວຂອງທ່ານມືດໄປ ຄວາມມືດນັ້ນຈະຫນາທຶບພຽງໃດ?²⁴ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເປັນຂ້າສອງເຈົ້າບ່າວສອງນາຍໄດ້ ເພາະຈະຊັງນາຍຜູ້ນີ້ ແລະ ໄປຮັກນາຍຜູ້ນັ້ນ ຫລື ຈະອຸທິດຕົນຮັບໃຊ້ນາຍຜູ້ນີ້ແລ້ວຫມິ່ນປະຫມາດຜູ້ນັ້ນ ທ່ານບໍ່ສາມາດຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ແລະ ເງິນຄຳພ້ອມກັນໄດ້.

²⁵ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາຈິ່ງບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ, ຢ່າກະວົນກະວາຍເຖິງຊີວິດຂອງຕົນວ່າ ຈະກິນຫຍັງ ຈະດື່ມຫຍັງ ຫລື ກະວົນກະວາຍເຖິງຮ່າງກາຍຂອງຕົນວ່າ ຈະນຸ່ງຫຍັງ. ເພາະຊີວິດກໍມີຄ່າລື່ນກວ່າອາຫານ ແລະ ຮ່າງກາຍກໍມີຄ່າລື່ນກວ່າເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມບໍ່ແມ່ນຫລື?²⁶ຈົ່ງເບິ່ງນົກເທິງອາກາດມັນບໍ່ໄດ້ຫວ່ານ, ບໍ່ໄດ້ກ່ຽວ ບໍ່ໄດ້ເກັບໂຮມໃສ່ເລົ້າໄວ້ ແຕ່ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນກໍຍັງຊົງລ້ຽງພວກມັນ. ພວກທ່ານປະເສີດຫລາຍກວ່ານົກບໍ່ແມ່ນຫລື?

²⁷ແລ້ວມີໃຜໃນພວກທ່ານໂດຍຄວາມກະວົນກະວາຍອາດຕໍ່ຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ຍາວອອກໄປອີກຈັກສອກຫນຶ່ງໄດ້?²⁸ເປັນຫຍັງທ່ານທັງຫລາຍຈິ່ງກະວົນກະວາຍເຖິງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ? ຈົ່ງສັງເກດເບິ່ງດອກໄມ້ໃນທົ່ງ ວ່າມັນຈະເຣີນໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງໃດ ມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດການ, ບໍ່ໄດ້ເຂັນຝ້າຍ.²⁹ແຕ່ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ, ເຖິງແມ່ນກະສັດໂຊໂລໂມນ ເມື່ອບໍຣິບູນດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງທ່ານ ກໍຍັງບໍ່ງາມທໍ່ດອກໄມ້ເຫລົ່ານີ້ດອກຫນຶ່ງ.

³⁰ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງຕົບແຕ່ງຫຍ້າທີ່ທົ່ງຢ່າງນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຢູ່ມື້ນີ້ ແລະມື້ອື່ນຕ້ອງຖືກຖິ້ມໃສ່ເຕົາໄຟ, ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງຕົບແຕ່ງທ່ານຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກຫລື, ໂອຜູ້ມີຄວາມເຊື່ອນ້ອຍເອີຍ?³¹ເຫດສັນນັ້ນຢ່າກະວົນກະວາຍວ່າ ແລະເວົ້າວ່າ ‘ພວກເຮົາຈະກິນຫຍັງ, ຈະດື່ມຫຍັງ ຫລືຈະນຸ່ງຫົ່ມຫຍັງ?’

³²ເພາະຄົນຕ່າງຊາດສະແຫວງຫາສິ່ງຂອງທັງປວງນີ້, ແລະພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ ຊົງຮູ້ແລ້ວວ່າພວກທ່ານຕ້ອງການສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້.³³ແຕ່ກ່ອນອື່ນ, ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງສະແຫວງຫາຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງກ່ອນ. ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງເພີ່ມເຕີມສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ທ່ານ.³⁴ເຫດສັນນັ້ນ, ຢ່າກະວົນກະວາຍເຖິງມື້ອື່ນ, ເພາະວ່າມື້ອື່ນຄົງມີການກະວົນກະວາຍສຳລັບມັນເອງ ຄວາມທຸກໃນວັນໃດກໍພໍແລ້ວໃນວັນນັ້ນ.

7

¹ຢ່າກ່າວໂທດໃສ່ຜູ້ອື່ນ ແລະທ່ານຈະບໍ່ຖືກກ່າວໂທດ.²ເພາະວ່າທ່ານຈະກ່າວໂທດໃສ່ຜູ້ອື່ນຢ່າງໃດ, ທ່ານກໍຈະຖືກກ່າວໂທດຢ່າງນັ້ນ, ແລະທ່ານຈະຕວງໃຫ້ເຂົາດ້ວຍເຄື່ອງຜອງອັນໃດ, ທ່ານກໍຈະຖືກຕວງດ້ວຍເຄື່ອງຜອງອັນນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

³ເປັນຫຍັງທ່ານຈິ່ງຫລຽວເຫັນຂີ້ເຫຍື້ອທີ່ຢູ່ໃນຕາພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ແຕ່ໄມ້ທັງທ່ອນທີ່ຢູ່ໃນຕາຂອງຕົວທ່ານບໍ່ຮູ້ສຶກ?⁴ເປັນສັນໃດທ່ານຈິ່ງກ່າວແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານວ່າ ‘ໃຫ້ຂ້ອຍເຂັ່ຽຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຕາຂອງເຈົ້າ’ ແຕ່ເບິ່ງແມ, ໄມ້ທັງທ່ອນມີຢູ່ໃນຕາຂອງທ່ານເອງ?⁵ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ! ຈົ່ງເອົາໄມ້ທັງທ່ອນອອກຈາກຕາຂອງທ່ານກ່ອນ ແລ້ວຈິ່ງຈະເຂັ່ຽຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຕາຂອງພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

⁶ຢ່າເອົາຂອງປະເສີດໃຫ້ແກ່ຫມາ, ຢ່າໂຍນໄຂ່ມຸກຂອງທ່ານໃສ່ຕໍ່ຫນ້າຫມູ. ຢ້ານວ່າມັນຈະຢຽບຢ່ຳເສັຽ, ແລະຈະຕ່າວມາຂົບຈີກທ່ານອອກເປັນປ່ຽງໆດ້ວຍ.

⁷ຈົ່ງຫມັ່ນຂໍແລ້ວຈະຊົງປຣະທານໃຫ້. ຈົ່ງຫມັ່ນຊອກແລ້ວຈະພົບ. ຈົ່ງຫມັ່ນເຄາະແລ້ວຈະຊົງໄຂໃຫ້.⁸ເພາະທຸກຄົນທີ່ຫມັ່ນຂໍກໍໄດ້ຮັບ ແລະທຸກຄົນທີ່ຫມັ່ນຊອກກໍພົບ; ແລະທຸກຄົນທີ່ຫມັ່ນເຄາະກໍຊົງໄຂໃຫ້.⁹ຫຼືໃນພວກທ່ານມີຜູ້ໃດແດ່ ຖ້າລູກຂໍເຂົ້າປັ້ນຫນຶ່ງຈະບໍ່ໄດ້ເອົາກ້ອນຫີນໃຫ້ຕີ້?¹⁰ຫລືຖ້າລູກຂໍປາ, ຈະບໍ່ໄດ້ເອົາງູໃຫ້ຕີ້?

¹¹ເຫດສັນນັ້ນ, ຖ້າພວກທ່ານຜູ້ເປັນຄົນຊົ່ວ ຍັງຮູ້ຈັກເອົາຂອງດີໃຫ້ແກ່ລູກຂອງຕົນ, ແລ້ວພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ ຈະຊົງປຣະທານຂອງດີແກ່ຜູ້ທີ່ຂໍຈາກພຣະອົງຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກຈັກເທົ່າໃດ?¹²ດ້ວຍເຫດນີ້, ສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ທ່ານປາຖນາໃຫ້ເຂົາເຮັດແກ່ທ່ານ ທ່ານຈົ່ງເຮັດກັບເຂົາທຸກປະການເຫມືອນກັນ ເພາະອັນນັ້ນຄືພຣະບັນຍັດແລະຄຳສັ່ງສອນຂອງບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.

¹³ເພາະວ່າປະຕູກວ້າງແລະທາງກວ້າງຂວາງນັ້ນນຳໄປເຖິງຄວາມຈິບຫາຍ ມີຫລາຍຄົນເຂົ້າໄປຕາມທາງນັ້ນ.¹⁴ເພາະວ່າປະຕູທີ່ນຳໄປສູ່ຊີວິດກໍຄັບແລະທາງກໍແຄບ, ແລະບໍ່ມີຫລາຍຄົນພົບທາງນັ້ນ.

¹⁵ຈົ່ງຣະວັງຜູ້ປະກາດພຣະທັມປອມ ທີ່ສວມສະພາບເຫມືອນແກະມາຫາທ່ານ ແຕ່ທີ່ຈິງແລ້ວພາຍໃນເຂົາເປັນຫມາໄນຕົວຮ້າຍ.¹⁶ທ່ານຈະຮູ້ຈັກເຂົາໄດ້ດ້ວຍຜົນຂອງເຂົາ ເຂົາເຄີຍເກັບຫມາກອະງຸ່ນຈາກເຄືອມີຫນາມຫລື ແລະເຂົາເຄີຍເກັບຫມາກເດື່ອເທດຈາກຕົ້ນມີຫນາມຫລື?¹⁷ເຊັ່ນດຽວກັນນີ້, ໄມ້ດີທຸກຕົ້ນຍ່ອມເກີດຜົນດີ ແຕ່ຕົ້ນໄມ້ບໍ່ດີກໍເກີດຜົນບໍ່ດີ.

¹⁸ຕົ້ນໄມ້ດີຈະເກີດຜົນບໍ່ດີບໍ່ໄດ້ ຫລືຕົ້ນໄມ້ບໍ່ດີຈະເກີດຜົນດີກໍບໍ່ໄດ້.¹⁹ໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີຕ້ອງຖືກປ້ຳຖິ້ມໃສ່ໄຟເສັຽ.²⁰ເຫດສັນນັ້ນ, ພວກທ່ານຈະຮູ້ຈັກເຂົາໄດ້ດ້ວຍຜົນຂອງເຂົາ.

²¹ບໍ່ແມ່ນຫມົດທຸກຄົນທີ່ກ່າວແກ່ເຮົາວ່າ, ‘ພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງເຈົ້າ’ ແລ້ວຈະເຂົ້າໃນອານາຈັກສະຫວັນ, ແຕ່ເຂົ້າໄດ້ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນເທົ່ານັ້ນ.²²ຫລາຍຄົນຈະຮ້ອງໃສ່ເຮົາໃນວັນນັ້ນວ່າ ‘ພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງເຈົ້າ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະກາດພຣະທັມໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ຂັບໄລ່ຜີອອກໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ເຮັດການອິດທິຣິດຫລາຍປະການໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນຫລື?’²³ແລ້ວເມື່ອນັ້ນເຮົາຈະໄດ້ປະກາດແກ່ເຂົາຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າ ‘ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພວກເຈົ້າຈັກເທື່ອ, ຈົ່ງຜ່າຍຫນີໃຫ້ພົ້ນຈາກເຮົາ, ເຈົ້າຜູ້ເຮັດການຊົ່ວຮ້າຍເອີຍ.

²⁴ເຫດສັນນັ້ນ, ທຸກຄົນທີ່ຟັງຄຳເຫລົ່ານີ້ຂອງເຮົາແລະປະຕິບັດຕາມ ຄົນນັ້ນກໍປຽບເຫມືອນຄົນສະຫລາດ ທີ່ກໍ່ສ້າງເຮືອນຂອງຕົນເທິງດານຫີນ.²⁵ຝົນກໍຕົກ, ນ້ຳກໍນອງ, ແລະລົມກໍພັດປະທະເຮືອນນັ້ນ ແຕ່ເຮືອນນັ້ນກໍບໍ່ພັງເພລົງ ເພາະຮາກມັນຕັ້ງຢູ່ເທິງຫີນ.

²⁶ແຕ່ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ຂອງເຮົາແລະບໍ່ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ກໍປຽບເຫມືອນຄົນໂງ່ທີ່ກໍ່ສ້າງເຮືອນຂອງຕົນເທິງຫາດຊາຍ.²⁷ຝົນກໍຕົກ, ນ້ຳກໍນອງ, ແລະລົມກໍພັດປະທະເຮືອນນັ້ນ, ແລະເຮືອນນັ້ນກໍເພພັງລົງ ແລະການເພພັງຂອງມັນກໍເປັນການໃຫຍ່ຫລວງ.”

²⁸ຢູ່ມາເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຄຳເຫລົ່ານີ້ຈົບລົງແລ້ວ ປະຊາຊົນທັງປວງກໍປະຫລາດໃຈໃນການສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງ,²⁹ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນເຂົາເຫມືອນຜູ້ມີຣິດອຳນາດ, ແລະບໍ່ເຫມືອນພວກທັມະຈານຂອງພວກເຂົາ.

8

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດລົງມາຈາກພູແລ້ວ ປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.²ເບິ່ງແມ, ມີຄົນຂີ້ທູດຜູ້ຫນຶ່ງເຂົ້າມາຂາບລົງທູນພຣະອົງວ່າ, “ນາຍເອີຍ, ຖ້າທ່ານພໍໃຈກໍອາດຈະເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດີສະອາດໄດ້.”³ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຈິ່ງຊົງຢຽດພຣະຫັດອອກຖືກຄົນນັ້ນແລະຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ ຈົ່ງດີສະອາດເສັຽ” ແລ້ວຄົນຜູ້ນັ້ນກໍດີພະຍາດຂີ້ທູດໂດຍທັນທີ.

⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ຜູ້ນັ້ນວ່າ, “ຣະວັງຢ່າບອກໃຫ້ຜູ້ໃດຟັງ ແຕ່ຈົ່ງໄປສະແດງຕົວຕໍ່ປະໂລຫິດ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ ເພື່ອເປັນຫລັກຖານຕໍ່ເຂົາ.”

⁵ມີນາຍຮ້ອຍທະຫານຜູ້ຫນຶ່ງມາອ້ອນວອນພຣະອົງ,⁶ທູນວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ, ຄົນໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍນອນປວ່ຍຢູ່ທີ່ເຮືອນເຂົາເປັນເປັ້ຽແລະທົນທຸກເວດທະນາຫລາຍ.”⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກກັບນາຍຮ້ອຍນັ້ນວ່າ, “ເຮົາຈະໄປຮັກສາໃຫ້ລາວຫາຍດີ.”

⁸ນາຍຮ້ອຍທູນຕອບພຣະອົງວ່າ“ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໄປລຸ່ມຫລັງຄາເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍທ່ານກ່າວເທົ່ານັ້ນຄົນໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຈະດີພະຍາດ.⁹ເຫດວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຢູ່ໃຕ້ວິໄນທະຫານ ແລະຍັງມີທະຫານຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງຂ້ານ້ອຍອີກ, ຂ້ານ້ອຍສັ່ງແກ່ຄົນນັ້ນວ່າ ‘ໄປ’ ເຂົາກໍໄປ ແລະສັ່ງຄົນນີ້ວ່າ ‘ມາ’ ເຂົາກໍມາ ແລະບອກແກ່ຄົນໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ ‘ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້’ ເຂົາກໍເຮັດ.”¹⁰ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນກໍປະຫລາດໃຈ, ແລະ ຊົງກ່າວກັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ຕິດຕາມພຣະອົງມາວ່າ, “ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍຕາມຄວາມຈິງວ່າ ເຮົາບໍ່ພົບຜູ້ໃດມີຄວາມເຊື່ອໃຫຍ່ທໍ່ນີ້ ໃນພວກອິສະຣາເອນເລີຍ.

¹¹ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຈະມີຫລາຍຄົນຈາກທິດຕາເວັນອອກແລະທິດຕາເວັນຕົກ ແລ້ວພວກເຂົາຈະນັ່ງຮ່ວມໂຕະອາຫານກັບອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະຢາໂຄບໃນອານາຈັກສະຫວັນ.¹²ແຕ່ຝ່າຍຊາວອານາຈັກແຜ່ນດິນນັ້ນຈະຖືກຖິ້ມອອກໄປໃນທີ່ມືດພາຍນອກ ທີ່ນັ້ນຈະມີສຽງຮ້ອງໄຫ້ແລະຂົບແຂ້ວຢູ່.”¹³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກແກ່ນາຍຮ້ອຍຜູ້ນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງກັບເມືອເຖີດ ເພາະທ່ານເຊື່ອ ກໍຈະສຳເລັດຕາມທີ່ທ່ານຂໍ” ແລ້ວຄົນໃຊ້ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ດີເປັນປົກກະຕິໃນໂມງນັ້ນ.

¹⁴ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງເປໂຕ ພຣະອົງເຫັນແມ່ເຖົ້າຂອງເປໂຕນອນເປັນໄຂ້ຢູ່.¹⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຈັບມືນາງແລ້ວຄວາມໄຂ້ກໍຫາຍ. ຈາກນັ້ນນາງຈິ່ງລຸກຂຶ້ນບົວລະບັດພຣະອົງ.

¹⁶ເມື່ອຄ່ຳມາ ຝູງປະຊາຊົນໄດ້ພາຄົນທີ່ມີຜີຮ້າຍສິງຢູ່ຫລາຍຄົນມາຫາພຣະອົງ. ພຣະອົງກໍຊົງຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍເຫລົ່ານັ້ນອອກດ້ວຍຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ ແລະບັນດາຄົນເຈັບປ່ວຍທັງຫລາຍນັ້ນ ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ດີ.¹⁷ທັງນີ້ເພື່ອຈະໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ໂດຍເອຊາຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ, “ທ່ານໄດ້ແບກເອົາຄວາມເຈັບໄຂ້ ແລະຫອບເອົາພະຍາດຂອງເຮົາໄປ.”

¹⁸ບັດນີ້ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເຫັນປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍອ້ອມຮອບພຣະອົງຢູ່ ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ຂ້ວາມໄປຟາກໜຶ່ງຂອງທະເລສາບຄາລີເລ.¹⁹ຈາກທີ່ນັ້ນ ມີນັກທັມຜູ້ຫນຶ່ງມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະເວົ້າວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ທ່ານຈະໄປທີ່ໃດ ຂ້ານ້ອຍຈະຕິດຕາມທ່ານໄປທີ່ນັ້ນ.”²⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ຫມາຈິກຈອກກໍມີຮູ ແລະນົກປ່າກໍຍັງມີຮັງ ແຕ່ບຸດມະນຸດບໍ່ມີບ່ອນຈະວາງຫົວລົງ.”

²¹ມີອີກຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກສິດຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າມາທູນພຣະອົງວ່າ, ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ, ຂໍໂຜດອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປຝັງສົບພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍເສັຽກ່ອນ.”²²ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງຕິດຕາມເຮົາມາເສັຽ ແລະປະໃຫ້ຄົນຕາຍຝັງກັນເອງເທາະ.”

²³ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດລົງເຮືອ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.²⁴ເບິ່ງແມ, ບັງເກີດມີພາຍຸລູກໃຫຍ່ເກີດທີ່ກາງທະເລ ຈົນເຮືອຖືກຄື້ນປະທະ ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບັນທົມຫລັບຢູ່.²⁵ພວກສາວົກໄດ້ມາປຸກພຣະອົງທູນວ່າ, ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ, ຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະຕາຍຢູ່ແລ້ວ.”

²⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ໂອ ຄົນມີຄວາມເຊື່ອນ້ອຍເອີຍ, ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງຢ້ານ?” ແລ້ວພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນຫ້າມລົມແລະຟອງນຳ້ໃຫ້ຢຸດ. ແລ້ວທຸກຢ່າງກໍສະຫງົບງຽບ.²⁷ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍພາກັນອັດສະຈັນໃຈ ແລະ ເວົ້າກັນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນໃຜນໍ ຈົນວ່າລົມ ແລະຟອງນ້ຳທະເລກໍຍອມຟັງເພິ່ນ?”

²⁸ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດຂ້ວາມຟາກໄປເຖິງຟາກຫນຶ່ງ ແລະມາເຖິງເຂດແດນຄາດາຣາ, ມີສອງຄົນທີ່ມີຜີສິງຢູ່ອອກຈາກປ່າຊ້າມາພົບພຣະອົງ ແລະພວກເຂົາໂຫດຮ້າຍຫລາຍຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດທຽວທາງນັ້ນໄດ້.²⁹ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາຮ້ອງໃສ່ພຣະອົງທູນວ່າ, “ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເອີຍ, ທ່ານມາຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບເຮົາດ້ວຍເຫດໃດ? ທ່ານມາທີ່ນີ້ເພື່ອຈະມາທໍຣະມານເຮົາກ່ອນເວລາກຳນົດຫລື?”

³⁰ໃນຂະນະນັ້ນ ມີຫມູຝູງໃຫຍ່ກຳລັງຫາກິນຢູ່ບໍລິເວນ ບໍ່ໄກຈາກພວກເຂົາ.³¹“ຖ້າທ່ານຂັບໄລ່ພວກຂ້ານອ້ຍອອກໄປຂໍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປສິງຢູ່ໃນຝູງຫມູນັ້ນທ້ອນ.”³²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກຜີເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, “ໄປ” ຜີເຫລົ່ານັ້ນກໍອອກໄປ ແລະເຂົ້າສິງຢູ່ໃນຝູງຫມູ ແລະເບິ່ງແມ, ຫມູທັງຝູງນັ້ນໄດ້ຟ້າວແລ່ນລົງຈາກຕາຫລິ່ງຊັນໂຕນໃສ່ທະເລຕາຍດິກນ້ຳຫມົດ.

³³ຝ່າຍຄົນລ້ຽງຫມູກໍພາກັນປົບຫນີ ແລະເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ພວກເຂົາເລົ່າບັນດາເຫດການຊຶ່ງເປັນໄປນັ້ນ ກັບເຫດທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ຄົນທີ່ມີຜີສິງຢູ່.³⁴ເບິ່ງແມ, ຄົນທັງເມືອງກໍພາກັນອອກມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ເມື່ອພົບພຣະອົງແລ້ວ, ພວກເຂົາຈິ່ງອ້ອນວອນທູນຂໍໃຫ້ພຣະອົງອອກໄປເສັຽຈາກເຂດແດນຂອງພວກເຂົາ.

9

¹ຝ່າຍພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດລົງເຮືອຂ້າມຟາກໄປຍັງເມືອງຂອງພຣະອົງ.²ເບິ່ງແມ, ເຂົາຫາມຄົນເປັ້ຽຜູ້ຫນຶ່ງຊຶ່ງນອນຢູ່ເທິງທີ່ນອນມາຫາພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເຫັນຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ ຈິ່ງຊົງກ່າວແກ່ຄົນເປັ້ຽນັ້ນວ່າ, “ລູກເອີຍ, ຈົ່ງຊື່ນໃຈເຖີ້ນຜິດບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບການອະພັຍແລ້ວ.”

³ເບິ່ງແມ, ພວກທັມະຈານບາງຄົນເວົ້າກັນວ່າ, “ຜູ້ນີ້ກຳລັງເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າ.”⁴ຝ່າຍພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຮູ້ຄວາມຄຶດຂອງເຂົາຈິ່ງຊົງກ່າວວ່າ, “ຍ້ອນເຫດໃດທ່ານທັງຫລາຍຈິ່ງຄິດຄວາມຊົ່ວໃນໃຈ?⁵ທີ່ຈະວ່າ ‘ຜິດບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບການອະພັຍແລ້ວ’ ຫລືຈະວ່າ ‘ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະຍ່າງໄປເຖີ້ນ’ ອັນໃດຈະງ່າຍກວ່າກັນ?⁶ບຸດມະນຸດມີສິດອຳນາດເທິງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ຈະໃຫ້ອະພັຍຄວາມຜິດບາບໄດ້...” ພຣະອົງຈິ່ງຊົງກ່າວກັບຄົນເປັ້ຽນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງເຈົ້າໄປບ້ານສາ.”

⁷ແລ້ວຄົນເປັ້ຽນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນເມືອເຮືອນຂອງຕົນ.⁸ເມື່ອປະຊາຊົນເຫັນດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈ ແລະຈິ່ງພາກັນສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງປຣະທານຣິດອຳນາດດັ່ງນັ້ນແກ່ມະນຸດ.⁹ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງສະເດັດຈາກບ່ອນນັ້ນໄປ ພຣະອົງຊົງເຫັນຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ມັດທາຍນັ່ງຢູ່ດ່ານພາສີ ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ຜູ້ນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ” ເພິ່ນກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະຕາມພຣະອົງໄປ.

¹⁰ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານຄ່ຳຢູ່ໃນເຮືອນຂອງມັດທາຍ, ເບິ່ງແມ, ມີຄົນເກັບພາສີແລະຄົນນອກສິລະທັມຫລາຍຄົນເຂົ້າມານັ່ງ ຮ່ວມໂຕະກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະພວກສິດຂອງພຣະອົງ.¹¹ເມື່ອພວກຟາຣີຊາຍເຫັນດັ່ງນັ້ນກໍພາກັນຖາມພວກສິດຂອງພຣະອົງວ່າ, “ເປັນຫຍັງອາຈານຂອງພວກເຈົ້າຈິ່ງຮັບປະທານອາຫານ ຮ່ວມກັບຄົນເກັບພາສີແລະຄົນນອກສິລະທັມເຫລົ່ານັ້ນ?”

¹²ສ່ວນພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເມື່ອຊົງໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນແລ້ວຈິ່ງຊົງກ່າວວ່າ, “ຄົນທີ່ຮ່າງກາຍແຂງແຮງບໍ່ຕ້ອງການຫມໍ, ແຕ່ຄົນເຈັບກໍຕ້ອງການຫມໍ.¹³ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງໄປຮຽນຂໍ້ນີ້ໃຫ້ເຂົ້າໃຈທີ່ວ່າ ‘ເຮົາປະສົງຄວາມເມດຕາແລະບໍ່ປະສົງເຄື່ອງບູຊາ’ ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອຈະເອີ້ນເອົາຄົນສິລະທັມ ແຕ່ມາເອີ້ນເອົາຄົນນອກສິລະທັມ.”

¹⁴“ເຫດໃດພວກຂ້ານ້ອຍແລະພວກຟາຣີຊາຍຈິ່ງຖືສິນອົດອາຫານຢູ່ເລື້ອຍ, ແຕ່ພວກສິດຂອງທ່ານບໍ່ຖື.”¹⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ຜູ້ທີ່ມາຮ່ວມງານແຕ່ງງານຈະຕ້ອງໂສກເສົ້າ ເມື່ອເຈົ້າບ່າວຍັງຢູ່ກັບເຂົາບໍ? ແຕ່ມື້ນັ້ນຈະມາເມື່ອເຈົ້າບ່າວຖືກຍົກຍ້າຍຈາກເຂົາໄປ ແລ້ວເມື່ອນັ້ນພວກເຂົາຈະຖືສິນອົດອາຫານ.

¹⁶ບໍ່ຫ່ອນມີຜູ້ໃດເອົາຕ່ອນຜ້າໃຫມ່ມາຕາບເສື້ອເກົ່າ, ເພາະຕ່ອນຜ້າໃຫມ່ທີ່ນຳມາຕາບຈະເຮັດເປັນຮອຍຂາດກວ້າງອອກຕື່ມອີກ.

¹⁷ຫລືບໍ່ມີໃຜທີ່ເທເຫລົ້າແວງໃຫມ່ມາໃສ່ໄວ້ໃນຖົງຫນັງເກົ່າ. ຖ້າເຮັດຢ່າງນັ້ນ, ຖົງຫນັງຈະຂາດແລະເຫລົ້າແວງຈະຮົ່ວອອກ, ແລະທັງຖົງຫນັງກໍຈະເສັຽໄປເຫມືອນກັນ, ແຕ່ເຂົາເອົາເຫລົ້າແວງໃຫມ່ໃສ່ໄວ້ໃນຖົງຫນັງໃຫມ່ ແລ້ວທັງສອງຢ່າງກໍຢູ່ດີດ້ວຍກັນ."

¹⁸ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແກ່ເຂົາຢູ່, ເບິ່ງແມ, ມີເຈົ້ານາຍຢິວຜູ້ຫນຶ່ງໄດ້ມາຄຸເຂົ່າຂາບຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ທູນວ່າ, “ລູກສາວຂອງຂ້ານ້ອຍຫາກໍສິ້ນໃຈຕາຍ ແຕ່ຂໍເຊີນທ່ານໄປວາງມືໃສ່ນາງດ້ວຍເຖີ້ນ ແລ້ວນາງຈະຄືນມີຊີວິດອີກ.”¹⁹ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງລຸກຂຶ້ນສະເດັດຕາມນາຍຜູ້ນັ້ນໄປພ້ອມດ້ວຍພວກລູກສິດຂອງພຣະອົງ.

²⁰ໃນຂະນະນັ້ນ ມີຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງເປັນພະຍາດເລືອດຕົກໄດ້ສິບສອງປີມາແລ້ວ, ນາງໄດ້ຫຍັບເຂົ້າມາເບື້ອງຫລັງພຣະເຢຊູເຈົ້າແລ້ວບາຍແຄມເຄື່ອງທົງຂອງພຣະອົງ.²¹ເພາະນາງຄິດໃນໃຈວ່າ, “ຖ້າເຮົາໄດ້ບາຍແຕ່ເສື້ອຂອງເພິ່ນເທົ່ານັ້ນ ເຮົາກໍຈະດີພະຍາດ.”²²ແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ, “ລູກຍິງເອີຍ, ຈົ່ງຊື່ນໃຈເຖີ້ນ ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າດີແລ້ວ.” ແລະທັນໃດນັ້ນນາງກໍດີປົກກະຕິ.

²³ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດໄປເຖິງເຮືອນນາຍຜູ້ນັ້ນ ກໍຊົງເຫັນພວກຄົນເປົ່າປີ່ ແລະກັບຝູງຄົນອຶກກະທຶກກັນຢູ່.²⁴ພຣະອົງຈິ່ງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຖອຍອອກໄປເສັຽ, ເພາະວ່າສາວນ້ອຍຄົນນີ້ບໍ່ໄດ້ຕາຍດອກ, ແຕ່ຫລັບຢູ່ເທົ່ານັ້ນ.” ແຕ່ພວກເຂົາພາກັນຫົວຂວັນພຣະອົງ.

²⁵ເມື່ອຝູງຄົນໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກຫມົດແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງ ແລະຈັບມືຂອງນາງ, ແລະນາງກໍລຸກຂຶ້ນ.²⁶ຂ່າວກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ກໍຊ່າລືໄປທົ່ວເຂດແດນນັ້ນ.

²⁷ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດຈາກບ່ອນນັ້ນໄປ, ກໍມີຄົນຕາບອດສອງຄົນຕິດຕາມພຣະອົງ. ພວກເຂົາຮ້ອງຢູ່ຕະຫລອດທາງວ່າ, “ບຸດດາວິດເອີຍ, ໂຜດເມດຕາພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ!”²⁸ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນແລ້ວ ຊາຍຕາບອດສອງຄົນນັ້ນກໍເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຖາມເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າເຊື່ອວ່າເຮົາອາດຈະເຮັດການນີ້ໄດ້ຫລື?” ພວກເຂົາກໍຕອບພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍເຊື່ອ.”

²⁹ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບາຍຕາຂອງເຂົາພ້ອມກັບຊົງກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ເປັນໄປຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າ,”³⁰ແລະຕາຂອງພວກເຂົາກໍເປີດອອກເຫັນຮຸ່ງ ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງສັ່ງຫ້າມເຂົາຢ່າງແຂງແຮງວ່າ, “ຈົ່ງຣະວັງຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ເລື່ອງນີ້ເດັດຂາດ.”³¹ແຕ່ເມື່ອຊາຍທັງສອງຈາກໄປ ແລ້ວພວກເຂົາ ກໍປະກາດຂ່າວກ່ຽວກັບ ພຣະອົງໃຫ້ຊ່າລືໄປທົ່ວທັງຂົງເຂດນັ້ນ.

³²ໃນຂະນະທີ່ຊາຍທັງສອງກຳລັງອອກໄປ, ເບິ່ງແມ, ມີຜູ້ພາຄົນປາກກືກຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ມີຜີສິງຢູ່ມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ.³³ເມື່ອຜີນັ້ນຖືກຂັບໄລ່ອອກແລ້ວ ຄົນປາກກືກກໍປາກໄດ້. ຝູງຄົນທັງຫລາຍກໍອັດສະຈັນໃຈເວົ້າກັນວ່າ, “ສິ່ງນີ້ບໍ່ເຄີຍປະກົດເຫັນຈັກເທື່ອໃນຊາດອິສະຣາເອນ,”³⁴ແຕ່ພວກຟາຣີຊາຍເວົ້າວ່າ, “ຄົນນີ້ຂັບໄລ່ຜີອອກໄດ້ດ້ວຍຣິດຂອງນາຍຜີຮ້າຍ.”

³⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດໄປທົ່ວທຸກເມືອງ ແລະທຸກບ້ານ. ພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນໃນໂຮງທັມະສາລາຂອງພວກເຂົາ, ຊົງປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງອານາຈັກສະຫວັນ, ແລະ ຊົງໂຜດຮັກສາຄົນມີພະຍາດ ແລະ ຄວາມເຈັບໄຂ້ທຸກຢ່າງໃຫ້ດີຫມົດ.³⁶ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຫັນປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍກໍຊົງສົງສານເຂົາ, ເພາະເຂົາຖືກລົບກວນແລະຂາດກຳລັງໃຈ. ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນຝູງແກະທີ່ບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ.

³⁷ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ພວກລູກສິດຂອງພຣະອົງວ່າ, “ເຂົ້າທີ່ຈະກ່ຽວນັ້ນກໍຫລາຍແທ້ ແຕ່ຄົນງານມີຫນ້ອຍຢູ່.³⁸ເພາະສັນນັ້ນ ພວກທ່ານຈົ່ງອ້ອນວອນຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງນາ ໃຫ້ຈ້າງຄົນງານມາໃນການເກັບກ່ຽວພືດຜົນຂອງຕົນເສັຽ.”

10

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເອີ້ນສາວົກສິບສອງຄົນຂອງພຣະອົງມາພ້ອມກັນ ແລະຊົງປຣະທານໃຫ້ເຂົາມີອຳນາດເຫນືອຜີຖ່ອຍຮ້າຍ, ເພື່ອຂັບໄລ່ມັນອອກໄດ້ ແລະເພື່ອໃຫ້ພະຍາດທັງຄວາມເຈັບໄຂ້ທຸກຢ່າງດີໄດ້.

²ບັດນີ້ ພວກອັກຄະສາວົກສິບສອງຄົນມີຊື່ດັ່ງນີ້: ຜູ້ທຳອິດຊື່ ຊີໂມນທີ່ເອີ້ນວ່າເປໂຕ ກັບອັນເດອານ້ອງຊາຍຂອງລາວ, ຢາໂກໂບລູກເຊເບດາຍ ກັບໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງລາວ;³ຟີລິບ ແລະ ບາຣະໂທໂລມາຍ, ໂທມາ ແລະ ມັດທາຍຜູ້ເກັບພາສີ. ຢາໂກໂບລູກອາລະຟາຍແລະທາດາຍ,⁴ຊີໂມນພັກຊາດນິຍົມ ແລະ ຢູດາອິສະກາຣີອົດ, ຜູ້ທີ່ທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງ.

⁵ພວກສິບສອງຄົນນີ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງໃຊ້ໃຫ້ອອກໄປ ແລະຊົງສັ່ງເຂົາວ່າ, “ຢ່າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມືອງຂອງພວກຕ່າງຊາດ ແລະຢ່າເຂົ້າໄປໃນເມືອງໃດຂອງຊາວຊາມາເຣັຽ.⁶ແຕ່ຈົ່ງໄປຫາຝູງແກະທີ່ເສັຽຄືຕະກູນອິສະຣາເອນ;⁷ໃນຂະນະທີ່ພວກທ່ານໄປຈົ່ງປະກາດວ່າ ‘ອານາຈັກສະຫວັນມາໃກ້ແລ້ວ.’

⁸ຈົ່ງຮັກສາຄົນເຈັບໄຂ້ໃຫ້ດີ, ຄົນຕາຍແລ້ວຈົ່ງໃຫ້ເປັນຄືນມາ, ຄົນຂີ້ທູດຈົ່ງໃຫ້ດີສະອາດ, ແລະຈົ່ງຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍອອກເສັຽ. ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຮັບລ້າ ໆ ຈົ່ງໃຫ້ລ້າ ໆ.⁹ຢ່າເອົາເງິນ, ຫລືຄຳ, ຫລືທອງແດງໃສ່ໄວ້ໃນກະເປົາຂອງທ່ານ.¹⁰ຢ່ານຳຖົງສິ່ງຂອງໃດໆໄປ, ຢ່າເອົາເສື້ອສອງໂຕ, ຫລືເກີບ, ຫລືໄມ້ເທົ້າ, ເພາະວ່າຄົນງານກໍສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບອາຫານຂອງຕົນ.

¹¹ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນບ້ານໃດຫລືເມືອງໃດກໍຕາມ, ຈົ່ງເບິ່ງວ່າຜູ້ໃດເປັນຜູ້ເຫມາະສົມ ແລະໃຫ້ໄປອາໃສຢູ່ກັບຜູ້ນັ້ນຈົນກວ່າຈະອອກໄປ.¹²ຂະນະເມື່ອທ່ານເຂົ້າໄປເຮືອນໃດຈົ່ງຄຳນັບໄທເຮືອນນັ້ນ.¹³ຖ້າຄົວເຮືອນນັ້ນສົມຄວນຮັບພຣະພອນ ກໍໃຫ້ຄວາມສະຫງົບສຸກຂອງທ່ານຢູ່ກັບເຮືອນນັ້ນ ແຕ່ຖ້າຄົວເຮືອນນັ້ນບໍ່ສົມຄວນຮັບພຣະພອນ ກໍໃຫ້ຄວາມສະຫງົບສຸກນັ້ນກັບຄືນມາສູ່ທ່ານອີກ.

¹⁴ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຕ້ອນຮັບພວກທ່ານຫລືບໍ່ຟັງຄຳຂອງທ່ານ, ເມື່ອທ່ານອອກຈາກເຮືອນນັ້ນຫລືເມືອງນັ້ນ, ຈົ່ງສັ່ນຂີ້ຝຸ່ນທີ່ຕິດຕີນຂອງທ່ານອອກເສັຽ.¹⁵ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ໃນວັນພິພາກສາໂທດຂອງເມືອງໂຊໂດມ ແລະ ເມືອງໂກໂມຣາ ຈະເບົາກວ່າໂທດຂອງເມືອງນັ້ນ.

¹⁶ເບິ່ງເເມ, ເຮົາໃຊ້ພວກທ່ານໄປເຫມືອນດັ່ງແກະຢູ່ທ່າມກາງຝູງຫມາໄນ, ສະນັ້ນຈົ່ງສະຫລາດເຫມືອນງູ ແລະ ອ່ອນສຸພາບເຫມືອນນົກເຂົາ.¹⁷ຣະວັງໃຫ້ດີ! ເພາະເຂົາຈະມອບທ່ານກັບສານສູງ ແລະ ພວກເຂົາຈະຂ້ຽນທ່ານໃນໂຮງທັມະເທສະຫນາຂອງເຂົາ.¹⁸ແລ້ວທ່ານຈະຖືກນຳຕົວໄປຫາເຈົ້າເມືອງ ແລະ ກະສັດເພາະເຫັນແກ່ເຮົາ, ເພື່ອໃຫ້ເປັນພະຍານແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ.

¹⁹ເມື່ອພວກເຂົາມອບທ່ານໄວ້ນັ້ນ, ຢ່າຄິດອຸກໃຈວ່າຈະເວົ້າຢ່າງໃດຫລືຈະກ່າວອັນໃດ, ເພາະໃນເວລານັ້ນເອງພຣະເຈົ້າຈະຊົງປຣະທານຄຳເວົ້າໃຫ້ແກ່ທ່ານ.²⁰ເພາະບໍ່ແມ່ນພວກທ່ານເອງຈະເປັນຜູ້ກ່າວ ແຕ່ແມ່ນພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງເປັນຜູ້ກ່າວຜ່ານທ່ານ.

²¹ອ້າຍກັບນ້ອງຕ່າງຄົນກໍຈະມອບເຊິ່ງກັນແລະກັນໃຫ້ເຖີງແກ່ຄວາມຕາຍ, ແລະພໍ່ຈະມອບລູກ. ສ່ວນລູກກໍຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພໍ່ແມ່ໃຫ້ເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ.²²ທຸກຄົນຈະກຽດຊັງທ່ານເພາະນາມຂອງເຮົາແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ອົດທົນໄດ້ເຖິງທີ່ສຸດ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ລອດພົ້ນ.²³ເມື່ອເຂົາຂົ່ມເຫັງພວກທ່ານໃນເມືອງຫນຶ່ງ ຈົ່ງຫນີໄປຍັງເມືອງອື່ນ ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄປທົ່ວເມືອງຕ່າງໆທັງໝົດໃນຊາດອິສະຣາເອນ ກ່ອນທີ່ບຸດມະນຸດຈະມາ.

²⁴ລູກສິດບໍ່ຫ່ອນໃຫຍ່ກວ່າຄຣູ, ຫຼື ຂ້ອຍໃຊ້ບໍ່ຫ່ອນໃຫຍ່ກວ່ານາຍຂອງຕົນ.²⁵ໃຫ້ສິດສະເຫມີກັບຄຣູ ແລະ ຂ້ອຍໃຊ້ສະເຫມີກັບນາຍຂອງຕົນກໍພໍດີແລ້ວ. ຖ້າເຂົາໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າເຮືອນວ່າ ເບເອນເຊບູນ ເຂົາກໍຈະເອີ້ນໄທເຮືອນຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກຫລາຍເທົ່າໃດນໍ!

²⁶ສະນັ້ນຈົ່ງຢ່າຢ້ານພວກເຂົາເພາະວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດປົກບັງໄວ້ທີ່ຈະບໍ່ເປີດເຜີຍ, ແລະສິ່ງລັບລີ້ທີ່ບໍ່ປະກົດໃຫ້ຮູ້.²⁷ສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານໃນທີ່ມືດ ພວກທ່ານຈົ່ງກ່າວໃນທີ່ແຈ້ງ, ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນຈາກສຽງຊິ່ມ ຈົ່ງປ່າວປະກາດເທິງຫລັງຄາເຮືອນ.

²⁸ຢ່າຢ້ານຜູ້ທີ່ຂ້າໄດ້ແຕ່ຮ່າງກາຍ ແຕ່ຈະຂ້າຈິດວິນຍານບໍ່ໄດ້ ແຕ່ຈົ່ງຢ້ານພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທີ່ອາດໃຫ້ທັງຈິດວິນຍານແລະຮ່າງກາຍຈິບຫາຍໃນຫມໍ້ນະຣົກ.²⁹ນົກກະຈອກສອງໂຕຖືກຂາຍລາຄາຫລຽນດຽວບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຖິງປານນັ້ນ ນົກນັ້ນແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວຈະຕົກລົງດິນກໍບໍ່ໄດ້ ຖ້າພຣະບິດາເຈົ້າຂອງທ່ານບໍ່ຊົງເຫັນຊອບ.³⁰ແມ່ນແຕ່ຜົມເທິງຫົວຂອງເຈົ້າກໍຖືກນັບໄວ້ຫມົດທຸກ ເສັ້ນແລ້ວ.³¹ຢ່າຢ້ານເລີຍພວກທ່ານກໍປະເສີດກວ່ານົກຈອກ. ຫລວງຫລາຍ

³²ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນທີ່ຈະຮັບເຮົາຕໍ່ຫນ້າມະນຸດ ຝ່າຍເຮົາຈະຮັບຜູ້ນັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາ ຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ.³³ແຕ່ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດເຮົາຕໍ່ຫນ້າມະນຸດ ຝ່າຍເຮົາກໍຈະປະຕິເສດຜູ້ນັ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນເຫມືອນກັນ.

³⁴ຢ່າຄິດວ່າເຮົາມາເພື່ອຈະນຳຄວາມສະຫງົບສຸກມາສູ່ໂລກ ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອນຳຄວາມສະຫງົບສຸກມາໃຫ້, ແຕ່ເຮົານຳດາບມາ.³⁵ເພາະເຮົາມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ລູກຊາຍບໍ່ຖືກກັນກັບພໍ່, ແລະລູກຍິງບໍ່ຖືກກັນກັບແມ່, ແລະລູກໃພ້ບໍ່ຖືກກັບແມ່ຍ່າຂອງຕົນ.³⁶ຜູ້ທີ່ຢູ່ຮ່ວມເຮືອນດຽວກັນກໍຈະເປັນສັດຕຣູຕໍ່ກັນ.

³⁷ຜູ້ໃດທີ່ຮັກພໍ່ແມ່ຂອງຕົນຫລາຍກວ່າເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ສົມຄວນເປັນສາວົກຂອງເຮົາ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ຮັກລູກຊາຍ ແລະລູກຍິງຫຼາຍກວ່າເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ສົມຄວນເປັນສາວົກຂອງເຮົາ.³⁸ຜູ້ໃດບໍ່ຮັບເອົາໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນຕິດຕາມເຮົາມາ ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ສົມຄວນເປັນສາວົກຂອງເຮົາ. ຜູ້ທີ່ຈະຮັກຊີວິດຂອງຕົນກໍຕ້ອງເສັຽຊີວິດນັ້ນ.³⁹ແຕ່ຜູ້ທີ່ຍອມເສັຽຊີວິດຂອງຕົນ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະນາມຂອງເຮົາ ກໍຈະໄດ້ພົບຊີວິດ.

⁴⁰ຜູ້ໃດທີ່ຮັບຕ້ອນພວກທ່ານກໍຮັບຕ້ອນເຮົາ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ຮັບຕ້ອນເຮົາກໍຮັບຕ້ອນພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ.⁴¹ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັບຕ້ອນຄົນສິລະທັມເພາະເປັນຄົນສິລະທັມ ກໍຈະໄດ້ບຳເຫນັດເຫມືອນຄົນສິລະທັມ.

⁴²ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໃຫ້ກັບຜູ້ເລັກນ້ອຍຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງໃນນີ້ ເຖິງຈະເປັນພຽງນ້ຳເຢັນຈອກດຽວໄດ້ດື່ມ ເພາະເຂົາເປັນລູກສິດ ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຂາດບຳເຫນັດຂອງຕົນຈັກເທື່ອ.”

11

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງສັ່ງພວກສາວົກສິບສອງຄົນຂອງຕົນແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຈາກທີ່ນັ້ນໄປສັ່ງສອນແລະປ່າວປະກາດໃນເມືອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.²ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໄດ້ຍິນຂ່າວກິດຈະການຂອງພຣະຄຣິດຂະນະທີ່ຈຳຈ່ອງໃນຄຸກ, ກໍໄດ້ໃຊ້ລູກສິດບາງຄົນໄປ³ແລະ ທູນຖາມພຣະອົງວ່າ. “ທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນຫລື, ຫລືຈະຕ້ອງຄອງຖ້າຜູ້ອື່ນ?”

⁴ຝ່າຍພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງໄປແລະແຈ້ງແກ່ໂຢຮັນຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ ແລະ ໄດ້ເຫັນ.⁵ຄົນເປັນເປັ້ຽເປັນງ່ອຍກໍຍ່າງໄດ້, ຄົນຂີ້ທູດກໍດີສະອາດ, ຄົນຫູຫນວກກໍໄດ້ຍິນ, ຄົນຕາຍແລ້ວກໍເປັນຄືນມາ ແລະຂ່າວປະເສີດກໍປະກາດແກ່ຄົນອະນາຖາ.⁶ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ສົງໄສເຮົາກໍເປັນສຸກ.

⁷ຂະນະທີ່ສິດເຫລົ່ານັ້ນກຳລັງອອກໄປ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕັ້ງຕົ້ນກ່າວກັບປະຊາຊົນເຖິງເລື່ອງໂຢຮັນວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ອອກໄປໃນປ່າເພື່ອເບິ່ງຫຍັງ ເພື່ອເບິ່ງຕົ້ນອໍ້ໄຫວໄປມາດ້ວຍລົມພັດຫລື?⁸ໄປເບິ່ງຄົນນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງລະອຽດອ່ອນນຸ່ມຫລື? ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຄົນທີ່ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງລະອຽດອ່ອນນຸ່ມກໍຢູ່ໃນພຣະຣາຊະວັງຂອງກະສັດ.

⁹ແລ້ວພວກທ່ານອອກໄປເບິ່ງຫຍັງ ໄປເບິ່ງຜູ້ປະກາດພຣະທັມຫລື? ແມ່ນແລ້ວ, ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ທ່ານຜູ້ນັ້ນກໍໃຫຍ່ກວ່າຜູ້ປະກາດພຣະທັມອີກ.¹⁰‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາໃຊ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໄປກ່ອນຫນ້າທ່ານ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ນັ້ນຈະຈັດແຈງຫົນທາງໄວ້ກ່ອນຫນ້າທ່ານ'.

¹¹ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເກີດຈາກແມ່ຍິງ ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃຫຍ່ກວ່າໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດໃນຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນກໍໃຫຍ່ກວ່າໂຢຮັນອີກ.¹²ນັບຕັ້ງແຕ່ຄາວໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕເຖິງທຸກວັນນີ້ ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນກໍເປັນທີ່ຍາດຊີງເອົາຢ່າງຮຸນແຮງ, ແລະຜູ້ທີ່ມີໃຈຮຸນແຮງກໍເປັນຜູ້ຍາດເອົາໄດ້.

¹³ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະພຣະບັນຍັດໄດ້ທຳນວາຍມາຈົນເຖິງໂຢຮັນນີ້;¹⁴ແລະຖ້າທ່ານຢາກຈະຮັບໄວ້ນັ້ນກໍແມ່ນໂຢຮັນນີ້ແຫລະ ເປັນເອລີຢາທີ່ຈະມານັ້ນ.¹⁵ໃຜມີຫູຟັງກໍຈົ່ງຟັງເອົາເຖີ້ນ.

¹⁶ເຮົາຄວນປຽບຄົນສະໄຫມນີ້ຄືກັບຜູ້ໃດ? ປຽບເຫມືອນກັບເດັກນ້ອຍນັ່ງຢູ່ກາງຕະຫລາດ¹⁷‘ເຮົາໄດ້ເປົ່າປີ່ໃຫ້ສູ ແຕ່ສູບໍ່ໄດ້ຟ້ອນລຳ, ເຮົາໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ໄວ້ອາລັຍ ແຕ່ສູບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້.’

¹⁸ເພາະວ່າໂຢຮັນໄດ້ມາເພິ່ນບໍ່ກິນຂະຫນົມປັງ ແລະບໍ່ດື່ມເຫລົ້າແວງ, ແລ້ວພວກເຂົາເວົ້າວ່າ ‘ຊາຍຄົນນີ້ມີຜີສິງຢູ່’.¹⁹ແລ້ວພວກເຂົາກໍເວົ້າວ່າ ‘ເບິ່ງແມ, ນີ້ເປັນຄົນກິນເກີນສ່ວນແລະມັກເມົາ ເປັນຫມູ່ຂອງຄົນເກັບພາສີແລະຄົນນອກສິນທັມ’ ແຕ່ສະຕິປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກໍປະກົດວ່າ ຖືກຕ້ອງແລ້ວດ້ວຍຜົນແຫ່ງສະຕິປັນຍານັ້ນ.”

²⁰ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຊົງເລີ້ມວ່າກ່າວເມືອງຕ່າງໆຄືບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງແລ້ວນັ້ນ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່.²¹“ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ເມືອງໂຂຣາຊິນ ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ເມືອງເບັດຊາອີດາເອີຍ ເພາະຖ້າການອັດສະຈັນທີ່ໄດ້ກະທຳໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ກະທຳໃນເມືອງຕີເຣ ແລະເມືອງຊີໂດນ ຄົນໃນເມືອງທັງສອງຄົງໄດ້ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າຫຍາບນັ່ງເທິງຂີ້ເທົ່າແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ.²²ແຕ່ໃນວັນພິພາກສາ ໂທດຂອງເມືອງຕີເຣ ແລະເມືອງຊີໂດນກໍຈະເບົາກວ່າໂທດຂອງພວກເຈົ້າ.

²³ຝ່າຍເຈົ້າ, ເມືອງກາເປນາອູມເອີຍ ເຈົ້າຄິດວ່າຈະຖືກຍົກຂຶ້ນພຽງຟ້າສະຫວັນຫລື? ບໍ່ເລີຍ ເຈົ້າຈະຕ້ອງລົງໄປເຖິງແດນມໍຣະນາ. ເພາະຖ້າການອັດສະຈັນທີ່ໄດ້ກະທຳໃນທ່າມກາງເຈົ້ານັ້ນ ຖ້າໄດ້ກະທຳໃນເມືອງໂຊໂດມ ເມືອງນັ້ນຄົງໄດ້ຕັ້ງຢູ່ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.²⁴ແຕ່ເຮົາບອກເຈົ້າວ່າໃນວັນພິພາກສາ ໂທດຂອງເມືອງໂຊໂດມຈະເບົາກວ່າໂທດຂອງເຈົ້າ.”

²⁵ໃນເວລານັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະບິດາເຈົ້າຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ ຂ້ານ້ອຍຂໍສັນລະເສີນພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງຊົງປົກບັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ຈາກຜູ້ມີປັນຍາແລະຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ຊົງສະແດງໃຫ້ເເກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້.²⁶ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະບິດາເຈົ້າເອີຍ, ພຣະອົງຊົງເຫັນຊອບດັ່ງນັ້ນ.²⁷ພຣະບິດາເຈົ້າໄດ້ມອບສິ່ງສາຣະພັດໃຫ້ແກ່ເຮົາ. ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກພຣະບິດາເຈົ້ານອກຈາກພຣະບຸດ ກັບຜູ້ທີ່ພຣະບຸດປະສົງຈະສຳແດງໃຫ້ຮູ້.

²⁸ຈົ່ງມາຫາເຮົາ, ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດການຫນັກຫນ່ວງແລະແບກພາລະຫນັກ ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມເຊົາເມື່ອຍ.²⁹ຈົ່ງເອົາແອກຂອງເຮົາແບກໄວ້ແລ້ວຮຽນຮູ້ຈາກເຮົາ ເພາະວ່າເຮົາເປັນຜູ້ໃຈອ່ອນສຸພາບແລະຖ່ອມລົງ ແລ້ວຈິດໃຈຂອງທ່ານຈະໄດ້ພົບຄວາມສະຫງົບ.³⁰ດ້ວຍວ່າແອກຂອງເຮົາກໍພໍເຫມາະ ແລະ ພາລະຂອງເຮົາກໍເບົາ."

12

¹ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດຜ່ານທົ່ງນາໄປໃນວັນສະບາໂຕ ສ່ວນພວກສິດຂອງພຣະອົງກໍຫີວເຂົ້າ ຈິ່ງຕັ້ງຕົ້ນເດັດເອົາຮວງເຂົ້າມາແກະກິນ.²ແຕ່ເມື່ອພວກຟາຣີຊາຍເຫັນດັ່ງນັ້ນ ຈິ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ພວກສິດຂອງທ່ານເຮັດຜິດຕໍ່ກົດຂອງວັນສະບາໂຕ.”

³ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານຫລື ຕອນທີ່ດາວິດ ແລະ ພັກພວກອຶດຫິວນັ້ນ?⁴ດາວິດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ທີ່ຕັ້ງຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງທ່ານແລະພັກພວກບໍ່ມີສິດຈະກິນເຂົ້າຈີ່ນັ້ນເຊິ່ງມີແຕ່ປະໂລຫິດພວກດຽວທີ່ສາມາດກິນເຂົ້າຈີ່ນັ້ນ

⁵ແລ້ວພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ອ່ານໃນພຣະບັນຍັດຫລືທີ່ວ່າ ທຸກວັນສະບາໂຕພວກປະໂລຫິດເຄີຍລະເມີດຕໍ່ກົດວັນສະບາໂຕແຕ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ?⁶ແຕ່ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພຣະວິຫານກໍຢູ່ທີ່ນີ້ແລ້ວ.

⁷ຖ້າພວກທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຫມາຍຂອງພຣະຄັມພີທີ່ວ່າ, ‘ເຮົາປະສົງຄວາມເມດຕາບໍ່ປະສົງເຄື່ອງບູຊາ,’ ທ່ານກໍຄົງຈະບໍ່ກ່າວໂທດໃສ່ຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ;⁸ເພາະບຸດມະນຸດຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງວັນສະບາໂຕ.”

⁹ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດອອກຈາກທີ່ນັ້ນແລະເຂົ້າໄປໃນໂຮງທັມະສາລາຂອງພວກເຂົາ.¹⁰ເບິ່ງແມ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນມິຄົນມືລີບເບື້ອງຫນຶ່ງຄົນຢາກຫາຂໍ້ຟ້ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈິ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ຄວນຫລືຈະເຮັດໃຫ້ດີພະຍາດໃນວັນສະບາໂຕ?”

¹¹ພຣະເຢຊູຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ມີຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານ ຖ້າມີແກະໂຕດຽວ ແລະແກະໂຕນັ້ນຕົກຂຸມໃນວັນສະບາໂຕ ແລ້ວຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ພະຍາຍາມດຶງມັນຂຶ້ນມາຈາກຂຸມຫລື?¹²ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈິ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດການດີໃນວັນສະບາໂຕ ໂດຍຖືວ່າຖືກຕ້ອງຕາມກົດບັນຍັດ.”

¹³ແລ້ວພຣະອົງຊົງບອກຄົນມືລີບວ່າ, “ຈົ່ງຢຽດມືຂອງເຈົ້າອອກ.” ຄົນນັ້ນກໍຢຽດມືອອກ ແລ້ວມືນັ້ນກໍດີປົກກະຕິເຫມືອນມືອີກເບື້ອງຫນຶ່ງ.¹⁴ຝ່າຍພວກຟາຣີຊາຍຈິ່ງອອກໄປປຶກສາກັນເຖິງເລື່ອງພຣະອົງວ່າ ຈະເຮັດຢ່າງໃດຈິ່ງຈະຂ້າພຣະອົງໄດ້.

¹⁵ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຮູ້ເລື່ອງນີ້ ພຣະອົງຊົງສະເດັດອອກໄປຈາກທີ່ນັ້ນ. ປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍກໍຕິດຕາມພຣະອົງໄປ, ພຣະອົງກໍຊົງໂຜດໃຫ້ເຂົາດີພະຍາດທຸກຄົນ.¹⁶ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງຫ້າມພວກເຂົາຢ່າງເດັດຂາດບໍ່ໃຫ້ບອກເລື່ອງກ່ຽວກັບ ພຣະອົງສູ່ຜູ້ໃດຟັງ,¹⁷ກໍເພື່ອຈະໃຫ້ສຳເລັດຕາມຖ້ອຍຄຳ ຂອງຜູ້ທຳນວາຍ ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ,

¹⁸“ນີ້ແມ່ນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກແລະຊອບໃຈຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະເອົາວິນຍານຂອງເຮົາໃສ່ໄວ້ເທິງເພິ່ນ. ເພື່ອຈະປະກາດຄວາມຍຸຕິທັມແກ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ.

¹⁹ເພິ່ນຈະບໍ່ກໍ່ການວິວາດຜິດຖຽງແລະບໍ່ຮ້ອງສຽງດັງ; ບໍ່ມີໃຜຈະໄດ້ຍິນສຽງຂອງເພິ່ນຕາມຖະຫນົນ;²⁰ທ່ານຈະບໍ່ຫັກຕົ້ນອໍ້ທີ່ບວບຊໍ້າ ເພິ່ນຈະບໍ່ຫັກໃສ້ຕະກຽງເປັນຄວັນ ຈວນຈະມອດເພິ່ນຈະບໍ່ມອດ ຈົນກວ່າເພິ່ນຈະໄດ້ນຳຄວາມຍຸຕິທັມໃຫ້ມີຊັຍຊະນະ.²¹ໃນນາມຂອງເພິ່ນບັນດາປະຊາຊາດຈະມີຄວາມຫວັງ.

²²ເມື່ອນັ້ນເຂົາໄດ້ພາຄົນຕາບອດແລະປາກກືກ ພ້ອມກັບຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ມີຜີຮ້າຍເຂົ້າສິງຢູ່ ມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງໂຜດໃຫ້ ຊາຍຄົນນັ້ນດີປົກກະຕິ, ແລະຜົນຄືຊາຍຄົນປາກກືກສາມາດເວົ້າໄດ້ ແລະ ເບິ່ງເຫັນໄດ້.²³“ຄົນນີ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງກະສັດດາວິດບໍ່ແມ່ນຫລື?”

²⁴ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນກໍເວົ້າກັນວ່າ, “ຜູ້ນີ້ຂັບໄລ່ຜີອອກໄດ້ໂດຍໃຊ້ອຳນາດເບເອນເຊບູນຄືນາຍຜີນັ້ນ.”²⁵ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຮູ້ຄວາມຄິດຂອງເຂົາຈິ່ງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ອານາຈັກໃດ ທີ່ແບ່ງແຍກກັນເອງ ແລ້ວກໍຄົງຈິບຫາຍ, ແລະທຸກເມືອງໃດຫລືເຮືອນໃດ ທີ່ແບ່ງແຍກກັນເອງແລ້ວຈະຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ບໍ່ໄດ້.

²⁶ຖ້າຊາຕານຂັບໄລ່ຊາຕານອອກເອງ ມັນກໍແຕກແຍກກັນໃນຕົວມັນເອງ ແລ້ວອານາຈັກຂອງມັນຈະຕັ້ງຫມັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ?²⁷ແລະຖ້າເຮົາຂັບໄລ່ຜີອອກດ້ວຍອຳນາດເບເອນເຊບູນ ພວກລູກຫລານຂອງທ່ານທັງຫລາຍເຄີຍຂັບມັນອອກດ້ວຍອຳນາດຂອງຜູ້ໃດ? ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ, ເຂົາຈະເປັນຜູ້ຕັດສິນພວກທ່ານ.

²⁸ແຕ່ຖ້າເຮົາຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຊັ່ນນີ້ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍມາເຖິງພວກທ່ານ.²⁹ແລ້ວບໍ່ມີໃຜຈະເຂົ້າໄປປຸ້ນເອົາຊັບໃນເຮືອນຂອງຄົນແຂງແຮງໄດ້ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຈະມັດຄົນແຂງແຮງນັ້ນໄວ້ເສັຽກ່ອນ? ແລ້ວເຈິ່ງປຸ້ນເອົາຊັບໃນເຮືອນຂອງເພິ່ນໄດ້.³⁰ຜູ້ທີ່ບໍ່ຢູ່ຝ່າຍເຮົາກໍຕໍ່ສູ້ກັບເຮົາແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ໂຮມເຂົ້າກັບເຮົາກໍເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ແຕກກະຈາຍໄປ.

³¹ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ, ຄວາມຜິດບາບແລະຄວາມຫມິ່ນປະຫມາດທຸກຢ່າງຈະຊົງໂຜດອະພັຍໃຫ້ມະນຸດໄດ້, ແຕ່ຄຳຫມິ່ນປະຫມາດພຣະວິນຍານຈະຊົງໂຜດອະພັຍໃຫ້ບໍ່ໄດ້.³²ຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າຄຳຂັດຂວາງຕໍ່ບຸດມະນຸດ ກໍຍັງຊົງໂຜດໃຫ້ອະພັຍແກ່ຜູ້ນັ້ນໄດ້ ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າຄຳຂັດຂວາງຕໍ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ກໍຈະບໍ່ໂຜດອະພັຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໃນໂລກທີ່ຈະມາເຖິງ.

³³ຫາກເປັນຕົ້ນໄມ້ດີ ຜົນມັນຈິ່ງດີ, ຫລື ຖ້າຕົ້ນໄມ້ບໍ່ດີ ຜົນມັນກໍບໍ່ດີ ເພາະວ່າຈະໄດ້ຮູ້ຈັກຕົ້ນໄມ້ດ້ວຍຫມາກຜົນຂອງມັນ.³⁴ພວກຊາດງູຮ້າຍເອີຍ, ເນື່ອງຈາກພວກຜູ້ຊົ່ວແລ້ວຈະເວົ້າຄວາມດີໄດ້ຢ່າງໃດ? ດ້ວຍວ່າໃຈເຕັມລົ້ນດ້ວຍສິ່ງໃດ ປາກກໍເວົ້າຕາມສິ່ງນັ້ນ.³⁵ຄົນດີກໍເອົາສິ່ງທີ່ດີອອກມາຈາກຄັງແຫ່ງຄວາມດີ ເພາະໃຈຂອງເຂົາກໍເກີດຜົນທີ່ດີ, ແລະ ຄົນຊົ່ວນັ້ນ ກໍເອົາສິ່ງທີ່ຊົ່ວອອກມາຈາກຄັງແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຂອງຕົນ ດ້ວຍໃຈຂອງລາວກໍມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ.

³⁶ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າໃນວັນພິພາກສາ ມະນຸດຈະຕ້ອງໃຫ້ການເພາະຖ້ອຍຄຳເປົ່າປະໂຫຍດທຸກຄຳທີ່ພວກເຂົາເວົ້າອອກໄປ.³⁷ເພາະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ ທີ່ທ່ານຈະຖືກຕັດສິນ, ແລະ ທ່ານຈະຕ້ອງຖືກກ່າວໂທດ ກໍດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງຕົນເອງ.”

³⁸ຈາກນັ້ນມີບາງຄົນໃນພວກນັກທັມແລະພວກຟາຣີຊາຍສວນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍຢາກເຫັນຫມາຍສຳຄັນຈາກທ່ານ.”³⁹“ຄົນສະໄຫມຄວາມຊົ່ວແລະລ່ວງປະເວນີ ມັກສະແຫວງຫາຫມາຍສຳຄັນໃດທີ່ຈະໃຫ້ແກ່ເຂົາ ເວັ້ນແຕ່ຫມາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.⁴⁰ເພາະໂຢນາໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາໃຫຍ່ເປັນເວລາສາມວັນສາມຄືນສັນໃດ ບຸດມະນຸດຈະຢູ່ໃນພື້ນຂອງແຜ່ນດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນສັນນັ້ນ.

⁴¹ຊາວເມືອງນີເນເວຈະຢືນຂຶ້ນໃນວັນພິພາກສາ ພ້ອມກັບຄົນສະໄຫມນີ້ແລະຈະກ່າວໂທດໃສ່ເຂົາ. ເພາະພວກຊາວເມືອງນີເນເວໄດ້ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ເພາະຄຳປະກາດຂອງໂຢນາ, ແລະ ເບິ່ງແມ, ທີ່ນີ້ຍັງມີຜູ້ຫນຶ່ງ, ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໂຢນາ.

⁴²ຣາຊີນີຝ່າຍທິດໃຕ້ຈະລຸກຂຶ້ນໃນວັນພິພາກສາພ້ອມກັບຄົນຈາກຍຸກນີ້ ແລະກ່າວໂທດໃສ່ພວກເຂົາ. ເພາະນາງໄດ້ສະເດັດມາແຕ່ທີ່ສຸດໂລກເພື່ອຈະຊົງຟັງພຣະສະຕິປັນຍາຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ, ແລະເບິ່ງແມ, ຊຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າກະສັດໂຊໂລໂມນກໍມີຢູ່ທີ່ນີ້ແລ້ວ.

⁴³ເມື່ອຜີຖ່ອຍຮ້າຍອອກມາຈາກຜູ້ໃດແລ້ວ ມັນກໍທຽວໄປໃນບ່ອນກັນດານນ້ຳ ແລະສະແຫວງຫາບ່ອນເຊົາເມື່ອຍ ແຕ່ມັນບໍ່ພົບ.⁴⁴ແລ້ວມັນເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາຈະຕ່າວຄືນໄປຍັງເຮືອນທີ່ເຮົາໄດ້ອອກມານັ້ນ.’ ເມື່ອມັນມາເຖິງກໍເຫັນວ່າເຮືອນນັ້ນເປົ່າຫວ່າງກວາດກ້ຽງ ແລະຕົບແຕ່ງໄວ້ແລ້ວຢ່າງດີ.⁴⁵ແລ້ວມັນຈິ່ງໄປຮັບເອົາຜີອື່ນອີກເຈັດໂຕຮ້າຍກວ່າມັນເອງ ແລະພວກມັນທັງຫມົດກໍເຂົ້າໄປອາໃສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະສະພາບບັ້ນປາຍຂອງຄົນນັ້ນກໍຮ້າຍກວ່າບັ້ນຕົ້ນ. ຄົນສະໄຫມຊົ່ວນີ້ກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນແຫລະ.”

⁴⁶ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງຊົງກ່າວກັບປະຊາຊົນຢູ່ນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ມານດາກັບພວກນ້ອງຊາຍຂອງພຣະອົງກໍຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ, ຫາໂອກາດຈະເວົ້າກັບພຣະອົງ. ມີຄົນຫນຶ່ງທູນພຣະອົງວ່າ,⁴⁷“ເບິ່ງແມ, ມານດາກັບພວກນ້ອງຊາຍຂອງທ່ານຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ ຫາໂອກາດຈະເວົ້າກັບທ່ານ.”

⁴⁸ແຕ່ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຜູ້ທີ່ມາທູນນັ້ນວ່າ “ໃຜເປັນມານດາແລະໃຜເປັນນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ.”⁴⁹ແລະຊົງກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫລະ, ຄືມານດາແລະນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ.⁵⁰ເພາະຜູ້ໃດຈະເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ຊົງສະຖິດໃນສະຫວັນ, ຜູ້ນັ້ນແຫລະເປັນນ້ອງຊາຍ, ເປັນນ້ອງສາວ, ແລະເປັນມານດາຂອງເຮົາ.”

13

¹ໃນວັນນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດອອກຈາກເຮືອນໄປປະທັບຢູ່ແຄມຝັ່ງ ທະເລ.²ປະຊາຊົນຢ່າງຫລວງຫລາຍ ໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນອ້ອມພຣະອົງຈົນພຣະອົງຕ້ອງ ຂຶ້ນຂີ່ເຮືອ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ປະຊາຊົນຢືນຢູ່ທີ່ແຄມຝັ່ງ.

³ແລ້ວພຣະເຢຊູຊົງກ່າວກັບເຂົາຫລາຍປະການເປັນຄຳອຸປະມາ ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ມີຄົນຫນຶ່ງອອກໄປຫວ່ານພືດ.⁴ເມື່ອກຳລັງຫວ່ານຢູ່ນັ້ນບາງເມັດກໍຕົກຕາມທາງ, ແລະ ນົກກໍມາກິນເສັຽ.⁵ບາງເມັດກໍຕົກໃສ່ບ່ອນຫີນຫລາຍດິນຫນ້ອຍ, ຈິ່ງງອກຂຶ້ນໂລດເພາະດິນບໍ່ເລິກ.⁶ແຕ່ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນມາກໍແຫ້ມ ເພາະບໍ່ມີຮາກ, ແລະ ພວກມັນຈິ່ງຄ່ອຍໆຫ່ຽວແຫ້ງໄປ.

⁷ບາງເມັດອື່ນກໍຕົກກາງພຸ່ມຫນາມ ໆ ກໍປົ່ງຂຶ້ນຫຸ້ມຮັດເສັຽ.⁸ບາງເມັດກໍຕົກໃສ່ດິນດີແລ້ວກໍເກີດຜົນເມັດຫນຶ່ງຮ້ອຍຕໍ່, ເມັດຫນຶ່ງຫົກສິບຕໍ່, ເມັດຫນຶ່ງສາມສິບຕໍ່.⁹ຜູ້ໃດມີຫູຟັງ ຈົ່ງຟັງເອົາ.”

¹⁰ພວກສາວົກຈິ່ງມາ ແລະ ທູນກັບພຣະອົງວ່າ, “ເຫດສັນໃດທ່ານຈິ່ງກ່າວກັບເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາ?”¹¹ພຣະເຢຊູຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ທ່ານທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບສິດທິພິເສດທີ່ຈະເຂົ້າໃຈເຖິງຂໍ້ຄວາມເລິກລັບເລື່ອງຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນ, ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ຊົງໂຜດໃຫ້ຮູ້.¹²ດ້ວຍວ່າຜູ້ໃດມີຢູ່ແລ້ວຈະຊົງເພີ່ມເຕີມໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນອີກ, ແຕ່ຜູ້ນັ້ນຈະມີບໍຣິບູນ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີນັ້ນ ເຖິງແມ່ນສິ່ງທີ່ຕົນມີຢູ່ກໍຈະຊົງຍົກເອົາໄປຈາກຜູ້ນັ້ນເສັຽ.

¹³ດ້ວຍເຫດນີ້, ເຮົາຈິ່ງກ່າວແກ່ເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາ: ເພາະເມື່ອເຂົາເບິ່ງກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ເມື່ອເຂົາຟັງກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ, ຫລື ບໍ່ເຂົ້າໃຈ.¹⁴ຄຳທຳນວາຍຂອງເອຊາຢາກໍຖືກຕ້ອງກັບເຂົາ ຄືຄຳທີ່ວ່າ, ‘ເຈົ້າທັງຫລາຍຈະໄດ້ຍິນ, ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຈັກເທື່ອ; ເມື່ອເບິ່ງເຈົ້າກໍຈະເຫັນ, ແຕ່ທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ສັງເກດຈັກເທື່ອ.

¹⁵ເພາະຫົວໃຈຂອງປະຊາຊົນນີ້ກໍດ້ານຊາ, ຫູກໍຫນັກ, ຕາຂອງເຂົາກໍຫລັບເສັຽ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະເບິ່ງບໍ່ເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງ, ຫລືໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູ ຫລືຮູ້ດ້ວຍໃຈຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນແລ້ວພວກເຂົາຈະຕ່າວກັບມາ ແລະ ເຮົາຈະຊົງໂຜດຮັກສາໃຫ້ເຂົາດີ’.

¹⁶ແຕ່ດວງຕາຂອງພວກທ່ານກໍເປັນພອນ, ເພາະໄດ້ເຫັນ ແລະ ຫູຂອງພວກທ່ານກໍໄດ້ຮັບພຣະພອນ ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ.¹⁷ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບພວກທ່ານວ່າ ບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະ ບັນດາຜູ້ມີສິລະທັມຫລາຍຄົນ ປຣາຖນາຢາກເຫັນ, ຊຶ່ງພວກທ່ານເຫັນຢູ່ນີ້ ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນ. ພວກເຂົາປຣາຖະນາຢາກໄດ້ຍິນຊຶ່ງພວກທ່ານໄດ້ຍິນ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ.

¹⁸ຈົ່ງຟັງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານພືດນັ້ນ.¹⁹ເມື່ອຜູ້ໃດກໍຕາມໄດ້ຍິນພຣະທັມເລື່ອງຣາຊະອານາຈັກນັ້ນ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນພຣະທັມນັ້ນ, ມານຮ້າຍມາ ແລະ ຍາດເອົາພຣະທັມທີ່ຫວ່ານໃສ່ໃນໃຈຄົນນັ້ນໄປເສັຽ. ນີ້ຄືເມັດພັນທີ່ຫວ່ານຕົກລົງຕາມແຄມທາງ.

²⁰ເມັດທີ່ຫວ່ານຕົກໃນບ່ອນມີຫີນຫລາຍນັ້ນ ໄດ້ແກ່ຄົນທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມ ແລ້ວກໍຮັບເອົາທັນທີດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.²¹ແຕ່ບໍ່ມີຮາກໃນຕົວເອງ ແລະ ເຂົາຈິ່ງທົນຢູ່ຊົ່ວຄາວ ເມື່ອເກີດຄວາມຍາກລຳບາກ ຫລື ການຂົ່ມເຫັງເພາະພຣະທັມນັ້ນ ຕົນກໍສະດຸດທໍ້ຖອຍໃຈເສັຽທັນທີ.

²²ເມັດທີ່ຫວ່ານຕົກກາງພຸ່ມຫນາມ, ໄດ້ແກ່ບຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມ ແຕ່ຍັງກັງວົນຕໍ່ຊີວິດໃນໂລກນີ້ ແລະ ຄວາມຫລອກລວງໃນຊັບສົມບັດ ໄດ້ຫຸ້ມຮັດພຣະທັມນັ້ນເສັຽ ແລະ ເຂົາຈິ່ງບໍ່ເກີດຜົນ.²³ໄດ້ແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມ ແລະ ເຂົ້າໃຈ. ຜູ້ນັ້ນກໍເກີດຜົນ ແລະ ພັດທະນາຂຶ້ນ, ບາງຄົນເກີດຜົນຮ້ອຍຕໍ່, ຫົກສິບຕໍ່, ແລະ ສາມສິບຕໍ່.”

²⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຄຳອຸປະມາອີກເລື່ອງຫນຶ່ງໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍຟັງວ່າ, “ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນ ປຽບເຫມືອນຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຫວ່ານພືດເມັດດີໃນນາຂອງຕົນ.²⁵ແຕ່ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍກຳລັງນອນຫລັບຢູ່ ສັດຕຣູຂອງຜູ້ນັ້ນມາຫວ່ານເຂົ້ານົກໃສ່ທ່າມກາງເຂົ້າດີ ແລ້ວກໍຫນີຈາກໄປເສັຽ.²⁶ເມື່ອຕົ້ນເຂົ້າງອກອອກດອກເປັນຮວງແລ້ວ ເຂົ້ານົກກໍປະກົດຂຶ້ນເຫມືອນກັນ.

²⁷ພວກຂ້ອຍໃຊ້ຂອງເຈົ້າເຮືອນມາແຈ້ງຄວາມແກ່ນາຍວ່າ, ‘ນາຍເອີຍ, ທ່ານໄດ້ຫວ່ານເຂົ້າດີໃນນາຂອງທ່ານບໍ່ແມ່ນບໍ? ເພາະເຫດໃດຈິ່ງມີເຂົ້ານົກເກີດຂຶ້ນ?’²⁸ຝ່າຍນາຍຈິ່ງຕອບວ່າ ‘ສັດຕຣູໄດ້ກະທຳສິ່ງນີ້’ ພວກຂ້ອຍໃຊ້ຈິ່ງຖາມນາຍວ່າ ‘ທ່ານຢາກໃຫ້ຫມູ່ຂ້ານ້ອຍໄປຫລົກເຂົ້ານົກນັ້ນອອກຫລືບໍ່?’

²⁹ນາຍຈິ່ງຕອບວ່າ ‘ບໍ່ຕ້ອງ. ເພາະເມື່ອພວກເຈົ້າຫລົກເຂົ້ານົກນັ້ນຢ້ານຈະຫລົກເຂົ້າດີດ້ວຍ.³⁰ປະໃຫ້ເຂົ້າທັງສອງໃຫຍ່ຂຶ້ນດ້ວຍກັນຈົນເຖິງຣະດູເກັບກ່ຽວ ໃນເວລາເກັບກ່ຽວນັ້ນເຮົາຈະສັ່ງພວກກ່ຽວວ່າ, ຈົ່ງກ່ຽວເຂົ້ານົກກ່ອນ, ມັດເປັນຟ່ອນເຜົາໄຟເສັຽ ສ່ວນເຂົ້າດີນັ້ນຈົ່ງໂຮມໄວ້ໃນເລົ້າຂອງເຮົາ’.”

³¹ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຄຳອຸປະມາອີກເລື່ອງຫນຶ່ງໃຫ້ເຂົາຟັງວ່າ, “ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນປຽບເຫມືອນແກ່ນຜັກກາດເມັດຫນຶ່ງ ທີ່ຄົນຜູ້ຫນຶ່ງນຳເອົາໄປຫວ່ານໃນສວນຂອງຕົນ.³²ເມັດນັ້ນນ້ອຍກວ່າເມັດທັງປວງ. ແຕ່ເມື່ອງອກຂຶ້ນແລ້ວກໍໃຫຍ່ກວ່າຜັກອື່ນໃນສວນ, ກາຍເປັນຕົ້ນໄມ້ຈົນວ່ານົກປ່າໄດ້ມາເຮັດຮັງອາໃສຢູ່ຕາມກິ່ງກ້ານມັນທັງຫລາຍ.”

³³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຄຳອຸປະມາອີກເລື່ອງຫນຶ່ງໃຫ້ເຂົາຟັງວ່າ, “ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນປຽບເຫມືອນເຊື້ອແປ້ງ ທີ່ຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງເອົາປົນໃສ່ໃນແປ້ງສາມຜອງ ຈົນແປ້ງນັ້ນຟູຂຶ້ນທັງຫມົດ.”

³⁴ຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ປວງຊົນເປັນຄຳອຸປະມາທັງຫມົດ; ແລະນອກຈາກຄຳອຸປະມາພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກ່າວກັບເຂົາຈັກປະການ.³⁵ເພື່ອຈະໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ດ້ວຍຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ, “ເຮົາຈະອ້າປາກອອກເປັນຄຳອຸປະມາເຮົາຈະບອກຂໍ້ຄວາມທີ່ປົກອຳໄວ້ ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເດີມສ້າງໂລກ.”

³⁶ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດໄປຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ. ພວກສາວົກມາເຝົ້າພຣະອົງ ແລະ ທູນວ່າ, “ຂໍທ່ານໂຜດອະທິບາຍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈຄຳອຸປະມາເລື່ອງເຂົ້ານົກໃນນານັ້ນແດ່.”³⁷“ຜູ້ຊາຍຫວ່ານເມັດດີນັ້ນຄືບຸດມະນຸດ.³⁸ທົ່ງນານັ້ນຄືແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະ ເມັດດີນັ້ນໄດ້ແກ່ພົນລະເມືອງແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຂົ້ານົກໄດ້ແກ່ພົນລະເມືອງຂອງມານຮ້າຍ.³⁹ແລະ ສັດຕຣູຜູ້ຫວ່ານເຂົ້ານົກຄືມານຊາຕານ. ລະດູເກັບກ່ຽວໄດ້ແກ່ຄາວສຸດໂລກ ແລະ ຜູ້ເກັບກ່ຽວນັ້ນຄືຝູງເທວະດາ.

⁴⁰ເຫດສັນນັ້ນ, ເມື່ອໄດ້ຮວບຮວມເກັບເຂົ້ານົກ ແລະ ເຜົາໄຟເສັຽແລ້ວ ກໍຈະເຖິງຄາວສຸດໂລກນີ້.⁴¹ບຸດມະນຸດຈະໃຊ້ພວກເທວະດາຂອງພຣະອົງອອກໄປ, ແລະ ພວກເພິ່ນຈະເກັບກວາດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ອອກຈາກຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ໃນທຸກສິ່ງທີ່ເປັນເຫດເກີດຈາກຄວາມບາບ, ແລະ ກັບບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດຄວາມຜິດບາບ.⁴²ພວກເພິ່ນຈະໂຍນພວກເຂົາໄປຖິ້ມໃສ່ເຕົາໄຟຮ້ອນກ້າ, ທີ່ບໍ່ມີວັນດັບມອດ ທີ່ນັ້ນຈະມີການຮ້ອງໄຫ້ ຄວນຄາງ ແລະ ກັດແຂ້ວຄ້ຽວຟັນ.⁴³ຄາວນັ້ນພວກສິລະທັມຈະຮຸ່ງເຮືອງດັ່ງດວງຕາເວັນ ໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ຜູ້ໃດມີຫູ, ກໍຈົ່ງຟັງເອົາ.

⁴⁴ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນປຽບເຫມືອນຂຸມຊັບທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃນທົ່ງນາ. ຊຶ່ງຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງໄດ້ພົບ ແລະ ໄດ້ເຊື່ອງໄວ້ອີກ. ລາວຈິ່ງໄປຂາຍສິ່ງທັງປວງທີ່ຕົນມີຢູ່ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລ້ວຊື້ນາທົ່ງນັ້ນ.⁴⁵ອີກປະການຫນຶ່ງຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນປຽບເຫມືອນພໍ່ຄ້າຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຊອກຫາໄຂ່ມຸກຢ່າງດີ.⁴⁶ເມື່ອໄດ້ພົບໄຂ່ມຸກເມັດຫນຶ່ງທີ່ມີຄ່າຫລາຍ ລາວຈິ່ງຂາຍທຸກສິ່ງທີ່ຕົນມີຢູ່ແລ້ວໄປຊື້ໄຂ່ມຸກນັ້ນ.

⁴⁷ອີກປະການຫນຶ່ງ, ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນປຽບເຫມືອນມອງທີ່ຖິ້ມລົງໃນທະເລ, ແລະ ດັກເອົາສັດທະເລທຸກຊະນິດ.⁴⁸ເມື່ອມອງເຕັມແລ້ວ, ຄົນຫາປາກໍດຶງຂຶ້ນເທິງຝັ່ງ. ແລ້ວເຂົາຈະນັ່ງລົງເລືອກເອົາໂຕດີໃສ່ໃນຄຸໄວ້, ສ່ວນໂຕບໍ່ດີນັ້ນກໍຖືກໂຍນຖິ້ມເສັຽ.

⁴⁹ໃນຄາວສຸດໂລກກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນແຫລະ. ພວກເທວະດາຈະອອກມາ ແລະແຍກຄົນຊົ່ວອອກຈາກຄົນສິນທັມ.⁵⁰ພວກເຂົາຈະໂຍນຄົນຊົ່ວຖິ້ມໃສ່ເຕົາໄຟຮ້ອນກ້າທີ່ບໍ່ມີວັນດັບມອດ ທີ່ນັ້ນຈະມີການຮ້ອງໄຫ້ຄວນຄາງ ແລະ ກັດແຂ້ວຄ້ຽວຟັນ.

⁵¹ພວກທ່ານເຂົ້າໃຈຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ແລ້ວຫລືຍັງ?” ພວກສາວົກໄດ້ທູນຕອບວ່າ, “ເຂົ້າໃຈແລ້ວ.”⁵²ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ດ້ວຍເຫດນີ້ ນັກທັມທຸກຄົນທີ່ໄດ້ມາເປັນສາວົກຂອງຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນ ກໍເຫມືອນເຈົ້າຂອງເຮືອນ, ຜູ້ທີ່ເອົາສິ່ງຂອງທັງເກົ່າ ແລະ ໃຫມ່ອອກມາຈາກສາງຂອງຕົນ.”⁵³ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຄຳອຸປະມາເຫລົ່ານີ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ, ພຣະອົງກໍສະເດັດໄປຈາກທີ່ນັ້ນ.

⁵⁴ແລະ ໄດ້ຊົງສັ່ງສອນຄົນທັງຫລາຍໃນໂຮງທັມະສາລາຂອງພວກເຂົາ. ຜົນຄືພວກເຂົາທັງຫລາຍງຶດປະຫລາດໃຈແລ້ວເວົ້າກັນວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ສະຕິປັນຍາ ແລະ ເຮັດການ ອັດສະຈັນ ເຫລົ່ານີ້ມາແຕ່ໃສ?⁵⁵ລາວເປັນລູກຊ່າງໄມ້ບໍ່ແມ່ນບໍ? ແມ່ຂອງລາວຊື່ມາຣິອາ ບໍ່ແມ່ນບໍ? ພວກນ້ອງຊາຍຂອງລາວຊື່ ຢາໂກໂບ, ໂຢເຊັບ, ຊີໂມນ, ແລະ ຢູດາ ບໍ່ແມ່ນບໍ?⁵⁶ແລ້ວພວກນ້ອງສາວຂອງລາວກໍຢູ່ກັບຫມູ່ເຮົາບໍ່ແມ່ນບໍ? ແລ້ວລາວໄດ້ສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້ມາແຕ່ໃສ?”

⁵⁷ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ພໍໃຈພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຈະບໍ່ຂາດຄວາມນັບຖື ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ໃນປະເທດ ແລະ ໃນຄົວເຮືອນຂອງຕົນ.”⁵⁸ແລ້ວພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທຳການ ອັດສະຈັນຫລາຍ ເພາະເຂົາບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອ.

14

¹ໃນເວລານັ້ນເອງ, ເຮໂຣດຜູ້ປົກຄອງໄດ້ຍິນເຖິງຂ່າວຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.²ເຂົາຈິ່ງກ່າວແກ່ພວກຄົນໃຊ້ວ່າ, “ຜູ້ນີ້ແມ່ນໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ; ເພິ່ນໄດ້ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ. ເພາະເຊັ່ນນີ້ເອງ ຣິດອຳນາດເຫລົ່ານີ້ຈິ່ງສະແດງອອກມາໃນຕົວເພິ່ນ.”

³ແລະ ຂັງຄຸກໄວ້. ເພາະເຫັນແກ່ນາງເຮໂຣເດັຽພັນຣະຍາຂອງຟີລິບນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ.⁴“ເປັນການບໍ່ສົມຄວນທີ່ທ່ານຈະເອົານາງນັ້ນມາເປັນພັນຣະຍາຂອງທ່ານ.”⁵ເຮໂຣດມີໃຈຢາກຂ້າໂຢຮັນແຕ່ກໍຢ້ານປະຊາຊົນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືວ່າໂຢຮັນເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.

⁶ແຕ່ເມື່ອເຖີງວັນສະຫລອງວັນເກີດຂອງເຮໂຣດ, ລູກສາວຂອງນາງເຮໂຣເດັຽໄດ້ຟ້ອນລຳ ທ່າມກາງບັນດາແຂກ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຮໂຣດພໍໃຈ.⁷ດ້ວຍເຫດນີ້, ຈຶ່ງໃຫ້ເຮໂຣດໃຫ້ຄຳສັນຍາສາບານກັບນາງວ່າ ຈະໃຫ້ໃນທຸກສິ່ງທີ່ນາງຂໍ.

⁸ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳຈາກແມ່, ນາງຈິ່ງໄດ້ທູນວ່າ, “ຂໍໂຜດໃຫ້ຫົວໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໃສ່ຖາດມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍທີ່ນີ້.”⁹ຝ່າຍເຮໂຣດຜູ້ປົກຄອງກໍທຸກໃຈຫຼາຍ ແຕ່ເພາະເຫດທີ່ໄດ້ສັນຍາສາບານ ແລະ ເພາະເຫັນແກ່ຄົນທັງປວງທີ່ນັ່ງຮ່ວມຮັບປະທານຢູ່ນັ້ນ, ເພິ່ນຈິ່ງຈຳເປັນອອກຄຳສັ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ຕາມນັ້ນ.

¹⁰ທ່ານໃຊ້ຄົນໄປຕັດເອົາຫົວໂຢຮັນໃນຄຸກ.¹¹ແລ້ວເອົາຫົວໃສ່ຖາດມາໃຫ້ນາງນັ້ນ ແລະ ນາງກໍໄປສົ່ງໃຫ້ແມ່ຂອງຕົນ.¹²ແລ້ວພວກສາວົກຂອງໂຢຮັນກໍພາກັນມາຮັບເອົາສົບໄປຝັງໄວ້. ຫຼັງຈາກແລ້ວກໍມາທູນໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຊາບ.

¹³ບັດນີ້ ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຊົງຊາບແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງແຍກຕົວອອກໄປຈາກທີ່ນັ້ນ ລົງເຮືອສະເດັດໄປຍັງສະຖານທີ່ຢູ່ຕ່າງຫາກ. ເມື່ອປະຊາຊົນທັງປວງໄດ້ຍິນຂ່າວນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍອອກຈາກເມືອງ, ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.¹⁴ແລ້ວເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດອອກຈາກເຮືອແລ້ວກໍຊົງເຫັນປະຊາຊົນໝູ່ໃຫຍ່ ພຣະອົງຊົງສົງສານເຂົາ ຈິ່ງຊົງໂຜດຄົນເຈັບປ່ວຍທັງຫລາຍ ໃຫ້ພວກເຂົາຫາຍດີ.

¹⁵ເມື່ອເວລາແລງມາ, ພວກສາວົກໄດ້ມາທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ບ່ອນນີ້ເປັນປ່າກັນດານ ແລະ ບັດນີ້ຄ່ຳແລ້ວ. ປ່ອຍໃຫ້ປະຊາຊົນເລີກໄປເສັຽ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ໄປໃນເມືອງ ແລະ ຊື້ອາຫານຮັບປະທານໃຫ້ຕົນເອງ.”

¹⁶ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ພວກເຂົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄປ ພວກທ່ານຈົ່ງຫາອາຫານລ້ຽງພວກເຂົາສາ.”¹⁷“ພວກຂ້ານ້ອຍມີພຽງແຕ່ເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນແລະປາສອງໂຕເທົ່ານັ້ນ.”¹⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກວ່າ, “ນຳເອົາເຫຼົ່ານັ້ນມາໃຫ້ເຮົາ.”

¹⁹ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູຊົງສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນນັ່ງລົງຕາມປ່າຫຍ້າ. ພຣະອົງຊົງເອົາເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນ ແລະ ປາສອງໂຕນັ້ນ. ແລ້ວກໍຊົງເງີຍພຣະພັກສູ່ສະຫວັນ, ພຣະອົງໄດ້ຂໍພຣະພອນ ແລ້ວຫັກເຂົ້າຈີ່ແລ້ວກໍຍື່ນໃຫ້ພວກສາວົກ, ແລ້ວພວກສາວົກກໍແຈກຢາຍໃຫ້ຄົນທັງປວງ.²⁰ສ່ວນສາວົກກໍເກັບອາຫານທີ່ເຫລືອນັ້ນ ໄດ້ເຕັມສິບສອງບຸງ.²¹ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ກິນນັ້ນມີຜູ້ຊາຍປະມານຫ້າພັນຄົນ ໂດຍບໍ່ນັບແມ່ຍິງ ແລະ ເດັກນ້ອຍ.

²²ທັນໃດນັ້ນພຣະອົງຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກສາວົກລົງເຮືອຂ້າມຟາກໄປກ່ອນ ຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນເລີກໄປ.²³ຫຼັງຈາກພຣະອົງຊົງໃຫ້ປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນເລີກໄປໝົດແລ້ວ ພຣະອົງຈິ່ງສະເດັດຂຶ້ນພູຢູ່ຕ່າງຫາກເພື່ອໄຫວ້ວອນ. ເມື່ອຄ່ຳມາແລ້ວພຣະອົງກໍຍັງຊົງຢູ່ທີ່ນັ້ນແຕ່ຕົນດຽວ.²⁴ແລະເກືອບຈະຄວບຄຸມເຮືອບໍ່ໄດ້ ແລະຖືກຟອງນ້ຳຕີໄປມາເພາະທວນລົມຕ້ານຢູ່.

²⁵ໃນເວລາສີ່ໂມງຂ້ອນແຈ້ງ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຍ່າງເທິງນ້ຳໄປຫາພວກສາວົກ.²⁶ເມື່ອພວກເພິ່ນເຫັນພຣະອົງຍ່າງເທິງໜ້ານໍ້າທະເລ, ພວກເຂົາກໍຕົກໃຈຢ້ານ ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, “ນັ້ນແມ່ນຜີ” ແລ້ວພວກເຂົາຈິ່ງຮ້ອງຂຶ້ນເພາະຄວາມຢ້ານ.²⁷ແຕ່ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ກ່າວໂດຍທັນທີ “ຈົ່ງກ້າຫານເຖີດ ນີ້ແມ່ນເຮົາເອງ ຢ່າສູ່ຢ້ານ.”

²⁸ເປໂຕຈິ່ງທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ນາຍເອີຍ, ຖ້າແມ່ນທ່ານແນ່ແລ້ວ ຂໍສັ່ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຍ່າງເທິງນ້ຳໄປຫາທ່ານ.”²⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກວ່າ, “ມາສາ” ດັ່ງນັ້ນເປໂຕຈິ່ງອອກຈາກເຮືອຍ່າງເທິງນ້ຳໄປຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ.³⁰ແຕ່ເມື່ອເຫັນລົມກໍຢ້ານແລະເມື່ອກຳລັງຈະຈົມກໍຮ້ອງວ່າ, “ນາຍເອີຍ, ຊ່ອຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນແດ່ທ້ອນ.”

³¹ໃນທັນໃດນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຢື້ພຣະຫັດຈັບເປໂຕໄວ້ແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ, “ໂອ ຜູ້ມີຄວາມເຊື່ອນ້ອຍເອີຍ ເປັນຫຍັງ ຈິ່ງສົງໄສ?”³²ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ເປໂຕໄດ້ຂຶ້ນໄປ ໃນເຮືອແລ້ວ, ລົມກໍເຊົາພັດ.³³ແລ້ວພວກທີ່ຢູ່ໃນເຮືອໄດ້ມາກົ້ມຂາບໃສ່ພຣະເຢຊູ ແລະເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຈິງແທ້.”

³⁴ເມື່ອພວກເຂົາຂ້ວາມນໍ້າໄປເຖິງແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖີງທ່າເມືອງເຄັນເນຊາເຣັດ.³⁵ເມື່ອຄົນໃນເຂດນັ້ນໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູເຈົ້າແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໃຊ້ຄົນໄປບອກກ່າວທົ່ວຕະຫລອດເຂດນັ້ນ ແລະ ພວກເຂົາຈິ່ງພາບັນດາຄົນເຈັບປ່ວຍມາຫາພຣະອົງ.³⁶ແລ້ວຜູ້ໃດໄດ້ບາຍແລ້ວກໍຖືກຊົງໂຜດໃຫ້ດີປົກກະຕິ.

15

¹ຈາກນັ້ນພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ພວກນັກທັມອອກມາຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມາຫາພຣະເຢຊູ. ພວກເຂົາທູນຖາມພຣະເຢຊູວ່າ,²“ເປັນຫຍັງພວກສິດຂອງທ່ານຈິ່ງລະເມີດຕໍ່ຄຳສອນປະເພນີ ທີ່ຕົກທອດມາຈາກເຖົ້າເກົ່າບູຮານນັ້ນ? ເພາະພວກເຂົາບໍ່ລ້າງມືກ່ອນຮັບປະທານອາຫານ”.³ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເຫດສັນໃດພວກທ່ານຈິ່ງລະເມີດຕໍ່ຂໍ້ບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ດ້ວຍເຫັນແກ່ຄຳສອນປະເພນີທີ່ຕົກທອດສືບຕໍ່ກັນມານັ້ນ?"

⁴ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຍັດໄວ້ວ່າ ‘ຈົ່ງນັບຖືບິດາມານດາຂອງເຈົ້າ’ ແລະ ‘ຜູ້ໃດໝິ່ນປະຫມາດບິດາມານດາ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍ’.⁵‘ຜູ້ໃດທີ່ຈະເວົ້າກັບບິດາມານດາວ່າ, “ສິ່ງໃດຂອງຂ້ອຍທີ່ອາດຊ່ອຍເຫລືອເຈົ້າໄດ້ ສິ່ງນັ້ນກໍເປັນຂອງຖວາຍສຳລັບພຣະເຈົ້າແລ້ວ.”⁶ຜູ້ນັ້ນຈິ່ງບໍ່ຕ້ອງນັບຖືບິດາມານດາຂອງຕົນ’ ດັ່ງນັ້ນແຫລະ, ພວກທ່ານໄດ້ລຶບລ້າງພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະເຫັນແກ່ຄຳສອນປະເພນີທີ່ຕົກທອດສືບປະຕິບັດຕໍ່ກັນມາຂອງພວກເຈົ້າ.

⁷ໂອ ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ, ເອຊາຢາໄດ້ທຳນວາຍຄັກແນ່ເຖິງພວກທ່ານວ່າ,⁸ພົນລະເມືອງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ກຽດເຮົາແຕ່ປາກສ່ວນໃຈຂອງເຂົາຫ່າງໄກຈາກເຮົາ.⁹ເຂົານະມັດສະການເຮົາໂດຍອັບປະໂຫຍດ ດ້ວຍເປົ່າປະໂຫຍດ ເມື່ອຄຳສັ່ງສອນຂອງພວກມະນຸດເອົາບົດບັດຍັດຂອງພວກເຂົາ ອັນເປັນຄຳສັ່ງສອນເກີດຈາກມະນຸດ’.”

¹⁰ຈາກນັ້ນພຣະອົງຊົງເອີ້ນເອົາປະຊາຊົນ ແລະຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຟັງແລະເຂົ້າໃຈສາ.¹¹ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຂົ້າໄປໃນປາກນັ້ນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ ແຕ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ອອກມາຈາກປາກນັ້ນແຫລະ ທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ.”

¹²ຈາກນັ້ນພວກສາວົກມາທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຊາບແລ້ວຫລືວ່າເມື່ອພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ຍິນຄຳກ່າວນັ້ນ ເຂົາກໍເສັຽໃຈ.”¹³ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ພຣະບິດາຂອງເຮົາ ຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ ບໍ່ໄດ້ຊົງປູກໄວ້ຈະຕ້ອງຫລົກເສັຽ.¹⁴ຊ່າງພວກເຂົາເທາະ ເພາະພວກເຂົາເປັນຄົນນຳທາງທີ່ຕາບອດ ຖ້າຄົນຕາບອດຈູງຄົນຕາບອດໄປເຂົາທັງສອງກໍຈະຕົກໃນຂຸມ.”

¹⁵ເປໂຕຈິ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ຂໍທ່ານໂຜດອະທິບາຍຄຳອຸປະມານີ້ໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍແດ່.”¹⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ພວກທ່ານກໍຍັງຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈເຫມືອນກັນບໍ?¹⁷ສິ່ງໃດທີ່ເຂົ້າໄປໃນປາກກໍລົງໃນທ້ອງ ແລ້ວກໍຖ່າຍອອກມາລົງໃສ່ໂຖສ້ວມ?

¹⁸ແຕ່ສິ່ງທີ່ອອກຈາກປາກ ກໍອອກມາຈາກໃຈດ້ວຍ. ສິ່ງນັ້ນແຫລະເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ.¹⁹ການຂ້າຄົນ, ການຫລິ້ນຊູ້ຈາກຜົວເມັຍ, ການຜິດຊາຍຍິງ, ການລັກຊັບ, ການເປັນພະຍານບໍ່ຈິງ, ແລະການນິນທາ ກໍອອກມາຈາກໃຈ.²⁰ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແຫລະ, ທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ ແຕ່ການຮັບປະທານອາຫານບໍ່ລ້າງມືກ່ອນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ.”

²¹ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຈາກບ່ອນນັ້ນເຂົ້າໄປໃນເຂດເມືອງຕີເຣແລະເມືອງຊິໂດນ.²²ເບິ່ງແມ, ມີຍິງຊາວການາອານຄົນຫນຶ່ງມາຈາກເຂດນັ້ນຮ້ອງທູນພຣະອົງວ່າ, “ໂຜດເມດຕາຕໍ່ຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ ອົງຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ ບຸດດາວິດເອີຍ, ລູກສາວຂອງຂ້ານ້ອຍມີຄວາມລຳບາກຫລາຍຍ້ອນຜີຮ້າຍບັງຄັບ.”²³ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຕອບຍິງນັ້ນຈັກຄຳ ແລ້ວພວກສາວົກໄດ້ມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ຂໍບອກໃຫ້ນາງເມືອເສັຽ ເພາະນາງກຳລັງຮ້ອງຕາມຫລັງພວກເຮົາ.”

²⁴ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຕອບວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ຖືກສົ່ງໃຊ້ມາຫາຜູ້ອື່ນ ເວັ້ນແຕ່ຝູງແກະທີ່ເສັຽແລ້ວ ຄືຕະກຸນອິສະຣາເອນເທົ່ານັ້ນ.”²⁵ແຕ່ຍິງນັ້ນໄດ້ມາຂາບທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອີຍ, ຂໍໂຜດຊ່ອຍຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ.”²⁶ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ບໍ່ສົມຄວນຈະເອົາອາຫານຂອງລູກໂຍນໃຫ້ແກ່ຫມານ້ອຍ.”

²⁷ຍິງນັ້ນທູນຕອບວ່າ, “ຈິງຢູ່ຂ້ານ້ອຍ ແຕ່ເຖິງແມ່ນຫມານ້ອຍກໍເຄີຍກິນເມັດທີ່ຕົກຈາກໂຕະນາຍຂອງມັນ.”²⁸“ນາງເອີຍ, ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າກໍໃຫຍ່ ຈົ່ງເປັນໄປຕາມຄວາມປະສົງຂອງເຈົ້າເຖີ້ນ” ແລ້ວລູກສາວຂອງຍິງນັ້ນກໍດີເປັນປົກກະຕິຕັ້ງແຕ່ໂມງນັ້ນ.

²⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະໄປເລາະລຽບຝັ່ງທະເລຄາລີເລ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນພູຊົງປະທັບນັ່ງລົງທີ່ນັ້ນ.³⁰ເຂົາພາຄົນຂາເສັ້ງ, ຄົນຕາບອດ, ຄົນປາກກືກ, ຄົນເປັ້ຽລ່ອຍ ແລະຄົນເຈັບອື່ນໆຫລາຍຄົນ ມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ວາງໄວ້ທີ່ໃກ້ຕີນຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ເຂົາດີ.³¹ຝູງຄົນເຫລົ່ານັ້ນງຶດອັດສະຈັນໃຈ ເມື່ອເຫັນຄົນປາກກືກປາກໄດ້, ຄົນແຂນຂາເສັ້ງດີປົກກະຕິ, ຄົນເປັ້ຽລ່ອຍຍ່າງໄປໄດ້, ແລະຄົນຕາບອດເຫັນໄດ້ ແລ້ວເຂົາຈິ່ງສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າຂອງຊາດອິສະຣາເອນ.

³²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເອີ້ນພວກສາວົກຂອງຕົນມາ ແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາສົງສານຄົນເຫລົ່ານີ້ ເພາະເຂົາຄ້າງຢູ່ກັບເຮົາໄດ້ສາມວັນແລ້ວ ແລະບໍ່ມີອາຫານກິນ ເຮົາບໍ່ຢາກໃຫ້ເຂົາກັບໄປໃນຂະນະທີ່ຍັງຫິວຢູ່ ເພາະຢ້ານວ່າເຂົາຈະເມື່ອຍອິດອ່ອນຕາມທາງ.”³³“ໃນປ່າຢ່າງນີ້ພວກຂ້ານ້ອຍຈະຊອກອາຫານທີ່ໃດພໍລ້ຽງຄົນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ອີ່ມໄດ້.”³⁴“ພວກທ່ານມີເຂົ້າຈີ່ຈັກກ້ອນ” ເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ມີເຈັດກ່ອນກັບປານ້ອຍສອງສາມໂຕ.”³⁵ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນນັ່ງລົງຕາມດິນ.

³⁶ພຣະອົງຮັບເຂົ້າຈີ່ເຈັດກ້ອນກັບປາເຫລົ່ານັ້ນມາໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ພຣະອົງຊົງຫັກເຂົ້າຈີ່ ແລະຍື່ນໃຫ້ພວກສາວົກຂອງຕົນ. ພວກສາວົກກໍໄດ້ແຈກຢາຍໃຫ້ປະຊາຊົນ.³⁷ຄົນທັງປວງໄດ້ກິນອີ່ມຫມົດດທຸກຄົນຕ່ອນຫັກທີ່ເຫລືອນັ້ນເຂົາເກັບໄດ້ເຕັມເຈັດບຸງ.³⁸ສ່ວນຄົນທີ່ໄດ້ກິນນັ້ນມີຜູ້ຊາຍເຖິງສີ່ພັນຄົນ ບໍ່ນັບແມ່ຍິງກັບເດັກນ້ອຍ.³⁹ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູຊົງໃຫ້ຝູງຄົນກັບໄປ ພຣະອົງກໍສະເດັດລົງເຮືອໄປຍັງເຂດເມືອງມາຄາດານ.

16

¹ພວກຟາຣີຊາຍກັບພວກຊາດູກາຍໄດ້ມາຫາແລະທົດລອງພຣະອົງ ໂດຍຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງສະແດງຫມາຍສຳຄັນຢ່າງຫນຶ່ງຈາກສະຫວັນໃຫ້ເຂົາເຫັນ.²ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເມື່ອຄ່ຳມາພວກທ່ານເຄີຍເວົ້າວ່າ ‘ອາກາດຈະດີເພາະຟ້າສີແດງ.’

³ແລະເວລາເຊົ້າພວກທ່ານກໍເວົ້າວ່າ ‘ມື້ນີ້ຈະເກີດພາຍຸເພາະຟ້າສີແດງ ແລະມືດມົວ’ ພວກທ່ານຍັງສັງເກດຮູ້ຄວາມຫມາຍຂອງລັກສະນະທ້ອງຟ້າຢ່າງໃດ, ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ອາດສັງເກດໄດ້ຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງສະໄຫມຕ່າງໆໄດ້.⁴ແຕ່ຈະບໍ່ຊົງໂຜດຫມາຍສຳຄັນໃຫ້ແກ່ເຂົາ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຫມາຍສຳຄັນເລື່ອງໂຢນາ” ແລ້ວພຣະອົງກໍສະເດັດຈາກເຂົາໄປ.

⁵ເຫລົ່າສາວົກເມື່ອຂ້ວາມໄປຟາກນັ້ນ, ກໍໄດ້ລືມເອົາເຂົ້າຈີ່ໄປນຳ.⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງສັງເກດ ແລະ ຣະວັງເຊື້ອແປ້ງຂອງພວກຟາຣີຊາຍແລະພວກຊາດູກາຍໃຫ້ດີ.”⁷ພວກສາວົກກໍເວົ້າຖ່າມກາງພວກກັນເອງວ່າ, “ເພາະຫມູ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ເອົາເຂົ້າຈີ່ມານຳ.”⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຊາບແລະຈິ່ງຊົງກ່າວວ່າ, “ທ່ານຜູ້ມີຄວາມເຊື່ອຫນ້ອຍ ເຫດໃດພວກທ່ານຈິ່ງເວົ້າກັນແລະກັນເຖິງເລື່ອງບໍ່ໄດ້ເອົາເຂົ້າຈີ່ມານຳ?

⁹ພວກທ່ານຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈແລະຈື່ບໍ່ໄດ້ບໍເລື່ອງເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນສຳລັບຄົນຫ້າພັນຄົນນັ້ນ ແລະພວກທ່ານເກັບໄດ້ຈັກບຸງ?¹⁰ຫລືເລື່ອງເຂົ້າຈີ່ເຈັດກ້ອນສຳລັບຄົນສີ່ພັນຄົນນັ້ນ ແລະພວກທ່ານເກັບໄດ້ຈັກບຸງ?

¹¹ເປັນສັນໃດພວກທ່ານຈິ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າກັບພວກທ່ານດ້ວຍເລື່ອງເຂົ້າຈີ່? ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ແລະຣະວັງເຊື້ອແປ້ງຂອງພວກຟາຣີຊາຍແລະພວກຊາດູກາຍ.”¹²ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງສັ່ງເຂົາໃຫ້ຣະວັງເຊື້ອແປ້ງນັ້ນ, ແຕ່ໃຫ້ຣະວັງຄຳສອນຂອງພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍ.

¹³ບັດນີ້ ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດມາເຖີງເຂດເມືອງກາຍຊາເຣັຽຟີລິບປອຍ, ພຣະອົງຊົງຖາມພວກສາວົກຂອງຕົນວ່າ, “ຄົນທັງຫລາຍເວົ້າກັນວ່າບຸດມະນຸດແມ່ນຜູ້ໃດ?”¹⁴ເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ຜູ້ລາງຄົນວ່າເປັນໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ ແລະ ຄົນອື່ນວ່າເປັນເອລີຢາ ແຕ່ຄົນອື່ນອີກວ່າເປັນເຢເຣມີຢາ ຫລືເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.”¹⁵ພຣະອົງຊົງຖາມເຂົາວ່າ, “ແລ້ວຝ່າຍພວກທ່ານເດ, ວ່າເຮົາເປັນໃຜ?”¹⁶ຊີໂມນເປໂຕທູນຕອບວ່າ, “ທ່ານເປັນພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.”

¹⁷ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວກັບເປໂຕວ່າ, “ທ່ານກໍເປັນສຸກ ຊີໂມນບາຣະໂຢນາເອີຍ, ເພາະວ່າບໍ່ແມ່ນມະນຸດທີ່ໄດ້ສະແດງຄຳນີ້ແກ່ທ່ານ, ແຕ່ແມ່ນພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ຊົງສະຖິດໃນສະຫວັນຊົງໃຫ້ຊາບ.¹⁸ເຮົາຍັງບອກທ່ານວ່າທ່ານຄືເປໂຕ, ແລະເທິງສີລາກ້ອນນີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງເຮົາຂຶ້ນ ແລະປະຕູແຫ່ງແດນມໍຣະນາ‘ຈະມີໄຊຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນບໍ່ໄດ້.

¹⁹ເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໄວ້ໃຫ້ທ່ານ ສິ່ງໃດກໍຕາມທ່ານຈະຜູກມັດໄວ້ໃນໂລກ, ສິ່ງນັ້ນກໍຈະຊົງຜູກມັດໄວ້ແລ້ວໃນສະຫວັນ ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທ່ານຈະແກ້ໃນໂລກ, ສິ່ງນັ້ນກໍຈະຊົງແກ້ໃຫ້ຫລຸດແລ້ວໃນສະຫວັນ.”²⁰ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູຊົງຫ້າມພວກສາວົກບໍ່ໃຫ້ບອກຜູ້ໃດວ່າຕົນຊົງເປັນພຣະຄຣິດ.

²¹ນັບຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນມາພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕັ້ງຕົ້ນສຳແດງແກ່ພວກສາວົກຂອງຕົນວ່າ ພຣະອົງຈະຕ້ອງສະເດັດໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຕ້ອງທົນທຸກທໍຣະມານຫລາຍປະການຈາກພວກເຖົ້າແກ່, ຈາກພວກປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່, ແລະຈາກພວກນັກທັມ, ພຣະອົງຈະຖືກຂ້າຕາຍ ແລະພຣະອົງຈະຖືກຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາໃນວັນຖ້ວນສາມ.²²ຈາກນັ້ນເປໂຕໄດ້ພາພຣະອົງໄປຕ່າງຫາກ ແລະຕັ້ງຕົ້ນຕຳນິພຣະອົງຢ່າງແຂງແຮງວ່າ, “ຂໍໃຫ້ສິ່ງນີ້ຫ່າງໄກຈາກພຣະອົງ; ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂໍຢ່າໃຫ້ສິ່ງນີ້ເກີດມີແກ່ທ່ານຈັກເທື່ອ.”²³“ໄອ້ຊາຕານເອີຍ, ຈົ່ງຖອຍຫນີຈາກເຮົາເສັຽ ເຈົ້າເປັນສິ່ງກີດຂວາງເຮົາ ເພາະເຈົ້າບໍ່ຄິດຢ່າງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຄິດຢ່າງມະນຸດ.”

²⁴ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກພວກສາວົກຂອງຕົນວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດປາຖນາ ຢາກຕາມເຮົາມາໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຕັດສິດຂອງຕົນເສັຽແລ້ວຮັບແບກໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນ ແລ້ວຕິດຕາມເຮົາມາ.²⁵ເພາະຜູ້ໃດຢາກຊ່ອຍຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະເສັຽຊີວິດນັ້ນ, ແລະຖ້າຜູ້ໃດຈະເສັຽຊີວິດເພາະເຫັນແກ່ເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະພົບຊີວິດນັ້ນ.²⁶ເພາະຈະມີ ຈະໄດ້ປະໂຫຍດອັນໃດ ສຳລັບຜູ້ນັ້ນ ຖ້າຈະໄດ້ສິ່ງຂອງຫມົດທັງໂລກ ແຕ່ຕ້ອງເສັຽຊີວິດອັນແທ້ຂອງຕົນເອງ? ແລ້ວຜູ້ນັ້ນຈະນຳເອົາສິ່ງໃດໄປແລກເອົາຊີວິດອັນແທ້ຂອງຕົນກັບຄືນມາ?

²⁷ເພາະບຸດມະນຸດຈະມາດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງພຣະບິດາຂອງຕົນ ພ້ອມດ້ວຍພວກເທວະດາຂອງພຣະອົງ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງຈະຊົງປຣະທານບຳເຫນັດໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນຕາມການທີ່ເຂົາເຮັດນັ້ນ.²⁸ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ຈະມີພວກທ່ານບາງຄົນທີ່ຢືນຢູ່ນີ້ ທີ່ຈະບໍ່ຮູ້ຣົດແຫ່ງຄວາມຕາຍ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນບຸດມະນຸດສະເດັດມາດ້ວຍຣາຊະອຳນາດຂອງພຣະອົງ.”

17

¹ຫົກວັນຕໍ່ມາພຣະເຢຊູຊົງພາເປໂຕ, ຢາໂກໂບ, ແລະ ໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງຢາໂກໂບ, ແລະ ໄດ້ຂຶ້ນພູສູງຢູ່ຕ່າງຫາກ.²ພຣະອົງໄດ້ຊົງປ່ຽນແປງພຣະກາຍຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ. ພຣະພັກຂອງພຣະອົງສ່ອງແສງດັ່ງຕາເວັນ, ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງ ຂອງພຣະອົງກໍຂາວຜ່ອງເຫລື້ອມເຫມືອນແສງສະຫວ່າງກ້າ.

³ເບິ່ງແມ, ໂມເຊແລະເອລີຢາກໍມາປະກົດແກ່ສາວົກເຫລົ່ານັ້ນ ເຝົ້າສົນທະນາຢູ່ກັບພຣະອົງ.⁴ເປໂຕໄດ້ຕອບ ແລະ ກ່າວຕໍ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເປັນການດີທີ່ພວກເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນີ້ກໍດີຢູ່. ຖ້າທ່ານປະສົງ, ຂ້ານ້ອຍຈະປຸກຕູບສາມຫລັງຂຶ້ນທີ່ນີ້, ສຳລັບທ່ານຫລັງຫນຶ່ງ ສຳລັບໂມເຊຫລັງໜຶ່ງ ແລະ ຫລັງຫນຶ່ງສຳລັບເອລີຢາ.”

⁵ຂະນະທີ່ເປໂຕກຳລັງເວົ້າຍັງບໍ່ທັນຂາດຄຳເບິ່ງແມ, ມີເມກສຸກໃສມາປົກຫຸ້ມເຂົາໄວ້ ແລະເບິ່ງແມ, ມີພຣະສຸຣະສຽງອອກມາຈາກເມກນັ້ນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເຮົາຊອບໃຈຫລາຍ ພວກເຈົ້າຈົ່ງເຊື່ອຟັງເພິ່ນ.”⁶ຝ່າຍພວກສາວົກເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນກໍກົ້ມຫນ້າຂາບລົງແລະຢ້ານຫລາຍ.⁷ແລະໂດຍຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດ ຢ່າຊູ່ຢ້ານເລີຍ.”⁸ເມື່ອເງີຍຫນ້າຂຶ້ນແລ້ວເຂົາກໍບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດ ເຫັນແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ.

⁹ເມື່ອເຂົາກຳລັງລົງມາຈາກພູນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຊົງສັ່ງເຂົາໄວ້ວ່າ, “ນິມິດຊຶ່ງພວກທ່ານໄດ້ເຫັນນັ້ນ ຢ່າໄດ້ບອກແກ່ຜູ້ໃດ ຈົນກວ່າບຸດມະນຸດຈະໄດ້ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ.”¹⁰ພວກສາວົກກໍທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ດ້ວຍເຫດໃດພວກນັກທັມເຄີຍເວົ້າວ່າເອລີຢາຈະຕ້ອງມາກ່ອນ?”

¹¹ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ຈິງແທ້ ເອລີຢາຈະມາກ່ອນແລະເຮັດໃຫ້ສິ່ງທັງປວງຄືນສູ່ສະພາບເດີມ.¹²ແຕ່ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ, ເອລີຢານັ້ນໄດ້ມາແລ້ວ ແລະເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກເພິ່ນ. ແຕ່ເຂົາໄດ້ເຮັດແກ່ເພິ່ນຕາມໃຈຊອບຕໍ່ເພິ່ນ ທຳນອງດຽວກັນ ບຸດມະນຸດກໍຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍຣະມານດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາເຫມືອນກັນ’.”¹³ແລ້ວພວກສາວົກໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາເຖິງເລື່ອງໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ.

¹⁴ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງປະຊາຊົນທັງຫລາຍແລ້ວ ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງມາຫາພຣະອົງຄຸເຂົ່າລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ແລະທູນວ່າ,¹⁵“ນາຍເອີຍ, ຂໍໂຜດເມດຕາລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ ດ້ວຍວ່າລາວເປັນບ້າຫມູ ມີຄວາມທຸກລຳບາກຫລາຍເພາະລາວຕົກໃສ່ໄຟໃສ່ນ້ຳຫລາຍເທື່ອ.¹⁶ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຮັກສາໃຫ້ເຊົາດີໄດ້.”

¹⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ໂອຄົນໃນສະໄຫມທີ່ຂາດຄວາມເຊື່ອແລະຊົ່ວຊ້າເອີຍ, ເຮົາຈະຕ້ອງຢູ່ກັບພວກເຈົ້າອີກເຫິງປານໃດ? ເຮົາຈະຕ້ອງອົດທົນກັບພວກເຈົ້ານານປານໃດ? ຈົ່ງພາລາວມາຫາເຮົາທີ່ນີ້ສາ.”¹⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າສັ່ງຜີມານຮ້າຍໃຫ້ອອກ ແລະມັນໄດ້ອອກຫນີໄປ ແລ້ວເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍດີປົກກະຕິ ຕັ້ງແຕ່ໂມງນັ້ນໄປ.

¹⁹ຈາກນັ້ນພວກສາວົກໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າຕ່າງຫາກແລະທູນຖາມວ່າ, “ເພາະເຫດໃດພວກຂ້ານ້ອຍຈິ່ງຂັບໄລ່ຜີນັ້ນອອກບໍ່ໄດ້?”²⁰ພຣະເຢຊູໄດ້ເວົ້າແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ເພາະພວກທ່ານມີຄວາມເຊື່ອຫນ້ອຍ. ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ຖ້າພວກທ່ານມີຄວາມເຊື່ອທໍ່ກັບເມັດຜັກກາດເມັດຫນຶ່ງ, ພວກທ່ານຈະສາມາດສັ່ງພູຫນ່ວຍນີ້ວ່າ ‘ຈົ່ງເຄື່ອນຈາກບ່ອນນີ້ໄປຢູ່ບ່ອນນັ້ນ’ ມັນກໍຈະເຄື່ອນໄປ, ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ທ່ານເຮັດບໍ່ໄດ້.²¹ແຕ່ຜີແບບນີ້ບໍ່ເຄີຍຖືກຂັບອອກ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ດ້ວຍການພາວັນນາອະທິຖານແລະຖືສິນອົດອາຫານ.

²²ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຍັງຄົງຢູ່ໃນແຂວງຄາລີເລ ພຣະອົງຊົງບອກບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ບຸດມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກມອບໄວ້ໃນມືມະນຸດ.²³ເຂົາຈະຂ້າພຣະອົງເສັຽ ແລະໃນວັນຖ້ວນສາມພຣະອົງຈະຖືກຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາ.” ພວກສາວົກກໍມີຄວາມທຸກຫນັກໃຈ.

²⁴ເມື່ອມາເຖິງເມືອງກາເປນາອູມແລ້ວ ມີພວກເກັບຄ່າບຳລຸງພຣະວິຫານມາຫາເປໂຕຖາມວ່າ, “ອາຈານຂອງພວກທ່ານບໍ່ເສັຽເງິນບຳລຸງພຣະວິຫານບໍ?”²⁵ເປໂຕຕອບວ່າ, “ເສັຽ” ເມື່ອເປໂຕເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຂຶ້ນກ່ອນຖາມວ່າ, “ຊີໂມນເອີຍ, ເຈົ້າຄິດເຫັນເປັນຢ່າງໃດ? ພວກເຈົ້າແຜ່ນດິນເຄີຍເກັບພາສີ ແລະເງິນສ່ວຍຈາກຜູ້ໃດ? ຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເອງ ຫລື ຈາກຄົນຕ່າງຊາດ?”.

²⁶ເມື່ອເປໂຕທູນຕອບວ່າ, “ເຄີຍເກັບຈາກຄົນຕ່າງຊາດ” ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍບໍ່ຕ້ອງເສັຽ.²⁷ແຕ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນເກັບພາສີຕ້ອງເຮັດບາບ, ຈົ່ງໄປຕຶກເບັດທີ່ທະເລ ເມື່ອໄດ້ປາໂຕທຳອິດຂຶ້ນມາໃຫ້ງະປາກມັນ ແລ້ວທ່ານຈະພົບເງິນຫລຽນຫນຶ່ງ ຈົ່ງເອົາເງິນນັ້ນໄປເສັຽຄ່າບຳລຸງພຣະວິຫານສຳລັບເຮົາກັບທ່ານ.”

18

¹ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນພວກສາວົກມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະທູນວ່າ, “ໃຜເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນ?”²ໃຫ້ຢືນຖ້າມກາງພວກເພິ່ນ.³ແລ້ວກ່າວວ່າ, “ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ກັບໃຈ ແລະ ກາຍເປັນເຫມືອນເດັກນ້ອຍຄົນນີ້ ທ່ານຈະເຂົ້າໃນຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນບໍ່ໄດ້ເລີຍ.

⁴ເຫດສະນັ້ນ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຖ່ອມຕົວລົງເຫມືອນເດັກນ້ອຍຜູ້ນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນໃຫຍ່ໃນຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນ.⁵ຖ້າຜູ້ໃດຈະຮັບເດັກນ້ອຍຜູ້ຫນຶ່ງຢ່າງນີ້ໄວ້ໃນນາມຂອງເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ຮັບເຮົາ.⁶ແຕ່ຜູ້ໃດເຮັດໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງໃນຫມູ່ເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຫລົງຜິດ, ຈະດີກວ່າສຳລັບເຂົາ ຖ້າເອົາຫີນໂມ້ແປ້ງກ້ອນໃຫຍ່ຜູກຄໍຜູ້ນັ້ນ, ແລະ ໃຫ້ຈົມລົງນ້ຳທະເລເລິກເສັຽ.

⁷ເພາະເຫດການລໍ້ລວງມະນຸດໃຫ້ຕົກໃນບາບ ທີ່ເວລາເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ກໍ່ເຫດໃຫ້ເກີດການຫລົງຜິດນັ້ນ.⁸ຖ້າມື ຫລື ຕີນຂອງທ່ານເຮັດໃຫ້ຕົນຫລົງຜິດ ຈົ່ງຕັດຖິ້ມເສັຽ ທີ່ຈະເຂົ້າສູ່ຊີວິດດ້ວຍມືແລະຕີນກຸດຫລືພິການ. ຍັງດີກວ່າຖືກຖິ້ມໃສ່ໄຟທີ່ໄຫມ້ຢູ່ເປັນນິດທັງໆທີ່ຍັງມີມືຫລືຕີນສອງເບື້ອງ.

⁹ຖ້າດວງຕາຂອງທ່ານເຮັດໃຫ້ຕົນຫລົງຜິດ ຈົ່ງຄວັກອອກ ແລະ ຖິ້ມໄປໃຫ້ໄກເສັຽ ເພາະຈະດີສຳລັບທ່ານທີ່ຈະເຂົ້າສຸ່ຊີວິດດ້ວຍຕາເບື້ອງດຽວ ແທນທີ່ຈະຖືກໂຍນລົງໄປໃນໄຟນະຣົກທັ່ງໆ ທີ່ຍັງມີຕາຄົບສອງເບື້ອງ.”

¹⁰ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ ທ່ານຢ່າດູຫມິ່ນເດັກນ້ອຍຫມູ່ນີ້ຈັກຄົນຫນຶ່ງ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ເທວະດາປະຈຳຂອງເຂົາໃນສະຫວັນເຝົ້າຢູ່ສະເຫມີ. ຕໍ່ພຣະພັກພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ. ເພາະບຸດມະນຸດໄດ້ມາໂຜດເອົາຜູ້ທີ່ເລັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ພົ້ນ.¹¹ຍ້ອນວ່າບຸດມະນຸດໄດ້ມາໂຜດເອົາຜູ້ທີ່ຫລົງເສັຽໄປໃຫ້ພົ້ນ.

¹²ພວກທ່ານຄຶດເຫັນຢ່າງໃດ? ຖ້າຜູ້ຫນຶ່ງມີແກະຢູ່ຮ້ອຍໂຕ ແລະມີໂຕຫນຶ່ງຫລົງເສັຽໄປຈາກຝູງ, ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ປະແກະເກົ້າສິບເກົ້າໂຕໄວ້ຢູ່ພູ ແລ້ວໄປຊອກຫາໂຕທີ່ຫລົງເສັຽໄປນັ້ນບໍ?¹³ຖ້າພົບແກະໂຕທີ່ເສັຽ ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ຜູ້ນັ້ນຄົງມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີໃນແກະໂຕນັ້ນ ຫລາຍກວ່າແກະເກົ້າສິບເກົ້າໂຕທີ່ບໍ່ຫລົງເສັຽໄປ.¹⁴ໃນທຳນອງດຽວກັນພຣະບິດາຂອງພວກທ່ານຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ ຈິ່ງບໍ່ຊົງປາຖນາໃຫ້ເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ຈິບຫາຍແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວເລີຍ.”

¹⁵ຖ້າພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານເຮັດຜິດບາບຕໍ່ທ່ານ, ຈົ່ງໄປແຈ້ງຄວາມຜິດນັ້ນແກ່ເພິ່ນສອງຕໍ່ສອງເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າເພິ່ນຍອມຟັງ, ທ່ານກໍໄດ້ພີ່ນ້ອງຄືນມາ.¹⁶ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ຍອມຟັງທ່ານ, ທ່ານຈົ່ງເອົາຄົນຫນຶ່ງ ຫລື ສອງຄົນໄປນຳ ໃຫ້ເປັນພະຍານ, ເພາະເຫດນັັ້ນດ້ວຍ ສອງ ຫລື ສາມປາກ ເພື່ອສາມາດຮັບຮອງຄຳເວົ້າໄດ້ໂດຍພະຍານເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁷ແລະຖ້າເພິ່ນບໍ່ຍອມຟັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຈົ່ງໄປແຈ້ງຄວາມນັ້ນຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ. ຖ້າເພິ່ນບໍ່ຍອມຟັງຄຣິສຕະຈັກອີກ, ກໍໃຫ້ຖືເສັຽວ່າເພິ່ນເປັນເຫມືອນຄົນບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າແລະເປັນຄົນເກັບພາສີ.

¹⁸ເຮົາບອກພວກທ່ານຄວາມຈິງວ່າ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກທ່ານຈະຜູກມັດໄວ້ ໃນໂລກ ກໍຈະຊົງຜູກມັດໄວ້ແລ້ວໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດທີ່ພວກທ່ານຈະແກ້ ໃນໂລກ ກໍຈະຊົງແກ້ໃຫ້ຫລຸດເສັຽແລ້ວໃນສະຫວັນເຫມືອນກັນ.¹⁹ເຮົາບອກແກ່ພວກທ່ານວ່າ ຫາກສອງຄົນໃນພວກທ່ານຈະຮ່ວມໃຈກັນຂໍສິ່ງຫນຶ່ງສິ່ງໃດໃນໂລກນີ້ ກໍຈະເປັນໄປຕາມນັ້ນສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນກໍຈະຊົງກະທຳໃຫ້.²⁰ດ້ວຍວ່າມີສອງຫລືສາມຄົນປະຊຸມກັນໃນນາມຂອງເຮົາຢູ່ບ່ອນໃດ ເຮົາກໍຢູ່ທ່າມກາງເຂົາຢູ່ບ່ອນນັ້ນແຫລະ.”

²¹ຈາກນັ້ນເປໂຕໄດ້ມາທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຄວນຈະຍົກໂທດໃຫ້ແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍເຮັດຜິດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ຕ້ອງຍົກໂທດເຖິງຈັກເທື່ອບໍ? ຈົນຄົບເຈັດເທື່ອບໍ?”²²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ບອກພຽງເຈັດເທື່ອເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເຖິງເຈັດສິບເທື່ອຄູນກັບເຈັດ.

²³ເຫດສະນັ້ນຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນປຽບເຫມືອນເຈົ້າກະສັດອົງຫນຶ່ງ ຜູ້ຊົງປະສົງຢາກຄິດບັນຊີເງິນທີ່ພວກຂ້າໃຊ້ເປັນຫນີ້.²⁴ແມ່ນເຂົາເລີ່ມຕົ້ນຄິດໄລ່ບັນຊີຢູ່, ເຂົາພາຜູ້ຮັບໃຊ້ຜູ້ຫນຶ່ງ ທີ່ເປັນຫນີ້ເພິ່ນຫມື່ນຕາລັນຕົນມາຫາພຣະອົງ.²⁵ແຕ່ເມື່ອລາວບໍ່ມີຫຍັງຈະໃຊ້ຫນີ້ຄືນ, ນາຍຂອງເຂົາຈິ່ງສັ່ງໃຫ້ຂາຍຕົວເຂົາ ລວມທັງເມັຽ ແລະ ລູກ ແລະ ບັນດາສິ່ງຂອງທີ່ເຂົາມີຢູ່ເອົາມາໃຊ້ຫນີ້ເສັຽ.

²⁶ຄົນໃຊ້ຜູ້ນັ້ນຈິ່ງຂາບລົງວອນຕໍ່ທ່ານວ່າ, ‘ໂອຍທ່ານເອີຍ, ຂໍຊົງໂຜດຜ່ອນຜັນຂ້ານ້ອຍກ່ອນ ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະຫາໃຊ້ແທນໃຫ້ຫມົດ’.²⁷ກະສັດຄິດເມດຕາສົງສານ ລາວ. ດັ່ງນັ້ນເພິ່ນ ຈຶ່ງຍົກຫນີ້ໃຫ້ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ ລາວໄປ.

²⁸ຕໍ່ມາຊາຍຜູ້ນີ້ກໍພົບເພື່ອນຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ເປັນຂ້າໃຊ້ດ້ວຍກັນ, ຊຶ່ງເປັນຫນີ້ຕົນຫນຶ່ງຮ້ອຍເດນາຣິອົນ. ລາວຈິ່ງຈັບເພື່ອນຄົນນັ້ນບີບຄໍ, ແລະເວົ້າວ່າ ‘ເງິນທີ່ມຶງເປັນຫນີ້ກູນັ້ນເອົາມາແທນເສັຽແມ.’²⁹ແຕ່ຂ້ອຍໃຊ້ຜູ້ນັ້ນຈິ່ງຂາບລົງອ້ອນວອນວ່າ ‘ຂໍຜ່ອນຜັນໃຫ້ເຮົາເສັຽກ່ອນທ້ອນ, ແລ້ວເຮົາຈະໃຊ້ໃຫ້ທັງຫມົດ.’

³⁰ແຕ່ຂ້າໃຊ້ຄົນທຳອິດບໍ່ຍອມ ແລະຈັບລູກຫນີ້ຜູ້ນັ້ນໄປຂັງໄວ້ຈົນກວ່າຈະໃຊ້ຫນີ້ນັ້ນ.³¹ຝ່າຍພວກເພື່ອນຂ້າໃຊ້ດ້ວຍກັນ ເມື່ອໄດ້ເຫັນເຫດການຢ່າງນັ້ນກໍພາກັນໃຈຮ້າຍຫລາຍ ແລະນຳເຫດການທັງປວງໄປກາບທູນຕໍ່ເຈົ້ານາຍໃນທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນ.

³²ກະສັດຈິ່ງເອີ້ນລາວມາ ແລະ ຊົງກ່າວວ່າ ‘ອ້າຍຂີ້ຂ້າຊາດຊົ່ວເຮີຍ, ເຮົາໄດ້ຍົກຫນີ້ໃຫ້ເຈົ້າທັງຫມົດເພາະເຈົ້າໄດ້ອ້ອນວອນຂໍນຳເຮົາ.³³ເຈົ້າຄວນຈະສົງສານເພື່ອນຂອງເຈົ້າເຫມືອນດັ່ງເຮົາໄດ້ສົງສານເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ?’

³⁴ເຈົ້ານາຍອົງນັ້ນກໍຮ້າຍຫລາຍແລະມອບມັນໄວ້ແກ່ເຈົ້າຫນ້າທີ່ໃຫ້ທໍຣະມານຈົນກວ່າຈະໃຊ້ຫນີ້ໃຫ້ຫມົດ.³⁵ດັ່ງນັ້ນພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ ກໍຈະເຮັດດັ່ງນັ້ນແກ່ພວກທ່ານທຸກຄົນ ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຍົກຄວາມຜິດໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍໃຈບໍຣິສຸດຂອງທ່ານເອງ.”

19

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຄຳເຫລົ່ານີ້ຈົບລົງແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຈາກແຂວງຄາລີເລ ເຂົ້າໄປໃນເຂດແດນແຂວງຢູດາຍຟາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນເບື້ອງນັ້ນ.²ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ເຂົາດີພະຍາດໃນທີ່ນັ້ນ.

³ພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ເຂົ້າມາທົດລອງພຣະອົງທູນວ່າ, “ເປັນເລື່ອງທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດບັດຍັດຫລືບໍ ຖ້າຜູ້ຊາຍຈະຢ່າຮ້າງກັບເມັຍເພາະເຫດໃດກໍຕາມ?”⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ອ່ານຫລືວ່າ ‘ພຣະຜູ້ຊົງສ້າງມະນຸດແຕ່ຕົ້ນເດີມໄດ້ຊົງສ້າງໃຫ້ເປັນຊາຍແລະຍິງໃຫ້ຄູ່ກັນ.’

⁵‘ດ້ວຍເຫດນັ້ນຜູ້ຊາຍຈິ່ງລະພໍ່ແມ່ນຂອງຕົນໄປຜູກພັນຢູ່ກັບເມັຽ ແລະເຂົາທັງສອງຈະເປັນກາຍອັນດຽວກັນ.⁶ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງບໍ່ເປັນສອງຕໍ່ໄປແຕ່ເປັນກາຍອັນດຽວ.’ ເພາະເຫດນີ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ຜູກພັນໄວ້ຕໍ່ກັນແລ້ວນັ້ນ ຢ່າໃຫ້ມະນຸດເຮັດໃຫ້ພາກຈາກກັນເລີຍ.”

⁷ພວກເຂົາຈິ່ງຢ້ອນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນເປັນຫຍັງໂມເຊຈິ່ງສັ່ງໃຫ້ເຮັດຫນັງສືຢ່າຮ້າງ ແລະໃຫ້ປະເມັຽໄປໄດ້”.⁸ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ກໍເພາະໃຈຂອງພວກທ່ານດື້ດ້ານຫລາຍ ໂມເຊຈິ່ງຍອມອະນຸຍາດໃຫ້ພວກທ່ານປະເມັຽຂອງຕົນໄດ້ ແຕ່ເມື່ອຕົ້ນເດີມບໍ່ເປັນຢ່າງນັ້ນ.⁹ຜູ້ໃດຈະປະເມັຽຂອງຕົນ, ໂດຍເມັຽບໍ່ເປັນຊູ້ກັບຊາຍອື່ນ ແລ້ວໄປເອົາເມັຽໃຫມ່ ຜູ້ນັ້ນມີຄວາມຜິດໃນຖານຫລິ້ນຊູ້ ແລະຜູ້ໃດຈະເອົາແມ່ຮ້າງນັ້ນມາເປັນເມັຽ ກໍຜິດໃນຖານຫລິ້ນຊູ້ເຫມືອນກັນ.”

¹⁰ພວກສາວົກຈິ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນລະຫວ່າງຜົວເມັຽຂອງຕົນແລ້ວ ການບໍ່ແຕ່ງງານກໍຈະດີກວ່າ.”¹¹“ບໍ່ແມ່ນຫມົດທຸກຄົນທີ່ຈະຮັບປະຕິບັດຕາມຂໍ້ນີ້ໄດ້ ເວັ້ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຊົງໂຜດເທົ່ານັ້ນ.¹²ຜູ້ທີ່ເປັນຫມັນແຕ່ເກີດກໍມີ ຜູ້ທີ່ມະນຸດເຮັດໃຫ້ເປັນຫມັນກໍມີຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນຫມັນເພາະເຫັນແກ່ຣາຊະອານາຈັກກໍມີ, ຜູ້ໃດທີ່ສາມາດຮັບປະຕິບັດໄດ້ ກໍໃຫ້ຮັບເອົາເຖີດ.”

¹³ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ພາພວກເດັກນ້ອຍໆມາຫາພຣະອົງ ເພື່ອຈະໃຫ້ພຣະອົງຊົງວາງພຣະຫັດແລະະອະທິຖານເພື່ອເຂົາ, ແຕ່ພວກສາວົກໄດ້ຫ້າມປາມໄວ້.¹⁴ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍມາຫາເຮົາ ຢ່າຊູ່ຫ້າມເຂົາ ເພາະວ່າຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນ ເປັນຂອງຄົນທີ່ເຫມືອນເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ແຫລະ.”¹⁵ພຣະອົງຊົງວາງພຣະຫັດໃສ່ພວກເດັກນ້ອຍແລ້ວ ກໍໄດ້ສະເດັດໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ.

¹⁶ເບິ່ງແມ, ມີຄົນຫນຶ່ງເຂົ້າມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດດີປະການໃດ ຈິ່ງຈະໄດ້ຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ?”¹⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຖາມເຮົາເຖິງສິ່ງທີ່ດີ ຜູ້ດີມີແຕ່ຜູ້ດຽວ, ຖ້າທ່ານປາຖນາຈະເຂົ້າສູ່ຊີວິດ ໃຫ້ຖືຮັກສາຂໍ້ບັນຍັດທັງຫລາຍໄວ້.”

¹⁸ຊາຍຜູ້ນັ້ນທູນຖາມວ່າ, “ພຣະບັນຍັດຂໍ້ໃດ?” ພຣະເຢຊູຊົງຕອບວ່າ, “ຄືຂໍ້ທີ່ວ່າ ‘ຢ່າຂ້າຄົນ, ຢ່າລ່ວງປະເວນີ, ຢ່າລັກຊັບ, ແລະຢ່າເປັນພະຍານບໍ່ຈິງ.¹⁹ແລະຈົ່ງຮັກເພື່ອນບ້ານເຫມືອນຮັກຕົວເອງ’.”

²⁰ຊາຍຫນຸ່ມຜູ້ນັ້ນທູນຕອບພຣະອົງອີກວ່າ, “ຂໍ້ເຫລົ່ານັ້ນຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືຮັກສາມາແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍຍັງຂາດສິ່ງໃດອີກ?”²¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ຖ້າທ່ານປາຖນາຢາກເປັນຜູ້ດີຄົບຖ້ວນ ຈົ່ງໄປຂາຍບັນດາສິ່ງຂອງຊຶ່ງທ່ານມີຢູ່ ແຈກຢາຍແກ່ຄົນອະນາຖາ ແລ້ວທ່ານຈະມີຊັບສົມບັດໃນສະຫວັນ ແລະຈົ່ງຕາມເຮົາມາເສັຽ.”²²ແຕ່ເມື່ອຊາຍຫນຸ່ມໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນກໍອອກໄປເປັນທຸກຫນັກໃຈ ເພາະຕົນມີຊັບສິ່ງຂອງຈຳນວນຫລາຍ.

²³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບພວກສາວົກຂອງຕົນວ່າ, “ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ຍາກເຫລືອເກີນທີ່ຄົນຮັ່ງມີຈະເຂົ້າໄປໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງສະຫວັນ.²⁴ໂຕອູດຈະລອດຮູເຂັມກໍງ່າຍກວ່າຄົນຮັ່ງມີຄົນຫນຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

²⁵ເມື່ອພວກສາວົກໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນກໍປະຫລາດໃຈຫລາຍ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ໃຜຈະພົ້ນໄດ້?”²⁶“ຝ່າຍມະນຸດກໍເຫລືອກຳລັງທີ່ຈະເຮັດໄດ້ ແຕ່ສຳລັບພຣະເຈົ້າແລ້ວທຸກສິ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນໄປໄດ້.” ແລ້ວເປໂຕທູນຕອບວ່າ,²⁷“ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍໄດ້ສະຫລະຫມົດທຸກສິ່ງແລ້ວແລະໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງມາ ແລ້ວພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຫຍັງແດ່?”

²⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກພວກທ່ານຄວາມຈິງວ່າ ໃນໂລກໃຫມ່ຄາວເມື່ອບຸດມະນຸດຈະນັ່ງເທິງພຣະທີ່ນັ່ງອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງຕົນນັ້ນ ຝ່າຍພວກທ່ານກໍຈະນັ່ງເທິງບັນລັງສິບສອງບ່ອນ, ພິພາກສາທັງສິບສອງເຜົ່າຂອງອິສະຣາເອນ.

²⁹ທຸກໆ ຄົນທີ່ໄດ້ສະຫລະເຮືອນຊານ, ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ, ພໍ່ແມ່, ລູກ, ຫລືໄຮ່ນາເພາະເຫັນແກ່ນາມຂອງເຮົາ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນຕອບແທນຮ້ອຍທໍ່ ແລະຈະໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຄືຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.³⁰ແລະຜູ້ທີ່ເປັນປາຍຈະກັບເປັນຕົ້ນ.”

20

¹ເພາະວ່າຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນປຽບເຫມືອນພໍ່ເຮືອນຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ອອກໄປແຕ່ເຊົ້າ ເພື່ອຈ້າງຄົນມາທຳງານໃນສວນອະງຸ່ນຂອງຕົນ.²ຄັນຕົກລົງກັບລູກຈ້າງວັນລະຫນຶ່ງເດນາຣິອົນແລ້ວ ຈິ່ງໃຊ້ໃຫ້ໄປທຳງານໃນສວນອະງຸ່ນຂອງຕົນ.

³ໃນເວລາເກົ້າໂມງເຊົ້າ ເຈົ້າຂອງສວນກໍອອກໄປອີກ ແລະພົບຄົນອື່ນຢືນຢູ່ລ້າກາງຕະຫລາດ.⁴‘ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປທຳງານໃນສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້ອຍເຫມືອນກັນ ແລະຂ້ອຍຈະໃຫ້ຄ່າຈ້າງແກ່ພວກເຈົ້າຕາມສົມຄວນ.’ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາກໍພາກັນໄປເຮັດວຽກ.

⁵ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ເພິ່ນກໍອອກໄປເມື່ອປະມານເວລາທ່ຽງແລະບ່າຍສາມໂມງ ເພິ່ນກໍອອກໄປອີກເຮັດເຫມືອນແຕ່ກ່ອນ.⁶ພໍຕອນຫ້າໂມງແລງ ເພິ່ນກໍອອກໄປອີກເທື່ອຫນຶ່ງແລະພົບອີກພວກຫນຶ່ງຢືນຢູ່ຈິ່ງຖາມເຂົາວ່າ ‘ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງຢືນຢູ່ນີ້ຫມົດມື້ລ້າ ໆ?’⁷‘ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈ້າງພວກເຮົາ.’ ເພິ່ນຈິ່ງບອກເຂົາວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປທຳງານໃນສວນອະງຸ່ນເຫມືອນກັນ.’

⁸ຄັນເຖິງເວລາຄ່ຳແລງແລ້ວ, ເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນຈິ່ງບອກເຈົ້າພະນັກງານວ່າ ‘ຈົ່ງເອີ້ນພວກຄົນງານມາ ແລ້ວໃຫ້ຄ່າຈ້າງແກ່ເຂົາ ຕັ້ງແຕ່ຜູ້ທຳງານສຸດທ້າຍຈົນເຖິງຜູ້ມາກ່ອນ.’⁹ເຂົາແຕ່ລະຄົນໄດ້ຮັບຄ່າຈ້າງຄົນລະຫນຶ່ງເດນາຣິອົນ.¹⁰ເມື່ອພວກຄົນງານທີ່ມາກ່ອນເຫັນ ກໍນຶກວ່າຄົງຈະໄດ້ຮັບຫລາຍກວ່ານັ້ນ, ແຕ່ກໍໄດ້ຮັບຄົນລະຫນຶ່ງເດນາຣິອົນເຫມືອນກັນ.

¹¹ເມື່ອໄດ້ຮັບເງິນແລ້ວເຂົາກໍຈົ່ມຕໍ່ເຈົ້າຂອງສວນ.¹²ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ ‘ພວກທີ່ມາຕາມຫລັງເຮັດວຽກໄດ້ແຕ່ຊົ່ວໂມງດຽວ ແຕ່ທ່ານໄດ້ໃຫ້ເຂົາທໍ່ກັນກັບພວກຂ້ານ້ອຍ ທີ່ອົດທຳງານຫນັກຕາກແດດຮ້ອນຕະຫລອດວັນ.’

¹³ແຕ່ເຈົ້າຂອງສວນໄດ້ຕອບໂດຍກ່າວກັບຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາວ່າ ‘ສະຫາຍເອີຍ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ເຈົ້າດອກ. ເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງກັນແລ້ວກັບຂ້ອຍວັນລະຫນຶ່ງເດນາຣິອົນ ບໍ່ແມ່ນຫລື?¹⁴ສ່ວນທີ່ຕົກເປັນຂອງເຈົ້າຈົ່ງເອົາໄປເສັຽ. ຂ້ອຍພໍໃຈຈະໃຫ້ຄ່າຈ້າງຄົນງານກຸ່ມທີ່ເຂົ້າການສຸດທ້າຍນີ້ ທໍ່ກັນກັບເຈົ້າ.

¹⁵ຂ້ອຍມີສິດທີ່ຈະໃຊ້ເງິນຄຳຂອງຂ້ອຍຕາມໃຈຂອງຂ້ອຍ ບໍ່ຄວນບໍ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າອິດສາເມື່ອເຫັນຂ້ອຍໃຈດີ?’¹⁶ແລະຜູ້ເປັນຕົ້ນຈະກັບເປັນປາຍ.”

¹⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງສະເດັດຂຶ້ນເມືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ພຣະອົງກໍຊົງພາພວກສາວົກສິບສອງຄົນໄປເປັນຫມູ່ຕ່າງຫາກແລະຕາມທາງນັ້ນພຣະອົງຊົງບອກເຂົາວ່າ.¹⁸ພວກເຮົາກຳລັງຂຶ້ນເມືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະບຸດມະນຸດຈະຖືກມອບໄວ້ກັບພວກປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່ແລະພວກນັກທັມ. ພວກເຫລົ່ານີ້ຈະຕັດສິນລົງໂທດຈົນເຖິງແກ່ຊີວິດ¹⁹ແລະຈະມອບໄວ້ກັບຄົນຕ່າງຊາດໃຫ້ເຍາະເຍີ້ຍ, ຂ້ຽນຕີ ແລະຕອກຕິດແຂນໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ແຕ່ໃນວັນຖ້ວນສາມເພິ່ນຈະຖືກຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາໃຫມ່.”

²⁰ຈາກນັ້ນມານດາຂອງລູກຊາຍເຊເບດາຍພາລູກທັງສອງຂອງຕົນມາຫາພຣະອົງ. ນາງຂາບໄຫວ້ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ແລະທູນຂໍບາງສິ່ງຈາກພຣະອົງ.²¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງຊົງຖາມນາງວ່າ, “ນາງປາຖນາສິ່ງໃດ?” ນາງທູນຕອບວ່າ, “ຂໍທ່ານຮັບສັ່ງໃຫ້ລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍສອງຄົນນີ້ນັ່ງໃນອານາຈັກຂອງທ່ານ ເບື້ອງຂວາຜູ້ຫນຶ່ງ ເບື້ອງຊ້າຍຜູ້ຫນຶ່ງ ແດ່ທ້ອນ.”

²²ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຕອບວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນສິ່ງທີ່ທ່ານຂໍນັ້ນ. ຈອກທີ່ເຮົາກຳລັງຈະດື່ມນັ້ນທ່ານຈະດື່ມໄດ້ບໍ?” ເຂົາທູນຕອບວ່າ, ‘ໄດ້ຢູ່ຂ້ານ້ອຍ.”²³ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຈະດື່ມຈອກຂອງເຮົາກໍຈິງຢູ່ ແຕ່ທີ່ຈະນັ່ງເບື້ອງຂວາແລະເບື້ອງຊ້າຍຂອງເຮົານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຫນ້າທີ່ຂອງເຮົາຈະຈັດໃຫ້, ແຕ່ພຣະບິດາຂອງເຮົາຊົງຈັດແຈງໄວ້ສຳລັບຜູ້ໃດກໍເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນ.”²⁴ເມື່ອພວກສາວົກສິບຄົນໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກໍມີຄວາມເຄືອງໃຈເພາະອ້າຍນ້ອງສອງຄົນນັ້ນ.

²⁵ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເອີ້ນເຂົາມາແລ້ວກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານຮູ້ຢູ່ວ່າພວກຜູ້ຄຸ້ມຄອງຄົນຕ່າງຊາດກໍບັງຄັບໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍຕ້ອງເຊື່ອຟັງພວກເຂົາ ແລະພວກຜູ້ໃຫຍ່ກໍໃຊ້ອຳນາດເຫນືອເຂົາ.²⁶ຜູ້ໃດຢາກເກີດເປັນໃຫຍ່ໃນພວກທ່ານ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ແທນ.²⁷ແລະຖ້າຜູ້ໃດຢາກເປັນເອກຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນຂ້ອຍໃຊ້ຂອງພວກທ່ານ.²⁸ເຫມືອນຢ່າງບຸດມະນຸດບໍ່ໄດ້ມາໃຫ້ຄົນອື່ນຮັບໃຊ້ ແຕ່ໄດ້ມາເພື່ອຈະບົວລະບັດເຂົາ ແລະປຣະທານຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ເປັນຄ່າໄຖ່ຄົນຈຳນວນຫລາຍ.”

²⁹ເມື່ອພວກເຂົາອອກໄປຈາກເມືອງເຢຣິໂກ, ມີປະຊາຊົນຈຳນວນຫລາຍໄດ້ຕາມພຣະອົງໄປ.³⁰ມີຊາຍຕາບອດສອງຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ແຄມທາງເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດກາຍມາເຂົາຈິ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ “ທ່ານຜູ້ເປັນບຸດດາວິດເອີຍ, ຂໍຈົ່ງເມດຕາພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ.”³¹ແຕ່ເຂົາແຮ່ງຊ້ຳຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ເປັນບຸດດາວິດເອີຍ, ຂໍຈົ່ງເມດຕາພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ.”

³²ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຢຸດຢູ່ແລະເອີ້ນເຂົາມາແລ້ວຊົງຖາມເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຢາກໃຫ້ເຮົາເຮັດຫຍັງເພື່ອເຈົ້າ?”³³ພວກເຂົາຈິ່ງທູນຕອບວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍໂຜດເຮັດໃຫ້ຕາຂອງພວກຂ້ານ້ອຍມືນເຫັນຮຸ່ງແດ່ຖ້ອນ.”³⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າສົງສານພວກເຂົາຈິ່ງຊົງບາຍຕາຂອງເຂົາ ໃນທັນໃດນັ້ນເຂົາກໍເຫັນຮຸ່ງແລະຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.

21

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງມາໃກ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະມາເຖິງບ້ານເບັດຟາເຄ ທີ່ພູຫມາກກອກເທດ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງໃຊ້ສາວົກສອງຄົນໄປ,²ໂດຍຊົງສັ່ງເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນບ້ານທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທ່ານ ແລ້ວທ່ານຈະພົບລໍແມ່ໂຕຫນຶ່ງທີ່ຖືກມັດໄວ້ຢູ່ກັບລູກຂອງມັນ. ຈົ່ງແກ້ຈູງມາໃຫ້ເຮົາ.³‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ພວກມັນ’ ແລ້ວຄົນນັ້ນຈະປ່ອຍພວກມັນໃຫ້ມາກັບພວກທ່ານໂດຍທັນທີ.”

⁴ເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດ ຕາມທີ່ຜູ້ທຳນວາຍກ່າວໄວ້ວ່າ,⁵“ຈົ່ງບອກແກ່ລູກສາວຂອງເມືອງຊີໂອນວ່າ ‘ເບິ່ງແມ, ກະສັດຂອງທ່ານກຳລັງສະເດັດມາຫາທ່ານ ກະສັດຜູ້ມີພຣະທັຍອ່ອນສຸພາບ ແລະຊົງປຣະທັບເທິງຫລັງລໍ ໂຕຫນຶ່ງ ເຊິ່ງເປັນລູກລໍທີ່ຫາກໍເກີດຈາກທ້ອງແມ່ມັນ’.”

⁶ຈາກນັ້ນພວກສາວົກສອງຄົນນັ້ນກໍໄປເຮັດຕາມທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສັ່ງສອນພວກເຂົາ,⁷ຈິ່ງຈູງລໍແມ່ກັບລູກມັນມາ ແລະເອົາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນຢູ່ເທິງຫລັງມັນ ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງຂຶ້ນປຣະທັບ.⁸ປະຊາຊົນສ່ວນຫລາຍໄດ້ເອົາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນປູຕາມຫົນທາງ ບາງຄົນກໍຕັດຟົດໄມ້ມາປູຕາມທາງ.

⁹ຝ່າຍຝູງຄົນທີ່ຍ່າງໄປກ່ອນກັບຜູ້ທີ່ມາຕາມຫລັງໄດ້ໂຫ່ຮ້ອງວ່າ, “ໂຮຊັນນາ ແກ່ຣາຊະບຸດຂອງດາວິດ ສາທຸການແດ່ຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົ່ງຊົງພຣະຈະເຣີນ ໂຮຊັນນາໃນທີ່ສູງສຸດ.”¹⁰ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ ປະຊາຊົນທົ່ວທັງນະຄອນກໍພາກັນແຕກຕື່ນຖາມກັນວ່າ, “ຄົນນີ້ແມ່ນຜູ້ໃດ?”¹¹“ນີ້ຄືພຣະເຢຊູເຈົ້າຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ຊຶ່ງມາຈາກເມືອງນາຊາເຣັດແຂວງຄາລີເລ.”

¹²ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານ. ພຣະອົງຊົງຂັບໄລ່ບັນດາຜູ້ຊື້ຂາຍໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານນັ້ນອອກເສັຽ ແລະຂວ້ຳໂຕະຜູ້ແລກເງິນກັບທັງບ່ອນນັ່ງຂອງຜູ້ຂາຍນົກເຂົາເສັຽ.¹³“ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີວ່າ, ‘ວິຫານຂອງເຮົາ ເຂົາຈະເອີ້ນວ່າເປັນສະຖານທີ່ໄຫ້ວວອນ’ ແຕ່ຝ່າຍພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນ ‘ຖ້ຳຂອງໂຈນ’.”¹⁴ພວກຄົນຕາບອດແລະຄົນຂາເສັ້ງກໍພາກັນມາຫາພຣະອົງໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ເຂົາດີຫມົດ.

¹⁵ແຕ່ເມື່ອພວກປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່ແລະພວກນັກທັມໄດ້ເຫັນການອັດສະຈັນທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດນັ້ນ, ແລະທັງໄດ້ຍິນພວກເດັກນ້ອຍຮ້ອງຂຶ້ນໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານວ່າ, “ໂຮຊັນນາແກ່ຣາຊະບຸດຂອງດາວິດ” ເຂົາກໍພາກັນເຄືອງແຄ້ນໃຈ.¹⁶ພວກເຂົາຈິ່ງທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍິນຄຳທີ່ເຂົາຮ້ອງຢູ່ບໍ?” ພຣະເຢຊູຊົງເຈົ້າຕອບວ່າ, “ໄດ້ຍິນແລ້ວ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອ່ານຈັກເທື່ອຫລືຄຳທີ່ວ່າ, ‘ພຣະອົງຊົງຈັດໃຫ້ຄຳສັນຣະເສີນອັນແທ້ຈິງອອກມາຈາກປາກຂອງເດັກນ້ອຍແລະແອນ້ອຍຜູ້ທີ່ຍັງກິນນົມຢູ່’.”¹⁷ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍສະເດັດອອກຈາກເມືອງໄປປະທັບຢູ່ບ້ານເບັດທານີ ແລ້ວຊົງຄ້າງຄືນທີ່ນັ້ນ.

¹⁸ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດກັບຄືນເຂົ້າໄປໃນນະຄອນພຣະອົງຊົງຫີວອາຫານ.¹⁹ເມື່ອທອດພຣະເນດເຫັນຕົ້ນເດື່ອເທດຕົ້ນຫນຶ່ງຢູ່ແຄມທາງ ພຣະອົງກໍສະເດັດເຂົ້າໄປໃກ້ ເມື່ອຊົງເຫັນບໍ່ມີຫມາກ ມີແຕ່ໃບເທົ່ານັ້ນ ພຣະອົງຈິ່ງຊົງກ່າວແກ່ຕົ້ນນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງຢ່າໄດ້ເກີດຫມາກຕໍ່ໄປຈັກເທື່ອ” ແລະຕົ້ນເດື່ອກໍຫ່ຽວແຫ້ງລົງໃນທັນທີ.

²⁰ເມື່ອພວກສາວົກເຫັນດັ່ງນັ້ນກໍປະຫລາດໃຈ ແລະເວົ້າກັນວ່າ, “ເປັນໄດ້ຢ່າງໃດ ຕົ້ນເດື່ອນັ້ນຈິ່ງຫ່ຽວແຫ້ງໄປໃນທັນທີ?”²¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ເຮົາ ບອກພວກເຈົ້າຄວາມຈິງວ່າ ຖ້າພວກທ່ານຫາກມີຄວາມເຊື່ອ ແລະ ບໍ່ສົງໄສເລີຍ ທ່ານຈະເຮັດໄດ້ຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດແກ່ຕົ້ນເດື່ອນີ້ ແລະ ບໍ່ພຽງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ວ່າທ່ານຈະບອກພູນີ້ວ່າ ຈົ່ງຍ້າຍໄປຕົກລົງນ້ຳທະເລເສັຽ ກໍຈະເປັນໄປດັ່ງນັ້ນ.²²ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າທູນຂໍ ພາວັນນາອະທິຖານ ພວກເຈົ້າມີຄວາມເຊື່ອ, ພວກເຈົ້າກໍຈະໄດ້ຮັບ ໃນສິ່ງນັ້ນ.”

²³ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດເຂົ້າໄປໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານ ໃນເວລາທີ່ຊົງສັ່ງສອນຢູ່ນັ້ນ ພວກປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່ແລະພວກເຖົ້າແກ່ແຫ່ງພົນລະເມືອງໄດ້ມາທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໂດຍສິດອຳນາດອັນໃດ? ແລະໃຜໃຫ້ສິດນີ້ແກ່ເຈົ້າ?”²⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເຮົາກໍຈະຖາມພວກທ່ານສິ່ງຫນຶ່ງເຫມືອນກັນ ຖ້າທ່ານຕອບໄດ້ເຮົາຈະບອກພວກທ່ານວ່າ ເຮົາເຮັດການນີ້ດ້ວຍສິດອຳນາດຈາກຜູ້ໃດ.

²⁵ການບັບຕິສະມາຂອງໂຢຮັນນັ້ນມາຈາກໃສ? ມາຈາກສະຫວັນຫລືຈາກມະນຸດ?” ພວກເຂົາໄດ້ປຶກສາທ່າມກາງກັນເອງ ໂດຍເວົ້າວ່າ, “ຖ້າເຮົາຈະຕອບວ່າ ‘ມາຈາກສະຫວັນ’ ລາວຄົງຈະຖາມເຮົາວ່າ ‘ດ້ວຍເຫດໃດພວກທ່ານຈິ່ງບໍ່ເຊື່ອໂຢຮັນ.’²⁶ຖ້າພວກເຮົາວ່າ‘ມາຈາກມະນຸດ’ ກໍຢ້ານປະຊາຊົນ ເພາະປະຊາຊົນທັງປວງຖືວ່າໂຢຮັນເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.”²⁷“ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້” ພຣະອົງຈິ່ງຊົງບອກເຂົາວ່າ, “ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ ເຮົາກໍຈະບໍ່ບອກພວກທ່ານເຫມືອນກັນວ່າ ເຮົາເຮັດການນີ້ດ້ວຍສິດອຳນາດໃດ.”

²⁸ແຕ່ທ່ານຄິດຢ່າງໃດ? ຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງມີລູກຊາຍສອງຄົນ. ລາວໄປຫາລູກກົກບອກວ່າ ‘ລູກເອີຍ, ຈົ່ງໄປເຮັດວຽກໃນສວນອະງຸ່ນມື້ນີ້ເນີ.’²⁹ເຂົາຕອບພໍ່ວ່າ ‘ລູກບໍ່ໄປ’, ແຕ່ພາຍລຸນມາໄດ້ປ່ຽນໃຈ ແລະ ກໍໄປເຮັດວຽກ.³⁰ແລະ ພໍ່ຈິ່ງໄປຫາລູກຜູ້ທີ່ສອງເວົ້າຢ່າງດຽວກັນ ລູກຜູ້ນີ້ຕອບວ່າ ‘ຂ້ານ້ອຍຈະໄປ’ ແຕ່ເຂົາກໍບໍ່ໄປ.

³¹ໃນລູກຊາຍສອງຄົນນີ້ແມ່ນຜູ້ໃດເຮັດຕາມໃຈຂອງພໍ່” ພວກເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ແມ່ນລູກກົກນັ້ນ” ພຣະເຢຊູຊົງເຈົ້າກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກພວກທ່ານຄວາມຈິງວ່າ ພວກເກັບພາສີແລະຍິງແມ່ຈ້າງກໍກຳລັງເຂົ້າໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກ່ອນພວກທ່ານ.³²ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊື່ອ ສ່ວນພວກເກັບພາສີແລະຍິງແມ່ຈ້າງໄດ້ເຊື່ອເພິ່ນ. ແລະພວກທ່ານ ເມື່ອໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນແລ້ວ ກໍຍັງບໍ່ກັບໃຈທີ່ຫລັງແລະເຊື່ອເພິ່ນ.”

³³ຈົ່ງຟັງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຫນຶ່ງອີກ ຄືມີພໍ່ເຮືອນຜູ້ຫນຶ່ງໄດ້ເຮັດສວນອະງຸ່ນ ແລ້ວອ້ອມຮົ້ວໄວ້ ເພິ່ນໄດ້ສະກັດອ່າງຢຽບຫມາກອະງຸ່ນເອົານ້ຳ ແລະສ້າງຫໍເຝົ້າໃຫ້ຊາວສວນເຊົ່າ. ຈາກນັ້ນຕົນກໍອອກໄປຕ່າງປະເທດ.³⁴ເພິ່ນຈິ່ງໃຊ້ຂ້ອຍໃຊ້ໄປຫາພວກເຊົ່າສວນນັ້ນ ເພື່ອຈະຮັບຜົນອະງຸ່ນຂອງຕົນ.

³⁵ແຕ່ຝ່າຍຄົນເຊົ່າສວນນັ້ນໄດ້ຈັບຂ້ອຍໃຊ້ຂອງເພິ່ນ ຂ້ຽນຕີຜູ້ຫນຶ່ງ, ຂ້າເສັຽຜູ້ຫນຶ່ງ, ແລະ ເອົາຫີນຄວ່າງໃສ່ຜູ້ຫນຶ່ງ.³⁶ແຕ່ຄົນເຝົ້າສວນໄດ້ເຮັດແກ່ເຂົາຢ່າງດຽວກັນ.³⁷ຫລັງຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າຂອງສວນໄດ້ໃຊ້ລູກຊາຍຂອງຕົນມາ ໂດຍຄິດວ່າ ‘ເຂົາຄົງຈະນັບຖືລູກຊາຍຂອງເຮົາ,’

³⁸ແຕ່ເມື່ອພວກເຊົ່າສວນເຫັນລູກຊາຍຂອງເພິ່ນມາ ພວກເຂົາກໍເວົ້າກັນວ່າ ‘ຜູ້ນີ້ແຫລະ, ເປັນເຈົ້າມໍຣະດົກ. ມາເຖີດໃຫ້ພວກເຮົາຂ້າມັນເສັຽ ແລ້ວຍຶດເອົາສັບສິນເຫລົ່ານີ້ແທນ.’³⁹ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຈັບລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຂອງສວນໂຍນຖິ້ມອອກນອກສວນແລະຂ້າລາວເສັຽ.

⁴⁰ບັດນີ້ ເມື່ອເຈົ້າຂອງສວນມາ, ແລ້ວທ່ານຈະເຮັດຢ່າງໃດແກ່ຄົນເຊົ່າສວນເຫລົ່ານັ້ນ.”⁴¹“ທ່ານຈະລົງໂທດຢ່າງຮ້າຍແຮງໃສ່ຄົນຊົ່ວເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍວິທີຮຸນແຮງ ແລ້ວຈະເອົາສວນອະງຸ່ນນັ້ນໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຊົ່າ ຊຶ່ງຈະນຳຜົນມາສົ່ງໃຫ້ເພິ່ນເມື່ອເຖິງຣະດູເກັບກ່ຽວ.”

⁴²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານໃນພຣະຄັມພີຫລືທີ່ວ່າ, 'ຫີນທີ່ນາຍຊ່າງໄດ້ປະຕິເສດ ຖືກເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຫີນເສົາເອກແລ້ວ. ການນີ້ເປັນມາຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເປັນການປະຫລາດແກ່ຕາຂອງເຮົາ.”

⁴³ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະຊົງຍົກເອົາໄປຈາກພວກທ່ານ ແລະຊົງປຣະທານແກ່ຊົນຊາດຫນຶ່ງທີ່ຈະໃຫ້ຜົນ.⁴⁴ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລົ້ມທັບຫີນນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງແຕກຫັກເປັນປ່ຽງ ໆ. ແຕ່ຫີນນັ້ນຈະຕົກທັບຜູ້ໃດ ຜູ້ນັ້ນຈະແຫລກມຸ່ນ.”

⁴⁵ເມື່ອພວກປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່ກັບພວກຟາຣີຊາຍ ໄດ້ຍິນຄຳອຸປະມາຂອງພຣະອົງແລ້ວ ເຂົາກໍຮູ້ວ່າພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງພວກເຂົາ.⁴⁶ຂະນະກຳລັງພະຍາຍາມຈັບພຣະອົງນັ້ນ ພວກເຂົາຢ້ານປະຊາຊົນ ເພາະປະຊາຊົນຖືວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມຜູ້ຫນຶ່ງ.

22

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາອີກເທື່ອຫນຶ່ງວ່າ,²ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນ ປຽບເຫມືອນ ກະສັດຜູ້ຫນຶ່ງຕຽມງານກິນລ້ຽງ ເນື່ອງໃນພິທີສົມຣົດລູກຊາຍຂອງຕົນ.³ພຣະອົງຊົງສົ່ງຄົນໃຊ້ໄປເອີ້ນຜູ້ທີ່ຖືກເຊີນໃນງານນີ້ ແຕ່ເຂົາບໍ່ຢາກມາ.

⁴ແລ້ວກະສັດຈິ່ງຊົງໃຊ້ຂ້າໃຊ້ໄປຕື່ມອີກຄົນຫນຶ່ງ ພຣະອົງສັ່ງເຂົາວ່າ ‘ຈົ່ງບອກພວກທີ່ຖືກເຊີນນັ້ນວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ຈັດຕຽມອາຫານແລງໄວ້ແລ້ວ ງົວແລະສັດອ້ວນພີກໍໄດ້ຂ້າໄວ້ແລ້ວ ແລະສິ່ງສາຣະພັດກໍຕຽມໄວ້ພ້ອມແລ້ວ. ເຊີນມາຮ່ວມງານລ້ຽງພິທີສົມຣົດນັ້ນເຖີ້ນ”

⁵ແຕ່ເຂົາກໍເພີກເສີຍບໍ່ສົນໃຈໃນຄຳເຊື້ອເຊີນແລະພວກເຂົາກໍຫນີໄປເສັຽ, ບາງຄົນກໍໄປໄຮ່ໄປນາ ແລະ ບາງຄົນໄປຄ້າຂາຍ.⁶ສ່ວນພວກອື່ນນັ້ນກໍຈັບພວກຂ້າໃຊ້ເຮັດການຫຍາບຊ້າແລ້ວຂ້າເຂົາເສັຽ.⁷ພຣະອົງຈິ່ງຊົງຮັບສັ່ງໃຫ້ກອງທະຫານໄປປະຫານຊີວິດຄາດຕະກອນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະໃຫ້ເຜົາບ້ານເຮືອນຂອງເຂົາເສັຽ.

⁸ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງຈິ່ງຊົງຮັບສັ່ງຂ້າໃຊ້ວ່າ, ‘ງານສົມຣົດກໍພ້ອມຢູ່ແລ້ວ ແຕ່ຜູ້ຖືກເຊີນນັ້ນບໍ່ສົມກັບງານ.⁹ພົບຄົນໃດກໍໃຫ້ເຊີນມາໃນງານລ້ຽງສົມຣົດນີ້.’¹⁰ພວກຂ້າໃຊ້ນັ້ນຈິ່ງອອກໄປຕາມຖະຫນົນຫົນທາງ ພາຄົນທັງປວງທັງດີແລະຊົ່ວທີ່ເຂົາໄດ້ພົບໃຫ້ເຂົ້າມາໃນງານສົມຣົດນີ້ ຈົນຫ້ອງພິທີສົມຣົດເຕັມດ້ວຍແຂກ.

¹¹ແຕ່ເມື່ອກະສັດອົງນັ້ນສະເດັດເຂົ້າມາທອດພຣະເນດແຂກທັງຫລາຍ, ກໍຊົງເຫັນຜູ້ຫນຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງສຳລັບງານ.¹²ກະສັດຈິ່ງຊົງຖາມຜູ້ນັ້ນວ່າ ‘ສະຫາຍເອີຍ, ເຫດໃດທ່ານເຂົ້າມາທີ່ນີ້ໂດຍບໍ່ນຸ່ງເຄື່ອງສຳລັບງານສົມຣົດ?’ ສ່ວນຄົນນັ້ນກໍມິດຢູ່ປາກບໍ່ອອກ.

¹³ແລ້ວກະສັດຈິ່ງຊົງສັ່ງແກ່ພວກຂ້າໃຊ້ວ່າ ‘ຈົ່ງມັດຕີນມັດມືຄົນນີ້ເອົາໄປຖິ້ມເສັຽບ່ອນມືດພາຍນອກ’ ທີ່ນັ້ນມີການຮ້ອງໃຫ້ແລະຂົບແຂ້ວຢູ່.¹⁴ດ້ວຍວ່າຜູ້ຮັບເຊີນກໍມີຫລາຍ ແຕ່ຜູ້ທີ່ຊົງເລືອກໄວ້ກໍມີຫນ້ອຍ.”

¹⁵ຫລັງຈາກນັ້ນພວກຟາຣີຊາຍໄປປຶກສາກັນແລະໄດ້ວາງແຜນເພື່ອຈະຈັບຜິດໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງໃຫ້ໄດ້ຢ່າງໃດ.¹⁶ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງໃຊ້ພວກສິດຂອງຕົນກັບພວກເຮໂຣດໄປທູນພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ພວກຂ້າພຣະເຈົ້າຊາບຢູ່ວ່າທ່ານເປັນຜູ້ສັດຊື່, ໄດ້ສັ່ງສອນໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສັດຊື່. ທ່ານບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈຜູ້ໃດ ແລະທ່ານບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຂ້າງຝ່າຍໃດຝ່າຍຫນຶ່ງ.¹⁷ຂໍໂຜດໃຫ້ພວກຂ້າພຣະເຈົ້າຊາບແດ່ວ່າ ທ່ານຄຶດເຫັນຢ່າງໃດ? ການທີ່ເສັຽສ່ວຍໃຫ້ແກ່ກາຍຊານັ້ນສົມຄວນ ຫລືບໍ່?”

¹⁸ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຊາບແຜນການຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ ຈິ່ງຊົງກ່າວວ່າ, “ໂອຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ, ເຈົ້າຈະມາທົດລອງເຮົາເຮັດຫຍັງ?¹⁹ຈົ່ງເອົາເງິນຫລຽນທີ່ໃຊ້ເສັຽພາສີນັ້ນ ມາໃຫ້ເຮົາເບິ່ງດູ.” ຈາກນັ້ນເຂົາຈິ່ງເອົາເງິນຫນຶ່ງເດນາລີອົນມາໃຫ້ພຣະອົງ.

²⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງຊົງຖາມເຂົາວ່າ, “ຮູບແລະຄຳຈາຣຶກນີ້ເປັນຂອງໃຜ?”²¹“ເປັນຂອງກາຍຊາ.” ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເຫດສັນນັ້ນສິ່ງທີ່ເປັນຂອງກາຍຊາ ຈົ່ງຄືນຖວາຍແກ່ກາຍຊາ ແລະສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງຄືນຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າ.”²²ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງພາກັນຫນີຈາກພຣະອົງໄປ.

²³ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ມີພວກຊາດູກາຍມາຫາພຣະອົງ, ພວກນີ້ເຄີຍເວົ້າວ່າ, ບໍ່ມີການຄືນມາຈາກຕາຍ. ເຂົາທູນຖາມພຣະອົງ²⁴ກ່າວວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ວ່າ, ‘ຖ້າຜູ້ໃດຕາຍ, ໃນເມື່ອຍັງບໍ່ມີລູກ, ກໍໃຫ້ນ້ອງຊາຍຂອງຜູ້ນັ້ນເອົາເອື້ອຍໄພ້ໄວ້ເປັນພັນຣະຍາ ເພື່ອສືບເຊື້ອສາຍອ້າຍຂອງຕົນ.’

²⁵ໃນພວກເຂົາມີພີ່ນ້ອງຜູ້ຊາຍນຳກັນທັງຫມົດເຈັດຄົນ. ອ້າຍກົກເອົາເມັຽແລ້ວໄດ້ຕາຍໄປເມື່ອຍັງບໍ່ມີລູກ ກໍປະເມັຽໄວ້ໃຫ້ແກ່ນ້ອງຊາຍ.²⁶ຈົນເຖິງຜູ້ຖ້ວນເຈັດ.²⁷ພາຍຫລັງເຂົາທັງເຈັດ ຍິງນັ້ນກໍຕາຍ.²⁸ຍິງນັ້ນຈະເປັນເມັຽຂອງຜູ້ໃດໃນເຈັດຄົນນັ້ນ? ເພາະວ່ານາງໄດ້ເປັນເມັຽຂອງຊາຍທັງເຈັດຄົນແລ້ວ.”

²⁹ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຫລົງຜິດແລ້ວ ເພາະທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຄັມພີຫລືຣິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ.³⁰ເພາະເມື່ອມະນຸດເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍນັ້ນ ຈະບໍ່ມີການແຕ່ງງານ ຫລືຍົກໃຫ້ເປັນຜົວເມັຽກັນອີກ. ແຕ່ເຂົາຈະເປັນເຫມືອນເທວະດາໃນສະຫວັນ.

³¹ທ່ານທັງຫລາຍຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານຫລືຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ກັບພວກທ່ານວ່າ,³²‘ຝ່າຍເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂອງອີຊາກ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ?’ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນຕາຍ ແຕ່ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນເປັນ.”³³ເມື່ອຄົນທັງປວງໄດ້ຍິນດັ່ງນີ້ແລ້ວ ກໍພາກັນປະຫລາດໃຈດ້ວຍຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງ.

³⁴ແຕ່ເມື່ອພວກຟາຣີຊາຍ ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ພວກຊາດູກາຍມິດຢູ່ ພວກເຂົາຈິ່ງປະຊຸມກັນ,³⁵ມີນັກກົດຫມາຍຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາໄດ້ທົດລອງ ໂດຍທູນຖາມພຣະອົງວ່າ,³⁶“ທ່ານອາຈານເອີຍ, ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ໃດເປັນຂໍ້ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ?”

³⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຮັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຈົ້າດ້ວຍສຸດໃຈ, ດ້ວຍສຸດຈິດ, ແລະດ້ວຍສຸດຄວາມຄຶດຂອງເຈົ້າ.’³⁸ນັ້ນແລະຄືກົດບັນຍັດຂໍ້ໃຫຍ່ແລະຂໍ້ຕົ້ນ.

³⁹ແລະພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງກໍເຫມືອນກັນຄື ‘ຈົ່ງຮັກເພື່ອນບ້ານເຫມືອນຮັກຕົນເອງ.’⁴⁰ກົດບັນຍັດທັງຫມົດກໍຂຶ້ນຢູ່ກັບພຣະບັນຍັດສອງຂໍ້ນີ້.”

⁴¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຖາມເຂົາວ່າ,⁴²“ພວກທ່ານຄິດເຫັນຢ່າງໃດດ້ວຍເລື່ອງພຣະຄຣິດ ເພິ່ນເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ໃດ?” ພວກເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ.”

⁴³ພຣະເຢຊູຈິ່ງຊົງຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ເຫດໃດດາວິດຈິ່ງຊົງເອີ້ນພຣະອົງວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໂດຍເດດພຣະວິນຍານ ແລະຊົງກ່າວວ່າ,⁴⁴“ຈົ່ງນັ່ງເບື້ອງຂວາມືຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າເຮົາຈະປາບສັດຕຣູຂອງທ່ານໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງທ່ານ?”

⁴⁵ຖ້າດາວິດເອີ້ນພຣະຄຣິດວ່າ ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ’ ແລ້ວພຣະອົງຈະເປັນເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ?”⁴⁶ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຂົາສາມາດຕອບພຣະອົງໄດ້ ຕັ້ງແຕ່ວັນນັ້ນມາບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າຖາມພຣະອົງອີກ.

23

¹ຫລັງຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບປະຊາຊົນແລະບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ²“ພວກນັກທັມແລະພວກຟາຣີຊາຍນັ່ງບ່ອນນັ່ງຂອງໂມເຊ.³ເຫດສັນນັ້ນ ທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາບອກສອນພວກທ່ານ ຈົ່ງເຮັດຕາມ. ແຕ່ຢ່າໄດ້ເຮັດຕາມກິດຈະການຂອງເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາບອກສອນສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ໄວ້ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມ.

⁴ດ້ວຍວ່າພວກເຂົາເອົາພາຣະຫນັກມາວາງໃສ່ບ່າມະນຸດ ສ່ວນເຂົາເອງ ແມ່ນແຕ່ນິ້ວມືດຽວກໍບໍຍອມຈັບຍົກໄປ.⁵ພວກເຂົາບັນຈຸຂໍ້ພຣະທັມປະຈຳຕົວ ເຂົາກໍເຮັດໃຫ້ໃຫຍ່ ແລະຍອຍເສື້ອຂອງເຂົາ ກໍໃຫ້ຍາວອອກໄປ.

⁶ພວກເຂົາມັກບ່ອນນັ່ງອັນມີກຽດໃນງານລ້ຽງຕ່າງໆແລະໃນໂຮງທັມະເທສະຫນາ,⁷ແລະມັກໃຫ້ມະນຸດເອີ້ນເຂົາວ່າ ‘ອາຈານ’

⁸ແຕ່ຝ່າຍພວກທ່ານ ຢ່າໃຫ້ໃຜເອີ້ນວ່າ ‘ອາຈານເຈົ້າຂ້າ’ ເພາະວ່າພວກທ່ານມີແຕ່ພຣະອາຈານຜູ້ດຽວ ແລະພວກທ່ານເປັນພີ່ນ້ອງກັນທັງຫມົດ.⁹ແລະຢ່າເອີ້ນຜູ້ໃດໃນໂລກວ່າ ‘ບິດາ’ ເພາະພວກທ່ານມີພຣະບິດາແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ ຄືຜູ້ທີ່ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ.¹⁰ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດເອີ້ນພວກທ່ານວ່າ‘ນາຍ’ ເພາະວ່ານາຍຂອງພວກທ່ານມີແຕ່ຜູ້ດຽວ ຄືພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

¹¹ເພາະວ່າຜູ້ໃດທີ່ເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພວກທ່ານ ຜູ້ນັ້ນຕ້ອງຮັບໃຊ້ຄົນອື່ນ.¹²ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຕ່ຳລົງ ຜູ້ໃດຖ່ອມຕົວລົງ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ.

¹³ແຕ່ວິບັດແກ່ພວກທັມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ! ດ້ວຍວ່າພວກເຈົ້າອັດປະຕູຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນຕັນທາງມະນຸດ. ເພາະວ່າພວກເຈົ້າເອງກໍບໍ່ເຂົ້າໄປ ແລະເມື່ອຄົນອື່ນຈະເຂົ້າໄປ ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າໄປ.¹⁴ວິບັດແກ່ເຈົ້າພວກທັມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍພວກເຈົ້າສໍ້ໂກງເອົາສິ່ງຂອງໆບັນດາແມ່ຫມ້າຍແລະແກ້ງອະທິຖານຍືດຍາວ¹⁵ແລະ ພວກຟາຣີຊາຍ ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ ດ້ວຍວ່າພວກເຈົ້າທຽວໄປທາງນ້ຳແລະທາງບົກທົ່ວໄປ ເພື່ອຈະໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວເຂົ້າສາສນາ ແຕ່ເມື່ອໄດ້ເຂົ້າແລ້ວ ພວກເຈົ້າກໍເຮັດໃຫ້ຄົນນັ້ນສົມກັບນະຣົກຫລາຍກວ່າເຈົ້າເອງເຖິງສອງທໍ່.

¹⁶ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ຄົນນຳທາງຕາບອດທີ່ສອນວ່າ ‘ຖ້າຜູ້ໃດຈະສາບານອ້າງໃສ່ພຣະວິຫານ ຄຳສາບານນັ້ນກໍບໍ່ມີຂໍຜູກມັດ ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດສາບານອ້າງໃສ່ທອງຄຳຂອງພຣະວິຫານ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງເຮັດຕາມຄຳທີ່ຕົນໄດ້ສາບານ.’¹⁷ໂອ ຄົນຕາບອດ ແລະ ໂງ່ເອີຍ, ສິ່ງໃດຈະສຳຄັນກວ່າກັນທອງຄຳ ຫລືພຣະວິຫານ ທີ່ເຮັດໃຫ້ທອງຄຳນັ້ນສັກສິດ?

¹⁸ແລະສອນວ່າ ‘ຖ້າຜູ້ໃດຈະສາບານອ້າງໃສ່ແທນບູຊາ ຄຳສາບານນັ້ນກໍບໍ່ມີຂໍ້ຜູກມັດ ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດຈະສາບານໃສ່ເຄື່ອງຖວາຍເທິງແທ່ນບູຊາ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງເຮັດຕາມຄຳທີ່ຕົນໄດ້ສາບານ.’¹⁹ສິ່ງໃດຈະສຳຄັນກວ່າກັນ ເຄື່ອງຖວາຍຫລືແທ່ນບູຊາທີ່ເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຖວາຍນັ້ນສັກສິດ?

²⁰ເຫດສະນັ້ນ, ຜູ້ໃດຈະສາບານອ້າງໃສ່ແທ່ນບູຊາ ແລະ ໃສ່ເຄື່ອງຖວາຍທັງປວງທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນນັ້ນເຫມືອນກັນ.²¹ຜູ້ໃດຈະສາບານອ້າງໃສ່ພຣະວິຫານ ກໍອ້າງໃສ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານນັ້ນເຫມືອນກັນ.²²ແລະ ຜູ້ໃດຈະສາບານອ້າງໃສ່ສະຫວັນ ກໍອ້າງໃສ່ພຣະທີ່ນັ່ງແລະອ້າງໃສ່ພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນເຫມືອນກັນ.

²³ວິບັດແກ່ເຈົ້າພວກນັກທັມແລະພວກຟາຣີຊາຍ ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ. ດ້ວຍວ່າພວກເຈົ້າຖວາຍສິບລົດທີ່ເປັນຜັກກ້ານກ່ຳ, ຜັກຊີ, ແຕ່ພວກເຈົ້າຕັດຂໍ້ສຳຄັນຂອງພຣະບັນຍັດ ຄືຄວາມຍຸຕິທັມ, ຄວາມເມດຕາ, ຄວາມສັດຊື່ນັ້ນໄດ້ປະຖິ້ມເສັຽ ເຊິ່ງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແຫລະ, ທີ່ພວກເຈົ້າຄວນໄດ້ປະຕິບັດຢູ່ໂດຍບໍ່ຕ້ອງປະຖິ້ມສິ່ງອື່ນນັ້ນ.²⁴ໂອ ພວກຄົນນຳທາງຕາບອດເອີຍ, ເຈົ້າຕອງແມງມີ່ອອກແຕ່ກືນໂຕອູດທັງໂຕເຂົ້າໄປ.

²⁵ວິບັດແກ່ເຈົ້າພວກນັກທັມແລະພວກຟາຣີຊາຍ ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ. ເຫດວ່າພວກເຈົ້າເຄີຍລ້າງຖ້ວຍຊາມໃຫ້ສະອາດແຕ່ຂ້າງນອກ ແຕ່ຂ້າງໃນຖ້ວຍຊາມນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍການຂູ່ຊິງເອົາແລະການມົວເມົາກິເລດ.²⁶ໂອຟາຣີຊາຍຕາບອດເອີຍ, ຈົ່ງຊໍຳຣະຖ້ວຍຊາມຂ້າງໃນເສັຽກ່ອນ, ເພື່ອຂ້າງນອກຈະສະອາດເຫມືອນກັນ.

²⁷ວິບັດແກ່ເຈົ້າພວກນັກທັມແລະພວກຟາຣີຊາຍ ຄົດຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ. ດ້ວຍວ່າພວກເຈົ້າເປັນເຫມືອນອຸບໂມງຝັງສົບ ທາດ້ວຍປູນຂາວຂ້າງນອກເບິ່ງງົດງາມ ແຕ່ຂ້າງໃນເຕັມໄປດ້ວຍກະດູກຄົນຕາຍ ແລະ ສາຣະພັດທີ່ຫນ້າຂີ້ດຽດ.²⁸ພາຍນອກປະກົດຕໍ່ມະນຸດວ່າເປັນຄົນສິນທັມ, ແຕ່ພາຍໃນເຕັມໄປດ້ວຍການຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຊ້າ.

²⁹ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກນັກທັມແລະພວກຟາຣີຊາຍ ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ. ດ້ວຍວ່າພວກເຈົ້າສ້າງອຸບໂມງຝັງສົບຂອງພວກປະກາດພຣະທັມແລະຕົບແຕ່ງທາດຂອງພວກຄົນສິນທັມໃຫ້ງົດງາມ.³⁰ເຈົ້າກ່າວວ່າ ‘ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນສະໄຫມບັັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົານັ້ນກໍຈະບໍ່ມີສ່ວນກັບເຂົາໃນການຂ້າ ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມນັ້ນ.³¹ດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າຈິ່ງເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ຕົນເອງວ່າເປັນລູກຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຂ້າພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຫລົ່ານັ້ນ.

³²ເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ບັນພະບຸຣຸດໄດ້ເຮັດນັ້ນໃຫ້ຄົບຖ້ວນສາ.³³ເຈົ້າພວກງູ ພວກຊາດງູຮ້າຍເອີຍ, ພວກເຈົ້າຈະຫນີພົ້ນໂທດນະຣົກໄດ້ຢ່າງໃດ?

³⁴ເຫດສັນນັ້ນ, ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາໃຊ້ຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະ ນັກປຣາດ, ແລະ ນັກທັມຕ່າງໆມາຫາພວກເຈົ້າ. ເຈົ້າກໍຈະຂ້າບາງຄົນເສັຽແດ່ ແລະ ພວກເຈົ້າໄດ້ຂ້ຽນຕີພວກເຂົາໃນໂຮງທັມະເທສະຫນາ ແລະ ຂົ່ມເຫັງໄລ່ເຂົາອອກຈາກເມືອງນີ້ໄປເມືອງນັ້ນແດ່.³⁵ເລືອດອັນບໍ່ມີຜິດທັງຫມົດທີ່ຕົກໃສ່ແຜ່ນດິນ ຕັ້ງແຕ່ເລືອດຂອງອາເບັນຜູ້ບໍ່ມີຜິດຈົນເຖິງເລືອດຂອງຊາຂາລີຢາລູກຊາຍຂອງບາຣາຂີຢາ ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຂ້າໃນລະຫວ່າງພຣະວິຫານແລະແທ່ນບູຊາ.³⁶ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຄວາມຈິງວ່າ ເຫດເຫລົ່ານີ້ຈະຕົກໃສ່ຄົນສະໄຫມນີ້.”

³⁷ໂອ ເຢຣູຊາເລັມ ເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ເມືອງທີ່ໄດ້ຂ້າບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມແລະເອົາຫີນຄວ່າງໃສ່ພວກທີ່ຮັບໃຊ້ມາຫາເຈົ້າ. ເຮົາປາຖນາຈັກເທື່ອແລ້ວຫນໍ ວ່າຈະຮວບຮວມເອົາລູກຂອງເຈົ້າໄວ້ ເຫມືອນແມ່ໄກ່ຮວບຮວມລູກໄວ້ໃຕ້ປີກຂອງມັນ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຍິນຍອມ.³⁸ເບິ່ງແມ, ບ້ານເຮືອນຂອງເຈົ້າກໍຈະຖືກປະຮ້າງໄວ້ໃຫ້ຢູ່ວ່າງເປົ່າແກ່ເຈົ້າ.³⁹ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈິ່ງກ່າວກັບພວກເຈົ້າວ່າ ຕັ້ງແຕ່ນີ້ຕໍ່ໄປພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກ ຈົນກວ່າພວກເຈົ້າຈະອອກປາກກ່າວວ່າ ‘ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ເຊິ່ງສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

24

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດອອກຈາກບໍລິເວນພຣະວິຫານ ແລະ ເມື່ອກຳລັງສະເດັດໄປນັ້ນ. ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ມາຫາພຣະອົງ ແລະຊີ້ໄປທີ່ຕຶກໃນບໍລິເວນພຣະວິຫານ.²ແຕ່ພຣະອົງຈິ່ງຊົງຕອບວ່າ, “ພວກທ່ານເຫັນສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ກ້ອນຫີນທີ່ຊ້ອນທັບກັນຢູ່ທີ່ນີ້ ຈະຖືກທຳລາຍລົງຈົນບໍ່ເຫລືອຈັກກ້ອນ.”

³ຂະນະທີ່ພຣະອົງປຣະທັບຢູ່ພູຫມາກກອກເທດ ພວກສາວົກມາເຝົ້າພຣະອົງຕ່າງຫາກກາບທູນວ່າ, “ຂໍໂຜດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຊາບແດ່ວ່າ ເຫດການເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນເວລາໃດ ສິ່ງໃດເປັນຫມາຍສຳຄັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງແລະສະໄຫມເກົ່າຈະສິ້ນສຸດລົງ.”⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງຣະວັງໃຫ້ດີ ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງພວກທ່ານໃຫ້ຫລົງ.⁵ດ້ວຍວ່າຈະມີຫລາຍຄົນມາອ້າງນາມຂອງເຮົາວ່າ ‘ເຮົານີ້ແຫລະ, ເປັນພຣະຄຣິດ’ ແລະຈະຫລອກລວງຫລາຍຄົນໃຫ້ຫລົງໄປ.

⁶ພວກທ່ານຈະໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງການເສິກ ແລະ ຂ່າວເລົ່າລືເລື່ອງສົງຄາມ ເມື່ອເຖິງເວລານັ້ນທ່ານຢ່າຕົກໃຈ ດ້ວຍວ່າເຫດການເຫລົ່ານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ; ແຕ່ວ່າທີ່ສຸດປາຍຍັງບໍ່ມາເຖິງ.⁷ດ້ວຍວ່າປະເທດຕໍ່ປະເທດແລະອານາຈັກຕໍ່ອານາຈັກຈະສູ້ຮົບກັນ ທັງຈະເກີດການອຶດຢາກແລະແຜ່ນດິນໄຫວໃນບ່ອນຕ່າງ.⁸ແຕ່ເຫດການທັງປວງນີ້ເປັນເຫມືອນຂັ້ນຕົ້ນຂອງຄວາມເຈັບປວດໃນການເກີດລູກເທົ່ານັ້ນ.

⁹ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະມອບພວກທ່ານໄວ້ໃຫ້ທົນທຸກລຳບາກແລະຈະຂ້າທ່ານເສັຽ. ຄົນທຸກຊາດຈະກຽດຊັງພວກທ່ານເພາະເຫັນແກ່ນາມຂອງເຮົາ.¹⁰ແລະຫັກຫລັງກັນແລະກັນ, ລວມທັງຈະກຽດຊັງເຊິ່ງກັນແລະກັນ.¹¹ແລະຈະຫລອກລວງຫລາຍຄົນໃຫ້ຫລົງໄປ.

¹²ເພາະວ່າຄວາມຮັກຂອງຄົນສ່ວນຫລາຍຈະເຢັນລົງ ເພາະຄວາມອະທັມຈະແຜ່ກວ້າງອອກໄປ.¹³ແຕ່ຜູ້ໃດອົດທົນໄດ້ຈົນເຖິງທີ່ສຸດຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ລອດພົ້ນ.¹⁴ຂ່າວປະເສີດຂອງຣາຊະອານາຈັກນີ້ຈະໄດ້ປະກາດໄປທົ່ວໂລກໃຫ້ເປັນຄຳພະຍານແກ່ທຸກຊາດ. ແລ້ວທີ່ສຸດປາຍຈະມາເຖິງ.”

¹⁵ເຫດສັນນັ້ນ, ເມື່ອໃດທ່ານທັງຫລາຍເຫັນສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງ, ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດວິບັດຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ ຕາມພຣະທັມທີ່ຊົງໄດ້ກ່າວໄວ້ດ້ວຍດານີເອນຜູ້ປະກາດພຣະທັມນັ້ນ (ໃຫ້ຜູ້ອ່ານເຂົ້າໃຈເອງເຖີດ),¹⁶ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາຍໃຫ້ປົບຫນີສູ່ພູເຂົາທັງຫລາຍໄປ¹⁷ຜູ້ທີ່ຢູ່ເທິງຫລັງຄາເຮືອນ ຢ່າໃຫ້ລົງມາເກັບເອົາສິ່ງຂອງທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນອອກໄປ.¹⁸ສ່ວນຜູ້ທີ່ຢູ່ຕາມທົ່ງນາກໍຢ່າຕ່າວຄືນມາເອົາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ.

¹⁹ແຕ່ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນເປັນຫນ້າເວດທະນາເຕັມທີຕໍ່ຜູ້ຍິງທີ່ມີລູກນ້ອຍແລະຍັງໃຫ້ລູກອ່່ອນກິນນົມຢູ່.²⁰ຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານຂໍຕໍ່ພຣະເຈົ້າເພື່ອການທີ່ພວກເຈົ້າປົບຫນີໄປນັ້ນຈະບໍ່ຖືກໃນຣະດູຫນາວ²¹ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເດີມໂລກ ຈົນເຖິງບັດນີ້, ຄວາມທຸກອັນຮ້າຍແຮງຢ່າງນີ້ຈະບໍ່ມີຕໍ່ໄປອີກຈັກເທື່ອ.²²ກໍຈະບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດລອດພົ້ນໄດ້. ແຕ່ເພາະເຫັນແກ່ພວກທີ່ຊົງເລືອກໄວ້ນັ້ນ, ວັນເຫລົ່ານັ້ນຈິ່ງໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ສັ້ນເຂົ້າ.

²³ແລະຖ້າຜູ້ໃດຈະບອກພວກທ່ານວ່າ ‘ເບິ່ງແມ, ອົງພຣະຄຣິດຢູ່ທີ່ນີ້’ ຫລື ‘ຢູ່ທີ່ນັ້ນ’ ຢ່າຊູ່ເຊື່ອເຂົາ.²⁴ແລະສະແດງຫມາຍສຳຄັນອັນໃຫຍ່ ແລະການອັດສະຈັນຕ່າງ, ຖ້າເປັນໄດ້ ມັນຈະຫລອກລວງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ໃຫ້ຫລົງໄປ.²⁵ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ບອກພວກທ່ານໃຫ້ຮູ້ໄວ້ກ່ອນທີ່ເວລານັ້ນຈະມາເຖິງ.

²⁶ເຫດສະນັ້ນ, ຖ້າພວກເຂົາບອກພວກທ່ານວ່າ ‘ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງຊົງປຣະທັບຢູ່ໃນປ່າ’, ຢ່າໄດ້ອອກໄປໃນປ່ານັ້ນ. ຫລື, 'ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງປຣະທັບຢູ່ໃນຫ້ອງ’, ກໍຢ່າຊູ່ເຊື່ອພວກເຂົາເລີຍ.²⁷ເພາະວ່າແສງໄຟໄດ້ສ່ອງອອກຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ສ່ອງໄປເຖິງທິດຕາເວັນຕົກຢ່າງໃດ, ການທີ່ບຸດມະນຸດຈະສະເດັດມາກໍຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ.²⁸ເມື່ອຊາກສົບຢູ່ບ່ອນໃດ ຝູງແຮ້ງກໍຈະຕອມບ່ອນນັ້ນ.”

²⁹ແຕ່ພໍຫມົດຄວາມທຸກລຳບາກຂອງວັນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ, ດວງອາທິດຈະມືດດັບໄປ, ດວງຈັນຈະບໍ່ສ່ອງແສງ, ດວງດາວທັງປວງຈະຕົກລົງຈາກຟ້າ, ແລະ ບັນດາສິ່ງທີ່ມີອຳນາດໃນທ້ອງຟ້າຈະສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ.

³⁰ຕໍ່ຈາກນັ້ນຫມາຍສຳຄັນຂອງບຸດມະນຸດຈະປະກົດຂຶ້ນໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະ ມະນຸດທຸກຊາດທົ່ວໂລກຈະຮ້ອງໄຫ້ໂສກເສົ້າ. ພວກເຂົາຈະເຫັນບຸດມະນຸດກຳລັງສະເດັດມາເທິງເມກໃນທ້ອງຟ້າ ພ້ອມດ້ວຍຣິດທານຸພາບ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່.³¹ພຣະອົງຈະສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງດ້ວຍສຽງແກ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຮວບຮວມເອົາຄົນທັງປວງທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ແລ້ວ ຈາກທິດທັງສີ່ທິດ ແລະ ຈາກທີ່ສຸດຂອງປາຍຟ້າເບື້ອງນີ້ ຈົນເຖິງທີ່ສຸດຟ້າເບື້ອງນັ້ນ.

³²ຮຽນຮູ້ບົດຮຽນຫນຶ່ງຈາກຕົ້ນໝາກເດື່ອ. ເມື່ອກິ່ງກ້ານມັນແຕກໃບອ່ອນອອກ, ພວກທ່ານກໍຮູ້ວ່າຣະດູຮ້ອນໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ.³³ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ຢ່າງດຽວກັນ, ເມື່ອພວກທ່ານເຫັນເຫດການເຫລົ່ານີ້, ທ່ານຈົ່ງຮູ້ວ່າພຣະອົງສະເດັດມາໃກ້, ຈະເຖິງປະຕູແລ້ວ.

³⁴ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ຄົນໃນສະໄຫມນີ້ຈະບໍລ່ວງລັບໄປ ກ່ອນເຫດການທັງປວງນີ້ບັງເກີດຂຶ້ນ.³⁵ຟ້າ ແລະ ດິນກໍຈະລ່ວງພົ້ນໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈະບໍ່ລ່ວງພົ້ນໄປຈັກເທື່ອ.”

³⁶ແຕ່ເລື່ອງວັນ ແລະ ໂມງນັ້ນບໍ່ມີໃຜຮູ້, ແມ່ນກະທັ້ງທູດສະຫວັນໃນສະຫວັນ, ຫລື ພຣະບຸດກໍບໍ່ຮູ້, ມີແຕ່ພຣະບິດາອົງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້.

³⁷ດ້ວຍວ່າສະໄຫມຂອງໂນອາໄດ້ເປັນຢ່າງໃດ, ການສະເດັດມາຂອງບຸດມະນຸດກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນ.³⁸ເພາະວ່າກ່ອນທີ່ຈະມີນ້ຳຖ້ວມນັ້ນ ຄົນທັງຫລາຍໄດ້ກິນແລະດື່ມ, ໄດ້ແຕ່ງງານແລະຍົກໃຫ້ເປັນຜົວເມັຍກັນ, ຈົນເຖິງວັນທີ່ໂນອາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນາວາ,³⁹ແລະໂດຍບໍ່ທັນໄດ້ຮູ້ຕົວຢ່າງໃດ ຈົນເຖິງເວລານ້ຳໄດ້ມາຖ້ວມກວາດເອົາພວກເຂົາໄປ ເມື່ອບຸດມະນຸດສະເດັດມາກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນ.

⁴⁰ໃນເວລານັ້ນຈະມີຊາຍສອງຄົນຢູ່ທົ່ງນາ ຈະຊົງຮັບຄົນຫນຶ່ງໄປ ຈະຊົງປະຄົນຫນຶ່ງໄວ້.⁴¹ຍິງສອງຄົນກຳລັງໂມ້ແປ້ງຢູ່, ຈະຊົງຮັບຄົນຫນຶ່ງໄວ້ ຈະຊົງປະຄົນຫນຶ່ງໄວ້.⁴²ເຫດສັນນັ້ນພວກທ່ານຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງຢູ່ ເພາະພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຈະສະເດັດມາໃນເວລາໃດ.

⁴³ແຕ່ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຢ່າງນີ້ວ່າ, ຖ້າເຈົ້າຂອງເຮືອນໄດ້ຮູ້ກ່ອນວ່າໂຈນຈະມາຍາມໃດໃນຍາມກາງຄືນ, ເຂົາກໍຈະເຝົ້າຣະວັງໄວ້ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ໂຈນເຈາະເຂົ້າເຮືອນໄດ້.⁴⁴ເພາະເຫດນັ້ນ ພວກທ່ານກໍເຫມືອນກັນ ຈົ່ງຕຽມໄວ້ໃຫ້ພ້ອມ ເພາະໃນໂມງທີ່ພວກທ່ານບໍ່ທັນຄິດນັ້ນ ບຸດມະນຸດຈະສະເດັດມາ.”

⁴⁵ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດເປັນຂ້າໃຊ້ສັດຊື່ແລະສະຫລາດ ທີ່ນາຍໄດ້ຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ເປັນໃຫຍ່ເຫນືອພວກຄົນໃຊ້ໃນເຮືອນຂອງຕົນ ເພື່ອແຈກອາຫານໃຫ້ເຂົາຕາມເວລາ.⁴⁶ຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ນີ້ກໍຈະເປັນສຸກ, ເມື່ອຜູ້ເປັນນາຍກັບມາ⁴⁷ນາຍຈະຕັ້ງຜູ້ນັ້ນໄວ້ເຫນືອບັນດາຊັບສິນຂອງເຂົາທຸກຢ່າງ.

⁴⁸ແຕ່ຖ້າຂ້າໃຊ້ຜູ້ນັ້ນຊົ່ວ ຄຶດໃນໃຈວ່າ ‘ນາຍຂອງເຮົາຄົງອອກມາຊ້າ’,⁴⁹ລາວກໍຈະຂຽ້ນຕີຄົນຮັບໃຊ້ດ້ວຍກັນທັງກິນແລະດື່ມນຳຄົນຂີ້ເຫລົ້າ;⁵⁰ແລ້ວວັນຫນຶ່ງນາຍກັບມາໂດຍທີ່ລາວບໍ່ຄາດຄິດ⁵¹ນາຍຂອງຂ້າໃຊ້ຜູ້ນັ້ນຈະຜ່າລາວອອກເປັນຕ່ອນໆ ແລະຈະຂັບໄລ່ໃຫ້ໄປຢູ່ກັບຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ ເຊິ່ງບ່ອນນັ້ນຈະມີການຮ້ອງໄຫ້ແລະຂົບແຂ້ວຢູ່.”

25

¹ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນຈະປຽບເຫມືອນສາວປອດສິບຄົນ ທີ່ຖືໂຄມຂອງຕົນອອກໄປຮັບເຈົ້າບ່າວ.²ໃນພວກນາງເປັນຄົນໂງ່ຫ້າຄົນ ແລະ ຄົນສະຫລາດຫ້າຄົນ.³ຝ່າຍຄົນໂງ່ນັ້ນເອົາໂຄມຂອງຕົນໄປ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເອົານ້ຳມັນໄປນຳ.⁴ແຕ່ຄົນສະຫລາດນັ້ນໄດ້ເອົານ້ຳມັນໃສ່ກວດກັບທັງໂຄມຂອງຕົນໄປດ້ວຍ.

⁵ເນື່ອງຈາກເຈົ້າບ່າວຍັງມາລ້າຊ້າຢູ່ ເຂົາກໍພາກັນເຫງົານອນແລະຫລັບໄປ.⁶‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ! ຈົ່ງອອກມາແລະຕ້ອນຮັບເພິ່ນສາ’.

⁷ຍິງສາວທຸກຄົນຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນແລະຈັດຕຽມໂຄມໄຟຂອງຕົນ⁸ຝ່າຍຄົນໂງ່ນັ້ນຈິ່ງເວົ້າກັບພວກຄົນສະຫລາດວ່າ ‘ຂໍປັນນ້ຳມັນຂອງເຈົ້າໃຫ້ພວກເຮົາແດ່ ເພາະວ່າໂຄມຂອງເຮົາກຳລັງຈະມອດແລ້ວ.⁹ແຕ່ຝ່າຍພວກສະຫລາດຈິ່ງຕອບວ່າ ‘ຫນ້າຢ້ານວ່ານ້ຳມັນຈະບໍ່ພໍສຳລັບເຮົາແລະເຈົ້າ ຈົ່ງໄປຫາຜູ້ຂາຍແລ້ວຊື້ເອົາສຳລັບຕົນກໍດີກວ່າ.’

¹⁰ຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງໄປຊື້ນ້ຳມັນນັ້ນ ເຈົ້າບ່າວກໍມາເຖິງ ແລະຜູ້ທີ່ພ້ອມຢູ່ແລ້ວກໍເຂົ້າໄປນຳເຈົ້າບ່າວໃນການລ້ຽງເນື່ອງໃນງານສົມລົດ ແລ້ວປະຕູກໍອັດເສັຽ¹¹ຫລັງຈາກນັ້ນຍິງສາວປອດພວກອື່ນນັ້ນມາຮ້ອງວ່າ ‘ນາຍເອີຍ, ນາຍເອີຍ ຂໍໄຂປະຕູໃຫ້ຫມູ່ຂ້ານ້ອຍແດ່.’¹²ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ຕອບວ່າ ‘ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານທັງລາຍວ່າ ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພວກທ່ານ.’¹³ພວກທ່ານຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງຢູ່ ເພາະທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ຮູ້ຈັກວັນຫລືໂມງນັ້ນ.”

¹⁴ຣາຊະອານາຈັກສະຫວັນຍັງປຽບເຫມືອນຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງກຳລັງຈະອອກເດີນທາງໄປ. ຈິ່ງເອີ້ນພວກຂ້ອຍໃຊ້ຂອງຕົນມາຝາກຊັບສົມບັດໄວ້ກັບເຂົາ.¹⁵ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຮັບເງິນຫ້າຕາລັນຕົນ ຄົນຫນຶ່ງສອງຕາລັນຕົນ, ແລະອີກຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ຕາລັນຕົນດຽວ ຕາມຄວາມສາມາດຂອງແຕ່ລະຄົນ, ແລ້ວກໍອອກເດີນທາງໄປ.¹⁶ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຫ້າຕາລັນຕົນກໍເອົາເງິນນັ້ນໄປຄ້າຂາຍທັນທີ ແລະໄດ້ກຳໄຣອີກຫ້າຕາລັນຕົນ.

¹⁷ໃນທຳນອງດຽວກັນ ຄົນທີ່ຮັບສອງຕາລັນຕົນກໍໄດ້ກຳໄຣອີກສອງຕະລັນຕົນເຫມືອນກັນ.¹⁸ແຕ່ຜູ້ໄດ້ຮັບຕາລັນຕົນດຽວກໍໄດ້ໄປ ແລະຂຸດຂຸມ ແລ້ວເຊື່ອງເງິນນາຍໄວ້.

¹⁹ຢູ່ດົນນານຕໍ່ມານາຍຂອງຂ້ອຍໃຊ້ເຫລົ່ານັ້ນກໍກັບມາ ແລະຄິດບັນຊີກັບພວກເຂົາ.²⁰ກໍເອົາເງິນກຳໄຣຫ້າຕາລັນຕົນມາແຈ້ງວ່າ ‘ນາຍເອີຍ, ນາຍໄດ້ຝາກເງິນຫ້າຕາລັນຕົນໄວ້ນຳຂ້ານ້ອຍ ນີ້ແຫລະ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກຳໄຣຕື່ມອີກຫ້າຕາລັນຕົນ.’²¹‘ດີແລ້ວ, ຂ້ອຍໃຊ້ຜູ້ດີແລະສັດຊື່ເອີຍ ເຈົ້າເປັນຜູ້ສັດຊື່ໃນຂອງເລັກນ້ອຍ ເຮົາຈະຕັ້ງໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຂອງຫລາຍຢ່າງ. ຈົ່ງເຂົ້າຮ່ວມຄວາມຍິນດີກັບນາຍເຈົ້າເຖີ້ນ’.

²²‘ນາຍເອີຍ, ນາຍໄດ້ຝາກເງິນສອງຕາລັນຕົນໄວ້ນຳຂ້ານ້ອຍ ນີ້ແຫລະ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກຳໄຣອີກສອງຕາລັນຕົນ.’²³ຝ່າຍນາຍກໍຕອບວ່າ ‘ດີແລ້ວ, ຂ້ອຍໃຊ້ຜູ້ດີແລະສັດຊື່ເອີຍ ເຈົ້າເປັນສັດຊື່ໃນຂອງເລັກນ້ອຍ ເຮົາຈະຕັ້ງໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງຂອງຫລາຍຢ່າງ. ຈົ່ງເຂົ້າຮ່ວມຄວາມຍິນດີກັບນາຍເຈົ້າເຖີ້ນ.’

²⁴ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຕາລັນຕົນດຽວນັ້ນກໍໄດ້ເຂົ້າມາເຫມືອນກັນແຈ້ງວ່າ ‘ນາຍເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຮູ້ຈັກທ່ານແລ້ວວ່າທ່ານເປັນຄົນໃຈແຂງ, ເຄີຍກ່ຽວຜົນໃນສິ່ງທີ່ຕົນບໍ່ໄດ້ຫວ່ານ, ແລະຮິບໂຮມເອົາສິ່ງທີ່ຕົນບໍໄດ້ຝັດ.²⁵ຂ້ານ້ອຍຢ້ານຈິ່ງໄດ້ເອົາເງິນຕາລັນຕົນຂອງທ່ານໄປເຊື່ອງໄວ້ໃຕ້ພື້ນດິນ. ເບິ່ງແມ, ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເປັນຂອງທ່ານ.’

²⁶‘ອ້າຍຂ້ອຍໃຊ້ຊົ່ວແລະຂີ້ຄ້ານເອີຍ ເຈົ້າຮູ້ແລ້ວວ່າເຮົາເຄີຍເກັບຜົນໃນສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຫວ່ານ ແລະ ຮິບໂຮມເອົາສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຝັດ.²⁷ເຫດສັນນັ້ນ, ເຈົ້າຄວນຈະເອົາເງິນຂອງເຮົາໄປຝາກໄວ້ກັບນາຍທະນາຄານ ແລະເມື່ອເຮົາກັບມາກໍຈະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເຮົາກັບທັງດອກເບັ້ຽ.

²⁸ແລະເອົາໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີສິບຕາລັນຕົນ.²⁹ເພາະທຸກຄົນທີ່ມີຢູແລ້ວຈະຊົງເພີ້ມຕື່ມໃຫ້ຈົນມີບໍຣິບູນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີ, ແມ່ນວ່າສິ່ງທີ່ຕົນມີຢູ່ນັ້ນກໍຈະຊົງຍົກໄປຈາກຕົນເສັຽ.³⁰ເອົາອ້າຍຂ້າໃຊ້ຜູ້ບໍ່ມີປະໂຫຍດໄປຖິ້ມເສັຽບ່ອນມືດພາຍນອກ ແລະບ່ອນນັ້ນຈະມີການຮ້ອງໄຫ້ແລະຂົບແຂ້ວຢູ່.”

³¹ເມື່ອບຸດມະນຸດຊົງກັບມາດ້ວຍພຣະຣັດສະຫມີ ແລະມາພ້ອມດ້ວຍຝູງເທວະດາ, ເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈະຊົງປຣະທັບເທິງພຣະທີ່ນັ່ງອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງ.³²ຈະຖືກຊົງໂຮມກັນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງຈະຊົງແຍກເຂົາອອກຈາກກັນ, ເໝືອນຜູ້ລ້ຽງສັດແຍກຝູງແກະອອກຈາກຝູງແບ້.³³ພຣະອົງຈະໃຫ້ຝູງແກະນັ້ນຈັດໃຫ້ຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຝູງແບ້ນັ້ນຈະຊົງຈັດໃຫ້ຢູ່ເບື້ອງຊ້າຍຂອງພຣະອົງ.

³⁴ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະມະຫາກະສັດຈະຊົງກ່າວແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ເທິງພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງວ່າ ‘ພວກທ່ານທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະບິດາຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງມາຮັບເອົາຣາຊະອານາຈັກ ຊຶ່ງໄດ້ ຊົງຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບທ່ານຕັ້ງແຕ່ວາງຮາກສ້າງໂລກ.³⁵ພວກທ່ານກໍໃຫ້ເຮົາກິນ; ເຮົາຫິວນ້ຳ ພວກທ່ານກໍໃຫ້ເຮົາດື່ມ; ເຮົາເປັນແຂກແປກຫນ້າ ພວກທ່ານກໍໄດ້ຕ້ອນຮັບເຮົາໄວ້;³⁶ເຮົາເປືອຍຕົວ ພວກທ່ານກໍໄດ້ເອົາເຄື່ອງມາໃຫ້ເຮົານຸ່ງຫົ່ມ; ເຮົາເຈັບປ່ວຍ ພວກທ່ານກໍມາຢ້ຽມຢາມເຮົາ; ເຮົາຢູ່ໃນຄຸກພວກທ່ານກໍມາໄດ້ຫາ.’

³⁷ເມື່ອນັ້ນບັນດາພວກສິລະທັມຈະທູນວ່າ ‘ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ, ພວກຂ້າພະອົງໄດ້ເຫັນພຣະອົງຊົງຢາກເຂົ້າຫລືຫິວນ້ຳ ແລ້ວໄດ້ຈັດມາຖວາຍພຣະອົງເມື່ອໃດ?³⁸ແລະໄດ້ຕ້ອນຮັບໄວ້? ຫລືຊົງເປືອຍພຣະກາຍແລ້ວໄດ້ເອົາເຄື່ອງມາໃຫ້ນຸ່ງເມື່ອໃດ?’³⁹ພວກຂ້າໄດ້ເຫັນພຣະອົງຊົງປະຊວນຢູ່ ຫລືຢູ່ໃນຄຸກ ແລະໄດ້ມາເຝົ້າພຣະອົງເມື່ອໃດ?’⁴⁰ແລະພຣະມະຫາກະສັດຈະຊົງຕອບວ່າ ‘ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດການເຫລົ່ານີ້ແກ່ພວກຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດຄົນຫນຶ່ງໃນພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຮົານີ້, ກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາເຫມືອນກັນ.’

⁴¹ແລະໃນວັນນັ້ນພຣະອົງຈະຊົງກ່າວກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ເບື້ອງພຣະຫັດຊ້າຍຂອງພຣະອົງວ່າ ‘ສູທັງຫລາຍຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງຈົ່ງຖອຍຫນີຈາກເຮົາແລະເຂົ້າໄປຢູ່ໃນໄຟທີ່ໄຫມ້ຢູ່ເປັນນິດ ຊຶ່ງຊົງຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບມານຊາຕານແລະບໍລິວານຂອງມັນ.⁴²ເມື່ອເຮົາຫີວເຂົ້າ ສູບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເຮົາກິນ ເຮົາຫິວນ້ຳ ສູບໍ່ໃຫ້ເຮົາດື່ມ;⁴³ເມື່ອເຮົາເປັນແຂກບ້ານສູບໍ່ໄດ້ຕ້ອນຮັບເຮົາ; ເຮົາເປືອຍຕົວ ແຕ່ສູບໍ່ໄດ້ເອົາເຄື່ອງມາໃຫ້ນຸ່ງ; ເຮົາເຈັບປ່ວຍແລະຢູ່ໃນຄຸກ ແຕ່ສູບໍ່ໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມເຮົາ.’

⁴⁴‘ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພຣະອົງຊົງຢາກເຂົ້າຫລືຊົງຫີວນ້ຳ ຊົງເປັນແຂກແປກຫນ້າ, ຊົງເປືອຍພຣະກາຍ, ຊົງເຈັບປ່ວຍຫລືຊົງຢູ່ໃນຄຸກ ແລະພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດພຣະອົງຍາມໃດ?’⁴⁵ເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈະຊົງຕອບແກ່ເຂົາວ່າ ‘ເຮົາບອກສູທັງຫລາຍຄວາມຈິງວ່າ, ທີ່ສູບໍ່ໄດ້ເຮັດການເຫລົ່ານັ້ນແກ່ຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດໃນພວກນີ້, ພວກສູກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດແກ່ເຮົາເຫມືອນກັນ.’⁴⁶ແລ້ວພວກເຫລົ່ານີ້ ຈະອອກໄປສູ່ໂທດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ແຕ່ພວກສິລະທັມກໍເຂົ້າສູ່ຊິວິດອັນຕະຫລອດ ໄປເປັນນິດ.

26

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ຈົບ ພຣະອົງຊົງບອກພວກສາວົກຂອງຕົນວ່າ,²“ພວກທ່ານທັງຫລາຍຮູ້ຢູ່ວ່າອີກສອງວັນກໍຈະເຖິງເທສະການປັດສະຄາ ແລະບຸດມະນຸດຈະຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ເຂົາຕອກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.”

³ຈາກນັ້ນພວກປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່ກັບພວກເຖົ້າແກ່ຂອງພົນລະເມືອງໄດ້ປະຊຸມກັນຢູ່ທີ່ສຳນັກຂອງມະຫາປະໂລຫິດຊື່ກາຍະຟາ.⁴ພວກເຂົາປຶກສາກັນເພື່ອຈະໄດ້ຈັບພຣະເຢຊູດ້ວຍກົນອຸບາຍ ແລະຈະຂ້າພຣະອົງເສັຽ.⁵“ຈະບໍ່ເຮັດໃນລະຫວ່າງວັນເທສະການ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍທ່າມກາງພົນລະເມືອງ.”

⁶ໃນລະຫວ່າງທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າປຣະທັບຢູ່ບ້ານເບັດທານີໃນເຮືອນຂອງຊີໂມນຄົນຂີ້ທູດ,⁷ມີຍິງຜູ້ຫນຶ່ງຖືເຕົ້າຫີນຂາວເຕັມດ້ວຍນ້ຳມັນຫອມທີ່ມີລາຄາແພງເຂົ້າມາເຝົ້າພຣະອົງ ແລ້ວນາງໄດ້ຖອກນ້ຳຫອມໃສ່ພຣະສຽນຂອງພຣະອົງ.⁸ແຕ່ເມື່ອພວກສາວົກເຫັນດັ່ງນັ້ນກໍເຄື່ອງໃຈແລະຈິ່ງເວົ້າວ່າ, “ເຫດໃດຈິ່ງເຮັດໃຫ້ເສັຽຂອງ ຢ່າງນີ້?⁹ເພາະຖ້າຂາຍນ້ຳມັນຫອມນີ້ກໍຄົງໄດ້ເງິນຫລວງຫລາຍແລ້ວຈະແຈກໃຫ້ຄົນຍາກຈົນກໍໄດ້.”

¹⁰ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຊາບຄວາມຄິດນີ້, ຈິ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກທ່ານກວນໃຈຍິງນີ້? ເພາະນາງໄດ້ເຮັດການດີແກ່ເຮົາແລ້ວ.¹¹ດ້ວຍວ່າຄົນຍາກຈົນມີຢູ່ກັບພວກທ່ານສະເຫມີ, ແຕ່ຝ່າຍເຮົາບໍ່ຢູ່ກັບພວກທ່ານສະເຫມີໄປ.

¹²ດ້ວຍວ່າການທີ່ນາງໄດ້ຖອກນ້ຳມັນຫອມໃສ່ກາຍຂອງເຮົາ, ນາງກໍໄດ້ເຮັດເພື່ອການຝັງຂອງເຮົາ.¹³ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ບ່ອນໃດກໍຕາມ ທີ່ຂ່າວປະເສີດນີ້ໄດ້ຖືກເທສະຫນາປະກາດໃນທົ່ວໂລກ, ໃນສິ່ງທີ່ຍິງຄົນນີ້ໄດ້ກະທຳ ເພື່ອເປັນທີ່ຣະນຶກເຖິງນາງ.”

¹⁴ເວລານັ້ນຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກສິບສອງດັ່ງກ່າວ, ຜູ້ຊື່ຢູດາອິສະກາຣີອົດ, ໄດ້ໄປຫາພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ,¹⁵ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານ, ຂ້ານ້ອຍຈະມອບພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ ແລ້ວພວກທ່ານຈະຍອມໃຫ້ອັນໃດໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ?” ພວກເຂົາຈິ່ງເອົາເງິນສາມສິບຫລຽນໃຫ້ແກ່ຢູດາ.¹⁶ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ຢູດາໄດ້ຊອກຫາໂອກາດເພື່ອຈະມອບພຣະອົງໄວ້ກັບພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ.

¹⁷ເມື່ອວັນຕົ້ນເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ພວກສາວົກໄດ້ມາທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານປະສົງຈະໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຈັດແຈ່ງປັດສະຄາໃຫ້ເພິ່ນຮັບປະທານບ່ອນໃດ?”¹⁸ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປຫາຄົນຫນຶ່ງໃນເມືອງ ແລະ ບອກວ່າ ‘ອາຈານກ່າວວ່າ ເວລາກຳນົດຂອງເຮົາມາໃກ້ແລ້ວ ເຮົາຈະຖືສິລປັດສະຄາທີ່ເຮືອນຂອງທ່ານພ້ອມກັບສາວົກຂອງເຮົາ.”¹⁹ແລ້ວພວກສາວົກຈິ່ງໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງສັ່ງ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຈັດແຈ່ງປັດສະຄາໄວ້ພ້ອມ.

²⁰ຄັນເຖິງເວລາຄ່ຳແລ້ວພຣະອົງຊົງປະທັບຮ່ວມໂຕະກັບພວກສາວົກສິບສອງຄົນ.²¹ຂະນະກຳລັງຮັບປະທານອາຫານຢູ່, ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ຄົນຫນຶ່ງໃນພວກທ່ານຈະທໍຣະຍົດຕໍ່ເຮົາ.”²²ຝ່າຍສາວົກກໍມີຄວາມທຸກໃຈຫລາຍ, ແລະ ທຸກຄົນຕ່າງກໍຕັ້ງຕົ້ນທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ບໍ່ອາດຈະແມ່ນຂ້ານ້ອຍຕິ໊?”

²³ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຈ້ຳຮ່ວມຈານດຽວກັນກັບເຮົານີ້ແຫລະ ຄືຄົນຈະທໍຣະຍົດຕໍ່ເຮົາ.²⁴ບຸດມະນຸດສະເດັດໄປຕາມທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີເຖິງເລື່ອງພຣະອົງນັ້ນ ແຕ່ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ຈະທໍຣະຍົດຕໍ່ບຸດມະນຸດ ຖ້າຜູ້ນັ້ນບໍ່ເກີດມາກໍດີກວ່າ.”²⁵ຢູດາຜູ້ທີ່ທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງທູນຖາມວ່າ, “ພຣະອາຈານ ບໍ່ອາດຈະແມ່ນຂ້ານ້ອຍຕີ໊?” ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ທ່ານເວົ້າເອງແລ້ວ.”

²⁶ລະຫວ່າງກຳລັງຮັບປະທານອາຫານຢູ່ນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຊົງຈັບເຂົ້າຈີ່ມາ ແລະ ເມື່ອຂໍພຣະພອນແລ້ວ. ພຣະອົງຊົງຫັກເຂົ້າຈີ່ນັ້ນໃຫ້ພວກສາວົກ ໂດຍຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຮັບ, ແລະກິນສາເຖີດ, ນີ້ແຫລະຄືກາຍຂອງເຮົາ.”

²⁷ແລ້ວພຣະອົງຊົງຈັບເອົາຈອກມາໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ, ແລະ ໄດ້ຍື່ນໃຫ້ເຂົາ ໂດຍຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງດື່ມຈອກນີ້, ທຸກຄົນເຖີດ.²⁸ເພາະວ່ານີ້ແຫລະເປັນເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຫລັ່ງອອກມາ ເພື່ອຍົກໂທດບາບຂອງຄົນຈຳນວນຫລາຍ.²⁹ແຕ່ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ດືມນ້ຳຜົນອະງຸ່ນຕໍ່ໄປອີກຈົນກວ່າວັນນັ້ນຈະມາເຖິງ ຄືວັນທີ່ຈະດື່ມນ້ຳອະງຸ່ນໃຫມ່ກັບພວກທ່ານໃນຣາຊະອານາຈັກພຣະບິດາຂອງເຮົາ.”

³⁰ເມື່ອພວກເຂົາຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍພາກັນອອກໄປຍັງພູຫມາກກອກເທດ.³¹ແລ້ວເມື່ອນັ້ນພຣະເຢຊູຊົງກ່າວກັບພວກສາວົກວ່າ, “ໃນຄືນນີ້ທ່ານທຸກຄົນຈະສະດຸດໃຈເພາະເຮົາ, ເພາະມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີວ່າ ‘ເຮົາຈະປະຫານຜູ້ລ້ຽງແກະ ແລະ ຝູງແກະນັ້ນຈະແຕກຊະກັນໄປ.³²ແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ເຮົາຖືກຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍແລ້ວ, ເຮົາຈະໄປເຖິງແຂວງຄາລີເລກ່ອນຫນ້າພວກທ່ານ.”

³³ຝ່າຍເປໂຕຈິ່ງທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າຄົນທັງປວງຈະສະດຸດໃຈເພາະທ່ານ, ຝ່າຍຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ສະດຸດໃຈຈັກເທື່ອ.”³⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເປໂຕວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ "ໃນຄືນວັນນີ້ກ່ອນໄກ່ຈະຂັນ ທ່ານຈະປະຕິເສດເຮົາເຖິງສາມເທື່ອ.”³⁵ເປໂຕໄດ້ທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ເຖິງແມ່ນຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຕາຍກັບທ່ານ ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປະຕິເສດທ່ານຈັກເທື່ອ” ຝ່າຍພວກສາວົກກໍທູນຢ່າງນັ້ນເຫມືອນກັບທຸກຄົນ.

³⁶ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍສະເດັດພ້ອມກັບພວກສາວົກ ໄປເຖິງບ່ອນຫນຶ່ງຊື່ເຄັດເຊມາເນ ແລ້ວຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງນັ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ ຂະນະທີ່ເຮົາຈະໄປອ້ອນວອນອະທິຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.”³⁷ພຣະອົງຊົງພາເປໂຕ ແລະ ລູກຊາຍທັງສອງຂອງເຊເບດາຍໄປນຳ ແລະ ຊົງເລີ້ມຕົ້ນເກີດມີຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ທຸກໃຈຫລາຍ.³⁸ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຈິດໃຈຂອງເຮົາທຸກຫນັກແທບຈະຕາຍຢູ່ແລ້ວ, ຈົ່ງຄົງຢູ່ ແລະ ເຝົ້າເບິ່ງກັບເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້ເຖີ້ນ.”

³⁹ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດໄປຕື່ມອີກຫນ້ອຍຫນຶ່ງ, ຈິ່ງຊົງຫມູບພຣະພັກລົງເຖິງດິນ ແລະ ໄດ້ອ້ອນວອນອະທິຖານວ່າ, “ໂອພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ຖ້າເປັນໄດ້ຂໍໃຫ້ຈອກນີ້ເລື່ອນພົ້ນໄປຈາກລູກຖ້ອນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍດີ, ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນໄປຕາມໃຈປາຖນາຂອງລູກ ແຕ່ໃຫ້ເປັນໄປຕາມພຣະທັຍຂອງພຣະອົງເຖີ້ນ.”⁴⁰ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ສະເດັດກັບມາຫາສາວົກເຫລົ່ານັ້ນ ຊົງເຫັນເຂົານອນຫລັບຢູ່ ແລະ ຊົງກ່າວແກ່ເປໂຕວ່າ, “ເປັນຈັງໃດ ພວກທ່ານບໍ່ສາມາດຈະຄອຍເຝົ້າຢູ່ກັບເຮົາແມ່ນແຕ່ຊົ່ວໂມງດຽວບໍ?⁴¹ຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງ ແລະ ອ້ອນວອນ ຢູ່ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຕົກໃນການທົດລອງ ຈິດໃຈພ້ອມຢູ່ແລ້ວກໍຈິງ ແຕ່ກາຍກໍອ່ອນກຳລັງ.”

⁴²ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກໄປອີກເປັນເທື່ອທີສອງ ຊົງອ້ອນວອນວ່າ, “ພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ຖ້າຈອກນີ້ເລື່ອນພົ້ນໄປບໍ່ໄດ້ເວັ້ນແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈຳຕ້ອງດື່ມ, ແລ້ວກໍຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ.”⁴³ພຣະອົງສະເດັດກັບຄືນມາກໍຊົງເຫັນພວກສາວົກນອນຫລັບຢູ່ເພາະຕາຂອງເຂົາມືນບໍ່ຂຶ້ນ.⁴⁴ຈິ່ງຊົງປະເຂົາໄວ້, ພຣະອົງກໍໄດ້ສະເດັດໄປອ້ອນວອນເປັນເທື່ອທີ່ສາມ ໂດຍຊົງກ່າວຄຳເກົ່ານັ້ນອີກ.

⁴⁵ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ສະເດັດມາຍັງພວກສາວົກແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານຍັງນອນຫລັບເຊົາເມື່ອຍຢູ່ບໍ? ເບິ່ງແມ, ເວລາມາໃກ້ແລ້ວ, ແລະ ບຸດມະນຸດກຳລັງຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຄົນບາບ.⁴⁶ຈົ່ງລຸກຂື້ນ ແລະ ໄປກັນເທາະ. ເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ທໍຣະຍົດເຮົານັ້ນມາໃກ້ແລ້ວ.”

⁴⁷ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຍັງຊົງກ່າວບໍ່ທັນຂາດຄຳ, ຫນຶ່ງໃນຈຳພວກສິບສອງຄົນນັ້ນຄືຢູດາ, ໄດ້ເຂົ້າມາພ້ອມດ້ວຍປະຊາຊົນຈຳນວນຫລາຍ ມາພ້ອມກັບພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ກັບພວກຜູ້ອາວຸໂສຖືດາບ ແລະ ຖືໄມ້ຕະບອງມານຳ.⁴⁸ໃນເວລານັ້ນຄົນທີ່ຈະທໍຣະຍົດພຣະເຢຊູໄດ້ໃຫ້ສັນຍານໃຫ້ແກ່ເຂົາວ່າ, “ເຮົາຈະຈູບຜູ້ໃດ, ກໍແມ່ນຜູ້ນັ້ນແຫລະ ຈົ່ງຈັບກຸມລາວໄວ້.”

⁴⁹ໃນທັນໃດນັ້ນເອງຢູດາເຂົ້າມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລ້ວທູນວ່າ, “ສະບາຍດີ, ທ່ານອາຈານ!” ແລ້ວເຂົາກໍຈູບພຣະອົງ.⁵⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າແກ່ຢູດາວ່າ, “ສະຫາຍເອີຍ, ທ່ານມາທີ່ນີ້ເຮັດຫຍັງ.” ແລ້ວຄົນເຫລົ່ານັ້ນເຂົ້າມາ, ແລະ ຍື່ນມືເພື່ອຈັບກຸມພຣະເຢຊູໄວ້.

⁵¹ເບິ່ງແມ, ມີຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ກັບພຣະເຢຊູ ຊັກດາບອອກ ແລະ ໄດ້ຟັນຫູຂ້ອຍໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງຂອງມະຫາປະໂລຫິດຂາດເບື້ອງຫນຶ່ງ.⁵²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງຊົງບອກຜູ້ນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງເອົາດາບຂອງທ່ານມ້ຽນໄວ້, ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ຖືດາບກໍຈະຖືກທຳລາຍດ້ວຍດາບ.⁵³ທ່ານຄິດວ່າເຮົາຈະຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະບິດາຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ບໍ? ແລະ ໃນທັນທີພຣະອົງຈະໃຊ້ຫມູ່ທູດສະຫວັນມາຫາເຮົາກວ່າສິບສອງກອງທັບບໍ່ໄດ້ບໍ?⁵⁴ແຕ່ຖ້າຢ່າງນັ້ນພຣະຄັມພີທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ ຈະເຮັດສຳເລັດໄດ້ຢ່າງໃດ, ເພາະສະນັ້ນສິ່ງນີ້ຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ?”

⁵⁵ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວກັບປວງຊົນວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍຖືດາບຖືໄມ້ຕະບອງອອກມາຈັບເຮົາເຫມືອນຈັບໂຈນບໍ? ເຮົາໄດ້ນັ່ງສັ່ງສອນໃນບໍລິເວນພຣະວິຫານທຸກວັນ ແລະ ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຈັບເຮົາ.⁵⁶ແຕ່ເຫດການທັງປວງນີ້ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນເພື່ອຈະສຳເລັດຕາມທີ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ຂຽນໄວ້.” ຫລັງຈາກນັ້ນພວກສາວົກທັງຫມົດໄດ້ປະພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ພາກັນຫນີໄປ.

⁵⁷ພວກທີ່ຈັບພຣະເຢຊູໄດ້ພາພຣະອົງໄປຫາມະຫາປະໂລຫິດຊື່ກາຢະຟາ, ບ່ອນທີ່ພວກນັກທັມ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສໄດ້ມາປະຊຸມກັນນັ້ນ.⁵⁸ແຕ່ເປໂຕໄດ້ຕາມພຣະອົງໄປໃນໄລຍະຫ່າງໆ ຈົນມາເຖິງເດີ່ນບ້ານຂອງມະຫາປະໂລຫິດແລ້ວເຂົ້າໄປນັ່ງຢູ່ກາງເດີນບ້ານກັບພວກຍາມ ເພື່ອຊອມເບິ່ງວ່າທີ່ສຸດຂອງເລື່ອງນັ້ນຈະເປັນຢ່າງໃດ.

⁵⁹ໃນເວລານັ້ນ ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ກັບບັນດາສະມາຊິກສານ ໄດ້ຫາພະຍານຕົວະມາເບີກຕໍ່ສູ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ເພື່ອຂ້າພຣະອົງເສັຽ.⁶⁰ເຖິງແມ່ນວ່າມີພະຍານຕົວະຫລາຍປາກມາໃຫ້ການກໍດີ ແຕ່ພວກເຂົາກໍຫາຫລັກຖານຫຍັງບໍ່ໄດ້. ແຕ່ຫລັງຈາກນັ້ນມີສອງຄົນໄດ້ມາໃຫ້ການວ່າ,⁶¹“ຜູ້ນີ້ແຫລະ, ໄດ້ກ່າວວ່າເຮົາສາມາດຈະມ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈະສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ພາຍໃນສາມວັນ’.”

⁶²ມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ຢືນຂຶ້ນແລະ ໄດ້ຖາມພຣະອົງວ່າ, “ເຈົ້າຈະບໍ່ຕອບຫຍັງບໍ? ຄຳພະຍານທີ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ກ່າວຕໍ່ສູ້ເຈົ້າດ້ວຍເລື່ອງອັນໃດ?”⁶³ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງມິດຢູ່ ແລ້ວມະຫາປະໂລຫິດຈິ່ງກ່າວວ່າ, “ເຮົາໃຫ້ເຈົ້າສາບານໂດຍອ້າງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ໃຫ້ເຈົ້າບອກເຮົາວ່າເຈົ້າເປັນພຣະຄຣິດພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຫລືບໍ່?”⁶⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ທ່ານເວົ້ານັ້ນແລ້ວ, ແຕ່ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ຕັ້ງແຕ່ນີ້ຕໍ່ໄປພວກທ່ານຈະເຫັນບຸດມະນຸດນັ່ງຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບ ແລະ ກຳລັງສະເດັດມາເທິງເມກໃນທ້ອງຟ້າ.”

⁶⁵ແລ້ວມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນອອກ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ມັນໄດ້ເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າແລ້ວ! ແລ້ວພວກເຮົາຍັງຈະຕ້ອງການພະຍານອັນໃດອີກ? ນີ້ແຫລະ, ທ່ານໄດ້ຍິນຄຳປະຫມາດພຣະເຈົ້ານັ້ນແລ້ວ.⁶⁶ພວກທ່ານຄິດເຫັນຢ່າງໃດ?” ພວກເຂົາກໍຕອບວ່າ, “ມັນສົມຄວນຕາຍ.”

⁶⁷ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຖົ່ມນ້ຳລາຍໃສ່ພຣະພັກ ແລະ ທັງທຸບຕີພຣະອົງ, ແລະ ບາງຄົນໄດ້ເອົາມືຕົບພຣະອົງ,⁶⁸ແລ້ວເວົ້າວ່າ, “ຖ້າແມ່ນພຣະຄຣິດ, ຈົ່ງທວາຍໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາຮັບຮູ້ວ່າແມ່ນໃຜຕົບມຶງ?”

⁶⁹ຂະນະທີ່ເປໂຕນັ່ງຢູ່ນອກກາງເດີ່ນນອກບ້ານຢູ່ນັ້ນ, ແລະ ມີຍິງໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງມາຫາກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າເຄີຍຢູ່ກັບເຢຊູໄທຄາລີເລເຫມືອນກັນ.”⁷⁰ແຕ່ເປໂຕຕອບປະຕິເສດຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນ, ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ເລື່ອງ.”

⁷¹ເມື່ອລາວຍ່າງອອກໄປປະຕູບ້ານ ມີຍິງໃຊ້ອີກຄົນຫນຶ່ງຫລຽວເຫັນ ຈິ່ງກ່າວແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ຫັ້ນວ່າ, “ຄົນນີ້ແຫລະ, ເຄີຍຢູ່ກັບເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ.”⁷²ເປໂຕໄດ້ປະຕິເສດທັງສາບານວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກຊາຍຄົນນັ້ນ!”

⁷³ຫລັງຈາກນັ້ນຫນ້ອຍຫນຶ່ງ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢືນຢູ່ໃກ້ໆກັນນັ້ນກໍມາເວົ້າກັບເປໂຕວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ, ເຈົ້າເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກນັ້ນແທ້ ດ້ວຍວ່າສຳນຽງຂອງເຈົ້າກໍສໍ່ໃຫ້ຮູ້ໂຕເອງ.”⁷⁴ຈາກນັ້ນເປໂຕກໍຕັ້ງຕົ້ນປ້ອຍດ່າ ແລະ ສາບານວ່າ, “ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກຄົນນັ້ນ, ” ແລະ ໃນທັນໃດນັ້ນໄກ່ກໍຂັນ.⁷⁵ເປໂຕຈິ່ງໄດ້ຣະນຶກເຖິງຄຳທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວໄວ້ວ່າ, “ກ່ອນໄກ່ຂັນ ທ່ານຈະປະຕິເສດເຮົາເຖິງສາມເທື່ອ,” ແລ້ວເປໂຕກໍອອກໄປຂ້າງນອກຮ້ອງໄຫ້ຂົມຂື່ນເປັນທຸກຫນັກໃຈ.

27

¹ເມື່ອຮຸ່ງເຊົ້າມາ, ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດທັງຫມົດ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສຂອງພົນລະເມືອງທັງຫມົດ ໄດ້ປຶກສາກັນຕໍ່ສູ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າເພື່ອຈະປະຫານຊີວິດພຣະອົງ.²ພວກເຂົາໄດ້ມັດພຣະອົງ, ແລະ ພາໄປມອບໃຫ້ປີລາດຜູ້ປົກຄອງ.

³ຫລັງຈາກນັ້ນຢູດາ, ຜູ້ທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງນັ້ນ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນວ່າພຣະອົງຕ້ອງຖືກໂທດ, ເຂົາກໍກິນແຫນງໄດ້ກັບໃຈ ແລະ ຈິ່ງໄດ້ນຳເອົາເງິນສາມສິບຫລຽນນັ້ນມາສົ່ງຄືນໃຫ້ແກ່ພວກປະໂລຫິດ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສ,⁴ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຜິດບາບແລ້ວ ເພາະໄດ້ມອບຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍ.” ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຕອບວ່າ, “ການນັ້ນແມ່ນທຸລະອັນໃດກັບພວກເຮົາ? ໃຫ້ເປັນທຸລະຂອງເຈົ້າເອງ.”⁵ແລ້ວຢູດາຈິ່ງໂຍນຖິ້ມເງິນໄວ້ໃນພຣະວິຫານ, ແລະ ຈາກໄປແລ້ວອອກໄປຜູກຄໍຕົວເອງຕາຍເສັຽ.

⁶ບັນດາຫົວຫນ້າປະໂລຫິດຈິ່ງເກັບເອົາເງິນນັ້ນໄວ້ແລ້ວເວົ້າວ່າ, “ເປັນການຜິດກົດບັນຍັດທີ່ຈະເກັບເງິນນັ້ນໄວ້ໃນຄັງພຣະວິຫານ, ເພາະເປັນຄ່າເລືອດ.”⁷ພວກເຂົາໄດ້ປຶກສາຕົກລົງກັນ ແລ້ວຈິ່ງໄດ້ເອົາເງິນນັ້ນໄປຊື້ດິນຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້.⁸ເພື່ອໃຫ້ເປັນບ່ອນຝັງສົບຄົນຕ່າງດ້າວ. ເພາະສັນນັ້ນເຂົາຈິ່ງເອີ້ນທີ່ດິນນັ້ນວ່າ "ດິນເລືອດ" ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

⁹ເມື່ອນັ້ນກໍສຳເລັດຕາມພຣະທັມທີ່ຊົງບອກໄວ້ ໂດຍເຢເຣມີຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ທີ່ວ່າ, “ເຂົາໄດ້ຮັບເງິນສາມສິບຫລຽນ ຊຶ່ງເປັນລາຄາຜູ້ນັ້ນ ທີ່ຄົນອິສະຣາເອນໄດ້ຕີລາຄາໄວ້,¹⁰ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເງິນນັ້ນໄປເປັນຄ່າສຳລັບນາຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້, ຕາມທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າໄວ້.”

¹¹ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ປົກຄອງ, ແລະ ຜູ້ປົກຄອງຈິ່ງໄດ້ຖາມພຣະອົງວ່າ, “ເຈົ້າເປັນກະສັດຂອງຊາດຢິວບໍ?” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ຕາມທີ່ທ່ານເວົ້ານັ້ນແລ້ວ.”¹²ແຕ່ເມື່ອພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສ, ໄດ້ກ່າວໂທດໃສ່ພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຊົງຕອບປະການໃດ.¹³ໃນເວລານັ້ນ ປີລາດຈິ່ງກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, “ພວກເຂົາໃສ່ຮ້າຍຕໍ່ສູ້ທ່ານຫລາຍປະການ ທ່ານບໍ່ໄດ້ຍິນບໍ?.”¹⁴ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງຕອບຈັກຄຳ ຈົນຜູ້ປົກຄອງປະຫລາດໃຈຫລາຍ.

¹⁵ມີທຳນຽມທີ່ຜູ້ປົກຄອງຈະປ່ອຍນັກໂທດຄົນຫນຶ່ງ ຕາມທີ່ປະຊາຊົນຮ້ອງຂໍ.¹⁶ໃນຄາວນັ້ນມີນັກໂທດຄົນຫນຶ່ງຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຮູ້ຈັກທົ່ວໄປ ຊື່ບາຣາບາ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນເມື່ອປະຊາຊົນມາປະຊຸມກັນແລ້ວ ປີລາດໄດ້ຖາມເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຢາກໃຫ້ເຮົາປ່ອຍຜູ້ໃດ ປ່ອຍບາຣາບາ ຫລື ເຢຊູຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າພຣະຄຣິດ?”¹⁸ເພາະປີລາດຮູ້ຢູ່ວ່າພວກເຂົາໄດ້ມອບພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ແກ່ລາວໄວ້ດ້ວຍຄວາມອິດສາ.¹⁹ໃນຂະນະທີ່ປີລາດນັ່ງຢູ່ບ່ອນພິພາກສານັ້ນ, ພັນຣະຍາຂອງທ່ານໄດ້ໃຊ້ຄົນມາຮຽນວ່າ, “ຢ່າໄດ້ພົວພັນກັບເລື່ອງຄົນທີ່ບໍ່ມີຜິດນັ້ນ. ດ້ວຍວ່າວັນນີ້ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມທຸກໃຈຫລາຍຍ້ອນຂ້ານ້ອຍມີຄວາມຝັນກ່ຽວກັບຜູ້ນີ້.”

²⁰ຂະນະນັ້ນຫົວຫນ້າພວກປະໂລຫິດ ແລະ ພວກອາວຸໂສໄດ້ ປຸກລະດົມໃຫ້ປະຊາຊົນຮ້ອງຂໍໃຫ້ປ່ອຍບາຣາບາ, ແລະ ໃຫ້ຂ້າພຣະເຢຊູເຈົ້າເສັຽ.²¹ແລ້ວຜູ້ປົກຄອງຈິ່ງຖາມເຂົາອີກວ່າ, “ໃນສອງຄົນນີ້ພວກເຈົ້າຢາກໃຫ້ເຮົາປ່ອຍຜູ້ໃດ?” ເຂົາຕອບວ່າ, “ບາຣາບາ.”²²ແລ້ວປີລາດຈິ່ງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນ, ເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດ ແກ່ເຢຊູຜູ້ເອີ້ນວ່າພຣະຄຣິດ?” ພວກເຂົາພາກັນຕອບວ່າ, “ໃຫ້ຄຶງເຂົາທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.”

²³ແລ້ວປີລາດຈິ່ງເວົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງ, ຄົນນີ້ໄດ້ເຮັດຜິດອັນໃດ?” ແຕ່ພວກເຂົາກໍພາກັນຮ້ອງຂຶ້ນຕື່ມວ່າ, “ໃຫ້ຄຶງເຂົາເສັຽທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.”²⁴ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອປີລາດໄດ້ເຫັນວ່າຕົນເອງບໍ່ສາມາດເຮັດສິ່ງໃດໄດ້, ມີແຕ່ຈະເກີດການວຸ້ນວາຍຂຶ້ນ, ທ່ານຈິ່ງໄດ້ເອົານ້ຳມາລ້າງມືຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນເລື່ອງການຕາຍ ຂອງຜູ້ນີ້. ໃຫ້ເປັນທຸຣະຂອງພວກເຈົ້າເອງສາ.”

²⁵ປະຊາຊົນພາກັນຕອບວ່າ, “ໃຫ້ໂທດເລື່ອງຄວາມຕາຍຂອງມັນຕົກໃສ່ພວກເຮົາ ແລະ ລູກຫລານຂອງພວກເຮົາ.”²⁶ຈາກນັ້ນປີລາດຈິ່ງປ່ອຍບາຮາບາໃຫ້ເຂົາ ແລະ ເມື່ອໃຫ້ຂ້ຽນພຣະເຢຊູເຈົ້າແລ້ວ ກໍມອບໃຫ້ຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

²⁷ແລ້ວພວກທະຫານຂອງຜູ້ປົກຄອງໄດ້ພາພຣະເຢຊູເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນເດີ່ນບ້ານຂອງຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ໄດ້ຮວບຮວມທະຫານທັງກອງມາອ້ອມພຣະອົງໄວ້.²⁸ພວກເຂົາໄດ້ແກ້ເຄື່ອງທົງຂອງພຣະອົງອອກ ແລ້ວເອົາເສື້ອສີແດງສົດມານຸ່ງໃຫ້ພຣະອົງ.²⁹ພວກເຂົາໄດ້ເອົາມົງກຸດຫນາມມາສຸບໃສ່ຫົວຂອງພຣະອົງ, ແລ້ວເອົາໄມ້ອໍ້ໃຫ້ພຣະອົງຖືໄວ້ໃນພຣະຫັດເບື້ອງຂວາ ແລະ ຄຸເຂົ່າລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ, ກ່າວຄຳເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງວ່າ, “ກະສັດຂອງຊາດຢິວເອີຍ, ຂໍຊົງພຣະຈະເຣີນເຖີ້ນ!”

³⁰ພວກເຂົາໄດ້ຖົ່ມນ້ຳລາຍໃສ່ພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ເອົາໄມ້ອໍ້ນັ້ນຕີຫົວພຣະອົງຫລາຍຄັ້ງຕີແລ້ວຕີອີກ.³¹ເມື່ອພວກເຂົາເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ຖອດເຄື່ອງອອກຈາກພຣະອົງ ແລະ ເອົາເຄື່ອງຂອງພຣະອົງເອງມານຸ່ງໃຫ້ ແລະ ໄດ້ນຳພຣະອົງອອກໄປເພື່ອຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

³²ຂະນະທີ່ພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ພົບຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຊື່ຊີໂມນມາຈາກໄທກີເຣເນ, ຈິ່ງເກນຄົນນັ້ນໃຫ້ແບກໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະອົງໄປ.³³ເມື່ອມາເຖິງບ່ອນຫນຶ່ງເອີ້ນວ່າໂຄລະໂຄທາ ທີ່ແປວ່າ "ກະໂຫລກຫົວ."³⁴ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເຫລົ້າແວງປະສົມກັບນ້ຳບີມາໃຫ້ພຣະອົງດື່ມ. ແຕ່ເມື່ອຊົງຊິມແລ້ວ, ພຣະອົງບໍ່ຊົງຍອມດື່ມ.

³⁵ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຄຶງພຣະອົງທີ່ໄມ້ກາງແຂນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເອົາເຄື່ອງຂອງພຣະອົງມາຈົກສະຫລາກແບ່ງປັນກັນ.³⁶ແລ້ວກໍພາກັນນັ່ງເຝົ້າພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.³⁷ພວກເຂົາຕິດປ້າຍທີ່ມີຂໍ້ຄວາມກ່າວໂທດຕິດໄວ້ເຫນືອຫົວຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງອ່ານວ່າ, “ຜູ້ນີ້ຄືເຢຊູກະສັດຂອງຊາດຢິວ.”

³⁸ມີໂຈນສອງຄົນຖືກຄຶງກາງແຂນພ້ອມກັບພຣະອົງ, ທີ່ເບື້ອງຂວາຄົນຫນຶ່ງ ແລະ ເບື້ອງຊ້າຍຄົນຫນຶ່ງ.³⁹ຝ່າຍຄົນທັງປວງທີ່ຍ່າງຜ່ານໄປມານັ້ນ, ກໍຫມິ່ນປະຫມາດພຣະອົງ ແລະ ແກວ່ງຫົວເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງ, ແລະ ກ່າວວ່າ,⁴⁰ແລະ ສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ໃນສາມວັນເອີຍ, ຈົ່ງຊ່ວຍຕົວເອງໃຫ້ພົ້ນແມ!, ຖ້າເຈົ້າເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ກໍ ຈົ່ງລົງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນສະ!”

⁴¹ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ກັບພວກນັກທັມ ແລະພວກຜູ້ອາວຸໂສກໍໄດ້ເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງວ່າ,⁴²“ມັນຊ່ອຍຄົນອື່ນໃຫ້ພົ້ນໄດ້, ແຕ່ຊ່ອຍຕົວເອງບໍ່ໄດ້. ມັນເປັນກະສັດອິສະຣາເອນ. ໃຫ້ມັນລົງມາຈາກໄມ້ກາງເເຂນດຽວນີ້ແມ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະໄດ້ເຊື່ອຖືມັນ.

⁴³ທ່ານໄດ້ວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງພໍພຣະທັຍໃນທ່ານ, ກໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າໂຜດໃຫ້ທ່ານພົ້ນໄດ້ໃນບັດນີ້. ເພາະທ່ານໄດ້ເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ’.”⁴⁴ຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ ພວກໂຈນຜູ້ຖືກຄຶງໄວ້ພ້ອມກັນກັບພຣະອົງກໍໄດ້ກ່າວຄຳຫຍາບຊ້າຕໍ່ພຣະອົງເຫມືອນກັນ.

⁴⁵ໃນເວລານັ້ນ ໄດ້ເກີດການມືດມົວປົກຄຸມທົ່ວແຜ່ນດິນຕັ້ງແຕ່ທ່ຽງຈົນຮອດບ່າຍສາມໂມງ.⁴⁶ພໍຮອດເວລາປະມານບ່າຍສາມໂມງພຣະເຢຊູຊົງຮ້ອງສຽງດັ່ງວ່າ, “ເອລີ ເອລີ ແລມາ ຊາບັກທານີ” ເຊິ່ງມີຄວາມຫມາຍວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະອົງເອີຍ, ເຫດສັນໃດຈິ່ງຊົງປະຖິ້ມຂ້າພຣະອົງເສັຽ?”⁴⁷ເມື່ອບາງຄົນທີ່ຢືນຢູ່ນັ້ນເມື່ອໄດ້ຍິນກໍເວົ້າວ່າ, “ຄົນຜູ້ນີ້ເອີ້ນຫາອາລີຢາ.”

⁴⁸ໃນທັນໃດນັ້ນມີຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາແລ່ນໄປເອົາຟອງນ້ຳຈຸ່ມເຫລົ້າແວງສົ້ມໃຫ້ເຕັມ. ແລ້ວສຽບໃສ່ປາຍໄມ້ອໍ້ ແລະ ຍື່ນໃຫ້ພຣະອົງກິນ.⁴⁹ແຕ່ຄົນອື່ນເວົ້າວ່າ, “ຢ່າໄປຫຍຸ້ງກັບມັນເລີຍ, ຖ້າເບິ່ງກ່ອນວ່າເອລີຢາຈະມາຊ່ອຍມັນໃຫ້ພົ້ນຫລືບໍ່?”⁵⁰ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຊົງຮ້ອງສຽງດັ່ງຂຶ້ນອີກຄັ້ງດ້ວຍສຽງດັງ ແລ້ວຊົງສິ້ນລົມຫາຍໃຈ.

⁵¹ເບິ່ງແມ, ຜ້າກັ້ງໃນພຣະວິຫານກໍຊົງຖືກຈີກໄປເປັນສອງຕ່ອນ ຕັ້ງແຕ່ເທິງລົງເຖິງລຸ່ມ, ແລະ ແຜ່ນດິນກໍສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ, ແລະ ສີລາກໍແຕກອອກຈາກກັນ.⁵²ອຸບໂມງຝັງສົບກໍໄຂອອກ ສົບພວກໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຫລາຍຄົນທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວກໍເປັນຄືນມາ.⁵³ພວກເຂົາທັງຫລາຍຈິ່ງພາກັນອອກຈາກອຸບໂມງ ແລະ ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງເປັນຄືນມາ ແລ້ວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນສັກສິດປະກົດຕົວໃຫ້ຫລາຍຄົນເຫັນ.

⁵⁴ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອນາຍຮ້ອຍ ແລະ ທະຫານທີ່ເຝົ້າພຣະສົບພຣະເຢຊູຢູ່ນຳກັນ ເມື່ອໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນຫວັ່ນໄຫວ ແລະ ເຫດການທັງປວງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ, ກໍພາກັນຢ້ານຫລາຍຈິ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ຈິງແທ້ແລ້ວ, ທ່ານຜູ້ນີ້ແມ່ນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.”⁵⁵ຢູ່ທີ່ນັ້ນມີຜູ້ຍິງຫລາຍຄົນຄອຍເບິ່ງແຕ່ຫ່າງໄກ ຄືພວກຍິງທີ່ໄດ້ຕິດຕາມ ແລະບົວລະບັດພຣະເຢຊູຕັ້ງແຕ່ແຂວງຄາລີເລມາ.⁵⁶ໃນພວກນັ້ນມີມາຣິອາໄທມັກດາລາ, ມາຣິອາມານດາຂອງຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢເຊັບກັບມານດາຂອງລູກຊາຍຂອງເຊເບດາຍ.

⁵⁷ເມື່ອເຖິງເວລາຄ່ຳ, ມີເສດຖີຄົນຫນຶ່ງ ເຊິ່ງມາຈາກອາຣີມາທາຍ ຊື່ໂຢເຊັບ, ຜູ້ເປັນລູກສິດຄົນຫນຶ່ງຂອງພຣະເຢຊູເຫມືອນກັນ.⁵⁸ທ່ານຜູ້ນີ້ໄດ້ໄປຫາປີລາດຂໍເອົາພຣະສົບພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ແລ້ວປີລາດຈິ່ງຊົງໃຫ້ມອບພຣະສົບນັ້ນແກ່ເພິ່ນ.

⁵⁹ໂຢເຊັບໄດ້ນຳເອົາພຣະສົບ, ແລະ ຫຸ້ມຫໍ່ພຣະສົບໄວ້ດ້ວຍຜ້າປ່ານສະອາດ,⁶⁰ແລະ ນຳພຣະສົບໄປບັນຈຸວາງໃນອຸບໂມງໃຫມ່ຂອງຕົນ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ສະກັດໄວ້ໃນຫີນ. ແລະ ທ່ານກຶ່ງຫີນໃຫຍ່ກ້ອນຫນຶ່ງອັດປາກອຸບໂມງໄວ້ແລ້ວກໍຈາກຫນີໄປ.⁶¹ມາຣີ ຊາວມັກດາລາ ແລະ ມາຣິອາອີກຄົນຫນຶ່ງນັ້ນກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົານັ່ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າອຸບໂມງນັ້ນ.

⁶²ພໍຮຸ່ງເຊົ້າຂຶ້ນໃນວັນຕໍ່ມາ, ເຊິ່ງເປັນວັນຖັດຈາກວັນຈັດແຈ່ງ, ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ພາກັນໄປຫາປີລາດ.⁶³“ທ່ານຜູ້ປົກຄອງທີ່ນັບຖື, ພວກຜູ້ຂ້າຈື່ຈຳໄດ້ວ່າຄົນຫລອກລວງຜູ້ນັ້ນ ເມື່ອຍັງມີຊີວິດຢູ່ ມັນໄດ້ເວົ້າວ່າ ‘ພາຍຫລັງສາມວັນແລ້ວເຮົາຈະເປັນຄືນມາໃຫມ່’.⁶⁴ເຫດສັນນັ້ນຂໍທ່ານບັນຊາສັ່ງການເພື່ອໃຫ້ມີການເຝົ້າອຸບໂມງຝັງສົບ ໄວ້ຢ່າງແຂງແຮງຈົນເຖິງວັນຖ້ວນສາມ, ເພາະຢ້ານວ່າພວກສາວົກຂອງມັນຈະມາລັກເອົາສົບໄປແລ້ວຈະກ່າວຕໍ່ພົນລະເມືອງວ່າ, ‘ເພິ່ນເປັນຄືນມາຈາກຕາຍແລ້ວ’, ແລະ ການຫລອກລວງຄັ້ງສຸດທ້າຍນີ້ຈະຮ້າຍແຮງກວ່າຄັ້ງກ່ອນ.”

⁶⁵ປີລາດໄດ້ບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເອົາຄົນຍາມໄປເຖີດ ແລະ ຈົ່ງເຝົ້າໃຫ້ປອດພັຍເທົ່າທີ່ທ່ານຈະເຮັດໄດ້.”⁶⁶ແລະ ເຝົ້າອຸບໂມງຝັງສົບນັ້ນຢ່າງຄັກແນ່, ປະທັບຕາໃສ່ຫີນໄວ້ ແລະ ຕັ້ງທະຫານຍາມໃຫ້ເຝົ້າຢູ່.

28

¹ບັດນີ້ໃນວັນສະບາໂຕ, ເວລາໃກ້ຮຸ່ງເຊົ້າວັນຕົ້ນສັບປະດາ, ມາຣິອາ ໄທມັກດາລາ ແລະ ມາຣິອາອີກຄົນຫນຶ່ງກໍ່ໄດ້ພາກັນໄປເບິ່ງອຸບໂມງຝັງສົບ.²ເບິ່ງແມ, ໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ, ດ້ວຍວ່າມີທູດສະຫວັນຕົນຫນຶ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະ ໄດ້ກິ້ງກ້ອນຫີນອອກ, ແລ້ວກໍນັ່ງເທິງຫີນນັ້ນ.

³ໃບຫນ້າຂອງເພິ່ນນັ້ນເຫມືອນແສງຟ້າແມບ, ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງກໍຂາວເຫມືອນຫິມະ.⁴ແລະ ກາຍເປັນເຫມືອນຄົນຕາຍ.

⁵ທູດສະຫວັນຕົນນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ພວກຜູ້ຍິງວ່າ, “ຢ່າຢ້ານເລີຍ ດ້ວຍວ່າເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າພວກເຈົ້າມາຊອກຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.⁶ແຕ່ຖືກຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວແລ້ວ. ຈົ່ງມາເບິ່ງບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ບັນທົມຢູ່ນັ້ນ.⁷‘ພຣະອົງຖືກຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ, ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງສະເດັດໄປຍັງແຂວງຄາລີເລກ່ອນທ່ານທັງຫລາຍ. ພວກທ່ານຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ,’ ນີ້ແຫລະ, ເຮົາໄດ້ບອກພວກເຈົ້າແລ້ວ.”

⁸ພວກຜູ້ຍິງເຫລົ່ານັ້ນກໍຮີບແລ່ນອອກຈາກອຸບໂມງຝັງສົບຢ່າງໄວ ດ້ວຍທັງຢ້ານທັງຍິນດີຫລາຍ, ແລະ ໄດ້ແລ່ນໄປບອກພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ.⁹ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາພົບເຂົາ ແລະ ໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ພວກເຈົ້າເຖີ້ນ” ຍິງເຫລົ່ານັ້ນກໍເຂົ້າມາຈັບພຣະບາດນະມັດສະການພຣະອົງ.¹⁰“ຢ່າຊູ່ຢ້ານ ຈົ່ງໄປບອກພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ ໃຫ້ໄປຍັງແຂວງຄາລີເລ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ເຫັນເຮົາທີ່ນັ້ນ.”

¹¹ບັດນີ້ໃນຂະນະທີ່ພວກຜູ້ຍິງເຫລົ່ານັ້ນກຳລັງໄປ, ເບິ່ງແມ, ມີຜູ້ເຝົ້າຍາມບາງຄົນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ແລະ ໄດ້ເລົ່າເຫດການທັງປວງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ ໃຫ້ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດຂອງຕົນຟັງ.¹²ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສໄດ້ພົບ ປະຊຸມປຶກສາກັນເຖິງເລື່ອງທີ່ເກີດຂື້ນນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍເອົາເງິນຈຳນວນຫລາຍແຈກໃຫ້ພວກທະຫານເຫລົ່ານັ້ນ,¹³ແລະ ສັ່ງພວກທະຫານວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ ‘ພວກສາວົກຂອງ 'ພຣະເຢຊູ' ໄດ້ມາໃນເວລາກາງຄືນ ແລະ ໄດ້ລັກເອົາສົບໄປເວລາຫມູ່ເຮົານອນຫລັບຢູ່.

¹⁴ຖ້າເລື່ອງນີ້ຮູ້ໄປເຖິງຜູ້ປົກຄອງແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະເວົ້າແກ້ຕົວໃຫ້ທ່ານເອງ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າຕ້ອງກັງວົນໃຈ.”¹⁵ດັ່ງນັ້ນບັນດາທະຫານຈິ່ງໄດ້ຮັບເງິນແລະ ພວກເຂົາກໍພາກັນເຮັດຕາມຄຳແນະນຳນັ້ນ. ຊຶ່ງເລື່ອງນີ້ໄດ້ຊ່າລືໄປໃນບັນດາພວກຢິວ ແລະ ສືບເນື່ອງຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

¹⁶ແຕ່ພວກສາວົກສິບເອັດຄົນໄດ້ໄປຍັງແຂວງຄາລີເລ, ໄປເຖິງພູທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາກຳນົດໄວ້ກັບເຂົາ.¹⁷ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນພຣະອົງແລ້ວ, ພວກເຂົາຈິ່ງນະມັດສະການພຣະອົງ, ແຕ່ບາງຄົນກໍຍັງສົງໃສຢູ່.

¹⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຫາພວກເຂົາ ແລະ ຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ສິດທິອຳນາດທັງຫມົດໃນສະຫວັນ ແລະ ທີ່ແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ຊົງມອບໃຫ້ແກ່ເຮົາແລ້ວ.¹⁹ພວກທ່ານຈົ່ງອອກໄປ ແລະ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຄົນທຸກຊາດເປັນລູກສິດ. ບັບຕິສະມາພວກເຂົາໃນພຣະນາມຂອງພຣະບິດາ, ຂອງພຣະບຸດ, ແລະ ຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.

²⁰ສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ເຊື່ອຟັງສິ່ງສາຣະພັດຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຈົ້າໄວ້ແລ້ວນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍສະເຫມີໄປ, ຈົນກວ່າຈະເຖິງວັນທີ່ສິ້ນໂລກ."

ມາຣະໂກ

1

¹ນີ້ແມ່ນ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ເລື່ອງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.²ຕາມທີ່ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາໄດ້ ຂຽນໄວ້ດັ່ງນີ້ວ່າ: “ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະໃຊ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຂອງເຮົາໄປລ່ວງຫນ້າທ່ານ, ຜູ້ທີ່ຈະໄປຕຽມທາງໄວ້ໃຫ້ແກ່ທ່ານ.”³ສຽງຂອງຄົນຫນຶ່ງທີ່ຮ້ອງອອກໄປໃນຖິ່ນທຸຣະກັນດານວ່າ ‘ຈົ່ງຈັດຕຣຽມ ຫົນທາງຂອງພຣະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ພ້ອມ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຊື່ໄປ.’”

⁴ສະນັ້ນໂຢຮັນໄດ້ມາ, ກຳລັງໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະ ເທສະຫນາສັ່ງສອນໃນເລື່ອງການຮັບບັບຕິສະມາ ດ້ວຍການສາລະພາບກັບໃຈ ເພື່ອຮັບການຍົກໂທດບາບ.”⁵ປະຊາຊົນຢ່າງຫລວງຫລາຍຈາກແຂວງຢູດາຍ ແລະຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ອອກໄປຫາໂຢຮັນ, ຮັບບັບຕິສະມາທີ່ແມ່ນໍ້າຈໍແດນ ແລະ ສາລະພາບບາບຂອງຕົນເອງ.⁶ໂຢຮັນ, ຜູ້ນີ້ໃສ່ເສື້ອທີ່ເຮັດດ້ວຍຂົນອູດ ແລະ ໃສ່ສາຍຫນັງຮັດແອວ, ແລະ ກິນຕັກກະແຕນ ກັບນໍ້າເຜິ້ງປ່າ ເປັນອາຫານ.

⁷ໂຢຮັນປະກາດວ່າ, "ຍັງຈະມີທ່ານອີກຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຈະມາພາຍຫລັງ ຂ້າພຣະເຈົ້າພຣະອົງຈະມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າ, ແລະ ດ້ວຍຂ້າພຣະເຈົ້າ ບໍ່ສົມຄວນແມ່ນແຕ່ຈະກົ້ມລົງແກ້ສາຍຮັດເກີບຂອງພຣະອົງ.⁸ຂ້າພຣະເຈົ້າໃຫ້ບັບຕິສະມາທ່ານໃນນໍ້າ, ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ນີ້ຈະໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.”

⁹ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ມາຈາກເມືອງນາຊາເຣັດ ໃນແຂວງຄາລີເລ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາຈາກໂຢຮັນ ໃນແມ່ນໍ້າຈໍແດນ.¹⁰ໃນເວລາທີ່ ພຣະເຢຊູຂຶ້ນຈາກນໍ້າ, ກໍເຫັນທ້ອງຟ້າແຍກອອກ ແລະ ມີພຣະວິນຍານເຫມືອນດັ່ງນົກກາງແກລົງມາຢູ່ເທິງພຣະອົງ.¹¹ແລ້ວໄດ້ມີສຽງຫນຶ່ງດັງອອກມາຈາກສະຫວັນວ່າ, “ເຈົ້າເປັນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ, ເຮົາພໍໃຈເຈົ້າຫລາຍ.”

¹²ແລ້ວພຣະວິນຍານ ກໍດົນໃຈພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງທຸຣະກັນດານ,¹³ພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ, ຖືກມານຊາຕານທົດລອງ. ພຣະອົງຢູ່ ທ່າມກາງເຫລົ່າສັດຮ້າຍ, ແລະ ມີພວກທູດສະຫວັນຄອຍດູແລພຣະອົງ.

¹⁴ຫລັງຈາກທີ່ໂຢຮັນຖືກຄຸກ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍເຂົ້າໄປປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ແຂວງຄາລີເລ.¹⁵ພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ແລະ ຣາຊະອານາຈັກ ຂອງພຣະເຈົ້າກໍຢູ່ໃກ້ແລ້ວ. ຈົ່ງກັບໃຈໃຫມ່ ແລະ ເຊື່ອໃນຂ່າວປະເສີດເຖີ້ນ.”

¹⁶ຂະນະທີ່ ພຣະອົງກຳລັງຍ່າງຜ່ານມາທີ່ທະເລຄາລີເລນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ເຫັນຊີໂມນ ແລະ ອັນເດອານ້ອງຊາຍຂອງເຂົາກຳລັງຢ່ອນມອງຢູ່ທະເລ, ເພາະທັງສອງເປັນຄົນຫາປາ.¹⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຊົງກ່າວວ່າ, “ມາ, ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ, ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ທ່ານເປັນຜູ້ຫາຄົນ.”¹⁸ທັງສອງກໍປະມອງ ແລະ ເຮືອຂອງຕົນໄວ້ ແລ້ວຕິດຕາມ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປທັນທີ.

¹⁹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເດີນຕໍ່ໄປອີກຫນ້ອຍຫນຶ່ງພຣະອົງກໍເຫັນຢາໂກໂບລູກຊາຍຂອງເຊເບດາຍແລະໂຢຮັນ ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ ສອງຄົນນີ້ກຳລັງແປງມອງຂອງຕົນຢູ່ໃນເຮືອ.²⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງເອີ້ນໃຫ້ທັງສອງ ຕິດຕາມພຣະອົງ ທັງສອງຈຶ່ງປະພໍ່ຂອງຕົນ ຄື ເຊເບດາຍ ກັບລູກຈ້າງໄວ້ໃນເຮືອ ແລະ ຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.

²¹ແລະພວກເພິ່ນພາກັນໄປທີ່ ເມືອງກາເປນາອູມ ແລະໃນວັນສະບາໂຕ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນ ທັມະສາລາ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນສັ່ງສອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.²²ຜູ້ຄົນປະຫລາດໃຈໃນຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ເພາະພຣະອົງ ບໍ່ໄດ້ສອນເຫມືອນພວກທັມະຈານ ແລະ ແຕ່ເປັນຢ່າງຜູ້ມີສິດອຳນາດ.

²³ໃນເວລານັ້ນ ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃນທັມະສາລາ ທີ່ມີຜີຊົ່ວຮ້າຍສິງຢູ່ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,²⁴“ພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດເອີຍ ພຣະອົງມາຫຍຸ້ງກ່ຽວນຳພວກເຮົາເຮັດຫຍັງ? ພຣະອົງມາທີ່ນີ້ ເພື່ອທຳລາຍພວກເຮົາບໍ? ພວກເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າພຮະອົງເປັນຜູ້ໃດ. ພຣະອົງກໍເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ!”²⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ສັ່ງຫ້າມຜີຊົ່ວຮ້າຍ ນັ້ນວ່າ, “ມິດແມ ແລະ ອອກຈາກຊາຍຄົນນີ້ສາ!”²⁶ວິນຍານຮ້າຍນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາວຊັກດິ້ນຢ່າງແຮງ ແລະ ມັນກໍອອກຈາກຮ່າງຂອງເຂົາ ດ້ວຍສຽງຮ້ອງດັງ.

²⁷ຄົນທັງຫລາຍກໍງຶດປະຫລາດໃຈ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມກັນ ແລະ ກັນວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ຄຳສອນແບບໃຫມ່ຢ່າງມີສິດທິອຳນາດຢ່າງນັ້ນບໍ? ພຣະອົງສາມາດສັ່ງໃຫ້ວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍອອກໄປ ແລະ ມັນກໍຍອມຟັງພຣະອົງ!”²⁸ແລ້ວຊື່ສຽງ ຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຈຶ່ງຊ່າລືໄປທົ່ວທຸກທີ່ທຸກບ່ອນໃນແຂວງຄາລີເລ.

²⁹ຫລັງຈາກທີ່ອອກມາຈາກ ທັມະສາລາແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍພາກັນໄປທີ່ເຮືອນຂອງຊີໂມນ ແລະ ອັນເດອາ, ໂດຍມີຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢຮັນໄປນຳ.³⁰ເວລານັ້ນ ແມ່ເມັຽຂອງຊີໂມນ ກຳລັງນອນປ່ວຍດ້ວຍໄຂ້ສູງ, ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງບອກເລື່ອງຂອງນາງກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.³¹ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄປຫາ, ແລະ ຈັບມືນາງໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ; ໃນທັນໃດນັ້ນໄຂ້ກໍຫາຍ, ແລະ ນາງກໍຄອຍບົວລະບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງ ແລະ ພວກ ສາວົກ.

³²ໃນຕອນຄ້າຍແລງ, ພໍຕາເວັນຕົກດິນ, ປະຊາຊົນກໍພາທຸກຄົນທີ່ເຈັບປ່ວຍທັງຫມົດ ແລະ ຄົນທີ່ຖືກຜີມານຮ້າຍສິງມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ.³³ປະຊາຊົນໃນເມືອງທັງຫມົດ ໄດ້ມາອັ່ງອໍໂຮມກັນຢູ່ປະຕູ.³⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ຮັກສາຢຽວຢາຄົນປ່ວຍຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ໃຫ້ຫາຍຈາກໂຣກພັຍຕ່າງໆ ແລະ ຂັບໄລ່ວິນຍານຜີມານຮ້າຍຈຳນວນຫລາຍອອກຈາກຄົນ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ຜີຮ້າຍເວົ້າຫຍັງ ເພາະພວກມັນຮູ້ວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ໃດ.

³⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ, ຂະນະທີ່ຍັງມືດຢູ່; ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ອອກຈາກບ້ານແລະໄປຍັງສະຖານທີ່ງຽບສະຫງັດແລ້ວອະທິຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.³⁶ຊີໂມນກັບ ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ກັບເຂົາກໍພາກັນອອກໄປຊອກຫາພຣະອົງ,³⁷ເມື່ອພວກເຂົາພົບພຣະອົງກໍເວົ້າວ່າ, “ທຸກຄົນກຳລັງຊອກຫາ ພຣະອົງຢູ່.”

³⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຕອບວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາ ໄປບ່ອນອື່ນໄປຍັງເມືອງທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງເຖີດ, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ປະກາດໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ເພາະນີ້ຄືເຫດທີ່ເຮົາ ໄດ້ອອກມາທີ່ນີ້.”³⁹ພຣະອົງອອກໄປທົ່ວແຂວງຄາລີເລ, ເຂົ້າໄປສັ່ງສອນໃນທັມະສາລາ ແລະຂັບໄລ່ວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍອອກຈາກຄົນ.

⁴⁰ມີຊາຍທີ່ເປັນພະຍາດຂີ້ທູດຜູ້ຫນຶ່ງ ມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ລາວຄຸເຂົ່າລົງ ເເລະ ຂໍກັບພຣະອົງວ່າ “ຖ້າຫາກພຣະອົງພໍໃຈ, ກໍຈະເຮັດໃຫ້ ຂ້ານ້ອຍສະອາດດີໄດ້.”⁴¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າເກີດມີໃຈສົງສານ, ຈຶ່ງເດ່ມືອອກໄປແຕະຕ້ອງຕົວລາວ ແລະກ່າວວ່າ,“ເຮົາພໍໃຈໃຫ້ທ່ານຫາຍແລ້ວ ຈົ່ງດີສະອາດສາ.”⁴²ພະຍາດຂີ້ທູດກໍຫາຍໄປຈາກຊາຍຄົນນີ້, ແລະ ກາຍເປັນຄົນປົກກະຕິໃນທັນທີ.

⁴³ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳຊັບເຂົາຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ແລະບອກລາວໃຫ້ຫນີໄປ.⁴⁴ພຣະອົງກ່າວກັບລາວວ່າ, “ຢ່າບອກເລື່ອງນີ້ສູ່ຜູ້ໃດຟັງເປັນອັນຂາດ, ແຕ່ຈົ່ງໄປຫາປະໂລຫິດແລ້ວຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມທີ່ໂມເຊສັ່ງ, ເພື່ອເປັນພະຍານໃຫ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ”

⁴⁵ແຕ່ເມື່ອຊາຍຄົນນີ້ອອກໄປແລ້ວນັ້ນກໍເລີ້ມປະກາດຂ່າວນີ້ໃຫ້ຄົນອື່ນຮູ້ຈົນພຣະເຢຊູເຈົ້າບໍ່ອາດ ເຂົ້າໃນເມືອງໄດ້ຢ່າງເປີດເຜີຍອີກຕໍ່ໄປ. ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງໄດ້ໄປອາສັຍຢູ່ໃນບ່ອນປ່ຽວ ແລ້ວກໍຍັງມີຄົນຈາກທຸກທີ່ທຸກບ່ອນມາຫາພຣະອົງ.

2

¹ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ກັບຄືນໄປກາເປນາອູມ ຫລັງຈາກນັ້ນບໍ່ເທົ່າໃດວັນ, ຄົນທັງຫລາຍ ໄດ້ຍິນວ່າພຣະອົງພັກຢູ່ທີ່ບ້ານ.²ຄົນຢ່າງຫລວງຫລາຍຈຶ່ງມາຊຸມນຸມກັນຈົນບໍ່ມີບ່ອນຫວ່າງ, ແມ່ນແຕ່ທີ່ປະຕູ, ແລະ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍ່ກ່າວພຣະທັມສູ່ພວກເຂົາຟັງ.

³ແລ້ວຊາຍບາງຄົນນຳຄົນທີ່ເປັນເປັ້ຽມາຫາພຣະອົງ; ຊຶ່ງມີຄົນສີ່ຄົນກຳລັງຫາມຄົນເປັ້ຽມາ.⁴ເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ສາມາດນຳຊາຍຄົນນັ້ນເຂົ້າໄປຫາພຣະອົງໄດ້ເນື່ອງຈາກມີປະຊາຊົນຫນ້າບຽດສຽດກັນຢູ່, ພວກເຂົາຈຶ່ງຮື້ຫລັງຄາທີ່ຢູ່ຊື່ບ່ອນພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງນັ່ງຢູ່, ແລະ ແລ້ວພວກເຂົາກໍເຈາະຫລັງຄາເປັນປ່ອງແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຢ່ອນຄົນເປັ້ຽຢູ່ເທິງບ່ອນນອນຂອງລາວ ລົງມາ.

⁵ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເຫັນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ, ພຣະອົງກໍຊົງກ່າວແກ່ຄົນເປັ້ຽນັ້ນວ່າ, “ລູກເອີຍ ບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບການອະພັຍແລ້ວ.”⁶ແຕ່ພວກທັມະຈານທີ່ນັ່ງໃນທີ່ນັ້ນກໍຄິດຢູ່ໃນໃຈວ່າ,⁷“ຊາຍຄົນນີ້ເວົ້າຢ່າງນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຂົາກຳລັງເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າ! ໃຜທີ່ສາມາດຍົກໂທດບາບໄດ້ນອກຈາກພຣະເຈົ້າພຽງຜູ້ດຽວ?”

⁸ທັນໃດນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຮູ້ໃນພຣະວິນຍານວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງຄິດໃນໃຈຫຍັງຢູ່. ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ,“ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງຄິດເລື່ອງນີ້ຢູ່ໃນໃຈ?⁹ອັນໃດຈະງ່າຍກວ່າກັນທີ່ຈະບອກຄົນເປັ້ຽນີ້ວ່າ, ‘ບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບການອະພັຍແລ້ວ’ ຫລື ກ່າວວ່າ,‘ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເອົາບ່ອນນອນຂອງເຈົ້າ ແລະ ຍ່າງເມືອ?’

¹⁰ແຕ່ເພື່ອພວກທ່ານຈະຮູ້ວ່າ ບຸດມະນຸດມີອຳນາດທີ່ຈະຍົກໂທດຄວາມຜິດບາບຂອງມະນຸດໄດ້.” ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ຄົນທີ່ເປັນເປັ້ຽວ່າ,¹¹“ເຮົາສັ່ງເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງເຈົ້າ ແລະ ກັບໄປທີ່ບ້ານຂອງເຈົ້າ.”¹²ເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງຕົນໃນທັນທີ, ແລະ ກັບໄປບ້ານຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາທຸກຄົນ, ເຫດສະນັ້ນພວກເຂົາທຸກຄົນກໍງຶດປະຫລາດໃຈ ແລະ ພວກເຂົາກໍສັນຣະເສີນພຣະສະຫງ່າຣາສີພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາບອກວ່າ, "ພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍເຫັນເຫດການເຊັ່ນນີ້ເລີຍ."

¹³ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດໄປທີ່ແຄມທະເລສາບອີກ, ປະຊາຊົນໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຂົາ.¹⁴ຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງຍ່າງຜ່ານໄປນັ້ນ, ພຣະອົງກໍເຫັນເລວີລູກຊາຍຂອງອາລະຟາຍກຳລັງນັ່ງຢູ່ທີ່ດ່ານເກັບພາສີ, ແລະພຣະອົງກ່າວກັບລາວວ່າ,“ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ.” ເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນແລະຕາມພຣະອົງໄປ.

¹⁵ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງຮັບປະທານອາຫານທີ່ເຮືອນຂອງເລວີ. ມີຄົນເກັບພາສີ ແລະ ຄົນບາບຈຳນວນຫລາຍກໍກຳລັງຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະ ສາວົກຂອງພຣະອົງ, ເພາະພວກເຂົາມີຈຳນວນຫລາຍແລະພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງ.¹⁶ເມື່ອພວກທັມະຈານ, ຊຶ່ງເປັນຝ່າຍຟາຣີຊາຍໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງກິນເຂົ້າກັບຄົນບາບ ແລະ ຄົນເກັບພາສີ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ເປັນຫຍັງເພິ່ນຈຶ່ງກິນເຂົ້າຮວ່ມກັບຄົນເກັບພາສີ ແລະ ຄົນບາບເຫລົ່ານີ້?”

¹⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍິນເຊັ່ນນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຄົນທີ່ມີຮ່າງກາຍແຂງແຮງດີບໍ່ຕ້ອງການຫມໍ, ຄົນປ່ວຍເທົ່ານັ້ນທີ່ຕ້ອງການຫມໍ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາຫາຄົນທີ່ເອີ້ນວ່າເປັນຄົນຊອບທັມ, ແຕ່ມາເອີ້ນຄົນທີ່ເປັນຄົນບາບ”

¹⁸ໃນເວລານັ້ນສາວົກຂອງໂຢຮັນ ແລະ ພວກຟາຣີຊາຍ ກຳລັງຖືສິນອົດອາຫານ. ມີບາງຄົນມາ ແລະ ເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ, “ເປັນຫຍັງສາວົກຂອງໂຢຮັນ ແລະສາວົກພວກຟາຣີຊາຍຖືສິນອົດອາຫານ, ສ່ວນສາວົກຂອງພຣະອົງຄືບໍ່ຖືສິນອົດອາຫານ?¹⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ເພື່ອນຂອງເຈົ້າບ່າວຈະຖືສິນອົດອາຫານໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າບ່າວ ຍັງຢູ່ນຳພວກເຂົາບໍ? ຕາບເທົ່າທີ່ເຈົ້າບ່າວຍັງຢູ່ກັບພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ຕ້ອງອົດອາຫານ.

²⁰ແຕ່ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງເມື່ອເຈົ້າບ່າວຖືກຮັບໄປຈາກພວກເຂົາ, ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຈະຖືສິນອົດອາຫານ.”²¹ບໍ່ມີໃຜຫຍິບເສດຜ້າໃຫມ່ລົງເທິງເສື້ອຜ້າເກົ່າ, ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຮອຍຕາບຂາດອອກຈາກເສື້ອຜ້າເກົ່າ ຜ້າໃຫມ່ຂາດອອກຈາກຜ້າເກົ່າ ແລະ ຮອຍຂາດຈະກ້ວາງຫລາຍຂຶ້ນ.

²²ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃສ່ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ໄວ້ໃນຖົງຫນັງເກົ່າ, ເພາະການເຮັດຢ່າງນັ້ນຈະເປັນການເຮັດໃຫ້ຖົງຫນັງຂາດ ແລະ ທັງເຫລົ້າອະງຸ່ນກໍຈະເສັຽໄປແທນທີ່ຈະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ຈົ່ງໃສ່ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃຫມ່ໃນຖົງຫນັງໃຫມ່.”

²³ໃນວັນສະບາໂຕ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍ່າງຜ່ານທົ່ງນາ ແລະ ພວກສາວົກເຫລົ່ານັ້ນກໍເດັດເອົາຮວງເຂົ້າມາກິນ.²⁴ພວກຟາຣີຊາຍຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ເບິ່ງແມ "ເປັນຫຍັງ ພວກສາວົກຂອງທ່ານ ຈຶ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ຜິດກົດບັນຍັດໃນວັນສະບາໂຕ?"

²⁵ພຣະອົງ ຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ທ່ານບໍ່ເຄີຍອ່ານກຽ່ວກັບດາວິດໃນຄາວທີ່ທ່ານລຳບາກ ແລະ ຫິວ - ທັງທ່ານ ແລະ ຄົນຂອງທ່ານ ບໍ?.²⁶ດາວິດໄດ້ເຂົ້າໄປທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເວລາທີ່ອາບີອາທາເປັນມະຫາປະໂລຫິດ ແລະ ກິນເຂົ້າຈີ່ ທີ່ໄດ້ຖວາຍແກ່ ພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງໃຜກໍຕາມທີ່ກິນເປັນການທຳຜິດກົດບັນຍັດນອກຈາກພວກປະໂລຫິດເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ທ່ານກໍຍັງໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ເຫລົ່ານັ້ນແກ່ຄົນທີ່ມາກັບທ່ານກິນດ້ວຍໄດ້ຢ່າງໃດ?"

²⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ວັນສະບາໂຕໄດ້ສ້າງໄວ້ເພື່ອມະນຸດ, ບໍ່ໄດ້ສ້າງມະນຸດໄວ້ເພື່ອວັນສະບາໂຕ.²⁸ເພາະເຫດນັ້ນ, ບຸດມະນຸດຄືເຈົ້ານາຍເຫນືອວັນສະບາໂຕ.”

3

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນທັມະສາລາອີກເທື່ອຫນຶ່ງ ແລະ ທີ່ນັ້ນມີຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງ ທີ່ມືລີບ.²ມີບາງຄົນຈ້ອງຈັບຜິດພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຈະຮັກສາຊາຍຄົນນີ້ໃນວັນສະບາໂຕຫລືບໍ່? ທັງນີ້ກໍເພື່ອຈະສາມາດກ່າວຫາພຣະອົງ.

³ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວແກ່ຊາຍມືລີບວ່າ, “ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຢືນຢູ່ກາງທຸກຄົນ.”⁴ແລ້ວພຣະອົງກໍເວົ້າກັນຝູງຊົນນັ້ນວ່າ, “ເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງຫລືບໍ່ ທີ່ຈະທຳສິ່ງດີໃນວັນສະບາໂຕແທນທີ່ຈະທຳສິ່ງຊົ່ວ; ທີ່ຈະຊ່ວຍຊີວິດຄົນແທນທີ່ຈະໃຫ້ເຂົາຕາຍ?” ແຕ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ມິດຢູ່.

⁵ພຣະອົງຫລຽວເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມເຄືອງໃຈ ແລະ ເສົ້າໃຈຢ່າງຍິ່ງ, ຕໍ່ໃຈທີ່ແຂງກະດ້າງຂອງພວກເຂົາ. ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ຊາຍຄົນນັ້ນວ່າ, “ຢຽດມືຂອງເຈົ້າອອກ.” ລາວຈຶ່ງຢຽດມືອອກມາ, ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຮັກສາມືຂອງລາວໃຫ້ດີປົກກະຕິ.⁶ພວກຟາຣີຊາຍຈຶ່ງຮີບອອກໄປໂດຍທັນທີ ແລະ ວາງແຜນຮ້າຍກັບພວກເຮໂຣດຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງເພື່ອໃຫ້ເຖິງຕາຍ.

⁷ຕໍ່ມາພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກ ຂອງພຣະອົງອອກໄປທີ່ທະເລສາບ, ແລະ ມີປະຊາຊົນຫມູ່ໃຫຍ່ຕາມພຣະອົງມາຈາກຄາລີເລ, ແລະ ຈາກຢູດາຍ.⁸ຈາກເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ຈາກອີດູມາຍ, ແລະຈາກທີ່ໄກເກີນໄປຈາກຈໍແດນ ແລະ ຂົງເຂດອ້ອມແອ້ມ ເມືອງຕີເຣ ແລະ ຊີໂດນ. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງກະທຳ, ປະຊາຊົນຫມູ່ໃຫຍ່ຈຶ່ງໄດ້ຕາມພຣະອົງມາ.

⁹ແລະ ພຣະອົງຈຶ່ງບອກໃຫ້ພວກສາວົກ ຕຽມເຮືອນ້ອຍລຳຫນຶ່ງໄວ້ໃຫ້ພ້ອມເນື່ອງຈາກຝູງຊົນມາກັນຈຳນວນຫລາຍແລະເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາບຽດກັບພຣະອົງ.¹⁰ເນື່ອງຈາກພຣະອົງໄດ້ຮັກສາຫລາຍຄົນ ເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ເຈັບປ່ວຍພະຍາຍາມບຽດໃກ້ພຣະອົງ ເພື່ອຈະໄດ້ແຕະຕ້ອງພຣະອົງ.

¹¹ເມື່ອໃດກໍຕາມ ທີ່ເຫລົ່າວິນຍານຊົ່ວເຫັນພຣະອົງພວກມັນລົ້ມລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງແລະຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,“ທ່ານຜູ້ເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.”¹²ພຣະອົງຈຶ່ງສັ່ງຫ້າມພວກມັນວ່າຢ່າເປີດເຜີຍວ່າພຣະອົງຄືຜູ້ໃດ.

¹³ພຣະອົງຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາ, ແລະ ຊົງເອີ້ນເອົາຜູ້ທີ່ພຣະອົງຕ້ອງການພົບມາຫາແລ້ວຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍມາຫາພຣະອົງ¹⁴ພຣະອົງແຕ່ງຕັ້ງສິບສອງຄົນ ແລະເອີ້ນພວກເພິ່ນວ່າ,"ອັກຄະສາວົກ" ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ໃຊ້ເວລາຢູ່ກັບພຣະອົງ ແລະ ຈະໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາອອກໄປປະກາດ,¹⁵ແລະ ໃຫ້ສິດອຳນາດຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກໄດ້.¹⁶ພຣະອົງແຕ່ງຕັ້ງສິບສອງຄົນດັ່ງນີ້: ຊີໂມນ ຊຶ່ງພຣະອົງເອີ້ນຊື່ວ່າ ເປໂຕ;

¹⁷ຢາໂກໂບລູກຂອງເຊເບດາຍ, ແລະ ໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງຢາໂກໂບຊຶ່ງພຣະອົງເອີ້ນທັງສອງວ່າ"ໂບອະເນເຄ", ຊຶ່ງມີຄວາມຫມາຍວ່າ, ລູກຟ້າຮ້ອງ;¹⁸ແລະ ອັນເດອາ, ຟີລິບ, ບາຣະໂທໂລມາຍ, ມັດທາຍ, ໂທມາ, ຢາໂກໂບ ລູກຊາຍ ຂອງອາລະຟາຍ, ທາດາຍ, ຊີໂມນ ຜູ້ຮັກຊາດ,¹⁹ແລະ ຢູດາອິດສະກາຣີອົດຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາທໍຣະຍົດພຣະອົງ.

²⁰ຕໍ່ມາເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກັບໄປທີ່ບ້ານ, ແລະ ປະຊາຊົນກໍຍັງຫລັ່ງໄຫລຕາມພຣະອົງມາຈົນພຣະອົງບໍ່ມີຮອດເວລາກິນເຂົ້າຈີ່.²¹ເມື່ອຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພຣະອົງໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ກໍຕ້ອງການມາເອົາພຣະອົງກັບໄປ, ເພາະພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, “ພຣະອົງ ເສັຽສະຕິໄປແລ້ວ”.²²ພວກທັມະຈານຊຶ່ງລົງມາຈາກເຢຣູຊາເລັມໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງຖືກຄອບງຳໂດຍເບເອນເຊບູນ", ແລະ ທີ່ພຣະອົງຂັບຜີມານຮ້າຍອອກໄດ້ ກໍໂດຍອຳນາດ ຂອງເບເອນເຊບູນນາຍຜີມານຮ້າຍ.”

²³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງເອີ້ນພວກເຂົາມາຫາພຣະອົງ ແລະ ຊົງກ່າວເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ, “ມານຊາຕານຈະຂັບໄລ່ມານຊາຕານເອງໃຫ້ອອກໄດ້ຢ່າງໃດ?²⁴ຫາກອານາຈັກໃດ ແຕກແຍກກັນແລ້ວກໍບໍ່ອາດລວມກັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ,²⁵ຖ້າຄົວເຮືອນໃດແຕກແຍກກັນແລ້ວ, ກໍບໍ່ອາດລວມກັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

²⁶ຖ້າມານຊາຕານຈະຕໍ່ສູ້ກັບຕົວມັນເອງ ແລະ ແຕກແຍກກັນມັນກໍບໍ່ສາມາດລວມກັນໄດ້, ແຕ່ຕ້ອງມາເຖິງຈຸດຈົບ.²⁷ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຄົນ ທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ລັກເອົາສິ່ງຂອງໄປໄດ້ຫາກບໍ່ໄດ້ຈັບຄົນທີ່ແຂງແຮງນັ້ນມັດເສັຽກ່ອນ, ແລ້ວຈຶ່ງ ຈະເຂົ້າໄປປຸ້ນເຮືອນນັ້ນໄດ້.”

²⁸ເຮົາຂໍບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າບາບທັງຫມົດຂອງມະນຸດຈະໄດ້ຮັບການຍົກໂທດ, ແມ່ນແຕ່ຄຳເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດທັງຫມົດ.²⁹ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການຍົກໂທດແຕ່ຈະມີຄວາມຜິດບາບຕິດຕົວຕະຫລອດໄປ.”³⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວ ເຊັ່ນນີ້ເພາະພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, “ພຣະອົງມີວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍເຂົ້າສິງຢູ່.”

³¹ຕໍ່ມາແມ່ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງພຣະອົງໄດ້ມາຫາພຣະອົງ ແລະ ຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ. ພວກເຂົາໃຊ້ຄົນເຂົ້າໄປເອີ້ນພຣະອົງ.³²ໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນນັ່ງອ້ອມພຣະອົງຢູ່ ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ທ່ານເອີຍ, ແມ່ແລະພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານກຳລັງລໍພົບທ່ານຢູ່ຂ້າງນອກ.”

³³ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ຜູ້ໃດເປັນແມ່ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ?”³⁴ພຣະອົງກໍຫລຽວເບິ່ງລອບໆໄປຍັງປະຊາຊົນທີ່ນັ່ງອ້ອມ ຮອບພຣະອົງຢູ່ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງນີ້ຄືແມ່ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ!³⁵ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຍອມປະຕິບັດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ນັ້ນຄືພີ່ນ້ອງຊາຍຍິງແລະແມ່ຂອງເຮົາ.”

4

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເລີ້ມຕົ້ນສອນປະຊາຊົນອີກຄັ້ງຫນຶ່ງທີ່ແຄມທະເລຊຶ່ງມີປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍມາຟັງຄຳສອນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຈຶ່ງສະເດັດລົງໄປໃນເຮືອ ແລະ ນັ່ງຢູ່ໃນເຮືອ ສ່ວນປະຊາຊົນໄດ້ນັ່ງທີ່ແຄມຝັ່ງທະເລ.²ພຣະອົງສອນຫລາຍຢ່າງໂດຍໃຊ້ຄຳອຸປະມາພຣະອົງໄດ້ສອນວ່າ,

³“ຈົ່ງຟັງເຖີດ ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງອອກໄປຫວ່ານເມັດພືດ.⁴ຂະນະທີ່ເຂົາຫວ່ານເມັດພືດລົງໄປນັ້ນ, ບາງເມັດຕົກຕາມຫົນທາງ ແລ້ວມີນົກມາສັບກິນເສັຽ.⁵ບາງເມັດ ຕົກໃສ່ດິນທີ່ມີຫີນ, ທີ່ມີດິນຫນ້ອຍແລະພືດນັ້ນຈຶ່ງງອກຂຶ້ນມາໃນທັນທີເພາະພື້ນດິນບໍ່ເລິກ.

⁶ແຕ່ເມື່ອຖືກແສງແດດກ້າ, ພືດນັ້ນກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປເນື່ອງຈາກຮາກຍັງບໍ່ເລິກ.⁷ເມັດພືດອື່ນທີ່ໄດ້ຕົກໃສ່ຫນາມ ແລະ ຕົ້ນຫນາມເຫລົ່ານີ້ກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນດ້ວຍກັນແລະຫຸ້ມຮັດພືດເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ຈຶ່ງເກີດຜົນບໍ່ໄດ້.

⁸ບາງເມັດກໍຕົກໃສ່ພື້ນດິນທີ່ດີ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ພືດນັ້ນງອກງາມຈະເຣີນເຕີບໂຕ ແລະເກີດຜົນໄດ້ໂດຍບາງສ່ວນກໍອອກຜົນເປັນສາມສິບເທົ່າ, ຫົກສິບເທົ່າ ແລະຮ້ອຍເທົ່າ.”⁹ແລະ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູຟັງຈົ່ງຟັງເຖີດ!"

¹⁰ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຢູ່ຕາມລຳພັງກໍມີຜູ້ຄົນທີ່ໃກ້ຊິດພຣະອົງແລະສາວົກສິບສອງຄົນ ມາຫາພຣະອົງແລະຖາມກ່ຽວກັບຄຳອຸປະມານັ້ນ.¹¹ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຕອບພວກເພິ່ນ ວ່າ,"ສຳລັບພວກທ່ານ, ເຮົາໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມເລິກລັບແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ກັບທ່ານ, ແຕ່ຄົນອື່ນນັ້ນເຮົາກ່າວກັບພວກເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາ¹²ເພື່ອວ່າເມື່ອພວກເຂົາເບິ່ງແລ້ວເບິ່ງອີກກໍເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ແລະ ເມື່ອເຂົາຟັງແລ້ວ, ຟັງອີກແຕ່ກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ບໍ່ສະນັ້ນພວກເຂົາ ຈະກັບມາຫາພຣະເຈົ້າ ແລະ ຮັບການການຍົກໂທດຈາກພຣະອົງ."

¹³ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບພວກເພິ່ນວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈຄຳອຸປະມານີ້ບໍ? ແລ້ວພວກທ່ານຈະເຂົ້າໃຈຄຳອຸປະມາທັງຫມົດນັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ?¹⁴ຊາວນາຜູ້ຫວ່ານໄດ້ຫວ່ານເມັດພືດ ຄືຜູ້ທີ່ຫວ່ານພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁵ເມັດທີ່ຕົກຕາມຫົນທາງ, ໃນບ່ອນທີ່ໄດ້ຫວ່ານຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອເຂົາໄດ້ຍິນພຣະທັມນັ້ນມານຊາຕານກໍມາເອົາພຣະທັມຈາກເຂົາໄປເສັຽທັນທີ.

¹⁶ບາງສ່ວນຕົກໃສ່ພື້ນຫີນທີ່ດິນທີ່ມີຫນ້ອຍ, ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມແລ້ວ, ກໍຮັບເອົາໄວ້ທັນທີດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ.¹⁷ພວກເຂົາບໍ່ມີຮາກຫມັ້ນໃນເຂົາເອງ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຂົາມີຄວາມອົດທົນໄດ້ພຽງເວລາສັ້ນໆ. ໃນເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຍາກລຳບາກ ຫລື ຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະພຣະທັມພວກເຂົາຈຶ່ງສະດຸດທັນທີ.

¹⁸ແລະ ບາງເມັດຕົກໃສ່ພື້ນດິນກາງພຸ່ມຫນາມ, ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຟັງພຣະທັມ.¹⁹ແຕ່ຍັງມີຄວາມສົນໃຈກັບໂລກນີ້, ການຫລອກລວງດ້ວຍຄວາມຮັ່ງມີ, ແລະທັງມີຄວາມປາຖນາໃນສິ່ງຕ່າງໆໄດ້ເຂົ້າ ຊຶ່ງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມາຫຸ້ມຮັດ ພຣະທັມໄວ້ບໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນ.²⁰ສ່ວນເມັດທີ່ ຕົກໃສ່ພື້ນດິນທີ່ດີ, ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຟັງພຣະທັມແລ້ວ, ຮັບໄວ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນ - ສາມສິບເທົ່າ, ຫົກສິບເທົ່າ ແລະ ຫນຶ່ງຮ້ອຍເທົ່າ.”

²¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກເຂົາ ວ່າ, “ເມື່ອທ່ານນຳຕະກຽງເຂົ້າມາໃນເຮືອນນັ້ນທ່ານນຳເອົາໄປວາງໄວ້ຢູ່ກ້ອງຖັງ, ຫລືວ່ານຳໄປວາງໄວ້ກ້ອງຕຽງນອນບໍ? ທ່ານຍ່ອມນຳໄປ ຕັ້ງໄວ້ເທິງເຊີງຕະກຽງ.²²ເຊັ່ນດຽວກັນ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຖືກປິດຊ້ອນໄວ້ຈະບໍ່ມີໃຜຮູ້, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມລັບໃດຈະບໍ່ຖືກເປີດເຜີຍ,²³ຜູ້ໃດມີຫູຟັງຈົ່ງຟັງເອົາ!"

²⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກເຂົາ ວ່າ, “ທ່ານຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ໃນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ, ດ້ວຍວ່າ ພວກທ່ານຈະວັດແທກໃຫ້ຄົນອື່ນດ້ວຍ ເຄື່ອງວັດແທກຢ່າງໃດ, ພຣະອົງກໍຈະວັດແທກໃຫ້ກັບພວກທ່ານດ້ວຍເຄື່ອງວັດແທກຢ່າງນັ້ນ.²⁵ດ້ວຍວ່າ, ຜູ້ໃດທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ, ພຣະອົງກໍຈະເພີ້ມຕື່ມໃຫ້ອີກ, ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ມີ ແມ່ນວ່າເຂົາມີຢູ່ນັ້ນ ພຣະອົງກໍຈະເອົາໄປເສັຽຈາກເຂົາ.”

²⁶ແລະພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເຫມືອນຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຫວ່ານເມັດພືດໃສ່ນາຂອງຕົນ.²⁷ເມື່ອເຂົາ ນອນຫລັບໃນເວລາກາງຄືນແລ້ວຕື່ນຂຶ້ນມາໃນຕອນກາງເວັນເມັດທີ່ເຂົາຫວ່ານກໍງອກ ແລະ ຈະເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈວ່າເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດ.²⁸ເພາະວ່າແຜ່ນດິນເຮັດໃຫ້ ເມັດພືດງອກງາມເຕີບໂຕຂຶ້ນເອງ. ທຳອິດອອກເປັນໃບກ່ອນແລ້ວຕໍ່ມາເປັນຮວງຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍມີເມັດເຂົ້າຕຶ່ງເຕັມຮວງ.²⁹ເມື່ອຮວງເຂົ້າສຸກ ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະເກັບກຽ່ວພຣະອົງກໍສົ່ງຄົນມາກ່ຽວໃນທັນທີ, ເພາະເວລາທີ່ຈະເກັບກ່ຽວໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.”

³⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະປຽບແຜ່ນດິນສະຫວັນເຫມືອນອັນໃດດີ? ຫລືຈະເວົ້າເປັນຄຳອຸປະມາຢ່າງໃດ?³¹ກໍປຽບເຫມືອນແກ່ນຜັກກາດທີ່ຖືກຫວ່ານລົງໄປໃນດິນ ຊຶ່ງເມັດຂອງມັນກໍນ້ອຍກວ່າເມັດໃດໆຂອງພືດທັງປວງໃນໂລກ³²ແຕ່ເມື່ອຖືກຫວ່ານລົງ ໄປມັນກໍເຕີບໂຕຂຶ້ນແລະ ກາຍເປັນຕົ້ນທີ່ໃຫຍ່ ກວ່າຜັກທັງປວງໃນສວນນັ້ນແລະ ມັນແຜ່ກິ່ງກ້ານໃຫຍ່ອອກມາຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກນົກປ່າສາມາດມາເຮັດຮັງຢູ່ໄດ້.”

