Khmer: Unlocked Literal Bible for កណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការ, កណ្ឌគម្ពីរម៉ាថាយ, កាឡាទី, កូឡូស, ចោទិយកថា, ចៅហ្វាយ, ជនគណនា, ដានីយ៉ែល, ណាហ៊ូម, ទីតុស, ទំនុកតម្កើង, នាងរស់, នាងអេសធើរ, និក្ខមនំ, នេហេមា, បទចម្រៀងសាឡូម៉ូន, បរិទេវ, បី យ៉ូហាន, ភីលីព, ភីលេម៉ូន, មីកា, ម៉ាកុស, ម៉ាឡាគី, យូដាស, យេរេមា, យ៉ាកុប, យ៉ូណាស, យ៉ូប, យ៉ូស្វេ, យ៉ូហាន, យ៉ូអែល, របាក្សត្រ ទី១, របាក្សត្រទី ២, រ៉ូម, លូកា, លេវីវិន័យ, លោកុប្បត្តិ, វិវរណៈ, សាការី, សាស្ដា, សុភាសិត, សេផានា, ហាកាយ, ហាបាគូក, ហូសេ, ហេព្រើរ, អូបាឌា, អេភេសូរ, អេម៉ុស, អេសាយ, អេសេគាល, អែសរ៉ា, ១ កូរិនថូស, ១ ធីម៉ូថេ, ១ ពង្សាវតាក្សត្រ, ១ ពេត្រុស, ១ យ៉ូហាន, ១ សាំយូអែល, ១ ថេស្សាឡូនិក, ២ កូរិនថូស, ២ ថេស្សាឡូនិក, ២ ធីម៉ូថេ, ២ ពង្សាវតាក្សត្រ, ២ ពេត្រុស, ២ យ៉ូហាន, ២ សាំយូអែល

Formatted for Translators

©2022 Wycliffe Associates
Released under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License.

Bible Text: The English Unlocked Literal Bible (ULB)
©2017 Wycliffe Associates
Available at https://bibleineverylanguage.org/translations
The English Unlocked Literal Bible is based on the unfoldingWord® Literal Text, CC BY-SA 4.0. The original work of the unfoldingWord® Literal Text is available at https://unfoldingword.bible/ult/.
The ULB is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License.

Notes: English ULB Translation Notes
©2017 Wycliffe Associates
Available at https://bibleineverylanguage.org/translations
The English ULB Translation Notes is based on the unfoldingWord translationNotes, under CC BY-SA 4.0. The original unfoldingWord work is available at https://unfoldingword.bible/utn.
The ULB Notes is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License.

To view a copy of the CC BY-SA 4.0 license visit http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/

Below is a human-readable summary of (and not a substitute for) the license.
You are free to:

Share — copy and redistribute the material in any medium or format.

Adapt — remix, transform, and build upon the material for any purpose, even commercially.

The licensor cannot revoke these freedoms as long as you follow the license terms.
Under the following conditions:

Attribution — You must attribute the work as follows: "Original work available at https://BibleInEveryLanguage.org." Attribution statements in derivative works should not in any way suggest that we endorse you or your use of this work.

ShareAlike — If you remix, transform, or build upon the material, you must distribute your contributions under the same license as the original.

No additional restrictions — You may not apply legal terms or technological measures that legally restrict others from doing anything the license permits.

Notices:
You do not have to comply with the license for elements of the material in the public domain or where your use is permitted by an applicable exception or limitation.
No warranties are given. The license may not give you all of the permissions necessary for your intended use. For example, other rights such as publicity, privacy, or moral rights may limit how you use the material.

លោកុប្បត្តិ

1

¹កាលដំបូងឡើយ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដី។²ផែនដីគ្មានទម្រង់ និងទទេ។ សេចក្តីងងឹតគ្របនៅលើផ្ទៃនៃជម្រៅទឹក។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់រេរានៅលើផ្ទៃនៃទឹកនោះ។

³ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរមានពន្លឺ» ហើយពន្លឺក៏មានឡើង។⁴ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញពន្លឺនោះថាល្អ។ ព្រះអង្គបានញែកពន្លឺចេញពីភាពងងឹត។⁵ព្រះជាម្ចាស់បានហៅពន្លឺថាជា «ថ្ងៃ» ហើយព្រះអង្គហៅងងឹតថាជា «យប់»។ ក៏មានល្ងាច និងព្រឹក ជាថ្ងៃទីមួយ។

⁶ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរមានលំហមួយនៅចន្លោះទឹក ហើយឲ្យលំហនោះបានញែកទឹកចេញពីគ្នា»។⁷ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើលំហ ហើយបានញែកទឹកដែលនៅក្រោមលំហនោះពីគ្នា។ វាក៏កើតមានដូច្នោះ។⁸ព្រះជាម្ចាស់ហៅលំហនោះថាជា «មេឃ»។ ក៏មានល្ងាច និងព្រឹក ជាថ្ងៃទីពីរ។

⁹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរឲ្យទឹកដែលនៅក្រោមមេឃបានប្រមូលគ្នាមកនៅតែមួយកន្លែង ហើយចូរឲ្យមានដីស្ងួតលេចឡើង»។ វាក៏កើតមានដូច្នោះ។¹⁰ព្រះជាម្ចាស់ហៅដីស្ងួតថាជា «ផែនដី» ហើយហៅទឹកដែលប្រមូលជុំគ្នាថាជា «សមុទ្រ»។ ព្រះអង្គទតឃើញថាល្អ។

¹¹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរឲ្យផែនដីមានរុក្ខជាតិដុះដូចជា៖ រុក្ខជាតិដែលមានគ្រាប់ ហើយដើមឈើដែលមានផ្លែតាមពូជរបស់វា»។ វាក៏កើតមានដូច្នោះ។¹²ផែនដីបានបង្កើតឲ្យមានរុក្ខជាតិ គឺរុក្ខជាតិដែលមានគ្រាប់តាមពូជរបស់វា ហើយដើមឈើបានបង្កើតផលដែលមានគ្រាប់ពូជនៅក្នុងវា តាមប្រភេទរបស់វា។ ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញថាល្អ។¹³ក៏មានល្ងាច និងមានព្រឹក ជាថ្ងៃទីបី។

¹⁴ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរឲ្យមានពន្លឺនៅលើមេឃ ដើម្បីញែកថ្ងៃចេញពីយប់ និងដើម្បីឲ្យវាធ្វើជាសញ្ញាសម្គាល់ សម្រាប់រដូវ សម្រាប់ថ្ងៃ និងឆ្នាំ។¹⁵ចូរឲ្យមានពន្លឺនៅលើមេឃ ដើម្បីបំភ្លឺមកលើផែនដី»។ ក៏មានដូច្នោះ។

¹⁶ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតពន្លឺដ៏ធំពីរ ពន្លឺដែលភ្លឺជាង ដើម្បីបំភ្លឺនៅពេលថ្ងៃ ហើយពន្លឺដែលមិនសូវភ្លឺ ដើម្បីបំភ្លឺនៅពេលយប់។¹⁷ព្រះអង្គក៏បង្កើតពួកផ្កាយផងដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ពួកគេនៅលើមេឃដើម្បីផ្តល់ពន្លឺមកលើផែនដី¹⁸ដើម្បីបំភ្លឺនៅពេលថ្ងៃ និងបំភ្លឺនៅពេលយប់ ហើយដើម្បីញែកពន្លឺចេញពីងងឹត។ ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញថាល្អ។¹⁹ក៏មានល្ងាច និងព្រឹក ជាថ្ងៃទីបួន។

²⁰ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរឲ្យទឹកបានពេញទៅដោយសត្វដែលមានជីវិតជាច្រើន ហើយចូរមានសត្វស្លាបហើរនៅលើផែនដីនៅក្នុងចន្លោះអាកាស»។²¹ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតសត្តនិករយ៉ាងសម្បើមនៅក្នុងសមុទ្រ និងសត្តនិករដែលមានជីវិតទាំងឡាយតាមប្រភេទរបស់វា ដែលមានជីវិតនៅក្នុងទឹកគ្រប់ទីកន្លែង និងសត្វស្លាបហើរតាមប្រភេទរបស់វា។ ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញថាល្អ។

²²ព្រះជាម្ចាស់បានឲ្យពរដល់ពួកវា ដោយមានបន្ទូលថា៖ «ចូរបង្កើតផល និងបានចម្រើនឡើង ហើយបានពេញទឹកនៅក្នុងសមុទ្រ។ ចូរឲ្យសត្វស្លាបបានចម្រើនឡើងពេញផែនដីផងដែរ»។²³ក៏មានល្ងាច និងព្រឹកជាថ្ងៃទីប្រាំ។

²⁴ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរឲ្យផែនដីបង្កើតឲ្យមានសត្តនិករនីមួយៗទៅតាមប្រភេទរបស់វា សត្វជើងបួន សត្វលូនវា និងសត្វព្រៃនៅផែនដី ទៅតាមប្រភេទនីមួយៗរបស់វា»។ ក៏កើតមានដូច្នោះ។²⁵ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតសត្វព្រៃនៅផែនដី ទៅតាមប្រភេទរបស់វា សត្វជើងបួនទៅតាមប្រភេទរបស់វា និងសត្វលូនវានៅលើដីគ្រប់យ៉ាងទៅតាមប្រភេទរបស់វា។ ព្រះអង្គទតឃើញថាល្អ។

²⁶ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរយើងបង្កើតមនុស្សនៅក្នុងរូបភាពរបស់យើង មានលក្ខណដូចជាយើង។ ឲ្យពួកគេមានអំណាចនៅលើត្រីនៅក្នុងសមុទ្រ នៅលើសត្វនៅលើអាកាស នៅលើសត្វជើងបួន និងមានអំណាចនៅលើផែនដីទាំងមូល ព្រមទាំងនៅលើសត្វលូនវាដែលលូនវានៅលើផែនដី»។²⁷ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សនៅក្នុងរូបភាពរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។ គឺព្រះអង្គបានបង្កើតគេនៅក្នុងរូបភាពរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។ ព្រះអង្គបង្កើតពួកគេជាបុរស និងស្រ្តី។

²⁸ព្រះជាម្ចាស់បានឲ្យពរដល់ពួកគេ ហើយមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរបង្កើតផលឲ្យបានច្រើន ហើយចម្រើនឡើង។ បំពេញផែនដី ហើយបង្រ្កាបវាផង។ ចូរមានអំណាចនៅលើត្រីនៅក្នុងសមុទ្រ នៅលើសត្វស្លាបនៅលើមេឃ ហើយនិងអ្វីៗដែលមានជីវិតនៅលើផែនដីផង»។²⁹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «មើល៍! យើងបានប្រគល់រុក្ខជាតិដែលមានគ្រាប់ ដែលមាននៅលើផែនដីទាំងមូល និងគ្រប់ទាំងដើមឈើដែលមានគ្រាប់តាមពូជផង។ វានឹងបានជាអាហារដល់អ្នក។

³⁰ចំពោះសត្វព្រៃនៅលើផែនដី គ្រប់ទាំងសត្វស្លាបនៅលើមេឃ និងអ្វីៗដែលលូនវានៅលើផែនដី ព្រមទាំងសត្តនិករទាំងអស់ដែលមានខ្យល់ដង្ហើមនៃជីវិត យើងប្រគល់ស្មៅខៀវខ្ចីជាអាហារ»។³¹ព្រះជាម្ចាស់បានទតឃើញអ្វីៗដែលព្រះអង្គបានបង្កើត។ មើលចុះ វាល្អប្រពៃណាស់។ ក៏មានល្ងាច និងព្រឹក ជាថ្ងៃទីប្រាំមួយ។

2

¹បន្ទាប់ពីបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដី និងអ្វីៗដែលមានជីវិតទាំងអស់រួចហើយ។²នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ ព្រះជាម្ចាស់បានសម្រាកពីព្រះរាជកិច្ចដែលព្រះអង្គបានធ្វើ ដូច្នេះហើយបានជាព្រះអង្គសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរពីព្រះរាជកិច្ចគ្រប់យ៉ាងរបស់ព្រះអង្គ។³ព្រះជាម្ចាស់បានឲ្យពរដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ហើយរាប់ជាវិសុទ្ធ ព្រោះព្រះអង្គសម្រាកនៅថ្ងៃនោះពីព្រះរាជកិច្ចគ្រប់យ៉ាងរបស់ព្រះអង្គដែលព្រះអង្គបានធ្វើគឺនៅក្នុងការបង្កបង្កើតរបស់ព្រះអង្គ។

⁴ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះទាក់ទងនឹងស្ថានសួគ៌ និងផែនដី នៅពេលដែលបានបង្កើតឡើង នៅថ្ងៃនោះព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានបង្កើតផែនដី និងស្ថានសួគ៌។⁵គ្មានកំពូតព្រៃនៅតាមវាលនៅលើផែនដីនៅឡើយ ហើយក៏គ្មានរុក្ខជាតិដុះនៅតាមទីវាលនៅឡើយដែរ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមិនបានធ្វើឲ្យមានភ្លៀងកើតឡើងនៅលើផែនដីនៅឡើយ ហើយក៏គ្មានមនុស្សភ្ជួរស្រែចម្ការដែរ។⁶ប៉ុន្តែ មានអ័ព្ទចេញពីផែនដីមក ហើយបានស្រោចស្រពផ្ទៃដីទាំងមូលផង។

⁷ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានបង្កើតមនុស្សពីធូលីដីពីដីមក ហើយបានផ្លុំខ្យល់នៃជីវិតចូលទៅក្នុងច្រមុះរបស់គាត់ ហើយបុរសនោះក៏មានជីវិតរបស់ឡើង។⁸ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានធ្វើសួនមួយនៅភាគខាងកើត នៅក្នុងស្រុកអេដែន ហើយព្រះអង្គបានដាក់មនុស្សដែលព្រះអង្គបានបង្កើតនៅទីនោះ។

⁹ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានបង្កើតដើមឈើគ្រប់យ៉ាងដុះចេញពីដីមក ដែលគួរជាទីពេញចិត្ត ហើយល្អសម្រាប់ជាអាហារផង។ បូករួមទាំងដើមឈើនៃជីវិតដែលនៅចំកណ្តាលនៃសួនច្បារ និងដើមដឹងល្អ និងដឹងអាក្រក់។¹⁰មានទន្លេមួយហូរចេញពីអេដែនមកស្រោចស្រពសួនច្បារនោះ។ នៅទីនោះ មានទន្លេបួនបែកចេញពីគ្នា។

¹¹ទន្លេទីមួយឈ្មោះពីសុន។ ជាទន្លេដែលហូរកាត់ស្រុកហាវីឡាទាំងមូល ជាស្រុកដែលមានមាស។¹²មាសនៅក្នុងស្រុកនោះគឺជាមាសល្អ។ ក៏មានជ័រប្តេល្លាម និងត្បូងអូនីក្សដែរ។

¹³ទន្លេទីពីរមានឈ្មោះថា គីហូន ជាទន្លេដែលកាត់ស្រុកគូសទាំងមូល។¹⁴ហើយទន្លេទីបីឈ្មោះថា ហ៊ីដេកែល ដែលហូរកាត់ភាគខាងកើតនៃស្រុកអាស៊ើរ។ ទន្លេទីបួនឈ្មោះថាអឺប្រាត។

¹⁵ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានយកមនុស្ស ហើយដាក់គាត់នៅក្នុងសួនរបស់អេដែន ដើម្បីធ្វើការ និងរក្សាការពារនៅទីនោះ។¹⁶ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានបង្គាប់ដល់មនុស្ស ដោយមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកអាចហូបពីផ្លែឈើនៅក្នុងសួននេះបានដោយសេរី។¹⁷ប៉ុន្តែ អ្នកមិនត្រូវហូបផ្លែឈើដឹងល្អ ដឹងអាក្រក់ឡើយ ដ្បិត នៅថ្ងៃណាដែលអ្នកហូបពីផ្លែរបស់វា អ្នកប្រាកដជាស្លាប់មិនខាន»។

¹⁸បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានបន្ទូលថា៖ «បុរសនៅម្នាក់ឯងមិនល្អទេ។ យើងនឹងបង្កើតអ្នកជំនួយម្នាក់ ដើម្បីជួយគាត់»។¹⁹ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានបង្កើតសត្វពាហនៈនៅតាមវាលគ្រប់ប្រភេទ និងសត្វស្លាបហើរនៅលើអាកាសគ្រប់ប្រភេទដែរ។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបាននាំពួកគេចូលមកឯមនុស្ស ដើម្បីឲ្យពួកគេបានដាក់ឈ្មោះឲ្យ។ នៅពេលមនុស្សហៅសត្តនិករណាមួយថាជាអ្វី នោះគឺជាឈ្មោះរបស់សត្វនោះហើយ។²⁰បុរសបានដាក់ឈ្មោះសត្វស្រុកទាំងអស់ ហើយបានដាក់ឈ្មោះសត្វស្លាបដែលហើយលើមេឃ ព្រមទាំងសត្វព្រៃដែលនៅតាមវាលដែរ។ ប៉ុន្តែ បុរសមិនទាន់មាននរណាអាចធ្វើជាជំនួយជួយដល់គាត់នៅឡើយទេ។

²¹ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះធ្វើឲ្យបុរសដេកលង់លក់ បុរសក៏ដេកលក់។ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានយកឆ្អឹកជំនីរបស់គាត់ ហើយភ្ជិតសាច់គាត់ដែលព្រះអង្គបានយកឆ្អឹងជំនីចេញមកនោះវិញ។²²ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានយកឆ្អឹងជំនីដែលបានយកពីបុរសមក ព្រះអង្គបានបង្កើតស្រ្តីម្នាក់ ហើយបាននាំនាងទៅឯបុរសនោះ។²³បុរសនោះនិយាយថា៖ «នេះគឺជាឆ្អឹងដែលចេញពីឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំ ហើយជាសាច់ដែលចេញពីសាច់របស់ខ្ញុំដែរ។ នាងនឹងត្រូវបានហៅថា «ស្រ្តី» ដោយសារនាងបានយកចេញពីបុរសមក»។

²⁴ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាបុរសនឹងត្រូវចេញពីឪពុក និងម្តាយរបស់គាត់ គាត់នឹងបានរួមមកតែមួយជាមួយភរិយារបស់គាត់ ហើយពួកគេនឹងបានត្រឡប់ទៅជាសាច់តែមួយ។²⁵ពួកគេទាំងពីរនាក់អាក្រាត ទាំងបុរស និងភរិយារបស់គាត់ ប៉ុន្តែ មិនមានការអៀនខ្មាសទេ។

3

¹ពស់ជាសត្វដែលឆ្លាតជាងសត្វព្រៃនៅតាមវាល ដែលព្រះជាអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានបង្កើត។ វាបាននិយាយទៅកាន់ស្រ្តីថា៖ «តើព្រះជាម្ចាស់ពិតជាបានមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកមិនត្រូវហូបពីផ្លែណាមួយពីដើមឈើដែលនៅក្នុងសួននេះមែនទេ?»²ស្ត្រីនិយាយទៅកាន់សត្វពស់ថា៖ «យើងអាចហូបផ្លែឈើពីដើមឈើនៅក្នុងសួនបាន³ប៉ុន្តែ ចំពោះផ្លែឈើដែលនៅចំកណ្តាលសួន ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «អ្នកមិនត្រូវហូបវា ឬប៉ះវាឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកនឹងស្លាប់»។

⁴សត្វពស់បាននិយាយទៅកាន់ស្រ្តីថា៖ «អ្នកប្រាកដជាមិនស្លាប់ទេ។⁵ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់ជ្រាបថា នៅថ្ងៃដែលអ្នកហូបវា ភ្នែករបស់អ្នកនឹងភ្លឺឡើង ហើយអ្នកនឹងបានដូចជាព្រះជាម្ចាស់ ដឹងល្អ និងដឹងអាក្រក់»។⁶នៅពេលស្រ្តីឃើញផ្លែឈើ ល្អសម្រាប់ជាអាហារ ហើយជាទីគាប់ចិត្តដល់ភ្នែក ហើយដើមឈើនោះជាទីប្រាថ្នា ដើម្បីឲ្យបានប្រាជ្ញាផង នាងក៏បេះផ្លែឈើនោះខ្លះ ហើយក៏ហូបវា។ បន្ទាប់មក នាងបានប្រគល់ខ្លះឲ្យទៅស្វាមីដែលនៅជាមួយនាង ហើយគាត់ក៏ហូបដែរ។

⁷ភ្នែករបស់ពួកគេទាំងពីរក៏ភ្លឺឡើង ហើយពួកគេបានដឹងថា ពួកគេនៅខ្លួនទទេ។ ពួកគេបានដេរស្លឹកឧទុម្ពរជាមួយគ្នា ហើយធ្វើជាសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់បាំងខ្លួនរបស់ពួកគេ។⁸ពួកគេបានឮសម្លេងព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះយាងនៅក្នុងសួនដែលមានខ្យល់បក់រំភើយ ពេលនោះ បុរស និងភរិយារបស់គាត់បានលាក់ខ្លួនពីព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនៅក្រោមដើមឈើនៅក្នុងសួន។

⁹ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានហៅបុរសហើយមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកនៅឯណា?»¹⁰បុរសបានទូលឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំបានឮព្រះអង្គនៅក្នុងសួន ហើយទូលបង្គំក៏ខ្លាច ដោយសារទូលបង្គំនៅខ្លួនទទេ។ ដូច្នេះ ទូលបង្គំក៏លាក់ខ្លួនទូលបង្គំទៅ»។¹¹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកណាប្រាប់អ្នកថា អ្នកនៅខ្លួនទទេ? តើអ្នកបានហូបផ្លែឈើដែលយើងបានបង្គាប់អ្នកមិនឲ្យហូបមែនទេ?»

¹²បុរសទូលថា៖ «ស្ត្រីដែលព្រះអង្គប្រទានឲ្យនៅជាមួយទូលបង្គំ នាងបានឲ្យផ្លែពីដើមឈើមកទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំក៏ហូបទៅ»។¹³ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានបន្ទូលទៅស្រ្តីថា៖ «ហេតុអ្វីបានជានាងធ្វើបែបនេះ?» ស្ត្រីទូលថា៖ «សត្វពស់កុហកខ្ញុំម្ចាស់ ហើយខ្ញុំម្ចាស់ក៏ហូបទៅ»។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានបន្ទូលទៅសត្វពស់ថា៖ «ដោយសារឯងបានធ្វើបែបនេះ បណ្តាសានឹងធ្លាក់មកលើឯង នៅក្នុងចំណោមសត្វស្រុក និងសត្វព្រៃដែលនៅតាមវាលទាំងអស់។ ឯងនឹងវាដោយពោះ ហើយឯងនឹងស៊ីដីអស់មួយជីវិតរបស់ឯង។¹⁵យើងនឹងធ្វើឲ្យឯងក្លាយជាសត្រូវនឹងស្ត្រី និងពូជឯងជាមួយនឹងពូជនាងក៏ជាសត្រូវនឹងគ្នាដែរ។ គាត់នឹងជាន់ក្បាលឯង ហើយឯងនឹងខាំកែងជើងរបស់គាត់»។

¹⁶ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅស្រ្តីថា៖ «យើងនឹងធ្វើឲ្យនាងមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលមានកូន។ នាងនឹងប្រាថ្នាចង់បានស្វាមី ប៉ុន្តែ ស្វាមីនឹងគ្រប់គ្រងលើនាង»។

¹⁷ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅលោកអដាំថា៖ «ដោយសារអ្នកស្តាប់តាមសម្លេងភរិយារបស់អ្នក ហើយបានហូបផ្លែឈើពីដើមឈើ ដែលយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នកថា៖ «អ្នកមិនត្រូវហូបពីវាឡើយ»។ ដីត្រូវបណ្តាសាដោយសារអ្នក អ្នកនឹងត្រូវធ្វើការដោយនឿយហត់ អ្នកនឹងហូបពីវាអស់មួយជីវិតរបស់អ្នក។¹⁸ដីនឹងដុះបន្លា ហើយនិងអញ្ចាញឲ្យអ្នក ហើយអ្នកនឹងហូបពីតិណ‌ជាតិដែលដុះនៅតាមវាល។¹⁹អ្នកនឹងត្រូវធ្វើការដោយបែកញើស ដើម្បីឲ្យបានហូប រហូតទាល់តែអ្នកបានត្រឡប់ទៅជាដីវិញ ដ្បិត អ្នកបានកើតពីដីមក។ ដ្បិត អ្នកកើតពីដី ហើយអ្នកនឹងត្រឡប់ទៅជាដីវិញ»។

²⁰បុរសបានហៅភរិយារបស់គាត់ថា៖ «អេវ៉ា» ព្រោះនាងជាមាតានៃអ្វីៗដែលមានជីវិតទាំងអស់។²¹ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានធ្វើសម្លៀកបំពាក់ឲ្យលោកអាដាំ និងភរិយារបស់គាត់ពីស្បែកសត្វ ហើយពាក់ដល់ពួកគេ។

²²ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានបន្ទូលថា៖ «មើល មនុស្សមានលក្ខណដូចជាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមយើង ស្គាល់ល្អ និងអាក្រក់។ ដូច្នេះ នៅពេលនេះមនុស្សមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យប៉ះដោយដៃ បេះផ្លែពីដើមឈើនៃជីវិត មកហូប ហើយនឹងរស់នៅអស់កល្បនោះឡើយ»។²³ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានបណ្តេញមនុស្សចេញពីសួនអេដែន ឲ្យកាប់គាស់ដី ដើម្បីឲ្យបានផលពីវា។²⁴ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់បានបណ្តេញមនុស្សចេញពីសួន ហើយព្រះអង្គបានដាក់ចេរូ‌ប៊ីមនៅភាគខាងកើតនៃសួនអេដែន ហើយកាន់ដាវជាអណ្តាតភ្លើងដែលបែរទៅរកគ្រប់ទិស ដើម្បីការពារដើមឈើនៃជីវិត។

4

¹បុរសបានគេងជាមួយនាងអេវ៉ាភរិយារបស់គាត់។ នាងមានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកាអ៊ីន។ នាងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានបង្កើតបុរសម្នាក់ដោយសារព្រះអម្ចាស់ជួយ។²បន្ទាប់មក នាងបង្កើតបានប្អូនប្រុសរបស់គាត់ម្នាក់ទៀតឈ្មោះ អេបិល។ អេបិលបានត្រឡប់ជាអ្នកគង្វាលម្នាក់ ប៉ុន្តែ កាអ៊ីនជាអ្នកធ្វើស្រែចម្ការ។

³នៅពេលរដូវប្រមូលផលមកដល់ កាអ៊ីនបាននាំផលផ្លែខ្លះពីដីមកធ្វើជាតង្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។⁴ចំណែកអេបិលវិញ បាននាំកូនដំបូងពីហ្វូងសត្វ ហើយជាសត្វដែលធាត់ៗ។ ព្រះអម្ចាស់ទទួលអេបិល និងតង្វាយរបស់គាត់⁵ប៉ុន្តែ កាអ៊ីន និងតង្វាយរបស់គាត់ ព្រះអង្គមិនទទួលទេ។ ដូច្នេះ កាអ៊ីនបានខឹងជាខ្លាំង ហើយមុខឡើងក្រញ៉ូវ។

⁶ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាអ៊ីនថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកខឹង ហើយហេតុអ្វីបានជាអ្នកមុខក្រញ៉ូវដូច្នេះ?⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកមិនបានធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវទេ បានដេកនៅមាត់ទ្វារ ហើយវាប្រាថ្នាចង់គ្រប់គ្រងអ្នក ប៉ុន្តែ អ្នកត្រូវគ្រប់គ្រងវា»។

⁸កាអ៊ីនបាននិយាយទៅកាន់អេបិលជាប្អូនប្រុសរបស់គាត់។ នៅពេលពួកគេនៅឯវាល កាអ៊ីនបានក្រោកឡើងទាស់នឹងអេបិលប្អូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយបានសម្លាប់គាត់។⁹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាអ៊ីនថា៖ «តើអេបិលប្អូនប្រុសរបស់ឯងនៅឯណា?» គាត់ទូលឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំមិនដឹងទេ។ តើទូលបង្គំជាអ្នកមើលថែប្អូនប្រុសរបស់ទូលបង្គំមែនទេ?»

¹⁰ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកបានធ្វើអ្វីដូច្នេះ? ឈាមរបស់ប្អូនប្រុសរបស់អ្នកកំពុងតែស្រែករកយើងពីដីមក។¹¹ឥឡូវនេះ បណ្តាសានឹងធ្លាក់ទៅលើដី ដែលនឹងបើកមាត់ក្នុងការទទួលឈាមរបស់ប្អូនរបស់អ្នកចេញពីដៃរបស់អ្នក។¹²ចាប់ពីពេលនេះតទៅ នៅពេលអ្នកភ្ជួររាស់ដី វាលែងបង្កើតផលច្រើនដូចមុនទៀតហើយ។ អ្នកនឹងត្រូវសាត់ព្រាត់ និងអណ្តែតត្រសែតនៅក្នុងលោកនេះ»។

¹³កាអ៊ីនទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ទោសរបស់ទូលបង្គំធ្ងន់ណាស់ ទូលបង្គំមិនអាចទ្រាំទ្របានទេ។¹⁴ពិតណាស់ ព្រះអង្គបានបណ្តេញទូលបង្គំចេញពីទឹកដីនេះ ហើយទូលបង្គំនឹងលាក់ខ្លួននៅចំពោះព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។ ទូលបង្គំនឹងសាត់ព្រាត់ ហើយអណ្តែតត្រសែតនៅក្នុងលោកនេះ ហើយអស់អ្នកណាដែលបានរកទូលបង្គំឃើញ នឹងសម្លាប់ទូលបង្គំ»។¹⁵ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកណាសម្លាប់កាអ៊ីន នឹងត្រូវសងសឹកមួយជាប្រាំពីរ»។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានដាក់សញ្ញានៅលើកាអ៊ីន ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកណាម្នាក់អាចរកកាអ៊ីនឃើញ ហើយអ្នកនឹងមិនអាចប្រហារគាត់បានឡើយ។

¹⁶ដូច្នេះ កាអ៊ីនបានចេញពីព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានរស់នៅក្នុងទឹកដីណូឌ នៅខាងកើតស្រុកអេដែន។¹⁷កាអ៊ីនបានគេងជាមួយភរិយារបស់គាត់ ហើយនាងមានផ្ទៃពោះ។ នាងបង្កើតបានអេណុក។ គាត់បានសង់ទីក្រុង ហើយបានដាក់ឈ្មោះតាមឈ្មោះអេណុកកូនប្រុសរបស់គាត់។

¹⁸លោកអេណុកបង្កើតអ៊ីរ៉ាដ។ លោកអ៊ីរ៉ាដជាឪពុករបស់មហ៊ូ‌យ៉ែល។ លោកមហ៊ូ‌យ៉ែលជាឪពុករបស់មទូ‌សែល។ លោកមទូ‌សែលជាឪពុកឡាម៉េក។¹⁹លោកឡាម៉េកមានភរិយាពីរនាក់ ម្នាក់ឈ្មោះ នាងអដា ហើយម្នាក់ទៀតឈ្មោះនាងស៊ីឡា។

²⁰នាងអដាបង្កើតបានយ៉ាបាល។ គាត់ជាឪពុករបស់អស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងជំរំនៃអ្នកដែលមានហ្វូងសត្វ។²¹ប្អូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះលោកយូបាល។ គាត់ជាឪពុកនៃអស់អ្នកលេងពិណ និងចាប៉ី។²²ចំណែកនាងស៊ីឡាបានបង្កើតទូបាកាអ៊ីន ជាឪពុកនៃពួកជាងលង្ហិន និងដែក។ ប្អូនស្រីរបស់លោកទូបាលកាអ៊ីនឈ្មោះនាងណាអាម៉ា។

²³លោកឡាម៉េកនិយាយទៅកាន់ភរិយារបស់គាត់ថា៖ «អដា និងស៊ីឡាអើយ ចូរស្តាប់សម្លេងរបស់ខ្ញុំ អ្នកគឺជាភរិយារបស់ឡាម៉េក ចូរស្តាប់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ។ ដ្បិត ខ្ញុំបានសម្លាប់បុរសម្នាក់ ដោយសារធ្វើឲ្យខ្ញុំរងរបួស យុវជនម្នាក់បានវាយដំខ្ញុំ។²⁴ប្រសិនបើ គេសងសឹងចំពោះលោកកាអ៊ីនមួយជាប្រាំពីរ ដូច្នេះ ត្រូវសងសឹកដល់ឡាម៉េកមួយជាចិតសិបដងវិញ»។

²⁵លោកអដាំបានគេងជាមួយភរិយារបស់គាត់ម្តងទៀត ហើយនាងបង្កើតបានកូនប្រុសមួយទៀត។ នាងបានដាក់ឈ្មោះថា សេថ ហើយនាងនិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានកូនប្រុសមួយទៀតដល់ខ្ញុំ ជំនួសឲ្យអេបិល ដ្បិត កាអ៊ីនបានសម្លាប់គាត់។²⁶លោកសេថមានកូនប្រុសម្នាក់ គាត់បានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា អេណុស។ នៅពេលនោះ មនុស្សបានចាប់ផ្តើមអំពាវនាវរកព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់។

5

¹នេះគឺជាបញ្ជីពូជពង្សរបស់លោកអដាំ។ នៅថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សលោក ព្រះអង្គបានបង្កើតពួកគេឲ្យដូចជារូបភាពរបស់ព្រះអង្គ។²ព្រះអង្គបង្កើតពួកគេជាប្រុស ជាស្រី។ នៅពេលព្រះអង្គបង្កើតពួកគេ ព្រះអង្គបានប្រទានពរដល់ពួកគេ ហើយដាក់ឈ្មោះឲ្យពួកគេថាជាមនុស្សលោក។

³នៅពេលលោកអដាំរស់បាន ១៣០ឆ្នាំ គាត់មានកូនប្រុសមួយដែលមានលក្ខណដូចជាគាត់ ដូចជារូបរបស់គាត់ ហើយគាត់បានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា សេថ។⁴បន្ទាប់ពីមានសេថជាកូនប្រុសហើយ គាត់រស់បានប្រាំបីរយឆ្នាំទៀត។ គាត់មានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។⁵លោកអដាំរបស់បាន៩៣០ឆ្នាំ បន្ទាប់គាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

⁶នៅពេលលោកសេថរស់បាន១៥០ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានកូនមួយឈ្មោះ អេណុស។⁷បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតលោកអេណុស គាត់រស់បាន៨០៧ឆ្នាំ ហើយគាត់មានកូនប្រុស និងស្រីជាច្រើនទៀត។⁸លោកសេថរស់បាន៩១២ឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មកគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

⁹នៅពេលលោក អេណុសរស់បានកៅសិបឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុសមួយឈ្មោះកៃណាន។¹⁰បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតបានកៃណាន លោកអេណុសរបស់បាន ៨១៥។¹¹គាត់មានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។ លោកអេណុសរបស់បាន ៩០៥ឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មកគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

¹²នៅពេលលោកកៃណានរស់បានចិតសិបឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានម៉ាលេលាល់។¹³បន្ទាប់ពីបង្កើតលោកម៉ាលេលាល់ លោកកៃណានរស់បាន ៨៤០ឆ្នាំទៀត។ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។¹⁴លោកកៃណានរស់បាន៩១០ឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មកគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

¹⁵នៅពេលលោកម៉ាលេលាល់រស់បានហុកសិបប្រាំឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានយ៉ារ៉េឌ។¹⁶បន្ទាប់មក គាត់បានបង្កើតលោកយ៉ារ៉េឌហើយ លោកម៉ាលេលាស់រស់បាន ៨៣០ទៀត។ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។¹⁷លោកម៉ាលេលាល់រស់បាន៨៩៥ឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មកគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

¹⁸នៅពេលលោកយ៉ារ៉េឌរស់បាន១៦១ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានហេណុក។¹⁹បន្ទាប់ពីលោកយ៉ារ៉េឌបង្កើតលោកហេណុកមក លោកយ៉ារ៉េឌរស់បានប្រាំបីរយឆ្នាំទៀត។ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។²⁰លោកយ៉ារ៉េឌរស់បាន ៩៦២ឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មកគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

²¹នៅពេលលោកហេណុករស់បានហុកសិបប្រាំឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានមធូសាឡា។²²បន្ទាប់មកគាត់បង្កើតបានមធូសាឡា លោកអេណុកដើរនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់បីរយឆ្នាំ។ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។²³លោកហេណុករស់នៅបាន៣៦៥ឆ្នាំ។²⁴លោកហេណុកដើរនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយបន្ទាប់មក គេលែងឃើញគាត់ទៀត ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានយកគាត់ទៅ។

²⁵នៅពេលលោកមធូសាឡារស់បាន ១៨៧ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានឡាម៉េក។²⁶បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតលោកឡាម៉េកមក លោកមធូសាឡារស់បាន ៧៨២ឆ្នាំទៀត។ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។²⁷លោកមធូសាឡារបស់បាន ៩៦៩ឆ្នាំ។ បន្ទាប់មកគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

²⁸នៅពេលលោកឡាម៉េករស់បាន ១៨២ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុសមួយ។²⁹គាត់ដាក់ឈ្មោះកូនរបស់គាត់ថា ណូអេ ដោយនិយាយថា៖ «ម្នាក់នេះនឹងជួយឲ្យយើងបានសម្រាកពីកិច្ចការរបស់យើង ហើយពីការធ្វើការដ៏ឈឺចាប់ដែលចេញពីដៃរបស់យើង ដែលយើងត្រូវធ្វើ ដោយសារតែព្រះអម្ចាស់បានដាក់បណ្តាសាដល់ដី»។

³⁰បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតបានលោកណូអេមក លោកឡាម៉េករស់បាន ៥៩៥ឆ្នាំទៀត។ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។³¹លោកឡាម៉េករស់បាន ៧៧៧ឆ្នាំ។ បន្ទាប់មកគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

³²បន្ទាប់ពីលោកណូអេរស់បានប្រាំរយឆ្នាំ គាត់បង្កើតបាន សិម ហាំ និងយ៉ាផេត។

6

¹នៅពេលមនុស្សកើនជាច្រើនឡើងនៅលើផែនដី ហើយពួកគេបង្កើតបានកូនស្រីៗជាច្រើន²កូនប្រុសៗរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឃើញថាពួកកូនស្រីៗរបស់មនុស្សមានការទាក់ទាញ។ ពួកគេបានយកកូនស្រីៗទាំងនោះមកធ្វើជាភរិយារបស់ពួកគេ ពួកគេបានជ្រើសរើសក្នុងចំណោមពួកស្រីៗទាំងនោះ។³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «វិញ្ញាណរបស់យើងនឹងមិននៅជាមួយមនុស្សលោករហូតទេ ដ្បិត ពួកគេជាសាច់ឈាម។ ពួកគេនឹងរស់នៅបាន១២០ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ»។

⁴នៅសម័យនោះ មនុស្សមានមាឌធំៗនៅលើផែនដី ហើយក្រោយមកក៏មានដែរ។ ការនេះកើតឡើងនៅពេលបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់រៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់មនុស្ស ហើយពួកគេមានកូនជាមួយគ្នា។ អ្នកទាំងនេះហើយគឺជាមនុស្សដ៏ខ្លាំងពូកែ និងមានឈ្មោះល្បីនៅសម័យបូរាណ។

⁵ព្រះជាម្ចាស់ឃើញថាអំពើអាក្រក់របស់មនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងនៅលើផែនដី ហើយនៅក្នុងគំនិតនៃដួងចិត្តរបស់ពួកគេរេទៅរកតែការអាក្រក់ជាបន្តបន្ទាប់។⁶ព្រះអម្ចាស់សោកស្តាយដែលព្រះអង្គបានបង្កើតមនុស្សនៅលើផែនដី ហើយវាបានធ្វើឲ្យទ្រង់ព្រួយនៅក្នុងព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ។

⁷ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងលុបបំបាត់មនុស្សលោកដែលយើងបានបង្កើតចេញពីផ្ទៃនៃផែនដី ទាំងមនុស្ស និងសត្វស្រុក សត្វលូនវា ព្រមទាំងសត្វស្លាបដែលហើយនៅលើអាកាស ដើម្បីយើងសោកស្តាយដែលយើងបានបង្កើតពួកគេមក»។⁸ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យនឹងលោកណូអេ។

⁹នេះគឺជាព្រឹត្តិការណ៍ទាក់ទងជាមួយលោកណូអេ។ លោកណូអេជាមនុស្សសុចរិត ហើយគ្មានកន្លែងបន្ទោសបាននៅក្នុងចំណោះមនុស្សនៅសម័យនោះ។¹⁰លោកណូអេបានដើរជាមួយព្រះជាម្ចាស់។ លោកណូអេមានកូនប្រុសបីនាក់គឺឈ្មោះសិម ហាំ និងយ៉ាផេត។

¹¹ផែនដីបានខូចអាក្រក់នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងពេញដោយអំពើឃោរឃៅ។¹²ព្រះជាម្ចាស់បានឃើញផែនដី មើល៍ ផែនដីបានខូច ដ្បិត គ្រប់ទាំងមនុស្សបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅគ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់ពួកគេនៅលើផែនដី។

¹³ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកណូអេថា៖ «យើងឃើញថា ដល់ពេលដែលត្រូវបញ្ចប់ដល់មនុស្សលោកទាំងអស់ហើយ ដ្បិត ផែនដីបានពេញទៅដោយអំពើឃោឃៅដោយសារពួកគេ។ ពិតណាស់ យើងនឹងបំផ្លាញពួកគេជាមួយនិងផែនដីដែរ។¹⁴ចូរធ្វើទូកពីដើមស្រល់សម្រាប់អ្នក។ ចូរធ្វើបន្ទប់នៅក្នុងទូកនោះ ហើយបិទជ័រនៅខាងក្នុង និងខាងក្រៅផង។¹⁵នេះជារបៀបដែលអ្នកត្រូវធ្វើវា៖ ទូកនោះត្រូវមានប្រវែងបីរយហត្ថ ទទឹងហាសិបហត្ថ និងកំពស់សាមសិបហត្ថ។

¹⁶ចូរធ្វើដំបូលគ្របពីលើទូកមានកំពស់មួយហត្ថ។ ចូរដាក់ទ្វារនៅចំហៀងទូក ហើយដាក់នៅជាន់ក្រោម ជាន់ទីពីរ និងជាន់ទីបី។¹⁷ចូរស្តាប់ យើងនឹងនាំឲ្យមានទឹកជំនន់នៅលើផែនដី ដើម្បីបំផ្លាញមនុស្សលោកទាំងអស់ដែលមានជីវិតរស់នៅក្រោមស្ថានសួគ៌។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅលើផែនដីនឹងស្លាប់។

¹⁸ប៉ុន្តែ យើងនឹងបង្កើតសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើងជាមួយអ្នក។ អ្នកត្រូវចូលទៅក្នុងទូក គឺអ្នក និងកូនប្រុសៗ ព្រមទាំងភរិយា ហើយនិងកូនប្រសារស្រីៗរបស់អ្នក។¹⁹អ្នកក៏ត្រូវនាំសត្វលោកទាំងអស់ មួយគូពីចំណោមសត្វទាំងអស់ចូលទៅក្នុងទូក ឲ្យពួកវារស់នៅជាមួយអ្នក ទាំងញីទាំងឈ្មោល។

²⁰អ្នកត្រូវនាំសត្វស្លាបគ្រប់ប្រភេទ ហើយសត្វធំៗតាមពូជរបស់វា ពីសត្វលូនវាតាមពូជរបស់វា ចូរយកមួយគូៗទៅជាមួយអ្នក ឲ្យពួកវារស់នៅជាមួយអ្នក។²¹ចូរប្រមូលអាហារសម្រាប់អ្នក និងពួកវាដែរ»។²²ដូច្នេះ លោកណូអេក៏ធ្វើការនេះ។ ទៅតាមអ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់ ដូច្នេះ គាត់ក៏ធ្វើតាម។

7

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកណូអេថា៖ «ចូរចូលទៅក្នុងទូក អ្នក និងគ្រួសាររបស់អ្នក ដ្បិត យើងបានឃើញថា អ្នកជាមនុស្សសុចរិត នៅចំពោះយើងនៅក្នុងជំនាន់នេះ។²ចូរនាំសត្វដែលស្អាតៗទៅជាមួយអ្នក ញីប្រាំពីរ និងឈ្មោលប្រាំពីរផង។³ចំណែកសត្វដែលមិនស្អាត ចូរនាំតែមួយគូបានហើយ ឈ្មោល និងមេញីរបស់វា។ ព្រមទាំងសត្វស្លាបនៅលើមេឃ ចូរនាំឈ្មោលប្រាំពីរ និងញីប្រាំពីរ ដើម្បីបន្តពូជនៅលើផ្ទៃនៃផែនដីទាំងមូលផង។

⁴ដ្បិត នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ យើងនឹងធ្វើឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់មកលើផែនដីក្នុងរយៈពេលសែសិបថ្ងៃសែសិបយប់។ យើងនឹងបំផ្លាញអ្វីៗដែលមានជីវិតនៅលើផ្ទៃផែនដីដែលយើងបានបង្កើតទាំងអស់»។⁵លោកណូអេបានធ្វើតាមព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់ទាំងអស់។

⁶ពេលទឹកជំនន់នៅលើផែនដី លោកណូអេមានអាយុប្រាំមួយរយឆ្នាំ។⁷លោកណូអេ កូនប្រុសៗ និងភរិយា ព្រមទាំងកូនប្រសាស្រីរបស់គាត់បានចូលទៅក្នុងទូកជាមួយគ្នា ដោយសារទឹកជំនន់។

⁸សត្វស្អាត និងសត្វដែលមិនស្អាត សត្វស្លាប និងសត្វលូនវានៅលើផែនដីទាំងអស់⁹មួយគូៗ ទាំងឈ្មោល ទាំងញី បានមករកលោកណូអេ ហើយបានចូលទៅក្នុងទូក ដូចដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកណូអេ។¹⁰នៅពេលភ្លៀងបានប្រាំពីរថ្ងៃ ទឹកបានជន់លិចផែនដី។

¹¹នៅពេលលោកណូអេមានអាយុប្រាំមួយរយឆ្នាំ នៅខែទីពីរ គឺនៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ខែនោះ ថ្ងៃដដែលនោះ ប្រភពទឹកនៅក្នុងទីជម្រៅទាំងអស់បានបើកឡើង ហើយបង្អួចស្ថានសួគ៌បានបើកដែរ។¹²ភ្លៀងបានចាប់ផ្តើម ហើយធ្លាក់ចុះមកផែនដីសែសិបថ្ងៃសែសិបយប់។

¹³នៅថ្ងៃដដែលនោះឯង លោកណូអេ និងកូនប្រុសៗរបស់លោក គឺសិម ហាំ និងយ៉ាផេត ព្រមទាំងភរិយារបស់លោកណូអេ និងភរិយាទាំងបីរបស់កូនប្រុសៗរបស់លោក បានចូលទៅក្នុងទូកជាមួយពួកគេដែរ។¹⁴ពួកគេបានចូលទៅជាមួយសត្វ តាមពូជរបស់វា ហើយសត្វស្រុកក៏តាមពូជរបស់វារៀងៗខ្លួនដែរ ព្រមទាំងសត្វលូនវានៅលើផែនដីតាមពូជរបស់វា និងសត្វបក្សាបក្សីតាមពូជរបស់វា ព្រមទាំងសត្វស្លាបតាមពូជរបស់វាដែរ។

¹⁵សត្វដែលមានជីវិតមួយគូៗបានចូលមកឯលោកណូអេ ហើយបានចូលទៅក្នុងទូក។¹⁶សត្វទាំងអស់ដែលចូលទៅក្នុងទូកនោះមានឈ្មោល មានញី ពួកគេបានចូលទៅក្នុងទូកដូចដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោក។ បន្ទាប់ពីពួកគេចូលអស់ហើយ ព្រះអម្ចាស់បានបិទទ្វារ។

¹⁷បន្ទាប់ពីទឹកជំនន់មកនៅលើផែនដីសែសិបថ្ងៃរួចហើយ ទឹកក៏កាន់តែចម្រើនឡើង ហើយបានលើកទូក ហើយបានអណ្តែតផុតពីដី។¹⁸ទឹកមានពេញពាសផែនដីទាំងមូល ហើយទូកបានអណ្តែតនៅលើផ្ទៃនៃទឹកនោះ។

¹⁹ទឹកកាន់ខ្ពស់ឡើងកាន់តែខ្លាំងនៅលើផែនដី ដូច្នេះ សូម្បីតែនៅលើភ្នំខ្ពស់ៗទាំងឡាយដែលនៅក្រោមមេឃក៏លិចអស់ដែរ។²⁰ទឹកបានឡើងខ្ពស់ផុតពីកំពូលភ្នំដប់ប្រាំហត្ថថែមទៀត។

²¹គ្រប់ទាំងសត្វមានជីវិតទាំងឡាយដែលរស់នៅលើផែនដីបានស្លាប់ ទាំងសត្វបក្សាបក្សី សត្វស្រុក សត្វព្រៃ និងសត្តនិករដែលរស់នៅលើផែនដីយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ទាំងអស់បានស្លាប់ និងមនុស្សលោកទាំងអស់ផងដែរ។²²គ្រប់ទាំងសត្វដែលមានជីវិតទាំងអស់នៅលើដី ដែលមានជីវិតរបស់នៅ ហើយដកដង្ហើមតាមច្រមុះរបស់ពួកគេបានស្លាប់ទាំងអស់។

²³ដូច្នេះ អ្វីៗដែលមានជីវិតទាំងអស់ ដែលរស់នៅលើផ្ទៃនៃផែនដីត្រូវបានលុបបំបាត់ចោលទាំងអស់ តាំងពីតូចរហូតដល់ធំ ចាប់តាំងពីសត្វលូនវា និងសត្វដែលហើរលើអាកាស។²⁴ពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញទាំងអស់ពីផែនដី។ មានតែលោកណូអេ និងអស់អ្នកដែលនៅក្នុងទូកជាមួយគាត់ទេ។ ទឹកមិនបានជ្រាបចូលទៅក្នុងផែនដីវិញ អស់រយៈពេលមួយរយហាសិបថ្ងៃ។

8

¹ព្រះជាម្ចាស់បាននឹកចាំពីលោកណូអេ និងសត្វព្រៃទាំងអស់ ព្រមទាំងសត្វស្រុកដែលនៅក្នុងទូកជាមួយគាត់។ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមានខ្យល់បក់នៅលើផែនដី ហើយឲ្យទឹកចាប់ផ្តើមស្រក់ចុះ។²ប្រភពទឹកដែលផុតចេញពីជម្រៅ ហើយទ្វារនៃស្ថានសួគ៌បានបិទ ហើយភ្លៀងក៏រាំង។³ទឹកជំនន់បានស្រក់ចុះពីផែនដីយ៉ាងយឺតៗ ហើយបន្ទាប់ពីផុតមួយរយហាសិបថ្ងៃមកទឹកបានស្រក់ចុះអស់។

⁴ទូកបានជាប់កឿងនៅក្នុងខែទីប្រាំពីរ នៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំពីរនៃខែនោះ នៅលើភ្នំអារ៉ារ៉ាត។⁵ទឹកបានបន្តស្រក់ចុះរហូតដល់ខែទីដប់។ នៅថ្ងៃទីមួយនៃខែនោះ កំពូលភ្នំផ្សេងៗបានលេចឡើង។

⁶សែសិបថ្ងៃក្រោយមក លោកណូអេបានបើកបង្អួចទូកដែលលោកបានធ្វើនោះ។⁷លោកបានប្រលែងសត្វក្អែកមួយ វាក៏ហើរទៅហើយមក រហូតទាល់តែទឹកស្ងួតពីផែនដី។

⁸បន្ទាប់មក លោកបានប្រលែងសត្វព្រាបមួយទៀត ដើម្បីឲ្យដឹងថា តើទឹកបានស្ងួតពីផ្ទៃនៃផែនដីហើយឬនៅ⁹ប៉ុន្តែ សត្វព្រាបរកកន្លែងទំមិនបាន វាបានត្រឡប់មករកលោកដែលនៅក្នុងទូកវិញ ដ្បិត ទឹកនៅគ្របដណ្តប់ផែនដីទាំងមូលនៅឡើយ។ គាត់បានឈោងដៃចាប់វា ហើយយកវាត្រឡប់ចូលមកនៅក្នុងទូកជាមួយគាត់វិញ។

¹⁰គាត់បានរង់ចាំប្រាំពីរថ្ងៃក្រោយទៀត ហើយគាត់បានប្រលែងព្រាបនោះពីទូកម្តងទៀត។¹¹សត្វព្រាបបានត្រឡប់មកឯគាត់វិញនៅពេលល្ងាច។ មើល៍! នៅមាត់របស់វាមានត្រួយអូលីវមកជាមួយផង។ ដូច្នេះ លោកណូអេបានដឹងថា ទឹកបានស្ងួតពីផែនដីអស់ហើយ។¹²គាត់បានរង់ចាំប្រាំពីរថ្ងៃទៀត ហើយគាត់បានប្រលែងសត្វព្រាបម្តងទៀត។ វាមិនបានត្រឡប់មករកគាត់វិញទេ។

¹³នៅថ្ងៃទីមួយ ខែទីមួយ និងឆ្នាំទីមួយ នៅពេលលោកណូអេមានអាយុប្រាំមួយរយមួយឆ្នាំ ទឹកបានរីងស្ងួតពីផែនដីទាំងអស់។ លោកណូអេបានរើដំបូលទូកចេញ សម្លឹងមើលទៅក្រៅ ហើយលោកបានឃើញថា ផ្ទៃនៃផែនដីបានស្ងួត។¹⁴នៅខែទីពីរ ថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំពីរនៃខែនោះ ផែនដីបានស្ងួតអស់។

¹⁵ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកណូអេថា៖¹⁶«ចូរចេញពីទូក អ្នក ភរិយារបស់អ្នក និងកូនប្រុសៗរបស់អ្នក ព្រមទាំងភរិយារបស់កូនប្រុសៗអ្នកផង។¹⁷ចូរយកសត្វមានជីវិតទាំងអស់ដែលនៅជាមួយអ្នកចេញពីទូក គឺសត្វបក្សាបក្សី ហ្វូងសត្វ ហើយសត្វលូនវាទាំងអស់ដែលលូនវានៅលើផែនដី ដើម្បីឲ្យពួកគេបានបង្កើតពូជនៅពាសពេញផែនដីវិញ ចូរបង្កើតផល និងបានចម្រើនឡើងនៅពេញផែនដីចុះ»។

¹⁸ដូច្នេះ លោកណូអេ កូនប្រុសៗ និងភរិយារបស់គាត់ ព្រមទាំងភរិយាកូនប្រុសរបស់គាត់បានចេញពីទូកជាមួយគាត់។¹⁹សត្វដែលមានជីវិត សត្វលូនវា និងសត្វបក្សាបក្សីទាំងអស់ ដែលមានចលនានៅលើផែនដី តាមពូជ តាមគ្រួសាររៀងៗខ្លួន បានចាកចេញពីទូក។

²⁰លោកណូអេបានសង់អាសនៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ គាត់បានយកសត្វខ្លះពីសត្វស្អាត និងសត្វបក្សាបក្សីខ្លះពីសត្វបក្សាបក្សីដែលស្អាត ហើយបានថ្វាយជាតង្វាយដុតនៅលើអាសនៈ។²¹ព្រះអម្ចាស់បានធំក្លិនឆ្ងុយគាប់ព្រះទ័យដល់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គមានបន្ទូលក្នុងព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គថា ទោះបីជានៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេអាក្រក់តាំងពីតូចមកក្តី។ យើងនឹងមិនបំផ្លាញអ្វីៗដែលមានជីវិតទៀត ដូចយើងបានធ្វើនេះទេ។²²ដរាបណាផែនដីនៅមាន នឹងមានពេលសាបព្រោះ និងច្រូតកាត់ នឹងមានក្តៅ និងត្រជាក់ នឹងមានរដូវក្តៅ និងរដូវរងា និងមានថ្ងៃ មានយប់ មិនអាក់ខានឡើយ។

9

¹បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពរដល់លោកណូអេ និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ដោយមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរបង្កើតផល ឲ្យបានចម្រើនឡើងបានពេញផែនដី។²សត្វដែលរស់នៅលើផែនដី ទាំងសត្វបក្សាបក្សីនៅលើមេឃ និងអ្វីៗដែលនៅក្រោមដី ហើយនិងត្រីសមុទ្រទាំងអស់នឹងភ័យខ្លាចអ្នករាល់គ្នា។ យើងនឹងប្រគល់ពួកគេនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃអ្នករាល់គ្នា។

³អ្វីៗទាំងអស់ដែលធ្វើចលនា ដែលមានជីវិតនឹងត្រូវធ្វើជាអាហារដល់អ្នករាល់គ្នា។ យើងឲ្យអ្វីៗទាំងអស់នេះដល់អ្នករាល់គ្នា ដូចយើងបានឲ្យតិណជាតិទាំងឡាយដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ។⁴ប៉ុន្តែ អ្នកមិនត្រូវហូបសាច់ដែលមានជីវិតនៅក្នុងវាទេ នោះឈាមដែលនៅក្នុងវានោះឯង។

⁵ដោយព្រោះឈាមរបស់អ្នក មានជីវិតនៅក្នុងឈាមរបស់អ្នកនោះ យើងនឹងទាមទារឲ្យបង់ថ្លៃវិញ។ ពីគ្រប់ទាំងសត្វណាដែលបង្ហូរឈាមអ្នក យើងនឹងទាមទារមកវិញ។ ហើយបើដៃរបស់មនុស្សណាម្នាក់ គឺដៃដែលរបស់អ្នកដែលបានសម្លាប់បងប្អូនរបស់គេ យើងនឹងទាមទារស្របទៅតាមជីវិតរបស់អ្នកនោះវិញ។⁶អស់អ្នកដែលណាដែលបង្ហូរឈាមមនុស្ស អ្នកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ដែរ ដ្បិត គេគឺជារូបភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺព្រះអង្គបានបង្កើតគេមក។⁷អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចគ្នាដែរ ចូរបង្កើតផល ហើយបានចម្រើនឡើង នៅពាសពេញផែនដី និងបានចម្រុងចម្រើនឡើង។

⁸បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកណូអេ និងកូនប្រុសៗដែលនៅជាមួយគាត់ថា ដោយបន្ទូលថា៖⁹«រីឯយើងវិញ ចូរស្តាប់! យើងនឹងតាំងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើងជាមួយអ្នករាល់គ្នា និងពូជពង្សរបស់អ្នកដែលនៅបន្ទាប់ពីអ្នករាល់គ្នា¹⁰ព្រមទាំងតាំងជាមួយនឹងសត្តនិករមានជីវិតទាំងឡាយដែលនៅជាមួយអ្នក ពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលចេញពីទូកមក និងជាមួយនឹងសត្តនិករទាំងអស់ដែលនៅផែនដី។

¹¹យើងតាំងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាថា យើងនឹងមិនបំផ្លាញជីវិតទាំងអស់ដោយសារទឹកជំនន់ទៀតទេ។ នឹងមិនមានទឹកជំនន់បំផ្លាញផែនដីទៀតទេ»។¹²ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «នេះគឺជាសញ្ញាសម្គាល់នៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងបានតាំងរវាងយើង និងអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងសត្តនិករដែលមានជីវិតទាំងឡាយដែលនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា នៅគ្រប់ជំនាន់តរៀងទៅ។¹³យើងបានដាក់ឥន្ធ‌ធនូនៅលើពពក ហើយវាជាទីសម្គាល់នៃសម្ពន្ធមេត្រីរវាងយើង និងផែនដី។

¹⁴វានឹងកើតឡើងនៅពេលយើងដាក់ពពកនៅលើផែនដី ហើយនឹងឃើញឥន្ធ‌ធនូនៅលើពពកនោះ¹⁵ពេលនោះ យើងនឹងរំលឹកខ្លួនយើងពីសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង ដែលបានតាំងរវាងយើង និងអ្នករាល់គ្នា ហើយនិងសត្តនិករដែលមានជីវិតទាំងឡាយ។ ទឹកនឹងមិនត្រឡប់ទៅជាទឹកជំនន់បំផ្លាញជីវិតរបស់មនុស្សទៀតទេ។

¹⁶ឥន្ធ‌ធនូនឹងនៅលើពពក ហើយយើងនឹងឃើញវា ដើម្បីរំលឹកពីសម្ពន្ធមេត្រីដ៏នូវអស់កល្ប រវាងព្រះជាម្ចាស់ និងសត្តនិករដែលមានជីវិតទាំងឡាយ ដែលនៅលើផែនដី។¹⁷នៅពេលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកណូអេថា៖ «នេះគឺជាទីសម្គាល់នៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងបានតាំងរវាងយើង និងគ្រប់ទាំងជីវិតដែលនៅរស់នៅលើផែនដីទាំងមូល»។

¹⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកណូអេដែលបានចេញពីទូកមកមានឈ្មោះដូចជា សិម ហាំ និងយ៉ាផេត។ លោកហាំជាឪពុករបស់កាណាន។¹⁹នេះគឺជាកូនប្រុសៗទាំងបីរបស់លោកណូអេ ហើយកូនចៅទាំងនេះហើយ បានបានចេញទៅពាសពេញពិភពលោកទាំងមូល។

²⁰លោកណូអេបានចាប់ផ្តើមធ្វើស្រែចម្ការ ហើយគាត់បានដាំដើមទំពាំងបាយជូរ។²¹គាត់បានផឹកស្រាខ្លះ ហើយបានស្រវឹង។ គាត់ដេកអាក្រាតនៅក្នុងរោងរបស់គាត់។

²²លោកហាំជាឪពុករបស់លោកកាណាន បានឃើញភាពអាក្រាតរបស់ឪពុកគាត់ ហើយបានប្រាប់ដល់បងទាំងពីរនាក់ដែលនៅខាងក្រៅ។²³ដូច្នេះ លោកសិម និងលោកយ៉ាផេតបានយកសំពត់មួយ ហើយដាក់វាគ្របនៅលើស្មារបស់ពួកគេ ហើយដើរថយក្រោយ ហើយបានគ្របបាំងភាពអាម៉ាសឪពុករបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានបានបែរភ្នែកទៅកន្លែងផ្សេង ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេបានឃើញភាពអាក្រាតរបស់ឪពុកពួកគេឡើយ។

²⁴នៅពេលលោកណូអេភ្ញាក់ឡើងពីភាពស្រវឹងរបស់គាត់ គាត់បានដឹងពីអ្វីដែលកូនប្រុសពៅរបស់គាត់បានធ្វើចំពោះគាត់។ ដូច្នេះ²⁵គាត់បាននិយាយថា៖ «កាណានត្រូវបណ្តាសាហើយ។ សូមឲ្យវាបានក្លាយជាអ្នកបម្រើ អ្នកបម្រើរបស់បងៗរបស់វា»។

²⁶គាត់និយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ និងជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកសិមអើយ សូមឲ្យព្រះអង្គបានប្រកបដោយព្រះពរ ហើយសូមឲ្យកាណានបានក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់គាត់។²⁷សូមព្រះជាម្ចាស់ពង្រីកទឹកដីរបស់លោកយ៉ាផេត ហើយឲ្យគាត់បានធ្វើផ្ទះនៅក្នុងរោងរបស់លោកសិម។ សូមឲ្យកាណានបានក្លាយជាអ្នកបម្រើវិញ»។

²⁸បន្ទាប់ពីទឹកជំនន់រួចហើយ លោកណូអេរស់បានមួយរយហាសិបឆ្នាំទៀត។²⁹លោកណូអេរស់បានទាំងអស់ប្រាំបួនរយហាសិបឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មក គាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

10

¹នេះគឺជាពូជពង្សកូនៗរបស់លោកណូអេ មានសិម ហាំ និងយ៉ាផេត។ ក្រោយពីទឹកជំនន់ ពួកគេបានបង្កើតកូនទាំងនេះ។

²កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាផេត គឺកូមើរ ម៉ាកុក ម៉ាដាយ យ៉ាវ៉ាន ទូបាល ម៉េសេក និងទីរ៉ាស។³កូនប្រុសៗរបស់លោកកូមើរគឺអ័ស‌ក្នាស រីផាត និងតូការ‌ម៉ា។⁴កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាវ៉ានគឺអេលី‌សា តើស៊ីស គីទីម និងដូដា‌នីម។⁵ពីមនុស្សដែលរស់នៅតាមមាត់សមុទ្រនេះហើយដែលបានបែកខ្ញែក ហើយចេញទៅក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេ ពួកគេមានភាសារៀងៗខ្លួន ទៅតាមអំបូរ និងប្រជាជាតិរៀងខ្លួន។

⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកហាំគឺគូស មីសរ៉ែម ពូថ និងកាណាន។⁷កូនប្រុសៗរបស់គូសគឺសេបា ហាវី‌ឡា សាប‌តា រ៉ា‌ម៉ា និងសាប‌តិកា។ កូនប្រុសៗរបស់លោករ៉ាម៉ាគឺសេបា និងដេដាន់។

⁸លោកគូសជាឪពុករបស់លោកនីមរ៉ូដ លោកនីមរ៉ូដនេះហើយជាវីរ‌បុរសទីមួយនៅលើផែនដី។⁹លោកគឺជាអ្នកប្រម៉ាញ់ដ៏ខ្លាំងពូកែនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ ហេតុនេះហើយបានជាមានពាក្យថា «លោកនីមរ៉ូដ គឺជាអ្នកប្រម៉ាញ់ដ៏ខ្លាំងពូកែនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់»។¹⁰អាណាចក្រទីមួយរបស់លោកគឺបាបិល អេរេក អាកាឌ និងកាលនេ ជាទីក្រុងដែលនៅទឹកដីស៊ីណើរ។

¹¹ក្រៅពីទឹកដីទាំងនោះ លោកបានទៅទឹកដីអាសស៊ើរ ហើយបានសង់ក្រុងនីនីវេ ក្រុងរេហូ‌បុត ក្រុងកាឡាស¹²និងក្រុងរេសែនដែលជាក្រុងមួយនៅចន្លោះក្រុងនីនីវេ និងក្រុងកាឡាស។ វាជាទីក្រុងដ៏ធំមួយ។¹³លោកមីសរ៉ែមបង្កើតជន‌ជាតិលូឌ ជន‌ជាតិអណា‌មីម ជន‌ជាតិលេហា‌ប៊ីម ជន‌ជាតិណាប់‌ធូហ៊ីម។¹⁴ជន‌ជាតិប៉ាទ្រូ‌ស៊ីម ជន‌ជាតិកាស‌លូហ៊ីម (ដែលជាដូនតារបស់ជន‌ជាតិភីលីស្ទីន) និងជន‌ជាតិកាប់‌ថោរីម។

¹⁵លោកកាណានបង្កើតបានស៊ីដូន ជាកូនច្បងរបស់គាត់ និងហេត¹⁶ព្រមទាំងជន‌ជាតិយេប៊ូស ជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិគើកា‌ស៊ី¹⁷ជន‌ជាតិហេវី ជន‌ជាតិអើគី ជន‌ជាតិស៊ីនី¹⁸ជន‌ជាតិអើវ៉ា‌ឌីតសេម៉ារីត ជន‌ជាតិសេម៉ារី ជន‌ជាតិហាម៉ា‌ធីតផងដែរ។ ហើយក្រោយមកអំបូរកាណានបានបែកខ្ញែកគ្នា។

¹⁹ព្រំប្រទល់ទឹកដីជនជាតិកាណានចាប់ពីក្រុងស៊ីដូន ឆ្ពោះទៅក្រុងកេរ៉ា រហូតដល់ក្រុងកាសា និងរហូតដល់ក្រុងសូដុម ក្រុងកូម៉ូរ៉ា ក្រុងអាដម៉ា និងក្រុងសេ‌បោម និងរហូតទៅដល់ក្រុងឡាសាថែមទៀតផង។²⁰អ្នកទាំងនេះគឺជាពូជពង្សរបស់លោកហាំ និងអំបូររបស់ពួកគេ តាមភាសារបស់ពួកគេ នៅក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេ និងនៅក្នុងប្រទេសរបស់ពួកគេដែរ។

²¹លោកសិមជាបងប្រុសច្បងរបស់លោកយ៉ផេតក៏មានកូនប្រុសៗផងដែរ។ លោកសិមជាបុព្វបុរសរបស់មនុស្សទាំងអស់របស់ជន‌ជាតិហេប៊ើរ។²²កូនប្រុសៗរបស់លោកសិមគឺអេឡាំ អាស‌ស៊ើរ អើប៉ាក សាឌ‌លូឌ និងអើរ៉ាម។²³កូនប្រុសៗរបស់លោកអើរ៉ាមគឺ អ៊ូស ហ៊ូល កេធើរ និងម៉ាស។

²⁴លោកអើប៉ាក‌សាឌជាឪពុករបស់សេឡា ហើយសេឡាជាឪពុករបស់ហេប៊ើរ។²⁵លោកហេប៊ើរមានកូនប្រុសពីរនាក់។ កូនប្រុសមួយឈ្មោះផា‌ឡេក ដ្បិត នៅជំនាន់នោះ មនុស្សនៅលើផែនដីបានបែក‌ខ្ញែកគ្នា។ ប្អូនរបស់គាត់ឈ្មោះ យ៉ុក‌ថាន។

²⁶លោកយ៉ុក‌ថានជាឪពុករបស់អាល់ម៉ូ‌ដាដ សេ‌ឡេប ហាសារ‌ម៉ាវ៉េត យេរ៉ា²⁷ហាដូ‌រ៉ាម អ៊ូសាល ឌីក‌ឡា²⁸អូបាល អប៊ី‌ម៉ែល សេបា²⁹អូភារ ហាវីឡា និងយ៉ូបាប។ អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ុកថានទាំងអស់។

³⁰ទឹកដីរបស់ពួកគេចាប់តាំងពីក្រុងមេសា រហូតទៅដល់ក្រុងសេផារ នៅតំបន់ភ្នំខាងកើត។³¹ពួកគេគឺជាពូជ‌ពង្សរបស់លោកសិម តាមពូជអំបូរ តាមភាសា តាមទឹកដី និងតាមជនជាតិរបស់គេ។

³²អ្នកទាំងនេះគឺជាអំបូរកូនប្រុសៗរបស់លោកណូអេ តាមពង្សាវតារបស់ពួកគេ តាមប្រជាជាតិរបស់ពួកគេ។ ពីប្រជាជាតិទាំងនេះហើយដែលបែកខ្ញែកទៅពាសពេញផែនដី បន្ទាប់ពីទឹកជំនន់។

11

¹ឥឡូវនេះ ផែនដីទាំងមូលបានប្រើភាសាតែមួយ ហើយមានសំដីតែមួយ។²ក្នុងការដែលពួកគេធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅប៉ែកខាងកើតនោះ ពួកគេបានជួបទីវាលរាបមួយនៅក្នុងទឹកដីស៊ី‌ណើរ ហើយពួកគេក៏តាំងលំនៅនៅទីនោះ។

³ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «មក ចូរយើងធ្វើឥដ្ឋ ហើយដុតវា»។ ពួកគេមានដីឥដ្ឋជំនួសឲ្យថ្ម និងប្រើជ័រខ្មៅជាបាយ‌អ។⁴ពួកគេនិយាយថា៖ «ចូរមក តោះយើងសង់ទីក្រុងមួយ និងប៉មមួយសម្រាប់ខ្លួនយើង ដែលមានកំពូលរហូតដល់មេឃ ហើយយើងធ្វើវាដើម្បីកេរ្តិ៍ឈ្មោះពួកយើង។ ប្រសិនបើ យើងមិនធ្វើទេយើងនឹងបែកខ្ញែកគ្នាទៅពេញផ្ទៃនៃផែនដីទាំងមូលហើយ»។

⁵ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានយាងចុះមក ដើម្បីទតមើលទីក្រុង ហើយនិងប៉មដែលកូនចៅរបស់លោកអាដាំបានសង់។⁶ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «មើល៍ ពួកគេជាមនុស្សតែមួយ ជាមួយនឹងភាសាតែមួយ ហើយពួកគេចាប់ផ្តើមធ្វើការនេះ គ្មានអ្វីអាចហាមពីបំណងចិត្តដែលពួកគេចង់ធ្វើបានឡើយ។⁷មក ចូរយើងចុះទៅ ហើយបំភាន់ភាសារបស់ពួកគេ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេយល់គ្នាទៅវិញទៅមកបានឡើយ»។

⁸ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានបំបែកពួកគេចេញពីផ្ទៃនៃផែនដីទាំងមូល ហើយពួកគេបានឈប់សង់ទីក្រុងនោះទៀយ។⁹ហេតុដូច្នេះហើយ គេបានហៅទីក្រុងនោះថា បាបិល ព្រោះ ព្រះអម្ចាស់បានបំភាន់ភាសានៅលើផែនដីទាំងមូល ហើយព្រះអម្ចាស់បានបំបែកពួកគេពីទីនោះឲ្យបែកខ្ញែកទៅពេញផ្ទៃនៃផែនដីទាំងមូល។

¹⁰អ្នកទាំងនេះគឺជាពូជពង្សរបស់លោកសិម។ លោកសិមមានអាយុមួយរយឆ្នាំ ហើយក្រោយទឹកជំនន់ពីរឆ្នាំ គាត់មានកូនប្រុសមួយឈ្មោះអើប៉ាក់‌សាឌ ។¹¹លោកសិមរស់បានប្រាំរយឆ្នាំ បន្ទាប់មកគាត់បង្កើតបានលោកអើប៉ាក់‌សាឌ។ គាត់ក៏មានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀតដែរ។

¹²ពេលលោកអើប៉ាក់‌សាឌរស់បានសាមសិបឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានសេឡា។¹³លោកអើប៉ាក់សាឌរស់បាន៤០៣ឆ្នាំ បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតបានលោកសេឡារួចហើយ។ គាត់ក៏បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀតដែរ។

¹⁴លោកសេឡារស់បានសាមសិបឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានហេប៊ើរ។¹⁵លោកសេឡារបស់បាន៤០៣ឆ្នាំ បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតបានលោកហេប៊ើរ។ គាត់ក៏បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀតផងដែរ។

¹⁶លោកហេប៊ើរស់បានសាមសិបបួនឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានផាលេក។¹⁷បន្ទាប់ពីលោកហេប៊ើររស់បាន៤៣០ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានផាលេក។ គាត់បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀតផងដែរ។

¹⁸លោកផាលេករស់បានសាមសិបឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានរេហ៊ូវ។¹⁹លោកផាលេករស់បាន២០៩ឆ្នាំទៀត បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតលោករេហ៊ូវ។ គាត់បានបង្កើតកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀត។

²⁰លោករេហ៊ូវរស់បានសាមសិបពីរឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានសេរូក។²¹លោករេហ៊ូវរស់បាន២០៧ឆ្នាំទៀត បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតបានលោកសេរូក។ គាត់ក៏បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀតផងដែរ។

²²លោករេហ៊ូវរស់បានសាមសិបឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានណាឃរ។²³លោករេហ៊ូវរស់បានពីររយឆ្នាំទៀត បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតបានលោកណាឃរ។ គាត់ក៏បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀតផងដែរ។

²⁴លោកណាឃររស់បានម្ភៃប្រាំបួនឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានថេរ៉ា។²⁵លោកណាឃររស់បាន១១៩ឆ្នាំទៀត បន្ទាប់ពីគាត់បង្កើតលោកថេរ៉ា។ គាត់ក៏បង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រីជាច្រើនទៀតផងដែរ។²⁶បន្ទាប់មក លោកថេរ៉ារបស់បានចិតសិបឆ្នាំទៀត គាត់បង្កើតបានអាប់រ៉ាម ណាឃរ និងហារ៉ាន។

²⁷ហើយនេះគឺជាពូជពង្សរបស់លោកថេរ៉ា។ លោកថេរ៉ាបង្កើតបានលោកអាប់រ៉ាម លោកណាឃរ និងលោកហារ៉ាន ហើយលោកហារ៉ានបង្កើតបានឡុត។²⁸លោកហារ៉ានបានស្លាប់នៅចំពោះមុខថេរ៉ាជាឪពុករបស់គាត់ នៅក្នុងទឹកដីកំណើតរបស់គាត់ នៅក្នុងក្រុងអ៊ើរនៃទឹកដីខាល់ដេ។

²⁹លោកអាប់រ៉ាម និងលោកណាឃរបានរៀបការ។ ភរិយារបស់លោកអាប់រ៉ាមឈ្មោះនាងសារ៉ាយ ហើយភរិយារបស់លោកណាឃរឈ្មោះនាងមីលកា ត្រូវជាកូនស្រីរបស់លោកហារ៉ាន ដែលជាឪពុករបស់មីលកា និងយីសកា។³⁰នាងសារ៉ាយជាស្ត្រីអារ នាងគ្មានកូនទេ។

³¹លោកថេរ៉ាបាននាំលោកអាប់រ៉ាមកូនប្រុសរបស់គាត់ លោកឡុតត្រូវជាកូនប្រុសរបស់កូនប្រុសគាត់គឺលោកហារ៉ាន ហើយពួកគេបានចេញទៅពីក្រុងអ៊ើនៃទឹកដីខាល់ដេ ទៅក្នុងទឹកដីកាណាន។ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានទៅហារ៉ាន ហើយស្នាក់នៅទីនោះ។³²លោកថេរ៉ារស់នៅបាន២០៥ឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់គាត់ក៏បានស្លាប់នៅក្នុងក្រុងហារ៉ាន។

12

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកអាប់រ៉ាមថា៖ «ចូរចេញពីប្រទេស ពីសាច់ញាតិ និងពីគ្រួសាររបស់អ្នក ទៅកាន់ទឹកដីដែលយើងបានបង្ហាញដល់អ្នក។²យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកត្រឡប់ទៅជាប្រទេសមួយដ៏ធំ ហើយយើងនឹងប្រទានពរដល់អ្នក ហើយធ្វើឲ្យអ្នកមានឈ្មោះល្បី ព្រមទាំងឲ្យអ្នកបានត្រឡប់ទៅជាពរដល់អ្នកដទៃ។³យើងនឹងឲ្យពរដល់អស់អ្នកដែលឲ្យពរដល់អ្នក ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាដែលមើលងាយដល់អ្នក យើងនឹងដាក់បណ្តាសាដល់អ្នកនោះវិញ។ គ្រួសារទាំងអស់ដែលនៅផែនដីនឹងបានពរតាមរយៈអ្នក»។

⁴ដូច្នេះ លោកអាប់រ៉ាមបានចេញទៅ តាមដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់ដល់គាត់ឲ្យធ្វើ ហើយលោកឡុតបានទៅជាមួយគាត់ដែរ។ លោកអាប់រ៉ាមមានអាយុចិតសិបប្រាំ ពេលគាត់ចេញពីហារ៉ាន។⁵លោកអាប់រ៉ាមបានយកនាងសារ៉ាយជាភរិយាររបស់គាត់ និងលោកឡុត ក្មួយប្រុសរបស់គាត់ និងទ្រព្យសម្បតិ្តទាំងអស់ដែលពួកគេមាន ហើយនិងទាសករដែលពួកគេបានទិញនៅក្នុងទឹកដីហារ៉ាន។ ពួកគេបានចាកចេញ ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅទឹកដីកាណាន ហើយបានមកដល់ទឹកដីរបស់កាណាន។

⁶លោកអាប់រ៉ាមបានឆ្លងកាត់ទឹកដីកាណានមកដល់ ស៊ីគែម នៅត្រង់ដើមដើមជ្រៃរបស់លោកម៉ូរេ។ នៅសម័យនោះ ជនជាតិកាណានជាម្ចាស់ទឹកដីដែលគេរស់នៅ។⁷ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកឲ្យលោកអាប់រា៉ាមឃើញ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងប្រគល់ទឹកដីនេះ ដល់ពូជពង្សរបស់អ្នក»។ នៅទីនោះ លោកអាប់រ៉ាមបានសង់អាសនៈមួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដែលបានយាងមកឲ្យគាត់ឃើញ។

⁸គាត់បានចាកចេញពីទីនោះទៅប្រទេសដែលមានភ្នំគឺភាគខាងកើតនៃបេតអែល គាត់បានសង់ត្រសាលរបស់គាត់នៅទីនោះ បេតអែលនៅខាងលិចគឺនៅចន្លោះ នឹងក្រុងអៃ ដែលនៅខាងកើត។ គាត់បានសង់អាសនៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយអំពាវនាវរកព្រះនាមព្រះរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅទីនោះ។⁹បន្ទាប់មក លោកអាប់រ៉ាមបានបន្តដំណើរ ឆ្ពោះទៅក្នុងក្រុងណេកិប។

¹⁰នៅពេលនោះ មានគ្រោះទុរភិក្សកើតឡើងនៅក្នុងទឹកដីរបស់គាត់ ដូច្នេះ លោកអាប់រ៉ាមបានចុះទៅរស់នៅអេស៊ីប ដ្បិត មានគ្រោះទុរភិក្សយ៉ាងខ្លាំងកើតឡើងនៅក្នុងទឹកដីរបស់គាត់។¹¹នៅពេលគាត់ជិតចូលទៅក្នុងទឹកដីរបស់អេស៊ីបហើយ គាត់បាននិយាយទៅកាន់សារ៉ាយភរិយារបស់គាត់ថា៖ «មើល៍ បងដឹងថា អូនជាស្រីម្នាក់ដែលស្អាត។¹²នៅពេលជនជាតិអេស៊ីបឃើញអូន ពួកគេនឹងនិយាយថា នេះជាភរិយារបស់គាត់ ហើយគេនឹងសម្លាប់បងហើយ តែគេនឹងទុកឲ្យអូនរស់វិញ។¹³ចូរនិយាយថា អូនជាប្អូនស្រីរបស់បង ដើម្បីឲ្យពួកគេបានធ្វើល្អជាមួយបងដោយសារអូន ហើយអូនបានការពារជីវិតបងផងដែរ»។

¹⁴នៅពេលលោកអាប់រ៉ាមបានចូលទៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ជនជាតិអេស៊ីបបានឃើញថា នាងសារ៉ាយស្អាតខ្លាំងណាស់។¹⁵ពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចផារោនបានឃើញនាង ហើយបានសរសើរនាងចំពោះស្តេចផារោន ហើយគេបាននាំនាងទៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចផារោន។¹⁶ស្តេចផារោនបានប្រព្រឹត្តជាមួយលោកអាប់រ៉ាមយ៉ាងល្អដោយព្រោះនាង ហើយបានប្រទានចៀម គោ និងសត្វលាឈ្មោលៗ អ្នកបម្រើទាំងប្រុស និងអ្នកបម្រើស្រី សត្វលាញីៗ និងសត្វអូដ្ឋជាច្រើនផង។

¹⁷បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យស្តេចផារោន និងញាតិ្តវង្សរបស់ស្តេចជួបគ្រោះកាចយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារនាងសារ៉ាយ ភរិយារបស់អាប់រ៉ាម។¹⁸ស្តេចផារោនបានកោះហៅលោកអាប់រ៉ាម ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកធ្វើចំពោះយើងយ៉ាងដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនប្រាប់យើងថានាងជាភរិយារបស់អ្នក?¹⁹ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនិយាយថានាងជាប្អូនស្រីរបស់អ្នកទៅវិញ ធ្វើឲ្យយើងយកនាងទៅជាមហេសីរបស់យើងដូច្នេះ? ឥឡូវនេះ មើល៍ នេះ ភរិយារបស់អ្នក។ ចូរយកនាង ហើយចេញទៅ?»។²⁰បន្ទាប់មក ស្តេចផារោនបានបង្គាប់ដល់ពួកប្រុសៗរបស់ព្រះអង្គទាំងអស់ទាក់ទងនឹងលោក ហើយពួកគេបានចាត់លោកឲ្យទៅ ជាមួយភរិយារបស់លោក និងជាមួយអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មាន។

13

¹ដូច្នេះ លោកអាប់រ៉ាមបានចេញពីអេស៊ីប ហើយធ្វើដំណើរទៅណេកិប ជាមួយភរិយា និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មាន។ លោកឡុតក៏ទៅជាមួយពួកគេដែរ។²លោកអាប់រ៉ាមមានហ្វូងសត្វ ប្រាក់ និងមាសជាច្រើន។

³គាត់បានបន្តធ្វើដំណើរពីណេកិតទៅបេតអែល ទៅកន្លែងដែលគាត់បានសង់ត្រសាលកាលពីមុន នៅចន្លោះបេតអែល និងក្រុងអៃ។⁴គាត់បានទៅដល់កន្លែងដែលមានអាសនៈ ដែលគាត់បានសង់ពីមុន។ នៅទីនេះ គាត់អំពាវនាវព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់។

⁵លោកឡុតបានធ្វើដំណើរជាមួយលោកអាប់រ៉ាម គាត់មានហ្វូងសត្វ ហ្វូងចៀម ហ្វូងគោ និងមានត្រសាលជាច្រើនដែរ។⁶ទឹកដីនោះមិនអាចផ្គត់ផ្គង់ពួកគេទាំងពីរនាក់ឲ្យរស់នៅជាមួយគ្នាបានទេ ដោយសារពួកគេមានទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើន ដូច្នេះ ពួកគេមិនអាចនៅជាមួយគ្នាបានទេ។⁷ក៏មានជម្លោះរវាងអ្នកគង្វាលសត្វរបស់លោកអាប់រ៉ាម និងអ្នកគង្វាលសត្វរបស់លោកឡុត។ ជន‌ជាតិកាណាន និងជន‌ជាតិពេរិ‌ស៊ីត ក៏រស់នៅក្នុងស្រុកនោះដែរ។

⁸ដូច្នេះ លោកអាប់រ៉ាមនិយាយទៅកាន់លោកឡុតថា៖ «កុំឲ្យមានជម្លោះរវាងឯងនិងអ៊ំ និងអ្នកគង្វាលសត្វរបស់ឯង និងអ្នកគង្វាលសត្វរបស់អ៊ំដែរ ព្រោះយើងជាគ្រួសារតែមួយទេ។⁹តើទឹកដីនៅខាងមុខឯងទាំងអស់នេះ មិនមែនជារបស់ឯងទេឬអី? ចូរទៅចុះ ហើយយើងបែកផ្លូវគ្នាចុះ។ ប្រសិនបើ ឯងទៅខាងឆ្វេង អ៊ំនឹងទៅខាងស្តាំ។ ឬ ប្រសិនបើ ឯងទៅខាងស្តាំ អ៊ំនឹងទៅខាងឆ្វេង»។

¹⁰ដូច្នេះ លោកឡុតក៏សម្លឹងមើលជុំវិញ ហើយគាត់បានឃើញទឹកដីទាំងអស់នៅវាលទន្លេយ័រដាន់មានទឹកច្រើនល្អ រហូតដល់ក្រុងសូអារ ស្អាតដូចជាសួនរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចជាទឹកដីរបស់អេស៊ីប។ ការនេះ នៅមុនព្រះអម្ចាស់បំផ្លាញក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា។¹¹ដូច្នេះ លោកឡុតក៏ជ្រើសរើសវាលរបស់ទន្លេយ័រដាន់ ហើយបានធ្វើដំណើរទៅភាគខាងកើត ហើយពួកគេបានបែកខ្ញែកពីសាច់ញាតិរបស់ពួកគេ។

¹²លោកអាប់រ៉ាមបានរស់នៅក្នុងទឹកដីកាណាន ហើយលោកឡុតរស់នៅក្នុងចំណោមទីក្រុងដែលមានវាលទំនាប។ គាត់បានសង់ត្រសាលនៅពេលដែលគាត់មកដល់ក្រុងសូដុម។¹³មនុស្សនៅក្នុងក្រុងសូដុមជាមនុស្សបាប អាក្រក់ជាខ្លាំងទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកអាប់រ៉ាម បន្ទាប់ពីលោកឡុតចេញពីគាត់ «ចូរមើលពីកន្លែងដែលអ្នកឈរនេះ ទៅជើង ទៅត្បូង ទៅកើត និងទៅលិច។¹⁵ទឹកដីទាំងអស់ដែលអ្នកឃើញ យើងនឹងប្រគល់ឲ្យអ្នក និងពូជពង្សរបស់អ្នករហូតតទៅ។

¹⁶យើងនឹងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នកបានចម្រើនឡើងដូចជាធូលីនៅលើផែនដី ប្រសិនបើ មនុស្សអាចរាប់ធូលីដីបាន នោះគេក៏អាចរាប់ពូជពង្សរបស់អ្នកបានដែរ។¹⁷ចូរក្រោកឡើង ចូរដើរឲ្យពេញទឹកដីនេះ ដ្បិត យើងបានប្រគល់ឲ្យអ្នកហើយ»។¹⁸ដូច្នេះ លោកអាប់រ៉ាមបានដំឡើងត្រសាលរបស់គាត់ ហើយមករស់នៅជិតដើមជ្រៃរបស់លោកម៉ាមរ៉េ ដែលនៅក្រុងហេ‌ប្រុន ហើយបានសង់កន្លែងថ្វាយតង្វាយថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់នៅទីនោះ។

14

¹កាលនោះ ព្រះ‌បាទអាំរ៉ា‌ផែលជាស្ដេចរបស់ប្រទេសស៊ី‌ណើរ ព្រះ‌បាទអើយ៉ុកជាស្ដេចរបស់ប្រទេសអេ‌ឡា‌សារ ព្រះ‌បាទកេដូ‌ឡោមើរជាស្ដេចប្រទេសអេឡាំ និងព្រះ‌បាទធីដាលជាស្ដេចរបស់ប្រទេសកូយីម²ពួកគេបានធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងព្រះ‌បាទបេរ៉ាជាស្ដេចក្រុងសូដុម ព្រះ‌បាទប៊ីសារជាស្ដេចក្រុងកូម៉ូ‌រ៉ា ព្រះ‌បាទស៊ីណាបជាស្ដេចក្រុងអាដ‌ម៉ា ព្រះ‌បាទសេមេ‌ប៊ើរជាស្ដេចក្រុងសេ‌បោម និងស្ដេចក្រុងបេឡា (ដែលហៅថាក្រុងសូអារផងដែរ)។

³ក្រោយមក ស្តេចទាំងប្រាំបានរួមគ្នានៅជ្រលងភ្នំស៊ីឌីម (ដែលហៅថាសមុទ្រប្រៃ)។⁴ស្ដេចទាំងនេះបានបម្រើព្រះ‌បាទកេដូ‌ឡោមើរ អស់រយៈពេលដប់‌ពីរឆ្នាំ ប៉ុន្តែ នៅឆ្នាំទីដប់បីពួកគេបាននាំគ្នាបះ‌បោរ។⁵បន្ទាប់មក នៅឆ្នាំទីដប់‌បួន ព្រះ‌បាទកេដូ‌ឡោមើរ និងស្ដេចផ្សេងៗ ដែលនៅជាមួយព្រះអង្គ បាននាំគ្នាមកវាយលុកជន‌ជាតិរេផែម នៅក្រុងអាសថា‌រ៉ូតកើ‌ណែម ជន‌ជាតិស៊ូស៊ីម នៅក្រុងហាំ ជន‌ជាតិអេមីម នៅក្រុងគារយ៉ា‌ថែម⁶និងជន‌ជាតិហូរី នៅតំបន់ភ្នំសៀរ រហូតដល់តំបន់អែល‌បារ៉ាន ដែលនៅជិតទីរហោ‌ស្ថាន។

⁷បន្ទាប់មក ពួកគេបានត្រឡប់ ហើយមកឯក្រុងអេនមីសផាត (ដែលហៅថាក្រុងកាដេស) វិញ ហើយបានវាយយករបស់ជន‌ជាតិអាម៉ា‌ឡេក ព្រមទាំងជន‌ជាតិអាម៉ូរី ដែលរស់នៅទឹកដីហាសា‌សូនតាម៉ារផង។⁸បន្ទាប់មក ស្តេចក្រុងសូដុម ស្តេចក្រុងកូម៉ូរ៉ា និងស្តេចបេឡា (ដែលហៅថាក្រុងសូអារ)⁹បានចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមតទល់នឹងព្រះ‌បាទកេដូ‌ឡោមើរជាស្ដេចរបស់ទឹកដីអេឡាំ ព្រះ‌បាទធីដាលជាស្ដេចទឹកដីកូយីម ព្រះ‌បាទអាំរ៉ា‌ផែលជាស្ដេចរបស់ទឹកដីស៊ី‌ណើរ និងព្រះ‌បាទអើរ‌យ៉ុកជាស្ដេចរបស់ទឹកដីអេ‌ឡា‌សារ គឺស្ដេចបួនអង្គតទល់នឹងស្ដេចប្រាំអង្គ។

¹⁰ឥឡូវនេះ នៅជ្រលងភ្នំស៊ីឌីមពេញទៅដោយអណ្តូងប្រេងជាច្រើន ហើយស្តេចក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា បានរត់ ហើយពូកគេបានធ្លាក់ទៅក្នុងអណ្តូងនោះ។ ហើយពួកអ្នកដែលនៅសល់បានរត់ទៅតាមភ្នំផ្សេងៗ។¹¹ដូច្នេះ ពួកសត្រូវបានយករបស់របនៅក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ាទាំងអស់ ព្រមទាំងទ្រព្យសម្បតិ្តរបស់ពួកគេទៅជាមួយដែរ។¹²នៅពេលពួកគេនាំចេញទៅ ពួកគេបាននាំលោកឡុត ក្មួយរបស់លោកអាប់រ៉ាមដែលរស់នៅក្នុងក្រុងសូដុមទៅជាមួយដែរ រួមទាំងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ទាំងអស់ផងដែរ។

¹³មានម្នាក់ដែលបានគេចរួចបានមកប្រាប់លោកអាប់រ៉ាមជាជនជាតិហេព្រើរ។ លោករស់នៅក្បែរដើមជ្រៃដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់លោកម៉ាមរ៉េជាជន‌ជាតិអាម៉ូរី ដែលត្រូវជាបងប្អូនរបស់លោកអែស‌កុល និងលោកអាន់‌នើរ ដែលជាសម្ពន្ធ‌មិត្តរបស់លោកអាប់រ៉ាម។¹⁴នៅពេលនេះ លោកអាប់រ៉ាមបានឮថា ពួកសត្រូវបានចាប់យកសាច់ញាតិរបស់គាត់ លោកបាននាំអ្នកបម្រើដែលកើតនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ដែលគាត់បានបង្វឹកចំនួន៣១៨នាក់ ហើយគាត់បានដេញតាមពួកគេរហូតដល់ក្រុងដាន់។

¹⁵គាត់បានបែងចែកគ្នារបស់គាត់ដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេនៅពេលយប់ ហើយបានវាយលុកពួកគេ និងដេញតាមពួកគេរហូតដល់ក្រុងហូបា ដែលនៅខាងជើងក្រុងដាម៉ាស។¹⁶បន្ទាប់មក គាត់បាននាំទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ ហើយបាននាំលោកឡុតដែលជាសាច់ញាតិរបស់គាត់ ព្រមទាំងរបស់របរ រួមទាំងភរិយា និងអ្នកផ្សេងទៀតផងដែរ។

¹⁷បន្ទាប់ពីលោកអាប់រ៉ាមបានត្រឡប់ពីវាយលុកព្រះបាទកេដូ‌ឡោមើរ និងស្ដេចទាំងឡាយដែលនៅជាមួយរួចមក ស្ដេចក្រុងសូដុមក៏ចេញមកទទួលគាត់នៅជ្រលងភ្នំសាវេ (ដែលហៅថាជ្រលងភ្នំហ្លួងផងដែរ)។¹⁸ព្រះ‌បាទម៉ិល‌គីស្សា‌ដែកជាស្តេចនៅក្រុងសាឡិម បានឲ្យគេយកនំប៉័ង និងស្រាទំពាំង‌បាយជូរមកជូនលោកអាប់រ៉ាម។ គាត់គឺជាមហាបូជាចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត។

¹⁹គាត់បានឲ្យពរដល់លោកដោយថ្លែងថា៖ «សូមព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាព្រះដែលបានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដី បានប្រទានពរដល់លោកអាប់រ៉ាម។²⁰សូមព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាព្រះដែលបានប្រគល់ខ្មាំងសត្រូវមកក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់លោក ប្រទានពរដល់លោក»។ បន្ទាប់មក លោកអាប់រ៉ាមបានថ្វាយមួយភាគដប់ដល់ស្តេចពីអ្វីៗទាំងអស់។

²¹ស្តេចក្រុងសូដុមមានបន្ទូលទៅលោកអាប់រ៉ាមថា៖ «ចូរប្រគល់មនុស្សមកឲ្យយើងវិញ ហើយយកទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់លោកទៅចុះ»។²²លោកអាប់រ៉ាមទូលទៅស្តេចក្រុងសូដុមថា៖ «ទូលបង្គំសូមលើកដៃរបស់ទូលបង្គំនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត ជាព្រះដែលបានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដីថា²³ទូលបង្គំនឹងមិនយកអំបោះមួយសរសៃ ឬខ្សែស្បែកជើងមួយ ឬអ្វីៗដែលជាសម្បត្តិរបស់ព្រះ‌ករុណាសោះឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យព្រះ‌ករុណាមានបន្ទូលថា៖ «យើងបានធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមទៅជាអ្នកមាន»។²⁴ទូលបង្គំនឹងមិនយកអ្វីឡើយ លើកលែងតែអ្វីៗដែលសម្រាប់យុវជនហូប ហើយចែករំលែកជាមួយអ្នកដែលទៅជាមួយទូលបង្គំប៉ុណ្ណោះបានហើយ សូមឲ្យលោកអាន់‌នើរ លោកអេស‌កុល និងលោកម៉ាមរ៉េបានយកចំណែករបស់ពួកគេផង»។

15

¹បន្ទាប់ការទាំងនេះកើតឡើង ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់លោកអាប់រ៉ាមនៅក្នុងនិមិត្តថា៖ «អាប់រ៉ាមអើយ! កុំខ្លាចអី យើងជាខែល និងជារង្វាន់ដ៏ធំរបស់អ្នក»។²លោកអាប់រ៉ាមទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើព្រះអង្គនឹងប្រទានអ្វីដល់ទូលបង្គំ? បើទូលបង្គំគ្មានកូនដូច្នេះ ហើយអ្នកដែលនឹងទទួលកេរ‌មត៌កនៅក្នុងផ្ទះរបស់ទូលបង្គំ គឺអេលា‌ស៊ើរជាអ្នកក្រុងដាម៉ាសឯណោះវិញទេ»។³លោកអាប់រ៉ាមបន្តទៀតថា៖ «ព្រះអង្គមិនបានប្រទានឲ្យទូលបង្គំមានកូន មើល មានតែអ្នកបម្រើនៅក្នុងផ្ទះរបស់ទូលបង្គំទេ នឹងទទួលកេរមត៌ករបស់ទូលបង្គំ»។

⁴មើល៍ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់គាត់ ថា៖ «បុរសនេះនឹងមិនទទួលកេរមត៌ករបស់អ្នកឡើយ ប៉ុន្តែ ម្នាក់ដែលកើតចេញពីរូបកាយរបស់អ្នកទេ ដែលនឹងទទួលកេរមត៌ករបស់អ្នក»។⁵បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបាននាំគាត់ចេញមកក្រៅ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ចូរមើលទៅស្ថានសួគ៌ ហើយរាប់ចំនួនផ្កាយ ប្រសិនបើ អ្នកអាចរាប់ចំនួនវាបាន»។ បន្ទាប់មកព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ដូច្នេះ អ្នកនឹងរាប់ពូជពង្សរបស់អ្នកបានហើយ»។

⁶គាត់បានជឿលើព្រះអម្ចាស់ ហើយគាត់ត្រូវបានរាប់ជាសុចរិត។⁷ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ដែលបាននាំអ្នកចេញពីក្រុងអ៊ើរ ទឹកដីខាល់ដេ យើងនឹងប្រគល់ទឹកដីនេះជាកេរមត៌កដល់អ្នក»។⁸គាត់ទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះអើយ តើទូលបង្គំដឹងបានយ៉ាងដូចម្តេចថា ទូលបង្គំនឹងបានទទួលវានោះ?»

⁹បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «មើល៍ ចូរយកគោញីមួយអាយុបីឆ្នាំ ពពែញីមួយអាយុបីឆ្នាំ និងកូនចៀមឈ្មោលមួយអាយុបីឆ្នាំ ព្រាបមួយ និងលលកជំទើរមួយមក»។¹⁰គាត់បានយកសត្វទាំងអស់នោះមកថ្វាយព្រះអង្គ ហើយកាត់ពួកវាជាពីរ និងយកមកពាក់កណ្តាលមកដាក់ផ្ទុយគ្នា ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានពុះសត្វស្លាបទេ។¹¹ពេលនោះ មានត្មាតមកឆាបសាច់សត្វ លោកអាប់រ៉ាមបានដេញវា។

¹²បន្ទាប់មក នៅពេលថ្ងៃជិតលិច លោកអាប់រ៉ាមងងុយគេងជាខ្លាំង ហើយមើល មានភាពងងឹត និងគួរឲ្យភ័យខ្លាចជាខ្លាំងចំពោះគាត់។¹³បន្ទាប់ពី ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកអាប់រ៉ាមថា៖ «ចូរដឹងជាប្រាកដថា ពូជពង្សរបស់អ្នកនឹងក្លាយជាជនបរទេសនៅក្នុងទឹកដីសាសន៍ដទៃដែលមិនមែនជាទឹកដីរបស់ខ្លួន ហើយនឹងក្លាយជាទាសករ ហើយត្រូវគេជិះជាន់អស់រយៈពេលបួនរយឆ្នាំ។

¹⁴យើងនឹងជំនុំជម្រះប្រជាជាតិដែលពួកគេនឹងបម្រើនោះ ហើយបន្ទាប់មកពួកគេនឹងចេញពីប្រទេសនោះជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើនសន្ធឹក។¹⁵ប៉ុន្តែ អ្នកនឹងត្រឡប់ទៅឯឪពុករបស់ដោយសេចក្តីសុខសាន្ត ហើយអ្នកនឹងត្រូវបញ្ចុះក្នុងផ្នូរក្នុងអាយុវែងល្អហើយ។¹⁶នៅក្នុងជំនាន់ទីបួន ពួកគេនឹងមកទីនេះម្តងទៀត ដើម្បីអំពើរំលងរបស់អាម៉ូរីមិនទាក់កម្រិតរបស់វានៅឡើយ»។

¹⁷នៅពេលថ្ងៃជិតលិច ហើយសេចក្តីងងឹតក៏មកដល់ មើល៍ មានឆ្នាំងភ្លើងហុយផ្សែង ហើយនិងអណ្តាតភ្លើងឆេះនៅចន្លោះដុំសាច់ទាំងនោះ។¹⁸នៅថ្ងៃនោះ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយលោកអាប់រ៉ាម ដោយមានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងប្រគល់ទឹកដីនេះ ដល់ពូជពង្សរបស់អ្នក ពីទន្លេអេស៊ីប រហូតដល់ទន្លេធំអឺប្រាត¹⁹ជនជាតិកែន ទឹកដីកេនិ‌ស៊ីត ទឹកដីកាត់‌ម៉ូនី²⁰ទឹកដីហេត ទឹកដីពេរិ‌ស៊ីត ទឹកដីរេផែម²¹ទឹកដីអាម៉ូរី ទឹកដីកាណាន ទឹកដីគើកា‌ស៊ី និងទឹកដីយេប៊ូស»។

16

¹ឥឡូវនេះ នាងសារ៉ាយ ភរិយារបស់លោកអាប់រ៉ាម មិនបានបង្កើតកូនណាមួយឲ្យលោកអាប់រ៉ាមទេ ប៉ុន្តែ នាងមានអ្នកបម្រើស្រីម្នាក់ ជាជនជាតិអេស៊ីប នាងឈ្មោះហាកា។²ដូច្នេះ នាងសារ៉ាយបានប្រាប់លោកអាប់រ៉ាមថា៖ «មើល៍ ព្រះអម្ចាស់បានបង្ខាំងខ្ញុំមិនឲ្យមានកូន។ ចូរទៅគេងជាមួយអ្នកបម្រើស្រីរបស់ខ្ញុំចុះ។ ខ្ញុំប្រហែលជាមានកូនដោយសារនាង»។ លោកអាប់រ៉ាមបានស្តាប់តាមសំដីរបស់នាងសារ៉ាយ។³ការនេះកើតឡើងបន្ទាប់ពីលោកអាប់រ៉ាមមករស់នៅទឹកដីកាណានដប់ឆ្នាំ ដែលនាងសារ៉ាយភរិយារបស់លោកអាប់រ៉ាមប្រគល់នាងហាកា ជាអ្នកបម្រើស្រីរបស់នាង ទៅឲ្យស្វាមីរបស់នាងធ្វើជាភរិយា។⁴ដូច្នេះ លោកក៏បានរួមរស់ជាមួយនាងហាកា ហើយនាងក៏មានផ្ទៃពោះ។ នៅពេលនាងឃើញថា នាងមានកូនដូច្នេះ នាងចាប់ផ្តើមមើលងាយម្ចាស់ស្រីរបស់នាង។

⁵បន្ទាប់មក នាងសារ៉ាយប្រាប់លោកអាប់រ៉ាមថា៖ «នេះជាកំហុសរបស់អូនគឺដោយសារតែបង។ អូនបានប្រគល់អ្នកបម្រើស្រីរបស់អូនទៅឲ្យបងឱប ហើយនៅពេលនាងដឹងថា នាងមានផ្ទៃពោះ នាងបែរជាមើលងាយអូនទៅវិញ។ សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់វិនិច្ឆ័យ រវាងអូននិងបងចុះ»។⁶ប៉ុន្តែ លោកអាប់រ៉ាមនិយាយទៅនាងសារ៉ាយថា៖ «មើល៍ អ្នកបម្រើស្រីរបស់អូននៅក្នុងអំណាចរបស់អូនហើយ ចូរធ្វើតាមតែចិត្តអូនចុះ»។ ដូច្នេះ នាងសារ៉ាយបានប្រព្រឹត្តនឹងនាងយ៉ាងគ្រោតគ្រាត ហើយនាងហាកាក៏រត់ចេញពីនាង។

⁷ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកជួបនាងនៅក្បែរប្រភពទឹកមួយនៅទីរហោស្ថាន ប្រភពទឹកនោះនៅតាមផ្លូវទៅទឹកដីស៊ើរ។⁸លោកនិយាយនឹងនាងថា៖ «ហាកា អ្នកបម្រើរបស់នាងសារ៉ាយអើយ តើអ្នកមកពីណា ហើយទៅណា?» បន្ទាប់មក នាងក៏តបថា៖ «នាងខ្ញុំរត់ចេញពីលោកស្រីសារ៉ាយម្ចាស់ស្រីរបស់ខ្ញុំ»។

⁹ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ប្រាប់ទៅនាងថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅម្ចាស់ស្រីរបស់អ្នកវិញចុះ ហើយចុះចូលនឹងសិទ្ធិអំណាចរបស់នាង»។¹⁰បន្ទាប់មក ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់និយាយទៅនាងថា៖ «យើងនឹងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់នាងបានចម្រើនច្រើនឡើង គ្មាននរណាអាចរាប់បានឡើយ»។

¹¹ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏ប្រាប់ទៅនាងផងដែរថា៖ «មើល អ្នកមានផ្ទៃពោះ ហើយនាងនឹងបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ ហើយអ្នកត្រូវដាក់ឈ្មោះថា អ៊ីស្មាអែល ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានឮទុក្ខលំបាករបស់នាង។¹²គាត់នឹងបានដូចជាសត្វលាព្រៃ។ គាត់នឹងវាយមនុស្សទាំងអស់ ហើយមនុស្សទាំងអស់នឹងវាយវាវិញ ហើយវានឹងរស់នៅដោយឡែកពីបងប្អូនទាំងអស់របស់វា»។

¹³បន្ទាប់មក នាងបានថ្វាយព្រះនាមដល់ព្រះអម្ចាស់ដែលមានបន្ទូលជាមួយនាងថា៖ «ព្រះអង្គជាព្រះជាម្ចាស់ដែលទតឃើញខ្ញុំម្ចាស់» ដ្បិតនាងនិយាយថា៖ «តើខ្ញុំពិតជាមើលឃើញ សូម្បីតែព្រះអង្គបានទតឃើញខ្ញុំ»?¹⁴ដូច្នេះ អណ្តូងនោះត្រូវបានហៅថា អណ្ដូងឡាហាយរយ មើល វាស្ថិតនៅចន្លោះភូមិកាដេស និងភូមិបារ៉ែដ។

¹⁵នាងហាកាបង្កើតបានកូនប្រុសមួយឲ្យលោកអាប់រ៉ាម ហើយលោកអាប់រ៉ាមបានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសរបស់គាត់ ដែលនាងហាកាបង្កើតនោះថា អ៊ីស្មាអែល។¹⁶លោកអាប់រ៉ាមមានអាយុប៉ែតសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ពេលនាងហាកាបង្កើតអ៊ីស្មាអែលដល់លោកអាប់រ៉ាម។

17

¹ពេលលោកអាប់រ៉ាមមានអាយុកៅសិបប្រាំបួនឆ្នាំ ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកជួបលោក ហើយមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះចេស្តា។²ចូរដើរនៅចំពោះយើង ហើយឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍ចុះ។ បន្ទាប់មក យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីរវាងយើងនិងអ្នក ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នកបានកើតចំនួនច្រើនឡើង»។

³លោកអាប់រ៉ាមបានក្រាបមុខដល់ដី ហើយព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលជាមួយគាត់ថា៖⁴«ចំណែកយើង មើល យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ្នក។ អ្នកនឹងក្លាយជាឪពុកនៃប្រជាជាតិជាច្រើន។⁵ឈ្មោះរបស់អ្នកលែងជាអាប់រ៉ាមទៀតហើយ ប៉ុន្តែ ឈ្មោះរបស់អ្នកនឹងទៅជាអប្រាហាំវិញ ដ្បិត យើងបានរើសតាំងអ្នក ដើម្បីឲ្យធ្វើជាឪពុកនៃប្រជាជាតិជាច្រើន។⁶យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកបានចម្រុងចម្រើនឡើង ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាប្រជាជាតិជាច្រើន ហើយស្តេចនឹងកើតចេញពីអ្នក។

⁷យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង រវាងយើងនិងអ្នក ព្រមទាំងជាមួយពូជពង្សរបស់អ្នកដែលមកតាមក្រោយអ្នក គ្រប់ទាំងតំណរតទៅ ដ្បិត សម្ពន្ធមេត្រីនេះស្ថិត‌ស្ថេរនៅអស់កល្បជានិច្ច ឲ្យយើងបានធ្វើជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក និងពូជពង្សដែលនៅក្រោយអ្នក។⁸យើងនឹងប្រគល់ទឹកដីដែលអ្នកកំពុងរស់នៅនេះ ដល់អ្នក និងដល់កូនចៅបន្ទាប់ពីអ្នក គឺទឹកដីកាណានទាំងអស់ សម្រាប់ជាសម្បត្តិដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ហើយយើងនឹងធ្វើជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ»។

⁹បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកអ័ប្រាហាំថា៖ «ចំណែកអ្នកវិញ អ្នកត្រូវកាន់តាមសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង អ្នកនិងកូនចៅនៅបន្ទាប់ពីអ្នក និងគ្រប់ទាំងតំណរបស់ពួកគេតទៅ។¹⁰នេះគឺជាសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង ដែលអ្នកត្រូវកាន់តាម រវាងយើង និងអ្នក ព្រមទាំងពូជពង្សនៅបន្ទាប់ពីអ្នក អ្នកត្រូវកាត់ស្បែកភេទប្រុសដែលនៅក្នុងចំណោមអ្នកទាំងអស់។¹¹អ្នកត្រូវកាត់ស្បែកចុងលឹង្ករបស់មនុស្សទាំងអស់ ហើយនេះគឺជាសញ្ញាសម្គាល់នៃសម្ពន្ធមេត្រីរវាងយើង និងអ្នក។

¹²គ្រប់ទាំងភេទប្រុសទាំងអស់នៅក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានអាយុប្រាំបីថ្ងៃ គឺមនុស្សគ្រប់ទាំងតំណរបស់អ្នក។ ការនេះ បូករួមទាំងអស់អ្នកដែលបានកើតនៅក្នុងគ្រួសារ និងអស់អ្នកដែលបានទិញពីសាសន៍ដទៃដែលមិនមែនជាពូជពង្សរបស់អ្នក។¹³អស់អ្នកដែលកើតមកនៅក្នុងគ្រួសាររបស់អ្នក និងអស់អ្នកដែលអ្នកបានទិញត្រូវតែកាត់ស្បែក។ ដូច្នេះ សម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើងនឹងចងជាមួយអ្នក ដ្បិត សម្ពន្ធមេត្រីនេះ ស្ថិតស្ថេរនៅអស់កល្បជានិច្ច។¹⁴ប្រសិនបើ បុរសមិនកាត់ស្បែកណាដែលមិនបានកាត់ស្បែកខាងសាច់ឈាម ចុងលឹង្ករបស់គាត់ទេ ចូរកាត់កាល់គាត់ចេញពីមនុស្សរបស់គាត់ទៅ។ គាត់បានបំបែកសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង»។

¹⁵ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកអ័ប្រាហាំថា៖ «ចំណែក នាងសារ៉ាយ ភរិយារបស់អ្នក កុំហៅនាងថាសារ៉ាយទៀត។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវហៅនាងថាសារា៉វិញ។¹⁶យើងនឹងឲ្យពរដល់នាង ហើយយើងនឹងឲ្យកូនប្រុសមួយដល់នាង។ យើងនឹងឲ្យពរដល់នាង ហើយនាងនឹងក្លាយជាម្តាយនៃប្រជាជាតិជាច្រើន ស្តេចរបស់ប្រជារាស្រ្ត នឹងកើតចេញមកពីនាង»។

¹⁷ពេលនោះ លោកអប្រាហាំបានក្រាបចុះ ឱនមុខទៅដី ហើយបានសើច ហើយគាត់និយាយនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ថា៖ «តើមនុស្សមានអាយុមួយរយឆ្នាំហើយ អាចមានកូនបានដែរឬ? តើនាងសារា៉ ដែលមានអាយុកៅសិបឆ្នាំហើយ អាចមានកូនបានដែរឬ?»¹⁸លោកអប្រាហាំទូលទៅព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ព្រះអង្គអើយ សូមឲ្យអ៊ីស្មាអែលបានរស់នៅចំពោះព្រះអង្គទៅបានហើយ!»។

¹⁹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «អត់ទេ គឺសារ៉ា ភរិយារបស់អ្នកទេ ដែលបង្កើតកូនប្រុសនោះ ហើយអ្នកត្រូវដាក់ឈ្មោះថា អ៊ីសាក។ យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយកូននោះ ជាសម្ពន្ធមេត្រីដ៏នូវអស់កល្បជានិច្ចជាមួយនឹងពូជពង្សបន្ទាប់ពីគាត់ដែរ។²⁰ចំណែកអ៊ីស្មាអែលវិញ យើងបានឮអ្នក។ មើល៍ យើងនឹងឲ្យពរដល់គាត់ ហើយនឹងធ្វើឲ្យគាត់បង្កើតផល ហើយបានចម្រើនច្រើនឡើងជាបរិបូរ។ គាត់នឹងធ្វើជាឪពុកនៃអ្នកដឹកនាំកុលសម្ពន្ធទាំងដប់ពីរ ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យគាត់ក្លាយជាប្រជាជាតិមួយដ៏ធំ។²¹ប៉ុន្តែ សម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងនឹងចងជាមួយអ៊ីសាក ជាកូនដែលសារ៉ាបានបង្កើតដល់អ្នកនៅឆ្នាំក្រោយនេះ»។

²²នៅពេលព្រះអង្គមានបន្ទូលជាមួយលោកចប់ ព្រះជាម្ចាស់យាងចេញពីលោកអប្រាហាំ។²³បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំបានយកអ៊ីស្មាអែលកូនប្រុសរបស់គាត់ និងអស់អ្នកដែលបានកើតនៅក្នុងគ្រួសាររបស់គាត់ទាំងអស់ ព្រមទាំងអស់ដែលបានទិញដោយលុយ និងគ្រប់ទាំងប្រុសៗនៅក្នុងគ្រួសាររបស់លោកអប្រាហាំទាំងអស់ មកកាត់ស្បែកចុងលឹង្គនៅថ្ងៃតែមួយនោះឯង ដូចព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅគាត់។

²⁴លោកអប្រាហាំមានអាយុកៅសិបប្រាំបួនឆ្នាំ នៅពេលលោកកាត់ស្បែកចុងលឹង្គរបស់គាត់។²⁵អ៊ីស្មាអែលកូនប្រុសរបស់កាត់មានអាយុដប់បីឆ្នាំ ពេលគាត់កាត់ស្បែកចុងលឹង្គរបស់គាត់។²⁶នៅថ្ងៃដដែលនោះ លោកអប្រាហាំ និងអ៊ីស្មាអែលកូនប្រុសរបស់គាត់កាត់ស្បែកទាំងពីរនាក់។²⁷ប្រុសៗទាំងអស់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់គាត់ត្រូវបានកាត់ស្បែកជាមួយគាត់ រួមទាំងអស់អ្នកដែលកើតនៅក្នុងគ្រួសាររបស់គាត់ និងអស់អ្នកដែលបានទិញដោយលុយពីជនបរទេស។

18

¹ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកឲ្យលោកអប្រាហាំឃើញនៅក្បែរនៅដើមជ្រៃលោកម៉ាមរ៉េ។ គឺក្នុងកាលដែលគាត់អង្គុយនៅច្រកទ្វារត្រសាលរបស់គាត់នៅក្នុងពេលថ្ងៃកំពុងពេញកម្តៅ។²គាត់បានសម្លឹងមើល ហើយមើល៍ គាត់បានឃើញបុរសម្នាក់កំពុងឈរនៅទល់មុខគាត់។ ពេលគាត់បានឃើញពួកគេ គាត់បានរស់ទៅជួបពួកគេពីច្រកទ្វារត្រសាល ហើយក្រាបផ្កាប់មុខទៅនឹងដី។

³គាត់ទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ប្រសិនបើ ទូលបង្គំគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះអង្គ សូមមេត្តាកុំយាងហួស ដោយទុកចោលអ្នកបម្រើព្រះអង្គឡើយ។⁴សូមឲ្យគេបានយកទឹកមកលាងព្រះបាទរបស់ព្រះអង្គ ហើយសម្រាកនៅក្រោមដើមឈើនេះសិនហើយ។⁵សូមឲ្យទូលបង្គំនាំអាហារបន្តិចបន្ទួចមកថ្វាយ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គបានសោយ។ បន្ទាប់មក ព្រះអាចយាងចេញពីទូលបង្គំបានហើយ ព្រោះព្រះអង្គបានយាងមកជួបអ្នកបម្រើព្រះអង្គរួចហើយ»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ចូរតាមសម្តីរបស់អ្នកចុះ»។

⁶បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំទៅរកនាងសារ៉ាយ៉ាងលឿននៅក្នុងត្រសាល ហើយនិយាយថា៖ «ចូរប្រញាប់ឡើង យកម្សៅយ៉ាងម៉ដ្តបីរង្វាល់មក ច្របាច់វា ហើយធ្វើជានំប៉័ង»។⁷បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំរត់ទៅឯអ្នកឃ្វាលសត្វ ហើយបានយកកូនគោ ដែលស្ទាវ ហើយល្អមួយ ហើយប្រគល់វាទៅឲ្យអ្នកបម្រើ ហើយគាត់ក៏ប្រញាប់ទៅចម្អិនវា។⁸គាត់បានយកខ្លាញ់ និងទឹកដោះគោ ព្រមទាំងសាច់កូនគោដែលគេបានចម្អិននោះ មកដាក់នៅមុខរបស់ពួកគេ ហើយគាត់ឈរនៅក្បែរពួកគេនៅក្នុងដើមឈើ នៅពេលពួកគេកំពុងហូប។

⁹ពួកគេនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «តើសារ៉ាភរិយារបស់លោកនៅឯណា?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «នៅក្នុងត្រសាលឯណោះ»។¹⁰ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងត្រឡប់មកវិញជាប្រាកដនៅក្នុងរដូវលំហើយ ហើយមើល៍ សារ៉ាយភរិយារបស់លោកនឹងមានកូនប្រុសមួយ»។ នាងសារ៉ាយកំពុងស្តាប់នៅមាត់ទ្វារក្នុងត្រសាល ដែលនៅពីក្រោយគាត់។

¹¹ឥឡូវ លោកអប្រាហាំ និងនាងសារ៉ាមានវ័យចាស់ណាស់ហើយ នាងសារ៉ាមានអាយុហួសក្នុងការមានកូនហើយ។¹²នាងសារ៉ាសើចនឹងខ្លួនឯង ហើយនិយាយមកកាន់ខ្លួននាងថា៖ «ខ្ញុំចាស់ចំណាស់នេះហើយ ស្វាមីខ្ញុំក៏ចាស់ណាស់ដែរ យើងខ្ញុំនៅមានតម្រេកអ្វីទៀត?»

¹³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកអប្រាហាំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជានាងសារ៉ាសើច ហើយនិយាយថា តើខ្ញុំអាចមានកូនបាន ក្នុងការដែលខ្ញុំចាស់ហើយនោះ?¹⁴តើមានអ្វីដែលពិបាកពេកសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ទេ? នៅពេលកំណត់ យើងនឹងត្រឡប់មកឯអ្នកវិញ គឺនៅក្នុងរដូវលំហើយ។ នៅឆ្នាំក្រោយ នៅក្នុងរដូវនេះ នាងសារ៉ានឹងមានកូនប្រុសមួយ»។¹⁵បន្ទាប់មក នាងសារ៉ាបដិសេធវា ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់មិនបានសើចទេ» ដ្បិត នាងខ្លាច។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «អត់ទេ នាងបានសើចមែន»។

¹⁶បន្ទាប់មក ពួកគេបានក្រោកឡើងដើម្បីចាកចេញហើយសម្លឹងមើលទៅក្រុងសូដុម។ លោកអប្រាហាំបានចេញទៅជាមួយពួកគេ ដើម្បីជូនដំណើរពួកគេ។¹⁷ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «តើគួរឲ្យយើងលាក់ជាមួយលោកពីអ្វីដែលខ្ញុំនឹងធ្វើដែរឬទេ?¹⁸លោកអប្រាហាំនឹងក្លាយជាប្រជាជាតិមួយដ៏ធំ ហើយខ្លាំងពូកែ ហើយប្រជាជាតិទាំងអស់នៅលើផែនដីនឹងបានពរដោយសារគាត់។¹⁹ដ្បិត យើងបានជ្រើសរើសគាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់បានបង្រៀនដល់កូន និងគ្រួសាររបស់គាត់ដែលមកតាមក្រោយឲ្យកាន់តាមផ្លូវរបស់ព្រះអម្ចាស់ ឲ្យប្រព្រឹត្តសេចក្តីសុចរិត និងយុត្តធម៌ ដើម្បីឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់បានសម្រេចដល់លោកអប្រា‌ហាំ តាមសេចក្ដីដែលព្រះ‌អង្គបានមានបន្ទូលនឹងគាត់»។

²⁰បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ដោយព្រោះមានសម្រែកយំទាស់នឹងក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ាខ្លាំងពេក ហើយបាបរបស់ពួកគេក៏ខ្លាំងណាស់ដែរ²¹យើងនឹងចុះទៅទីនោះ ហើយមើលពីសម្រែកទាស់នឹងក្រុងនោះបានមកដល់យើង ថាតើពួគគេពិតជាបានធ្វើការនោះមែនឬយ៉ាងណា។ ប្រសិនបើ មិនបានធ្វើទេ យើងនឹងបានដឹង»។

²²ដូច្នេះ បុរសទាំងនោះបានចេញពីទីនោះ ហើយធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅក្រុងសូដុម ប៉ុន្តែ លោកអប្រាហាំឈរនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។²³បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំបានចូលទៅជិត ហើយទូលថា៖ «តើព្រះអង្គបំផ្លាញមនុស្សសុចរិត ជាមួយនឹងមនុស្សទុច្ចរិតមែនឬ?

²⁴ប្រហែលជាមានមនុស្សសុចរិតហាសិបនាក់នៅក្នុងទីក្រុង។ តើព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញទីក្រុងនោះចោល ហើយមិនទុកកន្លែងសម្រាប់មនុស្សដែលសុចរិតហាសិបអ្នកដែលនៅទីនោះដែរទេឬ?²⁵ព្រះអង្គមិនធ្វើដូច្នោះទេ ព្រះអង្គមិនសម្លាប់មនុស្សសុចរិតជាមួយមនុស្សទុច្ចរិតឡើយ ដូច្នេះមនុស្សសុចរិតនឹងទទួលរងដូចមនុស្សទុច្ចរិតដែរ។ ព្រះអង្គមិនធ្វើដូច្នោះទេ! តើចៅក្រមរបស់ផែនដីទាំងមូលមិនធ្វើអ្វីដែលយុត្តិធម៌ទេឬ?»²⁶ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ប្រសិនបើ យើងរកឃើញមនុស្សសុចរិតហាសិបនាក់នៅក្នុងក្រុងសូដុម យើងនឹងមិនបំផ្លាញទីនោះទេ ដោយយល់ដល់ពួកគេ»។

²⁷លោកអប្រាហាំឆ្លើយ ហើយទូលថា៖«មើល៍ សូមអត់ទោសដល់ទូលបង្គំផង ដែលទូលបង្គំគ្រាន់តែជាធូលីដី និងជាផេះ ហ៊ាននិយាយតវ៉ាជាមួយព្រះអម្ចាស់!²⁸ចុះបើមានមនុស្សសុចរិតតែសែសិបប្រាំនាក់? តើព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញទីក្រុងទាំងមូលដោយខ្វះតែប្រាំនាក់មែនទេ?» នោះព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «យើងមិនបំផ្លាញទេ ប្រសិនបើមានសែសិបប្រាំនាក់»។

²⁹គាត់ទូលព្រះអង្គសារជាថ្មីទៀតថា៖ «ចុះបើមានតែសែសិបនាក់នៅទីនោះ?» ព្រះអង្គតបថា៖ «យើងនឹងមិនបំផ្លាញទេ ដោយព្រោះអ្នកសែសិបនាក់នោះ»។³⁰គាត់ទូលទៀតថា៖ «សូមកុំព្រះពិរោធនឹងទូលបង្គំធ្វើអ្វី ព្រះអម្ចាស់អើយ ដែលទូលបង្គំនិយាយដូច្នេះ។ ប្រហែលជាមានមនុស្សសុចរិតតែសាមសិបនាក់នៅទីនោះ»។ ព្រះអង្គតបថា៖ «មើល៍ យើងមិនបំផ្លាញក្រុងនោះទេ ប្រសិនបើ យើងរកឃើញមនុស្សសុចរិតសាមសិបនាក់នៅទីនោះ»។³¹គាត់ទូលទៀតថា៖ «មើល៍ សូមអត់ទោសដល់ទូលបង្គំផងដែលហ៊ានទូលទៅព្រះអម្ចាស់បែបនេះ! ប្រហែលជាមានមនុស្សសុចរិតតែម្ភៃនាក់នៅទីនោះ»។ ព្រះអង្គតបថា៖ «យើងមិនបំផ្លាញទីក្រុងនោះទេ ដោយយល់ដល់អ្នកម្ភៃនាក់នោះ»។

³²គាត់ទូលថា៖ «សូមព្រះអង្គកុំព្រះពិរោធនឹងទូលបង្គំធ្វើអ្វី ព្រះអម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំសូមនិយាយបែបនេះជាលើកចុងក្រោយ។ ប្រហែលជារកឃើញមនុស្សសុចរិតតែដប់នាក់ទេ នៅទីនោះ»។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «យើងមិនបំផ្លាញវាទេ ដោយយល់ដល់អ្នកទាំងដប់នាក់នោះ»។³³ព្រះអម្ចាស់បានយាងចេញភ្លាម បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានបញ្ចប់ការសន្ទនាជាមួយលោកអប្រាហាំ ហើយលោកអប្រាហាំក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់គាត់វិញ។

19

¹ទេវតាទាំងពីរបានមកដល់ក្រុងសូដុមនៅពេលល្ងាច លោកឡុតកំពុងអង្គុយនៅទ្វារក្រុងសូដុម។ លោកឡុតបានឃើញទេវតាទាំងពីរ ក៏ក្រោកឡើងទៅជួបពួកគេ ហើយក្រាបចុះមុខទល់ដី។²គាត់និយាយថា៖ «សូមលោកម្ចាស់ សូមមេត្តាចូរទៅផ្ទះខ្ញុំ ជាអ្នកបម្រើរបស់លោក ហើយស្នាក់នៅទីមួយយប់សិន ព្រមតាំងបានលាងជើងជូនដល់លោកផង។ បន្ទាប់មក លោកអាចក្រោកឡើងពីព្រលឹម ហើយបន្តដំណើរទៅមុខទៀតចុះ»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «អត់ទេ យើងនឹងគេងនៅតាមទីធ្លាក្រុងយប់នេះ»។³ប៉ុន្តែ លោកឡុតអង្វរពួកគេជាខ្លាំង ពួកគេក៏ទៅជាមួយគាត់ ហើយចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់។ គាត់បានចម្អិនអាហារ ហើយដុតនំប៉័ងឥតមេ ហើយពួកគេក៏ហូប។

⁴ប៉ុន្តែ មុនពេលពួកគេគេង ពួកប្រុសៗនៅក្នុងទីក្រុង គឺពួកប្រុសៗនៅក្នុងទីក្រុងសូដុម បានព័ទ្ធជុំវិញផ្ទះ ទាំងក្មេងទាំងចាស់ ប្រុសៗទាំងនោះមកពីគ្រប់ទិសទីនៃទីក្រុង។⁵ពួកគេបានហៅលោកឡុត ហើយនិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើបុរសដែលមកឯលោកនៅឯណា? ចូរនាំពួកគេចេញមកឲ្យពួកយើង ដើម្បីឲ្យយើងបានគេងជាមួយពួកគេ»។

⁶ដូច្នេះ លោកឡុតបានចេញពីទ្វារទៅរកពួកគេ ហើយបិទទ្វារនៅក្រោយខ្នងគាត់។⁷គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំសូមអង្វរ បងប្អូនខ្ញុំអើយ សូមកុំប្រព្រឹត្តអាក្រក់អី។⁸មើល៍ ខ្ញុំមានកូនស្រីពីរនាក់ មិនទាន់គេងជាមួយបុរសណាឡើយ។ ខ្ញុំសូមអង្វរអ្នកទាំងអស់គ្នា ចូរនាំពួកគេទៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាទៅ ហើយអ្នករាល់គ្នាអាចធ្វើអ្វីដល់ពួកគេតាមតែអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាគិតថាល្អនៅចំពោះភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។ តែសូមកុំធ្វើអ្វីជាមួយបុរសពីរនាក់នេះឡើយ ព្រោះពួកគេបានមកជ្រកនៅក្រោមដំបូលផ្ទះរបស់ខ្ញុំ»។

⁹ពួកគេនិយាយថា៖ «ថយចេញទៅ!» ហើយពួកគេក៏បន្តទៀតថា៖ «ម្នាក់នេះជាជនបរទេសមករស់នៅទីនោះសោះ ហើយឥឡូវ វាបានក្លាយជាចៅក្រមរបស់យើងហើយ! ឥឡូវនេះ យើងនឹងប្រព្រឹត្តអាក្រក់ជាមួយអ្នកខ្លាំងជាងពួកគេទេ»។ ពួកគេបានរុញយ៉ាងខ្លាំងទាស់នឹងលោកឡុត ហើយចូលមកជិតដើម្បីទម្លោះទ្វារ។

¹⁰ប៉ុន្តែ បុរសពីនាក់នោះបានលូកដៃរបស់ពួកគេ ហើយបាននាំលោកឡុតចូលមកក្នុងផ្ទះជាមួយពួកគេ ហើយបិទទ្វារវិញ។¹¹បន្ទាប់មក ទេវតាបានពួកប្រុសៗដែលនៅមាត់ទ្វារផ្ទះឲ្យខ្វាក់ភ្នែក ទាំងក្មេងទាំងចាស់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអស់កម្លាំង នៅពេលពួកគេព្យាយាមរកទ្វារ។

¹²បន្ទាប់មកបុរសទាំងពីរនាក់បាននិយាយទៅកាន់លោកឡុតថា៖ «តើលោកមានអ្នកផ្សេងទៀតនៅទីនេះទេ? កូនប្រសារប្រុសៗ កូនៗ និងកូនស្រីៗរបស់លោក និងអ្នកផ្សេងៗដែលអ្នកមាននៅក្នុងទីក្រុងនេះ ចូរយកពួកគេចេញពីទីនេះ។¹³ដ្បិត យើងនឹងបំផ្លាញទីនេះហើយ ដោយសារការចោទប្រកាន់ទាស់នឹងទីក្រុងនេះ នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់បានឮយ៉ាងខ្លាំងបានជាព្រះជាម្ចាស់ចាត់យើងមកឲ្យបំផ្លាញទីក្រុងនេះ»។

¹⁴លោកឡុតបានចេញទៅ ហើយបានហៅកូនប្រសារប្រុសៗរបស់គាត់ គឺពួកប្រុសៗដែលបានរៀបការជាមួយកូនស្រីៗរបស់លោក ហើយប្រាប់ថា៖ «ចូរចេញពីទីនេះ ជាប្រញាប់ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នឹងបំផ្លាញទីក្រុងនេះហើយ»។ ប៉ុន្តែ កូនប្រសារប្រុសៗរបស់លោក គិតថាគាត់និយាយលេង។¹⁵នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ទេវតាទាំងពីរបានបង្ខំលោកឡុត ដោយនិយាយថា៖ «ចូរចេញទៅ យកភរិយា និងកូនស្រីទាំងពីររបស់លោកដែលនៅទីនេះចេញទៅ ដើម្បីកុំឲ្យលោកត្រូវបំផ្លាញជាមួយទីក្រុងដោយដោយសារការជំនុំជម្រះឡើយ»។

¹⁶ប៉ុន្តែ គាត់នៅបង្អែបង្អង់។ ដូច្នេះ ទេវតាទាំងពីរបានចាប់ដៃលោក ហើយដៃភរិយារបស់លោក ព្រមទាំងដៃកូនស្រីទាំងពីររបស់លោក ដោយសារព្រះអម្ចាស់ផ្តល់មេត្តាដល់ពួកគេ។ ទេវតាទាំងពីរបាននាំពួកគេចេញ ហើយនាំចេញទៅទុកនៅខាងក្រៅក្រុង។¹⁷បន្ទាប់មក ទេវតាទាំងពីរបាននាំពួកគេចេញ ហើយមានម្នាក់និយាយថា៖ «ចូររត់ដើម្បីឲ្យអ្នកបានរស់! កុំមើលក្រោយឡើយ ឬ ស្នាក់នៅទីវាលណាមួយឡើយ។ ចូររត់គេចទៅឯភ្នំ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកត្រូវបំផ្លាញឡើយ»។

¹⁸លោកឡុតនិយាយទៅទេវតាទាំងពីរថា៖ «អត់ទេ លោកម្ចាស់អើយ!¹⁹ខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់លោកម្ចាស់បានទទួលព្រះគុណនៅចំពោះលោកម្ចាស់ ហើយ លោកម្ចាស់បានផ្តល់ក្តីមេត្តាយ៉ាងធំក្នុងការសង្គ្រោះជីវិតរបស់យើងខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនអាចរត់គេចទៅឯភ្នំបានទេ ព្រោះគ្រោះមហន្តរាយនឹងបំផ្លាញខ្ញុំ និងខ្ញុំនឹងស្លាប់ហើយ។²⁰មើល៍ ទីក្រុងនៅទីនោះ វាជិតល្មមដែលអាចរត់ទៅដល់ ហើយវាក៏តូចដែរ។ សូមឲ្យខ្ញុំរត់គេចទៅទីនោះចុះ (តើវាមិនតូចទេឬអី?) ហើយខ្ញុំនឹងមានជីវិតរស់នៅទីនោះ»។

²¹ទេវតាទាំងពីរនិយាយទៅគាត់ថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំយល់ព្រមតាមសំណើនេះ ថាយើងនឹងមិនបំផ្លាញក្រុងដែលលោកបាននិយាយទេ។²²ប្រញាប់ឡើង! ចូររត់គេចចេញពីទីនេះទៅ ព្រោះយើងមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ ទាល់តែលោកទៅដល់ទីនោះសិន»។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាគេហៅទីក្រុងនោះថា សូអារ។

²³ពេលលោកឡុតទៅដល់ក្រុងសូអារ ថ្ងៃបានរះឡើងមកលើផែនដី។²⁴បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យភ្លៀងធ្លាក់ជាស្ពាន់‌ធ័រ និងភ្លើងធ្លាក់ចុះមកលើក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ាពីព្រះអម្ចាស់មកគឺធ្លាក់ចេញពីលើមេឃមក។²⁵ព្រះអង្គបំផ្លាញទីក្រុងទាំងនោះ ហើយគ្រប់ទាំងទីវាល ហើយនិងប្រជាជនដែលរស់នៅទីក្រុងនោះ ហើយទីវាលដែលមានស្មៅដុះដែរ។

²⁶ប៉ុន្តែ ភរិយារបស់លោកឡុត ដែលដើរតាមក្រោយគាត់ បានសម្លឹងក្រោយ ហើយនាងបានក្លាយជាសសរអំបិល។²⁷លោកអប្រាហាំក្រោកតាំងពីព្រលឹម ហើយចេញទៅកន្លែងដែលគាត់បានឈរជាមួយនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។²⁸គាត់បានសម្លឹងមើលទៅឯក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា និងសម្លឹងមើលទៅឯទីវាលនៅក្នុងទឹកដីនោះ។ គាត់បានសម្លឹងមើល ឃើញផ្សែងហុយឡើងពីដីដូចជាផ្សែងរបស់គុកភ្លើង។

²⁹ដូច្នេះ នៅពេលព្រះជាម្ចាស់បំផ្លាញទីក្រុងទាំងប៉ុន្មាន នៅទីវាល ព្រះជាម្ចាស់បាននឹងចាំពីលោកអប្រាហាំ។ ព្រះអង្គបានបញ្ជូនលោកឡុតចេញពីគ្រោះមហន្តរាយ នៅពេលព្រះអង្គបំផ្លាញទីក្រុងផ្សេងៗ ដែលលោកឡុតបានរស់នៅ។

³⁰ប៉ុន្តែ លោកឡុតបានឡើងទៅក្រុងសូអារ ទៅរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំ ជាមួយកូនស្រីពីរនាក់ ដោយព្រោះគាត់មានការភ័យខ្លាចក្នុងការរស់នៅក្នុងក្រុងសូអារ។ ដូច្នេះ គាត់និងកូនស្រីទាំងពីររបស់គាត់ បានទៅរស់នៅក្នុងរូងភ្នំវិញ ។

³¹កូនស្រីច្បងនិយាយទៅកូនស្រីប្អូនថា៖ «ឪពុករបស់យើងចាស់ហើយ ហើយគ្មានប្រុសណាមកគេងជាមួយយើង ដូចគេដូចឯងនៅក្នុងលោកនេះទេ។³²មក តោះយើងទៅបង្អកស្រាឪពុករបស់យើង ហើយយើងនឹងគេងជាមួយគាត់ ដូច្នេះយើងអាចបន្តពូជឪពុករបស់យើង»។³³ដូច្នេះ ពួកគេបានធ្វើឲ្យឪពុករបស់ពួកគេស្រវឹងនៅយប់នោះ។ បន្ទាប់មក កូនស្រីច្បងបានចូលទៅក្នុង ហើយគេងជាមួយឪពុងរបស់នាង ហើយគាត់មិនដឹងថានាងចូលទៅគេងជាមួយគាត់នៅពេលណា ឬពេលណានាងក្រោកឡើងទេ។

³⁴នៅថ្ងៃបន្ទាប់ បងស្រីច្បងនិយាយទៅកាន់ប្អូនស្រីពៅថា៖ «សូមស្តាប់ យប់មិញ បងបានទៅគេងជាមួយឪពុករួចហើយ។ តោះ យើងធ្វើឲ្យគាត់ស្រវឹងនៅយប់នេះទៀត ហើយអូនត្រូវទៅក្នុងហើយគេងជាមួយគាត់ ដើម្បីឲ្យយើងអាចបន្តពូជពីឪពុករបស់យើង»។³⁵ដូច្នេះ ពួកគេបានធ្វើឲ្យឪពុករបស់ពួកគេស្រវឹងនៅយប់នោះ ហើយប្អូនស្រីពៅបានចូលទៅ ហើយគេងជាមួយគាត់។ គាត់មិនដឹងពេលណានាងគេង ឬពេលណានាងចេញពីគាត់នោះទេ។

³⁶ដូច្នេះ កូនស្រីទាំងពីររបស់លោកឡុតក៏មានកូនដោយសារឪពុករបស់ពួកគេ។³⁷កូនស្រីច្បងបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ ហើយដាក់ឈ្មោះថា ម៉ូអាប់។ គាត់បានក្លាយជាបុព្វបុរសរបស់ជន‌ជាតិម៉ូអាប់សព្វថ្ងៃនេះ។³⁸ចំណែក ប្អូនស្រីពៅក៏បង្កើតបានកូនប្រុសមួយដែរ ហើយ ដាក់ឈ្មោះកូននោះថា បេន‌ អាំ‌មី។ គាត់បានក្លាយជាបុព្វបុរសរបស់ជន‌ជាតិអាំម៉ូនសព្វថ្ងៃនេះ។

20

¹លោកអប្រាហាំបានធ្វើដំណើរពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅទឹកដីណេកិប ហើយគាត់រស់នៅចន្លោះក្រុងកាដេស និងក្រុងស៊ើរ។ បន្ទាប់មក គាត់បានទៅនៅក្រុងកេរ៉ាក្នុងនាមជាជនបរទេស។²លោកអប្រាហាំនិយាយទាក់ទងនឹងភរិយារបស់គាត់ថា៖ «នាងជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ»។ ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិច ជាស្ដេចនៅក្រុងកេរ៉ា បានចាត់អ្នកបម្រើឲ្យទៅ ហើយយកនាងសារ៉ាមក។³ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានមកជួបព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡិចនៅក្នុងសុបិនយប់នោះ ដោយមានបន្ទូលថា៖ «មើល អ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ ដោយព្រោះស្រី្តដែលអ្នកបានយកមក ដ្បិតនាងជាភរិយារបស់គេទេ»។

⁴ព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡិចមិនទាន់បានចូលទៅជិតនាងនៅឡើយទេ ហើយស្តេចបានមានបន្ទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើព្រះអង្គសម្លាប់ សូម្បីតែប្រជាជាតិសុចរិត?⁵តើមិនមែនគាត់ខ្លួនឯងទេឬអីដែលនិយាយមកទូលបង្គំថា នាងជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ? សូម្បីតែនាងខ្លួនឯងផ្ទាល់និយាយថា គាត់គឺជាបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ។ ទូលបង្គំបានធ្វើការនេះដោយស្មោះត្រង់ចេញពីចិត្តរបស់ទូលបង្គំ និងពីដៃរបស់អ្នកដែលឥតកំហុស»។

⁶បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅស្តេចនៅក្នុងសុបិនថា៖ «ពិតមែនហើយ យើងក៏ដឹងដែរថា ដួងចិត្តរបស់ទ្រង់ស្មោះត្រង់ក្នុងការធ្វើការនេះ ហើយយើងក៏បានការពារទ្រង់មិនឲ្យធ្វើបាបទាស់នឹងយើងដែរ។ ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាយើងហាមមិនឲ្យអ្នកប៉ះពាល់នាងឡើយ។⁷ដូច្នេះ ចូរប្រគល់នាងទៅស្វាមីរបស់នាងវិញចុះ ដ្បិត គាត់គឺជាព្យាការីម្នាក់។ គាត់នឹងអធិស្ឋានឲ្យអ្នក ហើយអ្នកនឹងបានរស់។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ទ្រង់មិនប្រគល់នាងឲ្យគាត់វិញទេ ចូរដឹងថា ទ្រង់និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយទ្រង់ស្លាប់»។

⁸ព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡិចបានក្រោកតាំងពីព្រលឹម ហើយកោះហៅអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចទាំងអស់មកគាល់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានប្រាប់ការទាំងអស់នេះទៅកាន់ពួកគេ ហើយពួកគេមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។⁹បន្ទាប់មក ព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡិចបានហៅលោកអប្រាហាំមក ហើយមានរាជឱង្ការទៅគាត់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកធ្វើដូច្នេះជាមួយយើង? តើយើងបានធ្វើបាបអ្វីដល់លោក បានជាលោកនាំយើង និងអាណាចក្ររបស់យើងទៅធ្វើបាបយ៉ាងធំដូច្នេះ? អ្វីដែលលោកបានធ្វើចំពោះយើងនេះ គឺជាអ្វីដែលលោកមិនគួរធ្វើទេ»។

¹⁰ព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡិចមានបន្ទូលទៅកាន់លោកអប្រាហាំថា៖ «តើលោកមានគោលបំណងអ្វីបានជាធ្វើការនេះ?¹¹លោកអប្រាហាំទូលថា៖ «ដោយព្រោះទូលបង្គំគិតថា ប្រហែលជាគ្មានការកោតខ្លាចព្រះទេនៅទីនេះ ហើយថា គេនឹងសម្លាប់ទូល‌បង្គំ ដោយសារតែភរិយាទូល‌បង្គំមិនខាន។¹²ម្យ៉ាងវិញទៀត នាងគឺជាប្អូនស្រីរបស់ទូលបង្គំមែន នាងគឺជាកូនស្រីរបស់ឪពុកទូលបង្គំ ប៉ុន្តែមិនមែនជាកូនស្រីម្តាយរបស់ទូលបង្គំទេ ហើយទូលបង្គំបានរៀបការជាមួយនាង។

¹³នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានឲ្យទូលបង្គំចាកចេញពីផ្ទះឪពុករបស់ទូលបង្គំហើយធ្វើដំណើរចេញពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ទូលបង្គំបានប្រាប់នាងថា៖ «អូនត្រូវបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់ក្នុងនាមជាភរិយារបស់បង គឺនៅទីណាដែលយើងទៅ សូមប្រាប់គេថា៖ «គាត់ជាបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ»។¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡិចបានយកចៀម និងគោ ព្រមទាំងអ្នកបម្រើប្រុសស្រីជាច្រើន ហើយប្រគល់ពួកគេឲ្យទៅលោកអប្រាហាំ។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបានប្រគល់នាងសារ៉ា ភរិយារបស់លោកអប្រាហាំទៅគាត់វិញ។

¹⁵ព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡិចមានរាជឱង្ការថា៖ «មើល៍ ទឹកដីរបស់យើងនៅចំពោះលោកហើយ។¹⁶ចូរនៅកន្លែងណាតាមតែលោកចូលចិត្តចុះ»។ ព្រះអង្គមានរាជឱង្ការទៅនាងសារ៉ាថា៖ «មើល៍ យើងប្រគល់ដល់បងប្រុសដែលជាស្វាមីរបស់នាងប្រាក់ចំនួនមួយពាន់តម្លឹង។ ដើម្បីគ្រប់បាំងកំហុសដែលបានធ្វើទាស់នឹងនាងនៅក្នុងភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលនៅជាមួយនាង និងនៅចំពោះមុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា អ្នកមិនបានបាត់បង់កិត្តិយសអ្វីឡើយ»។

¹⁷លោកអប្រាហាំអធិស្ឋានទៅព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡិច មហេសីរបស់ព្រះអង្គ និងអ្នកបម្រើប្រុសស្រី ដើម្បីឲ្យពួកគេបានបង្កើតកូនចៅបាន។¹⁸ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យស្រី្តទាំងអស់នៅក្នុងព្រះ‌រាជ‌វង្សរបស់ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចទាំងមូល ក្លាយទៅជាស្ត្រីអារ ព្រោះតែនាងសារ៉ាជាភរិយារបស់លោកអប្រាហាំ។

21

¹ព្រះអម្ចាស់យកព្រះទ័យទុកដាក់ជាមួយនាងសារ៉ា ដូចដែលព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថាព្រះអង្គនឹងធ្វើ ហើយព្រះអម្ចាស់បានធ្វើសម្រាប់នាងសារ៉ា ដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យា។²នាងសារ៉ាមានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយឲ្យលោកអប្រាហាំក្នុងការដែលគាត់ចាស់ណាស់ហើយ តាមពេលកំណត់ដែលព្រះអង្គបានមានបន្ទូលជាមួយគាត់។³លោកអប្រាហាំដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា អ៊ីសាក។⁴លោកអប្រាហាំបានកាត់ស្បែកអ៊ីសាកកូនប្រុសរបស់គាត់ នៅពេលគាត់មានអាយុបានប្រាំបីថ្ងៃ ដូចដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។

⁵លោកអប្រាហាំមានអាយុមួយរយឆ្នាំ ពេលគាត់មានអ៊ីសាកកូនប្រុសរបស់គាត់។⁶នាងសារ៉ានិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំសើច មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលឮនឹងសើចជាមួយខ្ញុំ»។⁷នាងក៏និយាយផងដែរថា៖ «តើអ្នកណាអាចនិយាយជាមួយលោកអប្រាហាំថា នាងសារ៉ាបំបៅកូន មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំបានបង្កើតកូនប្រុសមួយនៅក្នុងកាលដែលគាត់មានវ័យចាស់ណាស់ហើយដែរ»។

⁸កូនបានធំឡើង ហើយបានផ្តាច់ដោះ លោកអប្រាហាំបានធ្វើពិធីជប់លៀងយ៉ាងធំនៅថ្ងៃដែលអ៊ីសាកបានផ្តាច់ដោះនោះ។⁹នាងសារ៉ាឃើញកូននាងហាកាជនជាតិអេស៊ីប ដែលនាងបានបង្កើតឲ្យលោកអប្រាហាំ កំពុងចំអកដល់កូននាង។

¹⁰ដូច្នេះ នាងបានប្រាប់លោកអប្រាហាំថា៖ «ចូរបណ្តេញស្រី្តបម្រើ និងកូនប្រុសរបស់នាងចេញទៅ ដើម្បីកូនប្រុសរបស់ស្រីបម្រើនោះ មិនអាចគ្រងមរត៌កជាមួយអ៊ីសាកបានទេ»។¹¹ការនេះ បានធ្វើឲ្យលោកអប្រាហាំពិបាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដោយព្រោះកូនប្រុសរបស់គាត់។

¹²ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលជាមួយលោកអប្រាហាំថា៖ «កុំពិបាកចិត្តដោយព្រោះក្មេង និងអ្នកបម្រើស្រីរបស់អ្នកឡើយ។ ចូរស្តាប់តាមសម្ដីទាំងអស់ដែលនាងប្រាប់អ្នកពីបញ្ហាចុះ ពីព្រោះ តាមរយៈអ៊ីសាកដែលពូជពង្សរបស់ដែលនឹងស្នងត្រកូលពីនាក់។¹³យើងនឹងធ្វើឲ្យកូនស្រីបម្រើបានក្លាយជាប្រជាជាតិមួយ ព្រោះគាត់គឺជាពូជពង្សរបស់អ្នក»។

¹⁴លោកអប្រាហាំបានក្រោកឡើងតាំងពីព្រលឹម យកនំប៉័ង និងថង់ស្បែកមានទឹក ហើយប្រគល់វាទៅឲ្យនាងហាកា ដាក់លើស្មារបស់នាង។ គាត់បានប្រគល់កូនប្រុសទៅនាង ហើយក៏ចាត់នាងឲ្យចេញទៅ។ នាងបានចាកចេញ ហើយបានវង្វេងនៅទីរហោស្ថានបៀរសេបា។¹⁵នៅពេលទឹកនៅក្នុងថងស្បែកអស់ទៅ នាងបានទុកកូនប្រុសចោលនៅក្រោមដើមឈើតូចមួយ។¹⁶បន្ទាប់មក នាងក៏ចេញទៅ ហើយបានអង្គុយឆ្ងាយបន្តិចពីគាត់ ប្រហែលជាមួយសន្ទុះព្រួញ នាងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនចង់ឃើញកូនស្លាប់នៅចំពោះមុខខ្ញុំទេ»។ ក្នុងកាលដែលនាងអង្គុយទល់មុខនឹងកូននោះ នាងបានស្រែក ហើយយំជាខ្លាំង។

¹⁷ព្រះជាម្ចាស់បានឮសម្លេងក្មេងនោះ ហើយទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់បានហៅនាងហាកាពីស្ថានសួគ៌មក ហើយនិយាយទៅនាងថា៖ «ហាកាអើយ តើនាងមានរឿងអ្វី? កុំខ្លាចអ្វីឡើយ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានឮសម្លេងរបស់ក្មេងពីកន្លែងរបស់វាហើយ។¹⁸ចូរក្រោកឡើង លើកក្មេងនោះ ហើយលើកទឹកចិត្តគាត់ ដ្បិត យើងនឹងធ្វើឲ្យគាត់ក្លាយជាប្រជាជាតិមួយដ៏ធំ»។

¹⁹បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់បានបើកភ្នែករបស់នាង ហើយនាងបានឃើញអណ្តូងទឹកមួយ។ នាងបានទៅ ហើយដងទឹកដាក់ក្នុងថង់ស្បែកដាក់ទឹក ហើយបានឲ្យទៅក្មេងនោះផឹក។²⁰ព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយក្មេងនោះ ហើយគាត់បានធំឡើង។ គាត់រស់នៅក្នុងទីវាលរហោស្ថាន ហើយបានក្លាយជាអ្នកពូកែបាញ់ធ្នូ។²¹គាត់រស់នៅក្នុងទីរហោស្ថាននៅក្នុងទឹកដីប៉ារ៉ាន ហើយម្តាយរបស់គាត់បានការប្រពន្ធឲ្យគាត់ជាមួយនឹងជនជាតិអេស៊ីប។

²²នៅគ្រានោះ ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិច និងលោកភីកុល ជាមេ‌ទ័ពរបស់ព្រះអង្គពោលទៅលោកអប្រាហាំថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយលោកនៅក្នុងគ្រប់ការទាំងលោកធ្វើ។²³ឥឡូវនេះ ចូរស្បថជាមួយយើងនៅទីនេះក្នុងនាមព្រះជាម្ចាស់ថា អ្នកនឹងមិនប្រព្រឹត្តមិនត្រឹមត្រូវជាមួយយើង ឬជាមួយកូនចៅរបស់យើង ឬជាមួយពូជពង្សរបស់យើងឡើយ។ ចូរប្រព្រឹត្តជាមួយយើង និងជាមួយទឹកដីដែលលោកស្នាក់នៅដោយសម្ពន្ធមេត្រីដ៏ស្មោះត្រង់ដែលយើងបានប្រព្រឹត្តជាមួយនឹងលោកដែរ។²⁴លោកអប្រាហាំពោលថា៖ «ខ្ញុំស្បថ»។

²⁵លោកអប្រាហាំបានប្តឹងព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចទាក់ទងនឹងអណ្តូងទឹកដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចបានយកពីគាត់។²⁶ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចមានបន្ទូលថា៖ «យើងមិនដឹងថា អ្នកណាជាអ្នកធ្វើការនេះទេ។ ព្រោះលោកមិនបានប្រាប់ឲ្យយើងដឹងផង យើងមិនបានដឹងរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ»។²⁷ដូច្នេះ លោកអប្រាហាំបានយកចៀម និងគោ ហើយថ្វាយដល់ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិច ហើយអ្នកទាំងពីរបានធ្វើសម្ពន្ធមេត្រីនឹងគ្នា។

²⁸បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំបានរៀបចំចៀមញីពីហ្វូងសត្វទុកដោយឡែក។²⁹ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចមានបន្ទូលទៅលោកអប្រាហាំថា៖ «តើសត្វចៀមញីទាំងប្រាំពីរនេះ មានន័យយ៉ាងដូចម្តេច ដែលលោកបានញែកដោយឡែកបែបនេះ?»³⁰គាត់ឆ្លើយថា៖ «ព្រះអង្គនឹងទទួលចៀមញីទាំងប្រាំពីរនេះ ពីដៃរបស់ទូលបង្គំ ដើម្បីធ្វើជាសាក្សីសម្រាប់ទូលបង្គំ ថាទូលបង្គំជាអ្នកជីកអណ្តូងនេះ»។

³¹ដូច្នេះ គាត់បានហៅកន្លែងនោះថា បៀរសេបា ព្រោះអ្នកទាំងពីរបានស្បថសច្ចានៅទីនោះ។³²ពួកគេបានចងសម្ពន្ធមេត្រីនៅបៀរសេបា ហើយបន្ទាប់មកព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិច និងលោកភីកុល ជាមេ‌ទ័ពរបស់ព្រះអង្គ បានត្រឡប់ទៅទឹកដីភីលីស្ទីនវិញ។

³³លោកអប្រាហាំបានដាំដើមអំពិលមួយដើមនៅបៀរ‌សេបា។ គាត់ថ្វាយបង្គំព្រះជាអម្ចាស់ ជាព្រះដ៏នូវអស់កល្បនៅទីនោះ។³⁴លោកអប្រាហាំនៅជាជនបរទេសនៅក្នុងទឹកដីភីលីស្ទីនជាច្រើនឆ្នាំ។

22

¹បន្ទាប់ពីការទាំងនោះមក ព្រះជាម្ចាស់បានល្បងលលោកអប្រាហាំ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «អប្រាហាំ!» លោកអប្រាហាំទូលថា៖ «ទូលបង្គំនៅទីនេះ»។²បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរយកកូនប្រុស គឺកូនប្រុសតែមួយគត់របស់អ្នក ជាកូនដែលអ្នកស្រឡាញ់ ហើយទៅទឹកដីម៉ូរីយ៉ា។ ថ្វាយគាត់ជាយញ្ញបូជាដុតនៅលើភ្នំមួយនៅទីនោះ ដែលយើងនឹងប្រាប់ដល់អ្នក»។³ដូច្នេះ លោកអប្រាហាំបានក្រោកតាំងពីព្រលឹម ចងកែបលារបស់គាត់ ហើយយកអ្នកបម្រើរបស់គាត់ពីរនាក់ទៅជាមួយគាត់ រួមទាំងអ៊ីសាកកូនប្រុសរបស់គាត់។ គាត់បានកាប់អុសដើម្បីជាតង្វាយដុត បន្ទាប់មក រៀបចំចេញដំណើរទៅកន្លែងដែលបានប្រាប់ដល់គាត់។

⁴នៅថ្ងៃទីបី លោកអប្រាហាំបានងើយទៅលើ ហើយមើលឃើញកន្លែងនោះពីចម្ងាយ។⁵គាត់បាននិយាយទៅកាន់អ្នកបម្រើរបស់គាត់ថា៖ «ចូរនៅទីនេះជាមួយនឹងសត្វលាហើយ យើង និងក្មេងនឹងទៅទីនោះ។ យើងនឹងទៅថ្វាយបង្គំព្រះ ហើយនឹងត្រឡប់មករកអ្នកវិញ»។⁶បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំបានយកអុសសម្រាប់ជាតង្វាយដុត ហើយដាក់វាឲ្យអ៊ីសាកកូនប្រុសរបស់គាត់លី។ គាត់បានកាន់ភ្លើង និងកាំបិតដោយដៃរបស់គាត់ផ្ទាល់ ហើយទាំងឪពុកទាំងកូនដើរទៅជាមួយគ្នា ហើយពួកគេទាំងពីរបានទៅជាមួយគ្នា។

⁷អ៊ីសាកនិយាយទៅកាន់លោកអប្រាហាំជាឪពុករបស់គាត់ថា៖ «ពុក» ហើយគាត់ឆ្លើយថា៖ «មានការអីកូន»។ គាត់និយាយថា៖ «មើល៍ នៅទីនេះ មានអុស និងភ្លើង ប៉ុន្តែ តើកូនចៀមសម្រាប់ជាតង្វាយដុតនៅឯណា?»⁸លោកអប្រាហាំប្រាប់ថា៖ «កូនអើយ ព្រះជាម្ចាស់នឹងផ្គត់ផ្គង់កូនចៀមសម្រាប់ជាតង្វាយដុត»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បន្តដំណើរទៅមុខទៀត ជាមួយគ្នា។

⁹នៅពេលពួកគេទៅដល់កន្លែងដេលព្រះជាម្ចាស់បានប្រាប់ដល់គាត់ លោកអប្រាហាំបានសង់អាសនៈមួយនៅទីនោះ ហើយដាក់អុសនៅលើវា។ បន្ទាប់មក ចងអ៊ីសាក់កូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយផ្តេកគាត់នៅលើអាសនៈនៅលើអុសនោះ។¹⁰លោកអប្រាហាំបានលូកដៃរបស់គាត់យកកំបិត ដើម្បីសម្លាប់កូនប្រុសរបស់គាត់។

¹¹បន្ទាប់មក ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានហៅកាត់ពីស្ថានសួគ៌ ដោយមានបន្ទូលថា៖ «អប្រាហាំ អប្រាហាំអើយ! ហើយគាត់បានទូលឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំនៅទីនេះហើយ»។¹²ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «កុំលូកដៃរបស់អ្នកលើក្មេង ឬធ្វើអ្វីឲ្យគាត់មានរបួសឡើយ ដ្បិត ឥឡូវនេះ យើងដឹងហើយថា អ្នកកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ មើល អ្នកមិនបានសំចៃសូម្បីតែកូនប្រុសរបស់អ្នក គឺកូនប្រុសតែមួយរបស់អ្នក ពីយើងទេ»។

¹³លោកអប្រាហាំងើយទៅលើ ហើយមើល៍ នៅខាងក្រោយគាត់មានចៀមមួយ ដោយស្នែងរបស់វានៅជាប់នឹងព្រៃ។ លោកអប្រាហាំបានទៅ ហើយយកចៀម ហើយថ្វាយចៀមនោះជាតង្វាយដុត ជំនួសឲ្យកូនរបស់គាត់។¹⁴ដូច្នេះ លោកអប្រាហាំបានហៅកន្លែងនោះថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ផ្គត់ផ្គង់»។ ហើយគេបានហៅកន្លែងនោះរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះថា នៅលើភ្នំរបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គនឹងផ្គត់ផ្គង់»។

¹⁵ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានហៅលោកអប្រាហាំពីស្ថានសួគ៌ជាលើកទីពីរ ហើយមានបន្ទូលថា¹⁶នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ យើងស្បថនឹងខ្លួនយើងដោយព្រោះអ្នកបានធ្វើការនេះ ហើយអ្នកមិនបានសំចៃ សូម្បីតែកូនប្រុស គឺកូនប្រុសតែមួយរបស់អ្នក¹⁷យើងនឹងឲ្យពរដល់អ្នក ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់បានចម្រើនកើនឡើងដូចជាផ្កាយនៅលើមេឃ ហើយដូចជាខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រ ហើយពូជពង្សរបស់អ្នកនឹងគ្រប់គ្រងលើទ្វារខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ។

¹⁸តាមរយៈពូជពង្សរបស់អ្នក ប្រជាជាតិនៅលើផែនដីទាំងមូលនឹងបានពរ ព្រោះអ្នកបានស្តាប់តាមសម្លេងរបស់យើង»។¹⁹ដូច្នេះ លោកអប្រាហាំបានត្រឡប់ទៅអ្នកបម្រើរបស់គាត់វិញ ហើយពួកគេបានចាកចេញ ហើយឆ្ពោះទៅបៀរសេបាជាមួយគ្នា។

²⁰បន្ទាប់ពីការទាំងអស់នេះហើយ មានគេមកប្រាប់លោកអប្រាហាំថា៖ «នាងមីលកាក៏បង្កើតបានកូនឲ្យលោកណាឃរ ជាប្អូនរបស់លោកដែរ»។²¹គឺអ៊ូសជាកូនច្បង ប៊ូសជាប្អូនប្រុសរបស់គាត់ កេមូ‌អែលជាឪពុករបស់អើរ៉ាម²²កេសែឌ ហាសួរ ពីលដាស យីដឡាប និងបេធូ‌អែល។

²³លោកបេធូ‌អែលបង្កើតបាននាងរេបិកា។ ទាំងនេះគឺជាកូនៗទាំងប្រាំបីដែលនាងមីលកាបង្កើតឲ្យលោកណាឃរ ជាប្អូនប្រុសរបស់លោកអប្រាហាំ។²⁴ចំណែក ប្រពន្ធទីពីររបស់លោកណាឃរ ឈ្មោះនាងរេយូ‌ម៉ា ក៏មានកូនដែរ គឺធេបា កាហាំ ថាហាស និងម្អាកា។

23

¹នាងសារ៉ារស់បានមួយរយម្ភៃប្រាំពីរឆ្នាំ។ ទាំងនេះគឺចំនួនឆ្នាំនៃជីវិតរបស់នាងសារ៉ា។²នាងសារ៉ាបានស្លាប់នៅក្រុងគារយ៉ាត់ អើបា គឺនៅក្រុងហេប្រូន ក្នុងទឹកដីកាណាន។ លោកអប្រាហាំបានកាត់ទុក្ខ និងយំសោកចំពោះនាងសារ៉ា។

³បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំក្រោកឡើង ហើយចេញពីសេចក្តីស្លាប់របស់ភរិយារបស់គាត់ ហើយបាននិយាយទៅកូនចៅប្រុសលោកហេត ពោលថា៖⁴«ខ្ញុំជាជនបរទេសនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។ សូមចែកដីសម្រាប់កន្លែងបញ្ចុះសពនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចបញ្ចុះសពខ្ញុំផង។

⁵កូនចៅរបស់លោកសេតឆ្លើយទៅលោកអប្រាហាំដោយនិយាយថា៖⁶«លោកម្ចាស់ សូមស្តាប់យើងខ្ញុំ។ លោកគឺជាព្រះអង្គម្ចាស់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅចំណោមយើង។ សូមបញ្ចុះសាកសពរបស់លោកនៅក្នុងផ្នូរដែលល្អបំផុតរបស់យើង។ នៅក្នុងចំណោមយើងគ្មាននរណាបដិសេធមិនឲ្យផ្នូររបស់គេឡើយ ដូច្នេះ លោកអាចបញ្ចុះសាកសពរបស់លោកហើយ។

⁷លោកអប្រាហាំក្រោកឡើយ ហើយលុតជង្គង់ចុះចំពោះម្ចាស់ទឹកដី គឺចំពោះកូនចៅរបស់លោកសេត។⁸គាត់បាននិយាយទៅពួកគេ ដោយពោលថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាយល់ព្រម ឲ្យខ្ញុំបានបញ្ចុះសពរបស់ខ្ញុំមែន ដូច្នេះ សូមស្តាប់ខ្ញុំ ហើយជួយនិយាយជាមួយលោកអេប្រូន ជាកូនរបស់លោកសូហារឲ្យខ្ញុំផង។⁹សូមឲ្យគេលក់រូងភ្នំម៉ាកពេ‌ឡារបស់គាត់ឲ្យខ្ញុំមក។ សូមឲ្យគាត់លក់ក្នុងតម្លៃពេញដល់ខ្ញុំជាសាធារណៈ ជាទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់ជាកន្លែងបញ្ចុះសព»។

¹⁰លោកអេប្រូនអង្គុយនៅក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកហេត ហើយលោកអេប្រូន ជាជនជាតិបានឆ្លើយទៅលោកអប្រាហាំនៅចំពោះមុខរបស់កូនចៅហេត នៃអស់អ្នកដែលមកក្នុងទ្វារក្រុង និយាយថា៖¹¹«អត់ទេ លោកម្ចាស់ សូមស្តាប់ខ្ញុំសិន។ ខ្ញុំប្រគល់ដី និងរូងភ្នំនៅក្នុងនោះឲ្យលោក។ ខ្ញុំនឹងប្រគល់វាឲ្យលោកនៅចំពោះមុខប្រជាជនរបស់ខ្ញុំទាំងអស់។ ខ្ញុំនឹងប្រគល់វាជូនលោក ដើម្បីបញ្ចុះសពរបស់លោក»។

¹²បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំលុតជង្គង់ចុះនៅចំពោះអ្នកស្រុកនោះ។¹³គាត់និយាយទៅលោកអេប្រូន ហើយអ្នកស្រុកទាំងអស់ក៏បានឮផងដែរ ថា៖ «សូមស្តាប់ខ្ញុំ ប្រសិនបើ លោកព្រម ខ្ញុំនឹងបង់ថ្លៃសម្រាប់ដីនេះ។ សូមយកលុយពីខ្ញុំចុះ ហើយខ្ញុំនឹងបញ្ចុះសពខ្ញុំនៅទីនោះ»។

¹⁴លោកអេប្រូនឆ្លើយទៅលោកអប្រាហាំថា៖¹⁵«លោកម្ចាស់ សូមមេត្តាស្តាប់ខ្ញុំសិន។ ដីមួយដុំនេះមានតម្លៃបួនរយសេកែល តើតម្លៃនេះមានអ្វីសំខាន់រវាងលោកម្ចាស់ និងខ្ញុំ? សូមលោកម្ចាស់បញ្ចុះសពចុះ!»។¹⁶លោកអប្រាហាំបានស្តាប់លោកអេប្រូន ហើយលោកអប្រាហាំបានថ្លឹងប្រគល់ឲ្យលោកអេប្រូននូវចំនួនប្រាក់ដែលគាត់បាននិយាយ ហើយអ្នកស្រុកហេតបានឮទាំងអស់គ្នា គឺប្រាក់ចំនួនបួនរយសេកែល គិតតាមតម្លៃដែលគេលក់ដីនៅសម័យនោះ។

¹⁷ដូច្នេះ ដីរបស់លោកអេប្រូន ដែលនៅម៉ាកពេ‌ឡា ហេីយនៅជិតម៉ាមរ៉េ គឺទាំងដីចម្ការ ដែលមានរូងភ្នំ និងដើមឈើទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងចម្ការ ព្រមទាំងដើមឈើដែលនៅព័ទ្ធជុំវិញចម្ការផង¹⁸បានប្រគល់ឲ្យលោកអប្រាហាំដែលគាត់បានទិញ នៅចំពោះមុខអស់អ្នកដែលនៅទ្វារក្រុងរបស់គាត់ផង។

¹⁹បន្ទាប់ពីនេះ លោកអប្រាហាំបានបញ្ចុះនាងសារ៉ាភរិយារបស់គាត់នៅក្នុងដីរូងភ្នំម៉ាកពេ‌ឡា ដែលនៅក្បែរម៉ាមរ៉េ គឺក្នុងក្រុងហេប្រុន ក្នុងទឹកដីកាណាន។²⁰ដូច្នេះ ដី និងរូងភ្នំបានប្រគល់ទៅឲ្យលោកអប្រាហាំធ្វើជាទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់ជាកន្លែងបញ្ចុះសព ពីកូនចៅរបស់លោកហេត។

24

¹ឥឡូវ លោកអប្រាហាំក៏ចាស់ណាស់ហើយ ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់លោកអប្រាហាំនៅក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។²លោកអប្រាហាំនិយាយទៅអ្នបម្រើរបស់គាត់ ជាម្នាក់ដែលចាស់ទុំជាងគេនៅក្នុងគ្រួសាររបស់គាត់ ហើយជាម្នាក់ដែលមើលខុសត្រូវលើអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មានថា៖ «ចូរដាក់ដៃរបស់ឯងនៅលើភ្លៅរបស់យើង³ហើយយើងសូមឲ្យឯងស្បថដោយជាមួយព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងជាព្រះជាម្ចាស់នៃផែនដីថា ឯងនឹងមិនយកភរិយាឲ្យកូនប្រុសយើងពីកូនស្រីរបស់ជនជាតិកាណាន គឺនៅក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលយើងបានសង់ផ្ទះនៅជាមួយឡើយ។⁴ប៉ុន្តែ ឯងត្រូវទៅប្រទេសរបស់យើង ហើយទៅរកសាច់ញាតិរបស់យើង ហើយរកភរិយាឲ្យកូនប្រុសរបស់យើងនៅទីនោះ»។

⁵អ្នកបម្រើបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «ចុះប្រសិនបើស្រីនោះមិនព្រមតាមខ្ញុំមកទឹកដីនេះ? តើគួរឲ្យខ្ញុំយកកូនប្រុសរបស់លោកម្ចាស់ត្រឡប់ទៅទឹកដីដែលលោកម្ចាស់បានចេញមកដែរទេ?»⁶លោកអប្រាហាំនិយាយទៅគាត់ថា៖ «សូមកុំនាំកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំទៅទីនោះឡើយ!⁷ព្រះអម្ចាស់ គឺជាព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ ព្រះអង្គដែលនាំខ្ញុំមកទីនេះ ពីផ្ទះឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ និងពីទឹកដីនៃញាតិសន្ដានរបស់ខ្ញុំ ព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយខ្ញុំដោយស្បថថា៖ «ព្រះអង្គនឹងប្រគល់ទឹកនេះដល់ពូជពង្សរបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គនឹងចាត់ទេវតារបស់ព្រះអង្គទៅមុនអ្នក ហើយអ្នកនឹងរកភរិយាសម្រាប់កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំនៅទីនោះ។

⁸ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ស្រី្តនោះមិនព្រមមកជាមួយអ្នកទេ ដូចនេះអ្នកបានរួចពីសម្បថជាមួយខ្ញុំហើយ។ តែសូមកុំយកកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំទៅទីនោះឡើយ។⁹ដូច្នេះ អ្នកបម្រើបានយកដៃដាក់នៅលើភ្លៅរបស់លោកអប្រាហាំជាម្ចាស់របស់គាត់ ហើយបានស្បថជាមួយគាត់ទាក់ទងនឹងរឿងនេះ។

¹⁰អ្នកបម្រើបានយកសត្វអូដ្ឋរបស់ចៅហ្វាយគាត់ដប់ក្បាល ហើយបានចាកចេញទៅ។ គាត់បានយកអំណោយជាច្រើនផ្សេងទៀតពីចៅហ្វាយរបស់គាត់ទៅជាមួយគាត់។ គាត់បានចេញដំណើរ ហើយទៅតំបន់អើរ៉ាម ណាហារ៉ាម គឺទៅទីក្រុងរបស់លោកណាឃរ។¹¹គាត់បានឲ្យសត្វអូដ្ឋលុតជង្គង់នៅខាងក្រៅក្រុង នៅក្បែរអណ្តូងទឹក។ គឺនៅពេលល្ងាច ពេលនោះពួកស្រីៗបានចេញមកដងទឹក។

¹²បន្ទាប់មក គាត់អធិស្ឋានថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់លោកអប្រាហាំចៅហ្វាយទូលបង្គំអើយ សូមឲ្យទូលបង្គំបានជោគជ័យនៅថ្ងៃនេះ ហើយសូមបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់នៃសម្ពន្ធមេត្រីចំពោះចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំផង។¹³មើល៍ ទូលបង្គំឈរនៅទីនេះ ក្បែរអណ្ដូងទឹក ហើយពួកស្រីៗនៅក្នុងក្រុងនេះមកចេញមកដងទឹកពីអណ្ដូងនេះ។ សូមឲ្យវាកើតឡើយយ៉ាងដូច្នេះ។¹⁴នៅពេល ទូលបង្គំនិយាយទៅកាន់ស្រី្តណាថា៖ «សូមនាងដាក់ក្អមចុះមកឲ្យខ្ញុំបានផឹកផង» ហើយនាងនិយាយមកទូលបង្គំថា៖ «ចូរផឹកចុះ ហើយខ្ញុំនឹងដងទឹកឲ្យសត្វអូដ្ឋរបស់លោកផឹកដែរ» នោះសូមឲ្យនាងគឺជាម្នាក់ដែលព្រះអង្គបានចាត់ត្រៀមសម្រាប់អ្នកបម្រើព្រះអង្គឈ្មោះអ៊ីសាក។ នោះ ទូលបង្គំនឹងដឹងថា ព្រះអង្គបានបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់ចំពោះសម្ពន្ធមេត្រីដល់ចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំ»។

¹⁵កាលគាត់អធិស្ឋានមិនទាន់ចប់ផង មើល៍ នាងរេបិកា កាន់ក្អមលីនៅលើស្មារបស់នាង។ នាងរេបេកាជាកូនស្រីរបស់លោកបេធូ‌អែល ចៅរបស់លោកស្រីមីលកា និងលោកណាឃរ ដែលជាប្អូនរបស់លោកអប្រា‌ហាំ។¹⁶នាងជាក្មេងស្រីដែលមានរូបស្រស់ស្អាតណាស់ ហើយជាស្រីក្រមុំផង។ គ្មានបុរសណារស់នៅជាមួយនាងនៅឡើយ។ នាងបានចុះទៅប្រភពទឹក ហើយដងទឹកដាក់ក្អមរបស់នាង ហើយត្រឡប់មកវិញ។

¹⁷បន្ទាប់មក អ្នកបម្រើនោះបានរត់ទៅជួបនាង ហើយនិយាយថា៖ «សូមឲ្យទឹកនៅក្នុងក្អមរបស់អ្នកឲ្យខ្ញុំផឹកបន្តិចមក»។¹⁸នាងឆ្លើយថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ សូមពិសាចុះ»។ ហើយនាងបានដាក់ក្អមពីលើស្មារបស់នាងយ៉ាងលឿនមកដាក់លើដៃរបស់នាង ហើយប្រគល់ឲ្យគាត់ផឹក។

¹⁹នៅពេលនាងបានឲ្យទឹកគាត់ផឹករួចហើយ នាងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងដងទឹកឲ្យសត្វអូដ្ឋរបស់លោកផឹកដែរ រហូតទាល់តែអូដ្ឋឈប់ផឹក»។²⁰ដូច្នេះ នាងបានទៅជាប្រញាប់ ហើយចាក់ទឹកអស់ពីក្អមទៅក្នុងស្នូក បន្ទាប់មក នាងបានរត់ម្តងទៀតទៅឯអណ្ដូង ដើម្បីដងទឹក ហើយដងទឹកឲ្យសត្វអូដ្ឋទាំងអស់របស់គាត់ផឹក។

²¹បុរសនោះបានមើលនាងពីទីស្ងាត់ មើល៍ដើម្បីឲ្យដឹងថា តើព្រះ‌អម្ចាស់ប្រោសឲ្យដំណើររបស់គាត់បានជោគជ័យឬយ៉ាងណា។²²បន្ទាប់ពីសត្វអូដ្ឋផឹករួចហើយ បុរសនោះបានយកមាសមកពាក់នៅនឹងច្រមុះរបស់នាងមានទម្ងន់កន្លះសេកែល និងកងដៃមាសពីរពាក់នៅដៃរបស់នាងមានទំងន់ ដប់សេកែល²³ហើយសួរថា៖ «តើនាងជាកូនស្រីរបស់អ្នកណា? សូមប្រាប់ខ្ញុំមើល៍ តើនៅផ្ទះឪពុករបស់នាងមានកន្លែងសម្រាប់ឲ្យយើងបានសម្រាកមួយយប់ទេ?

²⁴នាងនិយាយទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំជាកូនស្រីរបស់លោកបេធូ‌អែល ជាកូនរបស់នាងមីលកា បង្កើតឲ្យលោកណាឃរ»។²⁵នាងក៏និយាយទៅគាត់ទៀតថា៖ «យើងមានទាំងចំបើង និងស្មៅស្ងួតយ៉ាងច្រើនបរិបូរ ហើយក៏មានកន្លែងសម្រាប់អស់លោកស្នាក់នៅដែរ»។

²⁶បន្ទាប់មក បុរសនោះបានលុតជង្គង់ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់។²⁷គាត់និយាយថា៖ «សូមថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំ ជាចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំ ព្រះអង្គមិនបានបោះបង់ចោលសម្ពន្ធមេត្រីដ៏ស្មោះត្រង់ និងគួរឲ្យទុកចិត្ត ចំពោះលោកម្ចាស់ទូលបង្គំជានិច្ច។ ចំណែក ទូលបង្គំវិញ ព្រះអម្ចាស់បាននាំទូលបង្គំ រហូតមកដល់ផ្ទះសាច់ញាតិរបស់ចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំ»។

²⁸បន្ទាប់មក នាងក្រមុំបានរត់ ហើយទៅប្រាប់ក្រុមគ្រួសារម្តាយរបស់នាងអំពីការទាំងអស់នេះ។²⁹នាងរេបិកាមានបងប្រុសម្នាក់ ហើយគាត់ឈ្មោះថា ឡាបាន់។ លោកឡាបាន់រត់ទៅបុរសនោះ ដែលនៅខាងក្រៅតាមផ្លូវ ក្បែរប្រភពទឹក។³⁰នៅពេលគាត់បានឃើញក្រវិលនៅនឹងច្រមុះ ហើយកងដៃនៅលើកដៃប្អូនស្រីរបស់គាត់ ហើយនៅពេលគាត់បានឮពាក្យរបស់នាងរេបេកាប្អូនស្រីរបស់លោកថា៖ «គឺបុរសនេះហើយដែលនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ»។ គាត់បានទៅជួបបុរសនោះ ហើយមើល៍ គាត់បានឈរនៅក្បែរអូដ្ឋនៅជិតអណ្តូង។

³¹បន្ទាប់មក លោកឡាបាន់និយាយថា៖ «សូមអញ្ចើញចូលមក ឱអ្នកដែលប្រកបដោយព្រះ‌ពរនៃព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ហេតុអ្វីបានជាឈរនៅខាងក្រៅដូច្នេះ? ខ្ញុំបានត្រៀមផ្ទះ និងកន្លែងសម្រាប់អូដ្ឋរួចហើយ»។³²ដូច្នេះ បុរសនោះក៏ចូលទៅផ្ទះ ហើយគាត់បានដោះយកឥវ៉ានចេញពីអូដ្ឋ។ ហើយបានឲ្យចំបើង និងស្មៅទៅអូដ្ឋស៊ី ហើយយកទឹកមកលាងជើងគាត់ និងលាងជើងប្រុសៗដែលមកជាមួយគាត់។

³³ពួកគេបានរៀបចំអាហារដាក់នៅចំពោះមុខគាត់ដើម្បីឲ្យពួកគាត់ហូប ប៉ុន្តែ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនហូបទេ ទាល់តែខ្ញុំបាននិយាយអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវនិយាយសិន»។³⁴ដូច្នេះ លោកឡាបាន់និយាយថា៖ «សូមនិយាយមកចុះ»។ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់លោកអប្រាហាំ។³⁵ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់ចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង ហើយគាត់បានក្លាយជាអ្នកមាន។ គាត់បានប្រគល់ហ្វូងចៀម និងហ្វូងគោ ប្រាក់ និងមាស អ្នកបម្រើប្រុស និងអ្នកបម្រើស្រី ព្រមទាំងសត្វអូដ្ឋ និងសត្វលាផង។

³⁶លោកស្រីសារ៉ា ជាភរិយាចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំ បានបង្កើតកូនប្រុសមួយជូនចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំ នៅពេលនាងមានអាយុចាស់ណាស់ហើយ ចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំបានប្រគល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មានឲ្យទៅគាត់។³⁷ចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំបានឲ្យខ្ញុំស្បថជាមួយគាត់ ដោយនិយាយថា៖ «អ្នកមិនត្រូវយកភរិយាឲ្យកូនប្រុសខ្ញុំ ពីពួកកូនស្រីរបស់ជនជាតិកាណាន គឺនៅក្នុងទឹកដីដែលខ្ញុំរស់នៅ។³⁸ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកត្រូវទៅរកក្រុមគ្រួសារឪពុករបស់ខ្ញុំ ហើយទៅរកសាច់ញាតិរបស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងរកភរិយាឲ្យកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំពីទីនោះ»។

³⁹ខ្ញុំបាននិយាយទៅចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំថា៖ «ប្រហែលជាស្រី្តនោះមិនមកតាមខ្ញុំទេ»។⁴⁰ប៉ុន្តែ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងទៅមុនខ្ញុំ ព្រះអង្គនឹងចាត់ទេវតារបស់ព្រះអង្គទៅជាមួយខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យដំណើររបស់ខ្ញុំបានជោគជ័យ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចរកភរិយាសម្រាប់កូនប្រុសខ្ញុំពីចំណោមសាច់ញាតិរបស់ខ្ញុំ និងពីវង្សត្រកូលក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ។⁴¹ប៉ុន្តែ អ្នកនឹងរួចផុតពីសម្បថរបស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើ អ្នកបានទៅដល់សាច់ញាតិរបស់ខ្ញុំហើយ ហើយពួកគេមិនប្រគល់នាងឲ្យមកអ្នក។ នោះអ្នកនឹងរួចផុតពីសម្បថរបស់ខ្ញុំហើយ»។

⁴²នៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរមកដល់ប្រភពទឹក ហើយខ្ញុំអធិស្ឋានថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំអើយ សូមមេត្តា ប្រសិនបើ ព្រះអង្គប្រាកដជាចង់ឲ្យដំណើររបស់ទូលបង្គំបានជោគជ័យមែន⁴³ទូលបង្គំនៅទីនេះហើយ កំពុងឈរនៅក្បែរអណ្តូងទឹក សូមឲ្យក្មេងស្រី ដែលបានមកដងទឹក គឺជាកូនស្រី ដែលទូលបង្គំនិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «សូមឲ្យទឹកពីក្អមរបស់នាងឲ្យខ្ញុំផឹកបន្តិចមក»។⁴⁴ហើយក្មេងស្រីណាដែលនិយាយមកទូលបង្គំថា៖ «សូមអញ្ជើញពិសាចុះ ហើយខ្ញុំនឹងទៅដងទឹកឲ្យអូដ្ឋរបស់លោកផឹកដែរនោះ សូមឲ្យក្មេងស្រីម្នាក់នោះ ជាអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់ បានជ្រើសរើសសម្រាប់កូនប្រុសចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំ»។

⁴⁵ខ្ញុំអធិស្ឋាននៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំមិនទាន់ចប់ផង មើល៍ នាងរេបិកាបានចេញមកជាមួយនឹងក្អមនៅលើស្មារបស់នាង ហើយនាងបានចុះទៅប្រភពទឹក ព្រមទាំងដងទឹកនោះ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបាននិយាយទៅនាងថា៖ «សូមឲ្យទឹកខ្ញុំផឹកបន្តិចមក»។⁴⁶នាងឆ្លើយយ៉ាងលឿនថា ហើយបានដាក់ក្អមពីលើស្មានាង ហើយនិយាយថា៖ «សូមអញ្ជើញពិសាចុះ ហើយខ្ញុំនឹងឲ្យអូដ្ឋរបស់លោកផឹកដែរ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ផឹក ហើយនាងបានដងទឹកឲ្យអូដ្ឋខ្ញុំផឹកដែរ។

⁴⁷ខ្ញុំបានសួរនាង ហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នកជាកូនរបស់នរណា?» នាងឆ្លើយថា៖ «កូនស្រីរបស់លោកបេធូ‌អែល ជាកូនរបស់លោកណាឃរ និងនាងមីលកា»។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានបំពាក់ក្រវិលនៅនឹងច្រមុះរបស់នាង ហើយបំពាក់កងដៃនៅនឹងដៃរបស់នាង។⁴⁸បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានក្រាបចុះ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ហើយថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំ ដែលបាននាំខ្ញុំឲ្យដើរតាមផ្លូវត្រូវ ដើម្បីស្វែងរកកូនស្រីសាច់ញាតិចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំឲ្យទៅកូនប្រុសរបស់គាត់។

⁴⁹ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើ លោកបានរៀបចំ ដើម្បីប្រព្រឹត្តដល់ក្រុមគ្រួសារចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំនូវភក្តីភាព និង ទឹកចិត្តស្មោះ‌ត្រង់ចំពោះចៅ‌ហ្វាយខ្ញុំ នោះសូមប្រាប់ខ្ញុំមកចុះ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ មិនព្រមទេ នោះខ្ញុំអាចនឹងងាកទៅខាងស្ដាំ ឬខាងឆ្វេងទៀត»។

⁵⁰បន្ទាប់មក លោកឡាបាន់ និងលោកបេធូ‌អែលបានឆ្លើយ ហើយនិយាយថា៖ «អ្វីដែលមកព្រះអម្ចាស់ យើងមិនអាចនិយាយទៅកាន់អ្នកថាអាក្រក់ ឬល្អបានឡើយ។⁵¹មើល៍ នាងរេបិកានៅចំពោះអ្នកហើយ។ ចូរយកនាង ហើយចេញទៅ ដូច្នេះ នាងអាចធ្វើជាភរិយាកូនប្រុសចៅហ្វាយរបស់លោកហើយ ដូចព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូល»។

⁵²នៅពេលអ្នកបម្រើរបស់លោកអប្រាហាំបានឮពាក្យរបស់ពួកគេហើយ គាត់លុតជង្គង់ហើយក្រាបចុះដល់ដីចំពោះព្រះអម្ចាស់។⁵³អ្នកបម្រើនោះបានយកគ្រឿងអលង្ការ ជាប្រាក់ ជាមាស ព្រមទាំងសម្លៀក‌បំពាក់ចេញមក ហើយជូននាងរេបិកា។ ហើយគាត់ក៏ជូនអំណោយដ៏មានតម្លៃផ្សេងៗទៀត ទៅបងប្រុស និងទៅម្ដាយរបស់នាងដែរ។

⁵⁴បន្ទាប់មក គាត់និងពួកប្រុសៗដែលនៅជាមួយគាត់បានហូបបាយទឹក។ ពួកគេស្នាក់នៅទីនោះមួយយប់ ហើយនៅពេលពួកគេក្រោកឡើងតាំងពីព្រលឹម គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំសូមលាត្រឡប់ទៅចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំវិញហើយ»។⁵⁵បងប្រុស និងម្តាយរបស់នាងនិយាយថា៖ «សូមឲ្យនាងនៅជាមួយយើងបន្តិចទៀតសិនចុះ យ៉ាងហោចណាស់ដប់ថ្ងៃ។ បន្ទាប់មក នាងអាចទៅបានហើយ»។

⁵⁶ប៉ុន្តែ គាត់និយាយទៅពួកគេថា៖ «កុំឃាត់ខ្ញុំឡើយ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យដំណើរបស់ខ្ញុំជោគជ័យ។⁵⁷ពួកគេនិយាយថា៖ «យើងនឹងហៅនាង ហើយសួរនាង»។⁵⁸ពួកគេក៏ហៅនាងរេបិកាមក ហើយសួរនាងថា៖ «តើនាងព្រមទៅជាមួយបុរសនេះទេ?» នាងឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំព្រម»។

⁵⁹ដូច្នេះ ពួកគេក៏ជូនដំណើរនាងរេបិកាប្អូនស្រីរបស់ពួកគេ ជាមួយនឹងអ្នកបម្រើស្រីរបស់នាង ដើម្បីធ្វើដំណើរជាមួយអ្នកបម្រើរបស់លោកអប្រាហាំ និងពួកដែលមកជាមួយគាត់។⁶⁰ពួកគេឲ្យពរដល់នាងរេបិកា ហើយនិយាយទៅនាងថា៖ «ប្អូនស្រីរបស់បងអើយ សូមឲ្យប្អូនជាម្តាយនៃមនុស្សរាប់ពាន់រាប់ម៉ឺន ហើយសូមឲ្យពូជពង្សរបស់ប្អូនគ្រប់គ្រងទ្វាររបស់ពួកអ្នកដែលស្អប់ពួកគេ»។

⁶¹បន្ទាប់មក នាងរេបិកាបានក្រោកឡើង ហើយនាង និងអ្នកបម្រើស្រីរបស់នាងឡើងជិះអូដ្ឋ ហើយទៅតាមអ្នកបម្រើនោះ។ អ្នកបម្រើនោះបានយកនាងរេបិកា ហើយចេញដំណើរទៅ។⁶²លោកអ៊ីសាកកំពុងតែរស់នៅក្នុងក្រុង ណេកិប ហើយទើបតែត្រឡប់មកពីអណ្ដូងទឹកឡាហាយរយ។

⁶³លោកអ៊ីសាកបានចេញក្រៅ ដើម្បីជញ្ជឹងគិតនៅឯវាលនាពេលល្ងាច។ នៅពេលគាត់ងើយមុខឡើង ហើយឃើញ មើល៍ ហ្វូងអូដ្ឋកំពុងតែមក។⁶⁴នាងរេបិកាបានមើល ហើយពេលនាងឃើញលោកអ៊ីសាក នាងបានលោតចុះពីអូដ្ឋ។⁶⁵នាងសួរទៅកាន់អ្នកបម្រើថា៖ «តើបុរសដែលកំពុងដើរនៅឯវាលមកជួបយើងនោះជានរណា?» អ្នកបម្រើឆ្លើយថា៖ «គាត់គឺជាចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំ»។ ដូច្នេះ នាងក៏យកស្បៃរបស់នាងមក ហើយគ្របមុខនាង។

⁶⁶អ្នកបម្រើបានរៀបរាប់ប្រាប់លោកអ៊ីសាកគ្រប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់ដែលគាត់បានធ្វើ។⁶⁷បន្ទាប់មក លោកអ៊ីសាកបាននាំនាងរេបិកាចូលទៅនាងសារ៉ាជាម្តាយរបស់គាត់នៅក្នុងត្រសាល ហើយនាងបានក្លាយជាភរិយារបស់លោក ហើយលោកបានស្រឡាញ់នាង។ ដូច្នេះ លោកអ៊ីសាកបានទទួលការកម្សាន្តចិត្ត បន្ទាប់ពីម្តាយរបស់គាត់ស្លាប់ទៅ។

25

¹លោកអប្រាហាំបានយកភរិយាមួយទៀត នាងឈ្មោះថា កិទូរ៉ា។²នាងបង្កើតបានសីមរ៉ាន យ៉ុកសាន មីដាន ម៉ាឌាន អ៊ីសបាក់ និងស៊ូអា។ លោកយ៉ុកសានបង្កើតបានសេបា និងដេដាន់។³ពូជពង្សរបស់ដេដាន់ គឺជនជាតិអាស‌ស៊ើរ ជនជាតិលេទូស និងជនជាតិលេវមី។ ហើយពូជពង្សរបស់ម៉ាឌាន គឺអេផា អេភើរ ហេណុក អ័ប៊ីដា និងអែលដ្អា។⁴អ្នកទាំងអស់នេះ គឺជាពូជពង្សរបស់នាងកិទូរ៉ា។

⁵លោកអប្រាហាំបានប្រគល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មានឲ្យទៅលោកអ៊ីសាក។⁶ប៉ុន្តែ នៅក្នុងពេលដែលគាត់រស់នៅ គាត់បានឲ្យអំណោយផ្សេងៗទៅកូនប្រុសៗរបស់គាត់ជាមួយភរិយាទីពីររបស់គាត់ ហើយចាត់ទៅពួកគេទៅទឹកដីភាគខាងកើត ឆ្ងាយពីលោកអ៊ីសាក កូនប្រុសរបស់គាត់។

⁷ទាំងនេះគឺជាចំនួនថ្ងៃនៃអាយុរបស់លោកអប្រាហាំដែលគាត់រស់នៅបាន ១៧៥ ឆ្នាំ។⁸លោកអប្រាហាំបានផុតដង្ហើមហើយស្លាប់នៅក្នុងអាយុដ៏វែង ហើយប្រកបដោយសុភមង្គល មានអាយុយឺន‌យូរមក លោកបានទៅជួប‌ជុំនឹងបុព្វបុរសរបស់លោកវិញ។

⁹លោកអ៊ីសាក និងលោកអ៊ីស្មាអែល បានបញ្ចុុះសពគាត់នៅក្នុងរូងភ្នំម៉ាកពេ‌ឡា នៅក្នុងចម្ការរបស់លោកអេប្រូន កូនរបស់លោកសូហារជន‌ជាតិហេត ដែលស្ថិតនៅជិតម៉ាម‌រេ។¹⁰ចម្ការនេះហើយដែលលោកអប្រាហាំបានទិញពីជន‌ជាតិហេតមក។ សពរបស់លោកអប្រាហាំត្រូវបានបញ្ចុះនៅទីនោះជាមួយនិងនាងស្រីសារ៉ាជាភរិយារបស់គាត់។¹¹បន្ទាប់ពីលោកអប្រាហាំបានស្លាប់ទៅ ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានប្រទានពរឲ្យអ៊ីសាក កូនប្រុសរបស់គាត់ ដែលរស់នៅក្បែរបៀរឡាហាយរយ។

¹²អ្នកទាំងនេះគឺជាពូជពង្សរបស់លោកអ៊ីស្មា‌អែល កូនប្រុសរបស់លោកអប្រាហាំ ដែលជាកូនរបស់នាងហាការ អ្នកបម្រើរបស់នាងសារ៉ា បង្កើតឲ្យលោកអប្រាហាំ។

¹³ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះកូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ីស្មាអែល ទៅតាមកំណើតរបស់ពួកគេ នេបា‌យ៉ូត គឺជាកូនច្បងរបស់លោកអ៊ីស្មាអែល កេដារ អ័ឌ‌បែល មីប‌សាម¹⁴មីសម៉ា ឌូម៉ា ម៉ាសា¹⁵ហាដាឌ ថេម៉ា យេធើរ ណា‌ភីស និងកេដ‌ម៉ា។¹⁶អ្នកទាំងនេះហើយគឺជាកូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ីស្មាអែល អ្នកទាំងនេះហើយដែលមានឈ្មោះតាមភូមិ និងតាមជំរំរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន គឺជាមេដប់ពីរនាក់ តាមកុល‌សម្ព័ន្ធរបស់ពួកគេ។

¹⁷ទាំងនេះគឺជាចំនួនអាយុនៃជីវិតរបស់លោកអ៊ីស្មាអែល ១៣៧ឆ្នាំ គាត់បានផុតដង្ហើម ហើយស្លាប់ទៅ រួចបានទៅជួបជុំជាមួយបុព្ធបុរសរបស់គាត់វិញ។¹⁸ពួកគេរស់នៅជិតអេស៊ីប រហូតដល់ស្រុកស៊ើរ។ ពួកគេរស់នៅមិនសូវត្រូវគ្នាជាមួយបងប្អូនរបស់ខ្លួនទេ។

¹⁹ទាំងនេះគឺជារឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងលោកអ៊ីសាក កូនប្រុសរបស់លោកអប្រាហាំ លោកអប្រាហាំជាឪពុករបស់អ៊ីសាក។²⁰លោកអ៊ីសាកមានអាយុសែសិបឆ្នាំ នៅពេលគាត់យកនាងរេបិកាជាភរិយា កូនស្រីរបស់លោកបេធូ‌អែលជាជន‌ជាតិអើរ៉ាម នៅក្នុងទឹកដីប៉ា‌ដាន់‌អើ‌រ៉ាម និងត្រូវជាប្អូនស្រីរបស់លោកឡាបាន់ ជន‌ជាតិអើរ៉ាម។

²¹លោកអ៊ីសាកបានអធិស្ឋានទៅព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ភរិយារបស់គាត់ ព្រោះនាងគ្មានកូនសោះ ហើយព្រះអម្ចាស់បានឆ្លើយតបសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់គាត់ ហើយនាងរេបិកាភរិយារបស់គាត់ក៏មានផ្ទៃពោះ។²²កូនដែលនៅក្នុងផ្ទៃចេះតែធាក់នៅក្នុងពោះនាងខ្លាំងពេក ហើយនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាការនេះកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ?» នាងបានទៅទូលសួរព្រះអម្ចាស់ពីរឿងនេះ។

²³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកនាងថា៖ «ប្រជាជាតិពីរនៅក្នុងផ្ទៃនាង ហើយមនុស្សពីរអ្នកនឹងបែកបាក់គ្នានៅក្នុងអ្នក។ មនុស្សម្នាក់ខ្លាំងជាងម្នាក់ទៀត ហើយកូនច្បងនិងបម្រើកូនប្អូន»។

²⁴ដល់ពេលដែលនាងសម្រាលកូន មើល៍ មានកូនភ្លោះនៅក្នុងផ្ទៃរបស់នាង។²⁵កូនទីមួយបានកើតមកមានពណ៌ក្រហម ហើយមានរោមដូចជារោមសត្វ។²⁶បន្ទាប់មកទៀត ប្អូនប្រុសរបស់គាត់បានកើតមកដែរ។ ដៃរបស់គាត់បានកាន់កែងជើងរបស់អេសាវ។ គេហៅគាត់ថា យ៉ាកុប។ លោកអ៊ីសាកមានអាយុហុកសិបឆ្នាំ នៅពេលភរិយាររបស់គាត់បង្កើតពួកគេ។

²⁷កូនប្រុសបានធំឡើង ហើយ អេសាវបានក្លាយទៅជាអ្នកប្រមាញ់ដ៏ស្ទាត់ជំនាញ ជាអ្នកចម្ការ ប៉ុន្តែ លោកយ៉ាកុបវិញជាមនុស្សស្ងៀមស្ងាត់ ចូលចិត្តចំណាយពេលនៅក្នុងត្រសាល។²⁸លោកអ៊ីសាកស្រឡាញ់អេសាវ ព្រោះគាត់បានហូបសត្វដែលគាត់រកបាន ប៉ុន្តែ នាងរេបិកាវិញស្រឡាញ់យ៉ាកុប។

²⁹លោកយ៉ាកុបបានស្លសម្ល។ លោកអេសាវបានមកដល់ពីវាលវិញ ហើយគាត់ខ្សោយដោយព្រោះឃ្លានខ្លាំង។³⁰លោកអេសាវនិយាយទៅយ៉ាកុបថា៖ «សូមឲ្យបងហូបសម្លក្រហមផង។ បងអស់កម្លាំងណាស់»។ ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាគេហៅគាត់ថា អេដុម។

³¹លោកយ៉ាកុបនិយាយថា៖ «សូមលក់សិទ្ធិកូនច្បងរបស់អ្នកឲ្យខ្ញុំសិនមក»។³²លោកអេសាវឆ្លើយថា៖ «បងជិតស្លាប់ហើយ។ តើសិទ្ធិកូនច្បងមានអ្វីល្អសម្រាប់បង?»³³លោកយ៉ាកុបឆ្លើយថា៖ «សូមស្បថឲ្យខ្ញុំសិនមក» លោកអេសាវក៏ស្បថ សម្បថ ក្នុងរបៀបដែលគាត់លក់សិទ្ធិកូនច្បងឲ្យទៅលោកយ៉ាកុប។³⁴លោកយ៉ាកុបបានឲ្យនំប៉័ងទៅលោកអេសាវ និងសម្លសណ្តែកក្រហម។ គាត់បានហូបរួចរាល់ហើយក៏ចេញទៅ។ លោកអេសាវបានមើលងាយសិទ្ធិកូនច្បងរបស់គាត់បែបនេះឯង។

26

¹នៅគ្រានោះ មានទុរ្ភិក្សកើតឡើងនៅក្នុងទឹកដី ជាគ្រោះអត់ឃ្លានមួយទៀតដែលធ្លាប់បានកើតឡើងនៅក្នុងសម័យលោកអប្រាហាំ។ លោកអ៊ីសាកបានទៅរកព្រះបាទព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិច ជាស្ដេចនៃជន‌ជាតិភីលីស្ទីននៅឯក្រុងកេរ៉ា។

²ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកជួបគាត់ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «កុំទៅអេស៊ីបឡើយ ចូររស់នៅក្នុងទឹកដីដែលយើងបានប្រាប់អ្នកឲ្យរស់នៅចុះ។³ចូរស្នាក់នៅក្នុងទឹកដីនេះ ហើយយើងនឹងនៅជាមួយអ្នក និងឲ្យពរដល់អ្នក ដើម្បីយើងបានប្រគល់ទឹកដីទាំងអស់នេះដល់អ្នក និងពូជពង្សរបស់អ្នកហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យសម្បថដែលយើងបានស្បថជាមួយអប្រាហាំឪពុករបស់អ្នកបានសម្រេច។

⁴យើងនឹងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នកមានចំនួនច្រើនឡើង ដូចជាផ្កាយនៅលើមេឃ ហើយនឹងឲ្យទឹកដីទាំងអស់នេះដល់ពូជពង្សរបស់អ្នក។ តាមរយៈពូជពង្សរបស់អ្នក ប្រជាជាតិទាំងអស់នៅផែនដីទាំងមូលនឹងបានពរ។⁵យើងនឹងធ្វើការនេះ ដោយសារអប្រាហាំបានស្តាប់បង្គាប់តាមពាក្យ និងបានប្រព្រឹត្តសេចក្តីបង្គាប់ តាមបញ្ញត្ដិ តាមច្បាប់ និងតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់យើង»។

⁶ដូច្នេះ លោកអ៊ីសាកក៏តាំងលំនៅនៅក្នុងក្រុងកេរ៉ា។⁷នៅពេលបុរសនៅក្នុងក្រុងនោះសួរគាត់ពីភរិយារបស់គាត់ គាត់ប្រាប់ថា៖ «នាងគឺជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ»។ គាត់ខ្លាចក្នុងការនិយាយថា៖ «នាងជាភរិយារបស់ខ្ញុំ» ព្រោះគាត់គិតថា៖ «ពួកប្រុសៗនៅទីនេះ នឹងសម្លាប់ខ្ញុំ ដើម្បីយកនាងរេបិកា ដោយសារនាងស្រស់ស្អាតណាស់»។⁸បន្ទាប់ពី លោកអ៊ីសាកនៅទីបានយូរបន្តិចមក ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចជាស្ដេចរបស់ជន‌ជាតិភីលីស្ទីន បានមើលតាមបង្អួច។ ស្តេចឃើញ មើល៍ លោកអ៊ីសាកកំពុងប្រឡែងនាងរេបិកា ភរិយារបស់គាត់។

⁹ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចបានកោះហៅលោកអ៊ីសាកទៅគាល់ស្តេច ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «មើល៍ នាងគឺជាភរិយារបស់លោកមែន។ ហេតុអ្វីបានជាលោកនិយាយថា៖ «នាងគឺជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំដូច្នេះ?» លោកអ៊ីសាកទូលទៅស្តេចថា៖ «ដោយសារទូលបង្គំគិតថា នឹងមាននរណាម្នាក់សម្លាប់ទូលបង្គំ ដើម្បីយកនាង»។¹⁰ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចមានរាជឱង្ការថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកធ្វើដូច្នេះចំពោះយើង? ប្រសិនបើ រាស្រ្តរបស់យើងងាយនឹងគេងជាមួយភរិយារបស់លោក ហើយលោកនឹងនាំទុក្ខទោសដល់យើង»។¹¹ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចបានហាមបុរសទាំងអស់ ដោយមានរាជឱង្ការថា៖ «អស់អ្នកណាដែលប៉ះពាល់បុរសនេះ ឬភរិយារបស់គាត់ នឹងត្រូវសម្លាប់»។

¹²លោកអ៊ីសាកបានសាបព្រោះស្រូវនៅស្រុកនោះ ហើយបានច្រូតកាត់នៅក្នុងឆ្នាំនោះដដែល មួយជាមួយរយ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់គាត់។¹³គាត់បានក្លាយជាអ្នកមាន ហើយកាន់តែច្រើនឡើង ហើយចម្រើនឡើង រហូតក្លាយជាអ្នកមានស្តុក‌ស្តម្ភ។¹⁴គាត់មានចៀម និងហ្វូងសត្វ ព្រមទាំងអ្នកបម្រើជាច្រើន។ ជនជាតិភីលីស្ទីនបានច្រណែននឹងគាត់។

¹⁵ឥឡូវនេះ អណ្តូងទាំងអស់ដែលអ្នកបម្រើឪពុករបស់គាត់បានជីកនៅសម័យលោកអប្រាហាំ ឪពុករបស់គាត់ ជនជាតិភីលីស្ទីនបានបញ្ឍប់ពួកគេលែងឲ្យប្រើ ដោយចាក់ដីបំពេញ។¹⁶ព្រះបាទអប៊ីម៉ាឡេកមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកអ៊ីសាកថា៖ «ចូរចេញពីយើងទៅ ដ្បិត លោកមានអំណាចជាងយើងទៅទៀត»។¹⁷ដូច្នេះ លោកអ៊ីសាកក៏ចាកចេញពីទឹកដីនោះ ហើយទៅតាំងទីលំនៅតាមជ្រលងភ្នំកេរ៉ា ហើយរស់នៅទីនោះវិញ។

¹⁸លោកអ៊ីសាកបានស្តារអណ្តូង ដែលពួកគេបានជីកនៅសម័យលោកអប្រាហាំ ឪពុករបស់គាត់។ ជនជាតិភីលីស្ទីនបានបញ្ឍប់លែងឲ្យពួកគេប្រើ បន្ទាប់ពីលោកអប្រាហាំបានស្លាប់។ លោកអ៊ីសាកបានហៅអណ្តូងទាំងនោះតាមឈ្មោះដែលឪពុករបស់គាត់បានដាក់ដែរ។

¹⁹នៅពេលអ្នកបម្រើរបស់លោកអ៊ីសាកជីកអណ្តូងនៅតាមជ្រលងភ្នំ ពួកគេបានរកឃើញប្រភពទឹកនៅទីនោះ។²⁰ពួកអ្នកគង្វាលសត្វនៅក្រុងកេរ៉ាឈ្លោះប្រកែកគ្នាជាមួយពួកអ្នកគង្វាលរបស់លោកអ៊ីសាក ហើយនិយាយថា៖ «ទឹកនេះជារបស់យើង»។ ដូច្នេះ លោកអ៊ីសាកបានហៅអណ្តូងនោះថា អេសេក ព្រោះគេបានឈ្លោះប្រកែកជាមួយនឹងគាត់។

²¹បន្ទាប់មក ពួកគេបានជីកអណ្ដូងផ្សេងទៀត ហើយពួកគេក៏មានការឈ្លោះប្រកែកនៅទីនោះដែរ ដូច្នេះ គាត់បានដាក់ឈ្មោះអណ្ដូងនោះថា ស៊ីត‌ណា។²²គាត់បានចាកចេញពីទីនោះ ហើយបានទៅជីកនៅកន្លែងមួយទៀត ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានរករឿងនៅទីនោះទេ។ ដូច្នេះ គាត់បានដាក់ឈ្មោះអណ្ដូងនោះថា រេហូ‌បូត ដ្បិត គាត់និយាយថា៖ «ឥឡូវនេះ ព្រះ‌អម្ចាស់បើកផ្លូវឲ្យយើងហើយ យើងនឹងបានចម្រុង‌ចម្រើនក្នុងទឹកដីនេះ»។

²³បន្ទាប់មក លោកអ៊ីសាកបានចេញពីទីនោះ ឡើងទៅបៀរសេបា។²⁴ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកជួបគាត់នៅយប់នោះ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «យើងជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំ ឪពុករបស់អ្នក។ កុំភ័យខ្លាចឡើយ ដ្បិត យើងនឹងនៅជាមួយអ្នក ហើយនិងឲ្យពរដល់អ្នក ព្រមទាំងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នកបានចម្រើនឡើង ដោយយល់ដល់លោកអប្រាហាំជាអ្នកបម្រើរបស់យើង។²⁵លោកអ៊ីសាកបានសង់អាសនៈមួយនៅទីនោះ ហើយបានអំនាវរកព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់។ គាត់បានសង់ត្រសាល ហើយអ្នកបម្រើរបស់គាត់បានជីកអណ្តូងមួយនៅទីនោះ។

²⁶បន្ទាប់មក ព្រះ‌បាទអប៊ីម៉ា‌ឡិចបានចេញពីក្រុងកេរ៉ាទៅរកគាត់ ជាមួយលោកអហ៊ូ‌សាត ជាមិត្តសម្លាញ់របស់ស្ដេច និងលោកភីកុល ជាមេ‌ទ័ពរបស់ស្ដេចទៅជាមួយផង។²⁷លោកអ៊ីសាកនិយាយទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអស់លោកមករកខ្ញុំ ក្រែងអស់លោកស្អប់ខ្ញុំ ហើយបណ្តេញខ្ញុំពីអស់លោកមែនទេ?»

²⁸បន្ទាប់មក ពួកគេនិយាយថា៖ «យើងបានឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយអ្នក។ ដូច្នេះ យើងសម្រេចចិត្តថា គួរតែមានសម្បថរវាងយើងទាំងពីរនាក់ ពិតមែនហើយ គឺរវាងយើង និងអ្នក។²⁹ដូច្នេះ ចូរយើងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ្នក ថាអ្នកនឹងធ្វើទុក្ខដល់យើងទេ ដូចដែលយើងមិនបានធ្វើទុក្ខដល់អ្នក ហើយដូចយើងបានប្រព្រឹត្តល្អជាមួយអ្នក ព្រមទាំងបានឲ្យអ្នកចេញទៅដោយសន្តិភាពផងដែរ។

³⁰ដូច្នេះ លោកអ៊ីសាកបានជប់លៀងឲ្យពួកគេ ហើយពួកគេបានទទួលទានអាហារ។³¹ពួកគេបានក្រោកឡើងតាំងពីព្រលឹម ហើយស្បថសច្ចាជាមួយគ្នា។ បន្ទាប់មក លោកអ៊ីសាកបានជូនដំណើរពួកគេ ហើយពួកគេបានចេញពីគាត់ទៅដោយសុខសាន្ត។

³²នៅថ្ងៃដដែលនោះ អ្នកបម្រើរបស់លោកអ៊ីសាកបានមក ហើយប្រាប់គាត់ពីអណ្ដូងដែលពួកគេបានជីក។ ពួកគេប្រាប់ថា៖ «យើងបានរកឃើញទឹកហើយ»។³³គាត់បានដាក់ឈ្មោះអណ្ដូងនោះថា សេបា ហេតុនេះហើយ បានជាគេហៅឈ្មោះរបស់ទីនោះថា បៀរសេបា រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

³⁴បន្ទាប់ពី លោកអេសាវមានអាយុសែសិបឆ្នាំ គាត់បានរៀបការជាមួយនាងយូ‌ឌីត កូនស្រីរបស់លោកបេរី ជន‌ជាតិហេត ព្រមទាំងបានរៀបការជាមួយនឹងនាងបាស‌ម៉ាត់ កូនស្រីរបស់លោកអេឡូន ជន‌ជាតិហេត។³⁵ពួកគេបានធ្វើឲ្យលោកអ៊ីសាក និងនាងរេបិកាពិបាកចិត្តជាខ្លាំង។

27

¹នៅពេលលោកអ៊ីសាកចាស់ទៅ ហើយភ្នែករបស់គាត់ក៏ស្រអាប់ រហូតដល់គាត់មិនអាចមើលឃើញ គាត់បានហៅលោកអេសាវ កូនច្បងរបស់គាត់ ហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «កូនអើយ»។²លោកអេសាវឆ្លើយថា៖ «បាទ លោកឪពុក»។ គាត់ប្រាប់ថា៖ «មើល៍ ពុកចាស់ណាស់ហើយ។ ឪពុកមិនដឹងថា ឳពុកស្លាប់ពេលណាទេ។

³ដូច្នេះ ចូរយកប្រដាប់បរបាញ់របស់កូន ព្រួញ និងធ្នូរបស់កូន ហើយចេញទៅឯវាល ហើយបរបាញ់សត្វមកឲ្យឪពុក។⁴ចូរធ្វើម្ហូបឲ្យឆ្ងាញ់ឲ្យឪពុក ជាម្ហូបដែលឪពុកចូលចិត្ត ហើយនាំវាមកឲ្យឪពុក ដើម្បីឲ្យឪពុកបានហូប ហើយឲ្យពរដល់កូនមុនពេលឪពុកស្លាប់»។

⁵នាងរេបិកាបានឮ ពេលលោកអ៊ីសាកប្រាប់លោកអេសាវ កូនប្រុសរបស់គាត់។ លោកអេសាវបានចេញទៅវាល ដើម្បីបរបាញ់សត្វ ហើយយកមកឲ្យឪពុក។⁶នាងរេបិកាបានប្រាប់ទៅយ៉ាកុប កូនប្រុសរបស់នាង ហើយនិយាយថា៖ «មើល៍ ម្តាយបានឮឪពុករបស់កូនប្រាប់ទៅអេសាវបងប្រុសរបស់កូន។ គាត់ប្រាប់ថា៖⁷«ចូរទៅបរបាញ់សត្វនៅវាលយកមក ហើយធ្វើម្ហូបយ៉ាងឆ្ងាញ់ឲ្យឪពុកហូប ហើយឪពុកនឹងឲ្យពរកូននៅមុខព្រះ‌អម្ចាស់ មុនពេលឪពុកស្លាប់»។

⁸ដូច្នេះ កូនអើយ ចូរស្តាប់ពាក្យម្តាយ ដែលបានបង្គាប់ដល់កូន។⁹ចូរទៅឯហ្វូងសត្វ ហើយយកពពែស្ទាវល្អៗពីរមក ហើយម្តាយនឹងធ្វើម្ហូបយ៉ាងឆ្ងាញ់ពីសត្វនោះ ឲ្យឪពុករបស់កូន តាមដែលគាត់ចូលចិត្ត។¹⁰កូននឹងយកម្ហូបនោះទៅជូនឪពុករបស់កូន ដើម្បីឲ្យគាត់បានហូប ហើយគាត់នឹងឲ្យពរដល់កូនមុនពេលគាត់ស្លាប់»។

¹¹លោកយ៉ាកុបនិយាយទៅកាន់នាងរេបិកា ម្តាយរបស់គាត់ថា៖ «មើល៍ អេសាវបងប្រុសរបស់ខ្ញុំមានរោមពេញខ្លួន ហើយខ្ញុំអត់មានរោមសោះ។¹²ប្រហែលជាឪពុកប៉ះកូន ហើយគាត់នឹងដឹងថា កូនជាអ្នកបោកប្រាសគាត់។ កូននឹងនាំបណ្តាសាមកដាក់ខ្លួនកូន ជំនួសឲ្យព្រះពរ»។

¹³ម្តាយរបស់គាត់ និយាយទៅគាត់ថា៖ «កូនអើយ សូមឲ្យបណ្តាសាធ្លាក់លើម្តាយចុះ។ គ្រាន់តែស្តាប់តាមពាក្យម្តាយ ហើយទៅយកវាមកឲ្យម្តាយ»។¹⁴ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបានទៅ ហើយយកពពែស្ទាវ ហើយយកវាឲ្យម្តាយរបស់គាត់ ហើយម្តាយរបស់គាត់បានធ្វើម្ហូបយ៉ាងឆ្ងាញ់ តាមដែលឪពុកចូលចិត្ត។

¹⁵នាងរេបិកាបានយកសម្លៀកបំពាក់ដែលល្អបំផុតរបស់លោកអេសាវ កូនប្រុសច្បងរបស់នាង ដែលនៅក្នុងផ្ទះជាមួយនាង ហើយបានពាក់អាវនោះឲ្យយ៉ាងកុប កូនប្រុសពៅរបស់នាង។¹⁶នាងពាក់រោមពពែស្ទាវនៅនឹងដៃរបស់គាត់ ហើយរំុករបស់យ៉ាកុបនៅកន្លែងដែលគ្មានរោម។¹⁷នាងបានដាក់ម្ហូបដ៏ឆ្ងាញ់ ហើយនិងនំប៉័ងដែលនាងបានរៀបចំទៅឲ្យយ៉ាកុបកូនប្រុសរបស់នាង។

¹⁸លោកយ៉ាកុបបានចូលទៅឪពុករបស់គាត់ ហើយនិយាយថា៖ «លោកឪពុក»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «ឪពុកនៅទីនេះ តើកូនមួយណាហ្នឹង កូនអើយ?»¹⁹លោកយ៉ាកុបឆ្លើយទៅឪពុករបស់គាត់ថា៖ «កូនគឺអេសាវ កូនច្បងរបស់លោកឪពុក កូនបានធ្វើតាម លោកឪពុកប្រាប់ដល់កូនហើយ។ សូមលោកឪពុកក្រោកឡើង ហើយពិសាសាច់ដែលកូនបានបាញ់ពីវាល រួចសូមឲ្យពរកូន»។

²⁰លោកអ៊ីសាកនិយាយទៅកូនគាត់ថា៖ «កូនអើយ កូនឯងរកសត្វអីបានលឿនម៉េ្លះ?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «ពីព្រោះ ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកឪពុកបានយកវាមកឲ្យកូន»។²¹លោកអ៊ីសាកនិយាយទៅលោកយ៉ាកុបថា៖ «កូនអើយ មកជិតឪពុកបន្តិចមក ដើម្បីឲ្យឪពុកបានពាល់កូនឯង ហើយបានដឹងថា កូនឯងពិតជាអេសាវកូនឪពុក ឬយ៉ាងណា»។

²²លោកយ៉ាកុបបានចូលទៅជិតលោកអ៊ីសាកជាឪពុករបស់គាត់ ហើយលោកអ៊ីសាកបានពាល់គាត់ ហើយនិយាយថា៖ «សម្លេងគឺជាសម្លេងរបស់យ៉ាកុប ប៉ុន្តែ ដៃជាដៃរបស់អេសាវ»។²³លោកអ៊ីសាកមិនបានស្គាល់គាត់ទេ ព្រោះដៃរបស់គាត់ពាក់រោម ដូចដៃអេសាវកូនប្រុសច្បងរបស់គាត់ ដូច្នេះ លោកអ៊ីសាកបានឲ្យពរដល់គាត់ទៅ។

²⁴គាត់និយាយថា៖ «តើកូនឯងពិតជាអេសាវកូនរបស់ឪពុកពិតមែន?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «បាទ លោកឪពុក»។²⁵លោកអ៊ីសាកបាននិយាយថា៖ «យកម្ហូបមកឲ្យឪពុក ហើយឪពុកនឹងហូបម្ហូបនោះ ហើយឪពុកនឹងឲ្យពរដល់កូន»។ លោកយ៉ាកុបបានយកម្ហូបជូនគាត់។ លោកអ៊ីសាកបានហូប ហើយលោកយ៉ាកុបបានយកស្រាជូនគាត់ ហើយគាត់ក៏ពិសាដែរ។

²⁶បន្ទាប់មក លោកអ៊ីសាកជាឪពុករបស់គាត់និយាយទៅគាត់ថា៖ «ចូលមកជិត ហើយថើបឪពុក កូនអើយ»។²⁷លោកយ៉ាកុបចូលទៅជិត ហើយបានថីេបឪពុករបស់គាត់ ហើយគាត់បានធំក្លិនសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយបានឲ្យពរដល់គាត់។ គាត់និយាយថា៖ «មើល៍ ក្លិនកូនប្រុសខ្ញុំ ដូចក្លិនរបស់វាលស្រែដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរ។

²⁸សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យមានទឹកសន្សើមពីលើមេឃ ហើយប្រទានដីមានជីជាតិដល់ផែនដី ហើយប្រទានឲ្យកូនមានស្រូវ និងមានស្រាទំពាំង‌បាយជូរថ្មីយ៉ាងបរិបូរ។

²⁹សូមឲ្យមនុស្សបម្រើកូន និងប្រជាជាតិជាច្រើនលុតជង្គង់ចំពោះកូន។ ចូរធ្វើជាចៅហ្វាយលើបងប្អូនរបស់កូន ហើយសូមឲ្យម្តាយរបស់កូនបានលុតជង្គង់ចំពោះកូនដែរ។ សូមឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នា ដែលដាក់បណ្តាសាកូន ត្រូវបណ្ដាសា សូមឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលឲ្យពរដល់កូន បានពរដែរ»។

³⁰បន្ទាប់ពីលោកអ៊ីសាកឲ្យពរដល់លោកយ៉ាកុបមិនទាន់រួចពីមាត់ផង លោកយ៉ាកុបមានការភ័យខ្លាច ហើយបានចេញពីវត្តមានលោកអ៊ីសាកជាឪពុករបស់ខ្លួន ហើយលោកអេសាវក៏ត្រឡប់ពីការបរបាញ់វិញផងដែរ។³¹គាត់ក៏បានធ្វើម្ហូបយ៉ាងឆ្ងាញ់ ហើយយកមកជូនឪពុករបស់គាត់ដែរ។ គាត់និយាយទៅឪពុករបស់គាត់ថា៖ «លោកឪពុក សូមក្រោកឡើង ហើយពិសាម្ហូបដែលកូនធ្វើ ហើយសូមលោកឪពុកឲ្យពរដល់កូន»។

³²លោកអ៊ីសាក ឪពុករបស់គាត់និយាយទៅគាត់ថា៖ «តើឯងជានរណា?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំជាអេសាវ កូនប្រុសច្បងរបស់លោកឪពុក»។³³លោកអ៊ីសាកញ័រខ្លួនជាខ្លាំង ហើយនិយាយថា៖ «តើនរណាបានបរបាញ់សត្វ ហើយយកសាច់មកឲ្យឪពុក? ឪពុកបានហូបវាអស់ហើយ មុនពេលកូនឯងមកដល់ ហើយឪពុកបានឲ្យពរដល់គាត់ផង។ ហើយគាត់នឹងបានពរជាប្រាកដ»។

³⁴ពេលលោកអេសាវឮពាក្យរបស់ឪពុកគាត់បែបនេះ គាត់បានស្រែកយំ ហើយឈឺផ្សាជាខ្លាំង ព្រមទាំងនិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់គាត់ថា៖ «លោកឪពុកអើយ សូមឲ្យពរខ្ញុំផង»។³⁵លោកអ៊ីសាកនិយាយថា៖ «ប្អូនប្រុសរបស់កូនបានមកទីនេះបោកប្រាស់ ហើយបានយកពររបស់កូនអស់ហើយ»។

³⁶លោកអេសាវនិយាយថា៖ «តើមិនត្រឹមត្រូវទេឬអី ដែលគេដាក់ឈ្មោះថា យ៉ាកុប? ដ្បិត វាបានបោកប្រាស់ខ្ញុំ ពីរលើកហើយ។ វាបានដណ្ដើមយកសិទ្ធិកូនច្បង ហើយមើល៍ ឥឡូវនេះ វាបានយកពរព្រះខ្ញុំទៀត»។ បន្ទាប់មក គាត់និយាយថា៖ «តើលោកឪពុកមិនបានត្រៀមពរអ្វីផ្សេងទៀតឲ្យកូនទេឬអី?»³⁷លោកអ៊ីសាកឆ្លើយ ហើយនិយាយទៅលោកអេសាវថា៖ «មើល៍ ឪពុកបានធ្វើឲ្យវាក្លាយជាចៅហ្វាយរបស់ឯង ហើយឪពុកបានឲ្យបងប្អូនទាំងអស់របស់វា ក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់វា ហើយឪពុកបានឲ្យវាមានស្រូវ និងស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី។ កូនអើយ តើឪពុកមានអ្វីច្រើនជាងនេះឲ្យកូន?»

³⁸លោកអេសាវនិយាយទៅឪពុករបស់គាត់ថា៖ «លោកឪពុកអើយ តើលោកឪពុក អត់មានសល់ពរណាមួយឲ្យកូនទេឬ? សូមឲ្យពរដល់កូនផង លោកឪពុកអើយ»។ លោកអេសាវយំជាខ្លាំង។

³⁹លោកអ៊ីសាក ឪពុករបស់គាត់ឆ្លើយ ហើយនិយាយថា៖ «មើល៍ ទីកន្លែងដែលកូនរស់នៅនឹងគ្មានជីជាតិនៅលើផែនដី នឹងមិនមានសន្សើមធ្លាក់ពីលើមេឃ។⁴⁰កូននឹងរស់នៅដោយដាវរបស់កូន ហើយកូននឹងបម្រើប្អូនប្រុសរបស់កូន។ ប៉ុន្តែ នៅពេលកូនប្រឆាំងបះបោរ កូននឹងអង្រួននឹមរបស់វាពីករបស់កូន»។

⁴¹លោកអេសាវស្អប់លោកយ៉ាកុប ដោយសារតែពរដែលឪពុករបស់គាត់បានឲ្យដល់គាត់។ លោកអេសាវនិយាយនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ថា៖ «ថ្ងៃកាន់ទុក្ខរបស់ឪពុកខ្ញុំជិតមកដល់ហើយ បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំនឹងសម្លាប់យ៉ាកុប ប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ»។⁴²ពាក្យរបស់លោកអេសាវ កូនច្បងរបស់នាងរេបិកា ត្រូវបានគេយកទៅប្រាប់ដល់នាង។ ដូច្នេះ នាងបានចាត់គេ ហើយទៅហៅលោកយ៉ាកុប កូនប្រុសពៅរបស់នាង ហើយប្រាប់គាត់ថា៖ «មើល៍ អេសាវ បងប្រុសរបស់កូន មានផែនការចង់សម្លាប់កូន ដើម្បីរំសាយកំហឹង»។

⁴³ដូច្នេះហើយ កូនអើយ ស្តាប់ម្តាយ ចូររត់ទៅឡាបាន ជាបងប្រុសរបស់ម្តាយ នៅទឹកដីខារ៉ានទៅ។⁴⁴ចូររស់នៅជាមួយគាត់មួយរយៈ⁴⁵រហូតទាល់តែបងប្រុសរបស់កូនរសាយកំហឹង ហើយភ្លេចអ្វីដែលកូនបានធ្វើជាមួយវាហើយ។ នោះម្តាយនឹងចាត់គេឲ្យទៅនាំកូនពីទីនោះមកវិញ។ តើត្រូវឲ្យម្តាយបាត់បង់កូនទាំងពីរនៅថ្ងៃតែមួយឬអី?