³³ພຣະອົງໄດ້ກ່າວສອນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຄຳອຸປະມາແບບນີ້ຫລາຍເລື່ອງ ຕາມທີ່ພວກເຂົາສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້.³⁴ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ກ່າວສອນໂດຍວິທີອື່ນເລີຍນອກຈາກໃຊ້ຄຳອຸປະມາ ແຕ່ເມື່ອປະຊາຊົນກັບໄປແລ້ວພຣະອົງໄດ້ອະທິບາຍທຸກໆສິ່ງສູ່ສາວົກຂອງພຣະອົງຟັງ.

³⁵ໃນຕອນຄໍ່າຂອງວັນດຽວກັນນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວແກ່ພວກສາວົກວ່າ,“ໃຫ້ ພວກເຮົາຂ້ວາມໄປຟາກນັ້ນກັນເທາະ.”³⁶ຂະນະທີ່ພວກເຂົາລາປະຊາຊົນແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ເຊີນພຣະເຢຊູສະເດັດລົງເຮືອໄປກັບພວກເຂົາແລະມີເຮືອລຳອື່ນອີກໄປນຳດ້ວຍກັນກັບ ພຣະອົງ³⁷ແລະມີພະຍຸໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນແລະໄດ້ຊັດຄື້ນເຂົ້າໄປໃນເຮືອຈົນເຮືອເກືອບຈະເຕັມດ້ວຍນໍ້າ.

³⁸ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້ານັ້ນນອນຫມູນຫມອນຫລັບຢູ່ທ້າຍເຮືອ. ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຈຶ່ງໄປປຸກພຣະອົງໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ພຣະອົງບໍ່ເປັນຫ່ວງພວກຂ້ານ້ອຍບໍ? ພວກຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະຕາຍແລ້ວ³⁹ພຣະອົງຈຶ່ງຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ກ່າວແກ່ທະເລວ່າ, "ຈົ່ງສະຫງົບງຽບແມ!" ແລ້ວພາຍຸກໍຢຸດທະເລກໍສະຫງົບງຽບລົງ.

⁴⁰ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກ່າວຕໍ່ພວກສາວົກວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢ້ານ? ພວກເຈົ້າຍບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອບໍ?”⁴¹ແຕ່ພວກເພິ່ນຕົກໃຈຢ້ານຫລາຍຈິ່ງເວົ້າຕໍ່ກັນແລະ ກັນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນຜູ້ໃດນໍ? ແມ່ນແຕ່ລົມ ແລະ ຟອງທະເລກໍຍອມຟັງຄວາມເພິ່ນ.”

5

¹ພວກເຂົາຂ້ວາມມາອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງ ທະເລເຖິງເຂດແດນເຄຣາຊາ.²ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກຈາກເຮືອທັນໃດນັ້ນ ມີຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງຖືກຜີຊົ່ວຮ້າຍສິງຢູ່ໄດ້ແລ່ນອອກຈາກອຸໂມງຝັງສົບມາພົບພຣະອົງ.

³ຊາຍຜູ້ນີ້ອາສັຍຢູ່ໃນອຸບໂມງຝັງສົບ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດມັດ ຫລື ແມ່ນແຕ່ລ່າມໂສ້ມັນໄວ້ໄດ້.⁴ເຂົາຖືກລ່າມໂສ້ໃສ່ຕີນຜູກມັດໄວ້ຫລາຍເທື່ອແລ້ວ, ແຕ່ມັນກໍຫັກໂສ້ໃຫ້ຂາດ ແລະ ຫັກໃຫ້ຫມຸ່ນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີກຳລັງທີ່ສາມາດປາບມັນໄດ້.

⁵ເຂົາແຜດສຽງຮ້ອງທັງຄືນທັງເວັນຢູ່ໃນອຸໂມງຝັງສົບແລະຕາມພູເຂົາ ເຂົາປາດຕາມເນື້ອຕົວຂອງຕົນເອງດ້ວຍຫີນແຫລມຄົມ.⁶ເມື່ອ ເຂົາຫລຽວເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າແຕ່ໄກ ເຂົາຈຶ່ງແລ່ນມາຫາແລະຂາບລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ,

⁷ເຂົາຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, “ພຣະເຢຊູພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຫຍຸ້ງກ່ຽວ ຫຍັງກັບທ່ານບໍ? ຂ້ານ້ອຍຂໍຮ້ອງທ່ານເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະເຈົ້າຢ່າທໍຣະມານຂ້ານ້ອຍເລີຍ”.⁸ເພາະພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ບອກມັນວ່າ, “ເຈົ້າຜີຊົ່ວຮ້າຍຈົ່ງອອກຈາກຊາຍຄົນນີ້ແມ”.

⁹ພຣະອົງໄດ້ຖາມມັນວ່າ, “ມຶງຊື່ຫຍັງ?” ມັນຕອບພຣະອົງວ່າ,“ຂ້ານ້ອຍຊື່ກອງທັບເພາະ ພວກຂ້ານ້ອຍມີຢູ່ດ້ວຍກັນຫລາຍໂຕ.”¹⁰ມັນຂໍຮ້ອງນຳພຣະອົງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກບໍ່ໃຫ້ຂັບໄລ່ພວກ ມັນອອກໄປຈາກເຂດແດນນີ້.

¹¹ບັດນີ້ມີຫມູຝູງໃຫຍ່ກຳລັງຫາກິນຢູ່ຕາມເນີນພູ,¹²ແລະ ພວກມັນຂໍນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໄປສິງຢູ່ໃນຝູງຫມູນັ້ນເຖີດ.”¹³ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງອະນຸຍາດຕາມນັ້ນ ພວກຜີຊົ່ວຮ້າຍຈຶ່ງອອກມາ ແລະ ເຂົ້າໄປສິງຢູ່ໃນຝູງຫມູ, ຫມູທັງຫມົດປະມານສອງພັນໂຕ ກໍຟ້າວແລ່ນໂຕນຫນ້າຜາຊັນລົງສູ່ທະເລຈົມນໍ້າຕາຍຫມົດ.

¹⁴ພວກຄົນລ້ຽງຫມູໄດ້ແລ່ນຫນີໄປ ແລະ ໄດ້ເລົ່າສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ ແລະ ຕາມນອກເມືອງໄດ້ຟັງ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຄົນຫລວງຫລາຍຈຶ່ງພາກັນອອກມາເບິ່ງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ.¹⁵ຫລັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຊາຍທີ່ຜີມານຮ້າຍທັງກອງທັບສິງຢູ່ນັ້ນກຳລັງນັ່ງສະຫງົບຢູ່ເຂົາສວມເສື້ອຜ້າ, ແລະ ມີສະຕິກັບຄືນມາ; ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮູ້ສຶກຢ້ານກົວຫລາຍ.

¹⁶ຜູ້ທີ່ເຫັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຊາຍທີ່ຖືກຜີຮ້າຍສິງ ກໍໄດ້ເລົ່າເຫດການຢ່າງລະອຽດໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ, ແລະ ກໍພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບຟັງເລື່ອງຫມູດ້ວຍ.¹⁷ພວກເຂົາ ຈຶ່ງເລີ່ມຂໍຮ້ອງພຣະອົງໃຫ້ຫນີອອກໄປຈາກ ເຂດແດນຂອງພວກຕົນ.

¹⁸ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດລົງເຮືອ, ຊາຍທີ່ຖືກຜີສິງຂໍຮ້ອງພຣະອົງໃຫ້ເຂົາຕິດຕາມໄປດ້ວຍ.¹⁹ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ອະນຸຍາດ. ໂດຍກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງກັບເມືອບ້ານຫາພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າແລະບອກໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ ເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຮັດສຳລັບເຈົ້າ, ແລະພຣະເມດຕາທີ່ພຣະອົງຊົງສຳແດງໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.”²⁰ເຂົາຈຶ່ງຈາກໄປແລະຕັ້ງຕົ້ນປະກາດຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເຮັດແກ່ຕົນໃນແຂວງເດກາໂປລີ, ແລະທຸກຄົນກໍງຶດປະຫລາດໃຈ.

²¹ເມື່ອ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຂີ່ເຮືອຂ້າມຟາກໄປອີກຝັ່ງ, ຂະນະທີ່ພຣະອົງຢູ່ທີ່ແຄມທະເລໄດ້ມີປະຊາຊົນຫມູ່ໃຫຍ່ມາເຕົ້າໂຮມກັນອ້ອມພຣະອົງ.²²ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່າຢາອີໂຣເປັນນາຍທັມະສາລາໄດ້ມາຫາພຣະອົງເມື່ອເຂົາເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ຈຶ່ງກົ້ມຂາບລົງທີ່ຕີນຂອງພຣະອົງ²³ເຂົາຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, "ລູກສາວຂ້ານ້ອຍເຈັບຫນັກໃກ້ຈະຕາຍແລ້ວ. ຂໍພຣະອົງສະເດັດໄປ ແລະວາງມືໃສ່ນາງດ້ວຍເຖີດເພື່ອລາວຈະຫາຍດີ ແລະມີຊີວິດ."²⁴ດັ່ງນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄປກັບລາວມີປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງ ແລະ ລ້ອມຮອບບຽດສຽດພຣະອົງ.

²⁵ມີຍິງຄົນຫນຶ່ງທີ່ເປັນພະຍາດເລືອດຕົກໄດ້ສິບສອງປີ,²⁶ນາງເປັນທຸກຫລາຍກັບການຮັກສາຈາກຫມໍຢ່າງມາກມາຍ ແລະ ທຸ້ມເທທຸກຢ່າງທີ່ນາງມີ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍອັນໃດທັງອາການກັບຮຸນແຮງຂຶ້ນກວ່າເກົ່າອີກ.²⁷ນາງເຄີຍໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຍ່າງຕາມຫລັງພຣະອົງຂະນະຊົງເດີນໄປກັບປະຊາຊົນ ແລະ ນາງໄດ້ບາຍເຄື່ອງນຸ່ງ ຂອງພຣະອົງ.

²⁸ເນື່ອງຈາກນາງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຖ້າເຮົາ ໄດ້ບາຍພຽງແຕ່ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງ, ເຮົາກໍຈະຫາຍດີ.”²⁹ໃນຂະນະທີ່ນາງບາຍເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງ. ເລືອດຂອງນາງກໍຢຸດໄຫລທັນທີ, ນາງສຳພັດໄດ້ວ່າຮ່າງກາຍຂອງນາງໄດ້ຮັບການຮັກສາຈາກຄວາມເຈັບປ່ວຍທີ່ເປັນຢູ່.

³⁰ທັນໃດນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຮູ້ໄດ້ວ່າ ຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງໄດ້ໄຫລອອກຈາກພຣະອົງ. ພຣະອົງຈຶ່ງຫັນຫນ້າມາທາງປະຊາຊົນ ແລະ ໄດ້ຖາມວ່າ,“ຜູ້ໃດບາຍເຄື່ອງນຸ່ງຂອງເຮົາ?”³¹ສາວົກຂອງພຣະອົງເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ, "ພຣະອົງກໍເຫັນແລ້ວວ່າປະຊາຊົນບຸບຽດພຣະອົງຢູ່? ແລ້ວພຣະອົງຍັງຈະບອກວ່າຜູ້ໃດບາຍເຮົາ?”³²ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຫລຽວໄປອ້ອມໆ ເພື່ອເບິ່ງວ່າຜູ້ໃດເປັນຜູ້ເຮັດ.

³³ສ່ວນຍິງນັ້ນ, ທີ່ສຳພັດກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຕົນກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ແລະຕົວສັ່ນ. ນາງເຂົ້າມາ ແລະ ກົ້ມລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ແລະ ເວົ້າຄວາມຈິງທັງຫມົດສູ່ພຣະອົງຟັງ.³⁴ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບນາງວ່າ, “ຍິງເອີຍ, ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຈົ້າດີແລ້ວຈົ່ງໄປເປັນສຸກແລະຫາຍຈາກພະຍາດສາ.”

³⁵ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຍັງກ່າວ, ມີຄົນທີ່ມາຈາກເຮືອນຂອງນາຍທັມະສາລາມາບອກ ວ່າ, “ລູກສາວຂອງເຈົ້າຕາຍແລ້ວ. ເຫດໃດຈຶ່ງລົບກວນອາຈານອີກ?”

³⁶ແຕ່ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ເຂົາບອກຈຶ່ງກ່າວກັບນາຍທັມມະສາລາວ່າ,“ຢ່າວິຕົກເລີຍຈົ່ງເຊື່ອເຖີ້ນ.³⁷ພຣະອົງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ໃດຕິດຕາມພຣະອົງໄປນອກຈາກ ເປໂຕ, ຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງຢາໂກໂບ.³⁸ພວກເຂົາມາຮອດເຮືອນຂອງນາຍທັມະສາລາ ແລ້ວ; ພຣະອົງກໍເຫັນຄົນວຸ້ນວາຍຢູ່ການຮ້ອງໄຫ້ແລະ ສຽງຄໍ່າຄວນ.

³⁹ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນນັ້ນ, ຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ,“ພວກເຈົ້າວຸ້ນວາຍແລະຮ້ອງໄຫ້ຄໍ່າຄວນເຮັດຫຍັງ? ເດັກຍິງຜູ້ນີ້ ບໍ່ໄດ້ຕາຍດອກນາງພຽງແຕ່ຫລັບໄປເທົ່ານັ້ນ.”⁴⁰ພວກເຂົາພາກັນຫົວຂວັນພຣະອົງ. ພຣະອົງຈຶ່ງໃຫ້ພວກເຂົາທັງຫມົດອອກໄປນອກເຮືອນ ແລະ ພາພໍ່ແມ່ຂອງເດັກນ້ອຍ ແລະພວກທີ່ມາກັບພຣະອົງເຂົ້າໄປຫາເດັກນັ້ນ.

⁴¹ພຣະອົງຈັບມືເດັກນ້ອຍນັ້ນແລະກ່າວແກ່ນາງວ່າ,“ຕາລີທາກຸມ”ຫມາຍຄວາມວ່າ: ລູກເອີຍເຮົາບອກໃຫ້ເຈົ້າລຸກຂຶ້ນ.⁴²ທັນໃດນັ້ນເດັກຍິງກໍລຸກຂຶ້ນແລະຍ່າງໄປມາ. (ເດັກນັ້ນອາຍຸໄດ້ສິບສອງປີ) ພວກເຂົາກໍພາກັນປະຫລາດໃຈເປັນຢ່າງຍິ່ງ.⁴³ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາຢ່າງຈິງຈັງວ່າບໍ່ໃຫ້ບອກເລື່ອງນີ້ແກ່ໃຜ ແລະ ຊົງບອກພວກເຂົາເອົາອາຫານມາໃຫ້ເດັກກິນ.

6

¹ເມື່ອອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ມາເຖິງບ້ານເກີດຂອງພຣະອົງ, ມີພວກສາວົກ ຕິດຕາມພຣະອົງ²ເມື່ອເຖິງວັນສະບາໂຕ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສັ່ງສອນໃນທັມະສາລາ. ປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍ ທີ່ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພຣະອົງສອນກໍປະຫລາດໃຈ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ຄົນນີ້ ເອົາຄຳສັ່ງສອນນີ້ມາແຕ່ໃສ?" "ເຂົາໄດ້ຮັບປັນຍາແບບນີ້ມາຈາກຜູ້ໃດ?" "ເຂົາເຮັດການອັດສະຈັນນີ້ດ້ວຍມືຂອງເຂົາໄດ້ຢ່າງໃດ?"³"ເຂົາເປັນພຽງລູກຊ່າງໄມ້ບໍ່ແມ່ນບໍ?, ລູກຊາຍຂອງມາຣີ ອ້າຍຂອງຢາໂກໂບ, ໂຢເຊັບ, ຢູດາແລະ ຊີໂມນ ພວກນ້ອງສາວຂອງລາວກໍຢູ່ກັບເຮົາທີ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍ?” ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ພໍໃຈພຣະເຢຊູຂຶ້ນມາ.

⁴ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຜູ້ປະກາດພຣະທັມມັກຈະບໍ່ໄດ້ຮັບກຽດ ໃນບ້ານເກີດຂອງຕົນ, ໃນຫມູ່ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະຄອບຄົວຂອງຕົນ.”⁵ພຣະເຢຊູບໍ່ສາມາດເຮັດການອັດສະຈັນໃດ, ນອກຈາກວາງມື ແລະ ຮັກສາຄົນປ່ວຍສອງສາມຄົນ.⁶ພຣະອົງປະຫລາດໃຈກັບຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງເຂົາ. ຫລັງຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍໄດ້ອອກໄປສັ່ງສອນອ້ອມຮອບເຂດນັ້ນ.

⁷ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນສາວົກສິບສອງຄົນເຂົ້າມາ ເພື່ອສົ່ງພວກເພິ່ນອອກໄປເປັນຄູ່ ໆ, ແລະ ພຣະອົງມອບສິດທິອຳນາດເຫນືອວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍແກ່ເຂົາ,⁸ແລະ ພຣະອົງຊົງສັ່ງພວກເພິ່ນວ່າ, ເມື່ອພວກເພິ່ນອອກເດີນທາງຢ່າເອົາຫຍັງໄປນຳ, ນອກຈາກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າ, ເຂົ້າຈີ່, ຢ່າເອົາກະເປົາ ແລະ ເງິນທີ່ຢູ່ໃນເຂັມຂັດໄປ -⁹ແຕ່ໃຫ້ໃສ່ເກີບຮັດສາຍ, ແລະ ຢ່ານຸ່ງ ເສື້ອຄຸມສອງຊັ້ນ”

¹⁰ແລ້ວພຣະອົງບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າທ່ານເຂົ້າໄປພັກທີ່ເຮືອນໃດໃຫ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນກວ່າຈາກບ່ອນນັ້ນໄປ.¹¹ຖ້າເມືອງໃດບໍ່ຕ້ອນຮັບທ່ານ ຫລືບໍ່ຟັງທ່ານ, ຈົ່ງອອກຈາກທີ່ນັ້ນ, ແລະ ສັ່ນຂີ້ຝຸ່ນທີ່ຕີນຂອງພວກທ່ານອອກ.” ເພື່ອເປັນພະຍານຕໍ່ພວກເຂົາ."

¹²ພວກເພິ່ນກໍອອກໄປ ແລະ ໄດ້ປະກາດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ຫັນກັບຈາກຄວາມບາບຂອງເຂົາ.¹³ພວກເພິ່ນໄດ້ຂັບໄລ່ ວິນຍານຮ້າຍອອກຫລາຍໂຕ ແລະໄດ້ເຈີມຄົນເຈັບປ່ວຍເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍນໍ້າມັນ ແລະ ໄດ້ຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ຫາຍດີ.

¹⁴ເມື່ອກະສັດເຮໂຣດໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ເພາະຊື່ຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຊ່າລືໄປບາງຄົນບອກວ່າເປັນ, “ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕທີ່ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ, ດ້ວຍເຫດນີ້ເພິ່ນຈຶ່ງມີຣິດອຳນາດ ເຮັດການອັດສະຈັນ.”¹⁵ບາງຄົນກໍບອກວ່າ,“ເພິ່ນແມ່ນ ເອລີຢາ." ບາງຄົນກໍບອກວ່າ, “ເພິ່ນເປັນຜູ້ທຳນວາຍ, ແບບດຽວກັບຜູ້ທຳນວາຍໃນສະໄຫມກ່ອນ.”

¹⁶ແຕ່ເມື່ອກະສັດເຮໂຣດໄດ້ຍິນເພິ່ນກໍເວົ້າວ່າ“ໂຢຮັນທີ່ຖືກຕັດຫົວຜູ້ນັ້ນແຫລະໄດ້ຄືນມີຊີວິດອີກ.”¹⁷ເພາະກະສັດເຮໂຣດສັ່ງຄົນໄປຈັບໂຢຮັນແລະຂັງລາວໄວ້ໃນຄຸກ, ດ້ວຍເຫດຈາກນາງເຮໂຣເດັຽ(ເມັຽຂອງຟິລິບນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ) ທີ່ເຮໂຣດແຕ່ງງານນຳ.

¹⁸ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໄດ້ບອກກັບ ເຮໂຣດ ວ່າ, “ບໍ່ຖືກຕ້ອງທີ່ທ່ານຈະເອົານ້ອງໃພ້ຂອງທ່ານມາເປັນເມັຽ.”¹⁹ດັ່ງນັ້ນນາງເຮໂຣເດັຽຈຶ່ງຄຽດແຄ້ນໃຫ້ໂຢຮັນແລະຕ້ອງການຂ້າລາວ: ແຕ່ນາງເຮັດບໍ່ໄດ້,²⁰ຍ້ອນເຮໂຣດຢ້ານຢຳໂຢຮັນ, ເພາະວ່າໂຢຮັນເປັນຄົນດີແລະ ບໍຣິສຸດສັດຊື່. ເຮໂຣດຈຶ່ງປ້ອງກັນລາວໄວ້. ແມ່ນເຮໂຣດບໍ່ພໍໃຈໃນສິ່ງທີ່ໂຢຮັນເວົ້າ ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ເພິ່ນກໍຍອມຟັງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

²¹ກໍເປັນວັນທີ່ໄດ້ໂອກາດ ໃນວັນສະຫລອງວັນເກີດຂອງກະສັດເຮໂຣດ ເພິ່ນໄດ້ເຊີນບັນດາຂ້າຣາຊະການຂັ້ນສູງມາຮ່ວມບັນດາ ນາຍທະຫານໃນກອງທັບ, ຕະຫລອດທັງ ບຸກຄົນສຳຄັນຕ່າງໆໃນແຂວງຄາລີເລ.²²ລູກສາວ ຂອງນາງເຮໂຣເດຍ ໄດ້ເຂົ້າມາໃນງານລ້ຽງ ແລະ ຟ້ອນ ຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງຫລາຍ, ກະສັດເຮໂຣດ ແລະ ແຂກທີ່ມາໃນງານ ພໍໃຈ. ກະສັດເຮໂຣດ ຈຶ່ງກ່າວແກ່ນາງວ່າ,“ເຈົ້າຢາກໄດ້ສິ່ງໃດຈົ່ງຂໍມາ? ເຮົາຈະໃຫ້ສິ່ງນັ້ນ.”

²³ແລ້ວເຮໂຣດກໍສັນຍາກັບນາງວ່າ, “ເຈົ້າຈົ່ງຂໍຫຍັງກໍໄດ້ທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການເຮົາຈະໃຫ້ຈະຂໍເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງອານາຈັກຂອງເຮົາກໍໄດ້.”²⁴ແລ້ວນາງຈຶ່ງອອກໄປຖາມແມ່ຂອງຕົນວ່າ,“ຈະຂໍສິ່ງໃດດີ?”ແມ່ຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຂໍຫົວຂອງໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ”.²⁵ນາງຈຶ່ງກັບຄືນໄປຫາກະສັດທັນທີ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງການເອົາຫົວຂອງໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໃສ່ຖາດມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດຽວນີ້.”

²⁶ເມື່ອກະສັດໄດ້ຍິນກໍເປັນທຸກໃຈ, ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບນາງແລ້ວ ຕໍ່ຫນ້າ ບັນດາແຂກທັງຫມົດທ່ານຈຶ່ງບໍ່ສາມາດປະຕິເສດຄຳຂໍຂອງນາງໄດ້.²⁷ເພິ່ນຈຶ່ງສັ່ງທະຫານ ຍາມໃຫ້ອອກໄປ ແລະ ນຳເອົາຫົວຂອງໂຢຮັນເຂົ້າມາ, ທະຫານຈຶ່ງໄປທີ່ຄຸກ ແລະ ຕັດຫົວຂອງໂຢຮັນ.²⁸ເຂົານຳຫົວຂອງໂຢຮັນໃສ່ຖາດເຂົ້າມາມອບໃຫ້ແກ່ນາງ ແລະ ນາງກໍນຳໄປໃຫ້ແມ່ຂອງຕົນ.²⁹ເມື່ອພວກສິດຂອງໂຢຮັນຮູ້ຂ່າວນີ້, ກໍເຂົ້າມາຮັບຮ່າງຂອງເພິ່ນເພື່ອນຳໄປຝັງໄວ້ໃນອຸໂມງ.

³⁰ແລ້ວອັກຄະສາວົກໄດ້ກັບມາຫາ ພຣະເຢຊູເຈົ້າແລ້ວເລົ່າທຸກສິ່ງທີ່ພວກຕົນໄດ້ເຮັດແລະໄດ້ສັ່ງສອນ³¹ແລະພຣະອົງໄດ້ ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ “ຈົ່ງແຍກກັນອອກໄປບ່ອນມິດງຽບເພື່ອໃຫ້ພວກເຈົ້າ ພັກຜ່ອນ ຈັກຄາວຫນຶ່ງ.” ເພາະມີຄົນຫລວງຫລາຍໄປໆມາໆ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ມີເວລາແມ່ນຈະກິນເຂົ້າ.³²ສະນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກຈຶ່ງຂຶ້ນເຮືອອອກໄປບ່ອນທີ່ມິດງຽບຕ່າງຫາກ.

³³ແຕ່ປະຊາຊົນຫລາຍຄົນເຫັນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກອອກໄປແລະພວກເຂົາຈື່ສາວົກໄດ້. ປະຊາຊົນຈາກເມຶອງຕ່າງໆ, ຈຶ່ງເດີນທາງຍ່າງໄປລ່ວງຫນ້າກ່ອນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກຈະໄປເຖິງນັ້ນ.³⁴ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບສາວົກມາເຖິງຝັ່ງກໍເຫັນປະຊາຊົນຫມູ່ໃຫຍ່ຖ້າຢູ່ ແລະພຣະອົງ ສົງສານພວກເຂົາເພາະພວກເຂົາເປັນເຫມືອນຝູງແກະທີ່ບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ. ສະນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຕັ້ງຕົ້ນ ສັ່ງສອນພວກເຂົາຫລາຍເລື່ອງ.

³⁵ຄ້າຍຄໍ່າມາແລ້ວ, ພວກສາວົກກໍເຂົ້າມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງເອີຍຕອນນີ້ກໍຄໍ່າແລ້ວເດ ແລະ ທີ່ນີ້ກໍເປັນປ່າ.³⁶ໃຫ້ປະຊາຊົນເລີກເມືອຍັງເມືອງ ຫລື ຫມູ່ບ້ານໃກ້ໆເພື່ອຈະຫາຊື້ອາຫານກິນຕາມບ້ານແຖບນີ້ສາ.”

³⁷ແຕ່ພຣະອົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈົ່ງຫາອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາກິນສາ.” ພວກສາວົກຕອບພຣະອົງວ່າ, “ເຮົາຈະເອົາເງິນໄປຫາຊື້ອາຫານລາຄາເຖິງ ສອງຮ້ອຍຫລຽນເງິນ ໃຫ້ພວກເຂົາກິນບໍ?”³⁸ດັ່ງນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງຖາມພວກເພິ່ນ ວ່າ,“ພວກເຈົ້າມີເຂົ້າຈີ່ຈັກກ້ອນ? ຈົ່ງໄປເບິ່ງດູ?." ເມື່ອພວກເພິ່ນໄປຊອກເບິ່ງແລ້ວກໍມາບອກ ພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ມີເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນກັບປາສອງໂຕ.”

³⁹ແລ້ວພຣະອົງກໍບອກປະຊາຊົນນັ່ງລົງລວມເຂົ້າກັນໃຫ້ເປັນຫມູ່ໆ ນັ່ງລົງຕາມທົ່ງຫຍ້າ.⁴⁰ພວກເຂົາຈຶ່ງນັ່ງລົງເປັນກຸ່ມ; ກຸ່ມລະຮ້ອຍຄົນ ແລະ ກຸ່ມລະຫ້າສິບ ຄົນ.⁴¹ເມື່ອພຣະອົງຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນ ແລະ ປາສອງໂຕນັ້ນ, ແລະເງີຍຫນ້າຂຶ້ ສູ່ສະຫວັນໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ແລ້ວຫັກເຂົ້າຈີ່ຍື່ນໃຫ້ພວກສາວົກນຳໄປແຈກຢາຍແກ່ປະຊາຊົນ. ພຣະອົງຍັງໄດ້ແບ່ງປັນປາສອງໂຕໃຫ້ພວກເຂົາທັງຫລາຍດ້ວຍ.

⁴²ພວກເຂົາໄດ້ກິນຈົນກວ່າທຸກຄົນໄດ້ອີ່ມເຕັມ.⁴³ພວກສາວົກກໍເກັບເສດເຂົ້າຈີ່, ແລະ ປາທີ່ເຫລືອໄດ້ທັງຫມົດສິບສອງກະບຸງ.⁴⁴ໃນວັນນັ້ນ ມີຜູ້ຊາຍຫ້າພັນຄົນທີ່ໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່.

⁴⁵ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ ບັນດາພວກສາວົກລົງຂີ່ເຮືອທັນທີ ແລະ ຂ້ວາມຟາກລ່ວງຫນ້າພຣະອົງໄປເມືອງເບັດສາອີດາ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງ ຄອຍສົ່ງປະຊາຊົນໃຫ້ເລີກເມືອ.⁴⁶ເມື່ອພວກສາວົກອອກໄປແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາເພື່ອພາວັນນາອະທິຖານ.⁴⁷ຄໍ່າມາແລ້ວ, ແລະ ພວກສາວົກໄດ້ຂີ່ເຮືອໄປນັ້ນກໍຢູ່ກາງທະເລ, ສ່ວນພຣະອົງຍັງຢູ່ທີ່ພູເຂົາຕາມລຳພັງ.

⁴⁸ເມື່ອພຣະອົງເຫັນວ່າພວກເຂົາພາຍເຮືອ ໄປໄດ້ດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກຫລາຍເພາະເຮືອຕ້ານທວນລົມຢູ່, ເວລາປະມານຂ້ອນແຈ້ງພຣະອົງ ຈຶ່ງຍ່າງເທິງຫນ້ານໍ້າ ແລະ ກຳລັງຈະຜ່ານພວກເຂົາ.⁴⁹ແຕ່ເມື່ອພວກສາວົກ ເຫັນພຣະອົງຍ່າງເທິງຫນ້ານໍ້າກໍຄິດວ່າເປັນຜີຈຶ່ງຮ້ອງຕົກໃຈ,⁵⁰ເພາະສາວົກໄດ້ເຫັນພຣະອົງຕ່າງກໍຢ້ານກົວ. ພວກເຂົາພາກັນຮ້ອງຕົກໃຈໃນທັນໃດນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ຢ່າຢ້ານເລີຍແມ່ນເຮົາເອງຢ່າສູ່ຢ້ານ!"

⁵¹ພຣະອົງກໍລົງໄປໃນເຮືອຫາພວກເພິ່ນ, ແລະ ລົມກໍງຽບລົງ. ພວກສາວົກປະຫລາດໃຈໃນສິ່ງອັດສະຈັນ.⁵²ເພາະພວກເພິ່ນບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຫມາຍ ອັນແທ້ຈິງເລື່ອງເຂົ້າຈີ່, ແລະ ຫົວໃຈຂອງພວກເພິ່ນ ຍັງແຂງກະດ້າງ ແລະ ປຶກຕັນຢູ່.

⁵³ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ພວກສາວົກໄດ້ຂ້ວາມຟາກມາເຖິງທ່າເມືອງເຄັນເນຊາເຣັດ ກໍຈອດເຮືອໄວ້.⁵⁴ເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນຈາກເຮືອ, ປະຊາຊົນກໍຮູ້ຈັກວ່າແມ່ນພຣະເຢຊູເຈົ້າ.⁵⁵ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮີບຟ້າວເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ແລະ ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນວ່າພຣະອົງຢູ່ ພວກເຂົາກໍນຳເອົາຄົນເຈັບປ່ວຍໃສ່ບ່ອນນອນຫາມມາຫາພຣະອົງ.

⁵⁶ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປທີ່ຫມູ່ບ້ານ, ເມືອງ ຫລື ເເຂວງໃດ, ຫລື ປະເທດໃດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະເອົາຄົນເຈັບປ່ວຍມາວາງໄວ້ຕາມແຄມທາງບ່ອນຊຸມຊົນ. ພວກເຂົາໃຫ້ຄົນເຈັບປ່ວຍເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ບາຍແຕ່ແຄມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງພຣະອົງ, ແລະຄົນຈຳນວນຫລາຍໄດ້ບາຍແຄມເສື້ອພຣະອົງ ກໍຖືກໂຜດໃຫ້ດີພະຍາດທຸກຄົນ.

7

¹ພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ພວກທັມະຈານບາງຄົນຊຶ່ງມາຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມພາກັນມາຢືນອ້ອມຮອບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.

²ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ກິນເຂົ້າ ດ້ວຍມືທີ່ເປື້ອນໂດຍບໍ່ໄດ້ລ້າງມື.³(ເພາະພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ຊາວຢິວທຸກຄົນປະຕິບັດຕາມຄຳສອນທີ່ສືບທອດມາຈາກບັນພະບຸຣຸດວ່າ ຖ້າບໍ່ລ້າງມືໃຫ້ສະອາດເສັຽກ່ອນພວກເຂົາກໍບໍ່ກິນສິ່ງໃດ;⁴ເມື່ອພວກເຂົາມາຈາກຕະຫລາດ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ຍອມກິນສິ່ງໃດຖ້າບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳເສັຽກ່ອນ. ແລະ ຍັງມີກົດອື່ນໆອີກຫລາຍຢ່າງທີ່ພວກເຂົາປະຕິບັດຕາມຢ່າງເຄັ່ງຄັດເຊັ່ນວ່າ: ການລ້າງຖ້ວຍຊາມ, ຫມໍ້, ເຄື່ອງໃຊ້ ເປັນທອງແດງ ແລະ ແມ່ນທັງໂຕະອາຫານ.)

⁵ພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ພວກທັມະຈານ ຈຶ່ງຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງສາວົກຂອງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ປະຕິບັດຕາມທຳນຽມມາຈາກ ບັນພະບຸຣຸດ, ດ້ວຍການບໍ່ລ້າງມືກ່ອນກິນອາຫານ?”

⁶ແຕ່ພຣະອົງຕອບພວກເຂົາວ່າ,“ເອຊາຢາ ໄດ້ທຳນວາຍໄວ້ເຖິງພວກທ່ານຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ. ໄວ້ຖືກຕ້ອງແລ້ວວ່າ,‘ຄົນພວກນີ້ໃຫ້ກຽດ ເຮົາແຕ່ປາກ, ສ່ວນຈິດໃຈຫ່າງໄກຈາກເຮົາ.⁷ພວກເຂົານະມັດສະການເຮົານັ້ນຢ່າງບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ດ້ວຍວ່າພວກເຂົາສອນທຳນຽມຂອງມະນຸດແທນຫລັກຄຳສອນ ຂອງພຣະເຈົ້າ.’”

⁸ພວກເຈົ້າປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືປະຕິບັດຕາມຄຳສອນທີ່ສືບທອດມາຈາກມະນຸດ.”⁹ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ທີ່ເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອໄປຢ່າງງ່າຍດາຍເພື່ອຮັກສາທຳນຽມຂອງພວກເຈົ້າເອງ!¹⁰ດ້ວຍໂມເຊໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງໃຫ້ກຽດແກ່ພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ’, ແລະ, ‘ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ກ່າວຮ້າຍຕໍ່ພໍ່ແມ່ຂອງຕົນຕ້ອງຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍ.’

¹¹ແຕ່ພວກເຈົ້າກັບເວົ້າວ່າ,‘ຖ້າຜູ້ໃດເວົ້າກັບບິດາມານດາວ່າ, ສິ່ງໃດຂອງຂ້ອຍທີ່ອາດຊ່ວຍເຫລືອເຈົ້າໄດ້ສິ່ງນັ້ນເປັນໂກຣະບານ’ (ຊຶ່ງຫມາຍເຖິງຂອງຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ),¹²ເຈົ້າທັງຫລາຍຈິ່ງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊ່ວຍເຫລືອ ພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ.¹³ທ່ານກຳລັງເຮັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີປະໂຫຍດໄປດ້ວຍຄຳສັ່ງສອນທີ່ຕາມທຳນຽມຊຶ່ງທ່ານຮັບຕໍ່ກັນມາ. ລວມທັງເລື່ອງອື່ນໆອີກທີ່ ພວກເຈົ້າເຮັດຜິດແບບນີ້.”

¹⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເອີ້ນປະຊາຊົນມາຫາພຣະອົງອີກເທື່ອຫນຶ່ງແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາ ວ່າ,“ເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງຟັງເຮົາເວົ້າແລະເຂົ້າໃຈເອົາ.¹⁵ມະນຸດກິນເຂົ້າໄປແລ້ວຈະເຮັດໃຫ້ມະນຸດ ຊົ່ວມົວຫມອງ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ອອກມາຈາກໃຈມະນຸດ ຕ່າງຫາກທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາຊົ່ວມົວຫມອງ."¹⁶ໃຜມີຫູຟັງ ຈົ່ງຟັງເອົາ.

¹⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຈາກປະຊາຊົນ ແລະ ໄດ້ໄປໃນເຮືອນຫລັງຫນຶ່ງ, ພວກສາວົກໄດ້ຖາມພຣະອົງເຖິງເລື່ອງຄຳອຸປະມານັ້ນ.¹⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈອີກບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ເຫັນບໍ? ວ່າສິ່ງໃດໆພາຍນອກທີ່ຄົນກິນເຂົ້າໄປບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຊົ່ວມົວຫມອງໄດ້,¹⁹ເພາະສິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ ເຂົ້າໄປໃນຈິດໃຈ, ແຕ່ເຂົ້າໄປໃນທ້ອງແລ້ວກໍຖ່າຍອອກມາ?.” ການເວົ້າເຊັ່ນນີ້ ເທົ່າກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າຮັບຮອງວ່າອາຫານທຸກຊະນິດເປັນຂອງສະອາດກິນໄດ້.

²⁰ພຣະອົງກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ, “ສິ່ງທີ່ອອກມາຈາກໃຈຂອງຄົນນັ້ນແຫລະ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຊົ່ວມົວຫມອງ.²¹ເພາະຈາກພາຍໃນຕົນເອງ, ຈາກຫົວໃຈຂອງເຂົາຈະຟ້ອງຄວາມຄິດຊົ່ວ, ການຜິດສິລະທັມທາງເພດ, ການລັກຂະໂມຍ, ການຂ້າຄົນ,²²ການຫລິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມັຽ, ຄວາມໂລບ, ການຊົ່ວຮ້າຍ, ການຫລອກລວງ, ຣາຄະຕັນຫາ, ການອິດສາ, ການດູຫມິ່ນ, ນິນທາ, ການຈອງຫອງ ແລະການກະທຳໃນສິ່ງທີ່ໂງ່ຈ້າ, ຫລັ່ງໄຫລອອກມາ²³ຄວາມຊົ່ວເຫລົ່ານີ້ລ້ວນແຕ່ອອກມາຈາກພາຍໃນໃຈຄົນແລະ ເຮັດໃຫ້ຊົ່ວມົວຫມອງ.”

²⁴ພຣະອົງໄດ້ຈາກທີ່ນັ້ນໄປຍັງເຂດຫນຶ່ງໃກ້ກັບເມືອງຕີເຣ ແລະຊີໂດນ. ພຣະອົງ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຫລັງຫນຶ່ງ ແລະ ພຣະອົງບໍ່ຢາກໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າພຣະອົງຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງກໍບໍ່ສາມາດຊ້ອນຕົວໄວ້ໄດ້.²⁵ແຕ່ໃນທັນໃດກໍມີຍິງຄົນຫນຶ່ງ, ທີ່ລູກສາວຖືກຜີຊົ່ວຮ້າຍສິງ, ໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງເຂົ້າມາຫາ ແລະ ຂາບລົງທີ່ຕີນຂອງພຣະອົງ.²⁶ຍິງຜູ້ນີ້ ເປັນຊາວກຣີກເຊື້ອສາຍຊີເຣັຽໃນໂຟນີເຊັຽ. ນາງອ້ອນວອນຂໍ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍອອກຈາກລູກສາວຂອງນາງ.

²⁷ພຣະອົງໄດ້ບອກລາວວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ລູກໄດ້ກິນອີ່ມເສັຽກ່ອນ, ເພາະບໍ່ເປັນການຖືກຕ້ອງທີ່ຈະເອົາອາຫານຂອງລູກໂຍນໃຫ້ແກ່ຫມາ.”²⁸ແຕ່ນາງຕອບພຣະອົງວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວທ່ານເອີຍ, ແຕ່ຫມາທີ່ຢູ່ກ້ອງໂຕະກໍຍັງໄດ້ກິນເສດອາຫານຂອງລູກ.”

²⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບນາງວ່າ, “ເພາະເຫດທີ່ເຈົ້າເວົ້າຢ່າງນີ້, ເຈົ້າຈົ່ງກັບເມືອເຮືອນສາ. ຜີມານຮ້າຍໄດ້ອອກຈາກລູກສາວຂອງເຈົ້າແລ້ວ.”³⁰ນາງຈຶ່ງກັບເມືອເຮືອນຂອງຕົນ ແລະ ເຫັນລູກສາວນອນຢູ່ເທິງບ່ອນນອນ, ແລະ ຜີມານຮ້າຍໄດ້ອອກໄປແລ້ວ.

³¹ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກຈາກເມືອງຕີເຣ, ແລະ ຜ່ານໄປທາງເມືອງຊີໂດນຈົນເຖິງທະເລຄາລີເລຂຶ້ນໄປທາງຂົງເຂດເດກາໂປລີ.³²ພວກເຂົາໄດ້ນຳຄົນຫູຫນວກປາກກືກມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາຂໍຮ້ອງພຣະອົງໃຫ້ວາງມືໃສ່ລາວ.

³³ພຣະອົງຈຶ່ງພາເຂົາອອກໄປຫ່າງຈາກປະຊາຊົນຢູ່ຕ່າງຫາກ, ແລ້ວພຣະອົງ ກໍໃຊ້ນິ້ວມືແຍ່ຫູຊາຍຄົນນີ້, ແລະ ເມື່ອຖົ່ມນໍ້າລາຍແລ້ວຈຶ່ງເອົານິ້ວແປະໃສ່ລີ້ນຂອງເຂົາ.³⁴ແລ້ວພຣະອົງກໍເງີຍຫນ້າຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ຊົງຖອນຫາຍໃຈແລ້ວເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, “ເອຟາທາ” ຊຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າ, “ຈົ່ງໄຂອອກ!”³⁵ແລະ ທັນໃດນັ້ນຫູຂອງເຂົາກໍເປີດອອກ, ແລະ ສິ່ງທີ່ຂັດລີ້ນຂອງເຂົາກໍຫລຸດອອກ ແລະ ເຂົາຈຶ່ງເວົ້າໄດ້.

³⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ສັ່ງປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ບອກເລື່ອງນີ້ແກ່ຜູ້ໃດ. ແຕ່ຍິ່ງພຣະອົງສັ່ງຫ້າມພວກເຂົາ, ກໍຍິ່ງປ່າວປະກາດໃຫ້ຄົນຟັງໄປທົ່ວ.³⁷ພວກເຂົາປະຫລາດໃຈຫລາຍທີ່ສຸດ, ຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ພຣະອົງຊົງເຮັດທຸກສິ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນການດີ, ແມ່ນແຕ່ຄົນຫູຫນວກກໍເຮັດໃຫ້ໄດ້ຍິນ ແລະຄົນປາກກືກກໍເຮັດໃຫ້ເວົ້າໄດ້.”

8

¹ໃນຊ່ວງເວລາຫລາຍມື້ນັ້ນ, ມີປະຊາຊົນກຸ່ມໃຫຍ່, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ມີອາຫານກິນ. ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງເອີ້ນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງມາ ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ,²“ເຮົາສົງສານຄົນເຫລົ່ານີ້ຫລາຍ, ເພາະພວກເຂົາຢູ່ນຳເຮົາຕະຫລອດສາມວັນແລ້ວແລະ ພວກເຂົາບໍ່ມີອາຫານກິນ.³ຖ້າຫາກເຮົາປ່ອຍພວກເຂົາກັບບ້ານໄປໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ກິນຫຍັງ, ພວກເຂົາກໍຄົງເມື່ອຍອິດອ່ອນຕາມທາງ. ແລະ ພວກເຂົາບາງຄົນກໍເດີນທາງມາແຕ່ໄກດ້ວຍ.”⁴ພວກສາວົກຈຶ່ງຕອບພຣະອົງວ່າ, “ຢູ່ໃນບ່ອນປ່ຽວເຊັ່ນນີ້ເຮົາຈະໄປຫາອາຫານມາແຕ່ໃສພໍເພື່ອຈະລ້ຽງດູຄົນທັງຫມົດນີ້ໄດ້?”

⁵ພຣະອົງເຈົ້າຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າມີເຂົ້າຈີ່ຈັກກ້ອນ?” ພວກເຂົາຕອບວ່າມີ “ເຈັດກ້ອນ”.⁶ພຣະອົງຈຶ່ງສັ່ງປະຊາຊົນໃຫ້ນັ່ງລົງທີ່ພື້ນ. ແລ້ວພຣະອົງກໍຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ທັງເຈັດກ້ອນຂຶ້ນມາ, ໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແລ້ວຫັກເຂົ້າຈີ່ແຈກຈ່າຍໃຫ້ກັບພວກສາວົກນຳໄປແຈກຢາຍແກ່ປະຊາຊົນ.

⁷ພວກເຂົາມີປານ້ອຍສອງສາມໂຕດ້ວຍ, ແລະ ຫລັງຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າອະທິຖານຂອບພຣະຄຸນສຳລັບປານ້ອຍເຫລົ່ານັ້ນ. ພຣະອົງສັ່ງໃຫ້ພວກສາວົກເອົາປາໄປແຈກຢາຍໃຫ້ປະຊາຊົນເຊັ່ນກັນ.⁸ພວກເຂົາໄດ້ກິນອາຫານ ແລະ ອີ່ມທ້ອງ, ພວກສາວົກໄດ້ໄປເກັບເອົາຕ່ອນທີ່ເຫລືອໄດ້ເຈັດກະບຸງໃຫຍ່.⁹ມີປະຊາຊົນປະມານສີ່ພັນຄົນ. ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາກັບໄປ.¹⁰ຈາກນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຊົງລົງເຮືອໄປກັບພວກສາວົກເພື່ອໄປຍັງແຄ້ວນດານມານຸທາທັນທີ.

¹¹ແລ້ວພວກຟາຣີຊາຍອອກມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ເລີ່ມໂຕ້ຖຽງກັບພຣະອົງ. ພວກເຂົາເສາະຫາຫມາຍສຳຄັນຈາກສະຫວັນ, ເພື່ອທົດສອບພຣະອົງ.¹²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຖອນຫາຍໃຈເລິກໃນພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ຖາມວ່າ, “ເປັນຫຍັງຄົນສະໄຫມນີ້ຈຶ່ງສະແຫວງຫາຫມາຍສຳຄັນ? ແຕ່ເຮົາບອກເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ຈະບໍ່ມີການປຣະທານຫມາຍສຳຄັນໃຫ້ຄົນສະໄຫມນີ້ໄດ້ເຫັນ.”¹³ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງສະເດັດຈາກພວກເຂົາໄປ, ແລ້ວສະເດັດລົງເຮືອ, ຂ້ວາມທະເລສາບໄປຟາກອື່ນອີກ.

¹⁴ໃນເວລານີ້ພວກສາວົກລືມເອົາເຂົ້າຈີ່ມາພ້ອມກັບພວກເພິ່ນ. ພວກເຂົາມີເຂົ້າຈີ່ແຕ່ກ້ອນດຽວເທົ່ານັ້ນຢູ່ໃນເຮືອ.¹⁵ພຣະອົງໄດ້ເຕືອນພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງເຝົ້າເບິ່ງ ແລະ ຣະວັງເຊື້ອແປ້ງຂອງພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ເຊື້ອແປ້ງຂອງເຮໂຣດ.”

¹⁶ພວກສາວົກຕ່າງໃຫ້ເຫດຜົນຕໍ່ກັນວ່າ, “ນີ້ເປັນເພາະພວກເຮົາບໍ່ມີເຂົ້າຈີ່ມານຳ.”¹⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າຮູ້ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກເພິ່ນວ່າ “ດ້ວຍເຫດໃດພວກເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າກັນເຖິງ ເລື່ອງບໍ່ມີເຂົ້າຈີ່? ພວກເຈົ້າຍັງເບິ່ງບໍ່ເຫັນບໍ? ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຫລືຢ່າງໃດ? ຫົວໃຈ ຂອງພວກເຈົ້າມືດບອດໄປແລ້ວແມ່ນບໍ?

¹⁸ພວກເຈົ້າມີຕາ, ແຕ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນບໍ? ພວກເຈົ້າມີຫູແຕ່ຟັງບໍ່ໄດ້ຍິນບໍ? ພວກເຈົ້າຈື່ໄດ້ແມ່ນບໍ?¹⁹ເມື່ອເຮົາຫັກເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນລ້ຽງຫ້າພັນຄົນນັ້ນ, ພວກເຈົ້າເກັບເສດເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຫລືອນັ້ນໄດ້ເຕັມຈັກກະບຸງ?”ພວກເຂົາຕອບ ວ່າ,“ສິບສອງກະບຸງ”.

²⁰"ເມື່ອເຮົາຫັກເຂົ້າຈີ່ເຈັດກ້ອນທ່າມກາງຄົນສີ່ພັນຄົນ, ພວກທ່ານເກັບເສດເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຫລືອ ໄດ້ເຕັມທັງຫມົດຈັກກະບຸງ?" ພວກເຂົາຕອບວ່າ "ເຈັດກະບຸງ ".²¹ພຣະອົງກ່າວວ່າ,“ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຢູ່ບໍ?”

²²ພວກເຂົາໄດ້ມາທີ່ເບັດສາອີດາ. ຜູ້ຄົນທີ່ນັ້ນໄດ້ພາຄົນຕາບອດມາຫາ ແລະພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະ ຂໍຮ້ອງພຣະອົງໃຫ້ວາງມືໃສ່ລາວ.²³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈູງຄົນຕາບອດອອກໄປນອກຫມູ່ບ້ານ, ພຣະອົງບ້ວນນໍ້າລາຍໃສ່ຕາຂອງເຂົາ ແລະວາງມືຂອງພຣະອົງເທິງເຂົາພຣະອົງຖາມເຂົາວ່າ, “ເຈົ້າເບິ່ງເຫັນຫຍັງແດ່ບໍ?”

²⁴ເຂົາເງີຍຫນ້າຂຶ້ນ ແລະ ຕອບວ່າ,“ຂ້ານ້ອຍເຫັນຄົນ ເບິ່ງຄືຕົ້ນໄມ້ຍ່າງໄປມາໄດ້.”²⁵ຈາກນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງວາງມືເທິງດວງຕາຂອງເຂົາອີກເທື່ອ, ແລະ ເຂົາກໍມືນຕາເຕັມຫນ່ວຍ, ແລະ ສາຍຕາຂອງລາວກໍດີເປັນປົກກະຕິ, ແລະ ເຂົາຈຶ່ງເຫັນທຸກຢ່າງໄດ້ຈະແຈ້ງດີ.²⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກເຂົາກັບບ້ານຂອງເຂົາພ້ອມທັງສັ່ງວ່າ, “ຢ່າເຂົ້າໄປໃນເມືອງ.”

²⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກໄປກັບພວກສາວົກ ໄດ້ໄປໃນເຂດເມືອງກາຍຊາເຣັຽ ຟີລິບປອຍ. ໃນລະຫວ່າງທາງໄປນັ້ນພຣະອົງໄດ້ຖາມພວກສາວົກວ່າ, “ຜູ້ຄົນເວົ້າກັນວ່າເຮົາເປັນຜູ້ໃດ?”²⁸ພວກສາວົກຈຶ່ງຕອບວ່າ“ບາງຄົນເວົ້າວ່າ ທ່ານແມ່ນໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ, ບາງຄົນເວົ້າວ່າ ທ່ານແມ່ນເອລີຢາ, ສ່ວນຄົນອື່ນອີກເວົ້າວ່າ ທ່ານເປັນຫນຶ່ງໃນຜູ້ທຳນວາຍ.”

²⁹ພຣະອົງຖາມພວກເພິ່ນວ່າ“ແຕ່ພວກເຈົ້າເດເວົ້າວ່າເຮົາເປັນໃຜ?”ເປໂຕຕອບພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງເປັນພຣະຄຣິດ”³⁰ແລ້ວ ພຣະເຢຊູເຈົ້າເຕືອນບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາບອກຜູ້ໃດ ກ່ຽວກັບເລື່ອງຂອງພຣະອົງ.

³¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າເລີ້ມຕົ້ນສອນພວກສາວົກວ່າ, ບຸດມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກທົນທຸກ ທໍຣະມານຫລາຍປະການ, ແລະ ຈະຕ້ອງຖືກປະຕິເສດຈາກຜູ້ປົກຄອງ ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກທັມະຈານ, ແລະ ຈະຂ້າເພິ່ນເສັຽ, ແຕ່ໃນວັນຖ້ວນສາມພຣະອົງຈະຖືກບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາ.”³²ພຣະອົງໄດ້ກ່າວເລື່ອງນີ້ສູ່ ພວກເພິ່ຟັງຈະແຈ້ງ. ດັ່ງນັ້ນ ເປໂຕຈຶ່ງເວົ້້າກັບພຣະອົງເປັນການສ່ວນຕົວ. ເລີ້ມຫ້າມພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ເວົ້າເລື່ອງນີ້.

³³ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຫັນຫນ້າມາເບິ່ງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ແລະ ຕຳຫນິເປໂຕ ຢ່າງຮຸນແຮງວ່າ, “ຈົ່ງຖອຍຫນີຈາກເຮົາສາ, ຊາຕານເອີຍ! ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄິດຢ່າງພຣະເຈົ້າແຕ່ຄິດຢ່າງມະນຸດ.”³⁴ຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍເອີ້ນ ປະຊາຊົນກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງມາຢູ່ຮ່ວມກັນແລະກ່າວວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດຕ້ອງການຕິດຕາມເຮົາຜູ້ນັ້ນ, ຕ້ອງຕັດສິດຂອງຕົນເສັຽ ແລະ ແບກໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນ ແລະຕາມເຮົາມາ.

³⁵ເພາະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕ້ອງການຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນ, ຜູ້ນັ້ນຈະສູນເສັຽຊີວິດນັ້ນ, ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຍອມສູນເສັຽຊີວິດເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງເຮົາ ແລະ ເພື່ອຂ່າວປະເສີດ, ຜູ້ນັ້ນກໍຈະຖືກຊ່ວຍຊີວິດໃຫ້ພົ້ນໄດ້.³⁶ຈະເກີດປະໂຫຍດອັນໃດ. ຖ້າຜູ້ໃດຈະໄດ້ສິ່ງຂອງຫມົດທັງໂລກ ແຕ່ຕອ້ງສູນເສັຽຊີວິດນິຣັນດອນຂອງຕົນ,³⁷ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ມະນຸດນຳມາ ແລກເອົາຊີວິດຂອງຕົນຄືນໄດ້.

³⁸ຜູ້ໃດກໍຕາມມີຄວາມລະອາຍເພາະເຮົາ ແລະ ເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໃນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ແລະ ໃນຍຸກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບາບການຫລິ້ນຊູ້ ແລະ ຄົນທີ່ມີບາບກັມ ບຸດມະນຸດກໍຈະມີຄວາມລະອາຍໃນ ເລື່ອງຄົນນັ້ນເມື່ອ ພຣະອົງມາປາກົດໃນສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງ ພຣະບິດາເຈົ້າ ແລະ ພ້ອມດ້ວຍບັນດາທູດສະຫວັນອັນບໍຣິສຸດ.”

9

¹ພຣະອົງຍັງກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນອີກວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ນີ້ຈະບໍ່ຮູ້ຣົດຊາດຂອງຄວາມຕາຍ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າມາຕັ້ງຢູ່ດ້ວຍຣິດອຳນາດ.”²ຫົກວັນຕໍ່ມາ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ພາເປໂຕ, ແລະ ຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢຮັນ ຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາສູງ, ຕາມລຳພັງ. ແລ້ວພຣະອົງນັ້ນໄດ້ປະກົດຕົວຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ.³ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງ ກໍເກີດຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂາວເຫຼື້ອມໃສ, ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນໂລກນີ້ຊັກໃຫ້ຂາວເຊັ່ນນັ້ນໄດ້.

⁴ຫລັງຈາກນັ້ນເອລີຢາ ກັບໂມເຊກໍປາກົດແກ່ສາວົກ, ແລະ ພວກເຂົານັ້ນກຳລັງເວົ້າກັນຢູ່ກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.⁵ເປໂຕຈຶ່ງຕອບ ແລະ ທູນພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ພຣະອາຈານເອີຍ, ຊ່າງເປັນການດີແທ້ໆທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍຢູ່ບ່ອນນີ້, ແລະ ຂໍໂຜດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍ ປຸກຕູບສາມຫລັງຂຶ້ນ, ຫລັງຫນຶ່ງສຳລັບທ່ານ, ຫລັງຫນຶ່ງສຳລັບໂມເຊ ແລະ ຫລັງຫນຶ່ງ ສຳລັບເອລີຢາ.”⁶(ພວກເຂົາຢ້ານຈົນຕົວສັ່ນ ທີ່ລາວເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນ, ເພາະບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເວົ້າຢ່າງໃດ).

⁷ແລ້ວກໍມີກ້ອນເມກລອຍມາ ແລະ ເປັນເງົາປົກຫຸ້ມພວກເພິ່ນໄວ້. ແລ້ວມີສຽງຫນຶ່ງດັງອອກມາຈາກກ້ອນເມກນັ້ນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ແຫລະ, ເປັນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ ພວກເຈົ້າຈົ່ງເຊື່ອຟັງເພິ່ນ.”⁸ໃນທັນໃດນັ້ນ, ພວກສາວົກຫລຽວເບິ່ງຮອບໆຕົວ, ກໍບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດນອກຈາກ ພຣະເຢຊູເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ກັບພວກເພິ່ນ.

⁹ຂະນະທີ່ລົງມາແຕ່ພູນັ້ນ, ພຣະອົງເຈົ້າກໍສັ່ງຫ້າມພວກເພິ່ນວ່າ, “ຢ່າບອກສິ່ງທີ່ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນນີ້ແກ່ຜູ້ໃດ, ຈົນກວ່າບຸດມະນຸດ ໄດ້ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.”¹⁰ດັ່ງນັ້ນພວກສາວົກຈຶ່ງບໍ່ບອກໃຜ, ແຕ່ກໍປຶກສາຫາລືກັນໃນພວກເຂົາເອງວ່າ, “ການເປັນຄືນມາຈາກຕາຍນັ້ນ ຫມາຍຄວາມແນວໃດ”

¹¹ພວກເພິ່ນຈຶ່ງຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ດ້ວຍເຫດໃດ ພວກທັມະຈານຈຶ່ງເວົ້າວ່າເອລີຢາຈະຕ້ອງມາກ່ອນ?”¹²ພຣະອົງຕອບພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈິງຢູ່ເອລີຢາຕ້ອງມາກ່ອນເພື່ອຈັດແຈງທຸກສິ່ງຄືນສູ່ສະພາບເດີມ. ແລ້ວເປັນດ້ວຍເຫດໃດ ພຣະທັມພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າບຸດມະນຸດ ຈະຖືກທົນທຸກທໍຣະມານຢ່າງຫນັກຫນ່ວງຫລາຍ ປະການ ແລະ ເພິ່ນຈະຖືກປະຖິ້ມ ແລະ ຖືກຫມິ່ນປະຫມາດ?¹³ແຕ່ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າເອລີຢາໄດ້ມາແລ້ວ, ແລະ ຄົນທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດກັບເພິ່ນຕາມໃຈມັກ, ດັ່ງທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ເຖິງເພິ່ນໃນພຣະຄັມພີ.”

¹⁴ເມື່ອພວກເຂົາກັບມາພົບສາວົກແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຫັນຄົນຫມູ່ໃຫຍ່ ຢູ່ອ້ອມພວກເຂົາ ແລະ ມີພວກທັມະຈານກຳລັງໂຕ້ຖຽງກັບພວກເຂົາຢູ່.¹⁵ເມື່ອປະຊາຊົນເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດມາກ່ອນ ແລະ ພາກັນຟ້າວແລ່ນໄປຄຳນັບພຣະອົງ.¹⁶ພຣະອົງເຈົ້າຖາມພວກສາວົກ ຂອງພຣະອົງວ່າ, “ພວກເຈົ້າກຳລັງໂຕ້ຖຽງ ກັນເຖິງເລື່ອງຫຍັງ?”

¹⁷ບາງຄົນໃນຫມູ່ປະຊາຊົນນັ້ນໄດ້ຕອບວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍມາຫາທ່ານ. ເພາະຜີປາກກືກສິງລາວຈົນລາວປາກບໍ່ໄດ້.¹⁸ເມື່ອມັນເຂົ້າສິງລາວເທື່ອໃດ ແລະ ມັນກໍເຮັດໃຫ້ລາວລົ້ມຊັກດິ້ນເທື່ອນັ້ນ ແລະ ມີນໍ້າລາຍຟູມປາກທັງຂົບແຂ້ວ ແລະ ຕົວແຂງໄປຫມົດທັງຮ່າງກາຍ. ຂ້ານ້ອຍຂໍໃຫ້ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍນັ້ນອອກ, ແຕ່ພວກເພິ່ນເຮັດບໍ່ໄດ້.”¹⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ໂອພວກຄົນ ທີ່ຂາດຄວາມເຊື່ອເອີຍ, ເຮົາຈະຕ້ອງຢູ່ກັບພວກເຈົ້າອີກດົນປານໃດ? ຈົ່ງພາເດັກນ້ອຍມາຫາເຮົາເບິ່ງດູ.”

²⁰ພວກເຂົາກໍໄດ້ພາເດັກຊາຍມາຫາພຣະອົງ. ພໍຜີຮ້າຍທີ່ສິງຢູ່ໃນຕົວເດັກນ້ອຍ ໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ທັນໃດນັ້ນມັນກໍເຮັດ ໃຫ້ ເດັກນ້ອຍ ນັ້ນຊັກດິ້ນລົ້ມລົງກັບພື້ນດິນ, ກິ້ງເກືອກ ໄປມານໍ້າລາຍຟູມປາກ.²¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ຖາມພໍ່ຂອງເດັກນ້ອຍວ່າ, “ລູກຂອງເຈົ້າເປັນແນວນີ້ມາໄດ້ດົນປານໃດແລ້ວ?” ລາວຕອບວ່າ, “ເປັນມາຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍພຸ້ນ.²²ຫລາຍເທື່ອແລ້ວ ທີ່ຜີຊົ່ວຮ້າຍພະຍາຍາມຂ້າລູກ ຂອງຂ້ານ້ອຍ ໂດຍຊຸກລາວໃສ່ໄຟ ແລະ ຊຸກລາວໃຫ້ຕົກນໍ້າ ແລະ ພະຍາຍາມທຳລາຍລາວ. ແຕ່ຖ້າທ່ານສາມາດຊ່ວຍໄດ້ຂໍໂຜດສົງສານຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ.”

²³ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວຕອບວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າສາມາດຊ່ວຍໄດ້? ທຸກສິ່ງເປັນໄປໄດ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຊື່ອ.”²⁴ໃນທັນໃດນັ້ນ ພໍ່ຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ທັງນໍ້າຕາໄຫລກ່າວວ່າ, “ໂຜດຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ! ໃຫ້ມີຄວາມເຊື່ອຫລາຍກວ່ານີ້ແດ່ທ້ອນ!"²⁵ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເຫັນຫມູ່ປະຊາຊົນກຳລັງບຸບຽດກັນເຂົ້າມາໃກ້, ພຣະອົງຈຶ່ງສັ່ງຜີຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນວ່າ, “ບັກຜີປາກກືກຫູຫນວກ, ກູສັ່ງມຶງອອກຈາກເດັກນ້ອຍ ແລະ ຢ່າກັບເຂົ້າມາອີກຈັກເທື່ອ.”

²⁶ຜີຮ້າຍນັ້ນຮ້ອງແຜດສຽງຂຶ້ນ ແລະ ມັນເຮັດໃຫ້ເດັກນ້ອຍຊັກດິ້ນຢ່າງແຮງ ຈົນເຕັມກຳລັງແລ້ວກໍອອກຫນີໄປ. ເດັກນັ້ນກາຍເປັນເຫມືອນຄົນຕາຍ, ຈົນຫລາຍຄົນເວົ້າອອກມາວ່າ, “ມັນຕາຍແລ້ວ.”²⁷ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈັບມືເດັກນ້ອຍ ແລະ ດຶງໃຫ້ລຸກຂຶ້ນແລ້ວເດັກນັ້ນກໍລຸກຢືນຂຶ້ນ.

²⁸ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນແລ້ວ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍຖາມ ພຣະອົງເປັນທາງສ່ວນຕົວວ່າ, “ເຫດສັນໃດພວກຂ້ານ້ອຍ ຈຶ່ງຂັບໄລ່ມັນອອກບໍ່ໄດ້?"²⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເພິ່ນວ່າ, “ຜີຮ້າຍແນວນີ້ຈະຂັບໄລ່ອອກດ້ວຍວິທີອື່ນ ບໍ່ໄດ້, ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ດ້ວຍການພາວັນນາອະທິຖານເທົ່ານັ້ນ.”

³⁰ພວກເຂົາໄດ້ອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະ ໄດ້ຜ່ານແຂວງຄາລີເລ. ພຣະເຢຊູເຈົ້າບໍ່ຢາກໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າພຣະອົງຢູ່ທີ່ໃດ,³¹ເພາະພຣະອົງກຳລັງສັ່ງສອນພວກສາວົກຢູ່. ພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ບຸດມະນຸດກຳລັງຈະຖືກມອບໄວ້ໃນກຳມືຂອງຄົນທັງຫລາຍ ແລະ ເຂົາຈະຂ້າເພິ່ນ, ແຕ່ຫລັງຈາກຖືກຂ້າແລ້ວໄດ້ສາມວັນເພິ່ນຈະຖືກບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາອີກຄັ້ງ.”³²ແຕ່ພວກສາວົກບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຫມາຍຂອງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ແລະ ພວກເພິ່ນກໍບໍ່ກ້າຈະຖາມພຣະອົງ.

³³ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາຮອດເມືອງກາເປນາອູມ. ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນເຮືອນແລ້ວພຣະອົງກໍຖາມພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ເມື່ອມາຕາມທາງນັ້ນ, ພວກເຈົ້າ ໄດ້ຖົກຖຽງ ກັນເຖິງເລື່ອງຫຍັງ?”³⁴ພວກເພິ່ນມິດຢູ່, ເພາະເມື່ອມາຕາມທາງນັ້ນພວກເພິ່ນໄດ້ຖົກຖຽງກັນວ່າ ຜູ້ໃດຈະເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ໃນທ່າມກາງພວກເພິ່ນ.³⁵ສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງນັ່ງລົງ, ພຣະອົງເອີ້ນພວກສາວົກສິບສອງຄົນມາ ພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດທີ່ຢາກເປັນຜູ້ຕົ້ນ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ປາຍ ແລະ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຄົນທັງຫມົດ.”

³⁶ພຣະອົງກໍເອົາເດັກນ້ອຍຜູ້ຫນຶ່ງ ແລະ ມາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເພິ່ນ. ພຣະອົງກໍອຸ້ມເອົາເດັກນ້ອຍນັ້ນ ແລະ ກ່າວແກ່ພວກສາວົກວ່າ,³⁷“ຖ້າຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕ້ອນຮັບເດັກນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງ ຢ່າງນີ້ໄວ້ໃນນາມຂອງເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍຕ້ອນຮັບເຮົາ, ຜູ້ໃດທີ່ຕ້ອນຮັບເຮົາ, ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ຕ້ອນຮັບເຮົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຕ້ອນຮັບພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ເຮົາ ມາເຫມືອນກັນ.”

³⁸ໂຢຮັນໄດ້ເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຊາຍຄົນຫນຶ່ງຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກໄດ້ໃນນາມຂອງທ່ານ ແລະ ພວກຂ້ານ້ອຍບອກໃຫ້ເຊົາ ເພາະເຂົາບໍ່ເປັນຝ່າຍຂອງພວກເຮົາ.”³⁹ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ຕອບວ່າ, “ຢ່າຫ້າມເຂົາເທາະ ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດ ທີ່ກະທຳການອັດສະຈັນໃນນາມຂອງເຮົາ ແລະ ພາຍຫລັງມາຈະກັບມາເວົ້າ ຫມິ່ນປະຫມາດເຮົາ.

⁴⁰ດ້ວຍວ່າ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ຕໍ່ສູ້ ພວກເຮົາກໍເປັນຝ່າຍຂອງພວກເຮົາ.⁴¹ເຮົາບອກເຈົ້າຄວາມຈິງວ່າ, ຜູ້ໃດທີ່ເອົານໍ້າຈອກຫນຶ່ງໃຫ້ ພວກເຈົ້າດື່ມເພາະເຈົ້າເປັນຝ່າຍພຣະຄຣິດ, ຜູ້ນັ້ ກໍຈະບໍ່ຂາດບຳເຫນັດຂອງຕົນ.

⁴²“ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ເລັກນ້ອຍທີ່ເຊື່ອ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຕົກໃນບາບ, ກໍໃຫ້ເອົາຫີນໂມ້ແປ້ງກ້ອນໃຫຍ່ຜູກຄໍຜູ້ນັ້ນ ແລະ ຖິ້ມເຂົາລົງໃນທະເລເລິກເສັຽກໍດີກວ່າ.⁴³ຖ້າມືຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ສະດຸດ, ກໍໃຫ້ຕັດມືນັ້ນອອກເສັຽ. ທີ່ຈະເຂົ້າສູ່ຊີວິດດ້ວຍມືເບື້ອງດຽວກໍດີກວ່າມີສອງມືແຕ່ເຂົ້າສູ່ນະຣົກໃນໄຟທີ່ບໍ່ມີວັນມອດຈັກເທື່ອ.⁴⁴ໂຕຫນອນບໍ່ຮູ້ຕາຍ ໄຟບໍ່ຮູ້ມອດ.

⁴⁵ຖ້າຕີນຂອງເຈົ້າ ເຮັດໃຫ້ເຮັດບາບ, ກໍໃຫ້ຕັດອອກຖິ້ມເສັຽ, ທີ່ຈະເຂົ້າສູ່ຊີວິດດ້ວຍຕີນເບື້ອງດຽວ ກໍດີກວ່າມີຕີນສອງຂ້າງແຕ່ຕ້ອງ ຖືກໂຍນຖິ້ມລົງໃນໄຟນະຣົກ.⁴⁶ຢູ່ບອ່ນນັ້ນໂຕຫນອນບໍ່ຮູ້ຕາຍ ແລະໄຟບໍ່ຮູ້ມອດຈັກເທື່ອ.

⁴⁷ຖ້າຕາຂອງເຈົ້າພາໃຫ້ເຮັດບາບ, ຈົ່ງຄວັກອອກຖິ້ມເສັຽ, ທີ່ຈະເຂົ້າໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຕາຂ້າງດຽວ ກໍດີກວ່າມີຕາສອງຂ້າງ ແຕ່ຕ້ອງຖືກຖິ້ມລົງໃນໄຟ ນະຣົກ.⁴⁸ທີ່ຊຶ່ງຫນອນບໍ່ຮູ້ຕາຍ ແລະ ໄຟບໍ່ຮູ້ມອດຈັກເທື່ອ.’

⁴⁹ເພາະວ່າ ທຸກຄົນຈະຕ້ອງຖືກເອືອບດ້ວຍເກືອແລ້ວຊຳຣະດ້ວຍໄຟ.⁵⁰ເກືອເປັນສິ່ງທີ່ດີ, ແຕ່ຖ້າເກືອຫມົດຣົດເຄັມແລ້ວ ຈະກັບເຮັດໃຫ້ເຄັມອີກໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຈົ້າທັງຫລາຍ ຈົ່ງຮັກສາເກືອໄວ້ໃນຕົວຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຢູ່ດ້ວຍກັນຢ່າງສະຫງົບສຸກເຖີ້ນ.”

10

¹ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກຈາກທີ່ນັ້ນໄປແຂວງຢູດາຍ ແລ້ວກໍຂ້ວາມໄປອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນໍ້າຈໍແດນ, ແລະປະຊາຊົນຫມູ່ໃຫຍ່ ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງອີກ. ພຣະອົງຊົງສອນພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍເຮັດມາ.²ພວກຟາຣີຊາຍກໍເຂົ້າມາຖາມເພື່ອທົດລອງ ພຣະອົງຖາມເຂົາວ່າ “ຕາມກົດບັນຍັດຜູ້ຊາຍຢ່າຮ້າງເມັຽຂອງຕົນໄດ້ບໍ?”³ພຣະອົງກໍຕອບພວກເຂົາວ່າ,“ແລ້ວໂມເຊ ໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ຄຳສັ່ງໄວ້ຢ່າງໃດ?”⁴ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ໂມເຊອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດຫນັງສືຢ່າຮ້າງ ແລະ ປ່ອຍເມັຽໄປໄດ້.”

⁵"ມັນເປັນເພາະໃຈຂອງພວກທ່ານແຂງກະດ້າງ ເຮັດໃຫ້ໂມເຊຕ້ອງຂຽນບັນຍັດນີ້," ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກພວກເຂົາວ່າ,⁶ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເລີ້ມວາງຮາກສ້າງໂລກ' ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງມະນຸດໃຫ້ເປັນຊາຍ ແລະຍິງ.'

⁷ເພາະເຫດນີ້ຜູ້ຊາຍຈຶ່ງຈາກພໍ່ແມ່ ຂອງຕົນແລະໄປຕິດພັນຢູ່ກັບເມັຽຂອງຕົນ,⁸ແລ້ວເຂົາທັງສອງກໍຈະເປັນກາຍເປັນເນື້ອດຽວກັນ.’ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເປັນສອງອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເປັນເຫມືອນກາຍດຽວກັນ.⁹ເຫດສະນັ້ນເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມກັນຢູ່ແລ້ວ, ກໍຢ່າໃຫ້ມະນຸດ ເຮັດໃຫ້ແຍກຈາກກັນເລີຍ.”

¹⁰ເມື່ອພວກເຂົາຢູ່ໃນເຮືອນແລ້ວ, ພວກສາວົກກໍມາຖາມ ພຣະເຢຊູເຈົ້າເລື່ອງການຢ່າຮ້າງນີ້ອີກ.¹¹ພຣະອົງຕອບພວກເພິ່ນວ່າ, “ໃຜກໍຕາມທີ່ຢ່າຮ້າງເມັຽຂອງຕົນແລ້ວໄປ ແຕ່ງງານກັບຍິງອື່ນຊາຍຜູ້ນັ້ນ ກໍເຮັດຜິດໃນຖານຫລິ້ນຊູ້.¹²ແລະຖ້າຍິງໃດທີ່ຢ່າຮ້າງຜົວຂອງຕົນແລະໄປແຕ່ງງານກັບຊາຍອື່ນຍິງນັ້ນກໍເຮັດຜິດໃນຖານຫລິ້ນຊູ້.”

¹³ແລ້ວພວກເຂົາ ໄດ້ພາເດັກນ້ອຍມາຫາ ພຣະອົງເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ວາງມືໃສ່ ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກສາວົກໄດ້ຫ້າມພວກເຂົາໄວ້.¹⁴ເເລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງສັງເກດເຫັນດັ່ງນັ້ນ, ພຣະອົງກໍບໍ່ພໍໃຈ ແລະຊົງບອກພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງປ່ອຍເດັກນ້ອຍໃຫ້ເຂົ້າມາຫາເຮົາ, ແລະ ຢ່າຫ້າມພວກເຂົາເລີຍ ເພາະວ່າອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍເປັນຂອງຜູ້ທີ່ເປັນດັ່ງເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ແຫລະ.

¹⁵ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຮັບຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ເຫມືອນເດັກນ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຣາຊະອານາຈັກນັ້ນ."¹⁶ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ອູ້ມເດັກນ້ອຍນັ້ນ ພຣະອົງວາງມືໃສ່ ແລະ ອວຍພອນໃຫ້ພວກເຂົາ.

¹⁷ເມື່ອ ພຣະອົງຊົງເລີ້ມອອກເດີນທາງກໍມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງແລ່ນມາຄຸເຂົ່າລົງ ຕໍ່ຫນ້າ ພຣະອົງແລະຖາມວ່າ,“ພຣະອາຈານ ຜູ້ປະເສີດເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບຊີວິດນິຣັນດອນ?”¹⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຕອບລາວວ່າ,“ດ້ວຍເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງເອີ້ນເຮົາ ວ່າຜູ້ປະເສີດ? ບໍ່ມີຜູ້ໃດປະເສີດດອກ ນອກຈາກພຣະເຈົ້າອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ.¹⁹ເຈົ້າຮູ້ຈັກພຣະບັນຍັດທີ່ບອກວ່າ, ‘ຢ່າຂ້າຄົນ, ຢ່າຫລິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມັຽຜູ້ອື່ນ, ຢ່າລັກຊັບ, ຢ່າເປັນພະຍານບໍ່ຈິງ, ຢ່າຫລອກລວງ, ຈົ່ງໃຫ້ກຽດແກ່ພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ.

²⁰ຊາຍຄົນນັ້ນຕອບວ່າ, “ທ່ານອາຈານເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືຮັກສາ ແລະເຊື່ອຟັງເຮັດຕາມກົດເຫລົ່ານັ້ນຕັ້ງແຕ່ເປັນເດັກນ້ອຍພຸ້ນ.”²¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເພັ່ງຕາເບິ່ງເຂົາດ້ວຍຄວາມຮັກ, ພຣະອົງເວົ້າກັບເຂົາວ່າ “ເຈົ້າຍັງຂາດຢູ່ສິ່ງຫນຶ່ງ. ຈົ່ງໄປຂາຍທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ ແລະ ບໍຣິຈາກເງິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ຄົນຍາກຈົນ ແລະເຈົ້າຈະມີຊັບສົມບັດໃນສະຫວັນ, ແລ້ວຈົ່ງຕາມເຮົາມາ.²²ແຕ່ຊາຍຄົນນັ້ນທໍ້ໃຈຫລາຍເພາະຄຳເວົ້ານັ້ນລາວເດີນອອກໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ເປັນທຸກໃຈເພາະລາວເປັນຄົນຮັ່ງມີຫລາຍ.

²³ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແນມເບິ່ງອ້ອມຮອບ ແລ້ວກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ,“ຄົນຮັ່ງມີຈະເຂົ້າໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍເປັນເລື່ອງຍາກ”²⁴ແລ້ວພວກສາວົກກໍປະຫລາດໃຈໃນຄຳເວົ້າຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນອີກວ່າ, “ລູກເອີຍ,"ການທີ່ຄົນຮັ່ງມີຈະເຂົ້າໄປໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍາກແທ້ໆ²⁵ເພາະອູດຈະລອດຮູເຂັມ, ກໍງ່າຍກວ່າຄົນຮັ່ງມີຜູ້ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

²⁶ພວກເຂົາປະຫລາດໃຈຫລາຍແລະເວົ້າກັນວ່າ,“ແລ້ວຜູ້ໃດຈະລອດພົ້ນໄດ້?”²⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າແນມເບິ່ງພວກເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, “ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບມະນຸດ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນກັບພຣະເຈົ້າ. ເພາະຝ່າຍພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໄດ້ທຸກສິ່ງ.”²⁸ເປໂຕກໍເລີ້ມທູນພຣະອົງວ່າ “ເບິ່ງດູ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ສະຫລະທຸກສິ່ງ ແລະ ໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງມາ.”

²⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ເຮົາບອກເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ຜູ້ໃດທີ່ຍອມລະບ້ານເຮືອນ, ຫລືອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ, ຫລືພໍ່ແມ່, ຫລືລູກໆ, ຫລືທີ່ດິນເພາະເຫັນແກ່ເຮົາແລະ ເຫັນແກ່ຂ່າວປະເສີດຂອງເຮົາ.³⁰ເປັນພີ່ນ້ອງຊາຍຍິງ ແລະພໍ່ແມ່, ແລະລູກໆ, ແລະ ທີ່ດິນຮ້ອຍເທົ່າໃນຍຸກນີ້, ພ້ອມກັບການຖືກຂົ່ມເຫັງ ແລະ ໃນໂລກຫນ້າກໍຈະໄດ້ຮັບຊີວິດນິຣັນດອນ.³¹ແຕ່ຫລາຍຄົນທີ່ເປັນຜູ້ຕົ້ນຈະກັບເປັນຜູ້ປາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ເປັນປາຍໃນເວລານີ້ກໍຈະເປັນຜູ້ຕົ້ນ.”

³²ພວກເຂົາກຳລັງເດີນທາງ, ໄປກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພຣະເຢຊູເຈົ້າຍ່າງລ່ວງຫນ້າໄປກ່ອນພວກເຂົາ. ພວກສາວົກຕ່າງກໍວຸ້ນວາຍໃຈແລະພວກອື່ນທີ່ຍ່າງມາຕາມຫລັງກໍມີ ຄວາມຢ້ານ. ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍພາສາວົກສິບສອງຄົນຍ່າງຫລີກອອກໄປທາງຂ້າງອີກເທື່ອຫນຶ່ງແລະກ່າວເຖິງເຫດການທີ່ຈຳຕ້ອງເກີດຂຶ້ນກັບພຣະອົງ.³³“ເບິ່ງແມ! ພວກເຮົາກຳລັງຈະໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແລ້ວບຸດມະນຸດຈະຖືກມອບໄວ້ກັບພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດແລະພວກທັມະຈານ. ພວກເຫລົ່ານີ້ຈະ ຕັດສິນລົງໂທດພຣະອົງໃຫ້ເຖິງຕາຍແລະຈະມອບພຣະອົງໄວ້ກັບຄົນຕ່າງຊາດ.³⁴ພວກເຂົາຈະເຢາະເຢີ້ຍພຣະອົງຈະຖົ່ມນໍ້າລາຍໃສ່ພຣະອົງ, ແລະຂ້ຽນຕີພຣະອົງແລະຈະຂ້າພຣະອົງເສັຽ. ແຕ່ໃນວັນຖ້ວນສາມພຣະອົງກໍຈະເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.”

³⁵ຢາໂກໂບແລະໂຢຮັນລູກຊາຍຂອງເຊເບດາຍ, ໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງແລະເວົ້າວ່າ, “ທ່ານອາຈານເອີຍ, ຂໍພຣະອົງຊ່ວຍເຮັດຕາມທີ່ເຮົາຕ້ອງການໄດ້ບໍ?³⁶ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ຈະໃຫ້ເຮົາເຮັດຫຍັງເພື່ອພວກເຈົ້າ?”³⁷ພວກເຂົາຕອບວ່າ,“ເມື່ອທ່ານຢູ່ໃນສະຫງ່າຣາສີ, ແລ້ວ ຂໍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍ ທັງສອງນັ່ງທີ່ເບື້ອງຂວາຂອງທ່ານ ຄົນຫນຶ່ງ ແລະ ທີ່ເບື້ອງຊ້າຍຄົນຫນຶ່ງ.”

³⁸ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ,“ທີ່ພວກເຈົ້າ ຂໍຮ້ອງ ນັ້ນ ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ. ທ່ານສາມາດ ດື່ມຈອກ ທີ່ເຮົາຈະດື່ມນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະດື່ມໄດ້ບໍ? ແລະ ບັບຕິສະມາ ທີ່ເຮົາ ຮັບນັ້ນ ພວກເຈົ້າ ຈະຮັບໄດ້ ບໍ?”³⁹ພວກເພິ່ນ ຕອບວ່າ, “ໄດ້ຢູ່ຂ້ານ້ອຍ.” ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກ່າວແກ່ ພວກເພິ່ນວ່າ, “ພວກເຈົ້າ ຈະດື່ມຈາກຈອກ ທີ່ ເຮົາ ຕ້ອງດື່ມແທ້ ແລະ ບັບຕິສະມາ ທີ່ເຮົາຮັບ, ພວກເຈົ້າ ກໍຕ້ອງຮັບ ແທ້.⁴⁰ແຕ່ ຈະເລືອກ ວ່າຜູ້ໃດ ຈະນັ່ງທີ່ເບື້ອງ ຂວາ ຫລື ທີ່ ເບື້ອງຊ້າຍຂອງເຮົານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ ເຮົາ ຈະຈັດໃຫ້, ແຕ່ ພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຈັດໄວ້ ສຳລັບຜູ້ໃດ ກໍເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນ.”

⁴¹ເມື່ອສາວົກຄົນອື່ນໆ ອີກສິບຄົນ ໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງນີ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເຄືອງໃຈຫລາຍໃຫ້ຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢຮັນ.⁴²ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເອີ້ນພວກເພິ່ນມາເຕົ້າໂຮມກັນແລ້ວ ກ່າວວ່າ, “ພວກເຈົ້າຕ່າງກໍຮູ້ວ່າຜູ້ທີ່ມະນຸດຖືວ່າ ເປັນຜູ້ປົກຄອງ ປະຊາຊົນກໍມີອຳນາດເຫນືອປະຊາຊົນ ທີ່ເຂົາປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ມີຕໍາແຫນ່ງໃຫຍ່ກໍໃຊ້ສິດອຳນາດເຫນືອພວກເຂົາ.

⁴³ແຕ່ໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າແລ້ວບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນເລີຍ, ຖ້າຜູ້ໃດກໍຕາມໃນພວກເຈົ້າຢາກເປັນໃຫຍ່ ເຂົາຕ້ອງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ເຈົ້າທັງຫລາຍ;⁴⁴ແລະ ຖ້າຜູ້ໃດໃນພວກເຈົ້າຢາກເປັນເອກເຂົາກໍຕ້ອງເປັນຂ້ອຍໃຊ້ຂອງທຸກຄົນ.⁴⁵ເພາະບຸດມະນຸດ ບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນຮັບໃຊ້, ຕົນແຕ່ມາເພື່ອຮັບໃຊ້ຄົນອື່ນ, ແລະ ປຣະທານຊີວິດຂອງພຣະອົງເປັນຄ່າໄຖ່ຄົນຈຳນວນລວງຫລາຍ.”

⁴⁶ພວກເພິ່ນໄດ້ເດີນທາງມາເຖິງເມືອງເຢຣີໂກ. ເມື່ອພຣະອົງກຳລັງອອກຈາກເມືອງເຢຣິໂກໄປກັບພວກສາວົກ ແລະ ປະຊາຊົນໝູ່ໃຫຍ່, ມີຂໍທານຕາບອດຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ວ່າບາຣະຕີມາຍ, ເປັນລູກຊາຍຂອງຕີມາຍ, ນັ່ງຂໍທານທີ່ແຄມທາງ.⁴⁷ເມື່ອລາວໄດ້ຍິນວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄທນາຊາເຣັດ, ກຳລັງມາໃກ້ລາວກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ເຢຊູ, ບຸດດາວິດເອີຍ, ຂໍຊົງເມດຕາສົງສານຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ!”⁴⁸ມີຫລາຍຄົນໄດ້ຫ້າມຄົນຕາບອດ, ບອກເຂົາໃຫ້ມິດ. ແຕ່ລາວແຮງຮ້ອງດັງຂຶ້ນຕື່ມວ່າ, “ເຢຊູ, ບຸດດາວິດເອີຍ, ຂໍໂຜດເມດຕາສົງສານຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ!”

⁴⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງຢຸດ ແລະ ສັ່ງວ່າໄປເອີ້ນເອົາລາວມາ. ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປເອີ້ນເອົາຊາຍຕາບອດນັ້ນ, ເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງກ້າຫານ ແລະ ລຸກຂຶ້ນ! ພຣະອົງກຳລັງເອີ້ນເອົາເຈົ້າ.”⁵⁰ຊາຍຕາບອດຖິ້ມຜ້າຕູ້ມຂອງຕົນ, ຮີບລຸກ, ແລະ ຂຶ້ນມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ.

⁵¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຖາມລາວວ່າ, “ເຈົ້າຢາກໃຫ້ເຮົາເຮັດຫຍັງແກ່ເຈົ້າ?” ຊາຍຕາບອດຕອບວ່າ, “ພຣະອາຈານເອີຍ, ຂໍໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຮຸ່ງແດ່ຖ້ອນ.”⁵²ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຕອບວ່າ, “ໄປສາ. ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າດີແລ້ວ.” ໃນທັນໃດນັ້ນລາວກໍເຫັນຮຸ່ງອີກຄັ້ງ, ແລະ ເຂົາກໍເດີນຕິດຕາມພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄປ.

11

¹ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມາໃກ້ຮອດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ, ພວກເຂົາຢູ່ໃກ້ບ້ານເບັດຟາເຄ ແລະ ບ້ານເບັດທານີ, ທີ່ພູເຂົາຫມາກກອກເທດ, ແລະ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສົ່ງສາວົກສອງຄົນລ່ວງຫນ້າໄປກ່ອນ²ແລະ ໄດ້ສັ່ງພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນບ້ານທີ່ຢູ່ຕໍ່ກົງກັນຂ້ວາມກັບພວກເຈົ້ານັ້ນ. ເມື່ອເຈົ້າໄປຮອດທີ່ນັ້ນແລ້ວ, ພວກເຈົ້າຈະພົບລໍນ້ອຍໂຕຫນຶ່ງ, ທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຄີຍຂີ່ຈັກເທື່ອ. ຈົ່ງແກ້ເຊືອກນັ້ນອອກ ແລະ ຈູງມັນມາທີ່ນີ້.³ຖ້າມີຜູ້ໃດຖາມວ່າ, ‘ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຮັດແນວນີ້?’ ເຈົ້າຄວນກ່າວວ່າ, ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕ້ອງການມັນ ແລະ ທັນໃດນັ້ນຈະສົ່ງມັນຄືນມາໃຫ້ທີ່ນີ້.’”

⁴ແລ້ວພວກເພິ່ນຈຶ່ງຈາກໄປ ແລະ ກໍໄດ້ພົບລໍນ້ອຍໂຕຫນຶ່ງທີ່ເຂົາຜູກໄວ້ຢູ່ໃກ້ປະຕູເຮືອນແຄມທາງ, ແລະ ພວກເພິ່ນກໍແກ້ເຊືອກມັດລໍອອກ,⁵ບາງຄົນທີ່ຢືນຢູ່ ໃນທີ່ນັ້ນກໍຖາມວ່າ, “ພວກເຈົ້າເຮັດຫຍັງຢູ່, ແກ້ເອົາລໍນ້ອຍໄປເຮັດຫຍັງ?”⁶ພວກເພິ່ນຈຶ່ງຕອບຕາມທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ບອກແລ້ວ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍຍອມໃຫ້ພວກເພິ່ນເອົາໄປ.

⁷ສາວົກສອງຄົນໄດ້ຈູງລໍນ້ອຍນັ້ນມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ພວກເພິ່ນກໍເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນປູຫລັງຂອງມັນ ແລະ ໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າຂຶ້ນຂີ່.⁸ມີຫລາຍຄົນ ໄດ້ເອົາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນປູລົງຕາມທາງນັ້ນ, ແລະ ຄົນອື່ນກໍໄດ້ຕັດເອົາງ່າໄມ້ຕາມທົ່ງນາ ມາ.⁹ຄົນທີ່ຍ່າງໄປກ່ອນ ແລະ ບາງຄົນກັບທີ່ຕາມຫລັງພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປຕ່າງກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ໂຮຊັນນາ! ຂໍພຣະເຈົ້າອວຍພອນທ່ານ ທີ່ສະເດັດມາໃນນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹⁰ຂໍພຣະເຈົ້າອວຍພອນ ອານາຈັກທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ຄືອານາຈັກຂອງດາວິດບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາ! ໂຮຊັນນາໃນທີ່ສະຫວັນສູງສຸດ!”

¹¹ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ເຂົ້າໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະ ລຽບເບິ່ງທົ່ວໄປໃນທຸກສິ່ງ. ເມື່ອ, ຄໍ່າຫລາຍແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງກັບຄືນ ໄປບ້ານເບັດທານີ ກັບສາວົກສິບສອງຄົນ.¹²ໃນວັນຕໍ່ມາ, ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກັບພວກສາວົກ ອອກຈາກບ້ານເບັດທານີໄປ, ພຣະອົງກໍຫິວເຂົ້າ.

¹³ເມື່ອແນມເບິ່ງແຕ່ໄກ ເຫັນຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດຕົ້ນຫນຶ່ງ ຊຶ່ງມີໃບດົກດີ, ພຣະອົງກໍໄປເບິ່ງວ່າມັນມີຫມາກຫລືບໍ່, ແລະ ເມື່ອພຣະອົງໄປເຖິງແລ້ວ, ພຣະອົງກໍບໍ່ເຫັນຫມາກມັນເລີຍ, ເຫັນແຕ່ໃບເທົ່ານັ້ນ, ເພາະບໍ່ແມ່ນຣະດູສຳລັບຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດເທື່ອ.¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວ ຕໍ່ຕົ້ນຫມາກເດື່ອເທດວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດ ໄດ້ກິນຫມາກຈາກຕົ້ນເຈົ້າອີກຈັກເທື່ອ.” ແລະ ຝ່າຍສາວົກຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ຍິນຄຳທີ່ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວນັ້ນ.

¹⁵ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນ ບໍຣິເວນ ພຣະວິຫານ ແລະ ໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນຂັບໄລ່ບັນດາພວກຄົນຊື້ ແລະ ຂາຍໃນພຣະວິຫານ. ພຣະອົງໄດ້ຂວໍ້າໂຕະຂອງພວກຮັບແລກປ່ຽນເງິນ ແລະ ຂວໍ້າບ່ອນນັ່ງຂອງຄົນຂາຍນົກເຂົາ.¹⁶ພຣະອົງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ໃດຂົນສິ່ງຂອງຜ່ານພຣະວິຫານໄປ.

¹⁷ພຣະອົງກໍໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຂົາ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ບໍ່ມີຄຳຂຽນໄວ້, ‘ພຣະວິຫານ ຂອງເຮົາຈະເອີ້ນວ່າເປັນສະຖານທີ່ພາວັນນາອະທິຖານ ສຳລັບຄົນທຸກຊາດ?’ ແຕ່ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນຖໍ້າຂອງໂຈນ.”¹⁸ເມື່ອພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກທັມະຈານໄດ້ຍິນ, ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງຊອກຫາວິທີທາງຈະຂ້າພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ເພາະພວກເຂົາຢ້ານພຣະອົງ ເພາະມີປະຊາຊົນທັງຫມົດໄດ້ປະຫລາດໃຈ ໃນຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງ.¹⁹ພໍຕອນຄໍ່າມາ, ພວກເພິ່ນກໍພາກັນອອກໄປຈາກເມືອງ.

²⁰ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງໃນຕອນເຊົ້າ, ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຕົ້ນເດື່ອເທດນັ້ນມັນໄດ້ຫ່ຽວແຫ້ງຈົນເຖິງຮາກ.²¹ເປໂຕໄດ້ຈື່ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ພຣະອາຈານເອີຍ, ເບິ່ງແມ! ຕົ້ນເດື່ອເທດທີ່ທ່ານໄດ້ສາບແຊ່ງນັ້ນຕາຍເສັຽແລ້ວ.”

²²ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງມີຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ.²³ເຮົາ ບອກພວກເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສັ່ງພູຫນ່ວຍນີ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງເຄື່ອນຍ້າຍໄປຕົກລົງສູ່ທະເລ’, ແລະ ຖ້າບໍ່ມີຄວາມສົງສັຍໃນໃຈ ແຕ່ເຊື່ອສິ່ງທີ່ເຂົາເວົ້າກັບພຣະເຈົ້າ ວ່າຈະເປັນໄປຕາມຄຳສັ່ງນັ້ນ, ແລ້ວກໍເປັນໄປຕາມນັ້ນ.

²⁴ດ້ວຍເຫດນັ້ນເຮົາບອກເຈົ້າທັງຫລາຍວ່າ: ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າພາວັນນາອະທິຖານ ແລະ ຂໍນັ້ນ, ຈົ່ງເຊື່ອວ່າໄດ້ຮັບແລ້ວ, ແລະ ຈະເປັນແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍ.²⁵ເມື່ອເຈົ້າຢືນ ແລະ ພາວັນນາອະທິຖານ, ເຈົ້າຕ້ອງຈົ່ງຍົກໂທດອະພັຍໃຫ້ທຸກຄົນໃນທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຜິດແກ່ຜູ້ອື່ນ, ເພື່ອພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນຈະຍົກຄວາມຜິດບາບ ຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍ."²⁶ແຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຍົກໂທດນັ້ນ ພຣະບິດາຂອງເຈົ້າຜູ້ຊົງສະຖິດໃນສະຫວັນ ກໍຈະບໍ່ຍົກຄວາມຜິດຂອງເຈົ້າເຫມືອນກັນ.

²⁷ພວກເຂົາໄດ້ກັບຄືນໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ, ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຍ່າງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ, ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ, ພວກທັມະຈານ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສກໍ ມາຫາພຣະອົງ.²⁸ພວກເຂົາໄດ້ຖາມວ່າ, “ເຈົ້າມີສິດອຳນາດຫຍັງ ຈຶ່ງເຮັດການເຫລົ່ານີ້, ແລະ ຜູ້ໃດໃຫ້ສິດນີ້ແກ່ເຈົ້າ?”

²⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາຈະຖາມທ່ານຂໍ້ຫນຶ່ງ. ບອກແກ່ເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະບອກພວກເຈົ້າວ່າ, ເຮົາເຮັດການເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍສິດອັນໃດ.³⁰ຈົ່ງບອກເຮົາມາເບິ່ງດູວ່າ, ‘ຜູ້ໃດໃຫ້ສິດແກ່ໂຢຮັນ ເພື່ອໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ ຈາກສະຫວັນ ຫລື ວ່າຈາກມະນຸດ?’

³¹ພວກເຂົາໄດ້ປຶກສາກັນ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ຖ້າພວກເຮົາບອກວ່າ, 'ມາຈາກສະຫວັນ', ພຣະອົງກໍຈະກ່າວວ່າ ‘ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຊື່ອໂຢຮັນ?’³²ແຕ່ພວກເຮົາຈະຕອບວ່າ, ‘ຈາກມະນຸດ...’” ພວກເຂົາກໍຢ້ານປະຊາຊົນ, ເພາະທຸກຄົນ ຖືວ່າໂຢຮັນເປັນຜູ້ທຳນວາຍ.³³ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງຕອບ ພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້.” ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ດັ່ງນັ້ນເຮົາ ກໍຈະບໍ່ບອກ ພວກເຈົ້າຄືກັນວ່າຂ້ອຍ ເຮັດການເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍສິດອັນໃດ.”

12

¹ແລ້ວ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສອນ ພວກເຂົາ ເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ, ພຣະອົງກາ່ວວ່າ “ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງເຮັດສວນອະງຸ່ນ, ເພິ່ນເຮັດຮົ້ວລ້ອມສວນໄວ້, ແລະສະກັດອ່າງເພື່ອໃຊ້ເປັນ ບ່ອນບີບຄັ້ນເອົານໍ້າອະງຸ່ນ. ແລະທັງໄດ້ສ້າງຫໍຄອຍ ເພື່ອເຝົ້າຍາມໄວ້ດ້ວຍ, ແລະຕໍ່ມາເພິ່ນເອົາ ສວນອະງຸ່ນໃຫ້ຄົນເຊົ່າ, ແລ້ວເພິ່ນກໍອອກເດີນທາງໄປ.²ເມື່ອເຖິງເວລາອັນເຫມາະສົມ, ເຂົາກໍໃຫ້ ຄົນຮັບໃຊ້ ຂອງເຂົາມາເພື່ອຮັບເອົາຫມາກອະງຸ່ນຈາກສວນຂອງຕົນ³ແຕ່ຄົນເຊົ່າສວນ ໄດ້ຈັບຄົນຮັບໃຊ້ ຄົນນັ້ນມາ ຂ້ຽນຕີ ແລະ ສົ່ງເຂົາກັບໄປໂດຍບໍ່ໃຫ້ສິ່ງໃດແກ່ເຂົາເລີຍ

⁴ຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງສົ່ງຄົນຮັບໃຊ້ ຄົນຫນຶ່ງໄປອີກ, ພວກຄົນເຊົ່າ ສວນກໍທຸບຕີເຂົາ ຈົນຫົວມີບາດແຜ ແລະ ປ້ອຍດ່າດູຖູກ ເຂົາຢ່າງຫນ້າອັບອາຍ.⁵ເຂົາຈຶ່ງສົ່ງຄົນຮັບໃຊ້ ອີກຄົນຫນຶ່ງໄປຄັ້ງນີ້ພວກເຂົາ ກໍໄດ້ຂ້າຄົນຮັບໃຊ້ຄົນນັ້ນ; ພວກເຂົາກະທຳຢ່າງດຽວກັນນີ້ກັບຄົນອື່ນໆ ອີກຫລາຍໆຄົນ, ພວກເຂົາກໍຂ້ຽນຕີບາງຄົນແລະຂ້າບາງຄົນ.

⁶ຊາຍຄົນນັ້ນກໍເຫລືອແຕ່ລູກຊາຍຜູ້ ເປັນສຸດທີ່ຮັກຂອງເຂົາ, ເຂົາຈຶ່ງໃຊ້ລູກຄົນນັ້ນໄປເປັນຄົນສຸດທ້າຍ. ເພິ່ນເວົາວ່າ, ‘ພວກເຂົາ ຄົງຈະໃຫ້ ຄວາມເຄົາຣົບນັບຖືລາວ.’⁷ແຕ່ຄົນເຊົ່າສວນ ເຫລົ່ານັ້ນເວົ້າກັນວ່າ, ‘ຄົນນີ້ແຫລະ ເປັນເຈົ້າຂອງມໍຣະດົກ, ໃຫ້ພວກເຮົາ ຂ້າເຂົາ, ແລ້ວມໍຣະດົກທັງຫມົດຈະຕົກເປັນ ຂອງພວກເຮົາ.’

⁸ພວກເຂົາຈຶ່ງຈັບຕົວລູກຊາຍຄົນນັ້ນຂ້າເຂົາ, ແລ້ວໂຍນຊາກສົບ ຂອງເຂົາຖິ້ມອອກໄປ ນອກສວນ.”⁹ເມື່ອເປັນດັ່ງນັ້ນແລ້ວເຈົ້າຂອງສວນຈະເຮັດຢ່າງໃດ? ເຂົາຈະມາຂ້າຄົນເຊົ່າສວນເຫລົ່ານັ້ນແລະຈະເອົາສວນອະງຸ່ນ ໃຫ້ຄົນອື່ນ.

¹⁰ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອ່ານ ພຣະຄັມພີ ຂໍ້ນີ້ບໍວ່າ,‘ຫີນທີ່ນາຍຊ່າງກໍ່ໄດ້ໂຍນຖິ້ມແລ້ວນັ້ນ, ໄດ້ກາຍເປັນຫີນເສົາ ເອກ.¹¹ສິ່ງນີ້ເປັນມາຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ເປັນການ ອັດສະຈັນແກ່ ຕາຂອງພວກເຮົາ.’”¹²ພວກເຂົາຈຶ່ງພະຍາຍາມຈະຈັບຕົວ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເພາະພວກເຂົາ ຮູ້ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວ ຄຳອຸປະມາເພື່ອຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາຢ້ານປະຊາຊົນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງປະພຣະອົງແລະຈາກໄປ.

¹³ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງສົ່ງພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນແລະພັກພວກຂອງເຮໂຣດມາເພື່ອຄອຍຈັບຜິດ ໃນຄຳເວົ້າ ຂອງພຣະອົງ.¹⁴ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງພວກເຂົາເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ “ອາຈານເອີຍ, ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນແກ່ຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ໃດ ເພາະທ່ານບໍ່ເຫັນແກ່ຫນ້າຜູ້ໃດ. ແຕ່ທ່ານສັ່ງສອນຄວາມຈິງ ໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ການທີ່ເສັຽພາສີໃຫ້ແກ່ກາຍຊານັ້ນຖືກຕ້ອງຕາມກົດບັນຍັດບໍ? ພວກເຮົາຄວນເສັຽຫລືບໍ່ເສັຽ?”¹⁵ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຮູ້ເຖິງອຸບາຍຂອງພວກເຂົາ ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບພວກເຂົາວ່າ, ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງມາທົດລອງເຮົາ? ຈົ່ງນຳເງິນ ຫລຽນເດນາລິອົນມາໃຫ້ເຮົາເບິ່ງຈັກຫນຶ່ງຫລຽນ.”

¹⁶ພວກເຂົາ ກໍນຳຫລຽນຫນຶ່ງມາໃຫ້ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ພຣະອົງຈຶ່ງຖາມວ່າ“ຮູບແລະຄຳຈາຣຶກນີ້ເປັນຂອງຜູ້ໃດ?”ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ເປັນຂອງກາຍຊາ.”¹⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກ່າວວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເປັນຂອງກາຍຊາຈົ່ງຄືນໃຫ້ ແກ່ກາຍຊາແລະສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າຈົ່ງສົ່ງຄືນແກ່ພຣະເຈົ້າ.”ພວກເຂົາຕ່າງກໍປະຫລາດໃຈ ໃນພຣະອົງ.

¹⁸ແລ້ວພວກຊາດູກາຍຄືພວກທີ່ເຄີຍເວົ້າວ່າ, ບໍ່ມີການເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍກໍໄດ້ມາຫາພຣະອົງ. ພວກເຂົາຖາມພຣະອົງວ່າ,¹⁹“ທ່ານອາຈານ, ໂມເຊໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳເອົາໄວ້ໃຫ້ກັບພວກເຮົາ ວ່າ, ‘ຖ້າພີ່ນ້ອງຂອງຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ຕາຍໄປແລະໄດ້ປະເມັຽໄວ້ໂດຍທີ່ຍັງ ບໍ່ທັນມີລູກ, ພີ່ນ້ອງຂອງລາວສົມຄວນຮັບເອົາເມັຽຂອງລາວມາເປັນເມັຽແລະມີລູກດ້ວຍກັນເພື່ອສືບເຊື້ອສາຍ.

²⁰ມີພີ່ນ້ອງທັງຫມົດເຈັດຄົນນຳກັນ, ອ້າຍກົກໄດ້ເອົາເມັຽແລ້ວ ຕາຍໄປໂດຍ ບໍ່ມີລູກ.²¹ພີ່ນ້ອງຄົນທີສອງກໍໄດ້ຮັບເອົາຍິງນັ້ນມາເປັນເມັຽຈາກນັ້ນລາວກໍຕາຍໄປອີກໂດຍບໍ່ມີລູກຈາກນັ້ນພີ່ນ້ອງຄົນທີສາມກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນເຫມືອນກັນ.²²ຈົນມາເຖິງພີ່ນ້ອງຄົນທີເຈັດຍັງບໍ່ມີລູກ, ແລ້ວໃນທີ່ສຸດຍິງຄົນນັ້ນ ກໍຕາຍໄປເຫມືອນກັນ.²³ໃນການເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ເມື່ອພວກເຂົາທຸກຄົນ, ເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດນັ້ນ, ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ ຈະເປັນ ເມັຽຂອງຜູ້ໃດ? ດ້ວຍວ່າ, ຊາຍທັງເຈັດຄົນກໍໄດ້ເປັນຜົວຂອງນາງທຸກຄົນແລ້ວ.”

²⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ,“ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເຂົ້າໃຈຜິດສາແລ້ວ, ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຄັມພີແລະບໍ່ຮູ້ຈັກຣິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁵ເພາະເມື່ອພວກເຂົາເປັນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວພວກເຂົາຈະບໍ່ມີ, ການແຕ່ງງານຫລືຍົກກັນໃຫ້ເປັນຜົວເມັຽ ອີກ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະເປັນເຫມືອນທູດສະຫວັນທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນ.

²⁶ແຕ່ກຽ່ວກັບເລື່ອງຄົນຕາຍ ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນມານັ້ນ, ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍອ່ານຫນັງສືຂອງໂມເຊທີ່ບັນທຶກເອົາໄວ້. ເລື່ອງພຸ່ມໄມ້, ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊດັ່ງນີ້: ‘ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າ ຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ.’²⁷ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນຕາຍ, ແຕ່ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນເປັນ, ພວກເຈົ້າຫລົງຜິດໄປຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງແລ້ວ.”

²⁸ມີທັມະຈານຄົນຫນຶ່ງມາເຖິງແລະໄດ້ຍິນການຖົກຖຽງກັນຂອງພວກເຂົາ; ລາວໄດ້ຍິນວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບຄຳຖາມຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ດີ. ລາວຈຶ່ງຖາມພຣະອົງວ່າ,“ກົດບັນຍັດຂໍ້ໃດສຳຄັນຫລາຍທີ່ສຸດ?”²⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຕອບລາວວ່າ, “ກົດບັນຍັດຂໍ້ສຳຄັນທີ່ສຸດຄືດັ່ງນີ້ ‘ຈົ່ງຟັງອິສະຣາເອນເອີຍ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເປັນຫນຶ່ງດຽວ.³⁰ຈົ່ງຮັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ດ້ວຍສຸດຄວາມຄິດ ແລະດ້ວຍສຸດກຳລັງຂອງເຈົ້າ.’³¹ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງນັ້ນຄື: ‘ຈົ່ງຮັກເພື່ອນບ້ານເຫມືອນຮັກຕົນເອງ.’ ບໍ່ມີພຣະບັນຍັດໃດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານີ້ອີກແລ້ວ.”

³²ທັມະຈານຄົນນັ້ນເວົ້າວ່າ, “ດີແລ້ວ ອາຈານເອີຍ ທີ່ທ່າໄດ້ກ່າວນັ້ນຖືກແລ້ວທີ່ວ່າ, ພຣະເຈົ້າເປັນຫນຶ່ງດຽວແລະບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອົງອື່ນນອກຈາກພຣະອົງ.³³ການທີ່ຈະຮັກພຣະເຈົ້າດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈ ແລະດ້ວຍສິ້ນສຸດຈິດດ້ວຍສຸດຄວາມຄິດແລະດ້ວຍສຸດກຳລັງແລະການຮັກເພື່ອນບ້ານ ເຫມືອນຮັກຕົນເອງນັ້ນ ກໍດີກວ່າການເຜົາຂອງຖວາຍແລະເຄື່ອງບູຊາ ທັງສິ້ນ”³⁴ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເຫັນວ່າ ລາວໃຫ້ຄຳຕອບດ້ວຍຄວາມສະຫລາດ ພຣະອົງຈຶ່ງບອກລາວວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢູ່ຫ່າງໄກຈາກອານາຈັກ ຂອງພຣະເຈົ້າເລີຍ.” ຫລັງຈາກນັ້ນ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າຖາມຄຳຖາມໃດໆຕໍ່ພຣະອົງ ອີກ

³⁵ເເລະພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກຳລັງສັ່ງສອນໃນ ພຣະວິຫານຢູ່ນັ້ນ; ພຣະອົງໄດ້ຖາມວ່າ,“ພວກທັມະຈານເວົ້າຢ່າງໃດໃນເລື່ອງພຣະຄຣິດ ເປັນບຸດຂອງດາວິດ?³⁶ດາວິດເອງໄດ້ ກ່າວດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າວ່າ,‘ພຣະເຈົ້າກ່າວກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງນັ່ງທີ່ເບື້ອງຂວາມືຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາສັດຕຣູຂອງເຈົ້າໃຫ້ລົງຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງເຈົ້າ.’³⁷ເເມ່ນແຕ່ ກະສັດດາວິດເອງຍັງເອີ້ນພຣະຄຣິດວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ’ແລ້ວ ພຣະເມຊີອາຈະເປັນ ເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ?”ປະຊາຊົນ ກຸ່ມໃຫຍ່ກຳລັງຟັງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

³⁸ໃນ ຄຳສອນຂອງພຣະອົງ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຣະວັງພວກທັມະຈານ, ພວກເຂົາ ມັກນຸ່ງເສື້ອລ່າມ ຍ່າງໄປມາແລະມັກໃຫ້ຄົນຄຳນັບໃນທີ່ຊຸມນຸມຊົນ,³⁹ບ່ອນນັ່ງ ອັນສຳຄັນໃນທັມະສາລາແລະມີຕຳແຫນ່ງສຳຄັນໃນເທສະການຕ່າງໆ⁴⁰ພວກເຂົາບຽດບຽນທີ່ຢູ່ອາສັຍຂອງຍິງແມ່ຫມ້າຍ ແລະ ພວກເຂົາອະທິຖານດ້ວຍຄຳອະທິຖານຍືດຍາວເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຄົນ. ຫລຽວເຫັນພວກນີ້ຈະຖືກໂທດຢ່າງຫນັກ.”

⁴¹ນັ່ງຢູ່ໃກ້ກັບບໍຣິເວນທີ່ວາງຕູ້ຖວາຍໃນພຣະວິຫານ, ພຣະອົງ ກໍສັງເກດ ເບິ່ງປະຊາຊົນໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປ່ອນເງິນລົງໃນຕູ້ຖວາຍ ຄົນຮັ່ງມີຫລາຍຄົນ ໄດ້ປ່ອນເງິນລົງຢ່າງຫລວງຫລາຍ.⁴²ແລ້ວ ມີແມ່ຫມ້າຍທີ່ຍາກຈົນຄົນຫນຶ່ງເອົາເງິນຈຳນວນສອງຫລຽນທີ່ມີຄ່າປະມານສາມສິບຫ້າສະຕາງມາປ່ອນລົງໃນຕູ້ຖວາຍນັ້ນ.

⁴³ແລະພຣະອົງຈຶ່ງເອີ້ນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງມາແລະກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ,“ເຮົາ ບອກຄວາມຈິງແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍວ່າ, ‘ແມ່ຫມ້າຍຍາກຈົນ ຄົນນີ້ໄດ້ໃສ່ເງິນລົງບໍຣິຈາກ ຫລາຍກວ່າ ຄົນອື່ນທັງຫມົດ.⁴⁴ເພາະຄົນອື່ນນັ້ນເອົາເງິນສ່ວນທີ່ເຫລືອຈາກທີ່ພວກເຂົາມີຢ່າງບໍຣິບູນ. ແຕ່ຍິງຫມ້າຍຄົນນີ້, ມີຄວາມຂັດສົນແຕ່ລາວໃຫ້ທັງຫມົດທີ່ຕົນມີຢູ່ສຳລັບລ້ຽງຊີວິດຂອງຕົນ.

13

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງຍ່າງອອກຈາກພຣະວິຫານໄປ, ສາວົກ ຄົນຫນຶ່ງກໍເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານ, ເບິ່ງແມ ກ້ອນຫີນອັນງົດງາມ ແລະ ຕຶກອາຄານກໍງາມແທ້ໆ!”²ພຣະອົງເຈົ້າຕອບເຂົາວ່າ, “ເຈົ້າເຫັນຕຶກໃຫຍ່ເຫລົ່ານັ້ນບໍ? ບໍ່ພຽງແຕ່ຫີນກ້ອນຫນຶ່ງຈະທັບໃສ່ກ້ອນອື່ນ ຊຶ່ງຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍລົງ.”

³ເມື່ອພຣະອົງນັ່ງຢູ່ເທິງ ພູເຂົາຫມາກກອກເທດ ກົງກັນຂ້ວາມກັບພຣະວິຫານ, ເປໂຕ, ຢາໂກໂບ, ໂຢຮັນ ແລະ ອັນເດອາ ໄດ້ຖາມພຣະອົງເປັນການສ່ວນຕົວວ່າ,⁴“ບອກພວກເຮົາແດ່ວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ? ແລະ ສິ່ງໃດຈະເປັນສັນຍານວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນ?.”

⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກພວກເຂົາວ່າ,“ຈົ່ງຣະວັງເພື່ອທີ່ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຫລອກລວງພວກເຈົ້າ ໃຫ້ຫລົງ.⁶ດ້ວຍວ່າ, ຈະມີຫລາຍຄົນຈະມາໃນນາມຂອງເຮົາແລະບອກວ່າ, ‘ເຮົາຄືຜູ້ນັ້ນແລະພວກເຂົາຈະນຳຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍໃຫ້ຫລົງເສັຽໄປ.

⁷ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍິນກຽ່ວກັບການເຮັດເສິກສົງຄາມນັ້ນ ຢ່າສະທ້ານຢ້ານກົວເລີຍ. ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງ ເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ວັນສຸດທ້າຍ ຍັງ ບໍ່ໄດ້ມາເຖິງ.⁸ເພາະ, ປະຊາຊາດຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບປະຊາຊາດ, ແລະ ຣາຊະອານາຈັກຈະຕໍ່ສູ້ກັບຣາຊະອານາຈັກ. ທັງຈະ ເກີດແຜ່ນດິນ ໄຫວໃນບ່ອນຕ່າງໆ ແລະຈະເກີດການອຶດຢາກ, ເຫດການເຫລົ່ານີ້ເປັນການເລີ້ມຕົ້ນ ຂອງຄວາມທຸກລຳບາກ.

⁹ແຕ່ຈົ່ງລະວັງຕົວທ່ານໃຫ້ດີ. ພວກເຂົາ ຈະມອບພວກເຈົ້າຂຶ້ນສານແລະຈະຖືກຂ້ຽນຕີ ໃນທຳມະສາລາ. ພວກເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າເມືອງແລະກະສັດເພື່ອທີ່ຈະເປັນພະຍານຕໍ່ພວກເຂົາເພາະເຫັນແກ່ເຮົາ.¹⁰ແຕ່ຂ່າວປະເສີດຈຳເປັນຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປເຖິງຄົນທຸກຊາດກ່ອນ.

¹¹ເມື່ອພວກເຂົາຈັບກຸມເຈົ້າແລະມອບຕົວເຈົ້າໄວ້, ຈົ່ງຢ່າກັງວົນວ່າເຈົ້າຈະເວົ້າຫຍັງ ເພາະໃນຊົ່ວໂມງນັ້ນ ຈະມີຖ້ອຍຄຳສົ່ງມາໃຫ້ເຈົ້າຊຶ່ງຄຳເວົ້ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າເອງເປັນຜູ້ເວົ້າ, ແຕ່ແມ່ນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.¹²ອ້າຍນ້ອງຕ່າງຄົນ ກໍຈະມອບກັນ ແລະກັນ ໄວ້ພໍ່ກໍຈະມອບລູກ ແລະ ລູກກໍຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ພໍ່ແມ່ໃຫ້ເຖິງ ແກ່ຄວາມຕາຍ.¹³ທຸກຄົນຈະກຽດຊັງພວກເຈົ້າເພາະນາມຂອງເຮົາ, ແຕ່ຜູ້ໃດອົດທົນໄດ້ຈົນເຖິງທີ່ສຸດຜູ້ນັ້ນຈະລອດພົ້ນ.”

¹⁴“ເມື່ອໃດເຈົ້າເຫັນ ສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງ’ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຮົກຮ້າງຫວ່າງເປົ່າ (ພິຈາຣະນາອີກຄັ້ງ) ຕັ້ງຢູ່ໃນທີ່ໆບໍ່ຄວນຈະຕັ້ງໄວ້( ໃຫ້ຜູ້ອ່ານເຂົ້າໃຈເອົາເອງເຖີດ). ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາຍຈົ່ງຫນີໄປຍັງພູເຂົາ¹⁵ຜູ້ທີ່ຢູ່ເທິງຫລັງຄາເຮືອນຢ່າໄດ້ລົງມາແລະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນເກັບເອົາສິ່ງຂອງອອກໄປ.¹⁶ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທົ່ງນາກໍຢ່າກັບຄືນມາເອົາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ.

¹⁷ແຕ່ ວິບັດຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ຜູ້ຍິງທີ່ຖືພາແລະຄົນທີ່ລຽ້ງລູກອ່ອນກິນນົມຢູ່¹⁸ຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານ ເພື່ອວ່າ ເຫດການນີ້ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນຣະດູຫນາວ.¹⁹ເພາະຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງຫນັກຫນ່ວງ, ຢ່າງບໍ່ເຄີຍ ມີມາກ່ອນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເດີມ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງໂລກຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, ແລະຈະບໍ່ມີເຫດການເຊັ່ນນີ້ອີກຈັກເທື່ອ.²⁰ຖ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ວັນເຫລົ່ານັ້ນສັ້ນເຂົ້າ, ກໍຈະບໍ່ມີ ຜູ້ໃດລອດຊີວິດໄດ້ເລີຍ, ແຕ່ເພາະເຫັນແກ່ພວກທີ່ ພຣະອົງໄດ້ເລືອກໄວ້ແລ້ວນັ້ນພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ວັນເຫລົ່ານັ້ນສັ້ນເຂົ້າ.

²¹ແລ້ວຖ້າໃຜບາງຄົນບອກເຈົ້າທັງຫລາຍ ວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ! ພຣະຄຣິດຢູ່ທີ່ນີ້’ຫລືວ່າ‘ເບິ່ງດູ ພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ’ ຈົ່ງຢ່າເຊື່ອຄຳບອກນັ້ນ.²²ເພາະພຣະຄຣິດປອມແລະຜູ້ທຳນວາຍປອມ ຈະປາກົດຕົວອອກມາຈະເຮັດການອັດສະຈັນ, ແລະຫມາຍສຳຄັນຕ່າງໆ ເພື່ອຈະຫລອກລວງ, ແມ່ນວ່າຈະເປັນຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້.²³ຈົ່ງຣະວັງຕົວໄວ້ໃຫ້ດີ, ເຮົາໄດ້ບອກເລື່ອງນີ້ແກ່ເຈົ້າທຸກຄົນກ່ອນທີ່ເຫດການເຫລົ່ານັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ.”

²⁴ແຕ່ຫລັງຈາກວັນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ເຫລົ່ານັ້ນ. ດວງອາທິດ ຈະມືດໄປ, ດວງຈັນຈະບໍ່ສ່ອງແສງ,²⁵ດວງດາວຈະຕົກລົງຈາກຟ້າແລະ ຣິດອຳນາດ ທີ່ມີໃນສະຫວັນ ກໍຈະສັ່ນສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ.²⁶ເມື່ອນັ້ນພວກ ເຂົາຈະ ເຫັນ‘ບຸດມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ’ ດ້ວຍຣິດທານຸພາບ ແລະ ພຣະສະຫງ່າຣາສີ ອັນຍິ່ງໃຫຍ່.²⁷ພຣະອົງຈະສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງມາເພື່ອຮວບຮວມເອົາຄົນທັງຫລາຍທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ດ້ວຍກັນຈາກທິດທັງສີ່, ຕັ້ງແຕ່ທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນຈົນເຖິງທີ່ສຸດຂອບຟ້າ.”

²⁸ຈົ່ງຮຽນຮູ້ບົດຮຽນ ຄຳອຸປະມາ ຈາກຕົ້ນຫມາກເດື່ອ. ເມື່ອກິ່ງມັນເລີ້ມແຕກໃບອ່ອນອອກມາ, ເຈົ້າກໍຮູ້ວ່າຣະດູຮ້ອນໃກ້ເຂົ້າມາເເລ້ວ²⁹ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເມື່ອພວກເຈົ້າເຫັນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ເກີດຂຶ້ນ ເຈົ້າກໍຈະຮູ້ວ່າ ພຣະອົງໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວຢູ່ທີ່ຫນ້າປະຕູ.

³⁰ເຮົາບອກຄວາມຈິງ, ແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍວ່າ, ຄົນສະໄຫມນີ້ຈະ ຍັງບໍ່ລ່ວງລັບໄປກ່ອນທີ່ ເຫດການເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ.³¹ຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຈະລ່ວງພົ້ນໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈະບໍ່ສູນຫາຍໄປ.³²ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຮູ້ກຽ່ວກັບວັນຫລື ຊົ່ວໂມງນັ້ນ, ແມ່ນແຕ່ເທວະດາໃນສະຫວັນ ແລະ ພຣະບຸດກໍບໍ່ຮູ້, ຮູ້ແຕ່ພຣະບິດາເຈົ້າອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ.

³³ຈົ່ງຕື່ນຕົວຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງຢູ່ເພາະ ເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ຮູ້ວ່າເວລານັ້ນຈະມາເຖິງເມື່ອໃດ.³⁴ເຊັ່ນດຽວກັບຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ອອກເດີນທາງໄປ ເພິ່ນອອກຈາກ ເຮືອນ ຂອງເພິ່ນ ແລະ ໄດ້ມອບຫມາຍໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ ຮັບຜິດຊອບເຮັດວຽກຂອງໃຜລາວແລະສັ່ງຄົນເຝົ້າຍາມ ເຮືອນໄວ້ໃຫ້ດີ.

³⁵ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງຕຽມພ້ອມຢູ່, ເພາະ ເຈົ້າທັງຫລາຍ ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າຂອງເຮືອນຈະກັບມາຍາມໃດບໍ່ວ່າ ຈະເປັນຫົວຄໍ່າຫລື ຕອນທ່ຽງຄືນຫລືຕອນໄກ່ຂັນຫລືໃນຕອນເຊົ້າ.³⁶ຖ້າເຂົາມາຢ່າງບໍ່ທັນຮູ້ຕົວກໍຢ່າໃຫ້ເຂົາພົບເຈົ້າທັງຫລາຍ ນອນຫລັບຢູ່.³⁷ເຮົາບອກເຈົ້າເເລະບອກທຸກຄົນວ່າຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງຢູ່.”

14

¹ຍັງອີກສອງວັນ ກໍຈະເຖິງເທສະການປັດສະຄາ ແລະ ເທສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ. ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກທັມະຈານ ຕ່າງກໍຄິດຫາອຸບາຍຈັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພື່ອຈະ ສັງຫານພຣະອົງ.²ຄືພວກເຂົາເວົ້າຕໍ່ກັນ ແລະ ກັນວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ຕ້ອງເຮັດຍາມເທສະການ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນອາດຈະລຸກຮື້ຂຶ້ນກໍໄດ້.”

³ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ໄປທີ່ເຮືອນຂອງຊີໂມນ, ຊາຍທີ່ເປັນໂຣກຂີ້ທູດ, ໃນບ້ານເບັດທານີ, ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຮັບປະທານຢູ່ນັ້ນ, ກໍມີຍິງຜູ້ຫນຶ່ງໄດ້ມາຫາພຣະອົງ ທັງຖືເຕົ້າຫີນຂາວຊຶ່ງ ບັນຈຸນໍ້າມັນຫອມລາຄາແພງຊະນິດຫນຶ່ງ. ນາງຫັກຄໍເຕົ້ານັ້ນ ແລະ ຖອກນໍ້າມັນຫອມຫົດສົງຫົວພຣະອົງ.⁴ມີບາງຄົນໃນທີ່ນັ້ນໃຈຮ້າຍ ຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ກັນວ່າ, “ເຫດໃດຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ນໍ້າມັນຫອມນີ້ເສັຽໄປລ້າໆ?⁵ຖ້າຂາຍກໍຄົງໄດ້ກວ່າສາມຮ້ອຍຫລຽນເງິນ, ແລະ ເພື່ອເອົາໄປແຈກໃຫ້ຄົນຍາກຈົນ.” ແລ້ວພວກເຂົາກໍຕຳຫນິຕິຕຽນ ຍິງຜູ້ນີ້.

⁶ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ປະນາງໄວ້, ພວກເຈົ້າກວນໃຈນາງ ເຮັດຫຍັງ? ນາງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຈົບງາມແກ່ເຮົາ.⁷ພວກເຈົ້າຈະມີຄົນຍາກຈົນ ຢູ່ກັບພວກເຈົ້າສະເຫມີ, ແລະ ພວກເຈົ້າຊ່ວຍພວກເຂົາຍາມໃດກໍໄດ້, ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີເຮົາສະເຫມີໄປ.⁸ນາງເຮັດເທົ່າທີ່ນາງສາມາດເຮັດໄດ້, ນາງຖອກນໍ້າມັນຫອມເຈີມໃສ່ຮ່າງກາຍ ຂອງເຮົາເພື່ອຕຽມການປົງສົບຂອງເຮົາລ່ວງຫນ້າ.⁹ເຮົາບອກ ພວກເຈົ້າຄວາມຈິງວ່າ ໃນທຸກບ່ອນທົ່ວໂລກ ທີ່ມີການປະກາດຂ່າວປະເສີດ, ສິ່ງທີ່ຍິງຜູ້ນີ້ໄດ້ເຮັດຈະເປັນທີ່ເລື່ອງລືກັນໄປ, ເພື່ອເປັນການຣະນຶກເຖິງນາງ.”

¹⁰ແລ້ວຢູດາອິດສະກາຣີອົດ, ຄົນຫນຶ່ງໃນພວກສາວົກສິບສອງ ຄົນກໍໄດ້ຫນີໄປຫາບັນດາຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ, ເພື່ອຈະມອບ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ພວກເຂົາ.¹¹ບັນດາຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ດີໃຈ ຫລາຍ ທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ ແລະ ສັນຍາວ່າຈະເອົາເງິນໃຫ້ລາວ. ດັ່ງນັ້ນ ຢູດາຈຶ່ງຊອກຫາໂອກາດອັນດີເພື່ອຈະມອບພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ພວກເຂົາ.

¹²ໃນວັນທີຫນຶ່ງຂອງເທດສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ, ຄື ວັນທີ່ພວກເຂົາ ຂ້າລູກແກະ, ສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຢາກໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍ ໄປຈັດແຈ່ງອາຫານປັດສະຄາ ສຳລັບທ່ານຢູ່ທີ່ໃດ?”¹³ພຣະອົງຈຶ່ງໃຊ້ສາວົກສອງຄົນໄປ ແລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ແລະ ຈະມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ແບກໄຫນໍ້າມາພົບພວກເຈົ້າ, ເຈົ້າຈົ່ງຕາມຜູ້ນັ້ນໄປ.¹⁴ລາວຈະ ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຫລັງໃດ ຈົ່ງເວົ້າກັບເຈົ້າຂອງເຮືອນນັ້ນວ່າ, ‘ອາຈານຖາມວ່າ, ຫ້ອງພັກຂອງເຮົາ ທີ່ເຮົາຈະກິນອາຫານປັດສະຄາກັບບັນດາສາວົກຂອງເຮົາຢູ່ໃສ?’

¹⁵ເຈົ້າຂອງເຮືອນ ເຂົາກໍຈະຊີ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າເຫັນຫ້ອງໂຖງໃຫຍ່ ຢູ່ຊັ້ນເທິງ ທີ່ຕົບແຕ່ງໄວ້ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ. ທີ່ນັ້ນແລ້ວທີ່ໄດ້ຈັດແຈ່ງທຸກສິ່ງຕຣຽມໄວ້ ສຳລັບພວກເຮົາ.”¹⁶ສາວົກສອງຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ. ພວກເພິ່ນໄດ້ພົບຕາມທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ບອກໄວ້ທຸກປະການ ແລະ ພວກເພິ່ນກໍໄດ້ຈັດແຈ່ງອາຫານສຳລັບປັດສະຄາ.

¹⁷ເມື່ອເຖິງຕອນຄໍ່າ, ພຣະອົງ ກັບ ພວກສາວົກສິບສອງຄົນກໍໄດ້ເຂົ້າມາ.¹⁸ເມື່ອພວກເພິ່ນກຳລັງຮັບປະທານອາຫານເທິງໂຕະ ຢູ່ນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຄວາມຈິງວ່າ, ຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຮ່ວມພາເຂົ້າຢູ່ນຳເຮົານີ້ແຫລະ ຈະທໍຣະຍົດ ເຮົາ.”¹⁹ພວກສາວົກ ຕ່າງກໍເປັນທຸກໃຈຫລາຍ ແລະ ຖາມ ພຣະອົງເທື່ອລະຄົນວ່າ, “ທ່ານຄົງບໍ່ຫມາຍເຖິງຂ້ານ້ອຍແມ່ນບໍ່?”

²⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ແມ່ນຄົນຫນຶ່ງ ໃນນພວກເຈົ້າ ຈຳນວນສິບສອງຄົນນີ້ແຫລະ ຄືຜູ້ທີ່ເອົາເຂົ້າຈີ່ຈໍ້າຮ່ວມຖ້ວຍດຽວກັນກັບເຮົາ.²¹ດ້ວຍວ່າ, ບຸດມະນຸດຈະຈາກໄປຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີ, ແຕ່ພັຍພິບັດຈະຕົກຖືກຜູ້ທີ່ທໍຣະຍົດບຸດມະນຸດ. ຖ້າຄົນຜູ້ນີ້ບໍ່ເກີດມາກໍເປັນການດີກວ່າ.”

²²ໃນລະຫວ່າງອາຫານແລງ ຄາບສຸດທ້າຍນັ້ນ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ ຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ມາໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແລ້ວ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຫັກເຂົ້າຈີ່ນັ້ນ ແລະ ຍື່ນໃຫ້ແກ່ພວກສາວົກ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຮັບເອົາເຖີ້ນນີ້ແຫຼະ ຄືກາຍຂອງເຮົາ.”²³ແລ້ວພຣະອົງກໍຈັບເອົາຈອກມາໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ແລະ ຍື່ນໃຫ້ພວກເພິ່ນ ແລະ ພວກເພິ່ນກໍຮັບດື່ມທຸກຄົນ.²⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫຼະຄື ເລືອດຂອງເຮົາ ແມ່ນເລືອດຂອງພັນທະສັນຍາໃຫມ່ ທີ່ຫລັ່ງໄຫລອອກສຳລັບຄົນທັງຫລາຍ.²⁵ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຄວາມຈິງ ວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ດື່ມນໍ້າອະງຸ່ນນີ້ອີກຈັກເທື່ອ ຈົນກວ່າເຖິງວັນນັ້ນຄືເຮົາ ຈະດື່ມອັນໃຫມ່ໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

²⁶ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນ ບົດຫນຶ່ງແລ້ວ, ພວກເພິ່ນກໍພາກັນອອກໄປ ທີ່ພູເຂົາຫມາກກອກເທດ.²⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວ ແກ່ພວກສາວົກວ່າ, “ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຈະປະຖິ້ມເຮົາໄປເພາະ ມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີວ່າ, ‘ເຮົາຈະປຣະຫານ ຜູ້ລ້ຽງແກະ ແລະ ຝູງແກະຈະແຕກຊະກັນໄປ.’

²⁸ແຕ່ຫລັງຈາກເຮົາເປັນຄືນມາ, ເຮົາຈະໄປທີ່ແຂວງຄາລີເລ ກ່ອນຫນ້າພວກເຈົ້າ.”²⁹ເປໂຕເວົ້າວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າທຸກຄົນ ຈະປະຖິ້ມທ່ານ ໄປກໍຕາມຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປະຖິ້ມທ່ານໄປຈັກເທື່ອ.”

³⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຕອບເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກເຈົ້າຄວາມຈິງວ່າ, ໃນຄືນນີ້ແຫລະ ກ່ອນໄກ່ຂັນສອງເທື່ອ, ເຈົ້າຈະປະຕິເສດວ່າ ບໍ່ຮູ້ຈັກ ເຮົາເຖິງສາມເທື່ອ.”³¹ແຕ່ເປໂຕໄດ້ຕອບວ່າ, “ເຖິງແມ່ນຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຕາຍກັບທ່ານ, ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປະຕິເສດທ່ານຈັກເທື່ອ.” ຝ່າຍສາວົກທຸກຄົນຕ່າງກໍສັນຍາຢ່າງນັ້ນ.

³²ພວກເຂົາກໍມາຮອດສະຖານທີ່ຫນຶ່ງ ທີ່ເອີ້ນວ່າເຄັດເຊມາເນ, ແລະ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ບັນດາສາວົກວ່າ, “ຈົ່ງນັ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາພາວັນນາອະທິຖານ.”³³ພຣະອົງໄດ້ພາເປໂຕ, ຢາໂກໂບ, ແລະ ໂຢຮັນ ໄປກັບພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງກໍໂສກເສົ້າ ແລະ ເປັນທຸກໃນໃຈຫລາຍ³⁴ຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈິດໃຈຂອງເຮົາເປັນທຸກຫນັກ, ແທບຈະຕາຍຢູ່ແລ້ວ. ຈົ່ງເຝົ້າຄອຍ ແລະ ເຝົ້າເບິ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ເຖີ້ນ.”

³⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍ່າງເລີຍໄປໄກຫນ້ອຍຫນຶ່ງ, ກໍໄດ້ຄຸເຂົ່າລົງກັບພື້ນ, ແລ້ວພຣະອົງກໍພາວັນນາອະທິຖານວ່າ, ຖ້າເປັນໄປໄດ້ຂໍໃຫ້ໂມງເວລາແຫ່ງຄວາມທົນທຸກທໍຣະມານນີ້ຜ່ານພົ້ນໄປຈາກພຣະອົງ.³⁶ພຣະອົງອະທິຖານວ່າ, “ພຣະບິດາເຈົ້າເອີຍ, ພຣະບິດາ ຂອງລູກພຣະອົງເຮັດໄດ້ທຸກສິ່ງ. ຂໍໃຫ້ຈອກແຫ່ງຄວາມທົນທຸກທໍຣະມານນີ້ເລື່ອນພົ້ນໄປຈາກລູກຖ້ອນ, ແຕ່ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນໄປຕາມໃຈປາຖນາ ຂອງລູກ, ແຕ່ໃຫ້ເປັນໄປຕາມ ພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງດ້ວຍເຖີ້ນ.”

³⁷ພຣະອົງກໍກັບຄືນມາ ແລະ ໄດ້ພົບພວກສາວົກກຳລັງນອນ ຫລັບຢູ່, ແລະ ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເປໂຕວ່າ, “ຊີໂມນເອີຍ, ເຈົ້າຍັງນອນຫລັບຢູ່ບໍ? ເຈົ້າບໍ່ສາມາດ ເຝົ້າຢູ່ຈັກຊົ່ວໂມງບໍ?”³⁸ຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງ ແລະ ພາວັນນາອະທິຖານຢູ່ ເພື່ອຈະບໍ່ຕົກໃນການທົດລອງ. ຈິດວິນຍານພ້ອມຢູ່ແລ້ວກໍຈິງ ແຕ່ຮ່າງກາຍອ່ອນແຮງ.”³⁹ພຣະອົງກັບໄປພາວັນນາອະທິຖານອີກຄັ້ງ ໂດຍກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫມືອນເທື່ອກ່ອນ.

⁴⁰ພຣະອົງກັບຄືນມາຫາພວກສາວົກ ແລະ ກໍພົບພວກເພິ່ນ ນອນຫລັບຢູ່, ເພາະພວກເພິ່ນບໍ່ອາດມືນຕາຂຶ້ນໄດ້ເລີຍ ແລະ ບໍ່ຮູ້ວ່າ ຈະເວົ້າຫຍັງ.⁴¹ພຣະອົງໄດ້ກັບຄືນມາເທື່ອທີສາມ ພຣະອົງກໍ ກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ພວກເຈົ້າຍັງພັກຜ່ອນຫລັບນອນຢູ່ບໍ? ພໍສາ ເວລາມາເຖິງແລ້ວ. ເບິ່ງແມ! ບຸດມະນຸດກຳລັງຈະຖືກມອບໄວ້ ໃນກຳມືຂອງຄົນບາບທັງຫລາຍ.⁴²ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນພາກັນໄປເທາະ ເບິ່ງແມ! ຄົນທີ່ມອບເຮົາໄວ້ກໍມາທີ່ນີ້ແລ້ວ.”

⁴³ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງກ່າວຍັງບໍ່ທັນຂາດຄຳ, ໃນທັນໃດນັ້ນ ຢູດາຜູ້ເປັນສາວົກຄົນຫນຶ່ງ ໃນພວກສາວົກສິບສອງຄົນກໍມາພ້ອມ ກັບປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ທັງຖືດາບ, ທັງຖືໄມ້ຄ້ອນ, ຈາກພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ, ພວກທັມະຈານ ແລະ ພວກອາວຸໂສ ໄດ້ໃຊ້ຄົນເຫລົ່ານີ້ມາ.⁴⁴ບັດນີ້ຜູ້ທີ່ທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງນັ້ນ ໄດ້ໃຊ້ສັນຍານບອກ ແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຂ້ອຍຈູບຄຳນັບຜູ້ໃດ, ເພິ່ນກໍແມ່ນຜູ້ນັ້ນແຫລະ, ຈົ່ງຈັບກຸມຕົວເອົາໄປຮັກສາໄວ້ໃຫ້ດີ.”⁴⁵ພໍຢູດາ ມາຮອດເຂົາກໍຫຍັບເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າທັນທີ ແລະ ເວົ້າຕໍ່ ພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອາຈານເອີຍ” ແລ້ວລາວກໍຈູບພຣະອົງ.⁴⁶ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງຄວ້າຈັບພຣະອົງ ແລະ ຈັບກຸມພຣະອົງໄວ້.

⁴⁷ແຕ່ມີຄົນຫນຶ່ງໃນຈຳນວນຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນຊັກດາບ ອອກ ຟັນຄົນຮັບໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງ ຂອງມະຫາປະໂລຫິດ ຖືກຫູຂາດເບື້ອງຫນຶ່ງ.⁴⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຖືດາບຖື ໄມ້ຄ້ອນອອກມາຈັບເຮົາ ເຫມືອນດັ່ງຈັບໂຈນຊັ້ນບໍ?⁴⁹ທຸກໆ ວັນເມື່ອເຮົາຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ສັ່ງສອນໃນພຣະວິຫານ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຈັບເຮົາ. ແຕ່ກ່ຽວກັບເລື່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນນີ້ກໍເພື່ອໃຫ້ ສຳເລັດຕາມທີ່ມີກ່າວໄວ້ໃນພຣະຄັມພີ.”⁵⁰ແລ້ວພວກສາວົກ ທັງຫມົດກໍປະຖິ້ມພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ແລ່ນຫນີຈາກພຣະອົງໄປ.

⁵¹ມີຊາຍຫນູ່ມຄົນຫນຶ່ງ, ນຸ່ງພຽງຜ້າປ່ານແຕ່ຜືນດຽວຕາມພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປ, ພວກເຂົາໄດ້ຄວ້າຈັບບາຍຊາຍຫນູ່ມນັ້ນ,⁵²ແຕ່ຊາຍນັ້ນໄດ້ປະຜ້າປ່ານຜືນທີ່ນຸ່ງຢູ່ນັ້ນຖິ້ມເສັຽ ແລະ ແລ່ນປົບຫນີໄປຕົວເປົ່າ.

⁵³ພວກເຂົາໄດ້ພາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄປຫາມະຫາປະໂລຫິດ. ບ່ອນທີ່ ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ, ພວກເຖົ້າແກ່ ແລະ ພວກທັມະຈານ ທັງຫມົດໄດ້ ປະຊຸມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.⁵⁴ບັດນີ້ເປໂຕ ກໍໄດ້ຕິດຕາມ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄປໃນໄລຍະຫ່າງໄກພໍສົມຄວນ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນເດີ່ນບ້ານຂອງມະຫາປະໂລຫິດແລ້ວ ນັ່ງຝີງໄຟຢູ່ກັບພວກຄົນຍາມ.

⁵⁵ບັດນີ້ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກສະມາຊິກສະພາຊາວຢິວທັງຫມົດໄດ້ຫາຫລັກຖານ ມາຕໍ່ສູ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າເພື່ອຫວັງຈະຂ້າພຣະອົງເສັຽ. ແຕ່ຫາຫຍັງບໍ່ໄດ້ເລີຍ.⁵⁶ດ້ວຍວ່າ, ມີຫລາຍຄົນກ່າວຄຳພະຍານ ຕົວະ ຕໍ່ສູ້ພຣະອົງ, ແຕ່ຄຳເວົ້າຂອງພວກເຂົາ ຂັດແຍ້ງກັນເອງ.

⁵⁷ມີບາງຄົນຢືນຂຶ້ນ ແລະ ກ່າວຄຳພະຍານຕົວະຕໍ່ສູ້ພຣະອົງວ່າ,⁵⁸“ພວກເຮົາໄດ້ຍິນລາວເວົ້າວ່າ, ‘ເຮົາຈະມ້າງພຣະວິຫານຫລັງນີ້ ທີ່ສ້າງດ້ວຍມືມະນຸດ ແລະ ຫລັງຈາກສາມວັນເຮົາຈະສ້າງຫລັງໜຶ່ງ ຂຶ້ນໃຫມ່ ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດດ້ວຍມືມະນຸດ.’”⁵⁹ເຖິງປານນັ້ນຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາ ກໍຍັງບໍ່ຖືກຕ້ອງກັນ.

⁶⁰ມະຫາປະໂລຫິດຈຶ່ງໄດ້ລຸກຢືນຂຶ້ນໃນທ່າມກາງທີ່ປະຊຸມ ແລະ ໄດ້ຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ມີຫຍັງ ບໍ ທີ່ຈະແກ້ຄຳກ່າວຫາທີ່ ຄົນເຫລົ່ານີ້ກ່າວຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ?”⁶¹ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າມິດງຽບຢູ່ ແລະ ບໍ່ ຕອບຫຍັງຈັກຄຳ, ແລ້ວມະຫາປະໂລຫິດຈຶ່ງຖາມພຣະອົງອີກວ່າ, “ເຈົ້າເປັນພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງພຣະກຽດບໍ?”⁶²ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາ; ແລະ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນບຸດມະນຸດນັ່ງທີ່ເບື້ອງຂວາຂອງພຣະຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ກຳລັງລົງມາເທິງເມກໃນສະຫວັນ.”

⁶³ມະຫາປະໂລຫິດ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຈີກເສື້ອລ່າມຂອງຕົນ ແລະ ກ່າວ ສຽງດັງວ່າ, “ພວກເຮົາຍັງຈະຕ້ອງການພະຍານອັນໃດອີກ⁶⁴ເຈົ້າທັງຫລາຍກໍໄດ້ຍິນ ຄຳເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າແລ້ວ ເຈົ້າທັງຫລາຍ ຈະຕັດສິນໃຈຢ່າງໃດ?” ພວກເຂົາໃນທີ່ປະຊຸມທັງໝົດ ຈຶ່ງລົງມະຕິວ່າ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕ້ອງຖືກໂທດປຣະຫານຊີວິດ.⁶⁵ມີບາງຄົນໃນພວກເຂົາ ໄດ້ຖົ່ມນໍ້າລາຍໃສ່ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ພວກເຂົາ ເອົາຜ້າມັດຕາພຣະອົງ ແລະ ທຸບຕີພຣະອົງພວກເຂົາເວົ້າຕໍ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ທວາຍເບິ່ງດູ! ວ່າແມ່ນຜູ້ໃດຕີມຶງຢູ່!” ແລ້ວພວກ ທະຫານຍາມກໍຮັບເອົາພຣະອົງໄປຕົບຕີ ແລະ ເອົາໄມ້ແສ້ຂ້ຽນຕີ ພຣະອົງ.

⁶⁶ຂະນະທີ່ເປໂຕຍັງຢູ່ທາງລຸ່ມທີ່ເດີ່ນບ້ານນັ້ນ, ມີສາວໃຊ້ຄົນ ຫນຶ່ງຂອງມະຫາປະໂລຫິດ.⁶⁷ເມື່ອນາງໄດ້ເຫັນເປໂຕນັ່ງຝີງໄຟຢູ່ ນາງກໍຈ້ອງຕາເບິ່ງເພິ່ນ ແລະ ທ້ວງວ່າ, “ເຈົ້າກໍເຄີຍໄປມາ ກັບ ເຢຊູ ໄທນາຊາເຣັດຄືກັນ.”⁶⁸ແຕ່ລາວໄດ້ຕອບປະຕິເສດວ່າ, “ຂ້ອຍ ບໍ່ ຮູ້... ຂ້ອຍ ບໍ່ເຂົ້າໃຈຄຳທີ່ ເຈົ້າໄດ້ ເວົ້ານັ້ນ,” ແລ້ວເປໂຕ ກໍຍ່າງ ອອກໄປທາງປະຕູບ້ານ ແລະ ໄກ່ກໍຂັນ.

⁶⁹ສ່ວນສາວໃຊ້ຜູ້ນັ້ນເຫັນເປໂຕ ຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນອີກວ່າ, “ຄົນນີ້ແຫລະ ເປັນຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາ.”⁷⁰ແຕ່ເປໂຕ ໄດ້ປະຕິເສດອີກ. ຫລັງຈາກນັ້ນ, ຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນກໍເວົ້າຕໍ່ເປໂຕ ວ່າ, “ແມ່ນແທ້ແລ້ວ ເຈົ້າເປັນຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກນັ້ນ ເພາະເຈົ້າເປັນຄົນ ຄາລີເລເຫມືອນກັນ.”

⁷¹ແລ້ວເຂົາກໍເລີ່ມປ້ອຍດ່າສາບແຊ່ງຕົວເອງ ແລະ ສາບານວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກຄົນທີ່ພວກເຈົ້າເວົ້າເຖິງນັ້ນ.”⁷²ໃນທັນໃດນັ້ນ ໄກ່ກໍຂັນເປັນເທື່ອທີສອງ. ແລ້ວເປໂຕຈຶ່ງຈື່ໄດ້ໃນຄຳທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ກ່າວແກ່ຕົນວ່າ, “ກ່ອນໄກ່ຂັນສອງເທື່ອ ເຈົ້າຈະປະຕິເສດ ວ່າບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາເຖິງສາມເທື່ອ.” ເມື່ອຫວນຄິດໄດ້ເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ຮໍ່າໄຮ.

15

¹ພໍຮຸ່ງເຊົ້າມາ, ບັນດາຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ໄດ້ພົບກັບພວກຜູ້ອາວຸໂສ ແລະ ພວກທັມະຈານ ແລະ ບັນດາສະມາຊິກສະພາຊາວຢິວທັງຫມົດໄດ້ປຶກສາຫາລືກັນ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ມັດ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ນຳພາພຣະອົງໄປມອບໃຫ້ປີລາດ.²ສ່ວນປີລາດ ກໍໄດ້ຖາມ ພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າເປັນກະສັດຂອງຊາວຢິວບໍ?” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ທ່ານເວົ້ານັ້ນຖືກແລ້ວ.”³ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດໄດ້ກ່າວໂທດໃສ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຫລາຍເລື່ອງ.

⁴ປີລາດຈຶ່ງໄດ້ຖາມພຣະອົງອີກຄັ້ງວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຕອບຈັກຄຳບໍ? ເບິ່ງແມ! ພວກເຂົາກ່າວຟ້ອງເຈົ້າຕັ້ງຫລາຍເລື່ອງ!”⁵ແຕ່ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ບໍ່ຕອບຈັກຄຳຈົນປີລາດປະຫລາດໃຈ.

⁶ບັດນີ້ໃນເທສະການປັດສະຄາ, ຕາມປົກະຕິແລ້ວປີລາດຈະ ປ່ອຍນັກໂທດ ຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ເປັນອິສຣະ, ຕາມທີ່ປະຊາຊົນໄດ້ຂໍຮ້ອງ.⁷ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ວ່າ ບາຣາບາ, ທີ່ຖືກຂັງຄຸກຮ່ວມກັບ ພວກກະບົດທີ່ໄດ້ຂ້າຄົນ ເນື່ອງຈາກການກະບົດນັ້ນ.⁸ປະຊາຊົນ ໄດ້ໄປຫາປີລາດ ແລະ ຕັ້ງຕົ້ນຖາມເພິ່ນ ເພື່ອເຮັດຕາມທີ່ເຄີຍໄດ້ປະຕິບັດມາ.

⁹ປີລາດຈຶ່ງໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຢາກໃຫ້ ຂ້າພຣະເຈົ້າປ່ອຍກະສັດຂອງຊາວຢິວໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານບໍ?”¹⁰ເພາະປີລາດ ຮູ້ດີວ່າການ ທີ່ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າມາມອບໃຫ້ແກ່ຕົນນັ້ນ ເພາະຄວາມອິດສາ.¹¹ແຕ່ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ໄດ້ຍຸຍົງປະຊາຊົນ ເພື່ອຮ້ອງໄຫ້ປີລາດ ປ່ອຍບາຣາບາແທນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ.

¹²ປີລາດ ໄດ້ຕອບພວກເຂົາອີກວ່າ, “ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກທ່ານ ຢາກໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າເຮັດຢ່າງໃດກັບ ກະສັດຂອງຊາວຢິວ?”¹³ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຕອບຂຶ້ນວ່າ, “ຄຶງເຂົາໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ!”

¹⁴ປີລາດຈຶ່ງໄດ້ຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ເຮັດຜິດຫຍັງ?” ແຕ່ພວກເຂົາຊໍ້າພັດຮ້ອງແຮງຍິ່ງຂຶ້ນວ່າ, “ຄຶງມັນໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.”¹⁵ປີລາດຕ້ອງການເອົາໃຈປະຊາຊົນ, ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ປ່ອຍບາຣາບາ ໃຫ້ພວກເຂົາ. ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເຂົາຂ້ຽນຕີ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະແລ້ວກໍມອບພຣະອົງ ໃຫ້ຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

¹⁶ພວກທະຫານໄດ້ນຳເອົາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເຂົ້າໄປໃນເດີ່ນບ້ານ (ຊຶ່ງແມ່ນສຳນັກງານໃຫຍ່ຂອງຣັຖະບານ), ແລະ ພວກເຂົາກໍເອີ້ນກອງທັບທະຫານທັງຫມົດມາກັນໃນທີ່ນັ້ນ.¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເສື້ອສີມ່ວງມາໃຫ້, ແລະ ເອົາເຄືອຫນາມຖັກເປັນໂຄ້ງແທນ ມົງກຸດມາສຸບໃສ່ຫົວຂອງພຣະອົງ.¹⁸ພວກເຂົາກໍຕັ້ງຕົ້ນ ຄຳນັບແບບເຢາະເຢີ້ຍພຣະອົງໂດຍກ່າວວ່າ, “ກະສັດແຫ່ງຊາດຢິວເອີຍ, ຈົ່ງຊົງພຣະຈະເຣີນເຖີ້ນ!”

¹⁹ພວກເຂົາໃຊ້ໄມ້ອໍ້ຕີຫົວພຣະອົງ ແລະ ຖົ່ມນໍ້າລາຍໃສ່ຫນ້າ ພຣະອົງ ແລະ ຄຸເຂົ່າຂາບລົງທຳທ່າຄຳນັບພຣະອົງ.²⁰ເມື່ອເຢາະເຢີ້ຍພຣະອົງສົມໃຈແລ້ວ. ພວກເຂົາຈຶ່ງແກ້ເສື້ອຄຸມສີມ່ວງອອກ ແລະ ເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງມານຸ່ງໃຫ້ຄືນ, ແລ້ວນຳພຣະອົງອອກໄປ ເພື່ອຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.²¹ເມື່ອ ໄປຕາມທາງນັ້ນ ພວກເຂົາ ບັງຄັບໃຫ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຍ່າງຜ່ານມາ ຊຶ່ງກຳລັງມາແຕ່ບ້ານນອກ ໃຫ້ແບກໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ຊາຍຄົນນີ້ ຊື່ວ່າຊີໂມນ ໄທ ກີເຣເນເປັນພໍ່ຂອງອາເລັກຊັນເດີ ແລະ ຣູໂຟ.

²²ພວກທະຫານໄດ້ພາພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປສະຖານທີ່ຫນຶ່ງ ທີ່ຄົນເອີ້ນວ່າໂຄລະໂຄທາ (ຊຶ່ງແປຄວາມຫມາຍວ່າ, “ບ່ອນກະໂຫລກຫົວ.”)²³ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເຫລົ້າອະງຸ່ນ ປົນກັບເຄື່ອງຢາຊະນິດຫນຶ່ງ ໃຫ້ພຣະອົງດື່ມ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຍອມດື່ມ.²⁴ພວກເຂົາໄດ້ຄຶງ ພຣະອົງໃສ່ໄມ້ກາງແຂນໄວ້ແລ້ວ ພວກເຂົາກໍເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງມາຈົກສະຫລາກ ແບ່ງປັນກັນເພື່ອຈະຮູ້ວ່າຜູ້ໃດຈະໄດ້ຜືນໃດ.

²⁵ເປັນຊົ່ວໂມງທີ່ສາມທີ່ ພວກເຂົາຄຶງພຣະອົງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.²⁶ເທິງແຜ່ນປ້າຍ ພວກເຂົາຂຽນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ຕ້ານກ່າວຫາພຣະອົງວ່າ, “ກະສັດຂອງຊາດຢິວ.”²⁷ພວກເຂົາ ຍັງໄດ້ຄຶງນັກໂທດຂີ້ລັກສອງຄົນ ພ້ອມກັບພຣະອົງ ເບື້ອງຂວາຄົນຫນຶ່ງ ແລະ ເບື້ອງຊ້າຍອີກຄົນຫນຶ່ງ.²⁸ຕ້ອງສຳເລັດຕາມພຣະຄັມພີທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ"ເພິ່ນຖືກນັບເຂົ້າກັບຄາຕະກອນ".

²⁹ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ຜ່ານໄປມາ ຕ່າງກໍເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດ, ດູຖູກ ພຣະອົງ, ທັງສັ່ນຫົວ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ເຮີຍ! ເຈົ້າຜູ້ທີ່ມ້າງ ພຣະວິຫານ ແລະ ຈະສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ໃນສາມວັນ,³⁰ຈົ່ງຊ່ວຍຕົນເອງໃຫ້ ພົ້ນແມ ແລະ ຈົ່ງລົງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນແມ!”

³¹ໃນທຳນອງດຽວກັນ ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ກັບພວກ ທັມະຈານ ກໍໄດ້ພາກັນເຢາະເຢີ້ຍພຣະອົງ ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາເອງ ເຫມືອນກັນໂດຍເວົ້າວ່າ, “ມັນຊ່ວຍຜູ້ອື່ນໃຫ້ພົ້ນໄດ້, ແຕ່ຊ່ວຍ ຕົນເອງບໍ່ໄດ້.³²ຂໍໃຫ້ພຣະຄຣິດ, ກະສັດຂອງຊາດ ອິສະຣາເອນ, ລົງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນດຽວນີ້ເທາະ, ເພື່ອພວກເຮົາ ຈະໄດ້ເຫັນ ແລະ ໄດ້ເຊື່ອ.” ສ່ວນສອງຄົນນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພ້ອມກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກໍເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດ ພຣະອົງເຫມືອນກັນ.

³³ໃນເວລາຊົ່ວໂມງທີຫົກ, ທົ່ວແຜ່ນດິນກໍບັງເກີດມີຄວາມມືດ ຈົນເຖິງຊົ່ວໂມງທີ່ເກົ້າ.³⁴ເວລາຊົ່ວໂມງທີ່ເກົ້າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, “ເອໂລອີ, ເອໂລອີ, ແລມາ, ສາບັກທານີ?” ຊຶ່ງແປວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ດ້ວຍເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງປະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍເສັຽ?”³⁵ບາງຄົນໃນ ປະຊາຊົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນໄດ້ຍິນພຣະອົງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ເບິ່ງແມ! ມັນ ຮ້ອງຫາເອລີຢາ.”

³⁶ມີຄົນຫນຶ່ງແລ່ນໄປ, ເອົາຟອງນໍ້າຈຸ່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນສົ້ມ ແລະ ສຽບໃສ່ປາຍໄມ້ອໍ້ ແລ້ວຍື່ນຂຶ້ນໃຫ້ພຣະອົງດື່ມ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ເບິ່ງເອລີຢາ ຈະມາຊ່ວຍມັນລົງຈາກໄມ້ກາງແຂນ".³⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຮ້ອງສຽງດັງແລ້ວກໍສິ້ນລົມຫາຍໃຈ ແລະ ຕາຍ.³⁸ໃນຂະນະນັ້ນຜ້າກັ້ງໃນພຣະວິຫານ ໄດ້ຈີກອອກເປັນສອງຕ່ອນຕັ້ງແຕ່ເທິງຮອດລຸ່ມ.

³⁹ເມື່ອນາຍທະຫານ ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ ແລະ ສ່ອງຫນ້າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ເຫັນພຣະອົງຕາຍໄປຢ່າງໃດ ລາວຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຈິງແທ້ແລ້ວ ທ່ານ ຜູ້ນີ້ເປັນພຣະບຸດ ຂອງພຣະເຈົ້າ.”⁴⁰ໃນທີ່ນັ້ນມີພວກແມ່ຍິງບາງຄົນທີ່ຄອຍເບິ່ງຢູ່ຫ່າງໆ ໃນພວກເຂົານັ້ນມີ: ມາຣີ ໄທມັກດາລາ, ມາຣີ (ແມ່ຂອງຢາໂກໂບ ຜູ້ນ້ອງ ແລະ ຂອງໂຢເຊກັບນາງ ຊາໂລເມ).⁴¹ຍິງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຕິດຕາມ ແລະ ບົວຣະບັດ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເມື່ອພຣະອົງຍັງຢູ່ໃນແຂວງຄາລີເລ ແລະ ກໍຍັງມີຍິງຄົນອື່ນອີກຫລາຍຄົນ ທີ່ໄດ້ຂຶ້ນໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ກັບພຣະອົງກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນເຫມືອນກັນ.

⁴²ເມື່ອເຖິງເວລາຄໍ່າແລ້ວ, ເນື່ອງຈາກວ່າ ວັນນັ້ນເປັນວັນຈັດຕຣຽມ, ຊຶ່ງວ່າ, ເປັນວັນກ່ອນເຖິງວັນສະບາໂຕ,⁴³ໂຢເຊັບ ໄທ ອາຣີມາທາຍໄດ້ມາທີ່ນັ້ນ. ເພິ່ນເປັນສະມາຊິກສະພາສູງສຸດ ທີ່ມີກຽດຄົນຫນຶ່ງ, ເປັນຜູ້ທີ່ລໍຄອຍ ຖ້າການມາປາກົດ ແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນກ້າເຂົ້າໄປພົບປີລາດ ເພື່ອຂໍພຣະສົບຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.⁴⁴ແຕ່ປີລາດປະຫລາດໃຈຫລາຍ ທີ່ໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຕາຍແລ້ວ; ສະນັ້ນເພິ່ນຈຶ່ງເອີ້ນນາຍທະຫານເຂົ້າມາຫາ ແລະ ຖາມວ່າພຣະອົງໄດ້ຕາຍດົນນານປານໃດແລ້ວ.

⁴⁵ເມື່ອປີລາດໄດ້ຮູ້ຈາກນາຍທະຫານ ວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ເພິ່ນກໍໄດ້ມອບພຣະສົບຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ແກ່ໂຢເຊັບ.⁴⁶ໂຢເຊັບໄດ້ຊື້ຜ້າປ່ານແລ້ວ. ລາວໄດ້ເອົາພຣະສົບລົງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນ, ໃຊ້ຜ້າປ່ານນັ້ນຫໍ່ພຣະສົບ ແລະ ນຳໄປວາງໄວ້ໃນອຸໂມງຫີນທີ່ສະກັດແລ້ວ ແລະ ເພິ່ນກໍກື່ງກ້ອນຫີນໃຫຍ່ ອັດປາກອຸໂມງໄວ້.⁴⁷ສ່ວນມາຣີໄທມັກດາລາ ແລະ ມາຣີແມ່ຂອງໂຢເຊ ກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໄດ້ເຫັນບ່ອນທີ່ໄວ້ພຣະສົບຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.

16

¹ເມື່ອວັນສະບາໂຕຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ, ມາຣີ ໄທມັກດາລາ ແລະ ມາຣີແມ່ຂອງຢາໂກໂບ, ແລະ ນາງຊາໂລເມ ກໍຊື້ເຄື່ອງຫອມ ເພື່ອເອົາ ໄປຫົດສົງພຣະສົບຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.²ຕັ້ງແຕ່ຕອນເຊົ້າວັນທຳອິດຂອງອາທິດ, ພໍຕາເວັນຂຶ້ນ ພວກນາງກໍໄປເຖິງອຸໂມງນັ້ນ.

³ພວກນາງຖາມກັນວ່າ, “ແມ່ນຜູ້ໃດຈະກິ້ງກ້ອນຫີນນັ້ນອອກຈາກປາກອຸໂມງໃຫ້ພວກເຮົາ?”⁴ພໍເມື່ອ ພວກນາງແນມເບິ່ງກໍ ເຫັນວ່າຫີນກ້ອນໃຫຍ່ນັ້ນ ຖືກກິ້ງອອກໄປແລ້ວ, ເພາະເປັນຫີນກ້ອນໃຫຍ່ຫລາຍ.

⁵ພວກນາງເຂົ້າໄດ້ໄປໃນອຸໂມງ ແລະ ກໍໄດ້ເຫັນຊາຍໜຸ່ມຜູ້ຫນຶ່ງ ນຸ່ງເສື້ອລ່າມສີຂາວ, ນັ່ງຢູ່ເບື້ອງຂວາ, ແລະ ພວກນາງກໍມີຄວາມສະທ້ານຢ້ານກົວຕົກໃຈຫລາຍ.⁶ເພິ່ນກ່າວແກ່ພວກນາງວ່າ, “ຢ່າສູ່ຕົກໃຈເລີຍ. ພວກເຈົ້າມາຊອກຫາ ເຢຊູ, ໄທນາຊາເຣັດ, ຜູ້ ຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະອົງເປັນຄືນມາແລ້ວ! ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນີ້. ເບິ່ງບ່ອນພວກເຂົາໄດ້ວາງພຣະສົບຂອງພຣະອົງໄວ້.⁷ແຕ່ຈົ່ງໄປ, ບອກພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ແລະ ເປໂຕດ້ວຍວ່າ, ‘ພຣະອົງ ຈະໄປທີ່ແຂວງຄາລີເລ ກ່ອນພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ. ໃນທີ່ນັ້ນແຫລະເຈົ້າທັງຫລາຍຈະເຫັນພຣະອົງ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ບອກພວກເຈົ້າໄວ້ແລ້ວ.’”

⁸ພວກນາງ ຟ້າວແລ່ນອອກໄປຈາກອຸໂມງນັ້ນ; ພວກເຂົາທັງວຸ້ນວາຍສັບສົນ ຕົວສັ່ນເຊັນ ແລະ ຫວາດກົວ. ພວກນາງບໍ່ໄດ້ບອກ ເລື່ອງນີ້ສູ່ຜູ້ໃດຟັງເພາະຢ້ານຫລາຍ.

⁹ເມື່ອຮຸ່ງເຊົ້າວັນທຳອິດຂອງອາທິດ, ຫລັງຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ປາກົດແກ່ນາງ ມາຣີ ໄທ ມັກດາລາເປັນຜູ້ທຳອິດ, ຄືຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ຂັບໄລ່ ຜີມານຮ້າຍ ເຈັດໂຕອອກນັ້ນ.¹⁰ນາງຈຶ່ງໄປບອກພວກທີ່ເຄີຍ ຢູ່ກັບພຣະອົງ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາ ກຳລັງໄວ້ທຸກ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ຢູ່,¹¹ພວກເຂົາໄດ້ຍິນວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ທັງໄດ້ຍິນນາງເວົ້າວ່າ ຕົນໄດ້ເຫັນພຣະອົງດ້ວຍ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອ.

¹²ຫລັງຈາກນັ້ນ, ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ປາກົດໃນລັກສະນະ ຫນຶ່ງທີ່ແຕກຕ່າງ ແກ່ສາວົກສອງຄົນ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເພິ່ນກຳລັງເດີນທາງອອກໄປບ້ານນອກ.¹³ພວກເພິ່ນທັງສອງໄດ້ກັບຄືນ ມາບອກສາວົກຄົນອື່ນໆ, ແຕ່ພວກສາວົກກໍຍັງບໍ່ເຊື່ອ.

¹⁴ພາຍລຸນມາ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ປາກົດແກ່ສາວົກສິບເອັດຄົນ ໃນຂະນະທີ່ ພວກເພິ່ນກຳລັງກິນເຂົ້າຢູ່, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຕຳຫນິຕິຕຽນພວກເຂົາທີ່ເຊື່ອ ແລະ ມີຫົວໃຈທີ່ແຂງກະດ້າງ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອ ພວກຄົນທີ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງໄດ້ຄືນພຣະຊົນຈາກຄວາມຕາຍ.¹⁵ພຣະອົງກໍໄດ້ສັ່ງພວກເພິ່ນວ່າ, “ເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງອອກໄປ ທົ່ວໂລກ, ແລະ ເທສະຫນາຂ່າວປະເສີດ ໃຫ້ແກ່ມະນຸດທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງທັງຫມົດ.¹⁶ຜູ້ທີ່ເຊື່ອ ແລະ ຮັບບັບຕິສະມາຈະໄດ້ພົ້ນຜູ້ທີ່ບໍ່ ເຊື່ອຈະຖືກໂທດ.

¹⁷ຫມາຍສຳຄັນເຫລົ່ານີ້ ຈະຕິດຕາມຄົນທີ່ເຊື່ອຄື: ພວກເຂົາຈະຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກໄດ້ ໃນນາມຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາຈະເວົ້າພາສາໃຫມ່ໄດ້,¹⁸ພວກເຂົາຈະຈັບງູດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຖ້າພວກເຂົາດື່ມຂອງມີພິດ, ກໍຈະບໍ່ເປັນອັນຕະຣາຍແກ່ພວກເຂົາ. ເມື່ອ ພວກເຂົາວາງມືໃສ່ຄົນເຈັບປ່ວຍ ແລະ ພວກເຂົານັ້ນກໍຈະຫາຍດີ.”

¹⁹ຫລັງຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາ, ແລ້ວ ພຣະອົງກໍຖືກຮັບຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະ ປະທັບນັ່ງທີ່ເບື້ອງຂວາ ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁰ພວກສາວົກເຫລົ່ານັ້ນກໍອອກໄປປະກາດ ຂ່າວປະເສີດທົ່ວທຸກທີ່ທຸກບ່ອນ, ໃນຂະນະອົງພຣະຜູ້ປັນເຈົ້າ ໄດ້ຮ່ວມງານກັບພວກເພິ່ນ ແລະ ໄດ້ຢັ້ງຢືນໃຫ້ເຫັນວ່າການປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເພິ່ນ ເປັນຄວາມຈິງແທ້ ດ້ວຍຫມາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນຕ່າງໆທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເພິ່ນ.

ລູກາ

1

¹ມີຫລາຍຄົນພະຍາຍາມຮຽບຮຽງເລື່ອງເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ເກີດຂື້ນທ່າມກາງພວກເຮົາ,²ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ມອບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ຊຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ເປັນພະຍານດ້ວຍຕາ ແລະ ຜູ້ຮັບໃຊ້ສຳຄັນມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.³ສຳລັບຕົວຂ້າພະເຈົ້າເອງເຫັນວ່າເປັນການດີ - ທີ່ຈະໄດ້ມີການສືບສວນ ເຫດການທຸກຢ່າງທີ່ມີມາແຕ່ຕົ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ - ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ຂຽນເລື່ອງລາວໄດ້ຢ່າງເປັນລະບຽບເພື່ອທ່ານ, ຢ່າງດີທີ່ສຸດໃຫ້ທ່ານເທໂອຟີໂລ.⁴ເພື່ອວ່າທ່ານຈະໄດ້ຮູ້ຄວາມຈິງກ່ຽວກັບເລື່ອງເຫລົ່ານັ້ນ ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບການສອນ.

⁵ໃນຣາຊະການຂອງເຮໂຣດ, ກະສັດເມືອງຢູດາຍ, ມີປະໂຣຫິດຕົນຫນຶ່ງຊື່ເຊກາຣີຢາ, ຈາກກອງອາບີຢາ. ພັນຣະຍາຂອງເຊກາຣີຢາ ຈາກລູກສາວຂອງອາໂຣນ, ແລະ ນາງຊື່ເອລີຊາເບັດ.⁶ພວກເຂົາທັງສອງເປັນຄົນຊອບທັມຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ, ທັງສອງເຊື່ອຟັງຕາມຄຳສັ່ງ ແລະ ຂໍ້ບັນຍັດທຸກຂໍ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁷ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີລູກ, ເພາະເອລີຊາເບັດເປັນຍິງຫມັນ, ແລະ ເຂົາທັງສອງກໍແກ່ຊະຣາຫລາຍແລ້ວໃນເວລານັ້ນ.

⁸ເມື່ອເຖິງຜຽນທີ່ເຊກາຣີຢາຕ້ອງປະຕິບັດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຊິ່ງເປັນການປະຕິບັດຫນ້າທີ່ເປັນປະໂຣຫິດຕາມຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງເພິ່ນ.⁹ຕາມທຳນຽມຂອງການເລືອກປະໂຣຫິດໃນການປະຕິບັດຮັບໃຊ້, ທ່ານຖືກເລືອກດ້ວຍການຈົກສະຫລາກ ໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊາ.¹⁰ສ່ວນພົນລະເມືອງທັງຫມົດກໍໄຫວ້ວອນຢູ່ຂ້າງນອກໃນເວລາເຜົາເຄື່ອງຫອມນັ້ນ.

¹¹ເວລານັ້ນມີເທວະດາຕົນຫນຶ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມາປະກົດແກ່ເພິ່ນ ແລະ ຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາມືຂອງແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊານັ້ນ.¹²ເມື່ອເຊກາຣີຢາໄດ້ເຫັນເພິ່ນ, ກໍຕົກໃຈແລະ ຮູ້ສຶກຢ້ານເທວະດາຕົນນັ້ນ.¹³ແຕ່ເທວະດາຕົນນັ້ນໄດ້ບອກກັບເພິ່ນວ່າ, “ຢ່າຊູ່ຢ້ານ, ເຊກາຣີຢາເອີຍ, ເພາະພຣະເຈົ້າຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງທ່ານແລ້ວ. ນາງເອລີຊາເບັດ ພັນຣະຍາຂອງທ່ານຈະປະສູດບຸດຊາຍໃຫ້ທ່ານຄົນຫນຶ່ງ, ແລ້ວທ່ານຈົ່ງໃສ່ຊື່ບຸດນັ້ນວ່າ ໂຢຮັນ.

¹⁴ທ່ານຈະມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ, ແລະ ມີຄວາມສຸກ ແລະ ມີຄົນຈຳນວນຫລາຍຈະຊື່ນຊົມຍິນດີເພາະການກຳເນີດຂອງເພິ່ນ.¹⁵ເພາະວ່າບຸດນັ້ນຈະໄດ້ເປັນໃຫຍ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເພິ່ນຈະບໍ່ດື່ມເຫລົ້າແວງ ຫລື ເຫລົ້າປຸກຢ່າງໃດ, ແລະ ເພິ່ນຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຕັ້ງແຕ່ມາຈາກທ້ອງຂອງມານດາ.

¹⁶ມີປະຊາຊົນອິສຣາເອນຫລາຍຄົນ ຈະກັບຄືນມາຫາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.¹⁷ເພິ່ນຈະອອກກ່ອນຫນ້າພຣະອົງໂດຍພຣະວິນຍານ ແລະ ຣິດເດດຂອງເອລີຢາ. ເພິ່ນຈະໃຫ້ບັນດາພໍ່ກັບຄືນດີກັບລູກ ແລະເພື່ອໃຫ້ບັນດາຄົນທີ່ດື້ດ້ານຈະເດີນໃນສະຕິປັນຍາຂອງຄົນຊອບທັມ - ເພື່ອຈັດຕຽມພົນລະເມືອງໄວ້ພ້ອມສຳລັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

¹⁸เຊກາຣີຢາໄດ້ທູນຕໍ່ເທວະດາຕົນນັ້ນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ເຫດການນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະຂ້ານ້ອຍກໍເຖົ້າແລ້ວ ແລະ ພັນຣະຍາຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເຖົ້າແກ່ຫລາຍແລ້ວເຊັ່ນກັນ.”¹⁹ຝ່າຍເທວະດາຕົນນັ້ນຈິ່ງຕອບ ແລະ ກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, “ເຮົາແມ່ນຄັບຣີເອນ, ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ເຮົາຖືກໃຊ້ມາເພື່ອບອກທ່ານ, ເຖິງຂ່າວດີນີ້.²⁰ເບິ່ງແມ! ທ່ານຈະເປັນຄົນໃບ້, ປາກບໍ່ໄດ້, ຈົນເຖິງວັນທີ່ເຫດການເຫລົ່ານັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ ເພາະທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ທີ່ຈະສຳເລັດຕາມກຳນົດເວລາທີ່ຖືກຕ້ອງນັ້ນ.”

²¹ປະຊາຊົນກຳລັງລໍຄອຍຖ້າເຊກາຣີຢາ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຫລາດໃຈ ເພາະເພິ່ນໄດ້ໃຊ້ເວລາຢູ່ໃນພຣະວິຫານເປັນເວລານານ.²²ແຕ່ເມື່ອເຊກາຣີຢາອອກມາ, ເພິ່ນບໍ່ສາມາດເວົ້ານຳພວກເຂົາໄດ້. ພວກເຂົາຈິ່ງສັງເກດຮູ້ວ່າເພິ່ນໄດ້ເຫັນນິມິດໃນຂະນະທີ່ ເພິ່ນຢູ່ໃນພຣະວິຫານນັ້ນ. ເພິ່ນໄດ້ສະແດງທ່າທີພາສາໃບ້ຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະ ຍັງຄົງມິດງຽບຢູ່.²³ຈົນເຖິງຫມົດເວລາບົວຣະບັດຂອງເພິ່ນ ແລ້ວເພິ່ນຈິ່ງໄດ້ກັບໄປບ້ານຂອງຕົນ.

²⁴ຫລັງຈາກວັນນັ້ນ, ເອລີຊາເບັດພັນຣະຍາຂອງເພິ່ນກໍມີທ້ອງ ແລະນາງຈິ່ງໄປລີ້ຕົວຢູ່ເປັນເວລາຫ້າເດືອນ. ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ,²⁵“ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເມື່ອຊົງເບິ່ງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ເພື່ອຊົງຍົກຄວາມອັບອາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງຫລາຍອອກໄປເສຍ.”

²⁶ໃນເດືອນທີຫົກ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງເທວະດາຄັບຣີເອນຂອງພຣະອົງ ມາຍັງເມືອງຫນຶ່ງໃນແຂວງຄາລີເລຊື່ ນາຊາເຣັດ,²⁷ມາຫາຍິງພົມມະຈາຣີຄົນຫນຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຄູ່ຫມັ້ນຂອງຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ໂຢເຊັບ. ຜູ້ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງກະສັດດາວິດ, ແລະ ຍິງພົມມະຈາຣີນາງນັ້ນຊື່ ມາຣີອາ.²⁸ເມື່ອເທວະດາມາເຖິງນາງ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ! ເຈົ້າຜູ້ທີ່ຊົງໂຜດກະຣຸນາຈາກເບື້ອງເທິງ! ຂໍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າ.”²⁹ແຕ່ນາງຕົກໃຈກັບຖ້ອຍຄຳຂອງເທວະດາ ແລະ ນຶກສົງໃສວ່າຄຳທັກທາຍນີ້ຈະຫມາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ.

³⁰ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວກັບນາງວ່າ, “ຢ່າຊູ່ຢ້ານເລີຍ, ມາຣີອາ, ເພາະວ່າເຈົ້າເປັນທີ່ຊົງພໍພຣະທັຍຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວ.³¹ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າຈະຖືພາ ແລະ ປະສູດບຸດຊາຍ. ຈົ່ງຕັ້ງຊື່ບຸດນັ້ນວ່າ 'ເຢຊູ'.³²ບຸດນັ້ນຈະໄດ້ເປັນໃຫຍ່ແລະ ໄດ້ຊົງເອີ້ນວ່າພຣະບຸດຂອງຜູ້ສູງສຸດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງປະທານພຣະບັນລັງແຫ່ງກະສັດດາວິດ ຜູ້ເປັນບັນພະບຸຣຸດຂອງເພິ່ນ.³³ພຣະອົງຈະປົກຄອງເຫນືອເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບສືບໄປ, ແລະ ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ.”

³⁴ຝ່າຍມາຣີອາຈິ່ງທູນຕໍ່ທູດສະຫວັນນັ້ນວ່າ, “ເຫດການນີ້ຈະເກີດເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດ, ເພາະຂ້ານ້ອຍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຢູ່ຮ່ວມຫລັບນອນກັບຊາຍໃດເລີຍ?”³⁵ທູດສະຫວັັນໄດ້ຕອບນາງວ່າ, “ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຈະສະເດັດລົງມາເທິງເຈົ້າ ແລະ ຣິດເດດຂອງຜູ້ສູງສຸດຈະປົກຄຸມເຈົ້າໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ອົງບໍຣິສຸດທີ່ຈະເກີດມາ ຈະຖືກເອີ້ນວ່າເປັນ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.

³⁶ເບິ່ງແມ, ນາງເອລີຊາເບັດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າກໍຍັງຖືພາບຸດຊາຍເຫມືອນກັນ ໃນເວລາທີ່ລາວມີອາຍຸແກ່ຊະຣາແລ້ວ. ນີ້ແມ່ນເດືອນທີຫົກແລ້ວ, ຊຶ່ງນາງເຄີຍຖືກເອີ້ນວ່າເປັນຍິງຫມັນ.³⁷ເພາະວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບພຣະເຈົ້າ.”³⁸ມາຣີອາກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍເປັນຂ້ອຍຍິງຮັບໃຊ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບັງເກີດແກ່ຂ້ານ້ອຍຕາມຄຳຂອງທ່ານເທີ້ນ!” ແລ້ວທູດສະຫວັນຕົນນັ້ນກໍໄດ້ຈາກນາງໄປ.

³⁹ຈາກນັ້ນມາຣີອາໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລ້ວຮີບໄປຍັງເຂດພູເຂົາໂດຍໄວ, ເຖິງເມືອງຫນຶ່ງໃນແຂວງຢູດາຍ.⁴⁰ນາງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງເຊກາຣີຢາ ແລະ ໄດ້ກ່າວຄຳທັກທາຍນາງເອລີຊາເບັດ.⁴¹ຕອນນີ້ທີ່ນາງ ເອລີຊາເບັດໄດ້ຍິນຄຳທັກທາຍຂອງນາງມາຣີອາ, ບຸດໃນທ້ອງຂອງຕົນກໍດີ້ນ, ແລະ ເອລີຊາເບັດກໍເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

⁴²ນາງຈິ່ງຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, “ພຣະພອນເປັນຂອງທ່ານໃນທ່າມກາງບັນດາພວກຜູ້ຍິງທັງປວງ, ແລະ ພຣະພອນກໍແມ່ນລູກໃນທ້ອງທ່ານ.⁴³ເຫດສັນໃດຂ້ານ້ອຍຈິ່ງໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາຢ່າງນີ້ ຄືມານດາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍ?⁴⁴ເບິ່ງແມ, ພໍສຽງທັກທາຍຂອງນາງເຂົ້າຫູຂ້ານ້ອຍ, ລູກໃນທ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ດີ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.⁴⁵ພຣະພອນແມ່ນເປັນຂອງຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ຈະສຳເລັດຕາມທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ບອກກັບນາງ.”

⁴⁶ມາຣີອາກໍໄດ້ກ່າວວ່າ, "ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍສັນຣະເສີນຍ້ອງຍໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ,⁴⁷ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເກີດຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ໃນພຣະເຈົ້າ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ."

⁴⁸ເພາະພຣະອົງຊົງທອດພຣະເນດ ຖານະອັນຕ່ຳຕ້ອຍຂອງຍິງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ເບິ່ງແມ, ຈາກນີ້ເປັນຕົ້ນໄປຄົນທຸກສະໄຫມຈະເອີ້ນຂ້ານ້ອຍວ່າຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະພອນ.⁴⁹ເພາະວ່າຜູ້ຊົງຣິດໄດ້ຊົງກະທຳການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງກໍບໍຣິສຸດສັກສິດ.

⁵⁰ພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງເຈົ້າຫລັ່ງໄຫລສູ່ຄົນແຕ່ລະຍຸກສະໄຫມ ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ.⁵¹ພຣະອົງສະແດງພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງດ້ວຍແຂນຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງກະທຳໃຫ້ຄົນທີ່ມີຄວາມຄິດ ຈິດໃຈຈອງຫອງ ໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍໄປ.

⁵²ພຣະອົງຊົງປົດເຈົ້າຊາຍທັງຫລາຍລົງຈາກພຣະບັນລັງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກຊູຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍຂຶ້ນ.⁵³ພຣະອົງຊົງເຕີມສິ່ງດີທັງຫລາຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ອຶດຫິວ, ແຕ່ຄົນຮັ່ງມີ ພຣະອົງປຣະທານຄວາມວ່າງເປົ່າໃຫ້.

⁵⁴ພຣະອົງຊົງປຣະທານຄວາມຊ່ອຍເຫລືອແກ່ຊາວອິສຣາເອນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອຊົງຈື່ຈຳທີ່ຈະສະແດງພຣະເມດຕາ⁵⁵(ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບອກໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ) ຕໍ່ອັບຣາຮາມ ແລະ ຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງເພິ່ນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

⁵⁶ນາງມາຣີອາໄດ້ອາໄສຢູ່ກັບນາງອາລີຊາເບັດປະມານສາມເດືອນ ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນນາງກໍໄດ້ກັບຄືນໄປເຮືອນຂອງຕົນ.⁵⁷ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ນາງເອລີຊາເບັດຈະໃຫ້ກຳເນີດລູກ ແລະນາງກໍໄດ້ປະສູດລູກຊາຍ.⁵⁸ເພື່ອນບ້ານຂອງນາງ ແລະ ພວກຍາດຕິພີ່ນ້ອງໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແດງພຣະເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ນາງ, ແລະ ພວກເຂົາກໍພາກັນຊົມຊື່ນຍິນດີຮ່ວມກັນກັບນາງ.

⁵⁹ເມື່ອຄົບເຖິງວັນທີແປດ ພວກເຂົາກໍພາກັນມາໃຫ້ເດັກນ້ອຍນັ້ນຮັບພິທີຕັດ. ພວກເຂົາຈະໃສ່ຊື່ເດັກນ້ອຍວ່າ"ເຊກາຣີຢາ," ຕາມຊື່ຂອງບິດາ.⁶⁰ແຕ່ແມ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ຕອບ ແລະ ໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ. ເພິ່ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຢຮັນ.”⁶¹ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, “ໃນພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າບໍ່ມີໃຜທີ່ມີຊື່ຢ່າງນັ້ນ.”

⁶²ພວກເຂົາຈິ່ງສະແດງທ່າທີພາສາໃບ້ ແກ່ບິດາຂອງເດັກວ່າ ຢາກໃສ່ຊື່ເດັກນ້ອຍນັ້ນວ່າຢ່າງໃດ.⁶³ບິດາຂອງເພິ່ນຂໍກະດານ ແລະ ຂຽນລົງໄປວ່າ “ຊື່ຂອງລາວແມ່ນ ໂຢຮັນ” ແລະ ພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈໃນເລື່ອງນີ້.

⁶⁴ທັນໃດນັ້ນ ປາກຂອງເຊກາຣີຢາກໍເປີດອອກ ແລະ ລີ້ນຂອງລາວກໍອ່ອນ. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າ ແລະ ໄດ້ກ່າວສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ.⁶⁵ທຸກຄົນຢູ່ອ້ອມຮອບເພິ່ນເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ເລື່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນທັງຫມົດນີ້ກໍຖືກຊ່າລືໄປທົ່ວເນີນພູເຂດແດນຂອງຢູດາຍ.⁶⁶ແລະທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນກໍເກັບເລື່ອງນີ້ໄວ້ໃນໃຈ, ຕ່າງໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ເດັກນັ້ນຈະເຕີບໂຕເປັນຢ່າງໃດຕໍ່ໄປ?” ເພາະພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍສະຖິດຢູ່ກັບເຂົາ.

⁶⁷ເຊກາຣີຢາບິດາຂອງເດັກ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຮັບຄຳທຳນວາຍ, ໄດ້ກ່າວວ່າ,⁶⁸“ສັນຣະເສີນຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິສຣາເອນ, ເພາະພຣະອົງມາເພື່ອຊ່ວຍ ແລະ ຊົງໄຖ່ເອົາພົນລະເມືອງຂອງພຣະອົງໄດ້ສຳເລັດ.

⁶⁹ພຣະອົງຊົງຍົກແກແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນ ສຳລັບພວກເຮົາ ໃນເຮືອນຂອງດາວິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ,⁷⁰ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ໂດຍປາກ ຂອງຜູ້ປະກາດພຣະທັມທີ່ສັກສິດ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນສະໄຫມບູຮານ.⁷¹ພຣະອົງຈະນຳຄວາມພົ້ນຈາກສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຈາກມືຄົນທັງປວງທີ່ກຽດຊັງເຮົາ.

⁷²ພຣະອົງຈະເຮັດສິ່ງນີ້ ເພື່ອສະແດງພຣະເມດຕາ ແກ່ບິດາຂອງພວກເຮົາທັງຫລາຍ ແລະເພື່ອຣະນຶກເຖິງພຣະສັນຍາອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.⁷³ຊຶ່ງເປັນຄຳສາບານທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ແກ່ອັບຣາຮາມບິດາຂອງພວກເຮົາ.⁷⁴ພຣະອົງຊົງສັນຍາກັບພວກເຮົາວ່າ, ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຈາກມືຂອງສັດຕຣູ ແລະ ພວກເຮົາຈະໄດ້ບົວຣະບັດພຣະອົງໂດຍປາສະຈາກຄວາມຢ້ານ,⁷⁵ດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະຄວາມຊອບທັມຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງຕະຫລອດຊີວິດຂອງພວກເຮົາ.

⁷⁶ແມ່ນແລ້ວ, ແລະ ທ່ານທີ່ເປັນລູກເອີຍ, ຈະເອີ້ນເຈົ້າວ່າ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າອົງຜູ້ສູງສຸດ, ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄປກ່ອນຫນ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພື່ອຕຽມຫົນທາງຂອງພຣະອົງເພື່ອຕຽມໄພ່ພົນສຳລັບການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ,⁷⁷ໂດຍການຊົງໂຜດຍົກບາບກັມຂອງພວກເຂົາ.

⁷⁸ນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນດ້ວຍໃຈມີພຣະເມດຕາກາຣຸນາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ເນື່ອງດ້ວຍແສງສະຫວ່າງໃນຍາມຮຸ່ງເຊົ້າຈາກທີ່ສູງຈະມາຊ່ວຍພວກເຮົາ.⁷⁹ເພື່ອສ່ອງສະຫວ່າງໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະ ໃນເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ພຣະອົງຈະກະທຳສິ່ງນີ້ ເພື່ອນຳພາຕີນຂອງເຮົາໄປໃນທາງແຫ່ງສັນຕິສຸກ.”

⁸⁰ບັດນີ້ ລູກນ້ອຍນັ້ນກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ເຂັ້ມແຂງໃນຝ່າຍຈິດວິນຍານ, ແລະເພິ່ນໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນປ່າຈົນເຖິງວັນທີ່ຈະໄດ້ມາປະກົດແກ່ພວກອິສຣາເອນ.

2

¹ໃນຄາວນັ້ນ, ເປັນເວລາທີ່ ກາຍຊາ ໂອຄຸດໂຕໄດ້ສົ່ງຄຳສັ່ງໃຫ້ຈົດທະບຽນສຳມະໂນຄົວຂອງທຸກຄົນທີ່ດຳຣົງຊີວິດຢູ່ໃນໂລກທົ່ວຣາຊະອານາຈັກ.²ນີ້ເປັນການຈົດທະບຽນສຳມະໂນຄົວເທື່ອທຳອິດ ໃນສະໄຫມທີ່ ກີເຣນີໂອ ເປັນຜູ້ປົກຄອງແຂວງຊີເຣຍ.³ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນຕ້ອງໄປຍັງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນ ເພື່ອທີ່ຈະຂຶ້ນທະບຽນສຳມະໂນຄົວ.

⁴ໂຢເຊັບເຊັ່ນດຽວກັນກັບກໍຂຶ້ນໄປຈາກເມືອງນາຊາເຣັດ, ແຂວງຄາລີເລ ໄປຍັງເມືອງຂອງດາວິດ, ແຂວງຢູດາຍ ຊຶ່ງຊື່ວ່າເບັດເລເຮັມ, ເພາະເພິ່ນເປັນເຊື້ອສາຍວົງສະກຸນດຽວກັບດາວິດ.⁵ເພິ່ນໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນພ້ອມຂື້ນທະບຽນກັບ ມາຣີອາ ຍິງທີ່ເພິ່ນຫມັ້ນຫມາຍໄວ້ແລ້ວ ແລະ ສ່ວນນາງກໍກຳລັງຖືພາຢູ່.

⁶ຂະນະທີ່ພວກເຂົາທັງສອງຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ກໍເຖິງເວລາທີ່ມາຣີອາຈະປະສູດບຸດ.⁷ນາງຈິ່ງໄດ້ປະສູດບຸດຊາຍຄົນຫນຶ່ງ, ເປັນບຸດຜູ້ກົກຂອງນາງ. ແລະ ນາງໄດ້ຕູ້ມພັນພຣະອົງໄວ້ດວ້ຍຜ້າອ້ອມ ແລະວາງພຣະອົງໄວ້ໃນຮາງຫຍ້າ, ເພາະບໍ່ມີບ່ອນຫວ່າງສຳລັບພວກເຂົາໃນໂຮງແຮມ.

⁸ມີພວກລ້ຽງແກະໃນແຖບນັ້ນ ກຳລັງລ້ຽງຝູງແກະຂອງເຂົາຢູ່ທົ່ງຫຍ້າ, ໃນເວລາກາງຄືນ.⁹ທູດສະຫວັນຕົນຫນຶ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມາປະກົດແກ່ເຂົາ, ຣັດສະຫມີຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສ່ອງຮອບພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສະທ້ານໃຈຫລາຍ.

¹⁰ແລ້ວທູດສະຫວັນຕົນນັ້ນຈິ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຢ່າຊູ່ຢ້ານເລີຍ, ເພາະເຮົານຳເອົາຂ່າວດີມາໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ ຊຶ່ງເປັນທີ່ຈະນຳຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີອັນໃຫຍ່ຫລວງມາສູ່ພົນລະເມືອງທັງໝົດ.¹¹ມື້ນີ້ພຣະຜູ້ຊົງໂຜດໃຫ້ພົ້ນອົງຫນຶ່ງມາບັງເກີດສຳລັບເຈົ້າທັງຫລາຍໃນຄອບຄົວຂອງດາວິດ! ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ!¹²ນີ້ຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍຄື: ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ພົບກຸມມານຕົນຫນຶ່ງພັນດ້ວຍຜ້າອ້ອມ ແລະ ນອນຢູ່ໃນຮາງຫຍ້າ.”

¹³ໃນທັນໃດນັ້ນ ກໍມີກອງທັບຈາກສະຫວັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ໄດ້ມາສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນນັ້ນ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ.¹⁴“ພຣະຣັດສະຫມີຈົ່ງມີແດ່ພຣະເຈົ້າໃນທີ່ສູງສຸດ, ແລະ ສັນຕິສຸກຈົ່ງບັງເກີດທີ່ແຜ່ນດິນໂລກ ແກ່ມະນຸດທັງປວງທີ່ພຣະອົງຊົງຊອບພຣະທັຍ.”

¹⁵ເມື່ອທູດສະຫວັນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ໄປຈາກພວກເຂົາຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນແລ້ວ, ພວກລ້ຽງແກະໄດ້ເວົ້າຕໍ່ກັນວ່າ, “ໃຫ້ເຮົາໄປທີ່ເມືອງເບັດເລເຮັມເທາະ, ແລະ ເພື່ອໄປເບິ່ງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງແຈ້ງແກ່ເຮົານັ້ນ.”¹⁶ພວກເຂົາກໍຮີບໄປແລ້ວພົບມາຣີອາ ກັບ ໂຢເຊັບ ແລະ ໄດ້ເຫັນພຣະກຸມມານນັ້ນນອນຢູ່ໃນຮາງຫຍ້າ.

¹⁷ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເລົ່າເລື່ອງທີ່ເຂົາໄດ້ຍິນເຖິງກຸມມານນັ້ນ.¹⁸ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວທີ່ພວກຄົນລ້ຽງແກະເລົ່າໃຫ້ຟັງກໍພາກັນປະຫລາດໃຈ.¹⁹ແຕ່ຝ່າຍມາຣີອາກໍຄຶດຮ່ຳເພິງກຽ່ວກັບທຸກສິ່ງທີ່ນາງໄດ້ຍິນ ແລະ ເກັບຮັກສາເລື່ອງນັ້ນໄວ້ໃນໃຈ.²⁰ພວກຄົນລ້ຽງແກະຈິ່ງກັບໄປ ຍ້ອງຍໍສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ, ສຳລັບເຫດການທັງປວງທີ່ເຂົາໄດ້ເຫັນ, ແລະໄດ້ຍິນ ແລະໄດ້ເຫັນ ຕາມທີ່ໄດ້ບອກໄວ້ກັບເຂົານັ້ນ.

²¹ເມື່ອຄົບແປດວັນແລ້ວ ເຊິ່ງເປັນວັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ, ເຂົາຈິ່ງໃສ່ຊື່ພຣະອົງນັ້ນວ່າ ເຢຊູ ເຊິ່ງເປັນຊື່ຕາມທີ່ທູດສະຫວັນໄດ້ບອກໄວ້ກ່ອນ ທີ່ພຣະອົງຈະປະຕິສົນທິໃນທ້ອງ.

²²ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ຈະທຳພິທີຊຳຣະຕົວໃຫ້ສະອາດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊແລ້ວ, ໂຢເຊັບແລະ ມາຣີອາໄດ້ນຳພຣະອົງໄປຍັງພຣະວິຫານໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອຖວາຍແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²³ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ແລ້ວໃນພຣະບັນຍັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ, “ລູກຊາຍກົກທຸກຄົນທີ່ເກີດຈາກທ້ອງແມ່ ຈະຕ້ອງມອບຖວາຍແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”²⁴ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈິ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ແລ້ວໃນພຣະບັນຍັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຄື “ນົກເຂົາຄູ່ຫນຶ່ງຫລືນົກກາງແກຫນຸ່ມສອງໂຕ.”

²⁵ນີ້ແຫລະ, ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມຊື່ ຊິເມໂອນ ຊາຍຄົນນີ້ເປັນຄົນສິນທັມແລະຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ເພິ່ນໄດ້ຄອຍຖ້າຜູ້ທີ່ຈະບັນເທົາທຸກຂອງຄົນອິສຣາເອນ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເພິ່ນ.²⁶ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໄດ້ຊົງສຳແດງເປີດເຜີຍ ແກ່ເພິ່ນແລ້ວວ່າ, ເພິ່ນຈະບໍ່ຕາຍຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນພຣະຄຣິດເຈົ້າຜູ້ມາຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²⁷ຊິເມໂອນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງນຳ. ເມື່ອບິດາມານດາໄດ້ນຳເອົາພຣະກຸມມານເຢຊູເຂົ້າໄປ ເພື່ອທຳຕາມທຳນຽມປະຕິບັດຂອງພຣະບັນຍັດ.²⁸ຊິເມໂອນໄດ້ອູ້ມເອົາກຸມມານໄວ້ໃນອ້ອມແຂນ ແລະ ສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະ ກ່າວວ່າ.²⁹“ຂ້າແດ່ພຣະອົງເຈົ້າ ບັດນີ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຂ້ອຍໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄປເປັນສຸກ ຕາມພຣະທັມຂອງພຣະອົງເຖີດ."

³⁰ເພາະວ່າຕາຂ້າພຣະອົງໄດ້ເຫັນຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະອົງແລ້ວ,³¹ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຈັດຕຽມໄວ້ ສຳລັບຄົນໃນຍຸກນີ້.³²ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການເປີດເຜີຍທີ່ມາເຖິງບັນດາປະຊາຊາດ ແລະ ພຣະສະຫງ່າຣາສີທີ່ມີແກ່ພວກອິສຣາເອນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.”

³³ບິດາມານດາຂອງພຣະກຸມມານກໍປະຫລາດໃຈໃນຖ້ອຍຄຳທີ່ຊິເມໂອນໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະກຸມມານນັ້ນ.³⁴ຊິເມໂອນໄດ້ອວຍພອນແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ກ່າວແກ່ມາຣີອາມານດາຂອງພຣະກຸມມານ ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເດັກນ້ອຍຄົນນີ້ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໄວ້ ແລະ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຫລາຍຄົນໃນພວກອິສຣາເອນລົ້ມລົງ ແລະ ຍົກຊູຂຶ້ນ ແລະ ເພື່ອເປັນຫມາຍສຳຄັນທີ່ຖືກກ່າວປະຕິເສດ.³⁵ແລະ ດາບຈະແທງທະລຸຈິດໃຈຂອງທ່ານ ເພື່ອທີ່ຄວາມຄຶດໃນໃຈຂອງຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ຈະຖືກປະກົດແຈ້ງອອກມາ.”

³⁶ຍັງມີຫມໍທຳນວາຍຍິງຄົນຫນຶ່ງຊື່ ອານາ. ນາງເປັນລູກຂອງຟານູເອັນໃນເຜົ່າອາເຊ. ນາງເປັນຄົນແກ່ຊະຣາຫລາຍແລ້ວ ນາງຢູ່ກິນນຳສາມີເປັນເວລາເຈັດປີ ຫລັງຈາກທີ່ເປັນສາວປອດ.³⁷ແລ້ວກໍເປັນຫມ້າຍເປັນເວລາແປດສິບສີ່ປີ ນາງບໍ່ເຄີຍອອກຈາກບໍຣິເວນພຣະວິຫານ ແຕ່ໄດ້ຢູ່ປະຕິບັດພຣະເຈົ້າດ້ວຍການຖືສິນອົດອາຫານ ແລະໄຫວ້ວອນທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ.³⁸ໃນຂະນະນັ້ນ ນາງໄດ້ເຂົ້າມາຫາພວກເຂົາແລະໂມທະນາພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ແລະນາງໄດ້ບອກກ່ຽວກັບພຣະກຸມມານໃຫ້ຄົນທັງປວງທີ່ກຳລັງຄອຍຖ້າການຊົງໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນ ຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

³⁹ເມື່ອພວກເພິ່ນໄດ້ເຮັດສຳເລັດທຸກສິ່ງຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳນົດໃຫ້ເຮັດ ພວກເພິ່ນກໍໄດ້ກັບເມືອຍັງເມືອງນາຊາເຣັດ ແຂວງຄາລີເລບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນ.⁴⁰ພຣະກຸມມານນັ້ນກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະ ແຂງແຮງ, ເຕັມໄປດ້ວຍສະຕິປັນຍາ, ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າກໍສະຖິດຢູ່ເຫນືອພຣະອົງ.

⁴¹ຝ່າຍບິດາມານດາຂອງພຣະອົງ ເຄີຍໄດ້ໄປຮ່ວມເທສະການປັດສະຄາ ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທຸກປີ.⁴²ເມື່ອພຣະອົງມີອາຍຸສິບສອງປີ ພວກເພິ່ນກໍພາພຣະອົງຂຶ້ນໄປຮ່ວມເທສະການປັດສະຄານັ້ນອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.⁴³ຫລັງຈາກທີ່ພວກເພິ່ນຢູ່ຄົບກຳນົດວັນປັດສະຄານັ້ນແລ້ວ ພວກເພິ່ນກໍເລີ່ມເດີນທາງກັບບ້ານ ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຍັງຄ້າງຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແຕ່ບິດາມານດາຂອງພຣະອົງບໍ່ຮູ້.⁴⁴ພວກເພິ່ນທັງສອງຄິດວ່າພຣະອົງຢູ່ນຳກຸ່ມຄົນທີ່ເດີນທາງມາດ້ວຍກັນກັບພວກເພິ່ນ ດັ່ງນັ້ນເມື່ອພວກເພິ່ນເດີນທາງກັບໄປໄດ້ມື້ຫນຶ່ງ. ຈິ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຊອກຫາພຣະອົງໃນຫມູ່ພີ່ນ້ອງ ແລະ ຫມູ່ເພື່ອນ ຂອງພວກເພິ່ນ.

⁴⁵ເມື່ອພວກເພິ່ນບໍ່ພົບພຣະອົງ, ພວກເພິ່ນຈິ່ງກັບຄືນໄປທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຊອກຫາພຣະອົງທີ່ນັ້ນ.⁴⁶ຫລັງຈາກນັ້ນສາມວັນ ພວກເພິ່ນກໍພົບພຣະອົງນັ່ງຢູ່ໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານ ທ່າມກາງພວກອາຈານ ກຳລັງຟັງແລະຖາມຄຳຖາມພວກອາຈານເຫລົ່ານັ້ນຢູ່.⁴⁷ຄົນທັງປວງທີ່ໄດ້ຍິນກໍປະຫລາດໃຈໃນສະຕິປັນຍາແລະ ຄຳຕອບຂອງພຣະອົງ.

⁴⁸ເມື່ອພວກເພິ່ນເຫັນພຣະອົງ, ພວກເພິ່ນກໍອັດສະຈັນໃຈ. ມານດາຂອງພຣະອົງຈິ່ງກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ, “ລູກເອີຍ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈິ່ງເຮັດຢ່າງນີ້ແກ່ເຮົາ? ຟັງເດີ, ພໍ່ກັບແມ່ໄດ້ຊອກຫາເຈົ້າດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈຫລາຍ.”⁴⁹ຝ່າຍພຣະອົງກໍຕອບພວກເພິ່ນວ່າ, “ພວກທ່ານຊອກຫາເຮົາເຮັດຫຍັງ? ພວກທ່ານຍັງບໍ່ຮູ້ ຫລື ວ່າ ເຮົາຕ້ອງຢູ່ໃນທີ່ສະຖິດແຫ່ງພຣະບິດາຂອງເຮົາ.”⁵⁰ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄຳຕອບເຫລົ່ານັ້ນວ່າພຣະອົງຫມາຍເຖິງຫຍັງ.

⁵¹ແລ້ວພຣະອົງກໍກັບໄປຍັງເມືອງນາຊາເຣັດພ້ອມກັບພວກເພິ່ນ ແລະ ເຊື່ອຟັງພວກເພິ່ນ. ສ່ວນມານດາຂອງພຣະອົງກໍເກັບຮັກສາເລື່ອງທັງຫລາຍນີ້ໄວ້ໃນໃຈ.⁵²ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ຈະເຣີນຂຶ້ນໃນດ້ານສະຕິປັນຍາ, ແລະ ດ້ານຮ່າງກາຍ, ແລະ ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະຕໍ່ມະນຸດ.

3

¹ໃນປີທີສິບຫ້າໃນຣາຊການຂອງຈັກກະພັດຕີເບຣິໂອ - ຂະນະທີ່ ປົນຕີໂອປີລາດ ເປັນຜູ້ປົກຄອງແຂວງຢູດາຍ, ເຮໂຣດເປັນຜູ້ປົກຄອງແຂວງຄາລີເລ, ນ້ອງຊາຍຂອງເຮໂຣດຄື ຟີລິບ ເປັນຜູ້ປົກຄອງແຂວງອີຕູຣາຍແລະທຣາໂຄນິດ, ລີຊາເນຍເປັນຜູ້ປົກຄອງແຂວງອາບີເລັນ.²ໃນສະໄຫມຂອງມະຫາປະໂຣຫິດອັນນາ ແລະ ກາຢະຟາມີພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງໂຢຮັນບຸດເຊກາຣີຢາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.

³ໂຢຮັນໄດ້ໄປທົ່ວເຂດອ້ອມແອ້ມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ປະກາດບັບຕິສະມາ ສະແດງການຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ ເພື່ອຮັບການຍົກໂທດຍົກຄວາມຜິດບາບເສຍ.

⁴ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ແລ້ວໃນຫນັງສືຖ້ອຍຄຳຂອງເອຊາຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ,“ມີສຽງຫນຶ່ງຮ້ອງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານວ່າ ‘ທ່ານຄວນຈັດແຈງທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ພ້ອມ, ທ່ານຄວນເຮັດຫົນທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ຊື່ໄປ.

⁵ຮ່ອມທຸກຮ່ອມຈະໄດ້ຖົມໃຫ້ເຕັມ, ພູເຂົາແລະໂນນພູທຸກຫນ່ວຍຈະເຮັດໃຫ້ຕ່ຳລົງສະເຫມີກັນ, ທາງຄົດຈະເຮັດໃຫ້ຊື່ແລະທາງມີຕໍກໍຈະເຮັດໃຫ້ກ້ຽງ.⁶ມະນຸດທັງປວງຈະໄດ້ເຫັນການຊົງຊ່ວຍຂອງພຣະເຈົ້າ’.”

⁷ໂຢຮັນຈິ່ງກ່າວແກ່ປະຊາຊົນກຸ່ມໃຫຍ່ທີ່ອອກມາຮັບບັບຕິສະມາຈາກຕົນວ່າ, “ໂອ ອ້າຍຊາດງູຮ້າຍເອີຍ! ໃຜໄດ້ບອກສູໃຫ້ປົບຫນີຈາກພຣະພິໂຣດແລະໂທດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ?

⁸ເຫດສັນນັ້ນ, ຈົ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຜົນຂອງການຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່, ຢ່າຕັ້ງນຶກໃນໃຈເອົາເອງວ່າ ‘ພວກເຮົາມີອັບຣາຮາມເປັນບິດາ’ ເພາະເຮົາບອກເຈົ້າທັງຫລາຍວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຣິດອາດຈະບັນດານໃຫ້ລູກຫລານທັງຫຼາຍເກີດແກ່ອັບຣາຮາມຈາກກ້ອນຫີນເຫລົ່ານີ້ກໍໄດ້.

⁹ບັດນີ້ຂວານກໍວາງໄວ້ທີ່ເຫງົ້າຕົ້ນໄມ້ແລ້ວ ດັ່ງນັ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ບໍ່ເກີດຜົນດີ ກໍຈະຖືກປ້ຳແລະໂຍນຖິ້ມລົງໃສ່ໄຟ.”

¹⁰ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈິ່ງຖາມໂຢຮັນວ່າ, “ຖ້າດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາເຮັດແນວໃດ?”¹¹ເພິ່ນໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຫາກຜູ້ໃດທີ່ມີເສື້ອສອງໂຕ ເຈົ້າຈົ່ງປັນໃຫ້ຜູ້ບໍ່ມີ ແລະຜູ້ທີ່ມີອາຫານກໍຄວນແບ່ງເຊັ່ນດຽວກັນ.”

¹²ພວກຄົນເກັບພາສີກໍໄດ້ມາຮັບບັບຕິສະມາເຫມືອນກັນ ແລະພວກເຂົາຖາມເພິ່ນວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍຄວນຈະເຮັດຢ່າງໃດ?”¹³ເພິ່ນຕອບເຂົາວ່າ, “ຢ່າໄດ້ເກັບພາສີເກີນອັດຕາທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ເກັບ.”

¹⁴ມີທະຫານບາງຄົນກໍຖາມເພິ່ນເຫມືອນກັນວ່າ, “ແລ້ວພວກຂ້ານ້ອຍເດ? ພວກເຮົາຕ້ອງເຮັດແນວໃດ?” ເພິ່ນຈິ່ງຕອບເຂົາວ່າ, “ຢ່າຂົ່ມເຫັງເອົາເງິນຈາກຜູ້ໃດ, ຢ່າຫາຄວາມບໍ່ຈິງໃສ່ໃຜ. ຈົ່ງພໍໃຈໃນຄ່າຈ້າງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຮັບ.”

¹⁵ຂະນະທີ່ປະຊາຊົນກຳລັງຄາດຫວັງຢ່າງແຮງກ້າວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາ, ທຸກຄົນກໍຄຶດໃນໃຈວ່າໂຢຮັນອາດຈະເປັນພຣະຄຣິດ.¹⁶ໂຢຮັນຈິ່ງໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າທຸກຄົນວ່າ, “ຝ່າຍເຮົາ, ເຮົາໃຫ້ເຈົ້າທັງຫລາຍຮັບບັບຕິສະມາໃນນ້ຳກໍຈິງ, ແຕ່ມີທ່ານຜູ້ຫນຶ່ງຈະສະເດັດມາເປັນຜູ້ມີຣິອຳນາດກວ່າເຮົາອີກ, ຊຶ່ງເຮົາບໍ່ສົມຄວນແມ່ນແຕ່ຈະແກ້ສາຍຮັດເກີບຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດແລະໃນໄຟ.

¹⁷ດົ້ງຝັດເຂົ້າຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ໃນມືພຣະອົງແລ້ວ ເພື່ອຊຳຣະລານເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ກ້ຽງດີ ແລະ ເພື່ອແຍກເຂົ້າເມັດດີໃສ່ໄວ້ໃນເລົ້າຂອງພຣະອົງ ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງເຜົາເຂົ້າລີບດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ຮູ້ມອດ.”

¹⁸ໂຢຮັນໃຊ້ການກະຕຸ້ນເຕືອນຫລາຍປະການ ໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ປະຊາຊົນ.¹⁹ເມື່ອເຮໂຣດຜູ້ປົກຄອງເມືອງ, ເມື່ອຖືກໂຢຮັນກ່າວຕິຕຽນເພາະເລື່ອງນາງ ເຮໂຣເດຍ ພັນຣະຍານ້ອງຊາຍຂອງຕົນ ແລະ ເພາະການຊົ່ວທັງຫລາຍທີ່ເຮໂຣດໄດ້ເຮັດນັ້ນ.²⁰ເຮໂຣດຍັງເຮັດການຊົ່ວນີ້ເພີ່ມກັບການທີ່ຕົນໄດ້ເຮັດມາແລ້ວ ຄືໄດ້ຈັບໂຢຮັນຂັງໄວ້ໃນຄຸກ.

²¹ຢູ່ມາເມື່ອຄົນທັງປວງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຊົງຮັບບັບຕິສະມາເຫມືອນກັນ, ແລະ ຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງອະທິຖານຢູ່ ທ້ອງຟ້າກໍໄຂອອກ.²²ແລະ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ຊົງຮູບເຫມືອນນົກເຂົາໄດ້ສະເດັດລົງມາສະຖິດຢູ່ເທິງພຣະອົງ ແລະມີພຣະສຸຣະສຽງອອກມາຈາກຟ້າສະຫວັນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ ໆຊອບໃຈຫລາຍໃນທ່ານ.”

²³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕັ້ງຕົ້ນປະຕິບັດພາຣະກິດຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງມີອາຍຸປະມານສາມສິບປີ (ຕາມຄວາມ ເຂົ້າໃຈຂອງຄົນທັງຫລາຍ ພວກເຂົາຄິດວ່າ) ພຣະອົງເປັນບຸດຂອງໂຢເຊັບ, ໂຢເຊັບເປັນບຸດຂອງເຮລີ.²⁴ເຮລີເປັນບຸດຂອງມັດທາດ, ມັດທາດເປັນບຸດຂອງເລວີ, ເລວີເປັນບຸດຂອງເມລະຂີ, ເມລະຂີເປັນບຸດຂອງຢັນນາ, ຢັນນາເປັນບຸດຂອງໂຢເຊັບ.

²⁵ໂຢເຊັບເປັນບຸດຂອງມັດຕາເທຍ, ມັດຕາເທຍເປັນບຸດຂອງອາໂມ, ອາໂມເປັນບຸດຂອງນາຮູມ, ນາຮູມເປັນບຸດຂອງເອຊະລີ, ເອຊະລີເປັນບຸດຂອງນາຄາຍ.²⁶ນາຄາຍເປັນບຸດຂອງມາອາດ, ມາອາດເປັນບຸດຂອງມັດຕາເທຍ, ມັດຕາເທຍເປັນບຸດຂອງເຊເມອີນ, ເຊເມອີນເປັນບຸດຂອງໂຢເຊັກ, ໂຢເຊັກເປັນບຸດຂອງໂຢດາ.

²⁷ໂຢດາເປັນບຸດຂອງໂຢຮານັນ, ໂຢຮານັນເປັນບຸດຂອງເຣສາ, ເຣສາເປັນບຸດຂອງເຊຣຸບບາເບນ, ເຊຣຸບບາເບນເປັນບຸດຂອງເຊອານຕີເອນ, ເຊອານຕີເອນເປັນບຸດຂອງເນຣີ.²⁸ເນຣີເປັນບຸດຂອງເມລະຂີ, ເມລະຂີເປັນບຸດຂອງອັດດີ, ອັດດີເປັນບຸດຂອງໂກຊາມ, ໂກຊາມເປັນບຸດຂອງເອັນມາດາມ, ເອັນມາດາມເປັນບຸດຂອງເອຣະ.²⁹ເອຣະເປັນບຸດຂອງໂຢຊວຍ, ໂຢຊວຍເປັນບຸດຂອງເອລີເອເຊ, ເອລີເອເຊເປັນບຸດຂອງໂຢຣີມ, ໂຢຣີມເປັນບຸດຂອງມັດທາດ, ມັດທາດເປັນບຸດຂອງເລວີ.

³⁰ເລວີເປັນບຸດຂອງຊິມີໂອນ, ຊິມີໂອນເປັນບຸດຂອງຢູດາ, ຢູດາເປັນບຸດຂອງໂຢເຊັບ, ໂຢເຊັບເປັນບຸດຂອງໂຢນາມ, ໂຢນາມເປັນບຸດຂອງເອລີຢາກີມ.³¹ເອລີຢາກີມເປັນບຸດຂອງເມເລອາ, ເມເລອາເປັນບຸດຂອງເມັນນາ, ເມັນນາເປັນບຸດຂອງມັດຕາທາ, ມັດຕາທາເປັນບຸດຂອງນາທານ, ນາທານເປັນບຸດຂອງດາວິດ.³²ດາວິດເປັນບຸດຂອງເຢຊີ, ເຢຊີເປັນບຸດຂອງໂອເບັດ, ໂອເບັດເປັນບຸດຂອງໂບອາດ, ໂບອາດເປັນບຸດຂອງສານໂມນ, ສານໂມນເປັນບຸດຂອງນາໂຊນ.

³³ນາໂຊນເປັນບຸດຂອງອຳມີນາດາບ, ອຳມີນາດາບເປັນບຸດຂອງອັດມີນ, ອັດມີນເປັນບຸດຂອງອານີ, ອານີເປັນບຸດຂອງເຮຊະໂຣນ, ເຮຊະໂຣນເປັນບຸດຂອງເປເຣັດ, ເປເຣັດເປັນບຸດຂອງຢູດາ.³⁴ຢູດາເປັນບຸດຂອງຢາໂຄບ, ຢາໂຄບເປັນບຸດຂອງອີຊາກ, ອີຊາກເປັນບຸດຂອງອັບຣາຮາມ, ອັບຣາຮາມເປັນບຸດຂອງເຕຣາ, ເຕຣາເປັນບຸດຂອງນາໂຮ.³⁵ນາໂຮເປັນບຸດຂອງເສຣຸກ, ເສຣຸກເປັນບຸດຂອງເຣອູ, ເຣອູເປັນບຸດຂອງເປເລັກ, ເປເລັກເປັນບຸດຂອງເອເບ, ເອເບເປັນບຸດຂອງເຊລາ.

³⁶ເຊລາເປັນບຸດຂອງກາຍນານ, ກາຍນານເປັນບຸດຂອງອາກປັກຊາດ, ອາກປັກຊາດເປັນບຸດຂອງເຊມ, ເຊມເປັນບຸດຂອງໂນອາ, ໂນອາເປັນບຸດຂອງລາເມັກ.³⁷ລາເມັກເປັນບຸດຂອງເມທູເຊລາ, ເມທູເຊລາເປັນບຸດຂອງເອໂນກ, ເອໂນກເປັນບຸດຂອງຢາເຣັດ, ຢາເຣັດເປັນບຸດຂອງມະຫາລາເລນ, ມະຫາລາເລນເປັນບຸດຂອງເກນານ.³⁸ເກນານເປັນບຸດຂອງເອໂນດ, ເອໂນດເປັນບຸດຂອງເຊດ, ເຊດເປັນບຸດຂອງອາດາມ, ອາດາມເປັນບຸດພຣະເຈົ້າ.

4

¹ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ໄດ້ສະເດັດກັບຈາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ແລະພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພຣະອົງໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.²ທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງຖືກມານຮ້າຍທົດລອງເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ. ໃນວັນເວລານັ້ນພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຮັບປະທານສິ່ງໃດ ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງສິ້ນສຸດ ພຣະອົງຊົງຢາກອາຫານ.

³ມານຮ້າຍໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າທ່ານເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງສັ່ງຫີນກ້ອນນີ້ໃຫ້ກາຍເປັນເຂົ້າຈີ່.”⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບມັນວ່າ, “ມີພຣະຄັມພີຂຽນໄວ້ວ່າ ‘ມະນຸດຈະບໍ່ລ້ຽງຊີວິດພຽງອາຫານສິ່ງດຽວກໍບໍ່ໄດ້’.”

⁵ຈາກນັ້ນມານຮ້າຍໄດ້ນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າຂຶ້ນເມືອທີ່ສູງ ແລະສະແດງບັນດາຣາຊະອານາຈັກຕ່າງໆຂອງໂລກໃຫ້ພຣະອົງເຫັນໃນຊົ່ວຂະນະຫນຶ່ງ.⁶ມານໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ເຮົາຈະມອບຣິດອຳນາດທຸກຢ່າງແກ່ທ່ານ ລວມທັງສະຫງ່າຣາສີ ເພາະວ່າອານາຈັກເຫລົ່ານີ້ໄດ້ຖືກມອບສິດໄວ້ແກ່ເຮົາປົກຄອງແລ້ວ ແລະເຮົາສາມາດມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ໃດກໍໄດ້.⁷ດັ່ງນັ້ນ ຫາກທ່ານກົ້ມຂາບລົງໄຫວ້ເຮົາ ແລະນະມັດສະການເຮົາ ສັບພະສິ່ງນັ້ນຈະເປັນຂອງທ່ານ.”

⁸ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບມານວ່າ, “ດັ່ງທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, ‘ທ່ານຈົ່ງຂາບໄຫວ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຈົ້າແລະຮັບໃຊ້ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ’.”

⁹ຈາກນັ້ນມານຮ້າຍໄດ້ນຳພຣະອົງໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະນຳພຣະອົງຂື້ນໄປຢູ່ເທິງຫລັງຄາພຣະວິຫານ ແລະທູນພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າທ່ານເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງໂຕນລົງຈາກທີ່ນີ້.¹⁰ເພາະວ່າມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າຈະສັ່ງພວກທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງດູແລແລະປົກປ້ອງທ່ານ’.¹¹ແລະ, ‘ທູດສະຫວັນເຫລົ່ານັ້ນຈະເອົາມືຮັບທ່ານໄວ້ບໍ່ໃຫ້ຕີນຂອງທ່ານຈະຕຳຫີນ’.”

¹²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບມານວ່າ, “ມີຄຳກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ຢ່າໄດ້ທົດລອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ’.”¹³ເມື່ອມານໄດ້ທົດລອງພຣະອົງທຸກປະການແລ້ວ ມັນກໍຫນີຈາກໄປແລະປະພຣະອົງໄວ້ຈົນກວ່າຈະມີໂອກາດອີກ.

¹⁴ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດກັບຄືນແຂວງຄາລີເລ ດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ແລະ ຂ່າວເລື່ອງຂອງພຣະອົງໄດ້ຊ່າລືໄປທົ່ວດິນແດນທີ່ຢູ່ອ້ອມເຂດນັ້ນ.¹⁵ແລະພຣະອົງເລີ້ມສັ່ງສອນໃນໂຮງທັມະສາລາຂອງພວກເຂົາແລະທຸກຄົນກໍພາກັນສັນຣະເສີນພຣະອົງ.

¹⁶ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາຍັງເມືອງນາຊາເຣັດ, ເມືອງທີ່ພຣະອົງຊົງຈະເຣີນໃຫຍ່ຂຶ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນໂຮງທັມະສາລາໃນວັນສະບາໂຕຕາມເຄີຍ ແລະ ຊົງຢືນຂຶ້ນເພື່ອຈະອ່ານພຣະທັມ.¹⁷ພວກເຂົາໄດ້ຍື່ນພຣະຄັມພີມ້ວນຂອງເອຊາຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມໃຫ້ພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງພືຫນັງສືພຣະທັມມ້ວນອອກກໍພົບຂໍ້ທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ,

¹⁸“ພຣະວິນຍານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ເທິງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ເພາະຊົງໄດ້ຫົດສົງໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຄົນຍາກຈົນ. ພຣະອົງສົ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າປະກາດອິສຣະພາບແກ່ບັນດາຊະເລີຍ ແລະເປີດຕາຄົນຕາບອດໄດ້ເຫັນຮຸ່ງອີກ, ເພື່ອປົດປ່ອຍຜູ້ຖືກບີບບັງຄັບເປັນອິສຣະ.¹⁹ເພື່ອປະກາດປີແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

²⁰ຈາກນັ້ນພຣະອົງຊົງຮຳຫນັງສືນັ້ນສົ່ງຄືນໃຫ້ເຈົ້າຫນ້າທີ່ ແລະຊົງນັ່ງລົງ. ສາຍຕາຂອງຄົນທັງປວງໃນໂຮງທັມະສາລາກໍຫລຽວເບິ່ງພຣະອົງ.²¹ພຣະອົງຈິ່ງຊົງຕັ້ງຕົ້ນກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພຣະຄັມພີທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນວັນນີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ.”²²ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນເປັນພະຍານໃນສິ່ງທີ່ພຣະອົງກ່າວ ແລະຕ່າງກໍພາກັນປະຫລາດໃຈກັບຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພຣະຄຸນ ຊຶ່ງອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ, ເຂົາຈິ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ຄົນຜູ້ນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບບໍ່ແມ່ນຫລື?”

²³ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍຄົງຈະກ່າວຄຳສຸພາສິດຂໍ້ນີ້ຕໍ່ເຮົາເປັນແນ່ວ່າ ‘ນາຍຫມໍເອີຍ, ຈົ່ງປົວຕົວເອງໃຫ້ດີເຖີດ. ອັນໃດກໍຕາມຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ທ່ານໄດ້ກະທຳໃນເມືອງກາເປນາອູມ ກໍຈົ່ງເຮັດໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນທີ່ນີ້ເຫມືອນກັນ.’”²⁴ແຕ່ພຣະອົງຊົງກ່າວອີກວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງວ່າກັບພວກທ່ານວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ປະກາດພຣະທັມຄົນໃດໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖືໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນ.

²⁵ແຕ່ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ໃນຄາວເອລີຢາ ມີແມ່ຫມ້າຍຫລາຍຄົນໃນແຜ່ນດິນອິສະຣາເອນ ຂະນະທີ່ຊົງອັດທ້ອງຟ້າເປັນເວລາສາມປີຫົກເດືອນແລະກໍເກີດການອຶດຢາກຢ່າງຫນັກທົ່ວແຜ່ນດິນ.²⁶ແຕ່ເອລີຢາກໍບໍ່ໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຫາຜູ້ໃດ ຍົກເວັ້ນແຕ່ແມ່ຫມ້າຍຄົນຫນຶ່ງໃນເມືອງຊາເຣຟັດແຂວງຊີໂດນທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.²⁷ແລະມີຄົນຂີ້ທູດຫລາຍຄົນໃນແຜ່ນດິນອິດສະຣາເອນໃນຄາວຂອງເອລີຊາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແຕ່ບໍ່ມີຄົນໃດໄດ້ຮັບການຊົງຊຳຣະໃຫ້ດີສະອາດ ຍົກເວັ້ນແຕ່ ນາອາມານ ຊາວຊີເຣຍ.”

²⁸ເມື່ອຄົນທັງປວງໃນໂຮງທັມະສາລາພາກັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້²⁹ພວກເຂົາຈິ່ງພາກັນລຸກຂຶ້ນແລະຊຸກພຣະອົງອອກໄປນອກເມືອງ ແລະ ພາພຣະອົງໄປຍັງຫນ້າຜາຊັນບ່ອນເມືອງຕັ້ງຢູ່ ເພື່ອຫມາຍຈະຊຸກພຣະອົງລົງຫນ້າຜາ.³⁰ແຕ່ພຣະອົງຊົງຍ່າງຜ່ານພວກເຂົາໄປ ແລະ ໄປຍັງທີ່ອີກແຫ່ງຫນຶ່ງ.

³¹ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງໄປເຖິງເມືອງກາເປນາອູມເຊິ່ງເປັນເມືອງຫນຶ່ງໃນແຂວງຄາລີເລ ແລະຊົງເລີ່ມຕົ້ນສັ່ງສອນພວກເຂົາທັງຫລາຍໃນວັນສະບາໂຕ.³²ພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈໃນຄຳສອນຂອງພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງຊົງກ່າວດ້ວຍຣິດອຳນາດ.

³³ໃນໂຮງທັມະສາລານັ້ນ ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງມີຜີຮ້າຍເຂົ້າສິງຢູ່ ແລະ ລາວໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງວ່າ.³⁴“ໂອ! ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດອັນໃດໃຫ້ແກ່ທ່ານ, ເຢຊູໄທນາຊາເຣັດເອີຍ? ທ່ານມາເພື່ອທຳລາຍພວກເຮົາຫລື? ເຮົາກໍຮູ້ ວ່າທ່ານຄືອົງຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

³⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຫ້າມຜີຮ້າຍໂດຍກ່າວວ່າ, “ມິດແມ ແລະອອກຈາກຄົນນີ້ເສຍ!’ ເມື່ອຜີຮ້າຍເຮັດໃຫ້ຄົນນັ້ນລົ້ມລົງທ່າມກາງປະຊາຊົນແລ້ວ ມັນໄດ້ອອກຈາກຜູ້ນັ້ນແລະບໍ່ໄດ້ເຮັດອັນຕະຣາຍແກ່ຄົນນັ້ນແຕ່ຢ່າງໃດ.³⁶ຄົນທັງປວງກໍປະຫລາດໃຈ ແລະເວົ້າຕໍ່ກັນກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ຄຳເວົ້າເຫລົ່ານີ້ເປັນຢ່າງໃດຫນໍ? ເພິ່ນໄດ້ສັ່ງຜີຖ່ອຍຮ້າຍດ້ວຍສິດອຳນາດແລະຣິດເດດ ແລະພວກມັນກໍອອກມາ.”³⁷ແລະຊື່ສຽງຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມຊ່າລືໄປທຸກບ່ອນທົ່ວຂົງເຂດນັ້ນ.

³⁸ເມື່ອພຣະອົງອອກຈາກໂຮງທັມະສາລາ ແລະສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຊີໂມນ. ແມ່ເມຍຂອງຊີໂມນລົ້ມປ່ວຍເປັນໄຂ້ແຮງຫລາຍ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ອ້ອນວອນພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ໂຜດຮັກສານາງ.³⁹ພຣະອົງຊົງຢືນຢູ່ຂ້າງນາງ ແລະຊົງຂະນາບຫ້າມອາການໄຂ້ ແລະໄຂ້ກໍເຊົາໃນທັນໃດນັ້ນ ນາງກໍລຸກຂຶ້ນບົວຣະບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງກັບພວກສາວົກ.

⁴⁰ໃນເວລາຕາເວັນຕົກດິນ ປະຊາຊົນກໍພາທຸກຄົນທີ່ເຈັບເປັນພະຍາດຕ່າງໆ ມາຫາພຣະອົງ. ພຣະອົງກໍຊົງວາງພຣະຫັດໃສ່ເຂົາທຸກຄົນ ແລະໂຜດໃຫ້ເຂົາດີທຸກຄົນ.⁴¹ພວກຜີມານຮ້າຍກໍໄດ້ອອກຈາກພວກເຂົາ, ພາກັນຮ້ອງແຜດສຽງ ແລະເວົ້າວ່າ, “ທ່ານເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ” ແຕ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງຫ້າມຜີຮ້າຍ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ມັນເວົ້າ ເພາະພວກມັນຮູ້ແລ້ວວ່າພຣະອົງຊົງເປັນພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

⁴²ເມື່ອເຖິງເວລາຮຸ່ງເຊົ້າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍອອກໄປຍັງປ່າບ່ອນສະຫງັດ. ປະຊາຊົນກໍຊອກຫາພຣະອົງ ແລະມາຍັງສະຖານທີ່ໆພຣະອົງຊົງຢູ່. ເມື່ອພົບແລ້ວພວກເຂົາກໍພະຍາຍາມຫນ່ວງຫນ່ຽວພຣະອົງໄວ້ບໍ່ໃຫ້ໄປຈາກພວກເຂົາ.⁴³ແຕ່ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ເຮົາຕ້ອງປະກາດຂ່າວປະເສີດເລື່ອງຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ຄົນໃນເມືອງອື່ນໆ ອີກຫລວງຫລາຍ, ເພາະນີ້ເປັນເຫດຜົນທີ່ເຮົາຖືກສົ່ງມາທີ່ນີ້.”⁴⁴ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເທສະຫນາປ່າວປະກາດໃນໂຮງທັມະສາລາຕະຫລອດທີ່ແຂວງຢູດາຍຕໍ່ໄປ.

5

¹ບັດນີ້ສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນເມື່ອປະຊາຊົນກຳລັງບຸບຽດພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະຟັງພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຢືນຢູ່ແຄມທະເລສາບເຄັນເນຊາເຣັດ.²ພຣະອົງຊົງເຫັນເຮືອສອງລຳກຳລັງຖືກລາກຂື້ນມາຮິມຝັ່ງທະເລສາບນັ້ນ. ພວກຄົນຫາປາໄດ້ອອກໄປຈາກເຮືອ ແລະເຂົາກຳລັງລ້າງມອງຂອງພວກເຂົາ.³ພຣະເຢຊູຈິ່ງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອລຳຫນຶ່ງ ຄືເຮືອຂອງຊີໂມນແລ້ວ ພຣະອົງຂໍໃຫ້ເຂົາຖອຍເຮືອອອກໄປໃນທະເລສາບໂດຍຫ່າງອອກໄປຈາກຝັ່ງຫນ້ອຍຫນຶ່ງ ແລ້ວພຣະອົງຈິ່ງປະທັບລົງແລະສັ່ງສອນປະຊາຊົນຈາກເຮືອລຳນັ້ນ.

⁴ເມື່ອພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນສຳເລັດແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງກ່າວຕໍ່ຊີໂມນວ່າ, “ຈົ່ງພາຍເຮືອອອກໄປບ່ອນນໍ້າເລິກ ແລະ ຢ່ອນມອງຂອງພວກທ່ານລົງຈັບປາ.”⁵ຊີໂມນທູນຕອບວ່າ, “ອາຈານເຈົ້າເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫາຈົນອິດເມື່ອຍຫມົດຄືນ ແລະ ຈັບປາບໍ່ໄດ້ເລີຍ ແຕ່ເພາະພຣະອົງສັ່ງ ຂ້ານ້ອຍຈະຢ່ອນມອງລົງໄປຈັບປາ.”⁶ເມື່ອພວກເຂົາຢ່ອນລົງແລ້ວ ພວກເຂົາຈັບປາໄດ້ຈຳນວນຫລາຍ ຈົນມອງຂອງເຂົາພວມຈະຂາດ.⁷ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງກວັກມືເອົາຫມູ່ທີ່ຢູ່ເຮືອລຳອື່ນໃຫ້ມາຊ່ອຍ. ເມື່ອເຂົາມາຊ່ອຍ ແລະ ເຮືອທັງສອງລຳຂອງພວກເຂົາກໍເຕັມຈົນເຮືອເກືອບຫລົ້ມ.

⁸ແຕ່ເມື່ອຊີໂມນເປໂຕໄດ້ເຫັນດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈິ່ງຂາບລົງທີ່ຕີນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ທູນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍເຊີນໄປໃຫ້ຫ່າງຈາກຂ້ານ້ອຍຖ້ອນ, ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນບາບ.”⁹ເປໂຕກັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ນຳກັນນັ້ນ ຕ່າງກໍງຶດປະຫລາດໃຈກ່ຽວກັບເຫດການທີ່ພວກເຂົາຈັບປາໄດ້ນັ້ນ.¹⁰ຄົນເຫລົ່ານີ້ລວມທັງຢາໂກໂບແລະໂຢຮັນ ລູກຊາຍຂອງເຊເບດາຍ ທີ່ເປັນຫມູ່ຮ່ວມງານກັບຊີໂມນ ແລະພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບຊີໂມນວ່າ, “ຢ່າຢ້ານເລີຍ ເພາະຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປທ່ານຈະເປັນຜູ້ຫາຄົນ.”¹¹ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ນຳເຮືອມາເຖິງຝັ່ງແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍສະຫລະສິ່ງສາຣະພັດໄວ້ບ່ອນນັ້ນແລ້ວຕາມພຣະອົງໄປ.

¹²ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຢູ່ໃນເມືອງໆຫນຶ່ງ, ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ປ່ວຍເປັນຂີ້ທູດເຕັມຕົວ ເມື່ອຄົນນັ້ນໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກົ້ມຂາບລົງແລະອ້ອນວອນພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ, ຖ້າຫາກພຣະອົງພໍໃຈ ຂ້າພະອົງກໍຈະຫາຍສະອາດ.”¹³ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງຊົງຢຽດພຣະຫັດອອກຖືກຄົນນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ ຈົ່ງດີສະອາດເຖີດ” ພະຍາດຂີ້ທູດກໍຫາຍໄປຈາກຄົນນັ້ນທັນທີ.

¹⁴ພຣະອົງຈິ່ງສັ່ງຫ້າມຜູ້ນັ້ນບໍ່ໃຫ້ບອກຜູ້ໃດ ແຕ່ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບລາວວ່າ, “ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງທ່ານ ແລະສະແດງຕົວຕໍ່ປະໂຣຫິດ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາສຳລັບການຮັກສາໃຫ້ສະອາດຂອງທ່ານ ຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ເພື່ອເປັນຄຳພະຍານຕໍ່ພວກເຂົາ.”

¹⁵ແຕ່ຊື່ສຽງຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າແຮງຊ່າລືເຜີຍແຜ່ໄປໄກອີກ ແລະ ປະຊາຊົນຈຳນວນຫລາຍໄດ້ຊຸມນຸມກັນເພື່ອຟັງຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງ ແລະເພື່ອຈະຊົງໂຜດຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີຈາກພະຍາດຕ່າງໆ.¹⁶ແຕ່ພຣະອົງມັກສະເດັດອອກໄປສະຖານທີ່ປຽ່ວ ແລະ ອະທິຖານ.

¹⁷ຢູ່ມາວັນຫນຶ່ງເມື່ອພຣະອົງກຳລັງສັ່ງສອນຢູ່, ມີພວກຟາຣີຊາຍແລະພວກອາຈານສອນບັນຍັດນັ່ງຢູ່ຫັ້ນດ້ວຍ ພວກເຂົາມາຈາກບ້ານຕ່າງໆໃນແຂວງຄາລີເລ, ແຂວງຢູດາຍ ແລະ ຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຣິດເດດອຳນາດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍສະຖິດຢູ່ກັບພຣະອົງ ເພື່ອການຮັກສາພະຍາດ.

¹⁸ມີຜູ້ຊາຍບາງຄົນໄດ້ຫາມຄົນເປັ້ຽຜູ້ຫນຶ່ງນອນຢູ່ເທິງບ່ອນນອນນັ້ນມາຫາພຣະອົງ, ພວກເຂົາພະຍາຍາມຫາທາງທີ່ຈະຫາມຄົນເປັ້ຽນັ້ນເຂົ້າມາດ້ານໃນ ເພື່ອວາງຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.¹⁹ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫາທາງເຂົ້າໄປໄດ້ເພາະມີຝູງຄົນບຽດກັນແຫນ້ນຫນາໄປຫມົດ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງຂຶ້ນຫລັງຄາເຮືອນ ແລ້ວຢ່ອນຄົນເປັ້ຍກັບທັງບ່ອນນອນລົງມາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຢຊູເຈົ້າທ່າມກາງຝູງຄົນທັງຫລາຍ.

²⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເຫັນຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາແລ້ວກໍຊົງກ່າວກັບຄົນເປັ້ຽນັ້ນວ່າ, “ລູກເອີຍ, ຄວາມຜິດບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບອະພັຍແລ້ວ.”²¹ຝ່າຍພວກນັກທັມແລະພວກຟາຣີຊາຍ ກໍຕັ້ງຕົ້ນຄຳຖາມກ່ຽວກັບສິ່ງນີ້ ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ຜູ້ນີ້ເປັນໃຜຈິ່ງໄດ້ເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າເຊັ່ນນີ້? ໃຜນໍຈະຍົກຄວາມຜິດບາບໄດ້ ນອກຈາກພຣະເຈົ້າແຕ່ອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ?”

²²ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຮູ້ຄວາມຄຶດຂອງພວກເຂົາ ຈິ່ງຊົງກ່າວຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈິ່ງຕັ້ງຄຳຖາມນີ້ໃນຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານ?²³ອັນໃດຈະງ່າຍກວ່າກັນຫລືກັບການທີ່ຈະວ່າ ‘ຜິດບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບອະພັຍແລ້ວ’ ຫລື ‘ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະຍ່າງໄປ?’²⁴ແຕ່ເຫມືອນກັບທີ່ພວກທ່ານອາດຮູ້ໄດ້ວ່າ ບຸດມະນຸດມີສິດອຳນາດເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້ ເພື່ອໃຫ້ອະພັຍຄວາມຜິດບາບໄດ້, ເຮົາບອກກັບທ່ານວ່າ “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງເຈົ້າແລະກັບບ້ານຂອງທ່ານ.”

²⁵ໃນທັນໃດນັ້ນຄົນເປັ້ຽໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງ ແລະຍົກເອົາບ່ອນນອນຊຶ່ງຕົນໄດ້ນອນນັ້ນກັບໄປບ້ານຂອງຕົນ ພ້ອມທັງຮ້ອງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າ.²⁶ທຸກຄົນຕ່າງກໍງຶດປະຫລາດໃຈຫລາຍແລະພວກເຂົາພາກັນສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະເວົ້າກັນວ່າ, “ວັນນີ້ພວກເຮົາ ໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ອັດສະຈັນເກີດຂື້ນ.”

²⁷ຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານີ້ເກີດຂື້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດອອກໄປຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະພຣະອົງເຫັນຄົນເກັບພາສີຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ ເລວີ ນັ່ງຢູ່ດ່ານພາສີ. ພຣະອົງຈິ່ງບອກທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ.”²⁸ແລ້ວເລວີກໍລຸກຂື້ນ ຕາມພຣະອົງໄປ ແລະສະຫລະຖິ້ມຫມົດທຸກສິ່ງເອົາໄວ້.

²⁹ແລ້ວເລວີຈິ່ງໄດ້ຈັດໃຫ້ມີງານລ້ຽງອັນໃຫຍ່ຕ້ອນຮັບພຣະເຢຊູເຈົ້າໃນເຮືອນຂອງຕົນ. ມີຄົນເກັບພາສີຈຳນວນຫລາຍທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຄົນອື່ນໆ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມນັ່ງທີ່ໂຕະແລະຮັບປະທານອາຫານນຳພຣະອົງ.³⁰ແຕ່ພວກຟາຣີຊາຍແລະພວກທັມະຈານກຳລັງຈົ່ມຕິຕຽນພວກສິດຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງກິນແລະດື່ມດ້ວຍກັນກັບພວກເກັບພາສີແລະພວກຄົນບາບອື່ນໆ?”³¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ຄົນທີ່ມີສຸຂະພາບດີບໍ່ຕ້ອງການຫມໍຮັກສາ ມີແຕ່ຄົນປ່ວຍເທົ່ານັ້ນທີ່ຕ້ອງການຫມໍ.³²ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອຈະເອີ້ນເອົາຄົນສິນທັມໃຫ້ກັບໃຈ ແຕ່ມາເອີ້ນເອົາຄົນບາບໃຫ້ກັບໃຈ.”

³³ພວກເຂົາໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ພວກລູກສິດຂອງໂຢຮັນຖືສິນອົດອາຫານແລະອະທິຖານຢູ່ເລື້ອຍ ແລະລູກສິດຂອງພວກຟາຣີຊາຍກໍເຮັດເຫມືອນກັນ. ແຕ່ສາວົກຂອງທ່ານພັດກິນແລະດື່ມ.”³⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ມີສະຫາຍຂອງເຈົ້າບ່າວຄົນໃດທີ່ຖືສິນອົດອາຫານໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າບ່າວຍັງຢູ່ກັບພວກເຂົາ?”³⁵ແຕ່ວັນນັ້ນຈະມາເຖິງ ເມື່ອເຈົ້າບ່າວຖືກຍົກຍ້າຍໄປຈາກພວກເຂົາ, ເມື່ອນັ້ນແຫລະພວກເຂົາຈິ່ງຈະຖືສິນອົດອາຫານ.”

³⁶ແລ້ວພຣະເຢຊູຈິ່ງກ່າວຄຳອຸປະມາຂໍ້ຫນຶ່ງແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ບໍ່ຫ່ອນມີຜູ້ໃດຈີກເອົາຜ້າຈາກເສື້ອໃຫມ່ມາຕາບເສື້ອເກົ່າ. ເພາະຖ້າເຂົາເຮັດດັ່ງນັ້ນກໍຈະເຮັດໃຫ້ເສື້ອໃຫມ່ຂາດເສຍໄປ ແລະຜ້າທີ່ເອົາມາຈາກເສື້ອໃຫມ່ກໍຈະບໍ່ສົມກັບເສື້ອເກົ່າເຫມືອນກັນ.

³⁷ບໍ່ມີຜູ້ໃດເອົານ້ຳອະງຸ່ນໃຫມ່ມາໃສ່ໄວ້ໃນຖົງຫນັງເກົ່າ. ຖ້າເຮັດດັ່ງນັ້ນນ້ຳອະງຸ່ນໃຫມ່ຈະເຮັດໃຫ້ຖົງຫນັງນັ້ນຂາດໄປ, ນ້ຳອະງຸ່ນຈະໄຫລອອກ, ແລ້ວຖົງຫນັງກໍຈະເສຍໄປໃຊ້ການບໍ່ໄດ້.³⁸ແຕ່ນ້ຳອະງຸ່ນໃຫມ່ຕ້ອງໃສ່ໄວ້ໃນຖົງຫນັງໃຫມ່.³⁹ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເມື່ອກິນນ້ຳອະງຸ່ນເກົ່າແລ້ວ ຈະຢາກໄດ້ນ້ຳອະງຸ່ນໃຫມ່ເພາະເພິ່ນຍ່ອມເວົ້າວ່າ ‘ອັນເກົ່ານັ້ນແຫລະດີກວ່າ’.”

6

¹ເມື່ອເຖິງວັນສະບາໂຕ ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດຜ່ານທົ່ງນາໄປ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ເດັດເອົາຮວງເຂົ້າ ແລະ ໃສ່ຝາມື ແລະ ກິນເມັດເຂົ້ານັ້ນ.²ແຕ່ພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນທູນຖາມວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈິ່ງຜິດຕໍ່ກົດພຣະບັນຍັດໃນວັນສະບາໂຕ?”

³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານເຖິງເລື່ອງທີ່ດາວິດໄດ້ເຮັດຕອນທີ່ທ່ານຫິວ ທັງດາວິດແລະພັກພວກຂອງເພິ່ນຫລື?⁴ເພິ່ນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເອົາເຂົ້າຈີ່ທີ່ຕັ້ງຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າມາຮັບປະທານ ແລະປັນໃຫ້ພັກພວກຂອງຕົນຮັບປະທານເຫມືອນກັນ ຊຶ່ງພຣະບັນຍັດຈະກຳນົດແຕ່ປະໂຣຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດຮັບປະທານໄດ້.”⁵ແລ້ວພຣະອົງຊົງບອກພວກເຂົາວ່າ, “ບຸດມະນຸດເປັນເຈົ້ານາຍເຫນືອວັນສະບາໂຕ.”

⁶ໃນວັນສະບາໂຕອີກວັນຫນຶ່ງ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນໂຮງທັມະສາລາ ແລະສັ່ງສອນປະຊາຊົນທີ່ນັ້ນ. ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ມີມືເບື້ອງຂວາລີບຢູ່ທີ່ນັ້ນ.⁷ພວກທັມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍຊອມເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງຮັກສາໃຜໃຫ້ດີໃນວັນສະບາໂຕຫລືບໍ່ ເພື່ອທີ່ເຂົາຈະຫາເຫດຟ້ອງພຣະອົງໃນການເຮັດຜິດ.⁸ແຕ່ພຣະອົງຊົງຊາບຄວາມຄຶດຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຈິ່ງຊົງບອກຄົນມືລີບນັ້ນວ່າ, “ລຸກຂຶ້ນແລະມາຢືນຢູ່ເຄິ່ງກາງຂອງທຸກຄົນ” ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈິ່ງລຸກຂຶ້ນແລະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມພວກເຂົາວ່າ "ເຮົາຖາມທ່ານວ່າ, ອັນໃດທີ່ເປັນການເຮັດຕາມພຣະບັນຍັດໃນວັນສະບາໂຕ ການເຮັດດີ ຫລື ການເຮັດຊົ່ວ, ການຊ່ວຍຊີວິດໄວ້ ຫລື ການໃຫ້ທຳລາຍຊີວິດເສັຍ?”.¹⁰ແລ້ວພຣະອົງຈິ່ງທອດພຣະເນດເບິ່ງອ້ອມເຂົາທຸກຄົນ ແລະຊົງກ່າວແກ່ຄົນມືລີບນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງຢຽດມືຂອງເຈົ້າອອກມາ” ຄົນນັ້ນກໍເຮັດຕາມ, ມືຂອງລາວກໍດີເປັນປົກກະຕິ.¹¹ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນ ແລະໄດ້ປຶກສາກັນວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.

¹²ໃນຄາວນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາເພື່ອພາວັນນາອະທິຖານ ພຣະອົງອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢູ່ນັ້ນຕະຫລອດຄືນ.¹³ຄັນພໍຮຸ່ງເຊົ້າພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນເອົາພວກສາວົກມາຫາພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງເລືອກເອົາສິບສອງຄົນໃນພວກເຂົາ, ເຊິ່ງເປັນຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຕັ້ງຊື່ວ່າ ອັກຄະສາວົກ.

¹⁴ລາຍຊື່ຂອງບັນດາອັກຄະສາວົກ ຄື ຊີໂມນ (ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຕັ້ງຊື່ອີກວ່າ ເປໂຕ) ແລະອັນເດອາ ນ້ອງຊາຍຂອງລາວ, ຢາໂກໂບແລະໂຢຮັນ, ຟີລິບແລະບາຣະໂທໂລມາຍ.¹⁵ມັດທາຍແລະໂທມາ, ຢາໂກໂບລູກຊາຍຂອງອາລະຟາຍ, ຊີໂມນ(ຜູ້ທີ່ເອີ້ນກັນວ່າ. ເຊໂລເຕ)¹⁶ຢູດາລູກຊາຍຂອງຢາໂກໂບ, ແລະຢູດາອິສະກາຣີອົດ ຜູ້ທີ່ກາຍເປັນຄົນທໍຣະຍົດ.

¹⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດລົງມາຈາກພູເຂົາ ພ້ອມກັບພວກສາວົກ ແລະຊົງຢືນຢູ່ທີ່ຮາບພຽງ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຫລາຍຄົນກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍທີ່ມາຈາກທົ່ວແຂວງຢູດາຍ, ຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະຈາກຝັ່ງທະເລເຂດເມືອງຕີເຣກັບເມືອງຊີໂດນ.¹⁸ພວກເຂົາໄດ້ມາພຣະອົງ ເພື່ອຟັງພຣະອົງ ແລະເພື່ອໃຫ້ໂຜດດີພະຍາດຕ່າງໆຂອງເຂົາ. ບັນດາຄົນທີ່ທຸກທໍຣະມານຈາກຜີຖ່ອຍຮ້າຍ ກໍຊົງໂຜດໃຫ້ດີເຫມືອນກັນ.¹⁹ທຸກຄົນໃນປະຊາຊົນຕ່າງກໍພະຍາຍາມຈະແຕະຕ້ອງພຣະອົງ ເພາະຣິດເດດແຫ່ງການຮັກສາໂຣກອອກມາຈາກພຣະອົງ ແລະພຣະອົງຊົງຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ດີພະຍາດທຸກຄົນ.

²⁰ແລ້ວພຣະອົງທອດພະເນດຫລຽວເບິ່ງພວກສາວົກແລະຊົງກ່າວວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ຍາກຈົນກໍເປັນສຸກ ເພາະຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຂອງພວກທ່ານ.²¹ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ອຶດຢາກດຽວນີ້ກໍເປັນສຸກ ເພາະວ່າທ່ານຈະໄດ້ອີ່ມເຕັມ. ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ຮ້ອງໄຫ້ດຽວນີ້ກໍເປັນສຸກ, ເພາະວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ຫົວ.”

²²“ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍກຽດຊັງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ແລະເມື່ອພວກເຂົາຂັບໄລ່ທ່ານ, ແລະປະຕິເສດຊື່ຂອງພວກທ່ານວ່າຊົ່ວຮ້າຍ ເພາະເຫັນແກ່ບຸດມະນຸດ.²³ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນວັນນັ້ນ ແລະຕື່ນເຕັ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ເພາະທ່ານຫມັ້ນໃຈວ່າຈະໄດ້ບຳເຫນັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສະຫວັນ ເພາະວ່າບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຢ່າງນັ້ນ ແກ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຫມືອນກັນ.

²⁴“ແຕ່ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ເປັນຄົນຮັ່ງມີ ເພາະວ່າພວກທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມສຸກສະບາຍແລ້ວ.²⁵ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ອີ່ມເຕັມດຽວນີ້, ເພາະວ່າພວກທ່ານຈະອຶດຢາກໃນພາຍຫລັງ. ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ຫົວຢູ່ດຽວນີ້, ເພາະວ່າພວກທ່ານຈະທຸກໂສກແລະຮ້ອງໄຫ້ພາຍຫລັງ.”

²⁶“ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ພວກທ່ານ ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍຍ້ອງຍໍວ່າທ່ານດີ, ເພາະບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ເວົ້າຢ່າງດຽວກັນນັ້ນຕໍ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມປອມເຫມືອນກັນ.”

²⁷“ແຕ່ເຮົາບອກແກ່ທ່ານທີ່ກຳລັງຟັງຢູ່ວ່າ ຈົ່ງຮັກສັດຕຣູຂອງພວກທ່ານແລະເຮັດດີແກ່ຜູ້ກຽດຊັງພວກທ່ານ.²⁸ຈົ່ງອວຍພອນແກ່ຜູ້ທີ່ປ້ອຍດ່າພວກທ່ານ, ແລະຈົ່ງອ້ອນວອນເພື່ອຜູ້ທີ່ກ່າວຫຍາບຊ້າຕໍ່ພວກທ່ານ.

²⁹ຖ້າຜູ້ໃດຕົບແກ້ມຂອງທ່ານເບື້ອງຫນຶ່ງ ຈົ່ງປິ່ນອີກເບື້ອງຫນຶ່ງໃຫ້ເຂົາ. ຖ້າຜູ້ໃດຍາດເອົາເສື້ອຊັ້ນນອກຂອງທ່ານໄປ ຢ່າຫວງຫ້າມທີ່ຈະເອົາເສື້ອໃນໃຫ້ພວກເຂົາ.³⁰ຈົ່ງໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ຂໍຈາກທ່ານ ຖ້າຜູ້ໃດເອົາສິ່ງທີ່ເປັນຂອງທ່ານໄປ, ຢ່າຊູ່ທວງຖາມເພື່ອທີ່ຈະເອົາຄືນ.

³¹ທ່ານຈົ່ງປະຕິບັດຕໍ່ຄົນທັງປວງເຫມືອນຢ່າງທ່ານຢາກໃຫ້ເຂົາປະຕິບັດຕໍ່ທ່ານ.³²ຖ້າທ່ານຮັກຄົນທັງຫລາຍທີ່ຮັກທ່ານ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຫລື? ເພາະເຖິງແມ່ນຄົນບາບກໍຍັງຮັກຄົນທີ່ຮັກເຂົາເຫມືອນກັນ.³³ຖ້າທ່ານເຮັດດີສະເພາະແຕ່ຄົນທີ່ເຮັດດີຕໍ່ທ່ານ ຈະຊົງນັບວ່າເປັນຄຸນອັນໃດແກ່ທ່ານ? ເພາະຄົນບາບກໍຍັງເຮັດຢ່າງດຽວກັນ.³⁴ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍໃຫ້ຢືມແກ່ຜູ້ທີ່ທ່ານຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບຄືນ ທ່ານຈະຊົງນັບວ່າເປັນຄຸນອັນໃດແກ່ທ່ານ? ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບກໍຍັງໃຫ້ຄົນບາບຢືມໂດຍຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບຄືນກັບມາເຕັມຈຳນວນ.

³⁵ແຕ່ຈົ່ງຮັກສັດຕຣູຂອງທ່ານທັງຫລາຍແລະຈົ່ງເຮັດດີຕໍ່ເຂົາ ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາຢືມໂດຍບໍ່ຫວັງຈະໄດ້ຮັບຄືນ ແລະທ່ານຈະໄດ້ຮັບບຳເຫນັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດ ເພາະວ່າພຣະອົງຍັງຊົງພຣະກາຣຸນາ ແກ່ຄົນທີ່ເນຣະຄຸນແລະຄົນຊົ່ວ.³⁶ຈົ່ງມີຄວາມເມດຕາກະຣຸນາ ເຫມືອນຢ່າງພຣະບິດາຂອງທ່ານຊົງມີພຣະທັຍເມດຕາກະຣຸນາ.

³⁷“ຢ່າໄດ້ຕັດສິນ ແລະ ທ່ານຈະບໍ່ຖືກຕັດສິນ. ຢ່າສາບແຊ່ງໃຜ ແລະ ທ່ານຈະບໍ່ຖືກສາບແຊ່ງ. ຈົ່ງຍົກໂທດໃຫ້ເຂົາ ແລະ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຍົກໂທດ.

³⁸ຈົ່ງໃຫ້ຄົນອື່ນ ແລະທ່ານຈະໄດ້ຮັບເຫມືອນກັນ ໃນຈຳນວນທີ່ຫລາຍ ແລະລົ້ນໄຫລ ເຊິ່ງຈະເທລົງເທິງຕັກຂອງທ່ານ. ເພາະວ່າພວກທ່ານຈະຕວງໃຫ້ເຂົາດ້ວຍເຄື່ອງຜອງອັນໃດ ກໍຈະຊົງຕວງໃຫ້ພວກທ່ານດ້ວຍເຄື່ອງຜອງອັນນັ້ນ.”

³⁹ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ, “ຄົນຕາບອດຈະຈູງຄົນຕາບອດໄປບໍ່ໄດ້ບໍ? ຖ້າເຂົາເຮັດແບບນັ້ນ ທັງສອງຈະບໍ່ຕົກໃນຂຸມ ບໍ່ແມ່ນບໍ?⁴⁰ສິດບໍ່ຫ່ອນໃຫຍ່ກວ່າຄຣູ ແຕ່ສິດທຸກຄົນທີ່ຮັບການຝຶກຝົນຢ່າງດີແລ້ວ ກໍຈະເປັນ ເຫມືອນຄຣູຂອງພວກເຂົາ.

⁴¹ເປັນຫຍັງທ່ານຫລຽວເຫັນຂີ້ເຫຍື່ອທີ່ຢູ່ໃນຕາພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ແຕ່ໄມ້ທັງທ່ອນທີ່ຢູ່ໃນຕາຕົນເອງທ່ານບໍ່ຮູ້ສຶກ.⁴²ດ້ວຍເຫດໃດທ່ານຈິ່ງຈະເວົ້າກັບພີ່ນ້ອງຂອງຕົນໄດ້ວ່າ ‘ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ໃຫ້ຂ້ອຍເຂັ່ຍຂີ້ເຫຍື່ອອອກຈາກຕາຂອງເຈົ້າ’ ແຕ່ທ່ານເອງໄມ້ທັງທ່ອນທີ່ຢູ່ໃນຕາຂອງຕົນກໍຍັງບໍ່ເຫັນ ໂອ ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ, ຈົ່ງເອົາໄມ້ທັງທ່ອນອອກຈາກຕາຂອງຕົນກ່ອນ ແລ້ວທ່ານຈະເຫັນໄດ້ຄັກ ຈິ່ງຈະເຂັ່ຍຂີ້ເຫຍື່ອອອກຈາກຕາພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານໄດ້.

⁴³“ເພາະບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ດີທີ່ເກີດຜົນບໍ່ດີ ແລະຕົ້ນໄມ້ບໍ່ດີກໍບໍ່ຫ່ອນເກີດຜົນດີ.⁴⁴ເພາະວ່າຈະຮູ້ຈັກຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນໄດ້ກໍເພາະຜົນຂອງມັນ ເຫດວ່າເຂົາບໍ່ຫ່ອນເກັບຫມາກເດື່ອເທດຈາກຕົ້ນມີຫນາມ ແລະບໍ່ຫ່ອນເກັບຫມາກອະງຸ່ນຈາກພຸ່ມມີຫນາມເຊັ່ນກັນ.

⁴⁵ຄົນດີຍ່ອມເອົາຂອງດີທີ່ມີຢູ່ໃນຄັງດີໃນໃຈຂອງຕົນອອກມາ, ແລະຄົນຊົ່ວກໍຍ່ອມເອົາຂອງຊົ່ວຈາກຄັງຊົ່ວໃນໃຈຂອງຕົນອອກມາ. ເພາະວ່າໃຈເຕັມລົ້ນດ້ວຍອັນໃດ ປາກກໍເວົ້າອອກມາຢ່າງນັ້ນ.

⁴⁶“ເຫດໃດທ່ານທັງຫລາຍຈິ່ງເອີ້ນເຮົາວ່າ, ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ’ ແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາບອກນັ້ນ.⁴⁷ທຸກຄົນທີ່ມາຫາເຮົາ ແລະຟັງຄຳຂອງເຮົາ ແລະປະຕິບັດຕາມເຮົາ, ເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ວ່າຄົນນັ້ນປຽບເຫມືອນຜູ້ໃດ.⁴⁸ເຂົາກໍປຽບເຫມືອນຄົນຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ກໍ່ສ້າງເຮືອນ ຜູ້ນັ້ນຂຸດດິນລົງເລິກແລ້ວຕັ້ງຮາກເທິງດານຫີນ ແລະເມື່ອນ້ຳມາຖ້ວມແລ້ວກະແສນ້ຳໄຫລທັ່ງໃສ່ ແຕ່ບໍ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເຮືອນນັ້ນຫວັ່ນໄຫວ ເພາະວ່າໄດ້ສ້າງດີແລ້ວ.

⁴⁹ແຕ່ຄົນທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາແລະບໍ່ປະຕິບັດຕາມຖ້ອຍຄຳນັ້ນ, ກໍປຽບເຫມືອນຄົນຫນຶ່ງທີ່ໄດ້ກໍ່ສ້າງເຮືອນເທິງດິນທີ່ບໍ່ມີຮາກຖານ. ເມື່ອກະແສນ້ຳໄຫລທັ່ງໃສ່ເຮືອນນັ້ນ, ມັນກໍເຈື່ອນລົງທັນທີ, ແລະນຳຄວາມຈິບຫາຍມາສູ່ເຮືອນນັ້ນຈົນກ້ຽງບໍ່ເຫລືອຍັງເລີຍ.”

7

¹ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຄຳເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງຫມົດແລ້ວ ພຣະອົງກໍສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເມືອງກາເປນາອູມ.

²ມີຂ້ອຍໃຊ້ຂອງນາຍທະຫານໂຣມຄົນຫນຶ່ງທີ່ນາຍຮັກຫລາຍ ກຳລັງປ່ວຍຢູ່ແລະໃກ້ຈະຕາຍແລ້ວ.³ເມື່ອນາຍທະຫານໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພິ່ນໄດ້ສົ່ງເຖົ້າແກ່ບາງຄົນຂອງພວກຢິວໄປຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພື່ອເຊີນພຣະອົງສະເດັດມາຊ່ວຍຊີວິດຂ້ອຍໃຊ້ຂອງຕົນບໍ່ໃຫ້ຕາຍ.⁴ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າແລ້ວ ເຂົາກໍອ້ອນວອນພຣະອົງດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນວ່າ, “ນາຍທະຫານຜູ້ນັ້ນສົມຄວນທີ່ຈະຮັບການຊ່ວຍເຫລືອນີ້ຈາກທ່ານ.⁵ເພາະວ່າເພິ່ນຮັກປະເທດຊາດຂອງເຮົາ ແລະແມ່ນຜູ້ນີ້ແຫລະ, ໄດ້ສ້າງໂຮງທັມະສາລາໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ.”

⁶ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງສະເດັດໄປກັບພວກເຂົາ. ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງໃກ້ຈະເຖິງບ້ານຂອງເຂົາແລ້ວ, ນາຍທະຫານໄດ້ໃຊ້ຫມູ່ສະຫາຍໄປຫາພຣະອົງທູນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຢ່າໄດ້ລຳບາກເລີຍ ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໄປລຸ່ມຫລັງຄາເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ.⁷ເພາະເຫດນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈິ່ງຖືວ່າເປັນຜູ້ບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໄປຫາພຣະອົງ, ແຕ່ຂໍພຣະອົງພຽງແຕ່ກ່າວຄຳດຽວ ແລະຄົນໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍຄົງຈະດີພະຍາດ.⁸ເພາະຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນທີ່ຢູ່ໃຕ້ວິໄນທະຫານ ແລະຂ້ານ້ອຍຍັງມີທະຫານຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງຂ້ານ້ອຍອີກ. ຄືຂ້ານ້ອຍສັ່ງຄົນນີ້ວ່າ ‘ໄປ’ ມັນກໍໄປ ສັ່ງອີກຄົນຫນຶ່ງວ່າ ‘ມາ’ ມັນກໍມາ ແລະບອກແກ່ຂ້ອຍໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ ‘ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້’ ມັນກໍເຮັດ.”

⁹ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຍິນຄຳເຫລົ່ານັ້ນ ພຣະອົງກໍປະຫລາດໃຈໃນຕົວນາຍທະຫານນັ້ນ ແລະຫລຽວຫລັງກ່າວກັບປະຊາຊົນທີ່ຕາມມາວ່າ, “ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ເຮົາຍັງບໍ່ເຄີຍເຫັນຜູ້ໃດມີຄວາມເຊື່ອໃຫຍ່ເທົ່ານີ້ໃນອິສະຣາເອນ.”¹⁰ເມື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກສົ່ງກັບໄປເຖິງເຮືອນແລ້ວ ກໍພົບວ່າຂ້ອຍໃຊ້ຜູ້ນັ້ນດີພະຍາດເປັນປົກກະຕິແລ້ວ.

¹¹ຫລັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍສະເດັດໄປຍັງເມືອງຫນຶ່ງຊື່ນາອິນ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ພ້ອມກັບປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍໄດ້ຕາມພຣະອົງໄປ.¹²ເມື່ອສະເດັດມາໃກ້ປະຕູເມືອງແລ້ວ, ເບິ່ງແມ, ມີຄົນກຳລັງຫາມສົບຊາຍຫນຸ່ມຄົນຫນຶ່ງອອກມາ ລາວເປັນລູກຊາຍຄົນດຽວຂອງແມ່ ຊຶ່ງເປັນແມ່ຫມ້າຍ, ແລະມີຊາວເມືອງຫລາຍສົມຄວນອອກມານຳນາງ.¹³ເມື່ອເຫັນນາງແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງເມດຕານາງຫລາຍແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ, “ຢ່າຮ້ອງໄຫ້.”¹⁴ແລ້ວພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃກ້ແລະບາຍຂອບໄມ້ໂລງສົບທີ່ພວກເຂົາໃສ່ສົບໄວ້ ແລະຄົນທີ່ຫາມໂລງສົບນັ້ນກໍຢຸດຢືນຢູ່ ພຣະອົງຈິ່ງສັ່ງວ່າ, “ຊາຍໜຸ່ມເອີຍ, ເຮົາສັ່ງເຈົ້າວ່າ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ.”¹⁵ແລ້ວຄົນທີ່ຕາຍນັ້ນ ກໍລຸກຂຶ້ນນັ່ງແລະຕັ້ງຕົ້ນເວົ້າ ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງຊົງມອບຊາຍນັ້ນໃຫ້ແມ່ຂອງລາວ.

¹⁶ແລ້ວພວກເຂົາທຸກຄົນຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານພວກເຂົາຈິ່ງສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າບໍ່ຢຸດໂດຍເວົ້າວ່າ, “ທ່ານຜູ້ປະກາດພຣະທັມຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຮົາ ແລ້ວແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຢ້ຽມຢາມພົນລະເມືອງຂອງພຣະອົງແລ້ວ.”¹⁷ເລື່ອງຂອງພຣະອົງໄດ້ຊ່າລືໄປທົ່ວແຂວງຢູດາຍແລະທົ່ວຂົງເຂດທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບທັງໝົດ.

¹⁸ສາວົກຂອງໂຢຮັນກໍໄດ້ເລົ່າກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ.¹⁹ແລ້ວໂຢຮັນຈິ່ງເອີ້ນສາວົກສອງຄົນມາແລະ ໃຊ້ເຂົາໄປຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທູນຖາມວ່າ, "ທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນຫລຶ? ຫລືວ່າເຮົາຕ້ອງລໍຄອຍອີກຄົນຫນຶ່ງອີກ."²⁰ເມື່ອພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ມາໃກ້ພຣະເຢຊູຈິ່ງທູນວ່າ, "ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ ໄດ້ໃຊ້ພວກຂ້ານ້ອຍມາຖາມວ່າ ‘ທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນບໍ ຫລືຈະຕ້ອງລໍຄອຍຜູ້ອື່ນຕື່ມອີກ?'"

²¹ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ຫລາຍຄົນດີພະຍາດໂຣຄາຕ່າງໆ ແລະຄວາມທຸກຍາກຕ່າງໆ ແລະພົ້ນຈາກວິນຍານຜີຮ້າຍ ແລະພຣະອົງຮັກສາຄົນຕາບອດຫລາຍຄົນໃຫ້ເຫັນຮຸ່ງ,²²ພຣະເຢຊູຕອບສິດທັງສອງນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງໄປແຈ້ງແກ່ໂຢຮັນ ຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ ຄືວ່າຄົນຕາບອດກໍເຫັນຮຸ່ງ, ຄົນຂາເສັ້ງກໍຍ່າງເປັນປົກກະຕິ, ຄົນຂີ້ທູດກໍດີສະອາດ, ຄົນຫູຫນວກກໍໄດ້ຍິນ, ຄົນຕາຍແລ້ວກໍເປັນຄືນມາ, ແລະຂ່າວປະເສີດກໍປະກາດແກ່ຄົນອະນາຖາ.²³ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ລົ້ມເລີກຄວາມເຊື່ອໃນເຮົາ ເນື່ອງຈາກສິ່ງທີ່ເຮົາກະທຳຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ.”

²⁴ຫລັງຈາກພວກຮັບໃຊ້ຂອງໂຢຮັນໄປແລ້ວ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຊົງຕັ້ງຕົ້ນກ່າວກັບປະຊາຊົນເຖິງເລື່ອງໂຢຮັນວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ອອກໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເພື່ອເບິ່ງຫຍັງ? ເພື່ອເບິ່ງຕົ້ນອໍ້ໄຫວໄປມາດ້ວຍລົມພັດຫລື?²⁵ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍອອກໄປເບິ່ງຫຍັງ? ໄປເບິ່ງຄົນນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງລະອຽດອ່ອນນວນຫລື? ເບິ່ງແມ, ຄົນທີ່ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງອັນງົດງາມ ແລະໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຫລູຫລາຟຸມເຟືອຍຍ່ອມຢູ່ໃນຣາຊະວັງ.²⁶ແຕ່ພວກທ່ານອອກໄປເບິ່ງຫຍັງ? ເບິ່ງຜູ້ປະກາດພຣະທັມຫລື? ແມ່ນແລ້ວ ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ເປັນຍິ່ງກວ່າຜູ້ປະກາດພຣະທັມອີກ.

²⁷ທ່ານຜູ້ນີ້ແຫລະທີ່ພຣະຄັມພີຂຽນໄວ້ເຖິງເພິ່ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາໃຊ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໄປກ່ອນຫນ້າທ່ານ ຜູ້ທີ່ຈັດຕຽມຫົນທາງໄວ້ກ່ອນຫນ້າທ່ານ’.²⁸ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເກີດຈາກຜູ້ຍິງເຫລົ່ານັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃຫຍ່ກວ່າໂຢຮັນ ແຕ່ຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຍັງໃຫຍ່ກວ່າໂຢຮັນອີກ.”

²⁹(ເມື່ອຄົນທັງປວງທີ່ໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ລວມເຖິງບັນດາຄົນເກັບພາສີ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຍອມຮັບວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຍຸດຕິທັມ ໂດຍທີ່ພວກເຂົາເປັນຫນຶ່ງໃນກຸ່ມຄົນທີ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາຈາກໂຢຮັນແລ້ວ.³⁰ແຕ່ພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ພວກທັມະຈານທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາຈາກໂຢຮັນ ໄດ້ຂັດຂວາງພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບເຂົາ, ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບປະຕິສະມາໂດຍໂຢຮັນ.)

³¹“ແລ້ວເຮົາຄວນຈະປຽບທຽບຄົນສະໄຫມນີ້ໃສ່ກັບອັນໃດ? ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນອັນໃດ?³²ພວກເຂົາເປັນເຫມືອນເດັກນ້ອຍທີ່ນັ່ງຢູ່ກາງຕະຫລາດຮ້ອງໃສ່ກັນແລະກັນວ່າ, ‘ພວກເຮົາໄດ້ເປົ່າປີ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າ ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟ້ອນລຳເຮົາໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຮ່ຳໄຮ ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕີເອິກຮ້ອງໃຫ້’.

³³ເພາະວ່າໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ ໄດ້ມາໂດຍບໍ່ກິນເຂົ້າຈີ່ ຫລື ດື່ມເຫລົ້າແວງ ແລະ ພວກທ່ານເວົ້າວ່າ ‘ເພິ່ນມີຜີສິງຢູ່’.³⁴ສ່ວນບຸດມະນຸດໄດ້ມາທັງກິນ ແລະດື່ມ ແລະພວກທ່ານເວົ້າວ່າ ‘ເບິ່ງແມ, ນີ້ເປັນຄົນກິນເກີນສ່ວນ ແລະ ມັກເມົາ, ເປັນເພື່ອນຂອງຄົນເກັບພາສີ ແລະ ຄົນບາບ’.³⁵ແຕ່ພຣະສະຕິປັນຍາ ກໍວ່າຖືກຕ້ອງແລ້ວ ໂດຍລູກທັງຫມົດຂອງນາງ.”

³⁶ມີຄົນຫນຶ່ງໃນພວກຟາຣີຊາຍ ໄດ້ເຊີນພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປຮັບປະທານອາຫານໃນເຮືອນຂອງຕົນ. ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຟາຣີຊາຍແລ້ວພຣະອົງຊົງປຣະທັບລົງທີ່ໂຕະເພື່ອຈະຮັບປະທານອາຫານ.³⁷ເບິ່ງແມ, ມີຍິງຄົນຫນຶ່ງໃນເມືອງນັ້ນຊຶ່ງເປັນຄົນບາບ. ເມື່ອນາງຮູ້ວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງນັ່ງຮັບປະທານອາຫານໃນເຮືອນຂອງຟາຣີຊາຍ ນາງໄດ້ຖືເຕົ້າຫີນຂາວມີນ້ຳຫອມລາຄາແພງມາ.³⁸ນາງຢືນຂ້າງຫລັງໃກ້ຕີນຂອງພຣະອົງແລະຮ້ອງໄຫ້ ນ້ຳຕາໄຫລຈົນປຽກຕີນຂອງພຣະອົງ ແລ້ວນາງເອົາຜົມເຊັດທັງຈູບຕີນຂອງພຣະອົງ ແລະເອົານ້ຳຫອມນັ້ນຫົດສົງຕີນຂອງພຣະອົງ.

³⁹ເມື່ອຟາຣີຊາຍຄົນທີ່ໄດ້ເຊີນພຣະເຢຊູມາໄດ້ເຫັນດັ່ງນັ້ນແລ້ວກໍນຶກໃນໃຈວ່າ “ຖ້າຜູ້ນີ້ແມ່ນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ເພິ່ນຄົງຈະໄດ້ຮູ້ວ່າຍິງຜູ້ຖືກຕ້ອງກາຍຂອງເພິ່ນເປັນຜູ້ໃດ ແລະເປັນຄົນແນວໃດ ເພາະມັນເປັນຄົນບາບ.”⁴⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເພິ່ນວ່າ, “ຊີໂມນເອີຍ, ເຮົາມີບາງຢ່າງຈະເວົ້າກັບທ່ານ” ຊີໂມນທູນຕອບວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ເຊີນເວົ້າໂລດ!”

⁴¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າຫນີ້ຜູ້ຫນຶ່ງມີລູກຫນີ້ສອງຄົນ. ຄົນຫນຶ່ງເປັນຫນີ້ເງິນຫ້າຮ້ອຍຫລຽນເດນາຣິອົນ ແລະອີກຄົນຫນຶ່ງເປັນຫນີ້ຫ້າສິບຫລຽນເດນາຣິອົນ.⁴²ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາບໍ່ມີອັນໃດຈະໃຊ້ຫນີ້ແລ້ວ ເຈົ້າຫນີ້ຈິ່ງໂຜດຍົກຫນີ້ໃຫ້ເຂົາທັງສອງ. ໃນສອງຄົນນັ້ນຄົນໃດຈະຮັກເຈົ້າຫນີ້ຫລາຍກວ່າກັນ.”⁴³ຊີໂມນທູນຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຄຶດວ່ານ່າຈະເປັນຄົນທີ່ເຈົ້າຫນີ້ຍົກຫນີ້ໃຫ້ຫລາຍນັ້ນເປັນຜູ້ຮັກຫລາຍທີ່ສຸດ” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ທ່ານຄຶດຖືກແລ້ວ.”

⁴⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຫລຽວໄປຫາຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນແລະຊົງກ່າວກັບຊີໂມນວ່າ, “ທ່ານເຫັນຍິງຜູ້ນີ້ບໍ່. ເຮົາໄດ້ເຂົ້າມາໃນເຮືອນຂອງທ່ານ ທ່ານບໍ່ໄດ້ໃຫ້ນ້ຳລ້າງຕີນຂອງເຮົາ, ແຕ່ຍິງຜູ້ນີ້ໄດ້ເອົານ້ຳຕາລ້າງຕີນຂອງເຮົາ ແລະໄດ້ເອົາຜົມຂອງຕົນເຊັດ.⁴⁵ທ່ານບໍ່ໄດ້ຈູບເຮົາ, ແຕ່ຍິງຄົນນີ້ ຕັ້ງແຕ່ເຮົາເຂົ້າມາລາວບໍ່ໄດ້ເຊົາຈູບຕີນຂອງເຮົາ.

⁴⁶ທ່ານບໍ່ໄດ້ຫົດຫົວຂອງເຮົາດ້ວຍນ້ຳມັນ ແຕ່ຍິງຜູ້ນີ້ໄດ້ຫົດຕີນຂອງເຮົາດ້ວຍນ້ຳມັນຫອມ.⁴⁷ເຫດສັນນັ້ນເຮົາບອກທ່ານວ່າຄວາມຜິດບາບຂອງຍິງນີ້ຊຶ່ງມີຫລາຍນັ້ນ ແລະໄດ້ໂຜດຍົກຫລາຍກໍຮັກຫລາຍເຊັ່ນກັນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຍົກໂທດຫນ້ອຍ ກໍຮັກຫນ້ອຍ.”

⁴⁸ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ນາງວ່າ, “ຄວາມຜິດບາບຂອງເຈົ້າໂຜດຍົກເສຍແລ້ວ.”⁴⁹ຄົນທັງຫລາຍທີ່ນັ່ງຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບພຣະອົງກໍຕັ້ງຄຶດໃນໃຈວ່າ, “ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜຈິ່ງໃຫ້ອະພັຍຄວາມຜິດບາບໄດ້ ດັ່ງນັ້ນ,”⁵⁰ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວກັບຍິງຄົນນັ້ນວ່າ, “ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າພົ້ນແລ້ວຈົ່ງໄປເປັນສຸກເຖີ້ນ.”

8

¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດໄປຕາມບ້ານແລະຕາມເມືອງ, ຊົງເທດສະນາ ແລະ ປະກາດຂ່າວປະເສີດເລື່ອງຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະສາວົກສິບສອງຄົນນັ້ນກໍຢູ່ກັບພຣະອົງ.²ພ້ອມກັບແມ່ຍິງບາງຄົນທີ່ຊົງໂຜດໃຫ້ພົ້ນຈາກຜີມານຮ້າຍແລ້ວ ແລະພົ້ນຈາກພະຍາດຕ່າງໆ ຄືມາຣີອາຜູ້ມີຊື່ອີກວ່າມັກດາລາ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຂັບໄລ່ຜີເຈັດໂຕອອກ.³ນາງໂຢຮັນນາພັນຣະຍາຂອງຈູຊາ ຜູ້ເປັນກົມມະວັງຂອງເຮໂຣດ, ແລະນາງຊູຊັນນາແລະຍິງຄົນອື່ນໆອີກຫລາຍຄົນທີ່ໄດ້ຈັດຕຽມສິ່ງຂອງໃຫ້ພວກເຂົາ ດ້ວຍຊັບສິນຂອງພວກນາງ.

⁴ເມື່ອປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ ລວມທັງຜູ້ຄົນທີ່ມາຈາກເມືອງຕ່າງໆ ພາກັນມາຫາພຣະອົງ, ພຣະອົງຈິ່ງຊົງກ່າວກັບເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ,⁵“ມີຜູ້ຫວ່ານພືດຄົນຫນຶ່ງອອກໄປຫວ່ານເມັດພືດຂອງຕົນ, ເມື່ອກຳລັງຫວ່ານຢູ່ນັ້ນ ລາງເມັດກໍຕົກຕາມທາງກໍຖືກຢຽບຢ່ຳ ແລະນົກປ່າມາກິນເສຍ.⁶ລາງເມັດກໍຕົກໃສ່ບ່ອນມີຫີນ ແລະເມື່ອງອກຂຶ້ນແລ້ວກໍຫ່ຽວແຫ້ງລົງເພາະບ່ອນບໍ່ຊຸ່ມ.

⁷ລາງເມັດກໍຕົກກາງພຸ່ມຫນາມ ແລະຫນາມກໍປົ່ງຂຶ້ນມານຳກັບເມັດເຂົ້ານັ້ນ ແລະປົກຫຸ້ມຮັດມັນເສັຍ.⁸ແຕ່ມີບາງເມັດກໍຕົກໃສ່ດິນດີຈິ່ງງອກຂຶ້ນເກີດຜົນໄດ້ຮ້ອຍຕໍ່” ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະອົງຈິ່ງຊົງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູທີ່ໄດ້ຍິນ ຈົ່ງຟັງເຖີດ.”

⁹ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຈິ່ງທູນຖາມພຣະອົງເຖິງຄວາມຫມາຍຂອງຄຳອຸປະມານີ້.¹⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຮັບສິດພິເສດທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຂໍ້ຄວາມລັບເລິກແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ສຳລັບຄົນອື່ນເປັນພຽງແຕ່ຄຳສອນດ້ວຍຄຳອຸປະມາເທົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາເບິ່ງແຕ່ຈະບໍ່ເຫັນ, ແລະເມື່ອເຂົາຟັງຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ."

¹¹ບັດນີ້ ຄື “ຄວາມຫມາຍຂອງຄຳອຸປະມາເມັດພືດນັ້ນໄດ້ ແກ່ພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ.¹²ເມັດທີ່ຕົກຕາມທາງໄດ້ແກ່ພວກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນພຣະຄັມນັ້ນ ແຕ່ມານຮ້າຍມາແລະຍາດເອົາພຣະທັມໄປຈາກໃຈຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຊື່ອແລະບໍ່ໄດ້ຄວາມລອດພົ້ນ.¹³ແລ້ວກໍຮັບພຣະທັມນັ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີແຕ່ບໍ່ມີຮາກ; ເຊື່ອຢູ່ແຕ່ຊົ່ວຄາວເມື່ອຖືກທົດລອງເຂົາເລີກໄປ.

¹⁴ເມັດທີ່ຕົກທ່າມກາງພຸ່ມຫນາມນັ້ນໄດ້ແກ່ພວກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມແລ້ວ ແຕ່ຍັງດຳເນີນຊີວິດໃນທາງຂອງຕົນເອງ, ພວກເຂົາຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມກັງວົນ, ຄວາມຮັ່ງມີແລະ ຄວາມສະຫນຸກຂອງຊີວິດນີ້ ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈິ່ງບໍ່ເກີດຜົນຢ່າງທີ່ພວກເຂົາຈະເປັນ.¹⁵ແຕ່ເມັດທີ່ຕົກໃສ່ດິນດີນັ້ນໄດ້ແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມດ້ວຍໃຈເຫລື້ອມໃສສັດທາ ແລ້ວກໍຢຶດໄວ້ຢ່າງຫມັ້ນຄົງ ແລະ ເກີດຜົນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ.”

¹⁶ບໍ່ມີຜູ້ໃດ ເມື່ອໄຕ້ຕະກຽງແລ້ວຈະເອົາກະບຸງປົກບັງໄວ້ ຫລື ວາງໄວ້ໄຕ້ຕຽງນອນ. ແຕ່ເຂົາຈະຕັ້ງໄວ້ເທິງເຊີງທຽນ ເພື່ອທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າມາຈະໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງ.¹⁷ເພາະບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ຈະບໍ່ປະກົດໃຫ້ເຫັນ ຫລື ສິ່ງໃດທີ່ປົກບັງໄວ້ເປັນຄວາມລັບ ຈະບໍ່ຖືກຮັບຮູ້ ແລະ ຖືກເປີດເຜີຍໃນທີ່ແຈ້ງ.¹⁸ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຟັງໃຫ້ດີຣະວັງໃຫ້ດີ ດ້ວຍວ່າຜູ້ໃດມີຢູ່ແລ້ວຈະຊົງເພີ່ມເຕີມໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນອີກແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ມີ ຈະຊົງຖືກຍົກເອົາໄປຈາກຜູ້ນັ້ນເສຍ ເຖິງແມ່ນວ່າສິ່ງທີ່ເຂົາຄຶດວ່າມີຢູ່ນັ້ນ”

¹⁹ຫລັງຈາກນັ້ນແມ່ແລະພວກນ້ອງຊາຍຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ມາຫາພຣະອົງ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃກ້ພຣະອົງໄດ້ເພາະຄົນຫລາຍ.²⁰ມີຄົນໄປບອກພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ແມ່ແລະພວກນ້ອງຊາຍທ່ານຢືນຢູ່ຂ້າງນອກຢາກມາຫາ.”²¹ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ແມ່ແລະນ້ອງຂອງເຮົາຄືຄົນທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າແລະເຮັດຕາມ.

²²ວັນຫນຶ່ງ ພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງເຮືອໄປ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາພາກັນຂ້ວາມໄປຟາກຫນຶ່ງຂອງທະເລສາບເທາະ” ແລ້ວເຂົາກໍຖອຍເຮືອອອກໄປ.²³ຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຂ້ວາມໄປພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍນອນຫລັບຢູ່ ແລະເກີດມີລົມພະຍຸພັດລົງມາກາງທະເລຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະນ້ຳກໍເລີ່ມເຂົ້າເຮືອ ແລະພວກເຂົາກໍຕົກຢູ່ໃນອັນຕະຣາຍ.

²⁴ຈາກນັ້ນ ພວກສາວົກຈິ່ງເຂົ້າໄປຫາພຣະອົງ ແລະປຸກພຣະອົງໃຫ້ຕື່ນຂື້ນ ແລະທູນວ່າ, “ທ່ານອາຈານ, ທ່ານອາຈານເຈົ້າເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະຕາຍຢູ່ແລ້ວ” ພຣະອົງຈິ່ງຊົງຕື່ນຂຶ້ນຫ້າມລົມແລະຟອງນ້ຳ, ລົມແລະຟອງນ້ຳກໍຢຸດສະຫງົບງຽບທົ່ວໄປທັນທີ.²⁵ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານຢູ່ໃສ?” ເຂົາກໍຢ້ານແລະປະຫລາດໃຈຈິ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ແມ່ນຜູ້ໃດຫນໍ ຈິ່ງຫ້າມທັງລົມແລະນ້ຳ ແລະລົມກັບນ້ຳກໍຍອມຟັງເພິ່ນ?”

²⁶ແລ້ວ ພວກເພິ່ນໄດ້ຂີ່ເຮືອມາຈອດທີ່ເຂດແດນຂອງຊາວເຄຣາເຊນ ຊຶ່ງຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບແຂວງຄາລີເລ.²⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດຂຶ້ນບົກແລ້ວມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈາກໃນເມືອງນັ້ນມາພົບພຣະອົງ ຊາຍຜູ້ນີ້ມີຜີມານຮ້າຍຫລາຍໂຕສິງຢູ່ ລາວບໍ່ໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງເປັນເວລານານແລ້ວ ເຂົາບໍ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນ ແຕ່ຢູ່ຕາມອຸບໂມງຝັງສົບ.

²⁸ເມື່ອຄົນນັ້ນໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຮ້ອງຂຶ້ນ ແລະຂາບລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ລາວກ່າວດ້ວຍສຽງດັງທູນວ່າ. “ເຮົາໄດ້ເຮັດອັນໃດໃຫ້ທ່ານຫລື ເຢຊູບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດເອີຍ? ຂໍຢ່າໄດ້ທໍຣະມານເຮົາຖ້ອນ!”²⁹ເນື່ອງຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງຜີຖ່ອຍຮ້າຍໃຫ້ອອກຈາກຊາຍຄົນນັ້ນ. ເພາະວ່າມັນໄດ້ມາກຸມເອົາຄົນນັ້ນໄປຫລາຍເທື່ອ ແມ່ນວ່າຈະຖືກລ່າມໂສ້ຂັງໄວ້ ແລະເຄີຍຖືກມັດດ້ວຍເຊືອກ ແຕ່ມັນກໍຫັກເຄື່ອງມັດນັ້ນເສຍແລ້ວໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນປ່າ.

³⁰ຝ່າຍພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມມັນວ່າ, “ມຶງຊື່ຫຍັງ?” ມັນທູນຕອບວ່າ, “ຊື່ກອງທັບ” ດ້ວຍວ່າຜີທີ່ເຂົ້າສິງຢູ່ນັ້ນມີຫລາຍໂຕ.³¹ແລະພວກມັນໄດ້ອ້ອນວອນຂໍນຳພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ບັງຄັບມັນຫນີໄປສູ່ຂຸມນະຣົກ.

³²ຂະນະນັ້ນ ມີຫມູຝູງໃຫຍ່ກຳລັງຫາກິນຢູ່ຕາມພູ ຜີເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ທູນຂໍພຣະອົງຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ພວກມັນເຂົ້າສິງຢູ່ໃນຫມູຝູງນັ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງອະນຸຍາດໃຫ້.³³ດັ່ງນັ້ນພວກມັນຈິ່ງໄດ້ອອກມາຈາກຊາຍຄົນນັ້ນແລ້ວເຂົ້າໄປສິງຢູ່ໃນຝູງຫມູ, ແລະ ທັງຫມົດກໍແລ່ນລົງຈາກຕາຫລິ່ງຊັນ ໂຕນໃສ່ທະເລສາບ ແລະ ຈົມນ້ຳຕາຍ.

³⁴ເມື່ອຄົນລ້ຽງຫມູໄດ້ເຫັນເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ ພວກເຂົາແລ່ນໄປເລົ່າເລື່ອງນັ້ນທັງໃນເມືອງແລະນອກເມືອງ.³⁵ແລ້ວຄົນທັງປວງກໍອອກມາເບິ່ງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ ແລະ ເມື່ອມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຊາຍຄົນທີ່ຜີຮ້າຍອອກຈາກຕົວນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຜ້າ ແລະ ມີສະຕິ ນັ່ງຢູ່ໃກ້ພຣະບາດພຣະເຢຊູເຈົ້າພວກເຂົາຈິ່ງມີໃຈຢ້ານ.

³⁶ຈາກນັ້ນ ຜູ້ທີ່ເຫັນເຫດການນັ້ນ ກໍພາກັນເລົ່າເຖິງເຫດການຄົນທີ່ຜີມານຮ້າຍເຂົ້າສິງນັ້ນໄດ້ໂຜດໃຫ້ດີປົກກະຕິຢ່າງໃດ.³⁷ຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງເຄຣາເຊນກັບປະຊາຊົນທັງປວງໃນທົ່ວຮອບເຂດນັ້ນໄດ້ຂໍຮ້ອງໃຫ້ພຣະອົງຫນີໄປຈາກເຂົາເສັຍ ເພາະຄວາມຢ້ານອັນໃຫຍ່ໄດ້ຕົກໃສ່ເຂົາ ພຣະອົງຈິ່ງສະເດັດລົງເຮືອກັບຄືນໄປ.

³⁸ຊາຍທີ່ມີຜີມານຮ້າຍອອກຈາກຕົວນັ້ນໄດ້ຂໍຮ້ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົາຕິດຕາມພຣະອົງໄປດ້ວຍ ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກໃຫ້ລາວກັບຄືນໄປໂດຍຊົງສັ່ງວ່າ.³⁹“ຈົ່ງກັບໄປບ້ານເຮືອນຂອງເຈົ້າ ແລະເລົ່າສິ່ງດີທຸກຢ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳແກ່ເຈົ້ານັ້ນ” ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນກໍກັບໄປແລະປະກາດສິ່ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳແກ່ຕົນຕະຫລອດທົ່ວທັງເມືອງ.

⁴⁰ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດກັບມາ ປະຊາຊົນກໍໄດ້ຕ້ອນຮັບພຣະອົງ ເພາະພວກເຂົາລໍຄອຍຖ້າພຣະອົງຢູ່.⁴¹ແລະເບິ່ງແມ, ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ຢາອີໂຣ ເປັນຫົວຫນ້າໂຮງທັມະສາລາ ມາຂາບລົງທີ່ຕີນຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ອ້ອນວອນຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຕົນ.⁴²ເພາະລູກສາວຄົນດຽວຂອງລາວອາຍຸສິບສອງປີປ່ວຍກຳລັງຈະຕາຍ. ແຕ່ຝູງປະຊາຊົນພາກັນບຽດພຣະອົງຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງສະເດັດໄປ.

⁴³ຍິງຄົນຫນຶ່ງເປັນພະຍາດເລືອດຕົກໄດ້ສິບສອງປີມາແລ້ວ ແລະນາງໄດ້ຈ່າຍຊັບຂອງຕົນໄປກັບການຮັກສາ ແຕ່ບໍ່ມີຫມໍຄົນໃດຮັກສາໃຫ້ດີພະຍາດໄດ້.⁴⁴ນາງໄດ້ຫຍັບເຂົ້າມາເບື້ອງຫລັງພຣະເຢຊູ ແລະບາຍແຄມເຄື່ອງທົງຂອງພຣະອົງ ໃນທັນໃດນັ້ນເລືອດກໍເຊົາໄຫລ.

⁴⁵ພຣະເຢຊູຊົງຖາມວ່າ, “ແມ່ນໃຜໄດ້ບາຍເຮົາ?” ເມື່ອຄົນທັງປວງໄດ້ຕອບປະຕິເສດ ເປໂຕ ໄດ້ທູນວ່າ, “ອາຈານເຈົ້າເອີຍ, ກໍແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ກຳລັງກີດຂວາງແລະບຽດທ່ານຢູ່.”⁴⁶ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຕອບວ່າ, “ມີບາງຄົນໄດ້ບາຍເຮົາ ເພາະເຮົາຮູ້ສຶກວ່າຣິດອຳນາດໄດ້ແຜ່ຊ່ານອອກຈາກເຮົາໄປ.”

⁴⁷ເມື່ອຍິງນັ້ນເຫັນວ່າຈະເຊື່ອງຕົວຈາກການກະທຳຂອງຕົນເອງບໍ່ໄດ້ແລ້ວ, ນາງກໍເຂົ້າມາດ້ວຍຕົວສັ່ນຂາບລົງຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າຕໍ່ໜ້າຄົນທັງປວງ. ນາງໄດ້ທູນເຖິງເຫດການທີ່ຕົນໄດ້ບາຍພຣະອົງ ແລະບອກເຖິງເລື່ອງທີ່ຕົນໄດ້ດີພະຍາດທັນທີ.⁴⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບນາງວ່າ, “ລູກຍິງເອີຍ, ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າດີແລ້ວ. ຈົ່ງໄປເປັນສຸກເທີ້ນ”.

⁴⁹ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຢູ່ນັ້ນ ມີຄົນຫນຶ່ໍງມາແຕ່ເຮືອນຂອງນາຍໂຮງທັມມະສາລາບອກວ່າ, “ລູກສາວຂອງທ່ານຕາຍແລ້ວ ຂໍຢ່າໄດ້ລົບກວນອາຈານຕໍ່ໄປເລີຍ.”⁵⁰ແຕ່ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນກໍຊົງກ່າວແກ່ນາຍນັ້ນວ່າ, “ຢ່າວິຕົກເທາະ ຈົ່ງເຊື່ອເທົ່ານັ້ນ; ແລ້ວລູກທ່ານຈະໄດ້ລອດ.”

⁵¹ເມື່ອສະເດັດເຖິງເຮືອນຂອງນາຍໂຮງທັມມະສາລາແລ້ວ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໄປນຳ ເວັ້ນແຕ່ເປໂຕ, ໂຢຮັນ, ຢາໂກໂບ, ແລະພໍ່ແມ່ຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນ.⁵²ຄົນທັງຫລາຍກໍຕີອົກຮ້ອງໄຫ້ຮ່ຳໄຮເພາະເດັກນ້ອຍນັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງບອກວ່າ, “ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເທາະ ເດັກນ້ອຍນັ້ນບໍ່ຕາຍດອກ, ພຽງແຕ່ຫລັບຢູ່ເທົ່ານັ້ນ.”⁵³ແຕ່ພວກເຂົາພາກັນຫົວຂວັນພຣະອົງ ເພາະເຂົາຮູ້ວ່າເດັກນ້ອຍນັ້ນຕາຍແລ້ວ.

⁵⁴ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈັບມືເດັກນ້ອຍ ແລ້ວຊົງຮ້ອງອອກມາວ່າ, “ລູກເອີຍ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ”.⁵⁵ແລ້ວຈິດວິນຍານກໍກັບເຂົ້າໃນຕົວເດັກນ້ອຍນັ້ນ, ແລະລາວໄດ້ລຸກຂຶ້ນທັນທີ. ພຣະອົງຈິ່ງຊົງສັ່ງໃຫ້ເອົາອາຫານມາໃຫ້ລາວກິນ.⁵⁶ຝ່າຍພໍ່ແມ່ຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍງຶດອັດສະຈັນໃຈຫລາຍ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງຫ້າມເຂົາບໍ່ໃຫ້ບອກຜູ້ໃດຮູ້ເຫດການຊຶ່ງເປັນມານັ້ນ.

9

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເອີ້ນສາວົກສິບສອງຄົນນັ້ນມາພ້ອມກັນແລ້ວ ກໍຊົງປະທານໃຫ້ເຂົາມີຣິດເດດແລະມີສິດອຳນາດເຫນືອຜີມານຮ້າຍທັງປວງ ແລະເພື່ອຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ການດີພະຍາດຕ່າງຂອງພວກເຂົາ.²ພຣະອົງຊົງໃຊ້ເຂົາໃຫ້ອອກໄປປະກາດຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ຄົນເຈັບໄຂ້ໄດ້ປ່ວຍດີພະຍາດ.

³ພຣະອົງຈິ່ງຊົງສັ່ງເຂົາວ່າ, “ເມື່ອຈະເດີນທາງນັ້ນ - ຢ່າເອົາສິ່ງໃດໄປ ບໍ່ວ່າຈະເປັນໄມ້ຄ້ອນເທົ້າ, ຫລືຖົງ, ຫລືອາຫານ, ຫລື ເງິນ, ຫລື ເສື້ອສອງໂຕ.⁴ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຫລັງໃດ ກໍໃຫ້ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນຫລັງນັ້ນຈົນກວ່າຈະຈາກໄປ.

⁵ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຕ້ອນຮັບພວກທ່ານ ເມື່ອທ່ານອອກຈາກເມືອງນັ້ນໄປ ແລະຈົ່ງສັ່ນຂີ້ຝຸ່ນທີ່ຕິດຕີນຂອງພວກທ່ານອອກເສັຍ ເພື່ອເປັນພະຍານຕໍ່ພວກເຂົາວ່າທ່ານໄດ້ຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ.”⁶ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກສາວົກກໍພາກັນອອກໄປ ຕາມບ້ານເມືອງຕ່າງໆ ເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດ ແລະໄດ້ຮັກສາພະຍາດໃຫ້ຄົນເຈັບປ່ວຍທົ່ວທຸກບ່ອນດີພະຍາດ.

⁷ໃນເວລານັ້ນ ເຮໂຣດຜູ້ປົກຄອງໄດ້ຍິນເລື່ອງເຫດການທັງປວງຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນນັ້ນ ຈິ່ງເກີດຄວາມກະວົນກະວາຍໃຈ ເພາະບາງຄົນເວົ້າວ່າ, “ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕເປັນຄືນມາຈາກຕາຍແລ້ວ.”⁸ລາງຄົນວ່າ, “ເປັນເອລີຢາມາປະກົດ” ແຕ່ຄົນອື່ນກໍວ່າ, “ເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມແຕ່ບູຮານກັບເປັນຄືນມາແລະມີຊີວິດອີກ.”⁹ເຮໂຣດຈິ່ງກ່າວວ່າ, “ໂຢຮັນນັ້ນເຮົາໄດ້ຕັດຫົວແລ້ວ ແຕ່ຄົນຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນຂ່າວນີ້ແມ່ນຜູ້ໃດຫນໍ?” ແລ້ວເຮໂຣດຈຶ່ງໄດ້ຫາໂອກາດທີ່ຈະໄປພົບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.

¹⁰ເມື່ອອັກຄະສາວົກທີ່ຖືກສົ່ງອອກໄປນັ້ນກັບຄືນມາລາຍງານໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດນັ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງຊົງພາພວກເພິ່ນອອກໄປເຖິງເມືອງຫນຶ່ງ ຊື່ເບັດສາອີດາ.¹¹ແຕ່ເມື່ອປະຊາຊົນຮູ້ຈັກ ເຂົາກໍຕາມໄປຫາພຣະອົງ ແລະພຣະອົງກໍຊົງຕ້ອນຮັບພວກເຂົາ ແລະຊົງບອກເຂົາເຖິງຣາຊະອານາຈັກຂອງເຈົ້າ ແລະພຣະອົງກໍຊົງໂຜດຮັກສາພະຍາດໃຫ້ກັບບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕ້ອງການເຊົາປ່ວຍ.

¹²ໃນເວລາໃກ້ຄ່ຳ ສາວົກສິບສອງຄົນນັ້ນໄດ້ມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນເລີກໄປຕາມບ້ານແລະເມືອງໃນແຖບນີ້ ເພື່ອຫາບ່ອນພັກນອນແລະຊື້ອາຫານກິນ ເພາະບ່ອນນີ້ຢູ່ກາງປ່າ.”¹³ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຈົ່ງລ້ຽງເຂົາສາ!” ພວກສາວົກຈິ່ງທູນວ່າ, “ພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນແລະປາສອງໂຕເທົ່ານັ້ນ ເວັ້ນແຕ່ພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄປຊື້ອາຫານສຳລັບຄົນທັງຫມົດນີ້.”¹⁴ເພາະວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນມີຜູ້ຊາຍປະມານຫ້າພັນຄົນ ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າສັ່ງພວກສາວົກວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົານັ່ງລົງເປັນຫມູ່ ໆ ລະຫ້າສິບຄົນ.”

¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍເຮັດຕາມ ແລະຈັດໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫມົດນັ່ງລົງ.¹⁶ສ່ວນພຣະອົງຊົງຮັບເອົາເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນແລະປາສອງໂຕນັ້ນແລ້ວກໍຊົງເງີຍຫນ້າຂຶ້ນຟ້າ ແລະຂໍພຣະພອນສຳລັບອາຫານນັ້ນ ແລ້ວຊົງຫັກເຂົ້າຈີ່ນັ້ນຍື່ນໃຫ້ພວກສາວົກເພື່ອແຈກໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ.¹⁷ພວກເຂົາກໍກິນອີ່ມທຸກຄົນ ແລະເກັບເສດສ່ວນຕ່ອນຫັກທີ່ເຫລືອນັ້ນກໍເກັບໄດ້ສິບສອງບຸງ.

¹⁸ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງ ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງອະທິຖານຢູ່ໃນບ່ອນຕ່າງຫາກ ມີແຕ່ພວກສາວົກຢູ່ນຳພຣະອົງແລະພຣະອົງຊົງຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ປະຊາຊົນເວົ້າກັນວ່າເຮົາແມ່ນຜູ້ໃດ?”.¹⁹ພວກສາວົກທູນຕອບວ່າ, “ເຂົາວ່າແມ່ນໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ, ແຕ່ລາງຄົນວ່າແມ່ນເອລີຢາ, ແຕ່ຄົນອື່ນວ່າແມ່ນຜູ້ປະກາດພຣະທັມແຕ່ບູຮານກັບເປັນຄືນມາອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.”

²⁰ພຣະອົງຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ແຕ່ພວກທ່ານເດຄິດວ່າເຮົາແມ່ນໃຜ?” ເປໂຕທູນຕອບວ່າ, “ແມ່ນພຣະຄຣິດມາແຕ່ພຣະເຈົ້າ.”²¹ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າສັ່ງຫ້າມເຂົາຢ່າງແຂງແຮງ ບໍ່ໃຫ້ບອກສິ່ງນີ້ແກ່ຜູ້ໃດ.²²ທີ່ກ່າວຢ່າງນັ້ນ ເພາະວ່າ “ບຸດມະນຸດຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍຣະມານຫລາຍປະການ ພວກເຖົ້າແກ່ກັບພວກປະໂຣຫິດຕົນໃຫຍ່ແລະພວກທັມະຈານຈະບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງ ເຂົາຈະຂ້າພຣະອົງເສັຍ ແລ້ວໃນວັນຖ້ວນສາມພຣະອົງຈະຖືກຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ.”

²³ພຣະອົງກ່າວກັບຄົນທັງຫລາຍວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດຈະຕາມເຮົາມາ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຕັດສິດຂອງຕົນເອງ ແລະແບກໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນທຸກວັນແລະຕິດຕາມເຮົາມາ.²⁴ຜູ້ໃດຢາກຊ່ອຍຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນ, ແຕ່ຜູ້ນັ້ນຈະເສັຍຊີວິດ, ແຕ່ຜູ້ໃດຈະເສັຍຊີວິດຂອງຕົນເພາະເຫັນແກ່ເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະຊ່ວຍຊີວິດຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນ.²⁵ຈະໄດ້ປະໂຫຍດອັນໃດສຳລັບມະນຸດ ຖ້າເຂົາໄດ້ຮັບສິ່ງຂອງຫມົດທັງໂລກ ແຕ່ຈະຕ້ອງສູນເສັຍ ຫຼືຖືກຕັດຊີວິດຂອງຕົນໄປ?

²⁶ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມີຄວາມລະອາຍຕໍ່ເຮົາແລະຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ບຸດມະນຸດກໍຈະມີຄວາມລະອາຍຕໍ່ຜູ້ນັ້ນເມື່ອເຮົາມາປາກົດດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ແລະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະບິດາເຈົ້າພ້ອມດ້ວຍພວກທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດ.²⁷ແຕ່ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍຕາມຄວາມຈິງວ່າ ມີລາງຄົນທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ນີ້ຈະບໍ່ຮູ້ຣົດຄວາມຕາຍຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

²⁸ປະມານແປດວັນຕໍ່ມາ ຫລັງຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງພາເປໂຕ, ໂຢຮັນ, ແລະຢາໂກໂບ ຂຶ້ນໄປເທິງພູເພື່ອອະທິຖານ.²⁹ຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງອະທິຖານຢູ່ນັ້ນ ພຣະພັກຂອງພຣະອົງກໍປ່ຽນໄປແລະເຄື່ອງທົງຂອງພຣະອົງກໍຂາວເຫລື້ອມ.

³⁰ເບິ່ງແມ, ມີຊາຍສອງຄົນກຳລັງສົນທະນາຢູ່ກັບພຣະອົງ ຄືໂມເຊແລະເອລີຢາ.³¹ຜູ້ມາປະກົດດ້ວຍຣັດສະຫມີ ພວກເຂົາກ່າວເຖິງການທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດຈາກໂລກໄປ ຊຶ່ງຈະສຳເລັດໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

³²ຝ່າຍເປໂຕກັບຫມູ່ຂອງຕົນກໍເຫງົານອນ ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຕື່ນຂຶ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຫັນພຣະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ເຫັນສອງຄົນນັ້ນຢືນຢູ່ກັບພຣະອົງ.³³ຂະນະທີ່ສອງຄົນນັ້ນກຳລັງລາຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປ, ເປໂຕໄດ້ທູນພຣະເຢຊູວ່າ, “ອາຈານເຈົ້າເອີຍ, ເປັນການດີທີ່ພວກເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະ ພວກຂ້ານ້ອຍພາກັນປຸກຕູບສາມຫລັງ, ຫລັງຫນຶ່ງສຳລັບທ່ານ, ຫລັງຫນຶ່ງສຳລັບໂມເຊ, ແລະ ຫລັງຫນຶ່ງສຳລັບເອລີຢາ” (ເພິ່ນບໍ່ຮູ້ສຶກຕົວວ່າຕົນກຳລັງເວົ້າຫຍັງ.)

³⁴ຂະນະທີ່ເປໂຕກຳລັງກ່າວຢູ່ນັ້ນກໍມີກ້ອນເມກມາປົກຫຸ້ມເພິ່ນໄວ້ ແລະເພິ່ນກໍຢ້ານເມື່ອຢູ່ໃນກ້ອນເມກນັ້ນ.³⁵ແລະມີພຣະສຸຣະສຽງອອກມາຈາກເມກນັ້ນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນບຸດຂອງເຮົາຜູ້ທີ່ເຮົາເລືອກໄວ້ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງທ່ານ.”³⁶ເມື່ອພຣະສຸຣະສຽງນັ້ນສະຫງົບລົງແລ້ວ ກໍມີແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຜູ້ດຽວຊົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ສ່ວນພວກເຂົາທັງສາມກໍມິດຢູ່ ແລະໃນຄາວນັ້ນເຂົາບໍ່ໄດ້ບອກເຫດການທີ່ເຂົາໄດ້ເຫັນນັ້ນຈັກຢ່າງໃຫ້ຜູ້ໃດຟັງ.

³⁷ວັນຕໍ່ມາ, ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າພ້ອມກັບພວກສາວົກລົງມາຈາກພູເຂົາແລ້ວ ມີປະຊາຊົນຈຳນວນຫລາຍໄດ້ມາພົບພຣະອົງ.³⁸ດັ່ງນີ້, ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງໃນຫມູ່ປະຊາຊົນນັ້ນຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ຂໍໂຜດເບິ່ງລູກຊາຍຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ ເພາະຂ້ານ້ອຍມີແຕ່ລູກຄົນດຽວ.³⁹ເບິ່ງແມ, ເມື່ອຜີຮ້າຍເຂົ້າສິງເດັກນ້ອຍ ມັນກໍຮ້ອງຂຶ້ນທັນທີ, ເຮັດໃຫ້ເດັກນ້ອຍຊັກດີ້ນ, ນ້ຳລາຍຟູມປາກ, ແລະໃຫ້ຕົວເດັກນ້ອຍຟົກຊ້ຳໄປ ແລະບໍ່ຍອມອອກໄປຈາກມັນໄດ້ງ່າຍໆ.⁴⁰ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຂໍໃຫ້ພວກສາວົກຂອງທ່ານຂັບໄລ່ຜີນັ້ນອອກເສຍ ແຕ່ເຂົາເຮັດບໍ່ໄດ້.”

⁴¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ໂອຄົນໃນສະໄຫມທີ່ຂາດຄວາມເຊື່ອແລະມີໃຈຊົ່ວຊ້າ, ເຮົາຈະຕ້ອງທົນຢູ່ກັບເຈົ້າທັງຫລາຍເຫິງປານໃດ? ຈົ່ງພາລູກຂອງທ່ານມານີ້ສາ!”.⁴²ເມື່ອເດັກນ້ອຍນັ້ນກຳລັງມາ ຜີໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນລົ້ມກິ້ງເກືອກໄປມາ ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຊຳຣະຜີຖ່ອຍຮ້າຍນັ້ນ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ເດັກນ້ອຍດີແລ້ວສົ່ງຄືນໃຫ້ພໍ່ຂອງລາວ.

⁴³ຄົນທັງຫລາຍກໍງຶດປະຫລາດໃຈໃນຣິດເດດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ເມື່ອຂະນະທີ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຍັງປະຫລາດໃຈຢູ່ກັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກະທຳ, ພຣະອົງຈິ່ງກ່າວກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ,⁴⁴“ຈົ່ງໃຫ້ຄຳເຫລົ່ານີ້ເຂົ້າໄປໃນຫູຂອງພວກທ່ານ ເພາະວ່າບຸດມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກມອບໄວ້ໃນມືມະນຸດ.”⁴⁵ແຕ່ພວກສາວົກບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຫມາຍນີ້ ແລະມັນຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກພວກເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນເລື່ອງນີ້ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ກ້າຖາມເລື່ອງນັ້ນກັບພຣະອົງ.

⁴⁶ຫລັງຈາກນັ້ນ ໄດ້ເກີດການຖຽງກັນຂຶ້ນໃນທ່າມກາງພວກສາວົກ ວ່າໃຜຈະເປັນໃຫຍ່ກວ່າຫມູ່.⁴⁷ຝ່າຍພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຊາບຄວາມຄຶດໃນໃຈຂອງເພິ່ນ ພຣະອົງຈິ່ງຊົງໃຫ້ເດັກນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງມາຢືນຢູ່ໃກ້ພຣະອົງ.⁴⁸ແລະພຣະອົງກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດຍອມຮັບເດັກນ້ອຍຄົນນີ້ໃນນາມຂອງເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍຍອມຮັບເຮົາ ແລະຖ້າຜູ້ໃດຍອມຮັບເຮົາ ຜູ້ນັ້ນກໍຍອມຮັບພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ ເພາະວ່າໃນພວກທ່ານທັງຫລາຍ ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ ຜູ້ນັ້ນແຫລະ, ເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.”

⁴⁹ຝ່າຍໂຢຮັນທູນພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານອາຈານເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນບາງຄົນຂັບໄລ່ຜີອອກໃນນາມຂອງພຣະອົງ ແລະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫ້າມຄົນນັ້ນເສັຍ ເພາະເພິ່ນບໍ່ຮ່ວມຕິດຕາມພຣະອົງກັບພວກຂ້ານ້ອຍ.”⁵⁰ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບໂຢຮັນວ່າ, “ຢ່າຫ້າມເທາະ, ເພາະວ່າຜູ້ໃດບໍ່ຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານກໍເປັນຝ່າຍທ່ານແລ້ວ.”

⁵¹ໃນເວລານັ້ນຊຶ່ງໃກ້ວັນທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈະຖືກຮັບຂຶ້ນເມື່ອສູ່ສະຫວັນ, ພຣະອົງຊົງຕັ້ງພຣະໃຈຢ່າງຄັກແນ່ທີ່ຈະໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.⁵²ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄປກ່ອນຫນ້າພຣະອົງ, ພວກເພິ່ນຈິ່ງອອກໄປແລະເຂົ້າໄປໃນບ້ານຫນຶ່ງຂອງຊາວຊາມາເຣັຍ ເພື່ອຈັດຕຽມທຸກສິ່ງໄວ້ສຳລັບພຣະອົງ.⁵³ແຕ່ຊາວບ້ານນັ້ນບໍ່ໄດ້ຕ້ອນຮັບພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງກຳລັງມຸ້ງຫນ້າທີ່ຈະໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

⁵⁴ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອສາວົກຂອງພຣະອົງ ຄືຢາໂກໂບແລະໂຢຮັນ ໄດ້ເຫັນດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງທູນວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ, ພຣະອົງຢາກໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍສັ່ງໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນ ເພື່ອເຜົາຜານເມືອງນີ້ຫລືບໍ?”.⁵⁵ແຕ່ພຣະອົງຊົງຫລຽວຫລັງແລະຫ້າມພວກເພິ່ນທັງສອງ,⁵⁶ແລະພຣະອົງໄດ້ສະເດັດພ້ອມກັບພວກສາວົກເຂົ້າໄປທີ່ບ້ານອື່ນ.

⁵⁷ຂະນະທີ່ພຣະອົງເຢຊູເຈົ້າພ້ອມກັບພວກສາວົກກຳລັງສະເດັດໄປຕາມທາງ ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະຕິດຕາມພຣະອົງໄປທຸກບ່ອນ.”⁵⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບລາວວ່າ, “ຫມາຈິກຈອກຍັງມີຫມົ້ງນອນແລະນົກປ່າກໍຍັງມີຮັງ, ແຕ່ບຸດມະນຸດບໍ່ມີບ່ອນຈະວາງຫົວລົງ.”

⁵⁹ພຣະອົງກ່າວກັບອີກຄົນຫນຶ່ງວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ” ຄົນນັ້ນທູນຕອບວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍໂຜດອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປຝັງສົບພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍເສັຍກ່ອນ.”⁶⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບຜູ້ນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງປະໃຫ້ຄົນຕາຍຝັງກັນເອງເທາະ ແຕ່ທ່ານຈົ່ງໄປແລະປະກາດກ່ຽວກັບຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ.”

⁶¹ແຕ່ມີອີກຄົນຫນຶ່ງທູນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂ້ານ້ອຍຈະຕາມທ່ານໄປ ແຕ່ຂໍອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປລາໄທເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍກ່ອນ.”⁶²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບເຂົາວ່າ“ຜູ້ໃດເອົາມືຈັບງ້ອນໄຖແລ້ວຫລຽວຄືນຫລັງ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ສົມຄວນກັບຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

10

¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງອີກເຈັດສິບຄົນ ແລະສົ່ງພວກເຂົາອອກໄປເປັນຄູ່ ໆ ລ່ວງຫນ້າາພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນທຸກເມືອງແລະທຸກບ້ານບ່ອນພຣະອົງຈະສະເດັດໄປນັ້ນ.²ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ເຂົ້າທີ່ຈະກ່ຽວກໍມີຫລາຍແທ້, ແຕ່ຄົນທຳງານມັນຫນ້ອຍຢູ່. ເພາະສັນນັ້ນພວກທ່ານຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານຕໍ່ຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງນາ ໃຫ້ສົ່ງຄົນງານມາເກັບກ່ຽວເຂົ້າຂອງພຣະອົງ.

³ຈົ່ງອອກໄປຕາມທາງຂອງທ່ານ. ເບິ່ງແມ! ເຮົາໄດ້ໃຊ້ພວກທ່ານໄປເຫມືອນດັ່ງແກະນ້ອຍຢູ່ທ່າມກາງຝູງຫມາໄນ.⁴ຢ່າຖືກະເປົາເງິນ, ຫລືຖືຖົງ, ຫລືຖືເກີບໄປນຳ ແລະຢ່າຄຳນັບຜູ້ໃດຕາມທາງ.

⁵ເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຫລັງໃດກໍຕາມ ຈົ່ງເວົ້າກ່ອນວ່າ ‘ຂໍໃຫ້ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ເຮືອນຫລັງນີ້!’.⁶ຖ້າມີຄົນມັກສັນຕິສຸກຢູ່ໃນເຮືອນນັ້ນ ສັນຕິສຸກຂອງທ່ານຈະສະຖິດຢູ່ກັບຜູ້ນັ້ນ ຖ້າຫາກບໍ່ມີ, ສັນຕິສຸກນັ້ນຈະກັບຄືນມາຫາທ່ານອີກ.⁷ຈົ່ງອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນນັ້ນ, ຈົ່ງກິນແລະດື່ມຕາມທີ່ເຂົາມີຢູ່ ດ້ວຍວ່າຜູ້ທຳງານກໍຄວນຈະໄດ້ຮັບຄ່າຈ້າງຂອງຕົນ ຢ່າອອກຫນີຈາກເຮືອນນີ້ເຂົ້າໄປຢູ່ເຮືອນອື່ນ.

⁸ບໍ່ວ່າທ່ານຈະເຂົ້າໄປໃນເມືອງໃດ ແລະພວກເຂົາຕ້ອນຮັບທ່ານໄວ້ ຈົ່ງກິນຂອງທີ່ພວກເຂົາຈັດໃຫ້ຕໍ່ຫນ້າທ່ານ.⁹ແລະຈົ່ງຮັກສາຄົນເຈັບປ່ວຍຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນດີພະຍາດ, ບອກແກ່ພວກເຂົາວ່າ ‘ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາໃກ້ທ່ານທັງຫລາຍແລ້ວ’.

¹⁰ແຕ່ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າໃນເມືອງໃດ ແລະເຂົາບໍ່ຕ້ອນຮັບທ່ານໄວ້ ຈົ່ງອອກໄປກາງຖະຫນົນແລະກ່າວວ່າ.¹¹‘ແມ່ນວ່າຂີ້ຝຸ່ນດິນໃນເມືອງຂອງເຈົ້າທີ່ຕິດຕີນຂອງພວກເຮົາ ເຮົາຂໍປັດອອກຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ! ແຕ່ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຂໍ້ນີ້ວ່າ: ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາໃກ້ພວກເຈົ້າແລ້ວ’.¹²ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າໃນວັນພິພາກສາ ໂທດຂອງເມືອງໂຊດົມໃນວັນນັ້ນຈະເບົາກວ່າ ໂທດຂອງເມືອງນີ້.”

¹³“ວິບັດແກ່ເຈົ້າເມືອງໂຂຣາຊິນ, ວິບັດແກ່ເຈົ້າເມືອງເບັດຊາອີດາ ເອີຍ, ຖ້າການອັດສະຈັນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ກະທຳໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ຖືກກະທຳໃນຖ້າມກາງເມືອງຕີເຣແລະເມືອງຊີໂດນແລ້ວນັ້ນ, ຄົນໃນເມືອງທັງສອງຄົງໄດ້ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າຫຍາບ, ນັ່ງເທິງຂີ້ເຖົ່າແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ.¹⁴ແຕ່ໂທດຂອງເມືອງຕີເຣແລະເມືອງຊີໂດນຈະເບົາກວ່າໂທດຂອງພວກເຈົ້າ ໃນວັນພິພາກສາ.¹⁵ຝ່າຍເຈົ້າ, ເມືອງກາເປນາອູມເຮີຍເຈົ້າຄິດວ່າ ເຈົ້າຈະຖືກຍົກຂຶ້ນສູງພຽງຟ້າຫລື? ແຕ່ເຈົ້າຈະຖືກຖິ້ມລົງໄປໃນບຶງໄຟນະຣົກ.

¹⁶“ຜູ້ທີ່ຟັງທ່ານທັງຫລາຍກໍໄດ້ຟັງເຮົາ, ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບທ່ານທັງຫລາຍກໍບໍ່ຍອມຮັບເຮົາ, ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບເຮົາກໍບໍ່ຍອມຮັບຜູ້ທີ່ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ.”

¹⁷ຝ່າຍພວກເຈັດສິບຄົນ ໄດ້ກັບຄືນມາດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ທູນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ຜີມານຮ້າຍກໍຍອມຟັງຄວາມຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໃນນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ.”¹⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຫັນຊາຕານຕົກຈາກຟ້າເຫມືອນດັ່ງຟ້າແມບ.¹⁹ເບິ່ງແມ! ເຮົາໄດ້ໃຫ້ພວກທ່ານມີອຳນາດຢຽບງູແລະແມງງອດ, ແລະໃຫ້ມີອຳນາດເຫນືອກຳລັງຂອງສັດຕຣູ ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດເຮັດອັນຕະຣາຍແກ່ພວກທ່ານໄດ້ເລີຍ.²⁰ແຕ່ຢ່າໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເພາະຜີທັງຫລາຍຍອມຟັງຄວາມຂອງທ່ານ ແຕ່ຈົ່ງຊົມຊື່ນຍິນດີເພາະຊື່ຂອງພວກທ່ານໄດ້ຈົດໄວ້ໃນສະຫວັນແລ້ວ.”

²¹ໃນຂະນະດຽວກັນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ເຈົ້າແລະກ່າວວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະບິດາເຈົ້າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ ເພາະພຣະອົງຊົງໄດ້ປົກບັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ຈາກຜູ້ມີປັນຍາແລະຜູ້ສະຫລາດ ແຕ່ໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍສິ່ງນັ້ນໃຫ້ແກ່ບັນດາຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການສອນ ເຊິ່ງເປັນເຫມືອນເດັກນ້ອຍ, ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະບິດາ, ເພາະນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຫັນຊອບຕໍ່ສາຍຕາຂອງພຣະອົງ.”

²²“ພຣະບິດາຂອງເຮົາໄດ້ມອບສິ່ງສາຣະພັດໃຫ້ແກ່ເຮົາ ແລະບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າພຣະບຸດແມ່ນຜູ້ໃດ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ພຣະບິດາ ແລະບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າພຣະບິດາແມ່ນຜູ້ໃດ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ພຣະບຸດ ກັບຜູ້ທີ່ພຣະບຸດປະສົງຈະສະແດງໃຫ້ຮູ້.”

²³ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຫລຽວໄປຫາພວກສາວົກ ແລະກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນເປັນການສ່ວນຕົວວ່າ, “ບັນດາຜູ້ທີ່ເຫັນແບບດຽວກັບທີ່ທ່ານເຫັນກໍເປັນສຸກ.²⁴ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຫລາຍຄົນ ແລະກະສັດຫລາຍອົງປາຖນາຈະເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນຢູ່ນີ້ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ ແລະປາຖນາທີ່ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນສິ່ງນັ້ນ.”

²⁵ເບິ່ງແມ, ມີອາຈານສອນພຣະບັນຍັດຂອງພວກຄົນຢີວຄົນຫນຶ່ງຢືນຂຶ້ນ ເພື່ອທົດລອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ທູນຖາມວ່າ, “ທ່ານອາຈານເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດແນວໃດຈິ່ງຈະໄດ້ຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ?”.²⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຕອບລາວວ່າ, “ພຣະບັນຍັດຂຽນໄວ້ວ່າຢ່າງໃດ? ທ່ານໄດ້ອ່ານແລ້ວເຂົ້າໃຈຢ່າງໃດ?”.²⁷ເພິ່ນທູນຕອບວ່າ, “ທ່ານຈົ່ງຮັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ດ້ວຍສຸດໃຈ, ດ້ວຍສຸດຈິດ, ດ້ວຍສຸດກຳລັງ, ແລະດ້ວຍສຸດຄວາມຄິດຂອງເຈົ້າ’ ແລະຈົ່ງຮັກເພື່ອນບ້ານເຫມືອນຮັກຕົນເອງ’.”²⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບເພິ່ນວ່າ, “ທ່ານຕອບຖືກແລ້ວ. ຈົ່ງເຮັດຢ່າງນັ້ນ ແລ້ວທ່ານຈະໄດ້ຊີວິດ.”

²⁹ແຕ່ອາຈານທ່ານນັ້ນຢາກສະແດງວ່າຕົນເປັນຄົນສິນທັມ ຈິ່ງທູນພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ແມ່ນໃຜເປັນເພື່ອນບ້ານຂອງຂ້ານ້ອຍ?”³⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງລົງຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະໄປເມືອງເຢຣິໂກ. ເພີ່ນໄດ້ຕົກໃນມືພວກໂຈນທີ່ປຸ້ນເອົາສິ່ງຂອງຜູ້ນັ້ນໄປ ແລະທັງທຸບຕີ ແລ້ວປະຖິ້ມໄວ້ເກືອບຕາຍ.

³¹ບັງເອີນມີປະໂຣຫິດຄົນຫນຶ່ງໄດ້ລົງໄປທາງນັ້ນ ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຫັນຄົນເຈັບນັ້ນກໍເວັ້ນໄປຟາກອື່ນເສັຍ.³²ເຊັ່ນດຽວກັບເລວີຄົນຫນຶ່ງ ເມື່ອມາເຖິງບ່ອນນັ້ນແລະເຫັນຄົນເຈັບນັ້ນ ກໍເວັ້ນກາຍໄປຟາກອື່ນເສັຍ.

³³ແຕ່ມີໄທຊາມາເຣັຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເດີນທາງຜ່ານມາທີ່ຄົນເຈັບນອນຢູ່ນັ້ນ, ຄັນເຂົາເຫັນຄົນເຈັບແລ້ວກໍມີໃຈເມດຕາ.³⁴ເພິ່ນຈິ່ງເຂົ້າໄປເອົາຜ້າພັນບາດໃຫ້ ແລະເອົານ້ຳມັນກັບເຫລົ້າແວງຖອກໃສ່ບາດນັ້ນ ຈິ່ງໂຈມຂຶ້ນຂີ່ສັດຂອງຕົນພາໄປເຖິງໂຮງແຮມ, ແລະເອົາໃຈໃສ່ບົວຣະບັດລາວ.³⁵ໃນມື້ຖັດມາ ທ່ານໄດ້ອອກເງິນສອງເດນາຣິອົນໃຫ້ເຈົ້າຂອງໂຮງແຮມ ບອກວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງແຍງຄົນນີ້ເດີ, ຖ້າທ່ານຈ່າຍເກີນນີ້ໄປເທົ່າໃດ ເມື່ອເຮົາກັບມາກໍຈະໃຊ້ໃຫ້’.

³⁶ທ່ານຄິດວ່າຄົນໃດໃນສາມຄົນນີ້ເປັນເພື່ອນບ້ານຂອງຄົນທີ່ຖືກໂຈນປຸ້ນນັ້ນ.”³⁷ອາຈານຜູ້ນັ້ນທູນຕອບວ່າ, “ຊາຍທີ່ໄດ້ສະແດງຄວາມເມດຕາໃຫ້ແກ່ຄົນເຈັບ,” ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກລາວວ່າ, “ຈົ່ງໄປເຮັດແບບດຽວກັນເຖີດ.

³⁸ໃນຂະນະເມື່ອພວກເຂົາເດີນທາງ, ພຣະອົງກໍເຂົ້າໄປໃນຫມູ່ບ້ານຫນຶ່ງ ແລະມີຍິງຄົນຫນຶ່ງຊື່ມາທາໄດ້ຕ້ອນຮັບພຣະອົງເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງຕົນ.³⁹ມາທາມີນ້ອງສາວຊື່ມາຣິອາ ເຊິ່ງເປັນຜູ້ທີ່ນັ່ງໃກ້ຕີນຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ.

⁴⁰ແຕ່ມາທາໄດ້ມົວເມົາຢູ່ໃນການຈັດຕຽມອາຫານຫລາຍເກີນໄປ. ນາງຈິ່ງໄດ້ມາຫາພຣະເຢຊູ ແລະບອກວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອີຍ, ພຣະອົງບໍ່ສົນໃຈຫລືວ່ານ້ອງສາວຂອງຂ້ານ້ອຍປະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍປະຕິບັດແຕ່ຜູ້ດຽວ? ສະນັ້ນຂໍບອກໃຫ້ລາວມາຊ່ອຍຂ້ານ້ອຍແດ່!”.⁴¹ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕອບລາວວ່າ, “ມາທາ, ມາທາເອີຍ, ເຈົ້າວຸ້ນວາຍໃຈກັບຫລາຍສິ່ງແທ້!⁴²ສິ່ງຊຶ່ງຈຳເປັນນັ້ນມີແຕ່ສິ່ງດຽວ ມາຣິອາໄດ້ເລືອກເອົາສ່ິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດນັ້ນ ເຊິ່ງຈະຍົກເອົາໄປຈາກນາງບໍ່ໄດ້.”

11

¹ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງອະທິຖານຢູ່ທີ່ແຫ່ງຫນຶ່ງ ສາວົກຂອງພຣະອົງຄົນຫນຶ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍສອນພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ອະທິຖານເຫມືອນກັບທີ່ໂຢຮັນໄດ້ສອນພວກລູກສິດຂອງເພິ່ນດວ້ຍ.”

²ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກເພິ່ນວ່າ, “ເມື່ອພວກທ່ານອະທິຖານຈົ່ງກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າແດ່ພຣະບິດາເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ເຄົາຣົບບູຊາ ຂໍໃຫ້ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະອົງມາຕັ້ງຢູ່.

³ຂໍຊົງໂຜດປຣະທານອາຫານປະຈຳວັນໃຫ້ແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍ.⁴ຂໍຊົງໂຜດຍົກໂທດຄວາມຜິດບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ເຫມືອນທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍຍົກໂທດແກ່ທຸກຄົນ ທີ່ເຮັດຜິດຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍນັ້ນ. ຂໍຢ່າຊົງນໍາພວກຂ້ານ້ອຍ ເຂົ້າໄປໃນການທົດລອງ’.”

⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, “ຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານມີມິດສະຫາຍຄົນຫນຶ່ງ ແລະໄປຫາມິດສະຫາຍນັ້ນໃນເວລາທ່ຽງຄືນແລະເວົ້າວ່າ ‘ສະຫາຍເອີຍ, ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຢືມເຂົ້າຈີ່ຈັກສາມກ້ອນແດ່.⁶ເພາະເພື່ອນຄົນຫນຶ່ງຂອງເຮົາເດີນທາງຈາກບ່ອນອື່ນມາແວ່ເຮົາແລະເຮົາບໍ່ໄດ້ກຽມອັນໃດຈະສູ່ເພິ່ນກິນ’.⁷ຝ່າຍມິດສະຫາຍທີ່ຢູ່ຂ້າງໃນຈະຕອບອອກມາວ່າ, ‘ຢ່າລົບກວນເຮົາເທາະປະຕູກໍອັດແລ້ວ, ພວກລູກຂອງເຮົາກໍນອນຢູ່ກັບເຮົາຫມົດແລ້ວ, ເຮົາລຸກຂຶ້ນເອົາເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ເຈົ້າບໍ່ໄດ້’.⁸ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ລຸກຂຶ້ນເອົາໃຫ້ເພາະການເປັນເພື່ອນກັນກໍຕາມ ແຕ່ຖ້າເພາະເຫັນແກ່ການດື້ຂໍຢ່າງບໍ່ລະອາຍ ເພິ່ນກໍຈະລຸກຂຶ້ນແລະເອົາເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ທ່ານເທົ່າທີ່ທ່ານຕ້ອງການ.

⁹ແລະເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ຈົ່ງຫມັ່ນຂໍ ແລ້ວຈະຊົງປຣະທານໃຫ້ ຈົ່ງຫມັ່ນຊອກແລ້ວຈະພົບ ຈົ່ງຫມັ່ນເຄາະແລ້ວຈະຊົງໄຂໃຫ້.¹⁰ເພາະວ່າທຸກຄົນທີ່ຫມັ່ນຂໍກໍໄດ້ຮັບ ທຸກຄົນທີ່ຫມັ່ນຊອກຫາກໍໄດ້ພົບ ແລະທຸກຄົນທີ່ຫມັ່ນເຄາະກໍຈະເປີດໃຫ້ແກ່ເຂົາ.

¹¹ມີພໍ່ຄົນໃດໃນພວກທ່ານ ຖ້າລູກຂໍປາຈະເອົາງູໃຫ້ລູກແທນປາບໍ?¹²ຫລືເມື່ອລູກຂໍໄຂ່ ທ່ານຈະເອົາແມງງອດໃຫ້ລູກ?¹³ເຫດສັນນັ້ນຖ້າທ່ານທັງຫລາຍເອງຜູ້ເປັນຄົນຊົ່ວ ຍັງຮູ້ຈັກເອົາຂອງດີໃຫ້ແກ່ລູກຂອງຕົນ ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກຈັກເທົ່າໃດ ພຣະບິດາເຈົ້າຜູ້ຊົງສະຖິດໃນສະຫວັນຈະປຣະທານພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຂໍຈາກພຣະອົງ?"

¹⁴ຫລັງຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍອອກ ເປັນຜີໃບ້. ເມື່ອຜີນັ້ນຖືກຂັບໄລ່ອອກແລ້ວຊາຍທີ່ເປັນຄົນໃບ້ກໍເລີ່ມປາກໄດ້, ປະຊາຊົນກໍປະຫລາດໃຈ.¹⁵ແຕ່ບາງຄົນໃນຫມູ່ນັ້ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຜູ້ນີ້ຂັບໄລ່ຜີອອກໄດ້ໂດຍໃຊ້ອຳນາດຂອງເບເອນເຊບູນຊຶ່ງເປັນນາຍຂອງພວກຜີຮ້າຍ.

¹⁶ສ່ວນຄົນອື່ນຢາກຈະທົດລອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະຖາມຫາຫມາຍສຳຄັນຈາກຟ້າສະຫວັນ.¹⁷ແຕ່ພຣະອົງຊົງຊາບຄວາມຄຶດຂອງເຂົາຈິ່ງຊົງກ່າວວ່າ, “ທຸກອານາຈັກທີ່ແຕກແຍກກັນແລ້ວກໍຄົງຈິບຫາຍ, ຄອບຄົວທີ່ແຕກແຍກກັນ ແລ້ວກໍຈະຕັ້ງຢູ່ບໍ່ໄດ້."

¹⁸ຖ້າຊາຕານແຕກແຍກກັນເອງ ອານາຈັກຂອງມັນຈະຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະທ່ານທັງຫລາຍເວົ້າວ່າເຮົາຂັບໄລ່ຜີອອກໂດຍເບເອນເຊບູນ.¹⁹ຖ້າເຮົາຂັບໄລ່ຜີອອກໂດຍເບເອນເຊບູນນັ້ນ, ພວກສາວົກຂອງທ່ານທັງຫລາຍເຄີຍຂັບມັນອອກດ້ວຍອຳນາດຂອງຜູ້ໃດ? ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ, ພວກສາວົກຈະຕັດສິນພິພາກສາພວກທ່ານ.²⁰ແຕ່ຖ້າເຮົາຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍມາເຖິງພວກທ່ານແລ້ວ.

²¹ເມື່ອຊາຍທີ່ແຂງແຮງຖືອາວຸດຄົບຖ້ວນເຝົ້າເຮືອນຂອງຕົນຢູ່ ສິ່ງຂອງທັງຫມົດຂອງລາວກໍປອດພັຍ.²²ແຕ່ເມື່ອຊາຍທີ່ແຂງແຮງກວ່າເອົາຊະນະຄົນນັ້ນໄດ້, ຄົນແຂງແຮງກວ່າຈະຍຶດເອົາອາວຸດໄປຈາກເຂົາ ແລະລັກເອົາຊັບສົມບັດຂອງເຂົາໄປເສັຍ.²³ຜູ້ໃດບໍ່ຢູ່ຝ່າຍເຮົາ ກໍຕໍ່ສູ້ກັບເຮົາ ແລະຜູ້ໃດບໍ່ໂຮມເຂົ້າກັບເຮົາກໍເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ແຕກກະຈາຍໄປ.

²⁴“ເມື່ອຜີຖ່ອຍຮ້າຍອອກຈາກຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ມັນກໍເດີນທາງຜ່ານໄປໃນບ່ອນກັນດານເພື່ອຊອກຫາບ່ອນເຊົາເມື່ອຍ, ເມື່ອຫາບໍ່ພົບ ມັນຈິ່ງເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາຈະກັບຄືນໄປຍັງເຮືອນຂອງເຮົາທີ່ເຮົາໄດ້ອອກມານັ້ນ.²⁵ເມື່ອຜີນັ້ນກັບມາແລະເຫັນວ່າເຮືອນນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ສະອາດດີແລະຕົກແຕ່ງໄວ້ແລ້ວ.²⁶ເມື່ອນັ້ນມັນຈິ່ງໄປຮັບເອົາຜີອື່ນອີກເຈັດໂຕຮ້າຍກວ່າມັນເອງ ແລະກໍເຂົ້າໄປອາໄສຢູ່ເຮືຶນຫລັງນັ້ນ ແລະໃນທີ່ສຸດ ຊາຍຄົນນັ້ນກໍຕົກຢູ່ໃນສະພາບຮ້າຍກວ່າຕອນຕົ້ນ.”

²⁷ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນຢູ່ ກໍມີຍິງສາວຄົນຫນຶ່ງໃນຫມູ່ປະຊາຊົນຮ້ອງທູນພຣະອົງວ່າ, “ທ້ອງຂອງຍິງທີ່ໃຫ້ກຳເນີດທ່ານແລະເຕົ້ານົມທີ່ລຽ້ງທ່ານນັ້ນກໍເປັນສຸກ.”²⁸ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນເລີຍ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຟັງພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຖືຮັກສາພຣະທັມໄວ້ຕ່າງຫາກທີ່ເປັນສຸກ.”

²⁹ເມື່ອປະຊາຊົນເລີ່ມມາໂຮມກັນຫນາແຫນ້ນຂຶ້ນ ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຄົນໃນຍຸກນີ້ເປັນຍຸກທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ເຂົາສະແຫວງຫາຫມາຍສຳຄັນ ແຕ່ຈະບໍ່ມີຫມາຍສຳຄັນອັນໃດເປີດເຜີຍໃຫ້ແກ່ເຂົາ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຫມາຍສຳຄັນເລື່ອງໂຢນາ.³⁰ເຫມືອນກັບທີ່ໂຢນາໄດ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນແກ່ຊາວເມືອງນີເນເວ, ດັ່ງນັ້ນ ບຸດມະນຸດຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນແກ່ຄົນໃນຍຸກນີ້.

³¹ຣາຊີນີແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະລຸກຂຶ້ນໃນການພິພາກສາພ້ອມກັບຜູ້ຊາຍໃນຍຸກນີ້ ແລະລົງໂທດຄົນໃນຍຸກນີ້ ເພາະນາງໄດ້ມາແຕ່ທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ ເພື່ອຈະຟັງຄຳສັ່ງສອນທີ່ມີສະຕິປັນຍາຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ ແລະ ເບິ່ງແມ! ຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າກະສັດໂຊໂລໂມນກໍຢູ່ທີ່ນີ້.

³²ຊາວເມືອງນີເນເວຈະຢືນຂຶ້ນໃນວັນພິພາກສາພ້ອມກັບຄົນໃນຍຸກນີ້ ແລະຈະກ່າວໂທດຄົນໃນຍຸກນີ້ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ເພາະການປະກາດຂອງໂຢນາ ແລະເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໂຢນາກໍຢູ່ທີ່ນີ້.

³³ບໍ່ຫ່ອນມີຜູ້ໃດ, ເມື່ອໄຕ້ໂຄມແລ້ວຈະຕັ້ງໄວ້ໃນຕູ້ທີ່ລັບມືດ ຫລືເອົາບຸງມາກວບໄວ້ ແຕ່ເຄີຍຕັ້ງໄວ້ເທິງເຄື່ອງຮອງຕີນໂຄມ ເພື່ອຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາຈະໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງ.³⁴ຕາຂອງທ່ານເປັນດວງສະຫວ່າງຂອງຮ່າງກາຍ ເມື່ອຕານັ້ນດີຮ່າງກາຍຂອງທ່ານກໍສະຫວ່າງໄປເຫມືອນກັນ, ແຕ່ເມື່ອຕາຂອງທ່ານມືດໄປ ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານກໍຈະມືດໄປເຫມືອນກັນ.³⁵ເຫດສັນນັ້ນ ຈົ່ງຣະວັງຢ່າໃຫ້ແສງສະຫວ່າງທີ່ມີຢູ່ໃນທ່ານມືດໄປ.³⁶ຖ້າຮ່າງກາຍຂອງທ່ານທຸກສ່ວນເຕັມດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງ ທັງຕົວກໍຈະສະຫວ່າງໄປດ້ວຍຮ່າງກາຍຂອງທ່ານທັງຫມົດຈະເປັນເຫມືອນແສງໂຄມໄຟນັ້ນ ທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງແກ່ທ່ານ.”

³⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວສຳເລັດແລ້ວ ມີຟາຣີຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງໄດ້ທູນເຊີນພຣະອົງໄປຮັບປະທານອາຫານທີ່ເຮືອນຂອງຕົນ ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປເຖິງແລະຊົງນັ່ງອີງຕົວລົງ.³⁸ຟາຣີຊາຍຜູ້ນັ້ນກໍປະຫລາດໃຈ ທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ລ້າງມືກ່ອນຈະຮັບປະທານອາຫານແລງ.

³⁹ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ບັດນີ້, ເຈົ້າພວກຟາຣີຊາຍ, ເຈົ້າລ້າງຖ້ວຍຊາມໃຫ້ສະອາດແຕ່ຂ້າງນອກ ແຕ່ຂ້າງໃນຕົວເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂລບແລະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.⁴⁰ໂອ ຄົນໂງ່ເອີຍ! ຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງຂ້າງນອກກໍໄດ້ສ້າງຂ້າງໃນເຫມືອນກັນບໍ່ແມ່ນບໍ?⁴¹ຈົ່ງບໍຣິຈາກແກ່ຄົນທຸກຍາກດ້ວຍສິ່ງຊຶ່ງຢູ່ຂ້າງໃນ ແລ້ວທຸກສິ່ງກໍຈະສະອາດສຳລັບພວກທ່ານ.

⁴²ແຕ່ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກຟາຣີຊາຍ ພວກເຈົ້າຖວາຍຫນຶ່ງສ່ວນສິບໃນເຄື່ອງປູກຕາມຣະດູການແກ່ພຣະເຈົ້າຄືຜັກກ້ານກ່ຳ ຜັກແພວ, ແລະຜັກອື່ນໆ ຈາກສວນ ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ລະເລີຍຄວາມຍຸດຕິທັມແລະຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະປະຕິບັດຢ່າງຄົນທີ່ມີຄວາມຍຸດຕິທັມແລະຮັກພຣະເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ບົກພ່ອງໃນການເຮັດສິ່ງອື່ນໆດ້ວຍ.

⁴³ແຕ່ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ພວກຟາຣີຊາຍ ພວກເຈົ້າມັກບ່ອນນັ່ງອັນມີກຽດໃນໂຮງທັມະສາລາ ແລະມັກໃຫ້ຄົນຄຳນັບໃຫ້ກຽດໃນຕະຫລາດ.⁴⁴ວິບັດແກ່ພວກເຈົ້າ, ເຫມືອນຂຸມຝັງສົບທີ່ຄົນທັງຫລາຍກໍທຽວຜ່ານໄປມາໂດຍບໍ່ຮູ້ ເພາະບໍ່ໄດ້ຕິດປ້າຍບອກໄວ້.”

⁴⁵ແລ້ວມີຄົນຫນຶ່ງໃນທັມະບັນດິດ ຕອບພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ທ່ານກຳລັງຫມິ່ນປະຫມາດພວກເຮົາເຫມືອນກັນ.”⁴⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ແຕ່ວິບັດຈະມີແກ່ພວກເຈົ້າເຫມືອນກັນ, ພວກທັມະບັນດິດ ພວກເຈົ້າເອົາພາຣະທີ່ຫນັກຫນາມາວາງໃສ່ບ່າຂອງຜູ້ອື່ນ, ແຕ່ສ່ວນພວກເຈົ້າເອງ, ແມ່ນແຕ່ນິ້ວມືດຽວກໍບໍ່ແຕະພາຣະນັ້ນ.

⁴⁷ວິບັດແກ່ພວກເຈົ້າ, ທີ່ມັກສ້າງອຸບໂມງເທິງຫລຸມຝັງສົບຂອງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ທີ່ພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າໄດ້ຂ້າພວກເຂົາ.⁴⁸ພວກເຈົ້າໄດ້ເປັນພະຍານແລະເຫັນດີກັບບັນພະບຸດຣຸດຂອງພວກເຈົ້າ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຂ້າພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ສ້າງອຸບໂມງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

⁴⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຈິ່ງຊົງກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຈະໃຊ້ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມແລະອັກຄະສາວົກໄປຫາພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະຂ້າບາງຄົນແລະຂົ່ມເຫັງບາງຄົນ.⁵⁰ຄົນໃນຍຸກນີ້ຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ໃນເລືອດຂອງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມແລະອັກຄະສາວົກເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ໄຫລອອກຕັ້ງແຕ່ແຮກສ້າງໂລກ.⁵¹ຕັ້ງແຕ່ເລືອດຂອງອາເບັນຈົນເຖິງເລືອດຂອງຊາຂາຣີຢາ ຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າທີ່ແທ່ນບູຊາແລະທີ່ລີ້ລັບ. ຈິງແທ້, ເຮົາບອກເຈົ້າໃນເລື່ອງນີ້ ເພາະຄົນໃນຍຸກນີ້ຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ.

⁵²ວິບັດແກ່ພວກເຈົ້າ, ທັມະບັນດິດຂອງຄົນຍິວ ເພາະທ່ານໄດ້ເອົາກະແຈແຫ່ງຄວາມຮູ້ນັ້ນໄປເສັຍ ພວກເຈົ້າເອງກໍບໍ່ເຂົ້າໄປແລະຄົນທີ່ຢາກເຂົ້າໄປ ພວກເຈົ້າກໍປິດເສັຍຈາກເຂົາ.”

⁵³ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດອອກຈາກທີ່ນັ້ນ, ພວກທັມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ໂຈມຕີແລະໂຕ້ຖຽງກັບພຣະອົງອີກຫລາຍເລື່ອງ.⁵⁴ຫວັງຈະໃຫ້ພຣະອົງຕິດກັບດັກຈາກຄຳເວົ້າຂອງພຣະອົງ.

12

¹ໃນເວລານັ້ນ ມີປະຊາຊົນຫລາຍພັນຄົນມາເຕົ້າໂຮມກັນ ຫລາຍຈົນພວກເຂົາບຽດຢຽບກັນ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕັ້ງຕົ້ນກ່າວກັບພວກສາວົກວ່າ, “ຈົ່ງຣະວັງເຊື້ອແປ້ງຂອງພວກຟາຣີຊາຍ ຄືຄວາມຫນ້າຊື່ໃຈຄົດຂອງພວກເຂົາ.

²ບໍ່ມີຄວາມລັບໃດປົກບັງໄວ້ທີ່ຈະບໍ່ເປີດເຜີຍ ຫລືສິ່ງລັບທີ່ບໍ່ປະກົດໃຫ້ຮູ້.³ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດທີ່ທ່ານເວົ້າໃນບ່ອນມືດ ກໍໄດ້ຍິນໃນບ່ອນແຈ້ງ ແລະສິ່ງທີ່ພວກທ່ານຊີ່ມໃສ່ຫູໃນຫ້ອງຊັ້ນໃນ ກໍຈະຕ້ອງປ່າວປະກາດເທິງຫລັງຄາເຮືອນ.

⁴ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍທີ່ເປັນມິດສະຫາຍຂອງເຮົາວ່າ, ຢ່າຢ້ານຜູ້ທີ່ຂ້າໄດ້ແຕ່ຮ່າງກາຍ ແລະບໍ່ສາມາດທີ່ຈະເຮັດອັນໃດໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.⁵ແຕ່ເຮົາຢາກຈະເຕືອນໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ວ່າຄວນຢ້ານຜູ້ໃດ. ຈົ່ງຢ້ານຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າຊຶ່ງພາຍຫລັງມີອຳນາດທີ່ຈະຖິ້ມທ່ານລົງໃນນະຣົກໄດ້, ນັ້ນແຫລະ ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ຈົ່ງຢ້ານຜູ້ນັ້ນ.

⁶ນົກຈອກຫ້າໂຕເຂົາຂາຍສອງອັດບໍ່ແມ່ນບໍ? ແລະນົກນັ້ນ, ແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວກໍບໍ່ຢູ່ນອກສາຍຕາຂອງພຣະເຈົ້າ.⁷ແມ່ນແຕ່ເສັ້ນຜົມເທິງຫົວຂອງທ່ານກໍຊົງນັບໄວ້ແລ້ວທຸກເສັ້ນ ຢ່າຊູ່ຢ້ານເລີຍ. ພວກທ່ານກໍປະເສີດກວ່ານົກຈອກຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

⁸ເຮົາບອກແກ່ທ່ານວ່າ ທຸກຄົນທີ່ຍອມຮັບເຮົາຕໍ່ຫນ້າມະນຸດ ບຸດມະນຸດກໍຈະຍອມຮັບຜູ້ນັ້ນຕໍ່ຫນ້າພວກເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າເຫມືອນກັນ.⁹ແຕ່ຜູ້ໃດຈະປະຕິເສດເຮົາຕໍ່ຫນ້າມະນຸດ ກໍຈະຖືກປະຕິເສດຕໍ່ຫນ້າພວກເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າເຫມືອນກັນ.¹⁰ຜູ້ໃດທີ່ຈະກ່າວຕໍ່ສູ້ບຸດມະນຸດຈະໄດ້ຮັບການອະພັຍ ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ກ່າວຄຳຫມິ່ນປະຫມາດຕໍ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ບໍ່ອາດຈະໂຜດອະພັຍໃຫ້ໄດ້.

¹¹ເມື່ອພວກເຂົານຳພວກທ່ານໄປຢູ່ຕໍ່ຫນ້າໃນທັມະສາລາ, ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ປົກຄອງແລະຜູ້ມີອຳນາດ, ຢ່າຄຶດອຸກໃຈວ່າຈະແກ້ຕົວຢ່າງໃດ ຫລືຈະເວົ້າຫຍັງ.¹²ເພາະໃນໂມງນັ້ນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຈະຊົງໂຜດສອນທ່ານໃນສິ່ງທີ່ຄວນຈະເວົ້າ.

¹³ຈາກນັ້ນ ມີບາງຄົນໃນຫມູ່ປະຊາຊົນໄດ້ທູນພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ຊ່ວຍບອກອ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍແບ່ງມໍຣະດົກໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແດ່.”¹⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ຊາຍເອີຍ, ໃຜໄດ້ຕັ້ງເຮົາໃຫ້ເປັນຜູ້ພິພາກສາຫລືເປັນຜູ້ແບ່ງປັນມໍຣະດົກໃຫ້ທ່ານ?”¹⁵ແລະພຣະອົງບອກພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຣະວັງຮັກສາຕົນໄວ້ໃຫ້ເວັ້ນຈາກການໂລບທຸກຢ່າງ ເພາະຊີວິດຂອງມະນຸດບໍ່ຂຶ້ນຢູ່ກັບຊັບສົມບັດອັນອຸດົມສົມບູນຂອງຕົນ.”

¹⁶ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງບອກກັບພວກເຂົາດ້ວຍຄຳອຸປະມາວ່າ, “ມີເສດຖີຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຜົນຜະລິດຈຳນວນຫລາຍ.¹⁷ແລະລາວຄຶດກັບຕົນເອງວ່າ ‘ເຮົາຈະເຮັດແນວໃດດີ ເພາະບໍ່ມີບ່ອນຈະເກັບຜົນລະປູກຂອງເຮົາແລ້ວ?’¹⁸ເພິ່ນຈິ່ງເວົ້າວ່າ ‘ສິ່ງທີ່ເຮົາຈະເຮັດຄືດັ່ງນີ້ ເຮົາຈະມ້າງເລົ້າທັງຫລາຍອອກແລະຈະສ້າງຫລັງໃຫມ່ໃຫ້ໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ ແລ້ວເຮົາຈະຮວບຮວມເຂົ້າ ແລະສິ່ງຂອງທັງຫມົດຂອງເຮົາໄວ້ທີ່ນັ້ນ.¹⁹ເຮົາຈະເວົ້າແກ່ຈິດໃຈຂອງເຮົາວ່າ, “ຈິດໃຈເອີຍ, ເຈົ້າມີເຂົ້າຂອງເກັບໄວ້ໃຊ້ໄດ້ອີກຫລາຍປີ. ຈົ່ງພັກຢູ່ສະບາຍ, ກິນແລະດື່ມດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີສະຫນຸກສະຫນານເທາະ’.”

²⁰ແຕ່ພຣະເຈົ້ກ່າວແກ່ລາວວ່າ ‘ໂອຄົນໂງ່ເອີຍ, ໃນຄືນວັນນີ້ເຂົາຈະເອີ້ນເອົາຈິດໃຈຂອງເຈົ້າໄປຈາກເຈົ້າ ແລ້ວສິ່ງຂອງທັງຫລາຍທີ່ເຈົ້າຈັດແຈ່ງໄວ້ນັ້ນຈະຕົກເປັນຂອງໃຜ?’.²¹ນັ້ນກໍເຫມືອນຄົນທີ່ທ້ອນໂຮມຊັບສົມບັດໄວ້ສຳລັບຕົນເອງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຮັ່ງມີຕໍ່ພຣະຈົ້າ.”

²²ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຢ່າກະວົນກະວາຍເຖິງຊີວິດວ່າຈະກິນຫຍັງ ຫລືເຖິງຮ່າງກາຍວ່າຈະນຸ່ງຫົ່ມຫຍັງ?²³ເພາະຊີວິດກໍມີຄ່າກວ່າອາຫານ ແລະຮ່າງກາຍກໍມີຄ່າກວ່າເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ.

²⁴ຈົ່ງພິຈາຣະນາເບິ່ງຝູງກາ ມັນບໍ່ໄດ້ຫວ່ານຫລືກ່ຽວ, ມັນບໍ່ມີເລົ້າຫລືບ່ອນເກັບເຄື່ອງ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຍັງຊົງລ້ຽງພວກມັນ ພວກທ່ານປະເສີດກວ່ານົກເຫົ່ລານັ້ນ.²⁵ແລະມີຄວາມກະວົນກະວາຍໃດ ທີ່ອາດຕໍ່ຊີວິດໃຫ້ຍາວອອກໄປຈັກສອກຫນຶ່ງໄດ້?²⁶ຖ້າສິ່ງເລັກນ້ອຍທ່ານຍັງເຮັດບໍ່ໄດ້ ເຫດໃດທ່ານຈິ່ງກະວົນກະວາຍເຖິງສິ່ງອື່ນໆ ອີກ?

²⁷ຈົ່ງພິຈາຣະນາເບິ່ງດອກລີລີ່ວ່າມັນເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງໃດ ມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດການ, ມັນບໍ່ໄດ້ເຂັນຝ້າຍ ແຕ່ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ເຖິງແມ່ນກະສັດໂຊໂລໂມນເມື່ອບໍຣິບູນດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີ ກໍບໍ່ໄດ້ທົງເຄື່ອງງາມທໍ່ດອກໄມ້ນີ້ດອກຫນຶ່ງ.²⁸ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງຕົກແຕ່ງຫຍ້າທີ່ທົ່ງນາຢ່າງນັ້ນຊຶ່ງເປັນຢູ່ວັນນີ້ ແລະມື້ອື່ນຕ້ອງຖິ້ມໃສ່ເຕົາໄຟເສັຍ ພຣະອົງຈະບໍ່ຕົກແຕ່ງພວກທ່ານຫລາຍກວ່ານັ້ນເທົ່າໃດ? ໂອ ທ່ານຜູ້ມີຄວາມເຊື່ອຫນ້ອຍເອີຍ.

²⁹ຢ່າສະແຫວງຫາວ່າຈະກິນຫຍັງ, ແລະຈະດື່ມຫຍັງ, ແລະຢ່າກະວົນກະວາຍ.³⁰ເພາະບັນດາປະຊາຊາດທົ່ວໂລກຊອກຫາສິ່ງຂອງທັງປວງນີ້ ແລະພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກທ່ານກໍຊົງຊາບແລ້ວວ່າທ່ານຕ້ອງການສິ່ງເຫລົ່ານີ້.

³¹ແຕ່ຈົ່ງສະແຫວງຫາຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ພຣະອົງຈະຊົງເພີ່ມເຕີມໃຫ້ທ່ານ.³²ຢ່າຊູ່ຢ້ານເລີຍ ຝູງແກະນ້ອຍເອີຍ, ເພາະພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກທ່ານຊົງພໍພຣະທັຍຈະປຣະທານຣາຊະອານາຈັກໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ.

³³ຈົ່ງຂາຍຊັບສົມບັດຂອງທ່ານແລະແຈກຈ່າຍໃຫ້ກັບຄົນຍາກຈົນ. ຈົ່ງເຮັດຖົງເງິນອັນບໍ່ຮູ້ເກົ່າໄວ້ສຳລັບຕົນ ຄືຊັບສົມບັດໃນສະຫວັນຊຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກຫມົດ ບ່ອນທີ່ໂຈນເຂົ້າໄປໃກ້ບໍ່ໄດ້ແລະບ່ອນທີ່ມອດທຳລາຍບໍ່ໄດ້.³⁴ເພາະວ່າຊັບສົມບັດຂອງທ່ານຢູ່ທີ່ໃດ ໃຈຂອງທ່ານກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

³⁵ຈົ່ງຮັດແອວເສື້ອຄຸມຂອງທ່ານໄວ້ ແລະໄຕ້ໂຄມຂອງທ່ານໃຫ້ສະຫວ່າງຢູ່ສະເຫມີ.³⁶ແລະຈົ່ງເປັນເຫມືອນກັບຄົນທີ່ຄອຍເຈົ້ານາຍຂອງຕົນກັບມາຈາກການສະຫລອງແຕ່ງງານ ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້ານາຍກັບມາແລະເຄາະປະຕູແລ້ວ ພວກເຂົາຈະໄຂໃຫ້ກັບເຈົ້ານາຍໃນທັນທີ.

³⁷ພຣະພອນຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ເຫລົ່ານີ້ຊຶ່ງນາຍກັບມາແລະພົບວ່າພວກເຂົາກຳລັງຄອຍຖ້າຢູ່. ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ, ນາຍຈະຮັດແອວຂອງຕົນໄວ້ແລະໃຫ້ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ນັ່ງຮ່ວມໂຕະອາຫານ ແລະເພິ່ນຈະມາບົວຣະບັດເຂົາ.³⁸ຖ້າເຈົ້ານາຍເຂົ້າມາໃນຕອນທຽ່ງຄືນຫລືຂ້ອນແຈ້ງ ແລະເຫັນວ່າພວກຮັບໃຊ້ຕຽມພ້ອມຢູ່ ພຣະພອນຈິ່ງມີແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ເຫລົ່ານັ້ນ

³⁹ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຖ້າເຈົ້າຂອງເຮືອນໄດ້ຮູ້ກ່ອນວ່າໂຈນຈະມາໃນໂມງໃດ, ຕົນຈະບໍ່ປະໃຫ້ໂຈນເຈາະເຂົ້າເຮືອນໄດ້.⁴⁰ພວກເຈົ້າກໍເຫມືອນກັນຈົ່ງຕຽມພ້ອມຢູ່ສະເຫມີ ເພາະໃນໂມງທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຄາດຄິດນັ້ນ ບຸດມະນຸດຈະສະເດັດມາ.

⁴¹ເປໂຕຈິ່ງທູນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອີຍ, ພຣະອົງກຳລັງບອກຄຳອຸປະມານີ້ແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ ຫລືແກ່ຄົນທຸກຄົນ?”⁴²ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ໃຜເປັນຜູ້ຈັດການທີ່ສັດຊື່ແລະມີສະຕິປັນຍາ ທີ່ນາຍໄດ້ຕັ້ງໃຫ້ເປັນໃຫຍ່ເຫນືອຄົນໃຊ້ອື່ນໆ ເພື່ອແຈກຈ່າຍສ່ວນແບ່ງອາຫານໃຫ້ຕາມເວລາ?⁴³ພຣະພອນມີແກ່ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນ ຜູ້ທີ່ເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາພົບວ່າກຳລັງເຮັດຢ່າງນັ້ນຢູ່ເມື່ອເຈົ້ານາຍເຂົ້າມາ.⁴⁴ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ເຈົ້ານາຍຈະຕັ້ງຜູ້ນັ້ນໃຫ້ດູແລຊັບສົມບັດທັງຫມົດທີ່ມີຢູ່.

⁴⁵ແຕ່ຖ້າຄົນຮັບໃຊ້ຄິດວ່າ‘ນາຍຂອງເຮົາຈະກັບມາຊ້າ’ ແລ້ວກໍຕັ້ງຕົ້ນທຸບຕີພວກຄົນໃຊ້ຊາຍຍິງ ທັງກິນແລະດື່ມຈົນເມົາ.⁴⁶ເຈົ້າ ນາຍຂອງຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນກັບມາໃນວັນທີ່ເຂົາບໍ່ຄາດຄິດ, ແລະໃນໂມງທີ່ເຂົາບໍ່ຮູ້. ຜູ້ເປັນນາຍຈະຜ່າມັນໃຫ້ເປັນຕ່ອນໆ, ແລະໃຫ້ເຂົາໄປຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຫນຶ່ງກັບຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ.

⁴⁷ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນ ທີ່ຮູ້ເຖິງຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້ານາຍຂອງຕົນແລະບໍ່ໄດ້ຕຽມຕົວໄວ້ ຫລືບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້ານາຍສຳເລັດ ຈະຕ້ອງຖືກຂ້ຽນຕີຢ່າງຫນັກ.⁴⁸ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ ແລະໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ສົມຄວນຖືກຂ້ຽນຕີ ກໍຈະຖືກຂ້ຽນຫນ້ອຍ ຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຫລາຍກໍຈະທວງເອົາຈາກຜູ້ນັ້ນຫລາຍ ສ່ວນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຝາກໄວ້ຫລາຍເພິ່ນຈະທວງເອົາຈາກຜູ້ນັ້ນຫລາຍເຊັ່ນກັນ.

⁴⁹ເຮົາມາເພື່ອໂຍນໄຟລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະ ໄຟທີ່ເຮົາປາຖນາກໍໄດ້ຖືກຈູດໃຫ້ລຸກແລ້ວ.⁵⁰ແຕ່ເຮົາຈະຕ້ອງຮັບບັບຕິສະມາຢ່າງຫນຶ່ງທີ່ທໍຣະມານ ແລະຕ້ອງເຈັບປວດຈົນກວ່າຈະສຳເລັດ.

⁵¹ພວກທ່ານຄິດວ່າເຮົາມາເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມສະຫງົບສຸກໃນໂລກບໍ? ບໍ່ແມ່ນດອກ ເຮົານຳຄວາມແຕກແຍກມາໃຫ້ຕ່າງຫາກ.⁵²ຕັ້ງແຕ່ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ຄອບຄົວຫນຶ່ງທີ່ມີຫ້າຄົນໃນເຮືອນດຽວຈະແຕກແຍກກັນຄື ສາມຄົນຈະຕໍ່ສູ້ສອງຄົນ ແລະສອງຄົນຈະຕໍ່ສູ້ກັບຄົນສາມຄົນ.⁵³ພວກເຂົາຈະຖືກແບ່ງແຍກກັນ, ພໍ່ຈະຕໍ່ສູ້ກັບລູກຊາຍແລະລູກຊາຍຈະຕໍ່ສູ້ກັບພໍ່; ແມ່ຈະຕໍ່ສູ້ກັບລູກສາວແລະລູກສາວຈະຕໍ່ສູ້ກັບແມ່, ແມ່ຍ່າຈະຕໍ່ສູ້ລູກໃພ້ແລະລູກໃພ້ຈະຕໍ່ສູ້ແມ່ຍ່າ.”

⁵⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບປະຊາຊົນອີກວ່າ, “ເມື່ອທ່ານເຫັນເມກກຳລັງຂຶ້ນທາງທິດຕາເວັນຕົກ ທ່ານກໍເວົ້າທັນທີວ່າຝົນກຳລັງຈະຕົກ ແລະມັນກໍເປັນຢ່າງນັ້ນແທ້.⁵⁵ແລະເມື່ອລົມໄຕ້ກຳລັງພັດ ທ່ານເວົ້າວ່ານັ້ນຄືລົມຮ້ອນເອົ້າທີ່ກຳລັງແຜດເຜົາ, ແລະມັນກໍເປັນຢ່າງນັ້ນແທ້.⁵⁶ໂອ ຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ, ທ່ານຮູ້ສັງເກດຄວາມເປັນໄປທີ່ເກີດຂຶ້ນຂອງແຜ່ນດິນໂລກແລະທ້ອງຟ້າອາກາດ, ແຕ່ເພາະເຫດໃດພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ສັງເກດຄວາມເປັນໄປຂອງປະຈຸບັນນີ້ວ່າເປັນຢ່າງໃດ?

⁵⁷ເຫດໃດທ່ານຈິ່ງບໍ່ຕັດສີນວ່າສິ່ງໃດເປັນສິ່ງຖືກຕ້ອງດ້ວຍຕົວຂອງທ່ານເອງ?⁵⁸ເມື່ອເຈົ້າກັບໂຈດພາກັນໄປຫາຜູ້ປົກຄອງ ລະຫວ່າງທາງຈົ່ງພະຍາຍາມຫາຊ່ອງທາງປອງດອງກັນ, ເພື່ອວ່າໂຈດຈະບໍ່ລາກເຈົ້າເຂົ້າໄປຫາຕຸລາການ ແລະເພື່ອວ່າຕຸລາການຈະບໍ່ມອບເຈົ້າ ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າຫນ້າທີ່ແລະເຈົ້າຫນ້າທີ່ຈະບໍ່ຂັງເຈົ້າໄວ້ໃນຄຸກ.⁵⁹ເຮົາບອກແກ່ທ່ານວ່າ ທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ໃຊ້ຫນີ້ໃຫ້ຈົນຄົບ.

13

¹ໃນຂະນະນັ້ນ ມີລາງຄົນຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ເລົ່າສູ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຟັງເລື່ອງຊາວຄາລີເລ ທີ່ປີລາດໄດ້ເອົາເລືອດຂອງພວກເຂົາປົນກັບເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາເອງ.²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ທ່ານຄິດວ່າຊາວຄາລີເລເຫລົ່ານັ້ນເປັນຄົນບາບລື່ນກວ່າຊາວຄາລີເລພວກອື່ນໆ ທຸກຄົນ ເພາະວ່າພວກເຂົາທົນທຸກລຳບາກຢ່າງນີ້ບໍ?³ເຮົາບອກທ່ານວ່າ ບໍ່ແມ່ນດອກ ແຕ່ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ ພວກທ່ານກໍຈະຈິບຫາຍໄປເຊັ່ນດຽວກັນ.

⁴ຫລືຄົນທັງສິບແປດຄົນທີ່ຕາຍ ເພາະຖືກປ້ອມພັງລົງມາທັບພວກເຂົາໃນຊີໂລອາມ ທ່ານຄຶດວ່າພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນເປັນຄົນຜິດລື່ນກວ່າຄົນທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມບໍ?⁵ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ບໍ່ແມ່ນດອກ ແຕ່ຖ້າພວກທ່ານຫມົດທຸກຄົນບໍ່ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ ກໍຈະຈິບຫາຍໄປເຫມືອນກັນ.”

⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຄຳອຸປະມາວ່າ, ມີ“ຄົນຫນຶ່ງໄດ້ປູກຕົ້ນເດື່ອເທດໄວ້ໃນສວນອະງຸ່ນຂອງຕົນ ແລ້ວເຂົາມາຊອກຫາຫມາກເດື່ອໃນຕົ້ນນັ້ນ ແຕ່ກໍບໍ່ພົບເລີຍ.⁷ຊາຍຄົນນັ້ນຈິ່ງບອກກັບຄົນງານໃນສວນອະງຸ່ນນັ້ນວ່າ ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາມາຊອກຫາຫມາກເດື່ອໃນຕົ້ນນີ້ໄດ້ສາມປີແລ້ວ ແຕ່ກໍບໍ່ພົບເລີຍ ຈົ່ງປ້ຳຖິ້ມເສັຽ ຈະເອົາໄວ້ຮົກດິນລ້າເຮັດຫຍັງ?’

⁸ແຕ່ຄົນງານຕອບວ່າ ‘ຂໍປະມັນໄວ້ອີກຕື່ມປີຫນຶ່ງກ່ອນ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຂຸດດິນອ້ອມເອົາຝຸ່ນໃສ່.⁹ຖ້າມັນເກີດຫມາກປີຫນ້າກໍດີຢູ່, ແຕ່ຖ້າບໍ່ເກີດຫມາກຈິ່ງປ້ຳມັນຖິ້ມເສັຽ!'"

¹⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງສັ່ງສອນຢູ່ໃນທັມະສາລາ ບ່ອນຫນຶ່ງໃນວັນສະບາໂຕ.¹¹ເບິ່ງແມ, ມີຍິງຄົນຫນຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ນາງຖືກວິນຍານແຫ່ງຄວາມອ່ອນແອເຂົ້າສິງຢູ່ເຮັດໃຫ້ເຈັບປ່ວຍມາເປັນເວລາສິບແປດປີແລ້ວ ມັນເຮັດໃຫ້ນາງຫລັງກົ່ງຢືນຊື່ບໍ່ໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ.

¹²ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເຫັນນາງ ພຣະອົງຈິ່ງເອີ້ນນາງມາ ແລະຊົງບອກວ່າ, “ນາງເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຈາກຄວາມເຈັບປ່ວຍຂອງເຈົ້າແລ້ວ.”¹³ພຣະອົງຊົງຢຽດພຣະຫັດວາງໃສ່ນາງ, ທັນໃດນັ້ນຕົວນາງກໍຢຽດຊື່ ແລະນາງກໍສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ.¹⁴ແຕ່ນາຍທັມະສາລາບໍ່ພໍໃຈ ເພາະພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ດີພະຍາດໃນວັນສະບາໂຕ. ດັ່ງນັ້ນລາວຈິ່ງກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ມີຫົກວັນທີ່ຈັດໄວ້ສຳລັບເຮັດງານ ຈົ່ງມາຮັກສາໃຫ້ດີພະຍາດໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນເຖີດ, ແຕ່ຢ່າມາໃນວັນສະບາໂຕ.”

¹⁵ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ພວກຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ! ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ແກ້ງົວຫລືລໍຂອງຕົນ ຈູງອອກຈາກຄອກໄປກິນນ້ຳໃນວັນສະບາໂຕບໍ?¹⁶ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຍິງຄົນນີ້ເປັນລູກສາວຂອງອັບຣາຮາມ ທີ່ຊາຕານໄດ້ຜູກມັດໄວ້ໄດ້ສິບແປດປີແລ້ວ ບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໃຫ້ນາງພົ້ນຈາກເຄື່ອງຜູກມັດນີ້ໃນວັນສະບາໂຕບໍ?”

¹⁷ເມື່ອພຣະອົງກ່າວຄຳເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ ບັນດາຄົນທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະອົງກໍໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ ແຕ່ປະຊາຊົນທັງຫລາຍກໍພາກັນຊົມຊື່ນຍິນດີ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳທຸກສິ່ງທີ່ນ່າສັນຣະເສີນ.

¹⁸ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວອີກວ່າ, “ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເຫມືອນສິ່ງໃດ, ເຮົາຈະປຽບຣາຊະອານາຈັກນັ້ນກັບສິ່ງໃດ?¹⁹ກໍເປັນເຫມືອນແກ່ນຜັກກາດເມັດຫນຶ່ງ ທີ່ຄົນນຳໄປຫວ່ານໃນສວນຂອງຕົນ ມັນກໍງອກຂຶ້ນເປັນກົກໃຫຍ່ ແລະນົກປ່າກໍມາເຮັດຮັງອາໄສຢູ່ຕາມກິ່ງກ້ານຂອງມັນ.”

²⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຕໍ່ອີກວ່າ, “ເຮົາຈະປຽບຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກັບສິ່ງໃດດີ?²¹ກໍປຽບເຫມືອນເຊື້ອແປ້ງທີ່ຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເອົາປົນໃສ່ໃນແປ້ງສາມຖັງ ຈົນແປ້ງນັ້ນຟູຂຶ້ນທັງຫມົດ.”

²²ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດໄປຕາມບ້ານເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງທາງທີ່ໄປສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຊົງສັ່ງສອນພວກເຂົາ.²³ບາງຄົນທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຈະພົ້ນນັ້ນມີພຽງແຕ່ຫນ້ອຍຄົນເທົ່ານັ້ນບໍ?” ພຣະອົງຈິ່ງຕອບພວກເຂົາວ່າ,²⁴“ຈົ່ງພຽນພະຍາຍາມທີ່ຈະເຂົ້າໄປທາງປະຕູຄັບແຄບ ເຮົາບອກທ່ານວ່າ ມີຫລາຍຄົນຈະພະຍາຍາມເຂົ້າໄປ ແຕ່ບໍ່ສາມາດທີ່ຈະເຂົ້າໄປໄດ້.

²⁵ໃນວັນຫນຶ່ງ ເມື່ອເຈົ້າຂອງເຮືອນລຸກຂຶ້ນແລະອັດປະຕູແລ້ວ, ພວກທ່ານທັງຫລາຍຢືນຢູ່ຂ້າງນອກຕັ້ງຕົ້ນເຄາະປະຕູວ່າ ‘ນາຍເອີຍ, ນາຍເອີຍ, ຂໍໄຂໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປຂ້າງໃນແດ່ທ້ອນ!’ ແລະເຈົ້າເຮືອນຈະຕອບພວກທ່ານວ່າ ‘ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກເຈົ້າ ຫລືບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າມາແຕ່ໃສ?’.²⁶ແລ້ວພວກທ່ານຈະຕອບວ່າ ‘ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນແລະດື່ມຕໍ່ຫນ້າທ່ານ ແລະທ່ານໄດ້ສັ່ງສອນໃນບ້ານເມືອງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ’.²⁷ຝ່າຍເຈົ້າຂອງເຮືອນນັ້ນຈະເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາບອກເຈົ້າວ່າ ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າເຈົ້າມາແຕ່ໃສ, ຈົ່ງຖອຍໄປຈາກເຮົາເສັຍເຈົ້າຄົນຊົ່ວ.’

²⁸ທີ່ນັ້ນຈະມີການຮ້ອງໄຫ້ແລະຂົບແຂ້ວຄຽ້ວຟັນ ເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ເຫັນອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະຢາໂຄບ ກັບບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ທຸກຄົນຢູ່ໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ສ່ວນທ່ານຈະຖືກໂຍນອອກໄປຂ້າງນອກ.²⁹ພວກເຂົາຈະມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ທິດຕາເວັນຕົກ, ທິດເຫນືອ, ທິດໃຕ້ ແລະພັກສະບາຍໃນຣາຊະອານາຂອງພຣະເຈົ້າ.³⁰ແລະເບິ່ງແມ! ຜູ້ທີ່ເປັນປາຍຈະກັບເປັນຕົ້ນ ແລະຜູ້ທີ່ເປັນຕົ້ນຈະກັບເປັນປາຍ.”

³¹ຫລັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ ມີພວກຟາຣີຊາຍລາງຄົນມາຫາແລະທູນພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປຈາກທີ່ນີ້ ເພາະກະສັດເຮໂຣດຊົງຢາກປະຫານຊີວິດທ່ານເສັຍ.”³²ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງໄປບອກຫມາຈິກຈອກໂຕນັ້ນວ່າ ‘ເບິ່ງແມ! ມື້ນີ້ແລະມື້ອື່ນເຮົາຈະຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກແລະເຮັດໃຫ້ດີພະຍາດ ແລ້ວວັນທີ່ສາມເຮົາຈະເຖິງທີ່ສຳເລັດຕາມເປົ້າຫມາຍຂອງເຮົາ'.³³ບໍ່ວ່າຈະເກີດຫຍັງຂື້ນກໍຕາມ, ເຮົາຈຳເປັນຈະຕ້ອງດຳເນີນຕໍ່ໄປມື້ນີ້, ມື້ອື່ນ, ແລະຕໍ່ໆໄປ, ເພາະການທີ່ຈະຂ້າຜູ້ປະກາດພຣະທັມໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເລື່ອງທີ່ຍອມຮັບບໍ່ໄດ້.

³⁴ເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ເຢຣູຊາເລັມເຈົ້າໄດ້ຂ້າບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ແລະເອົາຫີນຄວ່າງໃສ່ພວກຮັບໃຊ້ທີ່ໄດ້ສົ່ງມາເພື່ອເຈົ້າ. ຫລາຍເທື່ອແລ້ວທີ່ເຮົາປາຖນາຈະຮວບຮວມລູກຂອງເຈົ້າ ເຫມືອນກັບແມ່ໄກ່ຮວບຮວມລູກໄວ້ໃຕ້ປີກຂອງມັນ, ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຍິນຍອມໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ.³⁵ເບິ່ງແມ, ເຮືອນຂອງເຈົ້າຈະຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ຮົກຮ້າງ. ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນເຮົາອີກຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະບອກວ່າ, ‘ຂໍໃຫ້ທ່ານຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົ່ງຊົງພຣະຈະເຣີນ’.”

14

¹ໃນວັນສະບາໂຕເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຫລັງຫນຶ່ງຂອງພວກຫົວຫນ້າຟາຣີຊາຍ ເພື່ອຮັບປະທານອາຫານ, ທີ່ນັ້ນເຂົາກໍເຝົ້າເບິ່ງພຣະອົງຢ່າງໃກ້ຊິດ.²ເບິ່ງແມ, ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງເປັນພະຍາດທ້ອງມານຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ.³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມພວກຊ່ຽວຊານບັນຍັດຂອງຢິວແລະພວກຟາຣີຊາຍວ່າ, “ຖ້າເຮັດໃຫ້ດີພະຍາດໃນວັນສະບາໂຕ ຈະຖືກຕ້ອງຕາມພຣະບັນຍັດຫລືບໍ່?”

⁴ແຕ່ພວກເຂົາກໍມິດຢູ່. ດັ່ງນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງຈັບຕົວຊາຍທີ່ປ່ວຍເປັນພະຍາດນັ້ນ, ພຣະອົງຮັກສາເຂົາ ແລະປ່ອຍເຂົາກັບໄປ.⁵ພຣະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ມີຄົນໃດໃນພວກທ່ານມີລູກຄົນຫນຶ່ງ ຫລືງົວໂຕຫນຶ່ງຕົກນ້ຳສ້າງໃນວັນສະບາໂຕ ແລ້ວຈະບໍ່ຮີບຊ່ວຍລູກ ຫລືດຶງງົວນັ້ນອອກມາທັນທີບໍ?”⁶ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຈະຕອບພຣະອົງໃນເລື່ອງນີ້ໄດ້.

⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສັງເກດເຫັນພວກທີ່ຮັບເຊີນມານັ້ນເລືອກນັ່ງໃນບ່ອນທີ່ມີກຽດ ພຣະອົງຈິ່ງກ່າວຄຳອຸປະມາແກ່ເຂົາວ່າ.⁸“ເມື່ອຜູ້ໃດເຊີນທ່ານໄປໃນການກິນລ້ຽງສົມຣົດ ຈົ່ງຢ່າຊູ່ນັ່ງບ່ອນມີກຽດ ເພາະອາດຈະມີບາງຄົນທີ່ໄດ້ຮັບເຊີນຜູ້ມີກຽດຫລາຍກວ່າທ່ານອີກ.⁹ເມື່ອເຈົ້າພາບທີ່ໄດ້ເຊີນທ່ານທັງສອງມາເຖິງ ເຂົາຈະເວົ້າກັບທ່ານວ່າ, ‘ຂໍທ່ານລຸກຂຶ້ນຈາກທີ່ນັ່ງນີ້ເພື່ອໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງ’ ແລ້ວທ່ານກໍຈະຕ້ອງອັບອາຍ ເພາະຕ້ອງຍ້າຍໄປນັ່ງບ່ອນຕ່ຳທີ່ສຸດ.

¹⁰ແຕ່ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບເຊີນແລ້ວຈົ່ງໄປນັ່ງບ່ອນຕ່ຳທີ່ສຸດ ແລະເມື່ອເຈົ້າພາບມາເວົ້າກັບທ່ານວ່າ ‘ສະຫາຍເອີຍ, ຂໍເຊີນໄປນັ່ງບ່ອນສູງກວ່າເຖີດ’ ເມື່ອນັ້ນທ່ານກໍຈະໄດ້ຮັບກຽດຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງຫລາຍທີ່ນັ່ງຮ່ວມໂຕະດຽວກັນກັບທ່ານ.¹¹ເພາະທຸກຄົນທີ່ຍົກຕົວເອງຂຶ້ນຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ຖອຍລົງ ແຕ່ຜູ້ທີ່ຖ່ອມຕົວລົງຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ.”

¹²ພຣະເຢຊເຈົ້າກ່າວກັບຊາຍຄົນນັ້ນຜູ້ທີ່ເຊີນພຣະອົງວ່າ, “ເມື່ອທ່ານຈັດການກິນລ້ຽງຂຶ້ນຕອນກາງເວັນ ຫລືກາງຄືນກໍຕາມ, ຢ່າເຊີນບັນດາມິດສະຫາຍ, ຫລືພວກອ້າຍນ້ອງ, ຫລືບັນດາວົງຕະກູນ, ຫລືເພື່ອນບ້ານຜູ້ຮັ່ງມີ ຢ້ານວ່າເຂົາຈະເຊີນທ່ານກັບເປັນການຕອບແທນທ່ານ.

¹³ແຕ່ເມື່ອທ່ານຈັດການກິນລ້ຽງ, ຈົ່ງເຊີນຄົນຍາກຈົນ, ຄົນພິການ, ຄົນຂາເສັ້ງ, ຄົນຕາບອດ.¹⁴ແລ້ວທ່ານໄດ້ຮັບພຣະພອນ ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ມີອັນໃດຈະຕອບແທນທ່ານໄດ້ ແຕ່ທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຕອບແທນໃນວັນທີ່ຄົນຊອບທັມເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.”

¹⁵ເມື່ອຄົນຫນຶ່ງໃນທ່າມກາງພວກເຂົາທີ່ນັ່ງຮ່ວມໂຕະກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນຈິ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ພຣະພອນເປັນຂອງຄົນທີ່ຈະໄດ້ຮັບປະທານອາຫານໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”¹⁶ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບຜູ້ນັ້ນວ່າ, “ຊາຍຄົນຫນຶ່ງຈັດຕຽມງານກິນລ້ຽງຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເຊີນຫລາຍຄົນມາ.¹⁷ເມື່ອອາຫານແລງໄດ້ຖືກຈັດຕຽມໄວ້ພ້ອມແລ້ວ ເພິ່ນໄດ້ບອກຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຕົນໄປບອກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບເຊີນນັ້ນວ່າ ‘ເຊີນມາເຖີດ ເພາະທຸກສິ່ງຢ່າງຕຽມພ້ອມຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ’.

¹⁸ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍຕັ້ງຕົ້ນຫາຂໍ້ແກ້ຕົວ ຜູ້ທຳອິດເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາໄດ້ຊື້ນາໄວ້ຕອນຫນຶ່ງ ແລະເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງໄປເບິ່ງນານັ້ນ ຂໍອະພັຍທີ່ໄປຮ່ວມງານບໍ່ໄດ້’.¹⁹ແລະອີກຄົນຫນຶ່ງເວົ້າວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ຊື້ງົວໄວ້ຫ້າຄູ່ ແລະເຮົາຈະຕ້ອງໄປລ້ຽງງົວພວກນັ້ນ ຂໍໂທດທີ່ໄປຮ່ວມງານບໍ່ໄດ້’.²⁰ແລະອີກຄົນຫນຶ່ງເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາໄດ້ແຕ່ງງານມີເມັຽແລ້ວ ເຮົາບໍ່ສາມາດໄປຮ່ວມງານໄດ້’.

²¹ຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນຈິ່ງມາແລະເລົ່າເລື່ອງນີ້ໃຫ້ເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ, ແລ້ວເຈົ້ານາຍຂອງເຮືອນນັ້ນກໍໃຈຮ້າຍຫລາຍ ແລະສັ່ງຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນວ່າ ‘ຈົ່ງຮີບອອກໄປຕາມຖະຫນົນໃຫຍ່ແລະຮ່ອມນ້ອຍໃນເມືອງ ແລະພາຄົນຍາກຈົນ, ຄົນພິການ, ຄົນຕາບອດ, ແລະຄົນຂາເສັ້ງເຂົ້າມາທີ່ງານລ້ຽງ’.²²ແລ້ວຄົນຮັບໃຊ້ຈິ່ງມາບອກວ່າ ‘ນາຍເອີຍ, ສິ່ງທີ່ທ່ານສັ່ງຂ້ານ້ອຍກໍເຮັດແລ້ວ ແຕ່ຍັງມີບ່ອນວ່າງເປົ່າເຫລືອຢູ່’.

²³ເຈົ້ານາຍຄົນນັ້ນໄດ້ບອກຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນວ່າ ‘ຈົ່ງອອກໄປຕາມທາງຫລວງຕ່າງໆ ແລະຕາມເຂດນອກເມືອງ ແລະເກນຜູ້ຄົນໃຫ້ເຂົ້າມາ ເພື່ອເຮືອນຂອງເຮົາຈະບໍ່ມີທີ່ວ່າງ’.²⁴ເຮົາບອກເຈົ້າວ່າຈະບໍ່ມີຄົນໃດໃນພວກທີ່ໄດ້ຮັບເຊີນນັ້ນ ໄດ້ຊີມຣົດຊາດອາຫານຂອງເຮົາຈັກຄົນເລີຍ.”

²⁵ຕອນນີ້ປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍກຳລັງຕິດຕາມພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ພຣະອົງຈຶ່ງຫັນໄປກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ.²⁶“ຖ້າຜູ້ໃດມາຫາເຮົາແລະບໍ່ຊັງພໍ່ແມ່, ລູກເມັຽ, ອ້າຍນ້ອງຊາຍ-ຍິງ ກັບທັງຊີວິດຂອງຕົນເອງ, ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນສິດຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້.²⁷ຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ແບກໄມ້ກາງແຂນຂອງຕົນຕາມເຮົາມາ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນສາວົກຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້.

²⁸ເພາະວ່າມີຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານ ທີ່ປາຖນາຈະສ້າງຫໍສູງ ແລ້ວຈະບໍ່ນັ່ງລົງຄິດໄລ່ງົບຕົ້ນທຶນທີ່ຈະໃຊ້ເພື່ອສ້າງຫໍສູງນັ້ນໃຫ້ສຳເລັດກ່ອນຫລືບໍ່?²⁹ບໍ່ດັ່ງນັ້ນເມື່ອໄດ້ວາງຮາກລົງແລະບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໄດ້ ທຸກຄົນທີ່ເຫັນກໍຈະກ່າວເຍາະເຍີ້ຍວ່າ,³⁰‘ຊາຍຄົນນີ້ຕັ້ງຕົ້ນສ້າງແຕ່ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດບໍ່ໄດ້’.

³¹ຫລືມີກະສັດອົງໃດ ເມື່ອຈະຍົກກອງທັບໄປຕໍ່ສູ້ກັບກະສັດອົງອື່ນໃນເສິກສົງຄາມ ແລ້ວຈະບໍ່ໄດ້ນັ່ງລົງ ແລະຄຶດຫາຄຳປຶກສາກ່ອນວ່າ ດ້ວຍກຳລັງທະຫານຫນຶ່ງຫມື່ນຈະສາມາດສູ້ກັບກອງກຳລັງທະຫານສອງຫມື່ນຂອງກະສັດອີກອົງຫນຶ່ງໄດ້ຫລືບໍ່?³²ແລະຖ້າຫາກບໍ່ສາມາດສູ້ຊະນະໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ກອງທັບອີກຝ່າຍຍັງຢູ່ຫ່າງໄກ ກະສັດອົງນີ້ຈະໃຊ້ທູດຄົນຫນຶ່ງໄປ ເພື່ອຖາມເງື່ອນໄຂຂອງການສະຫງົບເສິກ.³³ເພາະສະນັ້ນແຫລະ, ໃຜກໍຕາມໃນພວກທ່ານທີ່ບໍ່ໄດ້ສະຫລະສິ່ງສະຣະພັດທີ່ຕົນມີຢູ່ ຈະເປັນສາວົກຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້.

³⁴ເກືອເປັນສິ່ງດີ ແຕ່ຖ້າເກືອນັ້ນຫມົດຣົດເຄັມໄປແລ້ວ, ຈະເຮັດໃຫ້ກັບມາມີຣົດເຄັມອີກໄດ້ຢ່າງໃດ?³⁵ມັນຈະບໍ່ສາມາດນຳມາໃຊ້ເປັນຝຸ່ນໃສ່ດິນ ຫລືໃຊ້ຫມັກກັບຝຸ່ນທັມະຊາດໄດ້ອີກ, ມັນຈະຖືກເອົາໄປຖິ້ມເສັຍ. ຜູ້ໃດມີຫູເພື່ອຟັງ, ກໍຈົ່ງຟັງເອົາເທີ້ນ.”

15

¹ໃນເວລານັ້ນ ພວກຄົນເກັບພາສີແລະພວກຄົນບາບທັງຫລາຍເຂົ້າມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າເພື່ອຈະຟັງພຣະອົງ.²ທັງພວກຟາຣີຊາຍແລະພວກທັມະຈານກໍຈົ່ມຕໍ່ກັນແລະກັນວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນີ້ຕ້ອນຮັບຄົນບາບແລະເຖິງຂັ້ນກິນຮ່ວມກັນກັບພວກເຂົາ.”

³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງກ່າວຄຳອຸປະມານີ້ແກ່ພວກເຂົາຟັງວ່າ.⁴ແລະມີໂຕຫນຶ່ງເສັຽໄປ, ຈະບໍ່ປະເກົ້າສິບເກົ້າໂຕນັ້ນໄວ້ໃນກາງປ່າ ແລະໄປຊອກຫາໂຕທີ່ຫລົງເສັຽໄປນັ້ນຈົນກວ່າຈະໄດ້ພົບບໍ?⁵ແລະເມື່ອໄດ້ພົບແລ້ວເພິ່ນກໍຍົກແກະຂຶ້ນແບກເທິງບ່າດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ.

⁶ເມື່ອເພິ່ນມາເຖິງບ້ານແລ້ວ ເພິ່ນຈິ່ງເຊີນບັນດາມິດສະຫາຍແລະເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນມາ ແລ້ວບອກແກ່ພວກເຂົາວ່າ ‘ມາຮ່ວມຊົມຊື່ນຍິນດີກັບເຮົາເຖີ້ນ ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ພົບແກະຂອງເຮົາໂຕທີ່ເສັຍໄປແລ້ວນັ້ນ’.⁷ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ໃນທຳນອງດຽວກັນນີ້, ຈະມີຄວາມປິຕິຍິນດີໃນສະຫວັນ ເມື່ອຄົນບາບຄົນຫນຶ່ງກັບໃຈ ຫລາຍກວ່າຄົນສິລະທັມເກົ້າສິບເກົ້າຄົນທີ່ບໍ່ຕ້ອງການກັບໃຈ.

⁸ຫລືຍິງຄົນໃດທີ່ມີເງິນຢູ່ສິບຫລຽນ ຖ້ານາງເຮັດເສັຽຫລຽນຫນຶ່ງຈະບໍ່ໄຕ້ໂຄມແລະກວາດເຮືອນຄົ້ນຫາຖ້ວນຖີ່ຈົນກວ່າຈະພົບບໍ.⁹ແລະເມື່ອນາງພົບແລ້ວ ນາງກໍຈະເອີ້ນພວກສະຫາຍແລະບັນດາເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນມາພ້ອມພຽງກັນ ແລະບອກວ່າ, ‘ຈົ່ງມາຊົມຊື່ນຍິນດີກັບເຮົາເຖີ້ນ ເພາະເຮົາໄດ້ພົບເງິນຫລຽນຫນຶ່ງຂອງເຮົາໄດ້ເຮັດເສັຽໄປແລ້ວນັ້ນ’.¹⁰ໃນທຳນອງດຽວກັນນີ້ ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຈະມີຄວາມປິຕິຍິນດີໃນທ່າມກາງພວກເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອມີຄົນບາບຄົນຫນຶ່ງກັບໃຈ.”

¹¹ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ, “ຊາຍຄົນຫນຶ່ງມີລູກຊາຍສອງຄົນ.¹²ຜູ້ນ້ອງເວົ້າກັບພໍ່ວ່າ ‘ພໍ່ເອີຍ, ສ່ວນຊັບສົມບັດທີ່ຕົກເປັນຂອງຂ້ອຍນັ້ນ ຂໍພໍ່ແບ່ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍສາ’ ແລ້ວພໍ່ຈິ່ງໄດ້ແບ່ງຊັບສົມບັດໃຫ້ລູກທັງສອງຄົນ.

¹³⁻¹⁴ຕໍ່ມາບໍ່ເທົ່າໃດວັນຜູ້ນ້ອງກໍໄດ້ຮວບຮວມເອົາຊັບສິນທີ່ເປັນຂອງຕົນ ແລະເດີນທາງໄປທຽວເມືອງໄກແລະລາວໄດ້ຜານເງິນຂອງຕົນທີ່ນັ້ນດ້ວຍການຢູ່ກິນໃຊ້ຈ່າຍຢ່າງຟຸມເຟືອຍ ເມື່ອລາວໄດ້ໃຊ້ຈ່າຍຊັບເຫລົ່ານັ້ນຫມົດແລ້ວ ກໍເລີຍເກີດການອຶດຢາກອັນໃຫຍ່ທົ່ວເມືອງນັ້ນ, ລາວຈິ່ງເລີ່ມຂັດສົນ.

¹⁵ລາວຈິ່ງໄປຂໍອາໄສຢູ່ກັບຄົນຜູ້ຫນຶ່ງໃນເມືອງນັ້ນ ແລ້ວຜູ້ນັ້ນໄດ້ໃຊ້ລາວໄປລ້ຽງຫມູທີ່ທົ່ງນາ.¹⁶ລາວຄິດຢາກກິນຫມາກຖົ່ວທີ່ຫມູກິນໃຫ້ອີ່ມທ້ອງ ແຕ່ບໍ່ມີໃຜເອົາໃຫ້ລາວກິນ.

¹⁷ແຕ່ເມື່ອລາວຮູ້ເມື່ອຄີງໄດ້ ລາວຈິ່ງເວົ້າວ່າ ‘ລູກຈ້າງຂອງພໍ່ເຮົາມີຫລາຍຄົນ ເຂົາຍັງມີອາຫານກິນອີ່ມຈົນເຫລືອ ສ່ວນເຮົາຈະມາຕາຍອຶດຢາກຢູ່ທີ່ນີ້.¹⁸ເຮົາຈະຕ້ອງອອກຈາກທີ່ນີ້ກັບຄືນໄປຫາພໍ່ຂອງເຮົາ ແລ້ວຈະເວົ້ານຳເພິ່ນວ່າ, “ພໍ່ເອີຍ, ລູກໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ສະຫວັນແລະຕໍ່ພໍ່ແລ້ວ.¹⁹ແລະບໍ່ສົມຄວນຈະໄດ້ເອີ້ນຊື່ວ່າເປັນລູກຂອງພໍ່ອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ຂໍໃຫ້ລູກເປັນເຫມືອນລູກຈ້າງຂອງພໍ່ຄົນຫນຶ່ງຖ້ອນ.”’

²⁰ດັ່ງນັ້ນ ລູກຊາຍຫລ້າກໍລຸກຂຶ້ນຄືນເມືອຫາພໍ່ຂອງຕົນ. ຂະນະທີ່ລາວຍັງຢູ່ໄກ, ພໍ່ໄດ້ແນມເຫັນລາວກໍມີຄວາມເມດຕາ ຈິ່ງແລ່ນອອກໄປກອດ ແລະຈູບລາວ.²¹ລູກຊາຍນັ້ນໄດ້ເອີ່ຍຂຶ້ນຕໍ່ພໍ່ວ່າ ‘ພໍ່ເອີຍ, ລູກໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ສະຫວັນແລະຕໍ່ພໍ່ແລ້ວ. ບໍ່ສົມຄວນຈະໄດ້ເອີ້ນຊື່ວ່າເປັນລູກຂອງພໍ່ຕໍ່ໄປ’.

²²ພໍ່ໄດ້ເອີ້ນບອກພວກຂ້ອຍໃຊ້ວ່າ ‘ຈົ່ງຮີບເອົາເສື້ອຄຸມຢ່າງດີທີ່ສຸດມານຸ່ງໃຫ້ລູກຂອງເຮົາ ແລະເອົາແຫວນມາສວມໃສ່ມື ແລະເອົາເກີບມາສຸບໃສ່ຕີນ.²³ແລ້ວຈົ່ງເອົາງົວຫນຸ່ມໂຕອ້ວນພີມາຂ້າລ້ຽງສະຫລອງກັນ.²⁴ເພາະລູກຊາຍຂອງເຮົາຄົນນີ້ຕາຍແລ້ວແຕ່ຕອນນີ້ກັບເປັນຄືນມາອີກຄັ້ງ, ເຂົາໄດ່້ເສຍໄປແລ້ວແຕ່ຕອນນີ້ກັບໄດ້ພົບກັນອີກຄັ້ງ’. ແລ້ວເຂົາທັງຫລາຍກໍຕັ້ງຕົ້ນສະຫລອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

²⁵ຝ່າຍລູກຊາຍຜູ້ກົກນັ້ນອອກໄປທີ່ທົ່ງນາ ເມື່ອລາວກຳລັງກັບມາໃກ້ຈະເຖິງເຮືອນແລ້ວກໍໄດ້ຍິນສຽງເສບແລະການເຕັ້ນລຳ.²⁶ລາວຈິ່ງເອີ້ນເອົາຄົນໃຊ້ຜູ້ຫນຶ່ງອອກມາຖາມວ່າ, ‘ເກີດຫຍັງຂຶ້ນ?’.²⁷ຄົນໃຊ້ຈິ່ງບອກເພິ່ນວ່າ ‘ນ້ອງຂອງທ່ານໄດ້ກັບມາເຮືອນແລ້ວ, ພໍ່ຂອງທ່ານໄດ້ຈັດຂ້າງົວຫນຸ່ມມຕົວອ້ວນພີ ຕ້ອນຮັບລູກທີ່ກັບມາດ້ວຍຄວາມປອດພັຍ.

²⁸ຜູ້ອ້າຍກໍຄຽດ ແລະບໍ່ຍອມເຂົ້າມາເຮືອນ, ພໍ່ກໍໄດ້ອອກໄປອອຍໃຈຊວນເຂົ້າມາ.²⁹ແຕ່ລູກຊາຍກົກໄດ້ຕອບພໍ່ວ່າ ‘ເບິ່ງເເມ, ຫລາຍປີມານີ້ລູກໄດ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພໍ່ ແລະລູກບໍ່ເຄີຍລະເມີດຕໍ່ຄຳສັ່ງສອນຂອງພໍ່ຈັກເທື່ອ ແຕ່ພໍ່ຍັງບໍ່ໃຫ້ລູກແກະແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວ ເພື່ອຈະຈັດການລ້ຽງສະຫລອງຮ່ວມກັບມິດສະຫາຍ.³⁰ແຕ່ເມື່ອລູກຊາຍຂອງພໍ່ຜູ້ນີ້, ທີ່ຜານສົມບັດຂອງພໍ່ດ້ວຍການຄົບຄ້າກັບພວກຍິງແມ່ຈ້າງກັບຄືນມາ ພໍ່ກໍຂ້າງົວຫນຸ່ມໂຕອ້ວນພີຈັດການລ້ຽງໃຫ້ມັນ’.

³¹ພໍ່ຕອບວ່າ ‘ລູກເອີຍເຈົ້າໄດ້ຢູ່ນຳພໍ່ມາຕະຫລອດ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພໍ່ ກໍເປັນຂອງເຈົ້າຢູ່ນີ້ແລ້ວ.³²ແຕ່ເປັນເລື່ອງສົມຄວນທີ່ພໍ່ຕ້ອງມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີແລະສະຫລອງ, ເພາະນ້ອງຂອງເຈົ້າຄົນນີ້ຕາຍແລ້ວ ແຕ່ດຽວນີ້ກັບເປັນຄືນມາອີກ; ລາວໄດ້ເສັຍແລ້ວ ແຕ່ດຽວນີ້ໄດ້ພົບອີກ’.”

16

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກສາວົກດ້ວຍວ່າ, “ຍັງມີເສດຖີຄົນຫນຶ່ງທີ່ມີພະນັກງານເປັນຜູ້ຈັດການຊັບສິນຂອງເພິ່ນ ມີຄົນມາລາຍງານຕໍ່ເສດຖີວ່າພະນັກງານຄົນ ນັ້ນໄດ້ຜານຊັບສົມບັດຂອງທ່ານ.²ດັ່ງນັ້ນເສດຖີຈິ່ງເອີ້ນຜູ້ຈັດການມາຖາມວ່າ ‘ເລື່ອງທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນມາກຽ່ວກັບເຈົ້ານັ້ນເປັນຢ່າງໃດ? ຈົ່ງລາຍງານກ່ຽວກັບຫນ້າທີ່ຂອງເຈົ້າສາ ເພາະເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຈັດການຕໍ່ໄປອີກບໍ່ໄດ້.'

³ເຈົ້າພະນັກງານນັ້ນຈິ່ງຄຶດໃນໃຈວ່າ ‘ເຮົາຄວນເຮັດແນວໃດຫນໍ ເພາະນາຍຈະຖອດເຮົາອອກເສັຽຈາກຫນ້າທີ່ຜູ້ຈັດການແລ້ວ ເຮົາຂຸດດິນກໍບໍ່ມີແຮງ, ແລະຈະຂໍທານກໍອາຍເຂົາ.⁴ເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າຈະເຮັດແນວໃດດີ, ເພື່ອເວລາເຮົາຖືກຖອດຈາກຫນ້າທີ່ແລ້ວ, ຄວນມີ ຫມູ່ເພື່ອນທີ່ຈະຕ້ອນຮັບເຮົາໄວ້ໃນເຮືອນຂອງພວກເຂົາ’.

⁵ດັ່ງນັ້ນລາວຈິ່ງເອີ້ນລູກຫນີ້ຂອງນາຍແຕ່ລະຄົນມາ ແລ້ວຖາມຜູ້ທຳອິດວ່າ, ‘ເຈົ້າເປັນຫນີ້ນາຍຂອງເຮົາເທົ່າໃດ?’.⁶ຜູ້ນັ້ນກໍຕອບວ່າ ‘ເປັນຫນີ້ນ້ຳມັນຫມາກກອກຈຳນວນຮ້ອຍຖັງ’ ແລະລາວບອກກັບລູກຫນີ້ຄົນນັ້ນວ່າ ‘ເອົາບັນຊີຂອງເຈົ້າ ນັ່ງລົງໄວໆ ແລ້ວແກ້ເປັນຫ້າສິບຖັງ’.⁷ຈາກນັ້ນລາວກໍຖາມອີກຄົນຫນຶ່ງວ່າ ‘ເຈົ້າເດ, ເຈົ້າເປັນຫນີ້ເທົ່າໃດ?’ ຜູ້ນີ້ຕອບວ່າ ‘ເປັນຫນີ້ເຂົ້າສາລີຈຳນວນຮ້ອຍເປົາ’ ເຂົາຈິ່ງບອກກັບລູກຫນີ້ຄົນນັ້ນວ່າ ‘ຈົ່ງເອົາບັນຊີຂອງເຈົ້າມາ ແລ້ວແກ້ເປັນແປດສິບເປົາ’.

⁸ແລ້ວເສດຖີກໍຍ້ອງຍໍຜູ້ຈັດການບໍ່ສັດຊື່ນັ້ນວ່າ ເພິ່ນໄດ້ເຮັດດ້ວຍຄວາມສະຫລາດ ເພາະວ່າຄົນຝ່າຍໂລກນີ້ກໍສະຫລາດໃນການຈັດການກັບພວກເຂົາເອງ ຫລາຍກວ່າຄົນຝ່າຍຄວາມສະຫວ່າງ’.⁹ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຕົນມີມິດສະຫາຍດ້ວຍຊັບສົມບັດອັນບໍ່ຍຸດຕິທັມ ເພື່ອເວລາຊັບນັ້ນເສັຽໄປແລ້ວ, ເຂົາຈະໄດ້ຕ້ອນຮັບພວກທ່ານໄວ້ໃນບ່ອນອາໄສອັນຖາວອນເປັນນິດ.

¹⁰ຄົນທີ່ສັດຊື່ໃນຂອງເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ ກໍສັດຊື່ໃນສິ່ງຂອງທີ່ໃຫຍ່ດ້ວຍ, ແລະຄົນທີ່ບໍ່ສັດຊື່ໃນຂອງເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ ກໍບໍ່ສັດຊື່ໃນສິ່ງຂອງທີ່ໃຫຍ່ເຫມືອນກັນ.¹¹ຖ້າຫາກພວກທ່ານບໍ່ສັດຊື່ໃນຊັບສົມບັດອັນບໍ່ທ່ຽງແທ້ ໃຜຈະໄວ້ວາງໃຈທ່ານສຳລັບຊັບສົມບັດອັນທ່ຽງແທ້?¹²ແລະຖ້າຫາກພວກທ່ານບໍ່ສັດຊື່ໃນສິ່ງຂອງທີ່ເປັນຂອງຜູ້ອື່ນ ໃຜຈະມອບສິ່ງຂອງທີ່ເປັນຂອງທ່ານໃຫ້ແກ່ທ່ານ?.

¹³ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເປັນຂ້າສອງເຈົ້າບ່າວສອງນາຍໄດ້ ເພາະຈະຊັງນາຍຄົນຫນຶ່ງແລະຮັກນາຍອີກຄົນຫນຶ່ງ, ຫລືຈະທຸ້ມເທຕໍ່ນາຍຜູ້ນີ້ແລະປະຫມາດນາຍຜູ້ນັ້ນ. ທ່ານບໍ່ສາມາດເປັນຂ້ອຍໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າແລະຄວາມຮັ່ງມີໄປພ້ອມກັນໄດ້.”

¹⁴ຝ່າຍພວກຟາຣີຊາຍຊຶ່ງເປັນຄົນເຫັນແກ່ເງິນໄດ້ຍິນຄຳເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ ພວກເຂົາກໍກ່າວເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງ.¹⁵ພຣະອົງກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍອ້າງຕົວວ່າເປັນຄົນຊອບທັມຕໍ່ຫນ້າມະນຸດ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງຊາບຈິດໃຈຂອງພວກທ່ານ. ດ້ວຍວ່າຊຶ່ງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງທ່າມກາງມະນຸດກັບເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ.

¹⁶ພຣະບັນຍັດແລະຜູ້ປະກາດພຣະທັມມີຜົນໃຊ້ຈົນເຖິງສະໄຫມໂຢຮັນໄດ້ມາ. ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາຂ່າວປະເສີດແຫ່ງຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປ ແລະທຸກຄົນພະຍາຍາມບາກບັ່ນທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນຣາຊະອານາຈັກນັ້ນ.¹⁷ການທີ່ຈະໃຫ້ຟ້າສະຫວັນແລະໂລກສະຫລາຍລ່ວງໄປ ກໍງ່າຍກວ່າທີ່ຈະໃຫ້ຈຸດດຽວຂອງພຣະບັນຍັດຖືກຍົກເລີກ.

¹⁸ຄົນໃດທີ່ຢ່າຮ້າງເມັຽຂອງຕົນ ແລ້ວໄປເອົາເມັຽໃຫມ່ກໍຜິດຖານຫລິ້ນຊູ້, ແລະຜູ້ຊາຍທີ່ແຕ່ງງານກັບຍິງທີ່ຮ້າງຈາກຜົວຂອງນາງກໍຜິດຖານຫລິ້ນຊູ້ເຫມືອນກັນ.

¹⁹ຍັງມີເສດຖີຄົນຫນຶ່ງນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອສີມ່ວງອ່ອນເນື້ອລະອຽດ ລາວມີຄວາມປິຕິຍິນດີດ້ວຍຊັບອັນຮັ່ງມີຂອງຕົນທຸກວັນ.²⁰ແລະມີຂໍທານຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ ລາຊະໂຣ ເປັນບາດເຕັມຕົວ ໄດ້ມານອນຢູ່ທີ່ປະຕູຮົ້ວບ້ານຂອງເສດຖີ.²¹ແລະ ລາຊະໂຣ ຄິດຢາກກິນຂອງທີ່ຕົກຈາກໂຕະຂອງເສດຖີນັ້ນ. ແລະຫລາຍກວ່ານັ້ນຫມາກໍຍັງມາເລັຍບາດແຜຂອງລາວ.

²²ຢູ່ມາເມື່ອຂໍທານຍາກຈົນຜູ້ນັ້ນຕາຍແລະຝູງເທວະດາໄດ້ຮັບເອົາໄປຢູ່ຂ້າງກາຍອັບຣາຮາມ. ຝ່າຍເສດຖີນັ້ນກໍຕາຍເຫມືອນກັນແລະຖືກຝັງໄວ້.²³ແລະຢູ່ໃນແດນມໍຣະນາ ຢູ່ໃນສະພາບທີ່ທຸກຂະເວທະນາຫລາຍ, ເສດຖີນັ້ນຈິ່ງເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເຫັນອັບຣາຮາມຢູ່ໄກໆ ແລະລາຊະໂຣຢູ່ແນບເອິກຂອງທ່ານ.

²⁴ເສດຖີຈິ່ງຮ້ອງວ່າ ‘ອັບຣາຮາມບິດາເອີຍ, ຂໍເອັນດູຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ, ຂໍໃຊ້ ລາຊະໂຣມາ ເພື່ອຈະໄດ້ເອົາປາຍນິ້ວມືຈຸ່ມນ້ຳມາແປະໃສ່ລີ້ນຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຊຸ່ມເຢັນ ເພາະຂ້ານ້ອຍກຳລັງທົນທຸກທໍຣະມານຢູ່ໃນແປວໄຟນີ້’.

²⁵ແຕ່ອັບຣາຮາມຕອບວ່າ, ‘ລູກເອີຍ, ຈົ່ງຣະນຶກວ່າເມື່ອເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່ ເຈົ້າໄດ້ຮັບຂອງດີສຳລັບຕົວທຸກຢ່າງ ແຕ່ ລາຊະໂຣຢູ່ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ດີທຸກຢ່າງ, ມາບັດນີ້ ລາຊະໂຣ ໄດ້ຮັບຄວາມເລົ້າໂລມຢູ່ທີ່ນີ້ ແຕ່ເຈົ້າຢູ່ໃນຄວາມທຸກທໍຣະມານສາຫັດ.²⁶ນອກນັ້ນອີກ, ຍັງມີເຫວອັນໃຫຍ່ຊຶ່ງຊົງຕັ້ງຂວາງຢູ່ ເພື່ອວ່າຖ້າຜູ້ໃດທີ່ຕ້ອງການຈະຂ້າມທີ່ນີ້ໄປເຖິງພວກເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຈະຂ້ວາມຈາກທີ່ນັ້ນມາເຖິງພວກເຮົາໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

²⁷ເສດຖີນັ້ນເວົ້າວ່າ ‘ຂ້ານ້ອຍຂໍຮ້ອງທ່ານອັບຣາຮາມບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍທ່ານຊ່ວຍສົ່ງລາວໄປຍັງເຮືອນພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ.²⁸ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍມີອ້າຍນ້ອງຫ້າຄົນ ເພື່ອໃຫ້ລາຊະໂຣໄປເຕືອນເຂົາ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານທີ່ຈະມາໃນບ່ອນທໍຣະມານແຫ່ງນີ້’.

²⁹ແຕ່ອັບຣາຮາມຕອບວ່າ ‘ພວກເຂົາມີໂມເຊແລະພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມແລ້ວ ໃຫ້ເຂົາຟັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນສາ’.³⁰ເສດຖີນັ້ນຈິ່ງວ່າ ‘ບໍ່ໄດ້, ອັບຣາຮາມບິດາເອີຍ, ເພາະຫາກມີໃຜບາງຄົນຈາກຫມູ່ຄົນຕາຍໄປຫາພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈະຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່’.³¹ແຕ່ອັບຣາຮາມຕອບວ່າ ‘ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຟັງໂມເຊແລະພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມແລ້ວ, ເຖິງຈະມີໃຜບາງຄົນຄືນມາຈາກຕາຍ ກໍບໍ່ສາມາດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອໄດ້ເລີຍ’.”

17

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ຈຳເປັນທີ່ຈະມີເຫດໃຫ້ເກີດການຕ່າງໆເປັນສາເຫດຫລົງຜິດ ແຕ່ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ເປັນຕົ້ນເຫດ.²ຖ້າຈະເອົາຫີນໂມ້ຜູກຄໍຄົນນັ້ນແລະຈົມນ້ຳທະເລເສັຽກໍດີກວ່າທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງໃນບັນດາຄົນເລັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ເກີດການຫລົງຜິດ.

³ຈົ່ງຣະວັງໃຫ້ດີ, ຖ້າພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານເຮັດຜິດບາບ, ຈົ່ງຕິຕຽນເພິ່ນ ຖ້າເພິ່ນກັບໃຈ, ພວກທ່ານຈົ່ງຍົກໂທດໃຫ້ເພິ່ນ.⁴ຖ້າຫາກເພິ່ນເຮັດຜິດຕໍ່ທ່ານເຈັດເທື່ອໃນມື້ຫນື່ງ ແລ້ວເພິ່ນມາຫາທ່ານທັງເຈັດເທື່ອນັ້ນ ແລ້ວເວົ້າວ່າ ‘ຂ້າພຣະເຈົ້າກັບໃຈ’ ທ່ານຕ້ອງຍົກໂທດໃຫ້ເພິ່ນ.”

⁵ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ທູນຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ, “ຂໍໂຜດຕື່ມຄວາມເຊື່ອ ໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ.”⁶ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈິ່ງກ່າວວ່າ, “ຖ້າພວກທ່ານມີຄວາມເຊື່ອທໍ່ກັບແກ່ນຜັກກາດ ພວກທ່ານຈະບອກກົກມອນກົກນີ້ໄດ້ວ່າ ‘ຈົ່ງຖອນຮາກອອກແລະໄປປັກຢູ່ໃນທະເລ’ ມັນກໍຈະເຊື່ອຟັງຄວາມທ່ານ.

⁷ສົມມຸດວ່າພວກທ່ານມີຄົນຮັບໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງ, ເປັນຄົນໄຖນາຫລືຄົນລ້ຽງແກະ, ທ່ານຈະເວົ້າກັບເຂົາເມື່ອເຂົາກັບມາແຕ່ທົ່ງນາ ຫລືວ່າ ‘ມາໄວ ມານັ່ງລົງແລະກິນອາຫານແລງນຳກັນ'?⁸ແຕ່ຜູ້ເປັນນາຍຈະບໍ່ເວົ້າດັ່ງນີ້ຫລືວ່າ ‘ຈົ່ງຈັດແຈງອາຫານໃຫ້ເຮົາກິນແລະຈົ່ງຄາດແອວຂອງເຈົ້າ ແລະຮັບໃຊ້ເຮົາ ຈົນກວ່າເຮົາຈະກິນແລະດື່ມອີ່ມແລ້ວ, ຈາກນັ້ນເຈົ້າຈິ່ງຄ່ອຍກິນແລະດື່ມ’?

⁹ນາຍບໍ່ຕ້ອງຂອບໃຈຄົນຮັບໃຊ້ເພາະຄົນຮັບໃຊ້ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງນາຍບໍ່ແມ່ນບໍ?¹⁰ພວກທ່ານກໍເຫມືອນກັນນັ້ນ ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງທີ່ໄດ້ຮັບແລ້ວ ກໍສົມຄວນເວົ້າວ່າ ‘ພວກຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນຮັບໃຊ້ທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍພຽງແຕ່ໄດ້ເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍສົມຄວນເຮັດຢູ່ແລ້ວ’.”

¹¹ເຫດການນີ້ເກີດຂື້ນໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຜ່ານເຂດຊາຍແດນແຂວງຊາມາເຣຍແລະແຂວງຄາລີເລ.¹²ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນບ້ານແຫ່ງຫນຶ່ງ ພຣະອົງພົບຊາຍສິບຄົນທີ່ເປັນພະຍາດຂີ້ທູດ ພວກເຂົາຢືນຢູ່ແຕ່ໄກຈາກພຣະອົງ.¹³ແລະພວກເຂົາໄດ້ເປັ່ງສຽງຮ້ອງວ່າ, “ພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນອາຈານເຈົ້າເອີຍ, ຂໍໂຜດເມດຕາພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ”.

¹⁴ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເຫັນພວກເຂົາ ພຣະອົງຈິ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງໄປແລະສະແດງຕົວຂອງພວກທ່ານຕໍ່ພວກປະໂລຫິດ” ແລະສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນຄືໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງອອກຈາກບ່ອນນັ້ນໄປ ພວກເຂົາກໍດີຈາກພະຍາດຂີ້ທູດ.¹⁵ເມື່ອຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຂົາເຫັນວ່າຕົນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີພະຍາດແລ້ວ, ລາວກໍຕ່າວຄືນມາແລະກ່າວດ້ວຍສຽງອັນດັງສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ.¹⁶ລາວຂາບລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ. ຄົນນັ້ນເປັນໄທຊາມາເຣັຍ.

¹⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມຜູ້ນັ້ນວ່າ, “ທັງສິບຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການສາຮັກໃຫ້ດີສະອາດບໍ່ແມ່ນບໍ? ແລ້ວອີກເກົ້າຄົນນັ້ນຢູ່ໃສ?¹⁸ບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດກັບມາຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ນີ້?”¹⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກລາວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະໄປເຖີ້ນ. ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັກສາໃຫ້ເຈົ້າດີແລ້ວ."

²⁰ພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ທູນຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ ເມື່ອໃດຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມາປະກົດຢ່າງໃດຢ່າງຫນຶ່ງທີ່ສັງເກດເຫັນໄດ້.²¹ຫລືສິ່ງທີ່ໃຜຈະເວົ້າວ່າ ‘ຢູ່ທີ່ນີ້' ຫລື 'ຢູ່ທີ່ນັ້ນ’ ເພາະຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານ.”

²²ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກສາວົກວ່າ, “ວັນເຫລົ່ານັ້ນຈະມາເຖິງເມື່ອພວກທ່ານປາຖນາທີ່ຈະເຫັນຫນຶ່ງໃນບັນດາວັນຂອງບຸດມະນຸດ ແຕ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນ.²³ພວກເຂົາຈະເວົ້າກັບພວກທ່ານວ່າ ‘ມາເບິ່ງນີ້ແມຫລື ມາເບິ່ງພຸ້ນແມ’ ແຕ່ຢ່າອອກໄປ ຫລືຢ່າຕິດຕາມເຂົາໄປ.²⁴ເຫມືອນກັບຟ້າແມບ ທີ່ເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າສະຫວ່າງຈາກເບື້ອງຫນຶ່ງໄປເຖິງອີກເບື້ອງຫນຶ່ງ ບຸດມະນຸດກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນແຫລະ ໃນວັນຂອງພຣະອົງ.

²⁵ແຕ່ພຣະອົງຈະຕ້ອງທົນທຸກຫລາຍປະການ ແລະຖືກປະຕິເສດໂດຍຄົນໃນຍຸກນີ້.²⁶ແລະສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂື້ນໃນບັນດາວັນຂອງບຸດມະນຸດນັ້ນ ກໍຈະເຫມືອນກັນກັບເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄຫມຂອງໂນອາ.²⁷ພວກເຂົາກິນ, ດື່ມ, ແຕ່ງງານ ແລະຍົກໃຫ້ເປັນຜົວເມັຍກັນ, ຈົນເຖິງວັນທີ່ໂນອາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອ ແລະນ້ຳກໍໄດ້ຖ້ວມລ້າງຜານພວກເຂົາທຸກຄົນ.

²⁸ຢ່າງດຽວກັນກັບສະໄຫມຂອງ ໂລດ ທີ່ພວກເຂົາກິນ, ດື່ມ, ຊື້ຂາຍ, ປູກຝັງ ແລະກໍ່ສ້າງ.²⁹ຈົນເຖິງວັນທີ່ ໂລດ ໄດ້ອອກຈາກເມືອງໂຊໂດມ, ມີໄຟແລະມາດໄດ້ຕົກລົງຈາກຟ້າສະຫວັນ ເຫມືອນຮ່າຝົນ ແລະພວກເຂົາກໍຖືກເຜົາຜານຈົນຫມົດ.

³⁰ຫລັງຈາກທີ່ສິ່ງດຽວກັນນີ້ເກີດຂື້ນແລ້ວ ກໍຈະເຖິງວັນທີ່ບຸດມະນຸດປາກົດໃຫ້ເຫັນ.³¹ໃນວັນນັ້ນຢ່າໃຫ້ຄົນທີ່ຢູ່ເທິງຫລັງຄາເຮືອນລົງມາເພື່ອເກັບເອົາສິ່ງຕ່າງໆຂອງຕົນ ແລະຢ່າໃຫ້ຄົນທີ່ຢູ່ທົ່ງນາຕ່າວຄືນມາເຮືອນ.

³²ຈົ່ງລະນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນກັບພັນຣະຍາຂອງໂລດໃຫ້ດີ.³³ຜູ້ໃດກໍຕາມພະຍາຍາມຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຈະເສຍຊີວິດ, ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມຍອມເສັຍຊີວິດ ຜູ້ນັ້ນຮັກສາຊີວິດໃຫ້ລອດໄດ້.

³⁴ເຮົາບອກທ່ານວ່າ ໃນຄືນວັນນັ້ນຈະມີຊາຍສອງຄົນນອນຢູ່ຕຽງດຽວ. ຄົນຫນຶ່ງຈະຖືກຮັບໄປແລະຈະປະອີກຄົນຫນຶ່ງໄວ້.³⁵ຈະມີຍິງສອງຄົນກຳລັງໂມ້ແປ້ງຢູ່ນຳກັນ ຄົນຫນຶ່ງຈະຖືກຮັບໄປແລະຈະປະຄົນຫນຶ່ງໄວ້.³⁶ຈະມີຊາຍສອງຄົນຢູ່ທົ່ງນາ ຄົນຫນຶ່ງຈະຖືກຮັບໄປແລະຈະຊົງປະຄົນຫນຶງງໄວ້.³⁷ພວກເຂົາຈິ່ງທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ຈະເກີດຂຶ້ນຢູ່ບ່ອນໃດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ?” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ຊາກສົບຢູ່ບ່ອນໃດ ຝູງແຮ້ງກໍຈະຕອມຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.”

18

¹ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຄຳອຸປະມາເລື່ອງຫນຶ່ງແກ່ພວກເຂົາກ່ຽວກັບການທີ່ພວກເຂົາຄວນອະທິຖານຢູ່ສະເຫມີແລະບໍ່ໃຫ້ອ່ອນກຳລັງໃຈ.²ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ໃນເມືອງຫນຶ່ງມີຕຸລາການຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ບໍ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າແລະບໍ່ເຫັນແກ່ຫນ້າຜູ້ໃດ.

³ໃນເມືອງນັ້ນມີແມ່ຫມ້າຍຜູ້ຫນຶ່ງແລະນາງຫມັ່ນມາຫາຕຸລາການຜູ້ນັ້ນ, ໂດຍເລົ່າວ່າ ‘ຂໍຊ່ວຍຕັດສິນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຄວາມຍຸດຕິທັມ ຕໍ່ຝ່າຍຄູ່ກໍຣະນີຂອງຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ.’⁴ຈົນເວລາຜ່ານໄປດົນນານ ຝ່າຍຕຸລາການຜູ້ນີ້ບໍ່ເຕັມໃຈຈະຊ່ວຍນາງ, ແຕ່ພາຍລຸນມາທ່ານກໍນຶກໃນໃຈວ່າ ‘ແມ່ນວ່າເຮົາບໍ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າແລະບໍ່ເຫັນແກ່ຫນ້າມະນຸດກໍດີ.⁵ແຕ່ເພາະແມ່ຫມ້າຍຄົນນີ້ມາກວນໃຈເຮົາ, ເຮົາຈະຊ່ວຍໃຫ້ນາງໄດ້ຮັບຄວາມຍຸດຕິທັມ ເພື່ອນາງຈະບໍ່ຕ້ອງມາລົບກວນເຮົາຢູ່ເລື້ອຍໆ’.”

⁶ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ຕຸລາການຜູ້ບໍ່ຍຸດຕິທັມຄົນນີ້ໄດ້ເວົ້າ.⁷ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງນຳຄວາມຍຸດຕິທັມມາຍັງຄົນທີ່ພຣະອົງເລືອກເຂົາໄວ້ຄືຜູ້ທີ່ຮ້ອງຫາພຣະອົງທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ. ພຣະອົງຈະຊ້ານານໃນເລື່ອງຂອງພວກເຂົາບໍ່?⁸ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງໂຜດຄວາມຍຸດຕິທັມໃຫ້ແກ່ເຂົາໂດຍໄວ ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ, ເມື່ອບຸດມະນຸດສະເດັດມາ ພຣະອົງຈະພົບຄວາມເຊື່ອຢູ່ໃນໂລກບໍ່?”

⁹ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວຄຳອຸປະມານີ້ແກ່ບາງຄົນທີ່ຫລົງຄິດວ່າຕົວເອງວ່າເປັນຄົນຊອບທັມແລະຫມິ່ນປະຫມາດຄົນອື່ນວ່າ.¹⁰“ມີຊາຍສອງຄົນຂຶ້ນໄປອະທິຖານໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານ, ຜູ້ຫນຶ່ງເປັນຟາຣີຊາຍ ອີກຄົນເປັນຄົນເກັບພາສີ.

¹¹ຟາຣີຊາຍໄດ້ຢືນຂື້ນອະທິຖານກ່ຽວກັບຕົນເອງວ່າ ‘ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫມືອນຄົນອື່ນທີ່ເປັນໂຈນ, ເປັນຄົນອະທັມ, ເປັນຄົນຫລິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມຍ, ຫລືເປັນເຫມືອນຄົນເກັບພາສີຄົນນີ້.¹²ຂ້ານ້ອຍຖືສິນອົດອາຫານສອງເທື່ອໃນທຸກອາທິດ ຂ້ານ້ອຍຖະຫວາຍຫນຶ່ງສ່ວນສິບຈາກທັງຫມົດທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບ’.

¹³ແຕ່ຄົນເກັບພາສີຜູ້ນັ້ນຢືນຢູ່ແຕ່ໄກອອກໄປ ບໍ່ກ້າແມ່ນແຕ່ຈະເງີຍຫນ້າເບິ່ງຟ້າ, ໄດ້ແຕ່ຕີເອິກຂອງຕົນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂໍຊົງໂຜດພຣະເມດຕາແກ່ຂ້ານ້ອຍຜູ້ເປັນຄົນບາບແດ່ທ້ອນ!’.¹⁴ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ເມື່ອຊາຍຄົນນີ້ກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ ກໍຊົງນັບວ່າເຂົາເປັນຄົນຊອບທັມຫລາຍກວ່າຄົນອື່ນ, ເພາະວ່າທຸກຄົນທີ່ຍົກຕົວຂຶ້ນຈະຖືກຖອຍລົງ ແຕ່ທຸກຄົນທີ່ຖ່ອມຕົວລົງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ.”

¹⁵ແລ້ວບັນດາປະຊາຊົນກໍພາເດັກນ້ອຍທັງຫລາຍມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າຢຽດພຣະຫັດໃສ່ເຂົາ, ເມື່ອພວກສາວົກເຫັນກໍຫ້າມຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄວ້.¹⁶ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເອີ້ນພວກເຂົາມາຫາພຣະອົງແລະຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍມາຫາເຮົາເຖີດ ຢ່າຊູ່ຫ້າມເຂົາ, ເພາະວ່າຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຂອງເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ແຫລະ.¹⁷ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ, ຜູ້ໃດບໍ່ຮັບເອົາຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເຫມືອນດັ່ງເດັກນ້ອຍໆ ຜູ້ນັ້ນຈະເຂົ້າໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ.”

¹⁸ມີເຈົ້ານາຍຜູ້ຫນຶ່ງທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານອາຈານຜູ້ປະເສີດເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດແນວໃດ ຈິ່ງຈະໄດ້ຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ?”¹⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບລາວວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຈິ່ງເອີ້ນເຮົາວ່າຜູ້ປະເສີດ? ບໍ່ມີໃຜປະເສີດເວັ້ນແຕ່ພຣະເຈົ້າອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ.²⁰ທ່ານຮູ້ຈັກພຣະບັນຍັດແລ້ວຊຶ່ງວ່າ ‘ຢ່າຫລີ້ນຊູ້ຊູ່ຜົວເມັຽເພີ່ນ, ຢ່າຂ້າຄົນ, ຢ່າລັກຊັບ, ຢ່າເປັນພະຍານບໍ່ຈິງ, ຈົ່ງນັບຖືບິດາມານດາຂອງທ່ານ’.”²¹ເຈົ້ານາຍຄົນນັ້ນທູນຕອບວ່າ, “ພຣະບັນຍັດເຫລົ່ານີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືຮັກສາໄວ້ຕັ້ງແຕ່ເປັນເດັກນ້ອຍມາ.”

²²ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງກ່າວແກ່ຄົນນັ້ນວ່າ, “ທ່ານຍັງຂາດຢູ່ສິ່ງຫນຶ່ງ ທ່ານຕ້ອງໄປຂາຍສິ່ງຂອງທັງຫມົດຊຶ່ງທ່ານມີຢູ່ ແລະແຈກຢາຍໃຫ້ແກ່ຄົນຍາກຈົນ ແລ້ວທ່ານຈະມີຊັບສົມບັດໃນສະຫວັນ ແລະຈົ່ງຕາມເຮົາມາ.”²³ແຕ່ເມື່ອຊາຍຮັ່ງມີໄດ້ຍິນດັ່ງນີ້, ເຂົາກໍເປັນທຸກໃຈຫລາຍ ເພາະວ່າລາວຮັ່ງມີຫລາຍ.

²⁴ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າເຫັນເຂົາເສົ້າໂສກຈິ່ງກ່າວວ່າ, “ເປັນການຍາກແທ້ຫນໍທີ່ບັນດາຄົນຮັ່ງມີຈະເຂົ້າໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ!²⁵ເພາະໂຕອູດຈະລອດຮູເຂັມ ກໍງ່າຍກວ່າຄົນຮັ່ງມີຈະເຂົ້າໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

²⁶ຝ່າຍຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຍິນຈິ່ງເວົ້າວ່າ, “ແລ້ວໃຜຈະລອດພົ້ນໄດ້?”²⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບມະນຸດນັ້ນ ແຕ່ເປັນໄປໄດ້ສຳລັບພຣະເຈົ້າ.”

²⁸ເປໂຕທູນວ່າ, “ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ສະຫລະທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍແລະໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງ.”²⁹ແລ້ວພຣະເຢຊູຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ສະຫລະຢ້າວເຮືອນ, ຫລືເມັຽ, ຫລືອ້າຍນ້ອງ, ຫລືພໍ່ແມ່, ຫລືລູກເຕົ້າ ເພື່ອເຫັນແກ່ຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.³⁰ກໍຈະເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບຜົນຫລາຍໃນໂລກນີ້ ແລະຈະໄດ້ຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດໃນໂລກຫນ້າ.”

³¹ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງຊົງເອີ້ນພວກສາວົກສິບສອງຄົນເຂົ້າມາ, ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາກຳລັງຈະຂຶ້ນໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະສິ່ງສາຣະພັດຊຶ່ງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ຂຽນໄວ້ເຖິງບຸດມະນຸດຈະສຳເລັດ.³²ເພາະວ່າພຣະອົງຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ແລ້ວເຂົາຈະເຍາະເຍີ້ຍ ແລະຈະຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ ແລະຈະຖືກຖົ່ມນ້ຳລາຍໃສ່່ເພິ່ນ.³³ຫລັງຂ້ຽນຕີພຣະອົງແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຈະປຣະຫານພຣະອົງແລະໃນວັນທີສາມ ພຣະອົງຈະເປັນຄືນມາອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.”

³⁴ພວກສາວົກບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເລີຍ ແລະຄຳນັ້ນກໍຖືກອັດບັງໄວ້ຈາກພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈິ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວນັ້ນ.

³⁵ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດມາໃກ້ເມືອງເຢຣິໂກ, ມີຊາຍຕາບອດຜູ້ຫນຶ່ງກຳລັງນັ່ງຂໍທານຢູ່ແຄມທາງ.³⁶ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງປະຊາຊົນກຳລັງຍ່າງກາຍໄປ, ລາວກໍຖາມວ່າແມ່ນເກີດເລື່ອງອັນໃດ?³⁷ພວກເຂົາຈິ່ງຕອບຊາຍຕາບອດວ່າ ພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດກຳລັງສະເດັດຜ່ານມາ.

³⁸ຊາຍຕາບອດນັ້ນໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ພຣະເຢຊູບຸດດາວິດເຈົ້າເອີຍ, ຂໍໂຜດເມດຕາຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ!”³⁹ຄົນທີ່ຍ່າງໄປກ່ອນຈິ່ງຫ້າມໃຫ້ຊາຍຕາບອດມິດງຽບລົງ, ແຕ່ຜູ້ນັ້ນຊ້ຳຮ້ອງແຮງຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ, “ບຸດດາວິດເຈົ້າເອີຍ, ໂຜດເມດຕາຂ້ານ້ອຍແດ່ຖ້ອນ!”

⁴⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຢຸດຢູ່ແລະສັ່ງເຂົາໃຫ້ພາຊາຍຕາບອດມາຫາພຣະອົງ. ເມື່ອຊາຍຕາບອດເຂົ້າມາໃກ້ແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງຖາມລາວວ່າ.⁴¹“ເຈົ້າຢາກໃຫ້ເຮົາເຮັດຫຍັງໃຫ້ເຈົ້າ?” ຊາຍນັ້ນທູນຕອບວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຢາກເຫັນຮຸ່ງ.”

⁴²ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວແກ່ຊາຍຕາບອດວ່າ, “ຈົ່ງເຫັນຮຸ່ງສາ ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໄດ້ຊ່ອຍໃຫ້ເຈົ້າດີປົກກະຕິແລ້ວ.”⁴³ແລ້ວລາວກໍເຫັນຮຸ່ງໃນທັນໃດນັ້ນ ແລະໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງໄປແລະຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອຄົນທັງປວງໄດ້ເຫັນຢ່າງນັ້ນກໍພາກັນສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ.

19

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດເຂົ້າໄປແລະກຳລັງຊົງຜ່ານເມືອງເຢຣິໂກ.²ເບິ່ງແມ! ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນຊື່ວ່າ ຊັກຂາຍ ເພິ່ນເປັນນາຍດ່ານພາສີແລະເປັນຄົນຮັ່ງມີ.

³ເພີ່ນກຳລັງພະຍາຍາມຈະໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າເປັນຄົນແນວໃດ, ແຕ່ເພາະຕົນເປັນຄົນເຕັ້ຽເຂົາຈິ່ງບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ເພາະຄົນຫນ້າແຫນ້ນ.⁴ດັ່ງນັ້ນ ຊັກຂາຍຈິ່ງແລ່ນລັດຫນ້າໄປຂຶ້ນຕົ້ນຫມາກເດື່ອເພື່ອຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງກຳລັງສະເດັດໄປທາງນັ້ນ.

⁵ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດມາເຖິງບ່ອນນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງແຫງນຫນ້າຂື້ນແລະເວົ້າກັບເພີ່ນວ່າ, “ຊັກຂາຍເອີຍ, ຈົ່ງຮີບລົງມາເຖີດ, ເພາະວ່າວັນນີ້ເຮົາຈະຕ້ອງພັກຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ.”⁶ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈິ່ງຮີບລົງມາແລະຕ້ອນຮັບພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຍິນດີເບີກບານໃຈ.⁷ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນດັ່ງນີ້ ພວກເຂົາທັງຫມົດພາກັນຈົ່ມວ່າ, “ເປັນຫຍັງ ພຣະອົງຈິ່ງເຂົ້າໄປພັກຢູ່ກັບຊາຍທີ່ເປັນບາບ.”

⁸ຊັກຂາຍກໍຢືນຂຶ້ນແລະທູນກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຈະຍອມມອບຊັບສິນເຄິ່ງຫນຶ່ງຂອງຂ້າຂ້ອຍໃຫ້ແກ່ຄົນຍາກຈົນ ແລະຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ສໍ້ໂກງເອົາຂອງຜູ້ໃດ ຂ້ານ້ອຍກໍຍອມສົ່ງຄືນແກ່ເຂົາສີ່ເທົ່າ.”⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, “ວັນນີ້ຄວາມພົ້ນໄດ້ມາເຖິງເຮືອນຫລັງນີ້ແລ້ວ ເພາະຄົນນີ້ເປັນລູກຫລານຂອງອັບຣາຮາມເຫມືອນກັນ.¹⁰ເພາະວ່າບຸດມະນຸດໄດ້ມາ ເພື່ອຊອກຫາແລະໂຜດຊ່ວຍຄົນທີ່ຫລົງເສັຽໄປແລ້ວນັ້ນໃຫ້ລອດພົ້ນ.”

¹¹ຂະນະທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນເລື່ອງເຫລົ່ານີ້, ພຣະອົງກຳລັງກ່າວຕໍ່ໄປອີກເປັນຄຳອຸປະມາ, ເພາະພຣະອົງສະເດັດມາໃກ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ ແລະເພາະຄົນທັງຫລາຍຄິດເອົາເອງວ່າຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະມາປາກົດໂດຍທັນທີ.¹²ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ມີເຈົ້ານາຍຜູ້ຫນຶ່ງຈະເດີນທາງອອກໄປປະເທດທີ່ໄກ ເພື່ອໄປຮັບເອົາຣາຊະອານາຈັກນີ້ເປັນຂອງຕົນແລ້ວຈິ່ງກັບຄືນມາ.

¹³ທ່ານໄດ້ເອີ້ນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຕົນສິບຄົນມາຫາແລະມອບເງິນສິບມະນາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ແລ້ວສັ່ງວ່າ ‘ຈົ່ງເອົາເງິນນີ້ໄປເປັນທຶນຄ້າຂາຍຈົນກວ່າເຮົາຈະກັບມາ’.¹⁴ແຕ່ປະຊາຊົນໃນເມືອງນັ້ນກຽດຊັງເຈົ້ານາຍຄົນນີ້ ແລະສົ່ງຄະນະທູດຜູ້ແທນຕາມຫລັງທ່ານໄປ ໂດຍບອກວ່າ ‘ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ຊາຍທ່ານນີ້ປົກຄອງພວກເຮົາ’.¹⁵ເມື່ອເຖິງເວລາ ນາຍຄົນນັ້ນກໍກັບມາອີກຄັ້ງ ແລະໄດ້ຮັບອຳນາດປົກຄອງອານາຈັກແລ້ວ. ທ່ານຈິ່ງເອີ້ນພວກຄົນຮັບໃຊ້ທີ່ທ່ານໄດ້ໃຫ້ເງິນໄວ້ນັ້ນມາຫາ ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະຮູ້ວ່າເຂົາທຸກຄົນຄ້າໄດ້ກຳໄຣເທົ່າໃດ?

¹⁶ຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ທຳອິດເຂົ້າມາຕໍ່ຫນ້າທ່ານແລ້ວທູນວ່າ ‘ນາຍເຈົ້າເອີຍ, ເງິນມະນາຫນຶ່ງຂອງທ່ານໄດ້ກຳໄຣເພີ່ມອີກສິບມະນາ’.¹⁷ທ່ານເຈົ້ານາຍຈິ່ງກ່າວກັບຄົນນັ້ນວ່າ ‘ດີຫລາຍ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ດີ, ເພາະເຈົ້າຊື່ສັດໃນຂອງເລັກນ້ອຍ, ເຈົ້າຈົ່ງມີອຳນາດປົກຄອງໄດ້ສິບຫົວເມືອງ’.

¹⁸ຄົນທີສອງເຂົ້າມາແລ້ວທູນວ່າ, ‘ນາຍເອີຍ, ເງິນມະນາຫນຶ່ງຂອງທ່ານໄດ້ກຳໄຣເພີ່ມຂື້ນອີກຫ້າມະນາ’.¹⁹ທ່ານເຈົ້ານາຍຈິ່ງກ່າວກັບຄົນນັ້ນເຫມືອນກັນວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະໄດ້ປົກຄອງຫ້າຫົວເມືອງ’.

²⁰ອີກຄົນຫນຶ່ງເຂົ້າມາແລ້ວທູນວ່າ ‘ນາຍເຈົ້າເອີຍ, ນີ້ຄືເງິນມະນາຫນຶ່ງຂອງທ່ານ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫໍ່ມ້ຽນໄວ້ໃນຜ້າຢ່າງປອດພັຍ.²¹ເພາະຂ້ານ້ອຍຢ້ານທ່ານ, ດ້ວຍວ່າທ່ານເປັນຄົນເຄັ່ງຄັດ ທ່ານເຄີຍເກັບເອົາສິ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ລົງແຮງ ແລະເກັບກ່ຽວອັນທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ຫວ່ານໄວ້’.

²²ເຈົ້ານາຍທ່ານນັ້ນຈິ່ງຕອບກັບຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນວ່າ ‘ເຮົາຈະລົງໂທດດ້ວຍຄຳປາກຂອງເຈົ້າເອງ, ອ້າຍຂ້ອຍໃຊ້ຜູ້ຊົ່ວເຮີຍ, ເຈົ້າຮູ້ວ່າ ເຮົາເປັນຜູ້ເຄັ່ງຄັດ, ເຄີຍເກັບເອົາອັນທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ລົງແຮງ, ແລະເກັບກ່ຽວອັນທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຫວ່ານ.²³ແລ້ວຍ້ອນຫຍັງເຈົ້າຈິ່ງບໍ່ຝາກເງິນຂອງເຮົາໄວ້ທີ່ທະນາຄານ, ເມື່ອເຮົາກັບມາກໍຈະໄດ້ເງິນຂອງເຮົາຄືນພ້ອມກັບດອກເບັ້ຍດ້ວຍ’.

²⁴ທ່ານເຈົ້ານາຍຈິ່ງສັ່ງຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃກ້ຫັ້ນວ່າ ‘ຈົ່ງຍົກເງິນມະນາຫນຶ່ງນັ້ນໄປຈາກມັນເສັຽ ເອົາໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ມີສິບມະນາ’.²⁵ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຕອບວ່າ ‘ນາຍເຈົ້າເອີຍ, ແຕ່ຊາຍຜູ້ນັ້ນມີສິບມະນາແລ້ວ.’

²⁶ເຮົາບອກເຈົ້າທັງຫລາຍວ່າ ຄົນທີ່ມີຫລາຍຢູ່ແລ້ວຈະຊົງເພີ່ມເຕີມໃຫ້ຜູ້ນັ້ນອີກ, ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ມີ ແມ່ນວ່າສິ່ງທີ່ເຂົາມີຢູ່ນັ້ນກໍຈະຖືກຍົກເອົາໄປເສັຽ.²⁷ແຕ່ບັນດາສັດຕຣູຂອງເຮົາ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມໃຫ້ເຮົາປົກຄອງເຂົານັ້ນ ຈົ່ງພາເຂົາມາທີ່ນີ້ແລ້ວຂ້າມັນເສັຽຕໍ່ຫນ້າເຮົາ.”

²⁸ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຄຳເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ ກໍສະເດັດນຳຫນ້າ ຂື້ນໄປເມືອງເຢຣູຊາເລັມ.

²⁹ຈົນເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາໃກ້ບ້ານເບັດຟາເຄແລະບ້ານເບັດທານີ, ມາພູເຂົາທີ່ເອີ້ນວ່າພູຫມາກກອກເທດ, ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ສາວົກສອງຄົນໄປ.³⁰ໂດຍສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນບ້ານທີ່ຢູ່ຕໍ່ຫນ້າ, ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າໄປຈະພົບລູກລໍນ້ອຍ ທີ່ຍັງບໍ່ມີໃຜຂຶ້ນຂີ່ຈັກເທື່ອ, ຈົ່ງແກ້ມັດແລ້ວຈູງມາທີ່ນີ້.³¹ຫາກມີໃຜຖາມທ່ານວ່າ ‘ແກ້ມັນໄປເຮັດຫຍັງ?’ ຈົ່ງຕອບຢ່າງນີ້ວ່າ ‘ອົງພຣະຜູຸ້ເປັນເຈົ້າຕ້ອງການໃຊ້ມັນ.’”

³²ພວກສາວົກທີ່ຖືກໃຊ້ໄປນັ້ນ ໄດ້ພົບລູກລໍຕາມທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ບອກແກ່ພວກເພິ່ນ.³³ຂະນະທີ່ພວກເພິ່ນກຳລັງແກ້ມັດລໍນ້ອຍຢູ່ນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຂອງໄດ້ຖາມວ່າ, “ທ່ານແກ້ມັດລູກລໍເຮັດຫຍັງ?”.³⁴ເຂົາຕອບວ່າ, “ອົງພຣະຜູຸ້ເປັນເຈົ້າຕ້ອງການໃຊ້ມັນ.”³⁵ພວກເຂົາໄດ້ຈູງລູກລໍນັ້ນມາໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າແລ້ວເອົາເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາປູຫລັງມັນ, ແລ້ວໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າຂຶ້ນຂີ່ລໍ.³⁶ຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງສະເດັດໄປນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນປູລົງຕາມທາງ.

³⁷ເມື່ອພຣະອົງກຳລັງສະເດັດມາໃກ້ບ່ອນຈະລົງຈາກພູເຂົາຫມາກກອກເທດ, ພວກລູກສິດທັງຫມົດກໍຕັ້ງຕົ້ນຊົມຊື່ນຍິນດີສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າດ້ວຍສຽງດັງ, ເຖິງການອັດສະຈັນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນ.³⁸ແລະເວົ້າວ່າ, “ສາທຸການແດ່ກະສັດຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີໃນສະຫວັນແລະພຣະຣັດສະຫມີໃນທີ່ສູງສຸດ.”

³⁹ຝ່າຍຟາຣີຊາຍໃນຫມູ່ປະຊາຊົນນັ້ນໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ຈົ່ງຫ້າມພວກສາວົກຂອງທ່ານແດ່!”⁴⁰ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ຖ້າຄົນເຫລົ່ານີ້ມິດງຽບສຽງໄປ ກ້ອນຫີນທັງຫລາຍກໍຈະເປັ່ງສຽງແທນ.”

⁴¹ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດມາໃກ້ເມືອງ, ພຣະອົງກໍຊົງຮ້ອງໄຫ້ເສັຽໃຈໃຫ້ກັບເມືອງນີ້.⁴²ໂດຍຊົງກ່າວວ່າ, “ຖ້າຫາກໃນວັນນີ້ແມ່ນເຈົ້າເອງຄວນຮູ້ວ່າສິ່ງໃດຈະນຳສັນຕິສຸກມາໃຫ້ເຈົ້າ, ແຕ່ບັດນີ້ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ບັງລັບໄວ້ຈາກຕາເຈົ້າແລ້ວ.

⁴³ເພາະວັນນັ້ນຈະມາເຖິງທ່ານ, ວັນທີ່ສັດຕຣູຂອງເຈົ້າຈະຂຸດຄູອ້ອມຮອບເຈົ້າ ແລະຈະໂຈມຕີເຈົ້າທຸກໆ ດ້ານ.⁴⁴ພວກເຂົາຈະທຸບຕີທ່ານແລະລູກທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ນຳທ່ານໃຫ້ລົງພຽງດິນ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ປະໃຫ້ກ້ອນຫີນຊ້ອນທັບກັນໄວ້ພາຍໃນເຈົ້າ, ເພາະທ່ານບໍ່ຍອມຮັບຕອນທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານລອດ.”

⁴⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະຂັບໄລ່ບັນດາພວກທີ່ກຳລັງຊື້ຂາຍຢູ່ອອກໄປ.⁴⁶ພຣະອົງບອກພວກເຂົາວ່າ, “ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີວ່າ ‘ພຣະວິຫານຂອງເຮົາເປັນສະຖານທີ່ໄຫວ້ວອນ’ ແຕ່ພວກເຈົ້າມາເຮັດໃຫ້ເປັນຖ້ຳຂອງໂຈນ’'

⁴⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າສັ່ງສອນຢູ່ໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານທຸກວັນ, ພວກປະໂລຫິດ. ພວກທັມະຈານ ແລະພວກຜູ້ນຳຂອງຄົນຢິວຕ້ອງການຈະຂ້າພຣະອົງເສັຽ.⁴⁸ແຕ່ເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ພົບຊ່ອງທາງທີ່ຈະເຮັດໄດ້, ເພາະຄົນທັງຫລາຍກໍາລັງເອົາໃຈໃສ່ຟັງຄຳສອນຂອງພຣະອົງ.

20

¹ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງ, ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງສັ່ງສອນປະຊາຊົນ ແລະປະກາດຂ່າວປະເສີດໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານນັ້ນ ມີພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ, ກັບພວກທັມະຈານ ພ້ອມດ້ວຍພວກເຖົ້າແກ່ໄດ້ມາຫາພຣະອົງ.²ພວກເຂົາທູນພຣະອົງວ່າ, “ບອກພວກເຮົາແດ່ ວ່າທ່ານໄດ້ກະທຳການເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍສິດອຳນາດອັນໃດ ຫລືແມ່ນໃຜໃຫ້ສິດອຳນາດແກ່ທ່ານ?”

³ພຣະອົງໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາຈະຖາມທ່ານທັງຫລາຍຂໍ້ຫນຶ່ງດ້ວຍເຫມືອນກັນ, ບອກເຮົາມາເບິ່ງດູວ່າ.⁴ບັບຕິສະມາຂອງໂຢຮັນນັ້ນມາຈາກສະຫວັນຫລືມາຈາກມະນຸດ?”

⁵ພວກເຂົາຈິ່ງປຶກສາກັນວ່າ, “ຖ້າພວກເຮົາຈະຕອບວ່າ ‘ມາຈາກສະຫວັນ’ ເພິ່ນຄົງຈະຖາມເຮົາວ່າ ‘ແລ້ວເຫດໃດພວກທ່ານບໍ່ເຊື່ອໂຢຮັນ?’.⁶ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາຈະວ່າ ‘ມາຈາກມະນຸດ’ ຄົນທັງປວງກໍຈະຄວ່າງກ້ອນຫີນໃສ່ພວກເຮົາ ເພາະເຂົາເຊື່ອຫມັ້ນວ່າ ໂຢຮັນເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.”

⁷ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈິ່ງທູນຕອບວ່າ ບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າມາຈາກໃສ.⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຕອບເຂົາວ່າ “ເຮົາຈະບໍ່ບອກພວກທ່ານເຫມືອນກັນວ່າ ເຮົາກະທຳການນີ້ດ້ວຍສິດອຳນາດອັນໃດ.”

⁹ພຣະອົງໄດ້ເລົ່າຄຳອຸປະມາເລື່ອງນີ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງວ່າ, “ຊາຍຄົນຫນຶ່ງໄດ້ປູກສວນອະງຸ່ນໄວ້ ແລ້ວໃຫ້ຊາວສວນເຊົ່າ ແລ້ວອອກໄປຕ່າງປະເທດເປັນເວລາດົນນານ.¹⁰ເມື່ອເຖິງເວລາກຳນົດ ທ່ານຈິ່ງສົ່ງຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ຫນຶ່ງມາຫາພວກເຊົ່າສວນນັ້ນ ເພື່ອເກັບສ່ວນແບ່ງຈາກສວນອະງຸ່ນນັ້ນ ແຕ່ຝ່າຍພວກເຊົ່າສວນນັ້ນ ໄດ້ຂ້ຽນຕີຄົນຮັບໃຊ້ຄົນນັ້ນ ແລະໄລ່ໃຫ້ກັບໄປມືເປົ່າ.

¹¹ເພິ່ນຈິ່ງສົ່ງຄົນຮັບໃຊ້ອີກຜູ້ຫນຶ່ງໄປ ພວກເຊົ່າສວນໄດ້ຂ້ຽນຕີຄົນໃຊ້ຜູ້ນັ້ນ, ເຮັດຕໍ່ລາວຢ່າງຫນ້າອັບອາຍ ແລ້ວໄລ່ເຂົາໃຫ້ໄປມືເປົ່າ.¹²ເຈົ້າຂອງສວນໄດ້ໃຊ້ຄົນທີສາມໄປ ແລະພວກເຊົ່າສວນກໍໄດ້ທຳຮ້າຍ ແລ້ວໂຍນລາວອອກນອກສວນໄປ.

¹³ຝ່າຍເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນຈິ່ງເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາຈະເຮັດແນວໃດ? ເຮົາຈະໃຊ້ລູກທີ່ຮັກຂອງເຮົາໄປ ເມື່ອພວກເຊົ່າສວນເຫັນ ບາງທີ່ເຂົາຈະນັບຖືແລະໃຫ້ກຽດເຮົາ ’.¹⁴ແຕ່ເມື່ອພວກເຊົ່າສວນເຫັນລູກນັ້ນເຂົາກໍປຶກສາກັນວ່າ ‘ຜູ້ນີ້ແຫລະ ເປັນເຈົ້າຂອງມໍຣະດົກ ຈົ່ງຂ້າມັນເສັຍ ເພື່ອມໍຣະດົກຈະຕົກມາເປັນຂອງເຮົາ’.

¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໂຍນລູກຊາຍລາວຖິ້ມອອກນອກສວນ ແລ້ວຂ້າລາວເສັຍ, ເຫດສັນນັ້ນ ຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງສວນຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ?¹⁶ທ່ານຈະມາຂ້າຄົນເຊົ່າສວນເຫລົ່ານັ້ນ ແລ້ວຍົກສວນໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຊົ່າ” ເມື່ອເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນຈິ່ງພາກັນຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຂໍຢ່າໃຫ້ເກີດເປັນຢ່າງນັ້ນ!”.

¹⁷ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າເພັ່ງເບິ່ງເຂົາແລ້ວກ່າວວ່າ, “ຂໍ້ພຣະຄັມພີຕອນນີ້ມີຄວາມຫມາຍວ່າຢ່າງໃດ?, ຫີນທີ່ນາຍຊ່າງກໍ່ສ້າງບໍ່ຍອມຮັບ ໄດ້ກາຍເປັນຫີນເສົາເອກແລ້ວ?’¹⁸ທຸກຄົນທີ່ລົ້ມທັບຫີນນີ້, ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງແຕກຫັກເປັນປ່ຽງໆ ແຕ່ຖ້າຫີນນັ້ນຈະຕົກທັບຜູ້ໃດ ຜູ້ນັ້ນຈະແຫລກມຸ່ນລະອຽດ.

¹⁹ເພາະສະນັ້ນ ພວກທັມະຈານແລະຫົວຫນ້າປະໂລຫິດຈິ່ງພະຍາຍາມຈະຈັບພຣະອົງໃນເວລານັ້ນ ເພາະພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຊົງກ່າວຄຳອຸປະມານັ້ນຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ ແຕ່ເຂົາກໍຢ້ານປະຊາຊົນ.²⁰ຈິ່ງສົ່ງຄົນປອມຕົວເປັນພວກເຄັ່ງສາສນາ ເຝົ້າສອດແນມພຣະອົງຢ່າງໃກ້ຊິດ ເພື່ອຈັບຜິດໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຫາທາງຈັບກຸມພຣະອົງສົ່ງໃຫ້ຜູ້ມີອຳນາດ ແລະເຈົ້າຫນ້າທີ່ຂອງຜູ້ປົກຄອງ.

²¹ພວກເຂົາຖາມພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍຮູ້ຢູ່ວ່າທ່ານກ່າວແລະສັ່ງສອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະທ່ານບໍ່ເຫັນແກ່ຫນ້າຜູ້ໃດ, ແຕ່ໄດ້ສັ່ງສອນຄວາມຈິງໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສັດຊື່.²²ເປັນເລື່ອງສົມຄວນຫລືບໍ່ທີ່ເຮົາຈະເສັຽພາສີໃຫ້ແກ່ກາຍຊາ?”

²³ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຮູ້ກົນອຸບາຍຂອງພວກເຂົາ ຈິ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ.²⁴“ຈົ່ງເອົາເງິນຫລຽນຫນຶ່ງມາໃຫ້ເຮົາເບິ່ງ ຮູບແລະຄຳຈາຣຶກນີ້ເປັນຂອງໃຜ?” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ເປັນຂອງກາຍຊາ.”

²⁵ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ເປັນຂອງກາຍຊາ ຈົ່ງຄືນໃຫ້ແກ່ກາຍຊາ, ແລະສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງຄືນໃຫ້ແດ່ພຣະເຈົ້າ.”²⁶ພວກເຂົາຈິ່ງບໍ່ອາດໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງທີ່ພຣະອົງສອນ. ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ ຕ່າງກໍປະຫລາດໃຈໃນຄຳຕອບຂອງພຣະອົງ ແລະບໍ່ເວົ້າຫຍັງອີກ.

²⁷ພວກຊາດູກາຍບາງຄົນມາຫາພຣະອົງ ພວກນີ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນການເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ.²⁸ພວກເຂົາຖາມພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ໂມເຊໄດ້ຂຽນສັ່ງພວກເຮົາໄວ້ວ່າ, ຖ້າຊາຍຄົນໃດມີເມັຽແລະເຂົາຕາຍໄປໂດຍບໍ່ມີລູກ, ກໍໃຫ້ອ້າຍ ຫລືນ້ອງຊາຍຜູ້ນັ້ນຮັບເອົາຍິງນັ້ນມາເປັນເມັຽເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງຕົນມີລູກໄວ້ສືບມໍຣະດົກ?’

²⁹ຄອບຄົວຫນຶ່ງມີອ້າຍນ້ອງທີ່ເປັນຜູ້ຊາຍເຈັດຄົນ, ອ້າຍກົກເອົາເມັຽ ແລ້ວຕາຍໄປເມື່ອຍັງບໍ່ມີລູກ.³⁰ຜູ້ທີ່ສອງກໍເອົານາງມາເປັນເມັຽ.³¹ແລະເປັນແບບນັ້ນຈົນເຖິງຄົນທີເຈັດກໍຕາຍໄປໂດຍຍັງບໍ່ມີລູກ.³²ຕໍ່ມາພາຍຫລັງຍິງນັ້ນກໍຕາຍເຫມືອນກັນ.³³ສັນນັ້ນ ໃນວັນທີ່ມີການເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ ຂໍຖາມແດ່ວ່າ ຍິງນັ້ນຈະເປັນເມັຽຂອງຜູ້ໃດ? ເພາະຄົນທັງເຈັດຕ່າງກໍໄດ້ນາງເປັນເມັຽເຫມືອນກັນ.”

³⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ຄົນໃນໂລກນີ້ແຕ່ງງານແລະຖືກຍົກໃຫ້ເປັນຜົວເມັຽກັນ.³⁵ແຕ່ຄົນທີ່ຊົງສົມຄວນຈະເປັນຄືນມາຈາກຕາຍໃນຍຸກນັ້ນ ຈະບໍ່ມີການແຕ່ງງານ ຫລືຍົກໃຫ້ເປັນຜົວເມັຽກັນອີກ.³⁶ແລະຈະຕາຍບໍ່ໄດ້ອີກ ເພາະເຂົາຈະເປັນເຫມືອນເທວະດາແລະເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ.

³⁷ສ່ວນເລື່ອງການເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໂມເຊກໍຍັງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຮົາເຫັນຈາກເຫດການທີ່ພຸ່ມໄມ້ນັ້ນ, ທ່ານເອີ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າຊົງເປັນ ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ.³⁸ເທົ່າກັບພຣະອົງບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນຕາຍ, ແຕ່ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນເປັນ ເພາະທຸກຄົນຕ້ອງເປັນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ.”

³⁹ພວກທັມະຈານບາງຄົນຈິ່ງຕອບວ່າ, “ອາຈານເອີຍ ທ່ານເວົ້າຖືກແລ້ວ,”⁴⁰ພວກເຂົາບໍ່ກ້າຖາມອັນໃດກັບພຣະອົງອີກເລີຍ.

⁴¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງຄົນທັງຫລາຍເວົ້າວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນບຸດຂອງດາວິດ?⁴²ເພາະກະສັດດາວິດເອງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ໃນພຣະທັມເພງສັນຣະເສີນວ່າ, ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວກັບພຣະອົງເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງນັ່ງເບື້ອງຂວາມືຂອງເຮົາ,⁴³ຈົນກວ່າເຮົາຈະປາບສັດຕຣູຂອງທ່ານໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງທ່ານ”.’⁴⁴ດັ່ງນັ້ນຖ້າດາວິດຍັງເອີ້ນພຣະຄຣິດວ່າ ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ’ ແລ້ວພຣະອົງຈະເປັນບຸດຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ.”

⁴⁵ຂະນະທີ່ປະຊາຊົນກຳລັງຟັງຢູ່ນັ້ນ ພຣະອົງກໍກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ.⁴⁶“ຈົ່ງຣະວັງພວກທັມະຈານໃຫ້ດີ ພວກເຂົາມັກນຸ່ງເສື້ອຄຸມຍາວ ຍ່າງໄປມາຕາມຕະຫລາດ, ມັກໃຫ້ຄົນຄຳນັບຕົວເປັນພິເສດ, ພວກເຂົາມັກບ່ອນນັ່ງອັນມີກຽດໃນທັມະສາລາແລະຕາມງານລ້ຽງ.⁴⁷ແຕ່ພວກເຂົາມັກກືນກິນຄອບຄົວຂອງແມ່ຫມ້າຍ ແລະແກ້ງອະທິຖານໃຫ້ຍືດຍາວ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບໂທດຫນັກກວ່າຄົນອື່ນໃນການພິພາກສາ.”

21

¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າເງີຍຫນ້າຂຶ້ນແລະເຫັນເສດຖີຄົນຫນຶ່ງກຳລັງປ່ອນເງິນລົງໃນຕູ້ຖວາຍ.²ແລ້ວພຣະອົງເຫັນແມ່ຫມ້າຍຍາກຈົນຄົນຫນຶ່ງ ກຳລັງເອົາເງິນຈຳນວນສອງອັດປ່ອນລົງຖວາຍ.³ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງວ່າ ແກ່ທ່ານວ່າ ແມ່ຫມ້າຍຍາກຈົນຜູ້ນີ້ຖວາຍເງິນຫລາຍກວ່າບັນດາຄົນທັງປວງ.⁴ເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ໄດ້ຖວາຍເງິນສ່ວນທີ່ເຫລືອໃຊ້, ແຕ່ຍິງຫມ້າຍຍາກຈົນຄົນນີ້ໄດ້ ຖວາຍເງິນທັງຫມົດສຳລັບລ້ຽງຊີວິດຂອງຕົນ.”

⁵ແລ້ວສາວົກບາງຄົນກ່າວເຖິງພຣະວິຫານ ທີ່ຕົບແຕ່ງດ້ວຍຫີນສວຍງາມແລະເຄື່ອງຖວາຍເຫລົ່ານັ້ນ, ພຣະອົງກ່າວວ່າ.⁶“ແຕ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ທ່ານເຫັນ ເມື່ອວັນນັ້ນມາເຖິງ ກ້ອນຫີນຈະພັງລົງຈົນບໍ່ເຫລືອໃຫ້ຊ້ອນທັບກັນຢູ່ເລີຍ.”

⁷ເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຈິ່ງຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານອາຈານເອີຍ, ເຫດການເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ? ແລະສິ່ງໃດຈະເປັນຫມາຍສຳຄັນວ່າສິ່ງທັງຫມົດນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ?”⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ຈົ່ງຣະວັງ, ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງພວກທ່ານໃຫ້ຫລົງ, ດ້ວຍວ່າຈະມີຫລາຍຄົນມາ ອ້າງນາມຂອງເຮົາ ກ່າວວ່າ ‘ເຮົານີ້ແຫລະເປັນຜູ້ນັ້ນ’ ແລະ‘ເວລາກຳນົດໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ’ ຢ່າຕາມພວກເຂົາໄປ.⁹ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍິນສຽງເລື່ອງເສິກສົງຄາມແລະການປັ່ນປ່ວນວຸ້ນວາຍເກີດຂຶ້ນ, ຢ່າຕົກໃຈ ດ້ວຍວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈຳເປັນຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນກ່ອນ, ແຕ່ທີ່ສຸດປາຍນັ້ນຈະບໍ່ມາເຖິງທັນທີ.”

¹⁰ແລ້ວພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ປະເທດຈະສູ້ຮົບກັບປະເທດ, ອານາຈັກຈະລຸກຂຶ້ນສູ້ຮົບກັບອານາຈັກ.¹¹ຈະມີແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນ ແລະໃນຫລາຍໆບ່ອນຈະເກີດການອຶດຢາກແລະພະຍາດຣະບາດຢ່າງຮ້າຍແຮງ, ຈະມີເຫດການຫນ້າຢ້ານທີ່ສຸດຫລາຍຢ່າງເກີດຂື້ນແລະຫມາຍສຳຄັນຕ່າງໆຈາກຟ້າສະຫວັນ.

¹²ແຕ່ກ່ອນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດຈະເກີດຂຶ້ນ ພວກເຂົາຈະຍື່ນມືອອກມາຂົ່ມເຫັງພວກທ່ານ, ສົ່ງທ່ານໄປຍັງທັມະສາລາແລະໃນຄຸກ, ພາພວກທ່ານໄປຕໍ່ຫນ້າກະສັດແລະຜູ້ປົກຄອງ ເພາະນາມຂອງເຮົາ.¹³ສິ່ງນີ້ຈະເປັນໂອກາດໃຫ້ທ່ານໄດ້ເປັນພະຍານ.

¹⁴ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຕຽມຫົວໃຈຂອງທ່ານໄວ້ໃຫ້ຫມັ້ນຄົງ ຢ່າວິຕົກກັງວົນໄປກ່ອນວ່າຈະແກ້ຂໍ້ຫາເຫລົ່ານັ້ນຢ່າງໃດ?¹⁵ເພາະເຮົາຈະປຣະທານຖ້ອຍຄຳແລະສະຕິປັນຍານັ້ນແກ່ທ່ານ ຈົນກວ່າສັດຕຣູທັງຫມົດບໍ່ສາມາດຕໍ່ຕ້ານຫລືຂັດຄ້ານທ່ານໄດ້.

¹⁶ແຕ່ທ່ານຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງພໍ່ແມ່ ຍາດຕິພີ່ນ້ອງແລະມິດສະຫາຍ ແລະພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ລາງຄົນໃນພວກທ່ານເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ.¹⁷ທຸກຄົນຈະກຽດຊັງທ່ານເພາະນາມຂອງເຮົາ.¹⁸ແມ່ນແຕ່ຜົມພຽງເສັ້ນດຽວຈະບໍ່ລົ່ນເສັຽໄປຈາກຫົວຂອງພວກທ່ານ.¹⁹ທ່ານຈະຮັກສາຊີວິດຈິດໃຈຂອງທ່ານໄວ້ໃຫ້ລອດເພາະຄວາມພຽນອົດທົນຂອງທ່ານ.

²⁰“ເມື່ອທ່ານເຫັນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກລ້ອມໂດຍກອງທັບຫລວງຫລາຍ, ເມື່ອນັ້ນທ່ານຈົ່ງຮູ້ວ່າເວລາແຫ່ງການທຳລາຍມາເຖິງແລ້ວ.²¹ໃຫ້ຄົນທີ່ຢູ່ແຂວງຢູດາຍປົບຫນີໄປຍັງພູ ແລະໃຫ້ຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງຫນີອອກໄປ ແລະຢ່າໃຫ້ຄົນທີ່ຢູ່ນອກເມືອງນັ້ນເຂົ້າມາ.²²ເພາະວ່າວັນເຫລົ່ານີ້ຄືວັນແຫ່ງການລົງໂທດ ເພື່ອໃຫ້ສິ່ງສາຣະພັດທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ຈະສຳເລັດເປັນຈິງທຸກປະການ.

²³ຫນ້າເວທະນາຕໍ່ຜູ້ຍິງທີ່ມີທ້ອງແລະມີລູກອ່ອນກິນນົມໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນ ເພາະຈະມີຄວາມທຸກລຳບາກເກີດຂຶ້ນເທິງແຜ່ນດິນແລະພຣະພິໂຣດຈະຕົກແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.²⁴ແລ້ວພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບແລະຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍໃນທົ່ວທຸກປະເທດແລະຄົນຕ່າງຊາດຈະຢຽບຢ່ຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈົນກວ່າຈະຄົບກຳນົດເວລາຂອງພວກເຂົາ.

²⁵ຈະມີຫມາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວ ໃນໂລກນີ້ ຊົນຊາດຕ່າງໆຈະໄດ້ຮັບຄວາມເຈັບປວດ ພົບກັບຄວາມຫມົດຫວັງ ເພາະສຽງກ້ອງອັນໃຫຍ່ຫລວງຂອງທະເລແລະຟອງນ້ຳ.²⁶ຈະມີຄົນລົ້ມຕາຍ ເພາະຄວາມຢ້ານ ດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັ່ນຕໍ່ສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດຂື້ນໃນໂລກ ເພາະຣິດເດດແຫ່ງສະຫວັນຈະສັ່ນສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ.

²⁷ພວກເຂົາຈະເຫັນບຸດມະນຸດສະເດັດມາໃນເມກ ດ້ວຍຣິດອໍານາດແລະສະຫງ່າຣາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່.²⁸ເມື່ອເຫດການເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດເລີ່ມຕົ້ນເກີດຂຶ້ນ ຈົ່ງລຸກຂື້ນແລະເງີຍຫນ້າຂຶ້ນ, ເພາະການປົດປ່ອຍຂອງທ່ານມາໃກ້ແລ້ວ.”

²⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງຕົ້ນເດື່ອເທດແລະຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດ.³⁰ເມື່ອຕົ້ນພວກມັນປົ່ງໃບອອກແລ້ວ ທ່ານກໍຈະຮູ້ວ່າຣະດູຮ້ອນໃກ້ຈະເຖິງແລ້ວ.³¹ຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ, ເມື່ອທ່ານເຫັນເຫດການເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນ ຈົ່ງຮູ້ວ່າຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃກ້ຈະເຖິງແລ້ວ.

³²ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ ຄົນໃນຍຸກນີ້ຈະບໍ່ລ່ວງລັບໄປ ຈົນກວ່າເຫດການເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ.³³ຟ້າແລະດິນຈະລ່ວງພົ້ນໄປ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈະບໍ່ສູນຫາຍໄປຈັກເທື່ອ.

³⁴ແຕ່ຈົ່ງຣະວັງຕົວທ່ານໃຫ້ດີ ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງພວກທ່ານຫນັກໄປໃນການກິນລ້ຽງແລະ, ຄວາມມົວເມົາແລະວິຕົກກັງວົນໃນຊີວິດ ເພາະວັນນັ້ນຈະມາເຖິງພວກທ່ານໃນທັນທີເຫມືອນດັ່ງກັບດັກ.³⁵ເພາະສິ່ງນີ້ຈະຕົກໃສ່ທຸກຄົນ ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

³⁶ແຕ່ຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງຕະຫລອດເວລາ, ຈົ່ງອະທິຖານເພື່ອທ່ານຈະເຂັ້ມແຂງຈົນສາມາດຫລີກຫນີ ຈາກເຫດການທີ່ຈະເກີດຂື້ນ ແລະເພື່ອຈະຍຶດຫມັ້ນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງບຸດມະນຸດໄດ້.”

³⁷ໃນຊ່ວງເວລາກາງເວັນ ພຣະອົງສັ່ງສອນຢູ່ໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານ, ສ່ວນຕອນກາງຄືນກໍສະເດັດອອກໄປຂ້າງນອກ ເພື່ອອະທິຖານຢູ່ທີ່ພູເຂົາຫມາກກອກເທດ.³⁸ມີຝູງຄົນມາລໍຖ້າຟັງຄຳສອນຂອງພຣະອົງໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານຕັ້ງແຕ່ຂ້ອນເຊົ້າ.

22

¹ເມື່ອໃກ້ຈະຮອດເທດສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງທີ່ເອີ້ນວ່າປັດສະຄາ.²ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດແລະພວກທັມະຈານ ກໍປຶກສາກັນວ່າ ຈະເຮັດຢ່າງໃດດີຈິ່ງຈະຂ້າພຣະເຢຊູໄດ້ ເພາະເຂົາຢ້ານປະຊາຊົນ.

³ຊາຕານໄດ້ເຂົ້າສູນໃຈຢູດາອິສະກາຣີອົດ ຊຶ່ງເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກສາວົກສິບສອງຄົນ.⁴ຢູດາໄດ້ອອກໄປປຶກສາກັບພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດແລະພວກນາຍທະຫານ ເຖິງແຜນການທີ່ເພິ່ນຈະມອບພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ກັບພວກເຂົາ.

⁵ຄົນເຫລົ່ານັ້ນດີໃຈຫລາຍແລະຕົກລົງກັນວ່າຈະເອົາເງິນໃຫ້ແກ່ຢູດາ.⁶ສ່ວນຢູດາຈິ່ງຕອບຕົກລົງ ແລະພະຍາຍາມຊອກຫາໂອກາດທີ່ຈະມອບພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ໃນສະຖານທີ່ຫ່າງໄກຈາກປະຊາຊົນ.

⁷ເມື່ອເຖິງວັນກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ເຊິ່ງເປັນວັນທີ່ລູກແກະປັດສະຄາຕ້ອງຖືກຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາ.⁸ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງໃຊ້ເປໂຕແລະໂຢຮັນໄປໂດຍສັ່ງເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງໄປແລະຈັດແຈງອາຫານປັດສະຄາສຳລັບພວກເຮົາ ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ຮັບປະທານຮ່ວມກັນ.”⁹ເຂົາທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງຢາກຈະໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປຈັດຕຽມໄວ້ບ່ອນໃດ?”

¹⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຟັງເດີ, ເມື່ອພວກທ່ານເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ຈະມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງແບກຫມໍ້ນ້ຳມາພົບທ່ານ ຈົ່ງຕາມເຂົ້າໃນເຮືອນທີ່ຜູ້ນັ້ນຈະເຂົ້າໄປ.¹¹ແລ້ວບອກກັບເຈົ້າເຮືອນນັ້ນວ່າ ‘ອາຈານໃຫ້ຖາມທ່ານວ່າ, "ຫ້ອງຮັບແຂກທີ່ເຮົາຈະກິນປັດສະຄາກັບພວກສາວົກຂອງເຮົາຢູ່ທີ່ໃດ?’"

¹²ເຂົາຈະຊີ້ໃຫ້ພວກທ່ານເຫັນຫ້ອງໃຫຍ່ຊັ້ນເທິງ ທີ່ຕົກແຕ່ງໄວ້ແລ້ວ,"¹³ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈິ່ງໄປແລະພົບທຸກສິ່ງເຫມືອນຢ່າງພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາ, ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຈັດຕຽມອາຫານປັດສະຄາທີ່ນັ້ນ.

¹⁴ເມື່ອເຖິງໂມງແລ້ວ ພຣະອົງຊົງນັ່ງລົງກັບພວກອັກຄະສາວົກ.¹⁵ພຣະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາມີຄວາມປາຖນາຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ຈະກິນອາຫານປັດສະຄານີ້ກັບພວກທ່ານ ກ່ອນເຮົາຈະຕ້ອງທຸກທໍຣະມານ.¹⁶ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ, ເຮົາຈະບໍ່ກິນປັດສະຄານີ້ອີກ ຈົນກວ່າສິ່ງນັ້ນຈະສຳເລັດໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

¹⁷ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຈັບເອົາຈອກແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແລ້ວ ຊົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຈອກນີ້ແຈກຢາຍໃນພວກທ່ານ.¹⁸ເພາະເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ດື່ມຈາກຜົນອະງຸ່ນອີກ ຈົນກວ່າຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງ.”

¹⁹ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຈັບເຂົ້າຈີ່ມາແລະເມື່ອໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແລ້ວ ພຣະອົງຊົງຫັກເຂົ້າຈີ່ ແລະຊົງກ່າວວ່າ, “ນີ້ ຄືກາຍຂອງເຮົາທີ່ໃຫ້ແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ, ຈົ່ງເຮັດຢ່າງນີ້ ເພື່ອເປັນທີ່ຣະນຶກເຖິງເຮົາ.”²⁰ພຣະອົງຊົງຈັບເອົາຈອກນັ້ນ ດ້ວຍອາການຢ່າງດຽວກັນຫລັງຮັບປະທານເຂົ້າແລງແລ້ວ, ແລະກ່າວວ່າ, “ຈອກນີ້ເປັນພັນທະສັນຍາໃຫມ່ໃນເລືອດຂອງເຮົາ ທີ່ຖອກອອກເພື່ອພວກທ່ານ."

²¹ຈົ່ງຕັ້ງໃຈຟັງໃຫ້ດີ, ມືຄົນຫນຶ່ງທີ່ທໍຣະຍົດເຮົາຢູ່ຮ່ວມໂຕະກັບເຮົາທີ່ນີ້.²²ເພາະອັນທີ່ຈິງບຸດມະນຸດຈະເປັນໄປຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ແຕ່ວິບັດແກ່ຊາຍຜູ້ນັ້ນຜ່ານທາງຜູ້ທີ່ເຂົາໄດ້ທໍຣະຍົດ!"²³ພວກສາວົກກໍເລີ່ມຕົ້ນຖາມກັນເອງ ວ່າໃຜໃນພວກເຂົາທີ່ຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.

²⁴ມີການໂຕ້ຖຽງກັນເກີດຂຶ້ນໃນພວກສາວົກວ່າໃນພວກເພິ່ນທີ່ຖືວ່າເປັນຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.²⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງກ່າວກັບພວກເພິ່ນວ່າ, “ບັນດາກະສັດຂອງຄົນຕ່າງຊາດເປັນເຈົ້ານາຍແລະມີອຳນາດເຫນືອພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຮັບການເອີ້ນເພິ່ນວ່າເປັນຜຸ້ຄອບຄອງທີ່ມີກຽດ.

²⁶ແຕ່ບໍ່ເປັນຢ່າງນັ້ນໃນພວກທ່ານ. ແທນທີ່ຈະເປັນຢ່າງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພວກທ່ານ, ຈົ່ງເປັນເຫມືອນກັບຜູ້ທີ່ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ, ແລະຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ເປັນຄົນສຳຄັນທີ່ສຸດ ຈົ່ງເປັນເຫມືອນກັບຄົນຮັບໃຊ້.²⁷ເພາະວ່າໃຜທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າກັນ? ຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ໂຕະ, ຫລືຄົນທີ່ຮັບໃຊ້ ຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ໂຕະບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຮົາຢູ່ຖ້າມກາງພວກທ່ານເຫມືອນກັບເປັນຄົນທີ່ຮັບໃຊ້.

²⁸ແຕ່ພວກທ່ານເປັນຄົນທີ່ຍັງຢູ່ກັບເຮົາເມື່ອເຮົາເຂົ້າສູ່ການທົດລອງ.²⁹ເຮົາໄດ້ມອບຣາຊະອານາຈັກໃຫ້ແກ່ທ່ານ ຢ່າງທີ່ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ມອບຣາຊະອານາຈັກໃຫ້ແກ່ເຮົາ.³⁰ເພື່ອທີ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ກິນແລະດື່ມທີ່ໂຕະຂອງເຮົາໃນຣາຊະອານາຈັກຂອງເຮົາ, ແລະເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ນັ່ງເທິງບັນລັງເພື່ອພິພາກສາທັງສິບສອງເຜົ່າຂອງອິສຣາເອນ.

³¹ຊີໂມນເອີຍ, ຊີໂມນເອີຍ ຈົ່ງຣະວັງໃຫ້ດີ, ຊາຕານໄດ້ຂໍທີ່ຈະທຳຮ້າຍທ່ານ ມັນຈະຝັດຮ່ອນທ່ານເຫມືອນຝັດເຂົ້າສາລີ.³²ແຕ່ເຮົາໄດ້ອະທິຖານສຳລັບທ່ານ ເພື່ອຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານຈະບໍ່ລົ້ມລົງ. ຫລັງຈາກທີ່ທ່ານໄດ້ຫັນກັບຄືນມາແລ້ວ, ທ່ານຈົ່ງຫນູນກຳລັງພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ.”

³³ເປໂຕທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍພ້ອມທີ່ຈະໄປກັບພຣະອົງ, ບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງຕິດຄຸກ ຫລືຕາຍກໍຕາມ.”³⁴ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ ເປໂຕເອີຍ, ໃນວັນນີ້, ທ່ານຈະໄດ້ປະຕິເສດວ່າບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາເຖິງສາມເທື່ອ ກ່ອນໄກ່ຂັນ.”

³⁵ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວກັບພວກສາວົກວ່າ, “ເມື່ອເຮົາໄດ້ໃຊ້ທ່ານທັງຫລາຍອອກໄປ ໂດຍບໍ່ມີກະເປົາເງິນ, ບໍ່ມີຖົງໃສ່ອາຫານ, ຫລືເກີບນັ້ນ, ພວກທ່ານໄດ້ຂາດເຂີນສິ່ງໃດແດ່?” ພວກເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ບໍ່ໄດ້ຂາດເຂີນສິ່ງໃດເລີຍ.”³⁶ພຣະອົງຈິ່ງກ່າວກັບພວກເພິ່ນວ່າ, “ແຕ່ຕອນນີ້ ຄົນທີ່ມີກະເປົາເງິນ ກໍໃຫ້ຖືຕິດຕົວໄປແລະຖົງໃສ່ອາຫານກໍໃຫ້ຖືໄປເຫມືອນກັນ, ຄົນທີ່ບໍ່ມີດາບກໍໃຫ້ຂາຍເສື້ອຄຸມຂອງຕົນ ແລ້ວຊື້ດາບມາ.

³⁷ເພາະເຮົາບອກທ່ານວ່າ, ສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບເຮົາຈະຕ້ອງສຳເລັດ, ‘ທ່ານຖືກນັບເຂົ້າກັບຄົນອະທັມ’ ເພາະຄຳທຳນວຍກ່ຽວກັບເຮົານັ້ນກໍຈະຕ້ອງສຳເລັດ.”³⁸ແລ້ວພວກເຂົາທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເບິ່ງແມ ມີດາບສອງດວງຢູ່ທີ່ນີ້” ແລະພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ພໍແລ້ວ.”

³⁹ຫລັງກິນອາຫານແລງ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດໄປຍັງພູເຂົາຫມາກກອກເທດຕາມເຄີຍ ແລະພວກສາວົກໄດ້ຕາມພຣະອົງໄປ.⁴⁰ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງ, ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງອະທິຖານ ເພື່ອທີ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃນການທົດລອງ.”

⁴¹ພຣະອົງສະເດັດອອກໄປຫ່າງຈາກພວກເຂົາປະມານຄວ່າງກ້ອນຫີນເຖິງ. ພຣະອົງຊົງຄຸເຂົ່າລົງແລະອະທິຖານວ່າ,⁴²“ພຣະບິດາເຈົ້າເອີຍ, ຖ້າຫາກເປັນນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ ຂໍຊົງເລື່ອນຈອກນີ້ອອກໄປຈາກຂ້າພຣະອົງຖ້ອນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຢ່າໃຫ້ເປັນໄປຕາມໃຈຂອງຂ້າພຣະອົງ, ແຕ່ໃຫ້ເປັນຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະບິດາເຈົ້າເຖີ້ນ.”

⁴³ແລ້ວມີເທວະດາຕົນຫນຶ່ງຈາກສະຫວັນມາປາກົດແກ່ພຣະອົງ, ຊູກຳລັງພຣະອົງຂຶ້ນ.⁴⁴ເມື່ອພຣະອົງຊົງທົນທຸກ ພຣະອົງກໍຍິ່ງອະທິຖານຢ່າງຈິງຈັງຫລາຍຂຶ້ນ, ຈົນເຫື່ອຂອງພຣະອົງເກີດເປັນເຫມືອນເລືອດເມັດໃຫຍ່ໄຫລຢາດລົງສູ່ພື້ນດິນ.

⁴⁵ພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກການອະທິຖານ ແລະສະເດັດມາຫາພວກສາວົກແລະຊົງເຫັນວ່າພວກເຂົາກຳລັງນອນຫລັບຢູ່ ເພາະຄວາມທຸກໂສກເສົ້າ,⁴⁶ພຣະອົງຈິ່ງຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງຈິ່ງຍັງນອນຫລັບຢູ່? ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະອະທິຖານ ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຕົກໃນການທົດລອງ.”

⁴⁷ຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວຢູ່ນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ມີຄົນຈຳນວນ ຫລາຍປາກົດຕົວຂື້ນ ພ້ອມກັບຢູດາຫນຶ່ງໃນສາວົກສິບສອງຄົນ ທີ່ໄດ້ນຳຫນ້າພວກເຂົາມາ ຢູດາໄດ້ຫຍັບເຂົ້າມາໃກ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະຈູບພຣະອົງ.⁴⁸ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຖາມວ່າ, “ຢູດາເອີຍ, ເຈົ້າຈະທໍຣະຍົດຕໍ່ບຸດມະນຸດດ້ວຍການຈູບບໍ?”

⁴⁹ເມື່ອພວກສາວົກທີ່ອ້ອມຮອບພຣະເຢຊູເຈົ້າຢູ່ ໄດ້ເຫັນວ່າແມ່ນຫຍັງຈະເກີດຂຶ້ນ, ພວກເຂົາຈິ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເອົາດາບມາຕໍ່ສູ້ບໍ?”⁵⁰ແລ້ວມີຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກເພິ່ນໄດ້ຟັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງມະຫາປະໂຣຫິດ ແລະຟັນຫູຂວາຂອງເຂົາຂາດ.⁵¹ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, ເຊົາແມ “ພໍແລ້ວ” ແລ້ວພຣະອົງຊົງບາຍຫູຄົນນັ້ນແລະຮັກສາເຂົາໃຫ້ຫາຍດີ.

⁵²ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ກັບພວກນາຍທະຫານທີ່ຮັກສາພຣະວິຫານ, ແລະພວກເຖົ້າແກ່ທີ່ອອກມາຕໍ່ສູ້ພຣະອົງນັ້ນວ່າ, “ພວກທ່ານອອກມາຕໍ່ສູ້ເຮັດຄືວ່າເຮົາເປັນໂຈນ, ດ້ວຍດາບແລະດ້ວຍຕະບອງບໍ?⁵³ເມື່ອເຮົາຢູ່ກັບພວກທ່ານໃນພຣະວິຫານທຸກວັນນັ້ນ, ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຍື່ນມືຕໍ່ສູ້ເຮົາ, ແຕ່ນີ້ເປັນເວລາຂອງທ່ານ, ແລະເປັນອຳນາດແຫ່ງຄວາມມືດ.”

⁵⁴ພວກເຂົາຈັບກຸມພຣະອົງ ແລະຄຸມພຣະອົງໄປທີ່ເຮືອນຂອງມະຫາປະໂລຫິດ, ແຕ່ເປໂຕໄດ້ຕິດຕາມໄປຫ່າງໆ.⁵⁵ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາດັງໄຟທີ່ກາງເດີ່ນບ້ານແລະນັ່ງລົງຢູ່ດ້ວຍກັນ ເປໂຕກໍເຂົ້າຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.

⁵⁶ສາວໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງເຫັນເປໂຕນັ່ງຜີງໄຟຢູ່ ແລະເພັ່ງເບິ່ງແລ້ວເວົ້າວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ຢູ່ກັບເພິ່ນນຳ.”⁵⁷ແຕ່ເປໂຕຕອບປະຕິເສດແລະບອກວ່າ “ຍິງເອີຍ, ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກເພິ່ນເລີຍ.”⁵⁸ຫລັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນກໍມີຊາຍອີກຄົນຫນຶ່ງເຫັນເປໂຕແລະບອກວ່າ, “ເຈົ້າເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເພິ່ນ” ແຕ່ເປໂຕບອກວ່າ “ຊາຍເອີຍ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນ.”

⁵⁹ຫລັງຈາກນັ້ນປະມານຫນຶ່ງຊົ່ວໂມງ ກໍມີອີກຄົນຫນຶ່ງຢືນຢັນຢ່າງແຂງແຮງ ວ່າ, “ແມ່ນແທ້ແລ້ວ, ຊາຍຄົນນີ້ຢູ່ກັບຄົນນັ້ນດ້ວຍ, ເພາະລາວເປັນຄົນຄາລີເລ.”⁶⁰ເປໂຕຕອບວ່າ, “ຊາຍເອີຍ, ທີ່ທ່ານເວົ້ານັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ເລື່ອງເລີຍ” ໃນທັນໃດນັ້ນ ຂະນະທີ່ເປໂຕຍັງເວົ້າຢູ່ໄກ່ກໍຂັນ.

⁶¹ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຫລຽວເບິ່ງເປໂຕ, ແລ້ວເປໂຕກໍຣະນຶກເຖິງຖ້ອຍຄຳທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ຕົນວ່າ, “ກ່ອນໄກ່ຂັນວັນນີ້ ທ່ານຈະປະຕິເສດເຮົາເຖິງສາມເທື່ອ.”⁶²ເປໂຕກໍອອກໄປຂ້າງນອກແລະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນເປັນທຸກຫນັກໃຈ.

⁶³ພວກທີ່ຄຸມພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍເຍາະເຍີ້ຍແລະທຸບຕີພຣະອົງ.⁶⁴ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາເອົາຜ້າມັດຕາພຣະອົງແລ້ວ ກໍຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທວາຍເບິ່ງດຸວ່າໃຜຕີເຈົ້າ?”⁶⁵ພວກເຂົາເວົ້າອີກຫລາຍປະການກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເປັນການຫມິ່ນປະມາດພຣະອົງ.

⁶⁶ຄັນຮຸ່ງເຊົ້າ ບັນດາພວກເຖົ້າແກ່ຂອງປະຊາຊົນກໍມາຊຸມນຸມກັນ, ລວມທັງພວກຫົວຫນ້າປະໂຣຫິດແລະພວກນັກທັມະຈານ. ພວກເຂົາໄດ້ພາພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນສານສູງສຸດ,⁶⁷ແລະເວົ້າວ່າ, “ຖ້າທ່ານເປັນພຣະຄຣິດ ຈົ່ງບອກເຮົາມເຖີດ” ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ຖ້າເຮົາບອກທ່ານ, ທ່ານກໍຈະບໍ່ເຊື່ອເຮົາ,⁶⁸ແລະຖ້າເຮົາຖາມພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຕອບເຮົາ.

⁶⁹ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປ, ບຸດມະນຸດຈະນັ່ງເບື້ອງຂວາຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່.”⁷⁰ພວກເຂົາທຸກຄົນຈິ່ງເວົ້າວ່າ, “ທ່ານເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ?” ແລະພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ທ່ານກໍບອກແລ້ວວ່າເຮົາເປັນ.”⁷¹ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຍັງຈະຕ້ອງການພະຍານອັນໃດອີກ? ເພາະເຮົາກໍໄດ້ຍິນກັບຫູຕົວເອງຈາກປາກຂອງມັນເອງແລ້ວ.”

23

¹ພວກເຂົາທັງຫມົດໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະພາພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປຫາປີລາດ.²ພວກເຂົາເລີ້ມກ່າວຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາພົບວ່າຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ຊັກຊວນຊົນຊາດຂອງເຮົາໃຫ້ຫລົງໄປ, ດ້ວຍການຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເສັຍສ່ວຍແກ່ກາຍຊາແລະຊາຍຄົນນີ້ກ່າວວ່າຕົວເອງເປັນພຣະຄຣິດແລະເປັນກະສັດ.”

³ປີລາດຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ທ່ານເປັນກະສັດຂອງຄົນຢິວບໍ່?” ແລະພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ກໍທ່ານເວົ້ານີ້.”⁴ປີລາດຈິ່ງເວົ້າກັບພວກຫົວຫນ້າປະໂຣຫິດແລະກັບປະຊາຊົນນັ້ນວ່າ, “ເຮົາບໍ່ພົບຄວາມຜິດຂອງຊາຍຄົນນີ້ຈັກປະການເລີຍ.”⁵ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວຄຳແຂງຂຶ້ນວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ຍຸຍົງປະຊາຊົນໃຫ້ວຸ້ນວາຍ ແລະສັ່ງສອນທົ່ວແຂວງຢູດາຍເລີ່ມຕົ້ນແຕ່ແຂວງຄາລີເລຈົນມາເຖິງທີ່ນີ້.”

⁶ດັ່ງນັ້ນເມື່ອປີລາດໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ ທ່ານຈິ່ງຖາມວ່າ ຊາຍຄົນນີ້ເປັນຊາວຄາລີເລບໍ?⁷ເມື່ອປີລາດຮູ້ວ່າພຣະອົງຢູ່ພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງເຮໂຣດ, ທ່ານຈິ່ງສົ່ງພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປຫາເຮໂຣດ ຜູ້ຊຶ່ງພັກຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນເວລານັ້ນ.

⁸ເມື່ອເຮໂຣດເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າທ່ານກໍມີຄວາມຍິນດີຫລາຍ, ດ້ວຍວ່າທ່ານຢາກພົບກັບພຣະເຢຊູມາແຕ່ດົນແລ້ວ; ເພາະທ່ານໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງຂອງພຣະອົງແລະຫວັງວ່າຈະເຫັນການອັດສະຈັນບາງປະການຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າ.⁹ເຮໂຣດໄດ້ຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າຫລາຍຂໍ້, ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕອບສິ່ງໃດເລີຍ.¹⁰ຝ່າຍພວກຫົວຫນ້າມະຫາປະໂລຫິດແລະພວກທັມະຈານໄດ້ລຸກຂຶ້ນຢືນ ແລະກ່າວຟ້ອງພຣະອົງຢ່າງຮຸນແຮງ.

¹¹ຝ່າຍເຮໂຣດກັບພວກທະຫານຂອງທ່ານໄດ້ດູຫມິ່ນແລະກ່າວເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງແລະເອົາເສື້ອໂຕງົດງາມມາຫົ່ມໃຫ້ພຣະອົງ, ແລ້ວສົ່ງພຣະອົງຄືນໄປຫາປີລາດອີກ.¹²ເຮໂຣດແລະປີລາດຈິ່ງໄດ້ກາຍເປັນມິດຕໍ່ກັນໃນວັນນັ້ນ (ກ່ອນຫນ້ານີ້ພວກເຂົາເປັນສັດຕຣູກັນ).

¹³ຈາກນັ້ນປີລາດຈິ່ງໄດ້ເອີ້ນພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ, ພວກເຈົ້ານາຍ, ກັບປະຊາຊົນໃຫ້ມາປະຊຸມພ້ອມກັນ.¹⁴ແລະປີລາດກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານພາຄົນນີ້ມາຫາເຮົາເຫມືອນກັບວ່າຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ຊັກຊວນປະຊາຊົນໃຫ້ເຮັດໃນສິ່ງຊົ່ວຊ້າ, ແລະເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ສືບສວນຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານແລະເຮົາບໍ່ເຫັນວ່າຊາຍຄົນນີ້ມີຄວາມຜິດຕາມທີ່ທ່ານກ່າວຟ້ອງເພິ່ນ.

¹⁵ເຮໂຣດກໍບໍ່ເຫັນວ່າເພິ່ນມີຄວາມຜິດເພາະເຂົາສົ່ງຕົວຊາຍຄົນນີ້ກັບມາຫາເຮົາອີກ. ເບິ່ງແມ, ຊາຍຄົນນີ້ບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດອັນໃດທີ່ເພິ່ນຄວນຈະມີໂທດເຖິງຕາຍ.¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ຂ້ຽນເພິ່ນແລະປ່ອຍເພິ່ນໄປ.”¹⁷ດ້ວຍວ່າ, ໃນງານເທສະການນັ້ນ ເພິ່ນຕ້ອງປ່ອຍຄົນຫນຶ່ງໃຫ້ພວກເຂົາ.

¹⁸ແຕ່ປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນຮ້ອງຂຶ້ນພ້ອມກັນວ່າ, “ຈົ່ງຂ້າຊາຍຄົນນີ້, ແລ້ວຈົ່ງປ່ອຍບາຣາບາໃຫ້ກັບພວກເຮົາ.”¹⁹ບາຣາບານັ້ນກໍຍັງຕິດຄຸກຢູ່, ເພາະການຈະຣາຈົນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງແລະຂ້າຄົນ.

²⁰ປີລາດນັ້ນຍັງຕ້ອງການຢາກປ່ອຍພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງກ່າວກັບເຂົາອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ.²¹ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຕອບກັບວ່າ, “ຄຶງມັນເສັຍ, ຄຶງມັນເສັຍ”.²²ປີລາດຈິ່ງຖາມພວກເຂົາເປັນເທື່ອທີສາມວ່າ, “ຄຶງເຮັດຫຍັງ ຄົນນີ້ໄດ້ເຮັດຊົ່ວຮ້າຍອັນໃດ? ເຮົາບໍ່ພົບເຫດຜົນອັນໃດທີ່ເພີ່ນສົມຄວນຈະຮັບໂທດເຖິງຕາຍ, ດັ່ງນັ້ນຫລັງຈາກທີ່ເຮົາລົງໂທດແລ້ວເຮົາຈະປ່ອຍເພິ່ນເສັຽ.”

²³ແຕ່ພວກເຂົາປຸກຣະດົມພ້ອມກັນຮ້ອງສຽງດັງ ເພື່ອຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນແລະສຽງຂອງພວກເຂົາກໍສາມາດໂນ້ມນ້າວປີລາດໄດ້.²⁴ດັ່ງນັ້ນ, ປີລາດຈິ່ງສັ່ງໃຫ້ເປັນໄປຕາມທີ່ເຂົາທັງຫລາຍປາຖນາ.²⁵ທ່ານຈິ່ງປ່ອຍຄົນທີ່ເຂົາຂໍນັ້ນເຊິ່ງຕິດຄຸກຢູ່ດ້ວຍຂໍ້ຫາການຈະຣາຈົນແລະຂ້າຄົນ, ແຕ່ໄດ້ມອບພຣະເຢຊູເຈົ້າໄວ້ຕາມໃຈຂອງພວກເຂົາ.

²⁶ຂະນະທີ່ພວກເຂົາພາພຣະອົງອອກໄປ, ພວກເຂົາໄດ້ຈັບຊີໂມນໄທກີເຣເນທີ່ມາຈາກບ້ານນອກ ແລ້ວເອົາໄມ້ກາງແຂນວາງເທິງບ່າເຂົາໃຫ້ແບກຕາມພຣະເຢຊູໄປ.

²⁷ປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍແລະພວກແມ່ຍິງທີ່ຕີເອິກຮ້ອງໄຫ້ກັບພຣະອົງຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.²⁸ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຫລຽວຫລັງມາກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ລູກສາວແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມເອີຍ, ຢ່າຊູ່ຮ້ອງໄຫ້ສົງສານເຮົາເລີຍ, ແຕ່ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ສົງສານຕົນເອງແລະລູກໆ ຂອງທ່ານເຖີດ.

²⁹ເບິ່ງແມ, ຈະມີວັນທີ່ພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, ‘ພຣະພອນຈົ່ງມີແກ່ຍິງທີ່ເປັນຫມັນແລະທ້ອງທີ່ບໍ່ເກີດລູກ, ແລະຫົວນົມທີ່ລູກບໍ່ໄດ້ດູດຈັກເທື່ອ’.³⁰ແລ້ວພວກເຂົາຈະເລີ່ມເວົ້າກັບພູເຂົາວ່າ ‘ຈົ່ງເຈື່ອນລົງມາທັບເຮົາ’ ແລະກ່າວແກ່ໂນນວ່າ ‘ຈົ່ງປົກຄຸມເຮົາໄວ້’.³¹ເພາະວ່າຖ້າເຂົາເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຂະນະທີ່ຕົ້ນໄມ້ຍັງຂຽວສົດຢູ່, ແລ້ວແມ່ນຫຍັງຈະເກີດຂື້ນຕອນທີ່ຕົ້ນໄມ້ຫ່ຽວແຫ້ງ?”

³²ຍັງມີຊາຍອີກສອງຄົນທີ່ເປັນຜູ້ຮ້າຍ ຊຶ່ງຖືກລົງໂທດໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍພ້ອມກັບພຣະອົງ.

³³ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງບ່ອນຫນຶ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ "ພູເຂົາກະໂຫລກຫົວ" ພວກເຂົາໄດ້ຄຶງພຣະອົງແລະຄຶງໂຈນຄົນຫນຶ່ງໄວ້ເບື້ອງຂວາແລະອີກຄົນຫນຶ່ງໄວ້ເບື້ອງຊ້າຍຂອງພຣະອົງ.³⁴ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ, “ພຣະບິດາເຈົ້າ, ຂໍຊົງໂຜດຍົກໂທດໃຫ້ພວກເຂົາ, ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າພວກເຂົາກຳລັງເຮັດອັນໃດ” ແລະພວກເຂົາກໍຈົກສະຫລາກ ເພື່ອເອົາເຄື່ອງທົງຂອງພຣະອົງມາແບ່ງກັນ.

³⁵ປະຊາຊົນພາກັນຢືນເບິ່ງຂະນະທີ່ພວກຜູ້ນຳຊາວຢິວກໍເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງວ່າ, “ເຂົາຊ່ອຍຄົນອື່ນໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້ ກໍຈົ່ງໃຫ້ເຂົາຊ່ອຍຕົນເອງໃຫ້ລອດເຖີດ ຖ້າເຂົາເປັນພຣະຄຣິດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ນັ້ນ.”

³⁶ພວກທະຫານພາກັນເຍາະເຍີ້ຍພຣະອົງ ແລະເຂົ້າມາຫາພຣະອົງແລະເອົາເຫລົ້າອະງຸ່ນສົ້ມສົ່ງໃຫ້ພຣະອົງ.³⁷ແລ້ວເວົ້າວ່າ, “ຖ້າທ່ານເປັນກະສັດຊາດຢິວ, ຈົ່ງຊ່ອຍຕົວເອງໃຫ້ພົ້ນເຖີດ.”³⁸ມີປ້າຍຕິດໄວ້ເທິງຫົວພຣະອົງວ່າ, “ນີ້ຄືກະສັດຂອງຊາດຢິວ.”

³⁹ໂຈນຄົນຫນຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກຄຶງນັ້ນເວົ້າໝິ່ນປະໝາດພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເປັນພຣະຄຣິດບໍ່ແມ່ນບໍ? ຈົ່ງຊ່ອຍຕົວທ່ານເອງແລະຊ່ອຍເຮົາໃຫ້ພົ້ນເຖີດ.”⁴⁰ແຕ່ໂຈນອີກຄົນຫນຶ່ງໄດ້ຫ້າມວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຢ້ານກົວພຣະເຈົ້າບໍ ເຈົ້າກໍຖືກລົງໂທດເຫມືອນກັນ?⁴¹ອັນທີ່ຈິງເຮົາກໍສົມຄວນໄດ້ຮັບໂທດຕາມການກະທຳຂອງເຮົາແລ້ວ, ແຕ່ຊາຍຄົນນີ້ບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດອັນໃດ.”

⁴²ເຂົາກ່າວຕໍ່ໄປອີກ, “ພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ຂໍໂຜດຣະນຶກຈື່ຈຳເຖິງຂ້ານ້ອຍເມື່ອພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າສູ່ອານາຈັກຂອງພຣະອົງດ້ວຍເຖີດ.”⁴³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບລາວວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ວັນນີ້ເຈົ້າຈະຢູ່ກັບເຮົາໃນທີ່ສຸຂະເສີມ.”

⁴⁴ເວລານັ້ນປະມານທ່ຽງວັນ ຄວາມມືດປົກຄຸມທົ່ວແຜ່ນດິນຈົນເຖິງບ່າຍສາມໂມງ.⁴⁵ເມື່ອແສງຕາເວັນມືດໄປ, ຜ້າກັ້ງໃນພຣະວິຫານກໍຖືກຈີກອອກເປັນສອງຕ່ອນ.

⁴⁶ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, “ພຣະບິດາເຈົ້າເອີຍ, ລູກຂໍມອບຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ” ຫລັງຈາກກ່າວຢ່າງນັ້ນແລ້ວພຣະອົງກໍສິ້ນພຣະຊົນ.⁴⁷ເມື່ອນາຍຮ້ອຍໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ເພິ່ນຈິ່ງສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າວ່າ, “ນີ້ເປັນຜູ້ທີ່ຊອບທັມທີ່ແທ້ຈິງ.”

⁴⁸ເມື່ອຄົນທັງປວງທີ່ມາຊຸມນຸມກັນເພື່ອເປັນພະຍານສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນກັບຕາ, ກໍພາກັນຕີເອິກດ້ວຍຄວາມທຸກກັບໄປ.⁴⁹ແຕ່ທຸກຄົນທີ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ແລະພວກແມ່ຍິງທີ່ໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງຈາກແຂວງຄາລີເລຢືນເບິ່ງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແຕ່ໄກ.

⁵⁰ເບິ່ງແມ, ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງຊື່ໂຢເຊັບ ເປັນສະມາຊິກສະພາ, ທ່ານເປັນຄົນດີແລະຊອບທັມ.⁵¹ທ່ານຜູ້ນີ້ບໍ່ໄດ້ເຫັນດີກັບການຕັດສິນໃຈແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາ. ທ່ານມາຈາກອາຣີມາທາຍ ຊຶ່ງເປັນເມືອງຫນຶ່ງຂອງຄົນຢິວ, ທ່ານເປັນຜູ້ຄອຍຖ້າຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁵²ທ່ານຜູ້ນີ້ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາປີລາດເພື່ອຂໍພຣະສົບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.⁵³ເພີ່ນນຳພຣະສົບຂອງພຣະອົງລົງມາແລະຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍຜ້າລີນິນ ແລະວາງພຣະອົງໄວ້ໃນອຸບໂມງທີ່ສະກັດໄວ້ໃນຫີນ ແລະຍັງບໍ່ເຄີຍວາງສົບຜູ້ໃດມາກ່ອນ.

⁵⁴ວັນນັ້ນເປັນວັນຈັດຕຽມ ແລະໃກ້ເຖິງວັນສະບາໂຕ.⁵⁵ພວກແມ່ຍິງທີ່ຕິດຕາມພຣະອົງຈາກແຂວງຄາລີເລໄດ້ຕາມໄປ, ແລະໄດ້ເຫັນອຸບໂມງແລະເຫັນວ່າພຣະສົບຂອງພຣະອົງວາງໄວ້ໃນທີ່ນັ້ນຢ່າງໃດ.⁵⁶ພວກນາງຈິ່ງໄດ້ກັບໄປແລະຈັດຕຽມເຄື່ອງເທດແລະນ້ຳມັນຫອມ, ແລະໃນວັນສະບາໂຕ ພວກເຂົາກໍເຊົາພັກຕາມພຣະບັນຍັດ.

24

¹ຮຸ່ງເຊົ້າຂອງວັນຕົ້ນສັບປະດາ (ວັນອາທິດ) ພວກຜູ້ຍິງນຳເອົາເຄື່ອງຫອມທີ່ໄດ້ຕຽມໄວ້ມາທີ່ອຸບໂມງຝັງສົບ.²ພວກເຂົາພົບກ້ອນຫີນຖືກກື່ງອອກຈາກອຸບໂມງ.³ພວກເຂົາເຂົ້າໄປທາງໃນແຕ່ບໍ່ເຫັນພຣະສົບຂອງພຣະເຢຊູອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁴ຕໍ່ມາຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງສັບສົນໃນເລື່ອງນີ້ ທັນໃດນັ້ນກໍມີຊາຍສອງຄົນນຸ່ງເຄື່ອງອັນງົດງາມຈົນເຫລື້ອມຕາ ຢືນຢູ່ໃກ້ພວກເຂົາ.⁵ຂະນະທີ່ແມ່ຍິງເຫລົ່ານັ້ນຕ່າງກໍຢ້ານກົວແລະກົ້ມຫນ້າລົງພື້ນດິນ, ຊາຍສອງຄົນນັ້ນຈິ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈິ່ງຊອກຫາຄົນເປັນໃນຫມູ່ຄົນຕາຍ?

⁶ພຣະອົງບໍ່ຢູ່ທີ່ນີ້ ແຕ່ໄດ້ເປັນຂື້ນຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ, ຈົ່ງຣະນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບທ່ານທັງໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຍັງຢູ່ທີ່ແຂວງຄາລີເລ.⁷ທີ່ກ່າວວ່າ ບຸດມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງພວກຄົນບາບ, ແລະຕ້ອງຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ແລ້ວໃນວັນທີ່ສາມຈະເປັນຄືນມາໃຫມ່ອີກຄັ້ງ.”

⁸ແມ່ຍິງເຫລົ່ານັ້ນຈິ່ງຣະນຶກເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ.⁹ຈິ່ງອອກຈາກອຸບໂມງຝັງສົບໄປບອກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ກັບພວກສາວົກສິບເອັດຄົນແລະຄົນອື່ນທີ່ເຫລືອທັງຫມົດ.¹⁰ຜູ້ທີ່ນຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມາລາຍງານແກ່ພວກອັກຄະສາວົກ ຄື ມາຣີ ໄທມັກດາລາ, ໂຢຮັນນາ, ມາຣີແມ່ຂອງຢາໂກໂບ, ແລະແມ່ຍິງຄົນອື່ນໆທີ່ຢູ່ກັບເຂົາ.

¹¹ແຕ່ຂ່າວສານນີ້ ເບິ່ງຄືເປັນຄຳເວົ້າທີ່ໄຮ້ສາຣະຕໍ່ພວກອັກຄະສາວົກ, ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຄຳເວົ້າຂອງພວກຍິງເຫລົ່ານັ້ນ.¹²ແຕ່ເປໂຕລຸກຂຶ້ນແລະແລ່ນໄປທີ່ອຸບໂມງຝັງສົບ, ເຂົາກົ້ມລົງແລະເບິ່ງເຂົ້າໄປທາງໃນ, ເຂົາເຫັນແຕ່ຜ້າລີນີນວາງຢູ່, ເປໂຕຈິ່ງກັບໄປບ້ານຂອງຕົນ ແລະຄຶດປະຫລາດໃຈກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂື້ນ.

¹³ເບິ່ງແມ, ໃນວັນນັ້ນມີສາວົກສອງຄົນກຳລັງເດີນທາງໄປທີ່ບ້ານແຫ່ງຫນຶ່ງຊື່ວ່າ ເອມາອູດ, ຊຶ່ງຢູ່ຫ່າງໄກຈາກເຢຣູຊາເລັມປະມານສິບເອັດກີໂລແມັດ.¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ສົນທະນາກັນເຖິງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ.

¹⁵ຕໍ່ມາໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງສົນທະນາກັນແລະສົງໃສກັນຢູ່ນັ້ນ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດມາໃກ້ແລະຮ່ວມເດີນທາງໄປກັບພວກເຂົາ.¹⁶ແຕ່ສາຍຕາຂອງພວກເຂົາຖືກປິດບັງເອົາໄວ້ ຈິ່ງຈື່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້.

¹⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານທັງສອງສົນທະນາກັນເຖິງເລື່ອງອັນໃດຂະນະທີ່ເດີນມານີ້?” ພວກເຂົາຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນຫນ້າຕາໂສກເສົ້າ.¹⁸ຄົນຫນຶ່ງທີ່ຊື່ວ່າ ກະໂລປາ ຈິ່ງຕອບພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຄືຄົນດຽວໃນເຢຣູຊາເລັມທີ່ບໍ່ຮູ້ວ່າມີເລື່ອງອັນໃດເກີດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນໃນສາມວັນນີ້ບໍ?”

¹⁹ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເລື່ອງອັນໃດບໍ?” ພວກເຂົາຕອບພຣະອົງວ່າ, “ເລື່ອງພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ ຜູ້ເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຣິດອຳນາດ, ທັງໃນການກະທຳແລະຄຳເວົ້າຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າແລະຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງ.²⁰ແລະພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ກັບພວກຜູ້ມີອຳນາດປົກຄອງໄດ້ມອບເພິ່ນໄວ້ແກ່ການລົງໂທດເຖິງຄວາມຕາຍ ແລະໄດ້ຄຶງເພິ່ນໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

²¹ແຕ່ເຮົາຫວັງວ່າ ພຣະອົງຈະເປັນຜູ້ທີ່ຊ່ວຍກູ້ອິສະຣາເອນໃຫ້ເປັນອິສຣະ, ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ, ນີ້ກໍຜ່ານໄປສາມວັນແລ້ວ ນັບຕັ້ງແຕ່ເຫດການເຫລົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນ.

²²ແຕ່ພວກແມ່ຍິງລາງຄົນທີ່ຢູ່ກັບພວກເຮົາຍັງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາປະຫລາດໃຈ ເມື່ອພວກນາງໄດ້ໄປທີ່ອຸບໂມງຝັງສົບໃນຕອນຮຸ່ງເຊົ້າ.²³ຄືພວກນາງບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະສົບຂອງພຣະອົງ, ພວກນາງຈິ່ງມາບອກວ່າໄດ້ເຫັນນິມິດຂອງເຫລົ່າທູດສະຫວັນທີ່ເວົ້າວ່າພຣະອົງມີຊີວິດຢູ່.²⁴ຜູ້ຊາຍບາງຄົນທີ່ຢູ່ກັບພວກເຮົາໄດ້ໄປທີ່ອຸບໂມງແລະໄດ້ພົບເຫັນຕາມສິ່ງທີ່ພວກແມ່ຍິງໄດ້ບອກໄວ້, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນພຣະອົງ.”

²⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ໂອ, ພວກຄົນໂງ່ເອີຍ, ພວກທ່ານມີໃຈເສີຍຊ້າທີ່ຈະເຊື່ອທຸກສິ່ງທີ່ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ກ່າວໄວ້.²⁶ພຣະຄຣິດເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງທົນທຸກຕໍ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລະເຂົ້າສູ່ພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນບໍ?”²⁷ເລີ່ມຕົ້ນຈາກໂມເຊຈົນມາຮອດບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມທຸກຄົນ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍຄວາມຫມາຍຂອງພຣະຄັມພີທຸກຂໍ້ ເຖິງສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພຣະອົງເອງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

²⁸ເມື່ອພວກເຂົາໃກ້ຮອດບ້ານທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເດີນທາງໄປນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າເຮັດເຫມືອນກັບວ່າຈະເດີນທາງຕໍ່ໄປ.²⁹ແຕ່ພວກເພິ່ນທັງສອງຫນ່ວງຫນ່ຽວພຣະອົງວ່າ, “ຂໍພັກເຊົາຢູ່ກັບພວກເຮົາຕໍ່ເຖີດ ຕອນນີ້ໃກ້ຈະຄ່ຳແລ້ວແລະວັນກໍກຳລັງຈະຫມົດໄປ.” ດັ່ງນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງເຂົ້າໄປທາງໃນແລະພັກຢູ່ກັບພວກເພິ່ນ.

³⁰ຕໍ່ມາເມື່ອພຣະອົງກຳລັງນັ່ງໂຕະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານຢູ່ກັບພວກເພິ່ນ, ພຣະອົງຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ຂື້ນມາ ໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ແລ້ວຊົງຫັກຍື່ນໃຫ້ພວກເພິ່ນ.³¹ດັ່ງນັ້ນຕາຂອງພວກເພິ່ນຈຶ່ງເປີດອອກພວກເພິ່ນຮູ້ຈັກພຣະອົງແລະພຣະອົງຈິ່ງຫາຍໄປຈາກສາຍຕາຂອງພວກເພິ່ນ.³²ພວກເພິ່ນເວົ້າຕໍ່ກັນວ່າ, “ຫົວໃຈຂອງເຮົາກໍຮ້ອນຮົນຢູ່ພາຍໃນບໍ່ແມ່ນບໍ?, ເມື່ອພຣະອົງຊົງເວົ້ານຳເຮົາຕາມທາງ ຂະນະທີ່ພຣະອົງອະທິບາຍພຣະຄັມພີໃຫ້ກັບພວກເຮົາຟັງນັ້ນ?”

³³ພວກເຂົາຈິ່ງລຸກຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນແລ້ວກັບໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ. ພວກເຂົາໄດ້ພົບສາວົກສິບເອັດຄົນນັ້ນຊຸມນຸມກັນຢູ່ພ້ອມກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ກັບພວກເຂົາ.³⁴ສາວົກທັງສອງຄົນເວົ້າວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວແນ່ແທ້, ແລະໄດ້ປະກົດແກ່ຊີໂມນ.”³⁵ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງສອງຈິ່ງເລົ່າເຖິງສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຕາມທາງແລະເຖິງວິທີ ທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະແດງແກ່ພວກເຂົາດ້ວຍການຫັກເຂົ້າຈີ່.

³⁶ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເລົ່າເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ທ່າມກາງພວກເພິ່ນ, ແລະໄດ້ກ່າວກັບພວກເພິ່ນວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງດຳຣົງຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍເຖີດ.”³⁷ແຕ່ພວກເຂົາກໍຢ້ານ ສະດຸ້ງຕົກໃຈ ແລະ ຄິດວ່າພວກເຂົາເຫັນວິນຍານ.

³⁸“ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງເດືອດຮ້ອນໃຈຂະນາດນີ້? ເປັນຫຍັງຈິ່ງປ່ອຍໃຫ້ຄວາມສົງໃສເກີດຂື້ນໃນຫົວໃຈ?³⁹ຈົ່ງເບິ່ງມືແລະຕີນຂອງເຮົາດູ. ນີ້ແມ່ນເຮົາເອງ, ຈົ່ງຈັບຕົວເຮົາແລະເບິ່ງ, ເພາະວ່າຜີບໍ່ມີເນື້ອແລະກະດູກຢ່າງທີ່ພວກທ່ານເຫັນວ່າເຮົາມີຢູ່ນີ້.”⁴⁰ເມື່ອພຣະອົງກ່າວສິ່ງນີ້ພຣະອົງສະແດງໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນມືແລະຕີນຂອງພຣະອົງ.

⁴¹ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາມີຄວາມຍິນດີແຕ່ກໍຍັງສົງໃສແລະຍັງບໍ່ວາງໃຈເຊື່ອ. ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງຖາມເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານມີຫຍັງໃຫ້ກິນແດ່?”⁴²ພວກເຂົາກໍເອົາປາປີ້ງຕ່ອນຫນຶ່ງມາໃຫ້ພຣະອົງ.⁴³ພຣະອົງຮັບມາແລະກິນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພວກເພິ່ນ

⁴⁴ພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ ເມື່ອເຮົາຍັງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ເຮົາບອກພວກທ່ານແລ້ວເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ໃນຫນັງສືຂອງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແລະໃນຫນັງສືເພງສັນຣະເສີນຈະຕ້ອງສຳເລັດ.”

⁴⁵ແລ້ວພຣະອົງຈິ່ງເປີດໃຈຂອງພວກເພິ່ນ ເພື່ອພວກເພິ່ນຈະເຂົ້າໃຈພຣະຄັມພີ.⁴⁶ພຣະອົງກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, “ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ ຄືພຣະຄຣິດເຈົ້າຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍຣະມານແລະເປັນຄືນມາອີກຄັ້ງຈາກຕາຍໃນວັນທີ່ສາມ.⁴⁷ແລະເລື່ອງການຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ກັບການໃຫ້ອະພັຍຄວາມຜິດບາບ ຈໍຳຕ້ອງປະກາດອອກໄປໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງໃຫ້ໄປເຖິງທຸກຊົນຊາດໂດຍເລີ້ມຕົ້ນແຕ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມ.

⁴⁸ພວກທ່ານເປັນພະຍານເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້.⁴⁹ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະປະທານສິ່ງທີ່ພຣະບິດາເຈົ້າຊົງສັນຍາໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ ແຕ່ຈົ່ງລໍຄອຍຢູ່ໃນເມືອງຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບຣິດອຳນາດມາຈາກເບື້ອງເທິງ.”

⁵⁰ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າຈິ່ງນຳພວກເຂົາອອກໄປໃກ້ຈະເຖິງບ້ານເບັດທານີ. ພຣະອົງຊົງຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂື້ນແລະອວຍພອນພວກເພິ່ນ.⁵¹ຕໍ່ມາໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງອວຍພອນພວກເພິ່ນ, ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຈາກພວກເພິ່ນໄປແລະຊົງຖືກຮັບຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ.

⁵²ດັ່ງນັ້ນພວກເພິ່ນຈິ່ງນະມັດສະການພຣະອົງ ແລະກັບໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.⁵³ພວກເພິ່ນຢູ່ໃນພຣະວິຫານເປັນປະຈຳ ເພື່ອສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ.

ໂຢຮັນ

1

¹ພຣະທັມຊົງດຳຣົງນັບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເດີມ, ແລະພຣະທັມຊົງຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ພຣະທັມຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ.²ພຣະທັມນີ້ດຳຣົງມາຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນກັບພຣະເຈົ້າ.³ທຸກສິ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພຣະອົງ, ແລະຖ້າບໍ່ມີພຣະອົງ ກໍບໍ່ມີຈັກສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຂື້ນໄວ້.

⁴ມີຊີວິດທີ່ຢູ່ໃນພຣະອົງ, ຊຶ່ງຊີວິດນັ້ນເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງມະນຸດທຸກຄົນ.⁵ຄວາມສະຫວ່າງສ່ອງເຂົ້າມາໃນຄວາມມືດ, ແລະຄວາມມືດນັ້ນບໍ່ເອົາຊະນະຄວາມສະຫວ່າງໄດ້.

⁶ຍັງມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງມາ, ຊາຍຄົນນີ້ຊື່ວ່າໂຢຮັນ.⁷ທ່ານມາເພື່ອຈະເປັນພະຍານເຖິງຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ, ເພື່ອທີ່ທຸກຄົນຈະໄດ້ເຊື່ອຜ່ານທ່ານ.⁸ໂຢຮັນບໍ່ແມ່ນຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ, ແຕ່ທ່ານມາເພື່ອເປັນພະຍານເຖິງຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນ.

⁹ຄືຄວາມສະຫວ່າງທີ່ແທ້ຈິງ ທີ່ໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງແກ່ມະນຸດທັງປວງ ເຊິ່ງໄດ້ເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້.

¹⁰ພຣະອົງຊົງຢູ່ໃນໂລກ, ໂລກນີ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຜ່ານທາງພຣະອົງນັ້ນ, ແຕ່ໂລກນີ້ພັດບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ.¹¹ພຣະອົງເຂົ້າມາເພື່ອຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງ.

¹²ແຕ່ຄົນຫລວງຫລາຍທີ່ຕ້ອນຮັບພຣະອົງ, ຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈະໃຫ້ຄົນນັ້ນໄດ້ສິດເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.¹³ບໍ່ແມ່ນໂດຍທາງສາຍເລືອດ, ຫລືໂດຍຄວາມຕ້ອງການຂອງມະນຸດ, ແຕ່ເປັນໂດຍພຣະເຈົ້າ.

¹⁴ພຣະທັມຊົງເກີດເປັນມະນຸດແລະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາ. ເຮົາໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ເປັນສະຫງ່າຣາສີແບບດຽວກັນຊຶ່ງມາຈາກພຣະບິດາຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ, ທີ່ເຕັມດ້ວຍພຣະຄຸນແລະຄວາມຈິງ.¹⁵ໂຢຮັນໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະອົງແລະຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ຄືຄົນທີ່ເຮົາໄດ້ບອກແກ່ທ່ານວ່າ ‘ທ່ານຜູ້ທີ່ສະເດັດມາພາຍຫລັງເຮົາ ເປັນໃຫຍ່ກວ່າເຮົາ, ເພາະທ່ານເປັນຢູ່ກ່ອນເຮົາ’.”

¹⁶ເພາະວ່າໂດຍຄວາມຄົບບໍຣິບູນຂອງພຣະອົງເຮັດໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນຊ້ອນພຣະຄຸນ.¹⁷ເພາະບັນຍັດເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຊົງປຣະທານຜ່ານທາງໂມເຊ. ສ່ວນພຣະຄຸນແລະຄວາມຈິງມາທາງພຣະເຢຊູຄຣິດ.¹⁸ບໍ່ເຄີຍມີໃຜເຫັນພຣະເຈົ້າເລີຍ. ພຣະອົງດຽວທີ່ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ປຣະທັບໃນເອິກຂອງພຣະບິດາ, ໄດ້ສະແດງໃຫ້ພຣະເຈົ້າເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ.

¹⁹ນີ້ເປັນຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ ເມື່ອພວກຢິວຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ສົ່ງພວກປະໂລຫິດແລະພວກຄົນເລວີໄປຖາມທ່ານວ່າ, “ທ່ານເປັນໃຜ?”²⁰ທ່ານຍອມຮັບ, ບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດແຕ່ຕອບວ່າ, “ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນພຣະຄຣິດ.”²¹ພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມທ່ານອີກວ່າ, “ແລ້ວທ່ານເປັນໃຜ? ທ່ານແມ່ນເອລີຢາແມ່ນບໍ?” ທ່ານຕອບວ່າ, “ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ນັ້ນ.” ພວກເຂົາຖາມວ່າ, “ທ່ານຄືຜູ້ປະກາດພຣະທັມແມ່ນບໍ?” ທ່ານຕອບວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ.”

²²ແລ້ວພວກເຂົາກໍຖາມທ່ານອີກວ່າ, “ແລ້ວທ່ານເປັນໃຜ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ເອົາຄຳຕອບນັ້ນໄປບອກຄົນແກ່ຄົນສົ່ງເຮົາມາ? ແລ້ວທ່ານຈະບອກວ່າທ່ານເປັນໃຜ?”²³ທ່ານຕອບວ່າ, “ຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນສຽງຮ້ອງ ປ່າວປະກາດໃນປ່າວ່າ: ‘ຈົ່ງເຮັດຫົນທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ຊື່ໄປ,’ ເຫມືອນກັບທີ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ເອຊາຢາ ໄດ້ບອກໄວ້.

²⁴ບັດນີ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພວກຟາຣີຊາຍສົ່ງໄປ.²⁵ພວກເຂົາຖາມທ່ານວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ ໃນເມື່ອທ່ານເອງກໍບໍ່ແມ່ນພຣະຄຣິດ ຫລື ເອລີຢາ ຫລືຜູ້ປະກາດພຣະທັມນັ້ນ?”

²⁶ໂຢຮັນຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍນໍ້າ. ແຕ່ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານມີຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກ.²⁷ທ່ານທີ່ມາພາຍຫລັງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສົມຄວນແມ້ນແຕ່ຈະແກ້ສາຍຮັດເກີບຂອງຜູ້ນັ້ນ.”²⁸ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອໂຢຮັນກຳລັງໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາຢູ່ທີ່ບ້ານເບັດທານີ, ອີກຟາກຫນຶ່ງຂອງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ.

²⁹ວັນຕໍ່ມາ ໂຢຮັນເຫັນພຣະເຢຊູກຳລັງມາຫາທ່ານແລະທ່ານບອກວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ພຣະເມສານ້ອຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຈະມາເອົາຄວາມຜິດບາບຂອງໂລກນີ້ອອກໄປ!³⁰ນີ້ຄືທ່ານທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າກ່າວເຖິງວ່າ 'ທ່ານທີ່ຈະມາພາຍຫລັງຂ້າພຣະເຈົ້າຊົງເປັນໃຫຍ່ກວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າ, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນຢູ່ກ່ອນຂ້າພຣະເຈົ້າ.'³¹ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກທ່ານຜູ້ນີ້, ແຕ່ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ຖືກປະກົດແຈ້ງແກ່ຄົນອິສຣາເອນ ທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ມາໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນນ້ຳ.”

³²ໂຢຮັນເປັນພະຍານວ່າ, “ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະວິນຍານລັກສະນະເຫມືອນດັ່ງນົກເຂົາ ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ, ສະຖິດຢູ່ເທິງທ່ານ.³³ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກທ່ານ, ແຕ່ທ່ານທີ່ໄດ້ສົ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າມາເພື່ອໃຫ້ບັບຕິສະມາດ້ວຍນ້ຳນັ້ນ ບອກຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ, 'ເຈົ້າຈະເຫັນພຣະວິນຍານເປັນເຫມືອນນົກເຂົາລົງມາສະຖິດຢູ່ເຫນືອທ່ານຜູ້ນັ້ນ, ທ່ານນັ້ນຄືຜູ້ທີ່ຈະໃຫ້ບັບຕິສະມາດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ.'³⁴ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແລະເປັນພະຍານວ່າ ທ່ານຜູ້ນັ້ນເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

³⁵ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ, ໃນວັນຕໍ່ມາ, ໃນຂະນະທີ່ໂຢຮັນກຳລັງຢືນຢູ່ກັບສາວົກຂອງທ່ານສອງຄົນ.³⁶ພວກເຂົາເຫັນພຣະເຢຊູກຳລັງສະເດັດກາຍໄປ ແລະທ່ານຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ພຣະເມສານ້ອຍຂອງພຣະເຈົ້າ!”

³⁷ເມື່ອສາວົກສອງຄົນຂອງທ່ານໄດ້ຍິນທ່ານເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕາມພຣະເຢຊູໄປ.³⁸ເມື່ອພຣະເຢຊູຫັນກັບມາແລະເຫັນພວກເຂົາກຳລັງຕິດຕາມພຣະອົງ ຈຶ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຕ້ອງການສິ່ງໃດ?” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ຮັບບີ (ແປຄວາມໝາຍວ່າ ອາຈານ) ທ່ານພັກຢູ່ທີ່ໃດ?”³⁹ພຣະອົງຈິ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງເອງເຖີດ” ເມື່ອພວກເຂົາຕາມພຣະອົງໄປແລະໄດ້ເຫັນບ່ອນຊຶ່ງພຣະອົງຊົງພັກຢູ່, ພວກເຂົາຈິ່ງຢູ່ກັບພຣະອົງໃນວັນນັ້ນ, ຕອນນັ້ນເປັນເວລາສີ່ໂມງແລງ.

⁴⁰ຫນຶ່ງໃນສາວົກສອງຄົນທີ່ໄດ້ຍິນໂຢຮັນເວົ້າແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູຄືອັນເດອາ, ອ້າຍຂອງຊີໂມນເປໂຕ.⁴¹ເຂົາໄດ້ໄປຫາຊີໂມນອ້າຍຂອງຕົນແລະບອກວ່າ, “ເຮົາໄດ້ພົບພຣະເມຊີອາແລ້ວ” (ຫມາຍເຖີງ ພຣະຄຣິດ).⁴²ແລ້ວເຂົາກໍພາທ່ານມາຫາພຣະເຢຊູ, ແລະພຣະເຢຊູເບິ່ງເຂົາແລ້ວກ່າວວ່າ, “ທ່ານຄືຊີໂມນລູກຂອງໂຢຮັນ, ທ່ານຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ເກຟາ” (ແປວ່າ: ເປໂຕ).

⁴³ວັນຕໍ່ມາ, ເມື່ອພຣະເຢຊູຕ້ອງການຈາກໄປທີ່ແຂວງຄາລີເລ, ພຣະອົງຊົງພົບກັບຟີລິບແລະກ່າວກັບລາວວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ”.⁴⁴ຟີລິບມາຈາກເບັດຊາອີດາ, ເມືອງຂອງອັນເດອາແລະເປໂຕ.⁴⁵ຟີລິບໄດ້ພົບກັບນະທານາເອັນແລ້ວບອກກັບເຂົາວ່າ, “ເຮົາໄດ້ພົບພຣະອົງຜູ້ເຊິ່ງໂມເຊໄດ້ກ່າວເຖິງໃນພຣະບັນຍັດ, ແລະທີ່ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມໄດ້ກ່າວເຖິງຄື: ພຣະເຢຊູລູກຂອງໂຢເຊັບ, ຈາກເມືອງນາຊາເຣັດ.”

⁴⁶ນະທານາເອັນເວົ້າກັບທ່ານວ່າ, “ມີສິ່ງດີອັນໃດທີ່ມາຈາກນາຊາເຣັດດ້ວຍຫລື?” ຟີລິບຕອບກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງເອົາເອງເຖີດ.”⁴⁷ພຣະເຢຊູເບິ່ງເຫັນນະທານາເອັນກຳລັງມາຫາພຣະອົງ ຈິ່ງຊົງກ່າວເຖິງລາວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຊົນຊາດອິຣາເອນທີ່ແທ້ຈິງ ຜູ້ເຊິ່ງບໍ່ມີອຸບາຍຫລອກຫລວງ.”⁴⁸ນະທານາເອັນເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຮູ້ຈັກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຫລື?” ພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ກ່ອນທີ່ຟີລິບຈະເອີ້ນທ່ານ, ເຮົາເຫັນທ່ານ, ຕອນທີ່ທ່ານຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໝາກເດື່ອເທດ.”

⁴⁹ນະທານາເອັນທູນຕອບວ່າ, “ຮັບບີ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ! ພຣະອົງຊົງເປັນກະສັດຂອງຊາດອິສຣາເອນ!”⁵⁰ພຣະເຢຊູຕອບເພິ່ນວ່າ, “ເພາະເຮົາບອກກັບທ່ານວ່າ 'ເຮົາເຫັນທ່ານຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໝາກເດື່ອ' ທ່ານຈຶ່ງເຊື່ອເຮົາຫລື? ທ່ານຈະເຫັນສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານີ້.”⁵¹“ແນ່ແທ້, ແນ່ແທ້, ເຮົາບອກກັບທ່ານວ່າ ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນທ້ອງຟ້າສະຫວັນເປີດອອກ ແລະເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າ ຂຶ້ນໆ ລົງໆ ຢູ່ເທິງບຸດມະນຸດ.”

2

¹ສາມວັນຕໍ່ມາ ມີງານສົມລົດທີ່ບ້ານການາໃນແຂວງຄາລີເລ ແລະມານດາຂອງພຣະເຢຊູກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນນຳ.²ພຣະເຢຊູແລະເຫລົ່າສາວົກກໍໄດ້ຮັບເຊີນໄປໃນງານສົມຣົດດ້ວຍ.

³ເມື່ອເຫລົ້າແວງຫມົດ, ມານດາຂອງພຣະເຢຊູມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ພວກເຂົາບໍ່ມີເຫລົ້າແວງແລ້ວ.”⁴ພຣະເຢຊູຊົງຕອບນາງວ່າ, “ນາງເອີຍ, ທ່ານມາຫາເຮົາເຮັດຫຍັງ? ຍັງບໍ່ເຖິງເວລາຂອງເຮົາ.”⁵ມານດາຂອງພຣະອົງບອກກັບຄົນໃຊ້ວ່າ, “ບໍ່ວ່າພຣະອົງບອກອັນໃດແກ່ທ່ານ, ຈົ່ງເຮັດຕາມ.”

⁶ຂະນະນັ້ນ ມີອ່າງຫີນຢູ່ທີ່ນັ້ນຫົກໜ່ວຍທີ່ເອົາໄວ້ໃຊ້ສຳລັບເຮັດພິທີຊຳຣະຂອງພວກຢິວ, ອ່າງແຕ່ລະໜ່ວຍສາມາດບັນຈຸນ້ຳໄດ້ແປດສິບເຖິງຮ້ອຍຊາວລິດ.⁷ພຣະເຢຊູຊົງບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຕັກນ້ຳໃສ່ອ່າງແຕ່ລະໜ່ວຍໃຫ້ເຕັມ.” ພວກເຂົາຈິ່ງຕັກນ້ຳໃສ່ອ່າງເຫລົ່ານັ້ນເຕັມພຽງປາກອ່າງ.⁸ແລ້ວພຣະອົງຊົງບອກກັບພວກຄົນໃຊ້ວ່າ, “ຈົ່ງຕັກແລະນຳໄປໃຫ້ພະນັກງານເສີບເນີ” ພວກເຂົາກໍເຮັດຕາມ.

⁹ຫົວໜ້າພະນັກງານເສີບຊີມນ້ຳລ້າທີ່ກາຍເປັນເຫລົ້າແວງນັ້ນ, ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ຮູ້ວ່າເຫລົ້າແວງນັ້ນມາຈາກໃສ (ແຕ່ຄົນໃຊ້ທີ່ຕັກນ້ຳໄປໃຫ້ຫົວຫນ້ານັ້ນກໍຮູ້ດີ). ແລ້ວເພິ່ນຈຶ່ງເອີ້ນເຈົ້າບ່າວມາ¹⁰ແລ້ວເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, “ທຸກຄົນເຄີຍເອົາເຫລົ້າແວງອັນດີມາໃຫ້ກ່ອນ, ແລ້ວຈິ່ງເອົາອັນບໍ່ດີມາໃຫ້ເມື່ອແຂກດື່ມ ໃຫ້ເມື່ອຄົນເມົາແລ້ວ. ແຕ່ທ່ານໄດ້ກັກເຫລົ້າແວງອັນດີໆ ໄວ້ຈົນເຖິງຕອນນີ້.”

¹¹ນີ້ຄືຫມາຍສຳຄັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ພຣະເຢຊູເຮັດໃນບ້ານການາແຂວງຄາລີເລ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ, ແລະ ພວກສາວົກກໍເຊື່ອໃນພຣະອົງ.

¹²ຫລັງຈາກນັ້ນ, ພຣະເຢຊູ, ມານດາ, ແລະນ້ອງຊາຍຂອງພຣະອົງ, ແລະສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລົງໄປຍັງເມືອງກາເປນາອູມ ພວກເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນປະມານສອງສາມມື້.

¹³ເມື່ອເທສະການປັດສະຄາຂອງຄົນຢິວໃກ້ເຂົ້າມາ, ແລະພຣະເຢຊູສະເດັດຂຶ້ນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.¹⁴ພຣະອົງໄດ້ພົບຄົນຂາຍ ງົວ, ແກະ, ແລະນົກເຂົາ, ແລະພວກຄົນແລກປ່ຽນເງິນກໍນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

¹⁵ພຣະອົງຊົງເອົາເຊືອກມາເຮັດເປັນແສ້ ແລະຂັບໄລ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນອອກໄປຈາກບໍຣິເວນພຣະວິຫານ, ລວມທັງແກະແລະງົວດ້ວຍ. ພຣະອົງຊົງຖອກເງິນຂອງພວກແລກປ່ຽນເງິນແລະຂວ້ຳໂຕະຂອງພວກເຂົາ.¹⁶ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ບັນດາຄົນທີ່ຂາຍນົກເຂົາວ່າ, “ເອົາຂອງເຫລົ່ານີ້ອອກໄປຈາກທີ່ນີ້ເສັຽ. ເຊົາເຮັດໃຫ້ທີ່ສະຖິດຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນຕະຫລາດເສັຽເທາະ.”

¹⁷ເຫລົ່າສາວົກຂອງພຣະອົງຣະນຶກເຖິງຄຳທີ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ວ່າ, “ຄວາມຮ້ອນຮົນໃນເລື່ອງທີ່ສະຖິດຂອງພຣະອົງຈະເຜົາຜານພຣະອົງ.”¹⁸ແລ້ວພວກຢິວທີ່ມີອຳນາດກໍໂຕ້ຕອບກັບພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຈະສຳແດງຫມາຍສຳຄັນອັນໃດໃຫ້ແກ່ເຮົາ ໃນເມື່ອທ່ານເຮັດສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້?”¹⁹ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ຖ້າມ້າງພຣະວິຫານນີ້ ແລ້ວເຮົາຈະສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ໃນສາມວັນ.”

²⁰ແລ້ວຄົນຢິວທີ່ມີອຳນາດກໍເວົ້າວ່າ, “ພຣະວິຫານນີ້ໃຊ້ເວລາສ້າງທັງຫມົດສີ່ສິບຫົກປີຈຶ່ງສຳເລັດ, ແຕ່ທ່ານຈະສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ໃນສາມວັນຫລື?”²¹ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະວິຫານທີ່ພຣະອົງຫມາຍເຖິງນັ້ນຄືພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ.²²ເພາະເມື່ອພຣະອົງຟື້ນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຈຶ່ງຣະນຶກເຖີງສິ່ງທີ່ພຣະອົງກ່າວໄວ້, ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະຄັມພີ ແລະໃນຖ້ອຍຄຳນີ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວເອົາໄວ້.

²³ເມື່ອພຣະອົງຍັງຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນຊ່ວງເທສະການປັດສະຄາ, ມີຫລາຍຄົນໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຫມາຍສຳຄັນທີ່ພຣະອົງເຮັດ.²⁴ແຕ່ພຣະເຢຊູບໍ່ໄວ້ໃຈພວກເຂົາ, ເພາະພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກພວກເຂົາທັງຫມົດ²⁵ເພາະພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ໃຜມາເປັນພະຍານແກ່ພຣະອົງດ້ວຍເລື່ອງຂອງມະນຸດ, ເພາະພຣະອົງຮູ້ວ່າມີອັນໃດຢູ່ໃນພວກເຂົາ.

3

¹ຂະນະນັ້ນ ມີຟາຣີຊາຍທີ່ເປັນຜູ້ນຳຊາວຢິວຄົນໜຶ່ງ ຊື່ນີໂກເດມ.²ຊາຍຄົນນີ້ມາຫາພຣະເຢຊູໃນເວລາກາງຄືນແລະເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ, “ຮັບບີ, ພວກຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າທ່ານເປັນອາຈານທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ, ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດສາມາດເຮັດການອັດສະຈັນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເຫມືອນທ່ານເຮັດຢູ່, ເວັ້ນແຕ່ຈາກພຣະເຈົ້າຈະຊົງສະຖິດຢູ່ກັບຜູ້ນັ້ນ.”

³ພຣະເຢຊູຕອບເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ນອກເສັຽຈາກຄົນນັ້ນຈະບັງເກີດໃຫມ່, ເຂົາຈະບໍ່ສາມາດເຫັນຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”⁴ນີໂກເດມທູນກັບພຣະອົງວ່າ, “ຄົນເຮົາຈະບັງເກີດໃຫມ່ໄດ້ຢ່າງໃດ ຫາກເຂົາມີອາຍຸຫລາຍແລ້ວ? ເຂົາຈະກັບເຂົ້າໄປຢູ່ໃນທ້ອງມາດາເປັນເທື່ອທີ່ສອງ, ແລະເກີດໃຫມ່ໄດ້ຫລື?”

⁵ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ຖ້າຄົນນັ້ນບໍ່ເກີດໃຫມ່ໂດຍນ້ຳແລະພຣະວິນຍານ, ເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃນລາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້.⁶ສິ່ງຊຶ່ງເກີດຈາກເນື້ອກາຍກໍເປັນເນື້ອກາຍ, ສິ່ງຊຶ່ງເກີດຈາກພຣະວິນຍານກໍເປັນພຣະວິນຍານ.

⁷ຢ່າປະຫລາດໃຈໃນສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ 'ທ່ານຈະຕ້ອງບັງເກີດໃໝ່.⁸ລົມພັດໄປຕາມໃຈຂອງມັນ; ທ່ານໄດ້ຍິນສຽງຂອງລົມ, ແຕ່ທ່ານບໍ່ຮູ້ວ່າມັນມາຈາກໃສ ແລ້ວຈະໄປໃສ. ທຸກຄົນທີ່ບັງເກີດໃຫມ່ໂດຍພຣະວິນຍານກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ.”

⁹ນີໂກເດມຕອບພຣະອົງວ່າ, “ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ?”¹⁰ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ທ່ານເປັນອາຈານຂອງຄົນອິສຣາເອນ, ເຫດໃດທ່ານຈິ່ງຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫລົ່ານີ້?¹¹ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ເຮົາເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຮູ້, ແລະເຮົາເປັນພະຍານໃນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນທ່ານກໍຍັງບໍ່ຍອມຮັບຄຳພະຍານຂອງເຮົາ.

¹²ຖ້າເຮົາບອກທ່ານເຖິງສິ່ງຝ່າຍໂລກແລະທ່ານຍັງບໍ່ເຊື່ອ, ແລ້ວທ່ານຈະເຊື່ອເຮົາໄດ້ຢ່າງໃດ ຫາກເຮົາບອກທ່ານເຖິງສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບສະຫວັນ?¹³ບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ເຄີຍຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ ຍົກເວັ້ນແຕ່ພຽງທ່ານຜູ້ນັ້ນທີ່ມາຈາກສະຫວັນ ຄືບຸດມະນຸດ.”

¹⁴ເຫມືອນໂມເຊທີ່ໄດ້ຍົກງູຂຶ້ນໃນປ່າ, ບຸດມະນຸດກໍຈະຕ້ອງຖືກຍົກຂຶ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ,¹⁵ເພື່ອທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບມີຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹⁶ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັກໂລກ ຈົນພຣະອົງໄດ້ປຣະທານພຣະບຸດພຽງອົງດຽວຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງນັ້ນບຈະບໍ່ຕາຍ ແຕ່ມີຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.¹⁷ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົ່ງພຣະບຸດເຂົ້າມາໃນໂລກເພື່ອຈະລົງໂທດໂລກນີ້, ແຕ່ເພື່ອໂລກໃຫ້ລອດໂດຍຜ່ານທາງພຣະອົງ.¹⁸ຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະບໍ່ຖືກຕັດສິນໂທດ, ແຕ່ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງກໍໄດ້ຖືກຕັດສີນລົງໂທດແລ້ວ, ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ເຊື່ອພຣະນາມພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁹ນີ້ຄືສາເຫດຂອງການພິພາກສາຄື: ຄວາມສະຫວ່າງໄດ້ເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້, ແລະມະນຸດນັ້ນຮັກຄວາມມືດແທນທີ່ຈະຮັກຄວາມສະຫວ່າງ ເພາະວ່າການກະທຳຂອງເຂົານັ້ນຊົ່ວຮ້າຍ.²⁰ເພາະທຸກຄົນທີ່ເຮັດການຊົ່ວກໍຊັງຄວາມສະຫວ່າງ ແລະບໍ່ມາເຖິງຄວາມສະຫວ່າງ, ເພື່ອຄວາມຊົ່ວຂອງເຂົາຈະບໍ່ຖືກເປີດເຜີຍ.²¹ແຕ່ສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ປະພຶດຕາມຄວາມຈິງກໍຈະມາເຖິງຄວາມສະຫວ່າງ ເພື່ອທີ່ການກະທຳຂອງເຂົາທີ່ຈະໄດ້ສຳເລັດໃນພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ປະກົດ."

²²ຫລັງຈາກນີ້, ພຣະເຢຊູແລະພວກສາວົກໄດ້ໄປຍັງແຂວງຢູດາຍ. ທີ່ນັ້ນພຣະອົງໃຊ້ເວລາກັບພວກສາວົກແລະໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາແກ່ພວກເຂົາ.²³ໃນຂະນະນັ້ນໂຢຮັນກໍໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາຢູ່ທີ່ບ້ານໄອໂນນ ໃກ້ບ້ານຊາລາອິມ ເພາະທີ່ນັ້ນມີນ້ຳຫລາຍກວ່າ. ຜູ້ຄົນໄດ້ມາຫາເພິ່ນແລະຮັບບັບຕິສະມາ,²⁴ເພາະໃນຕອນນັ້ນໂຢຮັນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກຄັງຄຸກ.

²⁵ເກີດການໂຕ້ແຍ້ງກັນຂຶ້ນລະຫວ່າງສາວົກບາງຄົນຂອງໂຢຮັນແລະຄົນຢິວດ້ວຍເລື່ອງພິທີຊຳຣະລ້າງ.²⁶ພວກເຂົາໄປຫາໂຢຮັນແລະເວົ້າກັບທ່ານວ່າ, “ຮັບບີ, ຄົນນັ້ນທີ່ເຄີຍຢູ່ກັບທ່ານອີກຟາກຂອງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ, ຄົນທີ່ທ່ານມາເພື່ອເປັນພະຍານ, ເຂົາກຳລັງໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ, ແລະຄົນທັງຫມົດກໍກຳລັງໄປທີ່ນັ້ນ.”

²⁷ໂຢຮັນຕອບວ່າ, “ມະນຸດບໍ່ສາມາດຮັບສິ່ງໃດໄດ້ ນອກຈາກສິ່ງນັ້ນຖືກມອບແກ່ເຂົາຈາກສະຫວັນ.²⁸ທ່ານເອງກໍສາມາດເປັນພະຍານເຖິງສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ ‘ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນພຣະຄຣິດ,' ແຕ່ 'ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກສົ່ງມາກ່ອນທ່ານຜູ້ນັ້ນ.’

²⁹ເຈົ້າສາວເປັນຂອງເຈົ້າບ່າວສັນໃດ. ຂະນະນີ້ສະຫາຍຂອງເຈົ້າບ່າວທີ່ຢືນຢູ່ ແລະໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຈົ້າບ່າວ ກໍຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ເພາະສຽງຂອງເຈົ້າບ່າວ ແລະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຄົບຖ້ວນແລ້ວ.³⁰ພຣະອົງຈະຕ້ອງສຳຄັນຫລາຍຂື້ນ, ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະສຳຄັນຫນ້ອຍລົງ.”

³¹ພຣະອົງຜູ້ມາຈາກເບື້ອງເທິງຊົງຢູ່ເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດ. ຜູ້ທີ່ມາຈາກໂລກກໍຢູ່ຝ່າຍໂລກ ແລະກ່າວກ່ຽວກັບຝ່າຍໂລກ ພຣະອົງຜູ້ຊົງມາຈາກສະຫວັນ ກໍຢູ່ເຫນືອທຸກສິ່ງອື່ນໃດ.³²ພຣະອົງຊົງເປັນພະຍານເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຍອມຮັບຄຳພະຍານຂອງພຣະອົງ.³³ແຕ່ຄົນທີ່ຍອມຮັບຄຳພະຍານຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ຢືນຢັນແລ້ວວ່າພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຈິງ.

³⁴ເພາະຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງມານັ້ນກໍກ່າວພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພາະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານຢ່າງຈຳກັດ.³⁵ພຣະບິດາຊົງຮັກພຣະບຸດແລະໄດ້ມອບທຸກຢ່າງໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.³⁶ຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະບຸດກໍໄດ້ຮັບຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະບຸດນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຊີວິດ, ແຕ່ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕົກຢູ່ກັບເຂົາ."

4

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູຮູ້ວ່າພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະອົງມີຄົນຕິດຕາມ ແລະຮັບບັບຕິສະມາຫລາຍກວ່າໂຢຮັນ,²(ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຊົງໃຫ້ບັບຕິສະມາເອງ ແຕ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເປັນຜູ້ໃຫ້),³ພຣະອົງຈຶ່ງອອກຈາກແຂວງຢູດາຍແລະກັບໄປຍັງແຂວງຄາລີເລອີກ.

⁴ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງເດີນທາງຜ່ານແຂວງຊາມາເຣັຽ.⁵ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສະເດັດໄປເຖິງເມືອງຫນຶ່ງຂອງແຂວງຊາມາເຣັຽຊື່ເມືອງ ຊີຂາ, ຢູ່ໃກ້ກັບທີ່ດິນຊຶ່ງຢາໂຄບມອບໃຫ້ໂຢເຊັບລູກຊາຍຂອງຕົນ.

⁶ທີ່ນັ້ນມີນ້ຳສ້າງຂອງຢາໂຄບ. ພຣະເຢຊູເມື່ອຍກັບການເດີນທາງ ຈຶ່ງນັ່ງພັກທີ່ຂ້າງນ້ຳສ້າງນັ້ນ. ຕອນນັ້ນເປັນເວລາທ່ຽງ.⁷ຍິງຊາວຊາມາເຣັຽຄົນຫນຶ່ງໄດ້ມາຕັກນ້ຳ, ແລະພຣະເຢຊູກ່າວກັບນາງວ່າ, “ເຮົາຂໍນໍ້າໃຫ້ເຮົາດື່ມແດ່ໄດ້ບໍ.”⁸ຂະນະນັ້ນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນເມືອງເພື່ອຊື້ອາຫານ.

⁹ຍິງຊາວຊາມາເຣັຽທູນພຣະອົງວ່າ, “ດ້ວຍເຫດໃດທ່ານຜູ້ເປັນຄົນຢິວ, ມາຂໍດື່ມນ້ຳນຳຂ້ານ້ອຍຜູ້ເປັນຊາວຊາມາເຣັຽ?” ເພາະຄົນຢິວມັກບໍ່ຍຸ່ງກ່ຽວໃດໆກັບຄົນຊາມາເຣັຽ.¹⁰ພຣະເຢຊູຊົງຕອບນາງນັ້ນວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າໄດ້ຮູ້ຈັກຂອງປຣະທານຂອງພຣະເຈົ້າແລະຜູ້ທີ່ກຳລັງເວົ້າກັບເຈົ້າວ່າ ‘ຂໍນ້ຳໃຫ້ເຮົາດື່ມ’ ເຈົ້າຄົງຈະຂໍຈາກທ່ານຜູ້ນັ້ນ, ແລະທ່ານຄົງຈະມອບນ້ຳແຫ່ງຊີວິດນັ້ນແກ່ເຈົ້າ.”

¹¹ຍິງນັ້ນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ນາຍເອີຍ, ນາຍບໍ່ມີຄຸທີ່ຈະຕັກນໍ້າແລະນ້ຳສ້າງນີ້ກໍເລິກ. ແລ້ວນາຍຈະຫານ້ຳແຫ່ງຊີວິດນັ້ນມາແຕ່ໃສ?¹²ນາຍບໍ່ໄດ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຢາໂຄບບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາ, ຜູ້ໄດ້ໃຫ້ນ້ຳສ້າງນີ້ແກ່ເຮົາແລະດື່ມ, ທັງຕົວທ່ານເອງ ທັງບັນດາລູກແລະຝູງສັດ.”

¹³ພຣະເຢຊູຕອບຍິງນັ້ນວ່າ, “ທຸກຄົນທີ່ດື່ມນ້ຳຈາກບໍ່ນີ້ກໍຍັງຈະກະຫາຍນ້ຳອີກຄັ້ງ.¹⁴ແຕ່ໃຜກໍຕາມທີ່ດື່ມນ້ຳທີ່ເຮົາມອບໃຫ້, ເຂົາຈະບໍ່ກະຫາຍຫີວອີກເລີຍ, ເພາະນ້ຳຊຶ່ງເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ເຂົານັ້ນຈະກາຍເປັນນ້ຳພຸໃນຕົວເຂົາ, ພຸ່ງຂຶ້ນເຖິງຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.”

¹⁵ຍິງນັ້ນທູນພຣະອົງວ່າ, “ນາຍເອີຍ, ຂໍນ້ຳນັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ກະຫາຍແລະບໍ່ຕ້ອງມາຕັກທີ່ບໍ່ນີ້ອີກ.”¹⁶ພຣະເຢຊູບອກກັບຍິງນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອີ້ນຜົວຂອງເຈົ້າແລະກັບມາທີ່ນີ້ອີກ.”

¹⁷ຍິງນັ້ນຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຜົວ” ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ຖືກແລ້ວທີ່ເຈົ້າບອກວ່າ 'ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຜົວ'.¹⁸ເພາະເຈົ້າໄດ້ມີຜົວມາຫ້າຄົນແລ້ວ, ແລະຄົນທີ່ເຈົ້າມີຕອນນີ້ກໍບໍ່ແມ່ນຜົວຂອງເຈົ້າ. ທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນເປັນຄວາມຈິງ.”

¹⁹ຍິງນັ້ນທູນພຣະອົງວ່າ, “ນາຍເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍເຫັນແລ້ວວ່າ ທ່ານເປັນຜູ້ທຳນວາຍ.²⁰ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເຄີຍນະມັດສະການເທິງພູນີ້, ແຕ່ພວກທ່ານບອກວ່າເຢຣູຊາເລັມ ຄືສະຖານທີ່ທີ່ຄົນຈະໄປນະມັດສະການ.”

²¹ພຣະເຢຊູກ່າວກັບນາງວ່າ, “ຈົ່ງເຊື່ອເຮົາເທາະ, ຍິງເອີຍ, ເວລານັ້ນມາເຖິງ ເມື່ອເຈົ້າຈະນະມັດສະການພຣະບິດາບໍ່ໄດ້ໃນທີ່ພູນີ້ ຫລື ທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມ.²²ເຈົ້ານະມັດສະການໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ. ເຮົານະມັດສະການສິ່ງທີ່ເຮົາຮູ້ຈັກ, ເພາະຄວາມລອດພົ້ນນັ້ນມາຈາກຄົນຢິວ.

²³ແຕ່ຊົ່ວໂມງນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະຕອນນີ້ກໍມາເຖິງແລ້ວ, ເມື່ອຜູ້ທີ່ນະມັດສະການທີ່ແທ້ຈິງຈະນະມັດສະການພຣະບິດາໃນວິນຍານແລະໃນຄວາມຈິງ, ເພາະພຣະບິດາຊົງສະແຫວງຫາຄົນແບບນັ້ນທີ່ຈະນະມັດສະການພຣະອົງ.²⁴ພຣະເຈົ້າເປັນພຣະວິນຍານແລະຜູ້ທີ່ນະມັດສະການພຣະອົງຕ້ອງນະມັດສະການໃນວິນຍານແລະໃນຄວາມຈິງ.”

²⁵ຍິງນັ້ນທູນພຣະອົງວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະເມຊີອາ ກຳລັງສະເດັດມາ (ຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະຄຣິດ). ເມື່ອພຣະອົງສເດັດມາ, ພຣະອົງຈະອະທິບາຍທຸກສິ່ງແກ່ພວກເຮົາ.”²⁶ພຣະເຢຊູກ່າວກັບນາງວ່າ, “ເຮົາຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບເຈົ້າຢູ່ຕອນນີ້, ຄືຜູ້ນັ້ນ.”

²⁷ເມື່ອພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ກັບມາ, ພວກເຂົາຕ່າງປະຫລາດໃຈວ່າເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງສົນທະນາກັບຜູ້ຍິງ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຖາມວ່າ, “ພຣະອົງຕ້ອງການອັນໃດ?” ຫລື “ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງສົນທະນາກັບນາງ?”

²⁸ແລ້ວຍິງນັ້ນກໍປະຫມໍ້ນ້ຳຂອງນາງໄວ້ ແລ້ວກັບໄປໃນເມືອງ, ແລະ ບອກຄົນທັງປວງວ່າ,²⁹“ຈົ່ງມາ, ມາເບິ່ງຊາຍຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ບອກຂ້ອຍທຸກຢ່າງທີ່ຂ້ອຍເຄີຍເຮັດ. ພຣະອົງເປັນພຣະຄຣິດຫລືບໍ?”³⁰ພວກເຂົາກໍອອກຈາກເມືອງໄປຫາພຣະອົງ.

³¹ໃນລະຫວ່າງນັ້ນ, ພວກສາວົກກໍຊວນພຣະອົງ ເວົ້າວ່າ, “ຣັບບີ, ເຊີນຮັບປະທານອາຫານ.”³²ແຕ່ພຣະອົງຕອບກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາມີອາຫານທີ່ເຮົາກິນທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກ.”³³ແລ້ວພວກສາວົກກໍເວົ້າກັນວ່າ, “ຍັງບໍ່ມີໃຜເອົາອາຫານມາໃຫ້ພຣະອົງແມ່ນບໍ?”

³⁴ພຣະເຢຊູກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ອາຫານຂອງເຮົາຄືເຮົາຈະເຮັດຕາມພຣະທັຍຂອງຜູ້ທີ່ສົ່ງເຮົາມາ ແລະ ເຮັດງານຂອງພຣະອົງຜູ້ນັ້ນສຳເລັດ.³⁵ທ່ານເວົ້າວ່າ 'ອີກຕັ້ງສີ່ເດືອນ ກວ່າຈະຮອດເວລາເກັບກ່ຽວ? ເຮົາບອກສິ່ງນີ້ກັບທ່ານວ່າ, ຈົ່ງເງີຍໜ້າເບິ່ງທົ່ງນາເຫລົ່ານັ້ນ, ພວກມັນພ້ອມທີ່ຈະຖືກເກັບກ່ຽວແລ້ວ!³⁶ຜູ້ທີ່ກຳລັງເກັບກ່ຽວກໍໄດ້ຮັບຄ່າຈ້າງ ແລະຮີບໂຮມຜົນສຳລັບຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ເພື່ອຜູ້ທີ່ຫວ່ານແລະຜູ້ເກັບກ່ຽວຈະໄດ້ຊົມຊື່ນຍິນດີຮ່ວມກັນ.

³⁷ເພາະມີຄຳກ່າວໄວ້ໃນນີ້ວ່າ ‘ຄົນຫນຶ່ງຫວ່ານແລະອີກຄົນຫນຶ່ງກ່ຽວ’ ກໍເປັນຈິງ.³⁸ເຮົາສົ່ງທ່ານໄປເກັບກ່ຽວສິ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ຫວ່ານ. ຄົນອື່ນໄດ້ເຮັດງານນັ້ນ, ແລະທ່ານກໍໄດ້ເຂົ້າມາຮ່ວມແຮງກັບຂອງພວກເຂົາ.”

³⁹ມີຊາວຊາມາເຣັຽຫລາຍຄົນໃນເມືອງນັ້ນເຊື່ອໃນພຣະອົງ ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຍິງຜູ້ນັ້ນໄດ້ເປັນພະຍານຢືນຢັນນວ່າ, “ທ່ານບອກຂ້ອຍເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດ.”⁴⁰ເມື່ອຊາວຊາມາເຣັຽ ມາຫາພຣະອົງ, ພວກເຂົາຂໍໃຫ້ພຣະອົງພັກຢູ່ກັບພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງຈິ່ງພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນສອງວັນ.

⁴¹ມີຄົນອື່ນອີກຫລວງຫລາຍມາເຊື່ອດ້ວຍພຣະທັມຂອງພຣະອົງ.⁴²ພວກເຂົາກ່າວກັບຍິງນັ້ນວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອເພາະສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຍິນ, ແລະພວກເຮົາຮູ້ວ່າແທ້ຈິງແລ້ວທ່ານຜູ້ນີ້ຄືພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງໂລກນີ້.”

⁴³ຫລັງຈາກນັ້ນສອງສາມມື້, ພຣະອົງສະເດັດອອກຈາກທີ່ນັ້ນໄປຍັງແຂວງຄາລີເລ.⁴⁴ເພາະພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດເອງວ່າຜູ້ປະກາດພຣະທັມບໍ່ໄດ້ຮັບກຽດໃນບ້ານເກີດຂອງຕົນເອງ.⁴⁵ເມື່ອພຣະອົງມາເຖິງແຂວງຄາລີເລ, ຊາວຄາລີເລໄດ້ຕ້ອນຮັບພຣະອົງ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນສິ່ງສາຣະພັດທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳໃນເທສະການໃນເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະພວກເຂົາກໍໄປໃນເທສະການເໝືອນກັນ.

⁴⁶ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ສະເດັດກັບມາທີ່ບ້ານການາ ແຂວງຄາລີເລອີກຄັ້ງ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປ່ຽນນ້ຳໃຫ້ກາຍເປັນເຫລົ້າແວງນັ້ນ. ທີ່ນັ້ນມີເສນາບໍດີຄົນຫນຶ່ງ ຊຶ່ງລູກຊາຍຂອງທ່ານກໍາລັງປ່ວຍຢູ່ທີ່ເມືອງກາເປນາອູມ.⁴⁷ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຈາກແຂວງຢູດາຍມາເຖິງແຂວງຄາລີເລ, ທ່ານໄດ້ໄປຫາພຣະເຢຊູແລະຂໍໃຫ້ພຣະອົງໄປໂຜດຮັກສາລູກຂອງຕົນທີ່ກຳລັງຈະຕາຍ.

⁴⁸ແລ້ວພຣະເຢຊູຈິ່ງບອກກັບເພິ່ນວ່າ, “ຈົນກວ່າທ່ານຈະໄດ້ເຫັນຫມາຍສຳຄັນແລະການອັດສະຈັນ ທ່ານຈະບໍ່ເຊື່ອ.”⁴⁹“ນາຍເອີຍ, ຂໍເຊີນໄປກ່ອນທີ່ລູກຂ້ານ້ອຍຈະຕາຍ.”⁵⁰ພຣະເຢຊູບອກກັບທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງໄປເຖີດ ລູກຂອງທ່ານຈະເຊົາດີ” ຊາຍຄົນນັ້ນເຊື່ອພຣະທັມທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວແກ່ເພິ່ນ, ເພິ່ນຈິ່ງກັບໄປ.

⁵¹ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງໄປ, ຄົນໃຊ້ຂອງເພິ່ນກໍມາຕ້ອນຮັບ, ແລ້ວບອກວ່າລູກຂອງທ່ານມີຊີວິດຢູ່.⁵²ເພິ່ນຈຶ່ງຖາມຄົນໃຊ້ວ່າ ເປັນເວລາໃດທີ່ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນເຊົາປ່ວຍ. ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ມື້ວານນີ້ເວລາປະມານບ່າຍໂມງທີ່ລາວເຊົາໄຂ້.”

⁵³ແລ້ວບິດາຂອງເດັກຄົນນັ້ນກໍ່ນຶກໄດ້ວ່າເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະເຢຊູກ່າວກັບຕົນວ່າ, “ລູກຂອງທ່ານຈະມີຊີວິດຢູ່.” ທ່ານເອງແລະຄົນໃນຄອບຄົວຂອງທ່ານຕ່າງກໍຮັບເຊື່ອ.⁵⁴ນີ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນທີສອງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ເຮັດ ຂະນະທີ່ພຣະອົງສະເດັດອອກຈາກແຂວງຢູດາຍໄປຍັງແຂວງຄາລີເລ.

5

¹ຫລັງຈາກນັ້ນກໍມີງານເທສະການຂອງຄົນຢິວ, ພຣະເຢຊູຈິ່ງສະເດັດໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.²ຂະນະນັ້ນໃກ້ໆ ກັບປະຕູແກະມີສະນ້ຳແຫ່ງຫນຶ່ງ ໃນພາສາເຮັບເຣີເອີ້ນວ່າ ເບັດສາທາ, ມີສາລາອ້ອມຢູ່ຫ້າຫລັງ.³ໃນສາລາເຫລົ່ານັ້ນມີຄົນປ່ວຍເປັນຈຳນວນຫລາຍຄືຄົນຕາບອດ, ຄົນຂາເສັ້ງ, ແລະຄົນອົງຄະລີບນອນຢູ່ [ຄອຍຖ້ານ້ຳເຟືອນ.⁴ດ້ວຍວ່າມີເທວະດາຄົນຫນຶ່ງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າລົງມາກວນນ້ຳສະນັ້ນເປັນຍາມ ແລະເມື່ອນ້ຳເຟືອນຜູ້ໃດລົງໄປໃນນ້ຳກ່ອນກໍຫາຍຈາກພະຍາດທີ່ຕົນເປັນຢູ່ນັ້ນ].

⁵ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງທີ່ຢູ່ນັ້ນ ລາວນອນປ່ວຍໄດ້ສາມສິບແປດປີມາແລ້ວ.⁶ເມື່ອພຣະເຢຊູເຫັນຄົນນັ້ນນອນຢູ່ ແລະຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງຮູ້ວ່າລາວເປັນຢູ່ຢ່າງນັ້ນເຫິງແລ້ວ ພຣະອົງກ່າວກັບລາວວ່າ, “ທ່ານຢາກຫາຍດີບໍ?”

⁷ຊາຍປ່ວຍຄົນນັ້ນຕອບວ່າ, “ນາຍເຈົ້າເອີຍ, ບໍ່ມີໃຜຈະເອົາຂ້ານ້ອຍວາງລົງໄປໃນສະເມື່ອນ້ຳນັ້ນເຟືອນຂຶ້ນ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຈະລົງໄປ ກໍມີຄົນອື່ນລົງໄປກ່ອນຂ້ານ້ອຍ.”⁸ພຣະເຢຊູບອກລາວວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຍົກເອົາບ່ອນນອນ, ແລະຍ່າງໄປເຖີດ.”

⁹ໃນທັນໃດນັ້ນຊາຍຄົນນັ້ນກໍເຊົາປ່ວຍ, ລາວລຸກຂື້ນແລະຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງຕົນແລະຍ່າງໄປ. ວັນນັ້ນເປັນສະບາໂຕ.

¹⁰ພວກຢິວຈຶ່ງເວົ້າກັບຄົນທີ່ເຊົາປ່ວຍນັ້ນວ່າ, “ວັນນີ້ເປັນວັນສະບາໂຕ ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຈົ້າແບກບ່ອນນອນຂອງເຈົ້າ.”¹¹ລາວຕອບວ່າ, “ແຕ່ຊາຍຄົນທີ່ຮັກສາຂ້ານ້ອຍບອກຂ້ານ້ອຍ, ‘ລຸກຂື້ນແລະແບກບ່ອນນອນແລະຍ່າງໄປ’.”

¹²ພວກເຂົາຖາມຊາຍຄົນນັ້ນວ່າ, “ຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ບອກເຈົ້າວ່າ, ‘ຈົ່ງແບກບ່ອນນອນແລະຍ່າງໄປແມ່ໃຜ?”¹³ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຄົນທີ່ໄດ້ດີພະຍາດນັ້ນ ບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນໃຜທີ່ຮັກສາເຂົາ ເພາະວ່າພຣະເຢຊູໄດ້ຫລົບໄປແລ້ວ, ເພາະທີ່ນັ້ນມີຄົນຊຸມນຸມຢູ່ຫລາຍ.

¹⁴ຫລັງຈາກນັ້ນ, ພຣະເຢຊູໄດ້ພົບຄົນນັ້ນທີ່ພຣະວິຫານແລະເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າເຊົາປ່ວຍແລ້ວ! ຢ່າເຮັດບາບອີກ, ເພື່ອວ່າສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຈະໄດ້ບໍ່ເກີດແກ່ທ່ານ.”¹⁵ຊາຍຜູ້ນັ້ນຈາກທີ່ນັ້ນໄປແລະໄປລາຍງານແກ່ພວກຢິວວ່າ ຜູ້ທີ່ຮັກສາຕົວເຂົາຄືພຣະເຢຊູ.

¹⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກຢິວຈຶ່ງຂົ່ມເຫັງພຣະເຢຊູ, ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງເຮັດການນີ້ໃນວັນສະບາໂຕ.¹⁷ພຣະເຢຊູຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ໃນຂະນະນີ້ ພຣະບິດາຂອງເຮົາກຳລັງເຮັດພາຣະກິດຢູ່, ແລະເຮົາເອງກໍເຮັດຢູ່ເຫມືອນກັນ.”¹⁸ເຫດສັນນັ້ນ, ພວກຢິວຈິ່ງຫາທາງທີ່ຈະຂ້າພຣະອົງ ເພາະນອກຈາກພຣະອົງຈະທຳລາຍກົດວັນສະບາໂຕແລ້ວ, ພຣະອົງຍັງເອີ້ນພຣະເຈົ້າວ່າເປັນພຣະບິດາຂອງຕົນເອງ, ຊຶ່ງເປັນການເຮັດຕົນສະເໝີພຣະເຈົ້າ.

¹⁹ພຣະເຢຊູຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ພຣະບຸດຈະບໍ່ເຮັດສິ່ງໃດດ້ວຍຕົນເອງ ນອກຈາກສິ່ງທີ່ໄດ້ເຫັນພຣະບິດາເຮັດ, ບໍ່ວ່າພຣະບິດາກຳລັງເຮັດສິ່ງໃດ, ພຣະບຸດກໍເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ.²⁰ເພາະວ່າພຣະບິດາຊົງຮັກພຣະບຸດແລະສຳແດງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ພຣະບຸດເຫັນ, ແລະພຣະບິດາຈະຊົງສຳແດງສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານີ້ແກ່ພຣະບຸດ ເພື່ອທີ່ທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ອັດສະຈັນໃຈ.

²¹ເພາະພຣະບິດາຊົງບັນດານໃຫ້ຄົນຕາຍເປັນຄືນແລະໃຫ້ຊີວິດແກ່ພວກເຂົາສັນໃດ, ພຣະບຸດກໍໃຫ້ຊີວິດແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງປາຖນາສັນນັ້ນ.²²ດ້ວຍວ່າພຣະບິດາບໍ່ໄດ້ພິພາກສາຜູ້ໃດ, ແຕ່ໄດ້ມອບການພິພາກສາທັງໝົດນັ້ນໄວ້ແກ່ພຣະບຸດ,²³ເພື່ອທຸກຄົນຈະໄດ້ໃຫ້ກຽດແດ່ພຣະບຸດນັ້ນ ເໝືອນຢ່າງທີ່ພວກເຂົາໃຫ້ກຽດພຣະບິດາ. ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະບຸດ ກໍບໍ່ຖວາຍກຽດພຣະບິດາຜູ້ສົ່ງພຣະບຸດມາດ້ວຍ.

²⁴ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ຜູ້ໃດທີ່ຍິນຄຳຂອງເຮົາແລະເຊື່ອທ່ານຜູ້ນັ້ນທີ່ສົ່ງເຮົາມາມີຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ແລະບໍ່ເຂົ້າໃນການລົງໂທດ, ແຕ່ໄດ້ຜ່ານພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍໄປສູ່ຊີວິດແລ້ວ.

²⁵ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ເວລານັ້ນໃກ້ຈະເຖິງ ແລະບັດນີ້ກໍມາເຖິງແລ້ວ ເມື່ອຄົນຕາຍໄດ້ຍິນສຽງແຫ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຍິນຈະມີຊີວິດ.

²⁶ເພາະວ່າໃນພຣະບິດານັ້ນຊົງມີຊີວິດໃນພຣະຊົນພຣະອົງຢ່າງໃດ, ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານຊີວິດນັ້ນແກ່ພຣະບຸດ ເພື່ອໃຫ້ຊີວິດນັ້ນຢູ່ໃນພຣະບຸດຢ່າງນັ້ນ,²⁷ແລະພຣະບິດາໄດ້ໃຫ້ສິດອຳນາດແກ່ພຣະບຸດເພື່ອເຮັດການພິພາກສານັ້ນ ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນບຸດມະນຸດ.

²⁸ຢ່າປະຫລາດໃຈໃນເລື່ອງນີ້, ເພາະເວລານັ້ນຈະມາເຖິງ ເມື່ອທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນຂຸມຝັງສົບຈະໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະອົງ,²⁹ແລະຈະອອກມາ: ສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເຮັດການດີກໍຈະໄດ້ຟື້ນຄືນສູ່ຊີວິດ, ແຕ່ຄົນທີ່ໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຈະຄືນສູ່ການພິພາກສາລົງໂທດ.

³⁰ເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດດ້ວຍຕົວເຮົາເອງ. ເຮົາໄດ້ຍິນຢ່າງໃດ, ເຮົາພິພາກສາຕາມນັ້ນ ແລະການພິພາກສາຂອງເຮົາກໍຊອບທັມ ເພາະວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມນ້ຳໃຈຂອງເຮົາ ແຕ່ເຮົາເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ.³¹ຫາກເຮົາເປັນພະຍານໃຫ້ຕົວເຮົາເອງ, ຄຳພະຍານຂອງເຮົານັ້ນກໍບໍ່ຈິງ.³²ຈະມີອີກຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມາເພື່ອເປັນພະຍານແກ່ເຮົາ, ແລະເຮົາຮູ້ວ່າຄຳພະຍານທີ່ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າເຖິງເຮົາກໍເປັນຄວາມຈິງ.

³³ພວກທ່ານໄດ້ສົ່ງຄົນໄປຫາໂຢຮັນ, ແລະເພິ່ນໄດ້ຢືນຢັນຄວາມຈິງນີ້ແລ້ວ.³⁴ແຕ່ຄຳພະຍານທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກມະນຸດ, ເຮົາກ່າວຢ່າງນີ້ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ລອດ.³⁵ໂຢຮັນເປັນໂຄມທີ່ໄຕ້ໄວ້ແລະສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່, ແລະທ່ານເອງກໍໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນຊົ່ວຂະນະຫນຶ່ງ.

³⁶ແຕ່ຄຳພະຍານທີ່ເຮົາມີນັ້ນກໍຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ, ເພາະການງານທີ່ພຣະບິດາໄດ້ມອບຫມາຍໃຫ້ເຮົາເຮັດໃຫ້ສຳເລັດທຸກຢ່າງ, ທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດກໍໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງເຮົາ, ແລະເປັນພະຍານວ່າພຣະບິດາໄດ້ສົ່ງເຮົາມາ.³⁷ພຣະບິດາຜູ້ສົ່ງເຮົາມາໄດ້ເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ພວກທ່ານເອງບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຫລືເຫັນພຣະອົງເລີຍ.³⁸ພວກທ່ານບໍ່ມີຄຳຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນຕົວຂອງພວກທ່ານ, ເພາະພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊື່ອໃນທ່ານຜູ້ນັ້ນທີ່ຖືກສົ່ງມາ.

³⁹ທ່ານຄົ້ນຫາໃນຂໍ້ພຣະທັມຄຳພີ ເພາະທ່ານຄຶດວ່າໃນຂໍ້ພຣະທັມຄຳພີນັ້ນມີຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະຂໍ້ພຣະຄັມພີນີ້ກໍໄດ້ເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາ.⁴⁰ແລະທ່ານກໍບໍ່ຢາກມາຫາເຮົາເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ມີຊີວິດ.

⁴¹ເຮົາບໍ່ໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນຈາກມະນຸດ.⁴²ແຕ່ເຮົາຮູ້ວ່າທ່ານບໍ່ມີຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕົວທ່ານເອງ.

⁴³ເຮົາໄດ້ມາໃນພຣະນາມພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ແຕ່ພວກທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ຮັບເຮົາ. ຫາກມີອີກຄົນມາໃນນາມຂອງພວກເຂົາເອງ, ທ່ານຈະຮັບຜູ້ນັ້ນໄວ້.⁴⁴ທ່ານຈະເຊື່ອໄດ້ຢ່າງໃດ, ເພາະພວກທ່ານສັນຣະເສີນກັນເອງ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາການສັນຣະເສີນ ທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າແຕ່ພຽງອົງດຽວ?

⁴⁵ຢ່າຫາວ່າເຮົາໄດ້ກ່າວໂທດພວກທ່ານຕໍ່ພຣະບິດາ. ຄົນທີ່ກ່າວໂທດພວກທ່ານຄືໂມເຊ, ຄົນທີ່ທ່ານມອບຄວາມຫວັງໄວ້ກັບເຂົາ.⁴⁶ຫາກທ່ານເຊື່ອໂມເຊ, ພວກທ່ານກໍຈະເຊື່ອເຮົາດ້ວຍ, ເພາະໂມເຊໄດ້ຂຽນກ່ຽວກັບເຮົາ.⁴⁷ຫາກທ່ານບໍ່ເຊື່ອສິ່ງທີ່ໂມເຊຂຽນໄວ້, ແລ້ວພວກທ່ານຈະເຊື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາໄດ້ຢ່າງໃດ?”

6

¹ຫລັງຈາກນັ້ນສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຂ້ວາມໄປອີກຟາກຂອງທະເລສາບຄາລີເລ ຫລືທີ່ເອີ້ນອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າທະເລສາບຕີເບເຣັຽ.²ມີຝູງປະຊາຊົນເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍຕິດຕາມພຣະອົງ, ເພາະເຂົາໄດ້ເຫັນໝາຍສຳຄັນທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ແກ່ຄົນເຈັບປ່ວຍເຫລົ່ານັ້ນ.³ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຍັງພູແລະນັ່ງລົງກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ.

⁴(ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນເປັນເທສະການປັດສະຄາ, ແລະເທສະການຂອງຄົນຢິວແລ້ວ).⁵ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງເຫັນຄົນເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍກຳລັງມາຫາພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຟີລິບວ່າ, “ເຮົາຈະຊື້ອາຫານທີ່ໃດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານີ້ກິນ?”⁶(ພຣະອົງກ່າວຢ່າງນີ້ເພື່ອລອງໃຈຟີລິບ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າພຣະອົງຈະເຮັດອັນໃດ).

⁷ຟີລິບຕອບພຣະອົງວ່າ, “ສອງຮ້ອຍເດນາຣິອົນກໍບໍ່ພໍຊື້ອາຫານໃພວກເຂົາກິນແມ້ນແຕ່ຜູ້ລະເລັກລະຫນ້ອຍ.”⁸ສາວົກຄົນຫນຶ່ງຊື່ອັນເດອາ ນ້ອງຊາຍຂອງຊິໂມນເປໂຕ, ໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ,⁹“ມີເດັກນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງມີເຂົ້າຈີ່ເຮັດດ້ວຍເຂົ້າຝ້າງຫ້າກ້ອນກັບປາສອງໂຕ, ແຕ່ຈະພໍກັບຄົນຫລວງຫລາຍປານນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ?”

¹⁰ພຣະເຢຊູສັ່ງວ່າ, “ໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນນັ່ງລົງ” (ທີ່ນັ້ນມີຫຍ້າຫລາຍ) ພວກຜູ້ຊາຍຈຶ່ງນັ່ງລົງ, ມີປະມານຫ້າພັນຄົນ.¹¹ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຈັບເຂົ້າຈີ່ແລະເມື່ອໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແລ້ວກໍແຈກແກ່ພວກຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ນັ້ນ ແລະກໍເຮັດຢ່າງດຽວກັນກັບປາດ້ວຍ, ແຈກໃຫ້ພວກເຂົາຫລາຍຕາມທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການ.¹²ເມື່ອຄົນໄດ້ຮັບປະທານຈົນອີ່ມ ພຣະອົງບອກພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງເກັບເອົາເສດຕ່ອນເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຫລືອ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ອັນໃດເສັຽເລີຍ.”

¹³ພວກເຂົາຈິ່ງໄດ້ຮວບຮວມເສດເຂົ້າຈີ່ແລະລວມໄດ້ສິບສອງບຸງເຕັມຈາກເຂົ້າຈີ່ເຂົ້າຝ້າງຫ້າກ້ອນ ຊຶ່ງເປັນຕ່ອນເສດເຫລືອທີ່ທຸກຄົນໄດ້ກິນແລ້ວ.¹⁴ຫລັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຫມາຍສຳຄັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດ, ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ແທ້ຈິງແລ້ວ, ນີ້ຄືຜູ້ປະກາດພຣະທັມທີ່ຈະມາໃນໂລກນີ້.”¹⁵ເມື່ອພຣະເຢຊູຊາບວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງຈະມາຫາແລະເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ພຣະອົງເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ພຣະອົງຈຶ່ງແຍກຕົວອອກໄປຍັງພູເຂົາແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ.

¹⁶ເມື່ອເຖິງເວລາແລງ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ລົງໄປທີ່ທະເລ.¹⁷ພວກເຂົາຂື້ນເຮືອໄປ ເພື່ອຂ້ວາມຟາກໄປຍັງເມືອງກາເປນາອູມ. ຕອນນັ້ນກໍມືດຫລາຍແລ້ວ, ແລະພຣະເຢຊູກໍຍັງບໍ່ໄດ້ມາຫາພວກເຂົາ.¹⁸ແລ້ວລົມກໍເລີ້ມພັດແຮງ, ແລະທະເລກໍມີຄື້ນແຮງຂຶ້ນ.

¹⁹ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງພາຍເຮືອໄປໄດ້ປະມານຫ້າກິໂລ, ພວກເຂົາເຫັນພຣະເຢຊູກຳລັງຍ່າງມາເທິງທະເລແລະມາໃກ້ເຮືອຫລາຍຂຶ້ນ, ແລະພວກເຂົາກໍເລີ້ມຢ້ານ.²⁰ແຕ່ພຣະອົງກ່າວບອກກັບເຂົາວ່າ, “ແມ່ນເຮົາເອງ! ຢ່າຢ້ານເລີຍ.”²¹ແລ້ວພວກເຂົາກໍຍິນດີຮັບພຣະອົງຂຶ້ນເທິງເຮືອ, ແລະທັນໃດນັ້ນເຮືອຂອງພວກເຂົາກໍມາເຖິງເມືອງທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຈະໄປ.

²²ວັນຕໍ່ມາ, ປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ຢືນຄອຍຖ້າຢູ່ຟາກຂອງອີກທະເລເຫັນວ່າບໍ່ມີເຮືອລຳອື່ນ, ນອກຈາກລຳທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແຕ່ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ສະເດັດລົງເຮືອລຳນັ້ນໄປກັບພວກສາວົກ ມີແຕ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄປເທົ່ານັ້ນ.²³ແຕ່ກໍມີເຮືອລຳອື່ນຈາກເມືອງຕີເບເຣັຽມາຈອດໃກ້ບ່ອນທີ່ເຂົາໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ ຫລັງຈາກທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຂອບພຣະຄຸນ.

²⁴ເມື່ອຝູງປະຊາຊົນເຫັນວ່າພຣະເຢຊູແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຂຶ້ນເຮືອແລະໄປຍັງເມືອງ ກາເປນາອູມ ເພື່ອຊອກຫາພຣະເຢຊູ.²⁵ເມື່ອພວກເຂົາພົບພຣະອົງອີກຟາກຂອງທະເລສາບ, ພວກເຂົາທູນພຣະອົງວ່າ, “ຣັບບີ, ທ່ານມາທີ່ນີ້ເມື່ອໃດ?”

²⁶ພຣະເຢຊູຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ທ່ານຊອກຫາເຮົາ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນພວກທ່ານໄດ້ເຫັນຫມາຍສຳຄັນ ແຕ່ເພາະພວກທ່ານໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ຈົນອີ່ມ.²⁷ຢ່າເຮັດວຽກເພື່ອອາຫານທີ່ເສື່ອມສູນໄດ້, ແຕ່ຈົ່ງເຮັດວຽກເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ອາຫານ ທີ່ຕັ້ງຫມັ້ນຈົນເຖິງຊີວິດນິຣັນດອນ ທີ່ບຸດມະນຸດຈະໃຫ້ແກ່ທ່ານ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ໄດ້ປຣະທັບຕາຫມາຍພຣະບຸດແລ້ວ.”

²⁸ພວກເຂົາຈຶ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ພວກຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດປະການໃດ ຈຶ່ງຈະໄດ້ເຮັດວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ?”²⁹ພຣະອົງຕອບແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ງານຂອງພຣະເຈົ້າຄື: ການທີ່ທ່ານເຊື່ອວາງໃຈໃນຜູ້ນັ້ນທີ່ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງມາ.”

³⁰ພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມພຣະອົງວ່າ, “ແລ້ວພຣະອົງຈະເຮັດໝາຍສຳຄັນອັນໃດ ເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເຫັນແລະເຊື່ອໃນພຣະອົງ? ທ່ານຈະເຮັດສິ່ງໃດແດ່?³¹ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນມານາໃນປ່າ ດັ່ງຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ, ‘ທ່ານໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາກິນອາຫານຈາກສະຫວັນ.’”

³²ແລ້ວພຣະເຢຊູຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ບໍ່ແມ່ນໂມເຊທີ່ໃຫ້ອາຫານນັ້ນຈາກສະຫວັນ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຂອງເຮົາທີ່ໃຫ້ອາຫານທີ່ແທ້ຈິງຈາກສະຫວັນແກ່ພວກທ່ານ.³³ເພາະວ່າອາຫານຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນແລະໃຫ້ຊີວິດແກ່ໂລກນີ້.”³⁴ເຂົາເວົ້າກັບພຣະອົງວ່າ, “ນາຍເຈົ້າເອີຍ, ໄດ້ໂຜດໃຫ້ອາຫານນີ້ແກ່ພວກຂ້າຕະລອດໄປ.”

³⁵ພຣະເຢຊູບອກພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາເປັນອາຫານທິບແຫ່ງຊີວິດ, ຜູ້ທີ່ມາຫາເຮົາຈະບໍ່ຫິວ ແລະຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຈະບໍ່ກະຫາຍນ້ຳອີກເລີຍ.³⁶ແຕ່ເຮົາບອກທ່ານວ່າ, ທ່ານໄດ້ເຫັນເຮົາແລ້ວ ແລະທ່ານບໍ່ເຊື່ອເຮົາ.³⁷ທຸກຄົນທີ່ພຣະບິດາໄດ້ມອບໃຫ້ກັບເຮົາຈະມາຫາເຮົາ ແລະຜູ້ທີ່ມາຫາເຮົາ, ເຮົາຈະບໍ່ໂຍນເຂົາຖິ້ມອອກໄປ.

³⁸ເພາະເຮົາໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ບໍ່ໄດ້ມາເຮັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງເຮົາເອງ, ແຕ່ເຮັດຕາມພຣະປະສົງຂອງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ.³⁹ແລະນີ້ຄືພຣະປະສົງຂອງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ຄົນທັງປວງທີ່ມອບໄວ້ກັບເຮົາສູນຫາຍແມ້ແຕ່ຄົນດຽວ ແລ້ວພວກເຂົາຈະເປັນຄືນມາໃນວັນສຸດທ້າຍ.⁴⁰ແລະນີ້ຄືພຣະປະສົງຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ແລະທຸກຄົນທີ່ເຫັນພຣະບຸດ ແລະເຊື່ອໃນພຣະບຸດນັ້ນ ຈະໄດ້ມີຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນຄືນມາໃນວັນສຸດທ້າຍ.”

⁴¹ແລ້ວພວກຄົນຢິວກໍເລີ່ມຈົ່ມພຣະອົງທີ່ພຣະອົງໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ເຮົາເປັນອາຫານທິບທີ່ໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ.”⁴²ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ນີ້ບໍ່ແມ່ນເຢຊູ ລູກຂອງໂຢເຊັບຫລື, ພໍ່ແມ່ຂອງລາວເຮົາກໍຮູ້ຈັກ? ເຫດໃດຄົນນີ້ຈຶ່ງເວົ້າວ່າ 'ເຮົາໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ'?"

⁴³ພຣະເຢຊູຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຊົາຈົ່ມຖ່າມກາງພວກທ່ານເທາະ.⁴⁴ບໍ່ມີຜູ້ໃດມາຫາເຮົາໄດ້, ຫາກພຣະບິດາຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາບໍ່ໄດ້ນຳຄົນນັ້ນມາ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນຄືນມາໃນວັນສຸດທ້າຍ.⁴⁵ມີຜູ້ປະກາດພຣະທັມຂຽນໄວ້ວ່າ ‘ພຣະເຈົ້າຈະສັ່ງສອນພວກເຂົາທຸກຄົນ’ ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນແລະຮຽນຈາກພຣະເຈົ້າກໍມາເຖິງເຮົາ.

⁴⁶ບໍ່ມີຜູ້ໃຜໄດ້ເຫັນພຣະບິດາ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ຄືຜູ້ນັ້ນແຫລະທີ່ເຄີຍເຫັນພຣະບິດາ.⁴⁷ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາກໍມີຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

⁴⁸ເຮົາເປັນອາຫານທິບແຫ່ງຊີວິດ.⁴⁹ບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານໄດ້ກິນມານາໃນປ່າ ແລະພວກເຂົາກໍຕາຍ.

⁵⁰ນີ້ຄືອາຫານທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນ ເພື່ອຜູ້ນັ້ນທີ່ໄດ້ກິນແລ້ວຈະບໍ່ຕາຍ.⁵¹ເຮົາເປັນອາຫານແຫ່ງຊີວິດທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນ, ຫາກໃຜໄດ້ກິນອາຫານນີ້, ຜູ້ນັ້ນຈະຢູ່ຕະລອດໄປເປັນນິດ. ອາຫານທີ່ເຮົາໃຫ້ແກ່ທ່ານນັ້ນຄືເນື້ອໜັງຂອງເຮົາເພື່ອຊີວິດຂອງໂລກນີ້.”

⁵²ຄົນຢິວທ່າມກາງພວກເຈົາກໍເລີ່ມໃຈຮ້າຍແລະໂຕ້ຖຽງວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ຈະເອົາເນື້ອໜັງຂອງຕົນໃຫ້ເຮົາກິນໄດ້ຢ່າງໃດ?”⁵³ພຣະເຢຊູກ່າວແກ່່ພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ, ນອກເສັຽຈາກທ່ານຈະກິນເນື້ອໜັງຂອງບຸດມະນຸດແລະດື່ມຈາກເລືອດຂອງພຣະອົງ, ທ່ານຈະບໍ່ມີຊີວິດໃນຕົວທ່ານເລີຍ.

⁵⁴ຜູ້ທີ່ກິນເນື້ອໜັງຂອງເຮົາແລະດື່ມເລືອດຂອງເຮົາ ຈະມີຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາເປັນຄືນມາໃນວັນສຸດທ້າຍ.⁵⁵ເພາະເນື້ອໜັງຂອງເຮົາຄືອາຫານທີ່ແທ້ຈິງ, ແລະເລືອດຂອງເຮົາກໍເປັນຂອງດື່ມທີ່ແທ້ຈິງ.⁵⁶ຜູ້ທີ່ກິນເນື້ອໜັງຂອງເຮົາແລະດື່ມເລືອດຂອງເຮົາ ກໍຈະຍັງຄົງໃນເຮົາແລະເຮົາຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ.

⁵⁷ພຣະບິດາຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໄດ້ໃຊ້ເຮົາມາ ແລະເຮົາມີຊີວິດຢູ່ເພາະພຣະບິດາສັນໃດ, ຜູ້ນັ້ນທີ່ກິນເຮົາ ຜູ້ນັ້ນຈະມີຊີວິດຢູ່ໃນເຮົາສັນນັ້ນດ້ວຍ.⁵⁸ນີ້ເປັນອາຫານຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ, ບໍ່ເໝືອນກັບອາຫານທີ່ພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ກິນແລ້ວຕາຍໄປ ຜູ້ທີ່ກິນອາຫານນີ້ຈະມີຊີວິດສືບໄປ.⁵⁹ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ໃນໂຮງທັມມະເທສະໜາ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນຢູ່ເມືອງກາເປນາອູມ.

⁶⁰ເມື່ອພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຫລາຍຄົນໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖາມວ່າ, “ຄຳສອນນີ້ຍາກເຫລືອເກີນ ໃຜຈະຮັບຟັງໄດ້?”⁶¹ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ເລື່ອງນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານສະດຸດໃຈຫລື?

⁶²ແລ້ວຖ້າຫາກທ່ານໄດ້ເຫັນບຸດມະນຸດສະເດັດຂຶ້ນເມືອໄປຍັງບ່ອນທີ່ທ່ານຢູ່ແຕ່ກ່ອນໜ້ານີ້ລະ?⁶³ຄືພຣະວິນຍານທີ່ໃຫ້ຊີວິດ; ເນື້ອກາຍນັ້ນບໍ່ມີປະໂຫຍດອັນໃດ. ຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານນັ້ນຄືພຣະວິນຍານ ແລະຄຳເຫລົ່ານັ້ນເປັນຊີວິດ.

⁶⁴ຍັງມີບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າທີ່ບໍ່ເຊື່ອ.” ເພາະພຣະເຢຊູຊົງຮູ້ແຕ່ເດີມແລ້ວວ່າໃຜຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ເຊື່ອ ແລະຄົນໃດທີ່ຈະທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງດ້ວຍ.⁶⁵ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ເປັນເພາະເຫດນີ້, ເຮົາຈຶ່ງບອກທ່ານວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະມາຫາເຮົາໄດ້ ນອກຈາກພຣະບິດາຈະປຣະທານຜູ້ນັ້ນມາ.”

⁶⁶ດ້ວຍເຫດນີ້, ມີລູກສິດຫລາຍຄົນໄດ້ລະຖິ້ມພຣະອົງແລະບໍ່ຕິດຕາມພຣະອົງອີກ.⁶⁷ພຣະເຢຊູຈຶ່ງກ່າວກັບສາວົກສິບສອງຄົນວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ຄິດຢາກຖອຍຈາກເຮົາໄປດ້ວຍຫລື?”⁶⁸ຊີໂມນເປໂຕຕອບພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ມີໃຜທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍຄວນຈະຕິດຕາມອີກຫລື? ພຣະອົງຊົງມີຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.⁶⁹ແລະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຊື່ອແລະມາຮູ້ວ່າພຣະອົງຊົງເປັນອົງບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ.”

⁷⁰ພຣະເຢຊູຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເລືອກພວກທ່ານທັງສິບສອງຄົນໄວ້ບໍ່ແມ່ນຫລື, ແຕ່ໜຶ່ງໃນພວກທ່ານນັ້ນຄືມານຮ້າຍ?”⁷¹ທີ່ພຣະອົງກ່າວໝາຍເຖິງຢູດາລູກຊາຍຂອງຊີໂມນອິສະກາຣີອົດ, ເພາະເຂົາຄືຄົນທີ່ເປັນໜຶ່ງໃນສິບສອງຄົນ ທີ່ຈະທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະເຢຊູ.

7

¹ຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານີ້ ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດໄປຍັງບ່ອນຕ່າງໆໃນແຂວງຄາລີເລ, ເພາະພຣະອົງບໍ່ປະສົງຈະໄປຍັງແຂວງຢູດາຍ, ເພາະພວກຢິວຫາໂອກາດທີ່ຈະຂ້າພຣະອົງ.²ເທສະການຕັ້ງທັບອາສັຍຂອງຊາດຢິວແລ້ວກໍໃກ້ຈະເຖິງ.

³ພວກນ້ອງຊາຍຂອງພຣະອົງບອກກັບພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຈົ່ງອອກຈາກທີ່ນີ້ແລະໄປຍັງແຂວງຢູດາຍ ເພື່ອທີ່ພວກສາວົກຂອງທ່ານຈະໄດ້ເຫັນກິຈະການທີ່ທ່ານເຮັດ.⁴ບໍ່ຫ່ອນມີຜູ້ໃດເຮັດອັນໃດໃນທີ່ລັບຫາກຕົວຂອງເຂົາຢາກເປັນທີ່ປະກົດ, ຫາກທ່ານເຮັດການເຫລົ່ານີ້ ຈົ່ງສະແດງຕົວທ່ານຕໍ່ໂລກນີ້.”

⁵ແມ້ແຕ່ພວກນ້ອງຊາຍຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ.⁶ພຣະເຢຊູຈິ່ງເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເວລາຂອງເຮົາຍັງບໍ່ເຖິງ ແຕ່ເວລາຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນພ້ອມຢູ່ສະເໝີ.⁷ໂລກນີ້ຈະກຽດຊັງທ່ານບໍ່ໄດ້, ແຕ່ໂລກນີ້ຊັງເຮົາ ເພາະເຮົາໄດ້ເປັນພະຍານວ່າການງານຂອງໂລກນັ້ນຊົ່ວຮ້າຍ.

⁸ທ່ານຈົ່ງຂຶ້ນໄປງານເທສະການນັ້ນ ແຕ່ເຮົາຈະຍັງບໍ່ຂຶ້ນໄປງານເທສະການ ເພາະວ່າຍັງບໍ່ເຖິງກຳນົດເວລາຂອງເຮົາ.”⁹ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ພວກເຂົາແລ້ວ ພຣະອົງກໍປະທັບຢູ່ທີ່ແຂວງຄາລີເລ.

¹⁰ເມື່ອພວກນ້ອງຊາຍຂອງພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງງານເທສະການ, ພຣະອົງກໍສະເດັດໄປທີ່ງານເທສະການພາຍຫລັງຢ່າງລັບໆບໍ່ເປີດເຜີຍ.¹¹ພວກຢິວນັ້ນກຳລັງຊອກຫາພຣະອົງແລະວ່າ, “ຄົນຜູ້ນັ້ນຢູ່ໃສ?”

¹²ມີຫລາຍຄົນທ່າມກາງປະຊາຊົນກໍຊິ່ມກັນເຖິງເລື່ອງພຣະອົງ. ລາງຄົນເວົ້າວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ເປັນຄົນດີ” ຄົນອື່ນວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ, ເພິ່ນກຳລັງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຫລົງຜິດໄປ.”¹³ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ມີໃຜກ້າເວົ້າເຖິງພຣະອົງຢ່າງເປີດເຜີຍ ເພາະພວກເຂົາຢ້ານພວກຢິວ.

¹⁴ເມື່ອງານເທສະການຜ່ານແລ້ວເຄິ່ງໜຶ່ງ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງພຣະວິຫານແລະເລີ້ມເທສະນາສັ່ງສອນ.¹⁵ແລ້ວພວກຢິວກໍເລີ້ມປະຫລາດໃຈເວົ້າກັນວ່າ, “ເປັນຫຍັງຊາຍຄົນນີ້ມີຄວາມຮູ້ຫລວງຫລາຍ? ລາວບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮຽນມາກ່ອນແມ່ນບໍ?”¹⁶ພຣະເຢຊູຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຄຳສອນນີ້ບໍ່ແມ່ນຂອງເຮົາ, ແຕ່ເປັນຂອງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ.

¹⁷ຖ້າຫາກຜູ້ໃດຕ້ອງການທີ່ຈະເຮັດຕາມພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ນັ້ນຈະຮູ້ຈັກຄຳສອນນີ້, ບໍ່ວ່າຄຳສອນນັ້ນມາຈາກພຣະເຈົ້າ ຫລືມາຈາກສິ່ງທີ່ເຮົາເວົ້າໂດຍຕົວຂອງເຮົາເອງ.¹⁸ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເວົ້າສິ່ງທີ່ອອກມາຈາກຕົວຂອງຕົນເອງ, ຜູ້ນັ້ນກໍເວົ້າເພື່ອສະແຫວງກຽດສຳລັບຕົນເອງ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ສະແຫວງກຽດໃຫ້ພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຊ້ຕົນມາ ຜູ້ນັ້ນແຫລະຄືຄົນຈິງ, ແລະບໍ່ມີຄວາມອະທັມໃນຕົວເລີຍ.

¹⁹ໂມເຊບໍ່ໄດ້ໃຫ້ພຣະບັນຍັດແກ່ທ່ານຫລື? ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານເຮັດຕາມພຣະບັນຍັດນັ້ນໄດ້ເລີຍ. ພວກທ່ານຊອກຫາເພື່ອຂ້າເຮົາເຮັດຫຍັງ?”²⁰ປະຊາຊົນຕອບວ່າ, “ເຈົ້າມີຜິຮ້າຍສິງຢູ່. ແມ່ນໃຜຊອກຫາຈະຂ້າເຈົ້າ?”

²¹ພຣະເຢຊູຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຮັດກິຈະການອັນໜຶ່ງ ແລະພວກທ່ານກໍປະຫລາດໃຈເພາະເຫດການນັ້ນ.²²ໂມເຊໄດ້ໃຫ້ພວກທ່ານເຂົ້າພິທີຕັດ (ບໍ່ແມ່ນວ່າສິ່ງນັ້ນມາຈາກໂມເຊ ແຕ່ມາຈາກບັນພະບຸຣຸດ) ແລະທ່ານກໍໃຫ້ຜູ້ຊາຍຮັບພິທີຕັດໃນວັນສະບາໂຕ.

²³ຖ້າຊາຍຄົນໃດຮັບພິທີຕັດໃນວັນສະບາໂຕ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊເສັຽໄປ, ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງໃຈຮ້າຍທີ່ເຮົາໄດ້ຮັກສາຊາຍຄົນໜຶ່ງດີເປັນປົກກະຕິໃນວັນສະບາໂຕ?²⁴ຢ່າຕັດສິນຕາມທີ່ເຫັນພາຍນອກ, ແຕ່ຈົ່ງຕັດສິນຢ່າງຍຸດຕິທັມ.”

²⁵ບາງຄົນໃນພວກເຂົາທີ່ມາຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເລີ້ມເວົ້າວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ນີ້ບໍທີ່ພວກເຂົາຊອກຫາເພື່ອຂ້າ?²⁶ເບິ່ງແມ, ເພິ່ນກຳລັງກ່າວຢ່າງເປີດເຜີຍ ແຕ່ບໍ່ມີໃຜເວົ້າຫຍັງກ່ຽວກັບທ່ານເລີຍ. ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ພວກຈົ້ານາຍທີ່ຮູ້ວ່າຊາຍຄົນນີ້ແມ່ນພຣະຄຣິດ, ເປັນໄປໄດ້ຫລື?²⁷ແຕ່ເຮົາຮູ້ວ່າທ່ານຄົນນີ້ມາແຕ່ໃສ, ແຕ່ເມື່ອພຣະຄຣິດສະເດັດມາ ຈະບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າພຣະອົງມາແຕ່ໃສ?”

²⁸ແລະພຣະເຢຊູປະກາດອອກມາຂະນະທີ່ກຳລັງສັ່ງສອນໃນພຣະວິຫານແລະເວົ້າວ່າ, “ທ່ານທັງສອງຮູ້ຈັກເຮົາ ແລະຮູ້ວ່າເຮົາມາແຕ່ໃສ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາໂດຍລຳພັງຂອງເຮົາເອງ ແຕ່ຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມານັ້ນສັດຈິງ, ແລະພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ.²⁹ເຮົາຮູ້ຈັກທ່ານຜູ້ນັ້ນ ເພາະວ່າເຮົາມາຈາກທ່ານຜູ້ນັ້ນຊົງໃຊ້ເຮົາມາ.”

³⁰ພວກເຂົາພະຍາຍາມທີ່ຈະຈັບພຣະອົງ, ແຕ່ວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າຍື່ນມືແຕະຕ້ອງພຣະອົງ ເພາະວ່າເວລາຂອງພຣະອົງຍັງບໍ່ມາເຖິງ.³¹ແຕ່ມີປະຊາຊົນຫລາຍຄົນເຊື່ອໃນພຣະອົງ ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ເມື່ອພຣະຄຣິດ ສະເດັດມາ, ທ່ານຈະເຮັດໝາຍສຳຄັນຫລາຍກວ່າຜູ້ນີ້ຫລື?”³²ພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ຍິນປະຊາຊົນກຳລັງຊິ່ມກັນເວົ້າເຖິງເລື່ອງພຣະເຢຊູ, ແລະພວກປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່ແລະພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ໃຊ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ໄປຈັບພຣະອົງ.

³³ແລ້ວພຣະເຢຊູຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະຢູ່ກັບທ່ານອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລ້ວເຮົາຈະກັບໄປຫາຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ.³⁴ທ່ານຈະຊອກຫາເຮົາແຕ່ທ່ານຈະບໍ່ພົບເຮົາ; ບ່ອນທີ່ເຮົາໄປນັ້ນ ພວກທ່ານໄປບໍ່ໄດ້.”

³⁵ແລ້ວພວກຢິວຈຶ່ງເວົ້າກັນໃນກຸ່ມພວກເຂົາວ່າ, “ເພິ່ນຈະໄປໃສ ທີ່ເຮົາບໍ່ສາມາດໄປຫາລາວໄດ້? ເພິ່ນຈະເດີນທາງໄປຫາພວກຄົນທີ່ແຕກກະຈັດກະຈາຍໄປຢູ່ໃນຄົນຕ່າງຊາດເພື່ອສອນຄົນຕ່າງຊາດຫລື?³⁶ຄຳນີ້ເປັນຢ່າງໃດໜໍທີ່ເພິ່ນກ່າວວ່າ ‘ທ່ານຈະຊອກຫາເຮົາແຕ່ຈະບໍ່ພົບເຮົາ, ບ່ອນເຮົາຢູ່ນັ້ນທ່ານຈະເຂົ້າໄປບໍ່ໄດ້’?”

³⁷ເມື່ອມາເຖິງວັນສຸດທ້າຍ ຄືວັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເທສະການ, ພຣະເຢຊູຊົງຢືນຂື້ນແລະປະກາດວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດກະຫາຍ ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຈົ່ງມາຫາເຮົາແລະດື່ມ.³⁸ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາເໝືອນທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ "ນໍ້າຂອງແມ່ນ້ຳອັນແຫ່ງຊີວິດຈະໄຫລອອກຈາກພາຍໃນຂອງເຂົາ.”

³⁹ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວຢ່າງນີ້ໝາຍເຖິງພຣະວິນຍານ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບ; ແຕ່ພຣະວິຍານຍັງບໍ່ໄດ້ມອບໄວ້, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູຍັງບໍ່ໄດ້ຊົງຮັບສະຫງ່າຣາສີ.

⁴⁰ປະຊາຊົນບາງຄົນ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກໍເວົ້າວ່າ, “ນີ້ເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.”⁴¹ຄົນອື່ນເວົ້າວ່າ, “ນີ້ແມ່ນພຣະຄຣິດ” ແຕ່ບາງຄົນເວົ້າວ່າ, “ພຣະຄຣິດມາຈາກຄາລີເລບໍ່ແມ່ນຫລື?⁴²ພຣະຄັມພີບໍ່ໄດ້ກ່າວເອົາໄວ້ຫລືວ່າພຣະຄຣິດນັ້ນຈະມາຈາກເຊື້ອວົງຂອງດາວິດແລະມາຈາກບ້ານເບັດເລເຮັມ ຄືບ້ານທີ່ດາວິດເຄີຍຢູ່?

⁴³ກໍເກີດການແບ່ງແຍກໃນບັນດາປະຊາຊົນເພາະພຣະອົງ.⁴⁴ບາງຄົນຢາກຈະຈັບພຣະອົງ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜກ້າຍື່ນມືຈັບພຣະອົງ.

⁴⁵ແລ້ວພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຈຶ່ງກັບໄປຫາພວກປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່ແລະພວກຟາຣີຊາຍ ແລະພວກນັ້ນໄດ້ຖາມເຈົ້າໜ້າທີ່ວ່າ, “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຈັບມັນມາ?”⁴⁶ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕອບວ່າ, “ບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດເວົ້າຢ່າງນີ້ມາກ່ອນເລີຍ.”

⁴⁷ແລ້ວພວກຟາຣີຊາຍຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າເອງກໍຖືກຊັກຫລອກເໝືອນກັນຫລື?⁴⁸ມີພວກເຈົ້ານາຍຫລືພວກຟາຣີຊາຍຄົນໃດທີ່ເຊື່ອຄົນນັ້ນແດ່?⁴⁹ແຕ່ປະຊາຊົນໝູ່ນີ້ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະບັນຍັດ ພວກເຂົາຖືກສາບແຊ່ງ.”

⁵⁰ນີໂກເດມ (ໜຶ່ງໃນພວກຟາຣີຊາຍຕົນໃຫຍ່, ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຫາພຣະອົງຄາວກ່ອນນີ້) ບອກພວກເຂົາວ່າ,⁵¹“ກົດໝາຍຂອງເຮົານັ້ນຈະຕັດສີນຄົນໃດກ່ອນທີ່ຈະໄດ້ຍິນຈາກເຂົາແລະຮູ້ວ່າເຂົາໄດ້ເຮັດອັນໃດຫລື?”⁵²ພວກເຂົາກໍຕອບທ່ານວ່າ, “ທ່ານມາຈາກຄາລີເລດ້ວຍຫລື? ລອງໄປຫາເບິ່ງແລະທ່ານຈະຮູ້ວ່າບໍ່ມີຜູ້ປະກາດພຣະທັມຈັກຄົນມາຈາກຄາລີເລເລີຍ.”

⁵³[ແລ້ວພວກເຂົາກໍກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນເອງ].

8

¹ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດໄປຍັງພູໝາກກອກເທດ.²ໃນເວລາຮຸ່ງເຊົ້າ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາສັ່ງສອນທີ່ພຣະວິຫານອີກຄັ້ງ, ແລະຄົນທັງປວງກໍມາຫາພຣະອົງ; ພຣະອົງນັ່ງລົງ ແລະ ສັ່ງສອນພວກເຂົາ.³ພວກນັກທັມແລະພວກຟາຣີຊາຍ ໄດ້ພາຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງທີ່ເຮັດຜິດຂໍ້ຫາຫລິ້ນຊູ້. ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຍິງນັ້ນຢືນຢູ່ຖ້າມກາງຝູງຊົນ.

⁴ພວກເຂົາທູນພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເຈົ້າເອີຍ, ຍິງຄົນນີ້ຖືກຈັບເມື່ອກຳລັງຫລິ້ນຊູ້ຢູ່.⁵ໃນພຣະບັນຍັດໂມເຊສັ່ງໃຫ້ເອົາຫີນຄວ່າງໃສ່ຄົນຢ່າງນີ້; ທ່ານເດຈະວ່າຢ່າງໃດກັບຍິງຄົນນີ້?”⁶ພວກເຂົາເວົ້າຢ່າງນີ້ເພື່ອທົດລອງໃຫ້ພຣະອົງເຮັດຜິດເພື່ອຈະໄດ້ຫາເຫດຟ້ອງພຣະອົງ, ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງນ້ອມພຣະກາຍລົງແລະໃຊ້ນິ້ວພຣະຫັດຂຽນທີ່ດິນ.

⁷ເມື່ອພວກເຂົາຍັງຄົງຖາມພຣະອົງອີກ, ພຣະອົງຊົງຢືນຂຶ້ນແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຜູ້ໃດໃນພວກເຈົ້າທີ່ບໍ່ມີຜິດບາບ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເອົາຫີນຄວ່າງໃສ່ຍິງນີ້ກ່ອນໝູ່.”⁸ແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງນ້ອມພຣະກາຍລົງອີກຄັ້ງ ແລະ ເອົານີ້ວຂອງພຣະອົງຂຽນທີ່ດິນ.