⁴⁶នាងរេបិកានិយាយទៅកាន់លោកអ៊ីសាកថា៖ «ខ្ញុំធុញនឹងជីវិតនេះណាស់ ដោយសារកូនស្រីរបស់ជន‌ជាតិហេតនេះ។ ប្រសិនបើ យ៉ាកុបយកកូនស្រីរបស់ជន‌ជាតិហេតមកធ្វើជាភរិយានៅក្នុងទឹកដីនេះ នោះជីវិតខ្ញុំនឹងលែងមានន័យអ្វីទៀតហើយ»។

28

¹លោកអ៊ីសាកបានហៅលោកយ៉ាកុប ឲ្យពរដល់គាត់ ហើយបង្គាប់គាត់ថា៖ «កូនមិនត្រូវយកភរិយាពីស្រី្តជនជាតិកាណានឡើយ។²ចូរក្រោកឡើង ទៅប៉ាដាន់អើរ៉ាមគឺទៅផ្ទះរបស់លោកបេធូ‌អែល ជាឪពុករបស់ម្តាយរបស់កូន ហើយយកភរិយាពីទីនោះ ពីកូនស្រីម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនស្រីរបស់លោកឡាន បងប្រុសម្តាយរបស់កូន។

³សូមព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តាប្រទានពរដល់កូន ធ្វើឲ្យកូនបង្កើតផលផ្លែជាបរិបូរ ហើយចម្រើនច្រើនឡើង ដើម្បីឲ្យកូនមានគ្នាជាច្រើន។⁴សូមព្រះអង្គប្រទានពររបស់លោកអប្រាហាំដល់កូន និងដល់ពូជពង្សបន្ទាប់ពីកូន នោះកូននឹងទទួលទឹកដីជាមរត៌ក នៅកន្លែងដែលកូនរស់នៅ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់លោកអប្រាហាំ»។

⁵ដូច្នេះ លោកអ៊ីសាកបានឲ្យលោកយ៉ាកុបចេញទៅ។ លោកយ៉ាកុបបានទៅទឹកដីប៉ាដាន់អើរ៉ាម ទៅរកលោកឡាបាន់ជាកូនរបស់លោកបេធូ‌អែល ជន‌ជាតិអារ៉ាម ដែលត្រូវជាបងប្រុសរបស់នាងរេបិកា ជាម្ដាយរបស់លោកយ៉ាកុប និងលោកអេសាវ។

⁶លោកអេសាវបានឃើញលោកអ៊ីសាកឲ្យពរដល់លោកយ៉ាកុប ហើយចាត់ឲ្យគាត់ទៅទឹកដីប៉ាដាន់អើរ៉ាម ដើម្បីយកភរិយានៅទីនោះ។ គាត់ក៏បានឃើញថា លោកអ៊ីសាកឲ្យពរដល់គាត់ ហើយបានបង្គាប់ដល់គាត់ ដោយនិយាយថា៖ «កូនមិនត្រូវយកភរិយាពីពួកកូនស្រីរបស់ជនជាតិកាណានឡើយ»។⁷លោកអេសាវក៏បានឃើញថា លោកយ៉ាកុបបានស្តាប់បង្គាប់ឪពុក និងម្ដាយរបស់គាត់ ហើយបានចេញទៅទឹកដីប៉ាដាន់អើរ៉ាម។

⁸លោកអេសាវបានឃើញថា លោកអ៊ីសាកមិនពេញចិត្តនឹងស្រ្តីជនជាតិកាណានឡើយ។⁹ដូច្នេះ គាត់បានទៅរកលោកអ៊ីស្មាអែល ហើយយកភរិយា ក្រៅពីភរិយាដែលគាត់មាន គឺនាងម៉ាហា‌ឡាត ជាបងរបស់នាងនេបា‌យ៉ូត ជាកូនស្រីរបស់លោកអ៊ីស្មា‌អែលដែលកូនរបស់លោកអប្រាហាំ មកធ្វើជាភរិយារបស់គាត់។

¹⁰លោកយ៉ាកុបបានចាកចេញពីបៀរសេបា ហើយឆ្ពោះដំណើរទៅទឹកដីខារ៉ាន។ គាត់បានទៅដល់កន្លែងមួយ ហើយបានសម្រាកនៅទីនោះពេញមួយយប់ ដោយសារថ្ងៃបានលិចបាត់ហើយ។¹¹គាត់បានយកថ្មមួយនៅកន្លែងនោះ មកកើយនៅក្រោមក្បាលរបស់គាត់ ហើយបានដេកលក់នៅកន្លែងនោះទៅ។

¹²គាត់បានយល់សុបិន ហើយឃើញមានជណ្តើរមួយបញ្ឈរលើផែនដី។ ចុងវាខ្ពស់រហូតដល់មេឃ ហើយពួកទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់បានហោះចុះ ហោះឡើងនៅពីលើវា។¹³មើល៍ ព្រះអម្ចាស់បានឈរនៅពីលើវា ហើយមានបន្ទូលថា៖ «យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំឪពុករបស់អ្នក ហើយជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអ៊ីសាកដែរ។ យើងនឹងប្រគល់ទឹកដីដែលអ្នកកំពុងតែគេងនេះឲ្យទៅអ្នក និងពូជពង្សរបស់អ្នក។

¹⁴ពូជពង្សរបស់អ្នកនឹងដូចជាធូលីដីនៅលើផែនដី ហើយទឹកដីរបស់អ្នកនឹងលាតសន្ធឹងពីលិច ទៅកើត ហើយពីជើងទៅត្បូង។ តាមរយៈអ្នក និងតាមរយៈពូជពង្សរបស់អ្នក គ្រប់ទាំងគ្រួសារទាំងអស់នៅលើផែនដីនឹងបានពរ។¹⁵មើល៍ យើងនៅជាមួយអ្នក ហើយយើងនឹងការពារអ្នក នូវគ្រប់កន្លែងដែលអ្នកទៅ។ យើងនឹងនាំអ្នកមកទឹកដីនេះម្តងទៀត ដើម្បីយើងមិនបោះបង់អ្នកចោលឡើយ។ យើងនឹងធ្វើការទាំងអស់ ដែលយើងបានសន្យាដល់អ្នក»។

¹⁶លោកយ៉ាកុបបានក្រោកពីគេងឡើង ហើយគាត់និយាយថា៖ «ប្រាកដណាស់ ព្រះអម្ចាស់គង់នៅកន្លែងនេះ ហើយខ្ញុំមិនបានដឹងសោះ»។¹⁷គាត់មានការភ័យខ្លាច ហើយនិយាយថា៖ «ទីកន្លែងនេះគួរឲ្យភ័យខ្លាចណាស់! ទីនេះគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតទេ គឺក្រៅពីដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺជាទ្វាររបស់ស្ថាន‌សួគ៌ពិតប្រាកដមែន»។

¹⁸លោកយ៉ាកុបបានក្រោកឡើងនៅពេលព្រឹក ហើយគាត់បានយកថ្មដែលគាត់បានដាក់កើយនៅក្រោមក្បាលគាត់នោះ។¹⁹ហើយបានបញ្ឍរដូចជាសសរ ហើយបានចាត់ប្រេងនៅពីលើថ្មនោះ។ គាត់បានហៅកន្លែងនោះ បេតអែល ប៉ុន្តែពីដើមឈ្មោះរបស់ទីក្រុងនេះគឺ លូស។

²⁰លោកយ៉ាកុបបានស្បថសម្បថដោយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើ ព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយទូលបង្គំ ហើយការពារទូលបង្គំនៅតាមផ្លូវដែលខ្ញុំកំពុងដើរនេះ ហើយប្រទាននំប៉័ងឲ្យខ្ញុំហូប និងសម្លៀកបំពាក់ឲ្យខ្ញុំពាក់ បើខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ឪពុកខ្ញុំវិញដោយសុខសាន្ត²¹ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់នឹងត្រូវជាព្រះរបស់ទូលបង្គំ។²²បន្ទាប់មកថ្មដែលគាត់បានបញ្ឍរដូចជាសសរនោះបានត្រឡប់ទៅជាថ្មសក្ការៈ។ ទូលបង្គំប្រាកដជាថ្វាយមួយភាគដប់ ពីអ្វីៗដែលព្រះអង្គប្រទានដល់ទូលបង្គំទៅព្រះអង្គវិញ។

29

¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ាកុបបានធ្វើដំណើរ ហើយទៅដល់ទឹកដីរបស់ប្រជាជនដែលនៅភាគខាងកើត។²នៅពេលគាត់សម្លឹងមើល គាត់បានឃើញអណ្តូងនៅឯវាល ហើយមើល៍ មានសត្វចៀមបីហ្វូងដេកនៅក្បែរអណ្តូងនោះ។ ព្រោះហ្វូងសត្វទាំងអស់នោះ ផឹកទឹកពីអណ្ដូងនោះ ហើយមានថ្មមួយយ៉ាងធំបិទមាត់អណ្ដូងនោះ។³នៅពេលហ្វូងសត្វបានមកជុំគ្នានៅទីនោះហើយ ពួកអ្នកគង្វាលនឹងរមៀលថ្មចេញពីមាត់អណ្ដូងនោះ ហើយដងទឹកឲ្យចៀមផឹក ហើយ រមៀលថ្មមកដាក់នៅមាត់អណ្ដូងទៅកន្លែងរបស់វាវិញ។

⁴លោកយ៉ាកុបនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «បងប្អូនអើយ តើបងប្អូនមកពីណា?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «យើងមកពីខារ៉ាន»។⁵គាត់និយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើបងប្អូនស្គាល់លោកឡាបាន់ កូនប្រុសរបស់លោកណាឃរទេ?»។⁶គាត់និយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើគាត់សុខសប្បាយជាទេ?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «គាត់សុខសប្បាយទេ ហើយមើល៍នោះ នាងរ៉ាជែល កូនស្រីរបស់គាត់មកជាមួយចៀមផង?»។

⁷លោកយ៉ាកុបឆ្លើយថា៖ «មើល៍ ឥឡូវនេះថ្ងៃត្រង់ហើយ។ វាមិនមែនជាពេលដែលហ្វូងសត្វត្រូវប្រមូលផ្តុំឡើយ។ អ្នកគួរតែឲ្យចៀមផឹកទឹក ហើយបន្ទាប់មក លែងពួកវាឲ្យទៅស៊ីស្មៅចុះ»។⁸ពួកគេនិយាយថា៖ «យើងមិនអាចឲ្យពួកវាផឹកទឹក លុះត្រាតែពួកវាជួបជុំគ្នាសិន។ បន្ទាប់មក ពួកប្រុសៗបានរមៀលថ្មចេញពីមាត់អណ្តូង ហើយ យើងនឹងឲ្យទឹកចៀមផឹក»។

⁹កាលលោកយ៉ាកុបកំពុងនិយាយជាមួយពួកគេនៅឡើយ នាងរ៉ាជែល បានដើរមកជាមួយហ្វូងចៀមឪពុកនាង ដ្បិតនាងឃ្វាលពួកវា។¹⁰ពេលលោកយ៉ាកុបឃើញនាងរ៉ាជែល កូនស្រីរបស់លោកឡាបាន់ ត្រូវជាប្អូនប្រុសម្តាយរបស់គាត់ និងហ្វូងចៀមរបស់លោកឡាបាន់ ប្អូនប្រុសម្តាយរបស់គាត់ គាត់បានចូលទៅជិត ហើយរមៀលថ្មចេញពីមាត់អណ្តូង ហើយបានដងទឹកឲ្យហ្វូងចៀមរបស់លោកឡាបាន់ ប្អូនប្រុសម្តាយរបស់គាត់។

¹¹លោកយ៉ាកុបបានថើបនាងរ៉ាជែល ហើយយំខ្លាំងៗ។¹²លោកយ៉ាកុបបានប្រាប់នាងរ៉ាជែលថា គាត់គឺជាសាច់ញាតិឪពុករបស់នាង ហើយថា គាត់គឺជាកូនប្រុសរបស់នាងរេបិកា។ បន្ទាប់មក នាងបានរត់ ហើយទៅប្រាប់ឪពុករបស់នាង។

¹³ពេលលោកឡាបាន់បានឮដំណឹងពីលោកយ៉ាកុប កូនប្រុសបងស្រីរបស់គាត់ គាត់បានរត់ទៅជួប ហើយឱប ថើប ព្រមទាំងនាំគាត់មកផ្ទះរបស់គាត់ផង។ លោកយ៉ាកុបប្រាប់លោកឡាបាន់ពីគ្រប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់។¹⁴លោកឡាបាន់និយាយទៅគាត់ថា៖ «ក្មួយពិតជាជាប់សាច់ឈាមរបស់អ៊ំមែន។ បន្ទាប់មក លោកឡាបាន់បានស្នាក់នៅជាមួយគាត់អស់រយៈពេលមួយខែ។

¹⁵បន្ទាប់មក លោកឡាបាន់និយាយទៅកាន់លោកយ៉ាកុបថា៖ «តើក្មួយមិនត្រូវធ្វើការឲ្យអ៊ំ ដោយមិនបានកម្រៃឬអី? ប្រាប់អ៊ំមក តើក្មួយចង់បានថ្លៃឈ្នួលប៉ុន្មាន?»¹⁶លោកឡាបាន់មានកូនស្រីពីនាក់។ កូនស្រីច្បងឈ្មោះនាងលេអា ហើយកូនស្រីពៅឈ្មោះនាងរ៉ាជែល។¹⁷នាងលេអាមានភ្នែកស្រទន់ ប៉ុន្តែ នាងរ៉ាជែលវិញមានរូបឆោមស្រស់ស្អាតណាស់។¹⁸លោកយ៉ាកុបស្រឡាញ់នាងរ៉ាជែល ដូច្នេះ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងបម្រើអ៊ំប្រាំពីរឆ្នាំ ដើម្បីឲ្យបាននាងរ៉ាជែល កូនស្រីពៅរបស់អ៊ំ»។

¹⁹លោកឡាបាន់និយាយថា៖ «អ៊ំលើកកូនឲ្យឯង ប្រសើរជាអ៊ំលើកកូនឲ្យអ្នកផ្សេង។ នៅជាមួយអ៊ំហើយ»។²⁰ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបបានបម្រើប្រាំពីរឆ្នាំ ដើម្បីឲ្យបាននាងរ៉ាជែល ហើយប្រាំពីរឆ្នាំ ហាក់បីដូចជាប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ដ្បិត គាត់ស្រឡាញ់នាងជាខ្លាំង។

²¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ាកុបនិយាយកាន់លោកឡាបាន់ថា៖ «ខ្ញុំបានបម្រើអ៊ំគ្រប់ប្រាំពីរឆ្នាំហើយ សូមប្រគល់នាងឲ្យខ្ញុំមក ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចរៀបការជាមួយនាង!»²²ដូច្នេះ លោកឡាបាន់បានប្រមូលពួកប្រុសៗទាំងអស់នៅកន្លែងរបស់គាត់ ហើយធ្វើពិធីជប់លៀង។

²³នៅពេលល្ងាច លោកឡាបាន់បានយកនាងលេអា កូនស្រីច្បងរបស់គាត់ ហើយយកនាងទៅឲ្យលោកយ៉ាកុប ដើម្បីគេងជាមួយនាង។²⁴លោកឡាបាន់បានប្រគល់អ្នកបម្រើស្រីរបស់គាត់ឲ្យទៅកូនស្រីរបស់គាត់ ឈ្មោះនាងស៊ីលផា ដើម្បីបម្រើនាង។²⁵នៅពេលព្រឹក មើល៍ នាងជាលេអាទៅវិញ លោកយ៉ាកុបបាននិយាយទៅកាន់លោកឡាបាន់ថា៖ «តើអ៊ំធ្វើដូច្នេះដាក់ខ្ញុំធ្វើអ្វី? តើខ្ញុំមិនបានបម្រើអ៊ំ ដើម្បីឲ្យបាននាងរ៉ាជែលជាឬ? ហេតុអ្វីបានជាអ៊ំបោកប្រាស់ខ្ញុំដូច្នេះ?»។

²⁶លោកឡាបាន់និយាយថា៖ «នេះមិនមែនជាទម្លាប់របស់យើងទេ ដែលប្អូនស្រីពៅរៀបការមុនបងស្រីច្បងនោះ។²⁷ចូរនៅជាមួយកូនស្រីនេះមួយសប្ដាហ៍សិនទៅ ហើយយើងនឹងប្រគល់កូនស្រីមួយទៀតឲ្យ ទុកដូចជាថ្លៃឈ្នួលនៃការបម្រើអ៊ំប្រាំពីរឆ្នាំទៀត»។

²⁸លោកយ៉ាកុបក៏ធ្វើតាម ហើយបាននៅជាមួយនាងលេអាគ្រប់មួយសប្តាហ៍។ បន្ទាប់មក លោកឡាបាន់បានប្រគល់នាងរ៉ាជែល កូនស្រីរបស់គាត់ឲ្យធ្វើជាភរិយារបស់គាត់ផងដែរ។²⁹លោកឡាបាន់បានប្រគល់នាងប៊ីល‌ហាដល់នាងរ៉ាជែលជាកូនស្រីរបស់គាត់ ដើម្បីបម្រើនាង។³⁰ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបបានគេងជាមួយនាងរ៉ាជែលផងដែរ ប៉ុន្តែ គាត់ស្រឡាញ់នាងរ៉ាជែលខ្លាំងជាងនាងលេអា។ ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបបានបម្រើលោកឡាបាន់អស់រយៈពេលប្រាំពីឆ្នាំទៀត។

³¹ព្រះអម្ចាស់បានឃើញថា នាងលេអាមិនបានទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់ ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យនាងមានកូន ប៉ុន្តែ នាងរ៉ាជែលវិញគ្មានកូនទេ។³²នាងលេអាមានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ ហើយនាងដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា រូបេន។ នាងបាននិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានឃើញពីទុក្ខលំបាករបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះ ស្វាមីរបស់ខ្ញុំមុខជាស្រឡាញ់ខ្ញុំមិនខាន»។

³³បន្ទាប់មក នាងក៏មានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយទៀត។ នាងនិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ជ្រាបថា ស្វាមីខ្ញុំមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំទេ ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាព្រះអង្គប្រទានកូនប្រុសមួយទៀតឲ្យខ្ញុំ» ហើយនាងបានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា ស៊ីម្មាន។³⁴បន្ទាប់មក នាងក៏មានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយទៀត។ នាងនិយាយថា៖ «ឥឡូវនេះ ដល់ពេលដែលស្វាមីរបស់ខ្ញុំ ជាប់ចិត្តនឹងខ្ញុំវិញហើយ ព្រោះខ្ញុំបានបង្កើតកូនប្រុសបីដល់គាត់»។ ដូច្នេះហើយបានជាដាក់ឈ្មោះឲ្យកូនប្រុសនោះថា លេវី។

³⁵នាងមានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយទៀត។ នាងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងសរសើរព្រះអម្ចាស់នៅពេលនេះ»។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជានាងដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា យូដា។ បន្ទាប់មក នាងលែងមានកូនទៀត។

30

¹នៅពេលនាងរ៉ាជែលឃើញថា មិនបានបង្កើតកូនឲ្យលោកយ៉ាកុបសោះ នាងរ៉ាជែលបានច្រណែននឹងបងស្រីរបស់នាង។ នាងនិយាយទៅលោកយ៉ាកុបថា៖ «បើមិនឲ្យខ្ញុំមានកូនផង ខ្ញុំនឹងស្លាប់»។²លោកយ៉ាកុបខឹងជាមួយនឹងនាងរ៉ាជែលជាខ្លាំង។ គាត់និយាយថា៖ «តើបងព្រះជាម្ចាស់មែនទេ ដែលបង្ខាំងអូនមិនឲ្យមានកូន?»។

³នាងនិយាយថា៖ «មើល៍នែ៎ ប៊ីល‌ហា ជាអ្នកបម្រើស្រីរបស់អូន ចូរគេងជាមួយនាងទៅ ដើម្បីឲ្យនាងអាចបង្កើតកូនមកដាក់លើជង្គង់អូន ហើយអូននឹងមានកូនដោយសារនាង»។⁴ដូច្នេះ នាងបានប្រគល់នាងប៊ីលហា ជាអ្នកបម្រើស្រីរបស់នាង ឲ្យធ្វើជាភរិយា ហើយលោកយ៉ាកុបក៏គេងជាមួយនាង។

⁵នាងប៊ីលហាមានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតកូនប្រុសមួយឲ្យលោកយ៉ាកុប។⁶បន្ទាប់មក នាងរ៉ាជែលនិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់រកយុត្តិធម៌ឲ្យខ្ញុំ។ ព្រះអង្គបានស្តាប់សេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រទានកូនប្រុសមួយឲ្យខ្ញុំ»។ ដោយហេតុនេះ បានជានាងដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា ដាន់។

⁷នាងប៊ីហា ជាអ្នកបម្រើស្រីរបស់នាងរ៉ាជែល មានផ្ទៃពោះម្តងទៀត ហើយបង្កើតប្រុសទីពីរឲ្យលោកយ៉ាកុប។⁸នាងរ៉ាជែលនិយាយថា៖ «ខ្ញុំខំប្រឹងតទល់យ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងបងស្រីខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានឈ្នះ»។ នាងបានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា ណែប‌ថាលី។

⁹នៅពេលនាងលេអាឃើញថា នាងលែងមានកូនបានទៀត នាងបានយកនាងស៊ីលផា ជាអ្នកបម្រើស្រីរបស់នាង ហើយប្រគល់នាងឲ្យលោកយ៉ាកុប ធ្វើជាភរិយា។¹⁰នាងស៊ីលផា អ្នកបម្រើស្រីរបស់នាងលេអា បានបង្កើតកូនប្រុសមួយឲ្យលោកយ៉ាកុប។¹¹នាងលេអានិយាយថា៖ «មានសំណាងហើយ!» ដូច្នេះ នាងបានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា កាដ។

¹²បន្ទាប់មកនាងស៊ីលផា អ្នកបម្រើរបស់នាងលេអា បានបង្កើតកូនទីពីរឲ្យលោកយ៉ាកុប។¹³នាងលេអានិយាយថា៖ «ខ្ញុំរីករាយហើយ! ដ្បិតស្រី្តទាំងឡាយនឹងហៅខ្ញុំថា រីករាយ»។ ដូច្នេះ នាងបានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា អេ‌ស៊ើរ។

¹⁴លោករូបេនបានចេញទៅចម្ការនៅក្នុងរដូវច្រូតស្រូវ ហើយបេះបានផ្លែស្នេហ៍នៅក្នុងចម្ការ។ កាត់បានយកផ្លែឈើទាំងនោះមកជូននាងលេអាជាម្តាយរបស់គាត់។ បន្ទាប់មក នាងរ៉ាជែលបាននិយាយទៅនាងលេអាថា៖ «សូមឲ្យផ្លែស្នេហ៍កូនប្រុសបងមកខ្ញុំខ្លះមក»។¹⁵នាងលេអានិយាយទៅនាងថា៖ «តើវាជារឿងតូចតាចសម្រាប់ឯងមែនទេ ដែលឯងមកយកប្តីរបស់យើងទៅ? ហើយឥឡូវ ឯងចង់មកយកផ្លៃស្នេហ៍ពីកូនប្រុសយើងទៀត?» នាងរ៉ាជែលនិយាយថា៖ «អ៊ីចឹង ខ្ញុំនឹងឲ្យគាត់ទៅគេងជាមួយបងយប់នេះ ដើម្បីប្តូរយកផ្លែស្នេហ៍កូនប្រុសរបស់បងនេះ»។

¹⁶លោកយ៉ាកុបមកដល់ពីស្រែនៅពេលល្ងាច។ នាងលេអាបានចេញទៅជួបគាត់ ហើយនិយាយថា៖ «បងត្រូវគេងជាមួយអូនយប់នេះ ព្រោះអូនបានជួលបងដោយថ្លៃផ្លែស្នេហ៍កូនប្រុសរបស់អូន»។ ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបក៏ទៅគេងជាមួយនាងលេអានៅយប់នោះ។¹⁷ព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់តាមនាងលេអា ហើយនាងក៏មានផ្ទៃពោះ ហើយបានបង្កើតកូនប្រុសទីប្រាំឲ្យលោកយ៉ាកុប។¹⁸នាងលេអានិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានរង្វាន់ដល់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំបានប្រគល់អ្នកបម្រើស្រីរបស់ខ្ញុំឲ្យទៅស្វាមីរបស់ខ្ញុំ»។ នាងបានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា អ៊ីសាខា។

¹⁹នាងលេអាមានផ្ទៃពោះម្តងទៀត ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសទីប្រាំមួយ ឲ្យលោកយ៉ាកុប។ នាងលេអានិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានអំណោយយ៉ាងល្អដល់ខ្ញុំ»។²⁰ឥឡូវនេះ ស្វាមីខ្ញុំនឹងគោរពខ្ញុំ ដោយសារខ្ញុំបានបង្កើតកូនប្រុសទីប្រាំមួយឲ្យគាត់»។²¹នាងដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា សាប់យូ‌ឡូន។ បន្ទាប់មក នាងបានបង្កើតបានកូនស្រីមួយ ហើយនាងបានដាក់ឈ្មោះកូនស្រីនោះថា ឌីណា។

²²ព្រះជាម្ចាស់បាននឹកចាំពីនាងរ៉ាជែល ហើយបានស្តាប់តាមនាង។ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យនាងមានផ្ទៃពោះ។²³នាងមានកូន ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ។ នាងនិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានដកភាពអាម៉ាសចេញរបស់ខ្ញុំចេញ»។²⁴នាងដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា យ៉ូសែប ដោយនិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានបន្ថែមកូនប្រុសមួយទៀតដល់ខ្ញុំ»។

²⁵បន្ទាប់ពីនាងរ៉ាជែលបង្កើតយ៉ូសែបហើយ លោកយ៉ាកុបបាននិយាយទៅកាន់លោកឡាបាន់ថា៖ «សូមឲ្យខ្ញុំបានចេញទៅ ដើម្បីខ្ញុំអាចចេញទៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ និងប្រទេសរបស់ខ្ញុំវិញ។²⁶សូមប្រគល់ភរិយា និងកូនៗ ព្រោះខ្ញុំបានបម្រើលោកឪពុក ហើយសូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំទៅ ដើម្បីលោកឪពុកដឹងពីកិច្ចការដែលខ្ញុំបានធ្វើជូនលោកឪពុកហើយ»។

²⁷លោកឡាបាន់តបទៅគាត់ថា៖ «ប្រសិនបើកូនយោគ‌យល់ដល់ពុក ឪពុកបានដឹងដោយសារការទស្សន៍ទាយថាព្រោះតែកូន ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រទានពរពុក»។²⁸ដូច្នេះ គាត់បាននិយាយថា៖ «កូនចង់បានថ្លៃឈ្នួលប៉ុន្មាន ពុកនឹងប្រគល់ឲ្យ»។

²⁹លោកយ៉ាកុបនិយាយទៅគាត់ថា៖ «លោកឪពុកជ្រាបពីការដែលកូនបានបម្រើឲ្យឪពុក និងពីហ្វូងសត្វរបស់លោកឪពុកបានកើនចំនួនច្រើនយ៉ាងណានោះ។³⁰ដ្បិត មុនពេលខ្ញុំមក លោកឪពុកមានតែបន្តិចទេ ហើយឥឡូវ វាចម្រើនច្រើនឡើយជាបរិបូរ។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់លោកឪពុក នៅគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំធ្វើការ។ ឥឡូវនេះ តើពេលណាទើបខ្ញុំអាចផ្តត់ផ្គង់គ្រួសាររបស់ខ្ញុំម្តង?»

³¹ដូច្នេះ លោកឡាបាន់និយាយថា៖ «តើកូនត្រូវការថ្លៃឈ្នួលប៉ុន្មាន?» លោកយ៉ាកុបឆ្លើយថា៖ «លោកឪពុក មិនចាំបាច់ឲ្យថ្លៃឈ្នួលកូនអ្វីទេ។ ប្រសិនបើ លោកឪពុកធ្វើការមួយនេះជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមើលថែទាំហ្វូងសត្វរបស់លោកឪពុកតទៅមុខទៀត។³²សូមឲ្យខ្ញុំបានដើរកាត់ហ្វូងសត្វនៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីញែកសត្វចៀមពព្លាក់ ពពាល និងសត្វខ្មៅទាំងអស់ក្នុងកូនចៀមទាំងអស់ ព្រមទាំងសត្វដែលពពាល ពព្លាក់ក្នុងហ្វូងពពែផង។ ទាំងនឹងទុកជាថ្លៃឈ្នួលសម្រាប់ខ្ញុំ។

³³ភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំនឹងធ្វើបន្ទាល់ពីខ្ញុំនៅពេលក្រោយ នៅពេលលោកឪពុកទៅពិនិត្យពីថ្លៃឈ្នួលរបស់ខ្ញុំ។ ចៀមណាដែលមិនពពាល ពព្លាក់ក្នុងហ្វូងពពែ ហើយដែលមិនខ្មៅក្នុងហ្វូងចៀម នោះចាត់ទុកថាខ្ញុំបានលួចហើយ»។³⁴លោកឡាបាន់និយាយថា៖ «យល់ព្រម។ សូមធ្វើតាមសម្តីរបស់កូនចុះ»។

³⁵នៅថ្ងៃនោះ លោកឡាបាន់បានយកពពែឈ្មោលដែលឆ្នូតៗ ពពាល និងពពែញីដែលពព្លាក់ និងពពាល គ្រប់ទាំងសត្វដែលមានសម្បុរសដុំៗ និងអស់ទាំងសត្វខ្មៅក្នុងហ្វូងចៀមទាំងអស់ ប្រគល់ទៅឲ្យកូនៗរបស់គាត់មើលថែ។³⁶លោកឡាបាន់បានធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលបីថ្ងៃពីកន្លែងគាត់ទៅលោកយ៉ាកុប។ ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបបានឃ្វាលហ្វូងសត្វដែលនៅសល់ទាំងអស់របស់លោកឡាបាន់។

³⁷លោកយ៉ាកុបបានកាត់យកមែករលួស និងមែកចំបក់ ព្រមទាំងក្រចៅស្រស់ៗ និងមកបកសំបកជាកង់ៗ ឲ្យឃើញសាច់សៗ។³⁸បន្ទាប់មក គាត់យកមែកដែលមានឆ្នូតៗនោះ ទៅដាក់នៅក្នុងចង្អូរ និងស្នូកជាកន្លែងដែលសត្វតែងមកផឹកទឹក ដើម្បីឲ្យសត្វទាំងនោះឃើញ ដ្បិត វាតែងតែពាក់គ្នានៅពេលផឹកទឹក។

³⁹ហ្វូងសត្វដែលពាក់គ្នានៅមុខមែកឈើ ហើយហ្វូងសត្វនឹងបង្កើតកូនមានសម្បុរឆ្នូតៗ ពពាល និងពព្លាក់។ លោកយ៉ាកុបបានញែកកូនចៀមទាំងនោះ ប៉ុន្តែ តម្រង់ឈ្មោលទាំងអស់បែរមុខទៅឯពួកចៀមឆ្នូត និងចៀមខ្មៅទាំងអស់ក្នុងហ្វូងសត្វរបស់ឡាបាន់។⁴⁰បន្ទាប់មកគាត់ញែកហ្វូងសត្វរបស់គាត់ឲ្យនៅដោយឡែក ហើយមិនបានដាក់ពួកគេឲ្យនៅជាមួយហ្វូងសត្វរបស់លោកឡាបាន់ឡើយ។

⁴¹នៅពេលណាចៀមណាខ្លាំងជាងនៅក្នុងហ្វូងដោយពាក់គ្នា ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបបានដាក់មែកឈើទាំងនោះនៅក្នុងប្រឡាយ មុនចំពោះភ្នែករបស់ហ្វូងសត្វនោះ ដើម្បីពួកវាអាចពាក់គ្នានៅចំពោះមុខមែកឈើទាំងនោះ។⁴²ប៉ុន្តែ នៅពេលសត្វណាខ្សោយចូលមកនៅក្នុងហ្វូងសត្វ គាត់មិនបានដាក់មែកឈើនៅចំពោះមុខពួកវាឡើយ។ ដូច្នេះ សត្វណាដែលខ្សោយជារបស់លោកឡាបាន់ ហើយសត្វណាដែលខ្លាំងជារបស់លោកយ៉ាកុប។

⁴³លោកយ៉ាកុបបានក្លាយជាអ្នកមានយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់មានហ្វូងសត្វយ៉ាងធំ មានអ្នកបម្រើស្រី និងអ្នកបម្រើប្រុស ហើយនិងសត្វអូដ្ឋ និងសត្វលាជាច្រើនផង។

31

¹លោកយ៉ាកុបបានឮសម្តីកូនប្រុសៗរបស់លោកឡាបាន់ ពួកគេនិយាយថា៖ «លោកយ៉ាកុបបានយកអ្វីៗទាំងអស់ដែលឪពុកយើងមានអស់ហើយ ហើយទ្រព្យសម្បត្តិដែលគាត់មានគឺបានយកទ្រព្យសម្បត្តិឪពុកយើងទាំងអស់»។²លោកយ៉ាកុបមើលឃើញនៅលើទឹកមុខរបស់លោកឡាបាន់។ គាត់បានឃើញថា ឥរិយាបថរបស់លោកឡាបាន់ចំពោះគាត់បានផ្លាស់ប្តូរ។³បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកយ៉ាកុបថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅទឹកដីឪពុក និងសាច់ញាតិរបស់អ្នកវិញចុុះ ខ្ញុំនឹងនៅជាមួយអ្នក»។

⁴លោកយ៉ាកុបបានចាត់ ហើយបានហៅនាងរ៉ាជែល និងលេអាឲ្យមកឯវាលកន្លែងហ្វូងសត្វរបស់គាត់⁵ហើយនិយាយទៅពួកគេថា៖ «បងបានឃើញឥរិយាបថឪពុករបស់អូនចំពោះបងបានផ្លាស់ប្តូរ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ឪពុករបស់បងបានគង់ជាមួយបង។⁶អូនដឹងហើយថា បងបម្រើឪពុករបស់អូនអស់ពីកម្លាំងរបស់បង។

⁷ឪពុករបស់អូនបានបោកប្រាស់បង ហើយបានប្តូរប្រាក់ឈ្នួលដប់ដង ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មិនអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ធ្វើទុក្ខបងបានទេ។⁸ប្រសិនបើ គាត់និយាយថា៖ «សត្វដែលមានសម្បុរពពាល នឹងបានជាថ្លៃឈ្នួលរបស់ឯង» ដូច្នេះ ហ្វូងសត្វទាំងអស់ក៏បង្កើតកូនសុទ្ធតែសម្បុរពពាល ហើយប្រសិនបើគាត់និយាថា៖ «សត្វដែលមានសម្បុរឆ្នូតៗនឹងបានជាថ្លៃឈ្នួលរបស់ឯង» ដូច្នេះ ហ្វូងសត្វទាំងអស់បង្កើតកូនមកសុទ្ធតែឆ្នូតៗ។⁹ព្រះជាម្ចាស់បានយកហ្វូងសត្វរបស់ឪពុកអូនមកឲ្យបងរបៀបនេះឯង។

¹⁰នៅពេលដល់រដូវសត្វពាក់គ្នា បងបានយល់សុបិន ចៀមឈ្មោលដែលពាក់ហ្វូងសត្វទាំងអស់។ ពពែឈ្មោលសុទ្ធតែមានសម្បុរឆ្នូតៗ ពពាល និងមានសម្បុរអុជៗទាំងអស់។¹¹ទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់និយាយមកកាន់បងក្នុងសុបិនថា៖ «យ៉ាកុបអើយ!»។ បងឆ្លើយថា៖ «បាទ!»។

¹²គាត់និយាយថា៖ «ចូរសម្លឹងហើយមើលពពែឈ្មោលទាំងអស់ដែលពាក់ជាមួយហ្វូងសត្វចុះ។ ពួកវាមានសម្បុរឆ្នូតៗ ពពាល និងមានសម្បុរអុជៗទាំងអស់ ដ្បិត យើងបានឃើញពីកិច្ចការដែលលោកឡាបាន់បានធ្វើចំពោះអ្នកគ្រប់យ៉ាង។¹³យើងជាព្រះជាម្ចាស់នៅបេតអែល ជាកន្លែងដែលអ្នកបានចាក់ប្រេងលើសសរ ហើយអ្នកបានស្បថជាមួយយើងនៅទីនោះ។ ចូរក្រោកឡើង ហើយចាកចេញពីស្រុកកំណើត ហើយត្រឡប់ទៅទឹកដីកំណើតរបស់អ្នកចុះ»។

¹⁴នាងរ៉ាជែល និងនាងលេអាបានឆ្លើយ ហើយនិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើមានចំណែកណា ឬមរតកសម្រាប់យើង នៅក្នុងផ្ទះរបស់យើងទេ?¹⁵តើយើងមិនបានប្រព្រឹត្តជាមួយគាត់ដូចជាជនបរទេសទេឬ? ដ្បិត គាត់បានលក់យើង ហើយបានយកប្រាក់របស់យើងថែមទៀតផង។¹⁶ដ្បិត ទ្រព្យសម្បត្តិដែលព្រះជាម្ចាស់បានយកពីគាត់នៅពេលនេះ គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើង និងកូនៗរបស់យើងទាំងអស់។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលអ្វីមកកាន់បង ចូរធ្វើវាចុះ»។

¹⁷បន្ទាប់មក លោកយ៉ាកុបបានក្រោកឡើង ហើយដាក់កូនប្រុសៗ និងភរិយាទាំងពីររបស់គាត់នៅលើសត្វអូដ្ឋ។¹⁸គាត់បាននាំហ្វូងសត្វទាំងអស់នៅខាងមុខគាត់ ជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់ បូករួមទាំងហ្វូងសត្វដែលគាត់មាននៅក្នុងទឹកដីប៉ាដាន់‌អើរ៉ាម។ បន្ទាប់មក គាត់បានចាត់គេទៅរកឪពុករបស់គាត់នៅក្នុងទឹកដីកាណាន។

¹⁹នៅពេលលោកឡាបាន់បានចាកចេញទៅកាត់រោមចៀមរបស់គាត់ នាងរ៉ាជែលបានលួចរូបព្រះឪពុករបស់នាង។²⁰លោកយ៉ាកុបបានលួចរត់ចេញពីលោកឡាបាន់ ជាជន‌ជាតិអើរ៉ាម ដោយមិនបានប្រាប់ឲ្យគាត់ដឹងថាគាត់ចាកចេញឡើយ។²¹ដូច្នេះ គាត់បានរត់ចេញជាមួយនឹងអ្វីៗដែលគាត់មាន ហើយបានឆ្លងទន្លេយ៉ាងលឿន ហើយឆ្ពោះទៅទឹកដីតំបន់ភ្នំកាឡាដ។

²²នៅថ្ងៃទីបី ទើបលោកឡាបាន់ដឹងថា លោកយ៉ាកុបបានរត់។²³ដូច្នេះ គាត់បាននាំយកសាច់ញាតិទៅជាមួយគាត់ ហើយដេញតាមពីក្រោយ អស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ គាត់បានទៅទាន់លោកយ៉ាកុបនៅតំបន់ភ្នំកាឡាដ។

²⁴ព្រះជាម្ចាស់បានយាងមកឯលោកឡាបាន់ជនជាតិអើរ៉ាម នៅក្នុងសុបិននៅពេលយប់ ហើយមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរប្រយ័ត្ន ជាមួយអ្វីដែលអ្នកនិយាយទៅកាន់យ៉ាកុប ទោះបើល្អ ឬអាក្រក់ក្តី»។²⁵លោកឡាបាន់បានដេញទាន់លោកយ៉ាកុប។ ហើយលោកយ៉ាកុបបានសង់ត្រសាលរបស់គាត់នៅតំបន់ភ្នំកាឡាត។

²⁶លោកឡាបាន់និយាយទៅលោកយ៉ាកុបថា៖ «ហេតុដូចម្តេចបានជាឯងធ្វើដូច្នេះ គឺប្រោកប្រាស់ខ្ញុំ ហើយបាននាំយកកូនស្រីរបស់ឪពុកមកដូចជាអ្នកទោសសង្គ្រាមដូច្នេះ?²⁷ហេតុអ្វីបានជាឯងលួចរត់ដោយសម្ងាត់ដូច្នេះ ហើយប្រើឧបាយកលជាមួយឪពុក ព្រមទាំងមិនប្រាប់ឪពុកដូច្នេះ? ដើម្បីឲ្យឪពុកបានជូនដំណើរដោយការអបអរសាទរ ហើយនិងច្រៀង វាយក្រាប់ ព្រមទាំងចាប់ស៊ុងផង។²⁸កូនមិនបានឲ្យឪពុកថើបលាចៅៗ និងកូនស្រីៗរបស់ឪពុកសោះ។ កូនបានធ្វើការដ៏ល្ងីល្ងើហើយ។

²⁹ឪពុកមានអំណាចនឹងធ្វើទុក្ខដល់កូនបាន ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះឪពុករបស់កូនមានបន្ទូលមកឪពុកកាលពីយប់មិញ ដោយមានបន្ទូលថា៖ «ចូរប្រយ័ត្ន ជាមួយអ្វីដែលអ្នកនិយាយទៅកាន់យ៉ាកុប ទោះបើល្អ ឬអាក្រក់ក្តី»។³⁰កូនបានធ្វើបែបនេះ ដោយសារកូនចង់ត្រឡប់ទៅផ្ទះឪពុករបស់កូនវិញ។ ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីបានជាកូនលួចរូបព្រះរបស់ឪពុក?»

³¹លោកយ៉ាកុបឆ្លើយ ហើយនិយាយទៅកាន់លោកឡាបាន់ថា៖ «ដោយសារខ្ញុំខ្លាច ហើយគិតថា លោកឪពុកអាចនឹងយកកូនស្រីរបស់លោកឪពុកចេញពីខ្ញុំវិញ ដោយប្រើកម្លាំង ដូច្នេះ ហើយខ្ញុំចេញដោយសម្ងាត់។³²អ្នកណាក្តីដែលលួចរូបព្រះរបស់លោកឪពុក អ្នកនោះមិនអាចរស់ទៀតបានទេ។ សូមឆែកមើលនៅក្នុងវត្តនាមរបស់សាច់ញាតិចុះ បើរកឃើញអ្នកណាដែលនៅជាមួយខ្ញុំ សូមយករបស់លោកឪពុកទៅវិញចុះ»។ ដ្បិត លោកយ៉ាកុបមិនបានដឹងថា នាងរ៉ាជែលបានលួចវាទេ។

³³លោកឡាបាន់បានចូលទៅក្នុងត្រសាលរបស់លោកយ៉ាកុប ទៅក្នុងត្រសាលរបស់នាងលេអា និងចូលទៅក្នុងត្រសាលរបស់អ្នកបម្រើស្រីទាំងពីរ ប៉ុន្តែ គាត់រកវាមិនឃើញទេ។ គាត់បានចេញពីត្រសាលរបស់នាងលេអា ហើយចូលទៅក្នុងត្រសាលរបស់នាងរ៉ាជែល។

³⁴នាងរ៉ាជែលបានយករូបព្រះពីផ្ទះរបស់ឪពុកនាង ដាក់វានៅក្រោមកែបអូដ្ឋ ហើយអង្គុយពីលើវា។ លោកឡាបាន់បានរុករកពេញត្រសាលទាំងមូល ប៉ុន្តែ រករូបព្រះទាំងនោះមិនឃើញទេ។³⁵នាងនិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់នាងថា៖ «លោកឪពុកអើយ សូមកុំខឹងអី ព្រោះកូនមិនអាចឈរនៅចំពោះលោកឪពុកបាន ដើម្បីកូនកំពុងមករដូវ»។

³⁶លោកយ៉ាកុបខឹង ហើយឈ្លោះនឹងលោកឡាបាន់។ គាត់និយាយទៅលោកឡាបាន់ថា៖ «តើកូនមានទោសអ្វី? តើកូនបានធ្វើបាបអ្វី បានជាលោកឪពុកដេញតាមកូនពីក្រោយដូច្នេះ?³⁷ដ្បិត លោកឪពុកបានរុករកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ខ្ញុំ។ តើលោកឪពុកបានរករូបព្រះរបស់គ្រួសារលោកឪពួកឃើញទេ? ចូរដាក់វានៅចំពោះមុខសាច់ញាតិរបស់យើង ដើម្បីពួកគេបានកាត់ក្តីរវាងយើងទាំងពីរ។

³⁸ដ្បិត កូនបាននៅជាមួលលោកឪពុកអស់រយៈពេលម្ភៃឆ្នាំ។ គ្មានមេចៀម និងមេពពែត្រូវរលូតឡើយ ឬខ្ញុំបានហូបចៀមឈ្មោលពីហ្វូងសត្វរបស់លោកឪពុកឡើយ។³⁹សត្វណាដែលសត្វសាហាវស៊ី ខ្ញុំមិនបានយកទៅជូនលោកឪពុក ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបានសងជំនួសអ្វីដែលបាត់បង់ទៅវិញ។ លោកឪពុកតែងតែឲ្យកូនសងសត្វដែលបាត់ទាំងអស់ មិនបាត់ដោយសារគេលួចនៅពេលយប់ ឬនៅពេលថ្ងៃក្តី។⁴⁰នៅពេលថ្ងៃ កូននៅក្រោមកម្តៅថ្ងៃ ហើយនៅពេលយប់កូនរងារ ហើយមើលមិនបានដេកឡើយ។

⁴¹ក្នុងរយៈពេលម្ភៃឆ្នាំនេះ កូនបាននៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកឪពុក។ កូនធ្វើការជូនលោកឪពុកដប់បួនឆ្នាំ ដើម្បីឲ្យបានកូនស្រីទាំងពីរបស់លោកឪពុក ហើយធ្វើការប្រាំមួយឆ្នាំដើម្បីឲ្យបានហ្វូងសត្វ។ លោកឪពុងបានបន្លំថ្លៃឈ្នួលរបស់ខ្ញុំដប់ដង។⁴²ប្រសិនបើ ព្រះជាម្ចាស់របស់ឪពុកខ្ញុំ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំ ហើយជាព្រះដែលលោកអ៊ីសាកគោរពបម្រើ បានគង់នៅជាមួយខ្ញុំទេ ប្រាកដណាស់ លោកឪពុកនឹងបណ្ដេញកូនឲ្យទៅដោយដៃទទេមិនខាន។ ព្រះជាម្ចាស់បានឃើញពីទុក្ខលំបាករបស់ខ្ញុំ ហើយទតឃើញពីការខំប្រឹងធ្វើការរបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គបានដាស់តឿនលោកឪពុកកាលពីយប់មិញ»។

⁴³លោកឡាបាន់ឆ្លើយ ហើយនិយាយថា៖ «កូនស្រីៗគឺជាកូនស្រីៗរបស់ឪពុក ហើយចៅៗគឺជាចៅៗរបស់ឪពុក ព្រមទាំងហ្វូងសត្វក៏ជាហ្វូងសត្វរបស់ឪពុកដែរ។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលកូនឃើញជារបស់ឪពុក។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលកូនឯងត្រូវធ្វើនៅថ្ងៃនេះ ចំពោះកូនស្រីរបស់ឪពុក ឬទៅកាន់ក្មេងៗរបស់ពួកគេដែលពួកគេបានបង្កើតមក?⁴⁴ដូច្នេះ នៅពេលនេះ ចូរយើងចងសម្ពន្ធមេត្រី រវាងកូននិងឪពុក ហើយសូមឲ្យវាធ្វើជាបន្ទាល់រវាងកូននិងឪពុកដែរ»។

⁴⁵ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបបានយកថ្ម ហើយតាំងវាឡើងជាសសរ។ លោកយ៉ាកុបនិយាយទៅកាន់សាច់ញាតិរបស់គាត់ថា៖ «ចូរប្រមូលថ្មដាក់មួយដុំ»។⁴⁶ដូច្នេះ ពួកគេក៏យកថ្ម មកធ្វើជាបង្គោល។ បន្ទាប់មក ពួកគេហូបក្បែរបង្គោលនៅទីនោះ។⁴⁷លោកឡាបាន់ហៅវាថា យេការសាហាឌូថា តែលោកយ៉ាកុបហៅវាថា កាលេឌ វិញ។

⁴⁸លោកឡាបាន់និយាយថា៖ «បង្គោលនេះជាសាក្សីរវាងឪពុកនិងកូននៅថ្ងៃនេះ»។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាគេដាក់ឈ្មោះថា កាឡេដ។⁴⁹គេក៏បានដាក់ឈ្មោះមីសប៉ាផងដែរ ដោយសារលោកឡាបាន់និយាយថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ទតមើលរវាងកូននិងឪពុក នៅពេលយើងលែងឃើញមុខគ្នាទៀត។⁵⁰ប្រសិនបើ កូនប្រព្រឹត្តមិនត្រឹមត្រូវជាមួយនឹងកូនស្រីរបស់ឪពុក ឬប្រសិនបើ កូនមានភរិយាផ្សេងក្រៅពីកូនស្រីរបស់ឪពុក ទៅបីជាកូនគ្មាននរណានៅជាមួយយើងក្តី មើល ព្រះជាម្ចាស់គឺជាសាក្សីរវាងកូននិងឪពុក»។

⁵¹លោកឡាបាន់និយាយទៅលោកយ៉ាកុបថា៖ «ចូរមើលទៅបង្គោល ហើយមើលទៅឯសសរ ដែលឪពុកបានដាក់តាំងរវាងកូននិងឪពុក។⁵²បង្គោលនេះគឺជាសាក្សី ហើយសសរគឺជាទីបន្ទាល់ ដែលកូនមិនត្រូវរំលង បង្គោល និងសសរនេះមករកឪពុក ដើម្បីធ្វើទុក្ខដល់ឪពុកឡើយ។ សូមព្រះជាម្ចាស់នៃលោកអប្រាហាំ និងព្រះរបស់លោកណាឃរ ជាព្រះរបស់ឪពុកពួកគេរៀងខ្លួន កាត់ក្តីរវាងពួកយើង»។⁵³លោកយ៉ាកុបបានស្បថនឹងព្រះ ជាមួយព្រះជាម្ចាស់លោកអ៊ីសាកជាឪពុករបស់គាត់កោតខ្លាច។

⁵⁴លោកយ៉ាកុបបានថ្វាយយញ្ញបូជានៅលើភ្នំ ហើយហៅសាច់ញាតិរបស់គាត់មកហូបសាច់នៅទីនោះ។ ពួកគេហូប ហើយចំណាយពេលមួយយប់នៅលើភ្នំនោះ។⁵⁵ព្រឹកព្រលឹម លោកឡាបាន់បានក្រោកឡើង បានថើបចៅៗ និងកូនស្រីៗរបស់គាត់ ហើយឲ្យពរដល់ពួកគេ។ បន្ទាប់មក លោកឡាបាន់បានចាកចេញ ហើយត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

32

¹លោកយ៉ាកុបក៏បន្តដំណើរទៅមុខទៀត ហើយទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមកជួបគាត់។²នៅពេលលោកយ៉ាកុបឃើញពួកគេ គាត់និយាយថា៖ «នេះគឺជាជំរំរបស់ព្រះជាម្ចាស់» ដូច្នេះ គាត់បានដាក់ឈ្មោះកន្លែងនោះថា ម៉ាហាណែម។

³លោកយ៉ាកុបបានចាត់អ្នកនាំសារទៅមុនគាត់ដើម្បីជួបលោកអេសាវ បងប្រុសរបស់គាត់ នៅក្នុងទឹកដីសៀរ នៅក្នុងតំបត់អេដុម។⁴គាត់បានបង្គាប់ដល់ពួកគេ ដោយនិយាយថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវនិយាយទៅកាន់លោកអេសាវ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំគឺ លោកយ៉ាកុប ជាអ្នកបម្រើរបស់លោក បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកឡាបាន់ ហើយបានពន្យាពេលនៃការត្រឡប់មកវិញរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។⁵ខ្ញុំមានគោឈ្មោល សត្វលា និងហ្វូងសត្វ អ្នកបម្រើប្រុសៗ និងអ្នកបម្រើស្រីៗ។ ខ្ញុំសូមផ្ញើសារនេះទៅលោកម្ចាស់មុន ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានជាទីគាត់ចិត្តនៅចំពោះលោកម្ចាស់»។

⁶អ្នកនាំសារបានត្រឡប់មកឯលោកយ៉ាកុបវិញ ហើយនិយាយថា៖ «យើងបានទៅជួបលោកអេសាវបងប្រុសរបស់លោកហើយ។ គាត់កំពុងតែមកជួបលោក ហើយមានមនុស្សបួនរយនាក់មកជាមួយគាត់»។⁷បន្ទាប់មកលោកយ៉ាកុបមានការភ័យខ្លាច ហើយព្រួយចិត្តជាខ្លាំង។ ដូច្នេះ គាត់បានបំបែកមនុស្សដែលនៅក្នុងជំរំជាមួយគាត់ជាពីរ ហើយនិងហ្វូងសត្វ ហ្វូងចៀម និងសត្វអូដ្ឋ។⁸គាត់និយាយថា៖ «ប្រសិនបើ បងអេសាវមកដល់ជំរំមួយ ហើយវាយប្រហារវា នោះជំរំដែលនៅសល់នឹងរួចជីវិត»។

⁹លោកយ៉ាកុបទូលថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់របស់លោកឪពុកអប្រាហាំ និងជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអ៊ីសាកជាឪពុករបស់ទូលបង្គំអើយ គឺព្រះអម្ចាស់ដែលបានមានបន្ទូលមកទូលបង្គំថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើត និងទៅញាតិសណ្ដាន យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកចម្រុងចម្រើន»។¹⁰ទូលបង្គំមិនស័ក្ដសមនឹងទទួលការចងសម្ពន្ធមេត្រីដ៏ស្មោះត្រង់ ហើយអាចទុកចិត្តបាន ដែលព្រះអង្គបានធ្វើសម្រាប់អ្នកបម្រើព្រះអង្គទេ។ ដ្បិត កាលទូលបង្គំឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់នេះទៅ ទូលបង្គំមានតែដំបងមួយ ហើយឥឡូវនេះ ទូលបង្គំមានជំរំពីរ។

¹¹សូមសង្គ្រោះទូលបង្គំពីដៃបងប្រុសរបស់ទូលបង្គំ គឺពីដៃរបស់បងអេសាវ ដើម្បីទូលបង្គំខ្លាចគាត់ ក្រែងគាត់មក ហើយវាយប្រហារទូលបង្គំ និងភរិយារបស់ទូលបង្គំ។¹²ប៉ុន្ដែ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកចម្រុងចម្រើនជាប្រាកដ។ យើងនឹងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នកដូចជាខ្សាច់សមុទ្រ ដែលមានចំនួនច្រើនឥតគណនា»។

¹³លោកយ៉ាកុបស្នាក់នៅទីនោះមួយយប់។ គាត់បានយកពីអ្វីដែលគាត់មានខ្លះទៅជាមួយគាត់ទុកជាអំណោយដល់លោកអេសាវ បងប្រុសរបស់គាត់។¹⁴មានពពែញីពីររយ និងពពែឈ្មោលម្ភៃ ចៀមញីពីររយ និងចៀមឈ្មោលម្ភៃ¹⁵អូដ្ឋញីដែលបំបៅដោះសាម‌សិប ព្រមទាំងកូនវា គោញីសែ‌សិប និងគោបាដប់ លាញីម្ភៃ និងលាឈ្មោលដប់។¹⁶គាត់បានប្រគល់សត្វទាំងនោះទៅដៃអ្នកបម្រើរបស់គាត់ តាមហ្វូងរបស់វារៀងៗខ្លួន។ គាត់ប្រាប់ទៅអ្នកបម្រើរបស់គាត់ថា៖ «ចូរទៅមុនខ្ញុំ ហើយដាក់ហ្វូងសត្វឲ្យនៅដាច់ពីគ្នា»។

¹⁷គាត់បានបង្គាប់ដល់អ្នកបម្រើទីមួយរបស់គាត់ ដោយប្រាប់ថា៖ «នៅពេលលោកអេសាវ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំជួបអ្នក ហើយសួរអ្នក ដោយនិយាយថា៖ «តើអ្នកជាអ្នកបម្រើនរណា? តើអ្នកទៅណា? តើសត្វទាំងអស់ដែលនៅចំពោះមុខអ្នកនេះ ជារបស់នរណា?¹⁸ដូច្នេះ អ្នកត្រូវប្រាប់ថា៖ «សត្វទាំងអស់នេះ ជារបស់លោកយ៉ាកុប។ ពួកវាជាអំណោយយកមកជូនលោកអេសាវ ជាចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំ។ មើល៍ គាត់ក៏មកជាមួយយើងដែរ»។

¹⁹លោកយ៉ាកុបក៏បានណែនាំដល់ក្រុមទីពីរ និងទីបី ព្រមទាំងពួកអ្នកបម្រើទាំងអស់ដែលដើរតាមហ្វូងសត្វដែរ។ គាត់ប្រាប់ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវនិយាយដូចគ្នាទៅកាន់លោកអេសាវ នៅពេលអ្នកជួបកាត់។²⁰អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែនិយាយថា៖ «លោកយ៉ាកុបជាអ្នកបម្រើលោកកំពុងតែមកតាមក្រោយយើងខ្ញុំដែរ»។ ដ្បិត គាត់គិតថា៖ «ពេលខ្ញុំមកជួបគាត់ ជាមួយនឹងអំណោយបានខ្ញុំបានចាត់ទៅមុនខ្ញុំនេះ។ នោះ ពេលគាត់បានឃើញ ប្រហែលជាគាត់នឹងទទួលខ្ញុំមិនខាន»។²¹ដូច្នេះ គាត់បានបញ្ជូនអំណោយទៅមុនគាត់។ គាត់ខ្លួនឯងស្នាក់នៅជំរំមួយយប់ទៀត។

²²លោកយ៉ាកុបក្រោកឡើងនៅពេលយប់ ហើយយកភរិយាទាំងពីរ និងអ្នកបម្រើស្រីទាំងពីររបស់គាត់ ព្រមទាំងកូនទាំងដប់មួយនាក់របស់គាត់។²³គាត់បានបញ្ជូនពួកគេឲ្យឆ្លងទឹកជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់។

²⁴លោកយ៉ាកុបបាននៅតែម្នាក់ឯង ហើយបានបោកចំបាប់ជាមួយអ្នកនោះមួយយប់។²⁵នៅពេលបុរសនោះឃើញថា គាត់មិនអាចយកឈ្នះលោកយ៉ាកុបបាន គាត់បានក៏វាយចំត្រគាករបស់លោកយ៉ាកុប។ ពេលលោកយ៉ាកុបបោក‌ចំបាប់គ្នានោះ គាត់បានថ្លោះត្រគាក។²⁶បុរសនោះនិយាយថា៖ «សូមឲ្យខ្ញុំទៅចុះ ដ្បិតជិតភ្លឺហើយ»។ លោកយ៉ាកុបនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនឲ្យលោកទៅទេ លុះត្រាតែលោកឲ្យពរខ្ញុំសិន»។

²⁷បុរសនោះនិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកឈ្មោះអ្វី?» លោកយ៉ាកុបឆ្លើយថា៖ «យ៉ាកុប»។²⁸បុរសនោះនិយាយថា៖ «ឈ្មោះរបស់អ្នកលែងជាយ៉ាកុបទៀតហើយ ប៉ុន្តែត្រូវប្តូរទៅឈ្មោះអ៊ីស្រាអែលវិញ។ ដ្បិត អ្នកបានបោកចំបាប់ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ហើយនឹងមនុស្ស ហើយអ្នកបានឈ្នះ»។

²⁹លោកយ៉ាកុបសួរគាត់ថា៖ «សូមប្រាប់ឈ្មោះរបស់អ្នកឲ្យខ្ញុំផង»។ គាត់ប្រាប់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកសួរឈ្មោះខ្ញុំ?» បន្ទាប់មក គាត់ក៏ឲ្យពរដល់លោកយ៉ាកុបនៅទីនោះ។³⁰លោកយ៉ាកុបដាក់ឈ្មោះកន្លែងនោះថា ព្នីអែល ដ្បិត គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញព្រះភក្រព្រះជាម្ចាស់មុខទល់នឹងមុខ ហើយព្រះអង្គបានរំដោះជីវិតខ្ញុំ»។

³¹ថ្ងៃបានរះឡើងចំលោកយ៉ាកុប នៅពេលគាត់ដើរកាត់ព្នីអែល។ គាត់ដើរខ្ញើចៗ ព្រោះថ្លោះត្រគាករបស់គាត់។³²ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនហូបសាច់នៅត្រង់ត្រគាកជាកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យគាត់ថ្លោះនៅត្រង់ត្រគាកនោះ។

33

¹លោកយ៉ាកុបបានងើបមុខឡើង ហើយមើល៍ លោកអេសាវកំពុងតែមករក មានប្រុសៗបួនរយនាក់មកជាមួយគាត់ផង។ លោកយ៉ាកុបបានបំបែកកូនៗរបស់នាងលេអា នាងរ៉ាជែល និងកូនៗរបស់ស្រីបម្រើទាំងពីរផងដែរ។²បន្ទាប់មក គាត់បានដាក់កូនៗរបស់អ្នកបម្រើរបស់គាត់នៅខាងមុខ បន្ទាប់មក នាងលេអា និងកូនៗរបស់នាង ហើយបន្ទាប់មកកូនរបស់នាងរ៉ាជែល ហើយយ៉ូសែបដាក់នៅក្រោយគេបង្អស់។³គាត់ខ្លួនឯងបានទៅមុខពួកគេ។ គាត់បានលុតជង្គង់ចុះ ផ្កាប់មុខទៅដីប្រាំពីរដង រហូតទាល់តែបងប្រុសរបស់គាត់មកជិត។

⁴លោកអេសាវបានរត់មកជួបគាត់ ឱបកគាត់ហើយថើបគាត់។ ពួកគេយំ។⁵ពេលលោកអេសាវងើបមុខឡើង គាត់ឃើញស្រីៗ និងកូនៗ។ គាត់សួរថា៖ «តើអ្នកនៅជាមួយប្អូននេះជានរណា?» លោកយ៉ាកុបប្រាប់ថា៖ «កូនៗដែលព្រះជាម្ចាស់មេត្តាប្រទានដល់ខ្ញុំជាអ្នកម្រើរបស់បង»។

⁶បន្ទាប់មក អ្នកបម្រើស្រីៗបានចេញមកខាងមុខជាមួយនឹងកូនៗរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបានក្រាបចុះ។⁷បន្ទាប់មក នាងលេអា និងកូនៗរបស់នាង ក៏បានចេញមកខាងមុខ ហើយក្រាបចុះដែរ។ ចុងក្រោយ យ៉ូសែប និងនាងរ៉ាជែលបានចេញមកខាងមុខ ហើយលុតជង្គុងចុះដែរ។⁸លោកអេសាវសួរថា៖ «តើអ្នកដែលបងបានជួបទាំងនេះ ជានរណា?» លោកយ៉ាកុបប្រាប់ថា៖ «ដើម្បីសូមក្តីមេត្តាពីបង»។

⁹លោកអេសាវនិយាយថា៖ «ប្អូនអើយ បងមានគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ទុកវាសម្រាប់ខ្លួនឯងទៅ»។¹⁰លោកយ៉ាកុបនិយាយថា៖ «អត់ទេបង ប្រសិនបើបងមេត្តាដល់ខ្ញុំមែន សូមទទួលយកពីខ្ញុំផង តាមពិតទៅ ពេលខ្ញុំបានជួបមុខបង ប្រៀបបីដូចជា ខ្ញុំបានជួបព្រះភក្រ្តព្រះជាម្ចាស់ដូច្នោះដែរ ហើយបងបានទទួលស្គាល់ខ្ញុំ។¹¹សូមទទួលអំណោយដែលបាននាំយកមកជូនបងចុះ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានផ្តល់ក្តីមេត្តាដល់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏មានគ្រប់គ្រាន់ដែរ»។ ដោយសារលោកយ៉ាកុបទទួចគាត់ពេក លោកអេសាវក៏ទទួល។

¹²បន្ទាប់មក លោកអេសាវនិយាយថា៖ «តោះយើងចេញដំណើរទាំងអស់គ្នា។ បងនឹងទៅពីមុខប្អូន»។¹³លោកយ៉ាកុបនិយាយទៅគាត់ថា៖ «បងអើយ បងដឹងហើយថា កូនៗរបស់ខ្ញុំនៅក្មេង ហើយ ចៀម និងហ្វូងគោ ក៏មានកូនបៅដោះដែរ។ ប្រសិនបើ ពួកគេខំប្រឹងតាមបងពេក តែមួយថ្ងៃ សត្វទាំងអស់មុខជាស្លាប់អស់មិនខាន។¹⁴សូមបងទៅមុនខ្ញុំចុះ។ ខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរយឺតៗជាមួយហ្វូងសត្វ និងក្មេងៗ រហូតទៅដល់ទីលំ‌នៅរបស់បង នៅទឹកដីសៀរ»។

¹⁵លោកអេសាវនិយាយថា៖ «អ៊ីចឹង បងនឹងទុកពួកប្រុសៗដែលមកជាមួយបង នៅជាមួយប្អូនខ្លះ»។ ប៉ុន្តែ លោកយ៉ាកុបនិយាយថា៖ «មិនបាច់ធ្វើអ៊ឹចឹងទេ? បងបានធ្វើល្អចំពោះខ្ញុំគ្រប់គ្រាន់រួចមកហើយ»។¹⁶ដូច្នេះ លោកអេសាវបានធ្វើដំណើរត្រឡប់មកទឹកដីសៀរវិញ នៅថ្ងៃដដែលនោះ។¹⁷លោកយ៉ាកុបបានធ្វើដំណើរទៅទឹកដីស៊ូកូថ សង់ផ្ទះ ហើយធ្វើជម្រកសម្រាប់ហ្វូងសត្វរបស់គាត់នៅទីនោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយ គេបានហៅឈ្មោះនៅទីនោះថា ស៊ូកូថ។

¹⁸ពេលលោកយ៉ាកុបចេញទឹកដីប៉ាដាន់អើរ៉ាម គាត់បានមកដល់ទីក្រុងស៊ីគែមដោយសុវត្តិភាព ជាទឹកដីរបស់ស្រុកកាណាន។ គាត់បានបោះជំរំនៅក្បែរទីក្រុងនោះ។¹⁹បន្ទាប់មក គាត់បានទិញដីមួយកន្លែង គាត់បានសង់ត្រសាលរបស់គាត់នៅក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកហា‌ម៉ោរ ត្រូវជាឪពុករបស់លោកស៊ីគែម ក្នុងតម្លៃប្រាក់សុទ្ធមួយរយស្លឹង។²⁰គាត់បានសង់អាសនៈមួយ ហើយបានហៅវាថា អែល អែឡូហេអ៊ីស្រា‌អែល។

34

¹នាងឌីណា ជាកូនស្រីរបស់នាងលេអា ដែលនាងបានបង្កើតឲ្យលោកយ៉ាកុប នាងបានទៅជួបស្រ្តីវ័យក្មេងនៅក្នុងទឹកដី។²ពេលនោះ លោកស៊ីគែមជាកូនរបស់លោកហា‌ម៉ោរ ជនជាតិហេវី ដែលជាមេនៅស្រុកនោះ បានឃើញនាង ហើយចាប់នាងរំលោភផង។³គាត់ជាប់ចិត្តនឹងនាងឌីណា កូនស្រីរបស់លោកយ៉ាកុបជាខ្លាំង។ គាត់បានស្រឡាញ់ ហើយថ្នាក់ថ្នមនាងជាខ្លាំង។

⁴លោកស៊ីគែមបាននិយាយជាមួយលោកហា‌ម៉ោរ ជាឪពុករបស់គាត់ ដោយប្រាប់ថា៖ «សូមយកនាងឲ្យធ្វើជាភរិយារបស់ខ្ញុំមក»។⁵លោកយ៉ាកុបបានឮថា គាត់បានបង្ខូចកិត្តិយសនាងឌីណាកូនស្រីរបស់គាត់។ កូនប្រុសៗ និងហ្វូងសត្វរបស់គាត់នៅឯវាល ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបក៏នៅស្ងៀមរហូតដល់ពួកគេមក។

⁶លោកហា‌ម៉ោរ ជាឪពុករបស់លោកស៊ីគែមបានចេញទៅជួបលោកយ៉ាកុប ដើម្បីនិយាយជាមួយគាត់។⁷កាលកូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាកុបបានមកដល់ពីវាលវិញ ពួកគេបានឮរឿងនេះ។ ពួកគេរវាតចិត្ត។ ពួកគេខឹងជាខ្លាំង ពីព្រោះគាត់បានប្រមាថលោកអ៊ីស្រាអែល ដោយបង្ខំខ្លួនគាត់ជាមួយកូនស្រីរបស់លោកយ៉ាកុប គឺជារឿងដែលមិនគួរឲ្យធ្វើឡើយ។

⁸លោកហា‌ម៉ោរបាននិយាយជាមួយពួកគេ ដោយពោលថា៖ «ស៊ីគែម កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ស្រឡាញ់កូនស្រីរបស់លោក។ សូមប្រគល់នាងឲ្យកូនប្រុសខ្ញុំ ធ្វើជាភរិយាចុះ។⁹សូមភ្ជាប់សាច់ឈាមជាមួយយើង ដោយប្រគល់កូនស្រីរបស់លោកមកយើង ហើយយកពួកកូនស្រីរបស់យើងទៅធ្វើជាភរិយារបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។¹⁰អ្នករាល់នឹងរស់នៅជាមួយយើង ហើយទឹកដីនេះ នឹងបើកចំហសម្រាប់អ្នករាល់គ្នារស់នៅ និងធ្វើជំនួញ ព្រមទាំងអាចទិញដីនៅក្នុងស្រុកនេះបាន។

¹¹លោកស៊ីគែមនិយាយទៅកាន់ឪពុក និងបងប្អូនរបស់នាងថា៖ «សូមមេត្តាដល់ខ្ញុំផង ហើយអ្វីៗដែលលោកប្រាប់ដល់ខ្ញុំនឹងប្រគល់ឲ្យ។¹²សូមទាមទារពីខ្ញុំនៅតម្លៃបណ្ណាការ និងអំណោយតាមដែលលោកទាមទារ ខ្ញុំនឹងប្រគល់អ្វីៗតាមដែលលោកបង្គាប់ដល់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ សូមប្រគល់កូនស្រីរបស់លោកឲ្យខ្ញុំធ្វើជាភរិយាចុះ»។¹³កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាកុបឆ្លើយទៅលោកស៊ីគែម និងលោកហាម៉ោរ ឪពុករបស់គាត់ដោយល្បិចកល ព្រោះលោកស៊ីគែមបានបង្ខូចកិត្តិយសនាងឌីណា ប្អូនស្រីរបស់ពួកគេ។

¹⁴កូនៗរបស់លោកយ៉ាកុបនិយាយទៅពួកគេថា៖ «យើងមិនអាចធ្វើការនេះបានទេ ក្នុងការប្រគល់ប្អូនស្រីរបស់យើងដល់នរណាម្នាក់ដែលមិនបានកាត់ស្បែកឡើយ បើធ្វើបែបនេះនឹងបង្ខូចកិតិ្តយសរបស់យើង។¹⁵មានតែលក្ខខណ្ឌមួយនេះទេ ទើបយើងយល់ព្រមជាមួយលោក ប្រសិនបើ ពួកប្រុសៗទាំងអស់ក្នុងចំណោមអស់លោកកាត់ស្បែកដូចយើង ។¹⁶ដូច្នេះ យើងនឹងប្រគល់កូនស្រីរបស់យើងដល់លោក ហើយយើងនឹងយកកូនស្រីរបស់អស់លោកមកឯយើងដែរ ហើយយើងនឹងរស់នៅជាមួយលោក និងក្លាយទៅជាមនុស្សតែមួយ។¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ លោកមិនព្រមស្តាប់តាមយើងទេ ហើយមិនព្រមកាត់ស្បែក ដូច្នេះ យើងនឹងយកប្អូនស្រីរបស់យើងទៅវិញ ហើយយើងនឹងចាកចេញពីទីនេះ។

¹⁸លោកហា‌ម៉ោរ និងលោកស៊ីគែមបំពេញចិត្តនឹងពាក្យសំដីរបស់ពួកគេ។¹⁹បុរសវ័យក្មេងនោះមិនបង្អង់ក្នុងការធ្វើតាមអ្វីដែលពួកគេបាននិយាយ ព្រោះគាត់ស្រឡាញ់កូនស្រីរបស់លោកយ៉ាកុបណាស់ ហើយនៅក្នុងផ្ទះរបស់ឪពុកគាត់ គេគោរពលោកស៊ីគែមជាងគេបំផុត។

²⁰លោកហា‌ម៉ោរ និងលោកស៊ីគែម កូនប្រុសរបស់គាត់បានទៅទ្វារក្រុងរបស់ពួកគេ ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកប្រុសៗទាំងអស់គ្នា ដោយពោលថា៖²¹«បុរសទាំងនេះចង់បានសុខជាមួយយើង ដូច្នេះ ចូរឲ្យពួកគេរស់នៅក្នុងទឹកដី ហើយធ្វើជំនួញនៅក្នុងស្រុកជាមួយយើង ទឹកដីរបស់យើងធំល្មមសម្រាប់ពួកគេ។ ចូរឲ្យយើងយកកូនស្រីរបស់ពួកគេមកធ្វើជាប្រពន្ធ ហើយឲ្យពួកគេយកកូនស្រីរបស់យើងធ្វើជាប្រពន្ធវិញ។

²²មានលក្ខខណ្ឌតែមួយគត់ដើម្បីឲ្យពួកគេរស់នៅជាមួយយើង ហើយក្លាយជាជនជាតិតែមួយរបស់យើងគឺ ប្រសិនបើ បុរសទាំងអស់ដែលនៅក្នុងចំណោមយើងកាត់ស្បែក ដូចពួកគេបានកាត់ស្បែកដែរ។²³តើហ្វូងសត្វ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ហ្វូងសត្វទាំងអស់របស់ពួកគេមិនមែនជារបស់យើងទេឬអី? ដូច្នេះ ចូរយើងព្រមជាមួយពួកគេ ហើយពួកគេនឹងរស់នៅក្នុងចំណោមយើង»។

²⁴ពួកប្រុសៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងក្រុងនោះបានស្តាប់តាមលោកហា‌ម៉ោរ និងលោកស៊ីគែម កូនប្រុសរបស់គាត់។²⁵ពួកប្រុសៗត្រូវបានកាត់ស្បែកទាំងអស់គ្នា។ នៅថ្ងៃទីបី នៅពេលពួកគេកំពុងតែឈឺ កូនប្រុសរបស់លោកយ៉ាកុបពីរនាក់ (លោកស៊ីម្មាន និងលោកលេវី ត្រូវជាបងរបស់នាងឌីណា) ម្នាក់ៗយកដាវរបស់គាត់រៀងខ្លួន ហើយពួកគេបានប្រហារទីក្រុងដែលមានសុវត្ថិភាព ហើយពួកគេបានសម្លាប់ប្រុសៗទាំងអស់។²⁶ពួកគេបានសម្លាប់លោកហា‌ម៉ោរ និងលោកស៊ីគែម កូនប្រុសរបស់គាត់ ដោយមុខដាវ។ ពួកគេបានយកនាងឌីណា ពីផ្ទះរបស់លោកស៊ីគែម ហើយបានចេញទៅ។

²⁷កូនប្រុសម្នាក់ទៀតរបស់លោកយ៉ាកុបបានចូលទៅឯសាកសព ហើយរឹមអូសទ្រព្យសម្បត្តិនៅក្នុងទីក្រុងនោះ ដោយព្រោះអ្នកក្រុងនោះបានបង្ខូចកិត្តិយសប្អូនស្រីរបស់ពួកគេ។²⁸ពួកគេបានយកហ្វូងចៀម និងហ្វូងគោ ព្រមទាំងលារបស់អ្នកស្រុកនោះ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅទីក្រុងនោះ ព្រមទាំងអ្វីៗដែលនៅទីវាលផង²⁹គឺទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេទាំងអស់។ ពួកគេបានចាប់ទាំងកូនក្មេង និងប្រពន្ធរបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានយក សូម្បីតែអ្វីៗដែលនៅក្នុងផ្ទះផង។

³⁰លោកយ៉ាកុបនិយាយទៅកាន់លោកស៊ីម្មាន និងលោកលេវីថា៖ «កូនប្រុសទាំងពីរ នាំបញ្ហាដល់ឪពុកហើយ កូនបានបង្ខូចឈ្មោះរបស់ឪពុកនៅក្នុងចំណោមជនជាតិកាណាន និងជនជាតិពេរិ‌ស៊ីត។ ឪពុកក៏មានគ្នាតិច។ ប្រសិនបើ ពួកគេប្រមូលគ្នាទាស់នឹងឪពុក ហើយប្រហារឪពុក ដូច្នេះ ឪពុកនឹងត្រូវវិនាសហើយ ហើយឪពុក និងអ្នកផ្ទះរបស់ឪពុកមិនខាន»។³¹ប៉ុន្តែ លោកស៊ីម្មាន និងលោកលេវីនិយាយថា៖ «តើគួរឲ្យលោកស៊ីគែមធ្វើជាមួយប្អូនស្រីរបស់យើងដូចជាស្រីពេស្យា?»។

35

¹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកយ៉ាកុបថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ឡើងទៅបេតអែលចុះ ហើយស្នាក់នៅទីនោះ។ ចូរសង់អាសនៈមួយនៅទីនោះថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានយាងមកជួបអ្នក នៅពេលអ្នករត់គេចពីអេសាវ បងប្រុសរបស់អ្នក»។²បន្ទាប់មក លោកយ៉ាកុបនិយាយទៅកាន់ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ និងអ្នកដែលនៅជាមួយគាត់ថា៖ «ចូរបោះបង់ព្រះដទៃនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាចោល ចូរសម្អាតខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់របស់អ្នករាល់គ្នាចេញ។³បន្ទាប់មក យើងចេញដំណើរ ហើយឡើងទៅបេតអែល។ ខ្ញុំនឹងសង់អាសនៈមួយនៅទីនោះថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានឆ្លើយតបខ្ញុំនៅថ្ងៃដែលខ្ញុំមានទុក្ខ ហើយបានគង់នៅជាមួយខ្ញុំ គ្រប់កន្លែងដែលខ្ញុំទៅ»។

⁴ដូច្នេះ ពួកគេបានប្រគល់រូបព្រះរបស់សាសន៍ដទៃដែលនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេទាំងអស់ឲ្យដល់លោកយ៉ាកុប ហើយនិងចិញ្ចៀនដែលពួកគេពាក់នៅនឹងត្រចៀក។⁵លោកយ៉ាកុបបានកប់វានៅក្រោមដើមជ្រៃដែលនៅជិតទឹកដីស៊ីគែម។ នៅពេលពួកគេធ្វើដំណើរ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យទីក្រុងផ្សេងៗដែលនៅជុំវិញពួកគេមានការភ័យខ្លាច ដូច្នេះ គ្មាននរណាហ៊ានដេញតាមកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុបទេ។

⁶ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបបានមកដល់ លូស (គឺជាបេត‌អែល) ដែលនៅក្នុងទឹកដីកាណាន គាត់ និងមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលនៅជាមួយគាត់។⁷គាត់បានសង់អាសនៈមួយនៅទីនោះ តាមដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញអង្គទ្រង់ដល់គាត់ នៅពេលគាត់កំពុងតែរត់គេចពីបងប្រុសរបស់គាត់។⁸នាងស្រីដេបូរ៉ា ដែលត្រូវជាមេដោះរបស់នាងស្រីរេបិកា បានស្លាប់ ហើយគេបញ្ចុះសពនាងនៅជើងភ្នំបេត‌អែលនោះ គឺនៅក្រោមដើមជ្រៃមួយ ដែលគេហៅថា អាឡុន បាគូថ។

⁹នៅពេលលោកយ៉ាកុបមកពីស្រុកប៉ាដាន់ អើរ៉ាមវិញ ព្រះជាម្ចាស់បានយាងមកជួបគាត់សារជាថ្មី ហើយបានឲ្យពរដល់គាត់។¹⁰ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «អ្នកឈ្មោះយ៉ាកុប ប៉ុន្តែ ឈ្មោះរបស់អ្នកលែងហៅថាយ៉ាកុបទៀតហើយ។ អ្នកនឹងមានឈ្មោះថា អ៊ីស្រាអែល»។ ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់បានហៅឈ្មោះរបស់គាត់ថា អ៊ីស្រាអែល។

¹¹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «យើងជាព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តា។ ចូរបង្កើតផល ហើយបានចម្រើនឡើង។ ជាប្រជាជាតិមួយ ដែលមានប្រជាជាតិជាច្រើនកើតចេញពីអ្នក ហើយនិងស្តេចដែលកើតឡើងចេញពីក្នុងចំណោមពូជពង្សរបស់អ្នក។¹²ទឹកដីដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យលោកអប្រាហាំ និងលោកអ៊ីសាក យើងនឹងប្រគល់ដល់អ្នក។ យើងក៏ប្រគល់ទឹកដីឲ្យដល់ពូជពង្សរបស់អ្នកដែលនៅតាមក្រោយអ្នកដែរ»។¹³ព្រះជាម្ចាស់បានយាងចេញពីគាត់គឺចេញពីកន្លែងដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលជាមួយគាត់។

¹⁴លោកយ៉ាកុបបានរៀបចំបង្គោលមួយ នៅកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលជាមួយគាត់ គឺជាសសរថ្ម។គាត់បានច្រូចតង្វាយពីលើវា ហើយក៏បានចាក់ប្រេងពីលើវាដែរ។¹⁵លោកយ៉ាកុបដាក់ឈ្មោះកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលមកគាត់ថា បេតអែល។

¹⁶ពួកគេបានចេញដំណើរពីបេតអែល។ កាលពួកគេនៅឆ្ងាយ មិនទាន់ទៅដល់អេប្រាតានៅឡើយ នាងរ៉ាជែលបានឈឺពោះសម្រាលកូន ហើយគាត់សម្រាលកូនយ៉ាងលំបាក¹⁷កាលដែលនាងកំពុងដែលសម្រាលកូនយ៉ាងលំបាកបំផុតនោះ ឆ្មបបាននិយាយទៅនាងថា៖ «កុំខ្លាចអ្វីឡើយ ដ្បិតឥឡូវនាងបង្កើតបានកូនប្រុសមួយទៀតហើយ»។¹⁸ពេលនាងរៀបនឹងស្លាប់ នៅដង្ហើមចុងក្រោយ នាងបានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា បេន អូនី ប៉ុន្តែ ឪពុករបស់គាត់ដាក់ឈ្មោះថា បេនយ៉ាមីនវិញ។¹⁹នាងរ៉ាជែលបានស្លាប់ ហើយបានបញ្ចុះនៅតាមផ្លូវទៅអេប្រាតា (គឺជាបេថ្លេ‌ហិម)។²⁰លោកយ៉ាកុបបានដំឡើងបង្គោលមួយឲ្យនាងនៅលើផ្នូររបស់នាង។ គឺជាសញ្ញាសង្គាល់ផ្នូររបស់នាងរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

²¹លោកអ៊ីស្រាអែលបានបន្តដំណើរទៅមុខទៀត ហើយបានសង់ត្រសាលរបស់គាត់ខ្ពស់ជាងប៉មរបស់ហ្វូងសត្វទៅទៀត។²²ក្នុងកាលដែលោកអ៊ីស្រាអែលរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះ លោករូបេនរួមបានដំណេកជាមួយនាងប៊ីល‌ហា ជាប្រពន្ធចុងរបស់ឪពុកគាត់ ហើយលោកអ៊ីស្រា‌អែលបានដឹងរឿងនេះ។ ហើយលោកយ៉ាកុបមានកូនប្រុសដប់‌ពីរនាក់។

²³កូនប្រុសៗរបស់គាត់តាមរយៈនាងស្រីលេអាគឺ រូបេន ជាកូនច្បងរបស់លោកយ៉ាកុប ស៊ីម្មាន លេវី យូដា អ៊ីសា‌ខារ និងសាប់‌យូឡូន។²⁴កូនប្រុសៗរបស់គាត់តាមរយៈនាងរ៉ាជែល មាន យ៉ូសែប និងបេនយ៉ាមីន។²⁵កូនប្រុសៗរបស់គាត់តាមរយៈនាងប៊ីល‌ហា ជាអ្នកបម្រើស្រីរបស់នាងរ៉ាជែល មានដាន់ និងណែប‌ថាលី។

²⁶កូនប្រុសៗរបស់គាត់តាមរយៈនាងស៊ីលផា ជាអ្នកបម្រើស្រីរបស់នាងលេអា មានកាដ និងអេ‌ស៊ើរ។ កូនទាំងអស់នេះជាកូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាកុប ដែលកើតនៅក្នុងទឹកដីប៉ាដាន់អើរ៉ាម។²⁷លោកយ៉ាកុបបានមករកលោកអ៊ីសាកជាឪពុកវិញ នៅត្រង់ដើមជ្រៃម៉ាមរ៉េ នៅគារយ៉ាត អើបា (គឺនៅហេប្រូន) ជាទឹកដីដែលលោកអប្រាហាំ និងលោកអ៊ីសាកបានធ្លាប់បានរស់នៅ។

²⁸លោកអ៊ីសាកមានអាយុមួយរយប៉ែតសិបឆ្នាំ។²⁹លោកអ៊ីសាកបានផុតដង្ហើម ហើយបានស្លាប់ ព្រមទាំងបានទៅជួបជុំជាមួយបុព្វបុរសរបស់គាត់ ហើយគាត់បានស្កប់ស្កល់នៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់។ លោកអេសាវ និងលោកយ៉ាកុប កូនប្រុសរបស់គាត់ បានបញ្ចុះសពគាត់។

36

¹អ្នកទាំងនេះគឺជាពូជពង្សរបស់លោកអេសាវ (ដែលហៅថាអេដុមផងដែរ)។²លោកអេសាវយកប្រពន្ធពីជនជាតិកាណាន។ អ្នកទាំងនេះគឺជាប្រពន្ធរបស់គាត់គឺនាងអដា ជាកូនស្រីរបស់លោកអេឡូន ជនជាតិហេត នាងអហូលី‌បាម៉ា កូនស្រីរបស់លោកអណា ជាជីតារបស់លោកស៊ីបៀន ជនជាតិហេវី³និងនាងបាសម៉ាត ជាកូនស្រីរបស់លោកអ៊ីស‌្មាអែល ជាប្អូនស្រីរបស់លោកនេបា‌យ៉ូត។

⁴នាងអដាបង្កើតបានអេលី‌ផាសឲ្យលោកអេសាវ ហើយនាងបាស‌ម៉ាតបង្កើតរេហួល។⁵នាងអហូលី‌បាម៉ាបង្កើតបានយេអ៊ូស យ៉ាឡាម និងកូរេ។ អ្នកទាំងនេះជាកូនប្រុសរបស់លោកអេសាវ ដែលកើតនៅទឹកដីកាណាន។

⁶លោកអេសាវបានយកភរិយា និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ព្រមទាំងសមាជិកគ្រួសាររបស់គាត់ និងហ្វូងសត្វរបស់គាត់ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ទាំងអស់ ដែលគាត់រកបាននៅក្នុងទឹកដីកាណាន ហើយគាត់បានចាកចេញពីទឹកដីដែលលោកយ៉ាកុប ប្អូនប្រុសរបស់គាត់រស់នៅ។⁷គាត់ធ្វើបែបនេះ ដោយសារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេច្រើនពេក ធ្វើឲ្យពួកគេមិនអាចនៅជាមួយគ្នាបាន។ ទឹកដីដែលពួកគេរស់នៅមិនអាចផ្គត់ផ្គង់ដល់ហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេបានឡើយ។⁸ដូច្នេះ លោកអេសាវ ដែលបានស្គាល់ជាជនជាតិអេដុមផងនោះ បានទៅតាំងលំនៅក្នុងតំបន់ភ្នំសៀរ។

⁹ទាំងនេះគឺជាពូជពង្សរបស់លោកអេសាវ ជាជូនតារបស់ជនជាតិអេដុម នៅក្នុងតំបន់ភ្នំសៀរ។¹⁰ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះកូនប្រុសៗរបស់លោកអេសាវ អេលី‌ផាស ជាកូនរបស់នាងអដា ភរិយារបស់លោកអេសាវ។ រេហួល ជាកូនរបស់នាងបាស‌ម៉ាត ភរិយារបស់លោកអេសាវ។¹¹កូនប្រុសៗរបស់អេលី‌ផាស គឺថេម៉ាន អូម៉ារ សេផូរ កាថាម និងកេណាស។¹²នាងធីមណា ជាប្រពន្ធចុងរបស់លោកអេលី‌ផាស ជាកូនប្រុសរបស់លោកអេសាវ បង្កើតអាម៉ា‌ឡេក។ ទាំងនេះជាកូនចៅរបស់នាងអដា ភរិយារបស់លោកអេសាវ។

¹³អ្នកទាំងនេះគឺកូនប្រុសៗរបស់លោករេហួល ណាហាត់ សេ‌រ៉ាស សាំម៉ា និងមីសសា។ អ្នកទាំងនេះគឺជាចៅប្រុសៗរបស់នាងបាស‌ម៉ាត ភរិយារបស់លោកអេសាវ។¹⁴ទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់នាងអហូលី‌បាម៉ា ភរិយារបស់លោកអេសាវ ដែលត្រូវជាកូនរបស់លោកអណា និងជាចៅរបស់លោកស៊ីបៀន ។ នាងបង្កើតឲ្យលោកអេសាវ គឺយេអ៊ូស យ៉ាឡាម និងកូរេ។

¹⁵អ្នកទាំងនេះគឺជាកុលសម្ព័ន្ធនៅក្នុងចំណោមពូជពង្សរបស់លោកលោកអេសាវ៖ ពូជពង្សរបស់លោកអេលី‌ផាស ជាកូនច្បងរបស់លោកអេសាវ មានលោកថេម៉ាន លោកអូម៉ារ លោកសេផូ លោកកេណាស¹⁶លោកកូរេ លោកកាថាម លោកអាម៉ា‌ឡេក។ អ្នកទាំងនេះត្រូវជាមេ‌នៃពូជពង្សអេលី‌ផាស នៅក្នុងទឹកអេដុម ហើយពួកគេគឺជាចៅប្រុសៗរបស់នាងអដា។

¹⁷ទាំងនេះគឺជាអំបូររបស់លោករេហួល ជាកូនប្រុសរបស់លោកអេសាវ មានលោកណាហាត់ លោកសេ‌រ៉ាស លោកសាំម៉ា លោកមីសសា។ អ្នកទាំងនេះជាមេ‌នៃអំបូររបស់លោករេហួល នៅក្នុងទឹកដីអេដុម។¹⁸ពួកគេគឺជាចៅប្រុសៗរបស់នាងបាស‌ម៉ាត ភរិយារបស់លោកអេសាវ។ អ្នកទាំងនេះគឺមេ‌នៃអំបូររបស់នាងអហូលី‌បាម៉ា ជាភរិយារបស់លោកអេសាវ កូនស្រីរបស់លោកអណា។¹⁹អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនចៅរបស់លោកអេសាវ ហើយពួកគេទាំងនេះជាមេ‌នៃអំបូររបស់ពួកគេរៀងខ្លួន។

²⁰ទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់លោកសៀរ ជន‌ជាតិហូរី ជាប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីនេះ មានឡូថាន សូបាល ស៊ីបៀន អណា²¹ឌីសុន អេ‌ស៊ើរ និងឌីសាន។ អ្នកទាំងនេះជាមេ‌នៃជន‌ជាតិហូរី ជាប្រជាជនរបស់លោកសៀរ នៅក្នុងទឹកដីអេដុម។²²អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសរបស់លោកឡូថាន មាន ហូរី និងហេ‌ម៉ាម ហើយនាងធីមណាគឺជាប្អូនស្រីរបស់លោកឡូថាន។

²³អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់លោកសូបាល មាន អាល់‌វ៉ាន ម៉ាណា‌ហាត់ អេបាល សេផូ និងអូណាំ។²⁴អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់លោកស៊ីបៀនមាន អៃយ៉ា និងអណា។ លោកអណានេះហើយដែលបានរកឃើញប្រភពទឹកនៅទីរហោ‌ស្ថាន ក្នុងពេលដែលគាត់កំពុងតែឃ្វាលលារបស់លោកស៊ីបៀន ឪពុករបស់គាត់។

²⁵អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនចៅរបស់លោកអណាមាន ឌីសុន និងនាងអហូលី‌បាម៉ា កូនស្រីរបស់លោកអណា។²⁶អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់លោកឌីសុនមាន ហែម‌ដាន់ អែស‌បាន់ យីត‌រ៉ាន និងកេរ៉ាន។²⁷អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់លោកអេ‌ស៊ើរមាន ប៊ីល‌ហាន សាវ៉ាន និងយ៉ា‌កាន។²⁸អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់លោកឌីសានមាន អ៊ូស និងអរ៉ាន។

²⁹អ្នកទាំងនេះគឺជាអំបូររបស់លោកហូរីមានឡូថាន សូបាល ស៊ីបៀន អ័ណា ឌីសុន អេស៊ើរ និងឌីសាន។³⁰អ្នកទាំងនេះជាពូជអំបូរដែលកើតពីជនជាតិហូរី តាមអំបូររបស់គេនៅក្នុងទឹកដីសៀរ។

³¹ទាំងនេះគឺជាស្ដេចគ្រងរាជ្យនៅក្នុងទឹកដីអេដុម មុនពេលស្តេចផ្សេងគ្រងរាជ្យនៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រា‌អែល³²ព្រះ‌បាទបេឡា ជាបុត្ររបស់លោកបេអ៊រ បានគ្រងរាជ្យនៅក្រុងឌីន‌ហា‌បារបស់ព្រះអង្គ ក្នុងទឹកដីអេដុម។³³នៅពេលព្រះ‌បាទបេឡាបានសុគតទៅ ព្រះ‌បាទយ៉ូបាប ជាបុត្ររបស់លោកសេ‌រ៉ាស អ្នកក្រុងបូសរ៉ា បានឡើងគ្រងរាជ្យជំនួសព្រះអង្គ។

³⁴នៅពេលព្រះ‌បាទយ៉ូបាបសុគតទៅ ព្រះ‌បាទហ៊ូសាំ ជាអ្នកក្រុងថេម៉ាន បានឡើងគ្រងរាជ្យជំនួសព្រះអង្គ។³⁵នៅពេលព្រះ‌បាទហ៊ូសាំសុគតទៅ ព្រះ‌បាទហាដាឌ ជាបុត្ររបស់លោកបេដាឌ ស្ដេចនេះហើយដែលបានវាយឈ្នះជន‌ជាតិម៉ាឌាន នៅស្រុកម៉ូអាប់ បានឡើងគ្រងរាជ្យជំនួសព្រះអង្គ។ ទីក្រុងរបស់ព្រះអង្គគឺអាវីត។³⁶នៅពេលព្រះ‌បាទហាដាឌសុគតទៅ ព្រះ‌បាទសាំឡា ជាអ្នកស្រុកម៉ាស‌រេកា បានឡើងគ្រងរាជ្យជំនួសព្រះអង្គ។

³⁷នៅពេលព្រះ‌បាទសាំឡាសុគតទៅ នោះព្រះ‌បាទសូល ជាអ្នកក្រុងរ៉េហូ‌បូត ដែលនៅជាប់នឹងទន្លេ បានឡើងគ្រងរាជ្យជំនួសព្រះអង្គ។³⁸នៅពេលព្រះ‌បាទសូលសុគតទៅ ព្រះ‌បាទបាល‌ហាណាន់ ជាបុត្ររបស់លោកអក‌បោរ បានឡើងគ្រងរាជ្យជំនួសព្រះអង្គ។³⁹នៅពេលព្រះ‌បាទបាល‌ហាណាន់ ជាបុត្ររបស់លោកអក‌បោរសុគតទៅ ព្រះ‌បាទហាដារ ជាអ្នកក្រុងប៉ាវ បានឡើងគ្រងរាជ្យជំនួសព្រះអង្គ។ មហេសីរបស់ស្ដេចមាននាមថា មហេ‌ថា‌បែល ជាបុត្រីរបស់លោកម៉ាត‌រេឌ និងជាចៅរបស់លោកម៉េសា‌ហាប់។

⁴⁰អ្នកទាំងនេះគឺជាឈ្មោះមេ‌នៃអំបូររបស់ជន‌ជាតិអេសាវ តាមអំបូរ និងតាមទឹកដីរបស់ពួកគេ តាមឈ្មោះរបស់ពួកគេគឺ លោកធីមណា លោកអាល‌វ៉ា លោកយេថេត⁴¹លោកអហូ‌លី‌បាម៉ា លោកអេឡា លោកពីណូន⁴²លោកកេណាស លោកថេម៉ាន លោកមីបសារ⁴³លោកម៉ាក‌ឌាល និងលោកអ៊ីរ៉ាម។ អ្នកទាំងនេះគឺជាមេ‌នៃជន‌ជាតិអេដុម ទៅតាមទីលំ‌នៅ និងទៅតាមតំបន់ដែលជាទឹកដីរបស់គេ។ នេះគឺលោកអេសាវជាបុព្វបុរសរបស់ជន‌ជាតិអេដុម។

37

¹លោកយ៉ាកុបបានរស់នៅក្នុងទឹកដី ដែលឪពុករបស់គាត់រស់នៅ គឺនៅក្នុងទឹកដីកាណាន។²ទាំងនេះ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងទាក់ទងនឹងលោកយ៉ាកុប។ លោកយ៉ូសែប នៅក្មេង អាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ បានទៅឃ្វាលហ្វូងសត្វជាមួយបងៗរបស់គាត់។ គាត់បានទៅជាមួយកូនប្រុសរបស់នាងប៊ីល‌ហា និងនាងស៊ីល‌ផា ប្រពន្ធចុងរបស់ឪពុកគាត់។ លោកយ៉ូសែបបានរាយការណ៍មិនល្អពីបងៗដល់ឪពុករបស់ពួកគេ។

³លោកអ៊ីស្រាអែលស្រឡាញ់យ៉ូសែបជាងកូនប្រុសៗទាំងអស់របស់គាត់ដោយសារគាត់មានកូនប្រុសនេះ ពេលគាត់មានអាយុច្រើនហើយ។ លោកអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងស្អាតឲ្យគាត់។⁴បងប្រុសរបស់គាត់បានឃើញថា ឪពុករបស់ពួកគេស្រឡាញ់គាត់ច្រើនជាងបងៗទាំងអស់។ ពួកគេបានស្អប់គាត់ ហើយមិនបាននិយាយពាក្យល្អដាក់គាត់ឡើយ។

⁵លោកយ៉ូសែបបានសុបិនរឿងមួយ ហើយគាត់បានប្រាប់ដល់បងៗរបស់គាត់ពីរឿងនោះ។ ពួកគេស្អប់គាត់កាន់តែខ្លាំង។⁶គាត់និយាយទៅពួកគេថា៖ «សូមស្តាប់សុបិន ដែលខ្ញុំបានសុបិន។

⁷មើល៍ កាលយើងទាំងអស់គ្នាកំពុងតែចងកណ្ដាប់ស្រូវ នៅវាលស្រែ ពេលនោះ ស្រាប់តែកណ្ដាប់របស់ខ្ញុំងើបឈរឡើងយ៉ាងត្រង់ ហើយមើល៍ កណ្ដាប់របស់បងៗបានមកព័ទ្ធជុំ‌វិញកណ្ដាប់ខ្ញុំ ហើយនាំគ្នាលុតជង្គង់ចំពោះកណ្ដាប់របស់ខ្ញុំ»។⁸បងៗរបស់គាត់និយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «តើឯងនឹងគ្រងរាជ្យលើយើងឬ? តើឯងនឹងគ្រប់‌គ្រងលើយើងឬ?»។ ពួកគេរឹតតែស្អប់គាត់កាន់តែខ្លាំងឡើយ ដោយព្រោះតែសុបិនដែលគាត់យកមកប្រាប់ពួកគេ។

⁹គាត់បានសុបិនឃើញរឿងមួយផ្សេងទៀត ហើយបានប្រាប់សុបិនដល់បងៗរបស់គាត់ដែរ។ គាត់និយាយថា៖ «មើល៍ ខ្ញុំបានសុបិនឃើញរឿងមួយទៀត គឺឃើញដួងអាទិត្យ និងដួងច័ន្ទ ហើយផ្កាយទាំងដប់មួយលុតជង្គង់ចំពោះខ្ញុំ»។¹⁰គាត់បានប្រាប់ការនេះទៅកាន់ឪពុករបស់គាត់ ដូចបានប្រាប់ដល់បងៗដែរ ហើយឪពុករបស់គាត់បានបន្ទោសដល់គាត់។ លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់ទៅគាត់ថា៖ «តើកូនសុបិនអ្វីចម្លែកម្លេ៉ះ? តើម្តាយរបស់ឯង និងឪពុក ព្រមទាំងបងៗរបស់ឯងលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំឯងមែនទេ?¹¹បងៗច្រណែននឹងគាត់ប៉ុន្តែឪពុករបស់គាត់រក្សារឿងនេះនៅក្នុងគំនិតរបស់គាត់។

¹²បងៗរបស់គាត់បានទៅកន្លែងមើលថែហ្វូងសត្វរបស់ឪពុកគាត់នៅក្នុងក្រុងស៊ីគែម។¹³លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់យ៉ូសែបថា៖ «តើកូនឯងមិនទៅកន្លែងមើលហ្វូងសត្វជាមួយបងៗកូនឯងនៅស៊ីគែមទេឬ? មក ហើយឪពុកនឹងឲ្យកូនឯងទៅជាមួយពួកគេ»។ យ៉ូសែបប្រាប់គាត់វិញថា៖ «ខ្ញុំរួចរាល់ហើយ»។¹⁴លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់គាត់ថា៖ «ទៅឥឡូវនេះទៅ មើល៍ ឲ្យដឹងថាតើបងៗរបស់កូនឯង និងហ្វូងសត្វយ៉ាងណា ហើយនាំយកដំណឹងមកប្រាប់ឪពុកវិញ»។ ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបបានឲ្យគាត់ចេញទៅជ្រលងភ្នំហេប្រុន ហើយយ៉ូសែបបានទៅក្រុងស៊ីគែម។

¹⁵មានបុរសម្នាក់បានជួបយ៉ូសែប។ មើល៍ យ៉ូសែបបានវង្វេងនៅឯវាល។ បុរសនោះបានសួរគាត់ថា៖ «តើឯងរកអ្វី?»¹⁶យ៉ូសែបឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំរកបងៗរបស់ខ្ញុំ សូមជួយប្រាប់ខ្ញុំផង តើពួកគាត់មើលថែហ្វូងសត្វនៅឯណា»។¹⁷បុរសនោះប្រាប់ថា៖ «ពួកគេបានចេញពីទីនេះហើយ ដ្បិត យើងបានឮពួកគេនិយាយថា៖ «តោ៎ះ! យើងទៅដូថាន។ យ៉ូសែបបានទៅតាមរកបងៗរបស់គាត់ ហើយជួបពួកគេនៅដូថាន។

¹⁸ពួកគេឃើញគាត់ពីចម្ងាយ ហើយមុនពេលគាត់ជិតទៅដល់ពួកគេ ពួកគេបានឃុបឃិតគ្នាសម្លាប់គាត់។¹⁹បងៗបាននិយាយទៅកាន់គ្នាគាត់ថា៖ «មើល អាមេសុបិនមកហើយ។²⁰ដូច្នេះ មក! ចូរយើងសម្លាប់វា ហើយកប់វាទៅក្នុងរណ្តៅមួយនោះទៅ។ យើងនឹងប្រាប់គេថា៖ «សត្វព្រៃបានសម្លាប់វា» យើងនឹងមើលថាតើសុបិនរបស់វានឹងទៅជាយ៉ាងណា?»។

²¹លោករូបេនបានឮ ហើយសង្គ្រាះគាត់ពីដៃរបស់ពួកគេ។ គាត់បានប្រាប់ថា៖ «សូមយើងកុំសម្លាប់វាអី»។²²លោករូបេនប្រាប់ទៅពួកគេថា៖ «កុំបង្ហូរឈាមឡើយ។ ចូរបោះវាទៅក្នុងរណ្តៅដែលនៅក្នុងទីរហោស្ថាននេះទៅ ប៉ុន្តែ សូមកុំសម្លាប់វាអី»។ ដើម្បីឲ្យគាត់អាចសង្គ្រោះគាត់ចេញពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកគេ ហើយនាំគាត់ត្រឡប់ទៅឪពុករបស់គាត់វិញ។

²³នៅពេលយ៉ូសែបបានទៅដល់បងៗរបស់គាត់ ពួកគេបានដោះអាវស្អាតរបស់គាត់។²⁴ពួកគេបានចាប់គាត់ ហើយបោះគាត់ចូលទៅក្នុងរណ្ដៅ។ រណ្តៅនោះទទេស្អាតគ្មានទឹកនៅក្នុងនឹងទេ។

²⁵ពួកគេបានអង្គុយចុះ ហើយហូបនំប៉័ង។ ពួកគេបានងើបភ្នែកគេឡើង ហើយសម្លឹងមើល ហើយឃើញជនជាតិអ៊ីស្មាអែលមកពីកាឡាដ ជាមួយនឹងសត្វអូដ្ឋរបស់ពួកគេ ដឹកគ្រឿងក្រអូប ជ័រពិដោរ និងជ័រល្វីង‌ទេស។ ពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរ យករបស់ទាំងនោះទៅទឹកដីអេស៊ីប។²⁶លោកយូដានិយាយទៅបងៗរបស់គាត់ថា៖ «តើមានប្រយោជន៍អ្វី ប្រសិនបើ យើងសម្លាប់ប្អូនរបស់យើង ហើយលាក់ឈាមរបស់វា?

²⁷មក ចូរយើងលក់វាឲ្យទៅជនជាតិអ៊ីស្មាអែល ហើយកុំសម្លាប់វាឡើយ។ ដ្បិត វាក៏ជាកូនរបស់ឪពុកយើង និងជាសាច់ឈាមរបស់យើងដែរ»។ បងៗរបស់គាត់ក៏ស្តាប់តាមគាត់។²⁸មានឈ្មួញជាតិម៉ាឌានមកដល់ ពួកគេក៏យកយ៉ូសែបចេញពីរណ្ដៅ។ ពួកគេបានលក់យ៉ូសែបទៅឲ្យជន‌ជាតិអ៊ីស្មា‌អែល ក្នុងតម្លៃជាប្រាក់ម្ភៃស្លឹង។ ជន‌ជាតិអ៊ីស្មា‌អែលនាំយ៉ូសែបទៅទឹកដីអេស៊ីប។

²⁹លោករូបេនបានត្រឡប់មកឯរណ្ដៅវិញ ហើយមើល៍ យ៉ូសែបមិនបាននៅក្នុងរណ្តៅនោះទៀតទេ។ គាត់បានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់។³⁰គាត់បានត្រឡប់ទៅប្អូនៗរបស់គាត់ហើយប្រាប់ថា៖ «ក្មេងប្រុសនោះមិននៅទីនោះទេ! ហើយខ្ញុំ តើខ្ញុំអាចទៅណា?»

³¹ពួកគេបានសម្លាប់សត្វពពែមួយ បន្ទាប់មកបានយកសម្លៀកបំពាក់យ៉ូសែប ហើយជ្រលក់វាទៅក្នុងឈាមនោះ។³²បន្ទាប់មក ពួកគេបានយកវាទៅឯឪពុករបស់ពួកគេហើយនិយាយថា៖ «យើងបានរកឃើញអាវនេះ។ សូមមើល ថាតើវាជាសម្លៀកបំពាក់របស់កូនលោកឪពុកមែនរឺមិនមែន»។³³លោកយ៉ាកុបបានស្គាល់វា ហើយនិយាយថា៖ «វាគឺជាសម្លៀកបំពាក់កូនប្រុសរបស់ឪពុក។ សត្វព្រៃបានសម្លាប់កូនខ្ញុំ។ វាបានញែកស៊ីយ៉ូសែបជាចំណែកៗ»។

³⁴លោកយ៉ាកុបបានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយស្លៀកសំពត់ធ្មៃរបស់គាត់ ហើយបានកាន់ទុក្ខកូនប្រុសរបស់គាត់ជាច្រើនថ្ងៃ។³⁵កូនប្រុស កូនស្រីរបស់គាត់បានក្រោកឡើងហើយកម្សាន្តចិត្តគាត់ ប៉ុន្តែ គាត់បដិសេធមិនទទួលការកម្សាន្តចិត្តរបស់គាត់ឡើយ។ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំពិតជាចង់ទៅស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ដើម្បីកាន់ទុក្ខដល់កូនប្រុសខ្ញុំ»។ ឪពុករបស់គាត់បានកាន់ទុក្ខនឹងកូនប្រុសរបស់គាត់។³⁶ជនជាតិម៉ាឌានបានលក់គាត់ឲ្យលោកប៉ូទីផារជាមន្ត្រីរបស់ព្រះ‌ចៅផារ៉ោន ជាមេបញ្ជាការលើកង‌អង្គរក្សរបស់ស្ដេច។

38

¹នៅគ្រានោះ លោកយូដាបានចាកចេញពីបងប្អូនរបស់គាត់ ទៅនៅជាមួយបុរសម្នាក់ក្នុងអាឌូ‌ឡាម ដែលមានឈ្មោះហ៊ីរ៉ា។²គាត់បានឃើញកូនស្រីរបស់លោកស៊ូអា ជាជន‌ជាតិកាណាននៅទីនោះ។ គាត់រៀបការជាមួយនាង ហើយគេងជាមួយនាង។

³នាងមានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ។ គាត់បានដាក់ឈ្មោះថា អ៊ើរ។⁴នាងមានផ្ទៃពោះម្តងទៀត ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយទៀត។⁵នាងបានដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា អូណាន់។ ហើយនាងបានបង្កើតកូនប្រុសមួយទៀត ហើយដាក់ឈ្មោះកូនប្រុសនោះថា សេឡា។ នាងបង្កើតកូនទាំងអស់នោះនៅក្នុងភូមិកេស៊ីប។

⁶លោកយូដារកភរិយាមួយឲ្យអ៊ើរ កូនប្រុសច្បងរបស់គាត់។ នាងឈ្មោះថា តាម៉ារ។⁷លោកអ៊ើរ កូនច្បងរបស់គាត់ ជាមនុស្សអាក្រក់ មិនគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យព្រះ‌អម្ចាស់ទេ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ក៏បានសម្លាប់គាត់ចោលទៅ។

⁸លោកយូដាបាននិយាយទៅកាន់លោកអូណាន់ថា៖ «ចូរទៅគេងជាមួយភរិយាបងប្រុសរបស់កូនទៅ។ ចូរធ្វើតួនាទីជាប្អូនថ្លៃរបស់នាង ហើយបន្តពូជ‌ពង្សឲ្យបងប្រុសរបស់កូនទៅ»។⁹ដោយលោកអូណាន់ដឹងថាកូនដែលនឹងកើតមក គ្មានឈ្មោះជាពូជ‌ពង្សរបស់គាត់ ដូច្នេះ ពេលណាគាត់រួមដំណេកជាមួយបងថ្លៃ គាត់តែងតែសម្រក់ចោលទៅដី ដូច្នេះហើយគាត់មិនអាចមានកូនដើម្បីបន្តពូជឲ្យបងប្រុសរបស់គាត់។¹⁰អ្វីដែលគាត់បានធ្វើ អាក្រក់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអម្ចាស់ក៏សម្លាប់គាត់ចោលទៅដែរ។

¹¹លោកយូដាប្រាប់នាងតាម៉ារ កូនប្រសារស្រីរបស់គាត់ថា៖ «ចូរនៅជាស្រី្តមេម៉ាយសិនចុះ ហើយទៅរស់នៅផ្ទះឪពុករបស់កូនសិនទៅ ទម្រាំសេឡាកូនរបស់ពុកធំពេញវ័យសិន»។ ដ្បិត គាត់ខ្លាចថា៖ «កូនមួយនេះអាចស្លាប់ដូចបងៗដែរ»។ នាងតាម៉ារក៏ទៅហើយទៅរស់នៅផ្ទះឪពុកនាងវិញ។

¹²យូរថ្ងៃក្រោយមក កូនស្រីរបស់លោកស៊ូអា ត្រូវជាភរិយារបស់លោកយូដា បានទទួលមរណ‌ភាព។ លោកយូដាបានធូរស្បើយហើយ គាត់ក៏ធ្វើដំណើរទៅ មើលពួកអ្នកកាត់រោមចៀមរបស់គាត់ ភូមិធីមណា គាត់និងមិត្តភក្តិរបស់គាត់ គឺលោកហ៊ីរ៉ា ជាអ្នកស្រុកអាឌូ‌ឡាមទៅជាមួយដែរ។¹³គេប្រាប់នាងតាម៉ារថា៖ «មើល៍ ឪពុកក្មេករបស់នាងឡើងទៅធីមណា ដើម្បីកាត់រោមចៀម»។¹⁴នាងបានដោះស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ជាស្រីមេម៉ាយរបស់នាងចេញ ហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ ហើយយកស្បៃហើយបាំងមុខរបស់នាង។ នាងអង្គុយនៅទ្វារចូលភូមិអេណែម ដែលនៅជិតផ្លូវទៅភូមិធីមណា។ ហើយនាងបានឃើញសេឡាពេញវ័យហើយ ប៉ុន្តែ លោកមិនបានប្រគល់គាត់មកឲ្យធ្វើប្តីររបស់នាងឡើយ។

¹⁵គាត់គិតថាជាស្ត្រីពេស្យា ព្រោះនាងមានស្បៃបាំងមុខរបស់នាង។¹⁶គាត់បានទៅរកនាងដែលនៅក្បែរផ្លូវនោះ ហើយនិយាយថា៖ «មក៍ សូមឲ្យខ្ញុំបានគេងជាមួយនាង!» ដ្បិត គាត់មិនបានដឹងថា នាងជាកូនប្រសាស្រីរបស់គាត់ទេ។ នាងតបថា៖ «តើលោកនឹងឲ្យអ្វីដល់ខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំគេងជាមួយលោក?»។

¹⁷គាត់ប្រាប់ថា៖ «ខ្ញុំនឹងឲ្យគេយកពពែមួយពីហ្វូងសត្វរបស់ខ្ញុំមកឲ្យនាង»។ នាងបានសួរថា៖ «តើលោកមានអ្វីបញ្ចាំខ្ញុំឬទេ ទម្រាំតែលោកឲ្យគេយកវាមកឲ្យខ្ញុំ?»។¹⁸គាត់សួរថា៖ «តើឲ្យខ្ញុំបញ្ចាំអ្វីដល់នាង?» នាងឆ្លើយថា៖ «សូមប្រគល់ត្រា ខ្សែ និងដំបងដែលលោកកាន់នៅដៃនោះមក»។ គាត់បានប្រគល់របស់ទាំងនោះឲ្យនាង ហើយបានគេងជាមួយនាង ហើយនាងក៏មានផ្ទៃពោះដោយ‌សារគាត់។

¹⁹នាងបានក្រោកឡើង ហើយចេញពីគាត់ទៅ។ នាងបានយកស្បៃចេញពីមុងនាង ហើយពាក់សម្លៀកបំពាក់ជាស្រី្តមេម៉ាយវិញ។²⁰លោកយូដាបានផ្ញើពពែស្ទាវមួយពីហ្វូងសត្វតាមរយៈមិត្តភក្តិរបស់គាត់ គឺលោកអាឌូ‌ឡាំ ហើយយករបស់បញ្ចាំពីដៃរបស់ស្រ្តីនោះមកវិញ ប៉ុន្តែ គាត់រកនាងមិនឃើញទេ។

²¹បន្ទាប់មក លោកអាឌូ‌ឡាំសួរពួកប្រុសៗនៅកន្លែងនោះថា៖ «តើស្ត្រីពេស្យាដែលនៅមាត់ផ្លូវចូលភូមិអេណែមនោះ នៅឯណា?»។ គេតបមកវិញថា៖ «មិនដែលមានស្ត្រីពេស្យានៅទីនេះទេ»។²²គាត់ក៏ត្រឡប់ទៅលោកយូដាវិញ ហើយប្រាប់ថា៖ «ខ្ញុំរកនាងមិនឃើញទេ។ ហើយពួកប្រុសៗនៅទីនោះប្រាប់ថា៖ «មិនដែលមានស្រី្តពេស្យានៅទីនេះទេ»។²³លោកយូដាប្រាប់ថា៖ «សូមឲ្យនាងទុករបស់នោះចុះ ដើម្បីកុំឲ្យយើងខ្មាស់គេ។ តាមពិត ខ្ញុំបានផ្ញើពពែស្ទាវមួយរួចហើយ តែឯងរកនាងមិនឃើញ»។

²⁴ប្រហែលជាបីខែក្រោយមក មានគេប្រាប់លោកយូដាថា៖ «នាងតាម៉ារកូនប្រសាស្រីរបស់លោកបានប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា ហើយឥឡូវនេះ នាងមានផ្ទៃពោះដោយសារអំពើនោះហើយ»។ លោកយូដាប្រាប់ថា៖ «ចូរនាំនាងមកទីនេះ ហើយដុតនាងចោលទៅ»។²⁵នៅពេលគេនាំនាងមក នាងបានផ្ញើសាររបស់នាងទៅឪពុកក្មេករបស់នាងថា៖ «បុរសដែលជាម្ចាស់របស់ទាំងនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានផ្ទៃពោះ»។ នាងប្រាប់ថា៖ «សូមរកមើលថាតើនរណាជាម្ចាស់របស់ទាំងនេះ ដែលមានដូចជាត្រា ខ្សែ និងដំបងជាដើម»។²⁶លោកយូដាស្គាល់របស់ទាំងនោះ ហើយនិយាយថា៖ «នាងសុចរិតជាងខ្ញុំទៀត ខ្ញុំមិនបានប្រគល់សេឡា កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ឲ្យធ្វើជាស្វាមីរបស់នាងឡើយ»។ គាត់មិនបានរួមដំណេកជាមួយនាងទៀតឡើយ។

²⁷នៅគ្រានាងសម្រាលកូននោះ មើល៍នាងកូនភ្លោះនៅក្នុងផ្ទៃរបស់នាង។²⁸ពេលសម្រាលកូនមានកូនមួយចេញដៃមកមុន ហើយឆ្មបក៏យកអំបោះក្រហមចងដៃទារកនោះ ហើយនិយាយថា៖ «កូនមួយនេះកើតមុន»។

²⁹ប៉ុន្តែ ទារកនោះបានដកដៃរបស់វាចូលទៅវិញ ហើយប្អូនរបស់វាក៏កើតចេញមកមុយ។ ពេលនោះ ឆ្មបនិយាយថា៖ «ឯងបានបើកប្រឡោះដណ្ដើមចេញមុន!» ដូច្នេះ គាត់បានដាក់ឈ្មោះកូននោះថា ពេរេស។³⁰បន្ទាប់មក បងប្រុសរបស់វាក៏កើតចេញមក គឺជាអ្នកដែលបានមានអំបោះក្រហមនៅដៃរបស់វា ហើយគាត់បានដាក់ឈ្មោះកូននោះថា សេ‌រ៉ាស។

39

¹យ៉ូសែបត្រូវបាននាំទៅឯស្រុកអេស៊ីប។ លោកប៉ូទីផារជាមន្ត្រីជនជាតិអេស៊ីបម្នាក់ ដែលជាមេលើកកងអង្គរក្សស្តេចរបស់ផារ៉ោន បានទិញគាត់ពីពួកអ៊ីស្មាអែល ដែលនាំចុះមកស្រុកអេស៊ីបនេះ។²ព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយយ៉ូសែប ហើយគាត់បានក្លាយជាអ្នកមាន។ គាត់រស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកប៉ូទីផារចៅហ្វាយរបស់គាត់។

³ចៅហ្វាយរបស់គាត់បានឃើញថា ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយគាត់ ហើយឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យគាត់ចម្រុងចម្រើនអ្វីៗដែលគាត់បានធ្វើ។⁴ចៅហ្វាយរបស់លោកលោកយ៉ូសែបពេញចិត្តនឹងគាត់ណាស់។ លោកយ៉ូសែបបានបម្រើលោកប៉ូទីផារ។ លោកប៉ូទីផារបានលើកគាត់ឲ្យគ្រប់គ្រងលើផ្ទះរបស់គាត់ និងអ្វីៗដែលជាទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយបានដាក់នៅក្រោមការមើលថែរបស់គាត់ទាំងអស់។

⁵នៅពេលដែលគាត់បានលើកលោកយ៉ូសែបឲ្យគ្រប់គ្រងលើផ្ទះសម្បែង និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់ នោះព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់ផ្ទះសម្បែងរបស់ជនជាតិអេស៊ីបនេះ ដោយសារតែលោកយ៉ូសែប។ ព្រះពររបស់ព្រះអម្ចាស់មកលើអ្វីៗដែលលោកប៉ូទីផារមាននៅក្នុងផ្ទះសម្បែង និងនៅឯស្រែចម្ការ។⁶លោកប៉ូទីផារបានដាក់អ្វីៗដែលគាត់មាននៅក្រោមការមើលថែរបស់លោកយ៉ូសែប។ គាត់មិនចាំបាច់ខ្វល់ខ្វាយអ្វីឡើយ លើកលែងតែអាហារដែលគាត់ហូបប៉ុណ្ណោះ។ ហើយលោកយ៉ូសែបក៏សង្ហា ហើយទាក់ទាញផងដែរ។

⁷បន្ទាប់ពីគាត់បានទទួលកិច្ចការទាំងនេះហើយ នោះភរិយារបស់ចៅហ្វាយក៏ចង់បានលោកយ៉ូសែប។ នាងបាននិយាយថា៖ «មកគេងជាមួយខ្ញុំ»។⁸ប៉ុន្តែ គាត់បានបដិសេធ ហើយនិយាយទៅកាន់ភរិយារបស់ចៅហ្វាយគាត់ថា៖ មើល៍ ចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំ មិនបានខ្វល់ខ្វាយពីអ្វីៗដែលខ្ញុំធ្វើនៅក្នុងផ្ទះនេះទេ ហើយគាត់បានប្រគល់អ្វីៗដែលជារបស់គាត់ឲ្យនៅក្រោមការមើលថែរបស់ខ្ញុំ។⁹គ្មាននរណានៅក្នុងផ្ទះនេះធំជាងខ្ញុំទេ។ លោកមិនបានហួងហែងអ្វីពីខ្ញុំទេ លើកលែងតែចៅហ្វាយស្រី ព្រោះចៅហ្វាយស្រីគឺជាភរិយារបស់គាត់។ តើខ្ញុំអាចនឹងធ្វើការអាក្រក់ដ៏ធំនេះ ហើយអាចធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ដែរឬ?»

¹⁰ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ នាងនិយាយទៅលោកយ៉ូសែប ប៉ុន្តែ គាត់បានបដិសេធមិនព្រមគេងជាមួយនាង ឬនៅជាមួយនាងឡើយ។¹¹នៅថ្ងៃមួយ នៅពេលគាត់បានចូលទៅក្នុងផ្ទះ ដើម្បីធ្វើការងាររបស់គាត់។ គ្មានបុរសណាម្នាក់នៅក្នុងផ្ទះនោះទេ។¹²នាងបានចាប់គាត់ ហើយទាញអាវរបស់គាត់ ហើយនិយាយថា៖ «មកគេងជាមួយខ្ញុំ»។ គាត់បានបន្សល់ទុកនូវសម្លៀកបំពាក់នៅក្នុងដៃរបស់នាង ដោយរត់ ហើយចេញទៅក្រៅវិញ។

¹³នៅពេលនាងបានឃើញថា គាត់បានចាកចេញហើយសន្សល់សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់នៅក្នុងដៃរបស់នាង ហើយបានរត់ចេញទៅក្រៅ¹⁴នោះនាងបានហៅពួកប្រុសៗដែលនៅក្នុងផ្ទះរបស់នាង ហើយបានប្រាប់ដល់ពួកគេថា៖ «មើល លោកប៉ូទីផារបាននាំជនជាតិហេព្រើរមកមើលងាយខ្ញុំ។ គាត់បានមករកខ្ញុំ ដើម្បីគេងជាមួយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ស្រែកឡើង។¹⁵ហើយនៅពេលគាត់បានឮខ្ញុំស្រែក នោះគាត់បានបន្សល់សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់នៅជាមួយខ្ញុំ រត់ ហើយចេញទៅក្រៅ»។

¹⁶នាងបានដាក់សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់នៅជិតនាង រហូតទាល់តែចៅហ្វាយរបស់គាត់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។¹⁷នាងបានពន្យល់ប្រាប់គាត់ថា៖ «អ្នកបម្រើជនជាតិហេព្រើរ ដែលនៅលោកបាននាំមកឯយើង បានមកមើលងាយខ្ញុំ។¹⁸នៅពេលដែលខ្ញុំស្រែក គាត់បានបន្សល់សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់នៅជាមួយខ្ញុំ ហើយរត់ចេញទៅក្រៅ»។

¹⁹នៅពេលចៅហ្វាយរបស់គាត់បានស្តាប់ភរិយារបស់គាត់ពន្យល់ ហើយប្រាប់គាត់ «នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកបម្រើរបស់លោកបានធ្វើចំពោះខ្ញុំ» គាត់ខឹងយ៉ាងខ្លាំង។²⁰ចៅហ្វាយរបស់លោកយ៉ូសែបបានចាប់គាត់ ហើយយកគាត់ទៅដាក់គុក នៅកន្លែងអ្នកទោសរបស់ស្តេច។ គាត់បាននៅក្នុងគុកនោះ។

²¹ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយលោកយ៉ូសែប ហើយសម្ដែងភាពស្មោះត្រង់ចំពោះសម្ពន្ធមេត្រីចំពោះគាត់។ ព្រះអង្គបានផ្តល់មេត្តាដល់គាត់ គឺបានធ្វើឲ្យមេគុកអាណិតមេត្តាដល់គាត់។²²លោកមេគុកបានប្រគល់អ្នកទោសដែលនៅក្នុងគុកទាំងអស់ទៅក្នុងដៃរបស់លោកយ៉ូសែប។ អ្វីៗដែលពួកគេធ្វើនៅទីនោះ លោកយ៉ូសែបជាអ្នកទទួលខុសត្រូវទាំងអស់។²³មេគុកមិនបានខ្វល់ខ្វាយអំពីអ្វីៗទាំងអស់ ដែលនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ឡើយ ព្រោះព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយគាត់។ អ្វីដែលគាត់ធ្វើ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យចម្រើនឡើងទាំងអស់។

40

¹បន្ទាប់ពីការទាំងនេះហើយ អ្នកថ្វាយ ពែងនិងអ្នកដុតនំរបស់ស្តេចរបស់អេស៊ីប បានធ្វើឲ្យស្ដេចស្រុកអេស៊ីបជាម្ចាស់របស់ខ្លួនខ្ញាល់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ។²ស្តេចផារោនមានព្រះហឫទ័យខ្ញាល់នឹងមន្ត្រីទាំងពីរនេះ គឺលើមេនៃអ្នកថ្វាយពែង និងមេនៃអ្នកដុតនំ។³ស្តេចបានឃុំពួកគេនៅក្នុងគុកនៅក្នុងផ្ទះរបស់មេនៃអង្គរក្សរបស់ស្តេច នៅក្នុងគុកដែលបានឃុំឃាំងលោកយ៉ូសែបដែរ។

⁴មេនៃកងអង្គរក្សស្តេចបានតាំងលោកយ៉ូសែប ដើម្បីឲ្យបម្រើដល់ពួកគេ។ ពួកគេនៅជាប់ឃុំឃាំងនៅក្នុងពេលតែមួយដូចគ្នា។⁵អ្នកទាំងពីរនាក់នោះបានសុបិន គឺអ្នកថ្វាយពែង និងអ្នកដុតនំថ្វាយស្តេចអេស៊ីប ដែលជាប់ឃុំនៅក្នុងគុកនោះ ម្នាក់ៗសុបិនរៀងៗខ្លួន នៅយប់តែមួយនោះ ហើយសុបិនរបស់ម្នាក់ៗមានការបកស្រាយរៀងៗខ្លួនដែរ។

⁶លោកយ៉ូសែបបានចូលទៅរកពួកគេនៅពេលព្រឹក ហើយបានឃើញពួកគេ។ មើល៍ ពួកគេក្រៀមក្រំ។⁷គាត់បានសួរមន្ត្រីរបស់ស្តេចផារោនដែលនៅជាប់ឃុំជាមួយគាត់ នៅក្នុងផ្ទះចៅហ្វាយរបស់គាត់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកក្រៀមក្រំមេ្ល៉ះថ្ងៃនេះ?»⁸ពួកគេនិយាយទៅគាត់ថា៖ «យើងទាំងពីរនាក់បានយល់សុបិនមួយ ហើយគ្មាននរណាអាចបកស្រាយវាបានទេ»។ លោកយ៉ូសែបនិយាយទៅពួកគេថា៖ «តើការបកស្រាយមិនមែនជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេឬ? សូមប្រាប់ខ្ញុំមក»។

⁹មេនៃអ្នកថ្វាយពែងប្រាប់សុបិនរបស់គាត់ដល់លោកយ៉ូសែប។ លោកនិយាយទៅគាត់ថា៖ «នៅក្នុងសុបិនរបស់ខ្ញុំ មើល៍ មានដើមទំពាំងបាយជូរនៅមុខខ្ញុំ។ នៅដើមទំពាំងបាយជូរមានមែកបី។¹⁰ក្នុងការដែលមានពន្លកលេចចេញមក ផ្កាវាក៏លាស់ចេញមកដែរ ហើយមានផ្លែទុំផង។¹¹ពែងរបស់ស្តេចផារោននៅក្នុងដៃរបស់គាត់។ ខ្ញុំបានបេះផ្លែទំពាំង‌បាយ‌ជូរមកគាបដាក់ពែងរបស់ស្តេចផារ៉ោន ហើយខ្ញុំបានយកពែងទៅថ្វាយដល់ព្រះហស្តរបស់ផារ៉ោន»។

¹²លោកយ៉ូសែបនិយាយទៅគាត់ថា៖ «នេះគឺជាការបកស្រាយរបស់សុបិននេះ។ មែងបី គឺបីថ្ងៃ។¹³ក្នុងកំឡុងពេលបីថ្ងៃស្តេចផារោននឹងលើកលោកឡើង ហើយនឹងស្តារតំណែងរបស់លោកឡើងវិញ។ អ្នកនឹងថ្វាយពែងរបស់ព្រះបាទផារោននៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ ដូចពេលដែលលោកនៅជាអ្នកថ្វាយពែងរបស់ព្រះអង្គដូចមុន។

¹⁴ប៉ុន្តែ សូមនឹកចាំពីខ្ញុំផង នៅពេលលោកបានសុខសប្បាយ ហើយសូមផ្តល់មេត្តាដល់ខ្ញុំផង។ សូមដំណាលខ្ញុំនៅចំពោះព្រះបាទផារោន ហើយនាំខ្ញុំចេញពីគុកនេះផង។¹⁵ដ្បិត គេបានចាប់ខ្ញុំពីទឹកដីហេព្រើរមក។ ហើយនៅទីនេះ ខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីខុសគួរឲ្យពួកគេយកខ្ញុំមកឃុំ‌ឃាំងដូច្នេះឡើយ»។

¹⁶នៅពេលមេនៃអ្នកដុតនំឃើញថា ការបកស្រាយរបស់លោកយ៉ូសែបគាត់ពេញចិត្តជាខ្លាំង នោះគាត់ក៏និយាយទៅកាន់លោកយ៉ូសែបថា៖ «ខ្ញុំក៏មានសុបិនមួយដែរ ហើយ មើល៍ មាននំប៉័ងបីកន្ទ្រក់នៅលើក្បាលខ្ញុំ។¹⁷នៅលើកន្រ្ទក់នោះមាននំដុតជាច្រើនប្រភេទសម្រាប់ថ្វាយស្តេចផារោន ប៉ុន្តែ មានសត្វហើរមកស៊ីនំទាំងនោះអស់ពីកន្ទ្រក់នៅលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ»។

¹⁸លោកយ៉ូសែបឆ្លើយ ហើយប្រាប់ថា៖ «នេះគឺជាការបកស្រាយ។ កន្ទ្រក់បីគឺបីថ្ងៃ។¹⁹កំឡុងពេលបីថ្ងៃ ព្រះបាទផារោននឹងកាត់ក្បាលរបស់លោកចេញពីលោក ហើយព្យួរលោកនឹងដើមឈើមួយដើម។ សត្វនឹងស៊ីសាច់លោក។

²⁰បីថ្ងៃក្រោយមក ជាថ្ងៃបុណ្យចម្រើនព្រះ‌ជន្មរបស់ព្រះបាទផារ៉ោន។ ស្ដេចបានរៀបចំពិធីជប់‌លៀងសម្រាប់ពួកមន្ត្រីទាំងអស់របស់ស្ដេច។ ហើយស្ដេចបានលើកមុខមេថ្វាយពែង និងមេដុតនំ នៅក្នុងចំណោមមន្ត្រីរបស់ស្ដេច។²¹ស្តេចបានស្តារមេនៃអ្នកថ្វាយពែងទៅកាន់តំណែងរបស់ខ្លួនឡើងវិញ ហើយស្តេចបានប្រគល់ពែងរបស់ព្រះអង្គឲ្យទៅដៃរបស់គាត់វិញ។²²ប៉ុន្តែ ស្តេចបានព្យួរមេនៃអ្នកដុតនំ ដូចដែលលោកយ៉ូសែបបានបកស្រាយដល់ពួកគេ។²³ប៉ុន្តែ មេនៃអ្នកថ្វាយពែងស្តេចមិនបាននឹកចាំពីលោកយ៉ូសែបទេ គឺបានភ្លេចគាត់។

41

¹ពីរឆ្នាំក្រោយមក ព្រះបាទផារោនបានសុបិន។ មើល៍ ស្តេចគង់នៅក្បែរទន្លេនីល។²មើល៍ មានគោធាត់ៗប្រាំពីរបានចេញពីទន្លេនីលមក ហើយគួរឲ្យចង់បាន ព្រមទាំងស៊ីស្មៅតាមមាត់ច្រាំងនោះ។³មើល៍ មានគោប្រាំពីរផ្សេងទៀត បានឡើងមកតាមក្រោយគោទាំងនោះពីទន្លេនីល ស្គមៗ ហើយមិនគួរឲ្យចង់បានទេ។ ពួកវាឈរនៅជិតគោទាំងប្រាំពីរដែលនៅមាត់ច្រាំងទន្លេនោះ។

⁴បន្ទាប់មក គោដែលស្គម មិនគួរឲ្យចង់បានទាំងប្រាំពីរនោះបានស៊ីគោធាត់ៗដែលគួរឲ្យចង់បាននោះ។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទផារោនបានតើនឡើង។⁵ពេលនោះ ស្តេចបានផ្ទុំសារជាថ្មី ហើយបានសុបិនលើកទីពីរ។ មើល៍ មានស្រូវប្រាំពីរកួរដុះចេញពីស្រូវមួយដើម មានគ្រាប់ថ្លោស ហើយល្អ។⁶មើល៍ក៏មានកួរស្រូវប្រាំពីរទៀត ស្គម និងស្កកដោយសារខ្យល់ពីទិសខាងកើត លូតចេញមកតាមក្រោយបន្ទាប់ពីកួរស្រូវនោះ។

⁷កួរស្រូវស្គមបានលេបកួរស្រូវថ្លោស ហើយល្អទាំងប្រាំពីរនោះ។ ព្រះបាទផារោនបានតើនឡើង ហើយមើល៍ វាជាសុបិន។⁸នៅពេលព្រឹកឡើង វិញ្ញាណរបស់ស្តេចខ្វល់ខ្វាយជាខ្លាំង។ ស្តេចបានចាត់ ហើយឲ្យគេទៅហៅពួកគ្រូទាយ ហើយនិងអ្នកប្រាជ្ញរបស់ជនជាតិអេស៊ីបទាំងអស់មក។ ព្រះបាទផារោនប្រាប់ពួកគេពីសុបិនរបស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាអាចបកស្រាយសុបិននោះថ្វាយព្រះបាទផារោនបានទេ។

⁹បន្ទាប់មក មេនៃអ្នកថ្វាយពែងបានទូលទៅព្រះបាទផារោនថា៖ «ថ្ងៃនេះ ទូលបង្គំបានគិតអំពីកំហុសរបស់ទូលបង្គំ។¹⁰ព្រះបាទផារោនមានព្រះហឫទ័យខ្ញាល់ជាមួយពួកមន្ត្រីរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គបានឃុំទូលបង្គំនៅក្នុងផ្ទះរបស់មេអង្គរក្ស មានមេនៃអ្នកដុតនំ និងទូលបង្គំ។¹¹យើងបានយល់សប្តិមួយនៅក្នុងយប់តែមួយ គាត់ និងទូលបង្គំ។ យើងម្នាក់ៗសុបិនរៀងខ្លួន មានការបកស្រាយរៀងខ្លួនដែរ។

¹²មានក្មេងប្រុសជនជាតិហេព្រើរម្នាក់ ជាអ្នកបម្រើមេនៃអង្គរក្ស។ យើងបានប្រាប់គាត់ ហើយគាត់បានបកស្រាយសុបិននោះដល់យើង។ គាត់បានបកស្រាយឲ្យយើងម្នាក់ៗ ទៅតាមសុបិនរបស់យើងរៀងខ្លួន។¹³ហើយអ្វីដែលគាត់បានបកស្រាយនោះ បានកើតឡើងយ៉ាងនោះមែន។ ព្រះបាទផារោនបានប្រគល់តំណែងរបស់ទូលបង្គំឲ្យទូលបង្គំវិញ ប៉ុន្តែ ម្នាក់ទៀតត្រូវបានព្យួរក»។

¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះបាទផារោនបានចាត់ ហើយឲ្យគេទៅហៅលោកយ៉ូសែប។ ពួកគេបានទៅយកគាត់ចេញពីទីឃុំឃាំងយ៉ាងលឿន។ កាលគាត់បានកោរពុកមាត់របស់គាត់រួចហើយ គាត់បានប្តូរសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយចូលមកគាល់ព្រះបាទផារោន។¹⁵ព្រះបាទផារោនមានរាជឱង្ការទៅលោកយ៉ូសែបថា៖ «យើងមានសុបិនមួយ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាអាចបកស្រាយសុបិនរបស់យើងបានទេ។ ប៉ុន្តែ យើងបានឮពីអ្នកថា ពេលអ្នកឮពីសុបិន អ្នកអាចបកស្រាយវាបាន»។¹⁶លោកយ៉ូសែបទូលទៅព្រះបាទផារោនថា៖ «មិនមែនជាទូលបង្គំទេ។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងឆ្លើយចំពោះព្រះបាទផារោន»។

¹⁷ព្រះបាទផារោនមានរាជឱង្ការនឹងលោកយ៉ូសែបថា៖ «សុបិនរបស់យើងដូច្នេះ មើល៍ កាលយើងគង់នៅមាត់ច្រាំងទន្លេនីល។¹⁸មានគោធាត់ៗ ហើយថ្លោសល្អឡើងចេញពីទន្លេនីលមក ហើយពួកវាស៊ីស្មៅក្បែរមាត់ច្រាំងនោះ។

¹⁹មើល៍ ក៏មានគោស្គម ហើយអាក្រក់មើលណាស់ឡើងមកដែរ។ យើងមិនដែលឃើញនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបឡើយ។²⁰គោស្គម អាក្រក់ៗទាំងនោះមកស៊ីគោធាត់ៗ ហើយល្អៗទាំងអស់។²¹នៅពេលពួកគេបានស៊ីគោទាំងនោះអស់ហើយ ក៏គ្មាននរណាដឹងថាគោស្គមៗបានស៊ីគោធាត់ទាំងអស់នោះ ព្រោះគោនោះនៅតែស្គមអាក្រក់ដូចមុនដដែល។ ពេលនោះ យើងក៏ភ្ញាក់ឡើង។

²²យើងបានមើលទៅក្នុងសុបិនរបស់យើង ហើយមើល៍ កួរស្រូវទាំងប្រាំពីរបានលេចមក មានគ្រាប់ធំៗថ្លោសល្អ លូតចេញពីដើមតែមួយ។²³ហើយមើល៍ក៏មានកួរស្រូវប្រាំពីរទៀត មានគ្រាប់តូចៗ ហើយស្កកដោយសារខ្យល់ពីទិសខាងកើត លូតចេញមកតាមក្រោយ។²⁴កួរស្រូវមានគ្រាប់តូចៗបានលេបកួរស្រូវមានគ្រាប់ធំៗទាំងប្រាំពីរ។ យើងបានប្រាប់សុបិននេះ ដល់ពួកគ្រូទាយទាំងឡាយ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាអាចបកស្រាយឲ្យយើងបានទេ»។

²⁵លោកយ៉ូសែបទូលទៅព្រះបាទផារោនថា៖ «សុបិនរបស់ព្រះអង្គដូចគ្នាទេ។ ជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បម្រុងនឹងធ្វើ ព្រះអង្គបានប្រកាសដល់ព្រះបាទផារោន។²⁶គោល្អ ហើយធាត់ៗប្រាំពីរ និងកួរស្រូវល្អប្រាំពីរគឺប្រាំពីរឆ្នាំ។ សុបិននេះដូចគ្នាទេ។

²⁷ចំណែក គោស្គម ហើយអាក្រក់ៗប្រាំពីរ បានឡើងមកបន្ទាប់នោះគឺជាប្រាំពីរឆ្នាំ ក្រោយមកទៀត ហើយនិងកួរស្រូវស្កកប្រាំពីរដោយសារខ្យល់មកពីទិសខាងកើតគឺនឹងមានគ្រោះទុរ្ភិក្សប្រាំពីរឆ្នាំកើតឡើងដែរ។²⁸នោះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំនឹងទូលទៅព្រះបាទផារោន។ ពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើ ហើយបានបង្ហាញដល់ស្តេចផារោន។²⁹មើល៍ នឹងមានភាពសម្បូរហូរហៀរ រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប។

³⁰នឹងមានគ្រោះទុរ្ភិក្សកើតឡើងបន្ទាប់ពីនេះ ហើយភាពសម្បូរហូរហៀរនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបនឹងត្រូវភ្លេចបាត់។ ហើយគ្រោះទុរ្ភិក្សនោះនឹងបំផ្លាញទឹកដីទាំងមូល។³¹ភាពសម្បូរហូរហៀរនឹងភ្លេចបាត់ នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ដោយសារគ្រោះទុរ្ភិក្សខ្លាំងពេក។³²ព្រះបាទផារោនសុបិនឃើញរឿងនេះម្តងហើយម្តងទៀត ដោយសាររឿងនេះ ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យកើតឡីេង ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើវាជាឆាប់។

³³ឥឡូវនេះ សូមព្រះបាទផារោនស្វែងរកមនុស្សដែលមានយោបល់ និងប្រាជ្ញា ហើយលើកគាត់ឲ្យគ្រប់គ្រងលើទឹកដីអេស៊ីប។³⁴សូមព្រះបាទផារោនធ្វើការនេះ សូមឲ្យស្តេចបានតែងតាំងគាត់ឲ្យគ្រប់គ្រងនៅលើទឹកដី។ ឲ្យគេដកហូតយកមួយភាគក្នុងប្រាំ ពីភោគផលក្នុងទឹកដីអេស៊ីប នៅក្នុងរវាងប្រាំពីរឆ្នាំដែលសម្បូរហូរហៀរនេះ។

³⁵សូមឲ្យអ្នកនោះប្រមូលអាហារនៅក្នុងឆ្នាំល្អទាំងអស់ក្នុងឆ្នាំល្អដែលនៅខាងមុខ ហើយទុកស្រូវក្នុងឃ្លាំងនៅក្រោមអំណាចរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីធ្វើជាស្បៀងនៅតាមទីក្រុងនានា។³⁶ពួកគេរក្សាទុកអាហារទាំងនោះ។ ស្បៀងទាំងនោះនឹងត្រូវផ្គត់ផ្គង់សម្រាប់រយៈពេលទុរ្ភិក្សប្រាំ‌ពីរឆ្នាំ នៅទឹកដីអេស៊ីប។ ធ្វើបែបនេះ ដើម្បីកុំឲ្យប្រជា‌ជនត្រូវស្លាប់ដោយអត់ឃ្លាន»។

³⁷យោបល់នេះល្អនៅចំពោះស្តេចផារោន ហើយនិងចំពោះមន្ត្រីរបស់ស្តេចទាំងអស់។³⁸ព្រះបាទផារោនមានរាជឱង្ការទៅកាន់មន្ត្រីរបស់ព្រះអង្គថា៖ «តើយើងអាចរកបានមនុស្សដូចម្នាក់នេះទេ ដែលនៅក្នុងគាត់មានព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

³⁹ដូច្នេះ ព្រះបាទផារោនមានរាជឱង្ការទៅលោកយ៉ូសែបថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញដល់លោកគ្រប់ការទាំងអស់នេះហើយ គ្មាននរណាមានយោបល់ និងប្រាជ្ញាដូចលោកឡើយ។⁴⁰លោកនឹងហើយត្រូវគ្រប់គ្រងដំណាក់របស់យើង ហើយស្របតាមពាក្យរបស់លោក គឺលោកនឹងគ្រប់គ្រងលើប្រជារាស្រ្តរបស់យើង។ មានតែយើងទេដែលធំជាងលោក»។⁴¹ព្រះបាទផារោនមានរាជឱង្ការទៅលោកយ៉ូសែបទៀតថា៖ «មើល៍ យើងបានតាំងលោកឲ្យគ្រប់គ្រងលើទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល»។

⁴²ព្រះបាទផារោនបានដោះចិញ្ចៀនរបស់ព្រះអង្គពីព្រះហស្ត ហើយពាក់នឹងដៃរបស់លោកយ៉ូសែប។ ព្រះអង្គបានយកអាវមួយដ៏ល្អប្រណិតមកឲ្យលោក និងយកខ្សែកមាសមួយខ្សែពាក់ឲ្យលោកផងដែរ។⁴³ព្រះអង្គបានឲ្យលោកជិះរាជ‌រថតាមពីក្រោយបន្ទាប់ពីស្តេច។ ពួកប្រុសៗស្រែកនៅពីមុខលោកថា៖ «ចូរក្រាបចុះ»។ ព្រះបាទផារោនបានតាំងលោកឲ្យគ្រប់គ្រងលើទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល។

⁴⁴ព្រះបាទផារោនមានរាជឱង្ការទៅលោកយ៉ូសែបថា៖ «យើងជាស្តេចផារ៉ោន នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល គ្មាននរណាម្នាក់មានសិទ្ធិធ្វើអ្វីមួយ ដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីលោកជាមុននោះឡើយ»។⁴⁵ព្រះបាទផារ៉ោនប្រទាននាមឲ្យលោកយ៉ូសែបថា៖ «សាប់ណាត់ផានា»។ ស្តេចបានលើកនាងអាសណាត់ កូនស្រីរបស់លោកប៉ូទីផេរ៉ា ជាបូជាចារ្យនៅក្រុងអូន ធ្វើជាភរិយា។ លោកយ៉ូសែបបានចេញទៅត្រួតពិនិត្យមើលលើទឹកអេស៊ីបទាំងមូល។

⁴⁶លោកយ៉ូសែបមានអាយុសាមសិបឆ្នាំ នៅពេលគាត់ឈរនៅចំពោះព្រះបាទផារ៉ោន ស្តេចរបស់អេស៊ីប។ លោកយ៉ូសែបបានចេញពីស្តេចផារ៉ោន ហើយចេញទៅពេញទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល។⁴⁷នៅក្នុងរយៈពេលសម្បូរហូរហៀរប្រាំពីរឆ្នាំនោះ ដីបានបង្កើតផលជាបរិបូរ។

⁴⁸គាត់បានប្រមូលស្បៀងក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ហើយបានទុកនៅតាមក្រុងនានា។ គាត់បានទុកស្បៀងនៅតាមក្រុងនីមួយៗពីស្រែនៅនៅជុំវិញនោះ។⁴⁹លោកយ៉ូសែបបានរក្សាស្រូវដូចជាខ្សាច់នៅតាមសមុទ្រយ៉ាងច្រើន និងមិនអាចរាប់បាន ព្រោះច្រើនពេកដែលមិនអាចរាប់បាន។

⁵⁰លោកយ៉ូសែបមានកូនប្រុសពីរនាក់ មុនពេលគ្រោះទុរ្ភិក្សកើតឡើង នាងអាស‌ណាត់ជាកូនរបស់លោកប៉ូទី‌ផេរ៉ា បូជា‌ចារ្យនៅក្រុងអូន បានបង្កើតកូនប្រុសឲ្យគាត់។⁵¹លោកយ៉ូសែបដាក់ឈ្មោះកូនបងថា ម៉ា‌ណាសេ ដ្បិត លោកពោលថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានប្រោសឲ្យខ្ញុំភ្លេចទុក្ខវេទនាទាំងប៉ុន្មាន និងភ្លេចញាតិ‌សន្ដានទាំងប៉ុន្មានរបស់ឪពុកខ្ញុំដែរ»។⁵²លោកបានដាក់ឈ្មោះកូនបន្ទាប់ថា អេប្រាអ៊ីម ដ្បិត លោកពោលថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យខ្ញុំមានកូនចៅក្នុងទឹកដីដែលខ្ញុំបានរងទុក្ខវេទនានេះ»។

⁵³ប្រាំពីរឆ្នាំនៃភាពសម្បូរហូរហៀរដែលនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបបានបញ្ចប់។ ហើយប្រាំពីរឆ្នាំនៃគ្រោះទុរ្ភិក្សបានចាប់ផ្តើម ដូចលោកយ៉ូសែបបាននិយាយ។⁵⁴មានគ្រោះទុរ្ភិក្សកើតឡើងនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល ប៉ុន្តែ មានស្បៀងនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល។

⁵⁵នៅពេលគ្រោះទុរ្ភិក្សនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប មនុស្សនាំគ្នាស្រែកសុំអាហារពីស្តេចផារ៉ោន។ ស្តេចផារោនបានមានបន្ទូលទៅកាន់ជនជាតិអេស៊ីបទាំងអស់ថា៖ «ចូរទៅលោកយ៉ូសែប ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលគាត់និយាយចុះ»។⁵⁶គ្រោះទុរ្ភិក្សបានកើតឡើងនៅពាសពេញទឹកដីទាំងមូល។ លោកយ៉ូសែបបានបើកឃ្លាំងទាំងអស់របស់លោក ហើយលក់ឲ្យជនជាតិអេស៊ីប។ គ្រោះទុរ្ភិក្សបានកើតឡើងជាខ្លាំងនៅក្នុងអេស៊ីប។⁵⁷ពិភពលោកទាំងមូលបានចូលមកអេស៊ីប ដើម្បីទិញស្រូវពីលោកយ៉ូសែប ព្រោះគ្រោះទុរ្ភិក្សបានកើតឡើងជាខ្លាំងនៅលើផែនដីទាំងមូល។

42

¹លោកយ៉ាកុបបានដឹងថា មានស្រូវនៅក្នុងអេស៊ីប។ គាត់បានប្រាប់ទៅកូនប្រុសៗរបស់គាត់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាកូនៗមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមកដូច្នេះ?»²គាត់ប្រាប់ថា៖ «មើល៍ យើងបានឮថាមានស្រូវនៅអេស៊ីប។ ចូរចុះទៅអេស៊ីប ហើយទិញស្រូវពីនោះមក ដើម្បីកុំឲ្យយើងស្លាប់ តែដើម្បីឲ្យយើងបានរស់វិញ»។³បងប្រុសទាំងដប់របស់លោកយ៉ូសែបបានចុះទៅទិញស្រូវពីអេស៊ីប។⁴ប៉ុន្តែ បេនយ៉ាមីន ជាប្អូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូសែប លោកយ៉ាកុបមិនឲ្យទៅជាមួយបងៗរបស់គាត់ទេ ព្រោះគាត់ខ្លាចថា មានគ្រោះថ្នាក់ដល់គាត់។

⁵កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ីស្រាអែលបានមកទិញស្រូវជាមួយអ្នកផ្សេងៗទៀត ដ្បិត មានគ្រោះទុរ្ភិក្សនៅក្នុងទឹកដីកាណានដែរ។⁶លោកយ៉ូសែបជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅលើទឹកដី។ គាត់ជាម្នាក់ដែលបានលក់ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងប្រទេស។ បងៗរបស់លោកយ៉ូសែបបានមក ហើយលុតជង្គង់ចុះចំពោះគាត់ ហើយឱនមុខរបស់ពួកគេទល់នឹងដី។

⁷លោកយ៉ូសែបបានឃើញបងៗរបស់គាត់ ហើយស្គាល់ពួកគេ ប៉ុន្តែ គាត់ធ្វើជាមិនស្គាល់ពួកគេ ហើយនិយាយគំរោះគំរើយជាមួយពួកគេថា៖ «តើអ្នកទាំងអស់គ្នាមកពីណា?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «មកពីទឹកដីកាណាន ដើម្បីទិញអាហារ»។⁸លោកយ៉ូសែបស្គាល់បងៗ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនស្គាល់លោកទេ។

⁹នោះ លោកយ៉ូសែបបានចាំពីសុបិនដែលគាត់បានសុបិនពីពួកគេ ហើយគាត់និយាយទៅពួកគេថា៖ «តើអស់លោកជាអ្នកស៊ើប‌ការណ៍មែនទេ?»។¹⁰ពួកគេឆ្លើយថា៖ «អត់ទេ លោកម្ចាស់។ យើងខ្ញុំមកទីនេះ ដើម្បីទិញស្បៀងតែប៉ុណ្ណោះ។ យើងមានឪពុកតែមួយ។¹¹យើងជាមនុស្សស្មោះត្រង់។ យើងខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកស៊ើបការណ៍ទេ»។

¹²គាត់និយាយទៅពួកគេថា៖ «អត់ទេ អ្នករាល់គ្នាមកដើម្បីមកស៊ើប‌ការណ៍ទឹកដីនេះមែន!»។¹³ពួកគេនិយាយថា៖ «យើងខ្ញុំមានបងប្អូនដប់ពីរនាក់ ជាកូនរបស់បុរសម្នាក់ដែលរស់នៅទឹកដីកាណាន។ មើល ប្អូនប្រុសពៅរបស់យើងនៅជាមួយឪពុករបស់យើង ហើយម្នាក់ទៀតបានស្លាប់បាត់ហើយ»។

¹⁴លោកយ៉ូសែបនិយាយទៅពួកគេថា៖ «នោះជាអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នានិយាយ អ្នករាល់គ្នាគឺជាអ្នកស៊ើបការណ៍។¹⁵ដោយហេតុនេះ ខ្ញុំនឹងល្បងលអ្នករាល់គ្នា។ ដរាបណាផារ៉ោននៅមានព្រះ‌ជន្ម នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនអាចចេញពីទីនេះបានឡើយ។¹⁶ចូរចាត់នរណាម្នាក់ឲ្យទៅហើយនាំប្អូនពៅរបស់អ្នករាល់ឯងមកដល់ទីនេះសិន។ អ្នកនឹងត្រូវជាប់គុក រហូតទាល់តែបានល្បងលមើលដឹងថា ពាក្យរបស់អ្នករាល់គ្នាពិតមែន»។¹⁷គាត់បានឃុំខ្លួនអ្នកទាំងអស់នោះអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ។

¹⁸លោកយ៉ូសែបនិយាយទៅពួកគេនៅថ្ងៃទីបីថា៖ «ចូរធ្វើដូច្នេះ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងបានរស់ ដ្បិត ខ្ញុំក៏ជាអ្នកគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ដែរ។¹⁹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាជាសមនុស្សស្មោះត្រង់មែន ចូរឲ្យបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាណាម្នាក់នៅជាប់ក្នុងគុកនេះហើយ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាអាចទៅ នាំយកស្រូវទៅផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នាព្រោះមានភាពអត់ឃ្លាននៅទីនោះ។²⁰ហើយនាំប្អូនប្រុសពៅរបស់អ្នកមកឲ្យខ្ញុំ ដើម្បីបញ្ជាក់ថាអ្នករាល់គ្នាស្មោះត្រង់ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវស្លាប់ឡើយ»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ធ្វើតាម។

²¹ពួកគេនិយាយគ្នានឹងគ្នាថា៖ «យើងពិតជាមានកំហុសមែន ទាក់ទងនឹងប្អូនប្រុសរបស់យើង ដែលយើងឃើញពីទុក្ខកង្វល់នៃព្រលឹងរបស់គាត់ នៅពេលយើងគាត់អង្វរយើង ហើយយើងមិនស្តាប់គាត់ទេ។ ដូច្នេះហើយ បានជាទុក្ខកង្វល់របស់គាត់បានធ្លាក់មកលើយើង»។²²លោករូបេនឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «តើបងមិនបានប្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាទេឬអីថា កុំធ្វើបាបទាស់នឹងប្អូនប្រុសឡើយ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនស្តាប់សោះ? ឥឡូវមើល៍ ឈាមរបស់វាបានទាមទារពីយើងវិញហើយ»។

²³ពួកគេមិនបានដឹងថា លោកយ៉ូសែបយល់សម្តីពួកគេទេ ដើម្បីមានអ្នកបកប្រែឲ្យពួកគេ។²⁴គាត់បានបែរមុខពីពួកគេ ហើយយំ។ គាត់បានត្រឡប់មកវិញ ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេ។ គាត់បានយកលោកស៊ីម្មានពីចំណោមពួកគេ ហើយចងគាត់នៅចំពោះមុខពួកគេ។²⁵បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបបានបង្គាប់ដល់អ្នកបម្រើរបស់គាត់ឲ្យដាក់ស្រូវពេញបាវរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន ហើយបានដាក់ប្រាក់ត្រឡប់ទៅថង់លុយរបស់ពួកគេគ្រប់គ្នាវិញ ហើយផ្តត់ផ្គង់ដល់ដំណើររបស់ពួកគេដែរ។ គាត់បានធ្វើដូច្នេះជាមួយបងៗគាត់។

²⁶បងៗបានលើកស្រូវរបស់ពួកគេដាក់លើសត្វលា ហើយបានចេញពីទីនោះទៅ។²⁷ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានបើកបាវរបស់គាត់ដើម្បីឲ្យស្មៅលាស៊ីនៅពេលសម្រាក គាត់បានឃើញលុយរបស់គាត់។ មើល៍ ឃើញលុយនៅក្នុងបាវរបស់គាត់។²⁸គាត់ប្រាប់បងៗរបស់គាត់ថា៖ «គេដាក់លុយខ្ញុំមកវិញ។ មើលនែ៎ វានៅក្នុងបាវខ្ញុំឯនេះ»។ ពួកគេមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ហើយពួកគេរត់រកគ្នាទាំងញាប់ញ័រ ដោយនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់ធ្វើដាក់យើងដូច្នេះ?»។

²⁹ពួកគេបានទៅជួបលោកយ៉ាកុប ឪពុករបស់ពួកគេរស់នៅក្នុងទឹកដីកាណាន ហើយបានប្រាប់គាត់ នូវអ្វីៗដែលបានកើតឡើងជាមួយពួកគេ។ ពួកគេប្រាប់ថា៖³⁰«លោកដែលជាចៅហ្វាយរបស់ទឹកដីនោះ បាននិយាយសម្លុតយើង ហើយគិតថា យើងគឺជាអ្នកស៊ើបការណ៍នៅក្នុងទឹកដីរបស់គេ។³¹យើងប្រាប់គាត់ថា៖ «យើងជាមនុស្សស្មោះត្រង់។ យើងមិនមែនជាអ្នកស៊ើបការណ៍ទេ។³²យើងមានបងប្អូនដប់ពីរនាក់ ជាកូនដែលចេញពីឪពុកតែមួយ។ ម្នាក់បានស្លាប់បាត់ហើយ ហើយប្អូនប្រុសពៅនៅជាមួយឪពុករបស់យើង នៅក្នុងទឹកដីកាណានឯណោះ»។

³³បុរសដែលជាម្ចាស់ទឹកដីនោះ និយាយមកយើងថា៖ «ទុកប្អូនប្រុសម្នាក់របស់អ្នករាល់គ្នានៅជាមួយយើងម្នាក់ បើធ្វើដូច្នេះ យើងដឹងថាអ្នកពិតជាមនុស្សស្មោះត្រង់មែន ហើយយកស្រូវទៅដោយព្រោះគ្រោះអត់ឃ្លាននៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នក ហើយចាកចេញទៅ។³⁴ចូរនាំប្អូនប្រុសពៅរបស់អ្នកមកឲ្យខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងដឹងថា អ្នករាល់គ្នាប្រាកដជាមិនមែនអ្នកស៊ើបការណ៍ទេ ហើយដឹងថាអ្នកគឺជាមនុស្សស្មោះត្រង់មែន។ បន្ទាប់មក យើងនឹងដោះលែងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាអាចប្រកបរបនៅក្នុងទឹកដីនេះបាន»។

³⁵នៅពេលពួកគេបានចាក់ស្រូវចេញពីបាវហើយ មើល៍ នៅក្នុងបាវរបស់ម្នាក់ៗមានប្រាក់នៅក្នុងបាវនោះ។ នៅពេលពួកគេ និងឪពុករបស់ពួកគេបានឃើញបាវមានប្រាក់នោះ ពួកគេភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។³⁶លោកយ៉ាកុប ឪពុករបស់ពួកគេបាននិយាយទៅពួកគេថា៖ «ឯងរាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យឪពុកបាត់កូនអស់ហើយ។ ឯងរាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យយ៉ូសែប និងស៊ីម្មានបានស្លាប់ ហើយឥឡូវនេះ ឯងរាល់គ្នាចង់យកបេនយ៉ាមីនចេញពីយើងទៀតមែនទេ។ ការទាំងអស់នេះទាស់នឹងឪពុកហើយ»។

³⁷លោករូបេនបាននិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់គាត់ថា៖ «លោកឪពុកអាចសម្លាប់កូនប្រុសទាំងពីររបស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិននាំបេនយ៉ាមីនមកឲ្យលោកឪពុកវិញ។ សូមឲ្យវាមកក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំចុះ ហើយខ្ញុំនឹងនាំវាត្រឡប់មករកឪពុកវិញ»។³⁸លោកយ៉ាកុបនិយាយថា៖ «យើងមិនឲ្យកូនរបស់យើងទៅជាមួយឯងទេ។ ដ្បិត បងប្រុសរបស់វាបានស្លាប់ហើយ នៅសល់តែវាទេ។ ប្រសិនបើ វាមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីនៅតាមផ្លូវដែលទៅជាមួយឯង ដូច្នេះ ឯងរាល់គ្នាមុខជានាំសក់ស្កូវរបស់ឪពុកជាមួយនឹងភាពសោកសៅទៅស្ថានឃុំព្រលឹងហើយ»។

43

¹គ្រោះទុរ្ភិក្សបានកើតមាននៅក្នុងស្រុកកាន់តែខ្លាំងឡើង។²នៅពេលពួកគេបានហូបស្រូវដែលបានទិញពីអេស៊ីបមកអស់ហើយ ឪពុករបស់ពួកគេបាននិយាយទៅពួកគេថា៖ «ចូរទៅម្តងទៀតចុះ ទៅទិញអាហារខ្លះសម្រាប់យើង»។

³លោកយូដាប្រាប់គាត់ថា៖ «បុរសនោះបានប្រាប់ពួកយើងយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «ប្រសិនបើ មិននាំប្អូនប្រុសរបស់យើងទៅទេ កុំមកជួបមុខយើងទៀត»។⁴ប្រសិនបើ លោកឪពុកឲ្យប្អូនប្រុសទៅជាមួយយើង យើងនឹងចុះទៅម្តងទៀត ហើយទិញអាហារជូនលោកឪពុក»។⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ លោកឪពុកមិនឲ្យប្អូនប្រុសទៅជាមួយយើងទេ យើងនឹងមិនទៅទេ។ ដ្បិត បុរសនោះបានប្រាប់យើងរួចហើយថា៖ «ប្រសិនបើ មិននាំប្អូនប្រុសរបស់យើងទៅទេ កុំមកជួបមុខយើងទៀត»។

⁶លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងរាល់គ្នាប្រព្រឹត្តនឹងយើងអាក្រក់យ៉ាងដូច្នេះ ដោយប្រាប់បុរសនោះថា ឯងមានប្អូនម្នាក់ទៀត?»⁷ពួកគេ និយាយថា៖ «បុរសនោះសួរយ៉ាងលម្អិតពីយើង និងគ្រួសាររបស់យើង។ គាត់សួរថា៖ «តើឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នានៅរស់ទេ? តើអ្នករាល់គ្នាមានបងប្អូនផ្សេងទៀតទេ? ពួកយើងឆ្លើយទៅគាត់តាមសំនួររបស់គាត់។ ធ្វើដូចម្តេចយើងខ្ញុំអាចដឹងបានថាគាត់សួរបែបនឹងថា៖ «ចូរនាំប្អូនប្រុសរបស់អ្នករាល់គ្នាមកផង?»

⁸លោកយូដាឆ្លើយទៅលោកអ៊ីស្រាអែល ឪពុករបស់គាត់ថា៖ «ឲ្យប្អូនប្រុសទៅជាមួយខ្ញុំទៅ។ យើងនឹងក្រោក ហើយចេញទៅ ដើម្បីឲ្យយើងបានរស់ មិនស្លាប់ឡើយ ទាំងយើងខ្ញុំ ទាំងលោកឪពុក និងទាំងកូនៗរបស់យើងដែរ។⁹ខ្ញុំធានាមើលថែវា។ ខ្ញុំនឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះលោកឪពុក។ ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិននាំវាត្រឡប់មករកលោកឪពុក ហើយយកវាមកដាក់នៅចំពោះលោកឪពុកវិញទេ ខ្ញុំនឹងទទួលកំហុសរហូត។¹⁰ដ្បិត ប្រសិនបើ លោកឪពុកមិនពន្យាពេលទេនោះ មេ្ល៉ះយើងបានត្រឡប់មកវិញជាលើទីពីរបានទៅហើយ»។

¹¹លោកអ៊ីស្រាអែល ឪពុករបស់ពួកគេប្រាប់ពួកគេថា៖ «បើដូច្នោះមែន ចូរធ្វើដូច្នោះទៅ។ ចូរយកផលិតផលពីទឹកដីនេះ ដាក់នៅក្នុងបាវរបស់កូនៗទៅ។ យកវាទៅទុកជាអំណោយដល់បុរសនោះ មានត្នោត និងទឹកឃ្មុំ គ្រឿងម្ហូប ជ័រល្វីង‌ទេស គ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងគ្រាប់ចំបក់ខ្លះផង។¹²ចូរយកប្រាក់មួយទ្វេជាពីរនៅក្នុងដៃរបស់ឯងរាល់គ្នា។ ប្រាក់ដែលបានដាក់ត្រឡប់មកនៅក្នុងបាវរបស់កូនៗនោះ ចូរយកវាទៅជាមួយកូនៗម្តងទៀត។ ប្រហែលជាច្រឡំហើយមើលទៅ។

¹³ចូរយកប្អូនប្រុសរបស់កូនៗទៅជាមួយផង។ ចូរក្រោកឡើង ហើយចេញទៅរកបុរសនោះចុះ។¹⁴សូមព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តាប្រទានព្រះគុណដល់កូនៗនៅចំពោះបុរសនោះ ដើម្បីឲ្យគាត់បានដោះលែងប្អូនប្រុសរបស់កូនៗមកកូនវិញ ព្រមទាំងបេនយ៉ាមីនផង។ ប្រសិនបើ ឪពុកបាត់បង់កូន សូមឲ្យវាបាត់ទៅចុះ»។¹⁵ពួកគេបានយកអំណោយនេះ ហើយនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ ពួកគេបានយកប្រាក់ទ្វេដង ហើយបេនយ៉ាមីនក៏ទៅជាមួយដែរ។

¹⁶នៅពេលលោកយ៉ូសែបឃើញបេនយ៉ាមីននៅជាមួយពួកគេ គាត់ប្រាប់ទៅអ្នកបម្រើនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ថា៖ «ចូរនាំបុរសទាំងនោះមកក្នុងផ្ទះខ្ញុំមក ហើយសម្លាប់សត្វ ហើយចម្អិនវា សម្រាប់ពួកគេហូបពេលថ្ងៃត្រង់នេះ»។¹⁷អ្នកបម្រើបានធ្វើតាមលោកយ៉ូសែបង្គាប់។ គាត់បាននាំពួកគេទៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកយ៉ូសែប។

¹⁸បុរសទាំងនោះមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ដោយសារពួកគេបាននាំចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកយ៉ូសែប។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ដោយសារប្រាក់ដែលនៅក្នុងបាវលើកទីមួយដែលយើងបាននាំទៅទេដឹង ហើយប្រហែលជាគាត់រកឱកាសដើម្បីប្រឆាំងជាមួយយើងហើយ។ គាត់ប្រហែលជាចាប់ពួកយើង ហើយយកពួកយើងធ្វើជាឈ្លើយ ហើយយកទាំងលារបស់យើងទៀត»។¹⁹ពួកគេបាននិយាយទៅអ្នកបម្រើនៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកយ៉ូសែប ហើយពួកគេបាននិយាយទៅគាត់នៅមាត់ទ្វារផ្ទះ²⁰ដោយពោលថា៖ «លោកម្ចាស់ យើងចុះមកនេះ លើកទីមួយដើម្បីទិញស្បៀង។

²¹នៅពេលទៅដល់កន្លែងសម្រាក នោះពួកគេហើយបានបើកបាវរបស់ពួកយើង ហើយមើល៍ មានប្រាក់នៅក្នុងបាវរបស់យើងគ្រប់គ្នា ប្រាក់របស់យើងនៅគ្រប់គីឡូ។ យើងបាននាំវាត្រឡប់មកជាមួយយើងដែរ។²²ហើយប្រាក់ផ្សេងទៀត យើងក៏បានយកមកនៅក្នុងដៃរបស់យើងដែរ ដើម្បីទិញស្បៀង។ យើងមិនដឹងថានរណាបានដាក់ប្រាក់របស់យើងទៅក្នុងបាវរបស់យើងវិញនោះទេ»។²³អ្នកបម្រើនោះនិយាយថា៖ «សូមសេចក្តីសុខសាន្តនៅជាមួយអ្នកចុះ កុំខ្លាចអ្វីឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា និងជាព្រះជាម្ចាស់នៃឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាទេ ដែលបានដាក់ប្រាក់ក្នុងបាវរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញនោះ ឯប្រាក់របស់អ្នករាល់គ្នា គឺខ្ញុំបានទទួលហើយ»។ បន្ទាប់មក អ្នកបម្រើនោះបាននាំលោកស៊ីម្មានចេញមករកពួកគេដែរ។

²⁴អ្នកបម្រើបាននាំបុរសទាំងអស់នោះចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកយ៉ូសែប។ គាត់ឲ្យទឹកពួកគេពិសា ហើយលាងជើងរបស់ពួកគេ។ គាត់ឲ្យស្មៅទៅសត្វលារបស់ពួកគេ។²⁵ពួកគេបានរៀបចំអំណោយជូនលោកយ៉ូសែបមកដល់ពេលថ្ងៃត្រង់ ដ្បិត ពួកគេបានឮថា ពួកគេនឹងហូបអាហារនៅទីនោះ។

²⁶នៅពេលលោកយ៉ូសែបមកដល់ផ្ទះវិញ ពួកគេបាននាំយកអំណោយដែលនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេចូលមកក្នុងផ្ទះ ហើយលុតជង្គង់ចុះនៅចំពោះមុខគាត់ ឱនមុខទៅដី។²⁷គាត់បានសួរពួកគេពីសុខទុក្ខរបស់ពួកគេ ដោយនិយាយថា៖ «តើឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាសុខសប្បាយជាទេ គាត់សួរទៅបងច្បង? តើគាត់នៅរស់ទេ?»

²⁸ពួកគេឆ្លើយថា៖ «បាទលោកម្ចាស់ ឪពុកយើងខ្ញុំសុខសប្បាយជាទេ គាត់ក៏នៅរស់ដែរ»។ ពួកគេឱន ហើយលុតជង្គងចុះ។²⁹នៅពេលគាត់ក្រឡេកភ្នែករបស់គាត់ឡើងគាត់បានឃើញបេនយ៉ាមីន ប្អូនប្រុសរបស់គាត់ កូនរបស់ម្តាយគាត់ ហើយគាត់និយាយថា៖ «តើគាត់នោះគឺជាប្អូនប្រុសពៅដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រាប់ខ្ញុំ?» បន្ទាប់មកគាត់និយាយថា៖ «សូមព្រះជាម្ចាស់ផ្តល់ព្រះគុណដល់អ្នក កូនប្រុស»។

³⁰លោកយ៉ូសែបប្រញាប់ចេញទៅក្រៅបន្ទប់ ដ្បិតគាត់មានចិត្តក្តុកក្តួលជាមួយប្អូនប្រុសរបស់គាត់។ គាត់បានស្វែងរកន្លែងដើម្បីយំ។ គាត់បានទៅបន្ទប់របស់គាត់ ហើយយំនៅទីនោះ។³¹គាត់បានលាងមុខរបស់គាត់ ហើយចេញមកក្រៅវិញ។ គាត់បានគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ដោយនិយាយថា៖ «លើកម្ហូបអាហារមក»។

³²អ្នកបម្រើរបស់លោកយ៉ូសែបបានលើកម្ហូបជូនលោកយ៉ូសែបដោយផ្ទាល់ ហើយឲ្យបងៗដួសម្ហូបខ្លួនឯង។ ជនជាតិអេស៊ីបនៅទីនោះហូបអាហារជាមួយគាត់ដោយឡែកដោយខ្លួនរបស់ពួកគេ ព្រោះជនជាតិអេស៊ីបមិនហូបនំប៉័ងជាមួយជនជាតិហេព្រើរទេ ដ្បិតជនជាតិអេស៊ីបខ្ពើមនឹងការនោះ។³³បងៗអង្គុយទល់មុខគាត់ ពួកគេអង្គុយតាមលេខរៀងពីបងច្បងទៅប្អូនពៅ តាមអាយុរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមានការឆ្ងល់ទាំងអស់គ្នា។³⁴លោកយ៉ូសែបបានដាក់ចំណែកអាហារដល់ពួកគេនៅចំពោះពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ចំណែករបស់បេនយ៉ាមីន ប្អូនប្រុសរបស់គាត់វិញ ប្រាំដងលើសបងៗរបស់គាត់។ ពួកគេផឹកស្រាយ៉ាងសប្បាយរីករាយជា‌មួយគាត់។

44

¹លោកយ៉ូសែបបានបង្គាប់អ្នកបម្រើនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ដោយពោលថា៖ «ចូរយកស្បៀងដាក់បាវ ច្រើនតាមដែលអាច ពួកគេអាចយកបាន ហើយដាក់ប្រាក់នៅក្នុងបាវរបស់បុរសម្នាក់ៗវិញ។²ដាក់ពែងរបស់ខ្ញុំ ពែងប្រាក់នៅក្នុងប្អូនពៅ ហើយនិងប្រាក់ថ្លៃទិញស្រូវរបស់គាត់ទៅក្នុងបាវរបស់គាត់វិញ»។ អ្នកបម្រើបានធ្វើដូចដែលលោកយ៉ូសែបបានបង្គាប់។

³ពេលព្រឹកព្រលឹម ហើយគេបានឲ្យបុរសទាំងនោះត្រឡប់ទៅវិញ ទាំងពួកគេ និងលារបស់ពួកគេ។⁴នៅពេលពួកគេចេញក្រៅក្រុង ប៉ុន្តែ មិនទាន់ឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ លោកយ៉ូសែបប្រាប់ទៅអ្នកបម្រើរបស់គាត់ថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ដេញតាមពួកគេ ហើយនៅពេលតាមពួកគេទាន់ ចូរនិយាយទៅពួកគេថា៖ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាធ្វើអាក្រក់ស្នងនឹងការល្អដូច្នេះ?⁵តើនេះមិនមែនជាពែងដែលចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំផឹក និងជាពែងដែលគាត់ប្រើសម្រាប់ទស្សន៍ទាយទេឬ? ការដែលអ្នកធ្វើនេះ អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើអាក្រក់ហើយ»។

⁶អ្នកបម្រើបានដេញតាមទាន់ពួកគេ ហើយនិយាយការទាំងនេះជាមួយពួកគេ។⁷ពួកគេនិយាយទៅគាត់វិញថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍បែបនេះ? យើងខ្ញុំមិនបានធ្វើការយ៉ាងដូច្នេះឡើយ។

⁸មើល៍ ប្រាក់ដែលយើងខ្ញុំបានឃើញនៅក្នុងបាវរបស់យើងខ្ញុំ យើងបានយកវាមកពីទឹកដីកាណានមកជូនលោកវិញ។ បើដូច្នេះមែន ធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងខ្ញុំអាចលួចប្រាក់ និងមាសពីផ្ទះចៅហ្វាយរបស់លោកបានទៅ?⁹ប្រសិនបើ ឃើញនៅក្នុងបាវរបស់នរណា ចូរឲ្យអ្នកនោះស្លាប់ចុះ ហើយយើងខ្ញុំនឹងធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់ចៅហ្វាយរបស់លោក»។¹⁰អ្នកបម្រើនោះពោលថា៖ «សូមឲ្យវាកើតឡើងតាមសម្តីរបស់លោកចុះ។ ប្រសិនបើ រកឃើញពែងនៅក្នុងបាវរបស់នរណា អ្នកនោះនឹងក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំ ហើយអ្នកផ្សេងទៀតនឹងរួចខ្លួន»។

¹¹បន្ទាប់មក ពួកគេប្រញាប់ ហើយយកបាវរបស់ពួកគេចុះដល់ដី ហើយពួកគេម្នាក់បានបើកបាវរបស់ពួកគេ។ អ្នកបម្រើបានបានឆែកឆេរ។¹²គាត់បានចាប់ផ្តើមឆែកឆេរតាំងពីបងប្រុសច្បងរហូតដល់ប្អូនពៅ ហើយពែងនោះត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងបាវរបស់បេនយ៉ាមីន។¹³ពួកគេបានហែកអាវរបស់ពួកគេ។ ពួកគេម្នាក់ៗបានលើកបាវដាក់លើខ្នងលាវិញ ហើយត្រឡប់ទៅទីក្រុងវិញ។

¹⁴លោកយូដា និងបងប្អូនរបស់គាត់បានមកឯផ្ទះរបស់លោកយ៉ូសែបវិញ ហើយពួកគេបានលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខគាត់ដល់ដី។¹⁵លោកយ៉ូសែបនិយាយទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាធ្វើដូច្នេះ? តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេថា មនុស្សដូចខ្ញុំនេះចេះទស្សន៍‌ទាយទេឬ?»។

¹⁶លោកយូដាប្រាប់ថា៖ «តើយើងខ្ញុំអាចឆ្លើយនឹងលោកម្ចាស់បានយ៉ាងដូចម្តេច? តើយើងអាចនិយាយអ្វីបាន? ឬតើយើងអាចបង្ហាញថាត្រឹមត្រូវបានយ៉ាងដូចម្តេច? ព្រះជាម្ចាស់បានរកឃើញកំហុសរបស់យើងខ្ញុំហើយ។ មើល យើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់លោកម្ចាស់ហើយ ទាំងយើងខ្ញុំ និងអ្នកដែលត្រូវបានគេរកឃើញពែងនៅនឹងដៃដែរ»។¹⁷លោកយ៉ូសែបនិយាយថា៖ «ទេ ខ្ញុំមិនធ្វើដូច្នេះទេ។ នរណាដែលត្រូវបានគេរកឃើញពែងនៅនឹងដៃ អ្នកនោះហើយនឹងក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ សម្រាប់លោក និងអ្នកផ្សេងៗទៀត ចូរទៅផ្ទះរបស់ឪពុកអ្នករាល់គ្នាឲ្យបានសុខចុះ»។

¹⁸បន្ទាប់មក លោកយូដាបានមកជិតគាត់ ហើយប្រាប់ថា៖ «លោកម្ចាស់ សូមលោកម្ចាស់ស្តាប់ពាក្យខ្ញុំដែលជាអ្នកបម្រើរបស់លោកសិន ហើយសូមលោកម្ចាស់ខឹងនឹងអ្នកបម្រើរបស់លោកចុះ ដ្បិត លោកប្រៀបដូចជាស្តេចផារោនទៅហើយ។¹⁹លោកម្ចាស់បានសួរយើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមានឪពុក មានប្អូនឬទេ?»

²⁰យើងខ្ញុំជម្រាបលោកម្ចាស់ហើយថា៖ «យើងមានឪពុកម្នាក់ គាត់ចាស់ហើយ ហើយគាត់មានកូនមួយក្នុងការដែលគាត់មានអាយុច្រើនហើយ មានកូនតូចមួយ។ ប៉ុន្តែ បងប្រុសរបស់គាត់បានស្លាប់ហើយ ហើយមានគាត់តែម្នាក់ទេដែលម្តាយរបស់គាត់បានសន្សល់ទុកឲ្យគាត់ ហើយឪពុករបស់គាត់ស្រឡាញ់គាត់ណាស់។²¹ពេលលោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍មកយើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់លោកម្ចាស់ ឲ្យនាំគាត់ចុះមកជាមួយខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យលោកម្ចាស់បានឃើញគាត់»។²²បន្ទាប់មកទៀត យើងបានជម្រាបលោកម្ចាស់ហើយថា៖ «ក្មេងប្រុសនេះមិនអាចចាកចេញពីឪពុករបស់គាត់បានឡើយ។ ដ្បិត ប្រសិនបើ គាត់ចេញពីឪពុករបស់ នោះឪពុករបស់គាត់នឹងស្លាប់»។

²³បន្ទាប់មក លោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍មកកាន់យើងខ្ញុំថា៖ «លុះត្រាតែប្អូនប្រុសពៅរបស់យើងខ្ញុំចុះមករកលោកម្ចាស់ បានលោកម្ចាស់ព្រមជួមមុខយើងខ្ញុំម្ដងទៀត»។²⁴បន្ទាប់មក យើងខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅរកឪពុករបស់យើងខ្ញុំវិញ យើងខ្ញុំបានប្រាប់គាត់តាមពាក្យរបស់លោកម្ចាស់។²⁵ឪពុករបស់យើងខ្ញុំប្រាប់ថា៖ «ចូរកូនៗទៅទិញស្បៀងឲ្យយើងម្ដងទៀតចុះ»។²⁶នៅពេលយើងប្រាប់គាត់ថា៖ «យើងមិនអាចទៅបានទេ។ ប្រសិនបើ ប្អូនប្រុសពៅទៅជាមួយយើង ទើបយើងចុះទៅ ដើម្បីយើងនឹងមិនអាចឃើញមុខលោកម្ចាស់បានទេ លុះត្រាតែប្អូនប្រុសពៅទៅជាមួយយើង»។

²⁷ឪពុករបស់យើងខ្ញុំប្រាប់មកយើងខ្ញុំថា៖ «កូនដឹងទេថា ភរិយារបស់ឪពុកបង្កើតកូនប្រុសពីរនេះឲ្យឪពុក។²⁸ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានចាកចាញពីឪពុក ហើយឪពុកប្រាប់ថា៖ «ប្រាកដណាស់ គាត់ត្រូវសត្វហែកស៊ីអស់ហើយ ហើយឪពុកក៏លែងឃើញគាត់ទៀតដែរ»។²⁹ឥឡូវ ប្រសិនបើ កូនយកកូនប្រុសម្នាក់ទៀតចេញពីឪពុក ហើយកូនរបស់ឪពុកមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីនោះ កូននឹងនាំឪពុកដែលចាស់សក់ស្កូវម្នាក់នេះកើតទុក្ខនៅក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹងហើយ»។

³⁰ដូច្នេះ នៅពេលយើងខ្ញុំទៅជួបឪពុករបស់យើងខ្ញុំ ដែលជាអ្នកបម្រើលោកម្ចាស់ ក្មេងប្រុសនេះមិននៅជាមួយយើងខ្ញុំទេ ក្មេងនេះជាទីស្រឡាញ់នៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់ណាស់ ហើយនៅពេលគាត់ដឹងថា ក្មេងនេះមិននៅជាមួយយើងខ្ញុំ គាត់មុខជាស្លាប់មិនខាន។³¹យើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើលោកម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យឪពុកដែលចាស់សក់ស្កូវ កើតទុក្ខនៅក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹងមិនខាន។³²ដ្បិត យើងខ្ញុំដែលជាអ្នកបម្រើលោកម្ចាស់បានធានាការពារកូនប្រុសនេះ ចំពោះឪពុករបស់យើងខ្ញុំហើយ ដោយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើ កូនមិននាំក្មេងនេះមកជូនលោកឪពុកវិញទេ កូននឹងមានកំហុសចំពោះលោកឪពុករហូត»។

³³ដូច្នេះ សូមលោកម្ចាស់ មេត្តាដល់យើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើលោកម្ចាស់ ជំនួសឲ្យ ក្មេងប្រុសនេះធ្វើជាអ្នកបម្រើលោកម្ចាស់ សូមអនុញ្ញាតឲ្យក្មេងប្រុសនេះ បានឡើងទៅជាមួយបងប្អូនរបស់គាត់ទៅ។³⁴តើឲ្យខ្ញុំអាចឡើងទៅរកឪពុករបស់ខ្ញុំបានយ៉ាងដូចម្តេច ប្រសិនបើ ក្មេងប្រុសនេះមិននៅជាមួយខ្ញុំទេនោះ? ខ្ញុំខ្លាច មានរឿងអាក្រក់ដែលអាចនឹងកើតឡើងចំពោះឪពុករបស់ខ្ញុំ»។

45

¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបមិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានទៀតនៅចំពោះអ្នកបម្រើទាំងអស់ដែលឈរនៅក្បែរគាត់។ គាត់និយាយខ្លាំងៗថា៖ «ទាំងអស់គ្នា ចូរចេញពីយើងភ្លាម»។ ដូច្នេះ គ្មានអ្នកបម្រើណានៅក្បែរគាត់ទៀតទេ នៅពេលលោកយ៉ូសែបបង្ហាញខ្លួនគាត់ឲ្យបងប្អូនរបស់គាត់បានស្គាល់។²គាត់យំខ្លាំងៗ ជនជាតិអេស៊ីបបានឮ ហើយនៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចផារោនក៏ឮដែរ។³លោកយ៉ូសែបប្រាប់បងប្អូនរបស់គាត់ថា៖ «ខ្ញុំគឺយ៉ូសែប។ តើឪពុករបស់ខ្ញុំនៅរស់ទេ?» បងៗរបស់គាត់មិនអាចឆ្លើយបានទេ ព្រោះពួកគេរន្ធត់ជាខ្លាំងនៅចំពោះគាត់។

⁴បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបនិយាយទៅបងៗរបស់គាត់ថា៖ «សូមមកជិតខ្ញុំមក៍»។ ពួកគេបានចូលទៅជិត។ គាត់ប្រាប់ថា៖ «ខ្ញុំគឺយ៉ូសែប ជាប្អូនប្រុស ដែលបងៗលក់ទៅឲ្យអេស៊ីប។⁵កុំព្រួយបារម្ភ ឬខឹងនឹងខ្លួនឯង ដែលបងៗបានលក់ខ្ញុំមកទីនេះឡើយ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ខ្ញុំមកមុនបងៗ ដើម្បីការពារជីវិត។⁶ដ្បិត គ្រោះអត់ឃ្លានកើតឡើងនៅក្នុងទឹកដីពីរឆ្នាំហើយ និងនៅប្រាំឆ្នាំទៀតដែលនឹងមិនមានការភ្ជួររាស់ ឬច្រូតកាត់ឡើយ។

⁷ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ខ្ញុំមកមុនបងៗ ដើម្បីការពារជីវិតរបស់បងៗ ដែលនៅសល់នៅលើផែនដីនេះ ហើយការពារអាយុជីវិត ដោយការប្រោសលោះដ៏អស្ចារ្យ។⁸ដូច្នេះ នៅពេលនេះ មិនមែនជាបងៗទេ ដែលចាត់ខ្ញុំមកទីនេះ ប៉ុន្តែ គឺជាព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យខ្ញុំ ដូចជាឪពុកនៅចំពោះស្តេចផារោន ជាម្ចាស់នៅលើដំណាក់របស់ស្តេចទាំងមូល និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅលើទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូលដែរ។

⁹ចូរឡើងទៅរកឪពុករបស់ខ្ញុំជាប្រញាប់ ហើយប្រាប់គាត់ថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលយ៉ូសែប កូនប្រុសរបស់លោកឪពុក បានផ្តាំ «ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំបានក្លាយជាម្ចាស់លើទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល។ សូមចុះមករកខ្ញុំជាប្រញាប់ កុំបង្អង់ឡើយ។¹⁰លោកឪពុកនឹងរស់នៅក្នុងទឹកដីកូសែន ហើយលោកឪពុកនឹងបាននៅជិតកូន គឺលោកឪពុក និងកូនៗរបស់លោកឪពុក ព្រមទាំងចៅៗរបស់លោកឪពុក និងហ្វូងចៀម ហ្វូងគោ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលលោកឪពុកមាន។¹¹ខ្ញុំនឹងផ្តត់ផ្គងលោកឪពុកឲ្យនៅទីនោះ ដ្បិត គ្រោះអត់ឃ្លានមានរយៈពេលប្រាំឆ្នាំទៀត ដូច្នេះ លោកឪពុកនឹងមិនខ្វះខាតអ្វីឡើយ គឺលោកឪពុក និងគ្រួសារ ព្រមទាំងអ្វីៗដែលលោកឪពុកមាន»។

¹²មើល៍ លោកឪពុកនឹងឃើញដោយភ្នែក ហើយលោកឪពុកនឹងឃើញបេនយ៉ាមីនផ្ទាល់ភ្នែកដែរ នោះគឺជាសម្តីដែលកូននិយាយទៅគាត់លោកឪពុក។¹³បងៗត្រូវប្រាប់ឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំទាំងអស់នៅអេស៊ីប និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលបងៗបានឃើញ។ ចូរបងៗប្រញាប់ទៅ ហើយនាំឪពុករបស់ខ្ញុំចុះមកទីនេះចុះ»។

¹⁴គាត់បានឱបកបេនយ៉ាមីន ប្អូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយយំ ហើយបេនយ៉ាមីនបានឱបកគាត់យំដែរ។¹⁵គាត់បានថើបបងៗរបស់គាត់ទាំងអស់ ហើយយំជាមួយគ្នា។ បន្ទាប់មក បងប្រុសរបស់គាត់បាននិយាយជាមួយគាត់។

¹⁶ដំណឹងពីរឿងនេះ បានឮដល់ដំណាក់របស់ស្តេចផារោនថា «បងៗរបស់លោកយ៉ូសែបបានមក»។ ស្តេចផារោនក៏គាត់ព្រះហឫទ័យ ហើយពួកមន្ត្រីរបស់ព្រះអង្គក៏ពេញចិត្តជាខ្លាំងដែរ។¹⁷ស្តេចផារោនមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកយ៉ូសែបថា៖ «ចូរប្រាប់ទៅបងៗរបស់អ្នកទៅ៖ «ចូរធ្វើការនេះ ដឹកនាំសត្វ ហើយនាំយកទៅទឹកដីកាណាចុះ។¹⁸យកទៅជូនឪពុក និងក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នក ហើយចាំត្រឡប់មកវិញ។ យើងនឹងឲ្យដីល្អៗនៅអេស៊ីបដល់អ្នក ហើយអ្នកនឹងរស់នៅក្នុងទឹកដីល្អនៅក្នុងទឹកដីនេះ»។

¹⁹អ្នកត្រូវបង្គាប់គេ ដូច្នេះចូរធ្វើតាមចុះ គឺយករទេះចេញពីទឹកដីអេស៊ីបទៅរកកូនចៅ ហើយនឹងភរិយាររបស់អ្នករាល់គ្នា។ ទៅយកឪពុករបស់អ្នករាល់ហើយត្រឡប់មកវិញ។²⁰សូមកុំបារម្ភពីទ្រព្យសម្បត្តិ ដើម្បីដីល្អៗទាំងអស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបជារបស់អ្នក»។

²¹កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ីស្រាអែលក៏ធ្វើដូច្នេះ។ លោកយ៉ូសែបបានប្រគល់រទេះដល់ពួកគេ តាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ស្តេចផារោន ហើយឲ្យស្បៀងអាហារសម្រាប់ពួកគេធ្វើដំណើរផងដែរ។²²គាត់បានប្រគល់សម្លៀកបំពាក់ដល់ពួកគេម្នាក់ៗប្ដូរ ប៉ុន្តែ ចំពោះបេនយ៉ាមីន គាត់បានឲ្យប្រាក់បីរយដុំ ហើយសម្លៀកបំពាក់ប្រាំបន្លាស់។²³ចំពោះឪពុករបស់គាត់វិញ គាត់ផ្ញើរបស់ទាំងនេះ៖ គឺលាឈ្មោលដប់ ផ្ទុករបស់ល្អៗពីអេស៊ីប និងលាញីដប់ផ្ទុកស្រូវ នំប៉័ង និងស្បៀងអាហារសម្រាប់ឪពុករបស់គាត់ធ្វើដំណើរ។

²⁴ដូច្នេះ គាត់បានចាត់បងៗរបស់គាត់ឲ្យទៅ ហើយពួកគេក៏ចេញទៅ។ គាត់ប្រាប់ពួកគេថា៖ «បងៗ សូមកុំឈ្លោះគ្នានៅតាមផ្លូវឲ្យសោះ»។²⁵ពួកគេបានចេញពីអេស៊ីប ហើយត្រឡប់ទៅទឹកដីកាណាន ទៅរកលោកយ៉ាកុប ជាឪពុករបស់ពួកគេវិញ។²⁶ពួកគេប្រាប់គាត់វិញ ថា៖ «យ៉ូសែបនៅរស់ទេ ហើយគាត់ជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅលើទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល»។ គាត់រន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង ព្រោះគាត់មិនជឿអ្វីដែលពួកគេប្រាប់គាត់ទេ។

²⁷ពួកគេប្រាប់គាត់តាមពាក្យរបស់លោកយ៉ូសែបទាំងអស់ដែលលោកយ៉ូសែបបានប្រាប់ដល់ពួកគេ។ នៅពេលលោកយ៉ាកុបឃើញរទេះដែលលោកយ៉ូសែបបានផ្ញើមក ដើម្បីដឹកគាត់ វិញ្ញាណរបស់លោកយ៉ាកុបឪពុករបស់ពួកគេបានភ្ញាក់ឡើងវិញ។²⁸លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់ថា៖ «គ្រប់គ្រាន់ហើយ។ យ៉ូសែបកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំនៅរស់ទេ។ ឪពុកនឹងទៅ ដើម្បីជួបវាមុនពេលឪពុកស្លាប់។

46

¹លោកអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើដំណើរជាមួយអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មាន ហើយទៅឯបៀរ‌សេបា។ នៅទីនោះ គាត់បានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអ៊ីសាក ឪពុករបស់គាត់។²ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលនឹងលោកអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងនិមិត្តនៅពេលយប់ថា៖ «យ៉ាកុប យ៉ាកុប»។ គាត់ទូលតបថា៖ «ទូលបង្គំនៅទីនេះ»។³ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «យើងគឺជាព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ឪពុករបស់អ្នក។ កុំភ័យខ្លាច នឹងចុះទៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបឡើយ ដ្បិត យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាប្រជាជាតិដ៏ធំនៅទីនោះ។⁴យើងនឹងចុះទៅអេស៊ីបជាមួយអ្នក ហើយយើងនឹងនាំអ្នកត្រឡប់មកវិញ ហើយលោកយ៉ូសែបនឹងបានបិទភ្នែករបស់អ្នកនៅដៃរបស់គាត់ផ្ទាល់»។

⁵លោកយ៉ាកុបក៏ក្រោកឡើងចេញពីបៀរ‌សេបា។ កូនប្រុសៗរបស់អ៊ីស្រាអែលបានដឹកជញ្ជូនលោកយ៉ាកុប ឪពុករបស់ពួកគេ កូនចៅរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងភរិយារបស់ពួកគេ នៅក្នុងរទេះដែលស្តេចផារោនបានផ្ញើមកឲ្យដឹកគាត់។⁶ពួកគេបានយកហ្វូងសត្វ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដែលពួកគេបានរកបាននៅក្នុងទឹកដីកាណាន។ ពួកគេបានចូលទៅដល់អេស៊ីប លោកយ៉ាកុប និងកូនចៅទាំងអស់របស់គាត់ទៅជាមួយគាត់ដែរ។⁷គាត់បាននាំកូនៗរបស់គាត់ និងចៅៗរបស់គាត់ កូនស្រីៗ និងចៅស្រីៗ ព្រមទាំងពូជពង្សទាំងអស់របស់គាត់ទៅអេស៊ីបជាមួយគាត់។

⁸អ្នកទាំងនេះ គឺជាឈ្មោះកូនចៅរបស់លោកអ៊ីស្រាអែល ដែលចុះមកអេស៊ីប លោកយ៉ាកុប និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់៖ លោករូបេនលោកយ៉ាកុប ជាកូនច្បងរបស់លោកយ៉ាកុប។⁹កូនប្រុសៗរបស់លោករូបេនមាន ហេណុក ប៉ាលូវ ហេស្រុន និងកើមី។¹⁰កូនប្រុសៗរបស់លោកស៊ីម្មានមាន យេមូ‌អែល យ៉ាមីន អូហាត់ យ៉ាគីន សូហារ និងសូល ជាកូនរបស់ស្ត្រីជន‌ជាតិកាណាន។¹¹កូនប្រុសៗរបស់លោកលេវីមាន គើរ‌សុន កេហាត់ និងម៉្រារី។

¹²កូនប្រុសៗរបស់លោកយូដាមាន អ៊ើរ អូណាន់ សេឡា ពេរេស និងសេ‌រ៉ាស (ប៉ុន្តែ អ៊ើរ និងអូណាន់ បានស្លាប់នៅទឹកដីកាណាន)។ កូនប្រុសៗរបស់ពេរេសមាន ហេស្រុន និងហាមុល។¹³កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ីសា‌ខារមាន ថូឡា ពូវ៉ា យ៉ូប និងស៊ីម‌រ៉ូន។¹⁴កូនប្រុសៗរបស់លោកសាប់យូ‌ឡូនមាន សេរែក អេឡូន និងយ៉ាលាល។¹⁵អ្នកទាំងនោះជាកូនប្រុសៗ ដែលនាងលេអាបានបង្កើតឲ្យលោកយ៉ាកុប នៅទឹកដីប៉ាដាន់ អើរ៉ាម។ រួមជាមួយកូនស្រីរបស់គាត់គឺនាងឌីណា។ កូនប្រុសៗរបស់គាត់ និងកូនៗស្រីរបស់នាងលេអាមានទាំងអស់សាម‌សិបបីនាក់។

¹⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកកាដមាន សេ‌ផុន ហាក់‌គី ស៊ូនី អេសបូន អេរី អើរ៉ូត និងអើ‌រេ‌លី។¹⁷កូនប្រុសៗរបស់លោកអេ‌ស៊ើរមាន យីម‌ណា យីស‌វ៉ា យីសវី និងបេរា ហើយនាងសេរ៉ាគឺជាប្អូនស្រីរបស់ពួកគេ។ កូនប្រុសៗរបស់បេរាមាន ហេប៊ើរ និងម៉ាល‌គាល។¹⁸អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗរបស់នាងស៊ីលផា ដែលលោកឡាបាន់បានឲ្យនាងលេអា កូនស្រីរបស់គាត់។ កូនប្រុសៗទាំងនេះ នាងបានបង្កើតជូនលោកយ៉ាកុប មានចំនួនទាំងអស់ដប់ប្រាំមួយនាក់។

¹⁹កូនប្រុសៗរបស់នាងរ៉ាជែល ជាភរិយាលោកយ៉ាកុប មានយ៉ូសែប និងបេន‌យ៉ាមីន។²⁰នៅទឹកដីអេស៊ីប លោកយ៉ូសែបមានកូនប្រុសពីរនាក់ គឺ ម៉ាណា‌សេ និងអេប្រាអ៊ីម ជាកូនដែលនាងអាស‌ណាត់ កូនស្រីលោកប៉ូទី‌ផេរ៉ា បូជា‌ចារ្យនៅក្រុងអូន បានបង្កើតជូនគាត់។²¹កូនប្រុសៗរបស់លោកបេន‌យ៉ាមីនមាន បេឡា បេគើរ អ័ស‌បេល គេរ៉ា ណាម៉ាន អេហ៊ី រ៉ូស មូភីម ហ៊ូភីម និងអើឌ។ លោកទាំងនោះជាកូនដែលនាងរ៉ាជែលបានបង្កើតជូនលោកយ៉ាកុប។²²អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសៗដែលនាងរ៉ាជែលបានបង្កើតជូនលោកយ៉ាកុប មានចំនួនទាំងអស់ដប់‌បួននាក់។

²³កូនប្រុសៗរបស់លោកដាន់មាន ហ៊ូស៊ីម។²⁴កូនប្រុសៗរបស់លោកណែប‌ថាលីមាន យ៉ាស៊ាល គូនី យេស៊ើរ និងស៊ី‌លិម។²⁵អ្នកទាំងនេះជាកូនដែលបានបង្កើតជូនលោកយ៉ាកុបតាមរយៈនាងប៊ីល‌ហា ដែលលោកឡាបាន់បានឲ្យនាងរ៉ាជែល កូនស្រីរបស់គាត់ មានចំនួនទាំងអស់ប្រាំ‌ពីរនាក់។

²⁶អស់អ្នកដែលបានចុុះទៅអេស៊ីបជាមួយលោកយ៉ាកុប ដែលជាពូជពង្សរបស់គាត់ មានគ្នាទាំងអស់ហុក‌សិបប្រាំមួយនាក់ មិនបានរាប់បញ្ចូលកូនប្រសាស្រីៗរបស់លោកយ៉ាកុបទេ។²⁷រួមជាមួយកូនទាំងពីររបស់លោកយ៉ូសែប ដែលកើតឲ្យគាត់នៅស្រុកអេស៊ីបផង ចំនួននៃក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ ដែលមករស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប មានទាំងអស់ចិត‌សិបនាក់។

²⁸លោកយ៉ាកុបបានចាត់លោកយូដា ឲ្យទៅជួបលោកយ៉ូសែបមុនគាត់ នៅតំបន់កូសែន ហើយ ពួកគេបានមកដល់តំបន់កូសែន។²⁹លោកយ៉ូសែបបានរៀបចំរទេះរបស់គាត់ ហើយបានឡើងទៅជួបលោកអ៊ីស្រា‌អែលជាឪពុកនៅក្នុងតំបន់កូសែន។ គាត់បានឃើញឪពុក គាត់ឱបកឪពុករបស់គាត់ ហើយយំយ៉ាងយូរ។³⁰លោកអ៊ីស្រា‌អែលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកយ៉ូសែបថា៖ «ឥឡូវនេះ សូមឲ្យឪពុកស្លាប់ចុះ ព្រោះឪពុកបានឃើញមុខកូន ហើយដឹងថាកូននៅមានជីវិតនៅឡើយ»។

³¹លោកយ៉ូសែបបាននិយាយទៅបងៗ និងក្រុមគ្រួសារឪពុករបស់គាត់ថា៖ «ខ្ញុំនឹងឡើងទៅ ហើយទូលស្តេចផារ៉ោនថា៖ «បងៗ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ឪពុកទូលបង្គំ នៅស្រុកកាណានបានមកជួប‌ជុំនឹងទូលបង្គំហើយ។³²ពួកគេទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែជាអ្នកគង្វាលចៀម ដ្បិត ពួកគេគឺជាអ្នកចិញ្ចឹមសត្វ។ ពួកគេបាននាំហ្វូងចៀម ហ្វូងគោ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលគេមានមកជាមួយដែរ»។

³³នៅពេលព្រះបាទផារ៉ោនកោះហៅបងៗទៅសួរថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមានមុខរបរអ្វី»³⁴នោះបងៗត្រូវទូលស្ដេចថា៖ «យើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើស្តេច ជាអ្នកចិញ្ចឹមសត្វ តាំងពីក្មេងរហូតមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ ចាប់តាំងពីដូនតារបស់យើងខ្ញុំ រហូតមកដល់យើងខ្ញុំដែរ»។ បើទូលដូច្នេះ បងៗនឹងអាចរស់នៅក្នុងតំបន់កូសែន ដ្បិត ជន‌ជាតិអេស៊ីបស្អប់ខ្ពើមពួកគង្វាលណាស់»។

47

¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបបានចូលទៅក្នុងគាល់ស្តេចផារោនថា៖ «ឪពុក និងបងប្អូនរបស់ទូលបង្គំ ហ្វូងចៀម និងហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងអ្វីៗដែលជារបស់ពួកគេ ដែលមកពីទឹកដីកាណានបានមកដល់ហើយ។²មើល៍ ពួកគេនៅក្នុងទឹកដីកូសែន»។ គាត់បានយកបងប្រុសៗប្រាំនាក់ ហើយបានណែនាំពួកគេដល់ស្តេចផារោន។

³ស្តេចផារោនមានរាជឱង្ការទៅបងៗរបស់គាត់ថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមានមុខរបរអ្វី»។ ពួកគេទូលឆ្លើយថា៖ «យើងខ្ញុំគឺជាអ្នកគង្វាលចៀម ដូចដូនតាយើងខ្ញុំដែរ»។⁴បន្ទាប់មក ពួកគេទូលទៅស្តេចផារោនថា៖ «យើងខ្ញុំមកទឹកដីនេះ ជ្រកកោនបណ្តោះអាសន្នទេ។ គ្មានវាលស្មៅសម្រាប់ហ្វូងសត្វយើងខ្ញុំ ដោយសារគ្រោះទុរ្ភិក្សខ្លាំងពេកនៅក្នុងទឹកដីកាណាន។ ដូច្នេះហើយ សូមព្រះអង្គមេត្តាឲ្យយើងខ្ញុំរស់នៅក្នុងទឹកដីកូសែននេះផង»។

⁵បន្ទាប់មក ស្តេចផារោនមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកយ៉ូសែបថា៖ «ឪពុក និងបងប្អូនរបស់អ្នកបានមករកអ្នកហើយ។⁶ទឹកដីអេស៊ីបនៅចំពោះអ្នកស្រាប់។ ចូរតាំងទីលំនៅឲ្យឪពុក និងបងប្អូនរបស់អ្នកនៅក្នុងតំបន់ដ៏ល្អបំផុត នៅក្នុងទឹកដីកូសែនចុះ។ ប្រសិនបើ អ្នកណាក្នុងចំណោមពួកគេមានសមត្ថភាព ដាក់ឲ្យពួកគេមើលថែហ្វូងសត្វរបស់យើងចុះ»។

⁷បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបបាននាំលោកយា៉កុប ឪពុករបស់គាត់ ហើយនាំគាត់ចូលគាល់ស្តេចផារោន។ លោកយ៉ាកុបឲ្យពរដល់ស្តេចផារោន។⁸ស្តេចផារោនមានរាជឱង្ការទៅលោកយ៉ាកុបថា៖ «តើលោកមានអាយុប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ?»⁹លោកយ៉ាកុបទូលទៅស្តេចផារោនថា៖ «ទូលបង្គំមានអាយុមួយរយសាមសិបឆ្នាំហើយ។ ទូលបង្គំមានអាយុតិចណាស់ ហើយជីវិតរបស់ទូលបង្គំមានទុកលំបាកជាច្រើន។ អាយុរបស់ទូលបង្គំមិនបានវែងដូចជាដូនតារបស់ទូលបង្គំទេ»។¹⁰បន្ទាប់មក លោកយ៉ាកុបឲ្យពរដល់ស្តេចផារោនម្ដងទៀត ហើយចាកចេញពីស្តេចទៅ។

¹¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបបានប្រគល់ដីដែលល្អជាងគេបំផុតនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ដល់ឪពុក និងបងប្អូនរបស់គាត់តាំងទីលំនៅគឺនៅក្នុងតំបន់រ៉ាម‌សេស ដូចដែលស្តេចផារោនបានបង្គាប់។¹²លោកយ៉ូសែបបានផ្តល់ស្បៀងដល់ឪពុក និងបងប្អូនរបស់គាត់ ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារទាំងអស់របស់គាត់ ទៅតាមចំនួននៃកូនចៅនៅក្នុងបន្ទុករបស់ពួកគេ។

¹³ឥឡូវនេះ ដល់ពេលដែលលែងមានស្បៀងនៅសល់ក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទៀតហើយ ដ្បិតគ្រោះទុរ្ភិក្សខ្លាំងពេក។ ទឹកដីអេស៊ីប និងទឹកដីកាណានត្រូវហិនហោចទាំងអស់ ដោយសារគ្រោះទុរ្ភឹក្ស។¹⁴លោកយ៉ូសែបបានប្រមូលប្រាក់ដែលមាននៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប និងទឹកដីកាណាន ដោយការលក់ស្រូវឲ្យប្រជាជន។ បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបបានយកប្រាក់នោះទៅដាក់នៅក្នុងវាំងរបស់ស្តេចផារ៉ោន។

¹⁵ពេលទឹកដីអេស៊ីប និងទឹកដីកាណានលែងមានប្រាក់ទៀត ជនជាតិអេស៊ីបទាំងអស់បានចូលមកឯលោកយ៉ូសែប ពោលថា៖ «សូមឲ្យស្បៀងយើងផង! ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវស្លាប់ចំពោះមុខលោក ដោយព្រោះលែងមានប្រាក់ដូច្នេះ?»¹⁶លោកយ៉ូសែបឆ្លើយថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាលែងមានប្រាក់ទៀត ចូរយកហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នាមកឲ្យខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងប្តូរជាស្បៀងឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិញជាមួយនឹងហ្វូងសត្វនោះ»។¹⁷ដូច្នេះ ពួកគេក៏នាំយកហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេមកជូនលោកយ៉ូសែប។ លោកយ៉ូសែបក៏ប្តូរស្បៀងជាមួយនឹងសត្វសេះ ហ្វូងគោ ហ្វូងចៀម និងលាផង។ លោកបានចម្អែតពួកគេជាមួយនឹងនំប៉័ង ដូចជាហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេនៅក្នុងឆ្នាំនោះ។

¹⁸នៅពេលផុតឆ្នាំនោះ ពួកគេបានមករកលោកនូវឆ្នាំបន្ទាប់ទៀត ហើយនិយាយលោកថា៖ «យើងមិនលាក់បាំងអ្វីជាមួយនឹងលោកម្ចាស់ទេ ប្រាក់របស់យើងអស់មែន ហើយហ្វូងសត្វទាំងអស់ជារបស់លោកម្ចាស់ហើយ។ គ្មានសល់អ្វីនៅចំពោះមុខលោកម្ចាស់ទេ លើកលែងតែខ្លួនប្រាណ និងដីរបស់យើងខ្ញុំទេ។¹⁹ហេតុអ្វីបានជាលោកម្ចាស់ទុកឲ្យយើងខ្ញុំស្លាប់ ទាំងខ្លួនប្រាណ និងដីរបស់យើងខ្ញុំនៅចំពោះមុខលោកម្ចាស់ឬ? សូមទិញដីរបស់យើងខ្ញុំ ប្តូរជាមួយស្បៀង ហើយយើងខ្ញុំ និងដីរបស់យើងខ្ញុំ នឹងក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចផារ៉ោន។ ចូរផ្តល់គ្រាប់ពូជ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំអាចរស់ កុំឲ្យស្លាប់ និងដើម្បីកុំឲ្យដីរបស់យើងខ្ញុំត្រូវបោះបង់ចោលឡើយ»។

²⁰ដូច្នេះ លោកយ៉ូសែបបានទិញដីទាំងអស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបថ្វាយស្តេចផារ៉ោន។ ជនជាតិអេស៊ីបទាំងអស់លក់ដីរបស់ពួកគេ ដោយសារកើតគ្រោះទុរ្ភឹក្សយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ ទឹកដីទាំងអស់បានក្លាយជារបស់ស្តេចផារ៉ោន។²¹ចំណែកប្រជាជន គាត់បានធ្វើឲ្យពួកគេទៅជាបាវបម្រើ តាំងពីចុងម្ខាង ទៅចុងម្ខាងរបស់អេស៊ីប។²²មានតែដីពួកបូជាចារ្យទេ ដែលលោកយ៉ូសែបមិនបានទិញ ដោយសារពួកបូជាចារ្យបានដីនោះជាអំណោយមកពីស្តេចផារ៉ោន។ ពួកគេបានទទួលចំណែកដែលអំណោយមកពីស្តេចផារ៉ោនប្រគល់ដល់ពួកគេ។ ដូច្នេះហើយ បានជាមិនលក់ដីនោះ។

²³បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបមានប្រសាសន៍ទៅប្រជាជនថា៖ «មើល៍ យើងបានទិញអ្នករាល់គ្នា និងដីរបស់អ្នករាល់គ្នាថ្វាយស្តេចផារ៉ោន។ នេះគឺជាគ្រាប់ពូជសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដាំនៅក្នុងដីបាន។²⁴នៅរដូវចម្រូត អ្នករាល់គ្នាត្រូវយកមួយក្នុងប្រាំថ្វាយស្តេចផារ៉ោន ហើយបួនចំណែកទៀតជារបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីគ្រាប់ពូជនៅក្នុងស្រែ និងបានជាស្បៀងសម្រាប់គ្រួសារ និងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នា»។

²⁵ពួកគេនិយាយថា៖ លោកបានសង្គ្រោះជីវិតយើងខ្ញុំ។ យើងខ្ញុំបានទទួលមេត្តាពីលោកម្ចាស់។ យើងខ្ញុំព្រមធ្វើជាបាវបម្រើរបស់ស្តេចផារ៉ោន»។²⁶ដូច្នេះ លោកយ៉ូសែបបានចេញរាជ្យក្រឹត្យមួយដល់ទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល ថា មួយភាគប្រាំត្រូវថ្វាយដល់ស្តេចផារ៉ោន។ មានតែដីរបស់ពួកបូជាចារ្យទេ ដែលមិនបានក្លាយជារបស់ស្តេចផារ៉ោន។

²⁷ដូច្នេះ លោកអ៊ីស្រាអែលបានរស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប នៅក្នុងតំបន់កូសែន។ កូនចៅរបស់គាត់មានកេរអាករនៅទីនោះ។²⁸ពួកគេមានគ្នាកាន់តែច្រើន ហើយចម្រើនយ៉ាងខ្លាំង។ លោកយ៉ាកុបរស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ ដូច្នេះ លោកយ៉ាកុបរស់បានមួយរយសែសិបប្រាំពីរឆ្នាំ។

²⁹ដល់ពេលដែលលោកអ៊ីស្រាអែលស្លាប់ហើយ គាត់បានហៅលោកយ៉ូសែប កូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយប្រាប់គាត់ថា៖ «ប្រសិនបើ កូនអាណិតឪពុក ចូរដាក់ដៃកូននៅលើភ្លៅរបស់ឪពុក ហើយសម្តែងចិត្តសប្បុរស និងភាពស្មោះត្រង់ដល់ឪពុកផង។³⁰សូមកុំបញ្ចុះឪពុកនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបឡើយ។ នៅពេលឪពុកសម្រាកជាមួយជីតារបស់ឯង កូនត្រូវនាំឪពុកចេញពីអេស៊ីបនេះ ហើយបញ្ចុះសពឪពុកនៅកន្លែងដូនតារបស់ឪពុកណា»។ លោកយ៉ូសែបបានឆ្លើយថា៖ «កូននឹងធ្វើ ដូចលោកឪពុកបានប្រាប់»។³¹លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់ថា៖ «ចូរស្បថនឹងឪពុកចុះ» ហើយលោកយ៉ូសែបក៏ស្បថជាមួយនឹងគាត់។ បន្ទាប់មក លោកអ៊ីស្រាអែលលុតជង្គង់ចុះ នៅក្បាលគ្រែរបស់គាត់។

48

¹បន្ទាប់ពីហេតុការណ៍ទាំងនេះហើយ មានគេប្រាប់លោកយ៉ូសែបថា៖ «មើល៍ ឪពុករបស់លោកឈឺហើយ»។ ដូច្នេះ គាត់បានយកកូនប្រុសពីរនាក់ទៅជាមួយគាត់ គឺម៉ាណាសេ និងអេប្រាអ៊ីម ។²ពេលគេប្រាប់លោកយ៉ាកុបថា៖ «មើល៍ លោកយ៉ូសែបកូនប្រុសរបស់លោកបានមកដល់ហើយដើម្បីមើលលោក»។ លោកអ៊ីស្រាអែលខំប្រឹងក្រោកអង្គុយលើគ្រែនោះ។

³លោកយ៉ាកុបប្រាប់លោកយ៉ូសែបថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ទាំងព្រះចេស្ដាបានយាងមកជួបឪពុកនៅលូស ក្នុងទឹកដីកាណាន។ ព្រះអង្គបានប្រទានពរដល់ឪពុក⁴ហើយមានបន្ទូលមកឪពុកថា៖ «មើល៍ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកបង្កើតផលផ្លែជាច្រើន ហើយនិងចម្រើនឡើង។ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាប្រជាជាតិមួយដ៏ធំ។ យើងនឹងឲ្យទឹកដីនេះដល់ពូជពង្សរបស់អ្នក ទុកជាកេរអាករដ៏នូវអស់កល្បជានិច្ច»។

⁵ឥឡូវនេះ កូនប្រុសទាំងពីររបស់ឯង ដែលបានកើតនៅទឹកដីអេស៊ីបដល់ឯង មុនពេលដែលឪពុកមករកឯងនៅអេស៊ីប ពួកគេជារបស់ឪពុក។ គឺអេប្រាអ៊ីម និងម៉ាណា‌សេនឹងត្រូវជារបស់ឪពុក ដូចជារូបេន និងស៊ីម្មានក៏ជារបស់ឪពុកដែរ។⁶កូនៗដែលកើតមកតាមក្រោយពួកគេជារបស់ឯង ពួកគេត្រូវចុះទៅក្នុងបញ្ជីឈ្មោះរបស់បងប្អូនពួកគេនឹងទទួលកេរ‌មត៌ករបស់ពួកគេ។⁷ប៉ុន្តែ ចំណែកឪពុកវិញ ពេលឪពុកទៅប៉ាដាន់វិញ ដើម្បីកាន់ទុក្ខឲ្យនាងរ៉ាជែលដែលស្លាប់នៅតាមផ្លូវទៅក្នុងទឹកដីកាណាន ដែលនៅជិតភូមិអេប្រាតា។ ឪពុកបានបញ្ចុះសពនាងនៅទីនោះ តាមផ្លូវទៅអេប្រាតា» (គឺភូមិបេថ្លេ‌ហិម)។

⁸នៅពេលលោកអ៊ីស្រាអែលឃើញកូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ូសែប គាត់សួរថា៖ «ពួកគេជានរណា?»⁹លោកយ៉ូសែបឆ្លើយទៅឪពុកថា៖ «ពួកគេជាកូនរបស់ខ្ញុំ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកខ្ញុំនៅទីនេះ»។ លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់ថា៖ «ចូរនាំពួកគេមកឯឪពុកមក៍ ដើម្បីឪពុកឲ្យពរដល់ពួកគេ»។¹⁰ពេលនោះ ភ្នែករបស់លោកអ៊ីស្រាអែលមើលលែងឃើញហើយ ដោយសារអាយុរបស់គាត់ ដូច្នេះហើយបានជាគាត់មើលលែងឃើញ។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូសែបបាននាំពួកគេទៅជិតគាត់ ហើយគាត់បានឱបហើយថើបពួកគេ។

¹¹លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់ទៅលោកយ៉ូសែបថា៖ «ឪពុកមិនសង្ឃឹមថាបានឃើញមុខកូនម្តងទៀតទេ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឲ្យឪពុកបានឃើញរហូតដល់ចៅទៀត»។¹²លោកយ៉ូសែបបាននាំពួកគេចេញពីភ្លៅរបស់លោកអ៊ីស្រាអែល ហើយបន្ទាប់មក គាត់បានលុតជង្គង់ចុះ ហើយឱនមុខរបស់គាត់ដល់ដី។¹³លោកយ៉ូសែបបានយកពួកគេទាំងពីរ គឺអេប្រាអ៊ីមនៅដៃស្ដាំរបស់គាត់ គឺនៅខាងឆ្វេងដៃរបស់លោកអ៊ីស្រាអែល ហើយម៉ាណា‌សេនៅដៃឆ្វេងរបស់គាត់ គឺនៅខាងស្តាំដៃលោកអ៊ីស្រាអែល ហើយនាំពួកគេចូលទៅជិតគាត់។

¹⁴លោកអ៊ីស្រាអែលបានលូកដៃស្តាំរបស់គាត់ ហើយដាក់នៅលើក្បាលរបស់អេប្រាអ៊ីម ដែលត្រូវជាប្អូន ហើយដៃឆ្វេងរបស់គាត់នៅលើក្បាលរបស់ម៉ាណាសេ។ គាត់បានខ្វែងដៃរបស់គាត់ ដើម្បីម៉ាណាសេគឺជាកូនច្បង។¹⁵លោកអ៊ីស្រាអែលបានឲ្យពរដល់លោកយ៉ូសែបដោយពោលថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ដែលលោកអប្រាហាំ និងលោកអ៊ីសាក ជាឪពុករបស់ទូលបង្គំបានដើរតាម ព្រះជាម្ចាស់ដែលថែរក្សាទូលបង្គំរហូតមកដល់ពេលនេះ¹⁶ទេវតាដែលការពារទូលបង្គំពីគ្រោះថ្នាក់គ្រប់យ៉ាង សូមព្រះអង្គប្រទានពរក្មេងប្រុសទាំងពីរនាក់នេះ។ សូមឲ្យឈ្មោះរបស់ទូលបង្គំ ឈ្មោះរបស់លោកអប្រា‌ហាំ និងលោកអ៊ីសាកបាននៅក្នុងពួកគេ។ សូមឲ្យពួកគេបានចម្រើនឡើងនៅលើផែន‌ដី»។

¹⁷នៅពេលលោកយ៉ូសែបឃើញឪពុករបស់គាត់ដាក់ដៃស្តាំនៅលើក្បាលរបស់អេប្រាអ៊ីម គាត់មិនពេញចិត្តទេ។ គាត់បានយកដៃរបស់ឪពុកគាត់ពីក្បាលរបស់អេប្រាអ៊ីម ទៅដាក់នៅលើក្បាលរបស់ម៉ាណាសេវិញ។¹⁸លោកយ៉ូសែបប្រាប់ឪពុកគាត់ថា៖ «លោកឪពុកមិនមែនបែបហ្នឹងទេ នេះគឺជាកូនច្បង។ សូមដាក់ដៃរបស់លោកឪពុកនៅលើក្បាលវាចុះ»។

¹⁹ឪពុករបស់គាត់បានបដិសេធ ហើយប្រាប់ថា៖ «ពុកដឹងហើយកូន ពុកដឹង។ អេប្រាអ៊ីមនឹងក្លាយជាជាជនជាតិមួយ ហើយគាត់នឹងក្លាយជាប្រជាជាតិមួយដ៏ធំ។ លើសជាងនេះទៅទៀតប្អូនប្រុសពៅរបស់វានឹងមានអំណាចធំជាងវាទៀត ហើយពូជពង្សរបស់វានឹងក្លាយជាប្រជាជាតិដ៏ធំមួយ»។²⁰លោកអ៊ីស្រាអែលឲ្យពរដល់ពួកគេនៅថ្ងៃនោះ ជាមួយនឹងពាក្យទាំងនេះថា៖ «ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនឹងប្រកាសព្រះពរដោយនូវឈ្មោះរបស់ឯង ដោយពោលថា៖ «សូមព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យអ្នកបានដូចជាអេប្រាអ៊ីម និងដូចជាម៉ាណាសេ»។ លោកអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើបែបនេះ នៅចំពោះមុខម៉ាណាសេ។

²¹លោកអ៊ីស្រាអែលប្រាប់លោកយ៉ូសែបថា៖ «មើល៍ ឪពុកជិតស្លាប់ហើយ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់នឹងគង់នៅជាមួយកូន ហើយនឹងនាំកូនត្រឡប់ទៅទឹកដីរបស់ឪពុករបស់កូនវិញ។²²ចំណែក កូនវិញ កូនធំជាងបងប្អូនរបស់កូន ឪពុកនឹងប្រគល់ជ្រលងភ្នំ ដែលពុកយកពីជនជាតិអាំម៉ូន ដោយដាវ និងធ្នូររបស់ឪពុកដល់កូន»។

49

¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ាកុបបានហៅកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ហើយប្រាប់ថា៖ «ចូរមកជួបជុំគ្នា ដើម្បីឲ្យពុកអាចប្រាប់នូវអ្វីដែលនឹងកើតឡើងជាមួយកូនៗនាពេលអនាគត។²ចូរជួបជុំគ្នា ហើយស្តាប់កូនប្រុសៗរបស់យ៉ាកុបអើយ។ ចូរស្តាប់លោកអ៊ីស្រាអែល ជាឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នា។

³រូបេន កូនគឺជាកូនច្បងរបស់ឪពុក ជាឬទ្ធិ និងជាផលដំបូងនៃកម្លាំងរបស់ឪពុក កូនមានកិត្តិយស និងអំណាចខ្លាំងជាងគេ។⁴កូនប្រៀបដូចជាទឹកហូរដែលមិនអាចឃាត់បាន តែកូនមិនអាចធ្វើមេបានទេ ដោយសារកូនបានឡើងទៅលើគ្រែរបស់ឪពុក។ បន្ទាប់មក កូនបានបង្ខូចកិត្តិយសរបស់ឪពុក ដោយកូនឡើងទៅដេកជាមួយភរិយារបស់ឪពុក។

⁵ស៊ីម្មាន និងលេវី ជាបងប្អូនគ្នា។ ដាវរបស់ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើឃោរឃៅ។⁶ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ សូមកុំឲ្យខ្ញុំចូលរួមទៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ ហើយកុំចូលរួមជាមួយការជួបជុំរបស់គេឡើយ ដ្បិត ដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំខឹងចំពោះអំពើឃោរឃៅនោះ។ ដ្បិត នៅក្នុងកំហឹងរបស់ពួកគេ ពួកគេបានសម្លាប់មនុស្ស។ ហើយពេលគេសប្បាយ ពួកគេកាត់ជើងគោ។

⁷សូមឲ្យបណ្តាសាធ្លាក់លើកំហឹងរបស់ពួកគេ ដ្បិត ជាកំហឹងដ៏ខ្លាំង ហើយកំហឹងដ៏ខ្លាំងនេះ អាក្រក់ណាស់។ ឪពុកនឹងញែកពួកគេចេញពីយ៉ាកុប ហើយបំបែកពួកគេចេញពីលោកអ៊ីស្រាអែល។

⁸យូដា បងប្អូនរបស់កូននឹងសរសើរដល់កូន។ ដៃរបស់កូននឹងច្របាច់កខ្មាំងសត្រូវរបស់កូន។ បងប្អូនរបស់កូននឹងលុតជង្គង់នៅចំពោះកូន។

⁹យូដាគឺជាតោស្ទាវ។ កូនអើយ កូនបានឡើងមកពីស៊ីរំពា។ វាបានក្រាបដេកចុះ វាបានដេក ដូចជាតោះឈ្មោល ដូចជាតោញី តើនរណាហ៊ានដាស់វា?

¹⁰ដំបងរាជ្យនឹងមិនចេញឆ្ងាយពីយូដាឡើយ ហើយដំបងគ្រប់គ្រងក៏មិនឃ្លាតឆ្ងាយចេញពីជើងរបស់គាត់ដែរ រហូតតែស៊ីឡូមកដល់។ ប្រជាជាតិទាំងឡាយនឹងស្តាប់បង្គាប់គាត់។

¹¹លោកនឹងចងលារបស់លោកនឹងដើមទំពាំងបាយជូរ លោកបោកអាវរបស់លោកនៅក្នុងស្រាទំពាំងបាយជូរ ហើយបោកអាវវែងរបស់លោកនៅក្នុងទឹកទំពាំងបាយជូរដែរ។¹²ភ្នែករបស់លោកខ្មៅដូចជាស្រាទំពាំងបាយជូរ ហើយឆ្មេញរបស់លោកសដូចជាទឹកដោះគោ។

¹³សាប់‌យូ‌ឡូននឹងរស់នៅតាមមាត់សមុទ្រ។ គាត់នឹងក្លាយជាកំពង់សម្រាប់នាវា ហើយព្រំប្រទល់របស់គាត់នឹងលាតសន្ធឹងទៅដល់ក្រុងស៊ីដូន។

¹⁴អ៊ីសា‌ខារគឺជាសត្វលាដ៏រឹងមាំ ដេកនៅក្នុងចន្លោះរោងចៀម។¹⁵គាត់បានឃើញកន្លែងសម្រាកដ៏ល្អ ហើយទឹកដីក៏ស្រួលរស់នៅផង។ គាត់ក៏ឱនខ្លួនឲ្យគេដាក់កែបផ្ទុករបស់របរពីលើ និងឲ្យគេប្រើដូចទាសករផង។

¹⁶ដាន់នឹងគ្រប់‌គ្រងលើជនជាតិរបស់ខ្លួន ក្នុងចំណោមកុល‌សម្ព័ន្ធមួយនៃកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រា‌អែល។¹⁷ដាន់នឹងក្លាយជាពស់ដែលលូននៅតាមផ្លូវ ដូចពស់វែកនៅតាមផ្លូវលំ ដែលចចឹកកែងជើងសេះបណ្ដាលឲ្យអ្នកជិះដាច់‌ផ្ងារធ្លាក់ចុះមកក្រោម។¹⁸ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំរង់ចាំសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁹កាដត្រូវកង‌ទ័ពមួយមកវាយប្រហារលើកូន តែកូននឹងវាយកង‌ទ័ពនោះពីក្រោយខ្នងរបស់ពួកគេវិញ។²⁰អេ‌ស៊ើបចេះធ្វើម្ហូបអាហារយ៉ាងឆ្ងាញ់ កូននឹងធ្វើព្រះ‌ស្ងោយថ្វាយមហា‌ក្សត្រ។²¹ណែប‌ថាលីគឺជាសត្វក្ដាន់ញីដែលរត់ដោយសេរី កូននឹងបង្កើតកូនយ៉ាងស្អាតៗ។

²²យ៉ូសែបគឺជាមែកដែលផ្លែ ដុះនៅជិតប្រភពទឹក មានមែកដុុះព័ទ្ធឡើងនៅលើជញ្ជាំង។²³ខ្មាំងសត្រូវនឹងវាយប្រហារកូន ហើយគេនឹងបាញ់លើកូន ហើយវាយប្រហារកូនថែមទៀតផង។

²⁴ប៉ុន្តែ ធ្នូររបស់កូននឹងនៅតែរឹងមាំ ហើយដៃរបស់កូនមានភាពស្ទាត់ជំនាញ ដោយសារព្រះហស្តរបស់ព្រះដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់លោកយ៉ាកុប ដោយព្រោះនាមព្រះអង្គជាអ្នកគង្វាល និងជាថ្មដានៃអ៊ីស្រាអែល។

²⁵ព្រះជាម្ចាស់ឪពុករបស់កូននឹងជួយកូន ហើយព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ទាំងព្រះចេស្តានឹងប្រទានពរដល់កូនជាមួយនឹងព្រះពរដែលមកពីលើមេឃ ព្រះពរចេញពីទីជម្រៅដែលនៅខាងក្រោម និងព្រះពរពីទឹកដោះ និងពីផ្ទៃផង។

²⁶ពរឪពុករបស់កូនធំជាងពរដែលចេញពីភ្នំបុរាណ ឬអ្វីៗដែលគួរឲ្យចង់បានពីភ្នំបុរាណ។ សូមឲ្យពរនេះបានហូរមកលើក្បាលរបស់យ៉ូសែប ថែមទាំងមកលើមកុដនៅលើក្បាលរបស់មេនៃបងប្អូនរបស់កូន។

²⁷បេនយ៉ាមីនគឺជាឆ្កែចចកដែលស្រែកឃ្លាន។ នៅពេលព្រឹកវាខាំស៊ីរំពា ហើយដល់ពេលល្ងាចវាចែកគ្នាស៊ី»។

²⁸អ្នកទាំងនេះគឺជាកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីររបស់អ៊ីស្រាអែល។ នេះគឺជាអ្វីដែលឪពុករបស់ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេ នៅពេលកាត់ឲ្យពរដល់ពួកគេ។ គាត់បានឲ្យពរដល់ម្នាក់ តាមពរដែលគេស័ក្ដិ‌សមនឹងទទួលរៀងៗខ្លួន។²⁹បន្ទាប់មក គាត់បានបង្គាប់ដល់ពួកគេហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ឪពុកជិតត្រឡប់ទៅរកដូនតារបស់ឪពុកវិញហើយ។ ចូរបញ្ចុះសពឪពុកជាមួយបុព្វបុរសរបស់ឪពុកនៅក្នុងល្អាងដែលនៅចម្ការរបស់លោកអេប្រូន ជន‌ជាតិហេត³⁰គឺនៅក្នុងល្អាងដែលនៅចម្ការរបស់លោកម៉ាក‌ពេឡា ដែលនៅក្បែរម៉ាម‌រ៉េ ក្នុងទឹកដីកាណាន ជាចម្ការដែលលោកអប្រាហាំបានទិញសម្រាប់ជាកន្លែងបញ្ចុះសពពីលោកអេប្រូន ជនជាតិហេត។

³¹ពួកគេបានបញ្ចុះសពរបស់លោកអប្រាហាំ និងនាងសារ៉ា ភរិយារបស់គាត់នៅទីនោះ ហើយក៏បញ្ចុះសពរបស់លោកអ៊ីសាក និងនាងរេបេកា ភរិយារបស់គាត់ និងនាងលេអានៅទីនោះដែរ។³²ចម្ការ និងល្អាងដែលបានទិញពីជនជាតិហេត»។³³ពេលលោកយ៉ាកុបបានបង្គាប់ដល់កូនៗរបស់គាត់ចប់សព្វគ្រប់ហើយ គាត់បានលើកជើងដាក់លើគ្រែវិញ ហើយបានដកដង្ហើមចុងក្រោយរបស់គាត់ ហើយបានត្រឡប់ទៅបុព្វបុរសរបស់គាត់វិញទៅ។

50

¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបកើតទុក្ខជាខ្លាំង គាត់បានក្រាបមុខលើឪពុករបស់គាត់ ហើយយំឱប ថើបគាត់។²លោកយ៉ូសែបបានបង្គាប់ដល់អ្នកបម្រើរបស់គាត់ដែលជាគ្រូពេទ្យអប់ឪពុករបស់គាត់។ ដូច្នេះ គ្រូពេទ្យបានអប់លោកអ៊ីស្រាអែល។³ពួកគេបានចំណាយពេលសែបសិបថ្ងៃពេញ សម្រាប់ធ្វើពិធីអប់។ ជនជាតិអេស៊ីបកាន់ទុក្ខគាត់អស់រយៈពេលចិតសិបថ្ងៃ។

⁴ពេលថ្ងៃកាន់ទុក្ខបានបញ្ចប់ លោកយ៉ូសែបបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេដែលនៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចផារ៉ោនថា៖ «ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើ ខ្ញុំបានប្រកបដោយព្រះគុណនៅចំពោះអស់លោកមែន សូមទូលទៅព្រះបាទផារ៉ោន ដោយពោលថា៖⁵«ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឲ្យខ្ញុំស្បថ ដោយប្រាប់ថា៖ «មើល៍ ឪពុកជិតស្លាប់ហើយ។ ចូរបញ្ចុះឪពុកនៅក្នុងផ្នូររបស់ឪពុកដែលឪពុកបានជីកសម្រាប់ឪពុកខ្លួនឯងនៅក្នុងទឹកដីកាណាន។ ចូរបញ្ចុះឪពុកនៅទីនោះចុះ»។⁶ព្រះបាទផារ៉ោនឆ្លើយថា៖ «ទៅ ហើយបញ្ចុះសពឪពុករបស់លោក តាមដែលគាត់ឲ្យលោកស្បថចុះ»។

⁷លោកយ៉ូសែបបានឡើងទៅ ដើម្បីបញ្ចុះសពឪពុករបស់គាត់។ មន្ត្រីរបស់ស្តេចផារ៉ោនទាំងអស់បានទៅជាមួយគាត់ អស់អ្នកដែលនៅដំណាក់របស់ស្តេចផង រួមទាំងមន្ត្រីធំៗទាំងអស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប⁸និងគ្រួសាររបស់លោកយ៉ូសែបទាំងអស់ ព្រមទាំងបងប្អូនរបស់គាត់ និងអស់អ្នកដែលនៅក្នុងគ្រួសាររបស់គាត់។ ប៉ុន្តែ ក្មេងៗ ហ្វូងចៀម និងហ្វូងគោរបស់ពួកគេទុកនៅក្នុងទឹកដីកូសែនដដែល។⁹មានរទេះ មានពួកជិះសេះក៏បានចូលរួមដង្ហែទៅជា‌មួយលោកដែរ។ មានហ្វូងមនុស្សយ៉ាងច្រើនកុះករ។

¹⁰ពេលពួកគេមកដល់លានស្រូវរបស់លោកអ័ថាត់ ដែលនៅខាងនាយទន្លេយ័រ‌ដាន់ ពួកគេយំសោកជាខ្លាំងនៅទីនោះ។ នៅទីនោះ លោកយ៉ូសែបកាន់ទុក្ខឪពុកអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។¹¹ពេលប្រជាជនដែលរស់នៅទឹកដីនោះ គឺទឹកដីកាណាន បានឃើញការកាន់ទុក្ខនៅលានស្រូវរបស់លោកអ័ថាត់ ពួកគេនិយាយថា៖ «នេះគឺជាការកាន់ទុក្ខយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ជនជាតិអេស៊ីប»។ ហេតុនេះហើយបានជាគេហៅកន្លែងនោះថា៖ «អេបិល មីសរ៉ែម ដែលនៅខាងនាយទន្លេយ័រដាន់។

¹²ដូច្នេះ កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាកុបបានធ្វើសម្រាប់គាត់ ដូចដែលគាត់បានបង្គាប់ដល់ពួកគេ។¹³កូនប្រុសៗរបស់គាត់បានដឹកសពរបស់គាត់ទៅកាន់ទឹកដីកាណាន ហើយបញ្ចុះសពរបស់គាត់នៅក្នុងល្អាងនៅក្នុងចម្ការរបស់លោកម៉ាក‌ពេឡា នៅក្បែរម៉ាមរ៉េ ដែលលោកអប្រាហាំបានទិញល្អាងជាមួយនឹងចម្ការសម្រាប់ជាកន្លែងបញ្ចុះសព។ គាត់បានទិញពីលោកអេប្រូន ជនជាតិហេត។¹⁴បន្ទាប់ពីកាត់បានបញ្ចុះសពឪពុករបស់គាត់ហើយ លោកយ៉ូសែបបានត្រឡប់ទៅកាន់ទឹកដីអេស៊ីបវិញ គាត់បានទៅជាមួយបងប្អូនរបស់គាត់ ហើយនិងអស់អ្នកដែលរួមដំណើរដើម្បីបញ្ចុះសពឪពុករបស់គាត់ជាមួយគាត់។

¹⁵ពេលបងៗរបស់លោកយ៉ូសែបឃើញថា ឪពុករបស់ពួកគេបានស្លាប់ហើយ ពួកគេនិយាយគ្នាថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង ប្រសិនបើ យ៉ូសែបចងគំនុំជាមួយពួកយើង ហើយចង់សងសឹកនឹងយើង ដោយព្រោះការអាក្រក់ទាំងអស់របស់យើងដែលយើងបានធ្វើជាមួយនឹងវា?»¹⁶ដូច្នេះ ពួកគេបានបង្គាប់ម្នាក់ឲ្យទៅជួបលោកយ៉ូសែប ប្រាប់ថា៖ «លោកឪពុកបានបង្គាប់មុនពេលគាត់លាចាកលោកនេះថា៖¹⁷«ចូរប្រាប់យ៉ូសែបដូច្នេះ «សូមអត់ទោសដល់កំហុសបងៗរបស់កូន និងបាបនៅពេលដែលពួកគេធ្វើអាក្រក់នឹងកូន»។ ឥឡូវនេះ សូមអត់ទោសដល់ពួកគេ ដែលជាអ្នកបម្រើព្រះជាម្ចាស់ឪពុករបស់កូន»។

¹⁸បងៗរបស់គាត់ក៏បានទៅលុតជង្គង់នៅចំពោះគាត់។ ពួកគេនិយាយថា៖ «មើល៍ ពួកយើងជាអ្នកបម្រើរបស់ប្អូន»?¹⁹ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូសែបបានប្រាប់ពួកគេថា៖ «កុំភ័យខ្លាចអី។ តើខ្ញុំជាព្រះជាម្ចាស់ឬ?²⁰បងៗមានបំណងធ្វើបាបខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យវាទៅជាល្អវិញ គឺដើម្បីការពារជីវិតរបស់មនុស្សជាច្រើន ដូចដែលបងៗបានឃើញសព្វថ្ងៃនេះ។²¹ដូច្នេះ សូមកុំភ័យខ្លាចធ្វើអ្វី។ ខ្ញុំនឹងផ្តត់ផ្គង់បងៗ និងកូនចៅរបស់បងៗដែរ»។ គាត់បានកម្សាន្តចិត្តដល់ពួកគេបែបនេះឯង ហើយបាននិយាយដោយស្រទន់ទៅកាន់ដួងចិត្តរបស់ពួកគេ។

²²លោកយ៉ូសែបរស់នៅក្នុងអេស៊ីប ជាមួយនឹងក្រុមគ្រួសារឪពុករបស់គាត់។ គាត់រស់នៅបានមួយរយដប់ឆ្នាំ។²³លោកយ៉ូសែបានឃើញកូនចៅរបស់លោកអេប្រាអ៊ីមរហូតដល់បីជំនាន់។ គាត់ក៏បានឃើញកូនរបស់លោកម៉ាកៀរ ជាកូនរបស់លោកម៉ាណាសេ ជាអ្នកដែលបានដាក់លើភ្លៅរបស់លោកយ៉ូសែប។

²⁴លោកយ៉ូសែបប្រាប់ទៅបងៗរបស់គាត់ថា៖ «ខ្ញុំជិតស្លាប់ហើយ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ប្រាកដជាមកជួបបងៗ ហើយនាំបងៗចេញពីទឹកដីនេះ ទៅកាន់ទឹកដីដែលព្រះអង្គបានស្បថថានឹងប្រទានដល់លោកអប្រាហាំ ដល់លោកអ៊ីសាក និងដល់លោកយ៉ាកុប»។²⁵បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបបានឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលស្បថសម្បថ។ គាត់ប្រាប់ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ប្រាកដជាមកជួបអ្នករាល់គ្នា។ នៅពេលនោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវដឹកយកឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំចេញពីទីនេះ»។²⁶ដូច្នេះ លោកយ៉ូសែបបានស្លាប់ ក្នុងអាយុ ១១០ឆ្នាំ។ ពួកគេបានអប់សពគាត់ ហើយគេបានដាក់លោកនៅក្នុងមឈូសនៅក្នុងអេស៊ីប។

និក្ខមនំ

1

¹ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ដែលបានចុះមកអេស៊ីបជាមួយលោកយ៉ាកុប ម្នាក់ៗតាមគ្រួសាររបស់គេ។²មាន លោករូបេន លោកស៊ីម្មាន លោកលេវី លោកយូដា³លោកអ៊ីសា‌ខារ លោកសាប់យូ‌ឡូន លោកបេន‌យ៉ាមីន⁴លោកដាន់ លោកណែប‌ថាលី លោកកាដ និងលោកអេ‌ស៊ើរ។⁵មនុស្សទាំងអស់ដែលនៅក្នុងពូជពង្សរបស់លោកយ៉ាកុបមានចំនួនចិតសិបនាក់។ លោកយ៉ូសែបរស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបរួចរាល់ហើយ។

⁶លោកយ៉ូសែប និងបងប្អូនរបស់គាត់ទាំងអស់ និងមនុស្សនៅជំនាន់នោះទាំងអស់បានស្លាប់អស់ទៅ។⁷ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបង្កើតកូន មានចំនួនកើនឡើងជាច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ហើយមានកម្លាំងកាន់តែខ្លាំងឡីេង ពួកគេរស់នៅពេញទឹកដីនោះ។

⁸នៅគ្រានោះ មានស្តេចថ្មីមួយអង្គបានគ្រប់គ្រងនៅអេស៊ីប ស្តេចនោះមិនបានស្គាល់លោកយ៉ូសែបទេ។⁹ស្តេចនោះមានបន្ទូលទៅកាន់រាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គថា៖ «មើល៍ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានចំនួនច្រើនណាស់ ហើយខ្លាំងជាងយើងទៀត។¹⁰មក៍ ចូរយើងប្រព្រឹត្តនឹងពួកគេដោយប្រាជ្ញាចុះ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេនឹងមានចំនួនកាន់តែច្រើនឡើងហើយ ហើយប្រសិនបើមានសង្រ្គាមកើតឡើង ពួកគេនឹងចូលរួមជាមួយខ្មាំងសត្រូវ ប្រយុទ្ធជាមួយយើង ហើយនឹងចាកចេញពីស្រុក»។

¹¹ដូច្នេះ ជនជាតិអេស៊ីបបានដាក់មេត្រួតត្រាលើពួកគេ ដើម្បីបង្ខំពួកគេឲ្យធ្វើការជាទម្ងន់។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានសង់ក្រុងពីថំ និងក្រុងរ៉ាម‌សេស សម្រាប់ធ្វើជាឃ្លាំងថ្វាយស្តេចផារ៉ោន។¹²ប៉ុន្តែ ជនជាតិអេស៊ីបសង្កត់សង្កិនពួកគេខ្លាំងយ៉ាងណា ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានចំនួនកាន់តែច្រើន ហើយរស់នៅពេញទឹកដីនោះ។ ដូច្នេះ ជនជាតិអេស៊ីបបានចាប់ផ្តើមភ័យខ្លាចជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

¹³ជនជាតិអេស៊ីបបានបង្ខំឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើការយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។¹⁴ជនជាតិអេស៊ីបបានធ្វើឲ្យពួកគេរស់នៅដោយភាពជូរល្វីង គឺប្រើឲ្យជាន់ដីឥដ្ឋ ធ្វើដុំឥដ្ឋ និងធ្វើការគ្រប់មុខនៅតាមស្រែចម្ការ។ ការដែលពួកគេតម្រូវនោះគឺធ្វើការ‌ងារដ៏ធ្ងន់‌ធ្ងរគ្រប់យ៉ាង។

¹⁵បន្ទាប់មក ស្តេចរបស់អេស៊ីបបានមានបន្ទូលទៅកាន់ឆ្មបជនជាតិហេព្រើរពីរនាក់ ម្នាក់ឈ្មោះនាងស៊ីប្រា ហើយម្នាក់ទៀតឈ្មោះនាងពូអា ដែលជួយស្ត្រីហេព្រើរ¹⁶ដោយបន្ទូលថា៖ «នៅពេលនាងជួយស្ត្រីជនជាតិហេព្រើរសម្រាលកូន ចូរសង្កេតមើល នៅពេលពួកគេសម្រាល។ ប្រសិនបើ កើតមកជាកូនប្រុស ដូច្នេះ អ្នកត្រូវសម្លាប់វាចោលទៅ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើជាកូនស្រីវិញ ទុកឲ្យវារស់នៅចុះ»។¹⁷ប៉ុន្តែ ឆ្មបជាមនុស្សកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ហើយមិនបានធ្វើដូចដែលស្តេចអេស៊ីបបានបង្គាប់ដល់ពួកគេទេ។ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេទុកឲ្យកូនប្រុសមានជីវិត។

¹⁸ស្តេចអេស៊ីបបានកោះហៅឆ្មបទាំងពីរនាក់មក ហើយមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកធ្វើដូច្នេះ ហើយអនុញ្ញាតឲ្យកូនប្រុសនៅរស់ដូច្នេះ?»¹⁹ឆ្មបទាំងពីរទូលឆ្លើយទៅស្តេចផារ៉ោនថា៖ «ស្ត្រីជនជាតិហេព្រើរមិនដូចជាស្រី្តជនជាតិអេស៊ីបទេ។ ពួកគេរឹងប៉ឹងណាស់ ពួកគេសម្រាលកូនមុនពេលឆ្មបទៅដល់ផង»។

²⁰ព្រះជាម្ចាស់បានការពារឆ្មបទាំងនេះ។ ពួកគេមានចំនួនកើនឡើង ហើយកាន់តែខ្លាំងឡើងថែមទៀតផង។²¹ដោយសារឆ្មបបានកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពរដល់គ្រួសាររបស់ពួកគេ។²²ស្តេចផារ៉ោនបានបង្គាប់ដល់មន្ត្រីរបស់ព្រះអង្គទាំងអស់ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវបោះចោលកូនប្រុសទាំងអស់ដែលបានកើតមកទៅក្នុងទន្លេទាំងអស់ ប៉ុន្តែ កូនស្រីទាំងអស់ត្រូវទុកឲ្យរស់វិញ»។

2

¹គ្រានោះ មានបុរសនៅកុលសម្ព័ន្ធលេវីម្នាក់បានរៀបការជាមួយស្រី្តនៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធលេវីដែរ។²នាងមានផ្ទៃពោះ ហើយបានសម្រាលកូនប្រុសមួយ។ នៅពេលនាងឃើញកូនប្រុសនោះមានសុខភាពល្អ នាងបានលាក់កូននោះអស់រយៈពេលបីខែ។

³ប៉ុន្តែ នៅពេលនាងលាក់កូននោះទៀតលែងបាន នាងយកជាលមួយធ្វើពីដើមបបុស ហើយយកជ័រ និងម្រ័ក្សណ៍មកលាប។ បន្ទាប់មក ដាក់កូននោះទៅក្នុងជាល រួចយកទៅដាក់តាមគុម្ពត្រែងនៅមាត់ទន្លេនីល។⁴បងស្រីរបស់ទារកតាមមើលពីចម្ងាយ ដើម្បីឲ្យដឹងថា នឹងមានអ្វីកើតឡើងជាមួយនឹងទារកនោះ។

⁵បុត្រីរបស់សេ្តចផារ៉ោនបានចុះមកស្រង់ទឹកនៅទន្លេ នៅពេលពួកភីលៀងដើរលេងនៅតាមដងទន្លេ។ នាងបានឃើញជាលមួយនៅក្នុងគុម្ពត្រែង ហើយព្រះនាងបានចាត់ភីលៀងឲ្យទៅយកមក។⁶ពេលព្រះនាងបើកឡើង ព្រះនាងឃើញកូនមួយ។ មើល៍ កូននោះកំពុងតែយំ។ ព្រះនាងមានព្រះទ័យមេត្តាលើកូននោះ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «កូនប្រាកដជាកូនរបស់ជនជាតិហេព្រើរហើយ»។

⁷បន្ទាប់មក បងស្រីរបស់កូននោះ បានចូលទៅទូលបុត្រីរបស់ស្តេចផារ៉ោនថា៖ «តើឲ្យខ្ញុំម្ចាស់ទៅរកមេដោះ ជនជាតិហេព្រើរ ថ្វាយព្រះនាងទេ?»⁸បុត្រីផារ៉ោនមានសវនីយ៍ថា៖ «ទៅចុះ»។ ដូច្នេះ ក្មេងស្រីនោះបានទៅ ហើយបានទៅជួបម្តាយរបស់កូននោះ។

⁹បុត្រីផារ៉ោនមានសវនីយ៍ទៅកាន់ម្តាយរបស់កូននោះថា៖ «ចូរយកកូន ទៅបំបៅឲ្យខ្ញុំ ហើយយើងនិងឲ្យថ្លៃឈ្នួលដល់អ្នក»។ ដូច្នេះ ស្ត្រីនោះក៏យក ហើយបំបៅកូននោះ។¹⁰នៅពេលកូនធំឡើង នាងបានយកកូននោះទៅថ្វាយបុត្រីស្តេចផារ៉ោន ហើយគាត់បានក្លាយជាកូនរបស់ព្រះនាង។ ព្រះនាងបានដាក់ឈ្មោះកូននោះថា ម៉ូសេ ហើយមានសវនីយ៍ថា៖ «ព្រោះយើងបានយកកូនចេញពីទឹក»។

¹¹នៅពេលលោកម៉ូសេធំឡើង គាត់បានទៅរកប្រជាជនរបស់គាត់ ហើយបានសង្កេតមើលការងារលំបាករបស់ពួកគេ។ គាត់បានឃើញជនជាតិអេស៊ីបវាយជនជាតិហេព្រើរម្នាក់ ជាជនជាតិរបស់គាត់។¹²គាត់បានមើលឆ្វេងមើលស្តាំ ហើយពេលគាត់ឃើញថាគ្មាននរណានៅទីនោះ គាត់បានសម្លាប់ជនជាតិអេស៊ីបនោះ ហើយបានកប់អ្នកនោះនៅក្នុងខ្សាច់។

¹³នៅថ្ងៃបន្ទាប់ គាត់បានចេញក្រៅម្តងទៀត ហើយមើល៍ មានជនជាតិហេព្រើរពីរនាក់កំពុងតែវាយគ្នា។ គាត់បាននិយាយទៅម្នាក់ដែលធ្វើខុសថា៖ «ហេតុអ្វីបានវាយគូកនខ្លួនដូច្នេះ?»¹⁴បុ៉ន្តែ បុរសនោះឆ្លើយថា៖ «តើអ្នកណាតាំងឯងឲ្យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ហើយជាចៅក្រមលើយើង? តើលោកគ្រោងនឹងសម្លាប់ខ្ញុំ ដូចលោកបានស្លាប់ជនជាតិអេស៊ីបដែលមែនទេ?» នោះ លោកម៉ូសេមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ហើយប្រាប់ថា៖ «អ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ អ្នកផ្សេងដឹងអស់ហើយ»។

¹⁵ពេលស្តេចផារ៉ោនបានដឹងរឿងនេះ ស្តេចបានព្យាយាមសម្លាប់លោកម៉ូសេ។ ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេបានរត់គេចចេញពីស្តេចផារ៉ោន ហើយទៅស្នាក់នៅទឹកដីម៉ាឌាន។ គាត់បានអង្គុយនៅជិតអណ្ដូងទឹក។¹⁶បូជាចារ្យរបស់ជនជាតិម៉ាឌានមានកូនស្រីប្រាំពីរនាក់។ ពួកគេបានមក ដងទឹក ហើយចាក់ទឹកពេញស្នូកឲ្យហ្វូងសត្វរបស់ឪពុកនាងផឹក។¹⁷អ្នកគង្វាលចៀមបានមក ហើយព្យាយាមដេញពួកគេ ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេបានទៅ ហើយជួយពួកគេ។ បន្ទាប់មក គាត់បានឲ្យទឹកហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេផឹក។

¹⁸ពេលពួកស្រីៗបានទៅឯលោករេហូលជាឪពុករបស់ពួកគេ គាត់សួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាកូនមកផ្ទះលឿនម៉េ្លះថ្ងៃនេះ?»¹⁹ពួកគេប្រាប់ថា៖ «ជនជាតិអេស៊ីបបានជួយពួកយើងពីពួកអ្នកគង្វាលទាំងឡាយ។ គាត់ថែមទាំងបានដងទឹកឲ្យហ្វូងសត្វយើងផឹកទៀតផង»។²⁰គាត់ប្រាប់ទៅកូនស្រីរបស់គាត់ថា៖ «តើគាត់នៅឯណា?» ហេតុអ្វីបានជាកូនទុកបុរសនោះចោល? ហៅគាត់មក ដើម្បីឲ្យគាត់បានទទួលទានអាហារជាមួយយើង»។

²¹លោកម៉ូសេយល់ព្រមស្នាក់នៅជាមួយលោកនោះ ដែលបានប្រគល់នាងសេផូ‌រ៉ា កូនស្រីរបស់គាត់ឲ្យរៀបការជាមួយលោកម៉ូសេ។²²នាងបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ ហើយលោកម៉ូសេបានដាក់ឈ្មោះកូននោះថា គើ‌សម គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំជាអ្នកស្នាក់នៅក្នុងស្រុកដទៃ»។

²³ជាយូរឆ្នាំក្រោយមក ស្តេចអេស៊ីបបានសុគត។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានស្រែកថ្ងូរ ដោយសារធ្វើការជាទាសក។ ពួកគេបានអំពាវនាវជាជំនួយ ហើយពួកគេបានទូលអង្វរដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារតែចំណងរបស់ពួកគេ។²⁴នៅពេលព្រះជាម្ចាស់បានឮសម្រែករបស់ពួកគេ ព្រះជាម្ចាស់បាននឹកចាំពីសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប។²⁵ព្រះជាម្ចាស់បានទតឃើញជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះអង្គបានជ្រាបពីទុក្ខលំបាករបស់ពួកគេ។

3

¹លោកម៉ូសេកំពុងតែឃ្វាលហ្វូងចៀមរបស់លោកេយត្រូ ឪពុកក្មេករបស់គាត់ ជាបូជាចារ្យរបស់ជនជាតិម៉ាឌាន។ លោកម៉ូសេបាននាំហ្វូងចៀមទៅកន្លែងមួយឆ្ងាយនៅទីរហោស្ថាន ហើយបានដល់ហោរ៉ែប ភ្នំរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²មានទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់បានលេចមកជួបលោកក្នុងសណ្ឋានជាអណ្ដាតភ្លើងនៅក្នុងគុម្ពបន្លា។³លោកម៉ូសេសម្លឹងមើល ហើយមើល៍ គុម្ពបន្លាកំពុងឆេះ ប៉ុន្តែ មិនឆេះសុសឡើយ។ លោកម៉ូសេនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅមើលឲ្យឃើញថាការដ៏អស្ចារ្យនេះគឺជាអ្វី ហេតុអ្វីបានជាគុម្ពបន្លាឆេះមិនសុសដូច្នេះ?»