⁹ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນກໍເລີ່ມອອກໄປເທື່ອລະຄົນ, ເລີ້ມຕັ້ງແຕ່ຄົນແກ່ໄປ ຈົນໃນທີ່ສຸດກໍເຫລືອພຽງພຣະເຢຊູກັບຍິງຄົນນັ້ນທີ່ຖືກນຳມາໄວ້ຢູ່ເຄິ່ງກາງ.¹⁰ພຣະເຢຊູຊົງເງີຍຂຶ້ນແລະຖາມຍິງນັ້ນວ່າ, “ນາງເອີຍ, ຄົນທີ່ກ່າວຫາເຈົ້າໄປໃສໝົດແລ້ວ? ບໍ່ມີໃຜລົງໂທດເຈົ້າຫລື?”¹¹ນາງທູນຕອບວ່າ, “ບໍ່ມີໃຜເລີຍ, ພຣະອົງເຈົ້າ” ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາກໍບໍ່ລົງໂທດເຈົ້າເໝືອນກັນ, ຈົ່ງໄປເສັຽເຖີດແລະຢ່າເຮັດຜິດອີກ.”]

¹²ແລ້ວພຣະເຢຊູກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງໂລກ; ຜູ້ທີ່ຕາມເຮົາມາຈະບໍ່ທຽວໄປໃນທີ່ມືດ ແຕ່ຈະມີຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງຊີວິດ.”¹³ພວກຟາຣີຊາຍກ່າວຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ຕົວທ່ານເອງ; ຄຳພະຍານຂອງທ່ານກໍບໍ່ຈິງ.”

¹⁴ພຣະເຢຊູຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາເປັນພະຍານດ້ວຍຕົວຂອງເຮົາເອງ, ຄຳພະຍານຂອງເຮົານັ້ນຈິງ, ເຮົາຮູ້ວ່າເຮົາມາແຕ່ໃສແລະກຳລັງຈະໄປທີ່ໃດ, ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ວ່າເຮົາມາແຕ່ໃສແລະຈະໄປທີ່ໃດ.¹⁵ພວກທ່ານຕັດສີນຕາມເນື້ອໜັງ; ແຕ່ເຮົາກໍບໍ່ຕັດສິນຜູ້ໃດເລີຍ.¹⁶ຖ້າຫາກເຮົາຕັດສິນ, ການຕັດສິນຂອງເຮົານັ້ນຈິງ, ເພາະວ່າບໍ່ໄດ້ມີເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວ, ແຕ່ເຮົາມີພຣະບິດາທີ່ຊົງໃຊ້ເຮົາມາດ້ວຍ.

¹⁷ແມ່ນແລ້ວ ໃນກົດໝາຍຂອງທ່ານຂຽນໄວ້ວ່າ ຄຳພະຍານຂອງຄົນສອງຄົນກໍເປັນຄວາມຈິງ.¹⁸ເຮົາຄືຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ເປັນພະຍານເຖີງຕົວເຮົາເອງ, ແລະພຣະບິດາທີ່ຊົງໃຊ້ເຮົາມາກໍເປັນພະຍານເຖິງເຮົາ.”

¹⁹ພວກເຂົາຈຶ່ງທູນກັບພຣະອົງວ່າ, “ພຣະບິດາຂອງທ່ານຢູ່ໃສ?” ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາຫລືພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ຖ້າທ່ານຮູ້ຈັກເຮົາ ທ່ານກໍຮູ້ຈັກພຣະບິດາຂອງເຮົາເໝືອນກັນ.²⁰ພຣະເຢຊູກ່າວຄຳເຫລົ່ານີ້ເປັນຄຳອຸປະມາໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສັ່ງສອນໃນພຣະວິຫານແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈັບພຣະອົງ ເພາະເວລາຂອງພຣະອົງຍັງບໍ່ເຖິງ.

²¹ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາອີກວ່າ, “ເຮົາຈະຈາກໄປ ພວກທ່ານຈະຊອກຫາເຮົາ ແລະຈະຕາຍໃນຄວາມຜິດບາບຂອງທ່ານ. ບ່ອນທີ່ເຮົາຈະໄປນັ້ນພວກທ່ານຈະໄປບໍ່ໄດ້.”²²ພວກຢິວເວົ້າກັນວ່າ, “ລາວຈະຂ້າຕົວເອງຫລື? ລາວກ່າວວ່າ 'ບ່ອນທີ່ເຮົາຈະໄປນັ້ນພວກທ່ານໄປບໍ່ໄດ້'?”

²³ພຣະເຢຊູກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ທ່ານມາຈາກເບື້ອງລຸ່ມ, ຝ່າຍເຮົາມາຈາກເບື້ອງເທິງ. ພວກທ່ານເປັນຂອງໂລກນີ້, ເຮົາບໍ່ເປັນຂອງໂລກນີ້.²⁴ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ເຮົາບອກທ່ານວ່າ ທ່ານຈະຕາຍໃນຄວາມຜິດບາບຂອງທ່ານ, ນອກເສັຽຈາກທ່ານໄດ້ເຊື່ອເຮົາວ່າເປັນຜູ້ນັ້ນ, ທ່ານຈະຕາຍໃນບາບຂອງທ່ານ.”

²⁵ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ແລ້ວທ່ານເປັນໃຜ?” ພຣະເຢຊູຊົງຕອບກັບພວກເຂົາວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ບອກທ່ານຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນນັ້ນ.²⁶ເຮົາມີຫລາຍປະການທີ່ຈະກ່າວກ່ຽວກັບພວກທ່ານ ແລະຕັດສິນພວກທ່ານ, ຢ່າງໃດກໍຕາມຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມານັ້ນຈິງ, ແລະສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນຈາກທ່ານຜູ້ນັ້ນ ຄືສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ໂລກ.”²⁷ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າພຣະອົງກຳລັງກ່າວກັບເຂົາເຖິງເລື່ອງພຣະບິດາ.

²⁸ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ, “ເມື່ອທ່ານໄດ້ຍົກບຸດມະນຸດຂຶ້ນແລ້ວ, ທ່ານຈະຮູ້ວ່າເຮົາເປັນຜູ້ນັ້ນ, ແລະເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດດ້ວຍຕົວຂອງເຮົາ ທີ່ພຣະບິດາໄດ້ຊົງສອນເຮົາ, ເຮົາຈຶ່ງກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້.²⁹ພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາກໍຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເຮົາ, ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງປະເຮົາໄວ້ໃຫ້ຢູ່ຜູ້ດຽວ, ເພາະວ່າເຮົາເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ພຣະບິດາຊອບພຣະທັຍຢູ່ສະເໝີ.”³⁰ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວຄຳເຫລົ່ານັ້ນ ຫລາຍຄົນໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະອົງ.

³¹ພຣະເຢຊູກ່າວແກ່ພວກຢິວທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າພວກທ່ານຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ພວກທ່ານກໍເປັນສາວົກຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ.³²ແລະທ່ານຈະຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ, ແລະຄວາມຈິງນັ້ນຈະປົດປ່ອຍໃຫ້ພວກທ່ານເປັນອິສຣະ.”³³ພວກເຂົາຕອບພຣະອົງວ່າ, “ເຮົາເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ, ແລະເຮົາບໍ່ເຄີຍເປັນຂ້ອຍຂ້າຂອງຜູ້ໃດຈັກເທື່ອ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, ‘ທ່ານຈະເປັນອິສຣະ?’”

³⁴ພຣະເຢຊູຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຄີຍເຮັດການຜິດບາບກໍເປັນຂ້ອຍຂ້າຂອງຄວາມບາບ.³⁵ຂ້ອຍຂ້າບໍ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຄົວເຮືອນຕະຫລອດໄປ, ແຕ່ບຸດກໍຕັ້ງຢູ່ຕະຫລອດໄປ.³⁶ເຫດສັນນັ້ນ, ຖ້າພຣະບຸດຈະປົດປ່ອຍໃຫ້ທ່ານເປັນອິສຣະ, ພວກທ່ານກໍຈະເປັນອິສຣະຢ່າງແທ້ຈິງ.

³⁷ເຮົາຮູ້ຢູ່ວ່າທ່ານເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ; ແຕ່ທ່ານຊອກຫາຈະຂ້າເຮົາ, ເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນທ່ານ.³⁸ເຮົາເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ເຮົາເຫັນໃນພຣະບິດາ ແລະທ່ານກໍເຮັດໃນສິ່ງທີ່ທ່ານເຫັນຈາກພຣະບິດາດ້ວຍ.”

³⁹ພວກເຂົາຕອບພຣະອົງວ່າ, “ພໍ່ຂອງພວກເຮົາຄືອັບຣາຮາມ” ພຣະເຢຊູກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຫາກທ່ານເປັນລູກຫລານຂອງອັບຣາຮາມແລ້ວ, ທ່ານກໍຈະເຮັດງານຂອງອັບຣາຮາມ.⁴⁰ແຕ່ຕອນນີ້ທ່ານຫາທີ່ຈະຂ້າເຮົາ, ຄືຊາຍຄົນນັ້ນຜູ້ໄດ້ບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານ ຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນມາຈາກພຣະບິດາ. ອັບຣາຮາມບໍ່ໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້.⁴¹ທ່ານຈົ່ງເຮັດງານຂອງບິດາ” ພວກເຂົາຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ເກີດມາຈາກການຫລິ້ນຊູ້, ເຮົາມີບິດາອົງດຽວຄືພຣະເຈົ້າ.”

⁴²ພຣະເຢຊູບອກພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງທ່ານ, ທ່ານຈະຮັກເຮົາ ເພາະເຮົາມາຈາກພຣະເຈົ້າແລະເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້ ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ມາດ້ວຍຕົວຂອງເຮົາເອງ ແຕ່ພຣະບິດາສົ່ງເຮົາມາ.⁴³ເປັນຫຍັງທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈຄຳເວົ້າຂອງເຮົາ? ນັ້ນເປັນເພາະທ່ານບໍ່ໄດ້ຍິນຄຳຂອງເຮົາ.⁴⁴ທ່ານມາຈາກພໍ່ຂອງທ່ານຄືມານ, ແລະພວກທ່ານມີໃຈຢາກເຮັດຕາມຄວາມປາຖນາຂອງພໍ່ທ່ານ. ພໍ່ຂອງທ່ານເປັນຜູ້ຂ້າຄົນຕັ້ງແຕ່ເດີມມາແລ້ວ ແລະມັນບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມຈິງ, ເພາະວ່າໃນຕົວມັນບໍ່ມີຄວາມຈິງເລີຍ. ເມື່ອມັນເວົ້າຕົວະ ມັນກໍເວົ້າຕາມທັມະຊາດຂອງມັນ, ເພາະມັນເປັນຜູ້ເວົ້າຕົວະແລະເປັນພໍ່ຂອງການຕົວະ.

⁴⁵ແຕ່ເຮົາໄດ້ບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານ ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊື່ອເຮົາ.⁴⁶ຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານທີ່ພົບຄວາມຜິດບາບໃນເຮົາ? ຖ້າເຮົາເວົ້າຄວາມຈິງ ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ເຊື່ອເຮົາ?⁴⁷ຄົນທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະຟັງຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ທ່ານບໍ່ຟັງຄຳເຫລົ່ານັ້ນ ເພາະທ່ານບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ.”

⁴⁸ພວກຢິວຕອບພຣະອົງວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ບອກກັບທ່ານແທ້ໆບໍວ່າ, ທ່ານເປັນໄທຊາມາເຣຍແລະມີຜິຮ້າຍ?”⁴⁹ພຣະເຢຊູຕອບເຂົາວ່າ, “ເຮົາບໍ່ມີມານຮ້າຍ ເຮົາຖວາຍກຽດແດ່ພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ແຕ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຽດເຮົາ.

⁵⁰ເຮົາບໍ່ໄດ້ຊອກຫາກຽດສຳລັບເຮົາເອງ, ແຕ່ມີຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຊອກຫາກຽດແລະການພິພາກສາ.⁵¹ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານ ຖ້າຫາກໃຜປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງເຮົາ, ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ເຫັນຄວາມຕາຍ.”

⁵²ພວກຢິວບອກພຣະອົງວ່າ, “ຕອນນີ້ເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າທ່ານມີມານຮ້າຍສິງຢູ່, ອັບຣາຮາມແລະພວກປະກາດພຣະທັມກໍຕາຍໄປໝົດແລ້ວ; ແຕ່ທ່ານເວົ້າວ່າ ‘ຖ້າຜູ້ໃດປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງເຮົາຈະບໍ່ຕາຍ.’⁵³ທ່ານບໍ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າອັບຣາຮາມບິດາຂອງພວກເຮົາ ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວນັ້ນຫລື? ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມກໍຕາຍແລ້ວເໝືອນກັນ. ແລ້ວທ່ານຈະອວດອ້າງວ່າທ່ານເປັນຜູ້ໃດນອກເໜືອຈາກຄົນເຫລົ່ານີ້?”

⁵⁴ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ຖ້າເຮົາໃຫ້ກຽດແກ່ຕົວເຮົາເອງ, ກຽດຂອງເຮົາກໍບໍ່ມີຄ່າຫຍັງ; ຄືພຣະບິດາທີ່ໄດ້ໃຫ້ກຽດແກ່ເຮົາ ແລະຄົນທີ່ທ່ານເວົ້ານັ້ນກໍຄືພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.⁵⁵ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ແຕ່ເຮົາຮູ້ຈັກທ່ານຜູ້ນັ້ນ, ຖ້າຫາກເຮົາຈະເວົ້າວ່າ 'ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກທ່ານຜູ້ນັນ' ເຮົາກໍເປັນຄົນທີ່ເວົ້າຕົວະ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເຮົາຮູ້ຈັກພຣະອົງແລະປະພຶດຕາມພຣະທັມຂອງພຣະອົງ.⁵⁶ອັບຣາຮາມບິດາຂອງທ່ານຈະຊົມຊຶ່ນຍິນດີທີ່ໄດ້ເຫັນເຮົາ ໃນວັນນີ້ທ່ານໄດ້ເຫັນແລະຍິນດີ.”

⁵⁷ພວກຢິວບອກກັບພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານອາຍຸຍັງບໍ່ເຖິງຫ້າສິບປີ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ເຫັນອັບຣາຮາມຫລື?”⁵⁸ພຣະເຢຊູບອກກັບເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ, ກ່ອນອັບຣາຮາມເກີດ ເຮົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ.”⁵⁹ພວກເຂົາເລີ່ມຈັບກ້ອນຫີນເພື່ອຈະຄວ່າງໃສ່ພຣະອົງ, ແຕ່ພຣະອົງຫລົບໜີແລະອອກໄປຈາກພຣະວິຫານຢ່າງລັບໆ.

9

¹ບັດນີ້ ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູກຳລັງສະເດັດຜ່ານໄປ ພຣະອົງເຫັນຊາຍຄົນໜຶ່ງຕາບອດຕັ້ງແຕ່ເກີດ.²ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຖາມພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານເຈົ້າເອີຍ, ຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດບາບ ຊາຍຄົນນີ້ຫລືພໍ່ແມ່ຂອງລາວ ທີ່ເຮັດໃຫ້ລາວເກີດມາຕາບອດ?”

³ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນຊາຍຄົນນີ້ຫລືພໍ່ແມ່ຂອງລາວໄດ້ເຮັດບາບ, ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ພຣະຣາຊະກິດທັງສິ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ເປີດເຜີຍໃນຕົວລາວ.⁴ພວກເຮົາຕ້ອງເຮັດພຣະຣາຊະກິດຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ ໃນຂະນະທີ່ເປັນກາງເວັນຢູ່, ເມື່ອເຖິງເວລາກາງຄືນກໍຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດເຮັດວຽກໄດ້.⁵ຂະນະທີ່ເຮົາຍັງຢູ່ໃນໂລກນີ້, ເຮົາເປັນຄວາມສະຫວ່າງຂອງໂລກ.”

⁶ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຢຊູກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ພຣະອົງຖົ່ມນ້ຳລາຍລົງດິນ ໃຊ້ນ້ຳລາຍປະສົມດິນເປັນຕົມແລ້ວທາໃສ່ຕາຂອງຄົນຕາບອດ.⁷ພຣະອົງກ່າວຕໍ່ຄົນນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງໄປລ້າງອອກທີ່ສະຊີໂລອາມ (ຊຶ່ງແປວ່າສົ່ງໄປ)” ຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງໄປລ້າງ ແລະກັບມາກໍເຫັນຮຸ່ງໄດ້.

⁸ຈາກນັ້ນເພື່ອນບ້ານຂອງຊາຍຄົນນັ້ນແລະບັນດາຄົນທີ່ເຄີຍເຫັນຊາຍຄົນນີ້ກ່ອນໜ້ານີ້ຕອນທີ່ລາວເປັນຄົນຂໍທານເວົ້າວ່າ, “ຜູ້ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ເຄີຍນັ່ງຂໍທານນັ້ນຫລື?”⁹ບາງຄົນເວົ້າວ່າ, “ລາວແມ່ນຄົນນັ້ນ” ແຕ່ຄົນອື່ນກໍວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ ແຕ່ລາວເປັນຄືກັບຄົນນັ້ນ,” ແຕ່ຊາຍຄົນນັ້ນເວົ້າວ່າ,”ແມ່ນຂ້າພຣະເຈົ້າເອງ.”

¹⁰ພວກເຂົາເວົ້າກັບຄົນນັ້ນວ່າ, “ແລ້ວຕາຂອງເຈົ້າເຊົາບອດໄດ້ຈັ່ງໃດ?”¹¹ລາວຕອບວ່າ, “ຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າເຢຊູ ເຮັດຂີ້ຕົມຂຶ້ນມາແລະທາໃສ່ຕາຂອງເຮົາ, ແລະບອກກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ ‘ໄປທີ່ສະຊີໂລອາມແລະລ້າງອອກ' ຂ້າພຣະເຈົ້າຈິ່ງໄປທີ່ນັ້ນແລະລ້າງອອກ ແລະຂ້າພຣະເຈົ້າກໍເບິ່ງເຫັນຮຸ່ງໄດ້.”¹²ເຂົາເວົ້າກັບຊາຍຄົນນັ້ນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນັ້ນຢູ່ໃສ” ລາວຕອບວ່າ, “ເຮົາບໍ່ຮູ້.”

¹³ພວກເຂົາຈຶ່ງພາຄົນນັ້ນທີ່ເຄີຍຕາບອດໄປຫາພວກຟາຣີຊາຍ.¹⁴ວັນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງເຮັດຕົມທາຕາຊາຍຕາບອດແລະເຮັດໃຫ້ລາວເຊົາຕາບອດນັ້ນແມ່ນວັນສະບາໂຕ.¹⁵ແລ້ວພວກຟາຣີຊາຍຈຶ່ງຖາມຊາຍຄົນນັ້ນອີກວ່າ ລາວເບິ່ງເຫັນໄດ້ຈັ່ງໃດ. ລາວບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເພິ່ນໄດ້ເອົາຂີ້ຕົມທາຕາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປລ້າງອອກ ແລະດຽວນີ້ຂ້ານ້ອຍກໍເຫັນຮຸ່ງ.”

¹⁶ບາງຄົນໃນພວກຟາຣີຊາຍເວົ້າວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ເພາະວ່າເພິ່ນບໍ່ຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕ” ຄົນອື່ນໆ ເວົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງຊາຍຜູ້ເປັນຄົນບາບຄືເຮັດໝາຍສຳຄັນແນວນີ້ໄດ້?” ຈິ່ງມີການແບ່ງແຍກໃນພວກເຂົາ.¹⁷ພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມຊາຍຄົນຕາບອດອີກເທື່ອໜຶ່ງວ່າ, “ເຈົ້າເດເວົ້າຢ່າງໃດໃນເມື່ອເພິ່ນເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຊົາຕາບອດ?” ຊາຍຄົນຕາບອດຕອບວ່າ, “ທ່ານເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.”¹⁸ຄົນຢິວຍັງຄົງບໍ່ເຊື່ອວ່າຊາຍຄົນນັ້ນເຄີຍຕາບອດແລະເຊົາຕາບອດແລ້ວ, ຈົນກະທັ້ງເຂົາໄດ້ເອີ້ນພໍ່ແມ່ຂອງຊາຍຕາບອດທີ່ໄດ້ຮັບໂຜດໃຫ້ເບີ່ງເຫັນມາ.

¹⁹ພວກເຂົາຖາມພໍ່ແມ່ວ່າ, “ນີ້ເປັນລູກຊາຍຂອງໝູ່ເຈົ້າທີ່ໝູ່ເຈົ້າບອກວ່າເປັນຕາບອດແຕ່ເກີດແມ່ນບໍ? ແລ້ວຕອນນີ້ລາວເບິ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງໃດ?”²⁰ພໍ່ແມ່ຂອງຜູ້ນັ້ນຕອບວ່າ, “ພວກຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າຜູ້ນີ້ເປັນລູກຂອງຂ້ານ້ອຍແລະລາວເກີດມາຕາບອດ.²¹ຕອນນີ້ລາວເຫັນຮຸ່ງໄດ້ຢ່າງໃດ ເຮົາບໍ່ຮູ້, ຊາຍຄົນທີ່ເປີດຕາລາວ ພວກຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ຮູ້ຈັກ. ຖາມລາວເອງ, ລາວເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ, ລາວຄົງເວົ້າເລື່ອງຕົນເອງໄດ້.”

²²ພໍ່ແມ່ຂອງລາວທີ່ເວົ້າດັ່ງນີ້ກໍເພາະພວກເຂົາຢ້ານພວກຢິວ, ເນື່ອງຈາກພວກຢິວໄດ້ຕົກລົງກັນແລ້ວວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດຍອມຮັບວ່າຄົນນັ້ນເປັນພຣະຄຣິດ, ເຂົາຈະຕ້ອງຖືກໄລ່ອອກຈາກໂຮງທັມມະເທສະໜາ.²³ດ້ວຍເຫດນີ້ ພໍ່ແມ່ຂອງລາວຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ລາວເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ຖາມລາວເອງ.”

²⁴ພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນຊາຍຄົນທີ່ເຄີຍຕາບອດເຂົ້າມາເປັນເທື່ອທີ່ສອງ ແລະບອກລາວວ່າ, “ຂໍກຽດນັ້ນຈົ່ງມີແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເຮົາຮູ້ວ່າຊາຍຄົນນີ້ເປັນຄົນບາບ.”²⁵ຊາຍຄົນນັ້ນຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຊາຍຄົນນັ້ນເປັນຄົນບາບ ແຕ່ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍຮູ້ຕອນນີ້ຄື ຂ້ານ້ອຍຕາບອດແຕ່ດຽວນີ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນແລ້ວ.”

²⁶ພວກເຂົາເວົ້າກັບຄົນນັ້ນວ່າ, “ເພິ່ນເຮັດຫຍັງໃຫ້ເຈົ້າ? ເພິ່ນເຮັດໃຫ້ຕາຂອງເຈົ້າເຊົາບອດໄດ້ຢ່າງໃດ?”²⁷ລາວຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບອກພວກທ່ານແລ້ວແຕ່ທ່ານບໍ່ຟັງ! ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງຢາກຟັງອີກ? ທ່ານຢາກຈະເປັນລູກສິດຂອງເພິ່ນເໝືອນກັນຫລື?”²⁸ເຂົາຈຶ່ງເຍີ້ຍຄົນນັ້ນວ່າ, “ມຶງນັ້ນແຫລະ, ເປັນສິດຂອງມັນ ແຕ່ພວກເຮົານີ້ເປັນສິດຂອງໂມເຊ.²⁹ຝ່າຍພວກເຮົາຮູ້ຢູ່ວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວຕໍ່ໂມເຊ ແຕ່ຄົນນັ້ນພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າມັນມາແຕ່ໃສ.”

³⁰ຊາຍຄົນນີ້ຈິ່ງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເລື່ອງນີ້ບໍ່ທຳມະດາເລີຍ, ທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ວ່າທ່ານຜູ້ນັ້ນມາແຕ່ໃສ, ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍເຊົາບອດ.³¹ເຮົາຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງຄົນບາບ, ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອຸທິດຕົນແລະເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈະຟັງຜູ້ນັ້ນ.

³²ຕັ້ງແຕ່ໂລກນີ້ເລີ່ມມາ ກໍບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນວ່າມີຜູ້ໃດທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຄົນຕາບອດຕັ້ງແຕ່ເກີດເຊົາບອດໄດ້.³³ຖ້າຫາກຊາຍຄົນນີ້ບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ເພີ່ນກໍຄົງເຮັດຫຍັງບໍ່ໄດ້ເລີຍ.”³⁴ພວກເຂົາຕອບຊາຍຄົນນັ້ນວ່າ, “ເຈົ້າເກີດມາໃນຄວາມບາບທັງນັ້ນ ແລະເຈົ້າກຳລັງສອນເຮົາຫລື?” ແລ້ວເຂົາໂຍນຊາຍຄົນນັ້ນອອກໄປ.

³⁵ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງໄດ້ຍິນວ່າເຂົາໄດ້ໄລ່ຄົນນັ້ນອອກແລ້ວຈາກທັມະເທສະໜາ, ພຣະອົງຊົງພົບລາວແລະເວົ້າວ່າ, “ເຈົ້າເຊື່ອໃນບຸດມະນຸດຫລື?”³⁶ລາວຕອບວ່າ, “ຜູ້ນັ້ນແມ່ນໃຜ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພື່ອທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະເຊື່ອໃນທ່ານຜູ້ນັ້ນ?”³⁷ພຣະເຢຊູກ່າວກັບລາວວ່າ, “ເຈົ້າໄດ້ເຫັນທ່ານຜູ້ນັ້ນແລ້ວ, ແລະຄືຜູ້ນັ້ນຄືຜູ້ກຳລັງເວົ້າກັບເຈົ້າຢູ່.”³⁸ຊາຍຄົນນັ້ນທູນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍເຊື່ອ” ແລະລາວຈຶ່ງຂາບລົງໄຫວ້ພຣະອົງ.

³⁹ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ, “ສຳລັບການພິພາກສານັ້ນເຮົາໄດ້ມາໃນໂລກນີ້ ເພື່ອຄົນທີ່ບໍ່ເຫັນຈະໄດ້ເຫັນ ແລະຄົນທີ່ເຫັນແລ້ວຈະຕາບອດ.”⁴⁰ພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງໄດ້ຍິນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກໍເວົ້າວ່າ, “ເຮົາຕາບອດເໝືອນກັນຫລື?”⁴¹“ຖ້າພວກທ່ານຕາບອດ, ທ່ານຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດບາບ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກທ່ານເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາເຫັນ’ ບາບຂອງພວກທ່ານກໍຍັງມີຢູ່.”

10

¹“ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າມາທາງປະຕູຂອງຄອກແກະ, ແຕ່ປີນເຂົ້າໄປທາງອື່ນ, ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນຂະໂມຍແລະໂຈນ.²ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ເຂົ້າມາທາງປະຕູ ຜູ່້ນັ້ນກໍເປັນຜູ້ລ້ຽງແກະ.

³ນາຍປະຕູຈະໄຂປະຕູໃຫ້ແກ່ເຂົາ. ແກະໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຂົາ ແລະເຂົາເອີ້ນແກະແຕ່ລະໂຕຕາມຊື່ແລະພາອອກໄປ.⁴ເມື່ອເຂົາພາແກະທັງໝົດອອກໄປຂ້າງນອກເອງ, ເຂົາກໍຍ່າງນຳໜ້າຝູງແກະ ແລະຝູງແກະກໍຕິດຕາມເຂົາ ເພາະແກະຮູ້ຈັກສຽງຂອງເຂົາ.

⁵ພວກມັນຈະບໍ່ຕາມຄົນແປກໜ້າ ແຕ່ຈະພະຍາຍາມຫລີກລ່ຽງດ້ວຍ, ເພາະວ່າພວກແກະບໍ່ຮູ້ຈັກສຽງຂອງຄົນແປກໜ້າ.”⁶ພຣະເຢຊູກ່າວຄຳອຸປະມາແກ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ພຣະອົງກ່າວນັ້ນມີຄວາມໝາຍຢ່າງໃດ.

⁷ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາອີກວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ, ເຮົາເປັນປະຕູຂອງແກະທັງຫລາຍ.⁸ບັນດາຜູ້ທີ່ມາກ່ອນເຮົານັ້ນກໍເປັນຂະໂມຍແລະໂຈນ, ແຕ່ແກະຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ.

⁹ເຮົາເປັນປະຕູ. ຖ້າຜູ້ໃດເຂົ້າມາທາງເຮົາ, ຜູ້ນັ້ນຈະລອດ; ເຂົາຈະເຂົ້າອອກແລະພົບທົ່ງຫຍ້າ.¹⁰ຂະໂມຍນັ້ນມາເພື່ອຕ້ອງການຈະລັກ ຫລືຂ້າ ແລະທຳລາຍ, ແຕ່ເຮົາມາເພື່ອໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ມີຊີວິດ ແລະມີຊີວິດຢ່າງຄົບບໍຣິບູນ.

¹¹ເຮົາເປັນຜູ້ລ້ຽງແກະທີ່ດີ. ຜູ້ລ້ຽງທີ່ດີຈະສະຫລະຊີວິດເພື່ອແກະຂອງຕົນ.¹²ຄົນຮັບໃຊ້ທີ່ຖືກຈ້າງມາບໍ່ແມ່ນຜູ້ລ້ຽງແກະ, ເມື່ອເຫັນໝາໄນມາຜູ້ນັ້ນກໍປະຖິ້ມຝູງແກະນັ້ນໄວ້ແລະປົບໜີໄປ, ແລ້ວໝາໄນກໍມາຂ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນແຕກຊະກັນໄປ.¹³ຄົນນັ້ນໜີໄປ ເພາະເປັນຄົນຮັບໃຊ້ທີ່ຖືກຈ້າງມາ, ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຫ່ວງໃຍແກະເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁴ເຮົາເປັນຜູ້ລ້ຽງທີ່ດີ ເຮົາຮູ້ຈັກແກະຂອງເຮົາ ແລະແກະຂອງເຮົາກໍຮູ້ຈັກເຮົາ.¹⁵ພຣະບິດາຊົງຮູ້ຈັກເຮົາ ແລະເຮົາຮູ້ຈັກພຣະບິດາ, ແລະເຮົາກໍສະຫລະຊີວິດຂອງເຮົາເພື່ອແກະເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁶ເຮົາຍັງມີແກະອີກຫລວງຫລາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄອກນີ້, ເຮົາຕ້ອງພາພວກເຂົາກັບມາ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາແລະຈະຮ່ວມເປັນຝູງດຽວ ແລະມີຜູ້ລ້ຽງແກະແຕ່ຜູ້ດຽວ.

¹⁷ນີ້ເປັນເຫດທີ່ພຣະບິດາຊົງຮັກເຮົາ ເພາະເຮົາສະຫລະຊີວິດຂອງເຮົາ ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະໄດ້ຊີວິດອີກຄັ້ງ.¹⁸ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຈະຍາດເອົາຊີວິດຂອງເຮົາໄປໄດ້, ແຕ່ເຮົາຍອມສະຫລະຊີວິດຂອງເຮົາດ້ວຍສະໝັກໃຈເອງ, ເຮົາມີສິດທີ່ຈະສະຫລະແລະເຮົາກໍມີສິດທີ່ຈະມີຊີວິດອີກຄັ້ງ, ເຮົາໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງນີ້ຈາກພຣະບິດາຂອງເຮົາ.”

¹⁹ດ້ວຍຂໍ້ຄວາມນີ້ເອງກໍເຮັດໃຫ້ເກີດການແຕກແຍກອີກຄັ້ງທ່າມກາງພວກຄົນຢິວ.²⁰ພວກເຂົາຫລາຍຄົນເວົ້າວ່າ, “ມັນມີຜິຮ້າຍສິງຢູ່ແລະມັນເປັນຄົນບ້າ, ພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປຟັງມັນເຮັດຫຍັງ?”²¹ພວກອື່ນກໍເວົ້າວ່າ, “ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄຳເວົ້າທີ່ມາຈາກຄົນທີ່ມີຜີຮ້າຍສິງຢູ່, ຜີຮ້າຍນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ຄົນຕາບອດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຫລື?”

²²ໃນຂະນະນັ້ນກໍເຖິງເທສະການສະຫລອງພຣະວິຫານທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.²³ຊ່ວງນັ້ນເປັນຊ່ວງຣະດູໜາວ, ພຣະເຢຊູກຳລັງຍ່າງໄປມາທີ່ລະບຽງຂອງໂຊໂລໂມນໃນພຣະວິຫານ.²⁴ແລ້ວພວກຄົນຢິວກໍພາກັນມາລ້ອມພຣະອົງເວົ້າວ່າ, “ທ່ານຈະໃຫ້ພວກເຮົາສົງສັຍຢູ່ເຫິງປານໃດ? ຖ້າຫາກທ່ານເປັນພຣະຄຣິດ ຈົ່ງບອກພວກເຮົາຢ່າງເປີດເຜີຍເຖີດ.”

²⁵ພຣະເຢຊູຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາໄດ້ບອກພວກທ່ານແລ້ວແຕ່ທ່ານບໍ່ເຊື່ອ, ກິຈະການທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາ ໄດ້ເປັນພະຍານກ່ຽວກັບຕົວເຮົາ.²⁶ທີ່ພວກທ່ານຍັງບໍ່ເຊື່ອເພາະທ່ານບໍ່ແມ່ນແກະຂອງເຮົາ.

²⁷ແກະຂອງເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ, ເຮົາຮູ້ຈັກແກະຂອງເຮົາ, ແລະແກະກໍຕິດຕາມເຮົາ.²⁸ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົາມີຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ; ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ຕາຍ ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຍາດພວກເຂົາອອກຈາກມືຂອງເຮົາໄດ້.

²⁹ພຣະບິດາຂອງເຮົາ ຜູ້ທີ່ມອບພວກເຂົາໄວ້ແກ່ເຮົາ ນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທຸກຄົນ ແລະກໍບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະອາດຍາດເອົາພວກເຂົາອອກຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະບິດາໄດ້.³⁰ເຮົາແລະພຣະບິດາຂອງເຮົາເປັນໜຶ່ງດຽວ.”³¹ແລ້ວພວກຄົນຢິວກໍຢິບເອົາກ້ອນຫີນຂື້ນມາເພື່ອຈະຄວ່າງໃສ່ພຣະອົງ.

³²ພຣະເຢຊູກ່າວຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາໄດ້ໃຫ້ທ່ານເຫັນການງານອັນດີຫລາຍປະການຈາກພຣະບິດາ ແລະດ້ວຍເຫດເພາະການງານເຫລົ່ານີ້ທ່ານຈະເອົາກ້ອນຫີນຄວ່າງໃສ່ເຮົາຫລື?”³³ພວກຢິວຕອບຄືນພຣະອົງວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ຄວ່າງກ້ອນຫີນເຫດເພາະການງານທີ່ດີເຫລົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເພາະການໝິ່ນປະໝາດ ເພາະເຈົ້າ, ເປັນພຽງມະນຸດ ແຕ່ຕັ້ງຕົວເປັນພຣະເຈົ້າ.”

³⁴ພຣະເຢຊູຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງທ່ານຫລື ‘ເຮົາກ່າວວ່າ "ທ່ານເປັນເທບພຣະເຈົ້າ’?"³⁵ຖ້າຫາກເຂົາເອີ້ນພວກນັ້ນວ່າເປັນເທບພຣະເຈົ້າ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນເອົາຄຳວ່າ"ພຣະເຈົ້າ"ມາຈາກໃສ (ຂໍ້ພຣະຄັມພີມີອາດປ່ຽນແປງໄດ້).³⁶‘ທ່ານໝິ່ນປະໝາດ’ ເພາະເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ ‘ເຮົາເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ?’

³⁷ຖ້າເຮົາບໍ່ເຮັດພຣະຣາຊະກິດພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ຢ່າໄດ້ເຊື່ອເຮົາ.³⁸ແຕ່ຖ້າເຮົາເຮັດພຣະຣາຊະກິດເຫລົ່ານັ້ນ ເຖິງວ່າທ່ານຈະບໍ່ເຊື່ອໃນຄຳເຮົາ, ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານຈົ່ງເຊື່ອໃນພຣະຣາຊະກິດນັ້ນ, ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະຮູ້ແລະສາມາດເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະບິດາຊົງຢູ່ໃນເຮົາແລະເຮົາຢູ່ໃນພຣະບິດາ.”³⁹ພວກເຂົາຈຶ່ງພະຍາຍາມຈັບກຸມພຣະອົງອີກຄັ້ງ, ແຕ່ພຣະອົງກໍໜີພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງພວກເຂົາ.

⁴⁰ພຣະອົງອອກໄປຈາກທີ່ນັ້ນອີກຄັ້ງ ແລະຂ້ວາມໄປອີກຟາກແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ໄປເຖິງບ່ອນໂຢຮັນໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາຄັ້ງທຳອິດ, ແລ້ວພຣະອົງກໍປຣະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ.⁴¹ມີຫລາຍຄົນມາຫາພຣະອົງແລ້ວກ່າວວ່າ, “ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ເຮັດໝາຍສຳຄັນອັນໃດ, ແຕ່ທຸກສິ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບທ່ານຜູ້ນີ້ກໍເປັນຄວາມຈິງ.”⁴²ຜູ້ຄົນຫລວງຫລາຍໄດ້ເຊື່ອພຣະອົງທີ່ນັ້ນ.

11

¹ເບິ່ງແມ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ລາຊະໂຣປ່ວຍຢູ່ ທີ່ບ້ານເບັດທານີ ຄືບ້ານຂອງນາງມາຣິອາ ແລະມາທາສອງເອື້ອຍນ້ອງ.²ມາຣິອາ ຜູ້ນີ້ທີ່ໄດ້ເອົານ້ຳມັນຫອມສົງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະໃຊ້ຜົມຂອງຕົນເຊັດພຣະບາດຂອງພຣະອົງ, ລາຊະໂຣນ້ອງຊາຍຂອງນາງກຳລັງນອນປ່ວຍຢູ່.

³ເອື້ອຍທັງສອງນີ້ໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປຫາພຣະເຢຊູທູນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເບິ່ງແມ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກກຳລັງປ່ວຍ”⁴ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ການປ່ວຍໄຂ້ນີ້ຈະບໍ່ຕາຍດອກ, ແຕ່ເພື່ອຊູກຽດຕິຍົດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອທີ່ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດເພາະການປ່ວຍໄຂ້ນັ້ນ.”

⁵ເພາະພຣະເຢຊູຊົງຮັກມາທາແລະນ້ອງສາວຂອງນາງແລະລາຊະໂຣ.⁶ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນວ່າລາຊະໂຣປ່ວຍ, ພຣະເຢຊູຍັງຄົງພັກຢູ່ບ່ອນເດີມຕໍ່ອີກສອງວັນ.⁷ຫລັງຈາກນັ້ນ, ພຣະອົງກ່າວກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ໃຫ້ເຮົາພາກັນໄປຍັງແຂວງຢູດາຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງເທາະ.”

⁸ພວກສາວົກທູນພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານ, ເວລານີ້ພວກຢິວກຳລັງຫາທາງເອົາຫີນຄວ່າງໃສ່ພຣະອົງ ແລະພຣະອົງຍັງຈະກັບໄປທີ່ນັ້ນອີກຫລື?”⁹ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ໃນໜຶ່ງວັນມີສິບສອງຊົ່ວໂມງທີ່ສະຫວ່າງບໍ່ແມ່ນຫລື? ຖ້າຄົນໃດຍ່າງໄປໃນຕອນກາງເວັນກໍຈະບໍ່ສະດຸດ, ເພາະວ່າເພິ່ນສາມາດເບິ່ງເຫັນໂດຍອາສັຍຄວາມສະຫວ່າງຂອງໂລກນີ້.

¹⁰ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຖ້າຜູ້ນັ້ນຍ່າງໄປໃນເວລາກາງຄືນ ເຂົາຈະສະດຸດ, ເພາະວ່າຄວາມສະຫວ່າງບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເພິ່ນ.”¹¹ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ ພຣະອົງບອກກັບພວກສາວົກວ່າ, “ລາຊະໂຣເພື່ອນຂອງເຮົາກຳລັງນອນຫລັບຢູ່, ແຕ່ເຮົາຈະໄປປຸກລາວໃຫ້ຕື່ນ.”

¹²ດັ່ງນັ້ນພວກສາວົກຈຶ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຖ້າຫາກລາວນອນຫລັບຢູ່ ລາວກໍຄົງຈະດີປ່ວຍ.”¹³ແຕ່ທີ່ພຣະເຢຊູກ່າວນັ້ນໝາຍເຖິງຄວາມຕາຍຂອງລາຊະໂຣ, ແຕ່ພວກສາວົກຄຶດວ່າທີ່ພຣະອົງກ່າວນັ້ນໝາຍເຖິງການນອນຫລັບພັກຜ່ອນ.¹⁴ແລ້ວພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງບອກພວກເຂົາຢ່າງກົງໆ ວ່າ, “ລາຊະໂຣຕາຍແລ້ວ.

¹⁵ເຮົາຍິນດີເພາະເຫັນແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ, ທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ເຊື່ອ. ໃຫ້ພວກເຮົາພາກັນໄປຫາລາວເທາະ.”¹⁶ໂທມາທີ່ເອີ້ນອີກວ່າຝາແຝດ, ເວົ້າກັບບັນດາສາວົກຂອງລາວວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາພາກັນໄປກັບພຣະອົງ ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະໄດ້ຕາຍກັບພຣະເຢຊູ.”

¹⁷ເມື່ອພຣະເຢຊູມາເຖິງ ພຣະອົງຊົງຮຸ້ວ່າລາຊະໂຣຢູ່ຖືກນຳໄປຝັງໄວ້ໃນອຸບໂມງໄດ້ສີ່ວັນແລ້ວ.¹⁸ບ້ານເບັດທານີນັ້ນຢູ່ໃກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມປະມານສິບຫ້າກິໂລແມັດ.¹⁹ພວກຢິວຫລາຍຄົນມາຫານາງມາທາແລະມາຣິອາ ເພື່ອເລົ້າໂລມໃຈເຂົາເນື່ອງດ້ວຍນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຂົາ.²⁰ເມື່ອມາທາໄດ້ຍິນວ່າພຣະເຢຊູກຳລັງສະເດັດມາ, ນາງຈິ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ, ແຕ່ມາຣິອາຍັງນັ່ງຢູ່ໃນເຮືອນ.

²¹ແລ້ວມາທາທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຖ້າພຽງແຕ່ພຣະອົງຢູ່ທີ່ນີ້ ນ້ອງຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຄົງບໍ່ຕາຍ.²²ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຊາບວ່າ ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງຈະທູນຂໍເວລານີ້ຈາກພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງໂຜດປຣະທານໃຫ້ກັບພຣະອົງ.”²³ພຣະເຢຊູກ່າວກັບນາງວ່າ, “ນ້ອງຊາຍຂອງເຈົ້າຈະຟື້ນຄືນມາອີກຄັ້ງ.”

²⁴ມາທາທູນພຣະອົງວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າລາວຈະຟື້ນຄືນມາອີກຄັ້ງໃນການຟື້ນຄືນໃນວັນສຸດທ້າຍ.”²⁵ພຣະເຢຊູກ່າວກັບນາງວ່າ, “ເຮົາເປັນເຫດໃຫ້ເປັນຄືນຈາກຄວາມຕາຍແລະເປັນຊີວິດ, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາ ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາຕາຍ ເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່.²⁶ແລະໃຜກໍຕາມທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ແລະເຊື່ອໃນເຮົາຈະບໍ່ມີມື້ຕາຍ. ເຈົ້າເຊື່ອຂໍ້ນີ້ຫລື?”

²⁷ນາງທູນພຣະອົງວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍເຊື່ອວ່າທ່ານເປັນພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ສະເດັດມາໃນໂລກນີ້.”²⁸ເມື່ອນາງກ່າວເຊັ່ນນີ້ແລ້ວນາງກໍອອກໄປແລະເອີ້ນມາຣິອາ ນ້ອງສາວເປັນການສ່ວນຕົວແລະເວົ້າວ່າ, “ທ່ານອາຈານຢູ່ທີ່ນີ້ແລະກຳລັງເອີ້ນຫາເຈົ້າ.”²⁹ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ຈິ່ງລຸກຂຶ້ນຢ່າງໄວແລະໄປຫາພຣະອົງ.

³⁰ເວລານັ້ນພຣະເຢຊູຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນໝູ່ບ້ານ ແຕ່ຍັງຢູ່ບ່ອນທີ່ມາທາໄດ້ພົບພຣະອົງ.³¹ເມື່ອພວກຢິວ, ທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນກັບນາງແລະກຳລັງເລົ້າໂລມລາວຢູ່ນັ້ນ, ໄດ້ເຫັນມາຣິອາຟ້າວລຸກຂຶ້ນອອກໄປຢ່າງໄວວາ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຕາມນາງໄປ ເພາະນຶກວ່ານາງກຳລັງຈະໄປຮ້ອງໄຫ້ທີ່ອຸບໂມງ.³²ເມື່ອນາງມາຣີອາມາເຖິງບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູປຣະທັບຢູ່ແລະເຫັນພຣະອົງ, ນາງຈຶ່ງຂາບລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງແລະທູນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຖ້າພຽງແຕ່ພຣະອົງຢູ່ທີ່ນີ້, ນ້ອງຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຄົງບໍ່ຕາຍ.”

³³ເມື່ອພຣະເຢຊູເຫັນນາງຮ້ອງໄຫ້, ແລະພວກຢິວທີ່ມາກັບນາງກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ເໝືອນກັນ, ພຣະອົງກໍ່ຮູ້ສຶກສະເທືອນພະທັຍແລະເປັນທຸກຫລາຍ.³⁴ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າໄດ້ເອົາສົບໄປໄວ້ທີ່ໃດ” ພວກເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເຊີນສະເດັດມາເບິ່ງແມ.”³⁵ພຣະເຢຊູຊົງພຣະກັນແສງ.

³⁶ແລ້ວພວກຢິວກໍເວົ້າວ່າ, “ເບິ່ງດູ ເພິ່ນຮັກລາຊະໂຣຫລາຍຊ່ຳໃດໜໍ!”³⁷ແຕ່ບາງຄົນໃນພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ຄົນຜູ້ນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍທີ່ສາມາດຮັກສາຄົນຕາບອດໄດ້, ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ບໍ່ຕາຍບໍ່ໄດ້ຫລື?”

³⁸ຈາກນັ້ນ, ພຣະເຢຊູສະເດັດໄປເຖິງອຸໂມງພ້ອມກັບຊົງສະເທືອນພຣະທັຍ, ເມື່ອໄປເຖີງທີ່ອຸໂມງ. ທີ່ປາກຖ້ຳມີຫີນອັດປາກໄວ້.³⁹ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຫີນອອກເສັຽ” ມາທາເອື້ອຍຂອງລາຊະໂຣທີ່ເສັຽຊີວິດທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈົນເຖິງເວລານີ້ ຮ່າງກາຍກໍຄົງຈະເນົ່າເປື່ອຍ, ເພາະລາວຕາຍມາໄດ້ສີ່ວັນແລ້ວ.”⁴⁰ພຣະເຢຊູຕອບກັບນາງວ່າ, “ເຮົາບໍ່ໄດ້ບອກເຈົ້າຫລືວ່າ, ຖ້າເຈົ້າເຊື່ອ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ?”

⁴¹ພວກເຂົາຈຶ່ງຍົກຫີນອອກ. ພຣະເຢຊູເງີຍພຣະພັກຂຶ້ນແລ້ວກ່າວວ່າ, “ພຣະບິດາເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງຊົງຟັງຂ້ານ້ອຍ.⁴²ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງຊົງຟັງສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ສະເໝີ, ແຕ່ເພາະຟູງຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢືນອ້ອມຮອບຂ້ານ້ອຍ ທີ່ຂ້ານ້ອຍເວົ້າຢ່າງນີ້ກໍ, ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ເຊື່ອວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາ.”

⁴³ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງກ່າວເຊັ່ນັ້ນແລ້ວ, ພຣະອົງເປັ່ງສຽງອັນດັງວ່າ, “ລາຊະໂຣເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາສາ.”⁴⁴ຜູ້ຕາຍນັ້ນກໍໄດ້ອອກມາ; ທັງມື ແລະ ຕີນຂອງເຂົາຍັງມີຜ້າພັນຢູ່, ແລະໃບໜ້າຂອງເຂົາກໍຍັງມີຜ້າພັນຢູ່ນຳ. ພຣະເຢຊູບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງແກ້ຜ້າທີ່ພັນເຂົາແລະປ່ອຍເຂົາເຖີດ.”

⁴⁵ພວກຢິວຫລາຍຄົນທີ່ໄດ້ມາຫາມາຣິອາ ແລະໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູເຮັດກໍເຊື່ອໃນພຣະອົງ.⁴⁶ແຕ່ບາງຄົນນັ້ນໄດ້ໄປຫາພວກຟາຣີຊາຍ ເພື່ອບອກສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເຮັດ.

⁴⁷ແລ້ວພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດແລະພວກຟາຣີຊາຍ ເອີ້ນປະຊຸມສະມາຊິກສະພາກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະເຮັດແນວໃດ? ຊາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ເຮັດໝາຍສຳຄັນຫລາຍປະການ.⁴⁸ຖ້າເຮົາຈະປ່ອຍລາວໄປແບບນີ້, ທຸກຄົນຈະຫລົງເຊື່ອລາວແລ້ວ; ພວກໂຣມຈະມາທຳແລະເອົາພຣະວິຫານ ແລະຊົນຊາດຂອງເຮົາໄປ.”

⁴⁹ແຕ່ຊາຍຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຂົາ, ຊື່ກາຢະຟາ, ທີ່ເປັນມະຫາປະໂລຫິດໃນປີນັ້ນ, ໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກຫຍັງເລີຍ,⁵⁰ທ່ານບໍ່ພິຈາຣະນາເບິ່ງເລີຍບໍວ່າໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ຄົນດຽວຕາຍເພື່ອທຸກຄົນກໍດີກວ່າໃຫ້ທັງປະເທດຊາດຈິບຫາຍ.”

⁵¹ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວຄຳນັ້ນກໍບໍ່ມາຈາກຕົວລາວເອງ. ແຕ່ເພາະໃນປີນັ້ນທ່ານເປັນມະຫາປະໂລຫິດ, ທ່ານຈິ່ງໄດ້ທວາຍໄວ້ກ່ອນວ່າພຣະເຢຊູຈະສິ້ນພຣະຊົນຕາງຊົນຊາດນັ້ນ,⁵²ແລະບໍ່ແມ່ນແທນຊົນຊາດດຽວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເພື່ອຮວບຮວມບັນດາບຸດຂອງພຣະເຈົ້າທັງຫລາຍທີ່ແຕກກະຈັດກະຈາຍໃຫ້ເຂົ້າເປັນໜຶ່ງດຽວ.⁵³ຫລັງຈາກວັນນັ້ນມາພວກເຂົາກໍເລີ່ມວາງແຜນເພື່ອຫາທາງຂ້າພຣະອົງໃຫ້ເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ.

⁵⁴ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ສະເດັດຢ່າງເປີດເຜີຍຖ້າມກາງພວກຄົນຢິວອີກ, ແຕ່ໄດ້ສະເດັດອອກຈາກທີ່ນັ້ນໄປຍັງຊົນນະບົດທີ່ຢູ່ໃກ້ປ່າ ເຂົ້າໄປເຖິງເມືອງໜຶ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ເອຟຣາອິມ. ພຣະອົງປຣະທັບກັບພວກສາວົກທີ່ນັ້ນ.⁵⁵ຂະນະນັ້ນເທສະການປັດສະຄາຂອງຊາດຢິວກໍໃກ້ເຂົ້າມາ, ແລະຜູ້ຄົນຫລວງຫລາຍຈາກຊົນນະບົດກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກ່ອນເທສະການປັດສະຄາ ເພື່ອຊຳຣະຕົວຂອງພວກເຂົາໃຫ້ບໍຣິສຸດ.

⁵⁶ພວກເຂົາກຳລັງຊອກຫາພຣະເຢຊູ ແລະເວົ້າກັນໃນຂະນະທີ່ຢືນຢູ່ໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານວ່າ, “ທ່ານຄຶດເຫັນຢ່າງໃດ? ເພິ່ນຈະບໍ່ມາໃນງານເທສະການນີ້ຫລື?⁵⁷ແລ້ວພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດແລະພວກຟາຣີຊາຍ ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໄວ້ວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດກໍຕາມຮູ້ວ່າພຣະເຢຊູຢູ່ໃສ, ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງມາລາຍງານແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄປຈັບພຣະອົງ.

12

¹ກ່ອນເຖິງເທສະການປັດສະຄາຫົກວັນ, ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາຮອດບ້ານເບັດທານີ, ທີ່ລາຊະໂຣຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງບັນດານໃຫ້ຟື້ນຄືນຈາກຄວາມຕາຍອາສັຍຢູ່.²ພວກເຂົາໄດ້ຈັດຕຽມອາຫານແລງໃຫ້ພຣະອົງທີ່ນັ້ນ, ແລະມາທາກຳລັງຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ລາຊະໂຣເປັນຜູ້ໜຶ່ງທ່າມກາງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ກຳລັງຮ່ວມຮັບປະທານຢູ່ກັບພຣະເຢຊູ.³ແລ້ວມາຣິອາກໍເອົານ້ຳມັນຫອມຈຳນວນໜຶ່ງລິດ ຊຶ່ງເຮັດຜະລິດມາຈາກນ້ຳມັນນາດາບໍຣິສຸດແລະລາຄາແພງ, ເທລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະເຢຊູ, ແລະເອົາຜົມຂອງນາງເຊັດພຣະບາດພຣະອົງ. ໃນເຮືອນກໍຫອມກຸ້ມເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມຈາກນ້ຳມັນຫອມນັ້ນ.

⁴ຢູດາອິສະກາຣີອົດ, ໜຶ່ງໃນສາວົກຂອງພຣະອົງ, ຄົນທີ່ຈະທໍຣະຍົດພຣະອົງກ່າວວ່າ,⁵“ເປັນຫຍັງບໍ່ເອົານ້ຳມັນນີ້ໄປຂາຍເພື່ອໄດ້ເງິນສາມຮ້ອຍເດນາຣິອົນ ແລ້ວເອົາໄປແຈກຢາຍໃຫ້ຄົນຍາກຈົນ?”⁶ລາວເວົ້າຢ່າງນີ້ ບໍ່ແມ່ນເພາະລາວເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຄົນຍາກຈົນ, ແຕ່ເພາະລາວເປັນຂະໂມຍ: ລາວດູແລຖົງເງິນ ແລະລາວລັກເງິນທີ່ໃສ່ໄວ້ໃນນັ້ນ.

⁷ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ, “ປ່ອຍໃຫ້ນາງເກັບສິ່ງທີ່ນາງມີໄວ້ ເພື່ອມື້ທີ່ຝັງສົບຂອງເຮົາເຖີດ.⁸ຄົນຍາກຈົນຈະຢູ່ກັບພວກເຈົ້າສະເໝີ. ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບພວກທ່ານສະເໝີໄປ.”

⁹ແລ້ວພວກຄົນຢິວກຸ່ມໃຫຍ່ກໍຮູ້ວ່າພຣະເຢຊູປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະພວກເຂົາກໍມາ, ບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອພຣະເຢຊູເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເພື່ອມາເບິ່ງລາຊະໂຣ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຢຊູຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.¹⁰ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດຮ່ວມວາງແຜນເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະຂ້າລາຊະໂຣດ້ວຍ.¹¹ເພາະວ່າລາວເປັນເຫດໃຫ້ຄົນຢິວຫລາຍໆ ຄົນອອກໄປຈາກຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ ແລະມາເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ.

¹²ໃນວັນຕໍ່ມາ ມີຝູງປະຊາຊົນຂະນາດໃຫຍ່ມາທີ່ງານເທສະການ. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນວ່າພຣະເຢຊູກຳລັງສະເດັດມາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.¹³ພວກເຂົາກໍພາກັນນຳເອົາໃບຕົ້ນຕານແລະອອກໄປພົບພຣະອົງ ແລະ ຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, “ໂຮຊັນນາ! ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກະສັດຂອງຊົນຊາດອິສຣາເອນ ຈົ່ງຈະເຣີນ.”

¹⁴ພຣະອົງຊົງພົບລໍໜຸ່ມໂຕໜຶ່ງແລະຂຶ້ນຂີ່ລໍນັ້ນ; ຕາມມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ,¹⁵“ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ບຸດຍິງຂອງຊີໂອນ; ເບິ່ງແມ, ກະສັດຂອງທ່ານມາເຖິງແລ້ວ, ຄືຜູ້ປຣະທັບເທິງລໍໝຸ່ມນັ້ນ.”

¹⁶ຕອນທຳອິດພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈເຫດການເຫລົ່ານີ້; ແຕ່ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຮັບກຽດຕິຍົດແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຣະນຶກເຖິງສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ມີຂຽນບັນທຶກໄວ້ກ່ຽວກັບພຣະອົງໄດ້ ແລະທີ່ຄົນທັງຫລາຍໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເພື່ອພຣະອົງ.

¹⁷ຝູງຄົນທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງຕອນທີ່ພຣະອົງຊົງເອີ້ນລາຊະໂຣໃຫ້ອອກມາຈາກອຸໂມງ ແລະຟື້ນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍກໍໄດ້ເປັນພະຍານ.¹⁸ແລະເພາະເຫດນີ້ປະຊາຊົນຈຶ່ງໄປຫາພຣະອົງ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຍິນພຣະອົງຊົງເຮັດໝາຍສຳຄັນຫລາຍຢ່າງ.¹⁹ພວກຟາຣີຊາຍຈຶ່ງເວົ້າທ່າມກາງພວກເຂົາວ່າ, “ເຫັນບໍ ທ່ານເຮັດອັນໃດບໍ່ໄດ້ເລີຍ; ເບິ່ງແມ, ໂລກນີ້ໄດ້ຕິດຕາມມັນໄປແລ້ວ.”

²⁰ໃນບັນດາຄົນທີ່ຂຶ້ນໄປນະມັດສະການທີ່ງານເທສະການ ກໍມີພວກຊາວກຣີກພວກໜຶ່ງ.²¹ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄປຫາຟີລິບ ຊຶ່ງມາຈາກບ້ານເບັດຊາອີດາແຂວງຄາລີເລ ໂດຍຖາມທ່ານວ່າ, “ທ່ານເຈົ້າເອີຍ, ພວກເຮົາຕ້ອງການພົບພຣເຢຊູ.”²²ຟີລິບຈຶ່ງໄປບອກອັນເດອາ; ແລ້ວອັນເດອາຈຶ່ງໄປກັບຟີລິບເພື່ອໄປທູນພຣະເຢຊູ.

²³ພຣະເຢຊູຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເວລາທີ່ບຸດມະນຸດຈະຮັບກຽດກໍມາເຖິງແລ້ວ.²⁴ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ຖ້າເມັດເຂົ້າບໍ່ຕົກເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້ແລະບໍ່ຕາຍໄປ ຈະຍັງຄົງຢູ່ເຫລືອເມັດດຽວ; ແຕ່ຖ້າມັນຕາຍລົງໃນດິນ ກໍຈະເກີດຜົນຫລາຍ.

²⁵ຜູ້ທີ່ຮັກຊີວິດຂອງຕົນກໍຈະສູນເສັຽຊີວິດ; ແຕ່ຖ້າຜູ້ກຽດຊັງຊີວິດໃນໂລກນີ້ ເຂົາຈະໄດ້ຮັບຊີວິດນິຣັນ.²⁶ຖ້າຜູ້ໃດປະຕິບັດເຮົາ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຕິດຕາມເຮົາມາ ແລະບໍ່ວ່າເຮົາຢູ່ທີ່ໃດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນເໝືອນກັນ. ຖ້າຜູ້ໃດປະຕິບັດເຮົາ ພຣະບິດາກໍຈະໃຫ້ກຽດຜູ້ນັ້ນ.

²⁷“ຕອນນີ້ໃຈເຮົາເປັນທຸກຫລາຍ ເຮົາຈະວ່າຢ່າງໃດດີ? 'ພຣະບິດາ, ຂໍຊົງຊ່ວຍກູ້ຂ້າພຣະອົງຈາກຍາມນີ້ຖ້ອນ?' ແຕ່ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຂ້າພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າມາໃນໂລກໃນເວລານີ້.²⁸ພຣະບິດາ, ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຊົງໄດ້ຮັບກຽດ.” ແລ້ວມີສຽງມາຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, “ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຮັບກຽດນັ້ນ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ຮັບກຽດອີກ.”²⁹ແລ້ວຝູງຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃກ້ໆກໍເວົ້າວ່າເປັນສຽງຟ້າຮ້ອງ. ບາງຄົນກໍເວົ້າວ່າ, “ເທວະດາໄດ້ສົນທະນາກັບທ່ານ.”

³⁰ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ສຽງບໍ່ໄດ້ມາສຳລັບເຮົາ, ແຕ່ສຳລັບທ່ານທັງຫລາຍ.³¹ເວລານີ້ເປັນການພິພາກສາຂອງໂລກນີ້: ເປັນເວລາທີ່ຜູ້ປົກຄອງໂລກນີ້ຈະຖືກໂຍນອອກໄປ.

³²ແລະເມື່ອເຮົາຖືກຍົກຂຶ້ນຈາກໂລກນີ້ແລ້ວ, ເຮົາກໍຈະນຳທຸກຄົນເຂົ້າມາຫາເຮົາ.”³³ພຣະອົງກ່າວດັ່ງນີ້ເພື່ອສະແດງວ່າພຣະອົງຈະສິ້ນພຣະຊົນຢ່າງໃດ.

³⁴ຝູງຄົນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ຍິນຈາກພຣະບັນຍັດແລ້ວວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ແລ້ວທ່ານກ່າວໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ 'ພຣບຸດຈະຕ້ອງຖືກຍົກຂຶ້ນ?' ບຸດມະນຸດນັ້ນຄືຜູ້ໃດກັນແທ້?"³⁵ພຣະເຢຊູຕອບເຂົາວ່າ, “ຄວາມສະຫວ່າງຈະຍັງຢູ່ກັບພວກທ່ານອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ. ຈົ່ງຍ່າງໃນຂະນະທີ່ທ່ານຍັງມີຄວາມສະຫວ່າງຢູ່, ເພື່ອທີ່ຄວາມມືດຈະໄລ່ຕາມທ່ານບໍ່ທັນ. ເພາະຜູ້ທີ່ຢ່າງໃນຄວາມມືດນັ້ນບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນກຳລັງໄປທາງໃດ.³⁶ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຍັງມີຄວາມສະຫວ່າງຢູ່ນັ້ນ, ຈົ່ງເຊື່ອໃນຄວາມສະຫວ່າງເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ເປັນລູກຂອງຄວາມສະຫວ່າງດ້ວຍ.” ເມື່ອພຣະເຢຊູກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ ພຣະອົງກໍສະເດັດອອກໄປແລະຫລີ້ຕົວເອງຈາກພວກເຂົາ.

³⁷ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງໄດ້ເຮັດໝາຍສຳຄັນຫລາຍປະການແກ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ເຊື່ອພຣະອົງ.³⁸ເພື່ອໃຫ້ເປັນໄປຕາມທີ່ຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະມີຜູ້ໃດເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍບອກ? ແລະພຣະກອນຂອງພຣະອົງໄດ້ສະແດງແກ່ຜູ້ໃດ?”

³⁹ເພາະເຫດນີ້ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເຊື່ອ, ດ້ວຍເອຊາຢາກ່າວໄວ້ອີກວ່າ,⁴⁰“ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ເຂົາຕາບອດ, ແລະໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຂົາແຂງກະດ້າງໄປ; ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາແລະເຂົ້າໃຈດ້ວຍຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ, ແລ້ວຫັນກັບມາເພື່ອໃຫ້ເຮົາຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ເຊົາດີ.”

⁴¹ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຢຊູ ແລະກ່າວເຖິງພຣະອົງ.⁴²ຢ່າງໃດກໍດີ ມີເຈົ້ານາຍຫລວງຫລາຍໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ; ແຕ່ເປັນເພາະພວກຟາຣີຊາຍ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເປີດເຜີຍຕົວເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກໄລ່ອອກຈາກໂຮງທັມະເທສະໜາ.⁴³ພວກເຂົາມັກການຍົກຍ້ອງຈາກມະນຸດ ຫລາຍກວ່າການຍົກຍ້ອງທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ.

⁴⁴ພຣະເຢຊູຊົງເປັ່ງສຽງດັງແລະກ່າວວ່າ, “ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາ, ເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອໃນເຮົາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເຊື່ອໃນຜູ້ທີ່ສົ່ງເຮົາມາດ້ວຍ.⁴⁵ແລະຜູ້ທີ່ເຫັນເຮົາກໍຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ສົ່ງເຮົາມາດ້ວຍ.

⁴⁶ເຮົາໄດ້ເຂົ້າມາເປັນຄວາມສະຫວ່າງໃນໂລກນີ້, ເພື່ອຄົນທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດອີກ.⁴⁷ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາແຕ່ບໍ່ປະຕິບັດຕາມ, ເຮົາຈະບໍ່ພິພາກສາຜູ້ນັ້ນ; ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອພິພາກສາໂລກນີ້, ແຕ່ມາເພື່ອຊ່ວຍໂລກນີ້ໃຫ້ລອດ.

⁴⁸ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດເຮົາແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັບເອົາຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ຈະມີຜູ້ໜຶ່ງມາພິພາກສາເຂົາ. ຄືຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ ຈະພິພາກສາເຂົາໃນວັນສຸດທ້າຍ.⁴⁹ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ກ່າວຕາມໃຈຂອງເຮົາເອງ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຜູ້ສົ່ງເຮົາມາ, ເປັນຜູ້ທີ່ບັນຊາວ່າອັນໃດຄວນເວົ້າແລະອັນໃດທີ່ເຮົາຄວນກ່າວ.⁵⁰ເຮົາຮູ້ວ່າພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງນັ້ນຄືຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ ພຣະບິດາທີ່ໄດ້ເວົ້າກັບເຮົາຢ່າງໃດ, ເຮົາກໍເວົ້າຢ່າງນັ້ນ.”

13

¹ກ່ອນເຖິງເທສະການປັດສະຄາ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຊາບວ່າໃກ້ເຖິງເວລາທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດຈາກໂລກນີ້ເພື່ອໄປຫາພຣະບິດາ. ພຣະອົງຊົງຮັກຄົນຂອງພຣະອົງທີ່ຢູ່ໃນໂລກນີ້ມາຢ່າງໃດ, ແລະພຣະອົງກໍຊົງຮັກຈົນເຖິງທີ່ສຸດ.²ບັດນີ້ ມານໄດ້ດົນໃຈຢູດາ ອິສະກາຣີອົດ ລູກຂອງຊີໂມນໃຫ້ທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະເຢຊູ.

³ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າພຣະບິດາໄດ້ມອບທຸກສິ່ງໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະທີ່ພຣະອົງຊົງມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະກຳລັງຈະສະເດັດກັບໄປຫາພຣະເຈົ້າ.⁴ພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກໂຕະອາຫານຂອງພຣະອົງ, ແລະຖອດເຄື່ອງທົງຊັ້ນນອກຂອງພຣະອົງອອກ. ພຣະອົງຊົງຈັບເອົາຜ້າເຊັດຕົວແລະຮັດແອວພຣະອົງໄວ້.⁵ແລ້ວພຣະອົງຊົງຖອກນ້ຳໃສ່ອ່າງນໍ້າແລະເລີ່ມລ້າງຕີນຂອງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ແລະເຊັດດ້ວຍຜ້າທີ່ພຣະອົງຊົງຮັດແອວໄວ້ນັ້ນ.

⁶ເມື່ອພຣະອົງມາເຖິງຊີໂມນເປໂຕ ແລະເປໂຕທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຈະລ້າງຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຫລື?”⁷ພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເຮົາກຳລັງເຮັດຢູ່ນີ້ທ່ານຍັງບໍ່ເຂົ້າໃນຕອນນີ້, ແຕ່ທ່ານຈະເຂົ້າໃຈພາຍຫລັງ.”⁸ເປໂຕຕອບພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ລ້າງຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ” ພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ລ້າງຕີນໃຫ້ທ່ານ, ທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນເຮົາ.”⁹ຊີໂມນເປໂຕຕອບພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍເລີຍ, ແຕ່ຂໍລ້າງມືແລະຫົວຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ.”

¹⁰ພຣະເຢຊູກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ອາບນ້ຳແລ້ວບໍ່ຈຳເປັນລ້າງຕົວອີກ, ຍົກເວັ້ນແຕ່ຕີນຂອງເຂົາທີ່ຕ້ອງລ້າງ; ເຂົາກໍສະອາດພຽງພໍແລ້ວ, ທ່ານກໍສະອາດແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນ.”¹¹(ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າໃຜຈະທໍຣະຍົດພຣະອົງ; ນັ້ນຈິ່ງເປັນເຫດທີ່ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນທີ່ສະອາດ.”)

¹²ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ລ້າງຕີນໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງສຳເລັດ ແລະ ເອົາເສື້ອທົງຊັ້ນນອກຂອງພຣະອົງມາໃສ່ແລະນັ່ງລົງອີກຄັ້ງ, ພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ທ່ານຮູ້ບໍວ່າເຮັດໄດ້ເຮັດອັນໃດໃຫ້ກັບພວກທ່ານ?¹³ທ່ານເອີ້ນເຮົາວ່າ 'ອາຈານ' ແລະ 'ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ,' ທ່ານເອີ້ນຖືກແລ້ວ, ເພາະເຮົາຄືຜູ້ນັ້ນແຫລະ.¹⁴ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ ຫາກເຮົາຊຶ່ງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະອາຈານຂອງທ່ານ ໄດ້ລ້າງຕີນຂອງທ່ານ, ທ່ານກໍຄວນຈະລ້າງຕີນຂອງກັນແລະກັນດ້ວຍ.¹⁵ເພາະເຮົາໄດ້ວາງແບບຢ່າງໃຫ້ພວກທ່ານເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ປະຕິບັດເຊັ່ນດຽວກັນ ກັບທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ກັບທ່ານ.

¹⁶ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ຂ້າໃຊ້ຈະບໍ່ເປັນໃຫຍ່ກວ່ານາຍ; ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວກໍບໍ່ເປັນໃຫຍ່ໄປກວ່າຜູ້ທີ່ສົ່ງເຂົາໄປ.¹⁷ຫາກທ່ານເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ຖ້າທ່ານເຮັດຕາມທ່ານຈະໄດ້ຮັບພອນ.¹⁸ເຮົາບໍ່ເວົ້າເຖິງທ່ານທັງໝົດ ເຮົາຮູ້ຈັກຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກ ແຕ່ທີ່ເປັນເປັນເຊັ່ນນີ້ກໍເພື່ອໃຫ້ພຣະຄັມສົມບູນ: ‘ຜູ້ທີ່ຮັບປະທານອາຫານຂອງເຮົາຄືຜູ້ທີ່ຈະຍົກສົ້ນຕີນຕໍ່ຕ້ານເຮົາ.’

¹⁹ເຮົາບອກເລື່ອງນີ້ແກ່ທ່ານກ່ອນທີ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ, ເພື່ອວ່າທ່ານຈະເຊື່ອວ່າ ເຮົາເປັນ.²⁰ເຮົາບອກຄວາມຈິງກັບທ່ານວ່າ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮັບຜູ້ທີ່ເຮົາສົ່ງໄປ, ກໍຈະຮັບເຮົາດ້ວຍ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ຮັບເຮົາ, ເຂົາກໍຈະຮັບພຣະອົງຜູ້ທີ່ສົ່ງເຮົາມາ.”

²¹ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ພຣະອົງກໍເປັນທຸກຫລາຍໃນວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ເປັນພະຍານແລະກ່າວວ່າ, “ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ ຄົນໜຶ່ງໃນພວກທ່ານຈະທໍຣະຍົດເຮົາ.”²²ພວກສາວົກກໍເລີ່ມເບິ່ງໜ້າກັນແລະສົງສັຍວ່າພຣະອົງກ່າວເຖິງຜູ້ໃດ.

²³ໜຶ່ງໃນສາວົກຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກທີ່ສຸດ, ກຳລັງເນີ້ງກາຍຢູ່ຂ້າງໆ ໂຕະອາຫານເຖິງພຣະຊວງຂອງພຣະອົງ.²⁴ຊີໂມນເປໂຕຈຶ່ງຍິກໜ້າໃສ່ສາວົກຜູ້ນັ້ນກ່າວວ່າ, “ບອກເຮົາເຖີ້ນວ່າທີ່ພຣະອົງກ່າວນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ.”²⁵ລາວກໍເອນຢູ່ໃກ້ກັບພຣະເຢຊູແລະເວົ້າວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ?”

²⁶ແລ້ວພຣະເຢຊູຊົງຕອບລາວວ່າ, “ຄືຄົນທີ່ເຮົາຈະເອົາເຂົ້າຈ້ຳແລ້ວຍື່ນໃຫ້ແກ່ລາວ” ເມື່ອພຣະອົງເອົາເຂົ້າຈີ່ຈ້ຳແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງຍື່ນໃຫ້ແກ່ຢູດາລູກຊີໂມນອິສະກາຣີອົດ.²⁷ຫລັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອລາວໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ຄຳນັ້ນແລ້ວ, ຊາຕານກໍເຂົ້າສິງລາວ, ແລ້ວພຣະເຢຊູບອກວ່າ, “ທ່ານຈະເຮັດອັນໃດ ກໍຈົ່ງເຮັດໄວ ແມ.”

²⁸ໃນຂະນະທີ່ທຸກຄົນກຳລັງນັ່ງຮ່ວມໂຕະຢູ່ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງພຣະເຢຊູຈຶ່ງກ່າວກັບລາວຢ່າງນັ້ນ.²⁹ບາງຄົນຄິດວ່າ, ເພາະຢູດາຖືຖົງເງິນ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງກ່າວກັບລາວວ່າ, “ຈົ່ງຊື້ສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການສຳລັບງານເທສະການ” ຫລືທ່ານຈົ່ງໃຫ້ບາງສິ່ງແກ່ຄົນຍາກຈົນ.³⁰ຫລັງຈາກທີ່ຢູດາໄດ້ຮັບເຂົ້າຈີ່ແລ້ວ, ລາວກໍອອກໄປທັນທີ. ຕອນນັ້ນເປັນເວລາກາງຄືນ.

³¹ເມື່ອຢູດາອອກໄປແລ້ວ, ພຣະເຢຊູກໍກ່າວວ່າ, “ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ບຸດມະນຸດຈະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດ, ແລະພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດໃນບຸດມະນຸດ.³²ພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດໃນຕົວຂອງທ່ານຜູ້ນັ້ນ, ແລະພຣະອົງຈະໃຫ້ບຸດມະນຸດໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດໃນທັນທີ.³³ລູກນ້ອຍທັງຫລາຍ, ເຮົາຈະຢູ່ກັບທ່ານອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ. ພວກເຈົ້າຈະຊອກຫາເຮົາ, ແລະເໝືອນກັບເຮົາໄດ້ບອກກັບພວກຢິວ, ‘ບ່ອນເຮົາຈະໄປນັ້ນ ພວກເຈົ້າໄປບໍ່ໄດ້’, ຕອນນີ້ເຮົາກໍບອກພວກເຈົ້າເຊັ່ນນີ້ດ້ວຍ.

³⁴ເຮົາໃຫ້ບັນຍັດໃໝ່ໄວ້ແກ່ທ່ານ, ທ່ານຈົ່ງຮັກເຊິ່ງກັນແລະກັນ; ຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ຮັກທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານກໍຈົ່ງຮັກກັນແລະກັນດ້ວຍ.³⁵ດ້ວຍເຫດນີ້ທຸກຄົນຈະຮູ້ວ່າທ່ານເປັນສາວົກຂອງເຮົາ, ຖ້າທ່ານຮັກເຊິ່ງກັນແລະກັນ.”

³⁶ຊີໂມນເປໂຕໄດ້ທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ທ່ານຈະສະເດັດໄປໃສ?” ພຣະເຢຊູຊົງຕອບວ່າ, “ບ່ອນທີ່ເຮົາຈະໄປນັ້ນ, ທ່ານຕາມເຮົາໄປບໍ່ໄດ້, ແຕ່ທ່ານຈະຕາມເຮົາໄປໃນພາຍຫລັງ.”³⁷ເປໂຕທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕາມພຣະອົງໄປຕອນນີ້ບໍ່ໄດ້? ຂ້ານ້ອຍຈະສະຫລະຊີວິດນີ້ຖວາຍແດ່ພຣະອົງ.”³⁸ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ທ່ານຈະສະຫລະຊີວິດຂອງທ່ານໃຫ້ເຮົາຫລື? ເຮົາບອກແກ່ທ່ານວ່າ, ກ່ອນໄກ່ຂັນທ່ານຈະປະຕິເສດເຮົາສາມເທື່ອ.”

14

¹“ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານເປັກທຸກເລີຍ. ຖ້າທ່ານເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ທ່ານກໍເຊື່ອໃນເຮົາດ້ວຍ.²ໃນຜາສາດຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົານັ້ນມີທີ່ຢູ່ຫລວງຫລາຍ. ຖ້າບໍ່ມີ, ເຮົາຄົງບອກພວກທ່ານ, ເຮົາຈະໄປຈັດແຈ່ງບ່ອນໄວ້ສຳລັບທ່ານ.³ຖ້າເຮົາໄປຈັດແຈ່ງບ່ອນໄວ້ສຳລັບພວກທ່ານ, ເຮົາຈະກັບມາອີກແລະຮັບທ່ານໄປຢູ່ກັບເຮົາ, ເພື່ອວ່າເຮົາຢູ່ທີ່ໃດພວກທ່ານຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

⁴ທ່ານຮູ້ຈັກທາງທີ່ເຮົາກຳລັງຈະໄປ.”⁵ໂທມາທູນພຣະເຢຊູວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າທ່ານກຳລັງຈະໄປໃສ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ຈັກທາງນັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ?”⁶ພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ເຮົາເປັນທາງນັ້ນ, ເປັນຄວາມຈິງ, ແລະເປັນຊີວິດ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດມາເຖິງພຣະບິດາໄດ້ນອກຈາກຈະຜ່ານທາງເຮົາ.⁷ຖ້າທ່ານຮູ້ຈັກເຮົາ, ທ່ານກໍຈະຮູ້ຈັກພຣະບິດາຂອງເຮົາດ້ວຍ. ຈາກນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ທ່ານຮູ້ຈັກພຣະບິດາແລະໄດ້ເຫັນພຣະອົງແລ້ວ.”

⁸ຟີລິບທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຊົງສະແດງພຣະບິດາແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ, ນັ້ນກໍເປັນທີເພິງພໍໃຈແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍແລ້ວ.”⁹ພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ຟີລິບເອີຍ, ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບພວກທ່ານມາດົນນານຫລາຍແລະທ່ານກໍຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ? ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ເຫັນເຮົາກໍໄດ້ເຫັນພຣະບິດາ, ທ່ານເວົ້າໄດ້ຢ່າງໃດວ່າ, ‘ຂໍຊົງສຳແດງພຣະບິດາ?’

¹⁰ທ່ານບໍ່ເຊື່ອວ່າເຮົາຢູ່ໃນພຣະບິດາ ແລະພຣະບິດາຊົງຢູ່ໃນເຮົາຫລື? ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານ ເຮົາບໍ່ໄດ້ກ່າວໂດຍສິດອຳນາດຂອງເຮົາເອງ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນເຮົາແລະກຳລັງທຳງານຂອງພຣະອົງ.¹¹ຈົ່ງເຊື່ອເຮົາເຖີດວ່າເຮົາຢູ່ໃນພຣະບິດາ, ແລະພຣະບິດາຊົງຢູ່ໃນເຮົາ, ຫລືບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ກໍຈົ່ງເຊື່ອເພາະການງານທັງຫລາຍເຫລົ່ານັ້ນ.

¹²ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຈະເຮັດງານທີ່ເຮົາເຮັດ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະເຮັດງານທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານີ້ ເພາະວ່າເຮົາກຳລັງຈະໄປຫາພຣະບິດາ.¹³ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຂໍໃນນາມຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນເພື່ອທີ່ພຣະບິດາຈະຊົງຮັບກຽດໃນພຣະບຸດ.¹⁴ຖ້າທ່ານຂໍສິ່ງໃດໃນນາມຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນໃຫ້.

¹⁵“ຖ້າທ່ານຮັກເຮົາ, ທ່ານຈະຮັກສາບັນຍັດຂອງເຮົາ.¹⁶ເຮົາຈະອະທິຖານຂໍຈາກພຣະບິດາ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງປຣະທານອົງຜູ້ຊ່ອຍອີກທ່ານໜຶ່ງ, ເພື່ອທີ່ພຣະອົງນັ້ນຈະໄດ້ຢູ່ກັບພວກທ່ານສະເໝີໄປ,¹⁷ຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ. ຜູ້ຊຶ່ງໂລກບໍ່ສາມາດຮັບໄວ້ໄດ້ ເພາະບໍ່ເຫັນແລະບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ແຕ່ທ່ານຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານແລະຢູ່ໃນທ່ານ.

¹⁸“ເຮົາຈະບໍ່ປະຖິ້ມທ່ານໄວ້ພຽງລຳພັງ; ເຮົາຈະກັບມາຫາທ່ານ.¹⁹ອີກໜ້ອຍໜຶ່ງໂລກນີ້ຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ, ແຕ່ທ່ານຍັງຈະເຫັນເຮົາ. ເພາະເຮົາຊົງເປັນຢູ່, ແລະທ່ານກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ກັບເຮົາດ້ວຍ.²⁰ໃນວັນນັ້ນທ່ານຈະຮູ້ວ່າເຮົາຢູ່ໃນພຣະບິດາ, ແລະທ່ານກໍຢູ່ໃນເຮົາ, ແລະເຮົາກໍຢູ່ໃນທ່ານ.

²¹ຜູ້ທີ່ມີບັນຍັດຂອງເຮົາແລະຖືຮັກສາບັນຍັດເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ ຜູ້ນັ້ນກໍຄືຜູ້ທີ່ຮັກເຮົາ, ແລະຜູ້ທີ່ຮັກເຮົານັ້ນ ພຣະບິດາຂອງເຮົາຈະຊົງຮັກເຂົາດ້ວຍ, ເຮົາຈະຮັກເຂົາ ແລະເຮົາຈະສຳແດງຕົວຂອງເຮົາໃຫ້ແກ່ເຂົາ.”²²ຢູດາ (ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນອິສະກາຣີອົດ) ທູນພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງສຳແດງຕົວພຣະອົງເອງແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ ແຕ່ບໍ່ສຳແດງຕໍ່ໂລກ?”

²³ພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດຮັກເຮົາ, ເຂົາຈະຮັກສາຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ. ພຣະບິດາຂອງເຮົາຈະຮັກເຂົາ ແລະເຮົາກັບພຣະບິດາຈະມາຫາເຂົາ ແລະເຮົາທັງສອງຈະຕັ້ງຢູ່ກັບເຂົາ.²⁴ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກເຮົາ ກໍຈະບໍ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ ບໍ່ໄດ້ມາຈາກເຮົາ ແຕ່ມາຈາກພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ທີ່ສົ່ງເຮົາມາ.

²⁵ເຮົາໄດ້ກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ທ່ານ, ໃນຂະນະທີ່ເຮົາຍັງຢູ່ກັບທ່ານ.²⁶ແຕ່ພຣະຜູ້ຊ່ອຍຄືພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຜູ້ທີ່ພຣະບິດາຈະສົ່ງມາໃນນາມຂອງເຮົາ ພຣະອົງຈະຊົງສອນທ່ານທັງຫລາຍໃນທຸກສິ່ງ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານຣະນຶກເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເວົ້າໄວ້ແກ່ທ່ານ.²⁷ເຮົາມອບສັນຕິສຸກໄວ້ກັບທ່ານ; ຄືສັນຕິສຸກຂອງເຮົາ. ບໍ່ແມ່ນສັນຕິສຸກເໝືອນຢ່າງທີ່ໂລກໃຫ້. ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານຕ້ອງທຸກແລະຢ່າຢ້ານເລີຍ.

²⁸ທ່ານໄດ້ຍິນໃນສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ‘ເຮົາຈະຈາກໄປແລະເຮົາຈະກັບມາຫາພວກທ່ານອີກ’ ຖ້າທ່ານຮັກເຮົາ, ທ່ານຈະຊົມຊື່ນຍິນດີເພາະເຮົາຈະໄປຫາພຣະບິດາ, ເພາະພຣະບິດາຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເຮົາ.²⁹ດຽວນີ້ເຮົາໄດ້ບອກສິ່ງນີ້ແກ່ທ່ານກ່ອນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ, ເພາະວ່າເມື່ອເຫດການເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນ, ທ່ານຈະເຊື່ອ.³⁰ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປເຮົາຈະບໍ່ສົນທະນາຫລາຍກັບພວກທ່ານ, ເພາະວ່າຜູ້ປົກຄອງໂລກຈະມາ. ຜູ້ນັ້ນບໍ່ມີສິດອັນໃດກ່ຽວກັບເຮົາ,³¹ແຕ່ເຮົາໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພຣະບິດາໄດ້ຊົງບັນຊາ, ເພື່ອໂລກຈະໄດ້ຮູ້ວ່າເຮົາຮັກພຣະບິດາ. ໃຫ້ພວກເຮົາພາກັນຈາກທີ່ນີ້ໄປເທາະ.”

15

¹“ເຮົາເປັນເຄືອອະງຸ່ນອັນແທ້, ແລະພຣະບິດາເປັນຜູ້ບົວລະບັດສວນ.²ພຣະອົງຊົງຊົງຕັດກິ່ງທຸກກິ່ງໃນເຮົາທີ່ບໍ່ເກີດຜົນ, ແລະພຣະອົງຊົງຕອນກິ່ງທຸກກິ່ງທີ່ເກີດຜົນ ເພື່ອທີ່ກິ່ງນັ້ນຈະເກີດຜົນຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ.

³ທ່ານສະອາດບໍຣິສຸດແລ້ວເພາະພຣະທັມທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວກັບທ່ານ.⁴ຈົ່ງຢູ່ໃນເຮົາ, ແລະເຮົາຢູ່ໃນທ່ານ. ກໍເໝືອນກັບກິ່ງຈະເກີດຜົນເອງບໍ່ໄດ້ ນອກຈາກຈະຕິດຢູ່ກັບເຄືອ, ທ່ານເອງກໍຈະເກີດຜົນບໍ່ໄດ້, ນອກຈາກທ່ານຈະຢູ່ໃນເຮົາ.

⁵ເຮົາເປັນເຄືອອະງຸ່ນ, ທ່ານເປັນກິ່ງ. ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເຮົາ ແລະເຮົາຢູ່ໃນເຂົາ, ຜູ້ນັ້ນຈະເກີດຜົນຫລາຍ, ເພາະຖ້າບໍ່ມີເຮົາເຂົາກໍເຮັດສິ່ງໃດບໍ່ໄດ້ເລີຍ.⁶ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເຮົາ, ເຂົາຈະຖືກໂຍນຖິ້ມໄປເໝືອນກິ່ງທີ່ຫ່ຽວແຫ້ງ, ພວກເຂົາຈະເກັບຮວບຮວມກິ່ງເຫລົ່ານັ້ນແລະໂຍນເຂົ້າໄປໃນກອງໄຟ, ແລະເຜົາໄຟເສັຽ.⁷ຖ້າທ່ານຢູ່ໃນເຮົາ, ແລະຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຝັງຢູ່ໃນທ່ານ, ຈົ່ງທູນຂໍສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະປາຖນາ, ແລະທ່ານກໍຈະໄດ້ສິ່ງນັ້ນ.

⁸ພຣະບິດາຂອງເຮົາໄດ້ຊົງຮັບກຽດໃນສິ່ງນີ້, ເພາະເມື່ອທ່ານເກີດຜົນຫລາຍ ທ່ານກໍເປັນສາວົກຂອງເຮົາ.⁹ພຣະບິດາໄດ້ຊົງຮັກເຮົາຢ່າງໃດ, ເຮົາກໍຮັກທ່ານຢ່າງນັ້ນ. ຈົ່ງຢູ່ໃນຄວາມຮັກຂອງເຮົາ.

¹⁰ຖ້າທ່ານເຮັດຕາມບັນຍັດຂອງເຮົາ, ທ່ານກໍຈະຢູ່ໃນຄວາມຮັກຂອງເຮົາ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຮົາໄດ້ເຮັດຕາມບັນຍັດພຣະບິດາຂອງເຮົາ ແລະຢູ່ໃນຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ.¹¹ເຮົາໄດ້ບອກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ ເພື່ອຄວາມຍິນດີຂອງເຮົາຈະຢູ່ໃນທ່ານ ແລະຄວາມຍິນດີຂອງທ່ານຈະຄົບບໍຣິບູນ.

¹²ນີ້ຄືຄຳບັນຊາຂອງເຮົາ, ໃຫ້ທ່ານຮັກຊຶ່ງກັນແລະກັນ ເໝືອນຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ຮັກທ່ານ.¹³ບໍ່ມີຜູ້ໃດມີຄວາມຮັກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານີ້, ທີ່ເຂົາຈະໄດ້ສະຫລະຊີວິດຂອງເຂົາແກ່ສະຫາຍຂອງຕົນ.

¹⁴ທ່ານເປັນສະຫາຍຂອງເຮົາ ຖ້າທ່ານເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາໄວ້ແກ່ທ່ານ.¹⁵ເຮົາບໍ່ເອີ້ນທ່ານວ່າຂ້ອຍໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະຂ້ອຍໃຊ້ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້ານາຍຂອງຕົນກຳລັງເຮັດອັນໃດຢູ່. ເຮົາໄດ້ເອີ້ນທ່ານວ່າເປັນສະຫາຍຂອງເຮົາ, ເພາະທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນຈາກພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍໄດ້ສຳແດງແກ່ທ່ານດ້ວຍ.

¹⁶ທ່ານບໍ່ໄດ້ເລືອກເອົາເຮົາ, ແຕ່ເຮົາໄດ້ເລືອກເອົາທ່ານແລະໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງທ່ານໄວ້ ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະອອກໄປແລະເກີດຜົນ, ແລະເພື່ອທີ່ຜົນຂອງທ່ານຈະຕັ້ງຢູ່. ເພື່ອວ່າເມື່ອທ່ານທູນຂໍສິ່ງໃດຈາກພຣະບິດາໃນນາມຂອງເຮົາ, ພຣະອົງຈະມອບສິ່ງນັ້ນໃຫ້ແກ່ທ່ານ.¹⁷ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ທ່ານນັ້ນ, ຄືໃຫ້ທ່ານຮັກຊຶ່ງກັນແລະກັນ.

¹⁸ຖ້າໂລກກຽດຊັງທ່ານ, ຈົ່ງຮູ້ເຖີ້ນວ່າໂລກໄດ້ກຽດຊັງເຮົາກ່ອນທີ່ຈະກຽດຊັງທ່ານ.¹⁹ຖ້າທ່ານເປັນຂອງໂລກ, ໂລກກໍຈະຮັກທ່ານເໝືອນທ່ານເປັນຂອງໂລກ. ແຕ່ເພາະວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງໂລກແລະເພາະເຮົາໄດ້ເລືອກເອົາທ່ານອອກມາຈາກໂລກ, ດັ່ງນັ້ນໂລກຈຶ່ງກຽດຊັງທ່ານ.

²⁰ຈົ່ງຣະນຶກເຖິງຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ, 'ຂ້ອຍໃຊ້ບໍ່ເປັນໃຫຍ່ກວ່ານາຍຂອງຕົນ' ຖ້າເຂົາຂົ່ມເຫັງເຮົາ, ເຂົາກໍຈະຂົ່ມເຫັງທ່ານດ້ວຍ; ຖ້າເຂົາເຮັດຕາມຂໍ້ຄວາມຂອງເຮົາ, ເຂົາກໍຈະເຮັດຕາມຂໍ້ຄວາມຂອງທ່ານດ້ວຍ.²¹ເຂົາຈະເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນແກ່ທ່ານ ເພາະນາມຂອງເຮົາ, ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ສົ່ງເຮົາມາ.²²ຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອທີ່ຈະກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍຄົງບໍ່ມີບາບ, ແຕ່ຕອນນີ້ພວກເຂົາບໍ່ມີຂໍ້ແກ້ຕົວອັນໃດໃນເລື່ອງຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ.

²³ຜູ້ໃດທີ່ກຽດຊັງເຮົາກໍຈະກຽດຊັງພຣະບິດາຂອງເຮົາດ້ວຍ.²⁴ຖ້າເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດກິຈະການທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດຖ້າມກາງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍຄົງບໍ່ມີບາບ, ແຕ່ຕອນນີ້ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແລະຍັງໄດ້ກຽດຊັງແລະພຣະບິດາດ້ວຍ.²⁵ແຕ່ເພື່ອພຣະທັມທີ່ໄດ້ບອກເອົາໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂອງພວກເຂົາວ່າ ‘ພວກເຂົາກຽດຊັງເຮົາໂດຍບໍ່ມີສາເຫດ’ ຈະເປັນຈິງ.

²⁶ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ຊ່ອຍ ຄືຜູ້ທີ່ເຮົາຈະສົ່ງມາຍັງທ່ານ ຊຶ່ງມາຈາກພຣະບິດາ, ນັ້ນຄື, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຜູ້ທີ່ອອກຈາກພຣະບິດານັ້ນ, ພຣະອົງຈະເປັນພະຍານກ່ຽວກັບເຮົາ.²⁷ທ່ານເອງກໍເປັນພະຍານເໝືອນກັນ ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຢູ່ກັບເຮົາຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ.

16

¹"ເຮົາໄດ້ບອກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກັບທ່ານເພື່ອທີ່ທ່ານຈະບໍ່ສະດຸດລົ້ມ.²ພວກເຂົາຈະໄລ່ທ່ານອອກຈາກໂຮງທັມະເທສະໜາ ແຕ່ເວລານັ້ນຈະມາເຖິງເມື່ອບຸກຄົນທີ່ຂ້າທ່ານຈະຄຶດວ່າ ຕົນກຳລັງເຮັດການນີ້ເພື່ອບູຊາຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.

³ພວກເຂົາຈະເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະບິດາ ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາດ້ວຍ.⁴ເຮົາໄດ້ບອກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກັບທ່ານ ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ, ທ່ານຈະຣະນຶກວ່າເຮົາໄດ້ບອກກັບທ່ານກ່ຽວກັບພວກເຂົາ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ບອກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ທ່ານຕັ້ງແຕ່ທຳອິດ, ເພາະວ່າເຮົາຍັງຢູ່ກັບທ່ານ.

⁵ແຕ່ຕອນນີ້ເຮົາຈະໄປຫາຜູ້ຊົງໃຊ້ເຮົາມາ, ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານຖາມເຮົາວ່າ, ‘ພຣະອົງກຳລັງສະເດັດໄປທີ່ໃດ’.⁶ແຕ່ເພາະເຮົາໄດ້ບອກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກັບທ່ານ, ຈິດໃຈຂອງທ່ານຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.⁷ແຕ່ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ເປັນການດີກວ່າທີ່ເຮົາຈະຈາກທ່ານໄປ. ເພາະຖ້າເຮົາບໍ່ຈາກທ່ານໄປ, ອົງຜູ້ຊ່ອຍນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ມາຫາທ່ານ, ແຕ່ຖ້າເຮົາຈາກໄປ, ເຮົາກໍຈະສົ່ງພຣະອົງມາຫາທ່ານ.

⁸ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາ, ອົງຜູ້ຊ່ອຍຈະພິສູດໃຫ້ໂລກຮູ້ແຈ້ງຄວາມຜິດບາບ, ຄວາມຊອບທັມ, ແລະການພິພາກສາ.⁹ໃນເລື່ອງບາບນັ້ນ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອໃນເຮົາ.¹⁰ໃນເລື່ອງຄວາມຊອບທັມນັ້ນ, ເພາະເຮົາກຳລັງຈະໄປຫາພຣະບິດາ, ແລະທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກ.¹¹ແລະໃນເລື່ອງການພິພາກສານັ້ນ, ເພາະຜູ້ປົກຄອງໂລກນີ້ໄດ້ຖືກພິພາກສາແລ້ວ.

¹²ເຮົາຍັງມີອີກຫລາຍສິ່ງທີ່ຈະບອກກັບພວກທ່ານ, ແຕ່ພວກທ່ານຈະຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃນຕອນນີ້.¹³ແຕ່ເມື່ອຜູ້ນັ້ນ, ຄືພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງສະເດັດມາ, ພຣະອົງຈະນຳທ່ານໄປສູ່ຄວາມຈິງ, ເພາະພຣະອົງຈະບໍ່ກ່າວຕາມໃຈຂອງພຣະອົງເອງ. ແຕ່ພຣະອົງຈະກ່າວໃນສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຍິນ, ແລະພຣະອົງຈະເວົ້າກັບທ່ານສິ່ງໃດຈະມາເຖິງ.¹⁴ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ເຮົາໄດ້ຮັບກຽດ, ເພາະວ່າພຣະອົງຈະຊົງເອົາສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເຮົາແລະພຣະອົງຈະບອກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນແກ່ທ່ານ.

¹⁵ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະບິດາຊົງມີນັ້ນເປັນຂອງເຮົາ. ເຫດສັນນັ້ນ, ເຮົາຈຶ່ງບອກວ່າພຣະວິນຍານຊົງເອົາສິ່ງຊຶ່ງເປັນຂອງເຮົາແລະພຣະອົງຈະບອກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນແກ່ທ່ານ.¹⁶ໃນອີກບໍ່ດົນທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ, ແລະພາຍຫລັງອີກບໍ່ດົນທ່ານກໍຈະເຫັນເຮົາ.”

¹⁷ແລ້ວບາງຄົນໃນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍ່ເວົ້າຕໍ່ກັນວ່າ, “ພຣະອົງນັ້ນກຳລັງກ່າວສິ່ງໃດແກ່ເຮົາທີ່ວ່າ, ‘ໃນອີກບໍ່ດົນທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ ແລະພາຍຫລັງອີກບໍ່ດົນທ່ານກໍຈະເຫັນເຮົາ,' ແລະ ‘ເພາະວ່າເຮົາຈະໄປຫາພຣະບິດາ’?"¹⁸ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ທີ່ພຣະອົງກ່າວວ່າ 'ອີກບໍ່ດົນ' ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ? ພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າພຣະອົງກຳລັງເວົ້າເຖິງສິ່ງໃດ?”

¹⁹ພຣະເຢຊູຊົງຊາບວ່າພວກເຂົາຕ້ອງການທີ່ຈະຖາມພຣະອົງ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ທ່ານກຳລັງຖາມກັນໃນໝູ່ພວກທ່ານເອງຫລືທີ່ວ່າ, ‘ອີກບໍ່ດົນ ທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ, ແລະພາຍຫລັງອີກບໍ່ດົນທ່ານກໍຈະເຫັນເຮົາ?'²⁰ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ, ທ່ານຈະຮ້ອງໄຫ້ແລະຮ່ຳໄຮ, ແຕ່ໂລກນັ້ນຈະຍິນດີ. ທ່ານຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທຸກໂສກເສົ້າ, ແຕ່ຄວາມເສັຽໃຈຂອງທ່ານຈະປ່ຽນເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ.²¹ເມື່ອຜູ້ຍິງນັ້ນໃຫ້ເກີດລູກ ນາງກໍມີຄວາມທຸກໂສກເພາະວ່າກຳນົດຂອງນາງມາເຖິງແລ້ວ, ແຕ່ເມື່ອນາງໄດ້ເກີດລູກຂອງນາງອອກມາແລ້ວ ນາງກໍຈະບໍ່ຣະນຶກເຖິງຄວາມເຈັບປວດຂອງນາງອີກ ເພາະມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີທີ່ລູກຂອງນາງໄດ້ເກີດມາໃນໂລກນີ້.

²²ໃນຂະນະທີ່ທ່ານເສົ້າໂສກ, ແຕ່ເຮົາຈະມາຫາທ່ານອີກ, ແລະຈິດໃຈຂອງທ່ານຈະຍິນດີ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເອົາຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີນັ້ນໄປຈາກທ່ານໄດ້.²³ໃນວັນນັ້ນທ່ານຈະບໍ່ຖາມເຮົາເຖິງສິ່ງໃດອີກ. ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່່ານວ່າ, ຖ້າທ່ານທູນຂໍສິ່ງໃດຈາກພຣະບິດາໃນນາມຂອງເຮົາ, ພຣະອົງຈະໃຫ້ແກ່ທ່ານ.²⁴ເຖິງບັດນີ້ຖ້າທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ຂໍສິ່ງໃດນຳນາມຂອງເຮົາ. ຈົ່ງຂໍເຖີດ, ແລ້ວທ່ານຈະໄດ້ຮັບເພື່ອທີ່ຄວາມຍິນດີຂອງທ່ານຈະເຕັມບໍຣິບູນ.

²⁵ເຮົາໄດ້ກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກັບທ່ານເປັນຄຳອຸປະມາ, ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງຄືເມື່ອເຮົາຈະບໍ່ກ່າວກັບທ່ານເປັນຄຳອຸປະມາອີກ, ແຕ່ເຮົາຈະບອກກັບທ່ານເຖິງເລື່ອງຂອງພຣະບິດາຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ.

²⁶ໃນວັນນັ້ນທ່ານຈະຂໍໃນນາມຂອງເຮົາ ແລະເຮົາຈະບໍ່ບອກກັບທ່ານວ່າເຮົາຈະອ້ອນວອນຂໍພຣະບິດາເພື່ອທ່ານ,²⁷ເພາະພຣະບິດາເອງຊົງຮັກພວກທ່ານ ເພາະວ່າພວກທ່ານໄດ້ຮັກເຮົາແລະເພາະວ່າທ່ານໄດ້ເຊື່ອວ່າເຮົາມາຈາກພຣະບິດາ.²⁸ເຮົາມາຈາກພຣະບິດາ, ແລະໄດ້ເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ເຮົາກຳລັງຈະຈາກໂລກນີ້ໄປແລະເຮົາຈະໄປຫາພຣະບິດາຂອງເຮົາ.”

²⁹ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງທູນວ່າ, “ນີ້ແຫລະ, ຕອນນີ້ພຣະອົງກຳລັງກ່າວຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຮົາເປັນຄຳອຸປະມາ.³⁰ຕອນນີ້ ພວກຂ້ານ້ອຍຮູ້ແລ້ວວ່າພຣະອົງຊົງຮູ້ທຸກສິ່ງ, ແລະພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ໃຜຖາມພຣະອົງອີກ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຊື່ອແລ້ວວ່າພຣະອົງຊົງມາຈາກພຣະເຈົ້າ.”³¹ພຣະເຢຊູຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຕອນນີ້ທ່ານເຊື່ອເຮົາແລ້ວຫລື?

³²ເບິ່ງແມ, ເວລານັ້ນກຳລັງຈະມາ, ແລະເວລານັ້ນກໍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ເມື່ອພວກທ່ານຈະຖືກເຮັດໃຫ້ແຕກຊະກັນໄປ, ທຸກຄົນຈະແຍກກັບໄປບ້ານຂອງຕົນແລະທ່ານຈະປະເຮົາໄວ້. ແຕ່ວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ໂດດດຽວ ດ້ວຍວ່າພຣະບິດາຊົງສະຖິດກັບເຮົາ.³³ເຮົາໄດ້ບອກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ທ່ານເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ມີສັນຕິສຸກໃນເຮົາ. ທ່ານຈະພົບກັບຄວາມທຸກລຳບາກໃນໂລກນີ້, ແຕ່ຈົ່ງກ້າຫານເຖີດ: ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ຊະນະໂລກແລ້ວ.”

17

¹ພຣະອົງກໍຊົງເງີຍພຣະພັກຂຶ້ນເບິ່ງຟ້າແລະກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະບິດາ, ບັດນີ້ເຖິງເວລາແລ້ວ ຂໍຊົງໂຜດໃຫ້ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດ ເພື່ອພຣະບຸດຈະໄດ້ຖວາຍກຽດຕິຍົດແດ່ພຣະອົງ.²ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ໂຜດໃຫ້ພຣະບຸດມີສິດອຳນາດເໜືອມະນຸດທັງປວງ ເພື່ອໃຫ້ພຣະບຸດປຣະທານຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ແກ່ຄົນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບແກ່ພຣະບຸດນັ້ນ.

³ແລະນີ້ແຫລະແມ່ນຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ: ຄືການທີ່ພວກເຂົາຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າທ່ຽງແທ້ອົງດຽວ, ແລະຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູຄຣິດ, ທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ມາ.⁴ຂ້ານ້ອຍຖວາຍກຽດຕິຍົດແດ່ພຣະອົງໃນໂລກ ເພາະຂ້ານ້ອຍເຮັດກິຈະການທີ່ພຣະອົງຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍເຮັດນັ້ນສຳເລັດແລ້ວ.⁵ບັດນີ້, ຂ້າແດ່ພຣະບິດາ, ຂໍໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ຄືກຽດຕິຍົດທີ່ຂ້ານ້ອຍມີຮ່ວມກັບພຣະອົງກ່ອນທີ່ໂລກນີ້ມີມາ.

⁶ຂ້ານ້ອຍສຳແດງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແກ່ບັນດາຄົນທີ່ພຣະອົງຊົງປຣະທານແກ່ຂ້ານ້ອຍຈາກໂລກ. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນເປັນຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ແລະພຣະອົງປຣະທານພວກເຂົາແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ແລະເຂົາໄດ້ປະຕິບັດຕາມພຣະທັມຂອງພຣະອົງແລ້ວ.⁷ບັດນີ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງປຣະທານແກ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນມາຈາກພຣະອົງ,⁸ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ. ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພວກເຂົາແລ້ວແລະພວກເຂົາຮັບໄວ້ ແລະຮູ້ແນ່ວ່າຂ້ານ້ອຍມາຈາກພຣະອົງ, ແລະເຊື່ອວ່າພຣະອົງຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາ.

⁹ຂ້ານ້ອຍອ້ອນວອນເພື່ອພວກເຂົາ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ອ້ອນວອນເພື່ອໂລກ, ແຕ່ເພື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະອົງປຣະທານແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ເພາະວ່າເຂົາເປັນຂອງພຣະອົງ.¹⁰ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເປັນຂອງພຣະອົງ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງກໍເປັນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດໃນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.¹¹ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຢູ່ໃນໂລກນີ້ອີກ ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຢູ່ໃນໂລກນີ້ ແລະຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະໄປຫາພຣະອົງ ແຕ່ພຣະບິດາຜູ້ບໍຣິສຸດ, ຂໍພຣະອົງຊົງພິທັກຮັກສາເຂົາໄວ້ໂດຍຣິດອຳນາດແຫ່ງພຣະນາມຂອງພຣະອົງຄືພຣະນາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ປຣະທານໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ເພື່ອເຂົາຈະເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນ ເໝືອນດັ່ງຂ້ານ້ອຍກັບພຣະອົງ.

¹²ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຍັງຢູ່ກັບພວກເຂົາ, ຂ້ານ້ອຍກໍພິທັກຮັກສາເຂົາ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງປຣະທານແກ່ຂ້ານ້ອຍໄວ້ໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ຂ້ານ້ອຍປົກປັກພວກເຂົາໄວ້, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຂົາຈິບຫາຍ, ນອກຈາກລູກທີ່ໝາຍໄວ້ສຳລັບຄວາມຈິບຫາຍ, ເພື່ອໃຫ້ເປັນຈິງຕາມຂໍ້ພຣະຄັມພີ.¹³ແຕ່ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະໄປຫາພຣະອົງ, ຂ້ານ້ອຍກ່າວເຖິງສິ່ງນີ້ໃນໂລກ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ໃນຂ້ານ້ອຍຢ່າງເຕັມລົ້ນ.¹⁴ຂ້ານ້ອຍມອບພຣະທັມຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາແລ້ວ, ແລະໂລກນີ້ກຽດຊັງເຂົາ ເພາະເຂົາບໍ່ແມ່ນຝ່າຍໂລກ, ເໝືອນຢ່າງທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ແມ່ນຝ່າຍໂລກ.

¹⁵ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເອົາພວກເຂົາອອກໄປຈາກໂລກ, ແຕ່ຂໍໃຫ້ປົກປ້ອງເຂົາໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກມານຮ້າຍ.¹⁶ເຂົາບໍ່ແມ່ນຝ່າຍໂລກ, ເໝືອນດັ່ງຂ້ານ້ອຍບໍ່ແມ່ນຝ່າຍໂລກ.¹⁷ຂໍຊົງແຍກພວກເຂົາໃຫ້ບໍຣິສຸດດ້ວຍຄວາມຈິງ. ພຣະທັມຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຈິງ.

¹⁸ພຣະອົງຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາໃນໂລກສັນໃດ, ຂ້ານ້ອຍກໍໃຊ້ພວກເຂົາໄປໃນໂລກສັນນັ້ນ.¹⁹ຂ້ານ້ອຍແຍກຕົວໃຫ້ບໍຣິສຸດເພາະເຫັນແກ່ເຂົາທັງຫລາຍ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາຮັບການແຍກໃຫ້ບໍຣິສຸດດ້ວຍຄວາມຈິງ.

²⁰ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ອ້ອນວອນເພື່ອຄົນເຫລົ່ານີ້ພວກດຽວ, ແຕ່ເພື່ອທຸກຄົນທີ່ວາງໃຈໃນຂ້ານ້ອຍ ເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາ²¹ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະບິດາ, ສະຖິດໃນຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍໃນພຣະອົງ. ຂ້ານ້ອຍອ້ອນວອນເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຢູ່ໃນເຮົາພຣະອົງແລະໃນຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ ເພື່ອໂລກຈະໄດ້ເຊື່ອວ່າພຣະອົງຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາ.

²²ກຽດຕິຍົດຊຶ່ງພຣະອົງປຣະທານແກ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນ, ເໝືອນດັ່ງພຣະອົງກັບຂ້ານ້ອຍ:²³ຂ້ານ້ອຍຢູ່ໃນພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງຊົງຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນຢ່າງສົມບູນ, ເພື່ອໂລກຈະໄດ້ຮູ້ວ່າແມ່ນພຣະອົງຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາ, ແລະພຣະອົງຊົງຮັກເຂົາເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກຂ້ານ້ອຍ.

²⁴ຂ້າແດ່ພຣະບິດາ, ຂ້ານ້ອຍປາຖນາຢາກໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ພຣະອົງປຣະທານໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ, ຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍໃນບ່ອນທີ່ຂ້ານ້ອຍຢູ່ນັ້ນ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງຂ້ານ້ອຍ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງປຣະທານໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ ເພາະພຣະອົງຊົງຮັກຂ້ານ້ອຍກ່ອນທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງໂລກ.

²⁵ຂ້າແດ່ພຣະບິດາຜູ້ຊົງຍຸຕິທັມ, ໂລກນີ້ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຮູ້ຈັກພຣະອົງ; ແລະຄົນເຫລົ່ານີ້ຮູ້ວ່າແມ່ນພຣະອົງຊົງໃຊ້ຂ້ານ້ອຍມາ.²⁶ຂ້ານ້ອຍເຮັດໃຫ້ເຂົາຮູ້ຈັກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາຮູ້ອີກ ເພື່ອຄວາມຮັກທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັກຂ້ານ້ອຍຈະຢູ່ໃນເຂົາ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍຢູ່ໃນເຂົາ.”

18

¹ເມື່ອພຣະເຢຊູກ່າວຢ່າງນີ້ແລ້ວ, ພຣະອົງສະເດັດອອກໄປກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຂ້ວາມຫ້ວຍກິດໂຣນ, ໄປເຖິງສວນແຫ່ງໜຶ່ງ ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສວນນັ້ນກັບພວກສາວົກ.²ຢູດາ, ຜູ້ທີ່ຈະທໍຣະຍົດພຣະອົງກໍຮູ້ຈັກບ່ອນນັ້ນເໝືອນກັນ, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູກັບພວກສາວົກເຄີຍມາພົບກັນທີ່ນັ້ນ ຫລາຍເທື່ອແລ້ວ.³ຢູດາພາພວກທະຫານທີ່ມາຈາກພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະພວກຟາຣີຊາຍແລະພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ ພວກເຂົາຖືໂຄມ, ຖືກະບອງ, ແລະອາວຸດໄປທີ່ນັ້ນ.

⁴ພຣະເຢຊູຊົງຊາບທຸກສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບພຣະອົງ, ພຣະອົງຈຶ່ງສະເດັດອອກໄປຖາມເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານມາຫາໃຜ?”⁵ເຂົາທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ມາຫາເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ” ພຣະເຢຊູກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາເປັນຜູ້ນັ້ນ” ຢູດາ, ຄົນທີ່ທໍຣະຍົດພຣະອົງ, ກໍຢືນຢູ່ກັບພວກທະຫານເຫລົ່ານັ້ນ.

⁶ເມື່ອພຣະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາເປັນຜູ້ນັ້ນ” ເຂົາກໍຖອຍຫລັງແລະລົ້ມລົງເທິງດິນ.⁷ພຣະອົງຖາມເຂົາອີກວ່າ, “ພວກທ່ານມາຫາໃຜ?” ເຂົາທູນຕອບວ່າ, “ມາຫາເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ.”

⁸ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ເຮົາບອກທ່ານແລ້ວວ່າເຮົາເປັນຜູ້ນັ້ນ. ຖ້າທ່ານຊອກຫາເຮົາ, ກໍຈົ່ງປະຄົນເຫລົ່ານີ້ໄປເສັຽ.”⁹ທັງນີ້ເພື່ອໃຫ້ເປັນຈິງຕາມພຣະທັມອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພຣະອົງປຣະທານແກ່ຂ້ານ້ອຍ ບໍ່ໄດ້ສູນເສັຽໄປແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ.”

¹⁰ຊີໂມນເປໂຕມີດາບຈຶ່ງຖອດອອກມາຟັນຂ້ອຍໃຊ້ຄົນໜຶ່ງຂອງມະຫາປະໂລຫິດ ຖືກຫູເບື້ອງຂວາຂາດ ຂ້າໃຊ້ຄົນນັ້ນຊື່ວ່າ ມາລະໂຂ.¹¹ພຣະເຢຊູກ່າວກັບເປໂຕວ່າ, “ຈົ່ງເອົາດາບໃສ່ຝັກເສັຽ. ເຮົາຈະບໍ່ດື່ມຈອກທີ່ພຣະບິດາປຣະທານແກ່ເຮົາຫລື?”

¹²ພວກທະຫານກັບນາຍທະຫານ, ແລະເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງພວກຢິວ, ຈຶ່ງຈັບພຣະເຢຊູມັດໄວ້.¹³ແລ້ວພາພຣະອົງໄປຫາອັນນາກ່ອນ, ເພາະອັນນາເປັນພໍ່ເຖົ້າຂອງກາຢະຟາ, ຊຶ່ງເປັນມະຫາປະໂລຫິດໃນປີນັ້ນ.¹⁴ກາຢະຟາຄົນນີ້ແຫລະທີ່ແນະນຳພວກຢິວວ່າ ຄວນໃຫ້ຄົນໜຶ່ງຕາຍແທນປະຊາຊົນທັງໝົດ.

¹⁵ຊີໂມນເປໂຕກັບສາວົກອີກຄົນໜຶ່ງຕິດຕາມພຣະເຢຊູໄປ, ແຕ່ເພາະສາວົກຄົນນັ້ນຮູ້ຈັກກັນກັບມະຫາປະໂລຫິດ, ແລະເຂົາຈຶ່ງເຂົ້າໄປກັບພຣະເຢຊູຈົນເຖິງເດີ່ນບ້ານຂອງມະຫາປະໂລຫິດ;¹⁶ແຕ່ເປໂຕຢືນຢູ່ນອກຮີມປະຕູ. ສາວົກອີກຄົນໜຶ່ງນັ້ນ, ຮູ້ຈັກກັບມະຫາປະໂລຫິດຈຶ່ງອອກໄປເວົ້າກັບຜູ້ຍິງທີ່ເຝົ້າປະຕູ ແລ້ວກໍພາເປໂຕເຂົ້າໄປ.

¹⁷ຍິງໃຊ້ຄົນທີ່ເຝົ້າປະຕູຖາມເປໂຕວ່າ, “ທ່ານກໍເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກສາວົກຂອງຄົນນັ້ນເໝືອນກັນແມ່ນຫລືບໍ?” ເປໂຕຕອບວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ.”¹⁸ພວກຂ້ອຍໃຊ້ກັບເຈົ້າຫນ້າທີ່ກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເອົາຖ່ານມາດັ່ງໄຟເພາະອາກາດຫນາວ, ຈຶ່ງພາກັນຢືນຝີງໄຟຢູ່. ເປໂຕກໍຢືນຝີງໄຟນຳເຂົາເໝືອນກັນ.

¹⁹ມະຫາປະໂລຫິດກໍຖາມພຣະເຢຊູເຖິງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງແລະຄຳສອນຂອງພຣະອົງ.²⁰ພຣະເຢຊູຕອບທ່ານວ່າ, “ເຮົາກ່າວໃຫ້ໂລກຟັງຢ່າງເປີດເຜີຍ ເຮົາສັ່ງສອນສະເຫມີໃນໂຮງທັມະເທດສະຫນາ ແລະໃນບໍຣິເວນພຣະວິຫານທີ່ພວກຢິວເຄີຍຊຸມນຸມກັນ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ສອນສິ່ງໄດ້ຢ່າງລັບລີ້ເລີຍ.²¹ທ່ານຖາມເຮົາເຮັດຫຍັງ? ຈົ່ງຖາມຄົນທີ່ຟັງເຮົາວ່າ ເຮົາເວົ້າອັນໃດກັບພວກເຂົາ ເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາສອນອັນໃດ.”

²²ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວຢ່າງນັ້ນແລ້ວ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຄົນຫນຶ່ງທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ຕົບພຣະພັກພຣະເຢຊູແລ້ວກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າຕອບມະຫາປະໂລຫິດຢ່າງນັ້ນຫລື?”²³ພຣະເຢຊູຕອບລາວວ່າ, “ຖ້າເຮົາເວົ້າຜິດ, ກໍຈົ່ງເປັນພະຍານໃນສິ່ງທີ່ຜິດນັ້ນ, ແຕ່ຖ້າເຮົາເວົ້າຖືກ, ທ່ານຕົບເຮົາເຮັດຫຍັງ?”²⁴ອັນນາຈຶ່ງໃຫ້ພາພຣະເຢຊູເຊິ່ງຖືກມັດຢູ່ນັ້ນໄປຫາກາຢະຟາມະຫາປະໂລຫິດ.

²⁵ຂະນະນັ້ນຊີໂມນເປໂຕກຳລັງຢືນຝີງໄຟຢູ່. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຖາມເປໂຕວ່າ, “ເຈົ້າເປັນສາວົກຂອງຄົນນັ້ນເຫມືອນກັນບໍ່ແມ່ນຫລື” ເປໂຕປະຕິເສດວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ.”²⁶ຂ້ອຍໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງຂອງມະຫາປະໂລຫິດ, ຊຶ່ງເປັນພີ່ນ້ອງກັບຄົນທີ່ເປໂຕຟັນຫູຂາດກໍຖາມວ່າ, “ຂ້ອຍເຫັນເຈົ້າກັບຄົນນັ້ນໃນສວນບໍ່ແມ່ນຫລື?”²⁷ເປໂຕປະຕິເສດອີກເທື່ອຫນຶ່ງ, ແລະທັນໃດນັ້ນໄກ່ກໍຂັນ

²⁸ແລ້ວພວກເຂົາກໍພາພຣະເຢຊູອອກຈາກເຮືອນຂອງກາຢະຟາໄປຍັງສານປົກຄອງ ຂະນະນັ້ນຍັງເປັນເວລາເຊົ້າມືດ, ແລະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສານນັ້ນ ເພາະຢ້ານວ່າຈະບໍ່ສະອາດແລະຈະໄດ້ກິນປັດສະຄາໄດ້.²⁹ປີລາດຈຶ່ງອອກມາຫາພວກເຂົາແລະຖາມວ່າ, “ພວກທ່ານມີເລື່ອງອັນໄດ້ມາຟ້ອງຄົນນີ້?”³⁰ພວກເຂົາຕອບທ່ານວ່າ, “ຖ້າເຂົາບໍ່ເປັນຜູ້ຮ້າຍ, ພວກເຮົາກໍຄົງຈະບໍ່ມອບຕົວລາວໄວ້ໃຫ້ທ່ານ.”

³¹ປີລາດກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຈົ່ງເອົາຄົນນີ້ໄປພິພາກສາຕາມກົດຫມາຍຂອງພວກທ່ານເອງເຖີດ” ພວກຢິວຈຶ່ງຮຽນວ່າ, “ກົດຫມາຍຫ້າມພວກເຮົາປະຫານຊີວິດຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງ.”³²ທັງນີ້ເພື່ອໃຫ້ເປັນຈິງຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຢຊູຊຶ່ງກ່າວໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຈະສິ້ນພຣະຊົນແບບໃດ.

³³ປີລາດຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນສານປົກຄອງອີກ ແລະເອີ້ນພຣະເຢຊູມາແລ້ວຖາມວ່າ, “ເຈົ້າເປັນກະສັດຂອງພວກຢິວຫລື?”³⁴ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ທ່ານຖາມຢ່າງນັ້ນຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານເອງ ຫລືວ່າຄົນອື່ນບອກທ່ານເຖິງເລື່ອງຂອງເຮົາ?”³⁵ປີລາດທູນຕອບວ່າ, “ເຮົາເປັນຢິວຫລື? ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າເອງແລະພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດໄດ້ມອບເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ເຮົາ. ເຈົ້າເຮັດອັນໃດ?”

³⁶ພຣະເຢຊູຕອບວ່າ, “ຣາຊະອຳນາດຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງໂລກນີ້ ຖ້າຣາຊະອຳນາດຂອງເຮົາມາຈາກໂລກນີ້ ຄົນຂອງເຮົາກໍຄົງຈະຕໍ່ສູ້ບໍ່ໃຫ້ເຮົາຖືກມອບໄວ້ແກ່ພວກຢິວ ແຕ່ຣາຊະອຳນາດຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ມາຈາກໂລກນີ້.”³⁷ປີລາດຈຶ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນເຈົ້າເປັນກະສັດຕີ້?” ພຣະເຢຊູຊົງຕອບວ່າ, “ທ່ານເວົ້າວ່າເຮົາເປັນກະສັດ. ເພາະເຫດນີ້ເຮົາຈຶ່ງເກີດມາ, ແລະເຂົ້າມາໃນໂລກ ເພື່ອເປັນພະຍານໃຫ້ກັບຄວາມຈິງ. ທຸກຄົນທີ່ເປັນຝ່າຍຄວາມຈິງຍ່ອມຟັງສຽງຂອງເຮົາ.”

³⁸ປີລາດທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ຄວາມຈິງຄືອັນໃດ?” ເມື່ອຖາມຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ປິລາດກໍອອກໄປຫາພວກຢິວອີກ ແລະບອກພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບໍ່ເຫັນວ່າຄົນນີ້ມີຄວາມຜິດ."³⁹ແຕ່ພວກທ່ານມີທຳນຽມໃຫ້ເຮົາປ່ອຍຄົນໜຶ່ງໃຫ້ພວກທ່ານໃນເທສະການປັດສະຄາ ທ່ານຢາກໃຫ້ເຮົາປ່ອຍກະສັດຂອງພວກຢິວຫລື?”⁴⁰ພວກເຂົາຮ້ອງຕອບວ່າ, “ຢ່າປ່ອຍຄົນນີ້ ແຕ່ໃຫ້ປ່ອຍບາຣາບາ.” ສ່ວນບາຣາບານັ້ນເປັນໂຈນ.

19

¹ແລ້ວປີລາດຈຶ່ງໃຫ້ເອົາພຣະເຢຊູໄປ ແລະຂ້ຽນຕີພຣະອົງ.²ພວກທະຫານໄດ້ເອົາມົງກຸດຫນາມ ສຸບໃສ່ພຣະສຽນຂອງພຣະເຢຊູ ແລະ ໃຫ້ພຣະອົງຄຸມເສື້ອສີມ່ວງ.³ແລ້ວພວກເຂົາກໍມາຫາພຣະອົງທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ກະສັດຂອງພວກຢິວ! ຂໍຊົງພຣະຈະເຣີນ” ແລ້ວພວກເຂົາກໍຕົບພຣະພັກພຣະອົງ.

⁴ແລ້ວປີລາດກໍອອກໄປດ້ານນອກອີກ ແລະ ໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາພາຄົນນີ້ອອກມອບໃຫ້ພວກທ່ານ ເພາະຮູ້ວ່າເຮົາບໍ່ເຫັນຄວາມຜິດຈັກປະການໃນຕົວເພິ່ນເລີຍ.”⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງສະເດັດອອກມາ, ສວມພວງມະລັຍທີ່ເຮັດດ້ວຍເຄືອຫນາມນັ້ນ ແລະ ຊົງຄຸມດ້ວຍເສື້ອສີມ່ວງ. ປີລາດກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເບິ່ງຊາຍຄົນນີ້ແມ!”⁶ເມື່ອພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກເຈົ້າຫນ້າທີ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງເຂົາກໍໂຮ່ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຄຶງມັນ, ຄຶງມັນເສັຽ!” ປີລາດກ່າວກັບເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈົ່ງພາເຂົາໄປຄຶງເອົາເອງ, ເພາະຝ່າຍເຮົາບໍ່ເຫັນວ່າເຂົາມີຄວາມຜິດເລີຍ.”

⁷ພວກຢິວໄດ້ຕອບທ່ານວ່າ, “ພວກເຮົາມີກົດຫມາຍ, ແລະ ຕາມກົດຫມາຍນັ້ນ ຄົນນີ້ຄວນຕາຍ ເພາະມັນຕັ້ງຕົວເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.”⁸ເມື່ອປິລາດໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານກໍຕົກໃຈຢ້ານຫລາຍຂຶ້ນ.⁹ທ່ານຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນສານປົກຄອງອີກ ແລະ ໄດ້ທູນຖາມພຣະເຢຊູວ່າ, “ເຈົ້າມາຈາກໃສ?” ແຕ່ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຕອບປະການໃດ.

¹⁰ປີລາດຈຶ່ງທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ເຈົ້າຈະບໍ່ເວົ້າກັບເຮົາບໍ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າ ເຮົາມີສິດອຳນາດຈະປ່ອຍເຈົ້າໄດ້, ແລະ ມີສິດອຳນາດຄຶງເຈົ້າໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນໄດ້?”¹¹ພຣະເຢຊູຕອບເຂົາວ່າ, “ທ່ານບໍ່ມີສິດອຳນາດເຫນືອເຮົາ ເວັ້ນແຕ່ອຳນາດທີ່ປຣະທານແກ່ທ່ານມາຈາກເບື້ອງເທິງ. ເພາະເຫດນີ້, ຄົນທີ່ມອບເຮົາໄວ້ກັບທ່ານຈຶ່ງມີຄວາມຜິດບາບຫລາຍກວ່າທ່ານ.”

¹²ດ້ວຍຄຳຕອບນີ້, ປີລາດກໍໄດ້ຊອກຫາໂອກາດທີ່ຈະປ່ອຍພຣະອົງ, ແຕ່ພວກຢິວໄດ້ໂຮ່ຮ້ອງສຽງດັງຂຶ້ນວ່າ, “ຖ້າທ່ານປ່ອຍຄົນນີ້, ທ່ານກໍບໍ່ເປັນມິດຂອງກາຍຊາ. ທຸກຄົນທີ່ຕັ້ງຕົວເປັນກະສັດກໍຕໍ່ຕ້ານກາຍຊາ.”¹³ເມື່ອປີລາດໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານຈຶ່ງພາພຣະເຢຊູອອກມາ ແລ້ວນັ່ງບັນລັງພິພາກສາໃນບ່ອນທີ່ເອີ້ນວ່າ "ເດີ່ນປູຫີນ" ພາສາເຮັບເຣີເອີ້ນວ່າ "ຄັບບາທາ."

¹⁴ບັດນີ້ວັນນັ້ນເປັນວັນຈັດແຈ່ງປັດສະຄາ ເວລາປະມານທ່ຽງວັນ, ປີລາດກ່າວກັບພວກຢິວວ່າ “ນີ້ຄືກະສັດຂອງພວກທ່ານ!”¹⁵ພວກເຂົາໂຮ່ຮ້ອງສຽງດັງຂຶ້ນວ່າ, “ເອົາມັນໄປ, ເອົາມັນໄປ, ເອົາໄປຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ!” ປີລາດຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ຈະໃຫ້ເຮົາຄຶງກະສັດຂອງພວກທ່ານຫລື?” ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນເວັ້ນແຕ່ກາຍຊາ.”¹⁶ແລ້ວປີລາດກໍມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ເຂົາໄປຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

¹⁷ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງພາພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກໄປ ແລະ ໃຫ້ພຣະອົງຊົງແບກເອົາໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອສະເດັດໄປເຖິງບ່ອນທີ່ເອີ້ນວ່າ "ກະໂຫລກຫົວ" ພາສາເຮັບເຣີເອີ້ນວ່າໂຄລະໂຄທາ.¹⁸ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຄຶງພຣະອົງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນກັບອີກສອງຄົນ ຄົນລະຂ້າງ, ໂດຍມີພຣະເຢຊູຊົງຢູ່ທາງກາງ.

¹⁹ປີລາດໃຫ້ຂຽນປ້າຍຕິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນອ່ານວ່າ: “ເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ, ກະສັດຂອງຊາດຢິວ.”²⁰ຄົນຢິວຫລາຍຄົນໄດ້ອ່ານປ້າຍນີ້ ເພາະບ່ອນທີ່ເຂົາຄຶງພຣະເຢຊູນັ້ນຢູ່ໃກ້ກັບເມືອງ. ປ້າຍນັ້ນຂຽນເປັນພາສາເຮັບເຣີ, ພາສາໂຣມ, ແລະ ພາສາກຣີກ.

²¹ພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດຂອງຊາດຢິວຈຶ່ງຮຽນປີລາດວ່າ, “ຢ່າຂຽນວ່າ, ‘ກະສັດຂອງຊາດຢິວ’ ແຕ່ຂຽນວ່າ ‘ຄົນນີ້ບອກວ່າ "ເຮົາເປັນກະສັດຂອງຊາດຢິວ"’.”²²ປີລາດຕອບວ່າ, “ສິ່ງໃດທີ່ເຮົາຂຽນແລ້ວກໍແລ້ວໄປ.”

²³ເມື່ອພວກທະຫານຄຶງພຣະເຢຊູໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເອົາເຄື່ອງຊົງຂອງພຣະອົງມາແບ່ງເປັນສີ່ພູດ, ໃຫ້ປັນກັນຜູ້ລະພູດ, ແຕ່ເອົາເສື້ອຊັ້ນໃນພຣະອົງຊຶ່ງບໍ່ມີດູກ ຕໍ່າເປັນຜືນດຽວທັງຜືນ.²⁴ສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງປຶກສາກັນວ່າ, “ເຮົາຢ່າຈີກແບ່ງກັນເທາະ ແຕ່ໃຫ້ຈົກສະຫລາກກັນ ຈະຮູ້ວ່າໃຜຈະໄດ້.” ທັງນີ້ເພື່ອໃຫ້ເປັນໄປຕາມຂໍ້ພຣະຄັມພີທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ, “ເສື້ອຜ້າຂອງຂ້າພຣະອົງເຂົາແບ່ງກັນ ແລະ ເສື້ອຂອງຂ້າພຣະອົງເຂົາຈົກສະຫລາກກັນ.”

²⁵ພວກທະຫານເຮັດດັ່ງນັ້ນ ຄົນທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງຢືນຢູ່ຂ້າງໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະເຢຊູແມ່ນມີມານດາ, ກັບນ້າສາວຂອງພຣະອົງ, ກັບ ນາງມາຣີ ອາເມັຽຂອງກະໂລປາ, ແລະນາງມາຣິອາໄທມັກດາລາ.²⁶ເມື່ອພຣະເຢຊູເຫັນມານດາຂອງພຣະອົງ ແລະສາວົກທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກຢືນຢູ່ໃກ້ໆ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວກັບມານດາວ່າ, “ນາງເອີຍ, ນີ້ຄືລູກຂອງທ່ານ!”²⁷ແລ້ວພຣະອົງກ່າວກັບສາວົກຄົນນັ້ນວ່າ, “ນີ້ຄືມານດາຂອງທ່ານ!” ແລ້ວສາວົກຄົນນັ້ນກໍຮັບມານດາມາຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນ.

²⁸ຫລັງຈາກນັ້ນ, ການຊົງຊາບວ່າບັດນີ້ທຸກສິ່ງສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຈິງຕາມພຣະຄັມພີ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ເຮົາຫິວນ້ຳ.”²⁹ທີ່ນັ້ນມີອ່າງໃສ່ເຫລົ້າແວງສົ້ມວາງຢູ່, ພວກທະຫານຈຶ່ງເອົາຟອງນ້ຳຈຸ່ມເອົາເຫລົ້າແວງສົ້ມ ສຽບໃສ່ປາຍໄມ້ ແລະ ຍົກໄມ້ໃສ່ທີ່ພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.³⁰ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຮັບເຫລົ້າແວງສົ້ມແລ້ວ ພຣະອົງກໍກ່າວວ່າ, “ສຳເລັດແລ້ວ” ແລະເມື່ອຊົງກົ້ມພຣະສຽນລົງສິ້ນພະຊົນ.

³¹ວັນນັ້ນເປັນມື້ຈັດແຈ່ງ ພວກຢິວຈຶ່ງຂໍໃຫ້ປິລາດທຸບຂາຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຄຶງໃຫ້ຫັກ, ແລະ ເພື່ອບໍ່ຢາກໃຫ້ສົບນັ້ນຄ້າງຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນໃນວັນສະບາໂຕ (ເພາະວັນສະບາໂຕນັ້ນເປັນວັນສຳຄັນ).³²ດັ່ງນັ້ນ ພວກທະຫານຈຶ່ງທຸບຂາຂອງຜູ້ທີ່ຫນຶ່ງ ແລະ ຂາຂອງອີກຄົນຜູ້ທີຖືກຄຶງຢູ່ກັບພຣະເຢຊູ.³³ແຕ່ເມື່ອເຂົາມາເຖິງພຣະເຢຊູ, ແລະ ເຫັນວ່າພຣະອົງສິ້ນພຣະຊົນແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ທຸບຂາຂອງພຣະອົງ.

³⁴ແຕ່ແນວໃດກໍດີ, ທະຫານຄົນຫນຶ່ງໄດ້ເອົາຫອກແທງທີ່ຂ້າງຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໂລຫິດກັບນ້ຳກໍໄຫລອອກມາທັນທີ.³⁵ຄົນນັ້ນທີ່ເຫັນກໍເປັນພະຍານ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງລາວກໍເປັນຈິງ, ແລະ ລາວກໍຮູ້ວ່າພຣະອົງເວົ້ານັ້ນເປັນຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ເຊື່ອ.

³⁶ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ເປັນຈິງ ຕາມຂໍ້ພຣະຄັມພີທີ່ວ່າ “ກະດູກຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ຖືກຫັກເສັຽຈັກເຫລັ້ມ.”³⁷ແລະ ມີຂໍ້ພຣະຄັມພີອີກຂໍ້ຫນຶ່ງວ່າ, “ພວກເຂົາຈະແນມເບິ່ງພຣະອົງຜູ້ທີ່ເຂົາແທງ.”

³⁸ຫລັງຈາກນັ້ນ ໂຢເຊັບໄທບ້ານອາຣີມາທາຍ ຊຶ່ງເປັນສາວົກຂອງພຣະເຢຊູ (ແຕ່ຢ່າງລັບໆ ເພາະຢ້ານພວກຢິວ) ກໍຂໍພຣະສົບພຣະເຢຊູຈາກປີລາດ ແລະປິລາດກໍອະນຸຍາດໃຫ້ ໂຢເຊັບຈຶ່ງມາອັນເຊີນພຣະສົບຂອງພຣະອົງໄປ.³⁹ນີໂກເດມ ຄົນທີ່ທຳອິດໄດ້ມາຫາພຣະເຢຊູເວລາກາງຄືນກໍມາ ທ່ານນຳເອົາເຄື່ອງຫອມປະສົມ ຄືຢາງໄມ້ກັບຫາງແຂ້ ຫນັກປະມານສາມສິບກີໂລ.

⁴⁰ພວກເຂົາອັນເຊີນພຣະສົບຂອງພຣະເຢຊູລົງມາ ແລ້ວເອົາຜ້າປ່ານກັບເຄື່ອງຫອມພັນພຣະສົບນັ້ນ, ຕາມທຳນຽມມ້ຽນສົບຂອງພວກຢິວ.⁴¹ອັນຫນຶ່ງໃນບ່ອນພຣະອົງຊົງຖືກຄຶງໄວ້ນັ້ນມີສວນໜຶ່ງ; ໃນສວນນັ້ນມີອຸບໂມງໃຫມ່ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ວາງສົບຜູ້ໃດຈັກເທື່ອ.⁴²ເນື່ອງຈາກວັນນັ້ນເປັນວັນຈັດແຈງຂອງພວກຢິວ ແລະ ເນື່ອງຈາກວ່າອຸໂມງນັ້ນຢູ່ໃກ້, ເຂົາຈຶ່ງບັນຈຸພຣະສົບຂອງພຣະເຢຊູໄວ້ທີ່ນັ້ນ.

20

¹ບັດນີ້ໃນຕອນເຊົ້າວັນທຳອິດຂອງອາທິດ, ໃນຂະນະທີ່ຍັງມືດຢູ່, ມາຣິອາໄທມັກດາລາ ໄດ້ມາເຖິງອຸໂມງຝັງສົບ ແລະ ນາງໄດ້ເຫັນກ້ອນຫີນທີ່ປິດປາກອຸບໂມງນັ້ນຖືກຍ້າຍອອກແລ້ວ.²ນາງຈຶ່ງແລ່ນໄປຫາຊີໂມນເປໂຕກັບສາວົກຄົນອື່ນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຮັກແພງນັ້ນ, ແລະ ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, “ເຂົາເອົາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອອກຈາກອຸໂມງແລ້ວ, ແລະ ເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າເຂົາເອົາພຣະອົງໄປໄວ້ທີ່ໃດ.”

³ເປໂຕຈຶ່ງອອກໄປທີ່ອຸບໂມງກັບສາວົກຄົນອື່ນນັ້ນ.⁴ເຂົາທັງສອງພ້ອມກັນແລ່ນ, ແຕ່ສາວົກຄົນນັ້ນແລ່ນໄວກວ່າເປໂຕຈຶ່ງມາຮອດອຸບໂມງກ່ອນ.⁵ລາວກົ້ມລົງແນມເບິ່ງເຫັນຜ້າປ່ານກອງຢູ່ ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ.

⁶ຊີໂມນເປໂຕຕາມຫລັງມານັ້ນກໍມາຮອດ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນອຸໂມງເຫັນຜ້າປ່ານກອງຢູ່.⁷ສ່ວນຜ້າປົກພຣະສຽນຂອງພຣະອົງ ບໍ່ໄດ້ກອງຢູ່ກັບຜ້າອື່ນ ແຕ່ພັບໄວ້ຕ່າງຫາກ.

⁸ສ່ວນສາວົກຄົນນັ້ນທີ່ມາເຖິງກ່ອນ, ກໍໄດ້ເຂົາໄປເຫມືອນກັນ ກໍເຫັນແລະເຊື່ອ.⁹ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນເຂົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຂໍ້ພຣະຄັມພີທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຈະຕ້ອງເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ.¹⁰ແລ້ວສາວົກທັງສອງນັ້ນກໍກັບໄປຍັງບ້ານຂອງຕົນ.

¹¹ສ່ວນມາຣິອາຢືນຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ນອກອຸໂມງ. ຂະນະທີ່ຍັງຮ້ອງໄຫ້ຢູ່, ນາງກົ້ມຫລຽວໄປທາງອຸໂມງ.¹²ແລະ ແລເຫັນເທວະດາສອງຕົນນັ່ງຢູ່ບ່ອນທີ່ເຂົາວາງພຣະສົບຂອງພຣະເຢຊູ ຕົນຫນຶ່ງຢູ່ເບື້ອງຫົວ, ອີກຕົນຫນຶ່ງຢູ່ເບື້ອງພຣະບາດ.¹³ເທວະດາທັງສອງເວົ້າກັບມາຣີອາວ່າ, “ນາງເອີຍ, ເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ເຮັດຫຍັງ?” ນາງຕອບວ່າ, “ເພາະເຂົາເອົາພຣະສົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄປ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າເຂົາເອົາໄປວາງໄວ້ບ່ອນໃດ.”

¹⁴ເມື່ອມາຣີອາເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ນາງຫລຽວຫລັງກັບມາ ແລະ ໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູ: ເຈົ້າຢືນຢູ່, ແຕ່ນາງບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນພຣະອົງ.¹⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມວ່າ, “ນາງເອີຍ, ເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ເຮັດຫຍັງ?" ເຈົ້າຊອກຫາຜູ້ໃດ?” ນາງຄິດວ່າພຣະອົງແມ່ນຄົນເຝົ້າສວນຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ທ່ານເອີຍ, ຖ້າທ່ານເອົາສົບພຣະອົງໄປ, ຂໍບອກໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າເອົາພຣະອົງໄປວາງໄວ້ທີ່ໃດ, ຂ້ານ້ອຍຈະໄປເອົາພຣະອົງໄປ”

¹⁶ພຣະເຢຊູກ່າວກັບນາງວ່າ, “ມາຣິອາເອີຍ” ມາຣິອາກໍຫັນຫນ້າມາ, ແລະ ທູນພຣະອົງເປັນພາສາເຮັບເຣີວ່າ, “ຣັບໂບນີ” (ທີ່ແປວ່າ “ພຣະອາຈານ").¹⁷ພຣະເຢຊູກ່າວກັບນາງວ່າ, “ຢ່າແຕະຕ້ອງເຮົາ, ເພາະເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາ, ແຕ່ເຈົ້າຈົ່ງໄປຫາພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ ແລະບອກເຂົາວ່າ ເຮົາກຳລັງຈະຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາຂອງເຮົາ, ແລະ ພຣະບິດາຂອງພວກທ່ານ ໄປຫາພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ.”¹⁸ມາຣິອາຊາວມັກດາລາຈຶ່ງໄປບອກພວກສາວົກວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວ,” ແລະ ນາງກໍເລົ່າໃຫ້ພວກເຂົາວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຄຳເຫລົ່ານີ້ແກ່ຕົນ.

¹⁹ຄ່ຳວັນນັ້ນເປັນວັນອາທິດ, ເມື່ອສາວົກອັດປະຕູຫ້ອງທີ່ເຂົາຢູ່ເພາະຢ້ານພວກຢິວ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍສະເດັດເຂົ້າມາ ແລະ ຊົງຢືນຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງດຳລົງຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍ.”²⁰ເມື່ອພຣະອົງກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເຂົາເບິ່ງພຣະຫັດ ແລະ ຂ້າງຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອພວກສາວົກເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວກໍມີຄວາມຍິນດີ.

²¹ພຣະເຢຊູກ່າວກັບເຂົາອີກວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງດຳຣົງຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍ. ພຣະບິດາຊົງໃຊ້ເຮົາມາຢ່າງໃດ, ເຮົາກໍໃຊ້ພວກທ່ານໄປຢ່າງນັ້ນ.”²²ເມື່ອພຣະອົງກ່າວຢ່າງນັ້ນແລ້ວ, ຈຶ່ງຊົງເປົ່າລົມຫາຍໃຈເຫນືອພວກເຂົາ ແລະບອກວ່າ, “ຈົ່ງຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຖີດ.²³ຖ້າພວກທ່ານຈະຍົກຜິດບາບຂອງຜູ້ໃດ, ຄວາມຜິດບາບຂອງຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄດ້ຮັບການຍົກເສັຽ; ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ຍົກຄວາມຜິດບາບໃຫ້ຢູ່ກັບຜູ້ໃດ, ບາບຂອງພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການອະພັຍ.”

²⁴ໂທມາ, ທີ່ເອີ້ນກັນວ່າ ດິດຸມັດຊຶ່ງເປັນສາວົກຜູ້ຫນຶ່ງໃນສິບສອງຄົນນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບເຂົາເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດມາ.²⁵ສາວົກອື່ນໆຈຶ່ງບອກໂທມາວ່າ, “ເຮົາເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວ.” ແຕ່ໂທມາຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ເຫັນຮອຍຕະປູທີ່ຝ່າພຣະຫັດ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ເອົານິ້ວມືຂອງຂ້ອຍແປະໃສ່ຮອຍຕະປູນັ້ນ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ເອົາມືຂອງຂ້ອຍແປະໃສ່ຂ້າງເພິ່ນແລ້ວ, ຂ້ອຍຈະບໍ່ເຊື່ອ.”

²⁶ຄັນລ່ວງໄປແປດວັນແລ້ວ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ຮ່ວມກັນທີ່ເຮືອນນັ້ນອີກ ແລະໂທມາກໍຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ. ປະຕູກໍອັດໄວ້ແລ້ວ, ແຕ່ພຣະເຢຊູສະເດັດເຂົ້າມາແລະຊົງຢືນຢູ່ທ່າມກາງເຂົາກ່າວວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງດຳລົງຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍ.”²⁷ແລ້ວພຣະອົງກ່າວກັບໂທມາວ່າ, “ຈົ່ງເດ່ນິ້ວມືຂອງທ່ານມາລູບທີ່ນີ້ ແລະ ເບິ່ງທີ່ຝາມືຂອງເຮົາ ເດ່ມືຂອງທ່ານມາຄຳໃສ່ຂ້າງຂອງເຮົາ ຢ່າສົງສັຍເລີຍ ແຕ່ຈົ່ງເຊື່ອ.”

²⁸ໂທມາທູນຕອບວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.”²⁹ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວຕໍ່ລາວວ່າ, “ເພາະທ່ານເຫັນເຮົາທ່ານຈຶ່ງເຊື່ອຫລື? ຄົນທີ່ບໍ່ເຫັນເຮົາແຕ່ເຊື່ອກໍເປັນສຸກ.”

³⁰ພຣະເຢຊູຊົງເຮັດຫມາຍສຳຄັນອື່ນໆ ອີກຫລາຍປະການຕໍ່ຫນ້າພວກສາວົກ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຈົດໄວ້ໃນຫນັງສືເຫລັ້ມນີ້.³¹ແຕ່ການທີ່ຈົດບັນທຶກເຫດການເຫລົ່ານີ້ໄວ້ ກໍເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ເຊື່ອວ່າພຣະເຢຊູເປັນພຣະຄຣິດພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເມື່ອມີຄວາມເຊື່ອ ແລ້ວທ່ານກໍມີຊີວິດໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

21

¹ພາຍຫລັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງສະແດງພຣະອົງແກ່ພວກສາວົກອີກຄັ້ງຫນຶ່ງທີ່ທະເລຕີເບເຣັຽ. ພຣະອົງຊົງສະແດງພຣະອົງຢ່າງນີ້ຄື:²ຊີໂມນເປໂຕ ພ້ອມກັບໂທມາທີ່ເອີ້ນວ່າດິດຸມັດ, ນະທານາເອັນໄທບ້ານການາ ໃນແຂວງຄາລີເລ, ແລະ ລູກຊາຍທັງສອງຂອງເຊເບດາຍ, ແລະສາວົກຂອງພຣະເຢຊູອີກສອງຄົນ ກຳລັງຢູ່ດ້ວຍກັນ.³ຊີໂມນເປໂຕໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, “ຂ້ອຍຈະໄປຫາປາ” ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ເຮົາຈະໄປນຳ” ແລ້ວພວກເຂົາກໍອອກໄປລົງເຮືອ, ແຕ່ຄືນນັ້ນເຂົາຈັບປາບໍ່ໄດ້ເລີຍ.

⁴ບັດນີ້, ເມື່ອເຖິງຮຸ່ງເຊົ້າ ພຣະເຢຊູຊົງຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງ, ແຕ່ພວກສາວົກບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນພຣະເຢຊູ.⁵ເພາະພຣະເຢຊູຊົງຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ລູກເອີຍ, ພວກເຈົ້າມີຫຍັງຈະກິນບໍ່?” ເຂົາຕອບວ່າ, “ບໍ່ມີ”⁶ພຣະອົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ “ຈົ່ງໂຍນມອງລົງເບື້ອງຂວາເຮືອແລ້ວຈະໄດ້ປາ” ເຂົາຈຶ່ງໂຍນມອງລົງ ແລະ ກໍໄດ້ປາຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ຈົນດຶງມອງຂຶ້ນບໍ່ໄດ້.

⁷ແລ້ວພວກສາວົກ ຜູ້ທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຮັກ ບອກເປໂຕວ່າ, “ແມ່ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” ເມື່ອຊີໂມນເປໂຕໄດ້ຍິນວ່າ ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພິ່ນໄດ້ຈັບເອົາເສື້ອມານຸ່ງ (ເພາະເພິ່ນບໍ່ໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງ), ແລ້ວກໍໂຕນລົງນ້ຳທະເລ.⁸ແຕ່ພວກສາວົກຄົນອື່ນໆນັ້ນໄດ້ນັ່ງເຮືອມາ, (ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຢູ່ໄກຈາກຝັ່ງຫລາຍ, ໄກປະມານຫນຶ່ງຮ້ອຍແມັດເທົ່ານັ້ນ),⁹ເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນເຖິງຝັ່ງກໍເຫັນຖ່ານຕິດໄຟຢູ່, ມີປາວາງຢູ່ຂ້າງເທິງ, ແລະ ມີເຂົ້າຈີ່ດ້ວຍ.

¹⁰ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, “ເອົາປາທີ່ຫາກໍໄດ້ມື້ກີ້ນີ້ມາບາງໂຕ.”¹¹ຊີໂມນເປໂຕຈຶ່ງລົງໄປໃນເຮືອ ແລ້ວດຶງມອງຂຶ້ນຝັ່ງ, ມອງນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍປາໂຕໃຫຍ່ໆ; ມີຫນຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບສາມໂຕ, ເຖິງວ່າຈະມີປາຫລາຍປານນັ້ນມອງກໍບໍ່ຂາດ.

¹²ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, “ມາຮັບປະທານອາຫານເຊົ້ານຳກັນເທາະ.” ພວກສາວົກບໍ່ມີໃຜກ້າຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເປັນໃຜ?” ເພາະພວກເຂົາຊົງຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹³ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເຂົ້າມາ, ໄດ້ຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່, ແລະ ເອົາໃຫ້ພວກເຂົາ, ແລະ ຈັບເອົາປາ ແລະ ຢາຍປາໃຫ້ເຫມືອນກັນ.¹⁴ນີ້ເປັນເທື່ອທີສາມທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງພຣະອົງແກ່ພວກສາວົກ ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງຖືກຊົງເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ.

¹⁵ເມື່ອຮັບປະທານອາຫານເຊົ້າແລ້ວ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບຊີໂມນເປໂຕວ່າ, “ຊີໂມນລູກໂຢຮັນເອີຍ, ທ່ານຮັກເຮົາຫລາຍກວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບໍ?” ເປໂຕທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ “ໂດຍພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງຊາບວ່າຂ້ານ້ອຍຮັກພຣະອົງ.” ພຣະອົງກ່າວສັ່ງເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງລ້ຽງດູລູກແກະຂອງເຮົາເຖີດ.”¹⁶ພຣະອົງກ່າວກັບເຂົາເທື່ອທີສອງວ່າ, “ຊີໂມນລູກໂຢຮັນເອີຍ, ເຈົ້າຮັກເຮົາບໍ?” ເປໂຕທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ໂດຍພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງຊາບວ່າຂ້ານ້ອຍຮັກພຣະອົງ.” ພຣະອົງກ່າວສັ່ງກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງລ້ຽງດູແກະຂອງເຮົາເຖີດ.”

¹⁷ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບເປໂຕເທື່ອທີສາມວ່າ, “ຊີໂມນລູກໂຢຮັນເອີຍ, ເຈົ້າຮັກເຮົາບໍ?” ເປໂຕເສັຽໃຈຫລາຍທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຖາມທ່ານເທື່ອທີສາມວ່າ, “ເຈົ້າຮັກເຮົາບໍ?” ເປໂຕຈິ່ງທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງຊາບທຸກສິ່ງ ພຣະອົງຊົງຮູ້ດີວ່າຂ້ານ້ອຍຮັກພຣະອົງ” ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວສັ່ງກັບເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງລ້ຽງດູແກະຂອງເຮົາເຖີດ.¹⁸ເຮົາບອກໃນຄວາມຈິງ, ຕາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ, ເມື່ອທ່ານຍັງຫນຸ່ມ, ທ່ານກໍຄາດແອວຂອງທ່ານ ແລະ ຍ່າງທຽວໄປມາໃສຕາມໃຈເຈົ້າມັກ, ແຕ່ເມື່ອເຖົ້າແລ້ວ, ທ່ານຈະຢຽດມືອອກ, ແລະ ຈະມີຄົນອື່ນມາຄາດແອວທ່ານ ແລະ ຈູງພາໄປບ່ອນເຈົ້າບໍ່ປາຖນາຈະໄປ.”

¹⁹ບັດນີ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ ກໍເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າເປໂຕຈະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍການຕາຍຢ່າງໃດ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບເປໂຕວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາເຖີດ.”

²⁰ເປໂຕໄດ້ຫລຽວຄືນຫລັງ ແລະ ໄດ້ເຫັນສາວົກຜູ້ທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຮັກກຳລັງຕາມພວກເຂົາມາ, ຄືຜູ້ທີ່ເນີ້ງກາຍລົງອີງຂ້າງຂອງພຣະອົງເມື່ອຮັບປະທານອາຫານຄໍ່າ ແລະ ໄດ້ທູນຖາມວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອີຍ, ຄົນທີ່ທໍຣະຍົດພຣະອົງເປັນຜູ້ໃດ?”²¹ເມື່ອເປໂຕໄດ້ເຫັນສາວົກຄົນນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ທູນຖາມພຣະເຢຊູວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຄົນນີ້ຈະເປັນຢ່າງໃດ?”

²²ພຣະເຢຊູໄດ້ຕອບກັບເຂົາວ່າ, “ຖ້າເຮົາຢາກໃຫ້ເຂົາຢູ່ຈົນກວ່າເຮົາຈະມາ, ມັນກ່ຽວຫຍັງກັບທ່ານ? ຈົ່ງຕາມເຮົາມາເຖີດ.”²³ເພາະສັນນັ້ນ, ຂໍ້ຄວາມນີ້ ທີ່ວ່າສາວົກຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຕາຍຈຶ່ງຊ່າລືກັນໄປທ່າມກາງພວກພີ່ນ້ອງ. ພຣະເຢຊູກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວກັບເປໂຕວ່າ ສາວົກຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຕາຍ, ແຕ່ກ່າວວ່າ, “ຖ້າເຮົາຢາກໃຫ້ເຂົາຢູ່ຈົນກວ່າເຮົາຈະມາ ມັນກ່ຽວຫຍັງກັບທ່ານຫນໍ?”

²⁴ສາວົກຜູ້ນີ້ແຫລະທີ່ເປັນພະຍານເຖິງເຫດການເຫລົ່ານີ້, ແລະ ເປັນຄົນທີ່ບັນທຶກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້, ແລະ ພວກເຮົາຊາບວ່າຄຳພະຍານຂອງເຂົາເປັນຄວາມຈິງ.²⁵ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເຮັດສິ່ງອື່ນໆອີກຫລາຍຢ່າງ. ຖ້າຈະຂຽນໃຫ້ຫມົດທຸກສິ່ງ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຄາດວ່າຫມົດທັງໂລກກໍບໍ່ພໍໄວ້ ໃນຫນັງສືທີ່ຈະຂຽນນັ້ນ.

ກິດຈະການ

1

¹ໂອຟິໂລ, ໃນໜັງສືທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນກ່ອນໜ້ານີ້, ທີ່ໄດ້ບອກທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ຊົງເລີ້ມຕົ້ນເຮັດ ແລະ ສັ່ງສອນ,²ຈົນເຖິງມື້ທີ່ພຣະອົງຖືກຮັບຂື້ນໄປ, ຫລັງຈາກພຣະອົງກ່າວສັ່ງຜ່ານພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ກັບບັນດາອັກຄະສາວົກທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້.³ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງທົນທຸກທໍລະມານມາແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງປະກົດພຣະອົງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍຫລັກຖານຫລາຍປະການ. ພຣະອົງຊົງປະກົດແກ່ພວກເຂົາເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ, ແລະ ພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁴ເມື່ອພຣະອົງຊົງປະຊຸມຮ່ວມກັບພວກເຂົາ, ພຣະອົງສັ່ງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ອອກຈາກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ແຕ່ໃຫ້ລໍຖ້າຮັບຕາມຄຳສັນຍາຂອງພຣະບິດາເຈົ້າ, ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, "ພວກທ່ານໄດ້ຍິນຈາກຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວວ່າ.⁵ໂຢຮັນໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍນໍ້າ, ແຕ່ອີກບໍ່ດົນພວກທ່ານຈະໄດ້ບັບຕິສະມາ ໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ."

⁶ເມື່ອພວກເຂົາມາປະຊຸມພ້ອມກັນ ພວກເຂົາກ່າວຖາມພຣະອົງວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ນີ້ເປັນເວລາທີ່ພຣະອົງຈະຕັ້ງຣາຊອານາ ຈັກຂື້ນໃໝ່ໃຫ້ກັບຊົນຊາດ ອິດສະຣາເອນບໍ?"⁷ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນວຽກງານຫຍັງຂອງທ່ານທີ່ຈະຮູ້ເວລາ ແລະ ຍາມກຳນົດທີ່ພຣະບິດາເຈົ້າກຳນົດໄວ້ໂດຍສິດທິອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງ.⁸ແຕ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບຣິດອຳນາດ, ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າລົງມາເທິງທ່ານ, ແລະ ພວກທ່ານຈະເປັນພະຍານຝ່າຍເຮົາ ທັງໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ທົ່ວແຂວງ ຢູດາຍ, ແລະ ທົ່ວແຂວງຊາມາເຣຍ, ແລະ ຈົນເຖິງທີ່ສຸດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ."

⁹ເມື່ອພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງກ່າວເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ, ຂະນະທີ່ພວກເຂົາຫລຽວເບິ່ງທ້ອງຟ້າ, ພຣະອົງກໍ່ຖືກຮັບຂື້ນໄປ, ແລະມີເມກມາປິດບັງພຣະອົງຈາກສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ.¹⁰ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງແນມເບິ່ງທ້ອງຟ້າ ຕອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນໄປ, ທັນໃດນັ້ນ, ມີຊາຍສອງຄົນນຸ່ງເຄື່ອງຂາວຢືນຢູ່ຂ້າງພວກເຂົາ.¹¹ພວກເຂົາຖາມວ່າ, "ທ່ານຊາວຄາລີເລທັງຫລາຍ, ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງຢືນເບິ່ງຟ້າສະຫວັນຢູ່ທີ່ນີ້? ພະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງນີ້ທີ່ຖືກຮັບຂຶ້ນໄປທີ່ຟ້າສະຫວັນ, ຈະສະເດັດກັບຄືນມາໃນລັກສະນະດຽວກັບທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະອົງສະເດັດໄປທີ່ສະຫວັນ."

¹²ພວກສາວົກກໍໄດ້ອອກຈາກພູເຂົາຫມາກກອກເທດກັບໄປທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງໄກປະມານໜຶ່ງຮ້ອຍກິໂລແມັດ.¹³ເມື່ອພວກເພິ່ນມາຮອດ, ພວກເພິ່ນໄດ້ຂຶ້ນໄປຫ້ອງຊັ້ນເທິງ, ທີ່ພວກເພິ່ນເຄີຍພັກອາໃສຢູ່. ພວກສາວົກລວມມີເປໂຕ, ໂຢຮັນ, ຢາໂກໂບ, ອັນເດອາ, ຟີລິບ, ໂທມາ, ບາຣະໂທໂລມາຍ, ມັດທາຍ, ຢາໂກໂບ ລູກຊາຍຂອງອາລະຟາຍ, ຊີໂມນ ພວກຄົນຫົວຮຸນແຮງ, ແລະ ຢູດາ ລູກຊາຍຂອງຢາໂກໂບ.¹⁴ພວກເຂົາທຸກຄົນເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ, ໃນຂະນະທີ່ພວກສາວົກຍັງອະທິຖານຢ່າງຮ້ອນຮົນ. ລວມທັງພວກຜູ້ຍິງ, ມາຣີແມ່ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແລະ ບັນດານ້ອງຊາຍຂອງພຣະອົງ.

¹⁵ໃນເວລານັ້ນເປໂຕໄດ້ຢືນຂຶ້ນທ່າມກາງພວກພີ່ນ້ອງ, ປະມານ 120 ຄົນ, ແລະກ່າວວ່າ,¹⁶"ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງທັງຫລາຍ, ຈຳເປັນຈະຕ້ອງສຳເລັດຕາມພຣະຄຳພີ, ທີ່ພຣະວິນ ຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ ໂດຍຜ່ານທາງກະສັດດາວິດກ່ຽວກັບຢູດາ, ທີ່ນຳທາງໃຫ້ກັບພວກຄົນທີ່ມາຈັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁷ເພາະວ່າລາວເປັນຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຮົາ ແລະ ມີສ່ວນຮ່ວມໃນພັນທະກິດນີ້ເຊັ່ນກັນ."¹⁸(ຕອນນີ້ຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ເອົາຄ່າຕອບແທນໄປຊື້ທົ່ງນາຕອນໜຶ່ງ ທີ່ລາວໄດ້ຮັບຍ້ອນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງລາວ, ແລະ ຢູ່ບ່ອນນັ້ນລາວໄດ້ລົ້ມຫົວຟາດລົງ, ແລະ ຮ່າງກາຍຂອງລາວແຕກ, ແລະ ລຳໄສ້ກໍໂລ່ອອກມາທັງໝົດ.¹⁹ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນພື້ນດິນນັ້ນຕາມພາສາຂອງພວກເຂົາວ່າ "ອະເກັນດາມາ," ນັ້ນຄື "ທົ່ງນາເລືອດ.")

²⁰ເພາະວ່າມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະທຳ ເພງສັນລະເສີນວ່າ, 'ຂໍໃຫ້ທີ່ຢູ່ຂອງລາວຫວ່າງເປົ່າ, ແລະ ຢ່າໃຫ້ມີໃຜອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ'; 'ຂໍໃຫ້ອີກຄົນໜຶ່ງມາຍຶດຕຳແໜ່ງການເປັນຜູ້ນຳຂອງລາວ.'

²¹ເພາະສະນັ້ນ, ຈຶ່ງມີຄວາມຈຳເປັນທີ່ຄົນໜຶ່ງ ໃນບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ຮ່ວມກັບພວກເຮົາຕະຫລອດເວລາທີ່ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາ ແລະ ອອກໄປໃນທ່າມກາງພວກເຮົາ,²²ເລີ້ມຕັ້ງແຕ່ການບັບຕິສະມາຂອງໂຢຮັນຈົນຮອດມື້ທີ່ພຣະອົງຖືກຮັບຂຶ້ນໄປຈາກພວກເຮົາ, ເຊິ່ງຕ້ອງເປັນພະຍານຮ່ວມກັບພວກເຮົາໃນການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ.”²³ພວກເຂົາຈຶ່ງສະເໜີຊື່ຊາຍສອງຄົນຄື, ໂຢເຊັບ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ບາຣະຊາບາ, ຜູ້ທີ່ມີຊື່ເອີ້ນອີກວ່າ ຢູສະໂຕ, ແລະ ມັດເທຍ.

²⁴ພວກເຂົາຈຶ່ງອະທິຖານ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງຮູ້ຈິດໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ, ຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດເປີດເຜີຍວ່າຄົນໃດໃນສອງຄົນນີ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ.²⁵ໃຫ້ຮັບໜ້າທີ່ໃນວຽກງານຮັບໃຊ້ນີ້ ແລະ ເປັນອັກຄະສາວົກແທນຢູດາທີ່ໄດ້ຫລົງຜິດໄປຢູ່ໃນບ່ອນຂອງລາວແລ້ວ."²⁶ພວກເຂົາຈົກສະຫລາກ, ແລະ ສະຫລາກນັ້ນກໍຕົກໃສ່ ມັດເທຍ, ແລ້ວລາວໄດ້ຖືກນັບເຂົ້າຢູ່ໃນກຸ່ມອັກຄະສາວົກສິບເອັດຄົນນັ້ນ.

2

¹ເມື່ອວັນເພັນເຕຄໍສະເຕໄດ້ມາເຖິງ, ພວກສາວົກເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ໃນບ່ອນດຽວກັນ.²ໃນທັນໃດນັ້ນ ມີສຽງຈາກຟ້າສະຫວັນຄ້າຍຄືສຽງພາຍຸແຮງກ້າ, ດັງກ້ອງໄປທົ່ວເຮືອນທີ່ພວກເພີ່ນກຳລັງນັ່ງຢູ່.³ພວກເພິ່ນໄດ້ເຫັນໄຟລັກສະນະຄືກັບລີ້ນ, ແຜ່ກະຈາຍຢູ່ເທິງພວກທ່ານແຕ່ລະຄົນ.⁴ພວກເພິ່ນທຸກຄົນກໍເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ແລະ ເລີ້ມເວົ້າພາສາອື່ນໆ, ຕາມທີ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສູດເຈົ້າຊົງໃຫ້ພວກທ່ານເວົ້າ.

⁵ຊາວຢິວທີ່ອາໄສຢູ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ຄົນທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ທີ່ມາຈາກທຸກປະເທດທົ່ວໃຕ້ຟ້າ.⁶ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງນີ້, ຄົນຫລວງຫຼາຍຈຶ່ງພາກັນມາ ແລະ ຮູ້ສຶກສັບສົນເພາະວ່າທຸກຄົນຕ່າງໄດ້ຍິນພວກເພິ່ນເວົ້າພາສາທ້ອງຖິ່ນຂອງຕົນເອງ.⁷ພວກເພິ່ນອັດສະຈັນໃຈ ແລະ ປະຫລາດໃຈ, ຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, "ເປັນຄວາມຈິງບໍ, ຄົນທີ່ກຳລັງເວົ້າບໍ່ໄດ້ແມ່ນຊາວຄາລີເລກັນທຸກຄົນ?

⁸ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຍິນພວກທ່ານ, ແຕ່ລະຄົນເວົ້າພາສາທ້ອງຖິ່ນຂອງພວກເຮົາ?⁹ເຊິ່ງແມ່ນຊາວປາເທຍ, ຊາວເມເດຍ, ແລະຊາວເອລາມ, ແລະຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຂດແດນ ເມໂຊໂປຕາເມຍ, ໃນແຂວງຢູດາຍ, ແລະແຂວງກາປາໂດເກຍ, ໃນແຂວງປົນໂຕ, ແລະ ແຂວງເອເຊຍ,¹⁰ໃນແຂວງ ຟີເຄຍ ແລະ ແຂວງປຳຟີເລຍ, ໃນປະເທດເອຢິບແລະບາງສ່ວນຂອງເມືອງລີເບຍ ເຊິ່ງຂຶ້ນກັບເມືອງກີລີເນນ, ແລະຄົນທີ່ມາຢາມຈາກນະຄອນໂຣມ.¹¹ຊາວຢິວແລະພວກຄົນທີ່ເຂົ້າລັດທິຊາວຢິວ, ຊາວກະເຣເຕ ແລະ ຊາວອາຣາເບຍ, ພວກເຮົາຕ່າງກໍໄດ້ຍິນພວກທ່ານເວົ້າ ກ່ຽວກັບວຽກງານຮັບໃຊ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຂອງພຣະເຈົ້າເປັນພາທ້ອງຖິ່ນຂອງເຮົາເອງ.

¹²ພວກເພິ່ນຈຶ່ງປະຫລາດໃຈ ແລະ ສົງໄສ; ແລະເວົ້າກັນວ່າ, “ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ?”¹³ແຕ່ບາງຄົນເວົ້າເຍາະເຍີ້ຍວ່າ, “ພວກເຂົາເມົາເຫລົ້າແວງໃໝ່.“

¹⁴ແຕ່ເປໂຕຢືນຂຶ້ນພ້ອມກັບອັກຄະສາວົກສິບເອັດຄົນ, ແລ້ວກ່າວຕອບພວກເຂົາດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, "ທ່ານຊາວຢູດາຍ ແລະ ທ່ານທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ຂໍທ່ານຈົ່ງຮູ້ເລື່ອງນີ້; ຕັ້ງໃຈຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁵ເພາະວ່າຄົນເຫລົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເມົາດັ່ງທີ່ທ່ານຄິດ, ເພາະວ່າຕອນນີ້ເປັນເວລາເກົ້າໂມງເຊົ້າເທົ່ານັ້ນ.

¹⁶ແຕ່ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນຕາມຄຳທີ່ ໂຢເອນ ຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ:¹⁷'ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ,'ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ,' ເຮົາຈະຖອກເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງໃສ່ມະນຸດທຸກຄົນ. ລູກຊາຍ ແລະ ລູກຍິງຂອງພວກທ່ານຈະທຳນວາຍ, ຄົນໜຸ່ມຂອງພວກທ່ານຈະເຫັນນິມິດ, ແລະ ຄົນເຖົ້າແກ່ຈະຝັນເຫັນ.

¹⁸ທັງຜູ້ຮັບໃຊ້ຊາຍຍິງຂອງເຮົາດ້ວຍ ໃນມື້ນັ້ນເຮົາຈະຖອກເທວິນຍານຂອງເຮົາລົງມາ, ແລະພວກເພິ່ນຈະທຳນວາຍ.¹⁹ເຮົາຈະສະແດງການອັດສະຈັນເທິງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ໝາຍສຳຄັນເທິງແຜ່ນດິນເບື້ອງລຸ່ມນີ້ເປັນ, ເລືອດ, ໄຟ, ແລະໝອກຄວັນ.

²⁰ດວງຕາເວັນຈະມືດໄປ ແລະ ດວງຈັນຈະເປັນເລືອດ, ກ່ອນມື້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຮຸ່ງເຮືອງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະມາເຖິງ.²¹ແລ້ວກໍຈະເປັນເຊັ່ນນີ້ ຄືທຸກຄົນທີ່ຮ້ອງອອກພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະລອດພົ້ນ.'

²²ທ່ານຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຕໍ່ໄປນີ້: ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າແຫ່ງນາຊາເຣັດ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະແດງຢ່າງຈະແຈ້ງແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍອິດທິຣິດ, ແລະການອັດສະຈັນ, ແລະໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໂດຍຜ່ານພຣະອົງທ່າມກາງພວກທ່ານ, ດັ່ງທີ່ພວກທ່ານເອງກໍຮູ້ຢູ່ແລ້ວ.²³ພຣະອົງຖືກມອບໄວ້ເພາະເປັນແຜນການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ ແລະ ຊົງຮູ້ລ່ວງໜ້າ, ແລະ ພວກທ່ານ, ໄດ້ຄຶງພຣະອົງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ຂ້າພຣະອົງໂດຍມືຂອງຄົນອະທຳ.²⁴ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຄືນພຣະຊົນ, ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະອົງພົ້ນຈາກຄວາມເຈັບປວດແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ເພາະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຄວາມຕາຍຈະຍຶດພຣະອົງໄວ້.

²⁵ເພາະດາວິດກ່າວເຖິງພຣະອົງວ່າ, 'ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ, ເພາະວ່າພຣະອົງຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.²⁶ເພາະເຫດນີ້ ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ລີ້ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນຊົມຍິນດີ. ເຊັ່ນດຽວກັບ ຮ່າງກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມຫມັ້ນໃຈ.

²⁷ເພາະວ່າພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງປະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນແດນແຫ່ງມໍຣະນາ, ທັງຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄົນບໍຣິສຸດເນົ່າເປື່ອຍໄປໃນຂຸມຝັງສົບ.²⁸ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ຂ້າພະອົງເຫັນຫົນທາງແຫ່ງຊີວິດ; ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ.'

²⁹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າມີໃຈກ້າຫານທີ່ຈະກ່າວກັບພວກທ່ານເຖິງ ດາວິດ: ຜູ້ເປັນບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທ່ານຕາຍແລ້ວ ແລະຖືກຝັງໄວ້, ແລະອຸບໂມງຝັງສົບຂອງທ່ານກໍຍັງຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.³⁰ດ້ວຍເຫດນີ້, ທ່ານຈຶ່ງເປັນຜູ້ທຳນວາຍທີ່ຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສາບານ ດ້ວຍຄຳປະຕິຍານກັບທ່ານວ່າ, ພຣະອົງຈະຊົງຕັ້ງຜູ້ໜຶ່ງຈາກເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານໃຫ້ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງທ່ານ.³¹ທ່ານໄດ້ຮູ້ເຫດການນີ້ລ່ວງໜ້າ ແລະ ກ່າວເຖິງການຄືນຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າວ່າ, 'ພຣະອົງຈະບໍ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ໃນແດນມໍຣະນາ, ແລະຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ພຣະກາຍຂອງພຣະອົງເນົ່າເປື່ອຍໄປ.'

³²ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງນີ້—ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ຄືນພຣະຊົນແລ້ວ, ເຊິ່ງພວກເຮົາທຸກຄົນໄດ້ເປັນພະຍານໃນເລື່ອງນີ້.³³ເພາະເຫດນີ້ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຊົງຍົກຊູພຣະອົງໃຫ້ຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຈາກພຣະບິດາເຈົ້າຕາມພຣະສັນຍາແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງຖອກເທລົງມາ, ດັ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນແລ້ວ.

³⁴ເພາະດາວິດບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຂຶ້ນໄປທີ່ສະຫວັນ, ແຕ່ທ່ານກ່າວວ່າ, "ພຣະເຈົ້າກ່າວກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງນັ່ງຢູ່ຂ້າງຂວາມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ,³⁵ຈົນກວ່າເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສັດຕູຂອງທ່ານເປັນບ່ອນຮອງຕີນຂອງທ່ານ."'³⁶ເພາະສະນັ້ນ, ຂໍໃຫ້ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນທັງຫມົດຮູ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງນີ້ ທີ່ພວກທ່ານຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

³⁷ເມື່ອພວກເພິ່ນໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ພວກເພິ່ນກໍຮູ້ສຶກກິນແໜງໃຈ, ຈຶ່ງກ່າວກັບເປໂຕ ແລະ ອັກຄະສາວົກຄົນອື່ນໆວ່າ, “ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ພວກເຮົາຄວນເຮັດແນວໃດ?“³⁸ແລ້ວເປໂຕໄດ້ກ່າວກັບພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງກັບໃຈໃໝ່ ແລະ ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໃຫ້ໝົດທຸກຄົນ, ເພື່ອບາບທັງຫລາຍຂອງທ່ານຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ, ແລະ ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບຂອງປະທານແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.³⁹ເພາະວ່າພຣະສັນຍາທີ່ມີຕໍ່ທ່ານ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ ແລະ ກັບຄົນທັງປວງທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ, ແລະ ຄົນຫລວງຫລາຍຕາມທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊົງເອີ້ນ."

⁴⁰ທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອີກຫລາຍຢ່າງເພື່ອເປັນພະຍານ ແລະເຕືອນສະຕິ, ທ່ານກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເອົາໂຕພົ້ນຈາກເຊື້ອຊາດຊົ່ວຮ້າຍນີ້ເຖີດ."⁴¹ແລ້ວພວກເຂົາຍອມຮັບຖ້ອຍຄຳຂອງເປໂຕ ແລະ ຮັບບັບຕິສະມາແລ້ວ, ພວກເພິ່ນກໍໄດ້ກາຍມາເປັນສາວົກ ໃນມື້ນັ້ນມີປະມານສາມພັນຄົນ.⁴²ພວກເພິ່ນຍັງຟັງຄຳສອນຂອງອັກຄະສາວົກຕໍ່ໄປ' ແລະ ຮ່ວມສາມັກຄີທຳ, ໃນການຫັກເຂົ້າຈີ່ ແລະ ໃນການອະທິຖານ.

⁴³ທຸກຄົນເກີດມີຄວາມຢ້ານກົວ, ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນ ແລະ ໝາຍສຳຄັນຫລວງຫລາຍ.⁴⁴ຜູ້ທີ່ເຊື່ອທຸກຄົນມາເຕົ້າໂຮມກັນ ແລະ ເອົາສິ່ງຕ່າງໆມາລວມເປັນຂອງກາງ,⁴⁵ແລະພວກເຂົາຂາຍທີ່ດິນ ແລະ ຊັບສິນ, ແລະແຈກຢາຍໃຫ້ແກ່ກັນຕາມຄວາມຈຳເປັນ.

⁴⁶ທຸກໆມື້ພວກເຂົາຮ່ວມຕົວເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວກັນໃນພຣະວິຫານ, ແລະກໍຫັກເຂົ້າຈີ່ຕາມເຮືອນ, ຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມໃຈ;⁴⁷ພວກສາວົກສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແພງຈາກທຸກຄົນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເພີ້ມຈຳນວນຄົນ ທີ່ກຳລັງຈະລອດພົ້ນເຂົ້າມາທຸກໆມື້.

3

¹ໃນຂະນະທີ່ເປໂຕກັບໂຢຮັນກຳລັງຂຶ້ນໄປທີ່ພຣະວິຫານໃນເວລາອະທິຖານ, ຕອນບ່າຍສາມໂມງ,²ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງເປັນເປັ້ຍມາຕັ້ງແຕ່ເກີດ ທຸກໆມື້ລາວຈະຖືກຫາມມາວາງໄວ້ທີ່ປະຕູພຣະວິຫານ, ທີ່ມີຊື່ວ່າປະຕູງາມ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາຂໍທານຈາກຄົນທີ່ເຂົ້າໄປມາພຣະວິຫານ.³ເມື່ອລາວເຫັນເປໂຕກຳລັງຈະເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ, ລາວກໍຂໍທານນຳ.

⁴ແຕ່ເປໂຕ, ກັບໂຢຮັນ ໄດ້ແນມເບິ່ງໜ້າລາວ, ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ."⁵ຄົນເປັ້ຍຄົນນັ້ນກໍແນມເບິ່ງທີ່ພວກເພິ່ນ, ດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບບາງຢ່າງຈາກພວກເພິ່ນ.⁶ແຕ່ເປໂຕໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເງິນ ແລະ ຄຳ ເຮົາບໍ່ມີ, ສິ່ງທີ່ເຮົາມີຢູ່ນັ້ນເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ຄືໃນພຣະນາມພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າແຫ່ງນາຊາເຣັດ, ຈົ່ງລູກຍ່າງເຖີດ."

⁷ແລ້ວເປໂຕຈັບມືຂວາຂອງລາວ, ຈູງຂຶ້ນມາ, ໃນທັນໃດນັ້ນຕີນ ແລະ ຂໍ້ຕີນຂອງລາວກໍແຂງແຮງຂຶ້ນ.⁸ຄົນເປັ້ຍຄົນນັ້ນກໍໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ແລະ ເລີ້ມຕົ້ນຍ່າງ, ລາວຍ່າງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານພ້ອມກັບເປໂຕ ແລະ ໂຢຮັນ, ທັງຍ່າງ, ທັງກະໂດດໂລດເຕັ້ນ, ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.

⁹ຄົນທັງປວງເຫັນລາວຍ່າງ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.¹⁰ພວກເຂົາກໍຈື່ໄດ້ວ່າລາວເປັນຄົນນັ່ງຂໍທານຢູ່ທີ່ປະຕູງາມຂອງພຣະວິຫານ; ແລະພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ ແລະປະຫລາດໃຈ ເພາະເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄົນນັ້ນ.

¹¹ໃນຂະນະ ທີ່ຊາຍຄົນນັ້ນຍັງຢູ່ກັບເປໂຕ ແລະ ໂຢຮັນ, ຄົນທັງປວງໄດ້ແລ່ນເຂົ້າມາຫາພວກເພິ່ນທີ່ລະບຽງພຣະວິຫານ ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າລະບຽງຂອງໂຊໂລໂມນ, ດ້ວຍຄວາມແປກໃຈຫລາຍ.¹²ເມື່ອເປໂຕເຫັນເຊັ່ນນີ້, ທ່ານຈຶ່ງກ່າວກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, "ທ່ານຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງແປກໃຈ? ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າ, ຄືກັບວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ຍ່າງໂດຍຣິດອຳນາດ ແລະ ຄວາມດີຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ?

¹³ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະ ຢາໂຄບ, ເຊິ່ງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ, ໄດ້ມອບກຽດຕິຍົດນີ້ໃຫ້ແກ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ມອບໄວ້ ແລະ ປະຕິເສດຕໍ່ຫນ້າປີລາດ, ເມື່ອລາວຕັດສິນທີ່ຈະປ່ອຍພຣະອົງ.¹⁴ທ່ານໄດ້ປະຕິເສດອົງບໍຣິສຸດ ແລະ ຊອບທຳ, ແລະ ທ່ານໄດ້ຂໍໃຫ້ປ່ອຍຕົວຄາດຕະກອນໃຫ້ແກ່ທ່ານແທນ.

¹⁵ທ່ານໄດ້ຂ້າພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນເຈົ້າແຫ່ງຊີວິດ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຸກໃຫ້ຟື້ນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ—ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປັນພະຍານໃນເລື່ອງນີ້.¹⁶ບັດນີ້, ໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ—ຊາຍຄົນນີ້ທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນແລະຮູ້ຈັກ—ພຣະນາມດຽວກັນນີ້ໄດ້ສ້າງໃຫ້ລາວມີຄວາມເຂັ້ມແຂງຂື້ນ. ໂດຍຄວາມເຊື່ອທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ເຮັດໃຫ້ລາວຫາຍດີເປັນປົກະຕິຕາມທີ່ປະກົດຕໍ່ໜ້າພວກທ່ານທຸກຄົນ.

¹⁷ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ບັດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າພວກທ່ານໄດ້ເຮັດມັນລົງໄປໂດຍຮູ້ເທົ່າບໍ່ເຖິງການ, ເຊັ່ນດຽວກັບບັນດາຜູ້ນຳຂອງພວກທ່ານ.¹⁸ແຕ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າແລ້ວໂດຍປາກຂອງຜູ້ທຳນວາຍທຸກຄົນ, ວ່າພຣະຄຣິດຂອງພຣະອົງຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ, ເຊິ່ງພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງເຮັດສຳເລັດແລ້ວ.

¹⁹ເພາະເຫດນີ້, ຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃໝ່, ແລະ ຫັນກັບມາ, ເພື່ອຄວາມບາບຂອງທ່ານຈະຖືກລົບລ້າງອອກໄປ, ເພື່ອວາລະແຫ່ງການຟື້ນຟູໃໝ່ຈາກການປະກົດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ;²⁰ແລະພຣະອົງຈະມອບໃຫ້ພຣະຄຣິດເຈົ້າ. ຜູ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໃຫ້ແກ່ທ່ານ,

²¹ພຣະອົງຈຳຕ້ອງຢູ່ໃນສະຫວັນຈົນກ່ວາຈະຮອດເວລາທີ່ທຸກສິ່ງຈະຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນມາໃໝ່, ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ເປັນເວລາດົນນານແລ້ວ ໂດຍປາກຂອງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.²²ໂມເຊກ່າວຄວາມຈິງວ່າ, 'ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ທຳນວາຍ ຄືກັບຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນມາໃນທ່າມກາງພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ. ພວກທ່ານຈະຟັງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງຈະກ່າວຕໍ່ພວກທ່ານ.²³ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບທຸກຄົນ ທີ່ບໍ່ຟັງຜູ້ທຳນວາຍນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຈະຖືກທຳລາຍໃຫ້ໝົດໄປຈາກຄົນທັງປວງ.'

²⁴ແມ່ນແລ້ວ, ບັນດາຜູ້ທຳນວາຍຕັ້ງແຕ່ຊາມູເອນ, ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມາພາຍຫລັງ, ພວກເຂົາກ່າວ ແລະ ປະກາດເຖິງມື້ເຫລົ່ານີ້.²⁵ພວກທ່ານເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ທຳນວາຍ ແລະຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານ, ພຣະອົງກ່າວກັບອັບຣາຮາມວ່າ, 'ບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ ຍ້ອນເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ.'²⁶ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເປັນຄືນມາແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງທ່ານໄປຫາພວກທ່ານກ່ອນ, ເພື່ອທີ່ຈະຊົງອວຍພອນແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍການເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານທຸກຄົນຫັນກັບຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ."

4

¹ໃນຂະນະທີ່ ເປໂຕກັບໂຢຮັນ ກຳລັງເວົ້າກັບຄົນທັງປວງຢູ່ນັ້ນ, ບັນດາປະໂລຫິດ ແລະ ຫົວຫນ້າຮັກສາພຣະວິຫານ ແລະພວກຊາດູກາຍກໍພາກັນມາຫາພວກເຂົາ.²ຄົນເຫລົ່ານັ້ນມີຄວາມກັງວົນໃຈຫລາຍ. ເພາະວ່າເປໂຕກັບໂຢຮັນ ກຳລັງສັ່ງສອນຄົນທັງຫລາຍ ແລະ ປະກາດການຄືນພຣະຊົນຈາກຄວາມຕາຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.³ພວກເຂົາຈຶ່ງຈັບທ່ານທັງສອງໄປ ແລະ ຂັງໄວ້ໃນຄຸກຈົນຮອດເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ເພາະວ່າໃນຕອນນັ້ນເປັນເວລາຄ່ຳແລ້ວ.⁴ແຕ່ຄົນຈຳນວນຫລາຍທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນກໍເຊື່ອ; ແລະ ນັບຈຳນວນຜູ້ຊາຍທີ່ເຊື່ອໄດ້ປະມານຫ້າພັນຄົນ.

⁵ໃນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ບັນດາຜູ້ທີ່ປົກຄອງກັບຜູ້ອາວຸໂສ, ແລະ ພວກທຳມະຈານກໍໄດ້ມາປະຊຸມກັນທີ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.⁶ອັນນາມະຫາປະໂລຫິດໃຫຍ່, ກາຢະຟາ, ໂຢຮັນ, ແລະ ອະເລັກຊັນເດີ, ແລະທຸກຄົນທີ່ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງມະຫາປະໂລຫິດກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ.⁷ເມື່ອພວກເຂົາໃຫ້ເປໂຕກັບໂຢຮັນຢືນຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມທ່ານທັງສອງວ່າ, "ພວກທ່ານເຮັດການນີ້, ໂດຍຣິດອຳນາດ, ຫລືໂດຍຊື່ຂອງໃຜ?"

⁸ແລ້ວເປໂຕ, ກໍເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ທ່ານຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນ, ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສທັງຫລາຍ,⁹ຖ້າພວກທ່ານຈະຖາມຂ້າພະເຈົ້າເຖິງການດີທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດເພື່ອຄົນເຈັບປ່ວຍ—ວ່າລາວດີຂຶ້ນເປັນປົກກະຕິໄດ້ແນວໃດ?¹⁰ກໍຂໍໃຫ້ພວກທ່ານ ແລະ ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ທຸກຄົນຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າແຫ່ງນາຊາເຣັດ, ຜູ້ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຖືກຄຶງທີ່ກາງແຂນ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເປັນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ—ໂດຍພຣະອົງນີ້ແຫລະ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານທັງຫລາຍເປັນປົກກະຕິ.

¹¹ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງເປັນສີລາທີ່ນາຍຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຖິ້ມແຕ່ໄດ້ຖືກສ້າງໃຫ້ເປັນສີລາເສົາເອກແລ້ວ.¹²ບໍ່ມີຄວາມລອດພົ້ນໃນຜູ້ອື່ນເລີຍ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຊື່ອື່ນໃດທົ່ວໃຕ້ຟ້າທີ່ຊົງມອບທ່າມກາງມະນຸດທັງປວງ, ທີ່ສ້າງໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນໄດ້."

¹³ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນຄວາມກ້າຫານຂອງເປໂຕກັບໂຢຮັນ, ພວກເຂົາຮູ້ວ່າທ່ານທັງສອງແມ່ນຄົນທຳມະດາ, ແລະບໍ່ມີການສຶກສາ, ພວກເຂົາກໍແປກໃຈ, ແລະ ຈື່ໄດ້ວ່າເປໂຕກັບໂຢຮັນເຄີຍຢູ່ກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.¹⁴ເພາະວ່າພວກເຂົາເຫັນວ່າຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວຢືນຢູ່ກັບທ່ານທັງສອງ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈະຕໍ່ຕ້ານໄດ້.

¹⁵ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍສັ່ງໃຫ້ພວກອັກຄະສາວົກອອກຈາກທີ່ປະຊູມສະພານັ້ນ, ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງສົນທະນາກັນໃນພວກເຂົາເອງ.¹⁶ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາຈະເຮັດແນວໃດກັບຄົນເຫລົ່ານີ້? ເພາະວ່າຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ເຊິ່ງທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ; ກໍຮູ້ເລື່ອງນີ້ ເຊິ່ງພວກເຮົາກໍປະຕິເສດບໍ່ໄດ້.¹⁷ແຕ່ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເລື່ອງນີ້ແຜ່ລາມອອກໄປທ່າມກາງປະຊາຊົນ, ພວກເຮົາຈະເຕືອນພວກເຂົາຢ່າໃຫ້ເວົ້າອອກຊື່ນີ້ກັບໃຜອີກຕໍ່ໄປ."¹⁸ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນເປໂຕກັບໂຢຮັນເຂົ້າມາ. ແລະສັ່ງຢ້ຳກັບພວກທ່ານບໍ່ໃຫ້ເວົ້າ ຫລື ສອນກ່ຽວກັບພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອີກເລີຍ.

¹⁹ແຕ່ເປໂຕກັບໂຢຮັນກ່າວຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງ ຈະຟັງຄວາມພວກທ່ານ ຫລືຟັງຄວາມຂອງພຣະເຈົ້າອັນໃດເປັນສິ່ງຖືກຕ້ອງຕໍ່ສາຍຕາຍພຣະເຈົ້າ?²⁰ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເວົ້າເຖິງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ແລະ ໄດ້ຍິນນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້."

²¹ຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ຢໍ້າເຕືອນເປໂຕກັບໂຢຮັນແລ້ວ, ພວກເຂົາປ່ອຍທ່ານທັງສອງໄປ. ພວກເຂົາຊອກຫາສາເຫດທີ່ຈະລົງໂທດທ່ານທັງສອງບໍ່ໄດ້, ເພາະວ່າທຸກຄົນກຳລັງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າໃນເຫດການທີ່ເກີດຂື້ນ.²²ຊາຍຄົນນັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບການຮັກສາຈາກພະຍາດໂດຍຣິດອຳນາດນັ້ນກໍມີອາຍຸຫລາຍກວ່າສີ່ສິບປີ.

²³ຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ຮັບການປ່ອຍຕົວແລ້ວ, ເປໂຕກັບໂຢຮັນຈຶ່ງໄປຫາພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ແລະໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດທີ່ພວກຫົວໜ້າ ປະໂລຫິດ ແລະ ຜູ້ອາວູໂສໄດ້ກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາ.²⁴ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ກໍຮ່ວມໃຈກັນຮ້ອງສຽງດັງຫາພຣະເຈົ້າວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທະເລ, ແລະ ສັບພະສີ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນນັ້ນ.²⁵ພຣະອົງຜູ້ທີ່ກ່າວໄວ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ແລະ ໂດຍປາກຂອງດາວິດ, ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າ, 'ເຫດໃດຄົນຕ່າງຊາດຈຶ່ງໂຫດຮ້າຍຢ່າງຮຸນແຮງ, ແລະ ຄົນທັງຫລາຍຈຶ່ງກໍ່ອຸບາຍອັນໄຮ້ປະໂຫຍດ?'

²⁶ບັນດາ, 'ກະສັດຂອງໂລກນີ້ໄດ້ຕັ້ງລວມໂຕກັນຂື້ນ, ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງກໍລວມໂຕກັນຕໍ່ຕ້ານອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດຂອງພຣະອົງ.'

²⁷ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ທັງເຮໂຣດແລະປົນທຽວປີລາດ, ກັບພວກຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນໃນເມືອງນີ້ຕໍ່ຕ້ານກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງທີ່ຊົງເຈີມໄວ້ແລ້ວ.²⁸ພວກເຂົາໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອທີ່ຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມພຣະຫັດ ແລະ ພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຕັດສິນພຣະໄທ ຕໍ່ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອະນາຄົດ.

²⁹ບັດນີ້, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍໂຜດຫລຽວເບິ່ງຄຳຂົ່ມຂູ່ຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງທີ່ຈະກ່າວພຣະທັມຂອງພຣະອົງດ້ວຍໃຈກ້າຫານ.³⁰ເພື່ອວ່າໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງເດ່ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອການຮັກສານັ້ນໝາຍສຳຄັນ, ແລະການອັດສະຈັນຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູູຄຣິດເຈົ້າ. ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ."³¹ເມື່ອພວກເຂົາອະທິຖານຈົບແລ້ວ, ສະຖານທີ່ເຊິ່ງພວກເຂົາປະຊຸມຢູ່ນັ້ນກໍສັ່ນສະເທືອນ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ແລະ ກ່າວພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈກ້າຫານ.

³²ຄົນທີ່ເຊື່ອຈຳນວນຫລາຍກໍມີໃຈ ແລະ ຈິດວິນຍານດຽວກັນ. ບໍ່ມີໃຜອ້າງວ່າຊັບສົມບັດທີ່ພວກເຂົາມີເປັນຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ຊັບສົມບັດທັງຫມົດທີ່ພວກເຂົາມີແມ່ນຂອງສ່ວນກາງ.³³ດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ບັນດາອັກຄະສາວົກກໍປະກາດຄຳພະຍານເຖິງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະພຣະຄຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍຢູ່ກັບພວກເຂົາທຸກຄົນ.

³⁴ໃນພວກເຂົາບໍ່ມີຜູ້ໃດຂາດເຂີນສິ່ງໃດໆ, ເພາະວ່າທຸກຄົນທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ດິນ ແລະ ເຮືອນກໍຂາຍມັນໄປ ແລະນຳເງິນທີ່ໄດ້ຈາກການຂາຍສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.³⁵ວາງໄວ້ທີ່ 'ຕີນ, ຂອງພວກອັກຄະສາວົກແລະແຈກຢາຍໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ເຊື່ອ ແຕ່ລະຄົນຕາມຄວາມຈຳເປັນ.

³⁶ໂຢເຊັບເປັນ, ຄົນເລວີ, ທີ່ມາຈາກເກາະ ໄຊປຣັສ ເຊິ່ງບັນດາອັກຄະສາວົກຊື່ວ່າບາຣະນາບາ (ເຊິ່ງຫມາຍຄວາມວ່າ ລູກແຫ່ງການໜູນໃຈ),³⁷ມີທີ່ດິນແລ້ວຂາຍໄປ ແລະ ນຳເງິນນັ້ນມາວາງໄວ້ທີ່ 'ຕີນ. ຂອງພວກອັກຄະສາວົກ.

5

¹ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າອານາເນຍ, ກັບຊາຟີຣາເມຍຂອງລາວ, ໄດ້ຂາຍທີ່ດິນ,²ແລ້ວຮັກສາເງິນທີ່ຂາຍໄດ້ສ່ວນໜຶ່ງໄວ້ (ເມຍຂອງລາວກໍຮູ້ເລື່ອງນີ້ດ້ວຍ), ແລະໄດ້ນຳເອົາເງິນອີກສ່ວນໜຶ່ງມາວາງໄວ້ທີ່ຕີນ. ຂອງພວກອັກຄະສາວົກ.

³ເປໂຕກ່າວວ່າ, "ອານາເນຍ, ເປັນຫຍັງຊາຕານຈຶ່ງຄວບຄຸມຈິດໃຈຂອງທ່ານໃຫ້ຕົວະຕໍ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ແລະຮັກສາເງິນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄ່າດິນນັ້ນໄວ້?⁴ເມື່ອທີ່ດິນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກຂາຍນັ້ນ, ມັນກໍຍັງເປັນຂອງທ່ານບໍ່ແມ່ນຫລື, ແລະຫລັງຈາກຂາຍມັນໄປແລ້ວ, ມັນກໍຍັງຢູ່ໃນອຳນາດຂອງທ່ານບໍ່ແມ່ນຫລື? ສິ່ງໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານຄິດເຮັດແບບນີ້? ທ່ານບໍ່ໄດ້ຕົວະຕໍ່ມະນຸດ, ແຕ່ໄດ້ຕົວະຕໍ່ພຣະເຈົ້າ."⁵ເມື່ອອານາເນຍໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ລາວກໍ່ລົ້ມລົງ ແລະ ສິ້ນໃຈ, ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວທີ່ສຸດ.⁶ພວກຄົນໜຸ່ມກໍເຂົ້າມາຫໍ່ສົບຂອງລາວ, ແລ້ວຫາມລາວອອກໄປຝັງ.

⁷ຫລັງຈາກນັ້ນປະມານສາມຊົ່ວໂມງ, ເມຍຂອງລາວເຊິ່ງບໍ່ຮູ້ກ່ຽວກັບເຫດການທີ່ເກີດຂື້ນ, ກໍເຂົ້າມາ.⁸ເປໂຕຈຶ່ງກ່າວກັບນາງວ່າ, "ຈົ່ງບອກເຮົາເຖີດວ່າ ເຈົ້າຂາຍທີ່ດິນໄດ້ພຽງແຕ່ລາຄາເທົ່ານັ້ນບໍ?. "ນາງຕອບວ່າ "ແມ່ນແລ້ວ, ໄດ້ເທົ່ານັ້ນແຫລະ."

⁹ແລ້ວເປໂຕກ່າວກັບນາງວ່າ, "ພວກທ່ານເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ພ້ອມໃຈກັນທົດລອງພຣະວິນຍານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ? ເບິ່ງແມ, ຕີນຂອງຜູ້ທີ່ຝັງສົບຜົວຂອງທ່ານຢູ່ທີ່ປະຕູ, ແລະພວກເຂົາຈະຫາມສົບຂອງທ່ານອອກໄປດ້ວຍ."¹⁰ທັນໃດນັ້ນ ນາງກໍລົ້ມລົງສິ້ນໃຈທີ່ຕີນຂອງເປໂຕ. ເມື່ອພວກຄົນໜຸ່ມເຂົ້າມາ, ເຫັນວ່ານາງຕາຍແລ້ວ, ແລະພວກເຂົາກໍຫາມສົບຂອງນາງອອກໄປຝັງໄວ້ຢູ່ຂ້າງຜົວຂອງນາງ.¹¹ທົ່ວທັງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນເຫດການນັ້ນກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວຫລາຍ.

¹²ມີໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນຫລວງຫລາຍເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງປະຊາຊົນຜ່ານມືຂອງພວກອັກຄະສາວົກ. ພວກເຂົາຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ລະບຽງຂອງ ໂຊໂລໂມນ.¹³ແຕ່ບໍ່ມີໃຜກ້າທີ່ຈະເຂົ້າໄປຮ່ວມກັບພວກເຂົາ; ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບນັບຖືຢ່າງສູງຈາກປະຊາຊົນ.

¹⁴ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຍັງເຂົ້າມາເປັນສາວົກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫລາຍຂື້ນທັງຊາຍ ແລະ ຍິງ,¹⁵ຈົນພວກເຂົາເຖິງຂັ້ນຫາມຄົນເຈັບປ່ວຍໄປຕາມຫົນທາງ ແລະວາງພວກເຂົາໄວ້ເທິງບ່ອນນອນ, ເພື່ອເວລາທີ່ເປໂຕໄດ້ຍ່າງຜ່ານໄປ, ເງົາຂອງທ່ານອາດຈະສ່ອງລົງມາໃສ່ພວກເຂົາບາງຄົນ.¹⁶ມີປະຊາຊົນຈຳນວນຫລາຍມາຈາກເມືອງທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ກໍໄດ້ພາກັນມາ ແລະ ນຳເອົາຄົນເຈັບປ່ວຍແລະຄົນທີ່ທົນທຸກທໍລະມານຈາກຜີຊົ່ວຮ້າຍມາດ້ວຍ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີທຸກຄົນ.

¹⁷ມະຫາປະໂລຫິດໃຫຍ່ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍເຂົາ (ທີ່ເປັນພວກຊາດູກາຍ) ກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນໄປ; ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອິດສາ¹⁸ຈຶ່ງໄດ້ຈັບພວກອັກຄະສາວົກ, ແລະຂັງໄວ້ຢູ່ໃນຄຸກ.

¹⁹ແຕ່ໃນເວລາຕອນກາງຄືນ ເທວະດາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເປີດປະຕູຄຸກ ແລະ ນຳພວກເຂົາອອກໄປ, ແລະກ່າວວ່າ,²⁰"ຈົ່ງໄປ, ຢືນຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ແລະ ບອກປະຊາຊົນກ່ຽວກັບບັນດາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຊີວິດນີ້."²¹ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນເຊັ່ນນີ້, ຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຕອນຮຸ່ງເຊົ້າແລະສັ່ງສອນ. ແຕ່ເມື່ອມະຫາປະໂລຫິດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕິດຕາມນັ້ນໄດ້ມາ, ກໍເອີ້ນປະຊຸມສະພາຂອງຊາວຢິວ, ພວກຜູ້ອາວຸໂສທັງຫມົດຂອງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ແລະໃຊ້ຄົນໄປທີ່ຄຸກເພື່ອນຳເອົາພວກອັກຄະສາວົກອອກມາ.

²²ແຕ່ເມື່ອພວກເຈົ້າຫນ້າທີ່ໄປແລ້ວກໍບໍ່ພົບເຫັນພວກອັກຄະສາວົກຢູ່ໃນຄຸກ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກັບມາລາຍງານວ່າ,²³"ພວກເຮົາເຫັນປະຕູຄຸກປິດຢ່າງແໜ້ນໜາແລະພວກຄົນຍາມກໍຢືນເຝົ້າຢູ່ທີ່ປະຕູ, ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາເປີດປະຕູເຂົ້າໄປ, ກໍບໍ່ເຫັນມີຜູ້ໃດຢູ່ພາຍໃນນັ້ນ."

²⁴ເມື່ອຫົວໜ້າຮັກສາພຣະວິຫານ ແລະ ພວກຫົວໜ້າມະຫາປະໂຣຫິດໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ພວກເຂົາກໍສັບສົນຫລາຍເຖິງເຫດການກ່ຽວກັບພວກອັກຄະສາວົກ.²⁵ແລ້ວມີບາງຄົນເຂົ້າມາບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກຄົນທີ່ທ່ານຂັງໄວ້ຢູ່ໃນຄຸກກຳລັງຢືນສັ່ງສອນປະຊາຊົນຢູ່ໃນພຣະວິຫານ."

²⁶ດັ່ງນັ້ນ ຫົວໜ້າຮັກສາພຣະວິຫານກັບພວກເຈົ້າໜ້າທີ່, ຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປນຳຕົວພວກອັກຄະສາວົກກັບມາ, ແຕ່ໂດຍບໍ່ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ, ເພາະວ່າພວກເຂົາຢ້ານວ່າປະຊາຊົນຈະແກ່ວງກ້ອນຫີນໃສ່.²⁷ເມື່ອພວກເຂົາພາພວກອັກຄະສາວົກມາແລ້ວ, ກໍໃຫ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າສະພາ, ແລ້ວມະຫາປະໂລຫິດຈຶ່ງສອບຖາມພວກທ່ານ,²⁸ວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຕືອນກັບພວກທ່ານຢ່າງຈິງຈັງແລ້ວວ່າບໍ່ໃຫ້ສັ່ງສອນໂດຍອອກຊື່ນີ້, ແຕ່ພວກທ່ານກຳລັງເຮັດ, ໃຫ້ຄຳສອນຂອງພວກທ່ານແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະຕ້ອງການໃຫ້ຄວາມຜິດເລື່ອງຂອງເລືອດຂອງຊາຍຄົນນີ້ຈະຕົກຢູ່ກັບພວກຂ້າພະເຈົ້າ."

²⁹ເປໂຕ ແລະ ບັນດາອັກຄະສາວົກຕອບວ່າ, "ພວກຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າຫລາຍກວ່າເຊື່ອຟັງມະນຸດ.³⁰ພະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຜູ້ທີ່ທ່ານໄດ້ຂ້າ ແລະ ແຂວນໄວ້ຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາໄດ້ເປັນຄືນມາແລ້ວ.³¹ພຣະເຈົ້າຊົງຍົກພຣະອົງຂຶ້ນໄວ້ຢູ່ທີ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອໃຫ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ນຳ ແລະ ເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດພົ້ນເພື່ອຈະໃຫ້ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນກັບໃຈໃໝ່, ແລະຊົງອະໄພບາບ.³²ພວກເຮົາເປັນພະຍານໃນເລື່ອງນີ້, ແລະພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງກໍຊົງເປັນພະຍານເຊັ່ນກັນ."

³³ເມື່ອພວກສະມາຊິກສະພາໄດ້ຍິນແນວນັ້ນ, ກໍແຄ້ນໃຈຫລາຍ ແລະ ຕ້ອງການຂ້າພວກອັກຄະສາວົກ.³⁴ແຕ່ມີຄົນຟາຣີຊາຍຄົນ ໜຶ່ງຊື່ວ່າຄາມາລິເອັນ, ແລະເປັນອາຈານສອນພຣະບັນຍັດ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ເຄົາລົບຈາກປະຊາຊົນ, ໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ພາພວກອັກຄະສາວົກອອກໄປທາງນອກຊົ່ວຄາວ.

³⁵ທ່ານຈຶ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ທ່ານຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ, ສິ່ງທີ່ທ່ານສະເໜີທີ່ຈະເຮັດກັບຄົນເຫລົ່ານີ້ ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ.³⁶ເພາະວ່າກ່ອນຫນ້ານີ້, ທູດາ ໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນໂດຍອ້າງວ່າ, ລາວເປັນຕົນສຳຄັນ, ມີຄົນປະມານສີ່ຮ້ອຍຄົນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບລາວ. ລາວໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍ, ແລະ ບັນດາຄົນທີ່ເຊື່ອຟັງລາວກໍກະຈັດກະຈາຍແລະຫາຍສາບສູນໄປ.³⁷ຕໍ່ຈາກຊາຍຄົນນີ້ຄື, ຢູດາ ຊາວຄາລີເລໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງທີ່ມີການຈົດທະບຽນສຳມະໂນຄົວ ແລະກະຕຸ້ນຜູ້ຄົນໃຫ້ຕິດຕາມລາວ. ລາວກໍພິນາດດ້ວຍ, ແລະບັນດາຄົນທີ່ເຊື່ອຟັງລາວກໍກະຈັດກະຈາຍໄປຫມົດ.

³⁸ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍບອກພວກທ່ານວ່າ, ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄປຕາມເລື່ອງ ຢ່າໄປເຮັດຫຍັງກັບພວກເຂົາເລີຍ, ເພາະວ່າຖ້າແມ່ນແຜນການ ຫລື ກິດຈະການທີ່ມາຈາກມະນຸດ, ມັນຈະພັງລົງໂດຍຕົວຂອງມັນເອງ.³⁹ແຕ່ຖ້າມາຈາກພຣະເຈົ້າ, ພວກທ່ານບໍ່ສາມາດທີ່ຈະໂຄ່ນລົ້ມພວກເຂົາໄດ້; ຢ້ານວ່າພວກທ່ານຈະເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານກັບພຣະເຈົ້າ." ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຍອມຟັງຄາມາລິເອັນ.

⁴⁰ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນພວກອັກຄະສາວົກເຂົ້າມາ ແລະ ທຸບຕີພວກທ່ານ ແລະ ສັ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ອອກພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແລ້ວປ່ອຍພວກເຂົາໄປ.⁴¹ພວກອັກຄະສາວົກຈຶ່ງອອກມາຈາກສະພາດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ທີ່ເຫັນວ່າພວກເຂົາສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການໝິ່ນປະໝາດຍ້ອນພຣະນາມນັ້ນ.⁴²ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ພວກທ່ານກໍຍັງຄົງສືບຕໍ່ສັ່ງສອນ ແລະ ປະກາດວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຄືພຣະຄຣິດ, ໃນພຣະວິຫານ, ແລະ ຕາມບ້ານເຮືອນທຸກໆມື້ບໍ່ໄດ້ຂາດ,

6

¹ໃນເວລານັ້ນ, ເມື່ອພວກສາວົກກຳລັງເພີ່ມທະວີຈຳນວນຂື້ນ, ພວກຊາວຢິວທີ່ເວົ້າພາສາກຣີກກໍພາກັນຈົ່ມກ່ຽວກັບຊາວຢິວທີ່ເວົ້າພາສາເຮັບເຣີ, ເພາະວ່າບັນດາແມ່ໝ້າຍຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບແຈກອາຫານປະຈຳວັນ.

²ອັກຄະສາວົກສິບສອງຄົນຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນພວກສາວົກຈຳນວນຫລວງຫລາຍມາຫາພວກທ່ານ ແລະກ່າວວ່າ, "ມັນເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ສົມຄວນທີ່ພວກເຮົາຈະບໍ່ໃສ່ໃຈພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ສາມາດມາແຈກຢາຍອາຫານໄດ້ນັ້ນ.³ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ທ່ານຄວນຈະເລືອກເອົາເຈັດຄົນໃນພວກທ່ານ, ທີ່ເປັນຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງດີ, ເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ແລະ ສະຕິປັນຍາ ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕັ້ງໃຫ້ເພື່ອເບິ່ງແຍງວຽກງານນີ້.⁴ສ່ວນພວກທ່ານ, ຈະຍັງຄົງຢູ່ໃນການອະທິຖານ ແລະ ພາລະກິດດ້ານພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າສະເໝີໄປ."

⁵ຄຳກ່າວຂອງພວກອັກຄະສາວົກເປັນທີ່ພໍໃຈໃຫ້ຝູງຊົນ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເລືອກເອົາຊະເຕຟາໂນ, ຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ແລະ ຟີລິບ, ໂປໂຄໂລ, ນີກາໂນ, ຕີໂມນ, ປາເມນາ, ແລະ ນີໂກລາໂອຊາວເມືອງ ອັນຕີໂອເຂຍທີ່ເຂົ້າໃນສາສະໜາຢິວ.⁶ບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອນຳຄົນເຫລົ່ານີ້ມາຢູ່ຕໍ່ຫນ້າ ພວກອັກຄະສາວົກ, ຜູ້ທີ່ອະທິຖານ ແລະ ວາງມືເທິງພວກເຂົາ.

⁷ເມື່ອພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າຂະຫຍາຍ ແລະ ຈຳນວນສາວົກໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມເພີ່ມຂື້ນຢ່າງວ່ອງໄວ, ພວກປະໂລຫິດກໍໄດ້ມາເຊື່ອຖືເປັນຈຳນວນຫລາຍ.

⁸ຊະເຕຟາໂນ, ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະຄຸນ ແລະ ຣິດເດດ, ໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນ ແລະ ໝາຍສຳຄັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນ.⁹ແຕ່ວ່າມີຄົນຈາກທຳມະສາລາທີ່ເອີ້ນວ່າໂຮງທຳຂອງຊາວຢິວອົບພະຍົບ, ທີ່ເປັນຊາວກີເຣເນ ແລະ ຊາວອາເລັກຊັນເດຍ, ແລະບາງຄົນຈາກແຂວງກີລີເກຍ ແລະ ເອເຊຍ, ຄົນເຫລົ່ານີ້ກຳລັງໂຕ້ຖຽງກັບຊະເຕຟາໂນ.

¹⁰ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຕໍ່ສູ້ກັບຖ້ອຍຄຳທີ່ຊະເຕຟາໂນກ່າວດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍຣິສູດເຈົ້າໄດ້.¹¹ພວກເຂົາໄດ້ຊັກຊວນບາງຄົນແບບລັບໆເພື່ອໃຫ້ກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຊະເຕຟາໂນເວົ້າຖ້ອຍຄຳໝິ່ນປະໝາດໂມເຊ ແລະ ພຣະເຈົ້າ."

¹²ພວກເຂົາປຸກລະດົມປະຊາຊົນ, ພວກຜູ້ອາວຸໂສ, ແລະພວກທຳມະຈານ, ແລະພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍໄດ້ເຂົ້າມາຈັບຊະເຕຟາໂນ ແລະ ພາຕົວລາວໄປທີ່ສະພາຢິວ.¹³ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາພະຍານປອມມາ, ກ່າວວ່າ, "ຊາຍຄົນນີ້ບໍ່ໄດ້ເຊົາເວົ້າຖ້ອຍຄຳໝິ່ນປະໝາດສະຖານທີ່ອັນສັກສິດແຫ່ງນີ້ ແລະ ພຣະບັນຍັດ.¹⁴ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນລາວເວົ້າວ່າ, ພະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າແຫ່ງນາຊາເຣັດຄົນນີ້ຈະທຳລາຍສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ ແລະ ປ່ຽນທຳນຽມທີ່ໂມເຊໄດ້ມອບໃຫ້ພວກເຮົາໄວ້."¹⁵ທຸກຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນສະພາຢິວກໍແນມໄປເບິ່ງທີ່ ຊະເຕຟາໂນ ແລະ ເຫັນໜ້າຂອງທ່ານຄືກັບໜ້າຂອງເທວະດາ.

7

¹ມະຫາປະໂລຫິດຈຶ່ງໄດ້ຖາມວ່າ, "ແມ່ນເລື່ອງຈິງແທ້ບໍ?"²ຊະເຕຟາໂນຕອບວ່າ, "ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍແລະທ່ານທີ່ເປັນຜູ້ອາວຸໂສ, ຂໍຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ: ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫງ່າລາສີໄດ້ປະກົດຕໍ່ອັບຣາຮາມບິດາຂອງພວກເຮົາ ເມື່ອທ່ານຍັງຢູ່ ເມໂຊໂປຕາເມຍ, ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະໄປອາໄສຢູ່ໃນເມືອງ ຮາຣານ;³ພຣະອົງກ່າວກັບທ່ານວ່າ, 'ຈົ່ງອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ, ແລະໄປທີ່ແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາຈະສະແດງແກ່ເຈົ້າ.'

⁴ອັບຣາຮາມຈຶ່ງອອກຈາກດິນແດນຂອງຊາວເຄນເດຍ. ແລະໄດ້ໄປອາໄສຢູ່ເມືອງຮາຣານ; ຫລັງຈາກບິດາຂອງທ່ານໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳທ່ານອອກມາຈາກທີ່ນັ້ນ, ມາສູ່ດິນແດນທີ່ພວກທ່ານອາໄສຢູ່ໃນທຸກມື້ນີ້.⁵ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະທ່ານແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ເປັນມໍລະດົກແກ່ອັບຣາຮາມ, ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຂະໜາດເທົ່າທີ່ຕີນຂອງທ່ານຈະຢຽບໄດ້. ແຕ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າ ພຣະອົງຈະມອບແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ເປັນກຳມະສິດແກ່ທ່ານ ແລະ ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານເຖິງແມ່ນວ່າອັບຣາຮາມຈະບໍ່ມີລູກເລີຍກໍຕາມ.

⁶ພຣະເຈົ້າກ່າວກັບທ່ານດັ່ງນີ້ວ່າ, ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານຈະອາໄສຢູ່ດິນແດນຂອງຄົນຕ່າງຊາດຊົ່ວຄາວ, ແລະຄົນໃນປະເທດນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກາຍມາເປັນຂ້າທາດ ແລະ ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ.⁷ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, 'ຂ້າພະເຈົ້າຈະພິພາກສາຊົນຊາດທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຮັບໃຊ້ຢູ່ນັ້ນ,' ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຈະອອກມາ ແລະ ນະມັດສະການເຮົາໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້.'⁸ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ພັນທະສັນຍາແຫ່ງພິທີຕັດກັບອັບຣາຮາມເພາະເຫດນີ້, ເມື່ອອັບຣາຮາມໄດ້ກາຍເປັນບິດາຂອງອີຊາກ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບພິທີຕັດໃນວັນທີແປດ; ອີຊາກເປັນບິດາຂອງຢາໂຄບ, ຢາໂຄບເປັນບິດາຂອງລູກຊາຍສິບສອງຄົນທີ່ເປັນບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

⁹ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາເຫລົ່ານັ້ນມີຈິດໃຈທີ່ອິດສາໂຢເຊັບ, ຈຶ່ງໄດ້ຂາຍທ່ານໄປທີ່ປະເທດເອຢິບ; ແລະພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ¹⁰ແລະຊ່ວຍທ່ານໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຍາກທຸກຢ່າງ ແລະ ຊົງໃຫ້ທ່ານເປັນທີ່ພໍໃຈ ແລະ ສະຫລາດຕໍ່ໜ້າຟາໂຣ, ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ, ຟາໂຣຈຶ່ງຕັ້ງທ່ານໃຫ້ປົກຄອງປະເທດເອຢິບ ແລະ ທຸກຢ່າງໃນພະຣາຊະວັງຂອງພຣະອົງ.

¹¹ຕໍ່ມາເກີດມີຄວາມອຶດຢາກຂຶ້ນທົ່ວປະເທດເອຢິບ ແລະ ການາອານ, ແລະ ເກີດຄວາມທຸກຍາກຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ, ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານຈຶ່ງບໍ່ມີອາຫານ.¹²ເມື່ອຢາໂຄບໄດ້ຍິນວ່າມີເຂົ້າຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບ, ທ່ານຈຶ່ງໃຊ້ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາໄປເປັນເທື່ອທຳອິດ.¹³ຄັ້ງທີສອງໂຢເຊັບໄດ້ສະແດງຕົວເອງໃຫ້ພີ່ນ້ອງຮູ້, ແລະ ຟາໂຣກໍໄດ້ຮູ້ຈັກຄອບຄົວຂອງໂຢເຊັບ.

¹⁴ໂຢເຊັບຈຶ່ງສົ່ງພີ່ນ້ອງກັບໄປບອກບິດາຂອງທ່ານໃຫ້ມາທີ່ປະເທດເອຢິບ, ພ້ອມທັງບັນດາພີ່ນ້ອງທັງໝົດ ເຈັດສິບ-ຫ້າຄົນ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ຢາໂຄບຈຶ່ງລົງໄປທີ່ປະເທດເອຢິບ, ທ່ານກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານ. ໄດ້ເສຍຊີວິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ,¹⁶ພວກເຂົາຖືກນຳກັບຄືນມາທີ່ເມືອງ ຊີເຄມ ແລະ ໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ໃນອຸບໂມງຝັງສົບທີ່ອັບຣາຮາມໄດ້ຊື້ດ້ວຍເງິນຈຳນວນໜຶ່ງຈາກລູກຂອງຮາໂມໃນເມືອງຊີເຄມ.

¹⁷ເມື່ອເຖິງເວລາຕາມພຣະສັນຍາ, ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາໄວ້ກັບອັບຣາຮາມ, ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໄດ້ທະວີຄູນຫລາຍຂື້ນຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບ,¹⁸ຈົນວ່າກະສັດອີກອົງໜຶ່ງທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກໂຢເຊັບ ໄດ້ຂື້ນປົກຄອງປະເທດເອຢິບ,¹⁹ກະສັດອົງດຽວກັນນີ້ທີ່ໄດ້ອອກອຸບາຍກັບຊົນຊາດຂອງພວກທ່ານ ແລະ ຂົ່ມເຫັງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາຢ່າງໂຫດຮ້າຍ, ພວກເຂົາບັງຄັບໃຫ້ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ເດັກນ້ອຍເກີດໃໝ່, ຂອງພວກເຂົາເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເດັກມີຊີວິດລອດ.

²⁰ເມື່ອເຖິງເວລາເກີດຂອງໂມເຊ; ທ່ານມີຮູບຮ່າງທີ່ສວຍງາມຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຢູ່ໃນເຮືອນຂອງບິດາເປັນເວລາສາມເດືອນ.²¹ເມື່ອທ່ານຖືກນຳມາຖິ້ມໄວ້ຢູ່ນອກເຮືອນ, ລູກສາວຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຮັບມາລ້ຽງ ແລະ ເບິ່ງແຍງທ່ານຄ້າຍຄືບຸດຊາຍຂອງຕົນເອງ.

²²ໂມເຊໄດ້ຮັບການສຶກສາຄວາມຮູ້ທຸກຢ່າງຂອງຊາວເອຢິບ, ແລະທ່ານກໍມີຄວາມສາມາດໃນການເວົ້າ ແລະ ວຽກງານຕ່າງໆ.²³ແຕ່ເມື່ອທ່ານມີອາຍຸປະມານສີ່ສິບປີ, ທ່ານກໍຄິດຢາກໄປຢ້ຽມຢາມພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຄົນອິດສະຣາເອນ.²⁴ທ່ານໄດ້ເຫັນຄົນອິດສະຣາເອນຄົນໜຶ່ງຖືກຂົ່ມເຫັງ, ໂມເຊໄດ້ປົກປ້ອງ ແລະ ແກ້ແຄ້ນຄົນທີ່ຂົ່ມເຫັງນັ້ນໂດຍການຂ້າຊາວເອຢິບຄົນນັ້ນເສຍ:²⁵ທ່ານຄິດວ່າພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາດ້ວຍມືຂອງຕົນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນເລື່ອງນັ້ນ.

²⁶ມື້ຕໍ່ມາໂມເຊໄດ້ມາພົບຄົນອິດສະຣາເອນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັນຢູ່; ທ່ານຈຶ່ງພະຍາຍາມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຄືນດີກັນ; ທ່ານກ່າວວ່າ, 'ເພື່ອນເອີຍ, ພວກທ່ານເປັນພີ່ນ້ອງກັນ; ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງຕໍ່ສູ້ກັນ ແລະ ກັນ?'²⁷ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ເພື່ອນບ້ານໄດ້ຊຸກທ່ານອອກ, ແລະກ່າວວ່າ, 'ໃຜແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຕັດສິນເໜືອພວກເຮົາ?²⁸ທ່ານຢາກຈະຂ້າ ຂ້ານ້ອຍ, ເໝືອນກັບທີ່ທ່ານໄດ້ຂ້າຊາວເອຢີບຄົນນັ້ນໃນມື້ວານນີ້ບໍ?'

²⁹ຫລັງຈາກທີ່ໂມເຊໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໜີໄປ; ແລະເປັນຄົນຕ່າງຊາດຢູ່ໃນດິນແດນມີດີອານ, ທ່ານໄດ້ເປັນບິດາຂອງລູກຊາຍສອງຄົນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.³⁰ເມື່ອສີ່ສິບປີຜ່ານໄປ, ເທວະດາອົງໜຶ່ງໄດ້ມາປະກົດຕົວຕໍ່ທ່ານເປັນແປວໄຟໃນຟຸ່ມໄມ້, ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຂອງພູເຂົາຊີນາຍ.

³¹ເມື່ອໂມເຊໄດ້ເຫັນແປວໄຟນັ້ນ, ທ່ານກໍເບິ່ງດ້ວຍຄວາມປະຫລາດໃຈ; ເມື່ອທ່ານເຂົ້າໄປເບິ່ງໃກ້ໆ, ກໍໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກ່າວອອກມາວ່າ,³²'ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ, ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະຢາໂຄບ.' ໂມເຊກໍຢ້ານຈົນໂຕສັ່ນບໍ່ກ້າທີ່ຈະແນມເບິ່ງ.

³³ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ, 'ຈົ່ງປົດເກີບຂອງເຈົ້າອອກ, ເພາະວ່າສະຖານທີ່ເຈົ້າຢືນຢູ່ນີ້ເປັນບ່ອນທີ່ບໍຣິສຸດ.³⁴ເຮົາໄດ້ເຫັນຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຂອງຊົນຊາດຂອງເຮົາທີ່ອາໄສຢູ່ໃນປະເທດເອຢີບແລ້ວ; ເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໂອດຄາງຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈຶ່ງລົງມາເພື່ອຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ລອດພົ້ນ; ບັດນີ້, ເຮົາຈະໃຊ້ເຈົ້າໄປທີ່ປະເທດເອຢີບ.'

³⁵ໂມເຊຄົນນີ້ແຫລະທີ່ພວກເຂົາເຄີຍປະຕິເສດ, ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າ, 'ໃຜແຕ່ງຕັ້ງທ່ານໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ຕັດສິນ?'—ທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າສົ່ງໄປຊຶ່ງເປັນທັງຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ປົດປ່ອຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ທ່ານໄປໂດຍມີເທວະດາອົງໜຶ່ງທີ່ປະກົດຕົວແກ່ໂມເຊໃນພຸ່ມໄມ້.³⁶ໂມເຊໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກຈາກປະເທດເອຢິບ, ຫລັງຈາກໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນ ແລະ ໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆໃນປະເທດເອຢິບ ແລະ ທີ່ທະເລແດງ, ແລະລະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານສີ່ສິບປີ.³⁷ໂມເຊຄົນດຽວກັນນີ້ ຜູ້ທີ່ກ່າວກັບຊົນຊາດອິດສະຣາເອນວ່າ, 'ພຣະເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ທຳນວາຍຜູ້ໜຶ່ງເກີດມາໃນທ່າມກາງພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ເປັນຜູ້ທຳນວາຍຄືກັນກັບຂ້າພະເຈົ້າ.'

³⁸ໂມເຊຜູ້ນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນການຊຸມນຸມ ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານກັບເທວະດາທີ່ໄດ້ລົມກັບທ່ານເທິງພູເຂົາຊີນາຍ. ຊາຍຄົນນີ້ແຫລະທີ່ຢູ່ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານ; ຊາຍຄົນນີ້ແຫລະທີ່ໄດ້ຮັບພຣະຄັມອັນຊົງຊີວິດທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ.³⁹ຊາຍຄົນນີ້ແຫລະ ທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງ; ພວກເຂົາໄດ້ຍູ້ທ່ານອອກໄປຈາກທາງຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃນໃຈຂອງພວກເຂົາຄິດວ່າຈະກັບໄປທີ່ປະເທດເອຢິບ.⁴⁰ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາເວົ້າກັບອາໂຣນວ່າ, 'ຈົ່ງສ້າງພະເຈົ້າອົງອື່ນໆ ສຳລັບພວກເຮົາ. ເພາະວ່າໂມເຊຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳພວກຂ້າພະເຈົ້າອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບ, ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າມີຫຍັງເກີດຂື້ນກັບລາວ.'

⁴¹ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງສ້າງຮູບງົວຂຶ້ນໂຕໜຶ່ງໃນຕອນນັ້ນ ແລະ ໄດ້ນຳເຄື່ອງບູຊາມາຖວາຍຕໍ່ຮູບເຄົາລົບນັ້ນ, ແລະ ມີຄວາມມ່ວນຊື່ນຍິນດີຈາກຜົນງານທີ່ສ້າງຂຶ້ນມາດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາເອງ.⁴²ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫລຽວເຫັນ ແລະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຂາບໄຫວ້ບັນດາດາວເທິງທ້ອງຟ້າ, ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍວ່າ, 'ເຊື້ອສາຍອິດສະຣາເອນເອີຍ, ພວກທ່ານໄດ້ຖວາຍສັດທີ່ຖືກຂ້າ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາເປັນເວລາສີ່ສິບປີໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານບໍ?

⁴³ພວກທ່ານຮັບເອົາຜ້າເຕັ້ນຂອງພະໂມເລັກ ແລະ ດາວຂອງພະເຣຟານ, ແລະ ຮູບປັ້ນຮູບລັກສະນະຕ່າງໆ ທີ່ທ່ານໄດ້ເຮັດຂຶ້ນເພື່ອກາບໄຫວ້ເຄົາລົບຮູບເຫລົ່ານັ້ນ: ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະກວາດພວກທ່ານໄປທີ່ບາບີໂລນ.'

⁴⁴ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາມີຫໍເຕັນແຫ່ງພະຍານຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາໄວ້, ເມື່ອພຣະອົງກ່າວກັບໂມເຊ, ໃຫ້ທ່ານເຮັດຫໍເຕັນຕາມແບບທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ.⁴⁵ຫໍເຕັນນີ້ທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາຂົນຍ້າຍຕາມໂຢຊວຍ, ໄປຍັງດິນແດນ ພາຍຫລັງເຂົ້າຍຶດຄອງເອົາແຜ່ນດິນຂອງປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຂັບໄລ່ໃຫ້ອອກໄປ ຂະນະທີ່ພວກເຂົາບຸກຫນ້າເຂົ້າໄປ. ຫໍເຕັນນີ້ກໍຍັງຄົງຢູ່ມາຮອດສະໄໝຂອງດາວິດ,⁴⁶ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມເຫັນດີໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ທ່ານໄດ້ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າອະນຸຍາດໃຫ້ສ້າງເຮືອນສຳລັບພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ.

⁴⁷ແຕ່ຊາໂລໂມນໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.⁴⁸ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ອົງຜູ້ສູງສຸດກໍບໍ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນພຣະວິຫານທີ່ສ້າງດ້ວຍມືຂອງມະນຸດ, ຕາມທີ່ຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ,⁴⁹ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ສະຫວັນແມ່ນບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງເຮົາ, ໂລກແມ່ນບ່ອນທີ່ຮອງຕີນຂອງເຮົາ. ພວກເຈົ້າຈະສ້າງພຣະວີຫານແບບໃດໃຫ້ກັບເຮົາ? ຫລື ສະຖານທີ່ໃດຈະເປັນບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງເຮົາ?⁵⁰ມືຂອງເຮົາໄດ້ສ້າງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງໝົດບໍ່ແມ່ນບໍ?'

⁵¹ທ່ານພວກຜູ້ທີ່ດື້ດ້ານ ໃຈແຂງກະດ້າງ ແລະ ຫູຕຶງ, ພວກທ່ານຂັດຂວາງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ; ທ່ານໄດ້ເຮັດຄືກັບທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຮັດ.⁵²ມີຜູ້ທຳນວາຍຄົນໃດແດ່ທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ຂົ່ມເຫັງ? ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າບັນດາຜູ້ທຳນວາຍ ທີ່ທຳນວາຍເຖິງການສະເດັດມາຂອງຜູ້ຊອບທຳ; ແລະບັດນີ້ ພວກທ່ານກໍເປັນຄົນທໍລະຍົດ ແລະ ຄາດຕະກອນຕໍ່ພຣະອົງດ້ວຍ,⁵³ພວກທ່ານທີ່ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກເຫລົ່າເທວະດາ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງນັ້ນ."

⁵⁴ເມື່ອພວກຊະມາສິກສະພາໄດ້ຍິນແນວນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍມີຄວາມຄຽດແຄ້ນແໜ້ນໃຈຫລາຍ, ແລະ ກັດແຂ້ວຂອງຕົນໃສ່ຊະເຕຟາໂນ.⁵⁵ແຕ່ຊະເຕຟາໂນເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ຫລຽວເບິ່ງທີ່ຟ້າສະຫວັນ ແລະ ເຫັນລັດສະໝີຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ.⁵⁶ຊະເຕຟາໂນກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນທ້ອງຟ້າເປີດອອກ, ແລະບຸດມະນຸດຊົງຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ."

⁵⁷ແຕ່ພວກສະມາຊິກສະພາໄດ້ຮ້ອງອອກມາຢ່າງແຮງ, ແລະອັດຫູຂອງພວກເຂົາ, ແລ້ວພາກັນແລ່ນເຂົ້າໄປຫາທ່ານ.⁵⁸ພວກເຂົາຂັບໄລ່ທ່ານອອກໄປຈາກເມືອງນັ້ນແລ້ວເອົາກ້ອນຫີນແກ່ວງໃສ່ທ່ານ, ພວກຄົນທີ່ເຫັນເຫດການນັ້ນໄດ້ວາງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພວກເຂົາໄວ້ທີ່ຕີນຂອງຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງທີ່ຊື່ວ່າ ໂຊໂລ.

⁵⁹ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ຊະເຕຟາໂນ, ທ່ານກໍຍັງຮ້ອງທູນຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ, "ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຂໍຊົງຮັບເອົາວິນຍານຂອງຂ້າພະອົງ."⁶⁰ທ່ານຄຸເຄົ່າລົງ ແລະ ຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, "ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຢ່າຊົງຖືໂທດບາບຕໍ່ພວກເຂົາເລີຍ." ເມື່ອທ່ານກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ທ່ານກໍລ່ວງຫລັບໄປ.

8

¹ໂຊໂລເຫັນດີກັບການຕາຍຂອງຊະເຕຟາໂນ. ໃນມື້ນັ້ນກໍເກີດການຂົ່ມເຫັງຄຣິສຕະຈັກຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ; ບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອກໍກະຈັກກະຈາຍໄປທົ່ວແຂວງຢູດາຍ ແລະ ແຂວງຊາມາເຣຍ, ຍົກເວັ້ນພວກອັກຄະສາວົກ.²ບັນດາຄົນທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າກໍຝັງສົບຂອງຊະເຕຟາໂນ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ເສຍໃຈເຖິງທ່ານຫລາຍ.³ແຕ່ໂຊໂລໄດ້ໂຈມຕີຄຣິສຕະຈັກຢ່າງຫນັກ; ທ່ານໄດ້ເຂົ້າໄປຕາມເຮືອນ ແລະ ລາກເອົາຜູ້ຊາຍແລະຜູ້ຍິງອອກມາ, ແລ້ວເອົາພວກເຂົາໄປຂັງໄວ້ໃນຄຸກ.

⁴ຜູ້ທີ່ເຊື່ອທີ່ກະຈັດກະຈາຍໄປ ກໍອອກໄປປະກາດພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ.⁵ຟີລິບໄດ້ລົງໄປທີ່ເມືອງໜຶ່ງຂອງແຂວງ ຊາມາເຣຍ ແລະປະກາດພຣະຄຣິດໃຫ້ພວກເຂົາ.

⁶ເມື່ອຝູງຊົນໄດ້ຍິນ ແລະໄດ້ເຫັນການອັດສະຈັນ ແລະໝາຍສຳຄັນທີ່ຟີລິບໄດ້ເຮັດ, ພວກເຂົາກໍພາກັນສົນໃຈຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານສອນ.⁷ເພາະໃນຄົນຫລວງຫລາຍນັ້ນ, ມີຜີຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຮ້ອງສຽງດັງອອກມາຈາກພວກເຂົາ, ຄົນທີ່ເປັນອຳມະພາດ ແລະ ຄົນເປັ້ຍກໍໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ.⁸ຈຶ່ງມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ສຸດໃນເມືອງນັ້ນ.

⁹ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງໃນເມືອງນັ້ນຊື່ວ່າ ຊີໂມນ, ທີ່ເປັນຄົນໃຊ້ເວດມົນຄາຖາມາກ່ອນ, ລາວເຄີຍເຮັດໃຫ້ຊາວຊາມາເຣຍຫລົງໄຫລ, ເມື່ອລາວຍົກຕົວເອງໃຫ້ເປັນຜູ້ວິເສດ.¹⁰ຊາວຊາມາເຣຍທຸກໆຄົນ, ຕັ້ງແຕ່ຄົນນ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ, ຕ່າງກໍສົນໃຈທີ່ຈະຟັງລາວ; ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ຊາຍຄົນນີ້ມີຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຄົນເອີ້ນວ່າຣິດອຳນາດສູງສຸດ."¹¹ພວກເຂົາຟັງຊີໂມນ, ເພາະວ່າລາວເຮັດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຫລົງໄຫລກັບເວດມົນຂອງລາວມາດົນນານແລ້ວ.

¹²ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາເຊື່ອໃນຂ່າວປະເສີດທີ່ຟີລິບໄດ້ປະກາດ ກ່ຽວກັບຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ນາມຊື່ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ພວກເຂົາກໍຮັບບັບຕິສະມາ, ທັງຊາຍ ແລະ ຍິງ.¹³ເຖິງແມ່ນຊີໂມນເອງກໍເຊື່ອເຊັ່ນກັນ, ຫລັງຈາກທີ່ລາວໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາແລ້ວ, ລາວກໍຍັງຢູ່ກັບຟິລິບຕໍ່ໄປ. ເມື່ອລາວເຫັນໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ລາວກໍປະຫລາດໃຈ.

¹⁴ແຕ່ເມື່ອພວກອັກຄະສາວົກໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຍິນວ່າຊາວຊາມາເຣຍໄດ້ຮັບເອົາພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງສົ່ງເປໂຕກັບໂຢຮັນໄປ.¹⁵ເມື່ອເປໂຕກັບໂຢຮັນມາຮອດ, ພວກທ່ານກໍອະທິຖານເພື່ອພວກເຂົາ, ທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.¹⁶ເພາະວ່າຈົນຮອດຕອນນັ້ນ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ສະເດັດລົງມາຢູ່ກັບຜູ້ໃດເລີຍ; ພວກທ່ານພຽງແຕ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ.¹⁷ແລ້ວເປໂຕກັບໂຢຮັນຈຶ່ງວາງມືໃສ່ພວກເຂົາ, ພວກທ່ານກໍໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.

¹⁸ເມື່ອຊີໂມນເຫັນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໂດຍການວາງມືຂອງພວກອັກຄະສາວົກ, ລາວຈຶ່ງນຳເອົາເງີນມາໃຫ້ພວກທ່ານ.¹⁹ແລະຊົງກ່າວວ່າ, "ຂໍຣິດອຳນາດນີ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ເໝືອນກັນ, ເພື່ອວ່າຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າວາງມືຈະໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ."

²⁰ເປໂຕໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ຂໍໃຫ້ເງິນຂອງທ່ານຈິບຫາຍໄປພ້ອມກັບທ່ານ, ເພາະວ່າທ່ານຄິດວ່າຈະຊື້ຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າດ້ວຍເງິນ.²¹ທ່ານບໍ່ມີຮ່ວມໃນພັນທະກິດໃດໆ, ເພາະຈິດໃຈຂອງທ່ານບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.²²ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກັບໃຈຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງທ່ານ ແລະອະທິຖານຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າພຣະອົງອາດຈະຍົກໂທດໃຫ້ກັບເຈົ້າໃນ ສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງທ່ານ.²³ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າເຫັນທ່ານຢູ່ໃນອັນຕະລາຍຂອງຄວາມຂົມຂື່ນ ແລະ ໃນການເປັນທາດຂອງຄວາມບາບ."

²⁴ຊີໂມນຕອບວ່າ, "ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານອະທິຖານຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ, ເພື່ອວ່າສິ່ງທີ່ທ່ານກ່າວຈະບໍ່ເກີດຂື້ນກັບຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ."

²⁵ເມື່ອເປໂຕກັບໂຢຮັນເປັນພະຍານ ແລະ ປະກາດພຣະທັມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວ, ພວກທ່ານກໍກັບໄປນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ໃນຂະນະທີ່ໄປຕາມທາງພວກທ່ານໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດກັບຫລາຍໝູ່ບ້ານຂອງຊາວຊາມາເຣຍຫລາຍແຫ່ງ.

²⁶ເທວະດາອົງໜຶ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວກັບຟີລິບວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໄປທາງທິດໃຕ້ ຕາມເສັ້ນທາງທີ່ລົງຈາກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມໄປເຂດກາຊາ." (ເສັ້ນທາງນີ້ຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.) ທ່ານກໍລຸກຂຶ້ນໄປ.²⁷ນີ້ແຫລະ, ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງມາຈາກເອທີໂອເປຍ, ຊຶ່ງເປັນຂັນທີທີ່ເປັນຂ້າຣາຊການຂອງພະນາງ ກັນເດກາ, ພະຣາຊິນີແຫ່ງເອທິໂອເປຍ. ທ່ານເປັນນາຍຄັງຊັບສົມບັດທັງຫມົດຂອງພະຣາຊິນີອົງນັ້ນ. ທ່ານມານະມັດສະການໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.²⁸ຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງເດີນທາງກັບ ແລະນັ່ງຢູ່ໃນລົດມ້າ, ແລະກຳລັງອ່ານໜັງສືເອຊາຢາຜູ້ທຳນວາຍຢູ່.

²⁹ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບຟີລິບວ່າ, "ຈົ່ງເຂົ້າໄປ ແລະຢູ່ໃກ້ລົດມ້າຄັນນັ້ນ."³⁰ຟີລິບຈຶ່ງແລ່ນໄປຫາທ່ານ, ແລະໄດ້ຍິນທ່ານກຳລັງອ່ານໜັງສືເອຊາຢາ, ແລະຖາມວ່າ, "ທ່ານເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ທ່ານກຳລັງອ່ານຢູ່ຫລືບໍ?"³¹ຊາວເອທິໂອເປຍຄົນນັ້ນຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ແນວໃດ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມີຄົນແນະນຳຂ້າພະເຈົ້າ?" ທ່ານໄດ້ຂໍຮ້ອງໃຫ້ຟີລິບຂຶ້ນມາເທິງລົດມ້ານັ້ນແລະນັ່ງກັບທ່ານ.

³²ພຣະຄຳພີຕອນທີ່ຊາວເອທິໂອເປຍອ່ານຢູ່ນັ້ນເປັນຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້, "ທ່ານຖືກນຳຕົວເປັນຄືກັບແກະເພື່ອເອົາໄປຂ້າ, ແລະເໝືອນລູກແກະທີ່ມິດງຽບຢູ່ຕໍ່ໜ້າຜູ້ຕັດຂົນຂອງມັນສັນໃດ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ເປີດປາກຂອງທ່ານເລີຍສັນນັ້ນ.³³ໃນເວລາທີ່ຖືກດູຖູກ ທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍຸດຕິທຳ. ຜູ້ໃດໜໍຈະເລົ່າເຖິງເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ? ເພາະວ່າຊີວິດຂອງທ່ານໄດ້ຖືກເອົາໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ."

³⁴ດັ່ງນັ້ນ ຂັນທີຈຶ່ງຖາມຟີລິບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖາມທ່ານ, ໃຜຄືຜູ້ທີ່ທຳນວາຍທີ່ກ່າວເຖິງ, ຕົວທ່ານເອງ, ຫລືຜູ້ອື່ນ?"³⁵ຟີລິບຈຶ່ງເລີ່ມເລົ່າເລື່ອງໃຫ້ຟັງ, ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນນີ້ໃນເອຊາຢາເພື່ອປະກາດເລື່ອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າກັບຂັນທີຄົນນັ້ນ.

³⁶ໃນຂະນະທີ່ພວກທ່ານເດີນທາງໄປຕາມເສັ້ນທາງ, ພວກທ່ານກໍມາຮອດສະຖານທີ່ມີນ້ຳ ຂັນທີຈຶ່ງກ່າວວ່າ, "ເບິ່ງແມ, ທີ່ນີ້ມີນ້ຳ, ມີສິ່ງໃດທີ່ກີດຂວາງບໍ່ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮັບບັບຕິສະມາ?"³⁷"ຟິລິບຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ຖ້າທ່ານເຊື່ອດ້ວຍສຸດໃຈ, ທ່ານກໍສາມາດຮັບບັບຕິສະມາໄດ້." ຄົນເອທິໂອເປຍຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ."³⁸ດັ່ງນັ້ນ ຄົນເອທິໂອເປຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຢຸດລົດ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ລົງໄປໃນນ້ຳ, ທັງຟີລິບກັບຂັນທີ, ແລະຟິລິບກໍໃຫ້ທ່ານຮັບບັບຕິສະມາ.

³⁹ເມື່ອພວກທ່ານຂຶ້ນມາຈາກນ້ຳແລ້ວ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງຮັບເອົາຟີລິບໄປ, ຂັນທີຄົນນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນທ່ານອີກເລີຍ, ລາວຈຶ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.⁴⁰ແຕ່ວ່າຟີລິບປະກົດຕົວຢູ່ທີ່ເມືອງ ອາໂຊໂຕ ທ່ານຜ່ານເມືອງນັ້ນໄປ, ແລະປະກາດຂ່າວປະເສີດທົ່ວທຸກເມືອງ ຈົນກວ່າທ່ານມາຮອດເມືອງ ກາຍຊາເຣຍ.

9

¹ໂຊໂລ, ຍັງຂູ່ເຂັນວ່າຈະຂ້າບັນດາສາວົກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະໄປຫາມະຫາປະໂລຫິດ²ເພື່ອຂໍໜັງສືໄປທີ່ໂຮງທຳມະສາລາຕ່າງໆໃນເມືອງ ດາມັສກັດ, ເພື່ອວ່າໃນເວລາທີ່ທ່ານເຫັນຜູ້ໃດທີ່ເປັນພວກທາງນັ້ນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຊາຍຫລືຍີງ, ທ່ານຈະມັດແລ້ວພາມາທີ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.

³ໃນຂະນະທີ່ໂຊໂລກຳລັງເດີນທາງໄປເມືອງດາມັສກັດ, ທັນໃດນັ້ນ ກໍເກີດມີແສງສະຫວ່າງສ່ອງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ; ມາອ້ອມຮອບຕົວທ່ານ,⁴ທ່ານກໍລົ້ມລົງທີ່ພື້ນດິນ ແລະໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງກ່າວວ່າ, "ໂຊໂລ, ໂຊໂລເອີ໋ຍ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຂົ່ມເຫັງເຮົາ?"

⁵ໂຊໂລຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງແມ່ນຜູ້ໃດ? "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ເຮົາແມ່ນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ທ່ານຂົ່ມເຫັງນັ້ນແຫລະ;⁶ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດ, ແລະເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ແລ້ວຈະມີຄົນບອກທ່ານວ່າ ທ່ານຄວນເຮັດແນວໃດ."⁷ພວກຄົນທີ່ເດີນທາງມາກັບໂຊໂລກໍຢືນຂຶ້ນບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້, ໄດ້ຍິນແຕ່ພຣະສຸລະສຽງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ບໍ່ເຫັນໃຜ.

⁸ໂຊໂລຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນຈາກພື້ນ, ເມື່ອທ່ານມືນຕາຂຶ້ນ, ທ່ານກໍເບິ່ງບໍ່ເຫັນຫຍັງເລີຍ; ພວກເຂົາຈຶ່ງຈູງມືທ່ານ ແລະພາເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ດາມັສກັດ.⁹ທ່ານກໍເບິ່ງບໍ່ເຫັນເປັນເວລາສາມມື້, ແລະບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານ ຫລື ດື່ມອັນໃດເລີຍ.

¹⁰ມີສາວົກຄົນໜຶ່ງທີ່ຢູ່ເມືອງ ດາມັສກັດ ຊື່ວ່າອານາເນຍ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວກັບທ່ານຜ່ານນິມິດວ່າ, "ອານາເນຍເອີຍ!" ແລະທ່ານຕອບວ່າ, "ຂ້າແດ່ອົງພຣະເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້."¹¹ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ແລ້ວໄປທາງຖະໜົນທີ່ເອີ້ນວ່າຖະໜົນຊື່, ແລະ ໄປທີ່ເຮືອນຂອງຢູດາ ຖາມຫາຊາຍຄົນໜຶ່ງຈາກເມືອງ ຕາໂຊ ທີ່ຊື່ວ່າ ໂຊໂລ, ເພາະວ່າລາວກຳລັງອະທິຖານຢູ່.¹²ແລະລາວໄດ້ເຫັນໃນນິມິດຂອງລາວວ່າ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ອານາເນຍ ເຂົ້າມາແລະວາງມືໃສ່ໂຕລາວ, ເພື່ອທີ່ລາວຈະເບິ່ງເຫັນໄດ້ອີກ."

¹³ແຕ່ອານາເນຍຕອບວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນຈາກຫລາຍຄົນກ່ຽວກັບຊາຍຄົນນີ້, ລາວໄດ້ໂຈມຕີຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.¹⁴ລາວໄດ້ຮັບອຳນາດຈາກພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດທີ່ຈະຈັບກຸມຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ນີ້ຜູ້ທີ່ອອກນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ."¹⁵ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງໄປເຖີດ, ເພາະເຂົາເປັນພາຊະນະທີ່ເຮົາເລືອກໄວ້, ທີ່ຈະນຳນາມຊື່ຂອງເຮົາໄປເຖິງບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ບັນດາກະສັດ ແລະ ລູກຫລານຂອງຊາວອິດສະຣາເອນ;¹⁶ເພາະວ່າເຮົາຈະໂຜດໃຫ້ລາວເຫັນວ່າລາວຕ້ອງທົນທຸກລຳບາກເທົ່າໃດເພື່ອນາມຊື່ຂອງເຮົາ."

¹⁷ອານາເນຍຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປ, ແລະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນນັ້ນ. ລາວວາງມືໃສ່ໂຕໂຊໂລ, ໂດຍກ່າວວ່າ, "ອ້າຍໂຊໂລ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ປະກົດຕົວຕໍ່ທ່ານລະຫວ່າງເສັ້ນທາງທີ່ທ່ານມານັ້ນ, ໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ທ່ານເບິ່ງເຫັນອີກຄັ້ງ ແລະ ໄດ້ຮັບການເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ."¹⁸ໃນທັນໃດນັ້ນ ມີບາງສິ່ງຄືກັບເກັດຕົກລົງມາຈາກຕາຂອງໂຊໂລ, ແລ້ວທ່ານກໍສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້; ທ່ານຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນແລະຮັບບັບຕິສະມາ;¹⁹ທ່ານກໍກິນອາຫານແລ້ວກໍແຂງແຮງຂຶ້ນ. ທ່ານອາໄສຢູ່ກັບພວກສາວົກຢູ່ເມືອງ ດາມັສກັດ ເປັນເວລາຫລາຍມື້.

²⁰ທ່ານໄດ້ປະກາດໃນທຳມະສາລາທັນທີວ່າ, ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຄືພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.²¹ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນທ່ານກໍປະຫລາດໃຈ ແລະ ເວົ້າກັນວ່າ, "ຜູ້ນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍ ທີ່ໂຈມຕີຜູ້ຄົນໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມຜູ້ທີ່ອອກນາມຊື່ນີ້? ແລະທ່ານມາທີ່ນີ້ເພື່ອຈະຈັບພວກນັ້ນມັດແລ້ວສົ່ງໃຫ້ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ."²²ແຕ່ໂຊໂລກໍຍິ່ງເຂັ້ມແຂງຫລາຍຂຶ້ນ, ແລະທ່ານເຮັດໃຫ້ພວກຢິວໃນຢູ່ເມືອງດາມັສກັດລຳບາກໃຈ ໂດຍການພິສູດວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຄືພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

²³ຫລາຍມື້ຕໍ່ມາ, ຊາວຢິວກໍວາງແຜນກັນຈະຂ້າໂຊໂລ.²⁴ແຕ່ວ່າແຜນການຂອງພວກເຂົາຮູ້ໄປຮອດຫູຂອງໂຊໂລ. ພວກເຂົາເຝົ້າລໍຖ້າຢູ່ທີ່ປະຕູເມືອງທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ ເພື່ອທີ່ຈະຂ້າທ່ານ.²⁵ແຕ່ພວກສາວົກໄດ້ເອົາໂຊໂລນັ່ງຢູ່ໃນກະຕ່າ. ແລະໄດ້ຢ່ອນທ່ານລົງໄປຈາກກຳແພງເມືອງໃນຕອນກາງຄືນ.

²⁶ເມື່ອໂຊໂລມາຮອດນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ທ່ານກໍພະຍາຍາມທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບພວກສາວົກ, ແຕ່ພວກເຂົາທຸກຄົນຢ້ານທ່ານ, ບໍ່ເຊື່ອວ່າທ່ານເປັນສາວົກ.²⁷ແຕ່ບາຣະນາບາໄດ້ພາທ່ານໄປຫາພວກອັກຄະສາວົກ, ແລະ ບາຣະນາບາໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ ໂຊໂລໄດ້ພົບກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າລະຫວ່າງທາງ ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບທ່ານຢ່າງໃດ, ແລະໂຊໂລໄດ້ປະກາດຢ່າງໃຈກ້າຫານໃນນາມຊື່ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໃນເມືອງດາມັສກັດ.

²⁸ໂຊໂລຈຶ່ງເຂົ້ານອກອອກໃນຢູ່ກັບພວກອັກຄະສາວົກ ໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ທ່ານປະກາດນາມຊື່ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າດ້ວຍໃຈກ້າຫານ.²⁹ແລະໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັບຊາວຢິວທີ່ເວົ້າພາສາກຣີກ; ແຕ່ພວກນັ້ນຍັງພະຍາຍາມທີ່ຈະຂ້າທ່ານ.³⁰ເມື່ອພີ່ນ້ອງໄດ້ຮູ້ເລື່ອງນີ້, ພວກເຂົາກໍພາທ່ານລົງໄປທີ່ເມືອງ ກາຍຊາເຣຍແລ້ວສົ່ງຕໍ່ໄປທີ່ເມືອງຕາໂຊ.

³¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກຕະຫລອດທົ່ວຢູດາຍ, ແຂວງ ຄາລີເລ, ແລະ ຊາມາເຣຍກໍມີຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ຈະເລີນເຕີບໃຫຍ່; ແລະ, ດຳເນີນໄປໃນຄວາມຢຳເກງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະໄດ້ຮັບການໜູນໃຈຈາກພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ຄຣິສຕະຈັກກໍມີຈຳນວນສະມາຊິກເພີ້ມຂື້ນ.³²ໃນເວລານັ້ນ, ຂະນະທີ່ເປໂຕເດີນທາງໄປທົ່ວທຸກຂົງເຂດ, ທ່ານກໍລົງໄປຫາຜູ້ທີ່ເຊື່ອທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງລິດດາ.

³³ເປໂຕໄດ້ພົບກັບຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ໄອເນ, ລາວເປັນອຳມະພາດຕ້ອງຢູ່ໃນບ່ອນນອນເປັນເວລາແປດປີແລ້ວ,³⁴ເປໂຕໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ, "ໄອເນ, ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງປິ່ນປົວທ່ານໃຫ້ດີແລ້ວ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແລະເກັບມ້ຽນບ່ອນນອນຂອງທ່ານເຖີດ," ລາວກໍລຸກຂຶ້ນໃນທັນທີ.³⁵ເມື່ອທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງ ລິດດາ ແລະ ໃນທົ່ງພຽງຊາໂຣນໄດ້ເຫັນຊາຍຄົນນັ້ນ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍກັບໃຈມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

³⁶ມີສາວົກຄົນໜຶ່ງຢູ່ເມືອງ ຢົບປາຊື່ວ່າຕາບີທາ, ຊຶ່ງມີຄວາມຫມາຍວ່າ "ໂດຣະກາ." ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ໄດ້ເຮັດວຽກທີ່ດີໄວ້ຫລວງຫລາຍ ແລະ ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຄົນທຸກຍາກ.³⁷ໃນເວລານັ້ນ ນາງເຈັບປ່ວຍ ແລະ ຕາຍ; ເມື່ອພວກເຂົາອາບນ້ຳສົບຂອງນາງແລ້ວ, ກໍເອົາໄປວາງໄວ້ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ.

³⁸ເນື່ອງຈາກເມືອງລິດດາຢູ່ໃກ້ກັບເມືອງຢົບປາ ແລະພວກສາວົກໄດ້ຍິນວ່າເປໂຕຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຈຶ່ງສົ່ງຊາຍສອງຄົນໄປຫາທ່ານ, ແລະໄດ້ຂໍຮ້ອງທ່ານວ່າ, "ຂໍໃຫ້ທ່ານມາກັບພວກຂ້ານ້ອຍໂດຍໄວເຖີດ."³⁹ເປໂຕກໍລຸກຂຶ້ນໄປກັບພວກເຂົາ. ເມື່ອທ່ານມາຮອດ, ພວກເຂົາກໍພາທ່ານຂຶ້ນໄປທີ່ຫ້ອງຊັ້ນເທິງ, ພວກແມ່ໝ້າຍທຸກຄົນພາກັນຢືນຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ຂ້າງໆທ່ານ, ແລະຊີ້ໃຫ້ທ່ານເບີ່ງເສື້ອຄຸມແລະເສື້ອຜ້າຕ່າງໆທີ່ໂດຣະກາໄດ້ເຮັດໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ນາງຍັງມີຊີວິດຢູ່ກັບພວກເຂົາ.

⁴⁰ເປໂຕຈຶ່ງໃຫ້ພວກເຂົາອອກໄປທາງນອກ, ແລ້ວຄຸເຂົ່າລົງ, ອະທິຖານ; ທ່ານປິ່ນມາຫາຊາກສົບນັ້ນ, ແລະກ່າວວ່າ, "ຕາບີທາເອີຍ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເຖີດ." ນາງກໍມືນຕາຂຶ້ນ, ແລະເມື່ອນາງເຫັນເປໂຕຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນນັ່ງ.⁴¹ເປໂຕໄດ້ຈັບມືຂອງນາງເພື່ອດຶງນາງຂຶ້ນ; ແລະເມື່ອທ່ານເອີ້ນຜູ້ທີ່ເຊື່ອ ແລະ ພວກແມ່ໝ້າຍເຂົ້າມາ, ທ່ານກໍມອບຍິງທີ່ມີຊີວິດໃຫ້ກັບພວກເຂົາ.⁴²ເລື່ອງນີ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວເມືອງ ຢົບປາ, ແລະຫລາຍຄົນກໍພາກັນມາເຊື່ອໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁴³ເຫດການນີ້ເກີດຂື້ນໃນຂະນະທີ່ເປໂຕອາໄສຢູ່ໃນເມືອງ ຢົບປາເປັນເວລາຫລາຍມື້ກັບຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າຊີໂມນ, ທີ່ເປັນຊ່າງຟອກຫນັງ.

10

¹ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງ ກາຍຊາເຣຍ, ຊື່ໂກເນລີໂອ, ເປັນນາຍຮ້ອຍໃນກອງທັບທະຫານ ທີ່ເອີ້ນວ່າກອງທະຫານ ອີຕາລີ.²ທ່ານແລະຄອບຄົວຂອງທ່ານມີຄວາມຢຳເກງ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ; ທ່ານໄດ້ບໍລິຈາກເປັນເງິນຈຳນວນຫລວງຫລາຍໃຫ້ຊາວຢິວ, ແລະອະທິຖານຫາພຣະເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ.

³ເວລາປະມານບ່າຍສາມໂມງ, ນາຍຮ້ອຍຄົນນັ້ນໄດ້ເຫັນນິມິດຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເທວະດາອົງໜຶ່ງຂອງພຣະເຈົ້າມາຫາທ່ານ. ເທວະດາອົງນັ້ນກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, "ໂກເນລີໂອ!"⁴ໂກເນລີໂອຕັ້ງໃຈແນມເບິ່ງທີ່ເທວະດາດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈຫລາຍ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ນີ້ແມ່ນເລື່ອງໃດນໍ ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ?" ເທວະດາອົງນັ້ນກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, "ຄຳອະທິຖານ ແລະການບໍລິຈາກໃຫ້ແກ່ຄົນທຸກຍາກຂອງທ່ານເປັນເຄື່ອງບູຊາຂຶ້ນໄປເຖິງທີ່ປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ.⁵ບັດນີ້ ຈົ່ງໃຊ້ຄົນໄປທີ່ເມືອງຢົບປາ ແລະ ພາຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ຊື່ວ່າ ຊີໂມນ ທີ່ເອີ້ນວ່າເປໂຕມາ.⁶ທ່ານພັກຢູ່ກັບຊ່າງຟອກໜັງທີ່ຊື່ຊີໂມນ, ທີ່ບ້ານຂອງເຂົາທີ່ແຄມທະເລ."

⁷ເມື່ອເທວະດາທີ່ເວົ້າກັບທ່ານຈາກໄປແລ້ວ, ທ່ານກໍເອີ້ນຄົນຮັບໃຊ້ໃນຄົວເຮືອນສອງຄົນ, ແລະທະຫານຄົນໜຶ່ງທີ່ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຈາກກອງທະຫານທີ່ຮັບໃຊ້ທ່ານເຊັ່ນກັນ.⁸ໂກເນລີໂອເລົ່າເຫດການທັງໝົດໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ ແລະ ໃຊ້ພວກເຂົາໄປທີ່ເມືອງ ຢົບປາ.

⁹ມື້ຕໍ່ມາເວລາປະມານທ່ຽງ, ຂະນະທີ່ພວກເຂົາເດີນທາງໃກ້ຈະຮອດເມືອງນັ້ນ, ເປໂຕຂຶ້ນໄປເທິງຫລັງຄາເຮືອນເພື່ອອະທິຖານ.¹⁰ທ່ານເລີ່ມຫິວ ແລະ ຕ້ອງການກິນອາຫານ, ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ຄົນກຳລັງແຕ່ງກິນຢູ່ນັ້ນ, ທ່ານກໍໄດ້ຮັບນິມິດ,¹¹ແລະທ່ານເຫັນທ້ອງຟ້າເປີດອອກ ແລະ ມີພາຊະນະໃສ່ເຄື່ອງ, ເລື່ອນຕ່ຳລົງມາເບິ່ງຄືກັບຜ້າແຜ່ນໃຫຍ່ລົງສູ່ພື້ນໂລກ, ມີເຊືອກສີ່ແຈຢ່ອນລົງມາ.¹²ໃນນັ້ນມີສັດສີ່ຕີນທຸກຊະນິດ ແລະສິ່ງທີ່ເລືອຄານຢູ່ພື້ນດິນ, ແລະນົກໃນຟ້າອາກາດ.

¹³ແລ້ວມີພຣະສຸລະສຽງກ່າວກັບທ່ານວ່າ: "ເປໂຕ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຈົ່ງຂ້າ ແລະ ກິນເຖີດ."¹⁴ແຕ່ເປໂຕກ່າວວ່າ, "ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນຢ່າງນັ້ນເລີຍ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ເພາະວ່າຂ້າພະອົງບໍ່ເຄີຍກິນອາຫານສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ສະອາດ ແລະ ບໍ່ບໍຣິສຸດ."¹⁵ແຕ່ມີພະສຸລະສຽງນັ້ນມາເຖິງທ່ານອີກເປັນເທື່ອທີສອງວ່າ: "ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຊຳລະແລ້ວ, ຢ່າຖືວ່າເປັນມົນທິນ."¹⁶ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນເຖິງສາມຄັ້ງ; ແລ້ວພາຊະນະໃສ່ເຄື່ອງນັ້ນກໍຖືກນຳຂຶ້ນໄປເທິງທ້ອງຟ້າທັນທີ.

¹⁷ຂະນະທີ່ເປໂຕຮູ້ສຶກສັບສົນຫລາຍກ່ຽວກັບນິມິດທີ່ທ່ານເຫັນວ່າມີຄວາມໝາຍແນວໃດ, ນີ້ແຫລະ, ພວກຄົນທີ່ໂກເນລີໂອໃຊ້ມາ ກໍຢືນຢູ່ໜ້າປະຕູຮົ້ວ, ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖາມຫາທາງທີ່ຈະມາເຮືອນນັ້ນ.¹⁸ພວກເຂົາຮ້ອງ ແລະ ຖາມວ່າຊີໂມນ, ທີ່ເອີ້ນວ່າເປໂຕ, ພັກຢູ່ທີ່ນີ້ຫລືບໍ.

¹⁹ຂະນະທີ່ເປໂຕຍັງຄິດເຖິງກ່ຽວກັບນິມິດນັ້ນ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ເບິ່ງເຖີດ, ມີຊາຍສາມຄົນກຳລັງມາຫາທ່ານ.²⁰ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ລົງໄປກັບພວກເຂົາເຖີດ. ຢ່າຊັກຊ້າ ເພາະວ່າເຮົາໃຊ້ພວກເຂົາມາ."²¹ເປໂຕຈຶ່ງລົງໄປຫາຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະເວົ້າວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຄົນທີ່ທ່ານກຳລັງຊອກຫາ. ພວກທ່ານມາເຮັດຫຍັງ?"

²²ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ນາຍຮ້ອຍທີ່ຊື່ວ່າ ໂກເນລີໂອແມ່ນຜູ້ຊອບທຳ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ, ແລະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີໃນບັນດາຊົນຊາດຢິວ, ເທວະດາບໍຣິສຸດອົງໜຶ່ງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ໂກເນລີໂອໃຫ້ມາເຊີນທ່ານໄປທີ່ເຮືອນ. ເພື່ອຈະສາມາດຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ.²³ເປໂຕຈຶ່ງເຊີນພວກເຂົາເຂົ້າມາທາງໃນ ແລະພັກຢູ່ກັບທ່ານ. ມື້ຕໍ່ມາເປໂຕກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປກັບພວກເຂົາ, ພີ່ນ້ອງບາງຄົນຈາກເມືອງຢົບປາ ກໍໄປກັບທ່ານດ້ວຍ.

²⁴ມື້ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ມາຮອດເມືອງ ກາຍຊາເຣຍ. ໂກເນລີໂອກຳລັງຄອຍຖ້າພວກເຂົາຢູ່; ທ່ານໄດ້ເອີ້ນບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະ ໝູ່ສະຫນິດຂອງທ່ານມາເຕົ້າໂຮມກັນ.

²⁵ເມື່ອເປໂຕມາຮອດ, ໂກເນລີໂອໄດ້ເຫັນທ່ານ ແລະ ກົ້ມລົງຂາບຢູ່ທີ່ຕີນຂອງທ່ານເພື່ອທີ່ຈະນະມັດສະການທ່ານ.²⁶ແຕ່ເປໂຕໄດ້ປະຄອງໂກເນລີໂອໃຫ້ຢືນຂຶ້ນ, ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຢືນຂຶ້ນເຖີດ! ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນມະນຸດເຊັ່ນກັນ."

²⁷ໃນຂະນະທີ່ເປໂຕກຳລັງສົນທະນາກັບໂກເນລີໂອ, ເປໂຕກໍເຂົ້າມາທາງໃນ ແລະ ເຫັນຄົນຫລວງຫລາຍມາປະຊຸມຮ່ວມກັນ.²⁸ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານເອງກໍຮູ້ຢູ່ວ່າ ການທີ່ຄົນຢິວຈະສົມທົບ ຫລື ຢ້ຽມຢາມຄົນຕ່າງຊາດຖືວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງຫ້າມ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ບໍ່ຄວນເອີ້ນວ່າຄົນໃດຄົນໜຶ່ງບໍ່ສະອາດ ຫລື ບໍ່ບໍຣິສຸດ.²⁹ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມາໂດຍບໍ່ຂັດຂ້ອງ, ເມື່ອພວກທ່ານໃຊ້ຄົນໄປເຊີນຂ້າພະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖາມເຫດຜົນໃດທີ່ທ່ານເຊີນຂ້າພະເຈົ້າມາ?"

³⁰ໂກເນລີໂອຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ເມື່ອສີ່ມື້ທີ່ຜ່ານມາໃນເວລາປະມານນີ້, ຕອນບ່າຍສາມໂມງ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງອະທິຖານຢູ່ໃນເຮືອນ; ແລະໄດ້ເຫັນ, ຊາຍຄົນໜຶ່ງນຸ່ງຊຸດສີຂາວທີ່ງົດງາມຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ.³¹ທ່ານຜູ້ນັ້ນກ່າວວ່າ, 'ໂກເນລິໂອ, ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານແລ້ວ, ແລະ ການໃຫ້ບໍລິຈາກແກ່ຄົນທຸກຍາກກໍເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າລະລຶກເຖິງທ່ານ.³²ເພາະເຫດນັ້ນ ຈົ່ງໃຊ້ຄົນໄປທີ່ເມືອງ ຢົບປາ, ແລະ ເຊີນຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າຊີໂມນທີ່ເອີ້ນວ່າເປໂຕມາຫາທ່ານ, ທ່ານອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຊ່າງຟອກຫນັງທີ່ຊື່ວ່າ ຊີໂມນ ຢູ່ແຄມຝັ່ງທະເລ.' "³³ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ຄົນມາຫາທ່ານ. ທ່ານເປັນຄົນໃຈດີທີ່ໄດ້ມາ. ບັດນີ້, ພວກເຮົາທຸກຄົນຢູ່ທີ່ນີ້ໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອຟັງທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ເວົ້າ." (ເມື່ອທ່ານມາເຖິງທ່ານຈະບອກ).

³⁴ແລ້ວເປໂຕກໍເລີ່ມກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈ, ຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າຂ້າງຜູ້ໃດເລີຍ.³⁵ແຕ່ວ່າ, ທຸກຄົນບໍ່ວ່າຊົນຊາດໃດກໍຕາມທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ປະພຶດຄວາມຊອບທຳ ພຣະອົງກໍຊົງຍອມຮັບຜູ້ນັ້ນ.

³⁶ທ່ານຮູ້ວ່າຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະອົງມອບໃຫ້ກັບຄົນອິດຊະຣາເອັນ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງປະກາດຂ່າວປະເສີດເລື່ອງສັນຕິສຸກໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງທຸກຄົນ—³⁷ພວກທ່ານເອງກໍຮູ້ເຖິງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ທົ່ວແຂວງຢູດາຍ, ເລີ່ມຕົ້ນໃນແຂວງກາລີເລ, ຫລັງຈາກທີ່ໂຢຮັນໄດ້ປະກາດການຮັບບັບຕິສະມານັ້ນ;³⁸ເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າແຫ່ງນາຊາເຣັດ, ແລະການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຈີມພຣະອົງດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ແລະ ດ້ວຍຣິດເດດ. ພຣະອົງສະເດັດອອກໄປເຮັດຄວາມດີ ແລະ ປິ່ນປົວທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຖືກຜີຮ້າຍບຽດບຽນ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດກັບພຣະອົງ.

³⁹ຂ້າພະເຈົ້າຄືຜູ້ທີ່ເປັນພະຍານຂອງທຸກສີ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດ, ທັງໃນແຂວງຢູດາຍ ແລະ ໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະເຢຊູເຈົ້າອົງນີ້ແຫລະ ທີ່ພວກເຂົາຂ້າ ແລະ ແຂວນພຣະອົງໄວ້ເທິງຕົ້ນໄມ້,⁴⁰ແຕ່ພຣະອົງນີ້ແຫລະ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍໃນວັນທີສາມ ແລະຊົງໃຫ້ພຣະອົງປາກົດແຈ້ງ,⁴¹ບໍ່ໄດ້ຊົງສະແດງແກ່ທຸກຄົນ, ແຕ່ສະແດງຕໍ່ຜູ້ທີ່ເປັນພະຍານທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ລ່ວງໜ້າຄື—ພວກເຮົາເອງທີ່ໄດ້ຮັບກິນ ແລະ ດື່ມກັບພຣະອົງ ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງຊົງເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ.

⁴²ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງພວກເຮົາໃຫ້ອອກໄປປະກາດກັບປະຊາຊົນ ແລະ ເປັນພະຍານວ່າ ນີ້ຄືຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນຜູ້ຈະຕັດສິນທັງຄົນເປັນແລະຄົນຕາຍ.⁴³ບັນດາຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບການຍົກໂທດບາບໂດຍທາງນາມຊື່ຂອງພຣະອົງ."

⁴⁴ຂະນະທີ່ເປໂຕຍັງກ່າວກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ຢູ່, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ສະເດັດລົງມາສະຖິດກັບທຸກຄົນ ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານຢູ່.⁴⁵ບັນດາຄົນໃນກຸ່ມຜູ້ທີ່ເຊື່ອ—ທີ່ເຂົ້າຮັບພິທີຕັດທຸກຄົນທີ່ມາກັບເປໂຕ—ກໍພາກັນປະຫລາດໃຈ, ເພາະວ່າຂອງປະທານແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ໄດ້ເທລົງມາເທິງຄົນຕ່າງຊາດດ້ວຍ.

⁴⁶ພວກເຂົາໄດ້ຍິນພວກຕ່າງຊາດເຫລົ່ານີ້ເວົ້າພາສາຕ່າງໆ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ. ເປໂຕຈຶ່ງກ່າວວ່າ,⁴⁷"ໃຜຈະຫ້າມຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ເຊັ່ນດຽວກັບພວກຂ້າພະເຈົ້າຈາກການບັບຕິສະມາດ້ວຍນ້ຳ?"⁴⁸ແລ້ວເປໂຕຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຮັບບັບຕິສະມາໃນນາມຊື່ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຂໍໃຫ້ເປໂຕຢູ່ກັບພວກເຂົາເປັນເວລາຫລາຍມື້.

11

¹ພວກອັກຄະສາວົກ ແລະ ພີ່ນ້ອງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຂວງ ຢູດາຍໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າຄົນຕ່າງຊາດຍອມຮັບເອົາພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ.²ເມື່ອເປໂຕຂຶ້ນຮອດນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ, ປະຊາຊົນທີ່ເຂົ້າໃນພິທີຕັດກໍຕິຕຽນເພິ່ນ;³ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ທ່ານຄົບຫາກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດ ແລະ ຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບພວກເຂົາ!"

⁴ເປໂຕຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນອະທິບາຍເລື່ອງນັ້ນໃຫ້ພວກເຂົາຟັງໂດຍລະອຽດ; ວ່າ,⁵ຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງອະທິຖານຢູ່ເມືອງ ຢົບປາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນນິມິດວ່າ ມີພາຊະນະໃສ່ເຄື່ອງເລື່ອນລົງມາ, ມີລັກສະນະເປັນແຜ່ນຂະຫນາດໃຫຍ່ ຢ່ອນລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າໂດຍມີທັງສີ່ມຸມໄດ້ຢ່ອນລົງມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ.⁶ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າແນມເບິ່ງ ແລະ ຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດບົກສີ່ຕີນ, ສັດປ່າ, ສັດເລືອຄານ, ແລະນົກໃນອາກາດ.

⁷ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, "ເປໂຕ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຂ້າກິນເຖີດ!"⁸ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, "ຢ່າໃຫ້ເປັນຢ່າງນັ້ນເລີຍ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດ ຫລື ບໍ່ບໍຣິສຸດບໍ່ເຄີຍເຂົ້າປາກຂ້າພະອົງເລີຍ."⁹ແຕ່ພຣະສຸລະສຽງນັ້ນກໍຕອບຈາກຟ້າອີກເທື່ອໜຶ່ງວ່າ, "ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າປະກາດຖືກຊຳລະແລ້ວ ຢ່າເອີ້ນວ່າມັນບໍ່ສະອາດ."¹⁰ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນສາມເທື່ອ ແລ້ວທຸກຢ່າງກໍຖືກຮັບຂຶ້ນໄປເທິງຟ້າອີກເທື່ອໜຶ່ງ.

¹¹ໃນທັນໃດນັ້ນ ມີຊາຍສາມຄົນມາຢືນຢູ່ທີ່ໜ້າປະຕູເຮືອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າພັກອາໄສຢູ່; ພວກເຂົາຖືກສົ່ງມາຈາກເມືອງ ກາຍຊາເຣຍມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ.¹²ພຣະວິນຍານຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປກັບພວກເຂົາ, ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍນຳພວກເຂົາໄປໂດຍບໍ່ລັງເລ. ພີ່ນ້ອງທັງຫົກຄົນນີ້ໄປກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຊາຍຄົນນັ້ນ.¹³ຊາຍຄົນນັ້ນເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ ທ່ານໄດ້ເຫັນເທວະດາຢືນຢູ່ໃນເຮືອນຂອງທ່ານຢ່າງໃດ ແລະ ກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງໃຊ້ຄົນໄປທີ່ເມືອງ ຢົບປາ ແລະ ເຊີນຊີໂມນທີ່ເອີ້ນກັນວ່າເປໂຕມາ.¹⁴ລາວກ່າວຖ້ອຍຄຳກັບພວກທ່ານ ເພື່ອທີ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ—ທັງທ່ານແລະຄອບຄົວຂອງທ່ານ."

¹⁵ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນເວົ້າ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າກໍໄດ້ສະເດັດລົງມາສະຖິດກັບພວກເຂົາ, ຊຶ່ງຄືກັນກັບພວກເຮົາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.¹⁶ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ງລະລຶກເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ທີ່ພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ໂຢຮັນໃຫ້ບັບຕິສະມາດ້ວຍນ້ຳ; ແຕ່ພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ."

¹⁷ແລ້ວຖ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບຂອງປະທານຢ່າງດຽວແກ່ພວກເຂົາຄືກັນກັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ ເມື່ອພວກເຮົາເຊື່ອໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນໃຜ, ທີ່ຈະຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໄດ້?”¹⁸ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນເຊັ່ນນີ້, ພວກເຂົາກໍບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈະກ່າວໄດ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ມອບການກັບໃຈໃຫມ່ ເພື່ອໃຫ້ມີຊີວິດແກ່ຄົນຕ່າງຊາດດ້ວຍ."

¹⁹ບັນດາຄົນທີ່ກະຈັດກະຈາຍໄປ ເນື່ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເສຍຊີວິດຂອງ ຊະເຕຟາໂນ ກໍໄດ້ແຜ່ລາມໄປເຖິງເມືອງ ໂຟນີເຊຍ, ເກາະໄຊປຣັດ, ແລະເມືອງ ອັນຕີໂອເຂຍ, ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວຖ້ອຍຄຳກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າກັບຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນ.²⁰ບາງຄົນໃນພວກເຂົາແມ່ນ, ຊາວເກາະໄຊປຣັດ, ແລະ ຊາວກີເຣເນມາທີ່ເມືອງ ອັນຕິໂອເຂຍ ກໍໄດ້ບອກຂ່າວປະເສີດກ່ຽວກັບອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ກັບພວກເຂົາເປັນພາສາກຣີກດ້ວຍ,²¹ແລະພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ກັບພວກເຂົາ; ຄົນຈໍານວນຫລາຍໄດ້ເຊື່ອ ແລະ ກັບມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²²ເລື່ອງນີ້ໄດ້ຍິນມາຮອດຫູຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ພວກເຂົາຈຶ່ງສົ່ງບາຣະນາບາໄປທີ່ເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ.²³ເມື່ອທ່ານມາຮອດ ແລະ ເຫັນຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າ, ທ່ານກໍຍິນດີ; ແລະທ່ານໄດ້ໜູນໃຈພວກເຂົາທຸກຄົນໃຫ້ໝັ້ນຄົງໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈ.²⁴ເພາະວ່າບາຣະນາບາເປັນຄົນດີ ແລະ ເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ, ແລະ ຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍກໍເພີ້ມເຂົ້າມາໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

²⁵ບາຣະນາບາຈຶ່ງໄປຫາໂຊໂລທີ່ເມືອງຕາໂຊ.²⁶ເມື່ອທ່ານເຫັນໂຊໂລແລ້ວ, ກໍພາທ່ານມາທີເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ. ແລະທ່ານທັງສອງກໍປະຊຸມຮ່ວມກັບຄຣິສຕະຈັກນັ້ນຕະຫລອດທັງປີ ແລະ ສັ່ງສອນຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍ. ພວກສາວົກກໍໄດ້ມີຊື່ວ່າເປັນ ຄຣິສຕຽນ ຄັ້ງທຳອິດໃນເມືອງ ອັນຕີໂອເຂຍ.

²⁷ໃນເວລານັ້ນ ພວກຜູ້ທຳນວາຍຈາກນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ລົງມາທີ່ເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ.²⁸ຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຂົາ, ທີ່ຊື່ວ່າ ອາຄະໂບ, ໄດ້ຢືນຂຶ້ນແລະທຳນວາຍໂດຍພຣະວິນຍານວ່າ ຈະເກີດມີຄວາມອຶດຢາກຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ. ເລື່ອງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝການປົກຄອງຂອງກະສັດ ກະລາວດີໂອ.

²⁹ດັ່ງນັ້ນ, ພວກສາວົກຈຶ່ງຕັດສິນໃຈກັນວ່າພວກເຂົາຈະບໍລິຈາກຕາມກຳລັງ, ແລະ ສົ່ງໄປຊ່ວຍເຫລືອພີ່ນ້ອງໃນແຂວງຢູດາຍ.³⁰ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດຢ່າງນັ້ນ; ພວກເຂົາສົ່ງເງິນໄປໃຫ້ພວກຜູ້ປົກຄອງໂດຍຝາກກັບບາຣະນາບາ ແລະ ໂຊໂລ.

12

¹ໃນເວລານັ້ນ ກະສັດເຮໂຣດໄດ້ຈັບກຸມບາງຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກ ເພື່ອວ່າທ່ານຈະທໍາການທາລຸນບາງຄົນ.²ທ່ານຂ້າຢາໂກໂບທີ່ເປັນອ້າຍຂອງໂຢຮັນດ້ວຍດາບ.

³ຫລັງຈາກທີ່ທ່ານເຫັນວ່າເລື່ອງນັ້ນເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງພວກຢິວ, ທ່ານກໍສັ່ງໃຫ້ຈັບກຸມເປໂຕດ້ວຍ. ເຫດການເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງເທດສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ.⁴ຫລັງຈາກທີ່ຈັບເປໂຕມາໄດ້ແລ້ວ, ກໍຂັງທ່ານໄວ້ໃນຄຸກ ແລະ ຈັດໃຫ້ມີທະຫານສີ່ໝູ່ ໝູ່ລະສີ່ຄົນຄຸມທ່ານໄວ້; ເຮໂຣດຕັ້ງໃຈທີ່ຈະພາເປໂຕອອກມາໃຫ້ປະຊາຊົນ ຫລັງຈາກເທດສະການປັດສະຄາແລ້ວ.

⁵ດັ່ງນັ້ນເປໂຕຈຶ່ງຖືກຂັງໄວ້ໃນຄຸກ, ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ ອະທິຖານເພື່ອທ່ານດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.⁶ໃນຄືນນັ້ນກ່ອນເຖິງວັນທີ່ເຮໂຣດຈະພາເປໂຕອອກມາ, ເປໂຕກຳລັງນອນຫລັບຢູ່ລະຫວ່າງທະຫານສອງຄົນ, ຖືກລ່າມດ້ວຍໂສ້ສອງເສັ້ນ, ແລະມີພວກຍາມເຝົ້າເບິ່ງຢູ່ທີ່ຫນ້າປະຕູຄຸກ.

⁷ໃນທັນໃດນັ້ນ, ເທວະດາອົງໜຶ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາປາກົດຢູ່ຂ້າງໆເປໂຕ, ແລະມີແສງສະຫວ່າງສ່ອງລົງມາໃນຫ້ອງຂັງນັ້ນ, ເທວະດາອົງນັ້ນມາກະຕຸ້ນທີ່ສີ່ຂ້າງຂອງທ່ານໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໄວໆ," ໂສ້ນັ້ນກໍຫລຸດຕົກຈາກມືຂອງທ່ານ.⁸ເທວະດາອົງນັ້ນກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງແຕ່ງຕົວແລະສຸບເກີບ." ເປໂຕກໍປະຕິບັດຕາມ. ເທວະດາອົງນັ້ນກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ຈົ່ງໃສ່ເສື້ອຄຸມ ແລະ ນຳຂ້າພະເຈົ້າມາ."

⁹ເປໂຕຈຶ່ງນຳເທວະດາອົງນັ້ນອອກໄປ. ທ່ານບໍ່ຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ເທວະດາເຮັດນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ. ທ່ານຄິດວ່າທ່ານກຳລັງເຫັນໃນນິມິດ.¹⁰ຫລັງຈາກທີ່ພວກທ່ານຍ່າງຜ່ານຄົນເຝົ້າຍາມຊັ້ນທີໜຶ່ງ ແລະ ຊັ້ນທີສອງໄປແລ້ວ, ພວກທ່ານກໍມາຮອດປະຕູເຫລັກທາງທີ່ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ; ປະຕູບານນັ້ນກໍເປີດອອກເອງ. ພວກທ່ານຈຶ່ງອອກໄປ, ແລະຍ່າງໄປຕາມທາງ, ເທວະດາກໍຫາຍວັບໄປຈາກທ່ານ.

¹¹ເມື່ອເປໂຕຮູ້ສຶກຕົວແລ້ວ, ຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ຕອນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ແນ່ແລ້ວວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ເທວະດາຂອງພຣະອົງໃຫ້ມາປ່ອຍຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກເງື່ອມມືຂອງເຮໂຣດ, ແລະ ຈາກຄວາມປອງຮ້າຍຂອງພວກຢິວ.”¹²ຫລັງຈາກທີ່ທ່ານຄິດໄດ້ຢ່າງນັ້ນແລ້ວ, ທ່ານກໍໄປທີ່ເຮືອນຂອງມາຣີ ແມ່ຂອງໂຢຮັນ, ຜູ້ທີ່ມີອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າມາຣະໂກ, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຈຳນວນຫລາຍກຳລັງປະຊຸມອະທິຖານຢູ່ນຳກັນ.

¹³ເມື່ອເປໂຕເຄາະປະຕູຊັ້ນນອກ, ສາວໃຊ້ຄົນໜຶ່ງຊື່ ໂຣດາ ກໍອອກມາຖາມ.¹⁴ເມື່ອນາງຈື່ໄດ້ວ່າເປັນສຽງຂອງເປໂຕ, ກໍຊື່ນຊົມຍິນດີຫລາຍ ແຕ່ແທນທີ່ຈະເປີດປະຕູໃຫ້; ນາງກັບແລ່ນເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງ; ແລະບອກວ່າເປໂຕກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ.¹⁵ພວກເຂົາຈຶ່ງກ່າວກັບນາງວ່າ, “ເຈົ້າເປັນບ້າ.” ແຕ່ນາງກໍຢືນຢັນວ່າເປັນເຊັ່ນນັ້ນແທ້. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ນັ້ນເປັນເທວະດາປະຈຳຕົວຂອງທ່ານ.”

¹⁶ແຕ່ເປໂຕກໍຍັງເຄາະປະຕູຕໍ່ໄປ, ແລ້ວເມື່ອພວກເຂົາເປີດປະຕູມາ, ເຫັນທ່ານກໍປະຫລາດໃຈ.¹⁷ເປໂຕຍົກມືໃຫ້ພວກເຂົາມິດ, ແລະທ່ານບອກພວກເຂົາວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງພາທ່ານອອກມາຈາກຄຸກແບບໃດ. ທ່ານກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງບອກເລື່ອງນີ້ກັບຢາໂກໂບ ແລະພວກພີ່ນ້ອງໃຫ້ຮູ້ນຳ.” ແລ້ວເພິ່ນກໍອອກໄປບ່ອນອື່ນ.

¹⁸ເມື່ອເຖິງມື້ເຊົ້າມາ, ພວກທະຫານກໍພາກັນຕົກໃຈຢ່າງໃຫຍ່ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເປເຕ.¹⁹ຫລັງຈາກທີ່ເຮໂຣດຊອກຫາເປໂຕບໍ່ເຫັນ, ທ່ານຈຶ່ງສອບຖາມພວກຄົນເຝົ້າຍາມ ແລະສັ່ງໃຫ້ປະຫານຊີວິດ. ແລ້ວທ່ານກໍລົງມາຈາກແຂວງຢູດາຍໄປທີ່ເມືອງກາຍຊາເຣຍ ແລະ ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

²⁰ເຮໂຣດກໍເກີດມີຄວາມຄຽດແຄ້ນຕໍ່ຊາວເມືອງຕີເຣ ແລະ ຊາວຊີໂດນຫລາຍ. ຊາວເມືອງຈຶ່ງພາກັນໄປຫາທ່ານ. ພວກເຂົາໄດ້ກ້ຽວກ່ອມບຣາຊະໂຕ, ຜູ້ຮັບຜິດຊອບວັງຂອງກະສັດ, ໃຫ້ຊ່ວຍພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຂໍໃຫ້ສ້າງມິດໄມຕີກັນ, ເພາະວ່າເມືອງຂອງພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ຮັບອາຫານຈາກເມືອງຂອງກະສັດອົງນັ້ນ.²¹ເມື່ອຮອດມື້ນັດໝາຍເຮໂຣດກໍນຸ່ງເຄື່ອງກະສັດ ແລະ ນັ່ງເທິງບັນລັງ; ທ່ານກ່າວຄໍາປາໄສຕໍ່ພວກເຂົາ.

²²ຜູ້ຄົນຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ນີ້ເປັນສຽງຂອງພະ, ບໍ່ແມ່ນສຽງຂອງມະນຸດ!”²³ໃນທັນໃດນັ້ນ ເທວະດາອົງໜຶ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍເຮັດໃຫ້ທ່ານປ່ວຍເປັນພະຍາດຮ້າຍແຮງ, ເພາະວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ; ແລ້ວທ່ານກໍຖືກໜອນກັດກິນ ແລະ ເສຍຊີວິດ.

²⁴ແຕ່ພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຈະເລີນຂຶ້ນ ແລະ ແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ.²⁵ຫລັງຈາກບາຣະນາບາກັບໂຊໂລສຳເລັດພາລະກິດໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ, ພວກທ່ານກໍກັບຈາກທີ່ນັ້ນພາໂຢຮັນ, ທີ່ມີອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າມາຣະໂກໄປນຳ.

13

¹ເວລານັ້ນ ມີບາງຄົນທີ່ເປັນຜູ້ທໍານວາຍ ແລະ ອາຈານໃນຄຣິສຕະຈັກອັນຕີໂອເຂຍ, ພວກທ່ານຄື ບາຣະນາບາ, ຊີໂມນ (ທີ່ເອີ້ນວ່າ ນີເກີ), ລູກີໂອຊາວເມືອງກີເຣເນ, ມານາເອນ (ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຂຶ້ນມາດ້ວຍກັນກັບເຮໂຣດເຈົ້າເມືອງ), ແລະ ໂຊໂລ.²ຂະນະທີ່ພວກທ່ານກໍາລັງນະມັດສະການອົງພະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ຖືສິນອົດອາຫານຢູ່ນັ້ນ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຕັ້ງບາຣະນາບາກັບໂຊໂລໄວ້, ສໍາຫລັບວຽກນັ້ນທີ່ເຮົາເອີ້ນໃຫ້ພວກທ່ານເຮັດ.”³ຫລັງຈາກທີ່ພວກທ່ານຖືສິນອົດອາຫານ, ອະທິຖານ, ແລະ ວາງມືໃສ່ຕົວທ່ານທັງສອງແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍສົ່ງທ່ານທັງສອງໄປ.

⁴ດັງນັ້ນ ບາຣະນາບາ ແລະ ໂຊໂລ ກໍເຊື່ອຟັງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຈຶ່ງລົງໄປທີ່ເມືອງແຊລູເກຍ; ຈາກທີ່ນັ້ນພວກທ່ານໄດ້ລົງເຮືອໄປທີ່ເກາະໄຊປຮັດ.⁵ໃນຂະນະທີ່ພວກທ່ານຢູ່ໃນເມືອງຊາລາມີ, ພວກທ່ານປະກາດພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າໃນທໍາມະສາລາຂອງຊາວຢິວ. ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນໂຢຮັນທີ່ຊື່ມາຣະໂກເປັນຜູ້ຊ່ວຍດ້ວຍ.

⁶ເມື່ອພວກທ່ານເດີນທາງໄປທົ່ວທັງເກາະຈົນມາຮອດເມືອງປາໂຟແລ້ວ, ພວກທ່ານໄດ້ພົບກັບຊາວຢິວຄົນໜຶ່ງເຊິ່ງເປັນຜູ້ມີເວດມົນ, ແລະ ເປັນຜູ້ທຳນວາຍປອມ, ທີ່ມີຊື່ວ່າບາຣະເຢຊູ.⁷ຜູ້ມີເວດມົນຄົນນີ້ເປັນໝູ່ກັບຜູ້ປົກຄອງເກາະ, ເຊຄີໂອໂປໂລ, ເຊິ່ງເປັນຄົນສະຫລາດຮອບຮູ້. ຊາຍຄົນນີ້ເຊີນບາຣະນາບາກັບໂຊໂລມາພົບ, ເພາະທ່ານຢາກຈະຟັງພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ.⁸ແຕ່ເອລີມາ “ຜູ້ມີເວດມົນ” (ນັ້ນເປັນຄຳແປຊື່ຂອງລາວ) ຂັດຂວາງທ່ານທັງສອງໄວ້; ລາວພະຍາຍາມບໍ່ໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງເຊື່ອ.

⁹ແຕ່ໂຊໂລທີ່ມີອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າໂປໂລ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ເພັ່ງຕາເບີ່ງເອລີມາ.¹⁰ແລ້ວກ່າວວ່າ, “ທ່ານລູກຂອງຜີຮ້າຍ, ທ່ານເຕັມໄປດ້ວຍອຸບາຍ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງ. ທ່ານເປັນສັດຕູກັບຄວາມຊອບທັມທຸກຢ່າງ. ທ່ານຈະບໍ່ຢຸດບິດເບືອນຄວາມຈິງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຫລື?

¹¹ເບີ່ງເຖີດ, ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ເໜືອທ່ານ, ທ່ານຈະເປັນຄົນຕາບອດ. ທ່ານຈະເບິ່ງບໍ່ເຫັນແສງຕາເວັນໄປຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງ.” ໃນທັນໃດນັ້ນຄວາມມືດມົວກໍເກີດກັບ ເອລີມາ; ລາວຈື່ງຫລຽວໄປອ້ອມໆ ເພື່ອຂໍໃຫ້ຄົນຊ່ວຍຈູງລາວໄປ.¹²ເມື່ອຜູ້ປົກຄອງໄດ້ເຫັນເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ທ່ານກໍເຊື່ອ, ເພາະວ່າທ່ານປະຫລາດໃຈໃນຄໍາສອນກ່ຽວກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹³ແລ້ວໂປໂລກັບພວກຂອງທ່ານກໍລົງເຮືອເດີນທາງອອກຈາກເມືອງປາໂຟໄປທີ່ເມືອງເປກາໃນແຂວງປໍາຟີເລຍ. ແຕ່ໂຢຮັນໄດ້ຖິ້ມພວກທ່ານກັບໄປທີ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.¹⁴ໂປໂລ ແລະ ພວກຂອງທ່ານໄດ້ເດີນທາງຈາກເມືອງເປກາ ມາຮອດເມືອງອັນຕິໂອເຂຍໃນແຂວງປີຊີເດຍ. ທີ່ນັ້ນພວກທ່ານໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທໍາມະສາລາ ແລະ ນັ່ງລົງໃນວັນຊະບາໂຕ.¹⁵ຫລັງຈາກອ່ານພຣະບັນຍັດ ແລະ ຖ້ອຍຄໍາຂອງຜູ້ທໍານວາຍແລ້ວ, ບັນດາຜູ້ປົກຄອງທໍາມະສາລາກໍໃຊ້ຄົນໄປບອກກັບພວກທ່ານວ່າ, “ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ຖ້າພວກທ່ານມີຖ້ອຍຄໍາໜູນໃຈໃຫ້ກັບຄົນທີ່ນີ້, ກໍຂໍໃຫ້ກ່າວເຖີດ.”

¹⁶ໂປໂລກໍລຸກຂຶ້ນແລະຍົກມື; ທ່ານກ່າວວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍຜູ້ເປັນຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ ແລະ ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ຢໍາເກັງພຣະເຈົ້າ, ຂໍຈົ່ງຟັງເຖີດ.¹⁷ພຣະເຈົ້າຂອງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນນີ້ໄດ້ຊົງເລືອກເອົາບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມີຈໍານວນຄົນຫລວງຫລາຍ ໃນຂະນະທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງປະເທດເອຢິບ, ແລະ ພຣະອົງຊົງນໍາພວກທ່ານອອກມາດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງຣິດ.¹⁸ພຣະອົງຊົງຈັດຫາສິ່ງທີ່ຈໍາເປັນໃຫ້ກັບພວກທ່ານໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານມາເປັນເວລາປະມານສີ່ສິບປີ.

¹⁹ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ທໍາລາຍເຈັດຊົນຊາດໃນດິນແດນ ການາອານແລ້ວ, ພຣະອົງກໍມອບແຜ່ນດິນຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ກັບຊົນຊາດຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນມໍຣະດົກ.²⁰ເຫດການທັງໝົດນີ້ ເກີດຂຶ້ນເມື່ອສີ່ຮ້ອຍຫ້າສິບປີມາແລ້ວ. ຫລັງຈາກນີ້, ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຜູ້ປົກຄອງມາປົກຄອງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຈົນຮອດສະໄໝຂອງຜູ້ທໍານວາຍຊາມູເອນ.

²¹ເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນໄດ້ຮ້ອງຂໍໃຫ້ມີກະສັດ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງໃຫ້ ໂຊນ ລູກຊາຍຂອງກີເຊ, ຈາກເຜົ່າເບນຢາມິນ, ໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານເປັນກະສັດເປັນເວລາສີ່ສິບປີ.²²ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າປົດໂຊນອອກຈາກການເປັນກະສັດ, ພຣະອົງຊົງຕັ້ງດາວິດຂຶ້ນເປັນກະສັດຂອງພວກທ່ານ. ພຣະເຈົ້າກ່າວກ່ຽວກັບດາວິດວ່າ, 'ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ດາວິດ ລູກຊາຍຂອງ ເຢຊີ ເປັນຄົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກໃຈທີ່ຈະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະສົງໃຫ້ລາວເຮັດ.'

²³ພຣະເຈົ້າປະທານພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງຊາວອິດສະຣາເອນ, ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຈາກເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້.²⁴ເຫດການນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ກ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າສະເດັດມາ, ໂຢຮັນໄດ້ປະກາດເຖີງບັບຕິສະມາ ທີ່ສະແດງເຖີງການກັບໃຈໃໝ່ຕໍ່ຊາວອິດສະລາເອນທຸກຄົນແລ້ວ.²⁵ຂະນະທີ່ໂຢຮັນກໍາລັງສຳເລັດພາລະກິດຂອງທ່ານ, ທ່ານກ່າວວ່າ, 'ພວກທ່ານຄິດວ່າຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ນັ້ນ. ແຕ່ຈົງຟັງເຖີດ, ຜູ້ທີ່ມາພາຍຫລັງຂ້າພະເຈົ້າ, ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະປົດສາຍເກີບອອກຈາກຕີນຂອງພຣະອົງ.'

²⁶ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ທີ່ເປັນລູກຫລານຂອງເຊື້ອສາຍອັບຣາຮາມ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານທີ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ, ຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນນີ້ໄດ້ສົ່ງມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ.²⁷ເພາະວ່າພວກຄົນທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ອຍຄໍາຂອງທໍານວາຍທີ່ອ່ານສູ່ກັນຟັງໃນວັນຊະບາໂຕສໍາເລັດໂດຍການກ່າວໂທດພຣະອົງ.

²⁸ເຖີງແມ່ນວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ພົບຄວາມຜິດປະການໃດທີ່ມີໂທດເຖິງຕາຍໃນພຣະອົງ, ພວກເຂົາຍັງຂໍຮ້ອງປີລາດໃຫ້ປະຫານພຣະອົງ.²⁹ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງໃຫ້ສໍາເລັດຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບພຣະອົງແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເອົາພຣະສົບລົງຈາກໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ວາງພຣະສົບໄວ້ໃນອຸບມຸງ.

³⁰ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.³¹ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງມາຈາກແຂວງຄາລີເລຈົນເຖິງນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ. ຈຶ່ງໄດ້ເຫັນພຣະອົງເປັນເວລາຫລາຍວັນ ບັດນີ້ ຄົນເຫລົ່ານີ້ກໍຍັງໄດ້ເປັນພະຍານຂອງພຣະອົງຕໍ່ຜູ້ຄົນ.

³²ເຮົານໍາຂ່າວປະເສີດກ່ຽວກັບພຣະສັນຍາທີ່ໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບບັນພະບູລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ³³ພຣະເຈົ້າຊົງບັນດານໃຫ້ພະສັນຍາເຫລົ່ານີ້ສຳເລັດ, ເພື່ອພວກເຮົາທີ່ເປັນລູກຫລານຂອງພວກເຂົາ, ໃນການບັນດານໃຫ້ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເປັນຄືນມາມີຊີວິດ. ເລື່ອງນີ້ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນພຣະທໍາບົດເພັງສັນລະເສີນບົດທີສອງວ່າ: 'ເຈົ້າເປັນບຸດຂອງເຮົາ, ມື້ນີ້ເຮົາເປັນບິດາຂອງເຈົ້າ.'³⁴ແລ້ວຍັງກ່າວເຖິງຄວາມຈິງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງບັນດານໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ ເພື່ອທີ່ພຣະກາຍຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ເປື່ອຍເນົ່າ, ພຣະອົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: 'ເຮົາຈະໃຫ້ພຣະພອນອັນບໍຣິສຸດ ແລະ ໝັ້ນຄົງຂອງດາວິດແກ່ທ່ານ.'

³⁵ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ທ່ານຍັງກ່າວໄວ້ໃນພຣະທໍາບົດເພັງສັນລະເສີນບົດອື່ນໆໄວ້ດ້ວຍວ່າ, 'ພຣະອົງຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ອົງບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງເປື່ອຍເນົ່າ.'³⁶ເພາະວ່າຫລັງຈາກທີ່ດາວິດໄດ້ບົວລະບັດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງອາຍຸຂອງທ່ານແລ້ວ, ທ່ານກໍລ່ວງຫລັບໄປ; ແລະ ຖືກຝັງໄວ້ກັບບັນພະບູລຸດຂອງທ່ານແລ້ວກໍເປື່ອຍເນົ່າໄປ.³⁷ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາບໍ່ເປື່ອຍເນົ່າໄປ.

³⁸ເພາະສະນັ້ນ ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ, ໂດຍຊາຍຜູ້ນີ້ທີ່ປະກາດການຍົກໂທດຄວາມຜິດບາບໃຫ້ແກ່ທ່ານ.³⁹ໂດຍພຣະອົງ ທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອກໍຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທໍາຈາກທຸກສິ່ງຕາມພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານເປັນຄົນຊອບທໍາບໍ່ໄດ້.

⁴⁰ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ ເພື່ອວ່າຖ້ອຍຄໍາຂອງຜູ້ທໍານວາຍໄດ້ກ່າວໄວ້ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກທ່ານ:⁴¹“ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ທ່ານພວກຄົນທີ່ໝິ່ນປະໝາດ, ຈົ່ງປະຫລາດໃຈແລະຈິບຫາຍໄປ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງເຮັດວຽກໃນວັນເວລາຂອງພວກທ່ານ, ວຽກງານທີ່ພວກທ່ານຈະບໍ່ເຊື່ອ, ແມ່ນວ່າຈະມີຄົນປະກາດກັບທ່ານ.”

⁴²ຂະນະທີ່ໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາຈາກໄປ, ພວກທ່ານກໍອ້ອນວອນໃຫ້ທ່ານທັງສອງກ່າວຖ້ອຍຄໍາຢ່າງດຽວກັນອີກໃນວັນຊະບາໂຕຕໍ່ໄປ.⁴³ເມື່ອການປະຊຸມໃນວັນຊະບາໂຕເລີກແລ້ວ, ພວກຢິວ ແລະ ຄົນທີ່ເຂົ້າຮີດຢິວທີ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າຫລາຍຄົນກໍຕິດຕາມໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາ, ທ່ານທັງສອງຈຶ່ງໄດ້ໂອ້ລົມ ແລະໜູນໃຈໃຫ້ພວກເຂົາດໍາເນີນຊີວິດຢູ່ໃນພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁴⁴ໃນວັນສະບາໂຕຕໍ່ມາ, ຄົນໃນເມືອງເກືອບທັງໝົດກໍມາປະຊຸມກັນເພື່ອທີ່ຈະຟັງພຣະທັມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁴⁵ເມື່ອພວກຢິວເຫັນຝູງຊົນ, ພວກເຂົາກໍເຕັມດ້ວຍຄວາມອິດສາ ແລະ ເວົ້າຄັດຄ້ານຄໍາທີ່ໂປໂລເວົ້າ ແລະ ເວົ້າໝິ່ນປະໝາດທ່ານ.

⁴⁶ແຕ່ໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາກ່າວດ້ວຍໃຈກ້າຫານວ່າ, “ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ພວກທ່ານຟັງກ່ອນ. ແຕ່ເມື່ອພວກທ່ານບໍຍອມຮັບ ແລະ ຕັດສິນໃຈຕົວເອງວ່າບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຊີວິດນິລັນດອນ, ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາກໍຈະໄປຫາຄົນຕ່າງຊາດ.⁴⁷ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກ່າວສັ່ງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ‘ເຮົາຕັ້ງເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ເປັນແສງສະຫວ່າງສຳຫລັບຄົນຕ່າງຊາດ, ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ນຳຄວາມລອດພົ້ນໄປຈົນເຖິງທີ່ສຸດປາຍແຜນດິນໂລກ.’”

⁴⁸ເມືອຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ຕ່າງກໍຊືນຊົມຍິນດີ ແລະ ສັນລະເສີນຖ້ອຍຄໍາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຄົນຫລວງຫລາຍທີ່ໄດ້ຖືກເລືອກໄວ້ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບຊີວິດນິລັນດອນກໍເຊື່ອ.⁴⁹ພຣະທໍາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍແຜ່ອອກໄປທົ່ວທັງຂົງເຂດນັ້ນ.

⁵⁰ແຕ່ພວກຢິວໄດ້ຕົວະຍົວະໃຫ້ບັນດາແມ່ຍິງທີ່ເປັນຄົນສຳຄັນ, ແລະ ນັບຖືພຣະເຈົ້າກັບພວກຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນຜູ້ນໍາຂອງເມືອງນັ້ນ. ພວກເຂົາຕົວະຍົວະໃຫ້ມີການຂົ່ມເຫັງໂປໂລກັບບາຣະນາບາ ແລະ ຂັບໄລ່ທ່ານທັງສອງໃຫ້ອອກໄປຈາກເມືອງນັ້ນ.⁵¹ໂປໂລກັບບາຣະນາບາກໍສັ່ນຂີ້ຝຸ່ນອອກຈາກຕີນພວກທ່ານ. ແລ້ວພວກທ່ານທັງສອງກໍໄປທີ່ເມືອງອີໂກນີອົນ.⁵²ແລະ ເຕັມດວ້ຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.

14

¹ໃນເມືອງອີໂກນີອົນທີ່ໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາພາກັນເຂົ້າໄປໃນທຳມະສາລາຂອງພວກຢິວ ແລະ ກ່າວກ່ຽວກັບທາງນັ້ນ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ທັງພວກຢິວ ແລະ ພວກກຣີກຈຳນວນຫລາຍເຊື່ອ.²ແຕ່ພວກຢິວທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງໄດ້ຕົວະຍົວະພວກຄົນຕ່າງຊາດ ໃຫ້ກຽດຊັງພວກພີ່ນ້ອງທີ່ເຊື່ອ.

³ເຫດສະນັ້ນ ທ່ານທັງສອງຈຶ່ງອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນດົນນານ, ປະກາດດ້ວຍໃຈກ້າຫານດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງຮັບຮອງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເຮັດໂດຍປະທານໝາຍສໍາຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນດ້ວຍມືຂອງໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາ.⁴ແຕ່ຊາວເມືອງນັ້ນໄດ້ແຍກອອກເປັນສອງພວກ: ບາງຄົນຢູ່ຝ່າຍພວກຢິວ, ແລະບາງຄົນຢູ່ຝ່າຍພວກອັກຄະສາວົກ.

⁵ເມື່ອພວກຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ພວກຢິວພະຍາຍາມຕົວະຍົວະບັນດາຜູ້ປົກຄອງໃຫ້ຂົ່ມເຫັງ ແລະ ເອົາກ້ອນຫີນແກວ່ງໃສ່ໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາ,⁶ທ່ານທັງສອງໄດ້ຮູ້ເຖິງເລື່ອງນີ້ ຈຶ່ງໜີໄປທີ່ເມືອງ ລີກາໂອເນຍ, ເມືອງລີຊະທາ, ແລະ ເມືອງເດຣະເບ, ແລະໃນເຂດແດນທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງນັ້ນ.⁷ແລ້ວພວກທ່ານກໍປະກາດຂ່າວປະເສີດທີ່ນັ້ນ.