⁴នៅពេលព្រះជាម្ចាស់ឃើញថា លោកបានឈៀងចូលមកជិតដើម្បីមើល នោះ ព្រះជាម្ចាស់បានហៅលោកចេញពីគុម្ពបន្លា ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ម៉ូសេ ម៉ូសេ»។ លោកម៉ូសេឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំនៅទីនេះ»។⁵ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «កុំចូលមកជិតទៀតឡើយ! ចូរដោះស្បែកជើងចេញពីជើងរបស់អ្នក ដ្បិត កន្លែងដែលអ្នកកំពុងឈរគឺជាដីដែលបានញែកសម្រាប់យើង»។⁶ព្រះអង្គបន្ថែមទៀតថា៖ «យើងគឺជាព្រះជាម្ចាស់ឪពុករបស់អ្នក ព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំ ព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអ៊ីសាក និងព្រះជាម្ចាស់របស់លោកយ៉ាកុប»។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេក៏គ្របមុខរបស់គាត់ ដ្បិត គាត់ភ័យខ្លាចក្នុងការសម្លឹងមើលព្រះជាម្ចាស់។

⁷ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «យើងបានឃើញពីការឈឺចាប់ប្រជារាស្រ្តរបស់យើងដែលនៅក្នុងអេស៊ីបហើយ។ យើងបានឮសម្រែករបស់ពួកគេ ដោយសារមេត្រួតត្រារបស់ពួកគេ ដ្បិត យើងជ្រាប់ពីការឈឺចាប់របស់ពួកគេ។⁸យើងបានយាងមកដើម្បីរំដោះពួកគេពីអំណាចរបស់ជនជាតិអេស៊ីប ហើយនាំពួកគេត្រឡប់ទៅទឹកដីដែលល្អ ហើយធំ គឺទៅទឹកដីដែលពេញទៅដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ ទៅក្នុងទឹកដីរបស់ជនជាតិកាណាន ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិពេរិ‌ស៊ីត ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស។

⁹ឥឡូវនេះ សម្រែករបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានមកដល់យើងហើយ។ លើសពីនេះ យើងបានឃើញការសង្កត់សង្កិន ដែលធ្វើឡើងដោយជនជាតិអេស៊ីប។¹⁰ដូច្នេះ យើងនឹងចាត់អ្នកទៅឯស្តេចផារ៉ោន ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចនាំប្រជារាស្រ្តរបស់យើង គឺជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីអេស៊ីប»។

¹¹ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេទូលទៅព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «តើទូលបង្គំជានរណា ដែលទូលបង្គំអាចទៅគាល់ស្តេចផារ៉ោន ហើយអាចនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីអេស៊ីបបាន?»¹²ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលតបថា៖ «យើងនឹងនៅជាមួយអ្នក។ ហើយនេះគឺជាទីសម្គាល់ដល់អ្នកថា យើងបានចាត់អ្នកឲ្យទៅមែន។ នៅពេលអ្នកបាននាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីអេស៊ីបមក អ្នកនឹងថ្វាយបង្គំហើយនៅលើភ្នំនេះ»។

¹³លោកម៉ូសេទូលទៅព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «នៅពេលទូលបង្គំទៅជួបជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយប្រាប់ពួកគេថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់របស់បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាចាត់ខ្ញុំឲ្យមករកអ្នករាល់គ្នា» ហើយបើពួកគេសួរមកទូលបង្គំថា៖ «តើព្រះអង្គមានព្រះនាមអ្វី?» តើគួរឲ្យទូលបង្គំប្រាប់ពួកគេយ៉ាងដូចម្តេច?»¹⁴ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖ «យើងគឺជាយើង»។ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៀតថា៖ «អ្នកត្រូវប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «យើងបានចាត់អ្នកឲ្យមក»។¹⁵ព្រះជាម្ចាស់ក៏មានបន្ទូលជាមួយលោកម៉ូសេថែមទៀតថា៖ «អ្នកត្រូវប្រាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ គឺជាព្រះជាម្ចាស់នៃបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំ ព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអ៊ីសាក និងព្រះជាម្ចាស់របស់លោកយ៉ាកុបបានចាត់ខ្ញុំមកឯអ្នករាល់គ្នា។ នេះគឺជានាមដ៏នូវអស់កល្បជានិច្ចរបស់យើង ហើយនេះគឺជារបៀបដែលនឹងធ្វើឲ្យមនុស្សគ្រប់ជំនាន់បាននឹកចាំយើង»។

¹⁶ចូរទៅ ហើយប្រមូលពួកចាស់ទុំរបស់អ៊ីស្រាអែលមកជួបជុំគ្នា។ ចូរប្រាប់ដល់ពួកគេថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ គឺជាព្រះជាម្ចាស់នៃបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំ ព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអ៊ីសាក និងព្រះជាម្ចាស់របស់លោកយ៉ាកុប បានយាងមកជួបខ្ញុំ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «យើងបានសង្កេតឃើញអ្នករាល់គ្នា ហើយបានឃើញអ្វីដែលជនជាតិអេស៊ីបបានធ្វើចំពោះអ្នករាល់គ្នា។¹⁷យើងបានសន្យាថានឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីការសង្កត់សង្កិនរបស់អេស៊ីប ទៅកាន់ទឹកដីជន‌ជាតិកាណាន ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិពេរិ‌ស៊ីត ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស ជាទឹកដីដែលសម្បូរទៅដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ»។¹⁸ពួកគេនឹងស្តាប់តាមអ្នក។ អ្នក និងអ្នកដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវទៅគាល់ស្តេចអេស៊ីប ហើយត្រូវទូលដល់ស្តេចអេស៊ីបថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិហេព្រើរ បានយាងមកជួបយើង។ ដូច្នេះ សូមអនុញ្ញាតឲ្យយើងបានធ្វើដំណើរចេញទៅទីរហោស្ថានក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើង»។

¹⁹ប៉ុន្តែ យើងដឹងថា ស្តេចនឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកចេញទៅទេ លុះត្រាតែប្រើកម្លាំងដៃ។²⁰យើងនឹងលើកដៃរបស់យើងវាយជនជាតិអេស៊ីប ជាមួយនឹងការអស្ចារ្យគ្រប់យ៉ាងដែលយើងនឹងធ្វើនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។ បន្ទាប់មក ស្តេចនឹងអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកទៅហើយ។²¹យើងនឹងធ្វើឲ្យជនជាតិអេស៊ីបផ្តល់ក្តីមេត្តាដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដូច្នេះ នៅពេលអ្នកចេញពីអេស៊ីប អ្នករាល់គ្នានឹងមិនចេញមកដោយដៃទទេទ្បេីយ។²²ស្ត្រីអ៊ីស្រា‌អែលម្នាក់ៗនឹងសុំប្រាក់ មាសពីស្ត្រីជាតិអេស៊ីប ដែលនៅជិតខាង ឬរស់នៅជាមួយគ្នា និងសម្លៀក‌បំពាក់ពីអ្នកជិតខាងរបស់គេដែលមានផ្ទះនៅជិតជាជនជាតិអេស៊ីប។ អ្នករាល់គ្នានឹងរឹបអូសអ្វីៗទាំងអស់ពីជន‌ជាតិអេស៊ីប»។

4

¹លោកម៉ូសេបានទូលថា៖ «ចុះប្រសិនបើ ពួកគេមិនជឿទូលបង្គំ ឬមិនស្តាប់ទូលបង្គំ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានយាងមកឲ្យអ្នកឃេីញទេ»។²ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «តេីអ្វីនោះនៅក្នុងដៃរបស់អ្នក?» លោកម៉ូសេទួលថា៖ «មានដំបងមួយ»។³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរបោះវាទៅលេីដីចុះ» លោកម៉ូសេក៏បោះវាទៅលេីដី ហេីយវាក៏បានក្លាយទៅជាសត្វពស់់។ លោកម៉ូសេក៏បានរត់ចេញពីវា។

⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «ចូរលូកដៃរបស់អ្នកហេីយចាប់កន្ទូយរបស់វាចុះ»។ ដូច្នេះ គាត់លូកដៃចាប់សត្វពស់នោះ។ វាក៏បានក្លាយទៅជាដំបងនៅក្នុងដៃរបស់គាត់វិញ។⁵«បែបនេះពួកគេនឹងមានជំនឿលេីដល់ព្រះអម្ចាស់ គឺជាព្រះជាម្ចាស់នៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ គឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ៊ីសាក និងជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកយ៉ាកុប ដែលបានយាងមកជួបអ្នក»។

⁶ព្រះអម្ចាស់ក៏បានមានបន្ទូលនឹងគាត់ថែមទៀតថា៖ «ចូរដាក់ដៃរបស់អ្នកទៅក្នុងអាវវែងរបស់អ្នក»។ ដូច្នេះ លោកម៉ូសេក៏ដាក់ដៃរបស់គាត់នៅលើអាវវែងរបស់គាត់។ នៅពេលគាត់ដកដៃចេញ មើល៍ដៃរបស់គាត់បានក្លាយទៅជាឃ្លង់ សដូចជាហិមៈ។⁷ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរដាក់ដៃរបស់អ្នកទៅក្នុងអាវវែងរបស់អ្នកម្តងទៀត»។ ដូច្នេះ លោកម៉ូសេក៏បានដាក់ដៃរបស់គាត់ទៅក្នុងអាវវែងរបស់គាត់ម្ដងទៀត ហើយនៅពេលគាត់ដកដៃរបស់គាត់ចេញ គាត់បានឃើញថា វាបានជាសះស្បើយវិញ ដូចសាច់ធម្មតារបស់គាត់វិញ។

⁸ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ប្រសិនបើ ពួកគេមិនជឿអ្នកទេ ហើយបើពួកគេមិនយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយទីសម្គាល់នៃអំណាចរបស់យើងដំបូងនេះទេ ឬមិនជឿលើទីសម្គាល់នោះទេ ដូច្នេះ ពួកគេនឹងជឿលើទីសម្គាល់ទីពីរ។⁹ហើយប្រសិនបើ ពួកគេមិនជឿ ទោះបីជាទីសម្គាល់ទីពីរនៃអំណាចរបស់យើង ឬមិនស្តាប់តាមអ្នក ដូច្នេះ ចូរយកទឹកពីទន្លេ ហើយចាក់វាទៅលើដីស្ងួតចុះ។ ទឹកដែលអ្នកបានចាក់នោះ នឹងត្រឡប់ទៅជាឈាមនៅលើដីស្ងួតនោះ»។

¹⁰បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំជាមនុស្សមិនសូវមានវោហារទេ គឺតាំងពីដើមរៀងមក ហើយរហូតដល់ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកទូល‌បង្គំនៅពេលនេះ។ ទូល‌បង្គំនិយាយយឺត ហើយអណ្តាតទូលបង្គំក៏យឺតដែរ»។¹¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «តើនរណាជាអ្នកបង្កើតអណ្តាតរបស់មនុស្ស? តើអ្នកណាធ្វើឲ្យមនុស្សគ ឬថ្លង់ ឬមើលមិនឃើញ? តើមិនមែនយើងដែលជាព្រះអម្ចាស់ទេឬ?¹²ដូច្នេះ ចូរចេញទៅ ហើយយើងនឹងនៅជាមួយនឹងមាត់របស់អ្នក ហើយបង្រៀនអ្នកនូវអ្វីដែលអ្នកត្រូវនិយាយ»។¹³ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមចាត់អ្នកផ្សេងចុះ អ្នកណាដែលព្រះអង្គគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងចាត់គេ»។

¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធជាមួយលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «តើលោកអ៊ើរ៉ុន ជាកូនចៅលេវី ជាបងប្រុសរបស់អ្នកមែនទេ? យើងជ្រាបថា គាត់អាចនិយាយបានល្អ។ លើសពីនេះទៀត គាត់នឹងមកជួបអ្នក ហើយពេលគាត់ឃើញអ្នក គាត់នឹងសប្បាយចិត្ត។¹⁵អ្នកនឹងនិយាយជាមួយគាត់ ហើយឲ្យគាត់និយាយជំនួសអ្នក។ យើងនឹងនៅជាមួយមាត់របស់អ្នក ហើយនៅជាមួយមាត់របស់គាត់ ហើយយើងនឹងបង្ហាញអ្នកទាំងពីរពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើ។¹⁶គាត់នឹងនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនជំនួសអ្នក។ គាត់និងធ្វើជាមាត់របស់អ្នក ហើយអ្នកនឹងបានដូចជាព្រះសម្រាប់គាត់។¹⁷អ្នកត្រូវយកដំបងនេះទៅជាមួយអ្នក។ អ្នកនឹងធ្វើទីសម្គាល់ជាមួយនឹងដំបងនេះ»។

¹⁸ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានត្រឡប់ទៅឯលោកយេត្រូ ជាឪពុកក្មេករបស់គាត់ ហើយប្រាប់គាត់ថា៖ «សូមឲ្យខ្ញុំបានទៅ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅញាតិសណ្តានរបស់ខ្ញុំ ដែលនៅអេស៊ីបវិញ ហើយទៅមើល ដើម្បីឲ្យដឹងថាពួកគេនៅរស់ឬយ៉ាងណា?»។ លោកយេត្រូមានប្រសាសន៍ទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរទៅចុះ សូមឲ្យបានសេចក្តីសុខ»។¹⁹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលជាមួយលោកម៉ូសេនៅស្រុកម៉ាឌានថា៖ «ចូរ ត្រឡប់ទៅអេស៊ីបវិញចុះ ដ្បិត អ្នកដែលចង់សម្លាប់អ្នក គេស្លាប់អស់ហើយ»។²⁰លោកម៉ូសេបានយកភរិយារបស់គាត់ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយដាក់ពួកគេនៅលើសត្វលា។ គាត់បានត្រឡប់ទៅទឹកដីអេស៊ីបវិញ ហើយគាត់បានយកដំបងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងដៃរបស់គាត់។

²¹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «នៅពេលអ្នកត្រឡប់ទៅអេស៊ីបវិញ ចូរធ្វើទីសម្គាល់គ្រប់យ៉ាងដែលយើងបានដាក់នៅក្រោមអំណាចរបស់អ្នកហើយ។ ប៉ុន្តែ យើងនឹងធ្វើឲ្យស្តេចផារ៉ោនមានចិត្តរឹង ហើយគាត់នឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនចេញទៅទេ។²²អ្នកត្រូវទូលទៅស្តេចផារ៉ោនថា៖ «នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូល៖ អ៊ីស្រាអែលជាកូនរបស់យើង ជាកូនច្បងរបស់យើង²³ហើយយើងនិយាយទៅកាន់អ្នកថា៖ «ចូរអនុញ្ញាតឲ្យកូនប្រុសរបស់យើងចេញទៅ ដើម្បីឲ្យគាត់បានថ្វាយបង្គំហើយ»។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ស្តេចនៅតែបដិសេធមិនព្រមអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ចេញទៅទេ យើងនឹងសម្លាប់កូនប្រុសរបស់អ្នកជាប្រាកដ គឺកូនច្បងរបស់អ្នក»។

²⁴នៅតាមផ្លូវ នៅពេលពួកគេឈប់សម្រាប់នៅពេលយប់ ព្រះជាអម្ចាស់យាងមកជួបលោកម៉ូសេ ហើយចង់សម្លាប់គាត់។²⁵បន្ទាប់មក នាងសេផូ‌រ៉ាបានយកកាំបិតមួយធ្វើពីថ្ម កាត់ស្បែកចុងលឹង្គរបស់កូនប្រុសនាង ហើយយកទៅប៉ះជើងរបស់លោកម៉ូសេ។ បន្ទាប់មកនាងនិយាយថា៖ «ដោយ‌សារឈាមនេះ បងពិតជាប្ដីរបស់អូនមែន!»។²⁶ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានចាកចេញពីគាត់ទៅ។ នាងប្រាប់ថា៖ «ដោយ‌សារឈាមនេះ បងពិតជាប្ដីរបស់អូនមែន!» ដោយសារការកាត់ស្បែក។

²⁷ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «ចូរទៅទីរហោស្ថានទៅជួបលោកម៉ូសេ»។ លោកអ៊ើរ៉ុនបានចេញទៅ ហើយជួបគាត់នៅឯភ្នំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានថើបគាត់។²⁸លោកម៉ូសេបានប្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុនទាំងអស់តាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់បានចាត់គាត់ឲ្យទៅនិយាយ និងពីទីសម្គាល់ផ្សេងៗនៃអំណាចរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់ឲ្យគាត់ធ្វើ។

²⁹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានចេញទៅ ហើយប្រមូលពួកចាស់ទុំរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់។³⁰លោកអ៊ើរ៉ុនបាននាំព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលជាមួយលោកម៉ូសេ។ គាត់ក៏បានធ្វើទីសម្គាល់នៃអំណាចរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅចំពោះមុខប្រជាជនទាំងឡាយ។³¹ប្រជាជនក៏ជឿ។ នៅពេលពួកគេបានឮថាព្រះអម្ចាស់បានយាងមករកជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយថាព្រះអង្គបានទតឃើញការដែលពួកគេត្រូវទទួលរងការសង្កត់សង្កិនរបស់ពួកគេ បន្ទាប់មក ពួកគេបានឱនក្បាលពួកគេដល់ដី ហើយថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ។

5

¹បន្ទាប់ពីការទាំងនេះបានកើតឡើង លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានទៅជួបស្តេចផារ៉ោន ហើយទូលថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូល៖ «ចូរអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់យើងចេញទៅ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចធ្វើពិធីបុណ្យសម្រាប់យើងនៅទីរហោស្ថាន»។²ស្តេចផារ៉ោនរាជ‌ឱង្ការថា៖ «តើព្រះអម្ចាស់ជានរណា? េហតុអ្វីបានជាយើងត្រូវស្តាប់បង្គាប់តាមពាក្យរបស់លោក ហើយអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញទៅ? យើងមិនស្គាល់ព្រះអម្ចាស់ទេ ហើយយើងក៏មិនអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញទៅដែរ»។

³ពួកគេបានទូលថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិហេព្រើរបានយាងមកជួបយើងខ្ញុំ។ សូមអនុញ្ញាតឲ្យយើងខ្ញុំចេញទៅក្នុងដំណើរទៅទីរហោស្ថានក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ ហើយថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើង នោះព្រះអង្គនឹងមិនប្រហារយើងខ្ញុំដោយគ្រោះកាច ឬដោយដាវទេ»។⁴ប៉ុន្តែ ស្តេចអេស៊ីបមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់ពួកគេថា៖ «លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន ហេតុអ្វីបានជាអ្នកយកប្រជាជនមិនឲ្យធ្វើការដូច្នេះ? ចូរត្រឡប់ទៅធ្វើការរបស់អ្នកវិញទៅ»។⁵ស្តេចមានរាជ‌ឱង្ការបន្តទៀតថា៖ «មានជនជាតិហេព្រើរច្រើនណាស់នៅក្នុងទឹកដីរបស់យើង ហើយអ្នកធ្វើឲ្យពួកគេឈប់ធ្វើការមែនទេ?»។

⁶នៅថ្ងៃដដែលនោះ ស្តេចផារ៉ោនបានបង្គាប់ដល់មេត្រួតត្រា និងពួកមេក្រុម។ ស្តេចមានរាជ‌ឱង្ការថា៖⁷«មិនត្រូវផ្តល់ចម្បើងដើម្បីឲ្យប្រជាជនធ្វើឥដ្ឋទៀតទេ។ ចូរឲ្យពួកគេចេញទៅ ហើយប្រមូលចម្បើងដោយខ្លួនឯង។⁸ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតម្រូវឲ្យពួកគេធ្វើឥដ្ឋតាមចំនួនដូចពីមុន។ កុំបន្ថយចំនួនឲ្យសោះ ដ្បិត ពួកគេខ្ជិល។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាពួកគេស្រែក ហើយនិយាយថា៖ សូមអនុញ្ញាតឲ្យយើងខ្ញុំចេញទៅ ហើយថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះជាម្ចាស់របស់យើង»។⁹ត្រូវបន្ថែមការងារដល់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេនៅបន្តធ្វើវា ហើយកុំឲ្យគេយកចិត្តទុកដាក់នឹងពាក្យភូតភរឡើយ»។

¹⁰ដូច្នេះ ពួកមេត្រួតត្រា និងពួកមេក្រុមបានចេញទៅ ហើយប្រាប់ដល់ប្រជាជន។ ពួកគេនិយាយថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះបាទផារ៉ោនមានរាជឱង្ការ៖ យើងលែងឲ្យចម្បើងដល់អ្នករាល់គ្នាទៀតហើយ។¹¹អ្នករាល់គ្នាត្រូវចេញទៅ ហើយរកចម្បើង នៅកន្លែងណាដែលអ្នករាល់គ្នាអាចរកវាឃើញ ប៉ុន្តែ សូមកុំបន្ថយចំនួនឥដ្ឋឡើយ»។

¹²ដូច្នេះ ប្រជាជនបានចេញទៅគ្រប់កន្លែងពាសពេញទឹកដីអេស៊ីប ដើម្បីប្រមូលជញ្ជ្រាំងមកប្រើជំនួសចំបើង។¹³ពួកមេត្រួតត្រាបានបន្តប្រមានពួកគេ ដោយនិយាយថា៖ «ត្រូវបង្ហើយការងាររបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចនៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាមានចម្បើងពីមុន»។¹⁴ពួកមេត្រួតត្រារបស់ស្តេចផារ៉ោនបានវាយមេក្រុមរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល គឺពួកអ្នកដែលពួកគេបានដាក់ឲ្យទទួលខុសត្រូវលើកម្មករ។ ពួកមេត្រួតត្រាបន្តសួរពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាធ្វើឥដ្ឋមិនបានគ្រប់ចំនួនតាមការតម្រូវដល់អ្នករាល់គ្នា មិនថាពីម្សិលមិញ ឬថ្ងៃនេះ ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ធ្វើពីមុន?»

¹⁵ដូច្នេះ ពួកគេមេក្រុមរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានទៅគាល់ស្តេចផារ៉ោន ហើយបានស្រែកអង្វរស្តេចផារ៉ោន។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាប្រព្រឹត្តនឹងយើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបែបនេះ?¹⁶ព្រះអង្គមិនបានប្រទានចម្បើងមកយើងខ្ញុំសោះ ប៉ុន្តែ ពួកគេប្រាប់យើងខ្ញុំថា៖ «ចូរធ្វើឥដ្ឋ!»។ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបានវាយយើងខ្ញុំថែមទៀតផង ប៉ុន្តែ នោះជាកំហុសរបស់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គទេ»។¹⁷ប៉ុន្តែ ស្តេចផារ៉ោនមានរាជឱង្ការថា៖ «ពួកឯងខ្ជិល! ពួកឯងខ្ជិល! អ្នករាល់គ្នានិយាយថា៖ «សូមអនុញ្ញាតឲ្យយើងខ្ញុំចេញទៅថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់»។¹⁸ដូច្នេះ ចូរត្រឡប់ទៅធ្វើការវិញទៅ។ យើងលែងឲ្យចម្បើងអ្នករាល់គ្នាទៀតហើយ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើឥដ្ឋឲ្យគ្រប់ចំនួន»។

¹⁹ពួកមេក្រុមរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឃើញថា ពួកគេធ្លាក់ក្នុងបញ្ហាហើយ ពេលនោះពួកគេបានទូលថា៖ «សូមព្រះអង្គកុំបន្ថយចំនួនឥដ្ឋប្រចាំថ្ងៃអី»។²⁰ពួកគេបានទៅជួបលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន ជាអ្នកដែលឈរនៅខាងក្រៅរាជវាំង នៅពេលពួកគេចេញពីស្តេចផារ៉ោន។²¹ពួកគេនិយាយជាមួយលោកម៉ូសេនិងលោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ទតមើលអ្នកទាំងពីរ ហើយដាក់ទោសអ្នកទាំងពីរ ព្រោះអ្នកទាំងពីរបានធ្វើឲ្យយើងត្រូវគេស្អប់នៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន និងមន្ត្រីរបស់ស្តេច។ អ្នកទាំងពីរបានដាក់ដាវនៅនឹងដៃរបស់ពួកគេ ដើម្បីសម្លាប់យើង»។

²²លោកម៉ូសេត្រឡប់ទៅរកព្រះអម្ចាស់វិញ ហើយទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ហេតុបានជាព្រះអង្គធ្វើឲ្យមានបញ្ហាជាមួយប្រជាជននេះដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាចាត់ទូលបង្គំឲ្យមកដូច្នេះ?²³ដ្បិត ចាប់តាំងពីទូលបង្គំបានចូលគាល់ស្តេចផារ៉ោន ដើម្បីទូលស្តេចដោយនូវនាមរបស់ព្រះអង្គ ស្តេចបានធ្វើឲ្យមានបញ្ហាដល់ប្រជាជននេះ ហើយព្រះអង្គមិនបានធ្វើឲ្យប្រជាជននេះមានសេរីភាពសោះ»។

6

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ឥឡូវនេះ អ្នកនឹងឃើញអ្វីដែលយើងនឹងធ្វើចំពោះស្តេចផារ៉ោន។ អ្នកនឹងឃើញការនេះ ដ្បិត ស្តេចនឹងអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេចេញទៅដោយសារព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់យើង។ យើងនឹងនាំពួកគេចេញពីទឹកដីរបស់ស្តេចនេះ ដោយសារព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់យើង»។

²ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេ ដោយមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់»។³យើងបានយាងមកជួបលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប ក្នុងនាមជាព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ទាំងព្រះចេស្តា ប៉ុន្តែ មានព្រះអម្ចាស់របស់យើង យើងមិនបានបង្ហាញឲ្យពួកគេស្គាល់ទេ។⁴យើងក៏បានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកគេនៅក្នុងទឹកដីកាណាន ជាទឹកដីដែលពួកគេរស់នៅក្នុងនាមជាជនបរទេស ទឹកដីដែលពួកគេដើរខ្ចាត់ព្រាត់។⁵លើសពីនេះ យើងបានឮសម្លេងទួញថ្ងូរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលជនជាតិអេស៊ីបបានឲ្យពួកគេក្លាយជាទាសករ។

⁶ដូច្នេះហើយ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។ យើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទាសករនៅក្រោមជនជាតិអេស៊ីប ហើយយើងនឹងរំដោះអ្នករាល់គ្នាចេញពីអំណាចរបស់ពួកគេ។ យើងនឹងសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នាដោយធ្វើការដោយអំណាចរបស់យើង ហើយយើងនឹងជំនុំជម្រះដោយឫទ្ធិអំណាចរបស់យើង។⁷យើងនឹងយកអ្នករាល់គ្នាធ្វើជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើង ហើយយើងនឹងធ្វើជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ។ អ្នកនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីភាពជាទាសករនៅក្រោមជនជាតិអេស៊ីប។

⁸យើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាទៅកាន់ទឹកដីដែលយើងបានស្បថនឹងប្រទានឲ្យលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប។ យើងនឹងឲ្យវាដល់អ្នករាល់គ្នាទុកជាកេរអាករ។ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់»។⁹ពេលលោកម៉ូសេប្រាប់ការនេះដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ពួកគេមិនស្តាប់គាត់ទេ ដោយសារពួកគេបានបាក់ទឹកចិត្តទុក្ខវេទនានៃភាពជាទាសកររបស់ពួកគេ។

¹⁰ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេដោយបន្ទូលថា៖¹¹«ចូរទូលព្រះបាទផារ៉ោន ស្តេចរបស់អេស៊ីប ចូរអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីរបស់ស្តេចចុះ»។¹²លោកម៉ូសេទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «បើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនស្តាប់ទូលបង្គំផង តើស្តេចផារ៉ោនស្តាប់ទូលបង្គំទេ? ហើយទូលបង្គំក៏មិនសូវចេញនិយាយផង»¹³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេនិងលោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «ព្រះអង្គបានបង្គាប់ដល់ពួកគេ ឲ្យនាំព្រះបន្ទូលទៅប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងព្រះបាទផារ៉ោន ស្តេចរបស់អេស៊ីប ដើម្បីឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។

¹⁴អ្នកទាំងនេះគឺមេគ្រួសារនៃឪពុកពួកគេ កូនរបស់លោករូបេន ត្រូវជាកូនច្បងរបស់លោកអ៊ីស្រា‌អែល មានលោកហេណុក លោកប៉ាលូវ លោកហេត‌ស្រុន និងលោកកើមី។ អ្នកទាំងនោះគឺជាបុព្វបុរសនៃអំបូររូបេន។¹⁵កូនរបស់លោកស៊ីម្មានមានលោកយេមូ‌អែល លោកយ៉ាមីន លោកអូហាត់ លោកយ៉ាគិន លោកសូហារ និងលោកសូល ជាកូនរបស់ស្ត្រីជន‌ជាតិកាណាន។ អ្នកទាំងនោះជាបុព្វបុរសនៃអំបូរស៊ីម្មាន។

¹⁶នេះគឺជាបញ្ជីឈ្មោះរបស់កូនចៅលោកលេវី តាមពូជពង្សរបស់ពួកគេ។ ពួកគេគឺលោកគើសុន លោកកេហាត់ និងលោកម៉្រារី។ លោកលេវីរស់បាន១៣៧ឆ្នាំ។¹⁷កូនរបស់លោកគើសុនមានលោកលីបនី និងលោកស៊ី‌ម៉ៃ ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ។¹⁸កូនរបស់លោកកេហាត់មានលោកអាំរ៉ាម លោកយីតសារ លោកហេ‌ប្រុន និងលោកអ៊ូសាល។ លោកកេហាត់រស់បាន១៣៣ឆ្នាំ។¹⁹កូនរបស់លោកម៉្រារីមានលោកម៉ាស់‌លី និងលោកមូស៊ី។ អ្នកទាំងនោះជាបុព្វបុរសនៃអំបូរលេវី តាមតំណពូជពង្សរបស់ពួកគេ។

²⁰លោកអាំរ៉ាមរៀបការជាមួយនាងយ៉ុកិ‌បិត ដែលត្រូវជាម្ដាយមីងរបស់គាត់ នាងបង្កើតបានកូនប្រុសពីរនាក់ឲ្យគាត់ គឺលោកអើរ៉ុន និងលោកម៉ូសេ។ លោកអាំរ៉ាមរស់បាន១៣៧ឆ្នាំ។²¹កូនរបស់លោកយីតសារមានលោកកូរេ លោកណេ‌ផេក និងលោកស៊ីកគ្រី។²²កូនរបស់លោកអ៊ូសាលគឺ លោកមីសា‌អែល លោកអែលសា‌ផាន និងលោកស៊ីត‌ទ្រី។

²³លោកអើរ៉ុនរៀបការជាមួយនាងអេលីសេបា ជាកូនរបស់លោកអមីណា‌ដាប់ និងជាប្អូនរបស់លោកណាសូន។ នាងបង្កើតបានកូនប្រុសបួននាក់ឲ្យគាត់គឺ លោកណាដាប លោកអប៊ី‌ហ៊ូវ លោកអេឡាសារ និងលោកអ៊ីថា‌ម៉ារ។²⁴កូនរបស់លោកកូរេមានលោកអាស់‌សៀរ លោកអែលកា‌ណា និងលោកអេបៀ‌សាប់ ដែលជាបុព្វបុរសនៃអំបូរកូរេ។²⁵លោកអេឡា‌សារ កូនប្រុសរបស់លោកអើរ៉ុន បានរៀបការជាមួយកូនស្រីលោកពូធាល នាងបង្កើតបានកូនប្រុសម្នាក់ឲ្យគាត់គឺ លោកភីនេ‌ហាស។ អ្នកទាំងនេះជាមេគ្រួសារនៃកុល‌សម្ព័ន្ធលេវី តាមពូជពង្សរបស់ពួកគេ។

²⁶បុរសពីរនាក់នេះគឺលោកអើរ៉ុន និងលោកម៉ូសេ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យនាំជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែលចេញពីទឹកដីអេស៊ីប តាមក្រុមរបស់ពួកគេដូចកង‌ទ័ពមួយ។²⁷លោកអើរ៉ុន លោកម៉ូសេនេះហើយដែលបានទៅគាល់ស្តេចផារ៉ោន ជាស្ដេចស្រុកអេស៊ីប ដើម្បីឲ្យស្តេចបានអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេនាំជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលចេញពីស្រុកអេស៊ីប។ គឺលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុននេះហើយ។

²⁸ពេលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេ នៅទឹកដីអេស៊ីប²⁹ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកគាត់ថា៖ «យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់។ ចូរទូលទៅស្តេចផារ៉ោន ស្តេចរបស់ស្រុកអេស៊ីបគ្រប់យ៉ាងតាមដែលយើងបានប្រាប់ដល់អ្នក»។³⁰ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេទូលព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖ «ទូលបង្គំមិនសូវចេះនិយាយទេ ធ្វើម្តេចឲ្យស្តេចផារ៉ោនស្ដាប់ទូលបង្គំទៅ»។

7

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «មើល៍ យើងបានធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាព្រះរបស់ស្តេចផារ៉ោនហើយ។ លោកអ៊ើរ៉ុនបងប្រុសរបស់អ្នកនឹងធ្វើជាព្យាការីរបស់អ្នក។²អ្នកត្រូវនិយាយតាមអ្វីៗដែលយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នកឲ្យនិយាយ។ លោកអ៊ើរ៉ុន បងប្រុសរបស់អ្នកនឹងទូលទៅស្តេចផារ៉ោន ដូច្នេះ ស្តេចនឹងអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីរបស់ស្តេចហើយ។

³ប៉ុន្តែ យើងនឹងធ្វើឲ្យស្តេចផារ៉ោនមានចិត្តរឹង ហើយយើងនឹងធ្វើទីសម្គាល់នៃអំណាចរបស់យើង និងការអស្ចារ្យជាច្រើន នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប។⁴ប៉ុន្តែ ស្តេចផារ៉ោននឹងមិនស្តាប់តាមអ្នកឡើយ ដូច្នេះ យើងនឹងដាក់ដៃរបស់យើងលើស្រុកអេស៊ីប ហើយនឹងនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើង និងពូជពង្សអ៊ីស្រាអែល ចេញពីទឹកដីអេស៊ីបដោយដោយការដាក់ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។⁵ជនជាតិអេស៊ីបនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ នៅពេលយើងវាយប្រហារលើអេស៊ីប ហើយនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីចំណោមពួកគេ»។

⁶លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានដូច្នោះ ពួកគេបានធ្វើដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ពួកគេ។⁷លោកម៉ូសេមានអាយុប៉ែតសិបឆ្នាំ ហើយលោកអ៊ើរ៉ុនមានអាយុប៉ែតសិបបីឆ្នាំ នៅពេលពួកគេទូលទៅស្តេចផារ៉ោន។

⁸ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនថា៖⁹«ពេលស្តេចផារ៉ោនមានរាជឱង្ការមកអ្នក «ឲ្យធ្វើការអស្ចារ្យ» ដូច្នេះ អ្នកត្រូវប្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុនឲ្យ យកដំបង ហើយបោះវាទៅលើដីនៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន ដូច្នេះ វានឹងក្លាយទៅជាសត្វពស់»។¹⁰បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន បានទៅជួបស្តេចផារ៉ោន ហើយពួកគេបានធ្វើដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់។ លោកអ៊ើរ៉ុនបោះដំបងរបស់គាត់នៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន និងមន្ត្រីរបស់ស្តេច ហើយវាបានក្លាយជាសត្វពស់មែន។

¹¹បន្ទាប់មក ស្តេចផារ៉ោនក៏បានកោះហៅអ្នកប្រាជ្ញរបស់ស្តេច និងពួកគ្រូមន្តអាគមផង។ ពួកគេបានប្រើមន្តអាគមរបស់ពួកគេដូចគ្នាដែរ។¹²បុរសម្នាក់ៗបោះដំបងរបស់ពួកគេ ហើយដំបងទាំងនោះបានក្លាយជាសត្វពោះទាំងអស់។ ប៉ុន្តែ ដំបងរបស់លោកអ៊ើរ៉ុនបានលេបសត្វពស់របស់ពួកគេអស់។¹³ដួងចិត្តរបស់ស្តេចផារ៉ោនបានរឹង ហើយស្តេចមិនបានស្តាប់តាម ដូចជាព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ទេ។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ស្តេចផារ៉ោនមានចិត្តរឹង ហើយស្តេចបានបដិសេធមិនអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនចេញទៅទេ។¹⁵ចូរទៅគាល់ស្តេចផារ៉ោន នៅពេលព្រឹក គឺពេលដែលស្តេចចេញទៅមាត់ទឹក ឈរនៅតាមមាត់ទន្លេ ហើយត្រូវកាន់ដំបងដែលបានក្លាយជាពស់ទៅជាមួយផង។

¹⁶ចូរទូលទៅស្តេចថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិហេព្រើរ បានចាត់យើងខ្ញុំមកគាល់ព្រះអង្គ ហើយទូលថា៖ «ចូរអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនចេញទៅ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចថ្វាយបង្គំយើងនៅទីរហោស្ថាន។ រហូតមកដល់ពេលនេះ ព្រះអង្គនៅតែមិនព្រមទៀត»។¹⁷ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលដូច្នេះថា៖ «ដោយសារការនេះ អ្នកនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។ យើងនឹងវាយទឹកទន្លេនីលដោយដំបងដែលនៅក្នុងដៃរបស់យើង ហើយទឹកនឹងក្លាយជាឈាម។¹⁸ត្រីដែលនៅក្នុងទន្លេនឹងស្លាប់ ហើយទន្លេនឹងស្អុយ។ ជនជាតិអេស៊ីបមិនអាចផឹកទឹកពីទន្លេនេះបានទេ»។

¹⁹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរប្រាប់អ៊ើរ៉ុន ឲ្យយកដំបងរបស់អ្នក ហើយលើកដៃរបស់អ្នកវាយទឹកនៅស្រុកអេស៊ីប ហើយវាយលើទន្លេ ស្ទឹង បឹងព្រមទាំងត្រពាំង ដើម្បីឲ្យទឹករបស់ពួកគេបានក្លាយជាឈាម។ ចូរធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យក្លាយជាឈាមនៅពាសពេញទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល សូម្បីតែនៅក្នុងធុង និងក្នុងពាងក៏មានឈាមដែរ»។

²⁰លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានធ្វើដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់។ លោកអ៊ើរ៉ុនបានលើកដំបង ហើយបានវាយលើទឹកទន្លេ នៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន និងមន្ត្រីរបស់ស្តេច។ ទឹកទាំងអស់នៅក្នុងទន្លេបានក្លាយជាឈាម។²¹ត្រីនៅក្នុងទន្លេងាប់អស់ ហើយទន្លេបានស្អុយ។ ជនជាតិអេស៊ីបមិនអាចផឹកទឹកពីទន្លេនោះបានឡើយ ហើយឈាមមាននៅគ្រប់កន្លែងនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប។²²ប៉ុន្តែ ពួកមន្តអាគមរបស់អេស៊ីបធ្វើការនេះបានដូចគ្នាដោយសារមន្តអាគមរបស់ពួកគេ។ តែដួងចិត្តរបស់ផារ៉ោននៅតែរឹកដដែល ហើយស្តេចបានបដិសេធមិនព្រមតាមលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនឡើយ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមែន។

²³បន្ទាប់មក ស្តេចផារ៉ោនក៏ចាកចេញ ហើយទៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចវិញ។ ស្តេចមិនបានយកព្រះទ័យទុកដាក់ជាមួយនឹងការនេះទេ។²⁴ជនជាតិអេស៊ីបទាំងអស់នៅជុំវិញទន្លេដើម្បីរកទឹកផឹក ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចផឹកទឹកដែលចេញពីទន្លេបានទេ។²⁵ប្រាំពីរថ្ងៃបានកន្លងផុតទៅ បន្ទាប់ពីព្រះអម្ចាស់វាយលើទន្លេ។

8

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «ចូរទៅគាល់ស្តេចផារ៉ោន ហើយទូលស្តេចថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលដូច្នេះ៖ «ចូរអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់យើងចេញទៅ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចថ្វាយបង្គំយើង។²ប្រសិនបើ ស្តេចបដិសេធមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេទៅទេ យើងនឹងធ្វើទុក្ខដល់ប្រទេសរបស់ស្តេចដោយកង្កែប។³ទន្លេនឹងពេញទៅដោយកង្កែប។ ពួកវានឹងចូលទៅក្នុងដំណាក់ ក្នុងបន្ទប់ ហើយក្នុងក្រឡា‌បន្ទំរបស់ស្តេចថែមទៀតផង។ ពួកវានឹងចូលទៅផ្ទះពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចទាំងអស់។ ពួកវានឹងចូលទៅក្នុងផ្ទះប្រជារាស្រ្តទៅក្នុងចង្ក្រាន និងទៅក្នុងផើងម្សៅរបស់ស្តេច។⁴កង្កែបនឹងវាយប្រហារស្តេច ប្រជារាស្រ្ត និងពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចទាំងអស់។

⁵ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរប្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុន «ឲ្យលើកដៃ និងដំបងរបស់អ្នកទៅលើទន្លេ និងព្រែក និងត្រពាំង ហើយនាំកង្កែបឡើងមកពេញទឹកដីអេស៊ីប»។⁶លោកអ៊ើរ៉ុនលើកដៃរបស់គាត់វាយលើទឹករបស់អេស៊ីប ហើយកង្កែបបានឡើងមក ហើយគ្របដណ្តប់ពេញទឹកដីអេស៊ីប។⁷ប៉ុន្តែ ពួកគ្រូមន្តអាគមក៏អាចធ្វើបានដែរ ដោយមន្តអាគមរបស់ពួកគេ ពួកគេបាននាំកង្កែបពេញទឹកដីអេស៊ីប។

⁸បន្ទាប់មក ស្តេចផារ៉ោនបានកោះហៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរអធិស្ឋានដល់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យយកកង្កែបចេញពីយើង និងប្រជារាស្រ្តរបស់យើង។ នោះ យើងនឹងអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្ត ដើម្បីពួកគេថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអង្គ»។⁹លោកម៉ូសេទូលទៅស្តេចផារ៉ោនថា៖ «សូមព្រះ‌អង្គកំណត់ពេលវេលា ថាតើពេលណាទូលបង្គំត្រូវអង្វរព្រះ‌អម្ចាស់សម្រាប់ព្រះ‌អង្គ សម្រាប់នាម៉ឺនមន្ត្រី និងប្រជា‌រាស្ដ្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ដើម្បីបំបាត់កង្កែបចេញពីព្រះ‌អង្គ និងចេញពីដំណាក់របស់ព្រះ‌អង្គ គឺនៅតែក្នុងទន្លេនីលប៉ុណ្ណោះ»។

¹⁰ស្តេចផារ៉ោនមានរាជឱង្ការថា៖ «ថ្ងៃស្អែក»។ លោកម៉ូសេទូលថា៖ «សូមឲ្យបានកើតឡើងតាមព្រះរាជឱង្ការរបស់ស្តេចចុះ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គបានជ្រាបថា គ្មាននរណាដូចជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើងឡើយ។¹¹កង្កែបនឹងចាកចេញពីព្រះអង្គ ពីដំណាក់ ពីពួកមន្ត្រី និងពីប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។ ពួកគេនឹងនៅក្នុងតែទន្លេប៉ុណ្ណោះ។¹²លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានចាកចេញពីអេស៊ីប។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេទូលទៅព្រះអម្ចាស់ទាក់ទងនឹងកង្កែប ដែលព្រះអង្គបាននាំមកដល់ស្តេចផារ៉ោន។

¹³ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើដូចដែលលោកម៉ូសេបានទូលសុំ គឺកង្កែបបានងាប់នៅក្នុងផ្ទះ ដំណាក់ និងតាមស្រែចង្ការ។¹⁴ប្រជាជនបានប្រមូលខ្មោចកង្កែបគរជាគំនរ ហើយមានក្លិនស្អុយពាស‌ពេញស្រុក។¹⁵ប៉ុន្តែ នៅពេលស្តេចផារ៉ោនឃើញថា បានធូរស្បើយហើយ ស្តេចនៅតែមានព្រះទ័យរឹងរុស ហើយមិនយល់ព្រមស្តាប់តាមលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនឡើយ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលឲ្យស្តេចបានធ្វើ។

¹⁶ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «ចូរប្រាប់ទៅលោកអ៊ើរ៉ុន ឲ្យលើកដំបង ហើយវាទៅលើដី នោះវានឹងក្លាយជាចៃពាសពេញទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល»។¹⁷ពួកគេក៏ធ្វើដូច្នោះ លោកអ៊ើរ៉ុនក៏លើកដៃ និងដំបងរបស់គាត់។ គាត់បានវាយទៅលើដី។ ចៃបានកើតឡើងនៅលើមនុស្សនិងសត្វ។ ធូលីដីដែលនៅដីបានកើតជាចៃពាសពេញទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល។

¹⁸ពួកគ្រូមន្តអាគមព្យាយាមធ្វើមន្តអាគមរបស់ពួកគេ ឲ្យកើតចៃ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចធ្វើបានទេ។ មានចៃនៅលើមនុស្ស និងសត្វ។¹⁹បន្ទាប់មក ពួកគ្រូមន្តអាគមបានទូលទៅស្តេចផារ៉ោនថា៖ «នេះគឺជាព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ ប៉ុន្តែ ស្តេចផារ៉ោនមានព្រះទ័យរឹងរុស ដូច្នេះ ស្តេចបានបដិសេធក្នុងការស្តាប់តាមពួកគេ។ វាបានកើតឡើងដូចព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅផារ៉ោនឲ្យធ្វើ។

²⁰ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរក្រោកពីព្រលឹម ហើយឈរនៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន នៅពេលដែលស្តេចយាងទៅមាត់ទន្លេ។ ចូរទូលស្តេចថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលដូច្នេះ៖ «ចូរអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់យើងចេញទៅ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចថ្វាយបង្គំយើង។²¹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ស្តេចមិនព្រមអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់យើងទៅទេ យើងនឹងចាត់ហ្វូងរុយមកលើស្តេច លើពួកមន្ត្រី និងនៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេច។ នៅក្នុងផ្ទះរបស់ជនជាតិអេស៊ីប នឹងពេញទៅដោយសត្វរុយ ហើយសូម្បីតែនៅលើដីដែលពួកគេឈរ នឹងមានពេញទៅដោយសត្វរុយ។

²²ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងប្រព្រឹត្តជាមួយនឹងអ្នកដែលនៅក្នុងទឹកដីកូសែនបែបផ្សេង ទឹកដីដែលប្រជារាស្រ្តរបស់យើងរស់នៅ ដូច្នេះ នឹងមិនមានហ្វូងសត្វរុយនៅទីនោះទេ។ ការនេះនឹងកើតឡើង ដើម្បីឲ្យស្តេចបានជ្រាបថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់នៅកណ្តាលចំណោមទឹកដីនេះ។²³យើងនឹងញែករវាងប្រជារាស្រ្តរបស់យើង និងប្រជារាស្រ្តរបស់ស្តេច។ ទីសម្គាល់នៃអំណាចរបស់យើងនេះ នឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក»។²⁴ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើដូច្នោះ ហើយមានហ្វូងរុយយ៉ាងក្រាសបានហើរចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចផារ៉ោន និងផ្ទះពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេច។ នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល ត្រូវបានបំផ្លាញដោយសារតែហ្វូងរុយទាំងនោះ។

²⁵ស្តេចផារ៉ោនបានកោះហៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន ហើយទូលថា៖ «ចូរទៅ ថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នកផ្ទាល់ចុះ»។²⁶លោកម៉ូសេទូលថា៖ «យើងខ្ញុំធ្វើដូច្នេះ មិនត្រឹមត្រូវទេ ដ្បិត យញ្ញបូជារបស់យើងដែលត្រូវថ្វាយដល់ព្រះជាម្ចាស់ជាទីស្អប់ខ្ពើមចំពោះជនជាតិអេស៊ីប។²⁷ប្រសិនបើ យើងខ្ញុំថ្វាយយញ្ញបូជានៅចំពោះមុខពួកគេ ដែលជាទីស្អប់សខ្ពើមដល់ជនជាតិអេស៊ីបនោះ តើពួកគេនឹងមិនចោលយើងខ្ញុំនឹងដុំថ្មទេឬ? អត់ទេ យើងត្រូវធ្វើដំណើរក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃទៅទីរហោស្ថាន ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើង ដូចដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់»។

²⁸ស្តេចផារ៉ោនមានរាជឱង្ការថា៖ «យើងនឹងអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកចេញទៅ ហើយថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកនៅទីរហោស្ថាន។ តែអ្នកមិនត្រូវទៅឆ្ងាយពេកទេ។ សូមជួយអធិស្ឋានឲ្យយើងផង»។²⁹លោកម៉ូសេទូលថា៖ «នៅពេលទូលបង្គំចាកចេញពីព្រះអង្គពេលណា នោះទូលបង្គំនឹងអធិស្ឋានដល់ព្រះអម្ចាស់ ឲ្យហ្វូងសត្វរុយចាកចេញពីព្រះអង្គ ស្តេចផារ៉ោន និងពីពួកមន្ត្រី និងប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គនៅថ្ងៃស្អែក។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិនត្រូវបោកប្រាស់យើងខ្ញុំ ដោយមិនឲ្យប្រជាជនរបស់យើងចាកចេញទៅ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជានោះឡើយ»។

³⁰លោកម៉ូសេបានចាកចេញពីស្តេចផារ៉ោន ហើយអធិស្ឋានដល់ព្រះអម្ចាស់។³¹ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើតាមសំណូមពររបស់លោកម៉ូសេ គឺព្រះអង្គបានយកហ្វូងសត្វរុយពីស្តេចផារ៉ោន ពីពួកមន្ត្រី និងពីប្រជារាស្រ្តរបស់ស្តេច។ គ្មាននៅសល់មួយឡើយ។³²ប៉ុន្តែ នៅពេលនេះ ស្តេចផារ៉ោនមានព្រះទ័យរឹងរូសដដែល ហើយស្តេចមិនព្រមអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនទៅទេ។

9

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលនឹងលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរទៅគាល់ស្តេចផារ៉ោន ហើយទូលស្តេចថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាហេព្រើរ មានបន្ទូលដូច្នេះ៖ «ចូរអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់យើងចេញទៅ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចថ្វាយបង្គំដល់យើង»។²ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ស្តេចបដិសេធមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេទៅ ហើយប្រសិនបើ អ្នកនៅតែឃាំងពួកគេ³ដូច្នេះ ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងវាយប្រហារហ្វូងសត្វនៅស្រែចម្ការ និងនៅលើហ្វូងសេះ និងហ្វូងលា ហ្វូងអូដ្ឋ និងហ្វូងចៀម ព្រមទាំងហ្វូងគោ វានឹងកើតជំងឺអាសន្នរោគយ៉ាងវេទនា។⁴ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រព្រឹត្តជាមួយហ្វូងសត្វជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ខុសពីជនជាតិអេស៊ីប៖ គឺនឹងមិនមានសត្វណាដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវស្លាប់ឡើយ។

⁵ព្រះអម្ចាស់បានកំណត់ពេលវេលា ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ថ្ងៃស្អែក យើងនឹងធ្វើការនេះនៅក្នុងទឹកដីនេះ»។⁶ព្រះអម្ចាស់ធ្វើការនេះនៅថ្ងៃបន្ទាប់៖ ហ្វូងសត្វទាំងអស់នៅអេស៊ីបងាប់គ្មានសល់។ ប៉ុន្តែ គ្មានសត្វរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលណាមួយនៅបានងាប់ឡើយ សូម្បីតែមួយ។⁷ស្តេចផារ៉ោនបានចាត់គេឲ្យទៅស៊ើប‌អង្កេត ហើយជ្រាបថាគ្មានសត្វណាមួយក្នុងហ្វូងសត្វរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលងាប់ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ស្តេចផារ៉ោននៅតែមានព្រះទ័យមានះ ដូច្នេះ ស្តេចមិនព្រមអនុ‌ញ្ញាតឲ្យប្រជាជនចេញទៅទេ។

⁸បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «ចូរយកផេះពីចង្ក្រាន គឺអ្នកហើយម៉ូសេ ចូរបាចទៅលើមេឃ នៅចំពោះផារ៉ោនទៅ⁹ផេះនោះនឹងក្លាយជាធូលីយ៉ាងម៉ដ្ត នៅពាសពេញលើស្រុកអេស៊ីប។ ហើយនឹងធ្វើឲ្យក្លាយជាបូស ហើយធ្លាយចេញជាដំបៅលើខ្លួនមនុស្ស និងសត្វ ពាសពេញក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល»។¹⁰ដូច្នេះ លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានយកផេះពីចង្ក្រាន ហើយឈរនៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានបោះផេះនោះទៅលើមេឃ។ ផេះនោះបានធ្វើឲ្យកើតមានបូស ហើយធ្លាយចេញជាដំបៅលើខ្លួនមនុស្ស និងសត្វ។

¹¹ពួកគ្រូមន្តអាគមមិនអាចតតាំងនឹងលោកម៉ូសេបានទេ ដោយសារតែបូស ហើយបូសនោះក៏កើតនៅលើពួកគេ និងនៅលើជនជាតិអេស៊ីបផ្សេងទៀតដែរ។¹²ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យស្តេចផារ៉ោនមានព្រះទ័យរឹងរូស ដូច្នេះ ស្តេចផារ៉ោនមិនបានធ្វើតាមលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនទេ។ ការនេះកើតឡើងដូចព្រះអម្ចាស់បានប្រាប់លោកលោកម៉ូសេរួចហើយ ថាស្តេចផារ៉ោននឹងធ្វើដូច្នេះ។

¹³បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរក្រោកឡើងពីព្រឹក ឈរនៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន ហើយទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិហេព្រើរ មានបន្ទូលដូច្នេះ «ចូរអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់យើងចេញទៅ ដើម្បីពួកគេអាចថ្វាយបង្គំយើង។¹⁴ដ្បិត នៅពេលនេះ យើងនឹងចាត់គ្រោះកាចគ្រប់យ៉ាងរបស់យើង មកលើស្តេច នៅលើពួកមន្ត្រី និងប្រជារាស្រ្តរបស់ស្តេច។ យើងនឹងធ្វើការនេះ ដើម្បីឲ្យស្តេចបានដឹងថា គ្មាននរណាដូចជាយើងនៅលើផែនដីនេះឡើយ។

¹⁵ដ្បិត ប្រសិន‌បើយើងបានលើកដៃវាយអ្នក និងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់អ្នក ដោយជំងឺអាសន្ន‌រោគនៅពេលនេះ ម្លេ៉ះអ្នករាល់គ្នានឹងវិនាសសូន្យពីផែន‌ដីបាត់ទៅហើយ។¹⁶ប៉ុន្តែ យើងបានទុកឲ្យអ្នកនៅរស់ ដើម្បីឲ្យអ្នកបានឃើញពីអំណាចរបស់យើង ដើម្បីឲ្យនាមរបស់យើត្រូវប្រកាសពាសពេញផែន‌ដី។¹⁷ស្តេចនៅតែតម្កើងខ្លួនទាស់នឹងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ដោយមិនព្រមអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេចេញទៅទេ។

¹⁸ចូរស្តាប់! ថ្ងៃស្អែក ពេលថ្មើរនេះ យើងនឹងធ្វើឲ្យមានព្យុះព្រិលយ៉ាងខ្លាំងកើតឡើង ដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងអេស៊ីប តាំងពីស្រុកនេះកើតមក រហូតមកដល់ពេលនេះ។¹⁹ឥឡូវនេះ ចូរចាត់ពួកប្រុសៗឲ្យទៅប្រមូលហ្វូងសត្វ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលស្តេចមាននៅស្រែចម្ការ ទៅកាន់កន្លែងមានសុវត្ថិភាព។ បុរស និងសត្វទាំងអស់ដែលនៅស្រែចម្ការ ដែលមិនបាននៅផ្ទះ ព្រិលនឹងធ្លាក់មកលើពួកគេ ហើយពួកគេនឹងស្លាប់»។

²⁰បន្ទាប់មក ពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចផារ៉ោនបានជឿនៅព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក៏ប្រញាប់ទៅនាំទាសករ និងហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេមកផ្ទះវិញ។²¹ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលមិនជឿលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានទុកពួកទាសករ និងហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេនៅស្រែចម្ការ។

²²បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរលើកដៃរបស់អ្នកទៅលើមេឃ ដើម្បីធ្វើឲ្យមានព្រិលធ្លាក់មកពេញទឹកដីអេស៊ីប លើប្រជារាស្រ្ត លើសត្វ និងលើរុក្ខជាតិនៅស្រែចម្ការពាសពេញទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល»។²³លោកម៉ូសេបានលើកដំបងរបស់គាត់ទៅលើមេឃ ហើយព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមានផ្គរលាន់ ព្រិល និងផ្លេកបន្ទោរមកលើដី។ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យមានភ្លៀងព្រិលធ្លាក់មកលើទឹកដីអេស៊ីបដែរ។²⁴ដូច្នេះ ក៏មានព្រិល ផ្លេកបន្ទោលាយជាមួយនឹងព្រិលយ៉ាងខ្លាំង ដែលមិនធ្លាប់កើតឡើងនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល ចាប់តាំងពីនាមប្រទេសនេះមក។

²⁵ពេញទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល ព្រិលបានធ្លាក់មកលើស្រែចម្ការទាំងអស់ ធ្លាក់មកលើទាំងមនុស្ស និងសត្វ។ វាធ្លាក់មកលើដំណាំនៅក្នុងស្រែចម្ការ ហើយបានបំបាក់ដើមឈើទាំងអស់។²⁶លើកលែងតែទឹកដីកូសែន ជាកន្លែងដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរស់នៅប៉ុណ្ណោះ ដែលគ្មានព្រិល។

²⁷បន្ទាប់មក ស្តេចផារ៉ោនបានចាត់គេឲ្យទៅកោះហៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន។ ស្តេចមានរាជឱង្ការទៅពួកគេថា «លើកនេះ យើងបានប្រព្រឹត្តបាបមែន។ ព្រះអម្ចាស់សុចរិត ហើយយើង និងប្រជារាស្រ្តរបស់យើងជាមនុស្សអាក្រក់។²⁸សូមអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ ព្រោះព្យុះភ្លៀងព្រិលនេះខ្លាំងណាស់។ យើងនឹងអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកទៅហើយ ហើយអ្នកនឹងលែងនៅទីនេះទៀតដែរ»។

²⁹លោកម៉ូសេទូលទៅស្តេចថា៖ «ពេលទូលបង្គំចាកចេញពីក្រុងនេះពេលណា ទូលបង្គំនឹងលើកដៃទៅឯព្រះអម្ចាស់។ ផ្គរនឹងឈប់ ហើយនឹងលែងមានព្រិលទៀតហើយ។ បែបនេះ ព្រះអង្គនឹងជ្រាបថា ផែនដីនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់។³⁰ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំដឹងថា ព្រះអង្គ និងពួកនាម៉ឺនមន្ត្រីរបស់ព្រះអង្គមិនទាន់កោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះជាម្ចាស់នៅឡើយទេ»។

³¹ពេលនោះ ដើមធ្មៃកំពុងចេញផ្កា និងស្រូវស្រាលកំពុងដាក់គ្រាប់³²ចំណែកស្រូវសាលី និងស្រូវធ្ងន់វិញមិនត្រូវខូចខាតឡើយ ព្រោះមិនទាន់ចេញកួរ។³³នៅពេល លោកម៉ូសេចាកចេញពីស្តេចផារ៉ោន រួចចេញទៅក្រៅទីក្រុង គាត់បានលើកដៃរបស់គាត់ទៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ផ្គរឈប់លាន់ឮ ព្រិលឈប់ធ្លាក់ ហើយភ្លៀងក៏លែងធ្លាក់មកលើផែនដីទៀតដែរ។

³⁴នៅពេលស្តេចផារ៉ោនឃើញភ្លៀងរាំង ព្រិលឈប់ធ្លាក់ និងផ្គរលែងលឺ ស្តេចបានធ្វើបាបសារជាថ្មី ហើយបានព្រះទ័យរឹងរូស រួមជាមួយមន្ត្រីរបស់ស្តេចផង។³⁵ស្តេចផារ៉ោនមានព្រះទ័យរឹងរូស ដូច្នេះហើយ ស្តេចមិនព្រមអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញទៅឡើយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា ស្តេចផារ៉ោននឹងប្រព្រឹត្តដូច្នេះ។

10

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «ចូរទៅជួបស្តេចផារ៉ោន ដ្បិត យើងបានធ្វើឲ្យស្តេច និងមន្ត្រីរបស់ស្តេចមានចិត្តរឹង។ យើងបានធ្វើការនេះ ដើម្បីបង្ហាញទីសម្កាល់ផ្សេងៗនៃអំណាចរបស់យើងនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។²យើងបានធ្វើការនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចដំណាលប្រាប់កូន និងចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាពីការដែលយើងបានធ្វើ គឺបានប្រព្រឹត្តនឹងអេស៊ីបយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ និងពីការដែលយើងបានធ្វើការអស្ចារ្យផ្សេងៗដែលសម្តែងពីអំណាចរបស់យើងនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។ បែបនេះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងជាព្រះអម្ចាស់»។

³ដូច្នេះ លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានទៅគាល់ស្តេចផារ៉ោន ហើយទូលស្តេចថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិហេព្រើរ មានបន្ទូលដូច្នេះ «តើស្តេចនៅតែមិនព្រមបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះយើងដល់កាលណាទៀត? ចូរអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់យើងចេញទៅ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចថ្វាយបង្គំយេីងបាន។⁴ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ស្តេចបដិសេធមិនព្រមអនុញ្ញាតឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់យើងទៅទេ ចូរស្តាប់ ថ្ងៃស្អែក យើងនឹងនាំសត្វកណ្ដូបមកក្នុងទឹកដីរបស់ព្រះអង្គ។

⁵ពួកវានឹងហើរមកពាសពេញដី ដូច្នេះ គ្មានសល់ដីមួយកន្លែងដែលអាចមើលឃើញឡើយ។ ពួកវានឹងស៊ីអ្វីៗដែលនៅសល់ពីព្រិល។ វាក៏នឹងស៊ីដើមឈើទាំងអស់របស់ស្តេចដែលដុះនៅឯស្រែចម្ការ។⁶ពួកវានឹងចូលទៅពេញដំណាក់ និងផ្ទះមន្ត្រីរបស់ស្តេច និងផ្ទះរបស់ជនជាតិអេស៊ីបទាំងអស់ ជាអ្វីមួយដែលឪពុក និងជីតារបស់អ្នកមិនដែលឃើញពីមុន និងជាអ្វីដែលមិនដែលឃើញតាំងពីផែនដីបានកើតមក រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ»។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេក៏ចាកចេញពីស្តេចផារ៉ោនទៅ។

⁷ពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចផារ៉ោនទូលទៅស្តេចថា៖ «តើបុរសនេះឲ្យធ្វើបានយើងដល់កាលណាទៀត? ចូរអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញទៅ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ។ តើព្រះអង្គមិនជ្រាបទេឬថា អេស៊ីបត្រូវបានបំផ្លាញ?»⁸គេបាននាំលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនមកគាល់ស្តេចផារ៉ោនម្តងទៀត ស្តេចបានមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរទៅថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកចុះ។ តើនរណាខ្លះនឹងទៅ?»

⁹លោកម៉ូសេទូលថា៖ «យើងនឹងចេញទៅទាំងចាស់ទាំងក្មេង ទាំងកូនប្រុស និងកូនស្រីរបស់យើង។ យើងនឹងចេញទៅជាមួយហ្វូងសត្វ និងហ្វូងចៀមរបស់យើង។ ដ្បិត យើងខ្ញុំនឹងធ្វើពិធីបុណ្យថ្វាយព្រះអម្ចាស់»។¹⁰ស្តេចផារ៉ោនមានរាជឱង្ការទៅពួកគេថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាចុះ ប្រសិនបើ យើងអនុញ្ញាតឲ្យអ្នក និងកូនតូចៗរបស់អ្នកទៅ។ មើល៍ អ្នករាល់គ្នាមានគំនិតអាក្រក់។¹¹អត់ទេ! ចូរចេញទៅតែប្រុសៗដែលនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាបានហើយ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ចុះ ដ្បិត នោះគឺជាអ្វីដែលអ្នកចង់បាន»។ បន្ទាប់មក គេបានបណ្តេញលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនចេញពីស្តេចផារ៉ោន។

¹²បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរលើកដៃរបស់អ្នកលើទឹកដីអេស៊ីប ដើម្បីឲ្យកើតមានកណ្ដូបឲ្យពួកវាបានវាយប្រហារទឹកដីអេស៊ីប និងស៊ីដំណាំទាំងឡាយនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបដែលនៅសល់ពីព្រិល»។¹³លោកម៉ូសេបានលើកដៃ ជាមួយនឹងដំបងរបស់គាត់លើទឹកដីអេស៊ីប ហើយព្រះអម្ចាស់បាននាំឲ្យមានខ្យល់បក់ពីទិសខាងកើតលើទឹកដីទាំងអស់ពេញមួយថ្ងៃមួយយប់។ នៅព្រឹកឡើង ខ្យល់ពីទិសខាងកើតបាននាំសត្វកណ្តូបមក។

¹⁴សត្វកណ្ដូបបានចេញទៅពាសពេញទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល ហើយបានទំពាស់ពេញទឹកដីតែម្តង។ មិនដែលធ្លាប់មានហ្វូងកណ្តូបនៅក្នុងទឹកដីបែបនេះទេ ហើយក្រោយពីនេះក៏មានកណ្ដូបច្រើនយ៉ាងនេះដែរ។¹⁵ពួកវាបានគ្រប់ដណ្តប់ពាសពេញទឹកដីទាំងមូល ធ្វើឲ្យផ្ទៃដីខ្មៅងងឹត។ ពួកវាបានស៊ីដំណាំ ផលផ្លែដើមឈើដែលនៅសល់ពីព្រិលទាំងអស់។ នៅពាសពេញទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល គ្មានសល់ស្លឹងខៀវខ្ចីនៅសល់ទេ ឬដើមឈើ និងដំណាំនៅស្រែចម្ការនៅសល់ទេ។

¹⁶បន្ទាប់មក ស្តេចផារ៉ោនបានកោះហៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនមកយ៉ាងលឿន ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «យើងបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក និងអ្នកផងដែរ។¹⁷បន្ទាប់មក សូមអត់ទោសបាបរបស់យើងនៅពេលនេះ ហើយអធិស្ឋានដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក ដែលព្រះអង្គនឹងដកសេចក្តីស្លាប់នេះចេញពីយើង»។¹⁸ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានចាកចេញពីស្តេចផារ៉ោនទៅ ហើយបានអធិស្ឋានដល់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁹ព្រះអម្ចាស់បាននាំឲ្យមានខ្យល់បង់យ៉ាងខ្លាំងពីទិសខាងលិច ដែលនាំឲ្យមានសត្វកណ្ដូប ហើយកៀរចូលទៅក្នុងសមុទ្រកក់ គ្មានសត្វកណ្ដូបណាមួយនៅសល់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបឡើយ។²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យព្រះទ័យស្តេចផារ៉ោនរឹង ហើយស្តេចផារ៉ោនមិនអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញទេ។

²¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរលើកដៃរបស់អ្នកទៅលើមេឃ ដើម្បីឲ្យមានភាពងងឹងគ្របដណ្តប់ទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល គឺជាភាពងងឹតដែលមើលអ្វីមិនឃើញឡើយ»។²²លោកម៉ូសេក៏លើកដៃរបស់គាត់ទៅលើមេឃ ហើយមានភាពងងឹតយ៉ាងក្រាសនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូលអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ។²³គ្មាននរណាអាចមើលគ្នាទៅវិញទៅមកឃើញឡើយ ក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ គ្មាននរណាចេញពីផ្ទះឡើយ។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលវិញមានពន្លឺនៅក្នុងដែលពួកគេរស់នៅ។

²⁴ស្តេចផារ៉ោនបានកោះហៅលោកម៉ូសេ ហើយមានរាជឱង្កាថា៖ «ចូរទៅថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ចុះ។ ទាំងគ្រួសាររបស់អ្នកក៏ទៅជាមួយអ្នកដែរ ប៉ុន្តែ ទុកហ្វូងសត្វ និងហ្វូងចៀមនៅទីនេះហើយ»។²⁵ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេទូលថា៖ «ព្រះអង្គត្រូវប្រទានសត្វដល់យើងខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំយកទៅធ្វើជាយញ្ញបូជា ហើយធ្វើជាយញ្ញបូជាដុត ដើម្បីយើងធ្វើយញ្ញបូជាសត្វទាំងនោះថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើង។²⁶ហ្វូងគោរបស់យើងខ្ញុំក៏ត្រូវចេញទៅជាមួយយើងខ្ញុំដែរ។ មិនត្រូវឲ្យនៅសល់ក្រចកជើងរបស់ពួកវាណាមួយឡើយ ព្រោះយើងខ្ញុំត្រូវយកពួកវាទៅថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើងខ្ញុំ។ ដ្បិត យើងខ្ញុំមិនដឹងថា យើងខ្ញុំត្រូវយកអ្វីទៅថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់នៅឡើយទេ លុះត្រាតែយើងខ្ញុំទៅដល់ទីនោះសិន។

²⁷ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យព្រះទ័យរបស់ស្តេចផារ៉ោនរឹង ហើយស្តេចមិនព្រមអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេចេញទៅទេ។²⁸ស្តេចផារ៉ោនមានរាជឱង្ការទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរចេញពីយើងទៅ» ចូរប្រយ័ត្នការមួយ សូមកុំឲ្យយើងឃើញមុខអ្នកទៀត ដើម្បីនៅថ្ងៃដែលអ្នកឃើញមុខយើង អ្នកនឹងស្លាប់»។²⁹លោកម៉ូសេទូលថា៖ «ព្រះអង្គមានរាជឱង្ការដោយអង្គទ្រង់ទេ។ ទូលបង្គំនឹងមិនឃើញព្រះភក្រ្កព្រះអង្គទៀតទេ»។

11

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «នៅមានគ្រោះកាចមួយទៀត ដែលយើងនឹងនាំមកលើស្តេចផារ៉ោន និងស្រុកអេស៊ីប។ បន្ទាប់មក ស្តេចនឹងអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកចេញពីទីនេះហើយ។ នៅពេលស្តេចអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកចេញហើយ ស្តេចនឹងបណ្ដេញអ្នកឲ្យចេញទាំងអស់។²ចូរបង្គាប់ទៅពួកប្រុសៗ និងស្រីៗទាំងអស់ឲ្យសូមគ្រឿងប្រាក់ និងគ្រឿងមាស ពីអ្នកជិតខាងរបស់ពួកគេ»។³ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យជនជាតិអេស៊ីបមានចិត្តមេត្តាដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ លើសពីនេះ លោកម៉ូសេជាមនុស្សដ៏សំខាន់នៅចំពោះពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចផារ៉ោន និងនៅចំពោះប្រជា‌ជននៅក្នុងស្រុកអេស៊ីប។

⁴លោកម៉ូសេទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលដូច្នេះ៖ «នៅពាក់កណ្តាលយប់ យើងនឹងចេញទៅពាសពេញទឹកដីអេស៊ីប។⁵កូនច្បងទាំងអស់ដែលនៅក្នុងទឹកដីរបស់អេស៊ីប នឹងត្រូវស្លាប់ គឺចាប់តាំងពីកូនច្បងរបស់ស្តេចផារ៉ោន ដែលសោយរាជ្យនៅលើបល្ល័ង្ក ដល់កូនច្បងរបស់ស្រី្តបាវបម្រើដែលនៅខាងក្រោយត្បាល់កិន និងកូនច្បងក្នុងហ្វូងសត្វទាំងអស់ថែមទៀតផង។

⁶បន្ទាប់មក នឹងមានឮសូរសម្រែកទ្រហោយំនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទាំងមូល ចាប់តាំងពីដើមរៀងមកមិនធ្លាប់មាន ហើយទៅមុខក៏មិនធ្លាប់មានដូច្នេះដែរ។⁷សូម្បីឆ្កែក៏មិនឮព្រុសដាក់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដាក់មនុស្ស ឬសត្វណាមួយផង។ បែបនេះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តនឹងជនជាតិអេស៊ីប និងជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលផ្សេងគ្នា។⁸ពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចផារ៉ោនទាំងអស់ នឹងចូលមករកឃើញ ហើយលុតជង្គង់ចុះនៅចំពោះយើង។ ពួកគេនឹងនិយាយថា៖ «ចូរចេញទៅ ហើយមនុស្សទាំងអស់នឹងទៅជាមួយអ្នកដែរ!»។ បន្ទាប់ពីនោះ យើងនឹងចេញទៅ»។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏ចេញពីស្តេចផារ៉ោនទាំងមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។

⁹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ស្តេចផារ៉ោននឹងមិនស្តាប់តាមអ្នកទេ។ ការនេះកើតឡើងដូច្នេះ ដើម្បីយើងអាចនឹងធ្វើការអស្ចារ្យ នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប»។¹⁰លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានធ្វើទីសម្គាល់ទាំងអស់នេះ នៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យព្រះទ័យរបស់ស្តេចផារ៉ោនរឹង ហើយស្តេចផារ៉ោនមិនព្រមអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីរបស់ស្តេចទេ។

12

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុននៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«សម្រាប់អ្នក ខែនេះគឺជាខែដែលត្រូវចាប់ផ្តើម គឺខែដំបូងនៃឆ្នាំរបស់អ្នក។

³ចូរប្រាប់ដល់សហគមន៍អ៊ីស្រាអែលថា៖ «នៅថ្ងៃទីដប់ខែនេះ ពួកគេម្នាក់ៗត្រូវយកចៀមមួយ ឬពពែស្ទាវមួយសម្រាប់ពួកគេ គ្រួសារនីមួយៗត្រូវធ្វើដូច្នេះ គឺត្រូវយកចៀមមួយសម្រាប់គ្រួសារមួយ។⁴ប្រសិនបើ គ្រួសារនោះតូចហូបចៀមមួួយមិនអស់ អ្នកនោះនិងអ្នកជិតខាង ត្រូវយកសាច់ចៀម ឬពពែស្ទាវចែកឲ្យល្មមសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ គ្រប់គ្នាត្រូវតែបរិភោគឲ្យឆ្អែត ដូច្នេះ ពួកគេត្រូវយកសាច់ល្មម ដើម្បីចម្អែតពួកគេគ្រប់គ្នា។

⁵កូនចៀម ឬពពែឈ្មោលរបស់អ្នកត្រូវតែល្អឥតខ្ចោះ ដែលមានអាយុមួយខួប។ អ្នកត្រូវយកចៀមមួយ ឬពពែមួយពីហ្វូងសត្វ។ អ្នកត្រូវទុកវារហូតដល់ដប់បួនថ្ងៃនៅក្នុងខែនោះ។⁶បន្ទាប់មក សហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលត្រូវសម្លាប់វានៅពេលថ្ងៃលិច។⁷អ្នកត្រូវយកឈាមខ្លះ ហើយលាបវានៅលើក្របទ្វារទាំងសងខាង និងនៅលើក្របទា្វារផ្ទះដែលអ្នកហូបសាច់នោះផង។⁸អ្នកត្រូវហូបសាច់នៅយប់នោះ បន្ទាប់ពីអ្នកបានអាំងវានៅលើភ្លើងហើយ។ ចូរហូបវាជាមួយនំប៉័ង ឥតមេ និងបន្លែល្វីង។

⁹កុំហូបសាច់ឆៅ ឬស្ងោរនឹងទឹកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវអាំងវាលើភ្លើង ជាមួយនឹងក្បាល ជើងនិងគ្រឿងក្នុងរបស់វា។¹⁰អ្នកមិនត្រូវទុកឲ្យអ្វីមួយនៅសល់រហូតដល់ពេលព្រឹកឡើយ។ អ្នកត្រូវដុតអ្វីៗដែលនៅសល់ចោលឲ្យអស់នៅពេលព្រឹក។¹¹នេះគឺជារបៀបដែលអ្នកត្រូវហូប ត្រូវក្រវាត់ចង្កេះ ពាក់ស្បែកជើងនៅលើជើងរបស់អ្នក និងកាន់ដំបងនៅនឹងដៃរបស់អ្នកដែរ។ អ្នកត្រូវហូបវាឲ្យលឿន។ នេះគឺជាបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹²ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលដូច្នេះ យើងនឹងឆ្លងកាត់ទឹកដីអេស៊ីប ហើយប្រហារកូនច្បងរបស់មនុស្ស និងសត្វនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប។ យើងនឹងនាំការជំនុំជម្រះនៅលើព្រះរបស់អេស៊ីបទាំងអស់។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់។¹³ឈាមនឹងធ្វើជាទីសម្គាល់នៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នក នៅពេលយើងមក។ ពេលយើងប្រហារទឹកដីអេស៊ីប ហើយយើងឃើញឈាម យើងនឹងហោះរំលង។ គ្រោះកាចនេះនឹងមិនមកដល់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ហើយយើងក៏មិនបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នាដែរ។¹⁴ថ្ងៃនេះនឹងក្លាយជាថ្ងៃដែលរំលឹកដល់អ្នករាល់គ្នា ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវយកថ្ងៃនេះទុកជាពិធីបុណ្យថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ វាជាច្បាប់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមគ្រប់ជំនាន់ ទុកជាច្បាប់រហូតតទៅ។

¹⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវហូបនំប៉័ងឥតមេ ក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ នៅថ្ងៃដំបូង អ្នកត្រូវយកមេចេញពីផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នកណាដែលហូបនំប៉័ងមានមេក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ អ្នកនោះត្រូវកាត់ចេញពីអ៊ីស្រាអែល។¹⁶នៅថ្ងៃទីមួយ ត្រូវញែកសហគមន៍ឲ្យនៅដោយឡែកសម្រាប់យើង ហើយនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ នឹងមានការជួបជុំសារជាថ្មីម្តងទៀត។ នៅថ្ងៃនោះ មិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ លើកលែងតែចម្អិនម្ហូបសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាហូបតែប៉ុណ្ណោះ។ អ្នករាល់អ្នកអាចធ្វើការលុះត្រាតែការងារដែលត្រូវធ្វើម្ហូបប៉ុណ្ណោះ។

¹⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមពិធីបុណ្យនំប៉័ងឥតមេនេះ ព្រោះវាគឺជាថ្ងៃដែលយើងបាននាំប្រជាជនរបស់អ្នករាល់គ្នា ពួកពលរបស់អ្នករាល់គ្នាជាក្រុមៗ ចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវរក្សាថ្ងៃនេះ នៅគ្រប់ជំនាន់របស់អ្នករាល់គ្នា។ នេះគឺជាច្បាប់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។¹⁸អ្នករាល់គ្នាត្រូវហូបនំប៉័ងនៅពេលថ្ងៃលិច ចាប់ពីថ្ងៃដប់បួននៅក្នុងខែដំបូងនៃឆ្នាំ រហូតដល់ថ្ងៃម្ភៃមួយនៃខែនោះ។

¹⁹ក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ មិនត្រូវឲ្យមានមេនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។ អស់អ្នកណាដែលបរិភោគនំប៉័ងដែលធ្វើដោយមេ ត្រូវកាត់ចេញពីសហគមន៍អ៊ីស្រាអែល ទោះបើ អ្នកនោះគឺជាជនបរទេស ឬអ្នកដែលកើតនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវហូបនំប៉័ងដែលធ្វើដោយមេឡើយ។²⁰នៅគ្រប់កន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ អ្នករាល់គ្នាត្រូវហូបនំប៉័ងដែលឥតមេ។

²¹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានកោះហៅពួកចាស់ទុំអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ហើយប្រាប់ដល់ពួកគេថា៖ «ចូរទៅ ហើយជ្រើសរើសកូនចៀម ឬចៀមតូច ដែលល្មមនឹងចម្អែតគ្រួសាររបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយសម្លាប់វាធ្វើពិធីបុណ្យចម្លង។²²បន្ទាប់មក យកមែកហ៊ីស៊ុប ហើយជ្រលក់វាទៅក្នុងឈាមដែលនៅក្នុងផើង។ ហើយលាបឈាមដែលនៅក្នុងផើងនៅពីលើក្របទ្វារ ហើយលាបលើក្របទ្វារទាំងសងខាង។ កុំឲ្យនរណាម្នាក់ចេញក្រៅទ្វារផ្ទះរបស់គាត់ឡើងរហូតដល់ពេលព្រឹកឡើយ។

²³ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នឹងឆ្លងកាត់ ដើម្បីប្រហារជនជាតិអេស៊ីប។ នៅពេលព្រះអង្គទតឃើញឈាមដែលនៅលើក្របទ្វារ ព្រះអង្គនឹងរំលងទ្វាររបស់អ្នក ហើយមិនអនុញ្ញាតឲ្យមេបំផ្លាញចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយប្រហារអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

²⁴អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមច្បាប់នេះ។ ហើយវានឹងត្រូវធ្វើជាច្បាប់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា និងពូជពង្សរបស់អ្នករាល់គ្នា។²⁵នៅពេលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានដល់អ្នករាល់គ្នា ដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យានឹងធ្វើ អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើការនេះ ទុកជាការថ្វាយបង្គំ។

²⁶នៅពេលកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាសួរថា៖ «តើពិធីបុណ្យនេះមានន័យដូចម្តេច?»²⁷នោះ អ្នកត្រូវប្រាប់ពួកគេថា៖ «នេះគឺជាយញ្ញបូជានៃពិធីបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានឆ្លងកាត់ផ្ទះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅអេស៊ីប នៅពេលព្រះអង្គប្រហារជនជាតិអេស៊ីប។ ព្រះអង្គបានរំដោះផ្ទះរបស់ពួកយើងឲ្យមានសេរីភាព។ បន្ទាប់មក ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានលុតជង្គង់ចុះ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់។²⁸ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានចាកចេញយ៉ាងប្រាកដ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន។

²⁹ការនោះបានកើតឡើងនៅពេលយប់ គឺព្រះអម្ចាស់បានប្រហារកូនច្បងទាំងអស់ដែលនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ចាត់តាំងពីបុត្រច្បងរបស់ស្តេចផារ៉ោន ដែលសោយរាជ្យនៅលើបល្ល័ង្ក ដល់កូនច្បងរបស់មនុស្សដែលនៅក្នុងគុក និងកូនច្បងទាំងអស់នៃហ្វូងសត្វដែរ។³⁰ស្តេចផារ៉ោនបានតើនឡើយនៅពេលយប់ ព្រះអង្គទតឃើញ ពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេច និងជនជាតិអេស៊ីបទាំងអស់។ មានការយំកាន់ទុក្ខជាខ្លាំង ដ្បិត គ្មានផ្ទះណាមួយ ដែលគ្មានមនុស្សស្លាប់ឡើយ។

³¹ស្តេចផារ៉ោនបានកោះហៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុននៅពេលយប់នោះ ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរក្រោកឡើយ ចូរចេញពីចំណោមប្រជារាស្រ្តរបស់យើងទៅ អ្នក និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ចូរទៅ ថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះដែលអ្នកនិយាយថាអ្នកចង់ធ្វើទៅ។³²ចូរយកហ្វូងចៀម និងហ្វូងសត្វរបស់អ្នក ដូចអ្នកបាននិយាយ ហើយទៅចុះ ព្រមទាំងឲ្យពរដល់យើងផង»។³³ជនជាតិអេស៊ីបបានប្រញាប់ប្រញាលចាត់ពួកគេឲ្យចាកចេញពីទឹកដី ដ្បិត ពួកគេនិយាយថា៖ «យើងមុខជាស្លាប់ទាំងអស់គ្នា»។

³⁴ដូច្នេះ ប្រជាជនបានយកម្សៅដែលមិនទាន់ដាក់ដំបែ និងផើងសម្រាប់លាយម្សៅរបស់ពួកគេមករុំក្នុងអាវ ហើយលីចេញទៅ។³⁵ជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែលបានធ្វើដូចលោកម៉ូសេបានប្រាប់ដល់ពួកគេ។ ពួកគេបានសុំគ្រឿងប្រាប់ គ្រឿងមាស និងសម្លៀកបំពាក់ពីជនជាតិអេស៊ីប។³⁶ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យជនជាតិអេស៊ីបមានចិត្តមេត្តាដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះ ជនជាតិអេស៊ីបបានឲ្យអ្វីៗតាមដែលពួកគេសុំ។ បែបនេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានរឹមអូសពីជនជាតិអេស៊ីប។

³⁷ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើដំណើរពីក្រុងរ៉ាម‌សេសទៅក្រុងសិកូត។ មានបុរសចំនួន៦០០, ០០០នាក់ធ្វើដំណើរថ្មើរជើង ដោយមិនបានរាប់ស្រ្តី និងក្មេងៗទេ។³⁸មានបណ្ដាជនដែលមិនមែនជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើដំណើរជាមួយពួកគេដែរ ជាមួយនឹងហ្វូងចៀម និងហ្វូងគោ និងហ្វូងសត្វយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។³⁹ពួកគេបានដុតនំប៉័ងដែលឥតមេ ដែលមិនដោល ដែលបាននាំពីអេស៊ីបមក។ ជានំប៉័ងដែលឥតមេ ដោយសារពួកគេត្រូវបានបណ្ដេញចេញពីអេស៊ីប ហើយពួកគេត្រូវចម្អិនអាហារជាប្រញាប់។⁴⁰ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរស់នៅអេស៊ីប ៤៣០ឆ្នាំ។

⁴¹នៅចុងឆ្នាំ ៤៣០ នៅថ្ងៃដំបូង ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអម្ចាស់បានចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។⁴²នេះគឺជាយប់ដែលពួកគេមិនគេងឡើយ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់នឹងនាំពួកគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។ នេះគឺជាយប់នៃព្រះអម្ចាស់ ដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវរក្សាទុកដល់ជនជាតិរបស់ពួកគេគ្រប់ជំនាន់។

⁴³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «នេះគឺជាច្បាប់របស់ពិធីបុណ្យចម្លង ជនបរទេសមិនអាចចូលរួមហូបបានទេ។⁴⁴ប៉ុន្តែ ទាសកររបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដែលបានទិញដោយប្រាក់ អាចហូបបាន បន្ទាប់ពីពួកគេបានកាត់ស្បែកហើយ។

⁴⁵ជនបរទេស និងអ្នកបម្រើដែលបានជួលមិនត្រូវឲ្យហូបអាហារទាំងនេះឡើយ។⁴⁶អាហារទាំងនេះ ត្រូវតែហូបនៅក្នុងផ្ទះ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវយកសាច់ណាមួយចេញក្រៅផ្ទះឡើយ ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវបំបាក់ឆ្អឹងដែរ។

⁴⁷នៅក្នុងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលត្រូវរក្សាពិធីបុណ្យនេះ។⁴⁸ប្រសិនបើ ជនបរទេសដែលរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ចង់រក្សាពិធីបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអម្ចាស់នេះ ត្រូវឲ្យសាច់ញាតិរបស់គេទាំងអស់កាត់ស្បែក។ បន្ទាប់មកគាត់អាចចូលមក ហើយធ្វើពិធីនេះបាន។ អ្នកទាំងនោះនឹងក្លាយជាប្រជារាស្រ្តដែលបានកើតនៅក្នុងទឹកដីនេះ។ ប៉ុន្តែ មនុស្សដែលមិនកាត់ស្បែកមិនអាចហូបអាហារទាំងនេះឡើយ។

⁴⁹នេះគឺជាច្បាប់ដូចគ្នា ដែលត្រូវអនុវត្តទាំងម្ចាស់ស្រុក និងជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា»។⁵⁰ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើតាមដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន។⁵¹នៅថ្ងៃកំណត់នោះ ព្រះអម្ចាស់បាននាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ដោយមានរបៀបដូចជាកងទ័ព។

13

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖²«ចូរញែកកូនច្បងដោយឡែកសម្រាប់យើង គឺកូនច្បងទាំងអស់ ពីចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ទាំងមនុស្សទាំងសត្វ។ កូនច្បងជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង។

³លោកម៉ូសេប្រាប់ទៅប្រជាជនថា៖ «ចូរនឹងចាំពីថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាបានចេញពីអេស៊ីប ចេញពីផ្ទះនៃភាពជាទាសករ ដ្បិតដោយសារព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីកន្លែងនេះ។ មិនត្រូវហូបនំប៉័ងដែលមានមេឡើយ។⁴ថ្ងៃនេះអ្នករាល់គ្នានឹងចេញពីទឹកដីអេស៊ីប គឺនៅក្នុងខែអាប៊ីប។⁵នៅពេលព្រះអម្ចាស់នាំអ្នករាល់គ្នាទៅក្នុងទឹកដីជនជាតិកាណាន ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស ជាទឹកដីដ៏សម្បូរសប្បាយ ដែលព្រះអង្គសន្យាជាមួយពួកបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាថា នឹងប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវនាំគ្នាគោរពបម្រើព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងក្នុងខែនេះ។

⁶ក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃអ្នករាល់គ្នាត្រូវហូបនំប៉័ងឥតមេ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ ត្រូវធ្វើពីធីបុណ្យថ្វាយព្រះអម្ចាស់។⁷ត្រូវហូបនំប៉័ងឥតមេក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ មិនត្រូវឲ្យឃើញមាននំប៉័ងមានមេនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាឡើយ។ ក៏មិនត្រូវឲ្យឃើញមានមេនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ។

⁸នៅថ្ងៃនោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រាប់ដល់កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «នេះគឺដោយអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើសម្រាប់យើងពេល យើងចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក»។⁹ការនេះនឹងរំលឹកនៅនឹងដៃរបស់អ្នករាល់គ្នា និងរំលឹកនៅលើថ្ងាស់របស់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីបដោយព្រះហស្ដដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះអង្គ។¹⁰ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវរក្សាច្បាប់នេះ រៀងរាល់ឆ្នាំ តាមពេលកំណត់របស់វា។

¹¹នៅពេលព្រះអម្ចាស់បាននាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងទឹកដីជនជាតិកាណាន តាមការដែលព្រះអង្គបានស្បថនឹងធ្វើជាមួយអ្នករាល់គ្នា និងជាមួយពូជពង្សរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹²អ្នករាល់គ្នាត្រូវញែកកូនច្បងទាំងអស់ដោយឡែក និងកូនច្បងនៃសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នាតាមពូជដែរ។ កូនច្បងទាំងអស់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹³កូនច្បងរបស់សត្វលា អ្នករាល់គ្នាត្រូវទិញមកវិញ ដោយយកកូនចៀមមកជំនួសវិញ។ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនទិញត្រឡប់មកវិញទេ នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវបំបាក់កវា។ ប៉ុន្តែ កូនច្បងនៅក្នុងចំណោមកូនរបស់អ្នករាល់គ្នាទាំងអស់ត្រូវទិញវាមកវិញដែរ។

¹⁴ក្រោយមក នៅពេលកូនចៅរបស់អ្នកសួរថា៖ «តើការនេះមានន័យយ៉ាងដូចម្តេច?» នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រាប់ពួកគេថា៖ «គឺជាព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបាននាំចេញពីផ្ទះនៃភាពជាទាសករ។¹⁵នៅពេលស្តេចផារ៉ោនមានព្រះទ័យរឹង បដិសេធមិនអនុញ្ញាតឲ្យយើងចេញទៅ ព្រះអម្ចាស់បានស្លាប់កូនច្បងដែលនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបចោលទាំងអស់ ទាំងកូនច្បងរបស់មនុស្ស និងកូនដំបូងរបស់សត្វ។ ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាយើងថ្វាយកូនច្បងដល់ព្រះអម្ចាស់ ទាំងមនុស្ស ទាំងសត្វ ហើយនោះគឺជាហេតុដែលយើងទិញកូនច្បងរបស់យើងត្រឡប់មកវិញ»។¹⁶ការនេះនឹងក្លាយជាការរំលឹកនៅលើដៃ និងនៅលើថ្ងាសរបស់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិត គឺដោយសារព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះអម្ចាស់ បាននាំយើងចេញពីអេស៊ីបមក»។

¹⁷នៅពេលស្តេចផារ៉ោនអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនចេញ ព្រះជាម្ចាស់មិនបាននាំពួកគេតាមផ្លូវកាត់តាមទឹកដីភីលីស្ទីនទេ ទោះបីជាតាមទឹកដីនោះជិតក្តី។ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ប្រហែលជាមនុស្សអាចប្តូរគំនិតរបស់ពួកគេ នៅពេលពួកគេជួបជាមួយនឹងសង្គ្រាម ហើយពួកគេនឹងត្រឡប់ទៅស្រុកអេស៊ីបវិញ»។¹⁸ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់បាននាំបណ្តាជនវាងកាត់តាមទីរហោរស្ថានឆ្ពោះទៅសមុទ្រត្រែង។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ទាំងកាន់អាវុធសម្រាប់ធ្វើសង្គ្រាមផង។

¹⁹លោកម៉ូសេបានយកឆ្អឹងរបស់លោកយ៉ូសែបទៅជាមួយគាត់ដែរ ដ្បិតលោកយ៉ូសែបបានឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលស្បថ ហើយនិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ប្រាកដជាសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវយកឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំទៅជាមួយផង»។²⁰ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើដំណើរពីក្រុងសិកូត ទៅបោះជំរំត្រង់អេថាម ដែលស្ថិតនៅជាយទីរហោ‌ស្ថាន។²¹ព្រះអម្ចាស់យាងពីមុខពួកគេ ដោយនៅពេលថ្ងៃ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យមានបង្គោលពពកនៅតាមផ្លូវ ដើម្បីនាំពួកគេ។ នៅពេលយប់ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យមានបង្គោលភ្លើង ដើម្បីជាពន្លឺបំភ្លឺដល់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ពួកគេអាចធ្វើដំណើរទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។²²ព្រះអម្ចាស់មិនបានដកបង្គោលពពកនៅពេលថ្ងៃចេញពីប្រជាជនឡើយ ហើយនៅពេលយប់ក៏ដូចគ្នាដែរ។

14

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយមានបន្ទូលថា៖²«ចូរប្រាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា ពួកគេត្រូវបែរទៅ ហើយបោះជំរំនៅក្បែរពីហា‌ហ៊ីរ៉ុត គឺនៅចន្លោះមីគដូល និងសមុទ្រ នៅទល់មុខបាលសេ‌ផុន។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបោះជំរំនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រទល់មុខនឹងពីហាស៊ីរ៉ុត។³ស្ដេចផារ៉ោននឹងនិយាយពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ពួកគេកំពុងវង្វេងនៅក្នុងស្រុកនេះហើយ។ ហើយទីរហោ‌ស្ថាននៅជិតនឹងពួកគេ»។

⁴យើងនឹងធ្វើឲ្យស្តេចផារ៉ោនមានព្រះទ័យរឹងរូស ហើយព្រះអង្គនឹងដេញតាមពួកគ។ យើងនឹងបានទទួលកិត្តិយស ដោយសារស្តេចផារ៉ោន និងកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គ។ ជនជាតិអេស៊ីបនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់»។ ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនឹងបោះជំរំ តាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ។⁵នៅពេលគេទូលស្តេចអេស៊ីបថា «អ៊ីស្រាអែលបានរត់ ស្តេចផារ៉ោន និងពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចមានគំនិតទាស់នឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាយើងអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានសេរីភាពពីការធ្វើការឲ្យយើងដូច្នេះ?»

⁶បន្ទាប់មក ស្តេចផារ៉ោនបានយករទេះចម្បាំងរួចរាល់ ហើយយកទាហានរបស់ស្តេចទៅជាមួយ។⁷ស្តេចបានយករទេះចម្បាំងប្រាំរយ និងរទេះចម្បាំងផ្សេងៗនៅអេស៊ីប ជាមួយកងទ័ពនៅជាមួយផង។⁸ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យស្តេចផារ៉ោន ជាស្តេចស្រុកអេស៊ីបមានព្រះទ័យរឹងរូស ហើយស្តេចបានដេញតាមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ជនជាតិបានចាកចេញដោយជ័យជម្នះ។⁹ប៉ុន្តែ ស្តេចអេស៊ីបបានដេញតាមពួកគេ ជាមួយកងទ័ពសេះ និងរទេះសេះរបស់ស្តេច ព្រមទាំងកងទ័ពរបស់ទ្រង់ផង។ ពួកគេបានដេញទាន់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅត្រង់ជំរំនៅក្បែរសមុទ្រជិតពីហា‌ហ៊ីរ៉ុត ទល់មុខនឹងបាលសេ‌ផុន។

¹⁰នៅពេលស្តេចផារ៉ោនចូលមកជិត ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលសម្លឹងមើល ហើយភ្ញាក់ផ្អើល។ ជនជាតិអេស៊ីបបានចេញតាមពួកគេ ហើយពួកគេមានការភិតភ័យជាខ្លាំង។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានស្រែករកព្រះអម្ចាស់។¹¹ពួកគេនិយាយទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «តើនៅស្រុកអេស៊ីបគ្មានផ្នូរមែនទេ បានជាលោកយកពួកយើងចេញពីទីនោះឲ្យមកស្លាប់នៅទីរហោស្ថានដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាលោកប្រព្រឹត្តនឹងពួកយើងដូច្នេះ គឺនាំពួកយើងចេញពីអេស៊ីប?¹²តើពួកយើងមិនប្រាប់លោកនៅអេស៊ីបរួចហើយទេឬ? យើងបានប្រាប់លោកថា៖ «កុំមករវល់ជាមួយពួកយើងធ្វើអ្វី ទុកឲ្យពួកយើងធ្វើការនៅឲ្យជនជាតិអេស៊ីបទៅ»។ ពួកយើងធ្វើការឲ្យពួកគេ ប្រសើរជាងយើងស្លាប់នៅទីរហោស្ថានដូច្នេះ»។

¹³លោកម៉ូសេប្រាប់ទៅប្រជាជនថា៖ «កុំភ័យខ្លាចឡើយ។ ចូរតាំងស្មារតី ហើយមើលសេចក្តីសង្គ្រោះដែលព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានដល់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ។ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នានឹងលែងឃើញជនជាតិអេស៊ីបដែលអ្នកបានឃើញនៅថ្ងៃនេះទៀតហើយ។¹⁴ព្រះអម្ចាស់នឹងច្បាំងជំនួសអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាគ្រាន់តែតាំងស្មារតីឲ្យរឹងមាំឡើង»។

¹⁵បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ម៉ូសេ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកបន្តស្រែករកយើងទៀត? ចូរប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឲ្យបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។¹⁶ចូរលើកដំបងរបស់អ្នកឡើង យកដៃរបស់អ្នកលើកវាឡើងវាយទៅលើសមុទ្រ ហើយញែកវាចេញជាពីរ ដើម្បីឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលអាចឆ្លងកាត់សមុទ្រនៅលើដីស្ងួត។¹⁷ចូរដឹងថា យើងបានធ្វើឲ្យស្តេចផារ៉ោនមានចិត្តរឹងរូស ដូច្នេះ ស្តេចនឹងដេញតាមពួកគេ។ យើងនឹងបានទទួលកិត្តិយស ដោយសារស្តេចផារ៉ោន និងកងទ័ព ព្រមទាំងទ័ពសេះរបស់ស្តេច។¹⁸នោះ ជនជាតិអេស៊ីបនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ នៅពេលយើងបានទទួលកិត្តិយសដោយសារស្តេចផារ៉ោន និងរទេះចម្បាំង ព្រមទាំងកងទ័ពសេះរបស់ស្តេចផង»។

¹⁹ទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបាននៅខាងមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ក៏បានទៅពីក្រោយពួកគេ។ បង្គោលពពកក៏នៅនាំមុខពួកគេ ហើយក៏នៅពីក្រោយពួកគេដែរ។²⁰ពពកបានមកនៅចន្លោះជំរំរបស់អេស៊ីប និងជំរំរបស់អ៊ីស្រាអែល។ វាជាពពកខ្មៅនៅខាងអេស៊ីប ប៉ុន្តែ ភ្លឺនៅពេលយប់សម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដូច្នេះហើយ បានជាកងទ័ពមិនហ៊ានចូលជិតគ្នាឡើយពេញមួយយប់។

²¹លោកម៉ូសេបានលើកដៃរបស់គាត់ទៅលើសមុទ្រ។ ព្រះអម្ចាស់បានញែកសមុទ្រដោយខ្យល់ពីទិសខាងកើតយ៉ាងខ្លាំងពេញមួយយប់នោះ ហើយបានធ្វើឲ្យសមុទ្រស្ងួត។ ដូច្នេះ ទឹកបានញែកចេញពីគ្នា។²²ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាននាំគ្នាដើរទៅដល់ពាក់កណ្តាលសមុទ្រនៅលើដីស្ងួត។ ទឹកបានទៅជាកំពែងសម្រាប់ពួកគេគឺនៅខាងស្តាំ និងខាងឆ្វេងដៃរបស់ពួកគេ។

²³ជនជាតិអេស៊ីបបានដេញតាមពួកគេ។ ពួកគេបានដេញតាមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដល់ពាក់កណ្តាលសមុទ្រ គឺសេះរបស់ស្តេចផារ៉ោន រទេះចម្បាំង និងកងទ័ពសេះទាំងអស់របស់ស្តេច។²⁴ប៉ុន្តែ នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ព្រះអម្ចាស់បានទតចុះមកលើកងទ័ពរបស់ទាហានជនជាតិអេស៊ីបតាមរយៈបង្គោលភ្លើង និងពពក។²⁵ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យជនជាតិអេស៊ីបមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។ កង់រទេះរបស់ពួកគេរបូត ហើយកងទ័ពសេះក៏បរពិបាក។ ដូច្នេះ ជនជាតិអេស៊ីបនិយាយថា៖ «ចូរពួកយើងរត់ចេញពីអ៊ីស្រាអែលទៅ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់នឹងច្បាំងជាមួយយើងជំនួសពួកគេ»។

²⁶ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរលើកដៃរបស់អ្នកទៅលើសមុទ្រ ដើម្បីឲ្យទឹកបានធ្លាក់ចុះមកវិញលើជនជាតិអេស៊ីប និងលើរទេះ និងលើទ័ពសេះរបស់ពួកគេផង»។²⁷ដូច្នេះ លោកម៉ូសេក៏លើកដៃរបស់គាត់ទៅលើសមុទ្រ ហើយវាក៏ត្រឡប់ដូចដើមឡើងវិញ នៅពេលព្រឹកមកដល់។ ជនជាតិអេស៊ីបាននាំគ្នារត់ចេញពីសមុទ្រ ហើយព្រះអម្ចាស់បាននាំជនជាតិអេស៊ីបចូលទៅកណ្តាលសមុទ្រ។²⁸ទឹកបានត្រឡប់មកវិញ ហើយបានគ្របពីលើរទេះរបស់ស្តេចផារ៉ោន ទ័ពសេះ និងកងទ័ពរបស់ស្តេចទាំងអស់ដែលដេញតាមរទេះចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ គ្មាននរណាម្នាក់រស់ឡើយ។

²⁹ប៉ុន្តែ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលវិញ បានដើរនៅលើដីស្ងួតនៅចំកណ្ដាលសមុទ្រ។ ទឹកបានធ្វើជាជញ្ជាំងសម្រាប់ពួកគេ នៅខាងស្តាំ និងខាងឆ្វេងដៃរបស់ពួកគេ។³⁰ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានសង្គ្រោះអ៊ីស្រាអែល នៅថ្ងៃនោះពីកណ្តាប់ដៃរបស់ជនជាតិអេស៊ីប ហើយអ៊ីស្រាអែលបានឃើញជនជាតិអេស៊ីបស្លាប់នៅតាមមាត់សមុទ្រ។³¹នៅពេលអ៊ីស្រាអែលឃើញអំណាចដ៏អស្ចារ្យដែលព្រះអម្ចាស់ប្រើទាស់នឹងជនជាតិអេស៊ីប ប្រជាជននាំគ្នាកោតសរសើរដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយពួកគេបានទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងលើលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គដែរ។

15

¹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចៀងចម្រៀងថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេច្រៀងថា៖ «យើងនឹងច្រៀងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដ្បិត ព្រះអង្គមានជ័យជម្នះយ៉ាងត្រចះត្រចង់ សេះ និងអ្នកដែលជិះលើវាត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។

²ព្រះអម្ចាស់គឺជាកម្្លាំង និងចម្រៀងរបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គគឺជាសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំ។ នេះគឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងសរសើរព្រះអង្គ ជាព្រះជាម្ចាស់ឪពុករបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងលើកតម្កើងព្រះអង្គ។³ព្រះអម្ចាស់គឺជាអ្នកចម្បាំង ព្រះអម្ចាស់គឺជាឈ្មោះរបស់ព្រះអង្គ។

⁴ព្រះអង្គបានបោះរទេះ និងកងទ័ពរបស់ស្តេចផារ៉ោនចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ ពួកមន្ត្រីដែលស្តេចផារ៉ោនបានជ្រើសរើសត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងសមុទ្រដើមត្រែង។⁵ជម្រៅទឹកបានគ្របពីលើពួកគេ ពួកគេធ្លាក់ចូលទៅក្នុងទឹកដ៏ជ្រៅដូចជាថ្មមួយដុំ។

⁶ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះហស្ដស្តាំរបស់ព្រះអង្គ មានឫទ្ធិដ៏ខ្លាំងពិសេស ហើយឱ ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះហស្ដស្តាំរបស់ព្រះអង្គបានផ្តូលរំលំពួកខ្មាំងសត្រូវ។⁷ដោយសារអំណាចចេស្តាដ៏ខ្លាំងអស្ចារ្យ ព្រះអង្គបានបោះអស់អ្នកដែលក្រោកឡើងប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានបញ្ចេញព្រះពិរោធរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះពិរោធនោះបានត្របាក់លេបពួកគេដូចជាភ្លើងឆេះគំនរចំបើង។⁸ដោយ‌សារកម្លាំងខ្យល់ពីព្រះ‌នាសាព្រះ‌អង្គទឹកក៏ឈរឡើងជាគំនរទឹកធំបានពូនឡើងដូចកំពែងអស់ទាំងទីជម្រៅក៏បានកកខះនៅបាតសមុទ្រ។

⁹ខ្មាំងត្រូវនិយាយថា៖ «យើងដឹងដេញតាម យើងនឹងដេញតាមទាន់ យើងនឹងចែកជ័យ‌ភណ្ឌគ្នា បំណងប្រាថ្នារបស់យើងនឹងបានស្កប់ចិត្តដោយសារពួកគេ ដៃរបស់យើងនឹងបំផ្លាញពួកគេ»។¹⁰ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានផ្លុំដោយខ្យល់របស់ព្រះអង្គ ហើយសមុទ្រនឹងគ្របពីលើពួកគេ ហើយពួកគេនឹងលិចដូចជាដំសំណនៅក្នុងទឹកដ៏ជ្រៅ។¹¹ឱព្រះអម្ចាស់អើយ តើនរណាដូចព្រះអង្គ នៅក្នុងចំណោមព្រះដទៃ? តើនរណាមានព្រះចេស្តាដ៏វិសុទ្ធដូចព្រះអង្គ ដែលគួរឲ្យសរសើរតម្កើង និងធ្វើការអស្ចារ្យ?

¹²ព្រះអង្គបានលូកព្រះហស្តស្តាំរបស់ព្រះអង្គ ហើយផែនដីបានលេបពួកគេ។¹³ព្រះអង្គស្មោះត្រង់នឹងសម្ពន្ធមេត្រីព្រះអង្គ បាននាំប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានសង្គ្រោះពួកគេ។ នៅក្នុងព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបាននាំពួកគេចូលទៅកន្លែងបរិសុទ្ធ ជាកន្លែងដែលព្រះអង្គរស់នៅ។

¹⁴មនុស្សនឹងឮ ហើយពួកគេនឹងញាប់ញ័រ អ្នកស្រុកភីលីស្ទីននាំគ្នាភ័យតក់‌ស្លុតដែរ។¹⁵ហើយពួកនៃជនជាតិអេដុំនឹងភ័យខ្លាច ពួកទាហានរបស់ម៉ូអាប់នឹងភ័យញ័រ ប្រជាជននៅក្នុងទឹកដីកាណានទាំងអស់នឹងត្រូវរលាយទៅ។

¹⁶ភាពភ័យខ្លាច និងភាពថប់បារម្ភបានគ្របសង្កត់លើគេ។ ដោយព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះ‌អង្គ ពួកគនឹងបានដូចជាថ្មដែលនៅនឹងមួយកន្លែង រហូតទាល់តែប្រជារាស្ត្រព្រះ‌អង្គឆ្លងផុត ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ រហូតទាល់តែប្រជា‌រាស្ត្រដែលព្រះ‌អង្គបានលោះឆ្លងផុត។

¹⁷ព្រះអង្គបាននាំពួកគេ ហើយបានដាំពួកគេនៅលើភ្នំនៃមរតករបស់ព្រះអង្គ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ជាកន្លែងដែលព្រះអង្គបានបង្កើត សម្រាប់ព្រះអង្គរស់នៅ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គបានសង់ទីបរិសុទ្ធ។¹⁸ព្រះអម្ចាស់នឹងសោយរាជ្យអស់កល្បរៀងរាបតទៅ»។

¹⁹ដ្បិត សេះរបស់ស្តេចផារ៉ោនបានធ្លាក់ទៅជាមួយនឹងរទេះរបស់ព្រះអង្គ ហើយទ័ពសេះក៏ត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រដែរ។²⁰ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យទឹកត្រឡប់មកឯសមុទ្រវិញ ហើយបានធ្លាក់លើពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានដើរនៅលើដីស្ងួត នៅក្នុងកណ្តាលសមុទ្រ។²¹នាងម៉ារាម ជាព្យាការានី ត្រូវជាបងស្រីរបស់លោកអ៊ើរ៉ុន បានយកក្រាប់មក ហើយស្ត្រីទាំងអស់បានចេញមកជាមួយក្រាប់ រាំជាមួយនាងដែរ។ នាងម៉ារាមច្រៀងដល់ពួកគេថា៖ «ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដ្បិត ព្រះអង្គមានជ័យជម្នះយ៉ាងត្រចះត្រចង់។ សេះ និងអ្នកជិះ ព្រះអង្គបានបោះពួកគេចូលទៅក្នុងសមុទ្រ»។

²²លោកម៉ូសេបាននាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបន្តចេញពីសមុទ្រដើមត្រែង។ ពួកគេបានចេញដំណើរឆ្ពោះទៅទីរហោស្ថានស៊ើរ។ ពួកគេបានធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ ដើម្បីចូលទៅឯទីរហោស្ថាននោះ ហើយមិនឃើញមានទឹកទេ។²³នោះពួកគេបានទៅដល់ម៉ារ៉ា ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចផឹកទឹកនៅទីនោះទេ ដោយសារវាល្វីង។ដូច្នេះ ពួកគេហៅទីនោះថា ម៉ារ៉ា។

²⁴ដូច្នេះ ប្រជាជនបានរអ៊ូរទាំចំពោះលោកម៉ូសេ ហើយនិយាយថា៖ «តើយើងបានទឹកអីផឹក?»²⁵លោកម៉ូសេបានអំពាវនាវរកព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញគាត់នូវដើមឈើមួយដើម។ លោកម៉ូសេបានបោះវាចូលទៅក្នុងទឹក ហើយនឹងនោះបានត្រឡប់ទៅជាទឹកសាបអាចផឹកបានវិញ។ នៅទីនោះហើយ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានច្បាប់ដល់ពួកគេយ៉ាងតឹងរឹង ហើយព្រះអង្គក៏បានល្បងលពួកគេនៅទីនោះដែរ។²⁶ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្នស្តាប់សម្លេងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលត្រឹមត្រូវនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គ ហើយប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាផ្ទៀងត្រចៀកចំពោះបញ្ញតិ្ត ហើយស្តាប់តាមបញ្ញតិ្តទាំងអស់របស់ព្រះអង្គ យើងនឹងមិនធ្វើឲ្យមានជំងឺណាមួយដែលបានកើតឡើងនៅអេស៊ីបលើអ្នករាល់គ្នាឡើយ ដ្បិត យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ដែលប្រោសអ្នករាល់គ្នាឲ្យជា»។

²⁷បន្ទាប់មក ប្រជាជនបានមកដល់ អេលីម ជាកន្លែងដែលមានផ្លូវទឹកដប់ពីរ ហើយមានដើមលម៉ើចំនួនចិត‌សិបដើមទៀតផង។ ពួកគេក៏បោះជំរំនៅក្បែរមាត់ទឹកនោះ។

16

¹ប្រជាជននាំគ្នាដើរពីអេលីម ហើយសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានមកដល់ទីរហោស្ថានស៊ីន ដែលនៅចន្លោះអេលីប និងស៊ីណាយ នៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ខែទីពីរបន្ទាប់ពីពួកគេចេញដំណើរពីទឹកដីអេស៊ីប។²សហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងអស់រអ៊ូរទាំទាស់នឹងលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុននៅទីរហោស្ថាន។³ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលប្រាប់ពួកគេថា៖ «បើទុកឲ្យយើងស្លាប់ដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ជាកន្លែងដែលយើងអង្គុយនៅក្បែរឆ្នាំងដែលមានសាច់ ហើយហូបនំប៉័ងយ៉ាងឆ្អែត។ ប៉ុន្តែ លោកបាននាំយើងចេញមកទីរហោស្ថាន ដើម្បីសម្លាប់សហគមន៍ទាំងមូលដោយភាពអត់ឃ្លានមែនទេ»។

⁴បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖ «យើងនឹងធ្វើឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់ពីស្ថានសួគ៌មកដល់អ្នករាល់គ្នា។ ប្រជាជានទាំងអស់ត្រូវចេញទៅ ហើយប្រមូលមួយថ្ងៃមួយចំណែករាល់ថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យយើងបានល្បងលជាមួយពួកគេ ឲ្យដឹងថាពួកគេដើរតាមច្បាប់របស់យើងឬយ៉ាងណា។⁵វានឹងធ្លាក់ចុះមកក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ពួកគេត្រូវប្រមូលពីរដង លើសពីថ្ងៃធម្មតា ហើយពួកគេនឹងចម្អិនអ្វីដែលពួកគេប្រមូលបាន»។

⁶បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនប្រាប់ទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថា៖ «នៅពេលល្ងាច អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា គឺជាព្រះអម្ចាស់ហើយដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីអេស៊ីបមក។⁷នៅពេលព្រឹក អ្នកនឹងបានឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដ្បិត ព្រះអង្គបានឮការរអ៊ូរទាំរបស់អ្នករាល់គ្នាទាស់នឹងព្រះអង្គ។ តើពួកយើងជានរណា ដែលអ្នករាល់គ្នាមករអ៊ូរទាំដាក់យើង?»⁸លោកម៉ូសេក៏បានប្រាប់ផងដែរថា៖ «អ្នករាល់គ្នានឹងបានដឹងពីការនេះ នៅពេលព្រះអម្ចាស់ប្រទានសាច់នៅពេលល្ងាច ហើយនិងនំប៉័ងនៅពេលព្រឹកដើម្បីចម្អែតអ្នករាល់គ្នា ដ្បិត ព្រះអង្គបានឮការរអ៊ូរទាំដែលអ្នករាល់គ្នាបាននិយាយទាស់នឹងព្រះអង្គ។ តើបងអ៊ើរ៉ុន និងខ្ញុំជានរណា? ការរអ៊ូរទាំងរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនមែនទាល់ជាមួយយើងទេ គឺទាស់ជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់វិញ»។

⁹លោកម៉ូសេប្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «ចូរប្រាប់ប្រជាជននៅក្នុងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថា៖ «ចូរចូលទៅជិតព្រះអម្ចាស់ ដ្បិត ព្រះអង្គបានឮការរអ៊ូរទាំរបស់អ្នករាល់គ្នា»។¹⁰នៅគ្រានោះ នៅពេលលោកអ៊ើរ៉ុនប្រាប់ដល់សហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថា ពួកគេត្រូវមើលឆ្ពោះទៅទីរហោស្ថាន ហើយមើល៍ សិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចមកនៅលើពពក។¹¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «យើងបានឮការរអ៊ូរទាំងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។¹²ចូរប្រាប់ដល់ពួកគេ ហើយនិយាយថា៖ «នៅពេលល្ងាចនេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបានហូបសាច់ ហើយនៅពេលព្រឹកអ្នករាល់គ្នានឹងបានឆ្អែតដោយសារនំប៉័ង។ បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នានឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា។

¹³នៅពេលល្ងាចនោះមានសត្វក្រូចបានហើរចេញមក ហើយបានគ្របជំរំ។ នៅពេលព្រឹកមានទឹកសន្សើមធ្លាក់ចុះមកនៅជុំវិញជំរំ។¹⁴នៅពេលទឹកសន្សើមអស់ នៅលើផ្ទៃនៃទីរហោស្ថានមានគ្រាប់ល្អិតៗដូចព្រិលនៅលើដី។¹⁵នៅពេលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឃើញវា ពួកគេនិយាយទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើនេះជាអ្វី?» ពួកគេមិនដឹងថាវាជាអ្វីទេ។ លោកម៉ូសេប្រាប់ពួកគេថា៖ «វាគឺជានំប៉័ងដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាហូប។

¹⁶នេះគឺជាសេចក្តីបង្គាប់ដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានដល់អ្នករាល់គ្នា គឺឲ្យម្នាក់ៗប្រមូល ល្មមសម្រាប់មនុស្សតែម្នាក់ឲ្យបានឆ្អែតប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺជារបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រមូលវា គឺត្រូវប្រមូលល្មមសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗដែលរស់នៅក្នុងត្រសាលរបស់អ្នករាល់គ្នា»។¹⁷ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលក៏ធ្វើតាម។ អ្នកខ្លះប្រមូលបានច្រើន ហើយអ្នកខ្លះក៏ប្រមូលបានតិច។¹⁸នៅពេលដែលពួកគេវាល់វាជាមួយនឹងរង្វាល់ អស់អ្នកដែលប្រមូលបានច្រើនក៏គ្មានអ្វីនៅសល់ដែរ ហើយអស់អ្នកដែលប្រមូលបានតិចក៏មិនខ្វះដែរ។ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវប្រមូលល្មមតាមតែសេចក្តីត្រូវការរបស់ពួកគេ។

¹⁹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេប្រាប់ដល់ពួកគេថា៖ «កុំឲ្យនរណាទុកវារហូតដល់ព្រឹកឡើយ»។²⁰ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានស្តាប់តាមលោកម៉ូសេទេ។ អ្នកខ្លះទុកវាខ្លះរហូតដល់ព្រឹក ប៉ុន្តែ វាក៏កើតមានដង្កូវហើយមានក្លិនស្អុយផង។ នោះលោកម៉ូសេបានខឹងជាមួយនឹងពួកគេ។²¹ពួកគេបានប្រមូលវាមួយព្រឹកម្តងៗតែប៉ុណ្ណោះ។ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវប្រមូលល្មមដើម្បីនឹងហូបសម្រាប់តែថ្ងៃនោះប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលថ្ងៃក្តៅឡើង វាក៏រលាយអស់ទៅ។

²²នៅថ្ងៃទីប្រាំមួយ ពួកគេបានប្រមូលនំប៉័ងគុណនឹងពីរ ពីរង្វាល់សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ។ អ្នកដឹកនាំនៅក្នុងសហគមន៍ទាំងអស់បានចូលមក ហើយប្រាប់ការនេះដល់លោកម៉ូសេ។²³គាត់ប្រាប់ពួកគេវិញថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូល ថ្ងៃស្អែកត្រូឈប់សម្រាក ជាថ្ងៃសប្ប័ទដ៏វិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយកិត្តិយសដល់ព្រះអម្ចាស់។ ចូរដុតអ្វីដែលអ្នកចង់ដុត ហើយស្ងោអ្វីដែលអ្នកចង់ស្ងោ។ ហើយអ្វីដែលនៅសល់ ចូរញែកវាដោយឡែករហូតដល់ពេលព្រឹក»។

²⁴ដូច្នេះ ពួកគេក៏ញែកដោយឡែករហូតដល់ពេលព្រឹក ដូចលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ដល់ពួកគេ។ ហើយវាអត់ស្អុយ ហើយក៏គ្មានដង្កូវនៅក្នុងវាដែរ។²⁵លោកម៉ូសេប្រាប់ថា៖ «ចូរហូបអាហារនោះនៅថ្ងៃនេះ ដ្បិតថ្ងៃនេះ គឺជាថ្ងៃដែលត្រូវរក្សាទុកជាថ្ងៃសប្ប័ទថ្វាយកិត្តិយសដល់ព្រះអម្ចាស់។ ថ្ងៃនេះអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវទៅរកអ្វីនៅស្រែចម្ការឡើយ។

²⁶អ្នកនឹងប្រមូលវាក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃទីប្រាំពីរគឺជាសប្ប័ទ។ នៅថ្ងៃសប្ប័ទ នឹងគ្មាននំម៉ាណាទេ»។²⁷នៅថ្ងៃសប្ប័ទ មានអ្នកខ្លះចេញទៅប្រមូលនំម៉ាណា ប៉ុន្តែគ្មាននំម៉ាណាទេ។

²⁸បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នានៅបដិសេធមិនធ្វើតាមបង្គាប់ និងច្បាប់របស់យើងដល់កាលណាទៀត?²⁹មើល៍ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានថ្ងៃសប្ប័ទដល់អ្នករាល់គ្នា។ ដូច្នេះ នៅថ្ងៃទីប្រាំមួយ ព្រះអង្គបានប្រទាននំប៉័ងដល់អ្នករាល់គ្នាសម្រាប់ពីរថ្ងៃ។ អ្នករាល់គ្នាម្នាក់ៗត្រូវនៅកន្លែងរបស់ខ្លួន មិនត្រូវឲ្យនរណាចេញក្រៅពីកន្លែងរបស់គាត់នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរឡើយ»។³⁰ដូច្នេះ មនុស្សត្រូវសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។

³¹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានហៅអាហារនោះថា៖ «ម៉ាណា»។ វាមានពណ៌សដូចជាគ្រាប់ល្ង ហើយរសជាតិរបស់វាដូចជានំធ្វើពីទឹកឃ្មុំ។³²លោកម៉ូសេប្រាប់ថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ «ចូរដាក់ម៉ាណាក្នុងភាជន៍មួយឲ្យពេញ ហើយរក្សាទុក សម្រាប់ឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែលនៅជំនាន់ក្រោយ ឃើញអាហារដែលយើងឲ្យអ្នករាល់គ្នាហូប ក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន បន្ទាប់ពីយើងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីប»។

³³លោកម៉ូសេប្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «ចូរយកឆ្នាំង ហើយដាក់ម៉ាណាចូលទៅក្នុងវា។ ចូររក្សាវាទុកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅជំនាន់ក្រោយបានឃើញ»។³⁴ដូច ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ លោកអ៊ើរ៉ុនបានរក្សាវាទុកនៅជិតហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី។³⁵ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហូបម៉ាណាអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ រហូតពួកគេទៅដល់ទឹកដីដែលមានមនុស្សរស់នៅ។ ពួកហូបវារហូតដល់ពួកគេបានទៅដល់ព្រំប្រទល់ទឹកដីកាណាន។³⁶រីឯរង្វាល់សម្រាប់វាល់ម៉ាណានោះ គឺមួយភាគដប់នៃអេផា។

17

¹នៅក្នុងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានធ្វើដំណើរពីទីរហោស្ថានស៊ីន តាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេបោះជំរំនៅរេផីឌីម ប៉ុន្តែ នៅទីនោះគ្មានទឹកសម្រាប់ប្រជាជនឲ្យប្រជាជនផឹក។²ដូច្នេះ ប្រជាជនក៏បន្ទោសលោកម៉ូសេ ដោយព្រោះគ្មានទឹកផឹក ដោយនិយាយថា៖ «សូមឲ្យទឹកយើងផឹកផង»។ លោកម៉ូសេប្រាប់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានអ្នករាល់គ្នាឈ្លោះជាមួយខ្ញុំ? ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាល្បងលព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះ?»³ប្រជាជនស្រេកទឹកយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេរអ៊ូរទាំទាស់នឹងលោកម៉ូសេ។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកនាំពួកយើងចេញពីអេស៊ីប? ដើម្បីសម្លាប់យើង និងកូនចៅយើង ព្រមទាំងហ្វូងសត្វរបស់យើងដោយការស្រេកទឹកដូច្នេះ?»

⁴បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានអំពាវនាវរកព្រះអម្ចាស់ថា៖ «តើឲ្យទូលបង្គំធ្វើយ៉ាងដូចម្តេចជាមួយប្រជាជននេះ? ពួកគេជិតចោលទូលបង្គំនឹងដុំថ្មហើយ»។⁵ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរទៅមុខប្រជាជន ហើយនាំពួកចាស់ទុំអ៊ីស្រាអែលខ្លះទៅជាមួយអ្នកផង។ ចូរយកដំបងដែលអ្នកវាយទន្លេទៅជាមួយអ្នក ហើយចេញទៅ។⁶យើងនឹងឈរនៅចំពោះអ្នកទីនោះ នៅលើថ្មឯហារ៉ែប ហើយអ្នកត្រូវវាយថ្ម។ ទឹកនឹងចេញពីវាមក ដើម្បីឲ្យប្រជាជនបានផឹក»។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេក៏បានធ្វើដូច្នោះ នៅចំពោះមុខរបស់ពួកចាស់ទុំអ៊ីស្រាអែល។⁷គាត់បានហៅទីនោះថា ម៉ាសា និងមេរី‌បា ព្រោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរអ៊ូរទាំ ហើយដោយសារពួកគេបានល្បងលព្រះអម្ចាស់ដោយពោលថា៖ «តើព្រះអម្ចាស់នៅជាមួយយើងឬអត់?»

⁸បន្ទាប់មក ទាហានរបស់ប្រជាជនអាម៉ាឡេកបានមក ហើយបានវាយអ៊ីស្រាអែលនៅឯរេផិឌីម។⁹ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានប្រាប់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «ចូរជ្រើសរើសពួកប្រុសៗមួយចំនួន ហើយចេញក្រៅ។ ប្រយុទ្ធជាមួយអាម៉ាឡេក។ ស្អែកយើងនឹងឈរនៅលើកំពូលភ្នំ ជាមួយនឹងដំបងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅនឹងដៃរបស់យើង»។¹⁰ដូច្នេះ លោកយ៉ូស្វេបានប្រយុទ្ធជាមួយអាម៉ាឡេក ដូចលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ ក្នុងពេលនោះ លោកម៉ូសេ លោកអ៊ើរ៉ុន និងលោកហ៊ើរកំពុងឡើងទៅលើកំពូលភ្នំ។

¹¹អំឡុងពេលដែលលោកម៉ូសេកាន់ដំបងនៅនឹងដៃរបស់គាត់នោះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឈ្នះ ហើយនៅពេលគាត់ដាក់ដៃចុះសម្រាក អាម៉ាឡេកមានប្រៀបជាងវិញ។¹²នៅពេលដៃរបស់លោកម៉ូសេចាប់ផ្តើមអស់កម្លាំង លោកអ៊ើរ៉ុន និងលោកហ៊ើរបានយកថ្ម ហើយដាក់វាពីក្រោមគាត់ ឲ្យគាត់អង្គុយលើថ្មនោះ។ ក្នុងពេលដដែលនោះ លោកអ៊ើរ៉ុន និងហ៊ើរបានលើកដៃគាត់ឡើង ម្នាក់ម្ខាងលោកម៉ូសេ ហើយម្នាក់ទៀតនៅម្ខាងទៀតនៃរបស់គាត់។ ដូច្នេះ ដៃរបស់លោកម៉ូសេអាចលើកឡើងរហូតដល់ថ្ងៃលិច។¹³នោះ លោកយ៉ូស្វេបានយកជ័យជម្នះលើប្រជាជនអាម៉ាឡេកដោយដាវ។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលនឹងលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរសរសេរការនេះចុះនៅក្នុងសៀវភៅ ហើយអានវាឲ្យលោកយ៉ូស្វេស្តាប់ ពីព្រោះ យើងនឹងលុបបំបាត់ជន‌ជាតិអាម៉ា‌ឡេកឲ្យអស់ពីផែនដី ឥតឲ្យនរណានឹកចាំពីពួកគេទៀតឡើយ»។¹⁵បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានសង់អាសនៈមួយ ហើយគាត់ហៅកន្លែងនោះថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាទង់ជ័យរបស់ខ្ញុំ»។¹⁶គាត់និយាយថា៖ «ដ្បិត មានដៃបានលើកឡើងនៅចំពោះបល្ល័ង្ករបស់ព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះអម្ចាស់បានធ្វើសង្គ្រាមជាមួយនឹងអាម៉ាឡេក ពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់»។

18

¹លោកយេត្រូ ជាបូជាចារ្យរបស់ម៉ាឌាន ត្រូវជាឪពុកក្មេករបស់លោកម៉ូសេ បានឮពីកិច្ចការទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើជាមួយលោកម៉ូសេ និងជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ គាត់បានឮថា ព្រះអម្ចាស់បាននាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីអេស៊ីប។²លោកយេត្រូវ ឪពុកក្មេករបស់លោកម៉ូសេ បាននាំនាងស្រីសេផូ‌រ៉ា ជាភរិយារបស់លោកម៉ូសេ ហើយក្រោមមកបានចាត់នាងឲ្យទៅផ្ទះវិញ³ហើយនាងមានកូនប្រុសពីរនាក់ កូនម្នាក់ឈ្មោះ គើ‌សម ដ្បិត លោកម៉ូសេគិតថា «ខ្ញុំជាជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងស្រុកដទៃ»។⁴ហើយម្នាក់ទៀតឈ្មោះថា អេលា‌ស៊ើរ ដ្បិត លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះរបស់បុព្វបុរសរបស់ខ្ញុំបានជួយខ្ញុំ ព្រះអង្គបានសង្គ្រោះខ្ញុំឲ្យរួចពីមុខដាវរបស់ស្ដេចផារ៉ោន»។

⁵លោកយេត្រូ ឪពុកក្មេកលោកម៉ូសេ បានមកជាមួយកូនប្រុសរបស់លោកម៉ូសេ និងភរិយារបស់លោកម៉ូសេ នៅទីរហោស្ថាន ជាកន្លែងដែលគាត់បោះជំរំនៅឯភ្នំរបស់ព្រះជាម្ចាស់។⁶គាត់មានប្រសាសន៍ទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ខ្ញុំជាឪពុកក្មេក ឈ្មោះយេត្រូ ខ្ញុំបាននាំប្រពន្ធ និងកូនប្រុសទាំងពីររបស់លោក មកជួបលោក»។

⁷លោកម៉ូសេបានចេញក្រៅជួបឪពុកក្មេករបស់គាត់ ហើយលុតជង្គង់ចុះ ហើយថើបគាត់។ ពួកគេបានសួរសុខទុក្ខគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយក៏ចូលទៅក្នុងជំរំ។⁸លោកម៉ូសេប្រាប់ឪពុកក្មេករបស់គាត់នូវអ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើជាមួយស្តេចផារ៉ោន ហើយនិងជនជាតិអេស៊ីប ដោយព្រោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងពីទុកលំបាកដែលពួកគេបានជួបនៅតាមផ្លូវ ហើយពីរបៀបដែលព្រះអម្ចាស់សង្គ្រោះពួកគេ។

⁹លោកយេត្រូមានអំណរចំពោះការល្អដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ក្នុងនោះព្រះអង្គបានសង្គ្រោះពួកគេចេញពីដៃរបស់ជនជាតិអេស៊ីប។¹⁰លោកយេត្រូប្រាប់ថា៖ «សូមសរសើរដល់ព្រះអម្ចាស់ ដ្បិត ព្រះអង្គបានសង្គ្រោះកូនពីដៃរបស់ជនជាតិអេស៊ីប ហើយចេញពីដៃរបស់ស្តេចផារ៉ោន ហើយបានរំដោះប្រជាជានពីដៃរបស់ជនជាតិអេស៊ីប។¹¹ឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ធំជាងព្រះផ្សេងៗទាំងអស់ ព្រោះ នៅពេលជនជាតិអេស៊ីប្រព្រឹត្តអំពើឃោឃៅដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ព្រះជាម្ចាស់សង្គ្រាះប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ»។

¹²លោកយេត្រូ ឪពុកក្មេករបស់លោកម៉ូសេ បាននាំតង្វាយដុត ហើយថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះជាម្ចាស់។ លោកអ៊ើរ៉ុន និងពួកចាស់ទុំអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានមកហូបអាហារ នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ជាមួយឪពុកក្មេកលោកម៉ូសេ។

¹³នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកម៉ូសេបានអង្គុយកាត់ក្តីប្រជាជន។ ប្រជាជនឈរជុំវិញគាត់តាំងពីព្រឹករហូតដល់ល្ងាច។¹⁴ពេលឪពុកក្មេករបស់លោកម៉ូសេឃើញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានធ្វើសម្រាប់ប្រជាជន គាត់ប្រាប់ថា៖ «ម្តេចក៏កូនធ្វើជាមួយប្រជាជនដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាកូនអង្គុយម្នាក់ឯង ហើយប្រជាជនទាំងអស់ឈររកចាំកូនតាំងពីព្រឹកដល់ល្ងាចយ៉ាងនេះ?»

¹⁵លោកម៉ូសេប្រាប់ទៅឪពុកក្មេករបស់គាត់វិញថា៖ «ប្រជាជនបានចូលមករកខ្ញុំ ដើម្បីសូមការណែនាំពីព្រះជាម្ចាស់។¹⁶នៅពេលពួកគេឈ្លោះគ្នា ពួកគេបានចូលមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏សម្រេចក្តីរបស់មនុស្សម្នាក់ និងមនុស្សម្នាក់ទៀត ហើយខ្ញុំបង្រៀនពួកគេពីច្បាប់ និងបញ្ញាតរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

¹⁷ឪពុកក្មេករបស់លោកមូ៉សេប្រាប់គាត់ថា៖ «អ្វីដែលកូនធ្វើនេះ មិនល្អទេ។¹⁸កូនប្រាកដជាអស់កម្លាំង ហើយកូន និងប្រជាជនមួយដែលនៅមួយក៏អស់កម្លាំងដែរ។ បន្ទុកនេះធ្ងន់ណាស់សម្រាប់កូន។ កូនមិនអាចធ្វើការនេះដោយខ្លួនឯងបានទេ។¹⁹សូមស្តាប់ឪពុក។ យើងនឹងផ្តល់យោបល់ឲ្យកូន ហើយព្រះជាម្ចាស់នៅជាមួយកូន ដោយសារកូនគឺជាតំណាងរបស់ប្រជាជននៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយកូននាំរឿងរ៉ាវរបស់ពួកគេថ្វាយព្រះអង្គ។²⁰កូនត្រូវបង្រៀនពួកគេពីច្បាប់និងបញ្ញាតរបស់ព្រះអង្គ។ កូនត្រូវបង្ហាញពួកគេនូវរបៀប ដែលពួកគេត្រូវដើរ និងអ្វីដែលពួកគេត្រូវធ្វើ។

²¹លើសពីនេះ កូនត្រូវជ្រើសរើសពួកប្រុសៗដែលមានសមត្ថភាពពីប្រជាជន មនុស្សដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់ មនុស្សទៀតត្រង់ ស្អប់អំពើទុច្ចរិត។ កូនត្រូវដាក់ពួកគេឲ្យគ្រប់គ្រងលើប្រជាជន ធ្វើជាអ្នកដឹកនាំគ្រប់គ្រងលើ មួយពាន់ មួយរយ និងហាសិប ព្រមទាំងដប់នាក់ផង។²²ពួកគេនឹងកាត់ក្តីប្រជាជនគ្រប់រឿងរ៉ាវ ប៉ុន្តែ រឿងក្តីលំបាកៗឲ្យប្រជាជននាំវាមករកអ្នក។ សូមឲ្យរឿងក្តីតូចៗ ឲ្យពួកគេអាចកាត់ក្តីនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។ ធ្វើបែបនេះ វានឹងងាយស្រួលសម្រាប់កូន ហើយពួកគេនឹងបន្ធូរបន្ទុករបស់កូន។²³ប្រសិនបើ កូនធ្វើដូច្នេះ ហើយប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់បង្គាប់កូនឲ្យធ្វើដូច្នេះ នោះកូនអាចទ្រាំបាន ហើយមនុស្សទាំងអស់ក៏អាចត្រឡប់ទៅផ្ទះដោយស្កប់ចិត្តដែរ»។

²⁴ដូច្នេះ លោកម៉ូសេក៏ស្តាប់តាមពាក្យឪពុកក្មេករបស់គាត់ ហើយធ្វើតាមអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានប្រាប់។²⁵លោកម៉ូសេបានជ្រើសរើស មនុស្សដែលមានសមត្ថភាព ពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ហើយតាំងពួកគេឲ្យធ្វើមេដឹកនាំប្រជាជន មេដឹកនាំនៃមនុស្សមួយពាន់ មួយរយ ហាសិប និងដប់នាក់។²⁶ពួកគេត្រូវកាត់ក្តីប្រជាជនដែលកាត់ស្បែកធម្មតា។ ហើយរឿងក្តីលំបាក ឲ្យពួកគេនាំមកឲ្យម៉ូសេ ប៉ុន្តែ ពួកគេត្រូវកាត់ក្តីរឿងក្តីតូចៗ។²⁷នោះលោកម៉ូសេ បានអនុញ្ញាតឲ្យឪពុកក្មេករបស់គាត់ចេញទៅ ហើយលោកយេត្រូវបានត្រឡប់ ហើយទៅស្រុកកំណើតវិញ។

19

¹នៅខែទីបី បន្ទាប់ពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចាកចេញពីអេស៊ីប នៅថ្ងៃដដែលនោះ ពួកគេបានទៅដល់ទីរហោស្ថានស៊ីណាយ។²បន្ទាប់ពី ចាកចេញពីរេភីឌីម ហើយឆ្ពោះទៅទីរហោស្ថានស៊ីណាយ ពួកគេបានបោះជំរំនៅទីរហោស្ថានទល់មុខនឹងភ្នំ។

³លោកម៉ូសេបានឡើងទៅជួបព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះអម្ចាស់បានហៅគាត់ពីភ្នំមកថា៖ «អ្នកត្រូវប្រាប់កូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុប ដែលជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា⁴អ្នករាល់គ្នាបានឃើញអ្វីដែលយើងបានធ្វើចំពោះជនជាតិអេស៊ីប និងពីការដែលយើងនាំអ្នករាល់គ្នាដូចជាស្លាបឥន្ទ្រី ហើយបាននាំអ្នករាល់គ្នាដោយខ្លួនយើងផ្ទាល់។⁵ដូច្នេះ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្តាប់តាមសម្លេងនិងកាន់តាមសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបានក្លាយជាកេរអាកររបស់យើងជាពិសេស ពីក្នុងចំណោមប្រជាជាតិ ដ្បិត ផែនដីទាំងមូលជារបស់យើង។⁶អ្នករាល់គ្នានឹងបានជានគរនៃពួកបូជាចារ្យ និងជាប្រជាជាតិដ៏វិសុទ្ធសម្រាប់យើង។ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលដែលអ្នកត្រូវនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

⁷ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានត្រឡប់មកវិញ ហើយកោះហៅពួកចាស់ទុំរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ គាត់បានប្រាប់ព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់ទាំងអស់។⁸ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានឆ្លើយទាំងអស់គ្នា ហើយពោលថា៖ «យើងនឹងធ្វើតាមអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូល»។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានត្រឡប់ទៅរាយការណ៍សំដីរបស់ប្រជាជនប្រាប់ព្រះអម្ចាស់វិញ។⁹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «យើងនឹងមករកអ្នកនៅក្នុងពពកដ៏ក្រាស ដើម្បីឲ្យប្រជាជនបានឮ នៅពេលយើងនិយាយជាមួយអ្នក ហើយពួកគេអាចជឿអ្នកជារៀងរហូតតទៅ»។ ពេលនោះ លោកម៉ូសេបានប្រាប់តាមសំដីរបស់ប្រជាជនដល់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរទៅរកប្រជាជន។ ថ្ងៃនេះ និងថ្ងៃស្អែក អ្នកត្រូវញែកពួកគេដោយឡែកសម្រាប់យើង ហើយឲ្យពួកគេបោកសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ។¹¹ឲ្យពួកគេរួចរាល់នៅថ្ងៃទីបី ដ្បិតនៅថ្ងៃទីបី ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកលើភ្នំស៊ីណាយ។

¹²អ្នកត្រូវកំណត់ព្រំប្រទល់នៅជុំវិញភ្នំសម្រាប់ប្រជាជន។ ប្រាប់ពួកគេឲ្យ៖ «ចូរប្រយ័ត្ន កុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាឡើងទៅឯភ្នំ ឬប៉ះព្រំប្រទល់របស់វាឡើយ។ អ្នកណាដែលប៉ះភ្នំ នឹងត្រូវសម្លាប់ចោល»។¹³មិនត្រូវឲ្យមានដៃណាប៉ះអ្នកនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវចោលអ្នកនោះនឹងដុំថ្ម ឬបាញ់ព្រួញវិញ។ ទោះបើមនុស្សឬក៏សត្វក្តី គឺត្រូវសម្លាប់ចោល។ នៅពេលឮសម្លេងត្រែផ្លុំយ៉ាងវែង ពួកគេត្រូវឡើងមកឯជើងភ្នំ»។

¹⁴បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានចុះពីភ្នំមកវិញទៅរកប្រជាជន។ គាត់បានញែកប្រជាជនដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយពួកគេបានបោកសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ។¹⁵គាត់បានប្រាប់ដល់ប្រជាជនថា៖ «ចូររួចរាល់នៅថ្ងៃទីបី កុំចូលទៅជិតភរិយារបស់អ្នកឡើយ»។

¹⁶នៅថ្ងៃទីបី នៅពេលព្រឹក មានសម្លេងផ្គរលាន់ និងរន្ទះ ហើយមានពពកយ៉ាងក្រាសនៅលើភ្នំ ហើយមានសម្លេងត្រែយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រជាជនទាំងអស់ដែលនៅជំរំភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។¹⁷លោកម៉ូសេបាននាំប្រជាជនចេញពីជំនុំមកជួបព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេឈរនៅជើងភ្នំ។¹⁸ភ្នំស៊ីណាយទាំងមូលគ្រប់ជិតទៅដោយផ្សែង ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានយាងចុះមកនៅវា ដោយភ្លើង និងផ្សែង។ ផ្សែងបានឡើងទៅលើដូចជាភ្លើងឡ ហើយភ្នំទាំងមូលរញ្ជួយជាខ្លាំង។

¹⁹នៅពេលសម្លេងត្រែបន្លឺកាន់តែខ្លាំងឡើង ហើយខ្លាំងឡើង លោកម៉ូសេក៏ទូលដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះជាម្ចាស់ក៏មានបន្ទូលមកគាត់ជាសម្លេង។²⁰ព្រះអម្ចាស់បានយកចុះមកលើភ្នំស៊ីណាយ គឺនៅលើកំពូលភ្នំ ហើយកោះហៅលោកម៉ូសេពីលើកំពូលភ្នំមក។ ដូច្នេះ លោកម៉ូសេក៏ឡើងទៅលើភ្នំ។²¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរចុះទៅវិញ ហើយហាមប្រាមប្រជាជនកុំឲ្យទម្លាយចូលមក ដើម្បីមើលយើងឡើយ មិនដូច្នោះទេ ពួកគេជាច្រើននឹងត្រូវវិនាស។²²ចូរឲ្យពួកបូជាចារ្យ និងពួកអ្នកដែលចូលមកជិតយើងត្រូវញែកខ្លួនគេដោយឡែក ចូររៀបចំខ្លួនរបស់ពួកគេសម្រាប់ការមកដល់របស់យើង ដើម្បីកុំឲ្យយើងប្រហារដល់ពួកគេ»។

²³លោកម៉ូសេទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ប្រជាជនមិនអាចឡើងទៅលើភ្នំបានទេ ដ្បិតព្រះអង្គបានបង្គាប់ដល់យើងខ្ញុំរួចហើយឲ្យ កំណត់ព្រំប្រទល់នៅជុំវិញភ្នំ ហើយញែកភ្នំនេះថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់»។²⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកគាត់ថា៖ «ចូរចុះពីភ្នំ ហើយនាំអ៊ើរ៉ុនឡើងមកជាមួយអ្នក ប៉ុន្តែកុំអនុញ្ញាតឲ្យពួកបូជាចារ្យ និងប្រជាជនទម្លាយព្រំប្រទល់ដើម្បីចូលមករកយើងឡើយ បើមិនដូច្នេះទេ យើងនឹងប្រហារពួកគេ»។²⁵ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានចុះពីភ្នំ ទៅរកប្រជាជន ហើយប្រាប់ដល់ពួកគេ។

20

¹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលពាក្យទាំងអស់នេះដូចតទៅ²«យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក ដែលបាននាំអ្នកចេញពីអេស៊ីបមក ចេញពីផ្ទះដែលអ្នកធ្វើជាទាសករ។³អ្នកមិនត្រូវមានព្រះណាផ្សេងទៀតក្រៅពីយើងឡើយ។

⁴អ្នកមិនត្រូវឆ្លាក់ធ្វើរូបណា ឬអ្វីមួយពីអ្វីដែលនៅស្ថានសួគ៌ខាងលើ ឬអ្វីៗដែលនៅក្រោមដី ឬនៅក្រោមទឹក។⁵អ្នកមិនត្រូវលុតជង្គង់ចុះចំពោះរបស់ទាំងនោះឬថ្វាយបង្គំរបស់ទាំងនោះឡើយ ដ្បិត យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក យើងជាព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រចណ្ឌ។ យើងនឹងដាក់ទោសអំពើអាក្រក់របស់បុព្វបុរស ដោយនាំការដាក់ទោសលើពូជពង្ស រហូតដល់បី និងបួនជំនាន់ដល់អស់អ្នកដែលស្អប់យើង។⁶ប៉ុន្តែ យើងនឹងបង្ហាញពីសម្ពន្ធមេត្រីដ៏ស្មោះត្រង់ទាំងពាន់ជំនាន់ ដល់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់យើង ហើយកាន់តាមសេចក្តីបង្គាប់របស់យើង។

⁷អ្នកមិនត្រូវបញ្ចេញព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកដោយឥតប្រយោជឡើយ ដ្បិត យើងនឹងមិនរាប់ថាឥតមានទោសដល់អស់អ្នកដែលប្រើនាមរបស់យើងឥតប្រយោជន៍។

⁸ចូរនឹកចាំពីថ្ងៃសប្ប័ទ ត្រូវញែកដោយឡែកសម្រាប់យើង។⁹អ្នកត្រូវធ្វើការ ហើយធ្វើការងាររបស់អ្នកក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ។¹⁰ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរគឺជាថ្ងៃសប្ប័ទ ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។ នៅថ្ងៃនោះអ្នកមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ អ្នក ឬកូនប្រុសរបស់អ្នក ឬកូនស្រីរបស់អ្នក ឬអ្នកបម្រើប្រុស ឬអ្នកបម្រើស្រី ឬហ្វូងសត្វរបស់អ្នក ឬជនប្រទេស ដែលនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកក្តី។¹¹ដ្បិត ប្រាំមួយថ្ងៃ ព្រះអម្ចាស់បានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដី សមុទ្រ និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងទីទាំងនោះ ហើយព្រះអង្គបានសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយញែកថ្ងៃនោះដោយឡែក។

¹²ចូរគោរពឪពុក និងម្តាយរបស់អ្នក ដូច្នេះ អ្នកអាចនឹងមានអាយុវែងនៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកបានប្រទានដល់អ្នក។¹³អ្នកមិនត្រូវសម្លាប់នរណាឡើយ។¹⁴អ្នកមិនត្រូវប្រព្រឹត្តកំផិតឡើយ។

¹⁵អ្នកមិនត្រូវលួចពីនរណាឡើយ។¹⁶អ្នកមិនត្រូវធ្វើបន្ទាល់ក្លែងក្លាយទាស់នឹងអ្នកជិតខាងឡើយ។¹⁷អ្នកមិនត្រូវលោភចង់បានផ្ទះរបស់អ្នកជិតខាង អ្នកមិនត្រូវលោភចង់បានភរិយារបស់អ្នកជិតខាង អ្នកបម្រើប្រុស អ្នកបម្រើស្រី គោ លា ឬអ្វីៗដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកឡើយ»។

¹⁸ប្រជាជនទាំងអស់បានឃើញផ្គរលាន់ ហើយរន្ទះ ហើយបានឮសម្លេងត្រែ ហើយឃើញផ្សែងហុយពីលើភ្នំ។ នៅពេលប្រជាជនឃើញវា ពួកគេភ័យញ័រ ហើយឈរពីចម្ងាយ។¹⁹ពួកគេនិយាយនឹងលោកម៉ូសេថា៖«សូមនិយាយមកយើងខ្ញុំ យើងខ្ញុំនឹងស្តាប់ ប៉ុន្តែ មិនជាបាច់ឲ្យព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលមកយើងខ្ញុំទេ យើងខ្ញុំនឹងស្លាប់»។²⁰លោកម៉ូសេប្រាប់ទៅប្រជាជនវិញថា៖ «កុំខ្លាចឡើយ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានយាងមក ដើម្បីល្បងលអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យមានការគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា និងដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាធ្វើបាប»។²¹ដូច្នេះ ប្រជាជន ឈរនៅពីចម្ងាយ ហើយលោកម៉ូសេបានចូលទៅជិតពពកដ៏ក្រាស់ជាកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់គង់នៅ។

²²ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវប្រាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល អ្នកខ្លួនឯងផ្ទាល់ បានឃើញអ្វីដែលយើងបាននិយាយជាមួយអ្នកពីស្ថានសួគ៌²³អ្នកមិនត្រូវមានព្រះផ្សេងទៀតនៅជាមួយយើងឡើយ ជាព្រះដែលធ្វេីពីប្រាក់ ឬមាស។

²⁴អ្នកត្រូវសង់អាសនាមួយពីដីសម្រាប់យើង ហើយអ្នកត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជា ជាតង្វាយដុត តង្វាយមេត្រី ចៀម និងគោ។ នៅគ្រប់កន្លែង ជាកន្លែងដែលយើងធ្វើឲ្យឈ្មោះរបស់យើងបានទទួលការគោរពបូជា យើងនឹងមករកអ្នក ហើយប្រទានពរដល់អ្នក។²⁵ប្រសិនបើ អ្នកធ្វើអាសនាសម្រាប់យើងពីថ្ម អ្នកមិនត្រូវសង់វាពីថ្មដែលកាត់ឡើយ ដ្បិត ប្រសិនបើ អ្នកបម្រើសម្ភាររបស់អ្នកនៅលើអាសនា នោះអ្នកបានបង្ខូចវាហើយ។²⁶អ្នកមិនត្រូវឡើងជាន់នៅលើអាសនារបស់យើងឡើយ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យគេឃើញកេរ្ដិ៍‌ខ្មាសរបស់អ្នក»។

21

¹ឥឡូវ នេះគឺជាច្បាស់ផ្សេងៗ ដែលអ្នកត្រូវដាក់ចំពោះពួកគេ៖

²«ប្រសិនបើ អ្នកទិញអ្នកបម្រើជនជាហេព្រើរ គាត់ត្រូវបម្រើប្រាំមួយឆ្នាំ ហើយនៅឆ្នាំទីប្រាំពីរ គាត់នឹងមានសេរីភាពដោយមិនចាំបាច់បង់ថ្ងៃអ្វីៗទាំងអស់។³ប្រសិនបើ គាត់មកដោយខ្លួនឯង គាត់ត្រូវទៅវិញដោយខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើ គាត់រៀបការហើយ ដូច្នេះ ភរិយារបស់គាត់ក៏ត្រូវមានសេរីភាពជាមួយគាត់ដែរ។⁴ប្រសិនបើ ចៅហ្វាយរបស់គាត់យកប្រពន្ធឲ្យគាត់ ហើយនាងបង្កើតកូនប្រុស កូនស្រីឲ្យគាត់ ប្រពន្ធនិងកូនៗរបស់នាងជាកម្មសិទ្ធិរបស់ចៅហ្វាយ ហើយគាត់នឹងទៅបានតែខ្លួនគាត់ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកបម្រើនោះនិយាយថា៖ «ខ្ញុំស្រឡាញ់ចៅហ្វាយ ហើយប្រពន្ធ និងកូនៗរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនចេញទៅទេ»។⁶ដូច្នេះ ចៅហ្វាយត្រូវនាំគាត់ទៅថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ ចៅហ្វាយត្រូវនាំគាត់ទៅកាន់ទ្វារ ឬក្របទ្វារ ហើយចៅហ្វាយរបស់គាត់ត្រូវយកដែកចោះត្រចៀករបស់គាត់។ ដូច្នេះ អ្នកបម្រើនោះ នឹងបម្រើគាត់អស់មួយជីវិតរបស់គាត់។

⁷ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់លក់កូនស្រីរបស់គាត់ឲ្យទៅជាអ្នកបម្រើស្រី នាងត្រូវអាចមានសេរីភាពដូចជាអ្នកបម្រើប្រុសឡើយ។⁸ប្រសិនបើ នាងមិនចូលចិត្តចៅហ្វាយរបស់នាង ដែលបានទិញមកសម្រាប់គាត់ ដូច្នេះ គាត់ត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យគេទិញនាងត្រឡប់ទៅវិញ។ គាត់គ្មានសិទ្ធិលក់នាងឲ្យជនជាតិដទៃឡើយ។ គាត់គ្មានសិទ្ធិបែបនោះទេ ធ្វើដូច្នេះ គាត់បោកប្រាស់នាងហើយ។

⁹ប្រសិនបើ ចៅហ្វាយរបស់នាងចង់បាននាងឲ្យធ្វើជាប្រពន្ធរបស់កូនប្រុសគាត់ គាត់ត្រូវប្រព្រឹត្តនឹងនាងដូចជាកូនស្រីរបស់គាត់ដែរ។¹⁰ប្រសិនបើ គាត់យកប្រពន្ធមួយផ្សេងទៀតសម្រាប់ខ្លួនគាត់ គាត់មិនត្រូវកាត់បន្ថយអាហារ សម្លៀកបំពាក់ ឬសិទ្ធិជាប្រពន្ធឡើយ។¹¹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ មិនផ្តល់ការទាំងបីនេះទេ ដូច្នេះ នាងត្រូវចេញទៅដោយសេរីភាពគ្មានការបង់ប្រាក់ឡើយ។

¹²អស់អ្នកណាដែលវាយបុរសណាម្នាក់ ធ្វើឲ្យអ្នកនោះស្លាប់ អ្នកនោះនឹងត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។¹³ប្រសិនបើ អ្នកនោះមិនមានចេតនា ប៉ុន្តែ ធ្វើដោយអចេតនា ដូច្នេះ យើងនឹងរៀបចំកន្លែងមួយ ដើម្បីឲ្យអ្នកនោះអាចរត់ទៅជ្រកកោននៅទីនោះ។¹⁴ប្រសិនបើ អ្នកនោះវាយដោយចេតនាដល់អ្នកជិតខាង ហើយសម្លាប់គាត់ដោយមានគម្រោងការនោះ ដូច្នេះ អ្នកត្រូវចាប់អ្នកនោះ ហើយបើទោះគាត់នៅឯអាសនារបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏ដោយ ក៏ត្រូវយកអ្នកនោះទៅសម្លាប់ដែរ។

¹⁵អស់អ្នកណាដែលវាយឪពុក ឬម្តាយរបស់ខ្លួន ត្រូវសម្លាប់អ្នកនោះចោល។¹⁶អស់អ្នកណាដែលចាប់ជំរិតអ្នកណាម្នាក់ ហើយលក់គាត់ ឬរកឃើញទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់នៅនឹងដៃរបស់អ្នកនោះ អ្នកដែលជំរិតគេនោះនឹងត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។¹⁷អស់អ្នកណាដែលដាក់បណ្តាសាឪពុក ឬម្តាយត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។

¹⁸ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់ឈ្លោះគ្នា ហើយម្នាក់វាយអ្នកម្នាក់ទៀតដោយដុំថ្ម ឬដាល់ ហើយមិនធ្វើឲ្យអ្នកនោះស្លាប់ទេ តែធ្វើឲ្យគាត់ដេកនៅលើគ្រែ។¹⁹ដូច្នេះ ប្រសិនបើគាត់ជា ហើយអាចដើរដោយប្រើឈើជ្រាត់របស់គាត់បាន បុរសដែលវាយគាត់ត្រូវបង់ថ្ងៃខាតពេលវេលារបស់គាត់ ហើយគាត់ក៏ត្រូវបង់ថ្ងៃរហូតទាល់តែអ្នកនោះបានជាដែរ។ ប៉ុន្តែ បុរសនោះមិនមានកំហុសនៃការធ្វើឃាតមនុស្សឡើយ។

²⁰ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់វាយអ្នកបម្រើប្រុស ឬអ្នកបម្រើស្រីរបស់គាត់ដោយដំបង ហើយប្រសិនបើ អ្នកបម្រើនោះស្លាប់ដោយសារបុរសនោះ ដូច្នេះ បុរសនោះត្រូវមានទោស។²¹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកបម្រើនោះនៅរស់បានមួយថ្ងៃឬពីរថ្ងៃ ចៅហ្វាយនោះគ្មានទោសទេ ដ្បិតគាត់បានឈឺចាប់ដោយសារបាត់បង់អ្នកបម្រើនោះ។

²²ប្រសិនបើ បុរសវាយគ្នា ហើយធ្វើឲ្យស្រ្តីមានផ្ទៃពោះ បណ្តាលឲ្យនាងរលូតកូន ប៉ុន្តែ គ្មានរបួសនៅកន្លែងផ្សេងទៀតដល់នាងទេនោះ ដូច្នេះ កំហុសរបស់បុរសម្នាក់នោះត្រូវពិនិត្យតាមការទាមទាររបស់ស្វាមីរបស់នាងពីគាត់។ ហើយគាត់ត្រូវបង់ថ្ងៃតាមការសម្រេចក្តីរបស់ចៅក្រម។²³ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ មានរបួសធ្ងន់ ដូច្នេះ អ្នកត្រូវឲ្យជីវិតសងដោយជីវិត។²⁴ហើយភ្នែកសងដោយភ្នែក ធ្មេញសងដោយធ្មេញ ដៃសងដោយដៃ ជើងសងដោយជើង²⁵រលាកសងដោយរលាក របួសសងដោយរបួស ឬបើជាំសងដោយជាំ។

²⁶ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់វាយភ្នែករបស់អ្នកបម្រើប្រុស ឬអ្នកបម្រើស្រីរបស់គាត់ ហើយធ្វើឲ្យខ្វាក់ ដូច្នេះ កាត់ត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកបម្រើនោះមានសេរីភាព ជាថ្លៃសងជំងឺចិត្ត ដោយព្រោះភ្នែករបស់គាត់។²⁷ប្រសិនបើ គាត់វាយអ្នកបម្រើប្រុស ឬអ្នកបម្រើស្រីរបស់គាត់បាក់ធ្មេញ គាត់ត្រូវឲ្យអ្នកបម្រើនោះមានសេរីភាព ជាថ្លៃសងជំងឺចិត្តសម្រាប់ធ្មេញនោះ។

²⁸ប្រសិនបើគោជល់បុរស ឬស្ត្រីណាម្នាក់ស្លាប់ ត្រូវយកគោនោះទៅចោលនឹងដុំថ្មសម្លាប់ ហើយមិនត្រូវស៊ីសាច់របស់វាឡើយ ប៉ុន្តែ ម្ចាស់គោមិនត្រូវរាប់ជាមានទោសឡើយ។²⁹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើគោនោះមានទម្លាប់ជល់គេកាលពីមុន ហើយមានគេដាស់តឿនម្ចាស់របស់វាហើយ ប៉ុន្តែគាត់មិនធ្វើតាម ហើយគោនោះបានសម្លាប់បុរស ឬស្រី្តណាម្នាក់ នោះត្រូវចោលគោនឹងដុំថ្មសម្លាប់ ថែមទាំងសម្លាប់ម្ចាស់វាដែរ។³⁰ប្រសិនបើ ការបង់ថ្លៃតម្រូវឲ្យបង់ថ្លៃលោះជីវិតរបស់គាត់ ដូច្នេះ គាត់ត្រូវបង់ថ្លៃនូវអ្វីដែលគេត្រូវឲ្យគាត់បង់។

³¹ប្រសិនបើ គោនោះជល់កូនប្រុស ឬកូនស្រីបុរសណាម្នាក់ ម្ចាស់គោនោះត្រូវធ្វើអ្វីតាមច្បាប់តម្រូវឲ្យគាត់ធ្វើ។³²ប្រសិនបើ គោនោះជល់អ្នកបម្រើប្រុស ឬអ្នកបម្រើស្រី ម្ចាស់គោត្រូវបង់ថ្លៃសាមសិបសេកែលទៅចៅ‌ហ្វាយជនរងគ្រោះ ហើយគោនោះត្រូវចោលសម្លាប់នឹងដុំថ្ម។

³³ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់បើកអណ្តូងចោល ឬប្រសិនបើ បុរសនោះជីកអណ្តូង ហើយមិនបានគ្របវា ហើយមានគោ ឬសត្វលាធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអណ្តូងនោះ³⁴ម្ចាស់អណ្តូងត្រូវបង់ថ្លៃការខូចខាតនោះ។ គាត់ត្រូវបង់លុយដល់ម្ចាស់សត្វដែលស្លាប់នោះ ហើយសត្វដែលស្លាប់នោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់គាត់។

³⁵ប្រសិនបើ គោរបស់បុរសម្នាក់ធ្វើឲ្យគោរបស់បុរសម្នាក់ទៀតរបួសដល់ស្លាប់ ដូច្នេះ គេត្រូវលក់គោដែលរស់នោះ ហើយចែកគ្នា ហើយសាច់គោដែលស្លាប់ត្រូវចែកគ្នាដែរ។³⁶ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើដឹងថាគោនោះមានទម្លាប់ជល់ពីមុន ហើយម្ចាស់គោនោះនៅតែទុកគោនោះទៀត គាត់ត្រូវលក់គោនោះបង់ថ្លៃម្ចាស់គោ ហើយគោដែលស្លាប់ត្រូវតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់វា។

22

¹ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់លួចគោ ឬចៀម ហើយសម្លាប់វា ឬលក់វា អ្នកនោះត្រូវបងថ្លៃគោមួយជាប្រាំ ហើយចៀមមួយជាបួនវិញ។²ប្រសិនបើ ទាន់ចោរកំពុងតែលួច ហើយ ប្រសិនបើគេវាយគាត់រហូតដល់ស្លាប់ នៅក្នុងករណីនេះ អ្នកសម្លាប់អ្នកនោះគ្មានទោសទេ។³ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ គេទាន់ចោរនៅពេលថ្ងៃ អ្នកដែលសម្លាប់ចោរនោះ នឹងមានទោស។ ត្រូវពិន័យចោរនោះ។ ប្រសិនបើ គាត់គ្មានប្រាក់សងទេ ដូច្នេះត្រូវលក់ចោរនោះ ដោយព្រោះគាត់បានលួច។⁴ប្រសិនបើ រកឃើញសត្វដែលត្រូវគេលួចនោះនៅរស់នៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកលួច ទោះបើគោ លា ឬចៀម នោះគាត់ត្រូវសងមួយជាពីរ។

⁵ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់ឲ្យហ្វូងសត្វរបស់ខ្លួនស៊ីបំផ្លាញស្មៅ ឬចម្ការទំពាំងបាយជូរ ហើយប្រលែងសត្វរបស់គាត់ចោល ហើយវាស៊ីបំផ្លាញចម្ការរបស់អ្នកដទៃ អ្នកនោះត្រូវយកផលដែលល្អបំផុតពីស្រែចម្ការ និងពីចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ខ្លួនទៅសងអ្នកនោះវិញ។

⁶ប្រសិនបើ អ្នកណាដុតគុម្ពបន្លា ហើយភ្លើងឆេះរាល ហើយឆេះដល់កណ្តាប់ស្រូវ ឬត្រូវដែលទុំ ឬស្រូវមិនទាន់ទុំក្តី អ្នកដែលដុតភ្លើងនោះត្រូវសងទៅម្ចាស់ស្រែវិញ។

⁷ប្រសិនបើ ឲ្យប្រាក់ ឬរបស់របស់គាត់ទៅអ្នកជិតខាងទុក ហើយប្រសិនបើ មានចោរលួចរបស់នោះចេញពីផ្ទះរបស់បុរសដែលទុកនោះ ហើយប្រសិនបើចាប់ចោរបាន នោះចោរត្រូវសងមួយជាពីរ។⁸ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ រកចោរមិនឃើញទេ ដូច្នេះ ម្ចាស់ផ្ទះត្រូវមកចំពោះចៅក្រម ហើយមើលថាគាត់មិនបានរួមដៃលួចរបស់អ្នកជិតខាងរបស់គាត់ឡើយ។⁹គ្រប់ទាំងជម្លោះពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ទោះបើ គោ លា ចៀម ឬសម្លៀកបំពាក់ ឬរបស់អ្នកណាម្នាក់បាត់ ហើយមានអ្នកប្រកាសថា «វាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្ញុំ» ទាំងពីរនាក់ នោះត្រូវនាំទៅចៅក្រម។ បុរសដែលចៅក្រមរកឃើញកំហុស ត្រូវសងអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនមួយជាពីរ។

¹⁰ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់ផ្ញើលា គោ និងចៀម ឬសត្វផ្សេងទៀតឲ្យអ្នកជិតខាងគាត់មើលឲ្យ ហើយប្រសិនបើវាងាប់ ឬឈឺ ឬត្រូវបានគេយកទៅបាត់ដោយគ្មាននរណាឃើញវាទេ។¹¹អ្នកទាំងពីរត្រូវស្បថជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា អ្នកទទួលបញ្ញើមិនបានចូលដៃយករបស់ទ្រព្យអ្នកជិតខាងរបស់គាត់ទេ។ ហើយម្ចាស់សត្វត្រូវតែទទួលយកការនេះ ហើយអ្នកម្នាក់ទៀតមិនតម្រូវឲ្យមានសំណងឡើយ។¹²ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ វាត្រូវបានគេលួចពីគាត់ ដូច្នេះ អ្នកទទួលបញ្ញើនឹងសងទៅម្ចាស់វាវិញ។¹³ប្រសិនបើ សត្វនោះត្រូវបានកាប់ជាបំណែកៗ ចូរឲ្យបុរសនោះនាំសត្វនោះមក ដើម្បីធ្វើជាភស្តុតាង។ គាត់នឹងមិនត្រូវបង់ថ្លៃដើម្បីអ្វីដែលបានកាត់ជាបំណែកៗនោះទេ។

¹⁴ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់ ខ្ចីសត្វពីអ្នកជិតខាងរបស់គាត់ ហើយសត្វនោះមានរបួសឬស្លាប់ដោយម្ចាស់មិនបានឃើញវា អ្នកខ្ចីត្រូវសងពេញថ្លៃ។¹⁵ប៉ុន្តេ ប្រសិនបើ ម្ចាស់នៅជាមួយ អ្នកខ្ចីមិនចាំបាច់សងទេ ប្រសិនបើ ជួល តែត្រូវបង់ថ្លៃជួលវា។

¹⁶ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់បោកប្រាស់ស្រីក្រមុំ ដែលមិនបានភ្ជាប់ពាក្យ ហើយប្រសិនបើ បានគេងជាមួយនាង គាត់ត្រូវតែយកនាងមកធ្វើជាប្រពន្ធ ត្រូវបង់ថ្លៃបណ្តាការតាមការតម្រូវ។¹⁷ប្រសិនបើ ឪពុករបស់នាងបដិសេធឲ្យនាងទៅគាត់ គាត់ត្រូវបង់ប្រាក់តាមបណ្តាការរបស់ស្រីក្រមុំ។

¹⁸អ្នកមិនត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យគ្រូមន្តអាគមនៅរស់ឡើយ។¹⁹អស់អ្នកណាដែលរួមរ័កជាមួយសត្វ ត្រូវសម្លាប់អ្នកនោះចោល។

²⁰អស់អ្នកណាដែលថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះផ្សេងក្រៅពីព្រះអម្ចាស់ ត្រូវបំផ្លាញអ្នកនោះចោលទាំងស្រុង។²¹អ្នកមិនត្រូវធ្វើខុសជាមួយជនបរទេស ឬសង្កត់សង្កិនពួកគេឡើយ ដ្បិត អ្នកក៏ជាជនបរទេសនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបដែរ។

²²អ្នកមិនត្រូវធ្វើបានស្រី្តមេម៉ាយ ឬកូនកំព្រាណាឡើយ។²³ប្រសិនបើអ្នកធ្វើទុក្ខដល់ពួកគេ ហើយពួកគេអំពាវនាវរកយើង យើងប្រាកដជាបានឮពួកគេអំពាវនាវរកយើង។²⁴យើងនឹងមានសេចក្តីក្រោធ ហើយយើងនឹងសម្លាប់អ្នកដោយមុខដាវ ប្រពន្ធរបស់អ្នកនឹងក្លាយជាស្រ្តីមេម៉ាយ ហើយកូនរបស់អ្នកនឹងក្លាយជាកូនកំព្រា។

²⁵ប្រសិនបើ អ្នកឲ្យអ្នកណាម្នាក់ដែលជារាស្រ្តរបស់យើងខ្ចីក្នុងចំណោមអ្នក ដែលក្រ អ្នកមិនត្រូវធ្វើដូចជាអ្នកចងការដល់គាត់ ឬយកការប្រាក់ពីគាត់ឡើយ។²⁶ប្រសិនបើ អ្នកទទួលបញ្ចាំអាវធំអ្នកជិតខាង អ្នកត្រូវប្រគល់វាឲ្យទៅគាត់វិញមុនពេលថ្ងៃលិច ដ្បិតអាវធំនោះសម្រាប់ដណ្តប់គាត់ វាគឺជាអាវធំសម្រាប់ដណ្តប់រូបកាយរបស់គាត់។²⁷តើគាត់បានអ្វីមកដណ្តប់នៅពេលគាត់គេង? នៅពេលអ្នកនោះអំពាវនាវរកយើង យើងនឹងស្តាប់គាត់ ដ្បិតយើងមានចិត្តមេត្តា។

²⁸អ្នកមិនត្រូវប្រមាថយើងឡើយ ឬដាក់បណ្តាសាអ្នកគ្រប់គ្រងលើអ្នកឡើយ។

²⁹អ្នកមិនត្រូវយកតង្វាយពីចម្រូតរបស់អ្នក ឬពីកន្លែងបញ្ជាន់ទំពាំងបាយជូរឡើយ។ អ្្នកត្រូវប្រគល់កូនប្រុសច្បងរបស់អ្នកទុកសម្រាប់យើង។³⁰ហើយអ្នកត្រូវធ្វើជាមួយគោ និងចៀមរបស់អ្នកដែរ។ ដ្បិត ទុកពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ឲ្យពួកគេនៅជាមួយម្តាយរបស់វា ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃទីប្រាំបី អ្នកត្រូវប្រគល់ពួកគេមកឲ្យយើង។ អ្នកនឹងត្រូវជាប្រជាជនដែលត្រូវបានញែកដោយឡែកសម្រាប់យើង។³¹ដូច្នេះ អ្នកមិនត្រូវហូបសាច់ណាដែលត្រូវសត្វព្រៃហែកស៊ីនៅឯវាលឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកត្រូវបោះវាចោល ឲ្យឆ្កែវិញ។

23

¹អ្នកមិនត្រូវផ្តល់ទីបន្ទាល់ក្លែងក្លាយពីនរណាម្នាក់ឡើយ។²កុំចូលរួមជាមួយមនុស្សអាក្រក់ ហើយធ្វើជាសាក្សីក្លែងក្លាយឡើយ។ អ្នកមិនត្រូវដើរតាមបណ្តាជនធ្វើការអាក្រក់ ឬធ្វើសាក្សីនៅខាងមនុស្សភាគច្រើន ដើម្បីបង្ខូចសេចក្តីសុចរិតឡើយ។³អ្នកក៏មិនត្រូវយោគយល់ដល់អ្នកក្រណាម្នាក់នៅក្នុងរឿងក្តីរបស់គាត់ឡើយ។

⁴ប្រសិនបើ អ្នកជួបប្រទះឃើញគោរបស់សត្រូវ ឬលារបស់អ្នកវង្វេង អ្នកត្រូវនាំវាត្រឡប់ទៅឲ្យម្ចាស់វាវិញ។⁵ប្រសិនបើ អ្នកឃើញលារបស់នរណាម្នាក់ ដែលស្អប់អ្នកទន់ជង្គង់ដួលដោយសារបន្ទុកធ្ងន់ អ្នកមិនត្រូវដើរចេញពីអ្នកនោះឡើយ។ អ្នកត្រូវជួយដល់គាត់និងលារបស់គាត់វិញ។

⁶អ្នកមិនត្រូវបង្វែរសេចក្តីយុត្តិធម៌ នៅពេលអ្នកកាត់ក្តីឲ្យប្រជាជនក្រីក្រឡើយ។⁷មិនត្រូវចូលរួមជាមួយអ្នកដទៃ ធ្វើរឿងក្លែងក្លាយទាស់ និងមិនត្រូវសម្លាប់មនុស្សទៀងត្រង់ ឬមនុស្សសុចរិតឡើយ ដ្បិតយើងមិនលើកលែងឲ្យមនុស្សទុច្ចរិតឡើយ។⁸កុំស៊ីសំណូកឲ្យសោះ ដ្បិតសំណូកនឹងធ្វើឲ្យមនុស្សខ្វាក់ភ្នែក ហើយបង្វែរពាក្យទៀតរបស់មនុស្ស។⁹អ្នកមិនត្រូវសង្កត់សង្កិនជនបរទេសឡើយ ព្រោះអ្នកដឹងពីជីវិតនៃភាពជាជនបរទេសហើយ ដ្បិត អ្នកក៏ធ្លាប់ជាជនបរទេសនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបដែរ។

¹⁰ដ្បិត ក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ អ្នកនឹងសាបព្រោះនៅលើដីរបស់អ្នក ហើយប្រមូលផលរបស់វា។ ប៉ុន្តែ នៅឆ្នាំទីប្រាំពីរ អ្នកមិនត្រូវភ្ជួររាស់ ឬដាំអ្វីឡើយ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យអ្នកក្រនៅក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់អ្នកអាចមានអ្វីហូប។¹¹ហើយនៅពេលពួកគេទុកដីចោល សត្វព្រៃនឹងមកស៊ីអ្វីៗដែលនៅសេស‌សល់នោះ។ អ្នកត្រូវធ្វើដូចគ្នានៅក្នុងចម្ការទំពាំង‌បាយជូរ និងចម្ការអូលីវរបស់អ្នកដែរ។

¹²នៅក្នុងអំឡុងពេលប្រាំមួយថ្ងៃ អ្នកត្រូវធ្វើការរបស់អ្នក ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ អ្នកត្រូវសម្រាក។ ធ្វើបែបនេះ ជាមួយគោ និងលារបស់អ្នកដែរ ដើម្បីឲ្យវាបានសម្រាក ហើយឲ្យកូនប្រុសរបស់អ្នកបម្រើស្រីរបស់អ្នក និងជនបរទេសបានសម្រាកនិងបានទទួលការលំហែផង។¹³ចូរយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយើងបានប្រាប់ដល់អ្នក។ កុំបញ្ចេញនាមរបស់ព្រះផ្សេងៗ ឬកុំឲ្យឈ្មោះរបស់ព្រះដទៃចេញពីមាត់របស់អ្នកឡើយ។

¹⁴អ្នកត្រូវធ្វើដំណើរទៅចូលរួមពិធីបុណ្យសម្រាប់យើងបីដងក្នុងមួយឆ្នាំ រៀងរាល់ឆ្នាំ។¹⁵អ្នកត្រូវរក្សាពិធីបុណ្យនំប៉័ងឥតមេ។ ដូចយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នក អ្នកត្រូវហូបនំប៉័ងឥតមេនេះក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ នៅថ្ងៃនោះ អ្នកត្រូវបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះយើង នៅក្នុងខែអាប៊ីប ដែលបានកំណត់សម្រាប់គោលបំណងនេះ។ វាស្ថិតនៅក្នុងខែដែលអ្នកបានចេញពីអេស៊ីបមក។ ប៉ុន្តែ អ្នកមិនត្រូវបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះយើងដោយដៃទទេឡើយ។

¹⁶អ្នកត្រូវរក្សាពិធីបុណ្យចម្រូត ផលដំបូងពីការនឿយហត់ ពេលអ្នកសាបព្រោះពូជនៅលើដីស្រែ។ ហើយត្រូវរក្សាពិធីបុណ្យនៃការប្រមូលផល នៅចុងឆ្នាំដែរ នៅពេលអ្នកប្រមូលផលនៃដំណាំពីចម្ការរបស់អ្នក។¹⁷អ្នកបម្រើប្រុសទាំងអស់របស់អ្នកត្រូវបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ បីដងក្នុងមួយឆ្នាំ។

¹⁸អ្នកមិនត្រូវថ្វាយឈាមពីយញ្ញបូជាថ្វាយដល់យើងជាមួយនំប៉័ងដែលមានមេឡើយ។ ខ្លាញ់ពីយញ្ញបូជានៅក្នុងពិធីបុណ្យរបស់យើង មិនត្រូវទុកឲ្យនៅរហូតតាំងពីយប់ រហូតដល់ព្រឹកឡើយ។¹⁹អ្នកត្រូវជ្រើសរើសផលដំបូងដែលចេញពីដីរបស់អ្នកមកក្នុងដំណាក់របស់យើង ដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។ អ្នកមិនត្រូវស្ងោពពែឈ្មោលនៅក្នុងទឹកដោះមេរបស់វាឡើយ។

²⁰យើងនឹងចាត់ទេវតារបស់យើងនៅពីមុខអ្នក ដើម្បីការពារអ្នកនៅតាមផ្លូវ និងដើម្បីនាំអ្នកទៅកន្លែងដែលយើងបានរៀបចំទុកឲ្យអ្នក។²¹ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយលោក ហើយស្តាប់តាមលោក។ មិនត្រូវប្រឆាំងជាមួយនឹងលោកឡើយ ដ្បិតលោកនឹងមិនអត់ទោសដល់អំពើរំលងរបស់អ្នកឡើយ។ នាមរបស់យើងនៅលើលោក។²²ប្រសិនបើ អ្នកស្តាប់តាមសម្លេងរបស់លោក ហើយធ្វើតាមអ្វីៗដែលយើងបានប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា នោះយើងនឹងធ្វើជាសត្រូវ ជាមួយនឹងសត្រូវរបស់អ្នក ហើយក៏ធ្វើជាបច្ចា‌មិត្តប្រឆាំងនឹងបច្ចា‌មិត្តរបស់អ្នកដែរ។

²³ទេវតារបស់យើងនឹងទៅមុខអ្នក ហើយនាំអ្នកចូលទៅក្នុងទឹកដីរបស់ជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិពេរិ‌ស៊ីត ជន‌ជាតិកាណាន ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស។ យើងនឹងបំផ្លាញពួកគេ។²⁴អ្នកមិនត្រូវលុតជង្គង់ចុះនៅចំពោះព្រះ របស់ពួកគេ ឬថ្វាយបង្គំ ឬធ្វើអ្វីដូចពួកគេធ្វើឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកត្រូវបោះវាចោល ហើយវាយកម្ទេចបង្គោលថ្មរបស់ពួកគេឲ្យខ្ទិច។²⁵អ្នកត្រូវថ្វាយបង្គំ ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក ហើយព្រះអង្គនឹងឲ្យពរដល់នំប៉័ង និងទឹករបស់អ្នក។ យើងនឹងយកជំងឺចេញពីអ្នករាល់គ្នា។

²⁶គ្មានស្រ្តីណាអារ ឬរលូតកូនរបស់នាងនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នកឡើយ។ យើងនឹងប្រទានឲ្យអ្នកមានអាយុវែង។²⁷យើងនឹងឲ្យជនជាតិទាំងអស់ភ័យខ្លាចអ្នកមុនពេលអ្នកទៅដល់។ យើងនឹងសម្លាប់ប្រជាជនទាំងអស់ដែលអ្នកជួប។²⁸យើងនឹងធ្វើឲ្យសត្រូវរបស់អ្នកបាក់ទ័ពដោយភាពភ័យខ្លាចចំពោះអ្នក។ យើងនឹងចាត់ឪម៉ាល់ទៅមុនអ្នក វានឹងបណ្តេញជន‌ជាតិហេវី ជន‌ជាតិកាណាន និងជន‌ជាតិហេត ចេញពីអ្នក។²⁹យើងនឹងមិនបណ្ដេញពួកគេឲ្យអស់ ក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំទេ ឬទឹកដីក្លាយទៅជាទីស្មសាន ហើយមានសត្វព្រៃរស់នៅកាន់តែច្រើនឡើងៗឡើយ នាំតែបង្កការលំបាកដល់អ្នក។

³⁰ផ្ទុយទៅវិញ យើងនឹងបណ្តេញពួកគេបន្តិចម្តងៗ ពីចំពោះមុខអ្នក រហូតទាល់តែអ្នកមានគ្នាច្រើន ហើយកាន់កាប់ទឹកដីនោះ។³¹យើងនឹងដាក់ព្រំប្រទល់របស់អ្នកពីសមុទ្រដើមត្រែង ដល់សមុទ្រភីលីស្ទីន និងពីទីរហោស្ថានទៅដល់ទន្លេអ៊ើប្រាត។ យើងនឹងប្រទានជ័យជម្នះដល់អ្នកលើអ្នកស្រុកនោះ។ អ្នកនឹងបណ្តេញពួកគេចេញពីមុខអ្នក។³²អ្នកមិនត្រូវចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកគេឬ ជាមួយព្រះរបស់ពួកគេឡើយ។³³ពួកគេមិនត្រូវរស់នៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នកឡើយ ដ្បិតពួកគេអាចនឹងធ្វើបាបទាស់នឹងយើង។ ប្រសិនបើ អ្នកថ្វាយបង្គំព្រះរបស់ពួកគេ នោះអ្នកនឹងត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងអន្ទាក់របស់គេជាមិនខាន»។

24

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរអ្នក អើរ៉ុន ណាដាប អប៊ី‌ហ៊ូវ និងពួកចាស់ទុំរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ចំនួនចិត‌សិបនាក់ ឡើងមកជួបយើង ហើយថ្វាយបង្គំយើងពីចម្ងាយ។²មានតែម៉ូសេតែម្នាក់ទេ ដែលអាចចូលមករកយើងបាន។ អ្នកផ្សេងៗទៀតមិនត្រូវចូលមកជិតឡើយ ឬប្រជាជនមិនត្រូវឡើងមកជាមួយម៉ូសេទេ»។

³លោកម៉ូសេបានឡើយទៅ ហើយប្រាប់ប្រជាជននូវព្រះបន្ទូល និងច្បាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងអស់។ ប្រជាជនទាំងអស់ឆ្លើយជាមួយសម្លេងតែមួយថា៖ «យើងខ្ញុំនឹងធ្វើតាមព្រះបន្ទូលទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូល»។⁴នោះ លោកម៉ូសេបានសរសេរចុះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ទាំងអស់។ នៅពេលព្រឹកព្រលឹម លោកម៉ូសេបានសង់អាសនាមួយនៅជើងភ្នំ ហើយបានរៀបចំបង្គោលថ្មដប់ពីរ ហើយថ្មនោះជាតំណាងឲ្យកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីររបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

⁵គាត់បានចាត់យុវជនជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមួយចំនួនដើម្បីថ្វាយតង្វាយដុត និងថ្វាយគោដល់ព្រះអម្ចាស់ជាតង្វាយមេត្រីភាព។⁶លោកម៉ូសេបានយកឈាមពាក់កណ្តាលដាក់វាចូលទៅក្នុងផើង ហើយគាត់បានយកពាក់កណ្តាលទៀតទៅប្រោះលើអាសនា។

⁷គាត់បានយកសៀវភៅសម្ពន្ធមេត្រី ហើយអានវាឮៗដល់ប្រជាជន។ ពួកគេនិយាយថា៖ «យើងខ្ញុំនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាងតាមដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូល។ យើងនឹងស្តាប់បង្គាប់តាម»។⁸បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានយកឈាម ហើយប្រោះវាទៅលើប្រជាជន។ គាត់ប្រាប់ថា៖ «នេះគឺជាឈាមនៃសម្ពន្ធមេត្រី ដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើជាមួយអ្នក ដោយប្រទានដល់អ្នកនូវសេចក្តីសន្យាជាមួយនឹងព្រះបន្ទូលទាំងនេះ»។

⁹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ លោកអ៊ើរ៉ុន លោកណាដាប់ អប៊ី‌ហ៊ូវ និងពួកចាស់ទុំរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ចំនួនចិត‌សិបនាក់ឡើងទៅលើភ្នំ។¹⁰ពួកគេបានឃើញព្រះជាម្ចាស់របស់អ៊ីស្រាអែល។ នៅក្រោមព្រះ‌បាទាព្រះអង្គ មានដូចជាត្បូងកណ្ដៀងសុទ្ធ ភ្លឺថ្លាដូចផ្ទៃមេឃ។¹¹ព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រហារលើអ្នកដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឡើយ។ ពួកគេបានឃើញព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេបានហូបអាហារ។

¹²ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរឡើងមករកយើងនៅលើភ្នំ ហើយស្នាក់នៅទីនោះហើយ។ យើងនឹងប្រទានបន្ទះថ្ម ហើយយើងបានសរសេរក្រឹត្យវិន័យ និងបទបញ្ជានៅលើនោះ ដើម្បីអ្នកអាចបង្រៀនដល់ពួកគេ»។¹³ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានរៀបចំឡើងទៅលើភ្នំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាមួយនឹងយ៉ូសេ្វជាអ្នកជំនួយរបស់គាត់។

¹⁴លោកម៉ូសេបាននិយាយទៅកាន់អ្នកដឹកនាំថា៖ «ចូរនៅទីនេះហើយចាំយើងរហូតទាល់តែយើងត្រឡប់មករកអ្នករាល់គ្នាវិញ។ លោកអ៊ើរ៉ុន និងហ៊ើរនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាហើយ។ ប្រសិនបើ នរណាមានជម្លោះនឹងគ្នា ឲ្យគេចូលទៅរកពួកគេចុះ»។¹⁵ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានឡើងទៅលើភ្នំ ហើយពពកបានគ្របបាំងភ្នំជិត។

¹⁶សិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតនៅលើភ្នំស៊ីណាយ ហើយពពកបានគ្របបាំងវាជិតអស់រយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ ព្រះអង្គបានហៅលោកម៉ូសេចេញពីពពក។¹⁷លក្ខណៈនៃសិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ដូចជាភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅនៅលើកំពូលភ្នំ នៅចំពោះភ្នែករបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។¹⁸លោកម៉ូសេបានចូលទៅក្នុងពពកនោះ ហើយបានឡើយទៅលើភ្នំ។ គាត់បានឡើងទៅលើភ្នំអស់រយៈពេលសែសិបយប់សែសិបថ្ងៃ។

25

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឲ្យយកតង្វាយមកថ្វាយដល់យើងពីមនុស្សគ្រប់គ្នា ដែលមានដួងចិត្តនៃការថ្វាយ។ អ្នកត្រូវទទួលតង្វាយនេះសម្រាប់យើង។

³ទាំងនេះជាតង្វាយដែលអ្នកត្រូវទទួលពីពួកគេ មានមាស ប្រាប់ និងលង្ហិន⁴ក្រណាត់ពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម និងពណ៌ក្រហមទុំ ក្រណាត់ទេស‌ឯក⁵ក្រណាត់ធ្វើពីរោមពពែឈ្មោល ស្បែកពពែជ្រលក់ពណ៌ក្រហម ស្បែកផ្សោត និងឈើនាង‌នួន⁶ប្រេងសម្រាប់ដុតបំភ្លឺទីសក្ការ ប្រេងក្រអូបសម្រាប់ពិធីលាបប្រេង និងគ្រឿងក្រអូបសម្រាប់ដុត⁷ត្បូងមណី‌ជោតិរស និងត្បូងដ៏មានតម្លៃផ្សេងៗ សម្រាប់ដាំនៅលើអាវអេផូដ និងសម្រាប់លំអដើមទ្រូងបូជា‌ចារ្យ។

⁸ចូរឲ្យពួកគេសង់ទីសក្ការៈមួយសម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យយើងស្នាក់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ។⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើវា ដូចដែលយើងបានបង្ហាញដល់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងផែនការ សម្រាប់សង់ព្រះ‌ពន្លា និងធ្វើគ្រឿងបរិក្ខារទាំងប៉ុន្មានផង។

¹⁰ពួកគេត្រូវធ្វើហឹបមួយពីឈើនាងនួន។ ហឹបនោះមានបណ្ដោយពីរហត្ថកន្លះ ទទឹងមួយហត្ថកន្លះ និងកម្ពស់មួយហត្ថកន្លះ។¹¹អ្នកស្រោបហឹបនោះទាំងខាងក្នុង ទាំងខាងក្រៅដោយមាសសុទ្ធ ហើយអ្នកត្រូវធ្វើគែមមាសព័ទ្ធជុំ‌វិញហឹបនោះ។

¹²អ្នកត្រូវធ្វើកងមាសបួនសម្រាប់វា ហើយដាក់ភ្ជាប់ទៅនឹងជើងទាំងបួន ជាមួយនឹងជើងនៅម្ខាងពីរៗ។¹³អ្នកត្រូវយកឈើនាង‌នួនមកធ្វើជាឈើស្នែង ហើយស្រោបវាដោយមាសផងដែរ។¹⁴អ្នកត្រូវស៊កឈើស្នែងទៅក្នុងកងដែលនៅសងខាងហឹប ដើម្បីសែងហឹបនោះបាន។

¹⁵ឈើស្នែងត្រូវនៅជាប់នឹងកងរបស់ហឹប មិនត្រូវយកចេញពីវាឡើយ។¹⁶អ្នកត្រូវដាក់ច្បាប់នៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងបានឲ្យដល់អ្នកទៅក្នុងហឹបនោះ។¹⁷អ្នកត្រូវធ្វើគម្របហឹបពីមាសសុទ្ធ។ ដែលបណ្តោយរបស់វាពីរហត្ថកន្លះ ហើយទទឹងរបស់វាមួយហត្ថកន្លះ ។¹⁸អ្នកត្រូវធ្វើរូបចេរូប៊ីនពីរមាសនៅចុងនៃគម្របទាំងសងខាង។

¹⁹ចូរធ្វើរូបចេរូប៊ីនមួយនៅចុងម្ខាងនៃគម្របហឹប ហើយរូបចេរូប៊ិនមួយទៀតនៅចុងគម្របហឹបម្ខាងទៀត។ ត្រូវភ្ជាប់ចេរូប៊ិននេះនៅលើគម្របហឹបទាំងសងខាង។²⁰រូបចេរូប៊ិនត្រូវត្រដាងស្លាប ហើយត្រូវដាក់ទល់មុខគ្នា ព្រមទាំងត្រដាងស្លាបគ្របពីលើគម្របហឹបថែមទៀតផង។ មុខរបស់រូបចេរូប៊ិនត្រូវដាក់ទល់មុខគ្នា ហើយឈ្ងោងមុខនៅលើគម្របហឹបផង។²¹អ្នកត្រូវដាក់គម្របនៃទីសន្តោសប្រោសពីលើហឹប ហើយអ្នកត្រូវដាក់ច្បាប់នៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងឲ្យដល់អ្នកនៅក្នុងនោះ។

²²យើងនឹងជួបអ្នកនៅកន្លែងហឹបនោះ។ យើងនឹងនិយាយជាមួយអ្នកពីកន្លែងនោះមកគឺពីលើគម្របនៃទីសន្តោសប្រោស។ នៅចំកណ្តាលចេរូប៊ិនទាំងពីរនៅលើហឹបនៃទីបន្ទាល់ដែលយើងនឹងនិយាយមកអ្នកពីសេចក្តីបង្គាប់គ្រប់យ៉ាង ដែលយើងនឹងប្រទានដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

²³អ្នកត្រូវធ្វើតុមួយពីឈើនាងនួន។ ប្រវែងរបស់វាត្រូវមានបណ្តោយពីរហត្ថ ហើយទទឹងរបស់វាមួយហត្ថ និងកម្ពស់របស់វាមួយហត្ថកន្លះ។²⁴អ្នកត្រូវស្រោបវាជាមួយនឹងមាសសុទ្ធ ហើយធ្វើគែមមាសនៅជុំ‌វិញផង។

²⁵អ្នកត្រូវធ្វើគែមព័ទ្ធជុំវិញតុកម្ពស់មួយទះ ហើយធ្វើក្បាច់ជាមាសភ្ជាប់នឹងគែមព័ទ្ធជុំ‌វិញផង។²⁶អ្នកត្រូវធ្វើកងមាសបួន ហើយដាក់ភ្ជាប់កងទាំងនោះ ទៅនឹងជ្រុងទាំងបួន ត្រង់ជើងតុទាំងបួននោះផង។²⁷កងទាំងនោះត្រូវនៅជាប់គែមតុ ដើម្បីឲ្យមានកន្លែងសម្រាប់ស៊កឈើស្នែង ដើម្បីឲ្យអាចសែងបាន។

²⁸អ្នកត្រូវធ្វើឈើស្នែងពីឈើនាងនួន ហើយស្រោបឈើនោះដោយមាស ដើម្បីប្រើស្នែងនោះសែងតុ។²⁹អ្នកត្រូវធ្វើចាន ស្លាបព្រា ក្អមនិងពែង ប្រើដើម្បីចាក់តង្វាយច្រូច។³⁰អ្នកត្រូវធ្វើរបស់ទាំងនេះពីមាសសុទ្ធ។ អ្នកត្រូវរៀបចំនំប៉័ងនៅលើតុនោះចំពោះយើងជាប្រចាំ។

³¹អ្នកត្រូវធ្វើជើងចង្កៀងមាសមានឆ្លាក់។ ជើងចង្កៀងគឺត្រូវធ្វើឲ្យមានក្បាច់រចនា នៅផ្នែកខាងក្រោម និងពីមាសសុទ្ធមួយដុំ។ មានពែង មានមែង និងមានផ្កា ទាំងអស់ធ្វើឡើងពីដុំតែមួយ។³²មានមែកប្រាំមួយ បែកចេញពីតួកណ្តាល ហើយមែកម្ខាងនៃជើងចង្កៀងមានបី ហើយម្ខាងទៀតក៏មានបីដែរ។ ហើយមែកនៃជើងចង្កៀងនោះញែកចេញពីគ្នា មានកន្លាក់ៗ ហើយមែកបីនៃជើងចង្កៀតម្ខាងទៀតក៏បែកចេញពីគ្នាដែរ។

³³មែកទីមួយត្រូវមានពែងបី ធ្វើឲ្យដូចជាគ្រាប់ចំបក់ មានទាំងកន្សោមគ្រាប់ និងផ្កាផង ហើយមែកទាំងប្រាំមួយដែលបែកចេញពីតួជើងចង្កៀងមក នោះក៏ត្រូវមានរាងដូចជាគ្រាប់ចំបក់ដែរ ព្រមទាំងកន្សោមគ្រាប់ និងផ្កា ដូចគ្នាទាំងអស់លាតចេញមកពីជើងចង្កៀង។³⁴ចំណែក ជើងចង្កៀងវិញ ដងកណ្តាល ត្រូវមានពែងបួន ធ្វើឲ្យដូចជាគ្រាប់ចំបក់ ព្រមទាំងកន្សោមគ្រាប់ និងផ្កាផង។

³⁵ត្រូវមានកន្សោមគ្រាប់មួយ នៅក្រោមមែកមួយគូដំបូង ត្រូវធ្វើវាពីដុំតែមួយ ហើយត្រូវមានកន្សោមគ្រាប់មួយ នៅក្រោមមែកគូទីពីរ ដែលមានមែកមួយគូទៀត ត្រូវធ្វើវាពីដុំតែមួយ។ ដូចគ្នានោះដែរ ត្រូមានកន្សោមគ្រាប់មួយនៅក្រោមបែកទីបីនៃមែកគូទីបី ត្រូវធ្វើវាពីដុំតែមួយ។ មែកទាំងប្រាំមួយនៃជើងចង្កៀងនោះត្រូវតែដូចគ្នាទាំងអស់។³⁶កន្សោមគ្រាប់ និងមែកទាំងប៉ុន្មាន ត្រូវឆ្លាក់ជាក្បាច់រចនាពីមាសសុទ្ធភ្ជាប់ជា‌មួយគ្នា។

³⁷អ្នកត្រូវធ្វើជើងចង្កៀង ហើយមានចង្កៀងប្រាំពីរ ព្រមទាំងរៀបចំចង្កៀង ដើម្បីឲ្យមានពន្លឺចេញពីវា។³⁸ឃ្នាបប្រឆេះ និងថាសដាក់កម្ទេចសម្រាប់ជើងចង្កៀង នោះក៏ត្រូវធ្វើពីមាសសុទ្ធដែរ។³⁹ត្រូវយកមាសសុទ្ធមួយហាប មកធ្វើជើងចង្កៀង និងគ្រឿងប្រដាប់ទាំងអស់របស់វា។⁴⁰ត្រូវប្រយ័ត្នធ្វើវាឲ្យត្រឹម‌ត្រូវតាមគំរូ ដែលបានបង្ហាញដល់អ្នកនៅលើភ្នំ។

26

¹អ្នកត្រូវធ្វើព្រះពន្លាពីវាំងននដប់ ធ្វើពីអំបោះធ្មៃគឺក្រណាត់ពណ៌ស ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហមទុំ ក្រណាត់ទាំងនោះត្រូវប៉ាក់លម្អដោយរូបចេរូប៊ីន។ ការងារនេះនឹងធ្វើឡើយដោយជាងដែលមានស្នាដៃល្អ។²បណ្ដោយនៃវាំងនននីមួយៗមានប្រវែងម្ភៃប្រាំបីហត្ថ ទទឹងបួនហត្ថ។ វាំងននទាំងអស់ត្រូវមានទំហំស្មើគ្នា។³វាំងននប្រាំត្រូវភ្ជាប់ជាមួយគ្នា ហើយវាំងននប្រាំទៀតក៏ត្រូវភ្ជាប់ជាមួយគ្នាដែរ។

⁴អ្នកត្រូវធ្វើកងដែលមានពណ៌ខៀវតាមជាយវាំង‌ននទីមួយ ខាងចុងផ្ទាំងត្រង់កន្លែងដែលភ្ជាប់គ្នា។ ដូចគ្នានេះ អ្នកត្រូវធ្វើតាមជាយខាងចុងផ្ទាំងមួយទៀត ត្រង់កន្លែងដែលភ្ជាប់គ្នាដែរ។⁵អ្នកត្រូវធ្វើកងហាសិបនៅវាំង‌ននទីមួយ ហើយហាសិបទៀតនៅវាំង‌ននទីពីរ ហើយអ្នកត្រូវធ្វើកងហាសិប នៅខាងចុងវាំងននទីពីរដែរ។ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យកងនោះបាននៅទល់មុខគ្នា⁶អ្នកត្រូវធ្វើដង្កៀបមាសហាសិប ហើយភ្ជាប់វាំង‌ននទាំងពីរផ្ទាំងនឹងដង្កៀបនោះ ដើម្បីឲ្យព្រះពន្លាបានជាប់នៅជារោងតែមួយ។

⁷អ្នកត្រូវធ្វើវាំងននពីរោមពពែ សម្រាប់គ្របព្រះពន្លា។⁸អ្នកត្រូវធ្វើវាំងននរោមពពែនេះដប់មួយវាំងនន។ ហើយវាំងនននីមួយៗត្រូវមានប្រវែងសាមសិបហត្ថ ហើយទទឹងវាំងនននីមួយៗមានប្រវែងបួនហត្ថ។ វាំងននទាំងដប់មួយត្រូវមានទំហំស្មើៗគ្នា។⁹អ្នកត្រូវភ្ជាប់វាំងននប្រាំជាមួយគ្នានឹងគ្នា ហើយវាំងននប្រាំមួយទៀតក៏ត្រូវភ្ជាប់ជាមួយគ្នាដែរ។ អ្នកត្រូវបត់វាំងននទីប្រាំមួយនៅខាងមុខព្រះពន្លា។

¹⁰អ្នកត្រូវធ្វើកងហាសិបដាក់នៅលើជាយវាំងនននីមួយៗ នៃផ្ទាំងទីមួយ ហើយហាសិបទៀតនៅខាងចុងវាំងននដែលភ្ជាប់គ្នានៅផ្ទាំងទីពីរ។¹¹អ្នកត្រូវធ្វើដង្កៀបពីលង្ហិន ហើយដាក់វាទៅក្នុងដង្កៀបនោះ។ បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវតំឡើងព្រះពន្លាជាមួយគ្នា ដើម្បីភ្ជាប់ព្រះពន្លាមកតែមួយ។

¹²វាំងននដែលនៅសល់ពាក់កណ្តាល គឺវាំងននដែលនៅសល់ពីវាំងននព្រះពន្លា ត្រូវព្យួរនៅពីក្រោយព្រះពន្លា។¹³ត្រូវតែមានវាំង‌ននសល់មួយហត្ថនៅម្ខាង ហើយមួយហត្ថទៀតនៅម្ខាងទៀត ជាវាំងននដែលនៅសល់ពីវាំងននព្រះពន្លា ត្រូវព្យួរនៅសងខាងព្រះពន្លា ដើម្បីបាំងព្រះពន្លា។¹⁴អ្នកត្រូវធ្វើគម្របសម្រាប់គ្របព្រះពន្លាដែលធ្វើពីស្បែកចៀម ជ្រលក់ពណ៌ក្រហម ហើយគម្របមួយទៀតធ្វើពីស្បែកផ្សោតមកគ្រប់ពីលើនោះ។

¹⁵អ្នកត្រូវធ្វើស៊ុមពីឈើនាងនួនសម្រាប់ព្រះពន្លា។¹⁶ស៊ុមនីមួយៗមានបណ្តោយដប់ហត្ថ ហើយទទឹងមួយហត្ថកន្លះ។¹⁷ត្រូវមានពន្លួញឈើពីរភ្ជាប់ជាមួយនឹងស៊ុមនីមួយៗ ដើម្បីភ្ជាប់ស៊ុមជាមួយគ្នា។ អ្នកត្រូវធ្វើស៊ុមរបស់ព្រះពន្លាទាំងអស់របៀបនេះឯង។¹⁸នៅពេលអ្នកត្រូវធ្វើស៊ុមសម្រាប់ព្រះពន្លា អ្នកត្រូវធ្វើស៊ុមម្ភៃសម្រាប់ផ្នែកខាងត្បូង។

¹⁹អ្នកត្រូវធ្វើជើងទ្រប្រាក់ចំនួនសែសិបនៅក្រោមស៊ុមទាំងម្ភៃនោះ។ ត្រូវមានជើងទ្រពីរនៅក្រោមស៊ុមមួយ ត្រង់កន្លែងដែលមានពន្លួញទាំងពីរ។²⁰នៅផ្នែកទីពីរនៃព្រះពន្លា គឺនៅប៉ែកខាងជើង អ្នកត្រូវធ្វើស៊ុមម្ភៃ²¹ហើយជើងទ្រស៊ុមពីប្រាក់ចំនួនសែសិបផង។ ត្រូវមានជើងទ្រពីរនៅក្រោមស៊ុមមួយ ជើងទ្រពីរនៅក្រោមស៊ុមបន្ទាប់ និងជាបន្តបន្ទាប់។

²²សម្រាប់ផ្នែកខាងក្រោយរបស់ព្រះពន្លាដែលនៅប៉ែកខាងលិច អ្នកត្រូវធ្វើស៊ុមប្រាំមួយ។²³អ្នកត្រូវធ្វើស៊ុមពីរសម្រាប់ជ្រុងខាងក្រោយព្រះពន្លា។²⁴ស៊ុមទាំងនេះត្រូវញែកដោយឡែកនៅខាងក្រោម ប៉ុន្តែ ត្រូវភ្ជាប់នៅខាងលើជាមួយនឹងកងមួយ។ នៅជ្រុងខាងក្រោយទាំងពីរត្រូវមានស៊ុមពីរដូចគ្នា។²⁵ត្រូវមានស៊ុមប្រាំបី និងជើងទ្រធ្វើពីប្រាក់ចំនួនទាំងអស់ដប់ប្រាំមួយ ជើងទ្រពីរនៅក្រោមស៊ុមទីមួយ ហើយជើងទ្រពីរទៀត នោក្រោមស៊ុមបន្ទាប់ និងជាបន្តបន្ទាប់ទៀត។

²⁶អ្នកត្រូវធ្វើរនុកពីឈើនាងនួន ប្រាំសម្រាប់ស៊ុមមួយផ្នែករបស់ព្រះពន្លា។²⁷រនុកប្រាំទៀតសម្រាប់ស៊ុមនៃផ្នែកមួយទៀតរបស់ព្រះពន្លា ហើយរនុកប្រាំផ្សេងទៀតសម្រាប់ស៊ុម សម្រាប់ផ្នែកខាងក្រោយរបស់ព្រះពន្លានៅប៉ែកខាងលិច។²⁸រនុកកណ្ដាល ពាក់កណ្ដាលស៊ុមឡើងលើ ត្រូវបង្ហូតចាប់ពីចុងម្ខាងដល់ចុងម្ខាង។

²⁹អ្នកត្រូវស្រោបស៊ុមជាមួយនឹងមាស។ អ្នកត្រូវធ្វើកងពីមាស សម្រាប់ស៊កចូលរនុក ហើយអ្នកត្រូវស្រោមរនុកជាមួយនឹងមាស។³⁰អ្នកត្រូវរៀបចំព្រះពន្លា តាមផែនការដែលបានបង្ហាញអ្នកនៅលើភ្នំ។

³¹អ្នកត្រូវធ្វើវាំងននពីមួយ ត្បាញដោយអំបោះធ្មៃ ដែលលាយនឹងអំបោះពណ៌ស ពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម និងពណ៌ក្រហមទុំ។³²វាំងនននេះត្រូវតែប៉ាក់លម្អដោយរូបចេរូប៊ីន ដោយការរចនានៃជាងមានស្នាដៃ។ អ្នកត្រូវព្យួរវានៅលើសរសរនាងនួនបួនដែលស្រោមមាស។ សរសរទាំងនេះត្រូវមានទំពក់ពីមាស បញ្ឍរនៅលើជើងទ្រប្រាក់។³³អ្នកត្រូវព្យួរវាំងនននៅតម្ពក់ទាំងនោះ ហើយអ្នកត្រូវយកហឹបដែលដាក់បន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រី។ វាំងននត្រូវញែកទីបរិសុទ្ធ ពីទីបរិសុទ្ធបំផុត។

³⁴អ្នកត្រូវដាក់ទីសន្តោសប្រោសនៅលើហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត។³⁵អ្នកត្រូវដាក់តុនៅខាងក្រៅវាំងនន។ អ្នកត្រូវដាក់ជើងចង្កៀងទល់មុខនឹងតុនៅប៉ែកខាងត្បូងនៃព្រះពន្លា។ តុត្រូវនៅប៉ែកខាងជើង។

³⁶អ្នកត្រូវធ្វើរនាំងសម្រាប់ផ្លូវចូលព្រះពន្លា។ អ្នកត្រូវធ្វើវាចេញពីអំបោះធ្មៃ ដែលមានពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ព្រមទាំងវិញនឹងអំបោះខ្លូត‌ទេស ត្រូវប៉ាក់ផង។³⁷ដ្បិត កន្លែងព្យួរ អ្នកត្រូវធ្វើសសរនាង‌នួនប្រាំ ហើយស្រោបមាសសម្រាប់គ្របពីលើវា។ តម្ពក់របស់វាត្រូវធ្វើពីមាស ហើយអ្នកត្រូវសិតធ្វើជើងលង្ហិនប្រាំសម្រាប់ទ្រសសរទាំងនោះ។

27

¹អ្នកត្រូវធ្វើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាពីឈើនាងនួន ដែលមានប្រវែងប្រាំហត្ថ និងទទឹកប្រាំហត្ថ។ កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជានោះត្រូវមានរាងការ៉េ និងកម្ពស់បីហត្ថ។²អ្នកត្រូវធ្វើស្នែងគោជាប់ទាំងបួនជ្រុងនៃកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជានោះ។ ស្នែងត្រូវភ្ជាប់ដុំតែមួយជាមួយនឹងកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា អ្នកត្រូវស្រោបស្នែងនោះដោយលង្ហិន។

³អ្នកត្រូវធ្វើឧបករណ៍សម្រាប់ប្រើនៅកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា មានឆ្នាំង ប៉ែល ផើង សម និងជើង‌ក្រាន។ អ្នកត្រូវធ្វើឧបរណ៍នេះជាមួយនឹងលង្ហិនទាំងអស់។⁴អ្នកត្រូវធ្វើប្រទាសសម្រាប់កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ខ្ទាស់ក្រឡាគ្នាជាមួយលង្ហិន។ ត្រូវធ្វើកងលង្ហិនបួនសម្រាប់ប្រទាសនីមួយៗទាំងបួនជ្រុងដែរ។

⁵អ្នកត្រូវដាក់ប្រទាសនៅក្រោមក្រោមជ្រុងទាំងបួន គឺនៅចំពាក់កណ្តាលនៃកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា។⁶អ្នកត្រូវធ្វើឈើស្នែងសម្រាប់សែងកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ឈើស្នែងនោះត្រូវធ្វើពីឈើនាងនួន ហើយអ្នកត្រូវស្រោបវាដោយលង្ហិន។

⁷ត្រូវដាក់ឈើស្នែងនៅក្នុងកង ហើយឈើស្នែងសម្រាប់សែងកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាត្រូវមានទាំងសងខាង។⁸អ្នកត្រូវធ្វើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាពីក្តាដែលមានប្រហោងកណ្តាល ចេញពីបន្ទះក្តានោះ។ អ្នកត្រូវធ្វើវាបែបនេះ តាមដែលបានបង្ហាញនៅលើភ្នំ។

⁹អ្នកត្រូវធ្វើទីលានសម្រាប់ព្រះពន្លា។ ត្រូវមានរនាំងព័ទ្ធជុំវិញភាគខាងត្បូងនៃទីលាន រនាំងធ្វើពីអំបោះខ្លូត‌ទេសវេញយ៉ាងខ្មាញ់ ប្រវែងមួយរយហត្ថ។¹⁰រនាំងត្រូវមាននោះត្រូវមានសរសេរម្ភៃ ជាមួយនឹងជើងទ្រម្ភៃដែលធ្វើពីលង្ហិនផង។ ត្រូវមានតម្ពក់ភ្ជាប់ទៅនឹងសរសរ និងគន្លឹះ ត្រូវធ្វើពីប្រាក់។

¹¹នៅប៉ែកខាងជើងក៏ដូចគ្នាដែរ ត្រូវធ្វើរនាំងប្រវែងមួយហត្ថ ជាមួយនឹងសសរម្ភៃដែរ ជើងទ្រម្ភៃធ្វើពីលង្ហិន តម្ពក់ដែលភ្ជាប់នឹងសសរ និងកន្លឹះ ធ្វើពីប្រាក់។¹²នៅប៉ែកខាងលិច ត្រូវធ្វើវាំងននប្រវែងហាសិបហត្ថ។ ត្រូវធ្វើសសរដប់ និងជើងទ្រដប់។¹³ទីលានត្រូវមានប្រវែងហាសិបហត្ថ ទៅប៉ែកខាងកើត។

¹⁴រនាំងសម្រាប់ប៉ែកផ្លូវចូលត្រូវមានប្រវែងដប់ប្រាំហត្ថ។ ត្រូវធ្វើសសរបី និងជើងទ្របី។ នៅប៉ែកម្ខាងទៀតក៏ត្រូវមានរនាំងប្រវែងដប់ប្រាំហត្ថដែរ។¹⁵ត្រូវធ្វើសសរបី និងជើងទ្របី។ ច្រកចូលទីលានត្រូវធ្វើវាំងននមានប្រវែងម្ភៃហត្ថ។¹⁶វាំងននត្រូវមានពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហមទុំ ធ្វើពីក្រណាត់អំបោះធ្មៃយ៉ាងស្អាត ជាមួយនឹងក្បាច់បាក់ផង។ ត្រូវមានសសរបួនជាម្ួយនឹងជើងទ្របួន។

¹⁷សសរទីលានទាំងអស់ត្រូវមានគន្លឹះ និងតម្ពក់ស្រោបដោយប្រាក់ និងមានជើងទ្រលង្ហិន។¹⁸ទីលានត្រូវមានបណ្តោយប្រវែងមួយរយហត្ថ និងទទឹងប្រវែងហាសិបហត្ថស្មើគ្នា ហើយនិងកម្ពស់ប្រាំហត្ថ ជាមួយនឹងរនាំងវិញត្រូវធ្វើពីអំបោះធ្មៃយ៉ាងស្អាតចងព័ទ្ធជុំវិញ ដែលមានជើងទ្រលង្ហិនផង។¹⁹គ្រប់ឧបរកណ៍ទាំងអស់ដែលត្រូវប្រើនៅក្នុងព្រះពន្លា និងចម្រឹងព្រះ‌ពន្លា និងចម្រឹងរនាំងរបស់ទី‌លាន ត្រូវធ្វើពីលង្ហិនទាំងអស់។

²⁰អ្នកត្រូវបង្គាប់ដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឲ្យយកប្រេងអូលីវសុទ្ធដែលល្អបំផុត សម្រាប់ដុតឲ្យចង្កៀងភ្លឺជាអចិន្ត្រៃយ៍។²¹នៅខាងមុខព្រះពន្លានៃការជួបជុំ នៅខាងក្រៅវាំងននដែលនៅខាងមុខព្រះពន្លាដែលនៅទីនោះមានហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រី លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ត្រូវរក្សាចង្កៀងឲ្យឆេះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ជានិច្ច តាំងពីព្រឹករហូតដល់ល្ងាច។ សេចក្តីបង្គាប់នេះ នឹងត្រូវជាពិធីបរិសុទ្ធសម្រាប់កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែលគ្រប់ជំនាន់អនុវត្តតាមជារៀងរហូតតទៅ។

28

¹ចូរហៅអើរ៉ុន បងប្រុសរបស់អ្នក ព្រមទាំងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ មានណាដាប់ អប៊ី‌ហ៊ូវ អេលា‌សារ និងអ៊ីថា‌ម៉ារ ពីក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ដើម្បីឲ្យពួកគេបម្រើយើងក្នុងមុខងារជាបូជា‌ចារ្យ។²អ្នកត្រូវធ្វើសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់អ៊ើរ៉ុន បងប្រុសរបស់អ្នក ញែកដោយឡែកសម្រាប់យើង។ សម្លៀកបំពាក់នេះសម្រាប់ផ្តល់កិត្តិយស និងជាលម្អដល់គាត់។³អ្នកត្រូវប្រាប់ឲ្យប្រជាជនទាំងអស់ដែលមានប្រាជ្ញា គឺអស់អ្នកដែលបានពេញដោយវិញ្ញាណនៃប្រាជ្ញា ដើម្បីឲ្យពួកគេធ្វើសម្លៀកបំពាក់របស់អ៊ើរ៉ុន ដើម្បីញែកគាត់ដោយឡែកបម្រើយើងក្នុងមុខងារជាបូជាចារ្យ។

⁴សម្លៀកបំពាក់ដែលពួកគេត្រូវធ្វើគឺប្រដាប់ពាក់លើទ្រូងមួយ អាវអេផូដមួយ អាវវែងមួយ អាវក្នុងមួយជាអាវប៉ាក់ ឈ្នួតក្បាលមួយ និងខ្សែក្រវាត់មួយ។ ពួកគេត្រូវធ្វើសម្លៀក‌បំពាក់ទាំងនេះ ដើម្បីញែកពួកគេដោយឡែកសម្រាប់យើង។ ពួកគេគឺជាអើរ៉ុន បងប្រុសរបស់អ្នក និងទាំងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ដើម្បីឲ្យបម្រើមុខងារជាបូជា‌ចារ្យ។⁵ពួកសិប្បករត្រូវប្រើអំបោះមាស អំបោះពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម និងពណ៌ក្រហមទុំ ព្រមទាំងអំបោះធ្មៃ។

⁶ពួកគេត្រូវធ្វើអាវអេផូដ ពីអំបោះមាស អំបោះពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម និងពណ៌ក្រហមទុំ ព្រមទាំងអំបោះធ្មៃ ដោយមានប៉ាក់លំអផង។ ត្រូវធ្វើតាមរចនានៃពួកជាងដែលមានស្នាដៃ។⁷ត្រូវមានខ្សែស្មាពីរ ភ្ជាប់នៅចុងអាវអេផូដទាំងមុខទាំងក្រោយ ឲ្យបានជាប់ជា‌មួយគ្នា។⁸រីឯខ្សែក្រវាត់របស់អាវអេផូដ ត្រូវធ្វើដោយសរសៃអំបោះយ៉ាងល្អ ដូចអាវអេផូដដែរ គឺមានអំបោះមាស អំបោះពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម និងពណ៌ក្រហមទុំ។⁹ត្រូវយកត្បូងមណី‌ជោតិរសពីរមក ហើយចារឈ្មោះកូនរបស់អ៊ីស្រា‌អែលទាំងដប់ពីរនៅលើនោះ។

¹⁰ឈ្មោះរបស់ពួកគេប្រាំមួយ ត្រូវនៅលើត្បូងមណី‌ជោតិរសមួយ ហើយឈ្មោះប្រាំមួយទៀតនៅលើត្បូងមណី‌ជោតិរសមួយទៀត ដើម្បីឲ្យមានឈ្មោះតាមលំដាប់របស់ពួកគេ។¹¹តាមរបៀបដូចគេឆ្លាក់ត្រា ហើយត្រូវធ្វើក្រចាប់មាសភ្ជាប់នឹងត្បូងទាំងពីរនោះជាមួយនឹងឈ្មោះកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងដប់ពីរផង។¹²អ្នកត្រូវដាក់ត្បូងទាំងពីរភ្ជាប់នឹងខ្សែរបស់អាវអេផូដ ទុកជាតំណាងកូនរបស់អ៊ីស្រា‌អែល។ អើរ៉ុននឹងពាក់ឈ្មោះរបស់ពួកគេ នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៅលើស្មាទាំងពីររបស់កាត់ ទុកជាការរំលឹកដល់ពួកគេ។

¹³អ្នកត្រូវធ្វើក្រចាប់ទាំងនោះពីមាស¹⁴ហើយធ្វើខ្សែពីមាសសុទ្ធ ដែលវេញចូលគ្នាជារបៀបខ្សែ‌ពួរ ហើយអ្នកត្រូវភ្ជាប់ខ្សែ និងក្រចាប់ជាប់គ្នា។

¹⁵អ្នកត្រូវធ្វើប្រដាប់ពាក់លើទ្រូងមួយ សម្រាប់វិនិច្ឆ័យ ឲ្យត្រូវតាមរចនានៃពួកជាងដែលមានស្នាដៃ ហើយតាមរបៀបអាវអេផូដដែរ គឺធ្វើពីមាស ពីសំពត់ពណ៌ផ្ទៃមេឃ ពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម ដែលត្បាញដោយអំបោះធ្មៃ។¹⁶ត្រូវឲ្យបានបួនជ្រុងស្មើ។ អ្នកត្រូវបត់ប្រដាប់ពាក់ដើមទ្រូវជាពីរផ្នត់។ ត្រូវមានបណ្តោយមួយចំអាម ទទឹងមួយចំអាម។

¹⁷អ្នកត្រូវដាក់ដាំត្បូងបួនជួរនៅប្រដាប់នោះ។ ក្នុងជួរទីមួយ ត្រូវដាំត្បូងទទឹមមួយគ្រាប់ ត្បូងប៊ុត‌លឿងមួយគ្រាប់ និងត្បូងមរកតមួយគ្រាប់។¹⁸ក្នុងជួរទីពីរ មានត្បូងមរកដមួយ ត្បូងកណ្តៀងមួយ និងពេជ្រមួយ។¹⁹ជួរទីបី ត្រូវដាំត្បូងទទឹមមួយគ្រាប់ ត្បូងនិល‌រ័ត្នមួយគ្រាប់ និងត្បូងជម្ពូ‌រ័ត្នមួយគ្រាប់។²⁰ជួរទីបួន ត្រូវដាំត្បូងដៃ‌រគៀមមួយគ្រាប់ ត្បូងកែវ‌យក់មួយគ្រាប់ និងមណី‌ជោតិរសមួយគ្រាប់។ ត្បូងនីមួយៗត្រូវតែដាំបង្កប់ក្នុងក្រចាប់ធ្វើអំពីមាស។

²¹ត្បូងទាំងនេះត្រូវរៀបចំឡើងតាមឈ្មោះរបស់កូនចៅនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលទាំងអស់ដប់‌ពីរ ជាលំដាប់តាមឈ្មោះនីមួយៗ។ ត្រូវឆ្លាក់ទាំងអស់បែបដូចជាឆ្លាក់ត្រា គ្រប់ត្បូង ត្រូវចារឹកឈ្មោះមួយៗ ក្នុងឈ្មោះកុល‌សម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរនោះ។²²អ្នកត្រូវធ្វើជាខ្សែពាក់លើដើមទ្រូងដូចជាខ្សែពួរ ត្រូវធ្វើវាពីមាសសុទ្ធ។²³ត្រូវធ្វើក្រវិលមាសពីរ សម្រាប់ពាក់លើដើមទ្រូង ហើយត្រូវភ្ជាប់នៅចុងសងខាងនៃដើមទ្រូងដែរ។²⁴បន្ទាប់មក ត្រូវភ្ជាប់ខ្សែមាសទាំងពីរទៅនឹងកងទាំងពីរនៃប្រដាប់ពាក់លើទ្រូង។

²⁵អ្នកត្រូវភ្ជាប់ចុងម្ខាងទៀតនៃខ្សែពីរជាមួយនឹងក្រចាប់ពីរទៀត។ បន្ទាប់មកអ្នកត្រូវភ្ជាប់របស់ទាំងនោះទៅនឹងប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូងនៅខាងមុខ។²⁶អ្នកត្រូវធ្វើកងពីរពីមាស ហើយអ្នកដាក់កងនោះនៅលើជ្រុងទាំងពីរនៃប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូង និងនៅលើជ្រុងដែលនៅជិតជាយខាងក្នុង។

²⁷អ្នកត្រូវធ្វើកងពីមាសពីរថែមទៀត ហើយអ្នកត្រូវភ្ជាប់កងនោះទៅនឹងខាងក្រោមនៃខ្សែចងស្មាពីនៅខាងមុខអាវអេផូដ ជិតកន្លែងដែលខ្សែស្មាភ្ជាប់គ្នា និងខាងលើខ្សែអាវអេផូឌដែរ។²⁸ពួកគេត្រូវចងប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូងដោយភ្ជាប់កងទៅនឹងកងរបស់អាវអេផូដចងដោយខ្សែពណ៌ស្វាយ ដើម្បីវាអាចភ្ជាប់ប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូង ស្ថិតនៅលើខ្សែក្រវាត់។ ធ្វើបែបនេះ ដើម្បីឲ្យប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូងអាចរបូតពីអាវអេផូដឡើយ។

²⁹បន្ទាប់មក លោកអ៊ើរ៉ុនត្រូវចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត គាត់ត្រូវយកឈ្មោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលឆ្លាក់នៅលើដួងចិត្តរបស់គាត់គឺនៅលើប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូង ដើម្បីវិនិច្ឆ័យ ដើម្បីបន្តរំលឹកនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។³⁰អ្នកត្រូវដាក់យូរីម និងធូមីម ទៅក្នុងប្រដាប់ពាក់លើទ្រូង សម្រាប់វិនិច្ឆ័យ ដើម្បីឲ្យវត្ថុទាំងនេះស្ថិតនៅជាប់នឹងដួងចិត្តអើរ៉ុនជានិច្ច នៅពេលគាត់ចូលមករកព្រះអម្ចាស់។ ដូច្នេះ អើរ៉ុនត្រូវពាក់គ្រឿងសម្រាប់វិនិច្ឆ័យជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលជាប់នឹងដួងចិត្តរបស់គាត់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ជានិច្ច។

³¹អ្នកត្រូវធ្វើអាវអេផូដមួយវែងដែលមានពណ៌ស្វាយ។ ត្រូវបើកប្រឡោះសម្រាប់ក្បាល ហើយនិងប្រឡោះមួយចំកណ្ដាល។³²ត្រូវដេរ‌រឹមជុំ‌វិញប្រឡោះនោះ ដើម្បីកុំឲ្យរហែក។ ការនេះត្រូវដេរតាមរបៀបដែលគេដេរជាយអាវស្បែក។

³³នៅជាយខាងក្រោម អ្នកត្រូវធ្វើផ្លែទទឹមពីអំបោះពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហមទុំនៅជុំវិញ។ ត្រូវចងឆ្លាស់គ្នានឹងកណ្តឹងមាសនៅជុំវិញ។³⁴ត្រូវមានកណ្តឹងមាសមួយ និងផ្លែទទឹមមួយ កណ្តឹងមាសមួយ និងផ្លែទទឹមមួយនៅព័ទ្ធជុំវិញជាយខាងក្រោមអាវវែង។³⁵អាវវែងត្រូវពាក់លើអ៊ើរ៉ុន នៅពេលគាត់បម្រើ ដើម្បីឲ្យសម្លេងរបស់វាអាចឮ ពេលគាត់ចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ និងពេលគាត់ចាកចេញ។ ធ្វើដូច្នេះ គាត់នឹងមិនត្រូវស្លាប់ឡើយ។

³⁶អ្នកត្រូវធ្វើស្លាកមួយពីមាសសុទ្ធ ហើយឆ្លាក់លើវា ដូចជាត្រាមួយថា «វិសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់»។³⁷អ្នកត្រូវភ្ជាប់ស្លាកនេះជាមួយនឹងខ្សែពណ៌ខៀវភ្ជាប់នឹងឈ្នូតក្បាលផ្នែកខាងមុខ។³⁸ត្រូវពាក់វានៅលើក្បាលរបស់អ៊ើរ៉ុន គាត់ផ្ទុកបាបផ្សេងៗដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងតង្វាយបរិសុទ្ធ ដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវញែកដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ ឈ្នួតក្បាលត្រូវពាក់នៅពីលើក្បាលរបស់គាត់ជានិច្ច ដើម្បីឲ្យព្រះអម្ចាស់បានទទួលតង្វាយរបស់ពួកគេ។

³⁹អ្នកត្រូវធ្វើអាវខ្លួនពីក្រណាត់ដ៏ល្អ ហើយអ្នកត្រូវធ្វើឈ្នូតក្បាលមួយពីក្រណាត់ដ៏ល្អដែរ។ អ្នកត្រូវធ្វើខ្សែក្រវាត់មួយដើម្បីពាក់ឈៀង។

⁴⁰សម្រាប់កូនប្រុសៗរបស់អ៊ើរ៉ុនវិញ អ្នកត្រូវធ្វើអាវធំ ខ្សែក្រវាត់ និងឈ្នួតក្បាល ដើម្បីជាកិត្តិយស និងភាពថ្លៃថ្នូរដល់ពួកគេ។⁴¹អ្នកត្រូវស្លៀកពាក់ឲ្យលោកអ៊ើរ៉ុន បងប្រុសរបស់អ្នក ហើយនិងកូនប្រុសៗដែលនៅជាមួយគាត់។ អ្នកត្រូវចាក់ប្រេងលើពួកគេ និងតែងតាំងពួកគេ ព្រមទាំងញែកពួកគេដោយឡែកសម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យពួកគេបម្រើយើងក្នុងមុខងារជាបូជាចារ្យ។

⁴²អ្នកត្រូវធ្វើខោក្នុងពីអំបោះធ្មៃ ដើម្បីគ្របបាំងកេរ្តិ៍ខ្មាសរបស់ពួកគេ ខោក្នុងនោះ នឹងគ្របបាំងពីចង្កេះដល់ភ្លៅ។⁴³លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ត្រូវស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ទាំងនេះ នៅពេលពួកគេចូលទៅក្នុងព្រះពន្លានៃត្រសាលប្រជុំ ឬនៅពេលពួកគេចូលទៅកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជានៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។ ពួកគេត្រូវធ្វើបែបនេះ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេធ្វើខុស ឬពួកគេមិនត្រូវស្លាប់ឡើយ។ នេះគឺជាច្បាស់ដែលសិ្ថតស្ថេររៀងរហូតតទៅ សម្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុន និងពូជពង្សដែលនៅក្រោយគាត់។

29

¹ឥឡូវនេះ នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ ដើម្បីញែកពួកគេសម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យពួកគេបានបម្រើដល់យើងក្នុងមុខងារជាបូជាចារ្យ។²ចូរយកគោឈ្មោលមួយ ហើយនិងចៀមឈ្មោលពីរដែលល្អឥតខ្ចោះ ត្រូវធ្វើនំប៉័ងឥតមេ និងនំឥតមេលាយជាមួយប្រេង។ ត្រូវធ្វើនំដោយប្រើម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត។

³អ្នកត្រូវដាក់ពួកគេនៅក្នុងល្អីមួយ ចូរនាំនំដែលនៅក្នុងល្អីនោះ ហើយត្រូវថ្វាយនំនោះជាមួយនឹងគោឈ្មោល និងចៀមឈ្មោលពីរ។⁴អ្នកត្រូវយកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់មកចូលតាមច្រកទ្វារចូលទៅពន្លាជួបជុំ។ អ្នកត្រូវលាងទឹកដល់អ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់។

⁵អ្នកត្រូវយកសម្លៀកបំពាក់ ហើយពាក់ដល់អ៊ើរ៉ុន គឺអាវក្នុង អាវវែងអេផូដ និងប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូង ត្រូវក្រវាត់អេផូដនៅជុំវិញគាត់។⁶អ្នកត្រូវឈ្នួតក្បាលនៅលើក្បាលរបស់គាត់ ហើយដាក់មកុដបរិសុទ្ធនៅលើឈ្នួតក្បាលនោះ។⁷បន្ទាប់មក ត្រូវចាក់ប្រេង ហើយបង្ហូរវានៅលើក្បាលរបស់គាត់ ត្រូវចាក់ប្រេងលើគាត់បែបនេះឯង។

⁸អ្នកត្រូវនាំកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ហើយពាក់អាវលើពួកគេ។ អ្នកត្រូវស្លៀកពាក់ឲ្យអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ជាមួយនឹងខ្សែក្រវាត់ ហើយពាក់មកុដលើពួកគេ។⁹កិច្ចការរបស់បូជាចារ្យគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេ គឺជាច្បាប់ស្ថិតស្ថេរជានិច្ច។ អ្នកត្រូវតែងតាំងអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុៗរបស់គាត់ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានបម្រើយើង។

¹⁰អ្នកត្រូវនាំគោឈ្មោលមកនៅចំពោះព្រះពន្លានៃការជួបជុំ ហើយអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលរបស់វា។¹¹អ្នកត្រូវសម្លាប់គោឈ្មោលនោះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៅច្រកទ្វារចូលទៅព្រះពន្លានៃការជួបជុំ។

¹²អ្នកត្រូវយកឈាមគោឈ្មោលខ្លះ ហើយដាក់វាទៅលើស្នែងនៃកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាជាមួយនឹងម្រាមដៃរបស់អ្នក ហើយអ្នកត្រូវចាក់ឈាមដែលនៅសល់ទៅលើជើងទ្រកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា។¹³អ្នកត្រូវយកខ្លាញ់ទាំងអស់ដែលនៅជាប់គ្រឿងក្នុង និងនៅជាប់ថ្លើម និងនៅជាប់គ្រលៀនទាំងពីរ គឺជាខ្លាញ់នៅជាប់ទាំងនេះ ចូរដុតវាចោលទាំងអស់នៅលើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា។¹⁴ប៉ុន្តែ ចំណែកសាច់គោ និងស្បែក និងលាមករបស់វា អ្នកត្រូវដុតវាចោលនៅខាងក្រៅជំរំ។ វាគឺជាតង្វាយលោះបាប។

¹⁵អ្នកត្រូវយកចៀមឈ្មោលមួយមកដែរ ហើយអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ត្រូវដាក់ដៃរបស់ពួកគេនៅលើក្បាលរបស់វា។¹⁶អ្នកត្រូវសម្លាប់ចៀមឈ្មោលនោះ បន្ទាប់មក យកឈាមរបស់វា និងប្រោះវានៅលើជ្រុងទាំងបួននៃកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា។¹⁷អ្នកត្រូវកាត់ចៀមឈ្មោលជាដុំៗ ជាមួយនឹងក្បាលរបស់វាដែលនៅលើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា។¹⁸បន្ទាប់មក ត្រូវដុតចៀមឈ្មោលនោះទាំងមូល។ វាគឺជាយញ្ញបូជាដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយជាក្លិនឈ្ងុយ យញ្ញបូជានេះ ត្រូវដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

¹⁹បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវយកចៀមឈ្មោលមួយទៀត ហើយអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ត្រូវដាក់ដៃទៅលើក្បាលរបស់វា។²⁰បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវសម្លាប់ចៀមឈ្មោលនោះ ហើយត្រូវយកឈាមរបស់វាខ្លះ។ ដើម្បីលាបពីលើស្លៀកត្រចៀកស្តាប់ លើមេដៃស្តាប់ និងលើមេជើងស្តាប់របស់ពួកគេ។ បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវប្រោះឈាមនោះទៅលើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាគ្រប់ជ្រុង។

²¹អ្នកត្រូវយកឈាមដែលនៅលើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា និងប្រេងសម្រាប់ចាក់ប្រេងតាំងខ្លះ ហើយប្រោះវាទាំងអស់លើអ៊ើរ៉ុន ហើយលើសម្លៀកបំពាក់កូនប្រុសៗរបស់គាត់ ព្រមទាំងប្រោះលើសម្លៀកបំពាក់ពួកគេផង។ ដូច្នេះ ត្រូវញែកអ៊ើរ៉ុនដោយឡែកសម្រាប់យើង រួមទាំងសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ និងលើកូនរបស់គាត់ ព្រមទាំងប្រោះលើសម្លៀកបំពាក់កូនប្រុសៗរបស់គាត់ដែរ។

²²អ្នកត្រូវយកខ្លាញ់ចៀមឈ្មោល គឺជាខ្លាញ់ដែលជាប់កន្ទុយ ជាប់ជាមួយនឹងគ្រឿងក្នុង ជាប់ជាមួយនឹងថ្លេីម ជាប់ជាមួយក្រលៀនទាំងពីរ និងខ្លាញ់នៅភ្លៅស្តាំ ដ្បិត ចៀមឈ្មោលគឺធ្វើសម្រាប់ញែកបូជាចារ្យឲ្យយើង។²³ចូរយកនំប៉័ងមួយដុំ និងនំលាយប្រេងមួយដុំ ព្រមទាំងនំដែលនំប៉័ងដែលឥតមេចេញពីល្អីដែលនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

²⁴អ្នកត្រូវដាក់នំទាំងអស់នេះនៅលើដៃរបស់អ៊ើរ៉ុន និងដៃកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ហើយគ្រវីនំទាំងនោះនៅចំពោះយើង ដ្បិតវាជាតង្វាយគ្រវីនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។²⁵ដូច្នេះ អ្នកត្រូវយកអាហារពីដៃរបស់ពួកគេ ហើយដុតវានៅលើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ជាមួយនឹងតង្វាយដុត។ វានឹងធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយសម្រាប់យើង វាគឺជាតង្វាយដុតថ្វាយដល់យើង។

²⁶អ្នកត្រូវយកសាច់ទ្រូងរបស់ចៀមឈ្មោលដែលបានថ្វាយ ហើយគ្រវីវា សម្រាប់ជាតង្វាយគ្រវីនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ហើយវានឹងបានជាចំណែករបស់អ្នក។²⁷អ្នកត្រូវញែកសាច់ទ្រូងដោយឡែកសម្រាប់ជាតង្វាយគ្រវីដល់យើង ជាតង្វាយគ្រវី ហើយភ្លៅនោះ ត្រូវចែកដល់ពួកបូជាចារ្យ ទាំងសាច់ទ្រូង ដែលបានគ្រវី និងសាច់ភ្លៅដែលបានចែងដល់អ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់។ នេះគឺជាច្បាប់សម្រាប់អ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់។²⁸វានឹងត្រូវតង្វាយវិភាគទានពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ពីតង្វាយមេត្រីរបស់ពួកគេ។

²⁹សម្លៀកបំពាក់បរិសុទ្ធរបស់អ៊ីរ៉ុន ត្រូវតែរក្សាទុកឲ្យកូនប្រុសៗរបស់គាត់ដែលបន្តវេនពីគាត់។ ពួកគេត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំងនៅលើពួកគេ ហើយតាំងពួកគេឡើងសម្រាប់យើង។³⁰បូជាចារ្យ ដែលទទួលតំណែងពីគាត់ គឺកូនប្រុសៗរបស់គាត់ គឺជាអ្នកដែលចូលទៅក្នុងត្រសាលនៃការជួបជុំ ដើម្បីបម្រើយើងនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ត្រូវស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់នេះប្រាំពីរថ្ងៃ។

³¹អ្នកត្រូវយកចៀមឈ្មោលសម្រាប់ធ្វើពិធីតែងតាំងបូជាចារ្យសម្រាប់យើង ហើយស្ងោសាច់វានៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។³²អ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ត្រូវហូបសាច់ចៀមឈ្មោល និងនំប៉័ងដែលនៅក្នុងល្អី ដែលនៅច្រកចូលត្រសាលនៃការជួបជុំ។³³ពួកគេត្រូវហូបសាច់ និងនំប៉័ងដែលបានថ្វាយសម្រាប់លោះពួកគេ និងតែងតាំងពួកគេ ព្រមទាំងញែកពួកគេដោយឡែកសម្រាប់យើង។ អ្នកផ្សេងទៀតមិនអាចហូបអាហារនេះបានទេ ព្រោះពួកគេរាប់អាហារនេះថាជាអាហារបរិសុទ្ធសម្រាប់យើង និងជាអាហារដែលបម្រុងទុកសម្រាប់យើង។³⁴ប្រសិនបើ សាច់នៃពិធីតែងតាំងនេះនៅសល់ ឬនំប៉័ងណានៅសល់ រហូតដល់ព្រឹកបន្ទាប់ ឬនំប៉័ងនៅសល់ដល់ព្រឹកបន្ទាប់ ដូច្នេះ អ្នកត្រូវដុតវាចោល។ មិនត្រូវហូបវាឡើយ ដោយសារវាបានញែកដោយឡែកសម្រាប់យើង។

³⁵អ្នកត្រូវធ្វើបែបនេះ គឺត្រូវធ្វើតាមគ្រប់ទាំងអស់ដែលយើងបានបង្គាប់ឲ្យអ្នកធ្វើ អ្នកត្រូវប្រព្រឹត្តនឹងអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់បែបនេះ។³⁶អ្នកត្រូវត្រៀមពួកគេប្រាំពីរថ្ងៃ។ អ្នកត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាលោះបាប ពីគោឈ្មោលមួយ។ អ្នកត្រូវសម្អាតកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ដោយធ្វើពិធីលោះបាបសម្រាប់វា ហើយអ្នកត្រូវចាក់ប្រេងលើវាដើម្បីញែងវាដោយឡែកដល់យើង។³⁷នៅក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ អ្នកត្រូវធ្វើពិធីលោះបាបសម្រាប់កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា និងញែកវាដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់មក កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជានឹងត្រូវបានញែកដោយឡែកសម្រាប់យើង។ អ្វីក្តីដែលប៉ះកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជានោះនឹងត្រូវញែកដោយឡែកសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ដែរ។

³⁸អ្នកត្រូវថ្វាយរាល់ថ្ងៃនៅកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ចៀមឈ្មោលពីរមានអាយុពីរឆ្នាំ។³⁹ចៀមឈ្មោលមួយ ថ្វាយនៅពេលព្រឹក ហើយចៀមឈ្មោលមួយទៀតថ្វាយនៅពេលល្ងាចបន្ទាប់ពីថ្ងៃលិច។

⁴⁰ចៀមឈ្មោលទីមួយ ត្រូវយកម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ដចំនួនមួយភាគដប់នៃអេផាយលាយជាមួយប្រេងអូលីវដ៏ល្អមួយភាគបួននៃហ៊ីន ហើយលាយស្រាទំពាំង‌បាយជូរមួយភាគបួននៃហ៊ីន ទុកជាតង្វាយច្រូច។

⁴¹អ្នកត្រូវថ្វាយចៀមទីពីរនៅពេលថ្ងៃលិច។ អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយធញ្ញជាតិ ដូចនៅពេលព្រឹកដែរ ហើយតង្វាយច្រូចដូចគ្នាដែរ។ ទាំងនេះគឺជាតង្វាយដុតដែលត្រូវធ្វើឡើងសម្រាប់យើង ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយដល់យើង។⁴²ទាំងនេះគឺជាតង្វាយដុតរាល់ថ្ងៃនៅគ្រប់ជំនាន់របស់អ្នក នៅត្រង់ច្រក់ផ្លូវចូលត្រសាលនៃការជួបជុំនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ជាកន្លែងដែលយើងជួបអ្នក ហើយនិយាយជាមួយអ្នកនៅទីនោះ។

⁴³នោះជាកន្លែងដែលយើងជួបជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ព្រះពន្លាត្រូវញែកដោយឡែកសម្រាប់យើង ដោយសារសិរីល្អរបស់យើង។⁴⁴យើងនឹងញែកត្រសាលនៃការជួបជុំ និងកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ដ្បិត របស់ទាំងនេះគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើងតែម្នាក់គត់។ យើងនឹងញែកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ដោយឡែកដើម្បីបម្រើយើងក្នុងមុខងារជាបូជាចារ្យ។

⁴⁵យើងនឹងរស់នៅក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយយើងនឹងធ្វើជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ។⁴⁶ពួកគេនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ ដែលបាននាំពួកគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ដើម្បីឲ្យយើងបានរស់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ។ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ គឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ។

30

¹អ្នកត្រូវធ្វើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាគ្រឿងក្រអូប។ អ្នកត្រូវធ្វើវាពីឈើនាងនួន។²ត្រូវមានបណ្តោយមានប្រវែងមួយហត្ថ និងទទឹងមួយហត្ថ។ ត្រូវធ្វើជារាងការ៉េ ហើយកម្ពស់របស់វាត្រូវធ្វើប្រវែងពីរហត្ថ។ ស្នែងរបស់កន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូបនោះ ត្រូវធ្វើភ្ជាប់នឹងតួនៃកន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូបនោះ។

³អ្នកត្រូវស្រោមកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាគ្រឿងក្រអូបនោះពីមាសសុទ្ធ គឺត្រូវស្រោបពីលើ ពីចំហៀងទាំងសងខាង និងពីលើស្នែងផង។ អ្នកត្រូវធ្វើគែមមាសព័ទ្ធជុំវិញវា។⁴អ្នកត្រូវធ្វើកងពីរភ្ជាប់ជាមួយវានៅខាងក្រោមគែមនោះម្ខាងពីរទាំងសងខាង។ កងត្រូវដើម្បីស៊កឈើស្នែង ដើម្បីសែងកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា។

⁵អ្នកត្រូវធ្វើឈើស្នេងពីឈើនាងនួន ហើយអ្នកត្រូវស្រោបឈើនោះពីមាស។⁶អ្នកត្រូវដាក់គ្រឿងក្រអូបនៅលើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជានោះ នៅពីមុខវាំងននដែលនៅក្បែរហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី។ វានឹងនៅពីមុខទីសន្តោសប្រោសដែលគ្របពីលើហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី ជាកន្លែងដែលយើងនឹងជួបជាមួយអ្នក។

⁷អ៊ើរ៉ុនត្រូវដុតគ្រឿងក្រអូបរៀងរាល់ព្រឹក។ គាត់ត្រូវរៀបចំចង្កៀង ហើយក៏ជាអ្នកដុតចង្កៀងដែរ។⁸ហើយអ៊ើរ៉ុននឹងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅពេលល្ងាចជាប្រចាំ ថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ដែរ នៅគ្រប់ជំនាន់របស់អ្នក។⁹ប៉ុន្តែ អ្នកមិនត្រូវដុតគ្រឿងក្រអូបណាផ្សេងទៀតនៅលើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាគ្រឿងក្រអូប ឬតង្វាយដុត ឬតង្វាយធញ្ញជាតិឡើយ។ អ្នកមិនត្រូវចាក់តង្វាយច្រូចនៅលើវាឡើយ។

¹⁰អ៊ើរ៉ុនត្រូវធ្វើពិធីលោះបាបនៅលើស្នែងរបស់វា ម្តងមួយឆ្នាំ។ ជាមួយនឹងតង្វាយលោះបាប គាត់ត្រូវធ្វើពិធីលោះបាបសម្រាប់វាមួយឆ្នាំម្តង នៅគ្រប់ជំនាន់របស់អ្នក។ ត្រូវញែកវាដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់»។

¹¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖¹²«នៅពេលអ្នកធ្វើជំរឿនជនជាតិអ៊ីស្រាអែល មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវថ្វាយជាថ្លៃលោះសម្រាប់ជីវិតរបស់គាត់ថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។ អ្នកត្រូវធ្វើការនេះ បន្ទាប់ពីជំរឿនពួកគេហើយ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យមានគ្រោះកាចកើតឡើងក្នុងចំណោមពួកគេ នៅពេលអ្នកជំរឿនពួកគេ។¹³មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលបានរាប់យើងនៅក្នុងជំរឿនគឺត្រូវបង់ថ្លៃកន្លះសេកែល តាមខ្នាតសេកែលដែលប្រើនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ (មួយសេកែលស្មើនឹងម្ភៃកេរ៉ា)។ កន្លះសេកែលនេះ ជាតង្វាយថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។¹⁴មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលបានរាប់ហើយ គឺចាប់ពីអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ត្រូវថ្វាយតង្វាយនេះដល់យើង។

¹⁵នៅពេលប្រជាជនថ្វាយតង្វាយនេះដល់យើង ដើម្បីធ្វើជាយញ្ញបូជាលោះបាបសម្រាប់ជីវិតរបស់ពួកគេ អ្នកមានមិនអាចថ្វាយលើសពីកន្លះសេកែលទេ ហើយអ្នកក្រក៏មិនអាចថ្វាយតិចជាកន្លះសេកែលដែរ។¹⁶អ្នកត្រូវទទួលប្រាក់នៃតង្វាយលោះបាបនេះពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយអ្នកត្រូវប្រាក់ទាំងនេះទៅប្រើនៅក្នុងត្រសាលនៃការជួបជុំ។ វាគឺជាការរំលឹកដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅចំពោះយើង ដើម្បីធ្វើជាតង្វាយលោះបាបសម្រាប់ជីវិតរបស់អ្នក»។

¹⁷ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ហើយបន្ទូលថា៖¹⁸«អ្នកត្រូវធ្វើអាងមួយយ៉ាងធំពីលង្ហិន និងជើងទ្រមួយពីលង្ហិនដែរ អាងមួយនោះសម្រាប់លាងសម្អាត។ អ្នកត្រូវដាក់វានៅចន្លោះត្រសាលនៃការជួបជុំ និងកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ហើយអ្នកត្រូវដាក់ទឹកនៅក្នុងអាងនោះ។

¹⁹លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ត្រូវលាងសម្អាតដៃ និងជើងរបស់ពួកគេជាមួយទឹកនៅក្នុងអាងនោះ។²⁰នៅពេលពួកគេចូលទៅក្នុងត្រសាលនៃការជួបជុំ ឬនៅពេលពួកគេចូលទៅជិតកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ដើម្បីបម្រើយើង ដោយថ្វាយតង្វាយដុត ពួកគេត្រូវលាងសម្អាតដោយទឹក ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេបានស្លាប់ឡើយ។²¹ពួកគេត្រូវលាងសម្អាតដែ និងជើងរបស់ពួកគេ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេស្លាប់ឡើយ។ នេះគឺជាច្បាប់ដ៏នូវអស់កល្បសម្រាប់អ៊ើរ៉ុន និងពូជពង្សរបស់គាត់ នៅគ្រប់ជំនាន់របស់ពួកគេ»។

²²ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖²³«ចូរយកគ្រឿងក្រអូបដែលល្អ ចំនួនប្រាំរយសេកែលនៃជ័រល្វីង‌ទេស មានឈើយីហុបផ្អែមចំនួន ២៥០ សេកែល និង អំពៅផ្អែមចំនួន ២៥០សេកែលដែរ។²⁴ឈើនាងនួនចំនួនប្រាំរយសេកែល តាមរង្វាល់របស់ទម្ងន់សេកែលនៅក្នុងទីសក្ការៈ ហើយនិងប្រេងចំនួនមួយប្រាំបីកំប៉ុង។²⁵អ្នកត្រូវធ្វើចាក់ប្រេងតាំងជាមួយនឹងគ្រឿងផ្សំទាំងនេះ ធ្វើជាគ្រឿងក្រអូប។ វានឹងក្លាយជាប្រេងតាំងបរិសុទ្ធ ដែលបានសម្រាំងសម្រាប់យើង។

²⁶អ្នកត្រូវចាក់ប្រេងនៅលើ ត្រសាលនៃការជួបជុំជាមួយនឹងប្រេងនេះ ដូចចាក់ប្រេងនៅលើហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីដែរ²⁷តុ និងសម្ភារផ្សេងៗ ជើងចង្កៀង និងរបស់ផ្សេងទៀត កន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូប²⁸កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាជាមួយនឹងរបស់ផ្សេងៗ និងអាងជាមួយនឹងជើងរបស់វាដែរ។

²⁹អ្នកត្រូវញែករបស់ទាំងនោះសម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យរបស់ទាំងនោះបានបរិសុទ្ធសម្រាប់យើង។ អ្វីក្តីដែលប៉ះរបស់នោះនឹងបានបរិសុទ្ធដែរ។³⁰អ្នកត្រូវចាក់ប្រេងលើអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ហើយត្រូវញែកពួកគេដោយឡែកសម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យពួកគេបានបម្រើយើង ក្នុងមុខងារជាពួកបូជាចារ្យ។³¹អ្នកត្រូវប្រាប់ទៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «នេះគឺជាប្រេងនៃការចាក់ប្រេងតាំងដែលត្រូវញែកដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ នៅក្នុងគ្រប់ជំនាន់របស់អ្នករាល់គ្នា។

³²មិនត្រូវយកវាទៅលាបលើស្បែករបស់មនុស្សឡើយ ឬមិនត្រូវធ្វើប្រេងណាផ្សេងទៀតដែលមានលក្ខណដូចជាប្រេងនេះឡើយ ដោយសារវាជាប្រេងដែលញែកដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។³³អ្នកត្រូវរាប់វាទុកជារបស់បរិសុទ្ធ។ អ្នកណាដែលធ្វើទឹកអប់ដូចចាក់ ឬអ្នកណាដែលយកវាទៅលាបលើនរណាម្នាក់ ត្រូវកាត់អ្នកនោះចេញពីប្រជាជនរបស់ខ្លួន»។

³⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរយកគ្រឿងក្រអូបទាំងនេះ គឺពុំសែនទេស សន្ទះក្រអូប ហើយកប៌ូរ និងកំញានសុទ្ធ គ្រឿងនីមួយៗត្រូវឲ្យស្មើគ្នា។³⁵ចូរធ្វើវាឲ្យទៅជាទម្រង់នៃគ្រឿងក្រអូប កិនវាឲ្យទៅជាគ្រឿងក្រអូបដោយបង់អំបិល ចម្រាញ់វាឲ្យស្អាត ហើយបរិសុទ្ធ។³⁶អ្នកត្រូវកិនឲ្យម៉ដ្តលាយចូលគ្នា។ ចូរដាក់វាមួយចំណែកនៅខាងមុខហិបនៃទីបន្ទាល់ ដែលនៅខាងក្នុងត្រសាលនៃការជួបជុំ ជាកន្លែងដែលយើងនឹងជួបអ្នក។ អ្នកត្រូវការពារវាជារបស់បរិសុទ្ធសម្រាប់យើង។

³⁷អ្នកមិនត្រូវធ្វើគ្រឿងក្រអូបណាដែលមានលក្ខណដូចជារបស់នេះ សម្រាប់អ្នកឡើយ។ អ្នកត្រូវរាប់គ្រឿងក្រអូបនេះថាបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នក។³⁸អ្នកណាដែលធ្វើអ្វីៗដែលដូចវា ដើម្បីប្រើជាគ្រឿងក្រអូប ត្រូវកាត់អ្នកនោះចេញពីប្រជាជនរបស់គាត់»។

31

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«មើល៍ យើងបានហៅបេតសា‌លាល ជាកូនរបស់យូរី និងជាចៅរបស់ហ៊ើរ ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធយូដាចំឈ្មោះ។

³យើងបានបំពេញបេតសាលាល ដោយវិញ្ញាណរបស់យើង យើងបានប្រទានឲ្យគាត់មានប្រាជ្ញា ការយល់ដឹង និងចំណេះដឹង សម្រាប់ធ្វើការគ្រប់មុខ⁴ដើម្បីធ្វើគម្រោង និងចេះធ្វើមាស ប្រាក់ និងលង្ហិន⁵ឲ្យចេះច្នៃ និងដាំត្បូង ព្រមទាំងចេះឆ្លាក់ឈើផង គឺចេះធ្វើការគ្រប់មុខ។

⁶យើងក៏បានជ្រើសរើសអូហូ‌លីអាប់ កូនរបស់អហ៊ី‌សាម៉ាក មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធដាន់ឲ្យជួយគាត់ដែរ។ យើងបានដាក់ឲ្យគាត់មានជំនាញនៅក្នុងចិត្តរបស់អស់អ្នកដែលមានប្រាជ្ញា ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នក។⁷ការនេះ រួមទាំងត្រសាលនៃការជួបជុំ ហិបនៃទីបន្ទាល់ ទីសន្តោសប្រោសនៅលើហិប និងគ្រប់ទាំងគ្រឿងសម្ភារនៅក្នុងព្រះពន្លាផង⁸មាន តុ និងសម្ភារផ្សេងៗដែលត្រូវប្រើជាមួយវា ជើងចង្កៀងពីមាសសុទ្ធ និងសម្ភាររបស់វាទាំងអស់ កន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូប⁹កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ជាមួយនឹងសម្ភាររបស់វាទាំងអស់ និងអាងទឹកធំនិងជើងរបស់វា។

¹⁰ការនេះ បូករួមជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់ គឺសម្លៀកបំពាក់បរិសុទ្ធសម្រាប់អ៊ើរ៉ុន ជាបូជាចារ្យ និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ទាំងអស់ ដែលបានត្រៀមទុកសម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យពួកគេបានបម្រើយើងក្នុងមុខងារជាបូជាចារ្យ។¹¹ការនេះ បូករួមជាមួយនឹងប្រេងសម្រាប់ចាក់ប្រេងតាំង និងគ្រឿងក្រអូបសម្រាប់ទីបរិសុទ្ធ។ ពួកសិប្បករទាំងនេះ ត្រូវធ្វើរបស់ទាំងអស់នេះ ដូចដែលយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នក»។

¹²ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖¹³«ចូរប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា «អ្នករាល់គ្នាត្រូវរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដ្បិត ថ្ងៃសប្ប័ទគឺជាទីសម្គាល់រវាងព្រះអង្គ និងអ្នករាល់គ្នា គ្រប់ជំនាន់តរៀងទៅ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចដឹងថាព្រះអង្គគឺជាព្រះអម្ចាស់ ដែលបានញែកអ្នករាល់គ្នាសម្រាប់ព្រះអង្គ។¹⁴ដូច្នេះ អ្នកត្រូវរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាត្រូវចាត់ទុកថ្ងៃសប្ប័ទជាថ្ងៃបរិសុទ្ធ រក្សាថ្ងៃនោះសម្រាប់ព្រះអង្គ។ អ្នកណាដែលបង្ខូចវា ត្រូវសម្លាប់ចោល។ អ្នកណាដែលធ្វើការនៅថ្ងៃសប្ប័ទ អ្នកនោះត្រូវកាត់ចេញពីប្រជាជនរបស់ខ្លួន។¹⁵ត្រូវធ្វើការត្រឹមតែប្រាំមួយថ្ងៃបានហើយ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃទីប្រាំពីរ គឺជាថ្ងៃសប្ប័ទ ជាថ្ងៃសម្រាក ថ្ងៃបរិសុទ្ធ ត្រូវរក្សាវាសម្រាប់គោរពដល់ព្រះអម្ចាស់។ អ្នកណាដែលធ្វើការនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ត្រូវសម្លាប់ចោល។

¹⁶ដូច្នេះហើយ បានជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ។ ពួកគេត្រូវគោរពថ្ងៃសប្ប័ទជារៀងរហូតតទៅគ្រប់ជំនាន់ ជាច្បាប់អស់កល្បជានិច្ច។¹⁷ថ្ងៃសប្ប័ទនឹងធ្វើជាទីសម្គាល់រវាងព្រះអម្ចាស់ និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដ្បិត ក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ព្រះអម្ចាស់បានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដី ហើយនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ ព្រះអង្គបានសម្រាក ហើយលំហែ»។

¹⁸នៅពេលព្រះជាម្ចាស់ឈប់មានបន្ទូលជាមួយលោកម៉ូសេនៅលើភ្នំស៊ីណាយ ព្រះអង្គបានប្រទានបន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រី ដែលព្រះអង្គបានចារ ដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។

32

¹នៅពេលប្រជាជនឃើញថាលោកម៉ូសេពន្យាពេលនៃការចុះពីលើភ្នំមកវិញ ពួកគេបានប្រមូលគ្នាមកឯលោកអ៊ើរ៉ុន ហើយប្រាប់គាត់ថា៖ «មក៍ ចូរធ្វើរូបព្រះមួយ ដែលនឹងនាំមុខយើង។ ដ្បិត លោកម៉ូសេ ជាម្នាក់ដែលបាននាំយើងចេញពីទឹកដីអេស៊ីប យើងមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងជាមួយនឹងគាត់ទេ»។²ដូច្នេះ លោកអ៊ើរ៉ុនក៏ប្រាប់ពួកគេថា៖ «ចូរដោះចិញ្ចៀនមាស ដែលនៅនឹងត្រចៀកប្រពន្ធ និងកូនប្រុស កូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នាមក ហើយយកវាមកឲ្យខ្ញុំ»។

³ប្រជាជានទាំងអស់បានដោះក្រវិលដែលនៅត្រចៀករបស់ពួកគេ យកមកឲ្យលោកអ៊ើរ៉ុន។⁴គាត់បានទទួលមាសពីពួកគេ ធ្វើវាចេញជារូប ហើយធ្វើវាឲ្យទៅជារូបគោ។ បន្ទាប់មក ប្រជាជននិយាយថា៖ «ឱអ៊ីស្រាអែល នេះគឺជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នករាល់ចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក»។

⁵នៅពេលលោកអ៊ើរ៉ុនឃើញដូច្នេះ គាត់បានសង់កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាមួយនៅពីមុខរូបគោនោះ ហើយបានប្រកាសថា ដោយនិយាយថា៖ «ថ្ងៃស្អែកយើងនឹងធ្វើបុណ្យ ដើម្បីគោរពដល់ព្រះអម្ចាស់»។⁶ប្រជាជនទាំងអស់បានក្រោកតាំងពីព្រលឹមនៅថ្ងៃបន្ទាប់ ហើយបានថ្វាយតង្វាយដុត និងនាំតង្វាយមេត្រីមកជាមួយផង។ បន្ទាប់ពី ពួកគេបានអង្គុយហូប ហើយផឹក ព្រមទាំងក្រោកឡើង រាំលេងស៊ីផឹកឡូឡាយ៉ាងសប្បាយ។

⁷បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរទៅវិញចុះ ដ្បិតប្រជាជន ដែលអ្នកបាននាំពីទឹកដីអេស៊ីបមក ពួកគេបានបង្ខូចខ្លួនរបស់ពួកគេ។⁸ពួកគេរហ័សក្នុងការចេញពីផ្លូវដែលយើងបានបង្គាប់ដល់ពួកគេ។ ពួកគេបានឆ្លាក់ធ្វើរូបគោមួយសម្រាប់ខ្លួនគេ ហើយបានថ្វាយបង្គំវា ហើយថ្វាយយញ្ញបូជាដល់វា។ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «អ៊ីស្រាអែល នេះគឺជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក»។

⁹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «យើងបានឃើញប្រជាជននេះ មើល៍ ពួកគេជាមនុស្សក្បាលរឹក។¹⁰ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ កុំព្យាយាមបញ្ឍប់យើងធ្វើអ្វី។ សេចក្តីក្រេាធរបស់យើងបានឆេះឡើងទាស់នឹងពួកគេ ដូច្នេះ យើងនឹងបំផ្លាញពួកគេ។ បន្ទាប់មក យើងនឹងបង្កើតប្រជាជាតិមួយដ៏ធំចេញពីអ្នក»។¹¹ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេបានព្យាយាមរម្ងាប់សេចក្តីក្រេាធរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់គាត់។ គាត់ទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ េហតុអ្វីបានជាព្រះអង្គមានសេចក្តីក្រេាធជាមួយប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបាននាំពួកគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក ប្រកកដោយអំណាចចេស្តា និងព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះអង្គដូច្នេះ?

¹²ហេតុអ្វីបានជាជនជាតិអេស៊ីបនិយាយថា៖«ព្រះអង្គបាននាំពួកគេចេញដោយបំណងអាក្រក់ គឺដើម្បីសម្លាប់ពួកគេនៅឯភ្នំ ហើយបំផ្លាញពួកគេឲ្យអស់ពីផែនដីដូច្នេះ? សូមព្រះអង្គបង្វែរសេចក្តីក្រោធរស់ព្រះអង្គ ហើយប្រែព្រះទ័យពីការដាក់ទោសលើប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គចេញទៅ។¹³សូមព្រះអង្គនឹកចាំពីសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គជាមួយលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកអ៊ីស្រាអែលជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានស្បថជាមួយពួកគេដោយអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ ហើយមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖«យើងនឹងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នកមានគ្នាច្រើនដូចជាផ្កាយនៅលើមេឃ ហើយយើងនឹងប្រទានទឹកដីទាំងអស់នេះឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នក តាមសេចក្តីដែលយើងបានសន្យា។ ពួកគេនឹងគ្រងទឹកដីនេះជាមរតកជារៀងរហូត»។¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះអង្គក៏ប្រែព្រះទ័យពីការដាក់ទោសដែលព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថានឹងដាក់លើប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁵បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានត្រឡប់ ហើយចុះពីភ្នំមកវិញ ដោយកាន់បន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រីទាំងពីរ ដែលបានសរសេរដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។ បន្ទះថ្មនោះត្រូវបានសរសេរទាំងសងខាង គឺសរសេរទាំងខាងមុខ និងខាងក្រោយ។¹⁶បន្ទះថ្មនោះជាស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គផ្ទាល់គឹជាអ្នកសរសេរ នៅលើបន្ទះថ្មនោះ។

¹⁷បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានឮសម្លេងរបស់មនុស្ស នៅពេលពួកគេហ៊ោកញ្ច្រៀវ គាត់ប្រាប់លោកម៉ូសេថា៖ «មានឮសម្លេងចម្បាំងនៅក្នុងជំរំ»។¹⁸ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេប្រាប់ថា៖ «មិនមែនជាសម្លេងនៃអ្នកមានជ័យជម្នះ ហើយក៏មិនមែនជាសម្លេងបរាជ័យដែរ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំុឮសម្លេងច្រៀងវិញ»។

¹⁹នៅពេលលោកម៉ូសេចូលទៅជិតជំរំ គាត់បានឃើញគោ ហើយប្រជាជនកំពុងរាំ។ គាត់កើតមានកំហឹងជាខ្លាំង។ គាត់បានបោះបន្ទះថ្មចេញពីដៃរបស់គាត់ ហើយបន្ទះថ្មនោះបានបែកនោះលើជើងភ្នំ។²⁰គាត់បានយករូបគោដែលប្រជាជនធ្វើនោះមកដុតវា ហើយកិនវាទៅជាម្សៅ ហើយបានចាក់វាចូលទៅក្នុងទឹក។ បន្ទាប់មក ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានផឹកទឹកនោះ។

²¹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេប្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «តើប្រជាជនបានធ្វើអ្វីដល់បង បានជាបងនាំពួកគេធ្វើបាបយ៉ាងធំលើពួកគេដូច្នេះ?»²²លោកអ៊ើរ៉ុនឆ្លើយថា៖ «សូមកុំខឹងធ្វើអ្វី លោកម្ចាស់។ លោកស្គាល់ប្រជាជនទាំងអស់នេះហើយ ពួកគេទោទន់ទៅរកតែការអាក្រក់ទេ។²³ពួកគេប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «ចូរធ្វើព្រះមួយឲ្យពួកយើង ដែលនាំមុខយើង។ ដូចលោកម៉ូសេគឺជាម្នាក់បាននាំយើងចេញពីទឹកដីអេស៊ីប យើងមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងជាមួយលោកទេ»។²⁴ដូច្នេះ ខ្ញុំបានប្រាប់ទៅពួកគេថា៖ «អ្នកណាដែលមានមាស ចូរឲ្យគាត់ដោះយកវាមក»។ ពួកគេបានឲ្យមាសមកខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏បោះចូលទៅក្នុងភ្លើង ហើយវាក៏កើតចេញជារូបគោនេះ»។

²⁵លោកម៉ូសេឃើញថា ប្រជាជនធ្វើតាមតែអំពើចិត្ត (ដ្បិត លោកអ៊ើរ៉ុនបានបណ្តោយពួកគេ លែងគ្រប់គ្រងបាន ធ្វើឲ្យសត្រូវរបស់ពួកគេបានប្រមាថមើលងាយពួកគេ)។²⁶បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេក៏ក្រោកឡើងឈរនៅច្រកទ្វារចូលទៅក្នុងជំរំ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលនៅខាងព្រះអម្ចាស់ ចូរមកខាងខ្ញុំ»។ ពួកលេវីទាំងអស់ចូលមកខាងគាត់។²⁷គាត់ប្រាប់ពួកគេថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់លោកអ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលដូច្នេះ «ចូរឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្ពាយដាវរបស់ខ្លួននៅផ្នែកចំហៀងរបស់ខ្លួន ហើយដើរចុះឡើងពីច្រកមួយទៅច្រកមួយនៅក្នុងជំរំ ហើយសម្លាប់បងប្អូន មិត្តភក្ត្រ ព្រមទាំងអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនផង»។

²⁸ពួកលេវី បានធ្វើតាមសេចក្តីបង្គាប់របស់លោកម៉ូសេ។ នៅថ្ងៃនោះមានមនុស្សស្លាប់ប្រហែលបីពាន់អ្នក។²⁹លោកម៉ូសេប្រាប់ទៅពួកលេវីថា៖ «អ្នកបានញែកខ្លួនបម្រើព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតអ្នកទាំងអស់គ្នាបានធ្វើកម្មភាពប្រឆាំងទាស់នឹងកូនប្រុស និងបងប្អូនប្រុសរបស់ខ្លួន ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានព្រះពរដល់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ»។

³⁰នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកម៉ូសេបានប្រាប់ទៅប្រជាជនថា៖ «អ្នកបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបធំណាស់។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងឡើងទៅជួបព្រះអម្ចាស់។ ប្រហែលជាខ្ញុំអាចនឹងលោះបាបសម្រាប់បាបរបស់អ្នករាល់គ្នា»។³¹លោកម៉ូសេបានត្រឡប់ទៅព្រះអម្ចាស់វិញ ហើយមានប្រសាសន៍ថា «ឱប្រជាជនដែលបានធ្វើបាបយ៉ាងធំអើយ ហើយអ្នករាល់គ្នាបានដាក់ខ្លួនថ្វាយបង្គំរូបព្រះធ្វើពីមានដូច្នេះ?³²ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ សូមអត់ទោសបាបដល់ពួកគេផង ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើព្រះអង្គមិនអត់ទោសបាបដល់ពួកគេក្តី សូមលុបឈ្មោះទូលបង្គំចោលពីសៀវភៅដែលព្រះអង្គបានសរសេរចុះ»។

³³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «អស់អ្នកណាដែលធ្វើបាបទាស់នឹងយើង យើងនឹងលុបឈ្មោះអ្នកនោះពីសៀវភៅរបស់យើង។³⁴ដូច្នេះ ឥឡូវនេះចូលអ្នកចេញទៅនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទៅកន្លែងដែលើងមានបន្ទូលទៅកាន់អ្នក។ មើល សេចក្តីក្រោធរបស់យើង យើងនឹងដាក់ទោសបាបរបស់ពួកគេ»។³⁵បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានចាត់គ្រោះកាចឲ្យធ្លាក់លើមនុស្ស ព្រោះពួកគេបានធ្វើរូបគោ ហើយម្នាក់ដែលលោកអ៊ើរ៉ុនបានបង្កើត។

33

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរចេញពីទីនេះ អ្នកនឹងប្រជាជនដែលអ្នកបាននាំចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។ ចូរចេញទៅទឹកដីដែលយើងបានស្បថឲ្យដល់លោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប នៅពេលយើងនិយាយថា៖ «យើងនឹងឲ្យវាដល់ពូជពង្សរបស់អ្នក»។²យើងនឹងចាត់ទេវតាឲ្យនាំមុខអ្នក យើងនឹងបណ្តេញជនជាតិកាណាន ជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិពេរិ‌ស៊ីត ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស។³ចូរចេញទៅទឹកដីនោះ ដែលពេញទៅដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ ប៉ុន្តែ យើងនឹងមិនឡើងទៅជាមួយអ្នកទេ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាជាមនុស្សក្បាលរឹង។ យើងអាចនឹងបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នានៅតាមផ្លូវ»។

⁴នៅពេលប្រជាជនឮព្រះបន្ទូលធ្ងន់ៗទាំងនេះ ពួកគេមានការសោកសៅ ហើយគ្មាននរណាពាក់គ្រឿងអលង្ការឡើយ។⁵ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរប្រាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាជាមនុស្សក្បាលរឹង។ ប្រសិនបើ យើងចេញទៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ទោះបីជាមួយរយៈខ្លី យើងអាចនឹងបំផ្លាញអ្នក។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ ចូរដោះគ្រឿងអលង្ការចេញ ដើម្បីឲ្យយើងអាចសម្រេចថា តើយើងគួរធ្វើអ្វីដល់អ្នករាល់គ្នា»។⁶ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល មិនបានពាក់គ្រឿងអលង្ការចាប់តាំងពីភ្នំមហារែបមក។

⁷លោកម៉ូសេបានយកព្រះពន្លា និងទៅតំឡើងនៅខាងក្រៅជំរំ គឺឆ្ងាយពីជំរំបន្តិច។ គាត់បានហៅថា ត្រសាលនៃការជួបជុំ។ អ្នកណាចង់ទូលសូមព្រះអម្ចាស់អ្វីមួយ ឲ្យចេញទៅត្រសាលនៃការជួបជុំ នៅខាងក្រៅជំរំ។⁸នៅពេលលោកម៉ូសេចេញទៅព្រះពន្លា ប្រជាជនគ្រប់គ្នាឈរនៅទីនោះ នៅត្រង់ច្រកចូលរបស់ពួកគេ ហើយមើលលោកម៉ូសេរហូតទាល់តែគាត់ចូលទៅខាងក្នុង។⁹នៅពេលលោកម៉ូសេចូលទៅខាងក្នុងព្រះពន្លា សសរពពកក៏ចុះមក ហើយឈរនៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លា ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។

¹⁰នៅពេលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ឃើញសសរពពកឈរនៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លា ពួកគេអាចក្រោកឡើង ហើយថ្វាយបង្គំ មនុស្សគ្រប់គ្នាឈរនៅច្រកចូលរៀងៗខ្លួន។¹¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេមុខទល់នឹងមុខ ដូចជាមនុស្សនិយាយជាមួយនឹងមិត្តភក្រ្តរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេក៏ត្រឡប់ទៅជំរំវិញ ប៉ុន្តែ អ្នកបម្រើរបស់គាត់ លោកយ៉ូស្វេ កូនរបស់លោកនូន ជាយុវជន នៅក្នុងព្រះពន្លាដដែល។

¹²លោកម៉ូសេទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «មើល៍ ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលមកទូលបង្គំ» ឲ្យនាំប្រជាជននេះធ្វើដំណើរ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិនប្រាប់ទូលបង្គំដឹងទេថា ព្រះអង្គបានចាត់នរណាទៅជាមួយទូលបង្គំ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «យើងឈ្មោះអ្នក ហើយអ្នកប្រកបដោយព្រះគុណនៅចំពោះយើងដែរ»។¹³ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើ ទូលបង្គំបានប្រកដោយព្រះគុណនៅចំពោះព្រះអង្គមែន សូមបង្ហាញផ្លូវរបស់ព្រះអង្គឲ្យទូលបង្គំផង ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំបានស្គាល់ព្រះអង្គ ហើយបន្តក្នុងការទទួលព្រះគុណនៅចំពោះព្រះអង្គ។ សូមព្រះអង្គចាំថា ប្រជាជាតិនេះគឺជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ»។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់ឆ្លើយថា៖ «វត្តមានរបស់យើងផ្ទាល់នឹងនាំអ្នក ហើយយើងនឹងឲ្យអ្នកបានសម្រាក»។¹⁵លោកម៉ូសេទូលទៅព្រះអង្គវិញថា៖ «ប្រសិនបើ វត្តមានរបស់ព្រះអង្គមិនយាងទៅជាមួយយើងទេ សូមកុំនាំយើងខ្ញុំចេញពីទីនេះឡើយ។¹⁶ដ្បិត បើមិនដូច្នោះទេ តើឲ្យគេដឹងថា ទូលបង្គំ និងប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គបានប្រកបដោយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គបាន? វាមិនអាចទៅរួចទេ ប្រសិនបើ ព្រះអង្គយាងទៅជាមួយយើង ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំ និងប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ តើមានភាពខុសគ្នាពីប្រជាជនផ្សេងទៀតដែលនៅលើផ្ទៃនៃផែនដីនេះ?

¹⁷ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «យើងនឹងធ្វើការនេះ តាមការស្នើសុំដែលអ្នកបានសុំ ដ្បិតអ្នកបានប្រកបដោយព្រះគុណនៅចំពោះយើង ហើយយើងក៏ស្គាល់ឈ្មោះអ្នកដែរ»។¹⁸លោកម៉ូសេទូលថា៖ «សូមបង្ហាញសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គ»។

¹⁹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងសម្តែងសេចក្តីសប្បុរសរបស់យើងនៅចំពោះអ្នក ហើយយើងនឹងប្រកាសនាមរបស់យើងថា៖ «ព្រះអម្ចាស់» នៅចំពោះអ្នកដែរ។ យើងនឹងផ្តល់សេចក្តីមេត្តាដល់អស់អ្នកណាដែលយើងផ្តល់សេចក្តីមេត្តា ហើយយើងនឹងបង្ហាញព្រះគុណដល់អស់អ្នកណាដែលយើងផ្តល់ព្រះគុណ»។²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ អ្នកមិនអាចឃើញមុខរបស់យើងទៀតបានទេ ដ្បិតគ្មាននរណាឃើញមុខយើងហើយ នៅរស់ទៀតទេ»។

²¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «មើល៍ មានកន្លែងមួយនៅជិតយើង អ្នកទៅឈរនៅជិតថ្មនេះហើយ។²²នៅពេលសិរីល្អរបស់យើងឆ្លងកាត់ យើងនឹងដាក់អ្នកនៅត្រង់ក្រហែងថ្មនោះ ដើម្បីគ្របបាំងអ្នកពីព្រះហស្តរបស់យើងរហូតយើងបានឆ្លងផុត។ បន្ទាប់មក²³យើងនឹងដកព្រះហស្តរបស់យើងចេញ ហើយអ្នកនឹងឃើញខ្នងរបស់យើង ប៉ុន្តែ មិនឃើញមុខរបស់យើងទេ»។

34

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរកាត់ថ្មពីរបន្ទះ ដូចបន្ទះថ្មលើកមុន។ យើងនឹងសរសេរព្រះបន្ទូលនៅលើន្ទះថ្មទាំងនេះ គឺជាបន្ទះថ្មដែលអ្នកបានបំបាក់។²ចូររួចរាល់តាំងពីព្រឹក ហើយឡើងមកលើភ្នំស៊ីណាយ ហើយបង្ហាញខ្លួនរបស់អ្នកនៅចំពោះយើង នៅលើកំពូលភ្នំ។

³មិនត្រូវយកនរណាឡើងមកជាមួយអ្នកឡើយ។ មិនត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតឃើញកន្លែងណាមួយនៅលើភ្នំឡើយ។ មិនត្រូវឲ្យមានហ្វូងចៀម ឬហ្វូងសត្វមកស៊ីស្មៅនៅខាងមុខភ្នំឡើយ»។⁴ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានកាត់បន្ទះថ្មីពីដូចលើកមុន ហើយគាត់បានក្រោកតាំងពីព្រលឹម ហើយឡើងទៅលើភ្នំស៊ីណាយ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។ លោកម៉ូសេបានយកបន្ទះថ្មនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ដែរ។

⁵ព្រះអម្ចាស់បានយាងចុះមកពីពពក ហើយគង់នៅជិតលោកម៉ូសេនៅទីនោះ ហើយព្រះអង្គបានប្រកាសព្រះនាម «ព្រះអម្ចាស់» ផង។⁶ព្រះអម្ចាស់បានយាងកាត់ខាងមុខគាត់ ហើយបានប្រកាសព្រះនាម «ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអម្ចាស់ ព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រកបដោយសេចក្តីមេត្តា និងព្រះគុណ ព្រះអង្គយឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយមានព្រះទ័យស្មោះត្រង់ និងសប្បុរសជានិច្ចនៅក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គ⁷ព្រះអង្គស្មោះត្រង់នឹងសម្ពន្ធមេត្រីដល់ទាំងពាន់តំណរ អត់ទោសកំហុស និងការរំលង ព្រមទាំងបាបផង។ ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិនមែនមិនរាប់មនុស្សមានកំហុស ថាគ្មានកំហុសឡើយ។ ព្រះអង្គនឹងនាំការដាក់ទោសសម្រាប់បាបរបស់ឪពុកទៅលើកូន និងចៅរបស់គេផង ព្រមទាំងដល់មនុស្សនៅជំនាន់ទីបីឬទីបួនផង»។

⁸លោកម៉ូសេបានឱនក្បាលគាត់ចុះទៅដល់ដី ហើយបានថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ។⁹បន្ទាប់មក គាត់ទូលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ប្រសិនបើ ទូលបង្គំបានប្រកដដោយព្រះគុណនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់មែន សូមចេញពីចំណោមយើងខ្ញុំចុះ ដ្បិត មនុស្សនេះគេក្បាលរឹងណាស់។ សូមអត់ទោសកំហុស និងបាបរបស់យើងខ្ញុំ ហើយសូមទទួលយើងខ្ញុំជាមរតករបស់ព្រះអង្គផង»។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «មើល៍ យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រី នៅចំពោះប្រជាជនទាំងអស់ យើងនឹងធ្វើការអស្ចារ្យ ដែលមិនធ្លាប់កើតមានឡើងនៅលើផែនដី ឬនៅលើប្រជាជាតិណាឡើយ។ ប្រជាជនទាំងអស់នៅក្នុងចំណោមអ្នកនឹងបានឃើញការដែលយើងធ្វើ ដ្បិត វាគឺជាការដែលគួរឲ្យខ្លាច ដែលយើងនឹងធ្វើជាមួយអ្នក។¹¹ចូរស្តាប់តាមអ្វីដែលយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ។ យើងនឹងបណ្តេញជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិកាណាន ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិពេរិ‌ស៊ីត ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស ចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នា។

¹²ចូរប្រយ័ត្ន មិនត្រូវចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នកនឹងទៅឡើយ ឬ ពួកគេនឹងក្លាយជាអន្ទាក់សម្រាប់អ្នក។¹³ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកត្រូវបំផ្លាញកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា វាយបំបែកសសរថ្ម ហើយកាត់សសរព្រះអាសេរ៉ាជាព្រះរបស់ពួកគេចោល។¹⁴ព្រោះ អ្នកមិនត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះណាផ្សេងទៀតឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ ជានាមដែលប្រចណ្ឌ ព្រះអង្គជាព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រចណ្ឌ។

¹⁵ដូច្នេះ ចូរប្រយ័ត្ន កុំចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយប្រជាជននៅក្នុងទឹកដីនោះឡើយ ដ្បិត ពួកគេបានផិតក្បត់ចំពោះព្រះរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះរបស់ពួកគេ។ បន្ទាប់មក មានម្នាក់នៅក្នុងចំណោមពួកគេបានអញ្ជើញអ្នក ហើយអ្នកបានហូបយញ្ញបូជារបស់ពួកគេ¹⁶ហើយបន្ទាប់មក អ្នកបានយកកូនស្រីរបស់ពួកគេឲ្យកូនប្រុសរបស់អ្នក និងកូនស្រីរបស់គេនឹងផិតក្បត់ជាមួយនឹងព្រះរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងឲ្យកូនប្រុសរបស់អ្នកផិតក្បត់ចំពោះព្រះរបស់ពួកគេ។¹⁷មិនត្រូវធ្វើរូបចម្លាក់ព្រះណាមួយសម្រាប់អ្នកឡើយ។

¹⁸អ្នកត្រូវធ្វើពិធីបុណ្យនំប៉័ងឥតមេ។ ដូចដែលយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នក ហើយអ្នកត្រូវហូបនំប៉័ងឥតមេក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ នៅក្នុងពេលកំណត់នៃខែអាប៊ីប ដ្បិត ពិធីបុណ្យនេះគឺត្រូវធ្វើនៅក្នុងខែអាប៊ីប ជាខែដែលអ្នកចេញពីអេស៊ីប។

¹⁹កូនច្បងទាំងអស់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង ទោះបើកូនដំបូងនៃហ្វូងសត្វ ទាំងគោ និងចៀម។²⁰អ្នកត្រូវទិញកូនដំបូងត្រឡប់មកវិញ គឺពីកូនលា និងកូនចៀមដំបូង ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកមិនទិញវាត្រឡប់មកវិញទេ ដូច្នេះ អ្នកត្រូវបំបាក់កវា។ អ្នកត្រូវទិញកូនច្បងរបស់អ្នកត្រឡប់មកវិញ។ គ្មាននរណាដែលមកចំពោះយើងដោយដៃទទេឡើយ។

²¹អ្នកអាចធ្វើការក្នុងរយៈប្រាំមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ អ្នកត្រូវសម្រាក។ ទោះបីជាដល់រដូវភ្ជួរ ហើយក្នុងរដូវចម្រូតក្តី អ្នកត្រូវសម្រាក។²²អ្នកត្រូវធ្វើពិធីបុណ្យសប្តាហ៍ ជាមួយនឹងផលដំបូងនៃការច្រូតស្រូវ អ្នកត្រូវធ្វើពិធីបុណ្យនៃការប្រមូលផលនៅចុងឆ្នាំ។

²³មួយឆ្នាំបីដង ចូរឲ្យពួកប្រុសៗទាំងអស់បង្ហាញខ្លួននៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²⁴ដ្បិត យើងនឹងបណ្តេញប្រជាជាតិនានា ហើយពង្រីកព្រំប្រទល់របស់អ្នក។ គ្មាននរណាមានចិត្តចង់បានទឹកដីរបស់អ្នកមកធ្វើជារបស់គេឡើយ នៅពេលអ្នកឡើងទៅគាល់នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកបីដងក្នុងមួយឆ្នាំ។

²⁵អ្នកមិនត្រូវថ្វាយឈាមនៃយញ្ញបូជារបស់យើង ជាមួយនឹងមេណាមួយ ឬសាច់ពីយញ្ញបូជានៅថ្ងៃបុណ្យចម្លង ទុកឲ្យនៅសល់រហូតដល់ព្រឹកឡើយ។²⁶អ្នកត្រូវនាំយកផ្លែឈើដែលល្អបំផុតពីស្រែចម្ការរបស់អ្នកមកដំណាក់របស់យើង។ អ្នកមិនត្រូវស្ងោរពពែឈ្មោលនៅក្នុងទឹកដោះម្តាយរបស់វាឡើយ»។

²⁷ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរសរសេរព្រះបន្ទូលទាំងនេះ ដ្បិត យើងបានសន្យានឹងខ្លួនយើងចំពោះពាក្យដែលយើងបាននិយាយទាំងនេះ ហើយបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ្នក និងអ៊ីស្រាអែល»។²⁸លោកម៉ូសេបាននៅទីនោះ ជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់អស់រយៈពេលសែសិបយប់ សែសិបថ្ងៃ គាត់មិនបានហូប ឬផឹកទឹកអ្វីឡើយ។ គាត់បានកត់ត្រាលើបន្ទះថ្ម ជាពាក្យនៃសម្ពន្ធមេត្រី គឺជាបញ្ញាត្តដប់ប្រការ។

²⁹នៅពេលលោកម៉ូសេចុះពីភ្នំស៊ីណាយមកវិញ ទាំងមានបន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រីនៅនឹងដៃរបស់គាត់ គាត់មិនបានដឹងថាស្បែកមុខរបស់គាត់មានពន្លឺរស្មី ពេលគាត់និយាយជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់។³⁰នៅពេលលោកអ៊ើរ៉ុន និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឃើញលោកម៉ូសេ ឃើញស្បែកមុខរបស់គាត់មានពន្លឺរស្មី ហើយពួកគេមានការភ័យខ្លាចក្នុងការចូលមកជិតគាត់។³¹ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេបានហៅពួកគេ ហើយលោកអ៊ើរ៉ុន និងអ្នកដឹកនាំទាំងអស់នៅក្នុងសហគមន៍ចូលមករកគាត់។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ជាមួយពួកគេ។

³²បន្ទាប់ពីនេះ ប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានឡើងមករកលោកម៉ូសេ ហើយលោកបានប្រាប់ដល់ពួកគេនូវសេចក្តីបង្គាប់ទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានដល់គាត់នៅលើភ្នំស៊ីណាយ។³³នៅពេលលោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ជាមួយពួកគេរួចហើយ លោកបានគ្របស្បៃលើមុខគាត់វិញ។

³⁴នៅពេលណាលោកម៉ូសេចូលទៅគាល់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីទូលព្រះអង្គ គាត់បានយកស្បៃចេញ រហូតគាត់ត្រឡប់មកវិញ។ នៅពេលគាត់ត្រឡប់មកវិញ គាត់បានប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នូវអ្វីដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់ឲ្យគាត់និយាយ។³⁵នៅពេលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឃើញពន្លឺរស្មីនៅលើមុខរបស់លោកម៉ូសេ គាត់បានបាំងស្បៃនៅលើមុខរបស់គាត់សារជាថ្មី រហូតទាល់តែគាត់ត្រឡប់ទៅគាល់ព្រះអម្ចាស់វិញ។

35

¹លោកម៉ូសេបានប្រមូលសហគមន៍របស់អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ហើយប្រាប់ដល់ពួកគេថា៖ «សេចក្តីទាំងនេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាម។²អ្នករាល់គ្នាអាចធ្វើការក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ថ្ងៃទីប្រាំពីរត្រូវជាថ្ងៃបរិសុទ្ធ ជាថ្ងៃសប្ប័ទសម្រាប់ទាំងស្រុង ជាថ្ងៃបរិសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់។³អ្នកណាដែលធ្វើការនៅថ្ងៃនោះ ត្រូវសម្លាប់ចោល។ អ្នកមិនត្រូវបង្កាត់ភ្លើងនៅក្នុងផ្ទះណាមួយនៅថ្ងៃសប្ប័ទឡើយ»។

⁴លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់សហគមន៍របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ពោលថា៖ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មក⁵ត្រូវថ្វាយតង្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយដោយស្ម័គ្រចិត្ត។ ចូរនាំតង្វាយមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ មានមាស ប្រាក់ លង្ហិន⁶ក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ព្រមទាំងក្រណាត់ទេស‌ឯកសុទ្ធ រោមពពែឈ្មោល⁷ស្បែកចៀមឈ្មោលជ្រលក់ពណ៌ក្រហម ស្បែកផ្សោត ឈើនាង‌នួន ប្រេងសម្រាប់ចង្កៀង⁸ប្រេងក្រអូបសម្រាប់ចាក់ប្រេងតាំង និងគ្រឿងក្រអូបសម្រាប់ដុត⁹ត្បូងមណី‌ជោតិរស និងត្បូងផ្សេងៗទៀត សម្រាប់លំអអាវអេផូដ និងប្រដាប់ពាក់លើទ្រូង។

¹⁰បុរសគ្រប់រូបដែលមានជំនាញនៅក្នុងចំណោមអ្នក ត្រូវចូលមក ហើយត្រូវធ្វើតាមអ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់¹¹ព្រះពន្លាជាមួយនិងត្រសាល គឺត្រូវធ្វើគម្របរបស់វា ហើយតម្ពក់ ស៊ុម រនុក សសរ និងជើងទ្ររបស់វា¹²រួមទាំងហឹប និងឈើសែងរបស់វាផង ទីសណ្តោសប្រោស និងវាំងននសម្រាប់លាក់បាំងវាផង។

¹³ពួកគេត្រូវយកតុជាមួយ និងឈើស្នែង សម្ភាររបស់វាទាំងអស់ ហើយនិងនំប៉័ងសម្រាប់ដាក់តាំង¹⁴ជើងចង្កៀងសម្រាប់បំភ្លឺ ជាមួយនឹងគ្រឿងបរិក្ខាររបស់វា មានចង្កៀង និងប្រេងសម្រាប់ចង្កៀង¹⁵កន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូប ជាមួយនិងឈើសែងរបស់វា ត្រូវចាក់ប្រេងតាំង និងគ្រឿងក្រអូប រនាំងសម្រាប់ច្រកចូលព្រះពន្លា¹⁶កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា ជាមួយនឹងប្រទាសលង្ហិន និងឈើសែង ព្រមទាំងគ្រឿងបរិក្ខារផ្សេងៗ និងអាងទឹកធំមួយជាមួយនឹងជើងទ្ររបស់វា។

¹⁷ពួកគេបានយករនាំងសម្រាប់បាំងទីលានជាមួយនឹងសសរ និងជើងទ្រ ហើយវាំងននសម្រាប់ច្រកចូលទីលាន¹⁸ចម្រឹងព្រះពន្លា សម្រាប់ព្រះពន្លា និងទីលាន ជាមួយនឹងខ្សែចងរបស់ទាំងនោះដែរ។¹⁹ពួកគេបានយកសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងស្អាត សម្រាប់បម្រើនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ សម្លៀកបំពាក់បរិសុទ្ធសម្រាប់អ៊ើរ៉ុន ជាបូជាចារ្យ និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ សម្រាប់ពួកគេបម្រើក្នុងមុខងារជាបូជាចារ្យ»។

²⁰បន្ទាប់មក កុលសម្ព័ន្ធរបស់អ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានចាកចេញពីវត្តមានរបស់លោកម៉ូសេទៅ។²¹មនុស្សគ្រប់គ្នាមានការរំជួលចិត្ត និងអស់អ្នកដែលព្រះវិញ្ញាណធ្វើការ បានចូលមក ហើយបាននាំតង្វាយមកថ្វាយសម្រាប់ការសាងសង់ព្រះពន្លានេះ សម្ភារទាំងអស់សម្រាប់ប្រើការនៅក្នុងការសាងសង់ និងសម្រាប់ធ្វើសម្លៀកបំពាក់ផងដែរ។²²ពួកគេចូលមក ទាំងប្រុសទាំងស្រីនាំយកគ្រឿងអលង្ការ មានក្រវិល ចិញ្ចៀននិងគ្រឿងតុបតែង គ្រឿងអលង្ការដែលធ្វើពីមាសគ្រប់ប្រភេទ។ ពួកគេបាននាំតង្វាយមាសជាតង្វាយគ្រវីទាំងអស់ មកថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។

²³អស់អ្នកដែលមានក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ ឬក្រណាត់ពណ៌ក្រហម ក្រណាត់ទេស‌ឯកសុទ្ធ រោមពពែ ស្បែកចៀមឈ្មោលជ្រលក់ពណ៌ក្រហម ឬស្បែកផ្សោត បានយករបស់ទាំងនោះមកថ្វាយដែរ។²⁴អស់អ្នកដែលថ្វាយតង្វាយពីប្រាក់ ឬលង្ហិន បានយកវាមកធ្វើជាតង្វាយថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ដែរ ហើយអស់អ្នកដែលមានឈើនាងនួន ដើម្បីធ្វើរបស់ផ្សេងៗ បានយកវាមកថ្វាយដែរ។

²⁵ស្រី្តគ្រប់រូបដែលជំនាញនៃការត្បាញដោយដៃរបស់នាង ហើយបាននាំអ្វីដែលនាងមានមកថ្វាយដែរ មានក្រណាត់ខៀវ ពណ៌ស្វាយ ឬពណ៌ក្រហម ឬក្រណាត់ទេស‌ឯកសុទ្ធ។²⁶ស្រី្តដែលមានការរំជួយចិត្តពួកគេ ពួកគេដែលមានជំនាញត្បាញរោមពពែពួកគេត្បាញ។

²⁷ពួកអ្នកដឹកនាំបាននាំយកត្បូងមណី‌ជោតិរស និងត្បូងឯទៀតៗ ដើម្បីលំអអាវអេផូដ និងប្រដាប់ពាក់លើទ្រូង²⁸ពួកគេបានយកគ្រឿងក្រអូប និងប្រេងសម្រាប់ចង្កៀង ប្រេងសម្រាប់ចាក់ប្រេងតាំង និងគ្រឿងក្រអូបផង។²⁹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាននាំតង្វាយទាំងនោះដោយស្ម័គ្រពីចិត្តថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ បុរស និងស្រីទាំងអស់ដែលស្ម័គ្រចិត្តនាំយកសម្ភារសម្រាប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់តាមរយៈលោកម៉ូសេ ឲ្យធ្វើ។

³⁰លោកម៉ូសេបានប្រាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «មើល៍ ព្រះអម្ចាស់បានហៅលោកបេតសា‌លាល កូនប្រុសរបស់លោកយូរី ត្រូវជាចៅរបស់លោកហ៊ើរ ដែលមកពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដាចំឈ្មោះ³¹ព្រះអង្គចាក់បំពេញលោកបេតសាលា ជាមួយនឹងវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គប្រទានគាត់មានប្រាជ្ញា ការយល់ដឹង និងចំណេះ³²ចេះធ្វើកិច្ចការសប្បកម្មគ្រប់មុខ ដើម្បីធ្វើការសប្បកម្ម និងធ្វើពីមាស ពីប្រាក់ និងពីលង្ហិន³³ព្រមទាំងកាត់ និងឆ្លាក់ថ្ម ព្រមទាំងកាត់ឈើ ដើម្បីឲ្យគាត់ចេះធ្វើការងារសប្បកម្មគ្រប់មុខ។

³⁴ព្រះអង្គបានដាក់វានៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ ដើម្បីបង្រៀន ទាំងគាត់និងលោកអូហូ‌លីអាប់ កូនប្រុសរបស់លោកអហ៊ី‌សាម៉ាក មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធដាន់។³⁵ព្រះអង្គបានបំពេញពួកគេឲ្យមានជំនាញ ក្នុងការធ្វើការគ្រប់មុខ ដើម្បីធ្វើការជាអ្នកសប្បកម្ម ដូចជាជាងចម្លាក់ អ្នករចនា អ្នកប៉ាក់ អ្នកត្បាញសំពត់ពណ៌ផ្ទៃមេឃ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម និងក្រណាត់ទេសឯកសុទ្ធ។ ពួកគេប៉ិនប្រសប់ក្នុងការធ្វើការងារគ្រប់មុខ ហើយពួកគេចេះបង្កើតគម្រោងការផ្សេងៗផង»។

36

¹លោកបេតសា‌លាល និងលោកអូហី‌លីអាប់ ព្រមទាំងបុរសទាំងអស់ដែលមានជំនាញ ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានជំនាញ និងសមត្ថភាពឲ្យដឹងនិងស្គាល់របៀបនៃការធ្វើការនៅក្នុងការសាងសង់កន្លែងបរិសុទ្ធ គឺត្រូវធ្វើទៅតាមអ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់»។

²លោកម៉ូសេបានកោះហៅលោកបេតសាលាល និងលោកអូហីលីអាប់ ព្រមទាំងបុរសទាំងអស់ដែលមានជំនាញនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ គឺព្រះអម្ចាស់បានប្រទានជំនាញដល់ពួកគេ ហើយបានធ្វើការនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេឲ្យចូលមក ហើយបំពេញកិច្ចការនេះ។³ពួកគេបានទទួលតង្វាយគ្រប់យ៉ាងពីលោកម៉ូសេ ដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាននាំមកសម្រាប់ការសាងសង់ទីបរិសុទ្ធ។ ប្រជាជនបាននាំយកតង្វាយស្ម័គ្រចិត្តរៀងរាល់ព្រឹកមកលោកម៉ូសេ។⁴ដូច្នេះ បុរសដែលមានជំនាញទាំងអស់បានធ្វើការនៅទីបរិសុទ្ធមកពីកិច្ចការដែលពួកគេធ្លាប់បានធ្វើ។

⁵ពួកអ្នកសិប្បករបានប្រាប់លោកម៉ូសេថា៖ «ប្រជាជនបាននាំរបស់របរច្រើនលើសពីសេចក្តីត្រូវទៅទៀត សម្រាប់ធ្វើកិច្ចការដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យយើងធ្វើ»។⁶ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានបង្គាប់ថា គ្មាននរណានៅក្នុងជំរំនាំយកតង្វាយមកថ្វាយដើម្បីសាងសង់ទីបរិសុទ្ធទៀតទេ។ ប្រជាជនឈប់យកអំណោយមកជូនទៀត។⁷ពួកគេមានសម្ភារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការងារទាំងអស់ហើយ។

⁸ដូច្នេះ ពួកសិប្បករនៅក្នុងចំណោមពួកគេបានសាងសង់ព្រះពន្លា ជាមួយនឹងវាំងនន ដប់ធ្វើឡើងពីក្រណាត់ទេសឯកល្អ និងពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ជាមួយនឹងប៉ាក់រូបចេរូប៊ីន។ ការងារសិប្បកម្មនេះ គឺជាកិច្ចការរបស់លោកបេតសា‌លាល ជាមនុស្សដែលមានជំនាញជាសិប្បករ។⁹ប្រវែងវាំងនននីមួយៗមានបណ្តោយម្ភៃប្រាំបីហត្ថ ទទឹកបួនហត្ថ។ វាំងននទាំងអស់មានទំហំស្មើគ្នា។¹⁰លោកបេសាលាលបានភ្ជាប់វាំងននជាមួយគ្នា ហើយវាំងននប្រាំទៀតត្រូវតភ្ជាប់ជាមួយគ្នាដែរ។

¹¹គាត់បានធ្វើកងខៀវតាមជាយវាំង‌នន នៅចុងផ្ទាំងវាំង‌ននទីមួយ ហើយគាត់បានធ្វើដូចគ្នានៅតាមជាយវាំង‌នន នៅផ្ទាំងទីពីរដែរ។¹²គាត់បានធ្វើកងចំនួនហាសិប នៅលើវាំងននទីមួយ និងកងហាសិបទៀតនៅចុងជាយវាំងននទីពីរដែរ។ ដូច្នេះ កងនីមួយៗនៅទន្ទឹមគ្នា។¹³គាត់បានធ្វើតម្ពក់មាសចំនួនហាសិប ហើយបានភ្ជាប់វាំងនននោះជាមួយគ្នា ដើម្បីភ្ជាប់ព្រះពន្លាជាមួយគ្នា។

¹⁴លោកបេតសាលាលធ្វើវាំននពីរោមពពែសម្រាប់គ្របពីលើព្រះពន្លា កាត់បានធ្វើវាំងននទាំងនោះចំនួនដប់មួយ។¹⁵វាំងនននីមួយមានបណ្តោយប្រវែងសាមសិបហត្ថ ហើយទទឹងមានប្រវែងបួនហត្ថ។ វាំងននទាំងដប់មួយនោះមានទំហំស្មើគ្នា។¹⁶គាត់បានភ្ជាប់វាំងននប្រាំជាមួយវាំងននប្រាំមួយទៀតជាមួយគ្នា។¹⁷គាត់បានធ្វើកងនៅលើចុងវាំងនននីមួយៗនៃផ្ទាំងទីមួយ ហើយហាសិបកងទៀតនៅខាងនៃវាំងននដែលភ្ជាប់គ្នានៅផ្ទាំងទីពីរ។

¹⁸លោកបេតសាលាលបានធ្វើតម្តក់លង្ហិន ដើម្បីភ្ជាប់ត្រសាលជាមួយគ្នា ដើម្បីឲ្យវាបានក្លាយជាគ្នាតែមួយផ្ទាំង។¹⁹គាត់ធ្វើដំបូលសម្រាប់គ្របព្រះពន្លា ពីស្បែកចៀមឈ្មោល ជ្រលក់ពណ៌ក្រហម និងដំបូលផ្សេងទៀតពីស្បែកយ៉ាងល្អ ដើម្បីគ្របពីលើវា។

²⁰លោកបេតសាលាលបានធ្វើស៊ុមបញ្ឍរពីឈើនាងនួនសម្រាប់ព្រះពន្លា។²¹បណ្តោយស៊ុមនីមួយៗមានប្រវែងដប់ហត្ថ ហើយទទឹងស៊ុមនីមួយៗមានប្រវែងមួយហត្ថកន្លះ។²²ស៊ុមនីមួយៗពន្លួញពីរសម្រាប់ភ្ជាប់ស៊ុមជាមួយគ្នា។ គាត់បានធ្វើការនេះ សម្រាប់ស៊ុមព្រះពន្លាទាំងអស់។²³គាត់បានធ្វើស៊ុមសម្រាប់ព្រះពន្លាយ៉ាងដូច្នេះគឺ មានស៊ុមម្ភៃសម្រាប់ផ្នែកខាងត្បូង។

²⁴លោកបេតសេលាលបានធ្វើជើងទ្រពីប្រាក់ចំនួនសែសិប ដើម្បីទ្រស៊ុមទាំងម្ភៃ។ មានជើងទ្រពីរនៅក្រោមស៊ុមនីមួយៗ ដើម្បីភ្ជាប់ស៊ុមជាមួយគ្នា ហើយជើងទ្រពីរទៀតសម្រាប់ស៊ុមផ្សេងៗទៀត ដើម្បីភ្ជាប់ស៊ុមជាមួយគ្នា។²⁵ដ្បិត នៅផ្នែកទីពីររបស់ព្រះពន្លា គឺនៅផ្នែកខាងជើង គាត់បានធ្វើស៊ុមម្ភៃដែរ ហើយមានជើងទ្រស៊ុមនោះចំនួនសែសិបធ្វើពីប្រាក់។²⁶មានជើងទ្រពីនៅក្រោមស៊ុមទីមួយ ជើងទ្រពីរនៅក្រោមស៊ុមបន្ទាប់ និងស៊ុមជាបន្តបន្ទាប់ទៀត។

²⁷នៅផ្នែកខាងក្រោយព្រះពន្លាគឺប៉ែកខាងលិច លោកបេតសេលាលបានធ្វើស៊ុមប្រាំមួយ។²⁸គាត់បានធ្វើស៊ុមពីសម្រាប់ជ្រុងខាងក្រៅរបស់ព្រះពន្លា។

²⁹ស៊ុមទាំងនេះ បែកចេញពីគ្នានៅប៉ែកខាងក្រោម ប៉ុន្តែ ជាប់គ្នានៅប៉ែកខាងលើដោយសាកងមួយ។ គាត់បានធ្វើបែបនេះសម្រាប់ជ្រុងទាំងពីរ។³⁰មានស៊ុមចំនួនប្រាប់បី រួមជាមួយជើងទ្រប្រាក់ផង។ មានជើងត្រទាំងអស់ដប់ប្រាំមួយ រូមទាំងជើងទ្រប្រាក់ផងដែរ។ មានជើងទ្រពីនៅក្រោមស៊ុមនីមួយៗ ជើងទ្រពីនៅក្រោមស៊ុមបន្ទាប់ និងបន្តបន្ទាប់ទៀត។

³¹លោកបេតសាលាលបានធ្វើរនុកពីឈើនាងនួន ប្រាំសម្រាប់ស៊ុមនៅមួយផ្នែកនៃព្រះពន្លា³²រនុកប្រាំទៀត សម្រាប់ស៊ុមនៃផ្នែកមួយទៀតរបស់ព្រះពន្លា ហើយរនុកប្រាំសម្រាប់ស៊ុម ដែលនៅប៉ែកខាកក្រោយនៃព្រះពន្លា គឺភាគខាងលិច។³³គាត់បានធ្វើរនុកនៅចំកណ្តាលស៊ុម ដែលពាក់កណ្តាលឡើងឈើ គឺចាប់ពីចុងម្ខាងទៅចុងម្ខាងទៀត។ គាត់បានស្រោបស៊ុមនៅជាមួយនឹងមាស។³⁴គាត់បានធ្វើកងពីមាសដែរ គឺសម្រាប់ស៊ករនុក ហើយគាត់បានស្រោបរនុកនោះជាមួយនឹងមាសដែរ។

³⁵លោកបេតសាលាលបានធ្វើវាំងននពីក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ព្រមទាំងជាមួយនឹងក្រណាត់ទាសឯកយ៉ាងស្អាត ដោយមានរចនារូបចេរូប៊ីមផង កិច្ចការទាំងនេះ ធ្វើឡើងពីជាងដែលមានស្នាដៃល្អ។³⁶គាត់បានធ្វើរនាំង ដែលមានសសរបួនពីឈើនាងនួន ហើយគាត់បានស្រោមសសរទាំងនោះជាមួយនឹងមាស។ គាត់បានធ្វើតម្ពក់សម្រាប់សសរ ហើយគាត់បានធ្វើជើងទ្របួនពីប្រាក់ដែរ។

³⁷គាត់បានធ្វើរនាំងសម្រាប់ច្រកចូលត្រសាល។ ដែលមានពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ដោយប្រើក្រណាត់ទាសឯកយ៉ាងល្អ ព្រមទាំងប៉ាក់ផងដែរ។³⁸គាត់បានធ្វើរនាំងសសរប្រាំ ជាមួយនឹងតម្ពក់។ គាត់បានស្រោបនៅលើក្បាលរបស់វា និងគន្លឹះពីមាស។ ជើងទ្រទាំងប្រាំរបស់វាធ្វើពីលង្ហិន។

37

¹លោកបេតសាលាលធ្វើហិបពីឈើនាងនួន ដែលមានបណ្តោយពីហត្ថកន្លះ និងទទឹងមួយហត្ថកន្លះ ព្រមទាំងកម្ពស់មួយហត្ថកន្លះដែរ។²គាត់បានស្រោបវាដោយមាសសុទ្ធទាំងខាងក្រៅ និងខាងក្នុង ហើយក៏ធ្វើគែមមាសជុំវិញដែរ។³គាត់បានសិតធ្វើកងមាសសម្រាប់ជើងវាទាំងបួន ជាមួយនឹងកងម្ខាងពីរ ហើយកងម្ខាងទៀតពីរទៀតដែរ។

⁴គាត់បានធ្វើឈើស្នែងពីឈើនាងនួន ហើយស្រោបវាជាមួយនឹងមាស។⁵គាត់ដាក់ឈើស្នែងទៅក្នុងកងនៅចំហៀងហិតដើម្បីសែងហិប។⁶គាត់បានធ្វេីទីសន្តោសប្រោសពីមាសសុទ្ធ។ ដែលមានបណ្តោយពីរហត្ថកន្លះ និងទទឹងមួយហត្ថកន្លះ។

⁷លោកបេតសាលាលបានធ្វើចេរូប៊ីមពីរ ឆ្លាក់ធ្វើពីមាសសម្រាប់ចុងសងខាងនៃទីសន្តោសប្រោស។⁸រូបចេរូប៊ីមមួយសម្រាប់ចុងទីសន្តោសប្រោសម្ខាង ហើយចេរូប៊ីមមួយទៀតសម្រាប់នៅខាងចុងទីសន្តោសប្រោសម្ខាងទៀត។ ពួកគេបានភ្ជាប់វាមកតែមួយចំណែកនៅលើទីសន្តោសប្រោស។⁹រូបចេរូប៊ីមត្រដាសស្លាបរបស់ពួកគេទល់មុខគ្នា ហើយគ្រប់ពីលើទីសន្តោសប្រោសជាមួយនឹងស្រមោលពីលើហិប។ មុខរបស់ចេរូប៊ីមទល់មុខគ្នា ហើយបានសម្លឹងមើលទៅចំកណ្តាលទីសន្តោសប្រោស។

¹⁰លោកបេតសាលាលធ្វើតុពីឈើនាងនួន ដែលមានបណ្តោយពីហត្ថ និងទទឹងមួយហត្ថ ព្រមទាំងកម្ពស់មួយហត្ថកន្លះផង។¹¹គាត់បានស្រោបវាដោយមាសសុទ្ធ ហើយបានធ្វើគែមព័ទ្ធជុំវិញ។¹²គាត់បានធ្វើស៊ុមព័ទ្ធជុំវិញ ដែលមានកម្ពស់មួយទះ ហើយធ្វើស៊ុមពីមាសព័ទ្ធជុំវិញដែរ។¹³គាត់បានសិតកងបួនពីមាស ហើយភ្ជាប់កងនោះទៅនឹងជ្រុងទាំងបួន គឺនៅនឹងជើងរបស់វា។

¹⁴កងនោះបានភ្ជាប់ទៅនឹងស៊ុមដើម្បីផ្តល់ជាកន្លែងសម្រាប់ស៊កឈើស្នែង ដើម្បីសែងតុនោះ។¹⁵គាត់បានធ្វើឈើស្នែងបួនពីឈើនាងនួន ហើយស្រោបវាដោយមាស ដើម្បីសែងតុនោះ។¹⁶គាត់បានធ្វើគ្រឿងបរិក្ខារដែលដាក់នៅលើតុនោះ មានដូចជា ចាន ស្លាបព្រា និងចាន‌គោម សម្រាប់ប្រើក្នុងពិធីថ្វាយតង្វាយ។ គាត់ធ្វើរបស់ទាំងអស់នោះពីមាសសុទ្ធ។

¹⁷គាត់បានឆ្លាក់ធ្វើជើងចង្កៀងមួយពីមាសសុទ្ធ។ គាត់ធ្វើជើងចង្កៀងនោះជាមួយនឹងជើងទ្រ ព្រមទាំងដងផង។ មានពែង មែកនិងជើងទ្ររបស់វា ហើយផ្ការបស់វាត្រូវបានធ្វើឡើងតែមួយដុំ។¹⁸មានមែកប្រាំមួយបែកចេញពីសងខាង ហើយម្ខាងនៃជើងចង្កៀងមានមែកបី ហើយម្ខាងទៀតមានមែកបីដែរ។¹⁹មែកទីមួយមានពែងបី ធ្វើជារាងដូចជាផ្កាចំបក់ ដែលមានស្រទាប់ទ្រ និងផ្កាមួយ ហើយពែងបីទៀតក៏មានរាងដូចផ្លែចំបក់ដែលនៅមែកម្ខាងទៀត ដែលមានស្រទាប់ និងផ្កាមួយ។ មែកទាំងប្រាំមួយមានរាងដូចគ្នា បែកមែកចេញពីជើងចង្កៀង។

²⁰នៅលើជើងចង្កៀងនោះ ផ្នែកកណ្តាល មានពែងបួនធ្វើរាងដូចជាផ្លែចំបក់ មានស្លឹកទ្រ ហើយនិងផ្កាផង។²¹មានក្រោមជើងទ្រស្លឹក គូដំបូងរបស់មែក ធ្វើឡើងជាមួយដុំ ហើយជើងទ្រស្លឹក គូទីពីររបស់មែងក៏ធ្វើឡើងជាមួយដុំដែរ។ ហើយជើងទ្រស្លឹកផ្សេងៗទៀតដែលនៅក្រោមជើងទ្រស្លឹក គូទីបី ក៏ធ្វើឡើងជាមួយដុំដែរ។ មែងទាំងប្រាំមួយធ្វើរាងដូចៗគ្នាទាំងអស់ មានមែកបែកចេញពីជើងចង្កៀង។²²ជើងទ្រ និងមែករបស់វាទាំងអស់ ធ្វើឡើងតែមួយដុំ គឺធ្វើពីមាសសុទ្ធមួយដុំគត់។

²³លោកបេតសាលាលធ្វើជើងចង្កៀង និងចង្កៀងទាំងប្រាំពីរ និងប្រឆេះ និងថាសពីមាសសុទ្ធ។²⁴គាត់ធ្វើចង្កៀង ហើយនិងសម្ភាររបស់វា សម្រាប់គោះកម្ទេចពីមាសសុទ្ធដែរ។

²⁵លោកបេតសាលាលធ្វើកន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូប។ គាត់បានធ្វើវាពីឈើងនាងនួន។ បណ្តោយរបស់វាមានប្រវែងមួយហត្ថ និងទទឹងរបស់វាមានប្រវែងមួយហត្ថដែរ។ វាមានរាងបួនជ្រុង ហើយកម្ពស់របស់វាមានប្រវែងពីរហត្ថ។ ហើយស្នែងរបស់វាត្រូវបានធ្វើឡើងភ្ជាប់ជាបំណែកតែមួយ។²⁶គាត់បានស្រោបកន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូបនោះជាមួយនឹងមាសសុទ្ធ នៅពីលើ ពីចំហៀង និងនៅលើស្នែងរបស់វា។ គាត់ក៏បានស្រោបមាសនៅតាមគែមរបស់វាពីមាសដែរ។

²⁷គាត់បានធ្វើកងពីមាសពីរ ដើម្បីភ្ជាប់វានៅក្រោមគែមទាំងសងខាងរបស់វា។ កងនោះសម្រាប់ស៊កឈើស្នែងដើម្បីសែងកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា។²⁸គាត់បានធ្វើឈើស្នែងពីឈើនាងនួន ហើយគាត់បានស្រោបវាជាមួយនឹងមាស។²⁹គាត់បានធ្វើប្រេងចាក់ប្រេងតាំងបរិសុទ្ធ និងគ្រឿងក្រអូបបរិសុទ្ធ គឺជាកិច្ចការរបស់អ្នកធ្វើទឹកអប់។

38

¹លោកបេតសាលាលបានធ្វើកន្លែងថ្វាយតង្វាយដុតពីឈើនាងនួន។ វាមានប្រវែងប្រាំហត្ថ ហើយទទឹងប្រាំហត្ថដែរ មានរាងបួនជ្រុង ហើយមានកម្ពស់បីហត្ថ។²គាត់ធ្វើស្នែងបួននៅជាប់នឹងជ្រុងទាំងបួនមានរាងដូចជាស្នែងគោ។ ស្នែងត្រូវបានធ្វើឡើងជាប់ជាមួយនឹងកន្លែងថ្វាយតង្វាយ ហើយគាត់បានស្រោបវាជាមួយនឹងលង្ហិន។³គាត់ធ្វើគ្រឿងបរិក្ខារសម្រាប់កន្លែងថ្វាយតង្វាយមានដូចជា ឆ្នាំសម្រាប់កើបផេះ ប៉ែល អាងទឹក ផើង សម និងជើង‌ក្រាន។ គាត់បានធ្វើគ្រឿងបរិក្ខាទាំងអស់នេះពីលង្ហិន។

⁴គាត់បានធ្វើប្រទាសសម្រាប់កន្លែងថ្វាយតង្វាយ ខ្ទាស់ក្រឡាគ្នាពីលង្ហិន ដើម្បីដាក់នៅក្រោមគែម នៅចំកណ្តាលនៃកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។⁵គាត់បានសិតធ្វើកងបួន ដាក់នៅតាមជ្រុងទាំងបួននៃប្រទាសលង្ហិន ដើម្បីស៊កឈើស្នែង។

⁶លោកបេតសាលាលបានធ្វើឈើស្នែងពីឈើនាងនួន ហើយស្រោបវាជាមួយនឹងលង្ហិន។⁷គាត់បានដាក់ឈើស្នែងនៅសងខាងនៃកន្លែងថ្វាយតង្វាយ ដើម្បីសែងវា។ គាត់បានធ្វើកន្លែងតង្វាយពីក្តារដែលមានប្រហោងកណ្តាល។

⁸លោកបេតសាលាលធ្វេីអាងទឹកធំមួយពីលង្ហិន កំណល់ពីលង្ហិន។ គាត់បានធ្វើអាងទឹកចេញពីកញ្ចក់ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ស្រីៗដែលបម្រើនៅត្រង់ច្រកចូលត្រសាលនៃការជួបជុំ។

⁹គាត់ក៏បានធ្វើទីលាន។ ដែលមានរនាំងព័ទ្ធជុំវិញពីភាគខាងត្បូងនៃទីលានដែលធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯកយ៉ាងល្អ ប្រវែងមួយរយហត្ថ។¹⁰ហើយរនាំនោះមានសសរម្ភៃជាមួយនឹងជើងទ្រលង្ហិន។ មានតម្ពក់ភ្ជាប់សសរ និងគន្លឹះធ្វើពីប្រាក់។

¹¹នៅប៉ែកខាងជើងក៏ដូចគ្នាដែរ មានរនាំងប្រវែងមួយរយហត្ថ ជាមួយនឹងសសរម្ភៃ និងជើងទ្រលង្ហិនម្ភៃដែរ តម្ពក់ភ្ជាប់សសរ និងកន្លឹះធ្វើពីប្រាក់។¹²រនាំងនៅប៉ែកខាងលិចមានប្រវែងហាសិបហត្ថ និងមានសសរ និងជើងទ្រដប់។ ទម្ពក់ និងគន្លឹះសសរធ្វើពីប្រាក់។

¹³នៅក្នុងទីលាននៅប៉ែកខាងកើតក៏មានហាសិបហត្ថដូចគ្នាដែរ។¹⁴រនាំងមួយចំហៀងនៃច្រកចូលមានប្រវែងដប់ប្រាំហត្ថ។ មានសសរបី និងជើងទ្របី។¹⁵នៅប៉ែកម្ខាងទៀតនៃច្រកចូលទីលានក៏មានរនាំងប្រវែងដប់ប្រាំហត្ថដែរ ជាមួយនឹងសសរបី និងជើងទ្របី។¹⁶រនាំងទាំងអស់នៅជុំវិញទីលានត្រូវបានធ្វើឡើងពីក្រណាត់ទេសឯកយ៉ាងស្អាត។

¹⁷ជើងទ្រសម្រាប់សសរធ្វើពីលង្ហិន។ តម្ពក់ និងគន្លឹះធ្វើឡើងពីប្រាក់ ហើយស្រោបពីលើសសរនោះក៏ធ្វើពីប្រាក់ដែរ។ សសរទីលានទាំងអស់ត្រូវបានស្រោបឡើងដោយប្រាក់ដែរ។¹⁸វាំងនននៅច្រកចូលទីលានមានប្រវែងម្ភៃហត្ថ។ វាំងននត្រូវបានធ្វើឡើងដោយក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហមវេញជាមួយនឹងអំបោះខ្លូតទេស ហើយមានប្រវែងម្ភៃហត្ថ។¹⁹មានទទឹងម្ភៃហត្ថ និងកម្ពស់ប្រាំហត្ថ ដូចវាំងនននៅទីលានដែរ។ មានជើងទ្រពីលង្ហិន ហើយតម្ពក់ពីប្រាក់។ គម្របពីលើ និងតម្ពក់របស់វាធ្វើពីប្រាក់។²⁰ចម្រឹងសម្រាប់ព្រះពន្លា និងទីលានទាំងអស់ធ្វើពីលង្ហិន។

²¹នេះគឺជាបញ្ជីសារពើភ័ណ្ឌរបស់ព្រះពន្លា និងច្បាប់របស់ព្រះពន្លានៃសម្ពន្ធមេត្រី យោងទៅតាមសេចក្តីណែនាំរបស់លោកម៉ូសេ។ វាគឺជាកិច្ចការរបស់ពួកលេវីនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកអ៊ីថា‌ម៉ា ជាកូនរបស់លោកបូជា‌ចារ្យអើរ៉ុន។²²លោកបេតសា‌លាល គឺជាកូនរបស់លោកយូរី ត្រូវជាចៅរបស់លោកហ៊ើរ មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដា បានធ្វើតាមអ្វីៗដែលព្រះ‌អម្ចាស់បង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។²³លោកអូហូ‌លីអាប់ ជាកូនលោកអហ៊ី‌សាម៉ាក់ មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធដាន់ ក៏បានជួយធ្វើការលោកបេតសាលាល ជាជាងចម្លាក់ គឺជាជាងដែលមានជំនាញ និងអ្នកប៉ាក់លំអក្រណាត់ពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម ពណ៌ក្រហមទុំ និងក្រណាត់ធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯកយ៉ាងស្អាត។

²⁴មាសទាំងអស់ដែលប្រើសម្រាប់គម្រោង នៅគ្រប់ទាំងកិច្ចការដែលពាក់ពាន់នឹងទីបរិសុទ្ធ មាសដែលបានមកពីតង្វាយគ្រវី មានចំនួន ម្ភៃប្រាំបួនហាប និង៧៣០ សេកែល តាមទម្ងន់សេកែលដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធ។²⁵ចំណែក ប្រាក់ដែលបានទទួលពីសហគមន៍មានទម្ងន់មួយរយហាប និង១៧៧៥សេកែលតាមទម្ងន់សេកែលដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធ។²⁶ឬម្នាក់បង់ប្រាំកាក់ ស្មើនឹងកន្លះសេគែល តាមទម្ងន់សេកែលដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធ។ តួលេខនេះបានទទួលពីប្រជាជនគ្រប់រូបដែលបានធ្វើជំរឿន ចាប់តាំងពីអាយុម្ភៃឆ្នាំ និងឡើងទៅមានចំនួនទាំងអស់ ៦០៣, ៥៥០នាក់។

²⁷ប្រាក់ចំនួនមួយរយហាបត្រូវបានសិតធ្វើជាទីបរិសុទ្ធ ហើយនិងជើងទ្រវាំងនន ជើងទ្រមួយរយ ប្រាក់មួយហាបសម្រាប់ជើងទ្រមួយ។²⁸ប្រាក់នៅសល់មានចំនួន ១, ៧៧៥ សេកែល លោកបេតសេលាល ធ្វើតម្ពក់សម្រាប់សសរ ស្រោបពីលើសសរ ហើយធ្វើគន្លឹះទាំងប៉ុន្មានសម្រាប់សសរដែរ។²⁹ចំណែក លង្ហិនដែលបានមកពីការថ្វាយតង្វាយគ្រវីមានទម្ងន់ចិតសិបហាប និង២, ៤០០សេគែល។

³⁰ជាមួយនឹងលង្ហិននេះ គាត់បានថ្វើជើងទ្រសម្រាប់ច្រកចូលទៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ កន្លែងថ្វាយតង្វាយពីលង្ហិន និងគ្រឿងបរិក្ខារសម្រាប់កន្លែងថ្វាយតង្វាយ³¹ជើងទ្រសម្រាប់ទីលាន ជើងទ្រសម្រាប់ទីលានច្រកចូល ចម្រឹងរបស់ព្រះពន្លា និងចម្រឹងរបស់ទីលានទាំងអស់។

39

¹ជាមួយក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម គេធ្វើសម្លៀកបំពាក់ដោយត្បាយយ៉ាងស្អាត សម្រាប់បម្រើនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។ ពួកគេបានធ្វើសម្លៀកបំពាក់ឲ្យលោកអ៊ើរ៉ុន សម្រាប់ទីបរិសុទ្ធ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។

²បេតសាលាលបានធ្វើអាវអេផូដពីមាស ពីក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម និងក្រណាត់ទេសឯកត្បាយយ៉ាងល្អ។³ពួកគេបានសិតមាសជាសន្លឹកៗ ហើយកាត់វាជាសរសៃយ៉ាងឆ្មា ដើម្បីធ្វើវាជាពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ព្រមទាំងក្រណាត់ទេសឯក ធ្វើពីជាងដែលមានស្នាដៃ។

⁴ពួកគេធ្វើខ្សែស្មាសម្រាប់ចងភ្ជាប់អាវអេផូដទាំងសងខាងបានជាប់គ្នាតែមួយ។⁵ខ្សែក្រវាត់ក៏ដូចជាអាវអេផូដដែរ គឺធ្វើជាបំណែកតែមួយជាមួយនឹងអាវអេផូដ វេញជាមួយនឹងក្រណាត់ទេសឯកយ៉ាងល្អពណ៌មាស ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។

⁶ពួកគេបានច្នៃត្បូងអូនីក្ស ដាំចុះក្នុងគ្រោងមាស ឆ្លាក់ដូចជាគេឆ្លាក់ត្រា ហើយបានចារឈ្មោះរបស់កូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងដប់ពីរនៅក្នុងនោះ។⁷លោកបេតសាលាលបានភ្ជាប់នៅលើខ្សែស្មារបស់អាវអេផូដ ជាត្បូងដើម្បីរំឭកដល់ព្រះអម្ចាស់នៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងដប់ពីរ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។

⁸គាត់បានធ្វើប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូង តាមការរចនារបស់ជាងដែលមានស្នាដៃ ធ្វើតាមបែបដូចជាអាវអេផូដ។ គាត់បានធ្វើវាពីមាស ពីក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម និងពីក្រណាត់ពណ៌ទេសឯកយ៉ាងល្អ។⁹វាមានរាងបួនជ្រុង។ ពួកគេបានអាវពាក់លើដើមទ្រូងជាពីរស្រទាប់។ បណ្តោយមួយចំអាម និងទទឹងមួយចំអាមដែរ។

¹⁰ពួកគេបានដាំត្បូងបួនជួរ។ ជួរទីមួយមានត្បូងទទឹមមួយគ្រាប់ ត្បូងប៊ុត‌លឿងមួយគ្រាប់ និងត្បូងមរកតមួយគ្រាប់។¹¹ជួរទីពីរមានត្បូងទទឹមមួយគ្រាប់ ត្បូងកណ្ដៀងមួយគ្រាប់ និងត្បូងពេជ្រមួយគ្រាប់។¹²ជួរទីបីមានត្បូងទទឹមមួយគ្រាប់ ត្បូងនិល‌រ័ត្នមួយគ្រាប់ និងត្បូងជម្ពូ‌រ័ត្នមួយគ្រាប់។¹³ជួរទីបួនមាន ត្បូងដៃ‌រគៀមមួយគ្រាប់ ត្បូងកែវ‌យក់មួយគ្រាប់ និងត្បូងមណី‌ជោតិរសមួយគ្រាប់។ ត្បូងទាំងនេះត្រូវបានដាំនៅក្នុងគ្រោងមាស។

¹⁴ត្បូងទាំងនោះត្រូវបានរៀបតាមលំដាប់ឈ្មោះរបស់កូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេធ្វើដូចជាឆ្លាក់ត្រា គឺចាឈ្មោះកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរនៅលើត្បូងនោះ។¹⁵នៅលើអាវសម្រាប់ពាក់លើដើមទ្រូង ពួកគេធ្វើខ្សែដូចខែពួរវេញចូលគ្នាពីមាសសុទ្ធ។¹⁶ពួកគេធ្វើក្រចាប់មាសពីរ និងកងមាសពីរ ហើយពួកគេភ្ជាប់កងទាំងពីរនោះទៅនឹងជ្រុងទាំងពីររបស់ប្រដាប់ពាក់ដើមទ្រូង។

¹⁷ពួកគេបានវេញខ្សែមាសទាំងពីរទៅនឹងកងមាសទាំងពីរ នៅជ្រុងនៃអាវសម្រាប់ពាក់លើដើមទ្រូង។¹⁸ពួកគេភ្ជាប់ចុងទាំងពីរនៃខ្សែដែលវេញនោះទៅនឹងក្រចាប់ទាំងពីរនោះ។ ពួកគេភ្ជាប់វាទៅនឹងគ្រោងមាសនៃខ្សែស្មារបស់អាវអេផូដខាងមុខ។

¹⁹ពួកគេធ្វើកងពីមាសពីរ ហើយដាក់កងនោះនៅលើជ្រុងទាំងទៀតរបស់អាវសម្រាប់ពាក់លើដើមទ្រូង គឺនៅលើគែមជិតទៅនឹងព្រំខាងក្នុង។²⁰ពួកគេបានធ្វើកងមាសពីរទៀត ហើយបានភ្ជាប់កងនោះទៅនឹងមុមរបស់ស្មាទីពីរនៃអាវអេផូដដែលនៅខាងមុខ។ ដេរភ្ជាប់វាទៅនឹងខ្សែក្រវាត់របស់អាវអេផូដ។

²¹ពួកគេចងប្រដាប់ពាក់លើដើមទ្រូងដោយចងខ្សែរបស់វាទៅនឹងក្រវិលរបស់អាវអេផូដជាមួយនឹងខ្សែពណ៌ខៀវ ដើម្បីឲ្យវាអាចភ្ជាប់ជាមួយខ្សែក្រវាតខាងលើអាវអេផូដ។ ធ្វើបែបនេះ ដើម្បីឲ្យប្រដាប់ពាក់លើទ្រូងនោះស្ថិតនៅពីលើខ្សែក្រវាត់ ហើយកុំឲ្យរបូតចេញពីអាវអេផូដ។ ធ្វើបែបនេះ ដូចព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។

²²លោកបេតសាលាលបានធ្វើអាវវែងរបស់អាវអេផូដមួយ ដែលត្បាញដោយក្រណាត់ពណ៌ស្វាយសុទ្ធ។²³គេកាត់ចំហនៅចំកណ្តាលសម្រាប់ស៊កក្បាលចូល។ គេដេរ‌រឹមជុំ‌វិញប្រឡោះនោះ ដើម្បីកុំឲ្យរហែក។²⁴នៅតាមជាយខាងក្រោម ពួកគេធ្វើផ្លែទទឹមពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម និងក្រហមព្រមទាំងក្រណាត់ទេសឯកយ៉ាងស្អាត។

²⁵ពួកគេធ្វើកណ្តឹងពីមាសសុទ្ធ ហើយពួកគេដាក់កណ្តឹងនៅចន្លោះ រូបផ្លែទទឹមនៅជុំវិញជាយអាវវែងខាងក្រោម នៅចន្លោះរូបផ្លែទទឹម កណ្តឹងមួយ និងរូបផ្លែទទឹមមួយ²⁶កណ្តឹងមួយរូបផ្លែទទឹមមួយ នៅលើជាងអាវវែងនោះ សម្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុន ដើម្បីបម្រើ។ ធ្វើបែបនេះ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។

²⁷ពួកគេធ្វើអាវធំពីក្រណាត់ទេសឯកសម្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុន និងសម្រាប់កូនប្រុសៗរបស់គាត់។²⁸ពួកគេធ្វើឈ្នូតពីក្រណាត់ទេសឯក សម្រាប់លម្អចងក្បាលពីក្រណាត់ទេសឯក ព្រមទាំងខោស្នាប់ភ្លៅពីសំពត់ខ្លូត‌ទេស។²⁹និងខ្សែក្រវាត់ពីក្រណាត់ទេសឯក និងពីក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហមទុំ គឺជាកិច្ចការរបស់អ្នកប៉ាក់។ ធ្វើបែបនេះ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។

³⁰ពួកគេធ្វើស្លាកពីមាសសុទ្ធនៃមកុដបរិសុទ្ធ ពួកគេឆ្លាក់នៅលើវា ដូចជាជាឆ្លាក់ត្រាមួយថា៖ «បរិសុទ្ធថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់»។³¹ពួកគេភ្ជាប់វាទៅនឹងឈ្នូតក្បាលមានខ្សែពណ៌ខៀវ នៅពីលើឈ្នូតក្បាលនោះ។ ធ្វើបែបនេះ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។

³²ដូច្នេះ កិច្ចការនៅលើព្រះពន្លា គឺត្រសាលនៃការប្រជុំត្រូវបានបញ្ចប់។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើគ្រប់យ៉ាង។ ពួកគេធ្វើតាមសេចក្តីបង្គាប់ទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានដល់លោកម៉ូសេ។³³ពួកគេបានយកព្រះពន្លាមកឯលោកម៉ូសេ គឺត្រសាល និងគ្រឿងបរិក្ខាររបស់វាទាំងអស់ ទាំងតម្ពក់ ស៊ុម រនុក សសរ និងជើងទ្ររបស់វា³⁴គម្របធ្វើពីស្បែកចៀមឈ្មោលជ្រលក់ពណ៌ក្រហម និងគម្របពីស្បែកផ្សោត ព្រមទាំងវាំងននសម្រាប់ឃាំង³⁵ហឹបនៃទីបន្ទាល់ រួមទាំងឈើស្នែងនិងទីសន្តោសប្រោស។

³⁶ពួកគេបានយកតុ និងគ្រឿងបរិក្ខាររបស់វា ព្រមទាំងនំប៉័ងដែលដាក់តាំង³⁷ជើងចង្កៀងដែលធ្វើពីមាសសុទ្ធ និងចង្កៀងរបស់វានៅតាមជួររបស់វា ព្រមទាំងគ្រឿងបរិក្ខាររបស់វា និងប្រេងសម្រាប់ចង្កៀង³⁸អាសនៈមាស ប្រេងសម្រាប់ចាក់ប្រេងតាំង និងគ្រឿងក្រអូប រនាំងសម្រាប់ច្រកចូលព្រះពន្លា³⁹អាសនៈលង្ហិន ជាមួយនឹងប្រទាសលង្ហិន ព្រមទាំងឈើស្នែងលង្ហិន និងគ្រឿងបរិក្ខារ និងអាងទឹកដ៏ធំមួយជាមួយនឹងជើងទ្ររបស់វាដែរ។

⁴⁰ពួកគេបានយករនាំងសម្រាប់ទីលានជាមួយនឹងសសរ និងជើងទ្ររបស់វា ហើយវាំងននសម្រាប់ច្រកចូលទីលាន ខ្សែ ចម្រឹង និងគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់ សម្រាប់ប្រើ‌ប្រាស់ក្នុងព្រះ‌ពន្លា គឺត្រសាលនៃការជួបជុំ។⁴¹ពួកគេបានយកសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់បម្រើនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ គឺសម្លៀកបំពាក់បរិសុទ្ធសម្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុន ជាបូជាចារ្យ និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានបម្រើក្នុងមុខងារជាបូជាចារ្យ។

⁴²ដូច្នេះហើយ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។⁴³លោកម៉ូសេបានពិនិត្យកិច្ចការទាំងអស់ ហើយមើល៍ ពួកគេធ្វើវាបានសម្រេចហើយ ដូច ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មែន គឺពួកគេធ្វើបែបនោះឯង។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានឲ្យពរដល់ពួកគេ។

40

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖²«នៅថ្ងៃទីមួយនៃខែទីមួយរបស់ឆ្នាំថ្មី អ្នកត្រូវតម្លើងព្រះពន្លា គឺត្រសាលនៃការជួបជុំ។

³អ្នកត្រូវដាក់ហិបនៃទីបន្ទាល់នៅខាងក្នុង ហើយអ្នកត្រូវបាំងហឹបនោះនឹងវាំងនន។⁴អ្នកត្រូវយកតុ ហើយរៀបចំរបស់របរឲ្យមានរប្រៀបរៀបរយ។ បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវយកជើងចង្កៀង ហើយតម្លើងចង្កៀង។

⁵អ្នកត្រូវដាក់អាសនាមាសថ្វាយគ្រឿងក្រអូបនៅខាងមុខហឹបនៃទីបន្ទាល់ ហើយអ្នកត្រូវដាក់វាំងនននៅត្រង់ច្រកចូលទៅក្នុងព្រះពន្លាផង។⁶អ្នកត្រូវាដាក់អាសនាថ្វាយតង្វាយដុតនៅខាងមុខច្រកចូលទៅក្នុងព្រះពន្លា គឺត្រសាលនៃការជួបជុំ។⁷អ្នកត្រូវដាក់អាងទឹកធំនៅចន្លោះត្រសាលនៃការជួបជុំ និងអាសនា ហើយអ្នកត្រូវចាក់ទឹកចូលទៅក្នុងអាងនោះផង។

⁸អ្នកត្រូវតម្លើងទីលាននៅជុំវិញវា ហើយអ្នកត្រូវចងវាំងនននៅច្រកចូលទីលាន។⁹អ្នកត្រូវយកប្រេងចាក់ប្រេងតាំង ហើយចាក់ទៅលើព្រះពន្លា និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងព្រះពន្លានោះ។ អ្នកត្រូវចែកវាដោយឡែក ហើយគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់សម្រាប់យើង នោះវានឹងបានបរិសុទ្ធ។¹⁰អ្នកត្រូវចាក់ប្រេងលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយដុត និងលើគ្រឿងបរិក្ខាររបស់វាទាំងអស់ដែរ។ អ្នកត្រូវញែកកន្លែងថ្វាយតង្វាយដុតសម្រាប់យើង ហើយវានឹងបានជាវិសុទ្ធសម្រាប់យើង។¹¹អ្នកត្រូវចាក់ប្រេងលើអាងលង្ហិន និងជើងទ្ររបស់វា ព្រមទាំងញែកវាដោយឡែកសម្រាប់យើង។

¹²អ្នកត្រូវនាំអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់មកកាន់ច្រកចូលត្រសាលនៃការជួបជុំ ហើយអ្នកត្រូវលាងពួកគេដោយទឹក។¹³អ្នកត្រូវស្លៀកពាក់ឲ្យអ៊ើរ៉ុន ជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់ដែលបានញែកដោយឡែកសម្រាប់យើង ចាក់ប្រេងលើគាត់ ហើយញែកគាត់ដោយឡែក ដើម្បីគាត់អាចបម្រើជាបូជាចារ្យរបស់យើង។

¹⁴អ្នកត្រូវនាំកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ហើយស្លៀកពាក់ពួកគេជាមួយនឹងអាវធំ។¹⁵អ្នកត្រូវចាក់ប្រេងពួកគេដូចអ្នកបានចាក់ប្រេងលើឪពុករបស់ពួកគេដែរ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចបម្រើយើងក្នុងមុខងារជាពួកបូជាចារ្យ។ ការចាក់ប្រេងតាំងលើពួកគេនេះ នឹងធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាបូជាចារ្យជារៀងរហូតនៅក្នុងគ្រប់ជំនាន់របស់ពួកគេ»។¹⁶នេះគឺជាអ្វីដែលលោកម៉ូសេបានធ្វើ គាត់បានធ្វើតាមអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។ គាត់ធ្វើការទាំងនោះសម្រេចគ្រប់យ៉ាង។

¹⁷ដូច្នេះ ព្រះពន្លាត្រូវបានតម្លើងនៅថ្ងៃទីមួយនៃខែទីមួយនៅក្នុងឆ្នាំទីពីរ។¹⁸លោកម៉ូសេបានតម្លើងព្រះពន្លា បានដាក់ជើងទ្ររបស់វាតាមកន្លែងរបស់វា បានតម្លើងស៊ុមភ្ជាប់ជាមួយនឹងរនុករបស់វា ហើយបានតម្លើងសសរ និងបង្គោលរបស់វា។¹⁹គាត់បានត្រដាងគ្របពីលើព្រះពន្លា ហើយបានដាក់តង់ពីលើវា ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។²⁰គាត់បានយកបន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រី ហើយដាក់វាចូលទៅក្នុងហឹប។ គាត់ក៏បានដាក់ឈើស្នែងនៅលើហឹប និងលើទីសន្តោសប្រោសផងដែរ។

²¹គាត់បានយកហឹបចូលទៅក្នុងព្រះពន្លា។ គាត់បានតម្លើងវាំងននសម្រាប់វា ដើម្បីបាំងហឹបនៃទីបន្ទាល់ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។²²គាត់បានដាក់ទុកនៅក្នុងត្រសាលនៃការជួបជុំ នៅប៉ែកខាងជើងនៃព្រះពន្លា ខាងក្រៅវាំងនន។²³គាត់បានដាក់នំប៉័ងតាមលំដាប់ នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។

²⁴គាត់បានដាក់ជើងចង្កៀងចូលទៅក្នុងត្រសាលនៃការជួបជុំ ទល់មុខនឹងតុ នៅប៉ែកខាងត្បូងនៃព្រះពន្លា។²⁵គាត់បានអុជចង្កៀងនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។

²⁶គាត់បានដាក់អាសនាមាសថ្វាយគ្រឿងក្រអូបទៅក្នុងត្រសាលនៃការជួបជុំនៅខាងមុខវាំងនន។²⁷គាត់បានដុតគ្រឿងក្រអូបនៅលើវា ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។

²⁸គាត់បានបាំងវាំងនននៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លា។²⁹គាត់បានដាក់កន្លែងថ្វាយតង្វាយដុតនៅត្រង់ច្រកចូលទៅក្នុងព្រះពន្លា គឺត្រសាលនៃការជួបជុំ។ គាត់បានថ្វាយតង្វាយដុត និងតង្វាយម្សៅនៅលើវា ដូច ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់។³⁰គាត់បានដាក់អាងទឹក នៅចន្លោះត្រសាលនៃការប្រជុំ និងកន្លែងថ្វាយតង្វាយ ហើយគាត់បានចាក់ទឹកចូលទៅក្នុងអាងនោះសម្រាប់លាង។

³¹លោកម៉ូសេ លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់បានលាងដៃរបស់ពួកគេ ហើយនិងជើងរបស់ពួកគេពីអាងទឹកនោះ។³²នៅពេលពួកគេចូលទៅត្រសាលនៃការប្រជុំ និងនៅពេលពួកគេឡើងទៅកន្លែងថ្វាយតង្វាយនោះ។ ពួកគេត្រូវលាងសម្អាត ដូច ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។³³លោកម៉ូសេបានតម្លើងទីលាននៅជុំវិញព្រះពន្លា និងកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ គាត់បានតម្លើងវាំងនននៅច្រកចូលទីលាន។ លោកម៉ូសេបានធ្វើការចប់សព្វគ្រប់បែបនេះឯង។

³⁴បន្ទាប់មក មានពពកគ្របពីលើត្រសាលនៃការជួបជុំនោះ ហើយសិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតនៅពេញព្រះពន្លា។³⁵លោកម៉ូសេមិនអាចចូលទៅក្នុងត្រសាលនៃការជួបជុំបានទេ ដោយសារពពកគ្របពីលើវា ហើយដោយសារសិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់សិ្ថតនៅពេញព្រះពន្លា។

³⁶នៅពេលណាពពកឡើងផុតពីលើព្រះពន្លា ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាចេញដំណើរ។³⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ពពកមិនឡើងផុតពីព្រះពន្លាទេ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមិនចេញដំណើរទេ។ ពួកគេនៅរហូតដល់ថ្ងៃដែលពពកឡើងផុត។³⁸ដ្បិត ពពករបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតនៅពីលើព្រះពន្លានៅពេលថ្ងៃ ហើយភ្លើងនៅពីលើវានៅពេលយប់ ដើម្បីបំភ្លឺប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេ។

លេវីវិន័យ

1

¹ព្រះអម្ចាស់បានត្រាស់ហៅលោកម៉ូសេ ពីក្នុងពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ថា៖²«ចូរប្រកាសដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងប្រាប់ពួកគេថា៖ «នៅពេលដែលអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា នាំយកតង្វាយមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ គេត្រូវយកតង្វាយមកជាសត្វ មិនថាសត្វពីហ្វូងសត្វ ឬពីហ្វូងចៀមរបស់ពួកគេឡើយ។

³ប្រសិនបើ គេចង់ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល គេត្រូវនាំយកគោឈ្មោលដែលឥតខ្ចោះមួយមកថ្វាយ។ គាត់ត្រូវនាំយកតង្វាយនោះទៅត្រង់ទ្វារចូលនៃព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យវាអាចទទួលយកបាននៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។⁴ម្ចាស់តង្វាយត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលសត្វដែលត្រូវថ្វាយជាតង្វាយដុត នោះព្រះអម្ចាស់នឹងទទួលយកតង្វាយនោះ ហើយអត់ទោសគេឲ្យរួចពីបាប។

⁵បន្ទាប់មក គាត់ត្រូវសម្លាប់គោឈ្មោលនោះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ កូនប្រុសរបស់លោកអ៊ើរ៉ុន ដែលជាបូជាចារ្យត្រូវយកឈាមគោនោះ ហើយប្រោះវានៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយ ដែលជាច្រកចូលនៃព្រះបន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។⁶បន្ទាប់មក គាត់ត្រូវពន្លាត់ស្បែកសត្វដែលថ្វាយជាតង្វាយដុតនោះ ហើយត្រូវកាត់វាជាដុំៗ។

⁷ពួកបូជាចារ្យជាកូនរបស់បូជាចារ្យ អើរ៉ុន នឹងដាក់ភ្លើងលើអាសនៈរួចបង្គរអុសពីលើភ្លើង។⁸លោកនឹងដាក់ដុំសាច់ដែលបានកាប់នោះគឺក្បាល ខ្លាញ់ ពីលើអុសដែលបានបង្គរលើភ្លើងនៅលើអាសនៈនោះ។⁹ប៉ុន្តែ គ្រឿងក្នុង និងជើងនៃតង្វាយនោះត្រូវលាងសម្អាតជាមួយទឹក។ បន្ទាប់មក ត្រូវដុតអ្វីៗទាំងអស់នៅលើអាសនៈជាតង្វាយដុតទាំងមូល។ នេះជាតង្វាយដុតទាំងមូល ដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់។

¹⁰ប្រសិនបើ គេយកចៀមមកធ្វើជាតង្វាយដុតទាំងមូល នោះត្រូវឲ្យគេយកចៀមឈ្មោលមួយ ឬពពែឈ្មោលមួយដែលល្អឥតខ្ចោះ។¹¹ម្ចាស់តង្វាយត្រូវសម្លាប់សត្វតង្វាយនោះនៅខាងជើងអាសនៈ នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់។ ពួកបូជាចារ្យជាកូនរបស់លោកអើរ៉ុន នឹងប្រោះឈាមនៃដង្វាយនោះនៅគ្រប់ជ្រុងទាំងរបស់របស់អាសនៈ។

¹²បន្ទាប់មក គេត្រូវកាប់តង្វាយនោះជាដុំៗ រួមទាំងក្បាល និងខ្លាញ់នៃសត្វនោះដែរ រួចបូជាចារ្យដាក់សាច់ទាំងនោះពីលើអុសដែលបង្គរ លើភ្លើងដែលនៅលើអាសនៈនោះ¹³ប៉ុន្តែ គេត្រូវយកទឹកមកលាងគ្រឿងក្នុងនិងជើងទាំងអស់។ បន្ទាប់មក បូជាចារ្យថ្វាយអ្វីៗទាំងអស់ទៅព្រះអម្ចាស់ ហើយដុតវានៅលើអាសនៈ។ នោះជាតង្វាយដុតទាំងមូល ដែលមានក្លិនឈ្មុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់។

¹⁴ប្រសិនបើ គេយកសត្វស្លាបមកថ្វាយជាតង្វាយដុតទាំងមូល នោះគេត្រូនាំយកសត្វលលក ឬព្រាបជម្ទើរមកថ្វាយ។¹⁵បូជាចារ្យត្រូវយកវាមកថ្វាយនៅលើអាសនៈ ត្រូវកាត់ក្បាលវាចេញ ហើយដុតទាំងមូលនៅលើអាសនៈ។ បន្ទាប់មក ឈាមនៃសត្វនោះ ត្រូវសម្រក់នៅគែមអាសនៈ។

¹⁶គាត់ត្រូវតែយកគែររបស់វាចេញ ព្រមទាំងបោះវាចោលទៅទិសខាងកើតនៃអាសនៈ កន្លែងដាក់ផេះ។¹⁷គាត់ត្រូវពុះសត្វនោះត្រង់ចន្លោះស្លាប តែមិនត្រូវកាត់ផ្តាច់ចេញពីគ្នាទេ។ បន្ទាប់មក ពួកបូជាចារ្យត្រូវដុតវានៅលើអាសនៈ នៅលើអុសដែលបានបង្គរនៅលើភ្លើង។ នេះជាតង្វាយដុតទាំងមូល ដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់»។

2

¹នៅពេលដែលអ្នកណាម្នាក់នាំយកម្សៅមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ តង្វាយរបស់គេនោះត្រូវតែជាម្សៅម៉ដ្ត ហើយគេត្រូវតែលាយជាមួយនឹងប្រេង ព្រមទាំងដាក់គ្រឿងក្រអូបក្នុងនោះផង។ ²គេត្រូវយកតង្វាយនោះទៅជូនពួកបូជាចារ្យដែលជាកូនរបស់លោកអើរ៉ុន ហើយនៅទីនោះបូជាចារ្យនឹងយកម្សៅម៉ដ្តមួយក្តាប់ដែលលាយជាមួយនឹងគ្រឿងក្រអូប រួចបូជាចារ្យត្រូវដុតតង្វាយនៅលើអាសនៈ ដើម្បីទុកជាការរំលឹក។ នេះជាតង្វាយដុត ដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ នេះជាឫង្វាយដុតដែលថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។³ចំណែកឯ តង្វាយម្សៅឯទៀត គឺត្រូវបានទៅលើលោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់លោក គឺជាចំណែកដ៏បរិសុទ្ធបំផុតនៃយញ្ញបូជាដែលគេថ្វាយចំពោះព្រះអម្ចាស់។

⁴ប្រសិនបើ អ្នកថ្វាយតង្វាយជានំដែលចម្អិនក្នុងឡគឺត្រូវតែគ្មានមេតំបែរ វាត្រូវតែជានំប៉័ងទន់ៗដែលធ្វើពីម្សៅម៉ដ្តលាយជាមួយប្រេង ឬជានំប៉័ងលាយប្រេងមិនដាក់មេ។⁵ប្រសិនបើ តង្វាយដែលយកមកថ្វាយជានំដែលចម្អិនដោយពុម្ព នោះត្រូវធ្វើពីម្សៅម៉ដ្តលាយជាមួយប្រេង តែមិនដាក់ប្រេង។

⁶អ្នកត្រូវតែកាត់នំជាដុំៗ ហើយច្រូចប្រេងពីលើ។ នេះគឺជាតង្វាយម្សៅ។⁷ប្រសិនបើ តង្វាយម្សៅរបស់អ្នកជានំចៀន នោះត្រូវធ្វើនំពីម្សៅម៉ដ្ត និងប្រេង។

⁸អ្នកត្រូវតែនាំយកតង្វាយធម្មជាតិដែលចម្អិនហើយនោះថ្វាយព្រះអម្ចាស់ គឺត្រូវលើកជូនបូជាចារ្យ ហើយលោកបូជាចារ្យនាំយកតង្វាយនោះទៅកាន់អាសនៈ។⁹បូជាចារ្យយកតង្វាយមួយចំណែកដុតនៅលើអាសនៈ ទុកជាទីរំលឹក។ នោះគឺជាតង្វាយដុត ហើយតង្វាយដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់។¹⁰រីឯតង្វាយដែលនៅសល់ត្រូវបានទៅជាចំណែករបស់លោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់លោក។ នោះគឺជាចំណែកដ៏វិសុទ្ធបំផុតនៃយញ្ញបូជាដែលគេថ្វាយជាតង្វាយដុតចំពោះព្រះអម្ចាស់។

¹¹មិនត្រូវយកតង្វាយម្សៅដែលមានមេ ទៅថ្វាយព្រះអម្ចាស់ទេ គឺតង្វាយទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នករាល់គា្នដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់ គឺមិនត្រូវដាក់មេ ឬទឹកឃ្មុំឡើយ។¹²ត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនេះដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាតង្វាយដែលចេញពីផលដំបូង ប៉ុន្តែ ពួកវាមិនត្រូវបានប្រើនៅលើអាសនៈទុកជាតង្វាយដែលមានក្លិនឈ្ងុយទេ។¹³អ្នកត្រូវលាយអំបិលជាមួយតង្វាយម្សៅ។ អ្នកមិនត្រូវភ្លេចលាយអំបិលជាមួយតង្វាយម្សៅឡើយ ព្រោះអំបិលជានិមិត្តរូបនៃសម្ព័ន្ធមេត្រីដែលព្រះអម្ចាស់់បានចងជាមួយអ្នក។ ដូច្នេះ គ្រប់តង្វាយរបស់អ្នកត្រូវលាយអំបិល។

¹⁴ប្រសិនបើ អ្នកយកផលដំបូងនៃចម្រូតរបស់អ្នកទៅព្រះអម្ចាស់ ត្រូវយកគ្រាប់ស្រូវទៅលីង រួចបុកគ្រាប់ស្រូវនោះ ទុកជាតង្វាយផលដំបូង។¹⁵គេត្រូវដាក់ប្រេង និងគ្រឿងក្រអូបទៅក្នុងនោះផង នេះជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។¹⁶បន្ទាប់មក បូជាចារ្យនឹងដុត ស្រូវលីងដែលបានបុកលាយជាមួយប្រេងនិងគ្រឿងក្រអូប ទុកជាការរំលឹក។ នេះជាតង្វាយដែលគេដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

3

¹ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ថ្វាយតង្វាយ ជាយញ្ញបូជាមេត្រីភាព ជាសត្វដែលចេញពីហ្វូង ទោះបីគោនោះ ឈ្មោលក្តី ញីក្តី គេត្រូវតែថ្វាយសត្វដែលល្អឥតខ្ចោះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។²អ្នកថ្វាយត្រូវដាក់ដៃនៅលើក្បាលសត្វដែលជាដង្វាយ ហើយត្រូវចាក់កសម្លាប់វានៅច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។ ពួកបូជាចារ្យ ដែលជាកូនរបស់លោកអើរ៉ុនប្រោះឈាមគោនោះ លើជ្រុងទាំងបួនរបស់អាសនៈ។

³យញ្ញបូជាមេត្រីភាពមួយចំណែក នឹងថ្វាយជាតង្វាយដុតចំពោះព្រះអម្ចាស់ គឺខ្លាញ់ដែលរុំឬ ខ្លាញ់ដែលជាប់នឹងពោះវៀន។⁴ហើយក្រលៀនទាំងពីរនិងខ្លាញ់ដែលជាប់នឹងវារហូតដល់ចង្កេះ ព្រមទាំងអ្វីៗទាំងអស់ដែលជាប់នឹងថ្លើម គេផ្តាច់ចេញពីក្រលៀនទាំងអស់។⁵កូនៗរបស់លោកអើរ៉ុន ដុតរបស់ទាំងនោះនៅលើអាសនៈជាមួយនឹងតង្វាយដុតទាំងមូល នៅលើអុសដែលបង្គរនៅលើភ្លើងនោះ។ នេះគឺជាយញ្ញបូជា ដែលមានក្លិនឈ្ងុយ ជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ ។

⁶ប្រសិនបើ យញ្ញបូជាមេត្រីភាព ដែលយកមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់នោះជាចៀម ទោះបីជាឈ្មោលក្តី ញីក្តី ត្រូវតែជាសត្វដែលល្អឥតខ្ចោះ។⁷ប្រសិនបើ ថ្វាយកូនចៀម ជាតង្វាយ នោះត្រូវថ្វាយនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះអម្ចាស់។⁸គេត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលសត្វជាតង្វាយរបស់គាត់ ហើយសម្លាប់វានៅខាងមុខព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។ កូនៗរបស់លោកអើរ៉ុន នឹងប្រោះឈាមនៃតង្វាយនោះលើជ្រុងទាំងបួនអាសនៈ។

⁹យញ្ញបូជាមេត្រីភាពមួយចំណែក ត្រូវថ្វាយជាតង្វាយដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ គឺខ្លាញ់ ខ្លាញ់កន្ទុយទាំងមូលដែលកាត់ផ្តាច់ចេញពីឆ្អឹងខ្នង ហើយខ្លាញ់ដែលជាប់នឹងពោះវៀន រួមទាំងខ្លាញ់ដែលនៅលើពោះវៀន¹⁰ក្រលៀនទាំងពីររួមទាំងខ្លាញ់ដែលជាប់ជាមួយ រហូតដល់ចង្កេះ ព្រមទាំងអ្វីៗដែលជាប់នឹងថ្លើម ដែលគេផ្តាច់ចេញមកជាមួយក្រលៀន។¹¹បូជាចារ្យនឹងដុតអ្វីៗទាំងអស់នេះនៅលើអាសនៈ ជាអាហារដែលគេដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

¹²ប្រសិនបើ គេយកពពែមកថ្វាយ គេត្រូវថ្វាយនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។¹³គេត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលពពែនោះហើយសម្លាប់វានៅខាងមុខព្រះពន្លាជួបព្រះជាម្ចាស់។ បន្ទាប់មក ពួកកូនរបស់លោកអើរុ៉ននឹងប្រោះឈាមនៃតង្វាយនោះលើជ្រុងទាំងបួនរបស់អាសនៈ។¹⁴តង្វាយមួយចំណែកត្រូវថ្វាយជាតង្វាយដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ គឺខ្លាញ់ដែលនៅជាប់នឹងពោះវៀន និងខ្លាញ់ទាំងអស់ដែលនៅលើពោះវៀន។

¹⁵ក្រលៀនទាំងពីរហើយខ្លាញ់ដែលជាប់នឹងក្រលៀន រហូតដល់ចង្កេះ ព្រមទាំងអ្វីៗដែលជាប់នឹងថ្លើម គេត្រូវកាត់ផ្តាច់ចេញជាមួយក្រលៀន។¹⁶បូជាចារ្យនឹងដុតអ្វីៗទាំងអស់នៅលើអាសនៈជាអាហារដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាក្លិនឈ្ងុយដល់ទ្រង់។ ខ្លាញ់ទាំងអស់ជាចំណែករបស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁷នេះជាច្បាប់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដែលត្រូវអនុវត្តតាមគ្រប់ជំនាន់រហូតតទៅ នៅគ្រប់កន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ គឺអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគខ្លាញ់ ឬឈាមរបស់សត្វនោះទេ។

4

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេដូចតទៅ៖²«ចូរប្រកាសប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយអចេតនា គឺគេបានធ្វើនូវអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានហាមប្រាមមិនឲ្យធ្វើ ហើយប្រសិនបើ គេបានធ្វើ ហើយអ្វីដែលគេបានធ្វើនោះជាការដែលបានហាមឃាត់ ត្រូវធ្វើដូចតទៅ³ប្រសិនបើ បូជាចារ្យ បានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដែលនាំឲ្យប្រជាជនទាំងអស់មានបាប នោះលោកត្រូវយកគោឈ្មោលស្ទាវមួយដែលល្អឥតខ្ចោះ មកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាយញ្ញបូជារំដោះបាប។

⁴លោកត្រូវនាំគោឈ្មោលស្ទាវនោះទៅច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ហើយលោកត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលសត្វនោះ ហើយសម្លាប់គោឈ្មោលស្ទាវនោះនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះអម្ចាស់។⁵បូជាចារ្យដែលបានចាក់ប្រេងតាំង នឹងយកឈាមគោស្ទាវមួយចំណែក ហើយនាំយកចូលទៅក្នុងព្រះពន្លា។

⁶លោកបូជាចារ្យជ្រលក់ម្រាមដៃរបស់លោកទៅក្នុងឈាម ហើយប្រោះប្រាំពីរដងចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ខាងមុខវាំងននទីសក្ការបំផុត។⁷បន្ទាប់មក លោកបូជាចារ្យនឹងលាបឈាមលើស្នែងអាសនៈគ្រឿងក្រអូប ចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ដែលនៅខាងក្នុងព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ បន្ទាប់មក លោកយកឈាមដែលនៅសល់ ទៅចាក់នៅត្រង់ជើងអាសនៈ ធ្វើជាយញ្ញបូជា ដែលនៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។

⁸គាត់យកខ្លាញ់នៃយញ្ញបូជារំដោះបាបទាំងអស់ ខ្លាញ់ដែលជាប់នឹងពោះវៀន ខ្លាញ់ដែលនៅលើពោះវៀន⁹ក្រលៀនទាំងពីរ រួមទាំងខ្លាញ់ដែលនៅជាប់នឹងក្រលៀនរហូតដល់ចង្កេះ ព្រមទាំងអ្វីៗដែលជាប់នឹងថ្លើម ដែលគេកាត់ផ្តាច់ចេញជាមួយក្រលៀន¹⁰លោកបូជាចារ្យត្រូវដុតចំណែកទាំងនោះនៅលើអាសនៈថ្វាយយញ្ញបូជា ដូចគេដុតចំណែករបស់យញ្ញបូជាមេត្រីភាពដែរ។

¹¹ស្បែករបស់គោស្ទាវ សាច់ទាំងអស់ ជាមួយក្បាល និងជើង ព្រមទាំងលាមក¹²គឺផ្នែកទាំងអស់នៃគោស្ទាវ ត្រូវយកទៅក្រៅជំរំ ត្រង់កន្លែងបរិសុទ្ធ ជាកន្លែងសម្រាប់ចាក់ផេះ និងដុតវានៅលើអុសដែលកំពុងឆេះ។ ពួកគេត្រូវដុតចំណែកទាំងអស់នោះនៅកន្លែងដែើពួកគេចាក់ផេះ។

¹³ប្រសិនបើ សហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយអចេតនា ហើយសហគមន៍បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបណាមួយដែលរំលោភលើបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបណ្តាលឲ្យខ្លួនមានទោសដោយមិនបានដឹង¹⁴នៅពេលដែលសហគមន៍ទាំងមូលបានដឹងកំហុសនោះយកគេត្រូវយកគោបាមួយទៅថ្វាយព្រះអម្ចាស់ សម្រាប់ជាតង្វាយរំដោះបាប ហើយត្រូវនាំយកគោបានោះទៅមុខព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។¹⁵ពួកចាស់ទុំនៃសហគមន៍ទាំងមូល ត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលគោបាចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ហើយត្រូវចាក់សម្លាប់វានៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់។

¹⁶លោកបូជាចារ្យត្រូវយកឈាមគោបា ចូលទៅក្នងព្រះដំណាក់ជួបព្រះអម្ចាស់។¹⁷លោកយកម្រាមដៃជ្រលក់ក្នុងឈាម ហើយប្រោះប្រាំពីរដង នៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ខាងមុខវាំងនន។

¹⁸លោកយកឈាមលាបលើស្នែងនៃអាសនៈនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ដែលនៅក្នុងព្រះពន្លា ហើយលោកយកឈាមដែលនៅសល់ ចាក់នៅជើងអាសនៈ ដែលនៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។¹⁹លោកកាត់ខ្លាញ់ទាំងអស់របស់គោបា ហើយដុតនៅលើអាសនៈ។

²⁰លោកធ្វើពិធីថ្វាយយញ្ញបូជាគោបានេះ ដូចគ្នានឹងការដែរលោកធ្វើចំពោះគោបាសម្រាប់រំដោះបាបដែរ គឺធ្វើរបៀបដូចគ្នា ហើយលោកបូជាចារ្យក៏ធ្វើរបៀបនេះជាមួយមនុស្សដែរ ដើម្បីឲ្យគេបានទទួលការអត់ទោស។²¹លោកត្រូវយកគោបានោះទៅខាងក្រៅជំរំ ហើយដុតវាដូចជាដុតគោបាទីមួយដែរ។ នេះជាតង្វាយលោះបាបសម្រាប់សហគមន៍ទាំងមូល។

²²នៅពេលដែលអ្នកដឹកនាំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយអចេតនា ដោយបានប្រព្រឹត្តការណាមួយដែលព្រះអម្ចាស់បានហាមមិនឲ្យធ្វើ។²³នៅពេលដែលលោកបានដឹងពីកំហុសរបស់លោក គាត់ត្រូវយកពពែឈ្មោលមួយល្អឥតខ្ចោះមកធ្វើជាដង្វាយថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

²⁴លោកត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលពពែឈ្មោលនោះ ហើយចាក់កវាសម្លាប់នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ត្រង់កន្លែងដែលគេសម្លាប់សត្វសម្រាប់ថ្វាយជាតង្វាយដុតទាំងមូល។²⁵លោកបូជាចារ្យត្រូវជ្រលក់ម្រាមដៃរបស់លោកទៅក្នុងឈាមនៃតង្វាយរំដោះបាប ហើយលាបនោះលើស្នែងអាសនៈសម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល បន្ទាប់មក គាត់យកឈាមដែលនៅសល់ទៅចាក់នៅជើងអាសនៈតង្វាយដុត។

²⁶លោកនឹងដុតខ្លាញ់ទាំងអស់នៅលើអាសនៈ ដូចលោកដុតខ្លាញ់សម្រាប់តង្វាយនៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពដែល។ លោកបូជាចារ្យធ្វើពិធីនេះ ដើម្បីរំដោះបាបមេដឹកនាំ ហើយគាត់ក៏បានរួចពីបាប»។

²⁷ប្រសិនបើ ប្រជាជនណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយអចេតនា ដោយបានប្រព្រឹត្តការណ៍ណាមួយដែលព្រះអម្ចាស់បានហាមមិនឲ្យធ្វើ ដែលនាំឲ្យគាត់មានទោស²⁸ហើយគាត់បានដឹងពីកំហុសរបស់គេ គេត្រូវយកពពែឈ្មោលមួយដែលល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់រំដោះបាបដែលគាត់បានប្រព្រឹត្តនោះ។

²⁹គេត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលពពែឈ្មោលនោះ ហើយចាក់កវាសម្លាប់នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ត្រង់កន្លែងដែលគេសម្លាប់សត្វសម្រាប់ថ្វាយជាតង្វាយដុតទាំងមូល។³⁰លោកបូជាចារ្យត្រូវជ្រលក់ម្រាមដៃរបស់លោកទៅក្នុងឈាមនៃតង្វាយរំដោះបាបនោះ ហើយលាបនោះលើស្នែងអាសនៈសម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល បន្ទាប់មក គាត់យកឈាមដែលនោសល់ទៅចាក់នៅជើងអាសនៈតង្វាយដុត។

³¹លោកបូជាចារ្យត្រូវកាត់ខ្លាញ់ទាំងអស់ចេញ ដូចជាកាត់ចេញពីតង្វាយនៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពដែរ។ លោកបូជាចារ្យត្រូវដុតខ្លាញ់ទាំងអស់នោះនៅលើអាសនៈ ជាក្លិនឈ្ងុយ ជាទីគាត់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់។ លោកធ្វើពិធីនេះ ដើម្បីរំដោះបាបរបស់អ្នកនោះ ហើយគេក៏រួចពីបាប។

³²ប្រសិនបើ គេយកចៀមមកថ្វាយជាតង្វាយរំដោះបាប គេត្រូវយកពពែឈ្មោលមួយដែលល្អឥតខ្ចោះ។³³គេត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលនៃតង្វាយរំដោះបាបនោះ ហើយសម្លាប់វាសម្រាប់ជាតង្វាយលោះបាបនៅកន្លែងដែលពួកគេសម្លាប់តង្វាយដុតទាំងមូល។

³⁴លោកបូជាចារ្យត្រូវជ្រលក់ម្រាមដៃរបស់លោកទៅក្នុងឈាមនៃតង្វាយរំដោះបាបនោះ ហើយលាបឈាមនោះលើស្នែងអាសនៈសម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល បន្ទាប់មក គាត់យកឈាមដែលនៅសល់ទៅចាក់នៅជើងអាសនៈតង្វាយដុត។³⁵លោកបូជាចារ្យកាត់ខ្លាញ់ទាំងអស់ចេញ ដូចជាខ្លាញ់កូនចៀមគឺកាត់ចេញពីតង្វាយនៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពដែរ ហើយលោកបូជាចារ្យដុតខ្លាញ់ទាំងអស់នោះនៅលើអាសនៈ ជាក្លិនឈ្ងុយ ជាទីគាប់ព្រះហឬទ័យព្រះអម្ចាស់។ លោកធ្វើពិធីនេះ ដើម្បីរំដោះបាបរបស់អ្នកនោះ ហើយគេក៏រួចពីបាប។

5

¹ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់មិនព្រមនិយាយការពិត នៅពេលដែលគាត់ជាសាក្សី បានឮអ្នកណាម្នាក់ស្បថបំពាន នូវអ្វីដែលគាត់បានឃើញ ឬបានឮទេនោះ គាត់នឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវ។²ឬប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បានប៉ះរបស់អ្វីមួយដែលព្រះអម្ចាស់បានរាប់ថាជារបស់មិនបរិសុទ្ធ ដូចជាប៉ះខ្មោចសត្វព្រៃ ឬសត្វស្រុកដែលមិនបរិសុទ្ធ ឬខ្មោចសត្វលូនវាដែលមិនបរិសុទ្ធ ទោះបីជាគេប៉ះវាដោយអចេតនាក្តី ក៏គេទៅជាសៅហ្មង ហើយមានបាបដែរ។

³ឬប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ប៉ះមនុស្សមិនបរិសុទ្ធណាម្នាក់ នោះខ្លួនគេនឹងទៅជាសៅហ្មង នោះធ្វើឲ្យគាត់មានបាប គេនឹងត្រូវទទួលទោស នៅពេលដែលគេដឹងខ្លួន។⁴ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បានស្បថលេងដោយអចេតនា ទោះជាការអាក្រក់ក្តី ឬល្អក្តី ទោះបីជាអំពើអ្វីក៏ដោយ នៅពេលដែលគេដឹងខ្លួន គេនឹងត្រូវទទួលទោស។

⁵ពេលដែលនរណាម្នាក់មានទោស ដោយប្រព្រឹត្តកំហុសណាមួយខាងលើ គេត្រូវសារភាពអំពើបាបដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត។⁶បន្ទាប់មក គេត្រូវនាំយកចៀមញីមួយ ឬពពែញីមួយមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាតង្វាយរំដោះបាប ហើយលោកបូជាចារ្យនឹងធ្វើពិធីរំដោះបាបឲ្យពួកគេ។

⁷ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់មិនមានលទ្ធភាពថ្វាយកូនចៀមទេ នោះគេត្រូវយកលលកពីរ ឬព្រាបជំទើរពីរមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាតង្វាយរំដោះបាបសម្រាប់អំពើបាបរបស់គេ គឺសត្វមួយសម្រាប់តង្វាយយញ្ញបូជារំដោះបាប និងមួយទៀតជាតង្វាយដុតទាំងមូល។⁸គេត្រូវយកសត្វទាំងនោះទៅជូនលោកបូជាចារ្យ ដែលមុនដំបូងគឺលោកថ្វាយជាតង្វាយរំដោះបាប គឺលោកត្រូវមួលកសត្វនោះ តែមិនកាត់ក្បាលផ្តាច់ចេញពីខ្លួនទេ។⁹បន្ទាប់មក លោកបូជាចារ្យ យកឈាមមួយចំនួននៃតង្វាយរំដោះបាបនោះប្រោះលើជញ្ជាំងអាសនៈ ហើយលោកចាក់ឈាមដែលនោះសល់នៅត្រង់ជើងអាសនៈ។ នេះជាយញ្ញបូជារំដោះបាប។

¹⁰បន្ទាប់មក លោកបូជាចារ្យត្រូវថ្វាយសត្វស្លាបទីពីរ ជាតង្វាយដុតទាំងមូល ស្របតាមច្បាប់ ហើយលោកបូជាចារ្យ ធ្វើពិធីនេះ ដើម្បីរំដោះបាបឲ្យគេ ហើយគេបានរួចពីបាប។

¹¹ប្រសិនបើ គេមិនមានលទ្ធភាពថ្វាយលលកពីរ ឬព្រាបជំទើរពីរទេនោះ គេអាចយកម្សៅម៉ដ្ត មួយភាគដប់នៃអេផា មកថ្វាយជាយញ្ញបូជារំដោះបាប។ គេមិនត្រូវដាក់ប្រេង ឬគ្រឿងក្រអូបទៅក្នុងម៉្សៅនោះទេ ព្រោះជាយញ្ញបូជារំដោះបាប។

¹²គេយកម្សៅនោះទៅជូនបូជាចារ្យ ហើយបូជាចារ្យ យកម្សៅពេញមួយក្តាប់ទុកជាទីរំលឹក ហើយដុតម្សៅនោះលើអាសនៈ រួមជាមួយយញ្ញបូជាដទៃទៀតនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ នេះជាតង្វាយរំដោះបាប។¹³បូជាចារ្យ ធ្វើពិធីនេះដើម្បីរំដោះបាបណាមួយដែលអ្នកនោះបានប្រព្រឹត្ត ហើយគាត់ក៏បានរួចពីបាប។ រីឯចំណែកដែលនៅសល់ ត្រូវបានជារបស់បូជាចារ្យ ដូចជាតង្វាយម្សៅ»។

¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេ ថា៖¹⁵«ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយអចេតនា គឺបំពានលើក្រឹត្យវិន័យស្តីអំពីវត្ថុសក្ការៈដែលត្រូវថ្វាយព្រះអម្ចាស់ នោះគេត្រូវយកយញ្ញបូជារំដោះបាបរបស់គេថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ តង្វាយនោះត្រូវជាចៀមឈ្មោលដែលល្អឥតខ្ចោះពីហ្វូងសត្វរបស់គេ ដែលវាត្រូវមានតម្លៃគិតតាមប្រាក់ដែលគេប្រើក្នុងទីសក្ការៈ ជាចំណែកនៃទីសក្ការៈ ដូចគ្នានឹងយញ្ញបូជារំដោះបាប។¹⁶ម៉្យាងអ្នកនោះត្រូវសងព្រះអម្ចាស់សម្រាប់អ្វីដែលគេបានធ្វើខុសក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយអ្វីដែលបរិសុទ្ធ ហើយគេត្រូវបន្ថែមលើនោះប្រាំភាគរយ ហើយប្រគល់ទៅលោកបូជាចារ្យ។ បូជាចារ្យធ្វើពីធីនេះដើម្បីរំដោះបាបអោយគេ ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងអត់ទោសឲ្យគេ។

¹⁷ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដោយមិនដឹងខ្លួន គឺបានប្រព្រឹត្តអំពើណាមួយដែលបំពានលើបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបណ្តាលឲ្យគេមានទោស¹⁸គេត្រូវយកចៀមមួយក្បាលដែលល្អឥតខ្ចោះពីហ្វូងសត្វរបស់គេ ទៅជូនលោកបូជាចារ្យ ដោយមិនគិតតាមតម្លៃយញ្ញបូជា សម្រាប់រំដោះខ្លួនអោយរួចពីបាប។ លោកបូជាចារ្យធ្វើពីធីរំដោះបាបដែលគាត់បានប្រព្រឹត្តដោយអចេតនា ហើយគាត់ក៏បានរួចពីបាប។¹⁹នេះជាយញ្ញបូជាលោះបាប ដ្បិត អ្នកនោះពិតជាបានប្រព្រឹត្តខុសចំពោះព្រះអម្ចាស់»។

6

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖²«ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយបំពានលើវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចជាបំបាត់យកវត្ថុអ្វីមួយពីអ្នកជិតខាង ឬប្រសិនបើ គាត់បោកប្រាស់ ឬលួចរបស់គេ ឬកំហែងយកទ្រព្យជនរួមជាតិរបស់ខ្លួន³ឬគេបានកុហក ឬស្បថដោយបំពានថា មិនបានឃើញរបស់ដែលបាត់ នៅពេលដែលបានរកឃើញរបស់នោះ ឬក៏ក្នុងកិច្ចការដូចគ្នានឹងបញ្ហាទាំងនេះ⁴នោះវាបណ្តាលឲ្យគេមានទោស ឬមានបាប គេត្រូវតែសងរបស់ដែលគេបានលួច ឬបានកំហែងយក ឬត្រូវសងរបស់ដែលបានយកមកបញ្ចាំ ទៅសងម្ចាស់ដើម ឬដែលបានបាត់ វត្ថុដែលបានរកឃើញនោះវិញ។

⁵នៅពេលដែលគេបានដឹងពីកំហុសរបស់ខ្លួន គេត្រូវសងរបស់ដែលគេបានបន្លំយក ឬលួចយកនោះទៅម្ចាស់ដើមវិញ ទាំងបន្ថែមតម្លៃមួយភាគប្រាំលើវត្ថុនោះផង។⁶បន្ទាប់មក គេត្រូវនាំយកតង្វាយលោះបាបទៅថ្វាយព្រះអម្ចាស់ គឺគេត្រូវយកចៀមឈ្មោលមួយល្អឥតខ្ចោះពីហ្វូងសត្វរបស់ខ្លួន ទៅជូនលោកបូជាចារ្យ ដោយគិតតាមតម្លៃយញ្ញបូជាលោះបាប។⁷លោកបូជាចារ្យនឹងធ្វើពីធីនេះ សម្រាប់រំដោះបាបដែលអ្នកនោះបានប្រព្រឹត្ត ទោះបីគេបានប្រព្រឹត្តកុំហុសអ្វីក៏ដោយ»។

⁸ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖⁹«ចូរបង្គាប់អើរ៉ុន និងកូនចៅរបស់គាត់ដូចតទៅ នេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យស្តីពីតង្វាយដុតទាំងមូល ត្រូវរក្សាទុកតង្វាយដុតទាំងមូល នៅលើអាសនៈពេញមួយយប់រហូតដល់ព្រឹក ហើយភ្លើងត្រូវរក្សាឲ្យឆេះរហូត។

¹⁰បូជាចារ្យត្រូវតែពាក់អាវវែង និងស្លៀកខោខ្លីធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯក។ គាត់ត្រូវតែកើបផេះដែលបានពីការបូជាតង្វាយដុតទាំងមូលចេញពីអាសនៈ ហើយយកវាទៅដាក់ក្បែរអាសនៈ។¹¹បន្ទាប់មកលោកត្រូវដោះសម្លៀកបំពាក់របស់លោក ហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដទៃទៀត ដើម្បីយកផេះទៅខាងក្រៅជំរំ ចាក់នៅកន្លែងបរិសុទ្ធ។

¹²ភ្លើងនៅលើអាសនៈត្រូវតែរក្សាឲ្យឆេះជានិច្ច គឺមិនត្រូវឲ្យរលត់ឡើយ ហើយជារៀងរាល់ព្រឹកបូជាចារ្យត្រូវតែថែមអុសនៅលើអាសនៈ គាត់ត្រូវដាក់តង្វាយដុតទាំងមូលពីលើ ព្រមទាំងដុតខ្លាញ់នៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពរួមជាមួយផង។¹³ភ្លើងត្រូវតែរក្សាឲ្យឆេះជានិច្ចនៅលើអាសនៈ គឺមិនត្រូវឲ្យរលត់ឡើយ។

¹⁴នេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យស្តីអំពីតង្វាយម្សៅ។ កូនរបស់លោកអើរ៉ុនត្រូវថ្វាយដង្វាយម្សៅនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់នៅខាងមុខអាសនៈ។¹⁵បូជាចារ្យត្រូវយកម្សៅម៉ដ្តពេញមួយក្តាប់ ព្រមទាំងប្រេង និងគ្រឿងក្រអូបទាំងអស់ ដែលមាននៅលើដង្វាយម្សៅ រួចដុតនៅលើអាសនៈទុកជាទីរំលឹក ដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់។

¹⁶រីឯតង្វាយដែលនៅសល់ត្រូវបានជាចំណែករបស់លោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គាត់ ពួកគេត្រូវបរិភោគនំប៉័ងឥតមេ នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ពួកគេត្រូវបរិភោគនៅទីដ៏សក្ការៈនៅក្នុងព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។¹⁷មិនត្រូវដុតនំប៉័ងលាយមេឡើយ។ ដ្បិត យើងបានយកចំណែកពីតង្វាយដុតរបស់យើងឲ្យពួកគេ។ នេះជាចំណែកដ៏វិសុទ្ធបំផុត ដូចយញ្ញបូជារំដោះបាប និងតង្វាយលោះបាបដែរ។¹⁸គ្រប់ជំនាន់ទាំងអស់ គឺមានតែមនុស្សប្រុសជាពូជពង្សរបស់លោកអើរ៉ុនតែប៉ុណ្ណោះ ដែលមានសិទ្ធិបរិភោគនំប៉័ងនេះ ដែលជាចំណែកដែលត្រូវញែកចេញពីតង្វាយដុតរបស់ព្រះអម្ចាស់។ អ្វីៗដែលប៉ះនឹងតង្វាយទាំងនេះនឹងបានបរិសុទ្ធ»។

¹⁹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេសារជាថ្មីថា៖²⁰«នេះគឺជាការថ្វាយសម្រាប់លោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គាត់នៅថ្ងៃដែលពួកគេទទួលការចាក់ប្រេងតែងតាំងធ្វើជាបូជាចារ្យ សម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ គឺត្រូវយកម្សៅម៉ដ្តទម្ងន់មួយភាគដប់នៃអេផា ទុកជាតង្វាយអចិន្ត្រៃ គឺពាក់កណ្តាលថ្វាយនៅពេលព្រឹក និងពាក់កណ្តាលថ្វាយនៅពេលល្ងាច។

²¹ត្រូវយកម្សៅលាយជាប្រេង ហើយដុតនៅក្នុងពុម្ព នៅពេលដែលនំឆ្អិនហើយ ត្រូវកាត់នំនេះជាដុំៗ ហើយលើកនំថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាតង្វាយដែលក្លិនឈ្ងុយ ជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអង្គ។²²កូនប្រុសរបស់មហាបូជាចារ្យ ដែលទទួលការចាក់ប្រេងតាំងជាមហាបូជាចារ្យបន្តពីគាត់ ត្រូវថ្វាយតង្វាយនេះដែរ។ គឺជាតង្វាយដែលត្រូវដុតទាំងអស់ ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជារៀងរហូត។²³សម្រាប់បូជាចារ្យតង្វាយម្សៅទាំងអស់ត្រូវដុត គឺមិនត្រូវទុកបរិភោគឡើយ។

²⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ សារជាថ្មីថា៖²⁵«ចូរនិយាយទៅកាន់អើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គាត់ថា នេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យស្តីអំពីយញ្ញបូជារំដោះបាប សត្វនៃយញ្ញបូជារំដោះបាបត្រូវចាក់កសម្លាប់នៅកន្លែងដែលគេសម្លាប់សត្វ សម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូលថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។²⁶បូជាចារ្យដែលថ្វាយយញ្ញបូជារំដោះបាប ត្រូវបរិភោគតង្វាយនេះ នៅក្នុងទីធ្លានៃព្រះពន្លាជួបព្រះជាម្ចាស់។

²⁷អ្វីៗដែលប៉ះជាមួយនឹងសាច់នេះ គឺបានបរិសុទ្ធទាំងអស់ ហើយប្រសិនបើ ឈាមខ្ទាតប្រឡាក់សម្លៀកបំពាក់ អ្នកត្រូវលាងកន្លែងដែលប្រឡាក់នោះ នៅក្នុងទីដ៏សក្ការៈ។²⁸ប៉ុន្តែ ថ្លាងដីដែលប្រើសម្រាប់ចម្អិនសាច់នោះ ត្រូវបំបែកចោល បន្ទាប់ពីចម្អិនហើយ។ ប្រសិនបើ ប្រើថ្លាងលង្ហិនចម្អិនសាច់ បន្ទាប់ពី ប្រើហើយ ត្រូវយកថ្លាងនោះទៅដុស និងលាងសម្អាតក្នុងទឹក។

²⁹មានតែប្រុសៗក្នុងចំណោមបូជាចារ្យប៉ុណ្ណោះដែលមានសិទ្ធិបរិភោគសាច់នេះ ព្រោះជារបស់ដ៏បរិសុទ្ធ។³⁰ប៉ុន្តែ សម្រាប់សាច់នៃយញ្ញបូជារំដោះបាបដែលគេយកឈាមចូលទៅក្នុងព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ សម្រាប់ពិធីរំដោះបាប មិនត្រូវបរិភោគទេ គឺត្រូវដុតទាំងអស់។

7

¹នេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យអំពីយញ្ញបូជារំដោះបាប ជាតង្វាយដ៏វិសុទ្ធ។²ត្រូវសម្លាប់សត្វសម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាបនៅកន្លែងដែលត្រូវសម្លាប់ហើយត្រូវប្រោះឈាមរបស់សត្វនោះលើជញ្ជាំងអាសនៈ។³ខ្លាញ់ទាំងអស់ រួមមានខ្លាញ់ដែលជាប់កន្ទុយ ខ្លាញ់ដែលជាប់នឹងពោះវៀន⁴ក្រលៀនទាំងពីរ រួមទាំងខ្លាញ់ដែលជាប់ជាមួយរហូតដល់ចង្កេះ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលជាប់ជាមួយថ្លើម ត្រូវកាត់ផ្តាច់ចេញជាមួយក្រលៀន។

⁵បូជាចារ្យត្រូវដុតផ្នែកទាំងអស់នេះនៅលើអាសនៈ ជាតង្វាយដុតថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ នេះជាយញ្ញបូជារំដោះបាប។⁶មានតែមនុស្សប្រុសក្នុងចំណោមបូជាចារ្យតែប៉ុណ្ណោះដែលអាចបរិភោគចំណែកនៃតង្វាយនេះបាន។ ពួកគេត្រូវបរិភោគនៅក្នុងទីសក្ការៈ ព្រោះនេះជារបស់ដ៏បរិសុទ្ធ។

⁷ក្រឹត្យវិន័យទាំងប៉ុន្មានស្តីពីយញ្ញបូជាលោះបាប ក៏ដូចគ្នាទៅនឹងក្រឹត្យវិន័យស្តីពីយញ្ញបូជារំដោះបាបដែល សាច់របស់សត្វនៃយញ្ញបូជា ជាចំណែករបស់បូជាចារ្យដែលធ្វើពិធីនោះ។⁸ប្រសិនបើ បូជាចារ្យថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលសម្រាប់អ្នកណាម្នាក់ ស្បែកនៃសត្វដែលគេថ្វាយនោះ ត្រូវជាចំណែករបស់បូជាចារ្យ។

⁹តង្វាយម្សៅទាំងអស់ ទោះបីនំដែលដុតក្នុងឡ ឬដុតក្នុងពុម្ព ឬនំចៀន ត្រូវបានជាចំណែករបស់បូជាចារ្យ ដែលធ្វើពិធីនោះ។¹⁰តង្វាយម្សៅទាំងអស់ ដែលលាយជាមួយប្រេងក្តី មិនទាន់លាយក្តី ត្រូវបានជាចំណែកស្មើៗគ្នា សម្រាប់កូនចៅទាំងអស់របស់លោកអើរ៉ុន»។

¹¹នេះជាក្រឹត្យវិន័យស្តីពីតង្វាយនៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពដែលគេថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។¹²ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ ថ្វាយតង្វាយសម្រាប់ការអរព្រះគុណ ត្រូវយកនំដែលធ្វើពីម្សៅឥតមេ ប៉ុន្តែ ត្រូវលាយប្រេង នំក្រៀប ជានំឥតមេ តែត្រូវលាយជាមួយប្រេង ជានំដែលធ្វើពីម្សៅម៉ដ្តដែលលាយជាមួយប្រេង។

¹³គេត្រូវយកនំប៉័ងដែលមានមេ មកថ្វាយរួមជាមួយជាមួយយញ្ញបូជាមេត្រីភាព សម្រាប់ការអព្រះគុណដែរ។¹⁴ត្រូវរំលែកនំដែលគេយកមកតាមប្រភេទតង្វាយនីមួយៗ ទុកសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ គឺជាចំណែករបស់បូជាចារ្យ ដែលធ្វើពិធីប្រោះឈាមនៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពលើអាសនា។

¹⁵ចំណែកឯសាច់នៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពដែលថ្វាយសម្រាប់ការអរព្រះគុណ ត្រូវបរិភោគនៅក្នុងថ្ងៃនោះឲ្យអស់ គឺមិនត្រូវទុកឲ្យនៅសល់រហូតដល់ពេលព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ឡើយ។¹⁶ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើតង្វាយនោះជាតង្វាយលាបំណន់ ឬជាតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត សាច់នៃតង្វាយនោះត្រូវបរិភោគនៅក្នុងថ្ងៃដែលគេថ្វាយតង្វាយ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើសាច់នៅសល់គេអាចបរិភោគនៅថ្ងៃបន្ទាប់បាន។

¹⁷សាច់នៃតង្វាយមេត្រីដែលនៅសល់រហូតដល់ថ្ងៃទីបីត្រូវដុតចោល។¹⁸ប្រសិនបើ សាច់នៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពនៅសល់ដល់ថ្ងៃទីបី ហើយគេបរិភោគសាច់នោះ នោះនឹងនាំឲ្យគេមានទោស ព្រះអម្ចាស់មិនទទួលយកតង្វាយនោះទេ ព្រោះជាតង្វាយឥតបានការ ហើយជាសាច់ដែលសៅហ្មង។

¹⁹សាច់ដែលប៉ះជាមួយវត្ថុដែលមិនបរិសុទ្ធ មិនត្រូវបរិភោគទេ គឺត្រូវដុតវាចោលវិញ។ សាច់នៃយញ្ញបូជាគឺមានតែមនុស្សបរិសុទ្ធតែប៉ុណ្ណោះដែលអាចបរិភោគបាន។²⁰ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់មិនបរិសុទ្ធ ហើយបរិភោគសាច់នៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពដែលគេថ្វាយព្រះអម្ចាស់ អ្នកនោះត្រូវបណ្តេញចេញពីចំណោមប្រជាជនជាកុលសម្ព័ន្ធរបស់ខ្លួន។

²¹ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ប៉ះពាល់របស់មិនបរិសុទ្ធ គេនឹងទៅជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ ឬជាសត្វមិនបរិសុទ្ធ ឬវត្ថុមិនបរិសុទ្ធ ឬជារបស់ដ៏គួរស្អប់ខ្ពើម។ ហើយប្រសិនបើ មនុស្សម្នាក់នោះ បរិភោគសាច់នៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពដែលគេថ្វាយព្រះអម្ចាស់ គេត្រូវបណ្តេញចេញពីចំណោមប្រជាជនជាកុលសម្ព័ន្ធរបស់គេ។

²²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖²³«ចូរប្រកាសប្រាប់ដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគខា្លញ់ពី គោឈ្មោល ឬចៀម ឬពពែទេ។²⁴ខ្លាញ់នៃសត្វដែលស្លាប់មិនមែនសម្រាប់ថ្វាយជាតង្វាយ ឬខ្លាញ់នៃសត្វដែលងាប់ដោយសត្វដទៃហែក អាចប្រើទៅធ្វើអ្វីក៏បាន តែមិនត្រូវបរិភោគទេ។

²⁵ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បរិភោគខ្លាញ់សត្វដែលគេថា្វយជាតង្វាយដុតទៅព្រះអម្ចាស់ អ្នកនោះត្រូវបណ្តេញចេញពីចំណោមកុលសម្ព័ន្ធរបស់គេ។²⁶ទោះបីអ្នករាល់គ្នារស់នៅទីណាក្តី អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគឈាមពីសត្វស្លាប ឬពីសត្វចតុបាទឡើយ។²⁷ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បរិភោគឈាម ត្រូវបណ្តេញអ្នកនោះចេញពីចំណោមកុលសម្ព័ន្ធរបស់គេ។

²⁸ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²⁹ចូរប្រកាសប្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ចង់ថ្វាយយញ្ញបូជាមេត្រីភាព គេត្រូវបណ្តេញចេញពីកុលសម្ព័ន្ធរបស់គេ។³⁰គេត្រូវយកតង្វាយដុតមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដោយផ្ទាល់ដៃរបស់គាត់។ គឺត្រូវនាំយកខ្លាញ់ជាមួយនឹងសាច់ទ្រូង ដែលត្រូវលើកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

³¹បូជាចារ្យត្រូវដុតខ្លាញ់នៅលើអាសនៈ ប៉ុន្តែ សាច់ទ្រូងនៃតង្វាយជាចំណែករបស់អើរ៉ុន និងពូជពង្សរបស់គាត់។³²អ្នកត្រូវរំលែកភ្លៅស្តាំនៃយញ្ញបូជាមេត្រី ទៅជូនបូជាចារ្យដែលលើកតង្វាយនោះ។

³³ភ្លៅស្តាំត្រូវជាចំណែករបស់បូជាចារ្យណា ដែលថ្វាយខ្លាញ់និងឈាមនៅលើអាសនៈ។³⁴យើងនឹងយកសាច់ទ្រូងមួយចំណែក និងចំណែកខ្លះនៃតង្វាយដែលគេលើកថ្វាយ អោយទៅអើរ៉ុន និងកូនចៅរបស់គាត់។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលត្រូវប្រគល់ចំណែកទាំងនោះជូនបូជាចារ្យ ជារៀងរហូត។

³⁵នេះគឺជាចំណែកនៃតង្វាយដុតដែលជារបស់លោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គាត់ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលលោកម៉ូសេ បានធ្វើពិធីតែងតាំងពួកគេជាបូជាចារ្យ សម្រាប់បម្រើព្រះអម្ចាស់។³⁶នេះជាចំណែកដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលត្រូវឲ្យទៅពួកគេ។ នេះជាច្បាប់ដែលត្រូវអនុវត្តតាមគ្រប់ជំនាន់តទៅ ឥតមានការប្រែប្រួលឡើយ។

³⁷នេះជាក្រឹត្យវិន័យស្តីពីតង្វាយដុតទាំងមូល តង្វាយម្សៅ យញ្ញបូជារំដោះបាប យញ្ញបូជាលោះបាប យញ្ញបូជាសម្រាប់តែងតាំងបូជាចារ្យ និងយញ្ញបូជាមេត្រីភាព³⁸ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់មកឲ្យលោកម៉ូសេ នៅភ្នំស៊ីណៃ នៅថ្ងែដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឲ្យយកតង្វាយមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់នៅវាលរហោស្ថានស៊ីណៃ»។

8

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេ ថា៖²«ចូរនាំអើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗទាំងអស់របស់គាត់ ព្រមទាំងសម្លៀកបំពាក់ និងប្រេងសម្រាប់តែងតាំងបូជាចារ្យ គោបាសម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាប ចៀមឈ្មោលពីរ ហើយនិងល្អីដាក់នំប៉័ងឥតតំបែរ។³រួចប្រមូលសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលឲ្យមកជួបជុំគ្នានៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់»។

⁴ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានធ្វើតាមបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយសហគមន៍ទាំងមូលបានមកជួបជុំគ្នានៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លា។⁵បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ទៅកាន់សហគមន៍ទាំងមូលថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់ឲ្យធ្វើ»។

⁶លោកម៉ូសេបានធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យលោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់លោកដោយទឹក។⁷លោកក៏បានពាក់អាវវែងជូនលោកអើរ៉ុន យកខ្សែក្រវាត់មកក្រវាត់ចង្កេះ ពាក់អាវធំ និងអាវអេផូតពីលើ បន្ទាប់មក លោកត្រូវយកខ្សែក្រវាត់ព័ទ្ធជុំវិញអេផូតផង។

⁸លោកម៉ូសេយកគ្រឿងពាក់លើទ្រូងមកពាក់ជូនលោកអើរ៉ុន ដែលក្នុងនោះមានដាក់ យូរីម និង ធូមីម។⁹លោកក៏ពាក់ឆ្នួតក្បាល ដែលនៅខាងលើ និងខាងមុខឆ្នួតនោះមានខ្ទាស់សន្លឹមមាស ជាមកុដដ៏បរិសុទ្ធ តាមព្រះបន្ទូលបង្គាប់បញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁰លោកម៉ូសេយកប្រេងសម្រាប់ធ្វើពិធីតែងតាំង ហើយបានប្រើប្រេងនោះញែកព្រះពន្លា និងវត្ថុទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងព្រះពន្លា ទុកជាសក្ការៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់។¹¹លោកប្រោះប្រេងប្រាំពីរដងលើអាសនៈ ដើម្បីញែកអាសនៈ និងគ្រឿងបរិក្ខាររបស់អាសនៈ ព្រមទាំងអាងសម្រាប់ធ្វើពិធីជម្រះកាយ និង កំណល់របស់អាងនោះ ទុកជាសក្ការៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

¹²លោកម៉ូសេចាក់ប្រេងខ្លះលើក្បាលលោកអើរ៉ុន ដើម្បីញែកលោកជាសក្ការៈ។¹³លោកក៏នាំកូនប្រុសៗរបស់លោកអើរ៉ុនមក ហើយបំពាក់អាវវែងឲ្យពួកគេ។ លោកក្រវាត់ខ្សែក្រវាត់នឹងចង្កេះ ទាំងបំពាក់ឈ្នួតក្បាលធ្វើពីក្រណាត់លីឡុង តាមព្រះបន្ទូលបង្គាប់បញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁴លោកម៉ូសេ បានយកគោបាសម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាប ហើយលោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គាត់បានដាក់ដៃរបស់ពួកគេលើក្បាលគោបាដែលពួកគេបានយកមកសម្រាប់ជាយញ្ញបូជារំដោះបាបនោះ។¹⁵គាត់បានចាក់កសម្លាប់វា ហើយគាត់បានជ្រលក់ម្រាមដៃរបស់គាត់ទៅក្នុងឈាមគោបា នឹងលាបលើស្នែងទាំងបួននៃអាសនៈ ដើម្បីជម្រះអាសនៈឲ្យបរិសុទ្ធ លោកយកឈាមដែលនៅសល់ទៅចាក់នៅត្រង់ជើងអាសនៈ ញែកអាសនៈជាសក្ការៈ ស្របតាមបញ្ជាដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់មក។

¹⁶លោកយកខ្លាញ់ទាំងអស់ដែលនៅជាប់នឹងពោះវៀន ថ្លើម ក្រលៀនទាំងពីរ ព្រមទាំងខ្លាញ់ដែលជាប់នឹងក្រលៀនមកដុតនៅលើអាសនៈ។¹⁷ប៉ុន្តែស្បែក សាច់ និងលាមក របស់គោបានោះ ត្រូវដុតនៅក្រៅជំរំ តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។

¹⁸លោកម៉ូសេ បានថ្វាយចៀមឈ្មោលជាយញ្ញបូជាដុតទាំងមូល ហើយលោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គាត់ ដាក់ដៃលើក្បាលចៀមឈ្មោលនោះ។¹⁹គាត់បានចាក់កសម្លាប់ចៀមឈ្មោលនោះ ហើយប្រោះឈាមលើជ្រុងទាំងបួននៃអាសនៈ។

²⁰លោកម៉ូសេកាត់សាច់ជាដុំៗ ហើយដុតទាំងក្បាល ទាំងដុំសាច់ ទាំងខ្លាញ់។²¹លោកយកទឹកមកលាងសម្អាតអាការៈខាងក្នុង និងជើងទាំងអស់ ហើយលោកដុតចំណែកនៃចៀមទាំងអស់លើអាសនៈ។ នេះជាតង្វាយដុតទាំងមូល ជាយញ្ញបូជាដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ ស្របតាមព្រះបន្ទូលបបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់មកកាន់លោកម៉ូសេ។

²²បន្ទាប់មក ទៀតលោកម៉ូសេ យកចៀមឈ្មោលទីពីរ គឺចៀមសម្រាប់ពិធីតែងតាំងបូជាចារ្យ លោកអើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គាត់ដាក់ដៃលើក្បាលចៀមឈ្មោលនោះ។²³លោកអើរ៉ុន ចាក់កសម្លាប់វា ហើយលោកម៉ូសេយកឈាមខ្លះទៅលាបស្លឹកត្រចៀកខាងស្តាំ មេដៃស្តាំ និងមេជើងខាងស្តាំរបស់លោកអើរ៉ុន។²⁴លោកក៏នាំកូនប្រុសៗរបស់លោកអើរ៉ុន ហើយយកឈាមលាបលើស្លឹកត្រចៀកខាងស្តាំ មេដៃស្តាំ និងមេជើងស្តាំរបស់ពួកគេដែរ។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានប្រោះឈាមលើជ្រុងទាំងបួនរបស់អាសនៈ។

²⁵គាត់យកខ្លាញ់ ខ្លាញ់ជាប់កន្ទុយ ខ្លាញ់ជាប់ពោះវៀនទាំងអស់ ខ្លាញ់ជាប់រំពែង និងក្រលៀនទាំងពីរ និងខ្លាញ់ដែលជាប់ក្រលៀនទាំងពីរ និងភ្លៅស្តាំ។²⁶រួចយកនំប៉័ងឥតមេនៅក្នុងល្អីដែលតម្កល់នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ នំធ្វើពីម្សៅលាយប្រេង និងនំក្រៀប ហើយដាក់នៅលើខ្លាញ់និងភ្លៅស្តាំ។²⁷លោកយកតង្វាយទាំងអស់ដាក់លើដៃរបស់អើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គាត់ ហើយបង្គាប់ឲ្យពួកគេលើកតង្វាយនោះថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

²⁸បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេយកតង្វាយនោះចេញពីដៃរបស់ពួកគេ ហើយដុតនៅលើអាសនៈ សម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល។ នេះជាយញ្ញបូជាសម្រាប់តែងតាំងបូជាចារ្យ និងជាតង្វាយដ៏មានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់។²⁹លោកម៉ូសេយកសាច់ទ្រូងនៃយញ្ញបូជា សម្រាប់តែងតាំងបូជាចារ្យ លើកថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ សាច់នេះត្រូវជាចំណែករបស់លោក ស្របតាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់មកកាន់លោក។

³⁰លោកម៉ូសេយកប្រេងសម្រាប់តែងតាំងបូជាចារ្យ និងឈាមខ្លះដែលនៅលើអាសនៈ ប្រោះលើលោកអើរ៉ុន អាវរបស់គាត់ កូនប្រុសៗរបស់គាត់និងលើអាវរបស់ពួកគេ។ ធ្វើដូច្នេះ លោកញែកលោកអើរ៉ុន អាវរបស់លោក កូនៗរបស់លោក និងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ ឲ្យបានបរិសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

³¹លោកម៉ូសពោលទៅកាន់លោកអើរ៉ុនថា ៖ «ចូរចម្អិនសាច់នៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះជាម្ចាស់ ហើយបរិភោគសាច់នោះជាមួយនំប៉័ងដែលនៅក្នុងល្អីដែលប្រើសម្រាប់ពីធីតែងតាំង ដូចដែលយើងបង្គាប់មកថា អើរ៉ុន និងកូនៗរបស់គេត្រូវបរិភោគ។³²សាច់ និងនំប៉័ងដែលនៅសល់ត្រូវដុត។³³អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវចាកចេញពីព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់មុនថ្ងៃទីប្រាំពីរនោះទេ រហូតដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ដែលជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃពិធីតែងតាំង ដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកកំណត់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។

³⁴ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជាឲ្យធ្វើដូចនេះក្នុងថ្ងៃនេះ គឺដើម្បីរំដោះអ្នករាល់គ្នាឲ្យរួចពីបាប។³⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្ថិតនៅព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ទាំងថ្ងៃ ទាំងយប់ រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ បើអ្នករាល់គ្នាធ្វើដូច្នេះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវស្លាប់ឡើយ ក្នុងការបម្រើព្រះអម្ចាស់»។³⁶ដូច្នេះលោកអើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោក ធ្វើតាមព្រះបន្ទូលទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកតាមរយៈលោកម៉ូសេ។

9

¹នៅថ្ងៃទីប្រាំបីលោកម៉ូសេ កោះហៅលោកអើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ និងចាស់ទុំជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²គាត់និយាយទៅលោកអើរ៉ុនថា៖ «ចូរយកកូនគោឈ្មោលមួយល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាប និងចៀមឈ្មោលមួយដែលល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល ហើយថ្វាយនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

³អ្នកត្រូវប្រកាសប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដូចតទៅ ត្រូវយកពពែឈ្មោលមួយដែលល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ជាយញ្ញបូជារំដោះបាប កូនគោមួយ និងកូនចៀមមួយ ដែលមានអាយុពីរឆ្នាំនិងល្អឥតខ្ចោះ សម្រាប់ជាតង្វាយដុតទាំងមូល⁴ហើយយកគោឈ្មោលមួយ និងចៀមឈ្មោលមួយ សម្រាប់យញ្ញបូជាមេត្រីភាពថ្វាយព្រះអម្ចាស់ រួមទាំងតង្វាយម្សៅលាយជាមួយប្រេង ព្រោះនៅថ្ងៃនេះព្រះអម្ចាស់នឹងបង្ហាញព្រះអង្គនៅចំពោះអ្នករាល់គ្នា»។⁵ដូច្នេះពួកគេបាននាំយករបស់ទាំងអស់ដែលលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ ទៅកាន់ព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ហើយសហគមន៍នៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលឈរនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

⁶លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកឲ្យអ្នករាល់គ្នាធ្វើ ដូច្នេះ សិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គនឹងបង្ហាញឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានឃើញ»។⁷លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកអើរ៉ុនថា៖ «ចូរបងចូលទៅជិតអាសនៈ ថ្វាយយញ្ញបូជារំដោះបាបសម្រាប់ខ្លួនរបស់បង និងរំដោះបាបប្រជាជនទាំងមូល និងថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល សូមឲ្យព្រះអង្គលើកលែងទោសបង និងប្រជាជន ស្របតាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់»។

⁸ដូច្នេះ លោកអើរ៉ុនទៅជិតអាសនៈ ហើយចាក់កសម្លាប់កូនគោសម្រាប់រំដោះបាបរបស់លោក។⁹កូនៗរបស់លោកអើរ៉ុនលើកឈាមជូនលោក ហើយលោកជ្រលក់ម្រាមដៃក្នុងឈាម រួចលាបលើស្នែងអាសនៈ បន្ទាប់មក លោកចាក់ឈាមដែលនៅសល់ត្រង់ជើងអាសនៈ។

¹⁰លោកដុតខ្លាញ់ ក្រលៀនទាំងពីរ និងអ្វីៗដែលជាប់នឹងថ្លើមរបស់សត្វនៅលើអាសនៈជាយញ្ញបូជារំដោះបាប ស្របតាមការបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់មកកាន់លោកម៉ូសេ។¹¹រីឯសាច់ និង ស្បែក លោកយកទៅដុតនៅខាងក្រៅជំរំ។

¹²លោកអើរ៉ុនបានសម្លាប់ចៀមឈ្មោលជា តង្វាយដុតទាំងមូល ហើយកូនៗរបស់លោកលើកឈាមជូនលោក ហើយលោកក៏ប្រោះឈាមនៅលើេជ្រុងទាំងបួននៃអាសនៈ។¹³ពួកគេបានយកសាច់ដែលបានកាប់ដុំៗ និងក្បាលមកជូនលោក ហើយលោកដុតនៅលើអាសនៈ¹⁴លោកយកទឹកលាងពោះវៀន និងជើងរបស់វា រួចដុតនៅលើតង្វាយដុតទាំងមូល នៅលើអាសនៈ។

¹⁵បន្ទាប់មក លោកយកតង្វាយរបស់ប្រជាជនមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដូចជា ពពែឈ្មោលដែលប្រជាជនយកមកជាយញ្ញបូជារំដោះបាប លោកបានចាក់កវា ហើយថ្វាយដូចយញ្ញបូជារំដោះបាបមុនដែរ។¹⁶លោកថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល តាមការបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ។¹⁷លោកថ្វាយតង្វាយម្សៅ ដោយយកម្សៅមួយក្តាប់ទៅដុតលើអាសនៈ បន្ថែមលើតង្វាយដុតទាំងមូល ដែលគេថ្វាយនៅពេលព្រឹក។

¹⁸គាត់ក៏ចាក់កគោបា និង ចៀមឈ្មោលដែលប្រជាជនបាននាំមកសម្រាប់យញ្ញបូជាមេត្រីភាព។ កូនៗរបស់លោកអើរ៉ុនយកឈាមជូនគាត់ រួចគាត់ប្រោះឈាមលើជ្រុងទាំងបួនរបស់អាសនៈ។¹⁹ពួកគេយកខ្លាញ់នៃតង្វាយ កន្ទុយ ខ្លាញ់ដែលជាប់នឹងពោះវៀ ក្រលៀន និងថ្លើម។

²⁰រួចយកផ្នែកទាំងនោះដាក់លើសាច់ទ្រូង បន្ទាប់មក លោកអើរ៉ុនដុតខ្លាញ់ទាំងនោះនៅលើអាសនៈ។²¹លោកអើរ៉ុនលើកសាច់ទ្រូង និងភ្លៅស្តាំ ថ្វាយចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដូចលោកម៉ូសេបានបង្គាប់មក។

²²បន្ទាប់ពី បានថ្វាយយញ្ញបូជារំដោះបាប តង្វាយដុតទាំងមូល និងយញ្ញបូជាមេត្រីភាព រួចហើយលោកបានលើកដៃជូនពរប្រជាជន ហើយលោកក៏ចុះមកវិញ។²³លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនបានចូលទៅក្នុងព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ហើយចេញមកវិញ និងជូនពរប្រជាជន ពេលនោះសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចមកឲ្យប្រជាជនទាំងមូលបានឃើញ។²⁴ភ្លើងបានចេញមកពីព្រះអម្ចាស់ ហើយបញ្ឆេះតង្វាយដុតទាំងមូល និងខ្លាញ់នៅលើអាសនៈ។ ពេលប្រជាជនទាំងមូលឃើញដូច្នេះ ពួកគេបានស្រែកឡើង និងក្រាបចុះឱនមុខដល់ដី។

10

¹កូនប្រុសរបស់លោកអើរ៉ុន ឈ្មោះលោកណាដាប់ និងលោកអប៊ីហ៊ូ បានកាន់ភាជន៍ម្នាក់មួយ ដាក់រងើកភ្លើង ព្រមទាំងគ្រឿងក្រអូបក្នុងនោះ។ ពួកគេយកភ្លើងពីខាងក្រៅចូលទៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ដែលផ្ទុយពីបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ។²ដូច្នេះ មានភ្លើងចេញពីព្រះអម្ចាស់មក ឆេះបំផ្លាញពួកគេ ឲ្យស្លាប់នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់។

³លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកអើរ៉ុនថា៖ «នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល ពេលដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងបង្ហាញភាពវិសុទ្ធរបស់យើង ដល់អ្នកណាដែលចូលមកជិតយើង។⁴យើងនឹងបង្ហាញសិរីរុងរឿងរបស់យើង ឲ្យមនុស្សទាំងអស់បានឃើញ»។ លោកអើរ៉ុនក៏មិនបាននិយាយអ្វីនោះទេ។ លោកម៉ូសេហៅលោកមីសាអែល និងលោកអែលសាផាន កូនប្រុសរបស់លោកអ៊ូស៊ាល ដែលត្រូវជាឪពុកមាររបស់លោកអើរ៉ុន លោកនិយាយទៅពួកគេថា៖ «ចូរមកទៅនេះហើយយកសពបងប្អូនរបស់អ្នកពីទីសក្ការៈ ចេញទៅក្រៅជំរំ»។

⁵ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចូលទៅយកសាកសពចេញទៅក្រៅជំរំ តាមការបញ្ជារបស់លោកម៉ូសេ ទាំងរំសាកសពនឹងអាវវែងរបស់ពួកគេ។⁶លោកម៉ូសេ និយាយទៅកាន់លោកអើរ៉ុន លោកអេឡាសារ ព្រមទាំងលោកអ៊ីថាម៉ា ជាកូនលោកអើរ៉ុនថា៖ «មិនត្រូវកោរសក់នៅលើក្បាលរបស់អ្នក ហើយក៏មិនត្រូវហែកសម្លៀកបំពាក់របស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីកាន់ទុក្ខឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្លាប់ ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏មិនព្រះពិរោធជាមួយនឹងសហគមន៍ទាំងមូលដែរ។ ចូរទុកឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ជាបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា កាន់ទុក្ខអ្នកដែលស្លាប់ ដោយសារភ្លើងរបស់ព្រះអម្ចាស់ចុះ។⁷ចំណែកអ្នករាល់គ្នាវិញ មិនត្រូវចាកចេញពីមាត់ទ្វារពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ក្រែងអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្លាប់ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំងឲ្យបម្រើព្រះអម្ចាស់»។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេធ្វើតាមបង្គាប់របស់លោកម៉ូសេ។

⁸ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកអើរ៉ុនថា៖⁹«មុនពេលចូលទៅក្នុុងព្រះពន្លា អ្នក និងកូនៗរបស់អ្នកមិនត្រូវផឹកស្រាទំពាំងបាយជូរ ឬគ្រឿងស្រវឹងឡើយ ដូច្នេះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវស្លាប់។ នេះគឺជាច្បាប់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នាគ្រប់តំណរតរៀងទៅ មិនប្រែប្រួលឡើយ។¹⁰ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបែងចែកអ្វីដែលសក្ការៈ និងអ្វីដែលមិនសក្ការៈ អ្វីដែលមិនបរិសុទ្ធ ហើយអ្វីដែលបរិសុទ្ធ¹¹ហើយអ្នករាល់គ្នាអាចបង្រៀនជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នូវច្បាប់ទាំងប៉ុន្មានដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យតាមរយៈម៉ូសេ»។

¹²លោកម៉ូសេមានប្រសាន៍ទៅកាន់លោកអើរ៉ុន និងកូនប្រុសទាំងពីររបស់គាត់ លោកអែឡាសា និងលោកអ៊ីថាម៉ាថា៖ «បន្ទាប់ពីថ្វាយតង្វាយម្សៅ ដែលដុតនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ហើយ ត្រូវយកម្សៅមួយក្តាប់ទៅធ្វើជានំប៉័ងឥតមេ¹³ហើយបរិភោគនំប៉័ងឥតមេនេះនៅជិតអាសនៈព្រោះនំប៉័ងនេះជាអាហារដ៏បរិសុទ្ធបំផុត។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនំនេះនៅក្នុងទីសក្ការៈ ព្រោះជាចំណែករបស់បង និងកូនៗរបស់បង បានមកពីតង្វាយដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មក។

¹⁴សាច់ទ្រូង និងសាច់ភ្លៅ នៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាពរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលលើកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនៅកន្លែងដែលបរិសុទ្ធ ជាមួយកូនប្រុសកូនស្រីរបស់បង ដ្បិត ជាចំណែករបស់បង និងកូនៗរបស់បង។¹⁵ពួកគេត្រូវយកសាច់ភ្លៅ និងសាច់ទ្រូងលើកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ រួចប្រគល់អោយបង និងកូនៗរបស់បង នៅពេលដែលគេដុតខ្លាញ់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ ទាំងនេះត្រូវជាចំណែករបស់បង និងកូនៗរបស់បងជារៀងរហូតទៅ ស្របតាមបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានបង្គាប់មក»។

¹⁶លោកម៉ូសេបានសួររកពពែដែលជាយញ្ញបូជារំដោះបាប ហើយលោកក៏បានដឹងថាគេដុតវាផុតទៅហើយ។ នោះលោកក៏ខឹងនឹង លោកអេឡេសារ និងលោកអ៊ីថាម៉ារ ដែលជាកូនប្រុសដែលនៅរស់របស់លោកអើរ៉ុនយ៉ាងខ្លាំង លោកមានប្រសាសន៍ថា៖¹⁷«ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនបរិភោគសាច់នៃយញ្ញបូជារំដោះបាបនៅក្នុងទីសក្ការៈ? ដ្បិត នេះជាអាហារដ៏វិសុទ្ធបំផុត ដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីដកបាបចេញពីសហគមន៍ និងធ្វើពិធីរំដោះបាបពួកគេ នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់?¹⁸មើល៍ ដោយអ្នករាល់គ្នាមិនបានយកឈាមចូលទៅក្នុងទីសក្ការៈទេ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគសាច់នៅក្នុងកន្លែងដ៏សក្ការៈ ដូចដែលខ្ញុំបានបង្គាប់មកអ្នករាល់គ្នា»។

¹⁹លោកអើរ៉ុនតបទៅលោកម៉ូសេថា៖ «មើលចុះ ថ្ងៃនេះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បាននាំយកយញ្ញបូជារំដោះបាប និងតង្វាយដុតទាំងមូលមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយកិច្ចការនេះបានកើតឡើងចំពោះបងពេញមួយថ្ងៃនេះ។ ប្រសិនបើ បងបរិភោគសាច់ទាំងអស់នៃយញ្ញបូជារំដោះបាប តើព្រះអម្ចាស់នឹងសព្វព្រះហឫទ័យដែររឺទេ?²⁰ពេលដែលបានឮពាក្យនេះហើយ លោកម៉ូសេក៏យល់ស្របតាម។

11

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនថា៖²«ចូរប្រកាសប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថា ទាំងនេះគឺជាសត្វដែលអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគបានក្នុងចំណោមសត្វដែលរស់នៅលើផែនដី។

³អ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគសត្វទាំងឡាយណា ដែលមានក្រចកជើងឆែក និងទំពារអៀង។⁴អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគសត្វដែល គ្រាន់តែមានក្រចកជើងឆែក តែមិនទំពារអៀង ដូចជា សត្វអូដ្ឋ ព្រោះវាទំពារអៀង តែវាមិនមានក្រចកជើងឆែកនោះទេ។ ដូច្នេះ សត្វអូដ្ឋជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នក។

⁵ទន្សាយថ្ម ក៏ជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែរ ដ្បិត វាទំពារអៀង តែវាមិនមានក្រចកជើងឆែកនោះទេ។⁶ទន្សាយព្រៃ ជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែរ ដ្បិត វាទំពារអៀង តែមិនមានក្រចកជើងឆែកនោះទេ។⁷ជ្រូកមានក្រចកជើងឆែក តែវាមិនទំពារអៀងទេ ដូច្នេះជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ ⁸អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគសាច់សត្វទាំងនោះ ហើយក៏មិនត្រូវប៉ះពាល់ខ្មោចវាដែរ។ ពួកវាគឺជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។

⁹សត្វដែលរស់នៅក្នុងទឹកដែលអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគបានគឺត្រូវជាសត្វដែលមានព្រុយ និងមានស្រការ ទោះបីជាសត្វដែលរស់នៅក្នុងសមុទ្រក្តី ក្នុងទន្លេក្តី។¹⁰ប៉ុន្តែ សត្វទាំងឡាយណាដែលមិនមានព្រុយ មិនមានស្រការ ទោះបីជាសត្វដែលរស់នៅក្នុងសមុទ្រក្តី ឬក្នុងទន្លេក្តី ទោះបីជាពពួកសត្វល្អិតដែលរស់នៅរវើកក្នុងទឹក ឬសត្វទៀតដែលរស់ក្នុងសមុទ្រក្តី សត្វក្នុងទន្លេក្តី អ្នករាល់គ្នាត្រូវចាត់ទុកវាជាសត្វគួរស្អប់ខ្ពើម។

¹¹អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្អប់ខ្ពើមសត្វទាំងអស់នោះ មិនត្រូវបរិភោគសាច់របស់វាទេ ហើយសូម្បីតែខ្មោចសត្វទាំងនោះក៏មិនត្រូវប៉ះដែរ។¹²អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្អប់ខ្ពើមសត្វទាំងឡាយណា ដែលរស់នៅក្នុងទឹក ដែលគ្មានព្រុយ គ្មានស្រការ។

¹³ក្នុងចំណោមសត្វស្លាបដែលអ្នកត្រូវចាត់ទុកជាសត្វដែលគួរស្អប់ខ្ពើម បរិភោគមិនបានមានដូចជា ឥន្ទ្រី ត្មាត¹⁴ខ្លែង សត្វស្ទាំងគ្រប់ប្រភេទ¹⁵សត្វក្អែកគ្រប់ប្រភេទ¹⁶មៀម ទីទុយ រំពេរសមុទ្រ ស្ទាំងគ្រប់ប្រភេទ។

¹⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្អប់ខ្ពើមសត្វ មៀម ទីទុយ ក្អែកទឹក¹⁸គូក ទុង ស្មោញ¹⁹កុក ក្រសារគ្រប់ប្រភេទ ត្រសេះ និងប្រចៀវ។

²⁰អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្អប់ខ្ពើម គ្រប់ប្រភេទសត្វល្អិតដែលមានស្លាប ហើយដើរដោយជើងបួន។²¹ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគសត្វដែលមានស្លាប ហើយអាចលោតលើដីបាន។²²អ្នករាល់គ្នាក៏អាចបរិភោគពពួក កណ្តូប ចង្រិត និងកណ្តូបគ្រប់ប្រភេទ។²³ប៉ុន្តែ សត្វល្អិតដែលមានស្លាប និងមានជើងនោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវចាត់ទុកវាជាសត្វគួរស្អប់ខ្ពើម។

²⁴ប្រសិនបើ អ្នកប៉ះពាល់ខ្មោចសត្វទាំងនោះ អ្នកនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។²⁵អ្នកយកខ្មោចសត្វទាំងនោះ ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន ហើយស្ថិតនៅក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធ រហូតដល់ពេលល្ងាច។

²⁶គ្រប់ប្រភេទសត្វដែលមានក្រចកជើងឆែក ដែលមិនបែងចែកជាក់លាក់ ឬមិនទំពារអៀង គឺជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នកណាដែលប៉ះសត្វទាំងនោះនឹងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធ។²⁷សត្វចតុបាតទាំងអស់ដែលដើរលើបាតជើង ជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នក។ នរណាដែលប៉ះខ្មោចសត្វទាំងនោះ នឹងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។²⁸អ្នកយកខ្មោចសត្វនោះ ត្រូវបោកសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។ ត្រូវចាត់ទុកសត្វទាំងនេះ ជាសត្វគួរស្អប់ខ្ពើមសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។

²⁹គ្រប់ប្រភេទសត្វដែលលូន វារ លើដីដូចជា សត្វស្ការ កណ្តុរប្រេង សត្វល្មូនគ្រប់ប្រភេទ³⁰តុកកែ ជីងចក់ ថ្លែន ជាស បង្គួយ ជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។

³¹ប្រភេទសត្វលូន វារទាំងនេះជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នកណាដែលប៉ះខ្មោចសត្វទាំងនេះនឹងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។³²ប្រសិនបើ ពួកវាងាប់ហើយធ្លាក់ទៅក្នុងអ្វីមួយ ដូចជាសម្ភារៈធ្វើពីឈើ សម្លៀកបំពាក់ ស្បែក សម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីបាវ របស់នោះនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច ត្រូវយករបស់នោះដាក់ក្នុងទឹក ក្រោយមកនឹងប្រើបានវិញ។ បន្ទាប់មករបស់នោះនឹងបានបរិសុទ្ធ។³³ប្រសិនបើ ធ្លាក់ទៅក្នុងក្អមធ្វើពីដី អ្វីៗដែលនៅក្នុងនោះទៅជាមិនបរិសុទ្ធ អ្នកត្រូវបំបែកក្អមនោះចោល។

³⁴ប្រសិនបើ គេចាក់ទឹកពីក្អមដែលមិនបរិសុទ្ធនោះទៅលើអាហារសម្រាប់បរិភោគ អាហារនោះនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធ ហើយទឹកសម្រាប់ផឹកក៏មិនបរិសុទ្ធដែរ។³⁵ប្រសិនបើ ខ្មោចសត្វធ្លាក់ទៅលើរបស់អ្វីមួយ របស់នោះនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធ ទោះបីជាឡ ឬចង្រ្កានក្តី អ្នករាល់គ្នាត្រូវកំទេចវាចោល ព្រោះវាជារបស់មិនបរិសុទ្ធ និងមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។

³⁶ប្រសិនបើ ខ្មោចសត្វធ្លាក់ចូលក្នុងប្រភពទឹក ឬអណ្តូងទឹក នោះទឹកនៅតែបរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលយកខ្មោចសត្វនោះចេញ នឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធ។³⁷ប្រសិនបើ ខ្មោចសត្វធ្លាក់លើគ្រាប់ពូជសម្រាប់ដាំដុះ គ្រាប់ពូជនោះនៅតែបរិសុទ្ធ។³⁸ប៉ុន្តែ បើវាធ្លាក់ទៅលើគ្រាប់ពូជដែលត្រាំទឹករួចហើយនោះ គ្រាប់ពូជនោះនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នក។

³⁹ប្រសិនបើ សត្វដែលអ្នកអាចបរិភោគបានងាប់ អ្នកដែលប៉ះវានឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។⁴⁰អ្នកដែលបរិភោគសត្វដែលស្លាប់នោះ ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន ហើយស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។ ឯអ្នកដែលកាន់ខ្មោចសត្វនោះ ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន និងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។

⁴¹មិនត្រូវបរិភោគសត្វលូនវារនៅលើដី ត្រូវចាត់ទុកជាសត្វគួរស្អប់ខ្ពើម។⁴²អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគសត្វដែលលូន ឬសត្វដែលវារនៅលើដីឡើយ ទោះបីជាសត្វដែលមានជើងបួន ឬមានជើងច្រើនក្តី ព្រោះជាសត្វគួរស្អប់ខ្ពើមសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។

⁴³អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបណ្តោយឲ្យខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នាទៅជាមិនបរិសុទ្ធ ដោយប៉ះពាល់សត្វទាំងនោះឡើយ ព្រោះវាបណ្តាលឲ្យអ្នករាល់ទៅជាមិនបរិសុទ្ធ។⁴⁴យើងជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ត្រូវរក្សាខ្លួនរបស់អ្នកអោយវិសុទ្ធ ព្រោះយើងជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ។ មិនត្រូវធ្វើឲ្យខ្លួនរបស់អ្នកទៅជាសៅហ្មង ដោយសារសត្វ ដែលលូនវារលើដីឡើយ។⁴⁵យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីប ដើម្បីធ្វើជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ចូរញែកខ្លួនឲ្យបានវិសុទ្ធ ដ្បិតយើងវិសុទ្ធ។

⁴⁶នេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យស្តីពីសត្វជើងបួន សត្វស្លាប និងសត្វដែលរស់រវើករវាន់ក្នុងទឹក និងសត្វដែលលូនវារនៅលើដី⁴⁷ក្រឹត្យវិន័យទាំងនេះនាំឲ្យអ្នកអាចបែងចែករវាងសត្វដែលមិនបរិសុទ្ធ និងសត្វដែលបរិសុទ្ធ រវាងសត្វដែលអាចបរិភោគបាន និងមិនអាចបរិភោគបាន»។

12

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរប្រកាសប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដូចតទៅ ប្រសិនបើ ស្ត្រីម្នាក់មានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសម្នាក់់ នោះនាងនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ដូចពេលនាងមានរដូវដែរ។³នៅថ្ងៃទីប្រាំបី គេត្រូវធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យកូនប្រុសនោះ។

⁴បន្ទាប់មក នាងត្រូវរង់ចាំសាមសិបថ្ងៃទៀត ដើម្បីធ្វើពីធីជម្រះកាយដោយសារការធ្លាក់ឈាម។ នាងមិនអាចប៉ះពាល់វត្ថុដែលបរិសុទ្ធបានទេ ហើយក៏មិនអាចចូលទៅក្នុងទីសក្ការៈបានដែរ រហូតទាល់តែផុតពេលកំណត់នៃពិធីជម្រះកាយឲ្យបានវិសុទ្ធ។⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ នាងបង្កើតបានកូនស្រី នាងនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធរយៈពេលពីរសប្តាហ៍ ដូចពេលដែលនាងមានរដូវដែរ។ បន្ទាប់មក នាងត្រូវរង់ចាំរយៈពេលហុកសិបប្រាំមួយថ្ងៃទៀត ដើម្បីធ្វើពិធីជម្រះកាយ ដោយសារការធ្លាក់ឈាមក្នុងឱកាសសម្រាលកូន។

⁶នៅថ្ងៃបញ្ចប់នៃការធ្វើពិធីជម្រះកាយដោយសារការសម្រាលកូន ទោះកូនប្រុសក្តី ឬកូនស្រីក្តី នាងត្រូវយកចៀមអាយុមួយឆ្នាំមួយ សម្រាប់ជាតង្វាយដុតទាំងមូល និងព្រាបជំទើរ ឬលលក សម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាប ទៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ជូនបូជាចារ្យ។

⁷បន្ទាប់មក បូជាចារ្យយកថ្វាយចំពោះព្រះអម្ចាស់ រួចធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យនាងរួចពីបាប នាងនឹងបានបរិសុទ្ធពីភាពសៅហ្មង ដោយសារការធ្លាក់ឈាមនោះ។ នេះជាក្រឹត្យវិន័យស្តីពីស្ត្រី ដែលបង្កើតកូន ទោះបីប្រុសក្តីឬ ស្រីក្តី។⁸ប្រសិនបើ នាងមិនមានលទ្ធភាពថ្វាយចៀមទេនោះ នាងត្រូវយកលលកពីរ ឬព្រាបជំទើរពីរ សម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល និងមួយទៀតសម្រាប់ថ្វាយជាយញ្ញបូជារំដោះបាប លោកបូជាចារ្យ នឹងធ្វើពិធីជំរះកាយឲ្យនាងរួចហើយ នាងនឹងបានជាបរិសុទ្ធវិញ»។

13

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនថា៖²«នៅពេលដែលមានកន្ទួល កើតស្រែង ឬកើតភ្លឺ លើស្បែករបស់អ្នកណាម្នាក់ ហើយវាក្លាយទៅជាជំងឺសើរស្បែក ហើយស្បែកនេះបង្ករោគនៅក្នុងរាង្គកាយរបស់គេ ត្រូវនាំគេទៅជួបលោកមហាបូជាចារ្យអើរ៉ុន ឬកូនប្រុសណាម្នាក់របស់គាត់ដែលជាបូជាចារ្យ។

³លោកបូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យស្នាមលើស្បែកលើរូបកាយរបស់គេ។ ប្រសិនបើ មានរោមដុះនៅត្រង់នៅប្រែក្លាយជាព៌ណស ហើយប្រសិនបើស្បែកនៅកន្លែងនោះស្រុតចុះទាបជាងស្បែកកន្លែងដទៃ នោះមានន័យថាគេមានមេរោគឆ្លង ឬជំងឺឃ្លង់ហើយ។ បន្ទាប់ពី លោកបូជាចារ្យបានពិនិត្យគាត់ហើយ បូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថា អ្នកនោះជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។⁴ប្រសិនបើ ជំងឺនោះគ្រាន់តែជាស្នាមភ្លឺព៌ណស ស្បែកមិនស្រុតចុះ ហើយរោមនៅកន្លែងនោះមិនប្រែជាសដែលនោះ ដូច្នេះ បូជាចារ្យត្រូវនាំគាត់ឲ្យនៅឆ្ងាយពីគេរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។

⁵នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យគាត់សារជាថ្មី ប្រសិនបើ សង្កេតឃើញថា ស្នាមដែលកើតឡើង មិនមានការប្រែប្រួល ហើយមិនមានរាលធំឡើងលើស្បែក។ ប្រសិនបើ វាមិនមានអ្វីប្រែប្រួលទេ បូជាចារ្យត្រូវឲ្យគាត់នៅដាច់ដោយឡែកពីគេរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃទៀត។⁶ដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យមើលអ្នកជម្ងឺនោះម្តងទៀត ប្រសិនបើ ស្នាមនោះប្រែទៅជាស្រអាប់ និងមិនរាលនៅលើស្បែកទេ នោះបូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថាគាត់ គ្រាន់តែមានជំងឺស្រែងតែប៉ុណ្ណោះ។ គាត់ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយគាត់បានបរិសុទ្ធ។

⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ស្រែងនោះរាលដាលលើស្បែករបស់គាត់ បន្ទាប់ពីបូជាចារ្យប្រកាសថាគាត់បរិសុទ្ធហើយនោះ គាត់ត្រូវទៅបង្ហាញខ្លួនចំពោះលោកបូជាចារ្យវិញ។⁸បូជាចារ្យពិនិត្យជំងឺគាត់សារជាថ្មី ប្រសិនបើគាត់សង្កេតឃើញថា ស្រែងរាលដាលធំនៅលើស្បែក នោះលោកបូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថាគាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ គឺគាត់មានជំងឺឃ្លង់។

⁹កាលណានរណាម្នាក់កើតឃ្លង់ ត្រូវនាំគាត់ឲ្យទៅជួបបូជាចារ្យ។¹⁰លោកបូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យគាត់ ប្រសិនបើ សង្កេតឃើញថាមានកន្ទួលសនៅលើស្បែក ហើយប្រសិនបើ រោមនៅកន្លែងនោះប្រែទៅជាស ឬមានសាច់ដុះចេញពីកន្ទួលនោះមក។¹¹នោះគឺមានសេចក្តីថា គាត់មានជំងឺឃ្លង់រាំរៃ លោកបូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថាគាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។ បូជាចារ្យត្រូវនាំគាត់ទៅរស់នៅដាច់ពីគេ ពីព្រោះគាត់មិនបរិសុទ្ធរួចទៅហើយ។

¹²ប្រសិនបើ បូជាចារ្យបានឃើញថា រោគឃ្លង់នេះកើតពេញលើស្បែងក ហើយរាលដាលពេញខ្លួនអ្នកជំងឺ តាំងពីក្បាលរហូតដល់ចុងជើងនោះ¹³ដូច្នេះ បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យឲ្យបានហ្មត់ចត់ ប្រសិនបើ ឃើញថារោគឃ្លង់នេះបានកើតពេញខ្លួនរបស់គេហើយ លោកត្រូវប្រកាសថាមនុស្សម្នាក់នេះជាមនុស្សបរិសុទ្ធ ព្រោះខ្លួនរបស់គាត់បានប្រែជាសទាំងអស់ដូច្នេះ នោះបានសេចក្តីថាគាត់បរិសុទ្ធ។¹⁴ប៉ុន្តែប្រសិនបើ មានសាច់ខ្ចី ដុះចេញនៅលើខ្លួនគាត់ នោះគាត់នឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធ។

¹⁵បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យមើលសាច់ខ្ចីនោះ ហើយត្រូវប្រកាសថា គាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ ព្រោះសាច់ខ្ចីនោះមិនបរិសុទ្ធ។¹⁶នៅពេលដែលសាច់ខ្ចីនោះដុះឡើងសារជាថ្មី គាត់ត្រូវទៅជួបលោកបូជាចារ្យ។¹⁷ប្រសិនបើ បូជាចារ្យពិនិត្យឃើញថា សាច់ខ្ចីនោះប្រែជាព៌ណស នោះគាត់ត្រូវប្រកាសថា អ្នកជំងឺនោះជាមនុស្សបរិសុទ្ធវិញ។

¹⁸ប្រសិនបើន រណាម្នាក់មានដំបៅនៅលើស្បែក ហើយក៏បានជាវិញ¹⁹ហើយប្រសិនបើ នៅកកន្លែងដំបៅនោះនៅមានកន្ទួលព៌ណស ឬស្នាមក្រហម ឬក្រហមព្រឿងៗ នោះគាត់ត្រូវទៅជួបលោកបូជាចារ្យ។²⁰បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យអ្នកជំងឺ ប្រសិនបើ ឃើញថាស្បែកខូងចូល ហើយរោមនៅទីនោះប្រែជាព៌ណស នោះបូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថា អ្នកនោះជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។ គឺមានរោគឃ្លុង វិវត្តន៍នៅកន្លែងដែលធ្លាប់មានដំបៅនោះ។

²¹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ បូជាចារ្យពិនិត្យឃើញថា រោមនៅកន្លែងនោះមិនបានប្រែទៅជាព៌ណសទេ ហើយស្នាមដំបៅមិនខូងចូលទៅក្នុងស្បែក នោះបូជាចារ្យត្រូវនាំគាត់ឲ្យរស់នៅដាច់ដោយឡែកពីគេរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។²²ប្រសិនបើ ពិនិត្យឃើញថាស្នាមនោះរាលដាលនៅលើស្បែក បូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថា គាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ គឺមានរោគឃ្លង់។²³ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ស្នាមនៅនៅដដែល មិនរាលទេ នោះមានន័យថា វាគ្រាន់តែជាស្នាមតែប៉ុណ្ណោះ បូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថា គាត់ជាមនុស្សបរិសុទ្ធ។

²⁴នៅពេលស្បែករបស់នរណាម្នាក់ ត្រូវរលាកដោយសារភ្លើង ហើយសាច់ត្រង់កន្លែងរលាកនោះ ប្រែទៅជាក្រហមព្រឿងៗ ឬមានជាពណ៌ស²⁵លោកបូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យគាត់ ប្រសិនបើ រោមនៅកន្លែងដែលរលាកនោះប្រែទៅជាពណ៌ស ហើយស្បែកមានការខូងចុះ។ នោះគឺរោគឃ្លង់កើតត្រង់កន្លែងរលាក បូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថា គាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។ គឺមានន័យថា គាត់មានរោគឃ្លង់។

²⁶ប្រសិនបើ បូជាចារ្យពិនិត្យវាហើយ ឃើញថារោមមិនប្រែជាព៌ណស ហើយដំបៅក៏មិនខូងចូលទៅក្នុងស្បែក ហើយស្នាមនៅលើស្បែកក៏មិនស្រអាប់នោះ លោកបូជាចារ្យត្រូវនាំគាត់ឲ្យរស់នៅដាច់ពីគេរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។²⁷លុះដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យគាត់។ ប្រសិនបើ ស្នាមនោះរាលនៅលើស្បែក នោះបូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថាគាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។²⁸ប្រសិនបើ ស្នាមនៅមានដដែល មិនរាលដាល ប៉ុន្តែ ប្រែទៅជាស្រអាប់ នោះមានសេចក្តីថាជាស្នាមរលាក។ បូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថាគាត់ជាមនុស្សបរិសុទ្ធ ព្រោះវាគ្រាន់តែជាស្នាមរលាកភ្លើងប៉ុណ្ណោះ។

²⁹ប្រសិនបើបុរស ឬស្ត្រី ណាកើតជំងឺសើស្បែកលើក្បាល ឬត្រង់ចង្ការ³⁰បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យគាត់កន្លែងដែលមានជំងឺសើស្បែកនោះ ប្រសិនបើ មានស្នាមខូងចូលទៅក្នុងស្បែក ហើយប្រសិនបើ វាប្រែជាពណ៌លឿង និងមានជ្រុះរោមនៅកន្លែងនោះ។ បើដូច្នេះ បូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថាអ្នកជំងឺនោះជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។ គឺគេមានរោគឃ្លង់ម៉្យាងដែលមានអង្គែនៅលើក្បាល និងត្រង់ចង្ការ។

³¹ហើយប្រសិនបើ បូជាចារ្យពិនិត្យឃើញថា អង្កែរនោះមិនមានស្នាមខូងចូលទៅក្នុងស្បែក ហើយមិនមានរោមខ្មៅនៅកន្លែងនោះ នោះលោកបូជាចារ្យត្រូវឲ្យអ្នកជំងឺនោះ នៅដាច់ដោយឡែកពីគេរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។

³²នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យអ្នកជម្ងឺនោះម្តងទៀត ប្រសិនបើឃើញថាអង្គែនោះមិនបានរាល ហើយរោមមិនមានព៌ណលឿង ហើយមិនមានស្នាមខូងចូលទៅក្នុងស្បែកនោះទេ³³អ្នកជំងឺនោះត្រូវកោរសក់របស់គាត់ ប៉ុន្តែ ត្រង់កន្លែងដែលមានកើតអង្គែនោះគឺមិនត្រូវកោរទេ បន្ទាប់មក លោកបូជាចារ្យត្រូវអោយអ្នកជំងឺដែលអង្គែនោះនៅដាច់ដោយឡែកពីគេបន្ថែមប្រាំពីរថ្ងៃទៀត។

³⁴នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យកន្លែងកើតអង្គែម្តងទៀត ប្រសិនបើ អង្គែមិនរាលដាលទៅលើស្បែក ហើយស្នាមមិនខូងចូលទេ នោះបូជាចារ្យត្រូវប្រកាស់ថា គាត់ជាមនុស្សបរិសុទ្ធ។ គាត់ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយគាត់នឹងបានបរិសុទ្ធ។

³⁵ប៉ុន្តែប្រសិនបើ រោគអង្គែរាលដាល ពេញលើស្បែកបន្ទាប់ពីលោកបូជាចារ្យបានប្រកាសថាគាត់បរិសុទ្ធហើយ³⁶នោះបូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យអ្នកជំងឺនោះម្តងទៀត។ ប្រសិនបើ ជំងឺរាលដាលលើស្បែក បូជាចារ្យមិនចាំបាច់ស្វែងរកមើលរោមពណ៌លឿងទេ ព្រោះគាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។³⁷ប្រសិនបើ ស្នាមអង្គែនៅដដែលមិនប្រែប្រួល ហើយមានរោមខ្មៅដុះឡើង នោះមាន័យថារោគអង្គែជាសះស្បើយហើយ។ គាត់ជាមនុស្សបរិសុទ្ធ ហើយបូជាចារ្យត្រូវប្រកាសថា គាត់ជាមនុស្សបរិសុទ្ធ។

³⁸ប្រសិនបើ បុរស ឬស្ត្រីណាមានស្នាមអុច នៅលើស្បែក³⁹បូជាចារ្យត្រូវធ្វើការពិនិត្យអ្នកជំងឺនោះ បើឃើញថាស្នាមអុច ប្រែជាពណ៌ស្រអាប់វិញ នោះគ្រាន់តែជារោគសើរស្បែកធម្មតាបុណ្ណោះ។ គាត់ជាមនុស្សបរិសុទ្ធ។

⁴⁰ប្រសិនបើ សក់របស់មនុស្សប្រុសជ្រុះ គាត់ជាមនុស្សទំពែក តែគាត់នៅតែជាមនុស្សបរិសុទ្ធដដែល។⁴¹ប្រសិនបើ សក់របស់គាត់ផ្នែកខាងមុខជ្រុះ គាត់ជាមនុស្សឆក តែគាត់នៅតែជាមនុស្សបរិសុទ្ធដដែល។

⁴²ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ក្បាលរបស់គាត់ផ្នែកទំពែកក្តី ផ្នែកដែលឆកក្តី មានឡើងព៌ណក្រហមព្រឿងៗ នោះមានន័យថាគាត់មានកើតរោងឃ្លង់ហើយ។⁴³បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យគាត់ ប្រសិនបើ មានកន្ទួលក្រហមៗដូចជារោគឃ្លង់ទោះនៅកន្លែងទំពែកក្តី ឬកន្លែងឆកក្តី⁴⁴នោះគឺមានន័យថា គាត់មានរោគឃ្លង់ ហើយគាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។ បូជាចារ្យត្រូវតែប្រកាសថា គាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ ព្រោះគាត់មានកើតរោគឃ្លង់លើក្បាលរបស់គាត់។

⁴⁵មនុស្សដែលមានជំងឺឃ្លង់ គឺត្រូវស្លៀកសម្លៀកបំពាក់រហែក ត្រូវចំហរត្រង់ក្បាល ហើយបិតមុខនៅត្រង់ច្រមុះ ហើយស្រែកថា ខ្ញុំជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ! ខ្ញុំជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ!⁴⁶ក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់កើតឃ្លង់នោះ គាត់ជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ គាត់ត្រូវរស់នៅដាច់ពីគេ នៅខាងក្រៅជំរំ។

⁴⁷សម្លៀកបំពាក់ដែលមានដុះផ្សិត ទោះបីសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីក្រណាត់រោមចៀម ឬសំពត់ទេសឯក⁴⁸ឬស្នាមលើក្រណាត់ ឬលើអំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ សម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុធ្វើអំពីស្បែក⁴⁹បើស្នាមទាំងនោះប្រែទៅជាពណ៌បៃតង ឬក្រហមព្រឿងៗប្រឡាក់នៅលើសម្លៀកបំពាក់ ធ្វើពីស្បែក អំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ ឬអ្វីផ្សេងទៀតដែលធ្វើពីស្បែក ប្រសិនបើស្នាមផ្សិតនោះរាលដាល នោះត្រូវបង្ហាញរបស់នោះទៅជូនបូជាចារ្យ។

⁵⁰បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យរបស់ទាំងនោះ គាត់ត្រូវយករបស់ដែលមានចុះផ្សិតនៅដាក់ដោយឡែកពីគេរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។⁵¹លុះដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ បូជាចារ្យត្រូវពិនិត្យស្នាមផ្សិតនោះម្តងទៀត។ ប្រសិនបើមានរាលដាលលើសម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុផ្សេងៗដូចជា លើក្រណាត់ ឬលើអំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ សម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុធ្វើអំពីស្បែក នោះមានន័យថាវាមានដុះផ្សិតហើយ ហើយរបស់ទាំងនោះជារបស់មិនបរិសុទ្ធ។⁵²បូជាចារ្យត្រូវដុតសម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុផ្សេងៗដូចជា លើក្រណាត់ ឬលើអំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ សម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុធ្វើអំពីស្បែក ដែលរកឃើញថាមានដុះផ្សិតនោះដោល ព្រោះវាជាវត្ថុដុះផ្សិតមិនអាចចំបាត់បាន។ ដូច្នេះ ត្រូវដុតវាចោលទាំងស្រុង។

⁵³ប្រសិនបើបូជាចារ្យពិនិត្យហើយមិនមានឃើញផ្សិតនោះរាលដាលលើ សម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុផ្សេងៗដូចជា ក្រណាត់ ឬលើអំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ សម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុធ្វើអំពីស្បែក ទេនោះ⁵⁴នោះលោកត្រូវបញ្ជាអោយពួកគេបោកសម្អាតរបស់អស់ទាំងនោះ ហើយលោកត្រូវដាក់របស់ទាំងនោះអោយនៅដាច់ឡែកពីគេរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។⁵⁵បន្ទាប់មកលោកត្រូវពិនិត្យវាម្តងទៀត។ ទោះបីស្នាមផ្សិតមិនប្រែប្រួលពណ៌ ឬមិនមានការរាលដាលក្តី ក៏វានៅតែជាវត្ថុមិនបរិសុទ្ធដដែល។ អ្នកត្រូវដុតរបស់ទាំងនោះចោល ព្រោះថាផ្សិតនោះវាបានធ្វើអោយកខ្វក់។

⁵⁶ប្រសិនបើ លោកបូជាចារ្យពិនិត្យរបស់នោះ ហើយឃើញថា ស្នាមដុះផ្សិតនោះបានរលុប នោះគាត់ត្រូវកាត់ផ្នែកដែលមានស្នាមនោះចេញពីសម្លៀកបំពាក់ ឬចេញពីអំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ សម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុធ្វើអំពីស្បែក។⁵⁷ហើយប្រសិនបើ ក្រោយមក ស្នាមនោះដុះឡើងនៅលើសម្លៀកបំពាក់ អំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ សម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុធ្វើអំពីស្បែក អ្នកត្រូវដុតវត្ថុដែលមានដុះផ្សិតនោះចោល។⁵⁸ប្រសិនបើ អ្នកបានបោកសម្អាត សម្លៀកបំពាក់ ឬអំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ សម្លៀកបំពាក់ ឬវត្ថុធ្វើអំពីស្បែករួច ហើយស្នាមផ្សិតនោះបានបាត់ទៅ អ្នកត្រូវបោកសម្អាតវាជាលើកទីពីរ ដូច្នេះ វានឹងបានបរិសុទ្ធ។

⁵⁹នេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យស្តីពីស្នាមដុះផ្សិតលើសម្លៀកបំពាក់ដែលធ្វើពី អំបោះរោមចៀម អំបោះឆៅ នៅលើក្រណាត់ លើអំបោះរោមចៀម ឬវត្ថុធ្វើអំពីស្បែក ដូច្នេះ អ្នកត្រូវប្រកាស់ថា វាជារបស់បរិសុទ្ធ ឬមិនបរិសុទ្ធ។

14

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖²«នេះជាច្បាប់ស្តីពីពិធីសម្រាប់ជម្រះកាយមនុស្សឃ្លង់ឲ្យបានបរិសុទ្ធនៅថ្ងៃធ្វើពិធីជម្រះកាយ។

³បូជាចារ្យត្រូវចេញទៅក្រៅជំរំ ដើម្បីពិនិត្យមនុស្សឃ្លង់ ប្រសិនបើឃើញថាជំងឺឃ្លង់បានជាសះស្បើយហើយ។⁴បូជាចារ្យត្រូវបញ្ជាឲ្យគេយកសត្វស្លាបរស់ពីរក្បាលដែលបរិសុទ្ធ ព្រមទាំងយកឈើតាត្រៅ អំបោះក្រហម និងមែកហ៊ីសុប។⁵បូជាចារ្យត្រូវបញ្ជាឲ្យគេ អារកសត្វមួយនៅលើផើងដែលធ្វើពីដី ដែលមានទឹកជ្រោះនៅក្នុងនោះ។

⁶បូជាចារ្យយកសត្វស្លាបមួយទៀត ព្រមទាំងយកឈើតាត្រៅ អំបោះ រោមចៀមពណ៌ក្រហមទុំ និងមែកហ៊ីសុប ហើយយករបស់ទាំងអស់នេះមកជ្រលក់ក្នុងឈាមសត្វស្លាបដែលបានសម្លាប់នៅលើទឹកជ្រោះ។⁷បន្ទាប់មកលោកបូជាចារ្យប្រោះឈាមនោះប្រាំពីរដងលើមនុស្សដែលបានជាពីជំងឺឃ្លង់នោះ ហើយបន្ទាប់មក លោកត្រូវប្រកាសថាគាត់បានបរិសុទ្ធ។ លោកបូជាចារ្យត្រូវលែងសត្វស្លាបដែលនៅរស់ឲ្យហើរទៅវាល។

⁸មនុស្សដែលទើបនឹងបានបរិសុទ្ធនោះត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ កោរសក់របស់គាត់ចេញ ព្រមទាំងងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គាត់ ទើបគាត់បានបរិសុទ្ធ។ បន្ទាប់មក គាត់ចូលទៅក្នុងជំរំវិញ ប៉ុន្តែ គាត់ត្រូវរស់នៅក្រៅត្រសាលរបស់គាត់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃទៀត។⁹លុះដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ គាត់ត្រូវកោរសក់ដែលនៅលើក្បាលរបស់គាត់ ទាំងពុកចង្កា រោមចិញ្ចើម។ រោម ដែលមាននៅលើខ្លួនរបស់គាត់ក៏ត្រូវកោរចេញទាំងអស់ ហើយគាត់ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយជម្រះខ្លួនរបស់គាត់ក្នុងទឹក បន្ទាប់មក គាត់នឹងបានបរិសុទ្ធ។

¹⁰នៅថ្ងៃទីប្រាំបីគាត់ត្រូវនាំយក ចៀមឈ្មោលល្អឥតខ្ចោះពីរ ចៀមញីអាយុមួយឆ្នាំដែលល្អឥតខ្ចោះមួយ ហើយម្សៅម៉ដ្តបីរង្វាល់លាយជាមួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយម្សៅ និងប្រេងកន្លះលីត។¹¹បូជាចារ្យដែលធ្វើពិធីជម្រះកាយនាំអ្នកដែលបានជា និងតង្វាយរបស់គាត់ ចូលទៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។

¹²លោកបូជាចារ្យត្រូវយកចៀមឈ្មោលមួយមកថ្វាយជាយញ្ញបូជាលោះបាប ជាមួយនឹងប្រេងកន្លះលីត លោកលើករបស់ទាំងនោះសម្រាប់ថ្វាយនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។¹³គាត់ត្រូវសម្លាប់ចៀមនៅកន្លែងដែលពួកគេសម្លាប់សត្វសម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាប និងតង្វាយដុតទាំងមូល នៅក្នុងទីសក្ការៈ ដ្បិត យញ្ញបូជាលោះបាបក៏ដូចជាយញ្ញបូជារំដោះបាប សាច់នៃតង្វាយនេះគឺជាចំណែករបស់បូជាចារ្យព្រោះជាតង្វាយដ៏វិសុទ្ធបំផុត។

¹⁴បូជាចារ្យត្រូវយកចំណែកខ្លះនៃឈាមយញ្ញបូជាលោះបាប លាបលើស្លឹកត្រចៀកស្តាំ លើមេដៃស្តាំ និងមេជើងស្តាំរបស់អ្នកទទួលពិធីជម្រះកាយនោះ។¹⁵បន្ទាប់មក គាត់ត្រូវយកប្រេងកន្លះលីត ហើយចាក់ទៅក្នុងបាតដៃឆ្វេងរបស់គាត់¹⁶រួចយកដៃស្តាំរបស់លោកជ្រលក់ទៅក្នុងប្រេងដែលនៅក្នុងបាតដៃឆ្វេងរបស់លោក ហើយប្រោះប្រាំពីរដងនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់។

¹⁷បូជាចារ្យយកប្រេងដែលសល់នៅក្នុងដៃរបស់លោក លាបលើត្រចៀកស្តាំ មេដៃស្តាំ និង មេជើងស្តាំ របស់អ្នកដែលទទួលពិធីជម្រះកាយនោះ គឺលាបលើឈាមសត្វដែលថ្វាយជាយញ្ញបូជាលោះបាបនោះ។¹⁸ឯឈាមដែលនៅសល់ក្នុងបាតដៃរបស់បូជាចារ្យ លោកត្រូវលាបលើក្បាលរបស់អ្នកដែលទទួលពិធីជម្រះកាយ ហើយធ្វើពិធីរំដោះបាបឲ្យគាត់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

¹⁹បន្ទាប់មក បូជាចារ្យត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជារំដោះបាប និងធ្វើពិធីលោះគាត់ឲ្យរួចពីភាពសៅហ្មង ព្រោះតែភាពសៅហ្មងរបស់គាត់ ហើយលោកត្រូវចាក់កសម្លាប់សត្វសម្រាប់តង្វាយដុត។²⁰បូជាចារ្យត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងតង្វាយម្សៅនៅលើអាសនៈ។ លោកត្រូវធ្វើពិធីរំដោះបាបជាថ្មីម្តងទៀត ទើបគេបានបរិសុទ្ធ។

²¹ប្រសិនបើ សាមីុខ្លួនជាអ្នកក្រមិនមានលទ្ធភាពថ្វាយតង្វាយគ្រប់ចំនួនទេ គេត្រូវយកកូនចៀមមួយជាយញ្ញបូជាលោះបាបដើម្បីបូជាចារ្យលើកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ធ្វើពិធីលោះគាត់ ព្រមទាំងម្សៅម៉ដ្តមួយរង្វាល់លាយជាមួយប្រេង និងប្រេងកន្លះលីតផ្សេងទៀត។²²គាត់ត្រូវយកលលកពីរ ឬព្រាបជំទើរពីរ តាមលទ្ធភាពដែលគាត់អាចធ្វើបាន គឺមួយសម្រាប់យញ្ញបូជាលោះបាប និងមួយទៀតសម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល។²³នៅថ្ងៃទីប្រាំបីគាត់ត្រូវយកតង្វាយទាំងនោះទៅជូនបូជាចារ្យសម្រាប់ការជម្រះកាយរបស់គាត់ នៅត្រង់ទ្វារព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់។

²⁴បូជាចារ្យយកកូនចៀមដែលត្រូវថ្វាយជាយញ្ញបូជាលោះបាប ព្រះអម្ចាស់ និងប្រេងលើកឡើងថ្វាយព្រះអម្ចាស់។²⁵គាត់ត្រូវចាក់កសម្លាប់កូនចៀមសម្រាប់យញ្ញបូជាលោះបាប ហើយយកឈាមខ្លះនៃយញ្ញបូជាបោះលាបលើត្រចៀកស្តាំ មេដៃស្តាំ និងមេជើងស្តាំរបស់អ្នកទទួលពិធីជម្រះកាយ។

²⁶បូជាចារ្យចាក់ប្រេងខ្លះទៅក្នុងបាតដៃឆ្វេងរបស់គាត់²⁷ហើយយកម្រាមដៃស្តាំរបស់គាត់ជ្រលក់ទៅក្នុងប្រេងដែលនៅក្នុងបាតដៃឆ្វេង រួចប្រោះចំនួនប្រាំពីរដងនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់។

²⁸បូជាចារ្យយកប្រេងដែលនៅក្នុងបាតដៃរបស់គាត់លាបលើស្លឹកត្រចៀកស្តាំ មេដៃស្តាំ និងមេជើងឆ្វេង របស់អ្នកដែលទទួលពិធីជម្រះកាយនោះ នៅពីលើកន្លែងដែលលាបឈាមនៃតង្វាយលោះបាប។²⁹ចំណែក ប្រេងដែលសល់នៅក្នុងបាតដៃរបស់គាត់ត្រូវចាក់ទៅលើក្បាលរបស់អ្នកដែលទទួលពិធីជម្រះកាយ ធ្វើពិធីរំដោះបាបឲ្យគេ នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់។

³⁰គាត់ត្រូវថ្វាយលលក ឬព្រាបជំទើរមួយ តាមដែលគាត់អាចធ្វើទៅបាន³¹មួយសម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាប ហើយមួយទៀតជាតង្វាយដុតទាំងមូល រួមជាមួយតង្វាយម្សៅ។ បន្ទាប់មក បូជាចារ្យធ្វើពិធីរំដោះបាបឲ្យគេនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់។³²នេះគឺជាច្បាប់សម្រាប់ធ្វើពិធីកាយឲ្យអ្នកដែលជាពីជំងឺឃ្លង់ ហើយគ្មានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការថ្វាយតង្វាយ»។

³³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនថា៖³⁴«នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅរស់នៅក្នុងទឹកដីកាណាន ដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាជាមរតក ហើយប្រសិនបើ យើងធ្វើឲ្យមានផ្សិតនៅតាមផ្ទះ នៅក្នុងទឹកដីជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នករាល់គ្នា³⁵នោះអ្នកដែលជាម្ចាស់ផ្ទះត្រូវទៅជួបបូជាចារ្យ និងជម្រាបគាត់អំពីរឿងនេះ។ គេត្រូវនិយាយថា ខ្ញុំបានឃើញមានអ្វីម៉្យាងដូចជាផ្សិតក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។

³⁶បូជាចារ្យត្រូវបញ្ជាឲ្យគេរើឥវ៉ាន់ចេញពីផ្ទះ មុនពេលដែលគាត់ចូលទៅពិនិត្យស្នាមនៅក្នុងផ្ទះ ដូច្នេះ នឹងមិនមានអ្វីនៅក្នុងផ្ទះដែលធ្វើឲ្យមិនបរិសុទ្ធទេ។³⁷គាត់ត្រូវពិនិត្យស្នាមនោះ ប្រសិនបើ ឃើញថាមានស្នាមនៅលើជញ្ជាំង ហើយស្នាមនោះមានពណ៌បៃតង ឬក្រហមព្រឿងៗ ឬស្នាមនោះខូងរូងចូលទៅក្នុងជញ្ជាំង។³⁸ប្រសិនបើ ផ្ទះនោះមានស្នាម បូជាចារ្យត្រូវចេញទៅខាងក្រៅហើយបិទទ្វារផ្ទះនោះរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។

³⁹លុះដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរបូជាចារ្យ ត្រូវត្រឡប់ទៅពិនិត្យស្លែរសាជាថ្មី ប្រសិនបើ ឃើញថាស្លែររាលដាលលើជញ្ជាំងផ្ទះថែមទៀត។⁴⁰ប្រសិនបើមាន បូជាចារ្យត្រូវបញ្ជាឲ្យយកថ្មដែលបានរកឃើញថាមានស្លែរនោះចេញ ហើយយកវាចេញទៅកន្លែងដែលមិនបរិសុទ្ធ នៅក្រៅទីក្រុង។

⁴¹លោកត្រូវឲ្យគេកោសជញ្ជាំងផ្ទះទាំងអស់ ហើយពួកគេត្រូវយកកម្ទេចដែលកោសនោះទៅបោះចោលនៅខាងក្រៅទីក្រុង នៅកន្លែងដែលមិនបរិសុទ្ធ។⁴²ពួកគេត្រូវយកថ្មទៅដាក់ជំនួសនៅកន្លែងដែលគេបានយកចេញនោះ ហើយត្រូវយកបាយអរថ្មីមកបូក។

⁴³ប្រសិនបើ បន្ទាប់ពីយកថ្មចេញ ហើយកោសស្នាមដែលមាននោះ និងបិទសាជាថ្មី តែស្នាមស្លែរដុះឡើងសាជាថ្មីទៀតនោះ⁴⁴បូជាចារ្យត្រូវមកពិនិត្យម្តងទៀត មើលថា តើមានស្នាមស្លែរនៅក្នុងផ្ទះដែរឬទេ។ ប្រសិនបើ ឃើញថាមានស្លែរ នោះបានសេចក្តីថា ស្លែរដែលមិនអាចកម្ចាត់បាន ហើយផ្ទះនោះមិនបរិសុទ្ធ។

⁴⁵ផ្ទះនោះត្រូវកម្ទេចចោល។ ទាំងថ្ម ទាំងឈើ ទាំងបាយអរ រួចយកអ្វីៗទាំងអស់នោះទៅចោលនៅទីមិនបរិសុទ្ធ នៅខាងក្រៅទីក្រុង។⁴⁶បន្ថែមលើនេះ អ្នកដែលចូលទៅក្នុងផ្ទះអំឡុងពេលដែលបិទទ្វារ អ្នកនោះមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។⁴⁷អ្នកដេកក្នុងផ្ទះនោះ ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន ហើយអ្នកដែលបរិភោគក្នុងផ្ទះនោះ ក៏ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនដែរ។

⁴⁸ប្រសិនបើ ក្រោយពីគេបូកបាយអរហើយ បូជាចារ្យចូលទៅក្នុងផ្ទះពិនិត្យ ហើយឃើញថា ស្នាមស្លែរនោះមិនមានទៀត នោះលោកត្រូវប្រកាសថា ផ្ទះនោះបរិសុទ្ធ។

⁴⁹លោកបូជាចារ្យត្រូវយកសត្វស្លាបពីរក្បាល ឈើតាត្រៅ អំបោះរោមចៀមពណ៌ក្រហមទុំ និងមែកហ៊ីស៊ុប មកធ្វើពិធីជម្រះបាបពីក្នុងផ្ទះនោះ។⁵⁰លោកត្រូវអារកសត្វស្លាបទីមួយនៅលើផើងដែលធ្វើពីដី ដែលដាក់ទឹកជ្រោះ។⁵¹ហើយលោកត្រូវយកដើមតាត្រៅ មែកហ៊ីស៊ុប អំបោះរោមចៀមពណ៌ក្រហមទុំ និងសត្វស្លាបមួយទៀតដែលនៅរស់ ជ្រលក់ទៅក្នុងឈាមសត្វស្លាប ដែលគេអារកលាយជាមួយទឹកជ្រោះ ហើយប្រោះប្រាំពីរដងទៅលើផ្ទះនោះ។

⁵²លោកបូជាចារ្យត្រូវជម្រះផ្ទះនោះដោយឈាមសត្វស្លាបលាយជាមួយទឹកជ្រោះ ជាមួយនឹងសត្វស្លាបដែលនៅរស់ ឈើតាត្រៅ មែកហ៊ីស៊ុប និងអំបោះរោមចៀមពណ៌ក្រហមទុំ។⁵³ប៉ុន្តែ លោកត្រូវលែងសត្វស្លាបដែលនៅរស់នោះអោយហើរទៅទីវាល។ លោកធ្វើពិធីរំដោះបាបចេញពីផ្ទះ ហើយផ្ទះនោះនឹងបានបរិសុទ្ធ។

⁵⁴នេះជាច្បាប់ស្តីអំពីរោគឃ្លង់គ្រប់បែបយ៉ាងទាំងអស់ និង រោគអង្គែស៊ី⁵⁵និងច្បាប់ស្តីអំពីផ្សិតនៅលើសម្លៀកបំពាក់ ការដុះស្លែរនៅក្នុងផ្ទះ⁵⁶សម្រាប់ការកើតកន្ទួល កើតភ្លឺ និងកើតស្រែង⁵⁷ដែលជួយឲ្យគេអាចកំណត់លើមនុស្ស ឬវត្ថុដែលបរិសុទ្ធឬ មិនបរិសុទ្ធ។ ទាំងនេះជាច្បាប់ស្តីអំពីរោគឃ្លង់ និងស្លែរ។

15

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនថា៖²«ចូរប្រកាសប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា នៅពេលដែលបុរសណាម្នាក់មានជំងឺកាមរោគ ហើយមានខ្ទុះ ចេញពីខ្លួនរបស់គាត់មក គាត់នឹងក្លាយជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។³ភាពមិនបរិសុទ្ធរបស់គាត់ គឺព្រោះតែជំងឺកាមរោគនេះ។ ទោះបីខ្ទុះហូរចេញមក ឬមិនហូរចេញពីរាងកាយរបស់គាត់មកក្តី។

⁴គ្រែដែលគាត់ដេក នឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធ ហើយអ្វីៗដែលគាត់អង្គុយពីលើនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធទាំងអស់។⁵អ្នកណាដែលប៉ះនឹងគ្រែដេករបស់គាត់ ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គាត់ ហើយគាត់នឹងមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។

⁶អ្នកណាដែលអង្គុយលើអ្វីដែលមនុស្សមានជំងឺកាមរោគបានអង្គុយ អ្នកនោះត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គេ តែគេនឹងនៅមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។⁷អ្នកណាដែលប៉ះរូបកាយមនុស្សដែលមានហូរខ្ទុះដោយសារកាមរោគត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ និងត្រូវងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គេ ហើយគេមិនបរិសុទ្ធដល់ល្ងាច។

⁸ប្រសិនបើ អ្នកជំងឺនោះស្តោះទឹកមាត់លើមនុស្សដែលបរិសុទ្ធ មនុស្សដែលបរិសុទ្ធនោះត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ និងត្រូវងូតទឹកសម្អាត់ខ្លួន ហើយគេត្រូវស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។⁹កែបសេះ ឬកែបលាដែលអ្នកជម្ងឺអង្គុយលើ ក៏ទៅជាមិនបរិសុទ្ធដែរ។

¹⁰អ្នកណាដែលប៉ះនឹងវត្ថុអ្វីពីក្រោមអ្នកជំងឺ គេនឹងនៅក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច ហើយអ្នកដែលលើកកាន់របស់អស់ទាំងនោះ ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គេដែរ គេត្រូវស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធបែបនេះរហូតដល់ល្ងាច។¹¹បើអ្នកជំងឺបានប៉ះអ្នកណាម្នាក់ដោយមិនបានលាងដៃជាមុន អ្នកនោះត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ និងងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គេ ហើយគេត្រូវស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។¹²ចំណែកផើងដី ដែលត្រូវអ្នកជំងឺប៉ះ ត្រូវបំបែកចោលទាំងអស់ តែបើផើងដែលធ្វើពីឈើត្រូវយកទឹកមកលាងសម្អាត។

¹³ពេលណាដែលខ្ទុះរបស់អ្នកជំងឺកាមរោគនោះឈប់ហូរ គាត់ត្រូវរង់ចាំប្រាំពីរថ្ងៃ ទើបគាត់អាចធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានបរិសុទ្ធ គាត់ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយគាត់ត្រូវងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គាត់ក្នុងទឹកជ្រោះ។ នោះ គាត់បានបរិសុទ្ធហើយ។¹⁴នៅថ្ងៃទីប្រាំបីគាត់ត្រូវយកលលកពីរ ឬព្រាបជំទើរពីរក្បាល ជូនលោកបូជាចារ្យ នៅត្រង់ច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ។¹⁵បូជាចារ្យត្រូវលើកតង្វាយនោះថ្វាយព្រះអម្ចាស់ មួយសម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាប និងមួយផ្សេងទៀតសម្រាប់យញ្ញបូជាដុតទាំងមូល ហើយលោកធ្វើពិធីរំដោះបាបឲ្យគេនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ពីការហូរខ្ទុះនោះ។

¹⁶ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់ហូរទឹកកាម គេត្រូវលាងសម្អាតខ្លួនប្រាណទាំងមូល និងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។¹⁷សម្លៀកបំពាក់ឬកម្រាលដែលទឹកកាមហូរលើ ត្រូវបោកសម្អាត ហើយវាស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។¹⁸ប្រសិនបើ បុរស និងស្ត្រីម្នាក់បានរួមរ័កជាមួយគ្នា នោះគេទាំងពីរនាក់ត្រូវលាងសម្អាតខ្លួន ហើយស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។

¹⁹កាលណាស្ត្រីម្នាក់ធ្លាក់ឈាម ដោយសារនាងមានរដូវ នាងត្រូវស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយអ្នកដែលប៉ះនាង នឹងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។²⁰អំឡុងពេលដែលនាងមានរដូវអ្វីៗដែលនាងដេកលើ នឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធ ហើយអ្វីដែលនាងអង្គុយពីលើក៏ទៅជាមិនបរិសុទ្ធដែរ។

²¹ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ប៉ះគ្រែនាងដេក គេត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយគេនឹងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។²²អ្នកណាដែលប៉ះកៅអីដែលនាងអង្គុយ គេត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយអ្នកនោះត្រូវស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។²³ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បានប៉ះវត្ថុអ្វីដែល នៅលើគ្រែ ឬកៅអី ដែលនាងបានដេកឬអង្គុយ គេនឹងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច។

²⁴ប្រសិនបើ មានបុរសណាម្នាក់រួមដំណេកជាមួយនាង ហើយប្រសិនបើ មានភាពមិនបរិសុទ្ធរបស់នាងហូរប៉ះគាត់ នោះគាត់នឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ គ្រែដែលគាត់ដេកពីលើនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធ។

²⁵ប្រសិនបើ ស្ត្រីណាម្នាក់ធ្លាក់ឈាមយូរថ្ងៃ ដែលខុសពីធម្មតាពីពេលវេលារដូវរបស់នាង ឬប្រសិនបើ នាងធ្លាក់ឈាមយូរហួសលើសពីពេលវេលានៃការមានរដូវរបស់នាង ក្នុងអំឡុងពេលនៃការហូរភាពមិនបរិសុទ្ធរបស់នាង ដូច្នេះ នាងក៏នឹងមិនបរិសុទ្ធដូចជាពេលដែលនាងមានរដូវដែរ។ នាងជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។²⁶រាល់គ្រែដែលនាងដេក នៅអំឡុងពេលដែលនាងធ្លាក់ឈាម នឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធដូចជាអំឡុងពេលដែលនាងមានរដូវដែល ហើយអ្វីៗដែលនាងអង្គុយពីលើនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធដូចជាអំឡុងពេលដែលនាងមានរដូវដែរ។²⁷ប្រសិនបើ មាននរណាប៉ះពាល់របស់អស់ទាំងនោះ គេនឹងទៅជាមិនបរិសុទ្ធ គាត់ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់នឹងងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គាត់ ហើយគាត់នឹងស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ពេលល្ងាច។

²⁸ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាង បានស្អាតពីការធ្លាក់ឈាមរបស់នាងហើយ នោះនាងត្រូវរាប់ប្រាំពីរថ្ងៃបន្ថែមទៀតសម្រាប់ខ្លួននាង បន្ទាប់ពីនោះមកនាងនឹងបានបរិសុទ្ធ។²⁹លុះដល់ថ្ងៃទីប្រាំបី នាងត្រូវយកលលកពីរ ឬព្រាបជំទើរពីរ ទៅជូនបូជាចារ្យ នៅត្រង់ច្រកព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។³⁰បូជាចារ្យត្រូវថ្វាយសត្វស្លាបទីមួយជាយញ្ញបូជាលោះបាប ហើយសត្វស្លាបមួយទៀតជាតង្វាយដុតទាំងមូល លោកធ្វើពិធីរំដោះបាបសម្រាប់គាត់នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់សម្រាប់ភាពមិនបរិសុទ្ធដោយសារការធ្លាក់ឈាមរបស់គាត់។

³¹នេះគឺជារបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវញែកជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ចេញពីភាពមិនបរិសុទ្ធរបស់ពួកគេ ដូច្នេះ ពួកគេនឹងមិនស្លាប់ដោយសារភាពមិនបរិសុទ្ធរបស់ពួកគេ ដោយធ្វើឲ្យសៅហ្មងទីសក្ការៈរបស់យើង ជាកន្លែងដែលយើងនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

³²នេះជាច្បាប់ដែលស្ថិតស្ថេរសម្រាប់អ្នកដែលមានហូរវត្ថុរាវសម្រាប់មនុស្សប្រុសដែលមានហូរទឹកកាមចេញពីខ្លួនរបស់គាត់ នឹងធ្វើឲ្យគាត់មិនបរិសុទ្ធ³³សម្រាប់ស្ត្រីណាដែលមានរដូវ សម្រាប់នរណាដែលមានលំហូរសារធាតុរាវទោះបីបុរសក្តី ឬស្ត្រីក្តី ហើយសម្រាប់បុរសដែលរួមដំណេកជាមួយស្ត្រីដែលមិនបរិសុទ្ធ។

16

¹នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មកកាន់លោកម៉ូសេ បន្ទាប់ពីកូនប្រុសទាំងពីររបស់លោកអើរ៉ុនបានស្លាប់ទៅ នៅពេលដែលគេបានចូលទៅក្បែរព្រះអម្ចាស់ ហើយក៏បានស្លាប់ទៅ។²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «ចូរប្រាប់ទៅកាន់អើរ៉ុន ជាបងប្រុសរបស់អ្នកថា កុំឲ្យចូលទៅទីសក្ការៈគ្រប់ពេលវេលាឡើយ ពោលគឺទៅក្នុងទីដ៏សក្ការៈបំផុតនៅពីក្រោយវាំងនន ពីមុខហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី។ ប្រសិនបើគាត់ចូលទៅគាត់នឹងស្លាប់ ព្រោះយើងនឹងលេចមកនៅក្នុងពពកនៅលើសម្ពន្ធមេត្រី។

³ហើយនេះគឺជារបៀបដែលលោកអើរ៉ុនត្រូវធ្វើ នៅពេលដែលគាត់ចូលទៅក្នុងទីសក្ការៈបំផុត។⁴គាត់ត្រូវនាំយកគោឈ្មោលស្ទាវមួយ សម្រាប់យញ្ញបូជារំដោះបាប ហើយនិងចៀមឈ្មោលមួយសម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល។ គាត់ត្រូវពាក់អាវវែងសក្ការៈ ដែលធ្វើពីអំបោះធ្មៃ និងស្លៀកខោខ្លីខាងក្នុងធ្វើពីអំបោះធ្មៃ ពាក់ខ្សែក្រវ៉ាត់ធ្វើពីអំបោះធ្មៃ ហើយពាក់ឆ្នួតក្បាលធ្វើពីអំបោះធ្មៃ។ ដោយសារនេះជាសម្លៀកបំពាក់បរិសុទ្ធ។ គាត់ត្រូវងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គាត់ជាមុនសិន មុនស្លៀកសម្លៀកបំពាក់។⁵គាត់ត្រូវទទួលពពែឈ្មោលពីរក្បាលពីសហគមន៍ សម្រាប់ថ្វាយជាយញ្ញបូជាលោះបាប មួយសម្រាប់ ថ្វាយជាយញ្ញរំដោះបាប និងមួយទៀតសម្រាប់តង្វាយដុតទាំងមូល។

⁶បន្ទាប់មក លោកអើរ៉ុនត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាលោះបាប សម្រាប់ខ្លួនលោក ធ្វើពិធីរំដោះបាបរបស់លោក និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក។⁷គាត់ត្រូវយកពពែពីរ ថ្វាយជាយញ្ញបូជាលោះបាប និងតង្វាយដុតទាំងមូលដូចពីមុនដែរ នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់។

⁸លោកត្រូវបោះឆ្នោតសម្រាប់ពពែទាំងពីរនោះ មួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយមួយទៀតគឺឲ្យលោកអាសាអែល។⁹បន្ទាប់ពី លោកចាប់ឆ្នោតហើយ ពពែឈ្មោលដែលត្រូវថ្វាយព្រះអម្ចាស់ គឺត្រូវថ្វាយជាយញ្ញបូជាលោះបាប។¹⁰ប៉ុន្តែ ពពែដែលចាប់ឆ្នោតត្រូវសម្រាប់បំបរ‌បង់ទៅ នោះត្រូវយកមកដាក់ទាំងរស់នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ដើម្បីធ្វើពិធីរំដោះបាប រួចចាត់គេឲ្យនាំយកទៅបំបរបង់នៅទីរហោ‌ស្ថាន។

¹¹បន្ទាប់មក លោកអើរ៉ុនត្រូវថ្វាយគោបាជាតង្វាយលោះបាប សម្រាប់ខ្លួនរបស់លោក។ គាត់ត្រូវធ្វើពិធីរំដោះបាប សម្រាប់រូបលោកផ្ទាល់ និងសម្រាប់ក្រុមគ្រួសារលោកផងដែរ។

¹²លោកត្រូវយកភាជន៍ដែលពេញទៅដោយរងើកភ្លើង ដែលយកចេញពីអាសនៈនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងយកគ្រឿងក្រអូបម៉ដ្តពីរក្តាប់មកជាមួយ ចូលទៅក្នុងវាំងននទីសក្ការៈ។¹³នៅទីនោះលោកត្រូវដុតគ្រឿងក្រអូបនៅក្នុងភ្លើងនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះ ផ្សែងនៃគ្រឿងក្រអូប នឹងហើរឡើងទៅលើគម្របហិប ដែលគ្របពីលើបន្ទះថ្មនៃសន្ធិសញ្ញា។ ធ្វើដូច្នេះ នោះលោកនឹងមិនត្រូវស្លាប់ឡើយ។

¹⁴គាត់ត្រូវយកឈាមគោបាមក ហើយជ្រលក់ម្រាមដៃរបស់លោកចូលក្នុងឈាមនោះ រួចប្រោះខាងមុខគម្របហិប។ គាត់ត្រូវយកម្រាមដៃធ្វើពិធីប្រោះឈាមនៅខាងមុខហិប ចំនួនប្រាំពីរដង។