⁸ໃນເມືອງລີຊະທາມີຊາຍຄົນໜຶ່ງນັ່ງຢູ່, ຕີນຂອງລາວບໍ່ມີແຮງ, ເຊິ່ງເປັນຄົນເປັ້ຍມາຕັ້ງແຕ່ເກີດ, ທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍຍ່າງເລີຍ.⁹ຊາຍຄົນນີ້ຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ໂປໂລເວົ້າ. ໂປໂລແນມເບິ່ງລາວ ແລະ ເຫັນວ່າມີຄວາມເຊື່ອພໍຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີໄດ້.¹⁰ທ່ານຈຶ່ງບອກລາວດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຢືນ.” ຊາຍຄົນນັ້ນກໍໂດດຂຶ້ນແລ້ວຍ່າງໄປອ້ອມໆ.

¹¹ເມື່ອຝູງຊົນເຫັນສິ່ງທີ່ໂປໂລເຮັດ, ພວກເຂົາຈິ່ງພາກັນຮ້ອງຂຶ້ນເປັນພາສາກີລີເກຍວ່າ, “ພວກພະໄດ້ແປງກາຍເປັນມະນຸດລົງມາຫາພວກເຮົາແລ້ວ”¹²ພວກເຂົາໃສ່ຊື່ໃຫ້ບາຣະນາບາວ່າ “ພະຊູດ,” ແລະເອີ້ນໂປໂລວ່າ, “ພະເຮຣະເມ,” ເພາະວ່າໂປໂລເປັນຄົນເວົ້າ.¹³ຝ່າຍປະໂລຫິດຂອງພະຊູດທີ່ມີວິຫານຕັ້ງຢູ່ນອກເມືອງນັ້ນ, ໄດ້ນຳງົວ ແລະ ພວງມະໄລທີ່ປະຕູເມືອງ; ລາວແລະປະຊາຊົນຕ້ອງການຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ.

¹⁴ແຕ່ເມື່ອພວກອັກຄະສາວົກ, ບາຣະນາບາ ແລະ ໂປໂລໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ພວກທ່ານກໍຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນແລ້ວຟ້າວແລ່ນເຂົ້າໄປໃນຝູງຊົນ, ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,¹⁵“ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້?“ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນມະນຸດທີ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້ານຳຂ່າວປະເສີດມາ, ເພື່ອໃຫ້ພວກທ່ານກັບໃຈຈາກສິ່ງທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດເຫລົ່ານີ້ ແລະ ກັບໄປຫາພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະທະເລ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນທີ່ເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁶ໃນອະດີດທີ່ຜ່ານມາ, ພຣະອົງປ່ອຍໃຫ້ປະຊາຊາດຕ່າງໆ ປະຕິບັດຕາມທາງຂອງຕົນເອງ.

¹⁷ແຕ່ພຣະອົງຊົງບໍ່ໃຫ້ພຣະອົງເອງຂາດພະຍານ, ໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດສິ່ງທີ່ດີ ແລະ ບັນດານຝົນຕົກຈາກທ້ອງຟ້າໃຫ້ພວກທ່ານ ແລະ ໃຫ້ມີຜົນລະປູກຕາມລະດູການ, ຊົງໂຜດໃຫ້ທ່ານອີ່ມດ້ວຍອາຫານການກິນ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.”¹⁸ເຖິງແມ່ນວ່າ ໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາ ຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້, ກໍບໍ່ສາມາດຫ້າມຝູງຊົນບໍ່ໃຫ້ມາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ພວກທ່ານໄດ້.

¹⁹ພວກຢິວບາງຄົນມາຈາກເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ ແລະ ເມືອງອີໂກນີອົມໄດ້ຊັກຊວນຝູງຊົນ. ພວກເຂົາເອົາກ້ອນຫີນແກວ່ງໃສ່ໂປໂລ ແລະ ລາກທ່ານອອກໄປນອກເມືອງ, ໂດຍຄິດວ່າທ່ານຕາຍແລ້ວ.²⁰ແຕ່ພວກສາວົກໄດ້ຢືນອ້ອມເພິ່ນໄວ້, ທ່ານກໍລຸກຂຶ້ນແລ້ວເຂົ້າໄປໃນເມືອງ. ມື້ຕໍ່ມາທ່ານໄປທີ່ເມືອງ ເດຣະເບກັບບາຣະນາບາ.

²¹ຫລັງຈາກທີ່ທ່ານທັງສອງໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດໃນເມືອງນັ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຄົນຈໍານວນຫລາຍມາເປັນສາວົກ, ທ່ານທັງສອງກໍກັບຄືນໄປທີ່ເມືອງລີສະຕຣາ, ແລ້ວໄປທີ່ເມືອງ ອີໂກນີອົມ, ແລະເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ.²²ທ່ານທັງສອງເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກສາວົກເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ ແລະ ໜູນໃຈພວກເຂົາໃຫ້ຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອ, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງອົດທົນຕໍ່ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຫລາຍປະການ ໃນການເຂົ້າໄປສູ່ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.”

²³ເມື່ອທ່ານທັງສອງແຕ່ງຕັ້ງພວກຜູ້ປົກຄອງໃຫ້ກັບຄຣິສຕະຈັກໃນທຸກແຫ່ງແລ້ວ, ກໍອະທິຖານ ແລະ ຖືສິນອົດອາຫານ, ທ່ານທັງສອງພວກເຂົາໄວ້ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ທີ່ພວກເຂົາເຊື່ອຢູ່ນັ້ນ.²⁴ແລ້ວທ່ານທັງສອງກໍເດີນທາງຜ່ານແຂວງປີຊີເດຍ ມາເຖິງແຂວງປຳຟີເລຍ.²⁵ເມື່ອທ່ານທັງສອງກ່າວພຣະທຳໃນເມືອງເປກາແລ້ວ, ພວກທ່ານກໍລົງໄປທີ່ເມືອງ ອັດຕາເລຍ.²⁶ຈາກທີ່ນັ້ນ ພວກທ່ານໄດ້ແລ່ນເຮືອມາທີ່ເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ, ເຊີງເປັນເມືອງທີ່ມອບທ່ານທັງສອງໄວ້ໃນພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃຫ້ເຮັດພາລະກິດນັ້ນທີ່ທ່ານທັງສອງໄດ້ເຮັດສຳເລັດແລ້ວ.

²⁷ເມື່ອທ່ານທັງສອງມາຮອດເມືອງ ອັນຕີໂອເຂຍ ແລະ ໄດ້ປະຊຸມຮ່ວມກັນໃນຄຣິສຕະຈັກ, ທ່ານທັງສອງໄດ້ເລົ່າເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ເຮັດກັບພວກທ່ານ, ແລະ ໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງເປີດປະຕູແຫ່ງຄວາມເຊື່ອໃຫ້ກັບພວກຕ່າງຊາດ.²⁸ພວກທ່ານອາໄສຢູ່ກັບພວກສາວົກເປັນເວລາດົນນານ.

15

¹ບາງຄົນລົງໄດ້ມາຈາກແຂວງຢູດາຍ ເຖິງອັນຕີໂອກ ແລະ ໄດ້ສອນອ້າຍນ້ອງວ່າ, "ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ເຂົ້າພິທີຕັດຕາມທຳນຽມຂອງໂມເຊພວກທ່ານຈະພົ້ນບໍ່ໄດ້."²ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂປໂລ ແລະບາຣະນາບາໄດ້ພະເຊີນໜ້າ ແລະ ໂຕ້ຖຽງກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາ ແລະ ຄົນອື່ນໆບາງຄົນທ່າມກາງເຂົາ ຄວນຈະຂຶ້ນໄປກຸງເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອໄປພົບກັບບັນດາອັກຄະສາວົກ ແລະ ຜູ້ອາວຸໂສກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້.

³ເພາະເຫດນີ້, ຄຣິສຕະຈັກຈຶ່ງສົ່ງທ່ານເຫລົ່ານັ້ນໄປ, ໃນຂະນະທີ່ເດີນທາງຜ່ານແຂວງໂຟນີເຊຍແລະ ແຂວງຊາມາເຣຍ ແລະໄດ້ປະກາດເລື່ອງລາວຂອງພວກຕ່າງຊາດ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພີ່ນ້ອງທຸກຄົນຊື່ນຊົນຍິນດີເປັນຢ່າງຍິ່ງ.⁴ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ຄຣິສຕະຈັກ ແລະພວກອັກຄະສາວົກ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງກໍມາຕ້ອນຮັບທ່ານ ແລ້ວພວກທ່ານໄດ້ເລົ່າທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳຮ່ວມກັບພວກເພິ່ນ.

⁵ແຕ່ມີບາງຄົນຢູ່ໃນພວກຟາຣີຊາຍຜູ້ທີ່ເຊື່ອ, ໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ແລະ ກ່າວວ່າ "ມັນມີຄວາມຈຳເປັນທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງເຂົ້າພິທີຕັດ ແລະ ເພື່ອສັ່ງພວກເຂົາໃຫ້ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ."⁶ດັ່ງນັ້ນພວກອັກຄະສາວົກ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງຈຶ່ງໄດ້ປະຊຸມກັນເພື່ອພິຈາລະນາໃນເລື່ອງນີ້."

⁷ຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັນມາຫລາຍແລ້ວ, ເປໂຕຈຶ່ງຢືນຂຶ້ນ ແລະ ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ "ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່ານານມາແລ້ວ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກ ຂ້າພະເຈົ້າທ່າມກາງພວກທ່ານ ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຂ່າວປະເສີດໃຫ້ພວກຕ່າງຊາດຟັງ ແລະ ເຊື່ອ.⁸ພຣະເຈົ້າຊົງຮູ້ໃຈມະນຸດ, ໄດ້ຊົງເປັນພະຍານໃຫ້ເຂົາດ້ວຍປະທານພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ເໝືອນທີ່ຊົງປະທານໃຫ້ກັບພວກເຮົາ⁹ແລະ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຖືວ່າມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນລະວ່າງພວກເຮົາກັບພວກເຂົາ, ໃນການຊຳລະໃຈຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ."

¹⁰ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງທົດສອບພຣະເຈົ້າ, ໂດຍວາງພາລະອັນຫນັກໄວ້ເທິງຄໍຂອງພວກສາວົກ ເຊິ່ງບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຮົາ ຫລື ພວກເຮົາແບກບໍ່ໄຫວບໍ?¹¹ແຕ່ເຮົາເຊື່ອວ່າ ເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນໂດຍພຣະຄຸນຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ເຊັ່ນດຽວກັບພວກເຂົາ."

¹²ຄົນທັງຫລາຍກໍມິດງຽບ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຟັງບາຣານາບາ ແລະ ໂປໂລໄດ້ເລົ່າເລື່ອງໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນຕ່າງໆ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດໂດຍຜ່ານພວກເຂົາ.

¹³ຫລັງຈາກທີ່ພວກເພິ່ນກ່າວຈົບແລ້ວ, ຢາໂກໂບຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ " ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂໍຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າ,¹⁴ຊີໂມນໄດ້ບອກວ່າພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຄຸນ ໄດ້ຊົງຊ່ວຍພວກຕ່າງຊາດຄັ້ງແລກ ເພື່ອທີ່ຈະນຳຊົນກຸ່ມໜຶ່ງອອກຈາກພວກເຂົາເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

¹⁵ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ທຳນວຍກໍໄດ້ສອດຄ່ອງກັບເລື່ອງນີ້, ດັ່ງທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ,¹⁶ພາຍຫລັງເຫດການເຫລົ່ານີ້, ເຮົາຈະກັບມາ ແລະເຮົາຈະສ້າງຫໍເຕັ້ນຂອງດາວິດ, ທີ່ພັງລົງຂຶ້ນມາໃໝ່ ເຮົາຈະຕັ້ງຂຶ້ນໃໝ່ ແລະ ຟື້ນຟູບ່ອນຫົກຫ້າງເພພັງຂອງມັນ,¹⁷ເພື່ອຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ຈະສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຮ່ວມກັບພວກຕ່າງຊາດທັງໝົດ ທີ່ອອກນາມຂອງເຮົາ. '¹⁸ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວ, ຜູ້ແຈ້ງເຫດການເຫລົ່ານີ້ ໃຫ້ຮູ້ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝໂບຮານກ່າວໄວ້ຢ່າງນີ້.

¹⁹ເພາະເຫດນີ້, ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເຮົາບໍ່ຄວນເຮັດຄວາມລຳບາກໃຫ້ແກ່ພວກຕ່າງຊາດທີ່ຫັນກັບມາຫາພຣະເຈົ້າ.²⁰ແຕ່ໃຫ້ເຮົາຂຽນໄປເຖິງພວກເຂົາວ່າ ພວກເຮົາຕ້ອງເວັ້ນເສຍຈາກສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນຂອງຮູບເຄົາລົບ, ຈາກການຜິດສິນທຳທາງເພດ, ແລະຈາກການກິນເນື້ອສັດທີ່ຖືກຫັກຄໍຕາຍ, ແລະ ຈາກການກິນເລືອດ.²¹ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບູຮານ ອ່ານເລື່ອງຂອງໂມເຊໃນທຳມະສາລາທຸກວັນຊະບາໂຕ."

²²ຈາກນັ້ນພວກອັກຄະສາວົກ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸໂສ, ລວມທັງທຸກຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດ ກໍເຫັນຊອບທີ່ຈະເລືອກຢູດາທີ່ເອີ້ນວ່າບາຣາຊັບບາ, ແລະ ຊີລາ, ຜູ້ເປັນຄົນສຳຄັນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະ ສົ່ງພວກເຂົາໄປຍັງເມືອງອັນທິໂອກພ້ອມກັບໂປໂລ ແລະ ບາຣານາບາ.²³ພວກເຂົາໄດ້ຂຽນວ່າ: "ຈາກບັນດາທ່ານອັກຄະສາວົກ ແລະ ຜູ້ອາວຸໂສ, ພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ຈົນເຖິງພີ່ນ້ອງຊາວຕ່າງຊາດໃນເມືອງອັນທິໂອກ, ແຂວງຊີເຣຍ ແລະ ຊີລິເຊຍ: ສົ່ງຄຳທັກທາຍ!

²⁴ເຮົາໄດ້ຍິນມາວ່າ ມີຄົນບາງຄົນຈາກພວກເຮົາ, ທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳສັ່ງເຊັ່ນນັ້ນໄປ ແລະ ສ້າງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານດ້ວຍຄຳສອນທີ່ເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງພວກທ່ານໂສກເສົ້າ.²⁵ເພື່ອຈະເປັນການດີ, ຕໍ່ພວກເຮົາທຸກຄົນຈຶ່ງເຫັນພ້ອມກັນທີ່ຈະເລືອກບາງຄົນ ແລະ ເພື່ອສົ່ງພວກເຂົາໄປຫາພວກທ່ານ ພ້ອມກັບບາຣານາບາແລະ ໂປໂລຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາ,²⁶ຄົນຜູ້ທີ່ຍອມສ່ຽງຊີວິດ ເພື່ອພຣະນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.

²⁷ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງສົ່ງຢູດາ ກັບຊີລາມາ, ຜູ້ທີ່ຈະບອກເລື່ອງຄືກັນນີ້ກັບພວກທ່ານ ຕາມຄວາມເວົ້າຂອງພວກເຂົາ.²⁸ເພາະຈະເປັນການດີຕໍ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ແລະ ຕໍ່ພວກເຮົາ, ທີ່ຈະບໍ່ວາງພາລະໜັກໄວ້ບົນພວກທ່ານເກີນກວ່າສິ່ງທີ່ຈຳເປັນເຫລົ່ານີ້:²⁹ຄືໃຫ້ພວກທ່ານງົດເວັ້ນເສຍຈາກການກິນອາຫານທີ່ບູຊາຮູບເຄົາລົບ, ການກິນເລືອດ, ແລະ ການກິນສັດຕາຍທີ່ຖືກຮັດຄໍ ແລະ ການຜິດສິນທຳທາງເພດ. ຖ້າພວກທ່ານລະເວັ້ນຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ກໍຈະດີກັບພວກທ່ານ. ຂໍໃຫ້ເປັນສຸກເຖີດ"

³⁰ເມື່ອພວກເຂົາລາຈາກກັນແລ້ວ, ທ່ານເຫລົ່ານັ້ນກໍລົງມາເມືອງອັນທິໂອກ; ຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ປະຊຸມກັບຄົນທັງປ່ວງແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍມອບຈົດໝາຍສະບັບນັ້ນໃຫ້.³¹ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອ່ານແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊື່ນຊົນຍິນດີເພາະຄຳໜູນໃຈນັ້ນ.³²ຢູດາກັບຊີລາ, ເປັນຜູ້ປະກາດດ້ວຍກ່າວຄຳໜູນໃຈ ພີ່ນ້ອງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫລາກຫລາຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ.

³³ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໃຊ້ເວລາຊ້ວງໜຶ່ງທີ່ນັ້ນ, ພວກພີ່ນ້ອງກໍສົ່ງທັງສອງກັບມາຫາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສົ່ງພວກທ່ານໄປດ້ວຍສັນຕິສຸກ.³⁴³⁵ແຕ່ໂປໂລ ແລະ ບາຣານາບາຍັງຄົງອາໄສຢູ່ໃນເມືອງອັນທິໂອເຂຍດ້ວຍກັນກັບຄົນອື່ນໆອີກຫລາຍຄົນ, ພວກເຂົາໄດ້ສັ່ງສອນ ແລະປະກາດພຣະທັມຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

³⁶ຫລັງຈາກຫລາຍວັນຜ່ານໄປ ໂປໂລເວົ້າກັບບາຣານາບາວ່າ, "ໃຫ້ເຮົາກັບໄປກັນເທາະ ແລະ ຢ້ຽມຢາມອ້າຍນ້ອງໃນທຸກເມືອງ ບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ປະກາດພຣະທັມຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ເບິ່ງວ່າພວກເຂົາເປັນຢ່າງໃດ."³⁷ບາຣານາບາ ຕ້ອງການພາໂຢຮັນທີ່ມີຊື່ວ່າມາຣະໂກໄປດ້ວຍ.³⁸ແຕ່ໂປໂລຄິດວ່າ ບໍ່ຄວນພາມາຣະໂກໄປ ເພາະເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມພວກເພິ່ນ ໃນແຂວງປຳຟີເລຍ ແລະ ບໍ່ໄດ້ໄປເຮັດວຽກກັບພວກທ່ານອີກ.

³⁹ແລ້ວມີການໂຕ້ຖຽງກັນຢ່າງຮຸນແຮງ, ຈົນພວກເຂົາຕ້ອງແຍກຈາກກັນ, ແລະ ບາຣານາບາ ຈຶ່ງໄດ້ພາມາຣະໂກລົງເຮືອໄປກັບເຂົາ ໄປຍັງເກາະໄຊປຣັດ.⁴⁰ແຕ່ໂປໂລເລືອກຊີລາ ແລະ ອອກເດີນທາງໄປ, ຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ມອບທ່ານທັງສອງໄວ້ໃນພຣະຄຸນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວ.⁴¹ທ່ານກໍເຂົ້າໄປຜ່ານ ແຂວງຊີເຣຍ ກັບແຂວງກີລີເກຍ, ກ່າວຫນູນໃຈຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ.

16

¹ໂປໂລມາຍັງເມືອງເດຣະເບ ກັບເມືອງລີສະຕຣາດ້ວຍ; ແລະຢູ່ທີ່ນີ້, ມີສາວົກຄົນໜຶ່ງຊື່ຕີໂມທຽວຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແມ່ຂອງເຂົາເປັນຜູ້ເຊື່ອຊາວຢິວ; ພໍ່ຂອງເຂົາເປັນຊາວກຣີກ.²ຕີໂມທຽວມີຊື່ສຽງດີໃນພີ່ນ້ອງທີ່ຢູ່ໃນເມືອງລີສະຕຣາ ແລະເມືອງອີໂກນີໂອມ.³ໂປໂລຕ້ອງການຕີໂມທຽວເດີນທາງໄປກັບທ່ານ; ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງໃຫ້ເຂົາເຂົ້າພິທີຕັດ, ເພາະເຫັນແກ່ພວກຢິວທີ່ຢູ່ໃນເມືອງເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະພວກເຂົາທຸກຄົນຮູ້ວ່າພໍ່ຂອງເຂົາເປັນຊາວກຣີກ.

⁴ຂະນະທີ່ພວກທ່ານເດີນທາງໄປຕາມເມືອງຕ່າງໆ, ໃນລະຫວ່າງທາງ ພວກທ່ານໄດ້ສົ່ງຄຳສັ່ງທີ່ພວກອັກຄະສາວົກແລະພວກຜູ້ປົກຄອງໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຂຽນໄວ້, ໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາປະຕິບັດຕາມ.⁵ເພາະເຫດນີ້ ຄຣິສຕະຈັກຈຶ່ງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃນຄວາມເຊື່ອ ແລະມີຄົນເພີ່ມຂຶ້ນໃນທຸກໆວັນ.

⁶ໂປໂລແລະພວກຂອງທ່ານເດີນທາງໄປທົ່ວເຂດແຂວງຟີເຄຍແລະແຂວງຄາລາເຕຍ, ເນື່ອງຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຈົ້າຊົງຫ້າມພວກທ່ານບໍ່ໃຫ້ປະກາດພຣະທຳໃນແຂວງເອເຊຍ.⁷ເມື່ອພວກທ່ານມາໃກ້ແຂວງມີເຊຍແລ້ວ, ພວກທ່ານກໍພະຍາຍາມເຂົ້າໄປຍັງແຂວງບີທີເນຍ, ແຕ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຢຊູຊົງຍັບຍັ້ງພວກທ່ານໄວ້.⁸ດັ່ງນັ້ນ, ພວກທ່ານຈຶ່ງເດີນທາງຜ່ານແຂວງມີເຊຍລົງມາຍັງເມືອງໂທອາດ.

⁹ໂປໂລໄດ້ເຫັນນິມິດໃນຕອນກາງຄືນ: ມີຊາຍຊາວມາເກໂດເນຍຄົນຫນຶ່ງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນຮ້ອງທ່ານ, ແລ້ວກ່າວວ່າ, "ຂໍມາຊ່ວຍເຮົາໃນແຂວງມາເກໂດເນຍດ້ວຍ."¹⁰ເມື່ອໂປໂລເຫັນນິມິດນັ້ນແລ້ວ, ເຮົາກໍອອກເດີນທາງໄປຍັງແຂວງມາເກໂດເນຍທັນທີ, ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮ້ອງເຮົາໄປປະກາດຂ່າວປະເສີດກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.

¹¹ເມືອງໂທອາດມຸ່ງຕົງໄປຍັງເມືອງຊາໂມທາເກ, ແລະວັນຮຸ່ງຂຶ້ນ ເຮົາກໍມາເຖິງເມືອງເນອາໂປລີ, ແລະວັນຕໍ່ມາກໍເຖິງເມືອງ ເນອາໂປລີ.¹²ຈາກທີ່ນັ້ນ ເຮົາກໍເດີນທາງໄປຍັງເມືອງຟີລິບປອຍ, ເປັນເມືອງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນເຂດແຂວງມາເກໂດເນຍ, ແລະເມືອງຂຶ້ນຂອງຊາວໂຮມ, ເຮົາຈຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນີ້ເປັນເວລາຫລາຍວັນ.¹³ໃນວັນຊະບາໂຕ ເຮົາອອກໄປທີ່ປະຕູເມືອງທີ່ຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳ, ທີ່ເຮົາຄິດວ່າຈະມີສະຖານທີ່ສຳລັບອະທິຖານ. ເຮົາຈຶ່ງນັ່ງສົນທະນາກັບພວກຜູ້ຍິງທີ່ພາກັນມາ.

¹⁴ຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງຊື່ລີເດຍ, ເປັນຄົນຂາຍຜ້າສີມ້ວງທີ່ມາຈາກເມືອງທົວເຕຣາ, ເປັນຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າໄດ້ຟັງເຮົາຢູ່, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໄດ້ເປີດໃຈຂອງນາງໃຫ້ສົນໃຈຖ້ອຍຄຳທີ່ໂປໂລເວົ້າ.¹⁵ເມື່ອນາງແລະຄອບຄົວຂອງນາງຮັບບັບຕິສະມາ, ແລ້ວນາງກໍຂໍຮ້ອງເຮົາວ່າ, "ຖ້າພວກທ່ານເຫັນຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນສັດຊື່ຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວ, ຂໍເຊີນພວກທ່ານມາທີ່ບ້ານຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນເຖີດ." ແລະນາງກໍຊັກຊວນພວກເຮົາ.

¹⁶ຕໍ່ມາຂະນະທີ່ກຳລັງໄປຍັງທີ່ສຳລັບອະທິຖານແຫ່ງໜຶ່ງ, ມີຍິງສາວຄົນໜຶ່ງມີວິນຍານໝໍດູເຂົ້າສິງໄດ້ມາພົບກັບເຮົາ ນາງເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້ານາຍຂອງນາງໄດ້ເງິນຢ່າງຫລວງຫລາຍໂດຍການທຳນວາຍ.¹⁷ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ເດີນຕາມໂປໂລກັບເຮົາໄປ, ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, "ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າອົງສູງສຸດ. ທ່ານເຫລົ່ານີ້ມາປະກາດທາງແຫ່ງຄວາມຮອດພົ້ນໃຫ້ກັບພວກທ່ານ."¹⁸ນາງເຮັດແບບນີ້ເປັນເວລາຫລາຍມື້. ຈົນໂປໂລຮູ້ສຶກລຳຄານນາງຫລາຍ, ຈຶ່ງຫັນໄປສັ່ງກັບວິນຍານນັ້ນວ່າ, "ຂ້າສັ່ງເຈົ້າໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໃຫ້ອອກໄປຈາກນາງດຽວນີ້." ແລ້ວວິນຍານຊົ່ວນັ້ນກໍອອກໄປທັນທີ.

¹⁹ເມື່ອພວກເຈົ້ານາຍຂອງນາງເຫັນວ່າໝົດຫວັງທີ່ຈະໄດ້ເງິນອີກແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຈັບໂປໂລກັບສີລາ ແລະລາກມາຍັງທີ່ວ່າການເມືອງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າໜ້າທີ່.²⁰ເມື່ອເຂົາໄດ້ພານາງທັງສອງມາເຖິງເຈົ້າໜ້າທີ່ປົກຄອງແລ້ວກ່າວວ່າ, "ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນພວກຢິວ, ແລະກຳລັງເຮັດຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃຫ້ກັບເມືອງນີ້.²¹ພວກເຂົາສັ່ງສອນສິ່ງທີ່ຕ້ອງຫ້າມສຳຫລັບເຮົາ ທີ່ເປັນຊາວໂຣມທີ່ບໍ່ຄວນຈະຮັບຫລືປະຕິບັດເລີຍ."

²²ຝ່າຍປະຊາຊົນກໍຮ່ວມໃຈກັນໂຈມຕີໂປໂລ ແລະ ຊີລາດ້ວຍ; ສ່ວນພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ປົກຄອງກໍຈີກເສື້ອຜ້າຂອງທ່ານທັງສອງອອກ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ຂ້ຽນພວກທ່ານດ້ວຍໄມ້.²³ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຂ້ຽນພວກທ່ານໄປຫລາຍທີ, ພວກເຂົາກໍຈັບທ່ານທັງສອງເຂົ້າໄປໃນຄຸກ ແລະ ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ນາຍຄຸກໃຫ້ເບິ່ງຢ່າງເຂັ້ມງວດ.²⁴ຫລັງຈາກໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງ, ນາຍຄຸກກໍຈັບພວກເຂົາໄປຂັງໄວ້ໃນຄຸກຊັ້ນໃນ ແລະເອົາຕີນຂອງພວກເຂົາໃສຂື່ໄມ້ໃຫ້ແໜ້ນ.

²⁵ເວລາປະມານທ່ຽງຄືນ ຂະນະໂປໂລກັບຊີລາອະທິຖານ ແລະຮ້ອງເພງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ, ແລະພວກນັກໂທດຄົນອື່ນໆ ກຳລັງຟັງຢູ່.²⁶ໃນທັນໃດນັ້ນກໍເກີດແຜ່ນດິນໄຫວຢ່າງຮຸ່ນແຮງຈົນຮາກຖານຄຸກສະເທືອນ; ແລະປະຕູຄຸກກໍເປີດອອກທຸກບານ, ໂຊ້ກໍຫລຸດອອກຈາກທຸກຄົນ.

²⁷ນາຍຄຸກກໍຕື່ນຂຶ້ນມາເບິ່ງເຫັນປະຕູຄຸກເປີດອອກ; ເຂົາຊັກດາບຂຶ້ນມາເພື່ອຈະຂ້າຕົວຕາຍ, ເພາະຄິດວ່ານັກໂທດໜີໄປໝົດແລ້ວ.²⁸ແຕ່ໂປໂລກໍຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, "ຢ່າທຳຮ້າຍຕົວເອງເລີຍ ເພາະທຸກຄົນຍັງຢູ່ທີ່ນີ້."

²⁹ນາຍຄຸກຈຶ່ງຮ້ອງໃຫ້ຈຸດໄຟມາແລ້ວຮີບເຂົ້າໄປໃນຄຸກເຄົ່າລົງ, ຕົວສັ່ນ, ດ້ວຍຄວາມຍ້ານຕໍ່ໜ້າໂປໂລກັບສີລາ,³⁰ພາທ່ານທັງສອງອອກມາ ແລ້ວກ່າວວ່າ, "ທ່ານເຈົ້າຂ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເຮັດສິ່ງໃດຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮອດພົ້ນໄດ້?"³¹ທ່ານທັງສອງກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງເຊື່ອໃນອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ແລ້ວທ່ານຈະລອດພົ້ນທັງທ່ານແລະຄອບຄົວຂອງທ່ານ."

³²ທ່ານທັງສອງຈຶ່ງກ່າວພຣະທຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໃຫ້ນາຍຄຸກກັບທຸກຄົນທີ່ມາຢູ່ຮ່ວມໃນບ້ານຂອງເຂົາຟັງ.³³ໃນຊົ່ວໂມງດຽວກັນຂອງຄືນນັ້ນ, ນາຍຄຸກໄດ້ພາທ່ານທັງສອງໄປລ້າງບາດແຜ, ແລ້ວເຂົາທຸກຄົນໃນຄອບຄົວກໍຮັບບັບຕິສະມາທັນທີ.³⁴ເຂົາພາໂປໂລກັບຊີລາໄປຍັງທີ່ບ້ານຂອງເຂົາ ແລ້ວຈັດອາຫານມາລ້ຽງພວກທ່ານ, ເຂົາກັບທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຊື່ນຊົມຍິນດີ, ເພາະພວກເຂົາທຸກຄົນເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແລ້ວ.

³⁵ເມື່ອເຖິງວັນຮຸ່ງຂຶ້ນ, ພວກເຈົ້າໜ້າທີປົກຄອງຈຶ່ງໃຊ້ຄົນມາບອກພວກຍາມວ່າ, "ຈົ່ງປ່ອຍຄົນເຫລົ່ນນັ້ນໄປ."³⁶ນາຍຄຸກຈຶ່ງບອກຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນແກ່ໂປໂລວ່າ, "ເຈົ້າໜ້າທີປົກຄອງໃຊ້ຄົນມາບອກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ປ່ອຍຕົວທ່ານທັງສອງໄປ: ເພາະສະນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານອອກມາ, ແລະໄປດ້ວຍສັນຕິສຸກເຖີດ."

³⁷ແຕ່ໂປໂລບອກກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກເຂົາຂ້ຽນເຮົາ ທີ່ເປັນຄົນສັນຊາດໂຣມຕໍ່ໜ້າຄົນທັງຫລາຍ ແລະ ຈັບເຮົາຂັງໄວ້ໃນຄຸກ ແລະຕອນນີ້ ພວກເຂົາຈະໄລ່ເຮົາອອກໄປຢ່າງປິດລັບບໍ? ເຮັດຢ່າງນັ້ນບໍ່ໄດ້ ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາມາພາເຮົາອອກໄປເອງເຖີດ"³⁸ແລ້ວພວກຍາມຈຶ່ງລາຍງານຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ນນີ້ຕໍ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ປົກຄອງ ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ປົກຄອງກໍຢ້ານ ເມື່ອໄດ້ຍິນໂປໂລກັບສີລາເປັນຊາວໂຣມ³⁹ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ປົກຄອງຈຶ່ງມາຂໍຮ້ອງທ່ານທັງສອງອອກຈາກຄຸກແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໍຂໍໂປໂລກັບສີລາອອກຈາກເມືອງໄປ.

⁴⁰ໂປໂລກັບສີລາອອກຈາກຄຸກແລ້ວ ກໍມາທີ່ບ້ານຂອງລີເດຍ. ເມື່ອໂປໂລກັບຊີລາໄດ້ພົບກັບພີ່ນ້ອງແລ້ວ, ທ່ານທັງສອງກ່າວໜູນໃຈພວກເຂົາ ແລ້ວເດີນທາງອອກຈາກເມືອງນັ້ນ.

17

¹ເມື່ອໂປໂລກັບຊີລາເດີນທາງຜ່ານເມືອງອຳຟີໂປລີ ແລະເມືອງອາໂປໂລນີ, ທ່ານທັງສອງກໍມາເຖິງເມືອງເທສະໂລນິກ, ທີ່ນັ້ນມີທຳມະສາລາຂອງພວກຢິວ.²ໂປໂລ, ຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນທຳມະສາລາທີ່ເຮັດເປັນປະຈຳ, ແລະ ທ່ານໄດ້ສົນທະນາໂຕ້ຕອບກັບພວກເຂົາຈາກພຣະຄຳພີເປັນເວລາສາມວັນຊະບາໂຕ.

³ທ່ານເປີດພຣະຄຳພີ ແລະອະທິບາຍວ່າ ຈຳເປັນທີ່ພຣະຄຣິດຕ້ອງທົນທຸກ ແລະເປັນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ ທ່ານກ່າວວ່າ, "ພຣະເຢຊູອົງນີ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍປະກາດກັບທ່ານຄືພຣະຄຣິດ."⁴ພວກຢິວບາງຄົນເຫັນດ້ວຍ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມກັບໂປໂລ ແລະຊີລາ, ຮ່ວມທັງຊາວກຮີກທີ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ, ແລະ ສະຕຣີທີ່ເປັນຄົນສຳຄັນຫລາຍຄົນ ແລະ ຜູ້ຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ.

⁵ແຕ່ພວກຢິວໄດ້ຄິດເຫິງສາ, ໄປຄົບຄິດກັບຄົນພານຕາມຕະຫລາດ ຮວບຮວມກັນມາຢ່າງຫລວງຫລາຍກໍ່ການອົນລະຫົນວຸ້ນວາຍຂຶ້ນໃນເມືອງ, ແລ້ວເຂົ້າບຸກລຸກເຮືອນຂອງຢາໂຊນ ພະຍາຍາມຈະນຳເອົາທັງສອງອອກມາໃຫ້ປະຊາຊົນ.⁶ເມື່ອບໍ່ພົບເຂົາຈິ່ງລາກເອົາຢາໂຊນກັບພີ່ນ້ອງລາງຄົນໄປຫາຜູ້ປົກຄອງເມືອງນັ້ນ ແລະຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນພວກຂວ້ຳໂລກມະນຸດໄດ້ມາທີ່ນີ້.⁷ແລ້ວຢາໂຊນໄດ້ຮັບຕ້ອນເຂົາໄວ້ ແລະ ບັນດາຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ຂໍ້ດຳລັດຂອງກາຍຊາ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ມີກະສັດອີກອົງໜຶ່ງຄືເຢຊູ."

⁸ດ້ວຍຂໍ້ຄວາມນັ້ນພວກຢິວໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນກັບພວກຜູ້ປົກຄອງຮ້ອນໃຈຂຶ້ນ.⁹ແຕ່ຫລັງຈາກທີພວກເຂົາຮ້ອງຄ່າປະກັນຕົວຈາກຢາຊົນແລະຄົນອື່ນໆ ແລ້ວກໍປ່ອຍພວກເຂົາໄປ.

¹⁰ຄືນນັ້ນ ພວກພີ່ນ້ອງຈຶ່ງສົ່ງໂປໂລກັບຊີລາໄປຍັງເມືອງເບເຣຍ. ເມື່ອທ່ານທັງສອງໄປເຖິງທີ່ນັ້ນ, ພວກທ່ານກໍເຂົ້າໄປໃນທຳມະສາລາຂອງພວກຢິວ.¹¹ພວກຢິວເຫລົ່ານີ້ມີຈິດໃຈສູງກວ່າພວກຢິວໃນເມືອງເທສະໂລນິກ, ເພາະເຂົາພ້ອມຮັບພຣະເຈົ້າດ້ວຍສຸດໃຈ, ແລະ ຄົ້ນເບິ່ງພຣະຄຳພີທຸກວັນ ເພື່ອທີ່ຈະເບິ່ງຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນຫລື.¹²ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງມີຫລາຍຄົນໃນພວກເຂົາເຊື່ອ, ຮ່ວມທັງພວກສະຕຣີມີສັກ ແລະຜູ້ຊາຍຊາວກຣີກອີກຫລາຍຄົນ.

¹³ແຕ່ເມື່ອພວກຢິວໃນເມືອງເທສະໂລນິກຮູ້ວ່າ ໂປໂລໄດ້ປະກາດສັ່ງສອນພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າທີເມື່ອງເບເຣຍ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປທີ່ນັ້ນແລະຍຸຍົງແລະເຮັດໃຫ້ຝູງຊົນວຸ້ນວາຍໃຈ.¹⁴ພວກພີ່ນ້ອງຈຶ່ງສົ່ງໂປໂລອອກໄປທາງທະເລທັນທີ, ແຕ່ຊີລາກັບໂມທຽວຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹⁵ພວກຄົນທີ່ໄປສົ່ງໂປໂລເຫລົ່ານັ້ນກໍພາທ່ານໄປຍັງເມືອງອາແຖນ, ໃນຂະນະພວກເຂົາຈະລະໂປໂລໄວ້ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຄຳສັ່ງຈາກຊີລາກັບໂມທຽວໃຫ້ຮີບໄປຫາທ່ານໂດຍໄວເທົ່າທີ່ຈະໄປໄດ້.

¹⁶ຂະນະທີ່ໂປໂລລໍຖ້າພວກເຂົາຢູ່ໃນກຸງອາແທນ, ວິນຍານຂອງເພິ່ນກໍຮຸ່ມຮ້ອນຢູ່ພາຍໃນ ເມື່ອເພິ່ນເບິ່ງເຫັນກຸງນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຮູບເຄົາລົບ.¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງສົນທະນາໂຕ້ຕອບກັບພວກຢິວ ແລະບັນດາຄົນທີ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ, ໃນທຳມະສາລານັ້ນ ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ທ່ານພົບໃນຕະຫລາດທຸກວັນດ້ວຍ.

¹⁸ມີນັກປາດລາງຄົນໃນພວກເອປີກູຣຽວແລະໃນພວກສະໂຕອີໂກໄດ້ມາພົບທ່ານ ລາງຄົນກ່າວວ່າ, “ຄົນເກັບເລັມຄວາມຮູ້ຜູ້ນີ້ຢາກ ເວົ້າອັນໃດ” ລາງຄົນກ່າວວ່າ “ເໝືອນເປັນຜູ້ປະກາດພະຕ່າງດ້າວ” ເພາະໂປໂລປະກາດຂ່າວປະເສີດ ເລື່ອງພຣະເຢຊູແລະການຄືນມາຈາກຕາຍ.

¹⁹ພວກເຂົາຈຶ່ງພາໂປໂລໄປຍັງສະພາອາເລໂອປາໂຂ, ແລ້ວກ່າວວ່າ, "ເຮົາຮູ້ຂໍຄຳສອນໃໝ່ທີ່ທ່ານກ່າວຢູ່ໄດ້ຫລືບໍ່?²⁰ເພາະທ່ານນຳເລື່ອງປະລາດມາເຖິງຫູເຮົາ. ເພາະສະນັ້ນ, ເຮົາຈຶ່ງຢາກຮູ້ວ່າເລື່ອງລາວເຫລົ່ານີ້ມີໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ."²¹(ຊາວເມືອງອາແຖນ ແລະຄົນຕ່າງແດນທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ບໍ່ໃຊ້ເວລາເຮັດກັບສິ່ງອື່ນໃດ ນອກຈາກຈະກ່າວ ຫລືຟັງສິ່ງໃໝ່ໆ.)

²²ໂປໂລຈຶ່ງຢືນຂຶ້ນກາງສະພາອາເລໂອປາໂຂ ແລ້ວກ່າວວ່າ, "ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ເປັນຊາວອາແຖນ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າພວກທ່ານເປັນຄົນປະຕິບັດສາດສະນາໃນທຸກດ້ານ.²³ເພາະຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເດີນໄປຕາມທາງແລະໄດ້ສັງເກດສິ່ງທີ່ພວກທ່ານນະມັດສະການ, ຂ້າພະເຈົ້າພົບທ່ອນໜຶ່ງທີມີຄຳຈາລຶກໄວ້ວ່າ, "ແດ່ພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກ." ເພາະສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາປະກາດພວກທ່ານເຖິງສິ່ງທີ່ທ່ານນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້.

²⁴ແຕ່ເນື່ອງຈາກພຣະອົງຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ຜູ້ບໍ່ໄດ້ຊົງສະຖິດໃນພຣະວິຫານທີ່ສ້າງດ້ວຍມືມະນຸດ.²⁵ພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງມີມືມະນຸດມາປົ່ນນິບັດຮັບໃຊ້ລາວກັບວ່າພຣະອົງຊົງປະສົງສິ່ງໃດ, ເພາະພຣະອົງເອງເປັນຜູ້ປະທານຊີວິດແລະລົມຫາຍໃຈແກ່ຄົນທັງປ່ວງແລະສິ່ງສາລະພັດ.

²⁶ພຣະອົງຊົງສ້າງທຸກຊົນຊາດມາຈາກຊາຍຄົນດຽວໃຫ້ມີຊີວິດໃຫ້ຢູ່ທົ່ວພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ, ຜູ້ຊົງກຳນົດລະດູການແລະເຂດແດນໃຫ້ພວກເຂົາອາໄສຢູ່,²⁷ເພາະເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຄວນສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາອາດຈະເຂົ້າໄປເຖິງແລະພົບພຣະອົງ. ອັນທີຈິງແລ້ວ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງຢູ່ຫ່າງໄກຈາກຄົນໃດໃນພວກເຮົາເລີຍ.

²⁸ເພາະເຮົາມີຊີວິດແລະເຄື່ອນໄຫວໃນພຣະອົງ, ດັ່ງທີ່ນັກແຕ່ງກອນໃນພວກທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, 'ເພາະເຮົາທັງຫລາຍເປັນເຊື້ອສາຍຂອງພຣະອົງ.'²⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ ເມື່ອເຮົາເປັນເຊື້ອສາຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຮົາກໍບໍ່ຄວນຄິດວ່າຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າເປັນເໝືອນກັບທອງຄຳຫລືເງິນ, ຫລື ກ້ອນຫີນ ທີ່ສ້າງຂຶ້ນຈາກສິນລະປະແລະຄວາມຄິດຂອງມະນຸດ.

³⁰ເພາະສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຊົງຖືໂທດໃນເວລາທີ່ມະນຸດຂາດຄວາມຮູ້, ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນທົ່ວທຸກແຫ່ງໃຫ້ກັບໃຈໃໝ່.³¹ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດວັນໜຶ່ງໄວ້ແລ້ວເປັນເວລາທີ່ພຣະອົງຈະຊົງພິພາກສາໂລກໃນຄວາມຊອບທຳ. ໂດຍຄົນທີ່ພຣະອົງທີ່ເລືອກໄວ້ແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຊົງຮັບຮອງຊາຍຄົນຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນ ໂດຍການໃຫ້ພຣະອົງເປັນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ.

³²ເມື່ອຊາວອາແທນໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວຂອງການເປັນຂຶ້ນຈາກຄວາມຕາຍ, ບາງຄົນກໍຫົວຂວັນໂປໂລ; ແຕ່ບາງຄົນກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະຟັງທ່ານກ່າວເລື້ອງນີ້ອີກ."³³ຫລັງຈາກນັ້ນ, ໂປໂລກໍຈາກພວກເຂົາໄປ.³⁴ແຕ່ມີຊາຍບາງຄົນເຂົ້າຮ່ວມກັບໂປໂລແລະເຊື່ອ, ຮ່ວມທັງດີໂອນີຊີໂອ ສະມາຊິກສະພາອາເຣໂອປາໂກ, ກັບຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງຊື່ ດາມາຣີ, ແລະຄົນອື່ນໆ ທີ່ຢູ່ກັບພວກເຂົາ.

18

¹ຫລັງຈາກເຫດການເຫລົ່ານັ້ນ ໂປໂລກໍອອກຈາກກຸງອາແຖນໄປຍັງເມືອງໂກຣິນໂທ.²ທີ່ນັ້ນທ່ານໄດ້ພົບກັບຊາວຢິວຄົນໜຶ່ງຊື່ ອາກີລາ, ທີ່ເກີດໃນແຂວງປົນໂຕ ຜູ້ທີ່ຫາມາຈາກປະເທດອິດຕາລີ ກັບເມຍຂອງເພິ່ນຊື່ປີຊະກີລາ, ເພາະຈັກກະພັດກະລາວດີໂອໄດ້ມີຄຳສັ່ງໃຫ້ພວກຊາວຢິວທັງໝົດອອກໄປຈາກກຸງໂຣມ ແລ້ວໂປໂລໄດ້ມາຫາພວກເຂົາ.³ໂປໂລໄດ້ອາໄສ, ແລະ ເຮັດວຽກງານກັບພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາເຮັດວຽກງານຢ່າງດຽວກັນ, ພວກເຂົາເປັນຊ່າງເຮັດຜ້າເຕັນ.

⁴ໂປໂລສົນທະນາໂຕ້ຕອບກັນໃນທຳມະສາລາທຸກວັນສະບາໂຕ. ທ່ານຊັກຊວນທັງພວກຢິວແລະພວກກຣີກໃຫ້ເຊື່ອ.⁵ແຕ່ເມື່ອຊີລາກັບຕີໂມທຽວກັບມາຈາກແຂວງມາເກໂດເນຍແລ້ວ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກໍກ່າວສັ່ງໃຫ້ໂປໂລເປັນພະຍານກັບພວກຢິວວ່າພຣະເຢຊູຄືພຣະຄຣິດ.⁶ເມື່ອພວກຢິວຕໍ່ຕ້ານ ແລະກ່າວຄຳຢາບຊ້າຕໍ່ທ່ານ, ແລະ ໂປໂລກໍສະບັດເສື້ອຜ້າຂອງທ່ານໄປທີ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ໂທດທີ່ທ່ານຕ້ອງຕາຍນັ້ນ ທ່ານເອງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີໂທດແລ້ວ. ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຫາພວກຕ່າງຊາດ."

⁷ເມື່ອທ່ານຈາກທີ່ນັ້ນໄປແລ້ວ ກໍໄປທີ່ບ້ານຂອງຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ຕີໂຢຢູຊະໂຕ, ເປັນຄົນທີ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ. ບ້ານຂອງເຂົາຕິດກັບທຳມະສາລາ.⁸ກີສະໂປ, ເປັນຜູ້ນຳທຳມະສາລາ, ກັບທັງຄົວເຮືອນຂອງທ່ານໄດ້ມາເຊື່ອໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ຊາວໂກຣິນໂທຫລາຍຄົນທີ່ຟັງຄຳຂອງໂປໂລກໍເຊື່ອ ແລະຮັບບັບຕິສະມາ.

⁹ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບໂປໂລທາງນິມິດໃນຄືນນັ້ນວ່າ, "ຢ່າຢ້ານເລີຍ ແຕ່ຈົ່ງກ່າວຕໍ່ໄປ ຢ່າງມິດງຽບ.¹⁰ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ, ບໍ່ມີໃຜຈະພະຍາຍາມທຳຮ້າຍເຈົ້າໄດ້, ເພາະເຮົາມີຄົນຫລວງຫລາຍໃນເມືອງນີ້."¹¹ໂປໂລອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະສອນພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ກັບພວກເຂົາເປັນເວລາໜຶ່ງປີຫົກເດືອນ.

¹²ແຕ່ເມື່ອຄາລີໂອໄດ້ເປັນຜູ້ສຳເລັດລາດສະການແຂວງອະຂາຢາ, ພວກຢິວກໍຮ່ວມຕົວກັນຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ໂປໂລ ແລະນຳທ່ານໄປທີ່ສານ;¹³ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, "ຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ຊັກຊວນປະຊາຊົນໃຫ້ນັບຖືພຣະເຈົ້າໃນທາງທີ່ຜິດກົດໝາຍ."

¹⁴ເມື່ອໂປໂລກຳລັງຈະອອກປາກ ຝ່າຍຄາລີໂອນກໍກ່າວແກ່ຊາວຢິວວ່າ, “ໂອ ຊາວຢິວທັງຫລາຍ, ຖ້າເປັນເລື່ອງການຜິດຫລືການຊົ່ວຊ້າປະການໃດປະການໜຶ່ງ ສົມຄວນເຮົາຈະອົດຟັງພວກທ່ານ.¹⁵ແຕ່ຖ້າເປັນການໂຕ້ຖຽງກັນເຖິງເລື່ອງຖ້ອຍຄວາມກັບຊື່ຕ່າງ ແລະພຣະບັນຍັດຂອງພວກທ່ານແລ້ວ ກໍໃຫ້ເປັນທຸລະຂອງພວກທ່ານເອງ ຝ່າຍເຮົາບໍ່ຢາກເປັນຜູ້ຕັດສີນໃນເລື່ອງຢ່າງນັ້ນ.”

¹⁶ຄາລີໂອຈຶ່ງໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກສານ.¹⁷ແລ້ວເຂົາພາກັນຈັບໂຊຊະເທນນາຍໂຮງທຳໄປຂ້ຽນຕີຕໍ່ໜ້າສານ ສ່ວນຄາລີໂອນກໍບໍ່ເຂົ້າຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບການນັ້ນຈັກຢ່າງ.

¹⁸ຫລັງຈາກໂປໂລ, ພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນອີກຫລາຍວັນ ກໍລາພວກພີ່ນ້ອງລົງເຮືອໄປຍັງແຂວງຊີເຣຍກັບປີຊະກີລາ. ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະອອກຈາກທ່າເຮືອເມືອງເກັນເຂໄອໄປ, ທ່ານໄດ້ແຖຫົວເພາະທ່ານໄດ້ບະບົນຕົວໄວ້.¹⁹ໂປໂລກໍປະປິຊະກີລາກັບອາກີລາໄວ້ທີ່ນັ້ນ, ແຕ່ຕົວທ່ານເອງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທຳມາສາລາແລະສົນທະນາໂຕ້ຕອບກັບຢິວ.

²⁰ເມື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນຂໍຮ້ອງໃຫ້ໂປໂລຢູ່ຕໍ່ໄປອີກ, ທ່ານກໍບໍ່ຍອມ.²¹ແຕ່ຂະນະທີ່ຈະຈາກເຂົາໄປ ທ່ານກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຈະກັບມາຫາພວກທ່ານອີກ ຖ້າຫາກເປັນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ." ແລ້ວທ່ານກໍລົງເຮືອອອກໄປຈາກເມືອງເອເຟໂຊ.

²²ເມື່ອໂປໂລມາເຖິງເມືອງກາຍຊາເຣຍ, ທ່ານກໍຂຶ້ນໄປທັກທາຍຄຣິສຕະຈັກເຢຣູຊາເລັມ ແລ້ວລົງໄປຍັງເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ.²³ຫລັງຈາກໃຊ້ເວລາທີ່ນັ້ນໄລຍະໜຶ່ງ, ໂປໂລກໍໄດ້ອອກເດີນທາງໄປທົ່ວເຂດແດນແຂວງຄາລາເຕຍແລະຟີເຄຍ ແລະກ່າວຄຳໜູນໃຈພວກສາວົກທຸກຄົນ.

²⁴ມີຊາວຢິວຄົນໜຶ່ງຊື່ ອາໂປໂລ, ເກີດໃນເມືອງອາເລັກຊັນເດຍໄດ້ມາທີ່ເມືອງເອເຟໂຊ. ທ່ານເປັນຄົນມີໂວຫານດີແລະຊ່ຳນານຫລາຍໃນເລື່ອງພຣະຄຳພີ.²⁵ອາໂປໂລໄດ້ຮັບການສອນຈາກຄຳສອນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ມີຈິດໃຈກະຕືລືລົ້ນທ່ານກ່າວແລະສອນໃນເລື່ອງກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ທ່ານຮູ້ພຽງແຕ່ບັບຕິສະມາຂອງໂຢຮັນເທົ່ານັ້ນ.²⁶ອາໂປໂລເວົ້າຢ່າງກ້າຫານໃນທຳມາສາລາ. ແຕ່ເມື່ອປີຊະກີລາແລະອາກີລາໄດ້ຟັງທ່ານແລ້ວ, ທ່ານທັງສອງຈຶ່ງຜູກມິດກັບອາໂປໂລ ແລະອະທິບາຍເລື່ອງລາວໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຖືກຍິ່ງຂຶ້ນ.

²⁷ເມື່ອທ່ານຕັດສີນໃຈຈະຂ້າມໄປຍັງແຂວງອະຂາຢາ ພວກພີ່ນ້ອງໄດ້ໜູນໃຈທ່ານ ແລະຂຽນຈົດໝາຍຝາກໄປເຖິງພວກສິດທີ່ນັ້ນໄດ້ຕ້ອນຮັບທ່ານໄວ້ ຄັນທ່ານໄປເຖິງແລ້ວ ທ່ານກໍຊ່ອຍເຫລືອຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ເຊື່ອຍ້ອນພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍ.²⁸ເພາະທ່ານໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັບພວກຢິວຢ່າງແຂງແຮງຕໍ່ໜ້າຄົນທັງຫລາຍ ໂດຍອ້າງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະຄຣິດ.

19

¹ໃນເວລານັ້ນ ຂະນະທີ່ອາໂປໂລຢູ່ທີ່ເມືອງໂກຣິນໂທ: ໂປໂລກໍເດີນທາງຜ່ານເຂດແດນທາງຕອນເໜືອມາຍັງເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະໄດ້ພົບພວກສາວົກບາງຄົນທີ່ນັ້ນ.²ໂປໂລຖາມພວກເຂົາວ່າ, "ເມື່ອພວກທ່ານເຊື່ອ ພວກທ່ານໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຫລືບໍ່? ພວກເຂົາກ່າວກັບທ່ານວ່າ, "ບໍ່, ເຮົາຍັງບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນເລື່ອງກ່ຽວກັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເລີຍ."

³ໂປໂລຈິ່ງຖາມເຂົາວ່າ, ຖ້າຢ່າງນັ້ນພວກທ່ານໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາແນວໃດ ເຂົາຕອບວ່າ, “ບັບຕິສະມາຂອງໂຢຮັນ.”⁴ໂປໂລຕອບວ່າ, "ໂຢຮັນໃຫ້ຮັບບັດຕິສະມາດ້ວຍບັບຕິສະມາຂອງການກັບໃຈໃໝ່. ທ່ານບອກກັບຄົນທັງຫລາຍວ່າ ພວກເຂົາຄວນເຊື່ອໃນພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງສະເດັດມາພາຍຫລັງນັ້ນ, ຄືເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ

⁵ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍໄດ້ຍິນດັງນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.⁶ແລ້ວໂປໂລກໍວາງມືເທິງພວກເຂົາ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກໍສະເດັດລົງມາສະຖິດກັບພວກເຂົາທຸກຄົນ ພວກເຂົາກໍເວົ້າພາສາອື່ນໆ ແລະ ເຜີຍພຣະທຳ.⁷ພວກເຂົາມີທັງໝົດປະມານສິບສອງຄົນ.

⁸ຝ່າຍໂປໂລໄດ້ເຂົ້າໄປກ່າວສົນທະນາໃນໂຮງທຳດ້ວຍໃຈກ້າໃນລະຫວ່າງສາມເດືອນ, ໂຈດຖຽງແລະຊັກຊວນໃຫ້ເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ກ່າວເຖິງລາຊະແຜ່ນດິນຂອງພຣະເຈົ້າ.⁹ແຕ່ລາງຄົນມີໃຈແຂງກະດ້າງບໍ່ຍອມເຊື່ອ ແລະກ່າວຄຳຫຍາບຊ້າເລື່ອງທາງນັ້ນຕໍ່ໜ້າຄົນທັງຫລາຍ ໂປໂລຈິ່ງແຍກອອກຈາກເຂົາ ແລະຄັດເອົາພວກລູກສິດໄປນຳ ແລະທ່ານໄດ້ໂຕ້ຖຽງໃນຫ້ອງປະຊຸມຂອງທ່ານຕີຣາໂນທຸກ ວັນ.¹⁰ການນີ້ມີຢູ່ເປັນເວລາສອງປີ ຈົນວ່າຄົນທັງຫລາຍທີ່ອາໃສຢູ່ໃນແຂວງອາເຊຍ ທັງພວກຢິວ ແລະພວກກຣີກໄດ້ຍິນພຣະທັມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹¹ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດການອັດສະຈັນດ້ວຍມືຂອງໂປໂລ,¹²ຈົນພວກເຂົາເອົາຜ້າເຊັດໜ້າກັບຜ້າກັນເປື້ອນຈາກຕົວໂປໂລໄປ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນເຈັບປ່ວຍຫາຍ ແລະໂຣກໄພໄຂ້ເຈັບ ແລະພວກວິນຍານຊົ່ວກໍອອກໄປຈາກພວກເຂົາ.

¹³ແຕ່ພວກຢິວບາງຄົນທີ່ທຽວໄປມາເປັນໝໍໄລ່ຜີ ພະຍາຍາມໃຊ້ພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າຂັບໄລ່ຜີວ່າ, “ກູບັງຄັບສູໂດຍພຣະເຢຊູຊຶ່ງໂປໂລປະກາດນັ້ນ.”¹⁴ອັນໜຶ່ງມີຢິວຜູ້ໜຶ່ງຊື່ຊະເກວາ ເປັນປະໂລຫິດຕົນໃຫຍ່ ມີລູກຊາຍເຈັດຄົນທີ່ເຮັດການຢ່າງນັ້ນ.

¹⁵ສ່ວນຜີຮ້າຍໄດ້ຕອບເຂົາວ່າ, “ພຣະເຢຊູເຮົາກໍລຶ້ງເຄີຍ ໂປໂລເຮົາກໍຮູ້ຈັກ ແຕ່ພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ໃດ.”¹⁶ວິນຍານຊົ່ວທີ່ຢູ່ໃນຄົນນັ້ນກໍກະໂດດເຂົາໃສ່ພວກໝໍຜີ ແລະເອົາຊະນະພວກເຂົາໄດ້ແລະໂຈມຕີພວກເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍໜີອອກຈາກບ້ານນັ້ນໃນສະພາບເປືອຍກາຍ ແລະໄດ້ຮັບບາດເຈັບ.¹⁷ເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ກັນທົ່ວທັງພວກຢິວ, ແລະ ພວກກຣີກທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງເອເຟໂຊ. ພວກເຂົາກໍເກີດຄວາມເກງກວາເປັນຢ່າງຫລາຍ, ແລະ ພຣະນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງສັນລະເສີນ.

¹⁸ພວກຜູ້ເຊື່ອຫລາຍຄົນກໍເຂົ້າມາສາລະພາບບາບ ແລະຍອມຮັບວ່າພວກເຂົາເຄີຍເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ.¹⁹ມີຫລາຍຄົນທີ່ໃຊ້ເວດມົນຄາຖາໄດ້ເອົາຕຳລາຂອງຕົນມາເຜົາໄຟເສຍຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງ ຕຳລາເຫລົ່ານັ້ນຄິດລາຄາເປັນຫ້າໝື່ນຫລຽນ.²⁰ດັ່ງນັ້ນ ພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າກໍແພ່ກະຈາຍກວ້າງອອກໄປດ້ວຍວິທີການທີ່ຊົງອານຸພາບ.

²¹ຫລັງຈາກທີ່ໂປໂລເຊັດສິ້ນງານພັນທະກິດທ່ານທີ່ເມືອງເອເຟໂຊ, ທ່ານຕັດສິນໃຈໃນພຣະວິນຍານທີ່ຈະເດີນທາງຜ່ານແຂວງມາເກໂດເນຍແລະແຂວງອະຂາຢາໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ; ທ່ານກ່າວວ່າ, "ຫລັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄປເຖິງທີນັ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງໄປເຫັນກຸງໂຮມດ້ວຍ."²²ທ່ານຈິ່ງໃຊ້ຜູ້ຊ່ອຍຂອງຕົນສອງຄົນ ຄືຕີໂມທຽວກັບເອຣາຊະໂຕ ໄປຍັງແຂວງມາເກໂດເນຍ ຝ່າຍທ່ານເອງກໍຍັງພັກຢູ່ຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງທີ່ແຂວງອາເຊຍ.

²³ໃນເວລານັ້ນ ໄດ້ເກີດເລື່ອງວຸ້ນວາຍຍິ່ງໃຫຍ່ ໃນເມືອງເອເຟໂຊທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບທາງນັ້ນ.²⁴ດ້ວຍມີຄົນໜຶ່ງຊື່ເດເມທີໂອ ເປັນຊ່າງເງິນ ໄດ້ເອົາເງິນເຮັດຮູບວິຫານຂອງພະອາເຕມາເປັນເຫດໃຫ້ພວກຊ່າງໄດ້ມີງານຫລວງຫລາຍ.²⁵ເຂົາກ່າວວ່າ, "ທ່ານທັງຫລາຍ, ພວກທ່ານຮູ້ຢູ່ວ່າ ໃຫ້ການເຮັດກິດຈະການນີ້ ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເງິນຫລວງຫລາຍ."

²⁶ແລະທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຮູ້ເຫັນຢູ່ວ່າບໍ່ແມ່ນຈຳເພາະໃນເມືອງເອເຟໂຊເມືອງດຽວ ແຕ່ເກືອບທົ່ວແຂວງອາເຊຍໂປໂລຜູ້ນີ້ໄດ້ຊັກຊວນຄົນຫລາຍສົມຄວນໃຫ້ຫລົງໄປ ໂດຍກ່າວວ່າ ‘ພະທີ່ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍມືມະນຸດນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າແທ້.’²⁷ເປັນໜ້າຢ້ານວ່າບໍ່ແມ່ນແຕ່ອາຊີບຂອງພວກເຮົາຈະເສຍຊື່ສຽງຢ່າງດຽວ ແຕ່ພຣະວິຫານກັບສະຖານທີ່ນະມັດສະການຂອງພະມະຫາອາເຕມາ ຈະຖືກໜິ່ນປະໝາດເໝືອນກັນ, ແລະ ພະນາງນັ້ນຊຶ່ງເປັນທີ່ນັບຖືຂອງບັນດາຊາວອາເຊຍກັບໝົດທັງໂລກຈະຕົກຕ່ຳຈົນສິ້ນສະຫງ່າລາສີ.”

²⁸ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນຢ່າງນີ້, ພວກເຂົາກໍຄຽດແຄ້ນ ແລະຮ້ອງອອກມາວ່າ, "ເຈົ້າແມ່ໄດອານາຂອງຊາວເອເຟໂຊເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່."²⁹ແລ້ວໄດ້ເກີດອົນລະຫົນວຸ້ນວາຍຂຶ້ນທົ່ວທັງເມືອງ ເຂົາໄດ້ຈັບເອົາຄາໂຢກັບອາຣິດຕາໂຂຊາວມາເກໂດເນຍ ຜູ້ເປັນເພື່ອນເດີນທາງຮ່ວມກັບໂປໂລ ດຶງລາກແລ່ນເຂົ້າໄປໃນສະໜາມລະຄອນ.

³⁰ໂປໂລຕ້ອງການເຂົ້າໄປໃນຝູງຊົນ, ແຕ່ພວກສາວົກບໍ່ຍອມໃຫ້ທ່ານໃຫ້ເຂົ້າໄປ.³¹ແມ້ແຕ່ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງແຂວງເອເຊຍທີ່ເປັນໝູ່ຂອງທ່ານ ກໍໃຊ້ຄົນສົ່ງຂໍ້ຄວາມໄປອ້ອນວອນໂປໂລບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນສະໜາມລະຄອນ.³²ບາງຄົນຮ້ອງວ່າແບບນີ້, ບາງຄົນຮ້ອງວ່າແບບນັ້ນພວກຝູງຊົນພາສັບສົນ. ຄົນສ່ວນຫລາຍຍັງບໍ່ຮູ້ນຳວ່າເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງມາປະຊຸມກັນທີ່ນີ່.

³³ມີລາງຄົນໃນພວກເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ແນະນຳອາເລັກຊັນໂດຊຶ່ງເປັນຄົນທີ່ພວກຢິວໃຫ້ອອກໄປຂ້າງໜ້າ ອາເລັກຊັນໂດ, ຈິ່ງກວັກມືໝາຍຈະກ່າວແກ້ແທນຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ.³⁴ແຕ່ເມື່ອຄົນທັງຫລາຍໄດ້ຮູ້ວ່າເຂົາເປັນຊາວຢິວ, ພວກເຂົາກໍຮ້ອງເປັນສຽງດຽວກັນວ່າ, "ເຈົ້າແມ່ໄດອານາຂອງຊາວເອເຟໂຊເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່."

³⁵ເມື່ອເລຂາທິການເທດສະບານໄດ້ໃຫ້ປະຊາຊົນງຽບລົງແລ້ວຈິ່ງກ່າວວ່າ, “ຊາວເອເຟໂຊທັງຫລາຍເອີຍ, ມີຜູ້ໃດນໍທີ່ບໍ່ຮູ້ວ່າ ຊາວເອເຟໂຊນີ້ເປັນຜູ້ຮັກສາດູແລວິຫານຂອງນາງພຣະມະຫາອາເຕມາ ແລະສິ່ງສັກສິດທີ່ຕົກມາຈາກຟ້າ?³⁶ບັດນີ້ດ້ວຍການທັງຫລາຍອັນຖຽງບໍ່ໄດ້ນີ້ ທ່ານທັງຫລາຍຄວນສະຫງົບລົງ ຢ່າເຮັດອັນໃດດ້ວຍຮິບຮ້ອນ.³⁷ດ້ວຍວ່າພວກທ່ານໄດ້ນຳເອົາຄົນເຫລົ່ານີ້ມາ ກໍບໍ່ແມ່ນເຂົາເປັນຄົນປຸ້ນວິຫານ ຫລືໝິ່ນປະໝາດເຈົ້າແມ່ຂອງພວກເຮົາ.

³⁸ເພາະສະນັ້ນ, ຖ້າເດເມທິໂອແລະພວກຊ່າງຝີມືຢູ່ກັບເຂົາມີຂໍ້ກ່າວຫາກັບຄົນໃດ, ສານນີ້ກໍເປີດໃຫ້ ແລະມີຜູ້ພິພາກສາໃຫ້ພວກເຂົາໄປຟ້ອງຮ້ອງກັນເອງ.³⁹ແຕ່ຖ້າພວກທ່ານຍັງມີເລື່ອງອື່ນໆອີກ, ກໍຄວນຕົກລົງກັນໃນການປະຊຸມສາມັນ.⁴⁰ເພາະສິ່ງເຮົາທຳເປັນອັນຕະລາຍທີ່ຈະຖືກຟ້ອງຮ້ອງວ່າເປັນຜູ້ກ່ຽວຂ້ອງໃນການເຈລະຈາໃນວັນນີ້. ບໍ່ມີຂໍ້ອ້າງຫຍັງໃນຄວາມວຸ້ຍວາຍນີ້, ແລະເຮົາບໍ່ສາມາດອະທິບາຍໄດ້."⁴¹ເມື່ອທ່ານກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ທ່ານກໍໃຫ້ເລິກການຊຸມນຸມ.

20

¹ຫລັງຈາກຄວາມວຸ້ນວາຍໄດ້ສະຫງົບລົງແລ້ວ, ໂປໂລຈຶ່ງໃຊ້ຄົນໄປນຳພວກສາວົກມາແລະກ່າວຄຳໜູນໃຈພວກເຂົາ, ເມື່ອທ່ານກ່າວຄຳອຳລາພວກເຂົາແລ້ວ.²ເມື່ອຜ່ານໄປແຂວງມາເກໂດເນຍ ທ່ານເດີນທາງຜ່ານເຂດແດນນັ້ນ, ກໍໄດ້ກ່າວໜູນໃຈຜູ້ເຊື່ອຢ່າງຫລວງຫລາຍ.³ແລ້ວທ່ານກໍໄປຍັງປະເທດກຣີກ ແລະພັກຢູ່ບ່ອນນັ້ນສາມເດືອນ, ພວກຢິວໄດ້ວາງແຜນທຳຮ້າຍທ່ານໃນຂະນະທີ່ທ່ານຈະລົງເຮືອໄປຍັງແຂວງຊີເຣຍ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງຕັດສິນໃຈກັບໄປທາງແຂວງມາເກໂດເນຍ.

⁴ພວກທີ່ເດີນທາງໄປແຂວງເອເຊຍກັບທ່ານຄືໂຊປາເຕ ຊາວເມືອງປີໂຣຈາກເບເຣຍ; ອາຣິດຕາໂຂແລະເຊກຸນໂດ ທັງສອງຄົນເປັນຜູ້ເຊື່ອຊາວເມືອງເດຣະເບ, ແລະຊາວເມືອງຕີຂີໂກ; ແລະຕີໂມທຽວ ແລະໂທຟີໂມຈາກແຂວງເອເຊຍ.⁵ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເດີນທາງລ່ວງໜ້າໄປກ່ອນ ແລະກຳລັງຖ້າເຮົາຢູ່ທີ່ເມືອງໂທອາດ.⁶ຫລັງຈາກເທດສະການຂະໜົມປັງບໍ່ມີເຊື້ອ, ເຮົາລົງເຮືອອອກຈາກເມືອງຟີລິບປອຍ ແລະ ໃນເວລາຫ້າວັນເຮົາກໍມາພົບພວກເຂົາທີ່ເມືອງໂທອາດ. ເຮົາໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນເຈັດວັນ.

⁷ໃນວັນຕົ້ນສັບປະດາ, ເມື່ຶອເຮົາມາປະຊຸມຮ່ວມກັນເພື່ອເຮັດພິທີຫັກເຂົ້າຈີ່, ໂປໂລກໍເວົ້າກັບຜູ້ເຊື່ອເຫລົ່ານັ້ນ. ທ່ານຕັ້ງໃຈຈະອອກຈາກທີ່ນັ້ນໃນວັນຮຸ່ງຂຶ້ນ, ເພາະສະນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ໄປຈົນທຽງຄືນ.⁸ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງທີ່ເຮົາປະຊຸມກັນນັ້ນມີຕະກຽງຫລາຍດວງ.

⁹ມີຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງຊື່ຢູຕີໂຂ, ນັ່ງຢູ່ປ່ອງຢ້ຽມໄດ້ເລີ້ມເຫງົານອນຂຶ້ນທຸກເທື່ອ. ໃນຂະນະທີ່ໂປໂລຍັງຄົງເວົ້າຍືດຍາວຕໍ່ໄປອີກ, ຊາຍໜຸ່ມຄົນນີ້ກໍຍັງຄົງລັບຢູ່, ແລະ ພັດຕົກລົງໄປຈາກຊັ້ນສາມ ແລະເມື່ອຍົກຂຶ້ນມາກໍ່ພົບວ່າຕາຍແລ້ວ.¹⁰ແຕ່ເມື່ອໂປໂລລົງໄປທ່ານກໍກອດເຂົາໄວ້. ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ, "ຢ່າໂສກເສົ້າໄປເລີຍ, ເພາະເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່."

¹¹ຄັນໂປໂລຂຶ້ນເມືອ ແລະຫັກເຂົ້າຈີ່ຮັບປະທານແລ້ວ ກໍສົນທະນາກັບເຂົາຕໍ່ໄປອີກດົນນານສົມຄວນຈົນເຖິງຮຸ່ງເຊົ້າ ແລ້ວທ່ານໄດ້ຈາກເຂົາໄປ.¹²ແລ້ວເຂົາໄດ້ນຳເອົາຊາຍໜຸ່ມຜູ້ຍັງມີຊີວິດຢູ່ກັບໄປ ແລະ ໂດຍມີຄວາມຊົມຊຶ່ນຍິນດີຫລາຍ.

¹³ຝ່າຍພວກເຮົາໄດ້ລົງເຮືອກ່ອນຈິ່ງເດີນທາງນ້ຳໄປເຖິງເມືອງອາໂຊ ໝາຍໃຈວ່າຈະຮັບໂປໂລຂຶ້ນເຮືອທີ່ນັ້ນ, ດ້ວຍວ່າທ່ານເອງໄດ້ຈັດໄວ້ດັ່ງນັ້ນ, ເພາະທ່ານໝາຍໃຈວ່າຈະໄປທາງບົກ.¹⁴ຄັນທ່ານພົບພວກເຮົາທີ່ເມືອງອາໂຊແລ້ວ, ພວກເຮົາກໍຮັບທ່ານຂຶ້ນເຮືອມາຍັງເມືອງມີເຕເລເນ.

¹⁵ຫລັງຈາກທີເຮົາອອກຈາກເຮືອທີ່ນັ້ນ ແລະວັນຕໍ່ມາກໍເຖິງຝັງຕົງຂ້າມເກາະຂີໂອ. ອີກວັນຕໍ່ມາ ເຮົາກໍມາເຖິງເມືອງມີເລໂຕເພາະໂປໂລຕັດສິນໃຈທີ່ຈະຜ່ານເມືອງເອເຟໂຊໄປ ເພື່ອທີ່ຈະບໍ່ເສຍເວລາໃນແຂວງເອເຊຍ.¹⁶ດ້ວຍໂປໂລໄດ້ຕັ້ງໃຈວ່າຈະກາຍເມືອງເອເຟໂຊໄປເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄ້າງຢູ່ເຫິງໃນແຂວງອາເຊຍ; ເພາະທ່ານຟ້າວຢາກໃຫ້ເຖິງກຸງເຢຣູຊາເລັມຖ້າເປັນໄປໄດ້, ກໍໃຫ້ທັນວັນເທດສະການເພັນເຕຄໍສະເຕ.

¹⁷ໂປໂລຈຶ່ງສົ່ງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈາກເມືອງມີເລໂຕໄປຍັງເອເຟໂຊ ເພື່ອຮ້ອງບັນດາຜູ້ປົກຄອງຄຣິສຕະຈັກເຫລົ່ານັ້ນມາພົບທ່ານ.¹⁸ເມື່ອພວກເຂົາມາພົບທ່ານແລ້ວ, ທ່ານຈຶ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພວກທ່ານເອງກໍຮູ້ດີວ່າ, ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນແລກທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍ່າງເຂົ້າມາໃນແຂວງເອເຊຍ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ເວລາຢູ່ກັບພວກທ່ານຢ່າງໃດ.¹⁹ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັກສາການຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຕໍ່າຕ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ດ້ວຍນໍ້າຕາ, ແລະ ດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເກີດຂຶ້ນນຳຂ້ານ້ອຍເພາະຊາວຢິວ.²⁰ທ່ານຮູ້ດີວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ທໍ້ຖອຍຈາກການປະກາດແລະສັ່ງສອນພວກທ່ານ ໃນທີ່ປະຊຸມແລະຕາມບ້ານຕາມເຮືອນ.²¹ທັງເຕືອນສະຕິຢ່າງໜັກແໜ້ນໃຫ້ພວກຢິວແລະ ພວກກຣີກ ເຖິງເລື່ອງການຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃໝ່ຈຳເພາະພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຈຳເພາະພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

²²ມາບັດນີ້, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງນຳຂ້າພະເຈົ້າ, ທີ່ຈະໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງບໍ່ຮູ້ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບຂ້າພະເຈົ້າທີນັ້ນ.²³ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງເຕືອນສະຕິເຮົາໃນທຸກບ້ານທຸກເມືອງວ່າ ເຄື່ອງຜູກມັດແລະຄວາມທຸກລຳບາກຄອຍຖ້າເຮົາຢູ່.²⁴ແຕ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຖືວ່າຊີວິດຂອງເຮົາເປັນຂອງມີຄ່າແກ່ເຮົາຢ່າງໃດເພື່ອເຮົາຈະເຮັດໜ້າທີ່ຂອງເຮົາ, ແລະ ຈະໄດ້ປະຕິບັດງານທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ສຳເລັດ ຄືທີ່ຈະເປັນພະຍານຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງເລື່ອງຂ່າວປະເສີດກ່ຽວກັບພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ.

²⁵ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ, ພວກທ່ານທຸກຄົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດລາດຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຂ້າພະເຈົ້າອີກ.²⁶ເພາະສະນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຢືນຢັນກັບພວກທ່ານໃນວັນນີ້ວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນຄວາມຕາຍຂອງຜູ້ໃດ.²⁷ດ້ວຍວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ທໍ້ຖອຍຈາກການປະກາດພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້.

²⁸ເພາະສະນັ້ນຈົງລະວັງທັງຕົວທ່ານເອງ, ແລະຝູງແກະທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງຕັ້ງທ່ານໄວ້ໃຫ້ເປັນຜູ້ດູແລໃຫ້ດີ. ຈົ່ງລະວັງທີ່ຈະດູແລຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ທີ່ພຣະອົງຊົງຊື້ມາດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ.²⁹ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຫລັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈາກໄປແລ້ວ, ຈະມີຝູງໝາປ່າທີ່ດຸຮ້າຍເຂົ້າມາໃນພວກທ່ານ ແລະບໍ່ລະເວັ້ນຝູງແກະເລີຍ.³⁰ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ແມ້ແຕ່ໃນພວກທ່ານເອງ ກໍຈະມີບາງຄົນທີ່ກ່າວສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາໄປ ເພື່ອຊັກຊວນພວກສາວົກໃຫ້ຫລົງຕາມພວກເຂົາໄປ.

³¹ເພາະສະນັ້ນຈົ່ງເຝົ້າລະວັງໃຫ້ດີ. ຈຳໄວ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງສອນທຸກຄົນດ້ວຍນ້ຳຕາທັງກາງວັນແລະກາງຄືນຕະຫລອດສາມປີບໍ່ມີຢຸດຢ່ອນ.³²ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍມອບພວກທ່ານໄວ້ກັບພຣະເຈົ້າແລະພຣະທັມແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ, ທີ່ສາມາດກໍ່ສ້າງທ່ານຂຶ້ນໄດ້ ແລະໃຫ້ທ່ານເປັນຜູ້ຮັບມໍລະດົກທ່າມກາງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຖວາຍຕົນແດ່ພຣະເຈົ້າ.

³³ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໂລບເອົາເງິນ, ທອງ, ຫລື ເສື້ອຜ້າຂອງໃຜເລີຍ.³⁴ພວກທ່ານເອງກໍຮູ້ວ່າ ມືທັງສອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ຈັດຫາສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບຕົນເອງ ແລະ ສຳຫລັບພວກຄົນທີ່ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າ.³⁵ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງແບບຢ່າງໃຫ້ທ່ານໃນທຸກເລື່ອງແລ້ວ, ໃນການທີ່ຈະຊ່ວຍຄົນທີ່ອ່ອນແອດ້ວຍການເຮັດວຽກ, ແລະທ່ານຄວນຈະລະລຶກເຖິງພຣະທັມຂອງພຣະອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ຕາມທີ່ພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ການໃຫ້ເປັນເຫດໃຫ້ມີຄວາມສຸກ ກວ່າການຮັບ."

³⁶ຫລັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ກ່າວເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ, ເພິ່ນກໍຄຸເຂົ່າລົງອະທິຖານຮ່ວມກັບພວກເຂົາທຸກຄົນ.³⁷ພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງໜັກ ແລະກອດຄໍໂປໂລແລະຈູບເພິ່ນ.³⁸ພວກເຂົາໂສກເສົ້າຢ່າງທີສຸດ ເພາະຖ້ອຍຄຳທີ່ເພິ່ນໄດ້ກ່າວ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນໜ້າທ່ານອີກ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍພາທ່ານໄປສົ່ງທີ່ເຮືອ.

21

¹ເມື່ອພວກເຮົາລາຈາກພວກເຂົາແລ້ວກໍລົງເຮືອໄປ, ພວກເຮົາໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງເມືອງໂກດ, ແລະ ຕື່ນເຊົ້າກໍມາເຖິງເມືອງໂຣໂດ ແລະ ຈາກທີ່ນັ້ນເຮົາກໍໄປຍັງເມືອງປາຕາຣາ.²ເມື່ອເຮົາພົບເຮືອລຳໜຶ່ງກຳລັງຈະໄປເມືອງຟິນີເຊຍເຮົາຈຶ່ງລົງເຮືອລຳນັ້ນແລ່ນອອກໄປ.

³ພາຍຫລັງຫລຽວເຫັນໄຊປຣັດແລ້ວ, ເຮົາກໍຜ່ານເກາະນັ້ນໄປທາງຊ້າຍ, ພວກເຮົາໄດ້ລ່ອງເຮືອໄປຍັງແຂວງຊີເຣຍ ແລະ ໄດ້ຈອດເຮືອທີ່ທ່າເມືອງຕີເຣ, ເພາະເຮືອຕ້ອງເອົາຂອງທີ່ບັນທຸກມາຂຶ້ນທ່າທີ່ນັ້ນ.⁴ຫລັງຈາກທີ່ເຮົາຫາພວກສາວົກທີ່ນັ້ນພົບແລ້ວ ເຮົາກໍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນເຈັດວັນ. ພວກສາວົກເຫລົ່ານີ້ໄດ້ກາ່ວກັບເປໂຕໂດຍພຣະວິນຍານບໍ່ໃຫ້ຂຶ້ນໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.

⁵ຫລັງຈາກທີ່ເຮົາຢູ່ທີ່ນັ້ນຫລາຍວັນ, ແລ້ວພວກເຮົາກໍອອກເດີນທາງໄປ, ແລະ ບັນດາພວກສາວົກ ພ້ອມກັບພັນລະຍາ ແລະລູກກໍຕາມມາສົ່ງເຮົາຈົນເຮົາອອກໄປຈາກເມືອງນັ້ນ. ແລ້ວພວກເຮົາກໍຄຸເຂົ່າລົງອະທິຖານທີ່ຊາຍຫາດ,⁶ແລະກ່າວອຳລາຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນ, ພວກເຮົາກໍລົງເຮືອເດີນທາງຕໍ່, ແລະ ພວກເຂົາກໍເດີນທາງກັບບ້ານ.

⁷ເມື່ອແລ່ນເຮືອຈາກເມືອງຕີເຣແລ້ວ, ພວກເຮົາໄດ້ມາເຖິງເມືອງປະໂຕເລມາຍ. ເຮົາຈຶ່ງໄປຄຳນັບທັກທາຍພີ່ນ້ອງທີ່ນັ້ນ ແລະ ພັກຢູ່ກັບພວກເຂົາວັນໜຶ່ງ.⁸ໃນເຊົ້າວັນໃໝ່ພວກເຮົາກໍຈາກໄປ ແລະ ໄປຍັງເມືອງກາຍຊາເຣຍ. ພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຟິລິບຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນເຈັດຄົນນັ້ນ ແລະ ພວກເຮົາກໍພັກຢູ່ກັບເຂົາ.⁹ຕອນນີ້ຟິລິບມີລູກສາວສີ່ຄົນທີ່ຍັງເປັນຍິງພົມມະຈາລີ ເປັນຜູ້ປະກາດພຣະວັດຈະນະທັມ.

¹⁰ເມື່ອເຮົາພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຫລາຍວັນແລ້ວ ມີຜູ້ທຳນວຍຜູ້ໜຶ່ງຊື່ວ່າອາຄະໂບລົງມາຈາກແຂວງຢູດາຍ.¹¹ເຂົາໄດ້ມາຫາພວກເຮົາແລ້ວເອົາເຂັມຂັດຂອງໂປໂລໄປມັດມືແລະຕີນຂອງເຂົາດ້ວຍເຂັມຂັດນັ້ນແລ້ວກ່າວວ່າ, "ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າກ່າວວ່າ, 'ພວກຢິວໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມຈະຜູກມັດຄົນທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງເຂັມຂັດນີ້, ແລ້ວພວກເຂົາຈະສົ່ງມອບທ່ານໄວ້ໃນມືຂອງພວກຕ່າງຊາດ."

¹²ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ເຮົາ, ຮ່ວມກັບພວກຄົນທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍອ້ອນວອນໂປໂລບໍ່ໃຫ້ຂຶ້ນໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.¹³ໂປໂລຈຶ່ງຕອບວ່າ, "ພວກທ່ານກຳລັງເຮັດຫຍັງ? ດ້ວຍການຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຊຳ້ໃຈ? ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມແລ້ວ, ບໍ່ພຽງແຕ່ຈະຖືກມັດ, ແຕ່ເຖິງແມ່ນຈະຕາຍຢູ່ທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍເພາະພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.¹⁴ເມື່ອໂປໂລບໍ່ຍອມຟັງຄຳຂໍຮ້ອງພວກເຂົາຈຶ່ງຢຸດ ບໍ່ພະຍາຍາມທີ່ຈະເວົ້າອີກ ແລ້ວກ່າວວ່າ, "ຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມນໍ້າພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຖີດ."

¹⁵ຫລັງຈາກມື້ນັ້ນ, ພວກເຮົາກໍເກັບເອົາສິ່ງຂອງແລ້ວຂຶ້ນໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.¹⁶ມີສາວົກບາງຄົນຈາກເມືອງກາຍຊາເຣຍໄປກັບເຮົາດ້ວຍ. ພວກເຂົາພາເຮົາໄປຫາຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ມານາໂຊນ, ຊາວເກາະໄຊປຣັດ, ທີ່ເປັນສາວົກໃນຊ່ວງທຳອິດ, ໂດຍໃຫ້ເຮົາອາໄສຢູ່ກັບເຂົາ.

¹⁷ເມື່ອພວກເຮົາມາເຖິງກຸງເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ ພວກອ້າຍນ້ອງກໍໄດ້ມາຕ້ອນຮັບເຮົາດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.¹⁸ຕື່ນເຊົ້າມາໂປໂລກັບພວກເຮົາກໍໄປຫາຢາໂກໂບ, ແລະພວກຜູ້ອາວຸດໂສທຸກຄົນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹⁹ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ທັກທາຍພວກເຂົາແລ້ວ, ເພິ່ນກໍໄດ້ລາຍງານແຕ່ລະຄົນ ໃນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳໃນທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດ ຜ່ານວຽກງານຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.

²⁰ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, ພວກເຂົາກໍໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະ ພວກເຂົາກ່າວກັບໂປໂລວ່າ, "ອ້າຍເອີຍ, ທ່ານເຫັນແລ້ວວ່າມີພວກຢິວຫລາຍພັນຄົນທີ່ເຊື່ອໃນທ່າມກາງຊາວຢິວ. ພວກເຂົາທຸກຄົນມີຄວາມໝຸ້ງໝັ້ນໃນການຖືຮັກສາກົດບັນຍັດ.²¹ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳບອກກຽ່ວກັບທ່ານ, ວ່າທ່ານສັ່ງສອນໃຫ້ພວກຢິວທັງໝົດທີ່ອາໄສຢູ່ໃນໝູ່ຄົນຕ່າງຊາດໃຫ້ປະຖິ້ມກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ແລະ ບອກພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ລູກຂອງຕົນເຂົ້າພິທີຕັດ, ແລະ ບໍ່ຕ້ອງທຳຕາມທຳນຽມດັ້ງເດີມ.

²²ພວກເຮົາຄວນຈະເຮັດຢ່າງໃດໃນເລື່ອງນີ້? ພວກເຂົາຄົງຈະຮູ້ຂ່າວວ່າທ່ານມາ.²³ເພາະສະນັ້ນເຮົາຈະບອກທ່ານວ່າຕອນນີ້ເຮົາມີສີ່ຄົນທີ່ໃຫ້ຄຳປະຕິຍານຕົວໄວ້.²⁴ທ່ານຈົ່ງພາຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປ ແລະ ເຮັດພິທີຊຳລະຕົວທ່ານຮ່ວມກັບພວກເຂົາ, ແລະ ຈ່າຍຄ່າທຳນຽມໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາດ້ວຍ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດແຖຫົວໄດ້. ເພື່ອທີ່ທຸກຄົນຈະໄດ້ຮູ້ວ່າເລື່ອງລາວຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບທ່ານເປັນຄວາມບໍ່ຈິງ ແລະ ໄດ້ຮູ້ວ່າພວກທ່ານກໍປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດເຊັ່ນກັນ.

²⁵ສ່ວນພວກຕ່າງຊາດທີ່ເຊື່ອນັ້ນເຮົາກໍໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍຄຳສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາງົດເວັ້ນຈາກການກິນອາຫານທີ່ບູຊາຮູບເຄົາຣົບ, ງົດຈາກການກິນເລືອດ, ງົດຈາກການກິນເນື້ອສັດທີ່ຖືກຮັດຄໍຕາຍ ແລະ ຫລີກເວັ້ນຈາກການຜິດສິນລະທຳທາງເພດ."²⁶ແລ້ວໂປໂລຈຶ່ງພາຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປ ແລະ ວັນຕໍ່ມາກໍເຮັດພິທີຊຳລະຕົນເອງດ້ວຍກັນກັບພວກເຂົາແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ, ປະກາດກຳນົດວັນພິທີການຊຳລະຕົວຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ແກ່ໝົດທຸກຄົນ.

²⁷ເມື່ອໃກ້ຄົບເຈັດວັນແລ້ວ, ພວກຢິວທີ່ມາຈາກແຄວ້ນເອເຊຍ, ໄດ້ຫລຽວເຫັນໂປໂລໃນພຣະວິຫານ, ແລະ ພວກເຂົາຍຸຍົງປະຊາຊົນໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານ ແລະຈັບໂປໂລ.²⁸ພວກເຂົາຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, "ຊົນຊາດອິດສະຣະເອນເອີຍ, ຈົ່ງຊ່ວຍພວກເຮົາເຖີດ. ຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ສອນທຸກຄົນໃນທຸກແຫ່ງໃຫ້ເປັນສັດຕູຕໍ່ຊົນຊາດເຮົາຕໍ່ກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ ແລະ ໃນພຣະວິຫານນີ້. ນອກຈາກນີ້, ເຂົາຍັງພາຄົນກຣີກເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ບໍຣິສຸດແຫ່ງນີ້ເປັນມົນທິນ."²⁹ເພາະກ່ອນໜ້ານີ້ຄົນພວກນັ້ນໄດ້ເຫັນໂທຟີໂມຢູ່ກັບໂປໂລໃນເມືອງນັ້ນ ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງຄິດວ່າໂປໂລພາຄົນນັ້ນເຂົ້າມາໃນໃນພຣະວິຫານ.

³⁰ຄົນທັງເມືອງກໍເກີດອົນລະວົນ, ແລະ ປະຊາຊົນກໍແລ່ນເຂົ້າໄປ ແລະ ຈັບໂປໂລ. ພວກເຂົາດຶງລາກເພິ່ນອອກຈາກພຣະວິຫານແລ້ວກໍປິດປະຕູທັນທີ.³¹ຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຈະຂ້າເພິ່ນ, ຂ່າວກໍໄດ້ມາເຖິງນາຍພົນທະຫານ ວ່າທັງເມືອງເຢຣູຊາເລັມແມ່ນເກີດຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍ.

³²ທ່ານຈຶ່ງນຳພວກທະຫານ ແລະ ບັນດານາຍຮ້ອຍແລ່ນໄປຫາປະຊາຊົນທັນທີ. ເມື່ອປະຊາຊົນເຫັນນາຍພັນມາພ້ອມພວກທະຫານພວກເຂົາກໍຢຸດຕີໂປໂລ.³³ຫລັງຈາກນັ້ນ ນາຍພົນກໍໄດ້ໄປເຖິງ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ຈັບໂຕເພິ່ນດ້ວຍລ່າມໂສ້ສອງເສັ້ນ. ແລ້ວເຂົາກໍຖາມວ່າຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ ແລະ ລາວໄດ້ເຮັດຫຍັງ.

³⁴ບາງຄົນໃນປະຊາຊົນນັ້ນຕ່າງກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າຢ່າງນີ້ ແລະ ບາງຄົນວ່າຢ່າງນັ້ນ. ເມື່ອນາຍພົນບໍ່ສາມາດຮູ້ເລື່ອງອັນໃດໄດ້ເພາະສຽງເຫລົ່ານັ້ນທ່ານຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ພາໂປໂລເຂົ້າໄປໃນທີ່ໝັ້ນ.³⁵ເມື່ອທ່ານໄດ້ມາເຖິງຂັນໃດແລ້ວ, ພວກທະຫານກໍແບກທ່ານໄປເນື່ອງຈາກຄວາມຮຸນແຮງຂອງປະຊາຊົນ.³⁶ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ຕິດຕາມໄປແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, "ຂ້າມັນເສຍ!"

³⁷ເມື່ອໂປໂລຖືກນຳຕົວມາຍັງທີ່ກົມທະຫານ, ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງກ່າວກັບນາຍພົນວ່າ, "ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າບາງສິ່ງກັບທ່ານໄດ້ບໍ?" ນາຍພົນຈຶ່ງຖາມວ່າ, "ເຈົ້າເວົ້າພາສາກຣີກໄດ້ບໍ?³⁸ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນເອຢິບ, ຜູ້ທີ່ກໍ່ການກະບົດຄາວກ່ອນ ແລະ ໄດ້ນໍາພາພວກຜູ້ກໍ່ການຮ້າຍສີ່ພັນຄົນເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານບໍ?"

³⁹ໂປໂລຕອບວ່າ "ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຊາວຢິວ, ທີ່ມາຈາກເມືອງຕາໂຊໃນແຂວງກີລີເກຍ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນພົນລະເມືອງຂອງເມືອງໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອະນຸຍາດທ່ານເວົ້າກັບປະຊາຊົນແດ່ທ້ອນ."⁴⁰ໂປໂລຈຶ່ງຢືນຂຶ້ນເທິງຂັ້ນໃດ ແລະ ໂບກມືໃຫ້ກັບປະຊາຊົນ. ເມື່ອນັ້ນກໍງຽບສະຫງົບລົງ, ແລ້ວເພິ່ນຈຶ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາເປັນພາສາເຮັບເຣີວ່າ,

22

¹"ອ້າຍນ້ອງ ແລະ ບັນພະບຸຣຸດທັງຫລາຍ, ຂໍຟັງຄຳໃຫ້ການຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ."²ເມື່ອປະຊາຊົນໄດ້ຍິນໂປໂລເວົ້າກັບພວກເຂົາເປັນພາສາເຮັບເຣີ, ພວກເຂົາກໍເລີ້ມງຽບສຽງລົງກວ່າເກົ່າ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ,

³"ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຊາວຢິວ, ເກີດທີ່ເມືອງຕາໂຊໃນແຂວງກີລີເກຍ, ແຕ່ໄດ້ຮັບການສຶກສາໃນເມືອງນີ້ເຄີຍເປັນລູກສິດຂອງຄາມາລິເອນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນຢ່າງເຄັ່ງຄັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາຂ້າພະເຈົ້າຫວງແຫນພຣະເຈົ້າເຊັ່ນດຽວກັບພວກທ່ານໃນວັນນີ້.⁴ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂົ່ມເຫັງພວກທີ່ຖືທາງນີ້ຈົນເຖິງຕາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຜູກມັດທັງຊາຍ ແລະ ຍິງ ແລະ ສົ່ງພວກເຂົາໄວ້ໃນຄຸກ,⁵ມະຫາປະໂລຫິດ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸດໂສທຸກຄົນສາມາດເປັນພະຍານໄດ້ ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຈົດໝາຍຈາກພວກເຂົາສຳລັບພີ່ນ້ອງໃນເມືອງດາມັສກັດ, ແລະ ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເດີນທາງໄປທີ່ນັ້ນຂ້າພະເຈົ້ານຳຜູ້ທີ່ຖືໃນທາງນີ້ກັບມາຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຮັບການລົງໂທດ.

⁶ມີເຫດການເກີດຂຶ້ນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້ກຳລັງເດີນທາງ ແລະ ເມື່ອໃກ້ເຖິງເມືອງດາມັສກັດ, ປະມານທ່ຽງວັນທັນໃດນັ້ນມີແສງກ້າຈາກສະຫວັນສ່ອງແສງຢູ່ລອບຕົວຂ້າພະເຈົ້າ.⁷ຂ້າພະເຈົ້າລົ້ມລົງກັບພື້ນ ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ' ໂຊໂລ, ໂຊໂລເອີຍ, ເຈົ້າຂົ່ມເຫັງເຮົາເຮັດຫຍັງ?'⁸ຂ້າພະເຈົ້າຕອບວ່າ, 'ພຣະອົງເຈົ້າເປັນຜູ້ໃດ?' ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, 'ເຮົາຄືເຢຊູຊາວນາຊາເຣັດ, ຜູ້ທີ່ເຈົ້າກຳລັງຂົ່ມເຫັງ.'

⁹ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈສຽງຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າ,¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ, 'ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້າພະອົງຄວນຈະເຮັດຢ່າງໃດ? ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ 'ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນເມືອງດາມັສກັດ; ທີ່ນັ້ນຈະມີຄົນບອກທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງທຳ'¹¹ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ເນື່ຶອງຈາກຄວາມສະຫວ່າງຂອງແສງນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈູງມືຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນເມືອງດາມັສກັດ.

¹²ທີ່ນັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ພົບກັບຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ອານາເນຍ, ເປັນຄົນສັດທາຕາມກົດບັນຍັດ ແລະມີຊື່ສຽງດີໃນໝູ່ຊາວຢິວທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹³ເຂົາມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ, ຢືນຢູ່ຂ້າງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເວົ້າວ່າ 'ອ້າຍໂຊໂລເອີຍ, ທ່ານຈົ່ງເຫັນເຖີດ.' ໃນທັນໃດນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າກໍເບິ່ງເຫັນເຂົາ.

¹⁴ແລ້ວເຂົາກໍເວົ້າວ່າ, 'ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາໄດ້ເລືອກທ່ານໃຫ້ຮູ້ປະສົງຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອທີ່ຈະເຫັນພຣະອົງຜູ້ຊອບທັມ, ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງທີ່ມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.¹⁵ເພາະທ່ານຈະເປັນພະຍານຝ່າຍພຣະອົງຕໍ່ທຸກຄົນຖິງສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນ.¹⁶ແລະ ບັດນີ້ເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງລໍຖ້າຢູ່? ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຮັບບັບຕິສະມາ ແລະ ຊຳລະຄວາມຜິດບາບຂອງທ່ານ, ດ້ວຍການເອີ້ນອອກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.'

¹⁷ຫລັງຈາກທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າກັບໄປກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງອະທິຖານໃນພຣະວິຫານ, ມີສິ່ງເກີດຂຶ້ນຄືຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບນິມິດ.¹⁸ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະອົງກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ 'ຈົ່ງຮີບອອກຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມໂດຍໄວ, ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ຍອມຮັບຄຳພະຍານຂອງເຈົ້າກ່ຽວກັບເຮົາ.'

¹⁹ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ 'ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພວກເຂົາເອງກໍຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈອງຈຳ ແລະຂ້ຽນຕີຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງໃນທຳມະສາລາທຸກແຫ່ງ.²⁰ເມື່ອໂລຫິດຂອງຊະເຕຟາໂນທີເປັນພະຍານຂອງພຣະອົງໄດ້ລົ້ມລົງ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຢືນຢູ່ໃກ້ໆ ແລະ ເຫັນຊອບ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຝົ້າເສື້ອຜ້າຂອງຜູ້ທີ່ຂ້າເຂົາ.'²¹ແຕ່ພຣະອົງຕັດກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ 'ຈົ່ງອອກໄປ, ເພາະເຮົາຈະສົ່ງເຈົ້າໃຫ້ໄປໄກ ໄປຫາຄົນຕ່າງຊາດ. '"

²²ພວກປະຊາຊົນຍອມຟັງ ໃຫ້ເຂົາກ່າວໃນຈຸດນີ້. ແຕ່ແລ້ວພວກເຂົາກໍຮ້ອງວ່າ "ເອົາຄົນເຊັ່ນນີ້ອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ເພາະເຂົາບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່."²³ຂະນະທີ່ພວກເຂົາຮ້ອງກໍໂຍນເສື້ອຄຸມຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໂຍນຝຸ່ນລະອອງຂຶ້ນໄປໃນອາກາດ,²⁴ນາຍພົນທະຫານຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ນຳໂປໂລເຂົ້າມາໃນປ້ອມທະຫານ. ເຂົາສັ່ງວ່າເຂົາຄວນຈະຖືກສອບສວນດ້ວຍການຂ້ຽນຕີ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາຈະໄດ້ຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງຕໍ່ຕ້ານເຂົາເຊັ່ນນັ້ນ.

²⁵ເມື່ອພວກເຂົາເອົາເຊືອກໜັງມັດໂປໂລ, ໂປໂລໄດ້ກ່າວກັບນາຍຮ້ອຍທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງໆວ່າ, "ເປັນເລື່ອງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍແລ້ວບໍ ທີ່ທ່ານຂ້ຽນຕີຄົນທີ່ເປັນຊາວໂຣມ ແລະ ຍັງບໍ່ໄດ້ປະກາດວ່າເຮັດຜິດ?"²⁶ເມື່ອນາຍຮ້ອຍໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ເຂົາໄດ້ໄປຫານາຍພົນ ແລະ ບອກເຂົາວ່າ "ທ່ານຈະເຮັດແນວໃດໃນສິ່ງນີ້? ເນື່ອງຈາກຊາຍຜູ້ນີ້ເປັນຄົນສັນຊາດໂຣມ."

²⁷ນາຍພົນຈຶ່ງໄດ້ມາ ແລະ ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ "ຈົ່ງບອກເຮົາວ່າ, ທ່ານເປັນຄົນສັນຊາດໂຣມບໍ?" ໂປໂລກ່າວວ່າ, "ແມ່ນ"²⁸ນາຍພົນຕອບວ່າ, "ຈະຕ້ອງໃຊ້ເງິນຈຳນວນຫລາຍ ທີ່ເຮົາຈະໄດ້ຮັບສັນຊາດ." ແຕ່ໂປໂລກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນສັນຊາດໂຣມແຕ່ກຳເນີດ."²⁹ຈາກນັ້ນຄົນທັງຫລາຍທີ່ກຳລັງໄຕ່ສວນເຂົາກໍໄດ້ປ່ອຍເຂົາໄປທັນທີ. ນາຍພົນເອງກໍຢ້ານ, ເມື່ອເຂົາໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າໂປໂລເປັນຄົນສັນຊາດໂຣມ, ເພາະເຂົາໄດ້ມັດເພິ່ນໄວ້.

³⁰ໃນວັນຮຸ່ງຂຶ້ນ, ນາຍພົນທະຫານຕ້ອງການຮູ້ຄວາມຈິງກ່ຽວກັບຂໍ້ກ່າວຫາຂອງຊາວຢິວ ຕໍ່ຕ້ານໂປໂລ. ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຖອດເຄື່ອງຈອງຈຳຂອງເຂົາອອກ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະ ບັນດາສະມາຊິກສະພາມາປະຊຸມກັນ. ຈາກນັ້ນເຂົາກໍພາໂປໂລລົງມາ ແລະໃຫ້ເຂົາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.

23

¹ໂປໂລຈ້ອງເບິ່ງໄປທີ່ສະມາຊິກສະພາ ແລະກ່າວ, "ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າດ້ວຍຈິດສຳນຶກອັນດີທຸກຢ່າງຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້."²ມະຫາປະໂຣຫິດອານາເນຍໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຂ້າງໆ ໂປໂລຕົບປາກເພິ່ນ.³ຈາກນັ້ນໂປໂລໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, "ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຕີທ່ານ, ທ່ານເປັນຝາທີ່ທາດ້ວຍປູນຂາວ ທ່ານກຳລັງນັ່ງພິພາກສາຂ້າພະເຈົ້າຕາມກົດບັນຍັດ, ທັງຍັງສັ່ງໃຫ້ຕົບຕີຂ້າພະເຈົ້າຊຶ່ງເປັນການຕໍ່ຕ້ານກົດບັນຍັດບໍ?"

⁴ຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃກ້ໆ ກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າກ້າເວົ້າໝິ່ນປະມາດມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?⁵ໂປໂລກ່າວວ່າ, "ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າເຂົາເປັນມະຫາປະໂຣຫິດ, ເພາະມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, ຢ່າເວົ້າຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງຂອງເຈົ້າ."

⁶ເມື່ອໂປໂລເຫັນວ່າສ່ວນໜຶ່ງຂອງສະພາເປັນພວກຊາດູກາຍ ແລະ ພວກຟາຣິີຊາຍອື່ນໆ, ເຂົາຈຶ່ງເວົ້າສຽງດັງໃນສະພາວ່າ, "ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຟາຣີຊາຍ, ເປັນລູກຊາຍຂອງພວກຟາຣີຊາຍ. ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກພິພາກສາ ກໍເພາະຂ້າພະເຈົ້າໝັ້ນໃຈໃນຄວາມຫວັງໃນການຟື້ນຄືນຊີວິດຈາກຄວາມຕາຍ."⁷ເມື່ອເຂົາກ່າວເຊັ່ນນີ້, ກໍເກີດການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງພວກຟາຣີຊາຍ ແລະ ພວກຊາດູກາຍ ແລະ ຝູງຊົນກໍແຕກແຍກ.⁸ເນື່ອງຈາກພວກຊາດູກາຍກ່າວວ່າບໍ່ມີການຟື້ນຄືນຊີວິດ, ບໍ່ມີທູດສະຫວັນ, ແລະ ບໍ່ມີວິນຍານ, ແຕ່ພວກຟາຣີຊາຍຮັບຮູ້ໃນສິ່ງທັງໝົດເຫລົ່ານີ້.

⁹ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເກີດຄວາມອຶກກະທຶກຂຶ້ນຢ່າງໃຫຍ່, ແລະ ພວກທຳມະຈານບາງສ່ວນທີ່ຢູ່ໃນຝ່າຍພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ແລະຖຽງກັນວ່າ, "ເຮົາພົບວ່າຊາຍຜູ້ນີ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດຫຍັງ. ຖ້າວິນຍານ ຫລື ທູດສະຫວັນຈະເວົ້າກັບເຂົາຈະເປັນຫຍັງໄປ?¹⁰ເມື່ອການໂຕ້ຖຽງເລີ້ມຮຸນແຮງຂຶ້ນ, ນາຍພົນທະຫານຢ້ານວ່າໂປໂລຈະຖືກພວກເຂົາຈັບຈີກເປັນຕ້ອນໆ, ເຂົາຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ທະຫານລົງໄປ ແລະ ພາໂປໂລອອກຈາກໝູ່ສະມາຊິກສະພາ, ແລະ ນຳເຂົາເຂົ້າໄປໃນຄ້າຍທະຫານ.

¹¹ໃນຄືນຕໍ່ມາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢືນຢູ່ຂ້າງເຂົາ ແລະ ຕັດວ່າ, "ຢ່າຍ້ານເລີຍ, ເພາະເຈົ້າເປັນພະຍານຝ່າຍເຮົາໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຕ້ອງເປັນພະຍານໃນກຸງໂຣມດ້ວຍ."

¹²ໃນເວລາຮຸ່ງເຊົ້າ, ມີພວກຢິວບາງຄົນໄດ້ເຮັດການ ການຕົກລົງ ແລະ ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ສາບແຊ່ງຊາບພວກເຂົາ ໂດຍກ່າວວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ກິນ ບໍ່ດື່ມສິ່ງໃດທັງໝົດຈົນກວ່າໄດ້ຂ້າໂປໂລ.¹³ຜູ້ທີ່ວ່າງແຜນການນີ້ມີຫລາຍກວ່າສີ່ສິບຄົນ.

¹⁴ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປຫາພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸດໂສ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເຮົາໄດ້ມອບຕົວເອງຢູ່ພາຍໃຕ້ຄຳສາບແຊ່ງອັນໃຫຍ່ຫລວງ, ທີ່ຈະບໍ່ກິນອີ່ຫຍັງຈົນກວ່າຈະໄດ້ຂ້າໂປໂລ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງໃຫ້ສະພາບອກນາຍພົນທີ່ຈະນຳເຂົາລົງໄປໃຫ້ແກ່ທ່ານ, ເພື່ອທ່ານຈະຕັດສິນຄະດີຂອງເຂົາໄດ້ຊັດເຈນຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ. ສຳຫລັບພວກເຮົາ, ພວກເຮົາພ້ອມທີ່ຈະຂ້າເຂົາກ່ອນທີ່ເຂົາຈະມາທີ່ນີ້."

¹⁶ແຕ່ບຸດຊາຍຂອງນ້ອງສາວໂປໂລໄດ້ຍິນວ່າພວກເຂົາກຳລັງຈັດຊາກຖ້າຢູ່, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໄປ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນປ້ອມທະຫານ ແລະ ໄດ້ບອກໂປໂລ.¹⁷ໂປໂລຮ້ອງນາຍຮ້ອຍຄົນໜຶ່ງ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ພາຊາຍໜຸ່ມຄົນນີ້ໄປຫານາຍພົນ, ເພາະເຂົາມີບາງຢ່າງທີ່ຈະບອກແກ່ທ່ານນາຍພົນ."

¹⁸ດັ່ງນັ້ນນາຍຮ້ອຍຈຶ່ງຮັບຊາຍໜຸ່ມນີ້ໄປ ແລະ ໄດ້ນຳເຂົາໄປຫານາຍພົນ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ໂປໂລຊິ່ງເປັນນັກໂທດໄດ້ຮ້ອງຂ້າພະເຈົ້າໄປຫາເຂົາ, ແລະ ໄດ້ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້ານຳຊາຍໜຸ່ມຄົນນີ້ມາຫາທ່ານ. ເຂົາມີບາງສິ່ງທີ່ຈະບອກແກ່ທ່ານ."¹⁹ນາຍພົນຈຶ່ງຈັບມືຊາຍໜຸ່ມໄປຍັງສະຖານທີ່ສ່ວນຕົວ ແລະ ຖາມເຂົາວ່າ, "ທ່ານຈະບອກຫຍັງແກ່ເຮົາ?"

²⁰ຊາຍໜຸ່ມກ່າວວ່າ, "ພວກຢິວໄດ້ຕົກລົງທີ່ຈະຂໍໃຫ້ທ່ານນຳໂປໂລໄປຍັງສະພາໃນມື້ຶອຶ່ນນີ້, ໂດຍອ້າງກັບວ່າພວກເຂົາຈະສອບຄະດີຂອງເຂົາໃຫ້ຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ.²¹ແຕ່ທ່ານຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາ, ເພາະມີຊາຍຫລາຍກວ່າສີ່ສິບຄົນ ທີ່ກຳລັງຈັດຊາກຕວົະຖ້າເຂົາຢູ່. ພວກເຂົາຖືກຮຽກຮ້ອງໃຫ້ສາບແຊ່ງຕົວພວກເຂົາເອງ, ວ່າຈະບໍ່ໃຫ້ກິນ ຫລື ດື່ມຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຂ້າເຂົາ. ແມ້ວ່າຕອນນີ້ພວກເຂົາຕຽມພ້ອມ, ກຳລັງລໍຖ້າຄວາມຍິນຍອມຈາກທ່ານ."

²²ດັ່ງນັ້ນນາຍພົນຈຶ່ງໃຫ້ຊາຍໜຸ່ມນັ້ນໄປ, ຫລັງຈາກແນະນຳເຂົາວ່າ, "ຢ່າບອກໃຜວ່າເຈົ້າໄດ້ບອກເລື່ອງນີ້ແກ່ເຮົາ."²³ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ຮ້ອງນາຍຮ້ອຍສອງຄົນມາ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ຈັດກອງທະຫານສອງຮ້ອຍຄົນ ແລະ ທະຫານມ້າເຈັດສິບຄົນ ແລະ ນາຍທະຫານຫອກສອງຮ້ອຍຄົນຕຽມພ້ອມທີ່ຈະເດີນທາງໄກໄປຍັງເມືອງກາຍຊາເຣຍ. ທ່ານຈະອອກໃນເວລາເກົ້າໂມງຂອງຄືນນີ້."²⁴ເຂົາຍັງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຈັດຕຽມສັດໃຫ້ໂປໂລຂີ່ ແລະ ພາເຂົາໄປຫາເຟລິກຜູ້ປົກຄອງເມືອງຢ່າງປອດໄພ.

²⁵ຈາກນັ້ນເຂົາກໍໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍດັ່ງນີ້ວ່າ:²⁶"ກລາວດີໂອລີເຊຍ ຮ້ອງທ່ານເຟລິກ ຜູ້ປົກຄອງເມືອງທີ່ຍອດຢ້ຽມທີ່ສຸດ.²⁷ຊາຍຜູ້ນີ້ຖືກຈັບໂດຍຊາວຢິວ ແລະ ກຳລັງຈະຖືກພວກເຂົາຂ້າຕາຍ, ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າມາຫາພວກເຂົາພ້ອມກັບກອງທະຫານ ແລະ ຊ່ວຍເຂົາໄວ້, ເນື່ອງຈາກຂ້າພຣະເຈົ້າຮູ້ວ່າເຂົາເປັນຄົນສັນຊາດໂຣມ.

²⁸ຂ້າພະເຈົ້າຢາກຈະຮູ້ວ່າເຫດໃດພວກເຂົາຈຶ່ງກ່າວຫາເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເອົາລາວລົງມາທີ່ສະພາ.²⁹ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ວ່າເຂົາກຳລັງຖືກກ່າວຫາກ່ຽວກົດໝາຍຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ບໍ່ມີຂໍ້ກ່າວຫາໃດທີ່ເຂົາສົມຄວນຕາຍ ຫລື ຖືກຄຸກ.³⁰ຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ວ່າມີການວາງແຜນຕໍ່ຕ້ານຊາຍຄົນນີ້, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສົ່ງເຂົາມາຫາທ່ານທັນທີ, ແລະ ສັ່ງໃຫ້ໂຈດຂອງເຂົານຳຄຳຟ້ອງທີ່ມີຕໍ່ເຂົາມາສະແດງຕໍ່ໜ້າທ່ານ."

³¹ດັ່ງນັ້ນເຫລົ່າທະຫານໄດ້ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງພວກຜູ້ອາວຸດໂສ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຕົວໂປໂລ ແລະ ໄດ້ພາເຂົາໄປຍັງເມືອງອັນຕີປາຕີໃນເວລາກາງຄືນ.³²ໃນວັນຕໍ່ມາ, ທະຫານສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ປະພວກທະຫານມ້າໃຫ້ໄປກັບໂປໂລ ແລະ ພວກເຂົາເອງກໍໄດ້ກັບໄປຍັງປ້ອມທະຫານ.³³ເມື່ອທະຫານມ້າ ມາເຖິງເມືອງກາຍຊາເຣຍ ແລະ ໄດ້ສົ່ງຈົດໝາຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ປົກຄອງ, ພວກເຂົາໄດ້ມອບໂປໂລໃຫ້ແກ່ທ່ານດ້ວຍ.

³⁴ເມື່ອຜູ້ປົກຄອງໄດ້ອ່ານຈົດມາຍ, ເຂົາໄດ້ຖາມໂປໂລມາຈາກແຂວງໃດ ເມື່ອເຂົາຮູ້ວ່າໂປໂລມາຈາກກີລີເກຍ,³⁵ເຂົາກ່າວວ່າ, "ເຮົາຈະຟັງເຈົ້າຢ່າງເຕັມທີເມື່ອໂຈດຂອງເຈົ້າມາທີ່ນີ້." ຈາກນັ້ນເຂົາກໍສັ່ງໃຫ້ຄຸມໂປໂລໄວ້ໃນພຣະລາດຊະວັງຂອງເຮໂຣດ;

24

¹ຫລັງຈາກຫ້າວັນ, ອານາເນຍມະຫາປະໂຣຫິດ, ພວກຜູ້ອາວຸດໂສ, ແລະ ນັກເວົ້າທີ່ມີຊື່ວ່າເຕຕູໂລໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ນຳຄຳຟ້ອງໂປໂລໄປໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງ.²ເມືອໂປໂລຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ປົກຄອງເຕຕູໂລ ໄດ້ເລີ່ມຟ້ອງເຂົາ ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ປົກຄອງ, "ເພາະທ່ານພວກເຮົາຈຶ່ງມີຄວາມສະຫງົບສຸກຫລາຍ, ແລະ ການເບິ່ງການໄກຂອງທ່ານ ນຳການປະຕິຮູບທີ່ດີມາຍັງປະເທດຂອງເຮົາ;³ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງຍິນດີຮັບທຸກຢ່າງທີ່ທ່ານໄດ້ທຳດ້ວຍການຂອບໃຈ, ທ່ານຟີລິກ.

⁴ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໃຫ້ເສຍເວລາທ່ານເກີນໄປ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍໃຫ້ທ່ານໃຊ້ເວລາສັ້ນໆ ຟັງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມເມດຕາ.⁵ເນື່ອງຈາກເຮົາໄດ້ພົບວ່າຊາຍຄົນນີ້ຈະເປັນຄົນຍຸແຍ່ ເຮັດໃຫ້ເກີດການກະບົດ ແລະ ເປັນສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ຊາວຢິວທຸກຄົນທົ່ວໂລກວຸ້ນວາຍ. ເຂົາເປັນຜູ້ນຳຂອງລັດທິນາຊາເຣັດ.⁶ເຂົາຍັງພະຍາຍາມທີ່ຈະທຳລາຍພຣະວິຫານ, ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງຈັບກຸມເຂົາໄວ້.

⁷⁸ເມື່ອທ່ານຖາມໂປໂລກ່ຽວກັບເລື່ອງເຫລົ່ານີ້, ທ່ານກໍຈະຮູ້ວ່າເຮົາກ່າວຫາເຂົາດ້ວຍເລື່ອງຫຍັງ"⁹ພວກຊາວຢິວກໍຮ່ວມກັນກ່າວຫາໂປໂລ, ແລະ ຢືນຢັນວ່າສີ່ງເຫລ່ານີ້ເປັນຄວາມຈິງ.

¹⁰ແຕ່ເມື່ອຜູ້ປົກຄອງໄດ້ໃຫ້ໂປໂລເວົ້າ ໂປໂລຕອບວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າທ່ານເປັນຜູ້ພິພາກສາແກ່ຊາດນີ້ມາຫລາຍປີແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຍິນດີທີ່ຈະອະທິບາຍກ່ຽວກັບຕົວຂ້າພະເຈົ້າແກ່ທ່ານ.¹¹ທ່ານສາມາດກວດສອບໄດ້ວ່າຕັ້ງແຕ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນໄປນະມັດສະການທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລມບໍ່ເກີນສິບສອງວັນ.¹²ເມື່ອພວກເຂົາພົບຂ້າພຣະເຈົ້າໃນພະວິຫານຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັບໃຜ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ຍຸຍົງໃຜໃນທຳມະສາລາ ຫລືໃນເມືອງ.¹³ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດພິສູດຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ພວກເຂົາຟ້ອງຮ້ອງຂ້າພະເຈົ້າແກ່ທ່ານໄດ້ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຕໍ່ຕ້ານຂ້າພະເຈົ້າໃນເວລານີ້.

¹⁴ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຍອມຮັບສິ່ງນີ້ຕໍ່ທ່ານວ່າຕາມທາງທີ່ພວກເຂົາຮ້ອງວ່ານິກາຍນັ້ນ, ໃນທາງດຽວກັນຂ້າພະເຈົ້າຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາ ຂ້າພະເຈົ້າສັດຊື່ຕໍ່ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນທຳບັດຍັດ ແລະ ຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້.¹⁵ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຢ່າງດຽວກັນໃນພະເຈົ້າເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄົນເຫລົ່ານີ້ເຝົ້າລໍຖ້າ ການຟື້ນຂືື້ນຈາກຄວາມຕາຍຂອງທັງຜູ້ຊອບທຳ ແລະ ຜູ້ບໍ່ຊອບທຳ.¹⁶ໃນເລື້ອງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທຳງານດ້ວຍຈິດສຳນຶກຊັດເຈນຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດ.

¹⁷ຕອນນີ້ຫລັງຈາກຫລາຍປີຜ່ານໄປ ຂ້າພະເຈົ້ານຳກາານຊ່ວຍເຫລືອ ແລະ ຂອງປະທານໃນເລື່ອງເງິນທອງມາຍັງຊົນຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁸ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຮັດເຊັ່ນນີ້, ພວກຢິວບາງຄົນຈາກແຄວ້ນເອເຊຍໄດ້ພົບຂ້າພະເຈົ້າໃນພິທີຊຳລະຕົວໃຫ້ບໍລິສຸດໃນພຣະວິຫານ, ບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບຝູງຊົນ ຫລື ຄວາມວຸ້ນວາຍ.¹⁹ຫາກຄົນເຫລົ່ານີ້ມີສິ່ງໃດພວກເຂົາຄວນຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານ ແລ ະກ່າວສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຕໍ່ຕ້ານຂ້າພະເຈົ້າ.

²⁰ຫລື ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄວນເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ຜິດທີ່ພວກເຂົາພົບໃນຂ້າພະເຈົ້າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າສະພາຢິວ,²¹ວັ້ນແຕ່ວ່າເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບສິ່ງຫນຶ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າສຽງດັງ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ, 'ມັນເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບການຟື້ນຄືນຈາກຄວາມຕາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກທ່ານຕັດສິນໃນວັນນີ້."

²²ແລ້ວເຟລິກ, ໄດ້ຮູ້ເລື່ອງລາວກ່ຽວທາງນັ້ນເປັນຢ່າງດີແລ້ວ, ເຂົາຈຶ່ງເລືອນການພິຈາລະນາ ເຂົາກ່າວວວ່າ, "ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ລີເຊຍ ຜູ້ບັນຊາການລົງມາຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມ, ເຮົາຈະຕັດສິນຄະດີຂອງທ່ານ."²³ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ສັ່ງນາຍຮ້ອຍຄຸມຕົວໂປໂລ, ແຕ່ໃຫ້ມີອິດສະລະບາງຢ່າງ ແລະ ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໃຜຢຸດເພື່ອນສະຫາຍຂອງເຂົາຈາກການຊ່ວຍເຫລືອຫລືຢ້ຽມຢາມເຂົາ

²⁴ຫລັງຈາກນັ້ນຫລາຍວັນ, ເຟລິກໄດ້ກັບມາພ້ອມກັບດູຊີນລາເມຍຂອງເຂົາ, ຊິ່ງເປັນຄົນຢິວ, ແລະ ເຂົາໄປຮ້ອງໂປໂລ ແລະ ຟັງເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈາກເຂົາ.²⁵ແຕ່ເມື່ອໂປໂລໃຫ້ເຫດຜົນກ່ຽວກັບຄວາມຊອບທຳ, ການຄວບຄຸມຕົນເອງ, ແລະ ການພິພາກສາທີ່ຈະມາ, ເຟລິກກໍຢ້ານ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ "ຕອນນີ້ຈົ່ງອອກໄປກ່ອນ ເມື່ອມີໂອກາດເຮົາຈະສົ່ງໃຫ້ແກ່ທ່ານ."

²⁶ໃນຂະນະດຽວກັນ, ເຂົາກໍຫວັງວ່າໂປໂລຈະໃຫ້ເງິນແກ່ເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງມັກສົ່ງໃຫ້ໂປໂລ ແລະ ໂອ້ລົມກັບເຂົາ.²⁷ແຕ່ເມື່ອສອງປີຜ່ານໄປ, ໂປກິໂອເຟຊະໂຕມາເປັນຜູ້ປົກຄອງຕໍ່ຈາກເຟລິກ, ແຕ່ເຟລິກຕ້ອງການການສະຫນັບສະຫນູນກັບຊາວຢິວ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງປະໂປໂລໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຕໍ່ໄປ.

25

¹ຕອນນີ້, ເຟຊະໂຕເຂົ້າມາໃນແຄ້ວນ, ແລະຫລັງຈາກນັ້ນສາມວັນ, ເຂົາໄດ້ອອກຈາກເມືອງກາຍຊາເຣຍໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.²ແລະພວກເຂົາເວົ້າກັບເຟຊະໂຕຢ່າງຮຸນແຮງ.³ແລະ ພວກເຂົາຂໍຄວາມກະລຸນາເຟຊະໂຕກ່ຽວເນື່ອງກັບໂປໂລ ວ່າໃຫ້ເຂົາຮ້ອງໂປໂລໄປຍັງກຸງເຢຣູຊະເລັມ ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດຂ້າໂປໂລລະຫວ່າງທາງ.

⁴ແຕ່ເຟຊະໂຕໄດ້ຕອບວ່າໂປໂລເປັນນັກໂທດໃນເມືອງກາຍຊາເຣຍ, ແລະ ເຂົາ ເອງກໍຈະກັບໄປທີ່ນັ້ນໃນໄວໆ.⁵ເຂົາກ່າວວ່າ "ຖ້າຊາຍຜູ້ນີ້ມີຄວາມຜິດຢ່າງໃດຢ່າງຫນຶ່ງ, ດັ່ງນັ້ນກໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ສາມາດໄປກັບເຮົາໄປຟ້ອງຮ້ອງເຂົາທີ່ນັ້ນເຖີດ."

⁶ຫລັງຈາກທີ່ເຂົາພັກຢູ່ໄດ້ແປດ ຫລື ສິບວັນເຂົາກໍລົງໄປຍັງກາຍຊາເຣຍ, ແລະ ວັນຕໍ່ມາເຂົານັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງພິພາກສາ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ນຳໂປໂລມາໃຫ້ເຂົາ.⁷ເມື່ອເຂົາມາເຖິງ, ຊາວຢິວຈາກກຸງເຢຣູຊະເລັມໄດ້ຢືນຢູ່ໃກ້ໆ, ແລະ ເຂົານຳຂໍ້ກ່າວຫາຮ້າຍແຮງຫລາຍຢ່າງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດພິສູດໄດ້⁸ໂປໂລປົກປ້ອງຕົນເອງ ແລະ ກ່າວວ່າ"ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກະທຳສິ່ງໃດ ທີ່ຕໍ່ຕ້ານກົດຫມາຍຂອງຊາວຢິວ ຫລື ຕໍ່ຕ້ານພຣະວິຫານ ຫລື ຕໍ່ຕ້ານຈັກກະພັດ"

⁹ແຕ່ເຟຊະໂຕຕ້ອງການທີ່ຈະໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນຂອງຊາວຢິວ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຕອບໂປໂລ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ເຈົ້າຕ້ອງການຂຶ້ນໄປຍັງກຸງເຢຣູຊເລັມ ແລະ ໃຫ້ເຂົາຕັດສິນກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ນັ້ນບໍ?"¹⁰ໂປໂລກ່າວວ່າ "ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ຫນ້າບັນລັງພິ ພາກສາ ຂອງຈັກກະພັດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບການຕັດສິນ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດຜິດຕໍ່ຊາວຢິວ ທ່ານກໍຮູ້ດີຢູ່ແລ້ວ.

¹¹ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳຜິດ ແລະ ກະທຳສິ່ງທີ່ສົມຄວນຕາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ປະຕິເສດການຕາຍເລີຍ. ແຕ່ຖ້າຂໍ້ກ່າວຫາຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມີຫຍັງ ກໍບໍ່ມີໃຜອາດສົ່ງມອບຂ້າພະເຈົ້າໄປໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້. ຂ້າພະເຈົ້່າຈະຂໍອຸທອນເຖິງຈັກກະພັດ.¹²ຫລັງຈາກທີ່ເຟຊະໂຕໄດ້ໂອ້ລົມກັບສະພາແລ້ວ, ເຂົາຕອບວ່າ,"ເຈົ້າອຸທອນຕໍ່ຈັກກະພັດ. ກໍຈະຕ້ອງໄປຫາຈັກກະພັດ!"

¹³ຫລັງຜ່ານໄປຫລາຍວັນ, ກະສັດອັກຄີປາກັບ ພຣະນາງເບນີເກ ກໍມາທີ່ເມືອງກາຍຊາເຣຍເພື່ອຢ້ຽມຢາມເຟຊະໂຕຢ່າງເປັນທາງການ.¹⁴ຫລັງຈາກທີ່ເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນຫລາຍວັນ, ເຟຊາໂຕໄດ້ສະເຫນີຄະດີຂອງໂປໂລແກ່ກະສັດ; ເຂົາກ່າວວ່າ "ມີຊາຍຄົນຫນຶ່ງ ຊິ່ງເຟລິກໄດ້ຂັງເປັນນັກໂທດຖິ້ມໄວ້ທີ່ນີ້.¹⁵ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມພວກຫົວຫນ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກຜູ້ອາວຸດໂສຂອງຊາວຢິວນຳຄຳຟ້ອງຮ້ອງກ່າວໂທດຊາຍຜູ້ນີ້ຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າລົງໂທດເຂົາ.¹⁶ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຕໍ່ເລື່ອງນີ້ວ່າບໍ່ແມ່ນທຳນຽມທີ່ຊາວໂຣມຈະມອບສົ່ງຜູ້ໃດ ກ່ອນທີ່ຊາຍຜູ້ທີ່ຖືກກ່າວຫານັ້ນ ຄວນມີໂອກາດທີ່ຈະປະເຊີນກັບໂຈດຂອງເຂົາ ແລະ ປົກປ້ອງຕົວເອງເພື່ອແກ້ຂໍ້ກ່າວຫານັ້ນ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອພວກເຂົາມາລວມຕົວກັນທີ່ນີ້, ຂ້າພະຈະບໍ່ລໍຊ້າ, ແຕ່ວັນຕໍ່ມາຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນັ່ງຢູ່ບັນລັງພິພາກສາ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ນຳຊາຍຄົນນັ້ນເຂົ້າມາ.¹⁸ເມື່ອໂຈດຢືນຂຶ້ນ ແລະ ກ່າວຫາເຂົາ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າບໍ່ມີຂໍ້ກ່າວຫາໃດ ເຂົາຈະນຳມາກ່າວຫາເຂົາເປັນເລື່ອງຮ້າຍແຮງ.¹⁹ແຕ່ພວກເຂົາກັບນຳສະເຫນີຂໍ້ພິພາກກ່ຽວກັບສາດສະນາຂອງຕົນເອງ ແລະ ກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູທີ່ຕາຍໄປແລ້ວເຊິ່ງໂປໂລອ້າງວ່າຍັງມີຊີວິດຢູ່.²⁰ຂ້າພະເຈົ້າສັບສົນວ່າຈະກວດສອບເລື່ອງນີ້ຢ່າງໃດ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຖາມເຂົາວ່າ ເຂົາຕ້ອງການຈະໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຮັບຄຳຕັດສິນຄະດີເຫລົ່ານີ້ທີ່ນັ້ນຫລືບໍ່?

²¹ແຕ່ເມື່ອໂປໂລຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຕົວເພື່ອການຕັດສິນໃຈຂອງຈັກກະພັດ, ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຕົວຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງເຂົາໄປຫາຈັກກະພັດ."²²ອັກຄຣີປາຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຟຊາໂຕວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຢາກຟັງຊາຍຄົນນີ້ດ້ວຍ" ເຟຊາໂຕກ່າວ "ມື້ອື່ນ," ທ່ານຈະໄດ້ຍິນເຂົາ."

²³ໃນມື້ຕໍ່ມາ ອັກຄຣິປາ ແລະ ນາງເບນີເກໄດ້ສະເດັດມາພ້ອມກັບພິທີຫລາກຫລາຍ; ພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນຫ້ອງໂຖງກັບເຈົ້າຫນ້າທີ່ທະຫານແລະ ກັບຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງຂອງເມືອງ. ເມື່ອເຟຊາໂຕອອກຄຳສັ່ງ ໂປໂລກໍຖືກນຳມາຍັງພວກເຂົາ.²⁴ເຟຊາໂຕກ່າວວ່າ, "ກະສັດອັກຄຣິປາ, ແລະທ່ານທຸກຄົນທີ່ຢູ່ທີ່ນີ້ກັບເຮົາທ່ານເຫັນຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ ທີ່ຄົນຢິວທັງຫລາຍພາກັນມາປຶກສາກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ທີ່ນີ້ ແລະ ພວກເຂົາຮ້ອງໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າເຂົາບໍ່ຄວນມີຊີວິດຢູ່ອີກຕໍ່ໄປ.

²⁵ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດທີ່ສົມຄວນແກ້ຄວາມຕາຍ; ແຕ່ເປັນເພາະເຂົາໄດ້ອຸທອນຕໍ່ຈັກກະພັດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຕັດສິນໃຈຈະສົ່ງເຂົາໄປ.²⁶ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້່າບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຂຽນລະບຸໃຫ້ຊັດເຈນເຖິງຈັກກະພັດ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ນຳເຂົາມາໃຫ້ແກ່ທ່ານ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງທ່ານອັກຄຣິປາ ເພື່ອທີ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະມີຫຍັງບາງຢ່າງທີ່ຈະຂຽນກ່ຽວກັບຄະດີດັ່ງກ່າວນີ້.²⁷ເພາະເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີເຫດຜົນສຳລັບຂ້າພຣະເຈົ້າ ທີ່ຈະສົ່ງນັກໂທດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ລະບຸຂໍ້ກ່າວຫາເຂົາ."

26

¹ດັ່ງນັ້ນອັກຄຣິປາຈຶ່ງກ່າວແກ່ໂປໂລ, "ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າແທນຕົວເຈົ້າເອງ." ແລ້ວໂປໂລຈຶ່ງຍືນມືອອກມາ ແລະ ໃຫ້ການປົກປ້ອງຕົນເອງ.²"ຂ້າພະອົງມີຄວາມຍິນດີເປັນຢ່າງຍິ່ງ, ກະສັດອັກຄຣິປາ, ທີ່ ໄດ້ແກ້ຄະດີຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງກັບຂໍ້ກ່າວຫາທັງຫມົດຂອງຊາວຢິວ;³ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງພຣະອົງເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນປະເພນີ ແລະ ບັນຫາທຸກຢ່າງຂອງຊາວຢິວ. ດັ່ງນັ້ນຂ້າພຣະອົງຈຶ່ງຂໍໃຫ້ພຣະອົງໂປດອົດທົນຟັງຂ້າພຣະອົງດ້ວຍ.

⁴ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພວກຊາວຢິວທຸກຄົນຕ່າງກໍຮູ້ດີວ່າຂ້າພຣະອົງດຳເນີນຊີວິດຢ່າງໃດຕັ້ງແຕ່ໄວຫນຸ່ມໃນຕ່າງປະເທດຂອງຕົນເອງ ແລະ ທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມ.⁵ພວກເຂົາຮູ້ຈັກຂ້າພະອົງຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ພວກເຂົາຄວນຈະຍອມຮັບຂ້າພະອົງຢູ່ໃນສະຖານະເປັນພວກຄະນະຟາຣີຊາຍ, ທີ່ເຂັ້ມງວດໃນການນັບຖືສາສະຫນາຂອງພວກເຮົາ.

⁶ບັດນີ້ ຂ້າພະອົງຢືນຢູ່ທີ່ນີ້ເພື່ອຮັບການຕັດສິນເພາະຂ້າພະອົງເບິ່ງຫາພຣະສັນຍາພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ.⁷ນີ້ເປັນພຣະສັນຍາສິບສອງເຜົ່າຂອງເຮົາທີ່ຫວັງວ່າຈະໄດ້ເມື່ອພວກເຂົານະມັດສະການພຣະເຈົ້າຢ່າງເອົາຈິງເອົາຈັງຕະຫລອດທັງວັນ ແລະຄືນ. ດ້ວຍຄວາມຫວັງນີ້ເອງ, ກະສັດອັກຄຣິປາເອີຍ, ທີ່ພວກຢິວຟ້ອງຂ້າພະອົງ.⁸ເຫດໃດພວກທ່ານຈຶ່ງຄິດວ່າມັນເປັນເລື່ອງເຫລືອເຊື່ອທີ່ພຣະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄົນຕາຍຟື້ນຄືນມາມີຊີວິດບໍ່ໄດ້?

⁹ຄັ້ງຫນຶ່ງ ຂ້າພະອົງຄິດກັບຕົວເອງວ່າຂ້າພະອົງຄວນຈະເຮັດຫລາຍສິ່ງຫລາຍຢ່າງທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຊາວນາຊາເຣັດ.¹⁰ຂ້າພະອົງໄດ້ກະທຳສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນກຸງເຢຣູຊາເລັມ. ຂ້າພະອົງໄດ້ຈັບຜູ້ເຊື່ອຈຳນວນຫລາຍຄຸມຂັງດ້ວຍສິດອຳນາດທີ່ຂ້າພະອົງໄດ້ຮັບຈາກພວກຫົວຫນ້າປະໂຣຫິດ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຂ້າຕາຍ, ຂ້າພະອົງກໍໄດ້ອອກສຽງຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ.¹¹ຂ້າພະອົງໄດ້ລົງໂທດພວກເຂົາຢູ່ຫລາຍຕໍ່ຫລາຍຄັ້ງໃນທຸກທຳມະສາລາ ແລະ ຂ້າພະອົງພະຍາຍາມທີ່ຈະບັງຄັບໃຫ້ພວກເຂົາຫມິ່ນປະຫມາດ. ຂ້າພະອົງໂກດແຄ້ນພວກເຂົາຢ່າງຮ້າຍ ແລະ ຂ້າພະອົງໄດ້ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາແມ້ແຕ່ທີ່ຕ່າງເມືອງ.

¹²ຂະນະທີ່ຂ້າພະອົງກຳລັງເຮັດເຊັ່ນນີ້, ຂ້າພະອົງໄດ້ໄປຍັງເມືອງດາມັສກັດດ້ວຍສິດອຳນາດແລະ ຄຳສັ່ງຂອງພວກຫົວຫນ້າປະໂຣຫິດ;¹³ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ໄປທີ່ນັ້ນ, ໃນທັນໃດນັ້ນ, ກະສັດອັກຄຣິປາເອີຍ, ຂ້າພະອົງໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນທີ່ສະຫວ່າງຈ້າກວ່າດວງອາທິດ ແລະ ມັນໄດ້ສ່ອງຢູ່ຮອບທັງຕົວຂ້າພະອົງ.¹⁴ເມື່ອພວກເຮົາທຸກຄົນລົ້ມລົງກັບພື້ນ, ຂ້າພະອົງໄດ້ຍິນສຽງເວົ້າກັບຂ້າພະອົງກ່າວເປັນສຽງພາສາເຮັບເຣີວ່າ "ໂຊໂລ, ໂຊໂລເອີຍ ເຈົ້າຂົ່ມເຫັງເຮົາເຮັດຫຍັງ? ຊຶ່ງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຈັບຕົວເອງລ້າໆ.'

¹⁵ແລ້ວຂ້າພະອົງກໍເວົ້າວ່າ, 'ພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ໃດ? ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕອບວ່າ 'ເຮົາຄືເຢຊູຜູ້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຂົ່ມເຫັງ.¹⁶ບັດນີ້ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຢືນຢູ່ດ້ວຍຕີນຂອງເຈົ້າ; ເພາະຈຸດປະສົງເຮົາໄດ້ປາກົດແກ້ເຈົ້າ ເພື່ອແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະ ເປັນພະຍານເຖິງສິ່ງທີ່ເຈົ້າຮູ້ກ່ຽວກັບເຮົາ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຮົາຈະສຳແດງກັບເຈົ້າໃນພາຍພາກຫນ້າ.¹⁷ແລະ ເຮົາຈະຊ່ວຍເຈົ້າຈາກຜູ້ຄົນ ແລະ ຈາກຄົນຕ່າງຊາດທີ່ເຮົາສົ່ງມາໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ,¹⁸ເພື່ອເປີດຕາຂອງພວກເຂົາ ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫັນຈາກຄວາມມືດມາສູ່ຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ຈາກອຳນາດຂອງຊາຕານມາຫາພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອທີ່ວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮັບການອະໄພໃນຄວາມບາບຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ມໍຣະດົກທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ກັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ຖືກແຍກໄວ້ແລ້ວໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນເຮົາ.'

¹⁹ດັ່ງນັ້ນ, ກະສັດອັກຄຣິປາເອີຍ, ຂ້າພະອົງຈຶ່ງເຊື່ອຟັງນິມິດຈາກສະຫວັນ;²⁰ແຕ່ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນກັບໃນເມືອງດາມັສກັດກ່ອນ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໃນເຢຣູຊາເລັມແລະທົ່ວແຂວງຢູດາຍແລະໄປຍັງຄົນຕ່າງຊາດດ້ວຍ, ຂ້າພະອົງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ກັບໃຈ ແລະ ຫັນຫນ້າຫາພຣະເຈົ້າ, ກະທຳຄວາມດີໃຫ້ສົມຄວນກັບການກັບໃຈ.²¹ດ້ວຍເຫດນີ້ຊາວຢິວຈຶ່ງໄດ້ຈັບຂ້າພະອົງໃນພຣະວິຫານ ແລະ ພະຍາຍາມທີ່ຈະຂ້າ ຂ້າພະອົງເສຍ.

²²ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ ແລະ ເປັນພະຍານຕໍ່ຄົນທັງຫລາຍ ແລະ ຄົນທີ່ເປັນໃຫຍ່ ຊຶ່ງບໍ່ມີຫຍັງຫລາຍກວ່າເລື່ອງທີ່ຜູ້ເຜີຍພຣະວັດຈະນະ ແລະ ໂມເສໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນ;²³ວ່າພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ, ແລະ ພຣະອົງຈະເປັນຄົນທຳອິດທີ່ຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ ແລະ ປະກາດເຖິງຄວາມສະຫວ່າງແກ່ຊາວຢິວ ແລະ ຄົນຕ່າງຊາດ."

²⁴ເມື່ອໂປໂລໄດ້ສຳເລັດການແກ້ຕ່າງເຂົາແລ້ວ, ເຟສທັສໄດ້ກ່າວດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, "ໂປໂລເອີຍ, ເຈົ້າບ້າໄປແລ້ວ; ຄວາມຮູ້ອັນຫລວງຫລາຍຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຈົ້າບ້າໄປແລ້ວ."²⁵ແຕ່ໂປໂລກ່າວວ່າ, "ທ່ານເຟສທັສ ເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນບ້າ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ ແລະ ມີສະຕິ.²⁶ເພາະເມື່ອກະສັດຮັບຮູ້ເຖິງສິ່ງຕ່າງໆ; ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າກັບພຣະອົງໄດ້ຢ່າງອິດສະລະ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຖືກເຊື່ອງຊ້ອນໄວ້ຈາກພຣະອົງ; ເພາະສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃນທີ່ລັບລີ້.

²⁷ກະສັດອັກກຣິປາເອີຍ, ທ່ານເຊື່ອຜູ້ທຳນວາຍນີ້ບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າທ່ານເຊື່ອ."²⁸ອັກກຣິປາໄດ້ກ່າວແກ່ໂປໂລວ່າ, "ໃນເວລາອັນສັ້ນໆນີ້ ເຈົ້າຈະຊັກຊວນເຮົາ ແລະ ຈະໃຫ້ເຮົາເປັນຕຣິດສະຕຽນບໍ?"²⁹ໂປໂລໄດ້ເວົ້າວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານຫາພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເວລາຍາວ ຫລື ສັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນທ່ານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄົນທັງຫມົດຈະໄດ້ຍິນຈາກຂ້າພະເຈົ້າໃນວັນນີ້, ຈະໃຫ້ເປັນເຫມືອນຂ້າພະເຈົ້າ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ໂສ້ແຫ່ງການຈຳຈອງນີ້."

³⁰ແລ້ວກະສັດກໍລຸກຢືນຂຶ້ນ, ແລະ ຜູ້ປົກຄອງ, ແລະ ນາງເບີນິດ ແລະ ຜູ້ທີ່ກຳລັງນັ່ງກັບພວກເຂົາ;³¹ເມື່ອພວກເຂົາອອກຈາກຫ້ອງໂຖງແລ້ວ, ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ " ຊາຍຜູ້ນີ້ ບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດ ທີ່ສົມຄວນແກ່ຄວາມຕາຍ ຫລື ຖືກຈອງຈຳ."³²ອັກຄຣິປາໄດ້ກ່າວແກ່ເຟສທັສວ່າ, "ຊາຍຄົນນີ້ຄວນໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍ ຖ້າລາວບໍ່ໄດ້ຍື່ນອຸທອນໄປຍັງກະສັດຊີຊາ."

27

¹ເມື່ອຕັດສິນໃຈວ່າ ພວກເຮົາຈະເດີນເຮືອໄປຍັງປະເທດອີຕາລີ, ພວກເຂົາຈຶ່ງ ມອບໂປໂລ ແລະ ນັກໂທດຄົນອື່ນໆບາງຄົນໄວ້ກັບ ນາຍຮ້ອຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າຢູລີໂອ ຊຶ່ງເປັນ ນາຍທະຫານໃນກອງທັບຂອງຈັກກະພັດ ໂອຄຸດໂຕ.²ພວກເຮົາໄດ້ລົງເຮືອລຳຫນຶ່ງ ຈາກເມືອງອາຣະມິດ, ຊຶ່ງກຳລັງຈະອອກໄປ ທຽບທ່າຕ່າງໆຕາມຊາຍຝັ່ງຂອງແຄວ້ນເອເຊຍ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາກໍອອກເດີນທາງໄປທະເລ, ອາຣິດຕາໂຂ ຈາກມືອງເທສະໂລນິກ ໃນມາເກໂດເນຍ ກໍໄປກັບພວກເຮົາດ້ວຍ.

³ວັນຕໍ່ມາພວກເຮົາ ໄດ້ລົງຈອດເມືອງຊີໂດນ, ທີ່ຊຶ່ງຢູລີໂອໄດ້ມີ ໃຈເມດຕາຕໍ່ໂປໂລ ແລະ ຈຶ່ງໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ ໂປໂລໄປຫາຫມູ່ເພື່ອນຂອງລາວ ເພື່ອຮັບການດູແລ.⁴ຈາກທີ່ນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ໄປຍັງທະເລ ແລະ ແລ່ນເຮືອລຽບຝັ່ງຂອງເກາະໄຊປຣັດເປັນທີ່ກຳບັງລົມ, ເພາະລົມພັດຕ້ານພວກເຮົາຢູ່.⁵ເມື່ອພວກເຮົາລ່ອງເຮືອຂ້າມທະເລ ແລະ ໃກ້ກັບຊາຍຝັ່ງເມືອງກີລີເກຍ ແລະ ເມືອງປຳຟີເລຍ, ພວກເຮົາກໍມາເຖິງເມືອງມີຣາ, ໃນ ແຂວງລີເກຍ.⁶ໃນທີ່ນັ້ນ, ນາຍຮ້ອຍໄດ້ ພົບເຮືອລຳຫນຶ່ງ ທີ່ມາຈາກເມືອງອາເລັກຊັນເດຍ ຊຶ່ງກຳລັງຈະໄປຍັງປະເທດອີຕາລີ. ເຂົາຈຶ່ງໃຫ້ພວກເຮົາລົງເຮືອລຳນັ້ນ.

⁷ເມື່ອພວກເຮົາແລ່ນໄປຊ້າໆ ຢູ່ຫລາຍວັນ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍມາເຖິງ ເມືອງກະນີໂດຢ່າງຍາກລຳບາກ, ລົມໄດ້ພັດຕ້ານພວກເຮົາແຮງຫລາຍ. ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດໄປທິດທາງນັ້ນໄດ້ ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງ ແລ່ນລຽບຊາຍຝັ່ງດ້ານທີ່ມີກຳບັງເກາະກະເຣເຕ, ທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບເມືອງແຫລມສານໂມນ.⁸ພວກເຮົາໄດ້ແລ່ນເຮືອຮອບຊາຍຝັ່ງດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກ, ຈົນກະທັງເຮົາມາເຖິງສະຖານທີ່ແຫ່ງຫນຶ່ງທີ່ຮ້ອງວ່າທ່າງາມ, ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ກັບເມືອງລາເຊ.

⁹ພວກເຮົາເສຍເວລາຫລາຍ, ເວລາແຫ່ງເທດສະການວັນລຶບລ້າງບາບກໍຜ່ານໄປ, ແລະຕອນນີ້ການແລ່ນເຮືອກໍເລີ່ມອັນຕະລາຍ. ດັ່ງນັ້ນໂປໂລຈຶ່ງເຕືອນພວກເຂົາ,¹⁰ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍເອີຍ, ເຮົາເຫັນວ່າການເດີນທາງນີ້ຈະເປັນອັນຕະລາຍ ແລະ ເສຍຫາຍຫລາຍ, ບໍ່ພຽງແຕ່ສິນຄ້າ ແລະ ເຮືອເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ລວມເຖິງຊີວິດພວກເຮົາດ້ວຍ."¹¹ແຕ່ນາຍຮ້ອຍໃຫ້ຄວາມສົນໃຈກັບຫົວຫນ້າ ແລະ ເຈົ້າຂອງເຮືອຫລາຍກວ່າຄຳແນະນຳຂອງໂປໂລ.

¹²ເພາະທ່າເຮືອນັ້ນກໍບໍ່ເລື່ອງງ່າຍທີ່ຈະຈອດໃນຊ້ວງລະດູຫນາວ, ຊາວເຮືອສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງແນະນຳໃຫ້ລ່ອງເຮືອຈາກທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ເຮົາສາມາດໄປເຖິງເມືອງຟີນິກດ້ວຍວິທີການໃດກໍໄດ້ ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະໃຊ້ເວລາໃນຊ້ວງລະດູຫນາວທີ່ນັ້ນ. ເມືອງຟີນິກເປັນທ່າເຮືອໃນເກາະກະເຣເຕ, ແລະ ຫັນໄປທາງທິດຕາເວັນອອກສ່ຽງເຫນືອກັບທິດຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້.¹³ເມື່ອລົມທິດໃຕ້ເລີ່ມພັດມາຄ່ອຍໆ, ລູກເຮືອຄິດວ່າພວກເຂົາມີສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຖອນສະຫມໍ ແລະ ແລ່ນໄປຕາມເກາະກະເຣເຕໃກ້ກັບຊາຍຝັ່ງ.

¹⁴ແຕ່ຫລັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນປານໃດ ກໍມີລົມພະຍຸປັ່ນປ່ວນ, ທີ່ຊື່ວ່າລົມຕາເວັນອອກສ່ຽງເຫນືອ, ເລີ່ມຕີເຮົາຈາກທົ່ວເກາະ.¹⁵ເມື່ອເຮືອຖືກຈັບຫັນຫົວ ແລະ ບໍ່ສາມາດຕ້ານລົມໄດ້ ເຮົາຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ແລ່ນຕາມມັນໄປ.¹⁶ພວກເຮົາໄດ້ແລ່ນໄປທາງດ້ານທີ່ກຳບັງຂອງເກາະນ້ອຍໆ ທີ່ຮ້ອງວ່າ ກາວດາ, ແລະ ເຮົາກໍສາມາດຮັກສາເຮືອຊູຊີ້ບໄດ້ດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກ.

¹⁷ເມື່ອຍົກເຮືອນ້ອຍຂຶ້ນແລ້ວ, ພວກເຂົາໃຊ້ເຊືອກຜູກເຮືອໄວ້, ພວກເຂົາຢ້ານເຮືອຈະໄປຄຸງຫາດຊາຍທີ່ແຄມຝັ່ງຂອງຊີຣະຕີ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງ ທ້ອນສະຫມໍລົງສູ່ທະເລ ແລະ ແລ່ນເຮືອອອກໄປ.¹⁸ພວກເຮົາຖືກໂຈມຕີດ້ວຍພາຍຸຢ່າງຫນັກ ດັ່ງນັ້ນວັນຮຸ່ງຂຶ້ນລູກເຮືອເລີ່ມທີ່ຈະໂຍນສິ່ງຂອງບັນທຸກຖິ້ມລົງນ້ຳ.

¹⁹ໃນວັນທີສາມ ພວກເຂົາກໍໂຍນເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອຖິ້ມລົງນ້ຳດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາເອງ.²⁰ເມື່ອດວງຕາເວັນ ແລະ ດວງດາວບໍ່ໄດ້ສ່ອງແສງໃສ່ພວກເຮົາຫລາຍວັນ, ແລະ ລົມພະຍຸໃຫຍ່ກໍພັດມາຢ່າງແຮງຢູ່ຕະຫລອດ, ໃນທີ່ສຸດຄວາມຫວັງທີ່ພວກເຮົາ ຈະລອດຊີວິດນັ້ນກໍຫມົດສິ້ນໄປ.

²¹ເມື່ອພວກເຂົາອອກໄປໂດຍບໍ່ມີອາຫານ, ແລ້ວໂປໂລໄດ້ຢືນທ່າມກາງລູກເຮືອ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ທ່ານຄວນຟັງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ແລະ ບໍ່ຄວນແລ່ນເຮືອຈາກເກາະກະເຣເຕ, ຈົນຕ້ອງຮັບບາດເຈັບ ແລະ ການສູນເສຍໃນຄັ້ງນີ້.²²ບັດນີ້ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍຫນູນໃຈພວກທ່ານໃຫ້ມີຄວາມກ້າຫານ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ຕ້ອງສູນເສຍຊີວິດ, ພຽງແຕ່ສູນເສຍເຮືອເທົ່ານັ້ນ.

²³ເມື່ອຄືນທີ່ຜ່ານມາ ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້ານະມັດສະການ - ທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄດ້ຢືນຢູ່ທາງຂ້າງຂ້າພຣະເຈົ້າ²⁴ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ໂປໂລເອີຍ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ທ່ານຢືນຕໍ່ຫນ້າຈັກກະພັດຊີຊາ, ແລະ ເບິ່ງເຖີດ, ພຣະເຈົ້າປະທານຄວາມເມດຕາແກ່ທຸກຄົນທີ່ລ່ອງເຮືອກັບທ່ານ.'²⁵ດັ່ງນັ້ນທ່ານທັງຫລາຍ, ຈົ່ງກ້າຫານເຖີດ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າວ່າງໃຈໃນພຣະເຈົ້າ ວ່າມັນຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງທີ່ໄດ້ບອກແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.²⁶ແຕ່ພວກເຮົາຕ້ອງ ຄາເກາະຈຳນວນຫນຶ່ງ."

²⁷ເມື່ອເຖິງຄືນທີ່ສິບສີ່ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາແລ່ນເຮືອດ້ວຍວິທີນີ້ ແລະ ໃນປະມານທ່ຽງຄືນທີ່ທະເລເມດີເຕຣາເນ, ລູກເຮືອຄິດວ່າພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ແຜ່ນດິນແດ່ແລ້ວ²⁸ພວກເຂົາໄດ້ໂຍນສາຍແທກຢັງລົງນ້ຳ, ແລະ ພົບວ່ານ້ຳເລິກຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວຟຸດ; ຫລັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ພວກເຂົາກໍໂຍນສາຍລົງນ້ຳອີກ ແລະ ພົບວ່າເລິກເກົ້າສິບຟຸດ.²⁹ພວກເຂົາຍ້ານວ່າພວກເຂົາອາດຈະຕໍາໂງ່ນຫີນ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຖິ້ມສະຫມໍຈາກທ້າຍເຮືອ ແລະ ອະທິຖານໃຫ້ເຖິງຕອນເຊົ້າໄວໆ.

³⁰ລູກເຮືອເບິ່ງຫາວິທີອອກຫນີຈາກເຮືອແລະ ໄດ້ຍ່ອງເຮືອຊູຊີບລົງໄປໃນທະເລ, ແລະທຳທ່າເປັນວ່າພວກເຂົາຈະໂຍນສະຫມໍຈາກຫົວເຮືອ.³¹ແຕ່ໂປໂລກ່າວກັບນາຍຮ້ອຍແລະ ທະຫານວ່າ, "ຖ້າເຫລົ່ານີ້ບໍ່ຢູ່ໃນເຮືອ, ທ່ານກໍບໍ່ສາມາດຮອດໄດ້"³²ດັ່ງນັ້ນທະຫານຈຶ່ງຕັດເຊືອກຂອງເຮືອອອກ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມັນລອຍໄປ.

³³ເມື່ອເຖິງເວລາກາງເວັນ, ໂປໂລໄດ້ຂໍຮ້ອງພວກເຂົາໃຫ້ກິນອາຫານ. ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, "ມື້ນີ້ເປັນມື້ທີສິບສີ່ທີ່ທ່ານທັງຫລາຍຖ້າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານ; ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ກິນອີ່ຫຍັງເລີຍ.³⁴ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງໃຫ້ທ່ານກິນອາຫານແດ່ທ້ອນ, ເພື່ອຄວາມຢູ່ລອດຂອງທ່ານ. ເພື່ອເສັ້ນຜົມຂອງທ່ານຈະບໍ່ເສຍໄປຈັກເສັ້ນ."³⁵ເມື່ອເຂົາໄດ້ກ່າວເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ, ເຂົາກໍຈັບເຂົ້າຈີ່ ແລະ ຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າທຸກຄົນ. ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ຫັກເຂົ້າຈີ່ ແລະ ເລີ່ມກິນ.

³⁶ຈາກນັ້ນພວກເຂົາທຸກຄົນກໍໄດ້ຮັບການຫນູນໃຈ ແລະ ພວກເຂົາກໍຮັບປະທານອາຫານ.³⁷ເຮົາທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນັ້ນມີສອງຮ້ອຍເຈັດສິບຫົກຄົນ.³⁸ເມື່ອພວກເຂົາຮັບປະທານອີ່ມແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເຮັດໃຫ້ເຮືອມີນຳ້ຫນັກເບົາຂຶ້ນໂດຍການໂຍນເຂົ້າສາລີລົງໄປໃນທະເລ.

³⁹ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນແຜ່ນດິນຫຍັງ, ແຕ່ພວກເຂົາເຫັນວ່າຕິດກັບຊາຍຫາດ, ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງປຶກສາກັນວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດຂັບເຮືອໄປຍັງທີ່ນັ້ນໄດ້ບໍ.⁴⁰ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕັດສາຍສະຫມໍຖິ້ມໄປໃນທະເລ. ໃນເວລາດຽວກັນພວກເຂົາກໍແກ້ເຊືອກທີ່ມັດໂທມຂັດທ້າຍເຮືອ ແລະ ຍົກໃບເຮືອຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ລົມພັດ; ແລະ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງມຸ່ງຫນ້າໄປຍັງຊາຍຫາດ.⁴¹ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາມາຖິງສະຖານທີ່ ທີ່ກະແສນ້ຳສອງດ້ານບັນຈົບກັນ ແລະເຮືອກໍປິ່ນໄປຄາດິນ. ຫົວເຮືອກໍຕິດຢູ່ນັ້ນ ແລະ ບໍ່ສາມາດຍ້າຍໄດ້, ແຕ່ທ້າຍເຮືອເລີ່ມທີ່ຈະແຕກອອກເພາະຄວາມຮຸນແຮງຂອງຄື້ນ'

⁴²ທະຫານວາງແຜນການທີ່ຈະຂ້ານັກໂທດເພື່ອທີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ໃຜສາມາດລອຍນ້ຳອອກໄປ ແລະຫລົບຫນີໄດ້.⁴³ແຕ່ນາຍຮ້ອຍຕ້ອງການທີ່ຈະຊ່ວຍໂປໂລໃຫ້ລອດຕາຍ, ເຂົາຢຸດແຜນການຂອງພວກເຂົາ; ແລະ ສັ່ງໃຫ້ຜູ້ທີ່ສາມາດລອຍນ້ຳທີ່ຈະກະໂດດລົງນ້ຳໄປກ່ອນ ແລະເຂົ້າໄປຝັ່ງ.⁴⁴ຈາກນັ້ນຜູ້ທີ່ເຫລືອກໍໄດ້ເຮັດຕາມ ບາງຄົນກໍເກາະເທິງແຜ່ນກະດານ, ບາງຄົນກໍເກາະເທິງສິ່ງຕ່າງໆ ຈາກເຮືອດ້ວຍເຫດນີ້ ເຮົາທຸກຄົນຈຶ່ງເຂົ້າຝັ່ງດ້ວຍຄວາມປອດໄພ.

28

¹ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຖືກນຳໄປຢ່າງປອດໄພ, ພວກເຮົາຮູ້ວ່າພວກເຮົາຢູ່ທີ່ເກາະມານຕາ.²ຄົນພື້ນເມືອງບໍ່ພຽງໃຫ້ຄວາມເມດຕາແກ່ພວກເຮົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງກໍ່ກອງໄຟ ແລະໃຫ້ການຕ້ອນຮັບພວກເຮົາທຸກຄົນ, ເພາະຝົນຕົກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຫນາວເຢັນ.

³ແຕ່ເມື່ອໂປໂລໄດ້ຮວບຮວມກິ່ງໄມ້ໄດ້ກອງຫນຶ່ງ ແລະ ວາງໄວ້ໃສ່ກອງໄຟ, ມີງູໂຕຫນຶ່ງອອກມາເພາະຄວາມຮ້ອນ, ແລະ ຮັດມືຂອງລາວ.⁴ເມື່ອຄົນພື້ນເມືອງໄດ້ເຫັນສັດຂົບມືຂອງລາວ, ພວກເຂົາກ່າວຕໍ່ກັນວ່າ, "ຊາຍຄົນນີ້ເປັນຄົນຂ້າຄົນແນ່ນອນ ທີ່ໄດ້ລອດຊີວິດຈາກທະເລ, ຄວາມຍຸຕິທຳກໍຍັງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົາມີຊີວິດຢູ່."

⁵ແຕ່ເມື່ອເຂົາໄດ້ສະບັດສັດນັ້ນເຂົ້າໄປໃນກອງໄຟ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍໃດໆ.⁶ພວກເຂົາກໍຖ້າເບິ່ງວ່າເຂົາຈະມີການອັກເສບເປັນໄຂ້ ຫລື ລົ້ມລົງຕາຍຢ່າງກະທັນຫັນ. ແຕ່ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາຖ້າເບິ່ງເປັນເວລາດົນນານແລະ ໄດ້ເຫັນວ່າບໍ່ມີຫຍັງເປັນເລື່ອງຜິດປົກກະຕິເກີດຂຶ້ນກັບເຂົາ, ພວກເຂົາຈຶ່ງປ່ຽນໃຈ ແລະ ໄດ້ກ່າວເຂົາເປັນພຣະເຈົ້າ.

⁷ບໍລິເວນໃກ້ຄຽງນັ້ນມີດິນແດນທີ່ເປັນຂອງຄົນທີ່ເປັນຫົວຫນ້າຊື່ປູບີອັສ. ເຂົາໃຫ້ຕ້ອນຮັບເຮົາແລະ ໄດ້ຈັດຕຽມສຳລັບເຮົາດ້ວຍຄວາມກະລຸນາເປັນເວລາສາມວັນ.⁸ຕໍ່ມາບິດາຂອງປູບີອັສໄດ້ລົ້ມປ່ວຍດ້ວຍໄຂ້ ແລະທ້ອງບິດ. ເມື່ອໂປໂລໄປຫາເຂົາ, ໂປໂລໄດ້ອະທິຖານ, ວາງມືໃສ່ເຂົາ, ແລະ ໄດ້ຮັກສາເຂົາໃຫ້ຫາຍ.⁹ຫລັງຈາກເລື່ອງນີ້ເກີດຂຶ້ນ ຄົນອື່ນໆ ທີ່ຢູ່ບົນເກາະທີ່ເຈັບປ່ວຍກໍໄດ້ມາຫາ ແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາຢຽວຢາ.¹⁰ຜູ້ຄົນຍັງໃຫ້ກຽດພວກເຮົາຫລາຍເມື່ອເຮົາກຳລັງຕຽມທີ່ຈະແລ່ນເຮືອ. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການ.

¹¹ຫລັງຈາກສາມເດືອນ ພວກເຮົາລົງເຮືອອາເລັກຊັນເດຍ ໃຊ້ເວລາຢູ່ເທິງເກາະໃນລະດູຫນາວ, ມີຮູບສະລັກທີ່ເທິງຫົວເຮືອນັ້ນເປັນຮູບຂອງ "ສອງອ້າຍນ້ອງຝາແຝດ".¹²ຫລັງຈາກທີ່ເຮົາຫລົງຈອດເມືອງຊີຣາກູ, ເຮົາຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາສາມວັນ.

¹³ຈາກທີ່ນັ້ນ ພວກເຮົາແລ່ນເຮືອມາເຖິງເຮຄີໂອມ. ຫລັງຈາກນັ້ນຫນຶ່ງວັນກໍມີລົມໃຕ້ພັດມາ, ແລະ ໃນສອງວັນ ພວກເຮົາກໍມາເຖິງເມືອງໂປຕີໂອລີ.¹⁴ທີ່ນັ້ນເຮົາໄດ້ພົບກັບພີ່ນ້ອງບາງຄົນແລະ ໄດ້ຖືກເຊີນໃຫ້ໄປພັກກັບພວກເຂົາເປັນເວລາເຈັດວັນ. ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງມາເຖິງກຸງໂຣມ.¹⁵ພີ່ນ້ອງທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບເຮົາ, ກໍໄດ້ມາພົບກັບເຮົາທີ່ຕະຫລາດອາປິໂອ ແລະ ທີ່ບ້ານສາມຮ້ານ ເມື່ອເປາໂລໄດ້ພົບພີ່ນ້ອງແລ້ວ, ເຂົາຂອບໃຈພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ຮັບກຳລັງໃຈ.

¹⁶ເມື່ອເຮົາເຂົ້າໄປໃນກຸງໂຣມ, ໂປໂລໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຢູ່ຄົນດຽວກັບທະຫານທີ່ຄຸມເຂົາໄວ້.¹⁷ຫລັງຈາກນັ້ນສາມວັນ ໂປໂລຖືກຮ້ອງພ້ອມກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ນຳໃນຫມູ່ຊາວຢິວ. ເມື່ອພວກເຂົາມາຮ່ວມກັນແລ້ວ ໂປໂລກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, "ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກ, ເຖິງແມ້ວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງຜິດຕໍ່ຜູ້ຄົນ ຫລືປະເພນີຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສົ່ງໃຫ້ເປັນນັກໂທດຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມໄປຢູ່ໃນເມືອງຂອງຊາວໂຣມ.¹⁸ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄຕ່ສວນຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ພວກເຂົາປາດຖະຫນາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນອິດສະລະ ເພາະບໍ່ມີເຫດຜົນໃດໃນຕົວຂ້າພະເຈົ້າ ຖືກຕໍ່ການລົງໂທດເຖິງຕາຍ.

¹⁹ແຕ່ເມື່ອພວກຢິວເວົ້າຄັດຄ້ານຄວາມປາດຖະຫນາຂອງພວກເຂົາ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກບັງຄັບໃຫຂໍອຸທອນໄປຍັງຈັກກະພັດຊີຊາ, ເຖິງແມ້ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ກ່າວຫາໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານຳມາຕໍ່ຕ້ານຊົນຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.²⁰ເຫດເພາະການອຸທອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງຂໍທີ່ຈະພົບກັບທ່ານ ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັບທ່ານ ນີ້ເປັນເພາະສິ່ງທີ່ອິດສາຣາເອນມີຄວາມຫມັ້ນໃຈຈົນຂ້າພະເຈົ້າຖືກລາມດ້ວຍໂສ້ນີ້."

²¹ແລ້ວພວກເຂົາກໍເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, "ເຮົາບໍ່ໄດ້ຮັບຈົດຫມາຍຈາກແຂວງຢູດາຍ ກ່ຽວກັບທ່ານ, ຫລືພີ່ນ້ອງຄົນໃດມາລາຍງານ ຫລື ເວົ້າຫຍັງບໍ່ດີກ່ຽວກັບທ່ານ.²²ແຕ່ເຮົາຕ້ອງການຈະໄດ້ຍິນຈາກສິ່ງທີ່ທ່ານຄິດກ່ຽວກັບນິກາຍນີ້, ເພາະເຮົາຮູ້ວ່າສິ່ງນີ້ຖືກເວົ້າຕໍ່ຕ້ານໃນທຸກແຫ່ງ."

²³ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຈັດວັນຫນຶ່ງໃຫ້ເຂົາ, ແລ້ວຜູ້ຄົນຫລາຍໄດ້ມາຫາຍັງທີ່ຢູ່ອາໃສຂອງລາວ. ລາວໄດ້ນຳສະເຫນີເລື່ອງນີ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ໄດ້ເປັນພະຍານກ່ຽວກັບອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ລາວໄດ້ພະຍາຍາມທີ່ຈະຊັກຊວນໃຫ້ພວກເຂົາກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ທັງຈາກກົດຫມາຍຂອງໂມເຊ ແລະ ຈາດຜູ້ທຳນວຍຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນເຖິງເວລາຕອນແລງ.²⁴ບາງຄົນໄດ້ເຊື່ອສິ່ງທີ່ຖືກກ່າວ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນໆບໍ່ເຊື່ອ.

²⁵ເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ເຫັນດ້ວຍກັບຄົນອື່ນໆ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ລາຈາກໄປຫລັງຈາກ ໂປໂລໄດ້ກ່າວຄຳຫນຶ່ງວ່າ, "ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ໄດ້ຊົງກ່າວວ່າຜ່ານເອຊາຢາຜູ້ທຳນວຍຕໍ່ບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ.²⁶ພຣະອົງກ່າວວ່າ 'ຈົ່ງໄປຫາຄົນເຫລົ່ານີ້ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນ, ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະ ເຫັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈະເຫັນແຕ່ບໍ່ຮັບຮູ້.

²⁷ເພາະຫົວໃຈຂອງຄົນນີ້ໄດ້ເຢັນຊາ, ແລະ ດ້ວຍຫູຂອງພວກເຂົາກໍຍາກທີ່ຈະໄດ້ຍິນ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ປິດຕາຂອງພວກເຂົາຢູ່. ບໍ່ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາອາດຈະໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເຂົ້າໃຈດ້ວຍຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຫັນກັບມາອີກຄັ້ງ, ແລະເຮົາຈະຮັກສາພວກເຂົາ."'

²⁸ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານຄວນຈະຮູ້ຄວາມລອດຂອງພຣະເຈົ້ານີ້ຖືກສົ່ງໄປຍັງຕ່າງຊາດ, ແລະ ພວກເຂົາຈະຟັງ."²⁹

³⁰ໂປໂລອາໄສຢູ່ໃນບ້ານທີ່ເຂົາເຊົ່າເປັນເວລາສອງປີ, ແລະ ເຂົາໄດ້ໃຫ້ການຕ້ອນຮັບທຸກຄົນທິ່ມາຫາເຂົາ.³¹ເຂົາໄດ້ເທດສະຫນາເຖິງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ສອນສິ່ງຕ່າງໆກ່ຽວກັບອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ. ບໍ່ມີໃຜຢຸດເຂົາໄດ້.

ໂຣມ

1

¹ໂປໂລ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນໃຫ້ເປັນອັກຄະສາວົກ, ແລະ ຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າ.²ນີ້ເປັນຂ່າວປະເສີດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ລ່ວງຫນ້າໂດຍຜ່ານຜູ້ປະກາດພຣະຄັມຂອງພຣະອົງໃນພຣະຄັມພີສັກສິດ.³ຂ່າວປະເສີດນັ້ນກ່ຽວກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊົງບັງເກີດມາຈາກເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດໂດຍທາງເນື້ອຫນັງ.

⁴ໂດຍການເປັນຄືນຂື້ນມາຈາກຄວາມຕາຍນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຮັບການປະກາດໃຫ້ເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມບໍຣິສຸດ - ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ.⁵ໂດຍທາງພຣະອົງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບພຣະຄຸນ ແລະ ການເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນອັກຄະສາວົກ ເພື່ອໄປປະກາດໃຫ້ຄົນທຸກຊາດເຊື່ອຟັງຕາມຄວາມເຊື່ອນັ້ນໃນທົ່ວທຸກຊາດ, ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.⁶ໃນບັນດາຊົນຊາດເຫລົ່ານີ້, ທ່ານກໍ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນໃຫ້ເປັນຄົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າດ້ວຍ.

⁷ຈົດຫມາຍສະບັບນີ້ເຖິງທຸກທ່ານທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນໂຣມ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກ, ແລະ ຊົງເອີ້ນໃຫ້ເປັນໄພ່ພົນ. ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກຊຶ່ງມາຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາຂອງພວກເຮົາທັງຫລາຍ, ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈົ່ງດຳຣົງຢູ່ກັບພວກທ່ານທັງຫລາຍເຖີດ.

⁸ກ່ອນອື່ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າສຳຫລັບພວກທ່ານທຸກຄົນໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ເພາະຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໄປທົ່ວໂລກ.⁹ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພະຍານຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ, ຜູ້ທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບໃຊ້ດ້ວຍວິນຍານຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ ໃນການປະກາດເລື່ອງຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະບຸດນັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງພວກທ່ານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.¹⁰ຂ້າພຣະເຈົ້າທູນຂໍໃນຄຳອະທິຖານຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າສະເຫມີວ່າ ຫາກເປັນຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ ໃນທີ່ສຸດຂ້າພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ມາຫາທ່ານຕອນນີ້ໂດຍວິທີໃດວິທີຫນຶ່ງ.

¹¹ເພາະວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າປາຖນາຈະພົບທ່ານ, ເພື່ອຈະນຳຂອງປຣະທານຝ່າຍວິນຍານມາໃຫ້ແກ່ທ່ານ, ເພື່ອທີ່ຈະເສີມກຳລັງທ່ານ.¹²ນັ້ນຄື, ຂ້າພຣະເຈົ້າປາຖນາທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຫນູນໃຈຊຶ່ງກັນແລະກັນໃນບັນດາພວກທ່ານ, ຜ່ານທາງຄວາມເຊື່ອຂອງແຕ່ລະຄົນຄືຄວາມເຊື່ອຂອງ, ທ່ານ ແລະ ຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ.

¹³ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ, ບັດນີ້ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຢາກໃຫ້ທ່ານທີ່ຈະບໍ່ຮັບຮູ້ວ່າ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະມາຫາທ່ານຫລາຍເທື່ອ, (ແຕ່ຈົນເຖິງປະຈຸບັນນີ້ກໍ່ຍັງມີອຸປະສັກຢູ່), ຂ້າພຣະເຈົ້າຕ້ອງການຈະເຮັດຢ່າງນີ້ເພື່ອທີ່ຈະມີການເກັບກ່ຽວ ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ, ເຊັ່ນດຽວກັບຊົນຊາດອື່ນໆ.¹⁴ຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຫນີ້ທັງຊາວກຣີກ ແລະ ຄົນຕ່າງຊາດ, ເປັນຫນີ້ທັງພວກນັກປຣາດທີ່ສະຫລາດ ແລະ ຄົນໂງ່ດ້ວຍ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນ, ສຳລັບຂ້າພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ຂ້າພຣະເຈົ້າພ້ອມທີ່ຈະປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ທ່ານທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນ ໂຣມດ້ວຍ.

¹⁶ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ລະອາຍໃນຂ່າວປະເສີດ, ເພາະວ່າຂ່າວປະເສີດນັ້ນເປັນຣິດທານຸພາບຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ, ສຳລັບພວກຊາວຢິວກ່ອນ ແລະ ສຳລັບພວກກຣີກນຳອີກ.¹⁷ເພາະວ່າໃນຂ່າວປະເສີດນັ້ນ ຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ເປີດເຜີຍອອກມາໂດຍເລີ້ມຕົ້ນຈາກຄວາມເຊື່ອສູ່ຄວາມເຊື່ອ, ດັ່ງທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, "ຄົນຊອບທັມຈະດຳຣົງຊີວິດຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອ."

¹⁸ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງຈາກສະຫວັນ ຕໍ່ຄວາມອະຍຸຕິທັມ ແລະ ຄວາມບໍ່ຊອບທັມທັງມວນຂອງມະນຸດ, ທີ່ເອົາຄວາມບໍ່ຊອບທັມມາຂັດຂວາງຄວາມຈິງ.¹⁹ນີ້ເປັນເພາະວ່າການທີ່ຈະຮູ້ຈັກວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈະແຈ້ງກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ເຂົາແລ້ວ.

²⁰ເພາະວ່າສະພາບຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນນັ້ນ, ກໍ່ໄດ້ປາກົດແຈ້ງຂຶ້ນ, ຕັ້ງແຕ່ທີ່ຊົງສ້າງໂລກ, ໃນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ເປັນທີ່ເຂົ້າໃຈໄດ້ຜ່ານທາງສັບພະສິ່ງທີ່ຊົງສ້າງຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີຂໍ້ແກ້ຕົວຫຍັງເລີຍ.²¹ນີ້ເປັນເພາະວ່າ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າໃຫ້ສົມກັບທີ່ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ. ແຕ່ພວກເຂົາກັບຄິດແບບໂງ່ ໆ ໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ ແລະ ຈິດໃຈອັນໂງ່ຈ້າຂອງພວກເຂົາກໍມືດລົງ.

²²ພວກເຂົາໄດ້ອ້າງຕົວວ່າມີປັນຍາສະຫລາດ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຄົນໂງ່ຈ້າໄປ.²³ພວກເຂົາໄດ້ເອົາສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອຳມະຕະມາແລກປ່ຽນ ກັບຮູບພາບແກະສະຫລັກຂອງມະນຸດທີ່ຕ້ອງຕາຍ, ຫລື ຮູບນົກ, ຮູບສັດເດັຽຣະສານສີ່ຕີນ, ແລະ ຮູບສັດເລືອຄານ.

²⁴ເຫດສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງປ່ອຍພວກເຂົາໃຫ້ປະພຶດການຊົ່ວຊ້າຕາມຣາຄະຕັນຫາໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ, ໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດສິ່ງທີ່ຫນ້າອັບອາຍຕໍ່ຮ່າງກາຍຂອງກັນ ແລະ ກັນ.²⁵ເພາະວ່າພວກເຂົາເອົາຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າມາປ່ຽນກັບຄວາມຕົວະ, ແລະ ຍັງທັງນະມັດສະການແລະ ບົວຣະບັດສິ່ງທີ່ສ້າງຂຶ້ນມາແທນອົງພຣະຜູ້ສ້າງ, ຜູ້ຊຶ່ງສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄຳສັນຣະເສີນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ອາເມນ.

²⁶ເພາະເຫດນີ້, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຊົງປ່ອຍໃຫ້ເຂົາມີກິເລດຕັນຫາອັນຫນ້າອັບອາຍ, ສຳລັບພວກຜູ້ຍິງກໍປ່ຽນຈາກຄວາມສຳພັນຕາມທັມະຊາດໃຫ້ເປັນຜິດທັມະຊາດ.²⁷ເຊັ່ນດຽວກັນ, ຜູ້ຊາຍກໍເລີກມີເພດສຳພັນກັບຜູ້ຍິງຕາມທັມະຊາດ. ແລະ ເຜົາຜານໄປດ້ວຍໄຟກິເລດຕັນຫາຕໍ່ກັນ ແລະ ກັນ. ພວກນີ້ຄືຜູ້ຊາຍທີ່ປະກອບກິດຕໍ່ຜູ້ຊາຍດ້ວຍກັນອັນເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າອັບອາຍ ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການລົງໂທດອັນເນື່ອງມາຈາກຄວາມບິດເບືອນຂອງພວກເຂົາ.

²⁸ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຫັນດີທີ່ຈະຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍ, ສຳລັບພວກເຂົາ ທີ່ຈະປະພຶດສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ເຫມາະສົມ.

²⁹ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບໍ່ຊອບທັມທັງຫມົດ, ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ຄວາມໂລບມາກໂລພາ, ແລະ ຄວາມປອງຮ້າຍ. ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອິດສາ, ການຄາດຕະກຳ, ການຜິດຖຽງກັນ, ການຫລອກລວງ, ແລະ ການຄິດພະຍາບາດ.³⁰ພວກເຂົາເປັນພວກຊຸບຊິບນິນທາ, ໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີກັນ, ແລະ ກຽດຊັງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາມັກໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ, ຈອງຫອງ ແລະ ໂອ້ອວດ, ພວກເຂົາເຮັດຄວາມຊົ່ວໃຫມ່ໆ, ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຊື່ອຟັງບິດາມານດາ.³¹ພວກເຂົາຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ; ພວກເຂົາຂາດຄວາມຊື່ສັດ, ປາສະຈາກຄວາມຮັກຕໍ່ກັນ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ.

³²ພວກເຂົາຮູ້ກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ທີ່ວ່າຄົນທຸກຄົນທັງປວງທີ່ປະພຶດເຊັ່ນນັ້ນສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມຕາຍ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ປະພຶດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເຫັນດີກັບຄົນອື່ນທີ່ປະພຶດເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍ.

2

¹ເຫດສະນັ້ນ ທ່ານບໍ່ມີຂໍ້ແກ້ຕົວເລີຍ, ທ່ານເອີຍ, ເມື່ອທ່ານຕັດສິນຄົນອື່ນນັ້ນ, ເພາະເມື່ອທ່ານກ່າວໂທດຄົນອື່ນທ່ານກໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດຕົນເອງດ້ວຍ. ເພາະວ່າທ່ານທີ່ກ່າວໂທດ ກໍ່ຍັງປະພຶດແບບດຽວກັນ.²ແຕ່ພວກເຮົາຮູ້ວ່າການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນກໍເປັນໄປຕາມຄວາມຈິງ ເມື່ອການພິພາກສານັ້ນມາຮອດຄົນທີ່ປະພຶດຕົວເຊັ່ນນັ້ນ.

³ແຕ່ພິຈາຣະນາສິ່ງນີ້, ທ່ານເອີຍ, ທ່ານທີ່ຕັດສິນຄົນທີ່ປະພຶດຕົນເຊັ່ນນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານເອງກໍຍັງປະພຶດຕົວແບບດຽວກັນ. ທ່ານຄິດວ່າຈະລອດພົ້ນຈາກການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ບໍ?⁴ຫລືວ່າທ່ານປະຫມາດພຣະກາຣຸນາອັນບໍຣິບູນ, ການຊະລໍໃນການລົງໂທດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຄວາມອົດທົນພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ? ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າພຣະເມດຕາຄຸນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນກໍເພື່ອທີ່ຈະນຳພາທ່ານໃຫ້ກັບໃຈໃຫມ່?

⁵ແຕ່ຖ້າທ່ານໃຈແຂງກະດ້າງ ແລະ ບໍ່ຍອມກັບໃຈຫລາຍເທົ່າໃດ ທ່ານກໍໄດ້ສະສົມຄວາມໂກດຮ້າຍໃຫ້ຕົວເອງເທົ່ານັ້ນ, ໃນວັນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍ, ນັ້ນຄື, ວັນທີ່ພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງການພິພາກສາລົງໂທດອັນທ່ຽງທັມໃຫ້ເປັນທີ່ປາກົດແຈ້ງ.⁶ພຣະອົງຈະປຣະທານແກ່ທຸກຄົນຕາມທີ່ເຫມາະສົມກັບການກະທຳຂອງເຂົາ:⁷ສຳຫລັບຄົນທີ່ເຮັດຄວາມດີ, ຢ່າງສະເຫມີຕົ້ນສະເຫມີປາຍ, ສະແຫວງຫາຄຳສັນຣະເສີນ, ກຽດຕິຍົດ, ແລະ ຄວາມເປັນອຳມະຕະນັ້ນ, ພຣະອົງຈະປຣະທານຊີວິດນິຣັນດອນໃຫ້.

⁸ແຕ່ສຳລັບຄົນທີ່ມັກຍົກຕົນຂົົ່ມຫມູ່, ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງ ແຕ່ເຊື່ອຟັງຄວາມອະທັມ, ຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ການລົງໂທດຢ່າງຮຸນແຮງກໍຈະມາເຖິງ.⁹ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດທຸກທໍຣະມານ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກແກ່ທຸກຄົນທີ່ປະພຶດຕົວຊົ່ວຊ້າ, ແກ່ພວກຊາວຢິວກ່ອນ, ແລະ ພວກຊາວກຣີກດ້ວຍ.

¹⁰ແຕ່ຄຳສັນລະເສີນ, ກຽດຕິຍົດ, ແລະ ສັນຕິສຸກຈະເກີດແກ່ທຸກຄົນທີ່ປະພຶດຕົວດີ, ແກ່ພວກຊາວຢິວກ່ອນ, ແລະ ພວກຊາວກຣີກດ້ວຍ.¹¹ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງເຫັນແກ່ຜູ້ໃດເລີຍ.¹²ເພາະວ່າຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ເຮັດຜິດບາບໂດຍປາສະຈາກກົດບັນຍັດ, ກໍຈະຈິບຫາຍໂດຍປາສະຈາກກົດບັນຍັດ ແລະ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ເຮັດບາບໂດຍມີດ້ວຍກົດບັນຍັດກໍຈະຖືກພິພາກສາຕາມກົດບັນຍັດ.

¹³ເພາະວ່າຄົນທີ່ພຽງແຕ່ຟັງກົດບັນຍັດເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຊອບທັມຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຄົນທີ່ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງຖືວ່າເປັນຜູ້ຊອບທັມ.¹⁴ເພາະວ່າເມື່ອຄົນຕ່າງຊາດ, ຊຶ່ງບໍ່ມີກົດບັນຍັດ, ໄດ້ປະພຶດຕາມກົດບັນຍັດໂດຍນິສັຍປົກກະຕິ, ພວກເຂົາກໍ່ເປັນກົດບັນຍັດໃຫ້ໂຕເອງ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີກົດບັນຍັດກໍຕາມ.

¹⁵ໂດຍສິ່ງນີ້ເອງ ພວກເຂົາສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຫລັກຄວາມປະພຶດທີ່ຣະບຸໄວ້ໃນກົດບັນຍັດນັ້ນ ມີຈາຣຶກຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ. ໃຈສຳນຶກຜິດຊອບຂອງພວກເຂົາຍັງເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາດ້ວຍ, ແລະຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາເອງນັ້ນແຫລະຈະກ່າວໂທດຕົວເອງຫລືແກ້ຕົວໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ¹⁶ແລະໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້ານຳອີກ. ສິ່ງນັ້ນຈະເກີດຂື້ນໃນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງພິພາກສາຄວາມລັບຂອງມະນຸດທຸກຄົນ, ຕາມຂ່າວປະເສີດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດນັ້ນ, ໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁷ແຕ່ຖ້າທ່ານເອີ້ນຕົວເອງວ່າເປັນຊາວຢິວ ແລະ ອີງໃສ່ກົດບັນຍັດ ແລະ ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນການອວດພຣະເຈົ້າ,¹⁸ແລະ ທ່ານຮູ້ຈັກພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະ ອະນຸຍາດໃນສິ່ງທີ່ດີເລີດໄດ້ ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຮຽນຮູ້ກົດບັນຍັດແລ້ວ;¹⁹ແລະຖ້າທ່ານຫມັ້ນໃຈວ່າຕົວທ່ານເອງເປັນຜູ້ຈູງຄົນຕາບອດ, ເປັນຄວາມສະຫວ່າງໃຫ້ແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ,²⁰ເປັນຜູ້ສັ່ງສອນຄົນໂງ່ຈ້າ, ເປັນຄຣູສອນເດັກນ້ອຍ, ແລະ ວ່າທ່ານມີກົດບັນຍັດໃນຮູບແບບຂອງຄວາມຮູ້ແລະຄວາມຈິງ, ແລ້ວສິ່ງນີ້ມີຜົນແນວໃດໃນວິທີທາງທີ່ທ່ານດຳຣົງຊີວິດ?

²¹ທ່ານຊຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ສອນຄົນອື່ນ, ທ່ານຈະບໍ່ສອນໂຕເອງແດ່ບໍ? ທ່ານຜູ້ທີ່ເທສະຫນາວ່າບໍ່ຄວນລັກຊັບ, ແລ້ວໂຕທ່ານເອງລັກຫລືບໍ່?²²ທ່ານຜູ້ທີ່ສອນວ່າບໍ່ຄວນຫລິ້ນຊູ້, ໂຕທ່ານເອງໄດ້ຫລີ້ນຊູ້ຫລືບໍ່? ທ່ານຜູ້ທີ່ບໍ່ມັກຮູບເຄົາຣົບ, ໂຕທ່ານເອງໄດ້ປຸ້ນວິຫານຫລືບໍ່?

²³ທ່ານຜູ້ທີ່ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນການອວດອ້າງກົດບັນຍັດ, ໂຕທ່ານເອງຍັງລົບລູ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການປະພຶດຜິດກົດບັນຍັດຫລືບໍ່?²⁴ເພາະມີຂຽນໄວ້ວ່າ. "ຄົນຕ່າງຊາດເວົ້າລົບລູ່ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າກໍເພາະທ່ານທັງຫລາຍ"

²⁵ຖ້າທ່ານເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດ ການເຂົ້າສູ່ພິທີຕັດກໍເປັນປະໂຫຍດແກ່ທ່ານແທ້ໆ, ແຕ່ຖ້າທ່ານເປັນຜູ້ລະເມີດກົດບັນຍັດ, ການທີ່ທ່ານເຂົ້າສູ່ພິທີຕັດນັ້ນກໍເທົ່າກັບວ່າບໍ່ໄດ້ເຂົ້າເລີຍ.²⁶ຖ້າວ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮັບການຕັດຮັກສາຂໍ້ກົດບັນຍັດໄວ້ໄດ້ແລ້ວ, ການທີ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີການຕັດນັ້ນກໍຈະຖືຄືກັບວ່າໄດ້ເຂົ້າພິທີການຕັດແລ້ວບໍ່ແມ່ນບໍ?²⁷ແລະ ຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີການຕັດໂດຍ ທັມະຊາດຂອງພວກເຂົາ ຈະປັບໂທດທ່ານໄດ້ບໍ່ແມ່ນບໍຖ້າເຂົາປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ? ນີ້ເປັນເພາະວ່າທ່ານມີພຣະຄັມພີຂຽນໄວ້ແລ້ວ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າການພິທີຕັດແລ້ວ, ແຕ່ຍັງລະເມີດກົດບັນຍັດນັ້ນ!

²⁸ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ແມ່ນຄົນຢິວທີ່ເປັນຄົນຢິວແຕ່ພຽງພາຍນອກເທົ່ານັ້ນ; ແລະ ການເຂົ້າພິທີຕັດກໍບໍ່ແມ່ນການເຂົ້າພິທິຕັດພຽງແຕ່ຝ່າຍເນື້ອຫນັງພາຍນອກເທົ່ານັ້ນ.²⁹ແຕ່ເຂົາເປັນຄົນຢິວພາຍໃນ, ແລະ ການເຂົ້າພິທີຕັດນັ້ນກໍເປັນເລື່ອງຂອງຈິດໃຈ, ໃນວິນຍານ, ບໍ່ແມ່ນຕາມຕົວກົດບັນຍັດ. ຄົນແບບນັ້ນພຣະເຈົ້າຈະຊົງຍົກຍ້ອງ ແຕ່ມະນຸດບໍ່ຍົກຍ້ອງ.

3

¹ສະນັ້ນ ພວກຊາວຢິວຈະໄດ້ປຽບຄົນອື່ນແນວໃດ? ແລະການເຂົ້າພິທິຕັດນັ້ນຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ?²ມີປະໂຫຍດຫລວງຫລາຍໃນທຸກທາງ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຄື, ພວກຊາວຢິວໄດ້ເປັນຜູ້ມອບຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃຫ້ຮັກສາພຣະຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ.

³ເຖິງມີພວກຊາວຢິວບາງຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອ? ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຂົານັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີປະໂຫຍດບໍ?⁴ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແບບນັ້ນເລີຍ. ເຖິງແມ່ນວ່າ, ມະນຸດທຸກຄົນເວົ້າຕົວະ, ແຕ່ກໍຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຄວາມຈິງເຖີດ. ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, "ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ປະກົດວ່າ ຊົງເປັນຜູ້ຊອບທັມໃນທຸກໆພຣະຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຊົງມີຊັຍເມື່ອເຂົາຕັດສິນພຣະອົງ."

⁵ແຕ່ຖ້າຄວາມຊອບທັມຂອງພວກເຮົາສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະວ່າຢ່າງໃດ? ພວກເຮົາສາມາດຈະກ່າວວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ຍຸດຕິທັມເມື່ອພຣະອົງຊົງໂກດຮ້າຍລົງໂທດບໍ? (ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຕາມເຫດຜົນຂອງມະນຸດ.)⁶ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ! ເພາະຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງພິພາກສາໂລກໄດ້ແນວໃດ?

⁷ແຕ່ຖ້າຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າປາກົດແຈ້ງເດັ່ນຂຶ້ນຜ່ານທາງຄຳເວົ້າຕົວະຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ ຈົນເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຮັບຄຳສັນຣະເສີນຢ່າງເຕັມທີ່, ເປັນຫຍັງເຂົາຈຶ່ງຍັງລົງໂທດຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າເປັນຄົນບາບ?⁸ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ເວົ້າ, ຢ່າງທີ່ມີຄົນລາຍງານ ໃສ່ຄວາມພວກເຮົາ, ແລະດັ່ງທີ່ບາງຄົນຢືນຢັນວ່າພວກເຮົາກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດຄວາມຊົ່ວ, ເພື່ອທີ່ວ່າຄວາມດີຈະເກີດຂື້ນ"? ການຕັດສິນລົງໂທດຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍຍຸດຕິທັມແລ້ວ.

⁹ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນຈະວ່າແນວໃດ? ພວກເຮົາຈະໄດ້ປຽບບໍ? ຫລືບໍ່ໄດ້ຫຍັງເລີຍ. ເພາະພວກເຮົາໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ມະນຸດທຸກຄົນທັງຊາວຢິວ ແລະ ຊາວກຣີກ, ທັງຫມົດ, ຕ່າງກໍຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຄວາມບາບ.¹⁰ສິ່ງນີ້ເປັນຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ: "ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນຜູ້ຊອບທັມຈັກຄົນດຽວ, ບໍ່ມີເລີຍ.

¹¹ບໍ່ມີຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈ, ບໍ່ມີຄົນທີ່ສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ.¹²ພວກເຂົາທຸກຄົນຫລົງຜິດໄປຫມົດ. ພວກເຂົາກາຍເປັນຄົນທີ່ບໍ່ມີຄ່າຄືກັນທັງສີ້ນ. ບໍ່ມີຄົນທີ່ເຮັດຄວາມດີ, ບໍ່ມີເລີຍແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ.

¹³ລຳຄໍຂອງພວກເຂົາຄືບ່ອນຝັງສົບທີ່ເປີດຢູ່. ພວກເຂົາໃຊ້ລີ້ນໃນການຫລອກລວງ. ພິດຂອງງູຮ້າຍຢູ່ໃຕ້ປາກຂອງພວກເຂົາ.¹⁴ປາກຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ ແລະ ຄຳຂົມຂື່ນ.

¹⁵ຕີນຂອງພວກເຂົາວ່ອງໄວໃນການເຮັດໃຫ້ນອງເລືອດ.¹⁶ໃນເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາມີຄວາມຈິບຫາຍ ແລະ ຄວາມທຸກທໍຣະມານ.¹⁷ຄົນເຫລົ່ານີ້ ບໍ່ຮູ້ຈັກທາງແຫ່ງສັນຕິສຸກ.¹⁸ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍຄິດທີ່ຈະຢ້ານກົວພຣະເຈົ້າເລີຍ."

¹⁹ບັດນີ້ ພວກເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າ ກົດບັນຍັດທຸກຂໍ້ທີ່ໄດ້ກ່າວນັ້ນ, ກໍໄດ້ກ່າວແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ. ເພື່ອຈະປິດປາກທຸກຄົນ, ແລະເພື່ອໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນໃນໂລກສາມາດຕອບຄຳຖາມຂອງພຣະເຈົ້າ ສຳລັບຄວາມບາບທີ່ເຮັດໄດ້.²⁰ນີ້ເປັນເພາະວ່າໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດເປັນຜູ້ຊອບທັມ. ໂດຍການປະພຶດຕາມກົດບັນຍັດໄດ້ ເພາະວ່າກົດບັນຍັດນັ້ນເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ຈັກບາບ.

²¹ແຕ່ບັດນີ້ ຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປາກົດນອກເຫນືອກົດບັນຍັດ. ໂດຍມີພະຍານຄືກົດບັນຍັດ ແລະ ພວກຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ,²²ນັ້ນຄື, ຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານທາງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ສຳລັບທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອ. ເພາະວ່າຄົນທັງຫລາຍບໍ່ແຕກຕ່າງກັນ.

²³ເພາະວ່າທຸກຄົນເຮັດບາບ ແລະເສື່ອມຈາກພຣະຣັດສະຫມີຂອງພຣະເຈົ້າ,²⁴ແຕ່ພຣະອົງຊົງມີພຣະຄຸນໃນການເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຊອບທັມໂດຍບໍ່ຮັບຜົນຕອບແທນ ໂດຍທາງການໄຖ່ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

²⁵ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງພະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບຜ່ານຄວາມເຊື່ອໃນເລືອດຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບພຣະຄຣິດໃຫ້ເປັນຫລັກຖານຂອງຄວາມຍຸດຕິທັມຂອງພຣະອົງ, ເນື່ອງມາຈາກການທີ່ບໍ່ຖືໂທດຕໍ່ຄວາມບາບທີ່ຜ່ານມາ²⁶ໃນຄວາມອົດກັ້ນຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອສຳແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະອົງໃນຍຸກປະຈຸບັນນີ້. ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງພິສູດພຣະອົງເອງວ່າຊົງເປັນຜູ້ຊອບທັມ, ແລະສຳແດງວ່າພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເປັນຜູ້ຊອບທັມດ້ວຍ.

²⁷ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເອົາສິ່ງໃດມາໂອ້ອວດກໍຫມົດຫົນທາງ? ຈະອ້າງຫລັກການອັນໃດວ່າຫມົດຫົນທາງ? ອ້າງຫລັກການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດບໍ? ບໍ່ແມ່ນ, ແຕ່ຕ້ອງອ້າງຫລັກຂອງຄວາມເຊື່ອ.²⁸ແລ້ວພວກເຮົາທັງຫລາຍສະຫຣຸບວ່າ ຄົນໃດຄົນຫນຶ່ງຈະເປັນຄົນຊອບທັມໄດ້ ກໍໂດຍຄວາມເຊື່ອ ທີ່ປາສະຈາກການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ.

²⁹ຫລືວ່າພຣະເຈົ້ານັ້ນຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນບໍ? ພຣະອົງບໍ່ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນຕ່າງຊາດດ້ວຍບໍ? ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນຕ່າງຊາດດ້ວຍ.³⁰ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວ, ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ເຂົ້າພິທີຕັດເປັນຄົນຊອບທັມໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແລະ ຈະຊົງເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ບໍ່ເຂົ້າພິທີຕັດເປັນຄົນຊອບທັມຜ່ານທາງຄວາມເຊື່ອເຊັ່ນດຽວກັນ.

³¹ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຮົາຈະຍົກເລີກກົດບັນຍັດໂດຍຄວາມເຊື່ອບໍ? ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແບບນັ້ນເລີຍ! ພວກເຮົາຍົກຊູກົດບັນຍັດຂຶ້ນຕ່າງຫາກ.

4

¹ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຮົາຈະວ່າແນວໃດເລື່ອງອັບຣາຮາມ, ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາຕາມຝ່າຍເນື້ອຫນັງ?²ເພາະຖ້າອັບຣາຮາມເປັນຜູ້ຊອບທັມໂດຍການປະຕິບັດ, ທ່ານກໍມີເຫດຜົນທີ່ຈະອວດໄດ້, ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນຈຳເພາະພຣະພັກພຣະເຈົ້າ.³ເພາະພຣະຄັມພີວ່າແນວໃດ? ເວົ້າວ່າ "ອັບຣາຮາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະເຈົ້າຊົງຖືວ່າເພິ່ນເປັນຄົນຊອບທັມ."

⁴ຝ່າຍຄົນທີ່ເຮັດວຽກ, ກໍບໍ່ຖືວ່າຄ່າຕອບແທນທີ່ໄດ້ຮັບນັ້ນເປັນລາງວັນ, ແຕ່ຖືວ່າເປັນຄ່າແຮງຂອງງານທີ່ໄດ້ເຮັດ.⁵ແຕ່ສ່ວນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ອາໄສການປະຕິບັດ ແຕ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຜູ້ຊົງເຮັດໃຫ້ຄົນອະທັມເປັນຄົນຊອບທັມໄດ້ນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຊົງຖືວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາເປັນຄວາມຊອບທັມ.

⁶ດາວິດໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມສຸກຂອງຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທັມໂດຍບໍ່ໄດ້ອາໄສການປະຕິບັດ.⁷ເພິ່ນກ່າວວ່າ, "ຄົນທັງຫລາຍຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ອະພັຍຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາແລ້ວ, ແລະ ພຣະເຈົ້າຊົງປົກປິດບາບຂອງເຂົາແລ້ວກໍໄດ້ຮັບການອວຍພອນ.⁸ບຸກຄົນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງຖືໂທດກໍເປັນພຣະພອນ."

⁹ແລ້ວເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະພອນນີ້ມີແກ່ຄົນທີ່ເຂົ້າພິທີຕັດພວກດຽວບໍ, ຫລືວ່າມີແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດດ້ວຍ? ເພາະພວກເຮົາກ່າວວ່າ, "ເພາະຄວາມເຊື່ອໄດ້ຖືວ່າອັບຣາຮາມເປັນຄົນຊອບທັມ."¹⁰ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຖືແນວໃດ? ເມື່ອອັບຣາຮາມເຂົ້າພິທີຕັດແລ້ວບໍ, ຫລື ເມື່ອຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ? ບໍ່ແມ່ນເມື່ອເພິ່ນເຂົ້າພິທີຕັດແລ້ວ, ແຕ່ເມື່ອເພິ່ນຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດ.

¹¹ອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບເຄື່ອງຫມາຍແຫ່ງການເຂົ້າພິທີຕັດ. ເຊິ່ງເປັນຕຣາປະທັບແຫ່ງຄວາມຊອບທັມ ອັນມາຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ທ່ານໄດ້ມີຢູ່ ເມື່ອທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີການຕັດ. ຜົນແຫ່ງເຄື່ອງຫມາຍ ນີ້ຄື ທ່ານຈະໄດ້ກາຍເປັນບິດາຂອງຄົນທັງປວງທີ່ເຊື່ອ, ແມ່ນວ່າພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີການຕັດ. ນີ້ຫມາຍຄວາມວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງຖືວ່າພວກເຂົາເປັນຜູ້ຊອບທັມ.¹²ສີ່ງນີ້ຍັງຫມາຍຄວາມວ່າອັບຣາຮາມຈະກາຍເປັນບິດາແຫ່ງການເຂົ້າພິທີຕັດແລ້ວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຕາມແບບຂອງອັບຣາຮາມ ບິດາຂອງພວກເຮົາທັງຫລາຍດ້ວຍ ແລະ ນີ້ຄືຄວາມເຊື່ອທີ່ທ່ານມີຢູ່ເມື່ອທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີການຕັດ.

¹³ເພາະວ່າພຣະສັນຍາທີ່ປຣະທານແກ່ອັບຣາຮາມ ແລະຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານທີ່ວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ທັງແຜ່ນດິນໂລກເປັນມໍຣະດົກນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ມາໂດຍກົດບັນຍັດ ແຕ່ມາໂດຍຄວາມຊອບທັມທີ່ມາຈາກຄວາມເຊື່ອ.¹⁴ເພາະຖ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກົດບັນຍັດເປັນເຊື້ອສາຍ, ຄວາມເຊື່ອກໍ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ແລະພຣະສັນຍາກໍ່ເປັນໂມຄະ.¹⁵ເພາະກົດບັນຍັດນຳໄປສູ່ຄວາມຄຽດແຄ້ນ, ແຕ່ບ່ອນໃດບໍ່ມີກົດບັນຍັດ, ບ່ອນນັ້ນກໍ່ບໍ່ມີການລະເມີດ.

¹⁶ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້, ສິ່ງນີ້ຈື່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍຄວາມເຊື່ອ ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ເປັນໂດຍພຣະຄຸນ ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສັນຍາຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ແນ່ນອນສຳລັບຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານທຸກຄົນ ແລະ ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍເຫລົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄົນທີ່ຮູ້ກົດບັນຍັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ລວມເຖິງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຄືກັນກັບອັບຣາຮາມດ້ວຍ. ເພາະທ່ານເປັນບິດາຂອງພວກເຮົາທຸກຄົນ,¹⁷ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, "ເຮົາໄດ້ໃຫ້ທ່ານເປັນບິດາຂອງປະຊາຊາດຫລວງຫລາຍ." ອັບຣາຮາມຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງທີ່ທ່ານເຊື່ອ, ນັ້ນຄື, ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ໃຫ້ຊີວິດແກ່ຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວ ແລະ ເອີ້ນສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ມີໃຫ້ມີຂຶ້ນມາ.

¹⁸ບໍ່ວ່າສະຖານະການພາຍນອກຈະເປັນແນວໃດ, ອັບຣາຮາມຍັງເຊື່ອຫມັ້ນໃຈໃນພຣະເຈົ້າສຳລັບອະນາຄົດ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນບິດາຂອງປະຊາຊາດຫລວງຫລາຍ, ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, "ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານຈະຫລວງຫລາຍຢ່າງນັ້ນ."¹⁹ທ່ານບໍ່ໄດ້ອ່ອນແອໃນຄວາມເຊື່ອ. ອັບຣາຮາມເຂົ້າໃຈວ່າຮ່າງກາຍຂອງທ່ານບໍ່ສາມາດທີ່ຈະມີບຸດໄດ້ແລ້ວ (ເພາະທ່ານມີອາຍຸປະມານຮ້ອຍປີແລ້ວ). ທ່ານຍັງຍອມຮັບວ່າມົດລູກຂອງນາງຊາຣາບໍ່ສາມາດມີບຸດໄດ້ແລ້ວອີກຕໍ່ໄປ.

²⁰ແຕ່ເພາະເປັນພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ອັບຣາຮາມຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຫວັ່ນໄຫວເລີຍ. ແຕ່, ທ່ານກັບມີຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນຄົງຫລາຍຂຶ້ນ ແລະຖວາຍສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າ.²¹ທ່ານເຊື່ອຫມັ້ນຢ່າງສຸດໃຈວ່າ ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້, ພຣະອົງຈະສາມາດເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໄດ້.²²ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານເປັນຄວາມຊອບທັມຂອງທ່ານດ້ວຍ.

²³ການຖືວ່າເປັນຄວາມຊອບທັມຂອງທ່ານນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ມີຂຽນໄວ້ ສຳລັບອັບຣາຮາມແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ.²⁴ແຕ່ຂຽນໄວ້ສຳລັບພວກເຮົານຳອີກ, ເພາະຈະຊົງຖືວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຄົນຊອບທັມ, ຄືພວກເຮົາທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ ຜູ້ຊົງໃຫ້ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຟື້ນຄືນຂຶ້ນຈາກຄວາມຕາຍ.²⁵ນັ້ນຄືຜູ້ທີ່ຊົງຖືກຢຶດໄວ້ເພາະການລ່ວງລະເມີດຂອງພວກເຮົາ ແລະໄດ້ຊົງຟື້ນຂຶ້ນຈາກຄວາມຕາຍ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາເປັນຄົນຊອບທັມ.

5

¹ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ເປັນຄົນຊອບທັມໂດຍຄວາມເຊື່ອແລ້ວ, ພວກເຮົາຈື່ງມີສັນຕິສຸກໃນພຣະເຈົ້າຜ່ານທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.²ໂດຍທາງພຣະອົງ ພວກເຮົາຍັງໄດ້ເຂົ້າມາຢູ່ໃນພຣະຄຸນນີ້ທີ່ພວກເຮົາຢືນຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອ. ພວກເຮົາຈື່ງມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມຫມັ້ນໃຈທີ່ພຣະເຈົ້າປຣະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາເພື່ອອະນາຄົດ, ແມ່ນຄວາມຫມັ້ນໃຈທີ່ວ່າພວກເຮົາຈະມີສ່ວນໃນພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ.

³ຍິ່ງໄປກ່ວານັ້ນ, ພວກເຮົາຍັງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມທຸກຍາກຂອງພວກເຮົາ. ເພາະພວກເຮົາຮູ້ວ່າຄວາມທຸກຍາກນັ້ນເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມອົດທົນ.⁴ແລະ ຄວາມອົດທົນເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນວ່າພວກເຮົາເປັນຄົນຮັບໃຊ້ທີ່ໃຊ້ການໄດ້, ແລະ ການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນເຊັ່ນນັ້ນເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນອະນາຄົດ.⁵ຄວາມຫມັ້ນ ໃຈນີ້ຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາຜິດຫວັງ, ເພາະວ່າຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຫລັ່ງໄຫລເຂົ້າສູ່ຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາ ຜ່ານທາງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາແລ້ວ.

⁶ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາອ່ອນແອຢູ່ນັ້ນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອຊ່ວຍຄົນອະທັມໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມ.⁷ເພາະວ່າບໍ່ມີໃຜຈະຕາຍແທນຄົນຊອບທັມ. ແຕ່ບາງຄັ້ງ, ກໍ່ມີຄົນກ້າທີ່ຈະຕາຍເພື່ອຄົນດີກໍ່ໄດ້.

⁸ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ພິສູດຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ພວກເຮົາທັງຫລາຍ, ເພາະວ່າໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຍັງເປັນຄົນບາບຢູ່ນັ້ນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອພວກເຮົາ.⁹ເຫດສະນັ້ນ, ໃນຂະນະນີ້, ພວກເຮົາໄດ້ເປັນຄົນຄວາມຊອບທັມແລ້ວໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ, ພວກເຮົາຍິ່ງຈະພົ້ນຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະໂລຫິດນັ້ນຫລາຍຍິ່ງຂື້ນໄປອີກ.

¹⁰ເພາະວ່າ, ຖ້າຂະນະທີ່ພວກເຮົາຍັງເປັນສັດຕຣູກັບພຣະເຈົ້າ, ພວກເຮົາໄດ້ກັບຄືນດີກັບພຣະອົງຜ່ານທາງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ, ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກັບຄືນດີແລ້ວ, ພວກເຮົາກໍຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນໂດຍຊີວິດຂອງພຣະອົງຫລາຍຂຶ້ນ.¹¹ບໍ່ພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ, ພວກເຮົາທັງຫລາຍຍັງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະເຈົ້າຜ່ານທາງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ຜູ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ກັບຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ.

¹²ເຫດສະນັ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ບາບເຂົ້າມາໃນໂລກຜ່ານທາງຄົນໆດຽວ, ໂດຍທາງນີ້ ຄວາມຕາຍກໍເຂົ້າມາຜ່ານທາງບາບນັ້ນ. ແລະຄວາມຕາຍກໍໄດ້ແຜ່ລາມອອກໄປສູ່ມະນຸດທຸກຄົນ, ເພາະວ່າມະນຸດທຸກຄົນໄດ້ເຮັດບາບ.¹³ຄວາມຈິງບາບໄດ້ມີຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ, ກ່ອນທີ່ຈະມີກົດບັນຍັດ, ແຕ່ບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ຈະນັບວ່າເປັນບາບໃນເມື່ອບໍ່ມີກົດບັນຍັດ.

¹⁴ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄວາມຕາຍໄດ້ຄອບງຳຕະຫລອດມາ ຕັ້ງແຕ່ອາດາມຈົນເຖິງໂມເຊ, ແມ່ນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບຢ່າງດຽວກັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງອາດາມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນແບບຂອງຜູ້ທີ່ຈະສະເດັດມາພາຍຫຼັງ.¹⁵ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ຂອງປະທານແຫ່ງພຣະຄຸນບໍ່ຄືກັບການລ່ວງລະເມີດນັ້ນ. ເພາະວ່າຖ້າຄົນຫລວງຫລາຍຕ້ອງຕາຍເພາະການລະເມີດຂອງຄົນໆດຽວແລ້ວ, ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂອງປະທານໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງຜູ້ດຽວ, ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້ານັ້ນ, ກໍມີຄວາມອຸດົມສົມບູນສຳລັບຫລາຍໆຄົນ.

¹⁶ເພາະຂອງປຣະທານນັ້ນກໍບໍ່ຄືຜົນທີ່ເກີດຈາກຄົນດຽວທີ່ເຮັດບາບ. ເພາະວ່າໃນດ້ານຫນຶ່ງ, ການພິພາກສາລົງໂທດເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການລະເມີດຂອງມະນຸດຄົນຫນຶ່ງ. ແຕ່ໃນອີກດ້ານຫນຶ່ງ, ຂອງປຣະທານແຫ່ງພຣະຄຸນທີ່ນຳໄປສູ່ການເປັນຄົນຊອບທັມນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນພາຍຫລັງຈາກທີ່ມີການລະເມີດຫລາຍຄັ້ງ.¹⁷ເພາະວ່າຖ້າໂດຍການລະເມີດຂອງຄົນໆດຽວ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມຕາຍຄອບງຳຜ່ານທາງຄົນນັ້ນ, ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຮັບພຣະຄຸນອັນສົມບູນ ແລະ ຂອງປຣະທານແຫ່ງຄວາມຊອບທັມກໍໄດ້ຄອບຄອງຜ່ານທາງຊີວິດຂອງພຣະອົງຜູ້ດຽວ, ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁸ເຫດສະນັ້ນ, ການພິພາກສາລົງໂທດໄດ້ມາສູ່ມະນຸດທັງປວງຜ່ານທາງການລະເມີດຄັ້ງດຽວສັນໃດ, ການກະທຳອັນຊອບທັມຄັ້ງດຽວກໍນຳຄວາມຊອບທັມແຫ່ງຊີວິດມາເຖິງຄົນທັງປວງສັນນັ້ນ.¹⁹ເພາະຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍກາຍເປັນຄົນບາບ, ເພາະຄົນດຽວທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ສັນໃດ ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍກໍຈະກາຍເປັນຄົນຊອບທັມ ເພາະພຣະອົງຜູ້ດຽວທີ່ໄດ້ຊົງເຊື່ອຟັງສັນນັ້ນ.

²⁰ແຕ່ການທີ່ມີກົດບັນຍັດມາປະກອບ, ກໍເພື່ອທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ການລະເມີດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຂຶ້ນ. ແຕ່ບ່ອນໃດທີ່ມີບາບເກີດຂຶ້ນຫລາຍ, ພຣະຄຸນກໍຍິ່ງຈະມີຄ່າຫລາຍໄປກວ່ານັ້ນອີກ.²¹ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອທີ່ວ່າ, ບາບໄດ້ຄອບງຳເຮັດໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍສັນໃດ, ພຣະຄຸນກໍຄອບຄອງຜ່ານທາງຄວາມຊອບທັມໃຫ້ເຖິງຊີວິດນິຣັນດອນໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາສັນນັ້ນ.

6

¹ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເວົ້າແນວໃດ? ພວກເຮົາຄວນຈະເຮັດບາບຢູ່ຕໍ່ໄປ ເພື່ອໃຫ້ພຣະຄຸນປະກົດຫລາຍຂຶ້ນບໍ?²ຢ່າໃຫ້ເປັນຢ່າງນັ້ນເລີຍ. ພວກເຮົາທີ່ຕາຍຕໍ່ບາບແລ້ວ, ຈະຍັງຄົງມີຊີວິດຢູ່ໃນບາບໄດ້ຢ່າງໃດ?³ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ກໍຍັງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າໃນຄວາມຕາຍຂອງພຣະອົງດ້ວຍ?

⁴ເຫດສະນັ້ນ, ພວກເຮົາຈຶ່ງຖືກຝັງໄວ້ກັບພຣະອົງແລ້ວ ໂດຍການຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າໃນການຕາຍນັ້ນ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອວ່າພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຖືກຟື້ນຄືນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍໂດຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະບິດາເຈົ້າສັນໃດ, ພວກເຮົາກໍຈະໄດ້ດຳເນີນໃນຊີວິດໃຫມ່ສັນນັ້ນ.⁵ເພາະວ່າຖ້າພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໃກ້ຊິດກັບພຣະອົງໃນຄວາມຕາຍຄືກັບພຣະອົງແລ້ວ, ພວກເຮົາກໍຈະໄດ້ໃກ້ຊິດກັບພຣະອົງໃນການຟື້ນຄືນຂື້ນມາຈາກຄວາມຕາຍຄືກັນກັບພຣະອົງດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

⁶ພວກເຮົາທັງຫລາຍຮູ້ແລ້ວວ່າ, ຕົວເກົ່າຂອງພວກເຮົານັ້ນໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ກັບພຣະອົງແລ້ວ, ເພື່ອວ່າຕົວທີ່ມີບາບນັ້ນຈະໄດ້ຖືກທຳລາຍໄປ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ເປັນທາດຂອງບາບອີກຕໍ່ໄປ.⁷ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ຕາຍແລ້ວກໍໄດ້ຮັບການປະກາດວ່າຊອບທັມໃນເບື້ອງຂອງຄວາມບາບ.

⁸ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ຕາຍແລ້ວກັບພຣະຄຣິດ, ພວກເຮົາເຊື່ອວ່າພວກເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ກັບພຣະອົງດ້ວຍ.⁹ພວກເຮົາຮູ້ຢູ່ວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປັນຄືນຂຶ້ນມາຈາກຕາຍແລ້ວ, ແລະ ພຣະອົງຈະບໍ່ຕາຍອີກຕໍ່ໄປ. ຄວາມຕາຍຈະບໍ່ມີອຳນາດເຫນືອພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁰ໃນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບຄວາມຕາຍ ທີ່ວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງຕາຍຕໍ່ບາບນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕາຍຄັ້ງດຽວເປັນພໍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຊີວິດທີ່ພຣະອົງຊົງດຳເນີນຢູ່ນັ້ນກໍເພື່ອພຣະເຈົ້າ.¹¹ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ທ່ານຕ້ອງຖືວ່າຕົນເອງໄດ້ຕາຍຕໍ່ບາບ, ແຕ່ມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອພຣະເຈົ້າໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹²ເຫດສະນັ້ນ ຢ່າໃຫ້ບາບມີອຳນາດເຫນືອຮ່າງກາຍທີ່ຕ້ອງຕາຍຂອງທ່ານ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຕ້ອງເຊື່ອຟັງຕັນຫາຂອງຮ່າງກາຍນັ້ນ.¹³ຢ່າຍົກອະໄວຍະວະໃນຮ່າງກາຍຂອງທ່ານໃຫ້ແກ່ບາບ, ເພື່ອເປັນເຄື່ອງມືໃນຄວາມຊົ່ວ. ແຕ່ຈົ່ງຖວາຍຕົວຂອງທ່ານແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຄືກັບຄົນທີ່ຟື້ນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ ແລະມີຊີວິດຢູ່. ແລະຈົ່ງຍົກອະໄວຍະວະໃນຮ່າງກາຍຂອງທ່ານແດ່ພຣະເຈົ້າເພື່ອເປັນເຄື່ອງໃຊ້ໃນຄວາມຊອບທັມ.¹⁴ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ບາບມີອຳນາດເຫນືອທ່ານ. ເພາະວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ, ແຕ່ຢູ່ໃຕ້ພຣະຄຸນ.

¹⁵ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນຈະເປັນຢ່າງໃດ? ພວກເຮົາຈະເຮັດບາບເພາະວ່າພວກເຮົາບໍ່ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ, ແຕ່ຢູ່ໃຕ້ພຣະຄຸນບໍ? ຢ່າໃຫ້ເປັນຢ່າງນັ້ນເລີຍ.¹⁶ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ຖ້າທ່ານຍົກຕົວເອງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຜູ້ໃດ ທ່ານກໍຕ້ອງເຊື່ອຟັງ ແລະເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງຜູ້ນັ້ນ? ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງບໍ່ວ່າທ່ານຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງບາບທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ, ຫລືເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງການເຊື່ອຟັງຊຶ່ງນຳໄປສູ່ຄວາມຊອບທັມກໍຕາມ.

¹⁷ແຕ່ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ! ເພາະວ່າໃນອະດີດ ນັ້ນ ທ່ານເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງບາບ, ແຕ່ທ່ານມີໃຈເຊື່ອຟັງຫລັກຄຳສອນນັ້ນທີ່ຊົງປຣະທານໃຫ້ແກ່ທ່ານ.¹⁸ທ່ານໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບແລ້ວ, ແລະທ່ານກໍໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຄວາມຊອບທັມ.

¹⁹ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຢ່າງມະນຸດ ເພາະເນື້ອຫນັງຂອງທ່ານອ່ອນກຳລັງ. ເພາະທ່ານເຄີຍໃຫ້ອະໄວຍະວະຂອງຮ່າງກາຍທ່ານເປັນທາດຂອງຄວາມຊົ່ວມົວຫມອງ ແລະຂອງການຊົ່ວຮ້າຍສັນໃດ, ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ບັດນີ້, ທ່ານຈົ່ງໃຫ້ອະໄວຍະວະຂອງທ່ານເປັນທາດຂອງຄວາມຊອບທັມ ເພື່ອການຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດສັນນັ້ນ.²⁰ເພາະວ່າເມື່ອທ່ານເປັນທາດຂອງບາບ, ທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມຊອບທັມ.²¹ຂະນະນັ້ນ, ທ່ານໄດ້ປະໂຫຍດອັນໃດໃນການເຫລົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງຕອນນີ້ທ່ານຮູ້ສຶກລະອາຍ? ດ້ວຍວ່າຜົນສຸດທ້າຍຂອງການເຫລົ່ານັ້ນກໍຄືຄວາມຕາຍ.

²²ແຕ່ຂະນະນີ້ ເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍພົ້ນຈາກການເປັນທາດຂອງບາບ ແລະໄດ້ເປັນທາດຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ຜົນທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບກໍຄືການເຮັດໃຫ້ບໍຣິສຸດ. ແລະຜົນສຸດທ້າຍຄືຊີວິດນິຣັນດອນ.²³ເພາະວ່າຄ່າຈ້າງຂອງຄວາມບາບຄືຄວາມຕາຍ, ແຕ່ຂອງປຣະທານທີ່ບໍ່ເສັຽຄ່າຈາກພຣະເຈົ້າຄືຊີວິດນິຣັນດອນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

7

¹ຫລືທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍ, ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ (ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າກັບຄົນທີ່ຮູ້ກົດບັນຍັດແລ້ວ), ວ່າກົດບັນຍັດນັ້ນມີອຳນາດເຫນືອມະນຸດ ກໍສະເພາະໃນຂະນະທີ່ລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່ເທົ່ານັ້ນ?

²ເພາະວ່າຜູ້ຍິງທີ່ສາມີຍັງມີຊີວິດຢູ່ນັ້ນ ຕ້ອງຢູ່ໃນກົດປະເພນີສາມີພັນຣະຍາ, ແຕ່ຖ້າສາມີຕາຍ, ນາງກໍພົ້ນຈາກກົດປະເພນີສາມີພັນຣະຍານັ້ນ.³ສະນັ້ນ, ຖ້າຜູ້ຍິງນັ້ນໄປຢູ່ກັບຊາຍຄົນອື່ນໃນຂະນະທີ່ສາມີຍັງມີຊີວິດຢູ່, ນາງຈະຖືກເອີ້ນວ່າການຫລິ້ນຊູ້. ແຕ່ຖ້າສາມີຕາຍແລ້ວ, ນາງກໍພົ້ນຈາກປະເພນີສາມີພັນຣະຍານັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່ານາງໄປຢູ່ກັບຊາຍຄົນອື່ນນາງກໍບໍ່ໄດ້ຫລິ້ນຊູ້.

⁴ດ້ວຍເຫດນີ້, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ທ່ານໄດ້ຕາຍຕໍ່ກົດບັນຍັດຜ່ານທາງພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ. ເພື່ອວ່າທ່ານຈະໄດ້ເປັນຂອງຜູ້ອື່ນ, ນັ້ນຄື, ພຣະອົງຜູ້ຊົງຟື້ນຄືນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ, ເພື່ອພວກເຮົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ເກີດຜົນຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ.⁵ເພາະວ່າເມື່ອພວກເຮົາດຳເນີນຊີວິດຕາມເນື້ອຫນັງ, ຕັນຫາຄວາມບາບ, ທີ່ກົດບັນຍັດເຮັດໃຫ້ເກີດຂື້ນນັ້ນ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ອະໄວຍະວະຂອງພວກເຮົາເກີດຜົນທີ່ຈະນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ.

⁶ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຮົາໄດ້ພົ້ນຈາກກົດບັນຍັດແລ້ວ. ພວກເຮົາໄດ້ຕາຍຕໍ່ກົດບັນຍັດທີ່ເຄີຍດຶງພວກເຮົາໄວ້. ເພື່ອທີ່ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ໃນແບບໃຫມ່ຕາມພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນໃນຮູບແບບເກົ່າຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນ.

⁷ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເວົ້າແນວໃດ? ວ່າກົດບັນຍັດຄືບາບບໍ? ຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຖ້າບໍ່ແມ່ນເພາະກົດບັນຍັດແລ້ວ. ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຄົງບໍ່ຮູ້ຈັກບາບ ເພາະວ່າຖ້າກົດບັນຍັດ ບໍ່ໄດ້ຫ້າມວ່າ, "ຢ່າໂລບມາກ ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມໂລບ.⁸ແຕ່ວ່າບາບໄດ້ຖືເອົາພຣະບັນຍັດເປັນຊ່ອງທາງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຕັນຫາທຸກຢ່າງເກີດຂຶ້ນໃນຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າ. ເພາະຖ້າບໍ່ມີກົດບັນຍັດ, ບາບກໍຕາຍໄປ.

⁹ແຕ່ກ່ອນ ຂ້າພຣະເຈົ້າມີຊີວິດໂດຍບໍ່ມີກົດບັນຍັດ, ແຕ່ເມື່ອກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າມາເຖິງ, ບາບກໍໄດ້ຊີວິດອີກຄັ້ງ, ແລະ ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຕາຍ.¹⁰ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຊຶ່ງມີຂື້ນເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ຊີວິດ ກໍກາຍເປັນຄວາມຕາຍສຳລັບຂ້າພຣະເຈົ້າ.

¹¹ເພາະວ່າບາບໄດ້ຖືໂອກາດໂດຍຜ່ານພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຫລອກລວງຂ້າພຣະເຈົ້າ. ໂດຍຜ່ານພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ປະຫານຂ້າພຣະເຈົ້າໃຫ້ຕາຍເສັຽ.¹²ເຫດສະນັ້ນ ກົດບັນຍັດຈຶ່ງເປັນສິ່ງບໍຣິສຸດ, ແລະຂໍ້ບັນຍັດກໍບໍຣິສຸດ, ຍຸດຕິທັມ, ແລະ ດີງາມ.

¹³ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ດີກັບກາຍເປັນຄວາມຕາຍສຳລັບຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ? ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ. ແຕ່ບາບຕ່າງຫາກຄືເພື່ອທີ່ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເປັນບາບທີ່ແທ້ຈິງຜ່ານທາງສິ່ງທີ່ດີນັ້ນ, ໄດ້ນຳຄວາມຕາຍມາສູ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ກໍເພື່ອວ່າໂດຍອາໄສພຣະບັນຍັດນັ້ນ, ບາບກໍປະກົດວ່າຊົ່ວຮ້າຍຫລາຍຂຶ້ນ.¹⁴ເພາະພວກເຮົາຮູ້ວ່າກົດບັນຍັດນັ້ນເປັນມາໂດຍຝ່າຍພຣະວິນຍານ, ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນເນື້ອຫນັງທີ່ໄດ້ຖືກຂາຍໄປໃຫ້ເປັນທາດທີ່ຢູ່ໃຕ້ບາບ.

¹⁵ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າເຮັດ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ. ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າປາຖນາຈະເຮັດ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ເຮັດ, ແລະ ສິ່ງທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າກຽດຊັງນັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າພັດເຮັດ.¹⁶ແຕ່ຖ້າຂ້າພຣະເຈົ້າເຮັດສິ່ງທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ປາຖນາທີ່ຈະເຮັດ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍເຫັນດ້ວຍກັບກົດບັນຍັດວ່າກົດບັນຍັດນັ້ນດີ.

¹⁷ແຕ່ບັດນີ້ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຜູ້ເຮັດອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ວ່າບາບທີ່ມີຢູ່ໃນຕົວຂ້າພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນຜູ້ເຮັດ.¹⁸ດ້ວຍວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າຮູ້ວ່າໃນຕົວຂອງຂ້າພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ບໍ່ມີຄວາມດີອັນໃດເລີຍທີ່ຢູ່ໃນເນື້ອຫນັງຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ. ເພາະວ່າຄວາມປາຖນາທີ່ຈະເຮັດສິ່ງທີ່ດີນັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າກໍມີຢູ່, ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດທີ່ຈະເຮັດໄດ້.

¹⁹ດ້ວຍວ່າການດີ ຊຶ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າປາຖນາທີ່ຈະເຮັດນັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດ, ແຕ່ການຊົ່ວຊຶ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປາຖນາທີ່ຈະເຮັດນັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າພັດເຮັດ.²⁰ບັດນີ້ ຖ້າຂ້າພຣະເຈົ້າເຮັດໃນສີ່ງທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ປາຖນາທີ່ຈະເຮັດ, ກໍບໍ່ແມ່ນຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ເຮັດອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເປັນບາບທີ່ຢູ່ໃນຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ເຮັດ.²¹ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງພົບວ່າໃນຕົວຂ້າພຣະເຈົ້ານັ້ນມີກົດຢ່າງຫນື່ງຄື ຂ້າພຣະເຈົ້າປາຖນາທີ່ຈະເຮັດຄວາມດີ ແຕ່ຄວາມຊົ່ວນັ້ນກໍຍັງຢູ່ໃນຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າ.

²²ເພາະວ່າສ່ວນເລິກໃນໃຈຂອງຂ້າພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າຊື່ນຊົມໃນກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.²³ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນມີກົດອີກຢ່າງຫນຶ່ງຢູ່ໃນອະໄວຍະວະຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ. ຊຶ່ງຕໍ່ສູ້ກັບກົດລະບຽບໃຫມ່ໃນຈິດໃຈຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ. ແລະໄດ້ນຳພາໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າຢູ່ໃຕ້ກົດແຫ່ງຄວາມບາບຊຶ່ງຢູ່ໃນອະໄວຍະວະຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ.

²⁴ຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຄົນຫນ້າສົມເພດຂະຫນາດນັ້ນນໍ! ໃຜຈະຊ່ວຍຂ້າພຣະເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຮ່າງກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້ໄດ້?²⁵ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ! ດັ່ງນັ້ນ, ດ້ານຈິດໃຈຂອງຂ້າພຣະເຈົ້ານັ້ນ. ຂ້າພຣະເຈົ້າຮັບໃຊ້ກົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ດ້ານເນື້ອຫນັງນັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າຮັບໃຊ້ກົດແຫ່ງບາບ.

8

¹ເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ມີການລົງໂທດສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.²ເພາະວ່າກົດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ປົດປ່ອຍໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າພົົົ້ນຈາກກົດແຫ່ງຄວາມບາບ ແລະ ຄວາມຕາຍ.

³ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ກົົດບັນຍັດເຮັດບໍ່ໄດ້ ເພາະເນື້ອຫນັງເຮັດໃຫ້ອ່ອນກຳລັງນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດແລ້ວ. ພຣະອົງຊົງສົ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງລົງມາໃນສະພາບຂອງເນື້ອຫນັງທີ່ຜິດບາບ ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ແລະພຣະບຸດຈຶ່ງໄດ້ຊົງລົງໂທດບາບທີ່ຢູ່ໃນເນື້ອຫນັງ.⁴ພຣະອົງຊົງໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອວ່າຂໍ້ກຳນົດຂອງກົດບັນຍັດຈະໄດ້ບັນລຸໃນຕົວພວກເຮົາ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມເນື້ອຫນັງ, ແຕ່ຕາມພຣະວິນຍານ.⁵ຄົນທັງຫລາຍທີ່ດຳຣົງຊີວິດຕາມເນື້ອຫນັງ ກໍຈະສົນໃຈໃນສິ່ງຂອງທີ່ເປັນເນື້ອຫນັງ, ແຕ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ດຳຣົງຊີວິດຕາມພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ກໍຈະສົນໃຈໃນສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະວິນຍານ.

⁶ເພາະການເອົາໃຈໃສ່ຝ່າຍເນື້ອຫນັງກໍ່ຄືຄວາມຕາຍ, ແຕ່ການເອົາໃຈໃສ່ຝ່າຍພຣະວິນຍານກໍຄືຊີວິດ ແລະ ສັນຕິສຸກ.⁷ນີ້ເປັນເພາະວ່າການເອົາໃຈໃສ່ຝ່າຍເນື້ອຫນັງຄືການເປັນສັດຕຣູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ເພາະນັ້ນບໍ່ໄດ້ຂື້ນກັບກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ສາມາດທີ່ຈະເປັນໄດ້.⁸ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນເນື້ອຫນັງບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະເຈົ້າໄດ້.

⁹ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຖ້າພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພວກທ່ານແລ້ວທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເນື້ອຫນັງ ແຕ່ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ມີພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິດ, ຄົນນັ້ນກໍບໍ່ເປັນຂອງພຣະອົງ.¹⁰ຖ້າພຣະຄຣິດສະຖິດຢູ່ໃນທ່ານແລ້ວ, ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານຈະຕາຍໄປໃນເບື້ອງຂອງຄວາມບາບ, ແຕ່ວິນຍານຈະດຳຣົງຢູ່ໃນເບື້ອງຂອງຄວາມຊອບທັມ.

¹¹ຖ້າພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊົງໃຫ້ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເປັນຂຶ້ນມາຈາກຕາຍສະຖິດຢູ່ໃນທ່ານທັງຫລາຍ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງໃຫ້ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກຕາຍນັ້ນຈະຊົງປຣະທານຊີວິດໃຫ້ແກ່ຮ່າງກາຍທີ່ຕ້ອງຕາຍຂອງທ່ານດ້ວຍ ໂດຍທາງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນທ່ານ.

¹²ເພາະສະນັ້ນ, ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກເຮົາເປັນຫນີ້, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເປັນຫນີ້ຝ່າຍເນື້ອຫນັງທີ່ຈະດຳເນີນຊີວິດຕາມເນື້ອຫນັງ.¹³ເພາະວ່າຖ້າທ່ານດຳເນີນຊີວິດຕາມເນື້ອຫນັງແລ້ວ, ທ່ານຈະຕ້ອງຕາຍ. ແຕ່ຖ້າໂດຍພຣະວິນຍານ ທ່ານທຳລາຍການງານຂອງຝ່າຍເນື້ອຫນັງນັ້ນເສັຽ, ທ່ານກໍ່ຈະມີຊີວິດຢູ່.

¹⁴ເພາະວ່າຖ້າພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງນຳພາຜູ້ໃດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁵ເພາະວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບວິນຍານແຫ່ງການເປັນຂ້າທາດອີກເພື່ອໃຫ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ຮັບວິນຍານແຫ່ງການເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຊິ່ງພວກເຮົາເອີ້ນພຣະເຈົ້າວ່າ "ອັບບາ, ພຣະບິດາ!"

¹⁶ພຣະວິນຍານນັ້ນເປັນພະຍານຮ່ວມກັບວິນຍານຂອງພວກຮົາວ່າ ພວກເຮົາເປັນລູກຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁷ຖ້າພວກເຮົາເປັນລູກແລ້ວ, ພວກເຮົາກໍເປັນຜູ້ສືບທອດດ້ວຍ, ຄືເປັນຜູ້ສືບທອດຈາກພຣະເຈົ້າ. ແລະເປັນຜູ້ສືບທອດຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດ, ຖ້າພວກເຮົາທົນທຸກທໍຣະມານດ້ວຍກັນກັບພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ຮັບສະຫງ່າຣາສີດຽວກັນກັບພຣະອົງດ້ວຍ.

¹⁸ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນວ່າຄວາມທຸກທໍຣະມານໃນປະຈຸບັນບໍ່ຄູ່ຄວນທີ່ຈະເອົາໄປປຽບທຽບກັບພຣະສີຣິທີ່ຈະຊົງເປີດເຜີຍໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາໃນອະນາຄົດ.¹⁹ເພາະວ່າທຸກສິ່ງທີ່ຊົງສ້າງກຳລັງລໍຄອຍດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງຢ່າງເຕັມລົ້ນໃຫ້ບັນດາບຸດທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍ.

²⁰ເພາະວ່າທຸກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຕ້ອງຢູ່ພາຍໃຕ້ຄວາມອະນິຈັງ. ບໍ່ແມ່ນຕາມໃຈມັກຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ເປັນໄປຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຄວບຄຸມຢູ່. ດ້ວຍມີຄວາມຫມັ້ນໃຈທີ່ແນ່ນອນ²¹ວ່າທຸກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະພົ້ນຈາກອຳນາດແຫ່ງການເສື່ອມສະຫລາຍ, ແລະຈະໄດ້ເຂົ້າໃນເສລີພາບແຫ່ງກຽດຕິຍົດຂອງບັນດາບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.²²ເພາະພວກເຮົາຮູ້ຢູ່ວ່າທຸກສິ່ງທີ່ຊົງສ້າງທັງຫມົດນັ້ນກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ ແລະເຈັບປວດຄືກັບແມ່ຍິງໄດ້ເກີດລູກຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

²³ບໍ່ແມ່ນພຽງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຕົວເຮົາເອງດ້ວຍ, ຜູ້ໄດ້ຮັບຫມາກຜົນທຳອິດແຫ່ງພຣະວິນຍານ ຕົວເຮົາກໍຍັງຄວນຄາງຢູ່ພາຍໃນ, ລໍຄອຍການທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງໃຫ້ເປັນບຸດ, ຄືການທີ່ຈະຊົງໄຖ່ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາ.²⁴ເພາະວ່າໂດຍຄວາມຫມັ້ນໃຈນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ. ແຕ່ວ່າສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຫມັ້ນໃຈວ່າຈະເກີດຂຶ້ນນັ້ນ ພວກເຮົາຍັງເບີ່ງບໍ່ເຫັນ, ໃຜຈະລໍຄອຍດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນສິ່ງທີ່ຕົນເອງເຫັນແລ້ວ?²⁵ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາຫມັ້ນໃຈໃນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຍັງບໍ່ເຫັນນັ້ນແລ້ວ, ພວກເຮົາກໍຈະລໍຄອຍດ້ວຍຄວາມອົດທົນສຳລັບສິ່ງນັ້ນ.

²⁶ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ພຣະວິນຍານກໍຊົງຊ່ວຍເມື່ອເຮົາອ່ອນກຳລັງດ້ວຍ. ເພາະພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຮົາຄວນອະທິຖານແນວໃດ, ແຕ່ພຣະວິນຍານຊົງຊ່ວຍຂໍແທນດ້ວຍການຄຳຄວນຊຶ່ງກ່າວເປັນຖ້ອຍຄຳບໍ່ໄດ້.²⁷ພຣະອົງຜູ້ຊົງສອດສ່ອງໃຈມະນຸດ ກໍຊົງຮູ້ຄວາມຫມາຍຂອງພຣະວິນຍານ, ເພາະວ່າພຣະວິນຍານຊົງອະທິຖານເພື່ອຜູ້ທີ່ເຊື່ອຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ.

²⁸ພວກເຮົາຮູ້ວ່າສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເຫດການທຸກຢ່າງເກີດຂຶ້ນຮ່ວມກັນເພື່ອສົ່ງຜົນດີ, ແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຮັບການເອີ້ນຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ.²⁹ເພາະວ່າຄົນທັງຫລາຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮູ້ລ່ວງຫນ້າແລ້ວ, ພະອົງໄດ້ກຳນົດໄວ້ກ່ອນໃຫ້ເປັນຕາມລັກຊະນະແຫ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອພຣະບຸດນັ້ນຈະໄດ້ເປັນບຸດຫົວປີໃນບັນດາອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ.³⁰ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກຳນົດໄວ້ກ່ອນນັ້ນ. ພຣະອົງຊົງເອີ້ນມາດ້ວຍ. ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເອີ້ນມານັ້ນ, ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທັມ. ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທັມນັ້ນ, ພຣະອົງກໍຍັງໃຫ້ມີພຣະສະຫງ່າຣາສີດ້ວຍ.

³¹ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະວ່າຢ່າງໃດກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້? ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ຝ່າຍພວກເຮົາ, ໃຜຈະຂັດຂວາງໄດ້?³²ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ຊົງຫວງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງເອງ ແຕ່ປຣະທານພຣະບຸດນັ້ນເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງພວກເຮົາທຸກຄົນ, ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນພຣະອົງຈະບໍ່ປຣະທານສິ່ງສາຣະພັດໃຫ້ພວກເຮົາດ້ວຍກັນກັບພຣະບຸດນັ້ນບໍ?

³³ໃຜຈະກ່າວຫາຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້? ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຄົນຊອບທັມແລ້ວ.³⁴ໃຜຈະເປັນຜູ້ລົງໂທດອີກ? ພຣະຄຣິດເຈົ້າເປັນຜູ້ຊົງສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອພວກເຮົາແລ້ວ, ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນອີກ, ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄືນມາຈາກຕາຍແລ້ວ. ພຣະອົງຊົງປົກຄອງຮ່ວມກັບພຣະເຈົ້າໃນທີ່ປະທັບອັນມີກຽດ, ແລະ ພຣະອົງກໍເປັນຜູ້ຊົງອະທິຖານຂໍເພື່ອພວກເຮົາດ້ວຍ.

³⁵ແລ້ວໃຜຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຂາດຈາກຄວາມຮັກຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າໄດ້? ຈະເປັນຄວາມທຸກ, ຫລືຄວາມຍາກລຳບາກ, ຫລືການຂົ່ມເຫັງ, ຫລືຄວາມອຶດຫິວ, ຫລືການເປືອຍກາຍ, ຫລືພັຍອັນຕະຣາຍ, ຫລືການຖືກຄົມດາບບໍ?³⁶ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, "ເພາະເຫັນແກ່ປະໂຫຍດຂອງພຣະອົງ. ຂ້າພະອົງທັງຫລາຍຈື່ງຖືກຂ້າຫມົດມື້ຈົນຄຳ່ແລະຖືກນັບວ່າເປັນແກະສຳຫລັບເອົາໄປຂ້າ."

³⁷ໃນເຫດການທັງຫມົດນີ້ ພວກເຮົາມີຊັຍເຫລືອລົ້ນໂດຍທາງພຣະອົງຜູ້ທີ່ຮັກເຮົາທັງຫລາຍ.³⁸ເພາະຂ້າພະເຈົ້າແນ່ໃຈວ່າແມ່ນແຕ່ຄວາມຕາຍ, ຫລືຊີວິດ, ຫລືບັນດາເທວະດາ, ຫລືຜູ້ປົກຄອງ, ຫລືສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນປະຈຸບັນນີ້, ຫລືສິ່ງທີ່ຈະມາໃນອະນາຄົດ, ຫລືຣິດເດດທັງຫລາຍ,³⁹ຫລືຄວາມສູງ, ຫລືຄວາມເລິກ, ຫລືສິ່ງອື່ນໆທີ່ຊົງສ້າງແລ້ວນັ້ນ, ຈະບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຂາດຈາກຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງມີຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້.

9

¹ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເວົ້າຄວາມຈິງໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ. ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕົວະ, ແລະ ຈິດສຳນຶກຜິດຊອບຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນພະຍານກັບຂ້າພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ,²ວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າມີຄວາມທຸກທໍຣະມານ ແລະ ຄວາມເຈັບປວດໃນໃຈຢູ່ສະເຫມີ.

³ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າປາຖນາໃຫ້ຕົວຂ້າພຣະເຈົ້າເອງຖືກສາບແຊ່ງ ແລະ ຕັດຂາດຈາກພຣະຄຣິດເຈົ້າ ເພາະເຫັນແກ່ອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ຄືເຊື້ອຊາດຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າຕາມເນື້ອຫນັງ.⁴ພວກເຂົາເປັນຄົນອິສະຣາເອນ. ເຊິ່ງໄດ້ຮັບສິດໃຫ້ເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຫັນພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ຮັບພັນທະສັນຍາຕ່າງໆ, ແລະຂອງປຣະທານແຫ່ງກົດບັນຍັດ, ລວມທັງການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ແລະ ພັນທະສັນຍາຕ່າງໆ.⁵ອີກທັງບັນພະບຸຣຸດກໍເປັນຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ ແລະ ພຣະຄຣິດເຈົ້າກໍມາຈາກພວກເຂົາໂດຍທາງເນື້ອຫນັງຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າເຫນືອສິ່ງທັງປວງ. ຂໍໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນເປັນນິດ. ອາແມນ.

⁶ແຕ່ບໍ່ແມ່ນວ່າພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຫລົ້ມເຫລວໄປ. ເພາະວ່າບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນອິສະຣາເອນນັ້ນ ຈະເປັນຄົນອິສະຣາເອນແທ້ຈິງ.⁷ແລະບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ ຈະເປັນບຸດທີ່ແທ້ຈິງຂອງທ່ານ. ແຕ່, "ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານຈະໄດ້ຮັບການເອີ້ນຜ່ານທາງອີຊາກ."

⁸ນັ້ນຄື, ຄົນທີ່ເປັນບຸດຂອງເນື້ອຫນັງບໍ່ແມ່ນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ບຸດຂອງພຣະສັນຍານັ້ນຈະຖືວ່າເປັນຜູ້ສຶບເຊື້ອສາຍໄດ້.⁹ເພາະພຣະສັນຍາມີດັ່ງນີ້ຄື: "ໃນເວລານີ້ເຮົາຈະມາ, ແລະນາງຊາຣາຈະມີບຸດຊາຍ.”

¹⁰ບໍ່ພຽງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນເວລາຕໍ່ມານາງເລເບກາກໍໄດ້ຖືພາກັບຜູ້ຊາຍຄົນຫນຶ່ງດ້ວຍ, ຄືອີຊາກບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາ¹¹ເພາະວ່າບຸດນັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ເກີດມາ ແລະ ຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດດີຫລືຊົ່ວ, ເພື່ອວ່າພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າຕາມການເລືອກນັ້ນຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່, ບໍ່ແມ່ນເພາະການປະຕິບັດ, ແຕ່ເປັນເພາະພຣະອົງຊົງເອີ້ນ¹²ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ນາງນັ້ນວ່າ, "ອ້າຍຈະບົວລະບັດນ້ອງ."¹³ຕາມທີ່ີມີຂຽນໄວ້ວ່າ: “ຢາໂຄບນັ້ນເຮົາຮັກ, ແຕ່ເອຊາວເຮົາຊັງ."

¹⁴ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເວົ້າແນວໃດ? ພຣະເຈົ້າບໍ່ຍຸດຕິທັມ ບໍ? ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ.¹⁵ເພາະພຣະອົງເວົ້າກັບໂມເຊວ່າ, "ເຮົາປະສົງຈະກາຣຸນາໃຜ ເຮົາກໍຈະກາຣຸນາຄົນນັ້ນ, ແລະ ເຮົາຈະເມດຕາໃຜ ເຮົາກໍຈະເມດຕາຕໍ່ຄົນນັ້ນ.”¹⁶ເພາະສະນັ້ນ, ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄວາມຕັ້ງໃຈ ຫລື ຄວາມພະຍາຍາມຂອງມະນຸດ, ແຕ່ເປັນເພາະພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງສຳແດງຄວາມເມດຕາກະຣຸນາ.

¹⁷ເພາະມີຂໍ້ພຣະຄັມພີທີ່ກ່າວເຖິງຟາໂຣວ່າ, "ເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ເອງຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຍົກເຈົ້າຂຶ້ນ, ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະສຳແດງຣິດທານຸພາບຂອງເຮົາໃຫ້ປະກົດໃນຕົວທ່ານ, ແລະເພື່ອໃຫ້ນາມຊື່ຂອງເຮົາໄດ້ຮັບການປະກາດໄປທົ່ວໂລກ."¹⁸ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຊົງກາຣຸນາຄົນທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງຈະກະຣຸນາ, ແລະ ຄົນທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງໃຫ້ມີໃຈແຂງກະດ້າງນັ້ນ, ພຣະອົງກໍຈະຊົງໃຫ້ມີໃຈແຂງກະດ້າງ.

¹⁹ທ່ານກໍຈະເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ, "ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງຍັງຊົງຕິຕຽນ ເພາະໃຜຈະຕໍ່ຕ້ານພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງໄດ້?”²⁰ໃນທາງກົງກັນຂ້ວາມ, ມະນຸດເອີຍ, ທ່ານເປັນໃຜທີ່ຈະໂຕ້ຕອບກັບພຣະເຈົ້າ? ສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຈະເວົ້າແກ່ຜູ້ປັ້ນໄດ້ບໍ,? "ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງປັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າແບບນີ້?"²¹ສ່ວນຊ່າງປັ້ນຫມໍ້ນັ້ນບໍ່ມີສິດເຫນືອດິນກ້ອນດຽວກັນໃນການທີ່ຈະເອົາມາປັ້ນເປັນພາຊະນະທີ່ໃຊ້ໃນໂອກາດພິເສດອັນຫນຶ່ງ, ແລະໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນອີກອັນຫນຶ່ງບໍ?

²²ແລ້ວຖ້າພຣະຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ປະສົງຈະສຳແດງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃຫ້ຣິດເດດຂອງພຣະອົງປະກົດນັ້ນ, ໄດ້ຊົງອົດກັ້ນພຣະທັຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ພາຊະນະແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍ ເຊິ່ງໄດ້ກະກຽມໄວ້ສໍາຫລັບຄວາມຈິບຫາຍ?²³ຖ້າພຣະອົງຊົງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະສະຫງ່າຣາສີອັນອຸດົມຂອງພຣະອົງປາກົດແກ່ບັນດາພາຊະນະແຫ່ງພຣະເມດຕາ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກະກຽມໄວ້ກ່ອນສຳລັບກຽດຕິຍົດນັ້ນ?²⁴ແລ້ວຖ້າພຣະອົງຊົງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອພວກເຮົາ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເອີ້ນດ້ວຍ, ບໍ່ແມ່ນຈາກບັນດາຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຈາກບັນດາຄົນຕ່າງຊາດດ້ວຍ.

²⁵ດັ່ງທີ່ພຣະອົງກ່າວໄວ້ໃນພຣະຄັມພີ ໂຮເສອາ ວ່າ "ເຮົາຈະເອີ້ນຄົນຂອງເຮົາ ເຊິ່ງໃນອະດີດບໍ່ແມ່ນບຸກຄົນຂອງເຮົາ, ແລະຄົນທີ່ເປັນທີ່ຮັກ ເຊິ່ງໃນອະດີດບໍ່ໄດ້ເປັນທີ່ຮັກ.²⁶ແລະຈະເປັນແບບນັ້ນໃນບ່ອນທີ່ຊົງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, 'ພວກທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ແມ່ນຄົນຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ,' ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຊື່ວ່າເປັນ 'ບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່."

²⁷ເອຊາຢາ ໄດ້ຮ້ອງປະກາດກ່ຽວກັບອິສະຣາເອນວ່າ, "ຖ້າຈຳນວນຂອງບັນດາບຸດແຫ່ງອິສະຣາເອນເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫລວງຫລາຍຄືດັ່ງເມັດຊາຍໃນທະເລແລ້ວ, ຜູ້ທີ່ຈະພົ້ນກໍມີຫນ້ອຍ,²⁸ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ເປັນໄປຕາມພຣະຄຳສັ່ງ. ຂອງພຣະອົງທັງຫມົດຢ່າງໄວວາຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ,”²⁹ແລະຕາມທີ່ ເອຊາຢາ ໄດ້ກ່າວໄວ້ລ່ວງຫນ້າວ່າ, "ຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາບໍ່ໄດ້ຊົງເຫລືອເຊື້ອສາຍໄວ້ໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າເລີຍ, ພວກທ່ານຈະເປັນຄືເມືອງໂຊໂດມ, ແລະ ເມືອງໂກໂມຣາ."

³⁰ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ພວກທ່ານຈະເວົ້າແນວໃດ? ຈະວ່າພວກຕ່າງຊາດທີ່ບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມຊອບທັມ, ກໍຍັງໄດ້ຮັບຄວາມຊອບທັມ, ຄືຄວາມຊອບທັມທີ່ເກີດຂື້ນໂດຍຄວາມເຊື່ອ.³¹ແຕ່ອິສະຣາເອນເຊິ່ງໄດ້ສະແຫວງຫາກົດບັນຍັດແຫ່ງຄວາມຊອບທັມ, ກໍຍັງບໍ່ໄດັບັນລຸຕາມກົດບັນຍັດນັ້ນ.

³²ເພາະອັນໃດ? ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແຕ່ໂດຍການປະຕິບັດ. ພວກເຂົາລົ້ມລົງເທິງກ້ອນຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດນັ້ນ,³³ດັ່ງທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, "ເບິ່ງແມ ຂ້າພຣະເຈົ້າວາງຫີນກ້ອນຫນຶ່ງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສະດຸດ ແລະ ຫີນອີກກ້ອນຫນຶ່ງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ໃຈຮ້າຍໃນຊີໂອນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ."

10

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຄວາມປາຖນາໃນໃຈຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳອ້ອນວອນຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກໍ່ເພື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ.²ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນພະຍານໃຫ້ພວກເຂົາວ່າ ພວກເຂົາມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຕາມຄວາມຮູ້.³ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພະຍາຍາມທີ່ຈະຕັ້ງຄວາມຊອບທັມຂອງຕົນເອງຂຶ້ນ. ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ຍອມຢູ່ໃນຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁴ເພາະວ່າພຣະຄຣິດເຈົ້າຊົງເຮັດຕາມກົດບັນຍັດໄດ້ຢ່າງສົມບູນຄົບຖ້ວນທຸກປະການ ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຊອບທັມ.⁵ເພາະໂມເຊໄດ້ຂຽນເລື່ອງຄວາມຊອບທັມທີ່ມາຈາກກົດບັນຍັດ: "ຄົນທີ່ປະພຶດຕາມຄວາມຊອບທັມແຫ່ງກົດບັນຍັດກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ໂດຍຄວາມຊອບທັມນັ້ນ."

⁶ແຕ່ຄວາມຊອບທັມທີ່ມາຈາກຄວາມເຊື່ອວ່າດັ່ງນີ້ຄື, "ຢ່າເວົ້າໃນໃຈຂອງທ່ານເອງວ່າ, 'ໃຜຈະຂຶ້ນໄປເທິງສະຫວັນ?' (ນັ້ນຄືຈະເຊື້ອເຊີນພຣະຄຣິດລົງມາ);⁷ແລະຢ່າເວົ້າວ່າ, 'ໃຜຈະລົງໄປໃນທີ່ຄວາມເລິກ?'" (ນັ້ນຄືຈະເຊື້ອເຊີນພຣະຄຣິດເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ).

⁸ແຕ່ຄວາມຊອບທັມວ່າແນວໃດ? "ຖ້ອຍຄຳນັ້ນຢູ່ໃກ້ທ່ານ, ໃນປາກຂອງທ່ານ ແລະ ໃນໃຈຂອງທ່ານ.” ນັ້ນຄືຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ, ທີ່ພວກເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ປະກາດຢູ່.⁹ເພາະຖ້າວ່າທ່ານຈະຍອມຮັບດ້ວຍປາກຂອງທ່ານວ່າພຣະເຢຊູຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະເຊື່ອໃນໃຈຂອງທ່ານວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ພຣະອົງຄືນມາຈາກຕາຍ, ທ່ານຈະພົ້ນ.¹⁰ເພາະວ່າການທີ່ມະນຸດເຊື່ອດ້ວຍໃຈກໍນຳໄປສູ່ຄວາມຊອບທັມ, ແລະການທີ່ຍອມຮັບດ້ວຍປາກກໍນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນ.

¹¹ເພາະຂໍ້ພຣະຄັມພີກ່າວວ່າ, "ທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ."¹²ເພາະວ່າບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງຊາວຢິວ ແລະ ຊາວກຣີກ. ດ້ວຍວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງດຽວກັນຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງທຸກຄົນ, ແລະປຣະທານຢ່າງສົມບູນໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຮ້ອງຂໍຕໍ່ພຣະອົງ.¹³ເພາະວ່າທຸກຄົນທີ່ຮ້ອງອອກພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະພົ້ນ.

¹⁴ແລ້ວຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍັງບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ ຈະຮ້ອງຂໍຕໍ່ພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງຂອງພຣະອົງຈະເຊື່ອໃນພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ແລະເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ປະກາດພວກເຂົາຈະໄດ້ຍິນໄດ້ແນວໃດ?¹⁵ແລະຖ້າບໍ່ມີໃຜສົ່ງພວກເຂົາໄປ, ພວກເຂົາຈະປະກາດໄດ້ແນວໃດ? ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, “ຕີນຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ປະກາດຂ່າວປະເສີດແຫ່ງສິ່ງປະເສີດຊ່າງ ງົດງາມເເທ້ນໍ!"

¹⁶ແຕ່ບໍ່ແມ່ນວ່າພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ສົນໃຈຟັງຂ່າວປະເສີດນັ້ນ. ເພາະ ເອຊາຢາ ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໃຜຈະໄດ້ເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ຍິນຈາກຂ້າພຣະເຈົ້າ?”¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມເຊືຶ່ອເກີດຂື້ນຈາກການໄດ້ຍິນ, ແລະການໄດ້ຍິນເກີດຂຶ້ນໂດຍການປະກາດພຣະຄຣິດ.

¹⁸ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, "ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຍິນບໍ?" ໄດ້ຍິນ, ຢ່າງແນ່ນອນທີ່ສຸດ. "ສຽງຂອງພວກເຂົາໄດ້ກະຈາຍອອກໄປທົ່ວໂລກ, ແລະຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ປະກາດອອກໄປຈົນເຖິງທີ່ສຸດຂອງປາຍແຜ່ນດິນໂລກ."

¹⁹ນອກເຫນືອໄປກວ່ານັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກ່າວອີກວ່າ, "ອິສະຣາເອນບໍ່ຮູ້ບໍ?" ໃນຕອນທຳອິດໂມເຊກ່າວວ່າ, "ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອິດສາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຊົນຊາດ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານໂກດແຄ້ນ." ດ້ວຍຊົນຊາດທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ,

²⁰ແລ້ວ ເອຊາຢາ ກ້າທີ່ຈະກ່າວວ່າ, "ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຂ້າພຣະເຈົ້າ. ໄດ້ເຫັນຂ້າພຣະເຈົ້າ ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກົດຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ໄດ້ຖາມຫາຂ້າພຣະເຈົ້າ."²¹ແຕ່ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ອິສະລາເອນວ່າ, "ຕະຫລອດທັງວັນ ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເດ່ມືຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າອອກໄປຫາຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ແລະ ດື້ດ້ານ.”

11

¹ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, ພຣະເຈົ້າຊົງປະຕິເສດຄົນຂອງພຣະອົງແລ້ວບໍ? ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແບບນັ້ນເລີຍ. ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າເອງກໍ່ເປັນຄົນອິສະຣາເອນ, ເຊິ່ງແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ, ໃນເຜົ່າເບັນຢາມິນ.²ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງປະຕິເສດຄົນຂອງພຣະອົງ, ທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ກ່ອນແລ້ວ. ທ່ານບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະຄັມພີກ່າວເຖິງ ເອລີຢາ ວ່າແນວໃດ, ທ່ານໄດ້ກ່າວຫາຄົນອິສະຣາເອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າວ່າ?³"ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າບັນດາຜູ້ທຳນວາຍຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາທຳລາຍແທ່ນບູຊາຂອງພຣະອົງ. ເຫລືອຂ້າພຣະອົງພຽງຄົນດຽວ, ແລະພວກເຂົາຊອກຫາວິທີທີ່ຈະເອົາຊີວິດຂອງຂ້າພຣະອົງ."

⁴ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງຕອບລາວວ່າແນວໃດ? "ເຮົາໄດ້ສະຫງວນຄົນໄວ້ສຳລັບເຮົາເຈັດພັນຄົນ ເຊິ່ງເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ກາບໄຫວ້ພຣະບາອານ.”⁵ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍ່ຕາມ, ໃນປະຈຸບັນນີ້, ຍັງມີຄົນຈຳນວນຫນຶ່ງທີ່ເຫລືອຢູ່ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ໂດຍພຣະຄຸນ.

⁶ແຕ່ຖ້າເປັນໂດຍພຣະຄຸນ, ກໍບໍ່ໄດ້ເປັນໂດຍການປະຕິບັດອີກຕໍ່ໄປ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຄຸນກໍຈະບໍ່ແມ່ນພຣະຄຸນອີກຕໍ່ໄປ.⁷ຖ້າຢ່າງນັ້ນຈະວ່າແນວໃດ? ສິ່ງທີ່ຄົນອິສະຣາເອນສະແຫວງຫານັ້ນ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບ, ແຕ່ຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກນັ້ນເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບ, ແລະຄົນອື່ນທີ່ເຫລືອກໍມີໃຈແຂງກະດ້າງໄປ.⁸ຕາມທີ່ມີການຂຽນໄວ້ວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຈະປຣະທານໃຈທີ່ອ່ອນເພັຽ, ຕາທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ແລະຫູທີ່ບໍ່ໄດ້ຍິນແກ່ພວກເຂົາ, ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້."

⁹ແລະດາວິດກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ໂຕະອາຫານຂອງເຂົາເປັນຕາຫນ່າງກັບດັກທ່ອນຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ, ແລະເປັນສີ່ງທີ່ຕອບແທນພວກເຂົາ.¹⁰ໃຫ້ຕາຂອງພວກເຂົາມືດໄປເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ແລະໃຫ້ຫລັງຂອງພວກເຂົາກົ່ງລົງຢູ່ສະເຫມີ."

¹¹ຂ້າພຣະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, "ພວກເຂົາສະດຸດຈົນລົ້ມລົງບໍ?" ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແບບນັ້ນເລີຍ. ແຕ່, ຄວາມຫລົ້ມເຫລວຂອງພວກເຂົານັ້ນ, ເປັນເຫດໃຫ້ຄວາມພົ້ນມາເຖິງພວກຕ່າງຊາດ, ເພື່ອທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາອິດສາ.¹²ຖ້າຄວາມຫລົ້ມເຫລວຂອງພວກເຂົານັ້ນເປັນເຫດໃຫ້ທົ່ວໂລກໄດ້ຮັບຄວາມສົມບູນ, ແລະຖ້າຄວາມພ່າຍແພ້ຂອງພວກເຂົາ ເປັນເຫດໃຫ້ພວກຕ່າງຊາດໄດ້ຮັບຄວາມສົມບູນແລ້ວ, ຖ້າພວກເຂົາທັງຫມົດໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມດ້ວຍ ຈະດີຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກເທົ່າໃດຫນໍ?

¹³ບັດນີ້ ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍກ່າວແກ່ພວກທ່ານທີ່ເປັນຄົນຕ່າງຊາດ, ຕາບເທົ່າທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນອັກຄະສາວົກມາຍັງຄົນຕ່າງຊາດນັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຍົກຍ້ອງພັນທະກິດຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ.¹⁴ບາງທີຂ້າພຣະເຈົ້າອາດເຮັດໃຫ້ພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າອິດສາ. ບາງທີພວກເຮົາອາດຈະໄດ້ຊ່ວຍບາງຄົນໃຫ້ພົ້ນ.

¹⁵ເພາະວ່າຖ້າການທີ່ພວກຊາວອິສະຣາເອນຖືກປະຕິເສດ ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນທັງໂລກກັບມາຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ, ການທີ່ພຣະອົງຊົງຮັບເຂົາກັບມາອີກຄັ້ງນັ້ນ ຄືກັບວ່າເຂົາໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ ແລະກັບມາມີຊີວິດອີກຄັ້ງ?¹⁶ຖ້າໄດ້ມີການສະຫງວນແປ້ງດິບໄວ້ເພື່ອຖວາຍຜົນທຳອິດ, ແປ້ງດິບທັງຫມົດກໍ່ເປັນຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ແລະຖ້າໄດ້ມີການສະຫງວນຮາກໄວ້ເພື່ອຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ, ກິ່ງທັງຫມົດກໍເປັນຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

¹⁷ແຕ່ຖ້າບາງກິ່ງຖືກຫັກອອກແລ້ວ, ແລະຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງນຳທ່ານ, ທີ່ເປັນກິ່ງຫມາກກອກປ່າມາຕໍ່ໄວ້ແທນກິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ, ແລະຖ້າທ່ານໄດ້ຮັບນ້ຳລ້ຽງຈາກຮາກຕົ້ນຫມາກກອກທີ່ອຸດົມສົມບູນນັ້ນຮ່ວມກັບກິ່ງອື່ນໆແລ້ວ,¹⁸ກໍ່ຢ່າອວດດີຕໍ່ກິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ແຕ່ຖ້າທ່ານອວດດີ, ຢ່າລືມວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ລ້ຽງຮາກນັ້ນ, ແຕ່ຮາກຕ່າງຫາກທີ່ລ້ຽງທ່ານ.

¹⁹ທ່ານອາດຈະເວົ້າວ່າ, "ກິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຖືກຫັກອອກເພື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຖືກຕໍ່ເຂົ້າແທນທີ່."²⁰ຖືກແລ້ວ. ພວກເຂົາຖືກຫັກອອກກໍເພາະບໍ່ເຊື່ອ, ແຕ່ທີ່ທ່ານຢືດຫມັ້ນຢູ່ຢ່າງຫມັ້ນຄົງໄດ້ເພາະຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານເທົ່ານັ້ນ. ຢ່າໂອ້ອວດໄປ, ແຕ່ຈົ່ງຢ້ານກົວ.²¹ເພາະວ່າຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລະເວັ້ນກິ່ງເກົ່າຈາກທັມະຊາດເຫລົ່ານັ້ນ, ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ລະເວັ້ນທ່ານເຊັ່ນກັນ.

²²ເຫດສະນັ້ນ, ຈົ່ງພິຈາຣະນາເບິ່ງ, ທັງຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຄັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ອີກດ້ານຫນຶ່ງ, ພຣະອົງຊົງເຄັ່ງຄັດກັບພວກຢິວທີ່ຫລົງຜິດໄປ. ແຕ່ໃນອີກດ້ານຫນຶ່ງ, ພຣະອົງຊົງເມດຕາຕໍ່ທ່ານ, ຖ້າທ່ານຈະດຳຣົງຊີວິດຢູ່ໃນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກໍຈະຖືກຕັດອອກດ້ວຍ.

²³ອີກປະການຫນຶ່ງຄື, ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຍອມຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ເຊື່ອຕໍ່ໄປ, ພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ຮັບການເຊື່ອມຕໍ່ກັບເຂົ້າໄປໃຫມ່. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ກັບພວກເຂົາອີກຄັ້ງໄດ້.²⁴ເພາະວ່າຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງຕັດທ່ານອອກຈາກຕົ້ນຫມາກກອກເທດທັມະຊາດ, ແລະຊົງນຳມາຕໍ່ກັບຕົ້ນຫມາກກອກພັນດີ, ເຊິ່ງຜິດທັມະຊາດແລ້ວ ການທີ່ຈະເອົາພວກຢິວເຫລົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງເປັນງ່າເດີມຕາມທັມະຊາດເຂົ້າມາຕໍ່ກັບເຂົ້າໄປໃນຕົ້ນຂອງມັນເອງ, ຈະເປັນເລື່ອງງ່າຍກ່ວານັ້ນຫລາຍເທົ່າໃດ?

²⁵ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈຂໍ້ຄວາມອັນເລິກລັບນີ້, ເພື່ອທີ່ວ່າທ່ານຈະໄດ້ບໍ່ອວດຮູ້ຄວາມເລິກລັບນີ້ ຄືສ່ວນຫນຶ່ງ ຂອງຊົນຊາດອິສະຣາເອນ, ຈະມີໃຈແຂງກະດ້າງໄປຈົນກ່ວາຄົນຕ່າງຊາດຈະໄດ້ເຂົ້າມາຄົບຕາມຈຳນວນ.

²⁶ເມື່ອເປັນແນວນັ້ນ ຊົນຊາດອິສະຣາເອນທັງຫມົດກໍຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ, ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ: “ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈະສະເດັດມາຈາກພູເຂົາຊີໂອນ. ພຣະອົງຈະກຳຈັດຄວາມຊົ່ວອອກໄປຈາກຢາໂຄບ,²⁷ແລະນີ້ຈະເປັນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບພວກເຂົາ, ເມື່ອເຮົາຈະໃຫ້ອະພັຍໂທດບາບຂອງພວກເຂົາ.”

²⁸ໃນອີກດ້ານຫນຶ່ງ ເລື່ອງຂ່າວປະເສີດນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍເປັນສັດຕຣູຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພວກທ່ານ. ແຕ່ໃນອີກດ້ານຫນຶ່ງຕາມການຊົງເລືອກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ພວກເຂົາເປັນທີ່ຮັກເນື່ອງຈາກບັນພະບຸຣຸດທັງຫລາຍ.²⁹ເພາະວ່າຂອງປຣະທານ ແລະ ການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ມີມື້ປ່ຽນແປງ.

³⁰ໃນອະດີດພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ດຽວນີ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາເພາະຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງພວກເຂົາ.³¹ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ບັດນີ້ຊາວຢິວເຫລົ່ານັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງ. ຜົນກໍຄືພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາໂດຍພຣະເມດຕາທີ່ໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ພວກທ່ານ.³²ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ເພື່ອທີ່ວ່າພຣະອົງຈະໄດ້ສຳແດງພຣະເມດຕາແກ່ພວກເຂົາທັງຫລາຍທຸກຄົນ.

³³ໂອ້, ພຣະສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮອບຮູ້ຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນເລິກເຊິ່ງຫລາຍປານໃດ! ຂໍ້ຕັດສິນຂອງພຣະອົງນັ້ນກໍເຫລືອທີ່ຈະເຂົ້າໃຈໄດ້, ແລະທາງຂອງພຣະອົງກໍເຫລືອທີ່ຈະຄົ້ນພົບໄດ້!³⁴ເພາະວ່າຜູ້ໃດຮູ້ຈັກຈິດໃຈຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ ຫລືໃຜສາມາດເປັນທີ່ປຶກສາຂອງພຣະອົງໄດ້?

³⁵ຫລືຜູ້ໃດໄດ້ມອບຫຍັງແດ່ແກ່ພຣະເຈົ້າກ່ອນ, ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຕອບແທນເຂົາ?”³⁶ເພາະວ່າທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທັງຫມົດມາຈາກພຣະອົງໂດຍພຣະອົງ ແລະ ເພື່ອພຣະອົງ. ຂໍພຣະສີຣິຈົ່ງມີແດ່ພຣະອົງສືບໄປເປັນນິດ. ອາແມນ.

12

¹ດ້ວຍເຫດນີ້, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ໂດຍເຫັນແກ່ພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍອ້ອນວອນທ່ານທັງຫລາຍ, ໃຫ້ຖວາຍຕົວຂອງພວກທ່ານແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ມີຊີວິດບໍຣິສຸດ ແລະເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະເຈົ້າ ນີ້ແມ່ນການຮັບໃຊ້ທີ່ເຫມາະສົມຂອງທ່ານ.²ຢ່າປະພຶດຕາມຢ່າງຄົນໃນໂລກນີ້, ແຕ່ຈົ່ງຮັບການປ່ຽນແປງຈິດໃຈໃຫມ່. ເພື່ອທີ່ວ່າຕົວຂອງທ່ານຈະໄດ້ປ່ຽນແປງໄປດ້ວຍ ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ຮູ້ວ່າສິ່ງໃດດີ, ສິ່ງໃດເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍ, ແລະສິ່ງໃດເປັນພຣະປະສົງອັນສົມບູນແບບຂອງພຣະເຈົ້າ.

³ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍກ່າວໂດຍພຣະຄຸນທີ່ປຣະທານແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ. ທຸກຄົນໃນພວກທ່ານບໍ່ຄວນຄິດຖືຕົວເກີນກວ່າທີ່ຕົນຄວນຈະຄິດ. ແຕ່ຈົ່ງ, ຄິດຢ່າງສະຫລາດຮອບຄອບໃຫ້ສົມກັບຂະຫນາດ, ຂອງຄວາມເຊື່ອທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານໃຫ້ແກ່ທ່ານແຕ່ລະຄົນ.

⁴ເພາະວ່າພວກເຮົາມີອະໄວຍະວະຫລາຍຢ່າງໃນຮ່າງກາຍດຽວນີ້, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນອະໄວຍະວະທັງຫມົດມີຫນ້າທີ່ຄືກັນ.⁵ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ພວກເຮົາຫຼາຍຄົນກໍເປັນຮ່າງກາຍດຽວໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ແລະຕ່າງກໍເປັນອະໄວຍະວະຂອງກັນແລະກັນຢ່າງນັ້ນ.

⁶ພວກເຮົາທຸກຄົນມີຂອງປຣະທານທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຕາມພຣະຄຸນທີ່ໄດ້ປຣະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ. ຖ້າຂອງປຣະທານຂອງຄົນຫນຶ່ງຄືການເຜີຍພຣະທັມ, ກໍ່ຈົ່ງເຮັດຕາມສັດສ່ວນຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ.⁷ຖ້າຂອງປຣະທານຂອງຄົນຫນຶ່ງຄືການຮັບໃຊ້, ກໍ່ໃຫ້ເຂົາຮັບໃຊ້. ຖ້າຄົນຫນຶ່ງມີຂອງປຣະທານແຫ່ງການສິດສອນ, ກໍ່ໃຫ້ເຂົາສອນ.⁸ຖ້າຂອງປຣະທານຂອງຄົນຫນຶ່ງຄືການຫນູນໃຈ, ກໍໃຫ້ເຂົາຫນູນໃຈ. ຖ້າຂອງປຣະທານຂອງຄົນຫນຶ່ງຄືການໃຫ້, ກໍ່ຈົ່ງໃຫ້ດ້ວຍໃຈກ້ວາງຂວາງ. ຖ້າຂອງປຣະທານຂອງຄົນຫນຶ່ງຄືການນຳ, ກໍ່ຈົ່ງນຳດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່. ຖ້າຂອງປຣະທານຂອງຄົນຫນຶ່ງຄືການສະແດງຄວາມເມດຕາ, ກໍ່ຈົ່ງເຮັດດ້ວຍໃຈຍິນດີ.

⁹ຂໍໃຫ້ຄວາມຮັກປາສະຈາກຄວາມເສແສ້ງ. ຈົ່ງກຽດຊັງສິ່ງທີ່ຊົ່ວ; ຈົ່ງຍຶດຫມັ້ນໃນສິ່ງທີ່ດີ.¹⁰ໃນເລື່ອງຄວາມຮັກແບບພີ່ນ້ອງນັ້ນ, ຈົ່ງຮັກແພງເຊິ່ງກັນແລະກັນ. ໃນເລື່ອງກຽດນັ້ນ, ຈົ່ງໃຫ້ກຽດເຊິ່ງກັນແລະກັນ.

¹¹ໃນເລື່ອງຄວາມດຸຫມັ່ນນັ້ນ, ຈົ່ງຢ່າລັງເລໃຈ. ໃນເລື່ອງພຣະວິນຍານນັ້ນ, ຈົ່ງມີໃຈກະຕືລືລົ້ນ. ໃນເລື່ອງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ, ຈົ່ງຮັບໃຊ້ພຣະອົງ.¹²ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມຫມັ້ນໃຈທີ່ທ່ານມີຕໍ່ອະນາຄົດ. ຈົ່ງອົດທົນໃນຄວາມຍາກລຳບາກຂອງທ່ານ. ຈົ່ງສືບຕໍ່ອະທິຖານ.¹³ຈົ່ງຊ່ວຍເຫລືອຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເວລາທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການ. ພະຍາຍາມຕ້ອນຮັບຄົນແປກຫນ້າໃຫ້ດີທີ່ສຸດ.

¹⁴ຈົ່ງອວຍພອນຄົນທີ່ຂົ່ມເຫັງທ່ານ; ຈົ່ງອວຍພອນ ແລະ ຢ່າດ່າກັນເລີຍ.¹⁵ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຊື່ນຊົມຍິນດີ; ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮ້ອງໄຫ້.¹⁶ຈົ່ງເປັນນ້ຳຫນຶ່ງໃຈດຽວກັນ. ຢ່າຄິດໃນທາງທີ່ໂອ້ອວດ, ແຕ່ຈົ່ງຍອມຮັບເອົາຄົນທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍກວ່າ. ຢ່າຄິດວ່າຕົນເອງສະຫລາດ.

¹⁷ຢ່າເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຕອບແທນຕໍ່ຜູ້ໃດເລີຍ. ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ດີໃນສາຍຕາຂອງທຸກຄົນ.¹⁸ຖ້າເປັນໄປໄດ້, ໃນຂອບເຂດເລື່ອງນີ້ຂຶ້ນຢູ່ກັບທ່ານ. ມີຊີວິດສະຫງົບສຸກກັບທຸກໆຄົນ.

¹⁹ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ຢ່າແກ້ແຄ້ນເອງເລີຍ, ແຕ່ຈົ່ງມອບໄວ້ໃຫ້ກັບພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ຊົງພິພາກສາລົງໂທດ. ເພາະມີຂຽນໄວ້ວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ."'ການແກ້ແຄ້ນເປັນທຸລະຂອງເຮົາ; ເຮົາຈະຕອບແທນເອງ,'²⁰ແຕ່ຖ້າສັດຕຣູຂອງທ່ານຫິວ, ຈົ່ງໃຫ້ອາຫານລາວກິນ. ຖ້າລາວຫິວນ້ຳ, ຈົ່ງໃຫ້ນໍ້າລາວດື່ມ. ເພາະວ່າຖ້າທ່ານເຮັດແບບນີ້ ທ່ານຈະສຸມຖ່ານໄຟທີ່ລຸກຢູ່ໄວ້ເທິງຫົວຂອງລາວ.”²¹ຢ່າໃຫ້ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເອົາຊະນະທ່ານໄດ້, ແຕ່ຈົ່ງເອົາຊະນະຄວາມຊົ່ວດ້ວຍຄວາມດີ.

13

¹ໃຫ້ທຸກຄົນຍອມເຊື່ອຟັງຜູ້ທີ່ມີອຳນາດປົກຄອງ, ເພາະວ່າບໍ່ມີອຳນາດໃດເລີຍທີ່ບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ແລະອຳນາດທີ່ມີຢູ່ນັ້ນໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໂດຍພຣະເຈົ້າ.²ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອຳນາດນັ້ນກໍບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານນັ້ນຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ.

³ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ປົກຄອງນັ້ນບໍ່ເປັນຕາຢ້ານສຳຫລັບຄົນທີ່ເຮັດຄວາມດີ, ແຕ່ເປັນຕາຢ້ານສຳຫລັບຄົນທີ່ເຮັດຄວາມຊົ່ວ. ທ່ານຕ້ອງການຈະບໍ່ຮູ້ສຶກຢ້ານຜູ້ມີອຳນາດບໍ? ຈົ່ງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ດີ, ແລະທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຈາກຜູ້ມີອຳນາດນັ້ນ.⁴ເພາະວ່າເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອໃຫ້ທ່ານໄດ້ຜົນປະໂຫຍດ. ແຕ່ຖ້າທ່ານເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວ, ຈົ່ງຢ້ານເຖີດ. ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືດາບໄວ້ລ້າ ໆ. ແຕ່ເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຊິ່ງກໍຄືຜູ້ແກ້ແຄ້ນໂທດບາບທີ່ມີໃນທຸກຄົນທີ່ເຮັດຄວາມຊົ່ວ.⁵ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຕ້ອງເຊື່ອຟັງຜູ້ປົກຄອງ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຢ້ານການລົງໂທດພຽງຢ່າງດຽວ, ແຕ່ຍ້ອນຈິດສຳນຶກຜິດແລະຊອບດ້ວຍ.

⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ ທ່ານຈຶ່ງຕ້ອງໄດ້ເສັຽພາສີດ້ວຍ. ເພາະວ່າຜູ້ມີອຳນາດນັ້ນເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ທີ່ເຮັດຫນ້າທີ່ນີ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.⁷ຈົ່ງຈ່າຍໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນຕາມທີ່ທ່ານຕ້ອງຈ່າຍໃຫ້ພວກເຂົາ: ຄືພາສີແກ່ຄົນທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບພາສີ; ຄ່າທຳນຽມແກ່ຄົນທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບຄ່າທຳນຽມ; ຄວາມຢ້ານກົວແກ່ຄົນທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມຢ້ານກົວ; ໃຫ້ກຽດແກ່ຄົນທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບກຽດ.

⁸ຢ່າເປັນຫນີ້ສິ່ງໃດຕໍ່ໃຜເລີຍ, ນອກຈາກຄວາມຮັກຕໍ່ກັນ ແລະກັນ. ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ຮັກເພື່ອນບ້ານໄດ້ເຮັດຕາມກົດບັນຍັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ.⁹ຂໍ້ທີ່ວ່າ "ຢ່າຫລິ້ນຊູ້, ຢ່າຂ້າຄົນ, ຢ່າລັກຊັບ, ຢ່າໂລບ," ແລະຖ້າມີພຣະບັນຍັດອື່ນໆນຳແລ້ວ, ກໍຈະສະຫລຸບໄດ້ໃນປະໂຫຍກນີ້ຄື: “ຈົ່ງຮັກເພື່ອນບ້ານເຫມືອນຮັກຕົນເອງ.”¹⁰ຄວາມຮັກບໍ່ເປັນອັນຕະຣາຍຕໍ່ເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາ; ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມຮັກຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ກົດບັນຍັດສົມບູນ.

¹¹ດ້ວຍເຫດນີ້, ທ່ານຄວນຮູ້ເວລາ, ວ່ານີ້ເປັນເວລາທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງຕື່ນຈາກຫລັບນອນແລ້ວ. ເພາະວ່າຄວາມພົ້ນຂອງພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ກວ່າຕອນທີ່ພວກເຮົາເລີ່ມເຊື່ອແລ້ວ.¹²ເວລານີ້ເດິກຫລາຍແລ້ວ, ແລະຕອນເຊົ້າກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາ. ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ພວກເຮົາປະຖິ້ມການງານແຫ່ງຄວາມມືດ, ແລະ ໃສ່ເສື້ອເກາະແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ.

¹³ໃຫ້ພວກເຮົາດຳເນີນຊີວິດຢ່າງເຫມາະສົມ, ເຫມືອນໃນເວລາກາງເວັນ, ບໍ່ແມ່ນການກິນລ້ຽງຢ່າງເຖິງໃຈ ຫລື ການເມົາມາຍ; ແລະຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາດຳເນີນໃນຄວາມຜິດບາບທາງເພດ ຫລື ໃນຕັນຫາທີ່ບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້, ແລະບໍ່ແມ່ນໃນການໂຕ້ຖຽງ ຫລື ອິດສາກັນ.¹⁴ແຕ່ຈົ່ງແຕ່ງກາຍດ້ວຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແລະຢ່າກະກຽມສິ່ງໃດໄວ້ເພື່ອເນື້ອຫນັງ, ແລະເພື່ອຕັນຫາຂອງມັນ.

14

¹ຈົ່ງຕ້ອນຮັບຜູ້ທີ່ອ່ອນແອໃນຄວາມເຊື່ອ., ໂດຍທີ່ບໍ່ຕ້ອງຕັດສິນໃນຂໍ້ໂຕ້ຖຽງຕ່າງໆ.²ຄົນຫນຶ່ງມີຄວາມເຊື່ອວ່າຈະກິນຫຍັງກໍໄດ້, ແຕ່ອີກຄົນຫນຶ່ງທີ່ອ່ອນແອໃນຄວາມເຊື່ອກໍກິນພຽງແຕ່ຜັກເທົ່ານັ້ນ.

³ຂໍຢ່າໃຫ້ຄົນທີ່ກິນທຸກຢ່າງນັ້ນ ດູຖູກຜູ້ທີ່ບໍ່ກິນທຸກຢ່າງ. ແລະຢ່າໃຫ້ຜູ້ທີ່ບໍ່ກິນທຸກຢ່າງຕັດສິນຄົນອື່ນຜູ້ທີ່ກິນທຸກຢ່າງ ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຍອມຮັບເຂົາແລ້ວ⁴ທ່ານແມ່ນໃຜ, ທີ່ຈະຕັດສິນຜູ້ຮັບໃຊ້ຄົນອື່ນ? ຜູ້ຮັບໃຊ້ຄົນນັ້ນຈະຢືນຢູ່ ຫລື ຈະລົ້ມລົງກໍຂື້ນຢູ່ກັບນາຍຂອງເຂົາ. ແຕ່ເຂົາຈະໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ຢືນຢູ່, ເພາະວ່າອົົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສາມາດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາຢືນຢູ່ໄດ້.

⁵ຄົນຫນຶ່ງຖືວ່າມື້ຫນຶ່ງດີກ່ວາອີກມື້. ອີກຄົນຫນຶ່ງຖືວ່າທຸກໆມື້ຄືກັນ. ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນເຊື່ອໃນຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ.⁶ຄົນທີ່ຖືມື້, ກໍຖືເພື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແລະຄົນທີ່ກິນ, ກໍກິນເພື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະເຂົາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ. ຄົນທີ່ບໍ່ກິນ, ກໍບໍ່ກິນເພື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະເຂົາກໍຍັງຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.

⁷ເພາະພວກເຮົາທຸກຄົນບໍ່ໄດ້ຢູ່ເພື່ອຕົວເອງ, ແລະບໍ່ໄດ້ຕາຍເພື່ອຕົວເອງ.⁸ເພາະຖ້າພວກເຮົາມີຊີວິດຢູ່, ພວກເຮົາກໍຢູ່ເພື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຖ້າພວກເຮົາຕາຍ, ພວກເຮົາກໍຕາຍເພື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ວ່າພວກເຮົາຈະຢູ່ ຫລື ຕາຍພວກເຮົາກໍເປັນຄົນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁹ເພາະເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ເອງ ພຣະຄຣິດຈຶ່ງໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນ ແລະ ຟື້ນຄືນພຣະຊົນອີກ, ເພື່ອທີ່ພຣະອົງຈະໄດ້ກາຍເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທັງຂອງຄົນຕາຍ ແລະ ຄົນເປັນ.

¹⁰ແຕ່ທ່ານ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຕັດສິນພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ? ແລະທ່ານ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງດູຫມິ່ນພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ? ເພາະວ່າພວກເຮົາທຸກຄົນຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າບັນລັງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ.¹¹ເພາະມີຂຽນໄວ້ວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ພວກເຮົາມີຊີວິດ," ຢູ່ເປັນເວລາດົນນານທຸກຄົນຈະຄຸເຂົ່າລົງກົ້ມຂາບເຮົາ, ແລະ ທຸກລີ້ນຈະສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ.'"

¹²ສະນັ້ນ, ເຮົາແຕ່ລະຄົນຈະຕ້ອງລາຍງານເລື່ອງຂອງຕົວເອງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.¹³ດ້ວຍເຫດນີ້, ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາຕັດສິນກັນ ແລະ ກັນອີກຕໍ່ໄປເລີຍ, ແຕ່ຈົ່ງຕັດສິນໃຈໃນສິ່ງນີ້, ວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດວາງກ້ອນຫີນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານສະດຸດ ຫລື ດັກໃຫ້ແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາເລີຍ.

¹⁴ຂ້ອຍຮູ້ແລະເຊື່ອໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເປັນມົນທິນໃນຕົວເອງເລີຍ. ແຕ່ສຳລັບຄົນທີ່ຖືວ່າສິ່ງໃດສິ່ງ ຫນຶ່ງ ທີ່ບໍ່ສະອາດ ນັ້ນຈະເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ສະອາດ ສຳ ລັບລາວ.¹⁵ຖ້າພີ່ນ້ອງຮູ້ສຶກທຸກໃຈເພາະອາຫານທີ່ທ່ານກິນນັ້ນ, ທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ຍ່າງໃນຄວາມຮັກອີກຕໍ່ໄປ. ຢ່າທຳລາຍຄົນນັ້ນທີ່ພຣະຄຣິດເຈົ້າໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອເຂົາດ້ວຍອາຫານທີ່ທ່ານກິນເລີຍ.

¹⁶ສະນັ້ນ, ຢ່າໃຫ້ການກະທຳທີ່ດີຂອງທ່ານເປັນເຫດໃຫ້ຄົນອື່ນເຍາະເຍີ້ຍພວກເຂົາເລີຍ.¹⁷ເພາະວ່າອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ແມ່ນການກິນ ແລະ ການດື່ມ, ແຕ່ເປັນຄວາມຊອບທັມ, ສັນຕິສຸກ, ແລະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.

¹⁸ເພາະຄົນທີ່ຮັບໃຊ້ພຣະຄຣິດໃນລັກສະນະນີ້ ກໍເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍ ພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງມະນຸດດ້ວຍ.¹⁹ເຫດສະນັ້ນ, ໃຫ້ພວກເຮົາສະແຫວງຫາສິ່ງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດສັນຕິສຸກ ແລະ ສິ່ງທີ່ຈະເສີມສ້າງກັນ ແລະ ກັນຂຶ້ນ.

²⁰ຢ່າທຳລາຍການງານຂອງພຣະເຈົ້າເພາະອາຫານເລີຍ. ທຸກຢ່າງບໍ່ມີທີ່ຕິຢ່າງແນ່ນອນ, ແຕ່ຖ້າຄົນນັ້ນກິນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນສະດຸດກໍເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ດີ.²¹ເປັນການດີທີ່ຈະບໍ່ກິນຊີ້ນສັດ, ຫລືບໍ່ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ, ຫລືສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພີ່ນ້ອງຮູ້ສຶກບໍ່ດີ.

²²ຄວາມເຊື່ອໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ທ່ານມີ, ຈົ່ງຮັກສາໄວ້ໃຫ້ເປັນເລື່ອງລະຫວ່າງທ່ານກັບພຣະເຈົ້າ. ຄົນທີ່ບໍ່ຕຳນິຕິຕຽນຕົນເອງໃນສິ່ງທີ່ຕົນເຫັນດີກໍເປັນສຸກ.²³ຖ້າເຂົາກິນ, ກໍຈະຖືກກ່າວໂທດ. ເພາະເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມເຊື່ອກໍເປັນຄວາມບາບ.

15

¹ບັດນີ້ ພວກເຮົາມີຄວາມເຊື່ອທີ່ເຂັ້ມແຂງ ຄວນຈະອົດທົນຕໍ່ຈຸດອ່ອນຂອງຄົນທີ່ອ່ອນແອ, ແລະບໍ່ຄວນເຮັດຫຍັງຕາມຄວາມພໍໃຈຂອງຕົວເອງ.²ໃຫ້ເຮົາແຕ່ລະຄົນເຮັດໃຫ້ເພື່ອນບ້ານພໍໃຈເພື່ອຄວາມດີ, ຄືເປັນການເສີມສ້າງເຂົາຂື້ນ.

³ເພາະແມ່ນແຕ່ພຣະຄຣິດກໍຍັງບໍ່ຊົງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ພຣະອົງພໍພຣະທັຍ. ແຕ່, ເປັນຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, "ຄຳເວົ້າການໃສ່ຮ້າຍຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ດູຖູກພຣະອົງຕົກຢູ່ກັບຂ້າພຣະອົງ."⁴ເພາະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ກ່ອນຫນ້ານີ້ ກໍຂຽນໄວ້ເພື່ອສັ່ງສອນພວກທ່ານ, ເພື່ອທີ່ວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ມີຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນໂດຍຄວາມອົດທົນ ແລະໂດຍການຫນູນໃຈຈາກພຣະຄັມພີ.

⁵ບັດນີ້, ຂໍພຣະເຈົ້າຜູ້ປຣະທານຄວາມອົດທົນ ແລະ ການຫນູນໃຈ ປຣະທານຄວາມເປັນນ້ຳຫນຶ່ງໃຈດຽວກັນໃນພວກທ່ານທັງຫລາຍ ຕາມຢ່າງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.⁶ຂໍພຣະອົງຊົງເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອທີ່ວ່າທ່ານຈະໄດ້ສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາດ້ວຍໃຈດຽວກັນ ແລະ ປາກດຽວກັນ.⁷ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງຕ້ອນຮັບກັນ ແລະ ກັນ, ຄືກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຕ້ອນຮັບທ່ານດ້ວຍ, ເພື່ອເປັນການສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າ.

⁸ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າເວົ້າວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພວກທີ່ເຂົ້າພິທີຕັດ ເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອທີ່ວ່າພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງຢືນຢັນພຣະສັນຍາທີ່ໄດ້ປຣະທານໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸຣຸດນັ້ນ,⁹ແລະເພື່ອໃຫ້ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ ສຳລັບຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ. ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, “ດ້ວຍເຫດນີ້ ຂ້າພຣະອົງຈະສັນຣະເສີນພຣະອົງໃນບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ."

¹⁰ແລະມີຄຳກ່າວອີກວ່າ, “ບັນດາ, ຄົນຕ່າງຊາດທັງຫລາຍ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.”¹¹ແລະຍັງມີກ່າວອີກວ່າ, “ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດທັງຫມົດ ຈົ່ງສັນຣະເສີນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ໃຫ້ປະຊາຊົນທັງຫມົດຍົກຍ້ອງພຣະອົງ."

¹²ແລະ, ເອຊາຢາ ກ່າວອີກວ່າ, "ຈະມີຮາກແຫ່ງ ເຢຊີ, ແລະຜູ້ທີ່ຈະຊົງລຸກຂຶ້ນມາປົກຄອງບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ. ຄົນຕ່າງຊາດທັງປວງຈະມີຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນພຣະອົງ."

¹³ບັດນີ້ ຂໍພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຫມັ້ນໃຈ ໂຜດເຕີມເຕັມທ່ານດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ສັນຕິສຸກທັງປວງໃນຄວາມເຊື່ອນັ້ນ, ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ເຕັມປ່ຽມໃນຄວາມຫມັ້ນໃຈ, ໂດຍຣິດເດດແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.

¹⁴ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ. ຂ້າພຣະເຈົ້າເຊື່ອຫມັ້ນໃນທ່ານ, ຂ້າພຣະເຈົ້າເຊື່ອຫມັ້ນວ່າທ່ານກໍເຕັມປ່ຽມດ້ວຍຄວາມດີ, ແລະສົມບູນໄປດ້ວຍຄວາມຮູ້ທຸກຢ່າງ. ແລະຂ້າພຣະເຈົ້າເຊື່ອວ່າທ່ານຈະສາມາດເຕືອນສະຕິກັນ ແລະ ກັນໄດ້.

¹⁵ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຂຽນເຖິງທ່ານດ້ວຍໃຈກ້າຫານກ່ຽວກັບບາງສິ່ງເພື່ອທີ່ຈະເຕືອນຄວາມຈຳຂອງທ່ານ, ເນື່ອງຈາກຂອງປຣະທານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປຣະທານແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ.¹⁶ຂອງປຣະທານນີ້ຄືໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຕໍ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ເພື່ອທີ່ຈະປະຕິບັດຫນ້າທີ່ ເປັນປະໂລຫິດໃນເລື່ອງຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ້າພຣະເຈົ້າຄວນເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອທີ່ຄົນຕ່າງຊາດຈະເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ພໍພຣະທັຍ, ທີ່ມອບຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.

¹⁷ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຍິນດີຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ໃນສີ່ງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ.¹⁸ເພາະວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ກ້າກ່າວໃນສິ່ງໃດ ນອກຈາກສິ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຜ່ານທາງຂ້າພຣະເຈົ້າໃນເລື່ອງຄວາມເຊື່ອຂອງຄົນຕ່າງຊາດ. ນີ້ຄືສີ່ງທີ່ເກີດຂື້ນໄດ້ໂດຍຄຳສອນ ແລະ ການກະທຳ,¹⁹ໂດຍຣິດເດດແຫ່ງຫມາຍສຳຄັນ ແລະການອັດສະຈັນ, ແລະໂດຍຣິດເດດແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ. ເພື່ອທີ່ວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຕັ້ງແຕ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ, ອ້ອມໄປໄກຮອດແຂວງ ອີລີຣິກົນ.

²⁰ໂດຍການນີ້, ຄວາມປາຖນາຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າຄື ການປະກາດຂ່າວປະເສີດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນບ່ອນທີ່ມີການອອກພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າມາກ່ອນ, ເພື່ອທີ່ວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ບໍ່ກໍ່ຂຶ້ນເທິງຮາກຖານຂອງຄົນອື່ນ.²¹ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ: "ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໃຜບອກຂ່າວເລື່ອງພຣະອົງກໍຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ, ແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຍິນກໍຈະເຂົ້າໃຈ."

²²ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີເຫດຂັດຂວາງຂ້າພຣະເຈົ້າຫລາຍເທື່ອບໍ່ໃຫ້ມາຫາພວກທ່ານ.²³ແຕ່ບັດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດໄປທົ່ວທຸກບ່ອນໃນແຜ່ນດິນເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ, ແລະຂ້າພຣະເຈົ້າມີຄວາມປາຖນາເປັນເວລາຫລາຍປີແລ້ວທີ່ຈະມາຫາທ່ານ.

²⁴ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄປປະເທດສະເປນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະມາຢ້ຽມຢາມຫາພວກທ່ານ, ເພື່ອໃຫ້ພວກທ່ານສົ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າເດີນທາງຕໍ່ໄປ, ຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ໃຊ້ເວລາອັນເບີກບານໃຈຢູ່ກັບພວກທ່ານເປັນເວລາຊົ່ວຄາວແລ້ວ.²⁵ແຕ່ຂະນະນີ້ ຂ້າພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະເດີນທາງໄປທີ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຮັບໃຊ້ຜູ້ທີ່ເຊື່ອ.

²⁶ເພາະບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນແຂວງ ມາເກໂດເນັຽ ແລະ ແຂວງ ອະຂາຢາ ເຕັມໃຈທີ່ຈະຫາເງິນຈຳນວນຫນຶ່ງ ເພື່ອມອບໃຫ້ແກ່ຄົນທຸກຍາກໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.²⁷ພວກເຂົາເຕັມໃຈທີ່ຈະເຮັດສິ່ງນີ້, ແລະ, ໃນຄວາມຈິງແລ້ວ, ພວກເຂົາເປັນຫນີ້ຜູ້ທີ່ເຊື່ອເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍ. ເພາະຖ້າຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນຂອງປຣະທານຝ່າຍວິນຍານຈາກປະຊາຊົນຈາກຊາວເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ ກໍເປັນການສົມຄວນທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບໃຊ້ຊາວເຢຣູຊາເລັມໃນເລື່ອງສິ່ງຂອງທາງໂລກດ້ວຍ.

²⁸ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າຈັດການເລື່ອງນີ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະໄດ້ມອບຜົນແຫ່ງການສົມທົບເງິນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາແລ້ວ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຈະເດີນທາງຕໍ່ໄປທີ່ປະເທດສະເປນໂດຍການແວ່ຢ້ຽມຢາມທ່ານລະຫວ່າງທາງ.²⁹ຂ້າພຣະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າມາຫາທ່ານນັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະມາພ້ອມກັບພຣະພອນຢ່າງເຕັມທີ່ຂອງພຣະຄຣິດ.

³⁰ບັດນີ້, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ແລະໂດຍຄວາມຮັກຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍອ້ອນວອນທ່ານໃຫ້ຮ່ວມອະທິຖານກັບຂ້າພຣະເຈົ້າ. ຕໍ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈຕັ້ງຫມັ້ນເພື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າ.³¹ຂໍອະທິຖານເພື່ອທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້ຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນແຂວງ ຢູດາຍ, ແລະເພື່ອໃຫ້ການຮັບໃຊ້ຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າສຳລັບນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງຜູ້ທີ່ເຊື່ອ.³²ແລະຈົ່ງອະທິຖານເພື່ອໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຫາທ່ານຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຊື່ນຊົມຍິນດີ, ແລະຂ້າພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຜ່ອນຮ່ວມກັນກັບພວກທ່ານ.

³³ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍທຸກຄົນ. ອາແມນ.

16

¹ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍຝາກນ້ອງສາວຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າໄວ້ກັບພວກທ່ານຄືນາງ ຟອຍເບ, ທີ່ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນຄຣິສຕະຈັກເມືອງ ເກັນເຂໄອ,²ເພື່ອໃຫ້ທ່ານໄດ້ຕ້ອນຮັບນາງໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ກະຣຸນາຕ້ອນຮັບນາງຕາມທີ່ເຫມາະສົມທີ່ຜູ້ເຊື່ອຈະເຮັດ, ແລະກະຣຸນາເບິ່ງແຍງຊ່ວຍເຫລືອນາງໃນທຸກສິ່ງທີ່ນາງຕ້ອງການໃຫ້ທ່ານຊ່ວຍ. ເພາະໂຕນາງເອງກໍໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອຜູ້ຄົນຫລວງຫລາຍ, ລວມທັງຂ້າພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.

³ຂໍຝາກທັກທາຍນາງ ປີຊະກີລາ ແລະ ທ່ານ ອາກີລາ ຜູ້ຮ່ວມງານກັບຂ້າພຣະເຈົ້າໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ,⁴ເຊິ່ງໄດ້ສ່ຽງຊີວິດຂອງຕົນເອງເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ. ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍຂອບໃຈພວກເຂົາທັງສອງ, ແລະບໍ່ພຽງແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຄົນດຽວ, ແຕ່ລວມເຖິງຄຣິສຕະຈັກທຸກແຫ່ງຂອງຄົນຕ່າງຊາດດ້ວຍ.⁵ແລະຂໍຝາກທັກທາຍຄຣິສຕະຈັກທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ. ຂໍຝາກທັກທາຍທ່ານ ເອປາຍເນດ ເພື່ອນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ເປັນຄົນທຳອິດທີ່ເຂົ້າມາເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດໃນແຂວງ ເອເຊັຽ.

⁶ຂໍຝາກທັກທາຍນາງ ມາຣີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກຫນັກເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍ.⁷ຂໍຝາກທັກທາຍທ່ານ ອັນດາໂລນິໂກ ກັບ ນາງ ຢູເນັຽ, ຜູ້ທີ່ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ແລະເຄີຍຖືກຈັບກຸມຮ່ວມກັບຂ້າພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີໃນບັນດາອັກຄະສາວົກ. ອີກທັງໄດ້ຢູ່ໃນພຣະຄຣິດກ່ອນຂ້າພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.⁸ຂໍຝາກທັກທາຍທ່ານ ອຳເປັຽ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁹ຂໍຝາກທັກທາຍທ່ານ ອູຣະບານ, ຜູ້ຮ່ວມງານກັບພວກເຮົາໃນພຣະຄຣິດ, ແລະ ທ່ານ ຊະຕາຂີ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ.¹⁰ຂໍຝາກທັກທາຍທ່ານ ອະເປເລ, ຜູ້ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍໃນພຣະຄຣິດ. ຂໍຝາກທັກທາຍຄົນໃນຄອບຄົວຂອງທ່ານ ອາຣິສະໂຕບູໂລ.¹¹ຂໍຝາກທັກທາຍທ່ານ ເຮໂຣດີໂອນ, ຜູ້ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ. ຂໍຝາກທັກທາຍຄົນໃນຄອບຄົວຂອງທ່ານ ນາຣະກິດ, ຜູ້ຢູ່ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹²ຂໍ ຝາກທັກທາຍຕີຝາຍນາ ແລະ ທີໂຟຊາ, ຜູ້ເຮັດວຽກຫນັກ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຂໍຝາກທັກທາຍເປຊີດາທີ່ຮັກ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກຫລວງຫລາຍໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹³ຂໍຝາກທັກທາຍ ຣູໂຟ, ຜູ້ທີ່ຊົງເລືອກໄວ້ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະມານດາຂອງລາວເຊິ່ງເປັນມານດາຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.¹⁴ຂໍຝາກທັກທາຍອາຊິນກຣິດ, ຟະເລໂກນ, ເຮຣະມີ, ປະໂຕບາ, ເຮຣະມາ, ແລະພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ກັບພວກເຂົາ.

¹⁵ຂໍຝາກທັກທາຍກັບ ຟິໂລໂລກ ແລະ ຢູລີອາ, ເນເຣ ແລະ ນ້ອງສາວຂອງເຂົາ, ແລະ ໂອລິມປາ, ກັບຜູ້ທີ່ເຊື່ອທຸກຄົນທີ່ຢູ່ກັບພວກເຂົາ.¹⁶ຈົ່ງທັກທາຍເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນດ້ວຍປະເພນີການຈູບອັນບໍຣິສຸດ, ຄຣິສຕະຈັກທຸກໆແຫ່ງຂອງພຣະຄຣິດຝາກທັກທາຍມາຫາພວກທ່ານດ້ວຍ.

¹⁷ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍຮ້ອງທ່ານ, ໃຫ້ລະວັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສ້າງຄວາມແບ່ງແຍກ ແລະເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນສະດຸດ. ພວກເຂົາຫລົງຜິດໄປຈາກຄຳສອນທີ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຮຽນມາ. ຈົ່ງປິ່ນຫນ້າຫນີຈາກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ.¹⁸ເພາະວ່າຄົນແບບນັ້ນບໍ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ແຕ່ຮັບໃຊ້ປາກທ້ອງຂອງໂຕເອງ. ແລະໄດ້ລໍ້ລວງຫົວໃຈຂອງຜູ້ບໍຣິສຸດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ຫນ້າຟັງ ແລະປະຈົບປະແຈງ.

¹⁹ເພາະວ່າຕົວຢ່າງແຫ່ງການເຊື່ອຟັງຂອງພວກທ່ານ. ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍ, ໄປທົ່ວ, ທຸກຄົນແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີເພາະທ່ານ ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທ່ານສະຫລາດໃນການດີ, ແລະໂງ່ໃນການຊົ່ວ.²⁰ອີກບໍ່ດົນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກຈະຊົງທຳ ລາຍຊາຕານຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງພວກທ່ານ. ຂໍພຣະຄຸນແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານເຖີດ.

²¹ຕີໂມທຽວ, ຜູ້ຮ່ວມງານກັບຂ້າພຣະເຈົ້າ, ລູກີໂອຢາໂຊນ, ແລະໂຊຊິປາໂທ, ຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າຝາກທັກທາຍທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍ.²²ຂ້າພຣະເຈົ້າ, ເຕຣະຕຽວ, ຜູ້ຂຽນຈົດຫມາຍນີ້ຕາມຄຳ ເວົ້າ, ຂໍທັກທາຍມາຍັງທ່ານທັງຫລາຍໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍ.

²³ໄຄໂຢ, ເຈົ້າຂອງເຮືອນຜູ້ເບິ່ງແຍງຂ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນຜູ້ເບີ່ງແຍງຄຣິສຕະຈັກທັງຫມົດ, ຝາກທັກທາຍທ່ານ, ເອຣາຊະໂຕ, ນາຍຄັງປະຈຳເມືອງ, ແລະ ກູອາໂຕເຊິ່ງເປັນພີ່ນ້ອງຂອງພວກຂ້າພຣະເຈົ້າ. ຝາກທັກທາຍພວກທ່ານດ້ວຍ²⁴"ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາສະຖິດຢູ່ກັບພວກທ່ານທຸກໆຄົນ. ອາແມນ."

²⁵ບັດນີ້ ຈົ່ງຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງທີ່ສາມາດໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຕາມຂ່າວປະເສີດ ເຊິ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດ ແລະ ຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຕາມການຊົງເປີດເຜີຍຂໍ້ລ້ຳເລິກເຊິ່ງໄດ້ປິດໄວ້ເປັນຄວາມລັບໄວ້ຕັ້ງແຕ່ສະໄຫມບູຮານ,²⁶ແຕ່ບັດນີ້ມັນໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍ, ແລະເຮັດໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງໂດຍຂໍ້ພຣະຄັມພີເຊິ່ງຂຽນໄວ້ໂດຍບັນດາຜູ້ທຳນວາຍ, ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງດຳຣົງເປັນນິດ, ເພື່ອໃຫ້ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດທັງຫມົດປະຕິບັດຕາມຄວາມເຊື່ອນັ້ນ.

²⁷ໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຂໍພຣະສິຣິຈົ່ງມີແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນຣັດສະຫມີແຕ່ອົງດຽວສືບໄປເປັນນິດ. ອາເມນ.

1 ໂກຣີນໂທ

1

¹ໂປໂລ, ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໃຫ້ເປັນອັກຄະສາວົກໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ໂຊສະເຖນນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຮົາ,²ເຖິງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນເມືອງ ໂກຣິນໂທ, ສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ອຸທິດຕົນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນໄພ່ພົນບໍຣິສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນເຖິງທຸກຄົນໃນທຸກບ່ອນທີ່ເອີ້ນນາມຊື່ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ວ່າເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຂອງພວກເຮົາ.³ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ແລະ ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເປັນຂອງທ່ານ.

⁴ຂ້າພະເຈົ້າຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າສະເຫມີສຳລັບທ່ານເພາະພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ທ່ານ.⁵ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານມີຄວາມຮັ່ງມີໃນທຸກທາງ, ໃນທຸກຖ້ອຍຄຳ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຮູ້ທັງຫມົດ,⁶ເຊັ່ນດຽວກັບຄຳພະຍານກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດເຈົ້າທີ່ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນວ່າເປັນຄວາມຈິງໃນບັນດາພວກທ່ານ.

⁷ສະນັ້ນ ທ່ານບໍ່ຂາດເຂີນຂອງປະທານ ຝ່າຍວິນຍານທີ່ທ່ານໄດ້ລໍຄອຍຢ່າງກະຕືລືລົ້ນຕໍ່ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.⁸ພຣະອົງຈະເສີມກຳລັງທ່ານຈົນເຖິງທີ່ສຸດ, ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ບໍ່ມີທີ່ຕິໃນວັນຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.⁹ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສັດຊື່, ຜູ້ທີ່ຊົງເອີ້ນທ່ານເຂົ້າສູ່ການມີສາມັກຄີທັມກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

¹⁰ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍບັດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງທ່ານດ້ວຍນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ໃຫ້ພວກທ່ານຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງປອງດອງ, ແລະ ຢ່າມີການແບ່ງແຍກໃນບັນດາພວກທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງໃຫ້ທ່ານຢູ່ຮ່ວມກັນເປັນຈິດຫນື່ງໃຈດຽວກັນ ແລະ ດ້ວຍຈຸດປະສົງດຽວກັນ.¹¹ເນື່ອງຈາກຄົນຂອງນາງ ຂະໂລເອ ໄດ້ເວົ້າຈະແຈ້ງກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ວ່າມີການແຕກແຍກໃນບັນດາພວກທ່ານ.

¹²ຂ້າພະເຈົ້າຫມາຍຄວາມວ່າ: ຕ່າງຄົນຕ່າງເວົ້າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຝ່າຍຂອງໂປໂລ," ຫລື "ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຝ່າຍ ອາໂປໂລ," ຫລື "ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຝ່າຍເປໂຕ," ຫລື "ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຝ່າຍພຣະຄຣິດ."¹³ພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກແບ່ງແຍກແລ້ວບໍ? ໂປໂລຖືກຄຶງໄວ້ໄມ້ກາງແຂນເພື່ອທ່ານບໍ? ທ່ານໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນນາມຂອງໂປໂລບໍ?

¹⁴ຂ້າພະເຈົ້າຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາແກ່ທ່ານ, ນອກຈາກກຣີສະໂປ ແລະ ໄຄໂຢ.¹⁵ຈຸດປະສົງນີ້ ເພື່ອບໍ່ມີໃຜສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າທ່ານໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນນາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁶(ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາຄົນໃນຄອບຄົວຂອງ ສະເຕຟານາ. ນອກຈາກນັ້ນແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາຜູ້ໃດອີກ.)

¹⁷ເນື່ອງຈາກ ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາເພື່ອໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ປະກາດ ຂ່າວປະເສີດ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາເພື່ອໄປປະກາດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ ແຫ່ງປັນຍາຂອງມະນຸດ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດຖືກເຮັດໃຫ້ຫມົດຣິດເດດ

¹⁸ເນື່ອງຈາກຂໍ້ຄວາມກ່ຽວກັບໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ເປັນເລື່ອງໂງ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ກຳລັງຈະຕາຍ. ແຕ່ເປັນຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນບັນດາຄົນທີ່ກຳລັງຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ.¹⁹ເພາະມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, “ເຮົາຈະທຳລາຍປັນຍາຂອງຄົນມີປັນຍາ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນສະຫລາດບໍ່ມີປະໂຫຍດ."

²⁰ຄົນມີປັນຍາຢູ່ທີ່ໃດ? ຜູ້ທີ່ຮອບຮູ້ຢູ່ທີ່ໃດ? ນັກໂຕ້ຖຽງຂອງໂລກນີ້ຢູ່ທີ່ໃດ? ພຣະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ສະຕິປັນຍາທາງໂລກກາຍເປັນຄວາມໂງ່ບໍ່ແມ່ນບໍ?²¹ເນື່ອງຈາກໂລກໂດຍປັນຍາຂອງຕົນເອງບໍ່ສາມາດຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າໄດ້, ພຣະເຈົ້າພໍພຣະທັຍທີ່ຈະຊ່ວຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຊື່ອໃຫ້ພົ້ນໄດ້ດ້ວຍການເທດສະຫນາໂງ່ ໆ.

²²ພວກຢິວຂໍຫມາຍສຳຄັນ ແລະ ພວກ ກະຣີກຊອກຫາປັນຍາ.²³ແຕ່ພວກເຮົາປະກາດເລື່ອງ ພຣະຄຣິດຜູ້ທີ່ຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຢິວສະດຸດ ແລະ ເປັນເລື່ອງໂງ່ ສຳລັບພວກກະຣີກ.

²⁴ແຕ່ສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອີ້ນ, ທັງພວກຢິວ ແລະ ພວກກະຣີກ, ພວກເຮົາປະກາດເລື່ອງພຣະຄຣິດຜູ້ທີ່ເປັນຣິດອຳນາດ ແລະ ພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁵ເພາະສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າເປັນຄວາມໂງ່ຂອງພຣະເຈົ້າກໍ່ຍັງສະຫລາດກວ່າປັນຍາຂອງມະນຸດ, ແລະສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າເປັນ ຄວາມອ່ອນແອຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍ່ຍັງເຂັ້ມແຂງກວ່າກຳລັງຂອງມະນຸດ.

²⁶ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ ຈົ່ງພິຈາຣະນາຕອນທີ່ຊົງເອີ້ນທ່ານ, ມີຄົນຈຳນວນຫນ້ອຍ ທີ່ມີປັນຍາຕາມມາດຕະຖານຂອງມະນຸດ. ມີຫນ້ອຍຄົນທີ່ມີອຳນາດ. ມີຫນ້ອຍຄົນທີ່ເກີດໃນຄອບຄົວທີ່ສູງ.²⁷ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກພວກທີ່ໂລກນີ້ຖືວ່າໂງ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ສະຫລາດອັບອາຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກເອົາພວກທີ່ໂລກນີ້ຖືວ່າອ່ອນແອເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ແຂງແຮງອັບອາຍ.

²⁸ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກພວກທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍ ແລະ ຫນ້າກຽດຊັງໃນໂລກ ພຣະອົງຊົງເລືອກສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄ່າ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ຖືວ່າມີຄ່ານັ້ນບໍ່ມີປະໂຫຍດ.²⁹ພຣະອົງໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜມີເຫດຜົນທີ່ຈະອວດອ້າງຕໍ່ພຣະອົງໄດ້.

³⁰ເພາະສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດ, ດຽວນີ້ທ່ານໄດ້ຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ມາເປັນພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອພວກເຮົາພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຊອບທັມ, ຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະ ການໄຖ່ໂທດຂອງເຮົາທັງຫລາຍ.³¹ເພື່ອເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະຄັມພີໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, "ໃຫ້ຜູ້ທີ່ສະແດງອອກ ອວດອ້າງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

2

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານ, ເພື່ອປະກາດຄວາມເລິກລັບຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ພວກທ່ານນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫວ່ານລ້ອມ ຫລື ດ້ວຍສະຕິປັນຍາ.²ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈວ່າຈະບໍ່ສະແດງຄວາມຮູ້ເລື່ອງໃດໆ ໃນບັນດາພວກທ່ານເລີຍ ຍົກເວັ້ນເລື່ອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແລະ ການທີ່ພຣະອົງຊົງຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

³ແລະ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ກັບພວກທ່ານທັງຫລາຍ ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ອ່ອນກຳລັງ, ມີຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະ ໂຕສັ່ນສະເທືອນຫລາຍ.⁴ຄຳເວົ້າ ແລະ ຄຳເທສະຫນາຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ແມ່ນ ຄຳເວົ້າທີ່ຊັກຊວນດ້ວຍສະຕິປັນຍາ. ແຕ່ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນແມ່ນການສຳແດງອອກຂອງພຣະວິນຍານ ແລະ ຣິດອຳນາດ,⁵ເພື່ອຄວາມສັດທາຂອງພວກທ່ານຈະບໍ່ຂື້ນກັບປັນຍາຂອງມະນຸດ, ແຕ່ຂື້ນກັບ ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁶ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງກ່າວເຖິງປັນຍາທ່າມກາງຄົນທີ່ເປັນຜູ້ໃຫຍ່, ບໍ່ແມ່ນປັນຍາຂອງໂລກນີ້, ຫລືຂອງຜູ້ປົກຄອງຕ່າງໆ, ຂອງສະໄຫມນີ້ທີ່ກຳລັງຈະເສື່ອມສູນໄປ.⁷ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວເຖິງພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄວາມຈິງທີ່ເຊື່ອງໄວ້, ພຣະປັນຍາທີ່ຊົງເຊືື່ອງໄວ້ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ກ່ອນປະຖົມມະການ ເພື່ອສະຫງ່າລາສີແກ່ພວກເຮົາ.

⁸ບໍ່ມີຜູ້ປົກຄອງ ໃນສະໄຫມນີ້ທີ່ຮູ້ຈັກພຣະປັນຍານີ້, ເພາະຫາກພວກເຂົາເຂົ້າໃຈໃນເວລານັ້ນ, ພວກເຂົາກໍ່ຈະບໍ່ເອົາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງກຽດຕິຍົດໄປຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.⁹ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ, “ສິ່ງທີ່ຕາເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ຫູບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແລະຈິດໃຈທີ່ຄິດບໍ່ເຖິງ, ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຽມໄວ້ສຳລັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ຮັກພຣະອົງ."

¹⁰ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄື ສີ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເປີດເຜີຍຕໍ່ພວກເຮົາໂດຍທາງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ. ເພາະວ່າພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຊົງຮູ້ທຸກຢ່າງ ແມ່ນແຕ່ສີ່ງເລິກລັບຕ່າງໆຂອງພຣະເຈົ້າ.¹¹ບໍ່ມີໃຜຈະຮູ້ຄວາມຄຶດຂອງຜູ້ອື່ນໄດ້ ຍົກເວັ້ນແຕ່ຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງ? ສະນັ້ນ, ຄວາມເລິກລັບຕ່າງໆຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດຮູ້ໄດ້ ມີແຕ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຂອງພຣະເຈົ້າເອງ.

¹²ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາວິນຍານຂອງໂລກ, ແຕ່ໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດຮູ້ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ.¹³ພວກເຮົາກ່າວເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ປັນຍາຂອງມະນຸດບໍ່ສາມາດສອນໄດ້, ແຕ່ດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຊົງສອນພວກເຮົາ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ແປຖ້ອຍຄຳ ຝ່າຍວິນຍານຕ່າງໆ ດ້ວຍປັນຍາຝ່າຍວິນຍານ.

¹⁴ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ຝ່າຍວິນຍານ ບໍ່ສາມາດຮັບເອົາສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເປັນຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້, ເພາະວ່າສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເປັນເລື່ອງໂງ່ສຳລັບລາວ. ລາວບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ ເພາະເປັນສີ່ງທີ່ຕ້ອງສັງເກດຝ່າຍວິນຍານ.¹⁵ຄົນທີ່ຢູ່ຝ່າຍວິນຍານສາມາດສັງເກດຮູ້ທຸກສີ່ງ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ຂື້ນກັບການຕັດສິນຂອງຄົນອື່ນໆ.¹⁶“ເພາະວ່າຜູ້ໃດຮູ້ຈັກຈິດໃຈຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ທີ່ລາວສາມາດສອນພຣະອົງໄດ້?”ແຕ່ພວກເຮົາມີຫົວໃຈຂອງພຣະຄຣິດ.

3

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າ, ບໍ່ສາມາດເວົ້າກັບທ່ານຄືກັບພວກທີ່ຢູ່ຝ່າຍຈິດວິນຍານ, ແຕ່ຄືເວົ້າກັບພວກທີ່ຢູ່ຝ່າຍເນື້ອຫນັງ, ຄືກັບເວົ້າກັບເດັກນ້ອຍໃນພຣະຄຣິດ.²ຂ້າພະເຈົ້າລ້ຽງພວກທ່ານດ້ວຍນົມບໍ່ແມ່ນອາຫານແຂງ, ເພາະໃນອະດີດທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ພ້ອມສຳລັບອາຫານແຂງ; ແລະ ແມ່ນແຕ່ດຽວນີ້ທ່ານກໍ່ຍັງບໍ່ພ້ອມ.

³ເພາະວ່າທ່ານທັງຫລາຍຍັງຢູ່ຝ່າຍເນື້ອຫນັງ. ເນື່ອງຈາກວ່າຍັງມີຄວາມອິດສາແລະການຜິດຖຽງກັນຢູ່ໃນບັນດາພວກທ່ານ, ພວກທ່ານກໍ່ໄດ້ດຳຣົງຊີວິດຕາມເນື້ອຫນັງ ແລະ ປະພຶດໂຕຄືກັບຄົນທົ່ວໄປແມ່ນຫລືບໍ?⁴ເພາະເມື່ອຄົນຫນື່ງກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຕິດຕາມໂປໂລ," ແລະ ອີກຄົນກ່າວວ່າ, "ຂ້າພະເຈົ້າຕິດຕາມ ອາໂປໂລ," ພວກທ່ານກໍ່ແມ່ນຄົນທົ່ວໄປບໍ່ແມ່ນບໍ?⁵ອາໂປໂລແມ່ນໃຜ? ໂປໂລແມ່ນໃຜ? ແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ໄດ້ສອນພວກທ່ານໃຫ້ເຊື່ອ, ຕາມວຽກງານທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມອບຫມາຍໄວ້ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນ.

⁶ຂ້າພະເຈົ້າປູກ, ອາໂປໂລຫົດນໍ້າ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໃຫ້ມັນເຕີບໃຫຍ່.⁷ສະນັ້ນ, ຄົນທີ່ປູກ ແລະ ຄົນທີ່ຫົດນ້ຳບໍ່ສຳຄັນຫຍັງ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ການເຕີບໃຫຍ່ນັ້ນຕ່າງຫາກທີ່ສຳຄັນ.

⁸ບັດນີ້ຄົນທີ່ປູກ ແລະ ຄົນທີ່ຫົດນ້ຳກໍ່ເປັນຫນຶ່ງດຽວກັນ, ແລະ ແຕ່ລະຄົນກໍ່ຈະໄດ້ຮັບຄ່າແຮງງານຕາມທີ່ໄດ້ອອກແຮງງານໄປ.⁹ເພາະຂ້າພະເຈົ້າເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງພຣະເຈົ້າ, ທ່ານທັງຫລາຍກໍ່ເປັນໄຮ່ນາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແມ່ນສິ່ງປູກສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁰ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຮາກຖານລົງແລ້ວຄ້າຍຄືນາຍຊ່າງທີ່ຊຳນານ, ແລະ ອີກຄົນຫນຶ່ງກໍ່ມາສ້າງຂື້ນຈາກຮາກຖານນັ້ນ. ແຕ່ວ່າແຕ່ລະຄົນຈົ່ງຣະວັງໃຫ້ດີວ່າ ຈະກໍ່ຂຶ້ນຈາກຮາກຖານນັ້ນແນວໃດ.¹¹ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ອີກ ນອກຈາກທີ່ໄດ້ຖືກວາງລົງໄປແລ້ວຄື, ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹²ບັດນີ້ເທິງຮາກຖານນັ້ນ ຖ້າຜູ້ໃດສ້າງຂື້ນດ້ວຍທອງ, ເງິນ, ເພັດພອຍ, ໄມ້, ຫຍ້າແຫ້ງ, ຫລື ເຟືອງ,¹³ວຽກງານຂອງແຕ່ລະຄົນຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນ, ເພາະແສງສະຫວ່າງຈະເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນ. ເຊິ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນດ້ວຍໄຟ. ໄຟນັ້ນຈະພິສູດວຽກງານທີ່ແຕ່ລະຄົນໄດ້ເຮັດ.

¹⁴ຖ້າວຽກງານຂອງຜູ້ໃດທີ່ສາມາດອົດທົນໄດ້, ເຂົາກໍ່ຈະໄດ້ຮັບລາງວັນ;¹⁵ຖ້າວຽກງາານຂອງໃຜຖືກເຜົາໄຫມ້ໄປ, ເຂົາກໍ່ຈະທົນທຸກກັບການສູນເສຍ, ສ່ວນໂຕເຂົາເອງຈະພົ້ນ, ແຕ່ຄືກັບວ່າພົ້ນອອກຈາກໄຟ.

¹⁶ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າພວກທ່ານເປັນວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດໃນພວກທ່ານ?¹⁷ຖ້າຜູ້ໃດທຳ ລາຍວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຈະທຳລາຍຜູ້ນັ້ນ. ເພາະວ່າວິຫານຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍຣິສຸດ, ແລະ ພວກທ່ານກໍ່ເຊັ່ນກັນ.

¹⁸ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງໂຕເອງ. ຖ້າຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານຄິດວ່າໂຕເອງມີປັນຍາຕາມຫຼັກຂອງສະໄຫມນີ້, ຈົ່ງໃຫ້ຄົນນັ້ນຍອມເປັນຄົນ“ ໂງ່” ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ເປັນຄົນມີປັນຍາ.¹⁹ເພາະວ່າປັນຍາຂອງໂລກນີ້ເປັນຄວາມໂງ່ຈ້າສຳລັບພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ, "ພຣະອົງຈັບຄົນມີປັນຍາດ້ວຍອຸບາຍຂອງເຂົາເອງ."²⁰ແລະ ມີຂຽນໄວ້ອີກວ່າ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮູ້ວ່າຄວາມຄິດຂອງພວກມີປັນຍານັ້ນແມ່ນບໍ່ມີປະໂຫຍດ."

²¹ສະນັ້ນ ຢ່າເວົ້າໂອ້ອວດເລື່ອງມະນຸດເລີຍ! ເພາະວ່າທຸກຢ່າງເປັນຂອງທ່ານທັງຫລາຍ,²²ບໍ່ວ່າໂປໂລ, ຫລື ອາໂປໂລ, ຫລື ເປໂຕ, ຫລື ໂລກ, ຫລື ຊີວິດ, ຫລື ຄວາມຕາຍ, ຫລືສິ່ງຂອງຕ່າງໆໃນປະຈຸບັນ, ຫລືສິ່ງຕ່າງໆໃນອະນາຄົດ, ທຸກສິ່ງລ້ວນເປັນຂອງທ່ານ,²³ແລະ ທ່ານທັງຫລາຍເປັນຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ພຣະຄຣິດຊົງເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ.

4

¹ນີ້ຄືສີ່ງທີ່ຜູ້ຄົນຄວນຈະນັບຖືເຮົາຢ່າງໃດ, ຄືແບບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ຜູ້ດູແລຮັກສາຄວາມຈິງອັນເລິກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ.²ໃນສາຍພົວພັນນີ້, ຜູ້ດູແລຮັກສາຕ້ອງເປັນຜູ້ທີ່ໄວ້ວາງໃຈໄດ້.

³ແຕ່ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ບໍ່ສຳຄັນຫາກຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕັດສິນໂດຍພວກທ່ານ ຫລືໂດຍມະນຸດຄົນໃດຄົນຫນື່ງ. ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕັດສິນໂຕເອງ.⁴ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າເຮັດຜິດອັນໃດ. ແຕ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ຫມາຍ ຄວາມວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ມີແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ພິພາກສາຂ້າພະເຈົ້າໄດ້.

⁵ສະນັ້ນ ຢ່າປະກາດການພິພາກສາ ກ່ຽວກັບສິ່ງໃດກ່ອນເຖິງເວລາ, ກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດກັບມາ. ພຣະອົງຈະຊົງຈະເປີດເຜີຍສິ່ງຕ່າງໆຂອງຄວາມມືດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ແລະ ຈະຊົງເປີດເຜີຍຈຸດປະສົງຕ່າງໆໃນໃຈ. ຫຼັງຈາກນັ້ນແຕ່ລະຄົນຈະໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍຈາກພຣະເຈົ້າ.

⁶ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ບັດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳຫລັກການຕ່າງໆມາໃຊ້ໃນຕົວຂ້າພະເຈົ້າເອງ ແລະ ອາໂປໂລ, ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພວກທ່ານ ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກຂ້າພະເຈົ້າເຖິງຄວາມຫມາຍທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, "ຢ່າອອກນອກເຂດແດນທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້." ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜໃນພວກທ່ານອວດອ້າງໂດຍການຍົກໂຕເອງສູງກວ່າຄົນອື່ນ.⁷ເພາະມີຄົນທີ່ເຫັນວ່າທ່ານແຕກຕ່າງຈາກຄົນອື່ນບໍ? ມີສິ່ງໃດແດ່ທີ່ທ່ານມີ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດແດ່? ຖ້າທ່ານໄດ້ຮັບມາໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເວົ້າໂອ້ອວດ ຄືກັບວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບມາແບບນັ້ນ?

⁸ທ່ານມີທຸກຢ່າງທີ່ທ່ານຕ້ອງການແລ້ວນໍ! ທ່ານກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີແລ້ວນໍ! ທ່ານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຄອບຄອງແລ້ວ - ໂດຍບໍ່ມີເຮົາເຂົ້າຮ່ວມນຳ, ຈິງໆແລ້ວ! ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທ່ານໄດ້ຄອບຄອງ, ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ຄອບຄອງຮ່ວມກັນກັບທ່ານດ້ວຍ⁹ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງພວກເຮົາເຊິ່ງເປັນອັກຄະສາວົກໃຫ້ປະກົດຕົວຕາມລຳດັບສຸດທ້າຍ ແລະຢ່າງຜູ້ຖືກລົງໂທດປະຫານ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກາຍມາເປັນພາບທີ່ປະກົດຕໍ່ໂລກ - ຕໍ່ບັນດາທູດສະຫວັນ, ແລະ ຕໍ່ມະນຸດທັງປວງ.

¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນໂງ່ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະຄຣິດ, ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍເປັນຄົນມີປັນຍາໃນພຣະຄຣິດ. ຂ້າພະເຈົ້າອ່ອນກຳລັງ, ແຕ່ທ່ານແຂງແຮງ. ທ່ານໄດ້ຮັບກຽດ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບກຽດ.¹¹ຈົນຮອດເວລານີ້ຂ້າພະເຈົ້າຍັງອຶດເຂົ້າ ແລະ ຢາກນ້ຳ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ຖືກທຸບຕີດ້ວຍຄວາມໂຫດຮ້າຍ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີບ່ອນຢູ່ອາໄສເປັນຫລັກແຫລ່ງ.

¹²ພວກເຮົາເຮັດວຽກດ້ວຍມື. ຂອງພວກເຮົາເອງ, ເມື່ອຖືກສາບແຊ່ງ, ພວກເຮົາກໍ່ໃຫ້ພອນ. ເມື່ອຖືກຂົ່ມເຫັງ, ພວກເຮົາກໍ່ອົດທົນ.¹³ເມື່ອຖືກກ່າວຫາ, ພວກເຮົາກໍ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມສຸພາບ. ພວກເຮົາໄດ້ກາຍເປັນ, ຄືຂີ້ເຫຍື້ອຂອງໂລກ ແລະ ຄ້າຍຄືສີ່ງຂອງເສດເຫລືອທີ່ສຸດຂອງທຸກສິ່ງ ແລະ ຍັງເປັນຢູ່ຈົນເຖິງບັດນີ້.

¹⁴ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂຽນສີ່ງເຫລົ່ານີ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ທ່ານອັບອາຍ, ແຕ່ເພື່ອເຕືອນສະຕິທ່ານໃນຖານະທີ່ທ່ານເປັນລູກທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁵ເພາະໃນພຣະຄຣິດ ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານມີຜູ້ປົກຄອງເປັນສິບພັນຄົນ, ແຕ່ທ່ານຈະມີບິດາຫລາຍຄົນກໍ່ບໍ່ໄດ້. ເພາະໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນບິດາຂອງທ່ານຜ່ານທາງຂ່າວປະເສີດ.¹⁶ສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍໃຫ້ທ່ານເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂ້າພະເຈົ້າ.

¹⁷ດ້ວຍເຫດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສົ່ງຕີໂມທຽວ, ລູກທີ່ຮັກ ແລະ ສັດຊື່ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ລາວຈະເຕືອນທ່ານກ່ຽວກັບການດຳເນີນຊີວິດຕ່າງໆຂອງຂ້າພະເຈົ້້າໃນພຣະຄຣິດ, ດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສອນພວກເຂົາໃນທຸກບ່ອນ ແລະ ທຸກຄຣິສຕະຈັກ.¹⁸ບັດນີ້ ບາງຄົນໃນພວກທ່ານໄດ້ອວດຕົວຂຶ້ນ, ເຫມືອນກັບວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ມາຫາພວກທ່ານ.

¹⁹ຖ້າເປັນພຣະປະສົງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະມາຫາທ່ານໃນໄວໆນີ້. ຕອນນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຈະໄດ້ຮູ້ ບໍ່ພຽງແຕ່ຄຳເວົ້າຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ອວດຕົວຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຫັນອຳນາດຂອງພວກເຂົາຄືກັນ.²⁰ເພາະວ່າຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ໄດ້ປະກອບດ້ວຍຄຳເວົ້າ ແຕ່ດ້ວຍຣິດອຳນາດ.²¹ພວກທ່ານຕ້ອງການແບບໃດ? ຈະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານດ້ວຍໄມ້ແສ້ ຫລື ດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ດ້ວຍໃຈທີ່ອ່ອນສຸພາບ?

5

¹ພວກຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຂ່າວເລົ່າລືກັນວ່າ ມີການປະພຶດຜິດທາງເພດໃນບັນດາພວກທ່ານ, ເປັນການປະພຶດຜິດທີ່ບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ເກີດຂື້ນແມ້ແຕ່ໃນບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ. ມີລາຍງານວ່າ ມີຄົນຫນຶ່ງໃນພວກທ່ານຫລັບນອນກັບເມຍຂອງພໍ່ຂອງລາວ.²ແລະ ທ່ານຍັງອວດໂຕຂື້ນ! ແທນທີ່ທ່ານຄວນຈະໂສກເສົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ຜູ້ທີ່ເຮັດສິ່ງນີ້ຈະຕ້ອງຖືກໄລ່ອອກຈາກພວກທ່ານ.

³ເຖິງແມ່ນວ່າໂຕຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢູ່ນຳ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຝ່າຍວິນຍານ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັດສິນຜູ້ກະທຳຜິດນັ້ນ, ຄືກັບວ່າຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນນຳ.⁴ເມື່ອພວກທ່ານເຕົ້າໂຮມກັນໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແລະ ວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລົງໂທດຄົນນີ້ໃນຣິດທານຸພາບຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.⁵ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອມອບເຂົາໃຫ້ມານຊາຕານເພື່ອການທຳລາຍເນື້ອຫນັງ, ເພື່ອວິນຍານຂອງລາວຈະໄດ້ພົ້ນໃນວັນແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁶ຄວາມອວດອ້າງຂອງທ່ານນັ້ນບໍ່ດີເລີຍ. ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າເຊື້ອແປ້ງພຽງແຕ່ເລັກນ້ອຍກໍ່ເຮັດໃຫ້ເແປ້ງດິບທັງກອ້ນຟູຂື້ນໄດ້? ⁷ພວກທ່ານຕ້ອງຊຳຣະບາບກັມໂຕເອງຈາກເຊື້ອເກົ່າເພື່ອທ່ານຈະກາຍເປັນແປ້ງດິບໃຫມ່, ປ່ຽນເປັນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ. ເນື່ອງຈາກວ່າພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊົງເປັນລູກແກະປັດສະຄາຂອງພວກເຮົານັ້ນໄດ້ຖືກຖວາຍໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາແລ້ວ.⁸ສະນັ້ນ ຈົ່ງມາສະຫລອງເທສະການ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຊື້ອເກົ່າທີ່ເປັນເຊື້ອຂອງຄວາມປະພຶດຊົ່ວ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້ວາມ, ໃຫ້ພວກເຮົາສະເຫລີມສະຫລອງດ້ວຍເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ ຄືດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ແລະ ຄວາມຈິງ.

⁹ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນຫາທ່ານວ່າ ຢ່າຄົບຫາກັບຜູ້ຄົນທີ່ປະພຶດຜິດທາງເພດ.¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຄົນບາບຂອງໂລກນີ້, ຫລື ຄົນໂລບມາກ, ຫລື ຄົນໂກງ, ຫລື ຄົນທີ່ຂາບໄຫ້ວບູຊາຮູບປັ້ນ, ເພາະການທີ່ຈະຢູ່ຫ່າງຈາກພວກເຂົານັ້ນ ທ່ານຄົງຕ້ອງອອກໄປຈາກໂລກ.

¹¹ແຕ່ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນຫາທ່ານບໍ່ໃຫ້ຄົບຫາກັບຜູ້ໃດກໍ່ຕາມທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າເປັນພີ່ນ້ອງແຕ່ຍັງເປັນຄົນທີ່ໃຊ້ຊີວິດຢູ່ໃນການປະພຶດຜິດທາງເພດ, ຫລືຍັງເປັນຄົນໂລບ, ຫລືຍັງເປັນຄົນທີ່ຂາບໄຫ້ວຮູບເຄົາຣົບ, ຫຼືຍັງເປັນຄົນຫຍາບຊ້າ, ຫຼືຍັງເປັນຄົນຂີ້ເຫລົ້າເມົາຢາຢູ່, ຫຼືຍັງເປັນຄົນຂີ້ຕົວະ. ຢ່າກິນອາຫານຮ່ວມກັບບຸກຄົນແບບນີ້.¹²ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຈະມີສ່ວນຮ່ວມກັບການຕັດສິນລົງໂທດຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ພາຍນອກຄຣິສຕະຈັກໄດ້ແນວໃດ? ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ, ທ່ານຕ້ອງຕັດສິນລົງໂທດຄົນເຫລົ່ານັ້ນຢູ່ພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກບໍ່ແມ່ນບໍ?¹³ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ທີ່ພິພາກສາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ພາຍນອກເອງ. "ຈົ່ງຂັບໄລ່ຄົນຊົ່ວອອກຈາກທ່າມກາງພວກທ່ານ."

6

¹ເມື່ອຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານ ຂັດແຍ້ງກັນກັບອີກຄົນ, ສົມຄວນບໍທີ່ລາວຈະໄປເວົ້າຄວາມກັນທີ່ສານຕໍ່ຫນ້າຜູ້ພິພາກສາທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອຖືແທນທີ່ຈະໄປຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ທີ່ເຊື່ອທັງຫລາຍ?²ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າຜູ້ທີ່ເຊື່ອນັ້ນຈະພິພາກສາໂລກ? ແລະ ຖ້າທ່ານຈະພິພາກສາໂລກ, ທ່ານບໍ່ສາມາດຈັດການກັບສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເລີຍບໍ?³ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າພວກເຮົາຈະພິພາກສາເຫລົ່າທູດສະຫວັນ? ແລ້ວຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຮົາຕັດສິນເລື່ອງຂອງຊີວິດນີ້ບໍ່ໄດ້ເລີຍບໍ?

⁴ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າທ່ານຕ້ອງທຳການຕັດສິນຄະດີຕ່າງໆ ທີ່ກ່ຽວກັບຊີວິດປະຈຳວັນ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງວາງຄະດີຄວາມຕ່າງໆນີ້ໄວ້ກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກ?⁵ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າເລື່ອງນີ້ເພື່ອໃຫ້ທ່ານອັບອາຍ. ບໍ່ມີໃຜໃນທ່າມກາງພວກທ່ານມີປັນຍາພໍທີ່ຈະຈັດການກັບຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍບໍ?⁶ແຕ່ກາຍເປັນວ່າຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄົນຫນື່ງ, ໄປຟ້ອງຮ້ອງຜູ້ທີ່ເຊື່ອອີກຄົນກັບສານ, ແລະ ຄະດີຄວາມນັ້ນກໍ່ຖືກຍື່ນຕໍ່ຜູ້ພິພາກສາຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ເຊື່ອ!

⁷ຄວາມຈິງຄືເມື່ອມີການຂັດແຍ້ງກັນຕ່າງໆທັງຫມົດ ໃນລະຫວ່າງຄຣິສຕຽນ ນັ້ນແມ່ນຄວາມລົ້ມເຫລວສຳລັບທ່ານ. ເປັນຫຍັງທ່ານບໍ່ຍອມທົນທຸກຍ້ອນຄວາມຮູ້ສຶກຜິດ? ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ຍອມຖືກໂກງ?⁸ແຕ່ທ່ານພັດເຮັດຜິດ ແລະ ຫລອກລວງຄົນອື່ນ, ແລະ ຄົນເຫລົ່ານີ້ກໍ່ແມ່ນພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານເອງ!

⁹ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າຄົນຊົ່ວຈະບໍ່ໄດ້ຮັບມູນມໍຣະດົກໃນຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ? ຢ່າຫລົງເຊື່ອຄຳຫລອກລວງ, ຄົນທີ່ປະພຶດຜິດທາງເພດ, ພວກຂາບໄຫ້ວຮູບເຄົາຣົບ, ພວກລ່ວງປະເວນີ, ພວກຜູ້ຊາຍຂາຍໂຕ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີພຶດຕິກຳຮັກຮ່ວມເພດ,¹⁰ພວກຂີ້ລັກ, ພວກໂລບ, ພວກຂີ້ເຫລົ້າເມົາຢາ, ພວກເວົ້າຕົວະ, ພວກຄົນໂກງ - ບໍ່ມີຄົນໃດໃນພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບມໍຣະດົກໃນຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.¹¹ແລະ ບາງຄົນໃນພວກທ່ານເຄີຍເປັນແບບນັ້ນ. ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຮັບການຊຳຣະແລ້ວ, ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຖືກມອບໄວ້ຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຊອບທັມຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ ໃນນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

¹²"ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດທຸກຢ່າງໄດ້," ແຕ່ບໍ່ແມ່ນທຸກຢ່າງຈະມີປະໂຫຍດ. "ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດທຸກຢ່າງໄດ້," ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດໂດຍສີ່ງໃດໆເຫລົ່ານັ້ນ.¹³"ອາຫານນັ້ນມີໄວ້ສຳລັບກະເພາະ, ແລະ ກະເພາະກໍ່ມີໄວ້ສຳລັບອາຫານ," ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ທຳລາຍທັງສອງຢ່າງ. ຮ່າງກາຍບໍ່ໄດ້ໄວ້ເພື່ອການກະທຳທີ່ຜິດທາງເພດ. ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້ວາມ, ຮ່າງກາຍມີໄວ້ສຳລັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຈັດຕຽມສຳລັບຮ່າງກາຍ.

¹⁴ພຣະເຈົ້າຊົງບັນດານໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືນຂຶ້ນມາຈາກຕາຍຢ່າງໃດ ແລະ ຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນຂື້ນມາໂດຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.¹⁵ທ່ານຮູ້ບໍ່ວ່າຮ່າງກາຍຂອງພວກທ່ານເປັນອະວັຍະວະຂອງພຣະຄຣິດ? ສົມຄວນຫລືທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະເອົາອະວັຍະວະຂອງພຣະຄຣິດໄປເຂົ້າສ່ວນກັບຄົນຂາຍໂຕ? ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເປັນແບບນັ້ນ!

¹⁶ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າຄົນທີ່ເຂົ້າສ່ວນກັບຍິງໂສເພນີກາຍເປັນຮ່າງກາຍດຽວກັບນາງ? ດັ່ງທີ່ ພຣະຄັມພີກ່າວໄວ້ວ່າ, "ທັງສອງຈະກາຍເປັນຮ່າງກາຍດຽວກັນ."¹⁷ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຂົ້າສ່ວນກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍ່ກາຍເປັນວິນຍານດຽວກັນກັບພຣະອົງ.

¹⁸ຈົ່ງແລ່ນຫນີຈາກການປະພຶດທີ່ຜິດທາງເພດ! ບາບອື່ນໆນອກຈາກນີ້ທັງຫມົດທີ່ມະນຸດເຮັດນັ້ນຢູ່ນອກຮ່າງກາຍ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ປະພຶດຜິດທາງເພດນັ້ນໄດ້ເຮັດຜິດບາບຕໍ່ຮ່າງກາຍຕົນເອງ.

¹⁹ທ່ານຮູ້ບໍ່ວ່າຮ່າງກາຍຂອງທ່ານເປັນພຣະວິຫານຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ຜູ້ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນທ່ານ, ເປັນຜູ້ທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບມາຈາກພຣະເຈົ້າ? ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ເປັນເຈົ້າຂອງໂຕທ່ານເອງ?²⁰ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງຈ່າຍຄ່າສູງເພື່ອຊື້ທ່ານ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍຮ່າງກາຍຂອງທ່ານເຖີດ.

7

¹ກ່ຽວກັບປະເດັນທີ່ພວກທ່ານຂຽນມານັ້ນ: "ການທີ່ຜູ້ຊາຍບໍ່ແຕະຕ້ອງຜູ້ຍິງເລີຍເປັນເລື່ອງທີ່ດີແລ້ວ."²ແຕ່ເນື່ອງຈາກມີສີ່ງລໍ້ລວງໃຈຕ່າງໆ ທີ່ຈະນຳໄປສູ່ການປະພຶດທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງທາງເພດ, ຜູ້ຊາຍແຕ່ລະຄົນຄວນມີເມຍເປັນຂອງຕົນເອງ, ແລະ ແມ່ຍິງແຕ່ລະຄົນຄວນມີຜົວເປັນຂອງຕົນເອງ.

³ຜົວຄວນໃຫ້ສິດທິຄູ່ສົມຣົດຈະມີຄວາມສຳພັນກັນກັບເມຍ, ແລະ ເມຍກໍ່ຄວນໃຫ້ກັບຜົວເຊັ່ນດຽວກັນ.⁴ເມຍບໍ່ມີສິດເຫນືອຮ່າງກາຍຕົນເອງ, ແຕ່ສິດນັ້ນເປັນຂອງຜົວ. ໃນທາງດຽວກັນ, ຜົວກໍ່ບໍ່ມີສິດເຫນືອຮ່າງກາຍຂອງຕົນ, ແຕ່ວ່າສິດທິນັ້ນເປັນຂອງເມຍ.

⁵ຢ່າປະຕິເສດການມີຄວາມສຳພັນຕໍ່ກັນລະຫວ່າງຜົວເມຍ, ນອກຈາກທີ່ໄດ້ຕົກລົງເຫັນດີກັນເປັນໄລຍະເວລາຫນື່ງຕາມທີ່ກຳນົດ. ຈົ່ງເຮັດສີ່ງນີ້ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ອຸທິດຕົວໃນການອະທິຖານ. ຈາກນັ້ນກໍ່ຄວນກັບມາມີຄວາມສຳພັນຕໍ່ກັນອີກຄັ້ງ, ເພື່ອທີ່ມານຊາຕານຈະບໍ່ໄດ້ລໍ້ລວງທ່ານເພາະວ່າທ່ານຂາດການຄວບຄຸມ ຕົນເອງ.⁶ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກັບທ່ານເພື່ອເປັນການອະນຸຍາດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນການສັ່ງ.⁷ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາໃຫ້ທຸກຄົນຈະເປັນຄືຂ້າພະເຈົ້າ. ແຕ່ວ່າແຕ່ລະຄົນກໍ່ມີຂອງປຣະທານຂອງຕົນເອງຈາກພຣະເຈົ້າ. ຄົນຫນື່ງມີຂອງປຣະທານປະເພດນີ້, ແລະ ອີກຄົນ ມີຂອງປະເພດນັ້ນ.

⁸ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດເວົ້າກັບຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ ແລະ ຄົນທີ່ເປັນຫມ້າຍວ່າ ເປັນການດີຖ້າພວກເຂົາຈະສືບຕໍ່ເປັນໂສດ, ຄືກັນກັບຂ້າພະເຈົ້າ.⁹ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມຕົວເອງໄດ້, ພວກເຂົາກໍ່ຄວນຈະແຕ່ງງານ. ເພາະໃຫ້ພວກເຂົາແຕ່ງງານກໍ່ດີກ່ວາມີໃຈຮ້ອນຮົນດ້ວຍຕັນຫາຄວາມຢາກ.

¹⁰ສ່ວນຄົນທີ່ແຕ່ງງານແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສັ່ງ-ບໍ່ແມ່ນຕົວຂ້າພະເຈົ້າເອງ, ແຕ່ມາຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ ເມຍບໍ່ຄວນຢູ່ຫ່າງຈາກຜົວ,¹¹(ແຕ່ຖ້ານາງແຍກຈາກຜົວຂອງນາງແລ້ວ ນາງກໍ່ບໍ່ຄວນຈະແຕ່ງງານໃຫມ່ ຫລື ບໍ່ກໍ່ກັບໄປຄືນດີກັບຜົວ)-ແລະ ຜົວບໍ່ຄວນຈະປະຮ້າງເມຍ.

¹²ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວກັບພວກທີ່ເຫລືອ - ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າເອງ,- ບໍ່ແມ່ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວ -ຖ້າພີ່ນ້ອງຄົນໃດມີເມຍທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ເຊື່ອ, ແລະ ຖ້ານາງພໍໃຈທີ່ຈະຢູ່ກັບລາວ, ລາວກໍ່ບໍ່ຄວນຢ່າຮ້າງນາງ.¹³ຖ້າຜູ້ຍິງຄົນໃດມີຜົວທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອ, ແລະ ຖ້າລາວພໍໃຈທີ່ຈະຢູ່ກັບນາງ, ນາງກໍ່ບໍ່ຄວນຢ່າຮ້າງຈາກລາວ.¹⁴ດ້ວຍວ່າຜົວທີ່ບໍ່ເຊື່ອນັ້ນກໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດຜ່ານທາງເມຍ, ແລະ ເມຍທີ່ບໍ່ເຊື່ອນັ້ນກໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດຜ່ານທາງຜົວ ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນລູກໆຂອງພວກທ່ານກໍ່ເປັນມົນທິນ. ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງຄືພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຊຳຣະແລ້ວ

¹⁵ແຕ່ຖ້າຄູ່ຄອງທີ່ບໍ່ເປັນຄຣິສຕຽນຈະຈາກໄປ, ກໍ່ໃຫ້ລາວໄປ. ໃນກໍຣະນີແບບນີ້, ພີ່ນ້ອງຊາຍ ຫລື ຍິງບໍ່ໄດ້ຖືກຜູກມັດໄວ້ກັບຄຳສາບານຂອງພວກເຂົາ. ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນພວກເຮົາໃຫ້ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກ.¹⁶ທ່ານຜູ້ເປັນພັັນຣະຍາ, ທ່ານຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດ, ວ່າທ່ານຈະຊ່ວຍສາມີຂອງທ່ານໃຫ້ພົ້ນໄດ້? ຫລື ທ່ານຜູ້ເປັນສາມີ, ທ່ານຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດ, ວ່າທ່ານຈະຊ່ວຍພັນຣະຍາຂອງທ່ານໃຫ້ພົ້ນໄດ້?

¹⁷ພຽງແຕ່ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນດຳຣົງຊີວິດຕາມທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໃຫ້ລາວ, ແລະ ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນ. ນີ້ແມ່ນຄຳສັ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກທັງ ຫມົດ.¹⁸ມີຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດແລ້ວ ເມື່ອລາວໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນໃຫ້ມາເຊື່ອ? ລາວກໍ່ບໍ່ຄວນພະຍາຍາມເຮັດຕົວຄືກັບຄົນທີ່ຍັງບໍ່ເຂົ້າພິທີຕັດ ມີຜູ້ໃດທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າພິທີຕັດເມື່ອລາວໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນໃຫ້ມາເຊື່ອ? ລາວກໍ່ບໍ່ຄວນຕ້ອງເຂົ້າພິທີຕັດ.¹⁹ເພາະວ່າການເຂົ້າພິທີຕັດ ຫລື ການບໍ່ເຂົ້າພິທີຕັດນັ້ນບໍ່ສຳຄັນຫຍັງ. ແຕ່ການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຕ່າງໆຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນສີ່ງທີ່ສຳຄັນ.

²⁰ແຕ່ລະຄົນຄວນຈະຢູ່ໃນສະຖານະທີ່ລາວເຄີຍຢູ່ ເມື່ອເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນລາວໃຫ້ມາເຊື່ອ.²¹ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນທ່ານເມື່ອເປັນຂ້າໃຊ້ຢູ່ບໍ? ຢ່າກັງວົນເລີຍ ແຕ່ຖ້າທ່ານສາມາດເປັນອິສຣະໄດ້, ຈົ່ງໃຊ້ສິດນັ້ນ.²²ເພາະຜູ້ໃດທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເອີ້ນເມື່ອເປັນຂ້າໃຊ້ ຜູ້ນັ້ນກໍ່ເປັນອິສຣະໃນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນລັກສະນະດຽວກັນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນໃຫ້ມາເຊື່ອເມື່ອເປັນອິສຣະ ລາວເປັນຂ້າໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິດ.²³ພຣະເຈົ້າຊົງຈ່າຍຄ່າສູງເພື່ອຊື້ທ່ານ, ສະນັ້ນຈົ່ງຢ່າເປັນຂ້າໃຊ້ຂອງມະນຸດ.²⁴ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນເຄີຍຢູ່ໃນຖານະໃດເມື່ອເຮົາຖືກເອີ້ນໃຫ້ມາເຊື່ອ, ກໍ່ໃຫ້ເຮົາຢູ່ໃນຖານະນັ້ນຕໍ່ໄປ.

²⁵ເລື່ອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ເຄີຍແຕ່ງງານ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສະແດງຄວາມເຫັນໃນຖານະທີ່ເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ, ຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໃຫ້ເປັນຜູ້ທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້.²⁶ດັ່ງນັ້ນ, ຍ້ອນວ່າຄວາມລຳບາກທີ່ກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ດີທີ່ທຸກຄົນຈະຢູ່ຢ່າງທີ່ເຂົາເປັນຢູ່.

²⁷ທ່ານຜູກພັນກັບພັນຣະຍາແລ້ວບໍ? ຢ່າຫາທາງທີ່ຈະເປັນອິສຣະຈາກນາງ. ທ່ານບໍ່ມີພັນຣະຍາບໍ? ຢ່າຊອກຫາພັນຣະຍາເລີຍ.²⁸ແຕ່ຖ້າທ່ານແຕ່ງງານ, ທ່ານກໍ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ. ແລະ ຖ້າຜູ້ຍິງທີ່ຍັງບໍ່ແຕ່ງງານໄດ້ແຕ່ງງານ, ນາງກໍ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ. ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້້ນທີ່ແຕ່ງງານຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍຢ່າງໃນຊີວິດ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖນາທີ່ຈະຮັກສາທ່ານໄວ້ຈາກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.

²⁹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ: ຂ້າພະເຈົ້າຫມາຍຄວາມວ່າ, ເວລາເຫລືອຫນ້ອຍແລ້ວ. ຈາກນີ້ໄປ, ໃຫ້ພວກທີ່ມີພັນຣະຍາມີຊີວິດຄືກັນກັບວ່າບໍ່ມີພັນຣະຍາ.³⁰ພວກທີ່ໂສກເສົ້າຄວນປະພຶດຕົວຄືກັບວ່າພວກເຂົາບໍ່ໂສກເສົ້າ, ແລະ ພວກທີ່ປິຕິຍິນດີຄືກັບວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີປິຕິຍິນດີ, ແລະ ພວກທີ່ຊື້ເຄື່ອງຄືກັບວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນເຈົ້າຂອງຫຍັງເລີຍ;³¹ແລະ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງຂອງທາງໂລກກໍ່ບໍ່ຄວນສະແດງອອກຄືກັບວ່າພວກເຂົາມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງເຕັມທີ່ກັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ເພາະຣະບົບຂອງໂລກນີ້ກຳລັງຈະສິ້ນສຸດ.

³²ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທ່ານເປັນອິສຣະຈາກຄວາມກັງວົນຕ່າງໆ. ຜູ້ຊາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານກໍ່ເອົາໃຈໃສ່ໃນວຽກງານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ວ່າຈະເຮັດແນວໃດໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະທັຍ.³³ແຕ່ຜູ້ຊາຍທີ່ແຕ່ງງານແລ້ວກໍ່ເອົາໃຈໃສ່ວຽກງານຂອງໂລກ, ວ່າຈະເຮັດແນວໃດໃຫ້ພັນຣະຍາພໍໃຈ -³⁴ລາວຖືກແຍກອອກເປັນສອງສ່ວນ. ຝ່າຍຜູ້ຍິງທີ່ບໍ່ແຕ່ງງານ ຫລື ຍິງສາວບໍຣິສຸດກໍ່ເອົາໃຈໃສ່ໃນວຽກງານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ວ່າຈະເຮັດແນວໃດຈື່ງຈະໄດ້ເປັນຄົນບໍຣິສຸດໃນຝ່າຍຮ່າງກາຍ ແລະ ໃນຝ່າຍວິນຍານ. ແຕ່ຜູ້ຍິງທີ່ແຕ່ງງານແລ້ວກໍ່ເອົາໃຈໃສ່ໃນວຽກງານຂອງໂລກ, ວ່າຈະເຮັດແນວໃດໃຫ້ສາມີຂອງນາງພໍໃຈ.

³⁵ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວເລື່ອງນີ້ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງທ່ານເອງ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຫຍັງມາບີບບັງຄັບທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວສິ່ງນີ້ເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະອຸທິດຕົນຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດມາເຮັດໃຫ້ທ່ານຫວັ່ນໄຫວ.

³⁶ແຕ່ຖ້າຊາຍໃດຄິດວ່າລາວບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຕໍ່ຄູ່ຫມັ້ນຂອງລາວດ້ວຍການໃຫ້ກຽດໄດ້ ແລະ ຖ້ານາງມີອາຍຸເກີນວັຍແຕ່ງງານແລ້ວ ແລະມັນເຖິງເວລາທີ່ຈະແຕ່ງງານ - ຊາຍຄົນນັ້ນກໍ່ຄວນເຮັດໃນສິ່ງທີ່ລາວຕ້ອງການ ລາວບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ. ພວກເຂົາຄວນແຕ່ງງານກັນ.³⁷ແຕ່ຊາຍໃດທີ່ຕັ້ງໃຈຫມັ້ນຄົງ, ຖ້າລາວບໍ່ຮູ້ສຶກກົດດັນ ແຕ່ສາມາດຄວບຄຸມຄວາມຕ້ອງການຂອງຕົນເອງໄດ້, ແລະ ຖ້າລາວຕັດສິນໃຈວ່າຈະເຮັດສິ່ງນີ້, ທີ່ຈະຮັກສາຄູ່ຫມັ້ນຂອງລາວໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ລາວກໍ່ເຮັດໄດ້ດີ.³⁸ສະນັ້ນ ຄົນທີ່ແຕ່ງງານກັບຄູ່ຫມັ້ນຂອງເຂົາກໍ່ເຮັດໄດ້ດີແລ້ວ, ແລະ ຄົນທີ່ເລືອກທີ່ຈະບໍ່ແຕ່ງງານກໍ່ເຮັດໄດ້ດີກວ່າ.

³⁹ພັນຣະຍາຕ້ອງຜູກພັນກັບສາມີຂອງນາງຕາບໃດທີ່ລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່. ແຕ່ຖ້າສາມີຂອງນາງຕາຍ, ນາງກໍ່ເປັນອິສຣະທີ່ຈະແຕ່ງງານກັບຜູ້ໃດກໍ່ຕາມຄົນທີ່ນາງປາຖນາທີ່ຈະແຕ່ງງານນຳ, ແຕ່ຕາມຄວາມເຫັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ.⁴⁰ແຕ່ຕາມຄວາມຄິດເຫັນຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ນາງຈະມີຄວາມສຸກກວ່າຖ້າວ່ານາງມີຊີວິດຄືກັບທີ່ເປັນຢູ່. ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າຂ້າພະເຈົ້າມີພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຄືກັນ.

8

¹ສ່ວນເລື່ອງອາຫານທີ່ໃຊ້ບູຊາຮູບເຄົາຣົບນັ້ນ- ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ "ພວກເຮົາທຸກຄົນຕ່າງກໍ່ມີຄວາມຮູ້" ຄວາມຮູ້ນັ້ນເຮັດໃຫ້ອວດຕົວ, ແຕ່ຄວາມຮັກກໍ່ສ້າງຂື້ນ.²ຖ້າຜູ້ໃດຄິດວ່າເຂົາຮູ້ສີ່ງໃດແລ້ວ, ຜູ້ນັ້ນກໍ່ຍັງບໍ່ຮູ້ຢ່າງທີ່ເຂົາຄວນຮູ້ເລີຍ.³ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດຮັກພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງກໍ່ຊົງຮູ້ຈັກຜູ້ນັ້ນ.

⁴ສະນັ້ນ ເລື່ອງການກິນອາຫານທີ່ບູຊາຮູບເຄົາຣົບຕ່າງໆນັ້ນ-ພວກເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າ "ຮູບເຄົາຣົບໃນໂລກນີ້ນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ມີຄວາມຫມາຍຫຍັງເລີຍ" ແລະ "ມີພຣະເຈົ້າພຽງອົງດຽວ ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອົງອື່ນ.”⁵ເຖິງແມ່ນວ່າສິ່ງທີ່ເຂົາ ເອີ້ນກັນວ່າເປັນພຣະນັ້ນ, ອາດຈະມີຢູ່ຈິງທັງໃນສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ, ມີພຣະ ແລະ ເຈົ້າ ຫລວງຫລາຍ.⁶ແຕ່ສຳລັບພວກເຮົານັ້ນ, "ມີພຣະເຈົ້າຄືພຣະບິດາເຈົ້າພຽງອົງດຽວ, ທຸກສິ່ງມາຈາກພຣະອົງ, ແລະ ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອພຣະອົງ, ແລະ ເຮົາມີອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າພຽງອົງດຽວ, ທຸກສິ່ງມີຢູ່ໂດຍທາງພຣະອົງ, ແລະ ເຮົາມີຊີວິດໂດຍທາງພຣະອົງ."

⁷ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນມີຄວາມຮູ້ແບບນີ້. ເພາະບາງຄົນທີ່ເຄີຍບູຊາຮູບເຄົາຣົບມາກ່ອນ, ເມື່ອພວກເຂົາກິນອາຫານນີ້ກໍ່ ຖືວ່າເປັນຂອງບູຊາແກ່ຮູບເຄົາຣົບແທ້ໆ. ໃຈສຳນຶກຜິດແລະ ຊອບຂອງພວກເຂົາຍັງອ່ອນຢູ່ຈື່ງເປັນມົນທິນຍ້ອນອາຫານນັ້ນ.

⁸ແຕ່ອາຫານບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ສະເຫນີຕົວຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຊົ່ວຊ້າລົງຖ້າພວກເຮົາບໍ່ກິນ, ແລະ ກໍ່ບໍ່ໄດ້ດີຂື້ນຖ້າພວກເຮົາກິນ.⁹ແຕ່ຈົ່ງຣະມັດຣະວັງ ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເສຣີພາບຂອງທ່ານນັ້ນເປັນເຫດໃຫ້ຜູ້ທີ່ອ່ອນແອໃນຄວາມເຊື່ອຕ້ອງສະດຸດ.¹⁰ເພາະຖ້າວ່າມີໃຜເຫັນທ່ານຜູ້ມີຄວາມຮູ້, ນັ່ງກິນອາຫານໃນວິຫານຂອງຮູບເຄົາຣົບ. ໃຈສຳນຶກຜິດ ແລະ ຊອບທີ່ອ່ອນແອຂອງເຂົາກໍ່ຈະຊຸກຍູ້ຂື້ນຈົນກິນຂອງທີ່ບູຊາແກ່ຮູບເຄົາຣົບບໍ່ແມ່ນບໍ?

¹¹ສະນັ້ນ ຄວາມຮູ້ຂອງທ່ານໃນເລື່ອງທັມະຊາດແທ້ຂອງຮູບເຄົາຣົບ, ໄດ້ທຳລາຍ. ຄົນທີ່ອ່ອນແອກວ່າ, ເຊິ່ງເປັນພີ່ນ້ອງທີ່ພຣະຄຣິິດໄດ້ຊົງສີ້ນພຣະຊົນເພື່ອເຂົານັ້ນຕ້ອງຈິບຫາຍໄປ,¹²ສະນັ້ນ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພວກພີ່ນ້ອງ ແລະ ທຳຮ້າຍຈິດສຳນຶກຮູ້ສຶກຜິດ ແລະ ຊອບທີ່ອ່ອນແອຂອງພວກເຂົາ, ທ່ານກໍ່ໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະຄຣິດ.¹³ສະນັ້ນ, ຖ້າອາຫານເຮັດໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າສະດຸດ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຈະບໍ່ກິນຊີ້ນສັດອີກຕໍ່ໄປ, ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າລົ້ມລົງ.

9

¹ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີອິສຣະບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນອັກຄະສາວົກບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາບໍ? ທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ເປັນຄົນງານຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ?²ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນອັກຄະສາວົກຕໍ່ຄົນອື່ນ, ຢ່າງຫນ້ອຍໆຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເປັນອັກຄະສາວົກຕໍ່ພວກທ່ານ. ເພາະພວກທ່ານຄືຫລັກຖານສະແດງວ່າການເປັນອັກຄະສາວົກໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

³ນີ້ຄືຄຳໃຫ້ການຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ໄດ້ສອບຖາມຂ້າພະເຈົ້າ:⁴ພວກເຮົາບໍ່ມີສິດທີ່ຈະກິນ ແລະ ດື່ມບໍ?⁵ພວກເຮົາບໍ່ມີສິດທີ່ຈະພາພັນຣະຍາທີ່ເປັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອໄປກັບເຮົາ, ຄືກັບພວກອັກຄະສາວົກຄົນອື່ນໆ, ຫລື ຢ່າງທີ່ພວກພີ່ນ້ອງໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ເປໂຕນັ້ນບໍ?⁶ມີສະເພາະບາຣະນາບາ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດວຽກບໍ?

⁷ແມ່ນໃຜແດ່ທີ່ເປັນທະຫານແລ້ວອອກຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເອງ? ມີໃຜແດ່ທີີ່ເຮັດສວນອະງຸ່ນແລ້ວບໍ່ໄດ້ກິນຫມາກຂອງມັນ? ຫລື ໃຜແດ່ລ້ຽງຝູງສັດແລ້ວບໍ່ໄດ້ດື່ມນ້ຳນົມຈາກຝູງສັດນັ້ນ?⁸ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍອຳນາດມະນຸດບໍ? ກົດບັນຍັດບໍ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ເຫມືອນກັນບໍໍ?

⁹ເພາະມີຂຽນໄວ້ໃນກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊວ່າ, "ຢ່າເອົາກະສອບປິດປາກງົວເມື່ອມັນກຳລັງນວດເຂົ້າ." ພຣະເຈົ້າຊົງຫ່ວງງົວແທ້ໆບໍ?¹⁰ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກຳລັງກ່າວເຖິງພວກເຮົາບໍ? ສີ່ງນີ້ໄດ້ຂຽນໄວ້ເພື່ອພວກເຮົາ, ເພາະຄົນທີ່ໄຖນາກໍຄວນໄຖດ້ວຍຄວາມຫວັງ, ຜູ້ທີ່ນວດເຂົ້າກໍຄວນນວດດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງວ່າຈະໄດ້ສ່ວນແບ່ງເມື່ອເກັບກ່ຽວ.¹¹ຖ້າພວກເຮົາຫວ່ານສິ່ງຕ່າງໆຝ່າຍວິນຍານທ່າມກາງທ່ານແລ້ວ, ຫລາຍເກີນໄປບໍທີ່ພວກເຮົາຈະເກັບກ່ຽວສິ່ງຕ່າງໆຝ່າຍວັດຖຸຈາກທ່ານ?

¹²ຖ້າຄົນອື່ນມີສິດທີ່ຈະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດນີ້ຈາກທ່ານ, ພວກເຮົາກໍຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຕັ້ງຫລາຍເທົ່າບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ອ້າງສິດນີ້ເລີຍ, ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ພວກເຮົາອົດທົນທຸກຢ່າງເພື່ອຈະບໍ່ມີສີ່ງກີດຂວາງຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດ.¹³ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັບໃຊ້ຢູ່ໃນພຣະວິຫານ, ກໍ່ໄດ້ຮັບອາຫານຈາກພຣະວິຫານນັ້ນ? ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັບໃຊ້ຢູ່ແທ່ນບູຊາ ກໍ່ໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຈາກເຄື່ອງຖວາຍທີ່ແທ່ນບູຊານັ້ນ?¹⁴ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ຄວນຈະໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຈາກຂ່າວປະເສີດນັ້ນ.

¹⁵ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອ້າງສິດໃດໆເຫລົ່ານີ້ເລີຍ. ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂຽນສີ່ງເຫລົ່ານີ້ເພື່ອຈະໃຫ້ຜູ້ໃດເຮັດສິ່ງໃດໃຫ້ກັບຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຍອມຕາຍເສັຍຍັງດີກ່ວາທີ່ຈະໃຫ້ຜູ້ໃດຖອດຖອນຂ້າພະເຈົ້າຈາກການອວດອ້າງນີ້.¹⁶ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າປະກາດຂ່າວປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີເຫດທີ່ຈະອວດອ້າງໄດ້, ເພາະນີ້ຄືສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເຮັດ. ແລະ ວິບັດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ!

¹⁷ເພາະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງນີ້ຢ່າງເຕັມໃຈ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຍັງມີລາງວັນ. ແຕ່ຖ້າບໍ່ເຕັມໃຈ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຍັງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ໄດ້ຮັບມອບໄວ້ກັບຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁸ສະນັ້ນລາງວັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ນັ້ນຄືເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າປະກາດ, ຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຂ່າວປະເສີດໂດຍບໍ່ຄິດລາຄາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສິດໃນຂ່າວປະເສີດນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ

¹⁹ເພາະເຖິງແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປັນອິສຣະຈາກທຸກຄົນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຍອມເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທຸກຄົນ, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ນຳຄົນຫວງຫລາຍມາເປັນສິດ.²⁰ຕໍ່ພວກຊາວຢິວຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ໄດ້ກາຍເປັນຄົນຢິວ, ເພື່ອຈະໄດ້ໃຈພວກຊາວຢິວ. ຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ປະພຶດຕົວຄືກັບຄົນທີ່ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ. ເພື່ອຈະໄດ້ໃຈຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງນີ້ເຖິງແມ່ນວ່າຕົວຂ້າພະເຈົ້າເອງບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ.

²¹ຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ນອກກົດບັນຍັດ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ປະພຶດຕົວຄືກັບຄົນທີ່ຢູ່ນອກກົດບັັນຍັດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າເອງບໍ່ໄດ້ຢູ່ນອກກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຢູ່ໃຕ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຄຣິດ. ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອຈະໄດ້ໃຈຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ຢູ່ນອກກົດບັນຍັດ.²²ຕໍ່ຄົນອ່ອນແອ ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເຮັດຄືກັບຄົນອ່ອນແອ, ເພື່ອຈະໄດ້ໃຈຄົນອ່ອນແອນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຍອມເປັນຄົນທຸກຊະນິດຕໍ່ຄົນທັງປວງ, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ພົ້ນໄດ້ໂດຍທຸກວິທີທາງ.²³ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດທັງຫມົດກໍ່ເພາະເຫັນແກ່ຂ່າວປະເສີດ, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ມີສ່ວນໃນພຣະພອນແຫ່ງຂ່າວປະເສີດນັ້ນ.

²⁴ທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າພວກທີ່ແລ່ນແຂ່ງນັ້ນ ຕ້ອງແລ່ນນຳກັນທຸກຄົນ, ແຕ່ມີພຽງຄົນດຽວທີ່ໄດ້ຮັບລາງວັນ? ສະນັ້ນ ຈົ່ງແລ່ນເພື່ອຊີງລາງວັນມາໃຫ້ໄດ້.²⁵ນັກກິລາຍັງຕ້ອງຄວບຄຸມໂຕເອງໃນການຝຶກຊ້ອມ. ຕ່າງກໍຢູ່ໃນລະບຽບວິນັຍຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ພວກເຂົາເຮັດເພື່ອຈະໄດ້ມົງກຸດທີ່ຫ່ຽວແຫ້ງໄດ້, ແຕ່ເຮົາແລ່ນເພື່ອຈະໄດ້ມົງກຸດຊື່ງບໍ່ມີວັນຫຽ່ວແຫ້ງ.²⁶ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ບໍ່ໄດ້ແລ່ນໂດຍບໍ່ມີເປົ້າຫມາຍ ແລະບໍ່ໄດ້ຕໍ່ສູ້ແບບນັກມວຍທີ່ຊົກລົມ.²⁷ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳຈັດເນື້ອຫນັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມ, ເພື່ອວ່າຫລັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດໃຫ້ຄົນອື່ນແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນຄົນທີ່ໃຊ້ການບໍ່ໄດ້ເອງ.

10

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ວ່າ, ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາທຸກຄົນເພິ່ນໄດ້ຢູ່ໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງຂອງເສົາເມກ ແລະ ໄດ້ຍ່າງຜ່ານທະເລແດງໄປທຸກຄົນ.²ທຸກຄົນໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນເມກ ແລະ ໃນທະເລເຂົ້າຮ່ວມກັບໂມເຊ,³ແລະ ທຸກຄົນໄດ້ກິນອາຫານຝ່າຍວິນຍານຢ່າງດຽວກັນ.⁴ທຸກຄົນໄດ້ດື່ມນ້ຳຝ່າຍວິນຍານຢ່າງດຽວກັນ. ເພາະທຸກຄົນໄດ້ດື່ມຈາກສີລາຝ່າຍວິນຍານທີ່ຕິດຕາມພວກເຂົາ, ສີລານັ້ນຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁵ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງພໍພຣະທັຍຄົນສ່ວນຫຼາຍໃນພວກເຂົາ, ແລະ ສົບຂອງພວກເຂົາກໍ່ຖືກກະແຈກກະຈາຍຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.⁶ດຽວນີ້ສິ່ງຕ່າງໆ ເຫລົ່ານີ້ກໍ່ເປັນບົດຮຽນໃຫ້ກັບເຮົາ, ຢ່າໃຫ້ເຮົາປາຖນາທີ່ຈະເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຕ່າງໆ ຄືກັບທີ່ພວກເຂົາເຄີຍເຮັດ

⁷ຢ່າເປັນຄົນກາບໄຫ້ວຮູບເຄົາຣົບ, ດັ່ງທີ່ບາງຄົນໃນພວກເຂົາເຄີຍເປັນ. ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, "ປະຊາຊົນກໍ່ນັ່ງລົງ ກິນ ແລະ ດື່ມ, ແລ້ວກໍລຸກຂຶ້ນເຕັ້ນລຳກັນ."⁸ຢ່າໃຫ້ເຮົາປະພຶດຜິດທາງເພດຄືກັບທີ່ຫລາຍຄົນໃນພວກເຂົາໄດ້ເຄີຍເຮັດ. ເພາະໃນວັນດຽວ ຄົນຈຳນວນສອງຫມື່ນສາມພັນຄົນຕ້ອງຕາຍຍ້ອນເຫດນີ້.

⁹ເຊັ່ນດຽວກັນ ຢ່າທົດລອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຢ່າງທີ່ຫລາຍຄົນໃນພວກເຂົາເຮັດ ແລ້ວກໍຕ້ອງຕາຍດ້ວຍງູພິດຕອດ.¹⁰ເຊັ່ນດຽວກັນ ຢ່າຈົ່ມເຫມືອນທີ່ຫລາຍຄົນໃນພວກເຂົາເຮັດ, ແລ້ວກໍ່ຖືກທຳລາຍດ້ວຍເພັຊະຄາດ.

¹¹ສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ໄດ້ເກີດຂື້ນກັບພວກເຂົາເພື່ອເປັນຕົວຢ່າງແກ່ຜູ້ອື່ນ ໄດ້ຮັບການບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເເນວທາງແກ່ເຮົາ ສຳລັບພວກເຮົາຜູ້ຊຶ່ງມາເຖິງວາຣະສຸດທ້າຍຂອງຍຸກນີ້.¹²ເຫດສະນັ້ນທຸກຄົນທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງຫມັ້ນຄົງດີແລ້ວ ຈົ່ງຣະວັງໃຫ້ດີເພື່ອທີ່ເຂົາຈະບໍ່ລົ້ມລົງ¹³ບໍ່ມີການທົດລອງໃດໆ ເກີດຂື້ນກັບທ່ານ ນອກເຫນືອຈາກການທົດລອງທີ່ເຄີຍເກີດກັບມະນຸດທຸກຄົນ ພຣະເຈົ້າຊົງສັດຊື່ ພຣະອົງຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ທ່ານຖືກທົດລອງເກີນກວ່າທີ່ທ່ານຈະທົນໄດ້. ພ້ອມກັບການທົດລອງນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງໂຜດໃຫ້ມີທາງຫນີລອດດ້ວຍ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານສາມາດອົດທົນໄດ້

¹⁴ພວກທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຈົ່ງຫລີກຫນີການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາຣົບ.¹⁵ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າກັບທ່ານຄືກັບເວົ້າກັບຄົນທີ່ມີປັນຍາ, ເພື່ອທ່ານຈະພິຈາຣະນາວ່າຂ້າພະເຈົ້າຫມາຍເຖິງອັນໃດ.¹⁶ຖ້ວຍແຫ່ງພຣະພອນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຂໍພຣະພອນນັ້ນ, ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຂົ້າສ່ວນໃນພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຮົາຫັກອອກ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າສ່ວນໃນພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ແມ່ນບໍ?¹⁷ເນື່ອງຈາກມີເຂົ້າຈີ່ກ້ອນດຽວ, ພວກເຮົາຊຶ່ງເປັນຫລາຍບຸກຄົນ ຄືເປັນກາຍດຽວ. ເຮົາທຸກຄົນຕ່າງໄດ້ຮັບຈາກເຂົ້າຈີ່ກ້ອນດຽວກັນນັ້ນ.

¹⁸ຈົ່ງເບິ່ງຊາວອິສະຣາເອນ: ພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກິນເຄື່ອງຖວາຍບູຊາ ກໍ່ມີສ່ວນຮ່ວມທີ່ແທ່ນບູຊາບໍ່ແມ່ນບໍ?¹⁹ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າແນວໃດ? ຮູບເຄົາຣົບນັ້ນສຳຄັນຫຍັງ? ຫລື ອາຫານທີ່ຖວາຍບູຊາແກ່ຮູບເຄົາຣົບນັ້ນສຳຄັນຫຍັງ?

²⁰ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ເວົ້າເຖິງການທີ່ຄົນຕ່າງຊາດຖວາຍບູຊານັ້ນ, ພວກເຂົາຖວາຍສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ກັບຜີມານຮ້າຍ ບໍ່ໄດ້ຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ທ່ານເປັນຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມກັບຜີມານຮ້າຍເຫລົ່ານັ້ນ!²¹ທ່ານບໍ່ສາມາດທີ່ຈະດື່ມຈາກຈອກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ດື່ມຈາກຈອກຂອງຜີມານຊາຕານໄດ້. ທ່ານບໍ່ສາມາດກິນຮ່ວມໂຕະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະ ຮ່ວມໂຕະຂອງຜີມານຮ້າຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ.²²ຫລື ພວກເຮົາຈະຍຸຍົງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ຫຶງຫວງບໍ? ພວກເຮົາມີກຳລັງຫລາຍກວ່າພຣະອົງບໍ?

²³"ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງສາຣະພັດໄດ້," ແຕ່ບໍ່ແມ່ນທຸກສິ່ງມີປະໂຫຍດ. "ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງສາຣະພັດໄດ້" ແຕ່ບໍ່ແມ່ນທຸກສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຈະເຣີນຂື້ນ.²⁴ບໍ່ຄວນໃຫ້ຜູ້ໃດສະແຫວງຫາຄວາມດີຂອງຕົນເອງ. ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ແຕ່ລະຄົນຄວນສະແຫວງຫາຄວາມດີຂອງເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ.

²⁵ທ່ານອາດຈະກິນໄດ້ທຸກຢ່າງທີ່ຂາຍໃນຕະຫລາດ, ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີຄຳຖາມເລື່ອງໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບ.²⁶"ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໂລກນີ້ເປັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ທຸກຢ່າງທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນດ້ວຍ.”²⁷ຖ້າຜູ້ບໍ່ເຊື່ອເຊີນທ່ານໄປກິນອາຫານ, ແລະ ທ່ານຢາກໄປ, ແລ້ວກິນສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຂົາກຽມໄວ້ໃຫ້ທ່ານ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຖາມຄຳຖາມເລື່ອງໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບ.

²⁸ແຕ່ຖ້າມີໃຜມາບອກທ່ານວ່າ, "ອາຫານນີ້ເຂົາໄດ້ຖວາຍແກ່ຮູບເຄົາຣົບແລ້ວ," ກໍຢ່າສູ່ກິນອາຫານນັ້ນ. ເພື່ອເຫັນແກ່ຄົນທີ່ບອກກັບທ່ານ, ແລະ ເຫັນແກ່ໃຈສຳນຶກຜິດ ແລະຊອບ.²⁹ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫມາຍເຖິງໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງທ່ານເອງ, ແຕ່ເປັນໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງຄົນອື່ນໆ. ເພາະເປັນຫຍັງເສຣີພາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄວນຖືກຕັດສິນໂດຍໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງຄົນອື່ນ?³⁰ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຮ່ວມກິນອາຫານດ້ວຍໃຈຂອບພຣະຄຸນ, ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງຖືກຕິຕຽນດ້ວຍ ສິ່ງຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂອບພຣະຄຸນນັ້ນແລ້ວ?

³¹ດັ່ງນັ້ນແຫລະ, ບໍ່ວ່າທ່ານຈະກິນ ຫລື ດື່ມ, ຫລື ເຮັດສິ່ງໃດກໍ່ຕາມ, ຈົ່ງເຮັດທຸກສິ່ງເພື່ອຖວາຍພຣະກຽດຂອງພຣະເຈົ້າ.³²ຢ່າເຮັດໃຫ້ຊາວຢິວ ຫລື ຊາວກະຣີກ, ຫລື ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າສະດຸດໄປ.³³ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນພໍໃຈໃນທຸກສິ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຜົນປະໂຫຍດຂອງຕົວເອງ, ແຕ່ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຄົນມາກມາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ພົ້ນ.

11

¹ຈົ່ງຮຽນແບບຢ່າງຂ້າພະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮຽນແບບພຣະຄຣິດ.²ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຊົມເຊີຍທ່ານທັງຫລາຍ ເພາະທ່ານລະນຶກເຖິງຂ້າພະເຈົ້າໃນທຸກເລື່ອງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊົມເຊີຍທ່ານເພາະທ່ານໄດ້ປະຕິບັດຕາມຮີດຄອງປະເພນີຕ່າງໆ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ພວກທ່ານໄວ້.³ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ພວກທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າພຣະຄຣິດຊົງເປັນປະມຸກຂອງຜູ້ຊາຍທຸກຄົນ, ຢ່າງທີ່ຜົວເປັນປະມຸກຂອງເມັຍ, ແລະ ທີ່ພຣະເຈົ້າເປັນປະມຸກຂອງພຣະຄຣິດ.⁴ດັ່ງນັ້ນຊາຍຄົນໃດທີ່ອະທິຖານ ຫລື ປະກາດພຣະທັມໂດຍການປົກຄຸມຫົວນັ້ນ ເຮັດຄວາມອັບອາຍຕໍ່ພຣະປະມຸກຂອງຕົນ.

⁵ແຕ່ຜູ້ຍິງທີ່ອະທິຖານ ຫລື ປະກາດພຣະທັມໂດຍບໍ່ໄດ້ປົກຄຸມຫົວຂອງນາງ. ກໍ່ເຮັດຄວາມອັບອາຍຕໍ່ຫົວຂອງນາງ. ແບບດຽວກັນກັບທີ່ນາງແຖຫົວ.⁶ເພາະຖ້າຜູ້ຍິງບໍ່ປົກຄຸມຫົວ, ນາງກໍ່ຄວນຕັດຜົມສັ້ນ. ແຕ່ຖ້າການຕັດຜົມສັ້ນ ຫລື ແຖຜົມເປັນເລື່ອງຫນ້າອັບອາຍ, ກໍ່ໃຫ້ນາງປົກຄຸມຫົວຂອງນາງດີກວ່າ.

⁷ສຳລັບຜູ້ຊາຍ ບໍ່ຄວນປົກຄຸມຫົວເພາະເຂົາເປັນແບບລັກສະນະ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ຜູ້ຍິງເປັນສະຫງ່າຣາສີຂອງຜູ້ຊາຍ.⁸ເພາະວ່າບໍ່ໄດ້ຊົງສ້າງຜູ້ຊາຍຈາກຜູ້ຍິງ. ແຕ່ຊົງສ້າງ, ຜູ້ຍິງຈາກຜູ້ຊາຍ.

⁹ແລະບໍ່ໄດ້ຊົງສ້າງຜູ້ຊາຍໄວ້ສຳລັບຜູ້ຍິງ. ແຕ່ຊົງສ້າງ, ຜູ້ຍິງໄວ້ສຳລັບຜູ້ຊາຍ.¹⁰ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງຜູ້ຍິງຄວນມີສັນຍາລັກຂອງສິດອຳນາດເຫນືອຫົວຂອງນາງ ເພາະເຫັນແກ່ເຫລົ່າທູດສະຫວັນ

¹¹ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຍິງຕ້ອງເພິ່ງຜູ້ຊາຍ, ແລະ ຜູ້ຊາຍກໍ່ຕ້ອງເພິ່ງຜູ້ຍິງ.¹²ເພາະວ່າຜູ້ຍິງແມ່ນມາຈາກຜູ້ຊາຍ, ແລະ ຜູ້ຊາຍແມ່ນມາຈາກຜູ້ຍິງ. ແລະ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງແມ່ນມາຈາກພຣະເຈົ້າ.

¹³ຈົ່ງພິຈາຣະນາເອົາເອງວ່າ: ສົມຄວນຫລືບໍ່ທີ່ຜູ້ຍິງຈະອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ປົກຄຸມຫົວ?¹⁴ທັມະຊາດເອງກໍ່ສອນພວກທ່ານບໍ່ແມ່ນບໍ? ວ່າຖ້າຜູ້ຊາຍໄວ້ຜົມຍາວ, ກໍ່ເປັນເລື່ອງຫນ້າອັບອາຍສຳລັບເຂົາ?¹⁵ທັມມະຊາດບໍ່ໄດ້ສອນທ່ານບໍ? ວ່າຖ້າຜູ້ຍິງໄວ້ຜົມຍາວ, ນັ້ນຄືສະຫງ່າຣາສີຂອງນາງ? ເພາະຜົມຂອງນາງຄືສີ່ງທີ່ປົກຄຸມຫົວ.¹⁶ແຕ່ຖ້າຈະມີບາງຄົນໂຕ້ຖຽງກັນເລື່ອງນີ້, ພວກເຮົາ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆຂອງພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ມີວິທີການປະຕິບັດອື່ນ.

¹⁷ແຕ່ໃນຄຳສັ່ງຕ່າງໆຕໍ່ໄປນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຊົມເຊີຍທ່ານບໍ່ໄດ້. ເພາະເມື່ອພວກທ່ານມາປະຊຸມນັ້ນ, ເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນເສັຍຫລາຍກວ່າຜົນດີ.¹⁸ເປັນຕົ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າເມື່ອພວກທ່ານມາປະຊຸມກັນທີ່ຄຣິສຕະຈັກ, ມີການແບ່ງແຍກກັນໃນບັນດາພວກທ່ານ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າມີມູນຄວາມຈິງ.¹⁹ເພາະຕ້ອງມີການຂັດແຍ້ງກັນໃນບັນດາພວກທ່ານ, ເພື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຝ່າຍຖືກຕ້ອງຈະໄດ້ປະກົດແຈ້ງຂື້ນໃນບັນດາພວກທ່ານ.

²⁰ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ມາປະຊຸມກັນນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ເປັນການກິນໃນງານລ້ຽງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²¹ເພາະວ່າໃນການກິນອາຫານນັ້ນ, ແຕ່ລະຄົນຕ່າງກິນອາຫານຂອງຕົນກ່ອນ. ໃນຂະນະທີ່ຄົນຫນຶ່ງກຳລັງຫີວ, ແຕ່ອີກຄົນ ເມົາແລ້ວ.²²ພວກທ່ານບໍ່ມີເຮືອນທີ່ຈະກິນ ແລະ ດື່ມບໍ? ຫລື ທ່ານກຳລັງດູຫມິ່ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ກຳລັງດູຫມິ່ນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຂັດສົນ? ຂ້າພະເຈົ້າຄວນກ່າວຫຍັງຕໍ່ພວກທ່ານອີກ? ສົມຄວນບໍ່ທີ່ຈະຊົມເຊີຍທ່ານ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົມເຊີຍທ່ານໃນເລື່ອງນີ້!

²³ເພາະເລື່ອງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອບໄວ້ກັບພວກທ່ານແລ້ວ, ຄືໃນຄືນທີ່ຢູດາທໍຣະຍົດພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້ານັ້ນ, ພຣະອົງຊົງຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ມາ.²⁴ເມື່ອໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແລ້ວ, ພຣະອົງຊົງຫັກເຂົ້າຈີ່ ແລະ ກ່າວວ່າ, "ນີ້ຄືຮ່າງກາຍຂອງເຮົາ, ເຊິ່ງມອບໃຫ້ແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ. ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອລະນຶກເຖິງເຮົາ."

²⁵ຫລັງຈາກຮັບປະທານເຂົ້າແລງແລ້ວ ພຣະອົງຊົງຈັບເອົາຈອກດ້ວຍອາການຢ່າງດຽວກັນ, ແລະ ກ່າວວ່າ, “ຈອກນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາໃຫມ່ ດ້ວຍເລືອດຂອງເຮົາ. ຈົ່ງເຮັດສີ່ງນີ້ທຸກຄັ້ງທີ່ທ່ານດື່ມ, ເພື່ອລະນຶກເຖິງເຮົາ.”²⁶ເພາະວ່າເມື່ອໃດທີ່ທ່ານກິນເຂົ້າຈີ່ນີ້ ແລະ ດື່ມຈາກຈອກນີ້, ທ່ານໄດ້ປະກາດການຕາຍຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົນກວ່າພຣະອົງຈະກັບມາ.

²⁷ສະນັ້ນ, ຖ້າຜູ້ໃດ, ກິນເຂົ້າຈີ່ ຫລື ດື່ມຈາກຈອກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ກໍໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ພຣະກາຍ ແລະ ເລືອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²⁸ທຸກຄົນຈົ່ງສຳຫລວດຕົວເອງກ່ອນ, ແລ້ວຈື່ງກິນເຂົ້າຈີ່ ແລະ ດື່ມຈາກຈອກນີ້.²⁹ເພາະວ່າຄົນທີ່ກິນ ແລະ ດື່ມໂດຍບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຖິງພຣະກາຍ, ເຂົາກໍ່ກິນ ແລະ ດື່ມການພິພາກສາຕົວເຂົາເອງ.³⁰ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງຫລາຍຄົນໃນບັນດາພວກທ່ານອ່ອນແອ ແລະ ເຈັບປ່ວຍ, ແລະ ບາງຄົນກໍ່ລ່ວງຫລັບໄປ.

³¹ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາສັງເກດໂຕເອງກ່ອນ, ເຮົາກໍ່ຈະບໍ່ຖືກລົງໂທດ.³²ແຕ່ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງລົງໂທດເຮົານັ້ນ, ພຣະອົງຊົງຕີສອນເຮົາ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຖືກລົງໂທດໄປພ້ອມກັບໂລກ.

³³ສະນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເມື່ອພວກທ່ານມາປະຊຸມກັນເພື່ອຮັບປະທານອາຫານນັ້ນ, ຈົ່ງລໍຖ້າກັນ ແລະ ກັນ.³⁴ຖ້າຜູ້ໃດຫິວ, ກໍ່ໃຫ້ເຂົາກິນຢູ່ເຮືອນກ່ອນ, ເພື່ອວ່າເມື່ອມາເຕົ້າໂຮມກັນພວກທ່ານຈະບໍ່ຖືກລົງໂທດ. ສ່ວນເປັນປະເດັນອື່ນໆ ທີ່ທ່ານຂຽນມານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ຄຳແນະນຳຕ່າງໆເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາ.

12

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈ. ກ່ຽວກັບຂອງປະທານຕ່າງໆຝ່າຍວິນຍານ,²ພວກທ່ານຮູ້ບໍ່ວ່າແຕ່ກ່ອນທ່ານຍັງເປັນຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ, ທ່ານຖືກນຳໃຫ້ຫລົງໄປນັບຖືຮູບເຄົາຣົບເຊິ່ງເວົ້າບໍ່ໄດ້, ແລ້ວແຕ່ວ່າພວກມັນຈະພາທ່ານໄປທາງໃດ.³ສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຈະເວົ້າວ່າ, "ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຖືກສາບແຊ່ງ" ບໍ່ມີໃຜສາມາດເວົ້າວ່າ "ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ" ນອກຈາກຈະເວົ້າໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ.

⁴ຂອງປຣະທານນັ້ນມີແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ມີພຣະວິນຍານອົງດຽວກັນ.⁵ການຮັບໃຊ້ນັ້ນມີແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ມີອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງດຽວກັນ;⁶ແລະ ການດຳເນີນງານນັ້ນມີແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ມີອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງດຽວຊົງເປັນສາເຫດແຫ່ງການດຳເນີນງານຕ່າງໆໃນທຸກຄົນ.

⁷ການສຳແດງຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດນັ້ນ ພຣະອົງປະທານໃຫ້ແຕ່ລະຄົນເພື່ອປະໂຫຍດຮ່ວມກັນ.⁸ເພາະໂດຍຜ່ານທາງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ຊົງໃຫ້ຄົນຫນື່ງມີຖ້ອຍຄຳແຫ່ງປັນຍາ, ອີກຄົນຫນຶ່ງມີຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຮູ້ ໂດຍພຣະວິນຍານອົງດຽວກັນ.

⁹ໃຫ້ຄົນຫນຶ່ງມີຄວາມເຊື່ອ, ໂດຍພຣະວິນຍານອົງດຽວກັນ ແລະ ໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງມີຂອງປຣະທານໃນການຮັກສາພະຍາດ ໂດຍພຣະວິນຍານອົງດຽວກັນ.¹⁰ໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງມີຣິດອຳນາດເຮັດການອັດສະຈັນ, ໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງປະກາດພຣະທັມ, ໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງມີຄວາມສາມາດສັງເກດເບິ່ງວິນຍານຕ່າງໆ, ໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງເວົ້າພາສາແປກໆ, ແລະ ໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງແປພາສາແປກໆໄດ້. ¹¹ສິ່ງສາຣະພັດເຫລົ່ານີ້ແມ່ນພຣະວິນຍານອົງດຽວກັນຊົງທຳການ, ແລະ ມອບຂອງປຣະທານເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດໃຫ້ແຕ່ລະຄົນ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້.

¹²ເພາະວ່າເຫມືອນກັບຮ່າງກາຍດຽວທີ່ມີຫລາຍໆ ອະໄວຍະວະ ແລະ ອະໄວຍະວະທັງຫມົດເປັນຂອງຮ່າງກາຍດຽວກັນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະຄຣິດເຈົ້າ.¹³ເພາະວ່າບໍ່ວ່າຈະເປັນຊາວຢິວ, ຫລື ຊາວກະຣີກ, ເປັນຂ້າທາດ ຫລື ເປັນອິສຣະ, ເຮົາໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະວິນຍານອົງດຽວເຂົ້າເປັນກາຍດຽວກັນ, ແລະ ຊົງສ້າງເຮົາທຸກຄົນໃຫ້ດື່ມຈາກພຣະວິນຍານອົງດຽວກັນ.

¹⁴ເພາະວ່າຮ່າງກາຍບໍ່ໄດ້ປະກອບດ້ວຍອະໄວຍະວະດຽວ, ແຕ່ດ້ວຍຫລາຍອະໄວຍະວະ.¹⁵ຖ້າຕີນຈະເວົ້າວ່າ, "ເພາະຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນມື, ຂ້ອຍຈື່ງບໍ່ແມ່ນອະໄວຍະວະຂອງຮ່າງກາຍ,” ບໍ່ມີພາກສ່ວນໃດທີ່ຕໍ່າກວ່າໃນຮ່າງກາຍ.¹⁶ແລະ ຖ້າຫູຈະເວົ້າວ່າ, "ເພາະຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນຕາ, ຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນອະໄວຍະວະຂອງຮ່າງກາຍ,” ບໍ່ມີພາກສ່ວນໃດທີ່ຕໍ່າກວ່າໃນຮ່າງກາຍ.¹⁷ຖ້າຮ່າງກາຍທັງຫມົດ ເປັນຕາ, ການໄດ້ຍິນຈະຢູ່ບ່ອນໃດ? ຖ້າຮ່າງກາຍທັງຫມົດເປັນຫູ, ການດົມກິ່ນຈະຢູ່ບ່ອນໃດ?

¹⁸ແຕ່ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຕັ້ງອະໄວຍະວະ ແຕ່ລະອະໄວຍະວະໄວ້ໃນແຕ່ລະສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງອອກແບບໄວ້.¹⁹ຖ້າອະໄວຍະວະທຸກສ່ວນໃນຮ່າງກາຍເປັນອັນດຽວກັນ, ຮ່າງກາຍຈະມີຢູໃສ?²⁰ສະນັ້ນ ຈຶ່ງມີອະໄວຍະວະຫລາຍຢ່າງ ແຕ່ມີພຽງຮ່າງກາຍດຽວ.

²¹ຕາກໍ່ບໍ່ສາມາດເວົ້າກັບມືວ່າ, "ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການເຈົ້າ." ຫລື ຫົວຈະເວົ້າກັບຕີນ, "ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການເຈົ້າ."²²ແຕ່ຫລາຍໆອະໄວຍະວະທີ່ເຮົາຄິດວ່າອ່ອນແອກວ່າ ກໍ່ຍັງມີຄວາມຈຳເປັນ,²³ອະໄວຍະວະຂອງຮ່າງກາຍທີ່ເຮົາຄິດວ່າບໍ່ມີກຽດ, ເຮົາຕ້ອງໃຫ້ກຽດຫລາຍຂຶ້ນ. ແລະ ອະໄວຍະວະທີ່ຕ້ອງປົກປິດ, ກໍ່ຕ້ອງໃຫ້ກຽດຕື່ມອີກ.²⁴ເພາະວ່າອະໄວຍະວະທີ່ເປັນຕາເບີ່ງຢູ່ແລ້ວ, ກໍ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຕົບແຕ່ງອີກ. ເພາະພວກເຂົາມີຄວາມສະຫງ່າງາມຢູ່ແລ້ວ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງຈັດວາງອະໄວຍະວະຕ່າງໆເຂົ້ານຳກັນ, ແລະ ໄດ້ຊົງປະທານກຽດຫລາຍຂຶ້ນແກ່ອະໄວຍະວະຕ່າງໆເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍ.

²⁵ພຣະອົງຊົງເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມີການແບ່ງແຍກກັນໃນຮ່າງກາຍ, ແຕ່ໃຫ້ອະໄວຍະວະຕ່າງໆ ມີຄວາມຫວ່ງໃຍກັນ ແລະ ກັນດ້ວຍຄວາມຮັກແບບດຽວກັນ.²⁶ເມື່ອອະໄວຍະວະຫນຶ່ງທຸກ, ອະໄວຍະວະທັງຫມົດກໍ່ຮ່ວມທຸກນຳ; ຫລື ເມື່ອອະໄວຍະວະຫນຶ່ງ ໄດ້ຮັບກຽດ, ອະໄວຍະວະທັງຫມົດກໍ່ປິຕິຍິນດີນຳ.²⁷ສ່ວນທ່ານທັງຫລາຍເປັນຮ່າງກາຍຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ແຕ່ອະໄວຍະວະກໍ່ເປັນສ່ວນ ຫນຶ່ງຂອງຮ່າງກາຍນັ້ນ.

²⁸ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງບາງຄົນໄວ້ໃນຄຣິສຕະຈັກ ຄືຫນຶ່ງ ແມ່ນອັກຄະສາວົກ, ສອງແມ່ນຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ສາມ ແມ່ນອາຈານ, ຫລັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ເຮັດການອິດທິຣິດຕ່າງໆ, ຫລັງຈາກນັ້ນຂອງປຣະທານແຫ່ງການຮັກສາພະຍາດ, ພວກທີ່ໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອ, ພວກທີ່ເຮັດວຽກໃນການຄຸ້ມຄອງ, ແລະ ພວກທີ່ເວົ້າພາສາແປກໆຊະນິດຕ່າງໆ.²⁹ທຸກຄົນເປັນອັກຄະສາວົກບໍ? ທຸກຄົນເປັນຜູ້ທຳນວາຍບໍ? ທຸກຄົນເປັນອາຈານບໍ? ທຸກຄົນເປັນຜູ້ເຮັດການດ້ວຍຣິດອຳນາດບໍ?

³⁰ທຸກຄົນມີຂອງປຣະທານສຳລັບການຮັກສາພະຍາດບໍ? ທຸກຄົນເວົ້າພາສາແປກໆບໍ? ທຸກຄົນແປພາສາແປກໆບໍ?³¹ຈົ່ງພະຍາຍາມຊອກຫາຂອງປຣະທານຕ່າງໆ. ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊີ້ທາງໃຫ້ພວກທ່ານເຫັນເຖິງທາງທີ່ດີເລີດກວ່ານັ້ນອີກ.

13

¹ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າເປັນພາສາແປກ ທີ່ເປັນພາສາຂອງມະນຸດ ແລະ ທູດສະຫວັນໄດ້. ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເປັນຄືກັບຄ້ອງ ຫລື ແຊ່ງ ທີ່ສົ່ງສຽງດັງ.²ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າມີຂອງປຣະທານໃນການປະກາດພຣະທັມ ແລະ ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມຮູ້ທັງຫມົດ, ທີ່ຖືກປິດບັງໄວ້ ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມເຊື່ອທີ່ຍ້າຍພູເຂົາໄດ້ ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້້າກໍ່ບໍ່ມີຄ່າອັນໃດ.³ແລະເຖິງແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບໍຣິຈາກທັງຫມົດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມີເພື່ອລ້ຽງຄົນຍາກຈົນ, ແລະເຖິງແມ່ນວ່າໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປເຜົາໄຟ. ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີຄວາມຮັກ ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ບໍ່ມີຄ່າອັນໃດ.

⁴ຄວາມຮັກຄືຄວາມອົດທົນດົນນານ ຄວາມຮັກຄືຄວາມເມດຕາກະຣຸນາ. ຄວາມຮັກບໍ່ອິດສາ, ບໍ່ໂອ້ອວດ, ບໍ່ຈອງຫອງ⁵ບໍ່ເຮັດການອັນບໍ່ສຸພາບ. ບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ. ບໍ່ໃຈຮ້າຍ, ບໍ່ຈົດຈຳຄວາມຜິດ.⁶ບໍ່ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມ ອະທັມ. ແຕ່ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມຈິງ.⁷ຄວາມຮັກສູ້ທົນໄດ້ທຸກສິ່ງ, ເຊື່ອທຸກສິ່ງ, ມີຄວາມຫວັງ ແລະ ຄວາມອົດທົນຢູ່ສະເຫມີ

⁸ຄວາມຮັກບໍ່ເຄີຍສູນຫາຍໄປ. ເຖິງແມ່ນວ່າການປະກາດພຣະທັມຈະຊຸດໂຊມລົງ, ເຖິງແມ່ນວ່າການເວົ້າພາສາແປກໆຈະຢຸດການເວົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມຮູ້ຈະສູນຫາຍໄປກໍ່ຕາມ.⁹ເພາະວ່າເຮົາຮູ້ພຽງບາງສ່ວນ ແລະ ກໍ່ປະກາດພຣະທັມພຽງແຕ່ບາງສ່ວນ.¹⁰ແຕ່ເມື່ອຄວາມສົມບູນມາເຖິງ ສີ່ງທີ່ບໍ່ສົມບູນຈະສູນຫາຍໄປ.

¹¹ຕອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງນ້ອຍ, ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄືກັບເດັກນ້ອຍ, ຄິດຄືກັບເດັກນ້ອຍ, ຫາເຫດຜົນຄືກັບເດັກນ້ອຍ. ແຕ່ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ໃຫຍ່, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເຊົາປະພຶດອາການຄືກັບເດັກນ້ອຍ.¹²ເພາະວ່າເວລານີ້ເຮົາເຫັນພໍມົວໆຄືກັບເບິ່ງໃນແວ່ນ, ແຕ່ຕໍ່ມາແມ່ນຈະເຫັນແບບຫນ້າ ຕໍ່ ຫນ້າ. ເວລານີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ພຽງບາງສ່ວນ, ແຕ່ຕໍ່ມາຂ້າພະເຈົ້າຈະຮູ້ແຈ້ງຄືກັບທີ່ພຣະອົງຮູ້ຈັກຂ້າພະເຈົ້າ.¹³ແຕ່ບັດນີ້ຍັງຕັ້ງຢູ່ສາມສິ່ງຄື: ຄວາມເຊື່ອ, ຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນອະນາຄົດ, ແລະ ຄວາມຮັກ. ແຕ່ຄວາມຮັກນັ້ນແມ່ນໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນສາມສີ່ງນີ້.

14

¹ຈົ່ງຕັ້ງຈຸດມຸ້ງຫມາຍຫາຄວາມຮັກ ແລະ ພະຍາຍາມຊອກຫາຂອງປຣະທານຝ່າຍວິນຍານ, ໂດຍສະເພາະການປະກາດ ພຣະທັມ.²ເພາະວ່າຄົນທີ່ເວົ້າພາສາແປກໆນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເວົ້າກັບມະນຸດ ແຕ່ກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ມີໃຜເຂົ້າໃຈເຂົາ ເພາະເຂົາໄດ້ເວົ້າສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມເລິກເຊິ່ງໃນພຣະວິນຍານ.³ແຕ່ຜູ້ທີ່ປະກາດພຣະທັມນັ້ນ ເວົ້າກັບມະນຸດເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຕີບໃຫຍ່ຂື້ນ, ເພື່ອຫນູນໃຈ ແລະ ໃຫ້ກຳລັງໃຈພວກເຂົາ,⁴ຄົນທີ່ເວົ້າພາສາແປກໆນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ໂຕເອງເຕີບໃຫຍ່ຂື້ນ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ປະກາດ ພຣະທັມເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຈະເຣີນຂື້ນ.

⁵ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ພວກທ່ານທຸກຄົນເວົ້າພາສາແປກໆ. ແຕ່ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ພວກທ່ານປະກາດພຣະທັມ. ຄົນທີ່ປະກາດພຣະທັມນັ້ນໃຫຍ່ກວ່າຄົນທີ່ເວົ້າພາສາແປກໆ (ນອກຈາກວ່າມີຄົນແປ ຄຣິສຕະຈັກກໍ່ຈະເຣີນຂື້ນ.)⁶ແຕ່ວ່າ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານ ແລະ ເວົ້າພາສາແປກໆ, ຈະເປັນປະໂຫຍດຫຍັງຕໍ່ທ່ານ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດເປັນປະໂຫຍດຫຍັງເລີຍ, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເວົ້າກັບພວກທ່ານໂດຍການສຳແດງ, ຫລື ຄວາມຮູ້, ຫລື ປະກາດພຣະທັມ, ຫລື ຄຳສອນ.

⁷ເຖິງແມ່ນວ່າເຄື່ອງດົນຕຣີທີ່ບໍ່ມີຊີວິດຍັງມີສຽງໄດ້ເຊັ່ນປີ່ຫລືພິນຖ້າເຄື່ອງດົນຕຣີພວກນັ້ນບໍ່ເຮັດສຳນຽງສຽງແຕກຕ່າງກັນ, ໃຜຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດວ່າປີ່ ຫລື ພີນນັ້ນກຳລັງບັນເລງທຳນອງແນວໃດ?⁸ຖ້າສຽງແກດັງບໍ່ຈະແຈ້ງ, ໃຜຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດວ່າຮອດເວລາກຽມພ້ອມສຳລັບສູ້ຮົບ?⁹ສະນັ້ນ ເປັນເລື່ອງຂອງພວກທ່ານ. ຖ້າທ່ານສົ່ງສຽງທີ່ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້, ໃຜຈະເຂົ້າໃຈວ່າທ່ານເວົ້າຫຍັງ? ທ່ານເວົ້າ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜເຂົ້າໃຈທ່ານ.

¹⁰ໃນໂລກນີ້ມີຫລາຍພາສາແຕກຕ່າງແນ່ນອນ, ແລະບໍ່ມີພາສາໃດທີ່ບໍ່ມີຄວາມຫມາຍ.¹¹ແຕ່ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຄວາມຫມາຍຂອງພາສານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເປັນຄົນຕ່າງພາສາຕໍ່ຄົນທີ່ເວົ້າພາສານັ້ນ, ແລະ ຄົນທີ່ເວົ້າພາສານັ້ນກໍ່ເປັນຄົນຕ່າງພາສາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ

¹²ທ່ານທັງຫລາຍກໍ່ເປັນແບບນັ້ນຄືກັນ. ຖ້າທ່ານຮ້ອນໃຈຕໍ່ການສຳແດງຂອງພຣະວິນຍານ, ຈົ່ງສະແຫວງຫາເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈະເຣີນຂື້ນ.¹³ສະນັ້ນ ຄົນທີ່ເວົ້າພາສາແປກໆ ຄວນອະທິຖານຂໍໃຫ້ເຂົາແປພາສາໄດ້ຄືກັນ.¹⁴ເພາະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານເປັນພາສາແປກໆ, ຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງອະທິຖານ, ແຕ່ຄວາມຄິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ບໍ່ໄດ້ປະໂຫຍດ.

¹⁵ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເຮັດອັນໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິຖານດ້ວຍຈິດວິນຍານກໍຈິງ. ແລະດ້ວຍຄວາມຄິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຊັ່ນດຽວກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮ້ອງເພງດ້ວຍວິນຍານ, ແລະ ດ້ວຍຄວາມຄິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຊັ່ນດຽວກັນ.¹⁶ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ຖ້າທ່ານສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າດ້ວຍວິນຍານ, ຄົນພາຍນອກຈະເວົ້າວ່າ "ອາແມນ" ໄດ້ແນວໃດໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງຂອບພຣະຄຸນ ຖ້າເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າທ່ານກຳລັງເວົ້າຫຍັງ?

¹⁷ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຄັກດີ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຈະເຣີນຂື້ນ.¹⁸ຂ້າພະເຈົ້າຂອບພຣະຄຸນພະເຈົ້າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າພາສາແປກໆຫລາຍກ່ວາທ່ານທັງຫລາຍ.¹⁹ແຕ່ໃນຄຣິສຕະຈັກ ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການເວົ້າພຽງຫ້າຄຳດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈເພື່ອສອນຄົນອື່ນ, ກໍ່ດີກວ່າທີ່ຈະເວົ້າຫລາຍສິບພັນຄຳເປັນພາສາທີ່ແປກໆ.

²⁰ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຢ່າເປັນເດັກໃນດ້ານຄວາມຄິດ. ແຕ່ໃນເລື່ອງ, ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ຈົ່ງເປັນຄືກັບເດັກອ່ອນ. ແຕ່ໃນດ້ານຄວາມຄິດນ້ັນຈົ່ງເປັນຜູ້ໃຫຍ່.²¹ໃນກົດບັນຍັດມີຂຽນໄວ້ວ່າ, "ເຮົາຈະເວົ້າກັບຊົນຊາດນີ້ດ້ວຍຄົນຕ່າງພາສາ ແລະ ດ້ວຍຮິມສົບຂອງຄົນແປກຫນ້າ. ແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ຟັງເຮົາ, "ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້.

²²ສະນັ້ນ, ການເວົ້າໃນພາສາແປກໆ, ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຫມາຍສຳຄັນສຳລັບພວກທີ່ເຊື່ອ, ແຕ່ສຳລັບພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອ, ແຕ່ການປະກາດພຣະທັມນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຫມາຍສຳຄັນສຳລັບພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອ, ແຕ່ ສຳລັບພວກທີ່ເຊື່ອ.²³ສະນັ້ນ, ຖ້າ, ທັງຄຣິສຕະຈັກມາປະຊຸມກັນ ແລະ ທຸກຄົນຕ່າງກໍ່ເວົ້າພາສາແປກໆ, ແລະ ມີຄົນພາຍນອກ ແລະ ຄົນບໍ່ເຊື່ອຖືກເຂົ້າມາ, ພວກເຂົາບໍ່ຄິດວ່າພວກທ່ານເປັນບ້າບໍ?

²⁴ແຕ່ຖ້າທຸກຄົນປະກາດພຣະທັມ ແລະ ຄົນບໍ່ເຊື່ອ ຫລື ຄົນນອກເຂົ້າມາ, ເຂົາຈະສຳນຶກບາບດ້ວຍກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ຟັງໄປທັງຫມົດນັ້ນ. ເຂົາຈະຖືກກວດກາໂດຍສິ່ງທີ່ໄດ້ເວົ້າໄປນັ້ນ.²⁵ຄວາມລັບໃນໃຈຂອງເຂົາຈະຖືກເປີດເຜີຍ. ສົ່ງຜົນໃຫ້, ພວກເຂົາຫມູບຫນ້າລົງແລະ ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ. ເຂົາຈະປະກາດວ່າພຣະເຈົ້າສະຖິດທ່າມກາງພວກທ່ານແທ້ ໆ.

²⁶ເພາະສະນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຈະເວົ້າແນວໃດ? ເມື່ອພວກທ່ານມາປະຊຸມກັນ, ແຕ່ລະຄົນກໍ່ມີເພງສັນຣະເສີນ, ມີຄຳສອນ, ການສະແດງອອກ, ມີພາສາແປກໆ, ຫລື ມີການແປ. ຈົ່ງທຸກຢ່າງເພື່ອໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຈະເຣີນຂື້ນ.²⁷ຖ້າຜູ້ໃດຈະເວົ້າພາສາແປກໆ, ຈົ່ງໃຫ້ເວົ້າພຽງສອງຄົນ ຫລື ຢ່າງຫລາຍສາມຄົນ, ແລະ ໃຫ້ເວົ້າເທື່ອລະຄົນ, ແລ້ວໃຫ້ອີກຄົນຫນຶ່ງແປ.²⁸ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີໃຜແປ, ກໍ່ໃຫ້ເຂົາມິດຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກ. ໃຫ້ເວົ້າກັບໂຕເອງຕາມລຳພັງ ແລະ ກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.

²⁹ໃຫ້ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ເວົ້າໄດ້ສອງ ຫລື ສາມຄົນ, ແລະ ໃຫ້ຄົນອື່ນໆ ກວດກາສິ່ງທີ່ເວົ້າ.³⁰ແລະ ຖ້າມີການຊົງສຳແດງຕໍ່ຄົນອື່ນທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນກອງປະຊຸມນຳ, ກໍ່ໃຫ້ຄົນທຳອິດນັ້ນມິດໄວ້ກ່ອນ.

³¹ເພາະພວກທ່ານສາມາດປະກາດພຣະທັມ ໄດ້ເທື່ອລະຄົນ ເພື່ອໃຫ້ແຕ່ລະຄົນໄດ້ຮຽນຮູ້ ແລະ ໄດ້ຮັບການເສີມສ້າງ.³²ເພາະວິນຍານຂອງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມນັ້ນ ຢູ່ໃຕ້ການບັງຄັບຂອງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ.³³ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມວຸ່ນວາຍ, ແຕ່ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກ. ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກທຸກແຫ່ງຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອ.

³⁴ຈົ່ງໃຫ້ບັນດາຜູ້ຍິງຢູ່ມິດໆໃນຄຣິສຕະຈັກ. ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເວົ້າ, ແຕ່ໃຫ້ມີຄວາມຖ່ອມຕົວ, ຄືກັບທີ່ກົດບັນຍັດກ່າວໄວ້.³⁵ຖ້າພວກເຂົາຕ້ອງການຮຽນຮູ້ຫຍັງ, ກໍ່ໃຫ້ຖາມສາມີຂອງຕົນຢູ່ເຮືອນ. ເພາະວ່າການທີ່ຜູ້ຍິງທີ່ຈະເວົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກນັ້ນເປັນເລື່ອງຫນ້າອາຍ.³⁶ເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມາຈາກພວກທ່ານບໍ? ຖ້ອຍຄຳມາຮອດທ່ານພວກດຽວບໍ?

³⁷ຖ້າໃຜຄິດວ່າຕົນເປັນຜູ້ປະກາດ ພຣະທັມ ຫລື ເປັນຄົນຝ່າຍວິນຍານ, ກໍ່ຈົ່ງຍອມຮັບວ່າ ຂໍ້ຄວາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນມາເຖິງພວກທ່ານນັ້ນ ເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.³⁸ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ສົນໃຈໃນຂໍ້ຄວາມນີ້, ຄົນນັ້ນກໍ່ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່.

³⁹ສະນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຈົ່ງສະແຫວງຫາການປະກາດພຣະທັມ, ແລະ ຢ່າຫ້າມການເວົ້າພາສາແປກໆ.⁴⁰ແຕ່ໃຫ້ເຮັດທຸກສິ່ງຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ເປັນຣະບຽບ.

15

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍໃຫ້ຄຳນຶງເຖິງ, ຂ່າວປະເສີດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ປະກາດກັບທ່ານທັງຫລາຍນັ້ນ, ພວກທ່ານໄດ້ຮັບໄວ້ ແລະ ໄດ້ຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ເທີ່ງນັ້ນແລ້ວ.²ທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມພົ້້ນໂດຍທາງຂ່າວປະເສີດນີ້, ຖ້າພວກທ່ານຍັງຢຶດຫມັ້ນໃນຄຳທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະກາດນັ້ນ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນທ່ານກໍ່ຈະເຊື່ອຢ່າງບໍ່ມີປະໂຫຍດ.

³ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອບເລື່ອງສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບມານັ້ນແກ່ພວກທ່ານ: ຄືພຣະຄຣິດເຈົ້າຊົງສິ້ນພຣະຊົນ ເພາະບາບຂອງເຮົາ ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີ,⁴ແລະ ຊົງຖືກຝັງ, ແລ້ວໃນມື້ທີສາມຊົງຖືກເຮັດໃຫ້ຟື້ນຄືນມາ ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີ.

⁵ພຣະອົງຊົງປະກົດຕົວຕໍ່ ເປໂຕ, ແລ້ວຕໍ່ອັກຄະສາວົກສິບສອງຄົນ;⁶ຕໍ່ຈາກນັ້ນພຣະອົງຊົງໄດ້ປະກົດຕົວຕໍ່ພີ່ນ້ອງກວ່າຫ້າຮ້ອຍຄົນໃນເວລາດຽວກັນ. ທີ່ສ່ວນຫລາຍຍັງມີຊີວິດຢູ່ຈົນຮອດປະຈຸບັນນີ້, ແຕ່ບາງຄົນກໍ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ.⁷ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງຊົງປະກົດຕົວຕໍ່ຢາໂກໂບ, ແລ້ວຕໍ່ອັກຄະສາວົກທັງຫມົດ.

⁸ຫລັງສຸດ, ພຣະອົງຈະຊົງປະກົດຕົວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນເຫມືອນເດັກນ້ອຍທີ່ເກີດຜິດເວລາ.⁹ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດໃນອັກຄະສາວົກ. ແລະ ບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະຖືກເອີ້ນວ່າເປັນອັກຄະສາວົກ ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂົ່ມເຫັງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁰ແຕ່ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈື່ງເປັນຢ່າງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຢູ່ນີ້, ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນກໍ່ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ທາງກົງກັນຂ້ວາມ, ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດການຫນັກຫນ່ວງກວ່າພວກເຂົາທັງຫມົດ. ບໍ່ແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າເອງເປັນຄົນເຮັດ, ແຕ່ເປັນພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າເຮັດ.¹¹ເພາະສະນັ້ນ ຕົວຂ້າພະເຈົ້າ ຫລື ພວກເຂົາກໍ່ດີ, ເຮົາກໍ່ປະກາດ ແລະ ທ່ານກໍ່ໄດ້ເຊື່ອ.

¹²ຖ້າເຮົາປະກາດວ່າພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ, ເປັນຫຍັງບາງຄົນໃນພວກທ່ານຈຶ່ງເວົ້າວ່າການເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍນັ້ນບໍ່ມີ?¹³ຖ້າການເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ ນັ້ນບໍ່ມີ, ພຣະຄຣິດເຈົ້າກໍ່ບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂຶ້ນມາ;¹⁴ຖ້າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂຶ້ນມາ, ການປະກາດຂອງເຮົານັ້ນກໍ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ, ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານທັງຫລາຍກໍໄຮ້ປະໂຫຍດດ້ວຍ.

¹⁵ແລະ ຄົນກໍ່ຈະເຫັນວ່າເຮົາເປັນພະຍານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງເລື່ອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າເຮົາເປັນພະຍານໃນການຂັດແຍ້ງກັບພຣະເຈົ້າ, ທີ່ເວົ້າວ່າພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະຄຣິດເປັນຄືນຂຶ້ນມາແລ້ວ ໃນເມື່ອພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເຮັດ.¹⁶ເພາະວ່າຖ້າຄົນຕາຍບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂື້ນມາ ພຣະຄຣິດກໍບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂື້ນມາ;¹⁷ແລະ ຖ້າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຊົງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂື້ນມາ, ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດ ແລະ ທ່ານກໍຍັງຄົງຢູ່ໃນບາບຂອງຕົນ.

¹⁸ແລະ ຖ້າເປັນແບບນັ້ນຄົນທີ່ລ່ວງລັບໃນພຣະຄຣິດກໍ່ຈິບຫາຍໄປເຊັ່ນກັນ.¹⁹ຖ້າເຮົາມີຄວາມຫວັງໃນພຣະຄຣິດ, ພຽງແຕ່ຊີວິດນີ້ ເຮົາກໍ່ເປັນພວກຫນ້າສັງເວດທີ່ສຸດໃນຄົນທັງປວງ.

²⁰ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະຄຣິດຊົງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂຶ້ນມາແລ້ວ, ຊົງເປັນຜົນທຳອິດຂອງພວກທີ່ລ່ວງລັບໄປ.²¹ເພາະວ່າໃນເມື່ອຄວາມຕາຍເກີດຂື້ນໂດຍມະນຸດຄົນຫນຶ່ງ, ການເປັນຄືນຂື້ນມາຈາກຕາຍກໍ່ເກີດຂື້ນມາຈາກມະນຸດຄົນຫນຶ່ງດ້ວຍ.

²²ເພາະວ່າໂດຍທາງອາດາມເຮົາທຸກຄົນໄດ້ຕາຍໄປ, ດັ່ງນັ້ນໂດຍທາງພຣະຄຣິດເຮົາທຸກຄົນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດ.²³ແຕ່ເປັນໄປຕາມລຳດັບຄື: ພຣະຄຣິດ, ຊົງເປັນຜົນທຳອິດ, ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຂອງພຣະຄຣິດທີ່ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດເມື່ອພຣະອົງສະເດັດກັບຄືນມາ.

²⁴ແລ້ວກໍ່ຈະເປັນເວລາສິ້ນສຸດ, ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຈະຊົງມອບຣາຊອານາຈັກໃຫ້ພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ. ເມື່ອພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍການປົກຄອງທັງຫມົດ ອຳນາດ ແລະ ຣິດເດດທັງຫມົດ.²⁵ເພາະວ່າພຣະອົງຕ້ອງຊົງຄອບຄອງຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຊົງປາບສັດຕູທັງຫມົດໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງພຣະອົງ.²⁶ສັດຕຣູຕົວສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກທຳລາຍຄືຄວາມຕາຍ.

²⁷ເພາະວ່າ “ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງຢູ່ໃຕ້ພຣະບາດຂອງພະອົງ.” ແຕ່ເມື່ອພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ "ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງ" ນັ້ນຊັດເຈນວ່າຍົກເວັ້ນແຕ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງຢູ່ໃຕ້ ອຳນາດພຣະອົງ.²⁸ເມື່ອທຸກສິ່ງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດພຣະອົງແລ້ວ, ເມື່ອນັ້ນພຣະບຸດພຣະອົງເອງກໍ່ຈະຊົງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດພຣະອົງ. ເພື່ອພຣະເຈົ້າຈະຊົງເປັນເອກໃນທຸກສິ່ງ.

²⁹ສະນັ້ນ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັບບັບຕິສະມາເພື່ອຄົນຕາຍຈະເຮັດແນວໃດ? ຖ້າຄົນຕາຍບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂື້ນມາເລີຍ, ແລ້ວພວກເຂົາຮັບບັບຕິສະມາເພື່ອຄົນຕາຍໄດ້ແນວໃດ?³⁰ແລະ ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງສ່ຽງອັນຕະຣາຍຕະຫລອດເວລາ?

³¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຕາຍທຸກວັນ! ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢັນໂດຍຄວາມພາກພູມໃຈໃນພວກທ່ານ, ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າມີໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາ.³²ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຫຍັງ, ໃນສາຍຕາມະນຸດ, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ສູ້ກັບສັດປ່າໃນເມືອງເອເຟໂຊ, ຖ້າຄົນຕາຍບໍ່ໄດ້ເປັນຄືນຂື້ນມາ? “ກໍໃຫ້ເຮົາກິນ ແລະ ດື່ມເຖີດ, ເພາະມື້ອື່ນເຮົາກໍຈະຕາຍ."

³³ຢ່າຫລົງຜິດເລີຍ: "ການຄົບຄົນຊົ່ວຍ່ອມທຳລາຍສິລະທັມທີ່ດີງາມ."³⁴ຈົ່ງມີສະຕິ! ຈົ່ງໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຖືກຕ້ອງ! ຢ່າເຮັດບາບອີກຕໍ່ໄປເລີຍ. ເພາະບາງຄົນໃນພວກທ່ານບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເລື່ອງພຣະເຈົ້າ. ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າດັ່ງນີ້ ກໍ່ເພື່ອໃຫ້ພວກທ່ານມີຄວາມລະອາຍໃຈ.

³⁵ແຕ່ຈະມີຄົນເວົ້າວ່າ, “ຄົນຕາຍຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂື້ນມາໄດ້ແນວໃດ, ແລະ ພວກເຂົາຈະມາດ້ວຍຮ່າງກາຍແບບໃດ?”³⁶ໂອ້ ຄົນທີ່ໂງ່ຈ້າ! ສິ່ງທີ່ທ່ານຫວ່ານນັ້ນຖ້າບໍ່ຕາຍກ່ອນມັນກໍ່ຈະບໍ່ງອກຂື້ນໃຫມ່.

³⁷ແລະສິ່ງທີ່ທ່ານຫວ່ານນັ້ນບໍ່ແມ່ນລຳຕົ້ນ, ແຕ່ຫວ່ານແກ່ນລ້າໆ. ທີ່ຈະກາຍເປັນຕົ້ນເຂົ້າສາລີ ຫລື ຢ່າງອື່ນ.³⁸ແຕ່ວ່າພຣະເຈົ້າປະທານຮູບຮ່າງໃຫ້ກັບເມັດນັ້ນ ຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ, ແລະ ປະທານຮູບຮ່າງຂອງມັນເອງໃຫ້ກັບເມັດແຕ່ລະຊະນິດ.³⁹ຊີ້ນນັ້ນບໍ່ຄືກັນທັງຫມົດ. ຊີ້ນມະນຸດນັ້ນກໍ່ແບບຫນຶ່ງ, ຊີ້ນສັດກໍ່ແບບຫນຶ່ງ, ຊີ້ນນົກກໍ່ແບບຫນຶ່ງ, ຊີ້ນປາກໍ່ແບບຫນຶ່ງ.

⁴⁰ຮ່າງກາຍສຳລັບສະຫວັນກໍ່ມີ ແລະ ຮ່າງກາຍສຳ ລັບໂລກກໍ່ມີ. ແຕ່ສະຫງ່າຣາສີຂອງຮ່າງກາຍ ສຳລັບສະຫວັນກໍ່ແບບຫນຶ່ງ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງຮ່າງກາຍ ສຳລັບໂລກກໍ່ແບບຫນຶ່ງ.⁴¹ສະຫງ່າຣາສີຂອງ ດວງຕາເວັນກໍ່ແບບຫນຶ່ງ, ສະຫງ່າຣາສີຂອງ ດວງຈັນກໍ່ແບບຫນຶ່ງ, ສະຫງ່າຣາສີຂອງ ດວງງດາວກໍ່ແບບຫນຶ່ງ. ດາວດວງຫນຶ່ງກໍ່ມີສະຫງ່າຣາສີທີ່ແຕກຕ່າງຈາກ ສະຫງ່າຣາສີຂອງດາວດວງອື່ນໆດ້ວຍ.

⁴²ການເປັນຄືນຂຶ້ນມາຂອງຄົນຕາຍກໍ່ຄືກັນ. ສິ່ງທີ່ຖືກຫວ່ານລົງໄປນັ້ນກໍເປື່ອຍເນົ່າ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຂຶ້ນມານັ້ນບໍ່ໄດ້ເປື່ອຍເນົ່າອີກ.⁴³ສິ່ງທີ່ຖືກຫວ່ານໃນຄວາມອັບອາຍ; ສິ່ງນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂຶ້ນມາໃນສະຫງ່າຣາສີ. ສິ່ງທີ່ຖືກຫວ່ານໃນຄວາມອ່ອນແອ; ສິ່ງນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂຶ້ນມາໃນຣິດທານຸພາບ.⁴⁴ສິ່ງທີ່ຖືກຫວ່ານໃນຮ່າງກາຍຝ່າຍທັມະຊາດ; ສິ່ງນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂຶ້ນມາໃນຮ່າງກາຍຝ່າຍວິນຍານ. ຖ້າຫາກມີຮ່າງກາຍຝ່າຍທັມະຊາດ, ກໍ່ຍ່ອມມີຮ່າງກາຍຝ່າຍວິນຍານນຳອີກ.

⁴⁵ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ, “ມະນຸດຄົນທຳອິດຄື ອາດາມເປັນຈິດວິນຍານທີ່ມີຊີວິດ.” ສ່ວນອາດາມຄົນສຸດທ້າຍນັ້ນ ເປັນຈິດວິນຍານຜູ້ປະທານຊີວິດ.⁴⁶ແຕ່ຝ່າຍວິນຍານນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາກ່ອນ ຝ່າຍທັມະຊາດກ່ອນ, ແລ້ວຈຶ່ງເປັນຝ່າຍຈິດວິນຍານ.

⁴⁷ມະນຸດຄົນທຳອິດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ມາຈາກດິນຈຶ່ງກາຍເປັນຂີ້ຝຸ່ນດິນ. ມະນຸດຄົນທີສອງເປັນມາຈາກສະຫວັນ.⁴⁸ຜູ້ທີ່ຖືກສ້າງຂື້ນຈາກດິນເປັນຢ່າງໃດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກສ້າງຈາກດິນກໍ່ເປັນຢ່າງນັ້ນ, ແລະ ຜູ້ທີ່ສະເດັດມາຈາກສະຫວັນເປັນຢ່າງໃດ, ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຂອງສະຫວັນກໍ່ເປັນຢ່າງນັ້ນດ້ວຍ.⁴⁹ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຮົາມີລັກສະນະຂອງມະນຸດທີ່ມາຈາກດິນ, ພວກເຮົາກໍ່ຈະສະທ້ອນລັກສະນະຂອງມະນຸດຈາກສະຫວັນດ້ວຍ.

⁵⁰ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຫມາຍຄວາມວ່າ, ສິ່ງທີ່ເປັນເນື້ອຫນັງແລະເລືອດບໍ່ສາມາດເປັນສ່ວນຫນຶ່ງໃນຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ແລະກາຍທີ່ເປື່ອຍເນົ່າບໍ່ສາມາດມີສ່ວນໃນກາຍທີ່ບໍ່ເປື່ອຍເນົ່າ.⁵¹ຈົ່ງເບິ່ງ! ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຈິງອັນເລິກເຊິ່ງທີ່ຈະບອກແກ່ທ່ານຄື: ເຮົາຈະບໍ່ລ່ວງລັບຫມົດທຸກຄົນ, ແຕ່ຈະຖືກປ່ຽນໃຫມ່ຫມົດທຸກຄົນ.

⁵²ພວກເຮົາຈະຖືກປ່ຽນໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ, ໃນກະພິບຕາ, ເມື່ອເປົ່າແກຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເມື່ອສຽງແກດັງຂື້ນ. ຄົນຕາຍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນຂຶ້ນມາໂດຍບໍ່ມີການເປື່ອຍເນົ່າ, ແລະ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບການປ່ຽນໃຫມ່.⁵³ເພາະວ່າສິ່ງຊຶ່ງເປື່ອຍເນົ່າໄດ້ນີ້ຕ້ອງໄດ້ສວມໃສ່ກັບສິ່ງທີ່ເປື່ອຍເນົ່າບໍ່ໄດ້, ແລະ ສະພາບທີ່ຕ້ອງຕາຍນີ້ຕ້ອງສວມໃສ່ດ້ວຍສະພາບທີ່ບໍ່ຕາຍ.

⁵⁴ເມື່ອສິ່ງທີ່ເປື່ອຍເນົ່າໄດ້ນີ້ ສວມໃສ່ດ້ວຍສິ່ງທີ່ເປື່ອຍເນົ່າບໍ່ໄດ້, ແລະ ສະພາບທີ່ຕ້ອງຕາຍນີ້ສວມໃສ່ດ້ວຍສະພາບທີ່ບໍ່ຕາຍ, ຈາກນັ້ນ ພຣະຄັມ ທີ່ຂຽນໄວ້ຈະສຳເລັດວ່າ, "ຄວາມຕາຍຖືກກືນເຂົ້າໃນຊັຍຊະນະແລ້ວ.⁵⁵"ໂອ້ ຄວາມຕາຍ, ຊັຍຊະນະຂອງມຶງຢູ່ໃສ? ໂອ້ ຄວາມຕາຍ, ໄລພິດຂອງມຶງຢູ່ໃສ?

⁵⁶ໄລຜິດຂອງຄວາມຕາຍນັ້ນຄືຄວາມບາບ, ແລະ ອຳນາດຂອງຄວາມບາບຄືກົດບັນຍັດ.⁵⁷ຂໍໂມທະນາຂອບຄຸນແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ປະທານຊັຍຊະນະແກ່ເຮົາ ໂດຍທາງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາ!

⁵⁸ສະນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຈົ່ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ແລະຢ່າຫວັ່ນໄຫວ. ຈົ່ງປະຕິບັດງານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ຄົບບໍຣິບູນທຸກເວລາ, ເພາະວ່າທ່ານທັງຫລາຍຮູ້ວ່າ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ການພຽນພະຍາຍາມຂອງທ່ານຈະບໍ່ເສັຍປະໂຫຍດ.

16

¹ເລື່ອງກຽ່ວກັບຊັບຊຶ່ງມີການແຜ່ເພື່ອສົງເຄາະແກ່ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າສັ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນແຂວງຄາລາເຕຍວ່າແນວໃດ, ທ່ານທັງຫລາຍກໍ່ຈົ່ງເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.²ທຸກວັນຕົ້ນອາທິດໃດ, ໃຫ້ພວກທ່ານແຕ່ລະຄົນແຍກເງິນອອກ ແລະ ສະສົມໄວ້ຕາມທີ່ທ່ານສາມາດເຮັດໄດ້. ເພື່ອຈະບໍ່ຕ້ອງເກັບສັ່ງສົມເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາຮອດ.

³ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາແລ້ວ, ຖ້າພວກທ່ານເຫັນດີນຳໃຜ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງຄົນນັ້ນໃຫ້ນຳເງິນຖວາຍຂອງທ່ານ ພ້ອມກັບຈົດຫມາຍໄປທີ່ນະຄອນ ເຢຣູຊາເລັມ.⁴ແລະຖ້າເຫັນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຄວນຈະໄປດ້ວຍ ພວກເຂົາກໍ່ຈະໄປພ້ອມກັບຂ້າພະເຈົ້າ.

⁵ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຜ່ານແຂວງມາເກໂດເນຍແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະມາຫາທ່ານທັງຫລາຍ. ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປທາງມາເກໂດເນຍ.⁶ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະພັກກັບທ່ານ ຫລື ອາດຈະຢູ່ຈົນຮອດຣະດູຫນາວ, ເພື່ອວ່າເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປທາງໃດ, ພວກທ່ານຈະໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄປ.

⁷ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການພົບພວກທ່ານໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະໄດ້ຢູ່ກັບພວກທ່ານໃນໄລຍະຫນຶ່ງ, ຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫັນດີ.⁸ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢູ່ທີ່ເມືອງ ເອເຟໂຊ, ຈົນຮອດເທດສະການ ເພັນເຕຄໍສະເຕ.⁹ເພາະວ່າທີ່ນີ້ມີປະຕູເປີດໃຫ້ກັບຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ແລະ ຄົນຂັດຂວາງກໍ່ມີຫລາຍ.

¹⁰ເມື່ອຕີໂມທຽວມາຫາທ່ານ, ຈົ່ງຣະວັງຢ່າເຮັດໃຫ້ລາວບໍ່ສະບາຍໃຈເມື່ອຢູ່ກັບພວກທ່ານ, ເພາະລາວເຮັດວຽກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືກັບຂ້າພະເຈົ້າ.¹¹ຢ່າໃຫ້ຄົນດູຫມິ່ນລາວ. ຈົ່ງຊ່ວຍລາວໃຫ້ເດີນທາງໄປໂດຍສັນຕິສຸກ, ເພື່ອລາວຈະກັບມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ. ເພາະຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງລໍຖ້າລາວກັບພວກພີ່ນ້ອງຢູ່.¹²ສ່ວນເລື່ອງຂອງ ອາໂປໂລ, ເຊິ່ງເປັນພີ່ນ້ອງຂອງເຮົານັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງໃຫ້ລາວໃຫ້ໄປຢ້ຽມຢາມທ່ານທັງຫລາຍ ພ້ອມກັບພວກພີ່ນ້ອງ. ແຕ່ລາວຍັງບໍ່ຕ້ອງການໄປໃນເວລານີ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ລາວຈະໄປເມື່ອຮອດເວລາທີ່ເຫມາະສົມ.

¹³ຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງໃຫ້ດີ ຈົ່ງຫມັ້ນຄົງໃນຄວາມເຊື່ອ ຈົ່ງເປັນຄົນກ້າຫານ, ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ.¹⁴ຈົ່ງເຮັດທຸກສິ່ງດ້ວຍຄວາມຮັກ.

¹⁵ທ່ານຮູ້ວ່າຄອບຄົວຂອງສະເຕຟານາ, ເປັນຄຣິສຕຽນພວກທຳອິດໃນແຂວງ ອະຂາຢາ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ອຸທິດຕົນໃນງານບົວຣະບັດຮັບໃຊ້ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງ, ທ່ານທັງຫລາຍ,¹⁶ໃຫ້ຖ່ອມຕົວຕໍ່ຄົນເຊັ່ນນີ້ ແລະ ຕໍ່ທຸກຄົນທີ່ຮ່ວມເຮັດວຽກ ແລະ ພຽນພະຍາຍາມກັບພວກເຮົາ.

¹⁷ແລະຂ້າພະເຈົ້າດີໃຈທີ່ ສະເຕຟານາ, ຟອກຕູນາໂຕ, ແລະ ອະຂາອີໂກມາຫາ. ພວກເຂົາໄດ້ຊົດເຊີຍການທີ່ພວກທ່ານບໍ່ມານັ້ນຈົນຄົບຖ້ວນ.¹⁸ເພາະວ່າພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລະ ຂອງພວກກທ່ານມີຄວາມສຸກ. ເພາະສະນັ້ນ, ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງຍອມຮັບຄົນແບບນີ້.

¹⁹ຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆໃນແຂວງເອເຊຍຝາກຄຳທັກທາຍມາຫາທ່ານທັງຫລາຍ. ອາກີລາ ແລະ ປີຊະກີລາ, ກັບຄຣິສຕະຈັກທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງພວກເຂົາຝາກຄຳທັກທາຍມາຫາພວກທ່ານໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ²⁰ພີ່ນ້ອງທຸກຄົນຝາກຄຳທັກທາຍມາຫາທ່ານ. ຈົ່ງທັກທາຍເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນດ້ວຍຈູບທີ່ບໍຣິສຸດ.

²¹ຂ້າພະເຈົ້າ, ໂປໂລ, ຂຽນຈົດຫມາຍ ນີ້ດ້ວຍລາຍມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ.²²ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຮັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກໍ່ຂໍໃຫ້ຄົນນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ. ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ, ສະເດັດມາເຖີດ!²³ຂໍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າສະຖິດກັບທ່ານທັງຫລາຍ.²⁴ຄວາມຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ກັບພວກທ່ານທຸກຄົນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

2 ໂກຣິນໂທ

1

¹ໂປໂລ, ຜູ້ເປັນອັກຄະສາວົກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕີໂມທຽວ ຜູ້ເປັນນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ, ເຖິງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃນເມືອງ ໂກຣິນໂທ, ແລະ ບັນດາຜູ້ເຊື່ອທຸກຄົນທີ່ຢູ່ທົ່ວແຂວງ ອະຂາຢາ.²ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກເຊິ່ງມາຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາຂອງເຮົາ ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈົ່ງສະຖິດກັບທ່ານທັງຫລາຍເຖີດ.

³ສາທຸການແດ່ພຣະເຈົ້າ ພຣະບິດາແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາ. ພຣະບິດາຜູ້ຊົງມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຊູໃຈ ແລະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມເລົ້າໂລມໃຈທຸກຢ່າງ.⁴ພຣະເຈົ້າເລົ້າໂລມໃຈເຮົາໃນຄວາມທຸກລຳບາກທັງຫມົດຂອງເຮົາ, ເພື່ອທີ່ວ່າເຮົາຈະສາມາດເລົ້າໂລມໃຈຜູ້ທີ່ທຸກລຳບາກຢ່າງໃດຢ່າງຫນື່ງ. ໄດ້ດ້ວຍຄວາມເລົ້າໂລມໃຈຢ່າງດຽວກັນກັບທີ່ພຣະເຈົ້າເຄີຍເລົ້າໂລມໃຈເຮົາ.

⁵ເພາະວ່າຄວາມທຸກຍາກຂອງພຣະຄຣິດ ເພື່ອເຫັນແກ່ເຮົາມີຫລາຍເຫລືອລົ້ນຢ່າງໃດ, ການເລົ້າໂລມໃຈຂອງເຮົາ ເນື່ອງຈາກພຣະຄຣິດກໍຫລາຍເຫລືອລົ້ນຢ່າງນັ້ນ.⁶ແຕ່ທີ່ເຮົາຍອມທຸກຍາກນັ້ນ, ກໍ່ເພື່ອໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມເລົ້າໂລມໃຈ ແລະ ຄວາມພົ້ນ; ແລະ ທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບການເລົ້າໂລມໃຈ, ກໍ່ເພື່ອໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບການເລົ້າໂລມໃຈເຊັ່ນກັນ. ຄວາມເລົ້າໂລມໃຈຂອງພວກທ່ານທີ່ຈະມີຢ່າງເຕັມທີ່ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ພະຍາຍາມອົດທົນກັບຄວາມທຸກຍາກຄືດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ອົດທົນນັ້ນ.⁷ແລະ ເຮົາມີຄວາມຫມັ້ນໃຈຢ່າງແນ່ນອນໃນທ່ານທັງຫລາຍ, ເພາະເຮົາຮູ້ວ່າພວກທ່ານມີສ່ວນໃນຄວາມທຸກຍາກຂອງເຮົາແນວໃດ, ທ່ານກໍ່ຈະມີສ່ວນໃນການໃຫ້ກຳລັງໃຈຂອງເຮົາຢ່າງນັ້ນ.

⁸ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ເຮົາຕ້ອງການໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມທຸກຍາກຕ່າງໆ, ທີ່ເກີດຂື້ນກັບເຮົາໃນແຂວງ ເອເຊຍ. ເຊິ່ງຄວາມທຸກນັ້ນ ຫນັກເກີນກວ່າທີ່ພວກເຮົາຈະອົດທົນໄດ້, ຄວາມທຸກຍາກນັ້ນຫລວງຫາຍຈົນເຮັດໃຫ້ເຮົາເກືອບຫມົດຫວັງທີ່ຈະເອົາຊີວິດລອດມາໄດ້.⁹ທີ່ຈິງ, ເຮົາຖືກຕັດສິນໂທດປະຫານຊີວິດແລ້ວ. ແຕ່ທີ່ເປັນແບບນັ້ນກໍ່ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຮົາໄວ້ໃຈຕົວເອງ, ແຕ່ໃຫ້ໄວ້ໃຈໃນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງໂຜດໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ.¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມໍລະນະໄພທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເກືອບຕາຍແລ້ວນັ້ນ, ພຣະອົງກໍ່ຈະຊົງຊ່ວຍເຮົາ. ເຮົາໄວ້ໃຈໃນພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງຊ່ວຍເຮົາອີກຕໍ່ໄປ.

¹¹ພວກທ່ານມີສ່ວນໃນການຊ່ວຍເຫລືອເຮົາໂດຍການທູນຂໍຕໍ່ພຣະເຈົ້າເພື່ອເຮົາ. ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງເຮັດຕາມນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຈໍານວນຫລວງຫຼາຍຈະໄດ້ຂອບພຣະຄຸນເພາະຂ້າພະເຈົ້າ ເນື່ອງຈາກພຣະຄຸນທີ່ປະທານແກ່ເຮົາຜ່ານທາງການອະທິຖານຂອງຫຼາຍໆຄົນ.

¹²ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາພູມໃຈ: ຄືໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງພວກເຮົາ ເປັນພະຍານ. ວ່າພວກເຮົາໄດ້ປະຕິບັດຕົວເອງເປັນທີ່ມີຊື່ສຽງຕໍ່ໂລກ ດ້ວຍໃຈທີ່ບໍລິສຸດ ແລະ ຄວາມຈິງໃຈທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ພວກທ່ານຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ ໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມປັນຍາຂອງໂລກນີ້, ແຕ່ຕາມພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ.¹³ເຮົາບໍ່ໄດ້ຂຽນເລື່ອງອື່ນໃດເຖິງພວກທ່ານເລີຍນອກຈາກເລື່ອງຊຶ່ງທ່ານສາມາດອ່ານ ແລະ ເຂົ້າໃຈໄດ້.¹⁴ເຖິງວ່າ ຕອນນີ້ທ່ານເຂົ້າໃຈບາງຢ່າງຢູ່, ແຕ່ໃນວັນແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົານັ້ນ, ພວກທ່ານຈະພູມໃຈໃນພວກເຮົາຢ່າງທີ່ພວກເຮົາພູມໃຈໃນພວກທ່ານ.

¹⁵ເພາະຫມັ້ນໃຈໃນເລື່ອງນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ງມີຄວາມປາຖະຫນາທີ່ຈະມາຫາພວກທ່ານກ່ອນ, ເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມາຢ້ຽມຢາມພວກທ່ານສອງຄັ້ງ.¹⁶ຂ້າພະເຈົ້າວາງແຜນທີ່ຈະມາຢ້ຽມຢາມພວກທ່ານໃນລະຫວ່າງທີ່ເດີນທາງໄປແຂວງ ມາເກໂດເນຍ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ຈະມາຢ້ຽມຢາມທ່ານທັງຫລາຍອີກເທື່ອຫນື່ງ ເມື່ອກັບຈາກແຂວງ ມາເກໂດເນຍ ແລ້ວຫລັງຈາກນັ້ນພວກທ່ານຈະໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄປທີ່ແຂວງ ຢູດາຍ.

¹⁷ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຄິດເຊັ່ນນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງໂລເລບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າວາງແຜນການຕາມມາດຕະຖານຂອງມະນຸດ, ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າວ່າ "ແມ່ນ" ຫຼື "ບໍ່ແມ່ນ ໃນເວລາດຽວກັນບໍ?¹⁸ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັດຊື່ສັນໃດ, ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ເວົ້າວ່າ "ແມ່ນ" ແລະ "ບໍ່ແມ່ນ" ໃນເວລາດຽວກັນສັນນັ້ນ.

¹⁹ເພາະວ່າພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຄື, ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າກັບ ຊີລາ, ແລະ ຕີໂມທຽວ, ໄດ້ປະກາດໃນບັນດາພວກທ່ານນັ້ນບໍ່ແມ່ນ, "ຄວາມຈິງ" ຫລື "ບໍ່ຈິງ." ແບບຊື່ໆ ແຕ່ພຣະອົງຊົງເປັນ, "ຄວາມຈິງ" ສະເຫມີ.²⁰ເພາະວ່າພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າທຸກຂໍ້ນັ້ນເປັນ "ຄວາມຈິງ" ໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈື່ງກ່າວວ່າ "ອາແມນ" ໂດຍພຣະອົງ ອັນເປັນການຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ.

²¹ບັດນີ້ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ຊຶ່ງຕັ້ງພວກເຮົາກັບທ່ານທັງຫລາຍໄວ້ໃນພຣະຄຣິດ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຫົດສົງພວກເຮົາໄວ້.²²ພຣະອົງຊົງໄດ້ປະທັບຕາພວກເຮົາ ແລະ ປະທານພຣະວິນຍານໄວ້ໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອເປັນຫລັກປະກັນເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງຈະປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາໃນພາຍຫລັງ.

²³ທັງນີ້, ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພະຍານຝ່າຍ ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ໄປຮອດເມືອງໂກຣິນໂທນັ້ນ ກໍ່ເພື່ອຈະລະເວັ້ນໂທດພວກທ່ານໄວ້ກ່ອນ²⁴ເຮົາບໍ່ໄດ້ພະຍາຍາມທີ່ຈະຄວບຄຸມຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານ. ແຕ່ເຮົາເຮັດວຽກງານຮ່ວມກັບພວກທ່ານເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍຈະມີຄວາມຍິນດີ, ໃນຂະນະທີ່ພວກທ່ານຢືນຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອ.

2

¹ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ງຕັດສິນໃຈວ່າ ຈະບໍ່ມາເຮັດໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍເກີດຄວາມທຸກອີກ.²ເພາະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານເປັນທຸກ, ໃຜຈະເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຍິນດີ ນັ້ນຄືຄົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ມີຄວາມທຸກນັ້ນແຫຼະ?

³ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ເພື່ອວ່າເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ກັງວົນໃຈກັບໂດຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຄວນຈະເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ໃຈໃນພວກທ່ານວ່າ ຄວາມຍິນດີຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ກໍ່ເປັນຄວາມຍິນດີຂອງພວກທ່ານເຊັ່ນກັນ.⁴ເພາະວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນເຖິງທ່ານດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ເຈັບປວດ, ແລະ ດ້ວຍນໍ້າຕາໄຫລຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປາຖະຫນາໃຫ້ພວກທ່ານມີຄວາມທຸກ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາທີ່ຈະໃຫ້ທ່ານຮູ້ຈັກຄວາມຮັກອັນເລິກເຊິ່ງ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າມີຕໍ່ທ່ານທັງຫລາຍ.

⁵ຖ້າຫາກວ່າຜູ້ໃດເປັນສາເຫດເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກ, ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນທຸກຢູ່ຄົນດຽວ, ແຕ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານທຸກຄົນເປັນທຸກດ້ວຍ ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຢາກຈະເວົ້າແຮງກັບພວກທ່ານຈົນເກີນໄປ.⁶ການທີ່ຄົນສ່ວນຫລາຍທີ່ໄດ້ລົງໂທດຄົນດັ່ງກ່າວກໍພຽງພໍແລ້ວ.⁷ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານີ້, ສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດຫລາຍກວ່າການລົງໂທດຄືການໃຫ້ອະໄພ ແລະ ເລົ້າໂລມໃຈລາວ. ເພາະຢ້ານວ່າລາວຈະຈົມລົງໃນຄວາມທຸກເຫລືອລົ້ນ.

⁸ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍໃຫ້ກຳລັງໃຈທ່ານທີ່ຢືນຢັນຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ລາວໃນກາງສາທາລະນະຊົນ.⁹ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນ, ເພື່ອທີ່ຈະທົດລອງໃຈທ່ານທັງຫລາຍ ແລະ ເພື່ອທີ່ຈະຮູ້ວ່າພວກທ່ານຈະຍອມເຊື່ອຟັງໃນທຸກເລື່ອງຫລືບໍ່.

¹⁰ຖ້າພວກທ່ານໃຫ້ອະໄພກັບຜູ້ໃດ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຈະໃຫ້ອະໄພກັບຜູ້ນັ້ນດ້ວຍ. ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ອະໄພໄປນັ້ນຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ອະໄພໃນເລື່ອງໃດຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເຮັດ ເພາະເຫັນແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ ສະເພາະພຣະພັກຂອງພຣະຄຣິດ.¹¹ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ບໍ່ຫລົງກົນອຸບາຍມານຊາຕານ. ເພາະວ່າພວກເຮົາຮູ້ແຜນການຕ່າງໆຂອງມັນ.

¹²ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າ ມາຮອດເມືອງ ໂທອາດ ເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງເປີດທາງໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.¹³ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ມີຄວາມສະບາຍໃຈເລີຍ, ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ພົບ ຕີໂຕ ນ້ອງຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ງໄດ້ບອກລາພວກນັ້ນ ແລະ ເດີນທາງກັບໄປທີ່ແຂວງ ມາເກໂດເນຍ.

¹⁴ແຕ່ຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງໃຫ້ພວກເຮົາມີໄຊຊະນະສະເຫມີໃນພຣະຄຣິດ. ແລະ ຊົງໂຜດໃຫ້ກິ່ນຫອມອັນອ່ອນຫວານແຫ່ງຄວາມຮູ້ຂອງພຣະອົງກະຈາຍໄປທົ່ວທຸກບ່ອນໂດຍຜ່ານທາງພວກເຮົາ.¹⁵ເພາະສຳລັບພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ພວກເຮົາເປັນກິ່ນອັນຫອມຫວານຂອງພຣະຄຣິດ ທັງໃນບັນດາຄົນທີ່ກຳລັງຈະລອດພົ້ນ ແລະ ໃນບັນດາຄົນທີ່ກຳລັງຈະຈິບຫາຍດ້ວຍ.

¹⁶ຝ່າຍຄົນທີ່ກຳລັງຈະຈິບຫາຍ, ກໍ່ເປັນກິ່ນແຫ່ງຄວາມຕາຍເຊິ່ງນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ. ຝ່າຍຄົນກຳລັງຈະລອດພົ້ນ, ກໍ່ເປັນກິ່ນແຫ່ງຊີວິດທີ່ນຳໄປສູ່ຊີວິດ. ແລ້ວໃຜຈະມີຄວາມເຫມາະສົມກັບພັນທະກິດເຫລົ່ານີ້?¹⁷ເພາະວ່າພວກເຮົາບໍ່ເປັນຄືກັບຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍທີ່ຫາຜົນປະໂຫຍດຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ພວກເຮົາກ່າວໃນພຣະຄຣິດດ້ວຍແຮງຈູງໃຈທີ່ບໍຣິສຸດ, ຄືກັບຄົນທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຢູ່ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ.

3

¹ພວກເຮົາກຳລັງຍ້ອງຍໍຕົວເຮົາເອງອີກແລ້ວບໍ? ເຮົາຕ້ອງການຫນັງສືແນະນຳຕົວຕໍ່ພວກທ່ານ ຫລື ຈາກພວກທ່ານ, ເຫມືອນກັບບາງຄົນບໍ?²ຕົວທ່ານທັງຫລາຍເອງເປັນຫນັງສືທີ່ແນະນຳພວກເຮົາ, ຊຶ່ງໄດ້ຂຽນໄວ້ທີ່ດວງໃຈຂອງເຮົາ, ເພື່ອໃຫ້ຄົນທັງປວງໄດ້ຮູ້ ແລະ ໄດ້ອ່ານ.³ແລະ ທ່ານທັງຫລາຍເອງກໍ່ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກທ່ານເປັນຫນັງສືຂອງພຣະຄຣິດ, ທີ່ພວກເຮົາເປັນຜູ້ສົ່ງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຂຽນດ້ວຍນໍ້າມຶກ ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ເທິງແຜ່ນສີລາ, ແຕ່ຂຽນໄວ້ທີ່ດວງໃຈຂອງມະນຸດ.

⁴ແລະ ພວກເຮົາມີຄວາມຫມັ້ນໃຈຢ່າງນີ້ໃນພຣະເຈົ້າ ໂດຍຜ່ານທາງພຣະຄຣິດ.⁵ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຖືວ່າສີ່ງຫນື່ງສີ່ງໃດເກີດຈາກຄວາມສາມາດຂອງຕົວພວກເຮົາເອງ. ແຕ່ວ່າ, ຄວາມສາມາດຂອງພວກເຮົານັ້ນມາຈາກພຣະເຈົ້າ.⁶ແລະ ພຣະເຈົ້າອົງນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາເປັນຜູ້ບົວລະບັດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃຫມ່. ບໍ່ແມ່ນຕາມຕົວຫນັງສືແຕ່ຕາມພຣະວິນຍານ ດ້ວຍວ່າຕົວຫນັງສືນັ້ນເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຕ້ອງຕາຍ, ແຕ່ພຣະວິນຍານນັ້ນເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາມີຊີວິດ.

⁷ແຕ່ຖ້າການບົວລະບັດທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍຕາມໂຕຫນັງສືທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ເທິງສີລານັ້ນກໍມາພ້ອມສະຫງ່າລາສີຈົນຄົນ ອິດສະລາເອນ ບໍ່ສາມາດຈະເບິ່ງຫນ້າຂອງ ໂມເຊ ໄດ້. ເພາະສະຫງ່າລາສີເທິງໃບຫນ້າຂອງທ່ານ, ເຖິງແມ່ນວ່າເປັນສະຫງ່າລາສີທີ່ຈາງຫາຍໄປ.⁸ດັ່ງນັ້ນ ການບົວລະບັດຕາມພຣະວິນຍານ ກໍຍິ່ງຈະມີສະຫງ່າລາສີຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກບໍ່ແມ່ນບໍ?

⁹ເພາະຖ້າການບົວລະບັດທີ່ກ່ຽວກັບການລົງໂທດຍັງມີສະຫງ່າລາສີແລ້ວ, ການບົວລະບັດກ່ຽວກັບການຊອບທຳຍີ່ງຈະມີສະຫງ່າລາສີຫລາຍກວ່າຫລາຍເທົ່າ!¹⁰ເພາະວ່າໃນຄວາມເປັນຈິງນັ້ນ, ສະຫງ່າລາສີທີ່ເຄີຍມີນັ້ນກໍ່ບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ, ເນື່ອງຈາກສະຫງ່າລາສີທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຕັມທັບໄວ້.¹¹ເພາະວ່າຖ້າສິ່ງທີ່ຈາງຫາຍໄປຍັງມາດ້ວຍສະຫງ່າລາສີແລ້ວ, ສິ່ງທີ່ຍືນຍົງກໍ່ຈະມາພ້ອມສະຫງ່າລາສີທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຫຼາຍເທົ່າ!

¹²ເມື່ອພວກເຮົາມີຄວາມຫມັ້ນໃຈຢ່າງນັ້ນແລ້ວ, ພວກເຮົາຈື່ງມີຄວາມກ້າຫານ.¹³ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຄືກັບ ໂມເຊ, ທີ່ເອົາຜ້າປົກຄຸມຫນ້າໄວ້, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄົນ ອິດສະຣາເອນ ແນມເບິ່ງການສີ້ນສຸດຂອງສະຫງ່າລາສີ ທີ່ຄ່ອຍໆສູນຫາຍໄປນັ້ນ.

¹⁴ແຕ່ສ່ວນຄົນທີ່ຄວາມຄິດຂອງເຂົາຖືກປິດໄປ. ເພາະວ່າຕະຫລອດມາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້ ເມື່ອລາວອ່ານພຣະຄຳພີເດີມ. ຜ້າຄຸມນັ້ນກໍ່ຍັງຄົງຢູ່ບໍ່ໄດ້ຖືກເປີດອອກ, ເພາະວ່າຈະເປີດອອກໄດ້ ກໍ່ໂດຍພຣະຄຣິດເທົ່ານັ້ນ.¹⁵ແຕ່ວ່າຕະຫລອດມາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້, ເມື່ອໃດທີ່ລາວອ່ານຖ້ອຍຄຳຂອງ ໂມເຊ, ຜ້າຄຸມນັ້ນກໍ່ຍັງຄົງປິດໃຈຂອງລາວຢູ່.¹⁶ແຕ່ເມື່ອຜູ້ໃດຫລຽວກັບມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜ້າຄຸມນັ້ນກໍຈະຖືກເປີດອອກ.

¹⁷ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເປັນພຣະວິນຍານ. ແລະ ເມື່ອພຣະວິນຍານຊົງຢູ່ບ່ອນໃດ, ເສລີພາບກໍ່ມີຢູ່ທີ່ນັ້ນ.¹⁸ແລະ ບັດນີ້, ພວກເຮົາທຸກຄົນທີ່ບໍ່ມີຜ້າຄຸມຫນ້ານັ້ນຕົວພວກເຮົາຈຶ່ງສະທ້ອນສະຫງ່າລາສີຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແລ້ວພວກເຮົາກໍ່ໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃຫ້ເປັນຄືກັບລັກສະນະທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງ, ຄືມີກຽດຕິຍົດເປັນລຳດັບຂຶ້ນໄປຄືກັບກຽດຕິຍົດທີ່ຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນພຣະວິນຍານ.

4

¹ເພາະເຫດທີ່, ພວກເຮົາມີພັນທະກິດນີ້, ໂດຍໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ, ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ທໍ້ຖອຍ.²ແຕ່ພວກເຮົາໄດ້ປະຖິ້ມສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຫນ້າອັບອາຍ ແລະ ສິ່ງທີ່ປິດເຊື່ອງໄວ້. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຄືກັບຄົນທີ່ຫລອກລວງ ແລະ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ໂດຍການທີ່ພວກເຮົາສະແດງຄວາມຈິງນັ້ນ, ພວກເຮົາໄດ້ມອບຕົວຂອງເຮົາໄວ້ກັບຈິດສຳນຶກຜິດ ແລະ ຊອບ ຂອງຄົນທັງປວງ ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ.

³ແຕ່ຖ້າຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຮົາຍັງຖືກປິດບັງໄວ້, ກໍ່ຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳລັງຈະດັບສູນໄປເທົ່ານັ້ນ.⁴ໃນກໍລະນີຂອງພວກເຂົາ, ກໍ່ຄືພຣະຂອງໂລກນີ້ໄດ້ປິດບັງໃຈທີ່ບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃຫ້ມືດມົວໄປ. ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຫັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ເລື່ອງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊົງເປັນລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້.

⁵ເພາະວ່າພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ປະກາດຕົວພວກເຮົາເອງ, ແຕ່ໄດ້ປະກາດພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າວ່າຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ໄດ້ປະກາດຕົວເອງວ່າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານທັງຫລາຍ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.⁶ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວວ່າ "ຄວາມສະຫວ່າງຈະສ່ອງອອກມາຈາກຄວາມມືດ." ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ່ອງສະຫວ່າງເຂົ້າມາໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ, ເພື່ອໃຫ້ເຮົາມີຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຮູ້ເຖິງສະຫງ່າຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຊົງສຳແດງອອກຜ່ານພຣະເຢຊູຄຣິດ.

⁷ແຕ່ພວກເຮົາມີຊັບສົມບັດນີ້ຢູ່ໃນພາຊະນະດິນ, ເພື່ອທີ່ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ມາຈາກຕົວເຮົາເອງ.⁸ພວກເຮົາປະສົບຄວາມຍາກລຳບາກທຸກທາງ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຢຽບຢ່ຳ. ພວກເຮົາສັບສົນແຕ່ບໍ່ຫມົດຫວັງ.⁹ພວກເຮົາຖືກຂົ່ມເຫັງ ແຕ່ກໍບໍ່ຖືກປະຖິ້ມ. ພວກເຮົາຖືກຕີໃຫ້ລົ້ມລົງ ແຕ່ພວກເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍ.¹⁰ພວກເຮົາແບກຄວາມຕາຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄວ້ໃນຮ່າງກາຍພວກເຮົາສະເຫມີ, ເພື່ອວ່າຊີວິດຂອງພະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຈະປາກົດໃນຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາເຊັ່ນກັນ.

¹¹ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ນັ້ນຕ້ອງຖືກມອບໄວ້ກັບຄວາມຕາຍຢູ່ສະເຫມີເພາະເຫັນແກ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ເພື່ອທີ່ວ່າຊີວິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈະຊົງສຳແດ່ຜ່ານທາງຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາທີ່ຕ້ອງຕາຍນັ້ນ.¹²ແລະ ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ເອງຄວາມຕາຍກຳລັງທຳງານໃນຊີວິດຂອງພວກເຮົາ, ແຕ່ຊີວິດກຳລັງທຳງານຢູ່ໃນທ່ານທັງຫລາຍ.

¹³ແຕ່ວ່າພວກເຮົາມີວິນຍານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທີ່ເຫມືອນກັນ ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າເອງກໍເຊື່ອ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈື່ງເວົ້າເຊັ່ນກັນ." ພວກເຮົາເອງກໍມີຄວາມເຊື່ອເຊັ່ນດຽວກັນຄື ເມື່ອພວກເຮົາເຊື່ອແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈື່ງເວົ້າ¹⁴ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຊົງໃຫ້ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຟື້ນຄືນພຣະຊົນ. ຈະຊົງໂຜດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນຄືນຂຶ້ນມາດ້ວຍກັນໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພວກເຮົາຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະຊົງນຳພວກເຮົາເຂົ້າເຝົ້າພ້ອມກັບທ່ານທັງຫລາຍ.¹⁵ເພາະວ່າທຸກສິ່ງນັ້ນ ເປັນໄປເພື່ອປະໂຫຍດຂອງທ່ານທັງຫລາຍ, ເພື່ອທີ່ວ່າເມື່ອພຣະຄຸນໄດ້ແຜ່ໄປເຖິງຜູ້ຄົນຫລວງຫລາຍນັ້ນ, ກໍ່ຈະມີການຂອບພຣະຄຸນ ເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າຫລາຍຂື້ນ.

¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈື່ງບໍ່ທໍ້ຖອຍ. ເຖິງແມ່ນວ່າຮ່າງກາຍພາຍນອກຂອງພວກເຮົາຈະຊຸດໂຊມໄປ, ແຕ່ຈິດໃຈພາຍໃນນັ້ນ ຍັງຄົງຈະເລີນຂື້ນໃຫມ່ທຸກວັນ.¹⁷ເພາະວ່າຄວາມທຸກຍາກເລັກໆນ້ອຍໆ, ທີ່ເຮົາຮັບພຽງຊົ່ວຄາວນັ້ນ ຈະຕຽມພວກເຮົາສຳລັບກຽດຕິຍົດຍິ່ງໃຫຍ່ຖາວອນ ຢ່າງບໍ່ມີສີ່ງປຽບທຽບ ເພາະວ່າ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຮົາເບີ່ງເຫັນຢູ່ ແຕ່ເປັນສີ່ງຂອງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ.¹⁸ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາເບີ່ງເຫັນນັ້ນບໍ່ຍືນຍົງ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ເບີ່ງບໍ່ເຫັນນັ້ນກໍ່ຖາວອນນິລັນດອນ.

5

¹ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ຖ້າເຮືອນດິນຊຶ່ງພວກເຮົາອາໄສຢູ່ນີ້ຖືກທຳລາຍລົງແລ້ວ, ພວກເຮົາກໍ່ຍັງມີທີ່ອາໄສຊຶ່ງມາຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ໄດ້ສ້າງຂື້ນໂດຍມືຂອງມະນຸດ, ແຕ່ເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສນິລັນດອນ, ໃນສະຫວັນ.²ເພາະວ່າໃນເຮືອນດິນນີ້ ພວກເຮົາຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ ແລະ ປາຖະຫນາທີ່ຈະສວມໃສ່ທີ່ອາໄສຊຶ່ງມາຈາກສະຫວັນ.³ເພາະວ່າເມື່ອພວກເຮົາສວມໃສ່ແລ້ວ ເຮົາຈະໄດ້ບໍ່ຕ້ອງເປືອຍກາຍ.

⁴ເພາະວ່າຂະນະທີ່ພວກເຮົາຢູ່ໃນເຮືອນດິນນີ້, ພວກເຮົາໂອຍຄາງເປັນທຸກ. ພວກເຮົາບໍ່ປາຖະຫນາທີ່ຈະເປືອຍກາຍ. ແຕ່ພວກເຮົາປາຖະຫນາທີ່ຈະຫົ່ມກາຍໃຫມ່ນັ້ນ, ເພື່ອວ່າຮ່າງກາຍທີ່ຕ້ອງຕາຍນີ້ ໄດ້ຖືກກືນກິນໂດຍຊີວິດນິລັນ.⁵ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ຈັດຕຽມພວກເຮົາສຳລັບສິ່ງນີ້ຄືພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ໄດ້ປະທານພຣະວິນຍານເປັນເຄື່ອງມັດຈຳແກ່ພວກເຮົາ ສຳລັບສິ່ງທີ່ຈະມາໃນອະນາຄົດ.

⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈົ່ງມີຄວາມຫມັ້ນໃຈຢູ່ສະເຫມີ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາອາໄສໃນເຮືອນນີ້, ພວກເຮົາຢູ່ຫ່າງໄກຈາກພຣະເຈົ້າ.⁷ເພາະວ່າພວກເຮົາດຳເນີນໄປດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ, ບໍ່ແມ່ນຕາມທີ່ຕາເບີ່ງເຫັນ.⁸ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈື່ງມີຄວາມຫມັ້ນໃຈ. ວ່າການທີ່ຈະອອກຈາກຮ່າງກາຍນີ້ ແລະ ໄປຢູ່ກັບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນຍ່ອມດີກວ່າ.

⁹ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈື່ງຕັ້ງເປົ້າໃສ່ວ່າ, ບໍ່ວ່າເຮົາຈະຢູ່ ຫລື ຈະຈາກຮ່າງກາຍນີ້ໄປ, ພວກເຮົາກໍ່ຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະອົງ.¹⁰ເພາະວ່າພວກເຮົາທຸກຄົນນັ້ນຈະຕ້ອງປະກົດຕົວຕໍ່ບັນລັງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະຄຣິດ, ເພື່ອທີ່ວ່າແຕ່ລະຄົນຈະໄດ້ຮັບຢ່າງເຫມາະສົມ ຕາມສິ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດໃນຂະນະທີ່ອາໄສໃນຮ່າງກາຍນີ້, ບໍ່ວ່າຈະເປັນສີ່ງທີ່ດີ ແລະ ບໍ່ດີ.

¹¹ເພາະເຫດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກຄວາມຫນ້າຢ້ານກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວ, ພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຊັກຊວນຄົນທັງຫລາຍ. ພວກເຮົາເປັນແນວໃດນັ້ນ ກໍ່ເປັນທີ່ປະກົດຕົວຢ່າງຈະແຈ້ງຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຍັງມີຄວາມຫວັງວ່າຈະປະກົດຢ່າງຈະແຈ້ງຕໍ່ຈິດສຳນຶກຜິດ ແລະ ຊອບຂອງທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.¹²ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ພະຍາຍາມທີ່ຈະຊັກຊວນພວກທ່ານໃຫ້ຍ້ອງຍໍຕົວເຮົາອີກ. ແຕ່, ພວກເຮົາໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍມີໂອກາດທີ່ຈະອວດອ້າງພວກເຮົາໄດ້, ເພື່ອພວກທ່ານຈະມີຄຳຕອບໃຫ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້້ນ ຜູ້ທີ່ມັກອວດອ້າງໃນສິ່ງທີ່ປາກົດ ແຕ່ບໍ່ມັກອວດອ້າງເຖິງສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈ.

¹³ເພາະວ່າ ຖ້າພວກເຮົາປະພຶດຢ່າງຄົນເສັຍສະຕິ, ພວກເຮົາກໍປະພຶດເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະເຈົ້າ; ແລະ ຖ້າພວກເຮົາປະພຶດຢ່າງຄົນມີສະຕິ, ພວກເຮົາກໍ່ປະພຶດເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງທ່ານ.¹⁴ເພາະວ່າຄວາມຮັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຄວບຄຸມພວກເຮົາຢູ່, ເພາະພວກເຮົາແນ່ໃຈຢ່າງນີ້ວ່າ: ມີຄົນຫນື່ງໄດ້ຕາຍເພື່ອຄົນທັງປວງ, ດັ່ງນັ້ນທຸກຄົນຈື່ງໄດ້ຕາຍແລ້ວ.¹⁵ແລະ ພຣະຄຣິດຊົງສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອຄົນທັງປວງ. ເພື່ອວ່າຄົນທັງຫລາຍທີ່ມີຊີວິດ ຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ເພື່ອຕົວເອງອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ຈະຢູ່ເພື່ອພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງສິ້ນພຣະຊົນ ແລະ ຊົງເປັນຄືນຂື້ນມາແລ້ວ.

¹⁶ເຫດສະນັ້ນ, ນັບແຕ່ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ພວກເຮົາຈື່ງບໍ່ພິຈາລະນາຜູ້ໃດຕາມມາດຕະຖານຂອງມະນຸດ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນອະດີດນັ້ນພວກເຮົາເຄີຍພິຈາລະນາພຣະຄຣິດຕາມຢ່າງນີ້ມາແລ້ວ. ແຕ່ດຽວນີ້ພວກເຮົາຈະບໍ່ພິຈາລະນາຜູ້ໃດຢ່າງນີ້ອີກຕໍ່ໄປ.¹⁷ດັ່ງນັ້ນ, ຖ້າຜູ້ໃດຢູ່ໃນພຣະຄຣິດ, ລາວກໍ່ເປັນຄົນທີ່ຖືກສ້າງໃຫມ່ແລ້ວ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເກົ່າໆກໍ່ລ່ວງໄປ. ເບິ່ງເຖີດກາຍເປັນສິ່ງໃຫມ່ທັງນັ້ນ.

¹⁸ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ຊົງໃຫ້ພວກເຮົາຄືນດີກັນກັບພຣະອົງທາງພຣະຄຣິດ, ແລະ ຊົງປະທານພາລະກິດແຫ່ງການຄືນດີກັນໃຫ້ພວກເຮົາ.¹⁹ນັ້ນຄື, ໂລກໄດ້ຄືນດີກັບພຣະອົງຜ່ານທາງອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດໃນການລ່ວງລະເມີດຂອງພວກເຂົາ. ພະອົງຊົງໃຫ້ເລື່ອງການຄືນດີນັ້ນກັບພວກເຮົາໃນການປະກາດ.

²⁰ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນທູດຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ໂດຍທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຂໍຮ້ອງທ່ານທັງຫລາຍຜ່ານທາງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຈື່ງອ້ອນວອນຕໍ່ທ່ານ, ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະຄຣິດວ່າ: "ຈົ່ງຄືນດີກັນກັບພຣະເຈົ້າ!"²¹ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະຄຣິດເປັນເຄື່ອງບູຊາສຳລັບໄຖ່ບາບຂອງເຮົາ. ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍເຮັດບາບເລີຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອທີ່ວ່າ ພວກເຮົາຈະໄດ້ກາຍເປັນຄົນຊອບທັມຂອງທ່ານຜ່ານທາງພຣະອົງ.

6

¹ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ, ພວກເຮົາຈຶ່ງຂໍຮ້ອງທ່ານວ່າ ຢ່າຮັບແຕ່ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍບໍ່ເກີດປະໂຫຍດໃດໆ.²ເພາະພຣະອົງກ່າວວ່າ, "ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາຊື່ນຊອບ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ທ່ານ, ແລະ ໃນວັນແຫ່ງຄວາມພົ້ນນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍທ່ານ.” ເບິ່ງເຖີດ, ບັດນີ້ເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊອບ. ເບິ່ງເຖີດ, ບັດນີ້ ເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມພົ້ນ.³ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ວາງກ້ອນຫີນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສະດຸດໄວ້ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ໃດເລີຍ, ເພື່ອງານບົວລະບັດຂອງພວກເຮົາຈະໄດ້ບໍ່ຖືກຕຳນິ.

⁴ແຕ່ວ່າ, ການກະທຳຂອງພວກເຮົາເອງນັ້ນໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນແລ້ວວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ດ້ວຍຄວາມພຽນອົດທົນຢ່າງຍິ່ງ, ໃນຄວາມທຸກ, ໃນຄວາມຍາກຈົນ, ໃນເຫດໄພພິບັດ,⁵ໃນການຖືກຂ້ຽນຕີ, ໃນການຖືກຂັງຄຸກ, ໃນເຫດການທີ່ວຸ່ນວາຍ, ໃນການເຮັດວຽກຫນັກຫນ່ວງ, ໃນການອົດຫລັບອົດນອນ, ໃນການອົດອາຫານ,⁶ໂດຍຄວາມບໍຣິສຸດ, ໂດຍຄວາມຮູ້, ໂດຍຄວາມອົດທົນ, ໂດຍຄວາມເມດຕາ, ໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ, ໂດຍຄວາມຮັກທີ່ຈິງໃຈ.⁷ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ໂດຍໃຊ້ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງ. ໂດຍອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຮົາມີອາວຸດແຫ່ງຄວາມຊອບທັມໃນມືຂວາ ແລະ ໃນມືຊ້າຍ.

⁸ພວກເຮົາເຮັດວຽກທັງໃນຂະນະທີ່ມີກຽດ ແລະ ບໍ່ມີກຽດ, ຂະນະທີ່ຖືກດູຖູກ ແລະ ໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍ. ເມື່ອພວກເຮົາຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນຄົນສໍ້ໂກງ ແຕ່ພວກເຮົາຍັງເປັນຄົນຊື່ສັດຢູ່.⁹ພວກເຮົາເຮັດວຽກຄືກັບວ່າບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກ. ແຕ່ກໍ່ຍັງມີຄົນຮູ້ຈັກພວກເຮົາດີ. ພວກເຮົາເຮັດວຽກຄືກັບວ່າກຳລັງຈະຕາຍແຕ່ເບິ່ງເຖີດ! ພວກເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່. ພວກເຮົາເຮັດວຽກຄືກັບວ່າພວກເຮົາຖືກລົງໂທດຍ້ອນດ້ວຍການກະທຳຂອງພວກເຮົາແຕ່ຍັງບໍ່ຕາຍ.¹⁰ເຮົາທຳງານເຫມືອນວ່າມີຄວາມທຸກ ແຕ່ພວກເຮົາກໍ່ຍັງມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢູ່ສະເຫມີ. ພວກເຮົາເຮັດວຽກຄືກັບຄົນຍາກຈົນ ແຕ່ຍັງເຮັດໃຫ້ຄົນຫລວງຫລາຍຮັ່ງມີ. ພວກເຮົາເຮັດວຽກຄືກັບວ່າພວກເຮົາບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ ແຕ່ຍັງມີສີ່ງສາລະພັດຢູ່.

¹¹ຊາວໂກຣິນໂທເອີຍ ພວກເຮົາເວົ້າກັບທ່ານທັງຫລາຍ, ດ້ວຍຄວາມຈິງທັງຫມົດ, ແລະ ໃຈຂອງພວກເຮົາກໍ່ເປີດກວ້າງ.¹²ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປິດໃຈຕໍ່ພວກທ່ານເລີຍ, ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກທ່ານຕ່າງຫາກທີ່ເປັນຝ່າຍປິດ.¹³ບັດນີ້ ເພື່ອໃຫ້ການຕອບສະຫນອງເທົ່າທຽມກັນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເວົ້າກັບທ່ານຄື ເວົ້າກັບລູກໆຄື ຂໍພວກທ່ານຈົ່ງເປີດໃຈໃຫ້ກວ້າງ.

¹⁴ຢ່າຜູກພັນກັບຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ. ເພາະວ່າຄວາມຊອບທຳຈະມີສ່ວນອັນໃດກັບຄວາມບໍ່ຍຸດຕິທຳ? ແລະ ແສງສະຫວ່າງຈະເຂົ້າສະຫນິດກັບຄວາມມືດໄດ້ແນວໃດ?¹⁵ພຣະຄຣິດ ກັບ ເບລີອາ? ຈະໄປນຳກັນໄດ້ແນວໃດ? ຫລື ຄົນທີ່ເຊື່ອຈະມີສ່ວນອັນໃດກັບຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ?¹⁶ແລະ ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕົກລົງອັນໃດກັບຮູບເຄົາຣົບໄດ້? ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວໄວ້ວ່າ: "ເຮົາຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍ ແລະ ດຳເນີນໃນບັນດາພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ ແລະເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ."

¹⁷ເຫດສະນັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ. "ຈົ່ງອອກຈາກພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນ," ແລະ ຈົ່ງແຍກໂຕອອກຈາກເຂົາທັງຫລາຍ ຢ່າແຕະຕ້ອງສິ່ງຊຶ່ງບໍ່ສະອາດ, ແລ້ວເຮົາຈະຮັບພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ.¹⁸ເຮົາຈະເປັນບິດາຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະເປັນລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວຂອງເຮົາ,” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບທັງຫມົດ," ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ.

7

¹ທ່ານທີ່ຮັກທັງຫລາຍ, ເມື່ອພວກເຮົາມີພຣະສັນຍາເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ ກໍ່ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຊຳຣະຕົວຂອງພວກເຮົາໃຫ້ສະອາດຈາກທຸກສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາເປັນມົນທິນ ທັງໃນຝ່າຍຮ່າງກາຍ ແລະ ທັງໃນຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ໃຫ້ພວກເຮົາດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດໂດຍຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.

²ຂໍເປີດໃຈຮັບພວກເຮົາດ້ວຍເຖີດ! ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ຜູ້ໃດ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ທຳຮ້າຍຜູ້ໃດ ຫລື ເອົາປຽບຜູ້ໃດເລີຍ.³ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວແບບນີ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕຳນິທ່ານ. ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແລ້ວວ່າ ທ່ານຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ, ເພາະຖ້າພວກເຮົາຕາຍ ພວກເຮົາຈະຕາຍດ້ວຍກັນ ແລະ ຖ້າພວກເຮົາມີຊີວິດຢູ່ ພວກເຮົາກໍ່ຈະຢູ່ດ້ວຍກັນ.⁴ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນພວກທ່ານຢ່າງຫລວງຫຼາຍ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມພູມໃຈໃນພວກທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຊູໃຈ. ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຍິນດີຢ່າງລົ້ນເຫລືອ ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມທຸກຍາກທັງຫມົດຂອງພວກເຮົາ.

⁵ເພາະວ່າເມື່ອພວກເຮົາມາຮອດແຂວງ ມາເກໂດເນຍ, ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ພັກຜ່ອນເລີຍ. ພວກເຮົາປະສົບກັບຄວາມທຸກຍາກໃນທຸກໆດ້ານ ພາຍນອກກໍມີການຕໍ່ສູ້ ພາຍໃນກໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວ⁶ແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຊູໃຈຄົນທີ່ທໍ້, ຊົງຫນູນໃຈພວກເຮົາໂດຍການມາຂອງ ຕີໂຕ.⁷ພຣະເຈົ້າຊົງຫນູນໃຈພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນສະເພາະການມາຂອງ ຕີໂຕ ເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ໂດຍການທີ່ ຕີໂຕ ເອງໄດ້ຮັບການຫນູນໃຈຈາກພວກທ່ານດ້ວຍ. ລາວໄດ້ບອກພວກເຮົາເຖິງຄວາມຮັກອັນຍີ່ງໃຫຍ່, ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງທ່ານ, ນອກນີ້ທັງການທີ່ທ່ານເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຢ່າງດີ. ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຫລາຍຂຶ້ນ.

⁸ເພາະເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານທຸກໃຈດ້ວຍຈົດຫມາຍສະບັບນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ກິນແຫນງ ຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະກິນແຫນງເລັກນ້ອຍ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຈົດຫມາຍສະບັບນັ້ນເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານທຸກໃຈ. ແຕ່ພວກທ່ານຈະມີຄວາມທຸກໃຈຢູ່ພຽງເວລາສັ້ນໆເທົ່ານັ້ນ.⁹ຕອນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມສຸກ, ບໍ່ແມ່ນເພາະວ່າພວກທ່ານທຸກໃຈ, ແຕ່ເພາະວ່າຄວາມທຸກໃຈນັ້ນໄດ້ນຳພາໃຫ້ທ່ານກັບໃຈໃຫມ່. ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຮັບຄວາມທຸກໃຈຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນຮ້າຍຈາກພວກເຮົາເລີຍ.¹⁰ເພາະວ່າຄວາມທຸກໃຈຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ເຮັດໃຫ້ມີການກັບໃຈເຊິ່ງນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນ. ຈຶ່ງບໍ່ເຮັດໃຫ້ທຸກໃຈ, ແຕ່ການກັບໃຈຝ່າຍໂລກນັ້ນ, ຈະນຳພາໄປສູ່ຄວາມຕາຍ.

¹¹ຂໍຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງວ່າຄວາມທຸກໃຈ ຕາມທີ່ຊອບພຣະໄທພຣະເຈົ້ານັ້ນ. ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຫມຸ້ງຫມັ້ນຫລາຍເທົ່າໃດ ຄວາມຫມຸ້ງຫມັ້ນໃນການທີ່ຈະພິສູດຕົວເອງວ່າເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດນນັ້ນມີຫລາຍເທົ່າໃດ. ຄວາມເຄື່ອງໃຈຂອງທ່ານ, ຄວາມຢ້ານກົວຂອງທ່ານ, ຄວາມປາຖະຫນາອັນແຮງກ້າຂອງທ່ານ, ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງທ່ານ, ແລະ ຄວາມປາຖະຫນາຂອງທ່ານທີ່ຈະໄດ້ເຫັນການລົງໂທດທີ່ຈະເກີດຂື້ນນັ້ນມີຫລາຍເທົ່າໃດ! ພວກທ່ານໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນໃນທຸກດ້ານແລ້ວວ່າພວກທ່ານເປັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດຫຍັງໃນເລື່ອງນີ້.¹²ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນເຖິງທ່ານ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂຽນເພາະເຫັນແກ່ຄົນທີ່ຕ້ອງອົດທົນຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນເພື່ອໃຫ້ຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ພວກທ່ານມີຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າປະກົດແກ່ພວກທ່ານໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹³ເພາະເຫດນີ້ ພວກເຮົາຈື່ງໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນ. ນອກຈາກຄວາມຊູໃຈແລ້ວ, ພວກເຮົາຍັງມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຫລາຍຕື່ມຂື້ນອີກ, ເນື່ອງຈາກຄວາມຍິນດີຂອງ ຕີໂຕ ເພາະວ່າພວກທ່ານທຸກຄົນໄດ້ເຮັດໃຫ້ວິນຍານຂອງລາວຊື່ນບານ.¹⁴ເພາະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອວດອ້າງເລື່ອງຂອງພວກທ່ານແກ່ ຕີໂຕ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ບໍ່ມີຄວາມລະອາຍເລີຍ. ເພາະໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ທຸກສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບທ່ານນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອວດອ້າງເລື່ອງພວກທ່ານແກ່ ຕິໂຕ ກໍ່ໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວວ່າເປັນຄວາມຈິງສັນນັ້ນ.

¹⁵ຄວາມຮັກຂອງລາວທີ່ມີຕໍ່ພວກທ່ານນັ້ນກໍ່ເພີ່ມພູນຂື້ນ, ເມື່ອລາວລະນຶກເຖິງຄວາມເຊື່ອຟັງຂອງພວກທ່ານທຸກຄົນດ້ວຍການທີ່ພວກທ່ານໃຫ້ການຕ້ອນຮັບລາວ, ດ້ວຍຄວາມຢຳເກງ ແລະ ຕົວສັ່ນ.¹⁶ຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນຊົມຍິນດີ ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ໃຈທ່ານໄດ້ໃນທຸກຢ່າງ.

8

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກເຮົາຕ້ອງການໃຫ້ທ່ານຮູ້ເຖິງ, ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຊົງປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆຂອງແຂວງ ມາເກໂດເນຍ.²ເພາະວ່າໃນລະຫວ່າງທີ່ພວກເຂົາຖືກທົດລອງຢ່າງຫນັກ, ຈາກຄວາມທຸກຍາກລຳບາກນັ້ນ ຄວາມຍິນດີທີ່ເຕັມລົ້ນຂອງລາວ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກທີ່ສຸດນັ້ນ ກໍ່ລົ້ນອອກມາໄດ້ເປັນໃຈທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ.

³ເພາະຂ້າພະເຈົ້າເປັນພະຍານໄດ້ວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍເຕັມທີ່ເທົ່າທີ່ພວກເຂົາສາມາດຖວາຍໄດ້, ແລະ ທີ່ຈິງແລ້ວກໍ່ສຸດຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາເອງ. ແລະ ເຮັດດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈ⁴ພວກເຂົາວອນຂໍພວກເຮົາຢ່າງຫລວງຫຼາຍ. ຂໍໃຫ້ເຂົາໄດ້ມີໂອກາດໃນການແບ່ງປັນເພື່ອຊ່ວຍເຫລືອໄພ່ພົນໃນພາລະກິດນີ້ດ້ວຍ.⁵ເຊິ່ງບໍ່ຄືກັບທີ່ພວກເຮົາຄາດຫວັງໄວ້. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍຕົວເອງແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່ອນ. ຫລັງຈາກນັ້ນ, ຈຶ່ງມອບຕົວໃຫ້ກັບພວກເຮົາຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁶ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເຕືອນ ຕີໂຕ ວ່າ, ເມື່ອລາວໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເລື່ອງນີ້ແລ້ວ, ກໍໃຫ້ລາວເຮັດການກຸສົນນັ້ນກັບທ່ານທັງຫລາຍ.⁷ພວກທ່ານມີພ້ອມສົມບູນທຸກຢ່າງທັງຄວາມເຊື່ອໃນຖ້ອຍຄຳ, ໃນຄວາມຮູ້, ໃນຄວາມກະຕືລືລົ້ນ, ແລະ ໃນຄວາມຮັກຂອງທ່ານທັງຫລາຍທີ່ມີຕໍ່ພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນທ່ານທັງຫລາຍກໍຈົ່ງເຮັດການກຸສົນນີ້ຢ່າງເຕັມລົ້ນເຊັ່ນກັນເຖີດ.

⁸ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເວົ້າເປັນຄຳສັ່ງ. ແຕ່ໄດ້ນຳເລື່ອງຂອງຄົນອື່ນທີ່ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນມາທົດສອບຄວາມຮັກຂອງທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ມີຄວາມຈິງໃຈຫລືບໍ່.⁹ເພາະວ່າທ່ານທັງຫລາຍຮູ້ຈັກພຣະຄຸນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາວ່າ. ເຖິງວ່າພຣະອົງຈະຮັ່ງມີ, ພຣະອົງກໍຍັງຊົງຍອມເປັນຄົນຍາກຈົນ, ເພື່ອເຫັນແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ ເພື່ອທີ່ວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີ ເນື່ອງຈາກ ຄວາມຍາກຈົນຂອງພຣະອົງ.

¹⁰ສະນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍສະແດງຄວາມຄິດເຫັນໃນເລື່ອງນີ້ ເພື່ອທີ່ຈະເປັນປະໂຫຍດແກ່ພວກທ່ານວ່າ ເລື່ອງທີ່ທ່ານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອປີກາຍນີ້, ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ພຽງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຈະເຮັດບາງຢ່າງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກທ່ານຍັງປາຖະຫນາທີ່ຈະເຮັດດ້ວຍ.¹¹ບັດນີ້ພວກທ່ານກໍຄວນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດເສັຍ. ພວກທ່ານມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ຄວາມປາຖະຫນາທີ່ຈະເຮັດສັນໃດ, ກໍຂໍໃຫ້ທ່ານປະສົບຜົນສຳເລັດເທົ່າທີ່ເຮັດໄດ້ສັນນັ້ນ.¹²ເພາະວ່າຖ້າມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະເຮັດສິ່ງນີ້ແລ້ວ. ກໍຖືວ່າເປັນສິ່ງທີ່ດີ ແລະຫນ້າພໍໃຈ ການໃຫ້ນັ້ນຕ້ອງໃຫ້ຕາມທີ່ເຂົາມີຢູ່, ບໍ່ແມ່ນຕາມທີ່ເຂົາບໍ່ມີ.

¹³ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫມາຍຄວາມວ່າ ຈະໃຫ້ວຽກຂອງຄົນອື່ນເບົາລົງ ແລະ ໃຫ້ວຽກຂອງພວກທ່ານຫນັກຂື້ນ. ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ເປັນການສະເຫມີກັນ¹⁴ເພາະວ່າໃນຄາວທີ່ພວກທ່ານມີຢ່າງອຸດົມສົມບູນຄືກັບເວລານີ້ ທ່ານກໍຄວນຈະຊ່ວຍເຫລືອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຂັດສົນ, ແລະ ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາມີຢ່າງອຸດົມສົມບູນ ພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ຊ່ວຍພວກທ່ານຍາມຂັດສົນ ຊຶ່ງຖືວ່າມີຄວາມຍຸດຕິທຳ.¹⁵ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ: "ຄົນທີ່ເກັບໄດ້ຫລາຍກໍບໍ່ມີຫຍັງເຫລືອ, ແລະ ຄົນທີ່ເກັບໄດ້ຫນ້ອຍກໍບໍ່ຂາດເຂີນ."

¹⁶ແຕ່ຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງໃຫ້ ຕີໂຕ ມີໃຈກະຕືລືລົ້ນໃນຄວາມຫວ່ງໃຍຢ່າງດຽວກັນກັບທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມີຕໍ່ພວກທ່ານ.¹⁷ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ຮັບຄຳຂໍຮ້ອງຂອງພວກເຮົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນຫລາຍ. ເຂົາໄດ້ໄປຫາພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມສະຫມັກໃຈ.

¹⁸ເຮົາສົ່ງພີ່ນ້ອງຄົນຫນື່ງໃນຄຣິສຕະຈັກທຸກແຫ່ງ ທີ່ໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍໃນເລື່ອງການປະກາດຂ່າວປະເສີດໄປພ້ອມກັບ ຕີໂຕ ດ້ວຍ.¹⁹ແລະ ບໍ່ພຽງເທົ່ານີ້, ຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆຍັງໄດ້ເລືອກໃຫ້ລາວເປັນຜູ້ຮ່ວມເດີນທາງກັບພວກເຮົາ ແລະ ເປັນຜູ້ຮ່ວມງານໃນການເຮັດຄວາມດີນີ້. ເຊິ່ງພວກເຮົາເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ສະແດງເຖິງຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງພວກເຮົາໃນການຊ່ວຍເຫລືອ.

²⁰ພວກເຮົາຫລີກລ້ຽງທີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ຄົນໃດຄົນຫນື່ງເຕືອນພວກເຮົາໄດ້ໃນເລື່ອງກ່ຽວກັບຂອງຖວາຍຫລາຍຢ່າງ ເຊິ່ງພວກເຮົາຮັບມາແຈກຢາຍນັ້ນ.²¹ພວກເຮົາລະມັດລະວັງທີ່ຈະເຮັດດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ, ເຊິ່ງບໍ່ພຽງສະເພາະໃນສາຍພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນສາຍຕາຂອງມະນຸດອີກດ້ວຍ.

²²ພວກເຮົາໄດ້ສົ່ງພີ່ນ້ອງອີກຄົນຫນື່ງໄປນຳກັນກັບເຂົາທັງສອງ. ລາວເປັນຄົນທີ່ຖືກຂ້າພະເຈົ້າທົດສອບຢູ່ເລື້ອຍໆ, ແລະ ພວກເຮົາເຫັນວ່າລາວມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃນຫຼາຍຢ່າງ. ແລະ ດຽວນີ້ລາວມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນຫລາຍຂຶ້ນ ທັງນີ້ເພາະວ່າລາວມີຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນທ່ານຫລາຍ.²³ສ່ວນ ຕີໂຕ, ລາວເປັນຄູ່ຮ່ວມງານ ແລະ ເປັນຜູ້ຮ່ວມງານຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນການຮັບໃຊ້ທ່ານທັງຫລາຍ. ສ່ວນພີ່ນ້ອງສອງຄົນນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປ. ແລະ ພວກເຂົາກໍ່ໄດ້ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະຄຣິດ.²⁴ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງສະແດງຄວາມຮັກຂອງທ່ານແກ່ພວກເຂົາ, ແລະ ສຳແດງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນວ່າ ເປັນການສົມຄວນແລ້ວທີ່ພວກເຮົາໄດ້ອວດອ້າງເລື່ອງພວກທ່ານໃຫ້ເຂົາຟັງ.

9

¹ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຂຽນເຖິງທ່ານ. ໃນເລື່ອງການສົງເຄາະບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອ,²ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ເຖິງຄວາມປາຖະຫນາຂອງທ່ານ, ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍອ້າງເລື່ອງພວກທ່ານໃຫ້ກັບຊາວ ມາເກໂດເນຍ ຟັງແລ້ວ. ຊາວເມືອງອະຂາຢາ ໄດ້ກະກຽມໄວ້ພ້ອມແລ້ວຕັ້ງແຕ່ປີກາຍ. ແລະ ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງທ່ານກໍໄດ້ບັນດານໃຈຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍໃຫ້ເຮັດຕາມ.

³ແລະບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າສົ່ງພີ່ນ້ອງເຫລົ່ານີ້ໄປ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ການອວດຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນເສັຍຄ່າໄປ, ແລະ ເພື່ອໃຫ້ພວກທ່ານກະກຽມໄວ້ໃຫ້ພ້ອມ, ຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ ພວກທ່ານຈະພ້ອມ.⁴ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ຖ້າຫາກມີຊາວ ມາເກໂດເນຍ ຄົນໃດມາກັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ພົບວ່າທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ກຽມໃຫ້ພ້ອມ, ພວກເຮົາກໍຈະຂາຍຫນ້າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກ່າວຫາທ່ານເລີຍເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຫມັ້້ນໃຈພວກທ່ານ.⁵ດ້ວຍເຫດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຄິດວ່າ ຈຳເປັນຕ້ອງຂໍຮ້ອງໃຫ້ພີ່ນ້ອງເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອໃຫ້ໄປຫາພວກທ່ານ ແລະ ໃຫ້ກະກຽມຂອງຖວາຍລ່ວງຫນ້າຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ສັນຍາໄວ້ແລ້ວ. ເພື່ອຂອງຖວາຍນັ້ນຈະມີຢູ່ພ້ອມເພື່ອເປັນພຣະພອນ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນເປັນສີ່ງທີ່ຝືນໃຈ.

⁶ເພາະນີ້ແຫລະ: ຄົນທີ່ຫວ່ານຫນ້ອຍກໍ່ຈະເກັບກ່ຽວໄດ້ພຽງເລັກຫນ້ອຍ, ແລະ ຄົນທີ່ຫວ່ານເພື່ອຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ ກໍ່ຈະໄດ້ເກັບກ່ຽວພຣະພອນດ້ວຍ.⁷ຈົ່ງໃຫ້ແຕ່ລະຄົນໃຫ້ຕາມທີ່ຕົນຄິດໄວ້ໃນໃຈ. ຢ່າໃຫ້ດ້ວຍຄວາມເສຍດາຍ ຫລື ດ້ວຍຄວາມຝືນໃຈ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັກຄົນທີ່ໃຫ້ດ້ວຍໃຈຍິນດີ.

⁸ແລະ ພຣະເຈົ້າສາມາດປະທານພຣະພອນທຸກຢ່າງແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ. ເພື່ອວ່າ, ໃຫ້ພວກທ່ານມີທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ, ພຽງພໍສຳລັບຕົວສະເຫມີ, ທັງຈະມີສິ່ງຂອງຢ່າງສົມບູນ. ສຳລັບການງານທີ່ດີທຸກຢ່າງດ້ວຍ.⁹ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ: "ລາວແຈກຢາຍຊັບສົມບັດຂອງຕົນແກ່ຄົນທຸກຍາກ. ຄວາມຊອບທຳຂອງລາວດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ."

¹⁰ຝ່າຍພຣະອົງ ຜູ້ໄດ້ປະທານເມັດພືດແກ່ຜູ້ຫວ່ານ ແລະ ປະທານອາຫານໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ກິນນັ້ນ, ຈະຊົງເພີ່ມພູນເມັດພືດຂອງທ່ານເພື່ອການຫວ່ານ. ທັງຈະຊົງໃຫ້ການເກັບກ່ຽວຜົນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງທ່ານຈະເລີນຂື້ນດ້ວຍ.¹¹ທ່ານຈະມີຄວາມຮັ່ງມີໃນທຸກທາງ. ເພື່ອໃຫ້ທ່ານສາມາດແຈກຢາຍດ້ວຍໃຈເອື້ອເຟື້ອເພື່ອແຜ່ ຊຶ່ງຈະນຳໄປສູ່ການຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຜ່ານທາງພວກເຮົາ.

¹²ບໍ່ແມ່ນພຽງເພື່ອການຈັດຫາໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ເຊື່ອທີ່ຂັດສົນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ຍັງເຮັດໃຫ້ມີການຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍດ້ວຍ.¹³ເພາະວ່າການທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຖືກທົດລອງ ແລະ ພິສູດໂດຍການຮັບໃຊ້ນີ້, ພວກທ່ານຈະໄດ້ຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການທີ່ພວກທ່ານເຊື່ອຟັງດ້ວຍການຍອມຮັບໃນຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດ. ພ້ອມກັນນີ້ທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການຖວາຍດ້ວຍໃຈເອື້ອເຟື້ອເພື່ອແຜ່ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ທຸກຄົນດ້ວຍ.¹⁴ພວກເຂົາຈະອະທິຖານເພື່ອທ່ານ, ແລະ ຄິດຮອດເຖິງທ່ານ. ລາວເຮັດແບບນີ້ກໍເພາະວ່າພຣະຄຸນອັນລໍ້າຄ່າຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນທ່ານ.¹⁵ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ສຳລັບຂອງປະທານອັນເຫລືອທີ່ຈະພັນລະນາຂອງພຣະອົງ!

10

¹ຂ້າພະເຈົ້າ, ໂປໂລ, ໃຜທີ່ຈະຂໍຮ້ອງພວກທ່ານທັງຫລາຍ, ດ້ວຍຕົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ, ໂດຍເຫັນແກ່ຄວາມອ່ອນສຸພາບ ແລະ ພຣະກະລຸນາຂອງພຣະຄຣິດ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົວເມື່ອຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍ, ແຕ່ເມື່ອຢູ່ຄົນດຽວກໍເປັນຄົນກ້າຫານ.²ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ງຂໍຮ້ອງພວກທ່ານວ່າ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ກັບທ່ານນັ້ນ, ຢ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງຫ້າວຫັນຕໍ່ພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນຕົວເອງ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງຫ້າວຫັນເມື່ອຕ້ອງຂັດແຍ້ງກັບບາງຄົນທີ່ຄິດວ່າເຮົາດຳລົງຊີວິດຕາມເນື້ອຫນັງ.

³ເພາະວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະດຳລົງຊີວິດໃນຝ່າຍເນື້ອຫນັງ, ແຕ່ພວກເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ສູ້ຮົບຕາມແບບເນື້ອຫນັງນັ້ນ.⁴ເພາະວ່າ ອາວຸດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ຕໍ່ສູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນແບບເນື້ອຫນັງ. ແຕ່ເປັນ, ຣິດທານຸພາບຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ສາມາດທຳລາຍປ້ອມປາການຕ່າງໆໄດ້. ຄືທຳລາຍເຫດຜົນອັນບໍ່ຈິງທັງຫລາຍ.

⁵ຄືທຳລາຍຄວາມຄິດທຸກຢ່າງທີ່ຕັ້ງຂື້ນເພື່ອຂັດຂວາງຄວາມຮູ້ຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະ ຊັກຈູງຄວາມຄິດທຸກປະການໃຫ້ມາເຊື່ອຟັງພຣະຄຣິດ.⁶ແລະ ພວກເຮົາພ້ອມທີ່ຈະລົງໂທດໃນທຸກການກະທຳທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ທັນທີທີ່ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານສົມບູນ.

⁷ຈົ່ງເບິ່ງສິ່ງທີ່ປາກົດຢູ່ຕໍ່ຫນ້າທ່ານ. ຖ້າຜູ້ໃດຫມັ້ນໃຈວ່າຕົນເອງເປັນຄົນຂອງພຣະຄຣິດ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນພິຈາລະນາຕົນເອງວ່າ ເມື່ອເຂົາເປັນຄົນຂອງພຣະຄຣິດ, ພວກເຮົາກໍເປັນຄົນຂອງພຣະຄຣິດດວ້ຍເຊັ່ນກັນ.⁸ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະອວດຫລາຍໄປກ່ຽວກັບສິດອຳນາດ. ເຊິ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະທານໃຫ້ກັບພວກເຮົາເພື່ອໃຫ້ເສີມສ້າງພວກທ່ານ ແລະ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອທຳລາຍພວກທ່ານ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.

⁹ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການທີ່ຈະປະກົດຕົວໃຫ້ເຫັນຄືກັບວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກທ່ານຢ້ານກົວ ເພາະຈົດຫມາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁰ຕາມທີ່ບາງຄົນເວົ້າວ່າ, "ຈົດຫມາຍຂອງ ໂປໂລ ນັ້ນເບີ່ງຈິງຈັງ, ແລະ ມີພະລັງອຳນາດ, ແຕ່ວ່າຕົວລາວເບິ່ງອ່ອນກຳລັງ. ຄຳເວົ້າຂອງລາວກໍບໍ່ຄຸນຄ່າແກ່ການຟັງ."

¹¹ຈົ່ງໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນເຂົ້າໃຈຢ່າງນີ້ວ່າ ພວກເຮົາເວົ້າໄວ້ໃນຈົດຫມາຍຢ່າງໃດເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຢູ່ ພວກເຮົາກໍຈະເຮັດຢ່າງນັ້ນເມື່ອພວກເຮົາຢູ່ເຊັ່ນກັນ.¹²ພວກເຮົາຈະບໍ່ທຽບໃສ່ ຫລື ປຽບທຽບຕົວເຮົາເອງກັບຄົນທີ່ຍ້ອງຍໍໂຕເອງ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາເອົາຕົວເອງເປັນເຄື່ອງວັດກັນ ແລະ ກັນ ແລະ ເອົາຕົວເອງປຽບທຽບກັນ ແລະ ກັນ, ພວກເຂົາກໍເປັນຄົນທີ່ຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ.

¹³ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຮົາ, ຈະບໍ່ອວດອ້າງເກີນຂອບເຂດ. ແຕ່ຈະອວດອ້າງໃນຂອບເຂດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຈັດແຈງໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ, ເຊິ່ງພວກທ່ານກໍຢູ່ໃນຂອບເຂດນັ້ນດ້ວຍ.¹⁴ເພາະວ່າເມື່ອພວກເຮົາມາຫາພວກທ່ານນັ້ນ ພວກເຮົາເອງບໍ່ໄດ້ລ່ວງລ້ຳຂອບເຂດ. ແລະ ພວກເຮົາເປັນພວກທຳອິດທີ່ໄດ້ນຳຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດມາຮອດທ່ານທັງຫລາຍ.

¹⁵ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ໂອ້ອວດເກີນຂອບເຂດ ກ່ຽວກັບວຽກງານທີ່ຄົນອື່ນໄດ້ເຮັດ. ແຕ່ພວກເຮົາມີຄວາມຫວັງວ່າ ເມື່ອຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານຈະເລີນຂື້ນຫລາຍແລ້ວ, ຂອບເຂດງານຂອງພວກເຮົາກໍຈະຂະຫຍາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນຫມູ່ພວກທ່ານ.¹⁶ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາມີຄວາມຫວັງຢ່າງນີ້, ພວກເຮົາກໍຈະປະກາດຂ່າວປະເສີດນອກເຂດທີ່ພວກທ່ານຢູ່. ໂດຍພວກເຮົາຈະບໍ່ອວດອ້າງໃນເລື່ອງການງານທີ່ຄົນອື່ນໄດ້ເຮັດໄວ້ແລ້ວ.

¹⁷“ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ທີ່ອວດນັ້ນ, ໄດ້ອວດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຖີດ.”¹⁸ເພາະວ່າຄົນທີ່ຍົກຍ້ອງຕົວເອງຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ. ແຕ່, ຄົນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍົກຍ້ອງຕ່າງຫາກຈະເປັນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ.

11

¹ຂ້າພະເຈົ້າຢາກຂໍໃຫ້ພວກທ່ານອົດທົນຕໍ່ຄວາມໂງ່ຈ້າເລັກໆນ້ອຍໆຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເຊິ່ງທີ່ຈິງພວກທ່ານກໍອົດທົນຢູ່ແລ້ວ!²ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຫວງແຫນພວກທ່ານທັງຫລາຍ. ດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຫວງແຫນ, ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫມັ້ນພວກທ່ານໄວ້ກັບສາມີຄົນດຽວ. ເພື່ອຖວາຍພວກທ່ານໃນຖານະເປັນຍິງສາວບໍຣິສຸດແດ່ພຣະຄຣິດ.

³ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າງູໄດ້ລໍ້ລວງ ເອວາ, ດ້ວຍກົນອຸບາຍຂອງມັນສັນໃດ, ຄວາມຄິດຂອງທ່ານທັງຫລາຍກໍອາດຈະເຮັດໃຫ້ຫລົງໄປຈາກຄວາມສັດຊື່ ແລະ ຄວາມບໍຣິສຸດຕໍ່ພຣະຄຣິດສັນນັ້ນ.⁴ເພາະວ່າມີບາງຄົນມາ ແລະ ປະກາດເຖິງພຣະເຢຊູອີກອົງຫນື່ງ ນອກເຫນືອຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ທີ່ພວກເຮົາເຄີຍປະກາດມາ. ຫລື ພວກທ່ານຮັບພຣະວິນຍານທີ່ແຕກຕ່າງຈາກທີ່ທ່ານເຄີຍຮັບມານັ້ນ. ຫລື ພວກທ່ານຮັບຂ່າວປະເສີດອື່ນທີ່ແຕກຕ່າງຈາກທີ່ພວກທ່ານເຄີຍໄດ້ຮັບແລ້ວນັ້ນ. ທ່ານທັງຫລາຍກໍມີຄວາມອົດທົນດີແທ້ໆ.

⁵ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດ້ອຍກວ່າບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າອັກຄະສາວົກພິເສດແມ້ແຕ່ຫນ້ອຍດຽວ.⁶ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບການຝຶກໃນການເວົ້າມາ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງມີຄວາມຮູ້. ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະແດງຂໍ້ນີ້ໃຫ້ທ່ານເຫັນໃນທຸກໆທາງ ແລະ ໃນສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານີ້.

⁷ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດຜິດໃນການຖ່ອມໃຈຕົວເອງລົງເພື່ອທີ່ຈະຍົກຊູທ່ານຂຶ້ນບໍ? ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ພວກທ່ານແບບບໍ່ມີປະໂຫຍດ.⁸ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍາດຊີງເອົາຄຣິສຕະຈັກອື່ນໆໂດຍການຮັບການຊ່ວຍເຫລືອຈາກພວກເຂົາເພື່ອບົວລະບັດທ່ານທັງຫລາຍ.⁹ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ກັບພວກທ່ານ ແລະ ກຳລັງຂັດສົນຢູ່ນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ເປັນພາລະສຳລັບໃຜ. ເພາະວ່າພີ່ນ້ອງທີ່ມາຈາກແຂວງ ມາເກໂດເນຍ. ໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອໃນຄວາມຂາດແຄນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າລະວັງຕົວທີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ເປັນພາລະກັບພວກທ່ານໃນທຸກສິ່ງ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະມັດລະວັງເຊັ່ນນີ້ຕໍ່ໄປ.

¹⁰ຄວາມຈິງຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າສັນໃດ, ຈຶ່ງບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນແຂວງ ອະຂາຢາ ທີ່ຈະຫ້າມຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ສະແດງເລື່ອງນີ້ໄດ້ສັນນັ້ນ.¹¹ເພາະອັນໃດບໍ? ເພາະວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮັກພວກທ່ານບໍ? ພຣະເຈົ້າຊົງຮູ້ຈັກ.

¹²ແຕ່ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເຮັດຢູ່ນັ້ນກໍຈະເຮັດຕໍ່ໄປ, ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດເພື່ອຕັດໂອກາດຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລໍຖ້າຫາໂອກາດ ເພື່ອຈະອວດວ່າຕົວເອງກໍກຳລັງເຮັດວຽກຢ່າງດຽວກັນກັບພວກເຮົາ.¹³ເພາະວ່າຄົນດັ່ງກ່າວນັ້ນເປັນອັກຄະສາວົກປອມ ແລະ ເປັນຄົນງານທີ່ຫລອກລວງ. ພວກເຂົາປອມຕົວເປັນອັກຄະສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ.

¹⁴ແລະການເຮັດແບບນີ້ບໍ່ຫນ້າປະຫລາດໃຈເລີຍ, ເພາະວ່າ ຊາຕານເອງກໍສາມາດປອມຕົວເອງເປັນທູດສະຫວັນແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງໄດ້.¹⁵ມັນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງແປກທີ່ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຊາຕານຈະທຳທ່າວ່າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຄວາມຊອບທຳ. ຈຸດຈົບຂອງພວກເຂົາຈະເປັນໄປຕາມການກະທຳຂອງພວກເຂົາເອງ.

¹⁶ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວຄືນອີກຢ່າງຫນື່ງວ່າ: ຢ່າໃຫ້ໃຜຄິດວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ. ແຕ່ຖ້າທ່ານຄິດຢ່າງນັ້ນ, ກໍໃຫ້ຕ້ອນຮັບຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຄົນໂງ່ຈ້າເຖີດ ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ອວດຕົວເອງແດ່.¹⁷ການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມໂອ້ອວດນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ເວົ້າ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄືຄົນໂງ່ຈ້າ.¹⁸ເພາະມີຫລາຍຄົນໂອ້ອວດຕາມເນື້ອຫນັງ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະອວດຄືກັນ.

¹⁹ເພາະວ່າການທີ່ພວກທ່ານອົດຟັງຄົນໂງ່ຈ້າ, ເວົ້າດ້ວຍຄວາມຍິນດີນັ້ນ ອາດເປັນຍ້ອນພວກທ່ານເປັນຄົນສະຫລາດບໍ!²⁰ເພາະທ່ານອົດທົນກັບບາງຄົນທີ່ພາພວກທ່ານໄປເປັນທາດ, ບາງຄົນພາພວກທ່ານໄປເປັນເຫຍື່ອ, ບາງຄົນທີ່ເອົາປຽບພວກທ່ານ, ບາງຄົນທີ່ຍົກຕົວເອງເປັນໃຫຍ່, ຫລື ບາງຄົນທີ່ຕົບຫນ້າຂອງພວກທ່ານ.²¹ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເວົ້າດ້ວຍຄວາມລະອາຍວ່າ ພວກເຮົາອ່ອນແອເກີນໄປໃນເລື່ອງນີ້, ຖ້າມີໃຜກ້າອວດໃນເລື່ອງໃດກໍຕາມ-ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຢ່າງຄົນໂງ່ຈ້າ-ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະອວດດວ້ຍຄືກັນ.

²²ພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດ ເຮັບເຣີບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນເຫມືອນກັນ. ພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດ ອິດສະຣາເອນບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນເຫມືອນກັນ. ພວກເຂົາເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນເຫມືອນກັນ.²³ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິດບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາເສັຍອີກ. (ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄືກັບຄົນເສັຍສະຕິ.) ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດວຽກຫນັກກວ່າພວກເຂົາ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຈຳຄຸກຫລາຍກ່ວາພວກເຂົາ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກທຸບຕີເກີນຂະຫນາດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະເຊີນກັບໄພອັນຕະລາຍເກືອບເຖິງຕາຍຢູ່ເລື້ອຍໆ.

²⁴ພວກຢິວໄດ້ຂ້ຽນຕີຂ້າພະເຈົ້າຫ້າເທື່ອ "ເທື່ອລະສາມສິບເກົ້າບາດ."²⁵ເຂົາຕີຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍໄມ້ແສ້ຫວາຍສາມເທື່ອ. ພວກເຂົາໄດ້ແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ຂ້າພະເຈົ້າຫນື່ງເທື່ອ. ຂ້າພະເຈົ້າປະເຊີນກັບເຮືອຫລົ້ມສາມເທື່ອ. ຂ້າພະເຈົ້າລອຍຢູ່ໃນທະເລເປັນເວລາຫນື່ງຄືນ ແລະ ຫນື່ງມື້.²⁶ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເດີນທາງເລື້ອຍໆ, ເຊິ່ງຕ້ອງປະເຊີນກັບໄພອັນຕະລາຍຈາກແມ່ນໍ້າ, ແລະຈາກໂຈນຮ້າຍ, ປະເຊີນກັບໄພອັນຕະລາຍຈາກຄົນຊາດດຽວກັນກັບຂ້າພະເຈົ້າເອງ, ອັນຕະລາຍຈາກຄົນຕ່າງຊາດ, ປະເຊີນຕໍ່ອັນຕະລາຍໃນຕົວເມືອງ, ປະເຊີນໄພອັນຕະລາຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ປະເຊີນໄພອັນຕະລາຍໃນທະເລ, ປະເຊີນໄພອັນຕະລາຍຈາກພີ່ນ້ອງຫລອກຫລວງ.

²⁷ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເຮັດວຽກຢ່າງຫນັກຫນ່ວງ ແລະ ລຳບາກ, ຕ້ອງອົດຫລັບອົດນອນ, ຕ້ອງອຶດເຂົ້າ ຢາກນ້ຳ ແລະ ຫລາຍເທື່ອຂາດອາຫານການກິນ, ຕ້ອງທົນຫນາວ ແລະ ເປືອຍກາຍ.²⁸ນອກຈາກນີ້ແລ້ວ ຍັງມີສິ່ງອື່ນໆ, ທີ່ກົດດັນຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທຸກໆວັນ ຄືຄວາມກັງວົນໃຈກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກໃນທຸກແຫ່ງ²⁹ມີຜູ້ໃດທີ່ອ່ອນກຳລັງ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອ່ອນກຳລັງດ້ວຍ? ມີຜູ້ໃດທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ສະດຸດ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເປັນທຸກເປັນຮ້ອນດ້ວຍ?

³⁰ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງອວດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະອວດໃນສິ່ງທີ່ສະແດງເຖິງຄວາມອ່ອນແອຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.³¹ພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບຄຳສັນລະເສີນເປັນນິດນັ້ນ, ຊົງຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕົວະ!

³²ຜູ້ວ່າຣາຊການເມືອງຂອງກະສັດ ອາເຣຕາ ໃນນະຄອນ ດາມັສກັດ ໃຫ້ຄົນເຝົ້າຍາມນະຄອນ ດາມັສກັດ ໄວ້ເພື່ອຈະຈັບຂ້າພະເຈົ້າ.³³ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກເອົາໃສ່ໃນກະບຸງໃຫຍ່ຢ່ອນລົງທາງປ່ອງຢ້ຽມຂອງກຳແພງນະຄອນນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ງໄດ້ຫນີພົ້ນຈາກເງື່ອມມືຂອງທ່ານເຈົ້າເມືອງນັ້ນ.

12

¹ຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງອວດ, ເຖິງແມ່ນຈະບໍ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດອັນໃດ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະສືບຕໍ່ບອກກ່ຽວກັບນິມິດ ແລະ ການສຳແດງຕ່າງໆທີ່ມາຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²ເມື່ອສິບສີ່ປີກ່ອນ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກຊາຍຄົນຫນື່ງໃນພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງລາວຖືກຮັບຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຊັ້ນທີ່ສາມ ເຖິງວ່າ ຈະໄປທັງຮ່າງກາຍ ຫລື ບໍ່ມີຮ່າງກາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ຮູ້, ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ຊົງຮູ້ຈັກ.

³ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກຄົນນັ້ນໄດ້ຮັບຂຶ້ນໄປ ຈະໄປທັງຮ່າງກາຍ ຫລື ບໍ່ມີຮ່າງກາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້, ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນຊົງຮູ້-⁴ຖືກຮັບຂຶ້ນໄປເຖິງບ່ອນສຸກຂະເສີມ ແລະ ໄດ້ຍິນສິ່ງຕ່າງໆທີ່ສັກສິດເກີນກວ່າທຸກຄົນທີ່ຈະເວົ້າໄດ້.⁵ສຳລັບຊາຍຄົນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າອວດໄດ້. ແຕ່ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າເອງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ອວດ, ເວັ້ນເສັຍແຕ່ວ່າຈະອວດເຖິງຄວາມອ່ອນແອຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

⁶ເພາະເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຢາກຈະອວດ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນໂງ່ຈ້າ, ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າຄວາມຈິງ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ອວດ, ເພື່ອຈະບໍ່ມີໃຜປະເມີນຂ້າພະເຈົ້າສູງກວ່າສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຫັນໃນຂ້າພະເຈົ້າ ຫລື ໄດ້ຍິນຈາກຂ້າພະເຈົ້າ.⁷ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ອວດ ເນື່ອງຈາກການທີ່ໄດ້ເຫັນການສຳແດງພິເສດຫລາຍຢ່າງ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຍົກຕົວຂຶ້ນ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມີສ້ຽນຫນາມໃນເນື້ອຫນັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເຊິ່ງແມ່ນທູດຂອງຊາຕານທີ່ໄດ້ທຸບຕີຂ້າພະເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເປັນຄົນທະເຢີທະຍານເກີນໄປ.

⁸ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິຖານເລື່ອງສຽ້ນຫນາມນັ້ນຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຖິງສາມເທື່ອ, ເພື່ອໃຫ້ຊົງເອົາອອກໄປຈາກຂ້າພະເຈົ້າ.⁹ແລະ ພຣະອົງຊົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, "ພຣະຄຸນຂອງເຮົາກໍມີພຽງພໍສຳລັບເຈົ້າ, ເພາະວ່າຄວາມອ່ອນແອມີຢູ່ໃສ ຣິດເດດຂອງເຮົາກໍມີຢ່າງເຕັມຂະຫນາດຢູ່ທີ່ນັ້ນ.” ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍອວດໃນເລື່ອງຄວາມອ່ອນແອຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອຣິດອຳນາດຂອງພຣະຄຣິດທີ່ຈະໄດ້ຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁰ເຫດສະນັ້ນ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະຄຣິດ ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ງຊື່ນໃຈໃນຄວາມອ່ອນແອຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໃນການດູຫມິ່ນ, ໃນການທຸກຍາກຕ່າງໆ, ໃນການຖືກຂົ່ມເຫັງ, ໃນຄວາມຍາກລຳບາກ. ເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າອ່ອນແອເມື່ອໃດ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນເມື່ອນັ້ນ.

¹¹ຂ້າພະເຈົ້າກາຍເປັນຄົນໂງ່ຈ້າໄປແລ້ວ! ທ່ານບັງຄັບຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ເປັນ, ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຈາກພວກທ່ານ. ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ຕໍ່າກວ່າບັນດາອັກຄະສາວົກພິເສດເຫລົ່ານັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເປັນຄົນພິເສດອັນໃດເລີຍ.¹²ລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງຕ່າງໆ ຂອງການເປັນອັກຄະສາວົກນັ້ນ ກໍໄດ້ກາຍເປັນທີ່ແຈ່ມແຈ້ງໃນບັນດາພວກທ່ານ, ດ້ວຍຄວາມອົດທົນໂດຍຫມາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ ລວມທັງໂດຍການອິດທິຣິດຕ່າງໆ.¹³ເພາະວ່າພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມສຳຄັນໄປກວ່າຄຣິສຕະຈັກອື່ນໆຢ່າງໃດບໍ?, ນອກຈາກການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນພາລະແກ່ພວກທ່ານ? ການຜິດໃນຂໍ້ນີ້ຂໍພວກທ່ານໃຫ້ອະໄພແກ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຖີດ!

¹⁴ນີ້ແຫລະ ຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມທີ່ຈະມາພົບກັບພວກທ່ານເປັນເທື່ອທີສາມ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນພາລະຕໍ່ພວກທ່ານ, ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດໆຂອງພວກທ່ານທັງຫລາຍເລີຍ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການພວກທ່ານ. ເພາະວ່າເປັນການບໍ່ສົມຄວນທີ່ລູກໆຈະສະສົມໄວ້ສຳລັບພໍ່ແມ່. ແຕ່, ພໍ່ແມ່ຕ່າງຫາກທີ່ຄວນຈະສະສົມໄວ້ສຳລັບລູກ.¹⁵ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຍິນດີຫລາຍໃນການເສັຍສະຫລະ ແລະ ການເສັຍສະຫລະນີ້ ກໍເພື່ອຈິດວິນຍານຂອງພວກທ່ານ. ແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຮັກພວກທ່ານຫລາຍຂື້ນ, ແຕ່ທ່ານພັດຮັກຂ້າພະເຈົ້າຫນ້ອຍລົງ

¹⁶ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເປັນພາລະຕໍ່ທ່ານທັງຫລາຍ. ແຕ່, ພວກທ່ານກໍເວົ້າວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນເລ້ຫລ່ຽມ ຂ້າພະເຈົ້າຫຼອກລວງເອົາປຽບທ່ານທັງຫລາຍ.¹⁷ຂ້າພະເຈົ້າເອົາປຽບພວກທ່ານໂດຍການສົ່ງຜູ້ໃດຜູ້ຫນື່ງໄປຫາພວກທ່ານບໍ?¹⁸ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂໍຮ້ອງໃຫ້ ຕີໂຕ ໄປຫາທ່ານ, ແລະ ສົ່ງພີ່ນ້ອງອີກຄົນຫນື່ງໄປນຳລາວ. ຕີໂຕ ເອົາປຽບພວກທ່ານບໍ? ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເດີນໃນທາງດຽວກັນບໍ? ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ກ້າວເດີນຕາມເສັ້ນທາງດຽວກັນບໍ?

¹⁹ທ່ານທັງຫລາຍຄິດຢູ່ຕະຫລອດມາວ່າ ພວກເຮົາແກ້ຕົວໃຫ້ພວກເຮົາເອງຕໍ່ພວກທ່ານບໍ? ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າໃນພຣະຄຣິດ ດັ່ງວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຊ້ອງຫນ້າຂອງພຣະເຈົ້າ ວ່າສິ່ງສາລະພັດທີ່ເຮັດນັ້ນ ກໍ່ເພື່ອຄວາມຈະເລີນຂອງພວກທ່ານ.

²⁰ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າເມື່ອມາຮອດ ຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນພວກທ່ານໃນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢາກເຫັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ພົບກັບຂ້າພະເຈົ້າຕາມທີ່ພວກທ່ານປາຖະຫນາ. ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າ ຈະມີການໂຕ້ຖຽງກັນ, ມີການອິດສາກັນ, ໄດ້ມີການຄຽດແຄ້ນໃສ່ກັນ, ມີການເຫັນແກ່ຕົວ, ມີການນິນທາກັນ, ມີຄວາມຈອງຫອງກັນ, ແລະມີຄວາມວຸ່ນວາຍ.²¹ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາເຖິງ ພຣະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງອັບອາຍຕໍ່ຫນ້າພວກທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເສັຍໃຈ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມບາບທັງຫລາຍ ທີ່ບາງຄົນໄດ້ເຮັດມາກ່ອນຫນ້ານີ້, ແລະ ຄົນທີ່ບໍ່ກັບໃຈຈາກມົນທິນ ແລະ ຈາກການຫລິ້ນຊູ້ ແລະ ຈາກຕັນຫາທີ່ພວກເຂົາເຮັດຢູ່ນັ້ນ.

13

¹ເທື່ອນີ້ ຈະເປັນເທື່ອທີສາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມພວກທ່ານ. "ຂໍ້ກ່າວຫາໃດໆຈະຕ້ອງມີພະຍານສອງ ຫລື ສາມຄົນຈຶ່ງຈະເຊື່ອຖືໄດ້."²ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍກ່າວໄວ້ໃນຄັ້ງທີສອງແລ້ວກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ເຮັດບາບກ່ອນຫນ້ານັ້ນ ແລະ ພວກທີ່ເຫລືອທັງຫມົດ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວອີກເທື່ອຫນື່ງວ່າ: ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກັບມາອີກ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ລະເວັ້ນການລົງໂທດຄົນເຫລົ່ານີ້ເລີຍ.

³ຂ້າພະເຈົ້າບອກສິ່ງນີ້ແກ່ພວກທ່ານ ເພາະວ່າພວກທ່ານ ກຳລັງຊອກຫາຫລັກຖານວ່າ ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວຜ່ານທາງຂ້າພະເຈົ້າ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ອ່ອນກຳລັງຕໍ່ທ່ານ. ແຕ່, ມີພະລັງຫຼາຍໃນພວກທ່ານ.⁴ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະອົງຈະຖືກຄຶງເພາະວ່າຄວາມອ່ອນກຳລັງ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງຊົງມີພຣະຊົນຢູ່ໂດຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າອ່ອນກຳລັງດ້ວຍເຊັ່ນດຽວກັນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍັງມີຊີວິດຢູ່ໂດຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ.

⁵ທ່ານພິຈາລະນາຕົວຂອງທ່ານເບິ່ງວ່າທ່ານຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອຫລືບໍ່? ທ່ານຈົ່ງພິສູດຕົວທ່ານເອງເຖີດ ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ບໍວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງສະຖິດໃນພວກທ່ານ? ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ແນ່ນອນ ນອກຈາກວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ຜ່ານການພິສູດ.⁶ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນວ່າ ພວກທ່ານຈະພົບວ່າ ພວກເຮົາບໍ່ຜ່ານການພິສູດນັ້ນ.

⁷ບັດນີ້ ພວກເຮົາຂໍອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ເພື່ອທີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ພວກທ່ານກະທຳຜິດໃດໆ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອະທິຖານເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາປະກົດວ່າ ຜ່ານການພິສູດ. ແຕ່, ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານເພື່ອໃຫ້ພວກທ່ານເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາເອງເບິ່ງຄືວ່າພວກເຮົາໄດ້ຜ່າຍແພ້ໃນການພິສູດນັ້ນ.⁸ເພາະວ່າພວກເຮົາບໍ່ສາມາດເຮັດສີ່ງໃດໆ ທີ່ຂັດກັບຄວາມຈິງໄດ້, ແຕ່ເຮັດເພື່ອຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ.

⁹ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຍາມທີຂ້າພເະເຈົ້າອ່ອນແອ ແລະ ພວກທ່ານມີຄວາມເຂັ້ມແຂງ. ເຮົາອະທິຖານຢ່າງນີ້ດ້ວຍເຊັ່ນກັນຄືຂໍໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ເປັນຄົນທີ່ສົມບູນພ້ອມ.¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນສີ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຫ່າງຈາກພວກທ່ານ, ດ້ວຍວ່າເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາແລ້ວ ຈະບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂັ້ມງວດພວກທ່ານໂດຍການໃຊ້ອຳນາດ ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ເພື່ອທີ່ຈະເສີມສ້າງທ່ານຂື້ນ, ບໍ່ແມ່ນທຳລາຍລົງ.

¹¹ສຸດທ້າຍນີ້, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ! ຈົ່ງເຮັດເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມປອງດອງກັນ, ຈົ່ງຫນູນໃຈກັນ, ຈົ່ງເປັນນໍ້າຫນື່ງໃຈດຽວກັນ, ຈົ່ງຢູ່ຮ່ວມກັນດ້ວຍສັນຕິສຸກ. ແລະຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຮັກ ແລະ ສັນຕິສຸກຊົງສະຖິດກັບພວກທ່ານ.¹²ຈົ່ງກ່າວທັກທາຍຕໍ່ກັນ ແລະ ກັນ ດ້ວຍປະເພນີການຈູບອັນບໍຣິສຸດ.

¹³ໄພ່ພົນທັງປວງຂອງພຣະເຈົ້າ ຝາກຄວາມຄິດຮອດມາເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ.¹⁴ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຄວາມສາມັກຄີທຳກັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຈົ່ງດຳຣົງຢູ່ກັບພວກທ່ານທັງຫລາຍເຖີດ.

ຄາລາເຕຍ

1

¹ຂ້າພະເຈົ້າ ໂປໂລ, ຜູ້ເປັນອັກຄະສາວົກ - ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເປັນ ອັກຄະສາວົກ ຈາກມະນຸດຄົນໃດ ຫລື ຕົວແທນຂອງມະນຸດຄົນໃດ, ແຕ່ວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະບິດາເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງບັນດານໃຫ້ພຣະເຢຊູຄືນຈາກຄວາມຕາຍໄດ້ ຊົງແຕ່ງຕັ້ງ.²ແລະ ບັນດາພີ່ນ້ອງທັງຫມົດທີ່ຢູ່ນຳເຮົາ, ເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍຢູ່ໃນແຄ້ວນ ຄາລາເຕຍ:

³ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກຊຶ່ງມາຈາກພຣະເຈົ້າ ພຣະບິດາເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຈົ່ງສະຖິດຢູ່ນຳເຈົ້າທັງຫລາຍເທີ້ນ,⁴ຜຸ້ຊົງສະຫລະພຣະອົງເພາະບາບຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອໂຜດພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຍຸກອັນຊົ່ວຊ້າ ໃນປະຈຸບັນ, ນີ້ຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາຂອງເຮົາ.⁵ຂໍຖວາຍກຽດຕິຍົດ ແດ່ພຣະອົງນັ້ນສືບໆໄປເປັນນິດ. ອາແມນ.

⁶ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກປະຫລາດໃຈຢ່າງຫລາຍ ທີ່ທ່ານທັງຫລາຍພາກັນປະຖິ້ມພຣະອົງຢ່າງຮີບດ່ວນ ພຣະອົງຊົງເອີ້ນພວກທ່ານມາ ດ້ວຍພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ. ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກປະຫລາດໃຈທີ່ທ່ານຕ່າວຄືນໄປຫາຂ່າວອື່ນໆຢ່າງໄວວາ.⁷ບໍ່ມີຂ່າວປະເສີດຢ່າງອື່ນອີກ, ແຕ່ມີບາງຄົນໄດ້ເຮັດໃຫ້ ພວກເຈົ້າວຸ້ນວາຍໃຈ ແລະ ຢາກຫາທາງປ່ຽນແປງຂ່າວປະເສີດ ເລື່ອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

⁸ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາ ຫລື ເທວະດາຈາກສະຫວັນກໍຕາມຈະປະກາດຂ່າວປະເສີດອື່ນ ແກ່ພວກເຮົາທີ່ບໍ່ຕົງກັບທີ່ພວກເຮົາໄດ້ປະກາດແກ່ພວກເຈົ້າແລ້ວນັ້ນ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ.⁹ເຫມືອນດັ່ງພວກເຮົາໄດ້ກ່າວກ່ອນແລ້ວ, ແລະ ບັດນີ້ ເຮົາຂໍກ່າວຢໍ້າອີກວ່າ "ຖ້າຜູ້ໃດ ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ແກ່ພວກເຈົ້າທີ່ແຕກຕ່າງໄປ ຈາກທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບໄວ້ແລ້ວນັ້ນ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ".¹⁰ເຮົາສະແຫວງຫາທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກມະນຸດ ຫລື ຈາກພຣະເຈົ້າ? ຂ້າພະເຈົ້່າກຳລັງພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ຖືກໃຈມະນຸດບໍ? ຖ້າເຮັດເຊັ່ນນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

¹¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຢາກບອກໃຫ້ພວກເຈົ້າ ຮູ້ວ່າຂ່າວປະເສີດ, ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍນັ້ນບໍ່ແມ່ນມາຈາກມະນຸດ.¹²ດ້ວຍວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຮັບຈາກມະນຸດ ຫລື ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດສອນຂ້າພະເຈົ້າ, ແຕ່ເປັນການທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຊົງເປີດເຜີຍແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.

¹³ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ໄດ້ຍິນເຖິງຊີວິດເບື້ອງຫລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເມື່ອຍັງຢູ່ໃນລັດທິຢິວນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ຂົ່ມເຫັງຄຣິສຕະຈັກ ຂອງພຣະເຈົ້າ ຢ່າງຮ້າຍແຮງເຫລືອເກີນ ແລະ ໄດ້ພະຍາຍາມທຳລາຍ.¹⁴ຂ້າພະເຈົ້າກໍລໍ້າຫນ້າ ກວ່າເພື່ອນຮ່ວມຊາດຫລາຍຄົນ ໃນດ້ານສາດສະຫນາຂອງຊາວຢິວ ທີ່ຢູ່ຮ່ວມສະໃຫມກັບຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າກະຕືລືລົ້ນຫລາຍ ໃນການປະຕິບັດປະເພນີຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

¹⁵ແຕ່ເມື່ອພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເລືອກຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງແມ່, ຜູ້ຊົງເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ.¹⁶ຊົງພໍພຣະໄທທີ່ຊົງສຳແດງ ພຣະບຸດ ຂອງພຣະອົງ ໃນຂ້າພະເຈົ້າ, ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ເລື່ອງພຣະບຸດນັ້ນ ໃນທ່າມກາງພວກຕ່າງຊາດ, ຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ປຶກສາກັນກັບມະນຸດຄົນໃດໃນທັນທີ.¹⁷ຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຂື້ນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເຮົາກໍຍັງບໍ່ໄດ້ ໄປຫາຜູ້ເປັນອັກຄະສາວົກກ່ອນຂ້າພະເຈົ້າ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ກັບອອກໄປຍັງປະເທດ ອາຣາເບຍ ແລ້ວກັບມາເມືອງ ດາມັສກັດອີກ.

¹⁸ຫລັງຈາກນັ້ນສາມປີ ຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນໄປທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອທຳຄວາມລື້ງເຄີຍກັບ ເຄຟາສ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພັກຢູ່ກັບເພິ່ນເປັນເວລາສິບຫ້າວັນ.¹⁹ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ພົບກັບ ອັກຄະສາວົກຄົນອື່ນເລີຍ ນອກຈາກ ຢາໂກໂບ, ຜູ້ທີ່ເປັນນ້ອງຊາຍຂອງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²⁰ໃນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນເຖິງທ່ານ, ຂ້າພະເຈົ້າຮັບຮອງ ຕໍ່ຫນ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ບໍ່ໄດ້ຂຽນເລື່ອງຂີ້ຕົວະ.

²¹ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າ ກໍໄປໃນເຂດແດນ ຊີເຣຍ ແລະ ກີລີເກຍ.²²ຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ ໃນຄຣິສຕະຈັກ ແຂວງຢູດາຍ ຊຶ່ງຢູ່ໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ.²³ພວກເຂົາພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນວ່າ, “ຜູ້ທີ່ແຕ່ກ່ອນເຄີຍໄດ້ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ ພວກເຮົາ ບັດນີ້ໄດ້ມາ ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ເລື່ອງຂອງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ເຄີຍພະຍາຍາມທຳລາຍ.”²⁴ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນ ພຣະເຈົ້າ ກໍເພາະດ້ວຍເລື່ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

2

¹ຫລັງຈາກນັ້ນສິບສີ່ປີ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກັບຄືນໄປທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກັບ ບາຣະນາບາ, ແລະ ເຮົາກໍໄດ້ເອົາ ຕີໂຕ ໄປດ້ວຍ.²ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຕາມການຊົງເປີດເຜີຍ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກເຂົາ. ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າ ປະກາດໃນທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດໃຫ້ເຂົາຟັງ. ຂ້າພະເຈົ້າເລົ່າໃຫ້ຄົນທີ່ເບິ່ງ ເຫມືອນເປັນຜູ້ທີ່ສຳຄັນຟັງ ເປັນການສ່ວນຕົວ, ເພື່ອໃຫ້ຫມັ້ນໃຈວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກຳລັງແລ່ນແຂ່ງ ຫລື ໄດ້ແລ່ນແຂ່ງແລ້ວ - ໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ.

³ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າ ຕີໂຕ, ຜູ້ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເປັນຄົນກຣີກ ແຕ່ເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັບພິທີຕັດ.⁴ເລື່ອງນີ້ເກີດຂື້ນເພາະພວກພີ່ນ້ອງ ທີ່ແປກປອມໄດ້ລັກລອບເຂົ້າມາ ເພື່ອສອດແນມເບິ່ງເສລີພາບ ຂອງພວກເຮົາທີ່ມີຢູ່ໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຫວັງຈະບັງຄັບພວກເຮົາ ໃຫ້ກັບໄປເປັນຂ້ອຍຂ້າອີກ,⁵ແຕ່ພວກເຮົາ ບໍ່ໄດ້ອ່ອນຍອມ ຕໍ່ພວກເຂົາ ແມ່ນແຕ່ນາທີດຽວ, ເພື່ອຈະໄດ້ຮັກສາຄວາມສັດຈິງ ຂອງຂ່າວປະເສີດ ນັ້ນໄວ້ສຳລັບເຈົ້າທັງຫລາຍຕໍ່ໄປຢ່າງບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ.

⁶ແຕ່ບັນດາຄົນທີ່ເບິ່ງເຫມືອນເປັນຄົນສຳຄັນ (ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະເຄີຍເປັນຫຍັງມາກ່ອນແລ້ວກໍຕາມ ກໍບໍ່ສຳຄັນຢ່າງໃດຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າ ຊົງບໍ່ລຳອຽງ) - ຂ້າພະເຈົ້າ ກ່າວສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ຜູ້ທີ່ເບິ່ງ ຄືສຳຄັນແຕ່ບໍ່ໄດ້ເພີ່ມເຕີມຫຍັງໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.⁷ກົງກັນຂ້າມ, ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ຮັບມອບຫມາຍໃຫ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ຖືພິທີຕັດ, ເຊັ່ນດຽວກັບເປໂຕ ທີ່ໄດ້ຮັບມອບ ຫມາຍໃຫ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ແກ່ຄົນທີ່ຖືພິທີຕັດ.⁸ດ້ວຍວ່າ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຊົງໃຫ້ ເປໂຕ ເປັນອັກຄະສາວົກ ໄປຫາພວກທີ່ຖືພິທີຕັດ, ກໍໄດ້ຊົງກະທຳການເຫມືອນກັນ ໃນຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອໃຫ້ໄປຫາຄົນຕ່າງຊາດ.

⁹ເມື່ອຢາໂກໂບ, ກັບເກຟາ ແລະ ໂຢຮັນ, ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຖືວ່າ ຜູ້ກໍ່ຕັ້ງ ຄຣິສຕະຈັກ ໄດ້ເຂົ້າໃຈພຣະຄຸນ ທີ່ໄດ້ຊົງປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ພວກເຂົາ ກໍໄດ້ຍື່ນມືຂວາ ແຫ່ງການສາມັກຄີທັມໃຫ້ແກ່ ບາຣະນາບາ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າ. ພວກເຂົາກະທຳດ່ັງນີ້ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປຫາຄົນຕ່າງຊາດ, ແລະ ເພື່ອນພວກເຂົາ ຈະໄປຍັງຄົນທີ່ຖືພິທີຕັດ.¹⁰ພວກເຂົາໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ ຂ້າພະເຈົ້າຄິດເຖິງ ຄົນຍາກຈົນ, ຊຶ່ງກໍເປັນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອນຮົນໃຈທີ່ຈະເຮັດຢູ່ແລ້ວ.

¹¹ແຕ່ເຄຟາສ ໄດ້ມາຫາອັນຕີໂອເຂັຍແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄັດຄ້ານຕໍ່ຫນ້າເພິ່ນ ເພາະວ່າເພິ່ນໄດ້ປະກາດຜິດ.¹²ກ່ອນທີ່ຄົນຂອງ ຢາໂກໂບ, ໄດ້ມາເຖິງທີ່ນັ້ນ ເຄຟາສ ໄດ້ກິນຢູ່ຮ່ວມກັບຄົນຕ່າງຊາດ. ແຕ່ພໍຄົນເຫລົ່ານັ້ນມາເຖິງແລ້ວ, ເພິ່ນໄດ້ຢຸດ ແລະ ກໍຖອຍອອກມາ ຈາກຄົນຕ່າງຊາດ. ເພາະເພິ່ນຢ້ານພວກທີ່ຖືພິທີຕັດ.

¹³ສ່ວນພີ່ນ້ອງຊາວຢິວທີ່ເຫຼືອ ກໍເຮັດເຫມືອນເສແຊ້ງ. ແມ່ນແຕ່ ບາຣະນາບາ ກໍຫລົງປະພຶດຕາມ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ເຫມືອນກັນ.¹⁴ແຕ່ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ເຫັນວ່າພວກເພິ່ນບໍ່ໄດ້ປະພຶດຕາມຄວາມຈິງ ແຫ່ງຂ່າວປະເສີດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າກັບ ເຄຟາສ ຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງຫມົດນັ້ນວ່າ, “ຖ້າທ່ານເປັນຄົນຢິວ ຍັງດຳເນີນຊີວິດເຫມືອນຄົນຕ່າງຊາດ ແທນທີ່ຈະເຮັດເຫມືອນຄົນຢິວແລ້ວ. ທ່ານກໍຍັງບັງຄັບຄົນຕ່າງຊາດ ໃຫ້ດຳເນີນຊີວິດເຫມືອນຄົນຢິວໄດ້ແນວໃດ?”

¹⁵ພວກເຮົາເປັນຢິວ ໂດຍກຳເນີດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນ ພວກຕ່າງຊາດທີ່ເປັນຄົນບາບ;¹⁶ແຕ່ພວກເຮົາ ກໍຮູ້ຢູ່ວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ໃດ ຖືກຊົງຖືວ່າ ເປັນຄົນຊອບທັມໄດ້ ໂດຍການປະຕິບັດ ຕາມກົດບັນຍັດ ແຕ່ໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ ໃນ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ. ເຖິງແມ່ນ ພວກເຮົາກໍຍັງເຊື່ອວາງໃຈ ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ເພື່ອຈະໄດ້ຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທັມ ໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ແມ່ນໂດຍການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ. ເພາະວ່າໂດຍການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດນັ້ນ ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະຊົງຖືວ່າເປັນ ຄົນຊອບທັມໄດ້.

¹⁷ແຕ່ຖ້າ, ຂະນະທີ່ພວກເຮົາ ສະແຫວງຫາເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາ ຖືກນັບຖືວ່າ ເປັນຄົນຊອບທັມ ໂດຍພຣະຄຣິດເຈົ້ານັ້ນ ກັບພົບວ່າພວກເຮົາເອງກໍຍັງເປັນຄົນບາບຢູ່, ສະນັ້ນ ພຣະຄຣິດເຈົ້າຈະຊົງເປັນຜູ້ສົ່ງເສີມຄວາມບາບບໍ? ບໍ່ເປັນຢ່າງນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ!¹⁸ເພາະວ່າຖ້າຂ້າພະເຈົ້າ ສ້າງຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍການຮັກສາຄວາມຊອບທັມ ທາງກົດບັນຍັດນັ້ນ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍທຳລາຍລົງ ແລ້ວຂື້ນມາອີກ ຂ້າພະເຈົ້າ ກໍສະແດງຕົວເອງວ່າເປັນຜູ້ລ່ວງລະເມີດຄຳບັນຍັດ.¹⁹ເຫດວ່າ ໂດຍທາງກົດບັນຍັດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ ຕາຍຈາກກົດບັນຍັດແລ້ວ ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ ສຳລັບພຣະເຈົ້າ.

²⁰ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າ ຖືກຕຶງໄວ້ກັບພຣະຄຣິດເຈົ້າແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າເອງບໍ່ມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປ, ແຕ່ພຣະຄຣິດເຈົ້າຊົງມີຊິດວິດຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າ. ຊີວິດຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າ ດຳເນີນຢູ່ໃນຮ່າງກາຍນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າດຳເນີນຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໃນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຊົງຮັກພວກເຮົາ ແລະ ໄດ້ຊົງສະຫລະຊີວິດຕົວເອງເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າ.²¹ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງພຣະຄຸນຂອງ ພຣະເຈົ້າ ເສຍໄປລ້າໆ, ເພາະວ່າຖ້າຄວາມຊອບທັມໄດ້ມາໂດຍ ທາງກົດບັນຍັດແລ້ວ, ພຣະຄຣິດເຈົ້າກໍຊົງສິ້ນພຣະຊົນ ໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ!

3

¹ໂອຊາວຄາລາເຕຍຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຄິດເອີຍ! ແມ່ນຜູ້ໃດຫນໍ ທີ່ໄດ້ສະກົດຈິດໃຈ ຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ເຫັນຜິດໄປ? ທັງໆທີ່ພາບຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ກໍໄດ້ປາກົດແຈ້ງແກ່ຕາພວກເຈົ້າຢ່າງຄັກແນ່ແລ້ວ.²ນີ້ເປັນພຽງສິ່ງຫນຶ່ງ ທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຕ້ອງການຮຽນຮູ້ຈາກທ່ານວ່າ: ທ່ານໄດ້ຮັບພຣະວິຍານນັ້ນ ໂດຍການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ ຫລື ໂດຍການເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄວາມທີ່ໄດ້ຍິນນັ້ນ?³ເຈົ້າທັງຫລາຍ ຍັງໂງ່ເຖິງພຽງນັ້ນບໍ? ພວກເຈົ້າ ໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນໂດຍທາງພຣະວິນຍານແລ້ວບັດນີ້ ພວກເຈົ້າ ຈະສຳເຣັດລົງໂດຍເນື້ອຫນັງບໍ?

⁴ທ່ານໄດ້ຮັບປະສົບການຫລາຍຢ່າງ ໂດຍເສັຍປະໂຫຍດບໍ? ຖ້າເປັນການເສັຍປະໂຫຍດແທ້⁵ແລະ ພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທານ ພຣະວິນຍານ ແກ່ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ແລະ ຊົງສຳແດງການອັດສະຈັນ ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ກໍຊົງກະທຳການເຫລົ່ານັ້ນ, ເພາະດ້ວຍການປະຕິບັດ ຕາມກົດບັນຍັດ, ຫລື ເພາະດ້ວຍການເຊື່ອຟັງຂໍ້ຄວາມທີ່ໄດ້ຍິນນັ້ນ?

⁶ອັບຣາຮາມກ່າວວ່າ, “ໄດ້ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພາະຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງຮັບວ່າເພິ່ນເປັນຄົນຊອບທັມ⁷ໃນທາງດຽວກັນ, ພວກເຈົ້າຈົ່ງຮັບຮູ້ໄວ້ວ່າ, ບັນດາຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ.⁸ພຣະຄັມພີ ໄດ້ບອກໃຫ້ຮູ້ລ່ວງຫນ້າວ່າ, ພຣະເຈົ້າ ຈະຊົງນັບຄົນຕ່າງຊາດວ່າ ເປັນຜູ້ຊອບທັມໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ, ຈຶ່ງໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແຈ້ງແກ່ ອັບຣາຮາມ ກ່ອນວ່າ, “ຊົນຊາດທັງຫລາຍ ຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ.”⁹ເຫດສະນັ້ນ, ບັັນດາຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຈຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະພອນ ຮ່ວມກັບອັບຣາຮາມ, ບຸກຄົນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ.

¹⁰ດ້ວຍວ່າ, ທຸກຄົນທີ່ອາໄສການປະຕິບັດ ຕາມກົດບັນຍັດ ກໍຢູ່ໃຕ້ຄຳສາບແຊ່ງ; ແລະ ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ແລ້ວວ່າ, “ຜູ້ໃດ ກໍຕາມທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດ ຕາມທຸກຂໍ້ທີ່ຂຽນໄວ້ໃນກົດບັນຍັດ ກໍຢູ່ໃຕ້ຄຳສາບແຊ່ງ.”¹¹ເປັນທີ່ ຮູ້ແຈ້ງ ແລ້ວວ່າ ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດ ທີ່ຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທັມ ຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ ໂດຍການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ, ເພາະມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີວ່າ, ຜູ້ທີ່ຊົງຖືວ່າ ເປັນຄົນຊອບທັມ ເພາະດ້ວຍຄວາມເຊື່ອເທົ່ານັ້ນຈະມີຊີວິດ.¹²ແຕ່ກົດບັນຍັດນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມເຊື່ອ, ເພາະ “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດທຸກສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຕາມກົດບັນຍັດ ກໍຈະດຳລົງຊີວິດຢູ່ຕາມກົດນັ້ນ.”

¹³ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ໄດ້ຊົງໄຖ່ພວກເຮົາ ໃຫ້ພົ້ນຈາກການສາບແຊ່ງ ຂອງກົດບັນຍັດ ໂດຍການທີ່ພຣະອົງຊົງຍອມຖືກສາບແຊ່ງແທນພວກເຮົາ - ເພາະພຣະຄັມພີ ໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ, “ທຸກຄົນທີ່ຖືກແຂວນໄວ້ທີ່ຕົ້ນໄມ້ ກໍຖືກສາບແຊ່ງແລ້ວ.”-¹⁴ໂດຍມີຈຸດປະສົງ ເພື່ອໃຫ້ພຣະພອນທາງ ອັບຣາຮາມ ຈະໄດ້ມາເຖິງ ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ ໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ເພື່ອພວກເຮົາ ຈະໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານຕາມພຣະສັນຍາ ໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ.

¹⁵ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ ຂອງເຮົາເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວຕາມແບບມະນຸດ. ໃນເມື່ອມະນຸດໄດ້ເຮັດຂໍ້ຄວາມ ຕົກລົງກັນໄວ້ແລ້ວ, ກໍບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະລົ້ມເລີກຂໍ້ຕົກລົງ ຫລື ເພີ້ມເຕີມໄດ້ອີກ.¹⁶ບັດນີ້ ບັນດາພຣະສັນຍາທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກັບ ອັບຣາຮາມ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເພິ່ນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຫມືອນໃຫ້ແກ່ຄົນທັງຫລາຍ, ແຕ່ພຽງແຕ່ຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນວ່າ, “ແລະ ໃຫ້ແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ.” ຜູ້ທີ່ເປັນ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁷ບັດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ: ກົດບັນຍັດ, ທີ່ມາພາຍຫລັງເຖິງ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ, ຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ ພັນທະສັນຍາຊຶ່ງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງໄວ້ກ່ອນນັ້ນ ຖືກລຶບລ້າງໄດ້.¹⁸ເພາະວ່າ ຖ້າການຮັບມໍຣະດົກ ມີມາໂດຍທາງກົດບັນຍັດ, ກໍບໍ່ແມ່ນ ໂດຍທາງພຣະສັນຍາອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໂຜດປະທານ ມໍຣະດົກນັ້ນ ໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ ໂດຍທາງພຣະສັນຍາ.

¹⁹ແລ້ວມີກົດບັນຍັດ ໄວ້ເພື່ອຫຍັງ? ໄດ້ເພີ້ມກົດບັນຍັດໄວ້ ເປັນເພາະການລ່ວງລະເມີດ, ຈົນກວ່າເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມຈະໄດ້ມາເຖິງບັນດາຄົນທີ່ຮັບໃຊ້ພຣະສັນຍານັ້ນ ພວກເທວະດາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ. ກົດບັນຍັດນັ້ນໄວ້ ໂດຍມືຂອງຄົນກາງຄົນຫນ່ຶ່ງ.²⁰ບັດນີ້ຖ້າມີຄົນກາງ ກໍສະແດງວ່າ ຕອ້ງມີສອງຝ່າຍ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຝ່າຍດຽວນັ້ນ.

²¹ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ກົດບັນຍັດຂັດແຍ້ງ ກັບພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າບໍ? ບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນແນ່ນອນ! ເພາະວ່າ ຖ້າກົດບັນຍັດ ທີ່ໃຫ້ໄວ້ສາມາດເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ໄດ້, ແລ້ວຄວາມຊອບທັມ ກໍຄົງຈະໄດ້ມີຢູ່ໂດຍທາງກົດບັນຍັດນັ້ນແທ້.²²ແຕ່ພຣະຄັມພີໄດ້ຮວບຮວມ ສິ່ງທັງໝົດໃຫ້ເຂົ້າຢູ່ພາຍໃຕ້ ອຳນາດຄວາມຜິດບາບ. ເພື່ອວ່າທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອຈະໄດ້ຮັບຂອງປະທານ ຕາມທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ ຊຶ່ງໄດ້ຊົງໂຜດປະທານ ໂດຍອາໄສ ຄວາມເຊື່ອໃນ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເປັນຫລັກ.

²³ແຕ່ກ່ອນທີ່ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດ ຈະມາເຖິງນັ້ນ, ພວກເຮົາໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຂອບເຂດອຳນາດຂອງກົດບັນຍັດ, ຖືກຄວບຄຸມໄວ້ ຈົນເຖິງຄວາມເຊື່ອຈະໄດ້ມາປາກົດ.²⁴ເພາະສະນັ້ນກົດບັນຍັດ ຈຶ່ງໄດ້ຄວບຄຸມ ພວກເຮົາໄວ້ ຈົນກວ່າ ພຣະຄຣິດເຈົ້າສະເດັດມາ, ເພື່ອວ່າພວກເຮົາ ຈະໄດ້ເປັນຄົນຊອບທັມ ໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ.²⁵ແຕ່ບັດນີ້ຄວາມເຊື່ອນັ້ນກໍມາເຖິງແລ້ວ, ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ຜູ້ຄວບຄຸມອີກແລ້ວ.²⁶ເພາະວ່າເຈົ້າທັງຫລາຍ ກໍເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

²⁷ພວກທ່ານທຸກຄົນ ທີ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ເຂົ້າໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າແລ້ວ, ຄົນນັ້ນ ກໍໄດ້ສວມຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.²⁸ຈະບໍ່ມີຄົນຢິວ ແລະ ຄົນກຣີກ, ຈະບໍ່ມີ ທາດ ແລະ ໄຖ່, ຈະບໍ່ເປັນ ຊາຍ ແລະ ຍິງ, ເພາະພວກເຈົ້າທຸກຄົນ ເປັນອັນຫນຶ່ງອັນດຽວກັນ ໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.²⁹ຖ້າພວກເຈົ້າ ເປັນຄົນຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລ້ວ ພວກເຈົ້າກໍເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ, ຄືເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບມໍຣະດົກ ຕາມພຣະສັນຍາ.

4

¹ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ຕາບໃດທີ່ເຈົ້າຂອງມໍຣະດົກ ຍັງເປັນເດັກນ້ອຍຢູ່ ກໍບໍ່ ແຕກຕ່າງຫຍັງກັບຂ້ອຍຂ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນທັງຫມົດກໍຕາມ.²ແຕ່ເຂົາກໍຍັງຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ດູແລຊັບສິນ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ພໍ່ຂອງລາວໄດ້ກຳນົດ.

³ພວກເຮົາ ກໍເຫມືອນກັນເມື່ອຍັງເປັນເດັກນ້ອຍ, ພວກເຮົາກໍຍັງຕົກເປັນທາດຮັບໃຊ້ ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງສິ່ງສັກສິດຂອງໂລກ.⁴ແຕ່ເມື່ອຄົບກຳນົດເວລາແລ້ວ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຊ້ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ, ມາຊົງບັງເກີດນຳຍິງຄົນຫນຶ່ງ, ແລະ ຊົງມີຊີວິດຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດບັນຍັດ.⁵ເພື່ອຈະຊົງໄຖ່ເອົາຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ທີ່ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາ ໄດ້ຖານະເປັນບຸດ.

⁶ແລະ ເພາະເຈົ້າທັງຫລາຍ ເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງໃຊ້ ພຣະວິນຍານ ແຫ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງເຂົ້າມາໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ, ແລ້ວຮ້ອງວ່າ, “ອັບບາ” ຄື “ພຣະບິດາເຈົ້າ.”⁷ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຂ້ອຍຂ້າອີກຕໍ່ໄປແຕ່ເປັນບຸດ ແລະ ຖ້າເປັນບຸດ ທ່ານກໍເປັນເຈົ້າຂອງມໍຣະດົກໂດຍຜ່ານທາງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.

⁸ແຕ່ກ່ອນນີ້, ເມື່ອເຈົ້າທັງຫລາຍຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າກໍເປັນທາດຂອງສິ່ງຕ່າງໆຕາມທຳມະດາແລ້ວ, ມັນບໍ່ແມ່ນພະແທ້.⁹ແຕ່ບັດນີ້ເມື່ອພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ຫລື ຈະເວົ້າໃຫ້ຖືກກວ່າ ກໍວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮູ້ຈັກພວກເຈົ້າທັງຫລາຍແລ້ວ, ດ້ວຍເຫດໃດ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງຈະກັບໄປຫາພວກວິຍານທີ່ຄອບງວໍາຟ້າອາກາດທີ່ອ່ອນແອ ແລະ ບໍ່ມີປະໂຫຍດ? ພວກເຈົ້າ ຢາກຕົກເປັນຂ້ອຍຂ້າຂອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນອີກບໍ?

¹⁰ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຖືຮັກສາ ວັນພິເສດ, ເດືອນ, ຣະດູ ແລະ ປີຕ່າງໆ!¹¹ຂ້າພະເຈົ້າ ວິຕົກນຳການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫນັກຫນ່ວງ ເພື່ອທີ່ໄດ້ເຮັດ ສຳລັບພວກເຈົ້ານັ້ນ ຈະບໍ່ເປັນປະໂຫຍດ.

¹²ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງຂໍພວກທ່ານໃຫ້ເປັນເຫມືອນດັ່ງຂ້າພະເຈົ້າ, ຕາມທີ່ຈິງແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າ ກໍເຄີຍເປັນດັ່ງພວກທ່ານເຫມືອນກັນ. ພວກທ່ານ ບໍ່ໄດ້ທຳຮ້າຍຫຍັງຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ.¹³ພວກທ່ານທັງຫລາຍຮູ້ຢູ່ວ່າ ເປັນເພາະຄວາມເຈັບປວດທາງຮ່າງກາຍ ເມື່ອຕອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເລີ້ມຕົ້ນ ປະກາດເລື່ອງຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກທ່ານນັ້ນ.¹⁴ເຖິງແມ່ນວ່າ ສຸຂະພາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈະເປັນການທົດລອງໃຈເຈົ້າທັງຫລາຍກໍຕາມ, ພວກເຈົ້າ ກໍບໍ່ໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດ ຫລື ເບື່ອຫນ່າຍຂ້າພະເຈົ້າ. ແຕ່ໄດ້ຕ້ອນຮັບຂ້າພະເຈົ້າເຫມືອນກັບ ເປັນທູດຂອງພຣະເຈົ້າ ຫລື ເຫມືອນກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເອງ.

¹⁵ເຫດສະນັ້ນ, ຄວາມສຸກຂອງພວກທ່ານທັງຫລາຍໄປໃສແລ້ວ ໃນຕອນນີີ້? ເພາະຂ້າພະເຈົ້າເປັນພະຍານໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ວ່າ, ຖ້າເປັນໄປໄດ້, ພວກທ່ານຄົງຈະຄວັດຫນ່ວຍຕາ ຂອງພວກທ່ານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁶ເວລານີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນສັດຕູ ຂອງພວກທ່ານທັງຫລາຍ ຍ້ອນຂ້າພະເຈົ້າບອກຄວາມຈິງ ແກ່ພວກທ່ານຊັ້ນບໍ?

¹⁷ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ສົນໃຈພວກທ່ານທັງຫລາຍຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມຫວັງດີເລີຍ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ຢາກແຍກພວກທ່ານອອກຈາກຂ້າພະເຈົ້າ ເທົ່ານັ້ນ, ເພື່ອວ່າ ພວກທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ຕິດຕາມພວກເຂົາ.¹⁸ການເອົາອົກເອົາໃຈ ດ້ວຍຄວາມຫວັງດີ ກໍເປັນການດີຢູ່ທຸກເວລາ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເວລາ ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ນຳພວກທ່ານເທົ່ານັ້ນ.

¹⁹ລູກນ້ອຍທີ່ຮັກຂອງ ຂ້າພະເຈົ້າເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເຈັບປວດ ເພາະພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ຈົນກວ່າພຣະຄຣິດເຈົ້າ ຈະໄດ້ເປັນທີ່ສ້າງຂຶ້ນຢູ່ໃນພວກເຈົ້າ.²⁰ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາຢາກ ຢູ່ກັບພວກເຈົ້າໃນເວລານີ້ ແລະ ຢາກປ່ຽນວິທີເວົ້າຈາ ກັບພວກເຈົ້າ, ເພາະເຮົາວິຕົກກັງວົນໃຈນຳ ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ.

²¹ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ, ຜູ້ທີ່ຢາກຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ, ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າພວກເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ກົດບັນຍັດກ່າວບໍ?²²ເພາະພຣະຄັມໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ, ອັບຣາຮາມ ມີລູກຊາຍ ສອງຄົນ, ຄົນຫນຶ່ງເກີດຈາກຍິງທີ່ເປັນຂ້ອຍຂ້າ ແລະ ອີກຄົນຫນຶ່ງເກີດຈາກຍິງທີ່ມີອິດສະຫລະ.²³ແຕ່ລູກຊາຍຂອງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຈາກຍິງຂ້ອຍຂ້າ ນັ້ນເກີດຕາມ ທັມະດາ, ແຕ່ລູກຊາຍຂອງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຈາກຍິງ ທີ່ມີອິດສະຫລະ ນັ້ນແມ່ນເກີດຕາມພຣະສັນຍາ.

²⁴ຂໍ້ຄວາມນີ້ ສາມາດອະທິບາຍໄດ້ ໂດຍໃຊ້ຄຳອຸປາມາປຽບທຽບ, ຍິງທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ແກ່ພັນທະສັນຍາສອງຢ່າງ. ຜູ້ຫນຶ່ງຊື່ວ່າຮາກາ ນາງເກີດລູກ ທີ່ເປັນຂ້ອຍຂ້າ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບ ພັນທະສັນຍາ ມາຈາກພູເຂົາຊີນາຍ.²⁵ນາງຮາການັ້ນໄດ້ແກ່ ພູເຂົາຊີນາຍ ໃນປະເທດອາຣາເບຍ; ປຽບເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ໃນປະຈຸບັນເພາະນາງຢູ່ໃນສະພາບຂອຍຂ້າ ພ້ອມທັງລູກໆຂອງນາງ.

²⁶ແຕ່ວ່ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ທີ່ຢູ່ເບື້ອງເທິງນັ້ນເປັນອິດສະຫລະ ແລະ ນາງກໍເປັນແມ່ຂອງພວກເຮົາ.²⁷ເພາະມີພຣະຄັມພີ ຂຽນໄວ້ວ່າ,“ຈົ່ງຊົມຊື່ນຍິນດີ ໂອຍິງຫມັນຜູ້ບໍ່ເຄີຍເກີດລູກເອີຍ, ຈົ່ງໂຮ່ຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີສາ ເຈົ້າຜູ້ບໍ່ເຄີຍເຈັບທ້ອງຖືພາ ເພາະວ່າຄົນທີ່ເປັນບຸດຂອງແມ່ ທີ່ເຄີຍເປັນຫມັນ ກໍຍັງມີຫລວງຫລາຍກວ່າບຸດຂອງຍິງທີ່ມີຜົວ.”

²⁸ແຕ່ບັດນີ້, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ພວກເຈົ້າກໍເປັນລູກໆແຫ່ງພຣະສັນຍາເຊັ່ນດຽວກັບ ອີຊາກ.²⁹ໃນຄາວນັ້ນ ຜູ້ທີ່ເກີດຕາມເນື້ອຫນັງ ໄດ້ຂົ່ມເຫັງ ຜູ້ທີ່ເກີດຕາມພຣະວິນຍານ ສັນໃດ ແລະ ປະຈຸບັນນີ້ ກໍຍັງເປັນເຫມືອນກັນ ສັນນັ້ນ.

³⁰ແຕ່ພຣະຄັມພີ ກ່າວວ່າຢ່າງໃດ? ກໍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໄລ່ຍິງຂ້ອຍຂ້າ ແລະ ລູກຂອງນາງຫນີໄປເສັຍ. ດ້ວຍວ່າ, ລູກຂອງຍິງຂ້ອຍຂ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບມໍຣະດົກ ຮ່ວມກັບລູກຂອງຍິງ ທີ່ບໍ່ເປັນຂ້ອຍຂ້າ.”³¹ເຫດສະນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ພວກເຮົາບໍ່ເປັນລູກຂອງຍິງຂ້ອຍຂ້າ ແຕ່ເປັນລູກຂອງຍິງທີ່ບໍ່ເປັນຂ້ອຍຂ້າ.

5

¹ເພື່ອເສລີພາບນັ້ນແຫລະ ພຣະຄຣິດເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ປົດປ່ອຍພວກເຮົາໃຫ້ເປັນ ອິດສະຫລະ. ສະນັ້ນ, ຈົ່ງຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ ແລະ ຢ່າຍອມປ່ອຍຕົວເອງ ໃຫ້ຕົກເປັນຂ້ອຍຂ້າອີກ.²ຂ້າພະເຈົ້າ, ຄືໂປໂລ, ຂໍບອກພວກເຈົ້າວ່າ ຖ້າພວກເຈົ້າຍອມຮັບພິທີຕັດ, ກໍຫມາຍຄວາມວ່າ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດຫຍັງ ສຳລັບພວກເຈົ້າເລີຍ.

³ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢັ້ງຢືນໃຫ້ທຸກຄົນ ທີ່ຮັບເຂົ້າພິທີຕັດອີກວ່າ ຜູ້ນັ້ນກໍຖືກຜູກມັດ ໃຫ້ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດທັງຫມົດ.⁴ພວກເຈົ້າທີ່ພະຍາຍາມເປັນຜູ້ຊອບທັມ ໂດຍປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ, ຄົນນັ້ນກໍຕັດຕົນເອງ ອອກຈາກພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ທ່ານໄດ້ຫລຸດຕົກ ຈາກພຣະຄຸນເສຍແລ້ວ.

⁵ເພາະວ່າໂດຍພຣະວິນຍານ, ໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ພວກເຮົາກໍກຳລັງລໍຄອຍ ເພື່ອໃຫ້ມີຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນຄວາມຊອບທັມນັ້ນ.⁶ການຮັບພິທີຕັດຫລື ບໍ່ຮັບ ກໍບໍ່ມີຜົນຫຍັງ, ແຕ່ສິ່ງສຳຄັນແມ່ນຄວາມເຊື່ອ ທີ່ສະແດງອອກ ໂດຍທາງຄວາມຮັກເທົ່ານັ້ນ.⁷ພວກເຈົ້າ ກຳລັງແລ່ນແຂ່ງຂັນດີຢູ່ແລ້ວ ແມ່ນຜູ້ໃດຂັດຂວາງ ພວກເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງ?⁸ການຊັກຊວນນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ອົງຜູ້ຊົງເອີ້ນເອົາພວກເຈົ້າ!

⁹ເຊື້ອແປ້ງພຽງແຕ່ນ້ອຍດຽວ ກໍເຮັດໃຫ້ແປ້ງນວດທັງກ້ອນຟູຂຶ້ນ.¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ໃຈໃນຕົວທ່ານ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າເຈົ້າທັງຫລາຍ ຈະບໍ່ມີຄວາມຄິດຢ່າງອື່ນ. ແຕ່ຝ່າຍຜູ້ທີ່ມາກໍ່ກວນ ຈະໄດ້ຮັບໂທດຂອງຕົນເອງ ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາຈະເປັນຜູ້ໃດກໍຕາມ.

¹¹ພີ່ນ້ອງ ທັງຫລາຍເອີຍ, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຍັງເທດສະຫນາ ຊັກຊວນໃຫ້ຮັບພິທີຕັດ ດ້ວຍເຫດໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຍັງຖືກຂົ່ມເຫັງຢູ່? ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ອຸປະສັກເລື່ອງໄມ້ກາງແຂນຖືກທຳລາຍໄປແລ້ວ.¹²ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າ ຢາກໃຫ້ບັນດາຄົນທີ່ນຳພວກທ່ານຫລົງທາງຕອນຕົວເອງເສັຍ.

¹³ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເອີຍ ພວກເຈົ້າໃຫ້ມີເສລີພາບ, ແຕ່ຢ່າໃຊ້ເສລີພາບນັ້ນ ເປັນຊ່ອງທາງປ່ອຍຕົວ ໄປຕາມຕັນຫາຂອງຮ່າງກາຍ; ແຕ່ຈົ່ງຮັບໃຊ້ຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນດ້ວຍຄວາມຮັກເທີ້ນ.¹⁴ດ້ວຍວ່າ, ກົດບັນຍັດທັງຫມົດກໍລວມເຂົ້າໃນຂໍ້ດຽວນີ້ ຄື: “ຈົ່ງຮັກ ເພື່ອນບ້ານ ເຫມືອນຮັກຕົນເອງ.”¹⁵ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າ ກັດ ແລະ ກິນເນື້ອກັນ ແລະກັນ, ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີພວກເຈົ້າຈະທຳລາຍ ຊຶ່ງກັນແລະກັນ.

¹⁶ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຂໍບອກວ່າ, ຈົ່ງດຳເນີນຊີວິດຕາມພຣະວິນຍານ ແລະ ພວກເຈົ້າ ຈະບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມສັນດານ ຕັນຫາມະນຸດ.¹⁷ດ້ວຍວ່າ, ຄວາມຕ້ອງການຂອງ ເນື້ອຫນັງ ກໍຕໍ່ສູ້ ກັບ ພຣະວິນຍານຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການ ຂອງພຣະວິນຍານ ກໍຕໍ່ສູ້ ກັບ ສັນດານ ຕັນຫາ ມະນຸດຢ່າງຮຸນແຮງ, ເພາະທັງສອງຝ່າຍຕ່າງຕໍ່ຕ້ານກັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ສິ່ງທີ່ ພວກເຈົ້າຢາກເຮັດຈຶ່ງເຮັດບໍ່ໄດ້.¹⁸ສະນັ້ນ, ຖ້າ ພຣະວິນຍານ ຊົງນຳພາ ພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າ ກໍບໍ່ຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ.

¹⁹ບັດນີ້ ກິຈະການແຫ່ງ ສັນດານມະນຸດ ກໍປາກົດແຈ້ງດັ່ງນີ້: ຄື ການຫລິ້ນຊູ້, ຄວາມບໍ່ສະອາດ, ຄວາມປະພຶດຊົ່ວຮ້າຍ,²⁰ການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາຣົບ, ການເຊື່ອ, ເວດມົນຄາຖາ, ການເປັນສັດຕູກັນ, ການວິວາດຜິດຖຽງກັນ, ການເຫິງສາກັນ, ການຄຽດແຄ້ນກັນ ແລະ ການມັກໃຫຍ່ໃຝ່ສູງຕໍ່ກັນ, ການແຕກແຍກກັນ, ການຖືພັກຖືພວກ,²¹ການອິດສາກັນ, ການເສບ ສຸຣາຢາເມົາ, ການກິນລ້ຽງແບບຊົ່ວຊ້າ ແລະ ການອື່ນໆ ອີກ ໃນທຳນອງດຽວກັນນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍຕືອນ ພວກເຈົ້າເຫມືອນກັນ ທີ່ເຄີຍເຕືອນມາແລ້ວວ່າ, ຄົນທີ່ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະບໍ່ມີໄດ້ຮັບ ແຜ່ນດິນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນມໍລະດົກ.

²²ແຕ່ຜົນຂອງພຣະວິນຍານນັ້ນຄື: ຄວາມຮັກ, ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ, ສັນຕິສຸກ, ຄວາມອົດທົນດົນນານ, ຄວາມເມດຕາປານີ, ຄວາມດີ, ຄວາມສັດຊື່,²³ຄວາມສຸພາບອ່ອນຫວານ, ການຮູ້ຈັກບັງຄັບຕົນ, ກົດຫມາຍທີ່ຫ້າມສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກໍບໍ່ມີ.²⁴ຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້ານັ້ນ ກໍໄດ້ເອົາຂອງສັນດານມະນຸດ ແລະ ຄວາມປາຖະຫນາ ກັບ ກິເລດຕັນຫາ ຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນແລ້ວ.

²⁵ຖ້າພວກເຮົາມີຊີວິດຢູ່ໂດຍພຣະວິນຍານ, ກໍຈົ່ງດຳເນີນຊີວິດໄປຕາມພຣະວິນຍານນັ້ນ.²⁶ພວກເຮົາບໍ່ຕ້ອງເປັນຄົນອວດຕົວ ຫລື ກຸກກວນໃຈກັນ ຫລື ອິດສາກັນ ແລະ ກັນ.

6

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຖ້າພວກເຮົາ ຫາກພົບຄົນທີ່ຫລົງເຮັດຜິດປະການໃດປະການຫນຶ່ງ, ພວກເຈົ້າທີ່ຢູ່ຝ່າຍພຣະວິນຍານ. ຄວນຊ່ວຍສ້າງຜູ້ນັ້ນກັບຕົວໃຫມ່ ດ້ວຍວິນຍານແຫ່ງຄວາມສຸພາບອ່ອນຫວານ ຈົ່ງຄອຍລະວັງຕົວເອົາໄວ້, ເພື່ອວ່າ ຕົນເອງຈະບໍ່ໄດ້ຖືກທົດລອງ ໃຫ້ເຮັດຜິດເຫມືອນກັນ.²ຈົ່ງຊ່ວຍຮັບພາລະຫນັກຂອງກັນແລະກັນ, ແລະ ຖ້າເຮັດດັ່ງນີ້ ພວກເຈົ້າກໍປະຕິບັດຕາມ ກົດບັນຍັດຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າໃຫ້ສຳເລັດ.

³ເພາະຖ້າຜູ້ໃດຄິດວ່າຕົນເປັນຄົນສຳຄັນ ທັງໆທີ່ຕົນບໍ່ສຳຄັນຫຍັງ ຜູ້ນັ້ນກໍຫລອກລວງຕົນເອງ.⁴ທຸກຄົນຄວນສຳຫລວດ ເບິ່ງການງານຂອງຕົນເອງ, ຖ້າການງານດີ ກໍຈົ່ງພູມໃຈໃນການງານນັ້ນ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງປຽບທຽບ ໃສ່ກັບການງານຂອງຄົນອື່ນ.⁵ດ້ວຍວ່າ, ທຸກຄົນຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ພາຣະຂອງຕົນເອງ.

⁶ສ່ວນຄົນທີ່ຮັບພຣະທັມ ຄຳສອນ ແລ້ວຈົ່ງແບ່ງສິ່ງທີ່ດີທຸກຢ່າງ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ ສັ່ງສອນຕົນ.⁷ຢ່າເຂົ້າໃຈຜິດ ພວກເຈົ້າຈະຫລອກລວງພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້. ເພາະວ່າ ຜູ້ໃດຫວ່ານສິ່ງໃດ ລົງກໍຈະເກັບກ່ຽວສິ່ງນັ້ນ.⁸ເພາະຜູ້ທີ່ຫວ່ານເມັດ ຕາມຕັນຫາ ຂອງສັນດານມະນຸດ ກໍຈະໄດ້ເກັບກ່ຽວ ຄວາມເປື່ອຍເນົ່າຕາມ ຕັນຫານັ້ນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຫວ່ານຕາມພຣະວິນຍານ ກໍຈະໄດ້ເກັບກ່ຽວຜົນແຫ່ງຊີວິດນິຣັນດອນ ຈາກພຣະວິຍານ.

⁹ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາ ອິດເມື່ອຍໃນການເຮັດດີ, ເພາະຖ້າໃຈພວກເຮົາ ບໍ່ທໍ້ຖອຍ ພວກເຮົາກໍຈະໄດ້ເກັບກ່ຽວ ຜົນດີ ຕາມເວລາອັນສົມຄວນ.¹⁰ເພາະສະນັ້ນ, ເມື່ອພວກເຮົາມີໂອກາດ ຈົ່ງເຮັດດີຕໍ່ທຸກຄົນ ເປັນຕົ້ນຕໍ່ຄອບຄົວ ທີ່ຮ່ວມຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອ.

¹¹ຈົງສັງເກດເບິ່ງໂຕຫນັງສື ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ຂຽນມາຫາພວກເຈົ້າ ດ້ວຍມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງວ່າ ໂຕໃຫຍ່ເທົ່າໃດ.¹²ຕາມເນື້ອກາຍ ຂົ່ມເຫັງບັງຄັບ ພວກເຈົ້າໃຫ້ ຮັບພິທີຕັດ ພວກເຂົາເຮັດແບບນີ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຖືກ ຂົ່ມເຫັງຍ້ອນເລື່ອງໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິສ ພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ.¹³ເຖິງແມ່ນຄົນທີ່ໃຫ້ຮັບພິທີຕັດແລ້ວກໍຍັງບໍ່ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ, ແຕ່ພວກເຂົາຢາກໃຫ້ພວກເຈົ້າຮັບພິທີຕັດ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເອົາເລື່ອງ ເນື້ອກາຍຂອງພວກເຈົ້າໄປອວດອ້າງ.

¹⁴ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າອວດອ້າງໃນເລື່ອງອື່ນເລີຍ. ນອກຈາກເລື່ອງໄມ້ກາງແຂນ ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຂອງເຮົາຊຶ່ງໂດຍທາງພຣະອົງນີ້ແຫລະ ໂລກໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ຈາກຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກຄຶງໄວ້ສຳລັບໂລກ.¹⁵ເພາະວ່າການຮັບພິທີຕັດ ຫລື ບໍ່ຮັບກໍບໍ່ແມ່ນສິ່ງສຳຄັນ, ແຕ່ສິ່ງສຳຄັນ ແມ່ນການໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່.¹⁶ຂໍໃຫ້ສັນຕິສຸກ ແລະ ພຣະກະລຸນາຈົ່ງມີແກ່ທຸກຄົນ ທີ່ປະຕິບັດຕາມກົດຢ່າງນີ້ ແລະ ທັງອິດສະຣາເອນ ຂອງພຣະເຈົ້າເທີ້ນ.

¹⁷ແຕ່ນີ້ໄປ ຂໍຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດລົບກວນ ຂ້າພະເຈົົ້າ ເພາະຮອຍບາດແຜຂ້າພະເຈົ້າ ມີຮອຍເປັນຕາປະທັບຂອງພຣະເຢຊູເຈົົ້າ ຕິດຢູ່ທີ່ກາຍຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁸ພີ່ນ້ອງ ທັງຫລາຍເອີຍ, ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຂອງພວກເຮົາ ຈົ່ງສະຖິດຢູ່ກັບຈິດວິນຍານຂອງພວກເຈົ້າເທີ້ນ. ອາແມນ.

ເອເຟໂຊ

1

¹ໂປໂລ, ອັກຄະສາວົກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໂດຍນໍ້າພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຖິງຊາວເອເຟໂຊ ຜູ້ເປັນໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນຜູ້ຊື່ສັດໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.²ຂໍພຣະຄຸນບັງເກີດແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ ແລະ ທັງສັນຕິສຸກຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ແລະ ຈາກອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

³ຂໍພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ, ພຣະອົງຄືຜູ້ໄດ້ຊົງໂຜດປະທານພຣະພອນໃຫ້ເຮົາ ດ້ວຍພຣະພອນຝ່າຍວິນຍານທຸກປະການໃນສະຫວັນສະຖານໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ.⁴ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກພວກເຮົາໄວ້ໃນພຣະອົງ ຕັ້ງແຕ່ກ່ອນການເນລະມິດສ້າງໂລກ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ເປັນຄົນບໍຣິສຸດ ແລະ ປາສະຈາກຂໍ້ຕິຕຽນຕໍ່ ພຣະພັກພຣະອົງ.

⁵ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກພວກເຮົາໄວ້ກ່ອນລ່ວງຫນ້າແລ້ວ ເພື່ອໃຫ້ເຮົາ ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເປັນບຸດຂອງພຣະອົງ ໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນີິ້ ເພາະພຣະອົງຊອບພຣະໄທ ທີ່ຈະກະທຳຕາມຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງ.⁶ຜົນໄດ້ຮັັບຄືພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ຮັບການສັນຣະເສີນ ໃນພຣະຄຸນອັນຊົງພຣະກຽດຕິຍົດຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ພຣະອົງປະທານ ແກ່ພວກເຮົາລ້າໆ ໂດຍທາງພຣະບຸດທີ່ຮັກ ຂອງພຣະອົງ.

⁷ເພາະໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການໄຖ່ ໂດຍຜ່ານທາງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ການອະໄພບາບທັງປວງ, ເຮົາໄດ້ຮັບສິ່ງນີ້ເພາະຄວາມມັ່ງຄັ້ງແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ.⁸ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະຄຸນ ບໍຣິບູນແກ່ພວກເຮົາໃນສະຕິປັນຍາ ແລະ ໃນຄວາມຮູ້ແຈ້ງທັງຫມົດ.

⁹ພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງແຫ່ງແຜນການ ຂອງພຣະອົງ ທີ່ຖືກປິດບັງໄວ້, ຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ, ແລະຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນແລ້ວໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ.¹⁰ໃນແຜນການອັນຄົບບໍຣິບູນຂອງພຣະອົງເມື່ອເຖິງເວລາກຳນົດ, ພຣະອົງຈະຊົງຮວບຮວມທຸກສິ່ງທັງຢູ່ໃນສະຫວັນ ແລະ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ, ໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

¹¹ໃນພຣະຄຣິດເຈົ້ານັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຖືກເລືອກໄວ້ເພື່ອເປັນມໍລະດົກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາໄດ້ຖືກຕັດສິນກ່ອນແລ້ວ ຕາມແຜນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊົງກະທຳທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ ຕາມພຣະປະສົງແຫ່ງນໍ້າພຣະໄທ ຂອງພຣະອົງ.¹²ພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງພວກເຮົາໄວ້ເພື່ອເປັນມໍລະດົກ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາ ເປັນກຸ່ມຄົນທຳອິດ ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນຫວັງໃຈໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ເຫດສະນັ້ນພວກເຮົາດຳລົງຊີວິດຢູ່ ເພື່ອເປັນທີ່ສັນຣະເສີນແດ່ພຣະສີຣິຂອງພຣະອົງ.

¹³ໃນພຣະຄຣິດເຈົ້ານັ້ນ, ທ່ານທັງຫຼາຍກໍເຊັ່ນກັນ, ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຮັບຟັງພຣະວັດຈະນະທັມແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຄືຂ່າວປະເສີດ ແຫ່ງຄວາມລອດຂອງທ່ານ ໃນພຣະອົງນັ້ນ, ທ່ານກໍໄດ້ວາງໃຈເຊື່ອແລະໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າທີ່ຊົງສັນຍາ.¹⁴ພຣະວິນຍານນັ້ນຄືເຄື່ອງມັດຈຳລ່ວງຫນ້າວ່າເຮົາຈະໄດ້ຮັບມໍຣະດົກ ຂອງພວກເຮົາກ່ອນເຖິງເວລາຄອບຄອງນີ້ກໍເພື່ອໃຫ້ເປັນທີ່ສັນຣະເສີນ ແດ່ພຣະກຽດຕິຍົດຂອງພຣະອົງ.

¹⁵ເຫດສະນັ້ນ, ນັບຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງຄວາມເຊື່ອ ໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ເລື່ອງຄວາມຮັກທີ່ທ່ານມີຕໍ່ໄພ່ພົນທຸກຄົນ,¹⁶ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າສຳລັບພວກເຈົ້າຢ່າງບໍ່ສິ້ນສຸດໄດ້ ແລະ ລະນຶກເຖິງພວກເຈົ້າ ເມື່ອເຮົາພາວັນນາອະທິຖານ.

¹⁷ຂ້າພະເຈົ້າພາວັນນາອະທິຖານ ຂໍພຣະເຈົ້າຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຂອງເຮົາ ຄືພຣະບິດາເຈົ້າ ຜູ້ຊົງພຣະສະຫງ່າຣາສີ, ໄດ້ຊົງໂຜດປະທານວິນຍານແຫ່ງປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮູ້ແຈ້ງເຫັນຈິງເຖິງເລື່ອງຂອງພຣະອົງ.¹⁸ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍອະທິຖານໃຫ້ດວງຕາແຫ່ງໃຈຂອງພວກເຈົ້າ ໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫວ່າງ, ເພື່ອພວກເຈົ້າ ຈະໄດ້ເກີດຄວາມຫມັ້ນໃຈ ໃນການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະອົງ ແລະອະທິຖານຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ວ່າມໍຣະດົກ ທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານສຳລັບພວກໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງນັ້ນມີສະຫງ່າຣາສີອັນອຸດົມສົມບູນພຽງໃດ.

¹⁹ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານຮູ້ວ່າ ຣິດອຳນາດອັນໃຫຍ່ມະຫາສານຂອງພຣະອົງ ເຊິ່ງທຳການຢູ່ພາຍໃນເຮົາ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອ, ຄວາມຍິ່ງໃຫ່ຍນີ້ ເທົ່າກັບຂະຫນາດຄວາມແຫ່ງຣິດທານຸພາບ ອັນໃຫຍ່ຫລວງຂອງພຣະອົງ.²⁰ຄືຣິດເດດທີ່ກະທຳໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຄືນພຣະຊົນ ຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ ແລະຊົງໃຫ້ ປະທັບທີ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດ ຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະຫວັນສະຖານ.²¹ຜູ້ມີອຳນາດ, ຜູ້ມີຣິດເດດ, ຜູ້ມີອານຸພາບ ແລະ ເຫນືອກວ່ານາມຊື່ທັງປວງ ທີ່ເອີ່ຍຂຶ້ນ ພຣະອົງຊົງຕັ້ງພຣະຄຣິດໄວ້ ບໍ່ແມ່ນສະເພາະໃນສະໄຫມນີ້ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ວ່າໃນສະໄຫມທີ່ຈະມາເຖິງດ້ວຍ.

²²ພຣະເຈົ້າ ຊົງກະທຳໃຫ້ທຸກສິ່ງຢູ່ໃຕ້ພຣະບາດຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ກະທຳໃຫ້ພຣະອົງເປັນປະມຸກ ເຫນືອສິ່ງສາຣະພັດໃນຄຣິສຕະຈັກ.²³ຊຶ່ງເປັນພຣະກາຍ ຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມບໍຣິບູນ ດ້ວຍພຣະອົງຜູ້ຊົງເຕີມເຕັມທຸກສິ່ງໃນທຸກທາງ.

2

¹ແລະສ່ວນທ່ານນັ້ນ, ທ່ານໄດ້ຕາຍແລ້ວຝ່າຍວິນຍານ ຍ້ອນຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງ ແລະ ເຮັດບາບນາໆປະການຂອງທ່ານ.²ຄັ້ງຫນຶ່ງພວກເຈົ້າເຄີຍປະຕິບັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຕາມຍຸກສະໃຫມຂອງໂລກ. ທ່ານໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຕາມຜູ້ທີ່ມີຣິດອຳນາດປົກຄອງ ຢູ່ໃນຍ່ານອາກາດ, ວິນຍານຊຶ່ງຄອບງວຳ ຢູ່ທ່າມກາງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ.³ຄັ້ງຫນຶ່ງພວກເຮົາທຸກຄົນກໍເຄີຍດຳເນີນຊີວິດທ່າມກາງຄົນເຫລົ່ານີ້, ຊຶ່ງກະທຳຕາມຄວາມປາຖະໜາຊົ່ວຕາມທຳມະຊາດເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ເຮົາໄດ້ກະທຳຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງເນື້ອຫນັງ ແລະ ຄວາມຄິດ. ເຮົາຈຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ຕອ້ງຖືກລົງໂທດ ເຊັ່ນດຽວກັບຄົນອື່ນໆ.

⁴ແຕ່ດ້ວຍພຣະເຈົ້າ ຊົງກະລຸນາປານີ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ເພາະຄວາມຮັກອັນຍິ່ງໃຫ່ຍ ທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກພວກເຮົາ.⁵ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຕາຍແລ້ວຍ້ອນຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ພຣະອົງຊົງນຳພວກເຮົາ ມາສູ່ຊີວິດໃຫມ່ດ້ວຍກັນກັບພຣະຄຣິດເຈົ້າ - ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມລອດໄດ້ນັ້ນໂດຍພຣະຄຸນ.⁶ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຮົາເປັນຄືນມາດ້ວຍກັນ ແລະ ນັ່ງດ້ວຍກັນກັບພຣະຄຣິດ ໃນສະຫວັນສະຖານ.⁷ພຣະອົງທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງສຳແດງເຫັນເຖິງພຣະຄຸນອັນອຸດົມເຫລືອລົ້ນ ທີ່ຈະມາເຖິງ ທັ້ງນີ້ໂດຍທາງພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງທີ່ສະແດງແກ່ເຮົາທັງຫລາຍໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁸ດ້ວຍວ່າພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມລອດ ໂດຍຜ່ານທາງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກຕົວພວກເຈົ້າເຮັດເອງ, ແຕ່ເປັນຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າ.⁹ບໍ່ແມ່ນໄດ້ມາຍ້ອນການປະຕິບັດ ຂອງພວກເຈົ້າເອງ ແລະ ເພື່ອວ່າບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງໂອ້ອວດໄດ້.¹⁰ເຮົາທັງຫລາຍຄື ສີພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ທີ່ຊົງສ້າງຂຶ້ນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ປະກອບການດີ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຈັດຕຽມລ່ວງຫນ້າໄວ້ກ່ອນແລ້ວ, ເພື່ອໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ປະຕິບັດຕາມ.

¹¹ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຊົງລະນຶກໄວ້ວ່າ ເມື່ອກ່ອນທ່ານເປັນຄົນຕ່າງຊາດໃນຝ່າຍເນື້ອຫນັງ. ພວກເຮົາຖືກເອີ້ນວ່າ, “ຝ່າຍບໍ່ຮັບພິທີຕັດ” ຈາກພວກຝ່າຍ “ຝ່າຍຮັບພິທີຕັດ” ໂດຍມືຂອງມະນຸດ.¹²ເມື່ອກ່ອນນັ້ນພວກທ່ານ ຖືກແຍກອອກຈາກພຣະຄຣິດເຈົ້າ. ທ່ານເປັນຄົນຕ່າງຊາດ ສຳລັບຊາວອິດສະຣາເອນ. ເປັນຄົນແປກຫນ້າ ນອກພັນທະສັນຍາ ທີ່ປະກອບດ້ວຍພຣະສັນຍາ. ພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ມີອະນາຄົດແນ່ນອນ ແລະ ຢູ່ໃນໂລກຢ່າງຄົນທີ່ປາສະຈາກພຣະເຈົ້າ.

¹³ແຕ່ບັດນີ້ໂດຍສະເພາະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພວກເຮົາຊຶ່ງຄັ້ງຫນຶ່ງເຄີຍຢູ່ຫ່າງໄກຈາກພຣະເຈົ້າ ຖືກນຳເຂົ້າມາໃກ້ແລ້ວ ໂດຍຜ່ານທາງພຣະໂລຫິດ ຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.¹⁴ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງ ເປັນອົງສັນຕິສຸກ ຂອງເຮົາທັງຫລາຍ ຜູ້ຊົງ ກະທຳໃຫ້ທັງສອງຝ່າຍ ເຂົ້າເປັນພວກດຽວກັນໄດ້. ໂດຍເນື້ອຫນັງຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງຊົງທຳລາຍກຳແພງ ແຫ່ງຄວາມແຕກແຍກທີ່ຂວາງກັ້ນເຮົາໄວ້.¹⁵ນັ້ນຄື ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກເລີກບັນຊີ ແລະ ກົດບັນຍັດຕ່າງໆ ເພື່ອຈະໄດ້ສ້າງຄົນໃຫມ່ ຄົນ ດຽວຂື້ນໃນພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງຊົງສ້າງສັນຕິສຸກ.¹⁶ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ໃຫ້ຄົນທັງສອງພວກໄດ້ຄືນດີ ກາຍເປັນກາຍອັນດຽວກັນສຳລັບພຣະເຈົ້າ ໂດຍທາງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ກຳຈັດຄວາມເປັນສັດຕຣູກັນໃຫ້ສູນສິ້ນໄປ.

¹⁷ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ມາ ແລະ ໄດ້ປະກາດສັນຕິສຸກໃຫ້ພວກເຮົາ ທັງຜູ້ຢູ່ຫ່າງໄກ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບພຣະເຈົ້າ.¹⁸ໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າທັງສອງພວກສາມາດເຂົ້າມາເຝົ້າພຣະບິດາເຈົ້າ ໂດຍພຣະວິນຍານອົງດຽວກັນ.

¹⁹ເຫດສະນັ້ນ, ເຈົ້າທັງຫລາຍ ຊຶ່ງເປັນຄົນຕ່າງຊາດ ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄົນແປກຫນ້າ ແລະ ຕ່າງດ້າວຕ່າງແດນອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ພວກເຈົ້າ ຄືໄພ່ພົນຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນສະມະຊິກໃນຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁰ພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານ ຊຶ່ງພວກອັກຄະສາວົກ ແລະ ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ແລະພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເອງ ຊົງເປັນຫີນເສົາເອກ.²¹ທຸກສ່ວນຂອງໂຄງຮ່າງ ກໍຕິດຕໍ່ເຊື່ອມສະຫນິດກັນດີ ແລະ ຈະເຣີນຂຶ້ນເປັນວິຫານອັນສັກສິດໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²²ໃນພຣະອົງນັ້ນ ພວກເຈົ້າກຳລັງຖືກກໍ່ຂຶ້ນ ໃຫ້ເປັນທີ່ສະຖິດ ຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະວິນຍານເຫມືອນກັນ.

3

¹ເພາະເຫດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າ ຄືໂປໂລ, ຜູ້ຖືກເປັນນັກໂທດຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ເພື່ອເຫັນແກ່ພວກເຈົ້າທີ່ເປັນຄົນຕ່າງຊາດ.²ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ພວກເຈົ້າຄົງໄດ້ຍິນ ເຖິງກິຈະກຳແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງໄດ້ມອບຫມາຍພາຣະກິດນີ້ໃຫ້ ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອພວກເຈົ້າ.

³ຂ້າພະເຈົ້າ ຂຽນເຖິງທ່ານຕາມການສຳແດງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບນີ້ ຄືຄວາມຈິງທີ່ປິດບັງຢູ່ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນໄວ້ຢ່າງຫຍໍ້ໆໃນຈົດຫມາຍອີກສະບັບ.⁴ເມື່ອທ່ານ ຈະອ່ານເບິ່ງແລ້ວ, ທ່ານກໍຈະສາມາດເຂົ້າໃຈ ເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກ່ຽວກັບຄວາມຈິງເລື່ອງ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ທີ່ເລິກລັບໄວ້ນັ້ນ.⁵ຊຶ່ງໃນສະໄຫມກ່ອນ ຄວາມຈິງເລື່ອງນີ້ ບໍ່ໄດ້ສຳແດງໃຫ້ແກ່ມະນຸດຄົນໃດ. ແຕ່ບັດນີ້ ໄດ້ເປີດເຜີຍໂດຍທາງ ພຣະວິຍານແກ່ບັນດາອັກຄະສາວົກ ແລະ ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ ຂອງພຣະອົງແລ້ວ.

⁶ຄວາມຈິງທີ່ປິດບັງຢູ່ນີ້ໄດ້ແກ່ ຄົນຕ່າງຊາດ ໄດ້ເປັນຜູ້ຮັບມໍຣະດົກ, ແລະ ຮ່ວມກັນກັບສະມາຊິກຂອງພຣະກາຍອັນດຽວກັນ, ແລະ ເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຕາມພຣະສັນຍາ ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໂດຍທາງຂ່າວປະເສີດ.⁷ໄດ້ມາ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂ່າວປະເສີດນີ້ ຕາມຂອງປະທານ ແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໂຜດປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ທາງກິຈະການທີ່ກະທຳດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ.

⁸ພຣະເຈົ້່າໄດ້ຊົງມອບຂອງປະທານນີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແມ່ນວ່າຈະເປັນຜູ້ ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ ໃນບັນດາຄົນທີ່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂອງປະທານນີ້ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຄວນປະກາດຂ່າວປະເສີດ ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ເຖິງຄວາມບໍຣິບູນຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້່າ ຊຶ່ງບໍ່ສາມາດສືບຄົ້ນໄດ້.⁹ຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປີດເຜີຍໃຫ້ ຄົນທັງປວງເຫັນແຈ້ງເຖິງແຜນການອັນລັບເລິກ ຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືແຜນການທີ່ຊຶ່ງໄດ້ເຊື່ອງຊ້ອນໄວ້ທຸກຍຸກທຸກສະໄຫມມາແລ້ວໂດຍພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງສ້າງສັພະທຸກສິ່ງ.

¹⁰ແຜນການນີ້ ເພື່ອໃຫ້ບັນດາຜູ້ຄອບຄອງ ແລະ ຜູ້ມີອຳນາດ ໃນສະຫວັນສະຖານ ໄດ້ຮູ້ເຖິງພຣະສະຕິປັນຍາອັນສັບຊ້ອນ ຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍທາງຄຣິສຕະຈັກ.¹¹ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຕາມແຜນການ ນິຣັນດອນ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງກະທຳສຳເຣັດ ໂດຍທາງ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

¹²ເພາະໃນພຣະຄຣິດເຈົ້ານັ້ນ, ພວກເຮົາສາມາດເຂົ້າມາເຝົ້າໄດ້ ດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈ ເພາະເຫດຄວາມເຊື່ອໃຈໃນພຣະອົງ.¹³ເຫດສະນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງຂໍຮ້ອງພວກເຈົ້າວ່າ ຢ່າທໍ້ຖອຍໃຈ ຍ້ອນຂ້າພະເຈົ້າຖືກທົນທຸກລຳບາກ ເພື່ອພວກເຈົ້າ, ນັ້ນຄືກຽດຕິຍົດ ຂອງພວກເຈົ້າເອງ.

¹⁴ເພາະເຫດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຄຸເຂົ່າລົງ ຕໍ່ຫນ້າພຣະບິດາເຈົ້າ.¹⁵ຜູ້ຊົງເປັນຕົ້ນແບບຂອງການເອີ້ນຊື່ ສຳລັບທຸກໆ ຄອບຄົວໃນສະຫວັນ ແລະ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.¹⁶ຂ້າພະເຈົ້າ ພາວັນນາອະທິຖານ ຂໍພຣະອົງ ຊົງໂຜດກະທຳໃຫ້ພວກທ່ານ ເຂັ້ມແຂງ ຕາມຂະຫນາດຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແຫ່ງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍຣິດເດດ ຜ່ານທາງພຣະວິຍານ ຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊົງສະຖິດພາຍໃນພວກເຈົ້າ.

¹⁷ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານ ໃຫ້ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ສະຖິດຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງພວກທ່ານ ໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ, ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານຂໍໃຫ້ວາງຮາກ ແລະ ປັກຫລັກລົງ ຢ່າງຫມັ້ນຄົງ ໃນຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ.¹⁸ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າ ຢູ່ໃນຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເຂົ້າໃຈ, ພ້ອມກັບຜູ້ເຊື່ອ ທັງປວງວ່າ ແມ່ນຫຍັງ ຄື ຄວາມກວ້າງ, ຄວາມຍາວ, ຄວາມສູງ ແລະ ຄວາມເລິກ ແຫ່ງຄວາມຮັກ ຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.¹⁹ແລະ ເພື່ອທ່ານຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຍິ່ງໃຫ່ຍ ແຫ່ງຄວາມຮັກ ຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ຊຶ່ງເກີນຄວາມຮູ້, ແລະ ເພື່ອເຈົ້າທັງຫລາຍ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມເຕັມບໍຣິບູນ ຂອງພຣະເຈົ້າ.

²⁰ບັດນີ້ ແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຊົງຣິດສາມາດກະທຳທຸກສິ່ງໄດ້ຫຼວງຫຼາຍມະຫາສານ ເກີນກວ່າ ທີ່ພວກເຮົາຈະຂໍ ຫລື ຄິດໄດ້ ຕາມຣິດອຳນາດ ທີ່ກະທຳກິດຢູ່ພາຍໃນ ຕົວຂອງພວກເຮົາ.²¹ມີແດ່ພຣະອົງໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າທຸກຍຸກທຸກສະໄຫມ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດເທີ້ນ ອາແມນ.

4

¹ເຫດສະນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າ ໃນຖານະຜູ້ຖືກຄຸກ ເພື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍຮ້ອງພວກທ່ານວ່າ, ຈົ່ງດຳເນີນໃຫ້ສົມກັບໄດ້ຖືກຊົງເອີ້ນ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າເອງໄດ້ຮັບນັ້ນ.²ຈົ່ງດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍຄວາມຖ່ອມໃຈ ອ່ອນສຸພາບ ແລະ ຄວາມອົດທົນ, ຈົ່ງຍອມຮັບ ຊຶ່ງກັນແລະກັນ ດ້ວຍຄວາມຮັກ.³ເພື່ອຮັກສາຄວາມເປັນນໍ້າຫນຶ່ງໃຈດຽວກັນ ຂອງພຣະວິນຍານ ໂດຍມີສັນຕິພາບເປັນເຄື່ອງຜູກມັດ.

⁴ມີຮ່າງກາຍດຽວ ແລະ ມີພຣະວິນຍານອົງດຽວ, ເຫມືອນກັບພວກເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນໃຫ້ເຂົ້າມາໃນ ຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫວັງດຽວ ໃນການຊົງເອີ້ນ ຂອງພວກທ່ານເທົ່ານັ້ນ.⁵ແລະ ມີອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງດຽວ, ມີຄວາມເຊື່ອດຽວ ແລະ ມີບັບຕິສະມາດຽວ.⁶ແລະ ມີພຣະເຈົ້າອົງດຽວ ຄືພຣະບິດາເຈົ້າຂອງຄົນ ທັງປວງ ພຣະອົງຊົງຄອບຄອງຢູ່ເຫນືອທຸກສິ່ງ, ຜ່ານທາງທຸກສິ່ງ ແລະ ຢູ່ໃນທຸກສິ່ງ.

⁷ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນ ໄດ້ຮັັບຂອງປະທານຢ່າງຫນຶ່ງຕາມຂະຫນາດຂອງປະທານຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.⁸ເຫມືອນທີ່ພຣະຄັມໄດ້ກ່າວເອົາໄວ້ວ່າ, “ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປເຖິງທີ່ສູງສຸດແລ້ວ, ໄດ້ຊົງນຳບັນດາ ພວກຊະເລີຍເຂົ້າໄປໃນທີ່ຄຸກ ພຣະອົງໄດ້ປະທານ ຂອງປະທານຕ່າງໆໃຫ້ແກ່ຜູ້ຄົນ.”

⁹ແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມຫມາຍຄຳກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນເມືອ”, ນອກຈາກວ່າ ການທີ່ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງໄປສູ່ເບື້ອງຕໍ່າ ຂອງແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ?¹⁰ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດລົງໄປນັ້ນ ກໍຄືພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ ສະເດັດຂຶ້ນເມືອສູ່ທີ່ສູງເຫນືອ ຟ້າສະຫວັນທັງປວງ, ພຣະອົງກະທຳເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອພຣະອົງ ຈະຊົງສາມາດເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງ ບໍຣິບູນໄດ້.

¹¹ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ໄດ້ມອບຂອງປະທານເຫລົ່ານີ້ ຄືອັກຄະສາວົກ, ເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທຳ, ເປັນຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ແລະ ເປັນສິດຍາພິບານ ແລະ ຄູສາສະຫນາ.¹²ພຣະອົງກະທຳເພື່ອເສີມສ້າ ງຄົນທີ່ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງໃຫ້ພ້ອມສຳລັບການງາານ ແຫ່ງການເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້, ເພື່ອເສີມສ້າງພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.¹³ພຣະອົງ ກຳລັງກະທຳສິ່ງນີ້ ເພື່ອສ້າງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ຈົນກວ່າພວກເຮົາທຸກຄົນ ຈະບັນລຸເຖິງ ຄວາມເປັນນໍ້າຫນຶ່ງໃຈດຽວກັນ ໃນຄວາມເຊື່ອ ແລະ ໃນຄວາມຮູ້ເຖິງເລື່ອງ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຮົາ ຈະເປັນຄົນຜູ້ໃຫຍ່ເຫມືອນກັນກັບ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ບັນລຸເຖິງຄວາມສົມບູນຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າແລ້ວ.

¹⁴ທັ້ງນີ້ ພຣະຄຣິດເຈົ້າເສີມສ້າງ ພວກເຮົາ ເພື່ອພວກເຮົາຈະບໍ່ເປັນເຫມືອນ ເດັກນ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ ເພື່ອພວກເຮົາຈະບໍ່ຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ພັດໄປມາ ແລະ ຫັນເຫ ໄປຕາມລົມ ແຫ່ງຄຳສັ່ງສອນທຸກຢ່າງ ແລະ ດ້ວຍກົນອຸບາຍຂອງຄົນ ທີ່ສະຫລາດ ໃນການຫຼອກຫລວງຂອງເຂົາ.¹⁵ແຕ່ໃຫ້ພວກເຮົາຢຶດເອົາຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມຮັກ, ແລະ ເຕີບໂຕຂຶ້ນທຸກທາງ ເພື່ອເຂົ້າສະຫນິດໃນພຣະອົງ ຜູ້ເປັນກຽດຕິຍົດ ຄື ພຣະຄຣິດເຈົ້າ.¹⁶ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ເປັນຜູ້ປະສານຮ່າງກາຍທັງສິ້ນ, ແລະ ຮວບຮວມເອົາບັນດາຜູ້ເຊື່ອ ທັງຫລາຍເຂົ້າດ້ວຍຮ່າງກາຍນີ້ ຕິດສະຫນິດ ແລະ ຜູກພັນກັນ, ໂດຍທຸກໆຂໍ້ຕໍ່ ແລະ ເສັ້ນເອັນທຸກເສັ້ນ ເພື່ອທັງຮ່າງກາຍ ທີ່ໄດ້ຈະເຕີບໂຕ ແລະ ສ້າງຕົນເອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮັກ.

¹⁷ເຫດສະນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງຂໍກ່າວ ແລະ ຊີ້ແຈງໃຫ້ພວກເຈົ້າໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ, ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ຢ່າດຳເນີນຊີວິດຕາມຢ່າງຄົນຕ່າງຊາດ ທີ່ມີຄວາມຄິດ ອັນໂງ່ອັນຫາປະໂຫຍດບໍ່ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.¹⁸ພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ຄວາມຄິດມືດມົນໄປ. ພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ຫ່າງຈາກ ຊີວິດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍຄວາມໂງ່ທີ່ຢູ່ໃນຕົວພວກເຂົາ ອັນເນື່ອງຈາກຫົວໃຈທີ່ແຂງກະດ້າງ.¹⁹ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກລະອາຍ ແລະ ພວກເຂົາປ່ອຍຕົວ ໄປໃນທາງໂລພາຕັນຫາ, ແລະ ດ້ວຍການປະພຶດທີ່ບໍ່ບໍຣິສຸດຢ່າງເກີນ ຄວນໃນທຸກແບບ.

²⁰ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນວິທີ ທີ່ພວກເຈົ້າຈະຮຽນຮູ້ ກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດເຈົ້າ ໃນລັກສະນະນີ້.²¹ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າພວກເຈົ້າ ໄດ້ຍິນເລື່ອງພຣະອົງແລ້ວ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງສອນ ເລື່ອງພຣະອົງ, ຕາມຄວາມຈິງ ຊຶ່ງມີຢູ່ໃນພຣະເຢຊູເຈົ້າ.²²ພວກເຈົ້າຈົ່ງຖອດຖິ້ມ ສິ່ງທີ່ເປັນໄປຕາມຄວາມປະພຶດເດີມ ຊຶ່ງເປັນຊີວິດເກົ່າ ຂອງພວກເຈົ້າ, ເພາະວ່າຕົວຕົນເກົ່າ ນັ້ນກຳລັງເສື່ອມສູນໄປ ເນື່ອງຈາກຄວາມປາຖະນາທີ່ຫລອກຫລວງ.

²³ພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກສັ່ງສອນ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃຫມ່ ທັງໃນຈິດວິນຍານ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງພວກເຈົ້າ,²⁴ແລະ ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະໄດ້ສວມໃສ່ ຕົວຕົນຄົນໃຫມ່ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຕາມພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຮັັບການສ້າງຂຶ້ນໃນຄວາມຊອບທຳ ແລະ ຄວາມບໍຣິສຸດ ທີ່ແທ້ຈິງ.

²⁵ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງເລີກໃສ່ໃຈສິ່ງທີ່ບໍ່ຈິງ, ແລະ ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນ ຈົ່ງເວົ້າແຕ່ຄວາມຈິງຕໍ່ເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ, ເພາະພວກເຮົາທຸກຄົນເປັນອະໄວຍະວະຂອງກັນ ແລະ ກັນ.²⁶ຄຽດຮ້າຍໄດ້ ແຕ່ຢ່າໃຫ້ຜິດບາບ. ຢ່າປອ່ຍໃຫ້ຕາເວັນຕົກດິນ ໄປໂດຍທີ່ພວກເຈົ້າຍັງຄຽດຢູ່.²⁷ຈົ່ງຢ່າໃຫ້ທີ່ຢູ່ອາໃສແກ່ມານຊົ່ວຮ້າຍ.

²⁸ໃຜທີ່ເຄີຍຂີ້ລັກ ກໍຢ່າລັກອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ໃຫ້ທຸ້ມເທລົງມືເຮັດວຽກຫນັກດີກວ່າ, ທຳງານທີ່ເປັນປະໂຫຍດດ້ວຍເຫື່ອແຮງຂອງເຂົາ, ເພື່ອເຂົາຈະສາມາດແບ່ງປັນ ໃຫ້ກັບຄົນອຶ່ນທີ່ຍາກຈົນໄດ້.²⁹ຢ່າໃຫ້ມີຄຳຫຍາບຊ້າ ອອກຈາກປາກຂອງພວກເຈົ້າ, ແຕ່ໃຫ້ໃຊ້ຖ້ອຍຄຳທີ່ເວົ້າອອກມານັ້ນ ເກີດປະໂຫຍດເຫມາະສົມຕໍ່ຄວາມຈຳເປັນ, ເປັນຖ້ອຍຄຳເວົ້າທີ່ໃຫ້ຜົນດີ ຕໍ່ຜູ້ກຳລັງໄດ້ຍິນຢູ່ນັ້ນ.³⁰ແລະ ຢ່າເຮັດໃຫ້ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຂອງພຣະເຈົ້າເສັຍພຣະໄທ, ເພາະໂດຍພຣະວິນຍານນັ້ນ ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ໄດ້ຮັບການປະທັບຕາໄວ້ ເພື່ອວັນແຫ່ງຊົງໄຖ່.

³¹ພວກເຈົ້່ຕ້ອງຖີ້ມ ຄວາມຂົມຂື່ນທຸກຢ່າງ, ຄວາມຄຽດຮ້າຍ, ຄວາມຄຽດແຄ້ນ, ການຜິດຖຽງກັນ ແລະ ການກ່າວສຽດສີຕ່າງໆ ພ້ອມກັບຄວາມຊົ່ວ ໃນທຸກຮູບແບບ.³²ຈົ່ງມີໃຈເມດຕາຕໍ່ກັນ, ຈົ່ງມີຫົວໃຈອ່ອນສຸພາບ, ຈົ່ງຍົກໂທດໃຫ້ກັນ ແລະກັນ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ ໄດ້ຍົກໂທດໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ.