¹⁵បន្ទាប់មក លោកត្រូវចាក់កពពែសម្រាប់យញ្ញបូជាលោះបាបប្រជាជន ហើយយកឈាមតង្វាយនោះចូលទៅក្នុងវាំងនន។ ហើយគាត់ត្រូវប្រោះឈាមពពែឈ្មោលនេះ ទៅលើគំរបហិប និងផ្នែកខាងមុខគម្របហិប ដូចគាត់បានប្រោះឈាមគោបាដែរ។¹⁶គាត់ត្រូវធ្វើពិធីនេះ ដើម្បីជម្រះទីសក្ការៈឲ្យបរិសុទ្ធ រួចផុតពីភាពសៅហ្មងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ព្រមទាំងអំពើទុច្ចរិត និងអំពើបាបទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកគេ។ គាត់ក៏ត្រូវធ្វើពិធីប្រោះឈាមនេះលើព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គគង់នៅកណ្តាលចំណោមពួកគេ ដែលជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ។

¹⁷នៅពេលដែលលោកអើរ៉ុន ចូលទៅធ្វើពិធីជម្រះបាបនៅក្នុងទីសក្ការៈ រហូតដល់ពេលដែលគាត់បញ្ចប់ពិធី ហើយចេញមកវិញ គឺមិនត្រូវឲ្យមានអ្នកណាម្នាក់ស្ថិតនៅក្នុងពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ឡើយ គាត់ត្រូវធ្វើពិធីរំដោះបាបឲ្យខ្លួនគាត់ផ្ទាល់ ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ និងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។¹⁸គាត់ត្រូវចេញមកខាងមុខអាសនៈ ដែលស្ថិតនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ហើយធ្វើពិធីជម្រះអាសនៈ គឺគាត់ត្រូវយកឈាមគោបា និងឈាមពពែឈ្មោល ទៅលាបជុំវិញស្នែងទាំងបួនរបស់អាសនៈ។¹⁹គាត់ត្រូវជ្រលក់ម្រាមដៃទៅក្នុងឈាម ហើយប្រោះប្រាំពីរដង ដើម្បីជម្រះអាសនៈឲ្យបានបរិសុទ្ធ រួចផុតពីភាពសៅហ្មងទាំងឡាយរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងញែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

²⁰នៅពេលដែលគាត់បានបញ្ចប់ការធ្វើពិធីជំរះទីសក្ការៈ ជំរះព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ និងជំរះអាសនៈរួចរាល់ហើយ គាត់ត្រូវយកពពែដែលនៅរស់មក។²¹អើរ៉ុនត្រូវដាក់ដៃទាំងពីររបស់គាត់ទៅលើក្បាលពពែរស់នោះ ហើយលន់តួកំហុសព្រមទាំងអំពើទុច្ចរិត និងអំពើបាបទាំងអស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ បន្ទាប់មកលោកត្រូវផ្ទេរអំពើបាបទាំងអស់ទៅលើក្បាលពពែនោះ ហើយដេញវាទៅវាលរហោស្ថាន ដោយបុរសម្នាក់ដែលបានជ្រើសរើសរួចជាស្រេច។²²ពពែនោះនាំយកអំពើបាបទាំងអស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទៅកាន់ទីស្មសាន។ បុរសដែលដេញពពែនោះទៅដល់វាលរហោស្ថានហើយ គេត្រូវលែងវាទៅ។

²³លោកអើរ៉ុនត្រូវត្រឡប់ចូលទៅក្នុងពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ហើយគាត់ត្រូវដោះសម្លៀកបំពាក់ដែលធ្វើអំពីអំបោះធ្មៃ ដែលគាត់ពាក់សម្រាប់បំពេញមុខងារក្នុងទីសក្ការៈ ហើយទុកសម្លៀកបំពាក់នៅទីនោះ។²⁴គាត់ត្រូវងូតទឹកសម្អាតខ្លួននៅក្នុងទីសក្ការៈ ហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធម្មតាវិញ បន្ទាប់មក គាត់ត្រូវចេញទៅខាងក្រៅ ហើយថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលរបស់គាត់ និង ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីលោះបាបរបស់គាត់ និងបាបរបស់ប្រជាជន។

²⁵គាត់ត្រូវដុតខ្លាញ់នៃយញ្ញបូជាលោះបាបនៅលើអាសនៈ។²⁶ហើយបុរសដែលដេញពពែទៅវាលរហោស្ថាន ឲ្យអាសាអែល ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របសគាត់ និងងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គាត់ បន្ទាប់មក គាត់អាចត្រឡប់មកក្នុងជំរំបាន។

²⁷ឯគោបានិងពពែឈ្មោល ដែលគេសម្លាប់សម្រាប់លោះបាប ហើយយកឈាមរបស់វាសម្រាប់ពិធីលោះបាបក្នុងទីសក្ការៈ ត្រូវយកវាទៅខាងក្រៅជំរំ។ ពួកគេត្រូវដុតពួកវា ទាំងស្បែក ទាំងសាច់ និងគ្រឿងក្នុង។²⁸អ្នកដែលដុតផ្នែកទាំងនោះ ត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គាត់ បន្ទាប់មកគេអាចត្រឡប់មកក្នុងជំរំវិញ។

²⁹នេះគឺជាច្បាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រកាន់រហូតតទៅ នៅក្នុងខែទីប្រាំពីរ ថ្ងៃទីដប់ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតមអាហារ ហើយមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ គឺទាំងអ្នករាល់គ្នាជាម្ចាស់ស្រុក ទាំងជនបរទេសដែលរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា³⁰ព្រោះនៅថ្ងៃនោះ គេនឹងធ្វើពិធីលោះបាបអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីជម្រះអ្នករាល់គ្នាឲ្យបានបរិសុទ្ធ។³¹នោះជាថ្ងៃសប្ប័ទ ជាថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវសម្រាក ហើយត្រូវតមអាហារ និងមិនត្រូវធ្វើការងារអ្វីឡើយ។ នេះជាច្បាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រកាន់រហូតតទៅ ឥតប្រែប្រួលឡើយ។

³²មានតែមហាបូជាចារ្យ ដែលទទួលការចាក់ប្រេងតែងតាំង និងឲ្យបំពេញមុខងារជាបូជាចារ្យស្នងឳពុករបស់គាត់តែប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចធ្វើពិធីលោះបាប និងពាក់សម្លៀកបំពាក់ធ្វើអំពីអំបោះធ្មៃ ដែលជាសម្លៀកបំពាក់ដ៏បរិសុទ្ធបាន។³³គាត់ត្រូវធ្វើពិធីជម្រះទីសក្ការៈបំផុត ព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ហើយនិងអាសនៈ ឲ្យបានបរិសុទ្ធ ព្រមទាំងជម្រះបាបបូជាចារ្យ និងប្រជាជនទាំងអស់ក្នុងសហគមន៍។

³⁴នេះជាច្បាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រកាន់ភ្ជាប់ជារៀងរហូតឥតប្រែប្រួល ដើម្បីជម្រះបាបប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ពីអំពើបាបរបស់គេ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ»។ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានបង្គាប់មកតាមរយៈលោកម៉ូសេ។

17

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរប្រាប់អើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថា ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកថា៖³ក្នុងចំណោមកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ប្រសិនបើបុរសណាម្នាក់ចង់ចាក់កសម្លាប់គោ ចៀម ឬពពែ នៅក្នុងជំរំ ឬនៅក្រៅជំរំក្តី ក្នុងគោលបំណងថ្វាយជាយញ្ញបូជា⁴ហើយប្រសិនបើ គាត់មិនយកសត្វនោះទៅច្រកចូលពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីថ្វាយព្រះអម្ចាស់ នៅមុខព្រះពន្លា គាត់ត្រូវមានទោសដោយការបង្ហូរឈាម។ គាត់បានបង្ហូរឈាម ហើយអ្នកនោះត្រូវកាត់ចេញពីចំណោមប្រជាជនរបស់គាត់។

⁵គោលបំណងនៃបទបញ្ជានេះ គឺដើម្បីឲ្យកូនចៅអ៊ីស្រាអែលនាំយកតង្វាយរបស់ពួកគេទៅជូនបូជាចារ្យនៅច្រកចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីបូជាចារ្យលើកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាយញ្ញបូជាមេត្រីភាព គឺដើម្បីឃាត់គេកុំឲ្យសម្លាប់សត្វនៅទីវាល។⁶បូជាចារ្យត្រូវប្រោះឈាមលើអាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ ត្រង់ច្រកទ្វារពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ហើយគាត់ត្រូវដុតខ្លាញ់នៃតង្វាយនោះ ដែលជាក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះទ័យព្រះអម្ចាស់។

⁷ដូច្នេះ គេនឹងលែងក្បត់យើង ដោយថ្វាយយញ្ញបូជាទៅព្រះក្លែងក្លាយ ដែលមានរូបរាង្គដូចពពែទៀតហើយ។ នេះគឺជាច្បាប់ដែលមិនមានការប្រែប្រួសសម្រាប់ប្រជាជនរបស់ពួកគេគ្រប់ជំនាន់ទាំងអស់។

⁸អ្នកត្រូវប្រាប់ពួកគេថា ប្រសិនបើ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់ ឬជនបរទេសណាម្នាក់ដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដែលមានបំណងថ្វាយតង្វាយដុត ឬយញ្ញបូជាអ្វីមួយ⁹ប៉ុន្តែ មិនបាននាំសត្វនោះមកថ្វាយជាយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ នៅទ្វារចូលព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ទេនោះ ត្រូវកាត់គេនោះចេញពីចំណោមប្រជាជនរបស់គេ។

¹⁰ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ឬជនបរទេសណាម្នាក់ដែលរស់នៅជាមួយអ្នក ដែលបរិភោគឈាមអ្វីក៏ដោយ យើងនឹងដាក់ទោសអ្នកដែលបរិភោគឈាមនោះ ហើយយើងនឹងកាត់គេចេញពីចំណោមប្រជាជនរបស់គេ។¹¹ដ្បិត ជីវិតរបស់សត្វលោកទាំងអស់គឺនៅក្នុងឈាម។ យើងបានឲ្យអ្នករាល់គ្នាបង្ហូរឈាមលើអាសនៈ ដើម្បីធ្វើពិធីដោះបាប ឈាមដែលធ្វើពិធីអាចរំដោះបាបបាន ព្រោះក្នុងឈាមមានជីវិត។

¹²ដូច្នេះហើយបានជាយើងហាមថា មិនត្រូវមានជនជាតិអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់បរិភោគឡើយ សូម្បីតែ ជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាក៏ដោយ ក៏មិនត្រូវបរិភោគឈាមដែរ។¹³នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឬជនបរទេសណាម្នាក់ដែលរស់ក្នុងចំណោពួកគេ ដែលប្រម៉ាញ់់ហើយសម្លាប់សត្វចតុបាត ឬសត្វស្លាបក្តី ត្រូវបង្ហូរឈាមសត្វនោះ ទៅលើដីហើយយកធូលីដីគ្របពីលើ។

¹⁴ដោយសារជីវិតសត្វលោកទាំងអស់ស្ថិតនៅក្នុងឈាមរបស់ខ្លួន។ ដូច្នេះហើយបានជាយើងហាមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគឈាមរបស់សត្វណាមួយ ព្រោះជីវិតរបស់សត្វលោកទាំងអស់ស្ថិតនៅក្នុងឈាមរបស់ខ្លួន។ អ្នកណាដែលបរិភោគឈាម ត្រូវកាត់ចេញពីចំណោមប្រជាជាតិរបស់ខ្លួន»។

¹⁵មនុស្សទាំងអស់ទោះបីជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឬជនបរទេសក្តី ដែលបរិភោគសត្វដែលងាប់ដោយសារជំងឺឬងាប់ដោយសារសត្វព្រៃហែក គេត្រូវបោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយងូតទឹកសម្អាតខ្លួន គេនឹងត្រូវស្ថិតក្នុងភាពមិនបរិសុទ្ធរហូតដល់ល្ងាច បន្ទាប់មក គេនឹងបរិសុទ្ធវិញ។¹⁶តែប្រសិនបើ គេមិនបោកសម្លៀកបំពាក់ និងងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរបស់គេទេ គេនឹងមានកុំហុស។

18

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរប្រកាសដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ហើយប្រាប់ពួកគេថា «យើងជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។³អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវប្រព្រឹត្តនូវអំពើដែលជនជាតិអេស៊ីបធ្លាប់ប្រព្រឹត្ត នៅក្នុងស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវប្រព្រឹត្តដូចជនជាតិកាណាននៅក្នុងស្រុក ដែលយើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅរស់នៅដែរ។ កុំកាន់តាមច្បាប់របស់ពួកគេឡើយ។

⁴ច្បាប់របស់យើងដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រកាន់ភ្ជាប់ ហើយបញ្ជារបស់យើងអ្នករាល់គ្នាត្រូវរក្សា ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវដើរក្នុងសេចក្តីដែលយើងបានបង្គាប់មក ពីព្រោះយើងជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមច្បាប់ និងវិន័យទាំងប៉ុន្មានរបស់យើង។ អ្នកប្រតិបត្តិតាមនឹងមានជីវិតដោយសារច្បាប់ និងវិន័យទាំងនោះ។ ព្រោះយើងជាព្រះអម្ចាស់។

⁶ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវឲ្យមានអ្នកណាម្នាក់រួមរ័កជាមួយសាច់ញាតិរបស់ខ្លួនឡើយ។ យើងជាព្រះអម្ចាស់។⁷មិនត្រូវបង្អាប់កិត្តិយសឪពុកអ្នក ដោយរួមដំណេកជាមួយម្តាយរបស់អ្នកឡើយ។ គាត់ជាម្តាយរបស់អ្នក! អ្នកមិនត្រូវបង្អាប់កិត្តិយសរបស់គាត់ទេ។⁸ក៏មិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធរបស់ឪពុកអ្នកដែរ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបង្អាប់កិត្តិយសឪពុករបស់អ្នកដោយប្រព្រឹត្តរបៀបដូច្នេះទេ។

⁹មិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយបងស្រី ឬប្អូនស្រីរបស់អ្នកឡើយ ទោះបីនាងជាបងប្អូនរួមឪពុកតែមួយ ឬជាបងប្អូនរួមម្តាយក្តី ទោះបីនាងជាកូនមានខាន់ស្លា ឬអត់ខាន់ស្លាក្តី។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយបងឬប្អូនស្រីរបស់អ្នកឡើយ។¹⁰កុំរួមដំណេកជាមួយកូនស្រីរបស់កូនប្រុសអ្នកឡើយ ក៏មិនត្រូវជាមួយកូនស្រីរបស់កូនស្រីអ្នកដែរ។ ធ្វើដូច្នេះអ្នកនឹងបន្ថោកខ្លួនរបស់អ្នក។¹¹កុំរួមដំណេកជាមួយកូនស្រីរបស់ប្រពន្ធឪពុកអ្នកឡើយ នាងជាកូនស្រីរបស់ឪពុកអ្នកដែរ។ នាងគឺជាបងប្អូនស្រីរបស់អ្នក ដូច្នេះ អ្នកមិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយនាងគេទេ។

¹²កុំរួមដំណេកជាមួយបង ឬប្អូនស្រីរបស់ឪពុកអ្នកឡើយ។ គាត់ជាសាច់ញាតិជិតដិតរបស់ឪពុកអ្នក។¹³កុំរួមដំណេកជាមួយបង ឬប្អូនស្រីម្តាយរបស់អ្នកឡើយ។ គាត់ជាសាច់ញាតិជិតដិតរបស់ម្តាយអ្នក។¹⁴កុំបន្ថោកបង ឬប្អូនប្រុសឪពុករបស់អ្នក ដោយរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធរបស់គាត់ឡើយ។ កុំចូលក្បែរគាត់ដោយគោលបំណងបែបនោះឡើយ ព្រោះគាត់ជាម្តាយមីងរបស់អ្នក។

¹⁵កុំរួមដំណេកជាមួយកូនប្រសារស្រីរបស់អ្នកឡើយ។ នាងជាប្រពន្ធកូនប្រុសរបស់អ្នក។¹⁶កុំរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធបងប្រុស ឬប្អូនប្រុសរបស់អ្នកឡើយ កុំបន្ថោកគាត់ដោយប្រព្រឹត្តរបៀបនេះឡើយ។

¹⁷មិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយម្តាយផង កូនស្រីផងនោះទេ ឬមិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយចៅស្រីជាកូនរបស់កូនស្រី ឬកូនប្រុសរបស់អ្នកឡើយ។¹⁸នៅពេលប្រពន្ធរបស់អ្នកនៅមានជីវិតរស់នៅនៅឡើយ អ្នកមិនត្រូវរៀបការជាមួយបងថ្លៃ ឬប្អូនថ្លៃស្រីរបស់អ្នកនិងមិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយនាងឡើយ។

¹⁹កុំរួមដំណេកជាមួយស្រ្តីដែលកំពុងមានរដូវឡើយ។ នាងជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធក្នុងកំឡុងពេលនោះ។²⁰កុំរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធអ្នកជិតខាង ដែលនាំឲ្យខ្លួនរបស់អ្នកទៅជាសៅហ្មងជាមួយនាងឡើយ។

²¹មិនត្រូវយកកូនរបស់អ្នកទៅដុតក្នុងភ្លើងឡើយ ធ្វើដូច្នេះគឺអ្នកយកពួកគេធ្វើជាយញ្ញបូជាថ្វាយដល់ព្រះម៉ាឡុក ព្រោះអ្នកមិនត្រូវបង្អាប់ព្រះនាមនៃព្រះរបស់អ្នកឡើយ។ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។

²²មិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយមនុស្សប្រុសដូចគ្នា ដូចរួមដំណេកជាមួយមនុស្សស្រីឡើយ។²³មិនត្រូវរួមរ័កជាមួយសត្វធាតុ ដែលនាំឲ្យខ្លួនរបស់អ្នកទៅជាសៅហ្មងឡើយ។ ហើយមនុស្សស្រីក៏មិនត្រូវរួមរ័កជាមួយសត្វដែរ។ ព្រោះវាជាអំពើដ៏ថោកទាបបំផុត។

²⁴មិនត្រូវបណ្តោយឲ្យខ្លួនរបស់អ្នកទៅជាសៅហ្មង ដោយសារអំពើណាមួយ ក្នុងចំណោមអំពើអស់ទាំងនោះ ដ្បិតយើងបានបណ្តេញប្រជាជាតិទាំងឡាយចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នា។²⁵ដីបានក្លាយទៅជាសៅហ្មង ដូច្នេះហើយបានជាយើងដាក់ទោសពួកគេ ធ្វើឲ្យពួកគេខ្ចាត់ខ្ចាយចេញពីទឹកដីរបស់ខ្លួន។

²⁶អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រតិបត្តិតាមច្បាប់ និងវិន័យរបស់យើង ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងអស់នោះឡើយ ទោះបីអ្នករាល់គ្នាដែលជាម្ចាស់ស្រុក ទោះបីជាជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់ក្តី។²⁷នេះគឺជាអំពើអាក្រក់ដែលប្រជាជននៅក្នុងស្រុកនោះបានប្រព្រឹត្ត ដែលនាំឲ្យទឹកដីទៅជាសៅហ្មង។²⁸ដូច្នេះ ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន នោះទឹកដីនឹងមិនត្រូវសៅហ្មងទេ ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយចេញពីទឹកដី ដូចជាតិសាសន៍ដែលនៅមុនអ្នករាល់គ្នាដែរ។

²⁹អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមណាមួយ ក្នុងចំណោមអំពើទាំងនោះ ត្រូវដកចេញពីចំណោមប្រជាជនរបស់គេ។³⁰អ្នករាល់គ្នាត្រូវរក្សាបទបញ្ជារបស់យើង មិនត្រូវប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមណាមួយ ដូចដែលអ្នករស់នៅក្នុងស្រុកនេះពីមុនធ្លាប់ប្រព្រឹត្តនោះឡើយ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវសៅហ្មងដោយសារអំពើទាំងនោះទេ។ យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

19

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរប្រាប់សហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលដូចតទៅ៖ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែវិសុទ្ធ យើងជាព្រះអម្្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា យើងជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ។³មនុស្សទាំងអស់ត្រូវគោរពឪពុក និងម្តាយរបស់គេ ហើយត្រូវរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើង។ យើងជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។⁴មិនត្រូវត្រឡប់ទៅថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ហើយក៏មិនត្រូវសិតធ្វើរូបព្រះសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែរ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

⁵ពេលដែលអ្នករាល់គ្នាថ្វាយយញ្ញបូជាមេត្រីភាពដល់ព្រះអម្ចាស់ អ្នកត្រូវថ្វាយតាមរបៀបដែលគាប់ព្រះទ័យព្រះអម្ចាស់។⁶អ្នកត្រូវតែបរិភោគសាច់នៃតង្វាយនៅក្នុងថ្ងៃដែលអ្នកថ្វាយនោះ ឬនៅថ្ងៃបន្ទាប់។ ប្រសិនបើ តង្វាយនោះនៅសល់រហូតដល់ថ្ងៃទីបី គឺត្រូវយកទៅដុតទាំងអស់។⁷ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់បរិភោគសាច់តង្វាយនោះនៅថ្ងៃទីបី គេនឹងទៅជាសៅហ្មង។ ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនទទួលយកតង្វាយនោះទេ⁸អ្នកដែលបរិភោគសាច់នោះនឹងមានទោស ព្រោះគេបានប្រមាថរបស់ដែលញែកជាបរិសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ ត្រូវដេញគេចេញពីចំណោមប្រជាជនរបស់គេ។

⁹នៅពេលដែលអ្នករាល់ច្រូតស្រូវ នៅក្នុងស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នា គឺមិនត្រូវច្រូតរហូតដល់ភ្លឺស្រែទេ ហើយក៏មិនត្រូវរើសគួរស្រូវដែលជ្រុះដែរ។¹⁰អ្នកក៏មិនត្រូវសន្សំផ្លែទំពាំងបាយជូរដែលនៅសេសសល់ក្នុងចម្ការរបស់អ្នកដែរ សូម្បីតែផ្លែដែលជ្រុះក៏មិនត្រូវរើសដែរ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវទុកវាសម្រាប់អ្នកក្រ និងជនបរទេសរើសបរិភោគ។ យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹¹កុំលួច។ កុំកុហក។ កុំបញ្ឆោតយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃ។¹²កុំស្បថដោយប្រើនាមយើងដោយបំពានឡើយ ធ្វើដូច្នេះ គឺអ្នករាល់គ្នាប្រមាថនាមនៃព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់។

¹³មិនត្រូវជិះជាន់សង្កត់សង្កិនអ្នកជិតខាងរបស់អ្នកឡើយ ហើយក៏កុំប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ដែរ។ មិនត្រូវទុកប្រាក់ឈ្នួលរបស់កម្មករឲ្យនៅជាមួយអ្នករហូតដល់ថ្ងៃស្អែកឡើយ។¹⁴មិនត្រូវជេរប្រមាថមនុស្សថ្លង់ទេ ហើយក៏មិនត្រូវយកអ្វីទៅដាក់ពីមុខមនុស្សខ្វាក់ដែល។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកត្រូវគោរពកោតខ្លាចព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ យើងជាព្រះអម្ចាស់។

¹⁵កុំកាត់ក្តីដោយអយុត្តិធ៌មឡើយ។ មិនត្រូវរើសមុខអ្នកណា ដោយបង្ហាញការយោគយល់ដោយព្រោះគេជាមនុស្សទុរគ៌ត ឬដោយគេជាមនុស្សសំខាន់នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវកាត់ក្តីអ្នកជិតខាងរបស់អ្នកដោយសុចរិត។¹⁶មិនត្រូវដើរបរិហាកេរ៍្តមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនរបស់អ្នកទេ ផ្ទុយទៅវិញត្រូវស្វែងរកដើម្បីការពារជីវិតអ្នកជិតខាងរបស់អ្នក។ យើងជាព្រះអម្ចាស់។

¹⁷មិនត្រូវមានចិត្តស្អប់បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។ អ្នកត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ស្តីបន្ទោសអ្នកជិតខាងរបស់អ្នក នោះអ្នកនឹងមិនរួមគំនិតជាមួយអ្នកនោះ ក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើបាបរបស់គេឡើយ។¹⁸កុំសងសឹក ឬក៏គុំគួនប្រឆាំងនឹងជនរួមជាតិរបស់អ្នកឡើយ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងអោយដូចជាស្រឡាញ់ខ្លួនរបស់អ្នក។ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។

¹⁹ចូរប្រតិបត្តិតាមច្បាប់របស់យើង។ មិនត្រូវព្យាយាមបង្កាត់សត្វដែលមានប្រភេទរបស់ខុសគ្នារបស់អ្នកឡើយ។ មិនត្រូវព្រោះគ្រាប់ពូជស្រូវពីរប្រភេទផ្សេងគ្នា ក្នុងស្រែតែមួយទេ។ ក៏មិនត្រូវស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលត្បាញឡើងពី អំបោះពីរផ្សេងគ្នាដែរ។

²⁰នរណាដែលរួមដំណេកជាមួយស្រីបម្រើ ដែលមានគូរដណ្តឹង ប៉ុន្តែនាងនៅមិនទាន់បានលួស ឬមិនទាន់មានសេរីភាពជាអ្នកជានៅឡើយ ពួកគេទាំងពីរនាក់នឹងមានទោស។ ពួកគេមិនមានទោសដល់ស្លាប់នោះទេ ព្រោះបាននាងមិនទាន់ទៅជាអ្នកជានៅឡើយ។²¹បុរសដែលបានប្រព្រឹត្តខុស ត្រូវយកចៀមឈ្មោលមួយទៅថ្វាយជាតង្វាយលោះបាប នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ត្រង់មាត់ទ្វារព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់។²²បន្ទាប់មកបូជាចារ្យ ត្រូវធ្វើពិធីរំដោះបាបអោយគាត់ នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ គឺបូជាចារ្យថ្វាយចៀមឈ្មោលជាយញ្ញបូជាលោះបាបនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ សម្រាប់អំពើបាបដែលគាត់បានប្រព្រឹត្ត។ នោះព្រះអម្ចាស់នឹងលើកលែងទោសអោយគេបានរួចពីបាប។

²³នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅរស់នៅក្នុងស្រុក ហើយដាំដើមឈើហូបផ្លែគ្រប់ប្រភេទ អ្នកត្រូវចាត់ទុកផ្លែឈើដែលជាផលទាំងនោះ ជាផ្លែឈើមិនបរិសុទ្ធ។ ផ្លែឈើទាំងនោះនឹងមិនបរិសុទ្ធរយៈពេលបីឆ្នាំ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគផលនៃផ្លែឈើទាំងនោះឡើយ។²⁴នៅឆ្នាំទីបួន ផលផ្លែឈើទាំងនោះនឹងត្រូវញែកជាបរិសុទ្ធថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីសសើរតម្កើងព្រះអង្គ។²⁵លុះដល់ឆ្នាំទីប្រាំអ្នករាល់គ្នអាចបរិភោគផ្លែឈើទាំងនោះបាន ហើយធ្វើដូច្នេះ ដើមឈើទាំងនេះនឹងផ្តល់ផលយ៉ាងច្រើនឡើង។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក។

²⁶មិនត្រូវបរិភោគសាច់សត្វណាដែលមានឈាមនោះឡើយ។ មិនត្រូវទស្សន៍ទាយមើលពីជោគជាតារាសីឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវធ្វើពិធីមន្តអាគមន៍ដើម្បត្រួតត្រាអ្នកណាដោយអំណាចលើាពីធម្មជាតិឡើយ។²⁷កុំធ្វើតាមទម្លាប់ពួកអ្នកមិនជឿរដូចជា កោរសក់ចំហៀងក្បាល ឬកាត់គែមពុកចង្ការរបស់អ្នកចេញឡើយ។²⁸មិនត្រូវឆូតសាច់របស់អ្នក ឬចាក់សាក់ធ្វើសញ្ញានៅលើរូបកាយរបស់អ្នកឡើយ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់។

²⁹មិនត្រូវបន្ថោកកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា ដោយជំរុញអោយនាងធ្វើជាស្រីពេស្យាឡើយ ឬក៏ជាតិសាសន៍ធ្លាក់ទៅក្នុងអំពើពេស្យាចារ ដែលបណ្តាលឲ្យទឹកដីពោពេញដោយអំពើថោកទាប។³⁰ត្រូវរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយគោរពទីសក្ការៈរបស់យើង។ យើងជាព្រះអម្ចាស់។

³¹មិនត្រូវទៅរកគ្រូអន្ទងមនុស្សស្លាប់ ឬព្រលឹងឡើយ។ កុំទៅរកពួកគេឡើយ ក្រែងលោពួកគេធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាទៅជាសៅហ្មង។ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

³²ត្រូវឱនលំទោនចំពោះមនុស្សចាស់ជរា ហើយលោកកិត្តិយសចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ អ្នកត្រូវកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់។ យើងជាព្រះអម្ចាស់។

³³ប្រសិនបើ មានជនបរទេសរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់នៅក្នុងស្រុក មិនត្រូវជិះជាន់សង្កត់សង្កិនគេឡើយ។³⁴ត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះជនបរទេសដែលរស់ក្នុងស្រុក ដូចជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាម្ចាស់ស្រុកដែរ ហើយត្រូវស្រឡាញ់ពួកគេ ដូចជាស្រឡាញ់ខ្លួនអ្នកដែរ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ជាជនបរទេសនៅក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទដែរ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នក។

³⁵មិនត្រូវប្រើរង្វាស់ដែលមិនត្រឹមត្រូវឡើយ ទោះបីក្នុងការវាស់ក្តី ថ្លឹងក្តី ឬរាប់ចំនួនក្តី។³⁶អ្នកត្រូវប្រើជញ្ជីងដែលត្រឹមត្រូវ កូនជញ្ជីងដែលត្រឹមត្រូវ និងរង្វាស់រង្វាល់ដែលត្រឹមត្រូវ។ យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក។³⁷ត្រូវប្រតិបត្តិតាមច្បាប់ និងវិន័យទាំងប៉ុន្មានរបស់យើង ចូរប្រតិបត្តិតាម។ គឺយើងជាព្រះអម្ចាស់»។

20

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរប្រាប់ទៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថាៈ «ប្រសិនបើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់ ឬជនបរទេសណាម្នាក់ដែលរស់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់ប្រគល់កូនប្រុស ឬកូនស្រីរបស់ពួកគេឲ្យគេយកជាសែនព្រះម៉ាឡុក គឺអ្នកនោះត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។ មនុស្សទាំងអស់ត្រូវគប់សម្លាប់គេនឹងដុំថ្ម។

³រីឯយើង យើងនឹងប្រឆាំងនឹងបុរសនោះ ហើយនឹងកាត់គេចេញពីចំណោមប្រជាជនរបស់គេ ដ្បិត គេបានប្រគល់កូនចៅរបស់គេទៅឲ្យព្រះម៉ូឡុក ដែលនាំឲ្យទីសក្ការៈរបស់យើងទៅជាសៅហ្មង ហើយបន្ថោកនាមដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង។⁴ប្រសិនបើ ប្រជាជននៅក្នុងស្រុកធ្វើមិនដឹងមិនឮរឿងដែលបុរសនោះ យកកូនចៅរបស់ខ្លួនទៅអោយព្រះម៉ាឡុក ហើយពួកគេមិនសម្លាប់បុរសនោះទេ⁵នោះយើងនឹងប្រឆាំងនឹងបុរសនោះព្រមទាំងអំបូររបស់គេ ហើយយើងនឹងកាត់បុរសនោះចេញពីប្រជាជាតិរបស់គេ ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលបណ្តោយខ្លួនប្រព្រឹត្តពេស្យាជាមួយព្រះម៉ាឡុកដូចបុរសនោះដែរ។

⁶នរណាដែលទៅរកអ្នកដែលអន្ទងមនុស្សស្លាប់ ឬអន្ទងព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ អ្នកនោះបានប្រព្រឹត្តខ្លួនពេស្យាចារជាមួយអំពើទាំងនោះ យើងនឹងប្រឆាំងនឹងពួកគេ យើងនឹងកាត់គេចេញពីចំណោមប្រជាជាតិរបស់គេ។⁷ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវញែកខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យបានវិសុទ្ធ ដើម្បីជាប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធ ព្រោះយើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

⁸ត្រូវប្រកាន់ និងប្រតិបត្តិតាមច្បាប់របស់យើង។ យើងជាព្រះអម្ចាស់ ដែលប្រោសអ្នករាល់គ្នាឲ្យវិសុទ្ធ។⁹នរណាដែលជេរប្រមាថឪពុក ម្តាយរបស់ខ្លួន នឹងត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។ អ្នកនោះត្រូវទទួលខុសត្រូវលើការស្លាប់របស់គេ ព្រោះគេបានជេរប្រមាថឪពុកម្តាយរបស់គេ។

¹⁰បុរសណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជាមួយស្ត្រីដែលមានប្តីហើយ គឺគេបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជាមួយប្រពន្ធអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន អ្នកទាំងពីរ៖ ទាំងបុរស ទាំងស្រ្តី ដែលប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់នោះ ត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។¹¹បុរសដែលរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធចុងឪពុករបស់ខ្លួន គឺគេបានបន្ថោកកិត្តិយសឪពុករបស់គេ ដោយបានរួមដំណេកជាមួយនាង។ អ្នកទាំងពីរ ទាំងបុរសនោះ ទាំងស្រ្តីជាប្រពន្ធចុង ត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។ ពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវលើការស្លាប់របស់ខ្លួន។¹²ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់រួមដំណេកជាមួយកូនប្រសារស្រីរបស់ខ្លួន គេទាំងពីរនាក់ត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏គួរស្អប់ខ្ពើម។ ពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវលើសេចក្តីស្លាប់របស់ខ្លួន។

¹³ប្រសិនបើ មនុស្សណាម្នាក់រួមដំណេកជាមួយប្រុសដូចគ្នា ដូចជាការរួមដំណេកជាមួយស្រ្តី ពួកគេទាំងពីរបានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏គួរស្អប់ខ្ពើម។ ពួកគេត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។¹⁴ប្រសិនបើបុរសម្នាក់រៀបការកូនស្រីផង រៀបការជាមួយម្តាយផង នេះជារឿងដ៏ថោកទាប។ ពួកគេត្រូវដុតសម្លាប់ ទាំងបុរសនោះ និងស្ត្រីទាំងពីរនាក់ ដូច្នេះនឹងមិនឮមានអំពើដ៏ថោកទាបក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាទេ។

¹⁵ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់ដេកជាមួយសត្វចតុបាត បុរសនោះត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវសម្លាប់នោះចោល។ ប្រសិនបើ ស្ត្រីណាម្នាក់រួមរ័ក្សជាមួយសត្វ ត្រូវសម្លាប់ស្រ្តីនោះ រួមទាំងសត្វផង។¹⁶ពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវលើសេចក្តីស្លាប់របស់ពួកគេ។

¹⁷ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់រួមដំណេកជាមួយបងឬប្អូនស្រីរបស់គាត់ ទោះជាមួយបងប្អូនស្រីរួមឪពុកក្តី ទោះជាមួយបងប្អូនស្រីរួមម្តាយក្តី ប្រសិនបើ អ្នកទាំងពីររួមដំណេកជាមួយគ្នា គេប្រព្រឹត្តអំពើដ៏អាម៉ាស់បំផុត។ ត្រូវកាត់ពួកគេចេញពីចំណោមប្រជាជននៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងអស់ ព្រោះគេបានរួមដំណេកជាមួយបងប្អូនស្រីរបស់គាត់។ បុរសនោះត្រូវទទួលខុសត្រូវលើកុំហុសរបស់គាត់។¹⁸ប្រសិនបើបុរសណាម្នាក់រួមដំណេកជាមួយស្រ្តីដែលកំពុងមានរដូវ ហើយបានរួមដំណេកជាមួយនាង ដោយគាត់បានឃើញឈាមរបស់នាងដែលហូរ ហើយនាងក៏បានបង្ហាញឈាមរបស់នាង។ ត្រូវកាត់គេទាំងពីរនាក់ចេញពីចំណោមប្រជាជនរបស់គេ។

¹⁹មិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយបង ឬប្អូនស្រីរបស់ម្តាយនាក់ទេ ក៏មិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយបង ឬប្អូនស្រីរបស់ឪពុកអ្នកដែរ ព្រោះអ្នកអាចបន្ថោកកិត្តិយសសាច់ញាតិជិតដិតរបស់អ្នក។ អ្នកត្រូវទទួលខុសត្រូវលើកំហុសរបស់អ្នក។²⁰ប្រសិនបើបុរសណាម្នាក់រួមដំណេកជាមួយម្តាយមីងរបស់គាត់ នោះគាត់បានបន្ថោកកិត្តិយសឪពុកមាររបស់គាត់។ នៅពេលដែលពួកគេស្លាប់ យើងនឹងដាក់ទោសពួកគេទាំងពីរនាក់ ហើយនៅពេលដែលពួកគេស្លាប់ យើងនឹងយកកេរ្ត៍មរតកពីកូនៗរបស់ពួកគេ ជាកេរ្ត៍មរតកដែលពួកគេសក្កិសមនឹងទទួលពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។²¹ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់យកប្រពន្ធបង ឬប្អូនប្រុសរបស់ខ្លួនមកធ្វើជាប្រពន្ធ ក្នុងពេលដែលបង ឬប្អូនប្រុសរបស់ខ្លួននៅរស់នៅឡើង វាជាការដែលអាប់ឱនកិត្តិយសបំផុត។ គេបានបន្ថោកបងប្អូនប្រុសរបស់គេ ហើយយើងនឹងយកទ្រព្យសម្បត្តិដែលកូនៗរបស់ពួកគេត្រូវទទួលពីឪពុកម្តាយនោះចេញពីពួកគេ។

²²ចូរកាន់តាមច្បាប់ និងវិន័យរបស់យើង ព្រមទាំងប្រតិបត្តិតាមផង អ្នករាល់គ្នាត្រូវគោរពតាមច្បាប់ទាំងអស់នេះ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយចេញពីទឹកដីដែលយើងបាននាំអ្នករាល់គ្នាចូលមករស់នៅនេះទេ។²³អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវប្រព្រត្តិដូចជាប្រជាជាតិទាំងឡាយដែលយើងបានដេញចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នានោះទេ ព្រោះពួកគេបានធ្វើកិច្ចការទាំងនោះ ជាកិច្ចការដែលយើងស្អប់ខ្ពើម។

²⁴យើងប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «អ្នករាល់គ្នានឹងកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ពួកគេ យើងនឹងប្រគល់ស្រុកនេះឲ្យអ្នករាល់គ្នាជាកម្មសិទ្ធិ ទឹកដីដែលពេញទៅដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា យើងបានញែកអ្នករាល់គ្នាចេញពីចំណោមប្រជាជាតិទាំងឡាយ។²⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវចេះសម្គាល់មើលរវាងសត្វបរិសុទ្ធ និងសត្វមិនបរិសុទ្ធ រវាងបក្សីមិនបរិសុទ្ធ និងបក្សីដែលបរិសុទ្ធ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបណ្តោយខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យសៅហ្មង ដោយសារសត្វជើងបួន ឬបក្សី ឬសត្វលូនវារ ដែលយើងចាត់ទុកជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នានោះទេ។

²⁶អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែវិសុទ្ធសម្រាប់យើង ដ្បិត យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ យើងបានញែកអ្នករាល់គ្នាពីចំណោមជាតិសាសន៍ទាំងឡាយ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាជាប្រជារាស្ត្ររបស់យើង។

²⁷បុរស ឬស្ត្រីណាដែលចេះអន្ទងមនុស្សស្លាប់ ឬព្រលឹង ត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។ ត្រូវយកដុំថ្មគប់សម្លាប់ពួកគេ។ ពួកគេទទួលខុសត្រូវលើការស្លាប់របស់ខ្លួន»។

21

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «ចូរប្រាប់ពួកបូជាចារ្យជាកូនចៅអើរ៉ុនដូចតទៅៈ បូជាចារ្យ មិនត្រូវធ្វើឲ្យខ្លួនសៅហ្មង ដោយសារប៉ះពាល់សាកសព មនុស្សស្លាប់ណាម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។²លើកលែងតែសាច់ឈាមបង្កើតដូចជាៈ ម្តាយបង្កើត ឪពុកបង្កើត កូនប្រុសបង្កើត កូនស្រីបង្កើត បងប្អូនប្រុសបង្កើត³ឬបងប្អូនស្រីដែលនៅក្រមុំមិនទាន់មានគូស្រករ ដែលនាងស្ថិតនៅក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់គាត់នៅឡើយ ប៉ុន្តែគាត់អាចទៅជាសៅហ្មងដោយសារប៉ះពាល់សាកសពរបស់នាង។

⁴ប៉ុន្តែ បូជាចារ្យមិនត្រូវបណ្តោយឲ្យខ្លួនទៅជាសៅហ្មង ដោយសារទំនាក់ទំនងផ្សេងៗ ដែលនាំឲ្យខ្លួនសៅហ្មងឡើយ។⁵បូជាចារ្យមិនត្រូវកោរសក់ ក៏មិនត្រូវកោរជាយពុកចង្ការដែរ ឬធ្វើពិធីឆូតសាច់របស់ពួកគេដែរ។⁶ពួកគេត្រូវតែវិសុទ្ធ សម្រាប់ព្រះរបស់ពួកគេ ហើយមិនត្រូវបន្ថោកព្រះនាមនៃព្រះរបស់ពួកគេដែរ ព្រោះបូជាចារ្យមានមុខងារថ្វាយយញ្ញបូជា និងអាហារដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ខ្លួន។ ដូច្នេះ ពួកគេត្រូវតែបរិសុទ្ធ។

⁷បូជាចារ្យមិនត្រូវយកស្ត្រីពេស្យា ឬស្ត្រីខូច ហើយក៏មិនត្រូវយកស្ត្រីដែលលែងប្តី ធ្វើជាប្រពន្ធដែរ ព្រោះពួកគេបានញែកសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់។⁸ត្រូវចាត់ទុកបូជាចារ្យជាមនុស្សដ៏វិសុទ្ធ ព្រោះពួកគេគឺជាអ្នកថ្វាយនំប៉័ងដល់ព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។ បូជាចារ្យត្រូវតែបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិត យើងព្រះអម្ចាស់ដែលបានញែកគេជាបរិសុទ្ធ យើងជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ។⁹ប្រសិនបើ កូនស្រីរបស់បូជាចារ្យបង្ខូចខ្លួន ដោយប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យាចារ នោះនាងបានបន្ថោកឪពុករបស់នាង។ ដូចនេះ ត្រូវយកនាងទៅដុតទាំងរស់។

¹⁰មហាបូជាចារ្យដែលជាប្រមុខលើពួកបូជាចារ្យ ដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងតែងតាំងឲ្យបំពេញមុខងារ ហើយអ្នកដែលប្រសិទ្ធិពរឲ្យស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពិសេសសម្រាប់មហាបូជាចារ្យ មិនត្រូវដកឆ្នួតក្បាលចេញ ហើយក៏មិនត្រូវហែកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ដែរ។¹¹មហាបូជាចារ្យមិនត្រូវចូលទៅជិតសាកសព ហើយធ្វើឲ្យខ្លួនគាត់សៅហ្មងនៅឡើយ ទោះបីជាឪពុកម្តាយបង្កើតក្តី។¹²មហាបូជាចារ្យមិនត្រូវចាកចេញពីបរិវេននៃទីសក្ការៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។ ព្រោះគាត់ជាមហាបូជាចារ្យ ដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំងពីព្រះរបស់គាត់។ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។

¹³មហាបូជាចារ្យត្រូវរៀបការជាមួយតែនឹងស្រ្តីព្រហ្មចារីតែប៉ុណ្ណោះ។¹⁴គាត់មិនត្រូវយកស្រ្តីមេមាយ ស្រ្តីដែលលែងលះប្តី ឬស្រ្តីពេស្យាឡើយ។ គាត់មិនត្រូវយកស្រ្តីប្រភេទនោះឡើយ។ ត្រូវរៀបការតែនឹងនារីក្រមុំព្រហ្មចារី ក្នុងអំបូររបស់គាត់តែប៉ុណ្ណោះ¹⁵ដូច្នេះ គាត់នឹងមិនធ្វើឲ្យកូនរបស់គាត់ទៅជាសៅហ្មងក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់គាត់ឡើយ ដ្បិតយើងជាព្រះអម្ចាស់ ដែលបានញែកអ្នករាល់គ្នាជាវិសុទ្ធ»។

¹⁶ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖¹⁷«ចូរប្រាប់លោកអើរ៉ុន ប្រាប់ថាៈ ក្នុងចំណោមពូជពង្សរបស់អ្នក គ្រប់ជំនាន់ មិនត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកដែលមានរូបរាងខុសធម្មតា នាំយកតង្វាយទៅថ្វាយព្រះរបស់អ្នកទេ។

¹⁸មនុស្សណាដែលមានរូបរាង្គមិនធម្មតា ពុំអាចចូលទៅជិតព្រះអម្ចាស់បានទេ ដូចជាៈ មនុស្សខ្វាក់ ឬមនុស្សខ្ញើចជើង អ្នកដែលមានរូបរាងមិនប្រក្រតី ឬមិនគ្រប់លក្ខណៈ¹⁹មនុស្សដែលស្វិតដៃ ឬស្វិតជើង²⁰អ្នកដែលមានគមនៅលើខ្នង មនុស្សដែលស្គមខុសពីធម្មតា ឬមនុស្សតឿ អ្នកដែលស្រឡេវភ្នែក ឬមនុស្សដែលមានរោគសញ្ញាដូចជាកើតរមាស់ កើតស្រែង ប្រដាប់ភេទមិនល្អ។²¹ក្នុងចំណោមពូជ្យពង្សបូជាចារ្យអើរ៉ុន អ្នកដែលមានរូបរាងមិនធម្មតា មិនត្រូវចូលទៅថ្វាយតង្វាយដុតដល់ព្រះអម្ចាស់ទេ។ ដោយគេមានរូបរាងមិនធម្មតាដូច្នេះ គេមិនអាចនាំយកអាហារទៅថ្វាយព្រះរបស់គេបានទេ។

²²គាត់អាចបរិភោគអាហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ទោះជាអាហារដ៏វិសុទ្ធ ឬអាហារដ៏វិសុទ្ធបំផុតក្តី។²³ប៉ុន្តែ គេមិនអាចចូលទៅក្នុងវាំងនន ចូលទៅក្បែរអាសនៈបានទេ ព្រោះគេមានរូបរាងកាយមិនប្រក្រតី ដូច្នេះគេមិនអាចធ្វើឲ្យសៅហ្មងដល់ទីដ៏វិសុទ្ធរប់យើងបានទេ ដ្បិត យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ដែលធ្វើឲ្យទីនោះទៅជាវិសុទ្ធ។»²⁴លោកម៉ូសេនាំយកពាក្យទាំងនេះមកប្រាប់អើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ រួមទាំងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលផង។

22

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេដូចតទៅ៖²«ចូរប្រាប់ទៅអើរ៉ុន និងកូនរបស់គាត់ថា ពួកគេត្រូវរក្សារបស់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលពួកគេថ្វាយជាសក្ការៈដល់យើង។ ពួកគេមិនត្រូវបន្ថោកនាមរបស់យើងឡើយ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់។³ចូរប្រាប់ពួកគេថាៈ ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពូជពង្សរបស់អ្នកគ្រប់ជំនាន់ ទៅប៉ះពាល់តង្វាយដ៏បរិសុទ្ធ ដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថ្វាយជាសក្ការៈដល់ព្រះអម្ចាស់ នៅពេលដែលគេមានភាពមិនបរិសុទ្ធ គេត្រូវបណ្តេញចេញពីមុខរបស់យើងៈ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។

⁴ក្នុងពូជពង្សរបស់អើរ៉ុន អ្នកដែលមានជំងឺឃ្លង់នៅលើស្បែក ឬជំងឺកាមរោគ មិនអាចបរិភោគអាហារដ៏វិសុទ្ធដែលថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់បានទេ រហូតដល់គេបានបរិសុទ្ធឡើងវិញ។ អ្នកដែលប៉ះពាល់នឹងរបស់មិនបរិសុទ្ធដោយបានប៉ះពាល់នឹងសាកសព ឬប៉ះពាល់នឹងអ្នកដែលមានហូរទឹកកាមដោយសារកាមរោគ⁵ឬដោយប៉ះបាល់នឹងសត្វលូនវាដែលធ្វើឲ្យគាត់ទៅជាមិនបរិសុទ្ធ ឬប៉ះជាមួយមនុស្សណាម្នាក់ដែលមិនបរិសុទ្ធដោយប្រការណាមួយ ដែលធ្វើឲ្យគាត់ទៅជាសៅហ្មង⁶បូជាចារ្យដែលបានប៉ះនឹងរបស់ដែលសៅហ្មង គាត់នឹងទៅជាសៅហ្មងរហូតដល់ពេលល្ងាច។ គាត់គ្មានសិទ្ធិបរិភោគអាហារដ៏សក្ការៈបានទេ លុះត្រាតែយកទឹកមកធ្វើពិធីជម្រះកាយជាមុនសិន។

⁷នៅពេលថ្ងៃលេច គាត់នឹងបរិសុទ្ធវិញ។ បន្ទាប់ពីថ្ងៃលេចគាត់អាចបរិភោគអាហារពីតង្វាយដ៏សក្ការៈបាន ព្រោះនោះជាចំណែករបស់គាត់។⁸បូជាចារ្យមិនត្រូវបរិភោគសាច់សត្វដែលងាប់ដោយសារជំងឺឬដោយសត្វព្រៃសម្លាប់ឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យគេក្លាយទៅជាសៅហ្មង ដោយសារតែសត្វទាំងនោះ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់។⁹ពួកបូជាចារ្យត្រូវកាន់តាមច្បាប់របស់យើង បើមិនដូច្នេះទេ ពួកគេនឹងមានទោសដោយសារអំពើបាប ហើយអាចនឹងត្រូវស្លាប់ដោយសារការបន្ថោកនាមរបស់យើង។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ដែលបានញែកពួកគេជាបរិសុទ្ធ។

¹⁰ក្រៅពីមនុស្សដែលនៅក្នុងគ្រួសាររបស់បូជាចារ្យ មិនមាននរណាម្នាក់មានសិទ្ធិបរិភោគអាហារដ៏សក្ការៈទេ ទោះបីជាភ្ញៀវរបស់បូជាចារ្យ ឬ អ្នកបម្រើដែលបានជួលមកក្តី។¹¹ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ជាទាសករដែលលោកបានទិញមកដោយលុយរបស់ផ្ទាល់ អ្នកបម្រើនោះអាចបរិភោគអ្វីៗដែលជារបស់ដ៏សក្ការៈនោះបាន។ សមាជិកក្នុងគ្រួសាររបស់បូជាចារ្យ និងអ្នកបម្រើដែលកើតក្នុងផ្ទះរបស់លោក ពួកគេមានសិទ្ធិបរិភោគពីអ្វីជាចំណែករបស់លោកពីតង្វាយដ៏សក្ការៈនោះ។

¹²ប្រសិនបើ កូនស្រីរបស់បូជាចារ្យ រៀបការនឹងបុរសមិនមែនជាបូជាចារ្យ ដូច្នេះ នាងមិនមានសិទ្ធិបរិភោគអាហារដ៏សក្ការៈទេ។¹³តែបើកូនស្រីរបស់លោកជាស្រ្តីមេមាយ ឬលែងលះតែមិនមានកូន ហើយនាងត្រឡប់មករស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ឪពុកនាងវិញដូចកាលនាងនៅក្មេង ដូច្នេះនាងអាចបរិភោគអាហាររបស់ឪពុកនាងបាន។ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលមិនមែនជាគ្រួសាររបស់បូជាចារ្យ មិនមានសិទ្ធិបរិភោគអាហាររបស់បូជាចារ្យបានទេ។

¹⁴ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់បានបរិភោគអាហារសក្ការៈ ដោយមិនបានដឹងខ្លួន បន្ទាប់ពីគាត់បានដឹង គាត់ត្រូវយកអាហារមកសងបូជាចារ្យដោយគិតតាមតម្លៃអាហារនោះ និងថែមមួយភាគប្រាំលើនោះ ហើយជូនទៅបូជាចារ្យ។¹⁵ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនត្រូវបន្ថោករបស់ដ៏សក្ការៈដែលពួកគេបានលើកឡើង ហើយថ្វាយព្រះអម្ចាស់ទេ ¹⁶ដែលបណ្តាលអោយពួកគេទទួលខុសត្រូវលើអំពើបាប ដែលធ្វើឲ្យពួកគេមានកំហុសដោយការបរិភោគអាហារដ៏វិសុទ្ធ គឺយើងជាព្រះអម្ចាស់ ដែលបានញែកពួកគេជាបរិសុទ្ធ»។

¹⁷ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេដូចតទៅ៖¹⁸«ចូរនិយាយទៅអើរ៉ុន កូនចៅរបស់អើរ៉ុន ព្រមទាំងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ប្រាប់ពួកគេថាៈ ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឬជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែល ពេលដែលពួកគេថ្វាយតង្វាយ ទោះបីជាតង្វាយលាបំណន់ក្តី ឬជាតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្តក្តី¹⁹ពួកគេត្រូវយកសត្វឈ្មោលដែលល្អឥតខ្ចោះពីហ្វូងគោក្របី ហ្វូងចៀម ឬហ្វូងពពែ។

²⁰អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវថ្វាយសត្វណាដែលពិការឡើយ។ ដ្បិត យើងមិនពេញចិត្តនឹងទទួលយកវាពីអ្នករាល់គ្នាឡើយ។²¹ប្រសិនបើ អ្នកណាចង់ថ្វាយយញ្ញបូជាមេត្រីភាពពីហ្វូងគោ ឬហ្វូងចៀម ដល់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីលាបំណន់ ឬជាតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត ត្រូវតែជាសត្វដែលល្អឥតខ្ចោះដែលសព្វព្រះទ័យព្រះអង្គ។ សត្វនោះមិនត្រូវមានភាពពិការឡើយ។

²²អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវថ្វាយសត្វដែលខ្វាក់ ពិការ ឬរបួស ឬសត្វដែលមានអង្គែរស៊ី កើតរមាស់ ឬសត្វដែលមានកើតស្រែងឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវដុតសត្វទាំងនោះនៅលើអាសនៈជាតង្វាយដុតថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។²³អ្នករាល់គ្នាអាចយក គោឈ្មោល ឬកូនចៀមដែលមានជើងខ្លីពេក ឬតូចពេកមកថ្វាយជាតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត តែបើថ្វាយជាតង្វាយលាបំណន់ តង្វាយទាំងនេះគឺមិនគាប់ព្រះទ័យព្រះអម្ចាស់ទេ។

²⁴មិនត្រូវថ្វាយសត្វដែលមានស្នាមជាំ បាក់បែក ត្រូវគេកាត់ ឬត្រូវក្រៀវ មកថ្វាយបព្រះអម្ចាស់ឡើយ។ មិនត្រូវឲ្យមានការនេះកើតឡើងនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នកជាដាច់ខាត។²⁵អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវទទួលអាហារទាំងនេះពីដៃជនបរទេសយកមកថ្វាយដល់ព្រះរបស់អ្នកឡើយ។ សត្វទាំងនោះជាសត្វមិនគ្រប់លក្ខណៈ មកពីគេគេក្រៀវ នោះព្រះអង្គនឹងមិនព្រមទទួលពីអ្នករាល់គ្នាទេ»។

²⁶ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទុលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖²⁷«នៅពេលដែលសត្វកើតទោះបីជា គោ ចៀម ឬពពែក្តី វាត្រូវនៅជាមួយមេរបស់វាចំនួនប្រាំពីរថ្ងៃ។ ចាប់ពីថ្ងៃទីប្រាំបីទៅ វាអាចយកទៅថ្វាយជាតង្វាយដុតទាំងមូល ដែលសព្វព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់។

²⁸កុំសម្លាប់មេគោ ឬមេចៀម ក្នុងថ្ងៃតែមួយជាមួយកូនរបស់វាឡើយ។²⁹ពេលដែលអ្នកថ្វាយតង្វាយអរព្រះគុណដល់ព្រះអម្ចាស់ អ្នកត្រូវថ្វាយតាមរបៀបដែលព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យ។³⁰សាច់របស់សត្វនៃយញ្ញបូជានោះត្រូវបរិភោគក្នុងថ្ងៃដែលថ្វាយតង្វាយនោះ។ អ្នកមិនត្រូវទុកសាច់នៃតង្វាយឲ្យនៅរហូតដល់ថ្ងៃបន្ទាប់ឡើយ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់។

³¹ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមច្បាប់ និងវិន័យរបស់យើង។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់។³²អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបន្ថោកនាមដ៏វិសុទ្ធរបស់យើងឡើយ។ ត្រូវឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទទួលស្គាល់ ថាយើងជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលញែកអ្នករាល់គ្នាឲ្យបានបរិសុទ្ធ³³ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទៈ យើងគឺព្រះអម្ចាស់»។

23

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖²«ចូរនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ប្រាប់ពួកគេថាៈ ពិធីបុណ្បសំខាន់ៗដែលត្រូវជួបជុំសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ ដែលអ្នកត្រូវប្រកាសឲ្យសហគមន៍ទាំងមូលបានបរិសុទ្ធ ទាំងនោះគឺជាពិធីបុណ្បដែលមិនផ្លាស់ប្តូររបស់យើង។

³អ្នករាល់គ្នាអាចធ្វើការប្រាំមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរជាថ្ងៃសប្ប័ទ ជាថ្ងៃសម្រាប់ សម្រាប់សហគមន៍ទាំងមូល។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ ព្រោះនោះជាថ្ងៃសប្ប័ទសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់នៅគ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ។

⁴ពិធីបុណ្បដ៏សំខាន់ៗរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលសហគមន៍ដ៏បរិសុទ្ធត្រូវកំណត់ពេលជួបជុំគ្នាៈ⁵នៅខែទីមួយ ថ្ងៃទីដប់បួននៃខែ ក្រោយពេលថ្ងៃលេច ជាបុណ្បចម្លង ថ្វាយព្រះអម្ចាស់។⁶នៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ក្នុងខែដដែល គឺជាពិធីបុណ្បនំប៉័ងឥតមេ ថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនំប៉័ងឥតមេរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។

⁷នៅថ្ងៃទីមួយ ត្រូវជួបជុំគ្នាថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ អ្នកមិនត្រូវធ្វើការអ្វីនោះថ្ងៃនោះឡើយ។⁸អ្នករាល់គ្នាត្រូវយកតង្វាយដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ សហគមន៍ទាំងមូលត្រូវជួបជុំគ្នាថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ហើយក្នុងថ្ងៃនោះអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីនឿយហត់ឡើយ»។

⁹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖¹⁰«ចូរនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយប្រាប់គេថាៈ ពេលដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលយើងនឹងប្រគល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា ហើយនៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាច្រូតស្រូវ អ្នករាល់គ្នាត្រូវនាំយកកណ្តាប់ទីមួយទៅជូនបូជាចារ្យ។¹¹គាត់នឹងលើកកណ្តាប់នោះនៅចំពោះព្រះអម្វាស់ ហើយថ្វាយដល់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យទទួលយកតង្វាយពីអ្នករាល់គ្នា។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ពីថ្ងៃសប្ប័ទ បូជាចារ្យត្រូវលើកកណ្តាប់ស្រូវថ្វាយដល់យើង។

¹²នៅថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាលើកកណ្តាប់ស្រូវថ្វាយដល់យើង អ្នកត្រូវថ្វាយចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំដែលល្អឥតខ្ចោះ ជាតង្វាយដុតទាំងមូលថ្វាយព្រះអម្ចាស់។¹³តង្វាយម្សៅ ត្រូវយកម្សៅម៉ដ្តពីរភាគដប់នៃអេផា លាយជាមួយប្រេង មកថ្វាយជាមួយតង្វាយដុតនោះ ដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះអម្ចាស់ ចូរយកស្រាទំពាំងបាយជូរមួយភាគបួននៃហ៊ីន។¹⁴អ្នករាល់គ្នាមិនអាចបរិភោគនំប៉័ង លាជ ឬស្រូវថ្មីបានទេរហូតដល់ពេលដែលអ្នករាល់គ្នានាំយកតង្វាយមកថ្វាយព្រះរបស់អ្នក។ នេះជាច្បាប់ដែលត្រូវអនុវត្តរហូតតទៅគ្រប់ជំនាន់មនុស្សទាំងអស់ នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នករស់នៅ។

¹⁵រាប់ចាប់ពីថ្ងៃបន្ទាប់នៃថ្ងៃសប្ប័ទ ដែលអ្នកបាននាំយកកណ្តាប់ស្រូវថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ត្រូវកំណត់ពេលពេញប្រាំពីរអាទិត្យ។¹⁶អ្នកត្រូវរាប់គិតហាសិបថ្ងៃ រហូតដល់ថ្ងៃបន្ទាប់ដល់ថ្ងៃបន្ទាប់ពីថ្ងៃសប្ប័ទទីប្រាំពីរ។ ថ្ងៃនោះត្រូវយកតង្វាយពីស្រូវថ្មីមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

¹⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវយកនំប៉័ងពីរពីផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលធ្វើពីម្សៅម៉ដ្តចំនួនពីរភាគដប់នៃអេផា។ នំប៉័ងនោះត្រូវធ្វើពីម្សៅម៉ដ្តដុតជាមួយមេនំប៉័ង នោះជាតង្វាយនំប៉័ងដំបូងបង្អស់ដែលអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវថ្វាយព្រះអម្ចាស់។¹⁸អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយនំប៉័ង ជាមួយនឹងចៀមអាយុមួយឆ្នាំល្អឥតខ្ចោះ ចំនួនប្រាំពីរ គោស្ទាវមួយ និងចៀមឈ្មោលពីរ។ នោះជាតង្វាយដុតទាំងមូលថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាមួយតង្វាយម្សៅ ព្រមទាំងស្រាទំពាំងបាយជូរ នេះជាតង្វាយដុត ដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះទ័យព្រះអម្ចាស់។

¹⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយសម្រាប់យញ្ញបូជាលោះបាប និងចៀមឈ្មោលពីរអាយុមួយឆ្នាំជាតង្វាយនៃយញ្ញបូជាមេត្រីភាព។²⁰បូជាចារ្យត្រូវថ្វាយសត្វទាំងនេះ ព្រមទាំងនំប៉័ងដែលជាផលដំបូងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ រួមជាមួយកូនចៀមពីរ។ ទាំងនោះគឺជាតង្វាយដ៏សក្ការៈថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយប្រគល់ជូនបូជាចារ្យ។²¹អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើការប្រកាសនៅក្នុងថ្ងៃនោះ។ សហគមន៍ទាំងមូលត្រូវបរិសុទ្ធ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីនៅក្នុងថ្ងៃនោះឡើយ។ នេះជាច្បាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវអនុវត្តរហូតតទៅ នៅគ្រប់ជំនាន់និងគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ។

²²ពេលដែលអ្នករាល់គ្នាច្រូតស្រូវពីស្រែរបស់អ្នក អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវច្រូតដល់ភ្លឺស្រែទេ ហើយក៏មិនត្រូវរើសគួរស្រូវដែលជ្រុះនោះដែរ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវទុកឲ្យអ្នកក្រទុគ៌ត និងជនបរទេសដែលរស់ក្នុងចំណោមអ្នករើសបរិភោគ។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា»។

²³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖²⁴«ចូរនិយាយទៅកាន់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយប្រាប់ពួកគេថាៈ នៅខែទីប្រាំពីរ ក្នុងថ្ងៃទីមួយនៃខែ គឺជាថ្ងៃសម្រាកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ត្រូវធ្វើពិធីបុណ្យរំឭកជាមួយនឹងការផ្លុំត្រែ ហើយនិងការជួបជុំថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់។²⁵អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយនៅថ្ងៃនោះ ហើយត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតដល់ព្រះអម្ចាស់»។

²⁶បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលម្តងទៀតមកលោកម៉ូសេថា៖²⁷«ឥឡូវនៅថ្ងៃទីដប់នៃខែទីប្រាំពីរ គឺជាថ្ងៃបុណ្យរំដោះបាប។ គឺត្រូវជួបជុំគ្នាថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវតមអាហារ និងថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

²⁸អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើកិច្ចការអ្វីឡើយនៅថ្ងៃនោះ ព្រោះជាថ្ងៃបុណ្យរំដោះបាប ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើពិធីជម្រះបាបនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។²⁹ប្រសិនបើ មានអ្នកណាម្នាក់មិនតមអាហារនៅថ្ងៃនោះទេ ត្រូវកាត់គេចេញពីចំណោមប្រជាជាតិរបស់គេ។

³⁰ប្រសិនបើ មាននរណាម្នាក់ធ្វើការអ្វីមួយនៅថ្ងៃនោះ យើង ព្រះអម្ចាស់នឹងបំផ្លាញអ្នកនោះនៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិរបស់គេ។³¹មិនត្រូវធ្វើការអ្វីមួយឡើយក្នុងថ្ងៃនោះ។ នេះគឺជាច្បាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់គ្រប់ជំនាន់ និងនៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ។³²ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃសម្រាករបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចជាថ្ងៃសប្ប័ទដែរ ហើយត្រូវតមអាហារ នៅថ្ងៃទីប្រាំបួននៅក្នុងខែនោះនៅពេលល្ងាច។ ចាប់ពីពេលល្ងាចនោះ រហូតដល់ល្ងាចវិញ អ្នករាល់គ្នាត្រូវសម្រាក ដូចថ្ងៃសប្ប័ទដែរ»។

³³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖³⁴«ចូរនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ប្រាប់គេថាៈ ក្នុងថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ក្នុងខែទីប្រាំពីរ គឺជាថ្ងៃនៃពិធីបុណ្យបារាំ សម្រាប់តម្កើងព្រះអម្ចាស់។ វានឹងត្រូវជា ប្រាំពីរថ្ងៃចុងក្រោយ។

³⁵នៅថ្ងៃទីមួយត្រូវជួបជុំគ្នាថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីមួយដែលនាំឲ្យហត់នឿយឡើយ។³⁶ជារៀងរាល់ថ្ងៃគ្រប់ប្រាំពីរថ្ងៃនេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលដល់ព្រះអម្ចាស់។ នៅថ្ងៃទីប្រាំបីត្រូវជួបជុំគ្នាថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ហើយត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតដល់ព្រះអង្គ។ នេះគឺជាថ្ងៃបញ្ចប់នៃពិធីបុណ្យ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ។

³⁷ទាំងនេះគឺជាការកំណត់ថ្ងៃបុណ្បរបស់សម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ ត្រូវធ្វើពិធីថ្វាយតង្វាយដុតដល់ទ្រង់ គឺតង្វាយដុតទាំងមូល រួមនឹងតង្វាយម្សៅ ព្រមទាំងស្រាទំពាំងបាយជូរ សម្រាប់ថ្ងៃនីមួយៗ។³⁸ក្រៅពីពិធីបុណ្យទាំងនេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយថ្វាយតង្វាយរបស់អ្នករាល់គ្នាសម្រាប់ពិធីបុណ្យទាំងនេះ មានតង្វាយលាបំណន់ និងតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត ថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។

³⁹នៅពេលដែលអ្នកប្រមូលភោគផលចប់សព្វគ្រប់ហើយ នៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ក្នុងខែទីប្រាំពីរ ត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យបារាំ ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យនេះនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវឈប់សម្រាកនៅថ្ងៃទីមួយ ហើយនិងថ្ងៃទីប្រាំបីក៏ជាថ្ងៃឈប់សម្រាកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែរ។

⁴⁰នៅថ្ងៃទីមួយអ្នករាល់គ្នាត្រូវយកផ្លែឈើដែលល្អបំផុតពីដើមឈើដែលបែកមែកសាខា ធាងចាក និងមែកដ៏ត្រសុំត្រសាយ ព្រមទាំងស្លឹកត្រែងដែលដុះនៅតាមមាត់ទឹក មកធ្វើពិធីបុណ្យយ៉ាងសប្បាយរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក។⁴¹ជារៀងរាល់ឆ្នាំ អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យនេះរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ នេះជាច្បាស់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រតិបត្តិគ្រប់ជំនាន់ និងគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យនេះ នៅខែទីប្រាំពីរ។

⁴²អ្នករាល់គ្នាត្រូវរស់នៅក្នុងបារាំរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ត្រូវរស់នៅក្នុងបារាំរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ⁴³នោះកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ នឹងអាចរៀនបានពីរបៀបដែលយើងបានឲ្យរាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលរស់នៅក្នុងបារាំ នៅពេលដែលយើងនាំពួកគេចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។»⁴⁴លោកម៉ូសេបានរៀបរាប់ប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអំពីរបៀបធ្វើពិធីបុណ្បសំខាន់ៗសម្រាប់សសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់។

24

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកានើលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរបង្គាប់ទៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឲ្យយកប្រេងអូលីវដ៏ល្អបំផុតមកឲ្យអ្នក សម្រាប់ប្រើក្នុងចង្កៀង ដែលអាចដុតបំភ្លឺជារៀងរហូត។

³នៅខាងក្រៅវាំងននពីខាងមុខហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី នៅក្នុងព្រះពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ លោកអើរ៉ុនត្រូវដុតភ្លើងក្នុងចង្កៀង ពីល្ងាចដល់ព្រឹក ត្រូវរក្សាឲ្យឆេះរហូត នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់។ នេះជាច្បាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវអនុវត្តគ្រប់ជំនាន់មនុស្សរបស់អ្នក។⁴មហាបូជាចារ្យត្រូវរក្សាភ្លើងឲ្យឆេះរហូតនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ចង្កៀងនៅលើជើងចង្កៀងធ្វើពីមាសសុទ្ធ។

⁵អ្នកត្រូវយកម្សៅម៉ដ្តហើយដុតនំប៉័ងចំនួនដប់ពីរនំជាមួយម្សៅនោះ។ នំនីមួយៗត្រូវធ្វើពីម្សៅចំនួន ពីរភាគដប់នៃអេផា។⁶បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវតម្កល់នំនៅលើតុ ចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាពីរជួរ ក្នុងមួយជួរមានប្រាំមួយនំ។

⁷អ្នកត្រូវដាក់គ្រឿងក្រអូបសុទ្ធនៅចន្លោះជួរនំប៉័ងនីមួយៗ ទុកជាតង្វាយនៃការរំលឹក។ គ្រឿងក្រអូបត្រូវដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់។⁸រៀងរាល់ថ្ងៃសប្ប័ទ មហាបូជាចារ្យត្រូវយកនំប៉័ងពីដៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមករៀបចំនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ នេះជាសញ្ញានៃសម្ពន្ធមេត្រីដ៏អស់កល្ប។⁹នំប៉័ងនេះជាចំណែករបស់លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនចៅរបស់គាត់ ពួកគេត្រូវបរិភោគនៅក្នុងទីសក្ការៈ ព្រោះនេះជាចំណែកដ៏បរិសុទ្ធពីក្នុងតង្វាយដុតរបស់ព្រះអម្ចាស់»។

¹⁰មានហេតុការណ៍កើតឡើង ដោយមានបុរសម្នាក់ជាកូនរបស់ស្រីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយឪពុកជាជនជាតិអេស៊ីព្ទ ដែលបានមករស់នៅក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ កូនប្រុសរបស់ស្រ្តីអ៊ីស្រាអែលនេះបានឈ្លោះប្រកែក និងបុរសអ៊ីស្រាអែលម្នាក់ទៀតនៅក្នុងជំរំ។¹¹គេថែមទាំងជេរប្រមាថ និងដាក់បណ្តាសារព្រះអម្ចាស់ទៀតផង ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាននាំគាត់ទៅជួបនឹងលោកម៉ូសេ។ ម្តាយរបស់គាត់មានឈ្មោះថា សេឡូមីត ជាកូនរបស់ឌីបរី ក្នុងកុលសម័្ពន្ធដាន់។¹²ពួកគេបានឃុំគាត់ រហូតដល់ព្រះអម្ចាស់ឆ្លើយតប អំពីព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ។

¹³បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖¹⁴«ត្រូវនាំយកអ្នក ដែលបានដាក់បណ្តាសារព្រះ ទៅខាងក្រៅជំរំ។ អស់អ្នកដែលបានឮពាក្យរបស់គេត្រូវដាក់ដៃលើក្បាលរបស់គេ ហើយសហគមន៍ទាំងមូលត្រូវចោលគេនឹងដុំថ្ម។

¹⁵អ្នកត្រូវពន្យល់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ប្រាប់ពួកគេថា៖ «អស់អ្នកណាដែលដាក់បណ្តាសារព្រះរបស់គេ អ្នកនោះត្រូវទទួលខុសត្រូវលើកំហុសរបស់ខ្លួន។¹⁶អ្នកណាដែលជេរប្រមាថព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ អ្នកនោះត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ សហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលត្រូវគប់គេនឹងដុំថ្ម ទោះបីគេជាម្ចាស់ស្រុក ឬជាជនបរទេសក្តី។ ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ជេរប្រមាថព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ អ្នកនោះត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។

¹⁷ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់វាយមនុស្សដល់ស្លាប់ អ្នកនោះត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។¹⁸បើគេវាយសត្វពាហនៈរបស់អ្នកណាម្នាក់រហូតងាប់ ម្នាក់នោះត្រូវយកសត្វដូចគ្នានោះទៅសងម្ចាស់សត្វនោះវិញ គឺជីវិតសងដោយជីវិត។

¹⁹បើអ្នកណាម្នាក់ធ្វើអោយអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនមានរបួសត្រង់ណា នោះត្រូវធ្វើឲ្យគេមានរបួសត្រង់នោះវិញដូចដែលគាត់បានធ្វើ។²⁰បើអ្នកណាធ្វើឲ្យគេបាក់ឆ្អឹង ត្រូវបំបាក់ឆ្អឹងអ្នកនោះវិញ ភ្នែកសងដោយភ្នែក ធ្មេញសងដោយធ្មេញ។ ត្រូវធ្វើឲ្យគេមានរបួសដូចដែលគេបានធ្វើឲ្យអ្នកដទៃមានរបួសដូច្នេះដែរ។²¹អ្នកណាម្នាក់ដែលបានសម្លាប់សត្វរបស់អ្នកដទៃ ត្រូវសងសត្វនោះដល់ម្ចាស់គេវិញ រីឯអ្នកដែលសម្លាប់មនុស្ស ត្រូវមានទោសដល់ស្លាប់។

²²ត្រូវមានច្បាប់តែមួយសម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា យើងគឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា»។²³លោកម៉ូសេបានប្រាប់ទៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែលតាមដែលព្រះអង្គបង្គាប់ ហើយពួកគេបាននាំបុរសម្នាក់ដែលបានដាក់បណ្តាសារព្រះអម្ចាស់នោះទៅក្រៅជំរំ។ ហើយពួកគេបានចោលបុរសម្នាក់នោះនឹងដុំថ្ម។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើតាមព្រះបន្ទូល ដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។

25

¹នៅភ្នំស៊ីណៃ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖²«ចូរនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយប្រាប់ពួកគេថាៈនៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅរស់នៅក្នុងទឹកដីដែលយើងប្រគល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវរក្សាដីឲ្យឈប់សម្រាប់គឺឆ្នាំសប្ប័ទថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

³អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើការសាបព្រោះក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ ហើយនៅឆ្នាំទីប្រាំមួយអ្នករាល់គ្នាត្រូវបេះផ្លែទំពាំងបាយជួូរ និងប្រមូលផលនៃដំណាំរបស់អ្នក។⁴ប៉ុន្តែ នៅឆ្នាំទីប្រាំពីរ ជាឆ្នាំសប្ប័ទ ត្រូវទុកដីឲ្យនៅទំនេរទាំងស្រុង ដ្បិត ជាឆ្នាំសប្ប័ទថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ អ្នកមិនត្រូវសាបព្រោះក្នុងស្រែចំការ ក៏មិនត្រូវកាត់លួសទំពាំងបាយជូររបស់អ្នកដែរ។

⁵អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវច្រូតកាត់អ្វីដែលវាដុះឡើងដោយខ្លួនវាទេ ហើយក៏មិនត្រូវកាត់ផ្លែទំពាំងបាយជូរដែលផ្លែដោយអ្នកមានបានក្រៃដែរ។ នេះជាឆ្នាំដែលដីត្រូវសម្រាក។⁶ទោះក្នុងកំឡុងពេលនៃឆ្នាំសប្ប័ទដីនៅទំនេរក៏ដោយ ក៏នៅតែផ្តល់អាហារសម្រាប់អ្នកដែរ។ ទាំងអ្នករាល់គ្នា ទាំងអ្នកបម្រើប្រុសស្រី ទាំងទាសកររបស់អ្នករាល់គ្នា និងជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា នៅតែមានអាហារគ្រប់គ្រាន់ ⁷ទាំងសត្វពាហនៈ និងសត្វព្រៃនឹងទទួលបានអាហារពីផលនៃដីជាចំណីដែរ។

⁸អ្នករាល់គ្នាត្រូវរាប់ឆ្នាំសប្ប័ទប្រាំពីរដង នោះគឺ ប្រាំពីរឆ្នាំប្រាំពីរដង ដូច្នេះនឹងមានឆ្នាំសប្ប័ទប្រាំពីរដង សរុបចំនួន សែសិបប្រាំបួនឆ្នាំ។⁹ក្នុងខែទីប្រាំពីរ នៅថ្ងៃទីដប់ អ្នកត្រូវផ្លុំត្រែនៅគ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់។ ក្នុងថ្ងៃនោះត្រូវផ្លុំត្រែ និងស្រែកឲ្យលាន់ឮឡើង ព្រោះជាថ្ងៃរំដោះបាប។

¹⁰អ្នករាល់គ្នាត្រូវចាត់ទុកឆ្នាំទីហាសិបជាឆ្នាំដ៏វិសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយប្រកាសសេរីភាពដល់មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងស្រុកទាំងមូល។ នេះគឺជា ឆ្នាំមេត្តាករុណា សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា គេនឹងទទួលបានមរតករបស់ខ្លួនត្រឡប់មកវិញ រីឯទាសករនឹងត្រលប់ទៅឯគ្រួសាររបស់គេវិញ។

¹¹ឆ្នាំទីហាសិប គឺជា ឆ្នាំមេត្តាករុណា សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវដាំដុះ ឬប្រមូលផលឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគតែទិន្នផលដែលដុះដោយឯកឯង និងបេះផ្លែទំពាំងបាយជូរដែលអ្នកមិនបានក្រៃ។¹²ឆ្នាំមេត្តាករុណា ជាឆ្នាំវិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគតែអ្វីដែលផ្តល់ផលដោយឯកឯងពីចម្ការតែប៉ុណ្ណោះ។

¹³អ្នករាល់គ្នាអាចត្រឡប់ទៅកាន់កាប់កម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនវិញបាន ក្នុងឆ្នាំមេត្តាករុណា។¹⁴ប្រសិនបើ អ្នកបានលក់ដីទៅអោយអ្នកជិតខាងរបស់អ្នក ឬបានទិញដីពីអ្នកជិតខាងរបស់អ្នក អ្នកមិនត្រូវកេងបន្លំគេឡើង។

¹⁵ប្រសិនបើ អ្នកទិញដីពីនាក់ជិតខាងរបស់អ្នក ត្រូវពិចារណាអំពីចំនួនឆ្នាំ ហើយនិងទិន្នផលដែលអ្នកអាចប្រមូលរហូតដល់ ឆ្នាំមេត្តាករុណាបន្ទាប់។ អ្នកដែលលក់ដីឲ្យអ្នកក៏ត្រូវតែគិតពីពេលវេលានេះដូចគ្នា។¹⁶ប្រសិនបើ នៅមានពេលច្រើនឆ្នាំទើបដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណាបន្ទាប់ នោះតម្លៃដីនឹងកើនឡើង ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ នៅមានរយៈពេលខ្លីដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណា នោះតម្លៃដីនឹងធ្លាក់ចុះ ព្រោះចំនួននៃការច្រូតកាត់ នឹងបង្ករបង្កើនផលសម្រាប់ម្ចាស់ថ្មីដោយយោងលើចំនួនឆ្នាំ មុនពេលឆ្នាំមេត្តាករុណាមកដល់។¹⁷អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបោកប្រាស់ ឬកេងប្រវ័ញ្ចជនរួមជាតិឡើយ ផ្ទុយទៅវិញអ្នករាល់គ្នាត្រូវកោតខ្លាចព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺយើងជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁸អ្នកត្រូវគោរពតាមបញ្ញតិ រក្សាច្បាប់ និងប្រតិបត្តិតាម។ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្តក្នុងស្រុក។¹⁹ដីនឹងផ្តល់ភោគផល ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងមានអាហារបរិភោគយ៉ាងបរិបូរ និងរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្តក្នុងស្រុក។

²⁰អ្នកនឹងសួរថា៖ «តើយើងនឹងបានអ្វីបរិភោគ ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំពីរ? មើល៍! យើងមិនអាចសាបព្រោះ ឬសូម្បីតែប្រមូលផលរបស់យើង»។²¹យើងនឹងឲ្យពរអ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំមួយ គឺក្នុងឆ្នាំនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងទទួលបានភោគផលដែលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់រយៈពេលបីឆ្នាំ។²²អ្នកនឹងសាបព្រោះក្នុងឆ្នាំទីប្រាំបី តែអ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគផលដែលប្រមូលពីឆ្នាំមុនរហូតដល់ឆ្នាំទីប្រាំបួន អ្នកនឹងបរិភោគផលចាស់ រហូតដល់បានទទួលភោគផលនៃឆ្នាំថ្មី។

²³អ្នករាល់គ្នាមិនអាចលក់ដីផ្តាច់ឲ្យគេរហូតបានទេ ព្រោះដីជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង។ អ្នករាល់គ្នាជាជនបរទេស ដែលស្នាក់នៅជាបណ្តោះអាសន្នលើទឹកដីរបសស់យើង។²⁴អ្នករាល់គ្នាត្រូវបង្កើតឲ្យមានច្បាប់ក្នុងការលោះដី នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នកចូលទៅចាប់យក អ្នកត្រូវតែអនុញ្ញាតឲ្យក្រុមគ្រួសារអ្នកដែលបានលក់ដីឲ្យអ្នកនោះ ទិញត្រឡប់ទៅវិញ។²⁵ប្រសិនបើ ជនរួមជាតិរបស់អ្នកធ្លាក់ខ្លួនក្រ ហើយដោយសារការនេះគាត់បានលក់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេ ដូច្នេះ សាច់ញ្ញាតិជិតដិតរបស់គាត់ត្រូវមកហើយទិញទ្រព្យសម្បត្តិដែលគាត់បានលក់ឲ្យអ្នកនោះត្រឡប់ទៅវិញ។

²⁶ប្រសិនបើ អ្នកនោះមិនមានសាច់ញាតិក្នុងការលោះទ្រព្យសម្បត្តិទេ ប៉ុន្តែគាត់ធូរធារហើយមានលទ្ធភាពលោះដីមកវិញ²⁷នោះគាត់អាចគណនាចំនួនឆ្នាំចាប់តាំងពីឆ្នាំដែលបានលក់ដី រហូតដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណា ហើយបង់ប្រាក់ឲ្យទៅអ្នកទិញ។ បន្ទាប់មក គាត់អាចត្រឡប់ទៅកាន់កាប់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់វិញ។²⁸ប៉ុន្តែប្រសិនបើ គាត់មិនមានលទ្ធភាពលោះដីត្រឡប់មកវិញដោយខ្លួនគាត់ទេ ដីនោះនឹងនៅជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកដែលបានទិញ រហូតដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណា។ នៅឆ្នាំមេត្តាករុណា ដីនឹងត្រឡប់មកនាក់ដែលបានលក់វិញ គឺត្រឡប់មកជាកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់ដើមវិញ។

²⁹ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់លក់ផ្ទះរបស់គាត់ដែលនៅក្នុងរបងទីក្រុង គាត់អាចទិញផ្ទះត្រឡប់មកវិញក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំបន្ទាប់ពីលក់។ ក្នុងរយៈពេលពេញមួយឆ្នាំគាត់មានសិទ្ធិលោះផ្ទះត្រឡប់មកវិញបាន។³⁰ប្រសិនបើ ពេញមួយឆ្នាំនេះផ្ទះដែលនៅក្នុងរបងទីក្រុងមិនត្រូវបានលោះទេ ផ្ទះនោះត្រូវក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកទិញ និងពូជពង្សរបស់គាត់រហូត។ ក្នុងឆ្នាំមេត្តាករុណា ផ្ទះនោះនឹងមិនបានត្រឡប់ទៅម្ចាស់ដើមវិញដែរ។

³¹ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ផ្ទះដែលមិននៅក្នុងរបងក្រុងទេ គឺត្រូវគិតដូចជាដីឯទៀតដែរ។ ដីទាំងនោះអាចលោះពេលណាក៏បាន ហើយត្រូវត្រឡប់ទៅម្ចាស់ដើមវិញនៅឆ្នាំមេត្តាករុណា។³²តែឯផ្ទះរបស់ពួកលេវីក្នុងក្រុងរបស់លេវី ពួកគេអាចលោះមកវិញពេលណាក៏បាន។

³³ប្រសិនបើ លេវីណាម្នាក់មិនអាចលោះផ្ទះដែលបានលក់ទេនោះ ផ្ទះដែលមានទីតាំងនៅក្នុងទីក្រុងរបស់គេត្រូវត្រឡប់ទៅជារបស់ម្ចាស់ដើមវិញក្នុងឆ្នាំមេត្តាករុណា ព្រោះផ្ទះដែលនៅក្នុងទីក្រុងរបស់លេវី ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេក្នុុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។³⁴រីឯស្រែចំការដែលនៅជុំវិញទីក្រុងរបស់ពួកគេ មិនអាចលក់បានទេ ដ្បិតជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកលេវីរហូតទៅ។

³⁵ប្រសិនបើ បងប្អូនណាម្នាក់របស់អ្នកធ្លាក់ខ្លួនក្រ ដែលមិនអាចផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនគាត់បាន ដូច្នេះ អ្នកត្រូវជួយគាត់ ទោះបីជាជនបរទេសក្តី ឬអ្នកស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្នក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាក្តី។³⁶មិនត្រូវយកការប្រាក់ ឬចង់បានសគុណពីគេឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះចូរទុកឲ្យបងប្អូនរបស់អ្នកមានជីវិតរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។³⁷មិនត្រូវឲ្យប្រាក់គេខ្ចី ហើយគិតយកការប្រាក់ពីគេនោះឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវលក់អាហារឲ្យគេដោយត្រូវការផលចំណេញនោះដែរ។³⁸យើងគឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីព្ទមក ដើម្បីប្រគល់ទឹកដីកាណាននេះឲ្យអ្នករាល់គ្នា និងដើម្បីឲ្យយើងធ្វើជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

³⁹ប្រសិនបើ បងប្អូនរបស់អ្នកធ្លាក់ខ្លួនក្រ ហើយលក់ខ្លួនរបស់គេឲ្យអ្នក នោះអ្នកមិនត្រូវប្រើគេឲ្យធ្វើការដូចជាទាសករនោះទេ។⁴⁰ត្រូវឲ្យគាត់ធ្វើការដូចអ្នកបម្រើ ឬដូចជាអ្នកស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្នជាមួយអ្នក។ គាត់នឹងបម្រើអ្នករហូតដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណា។⁴¹បន្ទាប់មក គាត់នឹងចាកចេញពីអ្នក គាត់នឹងកូនៗរបស់គាត់ទៅជាមួយគ្នា ហើយគាត់នឹងត្រឡប់ទៅកាន់គ្រួសាររបស់គាត់និងអ្វីៗជាកេរ្ត៍អាកររបស់ឪពុកគាត់វិញ។

⁴²ដ្បិត ពួកគេជាអ្នកបម្រើរបស់យើង គឺអស់អ្នកដែលយើងបាននាំចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក។ ពួកគេនឹងមិនត្រូវលក់ជាទាសករទេ។⁴³កុំធ្វើបាបជិះជាន់ពួកគេឲ្យសោះ ប៉ុន្តែ ត្រូវកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់។⁴⁴ប្រសិនបើ អ្នកត្រូវការអ្នកបម្រើប្រុសឬស្រីក្តី អ្នករាល់គ្នាត្រូវទិញពីចំណោមសាសន៍នានា ដែលរស់នៅជុំវិញអ្នករាល់គ្នា អ្នកអាចទិញគេពីនោះបាន។

⁴⁵អ្នកក៏អាចទិញទាសករពីជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែរ នោះគឺទិញពីគ្រួសាររបស់ពួកគេដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា គឺកូនៗដែលកើតក្នុងទឹកដីរបស់អ្នក។ ពួកគេអាចក្លាយមកជាសម្បត្តិរបស់អ្នករាល់គ្នា។⁴⁶អ្នកអាចបែងចែកទាសករក៏ដូចជាអ្នកបម្រើរបស់អ្នកសម្រាប់កូនៗរបស់អ្នក នៅជំនាន់ក្រោយទុកជាមរតក។ អ្នករាល់គ្នាអាចទិញអ្នកបម្រើជារៀងរហូត ប៉ុន្តែ អ្នកមិនត្រូវជិះជាន់សង្កត់សង្កិនជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលជាបងប្អូនរបស់អ្នកឡើយ។

⁴⁷ប្រសិនបើ ជនបរទេស ឬអ្នកដែលរស់នៅបណ្តោះអាសន្នជាមួយអ្នករាល់គ្នាជាអ្នកមាន ហើយប្រសិនបើ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាបងប្អូនរបស់អ្នកធ្លាក់ខ្លួនផ្ទាល់ ហើយលក់ខ្លួនរបស់គេឲ្យជនបរទេសនោះ ឬលក់ឲ្យអ្នកណាម្នាក់ជាគ្រួសាររបស់ជនបរទេសនោះ⁴⁸បន្ទាប់ពីបងប្អូនរបស់អ្នកត្រូវបានទិញ គាត់នឹងអាចទិញត្រឡប់មកវិញបាន។ បងប្អូនរបស់គាត់អាចលោះគាត់មកវិញបាន។

⁴⁹ឪពុកមាររបស់គាត់ ឬបងប្អូនជីដូនមួយរបស់គាត់ ដែលមានសិទ្ធិលោះគាត់បាន រឺជាអ្នកណាម្នាក់ដែលជាញាតិជិតដិតដែលចេញពីគ្រួសាររបស់គាត់។ ឬ ប្រសិនបើ គាត់មានភាពធូរធា គាត់អាចលោះខ្លួនគាត់បាន។⁵⁰គាត់ត្រូវគិតចំនួនឆ្នាំជាមួយម្ចាស់ដែលបានទិញគាត់ គេត្រូវរាប់ចំនួនឆ្នាំដែលបានលក់ខ្លួនរបស់គាត់ឲ្យទៅអ្នកទិញនោះ រហូតដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណា។ ប្រាក់នៃការលោះរបស់គាត់ ត្រូវគិតទៅតាមថ្លៃឈ្នួលដែលគេចំណាយឲ្យអ្នកបម្រើ ហើយសម្រាប់ចំនួននៃឆ្នាំគាត់អាចបន្តសម្រាប់អ្នកដែលបានទិញគាត់

⁵¹ប្រសិនបើ នៅមានរយៈពេលយូរទើបដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណា គាត់ត្រូវបង់ប្រាក់លោះខ្លួនឲ្យទៅម្ចាស់ គិតតាមចំនួនឆ្នាំដែលនៅសល់នោះ។⁵²ប្រសិនបើនៅសល់តិចឆ្នាំ មុននឹងឆ្នាំមេត្តាករុណាមកដល់ នោះគាត់ក៏ត្រូវបង់ប្រាក់ឲ្យទៅម្ចាស់ ដោយគិតតាមចំនួនឆ្នាំដែលនៅសល់នោះ។

⁵³គាត់ត្រូវធ្វើការដូចជាអ្នកស៊ីឈ្នួលពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។ អ្នកមិនត្រូវជិះជាន់ធ្វើបាបគាត់ឡើយ។⁵⁴ប្រសិនបើ គាត់មិនត្រូវបានលោះខ្លួននោះទេ រហូតដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណាគាត់ព្រមទាំងកូនៗរបស់គាត់អាចចាកចេញពីម្ចាស់នោះបាន។⁵⁵ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាអ្នកបម្រើរបស់យើង។ ពួកគេជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ដែលយើងបាននាំចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា»។

26

¹អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើរូបព្រះ ក៏មិនត្រូវឆ្លាក់ធ្វើរូបបដិមា ឬស្តូប ហើយក៏មិនត្រូវបញ្ឈរថ្មរចនានៅក្នុងស្រុករបស់អ្នក សម្រាប់ក្រាបថ្វាយបង្គំឡើយ គឺយើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។²ចូរប្រារព្ធពិធីបុណ្យសប្ប័ទរបស់យើង ហើយគោរពទីសក្ការៈរបស់យើង។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់។

³ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាកាន់តាមច្បាប់របស់យើង ហើយគោរព និងប្រតិបត្តិតាមបញ្ជារបស់យើង⁴នោះយើងនឹងធ្វើឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់មកលើស្រុកតាមរដូវកាល នោះដីនឹងផ្តល់ភោគផល ហើយដើមឈើក៏នឹងផ្តល់ផលផ្លែដែរ។

⁵ការបោកបែនរបស់អ្នកនឹងបន្តរហូតដល់ពេលប្រមូលផលទំពាំងបាយជូរ ហើយការប្រមូលទំពាំងបាយជូររបស់អ្នកនឹងបន្តរហូតដល់រដូវការសាបព្រោះ។ អ្នកនឹងបរិភោគអាហារយ៉ាងបរិបូរ ហើយរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្តក្នុងស្រុករបស់អ្នក។⁶យើងនឹងធ្វើឲ្យស្រុករបស់អ្នកមានសន្តិភាព អ្នកនឹងដេកលក់ដោយមិនមានភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។ យើងនឹងយកសត្វសាហាវទាំងឡាយចេញពីស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយក៏នឹងគ្មានសង្រ្គាមកើតឡើយក្នុងស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ។

⁷អ្នករាល់គ្នានឹងដេញតាមខ្មាំងសត្រូវ ហើយពួកគេនឹងដួលស្លាប់នៅមុខអ្នកដោយមុខដាវ។⁸អ្នករាល់គ្នាតែប្រាំនាក់ នឹងដេញតាមពួកគេមួយរយនាក់ ហើយអ្នករាល់គ្នាមួយរយនាក់ នឹងដេញតាមពួកគេមួយម៉ឺននាក់ ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកនឹងដួលស្លាប់នៅខាងមុខអ្នកដោយមុខដាវ។

⁹យើងនឹងសម្តែងសេចក្តីមេត្តាករុណាដល់អ្នករាល់គ្នា យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាបង្កើតកូនចៅ និងកើនចំនួនច្រើនឡើង។ យើងនឹងចងសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់យើងជាមួយអ្នករាល់គ្នា¹⁰អ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគស្រូវចាស់។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវយកស្រូវចាស់ចេញពីជង្រុក ដើម្បីយកជង្រុកដាក់ស្រូវថ្មីវិញ។

¹¹យើងនឹងរស់នៅកណ្តាលចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយយើងនឹងមិនចាកចេញពីអ្នករាល់គ្នាឡើយ។¹²យើងនឹងស្ថិតក្នុងកណ្តាលចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីធ្វើជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹³យើងគឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាធ្វើជាទាសករក្នុងស្រុកនោះទៀតឡើយ។ យើងបានបំបាក់នឹមដែលនៅលើអ្នករាល់គ្នា ហើយធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាដើរដោយខ្ពស់មុខ។

¹⁴ក៏ប៉ុន្តែបើ អ្នករាល់គ្នាមិនស្តាប់ពាក្យរបស់យើងហើយមិនប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជារបស់យើងទេ¹⁵ហើយប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាបោះបង់ច្បាប់របស់យើង ហើយមិនរវល់នឹងបទបញ្ជារបស់យើង គឺមិនប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជាទាំងប៉ុន្មានរបស់យើង ព្រមទាំងផ្តាច់សម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់យើង។

¹⁶ប្រសិនបើ អ្នករាលល់គ្នាប្រព្រឹត្តយ៉ាងដូច្នេះ នោះយើងនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នករាល់គ្នាដូចតទៅ៖ យើងនឹងធ្វើឲ្យមានគ្រោះភ័យកើតលើអ្នករាល់គ្នា គឺជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ និងជំងឺគ្រុន ដែលធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្រវាំងភ្នែក ហើយជីវិតរបស់អ្នករីងរៃ។ អ្នករាល់គ្នាសាបព្រោះ តែនឹងមិនបានផលអ្វីឡើយ ព្រោះខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកនឹងស៊ីផលទាំងនោះ។¹⁷យើងប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា ហើយខ្មាំងសត្រូវនឹងមានអំណាចលើអ្នករាល់គ្នា។ អស់អ្នកដែលស្អប់អ្នករាល់គ្នានឹងត្រួតត្រាលើអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកនឹងរត់ទោះបីជាមិនមាននរណាដេញអ្នកក្តី។

¹⁸ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នានៅតែមិនស្តាប់បង្គាប់របស់យើងទេ នោះយើងនឹងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នាខ្លាំងជាងនេះប្រាំពីរដងសម្រាប់អំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁹យើងនឹងបំផ្លាញអំនួត ដែលនាំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានកម្លាំងលើខ្លួនឯង។ យើងនឹងធ្វើឲ្យមេឃដែលនៅពីលើអ្នកក្លាយដូចជាដែក ហើយស្រុករបស់អ្នកដូចជាស្ពាន់ធ័រ។²⁰កម្លាំងរបស់អ្នកដែលប្រឹងធ្វើនោះ នឹងមិនមានផលអ្វីទេ ព្រោះដីមិនផ្តល់ភោគផល ហើយដំណាំក៏មិនផ្តល់ផលផ្លែដែរ

²¹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នានៅតែប្រឆាំងនឹងយើង ហើយមិនព្រមស្តាប់បង្គាប់យើង យើងនឹងវាយអ្នកឲ្យខ្លាំងជាងនេះប្រាំពីរដង ស្របតាមអំពើបាបដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្ត។²²យើងនឹងឲ្យសត្វព្រៃមកយាយីអ្នករាល់គ្នា វានឹងលួចកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នា វានឹងបំផ្លាញហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំនួនតិច។ រហូតដល់ផ្លូវរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនមានមនុស្សដើរ។

²³ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នានៅតែមិនព្រមកែខ្លួនទៀត ហើយនៅតែបន្តដើរក្នុងផ្លូវដែលប្រឆាំងនឹងយើង²⁴នោះយើងក៏នឹងប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នាវិញដែរ ហើយយើងនឹងដាក់ទោសគេ ប្រាំពីរដង ព្រោះអំពើបាបរបស់អ្នក។

²⁵យើងនឹងធ្វើឲ្យមានសង្ក្រាមកើតមានក្នុងស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានផ្តាច់សម្ព័ន្ធរបស់យើង។ អ្នករាល់គ្នានឹងជួបជុំគ្នានៅក្នុងទីក្រុង ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យមានជំងឺរាតត្បាតកើតមានក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ។²⁶ពេលណាដែលយើងកាត់ការផ្គត់ផ្គង់អាហារដល់អ្នក ស្ត្រីដប់នាក់នឹងដុតនំក្នុងឡតែមួយ ហើយគេនឹងចែករបបនំប៉័ងឲ្យអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាបរិភោគតែនឹងមិនឆ្អែតឡើយ។

²⁷ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នានៅតែមិនព្រមស្តាប់យើង ហើយបន្តប្រឆាំងនឹងយើង²⁸យើងក៏នឹងប្រឆាំងជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងខ្លាំងវិញដែរ ហើយយើងនឹងវាយប្រដៅអ្នករាល់គ្នាខ្លាំងជាងនេះប្រាំពីរដង សមនឹងអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នា

²⁹អ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគសាច់កូនប្រុស កូនស្រីរបស់ខ្លួន ។³⁰យើងនឹងបំផ្លាញទីសក្ការៈរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅតាមទីខ្ពស់ៗរបស់អ្នករាល់គ្នា និងផ្តួលបង្គោលនៃព្រះក្លែងក្លាយរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយយើងនឹងស្អប់ខ្ពើមអ្នករាល់គ្នា។

³¹យើងនឹងកម្ទេចក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នាអើយទៅជាទីស្មសាន្ត ហើយក៏កម្ទេចទីសក្ការៈរបស់អ្នករាល់គ្នា។ យើងនឹងមិនទទួលតង្វាយគ្រឿងក្រអូបរបស់អ្នករាល់គ្នា។³²យើងនឹងបំផ្លាញស្រុករបស់អ្នករាល់។ ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលរស់នៅទីនោះនឹងស្រឡាំងកាំងដោយសារតែយើងបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នា។³³យើងនឹងកម្ចាត់កម្ចាយអ្នករាល់គ្នាទៅក្នុងចំណោមជាតិសាសន៍នានា យើងនឹងយកដាវដេញតាមពីក្រោយអ្នករាល់គ្នា។ ស្រុករបស់អ្នកនឹងនៅស្ងាត់ជ្រងុំ ហើយក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងទៅជាទីស្មរសាន។

³⁴នោះដីនឹងបានសម្រាកជំនួសឆ្នាំសប្ប័ទដែលគេមិនបានទុកឲ្យសម្រាកក្នុងរយៈពេលយូរ អំឡុងពេលដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវខ្មាំងសត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយ។³⁵អំឡុងពេលនោះដីនឹងបានសម្រាកសម្រាប់ឆ្នាំសប្ប័ទ។ ពេលវេលាដែលត្រូវគេបោះបង់ចោល ដីនឹងបានសម្រាក ជំនួសពេលដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានគោរពថ្ងៃសប្ប័ទ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅក្នុងស្រុកនេះ។³⁶អស់អ្នកដែលត្រូវខ្មាំងសត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយ យើងនឹងធ្វើឲ្យគេមានចិត្តភ័យតក់ស្លុត សូម្បីតែសម្លេងស្លឹកឈើជ្រុះក៏ធ្វើឲ្យគេភ័យដែរ ហើយគេនឹងរត់ដូចរត់គេចពីមុខដាវ។ ពួកគេនឹងដួលស្លាប់ ទាំងដែលមិនមានអ្នកណាដេញតាម។

³⁷អ្នករាល់គ្នានឹងដួលគរលើគ្នា ដូចរត់ចេញពីមុខដាវទោះបីមិនមានអ្នកណាដេញតាមពីក្រោយអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនមានកម្លាំងឈរនៅពីមុខសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ។³⁸អ្នករាល់គ្នានឹងវិនាសនៅក្នុងចំណោមជាតិសាសន៍នានា ហើយសពរបស់អ្នកនឹងត្រូវបញ្ចុះក្នុងស្រុកនៃខ្មាំងសត្រូវ ។³⁹ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា អស់អ្នកដែលរួចពីស្លាប់ នឹងវិនាសនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្មាំងសត្រូវ ដោយសារអំពើបារបស់ពួកគេ និងអំពើបាបរបស់ដូនតារបស់ពួកគេ។

⁴⁰ប្រសិនបើ ពួកគេសារភាពអំពើបាបរបស់គេ និងរបស់ដូនតាគេ ព្រមទាំងអំពើក្បត់ជាតិរបស់ពួកគេ ដោយពួកអ្នកដែលគ្មានជំនឿលើយើង ហើយដែលបានប្រឆាំងជាមួយនឹងយើង⁴¹ពេលដែលពួកដឹងពីមូលហេតុដែលយើងប្រឆាំងនឹងគេ ហើយនាំពួកគេទៅរស់នៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្មាំងសត្រូវ ហើយប្រសិនបើ ពួកគេប្រែចិត្តមកឱនលំទោន ហើយប្រសិនបើ ពួកគេព្រមទទួលទណ្ឌកម្មសម្រាប់អំពើបាបរបស់ពួកគេ⁴²នោះយើងនឹងនឹកចាំពីសម្ព័ន្ធមេត្រីដែលយើងបានចងជាមួយ យ៉ាកុប អ៊ីសាក និង ជាមួយអប្រាហាំ ហើយយើងក៏នឹងនឹកចាំពីទឹកដីរបស់ពួកគេផងដែរ។

⁴³ដីនឹងទៅជាស្ងាត់ជ្រងំដោយសសារពួកគេ ដូច្នេះ ដីនឹងបានសម្រាកដូចជាក្នុងឆ្នាំសប្ប័ទដែរ ក្នុងពេលដែលពួកគេមិនបានរស់នៅក្នុងស្រុក។ ពួកគេនឹងត្រូវបង់ថ្លៃ សម្រាប់អំពើបាបរបស់ពួកគេ ព្រោះពួកគេបានបោះបង់វិន័យរបស់យើង និងបែរចេញពីច្បាប់របស់យើង។

⁴⁴ថ្វីបើដូច្នេះក៏ដោយ ពេលដែលពួកគេរស់នៅក្នុងស្រុករបស់ខ្មាំងសត្រូវ យើងនឹងមិនបោះបង់ពួកគេចោល ហើយក៏មិនបំផ្លាញពួកគេទាំងស្រុង ឬក៏ផ្តាច់សម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់យើងដែលបានចងជាមួយពួកគេដែរ គឺយើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួកគេ។⁴⁵ប៉ុន្តែ សម្រាប់ពួកគេ យើងនឹងនឹកចាំពីសម្ព័ន្ធមេត្រីដែលយើងបានចងជាមួយដូនតារបស់ពួកគេ គឺជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលយើងបាននាំចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក នៅចំពោះមុខប្រជាជាតិនានា ដើម្បីឲ្យយើងជាព្រះរបស់គេ។ យើងជាព្រះអម្ចាស់»។

⁴⁶ទាំងនេះគឺជា សេចក្តីបង្គាប់បញ្ជា វិន័យ ហើយនិងច្បាប់ ដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្កើតរវាងទ្រង់ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលតាមរយៈលោកម៉ូសេ នៅភ្នំស៊ីណៃ។

27

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរប្រាប់ទៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ប្រាប់ពួកគេថាៈ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ថ្វាយតង្វាយលាបំណន់ពិសេសដល់ព្រះអម្ចាស់ ត្រូវថ្វាយតាមការវាយតម្លៃនៃមនុស្សនោះ។

³ការវាយតម្លៃរបស់អ្នកមានដូចជាៈសម្រាប់មនុស្សប្រុសដែលមានអាយុពីម្ភៃឆ្នាំ ដល់ហុកសិបឆ្នាំ ត្រូវបង់ប្រាក់ហាសិប ស៊ីគែល តាមរង្វាស់ដែលប្រើក្នុងទីសក្ការៈ។⁴សម្រាប់មនុស្សស្រីដែលមានអាយុដូចគ្នា រង្វាស់របស់អ្នកគឺ សាមសិប ស៊ីគែល។

⁵មនុស្សដែលមានអាយុ ពីប្រាំឆ្នាំ ដល់ម្ភៃឆ្នាំ មានតម្លៃ ម្ភៃស៊ីគែល ហើយសម្រាប់មនុស្សស្រីវិញ គឺ ដប់ស៊ីគែល។⁶សម្រាប់ទារក ឬកុមារាដែលមាន អាយុ មួយខែដល់ ប្រាំឆ្នាំ គិតជាប្រាក់គឺ ប្រាំស៊ីគែល រីឯទារិការ ឬកុមារី វិញគឺ បីស៊ីគែល។

⁷ក្មេងប្រុសអាយុចាប់ពីប្រាំមួយឆ្នាំឡើយគឺ ដប់ប្រាំស៊ីគែល និងសម្រាប់ក្មេងស្រីគឺ ដប់ស៊ីគែល។⁸ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកដែលបានសន្យានោះមិនមានលទ្ធភាពថ្វាយតាមចំនួនដែលបានកំណត់ទេ នោះគេត្រូវនាំខ្លួនអ្នកដែលសន្យាថ្វាយនោះទៅជួបបូជាចារ្យ ហើយបូជាចារ្យ នឹងវាយតម្លៃគាត់ ដែលអ្នកជាប់បំណន់នោះមានលទ្ធភាពទទួលយកបាន។

⁹ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ចង់ថ្វាយសត្វដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយប្រសិនបើ ព្រះអង្គព្រមទទួលយកវា នោះត្រូវញែកសត្វនោះជាសក្ការៈថ្វាយព្រះអង្គ។¹⁰មិនត្រូវយកអ្វីមកដោះដូរសត្វនៃតង្វាយព្រះជាម្ចាស់ឡើយ គឺមិនត្រូវយកសត្វល្អមកដូរសត្វអាក្រក់ឬយកសត្វអាក្រក់មកដូរសត្វល្អឡើយ។ បើអ្នកណាយកសត្វមួយមកដូរសត្វមួយទៀត ត្រូវចាត់ទុកថាសត្វទាំងពីរនោះ ជាសក្ការៈ។

¹¹ប្រសិនបើ គេបានសន្យាថ្វាយជាតង្វាយដល់់់់់់់ព្រះអម្ចាស់ជារបស់មិនបរិសុទ្ធ ដូច្នេះ ព្រះអង្គនឹងមិនទទួលតង្វាយនោះទេ ម្ចាស់តង្វាយត្រូវនាំសត្វនោះទៅជូនបូជាចារ្យ។¹²បូជាចារ្យត្រូវវាយតម្លៃវាជាសត្វនោះសារជាថ្មី ទៅតាមតម្លៃទីផ្សារ។ តម្លៃដែលបូជាចារ្យបានកំណត់នោះជាតម្លៃរបស់វា។¹³ប្រសិនបើ ម្ចាស់មានបំណងចង់លោះវា គាត់ត្រូវបង់ប្រាប់មួយភាគប្រាំបន្ថែមលើតម្លៃដែលបូជាចារ្យបានកំណត់ដើម្បីលោះវា។

¹⁴នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ញែកផ្ទះរបស់គាត់ជាវិសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់ បូជាចារ្យនឹងធ្វើការវាយតម្លៃរបស់នោះថាល្អឬមិនល្អ។ តម្លៃដែលបូជាចារ្យបានកំណត់ នោះគឺជាតម្លៃរបស់វា។¹⁵ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ម្ចាស់មានបំណងលោះផ្ទះនោះ គាត់ត្រូវបង់មួយភាគប្រាំលើតម្លៃដែលបូជាចារ្យបានកំណត់ ហើយព្រះនឹងត្រឡប់ទៅជារបស់គាត់វិញ។

¹⁶ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់ចង់ញែកដីរបស់គាត់ជាដីសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់ នោះការវាយតម្លៃដីនឹងត្រូវយោងទៅតាមបរិមាណនៃការសាបព្រោះ ស្រូវមួយថាំងនឹងមានតម្លៃប្រាំស៊ីគែល។

¹⁷ប្រសិនបើ គាត់ញែកដីរបស់គាត់ជាសក្ការៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់ក្នុងអំឡុងឆ្នាំមេត្តាករុណា នោះការវាយតម្លៃត្រូវយើងទៅតាមនោះដែរ។¹⁸ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ការញែកជាសក្ការៈនោះ បន្ទាប់ពីឆ្នាំមេត្តាករុណា នោះបូជាចារ្យត្រូវគណនាតម្លៃដីនោះតាមចំនួនឆ្នាំដែលនៅសល់រហូតដល់ឆ្នាំមេត្តាករុណា ហើយតម្លៃរបស់វាត្រូវធ្លាក់ចុះ។

¹⁹ប្រសិនបើ ម្ចាស់មានបំណងលោះដីស្រែរបស់គាត់មកវិញ គាត់ត្រូវបន្ថែមតម្លៃមួយភាគប្រាំលើតម្លៃដែលបានវាយតម្លៃនោះ ហើយដីនោះនឹងត្រលប់ទៅជារបស់គាត់។²⁰ប៉ុន្តែប្រសិនបើ គាត់មិនលោះ ឬលក់ដីនោះអោយទៅនាក់ផ្សេង គាត់នឹងមិនអាចលោះដីនោះត្រឡប់មកវិញបានទេ។²¹ជំនួសមកវិញ នៅពេលឆ្នាំមេត្តាករុណាមកដល់ អ្នកទិញត្រូវចាកចេញ ហើយដីនោះនឹងទៅសក្ការៈសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់។ ដីនោះនឹងទៅជាចំណែករបស់បូជាចារ្យ។

²²ប្រសិនបើ មនុស្សម្នាក់ញែកដីដែលបានទិញជាសក្ការៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ដីនោះមិនមែនជាចំណែកមរតករបស់គ្រួសាររបស់គាត់²³បូជាចារ្យត្រូវវាយតម្លៃតាមចំនួនឆ្នាំមេត្តាករុណាដែលនៅសល់ ហើយគេត្រូវបង់ប្រាក់តាមតម្លៃដែលបូជាចារ្យបានគិត ហើយទុកជាសក្ការៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

²⁴ក្នុងឆ្នាំមេត្តករុណា អ្នកទិញត្រូវចាកចេញពីដីដែលគេបានទិញ ហើយដីនឹងត្រឡប់ទៅជារបស់ម្ចាស់ដើមវិញ។²⁵ការវាយតម្លៃដីទាំងអស់ ត្រូវកំណត់ដោយទម្ងន់របស់ទីសក្ការៈ។ ឯកត្តានីមួយៗស្មើរនឹងម្ភៃការ៉ា។

²⁶មិនត្រូវឲ្យនរណាម្នាក់ញែកកូនដំបូងរបស់សត្វពីហ្វូងរបស់អ្នកជាសក្ការៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់ទេ ព្រោះកូនដំបូងរបស់សត្វជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ទោះបីជាកូនគោក្តី ឬកូនចៀមក្តី វាជារបស់ព្រះអម្ចាស់។²⁷ប្រសិនបើ វាជាសត្វមិនបរិសុទ្ធ នោះម្ចាស់អាចទិញសត្វនោះត្រឡប់មកវិញតាមដៃរបស់វា និងបូកបន្ថែមមួយភាគប្រាំនៃតម្លៃនោះផង។ ប្រសិនបើ សត្វនោះមិនត្រូវបានលោះទេ នោះត្រូវលក់សត្វនោះតាមតម្លៃដែលបានកំណត់។

²⁸ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្វីៗដែលគេបានថ្វាយផ្តាច់ទៅព្រះអម្ចាស់ហើយនោះ គេមិនអាចលក់ ឬលោះបានទេ ទោះបីជា មនុស្សឬសត្វ ឬដីដែលជាមរតករបស់គ្រួសាររបស់គាត់ក្តី។ អ្វីៗដែលថ្វាយផ្តាច់ដល់ព្រះអម្ចាស់ជារបស់សក្ការៈ។²⁹មិនមានតម្លៃណាដែលអាចបង់ដើម្បីលោះមនុស្សដែលបានថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។ គឺមនុស្សនោះត្រូវប្រហារជីវិត។

³⁰តង្វាយមួយភាគដប់នៃដី ទោះជាផលពីដីក្តី ឬផលពីរុក្ខជាតិក្តី គឺជារបស់ព្រះអម្ចាស់។ គឺជារបស់ដ៏វិសុទ្ធសម្រាប់ព្រះអង្គ។³¹ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ចង់លោះតង្វាយមួយភាគដប់នោះមកវិញ គាត់ត្រូវថែមមួយភាគប្រាំបន្ថែមទៀត។

³²ចំពោះហ្វូងគោ ឬហ្វូងចៀម ទោះស្ថិតក្រោមការឃ្វាលរបស់អ្នកគង្វាលក្តី មួយភាគដប់ក៏ត្រូវញែកជាសក្ការៈ នឹងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ដែរ។³³គង្វាលមិនត្រូវស្វែងរកសត្វណាប្រសើរជាង ឬសត្វណាអាក្រក់ជាង សម្រាប់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់នោះទេ ហើយក៏មិនត្រូវប្តូរសត្វ ណាមួយជាមួយសត្វដែលត្រូវថ្វាយនោះដែរ។ ប្រសិនបើ គេយកសត្វមួយមកដូរយកសត្វមួយទៀត ត្រូវចាត់ទុកថាសត្វទាំងពីរនោះជារបស់សក្ការៈ។ គេមិនអាចលោះសត្វនោះបានទេ»។

³⁴ទាំងនេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានមកនៅភ្នំស៊ីណៃ តាមរយៈលោកម៉ូសេសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់។

ជនគណនា

1

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំនៅទីរហោស្ថានភ្នំស៊ីណាយ។ ការនេះបានកើតឡើងនៅថ្ងៃទីមួយនៃខែទីពីរ នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំទីពីរបន្ទាប់ពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា៖²«ចូររាប់ចំនួនបុរសជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់តាមអំបូរនីមួយៗ និងគ្រួសាររបស់ឪពុកពួកគេ។ ចូររាប់ពួកគេតាមឈ្មោះ។ ចូររាប់ប្រុសៗទាំងអស់ បុរសម្នាក់ៗ។³គឺអ្នកដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំ និងចាស់ជាង។ ចូររាប់មនុស្សទាំងអស់ដែលអាចប្រយុទ្ធបាន ដូចជាទាហានរបស់អ៊ីស្រាអែល។ អ្នក និងអ៊ើរ៉ុនត្រូវកត់ត្រាចំនួនបុរសនៅក្នុងអង្គភាពរបស់ពួកគេ។

⁴ក្នុងអំបូរនីមួយៗត្រូវមានបុរសម្នាក់ ដែលជាមេនៃអំបូរ ត្រូវបម្រើជាមួយអ្នក ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធរបស់គាត់។ អ្នកដឹកនាំនីមួយៗត្រូវនាំពួកប្រុសៗដែលជាអ្នកប្រយុទ្ធ ដើម្បីកុលសម្ព័ន្ធរបស់ខ្លួន។⁵ឈ្មោះទាំងនេះគឺជាឈ្មោះរបស់អ្នកដឹកនាំដែលត្រូវចូលរួមប្រយុទ្ធជាមួយអ្នក។ មកពីកុលសម្ព័ន្ធរូបេន មានលោកអេលី‌ស៊ើរ ជាកូនរបស់លោកសេដេ‌អ៊ើរ⁶មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធលោកស៊ីម្មាន មានលោកស្លូមាលជាកូនរបស់លោកស៊ូរី‌សាដាយ។

⁷មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដា មានលោកណាសូន ជាកូនរបស់លោកអមីណា‌ដាប់។⁸មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារ មានលោកនេថា‌នេល ជាកូនរបស់លោកស៊ូហារ។⁹មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន មានលោកអេលាប ជាកូនរបស់លោកហេឡូន។

¹⁰មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ដែលជាកូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូសែប មានលោកអេលី‌សាម៉ា ជាកូនប្រុសរបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដ មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ មានលោកកាម៉ា‌លាល ជាកូនរបស់លោកផ្តាស៊ើរ។¹¹មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន មានលោកអប៊ីដាន ជាកូនរបស់លោកគីដា‌ហូនី។

¹²មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធដាន់ មានលោកអហ៊ីយេ‌ស៊ើរ ជាកូនរបស់លោកអាំមី‌សាដាយ។¹³មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធអេ‌ស៊ើរ មានលោកប៉ាគី‌ហ៊ាល ជាកូនរបស់លោកអូក្រាន។¹⁴មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធកាដ មានលោកអេលា‌សាប់ ជាកូនរបស់លោកដេហូ‌អែល។¹⁵មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី មានលោកអហ៊ី‌រ៉ា ជាកូនរបស់លោកអេណាន់។

¹⁶បុរសទាំងនេះគឺជាអ្នកដែលបានជ្រើសរើសពីប្រជាជន។ ពួកគេជាមេដឹកនាំនៃកុលសម្ព័ន្ធបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។ ពួកគេគឺជាអ្នកដឹកនាំរបស់អំបូរនៅក្នុងអ៊ីស្រាអែល។

¹⁷លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានយកបុរសទាំងនេះ ដែលបានកត់ឈ្មោះ¹⁸និងរួមជាមួយពួកប្រុសៗដែលបានប្រមូលពីសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នៅក្នុងថ្ងៃទីមួយនៃខែទីពីរ។ ពេលនោះ បុរសម្នាក់ៗមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ បានបានបង្ហាញអត្តសញ្ញាណនៃវង្សត្រកូលរបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានចុះឈ្មោះអំបូរ និងគ្រួសារ ព្រមទាំងតាមពូជពង្ស ដែលពីមកខ្សែស្រឡាយរបស់ពួកគេ។¹⁹នោះ លោកម៉ូសេបានកត់ត្រាចំនួនរបស់ពួកគេនៅក្នុងទីរហោស្ថានស៊ីណាយ ដូច ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់គាត់ឲ្យធ្វើ។

²⁰មកពីពូជពង្សរបស់រូបេន ដែលត្រូវជាកូនច្បងរបស់លោកអ៊ីស្រា‌អែល រាប់តាមឈ្មោះរៀងខ្លួន និង ប្រុសៗទាំងអស់ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ នឹងអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងតាមគ្រួសាររបស់ពួកគេ។²¹មកពីកុលសម្ព័ន្ធរូបេន ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៤៦, ៥០០នាក់។

²²មកពីពូជពង្សរបស់លោកស៊ីម្មាន រាប់តាមឈ្មោះរៀងខ្លួន និងប្រុសៗទាំងអស់ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ឬចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងតាមគ្រួសាររបស់ពួកគេ។²³មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៥៩, ៣០០ នាក់។

²⁴មកពីពូជពង្សរបស់លោកកាដ រាប់តាមឈ្មោះរៀងៗខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ និងចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។²⁵មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធកាដ ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៤៥, ៦៥០ នាក់។

²⁶មកពីពូជពង្សរបស់លោកយូដា រាប់តាមឈ្មោះរៀងខ្លួន និងបុរសដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ឬចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។²⁷មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដា ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៧៤, ៦០០ នាក់។

²⁸មកពីពូជពង្សរបស់លោកអ៊ីសា‌ខារ រាប់តាមឈ្មោះរៀងខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ឬចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។²⁹មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារ ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៥៤, ៤០០នាក់។

³⁰មកពីពូជពង្សរបស់លោកសាប់យូ‌ឡូន រាប់តាមឈ្មោះរៀងខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ និងចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។³¹មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៥៧, ៤០០ នាក់។

³²មកពីពូជពង្សរបស់លោកអេប្រាអ៊ីម កូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូសែបរាប់តាមឈ្មោះរៀងៗខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ និងចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។³³មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៤០, ៥០០ នាក់។

³⁴មកពីពូជពង្សរបស់លោកម៉ាណា‌សេ រាប់តាមឈ្មោះរៀងៗខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ និងចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។³⁵មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៣២, ២០០ នាក់។

³⁶មកពីពូជពង្សរបស់លោកបេន‌យ៉ាមីន រាប់តាមឈ្មោះរៀងៗខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ និងចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។³⁷មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធលោកបេន‌យ៉ាមីន ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៣៥, ៤០០ នាក់។

³⁸មកពីពូជពង្សរបស់លោកដាន់ រាប់តាមឈ្មោះរៀងៗខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ និងចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។³⁹មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធដាន់ ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៦២, ៧០០ នាក់។

⁴⁰មកពីពូជពង្សរបស់លោកអេ‌ស៊ើរ រាប់តាមឈ្មោះរៀងៗខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។⁴¹មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធអេ‌ស៊ើរ ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៤១, ៥០០ នាក់។

⁴²មកពីពូជពង្សរបស់លោកណែប‌ថាលី រាប់តាមឈ្មោះរៀងៗខ្លួន និងបុរសទាំងអស់ដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ និងចាស់ជាង ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន គឺកត់ត្រាតាមអំបូរដូនតា និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ។⁴³មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី ពួកគេរាប់បុរសបានចំនួន ៥៣, ៤០០ នាក់។

⁴⁴លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានរាប់បុរសទាំងអស់នេះ ជាមួយនឹងបុរសទាំងដប់ពីរ ដែលនឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរបស់អ៊ីស្រាអែល។⁴⁵ដូច្នេះ បុរសទាំងអស់របស់អ៊ីស្រាអែលចាប់តាំងពីអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ និងចាស់ជាង មនុស្សទាំងអស់អាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន ត្រូវបានរាប់តាមគ្រួសារនីមួយៗរបស់ពួកគេ។⁴⁶ពួកគេរាប់បានបុរសចំនួន ៦០៣, ៥៥០ នាក់។

⁴⁷ប៉ុន្តែ បុរសដែលមានពីពូជពង្សរបស់លេវីមិនបានរាប់ទេ⁴⁸ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលនឹងលោកម៉ូសេថា៖⁴⁹«អ្នកមិនត្រូវរាប់កុលសម្ព័ន្ធលេវី ឬបូកបញ្ចូលពួកគេនៅក្នុងចំនួនសរុបរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឡើយ។

⁵⁰ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវតែងតាំងពួកលេវីឲ្យមើលថែព្រះពន្លានៃសម្ពន្ធមេត្រី និងថែរក្សាគ្រឿងបរិក្ខារ នៅក្នុងព្រះពន្លា និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងព្រះពន្លានោះ។ ពួកលេវីត្រូវសែងព្រះពន្លា ហើយពួកគេត្រូវសែងគ្រឿងបរិក្ខាររបស់ព្រះពន្លាផងដែរ។ ពួកគេត្រូវថែរក្សាព្រះពន្លា ហើយត្រូវតាំងជំរំនៅជុំវិញព្រះពន្លាដែរ។

⁵¹នៅពេលព្រះពន្លាត្រូវរើសចេញទៅកន្លែងផ្សេងទៀត ពួកលេវីត្រូវរើព្រះពន្លាចេញ។ នៅពេលព្រះពន្លាត្រូវដំឡើង ពួកលេវីត្រូវដំឡើងវាវិញ។ អ្នកដទៃដែលចូលមកជិតព្រះពន្លា ត្រូវសម្លាប់ចោល។⁵²នៅពេលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដំឡើងត្រសាលរបស់ពួកគេ បុរសម្នាក់ៗត្រូវធ្វើធ្វើនៅជិតទង់ជ័យដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់អង្គភាពរបស់ខ្លួន។

⁵³ប៉ុន្តែ ពួកលេវីត្រូវដំឡើងត្រសាលរបស់ពួកគេនៅជុំវិញព្រះពន្លានៃសម្ពន្ធមេត្រី ដើម្បីកុំឲ្យសេចក្តីក្រោធរបស់យើងធ្លាក់មកលើអ៊ីស្រាអែល។ ពួកលេវីត្រូវថែរក្សាព្រះពន្លានៃសម្ពន្ធមេត្រី»។⁵⁴ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលធ្វើតាមការនេះទាំងអស់។ ពួកគេធ្វើគ្រប់យ៉ាងតាមដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់តាមរយៈលោកម៉ូសេ។

2

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនម្តងទៀត។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលម្នាក់ៗត្រូវបោះជំរំនៅជុំវិញទង់ជ័យរៀងខ្លួន នៅក្បែរទង់ជ័យផ្ទះឪពុករបស់ពួកគេ។ ពួកគេនឹងបោះជំរំនៅជុំវិញត្រសាលប្រជុំនៅគ្រប់ជ្រុង។

³អស់អ្នកដែលបោះជំរំនៅខាងកើតត្រសាលប្រជុំ ជាកន្លែងថ្ងៃរះ គឺជាកុលសម្ព័ន្ធរបស់លោកយូដា ហើយពួកគេបោះជំរំតាមអង្គភាពរបស់ពួកគេ។ លោកណាសូន ជាកូនរបស់លោកអមីណា‌ដាប់ គឺជាមេដឹកនាំរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធលោកយូដា។⁴ចំនួនប្រជាជនរបស់យូដាមានចំនួន ៧៤, ៦០០ នាក់។

⁵កុល‌សម្ព័ន្ធរបស់អ៊ីសា‌ខារបានបោះជំរំនៅជិតកុល‌សម្ព័ន្ធលោកយូដា។ លោកនេថា‌នេល ជាកូនរបស់លោកស៊ូហារគឺជាមេដឹកនាំទាហានរបស់លោកអ៊ីសា‌ខារ។⁶អង្គ‌ភាពរបស់គាត់ដែលបានរាប់ហើយមានចំនួន ៥៤, ៤០០ នាក់។

⁷កុល‌សម្ព័ន្ធរបស់លោកសាប់យូ‌ឡូនត្រូវ បោះជំរំនៅជិតលោកអ៊ីសា‌ខារ។ លោកអេលាប ជាកូនរបស់លោកហេឡូន គឺជាមេដឹកនាំទាហានរបស់លោកសាប់យូ‌ឡូន។⁸អង្គ‌ភាពរបស់គាត់ដែលបានរាប់ហើយមានចំនួន ៥៧, ៤០០ នាក់។

⁹ចំនួនប្រជាជនដែលនៅក្នុងជំរំរបស់លោកយូដាទាំងអស់មានចំនួន ១៨៦, ៤០០ នាក់។ ពួកគេនឹងចេញដំណើរមុនគេ។

¹⁰នៅប៉ែកខាងត្បូងត្រូវតែជាជំរំរបស់លោករូបេននៅក្រោមទង់ជ័យរបស់ពួកគេ។ មេដឹកនាំជំរំរបស់លោករូបេនគឺលោកអេលី‌ស៊ើរ ជាកូនរបស់លោកសេដេ‌អើរ។¹¹អង្គ‌ភាពរបស់គាត់ដែលបានរាប់ហើយមានចំនួន ៤៦, ៥០០ នាក់។

¹²លោកស៊ីម្មានបោះជំរំនៅជិតលោករូបេន។ មេដឹកនាំរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធលោកស៊ីម្មានគឺលោកស្លូមាល ជាកូនរបស់ស៊ូរី‌សាដាយ។¹³អង្គ‌ភាពរបស់គាត់ដែលបានរាប់ហើយមានចំនួន ៥៩, ៣០០ នាក់។

¹⁴កុល‌សម្ព័ន្ធកាដនៅបន្ទាប់នោះ។ មេដឹកនាំរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ គឺលោកអេលី‌សាប ជាកូនរបស់លោកដេហ៊ូ‌អែល។¹⁵អង្គ‌ភាពរបស់គាត់ដែលបានរាប់ហើយមានចំនួន ៤៥, ៦៥០ នាក់។

¹⁶ចំនួនរបស់អ្នកដែលបានរាប់នៅក្នុងជំរំរបស់លោករូបេន សរុបទាំងអស់មានចំនួន ១៥១, ៤៥០ នាក់។ ពួកគេនឹងចេញដំណើរជាអង្គភាពទីពីរ។

¹⁷បន្ទាប់មក ត្រសាលប្រជុំត្រូវចេញពីជំរំជាមួយពួកលេវី គឺនៅចំកណ្តាលនៃជំរំទាំងអស់។ ពួកគេត្រូវចេញពីជំរំតាមលំដាប់ ដូចដែលពួកគេបោះជំរំដែរ។ បុរសគ្រប់រូបត្រូវនៅក្នុងកន្លែងរបស់ខ្លួន និងទង់ជ័យរបស់ខ្លួនដែរ។

¹⁸អង្គភាពនៃជំរំរបស់អេប្រាអ៊ីមនៅក្រោមទងជ័យរបស់ពួកគេ។ មេដឹកនាំរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីមគឺលោកអេលី‌សាម៉ា ត្រូវជាកូនរបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដ។¹⁹អង្គភាពរបស់គាត់មានចំនួន ៤០, ៥០០ នាក់។

²⁰បន្ទាប់ពី ពួកគេគឺកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេ។ មេដឹកនាំរបស់កុលសម្ព័ន្ធលោកម៉ាណាសេគឺលោកកាម៉ា‌លាល ត្រូវជាកូនរបស់លោកផ្តាស៊ើរ។²¹អង្គភាពរបស់គាត់មានចំនួន ៣២, ២០០ នាក់។

²²បន្ទាប់មក កុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។ មេដឹកនាំរបស់កុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនគឺលោកអប៊ីដាន ត្រូវជាកូនរបស់លោកគីដា‌ហូនី។²³អង្គភាពរបស់គាត់មានចំនួន ៣៥, ៤០០ នាក់។

²⁴អង្គភាពទាំងអស់ដែលបានរាប់នៅក្នុងជំរំរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីមមានចំនួន ១០៨, ១០០។ ពួកគេចេញដំណើរជាអង្គភាពទីបី។

²⁵នៅប៉ែកខាងជើងជាជំរំអង្គភាពកុលសម្ព័ន្ធដាន់។ មេដឹកនាំរបស់កុលសម្ព័ន្ធដាន់ គឺលោកអហ៊ី‌យេស៊ើរ ត្រូវជាកូនរបស់លោកអាំមី‌សាដាយ។²⁶អង្គភាពរបស់គាត់មានចំនួន ៦២, ៧០០ នាក់។

²⁷នៅកុលសម្ព័ន្ធអេ‌ស៊ើរបោះជំរំនៅជិតកុល‌សម្ព័ន្ធដាន់។ មេដឹកនាំរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធអេ‌ស៊ើរ គឺលោកប៉ាគី‌ហ៊ាល ត្រូវជាកូនរបស់លោកអូក្រាន។²⁸អង្គភាពរបស់គាត់មានចំនួន ៤១, ៥០០ នាក់។

²⁹កុល‌សម្ព័ន្ធណែប‌ថាលីនៅបន្ទាប់។ មេដឹកនាំរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី គឺលោកអហ៊ី‌រ៉ា ត្រូវជាកូនរបស់លោកអេណាន។³⁰អង្គភាពរបស់គាត់មានចំនួន ៥៣, ៤០០ នាក់។

³¹អង្គភាពដែលនៅក្រោមទង់ជ័យរបស់ដាន់ទាំងអស់មានចំនួន ១៥៧, ៦០០ នាក់។ ពួកគេចេញទៅក្រោយគេបង្អស់ តាមទង់របស់ពួកគេ»។

³²អ្នកទាំងនេះគឺជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែល រាប់តាមចំនួននៃគ្រួសាររបស់ពួកគេ។ គឺរាប់អស់អ្នកដែលនៅក្នុងជំរំរបស់ពួកគេ តាមអង្គភាពរបស់ពួកគេមានចំនួន ៦០៣, ៥៥០។³³ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនមិនបានរាប់ពួកលេវីដែលនៅក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទេ។ ការនេះធ្វើតាម ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។

³⁴ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលធ្វើគ្រប់យ៉ាងតាមដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។ ពួកគេបានបោះជំរំតាមទង់ជ័យរបស់ពួកគេ។ ពួកគេចេញពីជំរំតាមអំបូររបស់ពួកគេ ទៅតាមគ្រួសារដូនតារបស់ពួកគេ។

3

¹នេះគឺជាប្រវត្តិរបស់ពូជពង្សលោកអ៊ើរ៉ុន និងលោកម៉ូសេ ពេលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេនៅលើភ្នំស៊ីណាយ។²ឈ្មោះរបស់កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ើរ៉ុនគឺ លោកណាដាប់ ជាកូនច្បង លោកអប៊ី‌ហ៊ូវ លោកអេឡាសារ និងលោកអ៊ីថា‌ម៉ារ។

³ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះកូនប្រុសៗរបស់លោកអើរ៉ុន គឺជាអ្នកដែលត្រូវបានតែង‌តាំងឲ្យបម្រើក្នុងមុខងារជាបូជា‌ចារ្យ។ ប៉ុន្តែ លោកណាដាប់ និងលោកអប៊ី‌ហ៊ូវបានបាត់បង់ជីវិតនៅចំពោះព្រះ‌ភក្ត្រព្រះ‌អម្ចាស់ក្នុងពេលដែលអ្នកទាំងពីរយកភ្លើងដែលមិនអាចទទួលយកបានចូលទៅថ្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ នៅទីរហោ‌ស្ថានស៊ីណៃ។⁴លោកណាដាប់ និងលោកអប៊ី‌ហ៊ូវគ្មានកូនប្រុសទេ ដូច្នេះ មានតែលោកអេ‌ឡា‌សារ និងលោកអ៊ីថា‌ម៉ារទេ ដែលបម្រើក្នុងមុខងារជាបូជា‌ចារ្យ ជាមួយលោកលោកអើរ៉ុន ជាឪពុករបស់ពួកគេ។

⁵ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖⁶«ចូរនាំកុលសម្ព័ន្ធលេវី ហើយឲ្យពួកគេឈរនៅចំពោះបូជាចារ្យអ៊ើរ៉ុន ដើម្បីឲ្យពួកគេបានជួយដល់គាត់។

⁷ពួកគេត្រូវមានភារកិច្ចជំនួសលោកអ៊ើរ៉ុន និងសហគមន៍ នៅខាងមុខត្រសាលប្រជុំ។ ពួកគេត្រូវបម្រើនៅក្នុងព្រះពន្លា។⁸ពួកគេត្រូវថែទាំគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់នៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ ហើយពួកគេត្រូវជួយកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីបំពេញមុខងារបម្រើនៅក្នុងព្រះពន្លា។

⁹អ្នកត្រូវប្រគល់ពួកលេវីទៅលោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោក។ ដ្បិត យើងបានប្រគល់ពួកគេទាំងអស់ ឲ្យជួយលោកដើម្បីបម្រើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។¹⁰អ្នកត្រូវតែងតាំងលោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោកឲ្យធ្វើជាបូជាចារ្យ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ជនបរទេស ដែលចូលមកជិត ត្រូវសម្លាប់គេចោល»។

¹¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖¹²«មើល៍ យើងបានញែកពួកលេវីចេញពីចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ យើងបានធ្វើការនេះ ជំនួសឲ្យយកកូនប្រុសច្បង ដែលកើតនៅក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ពួកលេវីគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង។¹³កូនច្បងទាំងអស់ជារបស់យើង។ នៅថ្ងៃដែលយើងបានប្រហារកូនច្បងនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប យើងបានញែកកូនច្បងរបស់អ៊ីស្រាអែលដោយឡែកសម្រាប់យើង ទាំងមនុស្ស ទាំងសត្វ។ ពួកគេជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង។ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់»។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេនៅក្នុងទីរហោស្ថានស៊ីណាយ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖¹⁵«ចូររាប់ពូជពង្សរបស់ពួកលេវីនៅតាមគ្រួសារនីមួយៗ នៅក្នុងផ្ទះរបស់ដូនតារបស់ពួកគេ។ ចូរជំរឿនប្រុសៗទាំងអស់ចាប់តាំងពីមួយខែឡើងទៅ»។¹⁶លោកម៉ូសេបានរាប់ពួកគេ តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់ឲ្យធ្វើ។

¹⁷ឈ្មោះកូនប្រុសៗរបស់ពួកលេវីមានលោកគើសូន លោកកេហាត់ និងលោកម៉្រារី។¹⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកគើសូន មានលោកលីបនី និងលោកស៊ី‌ម៉ៃ។¹⁹អំបូរដែលមកពីកូនប្រុសរបស់លោកកេហាត់ មានលោកអាំរ៉ាម លោកយីតសារ លោកហេប្រូន និងលោកអ៊ូ‌ស៊ាល។²⁰អំបូរដែលមកពីកូនប្រុសរបស់លោកម៉្រារី មានលោកម៉ាលី និងលោកមូស៊ី។ អ្នកទាំងនេះគឺជាអំបូររបស់ពួកលេវី ដែលរាយនាមតាមអំបូរនីមួយៗ។

²¹អំបូរលោកលីបនី និងអំបូរលោកស៊ី‌ម៉ៃ មកពីលោកគើសូន។ អ្នកទាំងនេះមកពីអំបូរលោកគើសូន។²²ពួកប្រុសៗទាំងអស់ដែលមានអាយុមួយខែឡើងទៅមានទាំងអស់ ៧៥០០ នាក់។²³អំបូរលោកគើសូនត្រូវបោះជំរំនៅទិសខាងលិចព្រះ‌ពន្លា ។

²⁴លោកអេលា‌សាប់ ជាកូនរបស់លោកឡាអែលត្រូវដឹកនាំអំបូរនៃពូជពង្សរបស់លោកគើសូន។²⁵គ្រួសាររបស់លោកគើសូន ត្រូវមើលខុសត្រូវនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ បូករួមទាំងព្រះពន្លាផង។ ពួកគេត្រូវមើលថែព្រះពន្លា ក្រណាត់បាំងពីលើព្រះពន្លា និងវាំងននដែលប្រើធ្វើជាច្រកចូលត្រសាលប្រជុំ។²⁶ពួកគេត្រូវមើលថែរនាំនៅទី‌លាន វាំងននច្រកចូលទី‌លាន ដែលស្ថិតនៅជុំ‌វិញទីលាន ព្រះ‌ពន្លា និងអាសនៈ ព្រមទាំងកន្លែងថ្វាយតង្វាយផង។ ពួកគេមានភារ‌កិច្ចថែទាំខ្សែចងត្រសាលប្រជុំ និងរបស់ទាំងអស់នៅក្នុងនោះផង។

²⁷អំបូរទាំងនេះមកពីលោកកេហាត់ គឺអំបូរលោកអាំរ៉ាម អំបូរលោកយីតសារ អំបូរលោកហេប្រូន និងអំបូរលោកអ៊ូ‌ស៊ាល។ អំបូរទាំងអស់នេះ មកពីអំបូរលោកកេហាត់។²⁸ប្រុសៗទាំងអស់មានចំនួន ៨៦០០ នាក់ គឺរាប់ចាប់ពីអាយុមួយខែឡើងទៅ ដើម្បីមើលថែរបស់ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់។²⁹គ្រួសារដែលមកពីពូជពង្សរបស់លោកកេហាត់ ត្រូវបោះជំរំនៅប៉ែកខាងត្បូងនៃព្រះពន្លា។

³⁰លោកអេលី‌សាផាន ជាកូនរបស់លោកអ៊ូ‌ស៊ាលត្រូវធ្វើជាមេដឹកនាំអំបូរលោកកេហាត់។³¹ពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវខាងហឹបនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រី តុ ជើងចង្កៀង កន្លែងថ្វាយតង្វាយ គ្រឿងបរិក្ខារដែលពួកគេប្រើប្រាស់នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ មានវាំងននខាងក្នុង និងរបស់ផ្សេងៗទៀតដែលនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។³²លោកអេ‌ឡា‌សារ ជាកូនរបស់លោកបូជា‌ចារ្យអើរ៉ុនត្រូវធ្វើជាមេដឹកនាំលើអស់អ្នកដែលដឹកនាំពួកលេវី។ គាត់នឹងមើលខុសត្រូវលើអស់អ្នកដែលបំពេញមុខងារក្នុងទីបរិសុទ្ធ។

³³អំបូរពីដែលមកពីលោកម៉្រារីគឺអំបូរលោកម៉ាស់‌លី និងលោកអំបូរម៉ូស៊ី។³⁴អំបូរទាំងនេះមកពីលោកម្រ៉ារី។ ប្រុសៗទាំងអស់មានចំនួន៦២០០ នាក់ ដែលបានរាប់ចាប់តាំងពីអាយុមួយខែឡើងទៅ។³⁵លោកស៊ូរី‌អែល ជាកូនរបស់លោកអប៊ី‌ហែលត្រូវដឹកនាំអំបូរលោកម្រ៉ារី។ ពួកគេត្រូវបោះជំរំនៅខាងជើងព្រះ‌ពន្លា។

³⁶ពូជពង្សរបស់លោកម្រ៉ារីត្រូវទទួលខុសត្រូវលើស៊ុមរបស់ព្រះពន្លា រនុក សសរ ជើងទ្រ ព្រមទាំងបរិក្ខារ និងអ្វីៗទាំងប៉ុន្មានដែលសម្រាប់ប្រើ‌ប្រាស់ជាមួយគ្រឿងទាំងនោះ បូករួមទាំង³⁷សសរ និងបង្គោលរបស់ទីលានដែលនៅជុំវិញព្រះពន្លា ជើងសសរ ចម្រឹង និងខ្សែចងដែរ។

³⁸លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន ព្រមទាំងកូនប្រុសៗរបស់គាត់ ត្រូវបោះជំរំនៅប៉ែកខាងកើតនៃព្រះពន្លា នៅខាងមុខត្រសាលប្រជុំ ទល់មុខនឹងថ្ងៃរះ។ ពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវលើការបំពេញភារកិច្ចនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ និងទទួលខុសត្រូវលើអ៊ីស្រាអែល។ ជនបរទេសណាដែលចូលមកក្នុងទីបរិសុទ្ធត្រូវសម្លាប់ចោល។³⁹លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានរាប់ប្រុសៗទាំងអស់នៅក្នុងអំបូរលោកលេវី ចាប់តាំងពីអាយុមួយខែឡើងទៅ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់។ ពួកគេរាប់បានប្រុសៗចំនួន ពីរម៉ឺនពីរពាន់នាក់។

⁴⁰ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេឲ្យ «ជំរឿនកូនច្បងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដែលមានអាយុចាប់តាំងពីមួយខែឡើងទៅ។ ធ្វើបញ្ជីឈ្មោះរបស់ពួកគេ។⁴¹អ្នកត្រូវនាំពួកគេលេវីមកឲ្យយើង ជំនួសកូនច្បងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ និងហ្វូងសត្វរបស់ពួកលេវីដែរ ជំនួសឲ្យហ្វូងសត្វរបស់ពូជពង្សអ៊ីស្រាអែលដែរ យើងជាព្រះអម្ចាស់»។

⁴²លោកម៉ូសេបានរាប់កូនច្បងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យលោកធ្វើ។⁴³លោកបានរាប់កូនប្រុសច្បងទាំងអស់តាមឈ្មោះ និងអាយុចាប់ពីមួយខែឡើងទៅ។ លោករាប់បានទាំងអស់ចំនួន ២២, ២៧៣នាក់។

⁴⁴ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្តងទៀត។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖⁴⁵«ចូរយកពួកលេវីជំនួស កូនច្បងដែលនៅក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ហើយត្រូវយកហ្វូងសត្វរបស់ពួកលេវីជំនួសហ្វូងសត្វរបស់ប្រជាជនដែរ។ ពួកលេវីជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។

⁴⁶អ្នកត្រូវប្រមូលប្រាក់ប្រាំសេកែល សម្រាប់ជាលោះកូនច្បងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលមានចំនួន ២៧៣នាក់ ដែលបានលើសចំនួនរបស់ពួកលេវី។⁴⁷អ្នកត្រូវប្រើប្រាក់សេកែលនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ តាមរង្វាល់របស់អ្នក។ ប្រាក់សេកែលមានតម្លៃស្មើម្ភៃកេរ៉ា។⁴⁸អ្នកត្រូវបង់ថ្លៃលោះដែលអ្នកត្រូវបង់សម្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោក»។⁴⁹ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានប្រមូលប្រាក់បង់សម្រាប់លោះពីអស់អ្នកដែលើសពីចំនួននៃពួកលេវី។⁵⁰លោកម៉ូសេបានប្រមូលប្រាក់ពីកូនច្បងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ លោកប្រមូលបានប្រាក់ចំនួន ១៣៦៥ សេកែល តាមទម្ងន់សេកែលនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។ លោកម៉ូសេប្រគល់ប្រាក់លោះទៅលោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោក។⁵¹លោកម៉ូសេបានធ្វើតាមអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យលោកធ្វើ ហើយបានធ្វើដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោក។

4

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«ចូរធ្វើការរាប់ចំនួនប្រុសៗនៅក្នុងពូជពង្សរបស់លោកកេហាត់ ពីក្នុងចំណោមពួកលេវី តាមអំបូរ និងគ្រួសារដូនតារបស់ពួកគេ។³ចូររាប់ចំនួនប្រុសៗទាំងអស់ដែលមានអាយុសាមសិប ទៅហាសិបឆ្នាំ។ ប្រុសៗទាំងនេះត្រូវចូលរួមបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។⁴ពូជពង្សរបស់កេហាត់ត្រូវទទួលខុសត្រូវលើរបស់ដ៏បរិសុទ្ធបំផុតដែលបានបម្រុងទុកសម្រាប់យើងនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។

⁵នៅពេលដែលជំរំរៀបនឹងចេញដំណើរទៅមុខទៀត លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោកត្រូវចូលទៅក្នុងព្រះពន្លា ហើយយកវាំងននដែលបែងចែកទីបរិសុទ្ធបំផុតពីទីបរិសុទ្ធចុុះ ហើយគ្របហឹបនៃទីបន្ទាល់ជាមួយនឹងវាំងនននោះ។⁶ពួកគេត្រូវគ្របហឹបជាមួយនឹងស្បែកផ្សោត។ ពួកគេត្រូវលាតក្រណាត់ពណ៌ខៀវពីលើវា។ ពួកគេត្រូវស៊កឈើស្នែងដើម្បីសែងវា។

⁷ពួកគេត្រូវគ្របក្រណាត់ពណ៌ខៀវនៅតុនំប៉័ងដែលនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេត្រូវដាក់ចាន ស្លាបព្រា ចាន និងថូតសម្រាប់ចាក់។⁸នំប៉័ងត្រូវតែរក្សានៅលើតុជានិច្ច។ ពួកគេត្រូវគ្រប់របស់ទាំងនោះដោយក្រណាត់ពណ៌ក្រហម ហើយនិងស្បែកផ្សោតពីលើមួយជាន់ទៀត។ ពួកគេត្រូវស៊កឈើស្នែងសម្រាប់សែងតុនោះ។

⁹ពួកគេត្រូវយកក្រណាត់ពណ៌ខៀវ ហើយគ្របពីលើជើងចង្កៀង និងពីលើចង្កៀង ឃ្នាបប្រឆេះ ភាជន៍ដាក់កម្ទេច និងដបប្រេងទាំងប៉ុន្មាន សម្រាប់ដុតចង្កៀងនោះ។¹⁰ពួកគេត្រូវដាក់ជើងចង្កៀង និងគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់ទៅក្នុងស្បែកផ្សោត ហើយពួកគេត្រូវដាក់របស់ទាំងនោះប្រដាប់សម្រាប់សែង។¹¹ពួកគេត្រូវយកក្រណាត់ពណ៌ខៀវគ្របពីលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយមាស។ ពួកគេត្រូវគ្របវាដោយស្បែកផ្សោត ហើយត្រូវស៊កឈើស្នែងដើម្បីសែងដែរ។

¹²ពួកគេត្រូវយកគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់សម្រាប់បម្រើការនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ហើយត្រូវបត់វាដាក់នៅក្នុងក្រណាត់ពណ៌ខៀវ។ ពួកគេត្រូវគ្របវាដោយស្បែកផ្សោត ហើយដាក់គ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់នោះនៅលើប្រដាប់សែង។¹³ពួកគេត្រូវយកផេះចេញពីកន្លែងថ្វាយតង្វាយ ហើយយកក្រណាត់ពណ៌ខៀវគ្របពីលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយនោះ។¹⁴ពួកគេត្រូវដាក់គ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់ដែលពួកគេប្រើសម្រាប់កិច្ចការនៅកន្លែងថ្វាយតង្វាយនោះនៅនៅលើប្រដាប់សែង។ របស់របរទាំងនោះគឺគឺមានភាជន៍ដាក់រងើកភ្លើង សម ប្រដាប់ចូក ផើង និងគ្រឿងបរិក្ខារទាំងប៉ុន្មានទៀតសម្រាប់កន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ ពួកគេត្រូវគ្របកន្លែងថ្វាយតង្វាយដោយស្បែកផ្សោត ហើយត្រូវស៊កឈើស្នែងសម្រាប់សែងផង។

¹⁵ពេលលោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោកគ្របរបស់នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ និងគ្រឿងបរិក្ខារអស់ហើយ ហើយពេលជំរំរើទៅមុខទៀត នោះពូជពង្សរបស់កេហាត់ត្រូវចូលមកសែងរបស់នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនោះ។ ប្រសិនបើ ពួកគេបានសម្ភារបរិសុទ្ធ ពួកគេត្រូវស្លាប់។ នេះគឺជាកិច្ចការរបស់ពូជពង្សលោកកេហាត់ គឺសែងគ្រឿងបរិក្ខារនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។¹⁶លោកអេឡាសារជាកូនរបស់បូជា‌ចារ្យអើរ៉ុន ទទួលខុសត្រូវលើប្រេងសម្រាប់ចង្កៀង គ្រឿងក្រអូប តង្វាយម្សៅប្រចាំ និងប្រេងសម្រាប់ពិធីលាបប្រេង។ លោកក៏មើលខុសត្រូវលើព្រះ‌ពន្លាទាំងមូល និងអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងព្រះ‌ពន្លា ព្រមទាំងទីបរិសុទ្ធ និងគ្រឿងបរិក្ខារផ្សេងៗ នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធដែរ»។

¹⁷ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖¹⁸«កុំអនុញ្ញាតឲ្យកុលសម្ព័ន្ធនៃអំបូរកេហាត់រើចេញពីក្នុងចំណោមពួកលេវីឡើយ។¹⁹ចូរការពារពួកគេ ធ្វើបែបនេះ នោះពួកគេនឹងបានរស់ មិនត្រូវស្លាប់ឡើយ។ ពេលពួកគេចូលមកក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត²⁰ពួកគេមិនត្រូវចូលទៅក្នុងហើយមើលទីបរិសុទ្ធឡើយ ដ្បិត នៅពេលណាគេមើល ពួកគេនឹងស្លាប់មិនខាន។ លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោកត្រូវចាត់តាំងពួកកេហាត់ឲ្យធ្វើការរបស់ពួកគេ នៅធ្វើការនៅក្នុងភារកិច្ចពិសេសរបស់ពួកគេ»។

²¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្តងទៀត។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²²«ចូររាប់ពូជពង្សរបស់លោកគើសូនផងដែរ តាមគ្រួសារដូតារបស់ពួកគេ តាមអំបូររបស់ពួកគេ។²³ចូររាប់អស់អ្នកដែលមានអាយុសាមសិប ទៅហាសិបឆ្នាំ។ ចូររាប់ចំនួនពួកគេដែលចូលរួមបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំទាំងអស់។

²⁴នេះគឺជាកិច្ចការអំបូរគើសូន ពេលពួកគេបម្រើ និងអ្វីដែលពួកគេសែង។²⁵ពួកគេត្រូវសែងវាំងននរបស់ព្រះពន្លា ត្រសាលប្រជុំ គម្របរបស់វា និងគម្របស្បែកផ្សោតដែលនៅលើវា ហើយនិងវាំងននសម្រាប់ច្រកចូលនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។²⁶ពួកគេត្រូវសែងវាំងនននៃទីលានដែរ និងវាំងននសម្រាប់ច្រកចូលទ្វារទីលាន ដែលនៅជិតព្រះពន្លា និងជិតកន្លែងថ្វាយតង្វាយ ខ្សែចង និងគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់សម្រាប់កិច្ចការបម្រើរបស់ពួកគេ។ អ្វីក្តីដែលត្រូវធ្វើជាមួយនឹងការទាំងនេះ ពួកគេត្រូវធ្វើវា។

²⁷លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់លោកគឺជាអ្នកចង្អុលបង្ហាញកិច្ចការពូជពង្សរបស់លោកគើសូន និងអ្វីៗដែលត្រូវដឹកជញ្ជូន ព្រមទាំងកិច្ចការទាំងអស់ដែលពួកគេបម្រើ។ អ្នកត្រូវចាត់តាំងពួកគេសម្រាប់ទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេទាំងអស់។²⁸នេះគឺជាកិច្ចការបម្រើអំបូររបស់ពូជពង្សគើសូន សម្រាប់ត្រសាលនៃការជួបជុំ។ លោកអ៊ីថា‌ម៉ារ ជាកូនរបស់បូជា‌ចារ្យអើរ៉ុន ត្រូវដឹកនាំពួកគេនៅកិច្ចការរបម្រើរបស់ពួកគេ។

²⁹អ្នកត្រូវរាប់អំបូរលោកម្រ៉ារី តាមអំបូររបស់ពួកគេ ហើយចាត់លំដាប់ពួកគេតាមគ្រួសារនៃដូនតារបស់ពួកគេ។³⁰ត្រូវរាប់ចាប់ពីអាយុសាមសិបឡើងទៅរហូតដល់អាយុហាសិបឆ្នាំ។ រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលនឹងចូលរួម ហើយបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។

³¹នេះគឺជាទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេ និងកិច្ចការរបស់ពួកគេនៅក្នុងការបម្រើនៅត្រសាលប្រជុំ។ ពួកគេត្រូវមើលខុសត្រូវលើបន្ទះក្ដាររបស់ព្រះ‌ពន្លា រនុក សសរ និងជើងទ្រ សសរ³²និងជើងទ្រនៅជុំ‌វិញទី‌លាន ចម្រឹង ខ្សែសន្ធឹង ព្រមទាំងគ្រឿងបរិក្ខារ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលប្រើ‌ប្រាស់ជាមួយ។ ត្រូវរាយមុខឈ្មោះរបស់ទាំងនោះ ឲ្យពួកគេសែង។

³³នេះគឺជាកិច្ចការបម្រើរបស់អំបូរនៃពូជពង្សលោកម្រ៉ារី និងអ្វីដែលពួកគេធ្វើសម្រាប់ត្រសាលប្រជុំនៅក្រោមការណែនាំរបស់លោកអ៊ីថា‌ម៉ារ កូនប្រុសរបស់បូជាចារ្យអ៊ើរ៉ុន»។

³⁴លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន ព្រមទាំងអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងសហគមន៍បានរាប់ពូជពង្សរបស់កេហាត់តាមអំបូរនៃគ្រួសារដូនតារបស់ពួកគេ។³⁵ពួកគេបានរាប់អំបូរកេហាត់ចាប់ពីអាយុសាមសិបឡើងទៅរហូតដល់ហាសិបឆ្នាំ។ ពួកគេរាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាដេលចូលរួមដើម្បីបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។³⁶ពួកគេរាប់បានប្រុសៗទាំងអស់មានចំនួន ២, ៧៥០ នាក់ តាមអំបូររបស់ពួកគេ។

³⁷លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានរាប់បុរសទាំងអស់ និងគ្រួសារនៃកេហាត់ដែលបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។ ធ្វើបែបនេះ ពួកគេបានស្តាប់បង្គាប់តាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ពួកគេ ឲ្យធ្វើតាមរយៈលោកម៉ូសេ។

³⁸ពូជពង្សរបស់លោកគើសូនត្រូវបានរាប់តាមអំបូររបស់ពួកគេ តាមគ្រួសារដូនតារបស់ពួកគេដែរ។³⁹ចាប់ពីអាយុសាមសិបឆ្នាំឡើងទៅរហូតដល់អាយុហាសិបឆ្នាំ គឺមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលចូលរួមបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។⁴⁰ប្រុសៗទាំងអស់ដែលរាប់បានតាមអំបូររបស់ពួកគេ និងតាមគ្រួសារដូនតារបស់ពួកគេ មានចំនួន ២, ៦៣០នាក់។

⁴¹លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានរាប់អំបូរនៃពូជពង្សរបស់លោកគើសូន ដែលអាចបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។ ធ្វើបែបនេះ ពួកគេបានស្តាប់បង្គាប់តាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ពួកគេឲ្យធ្វើតាមរយៈលោកម៉ូសេ។

⁴²ពូជពង្សរបស់លោកម្រ៉ារីត្រូវបានរាប់តាមអំបូរ និងតាមគ្រួសារដូនតារបស់ពួកគេដែរ។⁴³ចាប់ពីអាយុសាមសិបឆ្នាំ រហូតដល់ហាសិបឆ្នាំ មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលអាចចូលរួមបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។⁴⁴ប្រុសៗទាំងអស់ដែលរាប់បានតាមអំបូរ និងតាមគ្រួសារដូនតារបស់ពួកគេមានចំនួន ៣, ២០០ នាក់។

⁴⁵លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានរាប់បុរសទាំងអស់នេះ នៅក្នុងពូជពង្សរបស់ម្រ៉ារី។ ធ្វើបែបនេះ ពួកគេបានស្តាប់បង្គាប់តាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ពួកគេឲ្យធ្វើតាមរយៈលោកម៉ូសេ។

⁴⁶ដូច្នេះ លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន ព្រមទាំងអ្នកដឹកនាំរបស់អ៊ីស្រាអែលបានរាប់ពួកគេលេវីទាំងអស់តាមអំបូរ នៅក្នុងគ្រួសារនៃដូនតារបស់ពួកគេ។⁴⁷ចាប់ពីអាយុសាមសិបឆ្នាំដល់ហាសិបឆ្នាំ។ ពួកគេរាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលអាចធ្វើការនៅក្នុងព្រះពន្លាបាន និងអ្នកដែលអាចសែង និងមើលថែសម្ភារនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំដែរ។⁴⁸ពួកគេរាប់បានប្រុសៗចំនួន ៨, ៥៨០នាក់។

⁴⁹លោកម៉ូសេបានរាប់មនុស្សម្នាក់ៗ ហើយបន្តរាប់តាមប្រភេទនៃការងារដែលតែងតាំងឲ្យពួកគេធ្វើតាមបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់។ គាត់បានរាប់មនុស្សម្នាក់ៗតាមប្រភេទនៃទំនួលខុសត្រូវដែលពួកគេអាចទទួលបាន។ ធ្វើបែបនេះ ពួកគេបានស្តាប់បង្គាប់តាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យពួកគេធ្វើតាមរយៈលោកម៉ូសេ។

5

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«ចូរបង្គាប់ដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឲ្យបណ្តេញអ្នកណាដែលមានជំងឺឃ្លង់ និងអ្នកដែលមានជំងឺកាមរោគ ព្រមទាំងអ្នកដែលមិនស្អាតដោយសារប៉ះជាមួយសាកសពចេញពីជំរំ។³មិនថាប្រុស ឬស្រីទេ អ្នកត្រូវបណ្តេញពួកគេចេញពីជំរំ។ ពួកគេមិនត្រូវធ្វើឲ្យជំរំមិនស្អាតឡើយ ព្រោះយើងរស់នៅក្នុងជំរំនោះ»។⁴ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលក៏ធ្វើដូច្នោះ។ ពួកគេបានបណ្តេញអ្នកទាំងនោះចេញពីជំរំ ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះអម្ចាស់។

⁵ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្តងទៀត។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖⁶«ចូរប្រាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ នៅពេលមនុស្សប្រុស ឬស្រ្តីណាប្រព្រឹត្តបាប ដូចជាប្រជាជនធ្វើដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយមិនស្មោះត្រង់ជាមួយយើង អ្នកនោះមានកំហុសហើយ។⁷នៅពេលពួកគេសារភាពបាប ដែលខ្លួនបានធ្វើនោះ។ អ្នកនោះត្រូវបង់ថ្លៃនៃអំពើបាបរបស់គាត់ ដោយបូកជាមួយតម្លៃមួយជាប្រាំបន្ថែម។ អ្នកនោះត្រូវប្រគល់ការនេះទៅអ្នកដែលគាត់បានធ្វើខុស។

⁸ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកនោះមិនមានញាតិជិតស្និទដើម្បីទទួលសំណងទេ គាត់ត្រូវបង់ថ្លៃសម្រាប់កំហុសរបស់គាត់មកឲ្យយើង តាមរយៈបូជាចារ្យ ជាមួយនឹងចៀមឈ្មោលមួយ ទុកជាថ្លៃលោះបានគាត់។⁹តង្វាយរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ អ្វីដែលត្រូវញែកដោយឡែក ហើយត្រូវនាំទៅជូនបូជាចារ្យ ដោយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលផ្ទាល់នោះ នឹងត្រូវជាកម្មសិទ្ធិរបស់គាត់។¹⁰តង្វាយរបស់មនុស្សគ្រប់រូបនឹងត្រូវជារបស់បូជាចារ្យ ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ថ្វាយអ្វីមួយទៅឲ្យបូជាចារ្យ វានឹងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់គាត់»។

¹¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្តងទៀត។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖¹²«ចូរប្រាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ប្រាប់ពួកគេថា៖ «ឧបមាថា ប្រពន្ធរបស់បុរសម្នាក់បានបែរចេញពីគាត់ ហើយធ្វើបាបទាស់នឹងប្តីរបស់នាង។

¹³ហើយ ឧបមាថា មានបុរសម្នាក់ទៀតមកគេងជាមួយនាង។ នៅក្នុងករណីនេះ នាងបានប្រព្រឹត្តអំពើសៅហ្មងហើយ។ ទោះបីជាប្តីរបស់នាងមិនបានឃើញ ឬមិនដឹងក៏ដោយ ឬទោះបើគ្មាននរណាចាប់បាននៅអំពើ និងគ្មាននរណាធ្វើបន្ទាល់ទាស់នាងក៏ដោយ។¹⁴លើសពីនេះ វិញ្ញាណនៃការប្រច័ណ្ឌអាចកើតមាននៅក្នុងប្តីរបស់នាងដែលប្រពន្ធបានប្រព្រឹត្តអំពើសៅហ្មង។ ប៉ុន្តែ វិញ្ញាណនៃការប្រច័ណ្ឌអាចកើតឡើងដោយមិនត្រឹមត្រូវទៅលើបុរសម្នាក់ នៅពេលប្រពន្ធរបស់គាត់មិនបានប្រព្រឹត្តអំពើសៅហ្មងក្តី។

¹⁵នៅក្នុងករណីនេះ បុរសអាចនាំប្រពន្ធរបស់ខ្លួនទៅរកបូជាចារ្យ។ ប្តីត្រូវបានតង្វាយច្រូចសម្រាប់នាង។ គាត់ត្រូវនាំយកម្សៅបីគីឡូក្រាម ជាតង្វាយសម្រាប់នាងទៅជាមួយផង។ គាត់មិនត្រូវចាក់ប្រេង ឬគ្រឿងក្រអូបនៅលើវាឡើយ ព្រោះជាតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិនៃការប្រច័ណ្ឌ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិសម្រាប់រម្លឹកពីបាប។

¹⁶បូជាចារ្យត្រូវនាំនាងមកជិត ហើយឲ្យនាងឈរនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។¹⁷បូជាចារ្យត្រូវយកថូដែលមានទឹកបរិសុទ្ធ ហើយយកធូលីពីដែលនៅក្នុងព្រះពន្លាមក។ គាត់ត្រូវដាក់ដីនោះទៅក្នុងទឹក។

¹⁸បូជាចារ្យត្រូវឲ្យនាងនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ហើយគាត់ត្រូវស្រាយចំណងសក់នៅលើក្បាលរបស់នាង។ គាត់ត្រូវដាក់ដៃរបស់នាងទៅលើតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិនៃការរម្លឹក គឺជាតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិនៃការសង្ស័យ។ បូជាចារ្យត្រូវកាន់ទឹកដែលល្វីងនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ដែលអាចនាំបណ្តាសា។¹⁹បូជាចារ្យត្រូវឲ្យស្ត្រីនោះស្បថ ហើយត្រូវនិយាយទៅនាងថា៖ «ប្រសិនបើ បើនាងគ្មានទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទជាមួយបុរសណាទេ ហើយប្រសិនបើ នាងមិនបានដើរផ្លូវខុស ហើយប្រព្រឹត្តអំពើមិនស្អាតស្អំទេ ដូច្នេះ នាងមានសេរីភាពពីទឹកល្វីងនេះ ដែលអាចនាំបណ្តាសាដល់នាងហើយ។

²⁰ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ នាងនៅក្រោមអំណាចរបស់ប្តី ហើយប្រសិនបើ នាងបានប្រព្រឹត្តអំពើសៅហ្មង ហើយប្រសិនបើ នាងបានដេកជាមួយបុរសផ្សេង²¹ដូច្នេះ (បូជាចារ្យត្រូវឲ្យនាងស្បថ ហើយអាចនាំបណ្តាសាដល់នាង ហើយបន្ទាប់មក គាត់ត្រូវបន្តនិយាយជាមួយនាងទៀត) ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យនាងទទួលបណ្តាសា ហើយនឹងបង្ហាញដល់ប្រជាជនរបស់នាងបានដឹង។ ការនេះនឹងកើតឡើង ប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យនាងក្លាយទៅជាស្ត្រីអារ និងធ្វើឲ្យនាងប៉ោងពោះ ហើយប្រជា‌ជនយកឈ្មោះនាងទៅដាក់បណ្ដាសាគ្នា។²²ទឹកនេះដែលនឹងនាំបណ្តាសានឹងចូលទៅក្នុងពោះរបស់នាង ធ្វើឲ្យពោះនាងប៉ោងឡើង ហើយភ្លៅនាងរលួយ!»។ ហើយស្ត្រីនោះត្រូវឆ្លើយថា៖ ចាស៎! សូមឲ្យការនោះបានកើតឡើងចុះ ប្រសិនបើ ខ្ញុំបានធ្វើខុសមែន។

²³បូជាចារ្យត្រូវសរសេរបណ្តាសាទាំងនេះនៅលើក្រាំមួយ ហើយបន្ទាប់មក គាត់ត្រូវលាងសម្អាតបណ្តាសាដែលបានសរសេរដោយទឹកល្វីងនោះ។

²⁴បូជាចារ្យត្រូវធ្វើទឹកល្វីងដែលនាំបណ្តាសាឲ្យស្រ្តីផឹក។ ទឹកដែលនាំបណ្តាសានឹងចូលទៅក្នុងនាង ហើយត្រឡប់ទៅជាល្វីង។²⁵បូជាចារ្យត្រូវយកតង្វាយធញ្ញជាតិជាតង្វាយនៃការប្រច័ណ្ឌចេញពីដៃរបស់ស្រ្តីនោះ។ គាត់ត្រូវលើកតង្វាយធញ្ញជាតិឡើងនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ហើយយកវាមកកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។²⁶បូជាចារ្យត្រូវយកតង្វាយធញ្ញជាតិមួយក្ដាប់ តំណាងឲ្យតង្វាយនោះ ហើយដុតវានៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ បន្ទាប់មក គាត់ត្រូវប្រគល់ទឹកល្វីងឲ្យស្រ្តីនោះផឹក។

²⁷នៅពេលគាត់ប្រគល់ទឹកឲ្យនាងផឹក ហើយប្រសិនបើ នាងសៅហ្មងដោយសារនាងបានធ្វើបាបទាស់នឹងប្តីរបស់នាង នោះដែកដែលនាំបណ្តាសានឹងចូលទៅក្នុងនាង នឹងត្រឡប់ទៅជាល្វីង។ ស្ត្រីនោះនឹងត្រូវបណ្ដាសា ហើយប្រជា‌ជននឹងយកឈ្មោះនាងទៅដាក់បណ្ដាសាគ្នា។²⁸ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ នាងមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើសៅ‌ហ្មងទេ ហើយប្រសិនបើ នាងជាមនុស្សស្តាតស្អំ ដូច្នេះ នាងនឹងបានរួចខ្លួន។ ហើយនាងនឹងមានកូនចៅបាន។

²⁹នេះគឺជាច្បាប់នៃការប្រច័ណ្ឌ។ វាគឺជាច្បាប់សម្រាប់ស្ត្រីដែលវង្វេងពីប្តីរបស់នាង ហើយបានប្រព្រឹត្តអំពើសៅហ្មង។³⁰វាគឺជាច្បាប់សម្រាប់បុរសដែលមានវិញ្ញាណនៃការប្រច័ណ្ឌ ពេលគាត់ប្រច័ណ្ឌជាមួយប្រពន្ធរបស់គាត់។ គាត់ត្រូវនាំស្រ្តីនោះមកចំពោះព្រះអម្ចាស់ ហើយបូជាចារ្យត្រូវធ្វើតាមសេចក្តីដែលបានរៀបរាប់នៅក្នុងច្បាប់នៃការប្រច័ណ្ឌនេះគ្រប់យ៉ាង។

³¹បុរសនឹងមានសេរីភាពពីកំហុសដោយសារនាំប្រពន្ធរបស់គាត់មកកាន់បូជាចារ្យ។ ស្រី្តត្រូវត្រូវទទួលកំហុសដែលនាងបានធ្វើ»។

6

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«ចូរប្រកាសដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ចូរប្រាប់ដល់ពួកគេថា៖ «ពេលបុរស ឬស្រ្តីណាម្នាក់បានញែកខ្លួនឯងសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ដោយសម្បថពិសេសជាអ្នកណា‌សារីត គាត់ត្រូវញែកខ្លួនឯងចេញពីស្រាទំពាំងបាយជូរ ហើយនឹងគ្រឿងស្រវឹង។³គាត់មិនត្រូវផឹកទឹកទំពាំងបាយជូរ ឬហូបទំពាំងបាយជូរស្រស់ ឬទំពាំងបាយជូរក្រៀមក្តី។⁴ក្នុងពេលដែលគាត់ញែកខ្លួនដល់យើង គាត់មិនត្រូវហូបអ្វីដែលធ្វើឡើងពីទំពាំងបាយជូរឡើយ បូករួមទាំងគ្រាប់ ឬសំបកវាដែរ។

⁵នៅក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់ស្ថិតនៅក្នុងសម្បថនៃការញែកខ្លួនថ្វាយព្រះ មិនត្រូវឲ្យគាត់ប្រើកំបិតកោរក្បាលរបស់គាត់ឡើយ រហូតដល់ថ្វៃកំណត់នៃការញែកខ្លួនដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់បានសម្រេច។ គាត់ត្រូវញែកខ្លួនដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ គាត់ត្រូវអនុញ្ញាឲ្យសក់គាត់នៅវែងនៅលើក្បាលរបស់គាត់។

⁶នៅក្នុងអំឡុងពេលដែលញែកខ្លួនថ្វាយព្រះអម្ចាស់ គាត់មិនត្រូវចូលទៅជិតមនុស្សស្លាប់ឡើយ។⁷គាត់មិនត្រូវធ្វើឲ្យខ្លួនគាត់មិនស្អាតឡើយ ទោះបីជាសាកសពរបស់ឪពុក ម្តាយ បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់គាត់ ស្លាប់ក្តី។ នេះដោយសារគាត់បានញែកខ្លួនគាត់ដោយឡែកថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចស្គាល់គាត់ដោយសារគាត់មានសក់វែង។⁸ក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់ញែកដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ គាត់ត្រូវបរិសុទ្ធ ថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

⁹ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ស្លាប់ភ្លាមៗនៅក្បែរគាត់ ហើយធ្វើឲ្យក្បាលរបស់គាត់សៅហ្មង នោះត្រូវឲ្យគាត់កោរសក់របស់គាត់នៅថ្ងៃនោះដើម្បីធ្វើឲ្យគាត់បរិសុទ្ធ ត្រូវកោរសក់របស់គាត់នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។

¹⁰នៅថ្ងៃទីប្រាំបី គាត់ត្រូវយកសត្វព្រាបពីរ ឬលលកជំទើរពីរទៅឲ្យបូជាចារ្យនៅត្រង់ច្រកចូលត្រសាលប្រជុំ។¹¹បូជាចារ្យត្រូវថ្វាយសត្វមួយ ទុកជាតង្វាយលោះបាប ហើយសត្វមួយទៀតថ្វាយជាតង្វាយដុត។ តង្វាយទាំងនេះជាតង្វាយលោះបាបសម្រាប់គាត់ ដោយសារគាត់បានធ្វើបាបដោយព្រោះគាត់នៅជិតសាកសព។ គាត់ត្រូវញែកសក់របស់គាត់ម្តងទៀតនៅថ្ងៃនោះ។

¹²គាត់ត្រូវញែកខ្លួនគាត់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ សម្រាប់ថ្ងៃនៃការញែកជាបរិសុទ្ធរបស់គាត់។ គាត់ត្រូវនាំចៀមអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាតង្វាយលើកលែងទោស។ នៅថ្ងៃមុនពេល គាត់ធ្វើឲ្យខ្លួនគាត់សៅហ្មងមិនបាច់រាប់ទេ ដោយសារការដែលគាត់បានញែកដោយឡែកនោះត្រូវបានសៅហ្មងហើយ។

¹³នេះគឺជាច្បាប់សម្រាប់អ្នកណា‌សារីត ដ្បិត នៅពេលដែលគាត់បានញែកដោយឡែកនោះបានសម្រេចហើយ។¹⁴គេត្រូវនាំគាត់ទៅឯច្រកចូលត្រសាលប្រជុំ។ គាត់ត្រូវនាំយកតង្វាយរបស់គាត់មកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ គាត់ត្រូវថ្វាយចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំដែលល្អឥតខ្ចោះមួយជាតង្វាយដុត។ គាត់ត្រូវនាំយកចៀមញីមួយអាយុមួយឆ្នាំដែលល្អឥតខ្ចោះមកថ្វាយជាតង្វាយលោះបាប។ គាត់ត្រូវនាំយកចៀមឈ្មោលដែលល្អឥតខ្ចោះមួយមកថ្វាយជាតង្វាយមេត្រី។¹⁵គាត់ត្រូវនាំយកនំប៉័ងមួយល្អីជានំប៉័ងឥតមេ នំធ្វើពីម្សៅយ៉ាងម៉ដ្តលាយជា‌មួយប្រេង នំឥតមេប្រោះដោយប្រេង ព្រមទាំងតង្វាយធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រួចមកជា‌មួយផង។

¹⁶បូជាចារ្យត្រូវនាំពួកគេមកចំពោះព្រះអម្ចាស់។ គាត់ត្រូវថ្វាយតង្វាយលោះបាប និងតង្វាយដុតរបស់គាត់។¹⁷ជាមួយនឹងនំប៉័ងឥតមេមួយល្អី គាត់ត្រូវយកចៀមឈ្មោលទុកជាយញ្ញបូជា ជាតង្វាយមេត្រីថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។ បូជាចារ្យត្រូវនាំទាំងតង្វាយធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូចផងដែរ។

¹⁸អ្នកណាសា‌រីតត្រូវកោរសក់របស់គាត់ដែលបានញែកជាបរិសុទ្ធថ្វាយព្រះជាម្ចាស់នៅត្រង់ច្រកចូលត្រសាលប្រជុំ។ គាត់ត្រូវយកសក់របស់គាត់ ហើយដុតវាដោយភ្លើងដែលនៅក្រោមយញ្ញបូជាតង្វាយមេត្រី។

¹⁹បូជាចារ្យត្រូវយកស្មាររបស់ចៀមទៅស្ងោរ និងដុំនំប៉័ងឥតមេមួយដុំចេញពីកន្រ្ទក់ និងនំឥតមេមួយដុំដែរ។ គាត់ត្រូវយកនំទាំងនោះទៅលើដៃរបស់អ្នកណាសារីត បន្ទាប់ពី គាត់បានកោរសក់របស់គាត់ ដែលបានញែកចេញជាបរិសុទ្ធហើយ។²⁰បូជាចារ្យត្រូវគ្រវីនំទាំងនោះទុកជាតង្វាយនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ជាចំណែកបរិសុទ្ធសម្រាប់បូជាចារ្យ ជាមួយនឹងសាច់ទ្រូងដែលបានគ្រវី និងសាច់ភ្លៅដែលបាននាំយកមកសម្រាប់បូជាចារ្យ។ បន្ទាប់មក អ្នកណាសារីនអាចផឹកស្រាបាន។

²¹នេះគឺជាច្បាប់សម្រាប់អ្នកណាសារីតជាអ្នកដែលបានស្បថនឹងថ្វាយតង្វាយរបស់គាត់ដល់ព្រះអម្ចាស់ សម្រាប់ញែកខ្លួនរបស់គាត់ជាបរិសុទ្ធ។ អ្វីៗផ្សេងទៀត ដែលគាត់អាចតង្វាយ គាត់ត្រូវធ្វើតាមពាក្យដែលគាត់បានស្បថ ដើម្បីធ្វើតាមច្បាប់សម្រាប់អ្នកណាសារីតនោះ»។

²²ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្តងទៀត។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²³«ចូរប្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗ របស់លោកថា៖ «អ្នកត្រូវនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបែបនេះ។ អ្នកត្រូវនិយាយទៅពួកគេថា៖²⁴«សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរអ្នក ហើយការពារអ្នក។

²⁵សូមព្រះអម្ចាស់បែរព្រះ‌ភក្ត្ររបស់ព្រះអង្គភ្លឺមកលើអ្នក និងផ្តល់ព្រះគុណដល់អ្នក។²⁶សូមព្រះអម្ចាស់ទតមកលើអ្នកដោយព្រះគុណ និងប្រទានសន្តិភាពដល់អ្នក»។²⁷នេះគឺជារបៀបដែលពួកគេត្រូវប្រកាសនាមរបស់យើងដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះ យើងនឹងប្រទានពរដល់ពួកគេ»។

7

¹នៅថ្ងៃដែលលោកម៉ូសេបានសង់ព្រះពន្លារួចរាល់ហើយ លោកបានលាបប្រេងលើវា ហើយបានញែកវាដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាមួយនឹងគ្រឿងបរិក្ខារផ្សេងៗទៀត។ លោកត្រូវធ្វើដូចគ្នាជាមួយនឹងកន្លែងថ្វាយតង្វាយ និងគ្រឿងបរិក្ខារបស់វាទាំងអស់ដែរ។ លោកត្រូវលាបប្រេងលើរបស់ទាំងនោះ ហើយត្រូវញែករបស់ទាំងនោះថ្វាយព្រះអម្ចាស់។²នៅថ្ងៃនោះ អ្នកដឹកនាំរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ពួកមេលើគ្រួសារដូនតារបស់ពួកគេ បានថ្វាយយញ្ញបូជា។ បុរសទាំងនេះគឺជាដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធរបស់ខ្លួន។ ពួកគេមើលការខុសត្រូវក្នុងការរាប់ពួកប្រុសៗ។³ពួកគបាននាំតង្វាយរបស់ពួកគេមកចំពោះព្រះអម្ចាស់។ ពួកគបាននាំរទេះមានដំបូលប្រាំមួយ និងគោដប់ពីរ។ ពួកគេបាននាំយករទេះមួយសម្រាប់អ្នកដឹក‌នាំពីរនាក់ ហើយអ្នកដឹកនាំម្នាក់ៗថ្វាយគោមួយ។ ពួកគេនាំយកតង្វាយទាំងនេះមកថ្វាយនៅមុខព្រះពន្លា។

⁴បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ចូរទទួលតង្វាយពីពួកគេ ហើយប្រើតង្វាយនោះសម្រាប់ការងារនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។⁵ចូរឲ្យតង្វាយនោះទៅពួកលេវី ទៅពួកគេម្នាក់ៗ តាមការងាររបស់ពួកគេ»។

⁶លោកម៉ូសេបានយករទេះ និងគោ ហើយលោកបានប្រគល់ទៅឲ្យពួកលេវី។⁷លោកបានប្រគល់រទេះពីរ និងគោបួនទៅកូនចៅរបស់លោកគើសុន តាមត្រូវការងាររបស់ពួកគេ។⁸លោកបានប្រគល់រទេះបួន និងគោប្រាំបីដល់កូនចៅរបស់លោកចៅម្រ៉ារី នៅក្រោមការមើលខុសត្រូវរបស់លោកអ៊ីថាម៉ារ ជាកូនប្រុសរបស់បូជាចារ្យអើរ៉ុន។ លោកបានធ្វើបែបនេះ ដោយសារ នោះជាតម្រូវការការងាររបស់ពួកគេ។

⁹ប៉ុន្តែ លោកមិនបានប្រគល់របស់ទាំងនោះទៅកូនចៅរបស់លោកកេហាត់ទេ ដោយសារពួកគេមិនបានធ្វើការទាក់ទងនឹងរបស់ទាំងនេះ ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រោះពួកគេសែងនៅលើស្មារបស់ពួកគេ។

¹⁰អ្នកដឹកនាំបានថ្វាយសម្ភាររបស់ពួកគេសម្រាប់ការឧទ្ទិសកន្លែងថ្វាយតង្វាយនៅថ្ងៃដែលលោកម៉ូសេបានលាបប្រេងនៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយនោះ។ អ្នកដឹកនាំបានថ្វាយយញ្ញបូជានៅខាងមុខកន្លែងថ្វាយតង្វាយនោះ។¹¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «អ្នកដឹកនាំម្នាក់ៗត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ខ្លួនសម្រាប់ការឧទិ្ទសកន្លែងថ្វាយតង្វាយនោះ»។

¹²នៅថ្ងៃទីមួយ លោកណា‌សូន ដែលជាកូនប្រុសរបស់លោកអមីណា‌ដាប់ មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដាបានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់លោក។¹³យញ្ញបូជារបស់លោកមានថាសប្រាក់មួយ ទម្ងន់មួយរយសាម‌សិបសេកែល ចាន‌គោមប្រាក់មួយ ទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។¹⁴លោកបានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែលដាក់ពេញដោយកំញាន។

¹⁵លោកបានថ្វាយគោស្ទាវមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមអាយុមួយឆ្នាំមួយទុកជាតង្វាយដុត។¹⁶លោកត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលទុកជាតង្វាយលោះបាប។ លោកថ្វាយគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ និងពពែឈ្មោលប្រាំ ព្រមទាំងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំ ដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់តង្វាយមេត្រី។¹⁷នេះគឺជាតង្វាយរបស់លោកណា‌សូន ដែលជាកូនប្រុសរបស់លោកអមីណា‌ដាប់។

¹⁸នៅថ្ងៃទីពីរ លោកនេថា‌នេល ដែលជាកូនរបស់លោកស៊ូហារ ត្រូវជាមេដឹកនាំមកពីកុល‌សម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារ បាននាំយកយញ្ញបូជារបស់គាត់មកថ្វាយ។¹⁹យញ្ញបូជារបស់គាត់មានថាសប្រាក់មួយ ទម្ងន់មួយរយសាម‌សិបសេកែល ចាន‌គោមប្រាក់មួយ ទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។

²⁰លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែលដាក់ពេញដោយកំញាន។²¹លោកបានថ្វាយគោស្ទាវមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមអាយុមួយឆ្នាំមួយទុកជាតង្វាយដុត។²²លោកត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលទុកជាតង្វាយ លោះ បាប។²³លោកថ្វាយគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ និងពពែឈ្មោលប្រាំ ព្រមទាំងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំ ដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់តង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកលោកនេថា‌នេល ដែលជាកូនរបស់លោកស៊ូហារ។

²⁴នៅថ្ងៃទីបី លោកអេលាប ដែលជាកូនប្រុសរបស់លោកហេឡូន ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅលោកសាប់យូ‌ឡូនបានថ្វាយតង្វាយរបស់គាត់។²⁵យញ្ញបូជារបស់គាត់មាន ថាសប្រាក់មួយ ទម្ងន់១៣០សេកែល និងចាន‌គោមប្រាក់មួយ ទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។²⁶គាត់ក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែលដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

²⁷លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។²⁸លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។²⁹លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែកឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកអេលាប ដែលជាកូនប្រុសរបស់លោកហេឡូន។

³⁰នៅថ្ងៃទីបួន លោកអេលី‌ស៊ើរ ជាកូនរបស់លោកសេដេ‌អ៊ើរ ជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅលោករូបេន បានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ លោក។³¹យញ្ញបូជារបស់ លោកមានថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។³²លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

³³លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។³⁴លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។³⁵លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកអេលី‌ស៊ើរ ជាកូនរបស់លោកសេដេ‌អ៊ើរ។

³⁶នៅថ្ងៃទីប្រាំ លោកស្លូមាល ដែលជាកូនរបស់លោកស៊ូរី‌សាដាយ ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅលោកស៊ីម្មាន បានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់លោក។³⁷យញ្ញបូជារបស់ លោកមាន ថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។³⁸លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

³⁹លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។⁴⁰លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។⁴¹លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះជាយញ្ញបូជារបស់លោកស្លូមាល ដែលជាកូនរបស់លោកស៊ូរី‌សាដាយ។

⁴²នៅថ្ងៃទីប្រាំមួយ លោកអេលា‌សាប់ ដែលជាកូនរបស់លោកដេហ៊ូ‌អែល ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនលោកចៅកាដ។⁴³យញ្ញបូជារបស់គាត់មានថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។⁴⁴លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

⁴⁵លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។⁴⁶លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។⁴⁷លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកអេលា‌សាប់ ដែលជាកូនរបស់លោកដេហ៊ូ‌អែល។

⁴⁸នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ លោកអេលី‌សាម៉ា ដែលជាកូនរបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដ ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅអេប្រាអ៊ីមបានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់លោក។⁴⁹យញ្ញបូជារបស់ លោកមានថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។⁵⁰លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

⁵¹លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។⁵²លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។⁵³លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកអេលី‌សាម៉ា ដែលជាកូនរបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដ។

⁵⁴នៅថ្ងៃទីប្រាំបី លោកកាម៉ា‌លាល ដែលជាកូនរបស់លោកផ្ដាស៊ើរ ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅលោកម៉ាណា‌សេ បានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់គាត់។⁵⁵យញ្ញបូជារបស់ លោកមានថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។⁵⁶លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

⁵⁷លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។⁵⁸លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។⁵⁹លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកកាម៉ា‌លាល ដែលជាកូនរបស់លោកផ្ដាស៊ើរ។

⁶⁰នៅថ្ងៃទីប្រាំបួន លោកអប៊ីដាន ដែលជាកូនរបស់លោកគីដា‌ហូនី ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅលោកបេន‌យ៉ាមីន បានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់លោក។⁶¹យញ្ញបូជារបស់លោកមានថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។⁶²លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

⁶³លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។⁶⁴លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។⁶⁵លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកលោកអប៊ីដាន ដែលជាកូនរបស់លោកគីដា‌ហូនី។

⁶⁶នៅថ្ងៃទីដប់ លោកអហ៊ីយេ‌ស៊ើរ ដែលជាកូនរបស់លោកអាំមី‌សាដាយ ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅលោកដាន់បានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ លោក។⁶⁷យញ្ញបូជារបស់ លោកមាន ថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០ សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។⁶⁸លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

⁶⁹លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។⁷⁰លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។⁷¹លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកអហ៊ីយេ‌ស៊ើរ ដែលជាកូនរបស់លោកអាំមី‌សាដាយ។

⁷²នៅថ្ងៃទីដប់មួយ លោកប៉ាគី‌ហ៊ាល ដែលជាកូនរបស់លោកអូក្រាន ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅលោកអេ‌ស៊ើរ បានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់លោក។⁷³យញ្ញបូជារបស់លោកមានថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។⁷⁴លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

⁷⁵លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។⁷⁶លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។⁷⁷លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែរឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកប៉ាគី‌ហ៊ាល ដែលជាកូនរបស់លោកអូក្រាន។

⁷⁸នៅថ្ងៃទីដប់ពីរ លោកអហ៊ី‌រ៉ា ដែលជាកូនរបស់លោកអេណាន ត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កូនចៅលោកណែប‌ថាលី បានថ្វាយយញ្ញបូជារបស់លោក។⁷⁹យញ្ញបូជារបស់លោកមានថាសប្រាក់មួយទម្ងន់១៣០សេកែល និងចានគោមប្រាក់មួយទម្ងន់ចិតសិបសេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ទាំងពីរដាក់ពេញដោយម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេងសម្រាប់ជាតង្វាយធញ្ញជាតិ។⁸⁰លោកក៏បានប្រគល់ចានមាសដែលមានទម្ងន់ដប់សេកែល ដាក់ពេញដោយកំញានផងដែរ។

⁸¹លោកនាំយកគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំមួយមកថ្វាយជាតង្វាយដុត។⁸²លោកបាននាំយកពពែឈ្មោលមួយមកថ្វាយទុកជាតង្វាយលោះបាប។⁸³លោកនាំយកគោពីរ ចៀមឈ្មោលប្រាំ ពពែឈ្មោលប្រាំ និងកូនចៀមឈ្មោលប្រាំដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាយញ្ញបូជារបស់លោកអហ៊ី‌រ៉ា ដែលជាកូនរបស់លោកអេណាន។

⁸⁴អ្នកដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ត្រូវបានញែកដោយឡែកនៅថ្ងៃដែលលោកម៉ូសេបានលាបប្រេងកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ ពួកគេបានញែកថាសប្រាក់ដប់ពីរ ហើយចានមាសដប់ពីរ។⁸⁵ថាសប្រាក់នីមួយៗមានជម្ងន់ ១៣០ សេកែល និងហើយចានគោមនីមួយៗមានទម្ងន់ចិតសិបសេគែល។ ប្រាក់ទាំងអស់មានចំនួន ២៤០០ សេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។⁸⁶ចានមាសដប់ពីរ ចាននីមួយៗពេញដោយគ្រឿងក្រអូប មានទម្ងន់ដប់សេកែល តាមទម្ងន់ដែលប្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធមកថ្វាយ។ ចានមាសទាំងអស់មានទម្ងន់ ១២០សេកែល។

⁸⁷ពួកគេបានញែកសត្វទាំងអស់សម្រាប់តង្វាយដុត គឺមានគោឈ្មោលដប់ពីរ ចៀមឈ្មោលដប់ពីរ និងកូនចៀមឈ្មោលដប់ពីរដែលមានអាយុមួយឆ្នាំ។ ពួកគេបានថ្វាយតង្វាយធញ្ញជាតិរបស់ពួកគេ។⁸⁸ចេញពីហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេ ពួកគេបានបាននាំយកគោឈ្មោលចំនួនម្ភៃបួន ចៀមឈ្មោលហុកសិប និងពពែឈ្មោលហុកសិប ព្រមទាំងកូនចៀមឈ្មោល៦០សិប ទុកជាយញ្ញបូជាសម្រាប់ជាតង្វាយមេត្រី។ នេះគឺជាការឧទិ្ទសថ្វាយកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា បន្ទាប់ពីបានគេលាបប្រេងរួច។

⁸⁹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានឡើងទៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ ហើយទូលទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានឮសម្លេងព្រះអង្គមានបន្ទូលមកគាត់។ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកគាត់ ពីលើគម្របហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រី ស្ថិតនៅចន្លោះចេរូប៊ីនទាំងពីរ។ លោកបានសន្ទនាជាមួយព្រះអង្គ។

8

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«ចូរប្រាប់លោកអ៊ើរ៉ុនថា៖ «ចង្កៀងទាំងប្រាំពីរត្រូវអុជនៅបំភ្លឺទៅខាងមុខជើងចង្កៀង ពេលអ្នកអុជវា»។

³លោកអ៊ើរ៉ុនបានធ្វើបែបនេះ។ លោកអុជចង្កៀងដែលនៅលើជើងចង្កៀង ដើម្បីឲ្យវាជះពន្លឺនៅខាងមុខវា ដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។⁴ជើងចង្កៀងត្រូវធ្វើបែបនេះឯង ហើយព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញគំរូដល់លោកម៉ូសេឲ្យធ្វើ។ ជើងចង្កៀងត្រូវបានរចនាពីមាសសុទ្ធ ចាប់តាំងពីជើងទ្រ រហូតដល់ចុងខាងលើរបស់វា មានឆ្លាក់ក្បាច់ពែងមានរាងដូចជាផ្កា។

⁵ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្ដងទៀត។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖⁶«ចូរយកពួកលេវីពីក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយត្រូវជម្រះពួកគេឲ្យបានស្អាត។

⁷ដូចធ្វើបែបនេះដល់ពួកគេ ដើម្បីជម្រះពួកគេឲ្យបានស្អាត ចូរប្រោះទឹកនៃការប្រោសលោះនៅលើពួកគេ។ ត្រូវឲ្យពួកគេកោររោមនៅលើរូបកាយរបស់ពួកគេទាំងមូល សម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ ហើយត្រូវជម្រះសម្អាតពួកគេបែបនេះឯង។⁸បន្ទាប់មក ឲ្យពួកគេនាំយកគោឈ្មោលស្ទាវមួយ ហើយនិងតង្វាយធញ្ញជាតិ គឺម្សៅម៉ដ្ត លាយជា‌មួយប្រេង។ ត្រូវឲ្យពួកគេនាំយកគោឈ្មោលស្ទាវមួយទៀត ទុកជាតង្វាយលោះបាប។

⁹អ្នកត្រូវនាំពួកលេវីមកនៅខាងមុខត្រសាលប្រជុំ និងនៅចំពោះប្រជាជននៅក្នុងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។¹⁰នៅពេលអ្នកនាំពួកលេវីមកចំពោះព្រះអម្ចាស់ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលត្រូវដាក់ដៃរបស់ពួកគេលើពួកលេវី។¹¹លោកអ៊ើរ៉ុនត្រូវថ្វាយពួកលេវីដល់ព្រះអម្ចាស់ ទុកដូចជាតង្វាយគ្រវីដែលមកពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឲ្យពួកគេបានធ្វើការថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។

¹²ពួកលេវីត្រូវដាក់ដៃរបស់ពួកគេនៅលើក្បាលរបស់គោឈ្មោល។ អ្នកត្រូវថ្វាយគោមួយទុកជាតង្វាយលោះបាប ហើយគោមួយទៀតទុកជាតង្វាយដុតសម្រាប់យើង ដើម្បីលោះបានដល់ពួកលេវី។¹³ត្រូវនាំពួកលេវីមកចំពោះលោកអ៊ើរ៉ុន និងនៅចំពោះកូនប្រុសៗរបស់លោក ហើយត្រូវលើកពួកគេឡើង ទុកដូចជាតង្វាយគ្រវីដល់យើង។

¹⁴អ្នកត្រូវញែកពួកលេវីពីចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ពួកលេវីគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង។¹⁵បន្ទាប់មកទៀត ពួកលេវីត្រូវទៅបម្រើនៅត្រសាលប្រជុំ។ អ្នកត្រូវជម្រះពួកគេឲ្យស្អាត។ អ្នកត្រូវថ្វាយពួកគេទុកដូចជាតង្វាយគ្រវី។

¹⁶ធ្វើបែបនេះ ពួកលេវីនៅក្នុងចំណោមអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់គឺជារបស់យើង។ ពួកគេនឹងធ្វើជាសំណងសម្រាប់កូនប្រុសដែលបានកើតមក គឺកូនច្បងនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ យើងបានយកពួកលេវីសម្រាប់យើង។¹⁷កូនច្បងទាំងអស់នៅក្នុងចំណោមអ៊ីស្រាអែលជារបស់យើង ទាំងមនុស្សទាំងសត្វ។ នៅថ្ងៃមួយ ដែលយើងបានយកជីវិតរបស់កូនច្បងទាំងអស់របស់ជនជាតិអេស៊ីប យើងបានញែកពួកគេដោយឡែកសម្រាប់យើង។

¹⁸យើងបានយកពួកលេវីពីក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ជំនួសឲ្យកូនច្បងទាំងអស់។¹⁹យើងបានប្រគល់ពួកលេវីទុកជាអំណោយដល់លោកអ៊ើរ៉ុន និងកូនប្រុសៗរបស់គាត់។ យើងបានយកពួកគេចេញពីចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីធ្វើការជំនួសប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។ យើងបានប្រគល់ពួកគេទុកដូចជាតង្វាយលោះបាបសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីកុំឲ្យមានគ្រោះកាចណាមួយអាចធ្វើទុក្ខដល់ប្រជាជន នៅពេលពួកគេចូលមកជិតទីបរិសុទ្ធ»។

²⁰លោកម៉ូសេ លោកអ៊ើរ៉ុន និងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានធ្វើការនេះជាមួយនឹងពួកលេវី។ ពួកគេបានធ្វើតាមអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេទាក់ទងនឹងពួកលេវី។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើការនេះជាមួយនឹងពួកគេ។²¹ពួកលេវីបានជម្រះខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ ហើយលោកអ៊ើរ៉ុនបានយកពួកគេមកទុកដូចជាតង្វាយគ្រវីថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយគាត់បានធ្វើពីធីលោះបាបដល់ពួកគេ ដើម្បីសម្អាតពួកគេ។

²²បន្ទាប់ពីនោះ ពួកលេវីបានចូលទៅខាងក្នុង ដើម្បីបំពេញភារកិច្ចរបស់ពួកគេនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ នៅចំពោះលោកអ៊ើរ៉ុន និងនៅចំពោះកូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ើរ៉ុនដែរ។ ធ្វើបែបនេះ គឺធ្វើតាមអ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេទាក់ទងនឹងពួកលេវី។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តជាមួយពួកលេវីទាំងអស់បែបនេះឯង។

²³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្តងទៀត។²⁴ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ការទាំងអស់នេះសម្រាប់ពួកលេវី ដែលមានអាយុម្ភៃប្រាំឆ្នាំ និងច្រើនជាង។ ពួកគេត្រូវចូលរួមក្នុងការបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។

²⁵ពួកគេត្រូវឈប់បម្រើបែបនេះទៀត ពេលពួកគេមានអាយុហាសិបឆ្នាំ។ ពេលអាយុហាសិបហើយ ពួកគេមិនត្រូវបម្រើទៀតទេ។²⁶ពួកគេត្រូវជួយបងប្អូនរបស់ពួកគេដែលបន្ត ក្នុងការបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនត្រូវបម្រើទៀតឡើយ។ ពួកគេត្រូវណែនាំពួកលេវីនៅក្នុងបញ្ហាទាំងអស់»។

9

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេនៅក្នុងទីរហោស្ថានស៊ីណាយ នៅខែមួយ នៅឆ្នាំទីពីរ បន្ទាប់ពី ពួកគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«ចូរឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលកាន់តាមពិធីបុណ្យចម្លង នៅវេលាដែលបានកំណត់ទុក។³នៅថ្ងៃទីដប់បួន ខែនេះ នៅពេលល្ងាច អ្នកត្រូវកាន់តាមពិធីបុណ្យចម្លង នៅវេលាដែលបានកំណត់ទុក។ អ្នកត្រូវកាន់តាមវា ធ្វើតាមគ្រប់ទាំងបទបញ្ជា ហើយស្តាប់បង្គាប់តាមបញ្ញត្តិដែលទាក់ទងនឹងពិធីបុណ្យនេះ»។

⁴ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានប្រាប់ដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ឲ្យពួកគេកាន់តាមពិធីបុណ្យចម្លង។⁵ដូច្នេះ ពួកគេក៏កាន់តាមពិធីបុណ្យចម្លងនៅក្នុងខែមួយ ថ្ងៃទីដប់បួនក្នុងខែនោះ នៅពេលល្ងាច នៅឯទីរហោស្ថានស៊ីណាយ។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើគ្រប់យ៉ាងតាមដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេឲ្យធ្វើ។

⁶មានបុរសមួយចំនួនដែលបានសៅហ្មងដោយសារបានប៉ះពាល់សាកសព។ ពួកគេមិនអាចចូលរួមពិធីបុណ្យចម្លងនៅថ្ងៃនោះទេ។ ពួកគេបានចូលមកចំពោះលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុននៅថ្ងៃដដែលនោះ។⁷អ្នកទាំងអស់នោះបាននិយាយមកកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «យើងសៅហ្មងដោយសារសាកសពរបស់មនុស្សស្លាប់ម្នាក់។ ហេតុអ្វីបានជាលោកហាមយើងមិនឲ្យថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់នៅវេលាកំណត់នៅក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដូច្នេះ?»។⁸លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ចាំខ្ញុំស្តាប់អ្វីដែលព្រះអម្ចាស់នឹងបង្គាប់អ្វីដល់អ្នករាល់គ្នាសិន»។

⁹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖¹⁰«ចូរប្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមអ្នក ឬកូនចៅរបស់អ្នកមានភាពសៅហ្មងដោយសារសាកសពមួយ ឬធ្វើដំណើរឆ្ងាយ ពួកគេអាចចូលរួមពិធីបុណ្យចម្លងថ្វាយព្រះអម្ចាស់បានដែរ»។

¹¹ពួកគេត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្លងនៅខែទីពីរនៅថ្ងៃទីបួននៅពេលល្ងាច។ ពួកគេត្រូវបរិភោគវាជាមួយនឹងនំប៉័ងឥតមេ និងបន្លែល្វីង។¹²ពួកគេមិនត្រូវទុកអ្វីឲ្យសល់រហូតដល់ព្រឹកឡើយ ក៏មិនត្រូវបំបាក់ឆ្អឹងណាមួយដែរ។ ពួកគេត្រូវធ្វើតាមច្បាប់ទាំងអស់សម្រាប់ពិធីបុណ្យចម្លង។

¹³ប៉ុន្តែ បើនរណាម្នាក់មិនសៅហ្មង ហើយមិនធ្វើដំណើរទេ ប៉ុន្តែ អ្នកនោះមិនបានប្រារព្ធពិធីបុណ្យនេះទេ ត្រូវកាត់អ្នកនោះចេញពីប្រជាជនរបស់ខ្លួន ព្រោះគាត់មិនបានថ្វាយយញ្ញបូជាដែលព្រះអម្ចាស់បានតម្រូវនៅដែលបានវេលាកំណត់នៅក្នុងឆ្នាំនោះឡើយ។ អ្នកនោះត្រូវទទួលទោសនៃអំពើបាបរបស់ខ្លួន។¹⁴ប្រសិនបើ ជនបរទេសនៅក្នុងចំណោមអ្នក ហើយបានប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្លង ដើម្បីការថ្វាយកិត្តិយសដល់ព្រះអម្ចាស់ គេអាចប្រារព្ធបាន ហើយធ្វើតាមបង្គាប់គ្រប់យ៉ាង កាន់តាមច្បាប់នៃពិធីបុណ្យចម្លង ហើយស្តាប់បង្គាប់តាមបញ្ញត្តិសម្រាប់ជនបរទេស និងសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ដែលកើតនៅក្នុងទឹកដីនេះ»។

¹⁵នៅថ្ងៃដែលព្រះពន្លាត្រូវបានដំឡើង ពពកបានគ្របបាំងព្រះពន្លា គឺត្រសាលនៃសម្ពន្ធមេត្រី។ នៅពេលល្ងាច ពពកបានគ្របលើព្រះពន្លា។ វាមានទ្រង់ទ្រាយដូចជាភ្លើងរហូតដល់ព្រឹក។¹⁶វាបន្តនៅបែបនោះឯង។ ពពកបានគ្របបាំងព្រះពន្លា ហើយមានទ្រង់ទ្រាយដូចជាភ្លើងនៅពេលយប់។¹⁷នៅពេលពពកហោះឡើងចេញពីព្រះពន្លា ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាចេញដំណើរ ដើម្បីបន្តដំណើររបស់ពួកគេបន្តទៀត។ នៅពេលណា ពពកឈប់ ប្រជាជននឹងបោះជំរំនៅទីនោះ។

¹⁸ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាធ្វើដំណើរ តាមបង្គាប់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបោះជំរំក៏តាមបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ដែរ។ នៅពេលពពកឈប់នៅលើព្រះពន្លា ពួកគេស្នាក់នៅក្នុងជំរំរបស់ពួកគេ។¹⁹នៅពេលពពកបន្តនៅលើព្រះពន្លាជាច្រើនថ្ងៃ នោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលធ្វើតាមបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយមិនធ្វើដំណើរឡើយ។

²⁰ពេលខ្លះ ពពកនៅកន្លែងដដែលពីរបីថ្ងៃនៅលើព្រះពន្លា។ នៅក្នុងករណីនេះ ពួកគេស្តាប់បង្គាប់តាមបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ ពួកគេនាំគ្នាបោះជំរំ ហើយបន្ទាប់មក ពួកគេចេញដំណើរតាមបញ្ញារបស់ព្រះអង្គ។²¹ពេលខ្លះ ពពកស្ថិតនៅលើជំរំតាំងពីល្ងាចរហូតដល់ព្រឹក។ នៅពេល ពពកហើរឡើងនៅពេលព្រឹក ពួកគេចេញដំណើរ។ ប្រសិនបើ វាបន្តនៅពីរបីថ្ងៃ ហើយមួយយប់ ពួកគេមិនចេញដំណើរឡើយ លើកលែងតែ ពពកហើរឡើង ទើបពួកគេបន្តដំណើរ។

²²ប្រសិនបើ ពពកស្ថិតនៅលើព្រះពន្លាពីរបីថ្ងៃ មួយខែ ឬមួយឆ្នាំ ឬនៅយូរប៉ុណ្ណាក្តី ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាបន្តបោះជំរំនៅទីនោះ មិនចេញដំណើរឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលពពកហើរឡើង ពួកគេក៏រៀបចំចេញដំណើររបស់ពួកគេទៀត។²³ពួកគេបានបោះជំរំតាមបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយពួកគេចេញដំណើរតាមបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ។ ពួកគេបានស្តាប់បង្គាប់តាមបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានប្រទានតាមរយៈលោកម៉ូសេ។

10

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«ចូរធ្វើត្រែប្រាក់ពីរ។ ធ្វើត្រែនោះពីប្រាក់ដោយមានក្បាច់រចនា។ អ្នកត្រូវប្រើត្រែនោះដើម្បីហៅសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលមកជួបជុំជាមួយគ្នា ហើយហៅសហគមន៍ ដើម្បីឲ្យរើជំរំរបស់ពួកគេ។

³ពួកបូជាចារ្យត្រូវផ្លុំត្រែ ដើម្បីហៅ សហគមន៍ទាំងអស់មកជួបជុំគ្នានៅចំពោះអ្នកនៅត្រង់ព្រះពន្លា គឺនៅត្រង់ច្រកចូលត្រសាលប្រជុំ។⁴ប្រសិនបើ ពួកបូជាចារ្យផ្លូវត្រែតែម្ដង ដូច្នេះ អ្នកដឹកនាំ មេនៃអំបូររបស់អ៊ីស្រាអែល ត្រូវប្រមូលគ្នាមកចំពោះអ្នក។⁵នៅពេលអ្នកផ្លុំសម្លេងខ្លាំង ជំរំដែលនៅផ្នែកខាងកើតត្រូវចាប់ផ្តើមបន្តដំណើររបស់ពួកគេ។

⁶ពេលអ្នកផ្លុំសម្លេងខ្លាំងលើកទីពីរ អ្នកនៅក្នុងជំរំផ្នែកខាងត្បូង ពួកគេត្រូវចាប់ផ្តើមចេញដំណើរ។ ពួកគេត្រូវផ្លុំសម្លេងខ្លាំង សម្រាប់ការចេញដំណើររបស់ពួកគេ។⁷នៅពេលសហគមន៍ប្រមូលផ្តុំជុំគ្នា ត្រូវផ្លុំត្រែ ប៉ុន្តែ មិនត្រូវផ្លុំដោយសម្លេងខ្លាំងឡើយ។⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ើរ៉ុន ដែលបូជាចារ្យត្រូវជាអ្នកផ្លុំត្រែ។ នេះជាច្បាប់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា នៅគ្រប់ជំនាន់ជារៀងរហូតតទៅ។

⁹នៅពេលអ្នករាល់គ្នាចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីប្រឆាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវដែលបង្កត់សង្កិនអ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវផ្លុំដាស់តឿនដោយប្រើត្រែ។ យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា នឹងនឹកចាំពីអ្នករាល់គ្នា ហើយនិងសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នាពីខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁰នៅពេលអ្នករាល់គ្នាអបអរសាទរ ទោះបើបុណ្យធម្មតា ឬបុណ្យនៅដើមខែ អ្នកត្រូវផ្លុំត្រែពីលើតង្វាយដុត និងលើតង្វាយមេត្រីរបស់អ្នកសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់។ ការទាំងនេះ នឹងត្រូវធ្វើឡើងដើម្បីរំឮកអ្នករាល់គ្នាពីយើង ថាជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា។ យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា»។

¹¹នៅឆ្នាំទីពីរ នៅក្នុងខែទីពីរ នៅថ្ងៃទីម្ភៃនៃខែនោះ ពពកបានហើរឡើងពីព្រះពន្លានៃសម្ពន្ធមេត្រី។¹²ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានបន្តចេញដំណើរពីទីរហោស្ថានស៊ីណាយ។ ពពកបានឈប់នៅទីរហោស្ថានប៉ារ៉ាន។¹³ពួកគេបានចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរលើកដំបូងរបស់ពួកគេ តាមសេចក្តីបង្គាប់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកតាមរយៈលោកម៉ូសេ។

¹⁴ជំរំដែលនៅក្រោមទង់ជ័យរបស់កូនចៅរបស់យូដាបានចេញដំណើរមុនគេ តាមអង្គភាពរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ លោកណាសូន ជាកូនរបស់លោកអមីណា‌ដាប់បានដឹកនាំទាហានរបស់យូដា។¹⁵លោកនេថា‌នេល ជាកូនរបស់លោកស៊ូហារបានដឹកនាំទាហានកុល‌សម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារ។¹⁶លោកអេលាបជាកូនរបស់លោកហេឡូនដឹកនាំទាហានកុល‌សម្ព័ន្ធសាប់‌យូ‌ឡូន។

¹⁷កូនចៅរបស់លោកគើសុន និងកូនចៅរបស់លោកម៉្រារី ជាអ្នកដែលមើលការខុសត្រូវលើព្រះ‌ពន្លា បានសែងព្រះពន្លា ហើយបានចេញដំណើរទៅ។¹⁸បន្ទាប់មក ទាហានដែលនៅក្រោមទង់ជ័យនៃជំរំរបស់កុលសម្ព័ន្ធរូបេនចេញដំណើរជាមួយកង‌ទ័ពរបស់ខ្លួន។¹⁹លោកអេលី‌ស៊ើរ ជាកូនរបស់លោកសេដេ‌អ៊ើរ ជាអ្នកដឹកនាំទាហានកុលសម្ព័ន្ធរូបេន។²⁰លោកស៊្លូ‌មាល ជាកូនរបស់លោកស៊ូរី‌សាដាយ ជាអ្នកដឹកនាំទាហានរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន។ លោកអេលា‌សាប់ ជាកូនរបស់លោកដេអ៊ូ‌អែល ជាអ្នកដឹកនាំទាហានរបស់កុលសម្ព័ន្ធកាដ។

²¹កូនចៅកេហាត់ចេញដំណើរទៅ។ ពួកគេបានសែងសម្ភារបរិសុទ្ធរបស់ទីសក្ការទៅជាមួយ។ អ្នកឯទៀតៗត្រូវដំឡើងព្រះ‌ពន្លាមុនកេហាត់ទៅដល់នៅជំរំបន្ទាប់។²²ទាហានដែលនៅក្រោមទង់ជ័យរបស់កូនចៅអេប្រាអ៊ីមបានចេញដំណើរបន្ទាប់ដែរ។ លោកអេលី‌សាម៉ា ជាកូនរបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដបានដឹកនាំទាហានរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម។²³លោកកាម៉ា‌លាល ជាកូនរបស់លោកផ្ដាស៊ើរដឹកនាំទាហានកុលសម្ព័ន្ធកូនចៅរបស់លោកម៉ណាសេ។²⁴លោកអប៊ីដាន ជាកូនរបស់លោកគីដា‌ហូនីដឹកនាំទាហានកុលសម្ព័ន្ធរបស់កូនចៅលោក បេនយ៉ាមីន។

²⁵ពួកទាហានដែលបានបោះជំរំនៅក្រោមទង់ជ័យរបស់កូនចៅលោកដាន់បានចេញដំណើរចុងក្រោយ។ លោកអហ៊ីយេ‌ស៊ើរ ជាកូនរបស់លោកអាំមី‌សាដាយ ដឹកនាំទាហានរបស់កុលសម្ព័ន្ធដាន់។²⁶លោកប៉ាគី‌ហ៊ាល ជាកូនរបស់លោកអូក្រានដឹកនាំទាហានកុល‌សម្ព័ន្ធអេ‌ស៊ើរ។²⁷លោកអហ៊ី‌រ៉ា ជាកូនរបស់លោកអេណាន់ដឹកនាំទាហានកុលសម្ព័ន្ធកូនចៅរបស់លោកណែប‌ថាលី។²⁸នេះគឺជារបៀបដែលទាហានរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចេញដំណើរ។

²⁹លោកម៉ូសេបានបង្គាប់ដល់លោកហូបាប់ ជាកូនរបស់លោករេហួល ជន‌ជាតិម៉ាឌាន។ លោករេហួលជាឪពុកប្រពន្ធរបស់លោកម៉ូសេ។ លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ ហើយពោលថា៖ «ពួកយើងកំពុងធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ទឹកដី ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រាប់ដល់ពួកយើង។ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងប្រគល់វាដល់អ្នករាល់គ្នា»។ ចូរមកជាមួយយើង ហើយយើងនឹងផ្ដល់សុភមង្គលដល់អ្នក។ ព្រះអម្ចាស់បានសន្យាប្រទានសុភមង្គលដល់អ៊ីស្រាអែល»។³⁰ប៉ុន្តែ លោករេហួលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «យើងមិនទៅជាមួយលោកទេ។ យើងនឹងទៅទឹកដីរបស់យើង និងប្រជាជនរបស់យើងវិញ។

³¹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានឆ្លើយថា៖ «សូមកុំទៅចោលពួកយើងឡើង។ លោកដឹងពីរបៀបនៃការបោះជំរំនៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ លោកត្រូវមើលខុសលើពួកយើង។³²ប្រសិនបើ លោកទៅជាយើង យើងនឹងផ្តល់សុភមង្គលដល់លោកដូចព្រះអម្ចាស់បានផ្តល់សុភមង្គលដល់យើងដែរ។

³³ពួកគេបានចេញដំណើរពីភ្នំរបស់ព្រះអម្ចាស់អស់រយៈពេលបីថ្ងៃ។ ហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់បានចេញមុខពួកគេអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ ដើម្បីស្វែងរកកន្លែងសម្រាប់ពួកគេក្នុងការសម្រាក។³⁴ពពករបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតនៅចំពីលើពួកគេ នៅពេលថ្ងៃ នៅពេលពួកគេធ្វើដំណើរ។

³⁵នៅពេលណាគេសែងហឹបចេញដំណើរ លោកម៉ូសេពោលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមក្រោកឡើង។ សូមកម្ចាត់កម្ចាយខ្មាំង‌សត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គ។ ចូរធ្វើឲ្យអ្នកដែលស្អប់ព្រះអង្គ រត់ចេញពីព្រះ‌អង្គ»។³⁶នៅពេលណាហឹបឈប់ លោកម៉ូសេពោលថា៖ «ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមយាងមកគង់ជា‌មួយពួកអ៊ីស្រា‌អែលទាំងសល់សែនវិញ»។

11

¹នៅគ្រានោះ ប្រជាជននាំគ្នារអ៊ូរទាំពីទុក្ខលំបាករបស់ពួកគេ ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏ឮ។ ព្រះអម្ចាស់បានឮពីប្រជាជន ហើយព្រះអង្គក៏មានសេចក្តីក្រោធឡើង។ ភ្លើងចេញពីព្រះអម្ចាស់មកបានឆេះនៅក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយបានឆាបឆេះបំផ្លាញផ្នែកខ្លះនៃជាយជំរំ។²បន្ទាប់មក ប្រជាជនបានស្រែករកលោកម៉ូសេ ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានអធិស្ឋានរកព្រះអម្ចាស់ ហើយភ្លើងក៏លែងឆេះ។³គេបានហៅកន្លែងនោះថាតាបេ‌រ៉ា ព្រោះភ្លើងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឆេះនៅកណ្តាលចំណោមពួកគេ។

⁴មានជនបរទេសខ្លះបានបោះជំរំនៅជាមួយកូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេចង់បានអាហារដែលប្រសើរជាង ដើម្បីហូប។ ដូច្នេះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចាប់ផ្តើមយំ ហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នកនរណាឲ្យសាច់ដល់យើងហូប?⁵យើងនឹកចាំពីត្រីដែលយើងបានហូបនៅអេស៊ីបដោយសេរី ផ្លែត្រសក់ ឪឡឹក និងស្លឹកខ្ទឹម ខ្ទឹមក្រហម និងខ្ទឹមសដែរ។⁶តែឥឡូវនេះ អាហារដែលយើងចង់ហូបលែងមានទៀតហើយ ព្រោះអ្វីដែលយើងឃើញគឺមានតែនំម៉ាណានេះប៉ុណ្ណោះ»។

⁷នំម៉ាណាមានរាងដូចជាគ្រាប់ល្ង។ មើលទៅរាងដូចជ័រឈើ។ ប្រជាជនដើរ ហើយប្រមូលវា។⁸ពួកគេកិននឹងត្បាល់កិន ឬបុកក្នុងត្បាល់បុក រួចចម្អិនក្នុងឆ្នាំងធ្វើជានំ។ វាមានរស‌ជាតិដូចជានំដែលគេដុតដោយប្រេងអូលីវ។

⁹នៅពេលទឹកសន្សើមធ្លាក់នៅលើជំរំនៅពេលយប់ នំម៉ានាក៏ធ្លាក់មកដែរ។¹⁰លោកម៉ូសេបានឮប្រជាជនយំនៅក្នុងគ្រួសាររបស់ពួកគេ ហើយបុរសគ្រប់រូបបាននៅត្រង់ច្រកចូលត្រសាលរបស់ពួកគេ។ ព្រះអម្ចាស់មានសេចក្តីក្រោធជាខ្លាំង ហើយនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់លោកម៉ូសេ ការរអ៊ូរទាំរបស់ពួកគេមិនត្រូវទេ។

¹¹លោកម៉ូសេបានទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គប្រព្រឹត្តនឹងអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គអាក្រក់យ៉ាងនេះ? ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គមិនគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងទូលបង្គំដូច្នេះ? ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យទូលបង្គំទទួលបន្ទុកនៃប្រជាជនទាំងនេះ?¹²តើទូលបង្គំជាអ្នកបង្កើតពួកគេមែនទេ បានជាព្រះអង្គមានបន្ទូលមកទូលបង្គំ បីទ្រពួកគេនៅលើទ្រូងរបស់ទូលបង្គំ ប្រៀបដូចជាឪពុកបីទ្រកូនដូច្នេះ?» តើគួរឲ្យទូលបង្គំបីទ្រពួកគេឲ្យទៅដល់ទឹកដីដែលព្រះអង្គបានស្បថជាមួយដូនតារបស់ពួកគេថានឹងប្រគល់ឲ្យពួកគេ?

¹³តើឲ្យទូលបង្គំទៅរកសាច់ពីណាមកឲ្យដល់មនុស្សទាំងអស់នេះ? ពួកគេយំនៅចំពោះទូលបង្គំ ហើយនិយាយថា៖ «សូមឲ្យសាច់មកយើងខ្ញុំហូបផង»។¹⁴ទូលបង្គំទ្រាំជាមួយមនុស្សទាំងអស់នេះតែម្នាក់ឯងលែងបានហើយ។ ពួកគេជាបន្ទុករបស់ទូលបង្គំខ្លាំងពេកហើយ។¹⁵ប្រសិនបើ ព្រះអង្គប្រព្រឹត្តជាមួយទូលបង្គំបែបនេះ សូមសម្លាប់ទូលបង្គំចុះ ប្រសិនបើព្រះអង្គមេត្តាដល់ទូលបង្គំ ដូច្នេះ សូមដកយកទុក្ខលំបាកនេះចេញពីទូលបង្គំផង»។

¹⁶ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរនាំពួកចាស់ទុំរបស់អ៊ីស្រាអែលចិតសិបនាក់មករកយើង។ ចូរប្រាកដថា ពួកគេគឺជាចាស់ទុំ និងជាអ្នកដឹកនាំរបស់ប្រជាជនមែន។ ចូរនាំពួកគេមកនៅត្រង់ត្រសាលប្រជុំ ដើម្បីឈរនៅទីនោះជាមួយអ្នក។¹⁷យើងនឹងចុះមក ហើយនិយាយជាមួយអ្នកនៅទីនោះ។ យើងនឹងដកយកវិញ្ញាណខ្លះដែលនៅលើអ្នក ហើយវិញ្ញាណនោះនឹងនៅលើពួកគេ។ ពួកគេនឹងចែករំលែកបន្ទុករបស់ប្រជាជនពីអ្នក។ អ្នកមិនចាំបាច់ទទួលបន្ទុកតែម្នាក់ឯងទេ។

¹⁸ចូរប្រាប់ប្រជាជនឲ្យ «ចូរញែកខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នាជាបរិសុទ្ធ សម្រាប់ថ្ងៃស្អែក ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងបានហូបសាច់ពិតប្រាកដមែន ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានយំ ហើយព្រះអម្ចាស់បានឮ។ អ្នករាល់គ្នានិយាយថា៖ «តើអ្នកណានឹងឲ្យសាច់មកយើងហូប? ដ្បិត ពួកយើងនៅស្រុកអេស៊ីប នោះប្រសើរជាង»។ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានសាច់មក ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងបានបរិ‌ភោគវា។¹⁹អ្នកមិនគ្រាន់តែហូបសាច់តែមួយថ្ងៃ ពីរថ្ងៃ ប្រាំថ្ងៃ ដប់ថ្ងៃ ឬម្ភៃថ្ងៃឡើយ²⁰ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នានឹងហូបសាច់ពេញមួយខែ រហូតទាល់តែសាច់នោះឡើងដល់ច្រមុះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ វានឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាធុញទ្រាន់ ដោយសារអ្នករាល់គ្នាបដិសេធព្រះអម្ចាស់ ដែលនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាយំនៅចំពោះព្រះអង្គ។ អ្នករាល់គ្នានិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាយើងចាកចេញពីអេស៊ីប?»។

²¹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទូលបង្គំចំនួនប្រាំមួយសែននាក់ ហើយអ្នករាល់គ្នានិយាយថា៖ «យើងនឹងឲ្យសាច់ដល់ពួកគេហូប ពេញមួយខែ»។²²តើគួរឲ្យយើងសម្លាប់ហ្វូងចៀម និងហ្វូងសត្វ ដើម្បីចម្អែតពួកគេមែនទេ? តើយើងគួរចាប់ត្រីនៅក្នុងសមុទ្រ ដើម្បីចម្អែតពួកគេមែនទេ?»²³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «តើព្រះហស្តរបស់យើងខ្លីមែនទេ? ឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នានឹងឃើញ ថាតើពាក្យរបស់យើងពិតឬមិនពិត»។

²⁴លោកម៉ូសេបានចាកចេញ ហើយបាននាំយកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅប្រាប់ប្រជាជន។ គាត់បានប្រមូលពួកចាស់ទុំរបស់ប្រជាជនចំនួនចិតសិបនាក់ ហើយដាក់ឲ្យឈរនៅជុំវិញព្រះពន្លា។²⁵ព្រះអម្ចាស់បានយាងចុះមកនៅលើពពក ហើយមានបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេ។ ព្រះអម្ចាស់បានយកវិញ្ញាណខ្លះដែលនៅលើលោកម៉ូសេ ហើយបានដាក់វិញ្ញាណនោះនៅលើពួកចាស់ទុំទាំងចិតសិបនាក់។ នៅពេលព្រះវិញ្ញាណសណ្ឋិតលើពួកគេ ពួកគេបានថ្លែងទំនាយ ប៉ុន្តែ សម្រាប់តែឱកាសនោះតែប៉ុណ្ណោះ គ្មានម្តងទៀតទេ។

²⁶មានបុរសពីរនាក់ស្ថិតនៅក្នុងជំរំ ឈ្មោះលោកអែល‌ដាដ និងម្នាក់ទៀតឈ្មោះលោកមីដាដ។ ព្រះវិញ្ញាណបានសណ្ឋិតលើពួកគេ។ ឈ្មោះរបស់ពួកគេបានសរសេរនៅក្នុងបញ្ជី ប៉ុន្តែ ពុំបានទៅពន្លាទេ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ពួកគេនាំគ្នាថ្លែងព្រះ‌បន្ទូលនៅក្នុងជំរំ។²⁷មានយុវជនម្នាក់នៅក្នុងជំរំបានរត់ ហើយប្រាប់លោកម៉ូសេថា៖ «លោកអែល‌ដាដ និងលោកលោកមីដាដកំពុងថ្លែងទំនាយនៅក្នុងជំរំ»។

²⁸លោកយ៉ូសេ្វ កូនប្រុសរបស់លោកនុន ជាអ្នកជំនួយលោកម៉ូសេ ជាម្នាក់នៃបុរសដែលបានជ្រើសរើស ប្រាប់លោកម៉ូសេថា៖ «លោកម្ចាស់របស់ខ្ញុំអើយ សូមឃាត់ពួកគេផង!»។²⁹លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកច្រណែនជំនួសខ្ញុំមែនទេ? ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់ឲ្យប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ទាំងអស់ជាព្យាការី ហើយព្រះអង្គអាចដាក់វិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គលើពួកគេគ្រប់គ្នា»។³⁰បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ ហើយពួកចាស់ទុំរបស់អ៊ីស្រាអែលបានត្រឡប់ទៅជំរំវិញ។

³¹បន្ទាប់មក ខ្យល់បានបក់ពីព្រះអម្ចាស់មក ហើយបាននាំសត្វក្រួចពីសមុទ្រមក។ សត្វក្រួចទាំងនោះបានហើរមកជិតជំរំ ចម្ងាយប្រហែលធ្វើដំណើរមួយថ្ងៃនៅខាងនេះ និងមួយថ្ងៃនៅខាងនោះ។ សត្វក្រួចនៅជុំវិញជំរំកម្ពស់ប្រហែលពីរហត្ថពីដី។³²ប្រជាជនរវល់នឹងចាប់សត្វក្រួចពេញមួយថ្ងៃ និងមួយយប់នោះ ហើយពេញមួយថ្ងៃបន្ទាប់។ គ្មាននរណាម្នាក់ប្រមូលបានតិចជាដប់បាវនៃសត្វក្រួចឡើយ។ ពួកគេហាលសាច់សត្វក្រួចទាំងនោះ ទុកសម្រាប់ខ្លួនគេនៅជុំ‌វិញជំរំ។

³³នៅពេលសាច់នៅក្នុងមាត់របស់ពួកគេ កំឡុងពេលដែលពួកគេកំពុងទំពារនៅនឹងមាត់របស់ពួកគេ ព្រះអម្ចាស់មានសេចក្តីក្រោធជាមួយពួកគេ។ ព្រះអង្គបានប្រហារប្រជាជនជាមួយនឹងគ្រោះកាចមួយយ៉ាងធំ។³⁴គេហៅឈ្មោះកន្លែងនោះថា គីប្រូត-‌ហាតាវ៉ា ព្រោះនៅទីនោះ ពួកគេបានបញ្ចុះសពប្រជាជនដែលមានចិត្តលោភលន់។³⁵ប្រជាជនបានធ្វើដំណើរពី គីប្រូត-‌ហាតាវ៉ាទៅហាសិរ៉ូត ហើយពួកគេក៏ស្នាក់នៅទីនោះ។

12

¹បន្ទាប់មក អ្នកស្រីម៉ារាម និងលោកអើរ៉ុនបាននិយាយប្រឆាំងនឹងលោកម៉ូសេ ដោយសារស្រី្តជនជាតិគូស ដែលលោកបានរៀបការជាមួយ។²ពួកគេនិយាយថា៖ «តើព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលជាមួយតែលោកម៉ូសេទេឬអី? តើព្រះអង្គមិនបានមានបន្ទូលជាមួយយើងខ្ញុំទេឬ?»³ពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់បានឮអ្វីដែលពួកគេនិយាយគ្នា។ លោកម៉ូសេជាមនុស្សបន្ទាបខ្លួន គឺជាអ្នកដែលបន្ទាបខ្លួនជាងគេបំផុតនៅលើផែនដី។

⁴រំពេញនោះ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ លោកអ៊ើរ៉ុន និងអ្នកស្រីម៉ារាមថា៖ «ចូរអ្នកទាំងបីចេញមកឯត្រសាលប្រជុំ»។ ដូច្នេះ ពួកគេទាំងបីនាក់ក៏បានចេញមក។⁵នោះ ព្រះអម្ចាស់បានយាងចុះមកនៅក្នុងបង្គោលពពក។ ព្រះអង្គគង់នៅត្រង់ច្រកចូលត្រសាល ហើយបានមានបន្ទូលមកលោកអ៊ើរ៉ុន និងអ្នកស្រីម៉ារាម។ ពួកគេទាំងពីរនាក់ក៏ចេញមកខាងមុខ។

⁶ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរស្តាប់ពាក្យរបស់យើង។ នៅពេលព្យាការីរបស់យើងនៅជាមួយអ្នក យើងនឹងបង្ហាញខ្លួនយើងដល់គាត់នៅក្នុងនិមិត្ត និងមានបន្ទូលទៅគាត់តាមរយៈសុបិន។⁷លោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើយើងមិនដូច្នោះទេ។ លោកជាមនុស្សស្មោះត្រង់នៅក្នុងដំណាក់របស់យើង។⁸យើងបាននិយាយជាមួយលោកម៉ូសេដោយផ្ទាល់ មិនមែនដោយនិមិត្ត ឬពាក្យប្រៀបធៀបឡើយ។ លោកបានឃើញយើងទល់មុខ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកហ៊ាននិយាយប្រឆាំងជាមួយអ្នកបម្រើរបស់យើង គឺប្រឆាំងនឹងលោកម៉ូសេដូច្នេះ?

⁹ព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធទាស់នឹងពួកគេ ហើយបន្ទាប់មកព្រះអង្គបានចាកចេញពីពួកគេទៅ។¹⁰ពពកបានអណ្ដែតចេញពីលើត្រសាល ហើយអ្នកស្រីម៉ារាមក៏កើតជំងឺឃ្លង់មួយរំពេច ខ្លួនរបស់អ្នកស្រីសរដូចជាហិមៈ។ នៅពេលដែលលោកអើរ៉ុនបែរទៅរកអ្នកស្រីម៉ារាម គាត់ក៏បានឃើញថាអ្នកស្រីមានជំងឺឃ្លង់។

¹¹លោកអើរ៉ុនមានប្រសាសន៍ទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ឱ! លោកម្ចាស់របស់ខ្ញុំអើយ! សូមកុុំប្រកាន់ទោសទាស់នឹងយើងខ្ញុំអី។ យើងខ្ញុំបាននិយាយបែបឆោតល្ងង់ ហើយយើងក៏បានធ្វើបាបដែរ។¹²សូមកុំឲ្យនាងដូចជាទារកទើបនឹងកើតហើយស្លាប់ទៅវិញដែលមានរូបកាយរលួយពាក់កណ្តាលចេញពីផ្ទៃម្តាយរបស់វាឡើយ។

¹³ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានអំពាវនាវរកព្រះអម្ចាស់ ដោយលោកបានពោលថា៖ «ឱ! ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមមេត្តាប្រោសនាងឲ្យបានជាផង»។¹⁴ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ប្រសិនបើ ឪពុករបស់នាងស្ដោះទឹកមាត់ដាក់លើមុខនាង នោះនាងនឹងត្រូវអាម៉ាស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ ត្រូវបង្ខាំងនាងទុកនៅខាងក្រៅជំរំរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃដែរ រួចចាំនាំនាងមកវិញ»។¹⁵ដូច្នេះ នាងម៉ារាមត្រូវបានគេបង្ខាំងនៅខាងក្រៅជំរំរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ ប្រជាជនមិនធ្វើដំណើរឡើយ រហូតទាល់តែនាងម៉ារាមត្រឡប់មកវិញ។

¹⁶បន្ទាប់ពីនោះមក ប្រជាជនបានធ្វើដំណើរពីហាសិរ៉ូត ហើយទៅបោះជំរំនៅទីរហោស្ថានប៉ារ៉ាន។

13

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរចាត់មនុស្សខ្លះឲ្យទៅសង្កេតមើលស្រុកកាណាន ដែលយើងបានប្រទានដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។²គឺត្រូវចាត់មនុស្សប្រុសម្នាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធនីមួយៗនៃដូនតារបស់ខ្លួន។ ហើយបុរសទាំងនោះត្រូវជាមេដឹកនាំក្នុងចំណោមពួកគេ។

³លោកម៉ូសេក៏បានចាត់ពួកគេពីទីរហោស្ថានប៉ារ៉ាន ដើម្បីឲ្ុពួកគេអាចធ្វើតាមបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំក្នុងចំណោមពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែល។⁴ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះរបស់ពួកគេៈ ពីកុលសម្ព័ន្ធរូបេន គឺលោកសាំមួរ ជាកូនប្រុសរបស់លោកសាគើរ។

⁵ពីកុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន គឺលោកសាផាត ជាកូនប្រុសរបស់លោកហូរី។⁶ពីកុលសម្ព័ន្ធយូដា គឺលោកកាលែប ជាកូនប្រុសរបស់លោកយេភូនេ។⁷ពីកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាខា គឺលោកយីកាល់ ជាកូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូសែប។⁸ពីកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម គឺលោកហូសេ ជាកូនប្រុសរបស់លោកនូន។

⁹ពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន គឺលោកប៉ាលធី ជាកូនប្រុសរបស់លោករ៉ាភូ។¹⁰ពីកុល‌សម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន គឺលោកកាឌាល ជាកូនប្រុសរបស់លោកសូឌី។¹¹ពីកុល‌សម្ព័ន្ធយ៉ូសែប (ដែលហៅថា ពីកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ) គឺលោកកាឌី ជាកូនប្រុសរបស់លោកស៊ូស៊ី។¹²ពីកុលសម្ព័ន្ធដាន់ គឺលោកអាំមាល ជាកូនប្រុសរបស់លោកកេម៉ា‌លី។

¹³ពីកុល‌សម្ព័ន្ធអេស៊ើ គឺលោកសេធើរ ជាកូនប្រុសរបស់លោកមីកែល។¹⁴ពីកុល‌សម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី គឺលោកណាប៊ី ជាកូនប្រុសរបស់លោកវ៉ូប‌ស៊ី។¹⁵ពីកុល‌សម្ព័ន្ធកាដ គឺលោកកេ‌អួល ជាកូនប្រុសរបស់លោកម៉ាគី។¹⁶ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះរបស់អស់អ្នកដែលលោកម៉ូសេបានចាត់ឲ្យទៅពិនិត្យមើលស្រុក។ លោកម៉ូសេបានហៅលោកហូសេ ជាកូនប្រុសរបស់លោកនូនថា យូ៉ស្វេ។

¹⁷លោកម៉ូសេបានចាត់ពួកគេឲ្យទៅសង្កេតមើលស្រុកកាណាន។ លោកបានប្រាប់ពួកគេថា៖ «ចូរទៅតំបន់ណេកិប ហើយឡើងទៅតាមតំបន់ភ្នំ។¹⁸ចូរពិនិត្យមើលស្រុកនោះមានលក្ខណដូចម្ដេច។ ចូរសង្កេតមើលប្រជាជនដែលរស់នៅទីនោះ តើពួកគេខ្លាំងពូកែ ឬក៏ខ្សោយ ហើយតើពួកគេមានគ្នាច្រើន ឬក៏តិច។¹⁹ចូរពិនិត្យមើលថា តើស្រុកដែលពួកគេរស់នៅនោះមានលក្ខណដូចម្ដេច ល្អ ឬអាក្រក់? តើទីក្រុងនៅទីនោះយ៉ាងម៉េច? ជាជំរំ ឬទីក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំ?²⁰ចូរមើលថាតើ ដីយ៉ាងម៉េចដែរ តើល្អសម្រាប់ដាំដំណាំ ឬក៏មិនល្អ? តើមានដើមឈើច្រើន ឬក៏អត់? ចូរមានចិត្តក្លាហាន ហើយត្រូវនាំផលពីស្រុកនោះខ្លះត្រឡប់មកវិញផង»។ ពេលនោះ ជារដូវផ្លែទំពាំងបាយជូរទុំដំបូង។

²¹ដូច្នេះ បុរសទាំងនោះបានឡើងទៅសង្កេតមើលស្រុកនោះចាប់ពីទីរហោស្ថានស៊ីនរហូតដល់រេហូប ដែលនៅជិតក្រុងហាម៉ាត់។²²ពួកគេបានធ្វើដំណើរឡើងពីតំបន់ណេកិបទៅដល់ក្រុងហេប្រូន។ នៅទីនោះមានលោកអហ៊ី‌ម៉ាន លោកសេសាយ និងលោកតាល់‌ម៉ាយ ជាពូជពង្សរបស់លោកអណាក់រស់នៅ។ ពេលនោះ ក្រុងហេប្រូនបានសង់ឡើងមុនក្រុងសូរអាននៅស្រុកអេស៊ីបប្រាំពីរឆ្នាំ។

²³នៅពេលដែលពួកគេធ្វើដំណើទៅដល់ជ្រលងអែសកុស ពួកគេបានកាត់យកផ្លែទំពាំបាយជូរមួយចង្កោម។ ពួកគេយកដងរែកសែងចង្កោមទំពាំងបាយជូរនោះដោយគ្នាពីរនាក់។ ពួកគេក៏យកផ្លែទទឹម និងផ្លែឧទុម្ពរមកជាមួយដែរ។²⁴គេបានដាក់ឈ្មោះកន្លែងនោះថា ជ្រលងអែសកុស ដោយព្រោះតែចង្កោមទំពាំងបាយជូរដែលពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានកាត់នៅទីនោះ។

²⁵សែសិបថ្ងៃក្រោយមក ពួកគេក៏ត្រឡប់មកពីសង្កេតស្រុកនោះវិញ។²⁶ពួគគេបានមកជួបលោកម៉ូសេ លោកអ៊ើរ៉ុន និងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលនៅត្រង់កាឌែស ក្នុងទីរហោស្ថានប៉ារ៉ាន។ ពួកគេបានប្រាប់ដំណឹងដល់ពួកលោក និងសហគមន៍ទាំងមូល ហើយក៏បានបង្ហាញផលផ្លែរបស់ស្រុកនោះផងដែរ។

²⁷ពួកគេបានប្រាប់លោកម៉ូសេថា៖ «ពួកយើងបានទៅដល់ស្រុកដែលលោកបានចាត់ពួកយើងឲ្យទៅហើយ។ ស្រុកនោះពោររពេញទៅដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ ហើយនេះជាផលខ្លះ ពីស្រុកនោះ។²⁸ប៉ុន្តែ មនុស្សដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនោះខ្លាំងពូកែណាស់។ ទីក្រុងសុទ្ធតែមានកំពែងរឹងមាំ ហើយក៏ធំៗណាស់។ ពួកយើងក៏បានឃើញកូនចៅរបស់លោកអណាក់នៅទីនោះដែរ។²⁹ជនជាតិអាម៉ាឡេករស់នៅតំបន់ណេកិប ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិយេប៊ូស និងជន‌ជាតិអាម៉ូរីសង់លំនៅតាមតំបន់ភ្នំ។ ចំណែក ជន‌ជាតិកាណានរស់នៅក្បែរសមុទ្រ និងនៅតាមបណ្ដោយទន្លេយ័រដាន់»។

³⁰ពេលនោះលោកកាលែបប្រាប់បណ្ដាជនដែលកំពុងនៅមុខលោកម៉ូសេឲ្យស្ងាត់ ហើយលោកក៏និយាយថា៖ «ចូរពួកយើងឡើងទៅចាប់យកស្រុកនោះទៅ ដ្បិត ពួកយើងពិតជាអាចវាយដណ្ដើមយកស្រុកបាន»។³¹ប៉ុន្តែ អ្នកផ្សេងទៀតដែលបានទៅជាមួយលោកបាននិយាយថា៖ «យើងមិនអាចច្បាំងជាមួយពួកមនុស្សទាំងនោះបានទេ ពីព្រោះពួកគេខ្លាំងពូកែជាងយើង»។

³²ដូច្នេះ ពួកគេបានចែកចាយដំណឹងដែលធ្វើឲ្យកូនចៅអ៊ីស្រាអែលបាក់ទឹកចិត្តអំពីស្រុកដែលពួគេបានទៅសង្កេតមើលនោះ។ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «ស្រុកដែលពួកយើងបានសង្កេងមើលនោះ គឺជាស្រុកដែលស៊ីបង្ហិនបង្ហោចប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងនោះ។ មនុស្សទាំងអស់ដែលពួកយើងបានឃើញនោះសុទ្ធតែមានឌធំៗ ហើយខ្ពស់ៗ។³³យើងបានឃើញមនុស្សដែលមានមាឌធំសម្បើម ពួគេជាកូនចៅរបស់លោកអណាក់ ជាមនុស្សដែលកើតពីនុស្សដែលមានមាឌធំសម្បើម។ បើប្រៀបធៀបនឹងពួគេ ពួកយើងគឺដូចជាសត្វកណ្ដូប ហើយពួកគេក៏មើលឃើញពួកយើងដូច្នេះដែរ»។

14

¹នៅយប់នោះ ពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង។²ហើយពួកគេក៏រិះគន់លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនជាខ្លាំង។ សហគមន៍ទាំងមូលបាននិយាយទៅពួកលោកថា៖ «ទុកឲ្យពួកយើងស្លាប់នៅស្រុកអេស៊ីប ឬនៅទីរហោស្ថានទៅប្រសើរជាង។³ហេតុអ្វីបានជាព្រះអម្ចាស់នាំពួកយើងមកស្រុកនេះ ហើយត្រូវស្លាប់ដោយសារដាវដូច្នេះ? ប្រពន្ធ និងកូនៗរបស់ពួកយើងនឹងក្លាយជាជនរងគ្រោះ។ តើពួកយើងត្រឡប់ទៅស្រុកអេស៊ីបវិញមិនល្អជាងទេឬ?