5

¹ເພາະສະນັ້ນ ໃນຖານະທີ່ເປັນບຸດທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງເປັນຜູ້ຕາມແບບພຣະເຈົ້າເທີ້ນ.²ແລະ ຈົ່ງດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມຮັກ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຮັກເຮົາ ແລະ ຍອມເສຍສະຫລະພຣະອົງເອງໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ພຣະອົງເປັນເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງຖວາຍ ທີ່ມີກິ່ນຫອມຫວານ ທີ່ພຣະເຈົ້າພໍພຣະໄທ.

³ການກ່າວເຖິງເລື່ອງ ຄວາມປະພຶດຜິດສິນທຳທາງເພດ, ຄວາມບໍໍ່ບໍຣິສຸດ, ຫລືຄວາມໂລພາຕັນຫາໃດໆ, ຢ່າໃຫ້ມີຂື້ນທ່າມກາງພວກເຈົ້າເປັນເດັດຂາດ ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ບໍ່ສົມຄວນກັບເປັນຄົນບໍຣິສຸດ ຂອງພຣະເຈົ້າ.⁴ທັງຢ່າກ່າວຄຳຫຍາບຊ້າ, ເລື່ອງບໍ່ມີແກ່ນສານ, ຫລື ເວົ້າຕະຫລົກຫລິ້ນ ຊຶ່ງເປັນການບໍ່ສົມຄວນ, ແຕ່ໃນທາງກັບກັນ ຄວນຈະເຕັມໄປດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ.

⁵ເຈົ້າຈົ່ງຮູ້ແນ່ວ່າ ຜູ້ທີ່ຫລິ້ນຊູ້, ຄົນທີ່ບໍ່ບໍຣິສຸດ ຫລື ຜູ້ທີ່ໃຈໂລບ, ຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາຣົບ ຈະບໍ່ມີສິດໄດ້ຮັບມໍລະດົກ ໃນອານາຈັກ ຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ຂອງພຣະເຈົ້າ.⁶ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງພວກເຈົ້າ ດ້ວຍຄຳເວົ້າ ອັນໄຮ້ປະໂຫຍດ ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ພຣະເຈົ້າຊົງຄຽດຮ້າຍ ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງ.⁷ດັ່ງນັ້ນ, ຢ່າໄປມີສ່ວນຮ່ວມໃດໆ ກັບຄົນເຫລົ່ານີ້ເລີຍ.

⁸ເມື່ອກ່ອນ ພວກເຈົ້າເຄີຍຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແຕ່ຕອນນີ້ພວກເຈົ້າໄດ້ ກາຍເປັນຄວາມສະຫວ່າງ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລ້ວ. ດ່ັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງດຳເນີນຢ່າງບຸດ ຂອງຄວາມສະຫວ່າງ.⁹(ດ້ວຍວ່າ, ຜົນຂອງຄວາມສະຫວ່າງ ປະກອບດ້ວຍຄຸນຄວາມດີ, ຄວາມຊອບທັມ ແລະ ຄວາມຈິງທຸກປະການ)¹⁰ແລະ ຈົ່ງຄົ້ນຫາສິ່ງໃດ ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທ ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹¹ກັບການກະທຳ ຂອງຄວາມມືດ ອັນບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ ແຕ່ໃນທາງກັບກັນ ຈົ່ງເປີດເຜີຍການກະທຳ ເຫລົ່ານັ້ນ ໃຫ້ປະກົດ.¹²ເພາະວ່າກິຈະການຂອງຄວາມມືດ ເຫລົ່ານີ້ທີ່ພວກເຂົາເຮັດໃນທີ່ລັບ ແມ່ນແຕ່ຈະເວົ້າເຖິງກໍຍັງເປັນການຫນ້າອາຍແລ້ວ.

¹³ແຕ່ທຸກສິ່ງເມື່ອຖືກເປີດເຜີຍອອກມາໂດຍຄວາມສະຫວ່າງ, ກໍເທົ່າກັບ ເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ປາກົດແຈ້ງ.¹⁴ເພາະທຸກສິ່ງທີ່ເປີດເຜີຍ ກໍຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງ, ສະນັ້ນຈຶ່ງມີຄຳກ່າວວ່າ “ຈົ່ງຕື່ນຂື້ນຜູ້ທີ່ນອນຫລັບເອີຍ, ແລະ ຈົ່ງຟື້ນຂຶ້ນມາຈາກ ຄວາມຕາຍ ແລະ ອົງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ຈະສ່ອງສະຫວ່າງໃສ່ເຈົ້າ.”

¹⁵ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະວັງໃນການດຳເນີນຊີວິດ ຂອງພວກເຈົ້າ- ຢ່າເປັນໃຫ້ເຫມືອນ ຄົນໂງ່ບໍ່ມີປັນຍາ ແຕ່ໃຫ້ເປັນເຫມືອນມີປັນຍາ.¹⁶ຈົ່ງໃຊ້ເວລາໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດ ເພາະທຸກວັນນີ້ເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.¹⁷ຢ່າເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ, ແຕ່ຈົ່ງເຂົ້າໃຈເຖີດວ່າ ສິ່ງໃດຄືນໍ້າພຣະໄທ ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹⁸ແລະ ຢ່າເມົາເຫລົ້າແວງ, ຊຶ່ງພາໃຫ້ເສັຍຄົນ ແຕ່ຈົ່ງເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.¹⁹ຈົ່ງສົນທະນາກັນດ້ວຍ ບົດເພງສັນຣະເສີນ ແລະ ບົດເພງຝ່າຍພຣະວິນຍານ, ຈົ່ງຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນຖວາຍແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍໃຈຂອງພວກເຈົ້າ.²⁰ຈົ່ງໂມທະນາ ຂອບພຣະຄຸນໃນທຸກໆສິ່ງຢູ່ສະຫມີ, ໂດຍພຣະນາມ ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແດ່ພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ.²¹ຈົ່ງຍອມຟັງ ຊຶ່ງກັນແລະກັນ ດ້ວຍຄວາມຢໍາເກງໃນອົງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

²²ຝ່າຍເມຍ, ຈົ່ງຍອມອ່ອນນ້ອມ ຕໍ່ຜົວຂອງຕົນ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ຍອມອ່ອນນ້ອມ ຕໍ່ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²³ເພາະວ່າ ຜົວເປັນຫົວ ຂອງເມຍ ເຫມືອນພຣະຄຣິດເຈົ້າ ຊົງເປັນປະມຸກ ຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ພຣະອົງເອງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍ.²⁴ແຕ່ເຫມືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກ ຢູ່ໃຕ້ພຣະຄຣິດເຈົ້າສັນໃດ, ກໍໃຫ້ເມຍຄວນຍອມອ່ອນນ້ອມ ຕໍ່ຜົວຂອງຕົນໃນທຸກສິ່ງສັນນັ້ນ.

²⁵ຝ່າຍຜົວ, ຈົ່ງຮັກເມຍຂອງຕົນ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດເຈົ້າຊົງຮັກ ຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຊົງສະຫລະພຣະອົງເອງ ເພື່ອຄຣິສຕະຈັກ.²⁶ພຣະອົງຊົງເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກບໍຣິສຸດ, ເພາະພຣະອົງ ຊົງຊຳລະດ້ວຍນໍ້າ ກັບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ.²⁷ເພື່ອພຣະອົງນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບຄຣິສຕະຈັກ ທີ່ມີສະຫງ່າຣາສີບໍ່ມີຈຸດດ່າງພ້ອຍ ຫລື ຮອຍຫ່ຽວແຫ້ງ ແລະ ມົນທິນໃດໆ ແຕ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ບໍ່ມີຕຳຫນິ.

²⁸ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ຜົວຄວນຮັກເມຍຂອງຕົນ ເຫມືອນດັ່ງຮັກຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ. ຊາຍໃດ ທີ່ຮັກເມັຍຂອງຕົນ ຊາຍນັ້ນກໍຮັກຕົນເອງ.²⁹ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດ ທີ່ກຽດຊັງຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງແຕ່ເຂົາຈະບຳລຸງລ້ຽງ ແລະ ຖະນຸຖະຫນອມຮ່າງກາຍຂອງເຂົາ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ ພຣະຄຣິດເຈົ້າຊົງຮັກຄຣິສຕະຈັກ.³⁰ພວກເຮົາເປັນ ອະໄວຍະວະໃນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ.

³¹“ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜູ້ຊາຍຈຶ່ງຈະລາຈາກພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ ໄປຜູກພັນຢູ່ກັບເມັຍ, ແລະ ເຂົາທັງສອງ ຈະເປັນເນື້ອກາຍດຽວກັນ.”³²ເລື່ອງນີ້ເປັນຄວາມຈິງ ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເລິກລັບຢູ່ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງ ຫມາຍເຖິງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ກັບຄຣິສຕະຈັກ.³³ເຖິງຢ່າງໃດກໍດີ, ຜົວທຸກຄົນຈົ່ງຮັກເມັຍຂອງຕົນ ເຫມືອນດັ່ງຮັກຕົນເອງ ແລະ ເມັຍທຸກຄົນຈົ່ງເຄົາຣົບຢຳເກງຜົວຂອງຕົນ.

6

¹ຝ່າຍບຸດທັງຫລາຍ, ຈົ່ງນົບນ້ອມເຊື່ອຟັງບິດາມານດາຂອງຕົນ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະເຮັດແນວນັ້ນເປັນການຖືກຕ້ອງ.²"ຈົ່ງນັບຖືບິດາ ມານດາຂອງຕົນ" (ຊຶ່ງເປັນກົດບັນຍັດໃນຂໍ້ທຳອິດກັບພຣະສັນຍາໄວ້).³"ເພື່ອເຈົ້າຈະຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ ແລະ ມີອາຍຸຫມັ້ນຍືນໃນດິນແດນນີ້."

⁴ຝ່າຍພໍ່, ຢ່າເຮັດໃຫ້ລູກຂອງຕົນ ຂັດເຄືອງໃຈ. ແຕ່ຈົ່ງອົບຮົມສັ່ງສອນ ພວກເຂົາ ຕາມລະບຽບ ແລະ ຫລັກຄຳສັ່ງສອນທຸກຢ່າງ ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

⁵ຝ່າຍຜູ້ທີ່ເປັນຄົນຮັບໃຊ້, ຈົ່ງຍອມເຊື່ອຟັງເຈົ້ານາຍຝ່າຍໂລກ ຂອງພວກເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມເຄົາຣົບ ຢ່າງເລິກເຊິງ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຢຳເກງ, ໃນຄວາມຈິງໃຈ ທີ່ຊື່ຕົງ ຊົງເຊື່ອຟັງ ເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ ເຫມືອນເຊື່ອຟັງ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ.⁶ຢ່າສູ່ເຮັດພຽງແຕ່ ເມື່ອຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຈົ້ານາຍ ເພາະຢາກໃຫ້ຖືກໃຈເພິ່ນ. ແຕ່ຈົ່ງເຮັດເຫມືອນດັ່ງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ເຮັດຕາມນໍ້າພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ.⁷ຈົ່ງຮັບໃຊ້ດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກເຈົ້າ, ໃຫ້ເຫມືອນກັບວ່າ ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບໃຊ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ແມ່ນຮັບໃຊ້ມະນຸດ.⁸ຈົ່ງຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ຄວາມດີທຸກຢ່າງທີ່ແຕ່ລະຄົນເຮັດໄປນັ້ນ ຈະເປັນເຫດໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮັບບຳເຫນັດຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂ້ອຍໃຊ້ ຫລື ບໍ່ເປັນກໍຕາມ.

⁹ຝ່າຍພວກເປັນເຈົ້ານາຍ, ກໍຈົ່ງປະພຶດຕໍ່ຂ້ອຍໃຊ້ຂອງຕົນ ໃນທຳນອງດຽວກັນ. ຢ່າຂູ່ເຂັນພວກເຂົາ. ພວກເຈົ້າຊາບວ່າພຣະອົງຜູ້ເປັນທັງເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຂອງພວກເຈົ້າ ຊົງປະທັບຢູ່ໃນສະຫວັນ, ພວກເຈົ້າກໍຊາບວ່າພຣະອົງ ບໍ່ຊົງລຳອຽງເຂົ້າຂ້າງໃຜເລີຍ.

¹⁰ສຸດທ້າຍນີ້, ຈົ່ງມີກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ດ້ວຍພະລັງ ແຫ່ງອະນຸພາບຂອງພຣະອົງ.¹¹ຈົ່ງສວມ ຍຸດທະພັນ ຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຄົບຊຸດ, ເພື່ອວ່າ ພວກເຈົ້າຈະສາມາດ ຢືນຢັດຕໍ່ສູ້ກັບກົນອຸບາຍ ຂອງມານຮ້າຍໄດ້.

¹²ເພາະສົງຄາມຂອງພວກເຮົານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນການຕໍ່ສູ້ກັບມະນຸດ ແລະ ທີ່ມີເລືອດເນື້ອ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ, ມັນເປັນການຕໍ່ສູ້ກັບອຳນາດປົກຄອງຕ່າງໆ, ອຳນາດຂອງຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງໃນຄວາມມືດອັນຊົ່ວຮ້າຍ, ຕໍ່ສູ້ກັບເຫລົ່າວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍ ໃນສະຖານຟ້າອາກາດ.¹³ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງໃສ່ຍຸດທະພັນ ຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຄົບຊຸດ, ເພື່ອພວກເຈົ້າທັງຫລາຍ ຈະສາມາດຢຶດຫມັ້ນຄົງໄດ້ ໃນການຕໍ່ສູ້ກັບສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ ໃນຍຸກທີ່ຊົ່ວຮ້າຍນີ້. ຫລັງຈາກພວກເຈົ້າເຮັດທຸກສິ່ງຄົບຖ້ວນແລ້ວ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຢູ່ຢ່າງຫມັ້ນຄົງໄດ້.

¹⁴ເຫດສະນັ້ນ, ຈົ່ງຢືດຫມັ້ນ, ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຄາດແອວ ແຫ່ງຄວາມຈິງ ແລະ ສວມເສື້ອເກາະແຫ່ງຄວາມຊອບທັມແລ້ວ.¹⁵ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຈົ້າ ໄດ້ໃສ່ເກີບ ດ້ວຍການມີໃຈພ້ອມ ທີ່ຈະປະກາດຂ່າວປະເສີດແຫ່ງສັນຕິສຸກແລ້ວ.¹⁶ຈົ່ງຍົກເອົາເຂນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ເພື່ອພວກເຈົ້າ ສາມາດ ດັບ ລູກສອນໄຟຈາກມານຊົ່ວຮ້າຍໄດ້

¹⁷ແລະ ຈົ່ງຮັບເອົາຫມວກແຫ່ງຄວາມລອດ ແລະ ດາບແຫ່ງພຣະວິນຍານ, ຊຶ່ງກໍຄືພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁸ດ້ວຍທຸກຄຳພາວັນນາອະທິຖານ ແລະ ວິ້ງວອນ ໃນພຣະວິນຍານໃນທຸກເວລາດ້ວຍການອະທິຖານ. ແລະ ຄຳຂໍທຸກຢ່າງດ້ວຍທ່າທີເຊັ່ນນີ້ໃນໃຈ, ໃຫ້ເຝົ້າຣະວັງຢູ່ສະເຫມີດ້ວຍຄວາມພຽນພະຍາຍາມ, ແລະ ດ້ວຍການພາວັນນາອະທິຖານ ເພື່ອຜູ້ເຊື່ອທຸກຄົນ.

¹⁹ແລະ ຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານ ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ, ເພື່ອໃຫ້ມີຖ້ອຍຄຳສັ່ງສອນ ທຸກຄັ້ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າອອກປາກ. ຈົ່ງອະທິຖານເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ກ້າຫານໃນການກ່າວຂ່າວປະເສີດ,²⁰ຍ້ອນຂ່າວປະເສີດນີ້ແຫລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກາຍເປັນຣາຊທູດ ຜູ້ຕິດໂສ້ຢູ່, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມີໃຈກ້າຫານ ຈະປະກາດຂ່າວປະເສີດນັ້ນ, ຕາມສົມຄວນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວ.

²¹ຕີຂີໂກ, ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກເອີຍ ແລະ ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມເປັນຢູ່ ແລະ ສະຖານະການຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດ ກ່ຽວກັບຂ້າພະເຈົ້າ ສູ່ພວກເຈົ້າຟັງທຸກຢ່າງ.²²ສະນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງໃຊ້ລາວມາຫາພວກເຈົ້າ ເພື່ອແຈ້ງຈຸດປະສົງຂໍ້ນີ້, ຄືເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮູ້ເຖິງຂ່າວຄາວ ຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໃຫ້ເຂົາຫນູນໃຈພວກເຈົ້າດ້ວຍ.

²³ຂໍໃຫ້ສັນຕິສຸກ ຈົ່ງມີແກ່ພີ່ນ້ອງທຸກຄົນ, ພ້ອມທັງຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ ຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາເຈົ້າ ແລະ ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າດ້ວຍເທີ້ນ.²⁴ຂໍໃຫ້ ພຣະຄຸນຈົ່ງສະຖິດຢູ່ນຳທຸກຄົນທີ່ຮັກ ໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຂອງພວກເຮົາດ້ວຍຄວາມຮັກທີ່ບໍ່ມີວັນເສື່ອມສູນ.

ຟີລິບປອຍ

1

¹ໂປໂລ ແລະ ຕີໂມທຽວ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ເຖິງໄພ່ພົນທຸກຄົນ ທີ່ຖືກແຍກໄວ້ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໃນເມືອງຟີລິບປອຍພ້ອມກັບບັນດາຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ດູແລ.²ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈາກພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະ ຈາກອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຢູ່ກັບທ່ານທັງຫຼາຍເທີ້ນ.

³ຂ້າພະເຈົ້າຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ທຸກຄັ້ງເມື່ອລະນຶກເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ⁴ເພື່ອ ພວກທ່ານທັງຫລາຍຢູ່ສະເຫມີ ຂ້າພຣະເຈົ້າອະທິຖານ ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ,⁵ທີ່ພວກທ່ານ ໄດ້ຮ່ວມກັນປະກາດຂ່າວປະເສີດ ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນເຖິງບັດນີ້.⁶ຂ້າພະເຈົ້າແນ່ໃຈໃນເລື້ອງນີ້ວ່າ ພຣະອົງ ຜູ້ໄດ້ຊົງ ຕັ້ງຕົ້ນການດີໄວ້ໃນ ພວກທ່ານແລ້ວ ຈະຊົງກະທຳຕໍ່ໄປໃຫ້ສຳເລັດຈົນເຖິງວັນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁷ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສືກແບບນີ້ກັບພວກ ທ່ານທັງຫລາຍ ຈິ່ງເປັນສິ່ງ ທີ່ຖືກຕ້ອງເພາະພວກທ່ານຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້ົາ ພວກທ່ານທັງຫມົດໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນພຣະຄຸນ ທັງໃນການຖືກຈຳຈ່ອງ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ໃນການປົກປອ້ງແລະ ຮັບປະກັນຂ່າວປະເສີດນີ້⁸ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງ ເປັນພະຍານ ວ່າຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາຢາກພົບພວກທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍຄວາມຮັກທີ່ເລິກເຊິ່ງ ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁹ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານດັ່ງນີ້ ຂໍໃຫ້ຄວາມຮັກ ຂອງພວກທ່ານຈະເລີນໃຫຍ່ຂຶ້ນ ໃນຄວາມຮູ້ ແລະ ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈທັງຫມົດ,¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານເພື່ອສິ່ງນີ້ ເພື່ອ ພວກທ່ານຈະໄດ້ທົດສອບ ແລະ ເລືອກເອົາ ສິ່ງດີທີ່ສຸດໄວ້ ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານເພື່ອສິ່ງນີ້ ເພື່ອພວກທ່ານຈະມີ ຄວາມຈິງໃຈ ແລະ ບໍ່ມີທີ່ຕິຕຽນໄດ້ ໃນວັນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.¹¹ເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍຜົນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ ທີ່ຜ່ານມາທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ເພື່ອເປັນທີ່ຖວາຍກຽດ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.

¹²ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ ທ່ານຮູ້ວ່າ ສິ່ງທີ່ໄດ້ ເກີດຂຶ້ນກັບຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ່າວປະເສີດແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.¹³ຜົນທີ່ປະກົດຂຶ້ນໃຫ້ເຫັນ ກໍຄື ພວກທະຫານທຸກຄົນ ແລະ ຜູ້ຄຸມຂັງ ພ້ອມກັບຄົນອື່ນໆທັງໝົດ ໄດ້ຮູ້ເລື່ອງຂອງເຮົາວ່າ ເຮົາຖືກຈຳຈ່ອງຍ້ອນເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.¹⁴ພີ່ນ້ອງສ່ວນໃຫຍ່ ໃນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ມີແຮງຈູງໃຈ ຫຼາຍຂຶ້ນ ອັັນເນື່ອງມາຈາກການຖືກຈຳຈ່ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທີ່ຈະມີໃຈກ້າຫານ ກ່າວພຣະຄຳ ຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຢ້ານກົວ.

¹⁵ບາງຄົນປະກາດ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈອິດສາ ແລະ ຜິດຖຽງກັນ, ແລະ ບາງຄົນກໍປະກາດດ້ວຍໃຈປາຖະຫນາດີ.¹⁶ຜູ້ທີ່ປະກາດພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມຮັກ, ເພາະຮູ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຈຳຈ່ອງເພາະປົກປ້ອງຂ່າວປະເສີດ.¹⁷ສ່ວນຄົນອື່ນ ທີ່ປະກາດພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ດ້ວຍແຮງຈູງໃຈທີ່ເຫັນແກ່ຕົວ, ບໍ່ສັດຊື່ ແລະ ອວດອ້າງ. ພວກເຂົາຫວັງຈະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເດືອດຮ້ອນໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຈຳຈ່ອງຢູ່.

¹⁸ຖ້າຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ຈະເປັນປະການໃດ? ບໍ່ວ່າຈະດ້ວຍວິທີໃດກໍຕາມ, ບໍ່ວ່າເຂົາຈະແກ້ງເຮັດ ຫລື ເຮັດດ້ວຍຄວາມຈິງ, ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປ, ແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ. ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍິນດີຕໍ່ໄປ,¹⁹ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ສິ່ງນີ້ຈະສົ່ງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍ ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເພາະຄຳອະທິຖານຂອງພວກທ່ານ ແລະ ເພາະການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

²⁰ຖ້າເບິ່ງຈາກຄວາມຫວັງ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ມີຄວາມລະອາຍ, ແຕ່ໂດຍຄວາມກ້າຫານທັງຫມົດຢ່າງທີ່ເຄີຍມີມາຢູ່ສະເຫມີ ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັນ, ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຈະໄດ້ຮັບກຽດ ໃນຮ່າງກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ບໍ່ວ່າຈະມີຊີວິດຢູ່ ຫລື ຕາຍກໍ່ຕາມ.²¹ການມີຊີວິດຢູ່ກໍ່ເພື່ອພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ການຕາຍກໍເປັນປະໂຫຍດ.

²²ແຕ່ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່ໃນຮ່າງກາຍນີ້, ກໍໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນຈາກການເຮັດວຽກຫນັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ບໍ່ຮູ້ວ່າ ຈະເລືອກເອົາທາງໃດດີ?.²³ເພາະຂ້າພະເຈົ້າລຳບາກໃຈທີ່ຈະເລືອກເອົາຢ່າງໃດຢ່າງຫນຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາ ທີ່ຈະຈາກໄປຢູ່ກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຊຶ່ງທີ່ປະເສີດຫລາຍກວ່າ,²⁴ແຕ່ການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່ໃນຮ່າງກາຍ ນີ້ກໍເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອເຫັນແກ່ປະໂຫຍດຂອງພວກທ່ານຫລາຍກວ່າ.

²⁵ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າຫມັ້ນໃຈ ໃນເລື່ອງນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າຍັງຄົງຢູ່ ແລະ ສືບຕໍ່ຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍຕໍ່ໄປອີກ, ເພື່ອຄວາມກ້າວຫນ້າ ແລະ ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານ,²⁶ດັ່ງນັ້ນໃນເຮົາ ຜົນກໍຄືຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກທ່ານຈະທະວີຫລາຍຂຶ້ນ ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໃນເວລາຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານອີກ.²⁷ຂໍພຽງດຳເນີນຊີວິດ ໃຫ້ສົມກັບຂ່າວປະເສີດ ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຈົ່ງກະທຳເຊັ່ນນີ້ເພື່ອວ່າ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າມາຫາພວກທ່ານ ຫລື ບໍ່ມາກໍຕາມ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະໄດ້ຍິນວ່າພວກທ່ານຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່ ໃນວິນຍານດຽວກັນ, ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າພວກທ່ານໄດ້ຮ່ວມກັນຕໍ່ສູ້ ດ້ວຍຈິດໃຈດຽວກັນ ເພື່ອຄວາມເຊື່ອໃນຂ່າວປະເສີດ.

²⁸ຢ່າຢ້ານໃນສິ່ງທີ່ສັດຕູຂອງພວກທ່ານໄດ້ເຮັດ. ສິ່ງນີ້ເປັນເຄື່ອງຫມາຍແຫ່ງການຖືກທຳລາຍຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ສຳລັບພວກທ່ານ ຄືເປັນເຄື່ອງຫມາຍແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນ - ແລະ ສິ່ງນີ້ແມ່ນມາຈາກພຣະເຈົ້າ.²⁹ສິ່ງນີ້ໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ, ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ບໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ເຊື່ອໃນພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃຫ້ຍອມທົນທຸກ ເພື່ອພຣະອົງດ້ວຍ.³⁰ເພາະທ່ານກໍມີ ການຕໍ່ສູ້ຢ່າງດຽວກັບທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນມາແລ້ວຈາກຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ໄດ້ຍິນວ່າຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຕໍ່ສູ້ຢູ່ໃນເວລານີ້.

2

¹ຖ້າມີການຊູໃຈໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຖ້າມີການເລົ້າໂລມໃຈຈາກຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ, ຖ້າມີການສາມັກຄີທຳໃນຝ່າຍຈິດວິນຍານ, ຖ້າມີຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ແລະ ຄວາມເມດຕາປານີ ປະການໃດ,²ແລ້ວ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມຍິນດີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເຕັມລົ້ນ ດ້ວຍການຄິດເຫມືອນຢ່າງດຽວກັນ, ມີຄວາມຮັກເຫມືອນຢ່າງດຽວກັນ, ແລະ ມີຄວາມສາມັກຄີ ເປັນນໍ້າຫນຶ່ງໃຈດຽວກັນໃນຝ່າຍຈິດວິນຍານ.

³ຢ່າເຮັດສິ່ງໃດ ເພາະເຫັນແກ່ຕົວ ຫລື ຊີງດີຊີງເດັ່ນກັນ. ແຕ່ຈົ່ງຖ່ອມໃຈລົງຖືວ່າຄົນອື່ນດີກວ່າຕົນເອງ.⁴ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດເຫັນແກ່ປະໂຫຍດສ່ວນຕົວຝ່າຍດຽວ, ແຕ່ຈົ່ງເຫັນແກ່ປະໂຫຍດຂອງຄົນອື່ນດ້ວຍ.

⁵ຈົ່ງຄິດເໝືອນຢ່າງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.⁶ພຣະອົງຊົງສະພາບ ເປັນພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຖືວ່າຄວາມເທົ່າທຽມຂອງພຣະອົງກັບພຣະເຈົ້າ ນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງຢຶດຫວງໄວ້.⁷ແຕ່ພຣະອົງຊົງຍອມສະຫລະຖານະຂອງພຣະອົງເອງ, ພຣະອົງມາຮັບສະພາບເປັນຂ້ອຍຂ້າ. ພຣະອົງຊົງຖືກຳເນີດເປັນມະນຸດ.⁸ແລະ ພຣະອົງຊົງຍອມເຊື່ອຟັງຈົນເຖິງຄວາມມໍຣະນາເທິງໄມ້ກາງແຂນ!

⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງໄດ້ຊົງຍົກພຣະອົງຂຶ້ນເຖິງທີ່ສູງສຸດ. ໄດ້ຊົງປະທານພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ຢູ່ເຫນືອນາມທຸກນາມທັງປວງ.¹⁰ພຣະອົງກະທຳດັ່ງນີ້ ເພື່ອວ່າໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ທຸກຫົວເຂົ່າໃນສະຫວັນ ແລະ ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ໃຕ້ພື້ນດິນ ຈະຄຸເຂົ່າລົງຂາບພຣະອົງ.¹¹ພຣະອົງກະທຳດັ່ງນີ້ ເພື່ອໃຫ້ທຸກລີ້ນຍອມຮັບດ້ວຍປາກວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພື່ອຖວາຍພຣະກຽດແກ່ພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ.

¹²ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານທີ່ຮັກ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອີຍ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ທ່ານເຊື່ອຟັງຢູ່ສະເຫມີມາ, ບໍ່ພຽງສະເພາະເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ດ້ວຍເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຈົ່ງເຮັດຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ ໃນເມື່ອເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຢູ່, ຈົ່ງປະພືດຕົວໃຫ້ສົມກັບຄວາມພົ້ນທີ່ໄດ້ຮັບດ້ວຍຄວາມຢຳເກງ ແລະ ຕົວສັ່ນ.¹³ເພາະພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ກຳລັງກະທຳ ການຢູ່ພາຍໃນທ່ານ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານມີຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະ ດຳເນີນງານເພື່ອໃຫ້ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະອົງ.

¹⁴ຈົ່ງເຮັດທຸກສິ່ງ ໂດຍບໍ່ມີການຈົ່ມ ຫລື ຖົກຖຽງກັນ,¹⁵ໃຫ້ປະຕິບັດເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອວ່າທ່ານຈະເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ຖືກຕິຕຽນ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ລູກຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ. ຈົ່ງປະຕິບັດຢ່າງນີ້ ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະສ່ອງແສງດັ່ງຄວາມສະຫວ່າງຢູ່ໃນໂລກ, ທ່າມກາງຄົນໃນຍຸກນີ້ ເຊິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍການສໍ້ໂກງ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ.¹⁶ຈົ່ງຍຶດຫມັ້ນໃນຖ້ອຍຄຳ ແຫ່ງຊີວິດ ເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະມີເຫດໃຫ້ອວດອ້າງໄດ້ ໃນວັນແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ເມື່ອນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ບາກບັ່ນ ແລະ ເຮັດງານຫນັກຢ່າງໄຮ້ປະໂຫຍດ.

¹⁷ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າ ຈະຕ້ອງສະຫລະຊີວິດຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາ ເທິງແທ່ນບູຊາ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານທັງຫລາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງມີ ຄວາມຍິນດີ, ແລະ ຊົມຊື່ນຍິນດີຮ່ວມກັບພວກທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍ.¹⁸ໃນລັກສະນະຢ່າງດຽວກັນທ່ານກໍຄວນຈະຍິນດີ, ແລະ ຊື່ນຊົມຮ່ວມກັບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ.

¹⁹ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງໃຈໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ວ່າຈະສົ່ງຕີໂມທຽວ ໄປຫາທ່ານໂດຍໄວ ເພື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມໜູນໃຈ ເມື່ອໄດ້ຮັບຮູ້ສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບພວກທ່ານ.²⁰ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຜູ້ໃດ ທີ່ມີຄວາມຫ່ວງໄຍທ່ານທັງຫລາຍ ເຫມືອນຢ່າງຕີໂມທຽວ.²¹ສ່ວນຄົນອື່ນໆຫ່ວງແຕ່ຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ

²²ແຕ່ທ່ານຮູ້ວ່າເຂົາເຫມາະສົມຢ່າງຍິ່ງ ເພາະເຂົາຮ່ວມງານກັບຂ້າພະເຈົ້າ ໃນຂ່າວປະເສີດ ເຫມືອນດັ່ງລູກທີ່ຄອຍປະຕິບັດຕໍ່ພໍ່ຂອງຕົນ²³ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງໃຈວ່າ ຈະສົ່ງເຂົາມາຫາທ່ານໂດຍໄວທັນທີ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບຂ້າພະເຈົ້າ.²⁴ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຫມັ້ນໃຈໃນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ວ່າຂ້າພະເຈົ້າເອງຈະໄດ້ມາຫາພວກທ່ານໃນໄວໆນີ້ເໝືອນກັນ.

²⁵ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ ຄິດເຫັນວ່າມີຄວາມຈຳເປັນຕ້ອງສົ່ງເອປາໂຟດີໂຕ ກັບໄປຫາພວກທ່ານ. ເຂົາເປັນເຫມືອນນ້ອງຊາຍ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານ ແລະ ເປັນເພື່ອນທະຫານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງທ່ານ ແລະ ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຄອຍ ຊ່ວຍເຫລືອໃນຄວາມຈຳເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.²⁶ເພາະວ່າເພິ່ນກັງວົນໃຈ ແລະ ປາຖະຫນາທີ່ຈະຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍເພາະພວກທ່ານທັງຫລາຍເປັນທຸກໃຈ ເນື່ອງ ຈາກພວກທ່ານໄດ້ຮັບຂ່າວວ່າເພິ່ນບໍ່ສະບາຍ.²⁷ເພິ່ນປ່ວຍຫນັກເກືອບຕາຍແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໂຜດເມດຕາແກ່ເພິ່ນ, ແລະ ບໍ່ພຽງແຕ່ແກ່ເພິ່ນຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ມີຄວາມທຸກຫນັກໄປກວ່ານີ້.

²⁸ເພາະສະນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງປາຖະຫນາທີ່ຈະສົ່ງເຂົາໄປຫາພວກທ່ານໂດຍໄວຍິ່ງຂື້ນ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານເຫັນເພິ່ນກັບຄືນ ທ່ານຈະຍິນດີ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະຫາຍກັງວົນ.²⁹ຈົ່ງຕ້ອນຮັບເອປາໂຟດີໂຕໄວ້ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ຈົ່ງໃຫ້ກຽດແກ່ຄົນດັ່ງເພິ່ນ,³⁰ເພາະເພື່ອງານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ເພິ່ນເກືອບຈະສູນເສຍຊີວິດ ເພາະເພິ່ນໄດ້ສ່ຽງຊີວິດຂອງເພິ່ນເພື່ອ ບົວລະບັດຮັບໃຊ້ ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເຮັດແທນໃນສິ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້.

3

¹ສຸດທ້າຍນີ້, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວການຂຽນຂໍ້ຄວາມຢ່າງດຽວກັນນີ້ ເຖິງທ່ານອີກຄັ້ງຫນຶ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ລຳບາກ. ສິ່ງນີ້ອາດຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍປອດໄພ.²ລະວັງພວກຫມາ, ຈົ່ງລະວັງພວກທີ່ເຮັດຊົ່ວຮ້າຍ, ຈົ່ງລະວັງພວກຖືການປາດເນື້ອເຖືອຫນັງ.³ເພາະວ່າທ່ານທັງຫລາຍເປັນຜູ້ທີ່ຖືພິທີຕັດ ເປັນຜູ້ທີ່ນະມັດສະການ ດ້ວຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເປັນຜູ້ທີ່ອວດອ້າງໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄວ້ໃຈໃນຝ່າຍເນື້້ອຫນັງ.

⁴ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ຕົວຂ້າພະເຈົ້າເອງອາດມີເຫດໃຫ້ໄວ້ໃຈໃນເນື້້ອຫນັງກໍຕາມ. ຖ້າ ຜູ້ໃດຄິດວ່າຕົນເອງໄວ້ໃຈໃນເນື້້ອຫນັງນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍມີຫລາຍກວ່າເຂົາອີກ.⁵ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ພິທີຕັດ ເມື່ອເກີດມາໄດ້ແປດວັນ, ເປັນຄົນອິດສະຣາເອນ ໃນເຜົ່າເບັນຢາມິນ, ເປັນຄົນເຮັບເຣີ ທີ່ເກີດຈາກຊາວເຮັບເຣີ; ໃນດ້ານກົດບັນຍັດ, ກໍຢູ່ໃນຄະນະຟາຣີຊາຍ.

⁶ເມື່ອໃຈຮ້ອນຮົນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຂົ່ມເຫັງຄຣິສຕະຈັກ; ໃນດ້ານຄວາມຊອບທຳ ຊຶ່ງມີຢູ່ໃຕ້ກົດບັນຍັດ, ຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ມີທີ່ຕິຕຽນໄດ້.⁷ແຕ່ ທີ່ເປັນປະໂຫຍດ ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພິຈາລະນາຖືສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນວ່າເປັນອັນໄຮ້ປະໂຫຍດ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁸ທີ່ຈິງແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າ ທຸກສິ່ງເປັນຂອງໄຮ້ປະໂຫຍດ ເພາະເຫັນແກ່ສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າອັນສູງກວ່ານັ້ນຄື ການຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເພື່ອພຣະອົງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຍອມສະຫລະທຸກສິ່ງ. ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າສິ່ງ ເຫຼົ່ານັ້ນ ເປັນເໝືອນຂີ້ເຫຍື້ອເພື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າ ຈະໄດ້ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າມາເປັນ ປະໂຫຍດ.⁹ແລະ ຈະໄດ້ເຫັນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະອົງ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຊອບທຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ ຊຶ່ງໄດ້ມາໂດຍກົດບັນຍັດ. ແຕ່ ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຊອບທຳມາໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຄືຄວາມຊອບທຳທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງອາໄສຄວາມເຊື່ອ.¹⁰ເຫດສະນັ້ນ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າ ຕ້ອງການຈະໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ແລະ ຣິດອຳນາດແຫ່ງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການທົນທຸກຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາຈະໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງ ໃຫ້ເປັນເຫມືອນພຣະອົງໃນການຕາຍຂອງພຣະອົງ,¹¹ເພື່ອທີ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າ ຈະໄດ້ປະສົົບການໃນການເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍດ້ວຍ.

¹²ບໍ່ແມ່ນວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ, ຫລື ຂ້າພະເຈົ້າດີພ້ອມແລ້ວ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງບາກບັ່ນມຸ່ງໜ້າໄປເພື່ອ ທີ່ຈະໄດ້ຮັບເອົາເຫມືອນດັ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ແລ້ວ.¹³ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຄິດວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບແລ້ວ. ແຕ່ກຳລັງເຮັດສິ່ງຫນຶ່ງ: ຄືຂ້າພະເຈົ້າລືມສິ່ງທີ່ຜ່ານມາແລ້ວເສຍ ແລະ ໂນ້ມຕົວໄປຫາສິ່ງທີ່ຢູ່ເບື້ອງໜ້າ.¹⁴ຂ້າພະເຈົ້າບາກບັ່ນມຸ່ງໄປ ສູ່ຫລັກໄຊ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບລາງວັນ ຄືການຊົງເອີ້ນຈາກພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງມີຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁵ພວກເຮົາທີ່ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ ແລ້ວຝ່າຍຄວາມເຊື່ອ, ໃຫ້ຄິດຢ່າງດຽວກັນນີ້; ແລະ ຖ້າທ່ານຄິດເຫັນເປັນຢ່າງອື່ນໃນເລື່ອງໃດ, ພຣະເຈົ້າກໍຈະຊົງໂພດສຳແດງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ທ່ານເຫັນດ້ວຍ.¹⁶ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເມື່ອພວກເຮົາເຖິງຂັ້ນໃດແລ້ວ, ກໍໃຫ້ພວກເຮົາດຳເນີນຕາມນັ້ນຕໍ່ໄປ.

¹⁷ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມແບບຢ່າງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເຝົ້າເບິ່ງຄົນທັງຫລາຍເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເດີນຕາມແບບຢ່າງທີ່ທ່ານເຫັນໃນພວກເຮົາ.¹⁸ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກທ່ານເຖິງເລື່ອງນີ້ຫລາຍຄັ້ງແລ້ວ ແລະ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າກໍຂໍບອກດ້ວຍນໍ້າຕາໄຫລວ່າ ມີຫລາຍຄົນທີ່ປະພຶດຕົວ ເປັນສັດຕູຕໍ່ໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.¹⁹ເພາະພະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແມ່ນທ້ອງຂອງພວກເຂົາເອງ, ພວກເຂົາອວດອ້າງ ໃນສິ່ງທີ່ໜ້າອັບອາຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຄິດຖຶງແຕ່ສິ່ງຂອງຝ່າຍໂລກ.

²⁰ແຕ່ເຮົາທີ່ເປັນພົນລະເມືອງແຫ່ງສະຫວັນ, ທີ່ເຮົາຄອງຄອຍພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຄືອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.²¹ພຣະອົງ ຈະຊົງປ່ຽນຮ່າງກາຍອັນຕໍ່າຕ້ອຍຂອງເຮົາ ໃຫ້ ເປັນເໝືອນພຣະກາຍອັນຊົງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ດ້ວຍຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ ທີ່ຈະຊົງສາມາດ ປາບສັບພະທຸກສິ່ງໃຫ້ລົງຢູ່ໃຕ້ ອຳນາດຂອງພຣະອົງ.

4

¹ເຫດສະນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຢາກພົບພວກທ່ານຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ເປັນມົງກຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຈົ່ງຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງນາງຢູໂອເດຍ, ແລະ ນາງຊີນຕີເຂ, ໃຫ້ມີຄວາມຄິດຖືກຕ້ອງປອງດອງກັນ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ³ຄວາມຈິງແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງ ພວກທ່ານເຊັ່ນກັນຜູ້ເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານທີ່ແທ້ຈິງ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໂຜດຊ່ວຍເຫລືອຜູ້ຍິງເຫລົ່ານີ້. ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດວຽກຢ່າງຫນັກຫນ່ວງ ກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດພ້ອມກັບ ກະເລເມ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານຄົນອື່ນໆຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ, ຊຶ່ງມີລາຍຊື່ຢູ່ໃນທະບຽນແຫ່ງຊີວິດ

⁴ຈົ່ງຊົມຊື່ນຍິນດີໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕະຫລອດເວລາ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢໍ້າອີກວ່າຈົ່ງ ຊົມຊື່ນຍິນດີເທີ້ນ.⁵ຈົ່ງໃຫ້ໃຈອ່ອນສຸພາບຂອງທ່ານທັງຫລາຍປາກົດແກ່ຜູ້ຄົນທັງປວງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢູ່ໃກ້ແລ້ວ.⁶ຢ່າທຸກຮ້ອນໃຈໃນສິ່ງໃດເລີຍແຕ່ຈົ່ງທູນເລື່ອງທຸກສິ່ງດ້ວຍການພາວັນນາອະທິຖານ ແລະ ດ້ວຍການອ້ອນວອນຂໍ, ດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງຊາບການຮ້ອງຂໍຂອງພວກທ່ານ.⁷ແລ້ວສັນຕິສຸກຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເກີນຄວາມເຂົ້າໃຈທັງຫມົດຈະເຝົ້າຮັກສາຈິດໃຈ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງພວກທ່ານທັງຫລາຍໄວ້ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁸ສຸດທ້າຍນີ້ພີ່ນ້ອງ ທັງຫລາຍເອີຍ ສິ່ງໃດທີ່ເປັນຈິງ ສິ່ງໃດທີ່ໜ້ານັບຖື ສິ່ງໃດທີ່ ຍຸດຕິທຳສິ່ງໃດທີ່ບໍຣິສຸດ ສິ່ງໃດທີ່ໜ້າຮັກ ສິ່ງໃດທີ່ໜ້າຍິນດີ ສິ່ງໃດ ທີ່ລໍ້າເລີດ ແລະ ຖ້າມີ ສິ່ງໃດທີ່ຫນ້າສັນລະເສີນໃຫ້ຄິດເຖິງ ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.⁹ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຮຽນຮູ້ ໄດ້ຮັບ ໄດ້ຍິນ ແລະ ເຄີຍເຫັນໃນຂ້າພະເຈົ້າ ໃຫ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກຈະຊົງສະຖິດຢູ່ນຳທ່ານທັງຫລາຍ.

¹⁰ຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນຊົມຍິນດີ ໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ ເພາະໃນທີ່ສຸດພວກທ່ານໄດ້ລະນຶກເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກໃນຕອນນີ້ ເມື່ອກ່ອນພວກທ່ານເຄີຍເປັນຫ່ວງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຈິງຈັງ ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ມີໂອກາດທີ່ຈະໃຫ້ພວກທ່ານຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າ¹¹ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮຽກຮ້ອງເພື່ອຄວາມຕ້ອງການຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຮຽນຮູ້ທີ່ຈະພໍໃຈຢູ່ໃນທຸກສະຖານະການ.¹²ຂ້າພະເຈົ້າຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຢູ່ຢ່າງຂັດສົນ ຫລື ຢູ່ຢ່າງອຸດົມສົມບູນໃນທຸກທາງ ແລະ ໃນທຸກສິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຮຽນຮູ້ເຖິງ ຄວາມລັບໃນເມື່ອຍາມອີ່ມທ້ອງ ແລະ ເມື່ອຍາມອຶດຢາກ ທັງເມື່ອຍາມມີຢ່າງຫລວງຫລາຍ ແລະ ເມື່ອຍາມຂັດສົນ.¹³ເຮົາສາມາດສູ້ກັບທຸກສິ່ງໄດ້ໂດຍ ພຣະອົງຜູ້ຊົງເສີມກຳລັງຂ້າພະເຈົ້າ.

¹⁴ຢ່າງໃດກໍຕາມພວກທ່ານໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນຄວາມທຸກລຳບາກທັງຫລາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁵ພີ່ນ້ອງຊາວຟີລິບປອຍເອີຍ, ທ່ານຮູ້ວ່າ ເມື່ອເລີ້ມຕົ້ນ ໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກຈາກແຂວງມາເກໂດເນຍໄປນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜສະຫນັບສະຫນູນຂ້າພະເຈົ້າ ທັງໃນການໃຫ້ຂອງບໍລິຈາກ ແລະ ການຮັບຂອງບໍລິຈາກເລີຍນອກຈາກພວກທ່ານເທົ່ານັ້ນ.¹⁶ເມື່ອຕອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນເມືອງເທສະໂລນິກ ພວກທ່ານກໍໄດ້ ສົ່ງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຂາດຢູ່ ມາຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າຫລາຍຄັ້ງ.¹⁷ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫວັງໃນຂອງບໍລິຈາກ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຢາກເຫັນຜົນເພີ່ມຂຶ້ນໃນບັນຊີຂອງພວກທ່ານ

¹⁸ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບທຸກຢ່າງແລ້ວ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າມີຢ່າງຫລວງຫລາຍ ຂ້າພະເຈົ້າອີ່ມ ເຕັມແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບສິ່ງຂອງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຝາກເອປາໂຟດີໂຕ ຊຶ່ງເປັນກິ່ນຫອມຫວານ ແລະ ເປັນເຄື່ອງບູຊາ ຊື່ງເປັນທີ່ພໍພຣະໄທພຣະເຈົ້າ.¹⁹ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະຊົງໂຜດເພີ່ມເຕີມທຸກສິ່ງສາລະພັດ ທີ່ພວກທ່ານຂາດ ຢູ່ນັ້ນຈາກຊັບອັນຮຸ່ງເຮືອງ ຂອງພຣະອົງໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.²⁰ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າພຣະບິດາຂອງເຮົາໄດ້ຮັບພຣະກຽດສືບໆໄປເປັນນິດ ອາແມນ.

²¹ຂໍຝາກຄວາມຄິດເຖິງທັກທາຍມາຍັງຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ ທີ່ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າກໍສົ່ງຄວາມຄິດເຖິງມາຫາພວກທ່ານດ້ວຍ.²²ບັນດາຜູ້ເຊື່ອທັງຫລາຍທີ່ນີ້ ຝາກທັກທາຍທ່ານທັງຫລາຍ ໂດຍສະເພາະຄົນ ທີ່ຢູ່ໃນພະຣາຊະວັງຂອງຈັກກະພັດຊີຊາ.²³ຂໍພຣະຄຸນ ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຈົ່ງສະຖິດຢູ່ກັບ ຈິດວິນຍານຂອງພວກທ່ານ.

ໂກໂລຊາຍ

1

¹ໂປໂລ, ຜູ້ທີ່ເປັນອັກຄະສາວົກ ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຕີໂມທຽວນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ.²ຮຽນບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອ ແລະ ພິນ້ອງທີ່ຊື່ສັດໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃນເມືອງໂກໂລຊາຍ. ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກຊຶ່ງມາຈາກພຣະເຈົ້າ ພຣະບິດາຂອງເຮົາຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍເທີ້ນ.³ເຮົາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນພຣະບິດາເຈົ້າຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາສະເໝີ ແລະ ເຮົາອະທິຖານເພື່ອທ່ານທັງຫຼາຍຢູ່ສະເໝີ.

⁴ເພາະເຮົາໄດ້ຍິນເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ເລື່ອງຄວາມຮັກຊື່ງທ່ານມີຕໍ່ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຂອງພວກເຈົ້າ.⁵ເຫດທີ່ທ່ານມີຄວາມຮັກນີ້ເປັນເພາະຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນຄວາມຫວັງທີ່ໄດ້ຖືກເກັບຮັກສາໄວ້ເພື່ອທ່ານໃນສະຫວັນ. ຊຶ່ງເມື່ອກ່ອນທ່ານເຄີຍໄດ້ຍິນເລື່ອງຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນຄວາມຫວັງນີ້ມາແລ້ວໃນຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຄືຂ່າວປະເສີດ⁶ແລະ ໄດ້ມາເຖິງທ່ານ. ຂ່າວປະເສີດນີ້ກຳລັງເກີດຜົນ ແລະ ເຕີບໂຕໄປທົ່ວທັ້ງໂລກເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ກຳລັງເກີດຜົນໃນທ່າມກາງ ພວກທ່ານທັງຫລາຍດ້ວຍ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແລະໄດ້ຮຽນຮູ້ກຽ່ວກັບພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງນັ້ນ.

⁷ນີ້ຄືຂ່າວປະເສີດດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຮຽນຮູ້ ຈາກເອປາຟຣັດ, ຊຶ່ງເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານທີ່ ຮັກຂອງເຮົາ, ເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າທີ່ຮັບໃຊ້ທ່ານແທນເຮົາ⁸ເອປາຟຣັດ ໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຮົາຟັງເຖິງຄວາມຮັກທີ່ທ່ານມີໃນພຣະວິນຍານດ້ວຍ.

⁹ເປັນເພາະຄວາມຮັກນີ້, ນັບຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ຢຸດໃນການພາວັນນາອະທິຖານເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍ. ເຮົາໄດ້ທູນຂໍໃຫ້ທ່ານເຕັມລົ້ນດ້ວຍຄວາມຮອບຮູ້ ເຖິງນໍ້າພຣະໄທຂອງພຣະອົງໃນພຣະປັນຍາທັງຫມົດ ແລະ ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈ ຝ່າຍວິນຍານ.¹⁰ພວກເຮົາພາວັນນາອະທິຖານເພື່ອທ່ານຈະມີຊີວິດຕາມທີ່ສົມຄວນໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນວິທີທາງອັນເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຮົາອະທິຖານທີ່ທ່ານຈະເກີດຜົນໃນການດີທຸກຢ່າງ ແລະ ເພື່ອທ່ານຈະເຕີບໂຕຂຶ້ນໃນຄວາມຮອບຮູ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹¹ເຮົາອະທິຖານຂໍໃຫ້ທ່ານມີ ກຳລັງຫລາຍຂຶ້ນທີ່ມີຄວາມຂະຫຍັນພາກພຽນ ແລະ ມືຄວາມອົດທົນໃນທຸກຢ່າງ ໃນຄວາມຂະຫຍັນພາກພຽນ ແລະ ຄວາມອົດທົນທຸກຢ່າງຕາມລິດທານຸພາບແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.¹²ເຮົາອະທິຖານຂໍໃຫ້ທ່ານມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ໃນການຂອບພຣະຄຸນ ພຣະບິດາເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍ ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໄດ້ຮັບມໍຣະດົກດ້ວຍກັນກັບ ພວກໄພ່ພົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງ.

¹³ພຣະອົງໄດ້ຊົງຊ່ວຍເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກອຳນາດຄອບຄອງຂອງຄວາມມືດ ແລະ ໄດ້ຍ້າຍເຮົາມາສູ່ຣາຊາອານາຈັກແຫ່ງພຣະບຸດທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ,¹⁴ໃນພຣະບຸດນັ້ນເຮົາ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບການໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນ ແລະ ການຊົງຍົກໂທດບາບທັງຫລາຍ.

¹⁵ພຣະບຸດຊົງເປັນພາບລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງເບິ່ງບໍ່ເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາ. ພຣະອົງຊົງເປັນບຸດຫົວປີຂອງທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າສ້າງ.¹⁶ເພາະວ່າທຸກສິ່ງໄດ້ຖືກສ້າງ ຂຶ້ນມາໂດຍພຣະອົງ, ບໍ່ວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນ ແລະ ສິ່ງທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ທັງສິ່ງທີ່ເບິ່ງເຫັນດ້ວຍຕາ ແລະ ບໍ່ວ່າສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນ ພຣະທີ່ນັ່ງ ຫລື ອານຸພາບ ຫລື ບັນດາຜູ້ຄອບຄອງ ແລະ ບັນດາຜູ້ມີສິດອຳນາດທັງຫມົດນີ້ ຕ່າງຖືກສ້າງໂດຍທາງພຣະອົງ ແລະ ສຳລັບພຣະອົງ.¹⁷ພຣະອົງຊົງເປັນຢູ່ກ່ອນສິ່ງທັງປວງ ແລະ ສິ່ງທັງປວງກໍດຳລົງຢູ່ດ້ວຍກັນໄດ້ໃນພຣະອົງ.

¹⁸ແລະ ພຣະອົງຊົງເປັນຫົວຂອງຮ່າງກາຍ, ຄືຄຣິສຕະຈັກ. ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ຕັ້ງຕົ້ນ ແລະ ເປັນລູກກົກຈາກທ່າມກາງພວກຄົນຕາຍ, ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງ ຈິ່ງໄດ້ເປັນ ເອກໃນສັບພະສິ່ງທັງປວງ.¹⁹ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງພໍພຣະໄທທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມບໍລິບູນທັງສີ້ນ ຂອງພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນພຣະອົງ.²⁰ແລະ ໃຫ້ສິ່ງສາລະພັດກັບຄືນດີກັບພຣະອົງເອງ ໂດຍຜ່ານທາງພຣະບຸດພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມີສັນຕິສຸກ ຜ່ານທາງພຣະໂລຫິດ ແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງໄດ້ກັບຄືນດີກັບພຣະອົງບໍ່ວ່າຈະເປັນສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ຫລື ໃນສະຫວັນ.

²¹ແລະ ພວກທ່ານກໍເຊັ່ນກັນ, ຄັ້ງຫນຶ່ງທ່ານເຄີຍເປັນຄົນແປກຫນ້າຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນສັດຕູ ຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນທາງດ້ານຄວາມຄິດ ແລະ ໃນການຊົ່ວຮ້າຍຕ່າງໆ.²²ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ຄືນດີກັບພຣະອົງຜ່ານທາງຄວາມຕາຍ ແຫ່ງພຣະກາຍ ຄື ເນື້ອຫນັງຂອງພຣະອົງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດຢ່າງນີ້ເພື່ອຈະໄດ້ຖວາຍທ່ານ ໃຫ້ເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ບໍ່ມີທີ່ຕິຕຽນຢູ່ຊ້ອງຫນ້າພຣະອົງ,²³ຖ້າທ່ານຍັງຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ຕໍ່ໄປໃນຄວາມເຊື່ອ ແລະ ບໍ່ຍົກຍ້າຍໄປຈາກຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນຄວາມຫວັງໃຈ ແຫ່ງຂ່າວປະເສີດຊຶ່ງທ່ານເຄີຍໄດ້ຍິນມາແລ້ວນັ້ນ. ນີ້ຄືຂ່າວປະເສີດທີ່ໄດ້ປະກາດແກ່ທຸກຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າສ້າງ ໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຟ້າ. ນີ້ຄືຂ່າວປະເສີດ, ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໂປໂລ, ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້.

²⁴ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນຊົມຍິນດີໃນການທົນທຸກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອພວກທ່ານ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຕີມໃຫ້ເຕັມໃນເນື້ອຫນັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນການທົນທຸກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າທີ່ຍັງຂາດຢູ່ນັ້ນ ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະກາຍ, ກໍຄືຄຣິສຕະຈັກ.²⁵ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ ມາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຄຣິສຕະຈັກນີ້ ຕາມຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບຫມາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອທ່ານ, ຈະໄດ້ກ່າວພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງ ຄົບຖ້ວນ.²⁶ນິ້ເປັນຂໍ້ຄວາມອັນເລິກລັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຊື່ອງຊ້ອນໄວ້ ຢູ່ຫລາຍຍຸກ ແລະ ຫລາຍຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ. ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ.²⁷ພຣະເຈົ້າຊົງຕ້ອງການ ໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ ຮູ້ຈັກຄວາມຮັ່ງມີແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງຄວາມຈິງ ທີ່ເລິກລັບນີ້ໃນທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດ. ຄືການທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຊົງ ສະຖິດຢູ່ໃນທ່ານ, ອັນເປັນຄວາມຫມັ້ນໃຈແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີໃນອານາຄົດ

²⁸ພຣະອົງນີ້ແຫຼະຄືຜູ້ທີ່ເຮົາປະກາດຢູ່. ໂດຍເຕືອນສະຕິທຸກຄົນ, ແລະ ສັ່ງສອນທຸກຄົນດ້ວຍສະຕິປັນຍາທຸກຢ່າງ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ຖວາຍແກ່ທຸກຄົນໃຫ້ເປັນຜູ້ທີ່ສົມບູນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.²⁹ເພື່ອເຫດນີ້ເອງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງທົນທຸກ ແລະ ສູ້ການຫນັກຫນ່ວງດ້ວຍພຣະກຳລັງຂອງພຣະອົງ ທີ່ຊົງທຳງານຢູ່ໃນຕົວຂ້າພະເຈົ້າ.

2

¹ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ ທ່ານຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມຕໍ່ສູ້ຫລາຍພຽງໃດເພື່ອພວກທ່ານທີ່ຢູ່ໃນ ເມືອງລາວດີເກອາ, ແລະ ຄົນອີກຫຼາຍຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເຫັນໜ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.²ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດວຽກເພື່ອພວກເຂົາ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມຊູໃຈໂດຍການເຂົ້າຕິດສະໜິດດ້ວຍກັນ ໃນຄວາມຮັກ ແລະ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງສົມບູນໃນຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງອັນລັບເລິກ ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງກໍຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ,³ໃນພຣະອົງ ຊຶ່ງຊັບສົມບັດແຫ່ງສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮູ້ທຸກຢ່າງໄດ້ຖືກບັງຊ້ອນໄວ້.

⁴ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ ຢ່າງນີ້ກໍເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງທ່ານ ດ້ວຍຄຳລໍ້ລວງອັນໜ້າຟັງ.⁵ເຖິງແມ່ນວ່າຕົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍ, ແຕ່ວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ກັບທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ໄດ້ເຫັນລະບຽບທີ່ດີຂອງພວກທ່ານ ແລະ ພະລັງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຂອງທ່ານໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁶ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບເອົາອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າ, ແລ້ວດຳເນີນຊີວິດຢູ່ໃນພຣະອົງ.⁷ຈົ່ງຢັ່ງຮາກຫມັ້ນຄົງ ແລະ ກໍ່ຮ່າງສ້າງຂຶ້ນເທິງພຣະອົງ, ຈົ່ງຕັ້ງໝັ້ນຄົງ ຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງສອນມາ ແລະ ຈົ່ງເຕັມລົ້ນດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ.

⁸ຈົ່ງລະວັງຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດນຳພວກເຈົ້າຕົກໄປເປັນເຫຍື່ອຂອງສະຕິປັນຍາອັນ ຫລອກລວງ ແລະ ງົມງວຍຕາມປະເພນີຂອງມະນຸດ, ໃຫ້ຫລົງໄຫລໄປຕາມວິນຍານຕ່າງໆຂອງໂລກ ແລະ ທີ່ບໍ່ໄດ້ປຽ່ນໄປຕາມພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.⁹ເພາະວ່າ ສະພາບ ຂອງພຣະເຈົ້າກໍດຳລົງຢູ່ຢ່າງເຕັມບໍລິບູນພາຍໃນພຣະອົງ.

¹⁰ພວກທ່ານເອງກໍຮັບຄວາມບໍລິບູນນັ້ນຢູ່ໃນພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເປັນຫົວແຫ່ງຣິດອຳນາດ ແລະ ການຄອບຄອງທັງປວງ.¹¹ໃນພຣະອົງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເຂົ້າຮັບພິທີຕັດແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນທີ່ມະນຸດໄດ້ກະທຳໂດຍພິທີຕັດເນື້ອຫນັງເສຍ, ແຕ່ໃນການເຂົ້າພິທີຕັດແຫ່ງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.¹²ທ່ານໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ ກັບພຣະອົງໃນພິທີບັບຕິສະມາແລ້ວ, ແລະ ໃນພະອົງນັ້ນທ່ານເປັນຄືນມາຈາກຕາຍໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນຣິດເດດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງທຳໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ.

¹³ເມື່ອກ່ອນນັ້ນທ່ານຕາຍແລ້ວດ້ວຍການລະເມີດທັງຫລາຍຂອງທ່ານ ແລະ ໃນເນື້ອຫນັງຂອງທ່ານທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮັບພິທີຕັດ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ທ່ານມີຊີວິດ ຮ່ວມກັບ ພຣະອົງ ແລະ ຊົງໂຜດຍົກໂທດການລະເມີດທັງຫລາຍຂອງເຮົາ.¹⁴ພຣະອົງໄດ້ ຊົງລຶບລາຍການຫນີ້ທັງຊິ້ນ ແລະ ກົດລະບຽບຕ່າງໆ ທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຮົາພຣະອົງຊົງເອົາທັງຫມົດນັ້ນໄປຕອກຕິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນແລ້ວ.¹⁵ໂດຍໄມ້ກາງແຂນພຣະອົງປົດວິນຍານຄອບຄອງ ແລະ ວິນຍານຊົ່ວທັງຫລາຍເສຍ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະຈານພວກເຂົາ, ແລະ ຊະນະພວກເຂົາໂດຍກາງແຂນຂອງພຣະອົງ.

¹⁶ເຫດສະນັ້ນ, ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຕັດສິນທ່ານໃນເລື່ອງການກິນ ຫລື ການດື່ມ ຫລື ໃນເລື່ອງວັນສຳຄັນທາງສາສະໜາ ຫລື ວັນຕົ້ນເດືອນ, ຫລື ໃນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ.¹⁷ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພຽງແຕ່ເງົາຂອງສິ່ງທີ່ຈະມີມາເຖິງ, ແຕ່ແກ່ນແທ້ນັ້ນກໍຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁸ຢ່າໃຫ້ພວກທີ່ຢາກຖ່ອມຕົວ ແລະ ນະມັດສະການເຫລົ່າທູດສະຫວັນມາຕັດສິນບຳເນັດລາງວັນຂອງທ່ານ. ຄົນແບບນັ້ນຫລົງໄຫລໃນສິ່ງທີ່ເຂົາເຫັນ ແລະ ອວດອ້າງຕົວຂຶ້ນຕາມຄວາມຄິດຂອງເນື້ອຫນັງຂອງເຂົາ.¹⁹ເຂົາບໍ່ໄດ້ຍຶດຫມັ້ນ ໃນສ່ວນທີ່ເປັນຫົວ, ຫົວນັ້ນເປັນເຫດໃຫ້ກາຍທັງຫມົດ ແລະ ທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນດ້ວຍຂໍ້ແລະ ເອັນຕ່າງໆໄດ້ຮັບການບຳລຸງລ້ຽງ; ຈຶ່ງໄດ້ຈະເລີນຂຶ້ນຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະທານໃຫ້ນັ້ນ.

²⁰ຖ້າທາ່ນໄດ້ຕາຍກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ພົ້ນຈາກວິນຍານຕ່າງໆແຫ່ງໂລກນີ້ແລ້ວ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຍັງມີຊີວິດຢຶດຕິດກັບຝ່າຍໂລກ:²¹“ຢ່າເອົາມືຈັບ, ຢ່າຊີມ, ຢ່າແຕະຕ້ອງ”?²²ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ວິບັດເມື່ອໃຊ້ມັນ, ຕາມຄຳແນະນຳ ຫລື ຄຳສັ່ງສອນຂອງມະນຸດ.²³ກົດບັນຍັດເຫລົ່ານີ້ມີປັນຍາຕາມຄວາມເຊື່ອທີ່ສ້າງຂຶ້ນມາເອງ ແລະ ການຖ່ອມຕົວ ແລະ ການທໍລະມານຮ່າງກາຍ. ແຕ່ກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດອັນໃດ ທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມປາຖະຫນາຝ່າຍເນື້ອຫນັງ.

3

¹ຖ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງທຳໃຫ້ທ່ານເປັນຂຶ້ນມາດ້ວຍກັນກັບພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າແລ້ວ, ກໍ ຈົ່ງສະແຫວງຫາສິ່ງທີ່ຢູ່ເບື້ອງເທິງໃນທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງປະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ.²ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ສິ່ງທີ່ຢູ່ເບື້ອງເທິງ, ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຢູ່ແຜ່ນດິນໂລກນີ້.³ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ແລະ ຊີວິດຂອງທ່ານກໍຖືກເຊື່ອງຊ້ອນໄວ້ກັບ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໃນພຣະເຈົ້າ.⁴ເມື່ອພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າສະເດັດປາກົດ, ຜູ້ຊົງເປັນຊີວິດຂອງທ່ານ, ແລ້ວທ່ານກໍຈະໄດ້ມາປາກົດພ້ອມກັບພຣະອົງໃນສະຫງ່າຣາສີດ້ວຍ.

⁵ພວກເຈົ້າຕ້ອງປະຫານຕັນຫາທີ່ເປັນຝ່າຍໂລກນີ້ເສຍອັນໄດ້ແກ່ການຜິດສິນທຳທາງເພດ, ການຊົ່ວຮ້າຍ, ຣາຄະຕັນຫາ, ຄວາມປາຖະໜາໃນທາງຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ຄວາມໂລບຊຶ່ງເປັນການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາຣົບ.⁶ເພາະສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວາມໂກດຮ້າຍ ຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງຄົນທັງຫລາຍ ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ.⁷ຄັ້ງຫນຶ່ງທ່ານເຄີຍປະພຶດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍ ເມື່ອຊິວິດຂອງທ່ານໄດ້ຖືກຄອບງຳຢູ່ກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້.⁸ແຕ່ບັດນີ້ ທ່ານຈົ່ງກຳຈັດສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນທັງໝົດຖິ້ມເສຍຄື. ຄວາມຄຽດຮ້າຍ, ຄວາມຂັດເຄືອງໃຈ ແລະ ການຄິດປອງຮ້າຍ, ຄຳສຽດສີ ແລະ ຄຳຊົ່ວຊ້າລາມົກ ໃຫ້ຫມົດໄປຈາກປາກ ຂອງທ່ານ.

⁹ຢ່າເວົ້າຕົວະຕໍ່ກັນ ແລະ ກັນ, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຖອດຖິ້ມສະພາບມະນຸດເກົ່າ ແລະ ຄວາມປະພຶດແບບເກົ່ານັ້ນແລ້ວ.¹⁰ແລະ ທ່ານໄດ້ສວມສະພາບມະນຸດຄົນໃໝ່ ທີ່ກຳລັງສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ໃນຄວາມຮູ້ຕາມພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງ.¹¹ຈຶ່ງບໍ່ມີພວກກຣີກ ຫລື ພວກຢິວ, ບໍ່ເປັນຜູ້ຮັບພິທີຕັດ ຫລື ບໍ່ຮັບພິທີຕັດ, ພວກຄົນຕ່າງຊາດຫລື ຄົນສີວິໄລ, ບໍ່ເປັນທາດຮັບໃຊ້ ຫລື ປ່າເຖື່ອນອີກຕໍ່ໄປ ເພາະພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງ ເປັນເຈົ້າຂອງສັບພະທຸກສິ່ງ ແລະ ຊົງສະຖິດຢູ່ໃນທຸກສິ່ງ.

¹²ໃນຖານະທີ່ເປັນພວກຊຶ່ງ ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ຄືພວກທີ່ບໍລິສຸດເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງ, ຈົ່ງສວມໃຈເມດຕາ, ໃຈປານີ, ໃຈຖ່ອມລົງ, ໃຈອ່ອນສຸພາບ, ໃຈອົດທົນດົນນານ.¹³ຈົ່ງຜ່ອນໜັກຜ່ອນເບົາ ຊຶ່ງກັນແລະກັນ. ຈົ່ງສຸພາບຕໍ່ກັນຖ້າໃຜມີເລື່ອງຮ້ອງຮຽນຕໍ່ຄົນອື່ນກໍຈົ່ງຍົກໂທດໃຫ້ ກັນ ແລະ ກັນ ເຊັ່ນດຽວກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງໂຜດຍົກໂທດໃຫ້ທ່ານ.¹⁴ຈົ່ງມີຄວາມຮັກເຫນືອທຸກສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ຊື່ງເປັນ ສິ່ງຜູກພັນທຸກສິ່ງໄວ້ຈົນຄົບຖ້ວນ.

¹⁵ຈົ່ງໃຫ້ສັນຕິສຸກຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າຄຸ້ມຄອງຈິດໃຈຂອງທ່ານ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນທ່ານໄວ້ໃຫ້ເປັນກາຍອັນດຽວ ກໍເພື່ອສັນຕິສຸກນັ້ນ ແລະ ຈົ່ງມີໃຈຂອບພຣະຄຸນ.¹⁶ຈົ່ງໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າສະຖິດຢູ່ ໃນຕົວທ່ານຢ່າງຫມັ້ນຄົງຈົ່ງໃຊ້ສະຕິປັນຍາທຸກຢ່າງ ໃນການສັ່ງສອນ ແລະ ເຕືອນສະຕິກັນດ້ວຍການຮ້ອງເພງດ້ວຍເພງຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນ, ເພງນະມັດສະການ ແລະ ເພງຝ່າຍວິນຍານ ຄືຈົ່ງຮ້ອງເພງຖວາຍ ແດ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະເຈົ້າ.¹⁷ແລະເມື່ອທ່ານຈະເຮັດສິ່ງໃດດ້ວຍວາຈາ ຫລື ດ້ວຍການກະທຳກໍຕາມ, ຈົ່ງເຮັດທຸກສິ່ງນີ້ໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ຂອບພຣະຄຸນ ພຣະບິດາເຈົ້າໂດຍພຣະອົງນັ້ນ.

¹⁸ຝ່າຍພັນລະຍາ ຈົ່ງຍອມ ອ່ອນນ້ອມເຊື່ອຟັງສາມີຂອງທ່ານຊື່ງເປັນສິ່ງ ເຫມາະສົມໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ¹⁹ຝ່າຍສາມີກໍຈົ່ງຮັກ ພັນລະຍາຂອງທ່ານ, ແລະ ຢ່າເຮັດຮຸນແຮງຕໍ່ນາງ.²⁰ຝ່າຍບຸດທັງຫລາຍຈົ່ງເຊື່ອຟັງບິດາມານດາຂອງຕົນ, ທຸກຢ່າງເພາະການນີ້ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²¹ຝ່າຍບິດາມານດາກໍຢ່າກຸກກວນບຸດຂອງຕົນໃຫ້ຂັດເຄືອງໃຈເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ທໍ້ຖອຍໃຈ.

²²ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້, ຈົ່ງເຊື່ອຟັງນາຍຂອງຕົນຕາມເນື້ອຫນັງທຸກສິ່ງບໍ່ແມ່ນຕາມຢ່າງຄົນທີ່ທຳແຕ່ຕໍ່ຫນ້າຢ່າງຄົນປະຈົບສໍພໍແຕ່ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນັ້ນດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈຈົ່ງຢຳເກງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.²³ບໍ່ວ່າຈະເຮັດສິ່ງໃດກໍຕາມ, ຈົ່ງເຮັດດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈເໝືອນ ເຮັດຖວາຍກຽດແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເຮັດສຳລັບມະນຸດ.²⁴ເພາະທ່ານຮູ້ວ່າທ່ານຈະໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນຄ່າບຳເໜັດ ແລະ ຜູ້ທີ່ທ່ານຮັບໃຊ້ນັ້ນກໍແມ່ນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.²⁵ສ່ວນຜູ້ທີ່ເຮັດການຊົ່ວນັ້ນກໍຈະໄດ້ຮັບໂທດຕາມກຳຊົ່ວຂອງຕົນ ທີ່ໄດ້ກະທຳນັ້ນພຣະເຈົ້າຕັດສິນທຸກຄົນບໍ່ມີການເຫັນແກ່ໜ້າຜູ້ໃດເລີຍ.

4

¹ຝ່າຍນາຍທັງຫລາຍກໍຈົ່ງປະຕິບັດຕໍ່ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຕົນຕາມຄວາມຖືກຕ້ອງ ແລະ ທ່ຽງທຳ. ເພາະທ່ານຮູ້ວ່າທ່ານກໍມີນາຍອົງໜຶ່ງຢູ່ໃນສະຫວັນເໝືອນກັນ.

²ຈົ່ງອຸທິດຕົວໃນການ ພາວັນນາອະທິຖານ. ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງຢູ່ໃນການນັ້ນດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ.³ຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານ ເພື່ອພວກເຮົາດ້ວຍເພື່ອພຣະເຈົ້າ ຈະຊົງໂຜດໄຂປະຕູໄວ້ ສຳລັບພຣະທຳນັ້ນ, ໃຫ້ເຮົາກ່າວຄວາມຈິງອັນເລິກລັບຂອງ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຈຳຈ່ອງຢູ່ກໍເພາະເຫດນີ້ແຫຼະ.⁴ແລະ ຈົ່ງອະທິຖານເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ກ່າວຂໍ້ເລິກລັບໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນຕາມທີ່ເຮົາຄວນຈະກ່າວ.

⁵ຈົ່ງປະຕິບັດຕໍ່ຄົນພາຍນອກ ດ້ວຍໃຊ້ສະຕິປັນຍາໂດຍສວຍໂອກາດ.⁶ໃຫ້ວາຈາຂອງທ່ານປະກອບດ້ວຍເມດຕາຄຸນຢູ່ສະເໝີ. ປະສົມດ້ວຍເກືອ, ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ຮູ້ວ່າຈະຕອບໃຫ້ແກ່ແຕ່ລະຄົນຢ່າງໃດ.

⁷ຕີຂິໂກ ເປັນນ້ອງທີ່ຮັກ ແລະ ທັງເປັນ ຜູ້ທີ່ບົວລະບັດຢ່າງສັດຊື່ ແລະ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັນກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະບອກໃຫ້ທ່ານຮູ້ເຖິງເຫດການ ທັງໝົດທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຂ້າພະເຈົ້າ.⁸ຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ລາວໄປຫາທ່ານກໍເພາະເຫດນີ້ ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ຮູ້ເລື່ອງລາວກຽ່ວກັບພວກເຮົາ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາຫນູນນ້ຳໃຈຂອງທ່ານ.⁹ໂອເນຊີໂມຜູ້ເປັນນ້ອງທີ່ຮັກ ແລະ ສັດຊື່ຊຶ່ງເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກທ່ານໄປກັບດ້ວຍເຂົາທັງສອງຈະເລົ່າໃຫ້ທ່ານຮູ້ເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນທີ່ນີ້.

¹⁰ອາຣິດຕາໂຂ, ເພື່ອນຮ່ວມໃນການຖືກຈຳຈ່ອງກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາຍັງທ່ານທັງຫລາຍເຊັ່ນດຽວກັນກັບມາຣະໂກ, ລູກອ້າຍລູກນ້ອງຂອງບາຣະນາບາ (ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງເຖິງ ເລື່ອງນີ້ແລ້ວວ່າຖ້າເຂົາມາຫາທ່ານ ກໍຈົ່ງຕ້ອນຮັບເຂົາ.)¹¹ແລະ ເຢຊູ ເຊິ່ງມີອີກຊື່ຫນຶ່ງວ່າຢູສະໂຕ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຄົນເຂົ້າພິທີຕັດໃນບັນດາ ເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະ ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຊ່ວຍຊູໃຈຂ້າພະເຈົ້າ.

¹²ເອປາຟຣັດເປັນຄົນຫນຶ່ງໃນພວກເຈົ້າ ແລະ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າກໍ ຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາຍັງທ່ານເໝືອນກັນ. ເພິ່ນສູ້ພາວັນນາອະທິຖານ ເພື່ອທ່ານຢູ່ສະເຫມີ, ເພື່ອໃຫ້ທ່ານຫມັ້ນຄົງຢູ່ຄົບຖ້ວນ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈຕາມນໍ້າພຣະໄທ ທຸກຢ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ.¹³ຂ້າພະເຈົ້າເປັນພະຍານໃຫ້ເພິ່ນໄດ້ວ່າ ເພິ່ນໄດ້ເຮັດການຫນັກຫນ່ວງເພື່ອທ່ານ ແລະ ເພື່ອຄົນທີ່ຢູ່ເມືອງລາວດີເກອາ, ແລະ ເພື່ອຄົນທີ່ຢູ່ເມືອງເຮຍຣາໂປລີ.¹⁴ລູກາທ່ານຫມໍທີ່ຮັກ ແລະ ເດມາ ກໍຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາຍັງພວກທ່ານ.

¹⁵ຈົ່ງທັກທາຍພວກພີ່ນ້ອງ ທີ່ຢູ່ໃນເມືອງລາວດີເກອາ, ແລະ ນາງນິມຟາ ກັບ ພີ່ນ້ອງຄຣິສຕຽນທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງນາງດ້ວຍ.¹⁶ເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ອ່ານ ຈົດໝາຍ ສະບັບນີ້ ແລ້ວຈົ່ງສົ່ງຕໍ່ໄປໃຫ້ ພີ່ນ້ອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ເຊື່ອຢູ່ໃນເມືອງ ລາວດີເກອາອ່ານດ້ວຍ ແລະ ໃຫ້ທ່ານອ່ານຈົດໝາຍທີ່ສົ່ງມາຈາກເມືອງລາວດີເກອາ ເໝືອນກັນ.¹⁷ໃຫ້ບອກອາຂີໂປວ່າ, “ການບົວລະບັດຮັບໃຊ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ທ່ານຄວນເຮັດໃຫ້ບັນລຸຜົນສຳເລັດ.”

¹⁸ຄຳທັກທາຍນີ້ເປັນລາຍມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄືໂປໂລ ຈົ່ງລະນຶກເຖິງໂສ້ທວນຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ. ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນຈົ່ງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານດ້ວຍເທີ້ນ.

1 ເທສະໂລນິກ

1

¹ໂປໂລ, ຊີລາ, ແລະ ຕີໂມທຽວ ເຖິງຄຣິສຕະຈັກເທສະໂລນິກໃນພຣະເຈົ້າ ພຣະບິດາ ແລະໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ຂໍພຣະຄຸນ ແລະສັນຕິສຸກຈົ່ງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ.

²ພວກເຮົາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າສະເຫມີສຳລັບພວກທ່ານທຸກຄົນ, ເມື່ອພວກເຮົາລະນຶກເຖິງພວກທ່ານ ໃນຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຮົາ.³ພວກເຮົາລະນຶກເຖິງຢ່າງສະຫມໍ່າສະເຫມີຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາເຈົ້າ ເລື່ອງການງານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ, ງານທີ່ພວກທ່ານທຸ້ມເທເຮັດດ້ວຍຄວາມຮັກ, ແລະ ຄວາມອົດທົນຊຶ່ງເກີດມາຈາກຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນອານາຄົດໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາ.

⁴ອ້າຍນ້ອງຊາຍທັງຫລາຍ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຮົາຮູ້ເຖິງການຊົງເອີ້ນຂອງພວກທ່ານ,⁵ເພາະວ່າຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເຖິງທ່ານໂດຍຖ້ອຍຄຳເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໂດຍຣິດອຳນາດ, ໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ, ແລະ ຊຶ່ງຫມັ້ນຄົງເຊື່ອຖືໄດ້. ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ພວກທ່ານຍັງຄົງຮູ້ວ່າ ເຮົາເປັນຄົນແບບໃດທ່າມກາງພວກທ່ານເພື່ອເປັນປະໂຫຍດແກ່ພວກທ່ານ.

⁶ທ່ານໄດ້ກາຍມາເປັນຜູ້ເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເມື່ອທ່ານຮັບເອົາພຣະຄັມນັ້ນຢ່າງຍາກລຳບາກດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຈາກພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.⁷ຜົນທີ່ໄດ້ຄື, ພວກທ່ານໄດ້ກາຍມາເປັນແບບຢ່າງໃຫ້ກັບພີ່ນ້ອງໃນແຂວງມາຊີໂດເນັຽ ແລະ ແຂວງອາຄາຢາ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອທຸກຄົນ.

⁸ເພາະຈາກພວກທ່ານ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງສຽງອອກໄປ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນພຽງໃນມາຊີໂດເນັຽ ແລະ ອາຄາຢາເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານໄດ້ກະຈາຍອອກໄປທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ. ຈຶ່ງເປັນຜົນ, ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງກ່າວສິ່ງໃດເລີຍ.⁹ເພາະພວກເຂົາເອງໄດ້ລາຍງານເຖິງລັກສະນະການມາຂອງພວກເຮົາ ທີ່ມີໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ. ພວກເຂົາເລົ່າເຖິງການທີ່ທ່ານໄດ້ຫັນມາຫາພຣະເຈົ້າ ປະຖິ້ມຈາກຮູບເຄົາຣົບ ເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະ ຜູ້ຊົງທ່ຽງແທ້.¹⁰ພວກເຂົາລາຍງານວ່າພວກທ່ານກຳລັງລໍຄອຍພຣະບຸດຈາກສະຫວັນ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເປັນຂຶ້ນມາຈາກຄວາມຕາຍ. ຜູ້ນີ້ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຊ່ວຍເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.

2

¹ອ້າຍນ້ອງຊາຍເອີຍ, ສຳລັບພວກທ່ານເອງຮູ້, ໃນການທີ່ພວກເຮົາມາຫາພວກທ່ານນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເສັຽປະໂຫຍດ.²ພວກທ່ານຮູ້ວ່າກ່ອນຫນ້ານີ້ພວກເຮົາຕ້ອງທົນທຸກ ແລະ ຖືກປະຈານຢ່າງຫນ້າອັບອາຍທີ່ເມືອງຟີລິບປອຍ. ພວກເຮົາມີຄວາມກ້າຫານໃນພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມພາກພຽນພະຍາຍາມ.

³ເພາະວ່າຄຳສອນຂອງພວກເຮົານັ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມຜິດພາດ, ຫລື ຈາກຄວາມບໍ່ຈິງ ຫລື ຈາກຄວາມຫລອກຫລວງ.⁴ແຕ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວໂດຍພຣະເຈົ້າວ່າເປັນທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້ດ້ວຍເລື່ອງຂ່າວປະເສີດ, ດັ່ງພວກເຮົາກ່າວນັ້ນ, ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າດ້ວຍເພື່ອໃຫ້ມະນຸດພໍໃຈ, ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍພຣະທັຍ. ພຣະອົງຄືຜູ້ດຽວທີ່ກວດສອບຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາ.

⁵ຢ່າງທີ່ພວກທ່ານຮູ້ແລ້ວວ່າ, ສຳລັບພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາໃດເລີຍ ທີ່ຈະໃຊ້ຖ້ອຍຄຳເພື່ອຍົກຍ້ອງ, ຫລື ກ່າວອ້າງດ້ວຍຄວາມໂລບ, ໃນເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພະຍານຂອງພວກເຮົາ.⁶ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາກຽດຈາກມະນຸດ, ຫລືຈາກພວກທ່ານ ຫລື ຈາກຄົນອື່ນໆ. ພວກເຮົາສາມາດຮຽກຮ້ອງສິດທິພິເສດໃນຖານະເປັນອັກຄະສາວົກຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

⁷ແຕ່ພວກເຮົາເປັນເຫມືອນຄົນຕ່າງຊາດໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ ເຫມືອນແມ່ທີ່ຫນູນໃຈລູກຂອງຕົນ.⁸ເພາະເຫດນີ້ພວກເຮົາຈຶ່ງມີຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມຫ່ວງໄຍພວກທ່ານ. ພວກເຮົາມີຄວາມສຸກທີ່ໄດ້ແບ່ງປັນກັບພວກທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ທັງຊີວິດຂອງພວກເຮົາເອງດ້ວຍ. ເພາະພວກທ່ານໄດ້ມາເປັນຜູ້ທີ່ພວກເຮົາຮັກຫລາຍ.⁹ສຳລັບພວກທ່ານຈົ່ງຈົດຈຳໄວ້, ອ້າຍນ້ອງຂອງເຮົາເອີຍ, ການທຸ້ມເທເຮັດວຽກ ແລະ ການອັນຫນັກຫນ່ວງຂອງພວກເຮົາ. ທຸກວັນ ແລະ ຄືນພວກເຮົາກຳລັງເຮັດວຽກເພື່ອຈະບໍ່ເປັນພາຣະອັນຫນັກແກ່ພວກທ່ານຄົນໃດ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ພວກເຮົາໄດ້ເທສະຫນາຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ກັບພວກທ່ານດ້ວຍ.

¹⁰ພວກທ່ານເປັນພະຍານ, ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງເປັນພະຍານດ້ວຍເຖິງຄວາມບໍຣິສຸດ, ຄວາມຊອບທັມ, ແລະ ປາສະຈາກການຕຳຫນິໃນການປະພຶດຂອງພວກເຮົາທີ່ມີຕໍ່ພວກທ່ານທີ່ເຊື່ອ.¹¹ໃນທຳນອງດຽວກັນ ພວກທ່ານຕ່າງກໍຮູ້ຈັກກັນເອງດີຢູ່ແລ້ວ ດັ່ງນັ້ນໃນຖານະພໍ່ກັບລູກ,¹²ພວກເຮົາຈຶ່ງຮ້ອງຂໍທ່ານ ແລະ ຫນູນໃຈ ແລະ ເຕືອນສະຕິທ່ານ ເພື່ອຈະເດີນຢູ່ໃນຄວາມປະພຶດອັນເຫມາະສົມຫນ້າຍົກຍ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເອີ້ນພວກທ່ານ ເຂົ້າສູ່ອານາຈັກ ແລະ ໃນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.

¹³ເນື່ອງຈາກເຫດຜົນນີ້ ພວກເຮົາຈຶ່ງຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຢ່າງສະຫມໍ່າສະເຫມີ, ດ້ວຍເຊັ່ນກັນ ເພາະເມື່ອພວກທ່ານໄດ້ຮັບຂ່າວສານ ຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນຈາກພວກເຮົາແລ້ວ, ພວກທ່ານໄດ້ຍອມຮັບແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນໃນຖານະທີ່ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງມະນຸດ. ແຕ່ພວກທ່ານຮັບເອົາດ້ວຍວ່າເປັນພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ຄືພຣະຄັມນີ້ທີ່ກຳລັງທຳງານຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານຜູ້ທີ່ເຊື່ອດ້ວຍ.

¹⁴ອ້າຍນ້ອງຊາຍເອີຍ, ເພາະພວກທ່ານໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮຽນແບບຜູ້ເຊື່ອ ໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນຢູດາຍໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ເພາະພວກທ່ານຕ້ອງທົນທຸກຢ່າງດຽວກັນຈາກຄົນໃນປະເທດຂອງທ່ານ, ເຫມືອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຈາກພວກຢິວ.¹⁵ຄືພວກຢິວທີ່ໄດ້ຂ້າທັງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະທັມ. ຄືພວກຊາວຢິວທີ່ໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຮົາ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈ. ແຕ່ພວກເຂົາຂັດຄ້ານຄົນທັງຫລາຍ.¹⁶ພວກເຂົາຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພວກເຮົາກ່າວຕໍ່ຄົນຕ່າງຊາດ ເພື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນ. ຊຶ່ງມີຜົນເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບາບ. ທ້າຍທີ່ສຸດຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າກໍມາເຖິງພວກເຂົາ.

¹⁷ອ້າຍນ້ອງຊາຍເອີຍ, ພວກເຮົາຖືກແຍກຂາດຈາກພວກທ່ານ, ໃນຊ່ວງເວລາຫນຶ່ງ, ຊຶ່ງເປັນການແຍກຂາດທາງກາຍບໍ່ແມ່ນຫົວໃຈ. ພວກເຮົາເຮັດຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ ໂດຍສະເພາະ ດ້ວຍຄວາມປາຖນາອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ທີ່ຈະໄດ້ພົບຫນ້າພວກທ່ານ.¹⁸ເພາະພວກເຮົາປາຖນາທີ່ຈະມາຫາພວກທ່ານ, ຂ້າພຣະເຈົ້າເອງຄືໂປໂລ ກໍປາຖນາທີ່ຈະມາຫາພວກທ່ານອີກເທື່ອຫນຶ່ງ, ແຕ່ຊາຕານໄດ້ຢຸດຢັ້ງພວກເຮົາເອົາໄວ້.¹⁹ເພາະຄວາມຫມັ້ນໃຈຂອງພວກເຮົາສຳລັບອານາຄົດ ຫລື ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ຫລື ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມພູມໃຈຂອງພວກເຮົານັ້ນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າໃນການມາຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນບໍ? ບໍ່ແມ່ນພວກທ່ານບໍທີ່ມີຫລາຍເຫມືອນຜູ້ອື່ນ?²⁰ພວກທ່ານເປັນພຣະສີຣິ ແລະ ຄວາມຍິນດີຂອງພວກເຮົາ.

3

¹ເພາະສະນັ້ນ, ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ສາມາດທົນແບກເອົາໄວ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ, ພວກເຮົາຈຶ່ງຄິດວ່າເປັນການດີທີ່ຈະປະພວກເຮົາໄວ້ທີ່ນະຄອນເອແຖນໃຫ້ໂດດດ່ຽວ.²ພວກເຮົາຈຶ່ງສົ່ງຕີໂມທຽວ, ຜູ້ເປັນອ້າຍນ້ອງຂອງເຮົາ ແລະ ເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານເພື່ອພຣະເຈົ້າໃນຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ເພື່ອມາເສີມກຳລັງ ແລະ ຫນູນໃຈພວກທ່ານເນື່ອງຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານ.³ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດດັ່ງນີ້ ເພື່ອຈະບໍ່ມີໃຜສັ່ນສະເທືອນກັບຄວາມທຸກທໍຣະມານເຫລົ່ານີ້. ສຳລັບພວກທ່ານກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ ພວກເຮົາກະທຳເຊັ່ນນີ້ ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງ.

⁴ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເມື່ອພວກເຮົາຢູ່ກັບພວກທ່ານ, ພວກເຮົາໄດ້ບອກພວກທ່ານລ່ວງຫນ້າແລ້ວວ່າພວກເຮົາຈະຕ້ອງທົນທຸກກັບຄວາມເຈັບປວດຕ່າງໆ, ແລະ ສິ່ງນັ້ນກໍເກີດຂຶ້ນເຫມືອນຢ່າງທີ່ພວກທ່ານຮູ້ນັ້ນ.⁵ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້, ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດຢືນສູ້ຕໍ່ໄປໄດ້, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງສົ່ງຄົນໄປ ເພື່ອວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານ. ບາງເທື່ອເມື່ອຜູ້ທົດລອງໄດ້ເຂົ້າມາທົດລອງພວກທ່ານຢ່າງໃດຢ່າງຫນຶ່ງ, ແລະ ການທຸ້ມເທໃນການງານຂອງພວກເຮົາຈະໄຮ້ປະໂຫຍດ.

⁶ແຕ່ຕີໂມທຽວໄດ້ເດີນທາງໄປຫາພວກເຮົາ ແລະ ໄດ້ນຳຂ່າວດີກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພວກທ່ານມາບອກແກ່ພວກເຮົາ. ເພິ່ນໄດ້ບອກພວກເຮົາວ່າພວກທ່ານມີຄວາມຈົດຈຳທີ່ດີກ່ຽວກັບພວກເຮົາສະເຫມີ, ແລະ ພວກທ່ານລໍຄອຍທີ່ຈະໄດ້ພົບພວກເຮົາເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຮົາລໍຄອຍທີ່ຈະໄດ້ພົບພວກທ່ານ.⁷ເພາະເຫດນີ້, ອ້າຍນ້ອງຂອງເຮົາເອີຍ, ພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການເລົ້າໂລມໃຈຈາກພວກທ່ານ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານ, ໃນຄວາມທຸກ ແລະ ຄວາມເຈັບປວດທັງຫມົດຂອງພວກເຮົາ.

⁸ຕອນນີ້ພວກເຮົາມີຊີວິດຢູ່ໄດ້, ຖ້າຫາກພວກທ່ານຍຶດຫມັ້ນໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁹ພວກເຮົາຈະມີຄຳຂອບຄຸນໃດນໍ ໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າ ສຳລັບທ່ານ, ສຳລັບຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີທັງຫມົດຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ທ່ານ?¹⁰ທຸກວັນ ແລະ ຄືນພວກເຮົາ ພາວະນາອະທິຖານຢ່າງຫນັກ ເພື່ອຈະໄດ້ພົບຫນ້າຂອງພວກທ່ານ ແລະ ຈັດຕຽມສິ່ງທີ່ຂາດຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ.

¹¹ຂໍພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ແລະ ອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຊົງຈັດຕຽມຫົນທາງໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາເພື່ອຈະໄປຫາພວກທ່ານ.¹²ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເພີ້ມພູນ ແລະ ຜູກພັນພວກທ່ານໃນຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ກັນແລະກັນ, ແລະ ໃນຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ຄົນທັງຫລາຍ, ເຫມືອນຢ່າງທີ່ພວກເຮົາມີຕໍ່ພວກທ່ານ.¹³ຂໍພຣະອົງກະທຳສິ່ງນີ້ເພື່ອເສີມກໍາລັງໃຈຂອງພວກທ່ານ, ໃຫ້ປາສະຈາກທີ່ຕິໃດໆ ໃນຄວາມບໍຣິສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາໃນການສະເດັດມາ ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າພ້ອມກັບບັນດາຜູ້ບໍຣິສຸດທັງຫມົດຂອງພຣະອົງ.

4

¹ສຸດທ້າຍນີ້, ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ພວກເຮົາຂໍຫນູນໃຈ ແລະ ສອນທ່ານໃນອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ເມື່ອທ່ານຮັບເອົາຄຳສັ່ງສອນຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບວິທີການດຳເນີນຊີວິດ ແລະ ເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະເຈົ້າ, ເຊັ່ນກັນກັບການດຳເນີນໃນທາງນີ້ດ້ວຍ, ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະເຮັດໄດ້ຫລາຍກວ່າເກົ່າອີກ.²ເພາະພວກທ່ານຮູ້ເຖິງຄຳສັ່ງສອນທີ່ພວກເຮົາໃຫ້ແກ່ທ່ານໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

³ເພາະນີ້ເປັນນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືຈົ່ງຊຳຣະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະຫລີກຫນີຈາກຄວາມຜິດສິລະທັມທາງເພດ,⁴ເພື່ອພວກທ່ານແຕ່ລະຄົນຈະຮູ້ຈັກດຳເນີນຕົວໃນທາງທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ມີກຽດ,⁵ຢ່າມີໃຈປາຖນາອັນເກີດມາຈາກຕັນຫາ (ເຫມືອນດັ່ງຄົນຕ່າງຊາດທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກກັບພຣະເຈົ້າ).⁶ຢ່າຍອມໃຫ້ມີຄົນໃດຝ່າຝືນ ແລະ ກະທຳຜິດຕໍ່ອ້າຍນ້ອງຂອງເຂົາໃນເລື່ອງນີ້. ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ແກ້ແຄ້ນໃນສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຕືອນ ແລະ ເປັນພະຍານຕໍ່ທ່ານກ່ອນແລ້ວ.

⁷ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເອີ້ນພວກເຮົາໃຫ້ເປັນມົນທິນ ແຕ່ໃຫ້ບໍຣິສຸດ.⁸ດ້ວຍເຫດນີ້, ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິເສດສິ່ງນີ້ ບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດມະນຸດ, ແຕ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງປຣະທານພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ.

⁹ສຳລັບເລື່ອງທີ່ພວກທ່ານຮັກອ້າຍນ້ອງນັ້ນ, ພວກທ່ານບໍ່ຈຳເປັນໃຫ້ມີໃຜຂຽນບອກພວກທ່ານໃນເລື່ອງນີ້, ເພາະພວກທ່ານເອງໄດ້ຮັບການຊົງສອນຈາກພຣະເຈົ້າໃຫ້ຮັກເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ.¹⁰ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ຕໍ່ພີ່ນ້ອງທັງຫມົດໃນແຂວງມາຊີໂດເນັຽ. ແຕ່ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ ພວກເຮົາຂໍແນະນຳພວກທ່ານວ່າ ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານເຮັດໃຫ້ດີຂຶ້ນຕື່ມອີກ.¹¹ພວກເຮົາຂໍແນະນຳໃຫ້ພວກທ່ານມີຄວາມປາຖນາ ທີ່ຈະໃຊ້ຊີວິດຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ, ໃສ່ໃຈຕໍ່ທຸຣະກິດແລະ ການງານຂອງພວກທ່ານ, ແລະ ເຮັດວຽກດ້ວຍເຫື່ອແຮງຂອງພວກທ່ານເອງ ເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກທ່ານໃຫ້ເຮັດແລ້ວນັ້ນ,¹²ເພື່ອພວກທ່ານຈະສາມາດດຳເນີນຊີວິດໃຫ້ເປັນທີ່ຫນ້າເຄົາຣົບນັບຖືຈາກຄົນພາຍນອກ ທີ່ຍັງບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຂາດເຂີນສິ່ງໃດເລີຍ.

¹³ພວກເຮົາບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ພວກທ່ານເຂົ້າໃຈຜິດ, ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ກ່ຽວກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຫລັບໄປນັ້ນ ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ຕ້ອງໂສກເສົ້າຄືກັບຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ ຊຶ່ງບໍ່ຮູ້ວ່າອັນໃດແນ່ນອນກ່ຽວກັບອານາຄົດ.¹⁴ເພາະຖ້າເຮົາເຊື່ອວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຕາຍ ແລະ ຊົງໄດ້ຄືນພຣະຊົນມາແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນພຣະເຈົ້າຈະຊົງນຳຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວໃນພຣະອົງໃຫ້ມາພ້ອມກັນກັບພຣະເຢຊູດ້ວຍ.¹⁵ເພາະເຫດນີ້ ພວກເຮົາຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກທ່ານໂດຍພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ, ວ່າພວກເຮົາທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ພວກເຮົາທີ່ຖືກປະເອົາໄວ້ ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດກັບມາ, ຈະບໍ່ລ່ວງຫນ້າໄປກ່ອນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຜີຫລັບໄປແລ້ວ.

¹⁶ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດລົງມາຈາກສະຫວັນ. ພຣະອົງຈະສະເດັດມາດ້ວຍສຽງອັນດັງ, ດ້ວຍສຽງຂອງຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ, ດ້ວຍສຽງແກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍກ່ອນ.¹⁷ຈາກນັ້ນພວກເຮົາຜູ້ຊຶ່ງຍັງມີຊີວິດຢູ່, ຜູ້ທີ່ຖືກປະໄວ້ ຈະຖືກຮັບໄປໃນເມກ ພ້ອມກັນກັບພວກເຂົາ ເພື່ອໄປພົບກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຟ້າອາກາດ. ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກເຮົາຈະໄດ້ຢູ່ກັບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາສະເຫມີໄປ.¹⁸ເພາະສະນັ້ນຈົ່ງຫນູນໃຈກັນ ແລະ ກັນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເຖີ້ນ.

5

¹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ບັດນີ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງເວລາ ແລະ ວາລະຕ່າງໆນັ້ນ, ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຈະຕ້ອງມີສິ່ງໃດຂຽນເຖິງພວກທ່ານອີກ.²ເພາະພວກທ່ານຮູ້ດີແລ້ວວ່າວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວເຫມືອນຂະໂມຍມາໃນເວລາກາງຄືນ.³ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ "ສະຫງົບສຸກ ແລະ ປອດພັຍແລ້ວ", ເມື່ອນັ້ນຄວາມພິນາດຈິບຫາຍຈະມາເຖິງພວກເຂົາທັນທີ ເຫມືອນດັ່ງຄວາມເຈັບປວດຂອງຍິງຖືພາທີ່ກຳລັງຈະເກີດລູກ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີທາງຫນີພົ້ນໄດ້ເລີຍ.

⁴ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ, ແຕ່ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດ ເພື່ອວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາຫລອນໃສ່ພວກທ່ານເຫມືອນຂະໂມຍມາ.⁵ເພາະພວກທ່ານເປັນລູກແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ເປັນລູກແຫ່ງກາງເວັນ. ບໍ່ແມ່ນເປັນລູກແຫ່ງກາງຄືນ ແລະ ຄວາມມືດ⁶ແຕ່ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຢ່າເຜີຫລັບນອນດັ່ງຄົນອື່ນ. ໃຫ້ເຝົ້າຣະວັງຢູ່ ແລະ ມີສະຕິໃຫ້ດີ.⁷ເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງນອນຫລັບໃນເວລາກາງຄືນ, ແລະ ເມົາເຫລົ້າໃນເວລາກາງຄືນ.

⁸ແຕ່ໃນເມື່ອພວກເຮົາເປັນລູກຂອງກາງເວັນ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຢູ່ຢ່າງມີສະຕິ ແລະ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາສວມຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຮັກເປັນເຄື່ອງປ້ອງກັນເອິກ, ແລະ ສວມຫມວກເຫລັກຄືຄວາມແນ່ໃຈໃນຄວາມລອດພົ້ນໃນອານາຄົດຂອງພວກເຮົາ.⁹ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກໍາຫນົດໃຫ້ພວກເຮົາຕ້ອງພົບກັບຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນໂດຍຜ່ານທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.¹⁰ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງຍອມຕາຍເພື່ອພວກເຮົາ, ບໍ່ວ່າພວກເຮົາຈະຕື່ນຢູ່ ຫລື ນອນຫລັບ ພວກເຮົາກໍ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ກັບພຣະອົງ¹¹ເພາະສະນັ້ນຈົ່ງຫນູນໃຈກັນ ແລະ ກັນ ແລະ ເສີມສ້າງກັນ ແລະ ກັນຂຶ້ນເຫມືອນຢ່າງທີ່ພວກທ່ານກຳລັງເຮັດຢູ່ນັ້ນ.

¹²ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກເຮົາຂໍໃຫ້ພວກທ່ານຍອມຮັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ທຳງານຫນັກທ່າມກາງທ່ານ ແລະ ຄົນທີ່ດູແລພວກທ່ານໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ຄອຍຖ້າຕັກເຕືອນພວກທ່ານ.¹³ພວກເຮົາຂໍໃຫ້ພວກທ່ານສະແດງຄວາມເຄົາຣົບຢ່າງສູງຕໍ່ພວກເພິ່ນດ້ວຍຄວາມຮັກ ເພາະການງານຂອງພວກເພິ່ນ ພວກທ່ານຈົ່ງຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງສະຫງົບສຸກ.¹⁴ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກເຮົາຂໍແນະນຳພວກທ່ານໃຫ້ຕັກເຕືອນຄົນທີ່ສ້າງຄວາມວຸ້ນວາຍ, ຫນູນໃຈຄົນທີ່ທໍ້ກຳລັງໃຈ, ຊ່ວຍເຫລືອຄົນທີ່ອ່ອນແອ, ແລະຈົ່ງອົດທົນຕໍ່ທຸກໆຄົນ.

¹⁵ຈົ່ງເຝົ້າເບິ່ງວ່າຈະບໍ່ມີໃຜທີ່ຕອບແທນຄວາມຮ້າຍດ້ວຍຄວາມຮ້າຍ. ແຕ່ໃຫ້ຍຶດຫມັ້ນໃນສິ່ງດີຕໍ່ກັນ ແລະ ຕໍ່ຄົນທັງຫລາຍ.¹⁶ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີທຸກເວລາ.¹⁷ຈົ່ງອະທິຖານສະຫມໍ່າສະເຫມີ ຢ່າຢຸດ.¹⁸ຈົ່ງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນໃນທຸກສິ່ງ. ເພາະເຫດນີ້ແຫລະ ເປັນນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າສຳລັບພວກທ່ານ.

¹⁹ຢ່າຣະງັບພຣະວິນຍານ.²⁰ຢ່າຫມິ່ນປະຫມາດຄຳທຳນວາຍ.²¹ຈົ່ງພິສູດທຸກສິ່ງ. ຈົ່ງຍຶດຫມັ້ນໃນສິ່ງທີ່ດີກວ່າ²²ຈົ່ງຫລີກຫນີຈາກການກະທຳຊົ່ວຮ້າຍທຸກຮູບແບບ.

²³ຂໍພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກເຮັດໃຫ້ທ່ານບໍຣິສຸດຢ່າງສົມບູນ. ຂໍໃຫ້ທັງວິນຍານຈິດໃຈແລະ ຮ່າງກາຍຂອງພວກທ່ານໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໂດຍປາສະຈາກຄວາມຜິດເພື່ອການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາ²⁴ຜູ້ສັດຊື່ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງເອີ້ນທ່ານ, ພຣະອົງຜູ້ດຽວຈະເຮັດຢ່າງນັ້ນດ້ວຍ.

²⁵ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ, ຈົ່ງອະທິຖານເພື່ອພວກເຮົາ.²⁶ຈົ່ງທັກທາຍພີ່ນ້ອງທຸກຄົນດ້ວຍຮອຍຈູບອັນບໍຣິສຸດ.²⁷ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍຮ້ອງພວກທ່ານໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ອ່ານຈົດຫມາຍນີ້ ໃຫ້ກັບພີ່ນ້ອງທຸກຄົນຟັງ²⁸ຂໍພຣະຄຸນຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ດຳຣົງຢູ່ກັບພວກທ່ານເຖີ້ນ.

2 ເທສະໂລນິກ

1

¹ໂປໂລ, ຊີລາ, ແລະ ຕີໂມທຽວ, ເຖິງຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງເທສະໂລນິກໃນພຣະເຈົ້າພຣະບິດາຂອງເຮົາ ແລະ ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.²ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາຂອງເຮົາ ແລະ ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຈົ່ງມີຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍເຖີ້ນ.

³ພວກເຮົາຄວນໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າສຳລັບພວກທ່ານສະເຫມີ, ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ. ສຳລັບສິ່ງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຫມາະສົມ, ເພາະຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານກໍເຕີບໂຕຂຶ້ນຫລາຍ, ແລະ ຄວາມຮັກຂອງແຕ່ລະຄົນໃນພວກທ່ານທີ່ມີຕໍ່ກັນຫລາຍເຊັ່ນກັນ.⁴ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງອວດເລື່ອງຂອງທ່ານຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກທ່ານໃນການຂົ່ມເຫັງທັງຫມົດທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຮັບ. ພວກເຮົາເວົ້າເຖິງຄວາມຍາກລຳບາກທີ່ທ່ານຕ້ອງທົນ.⁵ນີ້ເປັນຫມາຍສຳຄັນຂອງການພິພາກສາອັນຊອບທັມຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜົນກໍ່ຄືທ່ານຈະໄດ້ເປັນຄົນທີ່ເຫມາະສົມສຳລັບຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບການທີ່ທ່ານທົນທຸກ.

⁶ມັນເປັນຄວາມຊອບທັມຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຈະໃຫ້ທຸກສະຫນອງແກ່ຄົນທີ່ໃຫ້ທຸກແກ່ທ່ານ,⁷ແລະ ການບັນເທົາທຸກມີແກ່ທ່ານ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ທົນທຸກລຳບາກກັບພວກເຮົາ. ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດຢ່າງນີ້ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດມາຈາກສະຫວັນພ້ອມກັບທູດສະຫວັນແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ.⁸ໃນໄຟນາຣົກອັນຮ້ອນກ້າ ພຣະອົງຈະແກ້ແຄ້ນຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄົນທີ່ບໍ່ຕອບສະຫນອງໃນຂ່າວປະເສີດຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

⁹ພວກເຂົາຈະທົນທຸກກັບການຖືກລົງໂທດ ອັນເປັນຄວາມຈິບຫາຍນິຣັນດອນ ຖືກຕັດຂາດຈາກການຊົງສະຖິດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ຈາກພຣະສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ.¹⁰ພຣະອົງຈະເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດກັບມາໃນວັນນັ້ນ ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ຮັບກຽດ ທ່າມກາງຄົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ເປັນທີ່ອັດສະຈັນໃຈໃນທ່າມກາງທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອ. ເພາະທ່ານເຊື່ອຄຳພະຍານທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ທ່ານແລ້ວ.

¹¹ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຮົາຈຶ່ງອະທິຖານເພື່ອທ່ານຢ່າງເປັນປະຈຳ. ພວກເຮົາອະທິຖານວ່າ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຈະເຫັນວ່າທ່ານຄູ່ຄວນແກ່ການຊົງເອີ້ນ. ພວກເຮົາອະທິຖານເພື່ອທີ່ວ່າພຣະອົງຈະຊົງກະທຳໃຫ້ຄວາມປາຖນາແຫ່ງຄວາມດີທຸກຢ່າງ ແລະຄວາມປາຖນາທີ່ຈະເຮັດການງານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທຸກຢ່າງສຳເລັດລຸລ່ວງໄປໄດ້ດ້ວຍຣິດອຳນາດ.¹²ພວກເຮົາອະທິຖານໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເພື່ອທີ່ວ່າພຣະນາມຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບກຽດຜ່ານທາງທ່ານ. ພວກເຮົາອະທິຖານເພື່ອທີ່ວ່າທ່ານຈະໄດ້ຮັບກຽດໂດຍທາງພຣະອົງ, ເພາະພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາທັງຫລາຍ.

2

¹ບັດນີ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະ ການທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮວບຮວມພວກເຮົາທັງຫມົດໃຫ້ມາຢູ່ຮ່ວມກັນກັບພຣະອົງນັ້ນ: ເຮົາຂໍຮ້ອງພວກທ່ານ, ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ,²ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງທ່ານຫວັ່ນໄຫວງ່າຍ ຫລື ຕື່ນຕົກໃຈ, ບໍ່ວ່າຈະໂດຍວິນຍານ, ໂດຍຂໍ້ຄວາມ, ຫລື ໂດຍຈົດຫມາຍຫນຶ່ງ ທີ່ເບິ່ງເຫມືອນວ່າຈະມາຈາກພວກເຮົາ, ຊຶ່ງອ້າງວ່າວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

³ຢ່າໃຫ້ໃຜລໍ້ລວງທ່ານ ບໍ່ວ່າຈະໃນທາງໃດ. ເພາະວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາເຖິງຈົນກວ່າຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຈະມາ, ແລະ ຄົນນອກກົດຫມາຍໄດ້ເປີດເຜີຍ, ຄືລູກແຫ່ງຄວາມພິນາດຈິບຫາຍ.⁴ຊຶ່ງເປັນຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານແລະ ຍົກຍ້ອງຕົນເອງຂຶ້ນ ເພື່ອເປັນປໍຣະປັກກັບທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫລື ເປັນທີ່ນະມັດສະການ. ຜົນທີ່ຕາມມາຄື, ເຂົານັ່ງໃນວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສະແດງຕົນເອງວ່າເປັນດັ່ງພຣະເຈົ້າ.

⁵ທ່ານຈື່ບໍ່ໄດ້ບໍ ຕອນທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຢູ່ກັບທ່ານ ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກທ່ານເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້?⁶ຕອນນີ້ທ່ານຮູ້ແລ້ວວ່າແມ່ນຫຍັງກີດກັ້ນເຂົາໄວ້, ເພື່ອຈະໃຫ້ເປີດເຜີຍຕົວໄດ້ ພຽງແຕ່ໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມເທົ່ານັ້ນ.⁷ເພາະຄວາມເລິກລັບຂອງການເປັນຄົນບໍ່ເຄົາຣົບກົດຫມາຍ, ກຳລັງທຳງານຢູ່ຈຶ່ງຕ້ອງມີບາງຄົນທີ່ກີດກັ້ນເຂົາໄວ້ໃນຕອນນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຈົນກວ່າເຂົາຈະຖືກກຳຈັດໄປ.

⁸ແລ້ວພວກຄົນທີ່ບໍ່ເຄົາຣົບກົດຫມາຍຈະໄດ້ເປີດເຜີຍອອກມາ, ຄືຄົນທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈະປະຫານດ້ວຍລົມຫາຍໃຈຈາກປາກຂອງພຣະອົງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກຳຈັດມັນໃຫ້ຫມົດໄປໂດຍການສຳແດງເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ.⁹ການມາຂອງຄົນທີ່ບໍ່ເຄົາຣົບກົດຫມາຍກໍເປັນເພາະການງານຂອງຊາຕານໂດຍຣິດອຳນາດ, ຫມາຍສຳຄັນ, ແລະ ການອັດສະຈັນບໍ່ຈິງທັງຫມົດ,¹⁰ແລະ ໂດຍການຫລອກລວງທັງຫມົດແຫ່ງຄວາມອະທັມ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະມີໄວ້ສຳລັບຄົນທີ່ກຳລັງຈະພິນາດຈິບຫາຍ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະລອດພົ້ນໄດ້.

¹¹ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໃຫ້ການງານແຫ່ງຄວາມຜິດພາດເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ເຊື່ອຄຳຂີ້ຕົວະ.¹²ຜົນຄືພວກເຂົາທຸກຄົນຈະຕ້ອງຖືກພິພາກສາ, ຄືຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນຄວາມຈິງ ແຕ່ເລືອກທີ່ຈະຍິນດີໃນຄວາມອະທັມ.

¹³ແຕ່ພວກເຮົາຄວນ ໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າສະເຫມີສຳລັບທ່ານ, ອ້າຍນ້ອງ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເພາະສຳລັບພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກທ່ານໃນຖານະທີ່ເປັນຜົນແລກແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນໃນການຊໍາຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະວິນຍານ ແລະ ການເຊື່ອໃນຄວາມຈິງ,¹⁴ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນທ່ານໂດຍຜ່ານທາງຂ່າວປະເສີດຂອງເຮົາເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບພຣະສະງ່າຣາສີແຫ່ງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາ.¹⁵ດັ່ງນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ ຈົ່ງຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ ແລະ ຍຶດຖືເອົາຄວາມຈິງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຮຽນຈາກເຮົາ, ທັງທາງຖ້ອຍຄຳ ຫລື ໂດຍທາງຈົດຫມາຍ.

¹⁶ຂໍໃຫ້ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະພຣະເຈົ້າພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ໄດ້ຊົງຮັກເຮົາ ແລະປຣະທານການຫນູນໃຈນິຣັນດອນ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນທີ່ດີສຳລັບອານາຄົດໂດຍຜ່ານທາງພຣະຄຸນແກ່ເຮົາ,¹⁷ການຫນູນໃຈ ແລະ ເສີມສ້າງຫົວໃຈຂອງທ່ານໃຫ້ຫມັ້ນຄົງໃນການງານ ແລະ ຖ້ອຍຄຳອັນດີທຸກປະການ.

3

¹ບັດນີ້, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງອະທິຖານເພື່ອພວກເຮົາ, ທີ່ພຣະທັມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການປະກາດອອກໄປຢ່າງໄວວາ ແລະ ໄດ້ຖວາຍກຽດ, ຢ່າງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກທ່ານ.²ຈົ່ງອະທິຖານເພື່ອໃຫ້ເຮົາໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຈາກຄົນພານ ແລະ ຄົນຊົ່ວຮ້າຍ, ເພາະບໍ່ແມ່ນວ່າທຸກຄົນມີຄວາມເຊື່ອ.³ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັດຊື່, ພຣະອົງຈະເສີມສ້າງທ່ານ ແລະປ້ອງກັນທ່ານໄວ້ຈາກມານຮ້າຍ.

⁴ພວກເຮົາມີຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່ຽວກັບທ່ານ, ວ່າທ່ານທັງສອງກຳລັງເຮັດ ແລະ ຈະເຮັດຕໍ່ໄປໃນສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງ.⁵ຂໍພຣະເຈົ້ານຳຫົວໃຈຂອງທ່ານໃຫ້ເຂົ້າເຖິງຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມອົດທົນຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

⁶ດຽວນີ້, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ພວກເຮົາສັ່ງທ່ານໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ວ່າໃຫ້ທ່ານຫລີກຫນີອອກຈາກພີ່ນ້ອງທຸກຄົນທີ່ຢູ່ຢ່າງກຽດຄ້ານ ແລະ ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມທຳນຽມທີ່ເຮົາໄດ້ສອນທ່ານໄວ້.⁷ເປັນສິ່ງເຫມາະສົມທີ່ທ່ານຈະເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງພວກທ່ານເຫມືອນຄົນທີ່ບໍ່ມີວິໃນ.⁸ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານຂອງໃຜໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຈ່າຍເງິນ. ແຕ່ເຮົາເຮັດວຽກຫນັກທັງເວັນ ແລະ ຄືນ ດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກ, ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເປັນພາຣະຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານ.⁹ເຮົາເຮັດຢ່າງນີ້ບໍ່ແມ່ນເພາະເຮົາບໍ່ມີອຳນາດ ແຕ່ເຮົາທຳຢ່າງນີ້ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແກ່ພວກທ່ານ, ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງເຮົາ.

¹⁰ເມື່ອເຮົາຢູ່ກັບພວກທ່ານ, ເຮົາສັ່ງພວກທ່ານວ່າ "ຖ້າໃຜບໍ່ຢາກຈະເຮັດວຽກ, ຄົນນັ້ນກໍບໍ່ຄວນກິນ"¹¹ເພາະເຮົາໄດ້ຍິນວ່າມີບາງຄົນໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຂີ້ຄ້ານທ່າມກາງພວກທ່ານ. ພວກເຂົາບໍ່ເຮັດວຽກແຕ່ ມັກຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບເລື່ອງຂອງຄົນອື່ນ.¹²ເຮົາສັ່ງ ແລະ ເຕືອນສະຕິຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າວ່າ ພວກເຂົາຄວນຈະທຳງານດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຫາລ້ຽງຊີບຕົນເອງ.

¹³ແຕ່ຝ່າຍທ່ານ, ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ, ຢ່າສູນເສັຽກຳລັງໃຈໃນການເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ.¹⁴ຖ້າມີຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຄຳເວົ້າຂອງເຮົາໃນຈົດຫມາຍສະບັບນີ້, ໃຫ້ຫມາຍຫົວເຂົາໄວ້ ແລະ ຢ່າໄປຄົບຄ້າສະມາຄົມກັບເຂົາ, ເພື່ອທີ່ວ່າເຂົາຈະຮູ້ສຶກລະອາຍ.¹⁵ຢ່າຄິດວ່າເຂົາເປັນສັດຕຣູ ແຕ່ໃຫ້ຕັກເຕືອນເຂົາໃນຖານະທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງ.

¹⁶ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກປະທານສັນຕິສຸກແກ່ທ່ານໃນທຸກເວລາ ແລະ ທຸກສະຖານະການ. ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ກັບພວກທ່ານທຸກຄົນ.¹⁷ນີ້ເປັນການທັກທາຍຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ, ໂປໂລຂຽນດ້ວຍມືຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າເອງ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກໃນຈົດຫມາຍທຸກສະບັບ. ນີ້ເປັນວິທີທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າຂຽນ.¹⁸ຂໍພຣະຄຸນແຫ່ງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ດຳຣົງຢູ່ກັບພວກທ່ານທຸກຄົນເຖີ້ນ.

1 ຕີໂມທຽວ

1

¹ຈາກໂປໂລ, ອັກຄະສາວົກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງເຮົາ ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເປັນຄວາມຫມັ້ນໃຈຂອງເຮົາ,²ເຖິງຕີໂມທຽວ, ຜູ້ເປັນບຸດທີ່ແທ້ຈິງໃນຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາ: ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນ, ພຣະເມດຕາ, ແລະ ສັນຕິສຸກຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາຈົ່ງດຳຣົງຢູ່ກັບທ່ານເຖີດ.

³ຂະນະທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍາລັງໄປທີ່ແຂວງມາຊີໂດເນັຽ, ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຂໍຮ້ອງໃຫ້ທ່ານຄອຍທີ່ເມືອງເອເຟໂຊເພື່ອໃຫ້ທ່ານສາມາດສອນບາງຄົນບໍ່ໃຫ້ສອນຜິດໄປຈາກຫລັກຄຳສອນ.⁴ອີກທັງບໍ່ໃຫ້ໃສ່ໃຈໃນເລື່ອງລາວຕ່າງໆ ແລະ ລຳດັບພົງພັນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈົບ. ເຫລົ່ານີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການຜິດຖຽງກັນຫລາຍກວ່າເກົ່າ ແທນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າ, ສຳເລັດໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ.

⁵ເປົ້າຫມາຍຂອງຄຳສັ່ງນີ້ຄືຄວາມຮັກທີ່ມາຈາກຫົວໃຈບໍຣິສຸດ, ແລະ ຈາກຄວາມສຳນຶກທີ່ດີ, ແລະ ຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ຈິງໃຈ.⁶ແຕ່ວ່າບາງຄົນໄດ້ຫລົງຜິດໃນເລື່ອງນີ້ໄປ ແລະ ໄດ້ຫັນໄປຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທີ່ກ່າວຢ່າງໂງ່ຈ້າ.⁷ພວກເຂົາມີຄວາມປາຖນາທີ່ຈະເປັນຜູ້ສອນພຣະບັນຍັດ, ແຕ່ວ່າພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສອນ ຫລື ບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາກ່າວຢືນຢັນ.⁸ແຕ່ພວກເຮົາຮູ້ວ່າພຣະບັນຍັດນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ດີ ຖ້າເຮົາໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

⁹ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ, ພຣະບັນຍັດນັ້ນບໍ່ໄດ້ມີໄວ້ສຳລັບຄົນຊອບທັມ, ແຕ່ມີໄວ້ສຳລັບຄົນອະທັມ ແລະ ຄົນທີ່ມີໃຈດື້ດ້ານ, ສຳລັບຄົນທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າແລະ ຄົນບາບ, ແລະ ຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄົນທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າ. ພຣະບັນຍັດມີໄວ້ສຳລັບຄົນຂ້າພໍ່ ແລະ ແມ່ຂອງພວກເຂົາເອງ, ແລະ ຄົນທີ່ເປັນຜູ້ຂ້າຄົນ,¹⁰ສຳລັບຄົນທີ່ປະພຶດຜິດທາງເພດ, ຄົນຮັກຮ່ວມເພດ, ຄົນລັກພາຄົນອື່ນໄປເປັນທາດ, ຄົນຂີ້ຕົວະ, ຄົນເປັນພະຍານບໍ່ຈິງ ແລະຄົນອື່ນໆທີ່ຕໍ່ຕ້ານຫລັກຄຳສອນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ.¹¹ຄຳສັ່ງສອນນີ້ ແມ່ນຕາມທີ່ມີໃນຂ່າວປະເສີດອັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ສົມຄວນແກ່ການສັນຣະເສີນ ເຊິ່ງໄດ້ຊົງປະທານແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ.

¹²ຂ້າພຣະເຈົ້າຂອບພຣະຄຸນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ຊົງເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຄົນສັດຊື່ ແລະ ໄດ້ຊົງໃຊ້ຂ້າພຣະເຈົ້າໃຫ້ເຮັດພັນທະກິດນີ້.¹³ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຄີຍເປັນຄົນທີ່ຫມິ່ນປະຫມາດ, ຂົ່ມເຫັ່ງ ແລະ ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ. ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ສະແດງອອກຢ່າງໂງ່ຈ້າໃນຄວາມບໍ່ເຊື່ອ.¹⁴ແຕ່ວ່າພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຢ່າງລົ້ນເຫລືອ ສຳລັບຂ້າພຣະເຈົ້າ ໂດຍຜ່ານທາງຄວາມເຊື່ອ ແລະຄວາມຮັກທີ່ມີໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁵ຄຳກ່າວນີ້ເປັນຄວາມຈິງທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ແລະ ສົມຄວນທີ່ຈະຮັບໄວ້ຢ່າງຍິ່ງ, ນັ້ນຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້ ເພື່ອຊ່ວຍຄົນບາບໃຫ້ລອດພົ້ນ. ຂ້າພຣະເຈົ້າຊົ່ວຊ້າທີ່ສຸດໃນບັນດາຄົນບາບເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁶ແຕ່ດ້ວຍເຫດນີ້ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ, ເພາະສິ່ງນັ້ນຢູ່ໃນຂ້າພຣະເຈົ້າ, ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ, ເພື່ອຈະໄດ້ເຫັນວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ມີຄວາມອົດທົນຫລວງຫລາຍ. ພຣະອົງໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຈະວາງໃຈໃນພຣະອົງ ເພື່ອໄດ້ຮັບຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.¹⁷ບັດນີ້ ເຖິງກະສັດຜູ້ຊົງດຳຣົງຢູ່ນິຣັນ, ຜູ້ຊົງອຳມະຕະ, ຜູ້ບໍ່ສາມາດປາກົດເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາ, ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແຕ່ອົງດຽວ, ຂໍໃຫ້ພຣະກຽດ ແລະ ພຣະສະຫງ່າຣາສີຈົ່ງມີແດ່ພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ອາແມນ.

¹⁸ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍມອບຄຳສັ່ງນີ້ແກ່ທ່ານ, ຕີໂມທຽວ, ລູກທີ່ຮັກຂອງເຮົາເອີຍ, ເພາະຂ້າພຣະເຈົ້າເຮັດຕາມຄຳທຳນວາຍທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງທ່ານໃນກ່ອນຫນ້ານີ້, ດັ່ງນັ້ນທ່ານອາດຈະໃຊ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຊັຍຊະນະໃນການຕໍ່ສູ້,¹⁹ຂໍໃຫ້ທ່ານເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຄືມີຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມສຳນຶກທີ່ດີ. ໂດຍການປະຕິເສດສິ່ງນີ້, ບາງຄົນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາຫລົ້ມຈົມລົງໄປ.²⁰ຊຶ່ງໃນຈຳນວນຄົນເຫລົ່ານັ້ນມີ ເຮມີນາໂຢ ແລະ ອາເລັກຊັນເດີ, ຜູ້ຊຶ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໄວ້ໃຫ້ກັບຊາຕານ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຮັບການສອນທີ່ຈະບໍ່ຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າ.

2

¹ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນສິ່ງອື່ນໃດທັງຫມົດ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍຮ້ອງໃຫ້ທ່ານທູນຂໍ, ອະທິຖານ, ວິ້ງວອນ ແລະ ຂອບພຣະຄຸນເພື່ອຄົນທັງປວງ,²ເພື່ອກະສັດທັງຫລາຍ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ມີອຳນາດ, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະດຳເນີນຊີວິດຢ່າງສັນຕິສຸກ ແລະ ມີຄວາມສະຫງົບທ່າມກາງຄົນທີ່ດຳເນີນໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄົນທີ່ມີກຽດ.³ການກະທຳຢ່າງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ດີ ແລະ ເປັນສິ່ງພໍພຣະທັຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງເຮົາ.⁴ເພາະພຣະອົງຊົງປະສົງໃຫ້ທຸກຄົນໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນ ແລະ ໃຫ້ໄດ້ມີຄວາມຮູ້ໃນຄວາມຈິງນັ້ນ.

⁵ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າມີອົງດຽວ, ແລະ ມີຄົນກາງຣະຫວ່າງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຜູ້ຊົງສະພາບມະນຸດ.⁶ຜູ້ໄດ້ຊົງປຣະທານພຣະອົງເອງ ເພື່ອເປັນຄ່າໄຖ່ໃຫ້ກັບຄົນທັງປວງ, ຊຶ່ງເປັນຄຳພະຍານໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມ.⁷ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ປະກາດ ແລະ ເປັນອັກຄະສາວົກ. ຊຶ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າ ເວົ້າຄວາມຈິງ. ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເວົ້າຕົວະເລີຍ. ຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນຄຣູຂອງຄົນຕ່າງຊາດໃນເລື່ອງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຈິງ.

⁸ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າມີຄວາມປາຖນາໃຫ້ບັນດາຜູ້ຊາຍໃນທຸກໆບ່ອນ ຍົກມືອັນບໍຣິສຸດ ແລະ ອະທິຖານໂດຍບໍ່ມີຄວາມຄຽດຮ້າຍ ແລະການຜິດຖຽງກັນ.⁹ເຊັ່ນດຽວກັນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າມີຄວາມປາຖນາໃຫ້ຜູ້ຍິງແຕ່ງກາຍຢ່າງສຸພາບຮຽບຮ້ອຍ, ແລະ ຮູ້ຈັກຄວບຄຸມຕົນເອງ. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນເຮັດຊົງຜົມເກີນໄປ, ຫລື ປະດັບຕົວດ້ວຍທອງຄຳ ຫລື ໄຂ່ມຸກ, ຫລືເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ມີລາຄາແພງ.¹⁰ຂ້າພຣະເຈົ້າປາຖນາທີ່ຈະໃຫ້ພວກເຂົາແຕ່ງກາຍດ້ວຍສິ່ງທີ່ເຫມາະສົມສຳລັບຜູ້ຍິງ ຄືຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດຕາມທາງຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍການເຮັດດີ.

¹¹ແມ່ຍິງຄົນຫນຶ່ງຄວນທີ່ຈະຮຽນຢ່າງງຽບໆ ແລະ ຍອມເຊື່ອຟັງປະຕິບັດຕາມ.¹²ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ແມ່ຍິງ ສອນ ຫລື ມີອຳນາດເຫນືອຜູ້ຊາຍ, ແຕ່ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງງຽບໆ.

¹³ເພາະວ່າອາດາມໄດ້ຖືກສ້າງກ່ອນເອວາ,¹⁴ອາດາມບໍ່ໄດ້ຖືກລໍ້ລວງ, ແຕ່ຍິງນັ້ນຖືກລໍ້ລວງໃຫ້ເຮັດບາບຢ່າງສິ້ນເຊີງ.¹⁵ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຜູ້ຍິງຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ ຜ່ານທາງການມີລູກ, ຖ້າພວກເຂົາຍັງຄົງຮັກສາຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຮັກ ແລະ ການຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ສະຫງົບ.

3

¹ຄຳນີ້ເປັນຄວາມຈິງເຊື່ອຖືໄດ້: ຖ້າວ່າຄົນໃດປາຖນາທີ່ຈະເປັນຜູ້ປົກຄອງຄຣິສຕະຈັກ, ຄົນນັ້ນກໍປາຖນາເຮັດສິ່ງທີ່ດີ.²ດັ່ງນັ້ນຜູ້ທີ່ຈະເປັນຜູ້ປົກຄອງຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ມີທີ່ຕິຕຽນໄດ້. ເຂົາຕ້ອງມີຜົວເມຍຄົນດຽວ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ, ເປັນຄົນມີເຫດຜົນ, ມີຄວາມເປັນຣະບຽບ, ມີໄມຕຣີຈິດ. ເຂົາຕ້ອງສາມາດສັ່ງສອນໄດ້.³ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເປັນຄົນຕິດເຫລົ້າ, ບໍ່ເປັນຄົນມັກກໍໃຫ້ເກີດການວິວາດຜິດຖຽງກັນ, ແຕ່ມີຄວາມສຸພາບອ່ອນໂຍນ, ແລະ ຮັກສັນຕິສຸກ. ເຂົາຕ້ອງບໍ່ເປັນຄົນທີ່ຮັກເງິນຄຳ.

⁴ເຂົາຕ້ອງເປັນຄົນທີ່ສາມາດດູແລຄອບຄົວຂອງຕົນໄດ້ດີ, ແລະ ສາມາດສັ່ງສອນລູກຊາຍ-ຍິງໃຫ້ເຊື່ອຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາຣົບນັບຖືທຸກປະການ.⁵ດັ່ງນັ້ນຖ້າຊາຍໃດບໍ່ສາມາດດູແລຄອບຄົວຂອງເຂົາໃຫ້ດີໄດ້ແລ້ວ, ເຂົາຈະດູແລຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ?

⁶ເຂົາບໍ່ຄວນເປັນຜູ້ກັບໃຈໃຫມ່, ເພາະຢ້ານວ່າເຂົາຈະອວດຕົວດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຈອງຫອງ ແລະ ອາດຈະລົ້ມລົງໃນການປະນາມ ເຫມືອນກັບມານນັ້ນ.⁷ເຂົາຕ້ອງເປັນຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງດີເປັນທີ່ຫນ້ານັບຖືກັບຄົນພາຍນອກ, ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງຕ້ອງອັບອາຍ ແລະ ຕິດບ້ວງຂອງມານ.

⁸ຝ່າຍຜູ້ດູແລ, ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ, ຄວນເປັນຄົນທີ່ປະພຶດດີ, ບໍ່ເວົ້າກັບໄປກັບມາ. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນດື່ມເຫລົ້າ ຫລື ບໍ່ເປັນຄົນໂລບ.⁹ພວກເຂົາຄວນຮັກສາຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ເປີດເຜີຍໄວ້ ໃນຄວາມເຊື່ອດ້ວຍຄວາມສຳນຶກອັນບໍຣິສຸດ.¹⁰ພວກເຂົາຄວນໄດ້ຮັບການພິສູດກ່ອນ, ຫາກເຂົາບໍ່ມີຕຳຫນິຈຶ່ງຄ່ອຍຮັບໃຊ້.

¹¹ຝ່າຍແມ່ຍິງກໍ່ເຫມືອນກັນຈະຕ້ອງເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມປະພຶດທີ່ດີ. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນເປັນຄົນທີ່ບໍ່ກ່າວຮ້າຍ. ພວກເຂົາຄວນເປັນຄົນທີ່ບໍ່ມັກຄວາມຮຸນແຮງ ແລະ ມີຄວາມສັດຊື່ໃນທຸກສິ່ງ.¹²ຜູ້ດູແລຈະຕ້ອງມີຜົວເມັຽຄົນດຽວ. ພວກເຂົາຕ້ອງສາມາດດູແລລູກຊາຍຍິງ ແລະ ບ້ານເຮືອນຂອງຕົນໃຫ້ໄດ້ດີ.¹³ຝ່າຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັບໃຊ້ຢ່າງດີແລ້ວກໍຈະມີຄວາມຫມັ້ນຄົງໃນຈຸດຢືນຂອງຕົນ ແລະ ມີຄວາມຫມັ້ນໃຈຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁴ຂ້າພຣະເຈົ້າກຳລັງຂຽນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເຖິງທ່ານ, ແລະ ຂ້າພຣະເຈົ້າຫວັງວ່າ ຈະມາຫາທ່ານໃນໄວໆນີ້.¹⁵ແຕ່ຖ້າຂ້າພຣະເຈົ້າມາຊ້າ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະຂຽນສິ່ງນີ້ເພື່ອທ່ານກໍຈະໄດ້ຮູ້ວ່າທ່ານຄວນຈະປະຕິບັດຢ່າງໃດ ຕໍ່ຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຜູ້ຊຶ່ງເປັນຫລັກ ແລະ ເສົາຄໍ້າຂອງຄວາມຈິງ.

¹⁶ເປັນສິ່ງທີ່ປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ເລີຍວ່າການເປີດເຜີຍຄວາມຈິງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້ານັ້ນຄືວ່າ: "ພຣະອົງຊົງໄດ້ປາກົດດ້ວຍສະພາບເນື້ອຫນັງ, ເປັນຜູ້ຊອບທັມດ້ວຍພຣະວິນຍານ, ຊົງປາກົດຕໍ່ຫນ້າເຫລົ່າທູດສະຫວັນ, ຊົງໄດ້ຮັບການປະກາດອອກໄປທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍ, ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກຄົນທົ່ວໂລກ ແລະ ຊົງຖືກຮັບຂື້ນໄປດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີ."

4

¹ດຽວນີ້ ພຣະວິນຍານໄດ້ກ່າວຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຕໍ່ມາພາຍຫລັງຈະມີບາງຄົນປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ ແລະ ສົນໃຈໃນພວກວິນຍານທີ່ຫລອກລວງ ແລະບັນດາຄຳສອນຂອງພວກມານ.²ຄຳສັ່ງສອນເຫລົ່ານັ້ນມາຈາກຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ ແລະ ຄົນຂີ້ຕົວະ ຄືພວກທີ່ຄວາມສຳນຶກຕາຍດ້ານ.

³ພວກເຂົາຈະຫ້າມແຕ່ງງານ ແລະ ຫ້າມກິນອາຫານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງມາໃຫ້ກັບຄົນທີ່ເຊື່ອ ແລະ ຄົນທີ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງໄດ້ແບ່ງປັນກັນດ້ວຍຄວາມຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຮ່ວມກັນ.⁴ເພາະວ່າທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ດີ. ບໍ່ມີອັນໃດເປັນສິ່ງຕ້ອງຫ້າມ ຖ້າກິນດ້ວຍການຂອບພຣະຄຸນ.⁵ເພາະໄດ້ຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດ ໂດຍພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ການອະທິຖານ.

⁶ຖ້າທ່ານໄດ້ສອນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຕໍ່ພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ, ທ່ານກໍຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ດີຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ເພາະທ່ານໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູໂດຍຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ດ້ວຍຄຳສອນທີ່ດີທີ່ທ່ານໄດ້ປະຕິບັດຕາມ.⁷ແຕ່ຈົ່ງປະຕິເສດຕໍ່ການສົນໃຈໃນນິຍາຍຕ່າງໆໃນໂລກນີ້ທີ່ຜູ້ຍິງແກ່ມັກ. ແຕ່ຈົ່ງຝຶກຕົນໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ.⁸ເພາະວ່າການຝຶກຕົນໃນຝ່າຍຮ່າງກາຍນັ້ນອາດຈະມີປະໂຫຍດຫນ້ອຍດຽວ, ແຕ່ວ່າຝຶກຕົນໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ກໍເປັນປະໂຫຍດທຸກປະການ ຊຶ່ງເປັນຄຳສັນຍາຕໍ່ຊີວິດນີ້ແລະ ຊີວິດໃນອານາຄົດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.

⁹ຄຳກ່າວນີ້ເຊື່ອຖືໄດ້ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ສົມຄວນຈະຮັບເອົາໄວ້ ແລະ ເຊື່ອຢ່າງຄົບຖ້ວນ.¹⁰ເພາະເລື່ອງນີ້ພວກເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງຕໍ່ສູ້ ແລະ ທຳງານຢ່າງຫນັກ. ເພາະວ່າເຮົາມີຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງທຸກຄົນ, ໂດຍສະເພາະຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອ.

¹¹ທ່ານຈົ່ງປະກາດ ແລະ ສັ່ງສອນສິ່ງເຫລົ່ານີ້¹²ຢ່າໃຫ້ໃຜຫມິ່ນປະຫມາດຄວາມຫນຸ່ມແຫນ້ນຂອງທ່ານໄດ້, ແຕ່ຈົ່ງເປັນແບບຢ່າງໃຫ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນຄືຜູ້ເຊື່ອ, ໃນຄຳສອນ, ດ້ວຍການປະພຶດ, ຄວາມຮັກ, ຄວາມສັດຊື່ ແລະ ຄວາມບໍຣິສຸດ.¹³ໃຫ້ພຽນເອົາໃຈໃສ່ໃນການອ່ານ, ການໃຫ້ຄຳແນະນຳ ແລະ ການສອນຈົນກວ່າຂ້າພຣະເຈົ້າຈະມາ.

¹⁴ຢ່າລະເລີຍຂອງປຣະທານທີ່ມີຢູ່ໃນທ່ານ, ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຮັບຜ່ານທາງການເຜີຍພຣະວັດຈະນະ ທີ່ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສໄດ້ວາງມືເທິງທ່ານນັ້ນ.¹⁵ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້. ຈົ່ງເຮັດຕາມສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ເພື່ອວ່າຄວາມກ້າວຫນ້າຂອງທ່ານຈະປະກົດຊັດເຈນຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງ.¹⁶ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຕົວທ່ານເອງ ແລະ ຄຳສອນຂອງທ່ານຢ່າງຮອບຄອບ ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້. ເພາະວ່າການກະທຳຢ່າງນີ້, ຈະເຮັດໃຫ້ທັງຕົວທ່ານເອງ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນດ້ວຍ.

5

¹ຢ່າເວົ້າຈາຫມິ່ນປະຫມາດຜູ້ອາວຸໂສກວ່າ. ແຕ່ຈົ່ງເວົ້າຫນູນໃຈເພິ່ນເຫມືອນເປັນບິດາ. ຈົ່ງປະຕິບັດຕໍ່ຊາຍຫນຸ່ມກວ່າ ເຫມືອນພວກເຂົາເປັນອ້າຍນ້ອງ.²ຈົ່ງກ່າວຫນູນໃຈບັນດາແມ່ຍິງທີ່ອາວຸໂສກວ່າເຫມືອນເປັນແມ່, ແລະ ຕັກເຕືອນບັນດາຜູ້ຍິງຫນຸ່ມກວ່າເຫມືອນພວກເຂົາເປັນນ້ອງສາວດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດທຸກຢ່າງ.

³ຈົ່ງໃຫ້ກຽດບັນດາຍິງຫມ້າຍ, ທີ່ຂາດທີ່ເພີ່ງພາ.⁴ແຕ່ຖ້າຍິງຫມ້າຍຄົນໃດມີລູກ ຫລື ຫລານ, ກໍໃຫ້ພວກເຂົາໃຫ້ກຽດຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາເອງກ່ອນ. ໃຫ້ເຂົາໄດ້ຕອບແທນຄຸນຂອງບິດາມານດາຂອງຕົນ, ເພາະການກະທຳສິ່ງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະເຈົ້າ.

⁵ແຕ່ຜູ້ທີ່ເປັນຍິງຫມ້າຍແທ້ໆ ທີ່ຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ຢູ່ຜູ້ດຽວ. ໃຫ້ນາງຫມັ້ນໃຈໃນພຣະເຈົ້າ. ນາງຄວນອະທິຖານທູນຂໍຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢູ່ສະເຫມີທັງເວັນ ແລະ ຄືນ.⁶ແມ່ຍິງທີ່ໃຊ້ຊີວິດປ່ອຍຕົວຕາມໃຈຕົນເອງກໍເຫມືອນຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວ, ແມ່ນວ່ານາງຍັງມີຊີວິດຢູ່ກໍຕາມ.

⁷ຈົ່ງສອນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນທີ່ຕິຕຽນໄດ້.⁸ແຕ່ຖ້າໃຜທີ່ບໍ່ລ້ຽງດູຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ, ໂດຍສະເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນໃນຄອບຄົວຂອງເຂົາເອງ, ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຊົ່ວຍິ່ງກວ່າຄົນບໍ່ເຊື່ອອີກ.

⁹ຜູ້ທີ່ຂືຶ້ນທະບຽນເປັນຍິງຫມ້າຍໄດ້ນັ້ນຕ້ອງມີອາຍຸບໍ່ຕໍ່າກວ່າຫົກສິບປີ, ເປັນເມັຽຂອງຊາຍຄົນດຽວ.¹⁰ນາງຕ້ອງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມປະພຶດອັນດີ, ເຊັ່ນໃນເລື່ອງທີ່ນາງເອົາໃຈໃສ່ລ້ຽງດູລູກໆ, ຫລື ທີ່ມີໄມຕີຈິດຕ້ອນຮັບແຂກແປກຫນ້າຕ່າງໆ ຫລື ທີ່ເຄີຍລ້າງຕີນຜູ້ເຊື່ອທັງຫລາຍ, ຫລື ທີ່ເຄີຍບັນເທົາຄວາມເດືອດຮ້ອນຂອງຜູ້ທຸກຍາກ, ຫລື ທີ່ເຄີຍທຸ້ມເທຕົນເອງໃນການເຮັດສິ່ງດີທຸກຢ່າງ.

¹¹ແຕ່ຍິງຫມ້າຍສາວໆນັ້ນ, ຢ່າຮັບພວກນາງຂຶ້ນທະບຽນ. ເພາະເມື່ອພວກນາງຍອມຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການທາງກາຍ ກໍຈະຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ພວກນາງກໍຕ້ອງການແຕ່ງງານອີກ.¹²ທີ່ພວກນາງເຮັດສິ່ງນີ້ກໍ່ຖືວ່າເປັນຄວາມຜິດເພາະພວກນາງໄດ້ຖອນຂໍ້ຜູກພັນທີ່ໃຫ້ໄວ້ແຕ່ຕົ້ນນັ້ນແລ້ວ.¹³ພວກນາງກໍກາຍເປັນຄົນມັກຢູ່ລ້າໆ, ທຽວເລາະໄປຕາມເຮືອນນັ້ນເຮືອນນີ້, ແຕ່ຍິ່ງຮ້າຍກວ່ານັ້ນ ແຕ່ກາຍເປັນຄົນມັກເວົ້າຂວັນຄົນອື່ນ ແລະ ຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບເລື່ອງຂອງຄົນອື່ນ. ພວກເຂົາເວົ້າໃນເລື່ອງທີ່ບໍ່ສົມຄວນເວົ້າ.

¹⁴ເຫດສະນັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຢາກໃຫ້ຍິງຫມ້າຍສາວໆນັ້ນ, ແຕ່ງງານມີລູກ, ດູແລບ້ານເຮືອນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ສັດຕຣູມີໂອກາດກ່າວຫາໄດ້ວ່າເຮົາເຮັດຊົ່ວ.¹⁵ດ້ວຍວ່າມີບາງຄົນໄດ້ຫັນໄປຕິດຕາມຊາຕານແລ້ວ.¹⁶ຖ້າຫາກຜູ້ເຊື່ອທີ່ເປັນສະຕຣີຄົນໃດມີຍິງຫມ້າຍຢູ່ດ້ວຍ, ກໍ່ຈົ່ງຊ່ວຍເຫລືອພວກນາງ ເພື່ອຈະໄດ້ບໍ່ໄປເພີ້ມພາຣະໃຫ້ກັບຄຣິສຕະຈັກ, ເພື່ອຄຣິສຕະຈັກເອງຈະໄດ້ຊ່ວຍຍິງຫມ້າຍທີ່ບໍ່ມີທີ່ຢູ່ແທ້ໆ.

¹⁷ຈົ່ງຖືວ່າບັນດາຜູ້ປົກຄອງທີ່ປົກຄອງໄດ້ດີນັ້ນສົມຄວນ ໄດ້ຮັບກຽດເປັນສອງເທົ່າ, ໂດຍສະເພາະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດວຽກໃນການເທສະຫນາ ແລະ ການສັ່ງສອນ.¹⁸ເພາະພຣະຄັມພີກ່າວວ່າ, "ຢ່າເອົາບັ້ງຫຽງອັດປາກງົວເມື່ອມັນຢຽບເຂົ້າ" ແລະ "ຄົນງານຄວນໄດ້ຮັບຄ່າຈ້າງຂອງຕົນ."

¹⁹ຢ່າຍອມຮັບຄຳກ່າວຫາຜູ້ປົກຄອງຄົນໃດ ໂດຍປາສະຈາກພະຍານສອງ ຫລື ສາມຄົນ.²⁰ຈົ່ງຕັກເຕືອນຄົນບາບເຫລົ່ານັ້ນຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນ ເພື່ອຄົນອື່ນໆທີ່ເຫລືອຈະໄດ້ຢ້ານ.

²¹ຂ້າພຣະເຈົ້າສັ່ງທ່ານຢ່າງຈິງຈັງຕໍ່ໜ້າພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະເຫລົ່າທູດສະຫວັນທີ່ຊົງເລືອກສັນໄວ້, ເພື່ອໃຫ້ທ່ານຮັກສາຄຳສັ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຂ້າງອອກຂາ ແລະ ເພື່ອວ່າທີ່ທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດດ້ວຍຄວາມລຳອຽງ.²²ຢ່າດ່ວນວາງມືເທິງຄົນໃດ. ຢ່າມີສ່ວນຮ່ວມໃນການເຮັດບາບໃດໆຂອງຜູ້ອື່ນ. ທ່ານຄວນຮັກສາຕົນເອງໃຫ້ບໍຣິສຸດ.

²³ທ່ານບໍ່ຄວນດື່ມແຕ່ນໍ້າ, ແຕ່ຄວນດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແດ່ເລັກນ້ອຍ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ກະເພາະອາຫານຂອງທ່ານ ເພາະທ່ານມັກບໍ່ສະບາຍຢູ່ເລື່ອຍໆ.²⁴ການບາບຂອງບາງຄົນປາກົດຊັດເຈນ, ແລະ ນຳພວກເຂົາໄປສູ່ການພິພາກສາ. ສ່ວນບາບອື່ນໆ ຈະຕາມມາພາຍຫລັງ.²⁵ເຊັ່ນນັ້ນແຫລະ, ການດີບາງຢ່າງກໍ່ປາກົດຊັດເຈນ, ສ່ວນການດີອື່ນໆທີຍັງບໍ່ປາກົດຊັດເຈນ ກໍ່ບໍ່ສາມາດປິດບັງໄວ້ໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

6

¹ຝ່າຍບັນດາຄົນທີ່ເປັນທາດນັ້ນຕ້ອງຖືນາຍຂອງພວກຕົນວ່າ ເປັນຜູ້ສົມຄວນໄດ້ຮັບກຽດໃນທຸກຢ່າງ. ພວກເຂົາຄວນເຮັດສິ່ງນີ້ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຫມິ່ນປະຫມາດນາມຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳສັ່ງສອນຂອງພວກເຮົາໄດ້.²ສ່ວນບັນດາທາດທີ່ມີນາຍເປັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອ ກໍ່ບໍ່ຄວນລົດຄວາມນັບຖືຍ້ອນວ່ານາຍນັ້ນເປັນພີ່ນ້ອງຂອງພວກຕົນ. ແຕ່ໃຫ້ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ນາຍໃຫ້ດີຍິ່ງຂື່້ນອີກ. ເພາະບັນດານາຍເຫລົ່ານັ້ນຜູ້ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກວຽກຂອງພວກເຂົາກໍ່ເປັນຜູ້ເຊື່ອ ແລະ ເປັນທີ່ຮັກດ້ວຍ. ຈົ່ງສອນ ແລະ ປະກາດສິ່ງເຫລົ່ານີ້.

³ຜຸ້ໃດກໍ່ຕາມທີ່ສອນຜິດໄປຈາກນີ້ ແລະ ທັງບໍ່ເຫັນພ້ອມກັບຫລັກຄຳສອນອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາ. ຫາກວ່າພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບກັບຄຳສັ່ງສອນອັນຖືກຕ້ອງ ທີ່ຊີ້ນຳໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ.⁴ຄົນນັ້ນກໍ່ອວດຕົວ ແລະບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍ. ແຕ່ເຂົາປ່ວຍ ດ້ວຍຄວາມຂັດແຍ້ງແລະ ໂຕ້ຖຽງກັນເລື່ອງຖ້ອຍຄຳ. ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ມີຜົນເຮັດໃຫ້ອິດສາກັນ, ຜິດຖຽງກັນ ຫມິ່ນປະໝາດກັນ, ລະແວງສົງໃສກັນ, ແລະ⁵ຄວາມຂັດແຍ້ງກັນຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ລະຫວ່າງຄົນໃຈດ້ານ. ພວກເຂົາຫັນຫນີຈາກຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາຄິດວ່າທາງຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນທາງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຮັ່ງມີໄດ້.

⁶ບັດນີ້ຕາມທາງພຣະເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມພຶງພໍໃຈນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ຮັ່ງມີສີສຸກຫລວງຫລາຍ.⁷ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ເອົາສິ່ງໃດເຂົ້າມາໃນໂລກ. ສັນໃດ ເຮົາກໍ່ບໍ່ສາມາດເອົາສິ່ງໃດອອກໄປໄດ້ສັນນັ້ນ.⁸ສະນັ້ນ, ໃຫ້ເຮົາພໍໃຈໃນອາຫານ ແລະ ເສື້ອຜ້າທີ່ມີຢູ່.

⁹ບັດນີ້ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢາກຮັ່ງມີ ກໍຕົກຢູ່ໃນການທົດລອງ, ຖືກບ້ວງກັບດັກ. ພວກເຂົາຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂງ່ງ່າວ ແລະ ບັນດາກິເລດຕັນຫາອັນຕະຣາຍ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຈັບປວດ ຊຶ່ງຈ່ອງດຶງຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈົມລົງສູ່ຄວາມພິນາດຈິບຫາຍ ແລະການທຳລາຍ.¹⁰ດ້ວຍວ່າການຮັກເງິນຄຳເປັນຮາກຂອງຄວາມຊົ່ວທຸກຢ່າງ. ບາງຄົນຢາກຮັ່ງມີຫລາຍຈົນໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ ແລ້ວກໍ່ເປັນທຸກຣະທົມໃຈຕົນຫລາຍປະການ.

¹¹ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍ, ຊຶ່ງເປັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງຫລີກຫນີຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້. ຈົ່ງສະແຫວງຫາຄວາມຊອບທັມ, ທາງຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວາມສັດຊື່, ຄວາມຮັກ, ຄວາມອົດທົນ, ແລະຄວາມອ່ອນສຸພາບ.¹²ໃຫ້ຕໍ່ສູ້ຢ່າງສຸດກຳລັງໃນຄວາມເຊື່ອ. ຍຶດຫມັ້ນໃນຊີວິດອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ໄປຮັບນັ້ນ. ເພາະເລື່ອງນີ້ພວກທ່ານໄດ້ເປັນພະຍານຕໍ່ຫນ້າພະຍານທັງຫລາຍວ່າ ແມ່ນຫຍັງແມ່ນປະເສີດ.

¹³ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍສັ່ງພວກທ່ານຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງມີຊີວິດ, ແລະ ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິິດເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງກ່າວທີ່ເປັນຄວາມຈິງຕໍ່ຫນ້າປີລາດຜູ້ປົກຄອງ:¹⁴ຈົ່ງຮັກສາພຣະບັນຊານີ້ໄວ້ຢ່າງສົມບູນ, ໂດຍບໍ່ໃຫ້ມີທີ່ຕິຕຽນໄດ້, ຈົນເຖິງການມາປະກົດຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣີດເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.

¹⁵ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເປີດເຜີຍການມາປາກົດຂອງພຣະອົງເມື່ອເຖິງເວລາອັນເໝາະສົມ -ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສົມຄວນຮັບຄຳສັນຣະເສີນ, ເປັນຜູ້ດຽວທີ່ຊົງຣິດ, ເປັນມະຫາກະສັດຜູ້ຄອບຄອງ, ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ປົກຄອງ.¹⁶ພຣະອົງຜູ້ດຽວທີ່ຕາຍບໍ່ເປັນ ແລະ ພຣະອົງຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງເຊິ່ງບໍ່ມີໃຜເຂົ້າເຖິງໄດ້. ບໍ່ມີຄົນໃດເບິ່ງເຫັນພຣະອົງ. ຂໍພຣະກຽດ ແລະ ຣິດເດດນິຣັນດອນມີແດ່ພຣະອົງ. ອາແມນ.

¹⁷ຈົ່ງບອກຄົນທີ່ຮັ່ງມີໃນໂລກນີ້ຢ່າອວດຕົວ, ແລະ ຢ່າຕັ້ງຄວາມຫວັງໃນຄວາມຮັ່ງມີ, ຊຶ່ງບໍ່ແນ່ນອນ. ແຕ່ພວກເຂົາຄວນຕັ້ງຄວາມຫວັງໃນພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງມອບຄວາມຮັ່ງມີທີ່ແທ້ຈີງໃຫ້ເຮົາໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີ.¹⁸ຈົ່ງບອກພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດຄວາມດີ, ໃຫ້ຮັ່ງມີໃນການກະທຳດີ ໃຫ້ມີໃຈກວ້າງຂວາງ ແລະ ເຕັມໃຈທີ່ຈະແບ່ງປັນ.¹⁹ໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ສະສົມຮາກຖານທີ່ດີ ເພື່ອພວກເຂົາເອງໃນເວລາຂ້າງຫນ້າ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຍຶດໃນຊີວິດທີ່ແທ້ຈິງ.

²⁰ຕີໂມທຽວເອີຍ, ໃຫ້ປົກປ້ອງສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບ. ຫລີກຫນີຈາກການເວົ້າທີ່ໂງ່ງ່າວ ແລະ ການຜິດຖຽງຂັດແຍ້ງກັນໃນເລື່ອງທີ່ບໍ່ເປັນສາຣະຮຽກວ່າຄວາມຮູ້.²¹ບາງຄົນໄດ້ປະກາດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ແລະ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງພາດຈາກຄວາມເຊື່ອ. ຂໍພຣະຄຸນຈົ່ງສະຖິດກັບທ່ານເຖີ້ນ.

2 ຕີໂມທຽວ

1

¹ຂ້າພະເຈົ້າ ໂປໂລ ອັກຄະສາວົກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕາມພຣະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ຊຶ່ງເຮົາມີຢູ່ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ,²ຕີໂມທຽວ ລູກທີ່ຮັກ: ຂໍພຣະຄຸນ. ພຣະເມດຕາ ແລະ ສັນຕິສຸກຈາກພຣະເຈົ້າ ພຣະບິດາເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາຢູ່ກັບທ່ານເທີ້ນ.

³ຂ້າພະເຈົ້າຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັບໃຊ້ມານັບຕັ້ງແຕ່ ບັນພະບູລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ດ້ວຍມະໂນທໍາທີ່ບໍລິສຸດ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າລະນຶກເຖິງທ່ານຢ່າງສະຫມໍ່ສະເໝີໃນຄຳອະທິຖານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຕະຫລອດ ທັງເວັນ ແລະ ຄືນ.⁴ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າລະນຶກເຖິງນໍ້າຕາຂອງທ່ານ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາ ທີ່ຈະໄດ້ພົບທ່ານ, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ເຕັມລົ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.⁵ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຶກເຖິງຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງຂອງທ່ານຊຶ່ງມີຕັ້ງແຕ່ເຖົ້າຂອງທ່ານ ນາງໂລອີ ແລະ ນາງຢູນິເກ ແມ່ ຂອງທ່ານ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມເຊື່ອມີຢູ່ໃນທ່ານດ້ວຍ.

⁶ນີ້ຄືເຫດຜົນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເຕືອນສະຕິທ່ານ ເພື່ອໃຊ້ຂອງປະທານ ຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃນຕົວທ່ານ ຂຶ້ນມາອີກຄັ້ງຜ່ານການວາງມືຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ.⁷ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະທານວິນຍານແຫ່ງຄວາມຢ້ານກົວໃຫ້ພວກເຮົາ, ແຕ່ໄດ້ຊົງປະທານວິນຍານ ແຫ່ງຣິດເດດອຳນາດ ແລະ ຄວາມຮັກ ແລະ ການບັງຄັບຕົນເອງໃຫ້.

⁸ດັ່ງນັ້ນຢ່າລະອາຍຕໍ່ຄຳພະຍານ ກ່ຽວກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂອງເຮົາ ຫລື ກຽ່ວກັບຂ້າພະເຈົ້າຄືໂປໂລຜູ້ຖືກຈອງຈຳຢູ່ເພາະເຫັນແກ່ພຣະອົງ ແຕ່ຈົ່ງຮ່ວມທົນທຸກເພື່ອຂ່າວປະເສີດຕາມຣິດອຳນາດ ຂອງພຣະເຈົ້າ.⁹ຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ຊ່ວຍເຮົາທັງຫລາຍໃຫ້ພົ້ນ ແລະ ຊົງເອີ້ນເຮົາດ້ວຍການຊົງເອີ້ນອັນບໍຣິສຸດ ທີ່ພຣະອົງເຮັດແບບນີ້ ບໍ່ແມ່ນເພາະເປັນໄປຕາມການງານຂອງເຮົາ ແຕ່ເປັນໄປຕາມພຣະປະສົງ ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງຊົງປະທານ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ເຮົາ ໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ກ່ອນການເວລາຈະເກີດຂຶ້ນ.¹⁰ແຕ່ດຽວນີ້ ຄວາມລອດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກ ເປີດເຜີຍໂດຍການສະເດັດມາປາກົດ ຂອງຜູ້ຊວ່ຍໃຫ້ລອດຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາພຣະຄຣິດເຈົ້າເປັນຜູ້ກຳຈັດ ຣິດແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະ ນຳເອົາຊີວິດທີ່ບໍ່ເຄີຍມີຈຸດສິ້ນສຸດມາຍັງຄວາມສະຫວ່າງຜ່ານທາງຂ່າວປະເສີດ.¹¹ເພາະເຫດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນທັງຜູ້ເທດສະໜາອັກຄະສາວົກ ແລະ ເປັນຜູ້ສອນ.

¹²ດ້ວຍເຫດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງຕ້ອງທົນທຸກ ຕໍ່ສິ່ງຕ່າງໆເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ລະອາຍ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອ ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອໝັ້ນວ່າພຣະອົງສາມາດຮັກສາສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອບໄວ້ກັບພຣະອົງ ຈົນເຖິງວັນນັ້ນໄດ້.¹³ຈົ່ງເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງຄຳສອນ ທີ່ທ່ຽງຕົງຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນຈາກ ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຮັກໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.¹⁴ສິ່ງດີທີ່ພຣະເຈົ້າ ມອບໝາຍໄວ້ແກ່ທ່ານຈົ່ງປົກປ້ອງຮັກສາໄວ້ ໂດຍຜ່ານທາງ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນພວກເຮົາ.

¹⁵ທ່ານຮູ້ເລື່ອງນີ້ແລ້ວວ່າທຸກຄົນໃນແຂວງ ເອເຊຍ ໄດ້ຫັນຫລັງໃຫ້ກັບຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ໃນກຸ່ມນີ້ມີ ຟູເຄໂລ ແລະ ເຮຣະໂມເກນໄດ້ປະຖີ້ມເຮົາ.¹⁶ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເມດຕາແກ່ຄອບຄົວໂອເນຊີໂຟໂຣ ເພາະເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນບານຢູ່ສະເຫມີ ແລະ ບໍ່ໄດ້ລະອາຍຕໍ່ການຫລ່່າມໂສ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ,¹⁷ແຕ່ເມື່ອເຂົາຢູ່ໃນນະຄອນໂຣມ ເຂົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ຊອກຫາຂ້າພະເຈົ້າຈົນເຂົາໄດ້ພົບຂ້າພະເຈົ້າ.¹⁸ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໂຜດປະທານພຣະເມດຕາ ຂອງພຣະອົງໃນວັນນັ້ນດ້ວຍເທີ້ນ ຝ່າຍ ເຈົ້າກໍຮູ້ວ່າດີ ເພິ່ນໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອເຮົາຫລາຍປານໃດ ເມື່ອເຮົາຢຸ່ທີ່ເມືອງເອເຟໂຊນັ້ນ.

2

¹ເຫດສະນັ້ນ, ລູກຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ ໂດຍພຣະຄຸນທີ່ພວກເຮົາມີໃນ ພຣະຄຣິດເຈົ້າເຢຊຸ.²ຕໍ່ຫນ້າພະຍານຫລາຍຄົນໄວ້ກັບຄົນທີ່ສັດຊື່ ທີ່ສາມາດສອນ ຄົນອື່ນໄດ້ດ້ວຍ.

³3 ຈົ່ງຮ່ວມໃນຄວາມທົນທຸກ ເຫມຶອນດັ່ງເປັນທະຫານ ທີ່ດີ ຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າເຢຊູ.⁴ບໍ່ມີທະຫານຄົນໃດເມື່ອເຂົ້າປະຈຳການແລ້ວຈະຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບການງານຝ່າຍພົນລະເຮຶອນ. ດ້ວຍວ່າ, ເຂົາຕອ້ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ເກັນຕົນໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈ.⁵ນັກກິລາທີ່ແລ່ນຊິງໄຊ ຈະຍາດເອົາລາງວັນບໍ່ໄດ້ ຖ້າບໍ່ປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບ.

⁶ຊາວກະສີກອນທີ່ເຮັດວຽກໜັກ ກໍຄວນເປັນຜູ້ທຳອິດຜູ້ທຳອິດທີ່ໄດ້ຮັບຜົນເກັບກ່ຽວ.⁷ຈົ່ງຄິດຕຶກຕອງຂໍ້ຄວາມທີ່ເຮົາເວົ້ານັ້ນ ໃຫ້ຖິ່ຖ້ວນເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງປະທານໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໃຈໃນທຸກສິ່ງ.

⁸ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວແລະຜຸ້ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ. ສິ່ງນີ້ເປັນໄປຕາມສາລະແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.⁹ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍອມທົນທຸກທໍລະມານ ຈົນຖືກລ່າມໂສ້ ເຫມືອນກັບເປັນຄົນຮ້າຍແຕ່ພຣະທັມ ຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກຜູກມັດໄວ້.¹⁰ດ້ວຍເຫດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງອົດທົນຕໍ່ທຸກສິ່ງ ເພື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບການເລືອກໄວ້ ເພື່ອເຂົາທັງຫລາຍຈະບັນລຸເຖິງຄວາມລອດໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພ້ອມກັບພຣະສະຫງ່າຣາສີອັນເປັນນິຣັນດອນ.

¹¹ຄຳກ່າວນີ້ເຊື່ອຖືໄດ້ຄື: “ຖ້າເຮົາຕາຍກັບພຣະອົງ, ເຮົາກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ກັບພຣະອົງ.¹²ເຮົາອົດທົນເຮົາກໍຈະປົກຄອງຮ່ວມກັບພຣະອົງ. ຖ້າເຮົາປະຕິເສດພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍຈະປະຕິເສດເຮົາດ້ວຍເຫມືອນກັນ.¹³ຖ້າເຮົາບໍ່ສັດຊື່ພຣະອົງກໍຍັງຄົງສັດຊື່ເພາະວ່າ ພຣະອົງບໍ່ສາມາດຈະປະຕິເສດ ພຣະອົງເອງໄດ້.”

¹⁴ທ່ານຈົ່ງຢ້ຳເຕືອນພວກເຂົາທັງຫລາຍເຖິງສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ ເຕືອນພວກເຂົາ ຢູ່ ຊ້ອງ ພຣະພັກພຣະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ໂຕ້ຖຽງກັນ ດ້ວຍເລື່ອງຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆ ເພາະວ່າສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດອັນໃດ. ເພາະການເຮັດເຊັ່ນນີ້ເປັນການທຳລາຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮັບຟັງ.¹⁵ທ່ານຈົ່ງເຮັດໃຫ້ດີທີ່ສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າເຫມືອນຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຜ່ານການພິສູດແລ້ວ, ເປັນຄົນງານທີ່ບໍ່ມີເລື່ອງໃດໃຫ້ລະອາຍ ເປັນຄົນທີ່ສອນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

¹⁶ຈົ່ງຫລີກເວັ້ນຈາກການສົນທະນາ, ທີ່ບໍ່ໃຫ້ກຽດພຣະເຈົ້າເພາະນັ້ນຈະນຳເຮົາໄປສູ່ການດູຫມິ່ນພຣະເຈົ້າຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ.¹⁷ການເວົ້າຈາຂອງພວກເຂົາແຜ່ກະຈາຍໄປເຫມືອນບາດແຜເປື່ອຍເນົ່າ ໃນທ່າມກາງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ຄືຮີເມນາໂຢ ແລະ ຟີເລໂຕ.¹⁸ຊາຍເຫລົ່ານີ້ຄືຄົນທີ່ໄດ້ຫລົງໄປ ຈາກຄວາມຈິງພວກເຂົາບອກວ່າການຟື້ນຄືນ ຈາກຄວາມຕາຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ, ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງບາງຄົນລົ້ມລະລາຍໄປ.

¹⁹ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຮາກຖານທີ່ຫມັ້ນຄົງຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່. ມີຄຳຂຽນ ໄວ້ວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຮູ້ຈັກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຄົນຂອງພຣະອົງ” ແລະ “ທຸກຄົນທີ່ເອີ່ຍພຣະນາມ ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕ້ອງແຍກຕົວອອກຈາກຄວາມຊົ່ວຊ້າ.”²⁰ໃນບ້ານຂອງຄົນຮັ່ງມີບໍ່ໄດ້ມີແຕ່ພາຊະນະທີ່ເຮັດດ້ວຍເງິນ ແລະ ຄຳ ເທົ່ານັ້ນແຕ່ຍັງມີ ພາຊະນະທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ ແລະ ດິນຫນຽວ ພາຊະນະ ບາງຢ່າງກໍໃຊ້ ສຳລັບງານທີ່ມີກຽດ ແລະ ບາງຢ່າງໃຊ້ສຳລັບງານທີ່ບໍ່ມີກຽດ.²¹ຖ້າຜູ້ໃດຊຳລະຕົວຂອງເຂົາຈາກສິ່ງທີ່ບໍ່ມີກຽດເຂົາກໍເປັນພາຊະນະທີ່ມີກຽດ ເຂົາຈະຖືກແຍກອອກຈາກພາຊະນະອື່ນເພື່ອເປັນພາຊະນະທີ່ໃຊ້ປະໂຫຍດ ໄດ້ສຳລັບອົງເຈົ້ານາຍ, ແລະ ພ້ອມສຳລັບການດີທຸກຢ່າງ.

²²ຈົ່ງຫລີກໜີຈາກ ຣາຄະຕັນຫາຂອງຄົນໜຸ່ມສາວ ຈົ່ງຢຶດເອົາຄວາມຊອບທຳ, ຄວາມເຊື່ອ, ຄວາມຮັກ ແລະ ສັນຕິສຸກ ພ້ອມກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຮ້ອງອອກພຣະນາມ ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ບໍຣິສຸດ.²³ແຕ່ຈົ່ງປະຕິເສດຄຳຖາມທີ່ໂງ່ງ່າວ ແລະ ຂາດຄວາມຮູ້ເພາະທ່ານຮູ້ວ່າຄຳຖາມເລົ່ານີ້ ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຜິດຖຽງກັນ.

²⁴ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈະຕ້ອງບໍ່ວິວາດຜິດຖຽງກັນ, ແຕ່ເປັນຄົນທີ່ສຸພາບຕໍ່ຄົນທັງປວງ ສາມາດສອນຄົນອື່ນໄດ້ ແລະ ມີຄວາມອົດທົນ²⁵ເຂົາຕອ້ງເປັນຄົນທີ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້ແກ່ຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຂົາດ້ວຍຄວາມສຸພາບອ່ອນໂຍນ ເພື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກັບໃຈໂດຍຄວາມຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງໄດ້.²⁶ພວກເຂົາອາດຈະກັບເປັນຄົນທີ່ມີສະຕິອີກຄັ້ງ ແລະ ຫລຸດພົ້ນຈາກບ່ວງແຮ້ວຂອງມານຮ້າຍ ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາຖືກຈັບໂດຍມານຮ້າຍເພື່ອໃຫ້ເຮັດຕາມຄວາມປະສົງ ຂອງມັນ.

3

¹ແຕ່ຈົ່ງຮູ້ວ່າໃນຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍ ຈະມີເວລາຄວາມຍາກລຳບາກເກີດຂຶ້ນ²ເພາະວ່າຄົນຈະຮັກຕົວເອງ, ຮັກເງິນຄຳ, ໂອ້ອວດຈອງຫອງ, ກ່າວຮ້າຍຜູ້ອື່ນບໍ່ເຊື່ອຟັງຄວາມພໍ່ແມ່, ເນຣະຄຸນ, ແລະ ບໍ່ມີສິນທັມ;³ພວກເຂົາຈະຢູ່ໂດຍຂາດຈາກຄວາມຮັກຕາມທຳມະຊາດ, ບໍ່ສະຫງົບສຸກ ໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ ຂາດການຮູ້ຈັກບັງຄັບຕົນ, ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ ບໍ່ຮັກສິ່ງທີ່ດີ,⁴ພວກເຂົາຈະເປັນຄົນທໍຣະຍົດ, ດື້ດ້ານ, ອວດສະຫາວ ຮັກຄວາມສະໜຸກສະຫນານຫລາຍກວ່າຮັກພຣະເຈົ້າ.

⁵ພາຍນອກພວກເຂົາເບິ່ງເໝືອນຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ແຕ່ເຂົາປະຕິເສດຣິດເດດຂອງຜູ້ທີ່ເຂົາເຊື່ອນັ້ນຈົ່ງຫລີກຫນີເສຍຈາກຄົນຢ່າງນັ້ນ.⁶ເພາະວ່າບາງຄົນໃນພວກເຂົາ ຄືພວກຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ້ານເຮືອນ ແລະ ຫລົງໄຫລໃນຜູ້ຍິງທີ່ໂງ່ງາ່ວ ຜູ້ຍິງເຫລົ່ານີ້ຄືຄົນທີ່ມັກສຸມກອງຄວາມບາບເອົາໄວ້ ແລະ ຖືກຊັກຈູງດ້ວຍຄວາມປາຖະຫນາຕ່າງໆ,⁷ຜູ້ຍິງເຫລົ່ານີ້ຈະຍອມຮຽນຮູ້ຢູ່ສະເຫມີແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຂົ້າເຖິງຄວາມຮູ້ໃນເລື່ອງຄວາມຈິງເລີຍ.

⁸ເຫມືອນກັບທີ່ຢາເນກັບຢຳເບ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານໂມເຊພວກຜູ້ສອນປອມເຫຼົ່ານີ້ ກໍໄດ້ຢືນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ ຂອງເຂົາ ກໍໃຊ້ການບໍ່ໄດ້ເລີຍ,⁹ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ກ້າວໜ້າໄປໄກເພາະວ່າ ຄວາມໂງ່ງາ່ວຂອງພວກເຂົາຈະປາກົດແຈ້ງ ແກ່ຄົນທັງປວງເໝືອນ ກັບພວກຜູ້ຊາຍ ເຫລົ່ານັ້ນ.

¹⁰ແຕ່ສຳລັບທ່ານໆໄດ້ເຮັດຕາມຄຳສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄືການປະພຶດ, ເປົ້າຫມາຍຂອງຊີວິດ, ຄວາມເຊື່ອ, ຄວາມອົດທົນດົນນານ, ຄວາມຮັກ, ແລະ ຄວາມອົດກັ້ນ.¹¹ການຖືກຂົ່ມເຫັງ ການທຸກລຳບາກ ເເລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຂ້າພະເຈົ້າທີ່ເມືອງ ອັນຕີໂອເຂຍ ທີ່ເມືອງອີໂກນີອົມ ແລະ ທີ່ເມືອງລີສະຕຣາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງໃນເຫດການທັງປວງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍຊີວິດຂ້າພະເຈົ້າ¹²ແຕ່ຄົນທັງປວງເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຕ້ອງການດຳເນີນ ຊີວິດຢ່າງຄົນຊອບທັມໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ,¹³ຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ຄົນຫລອກລວງຈະເພີ້ມທະວີຫລາຍຂຶ້ນ ຍິ່ງກວ່າຄົນທີ່ນຳຜູ້ອື່ນໃຫ້ຫລົງຜິດພວກເຂົາກໍນຳໃຫ້ຕົນເອງຫລົງຜິດດ້ວຍ.

¹⁴ແຕ່ສຳລັບທ່ານຈົ່ງດຳລົງຢູ່ໃນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຮຽນຮູ້ ແລະ ເຊື່ອຢ່າງໝັ້ນຄົງ ທ່ານຮູ້ວ່າທ່ານໄດ້ຮຽນມາຈາກຜູ້ໃດ.¹⁵ຖ້ອຍຄຳບັນທຶກອັນສັກສິດ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ສາມາດເຮັດໃຫ້ທ່ານເຕັມລົ້ນດ້ວຍປັນຍາໃນເລື່ອງຂອງ ຄວາມພົ້ນຜ່ານທາງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁶ພຣະຄັມພີທຸກຂໍ້ໄດ້ຮັບການດົນໃຈໂດຍພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນປະໂຫຍດ ຕໍ່ຫລັກຄຳສອນ, ຄວາມເຊື່ອອັນແຮງກ້າ ການປັບປຸງແກ້ໄຂ ແລະ ການຝຶກຝົນໃນຄວາມ ຊອບທັມ,¹⁷ນີ້ກໍເພື່ອວ່າຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດ ຕຽມ ພ້ອມສຳລັບການດີທຸກຢ່າງ.

4

¹ຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຄຳສັ່ງທີ່ສຳຄັນຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ ພິພາກສາທັງຄົນເປັນ ແລະຄົນຕາຍ ແລະ ເພາະໂດຍການມາປາກົດຂອງພຣະອົງເແລະ ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.²ຈົ່ງສັ່ງສອນພຣະທັມຈົ່ງພ້ອມຢູ່ສະເຫມີທັງໃນເວລາທີ່ມີໂອກາດ ແລະ ບໍ່ມີໂອກາດ, ຈົ່ງວ່າກ່າວຈົ່ງເຕືອນສະຕິ ດ້ວຍຄວາມອົດທົນແລະ ການສິດສອນທຸກຢ່າງ.

³ເພາະເວລານັ້ນຈະມາເຖິງເມື່ອຄົນບໍ່ຍອມຟັງຄຳສອນທີ່ດີແຕ່ເຂົາຈະສະສົມອາຈານສອນຂອງຕົນຕາມ ແຕ່ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຂົາເອງ ເພື່ອບັນເທົາອາການຄັນຫູຂອງພວກເຂົາ.⁴ພວກເຂົາຈະຫັນໄປຈາກຄວາມຈິງແລ້ວໄປສົນໃຈນິຍາຍ ເລື່ອງເປົ່າໆ.⁵ແຕ່ສຳລັບທ່ານຈົ່ງມີຄວາມຄິດທີ່ສຸຂຸມໃນທຸກໆສິ່ງຈົ່ງຍອມທົນ ທຸກໃນຄວາມຍາກລຳບາກ ແລະ ຈົ່ງເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ປະກາດ ຂ່າວປະເສີດປະຕິບັດ ໜ້າທີ່ ການຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໃຫ້ ຄົບບໍລິບູນ.

⁶ເພາະຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຖືກເທອອກເວລາທີ່ຕ້ອງຈາກໄປນັ້ນມາເຖິງແລ້ວ⁷ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແລ່ນແຂ່ງຂັນ ຢ່າງດີຈົນສຳເລັດຂ້າພະເຈົ້າແລ່ນຈົນເຖິງເສັ້ນໄຊ ຂ້າພະເຈົ້າຮັກສາຄວາມເຊື່ອຈົນເຖິງທີ່ສຸດ⁸ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳໄດ້ຖືກຕຽມໄວ້ໃຫ້ກັບຂ້າພະເຈົ້າຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ພິພາກສາທີ່ຍຸດຕິທຳຈະມອບໃຫ້ແກ່ ຂ້າພະເຈົ້າໃນວັນນັ້ນ. ແຕ່ບໍ່ແມ່ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນແຕ່ສຳລັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ຮັກໃນການຊົງມາປາກົດຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

⁹ທ່ານຈົ່ງພະຍາຍາມມາຫາ ຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໄວທີ່ສຸດ¹⁰ເພາະວ່າເດມາ ໄດ້ ປະຖິ້ມຂ້າພະເຈົ້າເສັຍແລ້ວ. ເຂົາຮັກໂລກປະຈຸບັນນີ້ ແລະ ໄດ້ໄປຍັງເມືອງ ເທສະໂລນິກ. ເກເຊັນ ໄດ້ໄປທີ່ເມືອງຄາລາເຕຍ ແລະ ສ່ວນຕີໂຕໄປຍັງເມືອງດັນມາເຕຍ.

¹¹ຕອນນີ້ມີພຽງແຕ່ ລູກາ ທີ່ຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າທ່ານຈົ່ງໄປຫາມາຣະໂກ ແລະ ພາເຂົາໄປດ້ວຍ ເພາະເຂົາມີປະໂຫຍດຢ່າງຫລາຍ ຕໍ່ງານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ¹²ຂ້າພະເຈົ້າສັ່ງ ຕີຂີໂກ ໄປຍັງເມືອງເອເຟໂຊ.¹³ເມື່ອທ່ານມາກໍໃຫ້ນຳເສື້ອຄຸມ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະໄວ້ກັບ ກາລະໂປ ທີ່ເມືອງໂທອາດ ແລະ ໜັງສືເປັນຕົ້ນ ມ້ວນໜັງສືທີ່ເປັນໜັງສັດ.

¹⁴ອາເລັກຊັນເດີ ຊ່າງເຮັດເຄື່ອງທອງແດງ ໄດ້ເຮັດການຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ຕ້ານຂ້າພະເຈົ້າຫລາຍຢ່າງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕອບແທນການກະທຳຂອງເຂົາ.¹⁵ເເຕ່ທ່ານເອງ ກໍຄວນປ້ອງກັນຕົວ ທ່ານຈາກເຂົາດ້ວຍ ເພາະວ່າເຂົາຕໍ່ຕ້ານຖອ້ຍຄຳຂອງເຮົາ ຢ່າງຮຸນແຮງ.¹⁶ໃນການແກ້ຄະດີ ເທື່ອທຳອິດນັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າເຂົາທັງຫລາຍປະຖິ້ມ ຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ ຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາຖືກນັບວ່າຜິດເລີຍ.

¹⁷ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເສີມກຳລັງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອວ່າໂດຍຜ່ານຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນການປະກາດຂ່າວປະເສີດ ຈະໄດ້ສຳເລັດຢ່າງສົມບູນ ແລະ ຄົນຕ່າງຊາດທັງປວງໄດ້ຍິນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອອອກຈາກປາກຂອງສິງໂຕ.¹⁸ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າຈາກສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງ ແລະ ປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ສຳລັບ ອານາຈັກແຫ່ງແຜ່ນດິນສະຫວັນ ຂໍພຣະສະຫງ່າຣາສີຈົ່ງມີແກ່ ພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດເທີ້ນ ອາແມນ.

¹⁹ເຮົາຂໍຝາກຄວາມຄິດເຖິງໄປເຖິງ ປີຊະກີລາ ກັບ ອາກີລາ ແລະ ຄອບຄົວຂອງ ໂອເນຊີໂຟໂຣ.²⁰ເອຣາຊະໂຕ ຍັງຢູ່ທີ່ເມືອງໂກຣິນໂທ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະ ໂທຟີໂມ ທີ່ປວ່ຍຢູ່ໄວ້ທີ່ເມືອງ ມີເລໂຕ²¹ຂໍທ່ານພະຍາຍາມມາໃຫ້ໄວທີ່ສຸດກ່ອນຈະເຖິງລະດູໜາວ. ຢູບູໂລ, ໄດ້ຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາເຖິງທ່ານດ້ວຍລວມທັງ ປູເດັນ, ລີໂນ, ກະໂລເດຍ ແລະພີ່ນ້ອງ ຄົນອື່ນໆ.²²ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົ່ງ ສະຖິດຢູ່ກັບວິນຍານຂອງທ່ານ ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນສະຖິດຢູ່ກັບທາ່ນດ້ວຍ.

ຕີໂຕ

1

¹ຂ້າພຣະເຈົ້າ ໂປໂລ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ອັກຄະສາວົກ ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ເພື່ອຄວາມເຊື່ອຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງ ເລືອກໄວ້ ແລະ ຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ສອດຄ່ອງຕໍ່ (ຄວາມເປັນເຫມືອນພຣະເຈົ້າ).²ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນຂອງຊີວິດນິຣັນດອນ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ບໍ່ຊົງກ່າວຄຳ ຕົວະນັ້ນໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ຕັ້ງແຕ່ກ່ອນຍຸກສະໄຫມທັງປວງ³ຄືໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມ, ພຣະອົງກໍໄດ້ເປີດເຜີຍເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍຂໍ້ຄວາມທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈາກພຣະອົງໃຫ້ມອບຕໍ່ ຂ້າພຣະເຈົ້າກະທຳສິ່ງນີ້ເພາະເປັນຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຂອງພວກເຮົາ.

⁴ເຖິງຕີໂຕ, ຜູ້ເປັນລູກແທ້ໃນທາງຄວາມເຊື່ອດຽວກັນນີ້. ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຂອງພວກເຮົາ⁵ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ເອງ ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ປະທ່ານໄວ້ໃນເມືອງກະເຣເຕ, ເພື່ອໃຫ້ທ່ານຈັດການສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຍັງຄ້າງຄາຢູ່ ແລະ ແຕ່ງຕັ້ງພວກຜູ້ປົກຄອງໄວ້ໃນທຸກໆເມືອງ ດັ່ງທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ແນະນຳທ່ານໄວ້.

⁶ພວກຜູ້ປົກຄອງນັ້ນ ຕ້ອງເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຂໍ້ ຕິຕຽນ, ມີເມັຽພຽງຄົນດຽວ, ແລະລູກຂອງເຂົາຕ້ອງເປັນຄົນສັດຊື່ ບໍ່ຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນນັກເລງ ຫລື ເປັນຄົນດື້ດ້ານ.⁷ຕ້ອງບໍ່ມີຂໍ້ຕຳຫນິ. ຕ້ອງບໍ່ເປັນຄົນຈອງຫອງ, ບໍ່ເປັນຄົນເລືອດຮ້ອນ, ບໍ່ຕິດເຫລົ້າ, ບໍ່ເປັນຄົນອັນທະພານ, ບໍ່ເປັນຄົນໂລບ.

⁸ແຕ່ເຂົາຕ້ອງເປັນຄົນ ທີ່ມີໃຈກວ້າງຂວາງ, ຮັກທີ່ຈະກະທຳຄວາມດີມີເຫດຜົນ, ເປັນຄົນຊອບທັມດຳເນີນຊີວິດໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຮູ້ຈັກບັງຄັບຕົນເອງໄດ້.⁹ເຂົາຈະຕ້ອງຢຶດຂໍ້ຄວາມອັນຫນ້າເຊື່ອຖືຊຶ່ງໄດ້ຮັບການສອນ, ມາໄວ້ຫນຽວແຫນ້ນເພື່ອວ່າຈະສາມາດເສີມສ້າງຜູ້ອື່ນໄດ້ດ້ວຍການສອນທີ່ດີ ແລະຕຳນິບັນດາຜູ້ທີ່ຄັດຄ້ານລາວໄດ້.

¹⁰ເພາະວ່າມີຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຫລວງຫລາຍ, ເປັນຕົ້ນພວກທີ່ເຂົ້າພິທີຕັດ. ຄຳເວົ້າຂອງພວກເຂົາເຫລົ່ານີ້ນັບວ່າໄຮ້ປະໂຫຍດ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳ ແລະຫລອກລວງຄົນອື່ນໃຫ້ຫລົງຜິດ.¹¹ພວກເຂົາສອນໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນຈະສອນກໍເພື່ອຜົນປະໂຫຍດອັນຫນ້າລະອາຍແລະປັ່ນປ່ວນທຳລາຍຄຣິສຕະຈັກທັງຄຣິສຕະຈັກ.

¹²ຜູ້ທຳນວາຍຂອງພວກເຂົາຄົນຫນຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຊາວກະເຣເຕ ເປັນຄົນມັກເວົ້າຕົວະ, ເປັນຄົນໂຫດຮ້າຍເຫມືອນສັດປ່າ, ເປັນຄົນຂີ້ຄ້ານແລະກິນຫລາຍ.”¹³ຄຳທີ່ພວກເຂົາກ່າວນີ້ເປັນຄວາມຈິງ, ເຫດນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງສັ່ງສອນພວກເຂົາຢ່າງເຂັ້ມງວດເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ມີຄວາມເຊື່ອຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

¹⁴ຈົ່ງຢ່າໃສ່ໃຈກັບນິຍາຍປະລຳປະລາຂອງພວກຢິວ ແລະ ກົດບັນຍັດ ຂອງມະນຸດທີ່ປະຕິເສດ ຄວາມຈິງ.

¹⁵ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍຣິສຸດນັ້ນ, ທຸກສິ່ງກໍບໍຣິສຸດ. ແຕ່ສຳລັບຄົນທີ່ມີມົນທິນແລະ ຄົນທີ່ບໍ່ ເຊື່ອນັ້ນ, ກໍບໍ່ມີອັນໃດທີ່ບໍຣິສຸດ. ເພາະຄວາມຄິດແລະຈິດໃຈໃຕ້ສຳນຶກຂອງພວກເຂົາ ນັ້ນເປັນມົນທິນ.¹⁶ພວກເຂົາອ້າງຕົນວ່າຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ການກະທຳຂອງພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະອົງ ພວກເຂົາ ເປັນຄົນທີ່ຫນ້າລັງກຽດ, ແລະ ບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ພວກເຂົາບໍ່ເປັນທີ່ຍອມຮັບໃນການເຮັດຄວາມດີອັນໃດ.

2

¹ແຕ່ທ່ານເອງ, ຈົ່ງເວົ້າໃນສິ່ງສອດຄ່ອງກັບຫລັກຄຳສອນທີ່ສັດຊື່.²ຜູ້ຊາຍທີ່ອາວຸໂສ ຄວນຈະເປັນຜູ້ຮູ້ຈັກ ບັງຄັບຕົນໄດ້, ມີກຽດ ມີເຫດຜົນ, ເປັນຄົນມີ ຄວາມເຊື່ອຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ມີຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມອົດທົນ.

³ເຊັ່ນດຽວກັນນີ້ ຍິງທີ່ອາວຸໂສຄວນສະແດງຕົນໃຫ້ເປັນທີ່ຫນ້ານັບຖືບໍ່ກ່າວນິນທາໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນຕົກເປັນທາດຂອງການດື່ມຄວນສອນແຕ່ສິ່ງທີ່ດີແລະຖືກຕ້ອງ.⁴ເພື່ອຊ່ວຍຝຶກໃຫ້ພວກຍິງສາວທັງຫລາຍໃຫ້ຮັກຜົວແລະລູກຂອງຕົນຢ່າງເຫມາະສົມ.⁵ພວກນາງຄວນຝຶກຍິງສາວໃຫ້ເປັນຄົນມີເຫດຜົນ, ເປັນ ຄົນບໍຣິສຸດ, ເອົາໃຈໃສ່ໃນວຽກບ້ານການເຮືອນ, ແລະເຊື່ອຟັງຜົວຂອງຕົນ ໃຫ້ພວກເຂົາປະຕິບັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກຫມິ່ນປະຫມາດ.

⁶ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ຈົ່ງຕັກເຕືອນພວກ ຊາຍຫນຸ່ມ ໃຫ້ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີເຫດຜົນ.⁷ຈົ່ງເປັນແບບຢ່າງໃນການກະທຳດີທຸກປະການ; ແລະ ເມື່ອທ່ານສອນ, ກໍ ຈົ່ງສະແດງເຖິງຄວາມສັດຊື່ສຸດຈະຣິດ ແລະ ກຽດສັກສີ.⁸ຈົ່ງເວົ້າຂໍ້ຄວາມທີ່ດີຖືກຕ້ອງ ແລະ ບໍ່ມີຄຳຕິຕຽນ, ເພື່ອວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຂັດຂວາງເຈົ້ານັ້ນ ຈະໄດ້ ຮັບຄວາມອັບອາຍ, ເພາະເຂົາບໍ່ມີສິ່ງໃດ ທີ່ຈະເວົ້າວ່າຮ້າຍໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້.

⁹ບັນດາທາດຮັບໃຊ້ ຄວນອ່ອນນ້ອມເຊື່ອຟັງຕໍ່ນາຍຂອງຕົນໃນທຸກເລື້ອງ. ພວກເຂົາຄວນຈະເອົາໃຈແລະບໍ່ໂຕ້ຖຽງຄວາມນາຍຂອງຕົນ,¹⁰ພວກເຂົາບໍ່ຄວນເປັນຄົນລັກໂລບ. ແຕ່ ພວກເຂົາຄວນສະແດງເຖິງຄວາມເຊື່ອທີ່ດີທຸກປະການ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດເຮັດໃຫ້ຄຳສອນຂອງພວກເຮົາໃນເລື່ອງພຣະເຈົ້າ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງເຮົາທັງຫລາຍນັ້ນເປັນທີ່ຫນ້າສົນໃຈໃນທຸກທາງ.

¹¹ເພາະວ່າພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍຕໍ່ຄົນທັງປວງ.¹²ພຣະຄຸນ ນັ້ນຊ່ວຍຝຶກໃຫ້ພວກເຮົາປະຕິເສດທຳສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ຕັນຫາຂອງໂລກນີ້. ທັງຍັງຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາດຳເນີນຊີວິດຢ່າງໃນຍຸກນີ້ໄດ້ຢ່າງມີເຫດຜົນ ຢ່າງຊອບທັມ ແລະ ດຳເນີນຢູ່ໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ,¹³ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາກຳລັງລໍຄອຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບ ຄວາມຫວັງແຫ່ງພຣະພອນຂອງພຣະອົງ, ຄືພຣະສະຫງ່າຣາສີ ຂອງພຣະເຈົ້າອົງຍິ່ງໃຫຍ່ ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະຜູ້ໂຜດໃຫ້ພົ້ນຂອງພວກເຮົາ. ທີ່ຈະມາປາກົດ.

¹⁴ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ ສະຫລະພຣະອົງເອງ ໃຫ້ກັບພວກເຮົາ ເພື່ອໄຖ່ເອົາພວກເຮົາ ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫມົດ ແລະ ຊຳຣະພວກເຮົາໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ເພື່ອພຣະອົງເອງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງເປັນຄົນພິເສດ, ທີ່ມີໃຈຮ້ອນຮົນໃນການເຮັດຄວາມດີ.

¹⁵ຈົ່ງກ່າວເຖິງແລະໃຫ້ກຳລັງໃຈ. ດ້ວຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ຈົ່ງຕັກເຕືອນ ດ້ວຍສິດທິອຳນາດທຸກປະການ ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫມິ່ນປະຫມາດເຈົ້າໄດ້.

3

¹ຈົ່ງເຕືອນພວກເຂົາໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ມີອຳນາດທັງຫລາຍ, ໃຫ້ເຂົາເຊື່ອຟັງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ພ້ອມທີ່ຈະເຮັດການດີທຸກຢ່າງ.²ຈົ່ງເຕືອນພວກເຂົາ ຢ່າໃຫ້ໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີຜູ້ໃດ, ບໍ່ຜິດຖຽງກັນ, ແຕ່ຍອມໃຫ້ຜູ້ອື່ນທຳຕາມວິທີການຂອງຕົນ, ແລະ ສະແດງຄວາມຖ່ອມໃຈຕໍ່ຄົນທັງປວງ.

³ເພາະວ່າເມື່ອກ່ອນ ພວກເຮົາເອງກໍເປັນ ຄົນໂງ່, ແລະບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ພວກເຮົາຖືກຫລອກລວງໃຫ້ຫລົງຜິດ, ແລະຕົກເປັນທາດຂອງກິເລດຕັນຫາ ແລະຄວາມປາຖນານາໆປະການ, ພວກເຮົາເຄີຍໃຊ້ຊີວິດໃນທາງຊົ່ວ ແລະຄວາມເຫິງສາ. ພວກເຮົາເປັນຄົນຫນ້າລັງກຽດ ແລະ ກຽດຊັງກັນ ແລະ ກັນ.

⁴⁻⁵ແຕ່ເມື່ອ ພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະ ຜູ້ຊ່ວຍເຮົາທັງຫລາຍໃຫ້ພົ້ນແລະຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງໄດ້ມາປາກົດຕໍ່ມວນມະນຸດນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກງານແຫ່ງຄວາມຊອບທັມທີ່ ພວກເຮົາເຮັດ, ແຕ່ເປັນເພາະຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາພົ້ນ. ພຣະອົງຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາພົ້ນໄດ້ດ້ວຍການຊົງຊຳຣະຂອງການບັງເກີດໃຫມ່ ແລະການສ້າງຂຶ້ນໃຫມ່ໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.

⁶ພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖອກເທພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ມາເຫນືອພວກເຮົາຢ່າງລົ້ນເຫລືອ ຜ່ານທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພວກເຮົາ,⁷ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ນັບວ່າເປັນຄົນຊອບທັມດ້ວຍພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງເຊັ່ນນີ້, ກໍເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ເປັນຜູ້ຮັບມໍຣະດົກດ້ວຍຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນໃນຊີວິດອັນເປັນນິຣັນດອນ.

⁸ຂໍ້ຄວາມນີ້ເປັນຄວາມຈິງ. ຂ້າພຣະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທ່ານກ່າວຢ່າງຫມັ້ນໃຈເຖິງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້, ເພື່ອວ່າຄົນທັງຫລາຍທີ່ເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຈະຢຶດຫມັ້ນໃນການເຮັດສິ່ງດີ. ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ວາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຂົາ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນສິ່ງທີ່ດີແລະມີປະໂຫຍດຕໍ່ທຸກໆຄົນ.

⁹ແຕ່ຈົ່ງຫລີກຫນີການໂຕ້ຖຽງອັນໂງ່ງ່າວ, ເລື່ອງລຳດັບວົງຕະກູນ, ການຜິດຖຽງກັນ ແລະ ການຂັດແຍ້ງໃນເລື່ອງກົດບັນຍັດ, ເພາະສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ໄຮ້ປະໂຫຍດ ແລະ ບໍ່ມີຄຸນຄ່າຫຍັງ.¹⁰ຈົ່ງປະຕິເສດຜູ້ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແຕກແຍກກັນ, ເມື່ອໄດ້ເຕືອນເຂົາຄັ້ງຫນຶ່ງ ຫລືສອງຄັ້ງແລ້ວ.¹¹ເພາະຮູ້ແລ້ວວ່າຄົນນັ້ນໄດ້ຫັນອອກຈາກທາງທີ່ຖືກຫລົງໄປເຮັດຜິດບາບແລ້ວກໍກ່າວໂທດໃສ່ຕົວຂອງເຂົາເອງ.

¹²ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າສົ່ງ ອາເຕມາ ຫລື ຕີຂີໂກ ໄປ ຫາເຈົ້ານັ້ນ, ຈົ່ງຟ້າວແລະມາຫາຂ້າພຣະເຈົ້າທີ່ເມືອງ ນີໂກໂປລີ, ທີ່ຊຶ່ງຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດສິນໃຈຈະຢູ່ໃນຊ່ວງຣະດູຫນາວ.¹³ຈົ່ງຟ້າວຟັ່ງ ແລະຊ່ວຍສົ່ງເຊນັດ, ຜູ້ເປັນທະນາຍຄວາມ ແລະ ອາໂປໂລ, ໃຫ້ເລີ້ມອອກ ເດີນທາງແລະພ້ອມດ້ວຍທຸກສິ່ງທີ່ຈຳເປັນ.

¹⁴ພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາ ຕ້ອງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະມີສ່ວນໃນການເຮັດການດີ ທີ່ຕອບສະຫນອງຕໍ່ຄວາມຈຳເປັນເລັ່ງດ່ວນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນຄົນທີ່ ບໍ່ເກີດຜົນ.

¹⁵ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ນຳເຮົາ ຕ່າງກໍຝາກຄຳທັກທາຍເຖິງທ່ານຝາກທັກທາຍບັນດາພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກຂອງພວກເຮົາໃນຄວາມເຊື່ອອັນດຽວກັນ. ຂໍພຣະຄຸນຢູ່ກັບພວກທ່ານທຸກໆຄົນເຖີ້ນ.

ຟີເລໂມນ

1

¹ໂປໂລ, ຜູ້ຖືກຄຸກຢູ່ເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແລະ ຈາກຕີໂມທຽວ ນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຮົາ, ເຖິງຟີເລໂມນ ເພື່ອນ ຮ່ວມງານທີ່ຮັກຂອງພວກເຮົາ,²ແລະ ເຖິງອັບເຟັຽ ນ້ອງສາວຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ອາຂີໂປ ຜູ້ເປັນເພື່ອນທະຫານຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ເຖິງຄຣິສຕະຈັກ ທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ.³ຂໍພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ແລະ ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຊົງໂຜດປະທານແກ່ພວກເຈົ້າເທີ້ນ.

⁴ຂ້າພະເຈົ້າໂມທະນາ ຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຢູ່ສະເຫມີ. ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຣະນຶກເຖິງເຈົ້າ ໃນທຸກເທື່ອທີ່ເຮົາພາວັນນາອະທິຖານ.⁵ເຮົາໄດ້ຍິນຂ່າວເລື່ອງຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າ ທີ່ເຈົ້າມີຕໍ່ອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອທັງປວງ.⁶ເຮົາໄດ້ພາວັນນາອະທິຖານ ຂໍໃຫ້ການເຂົ້າສ່ວນໃນຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້ານັ້ນ ຈົ່ງໄດ້ເກີດຜົນຄືເພີ່ມພູນ ໃນຄວາມຮູ້ໃນການດີທຸກຢ່າງ ທີ່ພວກເຮົາມີໃນອົງພຣະຄຣິດເຈົ້າ.⁷ສຳລັບເຮົາມີຄວາມຍິນດີຫລາຍ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມຫນູນໃຈ ເພາະຄວາມຮັກຂອງເຈົ້າ, ເພາະຫົວໃຈຂອງຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ກໍໄດ້ຮັບ ຄວາມສົດຊື່ນຂຶ້ນເພາະເຈົ້າ, ນ້ອງເອີຍ.

⁸ເພາະສະນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ເຮົາມີໃຈກ້າໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ ທີ່ຈະສັ່ງເຈົ້າໃຫ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າສົມຄວນເຮັດ.⁹ແຕ່ຍ້ອນຄວາມຮັກ, ເຮົາ ຈຶ່ງຂໍຮ້ອງເຈົ້າດີກວ່າ - ເຮົາ, ໂປໂລ, ຄົນເຖົ້າຜູ້ຫນຶ່ງ, ແລະ ໃນປະຈຸບັນນີ້ແມ່ນຖືກຄຸກຢູ່ ກໍເພາະເຫັນແກ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

¹⁰ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງຂໍຮ້ອງເຈົ້າເພື່ອໂອເນຊີໂມ, ຜູ້ທີ່ເປັນລູກຂອງເຮົາໃນພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເຮົາກໍໄດ້ກາຍເປັນພໍ່ຂອງລາວໃນຝ່າຍຄວາມເຊື່ອ.¹¹ເມື່ອກ່ອນລາວບໍ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າ, ແຕ່ບັດນີ້ລາວເປັນປະໂຫຍດແກ່ທັງເຈົ້າ ແລະ ເຮົາເຫມືອນກັນ.¹²ເຮົາໄດ້ໃຊ້ລາວຄືນມາຫາເຈົ້າ, ລາວຜູ້ນີ້ເປັນຫມາກຫົວໃຈຂອງເຮົາ.¹³ເຮົາ ຢາກໃຫ້ລາວຢູ່ກັບເຮົາ, ເພື່ອວ່າລາວຈະໄດ້ບົວລະບັດຮັບໃຊ້ເຮົາແທນເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ ເຮົາ ຖືກກັງຂັງຢູ່ເພື່ອເຫັນແກ່ຂ່າວປະເສີດນັ້ນ.

¹⁴ແຕ່ວ່າເຮົາບໍ່ຢາກເຮັດສິ່ງໃດກ່ອນທັງນັ້ນ ຫາກບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເຫັນຈາກເຈົ້າ. ເຮົາບໍ່ຕ້ອງການຄຸນຄວາມດີທີ່ເຈົ້າເຮັດນັ້ນຈາກຄວາມຂົ່ມໃຈຈຳເປັນ ແຕ່ໃຫ້ອອກຈາກຄວາມສະຫມັກໃຈຂອງເຈົ້າດ້ວຍ.¹⁵ບາງທີໂອເນຊີໂມໄດ້ ຈາກເຈົ້າໄປຊົ່ວໄລຍະຫນຶ່ງ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບ ລາວກັບຄືນມາຕະຫລອດໄປ.¹⁶ບັດນີ້ລາວ ບໍ່ແມ່ນເປັນພຽງຂ້າຮັບໃຊ້ຄົນຫນຶ່ງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ດີກວ່າຂ້າຮັບໃຊ້ອີກຄື, ເປັນອ້າຍນ້ອງທີ່ຮັກຄົນ ຫນຶ່ງ. ລາວເປັນທີ່ຮັກເປັນພິເສດແກ່ເຮົາ ແລະ ກໍຄົງ ເປັນທີ່ຮັກແກ່ເຈົ້າຫລາຍກວ່າ ອີກທັງໃນ ຖານະທີ່ເປັນເພື່ອນມະນຸດ ແລະ ໃນຖານະທີ່ເປັນ ພີ່ນ້ອງກັນໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍ.

¹⁷ເຫດສະນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າຖືວ່າເຮົາເປັນເພື່ອນ ຮ່ວມງານຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ຈົ່ງຕ້ອນຮັບລາວໄວ້ ເຫມືອນກັບເຈົ້າຕ້ອນຮັບເຮົາ.¹⁸ຖ້າລາວໄດ້ ເຮັດຜິດພາດປະການໃດ ຫລື ເປັນຫນີ້ຫຍັງແດ່ ກໍ ໃຫ້ເຈົ້າຄິດເອົານຳເຮົາ.¹⁹ຝ່າຍເຮົາ, ໂປໂລ, ລົງມືຂຽນສິ່ງນີ້ດ້ວຍຕົວເອງ: ເຮົາຈະໃຊ້ແທນຄືນເຈົ້າ. ເຮົາຈະບໍ່ອ້າງເຖິງແກ່ເຈົ້າວ່າ ເຈົ້າເປັນຫນີ້ເຮົາ ດ້ວຍຊີວິດຂອງເຈົ້າເອງ.”²⁰ດັ່ງນັ້ນ, ນ້ອງເອີຍ, ຂໍໃຫ້ເຮົາໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກເຈົ້າໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຮົາສົດຊື່ນຂຶ້ນໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ.

²¹ເຮົາມີຄວາມຫມັ້ນໃຈໃນຄວາມເຊື່ອຟັງຂອງເຈົ້າ, ເຮົາຈຶ່ງຂຽນຈົດຫມາຍມາເຖິງເຈົ້າ. ເຮົາຮູ້ວ່າເຈົ້າ ຈະເຮັດໄດ້ ຫລາຍກວ່າທີ່ເຮົາຂໍອີກ.²²ໃນເວລາດຽວກັນ, ຈົ່ງຈັດຕຽມຫ້ອງພັກໄວ້ ສຳລັບເຮົາ, ເພາະເຮົາຫວັງວ່າຜ່ານຄຳພາວັນນາອະທິຖານ ຂອງພວກເຈົ້າ ເຮົາຈະໄດ້ກັບມາຫາເຈົ້າ.

²³ເອປາຟາ, ຜູ້ຖືກຄຸກຮ່ວມກັບເຮົາ ເພາະ ເຫັນແກ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ກໍຝາກຄວາມຄິດເຖິງ ມາຫາເຈົ້າ.²⁴ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ ມາຣະໂກ, ອາຣິດຕາໂຂ, ເດມາ ແລະ ລູກາ, ເພື່ອນຮ່ວມ ງານຂອງເຮົາກໍຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາດ້ວຍ.²⁵ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນ ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຈົ່ງສະຖິດຢູ່ກັບຈິດ ວິນຍານຂອງພວກເຈົ້າ. ອາແມນ.

ເຮັບເຣີ

1

¹ເປັນເວລານານມາແລ້ວທີ່ ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວ ແກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາຜ່ານທາງຜູ້ປະກາດພຣະທັມໃນຫລາຍຄັ້ງ ແລະ ດ້ວຍຫລາຍວິທີຕ່າງໆ.²ແຕ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍນີ້, ພຣະອົງ ໄດ້ຊົງກ່າວກັບພວກເຮົາຜ່ານທາງພຣະບຸດ, ຜູ້ທີ່ພຣະອົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນທາຍາດຜູ້ຮັບສັບພະທຸກສິ່ງທັງປວງໂດຍຜ່ານທາງພຣະອົງ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງໂລກຈັກກະວານ.³ພຣະບຸດນັ້ນເປັນແສງສະຫວ່າງ ອັນເຈີດຈ້າແຫ່ງພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນຜູ້ສະທ້ອນເຖິງພຣະລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຢຶດທຸກສິ່ງເຂົ້າໄວ້ ດ້ວຍກັນໂດຍຖ້ອຍຄຳອັນຊົງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ. ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊຳຣະບາບກັມແລ້ວ, ພຣະອົງກໍຊົງປຣະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດ ຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບໃນທີ່ສູງສຸດ.

⁴ພຣະອົງໄດ້ເກີດມາເປັນຜູ້ປະເສີດກວ່າບັນດາທູດສະຫວັນ, ເພາະພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ທີ່ໄດ້ຮັບມາເປັນພຣະນາມທີ່ປະເສີດເລີດລໍ້າກວ່ານາມທັງປວງຂອງພວກເຂົາ.⁵ເພາະມີທູດສະຫວັນອົງໃດບໍ ທີ່ພຣະເຈົ້າເຄີຍກ່າວກັບເຂົາວ່າ,“ທ່ານເປັນບຸດຂອງເຮົາ, ວັນນີ້ ເຮົາເປັນບິດາຂອງພວກທ່ານ.” ແລະ ກ່າວອີກວ່າ, “ເຮົາຈະເປັນບິດາຂອງເຂົາ, ແລະ ເຂົາກໍຈະເປັນບຸດຂອງເຮົາ.”

⁶ອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ, ເມື່ອ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງພຣະບຸດກົກ ເຂົ້າມາໃນໂລກນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ ຊົງກ່າວວ່າ,“ທູດສະຫວັນທັງຫມົດຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງນ້ອມນະມັດສະການພຣະອົງ.”⁷ພຣະອົງກ່າວກ່ຽວກັບບັນດາເທວະດາວ່າ, “ພຣະເຈົ້າບັນດານໃຫ້ຝູງເທວະດາ ຂອງພຣະອົງເປັນວິນຍານ ແລະເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ຮັບເປັນແປວໄຟອັນຮ້ອນກ້າ.”

⁸ແຕ່ກຽ່ວກັບພຣະບຸດນັ້ນ ພຣະອົງກ່າວວ່າ,“ພຣະເຈົ້າ, ພຣະຣາຊະບັນລັງ ຂອງພຣະອົງ ຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ເປັນນິດ. ພຣະອົງຈະຊົງປົກຄອງຣາຊະອານາຈັກ ດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທັມ.⁹ພຣະອົງຊົງຮັກຄວາມຊອບທັມ ແລະ ຊົງກຽດຊັງສິ່ງອະທັມ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ, ໄດ້ຊົງຫົດສົງທ່ານ ໄວ້ດ້ວຍນໍ້າມັນແຫ່ງຄວາມຍິນດີຫລາຍກວ່າບັນດາສະຫາຍຂອງທ່ານ”

¹⁰ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໃນແຕ່ຕົ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຟ້າສະຫວັນເປັນຜົນງານແຫ່ງສີພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.¹¹ພວກເຂົານັ້ນຈະດັບສູນໄປ, ແຕ່ພຣະອົງຈະຍັງຄົງຢູ່. ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນຈະເກົ່າໄປເຫມືອນກັບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຜືນຫນຶ່ງ.¹²ພຣະອົງຈະມ້ວນພວກມັນເຫມືອນ ກັບມ້ວນເສື້ອໃຫຍ່ ແລະ ພວກມັນ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ປ່ຽນໄປເປັນເຫມືອນກັບຜ້າຜືນຫນຶ່ງ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງເປັນເຫມືອນເດີມ ແລະ ປີທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ ກໍບໍ່ສິ້ນສຸດຈັກເທື່ອ.”

¹³ແຕ່ພຣະອົງ ເຄີຍກ່າວກັບ ທູດສະຫວັນ ຕົນໃດວ່າ,“ຈົ່ງນັ່ງຢູ່ທີ່ເບື້ອງຂວາມື ຂອງເຮົາຈົນກວ່າ ເຮົາເຮັດໃຫ້ສັດຕູທັງຫລາຍຂອງທ່ານໃຫ້ຂາບລົງຢູ່ໃຕ້ພື້ນຕີນຂອງທ່ານ.”¹⁴ເທວະດາທັງຫມົດ ບໍ່ແມ່ນວິນຍານ ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໃຊ້ມາເພື່ອດູແລຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນເປັນມໍຣະດົກບໍ?

2

¹ດ້ວຍເຫດນີ້ພວກເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງໃຫ້ເອົາໃຈ ໃສ່ຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນຕໍ່ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຍິນເພື່ອວ່າພວກເຮົາ ຈະບໍ່ຕະເຫລີດອອກໄປຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້.

²ດ້ວຍວ່າ, ຖ້ອຍຄຳທີ່ຖືກກ່າວໂດຍຜ່ານທາງບັນດາເທວະດານັ້ນມີເຫດຜົນແລະ ການລະເມີດກັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງທຸກຢ່າງຕາມຍັງໄດ້ຮັບການລົງໂທດຢ່າງເປັນທັມ.³ແລ້ວ ພວກເຮົາຈະຫລົບຫນີພົ້ນໄດ້ແນວໃດ ຖ້າພວກເຮົາລະເລີຍ ຕໍ່ຄວາມພົ້ນອັນຍິ່ງໃຫ່ຍນີ້? ນີ້ຄືຄວາມພົ້ນທີ່ໄດ້ຮັບການປະກາດ ໃນເວລາທຳອິດ ໂດຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ ໂດຍບັນດາຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້.⁴ໃນເວລາດຽວກັນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເປັນພະຍານ ໂດຍຫມາຍສຳຄັນ, ການອັດສະຈັນ, ການອິດທິຣິດອັນປະກອບໄປດ້ວຍຣິດອຳນາດຫລວງຫລາຍແລະໂດຍໃຫ້ຂອງປຣະທານຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຕາມນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ.

⁵ຄືໂລກທີ່ເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງນັ້ນ.⁶ແຕ່ມີຄົນຫນຶ່ງກ່າວ ຢືນຢັນເອົາໄວ້ໂດຍກ່າວວ່າ,“ມະນຸດສຳຄັນຫຍັງນໍທີ່ ພຣະອົງຈະຕ້ອງຄິດເຖິງເຂົາ? ຫລືບຸດມະນຸດເປັນໃຜ, ທີ່ພຣະອົງຊົງເປັນຫ່ວງເປັນໃຍເຂົາ?

⁷ພຣະອົງສ້າງມະນຸດໃຫ້ຕໍ່າ ກວ່າບັນດາເທວະດາ ພຽງຫນ້ອຍຫນຶ່ງ; ພຣະອົງສວມມົງກຸດແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ກຽດຕິຍົດໃຫ້ແກ່ເຂົາ.⁸ພຣະອົງວາງທຸກສິ່ງໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ຕີນແຫ່ງການປົກຄອງຂອງເຂົາ.” ເພາະມະນຸດຄືຜູ້ທີ່ ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ທຸກສິ່ງ ຢູ່ໃຕ້ການປົກຄອງຂອງພວກເຂົານັ້ນ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ມີຈັກສິ່ງດຽວທີ່ບໍ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ບັດນີ້ເຮົາຍັງບໍ່ເຫັນວ່າທຸກ ສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ເຂົາ.

⁹ແຕ່ພວກເຮົາ ເຫັນຜູ້ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຕໍ່າ ກວ່າບັນດາເທວະດາ ພຽງຊົ່ວຄາວນັ້ນ ຄືພຣະເຢຊູເຈົ້າຜູ້ທີ່ໂດຍການທົນທຸກແລະການຕາຍຂອງພຣະອົງເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຮັບພຣະສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ພຣະກຽດສວມ ເປັນມົງກຸດ ດັ່ງນັ້ນໃນເວລານີ້ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊີມ ຣົດຄວາມຕາຍ ແທນມະນຸດທຸກຄົນ.¹⁰ເພາະນີ້ເປັນການເຫມາະສົມສຳລັບພຣະເຈົ້າ ທີ່ຈະພາບັນດາບຸດຫລວງຫລາຍ ໄປສູ່ສະຫງ່າຣາສີ ເນື່ອງຈາກທຸກສິ່ງດຳຣົງຢູ່ເພື່ອພຣະອົງແລະ ໂດຍຜ່ານທາງພຣະອົງ ເປັນການເຫມາະສົມສຳລັບພຣະອົງ ແລ້ວທີ່ຈະຊົງໃຫ້ການເປັນຜູ້ນຳທາງ ແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນ ທີ່ມີໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາສຳເລັດ ໂດຍຜ່ານທາງການທົນທຸກຂອງພຣະອົງ.

¹¹ເພາະທັງຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ຍອມອຸທິດຊີວິດກັບບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບການອຸທິດມອບໄວ້ລ້ວນມາຈາກແຫລ່ງກໍາເນີດດຽວກັນ ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ເອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຈຶ່ງບໍ່ລະອາຍທີ່ຈະເອີ້ນຄົນເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ ເປັນພີ່ນ້ອງ¹²ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາ ຈະ ປະກາດເຖິງ ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນ ພຣະອົງຈາກພາຍໃນທີ່ຊຸມຊົນ.”

¹³ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງຈະມອບຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະອົງຍັງກ່າວອີກວ່າ, ເບິ່ງແມ ຂ້າພຣະອົງຢູ່ທີ່ນີ້ ກັບບຸດທັງຫລາຍ ທີ່ພຣະອົງ ຊົງມອບໃຫ້ຂ້າພຣະອົງ.”¹⁴ດ້ວຍ ເຫດນີ້, ບັນດາບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສ່ວນໃນເນື້ອຫນັງແລະເລືອດກັບພວກເຂົາດ້ວຍເພື່ອວ່າໂດຍທາງ ຄວາມຕາຍຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະທຳລາຍ ຜູ້ນັ້ນທີ່ມີອຳນາດແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ຄືມານຮ້າຍ.¹⁵ໂດຍທາງນີ້ພຣະອົງຈະປົດປ່ອຍບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີຊີວິດຕົກເປັນທາດຂອງຄວາມຢ້ານຕາຍຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນອິສຣະ.

¹⁶ເພາະເຫດນີ້ຈຶ່ງຈະແຈ້ງວ່າ ບໍ່ແມ່ນບັນດາທູດສະຫວັນ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຫ່ວງແຕ່ຄືເຊື້ອສາຍ ຂອງອັບຣາຮາມທີ່ພຣະອົງຊົງເປັນຫ່ວງ.¹⁷ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ ພຣະອົງຈະຕ້ອງເປັນເຫມືອນພີ່ນ້ອງຂອງພຣະອົງທຸກຢ່າງ, ເພື່ອວ່າພຣະອົງ ຈະສາມາດເປັນມະຫາປະໂລຫິດທີ່ສັດຊື່ ແລະ ມີໃຈເມດຕາຕໍ່ສິ່ງຕ່າງໆຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພື່ອພຣະອົງຈະນຳການຍົກໂທດຄວາມບາບມາຍັງຜູ້ຄົນ.¹⁸ເພາະວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າເອງໄດ້ທົນທຸກແລະຖືກທົດລອງມາກ່ອນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສາມາດຊ່ວຍ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກທົດລອງນັ້ນໄດ້.

3

¹ເພາະສະນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງຜູ້ບໍຣິສຸດ ພວກທ່ານຜູ້ເຂົ້າສ່ວນໃນການຊົງເອີ້ນຈາກສະຫວັນຂໍ ຈົ່ງຄິດເຖິງພຣະເຢຊູເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນອັຄະຣະທູດແລະ ມະຫາ ປະໂລຫິດທີ່ເຮົາຍອມຮັບນັ້ນ.²ພຣະອົງ ສັດຊື່ ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງ ພຣະອົງເຫມືອນດັ່ງທີ່ໂມເຊສັດຊື່ ໃນ ບ້ານຂອງພຣະເຈົ້າ.³ເພາະພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໄດ້ຮັບການພິຈາຣະນາວ່າຊົງສົມຄວນຕໍ່ພຣະ ສະຫງ່າຣາສີ ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໂມເຊ, ເພາະຜູ້ທີ່ສ້າງບ້ານຍອມມີກຽດຫລາຍກວ່າຕົວບ້ານ.⁴ບ້ານທຸກຫລັງຈະຕ້ອງມີຄົນທີ່ສ້າງບ້ານນັ້ນແຕ່ພຣະເຈົ້າຄືຜູ້ສ້າງສັບພະສິ່ງທັງປວງ.

⁵ໃນທາງຫນຶ່ງໂມເຊເປັນຄົນທີ່ສັດຊື່ໃນຖານະເປັນຄົນຮັບໃຊ້ ທີ່ຢູ່ໃນບ້ານຂອງພຣະເຈົ້າເຂົາເປັນພະຍານກຽ່ວກັບສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອານາຄົດ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງ.⁶ແຕ່ຝ່າຍພຣະຄຣິດຊົງເປັນພຣະບຸດຜູ້ມີອຳນາດໃນບ້ານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຮົາ ທັງຫລາຍ ກໍເປັນບ້ານຂອງພຣະອົງ ຖ້າເຮົາຫາກຢຶດໝັ້ນ ໃນຄວາມກ້າຫານ ແລະໃນຄວາມຫມັ້ນໃຈ ໃນຄວາມຫວັງຂອງພວກເຮົາ

⁷ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງເຫມືອນກັບທີ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຊົງກ່າວໄວ້ວ່າ,“ວັນນີ້ ຖ້າຫາກພວກເຈົ້າ ໄດ້ຍິນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງ⁸ຢ່າເຮັດໃຫ້ໃຈແຂງກະດ້າງເຫມືອນກັບຄົນທີ່ກະບົດໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.

⁹ນີ້ຄືເມື່ອພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ກະບົດດ້ວຍການທົດລອງພິສູດເຮົາ, ຄືຊ່ວງ, ຕະຫລອດສີ່ສິບປີທີ່ພວກເຂົາເຫັນການກະທຳຂອງເຮົາ¹⁰ດ້ວຍເຫດນີ້, ເຮົາຈຶ່ງໂກດຮ້າຍກັບຄົນໃນຮຸ້ນນັ້ນ ເຮົາເວົ້າວ່າ,‘ພວກເຂົາຖືກຊັກຈູງໃຫ້ຫລົງຜິດໃນຫົວໃກຂອງພວກເຂົາຢູ່ສະເຫມີ ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຫົນທາງຂອງເຮົາ.’¹¹ຈຶ່ງເປັນໄປຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ປະຕິຍານດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍໄວ້ວ່າ, ພວກເຂົາ ຈະບໍ່ມີວັນໄດ້ເຂົ້າບ່ອນທີ່ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ພັກຜ່ອນ.”

¹²ຈົ່ງ ຣະວັງໃຫ້ດີ ພີ່ນ້ອງເອີຍ ເພື່ອວ່າໃນທ່າມກາງພວກທ່ານຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີຈິດໃຈຊົ່ວຊ້າເນື່ອງຈາກການບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ຄືຫົວໃຈທີ່ຫັນອອກຈາກພຣະເຈົ້າອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່.¹³ແຕ່ຈົ່ງຫນູນໃຈກັນແລະກັນທຸກໆວັນ ຕາບໃດທີ່ຍັງໃຊ້ຄຳວ່າ, “ວັນນີ້” ເພື່ອໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ຖືກເຮັດ ໃຫ້ໃຈດື້ດ້ານໂດຍການຫລອກລວງຂອງຄວາມບາບ.

¹⁴ເພາະ, ພວກເຮົາໄດ້ມາ ເປັນຜູ້ຮ່ວມງານກັບພຣະຄຣິດ ຖ້າພວກເຮົາຢຶດຫມັ້ນຢ່າງເຕັມທີ່ໃນຄວາມຫວັງໃຈທີ່ມີໃນພຣະອົງຕັ້ງແຕ່ຕອນຕົ້ນຈົນເຖິງວັນສຸດທ້າຍ¹⁵ດັ່ງທີ່ມີກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ ວັນນີ້ ຖ້າພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນ ພຣະສຸຣະສຽງ ຂອງພຣະອົງກໍຢ່າເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຈົ້າແຂງກະດ້າງ ໄປເຫມືອນຄົນກະບົດ.”

¹⁶ຜູ້ໃດຄືຄົນທີ່ໄດ້ຍິນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຍັງກະບົດ ບໍ່ແມ່ນພວກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອອກມາຈາກປະເທອີຢິບ ໂດຍຜ່ານທາງໂມເຊບໍ?¹⁷ຜູ້ໃດຄືຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າໂກດຮ້າຍຕະຫລອດສີ່ສິບປີ? ບໍ່ແມ່ນຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດຜິດບາບພວກເຂົາ ທີ່ລົ້ມຕາຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນັ້ນຫລື?¹⁸ຜູ້ໃດຄືຄົນທີ່ ພຣະອົງ ໄດ້ຊົງສາບານຕົວວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມບ່ອນພັກເຊົາຂອງພຣະອົງ, ກໍຄືຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນບໍ?¹⁹ແລະເຮົາເຫັນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າສູ່ການຢຸດພັກຂອງພຣະອົງເພາະການບໍ່ເຊື່ອຟັງ.

4

¹ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາ ຣະວັງໃຫ້ດີເພື່ອຈະບໍ່ມີໃຜໃນພວກທ່ານທີ່ຫລົ້ມເຫລວໃນການເຂົ້າເຖິງພຣະສັນຍາທີ່ມີໄວ້ສຳລັບພວກທ່ານ ໃນການເຂົ້າສູ່ການພັກສະຫງົບຂອງພຣະເຈົ້າ.²ເພາະວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ຍິນເຖິງຂ່າວປະເສີດເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ ແຕ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນບໍ່ໄດ້ເກີດປະໂຫຍດຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າສ່ວນກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຊື່ອຟັງ.

³ເພາະ ພວກເຮົາທີ່ເຊື່ອກໍເປັນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ຈະໄດ້ເຂົ້າສູ່ການ ພັກຜ່ອນເຫມືອນຢ່າງທີ່, ພຣະອົງກ່າວເອົາໄວ້ວ່າ, ເຫມືອນທີ່ເຮົາຊົງສັນຍາເອົາໄວ້, “ດ້ວຍ ຄວາມເຄືອງໃຈ ຂອງເຮົາ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າ ສູ່ການພັກສະຫງົບຂອງເຮົາເລີຍ.”ເຖິງແມ່ນວ່າ, ການງານແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ ໃນການວາງຮາກຖານສ້າງໂລກໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ⁴ເພາະມີໃນພຣະຄັມພີຕອນຫນຶ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວເອົາໄວ້ກຽ່ວກັບວັນທີເຈັດວ່າ, “ພຣະເຈົ້າໄດ້ພັກຜ່ອນ ຈາກການທຳງານທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງໃນວັນທີເຈັດ.”⁵ເເລະພຣະອົງກ່າວໄວ້ອີກວ່າ, “ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ ເຂົ້າສູ່ການພັກສະຫງົບຂອງເຮົາເລີຍ.”

⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ ຈຶ່ງຍັງມີບາງຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການສະຫງວນເອົາໄວ້ເພື່ອເຂົ້າສູ່ການພັກສະຫງົບຂອງພຣະອົງ, ແລະນັບຈາກຊາວອິສະຣະເອນຈຳນວນຫລາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ການພັກສະຫງົບ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງ.⁷ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງວັນຫນຶ່ງຂຶ້ນມາອີກຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ, “ວັນນີ້”ຫລັງຈາກນັ້ນອີກ ຫລາຍປີພຣະອົງ ໄດ້ເວົ້າຜ່ານທາງດາວິດ ຢ່າງທີ່ໄດ້ມີອ້າງໄວ້ໃນພຣະຄັມພີ ວ່າ,“ ວັນນີ້ຖ້າຫາກທ່ານຟັງສຽງຂອງພຣະເຈົ້າແລະບໍ່ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງພວກທ່ານແຂງກະດ້າງໄປ.”

⁸ເພາະຖ້າຫາກ ໂຢຊວຍ ໃຫ້ການພັກສະຫງົບແກ່ພວກເຂົາໄດ້, ພຣະເຈົ້າ ກໍຄົງບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງວັນອື່ນອີກ.⁹ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຍັງຄົງມີວັນສະບາໂຕແຫ່ງການພັກສະຫງົບທີ່ສະຫງວນເອົາໄວ້ ສຳລັບໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁰ດ້ວຍວ່າ, ຄົນທີ່ເຂົ້າສູ່ການພັກສະຫງົບ ຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ພັກຕົວເອງຈາກວຽກການຂອງຕົນ ເຫມືອນຢ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງພັກນັ້ນ.¹¹ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ໃຫ້ພວກເຮົາອົດສາພະຍາຍາມ ໃຫ້ໄດ້ເຂົ້າສູ່ການພັກສະຫງົບນັ້ນ ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ຫນຶ່ງຜູ້ໃດ ຕ້ອງລົ້ມລົງໃນການບໍ່ເຊື່ອຟັງເຫມືອນກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ທໍານັ້ນ.

¹²ເພາະວ່າ ພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນມີຊີວິດຢູ່ພ້ອມທຳງານແລະ ຄົມຍິ່ງກວ່າດາບສອງຄົມທຸກດວງທີ່ ແທງທະລຸເຂົ້າໄປເພື່ອແຍກຈິດຈາກ ວິນຍານ ແຍກຂໍ້ຕໍ່ຈາກໄຂກະດູກ ສາມາດຮູ້ເຖິງຄວາມຄິດ ແລະ ເຈດຕະນາໃນຫົວໃຈ.¹³ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ ຖືກສ້າງຂຶ້ນແລ້ວຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກ ພຣະພັກພຣະເຈົ້າໄດ້. ແຕ່ທຸກສິ່ງໄດ້ປາກົດແລະເປີດເຜີຍຕໍ່ສາຍຕາຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ເຮົາຈະຕ້ອງລາຍງານນັ້ນ.

¹⁴ດ້ວຍເຫດນີ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ເຮົາ ມີພຣະມະຫາປະໂລຫິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ໄດ້ຜ່ານຟ້າສະຫວັນ, ມາແລ້ວ ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ກໍໃຫ້ເຮົາ ຢຶດຄວາມເຊື່ອ ຂອງເຮົາເອົາໄວ້ໃຫ້ຫມັ້ນຄົງ.¹⁵ເພາະ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ ມີມະຫາປະໂລຫິດທີ່ບໍ່ສາມາດຈະເຫັນໃຈ ໃນຄວາມອ່ອນແອຂອງພວກເຮົາ, ແຕ່ເຮົາມີພຣະອົງຜູ້ທີ່ຖືກທົດລອງ ເຫມືອນຢ່າງ ເຮົາທຸກປະການ, ຍົກເວັ້ນການທີ່ພຣະອົງຊົງບໍ່ມີບາບ.¹⁶ໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໄປເຖິງພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນ, ດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ ຮັບພຣະເມດຕາ ແລະ ພົບພຣະຄຸນທີ່ຈະຊ່ວຍພວກເຮົາໄດ້ໃນເວລາທີ່ມີຄວາມຈຳເປັນ.

5

¹ເພາະມະຫາປະໂລຫິດທຸກຄົນ, ຖືກເລືອກຈາກ ມະນຸດ, ແລະໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ແທນມະນຸດໃນເລື່ອງຕ່າງໆກຽ່ວກັບພຣະເຈົ້າ ເພື່ອເຂົາຈະເປັນຜູ້ທີ່ຖວາຍ ເຄື່ອງຖວາຍແລະເຄື່ອງບູຊາ ເພື່ອລຶບລ້າງບາບ.²ເພິ່ນສາມາດປະຕິບັດ ຢ່າງອ່ອນໂຍນ ຕໍ່ ຄົນທີ່ໂງ່ເຂົາແລະດື້ດ້ານເພາະເພິ່ນເອງ ກໍຖືກຫຸ້ມລອ້ມໄປດ້ວຍຄວາມອ່ອນແອ.³ເພາະເຫດນີ້, ເອງເພິ່ນຈຶ່ງຕ້ອງຖວາຍ ເຄື່ອງບູຊາ ສຳລັບຄວາມຜິດບາບຂອງຕົວເອງເຫມືອນກັບທີ່ເຂົາກະທຳເພື່ອຄວາມບາບຂອງປະຊາຊົນດ້ວຍ.

⁴ການທີ່ຄົນໃດໄດ້ຮັບກຽດນີ້ຍອມບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕົວຂອງເຂົາເອງແຕ່ເຂົາໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນຈາກພຣະເຈົ້າ, ເຫມືອນກັບເອີ້ນອາໂຣນ.⁵ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ພຣະຄຣິດເອງກໍບໍ່ໄດ້ຍົກພຣະອົງເອງເພື່ອໄດ້ຮັບກຽດໃນການເປັນມະຫາປະໂລຫິດ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງກ່າວກັບພຣະອົງນັ້ນກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າເປັນບຸດຂອງເຮົາ; ວັນນີ້ເຮົາໄດ້ເປັນບິດາຂອງເຈົ້າ.”

⁶ເຫມືອນກັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວ ໃນຕອນອື່ນວ່າ, “ທ່ານເປັນປະໂລຫິດ ຕະຫລອດໄປຕາມແບບຂອງ ເມັນຄີເຊເດັກ.”

⁷ໃນຊ່ວງລະຫວ່າງການເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງນັ້ນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ມອບຖວາຍ ທັງຄຳອະທິຖານ ແລະຄຳອ້ອນວອນ ດ້ວຍສຽງອັນດັງ ແລະດ້ວຍນໍ້າຕາໄຫລຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງ ສາມາດຊ່ວຍພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍໄດ້ ພຣະເຈົ້າຊົງນ້ອມຮັບຟັງ ດ້ວຍພຣະທັຍສົງສານ.⁸ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງ ຊົງເປັນພຣະບຸດແຕ່ພຣະອົງຮຽນຮູ້ ທີ່ຈະຍອມ ເຊື່ອຟັງ ຜ່ານທາງການທຸກຍາກຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ.

⁹ພຣະອົງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແລະໄດ້ເປັນຕົ້ນກຳເນີດ ແຫ່ງຄວາມພົ້ນ ອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແກ່ຄົນທີ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງ.¹⁰ພຣະອົງໄດ້ຮັບການອອກແບບໂດຍ ພຣະເຈົ້າເພື່ອໃຫ້ເປັນມະຫາປະໂລຫິດຕາມແບບ ເມັນຄີເຊເດັກ.¹¹ຍັງມີອີກຫລາຍຢ່າງທີ່ເຮົາຈະເວົ້າເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແຕ່ກໍຍາກທີ່ຈະອະທິບາຍເນື່ອງຈາກ ພວກທ່ານໄດ້ກາຍເປັນຄົນທີ່ເສີຍຊ້າໃນການຟັງແລ້ວ.

¹²ເຖິງແມ່ນເວລານີ້ພວກທ່ານຄວນຈະເປັນຄຣູໄດ້ແລ້ວ, ແຕ່ ພວກເຈົ້າກໍຍັງຕ້ອງການໃຫ້ມີຄົນ ສອນພວກທ່ານເຖິງຫລັກການເບື້ອງຕົ້ນກຽ່ວກັບຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງການນໍ້ານົມບໍ່ແມ່ນອາຫານແຂງ.¹³ດ້ວຍວ່າ, ໃຜກໍຕາມທີ່ກິນນໍ້ານົມກໍຍັງບໍ່ຊຳນານ ໃນເລື່ອງຄວາມຊອບທັມ ເພາະເຂົາຍັງເປັນເດັກນ້ອຍຢູ່.¹⁴ອາຫານແຂງນັ້ນເປັນອາຫານສຳລັບຜູ້ໃຫຍ່. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືຄົນທີ່ຄວນເປັນຜູ້ໃຫຍ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາມີຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຝຶກອົບຮົມພວກເຂົາໃຫ້ສາມາດ ສັງເກດວ່າສິ່ງໃດດີ ແລະສິ່ງໃດຊົ່ວ.

6

¹ດັ່ງນັ້ນແລ້ວຂໍໃຫ້ພວກເຮົາອອກຈາກຄຳສອນເບື້ອງຕົ້ນ ກ່ຽວກັບ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ກ້າວໄປຂ້າງຫນ້າ ສູ່ຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ. ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາທີ່ຈະບໍ່ຕ້ອງວາງຮາກຖານເລື່ອງການກັບໃຈຈາກການງານແຫ່ງຄວາມຕາຍເລື່ອງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ²ຫລືເລື່ອງຮາກຖານຄຳສອນ ກຽ່ວກັບການບັບຕິສະມາພິທີວາງມື, ການເປັນຄືນມາຈາກຕາຍຂອງຄົນທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ ແລະເລື່ອງການພິພາກສານິຣັນດອນ.³ເຮົາຈະກະທຳສິ່ງນີ້ຖ້າຫາກພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດ.

⁴ເພາະ ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຄໍາສອນມາແລ້ວເຄີຍໄດ້ຊີມຣົດຂອງປຣະທານຈາກສະຫວັນ ເຄີຍມີສ່ວນຮ່ວມກັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ⁵ແລະ ໄດ້ຊີມຣົດອັນດີແຫ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າແລະພະລັງ ຂອງຍຸກທີ່ຈະມາເຖິງ⁶ແຕ່ຄົນທີ່ລົ້ມລົງແລ້ວນັ້ນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຮື້ຟື້ນພວກເຂົາ ມາສູ່ການກັບໃຈໃຫມ່ອີກໄດ້. ນີ້ເປັນ ເພາະພວກເຂົາເອງຄຶງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອຕົວຂອງພວກເຂົາເອງອີກຄັ້ງ, ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງອັບອາຍຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ທຸກຄົນ.

⁷ເພາະພື້ນດິນທີ່ດູດຮັບເອົານໍ້າຝົນ ທີ່ຕົກລົງມາ, ແລະ ໃຫ້ເກີດພືດຜົນງອກຂຶ້ນໃຫ້ ປະໂຫຍດຕໍ່ຄົນທີ່ປູກຝັງເທິງແຜ່ນດິນນັ້ນ ນີ້ຄືແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ.⁸ແຕ່ ຖ້າແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ພືດທີ່ມີຫນາມ ຫລືວັດຊະພືດມັນ ກໍບໍ່ມີຄ່າອັນໃດແລະຖືກຊົງປ້ອຍດ່າແລ້ວ. ໃນທີ່ສຸດກໍຈະຖືກເຜົາໄຟເສັຽ.

⁹ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະເວົ້າດັ່ງນີ້ແຕ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ສຳນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ດີກວ່າກ່ຽວກັບພວກທ່ານ ຄືສິ່ງຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວກັບຄວາມລອດ.¹⁰ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຊົງອະຍຸຕິທັມ ທີ່ຈະລືມການງານຂອງພວກທ່ານ ແລະ ຄວາມຮັກທີ່ພວກທ່ານໄດ້ສະແດງ ອອກເພື່ອພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ເນື່ອງຈາກການທີ່ພວກທ່ານໄດ້ປະຕິບັດບັນດາຜູ້ເຊື່ອແລະຍັງຄົງເຮັດຢູ່.

¹¹ເຮົາປາຖນາ ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພວກທ່ານ ແຕ່ລະຄົນຈະສະແດງຄວາມພາກພຽນຈົນເຖິງທີ່ສຸດ ເພື່ອເຫັນແກ່ຄວາມຫມັ້ນໃຈຢ່າງເຕັມຂະຫນາດນັ້ນ.¹²ທັ້ງນີ້ ເພື່ອພວກທ່ານບໍ່ກັບກາຍເປັນຄົນກຽດຄ້ານ ແຕ່ຮຽນແບບບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ອາໄສຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມພຽນອົດທົນເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຕາມ ພຣະສັນຍາ.

¹³ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາຕໍ່ອັບຣາຮາມພຣະອົງສາບານໂດຍອ້າງເຖິງພຣະອົງເອງເພາະບໍ່ມີໃຜທີ່ຍິ່ງ ໃຫຍ່ກວ່າພຣະອົງໃນການອ້າງເພື່ອສາບານໄດ້¹⁴ພຣະອົງກ່າວວ່າເຮົາຈະອວຍພອນເຈົ້າຢາ່ງແນ່ນອນແລະເຮົາຈະເພີ້ມພູນຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ¹⁵ໂດຍເຫດນີ້ເອງອັບຣາຮາມຈຶ່ງໄດ້ຮັບຕາມພຣະສັນຍາຫລັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ພຽນລໍຄອຍດ້ວຍຄວາມອົດທົນ.

¹⁶ເພາະມະນຸດເຄີຍສາບານໂດຍອ້າງເຖິງໃຜບາງຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຕົນ. ຄຳສາບານເປັນຄຳເປັນຄຳຢືນຢັນສຸດທ້າຍທີ່ເຮັດໃຫ້ການຖົກຖຽງກັນສິ້ນສຸດລົງ¹⁷ເມື່ອພຣະເຈົ້າຕັດສິນໃຈທີ່ຈະສຳແດງໃຫ້ຊັດເຈນຫລາຍຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຮັບມໍຣະດົກ ຕາມພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ຕາມພຣະປະສົງທີ່ບໍ່ປ່ຽນແປງຂອງພຣະອົງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຢືນຢັນ ດ້ວຍຄຳສາບານຂອງພຣະອົງເອງ.¹⁸ເພື່ອສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ສອງຢ່າງຄື: ພຣະເຈົ້າຈະກ່າວຄຳຕົວະບໍ່ໄດ້, ກັບພວກເຮົາທີ່ໄດ້ຫນີເຂົ້າມາລີ້ພັຍຈະໄດ້ມີກຳລັງໃຈ ຢ່າງເຂັ້ມແຂງເພື່ອຢຶດຫມັ້ນຢ່າງເຕັມທີ່ໃນຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າເຮົານັ້ນ.

¹⁹ພວກເຮົາມີຄວາມຫມັ້ນໃຈນີ້ທີ່ເປັນເຫມືອນສະຫມໍທີ່ປອດພັຍແລະເຊື່ອໃຈ, ໄດ້ສຳລັບຈິດວິນຍານຂອງພວກເຮົາເປັນ ຄວາມຫມັ້ນໃຈເພື່ອຈະເຂົ້າໄປຍັງສະຖານສັກສິດທີ່ສຸດຢູ່ເບື້ອງຫລັງຜ້າກັ້ງ,²⁰ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປສະຖານແຫ່ງນັ້ນໃນຖານະຜູ້ບຸກເບີກສຳລັບພວກເຮົາ ຄືເປັນພຣະມະຫາປະໂລຫິດ ຕະຫລອດໄປ ຕາມແບບເມັນຄີເຊເດັກ.

7

¹ສ່ວນເມັນຄີເຊເດັກ, ຜູ້ນີ້ຄືກະສັດ ແຫ່ງເມືອງຊາເລັມຜູ້ເປັນປະໂລຫິດ ຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດ ຜູ້ທີ່ໄດ້ພົບອັບຣາຮາມຫລັງຈາກທີ່ກັບມາຈາກການຮົບກັບກະສັດທັງຫລາຍດ້ວຍຊັຍຊະນະ ແລະ ໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ເພິ່ນ.²ຄືຜູ້ນີ້ທີ່ອັບຣາຮາມໄດ້ຖວາຍຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງທຸກສິ່ງໃຫ້ກັບເພິ່ນ ຊື່ຂອງເພິ່ນຄືເມັນຄີເຊເດັກ, ຫມາຍເຖິງ. ກະສັດແຫ່ງຄວາມຊອບທັມ. ຕໍາແຫ່ນງຂອງເພິ່ນ ອີກຢ່າງຄືກະສັດແຫ່ງຊາເລັມ ຫມາຍເຖິງກະສັດແຫ່ງສັນຕິສຸກ.³ເພິ່ນຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ມີບິດາ, ບໍ່ມີມານດາ ບໍ່ມີບັນພະບຸຣຸດແລະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຈຸດເລີ້ມຕົ້ນ ຫລືຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊີວິດແຕ່ເພິ່ນກໍມີຄວາມຄ້າຍເຫມືອນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະເພິ່ນຍັງຄົງເປັນປະໂລຫິດນີ້ສືບໆໄປ.

⁴ຈົ່ງເບິ່ງ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງທ່ານຜູ້ນີ້ເຖີດແມ່ນແຕ່ອັບຣາຮາມບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຮົາຍັງໄດ້ຖວາຍຫນຶ່ງສ່ວນສິບຈາກສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ເຂົາໄດ້ມາຈາກການເຮັດເສິກໃຫ້ແກ່ທ່ານ.⁵ໃນທາງຫນຶ່ງບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເລວີ ຜູ້ຮັບຖານະເປັນປະໂລຫິດ ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກ ກົດບັນຍັດ ສັ່ງໃຫ້ຮວບຮວມສິບລົດຈາກປະຊາຊົນຄື ຈາກພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະມາຈາກເຊື້ອສາຍທາງກາຍຂອງອັບຣາຮາມດ້ວຍກໍຕາມ.⁶ແຕ່ກົງກັນຂ້ວາມກັບເມັນຄີເຊເດັກຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກພວກເຂົາ ເພິ່ນຍັງຮັບສິບລົດຈາກອັບຣາຮາມ ແລະ ອວຍພອນອັບຣາຮາມ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁷ການທີ່ຜູ້ເລັກນ້ອຍໄດ້ຮັບພອນຈາກຜູ້ໃຫຍ່. ຍອມເປັນເລື່ອງທີ່ບໍ່ສາມາດປະຕິເສດໄດ້⁸ໃນກໍລະນີນີ້ຄືມະນຸດທີ່ຕ້ອງຕາຍທີ່ຮັບສິບລົດ ແຕ່ໃນກໍລະນີເຊັ່ນນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການພິສູດຢືນຢັນວ່າທ່ານເປັນຜູ້ມີຊີວິດຢູ່.⁹ຖ້າຈະເວົ້າໄປແລ້ວຄົນ ເລວີ ຜູ້ໄດ້ຮັບສິບລົດນັ້ນ ກໍຍັງໄດ້ຖວາຍສິບລົດຜ່ານທາງອັບຣາຮາມດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.¹⁰ເພາະວ່າ ຄົນເລວີກໍຍັງຢູ່ໃນສາຍເລືອດຂອງບັນພະບຸຣຸດຂອງເຂົາເມື່ອຄັ້ງທີ່ເມັນຄີເຊເດັກພົບ ອັບຣາຮາມ.

¹¹ດັ່ງນີ້ຖ້າຫາກຄວາມບໍຣິບູນພ້ອມສາມາດເປັນຈິງໄດ້ໂດຍຜ່ານທາງລະບົບປະໂລຫິດຂອງເຜົ່າເລວີແລ້ວ (ເພາະພາຍໃຕ້ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮັບກົດບັນຍັດ), ແລ້ວເປັນຫຍັງຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງ ມີປະໂລຫິດອື່ນອີກ ຕາມແບບຂອງເມັນຄີເຊເດັກ ບໍ່ໄດ້ຕາມ ແບບຂອງອາໂຣນ?¹²ເພາະ ເມື່ອລະບອບປະໂລຫິດໄດ້ມີການປ່ຽນແປງໄປດັ່ງນັ້ນກົດບັນຍັດກໍຕ້ອງໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງດ້ວຍ.

¹³ສຳລັບທ່ານຜູ້ທີ່ກຳລັງໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງຍັງມາຈາກຊົນເຜົ່າອື່ນຊຶ່ງເປັນຊົນເຜົ່າທີ່ບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດເຮັດການບົວລະບັດທີ່ແທ່ນບູຊາ.¹⁴ບັດນີ້ເປັນທີ່ປາກົດແຈ້ງແລ້ວວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂອງເຮົາໄດ້ ຖືກຳເນີດມາຈາກຕະກູນຢູດາ ເປັນຕະກູນທີ່ໂມເຊ ບໍ່ເຄີຍກ່າວເຖິງ ການເປັນປະໂລຫິດ ເລີຍ.

¹⁵ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກ່າວນັ້ນຍິ່ງຊັດເຈນຫລາຍຂຶ້ນເມື່ອປະໂລຫິດ ອີກຕົນຫນຶ່ງ ເກີດຂຶ້ນໃນລັກສະນະດຽວກັນກັບເມັນຄີເຊເດັກ¹⁶ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຕາມພື້ນຖານຂອງກົດບັນຍັດ ທີ່ເຊື້ອສາຍທາງເນື້ອຫນັງຈະກາຍມາເປັນປະໂລຫິດແຕ່ເປັນໄປຕາມພື້ນຖານອານຸພາບຂອງຊີວິດທີ່ບໍ່ສາມາດເສື່ອມສູນໄດ້.¹⁷ເພາະພຣະຄັມພີເປັນພະຍານເຖິງພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເປັນປະໂລຫິດຕະຫລອດໄປເປັນນິດໃນຕາມແບບຂອງເມັນຄີເຊເດັກ.”

¹⁸ເພາະໄດ້ມີການຍົກເລີກຄຳສັ່ງກ່ອນຫນ້ານີ້ເນື່ອງຈາກມັນອ່ອນແອແລະບໍ່ເກີດປະໂຫຍດ¹⁹ເພາະ ກົດບັນຍັດນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງໃດສົມບູນພ້ອມ, ແຕ່ມີຄໍາແນະນຳເຖິງຄວາມຫມັ້ນໃຈທີ່ດີກວ່າສຳລັບອານາຄົດໂດຍຜ່ານການທີ່ພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະເຈົ້າໄດ້.

²⁰ແລະສິ່ງນີ້ ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍປາສະຈາກການໃຫ້ຄຳສາບານຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນປະໂລຫິດທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳສາບານໃດໆ.²¹ແຕ່ ພຣະອົງຜູ້ນີ້ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ມາເປັນປະໂລຫິດທີ່ໃຫ້ຄຳສາບານ ໂດຍຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ກ່າວເຖິງພຣະອົງວ່າ,“ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສາບານ ແລະຈະບໍ່ປ່ຽນພຣະທັຍ, ‘ທ່ານເປັນປະໂລຫິດນິຣັນດອນຂອງເຮົາ.’”

²²ໂດຍສິ່ງນີ້ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຮັບຮອງພັນທະສັນຍາທີ່ດີກວ່າ.²³ມີຫລາຍຄົນທີ່ຂຶ້ນມາເປັນປະໂລຫິດ ເນື່ອງຈາກຄວາມຕາຍໄດ້ຂັດຂວາງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍ່ ສາມາດເປັນໄດ້ຕໍ່ໄປ.²⁴ກົງກັນຂ້າມກັບ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ທີ່ດຳຣົງຢູ່ຊົ່ວນິຣັນດອນ, ພຣະອົງຈຶ່ງເປັນປະໂລຫິດທີ່ຖາວອນ.

²⁵ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສາມາດຊ່ວຍບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຂົ້າມາຫາພຣະເຈົ້າ ໂດຍຜ່ານທາງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນໄດ້ຢ່າງສົມບູນເພາະພຣະອົງມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອອະທິຖານທູນຂໍ ເພື່ອພວກເຂົາຢູ່ສະເຫມີ²⁶ສຳລັບພວກເຮົາ ຄືພຣະອົງບໍ່ມີບາບ,. ບໍຣິສຸດ, ປາສະຈາກຜິດ ຖືກແຍກອອກຈາກຄົນບາບ, ແລະໄດ້ເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫນືອຟ້າສະຫວັນ.

²⁷ພຣະອົງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເປັນປະຈຳທຸກໆວັນ, ເຫມືອນກັບພວກມະຫາປະໂລຫິດຄົນອື່ນໆ, ທີ່ໄດ້ຖວາຍສຳລັບການບາບຂອງຕົນເອງກ່ອນຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖວາຍສຳລັບຄວາມບາບຂອງປະຊາຊົນ. ພຣະອົງເຮັດສິ່ງນີ້ພຽງຄັ້ງດຽວພໍແລ້ວຄືເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຖວາຍພຣະອົງເອງ²⁸ຕາມກົດບັນຍັດ ແຕ່ງຕັ້ງມະຫາປະໂລຫິດທີ່ເປັນມະນຸດຜູ້ມີຄວາມອ່ອນແອ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການສາບານ ທີ່ມາພາຍຫລັງກົດບັນຍັດ, ໄດ້ເຈີມຕັ້ງພຣະບຸດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຄວາມສຳເລັດສືບໄປເປັນນິດ.

8

¹ເລື່ອງສຳຄັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງເວົ້າເຖິງຄື ພວກເຮົາມີພຣະມະຫາປະໂລຫິດຜູ້ຫນຶ່ງ ທີ່ປຣະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຣິດເດດອານຸພາບໃນສະຫວັນສະຖານ.²ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ, ຄືຢູ່ໃນຫໍເຕັນສັກສິດທີ່ແທ້ຈິງ, ທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ, ບໍ່ແມ່ນມະນຸດ.

³ເພາະມະຫາປະໂລຫິດທຸກຄົນ ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ຖວາຍທັງຂອງຖວາຍ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາ. ດ້ວຍເຫດນີ້ຈຶ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງມີສິ່ງຂອງເພື່ອມອບຖວາຍ.⁴ໃນເວລານີ້ ຖ້າຫາກພຣະຄຣິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ເປັນປະໂລຫິດ, ເນື່ອງຈາກມີບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ທີ່ຖວາຍຕາມກົດບັນຍັດຢູ່ແລ້ວ.⁵ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ດ້ວຍສິ່ງທີ່ເປັນແບບຈຳລອງຫລື ເງົາຂອງສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນ. ເຫມືອນກັບໂມເຊ, ທີ່ໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນຈາກພຣະເຈົ້າເມື່ອເຂົາສ້າງຫໍເຕັນ. ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ເບິ່ງແມ. ເຈົ້າສ້າງທຸກສິ່ງຕາມແບບຢ່າງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບການສຳແດງແກ່ເຈົ້າທີ່ເທິງພູເຂົາ.”

⁶ແຕ່ບັດນີ້ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ໄດ້ຮັບພາລະກິດທີ່ດີກວ່າ ພຣະອົງເປັນຄົນກາງ, ສຳລັບພັນທະສັນຍາຫນຶ່ງທີ່ດີກວ່າ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງພື້ນຖານຂອງພຣະສັນຍາທັງຫລາຍອັນປະເສີດກວ່າ.⁷ເພາະຖ້າຫາກພັນທະສັນຍາທຳອິດບໍ່ມີຂໍ້ບົກຜ່ອງແລ້ວ, ກໍຄົງບໍ່ຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງມີພັນທະສັນຍາທີສອງ.

⁸ເພາະເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ພົບຂໍ້ຜິດພາດກ່ຽວກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກ່າວວ່າ ເບິ່ງແມ ວັນເຫລົ່ານັ້ນຈະມາເຖິງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວວ່າ,‘ເບິ່ງແມ! ເມື່ອເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາໃຫມ່ ກັບຍາດວົງຂອງອິສະຣາເອນ ແລະກັບຍາດຂອງວົງຢູດາ.⁹ຊຶ່ງຈະບໍ່ເຫມືອນກັບພັນທະສັນຍາທີ່ ເຮົາໄດ້ເຮັດກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກເຂົາ ແລະນຳພວກເຂົາພາອອກມາຈາກດິນແດນອີຢິບ. ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮັກສາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ, ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ສົນໃຈຕໍ່ພວກເຂົາ. ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້.

¹⁰ເພາະ‘ນີ້ຄືພັນທະສັນຍາທີ່ ເຮົາຈະເຮັດກັບຍາດວົງອິສະຣາເອນຫລັງຈາກວັນເຫລົ່ານັ້ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້: ເຮົາຈະໃສ່ກົດບັນຍັດເຂົ້າໄວ້ໃນຄວາມຄິດຈິດໃຈ ຂອງພວກເຂົາ. ເເລະ ເຮົາຈະຈາຣຶກພວກມັນໄວ້ໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ, ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.

¹¹ພວກເຂົາ ຈະບໍ່ສອນເພື່ອນບ້ານ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາແຕ່ລະຄົນອີກຕໍ່ໄປວ່າ,“ຈົ່ງຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ”ເພາະທຸກຄົນຮູ້ຈັກເຮົາຕັ້ງແຕ່ຜູ້ທີ່ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງ ຜູ້ທີ່ເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພວກເຂົາ.¹²ເພາະ ເຮົາຈະເມດຕາຕໍ່ການກະທຳອັນບໍ່ຊອບທັມຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ຈົດຈຳຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.’”

¹³ໂດຍການກ່າວວ່າ, “ພັນທະສັນຍາໃຫມ່”ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ ພັນທະສັນຍາທຳອິດເກົ່າໄປເພາະສິ່ງທີ່ລ້າສະໄຫມ ແລະເກົ່າແລ້ວຈະຕ້ອງສູນຫາຍໄປ.

9

¹ພັນທະສັນຍາທຳອິດນັ້ນ ກໍມີຂໍ້ບັງຄັບສຳລັບການນະມັດສະການ ແລະ ມີສະຖານທີ່ສັກສິດໃນໂລກນີ້.²ມີຫໍເຕັນສັກສິດທີ່ຈັດຕັ້ງຂຶ້ນມີຫ້ອງຊັ້ນນອກທີ່ເອົາໄວ້ຕັ້ງຫລັກຕະກຽງ ໂຕະ ແລະເຂົ້າຈີ່ທີ່ ຕັ້ງໄວ້ຫ້ອງທຳອິດນີ້ເອີ້ນວ່າ ສະຖານທີ່ສັກສິດ.

³ດ້ານຫລັງຜ້າກັ້ງຊັ້ນທີສອງ ມີອີກຫ້ອງຫນຶ່ງເອີ້ນວ່າ ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ.⁴ໃນຫ້ອງນີ້ມີແທ່ນທອງຄຳສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ແລະມີຫີບພັນທະສັນຍາຫຸ້ມດ້ວຍທອງຄຳຊຶ່ງຢູ່ໃນຫີບມີພາຊະນະທອງຄຳໃສ່ມານາ, ໄມ້ຄ້ອນເທົ້າຂອງອາໂຣນທີ່ປົ່ງຍອດ, ແລະ ມີແຜ່ນຫີນຈາຣຶກພັນທະສັນຍາ.⁵ຢູ່ເທິງຫີບພັນທະສັນຍານັ້ນ ມີຮູບເຄຣູບປະກອບດ້ວຍ ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າກາງປີກປົກຄຸມທີ່ລົບມົນທິນບາບຊຶ່ງພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຈະພັນລະນາລະອຽດໃນເວລານີ້ໄດ້.

⁶ຫລັງຈາກສິ່ງຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ ໄດ້ຮັບການຈັດຕຽມເອົາໄວ້ແລ້ວ, ບັນດາປະໂລຫິດທັງຫລາຍກໍຈະເຂົ້າໄປໃນຫໍເຕັນສັກສິດ ຊັ້ນນອກເພື່ອປະກອບພິທີຂອງພວກເຂົາ.⁷ມີພຽງແຕ່ມະຫາປະໂລຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຊັ້ນທີສອງເປັນເວລາປີລະຫນຶ່ງຄັ້ງເທົ່ານັ້ນ. ເຂົາບໍ່ໄດ້ຕຽມເລືອດເພື່ອຖວາຍໃຫ້ກັບຕົວເອງເທົ່ານັ້ນແກ່ເພື່ອຄວາມບາບທີ່ບໍ່ເຈດຕະນາຂອງປະຊາຊົນດ້ວຍ.

⁸ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ໄດ້ສະແດງເຖິງຫົນທາງເພື່ອເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍຕາບໃດທີ່ຫ້ອງຊັ້ນນອກນັ້ນຍັງຄົງຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່.⁹ນີ້ເປັນພາບເຄື່ອງຫມາຍເຖິງສະໄຫມປັດຈຸບັນ ທັງຂອງຖວາຍແລະ ເຄື່ອງບູຊາທີ່ໄດ້ຖວາຍໃນຕອນນີ້ນັ້ນບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ໃຈສຳນຶກຂອງຜູ້ນະມັດສະການສົມບູນດີພ້ອມໄດ້.¹⁰ເພາະທັງຫມົດນີ້ກຽ່ວຂອ້ງພຽງແຕ່ອາຫານເຄື່ອງດື່ມ ແລະສິ່ງຕ່າງໆສຳລັບພິທີລ້າງຊຳຣະເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນຂໍ້ບັງຄັບສຳລັບເນື້ອຫນັງທີ່ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນຈົນກວ່າກົດເກນປ່ຽນໃຫມ່ຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນ.

¹¹ພຣະຄຣິດສະເດັດມາແລ້ວໃນຖານະ ພຣະມະຫາປະໂລຫິດແຫ່ງສິ່ງປະເສີດທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ມາເຖິງ ພຣະອົງກ້າວຜ່ານເຂົ້າໄປໃນ ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ ແລະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທີ່ບໍ່ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ດ້ວຍມືມະນຸດແລະບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນໂລກນີ້.¹²ບໍ່ແມ່ນໂດຍເລືອດຂອງແກະຫລືງົວເຖິກແຕ່ໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດພຽງຄັ້ງດຽວເປັນການສິ້ນສຸດແລະສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງການຊົງໄຖ່ບາບອັນຕະຫລອດໄປຂອງພວກເຮົາ.

¹³ເພາະຖ້າຫາກເລືອດຂອງແບ້ ຫລືເລືອດງົວເຖິກແລະຂີ້ເຖົ່າຖ່ານຈາກງົວໂຕແມ່ທີ່ໂຮຍລົງເທິງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ສະອາດໄດ້ນຳມາຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າເພື່ອການຊຳຣະຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາໃຫ້ສະອາດ,¹⁴ແລ້ວຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງໂດຍຜ່ານທາງພຣະວິນຍານນິຣັນດອນ ທີ່ໄດ້ຖວາຍພຣະອົງເອງໂດຍປາສະຈາກຕຳຫນິແດ່ພຣະເຈົ້າ ຈະຊຳຣະໃຈສຳນຶກຂອງເຮົາຈາກການງານທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ໄດ້ຫລາຍກວ່ານັ້ນຈັກເທົ່າໃດ.¹⁵ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ເອງ, ພຣະອົງ ຈຶ່ງເປັນຄົນກາງສຳລັບພັນທະສັນຍາໃຫມ່. ແລະການທີ່ຄວາມຕາຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນກໍເພື່ອປົດປ່ອຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ພັນທະສັນຍາທຳອິດໃຫ້ເປັນອິສຣະຈາກຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນກໍຈະຮັບພັນທະສັນຍາແຫ່ງມໍຣະດົກນິລັນດອນ.

¹⁶ເພາະເມື່ອມີພິໄນກຳ, ຄວາມຕາຍຂອງບຸກຄົນຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິສູດ¹⁷ເພາະພິໄນກຳຈະມີຜົນໃຊ້ໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອ, ມີຄວາມຕາຍເກີດຂຶ້ນແຕ່ຖ້າບຸກຄົນທີ່ເຮັດໜັງສືພິໄນກຳນັ້ນຍັງມີຊີວິດຢູ່ ໜັງສືພິໄນກຳນັ້ນກໍຈະບໍ່ມີຜົນໃຊ້ໄດ້.

¹⁸ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນພັນທະສັນຍາທຳອິດເທົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນ ໂດຍປາສະຈາກເລືອດ.¹⁹ເພາະວ່າ ໂມເຊໄດ້ປຣະທານຄຳສັ່ງທຸກປະການໃນກົດບັນຍັດໃຫ້ກັບປະຊາຊົນທັງຫມົດແລ້ວ, ເພິ່ນໄດ້ນຳເອົາເລືອດງົວເຖິກແລະ ເລືອດແບ້ເຖິກ, ພ້ອມກັບນຳຂົນແກະສີແດງ, ແລະ ໃບຫູສົບມັດໜຶ່ງມາຈຸ່ມ, ແລະ ຊິດໃສ່ຫນັງສືມ້ວນແລະ ປະຊາຊົນທັງຫມົດ.²⁰“ນີຄືເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງເອົາໄວ້ສຳລັບພວກທ່ານ.

²¹” ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ, ເພິ່ນໃຊ້ເລືອດຊິດໃສ່ຫໍເຕັນ ສັກສິດ ກັບເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງໆທີ່ໃຊ້ໃນ ພິທີກໍາ.²²ແລະຕາມກົດບັນຍັດແລ້ວ ແມ່ນເກືອບທຸກໆສິ່ງສະອາດໄດ້ໂດຍເລືອດ ແລະ ໂດຍປາສະຈາກການໄຫລຂອງເລືອດ ກໍບໍ່ມີການໃຫ້ອະພັຍບາບກັມ.

²³ດ້ວຍເຫດນີ້ຈຶ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ແບບຈຳລອງຂອງສິ່ງຂອງສິ່ງຕ່າງໆໃນ ສະຫວັນສົມຄວນໄດ້ຮັບການຊຳຣະໃຫ້ບໍຣິສຸດ ໂດຍເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານີ້ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມສິ່ງທີ່ເປັນຂອງສະຫວັນນັ້ນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊຳຣະໃຫ້ສະອາດໂດຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ດີກວ່າ.²⁴ເພາະວ່າ ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສະຖານສັກສິດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍມືຂອງມະນຸດ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງສິ່ງທີ່ເປັນຈິງ, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ ສະເດັດເຂົ້າສູ່ສະຫວັນໂດຍກົງຊຶ່ງປາກົດຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າເພື່ອພວກເຮົາເວລານີ້.

²⁵ພຣະອົງ ບໍ່ໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນເພື່ອຖວາຍ ພຣະອົງຫລາຍເທື່ອ, ເຫມືອນກັບທີ່ມະຫາປະໂລຫິດ ກະທຳ ຄືເຂົ້າໄປໃນບ່ອນສັກສິດທີ່ສຸດ, ພ້ອມກັບເລືອດຂອງຄົນອື່ນເຂົ້າໄປຖວາຍທຸກໆປີ,²⁶ເພາະຖ້າຫາກເປັນເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວພຣະອົງກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງທົນທຸກທໍຣະມານຫລາຍເທື່ອ, ນັບຈາກວາງຮາກສ້າງໂລກມາ. ແຕ່ບັດນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງປາກົດໃນປາຍຍຸກເພື່ອກຳຈັດບາບໂດຍການຖວາຍພຣະອົງ ເອງເປັນເຄື່ອງບູຊາພຽງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດ.

²⁷ມະນຸດທຸກຄົນຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍພຽງຄັ້ງດຽວ ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນກໍເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ²⁸ເຊັ່ນດຽວກັນພຣະຄຣິດກໍຖວາຍພຣະອົງເອງພຽງຄັ້ງດຽວເພື່ອກຳຈັດບາບ ຂອງຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ. ພຣະອົງຈະມາປາກົດເປັນຄັ້ງທີສອງ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຈັດການກັບຄວາມບາບ, ແຕ່ເພື່ອຄວາມພົ້ນຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳລັງອົດທົນລໍຄອຍ ພຣະອົງຢູ່.

10

¹ເພາະ ກົດບັນຍັດນັ້ນ ເປັນພຽງແຕ່ເງົາຂອງບັນດາສິ່ງດີທີ່ຈະມາເຖິງ ບໍ່ແມ່ນຕົວຈິງຂອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ, ບັນດາຄົນທີ່ມາເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້າ ບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບໄດ້ໂດຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ພວກປະໂຣຫິດນຳມາຖວາຍທຸກປີ²ເພາະຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນກໍຄົງຈະບໍ່ມີການຖວາຍບັນດາ ເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ໄປບໍ່ແມ່ນບໍ? ຖ້າຫາກພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຊຳຣະໃຫ້ສະອາດພຽງຄັ້ງດຽວ ປັນການສິ້ນສຸດແລ້ວ ຜູ້ນະມັດສະການກໍຈະບໍ່ຮູ້ສຶກຕົວວ່າຕົນເອງມີຄວາມບາບອີກຕໍ່ໄປ.³ແຕ່ໂດຍເຄື່ອງ ບູຊາເຫລົ່ານັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມີການເຕືອນໃຫ້ຣະນຶກເຖິງຄວາມບາບທຸກໆປີ.⁴ເພາະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່, ເລືອດຂອງງົວເຖິກ ແລະ ເລືອດແບ້ ຈະຊຳຣະຄວາມບາບອອກໄປໄດ້.

⁵ເມື່ອພຣະຄຣິດເຈົ້າສະເດັດເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, ບໍ່ແມ່ນ“ເຄື່ອງບູຊາຫລືຂອງຖວາຍ ທີ່ພຣະອົງປາຖນາແຕ່ ຄືກາຍຫນຶ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງຈັດຕຽມເອົາໄວ້ສຳລັບຂ້າພຣະອົງ.⁶ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ພໍພຣະທັຍຕໍ່ເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງບາບ⁷ແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງທູນວ່າ,‘ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ເພື່ອຈະເຮັດຕາມນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງທີ່ມີບັນທຶກໄວ້ໃນຫນັງສືມ້ວນນັ້ນ.’”

⁸ຄັ້ງທຳອິດທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປາຖນາ“ເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງຖວາຍ” ກັບ “ເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງບາບ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ພໍພຣະທັຍໃນສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ.”ນີ້ຄືເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖວາຍຕາມກົດບັນຍັດ⁹ແລ້ວຈາກນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວ ວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂ້າພຣະອົງຢູ່ທີ່ນີ້ເພື່ອເຮັດຕາມນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ.” ພຣະອົງຊົງຍົກເລີກການຖວາຍບູຊາຢ່າງທຳອິດເພື່ອສະຖາປານາລະບຽບການຖວາຍຢ່າງທີສອງ¹⁰ໃນລະບຽບປະຕິບັດຄັ້ງທີສອງນັ້ນ ພວກເຮົາຖືກມອບຖວາຍໃຫ້ກັບພຣະເຈົ້າຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງຜ່ານທາງການຖວາຍ ພຣະກາຍ ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າພຽງຄັ້ງດຽວທຸກຄົນ.

¹¹ໃນທາງຫນຶ່ງປະໂລຫິດທຸກຄົນ ຕ້ອງຍິນຍອມເພື່ອປະຕິບັດພຣະເຈົ້າທຸກວັນ ເຂົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ແບບດຽວກັນທຸກວັນເຖິງແມ່ນວ່າເຄື່ອງບູຊາເຫລົ່ານັ້ນ ບໍ່ສາມາດຊຳຣະບາບກັມໄດ້ເລີຍກໍຕາມ¹²ແຕ່ກົງກັນຂ້ວາມພຣະຄຣິດເຈົ້າໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຄັ້ງດຽວ ເພື່ອຊຳຣະລ້າງບາບກັມແລ້ວ ເປັນການຖວາຍຊຶ່ງນຳໃຊ້ໄດ້ຕະຫລອດໄປ, ແລ້ວພຣະອົງກໍ່ນັ່ງທີ່ເບື້ອງຂວາ ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ.¹³ພຣະອົງກຳລັງລໍຄອຍຈົນກວ່າ ພວກສັດຕຣູຂອງພຣະອົງ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຫມູບຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງພຣະອົງ.¹⁴ເພາະ ດ້ວຍການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາພຽງຄັ້ງດຽວພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍ ທີ່ຖືກມອບຖວາຍໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້ານັ້ນສົມບູນແບບຊົ່ວນິຣັນດອນ.

¹⁵ແລະພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາດ້ວຍ ເພາະພຣະອົງກ່າວຄັ້ງແລກວ່າ,¹⁶“ນີ້ຄືພັນທະສັນຍາທີ່ ເຮົາຈະເຮັດກັບພວກເຂົາຫລັງຈາກວັນເຫລົ່ານັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ ເຮົາຈະໃສ່ກົດບັນຍັດຂອງເຮົາໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຮົາຈະຈາຣຶກກົດບັນຍັດເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ໃນຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ.’”

¹⁷“ເຮົາຈະບໍ່ຈົດຈຳຄວາມບາບ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.”¹⁸ບັດນີ້ທີ່ໃດມີການໃຫ້ອະພັຍ ສຳລັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວທີ່ນັ້ນກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງບາບອີກຕໍ່ໄປ.

¹⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ ພວກເຮົາຈຶ່ງມີຄວາມຫມັ້ນໃຈທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນສະຖານອັນສັກສິດທີ່ສຸດ ໂດຍທາງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ²⁰ນັ້ນຄືຫົນທາງໃຫມ່ແລະເປັນທາງທີ່ມີຊີວິດ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ເປີດໃຫ້ສຳລັບພວກເຮົາໂດຍຜ່ານທາງຜ້າກັ້ງນັ້ນ, ຊຶ່ງຫມາຍເຖິງກາຍທີ່ເປັນເນື້ອຫນັງຂອງພຣະອົງ.²¹ແລະເພາະພວກເຮົາມີພຣະມະຫາປະໂລຫິດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫນືອບ້ານຂອງພຣະເຈົ້າ²²ຂໍໃຫ້ເຮົາເຂົ້າມາໃກ້ດ້ວຍ ຄວາມຈິງໃຈ ດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈ, ຢ່າງເຕັມບໍຣິບູນໃນຄວາມເຊື່ອໃຫ້ຫົວໃຈຂອງເຮົາໄດ້ຮັບການຊຳຣະໃຫ້ສະອາດຈາກຈິດສຳນຶກທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະກາຍຂອງເຮົາໄດ້ຮັບການຊຳຣະລ້າງດ້ວຍນໍ້າທີ່ບໍຣິສຸດ.

²³ຂໍໃຫ້ເຮົາຢືນຢັນຢ່າງຫມັ້ນຄົງໃນຄວາມຄາດຫວັງ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈຂອງພວກເຮົາດ້ວຍການບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ, ເພາະພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ສັນຍາໄວ້ແລ້ວນັ້ນເປັນຜູ້ສັດຊື່.²⁴ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາພິຈາຣະນາວ່າເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະຈູງໃຈກັນແລະກັນໃຫ້ມີຄວາມຮັກແລະເຮັດຄຸນງາມຄວາມດີ.²⁵ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາປະການນະມັດສະການຮ່ວມກັນ, ເຫມືອນກັບທີ່ບາງຄົນເຄີຍປະນັ້ນ, ແຕ່ຈົ່ງຫນູນໃຈກັນແລະກັນຫລາຍຂຶ້ນແລະຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ ເມື່ອພວກທ່ານກໍ່ເຫັນວ່າ ວັນນັ້ນກໍ່ໃກ້ເຂົ້າມາເຖິງແລ້ວ.

²⁶ເພາະເມື່ອພວກເຮົາທຳບາບດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈຫລັງຈາກທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງແລ້ວ ເຄື່ອງບູຊາລຶບລ້າງບາບ ກໍ່ບໍ່ມີເຫຼືອຢູ່ອີກຕໍ່ໄປ.²⁷ແຕ່ມີພຽງ, ຄວາມຄາດຫວັງດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວເຖິງການພິພາກສາກັບໄຟແຫ່ງພຣະພິໂຣດທີ່ຈະເຜົາຜານບັນດາຄົນທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າ.

²⁸ໃຜກໍຕາມທີ່ໄດ້ປະຕິເສດກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊກໍຈະຕ້ອງຕາຍ ໃນເມື່ອມີພະຍານ ສອງຫລື ສາມປາກທີ່ເປັນພະຍານເຖິງເຂົາ²⁹ພວກທ່ານຈົ່ງຄິດເບິ່ງ ວ່າຈະມີການລົງໂທດທີ່ຫນັກພຽງໃດນໍ? ສຳລັບຄົນທີ່ຢຽບຢໍ່າພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ສຳລັບຄົນທີ່ປະຕິເສດຕໍ່ພຣະໂລຫິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເຫມືອນກັບວ່າເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ບໍຣິສຸດ ຄືພຣະໂລຫິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ມອບຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າ ສຳລັບຄົນທີ່ປະຫມາດພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຸນນັ້ນ?

³⁰ເພາະພວກເຮົາຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ຊົງກ່າວວ່າ, “ການແກ້ແຄ້ນ ເປັນຂອງເຮົາ ເຮົາຈະຕອບແທນຄືນ.” ແລະ ກ່າວອີກວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະພິພາກສາປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ.”³¹ການຕົກຢູ່ໃນມືຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຊີວິດຢູ່ກໍເປັນເລື່ອງທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ.

³²ແຕ່ຈົ່ງຣະນຶກເຖິງວັນເກົ່າກ່ອນ ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ຮູ້ຊັດແລ້ວເຖິງການທີ່ພວກທ່ານອົດທົນຕໍ່ຄວາມຍາກລຳບາກໃນການທົນທຸກຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່.³³ພວກທ່ານ ຖືກເຢາະເຢີ້ຍຖືກຄົນຫມິ່ນປະຫມາດແລະ ຖືກຂົ່ມເຫັງແລະ ພວກທ່ານກໍໄດ້ແບ່ງປັນຊ່ວຍເຫລືອບັນດາຄົນທີ່ເດີນຜ່ານຄວາມທຸກຍາກຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ.³⁴ເພາະພວກທ່ານມີຄວາມເມດຕາສົງສານຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຄຸມຂັງ ແລະພວກທ່ານຍອມຮັບດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ເມື່ອຊັບສົມບັດຂອງພວກທ່ານຖືກຍາດຊີງໄປ ພວກທ່ານຮູ້ວ່າ ຕົນເອງຍັງມີຊັບສົມບັດທີ່ດີກວ່າ ແລະ ເປັນຊັບສົມບັດອັນເປັນນິຣັນດອນ.

³⁵ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງທ່ານຊຶ່ງມີລາງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່.³⁶ເພາະພວກທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງອົດທົນ ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາເອົາໄວ້ຫລັງຈາກທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງແລ້ວ.³⁷ເພາະໃນ“ອີກບໍ່ດົນບໍ່ນານເທົ່າໃດ ພຣະອົງຜູ້ກຳລັງຈະສະເດັດມາກໍຈະສະເດັດມາ ຢ່າງແນ່ນອນແລະຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.

³⁸ຄົນຊອບທັມຂອງເຮົານັ້ນດຳເນີນຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອ. ແລະ ຖ້າຫາກເຂົາຫລົບຖອຍຫລັງ, ເຮົາຈະບໍ່ພໍໃຈຄົນນັ້ນ.”³⁹ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ເປັນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຫັນກັບໄປສູ່ຄວາມຈິບຫາຍ, ພວກເຮົາເປັນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອເພື່ອຮັກສາ ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຮົາເອົາໄວ້.

11

¹ບັດນີ້ຄວາມເຊື່ອ ຄືຄວາມແນ່ໃຈກຽ່ວກັບສິ່ງຕ່າງໆທີ່ ເຮົາຄາດຫວັງເອົາໄວ້ຢ່າງເຕັມທີ່. ມີຄວາມຊັດແຈ້ງກຽ່ວກັບເຫດການຕ່າງໆທີ່ຍັງບໍ່ເຫັນກັບຕາ.²ເພາະສິ່ງນີ້ ຈິ່ງເຮັດໃຫ້ບັນດາບັນພະບູຣຸດໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ³ໂດຍຄວາມເຊື່ອພວກເຮົາຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ໂລກຈັກກະວານຖືກສ້າງຂຶ້ນ ໂດຍພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນສິ່ງທີ່ເບິ່ງເຫັນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກສ້າງອອກມາຈາກສິ່ງທີ່ິ່ເບິ່ງເຫັນ.

⁴ເປັນເພາະຄວາມເຊື່ອທີ່ເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາທີ່ ອາເບັນ ຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້ານັ້ນດີກວ່າ ກາອິນ ເພາະສິ່ງນີ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮັບການຢືນຢັນວ່າເປັນຄົນຊອບທັມ ເຂົາໄດ້ຮັບການຍອມຮັບເຊັ່ນນີ້ກໍເນື່ອງຈາກຂອງຖວາຍທີ່ເຂົາຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະສິ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ ອາເບັນ ຍັງຄົງເວົ້າຢູ່ແມ່ນວ່າເຂົາຈະຕາຍໄປແລ້ວກໍຕາມ.

⁵ເປັນເພາະຄວາມເຊື່ອທີ່ເຮັດໃຫ້ເອນົກ ຖືກຮັບຂຶ້ນໄປ ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ເຫັນຄວາມຕາຍ ບໍ່ມີຜູ້ໃດພົບເຫັນເພິ່ນ ເພາະພຣະເຈົ້າ ຊົງຮັບເຂົາໄປ. ເພາະກ່ອນທີ່ເຂົາຖືກຮັບຂຶ້ນໄປມີ ພະຍານຫລັກຖານວ່າເພິ່ນເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະເຈົ້າ.⁶ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອຈຶ່ງເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍພຣະທັຍ ເພາະເປັນເລື່ອງທີ່ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ, ເມື່ອໃຜເຂົ້າມາເຝົ້າ ພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງເຊື່ອວ່າ ພຣະອົງດຳຣງຢູ່ ແລະພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ ປຣະທານລາງວັນໃຫ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ສະແຫວງຫາພຣະອົງ.

⁷ໂດຍຄວາມເຊື່ອຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໂນອາໄດ້ຮັບຂໍ້ຄວາມຈາກພຣະເຈົ້າກຽ່ວກັບສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຍັງເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ເພິ່ນຈຶ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ເຂົາຈຶ່ງສ້າງເຮືອເພື່ອຊວ່ຍກູ້ເອົາຄອບຄົວຂອງຕົນໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ. ໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພິ່ນໄດ້ກ່າວໂທດໂລກນີ້, ແລະ ໄດ້ກາຍມາເປັນຜູ້ຮັບມໍຣະດົກ, ຄື ຄວາມຊອບທັມທີ່ໄດ້ມາໂດຍຄວາມເຊື່ອ.

⁸ໂດຍຄວາມເຊື່ອອັບຣາຮາມຈຶ່ງເຊື່ອຟັງເມື່ອໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນແລະເຂົາອອກໄປຍັງສະຖານທີ່ ທີ່ເຂົາຈະໄດ້ຮັບເປັນມໍຣະດົກເຂົາອອກໄປໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າຕົນກຳລັງຈະໄປໃສ.⁹ເພາະຄວາມເຊື່ອເພິ່ນໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນແຫ່ງພຣະສັນຍາໃນຖານະຄົນຕ່າງຊາດເພິ່ນອາໄສຢູ່ໃນຜ້າເຕັນຮ່ວມກັນກັບອີຊາກ ແລະ ຢາໂຄບຜູ້ຊຶ່ງຮວ່ມຮັບມໍຣະດົກໃນພຣະສັນຍາອັນດຽວກັນ.¹⁰ເພາະເຂົາລໍຄອຍນະຄອນ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຮາກຖານເປັນນະຄອນທີ່ໄດ້ຮັບການອອກແບບ ແລະກໍ່ສ້າງໂດຍພຣະເຈົ້າ.

¹¹ໂດຍຄວາມເຊື່ອນີ້ເອງທີ່ເຮັດໃຫ້ອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບພະລັງ ເພື່ອໃຫ້ບັງເກີດເຊື້ອສາຍ, ເຖິງແມ່ນນາງຊາຣາເປັນຫມັນກໍຕາມ, ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນແມ່ນວ່າເຂົາເອງກໍແກ່ຫລາຍແລ້ວ, ນີ້ເປັນເພາະພວກເຂົາຖືວ່າ ພຣະອົງຜູ້ຊົງປຣະທານພຣະສັນຍາໃຫ້ແກ່ພວກເຂົານັ້ນເປັນຜູ້ສັດຊື່.¹²ເຫດສະນັ້ນ ຈາກຊາຍຄົນດຽວ ຊຶ່ງແມ່ນວ່າ ເຫມືອນຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວນັ້ນເຂົາກໍໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດຄົນເຫລົ່ານັ້ນມີຫລວງຫລາຍເຫມືອນດວງດາວໃນທ້ອງຟ້າ ແລະ ເຫມືອນກັບເມັດຊາຍຢູ່ໃນທະເລທີ່ບໍ່ສາມາດນັບຈຳນວນໄດ້.

¹³ສ່ວນຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຕາຍໄປໃນຄວາມເຊື່ອ ໂດຍທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຕາມພຣະສັນຍາແຕ່ພວກເພິ່ນກໍໄດ້ເຫັນ ແລະ ຕ້ອນຮັບໄວ້ຕັ້ງແຕ່ໄກ ພວກເພິ່ນຍອມຮັບວ່າພວກເພິ່ນເປັນຄົນຕ່າງຊາດທີ່ທ່ອງທ່ຽວໄປມາໃນໂລກ.¹⁴ສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກ່າວຢ່າງນີ້, ຍ່ອມສະແດງໃຫ້ເຫັນຄັກແລ້ວວ່າ ພວກເພິ່ນກຳລັງສະແຫວງຫາບ້ານທີ່ແທ້ຈິງ.

¹⁵ຖ້າຫາກພວກເພິ່ນຄິດເຖິງບ້ານເມືອງທີ່ພວກເພິ່ນຈາກມາ, ພວກເພິ່ນຄົງມີໂອກາດກັບຄືນໄປໄດ້.¹⁶ແຕ່ເພາະພວກເພິ່ນປາຖນາບ້ານເມືອງທີ່ດີກວ່າຄືບ້ານເມືອງທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງ ບໍ່ລະອາຍ ທີ່ພຣະອົງຖືກເອີ້ນວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເພິ່ນ ເນື່ອງຈາກພຣະອົງໄດ້ຈັດຕຽມນະຄອນຫນຶ່ງໄວ້ສຳລັບພວກເພິ່ນແລ້ວ.

¹⁷ໂດຍຄວາມເຊື່ອທີ່ເມື່ອອັບຣາຮາມ, ຖືກທົດລອງເພື່ອໃຫ້ຖວາຍອີຊາກຜູ້ຊຶ່ງເປັນລູກຊາຍຄົນດຽວຂອງເຂົາແລະເປັນລູກທີ່ໄດ້ຮັບຕາມພຣະສັນຍາ.¹⁸ຄືອັບຣາຮາມຜູ້ນີ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄຳກ່າວເຖິງວ່າ, “ໂດຍຜ່ານທາງອີຊາກເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະຖືກນັບ.”¹⁹ອັບຣາຮາມເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຣິດສາມາດ ບັນດານໃຫ້ອີຊາກຟື້ນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍໄດ້ ແລະ ປຽບໄດ້ວ່າເພິ່ນໄດ້ຮັບອີຊາກກັບຄືນມາຈາກຄົນທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ.

²⁰ເເລະເຊັ່ນດຽວກັນໂດຍຄວາມເຊື່ອກຽ່ວກັບສິ່ງຕ່າໆທີ່ຈະມາເຖິງອີຊາກຈຶ່ງໄດ້ອວຍພອນຢາໂຄບ ແລະ ເອຊາວ.²¹ໂດຍຄວາມເຊື່ອເມື່ອຢາໂຄບອວຍພອນລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບ ແຕ່ລະຄົນ, ຂະນະທີ່ເພິ່ນກຳລັງຈະຕາຍ, ຢາໂຄບນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ເພິ່ນຫມູບລົງເຫນືອ ຍອດໄມ້ເທົ້າຂອງຕົນ²²ໂດຍຄວາມເຊື່ອເມື່ອໂຢເຊັບໃກ້ຈະສິ້ນໃຈຕາຍເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກ່າວເຖິງການອົບພະຍົກອອກຈາກອີຢິບຂອງລູກຫລານອິສະຣາເອນ ແລະໄດ້ສັ່ງເອົາໄວ້ກ່ຽວກັບກະດູກຂອງຕົນ.

²³ໂດຍຄວາມເຊື່ອເມື່ອໂມເຊເກີດມາເຂົາ ຈຶ່ງຖືກພໍ່ແມ່ເຊື່ອງເຂົາເອົາໄວ້ ເປັນເວລາສາມເດືອນ ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາເຫັນວ່າໂມເຊເປັນເດັກທີ່ຫນ້າຮັກແລະ ພວກເພິ່ນບໍ່ຢ້ານກົວຄຳສັ່ງຂອງກະສັດ.²⁴ໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ເມື່ອໂມເຊໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ເພິ່ນໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ເປັນລູກຊາຍຂອງລູກສາວຂອງກະສັດຟາໂຣ.²⁵ແຕ່ເພິ່ນກັບເລືອກການຢູ່ຮ່ວມທຸກລຳບາກ ກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຫລາຍກ່ວາຈະໃຊ້ຊີວິດສະຫນຸກສະຫນານເພີດເພີນກັບຄວາມບາບພຽງຊົ່ວຄາວ.²⁶ເພິ່ນຖືວ່າຄວາມເສື່ອມເສັຽຈາກການຕິດຕາມພຣະຄຣິດ ນັ້ນກໍມີຄ່າ ກວ່າຊັບສົມບັດ ທັງໝົດຂອງປະເທດອີຢິບ. ເພາະສາຍຕາຂອງເພິ່ນເລັງເຫັນບຳເຫນັດລາງວັນທີ່ເພິ່ນຈະໄດ້ຮັບນັ້ນ.

²⁷ໂດຍຄວາມເຊື່ອໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ອອກຈາກປະເທດ ເອຢິບເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຢ້ານກົວ ຕໍ່ຄວາມໂກດຮ້າຍ ຂອງກະສັດ. ເພິ່ນຢືນຢັດອົດທົນເຫມືອນກັບວ່າຕົນໄດ້ເຫັນ ຜູ້ຫນຶ່ງຊຶ່ງບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ.²⁸ໂດຍຄວາມເຊື່ອເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຖືຮັກສາປັດສະຄາແລະພິທີຊິດເລືອດ, ເພື່ອວ່າທູດແຫ່ງຄວາມຕາຍຈະບໍ່ສາມາດແຕະຕ້ອງ ບັນດາລູກກົກຂອງຊາວອິສະຣາເອນ.

²⁹ເພາະມີຄວາມເຊື່ອພວກເພິ່ນຈຶ່ງຍ່າງຂ້ວາມທະເລແດງ ເຫມືອນກັບຍ່າງເທິງດິນແຫ້ງ, ເມື່ອຊາວອີຢິບລອງຂ້ວາມເບິ່ງ ນໍ້າກໍຖ້ວມ, ພວກເຂົາ ຖືກເຮັດໃຫ້ຈົມນໍ້າຕາຍ.³⁰ເພາະມີຄວາມເຊື່ອ, ກຳແພງເມືອງເຢຣີໂກຈຶ່ງພັງທະລາຍລົງຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງອ້ອມ ເປັນເວລາເຈັດວັນ.³¹ເພາະມີຄວາມເຊື່ອ, ຣາຮາບຍິງໂສເພນີຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຕາຍໄປພ້ອມກັນກັບພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ເພາະນາງໄດ້ຕ້ອນຮັບຜູ້ສອດແນມເປັນຢ່າງດີ.

³²ຈະໃຫ້ ເຮົາຈະກ່າວສິ່ງໃດຕໍ່ໄປອີກແດ່? ເຮົາບໍ່ມີເວລາພໍທີ່ຈະກ່າວເຖິງກີເດໂອນ, ບາຣັກ, ແຊມຊັນ, ເຢັບທາ, ດາວິດ, ຊາມູເອນ ແລະ ເຖິງພວກຜູ້ທຳນວາຍທັງຫລາຍ.³³ໂດຍຜ່ານທາງຄວາມເຊື່ອ, ພວກເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຊັຍຊະນະຣາຊະອານາຈັກຕ່າງໆ ພວກເພິ່ນເຮັດຢ່າງຍຸຕິທັມ ແລະໄດ້ຮັບຕາມສັນຍາໄວ້, ພວກເພິ່ນໄດ້ງັບປາກສິງ,³⁴ພວກເພິ່ນດັບອຳນາດຂອງໄຟ, ລອດພົ້ນຈາກຄົມດາບ, ໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍໂຣກ ໄດ້ກາຍເປັນຄົນເຂັ້ມແຂງ, ກ້າຫານ, ໄດ້ຕີບັນດາກອງທັບແລະປາບເຫລົ່າສັດຕຣູໃຫ້ພ່າຍແພ້ແຕກຫນີໄປ.

³⁵ພວກແມ່ຍິງກໍໄດ້ຄົນຂອງພວກເພິ່ນກັບຄືນມາໂດຍການຖືກຊົງບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ. ບາງຄົນຖືກທໍຣະມານ ແຕ່ບໍ່ຍອມຮັບການປົດປ່ອຍເພື່ອພວກເພິ່ນຈະໄດ້ການຄືນຈາກຄວາມຕາຍຊຶ່ງດີກວ່າ.³⁶ບາງຄົນຖືກທົດສອບໂດຍການຫຍໍ້ຫຍັນ ແລະຖືກຂ້ຽນຕີ ຖືກລ່າມໂສ້ ແລະ ຖືກຄຸມຂັງ³⁷ບາງຄົນ ຖືກແກ່ວງຫີນໃສ່, ຖືກເລື່ອຍເປັນທ່ອນ, ຖືກຂ້າຕາຍດ້ວຍດາບ, ໄດ້ຫົ່ມຫນັງແກະ ແລະ ຫນັງແບ້ທຽວໄປມາ, ລຳບາກ ຍາກຈົນ, ຖືກຂົ່ມເຫັງ ແລະ ທົນທຸກ ເວດທະນາ.³⁸ໂລກນີ້ກໍບໍ່ຄວນຄ່າສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ. ພວກເພິ່ນ ໄດ້ທຽວໄປມາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຢູ່ຕາມພູເຂົາຕາມຖໍ້າ ແລະຂຸດຂຸມຢູ່ໃນດິນ.

³⁹ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັບຮອງບັນດາຄົນເຫລົ່ານີ້ ເຫດເພາະຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເພິ່ນພວກເພິ່ນກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຕາມພຣະສັນຍາ⁴⁰ພຣະເຈົ້າຊົງມີແຜນການທີ່ດີກວ່າສຳລັບພວກເຮົາ, ເພາະຖ້ານອກຈາກ ພວກເຮົາ, ພວກເພິ່ນຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໄດ້.

12

¹ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ໃນເມື່ອພວກເຮົາມີພະຍານຫລວງຫລາຍທີ່ລ້ອມຮອບຢູ່ຢ່າງນີ້ແລ້ວ, ກໍຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຖິ້ມທຸກສິ່ງທີ່ຖ່ວງຢູ່ ແລະ ຄວາມບາບ ທີ່ຕິດແຫນ້ນໂດຍງ່າຍ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາແລ່ນແຂ່ງ ຕາມທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ ສຳລັບພວກເຮົານັ້ນ, ດ້ວຍຄວາມອົດທົນ²ໃຫ້ເຮົາຈົດຈໍ່ທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຜູ້ເລີ້ມຕົ້ນແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາສົມບູນ ເພາະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ທີ່ວາງໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ. ພຣະອົງຈຶ່ງຍອມອົດທົນຕໍ່ໄມ້ກາງແຂນແລະການດູຫມິ່ນອັນຫນ້າອັບອາຍ ແລະພຣະອົງປຣະທັບລົງເບື້ອງຂວາພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ.³ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ຄິດເຖິງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ຍອມອົດທົນຕໍ່ການຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຈາກພວກຄົນບາບ, ທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະອົງ ເພື່ອຫົວໃຈຂອງພວກທ່ານຈະບໍ່ອ່ອນລ້າແລະຍອມແພ້ເສັຽກ່ອນ.

⁴ພວກທ່ານຍັງບໍ່ເຖິງກັບຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມບາບຈົນຂະຫນາດເລືອດຕົກ.⁵ແລະພວກທ່ານໄດ້ຫລົງລືມການຫນູນໃຈທີ່ເປັນຄຳສັ່ງສອນແກ່ພວກທ່ານໃນຖານະທີ່ເປັນລູກວ່າ,“ລູກຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າລະເລີຍການອົບຮົມສັ່ງສອນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ຢ່າເມື່ອຍລ້າເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບການວ່າກ່າວຈາກພຣະອົງ.⁶ເພາະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົບຮົມສັ່ງສອນທຸກຄົນທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກ, ແລະ ພຣະອົງທຳໂທດທຸກຄົນທີ່ພຣະອົງຍອມຮັບມາເປັນລູກ.”

⁷ຈົ່ງອົດທົນຕໍ່ຄວາມທຸກເຫມືອນວ່ານັ້ນ ຄືການອົບຮົມສັ່ງສອນ. ພຣະເຈົ້າປະຕິບັດຕໍ່ພວກທ່ານ ໃນຖານະທີ່ພວກທ່ານເປັນລູກຂອງພຣະອົງ. ເພາະມີລູກຄົນໃດແດ່ທີ່ພໍ່ຂອງເຂົາຈະບໍ່ອົບຮົມສັ່ງສອນເຂົາ.⁸ແຕ່ຖ້າຫາກພວກທາ່ນບໍ່ໄດ້ຮັບການອົບຮົມສັ່ງສອນ, ໂດຍທີ່ທຸກຄົນໄດ້ຮັບ, ພວກທ່ານກໍເປັນລູກນອກກົດຫມາຍແລະບໍ່ແມ່ນລູກຂອງພຣະອົງ.

⁹ນອກຈາກນີ້ພວກເຮົາມີພໍ່ເປັນມະນຸດທີ່ເປັນຜູ້ອົບຮົມສັ່ງສອນ, ແລະພວກເຮົາກໍນັບຖືພໍ່ນັ້ນ. ແລ້ວພວກເຮົາ ຈະຍິ່ງບໍ່ສົມຄວນເຊື່ອຟັງພຣະບິດາເຈົ້າແຫ່ງວິນຍານແລະຊົງພຣະຊົນຢູ່ບໍ?¹⁰ເພາະໃນທາງຫນຶ່ງພໍ່ເຫລົ່ານັ້ນ ຍອມອົບຮົມສັ່ງສອນພວກເຮົາໃນຊົ່ວເວລາເລັກນ້ອຍ ຕາມທີ່ພວກເຂົາເຫັນວ່າເຫມາະສົມ ແຕ່ພຣະບິດາຊົງກະທຳ ເພື່ອຜົນດີຕໍ່ຊີວິດຂອງພວກເຮົາ ເເລະພວກເຮົາຈະສາມາດເຂົ້າສ່ວນໃນຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ.¹¹ເມື່ອເວລາທີ່ມີການອົບຮົມສັ່ງສອນນັ້ນ ບໍ່ເປັນຫນ້າຊື່ນໃຈເລີຍ ມີແຕ່ຄວາມເຈັບປວດ, ແຕ່ພາຍຫລັງຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນແຫ່ງຄວາມຊອບທັມທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສັນຕິສຸກສຳລັບບັນດາຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຝຶກອົບຮົມນັ້ນ.

¹²ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເສີມກຳລັງມືທີ່ອ່ອນລ້າ ແລະເຂົ່າທີ່ອ່ອນກຳລັງຂອງພວກທ່ານ.¹³ຈົ່ງສ້າງທາງຊື່ສຳລັບຕີນຍ່າງ. ຂາທີ່ກະໂຜກກະເຜກຈະບໍ່ພິກໂບກແຕ່ຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີເປັນປົກກະຕິ.

¹⁴ຈົ່ງພະຍາຍາມທີ່ຈະຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກກັບທຸກຄົນ, ແລະຢູ່ໃນຄວາມບໍຣິສຸດ ເພາະຖ້າບໍ່ມີຄວາມບໍຣິສຸດກໍຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນ ພຣະເຈົ້າເລີຍ.¹⁵ຈົ່ງຣະມັດຣະວັງເພື່ອຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຂາດຈາກ ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພື່ອຈະບໍ່ມີຮາກຂົມຂື່ນງອກຂຶ້ນມາຊຶ່ງຈະສ້າງຄວາມເດືອດຮ້ອນແລະເພື່ອຄົນຫລວງຫລາຍ ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍ.¹⁶ຈົ່ງຣະມັດຣະວັງຢ່າໃຫ້ມີການເຮັດຜິດສິນທັມທາງເພດ ຫລື ມີຄົນອະທັມເຫມືອນກັບເອຊາວທີ່ໄດ້ຂາຍສິດທິການເປັນອ້າຍກົກຂອງຕົນແລກກັບອາຫານພຽງຄາບດຽວ.¹⁷ເພາະພວກທ່ານກໍຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າຫລັງຈາກນັ້ນ, ເມື່ອເອຊາວຢາກໄດ້ຮັບມໍຣະດົກທີ່ເປັນການອວຍພອນ, ລາວກໍຖືກປະຕິເສດ. ເພາະບໍ່ມີໂອກາດໃຫ້ລາວໄດ້ກັບໃຈ ແມ່ນວ່າເຂົາຈະສະແຫວງຫາໂອກາດນັ້ນດ້ວຍນໍ້າຕາໄຫລກໍຕາມ,

¹⁸ເພາະພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ມາເຖິງພູເຂົາທີ່ແຕະຕ້ອງໄດ້ພູເຂົາທີ່ລຸກເປັນໄຟໃນທີ່ມືດຫມົດຫວັງແລະ ມີພະຍຸ,¹⁹ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ມາຍັງສຽງແຕກກະຫື່ມ ບໍ່ໄດ້ມາຍັງສຽງ ທີ່ກ່າວຖ້ອຍຄຳຕ່າງໆຊຶ່ງຄົນທັງຫລາຍຮ້ອງຂໍວ່າຢ່າກ່າວຖ້ອຍຄຳໃດໆແກ່ພວກເຂົາອີກ.²⁰ເພາະພວກເຂົາບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ສິ່ງທີ່ເປັນຄຳບັນຊາວ່າແມ່ນແຕ່ພວກສັດຖ້າຫາກໄປຕ້ອງພູເຂົານັ້ນ ກໍຈະຕ້ອງຖືກ ຄວ່າງກ້ອນຫີນ ໃສ່ໃຫ້ຕາຍ.”²¹ສິ່ງທີ່ປາກົດນັ້ນກໍຫນ້າຢ້ານ ຫລາຍ. ຈົນໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າພຣະເຈົ້າຢ້ານກົວຈົນຕົວສັ່ນ.”

²²ແຕ່ພວກທ່ານໄດ້ມາເຖິງພູເຂົາຊີໂອນ, ແລະນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ມາຍັງເຢຣູຊາເລັມໃນສະຫວັນ, ມາຍັງທູດສະຫວັນນັບເປັນຈຳນວນຫມື່ນໆ ໃນການສະເຫລີມສະຫລອງ,²³ພວກທ່ານໄດ້ມາ ເຖິງທີ່ຊຸມນຸມຂອງບັນດາລູກກົກ ຜູ້ທີ່ຖືກນັບຊື່ໃນສະຫວັນແລ້ວ, ພວກທ່ານໄດ້ມາຍັງ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ພິພາກສາມະນຸດທຸກຄົນ ແລະໄດ້ມາຍັງບັນດາວິນຍານ ຂອງບັນດາ ຄົນຊອບທັມ ທີ່ໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ສົມບູນແລ້ວ.²⁴ແລະພວກທ່ານໄດ້ມາເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຄົນກາງແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃຫມ່, ແລະ ມາເຖິງພຣະໂລຫິດທີ່ຖືກຊິດໃສ່ຊຶ່ງສົ່ງສຽງດັງກວ່າເລືອດຂອງອາເບັນອີກ.

²⁵ພວກທ່ານຢ່າປະຕິເສດພຣະອົງຜູ້ທີ່ກຳລັງກ່າວຢູ່ນັ້ນ. ເພາະຖ້າພວກເຂົາຫນີບໍ່ພົ້ນເມື່ອເຂົາປະຕິເສດພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເຕືອນເຂົາໃນໂລກນີ້, ເເລ້ວພວກເຮົາຍິ່ງຈະຫນີບໍ່ພົ້ນຫລາຍກວ່າເທົ່າໃດ ຖ້າຫາກພວກເຮົາຫັນຫນີຈາກພຣະອົງຜູ້ຊົງເຕືອນເຮົາຈາກສະຫວັນ.²⁶ຄັ້ງຫນຶ່ງທີ່ສຽງຂອງພຣະອົງ ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ ແຕ່ບັດນີ້ພຣະອົງ ຊົງກ່າວສັນຍາໄວ້ວ່າ, “ອີກເທື່ອຫນຶ່ງ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສັ່ນສະເທືອນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ແຜ່ນດິນໂລກ ແຕ່ທັງຟ້າສະຫວັນເຫມືອນກັນ.”

²⁷ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ອີກເທື່ອຫນຶ່ງ”ຫມາຍເຖິງການສັ່ນເອົາສິ່ງຕ່າງໆທີ່ ຖືກເຮັດໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວໄດ້ອອກໄປ ຄືສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາ ແລະສິ່ງຕ່າງໆທີ່ ບໍ່ສາມາດຖືກເຮັດໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວໄດ້ກໍຈະຍັງຄົງເຫຼືອຢູ່.²⁸ດ້ວຍເຫດນີ້, ຈົ່ງຮັບເອົາຣາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຊຶ່ງບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວໄດ້, ໃຫ້ພວກເຮົາຂອບພຣະຄຸນແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຕາມນໍ້າພຣະທັຍ ດ້ວຍຄວາມເຄົາຣົບຢຳເກງ.²⁹ເພາະພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຊົງເປັນໄຟທີ່ເຜົາຜານ.

13

¹ຂໍໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນຄວາມຮັກຢ່າງພີ່ນ້ອງ²ຢ່າລືມໃຫ້ການຕ້ອນຮັບຄົນແປກ ຫນ້າເພາະດ້ວຍການເຮັດເຊັ່ນນີ້ບາງຄົນກໍໄດ້ຕ້ອນຮັບ ເທວະດາຢ່າງບໍ່ຮູ້ຕົວ.

³ຈົ່ງຣະນຶກເຖິງຜູ້ທີ່ຖືກລ່າມໂສ້ ເຫມືອນກັບວ່າ ພວກເຈົ້າ ກໍຖືກລ່າມໂສ້ ເຫມືອນກັບ ພວກເຂົາ. ຈົ່ງຣະນຶກເຖິງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງ, ເຫມືອນກັບວ່າຮ່າງກາຍຂອງພວກທ່ານກໍຖືກຂົ່ມເຫັງເຫມືອນກັນກັບພວກເຂົາດ້ວຍ.⁴ໃຫ້ທຸກຄົນເຄົາຣົບໃຫ້ກຽດການແຕ່ງງານໃຫ້ຕຽງແຕ່ງງານພວກເຈົ້າບໍຣິສຸດເພາະ ພຣະເຈົ້າຈະຕັດສິນລົງໂທດຄົນເຮັດຜິດສິນທັມທາງເພດ ແລະຄົນຫລິ້ນຊູ້.

⁵ຈົ່ງໃຫ້ການດຳເນີນຊີວິດຂອງພວກທ່ານເປັນອິສຣະ ຈາກການຮັກເງິນຄຳ. ຈົ່ງພໍໃຈໃນສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຕົນມີຢູ່, ເພາະພຣະເຈົ້າເອງໄດ້ກ່າວເອົາໄວ້ວ່າ, “ເຮົາຈະບໍ່ປະຖິ້ມເຈົ້າ ຫລື ຖິ້ມເຈົ້າເສັຽຈັກເທື່ອ.”⁶ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາມີຄວາມພໍໃຈເພື່ອພວກເຮົາຈະກ່າວດ້ວຍຄວາມກ້າໄດ້ວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນຜູ້ປຣະທານຄວາມຊ່ວຍເຫລືອແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ. ຂ້າພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຢ້ານກົວ. ມະນຸດຈະເຮັດຫຍັງໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້?”

⁷ຈົ່ງເຄົາຣົບບັນດາຜູ້ນຳຂອງພວກທ່ານ, ຄືຜູ້ທີ່ປະກາດພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ ແລະ ຈົ່ງພິຈາຣະນາ ເບິ່ງຜົນຈາກການປະຕິບັດຂອງພວກເພິ່ນ ແລະ ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມແບບຂອງພວກເພິ່ນ.⁸ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຊົງເປັນເຫມືອນເດີມ ໃນເວລາວານນີ້, ວັນນີ້ ແລະຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

⁹ຢ່າຫລົງໄປກັບຄຳສອນແປກໆທີ່ມີຫລວງຫລາຍເພາະເປັນສິ່ງທີ່ດີທີ່ຈິດໃຈສົມຄວນໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງດ້ວຍ ພຣະຄຸນ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກົດຕ່າງໆເລື່ອງອາຫານການກິນ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍຜູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ດຳເນີນດ້ວຍສິ່ງນີ້ເລີຍ¹⁰ພວກເຮົາມີແທ່ນບູຊາທີ່ບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນປະຕິບັດຢູ່ໃນຫໍເຕັນສັກສິດນັ້ນ ບໍ່ມີສິດທີ່ຈະຮັບປະທານ¹¹ເພາະເລືອດຂອງສັດທີ່ຖືກຂ້າເພື່ອລ້າງບາບນັ້ນຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ, ໂດຍປະໂລຫິດໃນຂະນະທີ່ຊາກຂອງສັດເຫລົ່ານັ້ນກໍຖືກນຳອອກໄປເຜົານອກຄ້າຍ.

¹²ດັ່ງນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງທົນທຸກຂໍຢູ່ພາຍນອກປະຕູເມືອງດ້ວຍ, ເພື່ອເປັນການຖວາຍຜູ້ຄົນໂດຍຜ່ານທາງເລືອດຂອງພຣະອົງເອງ.¹³ດ້ວຍເຫດນີ້ ໃຫ້ພວກເຮົາໄປ ຫາພຣະອົງທີ່ນອກຄ້າຍ ແລະແບກຮັບຄວາມອັບອາຍຂອງພຣະອົງ¹⁴ເພາະພວກເຮົາບໍ່ມີນະຄອນອັນຖາວອນທີ່ນີ້ແຕ່ພວກເຮົາ ກຳລັງລໍຄອຍນະຄອນຫນຶ່ງທີ່ຈະມາໃນພາຍຫນ້າ.

¹⁵ໂດຍຜ່ານທາງພຣະອົງ, ຈຶ່ງຂໍໃຫ້, ພວກເຮົາຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງການສັນຣະເສີນແກ່ພຣະເຈົ້າສະເຫມີ, ຄຳສັນຣະເສີນທີ່ອອກມາຈາກສົບປາກຂອງພວກເຮົາຊຶ່ງຍອມຮັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.¹⁶ແລະຢ່າໃຫ້ເຮົາຫລົງລືມ ການເຮັດຄວາມດີ ແລະ ຊ່ວຍເຫລືອຊຶ່ງກັນ ແລະກັນ ເພາະເຄື່ອງບູຊາຢ່າງນີ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍພຣະທັຍຫລາຍ.¹⁷ຈົ່ງເຊື່ອຟັງ ແລະຍອມຢູ່ພາຍໃຕ້ບັນດາຜູ້ນຳຂອງພວກທ່ານ ເພາະພວກເພິ່ນດູແລ ຮັກສາຈິດວິນຍານຂອງພວກທ່ານຢູ່ ເຫມືອນຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວລາຍງານ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງເພື່ອພວກເພິ່ນ ຈະເຮັດສິ່ງນີ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມເສົ້າໃຈ, ຊຶ່ງຈະບໍ່ເປັນປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍ.

¹⁸ຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານ ເພື່ອພວກເຮົາ ເພາະພວກເຮົາຫມັ້ນໃຈວ່າ ພວກເຮົາມີຈິດສຳນຶກທີ່ບໍຣິສຸດແລະພວກເຮົາປາຖນາທີ່ຈະ ໃຊ້ຊີວິດຕາມຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນທຸກສິ່ງ.¹⁹ຫລາຍຂຶ້ນ ເພື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າຈະກັບມາຫາພວກທ່ານໄວໆນີ້.

²⁰ຂໍພຣະເຈົ້າ ແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ຜູ້ຊົງນຳ ໃຫ້ພຣະຜູ້ລຽ້ງແກະທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຄືອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຟື້ນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ. ໂດຍທາງພຣະໂລຫິດ ແຫ່ງພັນທະສັນຍານິຣັນດອນນັ້ນ,²¹ຊົງກະທຳ ໃຫ້ພວກທ່ານສົມບູນພ້ອມດ້ວຍສິ່ງດີທຸກຢ່າງ. ເພື່ອຈະປະຕິບັດ ຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ ຂໍພຣະອົງທຳງານຢູ່ພາຍໃນພວກເຮົາຕາມຊອບພຣະທັຍໂດຍຜ່ານທາງ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບສະຫງ່າຣາສີສືບໆໄປ ເປັນນິດ ອາແມນ.

²²ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຂ້າພຣະເຈົ້າຫນູນໃຈໃຫ້ພວກເຈົ້າອົດທົນຮັບຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການຫນູນນໍ້າໃຈທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຂຽນມາເຖິງທ່ານສັ້ນໆນີ້.²³ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ເຖີດວ່າ ຕີໂມທຽວນ້ອງຊາຍ ຂອງພວກເຮົາໄດ້ອອກຈາກຄຸກແລ້ວ, ຖ້າລາວມາຮອດທີ່ນີ້ໄວ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຈະໄປພົບພວກທ່ານພ້ອມກັບເຂົາ.

²⁴ເຮົາ ຂໍຝາກຄວາມຄິດເຖິງ ມາຍັງບັນດາຜູ້ນຳ ຂອງພວກທ່ານ ແລະບັນດາຜູ້ເຊື່ອທັງຫມົດ ບັນດາພີ່ນ້ອງທີ່ມາຈາກອີຕາລີ ກໍຝາກ ຄວາມຄິດເຖິງມາຍັງພວກທ່ານ ດ້ວຍ.²⁵ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນຈົ່ງສະຖິດ ຢູ່ ກັບພວກທ່ານທຸກຄົນເຖີ້ນ ອາແມນ.

ຢາໂກໂບ

1

¹ຢາໂກໂບ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ທັກທາຍ ເຖິງຄົນສິບສອງ ຕະກຸນທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ນັ້ນ²ຈົ່ງຖືວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ຫນ້າຍິນດີທັງຫມົດ, ອ້າຍນ້ອງຂອງເຮົາເອີຍ, ເມື່ອພວກເຈົ້າພົບການທົດລອງຕ່າງໆ.³ພວກເຈົ້າຮູ້ວ່າ ການຖືກທົດລອງ ຕໍ່ກັບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຈົ້າ ກໍເຮັດໃຫ້ເກີດມີຄວາມພຽນອົດທົນ.

⁴ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມພຽນອົດທົນ ຂອງພວກເຈົ້າ ນັ້ນສຳເລັດຜົນ, ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ກາຍເປັນຄົນທີ່ສຳເລັດ ແລະ ຄົບຖ້ວນທຸກປະການ, ໂດຍບໍ່ຂາດເຂີນສິ່ງໃດ.⁵ແຕ່ຖ້າຄົນໃດໃນພວກເຈົ້າ ຂາດສະຕິປັນຍາ, ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນທູນຂໍຈາກພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງໂຜດປຣະທານໃຫ້ແກ່ຄົນທັງປວງດ້ວຍພຣະ ກະຣຸນາ ໂດຍຊົງບໍ່ກ່າວຕິຕຽນແກ່ຜູ້ທີ່ທູນຂໍ, ແລະ ພຣະອົງກໍຈະປຣະທານສິ່ງທັງປວງເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້.

⁶ແຕ່ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນທູນຂໍດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ, ຢ່າໃຫ້ ມີໃຈສົງໃສສິ່ງໃດ. ເພາະຜູ້ທີ່ສົງໃສນັ້ນເປັນ ເຫມືອນຟອງນໍ້າທີ່ຖືກລົມພັດຊັດໄປມາ.⁷ຢ່າໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຄິດວ່າຕົນຈະໄດ້ຮັບສິ່ງໃດຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.⁸ເພາະເປັນຄົນສອງໃຈບໍ່ແນ່ນອນ ໃນທຸກສິ່ງທີ່ຕົນກະທຳ.

⁹ໃຫ້ພີ່ນ້ອງທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍ ຈົ່ງອວດອ້າງໃນການ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຍົກຍໍຕົວຂຶ້ນ,¹⁰ແຕ່ໃຫ້ຄົນ ຮັ່ງມີຈົ່ງອວດອ້າງ ໃນການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ ຕົກຕໍ່າລົງ, ເພາະວ່າຕົນຈະຕ້ອງລ່ວງລັບໄປ ເຫມືອນດັ່ງດອກຫຍ້າ.¹¹ເພາະເມື່ອຕາເວັນ ຂຶ້ນຄວາມຮ້ອນອັນແຮງກ້າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຕົ້ນຫຍ້າຫ່ຽວແຫ້ງໄປແລ້ວ. ດອກຫຍ້າກໍຕົກຫລົ່ນລົງ, ແລະ ແລ້ວຄວາມງາມຂອງມັນກໍສູນສິ້ນໄປ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ຄົນຮັ່ງມີ ຈະເສື່ອມສູນໄປໃນ ຂະນະທີ່ດຳເນີນງານຂອງຕົນເຫມືອນກັນ.

¹²ພຣະພອນກໍ່ເປັນຂອງຄົນທີ່ພຽນອົດທົນຕໍ່ ການທົດລອງ. ເພາະເມື່ອຜູ້ນັ້ນທົນໄດ້ແລ້ວ, ເຂົາກໍຈະໄດ້ຮັບມົງກຸດແຫ່ງຊີວິດ, ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງ ສັນຍາໄວ້ແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຮັກພຣະອົງ.¹³ເມື່ອຜູ້ໃດຖືກລໍ້ລວງໃຫ້ຫລົງ ຢ່າໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເວົ້າ ວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຊົງລໍ້ລວງຂ້າພຣະເຈົ້າໃຫ້ຫລົງ” ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວຈະມາທົດລອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຫລົງບໍ່ໄດ້ ແລະ ພຣະອົງເອງກໍບໍ່ຊົງທົດລອງຜູ້ໃດໃຫ້ຫລົງຈັກເທື່ອ.

¹⁴ແຕ່ວ່າທຸກຄົນທີ່ຖືກທົດລອງໃຫ້ຫລົງ ກໍຍ້ອນຄວາມປາຖນາຂອງເຂົາເອງ, ຊຶ່ງຊັກຈ່ອງ ແລະ ຫລອກລວງເຂົາໃຫ້ປະຕິບັດຕາມ.¹⁵ເມື່ອຄວາມປາຖນາຊົ່ວຕັ້ງຮາກແລ້ວ, ກໍ່ໃຫ້ ເກີດມີຄວາມຜິດບາບ, ແລະ ເມື່ອຄວາມຜິດບາບໃຫຍ່ຂຶ້ນເຕັມທີ່ແລ້ວ, ກໍ່ໃຫ້ເກີດມີຄວາມຕາຍ.¹⁶ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກແພງຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າໄດ້ຫລົງຜິດໄປເລີຍ.

¹⁷ຂອງປຣະທານອັນດີທຸກຢ່າງ ແລະ ຂອງຂວັນອັນປະເສີດທຸກປະການ ຍ່ອມມາຈາກທາງ ເທິງ. ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນລົງມາຈາກພຣະບິດາເຈົ້າແຫ່ງ ຄວາມສະຫວ່າງ. ໃນພຣະບິດາເຈົ້ານັ້ນບໍ່ມີການ ປ່ຽນແປງ ແລະ ບໍ່ມີເງົາເນື່ອງຈາກການຫມູນວຽນ.¹⁸ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງບັນດານໃຫ້ພວກເຮົາບັງເກີດດ້ວຍພຣະທັມອັນສັດຈິງ, ເພື່ອພວກເຮົາ ຈະເປັນຢ່າງຜົນທຳອິດ ແຫ່ງສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງ.

¹⁹ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກເອີຍ, ຈົ່ງຈົດຈຳຂໍ້ນີ້ໄວ້ຄື: ໃຫ້ທຸກຄົນວ່ອງໄວໃນການຟັງ, ຊ້າໃນການເວົ້າ, ຊ້າໃນການຮ້າຍ.²⁰ເພາະຄວາມຮ້າຍຂອງມະນຸດບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ ຄວາມຍຸດຕິທັມ ຂອງພຣະເຈົ້າເກີດມາ.²¹ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເລີກ ຈາກຄວາມຊົ່ວມົວໝອງທຸກຢ່າງ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍອັນເຫລືອຫລາຍ. ຈົ່ງນ້ອມໃຈຮັບເອົາ ພຣະທັມທີ່ປູກຝັງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ, ຊຶ່ງສາມາດຊ່ວຍ ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນໄດ້.

²²ຈົ່ງເປັນຜູ້ປະຕິບັດຕາມພຣະທັມນັ້ນ ແລະຢ່າເປັນພຽງຜູ້ຟັງ, ພຽງແຕ່ຫລອກລວງຕົວທ່ານເອງເທົ່ານັ້ນ.²³ສຳລັບຜູ້ໃດ ທີ່ເປັນຜູ້ຟັງພຣະທັມແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ເປັນຜູ້ເຮັດຕາມ, ລາວກໍເປັນດັ່ງຄົນທີ່ແຍງແວ່ນ ເບິ່ງເຫັນຫນ້າຂອງຕົນເອງຕາມທັມະຊາດ.²⁴ເຂົາແຍງເບິ່ງຕົນເອງ ແລ້ວກໍອອກໄປແລ້ວ ແລະ ກໍລືມໃນທັນທີນັ້ນ ໂລດວ່າຕົນເອງໄດ້ເປັນຄືຢ່າງໃດ.²⁵ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ພິຈາຣະນາເບິ່ງຢ່າງຣະມັດຣະວັງໃນກົດບັນຍັດ ອັນຄົບຖ້ວນແຫ່ງອິສຣະພາບນັ້ນ, ແລະ ສືບຕໍ່ປະຕິບັດຕາມ ຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ໃນກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນແລ້ວລືມໄປ, ຄົນນັ້ນແຫລະຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ ໃນສິ່ງທີ່ເຂົາກະທຳ.

²⁶ຖ້າຜູ້ໃດຄິດວ່າຕົນເປັນຄົນມີສາສນາ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຫ້າມລີ້ນຂອງຕົນ, ຜູ້ນັ້ນກໍຫລອກລວງ ໃຈຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ, ແລ້ວສາສນາຂອງຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດຫມົດ.²⁷ສາສນາທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ບໍ່ມີການຊົ່ວມົວຫມອງ ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນ ພຣະບິດາເຈົ້າກໍມີດັ່ງນີ້ຄື: ເພື່ອຊ່ວຍເຫລືອລູກກຳພ້າ ແລະ ຍິງຫມ້າຍທີ່ມີຄວາມທຸກຮ້ອນລຳບາກ, ແລະ ການຮັກສາຕົວໃຫ້ພົ້ນຈາກການຊົ່ວມົວຫມອງຂອງທາງໂລກ.

2

¹ອ້າຍນ້ອງຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າໄດ້ຍຶດຖືຄວາມເຊື່ອໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຜູ້ຊົງສະຫງ່ຣາສີນັ້ນ, ດ້ວຍຄວາມລຳອຽງເລືອກຫນ້າຄົນ.²ຫາກມີຄົນຫນຶ່ງເຂົ້າມາໃນທີ່ປະຊຸມຂອງພວກເຈົ້າ ຖືແຫວນຄຳ ແລະ ແຕ່ງຕົວງົດງາມ, ແລະ ກໍມີຄົນທຸກຈົນຜູ້ຫນຶ່ງ ນຸ່ງເຄື່ອງເປື້ອນເປິເຂົ້າມາເຫມືອນກັນ.³ຖ້າພວກເຈົ້າ ຈະສົນໃຈເບິ່ງ ແຕ່ຄົນທີ່ແຕ່ງຕົວດີນັ້ນ ແລະ ທັງທັກທາຍປາໄສວ່າ, “ເຊີນນັ່ງບ່ອນ ເຫມາະສົມນີ້ເຖີ້ນ,” ແລະ ແຕ່ເຈົ້າກ່າວແກ່ຄົນ ທຸກຈົນນັ້ນວ່າ, “ໃຫ້ເຈົ້າຢືນຢູ່ຫັ້ນ,” ຫລື “ໃຫ້ ເຈົ້ານັ່ງທີ່ໃກ້ຕີນເຮົານີ້.”⁴ຖ້າເຮັດດັ່ງນັ້ນພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ແບ່ງຊັ້ນວັນນະ ແລະ ກາຍເປັນຜູ້ຕັດສິນຄົນດ້ວຍຄວາມຄິດອັນຊົ່ວບໍ່ແມ່ນບໍ?

⁵ຈົ່ງຟັງເຖີ້ນ, ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກຂອງເຮົາເອີຍ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກເອົາຄົນທຸກຈົນ ໃນໂລກນີ້ ໃຫ້ເປັນຄົນຮັ່ງມີຝ່າຍຄວາມເຊື່ອ ແລະ ໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບມໍຣະດົກໃນຣາຊະອານາຈັກ ທີ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ສັນຍາໄວ້ສຳລັບຄົນທີ່ຮັກພຣະອົງບໍ່ແມ່ນບໍ?⁶ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຫມິ່ນປະຫມາດຄົນທຸກຈົນ! ແມ່ນຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ກົດຂີ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ຈັບພວກເຈົ້າຂຶ້ນສານຄັນບໍ່ແມ່ນຄົນຮັ່ງມີນັ້ນບໍ?⁷ບໍ່ແມ່ນພວກເຂົານັ້ນ ຫລຶ ທີ່ເວົ້າຫມິ່ນປະຫມາດ ຕໍ່ພຣະນາມອັນປະເສີດຊຶ່ງພວກເຈົ້າກໍເປັນຂອງພຣະອົງ?

⁸ເຖິງແນວໃດກໍຕາມ, ຖ້າເຈົ້າທັງຫລາຍເຮັດ ຕາມພຣະຣາຊະບັນຍັດ, ໂດຍຄົບຖ້ວນຕາມພຣະຄັມພີຂໍ້ທີ່ວ່າ, “ເຈົ້າຈະຮັກເພື່ອນບ້ານ ເຫມືອນ ຮັກຕົນເອງ.” ພວກເຈົ້າກໍເຮັດຖືກຕ້ອງແລ້ວ.⁹ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າເລືອກຊັ້ນວັນນະຄົນ, ພວກເຈົ້າ ກໍກຳລັງເຮັດຜິດບາບ ແລະ ກົດບັນຍັດກໍລົງໂທດ ພວກເຈົ້າໃນຖານເປັນຜູ້ຝ່າຝືນກົດບັນຍັດ.

¹⁰ສຳລັບຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດທັງຫມົດ, ຫາກເວັ້ນແຕ່ຝ່າຝືນ ກົດບັນຍັດຂໍ້ໃດຂໍ້ຫນຶ່ງກໍຕາມ, ຜູ້ນັ້ນກໍຜິດໃນຖານຝ່າຝືນກົດບັນຍັດທັງຫມົດ.¹¹ດ້ວຍວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າ, “ຢ່າ ຫລິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມຍ”, ກໍຍັງຊົງກ່າວອີກວ່າ, “ຢ່າຂ້າ ຄົນ.” ຖ້າວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫລິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມັຍ ແຕ່ໄດ້ຂ້າຄົນ, ເຈົ້າກໍກາຍເປັນຜູ້ທີ່ຝ່າຝືນກົດບັນຍັດແລ້ວ.

¹²ເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງເວົ້າ ແລະ ເຮັດເຫມືອນ ຢ່າງຄົນທີ່ກຳລັງຈະໄດ້ຮັບການພິພາກສາດ້ວຍ ກົດແຫ່ງເສຣີພາບ.¹³ເພາະວ່າໃນການພິພາກສາ ທີ່ປາສະຈາກຄວາມເມດຕາ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ ສະແດງຄວາມເມດຕາ. ຄວາມເມດຕາຍ່ອມມີຊັຍຊະນະເຫນືອ ການພິພາກສາ.

¹⁴ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຖ້າຄົນ ຫນຶ່ງເວົ້າວ່າຕົນມີຄວາມເຊື່ອ, ແຕ່ບໍ່ມີການ ປະຕິບັດ ກໍຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງເດ? ຄວາມເຊື່ອ ແບບນັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ລາວພົ້ນໄດ້ບໍ?¹⁵ຖ້າພີ່ນ້ອງຊາຍ-ຍິງຄົນໃດ ບໍ່ມີເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະ ຂາດເຂີນອາຫານປະຈຳວັນ.¹⁶ຫາກມີຄົນ ໃດໃນພວກເຈົ້າເວົ້າແກ່ເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງໄປເປັນສຸກ ເຖີ້ນ, ຂໍໃຫ້ອົບອຸ່ນ ແລະ ກິນອີ່ມ,” ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ສິ່ງຂອງທີ່ເຂົາຕ້ອງການ ສຳລັບຕົວນັ້ນຈະເປັນ ປະໂຫຍດອັນໃດ?¹⁷ໃນທາງດຽວກັນ, ຄວາມເຊື່ອຢ່າງດຽວກັນ, ຖ້າບໍ່ມີການປະຕິບັດກໍ ຕາຍແລ້ວ.

¹⁸ແຕ່ບາງຄົນອາດຈະເວົ້າວ່າ, “ຝ່າຍເຈົ້າມີ ຄວາມເຊື່ອ, ແລະ ຝ່າຍຂ້ອຍມີການປະຕິບັດ.” ຈົ່ງສະແດງໃຫ້ເຮົາເຫັນຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າ ຊຶ່ງບໍ່ມີການປະຕິບັດ, ແລະ ຝ່າຍເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາດ້ວຍການປະຕິບັດຂອງເຮົານັ້ນ.¹⁹ຝ່າຍພວກເຈົ້າທີ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າແຕ່ອົງດຽວນັ້ນກໍດີຢູ່ແລ້ວ; ສ່ວນພວກຜີມານຮ້າຍກໍເຊື່ອເຫມືອນກັນ ແລະ ມັນກໍຢ້ານຈົນຕົວສັ່ນ.²⁰ເຈົ້າຮູ້ບໍ ຄົນໂງ່ເອີຍ, ວ່າຄວາມເຊື່ອທີ່ບໍ່ມີການປະຕິບັດນັ້ນກໍບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດຫຍັງເລີຍ?

²¹ອັບຣາຮາມ ບິດາຂອງພວກເຮົາຖືກຍອມຮັບວ່າເປັນຄົນຊອບທັມ ກໍໂດຍການກະທຳຂອງເພິ່ນ ເມື່ອເພິ່ນຖວາຍອີຊາກ ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນເທິງແທ່ນບູຊາບໍ່ແມ່ນບໍ?²²ເຈົ້າກໍເຫັນແລ້ວວ່າຄວາມເຊື່ອ ກັບການ ປະຕິບັດຂອງເພິ່ນກໍໄປຄວບຄູ່ກັນ, ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງເພິ່ນຖືກເຮັດໃຫ້ດີຄົບຖ້ວນໄດ້ກໍໂດຍ ການປະຕິບັດ,²³ພຣະຄັມພີກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ ໂດຍທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, “ອັບຣາຮາມໄດ້ເຊື່ອ ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍ້ອນຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງ ຊົງຮັບວ່າເພິ່ນເປັນຄົນຊອບທັມ,” ແລະ ພຣະອົງຈຶ່ງເອີ້ນອັບຣາຮາມວ່າ ແມ່ນສະຫາຍຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁴ທ່ານເຫັນວ່າ ດ້ວຍການປະຕິບັດ ຊຶ່ງຖືໄດ້ວ່າ ເປັນຄົນຊອບທັມ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມເຊື່ອພຽງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ.

²⁵ໃນທາງດຽວກັນ, ນາງຣາຮາບ ຍິງໂສເພນີ ກໍໄດ້ຖືວ່າຊອບທັມເນື່ອງດ້ວຍການປະຕິບັດບໍ່ແມ່ນບໍ, ເມື່ອນາງໄດ້ຮັບຕ້ອນຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແລ້ວໃຫ້ພວກເພິ່ນກັບເມືອທາງອື່ນ?²⁶ເຫດວ່າຮ່າງກາຍທີ່ບໍ່ມີຈິດວິນຍານກໍຕາຍແລ້ວສັນໃດ, ຄວາມເຊື່ອທີ່ບໍ່ມີການປະຕິບັດ ກໍຕາຍແລ້ວສັນນັ້ນເຫມືອນກັນ.

3

¹ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາເອີຍ, ບໍ່ແມ່ນຫລາຍຄົນຄວນຈະເປັນອາຈານ. ພວກເຮົາກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບການ ຊົງພິພາກສາຫນັກຫນ່ວງກວ່າຜູ້ອື່ນ.²ສຳລັບພວກເຮົາທຸກຄົນເຮັດຜິດພາດຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດທາງວາຈາ, ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນຄົນດີຄົບຖ້ວນ, ສາມາດບັງຄັບທັງຕົວໄວ້ໄດ້ເຫມືອນກັນ.

³ບັດນີ້ຖ້າພວກເຮົາເອົາບັງຫຽນໃສ່ປາກມ້າເພື່ອ ໃຫ້ມັນຟັງຄວາມພວກເຮົາ, ພວກເຮົາກໍສາມາດ ບັງຄັບມ້າທັງໂຕໃຫ້ມັນໄປຕາມທິດທາງທີ່ຕ້ອງການໄດ້.⁴ເຮືອກໍເຫມືອນກັນ, ເຖິງວ່າຈະລຳໃຫຍ່ພຽງໃດກໍຕາມ ກໍເຄື່ອນທີ່ໄປຕາມລົມແຮງ, ພັດມັນກໍຍັງຫັນໄປມາ ໂດຍອາໄສໄມ້ຂັດທ້າຍເຮືອອັນນ້ອຍໆ ຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງນາຍທ້າຍເຮືອ.

⁵ລີ້ນກໍຄືກັນ ເຖິງເປັນອະວັຍະວະສ່ວນ ນ້ອຍໆຂອງຮ່າງກາຍ, ແຕ່ສາມາດໂອ້ອວດເຖິງເລື່ອງໃຫຍ່ໆໄດ້. ແປວໄຟພຽງເລັກນ້ອຍ ກໍຍັງສາມາດເຜົາຜານປ່າໄມ້ໃຫຍ່ໄດ້.⁶ລີ້ນກໍ ເປັນດັ່ງໄຟ, ມັນເປັນຄືໂຣກແຫ່ງ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຄອບຄອງຢູ່ໃນຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາ. ແລະເຮັດໃຫ້ເປື້ອນເປິໄປທົ່ວທັງຮ່າງກາຍ, ແລະ ມັນເປັນເຊື້ອໄຟທີ່ເຜົາໄຫມ້ຊີວິດ. ມັນເອງກໍເປັນໄຟມາຈາກນະຣົກ.

⁷ສຳລັບສັດທຸກໆຊະນິດ ບໍ່ວ່າສັດປ່າ, ນົກແລະ ສັດເລືອຄານ ແລະ ສັດນໍ້າ ມະນຸດສາມາດຝຶກແອບທັງຫມົດໄດ້.⁸ແຕ່ສຳລັບລີ້ນແລ້ວ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຝຶກແອບໄດ້. ມັນເປັນຄວາມຊົ່ວທີ່ ບໍ່ສາມາດຈະບັງຄັບໄດ້, ເຕັມໄປດ້ວຍພິດຮ້າຍທີ່ເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ.

⁹ພວກເຮົາໃຊ້ລີ້ນສັນຣະເສີນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືພຣະບິດາເຈົ້າ, ແລະ ທັງໃຊ້ລີ້ນປ້ອຍດ່າເພື່ອນມະນຸດດ້ວຍກັນ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງຕາມພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ.¹⁰ອອກ ມາຈາກປາກອັນດຽວກັນ ກ່າວເປັນຄຳສັນຣະເສີນ ແລະ ຄຳປ້ອຍດ່າຊາບແຊ່ງ. ອ້າຍນ້ອງທັງຫລາຍ ຂອງເຮົາເອີຍ, ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ບໍ່ຄວນໃຫ້ເກີດຂຶ້ນເປັນ ຢ່າງນີ້ເລີຍ.

¹¹ບໍ່ນໍ້າພຸຈະໃຫ້ທັງນໍ້າຫວານ ແລະ ນໍ້າຂົມພຸ່ງອອກມາຈາກຮູດຽວກັນບໍ?¹²ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຕົ້ນເດື່ອເທດ ຈະເກີດຜົນເປັນຫມາກກອກໄດ້ບໍ? ຫລື ເຄືອອະງຸ່ນຈະເກີດຜົນເປັນຫມາກເດື່ອເທດໄດ້ບໍ? ດັ່ງນັ້ນນໍ້າເຄັມຈະເຮັດເປັນນໍ້າຫວານກໍບໍ່ໄດ້.

¹³ຜູ້ໃດທີ່ມີສະຕິປັນຍາ ແລະ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ? ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນພິສູດໃຫ້ເຫັນໂດຍ ຊີວິດອັນດີງາມຂອງເຂົາໂດຍການປະຕິບັດອັນດີ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍການຖ່ອມຕົວແລະ ສະຕິປັນຍາ.¹⁴ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າມີໃຈອິດສາອັນຂົມຂື່ນ ແລະ ມີໃຈມັກໃຫຍ່ໄຝ່ສູງ, ກໍຢ່າໂອ້ອວດ ແລະ ຢ່າຕົວະຕໍ່ຕ້ານກັບຄວາມຈິງ.

¹⁵ຢ່າງນີ້ບໍ່ແມ່ນສະຕິປັນຍາ ທີ່ໄດ້ມາຈາກເບື້ອງເທິງ. ແຕ່ເປັນປັນຍາຂອງຝ່າຍໂລກນີ້, ເປັນຢ່າງທຳມະດາມະນຸດ ແລະ ເປັນຢ່າງມານຮ້າຍ.¹⁶ສຳລັບທີ່ໃດມີຄວາມອິດສາ ແລະ ການເຫັນແກ່ຕົວ, ບ່ອນນັ້ນກໍມີການວຸ້ນວາຍ ແລະ ມີການຊົ່ວຮ້າຍທຸກຊະນິດ.¹⁷ແຕ່ປັນຍາທີ່ມາຈາກເບື້ອງເທິງນັ້ນ ກ່ອນອື່ນຫມົດກໍບໍຣິສຸດ, ແລະ ປະກອບດ້ວຍຄວາມສະຫງົບສຸກ, ຄວາມສຸພາບອ່ອນໂຍນ, ຄວາມເປັນມິດ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ໃຫ້ຜົນດີ, ບໍ່ເລືອກໜ້າຄົນ ແລະ ບໍ່ໜ້າຊື່ໃຈຄົດ.¹⁸ຫມາກຜົນຂອງຜູ້ທີ່ສ້າງສັນຕິສຸກກໍຫວ່ານຢ່າງສັນຕິສຸກ ແລະ ໝາກຜົນທີ່ເກັບກ່ຽວນັ້ນກໍຄືຄວາມຊອບທັມ.

4

¹ອັນໃດເປັນສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຕໍ່ສູ້ ແລະ ຜິດຖຽງກັນ? ກໍບໍ່ແມ່ນມາຈາກ ກິເລດຕັນຫາ ຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນບໍ ທີ່ເຮັດໃຫ້ມີການຕໍ່ສູ້ ກັນຢູ່ບໍ່ຂາດພາຍໃນພວກເຈົ້າ.²ເຈົ້າທັງຫລາຍຢາກໄດ້, ແລະ ເຈົ້າກໍບໍ່ມີ. ພວກເຈົ້າຂ້າກັນ ແລະ ໂລບ, ແລະ ເຈົ້າກໍບໍ່ສາມາດຈະໄດ້. ພວກເຈົ້າຜິດຖຽງ ແລະ ທະເລາະວິວາດກັນ. ພວກເຈົ້າບໍ່ມີເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂໍ.³ເຈົ້າຂໍ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບ ເພາະຂໍແບບຜິດໆ, ເພື່ອຈະເອົາໄປໃຊ້ຕາມກິເລດຕັນຫາຂອງຕົນ.

⁴ໂອຄົນຫລິ້ນຊູ້ເອີຍ! ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ ຫລືວ່າ ການເປັນມິດຕໍ່ໂລກກໍຄືການເປັນສັດຕຣູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ? ສະນັ້ນຜູ້ໃດທີ່ຢາກເປັນມິດ ຕໍ່ໂລກກໍ ເປັນສັດຕຣູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.⁵ຫລື ເຈົ້າທັງຫລາຍ ຄິດວ່າພຣະຄັມພີກ່າວວ່າແບບໄຮ້ສາຣະ, “ວິນຍານທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ຢູ່ໃນເຮົາ ທັງຫລາຍກໍແມ່ນຄວາມເຫິງສາຢ່າງເລິກແລບ”?

⁶ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປຣະທານພຣະຄຸນເພີ່ມຂຶ້ນ ອີກ, ເຫດສະນັ້ນພຣະຄັມພີຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ພຣະເຈົ້າ ຊົງຕໍ່ສູ້ຄົນ ທີ່ຈອງຫອງ, ແຕ່ຊົງປຣະທານພຣະຄຸນ ແກ່ຄົນທີ່ຖ່ອມໃຈລົງ.”⁷ຈົ່ງນ້ອມໃຈຍອມ ຟັງພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງຕໍ່ສູ້ກັບມານ, ແລະ ມັນຈະຫນີ ຈາກພວກເຈົ້າໄປ.

⁸ຈົ່ງເຂົ້າໃກ້ພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາໃກ້ພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງຊຳຣະມືຂອງເຈົ້າໃຫ້ສະອາດ, ຄົນບາບເອີຍ, ແລະ ຈົ່ງຊຳຣະໃຈຂອງເຈົ້າໃຫ້ບໍຣິສຸດ, ຄົນສອງໃຈເອີຍ.⁹ເປັນທຸກໂສກເສົ້າ, ແລະ ຮ້ອງໄຫ້! ໃຫ້ການຫົວຂອງເຈົ້າ ກັບກາຍເປັນການໂສກເສົ້າ ແລະ ໃຫ້ຄວາມຍິນດີຂອງເຈົ້າກັບກາຍເປັນຄວາມເສົ້າຫມອງ.¹⁰ຖ່ອມຕົວລົງຊ້ອງ ພຣະພັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງຍົກພວກເຈົ້າຂຶ້ນ.

¹¹ຢ່າເວົ້ານິນທາ ຊຶ່ງກັນແລະກັນ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຜູ້ທີ່ເວົ້ານິນທາພີ່ນ້ອງ ຫລື ກ່າວໂທດໃສ່ພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນກໍເວົ້າຕໍ່ຕ້ານກົດບັນຍັດ ແລະ ຕັດສິນກົດບັນຍັດນັ້ນ, ແຕ່ຖ້າເຈົ້າກ່າວໂທດຕໍ່ກົດບັນຍັດ, ເຈົ້າກໍບໍ່ເປັນຜູ້ທີ່ ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ, ແຕ່ເປັນຜູ້ຕັດສິນກົດບັນຍັດ.¹²ຜູ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງກົດບັນຍັດ ແລະ ຜູ້ຊົງພິພາກສາພຽງແຕ່ອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ ຄືພຣະອົງ ຜູ້ ຊົງສາມາດໂຜດໃຫ້ພົ້ນ ແລະ ຊົງສາມາດບັນດານໃຫ້ຈິບຫາຍໄປໄດ້, ແຕ່ຝ່າຍເຈົ້າເປັນຜູ້ໃດທີ່ຈະກ່າວໂທດໃສ່ເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ?

¹³ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຟັງໃຫ້ດີ, ເຈົ້າທັງຫລາຍທີ່ເວົ້າວ່າ, “ມື້ນີ້ ຫລື ມື້ອື່ນ ພວກເຮົາຈະເຂົ້າໄປໃນເມືອງນີ້, ຈະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນປີຫນຶ່ງ, ຈະຄ້າຂາຍ, ແລະເອົາກຳໄຣ.”¹⁴ຜູ້ໃດຮູ້ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນໃນມື້ອື່ນ, ແລະ ຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າຈະເປັນຢ່າງໃດ? ສຳລັບພວກເຈົ້າເປັນດັ່ງຫມອກທີ່ປາກົດຢູ່ພຽງຊົ່ວຄາວແລ້ວກໍຈາງຫາຍໄປ.

¹⁵ແທນທີ່, ເຈົ້າຄວນຈະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ, “ຖ້າ ພຣະເຈົ້າພໍພຣະທັຍ, ພວກເຮົາກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນຫລືສິ່ງນີ້.”¹⁶ແຕ່ວ່າດຽວນີ້ ເຈົ້າທັງຫລາຍໂອ້ອວດ ດ້ວຍຄວາມຖືຕົວ, ການໂອ້ອວດຢ່າງນີ້, ກໍລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມຊົ່ວ.¹⁷ຖ້າຜູ້ໃດຮູ້ວ່າອັນໃດເປັນການດີ ແລະ ບໍ່ເຮັດຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງມີບາບ.

5

¹ມາບັດນີ້ຄົນຮັ່ງມີເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ຮໍ່າໄຮ ຍ້ອນຄວາມທຸກລຳບາກ ທີ່ຈະມາຖືກພວກເຈົ້າ.²ຄວາມຮັ່ງມີຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ ເສື່ອມສູນໄປແລ້ວ ແລະ ເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຈົ້າ ກໍຖືກມອດກັດ ກິນເສຍແລ້ວ.³ເງິນ ແລະ ຄຳຂອງພວກເຈົ້າກໍເກີດເປັນຂີ້ຫມ້ຽງ ແລະ ຂີ້ຫມ້ຽງນັ້ນຈະເປັນ ພະຍານຫລັກຖານ ຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ. ມັນຈະເຜົາຜານ ເລືອດເນື້ອ ຂອງພວກເຈົ້າເຫມືອນໄຟ. ພວກເຈົ້າໄດ້ທ້ອນໂຮມຊັບສົມບັດໄວ້ສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ.

⁴ເບິ່ງແມ, ຄ່າຈ້າງຂອງຄົນ ທີ່ໄດ້ກ່ຽວເຂົ້າໃນ ນາຂອງພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າໄດ້ສໍ້ໂກງໄວ້ນັ້ນກໍ ຮ້ອງຟ້ອງຂຶ້ນ, ແລະ ສຽງຮ້ອງທຸກຂອງຄົນທີ່ກ່ຽວເຂົ້ານັ້ນ ກໍໄດ້ຊົງຊາບແລ້ວເຖິງຫູຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງຊົງເປັນຈອມພົນ.⁵ພວກເຈົ້າ ໄດ້ລ້ຽງຊີວິດຢູ່ໃນໂລກຢ່າງຟຸມເຟືອຍ ແລະສະຫນຸກສະຫນານ, ພວກເຈົ້າໄດ້ບຳລຸງຈິດໃຈ ເຫມືອນລໍຖ້າວັນປະຫານ.⁶ພວກເຈົ້າໄດ້ ຕັດສິນລົງໂທດ ແລະ ໄດ້ຂ້າຄົນຊອບທັມເສຍ. ທີ່ເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າ.

⁷ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງອົດທົນຈົນກວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ຊາວປູກຝັງທີ່ລໍຄອຍຜົນອັນມີຄ່າທີ່ຈະໄດ້ຮັບຈາກດິນ. ເຂົາກໍພຽນຄອຍ, ຈົນກວ່າມີຝົນຕົ້ນຣະດູ ແລະ ຝົນປາຍຣະດູ.⁸ພວກເຈົ້າເຊັ່ນກັນ, ກໍຈົ່ງອົດທົນຢ່າງນັ້ນເຫມືອນກັນ. ຈົ່ງຕັ້ງໃຈໃຫ້ດີ, ເພາະໃກ້ຈະເຖິງເວລາທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາແລ້ວ.

⁹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຢ່າຈົ່ມໃຫ້ກັນ ແລະກັນ, ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກພຣະເຈົ້າຕັດສິນ. ເບິ່ງແມ, ຜູ້ຕັດສິນກໍກຳລັງຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະມາປາກົດ.¹⁰ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງເອົາແບບຢ່າງໃນການທົນທຸກ ແລະ ຄວາມພາກພຽນຂອງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ, ຜູ້ໄດ້ກ່າວໃນພຣະນາມ ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹¹ເບິ່ງແມ! ພວກເຮົາຖືວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ມີຄວາມອົດທົນກໍເປັນສຸກ. ເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ຍິນເລື່ອງຄວາມອົດທົນຂອງໂຢບ, ແລະ ເຈົ້າທັງຫລາຍຮູ້ເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເຊິ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ກໍຊົງເຕັມໄປດ້ວຍພຣະເມດຕາກະຣຸນາ.

¹²ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ທີ່ສຳຄັນກວ່າສິ່ງອື່ນໆທັງໝົດ, ຄືຢ່າສາບານດ້ວຍອ້າງເຖິງ ສະຫວັນ ຫລື ແຜ່ນດິນໂລກ ຫລື ສິ່ງອື່ນໆ. ແຕ່ສິ່ງໃດ, “ແມ່ນ” ກໍໃຫ້ວ່າ “ແມ່ນ” ສິ່ງໃດທີ່ “ບໍ່ແມ່ນ” ກໍໃຫ້ວ່າ “ບໍ່ແມ່ນ” ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕົກໃນການລົງໂທດ.

¹³ມີຜູ້ໃດບໍໃນພວກເຈົ້າທີ່ທົນທຸກຢູ່? ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນພາວັນນາອະທິຖານ. ມີຜູ້ໃດບໍທີ່ຊົມຊື່ນຍິນດີ? ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຮ້ອງເພງສັນຣະເສີນ.¹⁴ຜູ້ໃດທີ່ເຈັບໄຂ້ໄດ້ປ່ວຍ? ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຊີນບັນດາເຖົ້າແກ່ໃນຄຣິສຕະຈັກມາ, ພາວັນນາອະທິຖານສຳລັບຕົນ. ໃຫ້ພວກເພິ່ນເຈີມຜູ້ນັ້ນດ້ວຍນໍ້າມັນຊາໂລມທາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.¹⁵ຄຳພາວັນນາອະທິຖານທີ່ປະກອບດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ປ່ວຍນັ້ນລອດພົ້ນ, ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງໂຜດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນລຸກຂຶ້ນດີເປັນປົກກະຕິ. ຖ້າຜູ້ນັ້ນໄດ້ເຮັດຜິດເຮັດບາບພຣະອົງກໍຈະຊົງໂຜດອະພັຍໃຫ້.

¹⁶ເຫດສະນັ້ນ ເຈົ້າທັງຫລາຍ ຈົ່ງສາຣະພາບ ຜິດຂອງຕົນຕໍ່ກັນ ແລະ ກັນ, ແລະ ຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານເພື່ອກັນ ແລະ ກັນ, ເພື່ອເຈົ້າທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາຢ່ຽວຢາດີພະຍາດ. ຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງຜູ້ຊອບທັມມີຣິດສັກສິດເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນ.¹⁷ເອລີຢາ ກໍເປັນມະນຸດທຳມະດາສາມັນເຫມືອນກັບພວກເຮົາ, ເພິ່ນໄດ້ພາວັນນາອະທິຖານດ້ວຍໃຈເອົາຈິງເອົາຈັງ ຂໍບໍ່ໃຫ້ຝົນຕົກ, ແລະ ຝົນກໍບໍ່ຕົກເທິງແຜ່ນດິນ ເຖິງສາມປີກັບຫົກເດືອນ.¹⁸ແລ້ວເອລີຢາ ກໍໄດ້ພາວັນນາອະທິຖານອີກ ໃຫ້ທ້ອງຟ້າກໍໄດ້ຖອກເທຝົນລົງມາ, ແລະ ແຜ່ນດິນກໍເກີດພືດຜົນນາໆຊະນິດ.

¹⁹ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຂອງເຮົາເອີຍ, ຖ້າຄົນ ໃດໃນພວກເຈົ້າຫລົງຜິດໄປຈາກຄວາມຈິງ, ແລະ ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດໃຫ້ຄົນນັ້ນຕ່າວຄືນມາອີກ,²⁰ຜູ້ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນບາບຄົນຫນຶ່ງຕ່າວຄືນມາຈາກທາງຜິດຂອງເຂົານັ້ນ ກໍຈະໄດ້ປົກປ້ອງຈິດວິນຍານຂອງຄົນນັ້ນໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ, ແລະ ທັງໃຫ້ຄວາມຜິດບາບຈຳນວນຫລວງຫລາຍໄດ້ຮັບການອະພັຍ.

1 ເປໂຕ

1

¹ຈາກເປໂຕ, ອັກຄະສາວົກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ເຖິງພີ່ນ້ອງຕ່າງຊາດທີ່ກະຈັດກະຈາຍໄປ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກສັນໄວ້ໃນແຂວງປົນໂຕ, ແຂວງ ຄາລາເຕຍ, ແຂວງກາປາໂດເກຍ, ແຂວງເອເຊຍ ແລະ ແຂວງບີທີເນຍ.²ນີ້ແມ່ນຖືກຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າພຣະບິດາເຈົ້າໄດ້ຊົງລ່ວງຮູ້ໄວ້ກ່ອນ, ໂດຍພຣະວິນຍານໄດ້ຊົງຊຳຣະໃຫ້ ບໍຣິສຸດເພື່ອຈະເຊື່ອຟັງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຮັບການຊຳຣະດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ. ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກຈົ່ງບັງເກີດ ທະວີຄູນແກ່ທ່ານທັງຫລາຍເຖີ້ນ.

³ສາທຸການແດ່ພຣະເຈົ້າ ພຣະບິດາເຈົ້າແຫ່ງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍ. ໃນພຣະເມດຕາທີ່ໃຫຍ່ຫລວງຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງໂຜດໃຫ້ເຮົາບັງເກີດໃໝ່ສຳລັບຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນຂອງມໍຣະດົກ. ນີ້ຄືມໍຣະດົກໂດຍວິທີການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈາກຄວາມຕາຍ,⁴ນີ້ເປັນມໍຣະດົກຊຶ່ງຈະບໍ່ຈິບຫາຍ, ປາສະຈາກມົນທິນ, ແລະ ບໍ່ຫຽ່ວແຫ້ງ. ຊຶ່ງໄດ້ຕຽມໄວ້ໃນສະຫວັນເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍ.⁵ທ່ານໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໂດຍຣິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍຜ່ານທາງຄວາມເຊື່ອ, ໃຫ້ເຂົ້າໃນຄວາມພົ້ນຊຶ່ງພ້ອມຈະປາກົດໃນວັນສຸດທ້າຍ.

⁶ທ່ານຈະດີໃຈຫລາຍສຳລັບເລື່ອງນີ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຕອນນີ້ມັນເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບທ່ານ ທີ່ຈະຮູ້ສຶກໂສກເສົ້າໃນບັນຫາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.⁷ນີ້ມີໄວ້ສຳລັບການພິສູດຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານ, ຊຶ່ງມີຄ່າຍິ່ງກວ່າທອງຄຳຊຶ່ງສູນຫາຍໄປ. ແມ່ນວ່າຈະມີການທົດສອບດ້ວຍໄຟ. ນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານຈະພົບວ່າຈະສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດການສັນຣະເສີນສະຫງ່າຣາສີ, ແລະ ພຣະກຽດໃນເວລາທີ່ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈະສະເດັດມາປາກົດ.

⁸ພຣະອົງຜູ້ທີ່ທ່ານທັງຫລາຍຍັງບໍ່ໄດ້ເຫັນແຕ່ທ່ານຍັງຮັກພຣະອົງຢູ່. ແມ່ນວ່າຂະນະນີ້ທ່ານບໍ່ເຫັນພຣະອົງ, ແຕ່ທ່ານຍັງເຊື່ອໃນພຣະອົງ ແລະ ຊື່ນຊົມດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີເກີນທີ່ຈະອະທິບາຍໄດ້.⁹ຕອນນີ້ທ່ານຈະໄດ້ຮັບດ້ວຍຕົວເອງຊຶ່ງເປັນຜົນມາຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານ, ຄວາມລອດພົ້ນຝ່າຍວິນຍານຈິດຂອງທ່ານ.¹⁰ບັນດາຜູ້ເຜີຍພຣະທັມໄດ້ຄົ້ນຄ້ວາ ແລະ ໄດ້ສືບຖາມຢ່າງຮອບຄອບກຽ່ວກັບຄວາມພົ້ນນີ້, ກ່ຽວກັບພຣະຄຸນທີ່ເປັນຂອງທ່ານ.

¹¹ພວກເຂົາໄດ້ສືບຄົ້ນຫາໄດ້ຮູ້ເຖິງບຸກຄົນ ແລະ ເມື່ອພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໃນພວກເຂົາ ໄດ້ບອກກັບພວກເຂົາ. ນີ້ເກີດຂຶ້ນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງບອກພວກເຂົາລ່ວງຫນ້າກ່ຽວກັບຄວາມທຸກທໍຣະມານຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ເຖິງສະຫງ່າຣາສີ ຫຼັງຈາກນັ້ນ.¹²ມັນເປັນທີ່ປະຈັກຕໍ່ຜູ້ເຜີຍພຣະທັມວ່າພວກເຂົາບໍ່ ໄດ້ປະຕິບັດສຳລັບຕົວພວກເຂົາເອງແຕ່ສຳລັບທ່ານທັງຫລາຍ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ປະກາດໃຫ້ທ່ານ ໂດຍວິທີການຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າທີ່ຊົງໂຜດປະທານມາຈາກສະຫວັນ - ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນສິ່ງຊຶ່ງພວກທູດສະຫວັນປາຖະໜາທີ່ຈະໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍ.

¹³ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຕຽມໃຈຂອງທ່ານໄວ້ໃຫ້ດີ, ຈົ່ງຂົ່ມໃຈ, ຕັ້ງຄວາມຫວັງໃຫ້ເຕັມບໍຣິບູນໃນພຣະຄຸນເມື່ອພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈະຊົງໂຜດສຳແດງໃຫ້ແກ່ທ່ານໃນເວລາທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າສະເດັດມາປາກົດ.¹⁴ໂດຍທີ່ທ່ານເປັນລູກທີ່ເຊື່ອຟັງຂໍຢ່າໄດ້ປະພຶດຕາມກິເຫລດຕັນຫາຢ່າງທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂງ່ງ່າວຂອງທ່ານນັ້ນ.

¹⁵ແຕ່ເພາະພຣະອົງຜູ້ຊົງເອີ້ນທ່ານທັງຫລາຍນັ້ນບໍຣິສຸດ, ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງປະພຶດຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດ¹⁶ດັ່ງທີ່ມີພຣະຄັມຂຽນໄວ້ແລ້ວວ່າ, "ທ່ານທັງຫລາຍ ຈົ່ງເປັນຄົນບໍຣິສຸດເພາະເຮົາບໍຣິສຸດ.”¹⁷ແລະ ຖ້າທ່ານເອີ້ນພຣະອົງວ່າ "ພຣະບິດາ" ຜູ້ຊົງພິພາກສາທຸກຄົນຕາມການກະທຳຂອງເຂົາ ໂດຍບໍ່ມີອັກຄະຕິຈົ່ງປະຕິບັດຕົນດ້ວຍຄວາມຢຳເກງຕະຫລອດເວລາທີ່ທ່ານຢູ່ໃນໂລກນີ້.

¹⁸ເພາະພວກເຈົ້າກໍຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ພວກເຈົ້າຖືກໄຖ່ໃຫ້ເປັນອິສຣະ ຈາກການການດຳເນີນຊີວິດອັນບໍ່ມີປະໂຫຍດ ທີ່ທ່ານໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານ ບໍ່ແມ່ນໄຖ່ດ້ວຍສິ່ງຂອງທີ່ເສື່ອມສູນໄປເຫມືອນເງິນ ແລະ ຄຳ.¹⁹ແຕ່ທ່ານໄດ້ຮັບການຊົງໄຖ່ດ້ວຍພຣະໂລຫິດອັນປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ເປັນເຫມືອນລູກແກະທີ່ບໍ່ມີຕຳຫນິ ຫລື ຮອຍດ່າງ.

²⁰ພຣະຄຣິດເຈົ້າໄດ້ຮັບການເລືອກໄວ້ກ່ອນການວາງຮາກຖານສ້າງໂລກ, ແຕ່ດຽວນີ້ພຣະຄຣິດເຈົ້າຊົງໄດ້ປາກົດພຣະອົງໃຫ້ແກ່ທ່ານໃນເວລາສຸດທ້າຍ.²¹ຜ່ານທາງພຣະອົງທ່ານເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງບັນດານ ໃຫ້ພຣະອົງໃຫ້ຟື້ນຄືນມາຈາກຕາຍ ແລະ ຄົນທີ່ເຂົາຖວາຍພຣະກຽດເພື່ອໃຫ້ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນຂອງທ່ານຈະຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະເຈົ້າ.

²²ທີ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຊຳຣະຈິດໃຈຂອງທ່ານໃຫ້ບໍຣິສຸດໂດຍການເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງ. ນີ້ຄືວັດຖຸປະສົງຂອງຄວາມຮັກສັນພີ່ນ້ອງ; ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຮັກຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນຢ່າງຈິງຈັງຈາກຫົວໃຈ.²³ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ບັງເກີດໃໝ່ແລ້ວ, ບໍ່ແມ່ນເກີດຈາກແນວປູກທີ່ເປື່ອຍເນົ່າໄດ້, ແຕ່ເກີດຈາກແນວປູກທີ່ບໍ່ເປື່ອຍເນົ່າ ໂດຍຜ່ານພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າອັນຊົງຊີວິດ ແລະ ຕັ້ງຫມັ້ນຄົງ.

²⁴ສຳລັບ " ບັນດາເນື້ອຫນັງກໍເປັນເຫມືອນດັ່ງຕົ້ນຫຍ້າ, ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງພວກເຂົາ ກໍເປັນດັ່ງດອກຫຍ້າ. ຕົ້ນຫຍ້າຫ່ຽວແຫ້ງໄປ ແລະ ດອກມັນກໍຂຸຫລົ່ນໄປ.²⁵ແຕ່ພຣະຄັມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ” ນີ້ຄືຂ່າວປະເສີດທີ່ໄດ້ປະກາດໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍຮູ້ແລ້ວ.

2

¹ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງລະຖິ້ມຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ບັນດາກົນອຸບາຍທັງປວງ, ການຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ, ຄວາມອິດສາຣິດສະຫຍາ ແລະ ຄຳເວົ້ານິນທາໃສ່ຮ້າຍທັງຫມົດ.²ຈົ່ງເປັນເຫມືອນເດັກນ້ອຍໆທີ່ເກີດໃຫມ່, ຈົ່ງປາຖະຫນາຫານໍ້ານົມ ຝ່າຍຈິດວິນຍານອັນບໍຣິສຸດເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍເຕີບໂຕຂຶ້ນໃນຄວາມພົ້ນ.³ຖ້າທ່ານໄດ້ຄົ້ນພົບແລະ ຮູ້ແລ້ວວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະກອບດ້ວຍພຣະເມດຕາກະຣຸນາ.

⁴ຈົ່ງມາຫາພຣະອົງ ຄືມາເຖິງສີລາອັນມີຊີວິດຢູ່ຊຶ່ງມະນຸດໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບແລ້ວແຕ່ວ່າພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ໂດຍພຣະເຈົ້າຊົງຖືວ່າ ມີຄຸນຄ່າອັນປະເສີດ ເຫມືອນພຣະອົງ⁵ດັ່ງນັ້ນທ່ານທັງຫລາຍກໍເປັນເຫມືອນສີລາທີ່ມີຊີວິດທີ່ກຳລັງກໍ່ຂຶ້ນເປັນວິຫານຝ່າຍວິນຍານເພື່ອເປັນປະໂລຫິດ ບໍຣິສຸດເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານທີ່ພໍພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍທາງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁶ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄັມພີດ້ວຍວ່າ, “ເບິ່ງແມ! ເຮົາວາງສີລາກ້ອນໜຶ່ງລົງໃນເມືອງຊີໂອນ ເປັນຫີນເສົາເອກທີ່ຊົງເລືອກແລ້ວ, ແລະ ເປັນຫີນທີ່ມີຄ່າອັນປະເສີດແລະ ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງນັ້ນກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍຈັກເທື່ອ.”

⁷ເພື່ອເປັນກຽດແກ່ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ ວາງໃຈເຊື່ອ. ແຕ່ “ຫີນທີ່ຊ່າງກໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມໄດ້ກັບກາຍມາ ເປັນຫີນເສົາເອກ.”⁸ແລະ “ເປັນຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນສະດຸດ ແລະ ເປັນຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ຂັດເຄືອງໃຈທີ່ເຂົາສະດຸດນັ້ນ” ເພາະເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະຄັມ ຕາມທີ່ເຂົາຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບການນີ້ດ້ວຍ.

⁹ແຕ່ຝ່າຍທ່ານທັງຫລາຍເປັນຜູ້ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ແລ້ວ, ເປັນປະໂລຫິດ ຫລວງ, ເປັນປະຊາຊາດບໍຣິສຸດ, ເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ໂດຍສະເພາະເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ປະກາດການກະທຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງເອີ້ນທ່ານທັງຫລາຍໃຫ້ອອກມາຈາກຄວາມມືດເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ.¹⁰ຄັ້ງຫນຶ່ງທ່ານທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ເປັນຊົນຊາດ, ແຕ່ບັດນີ້ທ່ານ ເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ. ເມື່ອກ່ອນທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະກະຣຸນາ, ແຕ່ບັດນີ້ທ່ານໄດ້ຮັບພຣະກະຣຸນາແລ້ວ.

¹¹ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກ, ທີ່ເປັນຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ເປັນຜູ້ທ່ອງທ່ຽວ ໃຫ້ທ່ານລະເວັ້ນຈາກຕັນຫາຂອງເນື້ອຫນັງຊຶ່ງທຳການຕໍ່ສູ້ຈິດວິນຍານຂອງທ່ານ.¹²ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງດຳເນີນຊີວິດທີ່ດີທ່າມກາງຄົນຕ່າງຄວາມເຊື່ອ, ເພື່ອວ່າໃນທີ່ພວກເຂົາຕິຕຽນທ່ານວ່າເປັນຄົນເຮັດຊົ່ວນັ້ນ, ເມື່ອພວກເຂົາສັງເກດເຫັນຄຸນຄວາມດີຂອງທ່ານແລ້ວພວກເຂົາຈະໄດ້ສັນຣະເສີນພຣະເຈົ້າໃນວັນຊຶ່ງພຣະອົງຈະຊົງສະເດັດມາປາກົດ.

¹³ເພາະເຫັນແກ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທ່ານຈົ່ງເຊື່ອຟັງກະສັດຜູ້ມີອຳນາດສູງສຸດ.¹⁴ແລະດ້ວຍຈະເປັນເຈົ້າເມືອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ລົງໂທດຜູ້ທີ່ເຮັດຊົ່ວ ແລະ ຍ້ອງຍໍຜູ້ທີ່ເຮັດດີ.¹⁵ສຳລັບເລື່ອງນີ້ເປັນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຈະໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍລະງັບຄວາມໂງ່ງ່າວຂອງຄົນຊົ່ວຊ້າໃຫ້ສະຫງົບດ້ວຍຄຸນຄວາມດີ.¹⁶ຈົ່ງເປັນເຫມືອນຄົນທີ່ມີ ເສຣີພາບແຕ່ທ່ານຢ່າໃຊ້ເສຣີພາບນັ້ນໃຫ້ເປັນທີ່ປົກປິດຄວາມຊົ່ວໄວ້ ແຕ່ຈົ່ງໃຊ້ເຫມືອນເປັນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁷ທຸກໆຄົນຈົ່ງຮັກບັນດາພີ່ນ້ອງ ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈົ່ງຖວາຍກຽດແກ່ກະສັດ.

¹⁸ຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງຫລາຍ, ຈົ່ງຍອມຟັງນາຍຂອງທ່ານດ້ວຍຄວາມເຄົາຣົບທຸກຢ່າງ. ບໍ່ແມ່ນແຕ່ນາຍຜູ້ເປັນຄົນໃຈດີ ແລະ ສຸພາບເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທັງຕໍ່ນາຍທີ່ຮ້າຍດ້ວຍ.¹⁹ເພາະມັນເປັນທີ່ຫນ້າສັນຣະເສີນຖ້າໃຜຍັງ ຄົງເຈັບປວດທຸກລຳບາກໃນຂະນະທີ່ຮັບຄວາມບໍ່ເປັນທັມ ເນື່ອງຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.²⁰ເພາະຖ້າ ພວກເຈົ້າເຮັດການຊົ່ວ ແລະ ທົນເອົາການຂ້ຽນຕີໃນຂະນະທີ່ຖືກລົງໂທດເພາະເຮັດຊົ່ວຈະເປັນການດີການຊອບຢ່າງໃດ? ແຕ່ຖ້າທ່ານໄດ້ເຮັດການດີ ແລະ ຈາກນັ້ນທ່ານຕ້ອງທົນທຸກທໍຣະມານໃນຂະນະທີ່ຖືກລົງໂທດ, ນີ້ເປັນທີ່ຫນ້າສັນຣະເສີນກັບພຣະເຈົ້າ.

²¹ເພາະມັນຄືການທີ່ທ່ານທັງຫລາຍຊົງຖືກເອີ້ນເພາະວ່າພຣະຄຣິດເຈົ້າ ກໍໄດ້ຊົງຮັບທົນທຸກທໍຣະມານສຳລັບທ່ານ. ພຣະອົງໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແກ່ເຮົາເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ເຮັດຕາມຢ່າງພຣະອົງ.²²ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບເລີຍ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ພົບກົນອຸບາຍໃນປາກຂອງພຣະອົງເລີຍ.²³ເມື່ອເຂົາກ່າວຄຳຫມິ່ນປະຫມາດຕໍ່ພຣະອົງ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກ່າວຕອບເຂົາດ້ວຍຄຳຫຍາບຊ້າເລີຍ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງທົນທຸກພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຂູ່ອາຄາດ, ແຕ່ຊົງມອບເລື່ອງຂອງພຣະອົງໄວ້ກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພິພາກສາຢ່າງ ຍຸດຕິທັມ.

²⁴ພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງຮັບແບກບາບຂອງເຮົາໄວ້ໃນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງທີ່ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ, ເພື່ອວ່າທີ່ເຮົາອາດຈະບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມຫລາຍຂຶ້ນໃນການບາບ, ແລະເພື່ອໃຫ້ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ດ້ວຍຄວາມຊອບທັມ, ຕາມຮອຍບາດແຜຂອງພຣະອົງທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບການຮັກສາແລ້ວ.²⁵ເພາະວ່າທ່ານທັງຫລາຍເປັນເຫມືອນແກະທີ່ຫລົງເສຍໄປ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ກັບຄືນມາຫາພຣະຜູ້ລ້ຽງ ແລະຜູ້ເບິ່ງແຍງແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງທ່ານທັງຫລາຍແລ້ວ.

3

¹ດ້ວຍວິທີນີ້, ທ່ານທັງຫລາຍທີ່ເປັນພັນລະຍາຈົ່ງເຊື່ອຟັງສາມີຂອງຕົນ. ຈົ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້ເພື່ອວ່າສາມີບາງຄົນຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະທັມ, ແຕ່ການປະຕິບັດຂອງພັນລະຍາກໍອາດຈະຈູງໃຈເຂົາໄດ້ດ້ວຍ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງເວົ້າຫຍັງເລີຍ.²ເພາະວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນການປະຕິບັດທີ່ຈິງໃຈອັນສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການໃຫ້ກຽດຂອງທ່ານ.

³ຢ່າໃຫ້ເປັນການປະດັບພາຍນອກຄື: ການແຕ່ງຊົງຜົມປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງທອງຄຳຫລື ເສື້ອຜ້າທັນສະໄຫມ.⁴ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ເປັນການປະດັບແຫ່ງຈິດໃຈພາຍໃນ ແລະຄວາມງາມທີ່ ບໍ່ຮູ້ເສື່ອມສູນແຫ່ງວິນຍານທີ່ສະຫງົບ ແລະ ສຸພາບຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ມີຄ່າສູງໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁵ດ້ວຍວ່າສະຕຣີບໍລິສຸດໃນຄັ້ງບູຮານນັ້ນກໍໄດ້ປະດັບກາຍເຊັ່ນນີ້ຢ່າງດຽວກັນພວກເຂົາເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຊື່ອຟັງສາມີຂອງຕົນ.⁶ເຊັ່ນນາງຊາຣາຟັງອັບຣາຮາມ ແລະ ເອີ້ນເຂົາວ່ານາຍ, ດຽວນີ້ທ່ານກໍເປັນລູກຫລານຂອງນາງຖ້າທ່ານທັງຫລາຍເຮັດດີ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ສິ່ງໃດ.

⁷ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ສາມີກໍເໝືອນກັນຈົ່ງຢູ່ກິນກັບພັນລະຍາໂດຍໃຊ້ຄວາມເຂົ້າໃຈ, ວ່ານາງເປັນເພດທີ່ອ່ອນແອກວ່າ, ທ່ານຈົ່ງໃຫ້ກຽດພັນລະຍາເຫມືອນເປັນຜູ້ຮັບມໍຣະດົກແຫ່ງຂອງປະທານແຫ່ງຊີວິດຮ່ວມກັນຈົ່ງທຳເຊັ່ນນີ້ເພື່ອຈະໄດ້ບໍ່ມີສິ່ງຫນຶ່ງສິ່ງໃດຂັດຂວາງຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງທ່ານ.

⁸ສຸດທ້າຍນີ້ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງເປັນນໍ້າຫນຶ່ງໃຈດຽວກັນ, ຈົ່ງເຫັນອົກເຫັນໃຈກັນ, ຮັກກັນສັນພີ່ນ້ອງມີຈິດໃຈອ່ອນໂຍນ ແລະ ອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ.⁹ຢ່າຮ້າຍຕອບແທນການຮ້າຍ ແລະ ຢ່າດ່າຕອບແທນການດ່າ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມຈົ່ງອວຍພອນແກ່ເຂົາ. ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນທ່ານໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນແຫລະ ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນເປັນມໍຣະດົກ.

¹⁰“ຜູ້ທີ່ຈະຮັບຊີວິດ ແລະ ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນວັນດີ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຫ້າມລີ້ນຂອງຕົນຈາກຄວາມຊົ່ວ ແລະ ຫ້າມປາກບໍ່ໃຫ້ກ່າວຄຳອຸບາຍລໍ້ລວງ.¹¹ໃຫ້ເຂົາຫັນອອກໄປຈາກສິ່ງທີ່ບໍ່ດີ ແລະ ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເປັນສິ່ງທີ່ດີໃຫ້ເຂົາສະແຫວງ ຫາຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ດຳເນີນຕາມນັ້ນ.¹²ເພາະວ່າພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເຝົ້າເບິ່ງຄົນຊອບທັມ ແລະ ຫູຂອງພຣະອົງກໍຊົງຮັບຟັງຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງເຂົາ ແຕ່ພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງຕັ້ງຕໍ່ສູ້ກັບຄົນທັງຫລາຍທີ່ເຮັດການຊົ່ວ.”

¹³ແມ່ນຜູ້ໃດຈະທຳຮ້າຍທ່ານໄດ້ ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍດຸຫມັ່ນໃນການປະພຶດທຳຄວາມດີ?¹⁴ແຕ່ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍຕ້ອງທົນທຸກເພາະເຫດເຮັດການຊອບທັມທ່ານກໍເປັນສຸກ. ຢ່າຢ້ານກົວໃນສິ່ງທີ່ເຂົາກ່າວຫາ ແລະ ຢ່າຄິດວິຕົກກັງວົນໄປເລີຍ.

¹⁵ແຕ່ຈົ່ງຕິດກັບພຣະຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄວ້ໃນໃຈຂອງທ່ານວ່າ ເປັນອົງບໍຣິສຸດ. ຈົ່ງມີຄວາມພ້ອມຢູ່ສະເຫມີທີ່ຈະຕອບທຸກຄົນທີ່ຖາມທ່ານວ່າ ເປັນຫຍັງທ່ານມີຄວາມເຊື່ອຫມັ້ນໃນພຣະເຈົ້າ. ເຮັດແບບນີ້ດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ ແລະ ຄວາມເຄົາຣົບ.¹⁶ມີຈິດສຳນຶກທີ່ດີເພື່ອໃຫ້ຄົນທີ່ດູຖູກຊີວິດທີ່ດີຂອງທ່ານໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າອາດຈະລະອາຍໃຈເພາະພວກເຂົາເວົ້າຕໍ່ວ່າທ່ານເຫມືອນວ່າທ່ານເປັນຜູ້ກະທຳຊົ່ວ¹⁷ຖ້ານ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ທ່ານທົນທຸກຍ້ອນເຮັດການດີ ກໍດີກວ່າຕ້ອງທົນທຸກເພາະການກະທຳຊົ່ວ.

¹⁸ດ້ວຍວ່າພຣະຄຣິດເຈົ້າ ກໍເຫມືອນກັນກໍໄດ້ທົນທຸກຄັ້ງດຽວເທົ່ານັ້ນ ເພາະຄວາມຜິດບາບຄືພຣະອົງຜູ້ຊອບທັມຕ້ອງທົນທຸກເພື່ອເຮົາ, ທີ່ເປັນຜູ້ບໍ່ຊອບທັມເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ນຳເຮົາທັງຫລາຍໄປເຖິງພຣະເຈົ້າ. ຝ່າຍເນື້ອຫນັງພຣະອົງກໍຊົງສິ້ນພຣະຊົນແຕ່ຊົງມີຊີວິດຂຶ້ນໂດຍພຣະວິນຍານ.¹⁹ແລະ ໂດຍພຣະວິນຍານເຊັ່ນກັນພຣະອົງໄດ້ສະເດັດໄປ ປະກາດແກ່ບັນດາວິນຍານທີ່ຖືກຄຸກຢູ່.²⁰ຊຶ່ງເເຕ່ກ່ອນເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງ ຄາວເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດສຳແດງຄວາມອົດທົນດົນນານ. ຄືໃນສະໄຫມຂອງໂນອາ, ເມື່ອກຳລັງສ້າງເຮືອ, ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັກສາມຄົນຈຳນວນຫນ້ອຍ ຄືແປດຄົນໃຫ້ຜ່ານພົ້ນນໍ້າຖ້ວມນັ້ນ.

²¹ນີ້ຄືສັນຍາລັກຂອງພິທີຮັບ ບັບຕິສະມາທີ່ຊ່ວຍເຮົາໃຫ້ລອດພົ້ນ ບໍ່ແມ່ນເປັນການຊຳຣະມົນທິນທາງຮ່າງກາຍ ແຕ່ໃຫ້ມີໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບອັນດີຈຳເພາະພຣະເຈົ້າໂດຍຊຶ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ຊົງເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ²²ພຣະຄຣິດຊົງສະຖິດຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສະຫວັນຝູງເທວະດາແລະບັນດາຜູ້ ມີອຳນາດແລະມີຣິດເດດທັງຫລາຍຊົງມອບໄວ້ໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພຣະອົງແລ້ວ.

4

¹ສະນັ້ນ, ໂດຍເຫດທີ່ພຣະຄຣິດເຈົ້າໄດ້ຊົງທົນທຸກທໍຣະມານໃນເນື້ອຫນັງ, ເພື່ອເຮົາທັງຫລາຍ ກໍຈົ່ງມີຄວາມຄິດຢ່າງດຽວກັນ. ດ້ວຍເພາະວ່າຜູ້ທີ່ໄດ້ທົນທຸກທໍຣະມານໃນເນື້ອຫນັງກໍບໍ່ພົວພັນກັບບາບແລ້ວ.²ເພື່ອເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ໃນເນື້ອຫນັງ, ຕາມໃຈປາຖະຫນາຂອງມະນຸດ, ແຕ່ຕາມນໍ້າພຣະທັຍ ຂອງພຣະເຈົ້າ.

³ດ້ວຍວ່າເວລາທີ່ຜ່ານໄປແລ້ວນັ້ນຫນ້າຈະພຽງພໍ ສຳລັບການກະທຳສິ່ງທີ່ຄົນຕ່າງຊາດມັກເຮັດນັ້ນຄື ດຳເນີນຊີວິດຕາມຣາຄະຕັນຫາ, ຕາມໃຈປາຖະຫນາອັນຊົ່ວຊ້າ, ດື່ມສຸຣາມຶນເມົາກິນລ້ຽງກັນຢ່າງຫລູຫລາ ຟຸມເຟືອຍ ແລະ ການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາ ຣົບອັນເປັນທີ່ໜ້າລັງກຽດ.⁴ເຂົາປະຫລາດໃຈທີ່ທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ເຮັດການຊົ່ວຮ້າຍອັນ ເຫລືອລົ້ນເຫມືອນຢ່າງເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາກໍກ່າວຮ້າຍໃສ່ທ່ານ.⁵ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງໃຫ້ການແກ່ພຣະອົງຜູ້ພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະຊົງພິພາກສາທັງຄົນເປັນແລະຄົນຕາຍ.⁶ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງຂ່າວປະເສີດ ຈິິ່ງໄດ້ປະກາດແກ່ຄົນທີ່ຕາຍໄປແລ້ວດ້ວຍ ແມ່ນວ່າເຂົາໄດ້ຖືກຊົງພິພາກສາຕາມຢ່າງມະນຸດໃນເນື້ອຫນັງ ແຕ່ຈະມີຊີວິດຕາມຢ່າງພຣະເຈົ້າໃນຝ່າຍຈິດວິນຍານ.

⁷ແຕ່ສິ່ງທັງປວງໃກ້ຈະເຖິງເວລາທີ່ສຸດແລ້ວ, ເຫດສະນັ້ນທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງສຳແດງກິຣິຍາສະຫງ່ຽມຈຽມຕົວ ແລະ ຈົ່ງເຝົ້າຣະວັງໃນການພາວັນນາອະທິຖານ.⁸ຍິ່ງກວ່າສິ່ງອື່ນໃດທັງຫມົດ, ຈົ່ງຮັກຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນໃຫ້ຫລາຍຂຶ້ນດ້ວຍວ່າຄວາມຮັກກໍປິດບັງຄວາມຜິດບາບໄວ້ຢ່າງຫລວງຫລາຍ.⁹ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງຕ້ອນຮັບລ້ຽງດູຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນໂດຍບໍ່ຈົ່ມບໍ່ວ່າ.

¹⁰ຕາມທີ່ທຸກຄົນໄດ້ຮັບຂອງປະທານແລ້ວ, ກໍໃຫ້ຮັບໃຊ້ຕໍ່ກັນ ແລະກັນ. ເຮັດເຊັ່ນນີ້ເປັນເຫມືອນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ດີສຳລັບຂອງປະທານນາໆປະການທີ່ໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້າ.¹¹ຖ້າຜູ້ໃດຈະປະຕິບັດ, ກໍໃຫ້ປະຕິບັດຕາມກຳລັງຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດປະທານນັ້ນເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໃນທຸກວິທີທາງເພື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງໄດ້ຮັບກຽດໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ຂໍພຣະສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ຣິດທານຸພາບຈົ່ງມີແດ່ພຣະອົງສືບໆໄປເປັນນິດ ອາແມນ.

¹²ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກ, ຢ່າປະຫລາດໃຈ ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມທຸກຮ້ອນຢ່າງແສນ ສາຫັດເປັນການລອງໃຈ ເຫມືອນກັບວ່າເປັນເຫດອັນແປກປະຫລາດ ເກີດຂຶ້ນກັບທ່ານ.¹³ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມທ່ານທັງຫລາຍ ຈົ່ງຊົມຊື່ນຍິນດີໃນການທີ່ທ່ານໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນຄວາມທຸກຍາກຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າທ່ານທັງຫລາຍກໍຈະໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ດີໃຈຢ່າງຫລວງຫລາຍດ້ວຍເມື່ອສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງປາກົດຂຶ້ນ.¹⁴ຖ້າທ່ານຖືກດ່າວ່າເພາະພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ທ່ານກໍໄດ້ຮັບພຣະພອນເພາະພຣະວິນຍານແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານ.

¹⁵ແຕ່ວ່າຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານໄດ້ຮັບໂທດຖານະເປັນຜູ້ຂ້າຄົນ, ເປັນ ຂະໂມຍ, ເປັນຄົນທຳຮ້າຍ, ຫລືເປັນຄົນທີ່ທ່ຽວຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບທຸຣະຂອງຄົນອື່ນ.¹⁶ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຮັບທຸກເພາະເປັນຄຣິສະຕຽນ, ກໍຢ່າໃຫ້ຜູ້ນັ້ນມີຄວາມລະອາຍເລີຍ; ແຕ່ໃຫ້ເຂົາຖວາຍພຣະກຽດນັ້ນແດ່ພຣະເຈົ້າເພາະຊື່ນັ້ນ.

¹⁷ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ການຊົງພິພາກສາຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄົວວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າຫາກເລີ່ມຕົ້ນກັບເຮົາ, ສິ່ງຈະເປັນຜົນສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດເລື່ອງຂອງພຣະເຈົ້າຈະເປັນຢ່າງໃດ?¹⁸ແລະ ຖ້າ "ຄົນຊອບທັມຈະລອດພົ້ນໄປໄດ້ຢ່າງຍາກ ແລ້ວຄົນອະທັມ ແລະ ຄົນຜິດບາບຈະໄປຢູ່ໃສ?¹⁹ເພາະສະນັ້ນຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ທົນທຸກທໍຣະມານ ຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າຈົ່ງມອບຝາກຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາໄວ້ກັບພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງ ຜູ້ຊົງສັດຊື່ໃນການກະທຳດີນັ້ນເທີ້ນ.

5

¹ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັກເຕືອນບັນດາຜູ້ອາວຸໂສທັງຫລາຍ, ໃນຖານະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນຜູ້ອາວຸໂສຄົນຫນຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ ເປັນພະຍານເຖິງຄວາມທຸກທໍຣະມານ ຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ແລະ ມີສ່ວນທີ່ຈະຮັບສະຫງ່າຣາສີທີ່ຈະມາປາກົດພາຍຫລັງດ້ວຍ²ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າແນະນຳຜູ້ອາວຸໂສທັງຫລາຍວ່າ ຈົ່ງລ້ຽງຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຢູ່ກັບທ່ານ. ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ດູແລພວກເຂົາ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມຝືນໃຈແຕ່ດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈຕາມພຣະປະສົງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ດູແລເຂົາບໍ່ແມ່ນ ດ້ວຍເຫັນແກ່ຊັບສິ່ງຂອງອັນເປັນມົນທິນແຕ່ດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ.³ຈົ່ງຢ່າປະພຶດຕົນເຫມືອນ ເປັນເຈົ້ານາຍທີ່ມີອຳນາດເຫນືອຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພວກທ່ານດູແລແຕ່ຈົ່ງເປັນແບບຢ່າງອັນດີແກ່ຝູງແກະນັ້ນ.⁴ແລະ ເມື່ອພຣະຜູ້ລ້ຽງອົງຍິ່ງໃຫຍ່ ຈະສະເດັດມາປາກົດທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮັບ ມົງກຸດອັນຊົງສະຫງ່າຣາສີທີ່ບໍ່ມີວັນຫ່ຽວແຫ້ງ.

⁵ໃນທຳນອງດຽວກັນທ່ານ, ຜູ້ມີອາຍຸອ່ອນກວ່າ, ຈົ່ງຍອມຟັງຜູ້ອາວຸໂສ. ໃຫ້ທ່ານທຸກຄົນຈົ່ງສວມຄວາມຖ່ອມໃຈ ແລະ ຮັບໃຊ້ຊຶ່ງກັນ ແລະກັນ. ດ້ວຍວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຕໍ່ສູ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືຕົວຈອງຫອງ, ແຕ່ພຣະອົງຊົງປຣະທານພຣະຄຸນແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຖ່ອມໃຈລົງ.”⁶ເຫດສະນັ້ນທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງຖ່ອມໃຈລົງຢູ່ພາຍໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງຍົກທ່ານຂຶ້ນເມື່ອເຖິງເວລາອັນຄວນ.⁷ຈົ່ງປະຄວາມກະວົນກະວາຍຂອງທ່ານໄວ້ກັບພຣະອົງ ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງຫ່ວງໃຍທ່ານທັງຫລາຍ.

⁸ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງເປັນຄົນໃຈຫນັກແຫນ້ນຈົ່ງຣະວັງຕົວແລະເຝົ້າຢູ່. ດ້ວຍວ່າ, ສັດຕຣູຂອງທ່ານຄືມານທຽວວົນວຽນຢູ່ຮອບໆດັ່ງສິງໂຕທີ່ແຜດສຽງຊອກຫາຄົນທີ່ມັນຈະກັດກິນໄດ້.⁹ຈົ່ງຕໍ່ສູ້ກັບສັດຕຣູນັ້ນດ້ວຍຕັ້ງໃຈ ຫມັ້ນຄົງໃນຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານ ໆ ຮູ້ແລ້ວວ່າບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທົ່ວໂລກກໍກຳລັງປະສົບ ກັບຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງດຽວກັນນີ້.

¹⁰ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ທົນທຸກຊົ່ວໄລຍະຫນຶ່ງ, ແລ້ວພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຄຸນທັງປວງ, ຜູ້ໄດ້ຊົງເອີ້ນທ່ານໃຫ້ເຂົ້າໃນສະຫງ່າຣາສີອັນຕະຫລອດໄປໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ຈະຊົງໂຜດເສີມສ້າງທ່ານໃຫ້ຕັ້ງຂຶ້ນໃໝ່ ແລະ ໃຫ້ມີກຳລັງຂຶ້ນ. ແລະ ຊົງບັນດານໃຫ້ທ່ານມີຄວາມສົມບູນ.¹¹ຣິດທານຸພາບຈົ່ງມີ ແດ່ພຣະອົງຕະຫລອດໄປເປັນນິດເຖີ້ນ ອາແມນ.

¹²ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າຊີລາ ເປັນພີ່ນ້ອງທີ່ສັດຊື່ຄົນຫນຶ່ງ, ເເລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍສັ້ນໆຜ່ານທາງເຂົາ. ຂ້າພະເຈົ້າເຕືອນສະຕິ ແລະ ເປັນພະຍານແກ່ທ່ານທັງຫລາຍວ່າສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນເປັນພຣະຄຸນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນພຣະຄຸນນັ້ນ.¹³ຜູ້ຍິງທີ່ຢູ່ເມືອງບາບີໂລນ, ຜູ້ຊຶ່ງຊົງເລືອກໄວ້ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທ່ານທັງຫລາຍຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາຍັງທ່ານແລະ ມາຣະໂກ, ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາຍັງທ່ານດ້ວຍ.¹⁴ຈົ່ງທັກທາຍກັນດ້ວຍທຳນຽມຈູບ ທີ່ສະແດງເຖິງຄວາມຮັກຕໍ່ກັນຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງດຳຣົງຢູ່ກັບທ່ານທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ ໃນພຣະຄຣິດເຖີ້ນ ອາແມນ.

2 ເປໂຕ

1

¹ຊີໂມນ ເປໂຕ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະ ອັກຄະສາວົກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ຮຽນທ່ານຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມເຊື່ອ ທີ່ມີຄ່າເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບຄືຄວາມເຊື່ອໃນຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າພຣະຜູ້ໂຜດໃຫ້ພົ້ນຂອງເຮົາ.²ຂໍພຣະຄຸນຈົ່ງຢູ່ກັບທ່ານ ແລະ ສັນຕິສຸກ ຈົ່ງເພີ່ມທະວີຄູນແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍ ໂດຍຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.

³ທຸກສິ່ງທີ່ກຽ່ວກັບອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບຊີວິດ ແລະ ຄວາມດີທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບຈາກຄວາມຮູ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຊົງເອີ້ນເຮົາຜ່ານທາງພຣະສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງເອງ.⁴ຜ່ານສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງປະທານ ພຣະສັນຍາອັນປະເສີດ ແລະ ໃຫຍ່ຫລວງແກ່ເຮົາ, ພຣະອົງເຮັດແບບນີ້ ເພື່ອວ່າທ່ານອາດເປັນຜູ້ແບ່ງປັນໃນສະພາບອັນສັກສິດເມື່ອທ່ານຫລີກໜີຈາກຄວາມເສື່ອມໂຊມທີ່ມີຢູ່ໃນໂລກນີ້ ເພາະຄວາມປາຖະຫນາຂອງຄົນຊົ່ວ.

⁵ດ້ວຍເຫດນີ້ຈົ່ງເຮັດດີທີ່ສຸດ, ເພື່ອເພີ້ມຄຸນຄວາມດີຜ່ານຄວາມເຊື່ອ ແລະ ເພີ່ມຄຸນຄວາມດີຜ່ານຄວາມຮູ້.⁶ຜ່ານຄວາມຮູ້ຂອງທ່ານ ຈົ່ງເພີ້ມການຮູ້ຈັກບັງຄັບຕົນ ແລະ ຜ່ານການບັງຄັບຕົນ, ຈົ່ງເພີ່ມຄວາມອົດທົນ ແລະ ຜ່ານຄວາມອົດທົນ ຈົ່ງເພີ່ມຄວາມດີງາມ⁷ຜ່ານຄວາມດີງາມ, ຈົ່ງເພີ້ມຄວາມຮັກສັນພີ່ນ້ອງ ຜ່ານຄວາມຮັກສັນພີ່ນ້ອງ ເພີ່ມຄວາມເຫຼື້ອມໃສໃນພຣະເຈົ້າ.

⁸ຖ້າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມີຢູ່ໃນຕົວທ່ານ ແລະ ເຕີບໂຕຢູ່ໃນຕົວທ່ານໆຈະບໍ່ເປັນຫມັນຫລືບໍ່ເກີດຜົນໃນຄວາມຮູ້ຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.⁹ເເຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຂາດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເຫັນສະເພາະສິ່ງທີ່ຢູ່ໃກ້. ເຂົາກໍເປັນຄົນຕາບອດ, ລືມໄປວ່າຕົນໄດ້ຮັບການຊຳຣະລ້າງຈາກຄວາມຜິດບາບເມື່ອກ່ອນຂອງເຂົາແລ້ວ.

¹⁰ເພາະສະນັ້ນພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຈົ່ງເຮັດດີທີ່ສຸດ ເພື່ອໃຫ້ການຊົງເອີ້ນ ແລະ ຊົງເລືອກຂອງທ່ານ ໃຫ້ເປັນທີ່ແນ່ໃຈສຳລັບຕົວເອງ. ຖ້າທ່ານເຮັດສິ່ງເລົ່ານີ້ ທ່ານຈະບໍ່ສະດຸດລົ້ມລົງ.¹¹ດ້ວຍວ່າຢ່າງນັ້ນທ່ານທັງຫລາຍຈະມີສິດສົມບູນ ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນຣາຊແຜ່ນດິນອັນນິຣັນດອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະຜູ້ຊົງໂຜດໃຫ້ພົ້ນຂອງເຮົາ ຈະປະທານຄວາມສົມບູນໃຫ້ທ່ານ.

¹²ເຫດສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມທີ່ຈະເຕືອນສະຕິທ່ານ ເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນວ່າທ່ານຮູ້ຈັກ ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ໃນຄວາມຈິງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວໃນຂະນະນີ້.¹³ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າເປັນທີ່ເຫມາະສົມສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຈະເຕືອນສະຕິທ່ານທັງຫລາຍ ໃຫ້ລະນຶກເຖິງຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້. ເທົ່າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງອາໃສຢູ່ໃນຮ່າງກາຍນີ້.¹⁴ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າອີກບໍ່ດົນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະປະຖິ້ມຮ່າງກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປ ດັ່ງທີ່ອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ.¹⁵ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຈະກະທຳຢ່າງດີທີ່ສຸດໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍ ລະນຶກເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ສະເຫມີເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈາກໂລກນີ້ໄປແລ້ວ.

¹⁶ເພາະວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ກ່າວຕາມນິຍາຍທີ່ເຂົາແຕ່ງໄວ້ດ້ວຍຄວາມສະຫລຽວສະຫລາດເມື່ອເຮົາໄດ້ບອກແກ່ທ່ານເຖິງຣິດເດດ ແລະ ການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ ແຕ່ເຮົາໄດ້ເຫັນເດຊານຸພາບ ຂອງພຣະອົງດ້ວຍຕາຂອງເຮົາເອງ.¹⁷ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບກຽດ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຈາກ ພຣະເຈົ້າພຣະບິດາເຈົ້າ ເມື່ອພຣະສຸຣະສຽງຈາກຣັດສະໝີ ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ມາເຖິງພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ ເຮົາພໍໃຈທ່ານຜູ້ນີ້ຫລາຍ.”¹⁸ແລະ ເຮົາກໍໄດ້ຍິນ ພຣະສຸຣະສຽງນີ້ຈາກສະຫວັນໃນຄັ້ງທີ່ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບພຣະອົງທີ່ພູເຂົາອັນສັກສິດນັ້ນ.

¹⁹ມີຄຳທຳນວາຍທີ່ແນ່ນອນຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ ຈະເປັນການດີຖ້າທ່ານທັງຫລາຍຈະຖືຕາມຄຳທຳນວຍນັ້ນເໝືອນແສງໂຄມທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງໃນບ່ອນມືດຈົນເຖິງວັນຮຸ່ງເຊົ້າຈະຂຶ້ນ ແລະ ດາວເພັກຈະສ່ອງຂຶ້ນໃນໃຈຂອງທ່ານທັງຫລາຍ.²⁰ຈົ່ງຮູ້ ເເລະ ເຂົ້າໃຈໃນສິ່ງນີ້ ຄືວ່າບໍ່ມີຄຳທຳນວາຍໃດທີ່ຕີຄວາມໝາຍໄດ້ຕາມລຳພັງໃຈຂອງຕົວເອງ.²¹ບໍ່ມີຄຳທຳນວາຍທີ່ເຄີຍມາຈາກຄວາມປະສົງຂອງມະນຸດ ແຕ່ມະນຸດໄດ້ກ່າວຄຳທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ກາ່ວຈາກພຣະເຈົ້າ.

2

¹ແຕ່ວ່າໄດ້ມີຜູ້ທຳນວາຍປອມໄດ້ມາຍັງປະຊາຊົນ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບຈະມີຄູສອນປອມຈະມາທ່າມກາງທ່ານທັງຫລາຍ. ຜູ້ຊຶ່ງຈະແອບເອົາຄຳສອນບໍ່ຈິງທີ່ເປັນການທຳລາຍ, ອັນຈະນຳໄປສູ່ຄວາມຈິບຫາຍເຂົ້າມາດ້ວຍ ແລະ ຈະປະຕິເສດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ຊົງໄຖ່ເຂົາໄວ້ ແລະ ຈະນຳຄວາມຈິບຫາຍມາເຖິງຕົວເອງໂດຍໄວ.²ຈະມີຫລາຍຄົນປະຕິບັດຕາມທາງແຫ່ງການຊົ່ວສາບແຊ່ງຂອງເຂົາ. ແລະ ເພາະຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເປັນເຫດ ທາງຂອງຄວາມຈິງຈະຖືກປະຫມາດ.³ແລະ ດ້ວຍຄວາມໂລບເຂົາຈະກ່າວຄຳຕົວະ ເພື່ອຄ້າກຳໄລຈາກທ່ານທັງຫລາຍ. ການລົງໂທດຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກ ພິພາກສາດົນນານມາແລ້ວກໍບໍ່ເສີຍຊ້າ ແລະ ຄວາມຈິບຫາຍຂອງເຂົາກໍຈະບໍ່ ລືມໄລພວກເຂົາ.

⁴ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງຍົກເວັ້ນຝູງເທວະດາທີ່ໄດ້ເຮັດບາບນັ້ນ. ແຕ່ໄດ້ຊົງຊຸກພວກເຂົາລົງໄປສູ່ນາຣົກ ແລະ ໄດ້ມັດເຂົາໄວ້ດ້ວຍເຄື່ອງຈອງຈຳ ແຫ່ງຄວາມມືດ ຄຸມໄວ້ຈົນກວ່າຈະເຖິງເວລາຊົງພິພາກສາ.⁵ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຊົງຍົກເວັ້ນ ມະນຸດສະໂລກຄາວບູຮານແຕ່ໄດ້ຊົງຊ່ວຍໂນອາ ຜູ້ປະກາດຄວາມຊອບທຳ ກັບຄົນອື່ນອີກເຈັດຄົນໃຫ້ລອດ. ເມື່ອຄາວທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ນໍ້າຖ້ວມໂລກຂອງຄົນອະທຳ.⁶ດັ່ງນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລົງໂທດເມືອງໂຊໂດມ ແລະ ເມືອງໂກໂມຣາ ໃຫ້ພິນາດເປັນເຖົ່າຖ່ານ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຕົວຢ່າງ ແກ່ຄົນທົ່ວໄປທີ່ຈະປະພຶດຊົ່ວ.

⁷ແຕ່ໄດ້ຊົງຊ່ວຍໂລດຜູ້ຊອບທຳນັ້ນໃຫ້ພົ້ນ, ຄືຜູ້ມີຄວາມທຸກໃຫຍ່ຫລວງ ເພາະການກະທຳຂາດສິນທຳຂອງຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນ, ພຣະເຈົ້າກໍຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ລອດພົ້ນ.⁸ດ້ວຍວ່າຄົນຊອບທຳນັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ອາໃສຢູ່ໃນທ່າມກາງ ເຂົາເຫລົ່ານັ້ນເມື່ອທ່ານໄດ້ເຫັນ ແລະ ໄດ້ຍິນຈິດໃຈທີ່ ຊອບທຳຂອງທ່ານກໍເປັນທຸກເປັນຮ້ອນທຸກໆວັນ. ເພາະການປະພຶດຊົ່ວຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນ⁹ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮູ້ຈັກວິທີທີ່ຈະຊ່ວຍຄົນທີ່ເຮັດຕາມທາງຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກການທົດລອງຕ່າງໆ, ແລະ ຊົງຮູ້ວິທີທີ່ຈະຮັກສາຄົນອະທຳໄວ້ຈົນເຖິງວັນພິພາກສາ ເພື່ອຈະໄດ້ລົງໂທດເຂົາ.

¹⁰ໂດຍສະເພາະຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ປ່ອຍຕົວ ໄປຕາມເນື້ອຫນັງໃນກິເລດຕັນຫາ ແຫ່ງຄວາມສົກກະປົກ ແລະ ຫມິ່ນປະຫມາດຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ມີອຳນາດ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີໃຈ ກ້າກັ່ນ ແລະ ເຮັດຕາມລຳພັງໃຈ ເຂົາບໍ່ສະທ້ານຕົກໃຈ ທີ່ຈະກ່າວປະນາມຜູ້ທີ່ມີສັກສີ.¹¹ຝ່າຍເທວະດາທີ່ມີຣິດກຳລັງຫລາຍກວ່າ, ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວປະນາມຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

¹²ແຕ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເປັນເຫມືອນສັດເດຍລະສານທີ່ບໍ່ມີຄວາມຄິດ ທີ່ຖືກສ້າງມາ ເພື່ອຖືກຈັບ ແລະ ຖືກຂ້າ. ເຂົາກ່າວປະນາມສິ່ງທີ່ເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ ເລີຍເຂົາຈະຕ້ອງ ຈິບຫາຍໃນການຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນເອງ.¹³ພວກເຂົາຮັບບຳເນັດແຫ່ງການອະທຳ ເຫມືອນຄົນທີ່ຖືເອົາການຫລິ້ນ ມ່ວນຊື່ນເຮຮາໃນເວລາກາງເວັນເປັນຄວາມເພີດເພີນ. ເຂົາດ່າງພ້ອຍ ແລະ ປະພຶດການມ່ວນຊື່ນເຮຮາດ້ວຍການຫລອກລວງ ຂອງຕົນເອງເມື່ອກຳລັງກິນລ້ຽງຮ່ວມກັບທ່ານທັງຫລາຍ.¹⁴ຕາຂອງເຂົາເຕັມໄປດວ້ຍຄວາມປາຖະຫນາແຫ່ງການບາບ ແລະ ເຂົາຢຸດການເຮັດບາບບໍ່ໄດ້ເລີຍ, ເຂົາວາງກັບດັກຄົນທີ່ມີໃຈບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ເຂົາມີໃຈຊິນເຄີຍກັບການໂລບ, ເຂົາເປັນລູກແຫ່ງການສາບແຊ່ງ!

¹⁵ເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມທາງຖືກຕ້ອງ. ເຂົາໄດ້ຫລົງໄປໃນທາງຜິດ, ແລະ ເຂົາໄດ້ດຳເນີນຕາມທາງຂອງບາລາອາມ ລູກຊາຍເບອໍ, ຜູ້ທີ່ຊອບບຳເນັດແຫ່ງການອະທັມ.¹⁶ແຕ່ບາລາອາມ ກໍໄດ້ຖືກຕີເພາະການກະທຳຄວາມຊົ່ວຊ້າ. ລໍໃບ້ໂຕນັ້ນປາກເປັນພາສາມະນຸດ ແລະ ໄດ້ຢັບຢັ້ງອາການບ້າຂອງ ບາລາອາມຜູ້ທຳນວາຍນັ້ນໃຫ້ເຊົາ.

¹⁷ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນບໍ່ນ້ຳພຸທີ່ຂາດນໍ້າ ເປັນເມກທີ່ຖືກລົມພະຍຸພັດໄປ. ພວກເຂົາເປັນດັ່ງຫມອກ ແຫ່ງຄວາມມືດທຶບທີ່ກຽມໄວ້ແລ້ວສຳລັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.¹⁸ເພາະວ່າພວກເຂົາກ່າວຄຳອວດອ້າງ. ພວກເຂົາຫລອກລວງຜູ້ຄົນດ້ວຍຕັນຫາແຫ່ງເນື້ອຫນັງ. ພວກເຂົາຊັກຊວນຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມໜີຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຫລົງປະພຶດຜິດ.¹⁹ພວກເຂົາສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເປັນອິດສະຫລະ ແຕ່ຕົວພວກເຂົາເອງຍັງເປັນທາດຂອງຄວາມເສື່ອມໂຊມ. ເພາະວ່າ ມະນຸດເປັນທາດຂອງສິ່ງທີ່ຄອບງວຳເຂົາ.

²⁰ຜູ້ໃດຫນີຈາກກິເລດຕັນຫາຂອງໂລກນີ້ ດ້ວຍຄວາມຮູ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ແລະ ເຂົາກັບໄປກ່ຽວຂ້ອງ ພ່າຍແພ້ແກ່ການຊົ່ວນັ້ນອີກ, ບັ້ນປາຍຂອງເຂົາ ກໍກັບກາຍຊົ່ວຮ້າຍຍິ່ງກວ່າຕອນຕົ້ນ.²¹ເພາະວ່າຖ້າເຂົາບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກທາງຊອບທັມ ນັ້ນເສັຍເລີຍກໍຍັງຈະດີກວ່າ ທີ່ເຂົາໄດ້ຮູ້ແລ້ວ ແຕ່ກັບຫັນຫລັງໃຫ້ກົດບັນຍັດອັນສັກສິດ ທີ່ໄດ້ຊົງໂຜດປະທານໃຫ້ແກ່ເຂົານັ້ນ.²²ຄຳສຸພາສິດນີ້ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບພວກເຂົາວ່າ: “ໝາໄດ້ຫລົບໄປກິນສິ່ງທີ່ມັນຮາກອອກມາແລ້ວ” ແລະ “ໝູທີ່ໄດ້ຊຳຣະລ້າງຕົວແລ້ວ ກໍກັບລົງໄປນອນລຸຍໃນບວກອີກ.”

3

¹ບັດນີ້, ພວກທີ່ຮັກ ນີ້ເປັນຈົດໝາຍສະບັບທີສອງ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນມາເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ, ເປັນເຄື່ອງເຕືອນໃຈໃຫ້ສະຖິດໃຈອັນບໍຣິສຸດຂອງທ່ານ.²ເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ໃສ່ໃຈຖ້ອຍຄຳທັງຫຼາຍທີ່ພວກຜູ້ທຳນວາຍ ຜູ້ບໍຣິສຸດໄດ້ກ່າວໄວ້ເມື່ອກ່ອນ ແລະ ຄຳສັ່ງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຜ່ານທາງພວກອັກຄະສາວົກຂອງທ່ານ.

³ກ່ອນອື່ນຈົ່ງຮູ້ຂໍ້ນີ້ ຄືໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄົນທີ່ມັກເຢາະເຢີ້ຍຈະເກີດຂຶ້ນ ແລະດຳເນີນຕາມໃຈປາຖະຫນາຊົ່ວຂອງຕົນ.⁴ພວກເຂົາຈະຖາມວ່າ, “ຄຳທີ່ຊົງ ສັນຍາໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມານັ້ນຢູ່ໃສ? ເພາະວ່າຕັ້ງແຕ່ບັນພະບຸລຸດລ່ວງລັບໄປແລ້ວ ສິ່ງທັງປວງກໍເປັນຢູ່ເຫມືອນໄດ້ເປັນຢູ່ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນຊົງສ້າງໂລກ.”

⁵ພວກເຂົາລືມຂໍ້ນີ້ເສຍ ດ້ວຍພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ ຟ້າສະຫວັນຈຶ່ງໄດ້ມີຢູ່ຕັ້ງແຕ່ບູຮານ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຈຶ່ງໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ, ແລະ ແຍກອອກຈາກນໍ້າ ແລະ ເມື່ອນານມາແລ້ວໂດຍຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ,⁶ແລະ ໂດຍເຫດເຫລົ່ານັ້ນໃນເວລານັ້ນໂລກຈຶ່ງໄດ້ຖືກທຳລາຍດ້ວຍນໍ້າຖ້ວມ.⁷ແຕ່ວ່າບັດນີ້ ທ້ອງຟ້າອາກາດ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ມີຢູ່ໃນປະຈຸບັນນີ້ ພຣະອົງຊົງຮັກສາໄວ້ ໂດຍຄຳສັ່ງດຽວກັນນັ້ນ. ຄືຊົງເກັບຮັກສາໄວ້ ສຳລັບວັນຊົງພິພາກສາ ແລະ ການທຳລາຍບັນດາຄົນອະທັມ.

⁸ແຕ່ພວກທີ່ຮັກຢ່າລືມຂໍ້ນີ້, ຄືວັນດຽວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເປັນເໝືອນກັບພັນປີ ແລະ ພັນປີກໍເປັນເຫມືອນກັບວັນດຽວ.⁹ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຊົງເສີຍຊ້າ ໃນເລື່ອງພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ຕາມທີ່ບາງຄົນຄິດນັ້ນ. ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງອົດກັ້ນພຣະໄທໄວ້ ເພາະເຫັນແກ່ເຮົາທັງຫຼາຍ. ພຣະອົງບໍ່ຊົງປະສົງທີ່ຈະໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງຈິບຫາຍເລີຍ, ແຕ່ຊົງປາຖະຫນາທີ່ຈະໃຫ້ຄົນທັງປວງກັບໃຈເສັຍໃຫມ່.

¹⁰ແນວໃດກໍຕາມ, ວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະມາເຖິງເຫມືອນດັ່ງຂະໂມຍມາ: ຟ້າສະຫວັນຜ່ານໄປດ້ວຍສຽງດັງກ້ອງສະຫນັ່ນ. ໂລກທາດຈະຖືກເຜົາໃຫມ້ດ້ວຍໄຟ, ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ ກັບການງານທັງປວງທີ່ມີຢູ່ຈະຖືກເປີດເຜີຍ.

¹¹ເມື່ອເຫັນແລ້ວວ່າສິ່ງທັງປວງຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍໄປຫມົດເຊັ່ນນີ້, ທ່ານທັງຫລາຍຄວນຈະເປັນຄົນຢ່າງໃດ? ທ່ານຄວນດຳເນີນໃນຊີວິດທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ນັບຖືພຣະເຈົ້າ.¹²ທ່ານຄວນຄອຍຖ້າ ແລະ ເຮັ່ງຮີບສຳລັບວັນຂອງພຣະເຈົ້າມາເຖິງ. ໃນວັນນັ້ນ, ຟ້າສະຫວັນ ຈະຖືກທຳລາຍດ້ວຍໄຟ ແລະ ໂລກທາດຈະລະລາຍໄປດ້ວຍໄຟອັນຮ້ອນຍິ່ງ.¹³ແຕ່ວ່າຕາມພຣະສັນຍາ ຂອງພຣະອົງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງຄອຍຖ້າຟ້າສະຫວັນໃຫມ່ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກໃຫມ່, ທີ່ຊຶ່ງຄວາມຊອບທຳຈະດຳລົງຢູ່.

¹⁴ສະນັ້ນ, ທ່ານທີ່ຮັກ, ເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍກຳລັງຄອຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຢູ່, ທ່ານກໍຈົ່ງອົດສາພະຍາຍາມ ໃຫ້ພຣະອົງຊົງພົບທ່ານທັງຫລາຍຢູ່ເປັນສຸກປັດສະຈາກມົນທິນ ແລະ ຂໍ້ຕຳຫນິ.¹⁵ນອກຈາກນີ້, ຈົ່ງພິຈາລະນາຄວາມອົດກັ້ນພຣະໄທໄວ້ດົນນານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ, ເພື່ອໂຜດເຮົາໃຫ້ລອດພົ້ນເຊັ່ນດຽວກັບໂປໂລ ນ້ອງທີ່ຮັກຂອງເຮົາໄດ້ຂຽນເຖິງທ່ານ, ດ້ວຍສະຕິປັນຍາທີ່ໄດ້ຊົງໂຜດປະທານແກ່ທ່ານນັ້ນ.¹⁶ໂປໂລໄດ້ເວົ້າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ໃນຈົດໝາຍຂອງເຂົາທຸກສະບັບ, ຊຶ່ງໃນຈົດໝາຍນັ້ນມີບາງຂໍ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຍາກ. ຊຶ່ງຄົນທັງຫລາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ ແລະ ບໍ່ແນ່ນອນຫມັ້ນຄົງນັ້ນ ໄດ້ປ່ຽນແປງສິ່ງເຫລົ່ານີ້, ເຫມືອນເຂົາໄດ້ປຽ່ນແປງຂໍ້ອື່ນໆ ໃນພຣະຄຳພີ, ຈິ່ງເປັນເຫດໃຫ້ຕົນເອງຈິບຫາຍໄປ.

¹⁷ເພາະເຫດນັ້ນ, ທ່ານທີ່ຮັກເມື່ອທ່ານທັງຫລາຍຮູ້ເລື່ອງນີ້, ກໍຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ ເພື່ອທ່ານຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຫລົງຜິດຕາມການຫລອກລວງຂອງຄົນທີ່ຂາດສິນທັມ ແລະ ທ່ານທັງຫລາຍຈະສູນເສັຍຄວາມສັດຊື່ຂອງທ່ານເອງ.¹⁸ແຕ່ທ່ານຈົ່ງຈະເລີນຂຶ້ນໃນພຣະຄຸນ ແລະ ໃນຄວາມຮູ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າພຣະຜູ້ໂຜດໃຫ້ພົ້ນຂອງເຮົາ. ຂໍສະຫງ່າລາສີຈົ່ງມີແດ່ພຣະອົງທັງໃນປະຈຸບັນນີ້ ແລະ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ອາແມນ!

1 ໂຢຮັນ

1

¹ສິ່ງຊຶ່ງທີ່ມີມາແຕ່ປະຖົມມະການ - ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ຍິນ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເຫັນກັບຕາ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເບິ່ງ, ແລະ ສຳພັດດ້ວຍມືຂອງເຮົາ - ນັ້ນຄືພຣະທຳອັນຊົງຊີວິດ.²ເເລະຊີວິດທີ່ເຮົາໄດ້ຮູ້ຈັກ, ທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນ ແລະ ເປັນພະຍານ. ພວກເຮົາປະກາດຊີວິດນິຣັນດອນນີ້ແກ່ທ່ານ, ຊຶ່ງເປັນຊີວິດທີ່ຢູ່ກັບພຣະບິດາເຈົ້າ, ແລະ ໄດ້ປາກົດແກ່ພວກເຮົາ.

³ສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນ ແລະ ໄດ້ຍິນນັ້ນເຮົາກໍປະກາດໃຫ້ທ່ານຊາບ, ເພື່ອທ່ານຈະເຂົ້າຮ່ວມສາມັກຄີທຳກັບເຮົາ. ການສາມັກຄີທໍາຂອງພວກເຮົາແມ່ນສາມັກຄີທຳຮ່ວມກັບພຣະບິດາເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ.⁴ແລະ ເຮົາຂຽນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ໃຫ້ແກ່ທ່ານເພື່ອຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຂອງເຮົາຈະໄດ້ສົມບູນ.

⁵ນີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນຈາກພຣະອົງ ແລະ ປະກາດແກ່ທ່ານວ່າ: ພຣະເຈົ້າ ຊົງເປັນຄວາມສະຫວ່າງ, ແລະ ໃນພຣະອົງບໍ່ມີຄວາມມືດເລີຍ.⁶ຖ້າເຮົາກ່າວວ່າ ເຮົາຮ່ວມສາມັກຄີທຳກັບພຣະອົງ ແລະ ຍັງດໍາເນີນຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ເຮົາກໍກຳລັງເວົ້າຕົວະ ແລະ ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຕາມຄວາມຈິງ.⁷ແຕ່ຖ້າເຮົາດໍາເນີນຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງ ເໝືອນດັ່ງ ພຣະອົງທີ່ຊົງສະຖິດໃນຄວາມສະຫວ່າງ, ເຮົາກໍຮ່ວມສາມັກຄີທຳ ຊຶ່ງກັນແລະ ກັນ, ແລະ ພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງກໍຊຳລະເຮົາ ຈາກຄວາມຜິດບາບທັງສິ້ນ.

⁸ຖ້າເຮົາເວົ້າວ່າເຮົາບໍ່ມີບາບ, ເຮົາກໍຫລອກລວງຕົນເອງ, ແລະ ຄວາມຈິງກໍບໍ່ມີໃນຕົວເຮົາເລີຍ.⁹ແຕ່ຖ້າເຮົາສາລະພາບບາບຂອງເຮົາ, ພຣະອົງຊົງສັດຊື່ ແລະ ທ່ຽງທຳກໍຈະຊົງໂຜດຍົກໂທດຄວາມບາບຂອງເຮົາ ແລະ ຊຳລະເຮົາຈາກການອະທຳໝົດສິ້ນ.¹⁰ຖ້າເຮົາເວົ້າວ່າເຮົາບໍ່ມີບາບ, ເຮົາກໍເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ຕົວະ, ແລະ ພຣະທຳຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເຮົາ.

2

¹ລູກນ້ອຍເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງທ່ານທັງຫລາຍເພື່ອທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ. ແຕ່ຖ້າມີຜູ້ໃດເຮັດບາບ, ເຮົາກໍມີອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຜູ້ຊົງທ່ຽງທຳທີ່ສະຖິດຢູ່ກັບພຣະບິດາເຈົ້າ.²ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ລົບລ້າງບາບຂອງເຮົາ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ບາບຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສຳລັບຄົນທັງໂລກດ້ວຍ.³ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາຮູ້ວ່າເຮົາຮູ້ຈັກພຣະອົງ: ຖ້າຫາກເຮົາປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.

⁴ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າ, “ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ,” ແຕ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ ຂອງພຣະອົງ, ກໍເປັນຄົນເວົ້າຕົວະ, ແລະ ຄວາມຈິງກໍບໍ່ມີຢູ່ໃນຕົວເຂົາ.⁵ແຕ່ຜູ້ໃດ ປະຕິບັດຕາມພຣະທຳຂອງພຣະອົງ, ຢ່າງແນ່ນອນ, ໃນຄົນນັ້ນກໍມີຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ຢ່າງບໍຣິບູນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາຈຶ່ງຮູ້ວ່າເຮົາຢູ່ໃນພຣະອົງ.⁶ຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າວ່າ, “ຕົນຢູ່ໃນພຣະເຈົ້າ” ກໍຄວນດຳເນີນຊີວິດຢ່າງທີ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຊົງດຳເນີນນັ້ນ.

⁷ທ່ານທີ່ຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂຽນກົດບັນຍັດໃໝ່ແກ່ທ່ານ, ແຕ່ເປັນກົດບັນຍັດ ເກົ່າຊຶ່ງທ່ານມີຢູ່ຕັ້ງແຕ່ເລີ້ມຕົ້ນ. ກົດບັນຍັດເກົ່ານັ້ນຄືພຣະທຳທີ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຍິນ ມາແລ້ວ.⁸ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນກົດບັນຍັດໃໝ່ແກ່ທ່ານ, ເຊິ່ງເປັນຄວາມຈິງໃນ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ໃນທ່ານ, ເພາະວ່າຄວາມມືດກຳລັງຜ່ານພົ້ນໄປ, ແລະ ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງກໍສ່ອງຢູ່ແລ້ວ.

⁹ຜູ້ທີ່ເວົ້າວ່າຕົນຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ຍັງກຽດຊັງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນຜູ້ນັ້ນກໍ ຍັງຢູ່ໃນຄວາມມືດຈົນເຖິງບັດນີ້.¹⁰ຜູ້ທີ່ຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ກໍຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ໃນຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນບໍ່ມີອັນໃດເຮັດໃຫ້ເຂົາສະດຸດ.¹¹ແຕ່ຜູ້ ທີ່ກຽດຊັງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນກໍຍັງຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະ ເດີນໃນຄວາມມືດ; ເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າ ຕົນກຳລັງຈະໄປໃສ, ເພາະຄວາມມືດໄດ້ໃຫ້ຕາຂອງເຂົາບອດເສຍ.

¹²ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນຈົດໝາຍມາເຖິງທ່ານ, ຜູ້ເປັນລູກ, ເພາະວ່າຄວາມບາບຂອງທ່ານໄດ້ຮັບການອະໄພເພາະພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.¹³ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຂຽນຈົດໝາຍມາເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ, ທີ່ເປັນບິດາ, ເພາະທ່ານຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຜູ້ດຳລົງຢູ່ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນຈົດຫມາຍເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ, ທີ່ເປັນຄົນໜຸ່ມ, ເພາະໄດ້ຊະນະມານຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນຈົດໝາຍເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ, ທີ່ເປັນຄົນໜຸ່ມ, ເພາະທ່ານຮູ້ຈັກພຣະບິດາ.¹⁴ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ, ທີ່ເປັນພໍ່, ເພາະທ່ານຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຜູ້ດຳລົງຢູ່ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນຈົດຫມາຍເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ, ທີ່ເປັນຄົນໜຸ່ມ, ເພາະທ່ານມີກຳລັງແຂງແຮງ, ແລະ ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າດຳລົງຢູ່ໃນທ່ານທັງຫລາຍ, ແລະ ທ່ານໄດ້ຊະນະມານທີ່ຊົ່ວຮ້າຍແລ້ວ.

¹⁵ຢ່າຮັກໂລກ ຫລື ສິ່ງຂອງໃນໂລກ. ຖ້າຜູ້ໃດຮັກໂລກ, ຄວາມຮັກຂອງ ພຣະບິດາເຈົ້າກໍບໍ່ຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ.¹⁶ສຳລັບທຸກສິ່ງທີ່ມີ ຢູ່ໃນໂລກ - ຄືຕັນຫາຂອງເນື້ອກາຍ, ຕັນຫາຂອງຕາ, ແລະ ຄວາມອວດອ້າງຂອງຊີວິດ - ທີ່ບໍ່ໄດ້ມາຈາກ ພຣະບິດາເຈົ້າແຕ່ມາຈາກໂລກ.¹⁷ໂລກກັບຕັນຫາຂອງໂລກ ກຳລັງເສື່ອມສູນ ໄປ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮັດຕາມນໍ້າພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕັ້ງຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹⁸ລູກນ້ອຍທັງຫລາຍເອີຍ, ບັດນີ້ເປັນເວລາສຸດທ້າຍແລ້ວ. ພຽງແຕ່ທ່ານໄດ້ຍິນມາວ່າຜູ້ຕໍ່ສູ້ພຣະຄຣິດກຳລັງມາ, ບັດນີ້ຜູ້ຕໍ່ສູ້ພຣະຄຣິດຫລວງຫລາຍໄດ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ສະນັ້ນເຮົາຈຶ່ງຮູ້ວ່າເປັນເວລາສຸດທ້າຍ.¹⁹ພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປຈາກເຮົາ, ແຕ່ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມາຈາກເຮົາ. ເພາະວ່າຖ້າພວກເຂົາມາຈາກເຮົາພວກເຂົາກໍຈະຢູ່ກັບເຮົາຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາອອກໄປແລ້ວ, ນັ້ນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມາຈາກເຮົາ.

²⁰ແຕ່ພວກທ່ານໄດ້ຮັບການຊົງຫົດສົງຈາກພຣະອົງຜູ້ບໍຣິສຸດແລ້ວ, ແລະ ທ່ານທັງຫລາຍກໍຮູ້ຄວາມຮູ້ຈິງ.²¹ເຮົາບໍ່ໄດ້ຂຽນເຖິງພວກທ່ານບໍ່ແມ່ນເພາະທ່ານບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງ, ແຕ່ເພາະທ່ານທັງຫລາຍຮູ້ແລ້ວ ແລະ ເພາະວ່າຄວາມຕົວະບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມຈິງ.

²²ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ເວົ້າຕົວະ ຄືຜູ້ທີ່ປະຕິເສດວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າບໍ່ແມ່ນພຣະຄຣິດບໍ? ຜູ້ ນັ້ນເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ດ້ວຍເຫດທີ່ເຂົາປະຕິເສດ ພຣະບິດາເຈົ້າ ແລະ ພຣະບຸດ.²³ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິເສດພຣະບຸດ ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ມີພຣະບິດາເຈົ້າ. ຜູ້ໃດທີ່ຍອມຮັບ ພຣະບຸດ ຜູ້ນັ້ນກໍມີພຣະບິດາເຈົ້າດ້ວຍ.

²⁴ຈົ່ງໃຫ້ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນນັ້ນດຳລົງຢູ່ກັບທ່ານເທີ້ນ. ຖ້າສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນນັ້ນດຳລົງຢູ່ກັບທ່ານ, ທ່ານກໍຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນພຣະບຸດ ແລະ ໃນພຣະບິດາເຈົ້າດ້ວຍ.²⁵ນີ້ແຫຼະເປັນພຣະສັນຍາເຊິ່ງພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຮົາຄື: ຊີວິດນິຣັນດອນ.²⁶ເຮົາໄດ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມນີ້ເຖິງທ່ານ ກ່າວເຖິງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຫຼອກລວງທ່ານໃຫ້ຫຼົງຜິດໄປ.

²⁷ສຳລັບທ່ານທັງຫລາຍ, ການຊົງເຈີມທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບ ຈາກພຣະອົງກໍຕັ້ງຢູ່ກັບທ່ານ, ແລະ ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນມີໃຜມາສອນທ່ານ. ແຕ່ການຊົງເຈີມຂອງພຣະອົງນັ້ນຈະສອນທຸກສິ່ງແກ່ທ່ານ ແລະ ເປັນຄວາມຈິງບໍ່ແມ່ນຄວາມຕົວະ ແລະ ຈົ່ງຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່ ໃນພຣະອົງຕາມທີ່ທ່ານຖືກສອນນັ້ນ.²⁸ບັດນີ້, ລູກທັງຫລາຍເອີຍ, ຈົ່ງຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າເມື່ອພຣະອົງປາກົດເຮົາຈະໄດ້ມີໃຈກ້າ ແລະ ບໍ່ລະອາຍ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມານັ້ນ.²⁹ຖ້າທ່ານຮູ້ວ່າພຣະອົງຊົງທ່ຽງທຳ, ທ່ານກໍຮູ້ວ່າທຸກຄົນທີ່ປະຕິບັດຕາມຄວາມທ່ຽງທຳໄດ້ບັງເກີດມາຈາກພຣະອົງດ້ວຍ.

3

¹ເບິ່ງແມ! ຄວາມຮັກຂອງພຣະບິດາເຈົ້າທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ເປັນຢ່າງໃດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນເຮົາວ່າເປັນບຸດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ເຮົາກໍໄດ້ເປັນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ໂລກບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ, ເພາະໂລກບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ.²ທ່ານທີ່ຮັກທັງຫລາຍ, ບັດນີ້ເຮົາເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ແລະ ຍັງບໍ່ສຳແດງວ່າເຮົາຈະເປັນຢ່າງໃດ. ເຮົາຮູ້ວ່າເມື່ອພຣະຄຣິດມາປາກົດ, ເພາະເຮົາຈະເຫັນພຣະອົງເປັນເໝືອນພຣະອົງທີ່ຊົງເປັນຢູ່.³ທຸກຄົນທີ່ມີ ຄວາມໝັ້ນໃຈຢ່າງນີ້ ກຽ່ວກັບອະນາຄົດກໍໃຫ້ຊຳລະຕົນໃຫ້ບໍຣິສຸດຢ່າງທີ່ພຣະອົງ ຊົງບໍຣິສຸດ.

⁴ທຸກຄົນທີ່ເຮັດບາບກໍມີຄວາມຜິດຖານຝ່າຝືນກົດບັນຍັດ; ເພາະການບາບເປັນສິ່ງທີ່ຜິດຕໍ່ກົດບັນຍັດ.⁵ພວກເຈົ້າຮູ້ວ່າພຣະອົງໄດ້ມາປະກົດເພື່ອເອົາຄວາມບາບອອກໄປ, ແລະ ໃນພຣະອົງກໍບໍ່ມີບາບເລີຍ.⁶ຜູ້ໃດທີ່ຢູ່ໃນພຣະອົງຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ ເຮັດບາບສ່ວນຜູ້ໃດທີ່ຍັງເຮັດບາບ. ຜູ້ນັ້ນຍັງບໍ່ເຫັນພຣະອົງ ຫລື ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ.

⁷ລູກທັງຫລາຍເອີຍ, ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຊັກຈູງທ່ານໃຫ້ຫລົງ. ຜູ້ທີ່ເຮັດຕາມຄວາມຊອບທຳກໍຊອບທຳ, ຢ່າງພຣະຄຣິດຊົງຊອບທຳ.⁸ຜູ້ທີ່ເຮັດບາບກໍມາຈາກມານຮ້າຍ, ເພາະວ່າມານຮ້າຍໄດ້ເຮັດບາບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ມາປາກົດ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງທຳລາຍກິດຈະການຂອງມານຮ້າຍເສຍ.

⁹ຜູ້ໃດທີ່ບັງເກີດຈາກພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ເຮັດບາບອີກ ເພາະເມັດພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າດຳລົງຢູ່ກັບຜູ້ນັ້ນ. ເຂົາບໍ່ອາດເຮັດບາບໄດ້ເພາະເຂົາໄດ້ບັງເກີດຈາກພຣະເຈົ້າແລ້ວ.¹⁰ດ້ວຍເຫດນີ້ບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ລູກຂອງມານຈຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍ. ຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ເຮັດຕາມຄວາມຊອບທຳຈາກພຣະເຈົ້າ; ແລະ ບໍ່ຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ.

¹¹ທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນມາຕັ້ງແຕ່ຕອນຕົ້ນວ່າ: ໃຫ້ເຮົາຮັກຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນ,¹²ຈົ່ງຢ່າໃຫ້ເປັນເໝືອນກາອິນ, ທີ່ມາຈາກມານຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ໄດ້ຂ້ານ້ອງຊາຍຂອງຕົນເອງ. ດ້ວຍເຫດໃດເຂົາຈຶ່ງຂ້ານ້ອງ? ກໍເພາະການເຮັດຂອງເຂົາຊົ່ວ, ແລະ ນ້ອງເຂົານັ້ນ ກໍຊອບທຳ.

¹³ຢ່າປະຫລາດໃຈ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ຖ້າໂລກກຽດຊັງທ່ານ.¹⁴ເຮົາທັງຫລາຍຮູ້ແລ້ວວ່າເຮົາໄດ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍເຂົ້າສູ່ຊີວິດແລ້ວ, ກໍເພາະເຮົາຮັກພີ່ນ້ອງ. ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຮັກຜູ້ນັ້ນກໍຍັງຢູ່ໃນຄວາມຕາຍ.¹⁵ຜູ້ໃດທີ່ກຽດຊັງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນຜູ້ນັ້ນກໍເປັນຜູ້ຂ້າຄົນ. ແລະ ທ່ານກໍຮູ້ແລ້ວວ່າຜູ້ຂ້າຄົນນັ້ນບໍ່ມີຊີວິດນິຣັນດອນຕັ້ງຢູ່ໃນເຂົາເລີຍ.

¹⁶ດັ່ງນີ້ແຫລະເຮົາຈຶ່ງຮູ້ຈັກຄວາມຮັກ, ເພາະພຣະຄຣິດຊົງຍອມສະຫລະຊີວິດ ຂອງພຣະອົງເພື່ອເຮົາທັງຫລາຍ. ເຮົາຈິ່ງຄວນສະຫລະຊີວິດຂອງເຮົາເພື່ອພີ່ນ້ອງເຊັ່ນກັນ.¹⁷ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດມີຊັບສົມບັດໃນໂລກນີ້, ເຫັນພີ່ນ້ອງຂອງຕົນຂັດສົນແລ້ວ, ຍັງບໍ່ຍອມມີໃຈເມດຕາຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະດຳລົງຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ?.¹⁸ລູກທີ່ຮັກຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາຮັກກັນດ້ວຍຄວາມເວົ້າ, ແລະ ດ້ວຍປາກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຈົ່ງຮັກກັນດ້ວຍການກະທຳ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຈິງ.

¹⁹ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາຮູ້ວ່າ ເຮົາມາຈາກຄວາມຈິງ, ແລະ ເຮົາໝັ້ນໃຈຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.²⁰ເພາະຖ້າໃຈຂອງເຮົາກ່າວໂທດຕົວເຮົາ, ພຣະເຈົ້າຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໃຈເຮົາ, ແລະ ພຣະອົງກໍຊົງຮູ້ທຸກໆສິ່ງ.²¹ທ່ານທີ່ຮັກທັງຫລາຍ, ຖ້າໃຈຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ ກ່າວໂທດເຮົາ, ເຮົາກໍມີຄວາມຫມັ້ນໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.²²ບໍ່ວ່າເຮົາຈະຂໍສິ່ງໃດ ເຮົາ ກໍຈະໄດ້ຮັບຈາກພຣະອົງ, ເພາະເຮົາປະຕິບັດຕາມພຣະບັດຍັດຂອງພຣະອົງ. ແລະ ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ.

²³ນີ້ເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຄື: ໃຫ້ເຮົາເຊື່ອໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຮັກຊຶ່ງກັນແລະກັນ, ຕາມພຣະບັນຍັດທີ່ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຮົານັ້ນ.²⁴ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຢູ່ ໃນພຣະອົງ ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງສະຖິດຢູ່ໃນເຂົາ. ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາຈິ່ງຮູ້ວ່າພຣະອົງຊົງສະຖິດຢູ່ໃນເຮົາໂດຍພຣະວິນຍານ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ເຮົາ.

4

¹ທ່ານທີ່ຮັກ, ຢ່າເຊື່ອທຸກວິນຍານ. ແຕ່ຈົ່ງພິສູດວິນຍານເຫລົ່ານັ້ນວ່າມາຈາກພຣະເຈົ້າ ຫລື ບໍ່, ເພາະວ່າມີຜູ້ທຳນວາຍປອມຫລາຍຄົນໄດ້ອອກໄປໃນໂລກ.²ດ້ວຍເຫດນີ້ ທ່ານຈະຮູ້ຈັກພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ - ຄືທຸກວິນຍານທີ່ຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາເປັນມະນຸດ ນັ້ນກໍມາຈາກພຣະເຈົ້າ,³ແລະ ທຸກວິນຍານທີ່ບໍ່ຍອມຮັບພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ນີ້ເປັນວິນຍານຂອງຜູ້ຕໍ່ສູ້ພຣະຄຣິດເຈົ້າ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຍິນວ່າກຳລັງຈະມາ, ແລະ ບັດນີ້ກໍຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ.

⁴ລູກທີ່ຮັກ, ທ່ານມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຊະນະເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ, ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທ່ານ ກໍເປັນໃຫຍ່ກວ່າຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນໂລກ.⁵ພວກເຂົາມາຈາກໂລກ; ເຫດສະນັ້ນ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເວົ້າຈິ່ງມາຈາກໂລກ, ແລະ ໂລກກໍເຊື່ອຟັງພວກເຂົາ.⁶ເຮົາທັງຫລາຍມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ໃດທີ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າກໍຟັງພວກເຮົາ. ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຟັງເຮົາ. ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາຈຶ່ງຮູ້ຈັກວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ ແລະ ວິນຍານແຫ່ງຄວາມບໍ່ຈິງ.

⁷ທ່ານທີ່ຮັກທັງຫລາຍ, ໃຫ້ເຮົາຮັກຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນ, ເພາະວ່າຄວາມຮັກມາຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຮັກກໍມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ.⁸ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກກໍບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຄວາມຮັກ.

⁹ເພາະເຫດນີ້ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍປາກົດໃຫ້ເຫັນທ່າມກາງພວກເຮົາ, ຄືພຣະເຈົ້າຊົງປະທານພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງເຂົ້າມາໃນໂລກ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ມີ ຊີວິດດ້ວຍພຣະອົງ.¹⁰ໃນຄວາມຮັກນີ້, ບໍ່ແມ່ນເຮົາຮັກພຣະເຈົ້າ ແຕ່ແມ່ນພຣະອົງທີ່ຊົງຮັກເຮົາ, ແລະ ຊົງປະທານພຣະບຸດຂອງພຣະອົງມາເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບຂອງເຮົາ.

¹¹ທ່ານທີ່ຮັກທັງຫລາຍ, ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງຮັກເຮົາ, ເຮົາກໍຄວນຈະຮັກຊຶ່ງກັນ ແລະກັນດ້ວຍ.¹²ບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າ. ຖ້າເຮົາທັງຫລາຍຮັກຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນ, ພຣະເຈົ້າກໍຊົງສະຖິດຢູ່ໃນເຮົາ. ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງກໍສົມບູນໃນເຮົາ.¹³ດັ່ງນີ້ແຫລະ ເຮົາທັງຫລາຍຈຶ່ງຮູ້ວ່າເຮົາຢູ່ໃນພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຊົງສະຖິດຢູ່ໃນເຮົາ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປະທານພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງເອງແກ່ເຮົາ.¹⁴ເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນ ແລະ ເປັນພະຍານວ່າພຣະບິດາເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຊ້ພຣະບຸດ ມາເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງໂລກ.

¹⁵ຜູ້ໃດທີ່ຍອມຮັບວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າກໍຈະຊົງສະຖິດຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ ແລະ ຜູ້ນັ້ນກໍຢູ່ໃນພຣະເຈົ້າ.¹⁶ດັ່ງນັ້ນເຮົາທັງຫລາຍຈຶ່ງຮູ້ ແລະ ເຊື່ອໃນຄວາມຮັກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມີຕໍ່ເຮົາ. ພຣະເຈົ້າເປັນຄວາມຮັກ ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຮັກນີ້ກໍຢູ່ໃນພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງສະຖິດຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ.

¹⁷ເພາະເຫດນີ້, ຄວາມຮັກນີ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນທ່າມກາງເຮົາທັງຫລາຍ, ເພື່ອເຮົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນວັນພິພາກສາ, ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນຢ່າງໃດ ເຮົາທັງຫລາຍໃນໂລກນີ້ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ.¹⁸ໃນຄວາມຮັກນັ້ນບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ. ແຕ່ຄວາມຮັກທີ່ສົມບູນກໍຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານອອກໄປເສັຍ, ເພາະຄວາມຢ້ານເຂົ້າກັບການລົງໂທດ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຢ້ານກໍຍັງບໍ່ມີຄວາມຮັກທີ່ສົມບູນ.

¹⁹ເຮົາຮັກກໍເພາະພຣະອົງຊົງຮັກເຮົາກ່ອນ.²⁰ຖ້າຜູ້ໃດວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າຮັກພຣະເຈົ້າ” ແຕ່ກຽດຊັງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນຢູ່, ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນຄົນຂີ້ຕົວະ. ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ, ຜູ້ທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້, ກໍບໍ່ສາມາດຮັກພຣະເຈົ້າ, ທີ່ຕາບໍ່ເຫັນໄດ້.²¹ແລະ ນີ້ເປັນພຣະບັນຍັດທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບຈາກພຣະອົງ: ຄື “ຜູ້ໃດທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າກໍຈົ່ງຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍ.”

5

¹ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເປັນພຣະຄຣິດຜູ້ນັ້ນກໍເກີດຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ຮັກພຣະບິດາຍ່ອມຮັກບຸດທີ່ເກີດຈາກພຣະອົງດ້ວຍ.²ເພາະເຫດນີ້ເຮົາຈຶ່ງ ຮູ້ວ່າເຮົາຮັກບຸດທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ: ຄືເມື່ອເຮົາຮັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືປະຕິບັດຕາມ ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.³ເພາະນີ້ເປັນຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະເຈົ້າ: ຄືການທີ່ເຮົາປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ແລະ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງບໍ່ຍາກໜັກເກີນໄປ.

⁴ເພາະທຸກຄົນທີ່ເກີດຈາກພຣະເຈົ້າກໍມີໄຊຊະນະເໜືອໂລກ. ແລະ ໄຊຊະນະເໜືອໂລກນີ້: ຄືຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາ.⁵ຜູ້ໃດຄືຜູ້ທີ່ມີໄຊຊະນະເໜືອໂລກ? ຄືຜູ້ ທີ່ເຊື່ອວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁶ນີ້ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ມາໂດຍນໍ້າ ແລະ ພຣະໂລຫິດຄື: ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ມາດ້ວຍນໍ້າສິ່ງດຽວ, ແຕ່ດ້ວຍນໍ້າ ແລະ ພຣະໂລຫິດ.⁷ເພາະມີພະຍານຢູ່ສາມປະການຄື:⁸ພຣະວິນຍານ, ນໍ້າ ແລະ ພຣະໂລຫິດ. ແລະ ພະຍານທັງສາມນີ້ກໍເຫັນພ້ອມຕໍ່ກັນ.

⁹ຖ້າເຮົາຮັບຄຳພະຍານຂອງມະນຸດ, ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ. ເພາະວ່າພະຍານຫຼັກຖານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປັນພະຍານອ້າງເຖິງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ.¹⁰ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອໃນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍມີພະຍານຢູ່ໃນຕົວ ຂອງເຂົາ ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ຕົວະ ເພາະເຂົາບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຄຳພະຍານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເປັນພະຍານໃນເລື່ອງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ.

¹¹ແລະ ພະຍານຫຼັກຖານນັ້ນກໍຄື: ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານຊີວິດນິຣັນດອນໃຫ້ເຮົາ, ແລະ ຊີວິດນີ້ມີຢູ່ໃນພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ.¹²ຜູ້ທີ່ມີພຣະບຸດກໍມີຊີວິດ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ບໍ່ມີພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ມີຊີວິດ.

¹³ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ເຖິງທ່ານທີ່ເຊື່ອໃນພຣະນາມຂອງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ຮູ້ວ່າທ່ານມີຊີວິດນິຣັນດອນ.¹⁴ນີ້ແຫລະຄືຄວາມຫມັ້ນໃຈທີ່ເຮົາມີຢູ່ຕໍ່ພຣະອົງ, ຄືຖ້າເຮົາທູນຂໍສິ່ງໃດທີ່ເປັນຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍຈະຟັງເຮົາ.¹⁵ຖ້າເຮົາຮູ້ວ່າພຣະອົງຟັງເຮົາ ບໍ່ວ່າເຮົາທູນຂໍສິ່ງໃດ - ເຮົາກໍຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ເຮົາທູນຂໍຈາກພຣະອົງນັ້ນ.

¹⁶ຖ້າຜູ້ໃດເຫັນພີ່ນ້ອງຂອງຕົນເຮັດບາບທີ່ບໍ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ. ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນພາວັນນາອະທິຖານ, ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະຊົງປະທານຊີວິດໃຫ້ແກ່ເຂົາ. ຂ້າພະເຈົ້າໝາຍເຖິງບາບທີ່ບໍ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ, ສ່ວນບາບທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍກໍມີຢູ່; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ບອກວ່າເຂົາຄວນອະທິຖານໃນເລື່ອງນີ້.¹⁷ການອະທຳທຸກຢ່າງກໍເປັນບາບ ແຕ່ບາບທີ່ບໍ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍກໍມີຢູ່.

¹⁸ເຮົາຮູ້ວ່າຜູ້ທີ່ເກີດຈາກພຣະເຈົ້າບໍ່ເຮັດບາບ, ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງບັງເກີດຈາກພຣະເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຈະຄຸ້ມຄອງຮັກສາເຂົາ, ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍບໍ່ສາມາດເຮັດອັນຕະລາຍເຂົາໄດ້.¹⁹ເຮົາຮູ້ວ່າເຮົາເກີດຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຮູ້ວ່າຄົນທັງໂລກທັງໝົດຈົມຢູ່ໃຕ້ມານຊົ່ວຮ້າຍ.

²⁰ແຕ່ເຮົາຮູ້ວ່າພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າສະເດັດມາແລ້ວ ແລະ ປະທານສະຕິປັນຍາໃຫ້ແກ່ເຮົາເພື່ອທີ່ເຮົາຈະໄດ້ຮູ້ຈັກອົງຜູ້ທ່ຽງແທ້ ແລະ ເຮົາຢູ່ໃນພຣະອົງຜູ້ຊົງທ່ຽງແທ້ນັ້ນຄືໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ ເຈົ້າພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ທ່ຽງແທ້ ແລະ ເປັນຊີວິດນິຣັນດອນ.²¹ລູກທັງຫລາຍເອີຍ ຈົ່ງລະວັງຮັກສາຕົວຈາກບັນດາຮູບເຄົາຣົບທັງຫລາຍ.

2 ໂຢຮັນ

1

¹ຈາກຜູ້ປົກຄອງເຖິງທ່ານສຸພາບສະຕຣີທີ່ຊົງເລືອກໄວ້ ແລະ ບັນດາລູກຂອງທ່ານ, ຜູ້ທີ່ ຂ້າພະເຈົ້າຮັກໃນຄວາມຈິງ - ແລະ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຮູ້ຄວາມຈິງກໍຮັກດ້ວຍ -²ເພາະຄວາມຈິງດຳລົງຢູ່ໃນເຮົາ ແລະ ຈະຢູ່ກັບເຮົາ ຕະຫລອດໄປ.³ຂໍພຣະຄຸນ, ພຣະເມດຕາ, ແລະ ສັນຕິສຸກຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາເຈົ້າ ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະບິດາ, ຈະສະຖິດຢູ່ກັບເຮົາໃນຄວາມຈິງ ແລະ ໃນຄວາມຮັກ.

⁴ຂ້າພະເຈົ້າຍິນດີເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ເຫັນວ່າລູກຂອງທ່ານບາງຄົນໄດ້ດຳເນີນຢູ່ໃນ ຄວາມຈິງ, ຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບພຣະບັນຊານີ້ຈາກພຣະບິດາເຈົ້າ.⁵ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຂໍວິ້ງວອນທ່ານ, ສຸພາບສະຕຣິ - ບໍ່ແມ່ນເຫມືອນວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນບັນຍັດໃໝ່ໃຫ້ແກ່ທ່ານ, ແຕ່ເປັນຂໍ້ບັນຍັດທີ່ເຮົາໄດ້ມີມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເດີມແລ້ວ ນັ້ນກໍຄືໃຫ້ເຮົາຮັກຊຶ່ງແລະກັນ.⁶ແລະ ຄວາມຮັກນີ້, ຄືການທີ່ເຮົາຄວນດຳເນີນຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ນີ້ເປັນພຣະບັນຍັດ, ທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເດີມນັ້ນ, ເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍຄວນຈະໄດ້ປະຕິບັດຕາມ.

⁷ເພາະວ່າມີຜູ້ຫລອກລວງເປັນຈຳນວນຫລາຍອອກໄປໃນໂລກ, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ຍອມ ຮັບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າໄດ້ສະເດັດລົງມາເປັນມະນຸດ. ນີ້ຄືຜູ້ຫລອກລວງ ແລະ ເປັນຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະຄຣິດເຈົ້າ.⁸ຈົ່ງລະວັງຕົວທ່ານໃຫ້ດີ, ເພື່ອທ່ານຈະບໍ່ສູນເສຍສິ່ງຕ່າໆທີ່ເຮົາທຸກຄົນໄດ້ກະທຳມາແລ້ວ, ແຕ່ເພື່ອທີ່ທ່ານຈະໄດ້ຮັບລາງວັນຈົນເຕັມຂະຫນາດ.

⁹ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຄິດວ່າຕົວເອງຮູ້ດີແລ້ວ ແລະ ບໍ່ຢູ່ໃນຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ກໍບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄຳສັ່ງສອນ, ຜູ້ນັ້ນກໍມີທັງພຣະບິດາເຈົ້າ ແລະ ພຣະບຸດ.¹⁰ຖ້າຜູ້ໃດມາຫາທ່ານ ແລະ ບໍ່ນຳຄຳສອນນີ້ມາດ້ວຍ, ຢ່າຮັບເຂົາເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງທ່ານ ແລະ ຢ່າທັກທາຍເຂົາ.¹¹ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ທັກທາຍເຂົາກໍມີສ່ວນຮ່ວມໃນການກະທຳຊົ່ວຂອງເຂົານັ້ນ.

¹²ຂ້າພະເຈົ້າຍັງມີຫລາຍຢ່າງທີ່ຈະຂຽນເຖິງທ່ານ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຢາກຂຽນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍເຈ້ຍ ແລະ ນໍ້າມຶກ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະມາຫາທ່ານ ແລະ ເວົ້າກັບທ່ານໂດຍຕົງ, ເພື່ອຄວາມຍິນດີຂອງເຮົາຈະໄດ້ເຕັມປ່ຽມ.¹³ບັນດາລູກຂອງນ້ອງສາວຂອງທ່ານທີ່ໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ ໄດ້ຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາຍັງທ່ານດ້ວຍ.

3 ໂຢຮັນ

1

¹ຈາກ ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ເຖົ້າແກ່ ຮຽນ ທ່ານຄາໂຢທີ່ຮັກ ຜູ້ຊື່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັກເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຈິງ.²ທ່ານທີ່ຮັກເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າອ້ອນວອນຂໍໃຫ້ທ່ານຈະເລີນດີຂື້ນໃນທຸກສີ່ງ ແລະ ມີສຸກຂະພາບແຂງແຮງ, ເໝືອນຢ່າງຈິດວິນຍານຂອງທ່ານທີ່ຈະເລີນດີຢູ່ນັ້ນ.³ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຍິນດີຫລາຍ ເມື່ອພວກພີ່ນ້ອງບາງຄົນໄດ້ມາ ແລະ ເປັນ ພະຍານເຖິງຄວາມສັດຈິງຂອງທ່ານ, ເໝືອນຢ່າງທ່ານໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄວາມສັດຈິງນັ້ນ.⁴ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຍິນດີໄປຫລາຍກວ່ານີ້, ຄືທີ່ໄດ້ຍິນວ່າ ລູກທັງຫລາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າປະຕິບັດຕາມຄວາມຈິງ.

⁵ທ່ານທີ່ຮັກເອີຍ, ເມື່ອທ່ານສລະເຫື່ອແຮງໃຫ້ພວກພີ່ນ້ອງ ເປັນຕົ້ນວ່າໃຫ້ແຂກທີ່ມາເຮືອນ ກໍເປັນທີ່ສະແດງເຖີງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງທ່ານ.⁶ເຂົາເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ເປັນພະຍານຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ, ໃນເຣື່ອງຄວາມຮັກຂອງທ່ານ ຖ້າທ່ານຈະຊ່ວຍສົ່ງເຂົາເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ສົມກັບການປະຕິບັດພຣະເຈົ້າ ທ່ານກໍເຮັດດີ.⁷ເພາະການທີ່ພວກເຂົາອອກໄປນີ້ກໍເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ໂດຍບໍ່ຮັບສິ່ງໃດຈາກຄົນຕ່າງຊາດ.⁸ສະນັ້ນ, ຝ່າຍເຮົາທັງຫລາຍ ຈໍາເປັນຕ້ອງສະນັບສະນຸນອູ້ມຊູຄົນຢ່າງນັ້ນ, ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະກາຍເປັນຜູ້ຮ່ວມງານກັນໃນຄວາມຈິງ.

⁹ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນບາງສີ່ງບາງຢ່າງເຖິງຄຣິສຕະຈັກ, ແຕ່ດີໂອເທເຟ, ຜູ້ມັກຕັ້ງຕົວຢາກຈະເປັນໃຫຍ່ເໜືອໝູ່ ກໍບໍ່ຍອມຮັບເຮົາ.¹⁰ສະນັ້ນ, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າມາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະ ເຜີຍການທີ່ລາວເຮັດ, ຄືທີ່ລາວໄດ້ກ່າວໃສ່ຮ້າຍຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມບໍ່ມີແກ່ນສານແລະເທົ່ານັ້ນຍັງບໍ່ສົມໃຈ ຊໍ້າບໍ່ໜໍາ ລາວຍັງປະຕິເສດ, ບໍ່ຍອມຮັບຕ້ອນພີ້ນ້ອງເຫລົ່ານັ້ນ ແລ້ວຍັງກີດກັ້ນຄົນທັງຫລາຍ ທີ່ຢາກຮັບຕ້ອນເຂົາ ກັບທັງຕັດເຂົາອອກເສັຽຈາກຄຣິສຕະຈັກ.

¹¹ທ່ານທີ່ຮັກເອີຍ, ຢ່າເອົາການຊົ່ວຮ້າຍເປັນແບບຢ່າງ ແຕ່ຈົ່ງເອົາການດີງາມ ຜູ້ທີ່ເຮັດດີ ກໍເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ; ຜູ້ທີ່ເຮັດການຊົ່ວກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າ.¹²ສ່ວນເດເມທິໂອນັ້ນ ທຸກຄົນກໍເປັນພະຍານວ່າ ເພິ່ນເປັນຄົນດີ ແລະ ຄວາມຈິງເອງກໍເປັນຍານ, ຝ່າຍຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນພະຍານເໝືອນກັນ ແລະທ່ານຮູ້ແລ້ວວ່າຄໍາພະຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນຈິງ.

¹³ຂ້າພະເຈົ້າມີຂໍ້ຄວາມຫລາຍຂໍ້ທີ່ຈະຂຽນມາເຖິງທ່ານ, ແຕ່ບໍ່ຢາກຂຽນດ້ວຍປາກກາ ແລະນໍ້າຫມຶກ.¹⁴ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະໄດ້ພົບທ່ານໃນໄວ ໆ ນີ້, ແລະ ຈະໄດ້ເວົ້າກັນປາກຕໍ່ປາກ.¹⁵ຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ ບັນດາເພື່ອນ ໆ ທາງນີ້ກໍຝາກຄວາມຄິດເຖິງມາຍັງທ່ານ ຂໍທ່ານໄດ້ຝາກຄວາມຄິດເຖິງນີ້ແກ່ບັນດາເພື່ອນ ໆ ທາງພຸ້ນດ້ວຍອອກຊື່ຂອງທຸກຄົນ.

ຢູດາ

1

¹ຈາກຢູດາ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ແລະ ນ້ອງຊາຍຂອງຢາໂກໂບ. ເຖິງຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໃນພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ, ແລະ ໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ເພື່ອພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ:²ຂໍພຣະເມດຕາຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມຮັກເພີ່ມທະວີຄູນຍິ່ງຂຶ້ນແກ່ທ່ານດ້ວຍ.

³ທ່ານທີ່ຮັກທັງຫລາຍ, ຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າພຽນພະຍາຍາມຂຽນເຖິງທ່ານ ກ່ຽວກັບຄວາມພົ້ນທົ່ວໄປຂອງເຮົານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຂຽນເຕືອນສະຕິທ່ານ ໃຫ້ຕໍ່ສູ້ຢ່າງຈິງຈັງເພື່ອຄວາມເຊື່ອຊຶ່ງຄັ້ງຫນຶ່ງໄດ້ຊົງໂຜດມອບໄວ້ແກ່ຜູ້ເຊື່ອທັງຫລາຍແລ້ວ.⁴ເພາະມີບາງຄົນໄດ້ແອບແຝງເຂົ້າມາຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາຢ່າງລັບໆ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຖືກເລັງໄວ້ເພື່ອການພິພາກສາພວກເຂົາ. ເປັນຄົນອະທຳທີ່ບິດເບືອນພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາເຂົ້າສູ່ການຊົ່ວຊ້າລາມົກ, ແລະ ໄດ້ປະຕິເສດຈອມເຈົ້ານາຍ ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງດຽວຂອງເຮົາຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.

⁵ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະຫນາຢ້ຳເຕືອນທ່ານວ່າ - ແມ່ນວ່າຄັ້ງຫນຶ່ງທ່ານໄດ້ຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ - ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຊ່ວຍຜູ້ຄົນອອກຈາກປະເທດເອຢິບ, ແຕ່ພາຍຫລັງພະອົງໄດ້ຊົງທຳລາຍຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ເຊື່ອພຣະອົງ.⁶ແລະ ບັນດາເທວະດາທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັກສາສະຖານະການສິດອຳນາດຂອງຕົນ, ແຕ່ໄດ້ປະຖິ້ມບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງຕົນນັ້ນ - ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈອງຈຳພວກເຂົາດ້ວຍໂສ້ທວນອັນເປັນນິລັນໄວ້ໃນທີ່ມືດ, ເພື່ອການເພື່ອການພິພາກສາໃນວັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ.

⁷ເຊັ່ນດຽວກັບເມືອງໂຊໂດມ ແລະ ເມືອງໂກໂມຣາ ແລະ ເມືອງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ລອບໆພວກເຂົາ, ທີ່ໄດ້ຫລົງຕົນໄປກັບການຜິດປະເວນີ ແລະ ຄວາມປາຖະຫນາໃນການຜິດສິນທຳທາງເພດ. ພວກເຂົາຖືກສະແດງໃຫ້ເປັນຕົວຢ່າງຂອງຜູ້ທົນທຸກຈາກການລົງໂທດໃນໄຟໄໝ້ຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.⁸ເຖິງປານນັ້ນໃນທາງດຽວກັນ, ພວກເຫຼົ່ານີ້ກໍຍັງມົວຝັນເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງຕົນຊົ່ວມົວໝອງ. ພວກເຂົາໝິ່ນປະໝາດສິດອຳນາດ, ແລະ ພວກເຂົາດ່າວ່າເຖິງບັນດາສິ່ງທີ່ມີກຽດສັກສີຢູ່ເບື້ອງເທິງ.

⁹ແມ່ນແຕ່ທູດສະຫວັນມີຄາເອນ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ຜິດຖຽງ ແລະ ໂຕ້ຖຽງກັບມານເລື່ອງຊາກສົບຂອງໂມເຊ, ທ່ານເອງກໍຍັງບໍ່ກ້າພິພາກສາຫມິ່ນປະຫມາດເຂົາ. ທ່ານພຽງກ່າວວ່າ, “ຂໍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນຜູ້ຕິຕຽນເຈົ້າເທີ້ນ!”¹⁰ແຕ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກ່າວໂຈມຕີເຖິງສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເອງບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ສຶກຕາມນິໄສຂອງສັດຮ້າຍທີ່ບໍ່ມີຄວາມຄິດ - ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນສິ່ງທຳລາຍພວກເຂົາເອງ.¹¹ວິບັດຈົ່ງມີແກ່ພວກເຂົາ! ເພາະພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນໃນທາງຂອງກາອິນ, ແລະ ກະທຳຄວາມຜິດພາດເພາະເຫັນແກ່ລາງວັນກຳໄລຂອງບາລາອາມ. ພວກເຂົາຈິບຫາຍໄປໃນການກະບົດຕາມຢ່າງຂອງໂກຣາ.

¹²ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຫີນໂສໂຄກທີ່ເຊື່ອງຕົວຢູ່ໃນງານລ້ຽງແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງທ່ານ. ພວກເຂົາຊີມລົດອາຫານສະເພາະສຳລັບຕົນເອງຢ່າງບໍ່ອາຍ. ພວກເຂົາເປັນ ເມກທີ່ບໍ່ມີນຳ້ທີ່ລອຍໄປຕາມລົມ. ພວກເຂົາເປັນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນທີ່ບໍ່ມີຜົນ - ຊຶ່ງຕາຍມາສອງຄັ້ງແລ້ວເພາະຖືກຖອນທັງຮາກ.¹³ພວກເຂົາເປັນດັ່ງຄື້ນຟອງນໍ້າອັນຮ້າຍແຮງໃນມະຫາສະໝຸດທີ່ຊັດຟອງຄວາມອັບປະໂຫຍດຂອງຕົນອອກ. ພວກເຂົາເປັນດາວທີ່ລອຍລັບເປັນຜູ້ທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມມືດຕຶບນິຣັນດອນ.

¹⁴ເອໂນກ, ເຊື້ອສາຍຜູ້ທີເຈັດນັບແຕ່ອາດາມ, ໄດ້ທຳນວາຍເຖິງພວກເຂົາວ່າ, “ເບິ່ງແມ! ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງສະເດັດມາພ້ອມກັບຜູ້ບໍຣິສຸດ ເປັນພັນໆຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອການດຳເນີນການພິພາກສາທຸກຄົນ.¹⁵ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອພິພາກສາການອະທຳທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ຫຍາບຊ້າທັງຫລາຍທີ່ຄົນບາບໄດ້ກ່າວຮ້າຍຕໍ່ພຣະອົງ.”¹⁶ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄົນມັກຈົ່ມ, ເປັນຄົນໂຄສະນາ ຊົ່ວຊ້າທີ່ດຳເນີນຕາມຄວາມປາຖະຫນາອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເວົ້າອວດອ້າງເປັນຄົນຍ້ອງຍໍຄົນອື່ນເພື່ອຫວັງປະໂຫຍດຂອງຕົນ.

¹⁷ແຕ່ທ່ານທີ່ຮັກ, ຈົ່ງຈົດຈຳຄຳເວົ້າທີ່ກ່າວໄວ້ໃນອະດີດໂດຍເຫລົ່າອັກຄະສາວົກຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ.¹⁸ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວເຖິງທ່ານ ວ່າ, “ໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈະມີຄົນເຍາະເຍື້ຍທີ່ດຳເນີນຕາມຄວາມປາຖະໜາອັນຊົ່ວຊ້າ ຂອງພວກເຂົາ”¹⁹ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືຄົນທີ່ແຍກ, ຕົວອອກມາພວກເຂົາເປັນຂອງຝ່າຍໂລກ ແລະ ບໍ່ມີພຣະວິນຍານ.

²⁰ແຕ່ທ່ານ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຈົ່ງສ້າງຕົວທ່ານໃນຄວາມເຊື່ອອັນບໍຣິສຸດຂອງທ່ານແລະ ຈົ່ງອະທິຖານໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.²¹ຈົ່ງຮັກສາຕົວຂອງທ່ານໄວ້ ໃນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄອຍຖ້າພຣະກະລຸນາຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາທີ່ຊົງນຳຊີວິດນິຣັນດອນມາໃຫ້ແກ່ທ່ານ.

²²ຈົ່ງເມດຕາຕໍ່ຜູ້ທີ່ສົງໄສ.²³ຈົ່ງຊ່ວຍຜູ້ອື່ນດ້ວຍດຶງເຂົາອອກຈາກກອງໄຟ, ຈົ່ງເມດຕາຜູ້ອື່ນດ້ວຍຄວາມຢຳເກງ. ຈົ່ງກຽດຊັງແມ່ນແຕ່ເສື້ອຜ້າທີ່ເປື້ອນເປິດ້ວຍຣາຄະຕັນຫາ.

²⁴ນີ້ແມ່ນສຳລັບຜູ້ທີ່ຊົງສາມາດຄຸ້ມຄອງການສະດຸດ ແລະ ເປັນເຫດໃຫ້ທ່ານຢືນຢູ່ ຕໍ່ພຣະພັກ ອັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ ໂດຍປາສະຈາກຄວາມຜິດ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງເຫລືອລົ້ນ.²⁵ຕໍ່ພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງເຮົາ ອົງດຽວຜ່ານອົງ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ; ໂດຍພຣະສີຣິ ໂດຍຣິດເດດການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຣິດອຳນາດຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ ແລະ ນິຣັນດອນອາແມນ.

ພຣະນິມິດ

1

¹ພຣະນິມິດຂອງພະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປຣະທານໃຫ້ແກ່ພຣະອົງເພື່ອສຳແດງຕໍ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າຈະຕ້ອງເກີດຫຍັງຂຶ້ນແດ່ອີກບໍ່ຊ້ານີ້. ພຣະອົງຊົງໃຫ້ເປັນທີ່ຮູ້ແຈ້ງໂດຍສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄປຫາໂຢຮັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.²ໂຢຮັນໄດ້ເປັນພະຍານກ່ຽວກັບຖ້ອຍຄຳທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ກ່ຽວກັບຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຄືທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານເຫັນ.³ຄວາມສຸກຈິ່ງມີແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອ່ານພຣະທັມເຫລັ້ມນີ້ອອກສຽງດັງ, ແລະ ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳທຳນວາຍນີ້, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອຟັງຕາມສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະທັມເຫລັ້ມນີ້, ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.

⁴ຈາກໂຢຮັນ, ເຖິງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃນແຂວງເອເຊຍ: ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນ ແລະ ສັນຕິສຸກຈາກພຣະອົງຜູ້ຊົງດຳຣົງຢູ່, ຜູ້ໄດ້ດຳຣົງຢູ່ ແລະ ຜູ້ທີ່ຈະສະເດັດມາ, ແລະຈາກພຣະວິນຍານທັງເຈັດທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ,⁵ແລະ ຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເປັນພະຍານທີ່ສັດຊື່ ແລະ ຊົງເປັນຜູ້ທຳອິດທີ່ໄດ້ເປັນຂຶ້ນມາຈາກຕາຍ, ແລະ ເປັນຜູ້ຊົງຄອບຄອງເຫນືອບັນດາກະສັດໃນໂລກ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງຮັກພວກເຮົາ ແລະໄດ້ປົດປ່ອຍພວກເຮົາຈາກຄວາມບາບ ດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ.⁶ພຣະອົງຊົງຕັ້ງເຮົາໃຫ້ເປັນອານາຈັກຫນຶ່ງ ແລະ ເປັນພວກປະໂລຫິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ຂໍພຣະກຽດ ແລະ ຣິດທານຸພາບຈົ່ງເປັນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຕະຫລອດໄປເປັນນິດເຖີ້ນ. ອາແມນ.

⁷ເບິ່ງແມ, ພຣະອົງກຳລັງສະເດັດມາເທິງເມກ; ຕາທຸກດວງຈະເຫັນພຣະອົງ, ລວມເຖິງຄົນທັງຫລາຍທີ່ແທງພຣະອົງຈະເຫັນພຣະອົງເຫມືອນກັນ. ມະນຸດທຸກເຜົ່າພັນທົ່ວໂລກຈະຮ້ອງໄຫ້ຮໍ່າໄຮເພາະພຣະອົງ. ຈະເປັນໄປຢ່າງນັ້ນ, ອາແມນ.⁸"ເຮົາເປັນອາລະຟາ ແລະ ໂອເມຄາ," ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, "ຜູ້ຊົງເປັນຢູ່, ຜູ້ເຄີຍເປັນຢູ່ ແລະ ຜູ້ທີ່ຈະສະເດັດມາ ຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດ.

⁹ຂ້າພຣະເຈົ້າ, ຄືໂຢຮັນພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທັງຫລາຍ ແລະ ຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນຄວາມຍາກລຳບາກ ແລະ ໃນຣາຊອານາຈັກ ແລະ ໃນຄວາມພຽນອົດທົນຊຶ່ງເປັນປະສົບການໃນອົງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຂ້າພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ເກາະປາຕາໂມເພາະເຫດພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄຳພະຍານກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.¹⁰ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນພຣະສຸຣະສຽງດັງເຫມືອນຢ່າງສຽງແກມາຈາກເບື້ອງຫລັງຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ.¹¹ໄດ້ກ່າວວ່າ "ຈົ່ງຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານເຫັນລົງໄປໃນປຶ້ມ, ແລະ ສົ່ງໄປໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ ຄືຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງເອເຟໂຊ, ເມືອງຊະມີນາ, ເມືອງເປຄາໂມ, ເມືອງທົວເຕຣາ, ເມືອງຊາເດ, ເມືອງຟີລາເດັນເຟັຍ ແລະເມືອງລາວດີເກອາ".

¹²ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ຫັນກັບມາເບິ່ງວ່າເປັນພຣະສຸຣະສຽງຂອງຜູ້ໃດກ່າວກັບຂ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ເມື່ອຫັນກັບມາແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ເຫັນຄັນຕະກຽງເປັນຄຳເຈັດອັນ¹³ໃນທ່າມກາງຄັນຕະກຽງເຫລົ່ານັ້ນມີຜູ້ຫນຶ່ງເຫມືອນບຸດມະນຸດ ນຸ່ງເສື້ອລ່າມກວມຕີນ ແລະ ມີຜ້າບ່ຽງຄຳຄຽນເອິກຂອງພຣະອົງ.

¹⁴ຫົວ ແລະ ຜົມຂອງພຣະອົງຂາວເຫມືອນຂົນແກະສີຂາວ - ເຫມືອນດັ່ງຫິມະ, ຕາຂອງພຣະອົງເຫມືອນດັ່ງແປວໄຟ.¹⁵ຕີນຂອງພຣະອົງເຫລື້ອມເຫມືອນດັ່ງທອງເຫລືອງກ້ຽງ ທີ່ຖືກຫລອມໃຫ້ບໍຣິສຸດໃນເຕົາຫລອມແລ້ວ, ແລະ ສຽງຂອງພຣະອົງເຫມືອນດັ່ງສຽງນໍ້າຕົກຕາດໃຫຍ່.¹⁶ພຣະອົງຊົງຖືດວງດາວເຈັດດວງໄວ້ໃນມືຂວາຂອງພຣະອົງ ແລະ ມີດາບສອງຄົມອອກມາຈາກປາກຂອງພຣະອົງ ໃບໜ້າຂອງພຣະອົງເຫລື້ອມເຫມືອນດັ່ງຕາເວັນທີ່ສ່ອງແສງແຮງກ້າທີ່ສຸດ.

¹⁷ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນພຣະອົງ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ລົ້ມລົງໃກ້ຕີນຂອງພຣະອົງເຫມືອນດັ່ງຄົນຕາຍ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງວາງມືເທິງຕົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ "ຢ່າຢ້ານເລີຍ ເຮົາເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ເປັນຜູ້ປາຍ,¹⁸ແລະ ເປັນຜູ້ມີຊີວິດຢູ່. ເຮົາໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ແຕ່ເບິ່ງແມ, ເຮົາຍັງມີຊິີວິດຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ! ແລະ ເຮົາຖືລູກກະແຈແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະ ແດນມໍຣະນາ.

¹⁹ສະນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນແລ້ວ, ຄືສິ່ງທີ່ກຳລັງເປັນຢູ່ໃນຂະນະນີ້, ແລະ ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກນີ້.²⁰ນີ້ແມ່ນຄວາມເລິກລັບຂອງດາວທັງເຈັດດວງຊຶ່ງເຈົ້າເຫັນໃນມືຂວາຂອງເຮົາ ແລະ ຄັນຕະກຽງເປັນຄຳທັງເຈັດອັນນັ້ນກໍຄື ດາວເຈັດດວງໄດ້ແກ່ບັນດາທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ ແລະ ຄັນຕະກຽງຄຳເຈັດອັນນັ້ນກໍ່ຄື: ຄຣີສຕະຈັກທັງເຈັດ."

2

¹"ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງເອເຟໂຊວ່າ: 'ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືດາວທັງເຈັດດວງໄວ້ໃນພຣະຫັດຂວາ ແລະ ຊົງດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງຄັນຕະກຽງທອງຄຳທັງເຈັດນັ້ນກ່າວດັ່ງນີ້່,²ວ່າ "ເຮົາຮູ້ຈັກການກະທຳຂອງເຈົ້າ ແລະເຮົາຮູ້ຈັກພາຣະກິດອັນຍາກລຳບາກ ແລະ ຄວາມພຽນອົດທົນຂອງເຈົ້າ ເຮົາຮູ້ວ່າເຈົ້າບໍ່ຍອມທົນຕໍ່ພວກຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ເຮົາຮູ້ວ່າເຈົ້າໄດ້ທົດສອບພວກທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນອັກຄະສາວົກ ແຕ່ບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ ແລະ ເຈົ້າກໍ່ພົບວ່າພວກເຂົາເປັນຄົນຂີ້ຕົວະ.

³ເຮົາຮູ້ວ່າພວກເຈົ້າມີຄວາມອົດທົນ ແລະພວກເຈົ້າຕ້ອງທົນທຸກຢ່າງຫລວງຫລາຍເພາະນາມຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ໄດ້ທໍ້ຖ້ອຍ⁴ແຕ່ເຮົາມີຂໍ້ທີ່ຈະຕິຕຽນພວກເຈົ້າຄື: ເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມຮັກຄັ້ງທຳອິດຂອງເຈົ້າ.⁵ເພາະສະນັ້ນຈົ່ງລະນຶກ ເຖິງສະພາບດັ້ງເດີມທີ່ເຈົ້າຕົກລົງມາແລ້ວນັ້ນ. ຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃຫມ່ ແລະ ກະທຳຕາມສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຄີຍເຮັດມາໃນຕອນຕົ້ນນັ້ນ ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າ ແລະ ເຮົາຈະຍ້າຍຄັນຕະກຽງຂອງເຈົ້າອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ເຈົ້າຈະກັບໃຈເສຍໃຫມ່.

⁶ແຕ່ວ່າເຈົ້າຍັງມີຂໍ້ດີຢູ່ຄື: ເຈົ້າກຽດຊັງຄວາມປະພຶດຂອງພວກນິໂກລາຍເຕ, ທີ່ເຮົາເອງກໍ່ກຽດຊັງເຫມືອນກັນ.⁷ໃຜມີຫູຟັງ ຈົ່ງຟັງຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ຜູ້ໃດທີ່ມີຊັຍຊະນະ ເຮົາຈະໃຫ້ຜູ້ນັ້ນມີສິດກິນຜົນຈາກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ ທີ່ມີຢູ່ໃນເມືອງສຸຂະເສີມຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁸ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງຊະມີນາວ່າ: 'ເຫລົ່ານີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະອົງ ທີ່ເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ເປັນຜູ້ປາຍ ຜູ້ຊົງສິ້ນພຣະຊົນແລ້ວ ແລະ ກັບມີຊີວິດອີກຊົງ ກ່າວດັ່ງນີ້:⁹ເຮົາຮູ້ຈັກຄວາມຍາກລຳບາກ ແລະຍາກຈົນຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວເຈົ້າກໍຮັ່ງມີ. ເຮົາຮູ້ຈັກການກ່າວຮ້າຍຂອງພວກທີ່ອ້າງຕົົນວ່າເປັນຢິວ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນແທ້ ພວກເຂົາເປັນພັກພວກຂອງມານຊາຕານ.

¹⁰ຢ່າຢ້ານຄວາມທົນທຸກທີ່ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບນັ້ນ. ເບີ່ງແມ! ມານຮ້າຍກຳລັງຈະຈັບພວກເຈົ້າບາງຄົນໃສ່ຄຸກເພື່ອທົດລອງໃຈພວກເຈົ້າ, ແລະເ ຈົ້າທັງຫລາຍຈະທົນທຸກລຳບາກເປັນເວລາສິບວັນ. ເຈົ້າຈົ່ງສັດຊື່ຈົນເຖິງວັນຕາຍ ແລະ ເຮົາຈະມອບມົງກຸດແຫ່ງຊີວິດໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.¹¹ໃຜມີຫູຟັງ ກໍ່ໃຫ້ຟັງຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ຜູ້ທີ່ມີຊັຍຊະນະຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະຣາຍຈາກຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງເລີຍ.

¹²ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມື່ອງເປຄາໂມວ່າ: 'ເຫລົ່ານີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະອົງຜູ້ຖືດາບສອງຄົມ:¹³"ເຮົາຮູ້ຈັກທີ່ຢູ່ຂອງເຈົ້າ ຊິ່ງເປັນບັນລັງຂອງຊາຕານຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເຖິງປານນັ້ນເຈົ້າກໍ່ຕັ້ງຫມັ້ນໃນນາມຂອງເຮົາ. ເຮົາຮູ້ຈັກວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອໃນເຮົາ ເຖິງວ່າໃນເວລາທີ່ ອັນຕິປາຜູ້ເປັນພະຍານທີ່ສັດຊື່ຂອງເຮົາໄດ້ຖືກຂ້າທ່າມກາງພວກເຈົ້າໃນບ່ອນທີ່ມານຊາຕານຢູ່.

¹⁴ແຕ່ເຮົາມີຂໍ້ຕໍ່ວ່າເຈົ້າບາງຂໍ້ຄື: ທີ່ນັ້ນມີບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າຍຶດຖືຄຳສອນຂອງບາລາອາມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ສອນບາຫລາກໃຫ້ວາງສິ່ງສະດຸດຕໍ່ຫນ້າເຊື້ອສາຍຂອງອິສະຣາເອນໃຫ້ເຮັດບາບ ຄືຊັກຊວນໃຫ້ພວກເຂົາກິນອາຫານທີ່ບູຊາຮູບເຄົາຣົບແລະ ເຮັດຜິດສິລະທັມທາງເພດລ່ວງປະເວນີ.¹⁵ເຊັ່ນດຽວກັນ, ມີຄົນໃນພວກເຈົ້າທີ່ຢຶດຄຳສອນຂອງພວກນິໂກລາຍເຕດ້ວຍ.

¹⁶ເພາະສະນັ້ນຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃຫມ່, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າໂດຍໄວ, ແລະ ເຮົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນດ້ວຍດາບທີ່ອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ.¹⁷ໃຜມີຫູຟັງ ກໍ່ໃຫ້ຟັງຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ມີຊັຍຊະນະ, ເຮົາຈະໃຫ້ມານາທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ແລະ ຈະໃຫ້ຫີນຂາວທີ່ມີຊື່ໃຫມ່ຈາຣຶກໄວ້ເທິງກ້ອນຫີນນັ້ນ ເປັນຊື່ຊຶ່ງບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລີຍນອກຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເທົ່ານັ້ນ.

¹⁸ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງທົວເຕຣາວ່າ: 'ເຫລົ່ານີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງມີດວງຕາເຫມືອນຢ່າງແປວໄຟ ແລະ ຊົງມີຕີນເຫມືອນດັ່ງທອງເຫລືອງກ້ຽງໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ:¹⁹"ເຮົາຮູ້ຈັກເຖິງສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ກະທຳໄປ ທັງຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ການປະຕິບັດ ແລະຄວາມອົດທົນຂອງເຈົ້າ ແລະ ຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ດີກວ່າສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດມາແຕ່ຕອນທຳອິດ.

²⁰ແຕ່ເຮົາມີຂໍ້ຕິຕຽນເຈົ້າແດ່ຄື: ເຈົ້າຍອມທົນຟັງຍິງທີ່ຊື່ວ່າເຢເຊເບນ ຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນເອງວ່າເປັນຜູ້ປະກາດພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າ ນາງສອນແລະລໍ້ລວງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໃຫ້ລ່ວງປະເວນີ ແລະ ກິນອາຫານທີ່ໄດ້ບູຊາຮູບເຄົາຣົບແລ້ວ.²¹ເຮົາໃຫ້ໂອກາດນາງເພື່ອຈະໄດ້ກັບໃຈໃຫມ່, ແຕ່ນາງກໍ່ບໍ່ປະສົງຈະກັບໃຈຈາກການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ.

²²ເບິ່ງແມ! ເຮົາຈະຖິ້ມນາງລົງໃນຕຽງນອນຂອງຄົນປ່ວຍ, ແລະ ຖິ້ມພວກທີ່ລ່ວງປະເວນີກັບນາງໄວ້ໃນຄວາມລຳບາກຍິ່ງໃຫຍ່, ນອກຈາກວ່າພວກເຂົາຈະກັບໃຈຈາກການປະພຶດຊົ່ວທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດນຳກັນກັບນາງ²³ເຮົາຈະປະຫານລູກໆຂອງນາງໃຫ້ຕາຍ, ແລ້ວຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍກໍຈະຮູ້ວ່າເຮົາເປັນຜູ້ກວດສອບຄວາມຄິດ ແລະ ຈິດໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ກັບເຈົ້າທັງຫລາຍແຕ່ລະຄົນຕາມຄວາມປະພຶດຂອງພວກເຈົ້າ.

²⁴ສຳລັບພວກເຈົ້າທີ່ເຫລືອຢູໃນເມືອງທົວເຕຣາ ຄືຜູ້ບໍ່ຖືຄຳສອນນີ້, ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກສິ່ງທີ່ເຂົາເອີ້ນຄວາມລັບເລິກຂອງຊາຕານ ເຮົາຈະບອກແກ່ເຈົ້າວ່າ 'ເຮົາຈະບໍ່ມອບພາຣະອື່ນແກ່ພວກເຈົ້າ ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ດີ²⁵ຈົ່ງຢຶດຫມັ້ນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວໄວ້ຈົນກວ່າເຮົາຈະມາ.

²⁶ແລະ ຄົນທີ່ມີຊັຍຊະນະ ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທຳຕາມສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຈົນເຖິງທີ່ສຸດ ເຮົາຈະປະທານສິດທິອຳນາດເຫນືອບັນດາປະຊາຊາດກັບເຂົາ.²⁷ແລະ ຜູ້ນັ້ນຈະບັງຄັບບັນຊາພວກເຂົາດ້ວຍຄ້ອນເຫລັກເຫມືອນຢ່າງຊ່າງຫມໍ້ດິນທີ່ທຳລາຍຫມໍ້ດິນໃຫ້ແຕກຫມຸ່ນເສຍ.²⁸ເຫມືອນຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບອຳນາດຈາກພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາແລ້ວ ແລະ ເຮົາຈະມອບດາວເພັກ(ປະຈຳຮຸ່ງອາລຸນ) ໃຫ້ກັບເຂົາດ້ວຍ.²⁹ໃຜມີຫູຟັງກໍ່ໃຫ້ຟັງຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ.

3

¹ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງຊາເດ ວ່າ: 'ເຫລົ່ານີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງພຮະອົງຜູ້ຊົງມີພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຊົງມີດາວເຈັດດວງນັ້ນ ກ່າວວ່າ "ເຮົາຮູ້ຈັກເຖິງສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ກະທຳໄປຄື: ເຈົ້າໄດ້ຊື່ວ່າມີຊີວິດຢູ່ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າຕາຍແລ້ວກໍຕາມ.²ເຈົ້າຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ຈົ່ງເສີມກຳລັງໃຫ້ກັບສ່ວນທີ່ເຫລືອຢູ່ຊຶ່ງໃກ້ຈະຕາຍແລ້ວນັ້ນ, ເພາະເຮົາພົບວ່າການກະທຳຂອງເຈົ້ານັ້ນຍັງບໍ່ຄົບບໍຣິບູນໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ.

³ເຫດສະນັ້ນ, ເຈົ້າຈົ່ງລະນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຮັບ ແລະ ໄດ້ຍິນ. ຈົ່ງເຊື່ອຟັງ, ແລະ ຈົ່ງກັບໃຈໃຫມ່. ເພາະຖ້າເຈົ້າບໍ່ຕື່ນຂຶ້ນ, ເຮົາຈະມາເຫມືອນດັ່ງຂະໂມຍ ແລະເຈົ້າຈະບໍ່ຮູ້ວ່າຍາມໃດເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າ.⁴ແຕ່ຍັງມີບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າທີ່ເມືອງຊາເດທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສື້ອຜ້າຂອງຕົນສົກກະປົກ ແລະ ພວກເຂົາຈະເດີນໄປກັບເຮົາ ນຸ່ງຊຸດສີຂາວ ເພາະວ່າເຂົາເປັນຄົນທີ່ເຫມາະສົມ.

⁵ຄົນທີ່ມີຊັຍຊະນະກໍ່ຈະນຸ່ງເສື້ອສີຂາວ, ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ລົບຊື່ຂອງເຂົາອອກຈາກຫນັງສືແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ເຮົາຈະຮັບຮອງຊື່ຂອງເຂົາຊ້ອງຫນ້າພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະ ຕໍ່ຫນ້າບັນດາທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ.⁶ໃຜມີຫູຟັງກໍ່ໃຫ້ຟັງຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ.

⁷ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນ ຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກ ທີ່ເມືອງຟິລາເດັນເຟຍວ່າ: ເຫລົ່ານີ້ຄືຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະອົງຜູ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ຜູ້ຊົງສັດຈິງ ຜູ້ຊົງຖືລູກກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ຊົງເປີດແລ້ວຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້, ຜູ້ຊົງປິດແລ້ວຈະບໍ່ມີຜູ້ເປີດໄດ້ນັ້ນ ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ.⁸"ເຮົາຮູ້ຈັກສີ່ງທີເຈົ້າໄດ້ກະທຳໄປ. ເບິ່ງແມ, ເຮົາວາງປະຕູທີ່ເປີດໄວ້ ແລະ ບໍ່ມີໃຜປິດໄດ້ໄວ້ຕໍ່ຫນ້າພວກເຈົ້າ. ເຮົາຮູ້ວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງຫນ້ອຍດຽວ ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນເຈົ້າກໍ່ຖືຮັກສາຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ.

⁹ເບິ່ງແມ! ບັນດາຄົນທີ່ເປັນພັກພວກຂອງມານຊາຕານ, ພວກທີ່ອ້າງວ່າ ພວກເຂົາເປັນຢີວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ; ພວກເຂົາກຳລັງຂີ້ຕົ໋ວະຢູ່. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມາກາບລົງທີ່ຕີນຂອງເຈົ້າ ແລະ ໃຫ້ເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາຮັກເຈົ້າ.¹⁰ເພາະວ່າເຈົ້າຖືຮັກສາຄຳສັ່ງ ຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມອົດທົນ, ເຮົາຈະເຝົ້າຮັກສາເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຊຶ່ງຈະມາເຖິງຄົນທົ່ວທັງໂລກ, ເພື່ອຈະທົດລອງຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນໂລກ.¹¹ເຮົາຈະມາໄວໆນີ້. ຈົ່ງຢຶດຫມັ້ນໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ນັ້ນ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ໃຫ້ໃຜຊີງເອົາມົງກຸດແຫ່ງຊັຍຊະນະຂອງເຈົ້າໄປຈາກເຈົ້າໄດ້.

¹²ເຮົາຈະຕັ້ງຜູ້ທີ່ຊັຍຊະນະ ໃຫ້ເປັນເສົາຫລັກຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະ ເຂົາຈະບໍ່ອອກໄປຈາກພຣະວິຫານອີກເລຍ ເຮົາຈະຈາຣຶກພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຕົວເຂົາ ແລະຊື່ເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ (ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃຫມ່, ທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນຈາກພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ), ແລະ ນາມໃຫມ່ຂອງເຮົາດ້ວຍ.¹³ໃຜມີຫູຟັງກໍ່ໃຫ້ຟັງຂໍ້ຄວາມ ທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ.

¹⁴ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງລາວດີເກອາວ່າ: 'ເຫລົ່ານີ້ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນອາແມນ, ພຣະອົງຊົງເປັນພະຍານທີ່ສັດຊື່ ແລະ ຍຸດຕິທັມຊົງເປັນຜູ້ຄອບຄອງເຫນືອສິ່ງສາຣະພັດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງນັ້ນ, ກ່າວວ່າ¹⁵ເຮົາຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໄປ ຄືວ່າເຈົ້າບໍ່ເຢັນ ແລະ ບໍ່ຮ້ອນ ເຮົາຢາກໃຫ້ເຈົ້າເຢັນ ຫລື ຮ້ອນ!¹⁶ເພາະວ່າເຈົ້າເປັນແຕ່ອຸ່ນໆ ບໍ່ເຢັນ ແລະ ບໍ່ຮ້ອນດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາເສຍ.

¹⁷ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ ຂ້ອຍຮັ່ງມີ, ຂ້ອຍມີຊັບສົມບັດຫລວງຫລາຍ, ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ. ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍ່ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນທຸກໄຮ້ເຂັນໃຈ, ເປັນຄົນຫນ້າສົງສານຊ່ຳໃດ, ເຈົ້າຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະ ເປືອຍກາຍຢູ່.¹⁸ຈົ່ງຟັງຄຳແນະນຳຂອງເຮົາ: ໃຫ້ໄປຊື້ຄຳທີ່ຫລອມດ້ວຍໄຟຈາກເຮົາ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮັ່ງມີ, ແລະໃຫ້ຊື້ເສື້ອຜ້າສີຂາວສົດໃສເພື່ອຈະໄດ້ນຸ່ງໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມອັບອາຍທີ່ຕ້ອງເປືອຍກາຍ, ແລະ ຊື້ຢາມາຢອດຕາຂອງເຈົ້າເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນຮຸ່ງ.

¹⁹ເຮົາແອບສອນທຸກຄົນທີ່ເຮົາຮັກ, ແລະ ເຮົາສອນວ່າພວກເຂົາຄວນມີຊິວິດແນວໃດ. ເພາະສະນັ້ນ, ຈົ່ງມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ກັບໃຈໃຫມ່.²⁰ເບີ່ງແມ, ເຮົາຢືນເຄາະຢູ່ທີ່ປະຕູ. ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະ ເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປໃນບ້ານຂອງເຂົາ ແລະ ຈະຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບເຂົາ, ແລະເຂົາຈະຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບເຮົາ.

²¹ບຸກຄົນທີ່ຊັຍຊະນະ, ເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາມີສິດທິນັ່ງກັບເຮົາເທິງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງເຮົາ ເຫມືອນຢ່າງທີ່ເຮົາມີຊັຍຊະນະແລ້ວ, ແລະໄດ້ນັ່ງກັບພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງ.²²ໃຜມີຫູຟັງກໍ່ໃຫ້ຟັງຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະວິນຍານໄດ້ກ່າວກັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ.

4

¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນນິມິດຢ່າງຫນຶ່ງເຫັນປະຕູທີ່ເປີດອອກຢູ່ໃນສະຫວັນ. ແລະ ພຣະສຸຣະສຽງທຳອິດ ທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນກ່າວ ກັບຂ້າພຣະເຈົ້າ ເຫມືອນຢ່າງສຽງແກວ່າ "ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້ ແລະ ເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂື້ນໃນພາຍຫນ້າ."²ໃນທັນໃດນັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແລະ ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຣາຊບັນລັງຕັ້ງຢູ່ໃນສະຫວັນ, ແລະ ມີທ່ານຜູ້ຫນຶ່ງປະທັບເທິງພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນ.³ໃບຫນ້າຂອງພຣະອົງເປັນແກ້ວມະນີໂຊດ ແລະ ແກ້ວພິລາ. ອ້ອມຮອບບັນລັງນ້້ນມີຮຸ້ງກິນນໍ້າສີຄ້າຍຄືແສງແກ້ວມໍຣະກົດ.

⁴ອ້ອມຮອບພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນມີບັນລັງອີກຊາວສີ່ບັນລັງ, ມີຜູ້ອາວຸໂສຊາວສີ່ທ່ານນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງເຫລົ່ານັ້ນ, ນຸ່ງເສື້ອລ່າມສີຂາວ, ແລະ ສວມມົງກຸດຄຳເທິງຫົວຂອງພວກເພິ່ນ.⁵ຈາກບັນລັງນັ້ນມີຟ້າແມບເຫລື້ອມທັງສຽງຟ້າຮ້ອງດັງສະຫນັ່ນຢູ່ບໍ່ຂາດ. ຕໍ່ຫນ້າບັນລັງມີຕະກຽງໄຕ້ໄວ້ຢູ່ເຈັດໜ່ວຍ, ເຊິ່ງແມ່ນວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

⁶ຕໍ່ຫນ້າພຣະທີ່ນັ່ງນັ້ນເປັນເຫມືອນຢ່າງທະເລແກ້ວມະນີ. ໃນລະຫວ່າງກາງບັນລັງແລະ ອ້ອມຮອບບັນລັງນັ້ນ ມີສິ່ງທີ່ມີຊີວິດສີ່ໂຕ, ທີ່ມີຕາເຕັມໂຕທັງຂ້າງຫນ້າ ແລະຂ້າງຫລັງ.

⁷ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຕົນທີ່ຫນຶ່ງເຫມືອນສິງ, ຕົນທີສອງນັ້ນເຫມືອນງົວນ້ອຍ, ຕົນທີສາມນັ້ນມີຫນ້າເຫມືອນມະນຸດ, ຕົນທີສີ່ເຫມືອນນົກອິນຊີທີ່ກຳລັງບິນຢູ່.⁸ສິ່ງມີຊີວິດທັງສີ່ຕົນ ແຕ່ລະຕົນມີປີກຫົກປີກ ແລະ ມີຕາເຕັມທັງຂ້າງນອກ ແລະ ຂ້າງໃນ ແລະ ພວກເພິ່ນຮ້ອງຕະຫລອດເວັນ ແລະ ຄືນຢ່າງບໍ່ເຊົາບໍ່ຂາດວ່າ "ບໍຣິສຸດ ບໍຣິສຸດ ບໍຣິສຸດ ຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ອົງທີ່ໄດ້ດຳຣົງຢູ່, ອົງທີ່ດຳຣົງຢູ່, ແລະ ອົງທີ່ຈະສະເດັດມາ."

⁹ເມື່ອໃດກໍ່ຕາມສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເຫລົ່ານັ້ນເປັ່ງສຽງຍົກຍ້ອງສະຫງ່າຣາສີ, ພຣະກຽດ, ແລະ ຂອບພຣະຄຸນແກ່ພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງຣາຊບັນລັງ ແລະ ຜູ້ຊົງມີພຣະຊົນຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດນັ້ນ,¹⁰ຜູ້ອາວຸດໂສທັງຊາວສີ່ທ່ານກໍ່ຂາບລົງຊ້ອງຫນ້າພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງຣາຊບັນລັງນັ້ນ ນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ແລະ ຖອດມົງກຸດອອກວາງຕໍ່ຫນ້າຣາຊບັນລັງຮ້ອງວ່າ,¹¹"ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍພຣະອົງສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບສະຫງ່າຣາສີ ພຣະກຽດ ແລະ ຣິດອຳນາດ ດ້ວຍວ່າພຣະອົງໄດ້ສ້າງສັພະທຸກສິ່ງທັງປວງຂຶ້ນແລ້ວໂດຍພຣະປະສົງ ແລະ ສັພະທຸກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກໍ່ດຳຣົງຢູ່ ແລະ ມີຊີວິດຢູ່."

5

¹ແລະ ໃນມືຂວາຂອງພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງບັນລັງນັ້ນ, ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນຫນັງສືມ້ວນຫນຶ່ງ ທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ທັງຂ້າງໃນ ແລະຂ້າງນອກ. ຊຶ່ງມີຕຣາປະທັບທັງເຈັດດວງ.²ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນທີ່ມີຣິດຕົນຫນຶ່ງ ປະກາດດ້ວຍສຽງດັງວ່າ "ໃຜເປັນຜູ້ສົມຄວນເປີດຫນັງສືມ້ວນນີ້ ແລະ ແກະຕຣາປະທັບນັ້ນອອກ?

³ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນສະຫວັນ ຫລື ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ຫລື ໃຕ້ແຜ່ນດິນໂລກທີ່ສາມາດເປີດຫນັງສືມ້ວນນັ້ນອອກ ຫລືອ່ານຫນັງສືນັ້ນໄດ້.⁴ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າກໍຮ້ອງໃຫ້ຢ່າງຂົ່ມຂື່ນເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດສົມຄວນເປີດຫນັງສືມ້ວນນັ້ນອອກອ່ານໄດ້.⁵ແລ້ວມີທ່ານຜູ້ຫນຶ່ງໃນພວກຜູ້ອາວຸໂສບອກກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ ເບິ່ງແມ! ສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຊຶ່ງເປັນຮາກເຫງົ້າຂອງດາວິດ ຊົງມີຊັຍຊະນະແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສາມາດເປີດຫນັງສື ແລະ ແກະຕຣາທັງເຈັດດວງໄດ້."

⁶ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະເມສານ້ອຍຢືນຢູ່ລະຫວ່າງບັນລັງກັບສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງສີ່ຕົນ ແລະ ທ່າມກາງພວກຜູ້ອາວຸໂສ. ພຣະເມສານ້ອຍນີ້ເບິ່ງຄືວ່າຖືກຂ້າແລ້ວ. ພຣະເມສານ້ອຍນັ້ນມີເຂົາເຈັດເຂົາ ແລະ ມີດວງຕາເຈັດດວງ; ເຊິ່ງເປັນພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກສົ່ງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.⁷ພຣະເມສານ້ອຍຊົງເຂົ້າມາ ແລະ ຊົງຮັບມ້ວນຫນັງສືຈາກມືຂວາຂອງພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງບັນລັງນັ້ນ.

⁸ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍຮັບຫນັງສືມ້ວນນັ້ນແລ້ວ, ສິ່ງມີຊີວິດທັງສີ່ ແລະ ຜູ້ອາວຸໂສຊາວສີ່ທ່ານນັ້ນ ກໍ່ຂາບລົງທີ່ຕີນຂອງພຣະເມສານ້ອຍນັ້ນແຕ່ລະຄົນຖືພິນ ແລະຂັນຄຳທີ່ບັນຈຸເຄື່ອງຫອມ ຊຶ່ງເປັນຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອ.

⁹ພວກເຂົາຮ້ອງເພງບົດໃຫມ່ວ່າ: "ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ສົມຄວນຈະຮັບຫນັງສືມ້ວນ ແລະ ຊົງແກະຕຣາປະທັບຫນັງສືນັ້ນອອກ. ເພາະພຣະອົງຊົງຖືກຂ້າແລ້ວ, ແລະ ຊົງໄຖ່ຄົນດ້ວຍພຣະໂລຫິດເພື່ອຖວາຍພຣະເຈົ້າ ຄືຄົນຈາກທຸກເຜົ່າ ທຸກພາສາ, ທຸກຊົນຊາດ ແລະ ທຸກປະຊາຊາດ.¹⁰ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນອານາຈັກ ແລະ ເປັນປະໂລຫິດເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຄອບຄອງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ."

¹¹ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ໄດ້ເຫັນ ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງຂອງຝູງທູດສະຫວັນຢ່າງຫລວງຫລາຍເປັນໂກດໆແສນໆຢູ່ຮອບພຣະຣາຊບັນລັງ ອ້ອມຮອບສິ່ງມີຊີວິດທັງສີ່ ແລະ ອ້ອມຮອບບັນດາຜູ້ອາວຸໂສນັ້ນ.¹²ພວກເຂົາຮ້ອງສຽງດັງວ່າ "ພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກຂ້າແລ້ວນັ້ນ ຊົງສົມຄວນໄດ້ຮັບຣິດອຳນາດ, ຊັບສົມບັດ, ສະຕິປັນຍາ, ພະລັງອຳນາດ, ກຽດສັກສີ, ສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ຄຳສັນຣະເສີນ."

¹³ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງສິ່ງຊົງສ້າງທັງໝົດ ທັງໃນສະຫວັນ ແລະ ເທິງແຜ່ນດີນໂລກ ແລະ ໃຕ້ແຜ່ນດິນໂລກ ໃນມະຫາສະຫມຸດ, ທຸກສິ່ງຊຶ່ງຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນຮ້ອງວ່າ "ຂໍໃຫ້ຄຳສັນຣະເສີນ, ກຽດສັກສີ, ສະຫງ່າຣາສີ, ແລະອຳນາດທີ່ຈະຄອບຄອງ ຈົ່ງມີແກ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທັບເທິງຣາຊບັນລັງ ແລະ ແກ່ພຣະເມສານ້ອຍຕະລອດໄປເປັນນິດເຖີ້ນ."¹⁴ແລະສິ່ງມີຊີວິດທັງສີ່ນັ້ນກໍ່ຮ້ອງວ່າ "ອາແມນ!" ແລະບັນດາຜູ້ອາວຸໂສກໍ່ຂາບລົງ ແລະ ນະມັດສະການ.

6

¹ແລະຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນພຣະເມສານ້ອຍແກະຕຣາປະທັບດວງທີຫນຶ່ງໃນເຈັດດວງນັ້ນ, ແລະຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສິ່ງມີຊີວິດຕົນທີຫນຶ່ງໃນສີ່ໂຕນັ້ນຮ້ອງສຽງດັງເຫມືອນຢ່າງສຽງຟ້າຮ້ອງວ່າ "ມາ!"²ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ເບິ່ງ ແລະ ມີມ້າສີຂາວຕົວຫນຶ່ງອອກມາ. ຜູ້ທີ່ຂີ່ມ້າຕົວນັ້ນຖືລູກທະນູ, ແລະ ທ່ານໄດ້ຮັບມົງກຸດ ແລ້ວທ່ານກໍ່ອອກໄປຢ່າງຜູ້ມີຊັຍ ແລະ ເພື່ອກຳເອົາຊັຍຊະນະ.

³ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍຊົງແກະຕຣາປະທັບດວງທີສອງ, ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຕົນທີສອງຮ້ອງວ່າ "ມາ!"⁴ແລະ ມ້າອີກຕົວຫນຶ່ງອອກມາເປັນມ້າສີແດງເຂັ້ມຜູ້ທີ່ຂີ່ມ້າຕົວນີ້ໄດ້ຮັບມອບຫມາຍໃຫ້ເອົາສັນຕິສຸກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດທັງປວງສູ້ຮົບຂ້າຟັນກັນ ແລະ ທ່ານຜູ້ນີ້ໄດ້ຮັບມອບດາບໃຫຍ່ດວງຫນຶ່ງ.

⁵ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍແກະຕຣາປະທັບດວງທີ່ສາມ ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຕົນທີສາມຮ້ອງວ່າ "ມາ!" ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນມ້າສີດຳຕົວຫນຶ່ງ ແລະ ຜູ້ທີ່ຂີ່ມ້າຕົວນີ້ຖືຕາຊັ່ງ⁶ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ໄດ້ຍິນສຽງເຫມືອນຢ່າງສຽງເວົ້າດັງອອກມາຈາກທ່າມກາງສິ່ງມີຊີວິດທັງສີ່ນັ້ນວ່າ "ເຂົ້າບາເລລິດຫນຶ່ງຕໍ່ແຮງງານມື້ຫນຶ່ງ ແລະເຂົ້າເດືອຍສາມລິດຕໍ່ແຮງງານມື້ຫນຶ່ງ. ແຕ່ຢ່າເຮັດໃຫ້ນໍ້າມັນຫມາກກອກ ແລະ ເຫລົ້າອະງຸ່ນເສຍຫາຍ."

⁷ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍແກະຕຣາປະທັບດວງທີສີ່, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ໄດ້ຍິນສຽງສິ່ງມີຊີວິດຕົນທີສີ່ຮ້ອງວ່າ "ມາ!"⁸ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນມ້າສີຂຽວອ່ອນຕົວຫນຶ່ງ ຜູ້ທີ່ຂີ່ມ້ານີ້ມີຊື່ວ່າມັດຈຸຣາດ ແລະ ແດນມໍຣະນາກໍ່ຕິດຕາມມາດ້ວຍ ພຣະອົງຊົງໃຫ້ທັງສອງນີ້ມີອຳນາດເຫນືອແຜ່ນດິນໂລກຫນຶ່ງໃນສີ່ສ່ວນ ທີ່ຈະທຳລາຍດ້ວຍຄົມດາບ ດ້ວຍຄວາມອຶດຢາກ ດ້ວຍໂຣກລະບາດ ແລະ ດ້ວຍສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ.

⁹ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍແກະຕຣາປະທັບດວງທີຫ້າ, ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍເຫັນດວງວິນຍານທີ່ໄຕ້ແທ່ນບູຊາ ເຊິ່ງເປັນວິນຍານຂອງຄົນທັງຫລາຍທີ່ຖືກຂ້າເພາະປະກາດພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພາະຄຳພະຍານທີ່ເຂົາຢຶດຖືນັ້ນ.¹⁰ເຂົາທັງຫລາຍຮ້ອງສຽງດັງວ່າ "ຂ້າແດ່ທ່ານຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ, ຜູ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ສັດຊື່ ອີກດົນປານໃດພຣະອົງ ຈຶ່ງຈະຊົງພິພາກສາຄົນທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ແກ້ແຄ້ນແທນເລືອດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ?"¹¹ແລ້ວພຣະອົງປຣະທານເສື້ອຄຸມສີຂາວແກ່ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນ, ແລະຊົງບອກເຂົາໃຫ້ລໍຖ້າຕໍ່ໄປອີກຫນ້ອຍຫນຶ່ງ ຈົນກວ່າຜູ້ຮ່ວມຮັບໃຊ້ ແລະ ພີ່ນ້ອງຊາຍຍິງຂອງເຂົາຈະຖືກຂ້າເຫມືອນຢ່າງພວກເຂົາຄົບຈຳນວນແລ້ວ.

¹²ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍແກະຕຣາປະທັບດວງທີຫົກ, ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນແຜ່ນດິນໄຫວຢ່າງໃຫຍ່ ດວງຕາເວັນກາຍເປັນສີດຳມືດຄືເຄື່ອງໄວ້, ແລະ ດວງເດືອນເຕັມດວງກໍ່ກາຍເປັນສີແດງຄືເລືອດ.¹³ແລະ ດວງດາວທັງຫລາຍເທິງທ້ອງຟ້າກໍ່ຕົກລົງມາເທິງແຜ່ນດິນ ດັ່ງຫມາກເດື່ອດິບຕົກລົງຈາກຕົ້ນເພາະລົມແຮງພັດ.¹⁴ທ້ອງຟ້າກໍ່ຫົດເຂົ້າເຫມືອນກັບຫນັງສືທີ່ຖືກມ້ວນໄວ້ ແລະ ພູທັງຫລາຍ ແລະ ເກາະທຸກເກາະກໍ່ຖືກເລື່ອນໄປຈາກບ່ອນເກົ່າ.

¹⁵ແລ້ວກະສັດທັງຫລາຍໃນໂລກ ແລະ ພວກຄົນທີ່ສຳຄັນ, ແລະ ບັນດານາຍທະຫານໃຫຍ່, ພວກເສດຖີ, ພວກຜູ້ມີອຳນາດ ແລະ ທຸກຄົນທັງທີ່ເປັນທາດຫລືເປັນອິສຣະ, ຕ່າງກໍ່ໄປລີ້ຢູ່ໃນຖໍ້າ ແລະ ລີ້ຢູ່ໃຕ້ໂງ່ນຫີນຕາມພູຕ່າງໆ.¹⁶ພວກເຂົາຮ້ອງບອກກັບພູ ແລະ ໂງ່ນຫີນວ່າ, "ຈົ່ງເຈື່ອນລົງເທິງພວກເຮົາ! ແລະ ບັງພວກເຮົາໄວ້ ໃຫ້ພົ້ນຈາກສາຍຕາຂອງພຣະອົງຜູ້ນັ່ງເທິງບັນລັງ ແລະ ພົ້ນຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເມສານ້ອຍແນ່ຖ້ອນ.¹⁷ເພາະວ່າມື້ສຳຄັນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍອັນໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງມາເຖິງແລ້ວ ແລະ ໃຜຈະສາມາດທົນໄດ້ແດ່?"

7

¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນທູດສະຫວັນສີ່ອົງຢືນຢູ່ທີ່ມູມທັງສີ່ຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ຢັບຢັ້ງລົມທັງສີີ່ຂອງແຜ່ນດິນໂລກໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລົມພັດເທິງບົກ ເທິງທະເລ ຫລືເທິງຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນ²ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງປາກົດຂຶ້ນມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ ຄືຕຣາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະທ່ານຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງຕໍ່ທູດສະຫວັນທັງສີ່ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເພື່ອທຳອັນຕະຣາຍແຜ່ນດິນແລະທະເລນັ້ນວ່າ³"ຈົ່ງຢ່າທຳອັນຕະຣາຍແກ່ແຜ່ນດິນໂລກ, ທະເລ, ຫລືຕົ້ນໄມ້ ຈົນກວ່າເຮົາຈະໄດ້ປະທັບຕຣາໃສ່ເທິງຫນ້າຜາກຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ."

⁴ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າຈຳນວນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕຣາມີ: ແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ, ທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕຣາແລ້ວມາຈາກສິບສອງເຜົ່າໃນອິສະຣາເອນ:⁵ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າຢູດາທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕຣາມີຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າຣູເບັນມີຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າກາດມີຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ,⁶ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າອາເຊ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າເນັບທາລີມີ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າມານາເຊມີ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ.

⁷ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າຊີເມໂອນມີ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າເລວີມີ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າອິດຊາຄາມີ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ,⁸ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າເຊບູໂລນມີ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າໂຢເຊັບມີ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ, ພວກທີ່ມາຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕາມີ ຫນຶ່ງຫມື່ນສອງພັນຄົນ.

⁹ຫລັງຈາກນັ້ນມາ ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ເບິ່ງເຫັນ, ແລະ ມີຜູ້ຄົນຢ່າງຫລວງຫລາຍທີ່ບໍ່ມີໃຜນັບຈຳນວນໄດ້ ທີ່ມາຈາກປະຊາຊາດ, ທຸກເຜົ່າ, ທຸກຊົນຊາດ ແລະ ທຸກພາສາ ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າບັນລັງ ແລະ ຕໍ່ຫນ້າພຣະເມສານ້ອຍ.¹⁰ພວກເຂົານຸ່ງເສື້ອຄຸມສີຂາວ ແລະ ຖືໃບຕານຢູ່ໃນມື ພວກເຂົາຮ້ອງສຽງດັງວ່າ "ຄວາມລອດພົ້້ນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຜູ້ປະທັບເທິງບັນລັງ ແລະ ເປັນຂອງພຣະເມສານ້ອຍ!"

¹¹ທູດສະຫວັນທັງຫມົດທີ່ຢືນຢູ່ຮອບພຣະຣາຊບັນລັງຮອບຜູ້ອາວຸໂສ ແລະຮອບສິ່ງມີຊີວິດທັງສີ່ນັ້ນ, ກໍ່ຂາບລົງຕໍ່ຫນ້າພຣະບັນລັງ ແລະ ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ¹²ແລະກ່າວວ່າ "ອາແມນ! ຄຳສັນຣະເສີນ, ພຣະສະຫງ່າຣາສີ, ພຣະປັນຍາ, ຄຳໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ, ພຣະກຽດ, ຣິດທານຸພາບ, ແລະ ພຣະກຳລັງ ຈົ່ງມີແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາຕະຫລອດໄປເປັນນິດ ອາແມນ!"

¹³ແລ້ວຄົນຫນຶ່ງໃນພວກຜູ້ອາວຸໂສນັ້ນ, ຖາມຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ຄົນທີ່ສວມເສື້ອຄຸມສີຂາວເຫລົ່ານີ້ຄືໃຜ? ແລະ ພວກເຂົາມາຈາກໃສ?"¹⁴ຂ້າພຣະເຈົ້າຕອບທ່ານວ່າ "ທ່ານເອີຍ, ທ່ານເອງກໍ່ຊົງຮູ້ຢູ່ແລ້ວ" ແລະ ທ່ານຈຶ່ງບອກຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຄົນທີ່ມາຈາກຄວາມຍາກລຳບາກຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ ພວກເຂົາຊຳຣະເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາດ້ວຍເລືອດຂອງພຣະເມສານ້ອຍຈົນຂາວສະອາດ.

¹⁵ເພາະເຫດນີ້, ເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະຣາຊບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ນະມັດສະການພຣະອົງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ ແລະ ພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງຣາຊບັນລັງນັ້ນຊົງຄຸ້ມຄອງພວກເຂົາ.¹⁶ພວກເຂົາຈະບໍ່ອຶດເຂົ້າຢາກນໍ້າອີກຕໍ່ໄປເລີຍ ຕາເວັນຫລືແສງແດດອັນຮ້ອນກ້າຈະບໍ່ເຜົາໃຫມ້ພວກເຂົາ.¹⁷ເພາະພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຊົງປະທັບຢູ່ທ່າມກາງຣາຊບັນລັງນັ້ນຈະຊົງເປັນພຣະຜູ້ລ້ຽງດູພວກເຂົາ ແລະ ຈະຊົງນຳພວກເຂົາໄປຍັງນໍ້າພຸແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ຈະຊົງເຊັດນໍ້າຕາທຸກຢົດຈາກຕາຂອງເຂົາທັງຫລາຍ."

8

¹ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍແກະຕາປະທັບດວງທີເຈັດ, ຟ້າສະຫວັນກໍ່ງຽບສະຫງັດປະມານເຄິ່ງຊົ່ວໂມງ.²ຈາກນັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນທູດສະຫວັນເຈັດອົງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ, ແລະ ແກເຈັດອັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ທູດສະຫວັນເຫລົ່ານັ້ນ.

³ມີທູດສະຫວັນອີກອົງຫນຶ່ງ, ຖືຫມໍ້ຄຳໃສ່ເຄື່ອງຫອມບູຊາ, ເຂົາມາຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າແທ່ນຖວາຍເຄື່ອງຫອມບູຊາ. ບັນດາເຄື່ອງຫອມບູຊາຫລວງຫລາຍໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາເພື່ອເຂົາຈະມອບຖວາຍພ້ອມຄຳອະທິຖານທັງຫມົດຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອເທິງແທ່ນຖວາຍເຄື່ອງຫອມບູຊາທອງຄຳຕໍ່ຫນ້າບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ.⁴ຄວັນຂອງເຄື່ອງຫອມບູຊາພ້ອມກັບຄຳອະທິຖານຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອກໍ່ລອຍຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນຂຶ້ນ ໄປຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າ.⁵ທູດສະຫວັນນຳເອົາຫມໍ້ບັນຈຸເຄື່ອງຫອມບູຊາມາ ແລະ ຕື່ມໄຟຈາກແທ່ນບູຊາລົງໄປໃນຫມໍ້ນັ້ນຈົນເຕັມ ຈາກນັ້ນເຂົາຈຶ່ງເທມັນລົງມາເທິງໂລກນີ້ ເຮັດໃຫ້ເກີດສຽງຟ້າຮ້ອງສະນັ່ນ ເກີດຟ້າແມບສະຫວ່າງຈ້າ ແລະເກີດແຜ່ນດິນໄຫວ.

⁶ທູດສະຫວັນທັງເຈັດທີ່ມີແກເຈັດອັນຕຽມພ້ອມທີ່ຈະເປົ່າແກ.⁷ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີ່ຫນຶ່ງເປົ່າແກຂຶ້ນກໍ່ມີພາຍຸເຫັບ ແລະ ລູກໄຟປະສົມກັນກັບເລືອດ ຖືກເທລົງມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກເພື່ອຈະເຜົາຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງໂລກ ຫນຶ່ງສວນສາມຂອງຕົ້ນໄມ້ຖືກເຜົາໃຫມ້ ແລະ ພືດສີຂຽວກໍຖືກເຜົາໃຫມ້ໄປຫມົດ.

⁸ທູດສະຫວັນອົງທີສອງເປົ່າແກຂອງເຂົາ, ມີບາງສິ່ງທີ່ເຫມືອນກັບພູທີ່ລຸກເປັນໄຟຖືກຖິ້ມລົງມາທີ່ທະເລ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງທະເລກາຍເປັນເລືອດ,⁹ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ມີຊີວິດໃນທະເລຖືກຂ້າໃຫ້ຕາຍ, ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງເຮືອໃຫຍ່ຖືກທຳລາຍ.

¹⁰ທູດສະຫວັນອົງທີສາມເປົ່າແກຂອງເຂົາ, ມີດາວໃຫຍ່ດວງຫນຶ່ງສະຫວ່າງ ເຫມືອນກະບອງຈາກຟ້າຕົກລົງມາເທິງແມ່ນໍ້າ, ຫນຶ່ງສ່ວນສາມ ແລະໃນບໍ່ນໍ້າພຸທັງຫລາຍ¹¹ດວງດາວນີ້ ມີຊື່ວ່າ "ຂົມ". ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງນໍ້າທັງຫມົດກາຍເປັນນໍ້າຂົມ ແລະ ຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍຕ້ອງຕາຍສາເຫດເພາະນໍ້າຂົມນີ້.

¹²ທູດສະຫວັນອົງທີສີ່ເປົ່າແກຂອງເຂົາ, ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງຕາເວັນຖືກໂຈມຕີ ລວມເຖິງຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງດວງຈັນ ແລະ ດວງດາວເຫລົ່ານີ້ຈື່ງຖືກເຮັດໃຫ້ມືດໄປ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງກາງເວັນ ແລະ ຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງກາງຄືນຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມສະຫວ່າງ.

¹³ຂ້າພຣະເຈົ້າເບິ່ງ, ແລະ ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງນົກອິນຊີຕົວຫນຶ່ງທີ່ກຳລັງບິນຢູ່ໃນທ້ອງຟ້າ ແລະ ຮ້ອງສຽງດັງວ່າ "ວິບັດ, ວິບັດ, ວິບັດ, ແກ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເພາະແກທີ່ເຫລືອຢູ່ກຳລັງຈະຖືກເປົ່າໂດຍທູດສະຫວັນທັງສາມອົງ"

9

¹ຈາກນັ້ນທູດສະຫວັນອົງທີຫ້າກໍ່ເປົ່າແກ. ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນດາວດວງຫນຶ່ງຕົກລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າມາຍັງແຜ່ນດິນໂລກ. ດາວດວງນັ້ນໄດ້ຮັບມອບກະແຈເພື່ອໄຂເປີດຊ່ອງນາຣົກຂຸມເລິກ.²ເຂົາໄຂເປີດຊ່ອງນາຣົກຂຸມເລິກນັ້ນ, ແລະ ມີຄວັນໄຟພຸ່ງອອກມາເຫມືອນຄວັນຈາກເຕົາຫລອມຂະຫນາດໃຫຍ່ ຕາເວັນ ແລະ ຟ້າອາກາດກໍ່ມືດໄປເພາະຄວັນທີ່ພຸ່ງອອກຈາກນາຣົກນັ້ນ.

³ມີຝູງຕັກແຕນອອກມາຈາກຄວັນນັ້ນເພື່ອອອກມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະ ພວກມັນໄດ້ຮັບອຳນາດໃຫ້ຕອດໄດ້ເຫມືອນກັບເຫລົ່າແມງງອດເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້.⁴ພວກມັນຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ທຳລາຍຕົ້ນຫຍ້າ, ພືດ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ໃດໆເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ນອກຈາກທຳລາຍຄົນທີ່ບໍ່ມີຕຣາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ.

⁵ພວກມັນບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້າຄົນເຫລົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃຫ້ທໍຣະມານພວກເຂົາເປັນເວລາຫ້າເດືອນ ເປັນຄວາມເຈັບປວດທໍຣະມານເຫມືອນຖືກແມງງອດຕອດ.⁶ໃນວັນເຫລົ່ານັ້ນຄົນຈະຊອກຫາຄວາມຕາຍ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະຊອກຫາບໍ່ພົບ. ພວກເຂົາຈະປາຖນາຄວາມຕາຍຫລາຍທີ່ສຸດ ແຕ່ຄວາມຕາຍຈະປົບຫນີໄປຈາກພວກເຂົາ.

⁷ຝູງຕັກແຕນເປັນເຫມືອນຝູງມ້າທີ່ພ້ອມສຳລັບທຳສົງຄາມ. ເທິງຫົວຂອງພວກມັນມີບາງສິ່ງທີ່ເຫມືອນກັບມົງກຸດທອງຄຳ, ແລະ ໃບຫນ້າຂອງພວກມັນກໍ່ເຫມືອນກັບໃບຫນ້າຂອງມະນຸດ.⁸ພວກມັນມີເສັ້ນຜົມເຫມືອນກັບຜູ້ຍິງ, ແລະ ແຂ້ວຂອງພວກມັນເຫມືອນກັບແຂ້ວຂອງສິງ.⁹ພວກມັນນຸ່ງເສື້ອເກາະເຫລັກ ສຽງປີກຂອງພວກມັນເຫມືອນສຽງຂອງລົດມ້າສົງຄາມ ແລະຝູງມ້າທີ່ກຳລັງແລ່ນເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ.

¹⁰ພວກມັນມີຫາງທີ່ໃຊ້ຕອດເຫມືອນແມງງອດ; ໃນຫາງຂອງພວກມັນມີອຳນາດທີ່ຈະທຳຮ້າຍຄົນໃຫ້ບາດເຈັບເປັນເວລາຫ້າເດືອນ.¹¹ພວກມັນມີຫົວຫນ້າຝູງທີ່ເປັນທູດຈາກຂຸມນາຣົກເລິກ. ຊື່ເປັນພາສາເຮັບເຣີຂອງທູດນັ້ນຄືອາບັດໂດນ ແລະ ຊື່ໃນພາສາກຣີກຄືອາໂປລິໂອນ.¹²ວິບັດຢ່າງທຳອິດຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ. ເບິ່ງແມ! ຈະຍັງຄົງມີວິບັດອີກສອງຢ່າງຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫນ້າ.

¹³ທູດສະຫວັນອົງທີຫົກເປົ່າແກ, ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງມາຈາກສີ່ແຈຂອງແທ່ນບູຊາຄຳທີ່ຕັ້ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂອງພຣະເຈົ້າ.¹⁴ມີສຽງເວົ້າກັບທູດສະຫວັນອົງທີຫົກທີ່ເປົ່າແກນັ້ນວ່າ "ຈົ່ງປ່ອຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ທີ່ຖືກມັດໄວ້ທີ່ແມ່ນໍ້າເອີຟຣັດນັ້ນເສຍ"¹⁵ທູດສະຫວັນທັງສີ່ທີ່ຖືກຕຽມເອົາໄວ້ສຳລັບຊົ່ວໂມງນັ້ນ, ວັນນັ້ນ, ເດືອນນັ້ນ, ແລະປີນັ້ນ ໄດ້ຖືກປ່ອຍມາເພື່ອຂ້າມວນມະນຸດຈຳນວນຫນຶ່ງສ່ວນສາມ.

¹⁶ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນເຖິງຈຳນວນພົນທະຫານທີ່ນັ່ງດ້ານຫລັງມ້າວ່າມີສອງຮ້ອຍລ້ານຄົນ (200,000,000.)¹⁷ນີ້ຄືນິມິດທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້່າໄດ້ເຫັນກ່ຽວກັບເຫລົ່າມ້າ ແລະ ບັນດາຜູ້ຂີ່ມ້າເຫລົ່ານັ້ນ ເສື້ອເກາະຂອງພວກເຂົາເປັນສີແດງຄືໄຟ ສີຟ້າເຂັ້ມ ແລະສີເຫລືອງຄືມາດ ຫົວຂອງມ້າເຫລົ່ານັ້ນດັ່ງຫົວສິິງ, ມີໄຟ, ຄວັນ, ແລະມາດພຸ່ງອອກມາຈາກປາກຂອງພວກມັນ.

¹⁸ຈຳນວນຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງມະນຸດຖືກຂ້າໂດຍພັຍພິບັດທັງສາມຢ່າງນີ້ຄື ໄຟ, ຄວັນ, ແລະ ມາດທີ່ອອກມາຈາກປາກຂອງພວກມັນ.¹⁹ເພາະອຳນາດຂອງມ້າເຫລົ່ານັ້ນຢູ່ໃນປາກ ແລະ ຫາງຂອງພວກມັນ ຫາງຂອງພວກມັນເຫມືອນງູ ພວກມັນມີຫົວຫລາຍຫົວເພື່ອໃຊ້ທຳຮ້າຍຄົນ.

²⁰ສຳລັບມະນຸດທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່, ບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າໂດຍພັຍພິບັດທັງສາມຢ່າງນີ້ ຄືພວກຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ກັບໃຈເສັຍໃຫມ່ຈາກການກະທຳຂອງຕົນ ຫລື ບໍ່ຢຸດນະມັດສະການວິນຍານຊົ່ວກັບພວກຮູບເຄົາຣົບທີ່ ເຮັດມາຈາກຄຳ, ເງິນ, ກ້ອນຫີນ, ແລະໄມ້ ຄືສິ່ງຕ່າງໆທີ່ບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນ ໄດ້ຍິນ ຫລືເດີນໄດ້.²¹ພວກຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈຈາກການຂ້າຟັນກັນ ຈາກການໃຊ້ເວດມົນຄາຖາ, ຈາກການຜິດສິລະທັມທາງເພດ, ຫລືຈາກການຂີ້ລັກຂອງພວກເຂົາ.

10

¹ຈາກນັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນທີ່ມີຣິດອຳນາດອີກຕົນຫນຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ເຂົາມີເມກເປັນເສື້ອລ່າມ ແລະມີສາຍຮຸ້ງຢູ່ເຫນືອຫົວຂອງເຂົາ ໃບຫນ້າຂອງເພິ່ນເຫມືອນດັ່ງຕາເວັນ ແລະຂາເຫມືອນດັ່ງເຕົາໄຟ²ມືຂອງເພິ່ນຖືຫນັງສືມ້ວນນ້ອຍເຫລັ້ມຫນຶ່ງທີ່ຖືກເປີດອອກ ເພິ່ນວາງຕີນຂວາຢຽບລົງເທີງທະເລ ແລະວາງຕີນຊ້າຍຢຽບເທິງແຜ່ນດິນໂລກ

³ແລ້ວເພິ່ນຈຶ່ງຮ້ອງສຽງດັງເຫມືອນກັບໂຕສິງແຜດສຽງ ເມື່ອເຂົາຮ້ອງສຽງດັງກໍ່ມີສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເວົ້າອອກມາ⁴ເມື່ອສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເວົ້າອອກມາ ຂ້າພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະລົງມືຂຽນ ແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ "ຈົ່ງເກັບໄວ້ເປັນຄວາມລັບກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເວົ້ານັ້ນ ຈົ່ງຢ່າຂຽນບັນທຶກ"

⁵ຈາກນັ້ນທູດສະຫວັນອົງທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງທະເລ ແລະແຜ່ນດິນກໍ່ຍົກມືຂວາຂອງເພິ່ນຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ⁶ເເລະສາບານໂດຍອ້າງຜູ້ຫນຶ່ງເຊີ່ງເປັນຢູ່ນິຣັນດອນ ຜູ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ຜູ້ສ້າງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ຜູ້ສ້າງທະເລແລະທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ "ຈະບໍ່ມີການຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ⁷ເມື່ອເຖິງວັນນັ້ນທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດເປົ່າແກຂອງເຂົາ ຄວາມເລິກລັບຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ ເຫມືອນຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດຕໍ່ບັນດາຜູ້ທຳນວາຍທີ່ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງນັ້ນ.

⁸ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນຈາກຟ້າສະຫວັນກ່າວກັບຂ້າພຣະເຈົ້າອີກວ່າ "ຈົ່່ງໄປແລະເປີດຫນັງສືມ້ວນທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນທີ່ກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງທະເລແລະແຜ່ນດິນ."⁹ຂ້າພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄປຫາທູດສະຫວັນອົງນັ້ນແລະບອກໃຫ້ເພິ່ນມອບຫນັງສືມ້ວນໃຫ້ແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ, ເພິ່ນເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ຈົ່ງຮັບຫນັງສືມ້ວນນີ້ແລະກິນເຂົ້າໄປ ມັນຈະຂົມຢູ່ທ້ອງຂອງທ່ານ, ແຕ່ເມື່ອຢູ່ໃນປາກຂອງທ່ານມັນຈະມີລົດຊາດຫວານເຫມືອນນໍ້າເຜິ້ງ.

¹⁰ຂ້າພຣະເຈົ້າຮັບຫນັງສືມ້ວນນ້ອຍຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນເຂົ້າໄປ ເມື່ອຢູ່ໃນປາກຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າມັນຫວານ ເຫມືອນນໍ້າເຜິ້ງ ແຕ່ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າກືນລົງ ມັນກັບກາຍເປັນຂົມຢູ່ໃນທ້ອງຂອງຂ້າພຣະເຈົ້າ¹¹ຈາກນັ້ນມີຄົນບາງຄົນທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ທ່ານຈະຕ້ອງປະກາດພຣະຄັມກ່ຽວກັບຜູ້ຄົນຕ່າງໆ ຊົນຊາດຕ່າງໆ ພາສາຕ່າງໆ ແລະກະສັດຈຳນວນຫລວງຫລາຍ."

11

¹ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບໄມ້ອໍ້ອັນຫນຶ່ງເພື່ອໃຊ້ເປັນເຫມືອນໄມ້ວັດແທກ ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄຳບອກວ່າ "ລຸກຂື້ນແລະວັດຂະຫນາດຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າກັບແທ່ນບູຊາ ແລະນັບຈຳນວນຄົນທີ່ມານະມັດສະການໃນວິຫານນັ້ນ²ແຕ່ບໍ່ຕ້ອງວັດແທກລານດ້ານນອກຂອງພຣະວິຫານ ເພາະໄດ້ມອບສ່ວນນັ້ນໃຫ້ກັບຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າແລ້ວ ພວກເຂົາຈະຢຽບຢໍ່ານະຄອນອັນບໍຣິສຸດເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ.

³ເຮົາຈະໃຫ້ສິດທິອຳນາດແກ່ພະຍານທັງສອງຂອງເຮົາທີ່ນຸ່ງເຄື່ອງໄວ້ທຸກເພື່ອປະກາດພຣະຄັມເປັນເວລາຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ⁴ພະຍານເຫລົ່ານີ້ຄືຕົ້ນຫມາກກອກເທດສອງຕົ້ນ ແລະເຄື່ອງຮອງຕີນຕະກຽງຄຳສອງອັນທີ່ຕັ້ງຢູ່ຕໍ່ຫນ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ⁵ຖ້າຜູ້ໃດເລືອກທີ່ຈະທຳລາຍພວກເພິ່ນຈະມີໄຟອອກມາຈາກປາກຂອງພວກເພິ່ນແລະເຜົາຜານສັດຕຣູ ໃຜກໍ່ຕາມທີ່ປາຖນາທີ່ຈະທຳລາຍພວກເພິ່ນຈະຕ້ອງຖືກຂ້າເຊັ່ນນັ້ນ

⁶ພະຍານເຫລົ່ານີ້ມີສິດທິອຳນາດໃນການປິດທ້ອງຟ້າເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຝົນຕົກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພວກເພິ່ນປະກາດພຣະຄັມ ພວກເພິ່ນມີອຳນາດທີ່ຈະປ່ຽນແປງນໍ້າໃຫ້ກາຍເປັນເລືອດໄດ້ ແລະໂຈມຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍພັຍພິບັດທຸກຊະນິດຕາມທີ່ພວກເພິ່ນຕ້ອງການ⁷ເມື່ອພວກເພິ່ນໃກ້ເຮັດສຳເລັດໃນການເປັນພະຍານ ກໍ່ມີສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຂຸມນາຣົກເລິກທີ່ຈະທຳສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບພວກເພິ່ນ ສັດຮ້າຍນັ້ນຈະເອົາຊະນະ ແລະຂ້າພວກເຂົາເສຍ.

⁸ສົບຂອງທ່ານທັງສອງຈະຖືກຖິ້ມໄວ້ກາງທາງຂອງນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ (ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງນະຄອນນີ້ຊື່ວ່າ ເມືອງໂຊໂດມແລະເມືອງອີຢີບ) ເປັນທີ່ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງເເຂນ⁹ຈະມີບາງຄົນຈາກຜູ້ຄົນທັງຫມົດ ຈາກຄົນທຸກເຜົ່າ ຈາກທຸກພາສາ ແລະຈາກທຸກຊົນຊາດ ເຝົ້າເບິ່ງຊາກສົບຂອງພວກເພິ່ນເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງ ແລະຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ສົບຂອງພວກເພິ່ນຖືກຝັງໄວ້ໃນອຸໂມງ.

¹⁰ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະຊື່ນຊົມຍິນດີດ້ວຍເລື່ອງພວກເພິ່ນ ແລະສະເຫລີມສະຫລອງ ພວກເຂົາສົ່ງຂອງຂວັນໃຫ້ແກ່ກັນເພາະວ່າຜູ້ປະກາດພຣະຄັມທັງສອງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ທໍຣະມານບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ¹¹ແຕ່ຫລັງຈາກກາຍເວລາສາມວັນເຄິ່ງແລ້ວ ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າຈະເຂົ້າໄປພາຍໃນຊາກສົບຂອງພວກເພິ່ນ ແລະພວກເພິ່ນຈະຢືນຂຶ້ນ ຄວາມຢ້ານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະບັງເກີດຂື້ນກັບພວກຄົນທີ່ໄດ້ເບິ່ງເຫັນພວກເພິ່ນ¹²ຈາກນັ້ນຜູ້ປະກາດພຣະທັມທັງສອງໄດ້ຍິນສຽງດັງຈາກຟ້າສະຫວັນເວົ້າກັບພວກເພິ່ນວ່າ "ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້" ແລ້ວພວກເພິ່ນຈະຂຶ້ນໄປໃນສະຫວັນທ່າມກາງຫມູ່ເມກໃນຂະນະທີ່ພວກສັດຕຣູກໍ່ຈ້ອງເບິ່ງຢູ່ນັ້ນ.

¹³ໃນຊົ່ວໂມງນັ້ນເອງຈະເກີດແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ ແລະຫນຶ່ງສ່ວນສິບຂອງນະຄອນຈະຍຸບຫາຍໄປ ຄົນເຈັດພັນຄົນຈະຖືກຂ້າເນື່ອງຈາກແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ ແລະບັນດາຄົນທີ່ລອດຊີວິດຈະຕົກໃຈຢ້ານ ແລະຖວາຍກຽດພຣະເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ¹⁴ວິບັດຢ່າງທີສອງຜ່ານໄປ ເບີ່ງແມ ວິບັດຢ່າງທີສາມກຳລັງຈະມາຢ່າງໄວວາ.

¹⁵ແລ້ວທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດກໍ່ເປົ່າແກຂອງຕົນ ແລະມີສຽງອັນດັງໃນຟ້າສະຫວັນກ່າວວ່າ "ອານາຈັກແຫ່ງໂລກນີ້ໄດ້ກາຍມາເປັນອານາຈັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ພຣະອົງຈະຄອບຄອງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹⁶ແລ້ວບັນດາຜູ້ປົກຄອງທັງຊາວສີ່ທ່ານທີ່ກຳລັງນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງຂອງພວກຕົນໃນທ່າມກາງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍ່ຂາບລົງພື້ນດິນ ພວກເພິ່ນນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ¹⁷ພວກເພິ່ນເວົ້າວ່າ "ຂ້າຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຣິດ ຜູ້ເປັນຢູ່ໃນວັນນີ້ ແລະໃນອະດີດ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຮັບສິດທິອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຄອບຄອງແລ້ວ.

¹⁸ປະຊາຊາດຕ່າງໆຈະຄຽດແຄ້ນ ແຕ່ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ເວລາທີ່ຄົນຕາຍຈະໄດ້ຮັບການພິພາກສາກໍ່ມາເຖິງແລ້ວ ແລະເປັນເວລາທີ່ພຣະອົງຈະປຣະທານລາງວັນໃຫ້ແກ່ຜູ້ປະກາດພຣະຄັມທີ່ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ເປັນຜູ້ເຊື່ອ ແລະແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢໍາເກງພຣະນາມຂອງພຣະອົງທັງຄົນທີ່ບໍ່ສຳຄັນ ແລະຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະເວລາກໍ່ມາເຖິງເພື່ອພຣະອົງຈະທຳລາຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຳລັງທຳລາຍແຜ່ນດິນໂລກຢູ່.

¹⁹ຈາກນັ້ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າກໍ່ຖືກເປີດອອກໃນສະຫວັນ ແລະເບິ່ງເປັນຫີບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ຕັ້ງໃນພຣະວິຫານ ຟ້າກໍ່ແມບ ມີສຽງດັງ ສຽງຟ້າຮ້ອງກໍ່ກຶກກ້ອງ ແຜ່ນດິນໄຫວ ແລະມີພາຍຸຫມາກເຫັບຕົກຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

12

¹ມີຫມາຍສຳຄັນອັນໃຫຍ່ປາກົດຂຶ້ນໃນສະຫວັນ ຄືມີຜູ້ຍິງຄົນຫນຶ່ງທີ່ມີດວງອາທິດປົກຄຸມໂຕເປັນເສື້ອຜ້າ ແລະດວງເດືອນຮອງຕີນຂອງນາງ ແລະມີດາວທັງສິບສອງດວງເປັນມົງກຸດສວມຢູ່ເທິງຫົວ²ຍິງນັ້ນຖືພາ, ແລະລາວໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຄວນຄາງອອກມາ ກຳລັງຈະເກີດລູກ.

³ຈາກນັ້ນຈຶ່ງມີອີກຫມາຍສຳຄັນຫນຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນສະຫວັນ ເບິ່ງແມ ມີພະຍານາກໃຫຍ່ຕົວຫນຶ່ງທີ່ມີເຈັດຫົວ ມີສິບເຂົາ ແລະມີມົງກຸດເຈັດອັນຢູ່ເທິງແຕ່ລະຫົວຂອງມັນ⁴ຫາງຂອງມັນກວາດເອົາດວງດາວຫນຶ່ງສ່ວນສາມຂອງຟ້າສະຫວັນ ແລະຖິ້ມດາວເລົ່ານັ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ພະຍານາກໂຕນັ້ນຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ຍິງທີ່ກຳລັງຈະເກີດລູກ ເພື່ອວ່າເມື່ອຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນເກີດລູກອອກມາ ມັນຈະທຳຮ້າຍລູກຂອງນາງ.

⁵ນາງເກີດລູກຊາຍ ເປັນເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍທີ່ຈະປົກຄອງທຸກຊົນຊາດດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນເຫລັກ ເດັກຄົນນັ້ນຖືກຮັບອອກມາຫາພຣະເຈົ້າ ແລະນຳໄປທີ່ບັນລັງຂອງພຣະອົງ⁶ສ່ວນຍິງນັ້ນຫນີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມສະຖານທີ່ເອົາໄວ້ທີ່ນັ້ນເພື່ອນາງຈະໄດ້ຮັບການດູແລເປັນເວລາຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບມື້.

⁷ບັດນີ້ມີສົງຄາມເກີດຂຶ້ນໃນຟ້າສະຫວັນ ມີຄາເອນແລະເຫລົ່າທູດສະຫວັນຂອງຕົນຕ່າງກໍ່ຕໍ່ສູ້ກັບພະຍານາກນັ້ນ ພະຍານາກແລະເຫລົ່າສະຫມຸມຂອງມັນກໍ່ຕໍ່ສູ້ຄືນ⁸ແຕ່ພະຍານາກບໍ່ແຂງແຮງພໍທີ່ຈະຮົບຊະນະໄດ້ ບໍ່ມີທີ່ຫວ່າງໃນສະຫວັນສຳລັບມັນແລະເຫລົ່າສະຫມຸນຂອງມັນ⁹ດັ່ງນັ້ນພະຍານາກໃຫຍ່ ຄືງູດຶກດຳບັນທີ່ມີຊື່ວ່າມານຮ້າຍ ຫລືຊາຕານ ຜູ້ທີ່ຫລອກລວງໂລກທັງໂລກນີ້ ຈຶ່ງຖືກຖິ້ມລົງມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກພ້ອມກັບເຫລົ່າສະຫມຸນຂອງມັນທັງໝົດ.

¹⁰ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງໃນສະຫວັນວ່າ: ບັດນີ້ຄວາມລອດພົ້ນ, ຣິດອຳນາດ, ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະສິດທິອຳນາດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ເພາະຜູ້ກ່າວໂທດພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາໄດ້ຖືກຖິ້ມລົງໄປແລ້ວ ຄືຜູ້ກ່າວໂທດພວກເຂົາຕໍ່ຫນ້າພຣະເຈົ້າທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ.

¹¹ພວກເຂົາຊະນະມັນໄດ້ໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ແລະໂດຍຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການເປັນພະຍານຂອງພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກຊີວິດຂອງຕົນເອງແຕ່ຍອມຕາຍໄດ້.¹²ດ້ວຍເຫດນີ້, ເຫລົ່າຟ້າສະຫວັນ, ຕະຫລອດຈົນທັງສິ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີເຖີ້ນ ແຕ່ວິບັດຈົ່ງເກີດແກ່ແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະທະເລເພາະມານຮ້າຍໄດ້ລົງໄປຫາພວກເຈົ້າແລ້ວ. ມັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນໂມໂຫ ເພາະມັນຮູ້ວ່າເວລາຂອງມັນເຫລືອຫນ້ອຍເຕັມທີ.

¹³ເມື່ອພະຍານາກນັ້ນຮູ້ວ່າມັນໄດ້ຖິ້ມລົງມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ມັນຈຶ່ງຕາມຫາຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນທີ່ເກີດລູກຊາຍນັ້ນ.¹⁴ແຕ່ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ຮັບປີກຂອງນົກອິນຊີໃຫຍ່ສອງປີກ, ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງສາມາດຫນີໄປຍັງສະຖານທີ່ໆໄດ້ຈັດຕຽມເອົາໄວ້ສຳລັບນາງໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໃນບ່ອນນັ້ນນາງຈະໄດ້ຮັບການດູແລເອົາໃຈໃສ່ໃຫ້ພົ້ນໄພຈາກງູໃຫຍ່ເປັນເວລາຫນຶ່ງວາລະ ສອງວາລະ ແລະອີກເຄິ່ງວາລະ.

¹⁵ງູໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ເປົ່ານໍ້າອອກມາຈາກປາກຂອງມັນເຫມືອນກັບແມ່ນໍ້າສາຍຫນຶ່ງ, ເພື່ອຈະເຮັດໃຫ້ເກີດນໍ້າຖ້ວມທີ່ພັດພາເອົາຍິງຄົນນັ້ນໄປ.¹⁶ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ເປີດປາກອອກ ແລະສູບເອົາແມ່ນໍ້າທີ່ພະຍານາກໄດ້ເປົ່າອອກມາຈາກປາກຂອງມັນລົງໄປເສຍ.¹⁷ພະຍານາກນັ້ນຈຶ່ງຄຽດແຄ້ນຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນຫລາຍ, ມັນຈຶ່ງໄປທຳສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບເຊື້ອສາຍທີ່ເຫລືອທັງຫມົດຂອງນາງ, ຄືບັນດາຄົນທີ່ເຊື່ອຟັງຄຳບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຢຶດຫມັ້ນໃນຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.¹⁸ຈາກນັ້ນພະຍານາກນັ້ນຈຶ່ງຢືນຂຶ້ນເທິງຫາດຊາຍແຄມທະເລ.

13

¹ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນສັດຮ້າຍໂຕຫນຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກທະເລ. ມັນມີເຂົາສິບເຂົາ ແລະຫົວເຈັດຫົວ. ເທິງເຂົາທັງສິບຂອງມັນມີມົງກຸດເທິງຫົວຂອງແຕ່ລະຫົວຂອງມັນມີຊື່ເປັນຄຳຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າ.²ສັດຮ້າຍທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນີ້ມີລັກສະນະຄືກັບເສືອດາວໂຕຫນຶ່ງ, ຕີນຂອງມັນເຫມືອນຕີນຂອງຫມີ, ແລະປາກຂອງມັນເຫມືອນສິງ, ພະຍານາກນັ້ນໃຫ້ອຳນາດບັນລັງແລະສິດທິອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ມັນເພື່ອຈະຄອບຄອງ.

³ຫົວຫນຶ່ງຂອງສັດຮ້າຍນີ້ມີຮອຍບາດແຜທີ່ເຫມືອນເຄີຍຖືກຂ້າເຖີງຕາຍແລ້ວ, ແຕ່ກັບໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ, ແລະໂລກທັງໂລກຕ່າງກໍ່ແຕກຕື່ນໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຕິດຕາມສັດຮ້າຍນັ້ນ.⁴ພວກເຂົາຍັງນະມັດສະການພະຍານາກນັ້ນ, ແລະ ເພາະພະຍານາກມອບສິດທິອຳນາດຂອງມັນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍໂຕນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງນະມັດສະການສັດຮ້າຍໂຕນັ້ນ ແລະເວົ້າກັນບໍ່ຢຸດວ່າ, "ໃຜຈະເປັນເຫມືອນສັດຮ້າຍນີ້?" ແລະ "ໃຜຈະຕໍ່ສູ້ມັນໄດ້."

⁵ພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ສັດນັ້ນມີນັ້ນປາກທີ່ກ່າວໂອ້ອວດ ແລະຫມິ່ນປະຫມາດພຣະເຈົ້າ. ແລະໃຫ້ມີສິດທິອຳນາດເຮັດຢ່າງນັ້ນສີ່ສີບສອງເດືອນ.⁶ດັ່ງນັ້ນສັດຮ້າຍນັ້ນຈຶ່ງເປີດປາກຂອງມັນກ່າວຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ: ຫມິ່ນປະມາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຫມິ່ນປະຫມາດທີ່ບັນລັງ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ເທິງສະຫວັນທັງຫມົດ.

⁷ສັດຮ້າຍນັ້ນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດສົງຄາມກັບບັນດາຜູ້ເຊື່ອ ແລະເອົາຊະນະພວກເຂົາໄດ້. ມັນຍັງໄດ້ຮັບສິດທິອຳນາດເຫນືອຄົນທຸກເຜົ່າ ທຸກຄົນ ທຸກພາສາ ແລະທຸກຊົນຊາດ.⁸ທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້ຈະນະມັດສະການມັນ, ຄືທຸກຄົນທີ່ຊື່ຂອງເຂົາບໍ່ຖືກຈົດບັນທຶກເອົາໄວ້ໃນຫນັງສືແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກຂ້ານັບຕັ້ງແຕ່ຊົງສ້າງໂລກ.

⁹ໃຜມີຫູຟັງ ຈົ່ງຟັງເອົາເທີ້ນ, ຖ້າໃຜຖືກຄາດຫມາຍໄວ້ໃຫ້ເປັນຊະເລີຍ ເຂົາກໍ່ຈະຕ້ອງເປັນຊະເລີຍ.¹⁰ຖ້າໃຜຖືກຄາດຫມາຍໄວ້ໃຫ້ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ ເຂົາກໍ່ຈະຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ ນີ້ຄືການຊົງເອີ້ນເພື່ອໃຫ້ມີຄວາມອົດທົນຢືນຢັດ ແລະມີຄວາມເຊື່ອສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍຣິສຸດທັງຫລາຍ.

¹¹ຈາກນັ້ນຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນສັດຮ້າຍອີກໂຕຫນຶ່ງຂື້ນມາຈາກແຜ່ນດີນໂລກ. ມັນມີສອງເຂົາເຫມືອນແກະໂຕຫນຶ່ງ ແລະມັນເວົ້າຄືກັບພະຍານາກ.¹²ໃນການປາກົດຕົວຂອງມັນນັ້ນ ມັນໃຊ້ສິດທິອຳນາດທັງຫມົດຂອງສັດຮ້າຍໂຕທຳອິດ, ມັນເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກແລະທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນນະມັດສະການສັດຮ້າຍໂຕທຳອິດທີ່ມີບາດແຜຂອງມັນ ແຕ່ໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍແລ້ວ.

¹³ມັນເຮັດການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແມ່ນແຕ່ເຮັດໃຫ້ໄຟຕົກລົງມາຈາກສະຫວັນເທິງແຜ່ນດິນໂລກຕໍ່ຫນ້າຕໍ່ຕາຄົນທັງຫລາຍ.¹⁴ມັນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດຫມາຍສຳຄັນຕ່າງໆໄດ້ ມັນຫລອກຫລວງຄົນທີ່ຢູ່ໃນໂລກ. ມັນບອກໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງຮູບປັ້ນຂອງສັດຮ້າຍທີ່ມີບາດແຜຈາກດາບ ແຕ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອຍົກຍ້ອງໃຫ້ກຽດ.

¹⁵ມັນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດເພື່ອໃຫ້ລົມຫາຍໃຈແກ່ຮູບປັ້ນສັດຮ້າຍນັ້ນ ເພື່ອມັນຈະສາມາດເວົ້າໄດ້ ແລະໃຜປະຕິເສດທີ່ຈະນະມັດສະການສັດຮ້າຍນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກຂ້າຕາຍ.¹⁶ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນສຳຄັນ, ຫລືບໍ່ສຳຄັນ, ຄົນຮັ່ງມີຫລືຄົນຈົນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນອິສຣະຫລືທາດ, ໃຫ້ເຮັດສັນຍາລັກທີ່ມືຂວາ ຫລືເທິງຫນ້າຜາກ.¹⁷ຜູ້ຄົນບໍ່ສາມາດຊື້ຂາຍໃດໆໄດ້ຖ້າຫາກບໍ່ມີສັນຍາລັກຂອງສັດຮ້າຍນີ້ທີ່ໃຫ້ຕົວເລກແທນຊື່ຂອງມັນ.

¹⁸ເລື່ອງນີ້ຕ້ອງໃຊ້ສະຕິປັນຍາ ຫາກຜູ້ໃດມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ກໍໃຫ້ເຂົາຄິດຄາດະເນຕົວເລກຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນ. ເພາະມັນເປັນເລກແທນບຸກຄົນຫນຶ່ງ ເລກຂອງມັນຄືຫົກຮອ້ຍຫົກສິບຫົກ.

14

¹ຂ້າພຣະເຈົ້າເບິ່ງແລະເຫັນພຣະເມສານ້ອຍກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງພູເຂົາຊີໂອນ. ມີແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ ຢູ່ຮ່ວມກັບພຣະອົງຄືບັນດາຄົນທີ່ເທິງຫນ້າຜາກຂອງພວກເຂົາຈາຣຶກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ.²ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຈາກສະຫວັນດັງຂຶ້ນເຫມືອນສຽງຄື້ນຢ່າງຫລວງຫລາຍ ແລະສຽງຟ້າຮ້ອງສະຫນັ່ນ. ສຽງທີ່ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນນັ້ນເປັນເຫມືອນສຽງພິນທີ່ບັນດານັກດີດພິນກຳລັງບັນເລງ.

³ພວກເຂົາຮ້ອງເພງບົດໃຫມ່ຕໍ່ຫນ້າພຣາຊບັນລັງ ຕໍ່ຫນ້າສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງສີ່ ແລະຕໍ່ຫນ້າບັນດາຜູ້ອາວຸໂສ ບໍ່ມີໃຜສາມາດຝຶກຮ້ອງເພງນັ້ນໄດ້ນອກຈາກຄົນແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນຄົນນັ້ນ ຄົນເຫລົ່ານນີ້ຊົງໄຖ່ໄວ້ແລ້ວຈາກແຜ່ນດິນໂລກ.⁴ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືບັນດາຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນເພາະຜູ້ຍິງ, ພວກເຂົາຮັກສາຕົວເອງໃຫ້ມີຄວາມບໍຣິສຸດທາງເພດ ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືຄົນທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປໃນທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄປ, ຄົນເຫລົ່ານີ້ຖືກນຳອອກມາຈາກມວນມະນຸດເປັນຜົນທຳອິດທີ່ມອບຖວາຍໃຫ້ກັບພຣະເຈົ້າແລະກັບພຣະເມສານ້ອຍ.⁵ບໍ່ມີຄຳເວົ້າຂີ້ຕົວະໃດໆອອກມາຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາບໍ່ມີທີ່ຕິເລີຍ.

⁶ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງຫນຶ່ງ, ບິນມາກາງອາກາດ ເຂົາມີຖ້ອຍຄຳອັນຕະຫລອດໄປເປັນນິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດເພື່ອປະກາດແກ່ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຄື ທຸກຊົນຊາດ ທຸກເຜົ່າ ທຸກພາສາ ແລະທຸກຄົນ.⁷ເຂົາຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງວ່າ "ຈົ່ງຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍກຽດແກ່ພຣະອົງ. ເພາະຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະອົງ ຜູ້ດຽວທີ່ສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ທະເລ, ແລະນໍ້າພຸທັງຫລາຍ."

⁸ແລ້ວທູດສະຫວັນອີກອົງຫນຶ່ງຄື ທູດສະຫວັນອົງທີສອງຕາມມາ ແລະກ່າວວ່າ "ຫລົ້ມຈົມແລ້ວ ບາບີໂລນມະຫານະຄອນຫລົ້ມຈົມແລ້ວ, ຜູ້ທີ່ຊັກຈູງທຸກຊົນຊາດໃຫ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງຣາຄະຕັນຫາຂອງນາງ."

⁹ທູດສະຫວັນອີກອົງຫນຶ່ງຄື ອົງທີສາມທີ່ຕາມພວກເຂົາມາໄດ້ເວົ້າດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, "ຜູ້ໃດທີ່ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບປັ້ນຂອງມັນ ແລະໄດ້ຮັບສັນຍາລັກທີ່ຫນ້າຜາກຫລືມືຂອງເຂົາ.¹⁰ເຂົາຈະໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍເຊັ່ນກັນ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນທີ່ຖືກເທລົງໃນຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍໂດຍບໍ່ເຈືອປົນສິ່ງໃດ. ຄົນທີ່ດື່ມຈະທົນທຸກທໍຣະມານດ້ວຍໄຟມາດຕໍ່ຫນ້າທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຕໍ່ພຣະພັກພຣະເມສານ້ອຍ."

¹¹ຄວັນຈາກການທໍຣະມານຂອງພວກເຂົາຈະລອຍຂຶ້ນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ, ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຢຸດພັກ ບໍ່ວ່າຈະກາງເວັນຫລືກາງຄືນ ພວກເຂົາຄືຄົນທີ່ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ກັບຮູບປັ້ນຂອງມັນ, ແລະທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຮັບສັນຍາລັກທີ່ເປັນຊື່ຂອງມັນ.¹²ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຟັງຄຳບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຝ່າຍພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຕ້ອງໃຊ້ຄວາມພຽນອົດທົນ."

¹³ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຈາກຟ້າສະຫວັນກ່າວວ່າ, "ຈົ່ງຂຽນບັນທຶກສິ່ງນີ້ ຄວາມສຸກເປັນຂອງຄົນທີ່ຕາຍໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ." ພຣະວິນຍານກ່າວວ່າ "ແມ່ນແລ້ວ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຢຸດພັກຈາກການງານອັນຫນັກ, ແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາຈະຕິດຕາມພວກເຂົາໄປ."

¹⁴ຂ້າພຣະເຈົ້າເບິ່ງ ແລະມີເມກສີຂາວກ້ອນຫນຶ່ງ. ຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງເມກນັ້ນມີລັກສະນະເຫມືອນບຸດມະນຸດ. ພຣະອົງສວມມົງກຸດຄຳເທິງຫົວ ແລະໃນມືຊົງຖືກ່ຽວທີ່ຄົມຫລາຍ.¹⁵ຈາກນັ້ນຈຶ່ງມີທູດສະຫວັນອີກອົງຫນຶ່ງອອກມາຈາກພຣະວິຫານ ແລະຮຽກຮ້ອງຜູ້ນັ່ງຢູ່ເທິງເມກດ້ວຍສຽງດັ່ງວ່າ: "ໃຊ້ກ່ຽວຂອງທ່ານແລະເລີ່ມຕົ້ນເກັບກ່ຽວ ເພາະເຖິງເວລາແຫ່ງການເກັບກ່ຽວແລ້ວ, ເນື່ອງຈາກຜົນທີ່ຈະເກັບກ່ຽວເທິງແຜ່ນດິນໂລກກໍ່ສຸກງອມແລ້ວ."¹⁶ແລ້ວຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງເມກຈຶ່ງແກວ່ງກ່ຽວຂອງພຣະອົງລົງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລ້ວແຜ່ນດິນໂລກກໍ່ໄດ້ຮັບການເກັບກ່ຽວ.

¹⁷ມີທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງອອກມາຈາກພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ; ເຂົາມີກ່ຽວທີ່ຄົມຫລາຍດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.¹⁸ຍັງມີທູດສະຫວັນອີກອົງຫນຶ່ງ, ຜູ້ມີສິດທິດອຳນາດເຫນືອໄຟ. ໄດ້ອອກມາຈາກແທ່ນເຜົາເຄື່ອງຫອມບູຊາ. ເຂົາຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງຕໍ່ຜູ້ນັ້ນທີ່ກ່ຽວວ່າ "ໃຊ້ກ່ຽວທີ່ຄົມຫລາຍຂອງທ່ານເພື່ອເກັບກ່ຽວພວງອະງຸ່ນທັງຫລາຍຈາກເຄືອອະງຸ່ນທີ່ເທິງແຜ່ນດີິນໂລກ ເພາະຫມາກອະງຸ່ນກໍ່ສຸກງອມແລ້ວ."

¹⁹ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນຈຶ່ງແກວ່ງກ່ຽວລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະເກັບກ່ຽວຫມາກອະງຸ່ນຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ເຂົາໂຍນຫມາກອະງຸ່ນເຫລົ່ານັ້ນລົງໄປໃນອ່າງບີບອະງຸ່ນຂະໜາດໃຫຍ່ຊຶ່ງເປັນອ່າງແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ.²⁰ອ່າງບີບອະງຸ່ນນັ້ນຖືກບີບທີ່ນອກເມືອງ ມີເລືອດໄຫລອອກມາຈາກອ່າງນັ້ນເລິກເກືອບເຖິງສອງແມັດແລະໄຫລຍາວເປັນສາຍນ້ຳປະມານສາມຮ້ອຍກິໂລແມັດ.

15

¹ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນຫມາຍສຳຄັນໃນສະຫວັນ, ອີກຢ່າງຫນຶ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະອັດສະຈັນ ຄືມີທູດສະຫວັນເຈັດອົງຖືພັຍພິບັດເຈັດຢ່າງ, ເຊິ່ງເປັນພັຍພິບັດສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າຈະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພັຍພິບັດເຫລົ່ານັ້ນ.

²ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືເປັນທະເລແກ້ວປົນກັບໄຟ. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢືນຢູ່ແຄມທະເລຄືບັນດາຄົນທີ່ມີຊັຍຊະນະຕໍ່ສັດຮ້າຍ ແລະຕໍ່ຮູບຂອງມັນ ແລະຕໍ່ຕົວເລກທີ່ສະແດງເຖິງຊື່ຂອງມັນ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍຖືພິນທີ່ພຣະເຈົ້າປຣະທານໃຫ້.

³ພວກເຂົາຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຮ້ອງເພງຂອງພຣະເມສານ້ອຍວ່າ: "ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ, ພຣະຣາຊກິດຂອງພຣະອົງຍີ່ງໃຫຍ່ແລະອັດສະຈັນ, ຂ້າແດ່ອົງພຣະມະຫາກະສັດແຫ່ງບັນດາປະຊາຊາດ, ວິຖີທາງຂອງພຣະອົງກໍ່ຖືກຕ້ອງແລະສັດຈິງ.⁴ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ມີໃຜແດ່ບໍ່ຢ້ານພຣະອົງ, ແລະຖວາຍກຽດແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ? ເພາະພຣະອົງຜູ້ດຽວຊົງບໍຣິສຸດ ບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍຈະມານະມັດສະການຕໍ່ຫນ້າພຣະອົງ ເພາະກິດຈະການອັນຊອບທັມຂອງພຣະອົງໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນແລ້ວ."

⁵ຫລັງຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ, ຂ້າພຣະເຈົ້າເບິ່ງເຫັນພຣະວິຫານຊຶ່ງມີຫໍເຕັນສັກສິດແຫ່ງຄຳພະຍານໄດ້ເປີດອອກໃນສະຫວັນ.⁶ແລະທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງທີ່ຖືພັຍພິບັດທັງເຈັດຢ່າງ ໄດ້ອອກມາຈາກສະຖານສັກສິດທີ່ສຸດ ທູດສະຫວັນເຫລົ່ານັ້ນນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານບໍຣິສຸດເສາະໃສ ແລະໃສ່ສາຍຮັດຫນ້າເອິກທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳ.

⁷ຫນຶ່ງໃນສິ່ງມີຊີວິດທັງສີ່ຕົນນັ້ນ ໄດ້ມອບຂັນຄຳເຈັດຫນ່ວຍທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດໃຫ້ແກ່ທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງນັ້ນ.⁸ແລ້ວພຣະວິຫານກໍ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນຊຶ່ງມາຈາກພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມາຈາກຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ ບໍ່ມີໃຜສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົນກວ່າພັຍພິບັດທັງເຈັດຂອງທູດສະຫວັນເຈັດອົງນັ້ນຈະສຳເລັດລົງ.

16

¹ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງດັງອອກມາຈາກພຣະວິຫານ ສັ່ງທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງນັ້ນວ່າ, "ຈົ່ງອອກໄປແລ້ວເທຂັນແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າທັງເຈັດຫນ່ວຍລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ."

²ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຈຶ່ງອອກໄປ ແລະເທຂັນຂອງຕົນລົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລ້ວຄົນທັງຫລາຍທີ່ມີເຄື່ອງຫມາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະພວກທີ່ບູຊາຮູບຂອງມັນກໍ່ມີບາດແຜຮ້າຍທີ່ຫນ້າກຽດຊັງ, ແລະເຈັບປວດເກີດຂຶ້ນຕາມຕົນຕົວ.

³ທູດສະຫວັນອົງທີສອງເທຂັນຂອງຕົນລົງໃນທະເລແລະທະເລກໍ່ກາຍເປັນເລືອດເຫມືອນເລືອດຂອງຄົນຕາຍ, ແລະສິ່ງມີຊີວິດທັງຫມົດຊຶ່ງຢູ່ໃນທະເລນັ້ນກໍ່ຕາຍໄປຫມົດ.

⁴ທູດສະຫວັນອົງທີສາມເທຂັນຂອງຕົນລົງໄປໃນແມ່ນໍ້າແລະນໍ້າພຸທັງຫລາຍ, ແລະນໍ້່າເຫລົ່ານັ້ນກໍ່ກາຍເປັນເລືອດ.⁵ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນທູດສະຫວັນແຫ່ງຫນ້ານໍ້າຕ່າງໆກ່າວວ່າ, "ພຣະອົງຊົງຊອບທັມ ຜູ້ຊົງເປັນຢູ່ແລະເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຜູ້ຊົງບໍຣິສຸດ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງພິພາກສາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ.⁶ເພາະພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອ ແລະຜູ້ປະກາດພຣະຄັມໄຫລອອກ, ແລະພຣະອົງຊົງໃຫ້ເຂົາດື່ມເລືອດຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສົມຄວນໄດ້ຮັບແລ້ວ."⁷ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນແທ່ນບູຊາຕອບວ່າ, "ຖືກແລ້ວ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່, ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງສັດຈິງ ແລະຊອບທັມ."

⁸ທູດສະຫວັນອົງທີສີ່ເທຂັນຂອງຕົນລົງໄປທີ່ຕາເວັນ, ແລະອະນຸຍາດໃຫ້ຕາເວັນເຜົາໄຫມ້ມະນຸດດ້ວຍຄວາມຮ້ອນອັນແຮງກ້າ.⁹ຄວາມຮ້ອນແຮງຂອງແສງແດດກ້າກໍ່ເຜົາໄຫມ້ມະນຸດ ແລະພວກເຂົາກໍ່ສາບແຊ່ງພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດເຫນືອພັຍພິບັດເຫລົ່ານີ້. ພວກເຂົາບໍ່ຍອມກັບໃຈໃຫມ່ເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ.

¹⁰ຫລັງຈາກນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງທີຫ້າເທຂັນຂອງຕົນລົງເທິງບັນລັງຂອງສັດຮ້າຍ, ແລ້ວຄວາມມືດກໍ່ປົກຄຸມອານາຈັກຂອງສັດຮ້າຍ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍ່ກັດລີ້ນຂອງຕົນເອງເພາະຄວາມເຈັບປວດ.¹¹ແລະພວກເຂົາສາບແຊ່ງພຣະເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ເພາະຄວາມເຈັບປວດ ແລະເພາະບາດແຜຕາມຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງບໍ່ຍອມກັບໃຈຈາກການກະທຳຂອງຕົນ.

¹²ທູດສະຫວັນອົງທີຫົກເທຂັນຂອງຕົນລົງໄປທີ່ແມ່ນໍ້າໃຫຍ່ ຄືແມ່ນໍ້າເອີຟຣັດ. ເຮັດໃຫ້ນໍ້ານັ້ນແຫ້ງ ເພື່ອຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບບັນດາກະສັດທີ່ຈະມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ.¹³ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍສາມດວງຊຶ່ງມີຮູບຮ່າງເຫມືອນໂຕກົບອອກມາຈາກປາກຂອງພະຍານາກ, ຈາກປາກສັດຮ້າຍ ແລະຈາກປາກຜູ້ປະກາດພຣະຄັມປອມ.¹⁴ເພາະວ່າພວກມັນເປັນວິນຍານແຫ່ງຜີມານຮ້າຍທີ່ເຮັດຫມາຍສຳຄັນການອັດສະຈັນ, ພວກມັນອອກໄປຫາບັນດາກະສັດທົ່ວໂລກ ເພື່ອລວບລວມເອົາບັນດາກະສັດເຫລົ່ານັ້ນໄປ ເຮັດສົງຄາມໃນວັນອັນໃຫຍ່ຫລວງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດ.

¹⁵(ເບິ່ງແມ! ເຮົາກຳລັງມາເຫມືອນຂະໂມຍ ຄົນທີ່ເຝົ້າຣະວັງຢູ່ແລະສວມເສື້ອຜ້າຂອງຕົນໄວ້ກໍ່ເປັນສຸກ ເພາະວ່າເຂົາຈະບໍ່ຕ້ອງອອກໄປແບບເປືອຍກາຍໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍເຫັນສະພາບອັນອັບອາຍຂອງເຂົາ).¹⁶ແລ້ວວິນຍານທັງສາມໄດ້ຮວບຮວມບັນດາກະສັດເຫລົ່ານັ້ນໄປສະຖານທີ່ຫນຶ່ງເອີ້ນຕາມພາສາເຮັບເຣີວ່າ ອາມາເຄໂດນ.

¹⁷ຫລັງຈາກນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດເທຂັນຂອງຕົນລົງໄປໃນອາກາດ. ແລະມີພຣະສຸຣະສຽງດັງອອກມາຈາກບັນລັງໃນພຣະວິຫານນັ້ນວ່າ "ສຳເລັດແລ້ວ."¹⁸ແລ້ວເກີດມີຟ້າແມບ ສຽງແຕກດັງສະນັ່ນ, ສຽງຟ້າຮ້ອງ ແລະແຜ່ນດິນໄຫວຮຸນແຮງ, ຊຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນໄຫວທີ່ຮຸນແຮງກວ່າແຜ່ນດິນໄຫວໃດໆທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ມະນຸດເກີດຂຶ້ນມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ແຜ່ນດິນໄຫວຄັ້ງນີ້ຮຸນແຮງຫລາຍ.¹⁹ມະຫານະຄອນນັ້ນກໍ່ແຍກອອກເປັນສາມສ່ວນ ແລະເມືອງທັງຫລາຍຂອງບັນດາປະຊາຊາດກໍ່ພັງລົງ ແລ້ວພຣະເຈົ້າຊົງຣະນຶກເຖິງມະຫານະຄອນບາບີໂລນ ແລະພຣະອົງຊົງໃຫ້ນະຄອນນີ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນທີ່ເຮັດມາຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງ.

²⁰ແລ້ວເກາະທັງຫມົດກໍ່ສູນຫາຍໄປ ແລະພູທັງໝົດກໍ່ຫາບໍ່ພົບ.²¹ຫມາກເຫັບໃຫຍ່ຊຶ່ງມີນໍ້າຫນັກກ້ອນລະຫ້າສິບກິໂລກໍ່ຕົກຈາກຟ້າລົງມາຖືກຄົນທັງຫລາຍ, ພວກເຂົາກໍ່ສາບແຊ່ງພຣະເຈົ້າເນື່ອງດ້ວຍພັຍພິບັດທີ່ເກີດຈາກຫມາກເຫັບນັ້ນ ເພາະພັຍພິບັດນັ້ນຮຸນແຮງຫລາຍ.

17

¹ທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງໃນເຈັດອົງທີ່ຖືຂັນເຈັດອັນນັ້ນ ກໍ່ມາເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງມາເທາະ ເຮົາຈະໃຫ້ທ່ານເບິ່ງການລົງໂທດຍິງແມ່ຈ້າງຄົນສຳຄັນທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງນໍ້າຕົກຕາດ.²ຄືຍິງທີ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກລ່ວງປະເວນີນຳນາງ ແລະຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກກໍ່ເມົາດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ."

³ແລ້ວທູດສະຫວັນນັ້ນກໍ່ນໍາຂ້າພຣະເຈົ້າໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານໂດຍພຣະວິນຍານ, ແລະຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນຍິງຄົນຫນຶ່ງນັ່ງຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍສີແດງເຂັ້ມໂຕຫນຶ່ງ ຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຊື່ເປັນຄຳຫມິ່ນປະມາດພຣະເຈົ້າ. ສັດຮ້າຍນັ້ນມີເຈັດຫົວແລະສິບເຂົາ.⁴ຍິງຄົນນັ້ນສວມຊຸດສີມ່ວງແລະແດງເຂັ້ມ ແລະປະດັບດ້ວຍຄໍາ ເຄື່ອງປະດັບຕ່າງໆ ແລະໄຂ່ມຸກ, ໃນມືຂອງນາງຖືຖ້ວຍຄຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງທີ່ຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງ ແລະສິ່ງທີ່ເປັນມົນທິນຈາກການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ.⁵ເທິງຫນ້າຜາກຂອງນາງມີຊື່ທີ່ມີຄວາມຫມາຍເລິກລັບຂຽນໄວ້ວ່າ "ບາບີໂລນນະຄອນໃຫຍ່ ແມ່ຂອງຍິງແມ່ຈ້າງທັງຫລາຍ ແລະແມ່ຂອງບັນດາສິ່ງຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ."

⁶ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນຍິງນັ້ນເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອ ແລະເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ສະຫລະຊີວິດເພາະເປັນພະຍານຝ່າຍພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນນາງ ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ອັດສະຈັນໃຈຫລາຍ.⁷ແຕ່ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນກ່າວກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ຍ້ອນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງອັດສະຈັນໃຈ? ເຮົາຈະບອກໃຫ້ທ່ານຮູ້ເຖິງຄວາມຫມາຍອັນເລິກລັບຂອງຍິງນັ້ນແລະສັດຮ້າຍທີ່ມີເຈັດຫົວແລະສິບເຂົາທີ່ເປັນພາຫະນະຂອງນາງ.

⁸ສັດຮ້າຍທີ່ທ່ານເຫັນນັ້ນ ມັນເຄີຍເປັນຢູ່ໃນຄາວກ່ອນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຢູ່ໃນຂະນະນີ້, ມັນກຳລັງຈະຂຶ້ນມາຈາກເຫວເລິກ, ແລ້ວໄປສູ່ຄວາມພິນາດ, ຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູເທິງແຜ່ນດິນໂລກຊື່ງບໍ່ມີຊື່ຈົດໄວ້ໃນຫນັງສືແຫ່ງຊີວິດຕັ້ງແຕ່ເລີ້ມຕົ້ນເນຣະມິດສ້າງໂລກ ກໍ່ຈະອັດສະຈັນໃຈເມື່ອເຫັນສັດຮ້າຍຊຶ່ງເຄີຍເປັນຢູ່, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຢູ່ໃນຂະນະນີ້, ແລະກຳລັງຈະມາປາກົດອີກ.

⁹ສິ່ງນີ້ຕ້ອງໃຊ້ຄວາມຄິດຢ່າງມີປັນຍາ ຫົວທັງເຈັດນັ້ນຄືເນີນເຂົາເຈັດຫນ່ວຍທີ່ຍິງນັ້ນນັ່ງຢູ່¹⁰ແລະຫມາຍເຖິງກະສັດເຈັດອົງ. ຫ້າອົງໄດ້ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ, ອົງຫນຶ່ງກຳລັງເປັນຢູ່, ສ່ວນອີກອົງຫນຶ່ງຍັງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ, ຖ້າມາແລ້ວກໍ່ຈະຢູ່ໄດ້ພຽງໄລຍະສັ້ນໆເທົ່ານັ້ນ.

¹¹ສັດຮ້າຍທີ່ເຄີຍເປັນຢູ່ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ເປັນກະສັດອົງທີແປດ; ແຕ່ກໍ່ຍັງເປັນຫນຶ່ງໃນກະສັດເຈັດອົງນັ້ນ ແລະກຳລັງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ.

¹²ເຂົາທັງສິບເຂົາທີ່ທ່ານເຫັນນັ້ນຄືກະສັດສິບອົງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຣາຊອານາຈັກ, ແຕ່ຈະຮັບສິດທິອຳນາດເຫມືອນຢ່າງກະສັດດ້ວຍກັນກັບສັດຮ້າຍໂຕນັ້ນຫນຶ່ງຊົ່ວໂມງ.¹³ກະສັດເຫລົ່ານີ້ມີຄວາມເຫັນອັນດຽວກັນ, ແລະຈະມອບຣິດອຳນາດ ແລະສິດທິອຳນາດຂອງຕົນແກ່ສັດຮ້າຍນັ້ນ.¹⁴ພວກເຂົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເມສານ້ອຍ. ແຕ່ພຣະເມສານ້ອຍຈະເອົາຊະນະເຂົາ ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງເປັນເຈົ້ານາຍເຫນືອເຈົ້ານາຍທັງຫມົດ, ແລະຊົງເປັນມະຫາກະສັດເຫນືອກະສັດທັງຫມົດ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງນັ້ນ ກໍ່ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນ ໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ສັດຊື່"ກໍຈະມີໄຊດ້ວຍກັນກັບພຣະອົງ.

¹⁵ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນບອກຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ແມ່ນໍ້າທັງຫລາຍທີ່ທ່ານເຫັນຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຍິງແມ່ຈ້າງນັ່ງຢູ່ນັ້ນ, ຄືຄົນທັງຫລາຍ, ເຫລົ່າຝູງຊົນ, ບັນດາປະຊາຊາດ ແລະພາສາຕ່າງໆ.

¹⁶ເຂົາສິບເຂົາທີ່ທ່ານເຫັນ ແລະສັດຮ້າຍນັ້ນຈະກຽດຊັງຍິງແມ່ຈ້າງນັ້ນ. ພວກມັນຈະເຮັດໃຫ້ນາງເປົ່າປ່ຽວ ແລະເປືອຍກາຍ ພວກມັນຈະຫຸ້ມກິນຊີ້ນຂອງນາງ, ແລະເອົາໄຟເຜົານາງຈົນບໍ່ເຫລືອຊາກ.¹⁷ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງບັນດານໃຈພວກມັນໃຫ້ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ ໂດຍມີຄວາມເຫັນຢ່າງດຽວກັນໃນການມອບອຳນາດໃນການປົກຄອງຂອງພວກມັນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍນັ້ນຈົນກວ່າພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດ.

¹⁸ແລະຍິງທີ່ທ່ານເຫັນນັ້ນຄືນະຄອນທີ່ປົກຄອງຢູ່ເຫນືອບັນດາກະສັດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ."

18

¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງຫນຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ, ທ່ານມີສິດທິອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະຣັດສະຫມີຂອງທ່ານເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກແຈ້ງສະຫວ່າງ.²ທ່ານຮ້ອງປະກາດດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, "ບາບີໂລນນະຄອນໃຫຍ່ຫລົ້ມຈົມແລ້ວ, ຫລົ້ມຈົມແລ້ວກາຍເປັນທີ່ອາໄສຂອງພວກຜີມານຮ້າຍ ເປັນທີ່ຢູ່ຂອງວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍທຸກຊະນິດ, ແລະເປັນທີ່ຢູ່ຂອງນົກທີ່ສົກກະປົກ, ແລະຫນ້າກຽດຫນ້າຊັງທຸກຊະນິດ.³ເພາະປະຊາຊາດທັງຫມົດໄດ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງຣາຄະຕັນຫາໃນການລ່ວງປະເວນີຂອງນະຄອນນັ້ນ. ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນະຄອນນັ້ນ. ແລະພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກກໍ່ຮັ່ງມີຂຶ້ນຈາກອຳນາດແຫ່ງການໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຊັບອັນຟຸມເຟືອຍຂອງນະຄອນນັ້ນ."

⁴ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນອີກສຽງຫນຶ່ງຈາກສະຫວັນວ່າ "ຈົ່ງອອກມາຈາກມະຫານະຄອນນັ້ນເສັຍ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນຄວາມບາບຂອງນະຄອນນັ້ນ, ແລະເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງຮັບພັຍພິບັດໃດໆຂອງນະຄອນນັ້ນ.⁵ບາບຂອງນະຄອນນັ້ນກອງສູງຂຶ້ນພຽງຟ້າແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຈົດຈຳຄວາມປະພຶດຊົ່ວຮ້າຍຂອງນະຄອນນັ້ນແລ້ວ.⁶ຈົ່ງຕອບສະຫນອງນະຄອນນັ້ນເຫມືອນຢ່າງທີ່ນະຄອນນັ້ນເຄີຍຕອບສະຫນອງຄົນອື່ນໆ, ແລະຈົ່ງຕອບສະຫນອງການກະທຳຂອງນະຄອນນັ້ນເປັນສອງເທົ່າໃນສິ່ງທີ່ນະຄອນນັ້ນໄດ້ກະທຳ; ໃນຖ້ວຍທີ່ນະຄອນນັ້ນໄດ້ປະສົມໄວ້ ກໍ່ຈົ່ງປະສົມລົງໄປເປັນສອງເທົ່າໃຫ້ນະຄອນນັ້ນ.

⁷ນະຄອນນັ້ນໃຫ້ກຽດຕົນເອງແລະໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຟຸມເຟືອຍຫລາຍເທົ່າໃດ, ກໍ່ຈົງມອບຄວາມທໍຣະມານ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າໃຫ້ແກ່ນະຄອນນັ້ນຫລາຍເທົ່ານັ້ນ, ເພາະນະຄອນນັ້ນເວົ້າໃນໃຈວ່າ ເຮົາຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງຣາຊີນີ ເຮົາບໍ່ແມ່ນຍິງຫມ້າຍ ແລະເຮົາຈະບໍ່ມີວັນພົບກັບຄວາມໂສກເສົ້າເລີຍ.⁸ດ້ວຍເຫດນີ້ພັຍພິບັດຕ່າງໆຈະມາເຖິງນະຄອນນັ້ນພາຍໃນວັນດຽວ, ຄືຄວາມຕາຍ, ຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະຄວາມອຶດຢາກແລະໄຟຈະເຜົາຜານນະຄອນນັ້ນ, ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ພິພາກສານະຄອນນັ້ນ."

⁹ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ລ່ວງປະເວນີ ແລະໃຊ້ຊີວິດຢ່າງສະຫນຸກສະຫນານກັບນະຄອນນັ້ນ ຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະຮໍ່າໄຮເມື່ອເຫັນຄວັນໄຟທີ່ເຜົາໄຫມ້ນະຄອນນັ້ນ¹⁰ພວກເຂົາຈະອອກໄປຢືນຢູ່ຫ່າງໆດ້ວຍຄວາມຢ້ານຫລາຍການທໍຣະມານນະຄອນນັ້ນ, ແລະກ່າວວ່າ "ວິບັດ, ວິບັດແກ່ນະຄອນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ບາບີໂລນ, ນະຄອນທີ່ເຂັ້ມແຂງ! ເພາະການລົງໂທດມາເຖິງເຈົ້າແລ້ວພາຍໃນຊົ່ວໂມງດຽວ."

¹¹ບັນດາພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະໂສກເສົ້າເນື່ອງຈາກນະຄອນນັ້ນ, ເພາະບໍ່ມີໃຜຊື້ສິນຄ້າຂອງເຂົາອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ.¹²ສິນຄ້າເຫລົ່ານັ້ນຄື ຄຳ ເງິນເພັດພອຍ ຕ່າງໆ ໄຂ່ມຸກ ຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດດີ ຜ້າສີມ່ວງ ຜ້າໄຫມ ຜ້າສີແດງເຂັ້ມ ໄມ້ຫອມທຸກຊະນິດ ພາຊະນະທຸກຢ່າງທີ່ເຮັດມາຈາກງາຊ້າງ ພາຊະນະທຸກຢ່າງທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ລໍ້າຄ່າ ທອງເຫລືອງ ເຫລັກ ຫີນອ່ອນ.¹³ອົບເຊີຍ, ເຄື່ອງເທດ, ເຄື່ອງຫອມ, ນໍ້າມັນເຜົາເຄື່ອງຫອມ, ກຳຍານ, ເຫລົ້າອະງຸ່ນ ນໍ້າມັນຫມາກກອກເທດ, ແປ້ງຢ່າງດີ, ເຂົ້າບະເລ, ງົວແລະແກະ, ມ້າແລະລົດມ້າ, ລວມເຖິງຂ້ອຍໃຊ້ແລະຊີວິດຈິດໃຈມະນຸດດ້ວຍ.

¹⁴ຜົນທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າປາຖະຫນາດ້ວຍສຸດໃຈນັ້ນກໍ່ຫາຍໄປຈາກເຈົ້າ. ສິ່ງທີ່ຫລູຫລາ ແລະງາມສະຫງ່າທັງຫມົດຂອງເຈົ້າກໍ່ຫາຍໄປ, ບໍ່ມີໃຜໄດ້ພົບເຫັນອີກເລີຍ.

¹⁵ບັນດາພໍ່ຄ້າທີ່ຂາຍສິນຄ້າເຫລົ່ານີ້ຊຶ່ງຮັ່ງມີຂຶ້ນມາເພາະນະຄອນນັ້ນ ຈະຢືນຢູ່ຫ່າງໆ ເພາະຢ້ານຕໍ່ການທໍລະມານນະຄອນນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າຢ່າງຫນັກ.¹⁶ແລະກ່າວວ່າ ວິບັດ, ວິບັດແກ່ນະຄອນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສວມໃສ່ຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດດີ ຜ້າສີມ່ວງ ແລະຜ້າສີແດງເຂັ້ມ ແລະປະດັບດ້ວຍຄຳ ເຄື່ອງປະດັບ ແລະໄຂ່ມຸກນັ້ນ.¹⁷ພາຍໃນຊົ່ວໂມງດຽວ ຊັບສົມບັດທັງຫມົດນັ້ນກໍ່ໄດ້ຫມົດກ້ຽງໄປ. ນາຍສະເພົາທຸກຄົນແລະໂດຍສານພວກລູກເຮືອ, ແລະທຸກຄົນທີມີອາຊີບຫາກິນທາງທະເລ ພວກເຫລົ່ານີ້ຕ່າງກໍ່ຢືນຢູ່ຫ່າງ ໆ.

¹⁸ພວກເຂົາສົ່ງສຽງຮ້ອງເມື່ອເຫັນຄວັນໄຟທີ່ເຜົາໄຫມ້ນະຄອນນັ້ນ. ແລະກ່າວວ່າ "ນະຄອນໃດຈະເຫມືອນນະຄອນນີ້?"¹⁹ແລະສົ່ງສຽງຮ້ອງໄຫ້ໂສກເສົ້າວ່າ, "ວິບັດ, ວິບັດແກ່ນະຄອນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຊຶ່ງທຸກຄົນທີ່ມີເຮືອທາງທະເລຕ່າງກໍ່ຮັ່ງມີຂຶ້ນຈາກຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງນະຄອນນັ້ນ, ເພາະພາຍໃນຊົ່ວໂມງດຽວ ນະຄອນນັ້ນກໍ່ຖືກທຳລາຍລົງ."²⁰"ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີເພາະນະຄອນນັ້ນເທາະ, ເມືອງສະຫວັນ, ເຈົ້າຜູ້ເຊື່ອທັງຫລາຍ, ອັກຄະສາວົກທັງຫລາຍ, ແລະບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງພິພາກສາລົງໂທດນະຄອນນັ້ນໃຫ້ກັບເຈົ້າທັງຫລາຍແລ້ວ."

²¹ທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງທີ່ມີຣິດອຳນາດກໍ່ຍົກຫີນກ້ອນຫນຶ່ງທີ່ເຫມືອນຫີນໂມ້ແປ້ງຂະຫນາດໃຫຍ່ຂື້ນມາ, ແລະໂຍນລົງໄປໃນທະເລແລ້ວກ່າວວ່າ, "ບາບີໂລນ, ນະຄອນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ຈະຖືກໂຍນລົງຢ່າງຮຸນແຮງເຊັ່ນນີ້ ແລະຈະບໍ່ມີໃຜໄດ້ພົບເຫັນນະຄອນນັ້ນອີກເລີຍ.²²ຈະບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນສຽງນັກດີດພິນ ນັກດົນຕຣີ ນັກເປົ່າຂຸ່ຍ ແລະນັກເປົ່າແກ, ໃນຕົວເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ຈະບໍ່ມີໃຜໄດ້ພົບເຫັນຊ່າງຝີມືໃດໆໃນຕົວເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ຈະບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນສຽງໂມ້ແປ້ງໃນຕົວເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.

²³ຈະບໍ່ມີແສງໂຄມໄຟສ່ອງສະຫວ່າງໃນຕົວເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ຈະບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຈົ້າບ່າວ, ແລະເຈົ້າສາວໃນຕົວເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະພວກພໍ່ຄ້າຂອງເຈົ້າເຄີຍເປັນຄົນໃຫຍ່ຄົນໂຕເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະບັນດາປະຊາຊາດກໍ່ຖືກລໍ້ລວງໂດຍເວດມົນຂອງເຈົ້າ.²⁴ໃນນະຄອນນັ້ນກໍ່ພົບເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ ແລະຜູ້ເຊື່ອທັງຫລາຍ, ແລະເລືອດຂອງທຸກຄົນທີ່ຖືກຂ້າເທິງແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນ."

19

¹ຫລັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນເຫມືອນກັບສຽງດັງສະນັ່ນຂອງປະຊາຊົນຢ່າງຫລວງຫລາຍໃນສະຫວັນ ກ່າວວ່າ "ຮາເລລູຢາ ຄວາມລອດພົ້ນ ພຣະສະຫງ່າຣາສີແລະຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍ.²ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຖືກຕ້ອງແລະຍຸດຕິທັມ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງພິພາກສາຍິງໂສເພນີຄົນສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກເສື່ອມຊາມດ້ວຍການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ. ພຣະອົງຊົງແກ້ແຄ້ນຍິງຄົນນັ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຫລັ່ງອອກມາ."

³ແລ້ວຄົນເຫລົ່ານັ້ນຮ້ອງຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທີສອງວ່າ "ຮາເລລູຢາ ຄວັນຈາກແປວໄຟທີ່ເຜົາໄຫມ້ນະຄອນນັ້ນກໍ່ພຸ່ງຂຶ້ນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ"⁴ພວກຜູ້ອາວຸໂສທັງຊາວສີ່ທ່ານແລະສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງສີ່ກໍ່ກົ້ມຂາບລົງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຜູ້ປະທັບເທິງບັນລັງນັ້ນ ພວກເພິ່ນຮ້ອງວ່າ "ອາແມນ ຮາເລລູຢາ"

⁵ແລ້ວມີສຽງອອກມາຈາກບັນລັງວ່າ "ເຈົ້າຜູ້ຮັບໃຊ້ທຸກຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຈົ້າທັງຫລາຍທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ ທັງຄົນເລັກນ້ອຍ ແລະຄົນມີອຳນາດ, ຈົ່ງສັນຣະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍ."

⁶ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນເຫມືອນຢ່າງສຽງຂອງຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍເຫມືອນສຽງກ້ອງກັງວານຂອງນໍ້າຕົກຕາດທັງຫລາຍ, ແລະເຫມືອນຢ່າງສຽງຟ້າຮ້ອງດັງສະນັ່ນວ່າ "ຮາເລລູຢາ ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຄອບຄອງຢູ່, ຄືພຣະເຈົ້າຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດ.

⁷ຂໍໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍຊື່ນຊົມ ແລະປິຕິຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງ ເພາະເຖິງເວລາແຫ່ງການສົມຣົດຂອງພຣະເມສານ້ອຍແລ້ວ, ແລະເຈົ້າສາວຂອງພຣະອົງກໍ່ຕຽມຕົວພ້ອມແລ້ວ.⁸ເຈົ້າສາວນັ້ນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ສວມໃສ່ຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດສະຫວ່າງເສາະໃສແລະສະອາດ" (ເພາະວ່າຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດນັ້ນຄືການປະພຶດອັນຊອບທັມຂອງຜູ້ບໍຣິສຸດ).

⁹ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນບອກຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ, "ຈົ່ງຂຽນລົງໄປຢ່າງນີ້ວ່າ ຄົນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຮັບເຊີນມາງານລ້ຽງສົມຣົດຂອງພຣະເມສານ້ອຍກໍ່ເປັນສຸກ," ທ່ານບອກອີກວ່າ "ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເປັນຄຳສັດຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ."¹⁰ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ກົ້ມຕົວລົງໃກ້ຕີນຂອງທູດສະຫວັນເພື່ອຈະນະມັດສະການທ່ານ ແຕ່ທ່ານກ່າວກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ, "ຢ່າເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ເຊັ່ນດຽວກັບທ່ານ, ແລະພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທີ່ຢຶດຖືຄຳພະຍານກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າຈົ່ງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າເຖີ້ນ, ເພາະວ່າຄຳພະຍານກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້ານັ້ນເປັນຫົວໃຈຂອງການເປີດເຜີຍພຣະຄັມ."

¹¹ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນສະຫວັນເປີດອອກ ແລະຂ້າພຣະເຈົ້າເບິ່ງໄປເຫັນມ້າສີຂາວໂຕຫນຶ່ງ. ພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງຫລັງມ້ານັ້ນມີພຣະນາມວ່າສັດຊື່ແລະທ່ຽງແທ້. ພຣະອົງຊົງພິພາກສາແລະຊົງຕໍ່ສູ້ດ້ວຍຄວາມຊອບທັມ.¹²ດວງຕາຂອງພຣະອົງເປັນເຫມືອນແປວໄຟ ແລະມີມົງກຸດຫລາຍອັນທີ່ເທິງຫົວຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງມີພຣະນາມຈາຣຶກໄວ້ເທິງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງຊຶ່ງບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກເລີຍນອກຈາກພຣະອົງເອງ.¹³ພຣະອົງຊົງນຸ່ງເສື້ອຄຸມທີ່ໄດ້ຈຸ່ມໃນເລືອດ ແລະພຣະນາມທີ່ເອີ້ນພຣະອົງນັ້ນຄືພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າ.

¹⁴ກອງທັບທັງຫລາຍໃນສະຫວັນຂີ່ມ້າຂາວຕາມພຣະອົງໄປ ຕ່າງກໍ່ສວມໃສ່ຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ, ສີຂາວແລະສະອາດ.¹⁵ມີດາບຄົມດວງຫນຶ່ງອອກມາຈາກປາກຂອງພຣະອົງຊຶ່ງໃຊ້ຟາດຟັນປະຊາຊາດຕ່າງໆ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງປົກຄອງພວກເຂົາທັງຫລາຍດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນເຫລັກທີ່ມີອຳນາດ, ພຣະອົງຊົງບີບນ້ຳອະງຸ່ນໃນອ່າງແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດ.¹⁶ພຣະອົງຊົງມີພຣະນາມຈາຣຶກເທິງເສື້ອຄຸມຂອງພຣະອົງ ແລະທີ່ຕົ້ນຂາຂອງພຣະອົງວ່າ "ກະສັດເຫນືອກະສັດທັງຫລາຍ ແລະເຈົ້ານາຍເຫນືອເຈົ້ານາຍທັງຫລາຍ."

¹⁷ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງຕາເວັນ ທ່ານຮ້ອງປະກາດດ້ວຍສຽງດັງແກ່ນົກທັງຫມົດທີີ່ບິນໄປມາຢູ່ກາງອາກາດວ່າ, "ຈົ່ງມາໂຮມກັນໃນງານກິນລ້ຽງຂອງພຣະເຈົ້າອັນຍິ່ງໃຫຍ່.¹⁸ມາກິນຊີ້ນຂອງບັນດາກະສັດ, ຊີ້ນຂອງຜູ້ບັນຊາການທະຫານ, ຊີ້ນຂອງຄົນທີ່ມີອິດທິພົນຫລາຍ, ຊີ້ນຂອງມ້າແລະຄົນທີ່ຂີ່ມັນ, ແລະຊີ້ນຂອງມະນຸດທຸກຄົນ, ທັງຄົນເປັນອິສຣະ ແລະເປັນທາດ ທັງຄົນເລັກນ້ອຍແລະຄົນມີອຳນາດດ້ວຍ."

¹⁹ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນສັດຮ້າຍ ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກພ້ອມທັງກອງທັບຂອງກະສັດເຫລົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍມາຊຸມນຸມກັນເພື່ອທຳສົງຄາມກັບພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງຫລັງມ້າ, ແລະກັບກອງທັບຂອງພຣະອົງ.²⁰ສັດຮ້າຍໄດ້ຖືກຈັບພ້ອມດ້ວຍຄົນທີ່ປອມຕົວເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມທີ່ເຮັດຫມາຍສຳຄັນຕໍ່ຫນ້າມັນ ແລະໃຊ້ຫມາຍສຳຄັນລໍ້ລວງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງຫມາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ບູຊາຮູບຂອງມັນ ທັງສອງຖືກໂຍນລົງທັງເປັນໃນບຶງໄຟທີ່ລຸກໄຫມ້ຢູ່ດ້ວຍມາດ.

²¹ຄົນທີ່ເຫລືອຢູ່ກໍຖືກຂ້າດ້ວຍດາບທີ່ອອກມາຈາກປາກຂອງພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງຫລັງມ້ານັ້ນ ນົກທຸກໂຕກໍ່ກິນຊີ້ນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຕາຍແລ້ວ.

20

¹ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ທ່ານມີກະແຈຂອງເຫວເລິກ, ແລະທ່ານມີໂສ້ເສັ້ນໃຫຍ່ຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ.²ທ່ານຈັບພະຍານາກທີ່ເປັນງູດຶກດຳບັນ ຊຶ່ງເປັນມານຮ້າຍແລະມານຊາຕານ ແລ້ວມັດມັນໄວ້ຫນຶ່ງພັນປີ.³ທ່ານຈຶ່ງໂຍນມັນລົງໄປໃນເຫວເລິກນັ້ນ, ແລະໃສ່ກະແຈແລະປະທັບຕຣາໄວ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມັນລໍ້ລວງປະຊາຊາດທັງຫລາຍໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ຈົນຄົບເວລາຫນຶ່ງພັນປີ ຫລັງຈາກນັ້ນ ມັນຈະຖືກປ່ອຍອອກມາເປັນເວລາສັ້ນໆ.

⁴ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນບັນລັງຫລາຍບັນລັງ. ຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງນັ້ນເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມອບສິດທິອຳນາດໃນການພິພາກສາ ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນວິນຍານຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຕັດຫົວເພາະການເປັນພະຍານກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະເພາະພຣະຄັມຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ບູຊາສັດຮ້າຍ ຫລືຮູບຂອງມັນ, ແລະບໍ່ຍອມຮັບເຄື່ອງຫມາຍຂອງມັນໄວ້ເທິງຫນ້າຜາກ ຫລືທີ່ມືຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາທັງຫລາຍກັບມາມີຊີວິດອີກຄັ້ງຫນຶ່ງ ແລະຄອບຄອງຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດເຈົ້າເປັນເວລາຫນຶ່ງພັນປີ.

⁵ນອກຈາກຄົນເຫລົ່ານີ້ສ່ວນຄົນອື່ນທີ່ຕາຍໄປແລ້ວບໍ່ໄດ້ກັບມາມີຊີວິດອີກຄັ້ງຈົນກວ່າພັນປີ ນັ້ນລ່ວງໄປແລ້ວ. ໃຜທີ່ມີສ່ວນໃນການເປັນຂຶ້ນມາຈາກຕາຍຄັ້ງທຳອິດກໍ່ເປັນສຸກແລະບໍຣິສຸດ.⁶ຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງຈະບໍ່ມີອຳນາດເຫນືອພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ແຕ່ພວກເຂົາຈະເປັນປະໂລຫິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລະຈະຄອບຄອງຮ່ວມກັບພຣະອົງຫນຶ່ງພັນປີ.

⁷ເມື່ອຄົບຫນຶ່ງພັນປີແລ້ວ, ຊາຕານຈະຖືກປ່ອຍອອກມາຈາກຄຸກຂອງມັນ.⁸ມັນຈະອອກໄປລໍ້ລວງປະຊາຊາດຕ່າງໆທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທົ່ວໂລກ ຄືໂກກແລະມາໂກກ ເພື່ອນຳພວກເຂົາມາຮ່ວມກັນ. ເພື່ອເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ ຈຳນວນຂອງພວກເຂົາຈະນັບບໍ່ຖ້ວນເຫມືອນດັ່ງເມັດຊາຍທີ່ທະເລ.

⁹ພວກເຂົາຈະເດີນທາງອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ ແລະລ້ອມກອງທັບຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອ, ແລະນະຄອນທີ່ພຣະອົງຊົງຮັກໄວ້. ແຕ່ໄຟໄດ້ຕົກລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະເຜົາຜານພວກເຂົາເສັຍ.¹⁰ມານທີ່ລໍ້ລວງພວກເຂົາທັງຫລາຍກໍ່ຖືກໂຍນລົງໄປໃນບຶງໄຟປົນມາດ, ທີ່ຊຶ່ງສັດຮ້າຍແລະຜູ້ປະກາດພຣະຄັມປອມໄດ້ຖືກໂຍນລົງໄປນັ້ນ. ພວກມັນຈະຖືກທໍຣະມານທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

¹¹ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນພຣະບັນລັງໃຫຍ່ສີຂາວ ແລະພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງບັນລັງນັ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງປາກົດ ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສະຫວັນກໍ່ຫາຍໄປຈາກພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ພວກມັນບໍ່ມີທີ່ໄປ.¹²ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນບັນດາຄົນຕາຍ ທັງຄົນມີອິດທິພົນ ແລະຄົນເລັກນ້ອຍຢືນຢູ່ຫນ້າພຣະບັນລັງນັ້ນ, ແລະຫນັງສືກໍຖືກເປີດອອກ ແລ້ວປື້ມອີກເຫລັ້ມຫນຶ່ງກໍ່ຖືກເປີດອອກດ້ວຍ, ຄືປື້ມແຫ່ງຊີວິດ. ຄົນຕາຍກໍ່ຖືກພິພາກສາຕາມການກະທຳຂອງພວກເຂົາທີ່ມີບັນທຶກໄວ້ໃນໜັງສືເຫລົ່ານັ້ນ.

¹³ທະເລກໍ່ສົ່ງຄົນຕາຍທີ່ຢູ່ໃນທະເລຄືນມາ. ຄວາມຕາຍແລະແດນຄົນຕາຍກໍ່ສົ່ງຄົນຕາຍທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນຄືນມາເຫມືອນກັນ, ແລະພວກເຂົາທັງຫມົດກໍຖືກພິພາກສາຕາມສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳນັ້ນ.¹⁴ຄວາມຕາຍແລະແດນມໍຣະນາກໍໄດ້ຖືກຖິ້ມລົງໃນບຶງໄຟ. ບຶງໄຟນີ້ຄືຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງ.¹⁵ຖ້າຊື່ຂອງໃຜບໍ່ໄດ້ມີຈົດໄວ້ໃນປື້ມແຫ່ງຊີວິດ, ເຂົາກໍ່ຈະຖືກໂຍນລົງໄປໃນບຶງໄຟ.

21

¹ແລ້ວຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນສະຫວັນໃຫມ່ແລະແຜ່ນດິນໂລກໃຫມ່, ເພາະວ່າຟ້າສະຫວັນເດີມ ແລະແຜ່ນດິນໂລກເດີມນັ້ນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ, ແລະທະເລກໍ່ບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.²ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນະຄອນບໍຣິສຸດ ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃຫມ່ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແລະຈາກພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຕຽມພ້ອມເຫມືອນຢ່າງເຈົ້າສາວທີ່ປະດັບກາຍໄວ້ສຳລັບເຈົ້າບ່າວຂອງຕົນ.

³ຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງດັງຈາກພຣະຣາຊບັນລັງວ່າ "ເບິ່ງແມ ທີ່ປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ກັບມະນຸດແລ້ວ, ແລະພຣະອົງຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາທັງຫລາຍ. ພວກເຂົາຈະເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະເຈົ້າເອງສະຖິດກັບພວກເຂົາ ແລະພຣະອົງຈະຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.⁴ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຊັດນໍ້າຕາທຸກຢົດຈາກຕາຂອງພວກເຂົາທັງຫລາຍ, ແລະຈະບໍ່ມີຄວາມຕາຍ, ຫລືຄວາມໂສກເສົ້າ, ຫລືການຮ້ອງໄຫ້, ຫລືການເຈັບປວດອີກຕໍ່ໄປ ເພາະສິ່ງເດີມໆນັ້ນໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ.

⁵ແລ້ວພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງພຣະຣາຊບັນລັງກ່າວວ່າ "ເບິ່ງແມ ເຮົາສ້າງທຸກສິ່ງຂຶ້ນມາໃຫມ່." ພຣະອົງກ່າວອີກວ່າ "ຈົ່ງຂຽນລົງໄປເຖີດ ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເປັນຄຳທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ແລະສັດຈິງ."⁶ພຣະອົງກ່າວກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ສຳເລັດແລ້ວ ເຮົາເປັນອາລະຟາແລະໂອເມຄາ ເປັນເບື້ອງຕົ້ນແລະເປັນເບື້ອງປາຍ ເຮົາຈະໃຫ້ຜູ້ທີ່ຫີວນໍ້າ ດື່ມນໍ້າຈາກບໍ່ນໍ້າພຸແຫ່ງຊີວິດໂດຍບໍ່ຕ້ອງຈ່າຍອັນໃດເລີຍ."

⁷ຄົນທີ່ໄດ້ຊັຍຊະນະຈະໄດ້ຮັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນມໍຣະດົກ ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ, ແລະເຂົາຈະເປັນລູກຂອງເຮົາ.⁸ແຕ່ພວກທີ່ຂີ້ຢ້ານ ພວກທີ່ບໍ່ເຊື່່ອ ພວກທີ່ປະພຶດຕົນຢ່າງຫນ້າຂີ້ດຽດ, ພວກຂ້າຄົນ, ພວກລ່ວງປະເວນີ, ພວກໃຊ້ເວດມົນຄາຖາ, ພວກບູຊາຮູບເຄົາຣົບ, ແລະທຸກຄົນທີ່ຂີ້ຕົວະນັ້ນ ສ່ວນທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຢູ່ໃນບຶງໄຟປົນມາດທີ່ລຸກໄຫມ້ຢູ່ນັ້ນເປັນຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງ.

⁹ແລ້ວທູດສະຫວັນອົງຫນຶ່ງໃນເຈັດອົງທີ່ຖືຂັນເຈັດຫນ່ວຍອັນເຕັມໄປດ້ວຍພັຍພິບັດສຸດທ້າຍເຈັດຢ່າງນັ້ນ, ມາເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ມາທີ່ນີ້ ເຮົາຈະໃຫ້ທ່ານເບິ່ງເຈົ້າສາວທີ່ເປັນມະເຫສີຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.¹⁰ແລ້ວທ່ານນຳຂ້າພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາສູງຫນ່ວຍໃຫຍ່ແລະສະແດງໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນນະຄອນບໍຣິສຸດຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແລະຈາກພຣະເຈົ້າ.

¹¹ເຢຣູຊາເລັມເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະແສງສະຫວ່າງອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງນະຄອນນັ້ນເຫມືອນເພັດພອຍ, ເຫມືອນດັ່ງແກ້ວມະນີໂຊດອັນເສາະໃສ.¹²ນະຄອນນັ້ນມີກຳແພງໃຫຍ່ແລະສູງມີປະຕູສິບສອງປະຕູ, ແລະທີ່ປະຕູມີທູດສະຫວັນສິບສອງອົງ ເທິງປະຕູມີຊື່ເຜົ່າຂອງປະຊາກອນອິສະຣາເອນສິບສອງເຜົ່າຈາຣຶກໄວ້.¹³ກຳແພງແຕ່ລະດ້ານມີປະຕູຢູ່ສາມປ່ອງ, ຄືທິດຕາເວັນອອກມີສາມປ່ອງ, ທາງດ້ານເຫນືອມີສາມປ່ອງ, ທາງດ້ານໃຕ້ມີສາມປ່ອງ, ແລະທາງດ້ານຕາເວັນຕົກສາມປ່ອງ.

¹⁴ກຳແພງຂອງນະຄອນນັ້ນມີຖານສິບສອງຖານ, ແລະເທິງຖານເຫລົ່ານັ້ນມີຊື່ສິບສອງຊື່ຂອງອັກຄະສາວົກສິບສອງທ່ານຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.¹⁵ອົງທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້ານັ້ນມີໄມ້ວັດແທກທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳ ເພື່ອຈະແທກນະຄອນ ປະຕູແລະກຳແພງຂອງນະຄອນນັ້ນ.

¹⁶ນະຄອນນັ້ນເປັນຮູບສີ່ຫລ່ຽມຈະຕຸຣັດ; ຄວາມຍາວນັ້ນເທົ່າກັນກັບຄວາມກວ້າງ, ທ່ານແທກນະຄອນນັ້ນດ້ວຍໄມ້ວັດແທກໄດ້ດັ່ງນີ້, ສອງພັນສີ່ຮ້ອຍກິໂລແມັດ (ຄວາມຍາວ ຄວາມກວ້າງແລະຄວາມສູງຂອງນະຄອນນັ້ນເທົ່າກັນ).¹⁷ທ່ານຍັງແທກກຳແພງນະຄອນນັ້ນໄດ້, ຫນາຫົກສິບແມັດຕາມມາດຕາວັດແທກຂອງມະນຸດ(ຊຶ່ງເປັນເຫມືອນເຄື່ອງແທກຂອງທູດສະຫວັນເຊັ່ນກັນ).

¹⁸ກໍາແພງນັ້ນສ້າງດ້ວຍແກ້ວມະນີໂຊດ, ແລະນະຄອນນັ້ນສາ້ງດ້ວຍຄຳບໍຣິສຸດທີ່ເສາະໃສເຫມືອນແກ້ວ.¹⁹ຖານຂອງນະຄອນນັ້ນປະດັບປະດາດ້ວຍເພັດພອຍທຸກຊະນິດ. ອັນທຳອິດເປັນແກ້ວມະນີໂຊດ, ສອງເປັນໄພທູນ, ອັນທີສາມເປັນໂມຣາ, ອັນທີສີ່ມໍຣະກົດ,²⁰ອັນທີຫ້າບຸດ, ອັນທີຫົກພິລາ, ອັນທີ່ເຈັດເປັນບຸດສະບາຄຳນໍ້າແກ່, ອັນທີແປດແມ່ນເພທາຍ, ອັນທີເກົ້າເປັນບຸດສະບາຄຳນໍ້າອ່ອນ, ອັນທີສິບເປັນຢົກ, ອັນທີສິບເອັດນິນ, ແລະອັນທີສິບສອງເປັນແກ້ວເພທາຍສີ່ມ່ວງ.

²¹ປະຕູທັງສິບສອງນັ້ນ ເຮັດດ້ວຍໄຂ່ມຸກສິບສອງຫນ່ວຍ; ປະຕູລະຫນ່ວຍແລະຖະຫນົນໃນນະຄອນນັ້ນ ເປັນຄຳບໍຣິສຸດເສາະໃສເຫມືອນແກ້ວ.²²ຂ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະວິຫານໃນນະຄອນນັ້ນ ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດ ແລະພຣະເມສານ້ອຍເປັນພຣະວິຫານນະຄອນນັ້ນ.

²³ນະຄອນນັ້ນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຕາເວັນ ຫລືເດືອນເພື່ອທີ່ຈະສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ນະຄອນນັ້ນແລ້ວ, ແລະ ໂຄມຂອງນະຄອນນັ້ນຄືພຣະເມສານ້ອຍ.²⁴ປະຊາຊາດທັງຫມົດໃນໂລກຈະທຽວໄປມາໃນທ່າມກາງແສງສະຫວ່າງຂອງນະຄອນນັ້ນ. ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະນຳສະຫງ່າຣາສີຂອງພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນນະຄອນນັ້ນ.²⁵ປະຕູຕ່າງໆຈະເປີດຢູ່ຕະຫລອດວັນຈະບໍ່ຖືກປິດຈັກເທື່ອ ແລະຈະບໍ່ມີເວລາກາງຄືນທີ່ນັ້ນ.

²⁶ພວກເຂົາຈະນຳສະຫງ່າຣາສີ ແລະກຽດຂອງບັນດາປະຊາຊາດເຂົ້າມາໃນນະຄອນນັ້ນ,²⁷ແລະສິ່ງໃດທີ່ເປັນມົນທິນຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃນນະຄອນນັ້ນໄດ້ເລີຍ. ຫລືຄົນໃດທີ່ເຮັດການອັນຫນ້າອັບອາຍ ຫລືຫລອກລວງກໍ່ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໄປໄດ້ເຊັ່ນກັນນອກຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມີຊື່ຈົດໄວ້ໃນປື້ມແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍເທົ່ານັ້ນ.

22

¹ແລ້ວທູດສະຫວັນສະແດງໃຫ້ຂ້າພຣະເຈົ້າເຫັນສາຍນໍ້າທີ່ມີຊີວິດຊຶ່ງໃສເຫມືອນແກ້ວ ໄຫລອອກມາຈາກພຣະບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂອງພຣະເມສານ້ອຍ²ນ້ຳນັ້ນໄຫລລົງຜ່ານກາງທາງຂອງນະຄອນນັ້ນ. ແຕ່ລະຝັ່ງຂອງແມ່ນໍ້າມີຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດທີ່ອອກຫມາກສິບສອງຊະນິດ, ແລະເກີດຫມາກທຸກເດືອນ ໃບຂອງຕົ້ນໄມ້ນັ້ນມີໄວ້ເພື່ອປິ່ນປົວບັນດາປະຊາຊາດທັງຫລາຍໃຫ້ດີ.

³ຄຳສາບແຊ່ງຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ ພຣະບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າແລະຂອງພຣະເມສານ້ອຍຈະຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນ, ແລະບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ.⁴ພວກເຂົາຈະເຫັນພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈະຕິດຢູ່ທີ່ຫນ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ.⁵ກາງຄືນຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ ພວກເຂົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີແສງຈາກຕະກຽງຫລືຈາກຕາເວັນ ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືພຣະເຈົ້າຈະຊົງສ່ອງແສງສະຫວ່າງແກ່ພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຈະຄອບຄອງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

⁶ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ເປັນຄຳທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ແລະສັດຈິງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືພຣະເຈົ້າແຫ່ງວິນຍານຂອງຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ ໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງມາສະແດງເຖິງສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້ານີ້ແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ."⁷"ເບິ່ງແມ ເຮົາຈະມາໃນໄວໆນີ້ ຄົນທີ່ເຮັດຕາມຄຳທໍານວາຍຂອງຫນັງສືເຫລັ້ມນີ້ກໍ່ເປັນສຸກ."

⁸ຂ້າພຣະເຈົ້າຄືໂຢຮັນ ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນແລະໄດ້ເຫັນເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເມື່ອຂ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນ ແລະໄດ້ເຫັນແລ້ວ ຂ້າພຣະເຈົ້າກໍ່ໂນ້ມຕົວລົງນະມັດສະການໃກ້ຕີນຂອງເຫລົ່າທູດສະຫວັນທີ່ສະແດງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແກ່ຂ້າພຣະເຈົ້າ.⁹ທ່ານເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ, "ຢ່າເຮັດແນວນັ້ນ ເຮົາເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບໃຊ້ກັບທ່ານ, ກັບພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານຊຶ່ງເປັນຜູ້ປະກາດພຣະຄັມ, ແລະກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳໃນຫນັງສືເຫລັ້ມນີ້ ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າເຖີດ!"

¹⁰ທ່ານເວົ້າກັບຂ້າພຣະເຈົ້າວ່າ "ຢ່າປົກປິດຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳທຳນວາຍ ໃນປື້ມນີ້ໄວ້ເປັນຄວາມລັບ, ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.¹¹ຈົ່ງໃຫ້ຄົນຊົ່ວເຮັດຊົ່ວຕໍ່ໄປ ຈົ່ງໃຫ້ຄົນຊົ່ວຊ້າເຮັດການຊົ່ວຊ້າຕໍ່ໄປ, ຈົ່ງໃຫ້ຄົນຊອບທັມເຮັດສິ່ງຊອບທັມຕໍ່ໄປ, ຈົ່ງໃຫ້ຄົນບໍຣິສຸດເປັນຄົນບໍຣິສຸດຕໍ່ໄປ."

¹²"ເບິ່ງແມ ເຮົາຈະມາໄວໆນີ້. ພ້ອມກັບບໍາເຫນັດຂອງເຮົາມານຳ, ເພື່ອທີ່ຈະຕອບແທນແຕ່ລະຄົນຕາມການກະທຳຂອງເຂົາ.¹³ເຮົາຄືອາລາຟາແລະໂອເມຄາ ເປັນເບື້ອງຕົ້ນແລະເປັນເບື້ອງປາຍ, ເປັນປະຖົມມະການແລະເປັນອາວະສານ.

¹⁴ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ລ້າງເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເອງກໍ່ເປັນສຸກ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະມີສິດໃນການກິນຜົນຈາກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ ແລະເຂົ້າໄປໃນນະຄອນນັ້ນທາງປະຕູໄດ້¹⁵ດ້ານນອກມີພວກຫມາ ພວກໃຊ້ເວດມົນຄາຖາ, ພວກລ່ວງປະເວນີ, ພວກຂ້າຄົນ, ພວກບູຊາຮູບເຄົາຣົບ ແລະທຸກຄົນທີ່ຮັກແລະເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຫລອກລວງ.

¹⁶ເຮົາ, ຄືເຢຊູ, ຜູ້ສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງເຮົາໃຫ້ໄປເປັນພະຍານແກ່ທ່ານກ່ຽວກັບສິ່ງເຫລົ່ານີ້ສຳຫລັບຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ເຮົາເປັນກົກເຄົ້າແລະເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ, ແລະເປັນດາວເພັກດວງໃສຮຸ່ງເຮືອງ.

¹⁷"ມາເຖີດ" ໃຫ້ຄົນທີ່ໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ "ມາເຖີດ" "ຜູ້ໃດກໍ່ຕາມທີ່ຫີວນໍ້າກໍ່ໃຫ້ເຂົາເຂົ້າມາ! ແລະຜູ້ໃດກໍ່ຕາມທີ່ມີຄວາມປາຖະໜາ ກໍ່ໃຫ້ເຂົາມາຮັບນ້ຳແຫ່ງຊີວິດ, ໂດຍບໍ່ຕ້ອງເສຍຄ່າອັນໃດເລີຍ."

¹⁸ຂ້າພຣະເຈົ້າເປັນພະຍານແກ່ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນຄຳທຳນວາຍໃນປຶ້ມເຫລັ້ມນີ້ວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດເພີ້ມຕື່ມສິ່ງໃດເຂົ້າໄປໃນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ ພຣະເຈົ້າກໍ່ຈະຊົງເພີ່ມຕື່ມພັຍພິບັດທີ່ມີຂຽນໄວ້ໃນປື້ມເຫລັ້ມນີ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນດ້ວຍ.¹⁹ຖ້າຜູ້ໃດຕັດຖ້ອຍຄຳອອກໄປຈາກຫນັງສືຄຳທຳນວາຍເຫລັ້ມນີ້, ພຣະເຈົ້າກໍ່ຈະຊົງຕັດສ່ວນແບ່ງຂອງເຂົາໃນຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດແລະນະຄອນບໍຣິສຸດຊຶ່ງມີຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມເຫລັ້ມນີ້ອອກໄປດ້ວຍ.

²⁰ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນພະຍານໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ກ່າວວ່າ "ແນ່ນອນ ເຮົາຈະມາໃນບໍ່ຊ້ານີ້" ອາແມນ! ຂໍໂຜດສະເດັດມາເຖີດພຣະເຢຊູອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ!²¹ຂໍໃຫ້ພຣະຄຸນແຫ່ງພຣະເຢຊູພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈົ່ງສະຖິດຢູ່ກັບໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງທຸກຄົນເຖີ້ນ. ອາແມນ.