⁴ពួកគេបាននិយាយគ្នាថា៖ «ចូរពួកយើងជ្រើសរើសអ្នកដឹកនាំម្នាក់ផ្សេងទៀតឲ្យដឹកនាំពួកយើងត្រឡប់ទៅស្រុកអេស៊ីបវិញ»។⁵នោះលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនបានឱនមុខចុះនៅចំពោះមុខសហគមន៍កូនចៅអ៊ីស្រាអែល។

⁶លោកយ៉ូស្វេកូនប្រុសរបស់លោកនូន និងលោកកាលែបកូនប្រុសរបស់លោកយេភូ‌នេដែលបានទៅសង្កេតមើលស្រុកនោះជាមួយពួកគេដែរ បានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន។⁷ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់សហគមន៍កូនចៅអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ស្រុកដែលពួកយើងបានដើរឆ្លងកាត់ និងសង្កេតមើលនោះជាស្រុកល្អខ្លាំងណាស់។⁸ប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងយើង នោះព្រះអង្គនឹងនាំយើងចូលទៅក្នុងស្រុកនោះ ហើយព្រះអង្គនឹងប្រទានស្រុកនោះឲ្យយើងជាមិខាន។ ស្រុកនោះពោរពេញទៅដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ។

⁹ប៉ុន្តែ មិនត្រូវបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ឡើយ ហើយក៏កុំខ្លាចមនុស្សនៅក្នុុងស្រុកនោះដែរ។ ពួកយើងនឹងលេបស៊ីពួកគេយ៉ាងងាយដូចជាស៊ីម្ហូបអាហារ។ រនាំងការពាររបស់ពួកគេនឹងត្រូវរើចេញពីពួកគេ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយនឹងយើង ដូច្នេះ កុំខ្លាចពួកកេឡើយ»។¹⁰ប៉ុន្ដែ សហគមន៍ទាំងមូលគម្រាមចោលដុំថ្មសម្លាប់ពួកគេ។ នៅពេលនោះសិរីរុងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចចេញមកនៅត្រសាលប្រជុំចំពោះមុខកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់គ្នា។

¹¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖ «តើប្រជាជននេះនឹងមើលងាយយើងដល់ពេលណាទៀត? តើពួកគេនៅតេមិនជឿទុកចិត្តដល់យើងដល់ពេលណាទោះបីជាទីសម្គាល់នៃអំណាចរបស់យើង ដែលយើងបានធ្វើនៅកណ្ដាលចំណោមពួកគេផងនោះ?¹²យើងនឹងវាយប្រហារពួកគេដោយគ្រោះកាច ហើយនឹងកាត់កាល់ពួកគេ រួចយើងនឹងបង្កើតប្រជាតិមួយដែលធំជាង ហើយខ្លាំងពូកែជាងពួកគេពីពូជពង្សរបស់អ្នក»។

¹³លោកម៉ូសេបានទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ប្រសិនបើ ព្រះអង្គធ្វើដូច្នេះ នោះជនជាតិអេស៊ីបនឹងឮអំពីរឿងនេះ ដ្បិត ព្រះអង្គបានសង្គ្រោះប្រជាជននេះពីពួកគេ ដោយអំណាចចេស្តារបស់ព្រះអង្គ។¹⁴ពួកគេនឹងប្រាប់រឿងនេះដល់មនុស្សដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនេះ។ ពួកគេបានឮថាព្រះអង្គគង់ជាមួយប្រជាជននេះ គេបានឃើញព្រះអង្គមុខទល់នឹងមុខ។ ពពករបស់ព្រះអង្គឈរនៅពីលើប្រជាជននេះ។ ព្រះអង្គយាងពីមុខពួកគេដោយសរសរពពកនៅពេលថ្ងៃ ហើយដោយសរសរភ្លើងនៅពេលយប់។

¹⁵ដូច្នេះ ប្រសិនបើព្រះអង្គសម្លាប់ពួកគេ ដូចជាមនុស្សតែម្នាក់នោះ នោះប្រជាជាតិទាំងឡាយដែលបានឮល្បីអំពីព្រះអង្គនឹងនាំគ្នានិយាយថា៖¹⁶«ព្រោះតែព្រះអម្ចាស់មិនអាចនាំប្រជាជននេះចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអង្គបានស្បថថាប្រទានឲ្យដល់ពួកគេបាន ទើបព្រះអង្គសម្លាប់ពួកគេនៅទីរហោស្ថានអស់»។

¹⁷ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំសូមអង្វរព្រះអង្គ សូមព្រះអង្គប្រើអំណាចចេស្ដាដ៏ខ្លាំងរបស់ព្រះអង្គ។ ដ្បិត ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថា៖¹⁸«ព្រះអម្ចាស់យឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយពោរពេញទៅដោយសេចក្តីស្មោះត្រង់។ ព្រះអង្គតែងតែលើកលែងទោសដល់កំហុស និងសេចក្តីរំលង។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិនបំភ្លេចកំហុសនោះទេ គឺព្រះអង្គនឹងដាក់ទោសអំពើបាបរបស់ដូនតាទៅលើកូនចៅរបស់ពួកគេបីទៅបួនតំណ។¹⁹ទូលបង្គំសូមអង្វរព្រះអង្គ សូមព្រះអង្គអត់ទោសចំពោះអំពើបាបរបស់ប្រជាជននេះ ដោយព្រោះតែសេចក្តីស្មោះត្រង់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គ ដូចដែលព្រះអង្គតែងតែអត់ទោសដល់់ប្រជាជននេះតាំងពីពេលដែលពួកគេនៅក្នុងស្រុកអេស៊ីបរហូតមកដល់ពេលនេះ»។

²⁰ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា៖ «យើងបានលើកលែងទោសឲ្យពួកគេតាមសំណូមពរបស់អ្នកហើយ²¹ប៉ុន្តែ យើងជាព្រះដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ ហើយផែនដីទាំងមូលពេញដោយសិរីរុងរឿងរបស់យើង²²នោះមនុស្សទាំងអស់នេះបានឃើញសិរីរុុងរឿង និងទីសម្គាល់នៃអំណាចដ៏អស្ចារ្យរបស់យើង ដែលយើងបានធ្វើនៅស្រុកអេស៊ីប និងនៅក្នុងទីរហោស្ថាន ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅតែល្បងលយើងដល់ទៅដប់ដង ហើយនៅតែមិនស្តាប់តាមសម្លេងរបស់យើង។

²³ដូច្នេះ យើងសូមប្រកាសថា៖ ពួកគេពិតជានឹងមិនបានឃើញស្រុកដែលយើងបានស្បថជាមួយដូនតារបស់ពួកគេឡើយ។ អ្នកណាដែលមើលងាយយើង នឹងមិនបានឃើញស្រុកនោះឡើយ។²⁴លើកលែងតែលោកកាលែបជាអ្នកបម្រើយើង ព្រោះលោកមានវិញ្ញាណខុសពីអ្នកផ្សេង ហើយលោកបានធ្វើតាមយើងគ្រប់ជំពូក នោះយើងនឹងនាំលោកចូលក្នុងស្រុកដែលលោកបានទៅសង្កេតមើល។ ពូជពង្សរបស់លោកនឹងបានកាន់កាប់ស្រុកនោះ។²⁵(ជនជាតិអាម៉ាឡេក និងជនជាតិកាណានរស់នៅតាមជ្រលងភ្នំ)។ ស្អែកនេះ ចូរត្រឡប់ទៅទីរហោស្ថានតាមផ្លូវសមុទ្រកក់វិញ»។

²⁶ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²⁷«តើយើងត្រូវទ្រាំនឹងសហគមន៍ដ៏អាក្រក់ដែលតែងតែរិះគន់យើងនេះដល់ពេលណា? យើងបានឮការរអ៊ូរទាំរបស់កូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាស់នឹងយើងហើយ។

²⁸ចូរប្រាប់ពួកគេថា៖ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រអម្ចាស់! យើងជាព្រះដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ យើងនឹងប្រព្រឹត្តិចំពោះអ្នករាល់គ្នា ដូចដែលយើងគ្នាបានឮអ្នករាល់គ្នានិយាយ។²⁹សាកសពរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវដួលនៅក្នុងទីរហោស្ថាននេះ គឺអស់អ្នកដែលរអ៊ូរទាំទាស់នឹងយើង ជាអ្នកដែលបានរាប់ក្នុងពេលធ្វើរាប់ចំនួនអ្នកដែលមានអាយុចាប់ពីម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ។³⁰អ្នករាល់គ្នាពិតជានឹងមិនបានចូលទៅក្នុងស្រុកដែលយើងបានសន្យាឲ្យអ្នករាល់គ្នារស់នៅឡើយ លើកលែងតែលោកកាលែបជាកូនប្រុសរបស់លោកយេភូ‌នេ និងលោកយ៉ូស្វេ ជាកូនប្រុសរបស់លោកនូន។

³¹ប៉ុន្តែ កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលអ្នករាល់គ្នាបាននិយាយថានឹងក្លាយជាជនរងគ្រោះនោះ យើងនឹងនាំពួកគេចូលទៅក្នុងទឹកដីនោះ។ ពួកគេនឹងស្គាល់ស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នាបានបដិសេធមិនទទួលយក។³²ចំណែកអ្នករាល់គ្នាវិញ សាកសពរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងដួលនៅក្នុងក្នុងទីរហោស្ថាននេះ។³³កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងឃ្វាលហ្វូងចៀមក្នុងទីហោស្ថាននេះរយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។ ពួកគេនឹងទទួលទោសនៃអំពើបះបោររបស់អ្នករាល់គ្នារហូតទាល់តែអ្នករាល់គ្នាស្លាប់ចោលឆ្អឹងនៅក្នុងទីរហោស្ថាននេះអស់។

³⁴ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាបានទៅសង្កេតមើលស្រុកនោះរយៈពេលសែសិបថ្ងៃ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលទោសនៃអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នារយៈពេលសែសិបឆ្នាំដែរ គឺមួយឆ្នាំ សម្រាប់មួយថ្ងៃ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា ការដែលធ្វើជាខ្មាំងសត្រូវនឹងយើងនោះវាយ៉ាងដូចម្ដេចទៅវិញ។³⁵យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលយ៉ាងណា យើងពិតជានឹងធ្វើយ៉ាងនោះដល់សហគមន៍ដ៏អាក្រក់ដែលបានប្រមូលគ្នាបះបោរទាស់នឹងយើងនេះ។ ពួកគេនឹងត្រូូវកាត់ចោលទាំងស្រុង ហើយនឹងស្លាប់នៅទីនេះទាំងអស់គ្នា»។

³⁶ដូច្នេះ ពួកអ្នកដែលលោកម៉ូសេបានចាត់ឲ្យទៅសង្កេតមើលស្រុកនោះបានស្លាប់ទាំងអស់គ្នាដោយគ្រោះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។³⁷អ្នកទាំងនេះគឺជាអ្នកដែលត្រឡប់មកវិញ ហើយនាំដំណឹងអាក្រក់អំពីស្រុកនោះមករាយការណ៍ ហើយបានធ្វើឲ្យសហគមន៍ទាំងមូលរអ៊ូរទាំទាស់នឹងលោកម៉ូសេ។³⁸ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ដែលបានទៅមើលស្រុកនោះ មានតែលោកយ៉ូស្វេជាកូនប្រុសរបស់លោកនូន និងលោកកាលែបជាកូនប្រុសរបស់លោកយេភូនេទេដែលនៅរស់។

³⁹នៅពេលដែលលោកម៉ូសេបានប្រាប់ដំណឹងនេះដល់់កូនចៅអ៊ីស្រាអែល ពួកគេទូញសោកយ៉ាងខ្លាំង។⁴⁰ពួកគេក្រោកឡើងពីព្រឹកព្រលឹម ហើយឡើងទៅលើកំពូលភ្នំ ទាំងពោលថា៖ «មើល៍! ពួកយើងនៅទីនេះ យើងនឹងទៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់បានសន្យា ដ្បិត ពួកយើងបានធ្វើបាបមែន»។

⁴¹ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេបានមានប្រសាន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់បំពានលើបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះ? អ្នករាល់គ្នានឹងមិនបានសម្រេចឡើយ។⁴²សូមកុំទៅឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់មិនគង់ជាមួយអ្នករាល់គ្នាដើម្បីការពារអ្នករាល់គ្នាពីការវាយប្រហារពីសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។⁴³ជនជាតិអាម៉ាឡេក និងជនជាតិកាណាននៅទីនោះ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងស្លាប់ដោយសារដាវ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានងាកចេញពីព្រះជាម្ចាស់ហើយ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គនឹងមិនគង់ជាមួយអ្នករាល់គ្នាឡើយ»។

⁴⁴ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅតែមានះឡើងទៅស្រុកភ្នំ តែលោកម៉ូសេ និងហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់បានចាកចេញពីជំរំហើយ។⁴⁵ពេលនោះជនជាតិអាម៉ាឡេក និងជនជាតិកាណានដែលរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំនោះបានចុះមក។ ពួកគេបានវាយប្រហារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឲ្យចុះចាញ់រហូតដល់ហោម៉ា។

15

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរប្រាប់ដល់កូនចៅអ៊ីស្រាអែលថា នៅពេលអ្នករាល់គ្នាចូូលទៅក្នុងស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នានឹងរស់នៅ ដែលព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នានោះ³ពេលអ្នករាល់គ្នារៀបចំតង្វាយដោយភ្លើងថ្វាយព្រះអម្ចាស់នោះ ទោះបីជាតង្វាយដុត ឬយញ្ញបូជាលាបំណន់ ឬតង្វាយស្ម័គ្រចិត្ត ឬតង្វាយនៅពេលបុណ្យផ្សេងៗក្ដី នោះត្រវថ្វាយកូនគោ ឬកូនចៀម ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះអម្ចាស់។

⁴អ្នករាល់គ្នាដែលត្រូវថ្វាយតង្វាយដុុតដល់ព្រះអម្ចាស់ ត្រូវយកតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិដែលមានម៉្សៅម៉ដ្ឋបីគីឡូក្រាមជាមួយប្រេងមួយលីត្រកន្លះមកជាមួយផង។⁵និងត្រូវយកស្រាទំពាំងបាយជូរមួយលីត្រកន្លះសម្រាប់ជាតង្វាយច្រូច សម្រាប់ចៀមនីមួយៗដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយជាតង្វាយដុត ឬថ្វាយយញ្ញបូជា។

⁶ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាថ្វាយចៀមឈ្មោល ត្រូវរៀបចំតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ដែលមានម៉្សៅម៉ដ្ឋល្អប្រាំមួយគីឡូក្រាមលាយជាមួយប្រេងពីរលីត្រ។⁷សម្រាប់តង្វាយច្រូចអ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយស្រាទំពាំងបាយជូរពីរលីត្រ។ វានឹងធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយដល់ព្រះអម្ចាស់។

⁸នៅពេលអ្នករាល់គ្នារៀបចំគោឈ្មោះមួយសម្រាប់ជាតង្វាយដុតទាំងមូល ឬជាយញ្ញបូជាដើម្បីលាបំណន់ ឬជាតង្វាយមេត្រីដល់ព្រះអម្ចាស់⁹នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវយកតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិដែលមានម៉្សៅមដ្ឋល្អប្រាំបួនគីឡូក្រាមលាយជាមួយនឹងប្រេងបីលីត្រ មកថ្វាយជាមួយគោឈ្មោលនោះ។¹⁰អ្នកក៏ត្រូវថ្វាយស្រាទំពាំងបាយជូរបីលីត្រសម្រាប់ជាតង្វាយច្រូច ដែលជាតង្វាយដោយភ្លើង ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយដល់ព្រះអម្ចាស់។

¹¹ត្រូវធ្វើរបៀបនេះសម្រាប់រាល់គោឈ្មោល កូនចៀម ឬកូនពពែ សម្រាប់កូនចៀមឈ្មោល និងកូនពពែឈ្មោលនីមួយៗ។¹²គ្រប់ទាំងយញ្ញបូជាដែលអ្នករាល់គ្នារៀបចំ និងថ្វាយត្រូវធ្វើតាមដូចដែលបានរៀបរាប់នៅទីនេះ។¹³ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលកើតនៅក្នុងស្រុកត្រូវធ្វើការទាំងនេះតាមរបៀបនេះ នៅពេលដែលនរណាម្នាក់នាំតង្វាយដេោយភ្លើងដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយដែលគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁴ប្រសិនបើ មានជនបរទេសកំពុងស្នាក់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ឬអ្នកណាដែលរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាច្រើនតំណមកហើយ គេត្រូវថ្វាយតង្វាយដែលធ្វើដោយភ្លើងដែលធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយដល់ព្រះអម្ចាស់ នោះពួកគេត្រូវធ្វើដូចជាអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើដែរ។¹⁵ត្រូវមានច្បាប់តែមួយសម្រាប់សហគមន៍ និងសម្រាប់ជនបរទេសដែលស្នាក់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា គឺជាច្បាប់ដែលមិនប្រែប្រួលសម្រាប់កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នានៅគ្រប់ជំនាន់តទៅ។ អ្នករាល់គ្នាធ្វើយ៉ាងណា នោះអ្នកធ្វើដំណើរដែលស្នាក់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវធ្វើយ៉ាងនោះដែរ។ ពួកគេត្រូវតែប្រព្រឹត្តិដូចអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តិនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ដែរ។¹⁶ត្រូវមានច្បាប់តែមួយ និងបញ្ញត្តិតែមួយសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា និងសម្រាប់ជនជបរទេសដែលស្នាក់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា»។

¹⁷ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្តងទៀត។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖¹⁸«ចូរប្រាប់ទៅកូនចៅអ៊ីស្រាអែលថា ពេលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងស្រុកដែលយើងនឹងយកអ្នករាល់គ្នាទៅ¹⁹ហើយកាលណាអ្នករាល់គ្នាបរិភោគអាហាររបស់ស្រុកនោះ អ្នករាល់ត្រូវទុកខ្លះជាតង្វាយ ថ្វាយដល់យើង។

²⁰អ្នករាល់គ្នាត្រូវញែកម៉្សៅដែលលាយដំបូងមកធ្វើនំប៉័ងមួយដុំសម្រាប់ជាតង្វាយ ដូចជាតង្វាយពីទីលានបោកស្រូវដែរ។ គឺអ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើតាមរបៀបនេះ។²¹អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយម៉្សៅដែលលាយដំបូងដល់យើងនៅគ្រប់ជំនាន់តទៅ។

²²ពេលខ្លះអ្នករាល់នឹងប្រព្រឹត្តិបាបដោយអចេតនា គឺនៅពេលអ្នករាល់គ្នាមិនធ្វើតាមបញ្ញត្តិទាំងនេះដែលយើងបានបង្គាប់លោកម៉ូសេ²³គឺគ្រប់ទាំងសេចក្តីដែលយើងបានបង្គាប់តាមរយៈលោកម៉ូសេចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលយើងចាប់ផ្តើមប្រទានបញ្ញាត្តិដល់អ្នករាល់គ្នារហូតដល់គ្រប់ជំនាន់មនុស្សតទៅ។²⁴ក្នុងករណីដែលប្រព្រឹត្តិអំពើបាបដោយអចេតនា ហើយសហគមន៍ក៏មិនបានដឹង នោះសហគមន៍ទាំងមូលត្រូវថ្វាយគោស្ទាវមួយជាតង្វាយដុតដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុតដល់ព្រះអម្ចាស់។ ហើយក៏ត្រូវថ្វាយតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូច តាមបញ្ញត្តិបានបង្គាប់ និងត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយទុកជាតង្វាយលោះបាបដែរ។

²⁵បូជាចារ្យត្រូវធ្វើពិធីលោះបាបសម្រាប់សហគមន៍ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ ពួកគេនឹងទទួលបានការលើកលែងទោសដោយព្រោះតែអំពើបាបដោយអចេតនា។ ពួកត្រូវបាននាំយញ្ញបូជារបស់ពួកគេ ទុកជាតង្វាយធ្វើដោយភ្លើងដល់យើង។ ពួកត្រូវនាំតង្វាយលោះបាបរបស់ខ្លួនចំពោះយើងសម្រាប់អំពើបាបដោយអចេតនារបស់ពួកគេ។²⁶ធ្វើដូច្នោះ សហគមន៍ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល និងអំពើបាបរបស់ជនបរទេសដែលស្នាក់នៅជាមួយពួកគេ នឹងបានទទួលការលើកលែងទោស ពីព្រោះមនុស្សទាំងអស់បានប្រព្រឹត្តដោយអចេតនា។

²⁷ប្រសិនបើ មនុស្សម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយអចេតនា នោះគេត្រូវថ្វាយពពែញីអាយុមួយឆ្នាំជាតង្វាយលោះបាប។²⁸បូជាចារ្យត្រូវធ្វើពិធីលោះបាបនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់សម្រាប់អ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយអចេតនានោះ។ អ្្នកនោះនឹងទទួលបានការលើកលែងទោស នៅពេលដែលធ្វើពិធីលោះបានរួចហើយ។²⁹អ្នកត្រូវមានច្បាប់តែមួយសម្រាប់អស់អ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តអ្វីមួយដោយអចេតនា គឺច្បាប់តែមួយសម្រាប់អ្នកដែលកើតក្នុងស្រុកក្នុងចំណោមកូនចៅអ៊ីស្រាអែល និងសម្រាប់ជនបរទេសដែលស្នាក់នៅជាមួយពួកគេ។

³⁰ប៉ុន្ដែ បើអ្នកណាប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយចេតនា ទោះបីគេកើតក្នុងស្រុក ឬជនបរទេសក្ដី គេបានប្រមាថមើលងាយយើងហើយ។³¹ដ្បិត ពួកគេបានមើលងាយពាក្យរបស់យើង ក៏បំពានលើបញ្ជារបស់យើងដែរ គឺត្រូវកាត់អ្នកនោះចោល។ អំពើបាបរបស់គេ នឹងនៅពីលើគេ។

³²នៅពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងទីរហោស្ថាន ពួកគេបានឃើញបុរសម្នាក់ដើររើសអុសនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។³³អ្នកដែលបានឃើញគាត់ ក៏នាំគាត់មកជួបលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន ព្រមទាំងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។³⁴ពួកគេបានឃុំគាត់ទុកពីព្រោះពួកគេមិនដឹងច្បាស់ថាតើត្រូវធ្វើយ៉ាងដូចម្ដេចចំពោះគាត់។

³⁵នោះព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «បុរសម្នាក់នោះត្រូវមានទោសដល់ស្លាប់។ សហគមន៍ទាំងមូលត្រូវយកដុំថ្មគប់សម្លាប់អ្នកនោះនៅក្រៅជំរំ»។³⁶ដូច្នេះ សហគមន៍ទាំងមូលបាននាំអ្នកនោះចេញទៅខាងក្រៅជំរំ ហើយចោលដុំថ្មសម្លាប់គាត់ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់លោកម៉ូសេ។

³⁷ព្រះអម្ចាស់ក៏មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេទៀតថា៖³⁸«ចូរប្រាប់ដល់ដល់កូនចៅអ៊ីស្រាអែលថា ហើយបង្គាប់ពួកគេថា ចូរដេររំយោលនៅជាយអាវ ហើយភ្ជួរនឹងខ្សែពណ៌ខៀវដែលដេរនៅជាយអាវនោះ។ ពួកគេត្រូវធ្វើបែបនេះនៅគ្រប់ជំនាន់មនុស្សតទៅ។³⁹ធ្វើដូច្នេះដើម្បីទុកជាការរំឭកពិសេសសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាក្រឡេកមើលរំយោលនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងនឹកឃើញអស់ទាំងក្រឹត្យវិន័យរបស់យើងដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រព្រឹត្តតាម ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមអំពើចិត្ត និងតាមភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយបង្ខូចខ្លួនរបស់អ្នកឲ្យទៅវាឡើយ។

⁴⁰ធ្វើដូច្នេះដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នានឹកឃើញនៅក្នុងគំនិត ហើយប្រព្រឹត្តតាមគ្រប់ទាំងបញ្ញត្តិរបស់យើង ហើយដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានបរិសុទ្ធសម្រាប់យើងជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។⁴¹យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីប ដើម្បីធ្វើជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

16

¹លោកកូរេជាកូនប្រុសរបស់លោកយីតសារ ជាចៅរបស់លោកកេហាត់ ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធលេវី ជាមួយលោកដាថាន និងលោកអប៊ី‌រ៉ាម ជាកូនប្រុសរបស់លោកអេលាប ព្រមទាំងលោកអូន ជាកូនប្រុសរបស់លោកពេ‌ឡេត មកពីកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន។²ពួកគេបាននាំគ្នាងើបបះបោរប្រឆាំងនឹងលោកម៉ូសេ ដោយមានមនុស្សផ្សេងទៀតពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំរបស់សហគមន៍ និងមនុស្សគ្រប់គ្នាស្គាល់ច្បាស់ ចំនួនពីររយហាសិបនាក់បានចូលរួមដែរ។³ពួកគេបានប្រមូលផ្ដុំគ្នាតតាំងជាមួយលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុន។ ពួកនោះបាននិយាយទៅលោកទាំងពីរថា៖ «ពួកលោកធ្វើជ្រុលពេកហើយ! សហគន៍ទាំងមូលសុទ្ធតែបានញែកដាច់ដោយឡែក ហើយព្រះអម្ចាស់គង់ក្នុងចំណោមពួកគេដែរ។ ហេតុអ្វីបានជាពួកលោក លើកខ្លួនឯងខ្ពស់ជាងមនុស្សផ្សេងទៀតក្នុងសហគមន៍របស់ព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះ?»

⁴នៅពេលដែលលោកម៉ូសេបានឮដូច្នេះ លោកបានឱនមុខចុះ។⁵លោកបាននិយាយទៅលោកកូរេថា និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយលោកកូរេថា៖ «នៅព្រឹកនេះ ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាដឹងថា តើអ្នកណាជារបស់ព្រះអង្គ ហើយអ្នកណាដែលត្រូវបានញែកដាច់ដោយឡែកសម្រាប់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គនឹងនាំមនុស្សទាំងនោះចូលទៅជិតព្រះអង្គ គឺអ្នកណាដែលព្រះអង្គជ្រើសរើស ព្រះអង្គនឹងនាំចូលជិតព្រះអង្គ។

⁶សូមធ្វើបែបនេះ លោកកូរេ និងបក្សពួករបស់អ្នក⁷គឺស្អែកនេះ ត្រូវយកពានមករៀងៗខ្លួនមក ហើយដាក់ភ្លើង និងគ្រឿងក្រអូបក្នុងនោះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ អ្នកណាដែលព្រះអម្ចាស់ជ្រើសរើស អ្នកនោះនឹងត្រូវបានញែកដាច់ដោយឡែកសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់។ ពូជពង្សដ៏អាក្រក់អើយ! អ្នករាល់គ្នាធ្វើជ្រុលពេកហើយ»។

⁸លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅលោកកូរេទៀតថា៖ «ឥឡូវនេះ កូនចៅលេវីអើយ! សូមស្ដាប់ខ្ញុំ⁹តើការដែលព្រះជាម្ចាស់បានញែកអ្នកដាច់ដោយឡែកពីសហគមន៍អ៊ីស្រាអែល នាំអ្នកចូលជិតព្រះអង្គ បម្រើកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងរោងឧបោសថ ហើយឲ្យឈរនៅមុខសហគមន៍ដើម្បីបម្រើពួកគេ ជាការតូចតាចឬ?¹⁰ព្រះអង្គបាននាំអ្នក និងពូជពង្សរបស់លេវីជាបងប្អូនរបស់អ្នកចូលជិតព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ អ្នកនៅតែចង់បានតំណែងជាបូជាចារ្យថែមទៀត។¹¹ហេតុនេះហើយបានជា អ្នក និងបក្សពួករបស់អ្នកបានប្រមូូលផ្ដុំគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករអ៊ូរទាំប្រឆាំងនឹងលោកអ៊ើរ៉ុន ដែលជាអ្នកស្ដាប់បង្គាប់ព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះ?»។

¹²បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានឲ្យគេទៅហៅលោកដាថាន និងលោកអប៊ី‌រ៉ាម ជាកូនរបស់លោកអេលាប ប៉ុន្តែ លោកទាំងពីរនិយាយថា៖ «ពួកយើងមិនឡើងទៅទេ។¹³តើការដែលអ្នកបាននាំពួកយើងចេញមកពីស្រុកដែលសម្បូរទៅដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្ញុំ ដើម្បីសម្លាប់ពួកយើងនៅក្នុងទីរហោស្ថាននេះ តើជារឿងតូចតាចឬ? ឥឡូវនេះ អ្នកចង់តាំងខ្លួនអ្នកធ្វើជាអ្នកដឹកនាំយើងទៀត។¹⁴លើសពីនេះទៀត អ្នកមិនបាននាំពួកយើងចូលទៅក្នុងស្រុកដែលសម្បូរទៅដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំទេ ហើយក៏មិនបានឲ្យស្រែ និងចម្ការទំពាំងបាយជូរមកពួកយើងទុកជាមរតកដែរ»។

¹⁵លោកម៉ូសេខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានទូលដល់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ សូមព្រះអង្គកុំទទួលតង្វាយរបស់ពួកគេអី។ ទូលបង្គំមិនបានយកសត្វលាមួយក្បាលពីពួកគេឡើយ ហើយទួលបង្គំក៏មិនបានធ្វើឲ្យពួកគេណាម្នាក់ឈឺចាប់ដែរ»។¹⁶បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅលោកកូរេថា៖ «ស្អែកនេះ អ្នក និងបក្សពួករបស់អ្នកទាំងអស់គ្នត្រូវចូលទៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ គឺទាំងអ្នក ទាំងពួកគេ ព្រមទាំងលោកអ៊ើរ៉ុនផងដែរ។¹⁷ម្នាក់ៗត្រូវយកពានរបស់ខ្លួនមក ហើយដាក់ភ្លើងនៅក្នុងនោះផង។ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវយកពានរបស់ខ្លនចូលទៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ គឺពីររយហាសិបពាន។ អ្នក និងលោកអ៊ើរ៉ុនក៏ត្រូវយកពានរបស់ខ្លួនទៅដែរ។

¹⁸ដូច្នេះ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានយកពានរបស់ខ្លួនទាំងដាក់ភ្លើង ទាំងដាក់គ្រឿងក្រអូបនៅក្នុងនោះមក ហើយបានឈរនៅច្រកទ្វារចូលត្រសាលប្រជុំជាមួយលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន។¹⁹លោកកូរេបានប្រមូលសហគមន៍ទាំងមូលប្រឆាំងនឹងលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុននៅច្រកទ្វារចូលត្រសាលជួបជុំ ពេលនោះសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចមកឲ្យសហគមន៍ទាំងមូលបានឃើញ។

²⁰បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ុនថា៖²¹«ចូរញែកខ្លួនដោយឡែកចេញពីចំណោមសហគមន៍នេះ ដែលយើងនឹងបំផ្លាញពួកគេឲ្យវិនាសឥឡូវនេះ»។²²លោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ើរ៉ូនឱនមុខចុះ ហើយទូលថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! ព្រះអង្គជាព្រះនៃវិញ្ញណរបស់មនុស្សទាំងអស់ បើមនុស្សតែម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើបាប តើព្រះអង្គត្រូវខឹងនឹងសហគមន៍ទាំងមូលឬ?»

²³ព្រះអម្ចាស់ឆ្លើយមកលោកម៉ូសេវិញ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²⁴«ចូរប្រាប់ទៅសហគមន៍នេះថា ចូរនាំគ្នាចេញឲ្យឆ្ងាយពីត្រសាលរបស់លោកកូរេ ត្រសាលរបស់លោកដាថាន និងត្រសាលរបស់លោកអប៊ី‌រ៉ាមទៅ»។

²⁵នោះលោកម៉ូសេបានក្រោកឡើង ហើយដើរទៅរកលោកដាថាន និងលោកអប៊ី‌រ៉ាម ទាំងមានមេដឹកនាំរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទៅជាមួយគាត់ដែរ។²⁶គាត់បានមានប្រសាសន៍ទៅសហគមន៍ទាំងមូលថា៖ «ឥឡូវនេះ ចូរនាំគ្នាចាកចេញពីត្រសាលរបស់ពួកមនុស្សអាក្រក់នេះ ហើយកុំប៉ះពាល់អ្វីរបស់ពួកគេឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នករាល់គ្នាក៏នឹងត្រូវបំផ្លាញដោយព្រោះអំពើបាបរបស់ពួកគេដែរ។²⁷ដូច្នេះ សហគមន៍ដែលនៅជិតនឹងត្រសាលរបស់លោកកូរេ លោកដាថាន និងលោកអប៊ី‌រ៉ាមបានចាកចេញឆ្ងាយពីពួកគេ។ លោកដាថាន និងលោកអប៊ី‌រ៉ាមបានចេញមកឈរនៅច្រកទ្វារត្រសាលរបស់ខ្លូន ជាមួយនឹងប្រពន្ធ និងកូនៗរបស់ពួកគេ។

²⁸នោះ លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តាមរយៈការនេះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា ព្រះអម្ចាស់បានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកធ្វើការទាំងអស់នេះមែន ដ្បិត ខ្ញុំមិនបានធ្វើការទាំងនោះដោយចិត្តខ្លួនឯងឡើយ។²⁹ប្រសិនបើ បុរសទាំងនេះស្លាប់តាមបែបធម្មជាតិ ដូចជាការស្លាប់ផ្សេងៗដែលធ្លាប់កើតឡើង នោះបានន័យថា ព្រះអម្ចាស់មិនបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកទេ។³⁰ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យដីបើកឡើងហើយលេបពួកគេចូលដូចជាចូលក្នុងមាត់មួយយ៉ាងធំ ជាមួយនឹងក្រុមគ្រួសារទាំងអស់របស់ពួកគេ ហើយបើពួកគេធ្លាក់ចូូលទាំងរស់ទៅក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវយល់ថា បុរសទាំងនេះបានមើលងាយព្រះអម្ចាស់»

³¹ពេលលោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ចប់ភ្លាម ដីនៅពីក្រោមមនុស្សទាំងនេះក៏បើកឡើង។³²ផែនដីបានបើកមាត់របស់វា ហើយលេបពួកគេ ក្រុមគ្រួសាររបស់គេ និងមនុស្សរបស់លោកកូេរ ព្រមទាំងអ្វីទាំងអស់ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេចូលអស់ទៅ។

³³ពួកគេ និងមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់ពួកគេបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ទាំងរស់។ ផែនដីបានបិទគ្របពីលើពួកគេ គឺពួកគេបានស្លាប់បែបនេះពីចំកណ្ដាលណោមសហគមន៍។³⁴កូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលនៅជុំវិញពួកគេ បានរត់គេចចេញពីសម្រែករបស់ពួកគេ ដោយពោលថា៖ «ដីនឹងលេបពួកយើងចូលដែរ!»។³⁵ពេលនោះ អណ្ដាតភ្លើងបានចេញមកពីព្រះអម្ចាស់មកបញ្ឆេះមនុស្សពីររយហាសិបនាក់ដែលកពុងតែថ្វាយគ្រឿងក្រអូប។

³⁶ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេម្តងទៀត ដោយបន្ទូលថា៖³⁷«ចូរប្រាប់ លោកអេឡាសារ កូនប្រុសរបស់បូជាចារ្យអ៊ើរ៉ុន ឲ្យគេយកពានចេញពីអណ្ដាតភ្លើង ដ្បិត ពាននេះត្រូវញែកដាច់ដោយឡែកសម្រាប់យើង។ ហើយឲ្យគេយកកម្ទេចធ្យូងចោលឲ្យឆ្ងាយ³⁸រួចត្រូវយកពានរបស់អ្នកដែលស្លាប់ដោយព្រោះតែអំពើរបាបរបស់ខ្លួន ទៅដំជាបន្ទះសម្រាប់ស្រោបកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ ដ្បិត ពួកគេបានថ្វាយរបស់ទាំងនោះនៅចំពោះយើងហើយ ដូច្នេះ របស់ទាំងនេះត្រូវបានញែកដោយឡែកសម្រាប់យើង។ វានឹងបានជាទីសម្គាល់នៃវត្តមានរបស់យើងចំពោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល»។

³⁹លោកបូជាចារ្យអេឡាសារបានយកពានលង្ហិន ជារបស់ដែលមនុស្សបានឆេះភ្លើងស្លាប់នេះធ្លាប់ប្រើ ទៅដំជាបន្ទះសម្រាប់គ្រប់ស្រោបអាសនា។⁴⁰ដើម្បីទុកជាការរំឭកដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា ក្រៅពីកូនចៅរបស់លោកអ៊ើរ៉ុន គ្មានអ្នកអាចចូលទៅដុតគ្រឿងក្រអូបនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់បានឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេបានដូចជាលោកកូរេ និងបក្សពួករបស់គាត់ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់តាមរយៈលោកម៉ូសេ។

⁴¹ប៉ុន្តែ នៅព្រឹកស្អែកឡើងសហគមន៍កូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានរអ៊ូរទាំទាស់នឹងលោកម៉ូសេ និងលោកអ៊ឺរ៉ុនទៀត។ ពួកគេបានពោលថា៖ «លោកបានសម្លាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់»។⁴²នៅពេលដែលហសគមន៍ប្រមូលគ្នាប្រឆាំងនឹងលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន ខណៈពេលដែលពួកគេបែរមុខមើលទៅត្រសាលប្រជុំ ហើយមើល៍! មានពពកគ្របពីលើត្រសាលជិត។ សិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចមក⁴³ហើយលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនបានមកឈរពីមុខត្រសាលប្រជុំនោះ។

⁴⁴បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖⁴⁵«ចូរចេញឲ្យឆ្ងាយពីមុខសហគមន៍នេះ ដ្បិត យើងនឹងកម្ទេចពួកគេឲ្យវិនាសភ្លាមនេះ»។ ពេលនោះ លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនបានឱនមុខក្រាបចុះដល់ដី។⁴⁶លោកម៉ូសេបានប្រាប់ទៅលោកអើរ៉ុនថា៖ «ចូរយកពាន ហើយដាក់ភ្លើងលើវា ដែលយកចេញពីកន្លែងថ្វាយតង្វាយ ហើយដាក់គ្រឿងក្រអូបក្នុងនោះ យកទៅសហគមន៍ជាប្រញាប់ រួចធ្វើពិធីដោះបាបឲ្យពួកគេទៅ ពីព្រោះ សេចក្តីក្រោធកំពុងមកពីព្រះអម្ចាស់។ គ្រោះកាចក៏បានចាប់ផ្ដើមហើយដែរ»។

⁴⁷ដូច្នេះ លោកអើរ៉ុនក៏បានធ្វើតាមការណែនាំរបស់លោកម៉ូសេ។ គាត់បានរត់ចូលទៅកណ្ដាលសហគមន៍។ គ្រោះកាចក៏បានចាប់ផ្ដើមកើតឡើងភ្លាមមួយរំពេច រាលដាលពេញក្នុងចំណោមបណ្ដាជន។ ដូច្នេះ គាត់បានដាក់គ្រឿងក្រអូបចូលក្នុងពាន ហើយក៏ធ្វើពិធីដោះបាបឲ្យប្រជាជន។⁴⁸លោកអើរ៉ុនឈរនៅចន្លោះរវាងមនុស្សស្លាប់ និងមនុស្សរស់ ដោយធ្វើបែបនេះ គ្រោះកាចក៏បាត់ភ្លាម។

⁴⁹អ្នកដែលស្លាប់ដោយសារគ្រោះកាចមានចំនួនមួយម៉ឺនបួនពាន់ប្រាំពីររយនាក់ ដោយមិនគិតអ្នកស្លាប់ក្នុងពេលលោកកូរេបះបោះទេ។⁵⁰លោកអើរ៉ុនបានត្រឡប់ទៅលោកម៉ូសេនៅច្រកទ្វារចូលត្រសាលប្រជុំវិញ ហើយគ្រោះកាចក៏បាត់ដែរ។

17

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«ចូរប្រាប់ទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ឲ្យយកដំបងមកពីមេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធនីមួួយៗត្រូវយកដំបងមួយ ដំបងទាំងអស់ចំនួនដប់ពីរមកឲ្យអ្នក។ ត្រូវសរសេរឈ្មោះរបស់ពួកគេម្នាក់នៅលើដំបងរបស់ខ្លួន។

³អ្នកត្រូវសរសេរឈ្មោះរបស់លោកអើរ៉ុននៅលើដំបងរបស់កុលសម្ព័ន្ធលេវី។ ត្រូវមានដំបងមួយសម្រាប់មេដឹកនាំពីកុលសម្ព័ន្ធមួយ។⁴អ្នកត្រូវដាក់ដំបងទាំងនោះនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ នៅពីមុខច្បាប់នៃសម្ពន្ធមេត្រី កន្លែងដែលយើងជួបអ្នក។⁵ដំបងរបស់អ្នកណាដែលយើងជ្រើសរើសនោះនឹងដុះពន្លកចេញ។ យើងនឹងធ្វើឲ្យកូនចៅអ៊ីស្រាអែលឈប់រអ៊ូរប្រឆាំងនឹងយើងទៀត។

⁶ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា៖ «មេដឹកនាំលើកុលសម្ព័ន្ធទាំងអស់ត្រូវឲ្យដំបងរបស់ខ្លួនមកខ្ញុំ គឺមេដឹកនាំម្នាក់ឲ្យដំបងមួយ ពីគ្រប់កុលសម្ព័ន្ធ ទាំងអស់មានដប់ពីរដំបង។ រីឯដំបងរបស់លោកអើរ៉ុនក៏ដាក់នៅជាមួយដំបងរបស់ពួកគេដែរ។⁷បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេក៏យកដំបងទាំងអស់ទៅដាក់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ក្នុងត្រសាលនៃច្បាប់សម្ពន្ធមេត្រី។

⁸នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកម៉ូសេបានទៅក្នុងត្រសាលនៃច្បាប់សម្ពន្ធមេត្រី ហើយមើល៍! ដំបងរបស់លោកអើរ៉ុនសម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធលេវីបានដុះពន្លក។ គឺដុះពន្លក រួចចេញផ្កា មានជាផ្លែអាល់ម៉ូនទុំ។⁹រួចលោកម៉ូសេបានយកដំបងទាំងអស់ចេញពីចំពោះព្រះអម្ចាស់ទៅបង្ហាញកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ហើយម្នាក់ៗសម្លឹងមើលដំបងរបស់ខ្លួន។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរដាក់ដំបងរបស់អើរ៉ុននៅពីមុខច្បាប់នៃសម្ពន្ធមេត្រី។ ទុកដំបងនោះជាទីសម្គាល់នៃកំហុសរបស់មនុស្សបះបោរ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាឈប់រអ៊ូប្រឆាំងនឹងយើង បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេនឹងស្លាប់»។¹¹លោកម៉ូសេបានធ្វើតាមដូចដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់គាត់។

¹²ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបាននិយាយទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ពួកយើងនឹងស្លាប់នៅទីនេះ។ ពួកយើងទាំងអស់គ្នាពិតជាវិនាសមិនខាន!¹³អ្នកណាដែលឡើងមក ហើយចូលទៅជិតព្រះពន្លារបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងត្រូវស្លាប់។ តើពួកយើងទាំងអស់គ្នាត្រូវវិនាសមែនទេ?

18

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកអើរ៉ុនថា៖ «អ្នក និងកូនចៅរបស់អ្នក ព្រមទាំងវង្សានុវង្សនៃដូនតារបស់អ្នកនឹងទទួលខុសត្រូវលើអស់ទាំងអំពើបាបដែលបានធ្វើទាស់នឹងទីបរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្ដែ មានតែអ្នក និងកូនចៅរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះ ទទួលខុសត្រូវចំពោះអំពើបាបរបស់អស់អ្នកដែលទាក់ទងនឹងមុខងារជាបូជា‌ចារ្យ។²ដោយសាសមាជិកគ្រួសារនៃកុលសម្ព័ន្ធរបស់លេវី ជាកុលសម្ព័ន្ធនៃដូនតារបស់អ្នក អ្នកត្រូវនាំពួកគេមកជាមួយអ្នកផង ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចចូលរូមជាមួយអ្នក និងជួយអ្នកនៅពេលដែលអ្នក និងកូនៗរបស់អ្នកបម្រើនៅពីមុខត្រសាលនៃច្បាប់សម្ពន្ធមេត្រី។

³ពួកគេត្រូវបម្រើអ្នក និងកិច្ចការទាំងអស់របស់ត្រសាល។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនត្រូវចូលទៅជិតអ្វីៗនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ឬអ្វីដែលទាក់ទងនឹងអាសនាឡើយ ក្រែងលោកទាំងពួកគេ ទាំងអ្នកត្រូវស្លាប់។⁴ពួកគេត្រូវតែនៅជាប់នឹងអ្នក ហើយមើលថែត្រសាលប្រជុំ គឺការងារទាំងអស់ទាក់ទងនឹងព្រះពន្លា។ មិនត្រូវឲ្យជនបរទេសចូលមកជិតអ្នកឡើយ។⁵អ្នកត្រូវទទួលខុសត្រូវលើការងារទាំងអស់ក្នុងទីបរិសុទ្ធ និងអាសនា ដើម្បីកុំឲ្យកំហឹងរបស់យើងមកលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលម្ដងទៀតឡើយ។

⁶មើល៍! យើងគឺជាអ្នកបានជ្រើសរើសសមាជិកបងប្អូនរបស់អ្នក គឺកុលសម្ព័ន្ធលេវីពីក្នុងចំណោមកូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេជាអំណោយរបស់អ្នក ជាតង្វាយដល់យើង ដើម្បីធ្វើកិច្ចការក្នុងត្រសាលប្រជុំ។⁷ប៉ុន្តែ មានតែអ្នក និងកូនរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះ ដែលត្រូវបំពេញការងារជាបូជាចារ្យទាក់ទងនឹងអ្វីៗទាំងអស់របស់អាសនា និងអ្វីៗទាំងអស់ខាងក្នុងវាំនន។ អ្នកត្រូវបំពេញការទទួលខុសត្រូវទាំងនោះឲ្យបាន។ យើងប្រទានឲ្យអ្នកមានមុខងារជាបូជាចារ្យ ទុកជាអំណោយ។ ជនបរទេសណាចូលទៅជិត ត្រូវតែសម្លាប់ចោល»។

⁸បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកអើរ៉ុនទៀតថា៖ «មើល៍! យើងបានប្រទានឲ្យអ្នកមានភារកិច្ចមើលខុសត្រូវតង្វាយដែលថ្វាយដល់យើង និងតង្វាយបរិសុទ្ធទាំងអស់ដែលកូនចៅអ៊ីស្រាអែលថ្វាយដល់យើង។ យើងប្រគល់តង្វាយនេះឲ្យអ្នក និងកូនៗរបស់អ្នកទុកជាចំណែករបស់អ្នកជារៀងរហូត។⁹ទាំងនេះជារបស់បរិសុទ្ធបំផុតដែលមិនបានដុត គឺតង្វាយទាំងអស់របស់ពួកគេ មានតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ តង្វាយលោះបាប តង្វាយសុំលើកលែងទោស តង្វាយទាំងនោះបរិសុទ្ធបំផុតសម្រាប់អ្នក និងកូនៗរបស់អ្នក។

¹⁰តង្វាយទាំងនោះបរិសុទ្ធបំផុត ហើយបុរសទាំងអស់ត្រូវបរិភោគតង្វាយនោះ ដ្បិត តង្វាយទាំងនោះបរិសុទ្ធចំពោះអ្នករាល់គ្នា។¹¹តង្វាយដែលជាចំណែករបស់អ្នករាល់គ្នានោគឺ តង្វាយទាំងអស់ដែលប្រជាជនអ៊ីីស្រាអែលយកមកថ្វាយ យើងបានប្រគល់ឲ្យដល់អ្នក ព្រមទាំងកូនប្រុសកូូនស្រីរបស់អ្នកជារៀងរហូតទៅ។ នៅក្នុងគ្រួសាររបស់អ្នក គ្រប់គ្នាដែលធ្វើពិធីសម្អាតខ្លូនបរិសុទ្ធ អាចបរិភោគតង្វាយទាំងនេះបាន។

¹²អស់ទាំងប្រេងដ៏ល្អបំផុត ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មីដ៏ល្អបំផុត គ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងផលដំបូងទាំងអស់ដែលប្រជាជនយកមកថ្វាយយើង យើងក៏ប្រគល់ឲ្យអ្នកដែរ។¹³ផលផ្លែទុំដំបងបង្អស់ពីចម្ការរបស់ពួកគេ ដែលពួកគេយកមកថ្វាយយើង នឹងបានជារបស់អ្នក។ គ្រប់គ្នាដែលស្អាតហើយអាចបរិភោគតង្វាយទាំងនេះបាន។

¹⁴អ្វីៗទាំងអស់ដែលកូនចៅអ៊ីស្រាអែលថ្វាយដាច់ដល់យើង នឹងបានជារបស់អ្នក។¹⁵កូនដំបូងទាំងអស់ដែលកើតពីផ្ទៃ ដែលប្រជាជនថ្វាយដល់ព្រអម្ចាស់ ទាំងកូនរបស់មនុស្ស ទាំងកូនរបស់សត្វ នឹងបានជារបស់អ្នក។ ប៉ុន្តែ ប្រជាជនត្រូវទិញ កូនប្រុសច្បងរបស់មនុស្ស និងកូនច្បងឈ្មោលរបស់សត្វទាំងអស់ដែលមិនស្អាតទៅវិញ។¹⁶កូនច្បងទាំងអស់ដែលប្រជាជនត្រូវទិញយកទៅវិញ គឺត្រូវមានអាយុចាប់ពីមួយខែឡើងទៅ។ ពួកគេអាចទិញត្រឡប់ទៅវិញក្នុងតម្លៃប្រាំសេកែល តាមខ្នាតទម្ងន់របស់ទីបរិសុទ្ធ ដែលស្មើនឹងម្ភៃកេរ៉ា។

¹⁷ប៉ុន្ដែ អ្នកមិនត្រូវឲ្យគេទិញកូនដំបូងរបស់គោ ឬកូនដំបូងរបស់ចៀម ឬកូនដំបូងរបស់ពពែមកវិញទេ។ សត្វទាំងនោះត្រូវញែកដាច់ដោយឡែកសម្រាប់យើង។ អ្នកត្រូវប្រោះឈាមរបស់វានៅលើអាសនា ហើយដុតខ្លាញ់របស់វាទុកជាតង្វាយធ្វើឡើងដោយភ្លើង ដើម្បីជាក្លិនឈ្ងុយដែលគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះព្រះអម្ចាស់។¹⁸រីឯសាច់របស់វាជាចំណែករបស់អ្នក ដូចជាសាច់ដើមទ្រូងដែលគេថ្វាយជាតង្វាយ និងសាច់ភ្លៅស្តាំ គឺសាច់ទាំងនះនឹងបានជារបស់អ្នក។

¹⁹គ្រប់ទាំងតង្វាយបរិសុទ្ធទាំងអស់ដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលយកមកថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ យើងប្រគល់ឲ្យអ្នក កូនប្រុសរបស់អ្នក និងកូនស្រីរបស់អ្នកដែលនៅជាមួយអ្នកជាចំណែកជារៀងរហូត។ នេះគឺជាសម្ពន្ធមេត្រីនៃអំបិលមួយដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ជាសម្ពន្ធមេត្រីដែលនៅជាប់ជារៀងរហូតនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់សម្រាប់អ្នក និងពូជពង្សរបស់អ្នកដែលនៅជាមួយអ្នក។²⁰ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកអើរ៉ុនថា៖ «អ្នកនឹងគ្មានដីនៅក្នុងស្រុកទុកជារតកឡើយ ហើយក៏គ្មានចំណែកដីពីក្នុងចំណោមប្រជាជនដែរ។ យើងគឺជាចំណែក និងជាមរតករបស់អ្នកនៅក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

²¹ចំពោះកូនចៅរបស់ពួកលេវីវិញ យើងប្រគល់មួយភាគដប់ពីភោគផលទាំងអស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ជាមរតករបស់ពួកគេ ទុកជាថ្នូរនៃកិច្ចការដែលគេបម្រើនៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។²²ចាប់តាំងពីពេលនេះតទៅ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមិនត្រូវចូលមកជិតត្រសាលប្រជុំជាដាច់ខាត បើមិនដូច្នោះទេ គេត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះអំពើបាបរបស់ខ្លួន ហើយត្រូវស្លាប់។

²³កុលសម្ព័ន្ធលេវីត្រូវធ្វើកិច្ចការរបស់ត្រសាលប្រជុំ។ ពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវលើអស់ទាំងអំពើបាបទាក់នឹងត្រសាល។ នេះគឺជាច្បាប់ដែលមិនប្រែប្រូលនៅគ្រប់ជំនាន់មនុស្សរៀងរហូតទៅ។ ពួកគេមិនត្រូវមានចំណែកមរតកនៅក្នុងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឡើយ។²⁴សម្រាប់តង្វាយមួយភាគដប់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលពួកគេថ្វាយដល់យើង គឺយើងប្រគល់ដល់ពួកលេវីទុកជាមរតកសម្រាប់ពួកគេ។ ពួកគេមិនត្រូវមានចំណែកមរតកនៅក្នុងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឡើយ»។

²⁵ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²⁶«អ្នកត្រូវប្រាប់ពួកលេវីថា នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាទទួលតង្វាយមួយភាគដប់ពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលយើងប្រគល់ឲ្យដល់អ្នករាល់គ្នាទុកជាមរតកនោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយមួយចំណែកដល់ព្រះអម្ចាស់ គឺមួយភាគដប់នៃតង្វាយនោះ។²⁷តង្វាយរបស់អ្នករាល់គ្នានោះគឺប្រៀបដូចជាតង្វាយមួយភាគដប់ពីស្រូវដែលបញ្ជាន់នៅទីលាន និងស្រាទំពាំងបាយជូរពីកន្លែងគាបដែរ។

²⁸ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ពីតង្វាយមួយភាគដប់ដែលអ្នករាល់គ្នាទទួលពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយត្រូវប្រគល់តង្វាយនោះឲ្យទៅបូជាចារ្យអើរ៉ុន។²⁹អស់ទាំងតង្វាយដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួល អ្នករាល់គ្នាត្រូវញែកថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ គឺអ្នកត្រូវញែកតង្វាយល្អបំផុត និងបរិសុទ្ធបំផុតដែលបានប្រគល់ឲ្យមកអ្នក។

³⁰ដូច្នេះ អ្នកត្រូវប្រាប់ពួកគេថា៖ នៅពេលអ្នកថ្វាយតង្វាយល្អបំផុត នោះត្រូវចាត់ទុកជាចំណែករបស់ពួកលេវី ដូចជាផលបានពីទីលានបញ្ជាន់ និងផលបានពីកន្លែងគាបដែរ។³¹អ្នករាល់គ្នា និងគ្រួសាររបស់អ្នកអាចបរិភោគតង្វាយទាំងនេះនៅកន្លែងណាក៏បាន ដ្បិត នោះជាកម្រៃដែលអ្នកទទួលបានពីការងាររបស់ខ្លួននៅក្នុងត្រសាលប្រជុំ។³²ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាបានថ្វាយចំណែកដ៏ល្អបំផុតដល់ព្រះអម្ចាស់ហើយ នោះអ្នកនឹងមិនមានទោសដោយព្រោះបរិភោគ និងផឹកវាឡើយ។ ប៉ុន្ដែ អ្នកមិនត្រូវបង្អាប់តង្វាយបរិសុុទ្ធរបស់កូនចៅអ៊ីស្រាអែលឡើយ ក្រែងអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្លាប់»។

19

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖²«នេះគឺជាបញ្ញត្តិ ជាច្បាប់ដែលយើងបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា៖ ចូរប្រាប់ទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា ពួកគេត្រូវយកគោញីពណ៌ក្រហមមួយក្បាលដែលគ្មានស្លាកស្នាម និងឥតមានខ្ចោះ ហើយមិនធ្លាប់ទឹមសោះមក។

³រួចត្រូវប្រគល់គោញីនោះឲ្យទៅបូជាចារ្យអេឡាសារ។ គាត់ត្រូវយកវាទៅក្រៅជំរំ ហើយឲ្យនរណាម្នាក់សម្លាប់គោនោះនៅចំពោះមុខគាត់។⁴បូជាចារ្យអេឡាសារត្រូវយកម្រាមដៃគាត់ជ្រលក់ឈាមក្នុងគោនោះ ហើយប្រោះឈាមវាប្រាំពីរដងទៅមុខត្រសាលប្រជុំ។⁵បន្ទាប់មក បូជាចារ្យម្នាក់ទៀត ត្រូវដុតគោញីនោះនៅចំពោះមុខគាត់ គឺត្រូវដុតទាំងស្បែក ទាំងសាច់ ទាំងឈាម និងលាមករបសស់វា។⁶បូជាចារ្យនោះត្រូវយកឈើតាត្រៅ មែកហ៊ីសុប និងរោមចៀមជ្រលក់ពណ៌ក្រហមមក ហើយបោះទៅកណ្ដាលភ្លើងដែលកំពុងដុតគោញីនោះ។

⁷បន្ទាប់មក គាត់ត្រូវបោកសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន ហើយងូតទឹកចេញ ទើបគាត់អាចចូលមកក្នុងជំរំវិញបាន តែបូជាចារ្យនោះនៅតែសៅហ្មងរហូតដល់ល្ងាច។⁸បូជាចារ្យដែលជាអ្នកដុតគោញីនោះ ត្រូវបោកសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ក្នុងទឹក ហើយត្រូវងូតទឹកដែរ។ បូជាចារ្យនោះក៏នៅតែសៅហ្មងរហូតដល់ល្ងាចដែរ។

⁹បន្ទាប់មក ត្រូវឲ្យមនុុស្សម្នាក់ដែលឥតសៅហ្មង ប្រមូលផេះដែលដុតគោញីនោះ យកទៅដាក់នៅខាងក្រៅជំរំត្រង់កន្លែងដែលស្អាត។ ត្រូវទុកផេះនោះសម្រាប់សហគមន៍ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេត្រូវលាយផេះនោះជាមួយទឹកសម្រាប់ធ្វើពិធីសម្អាតពីអំពើបាប។¹⁰អ្នកដែលប្រមូលផេះដុតគោញីនោះ ត្រូវបោកសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនដែរ ហើយគេក៏នៅតែមិនស្អាតរហូតដល់ល្ងាច។ នេះគឺច្បាប់ដែលមិនប្រែប្រួលសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងជនបរទេសដែលស្នាក់នៅជាមួយពួកគេ។

¹¹អ្្នកណាដែលប៉ះពាល់សាកសពរបស់មនុស្សស្លាប់ណាម្នាក់ អ្នកនោះនឹងសៅហ្មងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។¹²មនុស្សនោះត្រូវធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួននៅថ្ងៃទីបី និងថ្ងៃទីប្រាំពីរ នោះគាត់ទើបលែងសៅហ្មង។ ប៉ុន្ដែ បើគាត់មិនធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួននៅថ្ងៃទីបីទេ នោះនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរគាត់ក៏មិនបាត់សៅហ្មងដែរ។¹³អ្នកណាដែលប៉ះពាល់សាកសពមនុស្សស្លាប់ ហើយមិនធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួនទេ អ្នកនោះបានធ្វើឲ្យព្រះពន្លារបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅជាសៅហ្មងហើយ។ ត្រូវកាត់មនុស្សនេះចេញពីកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ពីព្រោះទឹកសម្រាប់ធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួនមិនបានប្រោះនៅលើគាត់ទេ។ គាត់នៅតែសៅហ្មង ភាពសៅហ្មងនៅតែស្ថិតនៅលើគាត់។

¹⁴នេះគឺជាច្បាប់សម្រាប់នៅពេលមាននរណាម្នាក់ស្លាប់នៅក្នុងផ្ទះ។ អ្នកណាដែលចូលទៅក្នុងផ្ទះ និងអ្នកណាដែលនៅក្នុងផ្ទះស្រាប់ នោះនឹងត្រូវសៅហ្មងចំនួនប្រាពីរថ្ងៃ។¹⁵អស់ទាំងភាជនៈដែលមិនបិទគម្របនឹងត្រូវសៅហ្មងដែរ។¹⁶ដូចគ្នានឹងអស់អ្នកណាដែលនៅក្រៅផ្ទះ ប៉ះពាល់សាសពដែលត្រូវគេសម្លាប់ដោយដាវ ប៉ះពាល់សាកសពផ្សេងៗ ឆ្អឹងរបស់មនុស្ស ឬប៉ះពាល់ផ្្នរខ្មោច អ្នកនោះនឹងត្រូវសៅហ្មងចំនួនប្រាពីរថ្ងៃ។

¹⁷ចូរធ្វើបែបនេះសម្រាប់មនុស្សដែលសៅហ្មង៖ ត្រូវយកផេះខ្លះពីតង្វាយដុតសម្រាប់លោះបាបមកលាយជាមួយទឹកស្អាតនៅក្នុងផើងមួយ។¹⁸អ្នកណាម្នាក់ដែលឥតសៅហ្មងត្រូវយកមែកហ៊ីស៊ុបជ្រលក់ក្នុងទឹកនោះយកទៅប្រោះលើផ្ទះ និងលើភាជនៈទាំងអស់នៅក្នុងផ្ទះនោះ និងប្រោះលើមនុស្សដែលនៅក្នុងផ្ទះនោះ ប្រោះលើអស់អ្នកដែលប៉ះពាល់ឆ្អឹងរបស់មនុស្សដែលត្រូវគេសម្លាប់ ប៉ះពាល់សាកសព ឬប៉ះពាល់ផ្នូរខ្មោច។¹⁹មនុស្សដែលឥតសៅហ្មងត្រូវប្រោះទឹកនោះលើមនុស្សសៅហ្មងនៅថ្ងៃទីបី និងនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ មនុស្សសៅហ្មងនោះត្រូវធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួនឯង។ គាត់ត្រូវបោកសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយត្រូវងូតទឹក។ នៅពេលល្ងាចនោះគាត់នឹងលែងសៅហ្មង។

²⁰ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលនៅតែសៅហ្មង ដែលបដិសេធមិនព្រមធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួន ត្រូវកាត់អ្នកនោះចេញពីសហគមន៍ ពីព្រោះគេបានធ្វើឲ្យទីបរិសុុទ្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅជាសៅហ្មង។ ទឹកសម្រាប់ធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួនមិនបានប្រោះនៅលើគាត់ទេ គឺគាត់នៅតែសៅហ្មង។²¹នេះគឺជាច្បាប់សម្រាប់ការនេះជារៀងរហូតទៅ។ អ្នកដែលប្រោះទឹកសម្រាប់ធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួន ត្រូវបោកសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន។ អ្នកដែលប៉ះទឹកសម្រាប់ធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួន អ្នកនោះត្រូវសៅហ្មងរហូតដល់ល្ងាច។²²អ្វីក៏ដោយដែលមនុស្សសៅហ្មងប៉ះ នឹងត្រឡប់ជាសៅហ្មងទាំងអស់។ ហើយអ្នកណាដែលប៉ះពាល់របស់នោះ អ្នកនោះនឹងត្រូវសៅហ្មងរហូតដល់ល្ងាច។

20

¹ដូច្នេះ សហគមន៍ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានធ្វើដំណើរទៅទីរហោស្ថានស៊ីននៅខែទីមួយ ហើយពួកគេបានស្នាក់នៅត្រង់កាដែស កន្លែងដែលលោកស្រីម៉ារាមស្លាប់ ហើយគេបានបញ្ចុះសពនៅទីនោះ។

²ពេលនោះ មិនមានទឹកសម្រាប់ សហគមន៍ប្រើប្រាស់ទេ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានប្រមូលគ្នាប្រឆាំងនឹងលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន។³ប្រជាជននាំគ្នារអ៊ូរប្រឆាំងនឹងលោកម៉ូសេ ដោយពោលថា៖ «ប្រសិនបើ យើងខ្ញុំស្លាប់ជាមួយបងប្អូនរបស់យើងខ្ញុំ ដែលបានស្លាប់នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ នោះប្រសើរជាង!

⁴ហេតុអ្វីបានជាពួកលោកនាំសហគមន៍ របស់ព្រះអម្ចាស់មកក្នុងទីរហោស្ថាន ដើម្បីឲ្យស្លាប់នៅទីនេះ ជាមួយនឹងហ្វូងសត្វរបស់ពួកយើងដូច្នេះ?⁵ហេុតអ្វីបានជាពួកលោកធ្វើឲ្យពួកយើងចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីប ដើម្បីនាំពួកយើងមកកាន់ទឹកដីដ៏អាក្រក់បែបនេះ? ដ្បិត នៅទីនេះគ្មានគ្រាប់ពូជ គ្មានដើមល្វា គ្មានដើមទំពាំងបាយជូរ និងដើមទទឹម ហើយក៏គ្មានទឹកផឹកដែរ»។

⁶ដូច្នេះ លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនបានចេញទៅឆ្ងាយពីមុខក្រុមជំនុំ។ ពួកលោកបានទៅឯមាត់ទ្វារចូលត្រសាលប្រជុំ ហើយក៏ឱនមុខចុះ។ នៅពេលនោះ សិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចមកមកឲ្យពួកលោកឃើញ។

⁷ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖⁸«ចូរយកដំបងមក ហើយប្រមូលសហគមន៍ឲ្យជួបជុំគ្នា ទាំងអ្នក និងអើរ៉ុនបងប្រុសរបស់អ្នកដែរ។ ហើយចូរនិយាយទៅថ្មនៅចំពោះភ្នែកគេ ហើយបង្គាប់ថ្មឲ្យមានទឹកហូរចេញមក។ អ្នកនឹងធ្វើឲ្យមានទឹកចេញពីថ្មនោះសម្រាប់ពួកគេ ហើយអ្នកត្រូវឲ្យទឹកនោះទៅសហគមន៍ និងហ្វូងសត្វរបស់គេផឹក»។⁹ពេលនោះ លោកម៉ូសេបានយកដំបងពីចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់គាត់ឲ្យធ្វើ។

¹⁰បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន បានប្រមូលសហគមន៍ទាំងអស់មកជួបជុំគ្នានៅពីមុខថ្មនោះ។ លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ឥឡូវនេះសូមស្ដាប់ខ្ញុំ ពួកបះបោរអើយ! តើយើងត្រូវយកទឹកចេញពីថ្មីនេះសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាឬ?»¹¹រួចលោកម៉ូសេបានលើកដំបងវាយថ្មនោះពីរដង នោះក៏មានទឹកជាច្រើនហូរចេញពីថ្មមក។ សហគមន៍បានផឹកទឹកនោះ ហើយហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេក៏ផឹកដែរ។

¹²បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនថា៖ «ពីព្រោះអ្នកមិនបានទុកចិត្តយើង និងមិនបានលើកយើងជាបរិសុុទ្ធនៅចំពោះភ្នែកកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ពួកអ្នកនឹងមិនបាននាំក្រុមជំនុំនេះចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យអ្នកឡើយ។¹³កន្លែងនេះត្រូវបានគេហៅថា ទឹកមេរីបា ដ្បិត កូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានតវ៉ាជាមួយព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គបានសម្ដែងអង្គទ្រង់ជាបរិសុទ្ធនៅចំពោះពួកគេ។

¹⁴លោកម៉ូសេបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារពីកាដែសឲ្យទៅជួបស្ដេចស្រុកអេដុម ហើយទូលស្ដេចថា៖ «កូនចៅអ៊ីស្រាអែល ជាបងប្អូនរបស់ព្រះអង្គបាននិយាយបែបនេះថា¹⁵ព្រះអង្គជ្រាបគ្រប់ទាំងការលំបាកបានកើតឡើងចំពោះពួកយើង ហើយព្រះអង្គក៏ដឹងដែរថា ដូនតារបស់យើងបានចុះទៅស្រុកអេស៊ីប និងបានរស់នៅទីនោះយ៉ាងយូរ។ នៅទីនោះជនជាតិអេស៊ីបបានប្រព្រឹត្តយ៉ាងសាហាវចំពោះពួកយើង និងដូនតារបស់យើង។¹⁶នៅពេលដែលពួកយើងបានអំពាវនាវរកព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គបានឮសម្លេងរបស់យើង ហើយព្រះអង្គបានចាត់ទេវតានាំពួកយើងចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក។ មើល៍! ឥឡូវនេះ ពួកយើងនៅកាដែស ជាក្រុងនៅជាប់នឹងព្រំប្រទល់ស្រុករបស់ព្រះអង្គ។

¹⁷យើងខ្ញុំសូមព្រះអង្គអនុញ្ញាតឲ្យយើងខ្ញុំដើរឆ្លងកាត់ស្រុករបស់ព្រះអង្គផង។ ពួកយើងនឹងមិនដើរឆ្លងកាត់ស្រែ ឬចម្ការទំពាំងបាយជូរទេ ហើយក៏មិនផឹកទឹកពីអណ្ដូងរបស់ព្រះអង្គដែរ។ ពួកយើងនឹងធ្វើដំណើរតាមផ្លូវធំរបស់ស្ដេច ហើយក៏នឹងមិនងាកទៅឆ្វេង ឬទៅស្ដាំឡើយ រហូតទាល់តែពួកយើងឆ្លងផុតព្រំប្រទល់ស្រុករបស់ព្រះអង្គ»។

¹⁸ប៉ុន្ដែ ស្ដេចស្រុកអេដុមបានតបទៅគាត់ថា៖ «ពួកលោកមិនអាចដើរឆ្លងកាត់ស្រុកនេះបានទេ បើអស់លោកនៅតែដើរឆ្លងកាត់ យើងនឹងមកវាយប្រហារអស់លោកដោយដាវជាមិនខាន»។¹⁹នោះ កូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានទូលស្ដេចទៀតថា៖ «ពួកយើងគ្រាន់តែដើរតាមផ្លូវធំទេ ប្រសិនបើ ពួកយើង ឬហ្វូងសត្វរបស់ពួកយើងផឹកទឹករបស់ព្រះអង្គ នោះពួកយើងនឹងចេញថ្លៃសង។ សូមគ្រាន់តែអនុញ្ញាតឲ្យពួកយើងដើរឆ្លងកាត់ដោយថ្មើរជើងតែប៉ុណ្ណោះ គឺពួកយើងមិនធ្វើអ្វីផ្សេងឡើយ»។

²⁰ប៉ុន្ដែ ស្ដេចស្រុកអេដុមបានតបទៀតថា៖ «អស់លោកមិនអាចដើរឆ្លងកាត់ស្រុកនេះបានទេ»។ ដូច្នេះហើយ ស្ដេចស្រុកអេដុមបានលើកទ័ពជាច្រើន និងអាវុធគ្រប់ដៃចេញទៅទាស់នឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²¹ស្ដេចស្រុកអេដុមបានបដិសេធមិនឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឆ្លងកាត់ស្រុករបស់ខ្លួនទេ។ ហេតុនេះហើយបានជា ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាកចេញពីស្រុកអេដុម។

²²ដូច្នេះ ប្រជាជនបានធ្វើដំណើរចាកចាញពីកាដែស។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល គឺសហគមន៍ទាំងមូល បានទៅដល់ភ្នំហោរ។²³ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុននៅភ្នំហោរជាប់ព្រំប្រទល់ស្រុកអេដុមថា៖²⁴«លោកអើរ៉ុនត្រូវទៅជួបជុំនឹងដូនតារបស់គាត់ហើយ ដ្បិត គាត់មិនអាចចូលទៅក្នុងស្រុកដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទេ។ នេះព្រោះតែអ្នកទាំងពីរបានបះបោរប្រឆាំងនឹងសំដីរបស់យើងនៅត្រង់ទឹកមេរីបា។

²⁵ចូរនាំលោកអើរ៉ុន និងលោកអេលាសារ កូនប្រុសរបស់គាត់ហើយនាំពួកគេឡើងមកភ្នំហោរ។²⁶ចូរដោះសម្លៀកបំពាក់បូជាចារ្យពីខ្លួនលោកអើរ៉ុន ហើយពាក់ឲ្យលោកអេលាសារកូនប្រុសរបស់គាត់។ ដ្បិត លោកអើរ៉ុនត្រូវស្លាប់ទៅជួបជុំជាមួយបងប្អូនរបស់គាត់នៅទីនោះ»។

²⁷លោកម៉ូសេបានធ្វើដូចដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់គាត់។ ពួកគេបានឡើងទៅភ្នំហោរនៅចំពោះមុខសហគមន៍ទាំងមូល។²⁸លោកម៉ូសេបានដោះសម្លៀកបំពាក់បូជាចារ្យពីលោកអើរ៉ុន ហើយពាក់ឲ្យលោកអេលាសារកូនប្រុសរបស់លោកអើរ៉ុន។ លោកអើរ៉ុនបានស្លាប់នៅលើកំពូលភ្នំហោរនោះ។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ និងលោកអេលាសាបានចុះពីលើភ្នំមកវិញ។²⁹នៅពេលសហគមន៍ទាំងមូលបានឃើញថា លោកអើរ៉ុនស្លាប់ ប្រជាជនទាំងអស់បាននាំគ្នាយំកាន់ទុក្ខសម្រាប់គាត់រយៈពេលសាមសិបថ្ងៃ។

21

¹នៅពេលដែលព្រះបាទអើរ៉ាត ជាស្ដេចជនជាតិកាណានដែលរស់នៅតំបន់ណេកិប បានឮថាជនជតិអ៊ីស្រាអែលកំពុងតែធ្វើដំណើរតាមផ្លូវស្រុកអថា‌រីម ស្ដេចក៏ចេញមកច្បាំងនឹងជនជតិអ៊ីស្រាអែល ហើយបានចាប់ពួកគេខ្លះជាឈ្លើយ។²ជនជតិអ៊ីស្រាអែលបានស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ប្រសិនបើ ព្រះអង្គប្រទានឲ្យពួកយើងមានជ័យជម្នះលើជនជាតិនេះ នោះពួកយើងនឹងបំផ្លាញក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកគេឲ្យខ្ទេច»។³ព្រះអម្ចាស់បានស្តាប់តាមពាក្យរបស់ជនជតិអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះអង្គបានប្រទានឲ្យពួកគេមានជ័យជម្នះលើជនជាតិកាណាន។ ជនជតិអ៊ីស្រាអែលបានបំផ្លាញពួកគេ និងទីក្រុងទាំងឡាយរបស់ពួកគេអស់។

⁴ជនជតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើដំណើរពីភ្នំហោរតាមផ្លូវទៅសមុទ្រកក់ដើម្បីវាងស្រុកអេដុម ប៉ុន្ដែ នៅតាមផ្លូវប្រជាជនបាក់ទឹកចិត្តជាខ្លាំង។⁵ពេលនោះប្រជាជនក៏និយាយប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ និងលោកម៉ូសេដោយពោលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនាំពួកយើងចេញមកពីស្រុកអេស៊ីបឲ្យស្លាប់នៅទីរហោស្ថានដូច្នេះ? នៅទីនេះគ្មាននំប៉័ង គ្មានទឹក ហើយពួកយើងធុញនឹងអាហារដ៏គម្រក់នេះណាស់»។

⁶នោះ ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជូនពស់ពិសមកក្នុងចំណោមប្រជាជន។ ពស់បានចឹកប្រជាជន ហើយប្រជាជនជាច្រើននាក់បានស្លាប់។⁷ប្រជាជនបានមកជួបលោកម៉ូសេហើយនិយាយថា៖ «ពួកយើងបានធ្វើបាប ពីព្រោះពួកយើងបាននិយាយប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ និងលោក។ សូមលោកអធិស្ឋានដល់ព្រះអម្ចាស់ សូមព្រះអង្គយកពស់ទាំងនេះចេញឲ្យឆ្ងាយពីពួកយើងទៅ»។ ដូូច្នេះ លោកម៉ូសេក៏បានអធិស្ឋានសម្រាប់ប្រជាជន។

⁸ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរធ្វើពស់មួយ ហើយដាក់នៅលើបង្គោល។ អស់អ្នកណាដែលត្រូវពស់ចឹក បានមកមើលពស់នោះ គេនឹងមិនស្លាប់ទេ»។⁹ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានធ្វើពស់ពីលង្ហិន ហើយយកវាទៅដាក់នៅលើបង្គោលមួយ។ នៅពេលពស់ចឹកនរណាម្នាក់ ប្រសិនបើ គេបានសម្លឹងមើលពស់លង្ហិននោះ គេមិនស្លាប់ឡើយ។

¹⁰បន្ទាប់មក ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលក៏បានបន្តធ្វើដំណើរទៀត ហើយបានទៅបោះជំរំនៅអូបូត។¹¹ពួកគេបានធ្វើដំណើរពីទីនោះទៅបោះជំរំនៅអីយេអាបារីមក្នុងទីរហោរស្ថាន ដែលជាប់ព្រំប្រទល់ខាងកើតស្រុកម៉ូអាប់។

¹²ហើយពួកគេបានធ្វើដំណើរចេញពីទីនោះ ទៅបោះជំរំនៅជ្រលងភ្នំសេរេឌ។¹³បន្ទាប់មក ពួកគេបានធ្វើដំណើរចេញពីទីនោះទៀត ទៅបោះជំរំនៅត្រើយម្ខាងស្ទឹងអើ‌ណូន ជាស្ទឹងដែលហូរចេញពីស្រុកអាម៉ូរី កាត់តាមទីរហោ‌ស្ថាន។ ស្ទឹងអើណូនបង្កើតបានជាព្រំប្រទល់របស់ស្រុកម៉ូអាប់ គឺជាព្រំប្រទល់រវាងស្រុកម៉ូអាប់ និងស្រុកអាម៉ូរី។

¹⁴ហេតុនេះហើយបានជាមានគេនិយាយនៅក្នុងសៀវភៅសង្គ្រាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ពី៖ «ស្ទឹងវ៉ាហេប ក្នុងស្រុកស៊ូផា និងជ្រលងភ្នំអើ‌ណូន¹⁵ព្រមទាំងជម្រាលភ្នំដែលលជ្រាលទៅក្រុងអើរ ហើយចុះទៅរហូតដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកម៉ូូអាប់»។

¹⁶ពួកគេបានធ្វើដំណើរចេញពីទីនោះ ទៅបោះជំរំនៅប្អៀរ គឺត្រង់អណ្ដូងទឹកដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរប្រមូលប្រជាជនមកជួបជំុគ្នា យើងនឹងឲ្យទឹកពួកគេ»។

¹⁷បន្ទាប់មក ជនជាតិអ៊ីីស្រាអែលបានច្រៀងចម្រៀងថា៖¹⁸«អណ្ដូងអើយ! ចូរផុសទឹកចេញមក! ចូរយើងច្រៀងអំពីអណ្ដូងនោះ។ ជាអណ្ដូងដែលអ្នកដឹកនាំរបស់យើងបានជីក ជាអណ្ដូងដែលពួកអ្នកត្រកូលខ្ពស់បានជីក ដោយដំបងរាជ និងដំបងរបស់ពួកគេ»។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានធ្វើដំណើរពីទីរហោស្ថានទៅដល់ម៉ាថាណា។

¹⁹ពីម៉ាណាថា ពួកគេបានធ្វើដំណើរទៅដល់ណាហា‌លាល ពីណាហា‌លាលទៅបាម៉ុត²⁰ពីបាម៉ុតទៅជ្រលងភ្នំដែលស្ថិតនៅវាលស្រុកម៉ូអាប់។ ទីនោះគឺជាកំពូលភ្នំពីស្កា ដែលមើលទៅឃើញទីរហោ‌ស្ថាន។

²¹បន្ទាប់មក ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបានចាត់អ្នកនាំសារទៅព្រះបាទស៊ីហុនស្ដេចជនជាតិអាម៉ូរី ឲ្យទូលស្ដេចថា៖²²«សូមអនុញ្ញាតឲ្យយើងខ្ញុំដើរឆ្លងកាត់ស្រុករបស់ព្រះអង្គផង។ ពួកយើងនឹងមិនងាកមើលស្រែ ឬចម្ការទំពាំងបាយជូរទេ។ ពួកយើងក៏មិនផឹកទឹកពីអណ្ដូងរបស់ព្រះអង្គដែរ គឺពួកយើងនឹងដើរតាមផ្លូវធំរបស់ស្ដេច រហូតទាល់តែពួកយើងបានដើរផុតព្រំប្រទល់ស្រុករបស់ព្រះអង្គ។ ²³ប៉ុន្តែ ព្រះបាទស៊ីហុនមិនអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដើរឆ្លងកាត់ព្រំស្រុករបស់ខ្លួនទេ។ លើសពីនោះទៀត ព្រះបាទស៊ីហុនបានប្រមូលកងទ័ពទាំងអស់របស់ព្រះអង្គទៅវាយប្រហារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅទីរហោស្ថាន។ ស្ដេចបានមកច្បាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅត្រង់យ៉ាហាស់។

²⁴ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានវាយប្រហារកងទ័ពរបស់ព្រះបាទស៊ីហុនដោយមុខដាវ ហើយដណ្ដើមយកស្រុករបស់ពួកគេចាប់ពីស្ទឹងអើណូន រហូតដល់ស្ទឹងយ៉ាបុក គឺមកដល់ស្រុករបស់ជនជាតិអាំម៉ូន រីឯព្រំប្រទល់របស់ជនជាតិអាំម៉ូន មានកំពែងរឹងមាំណាស់។²⁵ដូច្នេះ ជនជតិអ៊ីស្រាអែលវាយយកបានទីក្រុងទាំងអស់របស់ជនជាតិអាម៉ូរី ហើយបានរស់នៅក្នុងក្រុងទាំងនោះ រួមទាំងក្រុងហែសបូន និងភូមិទាំងអស់របស់ក្រុងនោះផង។²⁶ក្រុងហែសបូន គឺជាទីក្រុងរបស់ព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្ដេចរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី ដែលបានច្បាំងនឹងស្ដេចមុនរបស់ជនជាតិម៉ូអាប់។ ព្រះបាទស៊ីហុន បានវាយដណ្ដើមយកទឹកដីរបស់ស្ដេចនោះរហូតដល់ស្ទឹងអើណូន។

²⁷ហេតុនេះហើយបានជាអស់អ្នកដែលសរសេរកកំណាព្យបានសរសេរថា៖ «ចូរមកក្រុងហែសបូន! ចូរសង់ទីក្រុងរបស់ព្រះបាទស៊ីហុនឡើងវិញ ចូរសង់ទីក្រុងនេះម្ដងទៀត!²⁸បន្ទាប់ពីមានភ្លើងឆេះពីក្រុងហែសបូន អណ្ដាតភ្លើងពីទីក្រុងរបស់ព្រះបាទស៊ីហុនដែលឆេះបំផ្លាញក្រុងអើររបស់ស្រុកម៉ូអាប់ និងម្ចាស់នៃទីខ្ពស់ៗរបស់ស្ទឹងអើណូន។

²⁹ជនជាតិម៉ូអាប់អើយ! អ្នកវេទនាហើយ! ប្រជាជនរបស់ព្រះកេម៉ូសអើយ! អ្នកវិនាសហើយ។ ព្រះនេះបានធ្វើឲ្យកូនប្រុសរបស់ខ្លួនរត់ភៀសខ្លួន ហើយកូនស្រីរបស់ខ្លួនត្រូវក្លាយជាអ្នកទោសរបស់ព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្ដេចរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី។³⁰ប៉ុន្តែ ពួកយើងមានជ័យជម្នះលើព្រះបាទស៊ីហុន។ ក្រុងហែសបូនត្រូវវិនាសរហូតដល់ឌីបូន។ យើងបានកម្ទេចពួកគេរហូតដល់ណូផា គឺរហូតដល់មេឌីបា»។

³¹ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានរស់នៅក្នុងស្រុករបស់ជនជាតិអាម៉ូរី។³²បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានចាត់មនុស្សឲ្យទៅអង្កេតមើលក្រុងយ៉ាស៊ើរ។ ពួកគេបានចាប់យកភូមិទាំងឡាយរបស់ក្រុងនោះ ហើយក៏បានបណ្ដេញជនជាតិអាម៉ូរីចេញពីទីនោះដែរ។

³³បន្ទាប់មក ពួគគេបានត្រឡប់មកវិញ ហើយបានធ្វើដំណើរឡើងទៅស្រុកបាសាន។ ព្រះបាទអុក ជាស្ដេចនស្រុកបាសាន បានលើកទ័ពចេញមកច្បាំងនឹងពូកគេនៅអេទ្រី។³⁴ពេលនោះព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «កុំខ្លាចគេឡើយ! ដ្បិត យើងបានឲ្យអ្នកមានជ័យជម្នះលើស្ដេចនេះហើយ ហើយក៏ប្រគល់កងទ័ពទាំងអស់របស់គេ និងស្រុករបស់គេឲ្យអ្នកដែរ។ ចូរប្រព្រឹត្តចំពោះគេ ដូចដែលបានប្រព្រឹត្តចំពោះព្រះបាទស៊ីហុន ស្ដេចរបស់ជនជាតិអាម៉ូរីនៅក្រុងហែសបូនដែរ។³⁵ដូចេ្នះ ពួកគេបានសម្លាប់ស្ដេចនោះ និងកូនៗរបស់ស្ដេច ព្រមទាំងកងទ័ពរបស់ស្ដេចទាំងអស់ចោល គឺគ្មាននរម្នាក់នៅរស់ឡើយ។ ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានចាប់យកស្រុកនោះ។

22

¹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើដំណើរពីទីនោះ ទៅដល់វាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ដែលនៅជិតទីក្រុងយេរ៉េខូ ស្ថិតនៅត្រើយម្វាងនៃទន្លេយ័រដាន់ គឺទល់មុខនឹងទីក្រុងយេរីខូ។

²ព្រះបាទបាឡាក់ជាបុត្រារបស់ព្រះបាទស៊ីបព័របានឃើញអស់ទាំងការដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើចំពោះជនជាតិអំម៉ូរី។³ជនជាតិម៉ូអាប់ភ័យខ្លាចប្រជាជននោះយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏ភ័យរន្ធត់ចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែរ ព្រោះមានចំនួនច្រើន។⁴ស្ដេចរបស់ជនជាតិម៉ូអាប់បាននិយាយជាមួយពួកចាស់ទុំរបស់ជនជាតិម៉ាឌានថា៖ «ហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើនសន្ធឹកនេះ មុខជាបង្ហិនអ្វីៗដែលមាននៅជុំ‌វិញពួកយើង ដូចគោស៊ីរំលីងស្មៅនៅទីវាលមិនខាន»។ នៅពេលនោះ ព្រះបាទបាឡាក់ ជាបុត្រារបស់ព្រះបាទស៊ីប‌ព័រ សោយរាជ្យនៅស្រុកម៉ូអាប់។

⁵ស្ដេចបានចាត់អ្នកនាំសារទៅជួបលោកបាឡាម ជាកូនប្រុសរបស់លោកបេអ៊រ នៅក្រុងពេថោជាប់មាត់ទន្លេអើប្រាត ជាស្រុកកំណើតរបស់ជនជាតិលោក និងរបស់ញាតិសន្តានរបស់លោក។ លោកបានហៅពួកគេមក ដោយប្រាប់ថា៖ «មើល៍! មានជន‌ជាតិមួយចេញមកពីស្រុកអេស៊ីប នាំគ្នាមកនៅពាស‌ពេញផែនដី ហើយឥឡូវនេះ ពួកគេបោះជំរំនៅក្បែរទឹកដីរបស់យើង។⁶ដូច្នេះ សូមលោកអញ្ជើញមកដាក់បណ្ដាសាជន‌ជាតិនេះឲ្យយើងផង ព្រោះពួកគេខ្លាំងពូកែជាងយើង។ ប្រហែលជាយើងអាចរៀបចំវាយប្រហារពួកគេ ហើយបណ្ដេញពួកគេចេញពីស្រុកនេះបាន ដ្បិត យើងដឹងថា ពេលលោកឲ្យពរអ្នកណា អ្នកនោះនឹងទទួលពរ តែបើលោកដាក់បណ្ដាសាអ្នកណា អ្នកនោះពិតជាត្រូវបណ្ដាសាមិនខាន»។

⁷ដូច្នេះ ពួកមេដឹកនាំរបស់ជន‌ជាតិម៉ូអាប់ និងចាស់ទុំរបស់ជន‌ជាតិម៉ាឌានទាំងអស់ក៏នាំគ្នាចេញដំណើរទៅ ទាំងនាំយកជំនូនសម្រាប់ជូនគ្រូទាយទៅជាមួយផង។ ពួកគេបានទៅដល់ផ្ទះរបស់លោកបាឡាម ហើយរៀបរាប់ប្រាប់លោកនូវពាក្យរបស់ព្រះ‌បាទបាឡាក់។⁸លោកបាឡាមបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «សូមអស់លោកស្នាក់នៅទីនេះមួយយប់សិន ខ្ញុំនឹងជូនចម្លើយដល់អស់លោកវិញ តាមសេចក្ដីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ»។ ដូច្នេះ ពួកមេដឹកនាំរបស់ជន‌ជាតិម៉ូអាប់ក៏ស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកបាឡាមនៅយប់នោះ។

⁹ព្រះ‌ជាម្ចាស់យាងមកជួបលោកបាឡាម ហើយមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «តើមនុស្ស‌ដែលមកឯអ្នកទាំងនេះជានរណា?»។ លោកបាឡាមទូលព្រះ‌ជាម្ចាស់ថា៖¹⁰«ព្រះបាទឡាក់ ជាបុត្រារបស់ព្រះបាទស៊ីប‌ព័រ ដែលជាស្ដេចរបស់ជនជាតិម៉ូអាប់ បានចាត់ពួកគេឲ្យមកប្រាប់ទូលបង្គំថា៖¹¹មើល៍! មានជន‌ជាតិមួយចេញមកពីស្រុកអេស៊ីប នាំគ្នាមកនៅពាស‌ពេញស្រុករបស់យើង។ ដូច្នេះ សូមលោកមកជួយដាក់បណ្ដាសាជន‌ជាតិនេះឲ្យយើងផង។ បើលោកដាក់បណ្ដាសាពួកគេនោះ ប្រហែលជាយើងអាចរៀបចំវាយប្រហារពួកគេ និងបណ្តេញពួកគេចេញបាន»។

¹²ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកបាឡាមថា៖ «អ្នកមិនត្រូវទៅជាមួយពួកគេជាដាច់ខាត ហើយក៏មិនត្រូវដាក់បណ្ដាសាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែរ ដ្បិត ពួកគេមានពរហើយ!»។¹³លោកបាឡាមក្រោកពីព្រលឹម ហើយបានប្រាប់ទៅពួកមេដឹកនាំរបស់ព្រះបាទបាឡាក់ថា៖ «សូមអស់លោកវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់អស់លោកវិញចុះ ព្រះ‌អម្ចាស់មិនអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំទៅជាមួយអស់លោកទេ»។¹⁴មេដឹកនាំរបស់ជន‌ជាតិម៉ូអាប់នាំគ្នាវិលត្រឡប់ទៅគាល់ព្រះបាឡាក់វិញ ទូលថា៖ «លោកបាឡាមមិនព្រមមកជាមួយពួកយើងទេ»។

¹⁵ព្រះបាទបាឡាក់បានចាត់មេដឹកនាំជាច្រើននាក់ឲ្យទៅម្ដងទៀត សុទ្ធតែអ្នកមានយស‌ស័ក្ដិខ្ពស់ជាងមុន។¹⁶ពួកគេទៅជួបលោកបាឡាម ហើយប្រាប់ថា៖ «ព្រះ‌បាទបាឡាក់ ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទស៊ីប‌ព័រ មានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «សូមកុំឲ្យមានអ្វីបង្អាក់លោកមិនឲ្យមកជួបយើងឡើយ¹⁷ដ្បិត យើងនឹងបង់ថ្លៃជូនលោកដ៏ច្រើនលើសលប់ ហើយយើងនឹងលើកកិត្តិយសលោកយ៉ាងខ្ពស់ អ្វីដែលលោកបង្គាប់យើងឲ្យធ្វើ យើងសុខចិត្តធ្វើតាមទាំងអស់ ដូច្នេះ សូមលោកអញ្ជើញមកដាក់បណ្ដាសាជន‌ជាតិនេះឲ្យយើងផង»។

¹⁸លោកបាឡាមឆ្លើយទៅពួកគេវិញថា៖ «ទោះបីព្រះ‌បាទបាឡាក់ប្រទានវាំងរបស់ព្រះអង្គដែលពេញទៅដោយប្រាក់ និងមាសមកខ្ញុំក្ដី ក៏ខ្ញុំពុំអាចល្មើសនឹងបញ្ជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ខ្ញុំជាដាច់ខាត ហើយក៏មិនអាចធ្វើការតិច ឬច្រើនជាងអ្វីដែលព្រះអង្គបង្គាប់ដល់ខ្ញុំដែរ។¹⁹ឥឡូវនេះ យប់នេះសូមអស់លោកចាំនៅទីនេះសិន ដើម្បីឲ្យខ្ញុំដឹងបន្ថែមទៀតនូវអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់នឹងមានបន្ទូលប្រាប់ខ្ញុំ»។²⁰នៅយប់ ព្រះ‌ជាម្ចាស់យាងមកជួបលោកបាឡាម មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ដោយអ្នកទាំងនោះនាំគ្នាមកហៅអ្នកដូច្នេះ ចូរក្រោកឡើង ចេញដំណើរទៅជាមួយពួកគេចុះ។ ប៉ុន្តែ ត្រូវធ្វើតាមសេចក្ដីណាដែលយើងនឹងបង្គាប់ឲ្យអ្នកធ្វើតែប៉ុណ្ណោះ»។

²¹លោកបាឡាមក្រោកឡើងពីព្រលឹម លោករៀបចំកែបលា របស់គាត់ ហើយបានចេញដំណើរទៅជាមួយពួកមេដឹកនាំរបស់ជន‌ជាតិម៉ូអាប់។²²ប៉ុន្តែ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ពិរោធយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគាត់ចេញទៅដូច្នេះ។ ទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ឈររាំងផ្លូវរបស់គាត់ ដូចជាសត្រូវរបស់គាត់ ពេលដែលគាត់កំពុងជិះលើសត្វលា។ មានអ្នកបម្រើរបស់លោកបាឡាមពីរនាក់រួមដំណើរជាមួយគាត់ដែរ។²³លាបានឃើញទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ឈរនៅកណ្ដាលផ្លូវ ទាំងមានដាវហូតជាស្រេចកាន់នៅដៃផង។ លាក៏ងាកចេញពីផ្លូវ ទៅដើរនៅក្នុងចម្ការ។ លោកបាឡាមវាយលាឲ្យមកដើរតាមផ្លូវវិញ។

²⁴នោះទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ឈរនៅកណ្ដាលផ្លូវតូចចង្អៀត ដែលមានចម្ការទំពាំង‌បាយជូរនៅសងខាង ហើយសងខាងផ្លូវមានរបង។²⁵ធ្វើឲ្យជើងរបស់លោកបាឡាមគាបទៅនឹងរបង លោកបាឡាមក៏វាយវាទៀត។

²⁶ទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទៅឆ្ងាយបន្តិច ហើយឈរនៅត្រង់កន្លែងមានច្រកចង្អៀត ដែលពុំអាចវាងទៅស្ដាំ ឬទៅឆ្វេងឡើយ។²⁷លាឃើញទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ វាក៏ក្រាបចុះ ធ្វើឲ្យលោកបាឡាមខឹងជាខ្លាំង ហើយយកដំបងវាយលាទៀត។

²⁸ពេលនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់បានបើកមាត់របស់សត្វលា ធ្វើឲ្យលានោះចេះនិយាយ។ វានិយាយទៅលោកបាឡាមថា៖ «តើខ្ញុំធ្វើអ្វីលោក បានជាលោកវាយខ្ញុំដល់ទៅបីដងដូច្នេះ?»។²⁹លោកបាឡាមតបទៅលាថា៖ «មកពីឯងធ្វើឆ្កួតៗចំពោះអញ! ប្រសិនបើ អញមានដាវនៅដៃ នោះអញមុខជាសម្លាប់ឯងបាត់ហើយ!»។³⁰លាឆ្លើយទៅលោកបាឡាមវិញថា៖ «តើខ្ញុំមិនមែនជាលារបស់លោក ដែលលោកធ្លាប់ជិះពេញមួយជីវិតរបស់លោករហូតមកទល់ថ្ងៃនេះទេឬ? តើពីមុនៗមក ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើបែបនេះចំពោះលោកទេ?»។ លោកបាឡាមតបថា៖ «ទេ!»។

³¹ពេលនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់បានបើកភ្នែករបស់យលោកបាឡាមមើលឃើញទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដែលឈររាំងផ្លូវ ទាំងដកដាវជាស្រេចកាន់នៅដៃ។ លោកបាឡាមក៏ឱនក្បាល និងមុខរបស់ខ្លួនចុះ។³²ទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់មានប្រសាសន៍មកលោកថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកវាយលារបស់អ្នកដល់ទៅបីដងដូច្នេះ? មើល៍! យើងបានចេញមកដូចជាសត្រូវរបស់អ្នក ដ្បិត ទង្វើរបស់អ្នកចំពោះយើងនោះអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។³³សត្វលាវាបានឃើញយើង ហើយវាងាកចេញពីយើងដល់ទៅបីដង ប្រសិនបើ វាមិនងាកចេញពីយើងទេនោះ ម្លេ៉ះយើងសម្លាប់អ្នកបាត់ហើយ និងទុកជីវិតឲ្យវាវិញ»។

³⁴លោកបាឡាមមានប្រសាសន៍ទៅទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖ «ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដ្បិត ខ្ញុំមិនបានដឹងថា លោកម្ចាស់ឈរបាំងផ្លូវពីមុខខ្ញុំទេ។ ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើ លោកមិនពេញចិត្តឲ្យខ្ញុំទៅទេ នោះខ្ញុំនឹងបកក្រោយវិញ»។³⁵ទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់មានប្រសាសន៍ទៅលោកបាឡាមថា៖ «ចូរទៅជាមួយអ្នកទាំងនោះចុះ តែអ្នកត្រូវនិយាយតាមសេចក្ដីដែលយើងប្រាប់អ្នកប៉ុណ្ណោះ»។ ដូច្នេះ លោកបាឡាមក៏ទៅជាមួយពួកមេដឹកនាំរបស់ព្រះ‌បាទបាឡាក់។

³⁶នៅពេលដែលលព្រះ‌បាទបាឡាក់បានឮថាលោកបាឡាមមកដល់ហើយ ស្ដេចក៏ចេញទៅទទួលលោកនៅក្រុងរបស់ស្រុកម៉ូអាប់ ដែលនៅមាត់ស្ទឹងអើ‌ណូន ក្បែរព្រំដែន។³⁷ព្រះ‌បាទបាឡាក់មានរាជ‌ឱង្ការទៅលោកបាឡាមថា៖ «តើយើងមិនបានចាត់គេឲ្យជួបលោក ដើម្បីអញ្ជើញលោកមកទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនព្រមមកជួបយើង? តើយើងមិនអាចលើកកិត្តិយសលោកបានឬ?»។

³⁸លោកបាឡាមឆ្លើយទៅស្ដេចថា៖ «មើល៍! ទូលបង្គំបានមកជួបព្រះ‌ករុណាហើយ។ ឥឡូវនេះ តើទូលបង្គំគ្មានសិទ្ធិនឹងនិយាយពាក្យអ្វីទេឬ? ទូលបង្គំនិយាយតែពាក្យដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់ដាក់នៅក្នុងមាត់របស់ទូលបង្គំតែប៉ុណ្ណោះ»។³⁹លោកបាឡាមក៏ទៅជាមួយព្រះ‌បាទបាឡាក់ រហូតដល់ក្រុងគារយ៉ាត់ហាសូត។⁴⁰ព្រះ‌បាទបាឡាក់បានយកគោ និងចៀម ធ្វើយញ្ញ‌បូជា ហើយឲ្យសាច់ខ្លះទៅលោកបាឡាម ព្រមទាំងមេដឹកនាំដែលមកជាមួយលោក។

⁴¹លុះព្រឹកឡើង ព្រះ‌បាទបាឡាក់បាននាំលោកបាឡាមឡើងទៅទីខ្ពស់របស់ព្រះបាល។ នៅកន្លែងនោះ លោកបាឡាមអាចមើលឃើញតែជំរំខ្លះរបស់ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលប៉ុណ្ណោះ។

23

¹លោកបាឡាមបានទូលទៅព្រះ‌បាទបាឡាក់ថា៖ «សូមព្រះ‌ករុណាឲ្យគេសង់កន្លែងថ្វាយតង្វាយប្រាំ‌ពីរនៅទីនេះឲ្យទូលបង្គំ ហើយរៀបចំគោបាប្រាំ‌ពីរ និងចៀមឈ្មោលប្រាំ‌ពីរ ឲ្យទូលបង្គំផង»។²ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទបាឡាក់ក៏ធ្វើតាមសំណូមពររបស់លោកបាឡាម។ ព្រះ‌បាទបាឡាក់ និងលោកបាឡាមបានថ្វាយគោបាមួយ និងចៀមឈ្មោលមួយ នៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយនីមួយៗ។³បន្ទាប់មក លោកបាឡាមទូលទៅព្រះបាទបាឡាក់ទៀតថា៖ «សូមព្រះ‌ករុណាគង់នៅក្បែរតង្វាយដុតរបស់ព្រះ‌ករុណានេះហើយ ទូលបង្គំនឹងចេញទៅឆ្ងាយបន្តិច ប្រហែលព្រះ‌អម្ចាស់យាងមកជួបទូលបង្គំ។ ពេលព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកទូលបង្គំ នោះទូលបង្គំនឹងទូលដល់ព្រះ‌ករុណា»។ ដូច្នេះ លោកក៏ឡើងទៅលើកំពូលភ្នំត្រង់កន្លែងដែលគ្មានដើមឈើ។

⁴នៅពេលដែលលោកបាឡាមនៅលីកំពូលភ្នំ ព្រះជាម្ចាស់បានយាងមកជួបលោក ហើយលោកបាឡាមបានទូលព្រះអង្គថា៖ «ទូលបង្គំបានសង់កន្លែងថ្វាយតង្វាយប្រាំ‌ពីរ ហើយនៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយនោះទូលបង្គំបានថ្វាយគោបាមួយ និងចៀមឈ្មោលមួយ»។⁵ព្រះ‌អម្ចាស់បានដាក់ព្រះបន្ទូលនៅក្នុងមាត់របស់លោកបាឡាម ហើយប្រាប់គាត់ថា៖ ចូរត្រឡប់ទៅជួបព្រះបាទបាឡាក់វិញ ហើយនិយាយប្រាប់គេទៅ។⁶ដូច្នេះ លោកបាឡាមក៏ត្រឡប់ទៅគាល់ព្រះ‌បាទបាឡាក់ ដែលកំពុងគង់នៅក្បែរតង្វាយដុតរបស់ទ្រង់ ដោយមានមេដឹកនាំទាំងអស់របស់ជន‌ជាតិម៉ូអាប់នៅជាមួយដែរ។

⁷នោះ លោកបាឡាមក៏ចាប់ផ្តើមថ្លែងដូចតទៅ៖ «ព្រះ‌បាទបាឡាក់ហៅទូលបង្គំមកពីស្រុកអើរ៉ាម ស្ដេចស្រុកម៉ូអាប់បានហៅទូលបង្គំពីភ្នំទិសបូព៌ា ហើប្រាប់ថា៖ «ចូរមកដាក់បណ្ដាសាយ៉ាកុបឲ្យយើង!» ពួកគេបានប្រាប់ទៀតថា៖ «ចូរមកប្រទេច‌ផ្តាសាកូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល!»⁸តើឲ្យទូលបង្គំដាក់បណ្ដាសាអ្នកដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនដាក់បណ្ដាសាដូចម្ដេចកើត? តើឲ្យទូលបង្គំរារាំងអ្នកដែលព្រះ‌អម្ចាស់មិនរារាំងដូចម្ដេចបាន?

⁹ពីលើកំពូលថ្មនេះ ទូលបង្គំឃើញពួកគេ។ ពីលើកំពូលភ្នំនេះ ទូលបង្គំសម្លឹងមើលពួកគេ។ មើល៍! មានជនជាតិមួយដែលរស់នៅតែម្នាក់ឯង ដោយមិនចាត់ទុកពួកគេដូចជនជាតិធម្មតាមួយទេ។

¹⁰តើនរណាអាចរាប់ខ្សាច់របស់លោកយ៉ាកុប ឬរាប់ចំនួនមួយភាគបួនរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាន? សូមឲ្យទូលបង្គំស្លាប់ដូចមនុស្សសុចរិតម្នាក់ ហើយសូមឲ្យជីវិតរបស់ទូលបង្គំត្រូវបញ្ចប់ដូចពួកគេដែរចុះ!»។

¹¹ព្រះ‌បាទបាឡាក់មានរាជឱង្កាទៅលោកបាឡាមថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកធ្វើដូច្នេះចំពោះយើង? យើងបាននាំលោកមក ដើម្បីឲ្យដាក់បណ្ដាសាខ្មាំងសត្រូវរបស់យើង ប៉ុន្តែ មើល៍! លោកបែរជាឲ្យពរពួកគេទៅវិញ!»។¹²លោកបាឡាមបានឆ្លើយថា៖ «តើមិនគួរឲ្យទូលបង្គំប្រុងប្រយ័ត្ននិយាយតែអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ដាក់ក្នុងមាត់របស់ទូលបង្គំទេឬ?

¹³នោះ ព្រះ‌បាទបាឡាក់មានរាជឱង្កាថា៖ «ដូច្នេះ សូមលោកមកជាមួយយើង មានកន្លែងមួយទៀត ដែលលោកអាចមើលឃើញពួកគេច្បាស់។ លោកនឹងឃើញពួកគេតែជិតៗប៉ុណ្ណោះ គឺមិនឃើញទាំងអស់ទេ។ នៅទីនោះ លោកត្រូវតែដាក់បណ្ដាសាពួកគេឲ្យយើង»។¹⁴ស្ដេចក៏នាំលោកបាឡាមទៅវាលសូភីម ដែលស្ថិតនៅលើកំពូលភ្នំពីសកា ហើយស្ដេចបានសង់កន្លែងថ្វាយតង្វាយប្រាំ‌ពីរនៅទីនោះ។ នៅលើលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយនីមួយៗ ស្ដេចថ្វាយគោបាមួយ និងចៀមឈ្មោលមួយ។¹⁵បន្ទាប់មក លោកបាឡាមបានទូលស្ដេចថា៖ «សូមព្រះ‌ករុណាគង់នៅទីនេះ ក្បែរតង្វាយដុតរបស់ព្រះ‌ករុណា ពេលដែលទូលបង្គំចេញទៅជួបព្រះ‌ជាម្ចាស់នៅទីនោះ»។

¹⁶ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់យាងមកជួបលោកបាឡាម ហើយបានដាក់ពាក្យនៅក្នុងមាត់របស់គាត់។ ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅជួបបាឡាក់វិញ ដើម្បីប្រាប់ពាក្យរបស់យើងដល់គេ»។¹⁷លោកបាឡាមក៏ត្រឡប់ទៅជួបព្រះ‌បាទបាឡាក់ ដែលឈរនៅក្បែរតង្វាយដុត ដោយមានពួកមេដឹកនាំរបស់ជន‌ជាតិម៉ូអាប់នៅជាមួយផង។ ព្រះ‌បាទបាឡាក់សួរគាត់ថា៖ «តើព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូចម្ដេច?»។¹⁸លោកបាឡាមចាប់ផ្តើមថ្លែងដូចតទៅ៖ «ឱព្រះ‌រាជាបាឡាក់អើយ! សូមក្រោកឡើង! ហើយស្ដាប់ទូលបង្គំឲ្យច្បាស់ ទាំងព្រះអង្គ និងព្រះ‌បាទស៊ីប‌ព័របុត្រារបស់ព្រះអង្គ។

¹⁹ព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនមែនមនុស្សទេ ព្រះអង្គមិនចេះកុហកឡើយ ព្រះអង្គក៏មិនចេះប្តូរគំនិតរបស់ព្រះអង្គដូចមនុស្សដែរ។ តើព្រះអង្គបានសន្យាអ្វីមួយ ហើយព្រះអង្គមិនធ្វើតាមដែរឬទេ? តើព្រះអង្គធ្លាប់មានបន្ទូលថានឹងធ្វើអ្វីមួយ ហើយមិនបានធ្វើឬទេ?²⁰មើល៍! ទូលបង្គំបានទទួលបញ្ជាឲ្យពរ។ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានព្រះពរហើយ ខ្ញុំមិនអាចឲ្យផ្លាស់ប្ដូរបានទេ។

²¹គ្មានការលំបាកនៅក្នុងពួកយ៉ាកុបឡើយ ឬទុក្ខវេទនាណានៅក្នុងកូនចៅអ៊ីស្រា‌អែលដែរ។ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួកគេ គង់នៅជាមួយពួកគេ ហើយពួកគេប្រកាសថា មហា‌ក្សត្ររបស់ពួកគេគង់ក្នុងចំណោមពួកគេ។²²ព្រះ‌ជាម្ចាស់បាននាំពួកគេចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីបដោយប្រើកម្លាំងដ៏ខ្លាំង ដូចសត្វរមាស។

²³គ្មានមន្ត‌អាគមអាចធ្វើប្រឆាំងនឹងលោកយ៉ាកុបបានទេ ហើយក៏គ្មានគ្រូទាយណាអាចធ្វើឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឈឺចាប់បានដែរ។ នឹងមានគេថ្លែងអំពីលោកយ៉ាកុប និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា ចូរសម្លឹងមើលអ្វីដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់ធ្វើចុះ!

²⁴មើលចុះ ប្រជា‌ជននេះងើបឡើងដូចសិង្ហញី ពួកគេដូចសិង្ហឈ្មោលស្ទុះឡើង ហើយចាប់រំពារ។ វាមិនដេកវិញទេ ទាល់តែបានស៊ីរំពារ ហើយហុតឈាមសត្វដែលវាបានសម្លាប់។

²⁵ពេលនោះ ព្រះ‌បាទបាឡាក់បានមានរាជ‌ឱង្ការមកលោកបាឡាមថា៖ «កុំដាក់បណ្ដាសាពួកគេ ហើយក៏កុំឲ្យពរពួកគេឡើយ!»។²⁶ប៉ុន្ដែ លោកបាឡាមតបទៅព្រះបាទបាឡាក់ថា៖ «តើទូលបង្គំមិនបានទូលព្រះ‌ករុណារួចហើយទេឬថា ទូលបង្គំត្រូវនិយាយអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់ប្រាប់ទូលបង្គំឲ្យនិយាយ»។²⁷ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទបាឡាក់បានមានរាជ‌ឱង្ការមកលោកបាឡាមថា៖ «ឥឡូវនេះ សូមអញ្ជើញមក យើងនាំលោកទៅកន្លែងមួយទៀត។ នៅកន្លែងនោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រហែលជាសព្វព្រះ‌ហឫទ័យឲ្យលោកដាក់បណ្ដាសាពួកគេឲ្យយើង»។

²⁸ព្រះ‌បាទបាឡាក់នាំលោកបាឡាមទៅដល់កំពូលភ្នំពេអ៊រ ដែលមើលទៅឃើញទីរហោ‌ស្ថាន។²⁹លោកបាឡាមទូលព្រះ‌បាទបាឡាក់ថា៖ «សូមព្រះ‌ករុណាឲ្យគេសង់កន្លែងថ្វាយប្រាំ‌ពីរនៅទីនេះ ហើយរៀបចំគោបាប្រាំ‌ពីរ និងចៀមឈ្មោលប្រាំ‌ពីរ»។³⁰ព្រះ‌បាទបាឡាក់ក៏ធ្វើតាមអ្វីដែលលោកបាឡាមបានប្រាប់។ ស្ដេចបានថ្វាយគោបាមួយ និងចៀមឈ្មោលមួយនៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយនីមួយៗ។

24

¹នៅពេលដែលលោកបាឡាមឃើញថា ព្រះ‌អម្ចាស់សព្វព្រះ‌ហឫទ័យប្រទានពរដល់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល លោកមិនបានចេញទៅធ្វើពិធីមន្ដអាគមនដូចមុនៗទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកសម្លឹងមើលទៅរកទីរហោ‌ស្ថាន។

²លោកងើបមុខឡើង ឃើញជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលបោះជំរំតាមកុល‌សម្ព័ន្ធរបស់គេរៀងៗខ្លួន។ ព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ក៏យាងមកសណ្ឋិតលើលោកបាឡាម³លោកបានទទួលព្រះបន្ទូល ហើយថ្លែងថា៖ «នេះជាពាក្យរបស់លោកបាឡាម កូនរបស់បេអ៊រ នេះជាមនុស្សម្នាក់ដែលបើកភ្នែកយ៉ាងធំ។

⁴ជាអ្នកដែលបាននិយាយ ហើយឮព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។ ជាអ្នកដែលឃើញនិមិត្តពីព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត ទាំងបានក្រាបចុះនៅចំពោះព្រះអង្គដោយភ្នែករបស់ខ្លួននៅបើក។⁵យ៉ាកុបអើយ ពន្លារបស់លោកស្អាតណាស់! អ៊ីស្រា‌អែលអើយ! ទីលំ‌នៅរបស់អ្នកក៏ស្អាតដែរ!

⁶គឺប្រៀបដូចជាជ្រលងភ្នំ វាលាតសន្ធឹង ដូចសួនច្បារនៅជាប់ទន្លេ ដូចដើមប្រទាលកន្ទុយក្រពើ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានដាំ ដូចដើមតាត្រៅនៅជិតទឹក។

⁷ទឹកនឹងហូរចេញពីធុងរបស់គេ ហើយគ្រាប់ពូជរបស់គេនឹងមានទឹកគ្រប់គ្រាន់។ ស្ដេចរបស់ពួកគេនឹងខ្ពស់ជាងព្រះបាទអកាក់ ហើយនគររបស់គេនឹងបានថ្កើនថ្កាន។

⁸ព្រះ‌ជាម្ចាស់បាននាំពួកគេចេញពីស្រុកអេស៊ីប ដោយកម្លាំងដ៏ខ្លាំង ដូចសត្វរមាស។ ពួកគេស៊ីកម្ទេចប្រជា‌ជាតិនានាដែលច្បាំងតតាំងនឹងពួកគេ។ គឺនឹងបំបាក់ឆ្អឹងសត្រូវជាបំណែក និងបាញ់ព្រួញប្រហារអ្នកទាំងនោះដោយព្រួញទៀតផង។

⁹ពួកគេក្រាបដូចសត្វសិង្ហឈ្មោលញី តើនរណាហ៊ានរំខានពួកគេ? សូមឲ្យអស់អ្នកដែលឲ្យពរគេ បានទទួលពរ ហើយសូមឲ្យអស់អ្នកដែលដាក់បណ្ដាគេ ត្រូវបណ្ដាសាចុះ!»។

¹⁰ព្រះ‌បាទបាឡាក់ខឹងលោកបាឡាមយ៉ាងខ្លាំង ស្ដេចបានទះព្រះ‌ហស្ដខ្លាំងៗដោយកំហឹង រួចព្រះបាទឡាក់បានមានរាជឱង្ការទៅលោកបាឡាមថា៖ «យើងបានហៅលោកមក ដើម្បីឲ្យលោកដាក់បណ្ដាសាខ្មាំងសត្រូវរបស់យើង ប៉ុន្តែមើល៍! លោកបែរជាឲ្យពរពួកគេរហូតដល់បីដងទៅវិញ!។¹¹ឥឡូវនេះ ចូរលោកចេញពីយើង ហើយត្រលប់ទៅផ្ទះរបស់លោកវិញទៅ! យើងបាននិយាយហើយថា យើងនឹងផ្ដល់រង្វាន់ដ៏ធំដល់លោក ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់រារាំងលោកមិនឲ្យទទួលរង្វាន់នេះទេ!»។

¹²លោកបាឡាមទូលឆ្លើយទៅព្រះបាទបាឡាក់វិញថា៖ «ទូលបង្គំបានប្រាប់អស់អ្នកនាំសារដែលព្រះ‌ករុណាចាត់ឲ្យទៅជួបទូលបង្គំរួចហើយថា¹³ទោះបី ព្រះ‌បាទបាឡាក់ប្រទានវាំងរបស់ព្រះករុណាដែលពេញទៅដោយប្រាក់ និងមាសមកទូលបង្គំក្ដី ក៏ទូលបង្គំពុំអាចនិយាយលើសពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានទេ ហើយក៏មិនអាចនាំការល្អ ឬការអាក្រក់បានដែរ ឬក៏អ្វីតាមអំពើចិត្តរបស់ទូលបង្គំទេ។ តើទូលបង្គំមិនបាននិយាយពាក្យទាំងនេះទៅពួកគេទេឬ?¹⁴ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំនឹងត្រឡប់ទៅជួប‌ជុំនឹងប្រជា‌ជនរបស់ទូលបង្គំវិញ ប៉ុន្ដែទូលបង្គំ សូមដាស់តឿនព្រះអង្គនូវអ្វីដែលជន‌ជាតិនេះនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះប្រជា‌ជនរបស់ព្រះ‌ករុណា នៅពេលខាងមុខ»។

¹⁵លោកបាឡាមថ្លែងដូចតទៅ៖ «នេះជាពាក្យរបស់បាឡាម កូនរបស់បេអ៊រ ជាមនុស្សម្នាក់ដែលបើកភ្នែកយ៉ាងធំ¹⁶នេះជាពាក្យរបស់អ្នកដែលបានឮព្រះ‌បន្ទូលពីព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាអ្នកដែលទទួលប្រាជ្ញាពីព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាអ្នកដែលបានឃើញនិមិត្តពីព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពខ្ពស់បំផុត ទាំងបានក្រាបចុះនៅចំពោះព្រះអង្គដោយភ្នែករបស់ខ្លួននៅបើក។

¹⁷ខ្ញុំឃើញព្រះអង្គ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះព្រះអង្គមិននៅទីនេះទេ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិននៅជិតនេះទេ។ មានផ្កាយមួយរះចេញពីលោកយ៉ាកុប ហើយមានដំបងរាជ្យមួយចេញពីអ៊ីស្រា‌អែល។ ព្រះអង្គនឹងវាយបំបែកក្បាលរបស់ពួកមេដឹកនាំជនជាតិម៉ូអាប់ ហើយប្រល័យកូនចៅទាំងអស់របស់សេត។

¹⁸ស្រុកអេដុមនឹងត្រឡប់កេរអាកររបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយស្រុកសៀរ ដែលជាសត្រូវរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែលនឹងត្រឡប់ជាកេរអាកររបស់ពួកគេ ដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនឹងវាយដណ្ដើមបានដោយកម្លាំង។¹⁹នឹងមានស្ដេចមួយអង្គចេញពីយ៉ាកុបមក ជាស្ដេចដែលនឹងគ្រប់គ្រងលើទាំងអស់ ហើយព្រះអង្គនឹងប្រល័យអស់អ្នកដែលនៅសេស‌សល់ក្នុងទីក្រុងរបស់ពួកគេ»។

²⁰បន្ទាប់មក លោកបាឡាមបានសម្លឹងមើលទៅព្រះបាទបាឡាក់ថ្លែងថា៖ «ជនជាតិអាម៉ា‌ឡេកជាប្រជា‌ជាតិមួយធំជាងគេមែន ប៉ុន្តែ នៅទីបំផុត ពួកគេនឹងត្រូវវិនាស»។

²¹បន្ទាប់មក លោកបាឡាមបានសម្លឹងមើលជន‌ជាតិកែន ហើយថ្លែងថា៖ «កន្លែងដែលអ្នករស់នៅគឺរឹង‌មាំណាស់ ហើយសំបុករបស់អ្នកក៏នៅក្នុងថ្ម‌ដា។²²ក៏ប៉ុន្តែ ជនជាតិកែននឹងត្រូវភ្លើងឆាប‌ឆេះ ហើយជនជាតិអាស‌ស៊ើរនឹងនាំអ្នកទៅជាឈ្លើយ!»។

²³បន្ទាប់មក លោកបាឡាមថ្លែងទំនាយទៀតចុងក្រោយថា៖ «ទេវនាហើយ តើអ្នកនឹងនៅរស់បានពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការនេះ?²⁴នឹងមានសំពៅមកពីស្រុកគីទីម ពួកគេនឹងវាយប្រហារជនជាតិអាស‌ស៊ើរ និងជនជាតិហេប៊ើរ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកទាំងនោះក៏នឹងបញ្ចប់ដោយសេចក្តីអន្តរាយដែរ»។²⁵បន្ទាប់មក លោកបាឡាមក្រោកឡើងចេញពីទីនោះ ត្រឡប់ទៅស្រុករបស់លោកវិញ រីឯព្រះ‌បាទបាឡាក់ក៏ចាកចេញទៅដែរ។

25

¹ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលស្នាក់នៅស្រុកស៊ីទីម ហើយពួកប្រុសៗចាប់ផ្ដើមសាហាយស្មន់ជាមួយស្ត្រីជនជាតិម៉ូអាប់។²ដ្បិត ជនជាតិម៉ូអាប់បានអញ្ជើញប្រជា‌ជនអ៊ីស្រាអែលថ្វាយយញ្ញ‌បូជាដល់ព្រះរបស់ពួកគេ។ បន្ទាប់មក ពួកគេនាំគ្នាបរិភោគ ហើយថ្វាយ‌បង្គំព្រះទាំងនោះ។³ពួកប្រុសៗរបស់អ៊ីស្រា‌អែលនាំគ្នាចូលរួមថ្វាយបង្គំព្រះបាល‌នៃស្រុកពេអ៊រ ព្រះ‌អម្ចាស់ព្រះ‌ពិរោធទាស់នឹងពួកគេយ៉ាងខ្លាំង។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរសម្លាប់ពួកមេដឹកនាំទាំងប៉ុន្មានរបស់ប្រជា‌ជន ហើយព្យួរពួកគេហាលថ្ងៃនៅចំពោះមុខយើង ដើម្បីឲ្យពិរោធរបស់យើងអាចបែរចេញពីជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល»។⁵ដូចេ្នះ លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកមេដឹកនាំរបស់ជនអ៊ីស្រា‌អែលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវសម្លាប់ប្រជាជនរបស់ខ្លួនដែលចូលរូមថ្វាយបង្គំព្រះព្រះបាល‌ពេអ៊រចោល!»។

⁶ពេលនោះ មានបុរសជាតិអ៊ីស្រា‌អែលម្នាក់បាននាំស្ត្រីសាសន៍ម៉ាឌានម្នាក់ ចូលមកក្នុងចំណោមគ្រួសាររបស់ខ្លួន។ ការនេះកើតឡើងនៅមុខលោកម៉ូសេ និងនៅមុខសហគមន៍ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល ក្នុងពេលពួកគេកំពុងតែយំសោកនៅមាត់ទ្វារត្រសាលប្រជុំ។⁷នៅពេលដែលលោកភីនេ‌ហាស ជាកូនរបស់លោកអេឡាសារ ដែលត្រូវជាកូនរបស់បូជា‌ចារ្យអើរ៉ុនឃើញដូច្នេះ គាត់ក៏ក្រោកឡើងក្នុងចំណោមសហគមន៍ ទាំងកាន់លំពែងនៅដៃរបស់គាត់។

⁸គាត់តាមបុរសជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនោះរហូតដល់ក្នុងត្រសាលរបស់គេ ហើយយកលំពែងចាក់ទម្លុះអ្នកទាំងពីរ គឺបុរសអ៊ីស្រា‌អែល និងស្ត្រីនោះ។ ដូច្នេះ គ្រោះកាចដែលកើតមានក្នុងចំណោមជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលក៏ឈប់ទៅវិញ។⁹អ្នកដែលស្លាប់ក្នុងគ្រោះកាចនេះមានចំនួនពីរម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ហើយមានបន្ទូលថា៖¹¹«ភីនេ‌ហាស ជាកូនរបស់បូជាចារ្យអេឡាសារ បានបង្វែរកំហឹងរបស់យើងចេញពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ពីព្រោះគាត់បានឈឺឆ្អាលចំពោះក្តីប្រចណ្ឌរបស់យើងក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះ យើងមិនបំផ្លាញកូនចៅអ៊ីស្រាអែលដោយព្រោះកំហឹងរបស់យើងទេ។

¹²ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «មើល៍! យើងប្រទានសម្ពន្ធ‌មេត្រីដែលផ្ដល់សន្តិ‌ភាពដល់ភីនេ‌ហាស ជាកូនរបស់អេឡាសារ ដែលជាកូនរបស់បូជា‌ចារ្យអើរ៉ុន¹³សម្រាប់គេ និងពូជពង្សរបស់គេដែលមកតាមក្រោយ។ នោះគឺជាសម្ពន្ធមេត្រីរបស់បូជាចារ្យដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ពីព្រោះគេបានប្រចណ្ឌជំនួសយើងជាព្រះរបស់គេ។ គេបានធ្វើពិធីលោះបាបសម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហើយ។

¹⁴បុរសជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ដែលត្រូវបានសម្លាប់រួមជាមួយស្ត្រីជនជាតិម៉ាឌាននោះ ឈ្មោះស៊ីមរី ជាកូនប្រុសរបស់លោកសាលូវ និងជាមេដឹកនាំរបស់អំបូរមួយនៃកុល‌សម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន។¹⁵រីឯស្ត្រីជនជាតិម៉ាឌាន ដែលត្រូវបានសម្លាប់នោះ ឈ្មោះនាងកូសប៊ីជាកូនស្រីរបស់លោកស៊ើរ ដែលជាមេ‌លើកុលសម្ព័ន្ធមួយ និងជាមេលើគ្រួសារមួយនៅក្នុងជន‌ជាតិម៉ាឌាន។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖¹⁷«ចូរចាត់ទុកជន‌ជាតិម៉ាឌានជាសត្រូវ ហើយវាយប្រហារពួកគេទៅ¹⁸ដ្បិត ពួកបានចាត់ទុកអ្នកជាខ្មាំងសត្រូវ ទាំងបោកបញ្ឆោតផង។ ពួកគេបាននាំអ្នកចូលក្នុងសេចក្តីអាក្រក់ក្នុងព្រឹត្តិ‌ការណ៍នៅពេអ៊រ និងរឿងនាងកូសប៊ី ជាកូនស្រីរបស់មេដឹកនាំជនជាតិម៉ាឌាន ដែលត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងថ្ងៃនៃគ្រោះកាចក្នុងព្រឹត្តិ‌ការណ៍នៅពេអ៊រនោះ»។

26

¹បន្ទាប់ពីគ្រោះកាចនោះមក ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេ និងលោកអេឡាសារ ជាកូនរបស់បូជា‌ចារ្យអើរ៉ុនថា៖²«ចូររាប់ប្រជា‌ជនក្នុងសហគមន៍ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល ដោយគិតចាប់ពីអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ តាមអំបូររបស់ពួកគេ គឺអស់អ្នកដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមបាន»។

³ដូច្នេះ លោកម៉ូសេ និងលោកអេឡាសារ ក៏ប្រាប់ពួកគេ នៅវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ដែលនៅក្បែរទន្លេយ័រដាន់ ទល់មុខនឹងក្រុងយេរីខូថា៖⁴«ចូររាប់ចំនួនប្រជា‌ជនដែលមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ដូចដែលព្រះ‌អម្ចាស់បង្គាប់មកលោកម៉ូសេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល ដែលបានចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក»។

⁵ពីកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន ជាកូនច្បងរបស់លោកអ៊ីស្រាអែលគឺ តាមរយៈលោកហេណុកដែលជាកូនប្រុសរបស់លោក កើតបានជាអំបូរហេណុក តាមរយៈលោកលោកប៉ាលូវ កើតបានជាអំបូរហេលូវ។⁶តាមរយៈលោកហេស្រុន កើតបានជាអំបូរេស្រុន។ តាមរយៈលោកកើមី កើតបានជាអំបូរកើមី។⁷ទាំងនោះជាអំបូរនៃកូនចៅរបស់លោករូបេន មានចំនួនទាំងអស់ ៤៣, ៧៣០ នាក់។

⁸លោកអេលាប ជាកូនប្រុសរបស់លោកប៉ាលូវ។⁹កូនប្រុសរបស់លោកអេលាប គឺលោកនេមូល លោកដាថាន និងលោកអប៊ី‌រ៉ាម។ លោកដាថាន និងលោកអប៊ី‌រ៉ាម នេះហើយចូលដៃជាមួយលោកកូរេ ប្រឆាំងលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន ហើយបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងព្រះ‌អម្ចាស់នោះ។

¹⁰ផែនដីបានបើកមាត់របស់វា លេបពួកគេជាមួយលោកកូរេ នៅពេលដែលអ្នកដើរតាមគាត់ទាំងអស់បានស្លាប់។ នៅពេលនោះភ្លើងបានឆេះបំផ្លាញពួកគេ អស់ពីររយហា‌សិបនាក់ ទុកជាការព្រមានដល់ប្រជា‌ជន។¹¹ប៉ុន្តែ ពូជពង្សរបស់លោកកូរេស្លាប់មិនអស់ទេ។

¹²កូនចៅរបស់លោកស៊ីម្មាន តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកយេមូ‌អែល បានជាអំបូរយេមូ‌អែល តាមរយៈលោកយ៉ាមីន កើតបានជាអំបូរយ៉ាមីន តាមរយៈលោកយ៉ាគីន កើតបានជាអំបូរយ៉ាគីន¹³តាមរយៈលោកសេ‌រ៉ាស កើតបានជាអំបូរសេ‌រ៉ាស តាមរយៈលោកសូល កើតបានជាអំបូរសូល។¹⁴ទាំងនេះជាអំបូររបស់កុល‌សម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន ដែលរាប់បានមាន ២២, ២០០ នាក់។

¹⁵កូនចៅរបស់លោកកាដ តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកសេផូន កើតបានជាអំបូរសេផូន។ តាមរយៈលោកហាគី កើតបានជាអំបូរហាគី។¹⁶តាមរយៈលោកអូសនី កើតបានជាអំបូរអូសនី។ តាមរយៈលោកអេរី កើតបានជាអំបូរអេរី។¹⁷តាមរយៈលោកអើរ៉ូដ កើតបានជាអំបូរអើរ៉ូដ។ តាមរយៈលោកអើរេ‌លី កើតបានជាអំបូរអើរេ‌លី។¹⁸ទាំងនេះជាអំបូររបស់កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ ដែលរាប់បានមាន ៤០, ៥០០ នាក់។

¹⁹កូនរបស់លោកយូដាមានអ៊ើរ និងលោកអូណាន ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកទាំងពីរបានស្លាប់នៅស្រុកកាណាន។²⁰កូនចៅឯទៀតៗរបស់លោកយូដា តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកសេឡា កើតបានជាអំបូរសេឡា។ តាមរយៈលោកពេរេស កើតបានជាអំបូរពេរេស។ តាមរយៈលោកសេ‌រ៉ាស កើតបានជាអំបូរសេរ៉ាស។²¹កូនចៅរបស់ពេរេស តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកហេស្រុន កើតបានជាអំបូរហេស្រុន។ តាមរយៈលោកហាមូល បានជាអំបូរហាមូល។²²ទាំងនេះជាអំបូររបស់កុល‌សម្ព័ន្ធយូដា ដែលរាប់បានមាន ៧៦, ៥០០ នាក់។

²³កូនចៅរបស់លោកអ៊ីសា‌ខារ តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកថូឡា កើតបានជាអំបូរថូឡា។ តាមរយៈលោកពូវ៉ា កើតបានជាអំបូរពូវ៉ា។²⁴តាមរយៈលោកយ៉ាស៊ូប កើតបានជាអំបូរយ៉ាស៊ូប។ តាមរយៈលោកស៊ីម‌រ៉ូន កើតបានជាអំបូរស៊ីម‌រ៉ូន។²⁵ទាំងនេះជាអំបូររបស់កុល‌សម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារ ដែលរាប់បានមាន ៦៤, ៣០០ នាក់។

²⁶កូនចៅរបស់លោកសាប់យូឡូន តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកសេរ៉ែដ កើតបានជាអំបូរសេរ៉ែដ។ តាមរយៈលោកអេឡូន កើតបានជាអំបូរអេឡូន។ តាមរយៈលោកយ៉ាលាល កើតបានជាអំបូរយ៉ាលាល។²⁷ទាំងនេះជាអំបូររបស់កុល‌សម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន ដែលរាប់បានមាន ៦០, ៥០០ នាក់។

²⁸កូនចៅរបស់លោកយ៉ូសែប តាមអំបូររបស់ពួកគេ គឺលោកម៉ាណា‌សេ និងលោកអេប្រាអ៊ីម។²⁹កូនចៅរបស់លោកម៉ាណា‌សេ តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកម៉ាកៀរ កើតបានជាអំបូរម៉ាកៀរ (លោកម៉ាកៀរ គឺលោកកាឡាដ) តាមរយៈលោកកាឡាដ កើតបានជាអំបូរកាឡាដ។

³⁰កូនចៅរបស់លោកកាឡាដមាន៖ តាមរយៈលោកស៊ើរ កើតបានជាអំបូរស៊ើរ។ តាមរយៈលោកហេឡេក កើតបានជាអំបូរហេឡេក។³¹តាមរយៈលោកអាស‌រាល កើតបានជាអំបូរអាស‌រាល។ តាមរយៈលោកស៊ីគែម កើតបានជាអំបូរស៊ីគែម។³²តាមរយៈលោកសេមី‌ដា កើតបានជាអំបូរសេមី‌ដា។ តាមរយៈលោកហេភើរ កើតបានជាអំបូរហេភើរ។

³³លោកស្លូផិ‌ហាតដែលត្រូវជាកូនរបស់លោកហេភើរ គ្មានកូនប្រុសទេ គឺមានតែកូនស្រី។ កូនស្រីរបស់លោកស្លូផិ‌ហាតមាន៖ នាងម័សឡា នាងណូហា នាងហុកឡា នាងមីលកា និងនាងធើសា។³⁴ទាំងនេះជាអំបូររបស់កុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ ដែលរាប់បានមាន ៥២, ៧០០ នាក់។

³⁵កូនចៅរបស់លោកអេប្រាអ៊ីម តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកស៊ូថេ‌ឡា កើតបានជាអំបូរស៊ូថេ‌ឡា។ តាមរយៈលោកបេគើរ កើតបានជាអំបូរបេគើរ។ តាមរយៈលោកថាហាន កើតបានជាអំបូរថាហាន។³⁶កូនចៅរបស់លោកស៊ូថេ‌ឡាមាន៖ តាមរយៈលោកអេរ៉ាន កើតបានជាអំបូរអេរ៉ាន។³⁷ទាំងនេះជាអំបូររបស់កុល‌សម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ដែលរាប់បានមាន ៣២, ៥០០ នាក់។

³⁸កូនចៅរបស់លោកបេន‌យ៉ាមីន តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកបេឡា កើតជាបានជាអំបូរបេឡា។ តាមរយៈលោកអាស‌បែល កើតបានជាអំបូរអាស‌បែល។ តាមរយៈលោកអេហ៊ី‌រ៉ាម កើតបានជាអំបូរអេហ៊ី‌រ៉ាម។³⁹តាមរយៈលោកស៊ូផាម កើតបានជាអំបូរស៊ូផាម។ តាមរយៈលោកហ៊ូផាម កើតបានជាអំបូរហ៊ូផាម។⁴⁰កូនរបស់លោកបេឡាមានលោកអើឌ និងលោកណាម៉ាន។ តាមរយៈលោកអើឌ កើតបានជាអំបូរអើឌ។ តាមរយៈលោកណាម៉ាន កើតបានជាអំបូរណាម៉ាន។⁴¹ទាំងនេះជាកូនចៅរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន តាមអំបូររបស់ពួកគេ ដែលរាប់បានមាន ៤៥, ៦០០ នាក់។

⁴²កូនចៅរបស់លោកដាន់ តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកហ៊ូស៊ីម កើតបានជាអំបូរហ៊ូស៊ីម។ អ្នកទាំងនោះជាកូនចៅរបស់លោកដាន់តាមអំបូររបស់ពួកគេ។⁴³សរុបអំបូរកូនចៅរបស់លោកហ៊ូស៊ីម ដែលរាប់បានមាន ៦៤, ៤០០ នាក់។

⁴⁴កូនចៅរបស់លោកអេ‌ស៊ើរ តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកយីមណា កើតបានជាអំបូរយីមណា។ តាមរយៈលោកយីសវី កើតបានជាអំបូរយីសវី។ តាមរយៈលោកបេរា កើតបានជាអំបូរបេរា។⁴⁵កូនចៅរបស់លោកបេរ៉ាមាន៖ តាមរយៈលោកហេប៊ើរ កើតបានជាអំបូរហេប៊ើរ។ តាមរយៈលោកម៉ាល់‌គាល កើតបានជាអំបូរម៉ាល់‌គាល។⁴⁶កូនស្រីរបស់លោកអេ‌ស៊ើរ គឺនាងសេរ៉ា។⁴⁷ទាំងនេះជាកូនចៅរបស់លោកអេ‌ស៊ើរ តាមអំបូររបស់ពួកគេ ដែលរាប់បានមាន ៥៣, ៤០០ នាក់។

⁴⁸កូនចៅរបស់លោកណែប‌ថាលី តាមអំបូររបស់ពួកគេមាន៖ តាមរយៈលោកយ៉ាស៊ាល កើតបានជាអំបូរយ៉ាស៊ាល។ តាមរយៈលោកគូនី កើតបានជាអំបូរគូនី។⁴⁹តាមរយៈលោកយេស៊ើរ កើតបានជាអំបូរយ៉ា‌ស៊ើរ។ តាមរយៈលោកស៊ីឡិម កើតបានជាអំបូរស៊ីឡិម។⁵⁰ទាំងនេះជាកូនចៅរបស់លោកណែប‌ថាលី តាមអំបូររបស់ពួកគេ ដែលរាប់បានមាន ៤៥, ៤០០ នាក់។

⁵¹ចំនួនសរុបរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ដែលបានរាប់បាន មានទាំងអស់ ៦០១, ៧៣០ នាក់។

⁵²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖⁵³«ត្រូវចែកទឹកដីឲ្យមនុស្សទាំងនេះទុកជាកេរ‌មតក តាមចំនួនឈ្មោះរបស់ពួកគេ។

⁵⁴កុល‌សម្ព័ន្ធណាដែលធំជាងគេត្រូវចែកមរតកឲ្យច្រើន ហើយកុល‌សម្ព័ន្ធដែលតូចជាងគេ ត្រូវចែកឲ្យតិចដែរ។ អ្នកត្រូវចែកមរតកឲ្យគ្រប់គ្រួសារ តាមចំនួនប្រុសៗដែលបានរាប់។⁵⁵ប៉ុន្តែ ការបែងចែកទឹកដីនេះត្រូវធ្វើឡើងដោយចាប់ឆ្នោត។ គឺពួកគេត្រូវបានទទួលទឹកដី ដែលបានបែងចែកតាមកុល‌សម្ព័ន្ធនៃបុព្វបុរសរបស់ខ្លួន។⁵⁶មរតករបស់ពួកគេនោះត្រូវបែងចែកតាមអំបូរធំ និងអំបូរតូច គឺត្រូវចែកឲ្យពួកគេដោយការចាប់ឆ្នោត»។

⁵⁷ចំណែក អំបូររបស់ពួកលេវីដែលបានរាប់តាមអំបូររបស់ពួកគេមានដូចតទៅ៖ តាមរយៈលោកគើរ‌សុន កើតបានជាអំបូរគើសុន។ តាមរយៈលោកកេហាត់ កើតបានជាអំបូរកេហាត់។ តាមរយៈលោកម៉្រារី កើតបានជាពូជ‌អំបូរម៉្រារី។⁵⁸អំបូររបស់ពួកលេវីមាន អំបូរលីបនី អំបូរហេប្រូន អំបូរម៉ាស់‌លី អំបូរមូស៊ី និងអំបូរកូរេ។ លោកកេហាត់ត្រូវជាដូនតារបស់លោកអាំរ៉ាម។⁵⁹ភរិយារបស់លោកអាំរ៉ាមឈ្មោះនាងយ៉ូកិ‌បិត ជាកូនរបស់លោកលេវីដែលកើតនៅស្រុកអេស៊ីប។ នាងបង្កើតកូនជូនលោកអាំរ៉ាមបីនាក់ គឺលោកអើរ៉ុន លោកម៉ូសេ និងនាងម៉ារាម ជាបងស្រីរបស់ពួកគេ។

⁶⁰លោកអើរ៉ុនបង្កើតបានលោកណាដាប់ លោកអប៊ី‌ហ៊ូវ លោកអេឡាសារ និងលោកអ៊ីថា‌ម៉ារ។⁶¹លោកណាដាប់ និងលោកអប៊ី‌ហ៊ូវ បានស្លាប់ នៅពេលពួកគេយកភ្លើងមិនសក្ការៈទៅថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់។⁶²ចំនួនប្រុសៗដែលគេរាប់បានមានចំនួន ២៣, ០០០ នាក់ គឺប្រុសៗទាំងអស់ដែលមានអាយុមួយខែឡើងទៅ ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលជាមួយកូនចៅអ៊ីស្រា‌អែលទេ ព្រោះពួកគេមិនបានទទួលកេរ‌មតក ក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលឡើយ។

⁶³ទាំងនេះជាអស់អ្នកដែលលោកម៉ូសេ និងបូជា‌ចារ្យអេឡាសារបានរាប់។ ពួកគេបានរាប់ចំនួនប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនៅវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ក្បែរទន្លេយ័រដាន់ ទល់មុខនឹងក្រុងយេរីខូ។⁶⁴ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោម ពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងនេះ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលលោកម៉ូសេ និងបូជា‌ចារ្យអើរ៉ុន បានរាប់លើកមុន នៅទីរហោ‌ស្ថានស៊ីណៃឡើយ។

⁶⁵ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលថា ពួកគេនឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងទីរហោ‌ស្ថានទាំងអស់គ្នា។ អស់អ្នកដែលបានរាប់នេះ មិនមែនជាអ្នកដែលនៅសល់ពីចំណោមពួកគេទេ លើក‌លែងតែលោកកាលែប ជាកូនរបស់លោកយេភូ‌នេ និងលោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនូនប៉ុណ្ណោះ។

27

¹ពេលនោះ ពួកកូនស្រីរបស់លោកស្លូផិ‌ហាតនាំគ្នាចូលមកជួបលោកម៉ូសេ។ លោកស្លូផិ‌ហាតជាកូនប្រុសរបស់លោកហេភើរ លោកហេភើរជាកូនប្រុសរបស់លោកកាឡាដ លោកកាឡាដជាកូនប្រុសរបស់លោកម៉ាកៀរ លោកម៉ាកៀរជាកូនប្រុសរបស់លោកម៉ាណា‌សេ ក្នុងអំបូរម៉ាណាសេដែលត្រូវជាកូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូសែប។ ទាំងនេះជាឈ្មោះរបស់កូនស្រីគាត់ គឺនាងម័សឡា នាងណូហា នាងហុកឡា នាមីលកា និងនាងធើសា។

²ពួកនាងចូលមកឈរនៅចំពោះលោកម៉ូសេ បូជា‌ចារ្យអេឡាសារ ព្រមទាំងពួកមេដឹកនាំ និងនៅចំពោះសហគមន៍អ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល នៅមាត់ទ្វារត្រសាលប្រជុំ។ ពួកនាងពោលថា៖³«ឪពុករបស់យើងខ្ញុំបានស្លាប់ នៅទីរហោ‌ស្ថាន តែគាត់ពុំបានចូលដៃជាមួយបក្សពួករបស់លោកកូរេដែលងើបបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ គឺគាត់ស្លាប់ ព្រោះតែបាបរបស់គាត់ផ្ទាល់ ហើយគាត់មិនមានកូនប្រុសទេ។

⁴ហេតុអ្វីបានជាឈ្មោះរបស់ឳពុកយើងខ្ញុំត្រូវដកចេញពីចំណោមសមាជិកនៃអំបូររបស់គាត់ ព្រោះតែគាត់គ្មានកូនប្រុសនោះមែនទេ? ហេតុនេះ សូមប្រគល់ដីមួយចំណែកឲ្យយើងខ្ញុំ នៅក្នុងចំណោមបងប្អូនរបស់ឪពុកយើងខ្ញុំផង»។⁵ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបាននាំករណីរបស់ពួកនាងទៅទូលព្រះ‌អម្ចាស់។

⁶ព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖⁷«កូនស្រីរបស់ស្លូផិ‌ហាតនិយាយត្រូវមែន។ អ្នកត្រូវប្រគល់ដីក្នុងចំណោមបងប្អូនរបស់ឪពុកពួកនាង ឲ្យពួកនាងទុកជាមរតកផង ហើយអ្នកត្រូវប្រាកដថា មរតករបស់ឪពុកពួកនាង នឹងត្រូវប្រគល់ឲ្យពួកនាង។⁸អ្នកត្រូវប្រាប់កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែលដូចតទៅ៖ «ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់ស្លាប់ទៅ តែគ្មានកូនប្រុសទេ ត្រូវប្រគល់មរតករបស់អ្នកនោះទៅឲ្យកូនស្រីរបស់គាត់។

⁹ប្រសិនបើ គាត់គ្មានកូនស្រីទេ ត្រូវប្រគល់មរតកទៅឲ្យបងប្អូនរបស់គាត់។¹⁰ប្រសិនបើ គាត់គ្មានបងប្អូនទេ ត្រូវប្រគល់មរតកឲ្យទៅបងប្អូនឪពុកគាត់។¹¹ប្រសិនបើ ឪពុករបស់គាត់គ្មានបងប្អូនទេ ត្រូវប្រគល់មរតកនោះទៅឲ្យសាច់‌ញាតិណាម្នាក់ ដែលជិតជាងគេក្នុងអំបូររបស់គាត់ គឺអ្នកនោះហើយដែលត្រូវទទួល‌មរតកនេះ។ សេចក្តីនេះ ត្រូវទុកជាច្បាប់បញ្ញត្តិសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដូចដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មកខ្ញុំ»។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរឡើងទៅលើភ្នំអាបា‌រីម ហើយសម្លឹងមើលស្រុកដែលយើងប្រគល់ឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល។¹³បន្ទាប់ពី អ្នកមើលឃើញស្រុកនេះហើយ អ្នកនឹងត្រូវទៅជួប‌ជុំនឹងសាច់‌ញាតិរបស់អ្នកវិញ ដូចអើរ៉ុនជាបងរបស់អ្នកដែរ។¹⁴ការនេះព្រោះតែអ្នកទាំងពីរបានបះបោរប្រឆាំងនឹងបញ្ជារបស់យើងនៅទីរហោស្ថានស៊ីន។ នៅទីនោះ ពេលដែលមានទឹកចេញពីថ្មមមក ដោយសារតែអ្នកខឹង អ្នកមិនបានលើកយើងជាបរិសុុទ្ធនៅចំពោះភ្នែកអ្នកនៅក្នុងសហគមន៍ទាំងមូលឡើយ»។ គឺជាទឹកមេរីបា នៅស្រុកកាដេស ក្នុងទីរហោ‌ស្ថានស៊ីន។

¹⁵បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេទូលព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយទូលថា៖¹⁶«សូមព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃវិញ្ញណរបស់មនុស្សទាំងអស់ មេត្តាតែង‌តាំងមនុស្សម្នាក់ឲ្យដឹកនាំសហគមន៍ផង។¹⁷គឺជាអ្នកដែលនឹងចេញទៅ ហើយមកវិញនៅមុខពួកគេ ជាអ្នកដែលនាំពួកគេចេញទៅ ហើយនាំពួកគេត្រឡប់មកវិញ ដើម្បីកុំឲ្យសហគមន៍របស់ព្រះ‌អង្គប្រៀបបាននឹងហ្វូងចៀម ដែលគ្មានគង្វាលនោះឡើយ»។

¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖ «ចូរនាំយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់នូន ជាមនុស្សដែលមានវិញ្ញាណរបស់យើងនៅជាមួយមក ហើយដាក់ដៃរបស់អ្នកលើគាត់។¹⁹ចូរនាំគាត់ទៅឈរនៅមុខបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ និងនៅចំពោះមុខសហគមន៍ទាំងមូល ហើយបង្គាប់គាត់ នៅចំពោះភ្នែករបស់ពួកគេ។

²⁰ចូរផ្ទេរអំណាចរបស់អ្នកមួយចំណែកដល់គាត់ ដើម្បីឲ្យសហគមន៍អ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូលស្ដាប់បង្គាប់គាត់។²¹គាត់នឹងទៅនៅមុខបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ ដើម្បីឲ្យលោកអេឡាសារបានស្វែងរកបំណងព្រះឫទ័យរបស់យើងសម្រាប់គាត់ តាមរយៈការសម្រេចចិត្តរបស់យូរីម។ គឺតាមបង្គាប់របស់គាត់ប្រជាជននឹងចេញទៅ ហើយត្រឡប់មកវិញ ទាំងយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងអស់ដែលនៅជាមួយគាត់ គឺសហគមន៍ទាំងមូល»។

²²ដូច្នេះ លោកម៉ូសេក៏ធ្វើតាមដែលព្រះ‌អម្ចាស់បង្គាប់មកគាត់។ គាត់បាននាំលោកយ៉ូស្វេមកឈរនៅចំពោះមុខបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ និងសហគមន៍ទាំងមូល។²³គាត់បានដាក់ដៃលើលោកយ៉ូស្វេ ហើយបង្គាប់ទៅលោកយ៉ូស្វេ ដូចដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់គាត់ឲ្យធ្វើ។

28

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរបង្គាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាដល់យើងតាមពេលដែលបានកំណត់ គឺតង្វាយម្ហូបអាហារដែលធ្វើដោយភ្លើង ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយដល់យើង។

³ហើយអ្នកក៏ត្រូវប្រាប់ពួកគេដែរថា៖ នេះជាតង្វាយធ្វើដោយភ្លើងដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវយកមកថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ គឺកូនចៀមឈ្មោលពីរដែលមានអាយុមួយខួប ឥតមានខ្ចោះ មកថ្វាយជាតង្វាយដុតជាប្រចាំ។⁴ត្រូវថ្វាយចៀមមួយនៅពេលព្រឹក ហើយចៀមមួយទៀតត្រូវថ្វាយនៅពេលល្ងាច។⁵ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវយកម្សៅម៉ដ្ដល្អបីគីឡូក្រាមជាតង្វាយគ្រប់ធញ្ញជាតិ លាយជាមួយប្រេងមួយលីត្រកន្លះមកថ្វាយផងដែរ។

⁶នេះជាតង្វាយដុតដែលត្រូវថ្វាយជាប្រចាំ ដែលបានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេនៅលើភ្នំស៊ីណៃ គឺជាតង្វាយធ្វើដោយភ្លើងថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយ។⁷ចំណែក តង្វាយច្រូចដែលត្រូវធ្វើជាមួយនោះ គឺត្រូវយកស្រាមួយលីត្រកន្លះមកថ្វាយជាមួយកូនចៀមនីមួយៗផងដែរ។ អ្នកត្រូវតង្វាយច្រូច‌ ពីស្រាខ្លាំងនៅក្នុងទីសក្ការថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។⁸ត្រូវថ្វាយចៀមមួយទៀតនៅពេលល្ងាច ជាមួយតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ដូចជាថ្វាយនៅពេលព្រឹកដែរ។ ហើយអ្នកក៏ត្រូវថ្វាយតង្វាយច្រូចជាមួយដែរ គឺជាតង្វាយដោយភ្លើង ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយសម្រាប់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

⁹នៅថ្ងៃសប្ប័ទអ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយកូនចៀមឈ្មោលអាយុមួយឆ្នាំចំនួនពីរ ឥតមានខ្ចោះ ជាមួយម្សៅម៉ដ្ដល្អប្រាំមួយគីឡូក្រាម ជាតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ លាយជាមួយប្រេង និងតង្វាយច្រួច។¹⁰នេះជាតង្វាយដុតដែលត្រូវថ្វាយរៀងរាល់ថ្ងៃសប្ប័ទ បន្ថែមពីលើតង្វាយដុត និងតង្វាយច្រូចដែលថ្វាយប្រចាំថ្ងៃ»។

¹¹«នៅរៀងរាល់ដើមខែ អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតដល់ព្រះអម្ចាស់។ គឺអ្នកត្រូវថ្វាយកូនគោឈ្មោលពីរ ចៀមឈ្មោលមួយ កូនចៀមឈ្មោលប្រាំពីរ ឥតមានខ្ចោះ អាយុមួយឆ្នាំ¹²ហើយអ្នកក៏ត្រូវថ្វាយម្សៅម៉ដ្ដល្អប្រាំបួនគីឡូក្រាម ទុកជាតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ លាយជាមួយប្រេង សម្រាប់គោឈ្មោលមួយ ហើយម្សៅម៉ដ្តល្អប្រាំមួយគីឡូក្រាម ទុកជាតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ លាយជាមួយប្រេង សម្រាប់កូនចៀមឈ្មោលមួយ។¹³ហើយអ្នកក៏ត្រូវថ្វាយម្សៅម៉ដ្ដល្អបីគីឡូក្រាម លាយដោយប្រេង ទុកជាតង្វាយម្សៅសម្រាប់កូនចៀមឈ្មោលមួយ។ នេះជាតង្វាយដុត ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁴តង្វាយច្រូចរបស់ប្រជាជន ត្រូវជាស្រាបីលីត្រកន្លះសម្រាប់គោឈ្មោលមួយ និងស្រាបីលីត្រសម្រាប់ចៀមឈ្មោលមួយ ហើយស្រាពីរលីត្រសម្រាប់កូនចៀមមួយ។ នេះជាតង្វាយដុតដែលត្រូវថ្វាយរាល់ខែ គឺក្នុងមួយឆ្នាំៗត្រូវថ្វាយរៀងរាល់ខែ។¹⁵ហើយត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយទៀតដល់ព្រះអម្ចាស់ ទុកជាតង្វាយរំដោះបាប សម្រាប់ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយច្រូចផង។

¹⁶នៅក្នុងឡុងថ្ងៃទីដប់‌បួននៅខែទីមួយ ជាថ្ងៃបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ថ្ងៃទីដប់ប្រាំក្នុងខែនោះ ជាថ្ងៃបុណ្យ។¹⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនំប៉័ងឥតមេ ក្នុងរយៈពេលប្រាំ‌ពីរថ្ងៃ គឺចាប់ពីថ្ងៃទីដប់ប្រាំនៅក្នុងខែនេះ។¹⁸នៅថ្ងៃទីមួយ ត្រូវជួប‌ជុំបរិសុទ្ធដើម្បីថ្វាយ‌កិត្តិយសដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ នៅថ្ងៃនោះ។

¹⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាធ្វើដោយភ្លើងដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ អ្នកត្រូវថ្វាយកូនគោឈ្មោលពីរ ចៀមឈ្មោលមួយ កូនចៀមឈ្មោលប្រាំពីរ អាយុមួយឆ្នាំ ឥតមានខ្ចោះ។²⁰អ្នកក៏ត្រូវថ្វាយតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ គឺជាម្សៅងម៉ដ្តល្អប្រាំបួនគីឡូវក្រាម លាយដោយប្រេង សម្រាប់គោឈ្មោលមួយ ហើយប្រាំមួយគីឡូក្រាម សម្រាប់ចៀមឈ្មោលមួយ²¹និងបីគីឡូក្រាម សម្រាប់កូនចៀមមួយៗក្នុងកូនចៀមទាំងប្រាំពីរនោះ²²ហើយពពែឈ្មោលមួយសម្រាប់ជាតង្វាយលោះបាប ដើម្បីធ្វើពិធីលោះបាបឲ្យអ្នករាល់គ្នា។

²³អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយសត្វទាំងនេះថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ ដែលអ្នករាល់គ្នាថ្វាយនៅពេលព្រឹក។²⁴អ្នកត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាទាំងនេះរៀងរាល់ថ្ងៃ រយៈពេលប្រាំ‌ពីរថ្ងៃ នៃបុណ្យចម្លង គឺតង្វាយម្ហូបអាហារដែលធ្វើដោយភ្លើង ដើម្បីបានជាក្លិនឈ្ងុយដល់ព្រះអម្ចាស់។ ត្រូវថ្វាយតង្វាយនេះថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយច្រូចជាមួយផង។²⁵នៅថ្ងៃទីប្រាំ‌ពីរនៃពិធីបុណ្យ ត្រូវជួប‌ជុំជាបរិសុទ្ធដើម្បីថ្វាយកិត្តិយសដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ នៅថ្ងៃនោះ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ»។

²⁶ហើយថ្ងៃប្រមូលផលដំបូង នៅពេលអ្នករាល់គ្នាថ្វាយតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ក្នុងឱកាសបុណ្យប្រចាំសប្ដាហ៍របស់អ្នករាល់គ្នា គឺអ្នករាល់គ្នាត្រូវមានការជួប‌ជុំបរិសុទ្ធដើម្បីថ្វាយកិត្តិយសដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ។²⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយតង្វាយដុត ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលពីរ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមអាយុមួយឆ្នាំចំនួនប្រាំ‌ពីរ²⁸ហើយត្រូវថ្វាយតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិជាមួយដែរ គឺម៉្សៅម៉ដ្ដល្អ លាយជាមួយប្រេង។ ម៉្សៅម៉ដ្ដល្អប្រាំបួនគីឡូក្រាម លាយជាមួយប្រេងសម្រាប់គោឈ្មោលមួយ និងប្រាំមួយគីឡូក្រាមសម្រាប់ចៀមឈ្មោលមួយ។

²⁹ត្រូវថ្វាយម៉្សៅម៉ដ្ដល្អបីគីឡូក្រាម លាយជាមួយប្រេងសម្រាប់កូនចៀមនីមួយៗក្នុងចំណោមកូនចៀមទាំងប្រាំ‌ពីរ។³⁰ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយ ដើម្បីធ្វើពិធីលោះបាបឲ្យអ្នករាល់គ្នា។³¹នៅពេលអ្នករាល់គ្នាថ្វាយសត្វដែលឥតមានខ្ចោះទាំងនេះ ជាមួយនឹងតង្វាយច្រូចរបស់ពួកគេ នោះគឺជាតង្វាយថែមពីលើ តង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ»។

29

¹នៅខែទីប្រាំពីរ ថ្ងៃទីមួយនៃខែនោះ ត្រូវជួប‌ជុំបរិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយកិត្តិយសដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ នៅថ្ងៃនោះ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ ព្រោះជាថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវផ្លុំត្រែ។

²អ្នករាល់គ្នាថ្វាយជាតង្វាយដុត ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយសម្រាប់ព្រះ‌អម្ចាស់ គឺត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមអាយុមួយឆ្នាំចំនួនប្រាំ‌ពីរ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។

³ត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួយតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ គឺម្សៅម៉ដ្តល្អប្រាំបួនគីឡូក្រាម លាយជាមួយប្រេងសម្រាប់គោមួយ ប្រាំមួយគីឡូក្រាម សម្រាប់ចៀមឈ្មោល⁴និងបីគីឡូក្រាម សម្រាប់កូនចៀមនីមួយៗ ក្នុងចំណោមកូនចៀមទាំងប្រាំ‌ពីរ។⁵ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយ ជាតង្វាយលោះដោះបាប ដើម្បីធ្វើពិធីលោះបាបឲ្យអ្នករាល់គ្នា។

⁶ចូរថ្វាយតង្វាយទាំងនេះនៅក្នុងខែទីប្រាំពីរ ថែមពីលើតង្វាយដុតទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើនៅររៀងរាល់ដើមខែដែលមានតង្វាយពិសេស និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិជាមួយផង។ តង្វាយទាំងនេះ ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ តង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមតង្វាយច្រូច។ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាថ្វាយតង្វាយទាំងនេះ អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើតាមច្បាប់ដែលបានចែង ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយ ដែលជាតង្វាយធ្វើដោយភ្លើងថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។

⁷នៅថ្ងៃទីដប់ក្នុងខែទីប្រាំ‌ពីរ អ្នករាល់គ្នាត្រូវមានការជួប‌ជុំបរិសុទ្ធមួយ ដើម្បីថ្វាយកិត្តយសដល់ព្រះអម្ចាស់។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបន្ទាបខ្លួនឯង ហើយមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ។⁸អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយតង្វាយដុត ដើម្បីបង្កើតឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ គឺគោស្ទាវឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ និងកូនចៀមអាយុមួយឆ្នាំចំនួនប្រាំ‌ពីរ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។

⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួយនឹងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ គឺម៉្សៅម៉ដ្ឋល្អលាយជាមួយប្រេង ម៉្សៅម៉ដ្ដល្អប្រាំបួនគីឡូក្រាមសម្រាប់គោឈ្មោល ម៉្សៅម៉ដ្ដល្អប្រាំមួយគីឡូក្រាម សម្រាប់ចៀមឈ្មោល¹⁰និងម៉្សៅម៉ដ្ដល្អបីគីឡូក្រាម សម្រាប់កូនចៀមនីមួយៗ ក្នុងចំណោមកូនចៀមទាំងប្រាំ‌ពីរ។¹¹អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយលោះបាប ថែមពីលើតង្វាយលោះបាបដែលធ្វើក្នុងពិធីលោះបាប តង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

¹²នៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំក្នុងខែទីប្រាំ‌ពីរ អ្នករាល់គ្នាត្រូវមានការជួប‌ជុំបរិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយ‌កិត្តិយសដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ គឺត្រូវធ្វើពិធីបុណ្យថ្វាយព្រះអម្ចាស់រយៈពេលប្រាំ‌ពីរថ្ងៃ។¹³អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតជាយញ្ញបូជាដែលធ្វើដោយភ្លើង ដើម្បីបង្កើតឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ គឺត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលដប់បី ចៀមឈ្មោលពីរ និងកូនចៀមអាយុមួយឆ្នាំចំនួនដប់‌បួន។ សត្វទាំងនេះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។

¹⁴អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួួយនឹងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ គឺម៉្សៅម៉ដ្ដល្អប្រាំបួនគីឡូក្រាមសម្រាប់គោនីមួយៗ ក្នុងចំណោមគោទាំងដប់បី ប្រាំមួយគីឡូក្រាម សម្រាប់ចៀមឈ្មោលនីមួយៗ ក្នុងចំណោមចៀមឈ្មោលទាំងពីរ¹⁵និងបីគីឡូក្រាម សម្រាប់កូនចៀមនីមួយៗ ក្នុងចំណោមកូនចៀមទាំងដប់‌បួន។¹⁶អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយលោះបាប ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

¹⁷នៅថ្ងៃទីពីរ នៃថ្ងៃជួបជុំ ត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលដប់ពីរ ចៀមឈ្មោលពីរ កូនចៀមឈ្មោលដប់បួន អាយុមួយឆ្នាំ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។¹⁸អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួួយនឹងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូចសម្រាប់គោឈ្មោលទាំងអស់ សម្រាប់ចៀមឈ្មោលទាំងអស់ និងកូនចៀមឈ្មោលទាំងអស់ផងដែរ តាមចំនួនតង្វាយដូចដែលបានបង្គាប់។¹⁹អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយលោះបាប ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

²⁰នៅថ្ងៃទីបី នៃថ្ងៃជួបជុំ ត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលដប់មួយ ចៀមឈ្មោលពីរ កូនចៀមឈ្មោលដប់បួន អាយុមួយឆ្នាំ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។²¹អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួួយនឹងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូចសម្រាប់គោឈ្មោលទាំងអស់ សម្រាប់ចៀមឈ្មោលទាំងអស់ និងកូនចៀមឈ្មោលទាំងអស់ផងដែរ តាមចំនួនតង្វាយដូចដែលបានបង្គាប់។²²អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយលោះបាប ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

²³នៅថ្ងៃទីបួន នៃថ្ងៃជួបជុំ ត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលដប់ ចៀមឈ្មោលពីរ កូនចៀមឈ្មោលដប់បួន អាយុមួយឆ្នាំ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។²⁴អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួួយនឹងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូចសម្រាប់គោឈ្មោលទាំងអស់ សម្រាប់ចៀមឈ្មោលទាំងអស់ និងកូនចៀមឈ្មោលទាំងអស់ផងដែរ តាមចំនួនតង្វាយដូចដែលបានបង្គាប់។²⁵អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយលោះបាប ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

²⁶នៅថ្ងៃទីប្រាំ នៃថ្ងៃជួបជុំ ត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលប្រាំបួន ចៀមឈ្មោលពីរ កូនចៀមឈ្មោលដប់បួន អាយុមួយឆ្នាំ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។²⁷អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួួយនឹងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូចសម្រាប់គោឈ្មោលទាំងអស់ សម្រាប់ចៀមឈ្មោលទាំងអស់ និងកូនចៀមឈ្មោលទាំងអស់ផងដែរ តាមចំនួនតង្វាយដូចដែលបានបង្គាប់។²⁸អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយរំដោះបាប ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

²⁹នៅថ្ងៃទីប្រាំមួយ នៃថ្ងៃជួបជុំ ត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលប្រាំបី ចៀមឈ្មោលពីរ កូនចៀមឈ្មោលដប់បួន អាយុមួយឆ្នាំ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។³⁰អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួួយនឹងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូចសម្រាប់គោឈ្មោលទាំងអស់ សម្រាប់ចៀមឈ្មោលទាំងអស់ និងកូនចៀមឈ្មោលទាំងអស់ផងដែរ តាមចំនួនតង្វាយដូចដែលបានបង្គាប់។³¹អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយរំដោះបាប ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

³²នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ នៃថ្ងៃជួបជុំ ត្រូវថ្វាយគោស្ទាវឈ្មោលប្រាំពីរ ចៀមឈ្មោលពីរ កូនចៀមឈ្មោលដប់បួន អាយុមួយឆ្នាំ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។³³អ្នកត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះជាមួួយនឹងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូចសម្រាប់គោឈ្មោលទាំងអស់ សម្រាប់ចៀមឈ្មោលទាំងអស់ និងកូនចៀមឈ្មោលទាំងអស់ផងដែរ តាមចំនួនតង្វាយដូចដែលបានបង្គាប់។³⁴អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយរំដោះបាប ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

³⁵នៅថ្ងៃទីប្រាំបីអ្នករាល់គ្នាត្រូវមានការជួបជុំមុត‌មាំ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើការអ្វីឡើយ។³⁶អ្នករាល់គ្នាត្រូវឲ្យថ្វាយតង្វាយដុត ទុកជាតង្វាយដែលធ្វើដោយភ្លើង ដើម្បីធ្វើឲ្យមានក្លិនឈ្ងុយសម្រាប់ព្រះ‌អម្ចាស់។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយគោឈ្មោលមួយ ចៀមឈ្មោលមួយ កូនចៀមឈ្មោលប្រាំពីរ អាយុមួយឆ្នាំ សត្វទាំងនោះត្រូវឥតមានខ្ចោះ។

³⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងតង្វាយច្រូចរបស់ពួកគេ សម្រាប់គោឈ្មោល សម្រាប់ចៀមឈ្មោល និងសម្រាប់កូនចៀមឈ្មោល តាមចំនួនតង្វាយដូចដែលបានបង្គាប់។³⁸អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលមួយជាតង្វាយលោះបាប ថែមពីលើតង្វាយដុតជាប្រចាំ និងតង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ព្រមទាំងតង្វាយច្រូច»។

³⁹ទាំងនេះជាអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ក្នុងឱកាសពិធីបុណ្យដែលបានកំណត់របស់អ្នករាល់គ្នា។ ត្រូវថ្វាយទាំងនេះថែមពីលើតង្វាយលាបំណន់ និងតង្វាយស្ម័គ្រចិត្ត។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនេះ ទុកតង្វាយដុត តង្វាយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ តង្វាយច្រូច និងតង្វាយមេត្រី»។⁴⁰លោកម៉ូសេថ្លែងប្រាប់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលនូវព្រះ‌បន្ទូលទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកឲ្យប្រាប់។

30

¹លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅមេដឹកនាំនៃកុល‌សម្ព័ន្ធនានារបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល។ លោកមានប្រសាន៍ថា៖ «នេះជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មក។²នៅពេលដែលនរណាម្នាក់បន់ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ឬស្បថភ្ជាប់ខ្លួនដោយសម្បថជាមួយនឹងសេចក្តីសន្យាណាមួយ អ្នកនោះមិនត្រូវក្បត់ពាក្យខ្លួនឡើយ។ អ្នកនោះត្រូវរក្សាពាក្យសន្យា គឺត្រូវតែធ្វើតាមអ្វីៗទាំងអស់ដែលចេញពីមាត់ខ្លួន។

³នៅពេលស្ដ្រីក្មេងម្នាក់ដែលកំពុងរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ឪពុកខ្លួន បន់ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយចងខ្លួនរបស់នាងជាមួយនឹងការសន្យាមួយ⁴ប្រសិនបើ ឪពុករបស់នាងបានដឹងពីបំណន់ និងការសន្យាដែលនាងបានចងខ្លួននាងជាមួយ តែគាត់មិននិយាយអ្វីសោះ នោះបំណន់ទាំងប៉ុន្មានរបស់នាងនៅជាប់ដដែល។ គ្រប់ទាំងការសន្យាដែលនាងបានចងខ្លួននាងជាមួយគឺនៅតែដដែល។

⁵ប៉ុន្ដែ ប្រសិនបើឪពុករបស់នាងបានឮអំពីពាក្យសម្បថ និងការសន្យានោះ ហើយគាត់មិននិយាយអ្វីសោះដល់នាងសោះ នោះបំណន់ និងការសន្យារបស់នាងទាំងប៉ុន្មានរបស់នាងដែលនាងបានយកមកដាក់លើខ្លួន នៅជាប់ដដែល។

⁶ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើឪពុករបស់នាងបានឮអស់ទាំងពាក្យសម្បថដែលនាងបានធ្វើ និងការសន្យាដែលនាងបានចងខ្លួនរបស់នាងជាមួយ ហើយគាត់មិនយល់ស្របជាមួយនាងនៅថ្ងៃដដែលនោះទេ នោះពាក្យទាំងនោះមិនបាននៅជាប់ទេ។ ព្រះអម្ចាស់អភ័យទោសឲ្យនាង ដ្បិត ឪពុករបស់នាងមិនយល់ស្របទេ។⁷ប្រសិនបើ នាងរៀបការ ជាមួយបុរសណាម្នាក់ ក្នុងពេលដែលនាងនៅជាប់បំណន់នោះ ឬបើនាងប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើការសន្យា ដែលនាងត្រូវតែបំពេញ កាតព្វកិច្ចនោះនៅជាប់នឹងនាង។

⁸ប្រសិនបើ ប្តីរបស់នាងឃាត់នាងនៅថ្ងៃដែលគាត់ឮអំពីរឿងនោះ នោះគាត់បានលុបសម្បថដែលនាងបានធ្វើដោយសំដីដ៏រហ័សចេញពីមាត់នាង ដែលនាងបានចងខ្លួននាងជាមួយនោះហើយ។ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងដោះលែងនាង។

⁹ប៉ុន្តែ ស្ត្រីមេម៉ាយប្ដីស្លាប់ ឬស្ត្រីមេម៉ាយប្ដីលែងវិញ អ្វីៗទាំងអស់ដែលនាងបានចង់ខ្លួនរបស់នាងជាមួយ នោះនឹងនៅជាប់ទាស់នឹងនាងដដែល។¹⁰ប្រសិនបើ ស្ត្រីម្នាក់បន់នៅក្នុងផ្ទះប្តីរបស់នាង ឬភ្ជាប់ខ្លួននាងទៅនឹងសម្បថណាមួយ¹¹ហើយប្ដីរបស់នាងឮអំពីសម្បថនេះ តែគាត់មិនបាននិយាយអ្វីដល់នាងទេ ក៏មិនឃាត់នាងផង នោះបំណន់ទាំងអស់របស់នាង និងកាតព្វកិច្ចដែលនាងត្រូវតែបំពេញនោះ គឺនៅជាប់ដដែល។

¹²ក៏ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ប្ដីរបស់នាងលុបការទាំងនោះនៅថ្ងៃដែលគាត់ឮអំពីវាចោល នោះអ្វីក៏ដោយដែលចេញពីបបូរមាត់របស់នាង អំពីបំណន់ និងការសន្យា នោះនឹងមិនជាប់ទៀតទេ។ ដោយប្ដីរបស់នាងបានលុបវាចោលអស់ហើយ។ ព្រះអម្ចាស់នឹងដោះលែងនាង។

¹³គ្រប់ទាំងបំណន់ និងសម្បថដែលស្ដ្រីម្នាក់បានចងខ្លួនរបស់នាងជាមួយដើម្បីបដិសេធខ្លួននាងអំពីរឿងអ្វីមួយ អាចទទួលយល់ព្រម ឬលុបចោលដោយប្ដីរបស់នាង។¹⁴ប៉ុន្ដែ ប្រសិនបើ ប្តីមិនបាននិយាយអ្វីសោះដល់នាងមួយថ្ងៃហើយមួយថ្ងៃទៀត នោះបានន័យថាគាត់ទទួលយល់ព្រមតាមអស់ទាំងបំណន់របស់នាង ហើយក៏ចងការសន្យាដែលនាងបានធ្វើដែរ។ គាត់ទទួលយល់ព្រម ព្រោះគាត់មិនបាននិយាយអ្វីទាល់តែសោះដល់នាងនៅក្នុងពេលដែលគាត់ឮពាក្យទាំងនោះ។

¹⁵ច្រើនថ្ងៃក្រោយមក ប្រសិនបើប្ដីព្យាយាមលុបបំណន់របស់ប្រពន្ធខ្លួន ដែលខ្លូនបានឮ នោះគាត់ត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះអំពើបាបរស់នាង»។¹⁶ទាំងនេះជាច្បាប់ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បង្គាប់លោកម៉ូសេឲ្យប្រកាសស្ដីអំពីទំនាក់‌ទំនងរវាងប្ដី និងប្រពន្ធ រវាងឪពុក និងកូនស្ដ្រីក្នុងពេលដែលនាងនៅជាយុវជននៅក្នុងផ្ទះឪពុករបស់នាងនៅឡើយ។

31

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេថា៖²«ចូរសងសឹកចំពោះជនជាតិម៉ាឌាន សម្រាប់អ្វីដែលពួកគេបានធ្វើចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែរ។ បន្ទាប់ពីធ្វើការនេះរួចហើយ អ្នកនឹងស្លាប់ ហើយនឹងបានទៅជួបជុំបងប្អូនរបស់អ្នក។

³ដូច្នេះ លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ទៅប្រជា‌ជន។ លោកមានប្រសាន៍ថា៖ «ចូរឲ្យប្រុសៗខ្លះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នារៀបចំខ្លួនប្រដាប់អាវុធសម្រាប់ធ្វើសង្គ្រាម ចេញទៅវាយប្រហារជន‌ជាតិម៉ាឌាន ដើម្បីសម្រេចការសង‌សឹករបស់ព្រះ‌អម្ចាស់លើពួកគេ។⁴ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធនីមួយៗនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ត្រូវចាត់ពលទាហានមួយពាន់នាក់ទៅធ្វើសង្គ្រាម»។⁵ដូច្នេះ ពួកប្រុសៗជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលជ្រើសរើសពីកុល‌សម្ព័ន្ធនីមួយៗ ក្នុងមួយកុលសម្ព័ន្ធមួយពាន់នាក់ សម្រាប់ធ្វើសង្គ្រាមនោះ គឺមានទាហានមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់»។

⁶បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេចាត់ទាហានទាំងនោះទៅច្បាំង គឺមួយពាន់នាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធនីមួយៗ ហើយចាត់បូជា‌ចារ្យភីនេ‌ហាស ជាកូនរបស់បូជា‌ចារ្យអេឡាសារ និងរបស់ខ្លះពីកន្លែងបរិសុទ្ធ ព្រមទាំងត្រែរបស់គាត់សម្រាប់ផ្លុំជាសញ្ញាទៅជាមួយដែរ។⁷ពួកគេលើកទ័ពទៅវាយប្រហារជន‌ជាតិម៉ាឌាន ដូចដែលព្រះ‌អម្ចាស់បង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។ ពួកគេសម្លាប់ប្រុសៗទាំងអស់របស់ជនជាតិម៉ាឌាន⁸ហើយក៏បានសម្លាប់ស្ដេចម៉ាឌានទាំងអស់ គឺព្រះបាទអេវី ព្រះបាទរេគេម ព្រះបាទស៊ើរ ព្រះបាទហើរ និងព្រះបាទរេបា ហើយគេក៏បានសម្លាប់លោកបាឡាម ជាកូនរបស់លោកបេអ៊រ ដោយដាវដែរ។

⁹កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានចាប់ស្ដ្រីជនជាតិម៉ាឌាន និងងកូនៗរបស់គេមកជាឈ្លើយ ព្រមទាំងហ្វូងគោ ហ្វូងចៀម និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ពួកគេដែរ។ ពួកគេបានយករបស់ទាំងនោះទុកជយភណ្ឌ។¹⁰ពួកអ៊ីស្រាអែលក៏បានដុតទីក្រុង និងជំរំទាំងអស់របស់ពួកគេ ដែលពួកគេកំពុងរស់នៅចោលផងដែរ។

¹¹ពួកគេបានប្រមូលយកជយភណ្ឌទាំងអស់ និងអ្នកទោស ទាំងមនុស្សទាំងសត្វមក។¹²បន្ទាប់មក ពួកគេបានយកអ្នកទោស ជយភណ្ឌ និងអ្វីៗទាំអស់ដែលពួកគេចាប់យកបានទៅឲ្យលោកម៉ូសេ និងបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ ព្រមទាំងសហគមន៍ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល។ ពួកគេបាននាំជយភណ្ឌទាំងនេះទៅកាន់ជំរំនៅវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ក្បែរទន្លេយ័រដាន់ ទល់មុខនឹងក្រុងយេរីខូ។

¹³លោកម៉ូសេ បូជា‌ចារ្យអេឡាសារ និងមេដឹកនាំទាំងអស់របស់សហគមន៍ បានចេញមកជួបពួកគេនៅក្រៅជំរំ។¹⁴ប៉ុន្ដែ លោកម៉ូសេខឹងនឹងពួកមេ‌ទ័ព ពួកមេបញ្ជាការកង‌ពាន់ និងពួកមេបញ្ជាការកង‌រយ ដែលត្រឡប់មកពីច្បាំងនោះ។¹⁵លោកបានសួរទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាទុកជីវិតឲ្យស្ត្រីទាំងនេះ?

¹⁶មើល៍! ស្ត្រីទាំងនេះហើយដែលធ្វើតាមដំបូន្មានរបស់លោកបាឡាម នាំឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់ អំពីហេតុការណ៍នៅក្រុងពេអរ ក្នុងពេលដែលគ្រោះកាចកើតឡើងនៅក្នុងសហគមន៍របស់ព្រះ‌អម្ចាស់នោះ។¹⁷ឥឡូវនេះ ចូរសម្លាប់ក្មេងប្រុសទាំងអស់ ក្នុងចំណោមក្មេងតូចៗ ហើយសម្លាប់ស្ត្រីទាំងប៉ុន្មានដែលធ្លាប់បានរួមរស់ជាមួយប្រុសៗចោលភ្លាម។

¹⁸ប៉ុន្តែ ត្រូវទុកជីវិតឲ្យស្ត្រីក្មេងៗដែលមិនធ្លាប់រួមដំណេកជាមួយបុរសណាសោះ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។¹⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវបោះជំរំនៅខាងក្រៅជំរំកូនចៅអ៊ីស្រាអែលរយៈពេលប្រាំ‌ពីរថ្ងៃ។ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា អស់អ្នកដែលបានសម្លាប់នរណាម្នាក់ ឬអស់អ្នកដែលបានប៉ះ‌ពាល់សាក‌សព ត្រូវធ្វើពិធីជម្រះខ្លួនរបស់អ្នកនៅថ្ងៃទីបី និងថ្ងៃទីប្រាំ‌ពីរ គឺទាំងអ្នករាល់គ្នា ទាំងអ្នកទោស។²⁰ត្រូវធ្វើពិធីជម្រះសម្លៀក‌បំពាក់ទាំងអស់ វត្ថុទាំងប៉ុន្មានធ្វើពីស្បែកសត្វ និងពីរោមពពែ ព្រមទាំងអ្វីៗទាំងអស់ដែលធ្វើពីឈើដែរ»។

²¹បូជា‌ចារ្យអេឡាសារបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកទាហានដែលបានចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមថា៖ «នេះជាក្រឹត្យ‌វិន័យដែលព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានមកលោកម៉ូសេ។²²មាស ប្រាក់ លង្ហិន ដែក ស្ពាន់ និងសំណ²³និងវត្ថុទាំងប៉ុន្មានដែលដុតមិនឆេះ ចូរដាក់វាដុតនៅក្នុងភ្លើង នោះ វានឹងបានស្អាត។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវសម្អាតវត្ថុទាំងនោះជាមួយទឹកសម្រាប់ធ្វើពិធីសម្អាត។ រីឯវត្ថុទាំង‌ឡាយណាដែលពុំអាចដុត អ្នករាល់គ្នាត្រូវលាងនៅក្នុងទឹក។²⁴ត្រូវបោកសម្អាតសម្លៀក‌បំពាក់របស់អ្នករាល់គ្នា នៅថ្ងៃទីប្រាំ‌ពីរ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានស្អាត។ បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាអាចចូលមកក្នុងជំរំរបស់កូនចៅអ៊ីស្រាអែលវិញបាន»។

²⁵បន្ទាប់មក ព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយមានបន្ទូលថា៖²⁶«ចូរអ្នករាប់ជយ‌ភណ្ឌដែលរឹបអូសបាន ទាំងមនុស្ស និងសត្វ។ ទាំងអ្នក និងបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ ព្រមទាំងមេដឹកនាំរបស់សហគមន៍ ត្រូវបែងចែកជយ‌ភណ្ឌនេះជាពីរចំណែក²⁷គឺត្រូវបែងចែករវាងទាហានដែលចេញទៅច្បាំង និងសហគមន៍ទាំងមូលដែលមិនបានចេញទៅច្បាំង។

²⁸ត្រូវដកពន្ធពីចំណែករបស់អ្នកទៅច្បាំងមួយផ្នែកសម្រាប់យើង។ ពន្ធនេះគឺក្នុងចំណោមប្រាំរយ ត្រូវញែកទុកមួយ ទាំងមនុស្ស ហ្វូងគោ ហ្វូងលា ហ្វូងចៀម ឬហ្វូងពពែ។²⁹ត្រូវយកចំណែកពន្ធពីពួកអ្នកដែលចេញទៅច្បាំងនេះ ប្រគល់ឲ្យបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ ទុកជាតង្វាយសម្រាប់ថ្វាយដល់យើង។

³⁰ហើយជយ‌ភណ្ឌពាក់កណ្ដាលដែលត្រូវបានជាចំណែករបស់ជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ត្រូវយកមួយភាគហា‌សិប គឺពីចំនួនមនុស្ស ពីហ្វូងគោ ហ្វូងលា ហ្វូងចៀម និងពីហ្វូងពពែ។ ចូរប្រគល់ចំណែកទាំងនេះទៅឲ្យពួកលេវី ដែលទទួលភារ‌កិច្ចបម្រើការ‌ងារនៅក្នុងព្រះពន្លារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។³¹ដូច្នេះ លោកម៉ូសេ និងបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ បានធ្វើដូចដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។

³²ជយ‌ភណ្ឌដែលសល់ពីកង‌ទ័ពរឹបអូសយកបានមាន ចៀមចំនួន ៦៧៥, ០០០ ក្បាល³³គោចំនួន ៧២. ០០០ក្បាល³⁴លាចំនួន ៦១, ០០០ ក្បាល³⁵និងស្ត្រីដែលមិនធ្លាប់រួមដំណេកជាមួយបុរសសោះចំនួន ៣២, ០០០នាក់។

³⁶ជយភណ្ឌពាក់កណ្ដាលដែលទុកសម្រាប់ពួកទាហានមាន ចៀមចំនួន ៣៣៧, ៥០០ ក្បាល។³⁷ក្នុងចំនួននេះ ចំណែករបសស់ព្រះអម្ចាស់មានចៀមចំនួន ៦៧៥ ក្បាល។³⁸គោចំនួន ៣៦, ០០០ ក្បាល ក្នុងគោចំនួននេះ ៧២ក្បាលជាពន្ធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

³⁹សត្វលាចំនួន ៣០, ៥០០ ក្បាល ក្នុងចំនួននេះ សត្វលា៦១ក្បាលជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁴⁰មនុស្សស្រីចំនួន ១៦, ០០០ នាក់ ក្នុងចំនួននេះ ៣២ នាក់ពន្ធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁴¹លោកម៉ូសេបានយកពន្ធដែលសម្រាប់ថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ប្រគល់ទៅបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។

⁴²ហើយជយ‌ភណ្ឌចំនួនពាក់កណ្ដាលរបស់ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែល ដែលលោកម៉ូសេបានយកពីពួកទាហានដែលចេញទៅច្បាំង⁴³ចំណែក ពាក់កណ្ដាលរបស់សហគមន៍ គឺមានចៀមចំនួន ៣៣៧, ៥០០ ក្បាល⁴⁴សត្វគោចំនួន៣៦, ០០០ ក្បាល⁴⁵សត្វលាចំនួន ៣០, ៥០០ ក្បាល⁴⁶និងមនុស្ស្រស្រី ១៦, ០០០ នាក់។

⁴⁷ពីចំនួនពាក់កណ្ដាលនៃចំណែករបស់ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលនេះ លោកម៉ូសេយកមនុស្សម្នាក់ ឬសត្វមួយក្បាល ពីចំណោមមនុស្ស ឬសត្វហា‌សិប។ គាត់បានប្រគល់ពួកគេឲ្ទៅពួកលេវី ដែលទទួលភារ‌កិច្ចបម្រើការ‌ងារនៅក្នុងព្រះពន្លារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់គាត់ឲ្យធ្វើ។

⁴⁸ពួកមេ‌ទ័ព មេបញ្ជាការកង‌ពាន់ និងមេបញ្ជាការកង‌រយ នាំគ្នាចូលមកជិតលោកម៉ូសេ។⁴⁹ពួកគេបាននិយាយទៅលោកថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់លោកបានរាប់ចំនួនទាហាន ដែលស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជារបស់យើងខ្ញុំ ពុំឃើញមានបាត់នរណាម្នាក់សោះឡើយ។

⁵⁰យើងខ្ញុំបានយកតង្វាយរបស់ព្រះអម្ចាស់មក ជាអ្វីដែលពួកទាហានម្នាក់ៗយកមកបាន គឺគ្រឿងអលង្ការធ្វើពីមាស គឺមានខ្សែ‌ក ខ្សែដៃ ចិញ្ចៀនត្រា ក្រវិល និងបន្តោងខ្សែ‌ក មកថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ទុកជាតង្វាយលោះបាប សម្រាប់យើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នា នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់»។⁵¹លោកម៉ូសេ និងបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ ក៏ទទួលយកមាស និងគ្រឿងអលង្ការដែលធ្វើដោយដៃទាំងអស់ពីពួកគេ។

⁵²មាសដែលពួកមេបញ្ជាការកង‌ពាន់ និងមេបញ្ជាការកង‌រយ យកមកថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ មានទម្ងន់ទាំងអស់ ១៦, ៧៥០ សេកែល។⁵³រីឯពលទាហានវិញ ម្នាក់ៗបានយកជយ‌ភណ្ឌទុកសម្រាប់ខ្លួនឯងផ្ទាល់។⁵⁴លោកម៉ូសេ និងបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ បានទទួលមាសរបស់ពួកមេបញ្ជាការកង‌ពាន់ និងមេបញ្ជាការកង‌រយ។ ពួកលោកបានយកទៅដាក់នៅក្នុងត្រសាលប្រជុំទុកជាទីរំឭករបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល នៅចំពោះព្រះអង្គ។

32

¹នៅពេលនេះ កូនចៅរូបេន និងកូនចៅកាដ មានហ្វូងសត្វយ៉ាងច្រើន។ នៅពេលពួកគេឃើញថាស្រុកយ៉ា‌ស៊ើរ និងស្រុកកាឡាដ ជាកន្លែងល្អសម្រាប់ហ្វូងសត្វ²ដូច្នេះ កូនចៅកាដ និងកូនចៅរូបេន បានមកមកប្រាប់លោកម៉ូសេ និងបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ ព្រមទាំងពួកមេដឹកនាំរបស់សហគមន៍ថា៖³«នេះគឺជាបញ្ជីរនៃទីកន្លែងដែលពួកយើងបានធ្វើការសង្កេតមើល គឺក្រុងអាថា‌រ៉ូត ក្រុងឌីបូន ក្រុងយ៉ា‌ស៊ើរ ក្រុងនីមរ៉ា ក្រុងហែស‌បូន ក្រុងអេឡា‌លេ ក្រុងសេបាំ ក្រុងនេបូ និងក្រុងបេអូន។

⁴ទាំងនេះជាស្រុកដែលព្រះ‌អម្ចាស់វាយយកបាននៅចំពោះមុខសហគមន៍អ៊ីស្រា‌អែល ហើយស្រុកទាំងនោះជាកន្លែងដ៏ល្អសម្រាប់ហ្វូងសត្វ។ យើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើលោក មានហ្វូងសត្វច្រើនណាស់»។⁵ពួកគេនិយាយទៀតថា៖ «ប្រសិនបើ លោកមេត្តាយើងខ្ញុំ សូមលោកប្រគល់ស្រុកនេះឲ្យយើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើលោកមក។ មិនបាច់ឲ្យយើងខ្ញុំឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ទេ»។

⁶លោកម៉ូសេបានឆ្លើយទៅកូនចៅកាដ និងកូនចៅរូបេនវិញថា៖ «តើគួរឲ្យបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាចេញទៅធ្វើសង្គ្រាម ហើយអ្នករាល់រស់ទីនៅទីនេះឬ?⁷ហេតុអ្វីបានជាអ្នកបំបាក់ទឹកចិត្តប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលលែងចង់ចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានមកពួកគេដូច្នេះ?

⁸ឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ធ្វើដូច្នេះដែរ នៅពេលខ្ញុំចាត់ពួកគេ ពីស្រុកកាដេសបារនាឲ្យទៅពិនិត្យមើលស្រុក។ ពួកគេបានឡើងទៅដល់ជ្រលងភ្នំអេស‌កុល⁹បានឃើញស្រុកនោះ ពួកគេបានធ្វើឲ្យជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលបាក់ទឹកចិត្ត ហើយពួកគេក៏បដិសេធមិនព្រមចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានមកពួកគេនោះឡើយ។

¹⁰នៅថ្ងៃនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់ព្រះ‌ពិរោធជាខ្លាំង។ ព្រះអង្គបានស្បថថា៖¹¹«អស់អ្នកដែលបានចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក ដែលមានអាយុពីម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ នឹងមិនឃើញទឹកដី ដែលយើងបានស្បថប្រគល់ឲ្យអប្រាហាំ អ៊ីសាក និងយ៉ាកុបឡើយ ពីព្រោះពួកគេពុំបានដើរតាមយើងដោយអស់ពីចិត្តទេ លើកលែងតែ¹²កាលែប ជាកូនរបស់យេភូ‌នេ ជាជន‌ជាតិគេណាស និងយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់នូន។ គឺមានតែកាលែប និងយ៉ូស្វេទេ ដែលបានបានដើរតាមដោយចិត្តស្មោះ»។

¹³ដូច្នេះ ព្រះ‌ពិរោធរបស់ព្រះអម្ចាស់ បានឆេះឡើងទាស់នឹងជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល។ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យពួកគេដើរវិល‌វល់ នៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន អស់រយៈពេលសែ‌សិបឆ្នាំ រហូតទាល់តែមនុស្សមួយជំនាន់ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គត្រូវវិនាសអស់។¹⁴មើល៍! អ្នករាល់គ្នាបានងើបឡើងនៅកន្លែងឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ គឺមនុស្សបាបមានកាន់តែច្រើន ដើម្បីបន្ថែមលើកំហឹងដ៏ខ្លាំងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ចំពោះជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលកាន់តែខ្លាំង។¹⁵ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាបែរចេញលែងដើរតាមព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គនឹងបណ្ដោយឲ្យជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលរស់នៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថានម្ដងទៀត ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើឲ្យជា‌ជននេះត្រូវវិនាសទាំងអស់!»។

¹⁶ដូច្នេះ ពួកគេបានចូលមកជិតលោកម៉ូសេ ហើយប្រាប់ថា៖ «សូមអនុញ្ញាតិឲ្យយើងខ្ញុំសង់របងនៅទីនេះ សម្រាប់ហ្វូងសត្វរបស់យើងខ្ញុំ ហើយសង់ក្រុងសម្រាប់គ្រួសាររបស់យើងខ្ញុំ។¹⁷ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងខ្ញុំនឹងរៀបចំខ្លួនជាស្រេចនិងប្រដាប់ដោយអាវុធទៅជាមួយកូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល រហូតទាល់តែយើងខ្ញុំនាំពួកគេចូលទៅដល់ទឹកដីរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្ដែ កូនចៅរបស់យើងខ្ញុំនឹងរស់នៅក្នុងក្រុងដែលមានកំពែងរឹង‌មាំ ការពារ ពីព្រោះនៅមានជនជាតិផ្សេងទៀតដែលរស់នៅក្នុងស្រុក។

¹⁸យើងខ្ញុំមិនវិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញឡើយ ទាល់តែកូនចៅអ៊ីស្រាអែលគ្រប់គ្នាបានទទួលមរតករបស់គេរៀងៗខ្លួន។¹⁹យើងខ្ញុំនឹងមិនទទួលទឹកដីនៅខាងត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ័រដាន់ ទុកជាមរតក ពីព្រោះមរតករបស់យើងខ្ញុំនៅខាងកើតទន្លេយ័រដាន់នេះហើយ»។

²⁰លោកម៉ូសេបានឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាធ្វើតាមអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នានិយាយមែន គឺបើអ្នករាល់គ្នាត្រៀមខ្លួនធ្វើសង្គ្រាម នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់²¹ហើយពួកអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលប្រដាប់អាវុធ បានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ រហូតទាល់តែព្រះអង្គបណ្ដេញខ្មាំងសត្រូវចេញពីមុខព្រះអង្គអស់²²ហើយស្រុកនោះបានទទួលចុះចាញ់នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ នោះអ្នករាល់គ្នាអាចត្រឡប់ទៅវិញបាន។ អ្នករាល់គ្នានឹងគ្មានទោសនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ និងចំពោះជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលឡើយ។ ហើយស្រុកនេះនឹងបានជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់។

²³ប៉ុន្ដែ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនធ្វើដូច្នេះទេ មើល៍! អ្នករាល់គ្នាមានបាបទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់ហើយ។ ត្រូវដឹងថា អំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងតាមទាន់អ្នករាល់គ្នា។²⁴ចូរសង់ក្រុងសម្រាប់គ្រួសាររបស់អ្នករាល់គ្នា និងសង់ក្រោលសម្រាប់ហ្វូងចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នា រួចធ្វើតាមពាក្យដែលអ្នករាល់គ្នាបាននិយាយនោះចុះ!»។²⁵កូនចៅកាដ និងកូនចៅរូបេន បានប្រាប់លោកម៉ូសេថា៖ «អ្នកបម្រើលោកនឹងធ្វើតាមពាក្យដែលលោកម្ចាស់បង្គាប់។

²⁶ចំណែក កូនចៅ ប្រពន្ធ ព្រមទាំងហ្វូងចៀម និងហ្វូងគោរបស់យើងខ្ញុំនឹងនៅតាមក្រុងនានា ក្នុងស្រុកកាឡាដនេះ²⁷ហើយអ្នកបម្រើរបស់លោក នឹងឆ្លងទៅនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម គឺប្រុសៗទាំងអស់នឹងប្រដាប់អាវុធជាស្រេចសម្រាប់ធ្វើសង្គ្រាមតាមបង្គាប់របស់លោកម្ចាស់»។

²⁸លោកម៉ូសេបានចេញបញ្ជាទៅបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ លោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនូន និងមេដឹកនាំអំបូរក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល។²⁹លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ប្រសិនបើ កូនចៅកាដ និងកូនចៅរូបេន ឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ជាមួយអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រុសៗទាំងអស់ដែលប្រដាប់អាវុធដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាដណ្ដើមយកបានស្រុកនោះហើយ ចូរប្រគល់ទឹកដីនៅស្រុកកាឡាដឲ្យពួកគេ ទុកជាកម្មសិទ្ធិចុះ។³⁰ក៏ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ពួកគេមិនប្រដាប់អាវុធឆ្លងទៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាទេ នោះពួកគេនឹងទទួលបានកម្មសិទ្ធិក្នុងស្រុកកាណានជាមួយអ្នករាល់គ្នាវិញ»។

³¹ដូចេ្នះ កូនចៅកាដ និងកូនចៅរូបេន ឆ្លើយឡើងថា៖ «យើងខ្ញុំនឹងធ្វើតាមអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកយើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់លោក។³²យើងខ្ញុំនឹងប្រដាប់អាវុធ ឆ្លងទៅស្រុកកាណាននៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ តែទឹកដីដែលជាចំណែកមរតករបស់យើងខ្ញុំ នឹងនៅឯត្រើយទន្លេយ័រដាន់នេះ»។

³³ដូច្នេះ លោកម៉ូសេក៏ប្រគល់នគររបស់ព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្តេចសាសន៍អាម៉ូរី និងនគររបស់ព្រះបាទអុក ជាស្តេចបាសាន ដល់កូនចៅកាដ និងកូនចៅរូបេន ហើយដល់ពាក់កណ្ដលនៃចំនួនមនុស្សក្នុងកុលសម្ព័ន្ធរម៉ាណាសេ កូនលោកយ៉ូសែប។ គាត់បានឲ្យស្រុកនោះដល់ពួកគេ ហើយគាត់បានចែកតាមចំនួនទីក្រុងដែលមានព្រំប្រទល់ ព្រមទាំងទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលនៅក្នុងស្រុកជុំវិញពួកគេ។

³⁴កូនចៅកាដបានសង់ក្រុងឌីបូន ក្រុងអាថា‌រ៉ូត ក្រុងអារ៉ូ‌អ៊ើរ³⁵ក្រុងអាត្រូតសូផាន ក្រុងយ៉ា‌ស៊ើរ ក្រុងយ៉ុក‌បិហា ក្រុងបេត‌នីមរ៉ា³⁶និងក្រុងបេតហារ៉នឡើងវិញ ដែលសុទ្ធ‌សឹងជាក្រុងមានកំពែងរឹង‌មាំ និងធ្វើក្រោលសម្រាប់ហ្វូងសត្វពួកគេផងដែរ។

³⁷កូនចៅរូបេនបានសង់ក្រុងហែស‌បូន ក្រុងអេឡា‌លេ ក្រុងគារយ៉ា‌ថែម³⁸ក្រុងនេបូ និងក្រុងបាលមេយ៉ូន ដែលគេបានដូរឈ្មោះ ព្រមទាំងក្រុងស៊ីបម៉ាឡើងវិញ។ ពួកគេដាក់ឈ្មោះថ្មីឲ្យក្រុងទាំងឡាយ ដែលពួកគេបានសង់។³⁹ពូជ‌ពង្សរបស់លោកម៉ាកៀរ ជាកូនរបស់លោកម៉ាណា‌សេ បានឡើងទៅស្រុកកាឡាដ ហើយដណ្ដើមយកបានទឹកដីនោះពីជន‌ជាតិអាម៉ូរីដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនោះ។

⁴⁰បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានប្រគល់ស្រុកកាឡាដឲ្យលោកម៉ាកៀរ ជាកូនរបស់លោកម៉ាណា‌សេ ហើយកូនចៅរបស់ពួកគេក៏តាំងទីលំ‌នៅក្នុងស្រុកនោះ។⁴¹លោកយ៉ាអៀរ ជាកូនរបស់លោកម៉ាណា‌សេ បានចេញទៅវាយដណ្ដើមយកក្រុងនានា ហើយដាក់ឈ្មោះក្រុងទាំងនោះថាហាវ៉ុតយ៉ាអៀរ។⁴²លោកណូបាសបានចេញទៅវាយដណ្ដើមយកក្រុងកេណាត និងភូមិនៅជុំ‌វិញ ហើយដាក់ឈ្មោះក្រុងនោះថា ក្រុងណូបាស តាមឈ្មោះរបស់គាត់។

33

¹នេះជាការធ្វើដំណើររបស់កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល បន្ទាប់ពីពួកគេចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីប តាមក្រុមទ័ពរបស់ពួកគេ ក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន។²លោកម៉ូសេបានកត់‌ត្រាទុកពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ដែលពួកគេធ្វើដំណើរតាមបង្គាប់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ នេះជាការធ្វើដំណើរបស់ពួកគេពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ៖

³ពួកគេបានធ្វើដំណើរចេញពីក្រុងរ៉ាម‌សេស នៅកំឡុងខែទីមួយ គឺនៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ខែទីមួយ។ នៅព្រឹកព្រលឹមបន្ទាប់ពីពិធីបុណ្យចម្លងមួយថ្ងៃ ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលបានចេញដោយមានសេរី‌ភាព នៅចំពោះមុខជន‌ជាតិអេស៊ីបទាំងអស់។⁴ការនេះកើតឡើងក្នុងពេលដែលជន‌ជាតិអេស៊ីបកំពុងបញ្ចុះសពកូនច្បងទាំងអស់របស់ពួកគេ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់សម្លាប់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយព្រះ‌អម្ចាស់ក៏បានដាក់ទោសដល់អស់ទាំងព្រះរបស់ពួកគេដែរ។

⁵ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលបានធ្វើដំណើរចេញពីក្រុងរ៉ាម‌សេស មកបោះជំរំនៅស៊ូកូត។⁶ពួកគេចាកចេញពីស៊ូកូត មកបោះជំរំនៅអេថាម ដែលស្ថិតនៅជាយទីរហោ‌ស្ថាន។⁷ពួកគេចាកចេញពីអេថាម វាងទៅពីហា‌ហ៊ីរ៉ុត ដែលស្ថិតនៅទល់មុខនឹងបាលសេ‌ផុន ហើយកន្លែងដែលពួកគេបោះជំរំនោះទល់មុខនឹងមីគ‌ដូល។

⁸បន្ទាប់មក ពួកគេចាកចេញពីមុខពីហា‌ហ៊ីរ៉ុត ឆ្លងកាត់កណ្ដាលសមុទ្រ ឆ្ពោះទៅទីរហោ‌ស្ថាន។ ពួកគេធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ ក្នុងទីរហោ‌ស្ថានអេថាម មកបោះជំរំនៅម៉ារ៉ា។⁹ពួកគេចាកចេញពីម៉ារ៉ា មកដល់អេលីម។ នៅអេលីមនេះមានប្រភពទឹកចំនួនដប់‌ពីរ និងដើមលម៉ើចិត‌សិបដើម ពួកគេក៏បោះជំរំនៅទីនោះ។¹⁰ពួកគេចាកចេញពីអេលីម ទៅបោះជំរំនៅក្បែរសមុទ្រកក់។

¹¹ពួកគេចាកចេញពីសមុទ្រកក់ មកបោះជំរំនៅទីរហោ‌ស្ថានស៊ីន។¹²ពួកគេចាកចេញពីទីរហោ‌ស្ថានស៊ីន មកបោះជំរំនៅដូបកា។¹³ពួកគេចាកចេញពីដូបកា មកបោះជំរំនៅអាលូស។¹⁴ពួកគេចាកចេញពីអាលូស មកបោះជំរំនៅរេផិ‌ឌីម។ នៅកន្លែងនោះគេរកទឹកឲ្យប្រជា‌ជនរកទឹកផឹកមិនបានទេ។

¹⁵ពួកគេចាកចេញពីរេផិ‌ឌីម មកបោះជំរំនៅទីរហោ‌ស្ថានស៊ីណៃ។¹⁶ពួកគេចាកចេញពីទីរហោ‌ស្ថានស៊ីណៃ មកបោះជំរំនៅគីប្រូតហាត់‌តាវ៉ា។¹⁷ពួកគេចាកចេញពីគីប្រូតហាត់‌តាវ៉ា មកបោះជំរំនៅហាសិ‌រ៉ូត។¹⁸ពួកគេចាកចេញពីហាសិ‌រ៉ូត មកបោះជំរំនៅរីតម៉ា។

¹⁹ពួកគេចាកចេញពីរីតម៉ា មកបោះជំរំនៅរីម៉ូពេរេស។²⁰ពួកគេចាកចេញពីរីម៉ូន-ពេរេស មកបោះជំរំនៅលីបណា។²¹ពួកគេចាកចេញពីលីបណា មកបោះជំរំនៅរីសា។²²ពួកគេចាកចេញពីរីសា មកបោះជំរំនៅកេហេ‌ឡាថា។

²³ពួកគេចាកចេញពីកេហេ‌ឡាថា មកបោះជំរំនៅភ្នំសេភើរ។²⁴ពួកគេចាកចេញពីភ្នំសា‌ភើរ មកបោះជំរំនៅហារ៉ា‌ដា។²⁵ពួកគេចាកចេញពីហារ៉ា‌ដា មកបោះជំរំនៅម៉ាកហេ‌ឡូត។²⁶ពួកគេចាកចេញពីម៉ាកហេ‌ឡូត មកបោះជំរំនៅតាហាត់។

²⁷ពួកគេចាកចេញពីតាហាត់ មកបោះជំរំនៅតារ៉ាស។²⁸ពួកគេចាកចេញពីតារ៉ាស មកបោះជំរំនៅមីតកា។²⁹ពួកគេចាកចេញពីមីតកា មកបោះជំរំនៅហាស្មូ‌ណា។³⁰ពួកគេចាកចេញពីហាស្មូ‌ណា មកបោះជំរំនៅម៉ូសេ‌រ៉ូត។

³¹ពួកគេចាកចេញពីម៉ូសេ‌រ៉ូត មកបោះជំរំនៅបេនេយ៉ាកាន។³²ពួកគេចាកចេញពីបេនេយ៉ាកាន មកបោះជំរំនៅហោគីត‌កាត់។³³ពួកគេចាកចេញពីហា‌គីត‌កាត់ មកបោះជំរំនៅយ៉ុត‌បាថា។³⁴ពួកគេចាកចេញពីយ៉ុត‌បាថា មកបោះជំរំនៅអាប្រូ‌ណា។

³⁵ពួកគេចាកចេញពីអាប្រូ‌ណា មកបោះជំរំនៅអេស៊ានគេប៊ើរ។³⁶ពួកគេចាកចេញពីអេស៊ានគេប៊ើរ មកបោះជំរំនៅទីរហោ‌ស្ថានស៊ីន នៅត្រង់កាដេស។³⁷ពួកគេចាកចេញពីកាដេស មកបោះជំរំនៅភ្នំហោរ ដែលនៅជាយស្រុកអេដុម។

³⁸បូជា‌ចារ្យអើរ៉ុនបានឡើងទៅលើភ្នំហោរ តាមបង្គាប់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយគាត់បានស្លាប់នៅទីនោះ ក្នុងឆ្នាំទីសែ‌សិប បន្ទាប់មក ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីប នៅថ្ងៃទីមួយ ខែទីប្រាំ។³⁹ពេលលោកអើរ៉ុនស្លាប់នៅលើភ្នំហោរ គាត់មានអាយុមួយរយម្ភៃបីឆ្នាំ។

⁴⁰ស្ដេចក្រុងអើរ៉ាត គឺស្ដេចជន‌ជាតិកាណានដែលរស់នៅទីរហោស្ថានខាងត្បូង ក្នុងស្រុកកាណាន បានឮថាកូនចៅអ៊ីស្រា‌អែលមកដល់ទីនោះ។

⁴¹ពួកគេក៏ចេញពីភ្នំហោរ មកបោះជំរំនៅត្រង់សាល‌ម៉ូណា។⁴²ពួកគេចាកចេញពីសាល‌ម៉ូណា មកបោះជំរំនៅពូណូន។⁴³ពួកគេចាកចេញពីពូណូន មកបោះជំរំនៅអូបូត។

⁴⁴ពួកគេចាកចេញពីអូបូត មកបោះជំរំនៅអ៊ីយេអាបា‌រីម ដែលនៅជាយស្រុកម៉ូអាប់។⁴⁵ពួកគេចាកចេញពីអ៊ីយេអាបា‌រីម មកបោះជំរំនៅឌីបូនកាដ។⁴⁶ពួកគេចាកចេញពីឌីបូនកាដ មកបោះជំរំនៅអាល់ម៉ូនឌីប្លា‌ថែម។

⁴⁷ពួកគេចាកចេញពីអាល់ម៉ូនឌីប្លា‌ថែម មកបោះជំរំនៅតំបន់ភ្នំអាបា‌រីម ទល់មុខនឹងក្រុងនេបូរ។⁴⁸ពួកគេចាកចេញពីតំបន់ភ្នំអាបា‌រីម មកបោះជំរំនៅវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ជិតទន្លេយ័រដាន់ នៅក្រុងយេរីខូ។⁴⁹ពួកគេបោះជំរំជិតទន្លេយ័រដាន់ ចាប់ពីបេតយេស៊ី‌ម៉ូត រហូតដល់អេ‌បិលស៊ី‌ទីម ក្នុងវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់។

⁵⁰ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេ នៅវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ក្បែរទន្លេយ័រដាន់ នៅក្រុងយេរីខូ ដោយមានបន្ទូលថា៖⁵¹«ចូរប្រាប់ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលថា៖ «នៅពេលអ្នករាល់គ្នាឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ចូលទៅក្នុងស្រុកកាណាន⁵²នោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបណ្ដេញប្រជា‌ជនដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនោះឲ្យអស់ពីមុខអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបំផ្លាញរូបឆ្លាក់ទាំងអស់របស់ពួកគេ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបំផ្លាញរូបសិតទាំងអស់របស់ពួកគេ ព្រមទាំងកម្ទេចទីខ្ពស់ៗទាំងអស់របស់ពួកគេផងដែរ។

⁵³អ្នករាល់គ្នាត្រូវចាប់យកស្រុកនោះទុកជាកម្មសិទ្ធិ ហើយរស់នៅទីនោះ ពីព្រោះយើងបានឲ្យអ្នករាល់គ្នា ទុកជាកម្មសិទ្ធិហើយ។⁵⁴អ្នករាល់គ្នាត្រូវទទួលស្រុកនោះ ទុកជាមរតក ដោយចាប់ឆ្នោត តាមអំបូរនីមួយៗ។ អំបូរណាដែលធំជាងគេ ត្រូវឲ្យចំណែកដីធំជាងគេដែរ ហើយអំបូរណាតូចជាងគេ ត្រូវចំណែកដីតូចជាងគេដែរ។ បើចាប់ឆ្នោតប៉ះចំអំបូរណា ដីនោះនឹងបានជាកម្មសិទ្ធិរបស់អំបូរនោះ។ អ្នករាល់គ្នាទទួលមរតកតាមឈ្មោះកុល‌សម្ព័ន្ធដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា។

⁵⁵ប៉ុន្ដែ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនបណ្ដេញប្រជា‌ជននៅក្នុងស្រុកចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នាទេ នោះប្រជាជនដែលអ្នករាល់គ្នាអនុញ្ញាតិឲ្យរស់នៅនោះ ពួកគេនឹងប្រៀបដូចជាកម្ទេចឈើនៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នា និងជាបន្លាជាប់នៅចំហៀងរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺពួកគេនឹងធ្វើឲ្យជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នាលំបាក នៅក្នុងស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅនោះ។⁵⁶ត្រូវដឹងថា យើងប្រព្រឹត្តចំពោះជនជាតិនោះយ៉ាងណា នោះយើងនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងនោះះដែរ»។

34

¹ព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖²«ចូរបង្គាប់កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែលថា៖ «ពេលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងស្រុកកាណាន ជាស្រុកដែលត្រូវបានជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺស្រុកកាណាន និងព្រំ‌ប្រទល់របស់វា³គឺព្រំប្រទល់ខាងត្បូងគិតចាប់ពីទីរហោ‌ស្ថានស៊ីន ជាប់នឹងស្រុកអេដុម។ ព្រំប្រទល់ខាងកើតឈៀងខាងត្បូងនឹងបញ្ចប់នៅចុងខាងត្បូងនៃសមុទ្រអំបិល។

⁴រួចបត់ទៅខាងត្បូងចាប់ពីទួលក្រា‌ប៊ីម ឆ្លងកាត់ទីរហោ‌ស្ថានស៊ីន ហើយពីទីនោះបន្តទៅដល់ខាងត្បូងកាដេសបារនា និងបន្តរហូតដល់ទៅហាសាអាដា ហួសទៅដល់អាសម៉ូន⁵ពីទីនោះ ព្រំប្រទល់ត្រូវបត់ពីអាសម៉ូន ឆ្ពោះទៅស្ទឹងស្រុកអេស៊ីបរហូតទៅទល់នឹងសមុទ្រ។

⁶ព្រំ‌ប្រទល់ខាងលិច នោះគឺតាមបណ្ដោយសមុទ្រធំ។ នេះត្រូវបានជាព្រំដែនខាងលិចរបស់អ្នករាល់គ្នា។

⁷ព្រំ‌ប្រទល់ខាងជើងរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវកំណត់នោះគឺចាប់ពីសមុទ្រធំ រហូតដល់ភ្នំហោរ។⁸ហើយពីភ្នំហោរ រហូតដល់ក្រុងហា‌ម៉ាត់ ហើយបន្តទៅដល់សេដាដ។⁹ហើយព្រំ‌ប្រទល់នេះត្រូវបន្តទៅដល់ស៊ីប្រុន រួចបញ្ចប់នៅហាសារអេណាន។ នេះត្រូវជាព្រំ‌ប្រទល់ខាងជើងរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁰បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវកំណត់ព្រំ‌ប្រទល់ខាងកើតរបស់អ្នករាល់គ្នាចាប់ពីហាសារអេណានទៅសេផាម។¹¹ហើយពីព្រំ‌ប្រទល់ខាងកើតនេះត្រូវចុះពីសេផាមទៅរីម‌ឡា ដែលនៅខាងកើតអា‌យ៉ីន រួចបន្ដចុះទៅតាមបណ្ដោយត្រើយខាងកើតសមុទ្រគេនេ‌សារ៉ែត¹²រួចបន្ដចុះទៅក្រោមរហូតដល់ព្រំដែនខាងកើតនៃសមុទ្រអំបិល។ នេះគឺជាស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នាដែលព្រំ‌ប្រទល់ជុំវិញ»។

¹³បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានបង្គាប់ដល់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ហើយប្រាប់ថា៖ «នេះហើយជាស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នានឹងបានទទួលដោយការចាប់ឆ្នោត ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បង្គាប់ឲ្យប្រគល់ដល់កុល‌សម្ព័ន្ធប្រាំបួន និងកុល‌សម្ព័ន្ធពាក់កណ្ដាលទៀត។¹⁴ចំណែក កុលសម្ព័ន្ធនៃកូនចៅរូបេន តាមរយៈការបែងចែកមរតកក្នុងកុលសម្ព័ន្ធនៃដូនតារបស់ពួកគេ និងកុល‌សម្ព័ន្ធកូនចៅកាដ តាមរយៈការបែងចែកមរតកក្នុងកុលសម្ព័ន្ធនៃដូនតារបស់ពួកគេ ព្រមទាំងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាលទៀត បានទទួលទឹកដីរបស់ពួកគេអស់ហើយ។¹⁵កុល‌សម្ព័ន្ធទាំងពីរ និងកុល‌សម្ព័ន្ធពាក់កណ្ដាល បានទទួលទឹកដីជាចំណែរបស់ខ្លួន នៅផ្នែកខាងលើទន្លេយ័រដាន់ ខាងលិចក្រុងយេរីខូ គឺបែរមុខទៅទិសខាងកើត»។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកម៉ូសេ ដោយមានបន្ទូលថា៖¹⁷«ឈ្មោះពួកអ្នកដែលត្រូវចែកស្រុកនោះ ទុកជាមរតកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា នោះគឺបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ និងយ៉ូស្វេជាកូននូន¹⁸ហើយអ្នកត្រូវជ្រើសរើសមេដឹកនាំម្នាក់ពីគ្រប់កលុសម្ព័ន្ធ ដើម្បីបែងចែកទឹកដីឲ្យអំបូររបស់ពួកគេ។

¹⁹ទាំងនេះជាឈ្មោះរបស់ពួកគេ៖ ពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដា លោកកាលែប គឺកូនរបស់លោកយេភូ‌នេ។²⁰ពីកុល‌សម្ព័ន្ធកូនចៅរបស់ស៊ីម្មាន គឺលោកសាំយូ‌អែល ជាកូនរបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដ ។

²¹ពីកុល‌សម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន គឺលោកអេលី‌ដាដ ជាកូនរបស់លោកគីស‌ឡូន ។²²មេដឹកនាំពីកុល‌សម្ព័ន្ធកូនចៅដាន់ គឺលោកប៊ូ ជាកូនរបស់លោកយុក‌លី។²³ពីកូនចៅរបស់យ៉ូសែប មេដឹកនាំកូនចៅនៃកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ គឺលោកហានាល ជាកូនរបស់លោកអេផូដ។

²⁴មេដឹកនាំពីកុល‌សម្ព័ន្ធនៃកូនចៅរបស់អេប្រាអ៊ីម គឺលោកកេម‌យួល ជាកូនរបស់លោកស៊ីបតាន ។²⁵មេដឹកនាំពីកុល‌សម្ព័ន្ធនៃកូនចៅរបស់សាប់យូ‌ឡូន គឺលោកអេលី‌សាផាន ជាកូនរបស់លោកប៉ាណាក់។²⁶មេដឹកនាំពីកុល‌សម្ព័ន្ធនៃកូនចៅរបស់អ៊ីសា‌ខារ គឺលោកប៉ាល‌ទាល ជាកូនរបស់លោកអាស្សាន។

²⁷មេដឹកនាំពីកុល‌សម្ព័ន្ធនៃកូនចៅរបស់អេ‌ស៊ើរ គឺលោកអហ៊ី‌ហ៊ូដ ជាកូនរបស់លោកសេឡូ‌មី ។²⁸មេដឹកនាំពីកុល‌សម្ព័ន្ធនៃកូនចៅរបស់ណែប‌ថាលី គឺលោកពេដា‌ហិល ជាកូនរបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដ»។²⁹ព្រះអម្ចាស់បង្គាប់អ្នកទាំងនេះឲ្យបែងចែកទឹកដីនៃស្រុកកាណាន ចែកឲ្យកុលសម្ព័ន្ធនីមួយៗរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែលទុកជាមរតក។

35

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេ នៅវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ជិតទន្លេយ័រដាន់ ទល់មុខនឹងក្រុងយេរីខូ ដោយបន្ទូលថា៖²«ចូរបង្គាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលឲ្យប្រគល់ទឹកដីខ្លះដែលជាចំណែករបស់ពួកគេឲ្យពួកលេវីផង។ ពួកគេត្រូវឲ្យក្រុងដើម្បីពួកលេវីបានរស់នៅ ហើយវាលស្មៅនៅជុំ‌វិញក្រុងទាំងនោះផងដែរ។

³ដូច្នេះ ពួកលេវីនឹងមានក្រុងទាំងនេះសម្រាប់រស់នៅ។ ចំណែក វាលស្មៅនឹងបានសម្រាប់ហ្វូងសត្វ និងសម្រាប់សត្វពាហនៈឯទៀតៗរបស់ពួកគេ ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេ។⁴វាលស្មៅនៅជុំ‌វិញទីក្រុងដែលប្រគល់ឲ្យពួកលេវីនោះ ត្រូវគិតចាប់ពីកំពែងក្រុងចេញទៅក្រៅ ចម្ងាយមួយពាន់ហត្ថគ្រប់ទិសទាំងអស់។

⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវវាស់ខាងក្រៅទីក្រុងនៅទិសខាងកើតពីរពាន់ហត្ថ នៅទិសខាងត្បូងពីរពាន់ហត្ថនៅ នៅទិសខាងលិចពីរពាន់ហត្ថ និងនៅទិសខាងជើងពីរពាន់ហត្ថ។ នេះជាវាលស្មៅសម្រាប់ក្រុងរបស់ពួកគេ។ ទីក្រុងត្រូវស្ថិតនៅចំកណ្ដាលដីនោះ។

⁶ទីក្រុងទាំងប្រាំមួយ ដែលអ្នករាល់គ្នាឲ្យដល់ពួកលេវី នោះត្រូវឲ្យមានទីក្រុងសម្រាប់ជាជម្រក។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវទុកកន្លែងទាំងនេះសម្រាប់ឲ្យអ្នកណាដែលសម្លាប់មនុស្សបានរត់ភៀសខ្លួនទៅ។⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវឲ្យទីក្រុងសែសិបពីរទៀតដល់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ទីក្រុងទាំងអស់ដែលត្រូវឲ្យដល់ពួកលេវី នោះមានចំនួនសែសិបប្រាំបី។ អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវប្រគល់វាលស្មៅសម្រាប់ក្រុងនីមួួៗផងដែរ។

⁸កុល‌សម្ព័ន្ធធំជាងគេរបស់កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល គឺកុល‌សម្ព័ន្ធដែលមានដីច្រើន ត្រូវប្រគល់ក្រុងឲ្យច្រើន ហើយកុល‌សម្ព័ន្ធតូច ត្រូវឲ្យក្រុងតិច»។ កុល‌សម្ព័ន្ធនីមួយៗត្រូវប្រគល់ឲ្យពួកលេវី តាមចំណែកដែលពួកគេទទួលបាន។

⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកលោកម៉ូសេ ដោយបន្ទូលថា៖¹⁰«ចូរប្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលថា៖ «នៅពេលអ្នករាល់គ្នាឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ចូលទៅក្នុងស្រុកកាណានរួចហើយ¹¹នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវជ្រើសរើសយកក្រុងខ្លះសម្រាប់ទុកជាកន្លែងឲ្យអ្នកណាដែលបានសម្លាប់មនុស្សដោយអចេតនាភៀសខ្លួនមកជ្រក។

¹²ក្រុងទាំងនោះជាជម្រករបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យរួចពីអ្នកសង‌សឹក។ ធ្វើដូច្នេះ អ្នកដែលត្រូេវជាប់ចោទនោះនឹងមិនត្រូវសម្លាប់មុនពេលឈរកាត់ក្ដីនៅចំពោះមុខសហគមន៍ឡើយ។¹³អ្នករាល់គ្នាត្រូវជ្រើសរើសក្រុងប្រាំមួយសម្រាប់ធ្វើជាក្រុងជម្រក។

¹⁴អ្នកត្រូវផ្តល់ឲ្យក្រុងជម្រកបីស្ថិតនៅឯនាយទន្លេយ័រដាន់ និងក្រុងបីទៀតនៅក្នុងស្រុកកាណាន។ ក្រុងទាំងនេះគឺសម្រាប់ជាក្រុងជម្រក។ សម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល សម្រាប់ជនបរ‌ទេស និងសម្រាប់អស់អ្នកកំពុងរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។¹⁵ក្រុងទាំងប្រាំមួយនេះគឺសម្រាប់ទុកជាកន្លែងឲ្យអ្នកណាដែលបានសម្លាប់មនុស្សដោយអចេតនាភៀសខ្លួនមកជ្រក។

¹⁶ប៉ុន្ដែ ប្រសិនបើជនជាប់ចោទនោះ យករបស់អ្វីមួយធ្វើពីដែក វាយជនរងគ្រោះ ហើយប្រសិនបើជនរងគ្រោះនោះស្លាប់ ជនជាប់ចោទនោះគឺជាឃាតក។ គេត្រូវតែទទួលទោសដល់ស្លាប់។¹⁷ប្រសិនបើ ជនជាប់ចោទនោះកាន់ដុំថ្មវាយជនរងគ្រោះ ដែលអាចធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះស្លាប់បាន ហើយប្រសិនបើជនរងគ្រោះនោះស្លាប់ ជនជាប់ចោទនោះគឺជាឃាតក។ គេត្រូវតែទទួលទោសដល់ស្លាប់។¹⁸ប្រសិនបើជនជាប់ចោទយករបស់អ្វីមួយធ្វើពីឈើ វាយអ្នកវាយគ្រោះ ដែលអាចធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះស្លាប់បាន ហើយប្រសិនបើ ជនរងគ្រោះនោះស្លាប់ ជនជាប់ចោទនោះ គឺជាឃាតក។ គេត្រូវតែទទួលទោសដល់ស្លាប់។

¹⁹អ្នកដែលត្រូវសង‌សឹកនឹងឈាម នោះត្រូវតែសម្លាប់ឃាតកនោះវិញ។ នៅពេលអ្នកសងសឹកជួបប្រទះឃើញអ្នកនោះវេលាណា អ្នកត្រូវសង‌សឹកនឹងឈាមនោះត្រូវតែសម្លាប់ឃាតកនោះ²⁰ប្រសិនបើអ្នកនោះបានវាយគេដោយចិត្តស្អប់ ឬបានលបចោលគេនឹងអ្វីមួយ ដែលធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះស្លាប់²¹ឬបានវ៉ៃគេនឹងដៃដោយចិត្តស្អប់ ដែលធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះស្លាប់ នោះជនជាប់ចោទដែលវ៉ៃគេនោះ ត្រូវតែទទួលទោសដល់ស្លាប់។ គេគឺជាឃាតក អ្នកដែលត្រូវសង‌សឹកនឹងឈាមនោះត្រូវសម្លាប់ឃាតកនោះវិញ ក្នុងវេលាដែលជួបឃាតកនោះ។

²²ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើជនជាប់ចោទស្រាប់តែវាយជនរងគ្រោះដោយអចេតនា ទាំងគ្មានចិត្តសម្អប់សោះ ឬមិនបានលបចោលរបស់អ្វីមួយទៅលើជនរងគ្រោះ²³ដែលអាចធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះស្លាប់ ជនជាប់ចោទនោះមិនមែនជាសត្រូវរបស់ជនរងគ្រោះទេ គាត់គ្មានបំណងធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះឈឺចាប់ទេ។ ប៉ុន្តែ នេះជាអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើ បើជនរងគ្រោះនោះស្លាប់។

²⁴ក្នុងករណីសហគមន៍ត្រូវសម្រុះ‌សម្រួលរវាងជនជាប់ចោទ និងអ្នកសង‌សឹកនឹងឈាម តាមមូលដ្ឋានច្បាប់²⁵សហគមន៍ត្រូវរំដោះជនជាប់ចោទនោះ ពីកណ្ដាប់ដៃរបស់អ្នកសង‌សឹកនឹងឈាម។ សហគមន៍ត្រូវនាំអ្នកនោះវិលត្រឡប់ទៅក្រុងជម្រក ដែលខ្លួនបានរត់ភៀសខ្លួនទៅ ហើយគាត់ត្រូវរស់នៅក្នុងក្រុងនោះ រហូតដល់ពេលមហាបូជា‌ចារ្យ ដែលបានតែង‌តាំងដោយប្រេងបរិសុទ្ធក្នុងជំនាន់នោះស្លាប់។

²⁶ប៉ុន្ដែ ប្រសិនបើជនជាប់ចោទចេញហួសព្រំប្រទល់ក្រុងជម្រកដែលខ្លួនរត់ភៀសខ្លួនទៅនោះ²⁷ហើយអ្នកសងសឹកនឹងឈាម ជួបគាត់នៅខាងក្រៅព្រំប្រទល់ក្រុងជម្រក រួចសម្លាប់គាត់ជនជាប់ចោទ អ្នកសង‌សឹកនឹងឈាមនោះគ្មានទោសជាឃាតកទេ។²⁸នេះព្រោះតែជនជាប់ចោទត្រូវរស់នៅក្នុងក្រុងជម្រក រហូតដល់មហាបូជា‌ចារ្យស្លាប់។ បន្ទាប់ពីមហាបូជា‌ចារ្យស្លាប់ ទើបជនជាប់ចោទអាចវិលត្រឡប់ទៅស្រុកដែលគាត់មានលំ‌នៅ‌ដ្ឋានរបស់ខ្លួនវិញបាន។

²⁹ទាំងនេះជាច្បាប់បញ្ញត្តសម្រាប់អ្នករាល់នៅគ្រប់ជំនាន់ និងគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ។³⁰អ្នកណាក៏ដោយដែលសម្លាប់មនុស្សម្នាក់ គេត្រូវសម្លាប់ឃាតកនោះវិញ នៅពេលដែលមានសាក្សីជាច្រើនធ្វើបន្ទាល់។ ប៉ុន្តែ បើមានសាក្សីតែម្នាក់ គេមិនអាចសម្លាប់ជននោះបានឡើយ។

³¹អ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវទទួលសំណូកអ្វីនឹងលោះជីវិតឃាតករដែលជាប់ចោទពីបទមនុស្សឃាតឡើយ។ ត្រូវតែសម្លាប់អ្នកនោះកុំខាន³²ក៏មិនត្រូវទទួលសំណូកអ្វីនឹងលោះអ្នកដែលបានរត់ទៅជ្រកក្នុងក្រុងជម្រកនោះដែរ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវឲ្យគេត្រឡប់មកនៅក្នុងស្រុករបស់គាត់វិញ រហូតដល់មមហាបូជា‌ចារ្យស្លាប់។

³³មិនត្រូវបំពុលស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នាទៅរស់នៅតាមរបៀបនេះឡើយ ដ្បិត ឈាមរបស់ឃាតកនឹងបំពុលស្រុកនោះ។ គ្មានតង្វាយធួនណាអាចលោះស្រុកនោះបានឡើយ នៅពេលឈាមបានស្រក់លើស្រុកនោះហើយ គឺមានតែឈាមនៃអ្នកដែលបានកម្ចាយឈាមនោះប៉ុណ្ណោះ។³⁴ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានមិនត្រូវធ្វើឲ្យស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅរស់នៅទៅជាសៅ‌ហ្មងឡើយ ពីព្រោះយើងក៏នៅក្នុងស្រុកនោះដែរ។ ដ្បិត យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលរស់នៅក្នុងចំណោមកូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល»។

36

¹បន្ទាប់មក ពួកមេដឹកនាំរបស់ក្រុមគ្រួសារផ្សេងៗនៃអំបូរកាឡាដ ជាកូនរបស់លោកម៉ាកៀរ (ជាកូនរបស់លោកម៉ាណា‌សេ) ដែលមកពីអំបូរកូនចៅរបស់លោកយ៉ូសែប បានចូលមក ហើយបាននិយាយនៅចំពោះលោកម៉ូសេ និងនៅចំពោះមុខពួកមេដឹកនាំ ដែលជាមេលើកុលសម្ព័ន្ធរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលថា៖²«ព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់លោក ដែលជាម្ចាស់របស់យើងខ្ញុំ ឲ្យប្រគល់ចំណែកដីដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល ដោយការចាប់ឆ្នោត។ ហើយព្រះ‌អម្ចាស់ក៏បានបង្គាប់លោក ឲ្យប្រគល់ទឹកដីជាចំណែករបស់លោកស្លូផិ‌ហាត ជាបងប្អូនរបស់យើងខ្ញុំ ទៅឲ្យកូនស្រីរបស់គាត់ដែរ។

³ប៉ុន្ដែ ប្រសិនបើកូនស្រីរបស់គាត់រៀបការជាមួយកូនប្រុសរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធណាមួយទៀតនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល នោះចំណែកទឹកដីរបស់ពួកនាងនឹងត្រូវកាត់ចេញពីចំណែកមរតកនៃដូនតារបស់យើងខ្ញុំ។ ដីនោះនឹងត្រូវបន្ថែមនៅក្នុងចំណែកកុល‌សម្ព័ន្ធដែលនាងបានទៅចូលរួមជាមួយ។ ក្នុងករណីនោះ ដីនោះនឹងត្រូវដកចេញពីចំណែកមរតករបស់យើងខ្ញុំ។⁴ហើយក្នុងករណីនោះ នៅពេលឆ្នាំនៃមេត្តាករុណារបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលមកដល់ នោះចំណែកមរតករបស់ពួកនាងនឹងត្រូវដាក់ចូលក្នុងចំណែកមរតកនៃកុល‌សម្ព័ន្ធដែលពួកនាងបានចូលរួម។ ដូច្នេះ ចំណែកមរតករបស់ពួកនាងនឹងត្រូវដកចេញពីចំណែករមតកនៃដូនតារបស់យើងខ្ញុំ»។

⁵ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានបង្គាប់ដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖ «អ្វីដែលកុលសម្ព័ន្្ធរបស់កូនចៅលោកយ៉ូសែបគេបាននិយាយនៅពេលនេះ គឺត្រឹមត្រូវ។⁶នេះជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់ ពីដំណើរនៃពួកកូនស្រីស្លូផិហាត។ ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថា៖ «ចូរឲ្យពួកគេរៀបការជាមួយអ្នកណាដែលគេគិតថាល្អបំផុត ប៉ុន្តែ គេត្រូវរៀបការជាមួយអ្នកនៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធនៃឪពុករបស់ពួកគេតែប៉ុណ្ណោះ»។

⁷មិនត្រូវឲ្យមានមរតករបស់កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល ប្ដូរពីកលសម្ព័ន្ធមួយ ទៅកុលសម្ព័ន្ធមួយទៀតឡើយ។ ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលម្នាក់ៗ ត្រូវនៅជាប់នឹងចំណែកមរតកនៃកុលសម្ព័ន្ធដូនតារបស់ខ្លួន។

⁸កូនស្រីទាំងអស់របស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលមានចំណែកមរតកក្នុងកុលសម្ព័ន្ធរបស់នាង នោះនាងត្រូវតែរៀបការជាមួយនរណាម្នាក់ដែលស្ថិតនៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធឪពុករបស់នាង។ ធ្វើបែបនេះ គឺដើម្បីឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែលបានគ្រប់គ្រងមរតករពីដូនតារបស់ពួកគេ⁹មិនត្រូវមានចំណែកមរតកណាមួយ ប្ដូរពីកុលសម្ព័ន្ធមួយ ទៅកុលសម្ព័ន្ធមួយទៀតឡើយ។ កុលសម្ព័ន្ធនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ត្រូវថែរក្សាចំណែកមរតករបស់ខ្លួន។

¹⁰ដូច្នេះ ពួកកូនស្រីរបស់លោកស្លូផិហាតក៏ធ្វើដូចដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ¹¹នាងម័សឡា នាងធើសា នាងហុកឡា នាងមីលកា និងនាងណូហា ជាកូនស្រីរបស់លោកស្លូផិហាត បានរៀបការជាមួយកូនចៅរបស់ម៉ាណាសេ។¹²ពួកគេបានរៀបការចូលទៅក្នុងអំបូរនៃកូនចៅរបស់លោកម៉ាណាសេ ជាកូនលោកយ៉ូសែប។ ដូច្នេះ មរតករបស់ពួកគេក៏នៅតែស្ថិតក្នុងកុលសម្ព័ន្ធនៃអំបូររបស់ឪពុកពួកគេ។

¹³ទាំងនេះគឺជាបញ្ញត្ត និងច្បាប់ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រទានដល់ពួកកូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល តាយរយៈលោកម៉ូសេ នៅវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ជិតទន្លេយ័រដាន់ នៅក្រុងយេរីខូ។

ចោទិយកថា

1

¹នេះជាពាក្យរដែលលោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ នៅឯខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ ក្នុងទីរហោស្ថានតំបន់អារ៉ាបា នៅទល់មុខនឹងស៊ូភ ត្រង់ចន្លោះប៉ារ៉ាន តូផែល ឡាបាន់ ព្រមទាំងហាសិរ៉ូត និងឌីសាហាប។²បន្ទាប់ពីបានធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលដប់មួយថ្ងៃចេញពីហោរែប នៅតាមតំបន់ភ្នំសៀរ ទៅកាន់កាដេស បារនា។

³ការនេះកើតឡើងនៅក្នុងឆ្នាំសែសិប នៅខែទីដប់មួយ នៅថ្ងៃទីមួយនៃខែនោះ លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល អំពីព្រះបន្ទូលដែលព្រះជាម្ចាស់បង្គាប់ដល់លោកឲ្យប្រាប់គេពួកគេ។⁴ការនេះកើតឡើងបន្ទាប់ពីព្រះជាម្ចាស់បានប្រហារលើព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្តេចជនជាតិអាម៉ូរី ដែលគង់នៅក្រុងហេសបូន និងព្រះបាទអុក ជាស្ដេចស្រុកបាសាន ដែលគង់នៅក្រុងអាសថារ៉ូត និងអេទ្រី។

⁵កាលលោកម៉ូសេចាប់ផ្ដើមបង្រៀនក្រឹត្យវិន័យ នៅខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ ក្នុងស្រុកម៉ូអាប់ថា៖⁶«ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងបានមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ពួកយើងនៅលើហោរែបថា អ្នករាល់គ្នាបានរស់នៅនៅលើភ្នំនេះជាយូរណាស់មកហើយ។

⁷ចូរចេញទៅហើយបន្តដំណើររបស់អ្នក ហើយឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ភ្នំជនជាតិអាម៉ូរី ហើយទៅកាន់គ្រប់ទីកន្លែងដែលនៅជិតទីនោះនៅ ព្រមទាំងវាលទំនាបជ្រលងទន្លេយ័រដាន់នៅតំបន់ភ្នំ តំបន់វាលទំនាប ក្នុងតំបន់ណេកិប និងឆ្នេរសមុទ្រ ស្រុកកាណាន និងនៅក្នុងប្រទេសលីបង់ រហូតដល់ទន្លេធំអឺប្រាត។⁸មើល៍ យើងប្រគល់ស្រុកឲ្យអ្នករាល់គ្នាហើយ ចូរកាន់កាប់ទឹកដីនោះទៅ ជាទឹកដីដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាប្រគល់ឲ្យលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប ជាបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងពូជពង្សដែលកើតមកតាមក្រោយផ្សេងទៀត។

⁹នៅពេលនោះយើងបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំមិនអាចទទួលខុសត្រូវអ្នករាល់គ្នាតែម្នាក់ឯងបានទេ។¹⁰ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នកបានធ្វើឲ្យអ្នករាលគ្នាកើនគ្នាច្រើន ហើយមើល៍ សព្វថ្ងៃនេះ អ្នករាល់គ្នាមានចំនួនច្រើនដូចជាផ្កាយនៅលើមេឃ។¹¹សូមព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃបុព្វបុរសអ្នករាល់គ្នា ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំនួនច្រើន មួយពាន់ដងលើសជាងនេះ ហើយប្រទានពរអ្នករាល់គ្នា ដូចព្រះបានសន្យានឹងអ្នករាល់គ្នារួចហើយ!

¹²ប៉ុន្តែ តើធ្វើដូចម្ដេចឲ្យខ្ញុំតែម្នាក់ អាចទទួលបន្ទុកដ៏ច្រើន និងដោះស្រាយជម្លោះឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានទៅ?¹³ចូរយកមនុស្សដែលមានប្រាជ្ញា មនុស្សដែលមានការយល់ដឹង និងមនុស្សដែលមានកេរិ៍្តឈ្មោះល្អ ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធនីមួយៗ ហើយយើងនឹងឲ្យពួកគេធ្វើជាមេដឹកនាំលើអ្នករាល់គ្នា។¹⁴អ្នករាល់គ្នាឆ្លើយតមមកខ្ញុំថា៖ «កិច្ចការដែលលោកបានប្រាប់នោះប្រសើរណាស់សម្រាប់ពួកយើង»។

¹⁵ដូច្នេះ ខ្ញុំបានជ្រើសរើសមេដឹកនាំនៃកុលសម្ពន័្ធរបស់អ្នក គឺមនុស្សមានប្រាជ្ញា និងមនុស្សដែលមានកេរិ៍្តឈ្មោះល្អ ហើយតែងតាំងឲ្យពួកគេធ្វើជាមេដឹកនាំលើអ្នករាល់គ្នា ជាមេដឹកនាំលើមួយពាន់នាក់ ជាមេដឹកនាំលើមួយរយនាក់ ជាមេដឹកនាំលើហាសិបនាក់ ជាមេដឹកនាំលើដប់នាក់ និងជាពួកមេដឹកនាំ តាមកុលសម្ព័ន្ធ។¹⁶ខ្ញុំបានបង្គាប់ទៅពួកចៅក្រុមរបស់អ្នករាល់គ្នានៅគ្រានោះថា ចូរស្ដាប់ជម្លោះរបស់បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយកាត់ក្ដីដោយយុត្តិធម៌រវាងមនុស្សម្នាក់ និងបងប្អូនរបស់គាត់ ហើយនិងជនបរទេសដែលរស់នៅគាត់ផង។

¹⁷អ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវបង្ហាញភាពលំអៀងទៅលើនរណាម្នាក់នៅេពេលមានជម្លោះកើតឡើងនោះទេ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវស្ដាប់ទាំងអ្នកតូច និងអ្នកធំដូចគ្នា។ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវភ័យខ្លាចមុខនៃមនុស្សណាឡើយ ដ្បិត ការកាត់ក្ដីគឺស្ថិតលើព្រះជាម្ចាស់ បើរឿងនោះអ្នករាល់គ្នាពិបាកកាត់ក្ដីពេក នោះអ្នករាល់គ្នានឹងនាំមកឯខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងស្ដាប់រឿងនោះ។¹⁸ខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅគ្រានោះថា គ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នាគួរធ្វើ។

¹⁹យើងធ្វើដំណើរចេញពីភ្នំហោរែប ហើយបានឆ្លងកាត់វាលរហោស្ថានដ៏ធំ គួរស្ញែងខ្លាចទាំងនោះ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញ នៅតាមផ្លូវរបស់ពួកយើងទៅកាន់ភ្នំរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី ដូចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើងបានបង្គាប់ដល់យើង ហើយយើងបានទៅដល់កាដេស បារនា។

²⁰ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានមកដល់ភ្នំរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ប្រទានដល់យើង។²¹មើល៍ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា បានរៀបចំទឹកដីនៅមុខអ្នករាល់គ្នាហើយ ចូរឡើងទៅកាន់កាប់ ដូចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានមានបន្ទូលមកអ្នករាល់គ្នាថារួចហើយថា កុំភ័យខ្លាច ឬតក់ស្លុតអ្វីឡើយ»។

²²អ្នកទាំងអស់គ្នាបានចូលមកជួបខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖ «ចូរឲ្យពួកយើងចាត់មនុស្សឲ្យទៅមុខពួកយើង ដូច្នេះ ពួកគេអាចនឹងស្វែងរកទឹកដីសម្រាប់ពួកយើង ហើយនាំពាក្យមកប្រាប់ពួកយើងអំពីផ្លូវដែលពួកយើងគួរតែវាយប្រហារ ព្រមទាំងទីក្រុងណាដែលយើងនឹងទៅដល់។²³ខ្ញុំយល់ឃើញថាគំនិតនេះល្អ ខ្ញុំបានចាត់មនុស្សដប់ពីរពីអ្នករាល់គ្នា គឺក្នុងកុលសម្ព័ន្ធមួយត្រូវយកមនុស្សម្នាក់។²⁴ពួកគេបានចេញទៅ ហើយឡើងទៅកាន់តំបន់ភ្នំ រហូតដល់ភូមិអែលកុល ហើយក៏ស៊ើបការណ៍នៅស្រុកនោះ។

²⁵ពួកគេបានយកផលរបស់ដីនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ និងបាននាំយកវាចុះដល់ពួកយើង។ ពួកគេព្រមទាំងនាំពាក្យមកប្រាប់ពួកយើងថា៖ «ស្រុកនោះគឺជាទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើងប្រទានដល់ពួកយើង»។

²⁶អ្នករាល់គ្នាមិនព្រមវាយប្រហារ តែបែរជាប្រឆាំងបះបោរនឹងសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាវិញ។²⁷អ្នករាល់គ្នាត្អូញត្អែក្នុងត្រសាលរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយនិយាយថា៖ «ដោយព្រោះ ព្រះអម្ចាស់ស្អប់ពួកយើង បានជាព្រះអង្គនាំពួកយើងចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ដើម្បីឲ្យពួកយើងធ្លាក់ចូលក្នុងដៃរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី ហើយបំផ្លាញពួកយើង។²⁸តើពួកយើងអាចទៅកន្លែងណាបាន? បងប្អូនរបស់យើងបានបំភ័យយើង ដោយនិយាយថា៖ «ប្រជាជនទាំងនោះធំជាង និងខ្ពស់ជាងពួកយើង ក្រុងរបស់ពួកគេធំជាងយើង ហើយមានកំពែងការពារខ្ពស់ដល់មេឃ មួយទៀត យើងបានឃើញកូនចៅអណាក់ នៅទឹកដីនោះដែរ»។

²⁹បន្ទាប់មក ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «កុំភ័យខ្លាចឲ្យសោះ ហើយក៏មិនត្រូវខ្លាចពួកគេដែរ។³⁰ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា ជាព្រះដែលយាងនៅមុខអ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គនឹងប្រយុទ្ធជំនួសអ្នករាល់គ្នា ដូចជាអ្វីៗដែលព្រះអង្គបានធ្វើលើទឹកដីអេស៊ីបនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា³¹ព្រមទាំងនៅក្នុងទីរហោស្ថាន ជាកន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា បាននាំអ្នករាល់គ្នា ដូចជានាំបុត្ររបស់ព្រះអង្គ ទៅគ្រប់កន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នាទៅរហូតមកដល់កន្លែងនេះ។

³²ប៉ុន្តែ ទោះបីយ៉ាងនោះក្តី អ្នករាល់គ្នានៅតែមិនជឿលើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា³³ជាព្រះដែលបានយាងនៅមុខអ្នកនៅតាមផ្លូវ ដើម្បីស្វែងរកទីកន្លែងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាតម្លើងត្រសាល ដោយភ្លើងនៅពេលយប់ និងដោយពពកនៅពេលថ្ងៃ។

³⁴ព្រះអម្ចាស់ឮសម្លេងរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ ព្រះអង្គព្រះពិរោធ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖³⁵«ក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់នៅជំនាន់នេះ គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចឃើញទឹកដីល្អ ដែលយើងបានស្បថថា នឹងឲ្យបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ³⁶លើកលែងតែកាលែប ជាកូនរបស់យេភូនេ លោកនឹងឃើញទឹកដីនោះ។ យើងនឹងប្រទានទឹកដីណាដែលលោកបានដើរកាត់ ហើយកូនចៅរបស់លោកព្រោះលោកបានដើរតាមព្រះអម្ចាស់ទាំងស្រុង»។

³⁷ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏ព្រះពិរោធនឹងខ្ញុំដោយព្រោះតែអ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកក៏មិនបានចូលទៅក្នុងទឹកដីនោះដែរ³⁸លោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនួន ជាអ្នកដែលឈរនៅពីមុខអ្នករាល់គ្នា លោកនឹងទៅដល់ទីនោះ ចូរលើកទឹកចិត្តលោក ដ្បិត លោកនឹងដឹកនាំអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីទៅយកវាជាមរតក។

³⁹មួយវិញទៀត កូនតូចៗរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលអ្នករាល់គ្នានិយាយថា ពួកគេអាចទៅជាជនរងគ្រោះ ដែលសព្វថ្ងៃគេមិនទាន់យល់ដឹងអំពីការល្អ ឬអាក្រក់នៅឡើយ ពួកគេនឹងទៅកាន់ទឹកដីនោះដែរ។ យើងនឹងប្រគល់ទឹកដីនោះឲ្យទៅពួកគេ ហើយពួកគេនឹងកាន់កាប់ទឹកដីនោះ។⁴⁰ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាវិញ ចូរត្រឡប់ និងធ្វើដំណើរទៅក្នុងទីរហោស្ថាន ឆ្ពោះទៅកាន់សមុទ្រកក់វិញ។

⁴¹បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាឆ្លើយមកខ្ញុំថា៖ «យើងបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងឡើងទៅប្រយុទ្ធ ហើយយើងនឹងដើរតាមអ្វីៗទាំងអស់ ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងបានបង្គាប់យើងឲ្យធ្វើ។ បុរសគ្រប់រូប នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់អាវុធរៀងៗខ្លួន ហើយអ្នករាល់គ្នាបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីប្រយុទ្ធនៅតំបន់ភ្នំនោះ។⁴²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ចូរប្រាប់ពួកគេកុំវាយប្រហារ និងប្រយុទ្ធឡើយ ដ្បិត យើងនឹងមិនគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាឡើយ ហើយខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងយកឈ្នះលើអ្នករាល់គ្នាជាមិនខាន»។

⁴³ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាហើយ តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្ដាប់ខ្ញុំទេ។ អ្នករាល់គ្នាបះបោរប្រឆាំងនឹងសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នាបានក្រអឺតក្រទម ហើយបានទៅវាយលុកនៅតំបន់ភ្នំ។⁴⁴ប៉ុន្តែ ជនជាតិអាម៉ូរីដែលរស់នៅក្នុងតំបន់ភ្នំនោះ ចេញមកប្រយុទ្ធនឹងអ្នករាល់គ្នា ហើយដេញប្រហារអ្នករាល់គ្នាដូចជាសត្វឃ្មុំ ហើយបានវាយអ្នករាល់គ្នារហូតដល់តំបន់ភ្នំសៀរ និងរហូរដល់ហោម៉ាផងដែឬ។

⁴⁵អ្នករាល់គ្នាបានត្រឡប់មកវិញ ហើយបានយំសោកនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មិនបានស្ដាប់សម្លេងរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ ហើយព្រះអង្គក៏មិនបានផ្ទៀងព្រះកាណ៌ស្ដាប់អ្នករាល់គ្នាដែរ។⁴⁶ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នារស់នៅក្នុងកាដេសនោះអស់រយៈជាយូរថ្ងៃ។

2

¹បន្ទាប់មក យើងចេញដំណើរទៅទីរហោស្ថាន តាមផ្លូវសមុទ្រកក់ ដូចជាព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកខ្ញុំ នៅពេលយើងបានដើរជុំវិញតំបន់ភ្នំសៀរ ជាច្រើនថ្ងៃ។²ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖³អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើដំណើរជុំវិញភ្នំនេះយូរណាស់ហើយ ចូរចេញដំណើរទៅទិសខាងជើងចុះ។

⁴ចូរបង្គាប់ដល់ប្រជាជន ដោយនិយាយថា៖ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវដើរឆ្លងកាត់តាមទឹកដីបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺកូនរបស់អេសាវ ជាអ្នកដែលរស់នៅក្នុងតំបន់ភ្នំសៀរ ពួកគេនឹងខ្លាចអ្នករាល់គ្នា។ ហេតុនេះហើយ ចូរប្រយ័ត្ន⁵កុំប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេឡើយ ដ្បិត យើងនឹងមិនប្រគល់ទឹកដីគេឲ្យមកអ្នករាល់គ្នាទេ សូម្បីតែ ស្នាមបាត់ជើងក៏មិនបានផង ដ្បិត យើងបានប្រគល់ភ្នំសៀរនេះ ទៅឲ្យអេសាវ ទុកដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិហើយ។

⁶អ្នករាល់គ្នាត្រូវយកប្រាក់ទៅទិញអាហារពីពួកគេ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគបាន អ្នករាល់គ្នាត្រូវយកប្រាក់ទៅទិញទឹកពីពួកដែរ ទើប អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងផឹកបាន។⁷ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានព្រះពរដល់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ ព្រះអង្គជ្រាបពីការដែលអ្នករាល់គ្នាដើរឆ្លងកាត់នៅទីរហោស្ថានដ៏ធំនេះ។ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានគង់នៅជាអ្នករាល់គ្នា អស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំមកហើយ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនខ្វះខាតអ្វីសោះឡើយ»។

⁸ដូច្នេះ យើងបានដើរឆ្លងកាត់ទឹកដីបងប្អួនរបស់យើង ជាកូនចៅរបស់លោកអេសាវដែលរស់នៅលើតំបន់ភ្នំសៀរ ហើយយើងក៏បានចេញពីទឹកដីតំបន់ភ្នំអារ៉ាបា អេឡាត និងអេស៊ាន គេប៊ើរដែរ។ បន្ទាប់មក យើងធ្វើដំណើរ ហើយបានឆ្លងកាត់តាមផ្លូវទៅទីរហោស្ថានទឹកដីម៉ូអាប់។

⁹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «កុំបង្កបញ្ហាដល់ជនជាតិម៉ូអាប់ ហើយកុំប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេនៅក្នុងសង្គ្រាមឡើយ។ ដ្បិត យើងនឹងមិនឲ្យទឹកដីរបស់ពួកគេទៅជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ព្រោះយើងបានប្រគល់ក្រុងអើរ ឲ្យកូនចៅរបស់លោកឡុតទុកជាកម្មសិទ្ធិរួចទៅហើយ។

¹⁰(ពីមុន ជនជាតិអេមីមរស់ទឹកដីនោះ ជាជនជាតិដែលមានគ្នាច្រើន ហើយមានមាឌធំខ្ពស់ ដូចជាជនជាតិអណាក់ដែរ¹¹អ្នកផ្សេងទៀតចាត់ទុកពួកនោះជាជន‌ជាតិរេផែម ដូចជន‌ជាតិអណាក់ដែរ ប៉ុន្តែ ជន‌ជាតិម៉ូអាប់ហៅពួកគេថា ជន‌ជាតិអេមីម។

¹²ពីមុន ជនជាតិហូរីក៏រស់នៅក្នុងតំបន់ភ្នំសៀរដែរ ប៉ុន្តែ កូនចៅរបស់លោកអេសាវបានទទួលេជ័យជម្នះលើពួកគេ។ ពួកគេបំផ្លាញជនជាតិហូរីចេញពីមុខពួកគេ ហើយបានរស់នៅទីកន្លែងរបស់ពួកគេ ដូចជាអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើ ក្នុងទឹកដី ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ដល់ពួកគេដែរ)។

¹³«ឥឡូវនេះ ចូរក្រោកឡើង ហើយទៅឆ្លងកាត់ជ្រោះសេរេដចុះ»។ ដូច្នេះ យើងក៏បានទៅឆ្លងកាត់ជ្រោះសេរេដទៅ។¹⁴ឥឡូវ ចាប់ពីថ្ងៃដែលពួកយើងបានធ្វើដំណើរពីកាដេស បារនារហូតដល់យើងឆ្លងកាត់ជ្រោះសេរេដ គឺមានរយៈពេលសាមសិបប្រាំបីឆ្នាំហើយ។ គឺរហូតដល់អស់អ្នកដែលមានអាយុពេញវ័យធ្វើសង្គ្រាមនៅជំនាន់នោះ បានបាត់បង់ជីវិតអស់ ដូចព្រះអម្ចាស់បានស្បថនឹងពួកគេ។¹⁵ម៉្យាងវិញទៀត ព្រះហស្តរបស់ ព្រះអម្ចាស់ទាល់ប្រឆាំងនឹងមនុស្សជំនាន់នោះ ដើម្បីបំផ្លាញពួកគេចេញជំរំ រហូតដល់គេវិនាសអស់។

¹⁶ការនេះបានកើតឡើងនៅពេលដែលមានអាយុពេញវ័យធ្វើសង្គ្រាម ហើយបានស្លាប់បាត់អស់ចេញពីក្នុងចំណោមប្រជាជន¹⁷នោះ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖¹⁸«ថ្ងៃនេះ អ្នកបានត្រូវឆ្លងកាត់ក្រុងអើរ ជាព្រំប្រទល់ទឹកដីម៉ូអាប់ហើយ។¹⁹នៅពេលអ្នករាល់គ្នាធ្វើដំណើរជិតដល់ទឹកដីរបស់ប្រជាជនអាំម៉ូន នោះកុំបង្កបញ្ហា ឬប្រយុទ្ធនឹងពួកគេឡើយ ដ្បិត យើងនឹងមិនឲ្យទឹកដីរបស់ពួកគេធ្វើជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ ព្រោះយើងបានប្រគល់ទឹកដីនេះ ឲ្យទៅកូនចៅរបស់លោកឡុត ធ្វើជាកម្មសិទ្ធិរួចហើយ»។

²⁰(ទឹកដីនោះ ក៏ចាត់ទុកជាទឹកដីរបស់ពួកជនជាតិរេផែមដែរ។ ជនជាតិរេផែមធ្លាប់បានរស់នៅលើទឹកដី ប៉ុន្តែ ជនជាតិអាំម៉ូនហៅគេថាជាជនជាតិសាំស៊ូមីម²¹ជាប្រជាជនមួយដែលខ្លាំងពូកែ មានគ្នាច្រើន ហើយមានមាឌខ្ពស់ៗដូចជា ជនជាតិអណាក់។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានបំផ្លាញពួកគេនៅពីមុខប្រជាជនអាំម៉ូន ពួកគេ ទទួលបានជ័យជម្នះ ហើយបានរស់នៅទីនោះទៅ។²²ព្រះអម្ចាស់ក៏បានធ្វើការដល់ប្រជាជនរបស់លោកអេសាវដែរ ជាអ្នកដែលរស់នៅតំបន់ភ្នំសៀរ នៅពេលដែលព្រះអង្គបានបំផ្លាញប្រជាជនហូរី ចេញពីមុខរបស់ពួកគេ ហើយកូនចៅរបស់លោកអេសាវក៏ទទួលបានជ័យជម្នះ ក្រោយមកពួកគេបានរស់នៅលើទឹកដីនោះ រហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។

²³ឯជនជាតិអារីមដែលរស់នៅក្នុងភូមិនានា រហូតដល់កាសា ជនជាតិកាប់ថោរ ដែលចេញមកពីទឹកដីកាប់ថោរ បានបំផ្លាញពួកគេ និងតាំងទីលំនៅក្នុងទឹកដីនោះទៅ)។

²⁴ឥឡូវនេះ ចូរក្រោកឡើង ហើយបន្តដំណើររបស់អ្នករាល់គ្នាទៅមុខទៀត ត្រូវដើរកាត់ស្ទឹងអើណូន មើល៍ យើងបានប្រគល់ទឹកដីនោះទៅក្នុងដៃរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ ព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្តេចរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី និងជាស្ដេចក្រុងហែលពូន ព្រមទាំងទឹកដីរបស់គេផង។ ចូរចាប់ផ្តើមកាន់កាប់ទឹកដីនោះទៅ ហើយប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេក្នុងសង្គ្រាម។²⁵នៅថ្ងៃនេះយើងនឹងចាប់ផ្ដើមឲ្យជនជាតិនៅក្រោមមេឃទាំងមូលភ័យខ្លាច និងកោតខ្លាចចំពោះអ្នករាល់គ្នា ហើយពួកគេនឹងឮអំពីអ្នករាល់គ្នា ហើយគេនឹងភ័យខ្លាច ព្រមទាំងមានចិត្តព្រួយបារម្ភចំពោះអ្នករាល់គ្នាផង។

²⁶ខ្ញុំបានចាត់អ្នកនាំសារមកពីទីរហោស្ថានកេ្ដម៉ូតឲ្យទៅជួបព្រះបាទស៊ីហុន ជាសេ្ដចក្រុងហែលបូន ជាមួយនឹងពាក្យសនិ្តភាព ដោយនិយាយថា៖²⁷«សូមអនុញ្ញាតឲ្យយើងខ្ញុំដើរឆ្លងកាត់ទឹកដីរបស់អ្នកផង យើងខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរតាមផ្លូវប៉ុណ្ណោះ យើងខ្ញុំនឹងមិនងាកខាងស្ដាំ ឬទៅខាងឆ្វេងនោះទេ។

²⁸ប្រសិនបើ ព្រះករុណាផ្ដល់អាហារ និងទឹកដោយគិតប្រាក់នោះយើងខ្ញុំនឹងបង់ប្រាក់ថា្វយ គ្រាន់តែអនុញ្ញាតឲ្យយើងខ្ញុំដើរឆ្លងកាត់ទឹកដីរបស់ព្រះករុណាប៉ុណ្ណោះ²⁹ដូចជាកូនចៅរបស់លោកអេសាវ ជាអ្នកដែលរស់នៅក្នុងតំបន់ភ្នំសៀរ និងដូចជាជនជាតិម៉ូអាប់ ជាអ្នកដែលរស់នៅក្រុងអើរ បានអនុញ្ញាតឲ្យយើងដែរ រហូតដល់យើងខ្ញុំឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ទៅដល់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងខ្ញុំប្រគល់ឲ្យយើងខ្ញុំផង។

³⁰ប៉ុន្តែ ព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្ដេចក្រុងហែលបូនមិនអនុញ្ញាតឲ្យយើងឆ្លងកាត់ទឹកដីរបស់ព្រះអង្គទេ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យគំនិតរបស់ស្ដេចមានះ និងចិត្តរឹងចចេស ដើម្បីប្រគល់គេមកឲ្យអ្នករាល់គ្នា ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញថ្ងៃនេះ។³¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «មើល៍ យើងបានចាប់ផ្ដើមប្រគល់ស្ដេចស៊ីហុន និងទឹកដីរបស់គេដាក់នៅមុខអ្នកហើយ ចុូរចាប់ផ្ដើមកាន់កាប់ទឹកដីនេះ ទុកជាមរតកចុះ»។

³²បន្ទាប់មក ស្ដេចស៊ីហុនចេញមកប្រឆាំងនឹងពួកយើង ហើយស្ដេច និងប្រជាជនរបស់ស្តេចទាំងអស់មកប្រយុទ្ធនៅត្រង់យ៉ាហាស់។³³ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងបានប្រគល់សេ្ដចមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់យើង ហើយយើងបានយកឈ្នះលើស្តេច យើងបានដេញប្រហារសម្លប់ស្តេចរហូតដល់ទ្រង់សុគត ទាំងបុត្រធីតា និងប្រជាជនរបស់ស្តេចទាំងអស់ផង។

³⁴យើងបានចាប់យកក្រុងរបស់ស្ដេចទាំងអស់នៅពេលនោះ ហើយបានបំផ្លាញគ្រប់ក្រុងទាំងអស់ ព្រមទាំងមនុស្សប្រុសស្រី និងក្មេងតូចៗ យើងមិនបានទុកអ្នកណាម្នាក់ឲ្យរួចជីវិតឡើយ។³⁵យើងយកតែហ្វូងសត្វទុកសម្រាប់ខ្លួន ជារបស់ដែលយើងដណ្ដើមយកបាន ពីក្រុងនានាដែលយើងចាប់បាន។

³⁶ចាប់ពីក្រុងអារ៉ូអ៊ើរ ដែលនៅតាមមាត់ស្ទឹងអើណូន និងក្រុងផ្សេងៗនៅក្នុងជ្រងលងភ្នំរហូតដល់កាឡូដ គ្មានក្រុងមួយណាខ្ពស់ជាងយើងទេ។ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងបានប្រទានជ័យជម្នះដល់យើង លើគ្រប់សត្រូវទាំងអស់ដែលនៅមុខយើង។³⁷លើកលែងតែទឹកដីរបស់កូនចៅរបស់ជនជាតិអាំម៉ូនទេ ដែលយើងមិនទៅដល់ ព្រមទាំងក្រុងប៉ុន្មានដែលនៅតាមមាត់ស្ទឹងយ៉ាកុប និងក្រុងនៅតាមតំបន់ភ្នំ ហើយគ្រប់កន្លែងណាដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងបានហាមឃាត់ពួកយើងមិនឲ្យទៅ។

3

¹បន្ទាប់មក យើងបានចេញដំណើរតាមផ្លូវឡើងទៅទឹកដីបាសាន។ ព្រះបាទអុក ជាសេ្ដចនៃទឹកដីបាសាន បានចេញមកប្រយុទ្ធជាមួយពួកយើង ស្ដេច និងប្រជាជនទាំងមូលរបស់ស្ដេច បានចេញមកប្រយុទ្ធនៅត្រង់អេទ្រី។²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «កុំភ័យខ្លាចឲ្យសោះ ដ្បិត យើងបានប្រគល់ជ័យជម្នះដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយប្រគល់ប្រជាជន និងទឹកដីរបស់ស្ដេចទាំងអស់មកអ្នករាល់គ្នាឲ្យស្ថិតក្នុងក្រោមការគ្រប់គ្រង់របស់អ្នកហើយ។ អ្នករាល់គ្នានឹងប្រព្រឹត្តចំពោះស្ដេចនោះ ដូចជាអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្្តចំពោះស្ដេចស៊ីហុក ជាស្ដេចនៃជនជាតិអាម៉ូរី ជាអ្នកដែលរស់នៅក្រុងហែលបូនដែរ។

³ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងក៏បានប្រទានជ័យជម្នះដល់យើងលើស្ដេចអុក ជាសេ្ដចនៃទឹកដីបាសាន ព្រមទាំងប្រជាជនទាំងអស់របស់ស្ដេចក៏ត្រូវស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់យើងដែរ។ យើងដេញប្រហារពួកគេរហូតគ្មានសល់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ។⁴យើងបានចាប់យកក្រុងរបស់គេនៅពេលនោះ គ្មានក្រុងណាមួយដែលរួចផុតពីការចាប់យករបស់យើងទេ គឺហុកសិបក្រុង គ្រប់ទាំងតំបន់អើកុប ដែលជានរគនៃស្ដេចអុកនៅក្នុងទឹកដីបាសាន។

⁵ក្រុងទាំងអស់នោះ មានកំពែងការពារយ៉ាងខ្ពស់ មានទ្វារ និងរនុក ក្រៅពីនោះ មានភូមិជាច្រើនគ្មានកំពែងទេ។⁶យើងបានបំផ្លាញពួកគេទាំងស្រុង ដូចជាយើងបានធ្វើចំពោះព្រះបាទស៊ីហុក ជាស្ដេចនៃទឹកដីហែលបូន គឺបានបញ្ចប់ការបំផ្លាញក្រុងទាំងអស់ ទាំងមនុស្សប្រុសស្រី និងក្មេងតូចៗ។⁷ប៉ុន្តែ ហ្វូងសត្វ និងរបស់ដែលបានមកពីក្រុងនានា យើងយកទុកជារបស់ជ័យភ័ណ្ឌសម្រាប់យើងផ្ទាល់។

⁸នៅពេលនោះ យើងបានយកទឹកដីនោះ ពីស្ដេចពីរអង្គរបស់ជាជនអាម៉ូរី ជាស្ដេចដែលនៅខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ ចាប់តាំងពីស្ទឹងអើណូនរហូតដល់ភ្នំហ៊ើរម៉ូន⁹(ជនជាតិស៊ីដូនហៅភ្នំហ៊ើរម៉ូនថា ភ្នំស៊ីរាន ហើយប្រជាជនៅទឹកដីអាម៉ូរីហៅភ្នំនេះថា ភ្នំសេនារ)¹⁰ព្រមទាំងក្រុងនៅតំបន់វាល និងទឹកដីកាឡាដ ទឹកដីបាសានទាំងមូល រហូតដល់សាល់កា និងអេទ្រី ជាក្រុងរបស់នរគនៃស្ដេចអុកនៅក្នុងទឹកដីបាសាន»។

¹¹(ជនជាតិរេមផែមដែលនៅសល់ចុងក្រោយគឺមានតែព្រះបាទអុក ជាស្ដេចទឹកដីបាសាន។ មើល៍! គ្រែផ្ទុំរបស់ព្រះអង្គ គឺជាគ្រែដែក។ តើគ្រែនោះមិននៅក្រុងរ៉ាបាត ជាកន្លែងដែលកូនចៅរបស់ពួកអាំម៉ូនទេឬ? គ្រែនោះមានបណ្ដាោយប្រាំបួនហត្ថ និងទទឹងបួនហត្ថ តាមហត្ថរបស់មនុស្ស)។

¹²«នេះគឺជាទឹកដីដែលយើងបានចាប់យកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិនៅពេលនោះ ចេញពីទឹកដីអារ៉ូអ៊ើរ ដែលនៅមាត់ស្ទឹងអើណូន និងពាក់កណ្ដាលតំបន់ភ្នំនៃកាឡាត ព្រមទាំងក្រុងនៅទឹកដីនោះ ខ្ញុំប្រគល់ឲ្យកុលសម្ព័ន្ធរូបេន និងកុលសម្ព័ន្ធកាដ។¹³ហើយទឹកដីដែលនៅពីកាឡាត និងទឹកដីទាំងអស់នៅបាសាន ជានរគនៃស្ដេចអុក ខ្ញុំបានប្រគល់កណ្ដាលទៅឲ្យកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេ តំបន់ទាំងអស់អើកុប និងបាសានទាំងមូល។ (គេក៏ហៅតំបន់នេះថា ទឹកដីរេផែមដែរ។

¹⁴អំបូរយ៉ាអ៊ារ ដែលត្រូវកូនចៅរបស់ម៉ាណាសេ បានយកតំបន់ទាំងមូលនៃអើកុប ទៅដល់ព្រំប្រទល់នៃទឹកដីជនជាតិកេស៊ូរី និងជនជាតិម៉ាកាធី។ គេបានហៅតំបន់ ទឹកដីបាសាដែរ គឺហៅតាមឈ្មោះលោកហាវ៉ុត យ៉ាអ៊ារ រហូតមកទល់សត្វថ្ងៃនេះ)។

¹⁵ខ្ញុំបានប្រគល់ទឹកដីកាឡាដទៅឲ្យអំបូរម៉ាគារ។¹⁶ចំពោះកូនចៅរូបេន និងកូនចៅកាដវិញ ខ្ញុំបានប្រគល់ទឹកដីចាប់ពីកាឡាដ រហូតដល់ស្ទឹងអើណូន ពាក់កណ្ដាលនៃស្ទឹងគឺតំបន់នៃព្រំប្រទល់ ហើយពីស្ទឹងយ៉ាបុក ដែលជាព្រំប្រទល់ដែនដីរបស់កូនចៅអាំម៉ូន។

¹⁷ហើយព្រំប្រទល់មួយទៀតក៏ជាវាលទំនាបនៃទន្លេយ័រដាន់ ចាប់ពីគេនេសារ៉ែន ទៅសមុទ្រអារ៉ាបា (ជាសមុទ្រអំបិល) រហូតដល់ជម្រាលភ្នំពីសកាភាគខាងកើត។

¹⁸ខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅពេលនោះថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានទឹកដីនេះដល់ ដើម្បីឲ្យកាន់កាប់ អ្នករាល់គ្នាដែលអ្នកចម្បាំងនឹងត្រូវដើរកាន់ទីនោះ ដោយមានអាវុធជាប់ខ្លួន នៅពីមុខបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ជាប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

¹⁹ប៉ុន្តែ ប្រពន្ធកូន និងហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នា (ខ្ញុំដឹងថា អ្នករាល់គ្នាមានហ្វូងសត្វច្រើនណាស់) នឹងត្រូវស្នាក់នៅក្នុងក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលខ្ញុំបានប្រគល់ឲ្យ²⁰រហូតដល់ព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាទាំងអស់សម្រាក ដូចជាព្រះអង្គប្រទានដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ ហើយរហូតដល់ពួកគេកាន់កាប់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យពួកគេនៅត្រើយខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នានឹងត្រឡប់ទៅទឹកដីដែលខ្ញុំបានប្រគល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិញ។

²¹ខ្ញុំបានបង្គាប់ទៅលោកយ៉ូស្វេនៅពេលនោះ ដោយប្រាប់ថា៖ «ភ្នែករបស់អ្នកបានឃើញការទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកបានធ្វើ ចំពោះស្ដេចទាំងពីរអង្គនេះស្រាប់ហើយ ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើដល់នគរទាំងអស់ដូចគ្នាដែរ នៅពេលអ្នកឆ្លងចូលទៅក្នុងទឹកដីនោះ។ ។²²អ្នកមិនភ័យខ្លាចពួកគេទេ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ព្រះរបស់អ្នក ហើយព្រះអង្គនឹងប្រយុទ្ធជំនួសអ្នកដែរ»។

²³ខ្ញុំបានអង្វរករព្រះអម្ចាស់នៅពេលនោះថា៖²⁴«ឱព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គបានចាប់ផ្ដើមបង្ហាញឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ឃើញពីភាពអស្ចារ្យ និងឫទិ្ធបារមីរបស់ព្រះអង្គ ដ្បិត តើមានព្រះឯណានៅស្ថានសួគ៌ ឬនៅលើផែនដី ដែលអាចធ្វើការអស្ចារ្យ ហើយកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យដូចព្រះអង្គបាន?²⁵សូមប្រទានឲ្យទូលបង្គំចេញទៅ សុំឲ្យឃើញទឹកដីល្អដែលនៅត្រើយខាងទន្លេយ័រដាន់ ព្រមទាំងតំបន់ភ្នំល្អៗ និងទឹកដីលីបង់ផង។

²⁶ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានព្រះពិរោធនឹងខ្ញុំ ពីព្រោះតែអ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គមិនបានស្ដាប់ខ្ញុំឡើយ។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ កុំនិយាយជាមួយយើងពីការទាំងនេះទៀត។²⁷ចូរចេញទៅលើកំពូលភ្នំពីសកា ហើយក្រឡេកភ្នែករបស់អ្នកមើលភាគខាងលិច ភាគខាងជើង និងភាគខាងកើត ចូរដោយភ្នែករបស់អ្នក ដ្បិត អ្នកនឹងមិនឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់ទេ។

²⁸ផ្ទុយទៅវិញ ចូរបង្រៀនលោកយ៉ូស្វេ ហើយលើកទឹកចិត្ត និងចម្រើនកម្លាំងឲ្យគាត់វិញ ដ្បិត លោកនឹងនាំមុខប្រជាជនឆ្លង ហើយលោកនឹងចែកទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងមើលឃើញនេះ ទុកជាកេរមតក។²⁹ដូច្នេះ យើងបាននៅក្នុងជ្រលងភ្នំដែលទល់មុខនឹងបេតពេអរ។

4

¹ឥឡូវនេះ អ៊ីស្រាអែលអើយ ចូរស្ដាប់តាមក្រឹត្យវិន័យ និងច្បាប់ដែលខ្ញុំបានបង្រៀនដល់អ្នករាល់គ្នា ចូរប្រតិបតិ្តតាម ដូច្នេះហើយ អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងរស់ ហើយចូលទៅកាន់កាប់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា បានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា។²អ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវបន្ថែម ទៅលើពាក្យដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នក ឬបន្ថយពាក្យទាំងនោះឡើយ ដូច្នេះហើយ អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់ នៃព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា។

³ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាបានឃើញនូវអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើ ដោយព្រោះព្រះបាល ពេអរ សម្រាប់អស់អ្នកណាដែលដើរតាមព្រះបាល ពេអរនោះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបំផ្លាញពួកគេចេញពីក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។⁴ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាដែលកាន់តាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាគឺមានជីវិតរស់នៅសព្វថ្ងៃនេះ។

⁵មើល៍ ខ្ញុំបានបង្រៀនអ្នករាល់គ្នាអំពីក្រឹត្យវិន័យ និងច្បាប់ ដូចជាព្រះអម្ចាស់ជារបស់ខ្ញុំបានបង្គាប់មកខ្ញុំ ដែលអ្នករាល់គ្នាគួរតែប្រតិបតិ្តតាមដូចគ្នា នៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវទៅក្នុងគោលបំណងដើម្បីកាន់កាប់។⁶ហេតុនេះ ចូររក្សា ហើយប្រតិបតិ្តតាមក្រឹត្យវិន័យ និងច្បាប់នោះចុះ ដ្បិត នេះគឺជាប្រាជ្ញាដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយជាការយល់ដឹងដល់អ្នករាល់គ្នា នៅចំពោះមុខមនុស្ស ដែលនឹងឮអំពីក្រឹត្យក្រមទាំង ឡាយនេះ គេនឹងនិយាយថា ប្រជាជាតិដែលអស្ចារ្យ ពិតជាមនុស្សដែលមានប្រាជ្ញា និងមានការចេះដឹងមែន។

⁷ដ្បិត តើមានប្រជាជាតិធំណាមួយ ដែលមានព្រះគង់នៅជិត ដូចជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងគង់នៅជិត គ្រប់ពេលដែលយើងអំពាវនាវរកព្រះអង្គ?⁸តើមានប្រជាជាតិធំណាមួយ ដែលមានក្រឹត្យវិន័យ និងច្បាប់សុចរិត ដូចជាក្រឹត្យវិន័យ និងច្បាប់ដែលខ្ញុំបានដាក់នៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះទេ?

⁹ត្រូវប្រុងស្មារតី និងប្រយ័ត្នខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនភ្លេចកិច្ចការដែលភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាបានឃើញនោះទេ ដូច្នេះហើយ ការនោះនឹងមិនឃ្លាតឆ្ងាយពីចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាបានឡើយ រហូតពេញមួយជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរប្រាប់ដល់កូន និងចៅរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁰នៅថ្ងៃនោះអ្នករាល់គ្នាឈរនៅមុខព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅភ្នំហោរែប នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ចូរប្រមូលប្រជាជនមកឯយើង ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យពួកគេឮពាក្យរបស់យើង ហើយពួកគេអាចនឹងរៀនកោតខ្លាចយើង ក្នុងជីវិតរស់នៅរបស់ពួកគេលើផែនដី ហើយពួកគេអាចបង្រៀនដល់កូនចៅរបស់ពួកគេផងដែរ។

¹¹អ្នករាល់គ្នាបានចូលមកជិត ហើយឈរនៅក្បែរជើងភ្នំ។ ភ្នំមានភ្លើងឆេះឡើងដល់ផ្ទៃមេឃ មានភាពខ្មៅងងឹត ហើយពពក និងអ័ព្ទងងឹតសូន្យ‌សុង។¹²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកអ្នករាល់គ្នាចេញពីក្នុងភ្លើង អ្នករាល់គ្នាបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនបានឃើញព្រះអង្គឡើយ អ្នករាល់គ្នាឮតែសម្លេងប៉ុណ្ណោះ។

¹³ព្រះអង្គបានបង្ហាញអ្នករាល់គ្នាពីសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីប្រតិបតិ្តតាមក្រឹត្យវិន័យទាំងដប់ប្រការនោះ។ ព្រះអង្គបានសរសេរច្បាប់ និងវិន័យនេះឡើង នៅលើបន្ទះថ្មពីរដុំ។¹⁴ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ខ្ញុំនៅពេលនោះ ឲ្យបង្រៀនដល់អ្នករាល់គ្នាអំពីច្បាប់ និងបញ្ញាតិ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នានឹងអាចប្រតិបតិ្តច្បាប់ និងបញ្ញាតិនោះនៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាបានដើរឆ្លង ដើម្បីកាន់កាប់។

¹⁵ដូច្នេះ ចូរយកចិត្តទុកដាក់ឲ្យខ្លាំងចំពោះខ្លួនឯង ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាមិនបានឃើញព្រះអង្គមានរូបរាងបែបណាឡើយ ពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលចេញពីក្នុងភ្លើងមកកាន់អ្នករាល់គ្នា ពេលនៅភ្នំហោរែប¹⁶ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបង្ខូចខ្លួន និងធ្វើរូបចម្លាក់តំណាងឲ្យដូចបុគ្គលណាម្នាក់ ដូចជាមនុស្សស្រី ឬមនុស្សប្រុសឡើយ¹⁷ឬដូចសត្វដែលនៅលើផែនដី ឬដូចជាសត្វស្លាបដែលហើរលើអាកាស¹⁸ឬដូចជាអ្វីៗដែលលូនវារនៅក្នុងដី ឬដូចជាត្រីផ្សេងៗដែលនៅក្នុងទឹកក្រោមផែនដីឡើយ។

¹⁹អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវក្រឡេកភ្នែករបស់អ្នកមើលទៅលើមេឃ ហើយមើលទៅព្រះអាទិត្យ និងព្រះច័ន្ទ ឬផ្កាយ ព្រមទាំងផ្ទៃមេឃទាំងមូល នឹងត្រូវបណ្ដាយខ្លួនទៅថ្វាយបង្គំ និងគោរពរបស់ទាំងនោះឡើយ វាជារបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គបានប្រទានដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលក្រោមមេឃទាំងមូល។²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានដក និងបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីឡដែករបស់អេស៊ីប ដើម្បីក្លាយជាប្រជារាស្រ្តដ៏ជាកេរអារករបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ដូចជាអ្នករាល់គ្នាសព្វថ្ងៃនេះ។

²¹ព្រះអម្ចាស់បានព្រះពិរោធនឹងខ្ញុំ ដោយសារតែអ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គបានស្បថថា ខ្ញុំមិនបានទៅដល់ទន្លេយ័រដាន់ទេ ហើយខ្ញុំមិនគួរបានចូលទៅក្នុងទឹកដីល្អ ជាទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានដល់អ្នករាល់គ្នាទុកជាមរតកឡើយ។²²ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំនឹងត្រូវតែស្លាប់នៅក្នុងទឹកដីនេះ ខ្ញុំមិនអាចទៅដល់ទន្លេយ័រដាន់ទេ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងទៅដល់ ហើយកាន់កាប់ទឹកដីដែលល្អនោះវិញ។

²³ចូរប្រុងស្មារតីរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះហើយ អ្នករាល់គ្នាកុំភ្លេចនូវសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលព្រះអង្គបានធ្វើជាមួយអ្នករាល់គ្នា ហើយកុំឆ្លាក់រូបអ្វីសម្រេាប់អ្នករាល់គ្នា ចេញពីអ្វីៗផ្សេង ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានហាមឃាត់ឡើយ។²⁴ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាជាភ្លើងដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ ព្រះអង្គជាព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រច័ណ្ឌ។

²⁵នៅពេលអ្នករាល់គ្នាបង្កើតកូន និងចៅ ហើយនៅពេលអ្នករាល់គ្នានឹងបានទៅក្នុងទឹកដីនោះជាយូរអង្វែង ហើយប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាបង្ខូចខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងឆ្លាក់រូបតំណាងចេញពីអ្វីៗផ្សេង ហើយធ្វើអ្វីដែលអាក្រក់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីធ្វើឲ្យព្រះអង្គមានសេចក្ដីក្រោធឡើុុយ²⁶នោះខ្ញុំហៅមេឃ និងផែនដីមកធ្វើជាសាក្សីទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវិនាសអស់ពីស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នាឆ្លងទន្លេយ័រ‌ដាន់ទៅកាន់កាប់នោះ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចរស់នៅក្នុងស្រុកនោះយូរ‌អង្វែងឡើយ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបំផ្លាញចោលទាំងស្រុង។

²⁷ព្រះអម្ចាស់នឹងកម្ចាត់កម្ចាយអ្នករាល់គ្នាក្នុងចំណោមមនុស្សនានា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវនៅចំនួនតិចតួចក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងឡាយ ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់នឹងដឹកនាំអ្នករាល់គ្នាទៅរស់នៅ។²⁸នៅទីនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងបម្រើព្រះផ្សេងៗ ជាព្រះដែលធ្វើឡើងដោយដៃរបស់មនុស្សពីឈើ និងថ្ម ជារូបដែលមិនចេះមើល មិនចេះស្ដាប់ មិនចេះបរិភោគ ឬមិនចេះហិតក្លិនដែរ។

²⁹ប៉ុន្តែ នៅទីនោះអ្នករាល់គ្នានឹងស្វែងរកព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងរកឃើញព្រះអង្គ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាស្វែងរកព្រះអង្គដោយអស់អំពីចិត្ត និងអស់អំពីប្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា។

³⁰នៅពេលអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ ហើយនៅពេលគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់នេះនឹងកើតលើអ្នករាល់គ្នា នៅគ្រាចុងក្រោយអ្នករាល់គ្នានឹងវិលត្រលប់ទៅរកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា ហើយស្ដាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។³¹ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា ជាព្រះដែលប្រកបដោយព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណា ព្រះអង្គនឹងមិនបោះបង់ ឬបំផ្លាញ ឬបំភ្លេចសម្ពន្ធមេត្រីនៃដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលព្រះអង្គបានស្បថជាមួយពួកគេឡើយ។

³²ដ្បិត ចូរសួរឥឡូវនេះ អំពីថ្ងៃដែលមានកន្លងមក ជាថ្ងៃដែលកើតមុនអ្នករាល់គ្នា តាំងពីថ្ងៃដែលព្រះបានបង្កើតមនុស្សនៅលើផែនដី ហើយចេញពីជើងម្ខាងទៅជើងម្ខាង សួរថាតើមានអ្វីអស្ចារ្យបែបនេះកើតឡើង ឬដូចអ្វីដែលធ្លាប់បានឮបែបនេះដែរឬទេ?³³តើមាននរណាដែលធ្លាប់បានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះ ដែលមានបន្ទូលចេញពីកណ្ដាលភ្លើង ដូចជាអ្នករាល់គ្នាបានឮ ហើយរស់បានដែរឬទេ?

³⁴ឬ តើមានព្រះឯណាធ្លាប់ព្យាយាមដើម្បីចេញទៅរំដោះប្រជាជាតិរបស់ព្រះអង្គ ចេញពីកណ្ដាល់ចំណោមប្រជាជាតិផ្សេងៗ ដោយការសាកល្បង ដោយទីសម្គាល់ និងដោយការអស្ចារ្យ ហើយដោយការធ្វើសង្គ្រាម ដោយព្រះហស្តខ្លាំងពូកែ និងដោយពាហុលើកសម្រេច ហើយដោយការគួរស្ងែងខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ដូចជាអ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើសម្រាប់អ្នករាល់គ្នានៅអេស៊ីប ចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នាដែរឬទេ?

³⁵ការទាំងនេះបានបើកសម្ដែងមកឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានឃើញ ដូច្នេះហើយ អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងដឹងថាព្រះអម្ចាស់គឺជាព្រះ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ក្រៅពីព្រះអង្គឡើយ។³⁶ព្រះអង្គធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គចេញពីលើមេឃមក ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គអាចណែនាំអ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាឃើញភ្លើងដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គ នៅលើផែនដី ហើយអ្នករាល់គ្នាបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គចេញពីកណ្ដាលភ្លើងនោះមក។

³⁷ពីព្រោះព្រះអង្គបានស្រឡាញ់ដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសកូនចៅរបស់ពួកគេនៅជំនាន់ក្រោយ ហើយបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញទឹកដីអេស៊ីប ដោយព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ ជាមួយនឹងព្រះចេស្ដាដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គ³⁸ក្នុងគោលបំណង ដើម្បីបណ្ដេញប្រជាជាតិនានា ដែលមានគ្នាច្រើន និងមានកម្លាំងខ្លាំងជាងអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីនាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅ និងប្រទានទឹកដីរបស់ពួកគេឲ្យអ្នករាល់គ្នាទុកដូចមរតក ដូចនៅថ្ងៃនេះ។

³⁹ដូច្នេះ ចូរដឹងនៅថ្ងៃ ហើយដាក់ការនេះក្នុងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះអម្ចាស់ពិតជាព្រះដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ និងនៅលើផែនដី ហើយគ្មានអង្គណាក្រៅពីព្រះអង្គឡើយ។⁴⁰អ្នករាល់គ្នានឹងកាន់តាមច្បាប់ និងសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ដែលការនេះនឹងល្អប្រសើរសម្រាប់អ្នក និងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលនៅជំនាន់ក្រោយ ហើយឲ្យអ្នករាល់អាចនឹងមានអាយុវែងនៅលើទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នានឹងប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាជារៀងរហូត»។

⁴¹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានជ្រើសរើសយកក្រុងចំនួនបីនៅខាងកើតនៃត្រើយទន្លេ⁴²ដើម្បីឲ្យអ្នកម្នាក់ដែលរត់គេចខ្លួន ប្រសិនបើអ្នកនោះបានសម្លាប់នរណាម្នាក់ ដោយអចេតនា ដែលមិនជាសត្រូវនឹងគ្នាមុននោះទេ។ ដោយរត់គេចខ្លួនចូរទៅក្នុងក្រុងណាមួយនៃក្រុងទាំងបីនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នកនោះបានរួចជីវិត។⁴³ក្រុងទាំងបីនោះ នៅទីរហោស្ថាននៃតំបន់ខ្ពង់រាបក្នុងទឹកដីរូបេន ក្រុងរ៉ាម៉ូត នៅទឹកដីកាឡាដ ក្នុងទឹកដីកាដ និងក្រុងកូឡាន នៅទឹកដីបាសាន ក្នុងទឹកដីម៉ាណាសេ។

⁴⁴នេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យដែលលោកម៉ូសេបានប្រគល់ឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែល⁴⁵ទាំងនេះគឺជាដំបូន្មាន ច្បាប់ និងវិន័យ ដែលលោកម៉ូសេបាននិយាយប្រាប់ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល នៅពេលពួកគេចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប⁴⁶នៅពេលដែលពួកគេនៅត្រើយខាងកើតនៃទន្លេយ័រដាន់ ក្នុងជ្រលងភ្នំទល់មុខនឹងបេតពេអរ ក្នុងទឹកដីរបស់ព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្ដេចនៃជនជាតិអាម៉ូរី នៅទឹកដីដែលបូន លោកម៉ូសេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល បានយកឈ្នះនៅពេលដែលពួកគេបានចាក់ចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។

⁴⁷ពួកគេបានដកយកទឹកដីរបស់ស្ដេចនោះ ធ្វើជាកម្មសិទ្ធិ និងទឹកដីរបស់ព្រះបាទអុក ជាស្ដេចទឹកដីបាសាន ទាំងពីរជាស្ដេចនៃជនជាតិអាម៉ូរី ជាម្ចាស់ដែលកាន់កាប់ត្រើយទន្លេយ័រដាន់តាមទិសខាងកើតពីមុន។⁴⁸គឺចាប់តាំងពីក្រុងអារ៉ូអ៊ើរ ដែលនៅតាមមាត់ស្ទឹងអើណូន រហូតដល់ភ្នំស៊ីអូន (ឬភ្នំហ៊ើរម៉ូន)⁴⁹និងរួមទាំងវាលទំនាបនៅត្រើយខាងកើតទន្លេយ័រដាន់ រហូតដល់សមុទ្រអារ៉ាបា ដែលនៅជើងភ្នំពីសកា។

5

¹លោកម៉ូសេបានហៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរស្ដាប់ អ៊ីស្រាអែលអើយ នេះជាច្បាប់ និងវិន័យដែលខ្ញុំនឹងប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ គឺថាអ្នករាល់គ្នានឹងអាចរៀន ហើយកាន់តាមពីច្បាប់ និងវិន័យទាំងនេះបាន។²ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកយើង នៅភ្នំហោរែប។³ព្រះអម្ចាស់មិនបានចងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គជាមួយបុព្វបុរសទេ តែជាព្រះអង្គចងជាសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកយើង ជាអ្នកដែលមានជីវិតរស់នៅថ្ងៃនេះ។

⁴ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលជាមួយអ្នករាល់គ្នាដោយមុខទល់នឹងមុខ នៅលើភ្នំចេញពីកណ្ដាលភ្លើង⁵(នៅពេលនោះ ខ្ញុំបានឈរនៅចន្លោះព្រះអម្ចាស់ និងអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានភ័យខ្លាច ដោយព្រោះភ្លើង ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនបានឡើងទៅលើភ្នំទេ)។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖⁶«យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ជាព្រះដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីប និងចេញពីផ្ទះនៃភាពជាទាសករ។

⁷អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវមានព្រះឯណាក្រៅពីយើងឡើយ។⁸អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវឆ្លាក់រូបណាសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ឬដូចជាអ្វីៗដែលនៅលើមេឃ ឬអ្វីដែលលើផែនដី ក្រោមដី ឬអ្វីដែលនៅក្នុងទឹកឡើយ។

⁹អ្នកមិនត្រូវក្រាបថ្វាយបង្គំ ឬបម្រើរូបទាំងនោះឡើយ ដ្បិត យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា យើងជាព្រះដែលប្រចណ្ឌ។ យើងដាក់ទោសអំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វបុរស ដោយនាំការដាក់ទោសដល់កូនចៅ រហូតដល់បី និងបួនជំនាន់ដល់អ្នកណាដែលស្អប់យើង¹⁰តែសម្ដែងសេចក្ដីសប្បុរសដល់មួយរយដល់អ្នកណាដែលស្រឡាញ់យើង និងកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់យើង។

¹¹អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបញ្ចេញព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាជាការអសារឥតការឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនអត់ឱនឲ្យអ្នកណាដែលបញ្ចេញព្រះនាមព្រះអង្គជាការអសារឥតការឡើយ។

¹²ចូរគោរពថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយរក្សាថ្ងៃនោះជាបរិសុទ្ធ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា។¹³ក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាបំពេញកិច្ចការ និងធ្វើគ្រប់ការងាររបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ¹⁴ប៉ុន្តែ ថ្ងៃទីប្រាំពីរគឺជាថ្ងៃសប្ប័ទ ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ នៅថ្ងៃនោះ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើកិច្ចការទាំអស់ ទាំងអ្នករាល់គ្នា ទាំងកូនប្រុស ឬកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា ឬបាវបម្រើស្រី ឬបាវបម្រើប្រុសរបសអ្នករាល់គ្នា ឬគោ ឬសត្វលា ឬអស់ទាំងហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នា ឬជនបរទេសដែលរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាឡើយ។ ដូច្នេះហើយ បាវបម្រើស្រី និងប្រុសរបស់អ្នករាល់គ្នាអាចសម្រាក់ដូចអ្នករាល់គ្នាដែរ។

¹⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវនឹកចាំថា អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ជាបាវបម្រើកាលនៅក្នុងទឹកដីរបស់អេស៊ីប ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបាននាំអ្នករាល់គ្នាចាក់ចេញពីទឹកដីនោះ ដោយឬទិ្ធបារមី និងតេជានុភាពរបស់ព្រះអង្គ។ ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នាឲ្យរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទនេះ។

¹⁶ចូរគោរពដល់មាតា និងបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានបង្គាប់អ្នករាល់ឲ្យប្រតិបិត្តតាម នោះអ្នករាល់គ្នាអាចនឹងរស់នៅបានអាយុវែង នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទាន ហើយអាចជួយអ្នករាល់គ្នាមានសុភមង្គលផងដែរ។

¹⁷អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវសម្លាប់មនុស្ស។¹⁸អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់។¹⁹អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវលួចប្លន់។²⁰អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើសាក្សីក្លែងក្លាយ ប្រឆាំងទាស់នឹងអ្នកជិតខាងរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។

²¹អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវលោភលន់ចង់បានប្រពន្ធអ្នកជិតខាងរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ អ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវចង់បានផ្ទះរបស់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ ទាំងដីស្រែ ឬបាវបម្រើស្រីប្រុស ឬគោ ឬសត្វលា ឬរបស់អ្វីៗដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកជិតខាងអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

²²ទាំងនេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះបន្ទូលដោយព្រះសូរសៀងយ៉ាងខ្លាំងៗ មកក្នុងការប្រជុំរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលនៅលើភ្នំ ចេញពីកណ្ដាលភ្លើង និងភាពងងឹកយ៉ាងក្រាសដែលចេញពីពពកមក ព្រះអង្គមិនបានបន្ថែមពាក្យអ្វីទៀតឡើយ។ ព្រះអង្គបានចារសេចក្ដីទាំងនេះនៅលើបន្ទះថ្មពីរដុំ ហើយបានប្រទានមកឲ្យខ្ញុំ។

²³នៅពេលអ្នករាល់គ្នាបានឮសម្លេងចេញពីកណ្ដាលភាពងងឹត នៅពេលដែលភ្នំកំពុងឆេះ នោះ ពួកចាស់ទុំ និងពួកមេនៃកុសម្ព័ន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នាទាំងអស់បានមកជិតខ្ញុំ ។²⁴អ្នករាល់គ្នានិយាយថា៖ «មើល៍ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងបានសម្ដែងសិរីល្អ និងភាពធំអស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គឲ្យយើងឃើញ ហើយយើងបានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គចេញពីកណ្ដាលភ្លើង យើងបានឃើញនៅថ្ងៃនេះ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលជាមួយប្រជាជនដែលនៅរស់។

²⁵ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវស្លាប់? ដ្បិត ភ្លើងដ៏អស្ចារ្យនេះនឹងឆាបឆេះយើង ប្រសិនបើ យើងឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងទៀត នោះយើងនឹងស្លាប់មិនខាន។²⁶ដ្បិត តើមាននរណាក្រៅពីយើងដែលនៅក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់បានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះដែលមានព្រះជន្មរស់ ចេញពីកណ្ដាលភ្លើង ហើយនៅរស់បាន ដូចជាយើងបានឮដូច្នេះ?²⁷ដូច្នេះ សូមលោកចូលទៅជិត ហើយស្ដាប់អ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់ជារបស់យើងបានមានព្រះបន្ទូល ហើយនិយាយប្រាប់ពួកយើងអំពីអ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងបានមានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោក យើងនឹងស្ដាប់ ហើយប្រតិបិត្តតាមផង។

²⁸ព្រះអម្ចាស់បានឮពាក្យរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅពេលដែលអ្នកនិយាយជាមួយខ្ញុំ។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «យើងបានឮពាក្យរបស់ប្រជាជនទាំងនេះ ឮអ្វីដែលពួកគេនិយាយជាមួយអ្នក។ អ្វីដែលពួកគេនិយាយសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវ។²⁹អូ ប្រសិនបើ ពួកគេមានចិត្តយ៉ាងដូច្នេះ ពួកគេអាចនឹងគោរពកោតខ្លាចយើង ហើយកាន់តាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីបង្គាប់របស់យើង ដើម្បីឲ្យគេ និងកូនចៅរបស់គេមានសុភមង្គលជារៀងរហូត!³⁰ចូរចេញទៅប្រាប់ពួកគេថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅត្រសាលរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញចុះ»។

³¹ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកវិញ ចូរឈរនៅទីនោះជិតយើង ហើយយើងនឹងប្រាប់អ្នកអស់ទាំងសេចក្ដីបង្គាប់ អស់ទាំងច្បាប់ និងវិន័យដែលអ្នកនឹងត្រូវបង្រៀនដល់ពួកគេ ដូច្នេះ ពួកគេអាចនឹងកាន់តាមសេចក្ដីទាំងនេះ នៅក្នុងទឹកដីដែលយើងនឹងប្រទានឲ្យពួកគេឲ្យកាន់កាប់។

³²ដូច្នេះហើយ អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវងាកចេញទៅខាងស្ដាំដៃ ខាងឆ្វេងដៃឡើយ។³³អ្នករាល់គ្នាត្រូវដើរនៅក្នុងផ្លូវដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្គាប់មកអ្នករាល់គ្នាឡើយ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងរស់នៅ និងមានសុភមង្គល ហើយអ្នករាល់គ្នាអាចនឹងមានអាយុវែងនៅលើទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងកាន់កាប់។

6

¹ទាំងនេះគឺជាសេចក្ដីបង្គាប់ ជាច្បាប់ និងជាបទបញ្ជាដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្គាប់ដល់ខ្ញុំ ឲ្យបង្រៀនអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមសេចក្ដីទាំងនេះនៅលើទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងឆ្លងកាត់ទៅទន្លេយ័រដាន់ ដើម្បីកាន់កាប់²ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងគោរពព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយកាន់តាមគ្រប់ទាំងច្បាប់ និងសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ ដូចដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា ទាំងអ្នករាល់គ្នា ទាំងកូនប្រុស ទាំងចៅប្រុសរបស់អ្នករាល់គ្នា រហូតអស់មួយជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងមានអាយុវែង។

³ដូច្នេះ អ៊ីស្រាអែលអើយ ចូរស្ដាប់ ហើយកាន់តាមសេចក្ដីទាំងនេះចុះ ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងមានសុភមង្គល ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងកើនចំនួនជាច្រើន នៅក្នុងទឹកដីដែលមានទឹកដោះគោ និងទឹកឃ្មុំយ៉ាងហូរហៀរ ដូចជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា បានសន្យានឹងអ្នករាល់គ្នា ។

⁴ឱអ៊ីស្រាអែល ចូរស្ដាប់ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះតែមួយរបស់យើង។⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យអស់អំពីចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យអស់អំពីប្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា និងឲ្យអស់អំពីកម្លាំងរបស់អ្នករាល់គ្នា។

⁶គ្រប់ពាក្យដែលខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ត្រូវនៅជាប់ក្នុងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា⁷ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវឧស្សាហ៍បង្រៀនសេចក្ដីទាំងនេះ ដល់កូនៗរបស់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវនិយាយអំពីសេចក្ដីទាំងនេះ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅពេលអ្នករាល់គ្នាដើរនៅតាមផ្លូវ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាដេក និងនៅពេលអ្អ្នករាល់គ្នាក្រោកឡើង។

⁸អ្នករាល់គ្នាត្រូវចងសេចក្ដីទាំងនេះ ទុកជាទីសម្គាល់នៅលើដៃរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវចងសេចក្ដីទាំងនោះនៅលើថ្ងាសរបស់អ្នករាល់គ្នា។⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវសរសេរសេចក្ដីទាំងនេះ នៅលើក្របទ្វារផ្ទះ និងនៅលើទ្វារក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁰នៅពេលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅទឹកដីដែលព្រះអង្គបានស្បថជាមួយនឹងដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា គឺចំពោះលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុបថា ព្រះអង្គបានស្បថថានឹងប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានទីក្រុងយ៉ាងធំ ហើយល្អ ជាទីក្រុងដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានសាងសង់¹¹ហើយផ្ទះជាច្រើន ពេញដោយរបស់ល្អៗគ្រប់មុខ ដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានបង្កើត ព្រមទាំងស្រះដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានជីក ហើយទាំងចម្ការទំពាំងបាយជូរ និងដើមអូលីវ ដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានដាំ អ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគ ហើយនឹងពេញចិត្ត¹²បន្ទាប់មក ត្រូវប្រយ័ត្ន ក្រែងអ្នករាល់គ្នាភ្លេចព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ចាកចេញពីផ្ទះនៃទេសករ។

¹³អ្នករាល់គ្នាត្រូវកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នាត្រូវគោរពបម្រើព្រះអង្គ ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្បថក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គដែរ។¹⁴អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវទៅរកព្រះណាទៀតឡើយ ជាព្រះរបស់ប្រជាជនដែលនៅជុំវិញអ្នករាល់គ្នាឡើយ¹⁵ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅកណ្ដាលអ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គជាព្រះដែលប្រចណ្ឌ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាធ្វើដូច្នោះ នោះសេចក្ដីកោធរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងឆួលឡើងប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នាចេញពីលើផែនដីនេះទៅ។

¹⁶អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវល្បងលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាបានល្បងលព្រះអង្គនៅម៉ាសានោះឡើយ។¹⁷អ្នករាល់គ្នាព្យាយាមកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងបន្ទាល់ និងច្បាប់ទាំងឡាយរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁸អ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមអ្វីដែលសុចរិត ហើយត្រឹមត្រូវ នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសុភមង្គល ហើយអ្នករាល់គ្នាអាចនឹងចូរទៅ និងកាន់កាប់ទឹកដីល្អ ដែលព្រះអម្ចាស់បានស្បថចំពោះដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា¹⁹ដើម្បីបណ្ដេញខ្មាំងសត្រូវទាំងអស់របស់អ្នករាល់គ្នា ចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នា ដូចជាព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូល។

²⁰កាលណាថ្ងៃក្រោយ កូនប្រុសអ្នករាល់គ្នាសួរថា តើអ្វីជាបទបញ្ជា ច្បាប់ និងបញ្ញាតិទាំងឡាយ ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងបានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា?²¹បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នានឹងឆ្លើយទៅកាន់កូនប្រុសរបស់អ្នករាល់គ្នាថា ពីដើមយើងជាទាសកររបស់ផារ៉ោននៅទឹកដីអេស៊ីប ព្រះអម្ចាស់បាននាំពួកយើងចេញពីអេស៊ីប ដោយព្រះហស្ដដ៏ខ្លាំងអស្ចារ្យ²²ហើយព្រះអង្គបានធ្វើទីសម្គាល់ ព្រមទាំងការអស្ចារ្យយ៉ាងធំ និងយ៉ាងខ្លាំង នៅលើទឹកដីអេស៊ីប ចំពោះស្តេចផារ៉ោន ព្រមទាំងដំណាក់របស់ព្រះអង្គ នៅចំពោះមុខរបស់ពួកយើង²³ហើយព្រះអង្គបាននាំពួកយើងចេញពីទីនោះ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គនាំពួកយើងចូលមក ហើយប្រទានទឹកដីដែលព្រះអង្គបានស្បថចំពោះដូនតារបស់យើង។

²⁴ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ពួកយើង ដើម្បីកាន់តាមច្បាប់ទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យកោតខ្លាចព្រះអង្គជាព្រះរបស់ពួកយើងសម្រាប់ឲ្យយើងមានសុភមង្គល ធ្វើដូច្នេះ ព្រះអង្គនឹងទុកជីវិតរបស់ពួកយើង ដូចជាយើងរស់នៅថ្ងៃនេះ។²⁵ប្រសិនបើ យើងកាន់តាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីបង្គាប់ទាំងនេះ នៅចំពោះព្រះនេត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង ដូចជាព្រះអង្គបានបង្គាប់នោះ ពួកយើងនឹងបានរាប់ជាសុចរិត។

7

¹នៅពេលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាទៅកាន់កាប់ ព្រះអង្គបានបណ្ដេញប្រជាជាតិជាច្រើនដែលនៅពីមុខអ្នករាល់គ្នា ដូចជាជនជាតិហេត ជនជាតិគើកាស៊ី ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិកាណាន ជនជាតិពេរិស៊ីត ជនជាតិហេវី និងជនជាតិយេប៊ូស ប្រជាជាតិទាំងប្រាំពីរនេះ ធំជាង និងមានកម្លាំងខ្លាំងជាងអ្នករាល់គ្នា។

²គឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ជាព្រះដែលប្រទានពួកគេមកដល់អ្នករាល់គ្នា ពេលដែលអ្នករាល់គ្នាយកជ័យជម្នះលើពួកគេហើយ នោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែបំផ្លាញពួកគេឲ្យខ្ទេច។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកគេ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវផ្តល់សេចក្ដីមេត្ដាករុណាដល់ពួកគេឡើយ។³អ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវរៀបការជាមួយនឹងពួកគេដែរ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវលើកកូនស្រីៗរបស់អ្នករាល់គ្នាទៅឲ្យកូនប្រុសៗរបស់ពួកគេ ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវយកកូនស្រីៗរបស់ពួកគេឲ្យកូនប្រុសៗរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ។

⁴ដ្បិត ពួកគេនឹងបង្វែរកូនប្រុសៗរបស់អ្នករាល់គ្នាចេញពីយើងដើម្បីឲ្យពួកគេបែរទៅថ្វាយបង្គំព្រះដទៃវិញ។ នោះសេចក្ដីកោធរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងឆួលឡើង ទាល់ប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងរហ័ស។⁵នេះគឺជារបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រព្រឹត្តជាមួយពួកគេ គឺអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវផ្ដួលរំលំកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ពួកគេ បំបាក់សសរថ្មគ្រឹះជាចំណែកៗ ត្រូវកាត់ផ្ដាច់បង្គោលរបស់ព្រះអាសេរ៉ា ហើយត្រូវដុតកម្ទេចរូបព្រះរបស់ពួកគេដែរ។

⁶ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាគឺជាប្រជាជាតិ ដែលត្រូវបានជ្រើសរើសជាប្រជាជាតិរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នាឲ្យធ្វើជាប្រជារាស្រ្តថ្វាយព្រះអង្គផ្ទាល់ ច្រើនជាងប្រជាជនផ្សេងៗទៀត ដែលនៅលើផែនដីនេះ។

⁷ព្រះអម្ចាស់មិនបានកំណត់សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គមកលើអ្នករាល់គ្នា ឬជ្រើសរើសដោយព្រោះអ្នកមានគ្នាច្រើនជាងប្រជាជាតិដទៃទេ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាជាប្រជាជាតិដែលមានគ្នាតិចជាងគេបង្អស់នៃប្រជាជាតិទាំងអស់⁸ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះអង្គស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គចង់គោរពតាមសេចក្ដីសម្បថ ដែលព្រះអង្គបានស្បថចំពោះដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា។ នេះគឺជាហេតុផល ដែលព្រះអម្ចាស់បាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញ ដោយព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងអស្ចារ្យ និងបានរំដោះអ្នករាល់គ្នាចេញពីផ្ទះនៃភាពជាទាសករ ចេញពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ព្រះចៅផារ៉ោន ជាស្ដេចនៃអេស៊ីប។

⁹ដូច្នេះហើយ ចូរដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គគឺជាព្រះ ជាព្រះស្មោះត្រង់ ជាព្រះដែលគោរពតាមសម្ពន្ធមេត្រី និងមានសេចក្ដីសប្បុរសដល់មួយពាន់តំណរជាមួយអ្នកណាដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ហើយកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ¹⁰ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គសងដល់អស់អ្នកណា ដែលស្អប់ព្រះអង្គនៅចំពោះមុខរបស់ពួកគេ ដើម្បីបំផ្លាញពួកគេ ព្រះអង្គនឹងមិនបង្អង់ឡើយ ចំពោះអ្នកណាដែលស្អប់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គនឹងសងដល់គេនៅចំពោះមុខ។¹¹ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់ ច្បាប់ និងបទបញ្ជាទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានប្រតិបត្តិតាម។

¹²ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្ដាប់តាមច្បាប់ទាំងនេះ ហើយកាន់តាម និងប្រតិបិត្តតាម នោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងរក្សាសម្ពន្ធមេត្រី និងសេចក្ដីសប្បុរសចំពោះអ្នករាល់គ្នា ដែលព្រះអង្គបានស្បថ ចំពោះដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា។¹³ព្រះអង្គនឹងស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងប្រទានពរ និងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាចម្រុងចម្រើន ព្រះអង្គនឹងប្រទានពរផលផ្លែនៃអ្នករាល់គ្នា និងផលផ្លែពីដីរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺជាស្រូវ ទឹកទំពាំងបាយជូរថ្មី និងប្រេង ព្រមទាំងផលចម្រើននៃហ្វូងសត្វ ព្រមទាំងកូនហ្វូងចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអង្គបានស្បថ ចំពោះដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាថានឹងប្រទានដល់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁴អ្នករាល់គ្នានឹងបានទទួលព្រះពរថែមទៀតច្រើនជាងប្រជាជាតិផ្សេងៗ នឹងមិនមានបុរស ឬស្ត្រីអារណាក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ឬក្នុងចំណោមហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នាគ្មានកូនឡើយ។¹⁵ព្រះអម្ចាស់នឹងដកយកចេញអស់ទាំងជំងឺពីអ្នករាល់គ្នា គ្មានគ្រោះកាចណាដែលកើតនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ដែលអ្នកធ្លាប់បានដឹង នឹងកើតឡើងលើអ្នករាល់គ្នាឡើយ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គនឹងដាក់គ្រោះកាចនោះទាំងនេោះ នៅលើអស់អ្នកដែលស្អប់អ្នករាល់គ្នាវិញ។

¹⁶អ្នករាល់គ្នានឹងបំផ្លាញអស់ទាំងប្រជាជាតិណាដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា បានប្រគល់ជ័យជម្នះដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយភ្នែករបស់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា នឹងមិនត្រូវអាណិតពួកគេឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះរបស់ពួកគេទេ បើមិនដូច្នេះទេ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវជាប់អន្ទាក់ជាមិនខានឡើយ។

¹⁷ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នានិយាយទៅកាន់ដួងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «ប្រជាជាតិទាំងនេះមានគ្នាច្រើនជាងខ្ញុំ តើធ្វើដូចម្ដេចឲ្យខ្ញុំអាចបំបែកពួកគេបាន?¹⁸ចូរកុំភ័យខ្លាចពួកគេឡើយ អ្នករាល់គ្នាត្រូវនឹកចាំពីអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា បានធ្វើចំពោះស្តេចផារ៉ោន និងចំពោះជនជាតិអេស៊ីបទាំងអស់¹⁹ការងទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំង ដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញ ពីទីសម្គាល់ ពីការអស្ចារ្យ ពីព្រះហស្តដែលខ្លាំងពូកែ និងឫទិ្ធបារមី ដោយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នាបាននាំអ្នកចេញមក។ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃឲ្យអ្នករាល់គ្នា នឹងប្រព្រឹត្តបែបនេះចំពោះប្រជាជាតិទាំងអស់ណាដែលអ្នករាល់គ្នាខ្លាចដែរ។

²⁰លើសពីទៀត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងបញ្ជូនសត្វឪម៉ាល់មកក្នុងចំណោមពួកគេ រហូតដល់អស់អ្នកណាដែលនៅសល់ ហើយដល់អ្នកដែលលាក់ខ្លួនត្រូវវិនាសចេញពីចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា។²¹អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវភ័យខ្លាចពួកគេទេ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គគង់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គជាព្រះដ៏ធំ ហើយជាព្រះដែលគួរស្ញែងខ្លាច។²²ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃឲ្យអ្នករាល់គ្នា នឹងបណ្ដេញអស់ទាំងប្រជាជាតិណាដែលនៅមុខអ្នករាល់គ្នាចេញបន្តិចម្ដងៗ។ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវបំផ្លាញពួកគេទាំងអស់នៅក្នុងពេលតែមួយបានទេ ឬសត្វព្រៃជាច្រើនអាចនឹងចម្រើនឡើង នៅជំវិញអ្នករាល់គ្នា។

²³ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រទានជ័យជម្នះដល់អ្នករាល់គ្នា នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាប្រឈមមុខនឹងពួកគេក្នុងចម្បាំង ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យពួកគេភានច្រឡំយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ពួកគេត្រូវបំផ្លាញ។²⁴ព្រះអង្គនឹងដាក់ស្ដេចរបស់ពួកគេឲ្យនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង់របស់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវធ្វើឲ្យឈ្មោះរបស់គេវិនាសចេញពីផែនដី។ គ្មានអ្នកណាអាចឈរនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នាពបានទេ រហូតដល់អ្នករាល់គ្នាបំផ្លាញពួកគេអស់។

²⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវដុតបំផ្លាញរួបចំលាក់ដែលតំណាងព្រះរបស់ពួកគេ មិនត្រូវចង់បានប្រាក់ និងមាសដែលស្រោមរូបព្រះទាំងនោះឡើយ និងកុំយករូបព្រះទាំងនេះជារបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ពីព្រោះ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងអាចជាប់អន្ទាក់ដោយសារពួកគេ ដ្បិតរបស់ទាំងនេះគឺជាទីស្អប់ខ្ពើមចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។²⁶អ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវនាំទីស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយណាចូលទៅក្នុងផ្ទះ ហើយថ្វាយបង្គំរបស់ទាំងនោះឡើយ។ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវស្អប់ខ្ពើមរបស់ទាំងនេះទាំងស្រុង ដ្បិត របស់ទាំងនេះគឺត្រូវបំផ្លាញ។

8

¹អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែកាន់តាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីបង្គាប់ ដែលខ្ញុំប្រគល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ធ្វើដូច្នេះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជីវិត និងមានភាពចម្រុងចម្រើន ហើយអាចចូល ហើយកាន់កាប់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់បានស្បថចំពោះដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា។²អ្នករាល់គ្នាត្រូវរំលឹកខ្លួនឯង ពីគ្រប់ទាំងផ្លូវដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានណែនាំអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ នៅក្នុងទីរហោស្ថាន ដើម្បីបន្ទាបចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គចង់ល្បងលអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យដឹងថាអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្ត ហើយឲ្យដឹងថាតើអ្នករាល់គ្នាកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គបាន ឬមិនបាន។

³ព្រះអង្គបានបន្ទាបចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្រែកឃ្លាន ព្រមទាំងបានចិញ្ចឹមអ្នករាល់គ្នាដោយនំម៉ាណា ជានំដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្គាល់ និងជានំដែលដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាមិនបានស្គាល់ដែរ។ ព្រះអង្គបានប្រទាននំនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថាមនុស្សមិនមែនរស់ដោយសារតែនំប៉័ងប៉ុណ្ណោះទេ គឺរស់ដោយសារព្រះបន្ទូលដែលចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដែរ។

⁴សម្លៀកបំពាក់របស់អ្នករាល់គ្នាមិនបានសឹក និងបាត់ចេញពីអ្នករាល់គ្នាទេ ហើយជើងរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនបានហើមដែរ ក្នុងរយៈពេសែសិបឆ្នាំនោះ។⁵អ្នករាល់គ្នានឹងនឹកគិតក្នុងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាថាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានអប់រំអ្នករាល់គ្នាដូចជាឳពុកអប់រំកូន។⁶អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងដើរនៅក្នុងផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ ហើយកោតខ្លាចព្រះអង្គ។

⁷ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺនាំអ្នកចូលទៅក្នុងទឹកដីល្អ ជាទឹកដីសម្បូរស្ទឹង អណ្ដូង និងប្រភពទឹក ហូរចេញមកចាក់ទៅជ្រងភ្នំ និងចំណោមភ្នំ⁸ជាទឹកដីនៃស្រូវសាលី និងស្រូវ ហើយស្រាទំពាំងបាយជូរ ព្រមទាំងផ្លែឧទុម្ពរ និងផ្លែទទឹម ជាទឹកដីនៃដើមអូលីវ និងទឹកឃ្មុំ។

⁹ជាទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគនំប៉័ង ដោយគ្មានការខ្វះខាត់ឡើយ ហើយជាកន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នានឹងមិនខ្វះខាត់អ្វីឡើយ ជាទឹកដីដែលសម្បូរដោយថ្មដែលធ្វើចេញពីដែក និងចេញពីភ្នំដែលអ្នករាល់គ្នាអាចជីករកបាន។¹⁰អ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគ ហើយនឹងបានឆ្អែត ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងថ្វាយព្រះពរព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់សម្រាប់ទឹកដីល្អដែលព្រះអង្គបានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា។

¹¹ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នក្រែងអ្នករាល់គ្នាភ្លេចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា និងមិនបានកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ ដូចជាវិន័យ និងច្បាប់របស់ព្រះអង្គ ដែលខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ¹²ធ្វើដូច្នេះ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាបរិភោគឆ្អែតហើយ និងនៅនៅពេលអ្នករាល់គ្នាសង់ផ្ទះល្អ សម្រាប់រស់នៅ នោះចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវលើកឡើង។

¹³ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន នៅពេលហ្វូងគោ និងហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នារីកចម្រើនឡើង ហើយនៅពេលប្រាក់ និងមាសរបស់អ្នករាល់គ្នាកើនឡើង ព្រមទាំងអ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាមានបានចម្រើនឡើង¹⁴បន្ទាបចិត្តរបស់អ្នកនឹងអាចលើកឡើង ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងភ្លេចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ចេញពីផ្ទះនៃភាពជាទាសករ។

¹⁵មិនត្រូវភ្លេចព្រះអង្គ ជាព្រះដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាដើរឆ្លងកាត់ទីរហោស្ថានដ៏ធំ និងគួរឲ្យស្ញែងខ្លាច ជាកន្លែងដែលមានពស់ភ្លើង និងខ្យាដំរី ព្រមទាំងដីហួតហែង ជាកន្លែងគ្មានទឹក ជាព្រះដែលបាននាំឲ្យអ្នករាល់គ្នាទឹកចេញពីផ្ទាំងថ្មដ៏រឹងបំផុត។¹⁶ព្រះអង្គបានចម្អែតអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងទីរហោស្ថាន ដោយនំម៉ាណា ដែលដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់បានស្គាល់ ធ្វើដូច្នេះ ព្រះអង្គអាចនឹងបន្ទាបចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយល្បងលអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសេចក្ដីល្អនៅចុងក្រោយ¹⁷ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងនិយាយក្នុងចិត្តថា ខ្ញុំមានទ្រព្យសម្បតិ្តទាំងនេះ ដោយសារកម្លាំង និងឥទ្ធិឫទ្ធិដៃរបស់ខ្ញុំ។

¹⁸ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាត្រូវរំលឹកខ្លួនឯងថាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិត គឺព្រះអង្គហើយដែលប្រទានកម្លាំងឲ្យអ្នករាល់គ្នា បានទទួលទ្រព្យសម្បត្តិ ដើម្បីឲ្យដឹងថាព្រះអង្គបានបង្កើតសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គដែលបានស្បថចំពោះដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចនៅថ្ងៃនេះ។¹⁹ការនេះនឹងកើតឡើងយ៉ាងដូច្នេះ បើសិនអ្នករាល់គ្នាបំភ្លេចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយដើរតាមព្រះដទៃ ព្រមទាំងថ្វាយបង្គំ ព្រមទាំងគោរពដល់ព្រះទាំងនោះ ខ្ញុំធ្វើជាសាក្សីប្រឆាំងទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះថា អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវិនាសជាមិនខាន។²⁰គឺដូចជាប្រជាជាតិដែលព្រះអម្ចាស់បានកំពុងធ្វើឲ្យពួកគេវិនាសនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងវិនាស ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្ដាប់ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

9

¹ឱអ៊ីស្រាអែល ចូរស្ដាប់ អ្នករាល់គ្នាត្រូវឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់នៅថ្ងៃនេះ ចូលទៅទីនោះ ដើម្បីបណ្ដេញប្រជាជាតិដែលធំជាង និងមានកម្លាំងខ្លាំងជាងអ្នករាល់គ្នា និងក្រុងជាច្រើនដែលធំ ហើយមានកំពែងខ្ពស់កប់មេឃ²ជាប្រជាជនដែលមានមាឌធំ និងខ្ពស់ គឺកូនចៅអណាក់ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានស្គាល់ ហើយជាមនុស្សដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮពីមនុស្សដទៃនិយាយប្រាប់ តើនរណាអាចឈរនៅចំពោះមុខពួកកូនចៅរបស់អណាក់បាន?

³ដូច្នេះ នៅថ្ងៃនេះ ចូរដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺព្រះអង្គហើយដែលយាងនាំមុខអ្នករាល់គ្នា ដូចជាភ្លើងដែលឆេះបន្សុស ព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញពួកគេ ហើយព្រះអង្គនឹងបង្រ្កាបពួកគេនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបណ្ដេញពួកគេចេញ និងធ្វើឲ្យពួកគេវិនាសយ៉ាងលឿនបំផុត ដូចជាព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលនឹងអ្នករាល់គ្នា។

⁴មិនត្រូវនិយាយក្នុងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា បន្ទាប់ពី ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបណ្ដេញពួកគេចេញនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នាថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ប្រទានទឹកដីនេះឲ្យអ្នករាល់គ្នាកាន់កាប់ ដោយសារតែអ្នករាល់គ្នាសុចរិតឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ដេញប្រជាជាតិទាំងនេះនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា ដោយសារតែអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេទេ។

⁵មិនមែនដោយសារតែសេចក្ដីសុចរិត ឬចិត្តទៀងត្រង់របស់អ្នករាល់គ្នា ដែលអ្នករាល់គ្នាអាចកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ពួកគេនោះទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារតែអំពើអាក្រក់នៃប្រជាជាតិទាំងនេះ ទើបព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបណ្ដេញពួកគេចេញនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីនឹងបញ្ជាក់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គដែលបានស្បថនឹងបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺចំពោះលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក លោកនិងយ៉ាកុប។

⁶ដូច្នេះ ត្រូវដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនបានប្រទានទឹកដីល្អ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាកាន់កាប់នេះ ដោយសារតែសេចក្ដីសុចរិតរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាគឺជាមនុស្សដែលមានចិត្តរឹងរូស។

⁷ចូរចង់ចាំ ហើយមិនត្រូវភ្លេចថា អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីក្រោធ នៅទីរហោស្ថាន ចាប់ពីថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាបានចាក់ចេញពីទឹកដីអេស៊ីប រហូតដល់អ្នករាល់គ្នាមកដល់ទីនេះ អ្នករាល់គ្នាបានចេះតែបះបោរនឹងប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់។⁸នៅភ្នំហោរែប អ្នករាល់គ្នាក៏បានធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់មានសេចក្ដីក្រោធដែរ ហើយព្រះអម្ចាស់បានក្រោធរហូតដល់បំផ្លាញអ្នករាល់គ្នា។

⁹នៅពេលដែលខ្ញុំ បានឡើងទៅលើភ្នំ ដើម្បីទទួលបន្ទះថ្ម គឺបន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រី ដែលព្រះអម្ចាស់បានចងជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំបាននៅលើភ្នំនោះ អស់រយៈពេលសែសិបថ្ងៃ និងសែបសិបយប់ ដោយមិនបានបរិភោគនំប៉័ង ឬផឹកទឹកទេ។¹⁰ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានបន្ទះថ្មពីរដុំមកឲ្យខ្ញុំ ដែលចារដោយព្រះអង្គុលីរបស់ព្រះអង្គ លើថ្មនោះបានចារអំពីសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលនឹងអ្នករាល់គ្នានៅលើភ្នំ ចេញពីកណ្ដាលភ្លើងនៅថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាជួបប្រជុំគ្នា។

¹¹ការនេះបានកើតឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយនៃសែបសិបយប់សែបសិនថ្ងៃ ពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានបន្ទះថ្មពីរដុំមកឲ្យខ្ញុំ គឺជាបន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រី។¹²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ហើយចុះទៅយ៉ាងឆាប់ចេញពីទីនេះ ដ្បិត ប្រជាជនរបស់អ្នក ជាប្រជាជនដែលអ្នកបាននាំចេញពីអេស៊ីប បានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។ ពួកគេបង្វែរចេញពីផ្លូវដែលយើងបានបង្គាប់ពួកគេយ៉ាងលឿន។ ពួកគេបានបង្កើតធ្វើរូបព្រះសម្រាប់គេ។

¹³ម៉្យាងទៀត ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា យើងបានឃើញប្រជាជនទាំងនេះ ពួកគេជាមនុស្សចចេសរឹងរូស។¹⁴ចូរទុកឲ្យយើង ដើម្បីឲ្យយើងបំផ្លាញពួកគេ និងលុបឈ្មោះរបស់ពួកគេចេញពីលើផែន ហើយយើងនឹងបង្កើតប្រជាជាតិមួយចេញមួយដែលខ្លាំងពូកែ និងច្រើនជាងពួកគេចេញពីអ្នក។

¹⁵ដូច្នេះ ខ្ញុំបានវិលត្រលប់មកវិញ និងចុះពីលើភ្នំ ហើយភ្នំបានឆាបឆេះឡើង។ បន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រីទាំងពីរដុំបាននៅលើដៃរបស់ខ្ញុំ។¹⁶ខ្ញុំបានមើលហើយឃើញថា អ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាបានសូនធ្វើរូបកូនគោសម្រាប់ខ្លួនឯង។ អ្នករាល់គ្នាបានឆាប់ងាកចេញពីផ្លូវដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁷ខ្ញុំបានយកបន្ទះថ្មទាំងពីរដុំនេះ¹⁸ហើយក្រវែងបន្ទះថ្មទាំងពីរដុំនេះចោលចេញពីដៃរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យបន្ទះថ្មទាំងនោះបាក់នៅចំពោះភ្នែកអ្នករាល់គ្នា។ ហើយខ្ញុំបានឱនមុខចុះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់រយៈពេលសែបសិបថ្ងៃសែបសិបយប់ ដោយមិនបានបរិភោគនំប៉័ង ឬផឹកទឹកទេ ដោយព្រោះតែអំពើបាបដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្ត ជាអំពើអាក្រក់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ធ្វើឲ្យព្រះអង្គមានសេចក្ដីក្រោធ។

¹⁹ដ្បិត ខ្ញុំបានភ័យខ្លាចសេចក្ដីក្រោធនោះ ហើយសេចក្ដីក្រេវក្រោធដែលព្រះអម្ចាស់បានអស់ទ្រាំនឹងអ្នករាល់គ្នា រហូតដល់ព្រះអង្គបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នា។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានស្តាប់ឮខ្ញុំនៅពេលនោះដែរ។²⁰ព្រះអម្ចាស់បានមានសេចក្ដីក្រោធនឹងលោកអើរ៉ុនជាងខ្លាំង រហូតដល់ចង់បំផ្លាញលោក នៅពេលនោះ ខ្ញុំក៏បានអធិស្ឋានសម្រាប់លោកអើរ៉ុនផងដែរ។

²¹ខ្ញុំបានទទួលយកអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នា រូបកូនគោដែលអ្នករាល់គ្នាបានសូន ហើយបានដុតវាចោល ព្រមទាំងវាយបំបែក ហើយកិនឲ្យម៉ដ្តរហូតម៉ដ្តដល់ដូចជាធូលីដី។ ខ្ញុំបានបោះធូលីនោះទៅក្នុងស្ទឹងដែលហូរចេញពីមកពីភ្នំមក។

²²នៅតាបេរ៉ា នៅម៉ាសា និងនៅគីប្រូត ហាតាវ៉ា អ្នករាល់គ្នាក៏បានធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធដែរ។²³នៅពេលព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាចេញពីកាដេស បារនាដោយមានព្រះបន្ទូលថា ចូរចេញទៅ ហើយកាន់កាប់ទឹកដីដែលយើងបានប្រទានដល់អ្នករាល់គ្នា ក្រោយមក អ្នករាល់គ្នាបានប៉ះបោរប្រឆាំងនឹងសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនបានជឿជាក់ ឬស្ដាប់ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គឡើយ។²⁴អ្នករាល់គ្នាបានបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់តាំងពីថ្ងៃដែលខ្ញុំបានស្គាល់អ្អ្នករាល់គ្នា។

²⁵ដូច្នេះ ខ្ញុំបានឱនមុខចុះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់អស់រយៈពេលសែបសិបថ្ងៃសែបសិបយប់ ដោយព្រោះតែព្រះអង្គបានមានព្រះបន្ទូលថា ព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញអ្នក។²⁶ខ្ញុំបានអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ដោយទូលថា ឱ ព្រះអម្ចាស់ សូមកុំបំផ្លាញប្រជាជន ឬប្រជាជាតិជាមរតករបស់ព្រះអង្គឡើយ ជាប្រជាជាតិដែលមានសេរីភាពដោយសារតែព្រះចេស្ដារបស់ព្រះអង្គ ជាប្រជាជាតិដែលចាក់ចេញពីអេស៊ីប ដោយសារតែព្រះហស្ដដ៏ខ្លាំងពូកែរ។

²⁷ចូរនឹកចាំពីលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ សូមកុំទតមើលចំពោះសេចក្ដីរឹងរូសរបស់ប្រជាជន ឬអំពើអាក្រក់ ឬអំពើបាបរបស់ពួកគេទាំងនេះឡើយ²⁸ធ្វើដូច្នេះទឹកដីដែលព្រះអង្គបាននាំពួកយើងចេញមកនោះអាចនិយាយថា៖ «ដោយសារតែព្រះអម្ចាស់មិនអាចនាំពួកគេ ចូរទៅទឹកដីដែលព្រះអង្គបានសន្យាចំពោះពួកគេ និងដោយសារតែ ព្រះអង្គស្អប់ពួកគេ ព្រះអង្គបាននាំពួកគេចេញមក ដើម្បីសម្លាប់ពួកគេនៅក្នុងទីរហោស្ថាន»។²⁹ដ្បិត ពួកគេជាប្រជាជន និងជាប្រជាជាតិមរតករបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបាននាំចេញពីដោយព្រះចេស្ដាដ៏អស្ចារ្យ និងដោយព្រះពាហុលើសម្រេច។

10

¹នៅពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរឆ្លាក់ថ្មពីរបន្ទះ ដូចបន្ទះថ្មពីមុន រួចឡើងយកមកជួបយើងនៅលើភ្នំ ហើយត្រូវធ្វើហឹបមួយពីឈើ។²យើងនឹងសរសេរពាក្យនៅលើបន្ទះថ្មនេះ តាមសេចក្តីដែលបានសរសេរលើបន្ទះថ្មពីមុន ដែលអ្នកបានបំបែក ហើយត្រូវទុកបន្ទះថ្មនេះនៅក្នុងហឹប។

³ដូច្នេះ ខ្ញុំបានធ្វើហឹបមួយពីឈើនាងនួន ហើយខ្ញុំបានធ្លាក់ថ្មពីបន្ទះ ដូចបន្ទះថ្មពីមុន ហើយខ្ញុំក៏បានឡើងទៅលើភ្នំ ដោយកាន់ថ្មពីរបន្ទះនោះនៅនឹងដៃ។⁴ព្រះអង្គបានសរសេរនៅលើបន្ទះថ្មនោះ តាមសេចក្តីដែលបានសរសេរពីមុន គឺក្រឹត្យវិន័យទាំងដប់ប្រការ ដែលព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលនៅកណ្តាលភ្លើងមកកាន់អ្នក នៅលើភ្នំ ក្នុងថ្ងៃប្រជុំ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ក៏បានប្រគល់បន្ទះថ្មនោះមកខ្ញុំ។

⁵ខ្ញុំក៏ចុះពីភ្នំមកវិញ ហើយទុកបន្ទះថ្មនោះនៅក្នុងហឹបដែលខ្ញុំបានធ្វើ ហើយបន្ទះថ្មនោះនៅក្នុងហឹបរហូត ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកខ្ញុំ»។

⁶(ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចេញដំណើរពីប្អៀរ៉ូត បេនេយ៉ាកាន ឆ្ពោះទៅម៉ូសេរ៉ា។ លោកអើរ៉ុនក៏ស្លាប់នៅទីនោះហើយគេក៏បញ្ចុះសពលោកនៅទីនោះ ហើយលោកអេឡាសារ ជាកូនរបស់លោក បានទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យជំនួសលោក។⁷ពួកគេបានចេញដំណើរពីទៅនោះ ឆ្ពោះទៅកាន់គុតកូថា ហើយចេញពីគុតកូថា ឆ្ពោះទៅកាន់យ៉ុតបាថា ជាទឹកដីដែលមានស្ទឹងច្រើន។

⁸នៅគ្រានោះ ព្រះអម្ចាស់បានញែកកុលសម្ព័ន្ធលេវីចេញ ដើម្បីឲ្យពួកគេសែងហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយឲ្យឈរធ្វើការងារនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងជូនពរដល់ប្រជាជនក្នុងមានព្រះអង្គ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។⁹ហេតុនេះហើយ បានជាពួកលេវីគ្មានចំណែកមរតកជាមួយបងប្អូនរបស់ខ្លួនទេ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាមរតករបស់ពួកគេ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នកបានមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេហើយ)។

¹⁰ខ្ញុំនៅលើភ្នំអស់ចំនួនសែសិបថ្ងៃសែសិបយប់ ដូចពីមុន។ នៅពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់ព្រមស្តាប់តាមពាក្យទូលអង្វររបស់ខ្ញុំ គឺព្រះអម្ចាស់មិនចង់បំផ្លាញអ្នករាល់គ្នាទេ។¹¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ហើយដើរនាំមុខប្រជាជននេះ ដើម្បីឲ្យពួកគេចាប់យកទឹកដី ដែលយើងបានស្បថជាមួយបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ថានឹងប្រគល់ឲ្យទៅពួកគេ»។

¹²ឥឡូវនេះ អ៊ីស្រាអែលអើយ តើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ទាមទារចង់បានអ្វីពីអ្នករាល់គ្នា គឺចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាគោរពកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ចូរដើតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ ហើយត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យអស់ពីចិត្ត និងអស់ពីព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា¹³ហើយត្រូវកាន់តាមបទបញ្ជា និងច្បាប់ទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ សម្រាប់ជាសេចក្តីល្អដល់អ្នករាល់គ្នា?

¹⁴មើល៍ ផ្ទៃមេឃ ហើយអស់ទាំងអាកាសវេហាស៍ដ៏ខ្ពស់បំផុត និងផែនដី ព្រមទាំងរបស់សព្វសារពើដែលនៅទីនោះ សុទ្ធតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁵ព្រះអម្ចាស់ជាប់ព្រះហប្ញទ័យស្រឡាញ់តែបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយបានជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នា ដែលជាពូជពង្សរបស់ពួកគេ និងអ្នកដែលនៅបន្ទាប់ពីពួកគេ លើសជាងជាតិសាសន៍ទាំងប៉ុន្មាន ដូចព្រះអង្គបានធ្វើសព្វថ្ងៃនេះ។

¹⁶ដូច្នេះ ចូរអ្នករាល់គ្នាកាត់ស្បែកចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាចេញ ហើយកុំមានចិត្តរឹងរូសឲ្យសោះ។¹⁷ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺជាព្រះអម្ចាស់លើអស់ទាំងព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដ៏ធំឧត្តម ព្រះអង្គជាព្រះដ៏មានព្រះចេស្តា ហើយគួឲ្យស្ញែងខ្លាច ហើយព្រះអង្គមិនយោគយល់នរណាឡើយ ក៏មិនទទួលសំណូកពីនរណាដែរ។

¹⁸ព្រះអង្គរកសេចក្តីយុត្តិធម៌ឲ្យក្មេងកំព្រា និងស្រ្តីមេម៉ាយ ហើយព្រះអង្គបានបង្ហាញក្តីស្រឡាញ់ដល់ជនបរទេស ព្រមទាំងប្រទានអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់ដល់ពួកគេ។¹⁹ដូច្នេះ ចូរស្រឡាញ់ជនបរទេស ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ជាជនបរទេសនៅទឹកដីអេស៊ីបដែរ។

²⁰ត្រូវគោរពកោតខ្លាចដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយនៅជាប់ជាមួយនឹងព្រះអង្គ ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្បថក្នុងនាមព្រះអង្គតែមួយប៉ុណ្ណោះ។²¹ចូរលើកតម្កើងដល់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គបានធ្វើការអស្ចារ្យដ៏ធំ គួរឲ្យស្ញែងខ្លាច នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដូចដែលភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាបានឃើញស្រាប់ហើយ។

²²កាលបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានចុះទៅនៅទឹកដីអេស៊ីប ពួកគេមានគ្នាចិតសិបនាក់តែប៉ុណ្ណោះ តែឥឡូវ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានចម្រើនឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានគ្នាច្រើនដូចជាផ្កាយនៅលើមេឃ។

11

¹ហេតុដូច្នេះ ត្រូវស្រលាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវស្តាប់បង្គាប់ កាន់តាមច្បាប់ បញ្ញត្តិ និងបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គជានិច្ច។

²ចូរចាំថា ខ្ញុំមិនបាននិយាយទៅកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលមិនបានដឹង ហើយគេក៏មិនបានឃើញការដាក់ទោសរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ឃើញពីភាពដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម ប្ញទ្ធិបារមី និងតេជានុភាព ព្រះហស្តដ៏មានគ្រប់ទាំងព្រះចេស្តា ឬព្រះ‌ពាហុដែលលើកសម្រេចរបស់ព្រះ‌អង្គ³ទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអង្គបានធ្វើនៅទឹកដីអេស៊ីប ទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះចៅផារ៉ោន ជាស្តេចនៃទឹកដីអេស៊ីប និងប្រជាជនក្នុងទឹកដីនោះទាំងមូលផង។

⁴ទាំងពីការដែលព្រះអង្គបានប្រហារដល់កងទ័ពអេស៊ីប ទាំងកងពលសេះ និងរទេះចម្បាំងរបស់ពួកគេ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យទឹកសមុទ្រដើមត្រែងហូរគ្របពីលើពួកគេ នៅពេលដែលពួកគេដេញតាមអ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអម្ចាស់បានបំផ្លាញពួកគេរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ⁵ព្រះអង្គបានជួួយអ្នករាល់គ្នានៅទីរហោស្ថាន រហូតមកដល់ទីនេះ។

⁶ពួកគេមិនបានឃើញការដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើចំពោះ លោកដាថាន និងលោកអប៊ីរ៉ាម ជាកូនរបស់លោកអេលាប ជាពូជពង្សរូបេន ដែលឲ្យដីស្រូបពួកគេ ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារ និងជំរំរបស់គេ និងអស់អ្នកដែលរួមគំនិតជាមួយពួកគេ នៅកណ្តាលចំណោមជនជាតិអ៊ុីស្រាអែលទាំងមូល។⁷ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកពីការអស្ចារ្យដ៏ធំៗដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើ។

⁸ដូច្នេះ ត្រូវកាន់តាមបទបញ្ជាទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងបានបង្គាប់មកអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ នោះ អ្នករាល់គ្នានឹងមានកម្លាំង ហើយទៅចាប់យកទឹកដី ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវឆ្លងកាត់ ហើយកាន់កាប់ជាកម្មសិទ្ធិ⁹និងដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានអាយុយឺនយូរក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់បានស្បថថានឹងប្រទានឲ្យបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា និងដល់ពូជពង្សរបស់ពួកគេ ជាទឹកដីដែលសម្បូរទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំហូរហៀរ។

¹⁰ដ្បិត ទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាចាប់ទៅយកនោះ វាមិនដូចជាទឹកដីអេស៊ីប ដែលអ្នករាល់គ្នាចេញមកនោះទេ ហើយជាទឹកដីដែលអ្នកករាល់គ្នាសាបព្រោះ ត្រូវបាចទឹកបញ្ចូលស្រែ ដូចជានៅសួនបន្លែនោះដែរ¹¹ប៉ុន្តែ ទឹកដី ដែលអ្នករាល់គ្នាទៅកាន់កាប់នោះ ជាទឹកដីដែលមានភ្នំ និងជ្រលងភ្នំ ហើយក៏មានភ្លៀងធ្លាក់ស្រោចស្រពដីស្រែចម្ការ¹²ជាទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាយកព្រះហប្ញទ័យទុកដាក់ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាតែងតែទតមើលទឹកដីនោះជានិច្ច គឺចាប់ពីដើមឆ្នាំរហូតដល់ចុងឆ្នាំ។

¹³ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាយកចិត្តទុកដាក់ធ្វើតាមបទបញ្ជារបស់ព្រះ ដែលខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ គឺត្រូវឲ្យស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវគោរពបម្រើព្រះអង្គឲ្យអស់ពីចិត្ត អស់ពីព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា¹⁴នោះ ព្រះអង្គនឹងប្រទានឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់មកលើទឹកដីរបស់អ្នកតាមរដូវកាល គឺជាភ្លៀងនៅដើមរដូវ និងភ្លៀងនៅចុងរដូវ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចប្រមូលផលស្រូវ ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី និងប្រេង។¹⁵យើងនឹងធ្វើឲ្យមានស្មៅដុះនៅតាមទីវាលស្រែ សម្រាប់ហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកនឹងមានអាហារបរិភោគយ៉ាងហូរហៀរ។

¹⁶ចូរប្រយ័ត្ន ចំពោះខ្លួនឯង ដើម្បីកុំឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាត្រូវសេចក្តីល្បួង ហើយបែរទៅគោរពបម្រើ ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះដទៃ និងលុតជង្គង់ចំពោះព្រះទាំងនោះឡើយ¹⁷បើមិនដូច្នេះទេ សេចក្តីក្រោធនៃព្រះអម្ចាស់ទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គនឹងបង្ខាំងមេឃមិនឲ្យមានភ្លៀង ហើយដីក៏មិនបង្កើតផលផ្លែដែរ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវិនាសយ៉ាងឆាប់ពីទឹកដីដ៏ល្អ ដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា។

¹⁸ដូច្នេះ ត្រូវរក្សាទុកព្រះបន្ទូលដែលខ្ញុំថ្លែងប្រាប់ ឲ្យដក់ជាប់នៅក្នុងចិត្ត ក្នុងព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវចងព្រះបន្ទូលទាំងនេះ ទុកជាទីសម្គាល់ ជាប់នៅនឹងដៃ ហើយជាស្លាកនៅលើថ្ងាសអ្នករាល់គ្នា។¹⁹ចូរបង្រៀនសេចក្តីទាំងនេះដល់កូនចៅអ្នករាល់គ្នា ដោយនិយាយប្រាប់ពួកគេ នៅពេលអ្នករាល់គ្នានៅផ្ទះ ពេលអ្នករាល់គ្នាធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ ពេលអ្នករាល់គ្នាចូលដំណេក និងពេលអ្នករាល់គ្នាក្រោកពីដំណេកផង។

²⁰ចូរសរសេរសេចក្តីទាំងនេះ នៅលើក្របទ្វារផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា និងនៅលើខ្លោងទ្វារក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ។²¹ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាមានអាយុវែង នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ស្បថ និងប្រគល់ឲ្យបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺវែងដូចជាផ្ទៃមេឃដែលនៅលើផែនដីដែរ។

²²ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាយកចិត្តទុកដាក់កាន់តាម និងប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជាទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ ហើយនៅជាប់ជាមួយនឹងព្រះអង្គ²³នោះ ព្រះអម្ចាស់នឹងបណ្តេញប្រជាជាតិទាំងនេះចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងចាប់យកទឹកដីរបស់ប្រជាជាតិនានាដែលធំ ហើយខ្លាំងពូកែជាងអ្នករាល់គ្នា។

²⁴ទីកន្លែងណាដែលអ្នករាល់គ្នាដាក់ជើងជាន់ នោះនឹងបានជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រំប្រទល់របស់អ្នករាល់គ្នានឹងបានចាប់តាំងពីទីវាលហោស្ថាន រហូតដល់ទឹកដីលីបង់ និងពីទន្លេ គឺទន្លេអឺប្រាតរហូតដល់សមុទ្រមេឌីទែរ៉ាណេ។²⁵គ្មាននរណាម្នាក់នឹងអាចឈរតទល់នឹងអ្នករាល់គ្នាបានឡើយ។ ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើឲ្យប្រជាជននៅក្នុងទឹកដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលអ្នករាល់គ្នាឆ្លងកាត់ ភិតភ័យ ហើយខ្លាចអ្នករាល់គ្នា ដូចព្រះអង្គបានសន្យានឹងអ្នករាល់គ្នា។

²⁶មើល៍ នៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំដាក់ព្រះពរ និងបណ្តាសានៅមុខអ្នករាល់គ្នា²⁷ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាគោរពតាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលបានព្រះពរ²⁸តែប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនគោរពតាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ ហើយងាកចេញពីផ្លូវដែលខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ហើយទៅតាមព្រះដទៃដែលអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់ នោះនឹងត្រូវបណ្តាសាជាមិនខាន។

²⁹ពេលណាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បាននាំអ្នករាល់គ្នាទៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវទៅចាប់យក នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រកាសអំពីព្រះពរនៅលើភ្នំកេរិស៊ីម និងបណ្តាសានៅលើភ្នំអេបាល។³⁰តើអ្នករាល់គ្នាបានស្គាល់ហើយថា ភ្នំទាំងពីរនេះ សិ្ថតនៅត្រើយខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ គឺនៅតាមផ្លូវទៅទិសខាងលិច ក្នុងទឹកដីរបស់ជនជាតិកាណាន ដែលរស់នៅតាមវាលទំនាបអារ៉ាបា ទល់មុខទៅគីកាល់ ជិតដើមម៉ៃសាក់នៅម៉ូរេ?

³¹ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាត្រូវឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ដើម្បីឆ្ពោះទៅចាប់យកទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានចាប់យក។³²អ្នករាល់គ្នាត្រូវតាមអស់ទាំងច្បាប់ និងបញ្ញតិ្តទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំប្រគល់ឲ្យទៅអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ។

12

¹នេះជាច្បាប់ និងបញ្ញត្តិទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់ ហើយប្រព្រឹត្តតាម នៅក្នុងទឹកដីដែលជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា បានប្រទានឲ្យអ្នករាល់ទុកជាកម្មសិទ្ធិ ជារៀងរាល់ថ្ងៃអស់មួយជីវិតដែលអ្នករាល់គ្នាដែលរស់នៅលើផែនដី។²ត្រូវបំផ្លាញ់ទីកន្លែងដែលប្រជាជាតិទាំងប៉ុន្មាន ថ្វាយសក្ការបូជាដល់ព្រះរបស់ពួកគេ នៅលើភ្នំធំភ្នំតូច និងនៅក្រោមដើមឈើមានស្លឹកខៀវខ្ចី កុំឲ្យនៅសល់ឡើយ។

³ចូរផ្តួលរលំអាសនៈរបស់ពួកគេ កម្ទេចស្តូបរបស់ពួកគេ ហើយត្រូវដុតបំផ្លាញបង្គោលរបស់ព្រះអាសេរ៉ា។ ត្រូវកាប់រំលំរូបព្រះបដិមារបស់ពួកគេ ហើយត្រូវបំផ្លាញឈ្មោះព្រះទាំងនោះ ឲ្យអស់ពីកន្លែងនោះផង។⁴ហើយអ្នកមិនថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា តាមបែបដូច្នេះឡើយ។

⁵ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅកន្លែងដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស នៅក្នុងចំណោមទឹកដីនៃកុលសម្ព័ន្ធទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីតាំងព្រះនាមព្រះអង្គ និងទុកជាដំណាក់របស់ព្រះអង្គនៅទីនោះ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវទៅទីនោះ។⁶ហើយត្រូវនាំយកអស់ទាំងតង្វាយដុត តង្វាយយញ្ញបូជា តង្វាយមួយភាគដប់ តង្វាយពិសេស តង្វាយលាបំណន់ តង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត និងកូនដំបូងនៃកូនគោ និងហ្វូងចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នានៅទីនោះដែរ។

⁷នៅទីនេោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវអរសប្បាយ ជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងគ្រប់ទាំងការដែលអ្នករាល់គ្នា សម្រេចបាន ដោយសារព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានប្រទានពរឲ្យអ្នករាល់គ្នា។

⁸អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវប្រព្រឹត្តការទាំងអស់នោះទេ ដូចយើងប្រព្រឹត្តពេលនេះឡើយ គឺនៅថ្ងៃនេះ អ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមដែលខ្លួនយល់ថាត្រឹមត្រូវនៅចំពោះភ្នែករបស់ខ្លួន⁹ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាមិនទាន់បានចូលទៅកន្លែងសម្រាក ជាទឹកដីដែលព្រះអង្គម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យជាកេរមរតកនៅឡើយទេ។

¹⁰ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាឆ្លងកាត់ទៅទន្លេយ័រដាន់ ហើយទៅរស់នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាទុកជាកេមរតក ហើយពេលព្រះអង្គប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាសម្រាកពីខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មានដែលនៅជុំវិញអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងរស់នៅដោយសុខសាន្ត¹¹ហើយនៅកន្លែងណាដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានជ្រើសរើសជាព្រះដំណាក់ សម្រាប់តាំងព្រះនាមព្រះអង្គ ពេលនោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវនាំយកតង្វាយទាំងប៉ុន្មានដែលខ្ញុំបង្គាប់ទៅអ្នករាល់គ្នា គឺមានទាំងតង្វាយដុត តង្វាយយញ្ញបូជា តង្វាយមួយភាគដប់ តង្វាយពិសេស និងតង្វាយផ្សេងៗដែលអ្នករាល់គ្នាសន្យាថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

¹²អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវអរសប្បាយចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងកូនប្រុស និងកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា និងអ្នកបម្រើប្រុសស្រី ព្រមទាំងពួកលេវីដែលរស់នៅក្នុងក្រុងជាមួយអ្នករាល់គ្នាដែរ ដ្បិត ពួកលេវីមិនមានទឹកដីជាចំណែកកេមរតកក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាទេ។

¹³ចូរប្រយ័ត្ន កុំថ្វាយតង្វាយដុតរបស់អ្នករាល់គ្នានៅតាមទីកន្លែងណាដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញនោះឡើយ¹⁴ប៉ុន្តែ ត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតនៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើស ក្នុងទឹកដីនៃកុលសម្ព័ន្ធមួយរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយនៅទីនោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើអ្វីៗដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁵ក៏ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាអាចសម្លាប់សត្វបរិភោគ នៅក្នុងក្រុងណាមួយរបស់អ្នករាល់គ្នា តាមតែចិត្តប៉ងប្រាថ្នា តាមដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានពរអ្នករាល់គ្នា មនុស្សមិនបរិសុទ្ធ និងមនុស្សបរិសុទ្ធ អាចបរិភោគសាច់នេះបានទាំងអស់គ្នា ដូចជាបរិភោគសាច់ឈ្លូស និងសាច់កា្តន់។¹⁶ប៉ុន្តែ មិនត្រូវបរិភោគឈាមឡើយ ត្រូវចាក់ឈាមនោះចោលទៅលើដី ដូចជាចាក់ទឹកវិញ។

¹⁷នៅក្នុងក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគតង្វាយមួយភាគដប់ចេញគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ស្រូវ ស្រាទំពាំងថ្មី ប្រេង ឬកូនដំបូងពីហ្វូងចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ និងតង្វាយលាបំណន់ ឬតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត ព្រមទាំងតង្វាយពិសេសដែលថ្វាយដោយដៃរបស់អ្នករាល់គ្នានោះឡើយ។

¹⁸ឯតង្វាយទាំងនោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនៅចំពោះមុខព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅត្រង់កន្លែងដែលព្រះអង្គជ្រើសរើស គឺបរិភោគជាមួយកូនប្រុស កូនស្រី អ្នកបម្រើប្រុសស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា និងពួកលេវីដែលនៅក្នុងទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវអរសប្បាយនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងគ្រប់ទាំងការដែលអ្នករាល់គ្នាសម្រេចបាន។¹⁹ចូរប្រយ័ត្នកុំបំភ្លេចពួកលេវីឡើយ ដរាបណាអ្នករាល់គ្នារស់នៅលើទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា។

²⁰ពេលណាដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា ពង្រីកទឹកដីអ្នករាល់គ្នាឲ្យធំឡើង ដូចព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹកក្នុងចិត្តថា ខ្ញុំចង់បរិភោគសាច់ ព្រោះខ្ញុំចង់បរិភោគសាច់នោះ នោះអ្នកអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគសាច់តាមចិត្តប៉ងប្រថ្នារបស់អ្នករាល់គ្នា។

²¹ប្រសិនបើ នៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា បានជ្រើសរើសសម្រាប់តាំងព្រះនាមព្រះអង្គ សិ្ថតនៅឆ្ងាយពីផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នាអាចសម្លាប់គោ ឬចៀមដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានមកអ្នករាល់គ្នា គឺដូចដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគនៅក្នុងទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នាតាមចិត្តប្រាថ្នារបស់អ្នករាល់គ្នា។²²អ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគសាច់សត្វទាំងអស់នោះបាន ដូចជាបរិភោគសាច់ឈ្លូស និងសាច់ក្តាន់ គឺទាំងអ្នកបរិសុទ្ធ និងទាំងអ្នកមិនបរិសុទ្ធ អាចបរិភោគបានដូចគ្នា។

²³ប៉ុន្តែ ចូរឲ្យប្រយ័ត្នថា អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគឈាមជាដាច់ខាត ដ្បិត ឈាមជាជីវិត ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគជីវិតជាមួយសាច់ឡើយ។²⁴មិនត្រូវបរិភោគឈាមឡើយ អ្នករាល់គ្នាត្រូវចាក់ឈាម ចោលនៅលើដី ដូចជាចាក់ទឹក។²⁵មិនត្រូវបរិភោគឈាមឡើយ ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នា និងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នានៅជំនាន់ក្រោយនឹងបានសុខសប្បាយ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តសេចក្តីត្រឹមត្រូវនៅចំពោះព្រះនេត្រព្រះអង្គម្ចាស់។

²⁶ប៉ុន្តែ អស់ទាំងតង្វាយបរិសុទ្ធដែលអ្នកញែកទុកដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ និងតង្វាយលាបំណន់របស់អ្នករាល់គ្នា ត្រូវនាំយកទៅថ្វាយនៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ជ្រើសរើស។²⁷ចំពោះតង្វាយដុតទាំងអស់នោះ ត្រូវយកទាំងសាច់ទាំងឈាមដើម្បីយកទៅថ្វាយនៅលើអាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា រីឯឈាមនៃតង្វាយយញ្ញបូជារបស់អ្នករាល់គ្នា នឹងត្រូវប្រោះនៅលើអាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគសាច់បាន។

²⁸ចូរប្រតិបត្តិ និងស្តាប់តាមអស់ទាំងព្រះបន្ទូលដែលខ្ញុំបង្គាប់មកអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នា និងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នានៅជំនាន់ក្រោយបានសុខសប្បាយរហូតតទៅ ដោយប្រព្រឹត្តអំពើល្អ និងសេចក្តីត្រឹមត្រូវនៅចំពោះព្រះនេត្រព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

²⁹កាលណាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា កាត់ប្រជាជាតិនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នាចេញ នៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាទៅចាប់យកពីគេ ហើយអ្នករាល់គ្នាអាចបណ្តេញគេចេញពីទឹកដីនោះ រួចចូលទៅរស់នៅក្នុងទឹកដីរបស់គេ³⁰ចូរប្រយ័ត្ន ក្រែងលោអ្នករាល់គ្នាធ្លាក់ទៅក្នុងអន្ទាក់ដោយយកតម្រាប់តាមគេ ក្រោយពេលដែលគេបំផ្លាញឲ្យសូន្យបាត់ពីមុខអ្នករាល់គ្នា មិនត្រូវសាកសួរចង់ដឹងពីព្រះរបស់ពួកគេ ដោយពាក្យថា តើប្រជាជាតិទាំងនោះគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះរបស់ពួកគេយ៉ាងដូចម្តេច? ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានធ្វើដូចគេដែរ។

³¹អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា តាមបែបដូច្នេះឡើយ ដ្បិត គេប្រព្រឹត្តដល់ព្រះរបស់ពួកគេ តាមសេចក្តីដែលព្រះម្ចាស់ប្រព្រឹត្តគួរស្អប់ខ្ពើម សូម្បីតែ កូនប្រុសកូនស្រីរបស់ពួកគេ គេក៏យកទៅដុតជាសក្ការបូជាដល់ព្រះទាំងនោះដែរ។ អស់ទាំងសេចក្តីដែលខ្ញុំបង្គាប់មកអ្នករាល់គ្នា។³²នោះត្រូវប្រយ័ត្ន និងប្រព្រឹត្តតាមចុះ មិនត្រូវបន្ថែម ឬបន្ថយអ្វីឡើយ។

13

¹ប្រសិនបើ មានព្យាការី ឬគ្រូទាយណាម្នាក់ កើតឡើងក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយបើអ្នកនោះប្រាប់ពីទីសម្គាល់ ឬការអសា្ចរ្យអ្វីមួយ²បើទីសម្គាល់ ឬការអស្ចារ្យកើតមានឡើងមែន ហើយគេនិយាយថា ចូរយើងទៅតាមព្រះដទៃ ហើយគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះទាំងនោះវិញ ជាព្រះដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្គាល់³នោះមិនត្រូវស្តាប់តាមពាក្យព្យាការី ឬគ្រូទាយនោះឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គគ្រាន់តែចង់ល្បងលអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យដឹងថា តើអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាអស់ពីចិត្ត ហើយអស់ពីព្រលឹង ឬយ៉ាងណា។

⁴អ្នករាល់គ្នាត្រូវដើរតាមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ត្រូវកោតខ្លាចព្រះអង្គ ហើយកាន់តាមបញ្ញត្តិទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះអង្គ ស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ ហើយគោរពបម្រើព្រះអង្គ និងនៅជាប់នឹងព្រះអង្គ។⁵រីឯព្យាការី ឬគ្រូទាយនោះវិញ នឹងត្រូវស្លាប់ ដោយព្រោះបានល្បួងបះបោរទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីប និងរំដោះអ្នករាល់គ្នាឲ្យរួចពីទាសករ។ រីឯព្យាការីនោះចង់ទាញអ្នករាល់គ្នាឲ្យចេញពីផ្លូវដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបង្គាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដើរតាម។ ដូច្នេះ ចូរដកអំពើអាក្រក់ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

⁶ប្រសិនបើ បងប្អូនប្រុសរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលត្រូវជាកូនប្រុសរបស់ម្តាយអ្នករាល់គ្នា ឬកូនប្រុសរបស់ឪពុកអ្នករាល់គ្នា ឬកូនប្រុសស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា និងប្រពន្ធជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នករាល់គ្នា និងមិត្តសម្លាញ់ដ៏ជិតស្និទ្ធរបស់អ្នករាល់គ្នាមកបបួលអ្នករាល់គ្នាដោយស្ងាត់ៗថា តោះយើងទៅថ្វាយបង្គំព្រះដទៃទៀត ជាព្រះដែលអ្នករាល់គ្នា និងដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលមិនស្គាល់⁷គឺព្រះរបស់ជនជាតិនានាដែលនៅជុំវិញអ្នករាល់គ្នា ទោះនៅជិត ឬនៅឆ្ងាយពីអ្នករាល់គ្នាក្តី ចាប់តាំងពីចុងផែនដីម្ខាង ដល់ចុងផែនដីម្ខាង។

⁸នោះកុំយល់ព្រមជាមួយគេ ឬស្តាប់តាមគេឡើយ។ កុំអាណិតអាសូរ ឬត្រាប្រណីដល់គេឲ្យសោះ ហើយក៏មិនត្រូវការពារគេឡើយ។⁹ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវសម្លាប់អ្នកនោះចោល គឺរាល់គ្នាលើកដៃប្រហារអ្នកនោះមុនគេ បន្ទាប់មក ប្រជាជនប្រហារគេតាមក្រោយ។

¹⁰ត្រូវយកដុំថ្មគប់សម្លាប់អ្នកនោះ ព្រោះគេចង់ទាញអ្នករាល់គ្នាឲ្យបែរចេញពីព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីប គឺជាទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើជាទាសករ។¹¹ប្រជាជនអ៊ុីស្រាអែលទាំងមូលនឹងឮ រួចភ័យខ្លាច ហើយនឹងលែងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់បែបនេះ នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាទៀត។

¹²ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាឮនរណាម្នាក់និយាយអំពីទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា ថាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នារស់នៅ។¹³មានមនុស្សអាក្រក់ខ្លះ បានចេញពីក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយនាំគ្នាបបួលអ្នកក្រុងនោះចេញឲ្យទៅថ្វាយបង្គំព្រះដទៃទៀត ដែលអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់។¹⁴នោះត្រូវស៊ើបសួរ និងតាមដានមើល ឲ្យឃើញប្រាកដ។ ព្រមទាំងសាកសួរដំណឹងឲ្យច្បាស់ថា តើការនោះពិត ឬមិនពិត ប្រសិនបើ មានភស្តុតាងថា អំពើដ៏គួរស្អប់ខ្ពើមនោះកើតឡើងនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមែន នោះត្រូវចាត់វិធានការ។

¹⁵នោះត្រូវប្រហារពួកអ្នកក្រុងនោះដោយមុខដាវ ហើយត្រូវបំផ្លាញចោលឲ្យអស់កុំឲ្យនៅសល់ គឺមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងទីក្រុង ព្រមទាំងកម្ទេចរបស់របរនៅក្នុងទីក្រុុង និងសម្លាប់ហ្វូងសត្វដោយមុខដាវផង។¹⁶ត្រូវប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ដែលនៅក្នុងទីក្រុងនោះ មកដាក់ចំកណ្តាលទីលានក្រុង រួចដុតកម្ទេចទីក្រុង និងទ្រព្យសម្បត្តិ ដើម្បីថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ ទីក្រុងនោះនឹងក្លាយជាគំនររហូតទៅ ឥតមាននរណាសង់ឡើងវិញឡើយ។

¹⁷មិនត្រូវយករបស់អ្វីៗដែលត្រូវបំផ្លាញនោះ នៅក្នុងដៃរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។ ដើម្បីឲ្យព្រះអម្ចាស់ងាកចេញពីសេចក្តីក្រោធ ហើយព្រះអង្គនឹងសម្តែងព្រះហប្ញទ័យសេចក្តីមេត្តាករុណា និងសេចក្តីអាណិតអាសូរដល់អ្នករាល់គ្នាវិញ ព្រមទាំងប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាចម្រើនឡើង ដូចព្រះអង្គបានស្បថចំពោះបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁸ព្រះអង្គនឹងធ្វើបែបនេះ ដោយសារ អ្នករាល់គ្នាស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអង្គទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើត្រឹមត្រូវនៅចំពោះព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

14

¹អ្នករាល់គ្នាជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា។ ដូច្នេះ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាកាន់ទុក្ខ មិនត្រូវធ្វើពិធីអារសាច់ ហើយក៏មិនត្រូវកោរសក់នៅផ្នែកខាងមុខដែរ។²ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាជាប្រជារាស្រ្តដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអម្ចាស់ បានជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នាពីក្នុងចំណោមជនជាតិនានានៅលើផែនដី មកធ្វើជាប្រជារាស្រ្តមួយដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។

³អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគអាហារណាដែលមិនបរិសុទ្ធឡើយ។⁴ទាំងនេះជាសត្វដែលអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគបានគឺ សត្វគោ សត្វចៀម សត្វពពែ⁵សត្វឈ្លូស សត្វប្រើស សត្វក្តាន់ សត្វរមំាង សត្វទ្រាយ សត្វទន្សោង និងសត្វពពែភ្នំឡើយ។

⁶អ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគសត្វទាំងអស់ដែលមានជើងឆែកជាពីរ ហើយជាសត្វដែលទំពាអៀង។⁷ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមសត្វដែលទំពាអៀង ឬមានក្រចកឆែកនោះ មិនត្រូវបរិភោគឡើយ គឺមានសត្វអូដ្ឋ ទន្សាយគល់ និងទន្សាយថ្មឡើយ ព្រោះសត្វទាំងនោះទំពាអៀង តែគ្មានក្រចកជើងឆែកទេ ហើយសត្វទាំងនោះមិនបរិសុទ្ធដល់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។

⁸រីឯជ្រូកក៏មិនបរិភោគដែរ ព្រោះវាមានក្រចកឆែក តែមិនទំពាអៀងទេ វាជាសត្វមិនបរិសុទ្ធដល់អ្នករាល់គ្នា។ មិនត្រូវបរិភោគសាច់វាឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវប៉ះពាល់ខ្មោចវាដែរ។

⁹ក្នុងចំណោមសត្វដែលរស់នៅក្នុងទឹក អ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគបាន គឺអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគត្រីណាដែលមានព្រុយ និងស្រកា¹⁰តែមិនត្រូវបរិភោគត្រីណាដែលគ្មានមានព្រុយ និងមានស្រកាឡើយ ដ្បិត វាជាសត្វមិនបរិសុទ្ធដល់អ្នករាល់គ្នា។

¹¹សត្វស្លាបដែលបរិសុទ្ធអ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគបានទាំងអស់។¹²ប៉ុន្តែ សត្វស្លាបដែលអ្នករាល់គ្នាមិនអាចបរិភោគបាននោះគឺសត្វខ្លែងស្រាក សត្វត្មាត សត្វប្រមង់¹³សត្វល្អូត សត្វរអាត និងពពួកប្រភេទសត្វស្ទាំង។

¹⁴អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគប្រភេទសត្វក្អែក¹⁵និងសត្វអូទ្រុស សត្វខ្លែងស្រាក សត្វរំពេ និងសត្វស្ទាំងគ្រប់ប្រភេទ¹⁶សត្វមៀម សត្វគូក សត្វទីទុយ¹⁷សត្វទុង សត្វក្អែកទឹក សត្វស្មោញឡើយ ។

¹⁸អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគ សត្វកុក សត្វក្រសា គ្រប់ប្រភេទ ព្រមទាំងសត្វត្រសេះ និងសត្វប្រចៀវ។¹⁹អស់ទាំងសត្វល្អិត ដែលមានស្លាប សុទ្ធតែជាសត្វមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នកគ្រប់គ្នា គឺមិនត្រូវបរិភោគឡើយ។²⁰អ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគសត្វស្លាបណាដែលបរិសុទ្ធ។

²¹អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគសាច់សត្វណាដែលងាប់ដោយឯកឯងឡើយ គឺអ្នករាល់គ្នាអាចឲ្យសត្វនោះទៅជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងរបស់រាល់គ្នាបរិភោគបាន ឬលក់ឲ្យទៅសាសន៍ដទៃបាន។ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាជាប្រជាជនដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវស្ងោរកូនពពែក្នុងទឹកដោះរបស់មេវាឡើយ។

²²អ្នករាល់គ្នាត្រូវញែកតង្វាយមួយភាគដប់ គ្រប់ទាំងភោគផលពីស្រែចម្ការរបស់អ្នករាល់គ្នាជារៀងរាល់ឆ្នាំ។²³អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគតង្វាយមួយភាគដប់ ដែលអ្នករាល់គ្នាញែកចេញពីស្រូវ ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ប្រេង ព្រមទាំងកូនដំបូងនៃកូនគោ និងហ្វូងចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នានៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា កន្លែងដែលព្រះអង្គនឹងជ្រើសរើស សម្រាប់នឹងតាំងព្រះនាមព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នារៀនគោរពកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

²⁴ប្រសិនបើ ជាផ្លូវនោះឆ្ងាយពេក អ្នករាល់គ្នាមិនអាចដឹកតង្វាយមួយភាគដប់នោះទៅបាន ដោយសារព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាជ្រើសរើសកន្លែង សម្រាប់នឹងតាំងព្រះនាមព្រះអង្គ នៅឆ្ងាយពីអ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នា។²⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវលក់តង្វាយមួយភាគដប់របស់អ្នករាល់គ្នា រួចយកប្រាក់វេចកាន់ជាប់នៅដៃ ហើយត្រូវទៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានជ្រើសរើស។

²⁶អ្នករាល់គ្នាអាចចំណាយលុយ ដើម្បីទិញអ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាប្រាថ្នាចង់បាន ដូចជាគោ ឬចៀម ស្រាទំពាំងបាយជូរ ឬស្រាផ្សេងៗទៀត ឬអ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាចូលចិត្តចង់បាន អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនៅទីនោះ ចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវអរសប្បាយជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នករាល់គ្នា។²⁷រីឯពួកលេវីដែលនៅក្នុងទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា នោះមិនត្រូវបំភ្លេចគេឡើយ ដ្បិត ពួកគេគ្មានចំណែកដីជាកេមរតកដូចអ្នករាល់គ្នាទេ។

²⁸នៅចុងឆ្នាំ រៀងរាល់បីឆ្នាំម្តង អ្នករាល់គ្នាត្រូវយកតង្វាយមួយភាគដប់ទាំងអស់ដែលញែកចេញពីភោគផលដែលអ្នករាល់គ្នាទទួលបានក្នុងឆ្នាំនោះ ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវយកមកដាក់នៅក្នុងក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា²⁹ហើយពួកលេវី ដែលគ្មានដីជាចំណែកកេមរតកជាមួយអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងជនបរទេស ក្មេងកំព្រារ និងស្រ្តីមេម៉ាយ ដែលនៅក្នុងក្រុងជាមួយអ្នករាល់គ្នា នឹងនាំគ្នាមកបរិភោគយ៉ាងឆ្អែតបរិបូរ។ កាលណាអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តដូច្នេះ នោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នឹងប្រទានពរឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានចម្រុងចម្រើន គ្រប់ទាំងកិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ។

15

¹នៅចុងឆ្នាំ គឺប្រាំពីរឆ្នាំម្តង អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែលុបបំណុលចោល។²នេះគឺជារបៀបដែលលុបបំណុល គ្រប់ទាំងម្ចាស់បំណុលដែលបានឲ្យប្រាក់ទៅអ្នកជិតខាងខ្ចី នោះមិនត្រូវទារពីអ្នកជិតខាង ឬបងប្អូនរបស់ខ្លួនវិញឡើយ ព្រោះកាលុបបំណុលរបស់ព្រះអម្ចាស់ បានប្រកាសចេញហើយ។³អ្នករាល់គ្នាអាចទារបំណុលពីជនបរទេសបាន ប៉ុន្តែ បំណុលបងប្អូនជនរួមជាតិរបស់អ្នករាល់គ្នា ជំពាក់អ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវលុបបំណុលនោះចោល។

⁴ទោះជាយ៉ាងណា ក៏មិនមានអ្នកក្រីក្រនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាឡើយ (ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានពរអ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងទឹកដីដលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានប្រទានពរឲ្យអ្នករាល់គ្នាកាន់កាប់ទុកជាមរតក)⁵ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្តាប់បង្គាប់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញត្តិទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា នៅថ្ងៃនេះ។⁶នោះព្រះអម្ចាស់់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នាដូចដែរព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយអ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នាអាចចងការប្រាក់ឲ្យប្រជាជាតិជាច្រើន ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវខ្ចីប្រាក់ពីគេវិញទេ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រួតត្រាលើប្រជាជាតិជាច្រើន ប៉ុន្តែ ពួកគេនឹងមិនត្រួតត្រាលើអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

⁷ប្រសិនបើ មានបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាខ្លះ ធ្លាក់ខ្លួនក្រ នៅក្នុងក្រុងណាមួយនៃទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវចិត្តកំណាញ់ ឬមិនរវីរវល់ជួយបងប្អូនដែលក្រនោះឡើយ។⁸អ្នករាល់គ្នាត្រូវបើកចិត្តឲ្យទូលាយហើយជួយគាត់ ដោយឲ្យគាត់ខ្ចីប្រាក់តាមចំនួនដែលគាត់ត្រូវការ។

⁹ចូរប្រយ័ត្ន មិនត្រូវមានគំនិតអាក្រក់ ហើយគិតថា នៅឆ្នាំទីប្រាំពីរ ជាឆ្នាំដែលលុបបំណុលជិតមកដល់ហើយ ហើយអ្នករាល់គ្នាគ្មានចិត្តមេត្តាអាណិតដល់បងប្អូនដែលក្រនោះ ឥតមានឲ្យអ្វីដល់គេសោះ ពេលគេយំទូលអង្វរទៅព្រះអម្ចាស់ ចោទប្រកាន់ពីអ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានបាបមិនខាន។¹⁰អ្នករាល់គ្នាត្រូវឲ្យប្រាក់ទៅគាត់ដោយឥតទើសទាល់ ហើយមិនត្រូវមានចិត្តសោកស្តាយឡើយ ដ្បិត ធ្វើដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នឹងប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នាគ្រប់ទាំងកិច្ចការដែលអ្នកធ្វើ។

¹¹ដ្បិត តែងតែនឹងមានអ្នកក្រនៅក្នុងទឹកដី ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យមានចិត្តទូលាយ ដល់បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ដល់អ្នកខ្វះខាត និងជនក្រីក្រនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹²ប្រសិនបើ ជាបងប្អូនប្រុសរបស់អ្នករាល់គ្នា ជាជនជាតិហេព្រើរ ឬជាស្ត្រីជនជាតិហេព្រើរ មកលក់ខ្លួនឲ្យអ្នករាល់គ្នា នោះគេត្រូវបម្រើដល់អ្នករាល់គ្នារយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ បន្ទាប់មក នៅឆ្នាំទីប្រាំពីរ ត្រូវដោះលែងគេឲ្យទៅវិញចុះ។¹³នៅពេលអ្នកដោះលែងគេឲ្យទៅវិញ មិនត្រូវឲ្យគេទៅវិញដោយដៃទទេឡើយ។¹⁴អ្នករាល់គ្នាត្រូវផ្តល់ឲ្យគេដោយចិត្តសទ្ធា គឺជាសត្វពីហ្វូងចៀម ស្រូវពីទីលាន និងស្រាទំពំាងបាយជូរពីធុងឃ្នាង។ ដូចជា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវផ្តល់អំណោយដល់គេផង។

¹⁵ចូរចាំថា អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ជាទាសករនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបដែរ តែព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានរំដោះអ្នករាល់គ្នា ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ឲ្យធ្វើដូច្នេះដែរ។¹⁶ប្រសិនបើ អ្នកបម្រើនិយាយមកកាន់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំមិនចង់ចេញទៅណាឆ្ងាយពីអ្នករាល់គ្នាទេ ព្រោះគេស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា និងគ្រួសាររបស់អ្នករាល់គ្នា ដោយសារគេពេញចិត្តនឹងរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា¹⁷នោះ ត្រូវយកដែកចោះត្រចៀកអ្នកបម្រើនោះ ផ្ទាប់នឹងទ្វារផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា នោះគេនឹងក្លាយជាអ្នកបម្រើស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នារហូតទៅ។

¹⁸នៅពេលដោះលែងអ្នកបម្រើឲ្យទៅ នោះអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវមានចិត្តពិបាកឡើយ ព្រោះគេបាននៅបម្រើអ្នកអស់រយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ ហើយធ្វើការឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានផលពីរដងលើសកម្មករ ដែលអ្នករាល់គ្នាជួលមកធ្វើការទៅទៀត។ នោះព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ។

¹⁹ក្នុងហ្វូងគោឈ្មោល និងហ្វូងចៀមឈ្មោលរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលជាកូនដំបូង ត្រូវញែកជាបរិសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។ មិនត្រូវយកកូនដំបូងពីហ្វូងគោរបស់ សម្រាប់ភ្ជួររាស់ ហើយមិនត្រូវកាត់រោមកូនដំបូងពីកូនចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។²⁰រៀងរាល់ឆ្នាំ ត្រូវបរិភោគកូនដំបូងនៃហ្វូងសត្វជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នករាល់គ្នា នៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅត្រង់កន្លែងព្រអង្គនឹងជ្រើសរើស។²¹ប្រសិនបើ សត្វនោះមានស្លាកស្នាម ឧទាហរណ៍ បើសិនជាសត្វនោះខ្វិន ឬខ្វាក់ ឬមានស្លាកស្នាមនៅកន្លែងណាមួយ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវយកទៅថ្វាយជាយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។

²²ត្រូវបរិភោគសត្វនោះនៅក្នុងក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា ទាំងអ្នកបរិសុទ្ធ និងអ្នកមិនបរិសុទ្ធអាចបរិភោគបានដូចគ្នា គឺដូចជាបរិភោគ សាច់ឈ្លូស និងសាច់ក្តាន់ដែរ។²³ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវបរិភោគឈាមវាឡើយ អ្នករាល់គ្នាត្រូវចាក់ឈាមចោលនៅលើដី ដូចជាចាក់ទឹកវិញ។

16

¹នៅខែចេត្រ ចូរប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្លង ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិត នៅខែចេត្រនេះហើយ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីបទាំងយប់។²ចូរយកសត្វពីហ្វូងគោរបស់អ្នករាល់គ្នា ធ្វើជាយញ្ញបូជាបុណ្យចម្លងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានៅត្រង់កន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់នឹងជ្រើសរើស សម្រាប់តាំងព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ។

³មិនត្រូវបរិភោគនំបុ័ងដែលមានដាក់មេឡើយ គឺត្រូវបរិភោគនំបុ័ងឥតមេចំនួនប្រាំពីរថ្ងៃ ជានំបុ័ងនៃទុក្ខលំបាក ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានចេញពីទឹកដីអេស៊ីប យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។ ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងនឹកចាំអស់មួយជីវិត នៅថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាបានចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។⁴ក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃនោះ មិនត្រូវឲ្យមានមេ នៅក្នុងទឹកដីទាំងមូលរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ រីឯសាច់របស់សត្វដែលអ្នករាល់គ្នាសម្លាប់ធ្វើជាយញ្ញបូជានៅល្ងាចថ្ងៃទីមួយ មិនត្រូវទុកឲ្យនៅសល់រហូតដល់ព្រឹកដែរ។

⁵អ្នករាល់គ្នាមិនអាចថ្វាយយញ្ញបូជាបុណ្យចម្លងនេះ នៅក្នុងក្រុងណាមួយ ក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នានោះឡើយ។⁶ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាបុណ្យចម្លងនោះ នៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងជ្រើសរើស សម្រាប់តាំងព្រះនាមព្រះអង្គវិញ។ ចូរថ្វាយយញ្ញបូជានៅពេលល្ងាច ជាពេលថ្ងៃលិច គឺចំពេលដែលអ្នករាល់គ្នាចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។

⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវចម្អិនសាច់នោះ ហើយបរិភោគនៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់នឹងជ្រើសរើស លុះព្រឹកឡើង អ្នករាល់គ្នាត្រូវត្រឡប់ទៅជំរំរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញ។⁸អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនំបុ័ងឥត ចំនួនប្រាំមួយថ្ងៃ លុះដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ត្រូវធ្វើបុណ្យយ៉ាងធំ ដើម្បីថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាគឺមិនត្រូវធ្វើកិច្ចការអ្វីនៅថ្ងៃនោះឡើយ។

⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវរាប់ប្រាំពីរសប្តាហ៍ ត្រូវគិតពីថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាចាប់ផ្តើមច្រូតស្រូវមុនដំបូង។¹⁰បន្ទាប់មក ត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យសប្តាហ៍ទីប្រាំពីរ ដើម្បីថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ចូរថ្វាយតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត តាមភោគផលដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានពរឲ្យ។

¹¹ត្រូវអរសប្បាយនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ជាមួយកូនប្រុសកូនស្រី ព្រមទាំងអ្នកបម្រើប្រុសស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា និងពួកលេវីដែលរស់នៅក្នុងក្រុងជាមួយអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងជនបរទេស ក្មេងកំព្រារ និងស្ត្រីមេម៉ាយ ដែលនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា នៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា និងជ្រើសរើស សម្រាប់តាំងព្រះនាមព្រះអង្គ។¹²ត្រូវនឹកចាំថា អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ជាទាសករនៅទឹកដីអេស៊ីបដែរ ដូច្នេះ ត្រូវប្រយ័ត្ន និងប្រតិបត្តិតាមច្បាប់ទាំងនេះចុះ។

¹³ត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យបារាំ ចំនួនប្រាំពីរថ្ងៃ ក្រោយពេលអ្នករាល់គ្នាប្រមូលភោគផលពីទីលានស្រូវ និងជាន់ផ្លែទំពំាងបាយជូររួចរាល់ហើយ។¹⁴អ្នករាល់គ្នាត្រូវអរសប្បាយក្នុងឱកាសពិធីបុណ្យនេះ ជាមួយកូនប្រុសកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នាអ្នកបម្រើប្រុសស្រី និងពួកលេវី ព្រមទាំងជនបរទេស ក្មេងកំព្រារ និងស្រ្តីមេម៉ាយ ដែលនៅក្នុងទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁵ត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យនេះចំនួនប្រាំពីរថ្ងៃ ដើម្បីថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅត្រង់កន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់នឹងជ្រើសរើស ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា និងប្រទានពរឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលភោគផលច្រើន ហើយប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នាក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ ដើម្បីឲ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាមានអំណរ។

¹⁶បីដងក្នុងមួយឆ្នាំ ត្រូវឲ្យប្រុសៗទាំងអស់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ទៅថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ នៅត្រង់កន្លែងដែលព្រះអង្គនឹងជ្រើសរើស គឺនៅពេលបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ បុណ្យសប្តាហ៍ទីប្រាំពីរ និងបុណ្យបារាំ ប៉ុន្តែ មិនត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដោយដៃទទេឡើយ។¹⁷ផ្ទុយទៅវិញ គ្រប់គ្នាត្រូវយកតង្វាយទៅជាមួយ តាមតែខ្លួនអាចធ្វើទៅបាន គឺតាមព្រះពរដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានឲ្យ។

¹⁸ត្រូវតែងតាំងឲ្យមានចៅក្រម និងពួកមេដឹកនាំ នៅតាមក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានពរឲ្យអ្នករាល់គ្នា អ្នកទាំងនោះនឹងជំនុំជម្នះប្រជាជននៅតាមកុលសម្ព័ន្ធនានាដោយយុត្តិធម៌។¹⁹មិនត្រូវបំពានលើយុត្តិធម៌ឡើយ ឬវិនិច្ឆ័យនរណាម្នាក់ដោយចិត្តលម្អៀងឡើយ ឬស៊ីសំណូកឲ្យសោះ ដ្បិត សំណូករមែងធ្វើឲ្យអ្នកប្រាជ្ញទៅជាខ្វក់ ហើយបង្ខូចពាក្យសម្តីមនុស្សសុចរិត។²⁰ត្រូវប្រកាន់យុត្តិធម៌ជានិច្ច ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានជីវិត ហើយកាន់កាប់ទឹកដី ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាទុកជាមរតក។

²¹មិនត្រូវដំឡើងបង្គោលណាមួយព្រះអាសេរ៉ាសម្រាប់ខ្លួនអ្នក នៅក្បែរអាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។²²ហើយក៏មិនត្រូវដំឡើងថ្មបង្គោល ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា មិនគាប់ព្រះហប្ញទ័យនោះដែរ។

17

¹មិនត្រូវយកគោ ឬចៀមណាដែលមានស្លាកស្នាម ឬពិការ ថ្វាយជាយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ដ្បិត នោះជាទីស្អប់ខ្ពើមដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

²ប្រសិនបើ ឃើញមានបុរសម្នាក់ ឬស្រ្តីម្នាក់ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបនៅព្រះនេត្រព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងក្រុងដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យ គឺអ្នកនោះបំពានលើសេចក្តីសញ្ញារបស់ព្រះអង្គ³នរណាម្នាក់ដែលបានចាកចេញទៅ ហើយទៅគោរពបម្រើ ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះដទៃ ឬព្រះអាទិត្យ ព្រះច័ន្ទ ឬហ្វូងផ្កាយទាំងប៉ុន្មាននៅលើមេឃ ទាំងនេះហើយដែលខ្ញុំហាម⁴ហើយប្រសិនបើមានគេប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ឬឮដំណឹងនេះ ត្រូវស៊ើបសួរឲ្យបានច្បាស់លាស់។ ហើយបើរឿងនោះពិតប្រាកដមែន គឺមានហេតុការណ៍ដ៏គួរស្អប់ខ្ពើមនេះ នៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលមែន នេះគឺជាអ្វីអ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើ។

⁵ត្រូវនាំយកបុរស ឬស្រ្តីណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ទៅឯមាត់ទ្វាក្រុង ហើយយកដំុថ្មគប់ បុរស ឬស្រ្តីនោះរហូតទាល់តែស្លាប់។⁶អ្នកដែលមានទោសដល់ស្លាប់នោះ គឺត្រូវមានភស្តុតាងជាសាក្សី ពីរនាក់ ឬបីនាក់ តែបើមានសាក្សីតែម្នាក់ នោះមិនអាចប្រហារជីវិតអ្នកនោះបានឡើយ។⁷សាក្សីទាំងនោះត្រូវតែយកដុំថ្មគប់សម្លាប់អ្នកនោះមុនគេ បន្ទាប់មក ទើបប្រជាជនគប់តាមក្រោយ ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវដកអំពើអាក្រក់ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

⁸ប្រសិនបើ មានរឿងណាពិបាកនឹងកាត់ក្តី ដូចជា ឃាតកម្ម ការប្តឹងផ្តល់គ្នា និងការវាយតប់គ្នាឲ្យមានរបួស ដែលនាំឲ្យមានរឿងក្តីកើតឡើងនៅក្នុងក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវនាំងយករឿងនេះទៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា និងជ្រើសរើស សម្រាប់តាំងព្រះនាមអង្គ។⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវចូលទៅជួបពួកបូជាចារ្យលេវី និងចៅក្រមនៅជំនាន់នោះ ដើម្បីសុំសួរយោបល់ ហើយពួកគេនឹងប្រាប់អ្នកពីការសម្រេចក្តីនេះបែបណា។

¹⁰អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើតាមការវិនិច្ឆ័យដែលលោកទាំងនោះប្រាប់អ្នករាល់គ្នានៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងជ្រើសរើស សម្រាប់តាំងព្រះនាមព្រះអង្គ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ននឹងធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យដែលលោកទាំងនោះណែនាំអ្នករាល់គ្នា។¹¹ត្រូវធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យឲ្យបានត្រឹមត្រូវ តាមការណែនាំដែលលោកទាំងនោះប្រាប់អ្នករាល់គ្នា និងតាមការវិនិច្ឆ័យដែលពួកលោកបានសម្រេចឲ្យអ្នករាល់គ្នា។ គឺត្រូវធ្វើតាមពាក្យដែលពួកលោកបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នា មិនត្រូវងាកចេញ ឬលម្អៀងទៅខាងណាឡើយ។

¹²អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តតាមតែអំពើចិត្ត មិនធ្វើតាមពាក្យរបស់បូជាចារ្យ ដែលឈរបម្រើនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ឬមិនស្តាប់ពាក្យរបស់ចៅក្រមទេ អ្នកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងដកអំពើអាក្រក់ចេញពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។¹³ប្រជាជនទាំងអស់ឮដំណឹងនេះ ហើយភ័យខ្លាច និងលែងប្រព្រឹត្តតាមតែអំពើចិត្តទៀតឡើយ។

¹⁴ពេលណាអ្នកបានចូលទៅដល់ទឹកដីព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យ ហើយពេលណាអ្នករាល់គ្នាកាន់កាប់ទឹកដី ព្រមទាំងតាំងទីលំនៅក្នុងទឹកដីនោះទេ រួចអ្នករាល់គ្នាក៏និយាយថា យើងនឹងតាំងឲ្យមានស្តេចមួយ ដូចប្រជាជាតិទាំងប៉ុន្មានដែលនៅជុំវិញយើងដែរ¹⁵នោះអ្នករាល់គ្នាអាចតាំងឲ្យមានស្តេចគ្រប់គ្រងលើអ្នកបានតាមដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងជ្រើសរើស។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែងតាំងស្តេច ក្នុងចំណោមពួកបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ហើយមិនត្រូវតែងតាំងជនបរទេស ដែលមិនមែនជាបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យគ្រប់គ្រងលើអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

¹⁶ប៉ុន្តែ ស្តេចមិនត្រូវមានសេះច្រើនសម្រាប់ខ្លួនឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវឲ្យប្រជាជនវិលត្រឡប់ទៅទឹកដីអេស៊ីប ដើម្បីរកសេះឲ្យបានច្រើនដែរ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកអ្នករាល់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវវិលត្រឡប់ទៅទឹកដីនោះវិញឡើយ។¹⁷ហើយស្តេចមិនត្រូវមានមហេសីច្រើនឡើយ ក្រែងលោចិត្តរបស់ស្តេចងាកចេញ។ ស្តេចក៏មិនត្រូវប្រមូលប្រាក់ និងមាសច្រើនលើសលប់សម្រាប់ខ្លួនដែរ។

¹⁸កាលណាស្តេចបានឡើងគង់លើបល័្លង្ករាជ្យរបស់ព្រះអង្គហើយ ត្រូវឲ្យស្តេចយកក្រឹត្យវិន័យនេះ នៅមុខពួកបូជាចារ្យលេវី ទៅចម្លងទុកក្នុងសៀវភៅមួយ។¹⁹ត្រូវឲ្យសៀវភៅនេះនៅជាប់ជាមួយស្តេចជានិច្ច ហើយស្តេចត្រូវអានជារៀងរាល់ថ្ងៃ អស់មួយជីវិត ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គរៀនគោរពកោតខ្លាចដល់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ខ្លួន ដូច្នេះ ត្រូវកាន់តាមគ្រប់ទាំងសេចក្តីដែលនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យ និងច្បាប់ទាំងនេះកុំខានឡើយ។

²⁰ហើយកុំឲ្យស្តេចកើតមានចិត្តតម្កើងខ្លួនខ្ពស់លើពួកបងប្អូនរបស់ខ្លួន ហើយងាកបែរចិត្តចេញពីបទបញ្ជា ដោយងាកទៅឆ្វេង ឬងាកទៅស្តាំ ដើម្បីឲ្យរាជវង្សរបស់ស្តេច និងកូនចៅរបស់ស្តេច បានគ្រងរាជយូរអង្វែងនៅក្នុងនរគររបស់ខ្លួន លើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

18

¹ពួកបូជាចារ្យ ដែលជាពួកលេវី និងកុលសម្ព័ន្ធលេវីទាំងមូលនឹងមិនមានចំណែកមរតកជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឡើយ ពួកគេអាចបរិភោគអាហារពីយញ្ញបូជា ដែលប្រជាជនយកមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់តែប៉ុណ្ណោះ។²ពួកគេគ្មានចំណែកមរតកអ្វីក្នុងចំណោមពួកបងប្អូនរបស់ខ្លួនឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ ជាចំណែកមរតករបស់ពួកគេ ដូចដែលព្រះអង្គបានមានព្រះបន្ទូលនឹងគេស្រាប់ហើយ។

³នេះជាចំណែកដែលប្រជាជន យកគោ និងចៀមមកថ្វាយជាយញ្ញបូជា នោះពួកគេត្រូវយកសាច់ ស្មា សាច់ថ្គាមទាំងពីរ និងក្រពះផង ដើម្បីជូនដល់ពួកបូជាចារ្យ។⁴ត្រូវយកផលដំបូងពីស្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នា ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ប្រេងអូលីវ និងរោមចៀមដែលកាត់មុនដំបូង ជូនដល់ពួកបូជាចារ្យ។⁵ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានជ្រើសរើសលោក និងកូនចៅរបស់លោក ពីចំណោមកុលសម្ព័ន្ធទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យបម្រើព្រះអម្ចាស់ជារៀងរហូត។

⁶ប្រសិនបើ មានពួកលេវីណាម្នាក់ចាកចេញពីក្រុងណាមួយក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែល ជាកន្លែងដែលគាត់កំពុងរស់នៅ ហើយមានបំណងមួយចង់ទៅកន្លែង ដែលព្រះអម្ចាស់ជ្រើសរើស⁷ហើយបំពេញមុខងារក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់គាត់ ដូចពួកលេវីទាំងប៉ុន្មាន ជាបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលធ្វើការនៅទីសក្ការនោះ នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។⁸គាត់នឹងមានអាហារបរិភោគស្មើៗគ្នា ថែមពីលើអ្វីៗដែលគាត់លក់បាន។

⁹កាលណាអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានឲ្យ នោះមិនត្រូវរៀនធ្វើត្រាប់តាមការគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ប្រជាជាតិទាំងនោះឡើយ។¹⁰ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា មិនត្រូវឲ្យនរណាម្នាក់ យកកូនប្រុស កូនស្រីរបស់ខ្លួន ទៅបូជាក្នុងភ្លើង មិនត្រូវឲ្យមាននរណាម្នាក់ ទស្សន៍ទាយ បញ្ជាន់រូប ប្រព្រឹត្តមន្តអាគម ឬអំពើអាបធ្មប់¹¹គ្រូស្នេហ៍ គ្រូខាប គ្រូគាថា ឬគ្រូអន្ទងខ្មោចឡើយ។

¹²ដ្បិត អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនោះ ជាមនុស្សដែលគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមដល់ព្រះអម្ចាស់ គឺដោយព្រោះអំពើស្អប់ខ្ពើមទាំងនេះហើយ បានជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបណ្តេញពួកគេចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នា។¹³អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាជានិច្ច។¹⁴ដ្បិត ប្រជាជាតិទាំងនោះ ដែលអ្នករាល់គ្នានឹងបណ្តេញគេចេញ នោះសុទ្ធតែជាអ្នកស្តាប់តាមពាក្យរបស់គ្រូទស្សន៍ទាយ និងគ្រូធ្មប់ ចំណែកឯអ្នករាល់គ្នាវិញ ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនឲ្យអ្នកប្រព្រឹត្តដូច្នេះឡើយ។

¹⁵ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើឲ្យមានព្យាការីម្នាក់ដូចជាខ្ញុំ ងើបឡើងពីក្នុងចំណោមបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្តាប់តាមព្យាការីនោះចុះ។¹⁶ដូចអ្នករាល់គ្នាបានទូលសូមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានៅត្រង់ភ្នំហោរែប នៅថ្ងៃជួបជុំគ្នានោះថា សូមកុំឲ្យយើងខ្ញុំឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំតទៅទៀត ឬក៏ឃើញភ្លើងដ៏សន្ធោសន្ធៅនេះដែរ ក្រែងលោយើងខ្ញុំត្រូវស្លាប់។

¹⁷ពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា សេចក្តីដែលពួកគេនិយាយនោះត្រឹមត្រូវហើយ។¹⁸យើងនឹងធ្វើឲ្យមានព្យាការីម្នាក់ដូចអ្នករាល់គ្នា ងើបឡើងពីក្នុងចំណោមបងប្អូនរបស់ខ្លួន។ យើងនឹងដាក់ព្រះបន្ទូលរបស់យើងក្នុងមាត់ព្យាការីនោះ រួចលោកនឹងថ្លែងប្រាប់គេ គ្រប់ទាំងសេចក្តីដែលយើងបង្គាប់ដល់លោក។¹⁹អ្នកណាដែលមិនស្តាប់ពាក្យលោកថ្លែងក្នុងនាមយើងទេ នោះយើងនឹងដាក់ទោសអ្នកនោះ។

²⁰ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ មានព្យាការីណាម្នាក់ហ៊ានថ្លែងពាក្យអ្វីមួយក្នុងនាមយើង ជាពាក្យដែលយើងមិនបានបង្គាប់ឲ្យថ្លែង ឬគេថ្លែងពាក្យក្នុងនាមព្រះដទៃទៀត ព្យាការីនោះនឹងត្រូវស្លាប់។²¹អ្នករាល់គ្នាប្រហែលជាគិតក្នុងចិត្តថា តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងដឹងថា ពាក្យណាមួយដែលមិនមែនមកពីព្រះអម្ចាស់?

²²គឺពេលព្យាការីណាម្នាក់ថ្លែងពាក្យក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ បើពាក្យនោះមិនឃើញមានហេតុការណ៍អ្វីកើតឡើង ដូចពាក្យគេប្រកាសទេ បានសេចក្តីថាពាក្យនោះហើយមិនមែនជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ទេ គឺព្យាការីនោះមិនហ៊ាននិយាយតាមតែអំពើចិត្តរបស់ខ្លួន ដូច្នេះ កុំខ្លាចគេឲ្យសោះ។

19

¹កាលណាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា កាត់ប្រជាជាតិចេញពីទឹកដីដែលព្រះអង្គប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកបានបណ្តេញគេចេញ ហើយរស់នៅក្នុងក្រុង និងនៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេ²នោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវជ្រើសរើសទីក្រុងឲ្យបានបីសម្រាប់ខ្លួនអ្នក នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាកាន់កាប់។³អ្នករាល់គ្នាត្រូវរៀបចំផ្លូវ និងបែងចែកទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាទុកជាកេមរតក ជាបីតំបន់ ដើម្បីឲ្យអ្នកណាដែលសម្លាប់គេអាចរត់ទៅជ្រកកោននៅទីនោះ។

⁴នេះគឺជាច្បាប់មួយសម្រាប់ជួយអ្នកដែលសម្លាប់គេ ហើយអាចរត់ទៅជ្រកកោននៅក្រុងនោះបាន ដើម្បីឲ្យបានរួចជីវិត គឺអ្នកសម្លាប់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនដោយអចេតនា និងគ្មានគំនិតស្អប់គ្នាជាមុន⁵ឧទាហរណ៍ថា បើមានបុរសម្នាក់ទៅកាប់ឈើក្នុងព្រៃ ជាមួយអ្នកជិតខាង ហើយពេលដែលគាត់លើកពូថៅទៅកាប់រលំដើមឈើ ស្រាប់តែផ្លែពូថៅនោះរបូតចេញពីដង ទៅប៉ះអ្នកជិតខាងបណ្តាលឲ្យស្លាប់ ដូច្នេះ គាត់អាចត់ទៅជ្រកកោននៅក្រុងណាមួយដើម្បីឲ្យរួចជីវិត។

⁶ធ្វើដូច្នេះ បើផ្លូវឆ្ងាយពេក នោះអ្នកដែលមានសិទ្ធិសងសឹក កាលកំពុងមានចិត្តខឹងខ្លាំង ពុំអាចដេញតាមទាន់អ្នកដែលសម្លាប់គេនោះ និងសម្លាប់គាត់ឡើយ ដ្បិត បុរសនោះមិនត្រូវមានទោសដល់ស្លាប់ទេ ព្រោះគាត់មិនបានសម្លាប់គេដោយចិត្តស្អប់ឡើយ។⁷ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុុំបង្គាប់អ្នកថា ត្រូវញែកក្រុងបីដោយឡែក។

⁸ប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ពង្រីកទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គប្រទានទឹកដីទាំងមូលមកឲ្យអ្នករាល់គ្នា ជាទឹកដីដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា⁹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមបទបញ្ជាទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គជាដរាប បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាត្រូវបន្ថែមក្រុងបីទៀតពីលើក្រុងបីនោះ។¹⁰ធ្វើដូច្នេះ កុំឲ្យឈាមមនុស្សឥតទោស ខ្ទាយទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាទុកជាកេមរតក ហើយកុំឲ្យទោសនៃការខ្ចាយឈាមនោះធ្លាក់មកលើអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

¹¹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ស្អប់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន ហើយប្រើល្បិចកល ហើយលបចាំស្ទាក់វាញប្រហារអ្នកនោះឲ្យស្លាប់ រួចរត់ទៅជ្រកកោននៅក្នុងទីក្រុងណាមួយក៏ដោយ¹²នោះពួកអ្នកចាស់ទុំនៃទីក្រងនោះ ត្រូវចាត់គេឲ្យទៅចាប់ជនជាតិនោះមកវិញ។¹³ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវអាណិតដល់អ្នកនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គឺអ្នកលុបបំបាត់ជនដែលបង្ហូរឈាម ចេញពីទឹកដីអ៊ីស្រាអែល ដើម្បឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសប្បាយតទៅ។

¹⁴មិនត្រូវបង្ខិតបង្គោលរបងចូលទៅក្នុងដីរបស់អ្នកជិតខាង ជារបងដាំដោយមនុស្សជំនាន់ដើម នៅដីដែលគ្រងជាមរតក ក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាកាន់កាប់នោះឡើយ។

¹⁵មិនត្រូវមានសាក្សីតែម្នាក់ ងើបឡើងធ្វើបន្ទាល់ទាស់នឹងអំពើទុច្ចរិត ប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋ បទល្មើស ឬអំពើបាន ណាមួយឡើយ បើមានសាក្សីពីរ ឬបីនាក់ ទើបសំណុំរឿងនោះអាចយកជាការបាន។¹⁶ប្រសិនបើ មានសាក្សីក្លែងក្លាយម្នាក់ ងើបឡើងចោទប្រកាន់មនុស្សណាម្នាក់ថា បានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់អ្វីមួយ។

¹⁷នោះត្រូវឲ្យភាគីទាំងពីរដែលទាស់ទែងគ្នា ត្រូវឈរនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ឈរនៅចំពោះមុខពួកបូជាចារ្យ និងចៅក្រមដែលកាន់មុខតំណែងនៅគ្រានោះ។¹⁸ចៅក្រមត្រូវសាកសួរឲ្យហ្មត់ចត់ ហើយប្រសិនបើ ឃើញថាសាក្សីនោះក្លែងក្លាយមែន គឺគាត់ចោទមួលបង្គាច់បងប្អូនរបស់ខ្លួន¹⁹នោះត្រូវដាក់ទោសគាត់ ដូចដែលគាត់បានគ្រោងនឹងធ្វើដល់បងប្អូនរបស់ខ្លួន ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងលុបបំបាត់អំពើអាក្រក់ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

²⁰ហើយអ្នកឯទៀតឮដំណឹងនេះហើយភ័យខ្លាច និងលែងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់បែបនេះ នៅក្នុងចំណោមអ្នកទៀតឡើយ។²¹កុំអាណិតអាសូរអ្នកមានទោសឲ្យសោះ គឺជីវិតសងដោយជីវិត ភ្នែកសងដោយភ្នែក ធ្មេញសងដោយធ្មេញ ដៃសងដោយដៃ ជើងសងដោយជើង។

20

¹ពេលណាអ្នករាល់គ្នាចេញទៅច្បាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវ ហើយឃើញថាសត្រូវមានទ័ពសេះ រទេះចម្បាំង និងកងទ័ពច្រើនជាងខ្លួន អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវភ័យខ្លាចឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលបាននាំអ្នកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ហើយព្រះអង្គគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។

²មុនពេលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅច្បាំង នោះពួកបូជាចារ្យត្រូវចេញមកនិយាយទៅកាន់ពលទាហានថា។³អ៊ីស្រាអែលអើយ ចូរស្តាប់ ថ្ងៃនេះអ្នករាល់គ្នាត្រូវចូលទៅប្រយុទ្ធនឹងខ្មាំងសត្រូវ។ មិនត្រូវមានចិត្តតក់ស្លុត។ កុំភ័យខ្លាច ញ័ររន្ធត់។ និងភ័យខ្លាចនៅចំពោះមុខគេឡើយ។⁴ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គយាងទៅជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីច្បាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវជំនួសអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានជ័យជម្នះ។

⁵បន្ទាប់មក ពួកមេដឹកត្រូវនិយាយទៅពួកបណ្តាជនថា តើមាននរណាទើបនឹងសង់ផ្ទះថ្មី ហើយមិនទាន់បានឡើងទៅលើផ្ទះដែរឬទេ? ចូរឲ្យអ្នកនោះត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញចុះ ក្រែងលោគេស្លាប់នៅក្នុងចម្បាំង រួចមានម្នាក់ទៀតឡើងផ្ទះជំនួស។

⁶ប្រសិនបើ មាននរណាម្នាក់បានដាំទំពាំងបាយជូរ ហើយមិនទាន់ទទួលផលឬទេ។ ចូរឲ្យអ្នកនោះត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញចុះ ក្រែងលោកគេត្រូវស្លាប់នៅក្នុងចម្បាំង រួចមានម្នាក់ទៀតទទួលផលជំនួស។⁷តើមាននរណាម្នាក់មានគូរដណ្តឹង ហើយមិនទាន់បានរៀបការជាមួយនាងនៅឡើយឬទេ? ចូរឲ្យអ្នកនោះត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញចុះ ក្រែងលោកគេត្រូវស្លាប់នៅក្នុងចម្បាំង រួចមានម្នាក់ទៀតរៀបការនឹងនាង។

⁸ពួកមេដឹកនាំត្រូវនិយាយទៅកាន់ពលទ័ពទៀតថា តើមាននរណាភ័យខ្លាច ហើយមានចិត្តតក់ស្លុតឬទេ? ចូរឲ្យអ្នកនោះត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញចុះ ក្រែងលោគេនាំឲ្យបងប្អូនតក់ស្លុតដូចខ្លួនដែរ។⁹ពេលពួកមេដឹកនាំបាននិយាយទៅកាន់ពលទាហានរួចហើយ នោះត្រូវចាត់តាំងឲ្យមានមេទ័ព ដើម្បីនាំមុខពលទាហានទាំងនោះ។

¹⁰ពេលណាអ្នករាល់គ្នាចូលទៅជិតក្រុងមួយ ដើម្បីច្បាំងយកក្រុងនោះ ត្រូវស្នើឲ្យពួកគេចុះចូលជាមុនសិន។¹¹ប្រសិនបើ អ្នកក្រុងនោះយល់ព្រមទទួលសំណើ ហើយបើកទ្វាក្រុងឲ្យអ្នកចូល នោះប្រជាជនទាំងប៉ុន្មានដែលមានឃើញនៅក្រុងនោះត្រូវតែចំណុះអ្នក ហើយធ្វើការបម្រើអ្នករាល់គ្នា។

¹²ប្រសិនបើ អ្នកក្រុងនោះមិនព្រមទទួលសំណើ ហើយចង់ច្បាំងជាមួយអ្នករាល់គ្នាវិញ នោះត្រូវឡោមព័ទ្ធក្រុងនោះ¹³ហើយកាលណាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃអ្នករាល់គ្នានោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រហារប្រុសៗទាំងអស់ដោយមុខដាវ។

¹⁴ចំណែកឯស្រីៗ កូនក្មេង ហ្វូងសត្វ និងរបស់អ្វីទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងទីក្រុង ព្រមទាំងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងប៉ុន្មាន ត្រូវរឹបអូសយកមកសម្រាប់ខ្លួនអ្នករាល់គ្នា។ ហើយត្រូវបរិភោគសាច់របស់សត្វដែលរឹបអូសយកពីខ្មាំងសត្រូវ ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានមកឲ្យអ្នករាល់គ្នា។¹⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រព្រឹត្តបែបនេះ ដល់គ្រប់ទាំងក្រុងដែលនៅឆ្ងាយពីអ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាក្រុងរបស់ប្រជាជាតិទាំងនេះទេ។

¹⁶រីឯក្រុងរបស់ជាតិសាសន៍ទាំងនេះ ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាទុកជាមរតក ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវទុកជីវិតនរណាម្នាក់ឲ្យនៅរស់ឡើយ។¹⁷ផ្ទុយទៅវិញ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបំផ្លាញគេឲ្យអស់ មានជនជាតិហេត ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិកាណាន ជនជាតិពេរិស៊ីត ជនជាតិហេវី និងជនជាតិយេប៊ូស ដូចដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្គាប់។¹⁸ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យគេបង្រៀនអ្នករាល់គ្នា ឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើម ដែលគេបានប្រព្រឹត្តចំពោះព្រះរបស់ពួកគេ។ បើអ្នកប្រព្រឹត្តដូច្នោះ នោះអ្នករាល់គ្នាធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ។

¹⁹កាលណាអ្នករាល់គ្នាឡោមព័ទ្ធទីក្រុងមួយ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ដើម្បីវាយដណ្តើមយកក្រុងនោះ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវយកពូថៅកាប់រំលំដើមឈើនោះឡើយ។ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគពីផ្លែឈើនោះបាន ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវកាប់រំលំដើមឈើនោះឡើយ។ តើដើមឈើនៅក្នុងចម្ការជាមនុស្ស ឬបានជាអ្នកច្បាំងនឹងវាដូច្នេះ?²⁰ក៏ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាអាចកាប់ដើមឈើណា ដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញថាមិនមែនជាដើមឈើស៊ីផ្លែ អ្នករាល់គ្នាអាចកាប់ដើមឈើនោះ យកទៅធ្វើជារបាំង ដើម្បីវាយលុកក្រុងដែលអ្នកធ្វើសឹក រហូតដល់អ្នកក្រុងនោះចុះចាញ់។

21

¹ប្រសិនបើ ឃើញមានមនុស្សដែលគេសម្លាប់ ហើយដេកស្លាប់នៅទីវាល នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាកាន់កាប់ ហើយគេមិនដឹងមុខឃាតក²នោះពួកចាស់ទុំ និងពួកចៅក្រម ត្រូវចេញទៅវាស់ចម្ងាយពីកន្លែងសាកសពនោះ ទៅក្រុងនានាដែលនៅជុំវិញ។

³កាលដឹងថា ក្រុងណាមួយដែលនៅជិតសាកសពជាងគេ នោះពួកចាស់ទុំរបស់ក្រុងនោះ ត្រូវយកគោស្ទាវមួយ គឺគោដែលគេមិនដែលធ្លាប់ទឹម ឬប្រើឲ្យធ្វើការនៅឡើយ។⁴បន្ទាប់មក ត្រូវដឹកចុះទៅក្នុងជ្រោះដែលមានទឹកហូរ ជាកន្លែងមិនដែលភ្ជួររាស់ ឬសាបព្រោះ ដំាំដំណាំទេ ហើយត្រូវវាយបំបាក់កគោនោះនៅក្នុងជ្រោះ។

⁵ពួកបូជាចារ្យ ជាកូនចៅពួកលេវី ត្រូវចូលទៅជិត ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានជ្រើសរើសឲ្យបម្រើព្រះអង្គ និងឲ្យពរក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ហើយគ្រប់ទាំងការទាស់ទែងគ្នា ហើយវាយតប់គ្នារហូតដល់របួស នោះស្រេចនឹងអ្នកទាំងនោះសម្រេចចុះ។

⁶ពួកចាស់ទុំទាំងអស់របស់ទីក្រុងណាមួយដែលនៅជិតសាកសព ត្រូវនាំគ្នាលាងដៃពីលើគោស្ទេវ ដែលគេវាយបំបាក់កនៅក្នុងជ្រោះនោះ⁷ហើយត្រូវប្រកាសថា ដៃរបស់ខ្ញុំមិនបានធ្វើឃាតជននោះទេ ហើយភ្នែករបស់យើងខ្ញុំក៏មិនបានឃើញនរណាធ្វើឃាតគេដែរ។

⁸ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមលើកលែងទោសអ៊ីស្រាអែល ជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ឲ្យរួចពីបាបផង សូមកុំឲ្យអ៊ីស្រាអែល ជាប្រជារាស្រ្តដែលព្រះអង្គបានរំដោះ ត្រូវទទួលទោស ដោយព្រោះឃាកកម្មទៅលើជនស្លូតត្រង់នេះឡើយ។ ធ្វើដូច្នេះ ពួកគេនឹងគ្មានទោសឡើយ។⁹នោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវលុបបំបាត់ការសម្លាប់ជនស្លូតត្រង់ចេញពីក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រព្រឹត្តតែអំពើត្រឹមត្រូវដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់។

¹⁰ពេលណាអ្នករាល់គ្នាចេញទៅច្បាំងនឹងពួកខ្មាំងសត្រូវ ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា និងប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាបានចាប់ពួកគេមកជាឈ្លើយ¹¹ប្រសិនបើ ក្នុងចំណោមពួកឈ្លើយនោះ មានស្រ្តីម្នាក់ដែលមានរូបឆោមស្អាតហើយអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តចង់យកនាងមកធ្វើជាភរិយា¹²នោះត្រូវនាំនាងចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា រួចឲ្យនាងកោសក់ ហើយកាត់ក្រចកដៃ ក្រចកជើងរបស់នាង។

¹³នាងត្រូវប្តូរសម្លៀកបំពាក់ ដែលនាងស្លៀក នៅពេលដែលគេចាប់នាងមកជាឈ្លើយសឹកចេញ ត្រូវឲ្យនាងនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយយំកាន់ទុក្ខឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួន រយៈពេលពេញមួយខែ។ បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាអាចចូលទៅជិតនាង ហើយធ្វើជាប្តីរបស់នាង ហើយនាងនឹងក្លាយជាប្រពន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁴ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនពេញចិត្តនឹងនាង ត្រូវដោះលែងនាងឲ្យមានសេរីភាពចុះ។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវលក់នាង ឬទុកនាងជាខ្ញុំបម្រើទេ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានរួមរស់ជាមួយនាងរួចទៅហើយ។

¹⁵ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់មានភរិយាពីរ គាត់ស្រឡាញ់ភរិយាមួយខ្លាំងជាភរិយាមួយទៀត ហើយនាងទាំងពីមានកូនប្រុសដូចគ្នា តែកូនច្បង ជាកូនរបស់នាងដែលគាត់មិនសូវស្រឡាញ់¹⁶ដូច្នេះ នៅពេលដែលគាត់ចែកមរតកឲ្យកូនរបស់គាត់ គាត់មិនអាចយកចំណែកមរតកដែលត្រូវបានទៅកូនច្បង ឲ្យទៅកូនប្រុសរបស់ភរិយា ដែលគាត់ស្រឡាញ់ជាងនោះឡើយ មរតកនេះត្រូវបានទៅលើកូនរបស់ភរិយា ដែលគាត់មិនសូវស្រឡាញ់ ព្រោះគាត់ជាកូនច្បង។¹⁷ផ្ទុយទៅវិញ គាត់ត្រូវទទួលស្គាល់ថា កូនច្បងជាកូនរបស់ភរិយាដែលគាត់មិនសូវស្រឡាញ់ ដោយចែកទ្រព្យសម្បត្តិដល់កូននោះពីរដងច្រើនជាងកូនឯទៀត ដ្បិត កូននេះជាផលដំបូងនៃកម្លាំង ដូច្នេះ សិទ្ធិរបស់កូនច្បងជារបស់កូននោះឯង។

¹⁸ប្រសិនបើ បុរសម្នាក់មានកូនដែលរឹងរូស ហើយបះបោរ មិនស្តាប់បង្គាប់របស់ឪពុកម្តាយ ទោះបីឪពុកម្តាយវាយប្រដៅ ក៏នៅតែមិនស្តាប់បង្គាប់¹⁹នោះឪពុកម្តាយត្រូវនាំយកទៅជួបពួកចាស់ទុំរបស់ទីក្រុងនោះ នៅត្រង់ទ្វាក្រុងរបស់ខ្លួន។

²⁰រួចឪពុកម្តាយត្រូវជម្រាបទៅពួកចាស់ទុំរបស់ទីក្រុងថា កូនប្រុសរបស់យើងខ្ញុំជាមនុស្សរឹងរូសណាស់ ហើយបះបោរ មិនស្តាប់បង្គាប់យើងខ្ញុំទេ វាជាមនុស្សល្មោភស៊ី ហើយជាមនុស្សប្រមឹក។²¹ប្រជាជនទាំងអស់ដែលនៅទីក្រុងនោះ ត្រូវចោលសម្លាប់កូននោះនឹងថ្មទៅ ធ្វើដូច្នេះ អ្នកនឹងលុបបំបាត់អំពើអាក្រក់ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដឹងរឿងនេះ ហើយគេភ័យខ្លាច។

²²ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើឧក្រិដ្ឋត្រូវមានទោសដល់ស្លាប់ ហើយត្រូវគេយកទៅប្រហារជីវិត ដោយព្យួរកនៅលើដើមឈើ²³ហើយមិនត្រូវទុកសាកសពរហូតដល់យប់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នករាល់គ្នាត្រូវយកសពទៅបញ្ចុះក្នុងថ្ងៃដែលគេស្លាប់នោះ ដ្បិត អ្នកណាដែលត្រូវព្យូរកនៅលើដើមឈើ ជាអ្នកដែលព្រះដាក់បណ្តាសា។ ដូច្នេះ ត្រូវធ្វើយ៉ាងនោះ មិនត្រូវធ្វើឲ្យទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាទុកជាមរតក ក្លាយទៅជាសៅហ្មងឡើយ។

22

¹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាឃើញគោ ឬចៀមរបស់បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាវង្វេង កុំធ្វើពើដូចជាមិនឃើញនោះឡើយ ត្រូវនាំសត្វនោះទៅឲ្យម្ចាស់វាវិញកុំខានឡើយ។²ប្រសិនបើ ម្ចាស់សត្វនោះនៅឆ្ងាយ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់ម្ចាស់ នោះត្រូវនាំសត្វនោះទៅផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយទុកវានៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា រហូតដល់ម្ចាស់វាមកសុំយកទៅវិញ រួចត្រូវប្រគល់វាឲ្យទៅគេវិញចុះ។

³ត្រូវប្រព្រឹត្តបែបដូច្នោះ ចំពោះសត្វលា ឬសម្លៀកបំពាក់ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលបងប្អូនអ្នកបាត់ ហើយប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នារកឃើញ នោះមិនត្រូវធ្វើពើដូចជាមិនឃើញសោះឡើយ។⁴ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាឃើញលា ឬគោរបស់បងប្អូនអ្នកដួលតាមផ្លួវ នោះមិនត្រូវធ្វើពើដូចជាមិនឃើញសោះឡើយ តែត្រូវជួយគាត់លើកសត្វនោះឡើងមកវិញ។

⁵ស្រ្តីមិនត្រូវស្លៀកពាក់ដូចបុរសឡើយ ហើយបុរសក៏មិនត្រូវស្លៀកពាក់ដូចស្រ្តីដែរ ដ្បិត អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តបែបដូច្នោះ នោះជាទីស្អប់ខ្ពើមដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ។

⁶ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាឃើញសំបុកសត្វ នៅលើដើមឈើ ឬនៅលើដី ហើយឃើញកូនសត្វ ឬពងសត្វ ដែលមានមេវាកំពុងតែក្រាប នោះមិនត្រូវយកទាំងមេ ទាំងកូនឡើយ។⁷ត្រូវលែងមេឲ្យហើរទៅចុះ គឺយកតែកូនរបស់វាបានហើយ។ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសប្បាយ ហើយមានអាយុយឺនយូរ។

⁸នៅពេលអ្នករាល់គ្នាសង់ផ្ទះថ្មី ត្រូវធ្វើបង្កាន់ដៃនៅលើដំបូលផ្ទះ ក្រែងលោមាននរណាម្នាក់ធ្លាក់ពីលើដំបូលនោះមក ហើយបណ្តាលឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានទោស ព្រោះតែផ្ទះនោះ។

⁹មិនត្រូវព្រោះពូជពីរប្រភេទនៅក្នុងចម្ការរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ក្រែងលោផលទាំងអស់នោះត្រូវខូចខាត គឺទាំងពូជផ្សេងៗដែលអ្នករាល់គ្នាព្រោះ ទាំងផលទំពំាំងបាយជូរ។¹⁰មិនត្រូវទឹមគោ និងលា ឲ្យអូសនង្គ័លជាមួយគ្នាឡើយ។¹¹មិនត្រូវស្លៀកពាក់សំពត់ត្បាញដោយអំបោះរោមចៀម និងអំបោះសូតទេសជាមួយគ្នាឡើយ។

¹²ត្រូវដេរខ្សែរំយោលភ្ជាប់នឹងជាយទាំងបួនរបស់ក្រណាត់ដែលអ្នករាល់គ្នាគ្របដណ្តាប់ខ្លួន។

¹³ប្រសិនបើ បុរសណាយកប្រពន្ធ ហើយរួមរស់ជាមួយនាង តែក្រោយមក បែរជាឈប់ស្រឡាញ់នាង¹⁴ហើយចាប់តាំងនិយាយបរិហារកេរ្តិ៍នាងថា ខ្ញុំបានយកនាងនេះមកធ្វើជាភិយា ហើយខ្ញុំឃើញថា នាងមិនមែនជាស្រ្តីព្រហ្មចារីទេ។

¹⁵ពេលនោះ ឪពុកម្តាយរបស់នាងត្រូវនាំយកភស្តុតាងពីភាពព្រហ្មចារីរបស់នាង ទៅបង្ហាញពួកចាស់ទុំរបស់ទីក្រុង នៅត្រង់ទ្វារក្រុង។

¹⁶នោះ ឪពុករបស់នាងត្រូវជម្រាបទៅកាន់ពួកចាស់ទុំថា ខ្ញុំបានលើកកូនស្រីរបស់ខ្ញុំឲរៀបការជាមួយបុរសម្នាក់នេះ តែគេបែរជាលែងស្រឡាញ់នាង។¹⁷ហើយមើល៍ គេបាននិយាយបរិហារកេរ្តិ៍នាងថា៖ «ខ្ញុំឃើញថាកូនស្រីរបស់លោកមិនមែនជាស្ត្រីព្រហ្មចារីទេ»។ ប៉ុន្តែ សូមអស់លោកមើល៍ចុះ នេះជាភស្តុតាង ដែលបញ្ជាក់ថា កូនស្រីរបស់ខ្ញុំពិតជាព្រហ្មចារីមែន។ ពេលនោះ ឪពុកម្តាយត្រូវលាសំពត់នោះនៅមុខពួកចាស់ទុំរបស់ទីក្រុង។

¹⁸ពេលនោះ ពួកចាស់ទុំរបស់ទីក្រុងនោះ ត្រូវចាប់បុរសនោះមកផ្តន្ទារទោស¹⁹ហើយត្រូវពិន័យអ្នកនោះឲ្យបង់ប្រាក់ មួយរយណែន ឲ្យទៅឪពុករបស់នាង ដោយព្រោះបុរសនោះបានបង្ខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះស្រ្តីព្រហ្មចារីម្នាក់នៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ រីឯនាងវិញ នៅតែជាភរិយារបស់អ្នកនោះរហូតទៅ មិនអាចលែងនាងបានឡើយ រហូតអស់មួយជីវិត។

²⁰ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើរឿងនោះជាការពិតមែន ហើយរកភស្តុតាងបានថា នាងមិននៅព្រហ្មចារីទេ²¹នោះត្រូវនាំស្រ្តីនោះទៅមាត់ទ្វារផ្ទះរបស់ឪពុកនាង ហើយអ្នកស្រុកត្រូវនាំគ្នាយកដុំថ្មគប់សម្លាប់នាង ដោយព្រោះនាងបានប្រព្រឹត្តអំពើថោកទាបនៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែល ដោយបានបង្ខូចខ្លួននៅក្នុងផ្ទះរបស់ឪពុក ធ្វើដូច្នេះ អ្នកនឹងលុបបំបាត់អំពើអាក្រក់ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

²²ប្រសិនបើឃើញបុរសណាម្នាក់ដែលកំពុងរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធអ្នកដ៏ទៃ នោះអ្នកទាំងពីរត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ គឺទាំងបុរសដែលរួមដំណេកជាមួយស្រ្តីនោះ ទាំងស្ត្រីដែលផិតក្បត់ ធ្វើដូច្នេះ អ្នកនឹងលុបបំបាត់អំពើអាក្រក់ចេញពីអ្នករាល់គ្នា។

²³ប្រសិនបើ មានស្រ្តីព្រហ្មចារីម្នាក់ដែលមានគូរដណ្តឹងហើយ ហើយបើមានបុរសម្នាក់ទៀតជួបនាងនៅទីក្រុង រួចរួមដំណេកជាមួយនាង²⁴នោះត្រូវនាំអ្នកទាំងពីរនោះចេញទៅទ្វារក្រុង ហើយយកដុំថ្មគប់សម្លាប់ចោលទៅ។ នាងមានទោស ដោយព្រោះមិនបានស្រែកហៅអ្នកនៅក្នុងទីក្រុងឲ្យជួយ។ ឯបុរសនោះមានទោស ដោយព្រោះបានរំលោភប្រពន្ធអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន ធ្វើដូច្នេះ អ្នកនឹងលុបបំបាត់អំពើអាក្រក់ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

²⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើបុរសនោះបានជួបនាងក្រមុំដែលមានគូរដណ្តឹងហើយនៅឯវាលស្រែ ហើយចាប់នាងរំលោភ នោះបុរសដែលចាប់នាងរំលោភនឹងត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់។²⁶តែឯស្រ្តីក្រមុំនោះវិញ មិនត្រូវធ្វើទោសអ្វីដល់នាងឡើយ ដ្បិតនាងគ្មានកំហុសអ្វីដែលត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ឡើយ។ ដ្បិតក្នុងករណីនេះ ប្រៀបដូចជាមនុស្សម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើឃាតកម្មមួយដែរ។²⁷ព្រោះបុរសនោះចាប់រំលោភនាងនៅឯវាលស្រែ ទោះបើស្រ្តីក្រមុំមានគូរដណ្តឹនោះ ខំប្រឹងស្រែកយ៉ាងណាក្តី ក៏គ្មាននរណាជួយនាងដែរ។

²⁸ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់ប្រទះឃើញស្រ្តីក្រមុំព្រហ្មចារី ដែលពុំទាន់មានគូរដណ្តឹងនៅឡើយ ហើយចាប់នាងរំលោភ ហើយមានគេតាមទាន់²⁹នោះបុរសដែលរំលោភនាង ត្រូវបង់ប្រាក់ហាសិបណែនឲ្យទៅឪពុករបស់នាង ហើយនាងនឹងក្លាយទៅជាភរិយារបស់អ្នកនោះ ដោយព្រោះបុរសនោះបានរំលោភនាង។ ហើយបុរសនោះមិនអាចលែងនាងបានឡើយ រហូតអស់មួយជីវិត។

³⁰មិនត្រូវឲ្យនរណាម្នាក់រួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធចុងរបស់ឪពុកខ្លួនឡើយ ដ្បិត ធ្វើដូច្នេះ គេបានប្រមាថឪពុករបស់ខ្លួន។

23

¹អ្នកដែលបែកពងលិង្គ ឬត្រូវគេកាត់លិង្គ នោះមិនអាចចូលរួមអង្គប្រជុំរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឡើយ។²កូនដែលកើតឥតខាន់ស្លាមិនអាចចូលរួមក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ព្រះអម្ចាស់បានទេ ទោះបីកូនចៅរបស់គេរហូតដប់តំណ ក៏មិនអាចចូលរួមក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ព្រះអម្ចាស់បានដែរ។

³ជនជាតិអាំម៉ូន និងជនជាតិម៉ូអាប់ មិនអាចចូលរួមក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ព្រះអម្ចាស់បានទេ ទោះបីកូនចៅរបស់ពួកគេរហូតដល់ដប់តំណ ក៏មិនអាចចូលរួមក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែរ។⁴ព្រោះកាលដែលអ្នកចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក ពួកគេមិនបានយកអាហារ និងទឹកមកទទួលអ្នកតាមផ្លួវទេ ហើយពួកគេបានជួលលោកបាឡោម ជាកូនរបស់លោកបេអ៊រ មកពីពេថោរ អ្នកស្រុកមេសូប៉ូតាមា ដើម្បីដាក់បណ្តាសាអ្នករាល់គ្នា។

⁵ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនព្រមស្តាប់តាមពាក្យលោកបាឡោមទេ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្វែបណ្តាសារបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅជាព្រះពរដល់អ្នករាល់គ្នាវិញ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា។⁶ដូច្នេះ អ្នកមិនត្រូវរកសេចក្តីសុខឲ្យគេ ឬភាចម្រុងចម្រើនឲ្យគេឡើយ រហូតអស់មួយរបស់ជីវិត។

⁷មិនត្រូវស្អប់ខ្ពើមជនជាតិអេដុមឡើយ ដ្បិត ពួកគេជាបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយមិនត្រូវស្អប់ខ្ពើមជនជាតិអេស៊ីបដែរ ដ្បិត ពីដើមឡើយ អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់រស់នៅក្នុងទឹកដីរបស់គេ។⁸កូនចៅរបស់ពួកគេនៅជំនាន់ទីបី ដែលកើតពីពូជពួកគេ អាចចូលរួមក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ព្រះអម្ចាស់បាន។

⁹ពេលណា អ្នករាល់គ្នាទៅបោះទ័ព ធ្វើសឹកនឹងខ្មាំងសត្រូវ ចូររក្សាខ្លួនចេញពីសេចក្តីអាក្រក់។¹⁰ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមិនបរិសុទ្ធ ព្រោះតែកើតហេតុអ្វីមួយនៅពេលយប់ ត្រូវឲ្យអ្នកនោះចេញទៅក្រៅ មិនត្រូវចូលមកក្នុងជំរំទេ។¹¹លុះដល់ពេលល្ងាច គេត្រូវធ្វើពិធីជម្រះកាយ លុះដល់ថ្ងៃលិច គេអាចចូលទៅក្នុងជំរំវិញបាន។

¹²ត្រូវរៀបចំឲ្យមានកន្លែងមួយនៅក្រៅជំរំ ដែលអ្នករាល់គ្នាអាចចេញទៅបត់ជើងបាន¹³ត្រូវមានចបជីកមួយជាប់នឹងខ្លួន ហើយពេលណា អ្នកចេញទៅបត់ជើងនៅខាងក្រៅ នោះត្រូវជីករណ្តៅកប់លាមករបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁴ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាយាងចំកណ្តាលជំរំរបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីការពារអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រគល់ខ្មាំងសត្រូវមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ហេតុនេះហើយ ជំរំរបស់អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែបរិសុទ្ធ ដើម្បីកុំឲ្យព្រះអង្គទតឃើញអ្វីដែលស្មោកគ្រោកក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយចាកចេញពីអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

¹⁵ប្រសិនបើ មានបាវបម្រើណាដែលបានរត់ចេញពីចៅហ្វាយរបស់ខ្លួន មកជ្រកកោនជាមួយអ្នករាល់គ្នា នោះមិនត្រូវប្រគល់ទៅឲ្យចៅហ្វាយគេវិញឡើយ។¹⁶ចូរឲ្យគាត់នៅស្នាក់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងក្រុងណាមួយដែលគេជ្រើសរើស ពេញចិត្តស្នាក់នៅ។ កុំជិះជាន់គេឡើយ។

¹⁷មិនត្រូវឲ្យមានស្រីពេស្យាណាមួយ ក្នុងចំណោមកូនស្រីនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលឡើយ ឬប្រុសពេស្យាណាមួយ ក្នុងចំណោមកូនប្រុសនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលដែរ។¹⁸មិនត្រូវយកថ្លៃឈ្នួលពីការធ្វើស្រីពេស្យា ឬប្រាក់ឈ្នួលពីការធ្វើប្រុសពេស្យា ចូលមកក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ដើម្បីលាបំណន់អ្វីមួយក៏ដោយ ដ្បិត ទាំងពីរមុខនេះ គឺជាទីស្អប់ខ្ពើមដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁹បើបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាខ្ចីប្រាក់ ឬស្បៀងអាហារ ឬរបស់អ្វីៗផ្សេងទៀត មិនត្រូវយកការប្រាក់ពីគេឡើយ។²⁰អ្នករាល់គ្នាអាចយកការប្រាក់ពីជនបរទេសបាន តែមិនត្រូវយកការប្រាក់ពីបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នាក្នុងគ្រប់ទាំងកិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើនៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅកាន់កាប់។

²¹កាលណាអ្នករាល់គ្នាបន់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា អំពីរឿងអ្វីមួយ នោះមិនត្រូវបង្អង់នឹងលាបំណន់ឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នឹងទាបំណន់ពីអ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងរាប់ជាបាបដល់អ្នករាល់គ្នាទៀតផង។²²ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនបានបន់ទេ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនមានបាបឡើយ។²³សេចក្តីណាដែលចេញពីបបូរមាត់របស់អ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវប្រយ័ត្ននឹងធ្វើតាមបំណន់ដែលអ្នករាល់គ្នាបានបន់ព្រះអម្ចាស់ព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ជាតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត ដែលមាត់របស់អ្នករាល់គ្នាបានសន្យា។

²⁴ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាដើរកាត់ក្នុងចម្ការទំពំាងបាយជូររបស់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នាអាចបេះផ្លែទំពាំងបាយជូរបរិភោគតាមចិត្ត រហូតដល់ឆ្អែត ប៉ុន្តែ មិនត្រូវបេះដាក់ថង់យកទៅជាមួយឡើយ។²⁵ពេលណា អ្នករាល់គ្នាដើរកាត់ស្រែរបស់អ្នកជិតខាង អ្នករាល់គ្នាអាចយកដៃបូតគួរស្រូវបាន ប៉ុន្តែ មិនត្រូវយកកណ្តៀវទៅច្រូតស្រូវរបស់អ្នកជិតខាងឡើយ។

24

¹ពេលណាបុរសម្នាក់រៀបការជាមួយស្រ្តីម្នាក់ ហើយក្រោយមក បែរជាឈប់ស្រឡាញ់នាង ព្រោះគេមិនពេញចិត្តនឹងនាងត្រង់កន្លែងណាមួយ នោះត្រូវសរសេរខិលិតលែងលះ ហើយត្រូវប្រគល់លិខិតនោះឲ្យទៅនាង រួចឲ្យនាងចេញពីផ្ទះទៅចុះ។²ក្រោយពីនាងបានចាកចេញពីផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នានោះផុតហើយ នោះនាងអាចរៀបការជាមួយបុរសម្នាក់ទៀត។

³ប្រសិនបើ ប្តីក្រោយឈប់ស្រឡាញ់នាង នោះត្រូវសរសេរលិខិតលែងលះប្រគល់ឲ្យនាង រួចឲ្យនាងចេញពីផ្ទះទៅចុះ ប្រសិនបើ ប្តីទីពីរដែលបានយកនាងធ្វើជាប្រពន្ធនោះស្លាប់ទៅ⁴នោះប្តីដើមដែលបានលែងនាង មិនអាចយកនាងធ្វើជាប្រពន្ធវិញឡើយ ហើយត្រូវចាត់ទុកនាងថាជាស្រីសៅហ្មង ដ្បិត នោះជាទីស្អប់ខ្ពើមចំពោះព្រះអម្ចាស់។ មិនត្រូវធ្វើឲ្យមានអំពើបាបបែបនេះ កើតមាននៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាទុកជាមរតកឡើយ។

⁵ប្រសិនបើ បុរសណាម្នាក់ទើបនឹងរៀបការថ្មីៗ នោះមិនត្រូវឲ្យបុរសនោះទៅច្បាំងឡើយ ហើយមិនត្រូវដាក់បន្ទុកអ្វីឲ្យគេធ្វើការដែរ ត្រូវឲ្យគេទំនេរនៅផ្ទះរយៈពេលមួយឆ្នាំ ដើម្បីឲ្យគេបានរីករាយជាមួយភរិយាដែលគេបានរៀបការ។

⁶មិនត្រូវឲ្យនរណាទទួលយកត្បាល់កិនជារបស់បញ្ចាំឡើយ សូម្បីតែថ្មផ្នែកខាងលើរបស់ត្បាល់កិន ក៏មិនត្រូវទទួលយកដែរ ដ្បិត ធ្វើដូច្នេះ ដូចជាបង្អត់អាហារម្ចាស់ត្បាល់។

⁷ប្រសិនបើ ឃើញជនជាតិអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់ចាប់យកបងប្អូនរបស់ខ្លួន យកទៅធ្វើជាទាសករ ឬយកទៅលក់ អ្នកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងលុបបំបាត់អំពើអាក្រក់ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

⁸ចូរប្រយ័ត្ន ក្នុងករណីមានរោគឃ្លង់ ចូរប្រយ័ត្ននឹងធ្វើតាមសេចក្តីទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកបូជាចារ្យ លេវីបង្រៀនអ្នករាល់គ្នា ត្រូវធ្វើតាមពាក្យ ដូចដែលខ្ញុំបានបង្គាប់ដល់ពួកបូជាចារ្យទាំងនោះ។⁹ចូរនឹកចាំពីសេចក្តីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានធ្វើចំពោះនាងម៉ារាម នៅតាមផ្លូវពេលដែលអ្នករាល់គ្នាចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។

¹⁰ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាឲ្យអ្វីមួយទៅអ្នកជិតខាងខ្ចី នោះមិនត្រូវចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គេ ដើម្បីយកវត្ថុបញ្ចាំឡើយ។¹¹អ្នករាល់គ្នាត្រូវឈរចាំនៅខាងក្រៅផ្ទះ ហើយទុកឲ្យអ្នកដែលខ្ចីនោះ យកវត្ថុបញ្ចាំមកឲ្យអ្នកនៅខាងក្រៅវិញ។

¹²ប្រសិនបើ អ្នកនោះជាអ្នកក្រីក្រ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវចូលដំណេក ដោយទុកវត្ថុបញ្ចាំជាប់នឹងខ្លួនឡើយ។¹³ពេលថ្ងៃលិច ត្រូវប្រគល់អាវធំដែលគេយកមកបញ្ចាំនោះប្រគល់ឲ្យគេវិញ ដើម្បីឲ្យគេមានអាវដណ្តប់ខ្លួន ហើយគេនឹងឲ្យពរអ្នករាល់គ្នា។ ដ្បិត ប្រព្រឹត្តដូច្នេះ នឹងបានរាប់ជាសេចក្តីសុចរិតដល់អ្នករាល់គ្នា ដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁴អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវជិះជាន់កូនឈ្នួលដែលក្រីក្រ ហើយកម្សត់ទុគ៌តឡើយ ទោះបីអ្នកនោះជាបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ឬជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នាក៏ដោយ¹⁵ត្រូវបើកប្រាក់ឈ្នួលឲ្យគេមុនពេលថ្ងៃលិច ដ្បិត គេទាល់ក្រ ហើយត្រូវការប្រាក់ឈ្នួលរបស់ខ្លួនជាចាំបាច់។ ក្រែងលោគេទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានបាបមិនខាន។

¹⁶មិនត្រូវប្រហារជីវិតឪពុក ដោយព្រោះតែទោសរបស់កូន ហើយក៏មិនត្រូវប្រហារជីវិតកូន ដោយព្រោះទាសរបស់ឪពុកដែរ គឺត្រូវប្រហារជីវិតម្នាក់ៗ តាមអំពើបាបដែលខ្លួនគេប្រព្រឹត្ត។

¹⁷មិនត្រូវរំលោភបំពានលើសិទ្ធិរបស់ជនបរទេស ឬក្មេងកំព្រាឡើយ ក៏មិនត្រូវយកសម្លៀកបំពាក់របស់ស្រ្តីមេម៉ាយទុកជាវត្ថុបញ្ចាំដែរ។¹⁸ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវនឹកចាំថា អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ធ្វើជាទាសករនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបដែរ ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានរំដោះអ្នករាល់គ្នាចេញពីទីនោះមក។ ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំបង្គាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីបង្គាប់នេះ។

¹⁹ពេលណា អ្នករាល់គ្នាច្រូតស្រូវនៅក្នុងស្រែរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាភ្លេចស្រូវមួយកណ្តាប់នៅក្នុងស្រែ នោះមិនត្រូវវិលត្រឡប់ទៅយកវិញឡើយ គឺត្រូវទុកស្រូវនោះឲ្យជនបរទេស ក្មេងកំព្រា ឬស្រ្តីមេម៉ាយរើស ដើម្បីឲ្យព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានពរឲ្យអ្នករាល់គ្នាក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ។²⁰ពេលណា អ្នករាល់គ្នាបេះផ្លែពីដើមអូលីវរួចរាល់ហើយ នោះមិនត្រូវវិលទៅបេះផ្លែដែលនៅសល់ម្តងទៀតឡើយ ត្រូវទុកផ្លែទាំងនោះឲ្យជនបរទេស ក្មេងកំព្រា ឬស្រ្តីមេម៉ាយវិញ។

²¹ពេលណា អ្នករាល់គ្នាបេះផ្លែទំពាំងបាយជូររួចរាល់ហើយ នោះមិនត្រូវវិលទៅបេះម្តងទៀតឡើយ។ គឺត្រូវទុកផ្លែដែលនៅសល់នោះឲ្យទៅជនបរទេស ក្មេងកំព្រា ឬស្រ្តីមេម៉ាយ។²²ត្រូវនឹកចាំថា ពីដើមអ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ធ្វើជាទាសករនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបដែរ ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំបង្គាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមដូច្នេះ។

25

¹ប្រសិនបើ មានមនុស្សទាស់ទែងគ្នា ហើយឡើងទៅតុលាការ រួចចៅក្រមកាត់ក្តីឲ្យពួកគេ ដោយប្រកាសថា ម្នាក់ជាអ្នកស្លូតត្រង់ឈ្នះក្តី ហើយម្នាក់ទៀតមានទោស។²ប្រសិនបើ អ្នកមានទោសនោះទទួលរំពាត់ នោះចៅក្រមត្រូវឲ្យគាត់ដេកនៅលើដី ហើយឲ្យគេវាយនៅចំពោះមុខលោក ឲ្យសមនឹងកំហុស ដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត។

³ប៉ុន្តែ មិនត្រូវវាយគាត់ឲ្យលើសពីសែសិបរំពាត់ឡើយ ហើយប្រសិនបើគេវាយគាត់លើសពីនោះ ក្រែងលោបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាបាត់បង់កិត្តិយស នៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា។

⁴អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវឃ្លុំមាត់គោដែលកំពុងបញ្ជាន់ស្រូវឡើយ។

⁵ប្រសិនបើ បងប្អូនប្រុសៗរស់នៅជាមួយគ្នា ហើយម្នាក់ស្លាប់ទៅដោយគ្មានកូនប្រុសទេ នោះ ប្រពន្ធរបស់អ្នកស្លាប់ មិនអាចរៀបការជាមួយអ្នកដទៃបានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្អូនថ្លៃរបស់នាង ត្រូវយកនាងមកធ្វើជាភរិយា ហើយត្រូវបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួនជាប្អូនថ្លៃ។⁶កូនប្រុសដំបូងដែលនាងបង្កើតមក ត្រូវបន្តឈ្មោះជាកូនរបស់ប្តីដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ ដើម្បីកុំឲ្យឈ្មោះរបស់គាត់បាត់ពីចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឡើយ។

⁷ប្រសិនបើ អ្នកនោះមិនសុខចិត្តរៀបការជាមួយបងថ្លៃរបស់ខ្លួនទេ នាងត្រូវចូលទៅជួបពួកចាស់ទុំនៅត្រង់មាត់ទ្វារក្រុង ហើយជម្រាបថា ប្អូនថ្លៃនាងខ្ញុំមិនព្រមរក្សាឈ្មោះឲ្យបងប្អូនប្រុសរបស់ខ្លួន ឲ្យគង់វង្ស នៅក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទេ គាត់មិនចង់បំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់ជាប្អូនថ្លៃឡើយ។⁸ពេលនោះពួកចាស់ទុំរបស់ទីក្រុងត្រូវហៅអ្នកនោះមកសួរ។ ហើយគាត់នៅតែបដិសេធមិនព្រមរៀបការជាមួយនាងទេ។

⁹ពេលនោះ បងថ្លៃត្រូវចូលទៅជិតគាត់ នៅមុខពួកចាស់ទុំ ហើយនាងត្រូវដោះស្អែកជើងចេញពីជើងរបស់គាត់ ព្រមទាំងស្តោះទឹកមាត់ដាក់មុខគាត់។ ហើយប្រកាសថា មនុស្សដែលមិនព្រមបន្តពូជឲ្យបងប្រុសរបស់ខ្លួនគឺត្រូវបាក់មុខដូចនេះឯង។¹⁰រួចនៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល គេនឹងដាក់ឈ្មោះក្រុមគ្រួសារអ្នកនោះថា ពូជអត់ស្បែកជើង។

¹¹នៅពេលបុរសពីរនាក់កំពុងវាយតប់គ្នា ហើយប្រពន្ធរបស់បុរសម្នាក់ចូលទៅជួយប្តីឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកដែលវាយនោះ ដោយចាប់ទាញកេរ្តិ៍ខ្មាស់របស់បុរសម្នាក់ទៀត¹²នោះត្រូវកាត់ដៃរបស់ស្រ្តីនោះចោល គឺមិនត្រូវអាណិតមេត្តានាងឡើយ។

¹³ក្នុងថង់របស់អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវមានកូនជញ្ជីងពីខុសគ្នា គឺមួយធ្ងន់ មួយស្រាលឡើយ។¹⁴ក្នុងផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវមានរង្វាស់ពីរខុសគ្នា គឺមួយធំ មួយតូចដែរ។

¹⁵អ្នករាល់គ្នាត្រូវមានកូនជញ្ជីងត្រឹមត្រូវពេញទម្ងន់ និងរង្វាស់ត្រឹមត្រូវ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានអាយុយឺនយូរ នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យ។¹⁶ដ្បិត អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តដូច្នោះ គឺអស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តមិនទៀងត្រង់ ជាទីស្អប់ខ្ពើមដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁷ចូរនឹកចាំពីការដែលជនជាតិអាម៉ាឡេក បានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នករាល់គ្នានៅតាមផ្លូវ ក្រោយពេលអ្នករាល់គ្នាចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប¹⁸ពួកគេបានទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នានៅតាមផ្លូវ ហើយពេល អ្នករាល់គ្នាអស់កម្លាំង ហើយល្វើយ ពួកគេបានវាយអស់អ្នកដែលដើរយឺតជាងគេនៅតាមក្រោយ ពួកគេមិនកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់សោះ។¹⁹ហេុតដូច្នេះ កាលណាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានកម្ចាត់ខ្មាំងសត្រូវទាំងអស់ដែលនៅជុំវិញអ្នករាល់គ្នា ហើយបានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសម្រាក នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានកាន់កាប់ជាមរតក នោះត្រូវលុបការនឹកចាំរបស់ជនជាតិអាម៉ាឡេកចេញពីក្រោមមេឃ។ ចូរកុំភ្លេចឲ្យសោះ។

26

¹កាលណា អ្នករាល់គ្នាបានចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាជាមរតក ព្រមទាំងកាន់កាប់ទឹកដី ហើយនិងរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះ²នោះត្រូវយកផលដំបូងនៃភោគផលទាំងអស់ ដែលកើតពីដីនៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យ។ រួចដាក់នៅក្នុងកញ្ជើមួយ ហើយនាំយកទៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងជ្រើសរើសសម្រាប់តាំងព្រះនាមព្រះអង្គ។

³អ្នករាល់គ្នាត្រូវទៅជួបពួកបូជាចារ្យដែលនៅបំពេញមុខងារនៅទីនោះ ហើយជម្រាបលោកថា នៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបាទសូមប្រកាស នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកថា ខ្ញុំបាទបានមកដល់ទឹកដី ដែលព្រះអង្គសន្យាជាមួយបុព្វបុរសរបស់យើងថា នឹងឲ្យមកយើងខ្ញុំហើយ។⁴ពេលនោះ ពួកបូជាចារ្យនឹងទទួលកញ្ជើពីដៃរបស់អ្នករាល់គ្នាយកទៅដាក់នៅមុខអាសនៈព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

⁵ពេលនោះ ត្រូវទូលនៅចំពោះព្រអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាថា បុព្វបុរសរបស់ខ្ញុំបាទគឺជនជាតិអើរ៉ាម។ លោកបានទៅស្នាក់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ហើយមានគ្នាមួយចំនួនត្រូវនៅជាមួយលោក។ នៅទីនោះ លោកបានក្លាយជាប្រជាជាតិមួយក៏ធំខ្លាំងពូកែ ហើយមានគ្នាជាច្រើន។

⁶ជនជាតិអេស៊ីបបានធ្វើបាន និងជិះជាន់យើងខ្ញុំ។ ពួកគេប្រើយើងខ្ញុំឲ្យធ្វើការជាទាសករ។⁷ពេលនោះ យើងខ្ញុំបានស្រែកទូលអង្វរទៅព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់យើងខ្ញុំ ហើយព្រះអម្ចាស់ ព្រះសណ្តាប់ឮពាក្យរបស់យើងខ្ញុំ ព្រះអង្គទតឃើញពីការទុក្ខលំបាក និងការនឿយហត់របស់យើងខ្ញុំ ព្រមទាំងការដែលគេជិះជាន់ដល់យើងខ្ញុំ។

⁸ព្រះអម្ចាស់បាននាំយើងខ្ញុំចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ដោយព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែ និងតេជានុភាពដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះអង្គសម្តែងមហិទិ្ធប្ញទ្ធិគួរឲ្យស្ញែងខ្លាច ទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យផ្សេងៗ⁹ព្រះអង្គបាននាំយើងខ្ញុំចូលមកដល់ទីនេះ ហើយបានប្រទានទឹកដីដ៏សម្បូរសប្បាយឲ្យយើងខ្ញុំ។

¹⁰ឥឡូវនេះ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំសូមថ្វាយផលដំបូងពីដីដែលព្រះអង្គបានប្រទានមកទូលបង្គំ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវដាក់តង្វាយនោះចុះនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយក្រោបថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា¹¹បន្ទាប់មក ត្រូវជប់លៀងយ៉ាងអរសប្បាយជាមួយពួកលេវី និងជនបរទេសដែលរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាព្រោះព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ប្រទានភោគផលទាំងប៉ុន្មានមកឲ្យអ្នករាល់គ្នា និងគ្រួសាររបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹²កាលណា អ្នករាល់គ្នាថ្វាយតង្វាយមួយភាគដប់ ពីការប្រមូលភោគផលទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅឆ្នាំទីបី គឺជាឆ្នាំដែលថ្វាយមួយភាគដប់ទុកដោយឡែក ហើយត្រូវប្រគល់តង្វាយនោះឲ្យទៅពួកលេវី ជនបរទេស ក្មេងកំព្រា និងស្រ្តីមេម៉ាយ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានអាហារបរិភោគឆ្អែតបរិបូរនៅក្នុងក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹³ពេលនោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវទូលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាថា ទូលបង្គំបាននាំយកតង្វាយទាំងអស់ ចេញពីផ្ទះរបស់ទូលបង្គំមក ហើយបានប្រគល់ឲ្យទៅពួកលេវី ជនបរទេស ក្មេងកំព្រា និងស្រ្តីមេម៉ាយ តាមបទបញ្ជាទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះអង្គបង្គាប់មកទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំមិនបានបំពានបទបញ្ជាណាមួយរបស់ព្រះអង្គ ឬភ្លេចបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គឡើយ។

¹⁴ទូលបង្គំមិនបានបរិភោគតង្វាយមួយភាគដប់ ក្នុងពេលដែលទូលបង្គំកាន់ទុក្ខឡើយ ទូលបង្គំមិនបានយកទៅប្រើសម្រាប់ការអ្វីដែលមិនបរិសុទ្ធ ឬយកអ្វីមួយឲ្យទៅគេ នៅពេលលមានមនុស្សស្លាប់ដែរ។ ទូលបង្គំបានស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំបានធ្វើតាមបទបញ្ជាទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់មកទូលបង្គំ។¹⁵សូមព្រះអង្គទតពីស្ថានបរមសុខ ជាព្រះដំណាក់ដ៏បរិសុទ្ធ របស់ព្រះអង្គនៅស្ថានសួគ៌ ហើយប្រទានពរដល់អ៊ីស្រាអែល ដែលជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ និងទឹកដីដែលព្រះអង្គប្រទានមកយើងខ្ញុំ ដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយបុព្វបុរសរបស់យើងខ្ញុំ គឺទឹកដីដ៏សម្បូរសប្បាយនេះ។

¹⁶នៅថ្ងៃនេះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្គាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រតិបត្តិតាមច្បាប់ និងបញ្ញតិ្តទាំងនេះ។ ចូរកាន់ និងប្រព្រឹត្តតាម ឲ្យអស់ពីចិត្ត អស់ពីព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁷នៅថ្ងៃនេះ អ្នករាល់គ្នាបានប្រកាសថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា និងដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងកាន់តាមបញ្ញត្តិ គោរពច្បាប់ និងបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គទៀតផង។

¹⁸នៅថ្ងៃនេះ ព្រះអម្ចាស់បាប្រកាសថា អ្នករាល់គ្នាជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យានឹងអ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជាទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះអង្គ¹⁹ព្រះអង្គនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាក្លាយទៅជាប្រជាជាតិមួយ មានកិត្តិយស កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ខ្ពស់លើសអស់ទាំងប្រជាជាតិ ដែលព្រះអង្គបានបង្កើតមក ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើជាប្រជារាស្រ្តដ៏វិសុទ្ធសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទុក»។

27

¹លោកម៉ូសេ និងពួកចាស់ទុំនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានបង្គាប់ប្រជាជនថា៖ «ចូរកាន់តាមបទបញ្ជាទាំងប៉ុន្មានដែលខ្ញុំបានបង្គាប់មកអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ។²នៅថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាឆ្លងទន្លេយ័ដាន់ ចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យ ចូរបញ្ឈរថ្មធំៗឡើង ហើយលាបកំបោរពណ៌ស។³ចូរចារឹកអស់ទាំងពាក្យក្នុងក្រឹត្យវិន័យនេះនៅលើថ្មនោះ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាឆ្លងចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យ គឺជាទឹកដីដែលសម្បូរសប្បាយ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានសន្យានឹងអ្នករាល់គ្នា។

⁴ពេលណាដែលអ្នករាល់គ្នាបានឆ្លងទន្លេយ័ដាន់រួចហើយ ចូរបញ្ឍរថ្មដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ នៅលើភ្នំអេបាល ហើយលាបកំបោរពណ៌សផង។⁵បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាត្រូវសង់អាសនៈមួយដើម្បីថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាជាអាសនៈដែលធ្វើពីថ្ម ប៉ុន្តែ មិនត្រូវយកដែលពន្លាកទៅដាប់ថ្មនោះឡើយ។

⁶ត្រូវសង់អាសនៈមួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាគឺជាថ្មដែលមិនទាន់ដាប់ ហើយថ្វាយតង្វាយដុតដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា⁷ត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាជាតង្វាយមេត្រី ហើយត្រូវបរិភោគនៅកន្លែងនោះ ហើយត្រូវអរសប្បាយនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។⁸ត្រូវចារឹកអស់ទាំងពាក្យក្នុងក្រឹត្យវិន័យនេះ នៅលើថ្មឲ្យច្បាស់ៗ»។

⁹បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេ ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី បានថ្លែងទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថា៖ «ឱអ៊ីស្រាអែលអើយ ចូរស្ងៀមស្ងាត់ ហើយស្តាប់ចុះ ថ្ងៃនេះអ្នករាល់គ្នាបានក្លាយទៅជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁰ដូច្នេះ ត្រូវតែស្តាប់បង្គាប់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជា និងច្បាប់របស់ព្រះអង្គ ដែលខ្ញុំបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ»។

¹¹លោកម៉ូសេបានបង្គាប់ប្រជាជន នៅថ្ងៃដដែលនោះថា៖¹²«អំបូរទាំងនោះត្រូវឈរនៅលើភ្នំការិស៊ីម ដើម្បីប្រកាសអំពីព្រះពរដល់ប្រជាជន បន្ទាប់ពីពួកគេបានឆ្លងទន្លេយ័ដាន់រួចហើយ គឺកុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន លេវី យូដា អ៊ីុសាខារ យ៉ូសែប និងបេនយ៉ាមីន។

¹³ក៏មានអំបូរដែលត្រូវឈរនៅលើភ្នំអេបាល ដើម្បីប្រកាសអំពីបណ្តាសា គឺមានកុលសម្ព័ន្ធរូបេន កាដ អេស៊ីរ សាប់យូឡូន ដាន់ និងណែបថាលី។¹⁴បន្ទាប់មក ពួកលេវីត្រូវប្រកាសយ៉ាងខ្លាំង ប្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់គ្នាថា

¹⁵ត្រូវដាក់បណ្តាសាអ្នកណាដែលឆ្លាក់រូបបដិមា ឬសិតធ្វើរូបព្រះក្លែងក្លាយ ដែលជាទីស្អប់ខ្ពើមដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយយករូបដែលជាស្នាដៃរបស់មនុស្ស រួចយកទៅដាក់នៅកន្លែងសម្ងាត់ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។

¹⁶ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលប្រមាថមើលងាយឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួន។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។¹⁷ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលបង្ខិតបង្គោលរបងចូលទៅក្នុងដីធ្លីរបស់អ្នកជិតខាងខ្លួន។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។

¹⁸ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលធ្វើឲ្យមនុស្សខ្វាក់ដើរខុសផ្លូវ។ នោះប្រជានជទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។¹⁹ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលរំលោភបំពានសេចក្តីយុត្តិធម៌ លើជនបរទេស ក្មេងកំព្រា និងស្រ្តីមេម៉ាយ។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។

²⁰ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធចុងរបស់ឪពុកខ្លួន ព្រោះគេបានប្រមាថកិត្តិយសរបស់ឪពុកខ្លួន។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។²¹ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលរួមដំណេកជាមួយសត្វណាមួយ។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។

²²ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលរួមដំណេកជាមួយបងប្អូនស្រី ជាកូនរបស់ឪពុក ឬម្តាយតែមួយ។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។²³ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលរួមដំណេកជាមួយម្តាយក្មេករបស់ខ្លួន។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។

²⁴ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលលួចប្រហារជីវិតអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។²⁵ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលស៊ីសំណូកដើម្បីសម្លាប់ជនស្លូតត្រង់។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។

²⁶ត្រូវបណ្តាសាហើយ អ្នកណាដែលមិនគោរពសេចក្តីដែលមានចែងទុកក្នុងក្រឹត្យវិន័យនេះ ហើយមិនប្រព្រឹត្តតាម។ នោះប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវឆ្លើយព្រមគ្នាថា អាមែន។

28

¹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាដោយកាន់ និងប្រព្រឹត្តតាមបទបញ្ជា ដែលខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ នោះព្រអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងលើកអ្នករាល់គ្នាខ្ពស់ឡើងលើសអស់ទាំងប្រជាជាតិនៅលើផែនដី។²ព្រះពរទាំងអស់នេះនឹងធ្លាក់មកលើអ្នករាល់គ្នា ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

³ព្រអង្គនឹងប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នានៅតាមទីក្រុង ហើយនឹងមានពរនៅតាមស្រែចម្ការ។⁴ព្រះអង្គនឹងប្រទានពរឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានកូនចៅច្រើន ហើយឲ្យដីរបស់អ្នករាល់គ្នាកើតភោគផលច្រើនហូរហៀរ ហើយហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នាគឺគោ និងចៀមក៏កើនចំនួនឡើងជាច្រើនដែរ។

⁵ព្រះអង្គនឹងប្រទានពរឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានផ្លែឈើពេញកន្រ្តក់ និងមានស្រូវពេញជង្រុក។⁶ព្រះអង្គនឹងប្រទានពរក្នុងកាលដែលអ្នករាល់គ្នាចូលមក ហើយនឹងមានពរក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ។

⁷ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យខ្មាំងសត្រូវដែលលើកគ្នាមកទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវចុះចាញ់នៅមុខអ្នករាល់គ្នា គេនឹងចេញមកទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នានៅតាមផ្លូវតែមួយ ប៉ុន្តែ ពួកគេនឹងរត់នៅមុខអ្នករាល់គ្នា នៅតាមផ្លូវប្រាំពីរ។⁸ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានពរអ្នករាល់គ្នាឲ្យមានស្រូវពេញជង្រុក និងប្រទានពរក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើ ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានពរអ្នករាល់គ្នា ក្នុងទឹកដីដែលព្រះអង្គប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា។

⁹ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាទៅជាប្រជារាស្រ្តដ៏វិសុទ្ធ ដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យានឹងអ្នករាល់គ្នា ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាប្រតិបត្តិតាមអស់ទាំងបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ។¹⁰ពេលនោះ គ្រប់ទាំងមនុស្សដែលនៅលើផែនដីនឹងឃើញថា ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នាជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ហើយពួកគេនឹងកោតខ្លាចអ្នករាល់គ្នា។

¹¹ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងចម្រើនឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានជាបរិបូរឡើង មានកូនចៅជាច្រើន និងហ្វូងសត្វរបស់អ្នករាល់គ្នាក៏កើនចំនួនច្រើនឡើង ហើយកធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលភោគផលជាច្រើន នៅលើទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ បានសន្យាដល់បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាថា នឹងប្រទានឲ្យដល់អ្នករាល់គ្នា។¹²ព្រះអម្ចាស់នឹងបើកផ្ទៃមេឃ ឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់ចុះមកស្រោចស្រពទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា តាមរដូវកាល ហើយប្រទានពរដល់កិច្ចការទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ អ្នករាល់គ្នានឹងឲ្យប្រជាជាតិជាច្រើនខ្ចី តែអ្នករាល់គ្នានឹងមិនខ្ចីពីគេឡើយ។

¹³ព្រះអម្ចាស់ នឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានថ្តុំថ្កើងជាងគេ គឺមិនមែនអន់ជាងគេទេ អ្នករាល់គ្នានឹងទទួលកិត្តិយសខ្ពង់ខ្ពស់ជានិច្ច ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្តាប់តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលខ្ញុំបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងប្រតិបត្តិតាម¹⁴មិនត្រូវងាកទៅឆ្វេង ឬទៅស្តាំ ចេញពីព្រះបន្ទូលណាមួយ ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ហើយបែរទៅតាមព្រះដទៃ និងគោរពថ្វាយបង្គំព្រះដ៏ទៃទៀតឡើយ។

¹⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយមិនកាន់នឹងប្រព្រឹត្តតាមអស់ទាំងបទបញ្ជាដែលខ្ញុំបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះទេ នោះអស់ទាំងបណ្តាសានេះ និងធ្លាក់មកលើអ្នករាល់គ្នាហើយនៅតាមអ្នករាល់គ្នាជាប់។

¹⁶អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបណ្តាសានៅតាមទីក្រុង ហើយនឹងត្រូវបណ្តាសានៅតាមស្រែចម្ការ។¹⁷អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបណ្តាសាដោយគ្មានផ្លែឈើនៅក្នុងល្អី និងគ្មានស្រូវនៅក្នុងជង្រុក។

¹⁸អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបណ្តាសាដោយគ្មានកូនចៅ ដីរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងមិនបង្កើតភោគផល ហ្វូងគោ និងហ្វូងចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នាក៏មិនកើនចំនួនដែរ។¹⁹អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបណ្តាសាក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ។

²⁰ព្រះអម្ចាស់នឹងដាក់បណ្តាសាអ្នករាល់គ្នាឲ្យជួបប្រទះទុក្ខវេទនា និងសេចក្តីថប់ព្រួយមកលើអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើនឹងត្រូវខូចបង់ រហូតទាល់តែអ្នករាល់គ្នាត្រូវវិនាសសូន្យ ដោយព្រោះតែអំពើអាក្រក់ដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្ត ដែលអ្នកបានបោះបង់ចោលព្រះអង្គ។²¹ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យមានគ្រោះកាចកើតឡើងដល់អ្នករាល់គ្នារហូតដល់អ្នករាល់គ្នាវិនាសសាបសូន្យពីទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅកាន់កាប់។

²²ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រហារអ្នករាល់គ្នាដោយជំងឺរាតត្បាត ជំងឺគ្រុនក្តៅ កើតពិស និងកើតមានការរាំងស្ងួតស្រូវស្កក ហើយមានក្រាស៊ី ទុក្ខវេទនានេះនឹងកើតមានដល់អ្នករាល់គ្នា រហូតទាល់តែអ្នករាល់គ្នាវិនាស។

²³មេឃដែលនៅលើពីអ្នករាល់គ្នានឹងក្តៅដូចជាលង្ហិន ហើយដីដែលនៅពីក្រោមអ្នករាល់គ្នានឹងរឹងដូចដែក។²⁴ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យធូលីដី ព្រមទាំងផេះធ្លាក់ពីលើមេឃ មកលើទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នាជំនួសភ្លៀង រហូតទាល់តែអ្នករាល់គ្នាវិនាស។

²⁵ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាបាន់ទ័ព រត់នៅមុខខ្មាំងសត្រូវ អ្នករាល់គ្នានឹងចេញទៅទាស់នឹងគេតាផ្លួវតែមួយ តែអ្នករាល់គ្នានឹងរត់នៅមុខពួកគេ តាមផ្លូវប្រាំពីរ។ ហើយនរគទាំងប៉ុន្មានដែលនៅលើផែនដីឮដំណឹងនេះ គេនឹងនាំគ្នាភ័យខ្លាច។²⁶សាកសពរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងក្លាយទៅជាចំណីដល់សត្វស្លាបហើរនៅលើអាកាស និងសត្វព្រៃ ហើយគ្មាននរណាមកដេញពួកវាឡើយ។

²⁷ព្រះអម្ចាស់នឹងវាយប្រហារអ្នករាល់គ្នាដោយបូស ដែលកើតនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ដោយរោគប្ញដូងបាត កមរមាស់ ដែលមិនអាចមើលជាឡើយ។²⁸ព្រះអម្ចាស់នឹងវាយប្រហារអ្នករាល់គ្នាឲ្យវង្វេងស្មារតី ឲ្យពិការភ្នែក ហើយនឹងវិកលចរិត។²⁹អ្នករាល់គ្នានឹងដើរស្ទាបនៅពេលថ្ងៃត្រង់ ដូចមនុស្សខ្វាក់ដើរស្ទាបរាវរកផ្លូវនៅទីងងឹត ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនអាចសម្រេចតាមផែនការដែលអ្នករាល់គ្នារៀបចំឡើយ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគេជិះជាន់ ឬរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នករាល់គ្នា រៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយគ្មាននរណាមកជួយអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

³⁰ពេលអ្នករាល់គ្នាមានគូរដណ្តឹង តែនឹងមានបុរសម្នាក់ទៀតរួមដំណេកជាមួយនាង។ អ្នករាល់គ្នានឹងសង់ផ្ទះ តែអ្នកដែលមិនបានសង់នឹងបានរស់នៅក្នុងផ្ទះនោះវិញ ពេលអ្នករាល់គ្នាដាំផ្លែទំពាំងបាយជូរ តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានបរិភោគផលឡើយ។³¹គេនឹងសម្លាប់គោរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា តែអ្នកមិនបានបរិភោគសាច់ឡើយ គេនឹងរឹបអូសយកលារបស់អ្នករាល់គ្នា នៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា តែគេមិនបានប្រគល់មកអ្នករាល់គ្នាវិញឡើយ។ គេនឹងប្រគល់ហ្វូងចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នា ទៅខ្មាំងសត្រូវ តែគ្មាននរណាមកជួយអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

³²គេនឹងលក់កូនប្រុសកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅសាសន៍ដទៃ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងទន្ទឹងរង់ចាំគេត្រឡប់មកវិញ រហូតដល់ស្រវាំងភ្នែក តែអ្នករាល់គ្នាមិនអាចសម្រេចដូចប្រាថា្នឡើយ។

³³ប្រជាជាតិមួយដែលអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់ ហើយគេនឹងបរិភោគដំណាំដោយដុះចេញពីដីរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺភោគផលទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នករាល់គ្នាខំប្រឹងធ្វើដោយនឿយហត់ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគេសង្កត់សង្កិន និងជិះជាន់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ³⁴ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាឃើញនឹងភ្នែក ដល់ម្លេះបានជាអ្នករាល់គ្នាវង្វេងស្មារតី។³⁵ព្រះអម្ចាស់នឹងវាយប្រហារអ្នករាល់គ្នាឲ្យកើតដំបៅរីកនៅក្បាលជង្គង់ នៅត្រង់ជើង ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនអាចមើលជាបានឡើយ ចាប់ពីបាតជើងរហូតដល់ក្បាល។

³⁶ព្រះអម្ចាស់នឹងនាំអ្នករាល់គ្នា ស្តេចដែលអ្នករាល់គ្នាតាំងឡើងឲ្យសោយរាជ្យលើអ្នករាល់គ្នា ទៅកាន់សាសន៍មួយ ដែលអ្នករាល់គ្នា និងដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាមិនដែលបានស្គាល់ នៅទឹកដីនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងគោរពបម្រើព្រះដទៃ ដែលគេធ្វើពីឈើ និងពីថ្ម។³⁷អ្នករាល់គ្នានឹងនាំគ្នាភ្ញាក់ផ្អើល ហើយយករឿងរបស់អ្នករាល់គ្នាទៅនិទានប្រាប់គ្នា ព្រមទាំងប្រមាថមាក់ងាយអ្នករាល់គ្នា ក្នុងចំណោមអស់ទាំងមនុស្សដែលព្រះអម្ចាស់នាំអ្នករាល់គ្នាចេញ។

³⁸អ្នករាល់គ្នានឹងនាំយកគ្រាប់ពូជជាច្រើននៅព្រោះក្នុងស្រែរបស់អ្នករាល់គ្នា តែអ្នករាល់គ្នានឹងច្រូតបានផលបន្តិចបន្តួច នឹងមានកណ្តូបស៊ីបំផ្លាញអស់។³⁹អ្នករាល់គ្នានឹងដាំទំពាំងបាយជូរនៅក្នុងស្រែចម្ការ ហើយខំមើលថែទាំ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចបេះផ្លែ ឬផឹកស្រាទំពាំងបាយជូរឡើយ ដ្បិត មានដង្កូវស៊ីផ្លែទំពាំងបាយជូរនោះអស់។

⁴⁰អ្នករាល់គ្នានឹងមានដើមអូលីវ នៅពាសពេញទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនប្រេងសម្រាប់លាបខ្លួនឡើយ ដ្បិត ផ្លែអូលីវនឹងជ្រុះអស់។⁴¹អ្នករាល់គ្នានឹងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី តែពួកគេមិនបានរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាឡើយ ព្រោះខ្មាំងសត្រូវនឹងនាំពួកគេទៅជាឈ្លើយ។

⁴²អស់ទាំងដើមឈើ និងផលផ្លែដែលកើតពីដីរបស់អ្នករាល់គ្នា នោះនឹងត្រូវសត្វកណ្តូបស៊ីបង្ហិនអស់។⁴³ជនបរទេសដែលរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នានឹងមានអំណាចកាន់តែខ្លាំងឡើងៗលើអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងចុះឱនថយកាន់តែទាបទៅៗ។⁴⁴គេនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាខ្ចី តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានឲ្យគេខ្ចីទេ គេនឹងបានខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ហើយអ្នករាល់គ្នាវិញអន់ជាងគេបំផុត។

⁴⁵បណ្តាសាទាំងនេះនឹងធ្លាក់មកលើអ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងនៅជាប់ជាមួយអ្នករាល់គ្នាជានិច្ច រហូតទាល់តែអ្នករាល់គ្នាវិនាស។ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ អ្នករាល់គ្នាមិនបានកាន់តាមបទបញ្ជា និងច្បាប់របស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់អ្នកឡើយ។⁴⁶បណ្តាសាទាំងនេះនឹងនៅជាប់ជាមួយអ្នករាល់គ្នា និងលើពូជពង្សរបស់អ្នករាល់គ្នាជាទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យរហូតតទៅ។

⁴⁷នៅពេលអ្វីៗទាំងអស់ដែលសម្បូរសប្បាយ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនបានគោរពបម្រើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាដោយចិត្តអរសប្បាយ និងដោយស្មោះអស់ពីចិត្តឡើយ⁴⁸ហេតុនេះ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបម្រើខ្មាំងសត្រូវ ដែលព្រះអម្ចាស់នឹងចាត់ឲ្យមកទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា គឺអ្នករាល់គ្នានឹងបម្រើគេទាំងស្រេកឃ្លាន ទាំងអាក្រាត ហើយខ្វះខាតអ្វីៗទាំងអស់។ ព្រះអង្គនឹងដាក់នឹមដែកនៅលើកអ្នករាល់គ្នា រហូតទាល់តែអ្នករាល់គ្នាវិនាសសូន្យ។

⁴⁹ព្រះអម្ចាស់នឹងនាំប្រជាជាតិមួយពីស្រុកឆ្ងាយ គឺពីចុងផែនដីមក ដូចជាសត្វឥន្ទ្រីហើរ មកប្រហារអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាស្តាប់ភាសារបស់ប្រជាជាតិនោះមិនបានទេ⁵⁰ពួកគេមានទឹកមុខសាហាវ ហើយមិនគោរពចាស់ទុំ ហើយក៏គ្មានចិត្តមេត្តាដល់កូនក្មេងដែរ។⁵¹ពួកគេនឹងបរិភោគសត្វ និងភោគផលដែលកើតមកពីដីរបស់អ្នករាល់គ្នា រហូតទាល់តែអ្នករាល់គ្នាវិនាសអស់។ ពួកគេមិនទុកឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានស្រូវ ឬស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ប្រេង កូនគោ កូនចៀមឲ្យនៅសល់សម្រាប់អ្នកឡើយ រហូតទាស់តែគេធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិនាស។

⁵²ពួកគេនឹងឡោមព័ទ្ធទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នាទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ ពួកគេនឹងរលំកំពែងក្រុងដ៏ខ្ពស់ ហើយមាំនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលកំពែងជាទីទុកចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា។ គេនឹងឡោមព័ទ្ធទាំងអស់នៅក្នុងទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា ពាសពេញក្នុងទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា។⁵³ក្នុងពេលសត្រូវឡោមព័ទ្ធអ្នកជុំវិញ អ្នករាល់គ្នានឹងរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ស៊ីសាច់កូនរបស់ខ្លួន គឺកូនប្រុសកូនស្រីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យ។

⁵⁴បុរសណាដែលមានចិត្តទន់ភ្លន់ជាងគេ ហើយមានចិត្តស្លូតបូតក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា អ្នកនោះបែរជាសម្លក់សម្លឹង បងប្អូន និងប្រពន្ធជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នករាល់គ្នា និងកូនរបស់ខ្លួនដែលនៅសេសសល់។⁵⁵ដូច្នេះ គេមិនព្រមចែកសាច់កូនរបស់ខ្លួន ដែលកំពុងតែបរិភោគ ឲ្យនរណាម្នាក់ឡើយ ដ្បិត គ្មានអ្វីនៅសេសសល់ ពេលខ្មាំងសត្រូវឡោមព័ទ្ធទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នករាល់គ្នា និងគ្រាដែលអ្អ្នករាល់គ្នាជួបការលំបាក រងទុក្ខវេទនាជាខ្លាំង។

⁵⁶ស្រ្តីណាដែលទន់ភ្លន់ស្លូតបូតហើយមានចិត្តមេត្តាក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ជាស្រ្តីដែលមិនហ៊ានយកជើងជាន់នឹងដីផងនោះ ដោយព្រោះនាងទន់ភ្លន់ និងថ្នមខ្លួន នោះបែជាសម្លក់សម្លឹងប្តីជាទីស្រឡាញ់ និងកូនប្រុសកូនស្រីរបស់ខ្លួន⁵⁷ហើយទារកដែលទើបនឹងចេញពីផ្ទៃរបស់នាង ទៅធ្វើម្ហូបបរិភោគស្ងាត់ៗតែម្នាក់ឯង ដោយព្រោះខ្វះខាត ក្នុងគ្រាដែលខ្មាំងសត្រូវឡោមព័ទ្ធទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នក ក្នុងគ្រាដែលរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង។

⁵⁸ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនកាន់តាមព្រះបន្ទូលទាំងប៉ុន្មានក្នុងក្រឹត្យវិន័យ ដែលបានកត់ទុកក្នុងគម្ពីរនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាកោតខ្លាចព្រះនាមដ៏រុងរឿង និងគួរស្ញែងខ្លាចរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ⁵⁹នោះ ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រហារអ្នករាល់គ្នា និងពូជពង្សរបស់អ្នករាល់គ្នា ដោយសម្តែងការអស្ចារ្យ ធ្វើឲ្យកើតដំបៅ និងជំងឺធ្ងន់ៗ ដែលមិនអាចមើលជាបាន។

⁶⁰ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យកើតមានជំងឺផ្សេងៗ ដែលធ្លាប់កើតចំពោះជនជាតិអេស៊ីប ដែលអ្នករាល់គ្នាភ័យខ្លាចនោះ ហើយជំងឺទាំងនោះនឹងនៅជាប់ជាមួយអ្នករាល់គ្នា។⁶¹ព្រះអម្ចាស់នឹងទម្លាក់គ្រប់ទាំងជំងឺ និងគ្រោះកាចគ្រប់យ៉ាង ដែលមិនបានកត់ទុកក្នុងគម្ពីរក្រឹត្យវិន័យនេះ រហូតទាល់តែវិនាស។⁶²ទោះពីដើមអ្នករាល់គ្នាមានគ្នាច្រើន ដូចជាផ្កាយនៅលើមេឃ និងក្លាយទៅជាប្រជាជនមួយដ៏តូច ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

⁶³ព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះហប្ញទ័យប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្តីល្អ ហើយឲ្យអ្នករាល់គ្នាកើនចំនួនច្រើនឡើងយ៉ាងណា នោះព្រះអង្គក៏សព្វព្រះហប្ញទ័យធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិនាស ហើយបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងនោះដែរ។ ព្រះអង្គនឹងដកអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដី ដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅកាន់កាប់។⁶⁴ព្រះអម្ចាស់នឹងកម្ចាត់កម្ចាយអ្នករាល់គ្នាទៅក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំងអស់ ចាប់ពីជើងមេឃម្ខាង ទៅជើងមេឃម្ខាង នៅទីនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងគោរពបម្រើព្រះដទៃ ជាព្រះដែលអ្នករាល់គ្នា និងដូចតារបស់អ្នករាល់គ្នាមិនដែលស្គាល់ គឺព្រះធ្វើពីឈើ និងថ្ម។

⁶⁵ក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនបានសុខសាន្ត ហើយក៏មិនមែនជាកន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នាសម្រាកដែរ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាញ័ររន្ធត់ ធ្វើឲ្យភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាស្រវាំង ហើយធ្វើឲ្យព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នាទុក្ខព្រួយលំបាក។⁶⁶ជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងគ្មានទីកំណត់នៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នាភ័យខ្លាចទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ហើយគ្មានសង្ឈឹមនឹងរស់នៅទៀតឡើយ។

⁶⁷នៅពេលព្រឹក អ្នករាល់គ្នានឹងពោលថា សូមឲ្យល្ងាចឆាប់មកដល់! ហើយដល់ពេលល្ងាច នោះអ្នករាល់គ្នាពោលថា សូមឲ្យព្រឹកឆាប់មកដល់! ព្រោះតែក្នុងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាភ័យខ្លាច ដោយព្រោះហេតុការណ៍ដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក បណ្តាលឲ្យអ្នករាល់គ្នាភ័យខ្លាច។⁶⁸ព្រះអម្ចាស់នឹងនាំអ្នករាល់គ្នា ចូលទៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបវិញតាមនាវា នៅតាមផ្លូវដែលខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នានឹងមិនបានឃើញផ្លូវនោះទៀតឡើយ។ នៅទីនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងលក់ខ្លួនឲ្យទៅខ្មាំងសត្រូវ ដើម្បីធ្វើជា បាវបម្រើប្រុសស្រីរបស់គេ តែគ្មាននរណាទិញអ្នករាល់គ្នាឡើយ»។

29

¹ទាំងនេះគឺជាពាក្យនៃសេចក្តីសញ្ញា ដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យលោកម៉ូសេកោះហៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងទឹកដី ម៉ូអាប់ ក្រៅពីសេចក្តីសញ្ញាដែលព្រះអង្គបានតាំងជាមួយពួកគេនៅ ភ្នំហោរែប។

²លោកម៉ូសេបានកោះហៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់មក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក គ្រប់ទាំងហេតុការណ៍ដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបនៅចំពោះស្តេចផារ៉ោន និងពួកមហាតលិក ព្រមទាំងប្រជារាស្រ្តទាំងអស់នៅទឹកដីអេស៊ីប³អ្នករាល់គ្នាបានឃើញព្រះអង្គដាក់ទោសពួកគេយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ព្រមទាំងទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យដ៏ធំ។⁴ប៉ុន្តែ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះអម្ចាស់មិនបានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តដែលអាចស្វែងយល់ មានភ្នែកដែលអាចមើលឃើញ ឬមានត្រចៀកដែលស្តាប់ឮនៅឡើយ។

⁵យើងបានដឹកនាំអ្នករាល់គ្នាក្នុងទីរហោស្ថានអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ សម្លៀកបំពាក់របស់អ្នករាល់គ្នាមិនចេះសឹក រេចរឹល ហើយស្បែកជើងរបស់អ្នកក៏មិនបានសឹកដែរ។⁶អ្នករាល់គ្នាមិនបានបរិភោគនំបុ័ង ឬផឹកស្រាទំពាំងបាយជូរ ឬគ្រឿងស្រវឹងណាសោះឡើយ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា ខ្ញុំគឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក។

⁷ពេលអ្នករាល់គ្នាមកដល់ទីនេះ ព្រះបាទស៊ីហុនជាស្តេចក្រុងហែសបូន និងព្រះបាទអុកជាស្តេចនៃទឹកដីបាសាន បានចេញមកច្បាំងនឹងយើង ហើយយើងក៏បានវាយឈ្នះពួកគេ។⁸ពួកយើងដណ្តើមបានទឹកដីរបស់ពួកគេ ហើយក៏ចែកមរតកដល់ពួកកុលសម្ព័ន្ធរូបេន កុលសម្ព័ន្ធកាដ និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេ ចំនួនពាក់កណ្តាល។⁹ដូច្នេះ ចូរកាន់ ហើយប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីដែលមានចែងទុកក្នុងសម្ពន្ធមេត្រី ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានចម្រើនឡើង ក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ។

¹⁰នៅថ្ងៃនេះ អ្នកទាំងអស់គ្នាកំពុងឈរនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺមានពួកមេដឹកនាំ មានទាំងកុលសម្ពន្ធ ពួកចាស់ទុំរបស់អ្នករាល់គ្នា ពួកមេទ័ព និងបុរសនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់¹¹ពួកកូនតូចៗរបស់អ្នករាល់គ្នា ប្រពន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នា និងជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងជំរំជាមួយគ្នា គឺចាប់ពីពួកអ្នកពុះអុសរហូតដល់អ្នករាល់គ្នារែកទឹក។

¹²ត្រូវចងសម្ពន្ធមមេត្រីជាមួយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដោយសច្ចាថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាព្រះអង្គស្បថនឹងអ្នកនៅថ្ងៃនេះ¹³ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នានឹងទៅជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គនៅថ្ងៃនេះ ហើយព្រះអង្គនឹងធ្វើជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចដែលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នា ដូចព្រះអង្គបានស្បថនឹងលោកអប្រាហំា លោកអ៊ីុសាក លោកយ៉ាកុបជាបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁴ព្រះអង្គម្ចាស់មិនគ្រាន់តែចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ្នករាល់គ្នា ដែលបានសច្ចាថាអនុវត្តតាមប៉ុណ្ណោះទេ¹⁵គឺជាមួយអស់អ្នកដែលឈរនៅទីនេះ នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង នៅថ្ងៃនេះ ព្រមទាំងអ្នកទាំងអស់ដែលមិនទាន់កើតដែរ។¹⁶អ្នករាល់គ្នាដឹងស្រាប់ហើយថា យើងធ្លាប់រស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបរបៀបណា ហើយយើងបានឆ្លងកាត់ទឹកដីរបស់ប្រជាជាតិនានាដោយរបៀបណា។

¹⁷អ្នករាល់គ្នាបានឃើញការគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់គេ គឺព្រះដែលធ្វើពីឈើ និងពីថ្ម ពីប្រាក់ និងពីមាស ដែលនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។¹⁸ដូច្នេះ មិនត្រូវឲ្យនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ទោះបីមានបុរស ឬស្រ្តីណា ឬពូជអំបូរណា ឬកុលសម្ព័ន្ធណាមួយក្តី ដែលមានចិត្តបែរចេញពីព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង ហើយទៅគោរពបម្រើព្រះនានារបស់ប្រជាជាតិទាំងនោះ។ ចូរប្រយ័ត្នក្រែងលោក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា មាននរណាម្នាក់ក្លាយទៅជាប្ញសគល់ ដែលបង្កជាតិពុលល្វីងជូរចត់ឡើយ។¹⁹ក្រោយពីបានឮពាក្យសម្បថនេះហើយ ត្រូវឲ្យពរដល់ខ្លួននៅក្នុងចិត្តថា ខ្ញុំនឹងមានសេចក្តីសុខ ទោះបីខ្ញុំដើរតាមចិត្តរឹងចចេសរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ។ គំនិតដូច្នេះ នឹងធ្វើឲ្យពួកគេអន្តរាយទាំងអស់គ្នា ទាំងមនុស្សល្អ ទាំងមនុស្សអាក្រក់។

²⁰ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនអត់ទោសឲ្យមនុស្សបែបនេះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ សេចក្តីខ្ញាល់ និងសេចក្តីប្រច័ណ្ឌរបស់ព្រះអម្ចាស់ មុខជាឆាបឆេះគេ ហើយគ្រប់ទាំងបណ្តាសាដែលកត់ទុកក្នុងគម្ពីរនេះក៏នឹងកើតមានដល់គេ រួចព្រះអម្ចាស់នឹងលុបបំបាត់ឈ្មោះរបស់ពួកគេពីផែនដីនេះ។²¹ព្រះអម្ចាស់នឹងញែកអ្នកនោះ ពីចំណោមកុលសម្ព័ន្ធនានានៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឲ្យរងទុកវេទនា ស្របតាមពាក្យអស់ទាំងបណ្តាសានៃសម្ពន្ធមេត្រី ដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរក្រឹត្យវិន័យនេះ។

²²ឯកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលកើតនៅជំនាន់ក្រោយ មានពួកជនបរទេសដែលមកពីស្រុកឆ្ងាយ កាលណាគេឃើញសេចក្តីវេទនានៅក្នុងទឹកដីនោះ និងជំងឺផ្សេងៗដែលព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យកើតមានចំពោះទឹកដីនេះ²³គឺទឹកដីទាំងមូលត្រូវឆេះដោយស្ពាន់ធ័រ និងអំបិល គ្មាននរណាអាចសាបព្រោះ គ្មានដំណាំអ្វីដុះ សូម្បីតែស្មៅក៏គ្មានផង ហើយត្រូវបំផ្លាញដូចក្រុងសូដុម ក្រុងកូម៉ូរ៉ា ក្រុងអាដម៉ា និងក្រុងសេប៉ោម ដែរជាទីក្រុងដែលព្រះអម្ចាស់បំផ្លាញ ដោយសេចក្តីខ្ញាល់ និងព្រះពិរោធរបស់ព្រះអង្គ²⁴ប្រជាជាតិទាំងអស់ពោលថា ហេតុអ្វីបានជាព្រះអម្ចាស់ប្រព្រឹត្តបែបដូច្នេះចំពោះទឹកដីនេះ? ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គខ្ញាល់បែបនេះ?

²⁵នោះគេនឹងឆ្លើយតបវិញថា គឺដោយសារពួកគេបានបោះបង់ចោលសម្ពន្ធមេត្រី ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ដែលព្រះអង្គបានចងជាមួយពួកគេ នៅពេលដែលព្រះអង្គបាននាំពួកគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប²⁶ហើយពួកគេបាននាំគ្នាទៅគោរពបម្រើព្រះដទៃ ជាព្រះដែលគេមិនបានស្គាល់ ហើយព្រះអង្គក៏មិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេថ្វាយបង្គំដែរ។

²⁷ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំងទាស់នឹងទឹកដីនេះ ហើយទម្លាក់អស់ទាំងបណ្តាសាដែលបានចែងទុកក្នុងគម្ពីរនេះ កើតមានដល់ពួកគេ។²⁸ព្រះអម្ចាស់បានដកពួកគេចេញពីទឹកដីរបស់ខ្លួន ដោយព្រះហប្ញទ័យខ្ញាល់យ៉ាងខ្លាងបំផុត ហើយព្រះអង្គបានបោះពួកគេចោលទៅក្នុងទឹកដីមួយទៀត រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

²⁹មានតែព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងតែប៉ុណ្ណោះ ដែលជ្រាបនូវអ្វីៗដែលលាក់កំបាំងនេះ ព្រះអង្គបើកឲ្យយើង និងកូនចៅរបស់យើងគ្រប់ជំនាន់តទៅ ដើម្បីឲ្យយើងប្រព្រឹត្តតាមអស់ទាំងពាក្យក្នុងក្រឹត្យវិន័យនេះ។

30

¹នៅពេលសេចក្ដីទាំងនេះបានកើតលើអ្នករាល់គ្នា គឺការប្រទានព្រះពរ និងបណ្ដាសា ដែលខ្ញុំបានដាក់នៅមុខអ្នករាល់គ្នា ហើយនៅពេលអ្នករាល់គ្នានឹកឃើញសេចក្ដីទាំងនេះ នៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិដទៃទាំងអស់ ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នាបានបណ្ដេញអ្នករាល់គ្នា²ព្រមទាំងនៅពេលអ្នករាល់គ្នាវិលត្រលប់មកកាន់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នាវិញ ហើយស្ដាប់តាមព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គ ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ដែលខ្ញុំកំពុងបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ទាំងអ្នករាល់គ្នា និងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាដោយអស់អំពីចិត្ត និងអស់អំពីព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា³នោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នានឹងស្ដារស្ថានភាពរបស់អ្នករាល់គ្នា និងមានព្រះហឫទ័យអាណិតអាសូរដល់អ្នករាល់គ្នាព្រះអង្គនឹងបែរមក ហើយប្រមូលផ្ដុំអ្នករាល់គ្នាវិញ ចេញពីប្រជាជនទាំងអស់ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានកម្ចាត់កម្ចាយអ្នករាល់ទៅនោះ។

⁴ប្រសិនបើ ប្រជាជនដែលត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅកន្លែងឆ្ងាយបំផុតនៅលើផែនដី ក៏ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រមូលអ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីទីនោះ។⁵ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅកាន់ទឹកដីដែលដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាបានកាន់កាប់ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងកាន់កាប់ទឹកដីនោះម្ដងទៀត ព្រះអង្គនឹងធ្វើការល្អ ហើយនឹងចម្រើនអ្នករាល់គ្នាបន្ថែមទៀត គឺច្រើនជាងព្រះអង្គបានប្រទានដល់ដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាទៅទៀត។

⁶ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងកាត់ស្បែកចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយចិត្តរបស់ពូជពង្សអ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាដោយអស់អំពីចិត្ត និងអស់អំពីព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាអាចរស់នៅបាន។⁷ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាទម្លាក់បណ្ដាសាទាំងអស់នេះលើសត្រូវ និងលើអ្នកណាដែលស្អប់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងអស់អ្នកណាដែលបៀតបៀនអ្នករាល់គ្នា។⁸អ្នករាល់គ្នានឹងត្រឡប់មកវិញ ហើយស្ដាប់តាមព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នានឹងប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីបង្គាប់ទាំងអស់ ដែលខ្ញុំកំពុងបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ។

⁹ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានចម្រុងចម្រើនកិច្ចការដែលដៃអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើ ទាំងផលផ្លែនៃអ្នករាល់គ្នា ទាំងផលនៃហ្វូងសត្វរបស់អ្នក ព្រមទាំងផលដែលកើតចេញដីរបស់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នឹងរីករាយប្រោសឲ្យអ្នករាល់គ្នាម្តងទៀត ដូចជាព្រះអង្គបានរីករាយនឹងដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ។¹⁰ព្រះអង្គនឹងកាន់តាមសេចក្ដីនេះ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្ដាប់តាមព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ និងបទបញ្ជាដែលបានចារនៅក្នុងគម្ពីរក្រឹតវិន័យនេះ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាបែរមកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញ ដោយអស់អំពីចិត្ត និងអស់អំពីព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹¹ដ្បិត សេចក្ដីបង្គាប់ ដែលខ្ញុំកំពុងតែបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ គឺមិនពិបាកខ្លាំងពេកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាទេ ហើយក៏មិនមែននៅឆ្ងាយដែរ។¹²សេចក្ដីនេះមិនមែននៅលើស្ថានសួគ៌ទេ ដូច្នេះហើយ អ្នករាល់គ្នាគួរតែនិយាយថា តើអ្នកណានឹងឡើងទៅដើម្បីពួកយើង និងនាំសេចក្ដីទាំងនេះចុះមកឲ្យយើង ព្រមទាំងធ្វើឲ្យយើងអាចនឹងស្ដាប់ឮផង ដើម្បីឲ្យយើងប្រតិបត្តិតាម?

¹³ក៏មិនមែននៅត្រើយខាងនាយសមុទ្រ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាគួរនិយាយថា តើអ្នកណានឹងឆ្លងសមុទ្រសម្រាប់ពួកយើង និងនាំយកព្រះបន្ទូលមកកាន់ពួកយើង ហើយធ្វើឲ្យពួកយើងបានឮ ដើម្បីឲ្យយើងអាចនឹងប្រតិបិត្តតាមផង?¹⁴ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលគឺនៅក្បែរនឹងអ្នករាល់គ្នា គឺនៅក្នុងមាត់ និងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចប្រតិបតិ្តតាមបាន។

¹⁵មើល៍ ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានដាក់ជីវិត និងសេចក្ដីល្អ នៅពីមុខអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងសេចក្ដី និងអំពើអាក្រក់។¹⁶ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្ដាប់តាមច្បាប់នៃព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលខ្ញុំកំពុងតែបង្គាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដោយដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ និងកាន់តាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់អង្គ ព្រមទាំងបទបញ្ជា និងបញ្ញាតិទាំងឡាយរបស់ព្រះអង្គ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជីវិតរស់នៅ និងចម្រើនឡើង ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រទានព្រះពរដល់អ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងចូលទៅកាន់កាប់នោះ។

¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាងាកចេញ និងមិនព្រមស្ដាប់ តែបណ្ដោយឲ្យគេទាញអ្នករាល់គ្នាទៅថ្វាយបង្គំ និងគោរពប្រតិបតិ្តដល់ព្រះដទៃ¹⁸នោះសូមខ្ញុំប្រកាសប្រាប់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះថា អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវិនាសជាប្រាកដ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនមានអាយុវែងនៅលើទឹកដី ដែលអ្នករាល់គ្នានឹងឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់ ដើម្បីចូលទៅកាន់កាប់ឡើយ។

¹⁹ខ្ញុំហៅមេឃ និងផែនដីធ្វើជាសាក្សីប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះថា ខ្ញុំបានដាក់ជីវិត និងសេចក្ដីស្លាប់ ព្រះពរ និងបណ្ដាសា នៅពីមុខអ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ ចូរជ្រើសរើសជីវិត ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចរស់នៅបាន ទាំងអ្នក និងពូជពង្សរបស់អ្នករាល់គ្នា។²⁰ធ្វើយ៉ាងនេះ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា អ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីស្តាប់តាមព្រះសូរសៀង និងនៅជាប់នឹងព្រះអង្គ។ ដ្បិតព្រះអង្គគឺជាជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នា និងជាអាយុយឺនយូររបស់អ្នករាល់គ្នាធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចរស់នៅក្នុងទឹកដី ដែលព្រះអម្ចាស់បានស្បថចំពោះដូនតារបស់អ្នក គឺចំពោះលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប ថានឹងប្រទានដល់ពួកលោក»។

31

¹លោកម៉ូសេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។²លោកមានប្រសាន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំឥឡូវ មានអាយុមួយរយម្ភៃឆ្នាំហើយ ខ្ញុំមិនអាចបន្តដឹកនាំអ្នករាល់គ្នាទៀតទេ³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា ខ្ញុំនឹងមិនអាចឆ្លងទន្លេយ័រដាន់បានទេ។ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គនឹងយាងនៅមុខអ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញប្រជាជាតិទាំងនេះ ចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកនឹងដកហូតយកទឹកដីរបស់ពួកគេ។ លោកយ៉ូស្វេនឹងឆ្លងទន្លេនៅពីមុខអ្នករាល់គ្នា ដូចជាព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល។

⁴ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រព្រឹត្តជាមួយពួកគេ ដូចដែលព្រះអង្គបានប្រព្រឹត្តជាមួយនឹងស៊ីហុន និងអុកជាស្ដេចនៃជនជាតិអាម៉ូរី ព្រមទាំងទឹកដីរបស់ពួកគេ ជាទឹកដីដែលព្រះអង្គបានបំផ្លាញ។⁵ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានជ័យជម្នះដល់អ្នករាល់គ្នាឲ្យយកឈ្នះពួកគេ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាប្រឈមមុខនឹងពួកគេ នៅក្នុងការប្រយុទ្ធ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេ តាមសេចក្ដីដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា។⁶ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានឡើង កុំភ័យខ្លាច ហើយតក់ស្លុតនៅចំពោះពួកគេឲ្យសោះ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គគឺជាព្រះដែលយាងទៅជាមួយអ្នកហើយ ព្រះអង្គនឹងមិនចាកចេញ ឬបោះបង់អ្នករាល់គ្នាចោលឡើយ»។

⁷លោកម៉ូសេបានហៅលោកយ៉ូស្វេហើយមានប្រសាសន៍ទៅលោកនៅចំមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានឡើយ ដ្បិត អ្នកនឹងនាំប្រជាជនទាំងនេះ ចូលទៅកាន់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់បានស្បថចំពោះដូនតារបស់ពួកគេ ថានឹងប្រទានឲ្យពួកគេ។ អ្នកនឹងត្រូវឲ្យពួកគេចាប់យកទឹកដីនោះជាមរតករបស់ពួកគេ។⁸ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គគឺជាព្រះដែលនាំមុខអ្នក ព្រះអង្គនឹងគង់នៅជាមួយអ្នក ព្រះអង្គនឹងមិនចាកចេញ ឬបោះបង់អ្នកចោលឡើយ ចូរកុំភ័យខ្លាចឲ្យសោះ ចូរកុំបំបាក់ទឹកចិត្តឲ្យសោះ»។

⁹លោកម៉ូសេបានសរសេរក្រឹត្យវិន័យនេះ ហើយបានប្រគល់ឲ្យទៅកាន់ពួកបូជាចារ្យជាកូនចៅពួកលេវី ជាអ្នកដែលសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ លោកក៏បានប្រគល់ជូនចំពោះពួកចាស់ទុំនៃអ៊ីស្រាអែលផងដែរ។¹⁰លោកម៉ូសេបានបង្គាប់ពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅចុងឆ្នាំ រាល់ប្រាំពីរឆ្នាំម្ដង គឺនៅពេលកំណត់នៃឆ្នាំដែលត្រូវដោះលែង ក្នុងពេលបុណ្យបារាំ¹¹ពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅកន្លែងដែលព្រះអង្គនឹងជ្រើសរើសសម្រាប់ជាទីសក្ការ ហើយអ្នកនឹងត្រូវអានក្រឹត្យវិន័យនេះនៅមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ឲ្យគេពួកគេបានឮ។

¹²ចូរប្រមូលផ្ដុំប្រជាជន ទាំងប្រុស ទាំងស្រី ព្រមទាំងកូនក្មេង និងជនជាតិដ៏ទៃដែលរស់នៅក្នុងក្រុងរបស់អ្នក ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឮ ហើយបានរៀនផង ហើយដើម្បីឲ្យពួកគេអាចនឹងកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នក ព្រមទាំងកាន់តាមសេចក្ដីដែលបានចែងក្នុងក្រឹត្យវិន័យនេះផង។¹³ចូរធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យកូនៗរបស់ពួកគេ ដែលមិនបានស្គាល់ អាចនឹងឮ ហើយរៀនដើម្បីកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចជាអ្នករស់នៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នកនឹងឆ្លងកាត់ទន្លេដើម្បីកាន់កាប់នោះ»។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «មើល៍ ថ្ងៃដែលអ្នកត្រូវស្លាប់ជិតមកដល់ហើយ ចូរហៅលោកយ៉ូស្វេ ហើយចូលមកក្នុងត្រសាលនៃការប្រជុំ ដើម្បីយើងនឹងប្រទានសេចក្ដីបង្គាប់ដល់លោក»។ លោកម៉ូសេ និងលោកយ៉ូស្វេបានចូលរួមក្នុងត្រសាលប្រជុំ។¹⁵ព្រះអម្ចាស់បានលេចមកក្នុងត្រសាល នៅក្នុងបង្គោលពពក បង្គោលពពកនោះឈរនៅពីលើទ្វារត្រសាល។

¹⁶ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «មើល៍ អ្នកនឹងត្រូវដេកលក់ទៅជាមួយដូនតារបស់អ្នក ហើយប្រជាជននេះនឹងលើកគ្នា ហើយប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ទៅតាមព្រះដទៃ ក្នុងទឹកដីដែលពួកគេចូលទៅរស់នៅ។ ពួកគេនឹងបោះបង់ចោលយើង ហើយបានកាត់ផ្ដាច់សម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងបានចងជាមួយពួកគេ។

¹⁷បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃនោះ សេចក្ដីក្រោធរបស់យើងនឹងត្រូវឆួលឡើងប្រឆាំងនឹងពួកគេ ហើយយើងនឹងបោះបង់ពួកគេ។ យើងនឹងគេចព្រះចេញពីពួកគេ នោះពួកគេនឹងត្រូវលេបត្របាក់អស់ទៅ។ គ្រោះមហន្តរាយ និងបញ្ហាជាច្រើននឹងកើតឡើងចំពោះពួកគេ ដូច្នេះហើយ នៅថ្ងៃនោះពួកគេនិយាយថា គ្រោះមហន្តរាយទាំងនេះ បានកើតឡើងលើពួកយើង តើមិនមែនដោយសារតែព្រះជាម្ចាស់មិនគង់ក្នុងចំណោមយើងទេឬ?¹⁸យើងនឹងពិតជាគេចមុខចេញពីពួកគេនៅថ្ងៃនោះ ដោយសារតែសេចក្ដីអាក្រក់ទាំងអស់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត ព្រោះពួកគេបានងាកបែរទៅរកព្រះដទៃ។

¹⁹ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ ចូរសរសេរចម្រៀងនេះ សម្រាប់ខ្លួនអ្នក ហើយបង្រៀនចម្រៀងនេះទៅដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ចូរដាក់ចម្រៀងនេះនៅក្នុងមាត់ ដើម្បីឲ្យចម្រៀងនេះធ្វើជាសាក្សីដល់យើង ប្រឆាំងនឹងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។²⁰ដ្បិតនៅពេលដែលយើងបាននាំពួកគេចូលទៅទឹកដីដែលយើងបានស្បថចំពោះបុព្វបុរសពួកគេថានឹងប្រទានដល់គេ ទឹកដីដែលពេញដោយទឹកដោះគោ ទឹកឃ្មុំ និងពេលពួកគេបរិភោគហើយ គេបានធំធាត់ នោះពួកគេនឹងងាកបែរទៅរកព្រះដទៃ ហើយពួកគេនឹងបម្រើព្រះទាំងនោះ ហើយពួកគេនឹងមើលងាយ ពួកគេនឹងកាត់ផ្ដាច់សម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង។

²¹ពេលដែលអំពើអាក្រក់ និងបញ្ហាជាច្រើនកើតឡើងលើប្រជាជននេះ នោះចម្រៀងនេះនឹងធ្វើជាសាក្សីទាស់នឹងពួកគេ (ដ្បិត ចម្រៀងនេះនឹងមិនអាចលុបចេញពីមាត់របស់ពូជពង្សពួកគេឡើយ)។ ដ្បិត យើងដឹងអំពីផែនការដែលពួកគេបង្កើតនៅថ្ងៃនេះ សូម្បីតែមុនពេលដែលយើងបាននាំពួកគេចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលយើងបានសន្យានឹងពួកគេ»។

²²ដូច្នេះ លោកម៉ូសេបានសរសេរចម្រៀងនេះ នៅថ្ងៃនោះ ហើយបានបង្រៀនចម្រៀងនេះដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។²³ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានសេចក្ដីបង្គាប់មួយឲ្យលោកយ៉ូស្វេជាកូនរបស់លោកនូន ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានឡើង ដ្បិត អ្នកនឹងត្រូវនាំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចូលទៅទឹកដីដែលយើងបានស្បថចំពោះអ្នក ហើយយើងនឹងគង់នៅជាមួយអ្នក»។

²⁴សេចក្ដីនេះកើតឡើងនៅពេលដែលលោកម៉ូសេបានបញ្ចប់ការសរសេរព្រះបន្ទូលនៃក្រឹត្យវិន័យនេះទុកក្នុងគម្ពីរ²⁵លោកម៉ូសេបង្គាប់ពួកលេវី ដែលសែងហឹបសម្ពន្ធមេត្រីនៃព្រះអម្ចាស់ ហើយលោកមានប្រសាសន៍ថា៖²⁶«ចូរយកគម្ពីរក្រឹត្យវិន័យ ហើយដាក់ដាក់ក្បែរហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ដូច្នេះ គម្ពីរក្រឹត្យវិន័យនេះអាចធ្វើជាសាក្សីទាស់នឹងអ្នក។

²⁷ដ្បិត ខ្ញុំដឹងអំពីចិត្តបះបោរ និងចិត្តរឹងរុសរបស់អ្នក មើល៍ កាលណាខ្ញុំរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នានៅឡើយ អ្នកបានបះបោរ ប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ ចុះទម្រាំតែខ្ញុំស្លាប់ទៀត តើអ្នករាល់គ្នានឹងបះបោរខ្លាំងយ៉ាងណាទៅ?²⁸ចូរប្រមូលពួកចាស់ទុំនៃកុលសម័្ពន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នា និងមេដឹកនាំទាំងអស់របស់អ្នករាល់គ្នា មកឯខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់ពាក្យទាំងនេះដល់ពួកគេ ព្រមទាំងយកមេឃ និងផែនដីធ្វើជាសាក្សីប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា។²⁹ដ្បិត ខ្ញុំដឹងថា បន្ទាប់ពីខ្ញុំស្លាប់ទៅ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបង្ខូចខ្លួន ហើយងាកបែរចេញពីផ្លូវដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា នោះគ្រោះមហន្តរាយនឹងកើតឡើងលើអ្នករាល់គ្នា ពេញមួយជីវិតរបស់អ្នក។ ការនេះនឹងកើតឡើង ដោយសារតែអ្នករាល់គ្នានឹងទៅប្រព្រឹត្តអ្វីដែលជាអំពើអាក្រក់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ បណ្ដាលឲ្យព្រះអង្គមានសេចក្ដីក្រោធ ដោយអំពើដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្ត។

³⁰លោកម៉ូសេបានសូត្រដាក់ក្នុងត្រចៀករបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលកំពុងជួបប្រជុំ គឺជាពាក្យដែលនៅក្នុងចម្រៀងនេះរហូតចប់។

32

¹ឱផ្ទៃមេឃអើយ ចូរស្ដាប់សេចក្ដីដែលខ្ញុំនិយាយ។ ផែនដីអើយ ចូរស្ដាប់ពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយ។²សូមឲ្យការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំហូរចុះមកដូចជាភ្លៀង សូមឲ្យពាក្យសំដីរបស់ខ្ញុំ ដូចជាទឹកសន្សើម ដូចជាភ្លៀងរលឹម ធ្លាក់លើស្មៅខៀវខ្ចី ហើយដូចជាទឹកស្រោចលើដំណាំ។

³ដ្បិត ខ្ញុំនឹងប្រកាសពីព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ និងលើតម្កើងភាពថ្កុំថ្កើងនៃព្រះរបស់យើង។⁴ព្រះអង្គជាថ្មដា កិច្ចការរបស់ព្រះអង្គគឺល្អគ្រប់លក្ខណ៍ ដ្បិត អស់ទាំងផ្លូវរបស់ព្រះអង្គគឺទៀងត្រង់។ ព្រះអង្គគឺជាព្រះដែលស្មោះត្រង់ ព្រះអង្គគ្មានសេចក្ដីទុច្ចរិតទេ។ ព្រះអង្គជាព្រះដែលសុចរិត និងយុតិ្តធម៌។

⁵ពួកគេបានប្រព្រឹត្តយ៉ាងអាក្រក់ប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ។ ពួកគេមិនមែនជាកូនរបស់ព្រះអង្គទេ។ នេះគឺជាសៅហ្មងរបស់ពួកគេ។ ពួកគេគឺជាជំនាន់មនុស្សអាក្រក់ ហើយរៀចវេរ។⁶មនុស្សល្ងីល្ងើ និងឥតប្រាជ្ញាអើយ តើអ្នករាល់គ្នាសង់គុណព្រះអម្ចាស់ដោយប្រព្រឹត្តបែបនេះមែនទេ? តើព្រះអង្គមិនជាព្រះបិតា ជាព្រះតែមួយអង្គដែលបានបង្កើតអ្នករាល់គ្នាមកទេឬ? ព្រះអង្គបានបង្កើតអ្នករាល់គ្នា និងតាំងអ្នកឡើងផង។

⁷ចូរនឹកចាំពីថ្ងៃពីចាស់បុរាណ ចូរពិចារណាពីអាយុច្រើនឆ្នាំដែលកន្លងទៅ។ ចូរសួរឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នា នោះលោកនឹងបង្ហាញអ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹង ហើយសួរពួកចាស់ទុំ នោះពួកគេនឹងប្រាប់អ្នករាល់គ្នាហើយ។⁸នៅពេលព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតបានប្រទានទឹកដីឲ្យប្រជាជាតិទាំងឡាយ ទុកជាមរតក ពេលដែលព្រះអង្គបានបែងចែកមនុស្សលោកទាំងអស់ចេញពីគ្នា ហើយព្រះអង្គបានកំណត់ព្រំដែនឲ្យប្រជាជននានា តាមចំនួននៃព្រះរបស់ពួកគេ។

⁹ដ្បិត ចំណែករបស់ព្រះអម្ចាស់គឺជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ លោកយ៉ាកុបគឺជាចំណែកមរតករបស់ព្រះអង្គ។¹⁰ព្រះអង្គបានរកឃើញលោកនៅទឹកដីដែលស្ងាត់ ហួតហែង ក្នុងទីរហោស្ថាន គ្មានជីជាតិ និងឮតែសម្លេងស្រែកយំ ព្រះអង្គបានការពារលោក ហើយថែទាំលោក ព្រះអង្គបានការពារលោកដូចជាព្រះកែវព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គ។

¹¹ដូចសត្វឥន្ទ្រីដែលការពារសំបុក និងហើរការពារពីលើកូន ព្រះអម្ចាស់ត្រដាងស្លាបរបស់ព្រះអង្គ ហើយទទួលពួកគេ និងទ្រនៅលើចំអេងស្លាបរបស់ព្រះអង្គ។¹²ព្រះអម្ចាស់តែមួយព្រះអង្គបាននាំលោក គ្មានព្រះដទៃណាដែលបាននៅជាមួយលោកឡើយ។

¹³ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យលោកនៅលើទឹកដីដែលមានទីខ្ពស់ ហើយព្រះអង្គបានចម្អែតលោកដោយផលផ្លែចេញពីស្រែចម្ការ ព្រះអង្គបានចិញ្ចឹមលោកដោយទឹកឃ្មុំចេញពីថ្ម និងប្រេងដែលចេញពីច្រាំងថ្មដ៏រឹង។

¹⁴លោកបរិភោគខ្លាញ់ចេញពីហ្វូងសត្វ ហើយផឹកទឹកដោះចេញពីហ្វូងចៀម ជាមួយនឹងខ្លាញ់របស់កូនចៀម និងចៀមឈ្មោលនៃទឹកដីបាសាន ព្រមទាំងពពែផង ហើយស្រូវសាលីល្អបំផុត ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏បានផឹកស្រាដែលធ្វើពីទំពាំងបាយជូរដែរ។

¹⁵ប៉ុន្តែ យេស៊ូរូនបានធំធាត់ និងមានកម្លាំងរឹងប៉ឹង អ្នកបានធំធាត់ អ្នកបានធំធាត់ខ្លាំង ហើយអ្នកបានបរិភោគ លោកបានបោះបង់ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានបង្កើតលោកមក ហើយលោកបានមិនទទួលយកថ្មដានៃសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់លោក។¹⁶ពួកគេធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់មានសេចក្ដីប្រចណ្ឌ ដោយព្រះដទៃរបស់ពួកគេ ហើយដោយអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ពួកគេ ពួកគេធ្វើឲ្យព្រះអង្គព្រះពិរោធ។

¹⁷ពួកគេថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ពួកអារក្ស ដែលមិនជាព្រះពិត ព្រះដែលពួកគេមិនបានស្គាល់ ជាព្រះដែលទើបតែនឹងកើតមក ជាព្រះរបស់ដូនតារបស់អ្នកមិនបានភ័យខ្លាច។¹⁸អ្នករាល់គ្នាបានមិនបានខ្វល់ពីព្រះអង្គជាថ្មដា ដែលជាព្រះបិតា ហើយបានភ្លេចព្រះអង្គជាព្រះដែលបានបង្កើតអ្នករាល់គ្នាមក។

¹⁹ព្រះអម្ចាស់បានទតឃើញការនេះ ហើយព្រះបានបដិសេធពួកគេ ដោយព្រោះបុត្រធីរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យព្រះអង្គព្រះពិរោធ។²⁰ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងបែរព្រះភក្រ្តចេញពីពួកគេ» «យើងនឹងចាំទតមើលចុងក្រោយរបស់ពួកគេជាយ៉ាងណា ដ្បិត ពួកគេជាតំណរមនុស្សរឹងចចេស ជាកូនចៅដែលគ្មានចិត្តស្មោះត្រង់។

²¹ពួកគេបានធ្វើឲ្យយើងប្រចណ្ឌ ដោយសាររបស់ដែលមិនមែនជាព្រះ និងបានធ្វើឲ្យយើងខឹងដោយសារការឥតប្រយោជន៍របស់ពួកគេ។ យើងនឹងធ្វើឲ្យពួកគេច្រណែន ដោយសារពួកអ្នកដែលមិនមែនជាប្រជាជនណាមួយ ហើយដោយប្រជាជាតិមួយដែលល្ងីល្ងើ យើងនឹងធ្វើឲ្យពួកគេខឹង។

²²ដ្បិត ភ្លើងកំហឹងរបស់យើងបានឆាបឆួលឡើង ហើយឆេះទៅដល់ស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ គឺលេបត្របាក់ផែនដី និងភោគផលរបស់ផែនដី ហើយឆាបឆេះគ្រឹះភ្នំនានា។

²³យើងនឹងបង្ករមហន្ដរាយដល់ពួកគេ យើងនឹងបាញ់ព្រួញរបស់យើងទាំងអស់ទៅលើគេ²⁴ពួកគេនឹងចុះខ្សោយដោយការស្រែកឃ្លាន ហើយលេបត្របាក់ដោយសារភ្លើងឆេះ និងការបំផ្លាញយ៉ាងជូរចត់ យើងនឹងបញ្ជូនពួកគេទៅក្នុងចង្កូមរបស់សត្វព្រៃ និងសត្វលូនវារនៅលើដីឲ្យចឹកគេផង។

²⁵នៅខាងក្រៅផ្ទះ ពួកគេនឹងស្លាប់ដោយសារមុខដា ហើយនៅក្នុងបន្ទប់ដេកពួកគេនឹងស្លាប់ដោយភ័យខ្លាំង។ ការនេះនឹងបំផ្លាញទាំងកំលោះ និងក្រមុំ ទាំងទារកនៅបៅ ទាំងចាស់សក់ស្កូវផង។²⁶យើងបាននិយាយថា យើងនឹងកម្ចាត់កម្ចាយពួកគេឲ្យវិនាសទៅឆ្ងាយ យើងនឹងលុបបំបាត់ការនឹកចាំអំពីពួកគេ ចេញពីមនុស្សលោកទៅ។

²⁷ប៉ុន្តែ យើងខ្លាចថាខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេអួតអាង ហើយសត្រូវរបស់ពួកគេអាចនឹងកាត់សេចក្ដីខុស ហើយគេអាចនឹងនិយាយថា ដៃរបស់ពួកយើងខ្លាំង យើងអាចនឹងសម្រេចការងារទាំងអស់បាន។

²⁸ដ្បិត អ៊ីស្រាអែលគឺជាប្រជាជាតិមួយគ្មានប្រាជ្ញា ហើយគ្មានអ្នកចេះដឹងទេ។²⁹អូ បើសិនពួកគេជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា និងជាមនុស្សចេះដឹង នោះពួកគេអាចពិចារណាអំពីវាសនាដែលនឹងកើតមានចំពោះពួកគេហើយ!

³⁰តើមនុស្សម្នាក់អាចនឹងដេញមនុស្សមួយពាន់នាក់ ហើយដាក់មនុស្សពីរនាក់ប្រយុទ្ធជាមួយម៉ឺននាក់ដូចម្ដេចទៅ បើព្រះដ៏ជាថ្មដារបស់គេមិនបានលក់គេ ហើយព្រះអម្ចាស់មិនបានប្រគល់ពួកគេទៅខ្មាំងសត្រូវទេនោះ?³¹ដ្បិត ថ្មដាខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកយើងគឺមិនដូចជាថ្មដារបស់ពួកយើងឡើយ សូម្បីតែខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកយើង ក៏ទទួលស្គាល់ដូច្នេះដែរ។

³²ដ្បិត ដើមទំពាំងបាយជូររបស់ពួកគេ ចេញមកពីដើមទំពាំងបាយជូរនៃក្រុងសូដុម ហើយចេញចម្ការនៃក្រុងកូម៉ូរ៉ា ផ្លែទំពាំងបាយជូររបស់ពួកគេគឺជាផ្លែទំពាំងបាយជូរពុល ហើយចង្កោមរបស់ពួកគេក៏ល្វីងដែរ។

³³ស្រាទំពាំងបាយជូររបស់ពួកគេគឺមានជាតិពុលនៃពស់ និងដូចជាពិសដ៏សាហាវរបស់ពួកគេពស់វែក។³⁴តើមិនមានគម្រោងការដែលលាក់កំបាំង ដោយយើងទាំងបិទត្រានៅក្នុងឃ្លាំងរបស់យើងទេឬ?

³⁵ការសងសឹក និងការតបទៅវិញគឺស្រេចតែលើយើង នៅពេលនោះ ជើងរបស់ពួកគេរអិល ដ្បិត ថ្ងៃនៃអន្តរាយសម្រាប់ពួកគេគឺជិតមកដល់ ហើយថ្ងៃដែលពួកគេទទួលការអាក្រក់ក៏នឹងកើតឡើងយ៉ាងរហ័សដែរ»។

³⁶ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានភាពត្រឹមត្រូវដល់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គនឹងអាណិតមេត្តាដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គនឹងទតឃើញថាកម្លាំងរបស់ពួកគេគឺបាត់អស់ហើយ ហើយគ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅសល់ឡើយ ទាំងទាសករ ឬអ្នកជាផង។

³⁷បន្ទាប់មក ព្រះអង្គនឹងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើព្រះរបស់ពួក ជាថ្មដាដែលពួកគេបានយកចាទីពឹងនោះ នៅឯណាទៅ?³⁸ព្រះដែលបានទទួលទានខ្លាញ់នៃយញ្ញបូជារបស់ពួកគេ និងផឹកស្រាទំពាំងបាយជូរនៃតង្វាយច្រូចរបស់ពួកគេ? ចូរឲ្យពួកគេក្រោកឡើង និងជួយអ្នកចុះ ចូរឲ្យពួកគេធ្វើជាអ្នកការពារអ្នកចុះ។

³⁹ឥឡូវនេះ មើល៍ គឺយើងនេះហើយដែលជាព្រះ គ្មានព្រះឯណាក្រៅពីយើងទេ យើងសម្លាប់ ហើយប្រោសឲ្យរស់ យើងធ្វើឲ្យរបួស ហើយយើងប្រោសឲ្យជា គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នាចេញពីដៃរបស់យើងបានទេ។⁴⁰ដ្បិតយើងលើកដៃរបស់យើងទៅលើស្ថានសួគ៌ ហើយស្បថក្នុងនាមយើងដែលមានព្រះជន្មអស់កល្បជានិច្ច។

⁴¹នៅពេលយើងសំរួចមុខដាវដែលភ្លឺចាំងរបស់យើង ហើយដៃរបស់យើងចាប់កាន់សេចក្ដីត្រឹមត្រូវ យើងនឹងសងសឹកខ្មាំងសត្រូវបស់យើង ហើយយើងនឹងសងវិញដល់អស់អ្នកណាដែលស្អប់យើង។

⁴²យើងនឹងធ្វើឲ្យគ្រាប់ព្រួញរបស់យើងស្រវឹងជាមួយឈាម ហើយដាវរបស់យើងនឹងលេបត្របាក់សាច់ និងឈាមនៃអ្នកដែលស្លាប់ ព្រមទាំងពួកឈ្លើយ ហើយចាប់ពីក្បាលរបស់អ្នកដឹកនាំរបស់ពួកខ្មាំងសត្រូវ»។

⁴³ចូរឲ្យប្រជាជាតិរបស់អ្នក អរសប្បាយឡើង ជាមួយនឹងប្រជាជននៃព្រះ ដ្បិត ព្រះអង្គនឹងសងសឹកជួសអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គនឹងសងសឹកចំពោះពួកខ្មាំងសត្រូវ ហើយព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យទឹកដី និងប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គរួចផុតពីភាពសៅហ្មង។

⁴⁴លោកម៉ូសេ និងលោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនូន បាននាំយក ព្រះបន្ទូលទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងចម្រៀងនេះទៅប្រាប់ប្រជាជនទាំងអស់ឲ្យបានឮ។⁴⁵លោកម៉ូសេបានសូត្រព្រះបន្ទូលទាំងអស់នោះ ទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

⁴⁶លោកម៉ូសេបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថា «ចូរនឹកចាំគ្រប់ទាំងពាក្យដែលខ្ញុំបានទូន្មានអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចបង្គាប់ដល់កូនចៅរបស់អ្នកដើម្បីឲ្យពួកគេកាន់តាមគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូលនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យនេះ។⁴⁷ដ្បិតនេះមិនមែនជាបញ្ហាតូចតាចសម្រាប់អ្នកទេ ពីព្រោះសេចក្តីនេះគឺជាជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញ ហើយតាមរយះការនេះអ្នករាល់គ្នានឹងរស់នៅបានយូរអង្វែងនៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងឆ្លងកាត់ទន្លេយ័ដាន់ចូរទៅកាន់កាប់»។

⁴⁸ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេនៅថ្ងៃនោះដែរថា⁴⁹«ចូរឡើងទៅកំពូលភ្នំនេបូដែលសិ្ថតនៅជួរភ្នំអាបារីនក្នុងទឹកដីម៉ូអាប់ទល់មុខនឹងទន្លេយ័ដាន់ហើយសម្លឹងមើលទឹកដីកាណានដែលយើងប្រគល់ដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទុកជាកម្មសិទ្ធិ។

⁵⁰អ្នកនឹងស្លាប់នៅភ្នំដែលអ្នកឡើងទៅនោះហើយអ្នកនឹងបានជួបជុំជាមួយនឹងដូនតារបស់អ្នក ដូចលោកអើរ៉ុន ដែលបានស្លាប់នៅលើភ្នំហោរ ហើយបានជួបជុំដូនតារបស់គាត់ដែរ។⁵¹ការនេះនឹងកើតឡើងដោយសារអ្នកមិនបានស្មោះត្រង់ចំពោះខ្ញុំក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលកាលនៅក្បែរប្រភពទឹកមេរីបានៅកាដេសក្នុងទីហោរស្ថានស៊ីន ពីព្រោះអ្នកមិនបានលើកតម្កើងយើង និងគោរពយើងនៅចំពោះមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទេ។⁵²ដ្បិត អ្នកនឹងឃើញទឹកដីដែលនៅចំពោះមុខអ្នក ប៉ុន្តែ អ្នកនឹងមិនអាចទៅទីនោះបានទេ ដែលជាទឹកដីដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឡើយ»។

33

¹នេះគឺជាពរដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកសំណប់របស់ព្រះ បានឲ្យពរដល់ប្រជាជនអ៊ីុស្រាអែលមុនពេលសេចក្ដីស្លាប់របស់គាត់មកដល់។²លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកពីស៊ីណៃ ហើយបានបំភ្លឺពីភ្នំសៀរមកលើពួកគេ។ ព្រះអង្គបានជះពន្លឺពីភ្នំប៉ារ៉ាន ហើយព្រះអង្គបានយាងមកជាមួយទេវតាទាំងសល់សែន។ ព្រះអង្គកាន់ក្រឹត្យវិន័យចេញពីព្រះហស្តសាំ្តរបស់ព្រះអង្គ ដែលមានពន្លឺដូចជាភ្លើង។

³ប្រាកដណាស់ ព្រះអង្គស្រឡាញ់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គរក្សាប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ សិ្ថតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ ហើយពួកគេក្រាបនៅទៀបព្រះបាទាព្រះអង្គ ដើម្បីទទួលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។⁴លោកម៉ូសេបានប្រគល់ក្រឹត្យវិន័យឲ្យពួកយើង គឺជាមរតករបស់កូនចៅលោកយ៉ាកុប។

⁵នៅពេលមេដឹកនាំដែលជាស្តេចនៅក្នុងពួកយេស៊ូរូន និងកុលសម្ព័ន្ធទាំងអស់នៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានជួបជុំគ្នា។⁶សូមឲ្យលោករូបេនដែលមានជីវិតរស់នៅ កុំឲ្យស្លាប់ឡើយ ហើយឲ្យគេកើនចំនួនច្រើនឡើង។

⁷នេះគឺជាពររបស់កុលសម្ព័ន្ធយូដា។ លោកម៉ូសេថ្លែងថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមព្រះអង្គព្រះសណ្តាប់ពាក្យរបស់យូដា ហើយសូមនាំគេចូលទៅឯបងប្អូនរបស់ខ្លួនវិញ។ សូមឲ្យគេជួយការពារបងប្អូនរបស់ខ្លួន ក្នុងពេលដែលពួកគេទាស់ប្រឆាំងជាមួយនឹងខ្មាំងសត្រូវ។

⁸ចំពោះកុលសម្ព័ន្ធលេវី លោកម៉ូសេនិយាយថា៖ រីឯធូមីម និងយូរីម ព្រះអង្គបានប្រគល់ឲ្យទៅកូនចៅលេវី ជាពួកអ្នកដែលបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានល្បងលពួកគេនៅត្រង់ម៉ាសា ដែលព្រះអង្គវិនិច្ឆ័យទាសពួកគេនៅត្រង់មាត់ទឹកមេរីបា។

⁹បុរសម្នាក់ដែលបាននិយាយអំពីឪពុកម្តាយរបស់គេថា៖ «ខ្ញុំមិនបានឃើញពួកគាត់ទេ»។ ហើយគេក៏មិនបានទទួលស្គាល់បងប្អូនរបស់ខ្លួនដែរ និងមិនរវល់នឹងកូនចៅរបស់ខ្លួនទៅទៀត។ ដ្បិត គេបានកាន់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយកាន់តាមសេចក្តីសញ្ញារបស់ព្រះអង្គ។

¹⁰ពួកគេបង្រៀនបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអង្គដល់កូនចៅលោកយ៉ាកុប ហើយបង្រៀនក្រឹត្យវិន័យដល់កូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ ហើយពួកគេដុតគ្រឿងក្រអូបថ្វាយចំពោះព្រះអង្គ ហើយថ្វាយតង្វាយទាំងមូលនៅលើអាសនៈរបស់ព្រះអង្គ។

¹¹ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមប្រទានពរឲ្យពួកគេមានកម្លាំង ហើយប្រទានពរដល់អ្វីៗដែលពួកគេធ្វើ។ សូមបំបាក់ចង្កេះដល់ពួកអ្នកដែលលើកគ្នាទាស់ប្រឆាំងនឹងពួកគេ ដូច្នេះ គេត្រូវបរាជ័យហើយងើបលែងរួច។

¹²រីឯកូនចៅបេនយ៉ាមីន លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ ព្រះអម្ចាស់ស្រឡាញ់បេនយ៉ាមីនណាស់ ហើយគេនឹងរស់នៅក្បែរព្រះអង្គដោយសុខសាន្ត ព្រះអម្ចាស់នឹងការពារពួកគេជានិច្ច ហើយពួកគេនឹងរស់នៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ។

¹³រីឯកូនចៅយ៉ូសែប លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមឲ្យទឹកដីរបស់គាត់បានទទួលពរតាមរយៈព្រះអម្ចាស់ ដោយរបស់ពិសេសដែលមានតម្លៃពីស្ថានសួគ៌ ជាទឹកសន្សើម និងពីទីជម្រៅដែលនៅខាងក្រោម។

¹⁴សូមឲ្យទឹកដីរបស់គាត់ទទួលពរផលដែលដាំដុះជាច្រើនដែលនៅក្រោមកម្តៅថ្ងៃ និងបង្កើតភោគផលយ៉ាងច្រើនជារៀងរាល់ខែ¹⁵ជាភោគផលដែលវិសេសនៅលើភ្នំបុរាណ និងសម្បូរភោគផលនៅភ្នំដ៏អស់កល្ប។

¹⁶សូមឲ្យទឹកដីរបស់ពួកគេទទួលបានពរ ដោយរបស់ដ៏វិសេស ដែលកើតចេញដី និងភាពសម្បូរបែបនៃផែនដី ហើយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ ដែលគង់នៅក្នុងគុម្ពបន្លា។ សូមឲ្យពរហូរមកលើក្បាលរបស់លោកយ៉ូសែប និងនៅលើថ្ងាសរបស់លោក ដែលជាមេគ្រប់គ្រងលើបងប្អូនរបស់លោក។

¹⁷លោកដូចជា គោឈ្មោលដំបូង ដែលមានកម្លាំងខ្លាំង ហើយស្នែងរបស់លោកដូចជា ស្នែងនៃគោព្រៃ។ ហើយលោកនឹងរុញច្រានប្រជាជនទាំងអស់ ដោយសារនោះស្នែង រហូតដល់ចុងនៃផែនដី។ គឺជាពួកអេប្រាអ៊ីម ដែលមានគ្នាច្រើនអនេក និងពួកម៉ាណាសេដែលមានគ្នាទាំងពាន់ទាំងម៉ឺនដែរ។

¹⁸រីឯកុលសម្ព័ន្ធសាប់យូឡូន លោកម៉ូសេនិយាយថា៖ «សាប់យូឡូនអើយ ចូរអរសប្បាយឡើងក្នុងកាលដែលអ្នករាល់គ្នាចេញទៅ ឯអ៊ីសាខារវិញ ចូរអសប្បាយនៅក្នុងត្រសាលរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។¹⁹ពួកគេនឹងហៅប្រជាជននានាឲ្យទៅឯភ្នំ។ ពួកគេនឹងថ្វាយយញ្ញបូជានៃសេចក្ដីសុចរិត។ ដ្បិត ពួកគេនឹងទទួលផលបរិបូរពីសមទ្រ និងចេញពីខ្សាច់នៅលើឆ្នេរសមទ្រ»។

²⁰អំពីកុលសម្ព័ន្ធកាដវិញ លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមសរសើរដល់ព្រះអម្ចាស់ ដែលប្រទានឲ្យកាដមានទឹកដីធំទូលាយ។ លោកកាដនឹងរស់នៅទីនោះដូចសិង្ហញី ហើយហែកដៃ ឬក្បាល។

²¹លោកកាដបានរើសយកដីមួយចំណែកដ៏ល្អសម្រាប់ខ្លួន ដ្បិត នៅក្នុងទឹកដីនោះ មានចំណែកសម្រាប់មេដឹកនាំ។ លោកកាដបានមកជាមួយពួកបណ្តាជន។ គេបានសម្រេចតាមសេចក្តីយុត្តិធម៌នៃព្រះអម្ចាស់ និងបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអង្គដល់អ៊ីស្រាអែល។

²²ចំពោះកូនចៅដាន់វិញ លោកម៉ូសេនិយាយថា ដាន់ប្រៀបដូចជាកូនតោ ដែលបានលោកសង្រ្គប់ទៅលើស្រុកបាសាន។

²³ចំពោះកូនចៅណែបថាលី លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «លោកណែបថាលីទទួលបានការសន្តោសប្រណី ហើយពេញដោយព្រះពរនៃព្រះអម្ចាស់ ចូរឲ្យគេចាប់យកទឹកដីខាងលិច និងខាងត្បូងចុះ»។

²⁴ចំពោះកូនចៅអេស៊ីេរ លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមឲ្យអេស៊ីេរទទួលបានព្រះពរយ៉ាងច្រើនលើសជាងពួកកូនចៅឯទៀត សូមឲ្យគេបានប្រកបដោយក្តីអាណិតស្រឡាញ់ក្នុងពួកបងប្អូនរបស់គេ ហើយសូមឲ្យគេមានប្រេងអូលីវសម្បូរហូរហៀរ។²⁵រនុកទ្វារក្រុងរបស់អ្នកដែលធ្វើអំពីដែក និងលង្ហិន ហើយសូមឲ្យកម្លាំងរបស់គេនៅស្ថិតស្ថេរ និងសេចក្តីសុខសាន្តដល់អេស៊ីេរ ដូចអាយុជីវិតរបស់គេដែរ។

²⁶ឱយេស៊ូរូនអើយ គ្មាននរណាដូចព្រះឡើយ ព្រះអង្គយាងកាត់ផ្ទៃមេឃមកជួយអ្នក ដោយយាងកាត់យ៉ាងរុងរឿងនៅលើពពក។

²⁷ព្រះអង្គជាជម្រករបស់អ្នកនៅអស់កល្បជានិច្ច ហើយព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គទ្រអ្នកជានិច្ច។ ព្រះអង្គបានដេញច្រានខ្មាំងសត្រូវចេញពីមុខអ្នក ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរបំផ្លាញពួកគេទៅ!»។

²⁸ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត។ ហើយកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុបនោះនៅតែឯង ក្នុងទឹកដីដែលមានស្រូវ និងស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ហើយមេឃក៏ទម្លាក់ទឹកសន្សើមមកដែរ។

²⁹ឱអ៊ីស្រាអែលអើយ អ្នកមានពរច្រើនណាស់ហើយ! តើមាននរណាដូចឯង ជាជនជាតិដែលព្រះអម្ចាស់បានសង្រ្គោះ ហើយព្រះអង្គជាខែលការពារអ្នក ហើយជាដាវនៃសិរីល្អរបស់អ្នកឬ? ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកនឹងចុះចូលនៅចំពោះមុខអ្នក ហើយអ្នកនឹងជាន់កម្ទេចនៅតាមទូលខ្ពស់ៗរបស់គេ។

34

¹នោះ លោកម៉ូសេបានឡើងពីវាលទំនាបទឹកដីម៉ូអាប់ ឆ្ពោះទៅភ្នំនេបូ ត្រង់កំពូលភ្នំពីសកា ដែលទល់មុខនឹងក្រុងយេរីខូ។ ហើយព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញឲ្យលោកឃើញទឹកដីទាំងមូល គឺទឹកដីស្រុកកាឡាតរហូតដល់ក្រុងដាន់²ហើយទឹកដីណែបថាលីទាំងមូល និងទឹកដីអេប្រាអ៊ីម និងម៉ាណាសេ ជាទឹកដីយូដាទាំងមូល រហូតដល់សមុទ្រខាងលិច³តំបន់ណេកិប ព្រមទាំងតំបន់វាលទំនាប គឺជ្រលងភ្នំយេរីខូ ជាទីក្រុងដើមលម៉ើ រហូតដល់ក្រុងសូអារ។

⁴ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកថា៖ «នេះជាទឹកដីដែលយើងបានស្បថជាមួយលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុបថា៖ «យើងនឹងប្រគល់ទឹកដីនេះឲ្យដល់ពូជពង្សរបស់អ្នក យើងនឹងបង្ហាញឲ្យអ្នកឃើញទឹកដីនេះផ្ទាល់នឹងភ្នែក តែអ្នកមិនត្រូវឆ្លងចូលទៅឡើយ»។⁵ដូច្នេះ លោកម៉ូសេ ដែលជាអ្នកបម្រើព្រះអម្ចាស់បានស្លាប់នៅទីនោះ ក្នុងទឹកដីម៉ូអាប់ តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁶ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ចុះសពលោកនៅជ្រលងភ្នំក្នុងទឹកដីម៉ូអាប់ ទល់មុខនឹងបេតពេអ៊រ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ គ្មាននរណារដឹងដឹងកន្លែងបញ្ចុះសពរបស់ឡើយ។

⁷កាលដែលលោកម៉ូសេស្លាប់ លោកមានអាយុមួយរយម្ភៃឆ្នាំ តែភ្នែករបស់លោកមិនអន់ថយឡើយ រីឯកម្លាំងរបស់លោកក៏មិនបានថយចុះដែរ។⁸ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាកាន់ទុក្ខលោកម៉ូសេ អស់រយៈពេលសាមសិបថ្ងៃ នៅត្រង់វាលទំនាបទឹកដីម៉ូអាប់ ហើយពួកគេយំកាន់ទុក្ខលោកម៉ូសេរហូតទាល់តែផុតពេលសាមសិបថ្ងៃនោះ។

⁹លោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនូន មានចិត្តពេញដោយប្រាជ្ញាញាណ ដ្បិត លោកម៉ូសេបានដាក់ដៃលើលោក។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលក៏នាំគ្នាស្តាប់បង្គាប់លោកយ៉ូស្វេ ដោយធ្វើតាមដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។

¹⁰មិនមានព្យាការីណាម្នាក់ដូចលោកម៉ូសេនៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលនោះទេ គឺព្រះអម្ចាស់ស្គាល់លោក មុខទល់នឹងមុខ។¹¹ហើយគ្មាននរណាម្នាក់សម្តែងទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអម្ចាស់បានចាត់លោកឲ្យធ្វើនៅទឹកដីអេស៊ីប ដើម្បីទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះចៅផារ៉ោន ព្រមទាំងពួករាជបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងដល់ទឹកដីរបស់ព្រះអង្គទាំងមូល។¹²ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់អាចសម្តែងប្ញទ្ធិបារមីគួរឲ្យស្ញែងខ្លាច នៅចំពោះមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដូចលោកម៉ូសេដែរ។

យ៉ូស្វេ

1

¹ឥឡូវនេះ ដល់ពេលដែលលោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានស្លាប់ហើយ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោកយ៉ូស្វេជាកូនរបស់លោកនូន ជាអ្នកជំនួយរបស់លោកម៉ូសេថា៖²«ម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់យើងបានស្លាប់ហើយ។ ដូច្នេះ ចូរក្រោកឡើងឆ្លងទន្លេយ័រដាន់នេះទៅ អ្នក និងប្រជាជនទាំងអស់នឹងចូលទៅកាន់ទឹកដីដែលយើងប្រគល់ដល់ពួកគេ គឺប្រគល់ឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ គ្រប់កន្លែងដែលអ្នកបោះជំហានទៅ³យើងនឹងប្រគល់ឲ្យអ្នក។ យើងបានប្រគល់ដល់អ្នក ដូចយើងបានសន្យានឹងម៉ូសេ។

⁴ទឹកដីរបស់អ្នក ចាប់តាំងពីទីរហោស្ថាន និងស្រុកលីបង់ រហូតដល់ទន្លេធំ គឺទន្លេអ៊ឺប្រាត ដល់ទឹកដីរបស់ជនជាតិហេតទាំងអស់ និងរហូតដល់សមុទ្រធំ នៅទិសខាងលិច។⁵នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកគ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រឆាំងជាមួយអ្នកបានឡើយ។ យើងនឹងនៅជាមួយអ្នក ដូចដែលយើងបាននៅជាមួយម៉ូសេដែរ។ យើងនឹងមិនបោះបង់ចោលអ្នក ឬចាកចេញពីអ្នកឡើយ។

⁶ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានឡើង។ អ្នកនឹងធ្វើឲ្យប្រជាជននេះបានកាន់កាប់ទឹកដីដែលយើងបានសន្យា ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ពួកគេថា យើងនឹងប្រគល់ដល់ពួកគេ។⁷ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានឡើង។ ត្រូវប្រយ័ត្នក្នុងការប្រតិបត្តិតាមច្បាប់ទាំងប៉ុន្មាន ដែលម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់យើងបានប្រគល់ដល់អ្នក។ មិនត្រូវងាកឆ្វេង ឬងាកស្តាំឡើយ ដើម្បីឲ្យអ្នកបានទទួលជោគជ័យនូវគ្រប់កន្លែងដែលអ្នកទៅ។

⁸អ្នកនឹងនិយាយពីគម្ពីរវិន័យនេះជានិច្ច។ អ្្នកត្រូវជញ្ជឹងគិតទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដូច្នេះ អ្នកអាចស្តាប់បង្គាប់នូវអ្វីដែលមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងគម្ពីរនេះ។ នោះអ្នកនឹងចម្រុងចម្រើន ហើយទទួលបានជោគជ័យ។⁹តើយើងមិនបានប្រាប់អ្នកឬ? ថា ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានឡើង! កុំភ័យខ្លាច កុំបាក់ទឹកចិត្តឲ្យសោះ។ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក គង់នៅជាមួយអ្នកគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នកទៅ។

¹⁰បន្ទាប់មកលោកយ៉ូស្វេបានបង្គាប់អ្នកដឹកនាំរបស់ប្រជាជនថា៖¹¹«ចូរទៅឯកាន់ជំរំ ហើយបង្គាប់បណ្តាជនថា ចូរត្រៀមស្បៀងរៀងៗខ្លួន។ ក្នុងរវាងបីថ្ងៃអ្នកនឹងឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់នេះ ហើយចូលទៅកាន់កាប់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកប្រទានដល់អ្នក»។

¹²លោកយ៉ូស្វេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់កុលសម្ព័ន្ធរូបេន កាដ និងម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលថា៖¹³«ចូរចងចាំព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកបានឲ្យអ្នកសម្រាក ហើយព្រះអង្គប្រគល់ទឹកដីនេះឲ្យអ្នក។

¹⁴ប្រពន្ធរបស់អ្នក កូនតូចៗរបស់អ្នក និងហ្វូងសត្វរបស់អ្នកនឹងស្នាក់នៅក្នុងទឹកដីដែលលោកម៉ូសេបានប្រគល់ដល់អ្នកនៅត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ័រដាន់។ ប៉ុន្តែ ពួកទាហាននាំមុខជាមួយបងប្អូនរបស់អ្នក ដើម្បីជួយពួកគេ¹⁵រហូតទាល់តែព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យបងប្អូនរបស់អ្នកបានសម្រាក ដូចព្រះអង្គបានឲ្យអ្នកសម្រាកដែរ។ នោះ ពួកគេចាប់យកទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកបានប្រទានដល់ពួកគេ។ បន្ទាប់មក អ្នកអាចត្រឡប់មកទឹកដីរបស់អ្នកវិញ ហើយកាន់កាប់ទឹកដីនោះគឺទឹកដីដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឲ្យអ្្នកនៅត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ័រដាន់នៃទិសខាងកើត»។

¹⁶បន្ទាប់មក ពួកគេបានឆ្លើយតបមកលោកយ៉ូស្វេថា៖ «អ្វីទាំងអស់ដែលលោកបានបញ្ជាយើងនឹងធ្វើតាម ហើយកន្លែងណាដែលលោកចង់ឲ្យយើងទៅ យើងនឹងទៅ។¹⁷យើងនឹងស្តាប់បង្គាប់លោក ដូចជាយើងបានស្តាប់បង្គាប់លោកម៉ូសេដែរ។ សូមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកគង់នៅជាមួយលោក ដូចព្រះអង្គគង់នៅជាមួយលោកម៉ូសេដែរ។¹⁸អ្នកណាដែលប្រឆាំងនឹងបញ្ចារបស់លោក និងមិនស្តាប់បង្គាប់លោកនឹងត្រូវស្លាប់។ ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានឡើង។

2

¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេជាកូនរបស់លោកនូនបានបញ្ជូនបុរសពីរនាក់យ៉ាងសម្ងាត់ចេញពីស៊ីទីមឲ្យទៅស៊ើបការ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទៅមើលទឹកដីទាំងមូល ជាពិសេសគឺក្រុងយេរីខូ។ «ពួកគេបានចាកចេញទៅ ហើយមកដល់ផ្ទះរបស់ស្រ្តីពេស្យាម្នាក់ ដែលមានឈ្មោះថានាងរ៉ាហាប រួចពួកគេក៏ស្នាក់នៅទីនោះ។²មានមនុស្សបានប្រាប់ស្តេចក្រុងយេរីខូថា៖ «មើល! មានបុរសសាសន៍អ៊ីស្រាអែលបានមកស៊ើបការណ៍នៅក្នុងទឹកដីនេះ»។³ស្តេចក្រុងយេរីខូបានឲ្យគេនាំសារទៅប្រាប់នាងរ៉ាហាបថា៖ «សូមនាំបុរសទាំងអស់ដែលមកស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់នាងចេញមក ដោយសារពួកគេបានមកស៊ើបការណ៍នៅទឹកដីនេះទាំងមូល»។

⁴ប៉ុន្តែ ស្រ្តីនោះបាននាំបុរសទាំងពីរនាក់នោះទៅ ហើយលាក់ពួកគេទុក។ នាងបានឆ្លើយថា៖ «ចា៎ ពិតជាមានមនុស្សប្រុសបានមកស្នាក់នៅផ្ទះនាងខ្ញុំមែន ប៉ុន្តែ នាងខ្ញុំមិនដឹងថាគេមកពីណាឡើយ។⁵ពួកគេចាកចេញតាំងពីនៅងងឹតនៅឡើយ គឺនៅពេលដែលទ្វារក្រុងត្រូវបានបិទ។ នាងខ្ញុំមិនដឹងថាពួកគេទៅទីណាឡើយ។ លោកប្រហែលជាអាចចាប់ពួកគេបាន បើលោកប្រញាប់ដេញតាមពួកគេ»។

⁶ប៉ុន្តែ នាងបាននាំពួកគេឡើងទៅលើដំបូលផ្ទះ ហើយលាក់ពួកគេទុកនៅក្នុងគំនរចំបើង ដែលនាងដាក់នៅលើដំបូល⁷ដូច្នេះ អ្នកទាំងនោះក៏ដេញតាមពួកគេដល់ផ្លូវទៅទន្លេយ័រដាន់។ ទ្វារក្រុងបានបិទនៅពេលដែលអ្នកដេញតាមចេញទៅខាងក្រៅផុតទៅ។

⁸យប់នោះកាលពួកគេមិនទាន់ចូលដំណេកនៅឡើយ នាងក៏បានឡើងទៅលើដំបូលដើម្បីជួបពួកគេ។⁹នាងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ទឹកដីនេះដល់ពួកលោក ហើយសេចក្តីភ័យខ្លាចបានកើតមានដល់ពួកយើង។ មនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីនេះមានការភ័យ‌ខ្លាចនៅចំពោះពួកលោកជាខ្លាំង។

¹⁰យើងបានឮពីរបៀបដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យសមុទ្ររីងស្ងួតនៅចំពោះពួកលោកនៅពេលដែលពួកលោកចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក។ យើងក៏បានឮពីអ្វីដែលអ្ពួកលោកបានប្រព្រឹត្តចំពោះស្តេចទាំងពីរអង្គរបស់ជនជាតិអាម៉ូរីនៅនាយទន្លេយ័រដាន់ដែរ គឺអ្នកបានបំផ្លាញស្តេចស៊ីហុន និងស្តេចអុកទាំងស្រុង។¹¹នៅពេលដែលយើងឮរឿងទាំងនេះភ្លាម ដួងចិត្តរបស់យើងក៏តក់ស្លុត ហើយម្នាក់ៗក៏មានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកលោកព្រះអង្គគឺជាព្រះជាម្ចាស់ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ដ៏ខ្ពស់ និងផែនដីខាងក្រោមដែរ។

¹²ឥឡូវនេះ សូមស្បថចំពោះនាងខ្ញុំដោយនូវព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ថា ដោយសារនាងខ្ញុំមានចិត្តសប្បុរសចំពោះពួកលោក ដូច្នេះ សូមពួកលោកប្រព្រឹត្តជាមួយគ្រួសារឪពុកនាងខ្ញុំដោយសប្បុរសវិញផង។ សូមផ្តល់ទីសម្គាល់មួយដល់នាងខ្ញុំថា¹³ពួកលោកនឹងទុកជីវិតឲ្យឪពុក ម្តាយ បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់នាងខ្ញុំ និងគ្រួសាររបស់ពួកគេ ហើយពួកលោកពិតជាសង្គ្រោះជីវិតឲ្យពួកយើងពីសេចក្តីស្លាប់មែន»។

¹⁴ពួកគេបាននិយាយទៅនាងថា៖ «យើងយកជីវិតរបស់យើងមកធានា ប្រសិនបើ នាងមិននិយាយប្រាប់នរណាពីពួកយើងទេ ដូច្នេះ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានទឹកដីនេះមកយើង នោះយើងនឹងផ្តល់សេចក្តីមេត្តា និងសេចក្តីស្មោះត្រង់ដល់នាងមិនខាន»។

¹⁵ដូច្នេះ នាងបានប្រើខ្សែដើម្បីសម្រូតពួកគេចុះតាមបង្អួច។ ផ្ទះដែលនាងស្នាក់នៅបានសង់នៅលើរបងក្រុង។¹⁶នាងបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរឡើងទៅលើភ្នំ ហើយលាក់ខ្លួននៅទីនោះទៅ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកដែលដេញតាមរកអ្នកឃើញ។ សូមលាក់ខ្លួននៅទីនោះបីថ្ងៃ រហូតដល់អ្នកដែលដេញតាមត្រឡប់មកវិញ។ រួចសឹមទៅតាមផ្លូវរបស់អ្នកចុះ»។¹⁷ពួកគេក៏បាននិយាយនឹងនាងថា៖ «យើងនឹងមិនរក្សាសេចក្តីសន្យា ដែលយើងបានស្បថជាមួយនាងទេ បើនាងមិនធ្វើការនេះ»។

¹⁸នៅពេលដែលយើងចូរមកកាន់ទឹកដីនេះ អ្នកត្រូវតែចងខ្សែក្រហមនេះនៅមាត់បង្អួចដែលនាងបានសម្រូតពួកយើងចុះ ហើយអ្នកត្រូវប្រមូលឪពុកម្តាយបងប្អូន និងគ្រួរបស់ឪពុករបស់នាងមកក្នុងផ្ទះនេះ។¹⁹អ្នកណាក៏ដោយដែលចេញក្រៅទ្វារផ្ទះទៅផ្លូវខាងក្រៅ នោះឈាមរបស់ពួកគេនឹងស្ថិតនៅលើក្បាលរបស់ពួកគេផ្ទាល់ ហើយយើងនឹងមិនទទួលខុសត្រូវឡើយ។ ប៉ុន្តែ បើមានដៃនរណាម្នាក់បានប៉ះពាល់ដល់អស់អ្នកដែលនៅក្នុងផ្ទះ យើងនឹងទទួលខុសត្រូវ។

²⁰ប៉ុន្តែ បើអ្នកនិយាយពីយើង នោះយើងនឹងបានរួចពីសម្បថដែលយើងបានស្បថជាមួយនាងហើយ»។²¹នាងរ៉ាហាបបានឆ្លើយថា៖ «សូមឲ្យបានដូចពាក្យលោកមានប្រសាសន៍ចុះ»។ នាងក៏ឲ្យពួកគេចេញទៅ ហើយពួកគេក៏ចេញបាត់ទៅ។ បន្ទាប់មក នាងក៏បានចងខ្សែក្រហមនោះនៅមាត់បង្អួច។

²²ពួកគេចាកចេញទៅ ហើយឡើងទៅលើភ្នំ គឺពួកគេបានស្នាក់នៅទីនោះបីថ្ងៃរហូតដល់ពួកអ្នកដែលដេញតាមត្រឡប់មកវិញ។ អ្នកដែលដេញតាមរកតាមផ្លូវ តែរកមិនឃើញសោះ។

²³បុរសទាំងពីរនាក់បានត្រឡប់មកវិញ ហើយឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ និងត្រឡប់ទៅឯលោកយ៉ូស្វេជាកូនរបស់នូនវិញ រួចពួកគេបានរៀបរាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកគេ។²⁴ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ពិតជាប្រគល់ទឹកដីនេះដល់ពួកយើងមែន។ ប្រជាជនទាំងអស់នៅក្នុងទឹកដីនោះមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំងដោយសារពួកយើង»។

3

¹លោកយ៉ូស្វេបានក្រោកឡើងពីព្រលឹម ហើយពួកគេបានចេញដំណើរចេញពីស៊ីទីម។ ពួកគេបានមកដល់ទន្លេយ័រដាន់ លោក និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានបោះជំរំនៅទីនោះមុនពេលដែលពួកគេឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់។

²បីថ្ងៃក្រោយមក អ្នកដឹកនាំបានដើរកាត់កណ្តាលជំរំ³ពួកគេបានបញ្ជាដល់ប្រជាជនទាំងអស់ថា៖ «នៅពេលដែលអ្នកបានឃើញហិបនៃសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា ហើយមានពួកបូជាចារ្យមកពីកុលសម្ព័ន្ធលេវីសែងហិបនោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែចេញពីទីនេះ ហើយដើរតាមហិបនោះ។⁴អ្នកត្រូវតែនៅឆ្ងាយពីហិបប្រមាណពីរពាន់ហត្ថ។ កុំឲ្យមកជិតហិបឲ្យសោះ នោះអ្នកនឹងដឹងថា ត្រូវទៅផ្លូវណា ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់ស្គាល់ផ្ទូវនោះពីមុនមកឡើយ»។

⁵លោកយ៉ូស្វេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ «ថ្ងៃស្អែកចូរជម្រះខ្លួនឲ្យបានបរិសុទ្ធ ព្រោះព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា»។⁶បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកបូជាចារ្យថា៖ «ចូរសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី ហើយដើរនៅខាងមុខបណ្តាជនទៅ»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី ហើយដីេរនៅខាងមុខប្រជាជន។

⁷ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «ថ្ងៃនេះយើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាមនុស្សអស្ចារ្យនៅចំពោះមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេនឹងដឹងថាយើងគង់នៅជាមួយអ្នកដូចជាយើងគង់នៅជាមួយម៉ូសេដែរ។⁸អ្នកនឹងបញ្ជាពួកបូជាចារ្យដែលសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី «នៅពេលដែលអ្នកមកដល់ច្រាំងនៃទន្លេយ័រដាន់ អ្នកត្រូវតែឈរឲ្យស្ងៀមនៅក្នុងទន្លេយ័រដាន់នេះ»។

⁹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «សូមមកទីនេះ ដើម្បីស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។¹⁰តាមរយៈការនេះ អ្នកនឹងដឹងថាព្រះជាម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ សណ្ឋិតជាមួយអ្នករាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គនឹងបណ្តេញជនជាតិកាណាន ជនជាតិហេត ជនជាតិហេវី ជនជាតិពេរីស៊ីត ជនជាតិគើរកាស៊ី ជនជាតិអាម៉ូរី និងជនជាតិយ៉េប៉ូសចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នា។¹¹មើល! ហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូលនឹងឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់នៅមុខអ្នករាល់គ្នា។

¹²ឥឡូវនេះ ចូរជ្រើសរើសមនុស្សប្រុសដប់ពីរនាក់ចេញពីកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរ គឺម្នាក់ក្នុងមួយកុលសម្ព័ន្ធ។¹³នៅពេលដែលជើងរបស់ពួកបូជាចារ្យដែលសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូលបានប៉ះទឹកទន្លេយ័រដាន់ នោះទឹកទន្លេយ័រដាន់នឹងត្រូវញែកចេញពីគ្នា ហើយសូម្បីតែទឹកដែលហូរមកពីខាងលើក៏ត្រូរឈប់នឹងមួយកន្លែងដែរ»។

¹⁴ដូច្នេះ នៅពេលដែលប្រជាជនត្រៀមក្នុងការឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ពួកបូជាចារ្យដែលត្រូវសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីដើរខាងមុខប្រជាជន។¹⁵នៅពេលអ្នកដែលបានសែងហិបមកដល់ទន្លេយ័រដាន់ ហើយនៅពេលដែលជើងរបស់ពួកគេបានជាន់ប៉ះទឹក (ឥឡូវនេះទឹកទន្លេយ័រដាន់បានជនលិចមាត់ច្រាំងនារដូវចម្រូវ)¹⁶ទឹកដែលហូរពីខាងលើនៅនឹងមួយកន្លែង។ ទឹកបានឈប់ហូរពីចម្ងាយ។ ទឹកឈប់ហូរតាំងពីក្រុងអាដាំជាក្រុងនៅក្បែរសាថាន រហូតដល់សមុទ្រនេកេវ ជាសមុទ្រទឹកប្រៃ។ ប្រជាជនបានឆ្លងនៅជិតក្រុងយេរីខូ។

¹⁷ពួកបូជាចារ្យដែលសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ឈរនៅលើដីស្ងួតកណ្តាលទន្លេយ័រដាន់រហូតដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ឆ្លងកាត់ទន្លេនៅលើដីស្ងួត។

4

¹នៅពេលដែលប្រជាជនទាំងអស់បានឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់រួចហើយ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖²«ចូរជ្រើសរើសមនុស្សប្រុសដប់ពីរនាក់ពីក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរ គឺក្នុងមួយកុលសម្ព័ន្ធម្នាក់។³ចូរបញ្ជាគេថា៖ «ចូរយកថ្មដប់ពីរដុំពីកណ្តាលទន្លេយ័រដាន់ គឺពីកន្លែងដែលពួកបូជាចារ្យកំពុងឈរនៅលើដីស្ងួត ហើយយកវាទៅជាមួយអ្នក ដើម្បីដាក់នៅកន្លែងដែលអ្នកនឹងសម្រាកនៅយប់នេះ»។

⁴បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេហៅមនុស្សប្រុសដប់ពីរនាក់ដែលលោកបានជ្រើសរើសចេញពីកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរ គឺក្នុងមួយកុលសម្ព័ន្ធម្នាក់។⁵លោកយ៉ូស្វេមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ចូរដើរនៅខាងមុខហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកទៅក្នុងកណ្តាលទន្លេយ័រដាន់ទៅ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាម្នាក់ៗត្រូវរើសថ្មម្នាក់មួយដុំដាក់លើស្មា តាមចំនួនកុលសម្ព័ន្ធរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

⁶ការនេះនឹងជាសញ្ញាក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានៅពេលដែលកូនចៅរបស់អ្នកសួរនៅពេលក្រោយថា៖ «តើថ្មនេះមានអត្ថន័យដូចម្តេច»?⁷នោះ អ្នករាល់គ្នាអាចឆ្លើយទៅគេវិញថា៖ «ទឹកនៅក្នុងទន្លេយ័រដាន់បានកាត់ផ្តាច់នៅពីមុខហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់។ នៅពេលដែលហិបបានឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់ ហើយទឹកទន្លេយ័រដាន់ក៏រីងដែរ។ ដូច្នេះ ថ្មទាំងនេះនឹងក្លាយជាការរំឭកដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលជារៀងរហូត»។

⁸ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើអ្វីដែលលោកយ៉ូស្វេបានបង្គាប់ ហើយពួកគេបានរើសថ្មដប់ពីរដុំពីកណ្តាលទន្លេយ័រដាន់ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រាប់ដល់លោកយ៉ូស្វេដែរ។ ពួកគេបានរៀបចំថ្មទាំងនោះ ទៅតាមចំនួនកុលសម្ព័ន្ធរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេបានយកថ្មរៀងៗខ្លួន ទៅកាន់កន្លែងដែលពួកគេបោះជំរំហើយដាក់នៅទីនោះ។⁹បន្ទាប់មកលោកយ៉ូស្វេបានបញ្ឈរថ្មទាំងដប់ពីរដុំដែលបានយកពីកណ្តាលទន្លេយ័រដាន់នៅកន្លែងដែលពួកបូជាចារ្យបានឈរសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី។ សេចក្តីរំឭកនេះមានរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។

¹⁰ពួកបូជាចារ្យដែលបានសែងហិបបានឈរនៅកណ្តាលទន្លេយ័រដាន់រហូតដល់អ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកយ៉ូស្វេឲ្យប្រាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានសម្រេច ដូចអ្វីដែលលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ដល់លោកយ៉ូស្វេដែរ។ ប្រជាជនបានឆ្លងកាត់ទន្លេយ៉ាងប្រញាប់។¹¹ក្រោយពេលដែលប្រជាជនបានឆ្លងកាត់រួចហើយ នោះហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងពួកបូជាចារ្យបានដើរនាំមុខប្រជាជន។

¹²កុលសម្ព័ន្ធរូបេន កុលសម្ព័ន្ធកាដ និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលបានដើរខាងមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលមានរបៀបដូចជាទាហាន ដូចដែលលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ដល់ពួកគេ។¹³មានបុរសប្រហែលបួនម៉ឺននាក់បំពាក់គ្រឿងសឹកសង្គ្រាមដើរខាងមុខព្រះអម្ចាស់ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមនៅទីវាលក្រុងយេរីខូ។¹⁴នៅថ្ងៃនោះព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យលោកយ៉ូស្វេក្លាយជាមនុស្សខ្លាំងពូកែនៅមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេបានគោរពលោកអស់មួយជីវិតដូចជាគេគោរពដល់លោកម៉ូសេដែរ។

¹⁵បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖¹⁶«ចូរបង្គាប់ពួកបូជាចារ្យដែលសែងហិបនៃទីបន្ទាល់ឡើងមកពីទន្លេយ័រដាន់»។

¹⁷ដូច្នេះ លោកយ៉ូស្វេបានបង្គាប់ដល់ពួកបូជាចារ្យថា៖ «ចូរឡើងពីទន្លេយ័រដាន់មក»។¹⁸នៅពេលដែលពួកបូជាចារ្យដែលសែងហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឡើងពីកណ្តាលទន្លេយ័រដាន់មក ហើយនៅពេលដែលជើងរបស់ពួកគេបានដាក់នៅលើដីស្ងួត ពេលនោះទឹកទន្លេយ័រដាន់បានហូរមកកន្លែងរបស់វាវិញ ហើយបានពេញច្រាំង ដូចដែលធ្លាប់មានកាលពីបួនថ្ងៃមុនដែរ។

¹⁹ប្រជាជនបានឡើងពីទន្លេយ័រដាន់នៅថ្ងៃទីដប់ ខែទីមួយ។ ពួកគេបានស្នាក់នៅគីលកាល នៅខាងកើតក្រុងយេរីខូ។²⁰ថ្មទាំងដប់ពីរដុំដែលពួកគេបានយកចេញពីទន្លេយ័រដាន់មក លោកយ៉ូស្វេបានដាក់នៅត្រង់គីលកាល។²¹លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា៖ «នៅពេលដែលកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាសួរថា តើថ្មទាំងនេះជាអ្វី?

²²ចូរប្រាប់ដល់កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «នេះគឺជាកន្លែងដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់តាមដីស្ងួត»។²³ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យទឹកទន្លេយ័រដាន់រីងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា រហូតដល់អ្នករាល់គ្នាបានឆ្លងកាត់ទន្លេទាំងអស់គ្នាដូចដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើនៅសមុទ្រដេីមត្រែងរីង ដែលទ្រង់បានធ្វើឲ្យទឹករីងរហូតយើងឆ្លងកាត់រួច។²⁴ដូច្នេះ មនុស្សទាំងអស់នៅលើផែនដីទាំងមូលនឹងដឹងថាព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់មានពេញដោយចេស្តា នោះអ្នកនឹងគោរពព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករៀងរហូតទៅ។

5

¹នៅពេលដែលស្តេចអាម៉ូរីដែលនៅខាងលិចទន្លេយ័រដាន់ និងស្តេចទាំងអស់របស់ជនជាតិកាណានដែលនៅតាមមាត់សមុទ្របានឮថាព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យទឹកទន្លេយ័រដាន់បានរីងរហូតដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានឆ្លងផុតនោះ ពួកគេបានស្លុតស្មារតី ហើយហាក់បីដូចជាគ្មានវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេទៀតទេ ដោយសារតែជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

²នៅពេលនោះព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «ចូរយកថ្មមកធ្វើជាកាំបិត ហើយត្រូវធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យប្រុសៗជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់»។³បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេក៏បានធ្វើកាំបិតពីថ្ម ហើយធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យប្រុសៗជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នៅគីបេត ហារ៉ាឡុត។

⁴នេះជាមូលហេតុដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យពួកគេ៖ ប្រុសៗទាំងអស់ដែលចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក ទាំងអ្នកចម្បាំង បានស្លាប់នៅកណ្តាល់ផ្លូវក្រោយពីពួកគេបានចេញពីអេស៊ីបមក។⁵ដូច្នេះប្រុសៗទាំងអស់ដែលចេញពីអេស៊ីបបានធ្វើពិធីកាត់ស្បែករួចហើយ នៅតែអ្នកដែលកើតក្នុងទីរហោស្ថានតាមផ្លូវពីអេស៊ីបមកត្រូវធ្វើពិធីកាត់ស្បែកនៅពេលនេះ។

⁶ចាប់ពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលបានដើរអស់សែសិបឆ្នាំនៅក្នុងទីរហោស្ថានរហូតដល់ប្រុសៗដែលជាទាហានដែលចេញពីអេស៊ីបបានស្លាប់ទាំងអស់ដោយសារពួកគេមិនស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអម្ចាស់បានស្បថជាមួយពួកគេថា ព្រះអង្គនឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេឃើញទឹកដីដែលបានស្បថនឹងពួកដូនតារបស់ពួកគេថា ព្រះអង្គនឹងប្រទានដល់យើង ជាទឹកដីដែលពេញដោយទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំឡើយ។⁷គឺកូនចៅរបស់ពួកគេទៅវិញទេ ដែលព្រះអម្ចាស់បានចម្រើនពួកគេឡើង គឺលោកយ៉ូស្វេត្រូវធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យពួកគេ ព្រោះពួកគេមិនបានធ្វើពិធីកាត់ស្បែកនៅតាមផ្លូវនៅឡើយ។

⁸នៅពេលដែលពួកគេទាំងអស់បានទទួលពិធីកាត់ស្បែករួចហើយ ពួកគេនៅក្នុងជំរំដែលពួកគេស្នាក់នៅរហូតដល់បានជា។⁹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកយ៉ូស្វេថា៖ «នៅថ្ងៃនេះយើងបានដកសេចក្តីអាម៉ាស់ដែលអ្នកមាននៅស្រុកអេស៊ីបចេញពីអ្នករាល់គ្នាហើយ»។ ដូច្នេះ គេក៏ហៅកន្លែងនោះថាគីលកាលរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

¹⁰ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានបោះជំរំនៅគីកាល។ ពួកគេបានធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងនៅល្ងាចថ្ងៃទីដប់បួនក្នុងខែនោះនៅក្នុងតំបន់ក្រុងយេរីខូ។¹¹ពួកគេបានបរិភោគផលពីដីនៅក្រោយថ្ងៃបុណ្យចម្លង គឺនំប័ុងឥតមេ និងគ្រាប់រុក្ខជាតិលីង។

¹²នំម៉ាណាក៏លែងមានទៀតដែរក្រោយពេលដែលពួកគេបានបរិភោគផលពីដី។ លែងមាននំម៉ាណាសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទៀតទេ ប៉ុន្តែពួកគេបរិភោគផលពីដីក្នុងស្រុកកាណាននៅឆ្នាំនោះវិញ។

¹³នៅពេលដែលលោកយ៉ូស្វេទៅដល់ជិតក្រុងយេរីខូ គាត់ងើបមុខឡើង ហើយសម្លឹងមើល បានឃើញបុរសម្នាក់ឈនៅពីមុខគាត់ លោកមានកាន់ដាវនៅនឹងដៃ។ លោកយ៉ូស្វេបានទៅជួបបុរសនោះហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នកនៅខាងខ្ញុំ ឬនៅខាងសត្រូវរបស់ខ្ញុំ»?

¹⁴លោកនិយាយថា៖ «មិនមែនទេ ខ្ញុំជាមេទ័ពរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ឥឡូវនេះខ្ញុំបានមកដល់ហើយ»។ បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេក៏ក្រាបមុខចុះដើម្បីថ្វាយបង្គំ និងនិយាយទៅលោកថា៖ «តើលោកម្ចាស់មានអ្វីនិយាយមកកាន់អ្នកបម្រើលោក»?¹⁵មេទ័ពរបស់ព្រះជាម្ចាស់និយាយមកលោកយ៉ូស្វេថា៖ «ចូរដោះស្បែកជើងរបស់អ្នកចេញ ព្រោះកន្លែងដែលអ្នកជាន់នេះគឺជាកន្លែងបរិសុទ្ធ»។ នេះជាអ្វីដែលលោកយ៉ូស្វេបានធ្វើ។

6

¹ឥឡូវនេះគ្រប់ច្រកទាំងអស់ទៅកាន់ក្រុងយេរីខូបានបិទដោយសារតែពួកទាហានអ៊ីស្រាអែល។ គ្មាននរណាម្នាក់ចេញក្រៅ ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់ចូលទៅក្នុងដែរ។²ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «ឃើញទេ យើងប្រគល់ក្រុងយេរីខូមកក្នុងកណ្តាប់ដៃអ្នកហើយ ទាំងស្តេចរបស់ក្រុងនេះ និងទាហានអង់អាចទាំងអស់ផង»។

³អ្នកត្រូវដើរជុំវិញទីក្រុង ប្រុសៗដែលធ្វើសឹកទាំងអស់ត្រូវដើរជុំវិញទីក្រុងមួយជុំ។ អ្នកត្រូវធ្វើបែបនេះក្នុងរវាងប្រាំមួយថ្ងៃ។⁴ពួកបូជាចារ្យប្រាំពីរនាក់ត្រូវប្រដាប់ដោយត្រែប្រាំពីរដែលធ្វើពីស្នែងនៅខាងមុខហិប។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរអ្នកត្រូវតែដើរជុំវិញទីក្រុងប្រាំពីរជុំ ហើយពួកបូជាចារ្យត្រូវបន្លឺសម្លេងត្រែឡើង។

⁵បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវតែផ្លុំត្រែពីស្នែងនោះឲ្យវែង ហើយនៅពេលដែលអ្នកបានឮសម្លេងត្រែ ប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវតែស្រែកឲ្យខ្លាំងៗ នោះជញ្ជាំងក្រុងនឹងរលំ។ ពួកទាហានត្រូវតែសម្រុកចូល ចូរឲ្យគ្រប់គ្នាដើរទៅមុខត្រង់»។

⁶លោកយ៉ូស្វេកូនរបស់លោកនូនបានហៅពួកបូជាចារ្យមក ហើយនិយាយទៅពួកគេថា៖ «ចូរសែងហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី ហើយចូរឲ្យពួកបូជាចារ្យប្រាំពីររូបប្រដាប់ដោយត្រែប្រាំពីរធ្វើពីស្នែង ដើរខាងមុខហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁷លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ «ចូរចេញទៅ ហើយដើរជុំវិញទីក្រុង ហើយពួកទាហាននឹងដើរនៅខាងមុខហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់»។

⁸ដូចអ្វីដែលលោកយ៉ូស្វេបានប្រាប់ដល់ប្រជាជន ពួកបូជាចារ្យប្រាំពីរនាក់បានប្រដាប់ដោយត្រែប្រាំពីរធ្វើពីស្នែងដើរខាងមុខព្រះអម្ចាស់។ នៅពេលដែលគេដើរ គេក៏បន្លឺសម្លេងត្រែឡើង។ ហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏មកតាមក្រោយពួកគេ។⁹ពួកទាហានដើរនៅខាងមុខពួកបូជាចារ្យ ហើយពួកគេបានបន្លឺសម្លេងត្រែឡើង ប៉ុន្តែ បន្ទាប់មកក៏មានអ្នកដើរពីក្រោយហិបដែរ ពួកបូជាចារ្យនៅតែបន្តបន្លឺសម្លេងត្រែឡើងដដែល។

¹⁰ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូស្វេបានបង្គាប់ដល់ប្រជាជនថា៖ «កុំឲ្យស្រែកឲ្យសោះ កុំឲ្យអ្នកណាម្នាក់និយាយពាក្យអ្វីមួយឡើយ រហូតដល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំឲ្យអ្នកស្រែក នៅពេលនោះអ្នកត្រូវតែស្រែកឡើង»។¹¹ដូច្នេះលោកក៏ឲ្យគេសែងហិបនៃព្រះអម្ចាស់ក្រឡឹងជុំវិញទីក្រុងនោះ មួយថ្ងៃ មួយជុំ។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏ចូលទៅក្នុងជំរំរបស់ពួកគេវិញ ហើយពួកគេស្នាក់នៅក្នុងជំរំនៅយប់នោះ។

¹²បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេក៏ក្រោកឡើងពីព្រលឹម ហើយពួកបូជាចារ្យក៏សែងហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹³ពួកបូជាចារ្យទាំងប្រាំពីរបានប្រដាប់ដោយត្រែធ្វើពីស្នែងចៀមប្រាំពីរដើរនៅខាងមុខហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដើរយ៉ាងមានរបៀប ហើយពួកគេក៏ផ្លុំត្រែឡើង។ ពួកទាហានបានដើរនៅខាងមុខពួកគេ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលពួកអ្នកដើរខាងក្រោយហិបមកដល់នោះសម្លេងត្រែក៏នៅតែបន្លឺឡើងដែរ។¹⁴ពួកគេបានដើរជុំវិញក្រុងមួយជុំនៅក្នុងថ្ងៃទីពីរ ហើយបានត្រឡប់មកជំរំវិញ។ ពួកគេធ្វើរបៀបនេះអស់ប្រាំមួយថ្ងៃ។

¹⁵នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរពួកគេបានក្រោកតាំងពីព្រលឹម ហើយពួកគេបានដើរជុំវិញទីក្រុងដូចដែលពួកគេបានធ្វើ នៅពេលនោះពួកគេដើរប្រាំពីរជុំ។ មានតែថ្ងៃនេះទេដែលពួកគេត្រូវដើរប្រាំពីរជុំ។¹⁶គឺនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ នៅពេលដែលពួកបូជាចារ្យបានបន្លឺសម្លេងត្រែឡើង នោះលោកយ៉ូស្វេក៏បានបង្គាប់ដល់បណ្តាជនថា៖ «ចូរស្រែកឡើង! ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ក្រុងនេះដល់អ្នកហើយ»។

¹⁷ទាំងក្រុង និងអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងក្រុងត្រូវតែបំផ្លាញទាំងអស់ថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។ មានតែនាងរ៉ាហាបជាស្រ្តីពេស្យាទេដែលត្រូវនៅរស់ គឺនាងនិងគ្រប់គ្នានៅក្នុងផ្ទះរបស់នាង ដោយសារនាងបានលាក់មនុស្សដែលយើងបានបញ្ជូនមក។¹⁸ប៉ុន្តែអ្នកទាំងអស់គ្នាត្រូវតែប្រយ័ត្នជាមួយនឹងរបស់ដែលត្រូវបំផ្លាញចោល ដូច្នេះ នៅពេលដែលអ្នកត្រូវបំផ្លាញរបស់ទាំងអស់នេះ កុំឲ្យយករបស់ណាមួយឡើយ។ បើយក នោះអ្នកនឹងធ្វើឲ្យជំរំរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវវិនាស និងនាំឲ្យមានបញ្ហា។¹⁹គ្រប់ទាំងរបស់ដែលធ្វើពីប្រាក់ ពីមាស និងរបស់ធ្វើពីលង្ហិន និងដែកត្រូវញែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ របស់ទាំងនោះត្រូវទុកនៅក្នុងឃ្លាំងរបស់ព្រះអម្ចាស់។

²⁰នៅពេលដែលពួកគេបន្លឺសម្លេងត្រែឡើង ប្រជាជនក៏បានស្រែកឡើងដែរ ហើយជញ្ជាំងក្រុងក៏រលំ ដូច្នេះ អ្នកដែលនៅទីនោះក៏សម្រុកចូលទៅកាន់កាប់ទីក្រុង។²¹ពួកគេបំផ្លាញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលនៅក្នុងទីក្រុងដោយមុខដាវ ទាំងមនុស្សប្រុស មនុស្សស្រី កូនក្មេង និងមនុស្សចាស់ គោ ចៀម និងលាផង។

²²បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់បុរសពីរនាក់ដែលបានទៅស៊ើបការណ៍នៅក្នុងទឹកដីនេះថា៖ «ចូរចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ស្រ្តីពេស្យា។ ចូរនាំស្រ្តីនោះមក និងអ្នកដែលនៅជាមួយនាងដែរ ដូចអ្វីដែលអ្នកបានស្បថនឹងនាង»។

²³ដូច្នេះ បុរសវ័យក្មេងដែលបានស៊ើបការណ៍នេះបានចូលទៅក្នុងហើយនាំនាងរ៉ាហាបចេញមក។ ពួកគេបាននាំឪពុករបស់នាង ទាំងម្តាយ បងប្អូនប្រុស និងសាច់ញាតិរបស់នាងមកជាមួយនាងដែរ។ ពួកគេបាននាំពួកនាងទៅកន្លែងមួយក្រៅជំរំជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²⁴ពួកគេបានដុតក្រុង និងអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងក្រុងនោះ។ មានតែប្រាក់ មាស និងរបស់ធ្វើពីលង្ហឹន និងដែកទេដែលត្រូវបញ្ចូលទៅក្នុងឃ្លាំងរបស់ព្រះអម្ចាស់។

²⁵ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូស្វេបានទុកឲ្យនាងរ៉ាហាបជាស្រ្តីពេស្យា គ្រួឪពុកនាង និងអ្នកដែលនៅជាមួយនាងមានជីវិត។ នាងរស់នៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលរហូតមកដល់ពេលនេះ ដោយសារតែនាងលាក់បុរសដែលលោកយ៉ូស្វេបានបញ្ជូនឲ្យទៅស៊ើបការណ៍នៅក្រុងយេរីខូ។

²⁶បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានបង្គាប់ពួកគេនៅពេលនោះដោយស្បថថា៖ «មានបណ្តាសារហើយអស់អ្នកដែលសង់ក្រុងយេរីខូនេះឡើងវិញ។ អ្នកដែលចាក់គ្រឹះឡើង កូនប្រុសច្បងអ្នកនោះនឹងត្រូវបង់ថ្លៃ ហើយអ្នកណាដែលដំឡើងទ្វារវានឹងត្រូវបង់ថ្លៃជីវិតកូនពៅរបស់ខ្លួន។²⁷ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានគង់នៅជាមួយលោកយ៉ូស្វេ ហើយកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់លោកល្បីក្នុងទឹកដីនោះទាំងមូល។

7

¹ប៉ុន្តែ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលប្រព្រឹត្តមិនស្មោះត្រង់ចំពោះរបស់ដែលត្រូវបំផ្លាញចោល។ លោកអេកាន ជាកូនរបស់លោកកើមើជាចៅរបស់លោកសាបឌី និងជាចៅទួតរបស់លោកសេរ៉ាពីកុលសម្ព័ន្ធយូដាបានយករបស់មួយចំនួនដែលត្រូវបំផ្លាញចោល ក្រោយមកព្រះ‌ពិរោធរបស់ព្រះអម្ចាស់បានកើតដល់ប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែល។

²លោកយ៉ូស្វេបានបញ្ជូនមនុស្សប្រុសពីយេរីខូទៅស្រុកអៃ ដែលនៅជិតបេតអាវែន ខាងកើតបេតអែល។ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ចូរឡើងទៅ ហើយស៊ើបមើលទឹកដីនោះចុះ»។ ដូច្នេះ ពួកប្រុសៗបានចេញទៅស៊ើបមើលក្រុងអៃ។³នៅពេលពួកគេបានត្រឡប់មកជួបលោកយ៉ូស្វេវិញ ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់លោកថា៖ «មិនបាច់បញ្ជូនមនុស្សទាំងអស់ទៅក្រុងអៃធ្វើអ្វី។ សូមបញ្ជូនតែមនុស្សប្រុស ពីរ ឬបីពាន់នាក់ដើម្បីវាយក្រុងអៃបានហើយ។ កុំចំណាយកម្លាំងមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងសមរភូមិធ្វើអ្វី ដោយសារពួកគេមានគ្នាតិចទេ»។

⁴ដូច្នេះ មានមនុស្សប្រុសប្រហែលបីពាន់នាក់ចេញទៅ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានរត់នៅចំពោះអ្នកក្រុងអៃ។⁵ពួកក្រុងអៃបានសម្លាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអស់សាមសិបប្រាំមួយនាក់ ហើយពួកគេដេញតាមតាំងពីច្រកទ្វារហូតដល់តំបន់ថ្ម ហើយពួកគេបានសម្លាប់ពួកប្រុសៗនៅត្រង់ជម្រាលភ្នំ។ ប្រជាជនមានចិត្តភ័យក្លាច ហើយបាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

⁶ពេលនោះ លោកយ៉ូស្វេបានហែកសំលៀកបំពាក់របស់លោក។ ទាំងលោក និងចាស់ទុំនៃសាសន៍អ៊ីស្រាអែលបានបាចដីលើក្បាលរបស់ពួកគេ ហើយក្រាបមុខដល់ដីនៅខាងមុខហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ពួកគេនៅទីនោះរហូតដល់ពេលល្ងាច។⁷បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបាននិយាយថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ តើហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គនាំប្រជាជនទាំងអស់នេះឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់មក? ដើម្បីចូលមកកាន់ទឹកដីរបស់សាសន៍អាម៉ូរីឲ្យពួកគេបំផ្លាញយើងទៅវិញ? បើយើងធ្វើការសម្រេចចិត្តស្នាក់ទៅត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ័រដាន់ប្រសើរជាង!

⁸ព្រះអម្ចាស់ តើទូលបង្គំអាចនិយាយអ្វីបាន ក្រោយពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរត់នៅចំពោះខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេដូច្នេះ?⁹ពួកស្រុកកាណាន និងជនជាតិទាំងឡាយនឹងឮពីរឿងនេះ។ ពួកគេនឹងឡោមព័ទ្ធយើង ហើយនឹងធ្វើឲ្យមនុស្សនៅលើផែនដីភ្លេចឈ្មោះយើងមិនខាន។ តើព្រះអង្គនឹងធ្វើយ៉ាងណាសម្រាប់ព្រះនាមដ៏ប្រសើររបស់ព្រះអង្គ»?

¹⁰ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «ចូរក្រោកឡើង! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកក្រាបមុខដល់ដីបែបនេះ?¹¹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប។ ពួកគេបានរំលោភលើសម្ពន្ធមេត្រី ដែលយើងបានបង្គាប់ដល់ពួកគេ។ ពួកគេបានលួចរបស់មួយចំនួនដែលត្រូវបំផ្លាញចោល។ ពួកគេបានលួច ហើយក៏លាក់អំពើបាបរបស់ពួកគេ ដោយដាក់របស់ដែលពួកគេបានយកក្នុងចំណោមរបស់របររបស់ពួកគេថែមទៀតផង។¹²ជាលទ្ធផល ធ្វើឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនអាចឈរនៅមុខខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្លួនបាន។ ពួកគេត្រូវរត់ពីខ្មាំង ព្រោះពួកគេផ្ទាល់ដែលត្រូវបំផ្លាញចោល។ យើងនឹងមិនគង់ជាមួយអ្នកទៀតឡើយ បើអ្នកមិនបំផ្លាញរបស់ដែលគួរបំផ្លាញដែលស្ថិតនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាទេនោះ។

¹³ចូរក្រោកឡើង! ចូរជម្រះប្រជាជននេះឲ្យបានបរិសុទ្ធសម្រាប់យើង ហើយប្រាប់ពួកគេថា៖ «ចូរជម្រះខ្លួនឲ្យបានបរិសុទ្ធសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក។ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «អ៊ីស្រាអែលអើយ មានរបស់ដែលត្រូវបំផ្លាញចោល នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។ អ្នកមិនអាចឈរនៅចំពោះខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នានបានឡើយរហូតដល់អ្នកយករបស់ដែលត្រូវបំផ្លាញចោលចេញពីអ្នករាល់គ្នា»។

¹⁴នៅពេលព្រឹក អ្នកត្រូវបង្ហាញខ្លួនតាមកុលសម្ព័ន្ធរៀងៗខ្លួន។ កុលសម្ព័ន្ធដែលព្រះអម្ចាស់ជ្រើសរើសត្រូវចូលមកជិតតាមអំបូរបស់ខ្លួន។ អំបូរដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសត្រូវចូលមកជិតតាមគ្រួសាររៀងខ្លួន។ គ្រួសារដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសត្រូវចូលមកជិតម្តងម្នាក់ៗ។¹⁵វានឹងត្រូវកើតឡើងដូច្នេះថា អ្នកដែលត្រូវបានជ្រើសរើស ហើយមានរបស់ទាំងអស់ដែលត្រូវបំផ្លាញចោល ត្រូវដុតអ្នកនោះ គឺទាំងគាត់ និងអ្វីៗដែលគាត់មាន ព្រោះគាត់បានរំលោភសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងដោយសារគាត់បានប្រព្រឹត្តរឿងថោកទាបនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល»។

¹⁶ដូច្នេះ លោកយ៉ូស្វេបានក្រោកពីព្រលឹម ហើយនាំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមកជិត តាមកុលសម្ព័ន្ធ ហើយកុលសម្ព័ន្ធយូដាត្រូវបានជ្រើសរើស។¹⁷លោកយ៉ូស្វេក៏បាននាំអំបូរយូដាមកជិត ហើយអំបូររបស់សេរ៉ាសត្រូវបានជ្រើសរើស។ លោកបាននាំអំបូរសេរ៉ាសមកជិតម្នាក់ម្តងៗ ហើយចំលើគ្រួសារលោកសាបឌី។¹⁸លោកបាននាំគ្រួសាររបស់សាបឌីមកជិតម្នាក់ម្តងៗ ហើយអេកានជាកូនរបស់កើមី ជាចៅរបស់សាបឌី ជាចៅទួតរបស់សេរ៉ា ពីកុលសម្ព័ន្ធយូដាត្រូវបានជ្រើសរើស។

¹⁹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបាននិយាយទៅលោកអេកានថា៖ «កូនអើយ ចូរនិយាយការពិតនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ គឺព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល ហើយចូរសារភាពចំពោះព្រះអង្គចុះ។ ចូរនិយាយប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលអ្នកបានធ្វើ។ កុំឲ្យលាក់បាំងខ្ញុំឡើយ»។²⁰លោកអេកានបានឆ្លើយទៅលោកយ៉ូស្វេថា៖ «តាមពិតខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ៊ីស្រាអែលមែន។ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រព្រឹត្ត។²¹នៅពេលខ្ញុំបានឃើញអាវធំមកពីបាប៊ីឡូន និងប្រាក់ពីររយដួង ព្រមទាំងមាសមួយដុំទម្ងន់ហាសិបដួងក្នុងចំណោមជ័យភណ្ឌ នោះខ្ញុំក៏ចង់បាន ហើយក៏យករបស់ទាំងនោះទុក។ ខ្ញុំលាក់របស់ទាំងនោះទុកនៅក្រោមដីក្នុងជំរំរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រាក់នៅខាងក្រោមគេ»។

²²លោកយ៉ូស្វេបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារ ឲ្យរត់ទៅជំរំ ហើយបានរកឃើញរបស់ទាំងនោះ។ ពួកគេឃើញថាលោកអេកានបានលាក់វានៅក្នុងតង់ទាំងពីររបស់លោក ហើយប្រាក់នៅក្រោមគេ។²³ពួកគេបានយករបស់ទាំងនោះពីកណ្តាលត្រសាលមក ហើយយកទៅជូនលោកយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេដាក់របស់ទាំងអស់នោះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

²⁴បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលនៅជាមួយលោក បានយកលោកអេកានជាកូនរបស់លោកសេរ៉ា ព្រមទាំងប្រាក់ អាវធំ ដុំមាស កូនប្រុសស្រី គោ លា ចៀម ពីត្រសាលរបស់គាត់ និងរបស់អ្វីដែលគាត់មាន ហើយនាំពួកគេឡើងទៅជ្រោះអាគ័រ។

²⁵បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនាំបញ្ហាមកឲ្យយើងដូច្នេះ? ព្រះអម្ចាស់នឹងដាក់ទោសអ្នកនៅថ្ងៃនេះ»។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានយកដុំថ្មគប់គាត់។ អ្នកផ្សេងទៀតក៏គប់នឹងដុំថ្មដែរ ហើយបានដុតពួកគេនឹងភ្លើង។²⁶ពួកគេបានយកដុំថ្មដ៏ច្រើនមកសង្គត់គាត់ ដែលស្ថិតនៅកន្លែងនោះរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ព្រះអម្ចាស់ក៏ឈប់ព្រះពិរោធ។ ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាគេក៏ហៅកន្លែងនោះថា ជ្រោះអាគ័ររហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

8

¹ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកលោកយ៉ូស្វេថា៖ «កុំឲ្យភ័យខ្លាចឡើយ កុំឲ្យបាក់ទឹកចិត្តឲ្យសោះ។ ចូរនាំអ្នកចំបាំងទាំងអស់ទៅជាមួយអ្នក។ ឡើងទៅក្រុងអៃទៅ។ មើល យើងនឹងប្រគល់ស្តេចក្រុងអៃដល់អ្នក ទាំងប្រជាជន ទាំងក្រុង និងទឹកដីរបស់ស្តេចផង។²អ្នកនឹងប្រព្រឹត្តជាមួយក្រុងអៃដូចដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្តចំពោះក្រុងយេរីខូ និងស្តេចរបស់ក្រុងនោះដែរ តែអ្នកអាចយកជ័យភណ្ឌ និងហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេទុកជារបស់អ្នកបាន។ ចូររៀបទ័ពវាយឆ្មក់ពីក្រោយក្រុង»។

³ដូច្នេះ លោកយ៉ូស្វេភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយនាំអ្នកចម្បាំងទាំងអស់ទៅក្រុងអៃ។ បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានជ្រើសរើសមនុស្សប្រុសបីមុឺននាក់ ជាអ្នកខ្លាំងពូកែ និងអង់អាចក្លាហាន រួចពួកគេចេញទៅនៅពេលយប់។⁴លោកបានបង្គាប់ពួកគេថា៖ «មើល អ្នកត្រូវបង្កប់ខ្លួននៅខាងក្រោយក្រុង។ កុំឲ្យទៅឆ្ងាយពីទីក្រុងពេក តែចូរឲ្យគ្រប់គ្នារួចរាល់។

⁵ខ្ញុំ និងអ្នកដែលនៅជាមួយខ្ញុំនឹងសំដៅទៅទីក្រុង ហើយនៅពេលដែលពួកគេចេញមកវាយពួកយើង យើងនឹងរត់ដូចកាលមុន។⁶ពួកគេនឹងដេញតាមយើងរហូតដល់យើងនាំគេចេញឆ្ងាយពីទីក្រុង។ ពួកគេនឹងនិយាយថា៖ អ្នកទាំងនេះបានរត់នៅមុខយើងដូចកាលពីមុន។ ដូច្នេះ យើងនឹងរត់នៅមុខពួកគេ។⁷បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវតែចេញពីកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់អ្នកមក ហើយអ្នកត្រូវដណ្តើមយកទីក្រុង។ ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រគល់ក្រុងនេះមកក្នុងដៃរបស់អ្នក។

⁸នៅពេលដែលអ្នកកាន់កាប់ទីក្រុងបានហើយ អ្នកត្រូវតែដុតក្រុងនោះចោល។ អ្នកអាចសម្រេចការនេះបានលុះត្រាតែអ្នកស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ មើល យើងបានបង្គាប់អ្នក។⁹«លោកយ៉ូស្វេបានបញ្ជូនពួកគេទៅ ហើយពួកគេទៅកន្លែងលាក់ខ្លួន ហើយពួកគេបានលាក់ខ្លួននៅចន្លោះបេតអែល និងអៃ។ ប៉ុន្តែ យប់នោះលោកយ៉ូស្វេបានស្នាក់នៅក្នុងចំណោមប្រជាជន។

¹⁰លោកយ៉ូស្វេបានក្រោកពីព្រលឹម ហើយរៀបចំពួកទាហានរួចរាល់ លោកយ៉ូស្វេ និងពួកចាស់ទុំអ៊ីស្រាអែលបានវាយលុកមនុស្សក្រុងអៃ។¹¹ទាហានទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោកបានឡើងទៅ ហើយសំដៅទៅទីក្រុង។ ពួកគេបានមកជិតទីក្រុង ហើយពួកគេក៏បោះជំរំនៅខាងជើងក្រុងអៃ។ ពួកគេនៅចន្លោះរវាងជ្រោះ និងក្រុងអៃ។¹²លោកបាននាំមនុស្សប្រុសប្រាំពាន់នាក់ ហើយឲ្យគេលាក់ខ្លួននៅខាងលិចទីក្រុងរវាងបេតអែល និងអៃ។

¹³ពួកគេបានរៀបកងទ័ព ទាហានជួរមុខនៅខាងជើងក្រុង ហើយទាហានផ្សេងទៀតនៅខាងលិចក្រុង។ លោកយ៉ូស្វេបានស្នាក់នៅក្នុងជ្រលងភ្នំនៅយប់នោះ។¹⁴នៅពេលដែលស្តេចក្រុងអៃបានឃើញកងទ័ព ស្តេច និងពួកគេទាហានរបស់ស្តេចក្រោកពីព្រលឹម ហើយរួសរាន់ចេញទៅវាយប្រហារជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ស្តេចមិនបានដឹងថាទ័ពដែលលាក់ខ្លួនបានរង់ចាំវាយប្រហារពួកគេពីខាងក្រោយក្រុងនោះទេ។

¹⁵លោកយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានអនុញ្ញាត្តឲ្យគេមានប្រៀបលើខ្លួន ហើយរត់តម្រង់ទៅទីរហោស្ថាន។¹⁶មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងក្រុងបានប្រមូលគ្នាដេញតាមពួកគេ រួចពួកគេដេញពីក្រោយលោកយ៉ូស្វេ ហើយពួកគេចេញឆ្ងាយពីក្រុង។¹⁷គ្មានមនុស្សប្រុសនៅសល់ក្នុងក្រុងអៃ និងបេតអែលឡើយ ពួកគេបានដេញតាមទ័ពអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេបានទុកទីក្រុងចោល ហើយចំហទ្វារក្រុងចោល ដោយសារពួកគេដេញតាមអ៊ីស្រាអែល។

¹⁸ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកយ៉ូស្វេថា៖ «ចូរតម្រង់លំពែងនៅក្នុងដៃអ្នកឆ្ពោះទៅក្រុងអៃទៅ យើងនឹងប្រគល់ក្រុងអៃមកក្នុងដៃអ្នក»។ លោកយ៉ូស្វេបានតម្រង់លំពែងដែលនៅក្នុងដៃលោកទៅកាន់ក្រុង។¹⁹ពួកទាហានដែលលាក់ខ្លួនក៏ចេញមកយ៉ាងប្រញាប់ពីកន្លែងរបស់ពួកគេចំពេលដែលលោកបានលើដៃឡើង។ ពួកគេរត់ចូលក្នុងក្រុងយ៉ាងប្រញាប់ ហើយក៏ចាប់យកក្រុង។ ពួកគេប្រញាប់ដុតកម្ទេចក្រុងចោល។

²⁰ពួកប្រុសៗក្រុងអៃមើលត្រឡប់ក្រោយ។ ពួកគេឃើញផ្សែងហុយឡើងពីទីក្រុងដល់មេឃ ហើយពួកគេមិនអាចរត់ទៅណាបានឡើយ។ ទាហានអ៊ីស្រាអែលដែលរត់ទៅទីរហោស្ថានបានត្រឡប់ក្រោយរកអ្នកដែលបានដេញពួូកគេ។²¹នៅពេលដែលលោកយ៉ូស្វេ និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានឃើញថាទាហានដែលលាក់់ខ្លួនបានកាន់កាប់ទីក្រុងដោយមានផ្សែងហុយឡើងផង ពួកគេក៏ត្រឡប់ក្រោយ ហើយសម្លាប់ពួកក្រុងអៃ។

²²ទាហានអ៊ីស្រាអែលផ្សេងទៀត គឺអស់អ្នកដែលបានចូលទៅក្នុងក្រុង ក៏ចេញមកប្រយុទ្ធដែរ។ ដូច្នេះ ប្រុសៗក្រុងអៃក៏ជាប់នៅកណ្តាលរវាងទាហានអ៊ីស្រាអែល ខ្លះនៅខាងនេះ ខ្លះនៅខាងនោះ។ អ៊ីស្រាអែលបានវាយប្រហារប្រុសៗក្រុងអៃ គ្មាននរណាម្នាក់នៅរស់ ឬរត់រួចឡើយ។²³ពួកគេបានទុកស្តេចក្រុងអៃ គឺពួកគេចាប់បានទាំងរស់ ហើយបាននាំស្តេចទៅជួបលោកយ៉ូស្វេ។

²⁴នៅពេលដែលអ៊ីស្រាអែលបានសម្លាប់ពួកក្រុងអៃនៅវាលស្រែនៅជិតវាលទីរហោស្ថាននៅកន្លែងដែលពួកគេបានដេញតាមអ្នកទាំងនោះរួចហើយ គឺនៅពេលដែលពួកគេទាំងអស់បានស្លាប់ដោយមុខដាវ នោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ក៏ត្រឡប់ទៅក្រុងអៃវិញ។ ពួកគេបានវាយប្រហារក្រុងអៃដោយមុខដាវ។²⁵មនុស្សទាំងអស់បានស្លាប់នៅថ្ងៃនោះ ទាំងប្រុស ទាំងស្រី គឺមានចំនួនដប់ពីរម៉ឺននាក់ សុទ្ធតែជាអ្នកក្រុងអៃ។²⁶លោកយ៉ូស្វេមិនបានដកដៃរបស់លោកដែលលើកលំពែងនោះឡើយ រហូតដល់គាត់បានបំផ្លាញអ្នកក្រុងអៃបានទាំងស្រុង។

²⁷ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានយកតែហ្វូងសត្វ និងគ្រឿងជ័យភណ្ឌប៉ុណ្ណោះសម្រាប់ខ្លួនពួកគេ ដូចអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកយ៉ូស្វេ។²⁸លោកយ៉ូស្វេបានដុតកម្ទេចក្រុងអៃ ហើយក្រុងនោះក្លាយជាគំនរបាក់បែករហូតមក។ វាក្លាយជាកន្លែងដែលគេបោះបង់ចោលរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

²⁹លោកបានចងស្តេចក្រុងអៃនៅលើដើមឈើរហូតដល់ពេលល្ងាច។ នៅពេលថ្ងៃលិច លោកយ៉ូស្វេបានបញ្ជាឲ្យគេដាក់សាកសពរបស់ស្តេចចុះពីដើមឈើ ហើយបោះចោលនៅច្រកទ្វារក្រុង។ នៅទៅនោះពួកគេបានដាក់គំនរថ្មលើសាកសពស្តេច។ គំនរនោះបន្សល់មកដល់សព្វថ្ងៃ។

³⁰បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានសង់អាសនាមួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដល់ព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលនៅលើភ្នំអេបាល។³¹ដូចដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយវាមានសរសេរទុកនៅក្នុងគម្ពីរវិន័យរបស់លោកម៉ូសេថា៖ «អាសនាពីថ្មទាំងមូល ដែលគ្មាននរណាដាប់ដោយដែកឡើយ»។ លោកបានថ្វាយតង្វាយដុតនៅលើអាសនានោះដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបន្ទាប់មកគេក៏ថ្វាយដង្វាយមេត្រីដែរ។³²នៅក្នុងវត្តមានរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល លោកបានចំលងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេដាក់លើថ្ម។

³³គ្រប់ទាំងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ពួកចាស់ទុំរបស់ពួកគេ នាយក្រុម និងពួកចៅហ្វាយរបស់ពួកគេបានឈរនៅទាំងសងខាងនៅហិប នៅមុខពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី ដែលបានសែងហិបសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ជនបរទេស ក៏ដូចជាអ្នកដែលកើតក្នុងស្រុក និងកើតក្រៅស្រុក ពួកគេពាក់កណ្តាលបានឈរនៅមុខភ្នំកេរីស៊ីម ហើយពាក់កណ្តាលទៀតឈរនៅមុខភ្នំអេបាល។ ពួកគេបានឲ្យពរដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដូចអ្វីដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ពួកគេតាំងពីដំបូង។

³⁴ក្រោយមក លោកយូស្វេបានអានក្រឹត្យវិន័យ គឺព្រះពរ និងបណ្តាសារ ដូចមានចែងទុកនៅក្នុងគម្ពីរក្រឹត្យវិន័យ។³⁵គ្មានពាក្យមួយមាត់ណាដែលចេញពីលោកម៉ូសេដែលលោកយ៉ូស្វេមិនបានអាននៅខាងមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ទាំងស្រីៗ ក្មេងតូចៗ ជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមពួកគេឡើយ។

9

¹ស្តេចទាំងអស់ដែលរស់នៅលើភ្នំខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ និងស្តេចដែលរស់នៅវាលទំនាបតាមមាត់សមុទ្ររហូតដល់ភ្នំល្បាណូន គឺជនជាតិហេត ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិកាណាន ជនជាតិពេរីស៊ីត ជនជាតិហេវី និងជនជាតិយេប៊ូស²ស្តេចទាំងអស់នេះបានប្រមូលគ្នាដើម្បីប្រកាសសង្គ្រោមប្រឆាំងនឹងលោកយ៉ូស្វេ ហើយនិងអ៊ីស្រាអែល។

³នៅពេលដែលអ្នកស្រុកគីបៀនបានឮពីអ្វីដែលលោកយ៉ូស្វេបានប្រព្រឹត្តចំពោះក្រុងយេរីខូ និងក្រុងអៃ⁴ពួកគេបានរៀបផែនការបោកប្រាស់។ ពួកគេបានទៅដូចជាអ្នកស្រុកឆ្ងាយ។ ពួកគេបានយកបាវចាស់ៗ ហើយដាក់លើខ្នងលារបស់ពួកគេ។ ពួកគេក៏បានយកថង់ស្រាចាស់ៗ រហែក ដែលបានដេរឡើងវិញ។⁵ពួកគេបានពាក់ស្បែកជើងចាស់ៗ ហើយក៏ស្លៀកសំលៀកបំពាក់ចាស់ៗ សំលៀកបំពាក់រហែក។ នំប័ុងសម្រាប់ជាអាហាររបស់ពួកគេស្ងួតហើយដុះផ្សិតដែរ។

⁶បន្ទាប់មក ពួកគេទៅជួបលោកយ៉ូស្វេនៅក្នុងជំរំត្រង់គីលកាល ហើយនិយាយនឹងលោក និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលនៅជាមួយលោកទាំងអស់ថា៖ «យើងបានធ្វើដំណើរពីប្រទេសឆ្ងាយ ដូច្នេះ ចូរចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយនឹងយើង»។⁷ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាននិយាយទៅកាន់ជនជាតិហេវីថា៖ «ប្រហែលជាអ្នករស់នៅជិតយើង។ តើមានហេតុផលអ្វីដែលយើងត្រូវចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ្នក»?⁸ពួកគេបាននិយាយជាមួយលោកយ៉ូស្វេថា៖ «យើងជាអ្នកបម្រើរបស់លោក»។ លោកយ៉ូស្វេបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «អ្នកជាអ្នកណា? តើអ្នកមកពីណា»?

⁹ពួកគេបាននិយាយទៅលោកថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់លោកបានមកទីនេះពីទឹកដីដ៏ឆ្ងាយ ដោយសារព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោក។ យើងបានឮពីព្រះអង្គ¹⁰និងពីអ្វីៗដែលព្រះអង្គបានធ្វើនៅស្រុកអេស៊ីប ហើយបានឮពីអ្វីៗដែលព្រះអង្គបានធ្វើចំពោះស្តេចទាំងពីរបស់សាសន៍អាម៉ូរីនៅខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ គឺចំពោះព្រះបាទស៊ីហុនជាស្តេចក្រុងហែសបូន និងចំពោះព្រះបាទអុក ជាស្តេចស្រុកបាសាន ដែលគង់នៅក្រុងអាស‌ថារ៉ូត។

¹¹ពួកចាស់ទុំរបស់យើង និងប្រជាជនទាំងអស់នៅក្នុងប្រទេសរបស់យើងបាននិយាយនឹងយើងថា៖ «ចូរយកស្បៀងសម្រាប់ការធ្វើដំណើររបស់អ្នក។ ទៅជួយពួកគេ និងនិយាយនឹងគេថា៖ «យើងជាអ្នកបម្រើរបស់លោក។ ចូរចងសម្ពន្ធមេត្រីនឹងយើង»។¹²នេះជានំប័ុងរបស់យើង វានៅក្តៅនៅឡើយ ដ្បិត យើងយកវាចេញពីផ្ទះរបស់យើងមកនៅថ្ងៃដែលយើងចេញដំណើរមកជួបលោក។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះមើលវាស្ងួត ហើយដុះផ្សិតផង។¹³ថងស្បែកទាំងនេះនៅថ្មីនៅឡើយនៅពេលដែលយើងច្រកស្រា ចូរមើល ឥឡូវនេះវាបានលេចធ្លាយបាត់ទៅហើយ។ សំលៀកបំពាក់របស់យើង និងស្បែកជើងរបស់យើងត្រូវបានរហែកដោយសារដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយរបស់យើងដែរ»។

¹⁴ដូច្នេះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានយកស្បៀងរបស់ពួកគេខ្លះ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានទូលសុំការណែនាំពីព្រះអម្ចាស់ទេ។¹⁵លោកយ៉ូស្វេបានប្រកាសសន្តិភាព និងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកគេ ហើយទុកឲ្យពួកគេមានជីវិត។ ពួកអ្នកដឹកនាំក៏បានស្បថនឹងពួកគេដែរ។

¹⁶បីថ្ងៃក្រោយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចងសម្ពន្ធមេត្រីនេះជាមួយអ្នកទាំងនោះ ទើបពួកគេបានដឹងថាអ្នកទាំងនោះជាអ្នកស្រុកដែលរស់នៅជិតពួកគេ។¹⁷បន្ទាប់មក ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលក៏បញ្ជូនមនុស្សទៅទីក្រុងរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃទីបី។ ទីក្រុងរបស់ពួកគេគឺគីបៀន កេភីរ៉ា បៀរ៉ូតនិងគារយ៉ាត យ៉ារីម។

¹⁸ប្រជានជនអ៊ីស្រាអែលមិនបានវាយប្រហារពួកគេទេដោយសារតែអ្នកដឹកនាំរបស់ពួកគេបានស្បថជាមួយអ្នកទាំងនោះនៅមុខព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ៊ីស្រាអែល។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានរអ៊ូរទាំទាស់នឹងអ្នកដឹកនាំរបស់ពួកគេ។¹⁹ប៉ុន្តែ អ្នកដឹកនាំបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ «យើងបានស្បថជាមួយពួកគេដោយព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ៊ីស្រាអែល ហើយឥឡូវនេះ យើងមិនអាចប៉ះពាល់ពួកគេបានឡើយ។

²⁰នេះជាអ្វីដែលយើងអាចប្រព្រឹត្តនឹងពួកគេ៖ ដើម្បីជៀសវាងកុំឲ្យមានកំហឹងធ្លាក់មកលើយើងដោយសារពាក្យដែលយើងបានស្បថនឹងពួកគេ ដូច្នេះ យើងត្រូវតែទុកជីវិតឲ្យពួកគេ»។²¹ពួកអ្នកដឹកនាំបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ «ដូច្នេះ ពួកគីបៀនត្រូវធ្វើជាអ្នកកាប់អុស និងរែកទឹកសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដូចដែលអ្នកដឹកនាំបាននិយាយជាមួយពួកគេ។

²²លោកយ៉ូស្វេបានហៅពួកគេមកនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាបញ្ឆោតយើងនៅពេលដែលអ្នកនិយាយថា៖ «យើងរស់នៅឆ្ងាយពីអ្នករាល់គ្នាណាស់?²³ដូច្នេះ ដោយសាររឿងនេះ អ្នកត្រូវបណ្តាសារហើយ ហើយអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាទាសករ គឺអ្នកត្រូវកាប់អុស និងរែកទឹកសម្រាប់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់របស់យើង។

²⁴ពួកគេបានឆ្លើយនឹងលោកយ៉ូស្វេថា៖ «ដោយសារមានគេប្រាប់អ្នកបម្រើរបស់លោកថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់លោកបានបង្គាប់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គគឺលោកម៉ូសេដើម្បីឲ្យទឹកដីទាំងមូលនេះដល់លោក និងបំផ្លាញជាតិសាសន៍ទាំងអស់នៅលើទឹកដីនេះនៅមុខលោក ដូច្នេះ យើងខ្លាចជាខ្លាំងដោយសារតែលោក។ ដូច្នេះហើយបានជាយើងធ្វើបែបនេះ។²⁵ឥឡូវនេះ យើងនៅក្រោមអំណាចរបស់លោកស្រាប់។ អ្វីដែលលោកគិតថាល្អ ហើយត្រឹមត្រូវ ចូរធ្វើចំពោះពួកយើងចុះ»។

²⁶ដូច្នេះ លោកយ៉ូស្វេក៏បានប្រព្រឹត្តបែបនេះចំពោះពួកគេ៖ លោកដោះលែងគេចេញពីការគ្រប់គ្រងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមិនសម្លាប់ពួកគេទេ។²⁷នៅថ្ងៃនោះលោកយ៉ូស្វេបានឲ្យពួកគីបៀនធ្វើជាអ្នកកាប់អុស និងជាអ្នកដងទឹកសម្រាប់សហគមន៍ និងសម្រាប់អាសនារបស់ព្រះអម្ចាស់រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ នៅកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើស។

10

¹នៅពេលដែលព្រះបាទអាដូនីសេដេក ស្តេចក្រុងយេរូសាឡិម បានឮថាលោកយ៉ូស្វេបានវាយយកក្រុងអៃ ហើយបានកម្ទេចទីក្រុងទាំងស្រុង (ដូចដែលអ្វីដែលលោកបានប្រព្រឹត្តចំពោះក្រុងយេរីខូ និងស្តេចក្រុងនោះ) ស្តេចក៏បានឮពីរបៀបដែលប្រជាជនគីបៀនបានចងសន្តិភាពជាមួយអ៊ីស្រាអែល ហើយរស់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ។²ប្រជាជនក្រុងយេរូសាឡិមភ័យខ្លាចជាខ្លាំងដោយសារតែគីបៀនជាក្រុងមួយដ៏ធំ ដូចជារាជធានីមួយ។ ក្រុងនោះធំជាងក្រុងអៃ ហើយប្រុសៗនៅក្រុងនោះក៏ជាមនុស្សអង់អាចក្លាហានដែរ។

³ដូច្នេះ ព្រះបាទអដូនីសេដេកជាស្តេចក្រុងយេរូសាឡិម បានផ្ញើសាទៅព្រះបាទហូហាំជាស្តេចក្រុងហេប្រុន ទៅព្រះបាទពារ៉ាមស្តេចក្រុងយ៉ាមុត ទៅព្រះបាទយ៉ាភាស្តេចក្រុងឡាគីស ព្រះបាទដេបៀរស្តេចក្រុងអេក្លុនថា៖⁴«ចូរឡើងមកជួបខ្ញុំ និងជួយខ្ញុំផង។ ចូរយើងវាយក្រុងគីបៀន ព្រោះពួកគេបានចងសន្តិភាពជាមួយលោកយ៉ូស្វេ និងជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហើយ»។

⁵ស្តេចទាំងប្រាំរបស់សាសន៍អាម៉ូរី គឺស្តេចក្រុងយេរូសាឡិម ស្តេចក្រុងហេប្រូន ស្តេចក្រុងយ៉ាមុត ស្តេចក្រុងឡាគីស និងស្តេចក្រុងអេក្លូន ទាំងស្តេចទាំង និងទាំងពលទាហានរបស់ពួកគេ។ ពួកគេរៀបគ្នាប្រឆាំងជាមួយក្រុងគីបៀន ហើយពួកគេវាយក្រុងនោះ។

⁶អ្នកក្រុងគីបៀនបានផ្ញើសារទៅលោកយ៉ូស្វេ និងទៅពួកទាហាននៅគីលកាល។ ពួកគេនិយាយថា៖ «សូមប្រញាប់ឡើងមក! កុំឲ្យដកដៃរបស់អ្នកពីអ្នកបម្រើរបស់អ្នកឡើយ។ សូមមកជួយយើងជាប្រញាប់។ សូមជួយយើងផង ដោយសារស្តេចទាំងឡាយនៃសាសន៍អាម៉ូរីដែលរស់នៅលើភ្នំបានប្រមូលគ្នាវាយប្រហារយើងហើយ»។⁷លោកយ៉ូស្វេបានឡើងពីគីលកាល លោក និងពួកទាហានរបស់លោកមកជាមួយលោក និងអ្នកដែលប្រយុទ្ធផងដែរ។

⁸ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «កុំខ្លាចពួកគេឡើយ។ យើងបានប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃអ្នកហើយ។ ក្នុងចំណោមពួកគេគ្មាននរណាម្នាក់អាចបញ្ឈប់ការវាយប្រហាររបស់អ្នកបានឡើយ។

⁹លោកយ៉ូស្វេបានឡើងមកជួយពួកគេយ៉ាងប្រញាប់ អស់រយៈពេលពេញមួយយប់ពីគីលកាល។¹⁰ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យសត្រូវភ័ណ្ឌច្រឡំចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានសម្លាប់ពួកគេយ៉ាងរង្គាលនៅក្រុងគីបៀន ហើយដេញតាមពួកគេរហូតដល់ផ្លូវទៅបេត ហូរ៉ុន ហើយពួកគេបានសម្លាប់អ្នកទាំងនោះនៅលើផ្លូវទៅអាសេកា និងម៉ាកេដា។

¹¹នៅពេលដែលគេរត់់គេចពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ចុះភ្នំពីបេតហេរ៉ុន ព្រះអម្ចាស់បានទម្លាក់ថ្មមួយយ៉ាងធំពីលើមេឃមកលើពួកគេតាមផ្លូវទៅអាសេកា ហើយពួកគេស្លាប់នៅទីនោះ។ មានមនុស្សស្លាប់ដោយសារថ្មច្រើនជាងអ្នកដែលត្រូវបានស្លាប់ដោយសារដាវរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទៅទៀត។

¹²បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានទូលទៅព្រះអម្ចាស់នៅថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់បានផ្តល់ជ័យជម្នះដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលលើសាសន៍អាម៉ូរី។ នេះជាអ្វីដែលលោកយ៉ូស្វេបានទូលទៅព្រះអម្ចាស់នៅមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល៖ «ព្រះអាទិត្យ ចូរនៅស្ងៀមនៅត្រង់គីបៀន ហើយព្រះច័ន្ទចូរនៅច្រលងអាយាឡូនចុះ។

¹³ព្រះអាទិត្យក៏នៅស្ងៀម ហើយព្រះច័ន្ទក៏ឈប់ដើររហូតដល់ពួកគេបានសងសឹកនឹងខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេចប់។ តើការនេះមិនបានកត់ទុកនៅក្នុងសៀវភៅរបស់យ៉ាស៊ើទេឬអី? ព្រះអាទិត្យឈរទ្រឹងនៅចំកណ្តាលមេឃ វាមិនបានដើរអស់រយៈពេលប្រហែលមួយថ្ងៃ។¹⁴មិនដែលមានថ្ងៃណាដូចថ្ងៃនេះពីមុន ឬទៅក្រោយទៀតឡើយ គឺនៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់ស្តាប់ពាក្យរបស់មនុស្ស។ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់បានច្បាំងជំនួសសាសន៍អ៊ីស្រាអែល។

¹⁵លោកយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោកត្រឡប់ទៅជំរំនៅគីលកាលវិញ។¹⁶ហើយស្តេចទាំងប្រាំអង្គបានរត់គេច និងលាក់ខ្លួននៅក្នុងរូងភ្នំមួយនៅឯម៉ាកេដា។¹⁷គេបានប្រាប់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «ពួកគេរកស្តេចទាំងនោះឃើញហើយ! ស្តេចទាំងប្រាំអង្គបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងរូងភ្នំមួយនៅឯម៉ាកេដា!»។

¹⁸លោកយ៉ូស្វេនិយាយថា៖ «ចូរប្រមៀលថ្មធំមួយដើម្បីបិតមាត់រូងភ្នំ ហើយដាក់ទាហាននៅទីនោះដើម្បីយាមពួកគេ។¹⁹កុំឲ្យឈប់ឡើយ។ ត្រូវដេញតាមខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក និងវាយប្រហារពួកគេ។ កុំអនុញ្ញាត្តឲ្យពួកគេចូលទៅក្នុងទីក្រុងរបស់ពួកគេឡើយ ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ»។

²⁰លោកយ៉ូស្វេ និងកូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានបញ្ចប់ជីវិតអ្នកទាំងនេះដោយការសម្លាប់រង្គាល រហូតដល់ពួកគេស្ទើរតែទាំងអស់បានស្លាប់ មានតែមនុស្សពីរបីនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលរួចជីវិតគេចខ្លួនទៅក្រុងទាំងឡាយដែលមានកំពែង។²¹បន្ទាប់មក ពួកទាហានទាំងអស់បានត្រឡប់ទៅវិញដោយសុខសាន្តទៅជួបលោកយ៉ូស្វេនៅម៉ាកេដា។ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ាននិយាយពាក្យអ្វីមួយម៉ាត់ប្រឆាំងនឹងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឡើយ។

²²បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបាននិយាយថា៖ «ចូរបើកម៉ាត់រូងភ្នំ ហើយចូរនាំស្តេចទាំងប្រាំមកជួបខ្ញុំ»។ ពួកគេបានធ្វើតាមអ្វីដែលលោកបាននិយាយ។²³ពួកគេបាននាំស្តេចទាំងប្រាំអង្គមកពីក្នុងរូងភ្នំមកជួបលោក មានស្តេចក្រុងយេរូសាឡិម ស្តេចក្រុងហេប្រូន ស្តេចក្រុងយ៉ាមុត ស្តេចក្រុងឡាគីស និងស្តេចក្រុងអេក្លូន។

²⁴នៅពេលដែលពួកគេបាននាំពួកស្តេចទាំងអស់មកជួបលោកយ៉ូស្វេ គាត់ក៏បានប្រជុំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់។ លោកនិយាយទៅកាន់មេដឹកនាំរបស់ពួកទាហានដែលបានប្រយុទ្ធក្នុងសមរភូមិជាមួយលោកថា៖ «ចូរដាក់ជើងរបស់អ្នករាល់គ្នានៅលើករបស់ពួកគេទៅ»។ «ដូច្នេះពួកគេបានឡើងមក ហើយដាក់ជើងរបស់ពួកគេលើករបស់ស្តេចទាំងនោះ»។²⁵បន្ទាប់មក លោកបាននិយាយជាមួយពួកគេថា៖ «កុំភ័យខ្លាច និងកុំឲ្យស្រយុតចិត្តឡើយ។ ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានចុះ។ នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើជាមួយសត្រូវទាំងអស់របស់អ្នករាល់គ្នាដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេ។

²⁶បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេបានវាយប្រហារ និងសម្លាប់ស្តេចទាំងនោះទៅ។ លោកបានព្យួរពួកគេនៅលើដើមឈើរហូតដល់ពេលល្ងាច។²⁷នៅពេលថ្ងៃលិច លោកយ៉ូស្វេបានបញ្ជាឲ្យគេដាក់ស្តេចទាំងនោះចុះពីដើមឈើ ហើយបោះពួកគេទៅក្នុងផ្នូរដែលពួកគេបានលាក់ខ្លួន។ ពួកគេបានដាក់ដុំថ្មមួយយ៉ាងធំនៅមាត់ផ្នូរ។ ថ្មទាំងនោះមានរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

²⁸នៅថ្ងៃនោះលោកយ៉ូស្វេបានវាយយកម៉ាកាដាដោយរបៀបនេះឯង ហើយបានសម្លាប់អ្នកទាំងអស់នោះដោយដាវ ទាំងស្តេចរបស់អ្នកទាំងនោះផង។ លោកបានកម្ទេចពួកគេទាំងស្រុង និងកម្ទេចអ្វីៗដែលមានជីវិតនៅទីនោះដែរ។ លោកបានប្រព្រឹត្តចំពោះស្តេចស្រុកម៉ាកាដាដូចដែលលោកបានប្រព្រឹត្តចំពោះស្តេចក្រុងយេរីខូដែរ។

²⁹លោកយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានឆ្លងកាត់ពីម៉ាកាដាទៅលិបណា។³⁰ព្រះអម្ចាស់ក៏បានប្រទានក្រុងនោះ និងស្តេចរបស់ក្រុងនោះដល់ដៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែរ។ លោកយ៉ូស្វេបានវាយប្រហារគ្រប់ទាំងជីវិតទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងក្រុងនោះជាមួយនឹងដាវរបស់លោក។ លោកមិនបានអនុញ្ញាត្តឲ្យនរណាម្នាក់មានជីវិតឡើយ។ លោកបានប្រព្រឹត្តចំពោះស្តេចក្រុងនោះ ដូចជាស្តេចក្រុងយេរីខូដែរ។

³¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានឆ្លងកាត់ពីលីបណាទៅឡាគីស។ លោកបានបោះជំរំនៅទីនោះហើយប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយក្រុងនោះ។³²ព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ក្រុងឡាគីសមកក្នុងដៃរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ លោកយ៉ូស្វេបានវាយក្រុងនោះបាននៅថ្ងៃទីពីរ។ លោកបានវាយប្រហារដោយដាវលើគ្រប់ទាំងជីវិតទាំងអស់ដែលនៅក្នុងក្រុង ដូចដែលលោកបានធ្វើចំពោះក្រុងលីបណាដែរ។

³³បន្ទាប់មក ព្រះបាទហោរ៉ាម ស្តេចស្រុកកេស៊ើរឡើងមកជួយក្រុងឡាគីស។ លោកយ៉ូស្វេវាយប្រហារស្តេច និងពួកទាហានដែលនៅជាមួយរហូតដល់គ្មាននរណាម្នាក់នៅរស់ឡើយ។

³⁴បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេ និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោកឆ្លងកាត់ពីឡាគីសទៅអេក្លូន។ ពួកគេបោះជំរំនៅក្បែរនោះ និងប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយក្រុងនោះ³⁵ហើយវាយយកក្រុងនោះបាននៅថ្ងៃនោះឯង។ ពួកគេបានកម្ទេចអ្នកក្រុងនោះដោយដាវ ហើយពួកគេបានកម្ទេចអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងក្រុងនោះ ដូចដែលលោកបានធ្វើចំពោះក្រុងឡាគីសដែរ។

³⁶បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេ និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ចេញពីអេក្លូនទៅហេប្រុន។³⁷ពួកគេបានប្រកាសសង្គ្រាមប្រឆាំងក្រុងនោះ។ ពួកគេវាយក្រុងនោះបាន ហើយកម្ទេចក្រុងនោះ និងអ្នកនៅក្រុងនោះដោយដាវ រួមទាំងស្តេច និងភូមិដែលនៅជុំវិញ គ្មាននរណាម្នាក់នៅរស់ឡើយ ដូចដែលលោកយ៉ូស្វេបានប្រព្រឹត្តចំពោះអេក្លូនដែរ។ លោកបានកម្ទេចក្រុងនោះ និងជីវិតដែលមាននៅក្នុងក្រុងនោះទាំងស្រុង។

³⁸បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេត្រឡប់ក្រោយ ជាមួយពួកទាហានទាំងអស់ដែលទៅជាមួយលោក ហើយពួកគេឆ្លងទៅដេបៀរ ហើយប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយក្រុងនោះ។³⁹លោកវាយបានក្រុងនោះ ហើយសម្លាប់ស្តេច ព្រមទាំងកម្ទេចភូមិដែលនៅជិតៗនោះ។ ពួកគេបានកម្ទេចអ្នកក្រុងនោះដោយដាវ និងបំផ្លាញអ្នកទាំងនោះទាំងស្រុងគ្រប់ទាំងជីវិតដែលនៅក្នុងក្រុងនោះដែរ។ លោកយ៉ូស្វេមិនទុកឲ្យនរណាាមានជីវិតឡើយ ដូចដែលលោកបានធ្វើចំពោះហេប្រូន និងដូចដែលលោកបានធ្វើចំពោះក្រុងលីបណា និងស្តេចក្រុងនោះដែរ។

⁴⁰លោកយ៉ូស្វេកាន់កាប់ទឹកដីទាំងអស់ ទាំងតំបន់ភ្នំនេកេវ តំបន់ទំនាប និងជើងភ្នំ។ លោកមិនទុកឲ្យស្តេចណាមួយរបស់ពួកគេនៅមានជីវិតឡើយ។ លោកបានកម្ទេចគ្រប់ទាំងជីវិត ដូចដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបង្គាប់។⁴¹លោកយ៉ូស្វេបានកម្ទេចពួកគេដោយដាវចាប់ពីកាដេសបានា ដល់កាសា និងចាប់ពីតំបន់កូសែន ដល់គីបៀន។

⁴²លោកយ៉ូស្វេបានវាយប្រហារស្តេចទាំងអស់ និងដណ្តើមយកទឹកដីរបស់ពួកគេក្នុងពេលតែមួយដោយសារព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលប្រយុទ្ធជំនួសពួកគេ។⁴³បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោកត្រឡប់ទៅជំរំនៅគីលកាលវិញ។

11

¹នៅពេលដែលព្រះបាទយ៉ាប៊ីនជាស្តេចក្រុងហាសោរបានឮដំណឹងនេះ ស្តេចបានផ្ញើសារទៅព្រះបាទយ៉ាូបាប់ជាស្តេចក្រុងម៉ាដូន ទៅស្តេចក្រុងស៊ីមរ៉ូន និងទៅស្តេចក្រុងអាសាប។²ស្តេចក៏បានផ្ញើសារទៅស្តេចទាំងអស់ដែលនៅតំបន់ភ្នំភាគខាងជើង នៅជ្រលងទន្លេយ័រដាន់ខាងត្បូងគីណារ៉ូតនៅតំបន់វាលទំនាប និងនៅតំបន់ភ្នំនៃក្រុងឌ័រទៅភាគខាងលិច។³ស្តេចក៏បានផ្ញើសារទៅស្រុកកាណានពីខាងកើតដល់ខាងលិច ទៅជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិហេត ជនជាតិពេរីស៊ីត ជនជាតិយេប៊ូសនៅតំបន់ភ្នំ និងជនជាតិហេវីក្បែរភ្នំហ៊ើរម៉ូន នៅក្នុងទឹកដីមីសបាដែរ។

⁴ទាហានរបស់ពួកគេទាំងអស់ចេញមកជាមួយពួកគេ ទាហានមានចំនួនច្រើនឥតគណនា គឺមានចំនួនដូចខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រ។ ពួកគេមានសេះ និងរទេះចម្បាំងយ៉ាងច្រើន។⁵ស្តេចទាំងនេះបានណាត់ជួបគ្នាក្នុងពេលតែមួយ ហើយពួកគេបោះជំរំនៅមេរ៉ូម ដើម្បីវាយប្រហារអ៊ីស្រាអែល។

⁶ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «កុំឲ្យខ្លាចវត្តមានរបស់ពួកគេឡើយ ព្រោះថ្ងៃស្អែកថ្មើរនេះយើងនឹងប្រគល់ពួកគេមកអ៊ីស្រាអែលជាសាកសព។ ចូរកាត់សរសៃជើងសេះ និងដុតរទេះសេះរបស់ពួកគេចោលទៅ»។⁷លោកយ៉ូស្វេ និងប្រុសៗអ្នកចម្បាំងទាំងអស់បានមក។ រំពេចនោះពួកគេបានមកដល់ត្រង់ជ្រោះមេរ៉ូម និងវាយប្រហារសត្រូវ។

⁸ព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់សត្រូវមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ៊ីស្រាអែល ហើយពួកគេបានវាយប្រហារអ្នកទាំងនោះដោយដាវ និងដេញតាមពួកគេរហូតដល់ស៊ីដូនក្នុងតំបន់ក្រុងមីស‌រិផូតម៉ែមនិងជ្រលងមីសបានៅទិសខាងកើត។ ពួកគេវាយប្រហាររហូតដល់គ្មាននរណាម្នាក់នៅរស់ឡើយ។⁹លោកយ៉ូស្វេបានប្រព្រឹត្តជាមួយពួកគេដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកកាន់លោក។ លោកបានកាត់សរសៃកែងជើងសេះ និងបានដុតរទេះចំបាំងចោល។

¹⁰លោកយ៉ូស្វេបានត្រឡប់ក្រោយនៅពេលនោះ យើងកាន់កាប់ក្រុងហាសោរ។ លោកបានប្រហារស្តេចក្រុងនោះដោយដាវ។ (ហាសោរមេដឹកនាំលើអាណាចក្រទាំងអស់នេះ)។¹¹ពួកគេបានកំទេចដោយដាវគ្រប់ទាំងជីវិតដែលមាននៅពេលនោះ ហើយលោកបានកម្ទេចពួកគេ ដូច្នេះ គ្នានជីវិតណាមួយនៅរស់ឡើយ។ បន្ទាប់មក លោកបានដុតក្រុងហាសោរចោល។

¹²លោកយ៉ូស្វេបានកាន់កាប់ទីក្រុងរបស់ស្តេចទាំងឡាយ។ លោកក៏បានចាប់ស្តេចទាំងអស់ និងសម្លាប់ពួកគេចោលដោយដាវ។ លោកបានកម្ទេចពួកគេចោលដោយសារដាវ ដូចដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់។¹³អ៊ីស្រាអែលមិនបានដុតក្រុងណាដែលនៅលើភ្នំទេ លើកលែងក្រុងហាសោរប៉ុណ្ណោះ។ មានតែក្រុងមួយនេះគត់ដែលលោកបានដុត។

¹⁴ទាហានអ៊ីស្រាអែលបានយកជ័យភណ្ឌពីក្រុងទាំងនេះជាមួយនឹងហ្វូងសត្វសម្រាប់ខ្លួនពួកគេផ្ទាល់។ ពួកគេសម្លាប់មនុស្សទាំងអស់ដោយដាវ រហូតគ្មាននរណារួចជីវិតឡើយ។ ពួកគេមិនឲ្យជីវិតណាមួយនៅរស់ឡើយ។¹⁵ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់លោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ដូចគ្នាដែរលោកម៉ូសេក៏បង្គាប់ដល់លោកយ៉ូស្វេ ដូច្នេះហើយលោកយ៉ូស្វេបានធ្វើតាមទាំងអស់។ លោកបានធ្វើសម្រេចទាំងអស់គ្រប់អ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេឲ្យធ្វើ។

¹⁶លោកយ៉ូស្វេបានកាន់កាប់ទឹកដីទាំងអស់ ទាំងតំបន់ភ្នំ តំបន់ណេកិប ទឹកដីកូសែន តំបន់ជើងភ្នំ ជ្រលងទន្លេយ័រដាន់ តំបន់ភ្នំរបស់អ៊ីស្រាអែល និងតំបន់វាលទំនាប។¹⁷ពីភ្នំហាឡាក់នៅជិតស្រុកអេដុំ និងទៅខាងជើងដល់បាល‌កាដ នៅក្នុងជ្រោះជិតភ្នំលីបង់ក្រោមភ្នំហ៊ើរ‌ម៉ូន លោកចាប់បានស្តេចទាំងអស់ ហើយសម្លាប់ពួកគេចោល។

¹⁸លោកយ៉ូស្វេបានធ្វើសង្គ្រាមអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរជាមួយស្តេចទាំងអស់នេះ។¹⁹គ្មានក្រុងណាមួយបានប្រកាសសន្តិភាពជាមួយទាហានអ៊ីស្រាអែលឡើយ លើកលែងតែពួកហេវីដែលរស់នៅក្រុងគីបៀនចេញ។ អ៊ីស្រាអែលកាន់កាប់ទីក្រុងទាំងអស់ដោយធ្វើសង្គ្រាម។²⁰ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ពួគគេរឹង ដើម្បីឲ្យពួកគេធ្វើសង្គ្រាមជាមួយអ៊ីស្រាអែល ដូច្នេះហើយបានជាលោកយ៉ូស្វេកម្ទេចពួកគេដោយគ្មានមេត្តា ដូចអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានណែនាំដល់លោកម៉ូសេស្រាប់។

²¹នៅគ្រានោះ លោកយ៉ូស្វេបានចេញមក ហើយលោកបានកម្ទេចជន‌ជាតិអា‌ណាក់។ លោកបានធ្វើការនេះនៅតំបន់ភ្នំ នៅហេប្រុន នៅដេបៀរ នៅអាណាក់ និងតំបន់ភ្នំនៅយូដា និងនៅតំបន់ភ្នំស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ លោកយ៉ូស្វេបានសម្លាប់ពួកគេ ហើយកម្ទេចក្រុងរបស់ពួកគេ។²²គ្មានពួកអាណាក់ណាម្នាក់បន្តមានជីវិតនៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលឡើយ លើកលែងតែនៅក្រុងកាសា ក្រុងកាដ និងក្រុងអាសដូឌប៉ុណ្ណោះ។

²³ដូច្នេះ លោកយ៉ូស្វេកាន់កាប់ទឹកដីទាំងមូលដូចដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេ។ លោកយ៉ូស្វេបានចែកទឹកដីនេះទុកជាមរតកសម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ចែកទៅតាមកុលសម្ព័ន្ធនីមួយៗ។ បន្ទាប់មក ទឹកដីនោះក៏លែងមានសង្គ្រាមទៀតដែរ។

12

¹ទាំងអស់នេះគឺជាស្តេចដែលនៅក្នុងទឹកដីដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដណ្តើមបាន។ ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលកាន់កាប់ទឹកដីនៅខាងកើតទន្លេយ័រដាន់ជាកន្លែងដែលថ្ងៃរះ ចាប់ពីជ្រលងភ្នំអើ‌ណូន រហូតដល់ភ្នំហ៊ើរ‌ម៉ូន និងតំបន់អារ៉ាបាទៅទិសខាងកើង។²ព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្ដេចរបស់ជន‌ជាតិអាម៉ូរី នៅក្រុងហេស‌បូន។ ស្តេចគ្រប់‌គ្រងចាប់តាំងពីអារ៉ូ‌អ៊ើរ ដែលនៅក្បែរទឹកធ្លាក់អើ‌ណូន ចាប់ពីស្រុកដែលនៅពាក់កណ្ដាលជ្រោះនោះ និងមួយចំហៀងស្រុកកាឡាដ រហូតដល់ទន្លេយ៉ាបុក នៅព្រំ‌ប្រទល់ស្រុកអាំម៉ូន។

³ព្រះបាទស៊ីហុនក៏គ្រប់គ្រងនៅតំបន់អារ៉ាបារហូតដល់សមុទ្រគេនេសារ៉ែតទៅដល់ភាគខាងកើតរហូតដល់សមុទ្រអារ៉ាបា (សមុទ្រទឹកប្រៃ) នៅភាគខាងកើត តាមផ្លូវទៅប៉េតយេស៊ីមុត ហើយនៅភាគខាងត្បូងរហូតដល់ជើងភ្នំពីសកា។⁴ព្រះបាទអុកជាស្តេចស្រុកបាសានជាជនជាតិរ៉េផែម រស់នៅក្រុងអាសថារ៉ូត និងក្រុងអេទ្រី។⁵ស្តេចគ្រប់គ្រងភ្នំហ៊ើមូន ក្រុងហាល់កា និងស្រុកបាសានទាំងមូល រហូតដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកកេស៊ួរី និងស្រុកម៉ាកាធី និងស្រុកកាឡាដមួយចំហៀង ទៅដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកស្តេចស៊ីហុន និងស្តេចក្រុងហេសបូន។

⁶លោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានវាយប្រហារពួកគេ ហើយលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឲ្យទឹកដីនោះដល់កុលសម្ព័ន្ធរ៉ូបេន កុលសម្ព័ន្ធកាដ និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលជាកម្មសិទ្ធិ។

⁷ទាំងនេះជាស្តេចនៅលើទឹកដីដែលលោកយ៉ូស្វេ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលវាយដណ្តើមបាននៅលើភាគខាងលិចទន្លេយ័រដាន់ ចាប់តាំងពីបាល់កាដនៅក្នុងជ្រលងភ្នំលីបង់ទៅដល់ភ្នំហាឡាក់ជិតស្រុកអេដុំ។ លោកយ៉ូស្វេបានប្រគល់ទឹកដីទាំងនេះដល់កុលសម្ពន្ធអ៊ីស្រាអែលជាកម្មសិទ្ធិ។⁸លោកបានប្រគល់តំបន់ភ្នំ តំបន់ទំនាប តំបន់អារ៉ាបា ជំរាលភ្នំ វាលរហោស្ថាន និងតំបន់ណេកិបជាទឹកដីរបស់ជនជាតិហេត ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិកាណាន ជនជាតិពេរីស៊ិត ជនជាតិហេវី និងជនជាតិយេប៉ូសដល់ពួកគេ។

⁹ស្តេចទាំងអស់រួមទាំងស្តេចក្រុងយេរីខូ ស្តេចក្រុងអៃដែលនៅជិតបេតអែល¹⁰ស្តេចក្រុងយេរូសាឡិម¹¹ស្តេចក្រុងអេណាអ៊ីម ស្តេចក្រុងយ៉ាមូត ស្តេចក្រុងឡាគីស¹²ស្តេចក្រុងអេក្លូន ស្តេចក្រុងកេស៊ើរ

¹³ស្ដេចក្រុងដេបៀរ ស្ដេចក្រុងកេឌើរ¹⁴ស្ដេចក្រុងហោ‌ម៉ា ស្ដេចក្រុងអើរ៉ាត¹⁵ស្ដេចក្រុងលីប‌ណា ស្ដេចក្រុងអាឌូ‌ឡាំ¹⁶ស្ដេចក្រុងម៉ា‌កេដា ស្ដេចក្រុងបេត‌អែល

¹⁷ស្ដេចក្រុងតាពូរ ស្ដេចក្រុងហេភើរ¹⁸ស្ដេចក្រុងអាផេក ស្ដេចក្រុងឡា‌សា‌រ៉ូន¹⁹ស្ដេចក្រុងម៉ាដូន ស្ដេចក្រុងហា‌សោរ²⁰ស្ដេចក្រុងស៊ីម‌រ៉ូន មេរ៉ូន ស្ដេចក្រុងអាក‌សាប

²¹ស្ដេចក្រុងតា‌អា‌ណាក់ ស្ដេចក្រុងមេគី‌ដោ²²ស្ដេចក្រុងកេដែស ស្ដេចក្រុងយ៉ុក‌នាម នៅភ្នំកើមែល²³ស្ដេចក្រុងដោរនៅវាលរាប‌ដោរ ស្ដេចក្រុងកូយីម នៅជិតគីល‌កាល់²⁴ស្ដេចក្រុងធើសា។ ចំនួនស្តេចទាំងអស់មានសាមសិបមួយអង្គ។

13

¹លោកយ៉ូស្វេមានវ័យចាស់ណាស់ហើយនៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកថា៖ «អ្នកកាន់តែចាស់ណាស់ហើយ ប៉ុន្តែ នៅមានទឹកដីជាច្រើនទៀតដែលត្រូវវាយយក។

²នេះជាទឹកដីដែលនៅសេសសល់៖ គឺស្រុកភីលីស្ទីនទាំងមូល និងអស់ទាំងស្រុកកេស៊ូ‌រី³(ពីស៊ីហោ ដែលនៅខាងកើតអេស៊ីប ភាគខាងជើងជាប់ព្រំប្រទល់អេក្រុន ដែលជាទឹកដីស្រុកកាណាន អ្នកគ្រប់គ្រងរបស់ស្រុកភីលីស្ទីនទាំងប្រាំ គឺក្រុងកាសា ក្រុងអាស‌ដូឌ ក្រុងអាស‌កាឡូន ក្រុងកាថ និងក្រុងអេក្រូន ជាទឹកដីរបស់ជន‌ជាតិអាវីម)។

⁴នៅភាគខាងត្បូង នៅមានទឹកដីទាំងមូលរបស់ជនជាតិកាណាន និងក្រុងមារ៉ា ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ជន‌ជាតិស៊ីដូន ដល់ក្រុងអាផែក និងព្រំ‌ប្រទល់ស្រុកអាម៉ូរី⁵ដល់ទឹកដីស្រុកកេបាល និងស្រុកលីបង់ទាំងមូល ដែលនៅទិសខាងកើត ពីបាល‌កាដ ក្រោមជើងភ្នំហ៊ើរ‌ម៉ូន រហូតដល់ឡាបូហា‌ម៉ាត់។

⁶ក៏មានទឹកដីរបស់ជនជាតិស៊ីដូននៅតំបន់ភ្នំពីលីបង់រហូតដល់ក្រុងមីស‌រិផូត ម៉ែម ព្រមទាំងប្រជាជនស៊ីដូនដែរ។ យើងនឹងដេញពួកគេចេញនៅមុខទាហានអ៊ីស្រាអែល។ ត្រូវបែងចែកទឹកដីនេះជាកម្មសិទ្ធិដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដូចដែលយើងបានបង្គាប់អ្នក។⁷ត្រូវបែងចែកទឹកដីនេះទៅកាន់កុលសម្ព័ន្ធទាំងប្រាំបួន និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេពាក់កណ្តាលទៀត។

⁸សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេពាក់កណ្តាលទៀត កុលសម្ព័ន្ធរូបេន កុលសម្ព័ន្ធកាដ បានទទួលមរតករបស់ពួកគេដែលលោកម៉ូសេបានប្រគល់ដល់ពួកគេរួចហើយនៅភាគខាងកើតទន្លេយ័រដាន់⁹ចាប់តាំងពីក្រុងអារ៉ូ‌អ៊ើរ ដែលស្ថិតនៅក្បែរទន្លេអើ‌ណូន (រួមទាំងក្រុងដែលស្ថិតនៅកណ្ដាលជ្រលងភ្នំ) ដល់ខ្ពង់រាបមេដេ‌បាទាំងមូល រហូតដល់ក្រុងឌីបូន

¹⁰ក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់ស្តេចស៊ីហុន ជាស្ដេចអាម៉ូរី ដែលគ្រប់គ្រងនៅក្រុងហេស‌បូន រហូតដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកអាំមូន¹¹ស្រុកកាឡាដទឹកដីស្រុកកេ‌ស៊ួ‌រី និងម៉ាកា‌ធី ទាំងតំបន់ភ្នំហ៊ើរ‌ម៉ូនទាំងអស់ និងពីបាសានទាំងមូល ដល់សាល‌កា¹²ទាំងតំបន់ទាំអស់របស់ព្រះ‌បាទអុក នៅស្រុកបាសាន ដែលសោយរាជ្យនៅក្រុងអាសថា‌រ៉ូត និងក្រុងអេទ្រី ទាំងនេះជាជនជាតិរ៉េផែមដែលនៅសេសសល់ លោកម៉ូសេបានវាយប្រហារពួកគេ និងដេញពួកគេចេញ។

¹³ប៉ុន្តែ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមិនបានបណ្តេញជន‌ជាតិកេស៊ូ‌រី និងជន‌ជាតិម៉ាកា‌ធីចេញឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ជន‌ជាតិកេស៊ូ‌រី និងជន‌ជាតិម៉ាកា‌ធីរស់នៅក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ។

¹⁴ចំពោះកុលសម្ព័ន្ធលេវីវិញលោកម៉ូសេមិនបានប្រគល់ទឹកដីជាមរតកទេ។ តង្វាយដុតដែលគេថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាមរតករបស់ពួកគេ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេ។

¹⁵លោកម៉ូសេបានចែកទឹកដីមរតកដល់កុលសម្ព័ន្ធរូបេន តាមអំបូររៀងៗខ្លួន។¹⁶ទឹកដីរបស់គេចាប់ពីក្រុងអារ៉ូ‌អ៊ើរ ដែលស្ថិតនៅក្បែរទន្លេអើ‌ណូន និងក្រុងដែលស្ថិតនៅកណ្ដាលជ្រលងភ្នំ ព្រមទាំងខ្ពង់រាបទាំងមូលក្បែរមេ‌ដេបា។

¹⁷កុលសម្ព័ន្ធរូបេនក៏ទទួលបានក្រុងហេស‌បូន និងក្រុងទាំងប៉ុន្មាននៅលើខ្ពង់រាប គឺក្រុងឌីបូន ក្រុងបាមូត បាល ក្រុងបេត បាល‌មេយ៉ូន¹⁸ក្រុងយ៉ាហាស ក្រុងកេដេ‌មូត ក្រុងមេផាត¹⁹ក្រុងគារយ៉ា‌ថែម ក្រុងស៊ីប‌ម៉ា ក្រុងសេរេត-‌ហា‌សាកា ដែលស្ថិតនៅជ្រលងភ្នំុ។

²⁰កុលសម្ព័ន្ធរូបេនក៏ទទួលបានក្រុងបេត‌ពេ‌អ៊រ ជម្រាលភ្នំពីសកា ក្រុងបេត‌យេ‌ស៊ីម៉ុត²¹ក្រុងទាំងអស់នៅតំបន់ខ្ពង់រាប អាណា‌ចក្រទាំងមូលរបស់ព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្ដេចរបស់ជន‌ជាតិអាម៉ូរី គ្រងរាជ្យនៅក្រុងហេស‌បូន ដែលលោកម៉ូសេបានវាយប្រហាររួមជាមួយអ្នកដឹកនាំដទៃទៀតរបស់ជន‌ជាតិម៉ាឌាន ជន‌ជាតិអេវី ជន‌ជាតិរេគែម ជន‌ជាតិស៊ើរ ជន‌ជាតិហ៊ើរ និងជន‌ជាតិរេបា ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទស៊ីហុន ដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះ។

²²ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលក៏បានសម្លាប់បាឡាមជាកូនរបស់បេអ៊រ ដែលជាគ្រូទាយដែរ ក្នុងចំណោមអ្នកផ្សេងទៀតដែលពួកគេបានសម្លាប់។²³ព្រំប្រទល់របស់កុលសម្ព័ន្ធរូបេនគឺទន្លេយ័រដាន់គឺជាខ្សែខាន់។ នេះគឺជាមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធរូបេន ដែលចែកដល់គ្រប់អំបូរទាំងអស់របស់ពួកគេ ជាមួយនឹងក្រុង និងភូមិរបស់ពួកគេ។

²⁴នេះគឺជាអ្វីដែលលោកម៉ូសេបានប្រគល់ដល់កុលសម្ព័ន្ធកាដតាមអំបូរនីមួយៗ៖²⁵ទឹកដីរបស់ពួកគេ គឺស្រុកយ៉ា‌ស៊ើរ ក្រុងទាំងប៉ុន្មាននៅស្រុកកាឡាដ និងស្រុកអាំម៉ូនពាក់កណ្ដាល រហូតដល់អារ៉ូ‌អើរ ដែលនៅខាងកើតក្រុងរ៉ាបាត²⁶ពីក្រុងហេស‌បូន រហូតដល់ក្រុងរ៉ាម៉ាត មីសប៉េ និងក្រុងបេ‌ថូ‌នីម ពីក្រុងម៉ាហា‌ណែមរហូតដល់ព្រំ‌ប្រទល់ស្រុកដេបៀរ។

²⁷នៅក្នុងជ្រលងភ្នំ លោកម៉ូសេបានឲ្យក្រុងបេត‌ហា‌រ៉ាម ក្រុងបេត‌នីម‌រ៉ា ក្រុងស៊ូកុត និងក្រុងសាផូនដែលជាចំណែកទឹកដីចុងក្រោយនៃអាណា‌ចក្ររបស់ព្រះ‌បាទស៊ីហុន ជាស្ដេចហេស‌បូន ដែលមានទន្លេយ័រដាន់ជាព្រំ‌ប្រទល់ រហូតដល់ចុងសមុទ្រគេ‌នេ‌សារ៉ែតភាគខាងលិចក្រោយទន្លេយ័រដាន់ដល់ពួកគេ។²⁸នេះជាមរតករបស់កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ តាមអំបូរ ជាមួយនឹងទីក្រុង និងភូមិទាំងឡាយ។

²⁹លោកម៉ូសេបានឲ្យទឹកដីជាមរតកដល់កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាល។ លោកបានផ្តល់ឲ្យប្រជាជនក្នុងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលតាមអំបូររបស់គេ។³⁰ទឹកដីរបស់ពួកគេចាប់តាំងពីស្រុកម៉ាហា‌ណែម ស្រុកបាសាន អាណា‌ចក្រទាំងមូលរបស់ព្រះ‌បាទអុក ស្ដេចស្រុកបាសាន រូមទាំងក្រុងទាំងឡាយនៅយ៉ាអៀរ ក្នុងស្រុកបាសាន³¹ដែលមានចំនួនហុកសិបស្រុកកាឡាដពាក់កណ្ដាល ក្រុងអាសថា‌រ៉ូត និងក្រុងអេទ្រី (ជារាជធានីរបស់ព្រះ‌បាទអុកបាសាន)។ ទឹកដីទាំងនេះបានប្រគល់ឲ្យពូជអំបូរពាក់កណ្ដាលរបស់លោកម៉ាកៀរនៃកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ ឲ្យដល់គ្រួសារនីមួយៗរបស់ពួកគេ។

³²នេះគឺជាទឹកដីដែលលោកម៉ូសេបានប្រគល់ដល់ពួកគេនៅលើវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ក្រោយទន្លេយ័រដាន់ខាងកើតក្រុងយេរីខូ។³³លោកម៉ូសេមិនបានប្រគល់ទឹកដីជាមរតកដល់កុលសម្ព័ន្ធលេវីទេ។ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលជាមរតករបស់ពួកគេ ដូចដែលលោកបាននិយាយជាមួយពួកគេ។

14

¹ទាំងអស់នេះជាតំបន់ដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានទទួលជាមរតករបស់ពួកគេនៅក្នុងស្រុកកាណាន ដែលមានលោកបូជាចារ្យអេលាសា លោកយ៉ូស្វេជាកូនរបស់នូន និងដោយមេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធដូនតារបស់ពួកគេ ជាមួយនឹងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានបែងចែកឲ្យពួកគេ។

²មរតករបស់ពួកគេត្រូវបានជ្រើសរើសដោយការចាប់ឆ្នោតគឺសម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធទាំងប្រាំបួន និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាល ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។³លោកម៉ូសេក៏បានផ្តល់ទឹកដីជាមរតកដល់កុលសម្ព័ន្ធទាំងពី និងកុលសម្ព័ន្ធពាក់កណ្តាលទៀតនៅឯត្រោយម្ខាងទន្លេយ័រដាន់ ប៉ុន្តែ ពួកលេវីមិនទទួលបានទឹកដីជាមរតកឡើយ។⁴កុលសម្ព័ន្ធរបស់លោកយ៉ូសែប តាមពិតទៅគឺពីរកុលសម្ព័ន្ធ គឺម៉ាណាសេ និងអេប្រាអ៊ីម។ កុលសម្ព័ន្ធលេវីមិនទទួលបានទឹកដីជាមរតកទេ ប៉ុន្តែ មានក្រុងសម្រាប់រស់នៅ ដែលមានកន្លែងសម្រាប់សត្វពាហនៈរបស់ពួគេ និងដាក់ទ្រព្យរបស់ពួកគេ។⁵ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើទៅតាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ ដូច្នេះ គេបានបែងចែកទឹកដីគ្នា។

⁶បន្ទាប់មក កុលសម្ព័ន្ធយូដាមកជួបលោកយ៉ូស្វេនៅគីលកាល។ លោកកាលែបកូនរបស់លោកយេភូនេក្នុងអំបូរកេណាសនិយាយទៅកាន់លោកថា៖ «អ្នកដឹងពីអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គដែលទាក់ទងលោក ហើយនឹងខ្ញុំនៅការដេស បានៀរ។⁷កាលនោះខ្ញុំអាយុសែសិបឆ្នាំនៅពេលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅកាដេស បារនាដើម្បីស៊ើបការណ៍ក្នុងទឹកដីនេះ។ ខ្ញុំបានរាយការណ៍ដល់លោកនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។

⁸ប៉ុន្តែ បងប្អូនដែលទៅជាមួយខ្ញុំបានធ្វើឲ្យប្រជាជនបាក់ទឹកចិត្តជាមួយនឹងសេចក្តីភ័យខ្លាច។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានដើរតាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្ញុំយ៉ាងអស់ពីចិត្ត។⁹លោកម៉ូសេបានស្បថនៅថ្ងៃនោះថា៖ «ទឹកដីដែលជើងរបស់អ្នកឆ្លងកាត់នឹងក្លាយទៅជាមរតករបស់អ្នក និងរបស់កូនចៅរបស់ជារៀងរហូត ដោយសារតែអ្នកបានដើរតាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្ញុំយ៉ាងអស់ពីចិត្ត»។

¹⁰ឥឡូវមើលចុះ! ព្រះអម្ចាស់បានទុកជីវិតឲ្យខ្ញុំនៅសែសិបប្រាំឆ្នាំក្រោយមកនេះ ដូចដែលព្រះអង្គមានបន្ទូល គឺចាប់ពីពេលដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកម៉ូសេពេលដែលអ៊ីស្រាអែលដើរនៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ ឥឡូវមើលចុះ! នៅថ្ងៃនេះខ្ញុំអាយុបានប៉ែតសិបប្រាំឆ្នាំហើយ។¹¹នៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនៅតែមានកម្លាំងដូចនៅថ្ងៃដែលលោកម៉ូសេបញ្ជូនខ្ញុំទៅដែរ។ កម្លាំងរបស់ខ្ញុំនៅពេលនេះ គឺខ្លាំងដូចពីមុន សម្រាប់ធ្វើសង្គ្រាម សម្រាប់ទៅ និងមក។

¹²ដូច្នេះ សូមប្រគល់តំបន់ភ្នំនេះមកឲ្យខ្ញុំឥឡូវនេះ ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់បានសន្យាដល់ខ្ញុំនៅថ្ងៃនោះ។ ដូចដែលអ្នកបានឮនៅថ្ងៃនោះថា ជនជាតិអាណាក់ ដែលនៅទីនោះក្រុងរបស់គេជាក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំ។ ព្រះអម្ចាស់នឹងគង់នៅជាមួយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងដេញអ្នកទាំងនោះចេញដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូល»។

¹³បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេក៏ឲ្យពរលោក ហើយប្រគល់ក្រុងហេប្រូនជាមរតកដល់កាលែបជាកូនរបស់លោកយេភូនេ។¹⁴ដូច្នេះ ហេប្រូនក្លាយជាមរតករបស់លោកកាលែបជាកូនរបស់លោកយេភូនេក្នុងអំបូកេណាសរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ដោយសារលោកបានដើរតាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលដោយអស់ពីចិត្ត។¹⁵ឥឡូវនេះក្រុងពីមុនដែលមានឈ្មោះថា គៀយ៉ាតអេបាបានប្តូរឈ្មោះមកហេប្រូនវិញ។ (អេបាជាក្រុងដែលមានមនុស្សមាឌធំៗក្នុងចំណោមអាណាក់)។ បន្ទាប់មក ទឹកដីនោះលែងមានសង្គ្រាមទៀតហើយ។

15

¹ទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធយូដាដែលប្រគល់តាមអំបូររបស់គេរៀងៗខ្លួនគឺចាប់ពីព្រំប្រទល់ភាគខាងត្បូងស្រុកអេដុំ ជាមួយនឹងវាលរហោស្ថានស៊ីននៅខាងត្បូងបំផុត។²ព្រំប្រទល់របស់ពួកគេនៅខាងត្បូងចាប់ពីចុងសមុទ្រអំបិល ចាប់ពីជ្រោយដែលបែរទៅទិសខាងត្បូង។

³ព្រំប្រទល់បន្ទាប់របស់ពួកគេចាប់ពីភាគខាងត្បូងនៃភ្នំអាក្រាប៊ីមរហូតដល់ស៊ីន ហើយបន្តរហូតដល់ភាគខាងត្បូងកាដេស បានៀរ តាមហេតស្រូន ហើយឡើងទៅអាដា និងការកា។⁴វាត្រូវឆ្លងកាត់អាសមូន រហូតដល់ស្រុកអស៊ីប ហើយមកទល់នឹងសមុទ្រ។ នេះជាព្រំប្រទល់ខាងត្បូងរបស់ពួកគេ។

⁵ព្រំប្រទល់ភាគខាងកើតគឺសមុទ្រអំបិល នៅមាត់ទន្លេយ័រដាន់។ ព្រំប្រទល់ភាគខាងជើងចាប់ពីជ្រោយសមុទ្រ នៅឯម៉ាត់ទន្លេយ័រដាន់។⁶ចាប់ពីបេត ហុកឡា កាត់តាមខាងជើងបេតអា‌រ៉ាបា។ បន្ទាប់មកវាទៅជាប់នឹងផ្ទាំងថ្មបូហានដែលជាឈ្មោះកូនរបស់លោករូបេន។

⁷បន្ទាប់មក ព្រំ‌ប្រទល់នេះទៅដល់ក្រុងដេបៀរ តាមជ្រលងភ្នំអាគ័រ និងទៅខាងជើងទៅកាន់គីល‌កាល់ ដែលនៅទល់មុខភ្នំអាឌូ‌មីម ដែលនៅខាងត្បូងជ្រលងភ្នំ។ បន្ទាប់មក ព្រំ‌ប្រទល់ឆ្ឆងកាត់ប្រភពទឹកអេន សេ‌ម៉េស ហើយទៅអេន រ៉ូកែល។⁸បន្ទាប់មក ព្រំប្រទល់ទៅដល់ជ្រលងភ្នំហ៊ិនុម ទៅដល់ខាងត្បូងក្រុងយេប៊ូស (ដែលជាក្រុងយេរូ‌សាឡិម)។ បន្ទាប់មក បន្តរហូតដល់កំពូលភ្នំដែលនៅលើជ្រលងភ្នំហ៊ីនុមភាគខាងលិច ដែលនៅចុងខាងជើងជ្រលងភ្នំរេផែម។

⁹បន្ទាប់មក ព្រំប្រទល់លាតសន្ធឹងពីកំពូលភ្នំទៅដល់ប្រភពទឹកណិប‌តា ហើយបន្តពីនោះទៅដល់ក្រុងនានានៃភ្នំអេប្រូន។ បន្ទាប់មក ព្រំប្រទល់បត់ជុំវិញក្រុងបាឡា (គឺដូចក្រុងគារ‌យ៉ាត យា‌រីម)។¹⁰បន្ទាប់មក ព្រំប្រទល់នេះវង់ជុំវិញភាគខាងលិចបាឡាទៅដល់ភ្នំសៀរ កាត់តាមម្ខាងនៃភ្នំយារីមភាគខាងជើង (ដូចគ្នានឹងភ្នំកេសា‌ឡូន) ចុះទៅដល់បេត‌សេ‌ម៉េស និងកាត់ទៅដល់ធីមណា។

¹¹ព្រំប្រទល់ចេញទៅភាគខាងជើងភ្នំអេក្រូន ហើយបន្ទាប់មកបត់ជុំវិញស៊ីក្រូន និងឆ្លងកាត់ភ្នំបាឡា ពីទីនោះបន្តទៅដល់យ៉ាប់‌នាល។¹²ព្រំប្រទល់ចប់ត្រង់សមុទ្រ។ ព្រំ‌ប្រទល់ខាងលិចគឺសមុទ្រធំ និងតំបន់ឆ្នេរ។ នេះជាព្រំ‌ប្រទល់ជុំ‌វិញកុលសម្ព័ន្ធយូដា តាមអំបូររបស់គេរៀងៗខ្លួន។

¹³ក្នុងការរក្សាបញ្ញត្តរបស់ព្រះអម្ចាស់លោកយ៉ូស្វេបានឲ្យកិច្ចការមួយដល់លោកកាលែបជាកូនរបស់លោកយេភូនេក្នុងការកាន់កាប់ទឹកដីក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធយូដា គារ‌យ៉ាត អើបា គឺក្រុងហេប្រូន អើបាត្រូវជាឪពុករបស់លោកអណាក់)។¹⁴លោកកាលែបបានបណ្ដេញកូនប្រុសៗរបស់លោកអណាក់បីនាក់ គឺលោកសេសាយ លោកអហ៊ី‌ម៉ាន និងលោកតាល‌ម៉ាយ ដែលជាអ្នកជំនាន់ក្រោយរបស់លោកអណាក់។¹⁵លោកបានចេញពីទីនោះទៅវាយយកក្រុងដេបៀរ (ក្រុងដេបៀរគេធ្លាប់ហៅថាគារ‌យ៉ាត សេភើរ)។

¹⁶លោកកាលែបនិយាយថា៖ «មនុស្សដែលវាយគារ‌យ៉ាត សេភើរ ហើយដណ្តើមបាន នោះខ្ញុំនឹងប្រគល់កូនស្រីរបស់ខ្ញុំគឺនាងអាក់‌សាធ្វើជាប្រពន្ធ»។¹⁷លោកអូធ្នាល ជាកូនរបស់លោកកេណាសជាប្អូនប្រុសរបស់លោកកាលែប វាយយកក្រុងនោះបាន។ លោកកាលែបក៏លើកនាងអាក់‌សា ជាកូនស្រីរបស់លោក ឲ្យធ្វើជាប្រពន្ធគាត់។

¹⁸ក្រោយមក លោកអាក់សាបានមកនៅជាមួយលោកអូធ្នាល ហើយនាងទទូចឲ្យគាត់សុំដីពីឪពុករបស់នាង។ នៅពេលដែលនាងចេញលាទៅ លោកកាលែបបាននិយាយនឹងនាងថា៖ «តើកូនចង់បានអ្វី»?

¹⁹នាងអាក់សាឆ្លើយថា៖ «សូមធ្វើតាមសំណូមពរកូនផង តាំងពីពុកបានចែកទឹកដីនេកេវឲ្យកូន សូមចែកប្រភពទឹកឲ្យកូនខ្លះផង»។ បន្ទាប់មក លោកកាលែបក៏ចែកប្រភពទឹកខាងលើ និងប្រភពទឹកខាងក្រោមឲ្យនាង។

²⁰នេះជាមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធយូដាដែលបានឲ្យតាមអំបូររបស់គេ។

²¹ក្រុងទាំងឡាយដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់កុលសម្ព័ន្ធយូដានៅខាងត្បូងបំផុត ដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកអេដុម មានកាបសៀល អេឌើរ យ៉ាគើរ²²គីណា ឌីម៉ូ‌ណា អាដា‌ដា²³កេដែស ហា‌សោរ អ៊ីថ្នាន²⁴ស៊ីភ តេលែម បេអា‌ឡូត។

²⁵ហា‌សោរ ហាដា‌ថា កេរី‌យ៉ូត ហេត‌ស្រូន (គេក៏ហៅថាហា‌សោរ)²⁶អាម៉ាម សេម៉ា ម៉ូឡា‌ដា²⁷ហាត់សារ-‌កាដដា ហេស‌ម៉ូន បេតផា‌លែត²⁸ហាត់‌សារ សូអាល បៀរ‌សេបា ប៊ីស‌យ៉ុត‌យ៉ា។

²⁹បាឡា អ៊ីយ៉ីម អាត់‌សែម³⁰អែល‌ថូឡាត កេ‌សៀល ហោ‌ម៉ា³¹ស៊ីគ‌ឡាក់ មាដ‌ម៉ា‌ណា សាន សាណា³²ល្បា‌អូត ស៊ីល‌ហ៊ីម អាយីន និងរ៉ីមម៉ូន។ មានម្ភៃប្រាំបួនក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេផងដែរ។

³³នៅតាមភ្នំទាបៗ មាន៖ ក្រុងអែស‌ថោល ក្រុងសូរ៉ាស់³⁴ក្រុងអាសណា ក្រុងសា‌ណូអា ក្រុងអេន កានីម ក្រុងតាពួរ ក្រុងអេណាម³⁵ក្រុងយ៉ារ‌មូត ក្រុងអាឌូ‌ឡាំ ក្រុងសូគរ ក្រុងអា‌សេ‌កា³⁶ក្រុងស្អារ៉ែម ក្រុងអាឌី‌ថែម និងក្រុងកេដេ‌រ៉ា (គឺក្ដេរ៉ូ‌ថែម)។ មានដប់‌បួនក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។

³⁷ក្រុងសេណាន ក្រុងហា‌ដា‌សា មីគ‌ដាល កាដ³⁸ក្រុងឌី‌លាន ក្រុងមីសប៉ា ក្រុងយ៉ុគ‌ធាល³⁹ក្រុងឡាគីស ក្រុងបូស‌កាត់ ក្រុងអេក្លូន។

⁴⁰ក្រុងកាបូន ក្រុងឡា‌ម៉ាស ក្រុងគីត‌លីស⁴¹ក្រុងកេដេ‌រ៉ូត ក្រុងបេត‌ដាកូន ក្រុងណា‌អាម៉ា និងក្រុងម៉ាកេ‌ដា។ មានចំនួនដប់ប្រាំមួយទីក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេផង។

⁴²ក្រុងលីប‌ណា ក្រុងអេធើរ ក្រុងអាសាន⁴³ក្រុងយីប‌ថា ក្រុងអាស‌ណា ក្រុងនេស៊ីប⁴⁴ក្រុងកៃឡា ក្រុងអាក‌ស៊ីប និងក្រុងម៉ារី‌សា។ មានចំនួនប្រាំបួនទីក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេផង។

⁴⁵ក្រុងអេក្រូន ជួយក្រុងជុំ‌វិញ និងភូមិនានា⁴⁶ពីក្រុងអេក្រូន រហូតដល់សមុទ្រ ព្រមទាំងភូមិទាំងនានានៅជិតក្រុងអាស‌ដូឌរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។⁴⁷ក្រុងអាស‌ដូឌ និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ ក្រុងកាសា និងក្រុងនៅជុំ‌វិញទៅដល់ទឹកធ្លាក់នៅអេស៊ីប និងឆ្នេរសមុទ្រ។

⁴⁸នៅក្នុងតំបន់ភ្នំ មានក្រុងសា‌មៀរ ក្រុងយ៉ាត‌ទៀរ ក្រុងសូគរ⁴⁹ក្រុងដាណា ក្រុងគារយ៉ាត ក្រុងសាន‌ណា (គឺក្រុងដេបៀរ)⁵⁰ក្រុងអាណាប ក្រុងអែស‌ធេម៉ូរ ក្រុងអានីម⁵¹ក្រុងកូសែន ក្រុងហូឡូន និងក្រុងគីឡោ។ មានទាំងអស់ដប់មួយក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។

⁵²ក្រុងអារ៉ាប ក្រុងឌូម៉ា ក្រុងអែស‌អៀន⁵³ក្រុងយ៉ានិម ក្រុងបេត តាពូ‌អា ក្រុងអាផេ‌កា⁵⁴ក្រុងហិម‌កា ក្រុងគារ‌យ៉ាត អើបា (គឺហេប្រូន) និងស៊ី‌អោរ។ មានទាំងអស់ប្រាំបួនក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។

⁵⁵ក្រុងម៉ាអូន ក្រុងកើមែល ក្រុងស៊ីភ ក្រុងយូថា⁵⁶ក្រុងយេសរាល ក្រុងយ៉ុក‌ឌាម ក្រុងសា‌ណូអា⁵⁷ក្រុងកាអ៊ីន ក្រុងគីបៀរ និងក្រុងធីមណា។ មានទាំងអស់ដប់ក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។

⁵⁸ក្រុងហាល់‌ហ៊ូល ក្រុងបេត‌សើរ ក្រុងកេដោរ⁵⁹ក្រុងម៉ារ៉ាត ក្រុងបេតអា‌ណូត និងក្រុងអែល‌ទិកុន។ មានទាំងអស់ប្រាំមួយក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។

⁶⁰ក្រុងគារយ៉ាត បាល (គឺក្រុងគៀរី‌យ៉ាត យារីម) និងក្រុងរ៉ាបាត គឺមានទាំងអស់ក្រុងពីររួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។⁶¹នៅក្នុងវាលរហោ‌ស្ថានមានក្រុងបេតអា‌រ៉ាបា ក្រុងមីត‌ឌីន ក្រុងសេ‌កាកា⁶²ក្រុងនីបសាន ក្រុងអៀហា ក្រុងមេឡាក់ និងក្រុងអេន-‌គេឌី។ មានទាំងអស់ដប់‌ប្រាំមួយក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។

⁶³ប៉ុន្តែ សម្រាប់ជនជាតិយេប៊ូស ការកាន់កាប់ក្រុងយេរូសាឡិមកុលសម្ព័ន្ធយូដាមិនអាចចេញពួកគេចេញបានឡើយ ដូច្នេះជនជាតិយេប៊ូសរស់នៅទីនោះជាមួយកុលសម្ព័ន្ធយូដារហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

16

¹ការបែងចែកទឹកដីដល់កុលសម្ព័ន្ធយូ៉សែបលាតសន្ធឹងចាប់ពីទន្លេយ័រដាននៅក្រុងយេរីខូ តំបន់ទឹកធ្លាក់ខាងកើតក្រុងយេរីខូ ទៅដល់វាលរហៅស្ថាន ឡើងពីយេរីខូឆ្លងកាត់តំបន់ភ្នំបេតអែល។²បន្ទាប់មក ចេញពីបេតអែលទៅដល់ក្រុងលូស និងឆ្លងកាត់តាមក្រុងអាថា‌រ៉ូត ជាទឹកដីស្រុកអើគី។

³បន្ទាប់មក ចុះទៅភាគខាងលិចនៃតំបន់របស់ជន‌ជាតិយ៉ាផ្លេ‌ទីត រហូតដល់តំបន់បេត‌ហូរ៉ូនភាគខាងក្រោម និងបន្ទាប់មក ទៅកេស៊ើរ ហើយបញ្ចប់នៅត្រង់សមុទ្រ។⁴កុលសម្ព័ន្ធយ៉ូសែប គឺលោកម៉ាណា‌សេ និងលោកអេប្រាអ៊ីមបានទទួលទឹកដីជាមរតកបែបនេះឯង។

⁵ទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីមត្រូវបានបែងចែកតាមអំបូរនីមួយៗដូចខាងក្រោម៖ ព្រំប្រទល់ជាមរតករបស់ពួកគេភាគខាងលិចគឺចាប់ពីក្រុងអាថា‌រ៉ូត-‌អាដើររហូតដល់បេត‌ហូរ៉ូនផ្នែកខាងលើ⁶ហើយចេញពីនោះបន្តទៅសមុទ្រ។ ចេញពីក្រុងមីគ‌មេថានៅផ្នែកខាងជើង ហើយត្រឡប់ទៅខាងកើតក្រុងតាណាត ស៊ីឡូ ហើយឆ្លងកាត់ខាងក្រោយក្រុងនោះទៅខាងកើតយ៉ា‌ណូ‌ហា។⁷បន្ទាប់មក ព្រំ‌ប្រទល់នោះចុះពីយ៉ា‌ណូ‌ហាទៅអាថា‌រ៉ូត ទៅណា‌រ៉ា‌តា ហើយមកដល់ក្រុងយេរីខូ បញ្ចប់ត្រង់ទន្លេយ័រដាន់។

⁸ចេញពីព្រំប្រទល់តាពួរទៅភាគខាងលិច រហូតដល់ទឹកធ្លាក់ខាណា និងបញ្ចប់ត្រឹមសមុទ្រ។ នេះជាទឹកដីមរតករបស់កុល‌សម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម តាមអំបូររបស់គេ⁹ដោយមានទាំងក្រុងនានាដែលជ្រើសរើសសម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ជាមួយនឹងមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេ រួមទាំងក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ក៏ដូចជាភូមិរបស់ពួកគេ។

¹⁰ពួកគេពុំបានបណ្តេញជនជាតិកាណានដែលរស់នៅក្នុងកេស៊ើរឡើយ ដូច្នេះជនជាតិកាណានបានរស់នៅជាមួយអេប្រាអ៊ីមរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែ អ្នកទាំងនេះត្រូវបានបង្ខំឲ្យធ្វើការយ៉ាងធ្ងន់។

17

¹នេះជាការបែងចែកទឹកដីសម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេ (ដែលជាកូនច្បងរបស់លោកយ៉ូសែប) ដែលសម្រាប់លោកម៉ាកៀរ ដែលជាកូនច្បងរបស់លោកម៉ាណាសេ ដែលលោកជាឪពុករបស់លោកកាឡាដ។ កូនចៅរបស់លោកម៉ាកៀរបានទទួលទឹកដីស្រុកកាឡាដ និងស្រុកបាសាន ដោយសារលោកម៉ាកៀរជាមនុស្សអង់អាចក្លាហាន។²ទឹកដីដែលបែងចែកដល់អ្នកផ្សេងទៀតក្នុងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេតាមអំបូរនីមួយៗអបៀ‌ស៊ើរ ហេឡេក អាស‌រាល ស៊ីគែមហេភើរ និងសេមី‌ដា។ នេះគឺជាកូនចៅប្រុសៗរស់លោកម៉ាណាសេជាកូនរបស់លោកយ៉ូសែប តំណាងដោយអំបូររបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។

³លោកស្លូផិ‌ហាត ជាកូនរបស់លោកហេភើរ ជាកូនរបស់លោកកាឡាដ ជាកូនរបស់លោកម៉ាកៀរ ដែលជាកូនរបស់លោកម៉ាណា‌សេ លោកគ្មានកូនប្រុសទេ មានតែកូនស្រី។ ឈ្មោះកូនស្រីៗរស់លោក គឺនាងម៉ាឡា នាងណូហា នាងហុកឡា នាងមីលកា និងធើសា។⁴ពួកនាងបានទៅជួបលោកបូជា‌ចារ្យអេ‌ឡា‌សារ និងលោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនូន ព្រមទាំងជាមេដឹកនាំប្រជា‌ជន ដោយនិយាយថា៖ «ព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់លោកម៉ូសេឲ្យប្រគល់ទឹកដីជាមរតកដល់ពួកយើង ដូចបងប្អូនប្រុសៗរបស់ពួកនាងខ្ញុំដែរ»។ ដូច្នេះ ស្របតាមបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ លោកក៏ប្រគល់ទឹកដីជាមរតកដល់ពួកនាងក្នុងចំណោមបងប្អូនប្រុសៗរស់ឪពុកពួកនាង។

⁵ទឹកដីដប់ចំណែកបានចែកឲ្យកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេនៅក្នុងស្រុកកាឡាដ និងស្រុកបាសាន ដែលនៅត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ័រដាន់⁶ដោយសារតែកូនស្រីៗរបស់លោកម៉ាណាសេបានទទួលទឹកដីជាមរតករួចជាមួយកូនប្រុសៗរបស់លោកដែរ។ ទឹកដីកាឡាដត្រូវបានប្រគល់ឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតនៅកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាេស។

⁷ទឹកដីនៃកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចាប់ពីស្រុកអេ‌ស៊ើរទៅមីគ‌មេថា ដែលនៅខាងកើតស៊ីគែម។ បន្ទាប់មក ព្រំប្រទល់ទៅខាងត្បូងទៅដល់ទឹកធ្លាក់ស្រុកអេន តាពួរ។⁸(ទឹកដីស្រុកតាពួជាកម្មសិទ្ធិរបស់ម៉ាណា‌សេ ប៉ុន្តែ ក្រុងតាពួដែលជាប់នឹងព្រំ‌ប្រទល់ម៉ាណា‌សេ ជាកម្មសិទ្ធិរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម)។

⁹ព្រំប្រទល់ចុះទៅដល់ទឹកធ្លាក់ខាណា។ ទីក្រុងដែលនៅភាគខាងត្បូងទឹកធ្លាក់ក្នុងចំណោមទីក្រុងរបស់ម៉ាណាសេជាកម្មសិទ្ធិរបស់អេប្រាអ៊ីម។ ព្រំប្រទល់របស់ម៉ាណាសេគឺនៅភាគខាងជើងទឹកធ្លាក់ ហើយចប់ត្រឹមសមុទ្រ។¹⁰ទឹកដីភាគខាងត្បូងជាកម្មសិទ្ធិរបស់អេប្រាអ៊ីម ហើយទឹកដីភាគខាងជើងជាកម្មសិទ្ធិរបស់ម៉ាណាសេ ដែលមានសមុទ្រជាព្រំប្រទល់។ នៅផ្នែកខាងជើងទៅដល់អេ‌ស៊ើរ ហើយខាងកើតមានព្រំប្រទល់ដល់អ៊ីសា‌ខារ។

¹¹ទាំងនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ៊ីសា‌ខារ និងអេ‌ស៊ើរ កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេកាន់កាប់ក្រុងបេត‌សាន និងភូមិរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងយីប‌លាម និងភូមិដែលរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងដោរ ក្រុងអេន ដោរ និងភូមិដែលរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងតាណាក់ និងភូមិដែលរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងមេគី‌ដោ និងភូមិរបស់ក្រុងនោះ (និងទីក្រុងទីបីគឺនេបហេត)។¹²តែកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេមិនអាចកាន់កាប់ក្រុងទាំងនោះបានទេដោយសារតែជនជាតិកាណានបន្តរស់នៅក្នុងទឹកដីទាំងនោះ។

¹³នៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានកម្លាំងខ្លាំងឡើង ពួកគេបានយកជនជាតិកាណានធ្វើការជាទម្ងន់ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានបណ្តេញអ្នកទាំងនោះចេញទាំងស្រុងនោះទេ។

¹⁴បន្ទាប់មក កូនចៅរបស់លោកយ៉ូសែបនិយាយទៅកាន់លោកយ៉ូស្វេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកចែកទឹកដីតែមួយចំណែកដល់ពួកយើងដូច្នេះ យើងមានគ្នាច្រើនណាស់ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់យើង»?¹⁵លោកយ៉ូស្វេបាននិយាយនឹងពួកគេថា៖ «បើអ្នកមានគ្នាច្រើន សូមឡើងទៅលើភ្នំ ហើយកាប់ឆ្ការដីសម្រាប់ពួកអ្នករាល់គ្នាចុះនៅក្នុងស្រុកពេរី‌ស៊ីត និងស្រុករេផែមទៅ។ ចូរធ្វើដូច្នេះដោយសារតែទឹកដីអេប្រាអ៊ីមតូចពេកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា»។

¹⁶កូនចៅរបស់លោកយ៉ូសែបនិយាយថា៖ «ភ្នំនោះមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកយើងទេ។ ប៉ុន្តែ ជនជាតិកាណានដែលរស់នៅក្នុងជ្រលងភ្នំនោះមានរទេះចម្បាំងធ្វើពីដែកទាំងអ្នកនៅក្រុងបេត‌សាន និងភូមិរបស់ក្រុងនោះ ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលរស់នៅតាមជ្រលងភ្នំយេសរាលដែរ»។¹⁷បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេនិយាយទៅកុលសម្ព័ន្ធយ៉ូសែប គឺទៅកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេថា៖ «អ្នកមានគ្នាច្រើន ហើយអ្នកក៏មានកម្លាំងខ្លាំងដែរ។ អ្នកមិនត្រូវមានដីតែមួយចំណែកឡើយ។¹⁸ភ្នំនេះនឹងក្លាយជារបស់អ្នក។ ដូច្នេះអ្នកត្រូវឆ្ការព្រៃទាំងនេះដើម្បីធ្វើជាកម្មសិទ្ធ។ អ្នកត្រូវបណ្តេញជនជាតិកាណានចេញ ទោះបីជាពួកគេមានរទេះចំបាំងដែក ហើយទោះបីជាពួកគេខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ»។

18

¹បន្ទាប់មក ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ជួបជុំគ្នានៅស៊ីឡូ។ ពួកគេដំឡើងតង់ជួបជុំគ្នានៅទីនោះ ហើយពួកគេកាន់កាប់ទឹកដីដែលនៅខាងមុខពួកគេ។²នៅមានកុលសម្ព័ន្ធប្រាំពីរទៀតក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលដែលមិនទាន់បានទទួលទឹកដីជាមរតកនៅឡើយទេ។

³លោកយ៉ូស្វេនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា៖ «តើដល់ពេលណាទើបអ្នករាល់គ្នាទៅកាន់កាប់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ដូនតាអ្នករាល់គ្នាប្រទានឲ្យ?⁴ចូរតែងតាំងមនុស្សប្រុសបីនាក់ពីក្នុងកុលសម្ព័នរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយខ្ញុំនឹងបញ្ជូនពួកគេទៅ។ ពួកគេនឹងចេញទៅ ហើយធ្វើការវាស់វែងទឹកដីទាំងនោះ។ ពួកគេនឹងសរសេរបាយការណ៍អំពីទឹកដីទាំងនោះជាមរតករបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងត្រឡប់មកជួបខ្ញុំវិញ។

⁵ពួកគេនឹងបែងចែកជាប្រាំពីរចំណែក។ យូដាត្រូវបន្តនៅក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេនៅខាងត្បូង ហើយកូនចៅលោកយ៉ូសែបត្រូវមានទឹកដីរបស់ពួកគេទៅខាងជីេង។⁶អ្នកត្រូវរៀបរាប់ពីដីនោះជាប្រាំពីរចំណែក ហើយត្រូវយករបាយការណ៍នោះមកឲ្យខ្ញុំនៅទីនេះ។ ខ្ញុំនឹងចាប់ឆ្នោតឲ្យអ្នករាល់គ្នានៅមុខព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើង។

⁷កុលសម្ព័ន្ធលេវីគ្មានចំណែកអ្វីនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាទេ ភាពជាបូជាចារ្យនៅមុខព្រះអម្ចាស់ជាមរតករបស់ពួកគេ។ កុលសម្ព័នកាដ រូបេន និងម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលទៀតបានទទួលចំណែករបស់ពួកគេនៅត្រើយម្ខាងទន្លេយ័រដាន់។ នេះជាទឹកដីមរតកដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ដល់ពួកគេ»។

⁸ដូច្នេះ ប្រុសៗទាំងនោះក៏ក្រោកឡើង ហើយចេញទៅ។ លោកយូ៉ស្វេបានបង្គាប់ឲ្យពួកគេសរសេររបាយការណ៍ពីទឹកដីទាំងនោះដោយនិយាយថា៖ «ចូរទៅមើលទឹកដីទាំងនោះ រួចសរសេររបាយការណ៍ ហើយត្រឡប់មករកខ្ញុំវិញ។ ខ្ញុំនឹងចាប់ឆ្នោតនៅមុខព្រះអម្ចាស់នៅឯស៊ីឡូនេះសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា»។⁹ដូច្នេះ ប្រុសៗទាំងនោះក៏ចេញទៅ ហើយចូរទៅមើលទឹកដីទាំងនោះ រួចសរសេររបាយការណ៍នៅក្នុងក្រាំងមួយតាមចំនួនក្រុងរបស់ទឹកដីនោះជាប្រាំពីរចំណែក ដោយបានកត់ពីក្រុងទាំងនោះជាចំណែកៗ។ ពួកគេក៏ត្រឡប់មករកលោកយ៉ូស្វេវិញនៅក្នុងជំរំនៅស៊ីឡូ។

¹⁰បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេក៏បានចាប់ឆ្នោតសម្រាប់ពួកគេនៅស៊ីឡូនៅមុខព្រះអម្ចាស់។ គឺនៅទីនោះហើយដែលលោកយ៉ូស្វេបានបែងចែកទឹកដីទៅដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល គឺកុលសម្ព័ន្ធនីមួយៗបានទទួលចំណែកទឹកដីរបស់ពួកគេ។

¹¹ការបែងចែកទឹកដីដល់កុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន គឺបានបែងចែកតាមអំបូររបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ ទឹកដីដែលពួកគេទទួលបាន គឺមានទីតាំងចន្លោះកូនចៅយូដា និងកូនចៅរបស់យ៉ូសែប។¹²នៅភាគខាងជើង ព្រំប្រទល់របស់គេចាប់ផ្តើមពីទន្លេយ័រដាន់។ ព្រំប្រទល់ចាប់ពីភាគខាងជើងក្រុងយេរីខូ ហើយទៅតំបន់ភ្នំភាគខាងលិច ទៅរហូតដល់វាលរហោស្ថានបេត‌អា‌វេន។

¹³ចេញពីទីនោះព្រំប្រទល់ភាគខាងត្បូងក្រុងលូស (គឺនៅកន្លែងដូងបេតអែលដែរ)។ បន្ទាប់មក ព្រំប្រទល់ចុះទៅអាថា‌រ៉ូត អាដើរ ក្បែរភ្នំដែលនៅខាងត្បូងបេត‌ហូរ៉ូនក្រោម។¹⁴បន្ទាប់មក ព្រំប្រទល់ចេញទៅទិសមួយទៀត៖ នៅខាងលិចភ្នំនេះ ព្រំ‌ប្រទល់បត់ទៅទិសខាងត្បូងទៅដល់ភ្នំដោយឆ្លងកាត់ពី បេត‌ហូរ៉ូន។ ព្រំប្រទល់នេះបញ្ចប់ត្រឹមគារ‌យ៉ាត បាល (គឺគារ‌យ៉ាតយ៉ារីម) ជាក្រុងដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់កុលសម្ព័ន្ធយូដា។ នេះហើយព្រំ‌ប្រទល់ភាគខាងលិចរបស់គេ។

¹⁵តំបន់ខាងត្បូងចាប់ពីគារ‌យ៉ាត យ៉ារីម។ ព្រំប្រទល់ចេញពីទៅនោះទៅដល់អេប្រុន ទៅដល់ប្រភពទឹកណិប‌តា។¹⁶បន្ទាប់មក ព្រំ‌ប្រទល់នេះចុះទៅព្រំប្រទល់ភ្នំដែលស្ថិតនៅទល់មុខនឹងជ្រលងភ្នំហ៊ិន‌ណម ដែលនៅខាងជើងជ្រលងរេផែម។ បន្ទាប់មកចុះតាមជ្រលងហ៊ី‌ណម ខាងត្បូងជម្រាលភ្នំយេប៊ូស និងបន្តទៅអេន រ៉ូកែល។

¹⁷ព្រំប្រទល់ផ្នែកខាងជើងចេញទៅអេន សេ‌ម៉េស និងចេញពីទីនោះវាចេញទៅកេលី‌ឡូតដែលនៅទល់មុខនឹងច្រកភ្នំអាឌូ‌មីម។ បន្ទាប់មក ចុះមកផ្ទាំងថ្មរបស់លោកបូហានជាកូនរបស់លោករូបេន។¹⁸ព្រំប្រទល់នេះឆ្លងកាត់ភាគខាងជើងតំបន់អារ៉ា‌បា និងចុះទៅតំបន់អារ៉ា‌បានោះ។

¹⁹ព្រំប្រទល់ឆ្លងកាត់ភាគខាងជើងបេត ហុក‌ឡា។ ព្រំប្រទល់ចប់ត្រឹមឈូងសមុទ្រអំបិល នៅភាគខាងត្បូងទន្លេយ័រដាន់។ នេះជាព្រំ‌ប្រទល់ខាងត្បូង។²⁰ទន្លេយ័រដាន់ជាព្រំប្រទល់ភាគខាងកើត។ នេះគឺជាទឹកដីមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន ដែលបានប្រគល់ជូនតាមអំបូររបស់គេរៀងៗខ្លួន ចេញពីព្រំប្រទល់មួយទៅព្រំប្រទល់មួយទៀត។

²¹នេះជាក្រុងរបស់កុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមិនតាមអំបូររបស់ពួកគេគឺមាន យេរីខូ បេត ហុក‌ឡា អេមាក់ កេស៊ីស²²បេត អារ៉ា‌បា សេម៉ា‌រ៉ែម បេត‌អែល²³អាវីម ប៉ារ៉ា អូប្រា²⁴កេផា អាំ‌ម៉ូនី អូបនី កេបា។ មានក្រុងដប់ពីរ រួមទាំងភូមិផ្សេងៗរបស់ពួកគេផង។

²⁵មានទាំងក្រុងគីបៀន រ៉ាម៉ា បៀរ៉ុត²⁶មីសប៉ា កេភី‌រ៉ា ម៉ូសា²⁷រេគែម យារ‌ពាល តារ៉ា‌ឡា²⁸សេឡា អេឡេប យេប៊ូស (គឺក្រុងយេរូ‌សាឡិម) គីបៀរ គារ‌យ៉ាត។ មានដប់បួនក្រុងរួមទាំងភូមិផ្សេងៗរបស់គេផង។ នេះជាចំណែកមរតកដែលចែកតាមអំបូរនៃកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។

19

¹សន្លឹកឆ្នោតទៅពីចំលើកុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន ហើយបានបែងចែកតាមអំបូររបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ ទឹកដីដែលពួកគេទទួលបានគឺនៅចំកណ្តាលទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធយូដា។

²ទឹកដីជាមរតករបស់ពួកគេ គឺបៀរ‌សេបា សេបា ម៉ូឡា‌ដា³ហាត‌សា ស៊ូអាល បាឡា អាសែម⁴អែល‌ថូឡាត បេធូល‌ហោ‌ម៉ា។

⁵កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មានក៏ទទួលបាន៖ ស៊ីគ‌ឡាក់ បេត ម៉ាកា‌បុត ហាត‌សា សូសា⁶បេត ល្បា‌អូត សារូ‌ហេន។ មានដប់បីក្រុងរួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។⁷កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មានក៏ទទួលបាន៖ អាយីន រីម៉ូន អេធើរ និងអាសាន។ មានបួនក្រុងរួមទាំងភូមិផ្សេងៗរបស់ពួកគេ។

⁸មានទាំងភូមិដែលនៅជុំវិញនៅឆ្ងាយទៅដល់ក្រុងបាឡាត បៀរ (គឺរ៉ាម៉ាត់នៅក្នុងក្រុងនេកេវ)។ នេះជាទឹកដីដែលជាមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន ដែលបានប្រគល់ឲ្យដល់អំបូរនីមួយៗ។⁹ទឹកដីដែលជាមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មានចាប់ចេញពីផ្នែកមួយនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា។ ដោយសារតែទឹកដីដែលបែងចែកដល់កុលសម្ព័ន្ធយូដាធំពេកសម្រាប់ពួកគេ ដូច្នេះ កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មានក៏ទទួលបានទឹកដីជាមរតកនៅកណ្តាលទឹកដីរបស់ពួកគេទៅ។

¹⁰ឆ្នោតទីបីចំលើកុលសម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន ហើយត្រូវបានប្រគល់ឲ្យតាមអំបូររបស់គេរៀងៗខ្លួន។ ព្រំប្រទល់នៃទឹកដីរបស់ពួកគេចាប់ពីសា‌រីដ។¹¹ព្រំប្រទល់របស់ពួកគេចេញពីភាគខាងលិចទៅដល់ម៉ារ៉ា‌ឡា ហើយប៉ះដាបា‌សែត បន្ទាប់មក លាតសន្ធឹងរហូតដល់ទឹកធ្លាក់ ដែលនៅទល់មុខនឹងយុក‌នាម។

¹²ចេញពីសារីដព្រំប្រទល់បែរទៅទិសខាងកើតហើយទៅដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកគីស្លូត តា‌បោរ។ ចេញបីទីនោះបន្តទៅដល់ដាប្រាត ហើយឡើងទៅយ៉ាភា។¹³ចេញពីទីនោះឆ្លងកាត់ភាគខាងកើតទៅដល់គីតា ហេ‌ភើរ អ៊ីតា កាស៊ីន ហើយទៅដល់រីម៉ូន និងបត់ទៅណេយ៉ា។

¹⁴ព្រំប្រទល់បត់ទៅខាងជើងដល់ហាណា‌ថូន និងបញ្ចប់ត្រឹមជ្រលងយីប‌ថា អែល។¹⁵តំបន់នេះរួមទាំងក្រុងកាថាត ណា ហា‌ឡាល់ ស៊ីម‌រ៉ូន យីដា‌ឡា និងបេថ្លេ‌ហិម។ មានដប់ពីរក្រុង និងរួមទាំងភូមិផ្សេងៗទៀតរបស់ពួកគេ។¹⁶នេះជាចំណែកទឹកដីមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន តាមអំបូររបស់ពួកគេ មានទាំងក្រុង និងភូមិផ្សេងៗទៀតរបស់ពួកគេ។

¹⁷ឆ្នោតទីបួនចំលើកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាខា ហើយបានប្រគល់ដល់អំបូររបស់ពួកគេ។¹⁸ទឹកដីរបស់ពួកគេមានក្រុងយេស‌រាល គីសា‌ឡូត ស៊ូ‌ណែម¹⁹ហាផា‌រ៉ែម ស៊ីអូន អាណា‌ក្រាត។

²⁰រួមទាំងរ៉ាប៊ីត គីស‌យ៉ូន អាបេស²¹រេមេត អេន កានីម អេន ហាដា បេត‌ផាសេ។²²ព្រំ‌ប្រទល់របស់ពួកគេក៏ប៉ះនឹងក្រុងតាបោរ សា‌ហាត់ ស៊ីម៉ា បេតសេមែស ហើយបញ្ចប់ត្រឹមទន្លេយ័រដាន់។ មានដប់ប្រាំមួយទីក្រុង រួមទាំងភូមិផ្សេងៗទៀតរបស់ពួកគេផងដែរ។

²³នេះជាទឹកដីមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាខា ហើយត្រូវបានប្រគល់ឲ្យតាមអំបូររបស់ពួកគេ មានទាំងក្រុង រួមទាំងភូមិផ្សេងៗទៀតរបស់ពួកគេ។

²⁴ឆ្នោតទីប្រាំចំលើកុលសម្ព័ន្ធអេស៊ើរ ហើយបានប្រគល់ឲ្យអំបូររបស់ពួកគេ។²⁵ទឹកដីរបស់ពួកគេរូមទាំងក្រុងហែល‌កាថ ហាលី បេថែន អាក‌សាប²⁶អាឡា‌មេឡេក អាម៉ាដ មីសាល។ នៅភាគខាងលិចព្រប្រទល់លាតសន្ធឹងទៅដល់ភ្នំកើមែល ទៅស៊ី‌ហោរ លីប‌ណាថ។

²⁷បន្ទាប់មក បត់ទៅទិសខាងកើតដល់បេតដា‌កូន រហូតដល់សាប់យូ‌ឡូន និងជ្រលងភ្នំយីបថា‌អែល បន្តទៅទិសខាងជើង ដល់បេតអេ‌មេក និងណេ‌យែល។ បន្ទាប់មក បន្តទៅក្រុងកាប៊ូល ទៅភាគខាងជើង។²⁸បន្តដល់អេប្រូន រេហូប ហាំម៉ូន និងខាណា រហូតដល់ក្រុងស៊ីដូន។

²⁹ព្រំប្រទល់ត្រឡប់ទៅរ៉ាម៉ា ហើយទៅដល់ក្រុងទីរ៉ុស។ បន្ទាប់មក ព្រំប្រទល់ត្រឡប់ទៅក្រុងហូសា និងបញ្ចប់ត្រឹមសមុទ្រក្នុងតំបន់អាក‌ស៊ីប³⁰ក្រុងអ៊ូម៉ា អាផេក និងរេហូប។ មានម្ភៃពីរក្រុង រួមទាំងភូមិផ្សេងៗទៀតរបស់ពួកគេ។

³¹នេះជាទឹកដីមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធអាស៊ើរ ដែលបានប្រគល់ដល់អំបូររបស់ពួកគេ ទាំងក្រុង រួមទាំងភូមិផ្សេងៗទៀតរបស់ពួកគេផង។

³²ឆ្នោតទីប្រាំមួយចំលើកុលសម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី និងបានប្រគល់ដល់តាមអំបូររបស់គេ។³³ព្រំប្រទល់របស់ពួកចាប់ពីហេលេប ពីដើមជ្រៃនៅឯសាន‌ណានីម បន្តដល់អាដា‌មី ណេ‌កិប និងយ៉ាប់‌នាល រហូតដល់ឡាក់គូម បញ្ចប់ត្រឹមទន្លេយ័រដាន់។³⁴ព្រំប្រទល់ភាគខាងលិចទៅដល់អាស‌ណូត តា‌បោរ ហើយទៅហ៊ូកុក ប៉ះទឹកដីសាប់យូឡូនផ្នែកខាងត្បូង និងទៅដល់ទឹកដីអេ‌ស៊ើរនៅភាគខាងលិច និងយូដាផ្នែកនៅភាគខាងកើតឯទន្លេយ័រដាន់។

³⁵ក្រុងដែលមានកំពែងរួមមានស៊ី‌ឌីម‌សេរ ហាំម៉ាត់ រ៉ាកាត់ គីនេ‌រ៉េត³⁶អាដា‌ម៉ា រ៉ាម៉ា ហា‌សោរ³⁷កេដែស អេទ្រី អេន ហាសោរ។

³⁸ក៏មានក្រុងយីរ៉ូន មីក‌ដាល អែល ហូរេម បេត‌អា‌ណាត និងបេត សេមែស។ មានដប់ប្រាំបួនក្រុង រួមទាំងភូមិរបស់ពួកគេ។³⁹នេះជាទឹកដីមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី ដែលផ្តល់តាមអំបូររបស់ពួកគេ ទាំងទីក្រុង រួមទាំងភូមិផ្សេងៗទៀតរបស់ពួកគេផងដែរ។

⁴⁰ឆ្នោតទីប្រាំពីរចំលើកុលសម្ព័ន្ធដាន ដែលត្រូវប្រគល់តាមអំបូររបស់ពួកគេ។⁴¹ទឹកដីដែលគេទទួលបានមានក្រុងសូរ៉ាស់ អែស‌ថោល សេ‌មែស⁴²សាឡា‌ប៊ីន អាយ៉ា‌ឡូន យីត ឡា។

⁴³ក៏រួមទាំងអេឡូន ធីមណា អេក្រូន⁴⁴អែល‌ថ្កេរ គី‌ថោន បាឡាត⁴⁵យេហ៊ូដ បេន បេរ៉ាក់ កាថ រីម៉ូន⁴⁶មេយ៉ារ‌កូន និងរ៉ាកូនជាមួយនឹងទឹកដីចេញពីយ៉ុប‌ប៉េ។

⁴⁷នៅពេលដែលកុលសម្ព័ន្ធដាន់បាត់ទឹកដីរបស់ពួកគេ ពួកគេបានវាយយកក្រុងលេសែម វាយប្រឆាំងនឹងក្រុងនោះ និងកាន់កាប់ក្រុងនោះបាន។ ពួកគេបានសម្លាប់អ្នកទាំងនោះដោយដាវ ប្រមូលយកជ័យភណ្ឌ ហើយស្នាក់នៅទីនោះទៅ។ ពួកគេបានប្តូរឈ្មោះលេសែម ដោយហៅថាដាន់តាមឈ្មោះបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។⁴⁸នេះជាទឹកដីមរតករបស់កុលសម្ព័ន្ធដាន់ ហើយបានប្រគល់ឲ្យអំបូរបស់ពួកគេ ទាំងក្រុង រួមទាំងភូមិផ្សេងៗទៀតរបស់គេ។

⁴⁹ក្រោយពួកគេបានបញ្ចប់ក្នុងការបែងចែកទឹកដីជាមរតករួចហើយ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានប្រគល់មរតករបស់ពួកគេជូនលោកយ៉ូស្វេជាកូនរបស់លោកនូន។⁵⁰ស្របតាមបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ពួកគេបានប្រគល់ជូនលោកនូវក្រុងណាដែលលោកសំណូមពរគឺក្រុងធីម៉្នាត សេរ៉ា នៅតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម។ លោកបានសង់ក្រុងនោះឡើងវិញហើយស្នាក់នៅទីនោះ។

⁵¹នេះជាទឹកដីមរតកដែលលោកបូជា‌ចារ្យអេឡាសារ លោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនូន និងអ្នកដឹកនាំកុល‌សម្ព័ន្ធនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ជាមួយនឹងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចែកគ្នាដោយការចាប់ឆ្នោតនៅស៊ីឡូមុខព្រះអម្ចាស់ នៅឯច្រកចូលជំរំដែលគេប្រជុំគ្នា។ ដូច្នេះ គេក៏បានបញ្ចប់ការបែងចែកទឹកដីគ្នា។

20

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកយ៉ូស្វេថា៖²«ចូរប្រាប់ទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ចូរជ្រើសរើសក្រុងជម្រកដែលយើងធ្លាប់បានបង្គាប់មកអ្នករាល់គ្នាតាមលោកម៉ូសេ។³ចូរធ្វើបែបនេះដើម្បីឲ្យអ្នកណាដែលបានសម្លាប់គេដោយអចេតនាអាចទៅស្នាក់នៅទីនោះបាន។ ក្រុងទាំងនេះជាកន្លែងសម្រាប់ជាជម្រកដល់អ្នកដែលរត់គេចពីការសងសឹក។

⁴គេអាចរត់ទៅក្រុងណាមួយ ហើយត្រូវឈរនៅមុខទ្វារក្រុង និងត្រូវពន្យល់រៀបរាប់ដំណើររឿងរបស់គាត់ទៅដល់ចាស់ទុំក្នុងក្រុងនោះ។ បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងយកគាត់ទៅក្នុងទីក្រុង និងផ្តល់កន្លែងសម្រាប់គាត់រស់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ។

⁵បើមាននរណាម្នាក់ព្យាយាមមកសងបំណុលឈាមដល់អ្នកដែលបានសម្លាប់គេនេះ នោះប្រជាជនក្រុងនោះមិនត្រូវប្រគល់អ្នកដែលបានសម្លាប់គេដល់អ្នកនោះឡើយ។ គេមិនត្រូវប្រគល់ឡើយ ដោយសារអ្នកនោះបានសម្លាប់អ្នកជិតខាងខ្លួនដោយអចេតនា ហើយគាត់មិនមានចិត្តស្អប់គេពីមុនមកទេ។⁶គាត់ត្រូវស្នាក់នៅក្នុងក្រុងនោះរហូតដល់គាត់បានឈរនៅមុខការជំនុំជម្រះ រហូតដល់បូជាចារ្យនៅជំនាន់នោះបានស្លាប់។ បន្ទាប់មក អ្នកដែលបានសម្លាប់គេដោយអចេតនានោះអាចត្រឡប់ទៅក្រុង និងផ្ទះរបស់ខ្លួនវិញ គឺទៅក្រុងដែលគាត់បានរត់ចេញមក»។

⁷ដូច្នេះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានជ្រើសរើស កេដែស នៅស្រុកកាលី‌ឡេ ក្នុងតំបន់ភ្នំណែប‌ថាលី ស៊ីគែមនៅក្នុងតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម និងគារយ៉ាត អើបា (គឺក្រុងហេប្រូន) ក្នុងតំបន់ភ្នំយូដា។⁸នៅត្រើយទន្លេយ័រដាន់ខាងកើតក្រុងយេរីខូ ពួកគេបានជ្រើសរើសយកបេស៊ើរ នៅវាលរហោ‌ស្ថាន ក្នុងតំបន់ខ្ពង់រាបពីកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន ក្រុងរ៉ាម៉ូតកាឡាដពីកុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងក្រុងកូឡាន នៅស្រុកបាសានពីកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ។

⁹ក្រុងទាំងនេះសុទ្ធតែជាក្រុងដែលបានជ្រើសរើសសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងសម្រាប់ជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ ដូច្នេះ បើនរណាម្នាក់សម្លាប់មនុស្សដោយអចេតនាអាចរត់ទៅក្រុងទាំងនោះដើម្បីរួចជីវិត។ អ្នកនោះនឹងមិនត្រូវស្លាប់ដោយដៃរបស់អ្នកដែលចង់សងសឹកឈាមដែលអ្នកនោះបានបង្ហូរឡើយ រហូតដល់អ្នកដែលត្រូវគេចោទប្រកាន់នោះបានជួបចៅក្រមកាត់ក្តីជាមុន។

21

¹បន្ទាប់មក មេដឹកនាំតាមអំបូររបស់កុលសម្ព័ន្ធលេវីបានមកជួបលោកបូជា‌ចារ្យអេ‌ឡា‌សារ និងលោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនូន ព្រមទាំងអ្នកដឹកនាំរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធនានានៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល។²ពួកគេបាននិយាយទៅពួកលោកនៅស៊ីឡូនៅក្នុងទឹកដីកាណានថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់អ្នកតាមរយៈលោកម៉ូសេថាឲ្យទីក្រុងឲ្យពួកយើងស្នាក់នៅ និងកន្លែងសម្រាប់ហ្វូងសត្វរបស់ពួកយើង»។

³ដូច្នេះ ស្របតាមបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចែកទឹកដីជាមរតករបស់ពួកគេមានទីក្រុង និងរួមទាំងដីសម្រាប់ហ្វូងសត្វដូចតទៅដល់កុលសម្ព័ន្ធលេវី។

⁴ការចាប់ឆ្នោតសម្រាប់អំបូរកេហាត់មានដូចតទៅៈ បូជាចារ្យដែលជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុន ដែលកើតចេញពីកុលសម្ព័ន្ធលេវី បានទទួលក្រុងសាមសិបដែលបានទទួលពីកុលសម្ព័ន្ធយូដា ពីកុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន និងពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។⁵អ្នកផ្សេងទៀតនៅក្នុងអំបូរកេហាត់ទទួលបានទឹកដីពីកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីមក្រោយការចាប់ឆ្នោត គឺបានក្រុងដប់ចេញពីអំបូរនៃកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ដាន់ និងចេញពីកុលស្ព័ន្ធពាក់កណ្តាលរបស់ម៉ាណាសេ។

⁶បន្ទាប់មក ប្រជាជនដែលជាកូនចៅរបស់លោកគើសុនត្រូវបានប្រគល់ទឹកដីឲ្យដោយការចាប់ឆ្នោត គឺបានក្រុងសាមសិបចេញពីអំបូរនៃកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារ កុល‌សម្ព័ន្ធអេ‌ស៊ើរ កុល‌សម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល ដែលស្ថិតនៅក្នុងស្រុកបាសាន។⁷ប្រជាជនដែលជាកូនចៅរបស់លោកម៉្រារីទទួលបានក្រុងចំនួនដប់‌ពីរចេញពីកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន។

⁸ដូច្នេះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចែកទឹកដីគ្នាដោយការចាប់ឆ្នោត ក្រុងទាំងនេះ (រួមទាំងទឹកដីសម្រាប់ហ្វូងសត្វ) ទៅដល់កុលសម្ព័ន្ធលេវី ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់តាមរយៈលោកម៉ូសេ។⁹ចាប់ពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដា និងកុល‌សម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន បានចែកទឹកដីដែលមានក្រុងដែលមានកត់តាមឈ្មោះ។¹⁰ទីក្រុងទាំងនេះបានប្រគល់ឲ្យកូនចៅលោកអើរ៉ុនដែលនៅក្នុងចំណោមអំបូរលោកកេហាត់ ដែលចេញពីកុលសម្ព័ន្ធលេវី ។ ដោយសារការចាប់ឆ្នោតលើកដំបូងចំលើពួកគេ។

¹¹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានឲ្យក្រុងគារ‌យ៉ាត អើបាពោល (អើបាជាឪពុករបស់អណាក់) គឺក្រុងហេប្រូនដែលស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ភ្នំយូដា ព្រមទាំងវាលស្មៅដែលនៅជុំ‌វិញនោះ។¹²ប៉ុន្តែ វាលស្រែ និងភូមិរបស់ក្រុងនោះ គេបានប្រគល់ជូនលោកកាលែប ជាកូនរបស់លោកយេភូ‌នេ ទុកជាកម្មសិទ្ធិរបស់លោក។

¹³កូនចៅរបស់លោកអើរុនជាបូជាចារ្យបានទទួលហេប្រូន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ដែលជាក្រុងជម្រកសម្រាប់អស់អ្នកដែលសម្លាប់មនុស្សដោយអចេតនា ព្រមទាំងក្រុងលីប‌ណា និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ¹⁴ក្រុងយ៉ាទៀរ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងអែសធេ‌ម៉ូរ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ។¹⁵ពួកគេក៏ឲ្យក្រុងហូឡូន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងដេបៀរ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ¹⁶ក្រុងអាយីន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងយូថា និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ព្រមទាំងក្រុងបេត‌សេមែស និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ។ មានប្រាំបួនក្រុងដែលបានទទួលពីកុលសម្ព័ន្ធទាំងពីរនេះ។

¹⁷ចេញពីកុល‌សម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន ពួកគេទទួលបានក្រុងគីបៀន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងកេបា និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ¹⁸ក្រុងអាណា‌ថោត និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងអាល់‌ម៉ូន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ មានបួនក្រុង។¹⁹ក្រុងដែលប្រគល់ជូនពួកបូជា‌ចារ្យដែលជាកូនចៅលោកអើរ៉ុនទទួល គឺដប់បីក្រុង ព្រមទាំងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះផង។

²⁰ដូច្នេះ អ្នកផ្សេងទៀតក្នុងគ្រួសាររបស់លោកកេហាត់ គឺពួកលេវីដែលនៅក្នុងគ្រួសាររបស់កេហាត់ ពួកគេទទួលបានក្រុងក្នុងទឹកដីរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ដោយការចាប់ឆ្នោត។²¹ពួកគេទទួលបានក្រុងស៊ីគែម និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោ ដែលនៅក្នុងតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម ជាក្រុងជម្រកសម្រាប់អ្នកណាដែលសម្លាប់មនុស្សដោយអចេតនា ក្រុងកេស៊ើរ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ²²ក្រុងគីប‌សែម និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះក្រុងបេត‌ហូរ៉ូន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ទាំងអស់មានបួនក្រុង។

²³ពីកុលសម្ព័ន្ធដាន់អំបូរកេហាត់បានទទួលក្រុង និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងគីប‌ថោន និងវាលរបស់ក្រុងនោះ²⁴ក្រុងអាយ៉ា‌ឡូន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ព្រមទាំងក្រុងកាថ រីម៉ូន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ មានទាំងអស់បួនក្រុង។

²⁵អំបូរកេហាត់បានទទួលក្រុងពីរពីកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលគឺក្រុងតាណាក់ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងអ៊ីត‌ឡាម និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ។²⁶អំបូរកូនចៅរបស់កេហាត់ទាំងអស់មានក្រុងដប់ រួមទាំងវាលស្មៅរបស់ពួកគេ។

²⁷អំបូរគើសុន ដែលជាអំបូរផ្សេងទៀតរបស់កុលសម្ព័ន្ធលេវីទទួលបានក្រុង និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្នុងទឹកដីពីកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល ដែលនៅខាងកើត សម្រាប់ជាក្រុងជម្រកដល់អ្នកសម្លាប់គេដោយអចេតនា ក្រុងកូឡាន និងវាលស្មៅនៅជុំ‌វិញ ក្នុងស្រុកបាសាន ព្រមទាំងក្រុងបេស‌ត្រា និងវាលស្មៅនៅជុំ‌វិញ គឺមានទាំងអស់ក្រុងពីរ។

²⁸ពួកគេក៏ឲ្យក្រុងគើសុនពីកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារដល់អំបូរគើសុន ជាមួយនឹងវាលរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងដាប្រាត និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះដែរ²⁹ក្រុងយ៉ាមូត និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងអេន‌កានីន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ គឺមានក្រុងបួន។³⁰ចេញពីកុលសម្ព័ន្ធស៊ើរ គេបានឲ្យក្រុងមីសាល់ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងអាប់‌ដូន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ³¹ក្រុងហែល‌កាថ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងរេហូប និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ គឺមានក្រុងបួន។

³²ចេញពីកុល‌សម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី អំបូរគើសុន បានទទួលក្រុងកាដេស និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ នៅក្នុងស្រុកកាលីឡេជាក្រុងជម្រកដល់អ្នកសម្លាប់គេដោយអចេតនា ក្រុងហាម៉ាត ដោរ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងការ‌ថាន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ គឺមានក្រុងបី។³³ពួកលេវីជាកូនចៅរបស់លោកគើសុនមានក្រុងទាំងអស់ដប់បី តាមអំបូររបស់ពួកគេ ព្រមទាំងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះផង។

³⁴ពួកលេវីផ្សេងទៀតអំបូរលោកម៉្រារី ទទួលបានពីកុល‌សម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន មានក្រុងយ៉ុក‌នាម និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងការថា និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ³⁵ក្រុងឌីម ណា និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ព្រមទាំងក្រុងណា ហា‌ឡាល់ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ មានទាំងអស់បួនក្រុង។

³⁶អំបូរម៉្រារី បានទទួលពីកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេនមានក្រុងបេស‌ស៊ើរ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ក្រុងយ៉ាហាស និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ³⁷ក្រុងក្ដេម៉ូត និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ព្រមទាំងក្រុងមេ‌ផ្អាត និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ គឺមានទាំងអស់បួនក្រុង។³⁸ពីកុល‌សម្ព័ន្ធកាដ គេទទួលបានក្រុងរ៉ាម៉ូត ក្នុងស្រុកកាឡាដ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ ជាជម្រកសម្រាប់អ្នកដែលសម្លាប់គេដោយអចេតនា និងក្រុងម៉ាហា‌ណែម និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ។

³⁹អំបូរម៉្រារីក៏ទទួលបានក្រុងហេស‌បូន និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ និងក្រុងយ៉ា‌ស៊ើរ និងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះ។ មានទាំងអស់ក្រុងបួន។⁴⁰ក្រុងទាំងអស់នេះជាក្រុងរបស់អំបូរបីបួនរបស់លោកម៉្រារី មកពីកុលសម្ព័ន្ធលេវី ដែលមានទាំងអស់ដប់ពីរក្រុង ដែលបានចាប់ឆ្នោតសម្រាប់ពួកគេ។

⁴¹ក្រុងដែលពួកលេវីបានទទួលពីកណ្តាលទឹកដីអ៊ីស្រាអែលមានចំនួនសែសិបប្រាំបីក្រុង រួមទាំងវាលស្មៅរបស់ក្រុងនោះផង។⁴²ក្រុងនីមួយៗមានវាលស្មៅព័ទ្ធជុំវិញ។ គ្រប់ក្រុងទាំងអស់មានដូចគ្នា។

⁴³ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទឹកដីដល់កូនចៅអ៊ីស្រាអែលជាទឹកដីដែលព្រះអង្គបានស្បថថានឹងប្រទានដល់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។⁴⁴បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ឲ្យពួកគេសម្រាកតាមកន្លែងរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន ដូចដែលបានស្បថជាមួយដូនតារបស់ពួកគេ។ គ្មានសត្រូវណាមួយរបស់ពួកគេអាចយកឈ្នះពួកគេបានឡើយ។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានសត្រូវរបស់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ពួកគេ។⁴⁵គ្មានសេចក្តីសន្យាណាមួយដែលព្រះអម្ចាស់បានសន្យាជាមួយនឹងអ៊ីស្រាអែលមិនបានសម្រេចនោះឡើយ។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានសម្រេចទាំងអស់។

22

¹ក្រោយមក លោកយ៉ូស្វេហៅកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាលមក។²លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «អ្នកបានធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់អ្នក។ អ្នកបានស្តាប់បង្គាប់រាល់ពាក្យរបស់ខ្ញុំដែលបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នា។³អ្នកមិនបានបោះបង់ចោលបងប្អូនរបស់អ្នកឡើយតាំងពីមុនរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ អ្នកបានបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា។

⁴ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាសម្រាក ដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយពួកគេ។ ដូច្នេះ ចូរត្រឡប់ទៅជំរំរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញ ជាកន្លែងដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានផ្តល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នានៅត្រើយម្ខាងទន្លេយ័រដាន់។⁵ប៉ុន្តែ ត្រូវប្រយ័ត្នក្នុងការប្រព្រឹត្តតាមរាល់បទបញ្ជា និងក្រឹត្យវិន័យដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា ត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ត្រូវដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ ត្រូវរក្សាបញ្ញត្តរបស់ព្រះអង្គ ត្រូវជាប់ចិត្តជាមួយព្រះអង្គ ហើយត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះអង្គឲ្យអស់ពីចិត្ត និងអស់ពីព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា»។⁶ដូច្នេះ លោកយ៉ូស្វេក៏ឲ្យពរដល់ពួកគេ ហើយឲ្យពួកគេចេញទៅ ពួកគេក៏ត្រឡប់ទៅជំរំរបស់ពួកគេវិញ។

⁷ឥឡូវនេះ កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេពាក់កណ្តាលទៀតបានទទួលទឹកដីជាមរតកនៅក្រុងបាសាន ប៉ុន្តែ កុលសម្ព័ន្ធពាក់កណ្តាលទៀតបានទទួលទឹកដីជាមរតកនៅទល់មុខបងប្អូនរបស់ពួកគេនៅតំបន់ខាងលិចទន្លេយ័រដាន់។ លោកយ៉ូស្វេបានបញ្ជូនពួកគេទៅជំរំរបស់ពួកគេវិញ លោកក៏បានឲ្យពរពួកគេ⁸ហើយនិយាយទៅពួកគេថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅជំរំរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញជាមួយនឹងទ្រព្យដ៏ច្រើន និងហ្វូងសត្វយ៉ាងច្រើន ជាមួយមាស និងប្រាក់ ជាមួយលង្ហិន និងដែក និងមានសំលៀកបំពាក់ដ៏ច្រើនទាំងនេះចុះ។ ចូរចែកជ័យភណ្ឌដែលបានពីពួកខ្មាំងសត្រូវជាមួយនឹងបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។

⁹ដូច្នេះ កូនចៅកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល បានវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួកគេវិញ គឺចាកចេញពីជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលនៅស៊ីឡូ ដែលនៅទឹកដីកាណាន។ ពួកគេចាកចេញឆ្ពោះទៅស្រុកកាឡាដ ជាទឹកដីរបស់ពួកគេ ដែលធ្វើតាមបញ្ជាដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ។

¹⁰នៅពេលដែលពួកគេបានមកដល់ទន្លេយ័រដាន់នៅក្នុងទឹកដីកាណាន កុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល បានសង់អាសនាមួយនៅត្រើយទន្លេយ័រដាន់ជាអាសនាមួយយ៉ាងធំ និងអស្ចារ្យ។¹¹ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានឮពីរឿងនេះ ហើយបាននិយាយថា៖ «មើល! កុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល បានសង់អាសនានៅខាងមុខទឹកដីកាណានគីលីយ៉ូត នៅតំបន់ក្បែរទន្លេយ័រដាន់ នៅត្រើយម្ខាងដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

¹²នៅពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឮអំពីរឿងនេះ ប្រជាជនទាំងអស់បានប្រជុំគ្នានៅក្រុងស៊ីឡូ ដើម្បីឡើងទៅធ្វើសង្គ្រាមជាមួយពួកគេ។

¹³បន្ទាប់មក ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារ ទៅកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល នៅឯទឹកដីគីឡាត។ ពួកគេក៏បានបញ្ជូនលោកភីនេ‌ហាស ជាកូនលោកបូជា‌ចារ្យអេ‌ឡា‌សារទៅដែរ¹⁴និងអ្នកដឹកនាំដប់អ្នកទៀតទៅជាមួយពួកគេដែរ គឺក្នុងមួយកុលសម្ព័ន្ធម្នាក់ ហើយពួកគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែជាអ្នកដឹកនាំនៃអំបូររបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

¹⁵ពួកគេបានមកជួបប្រជាជនកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល នៅស្រុកកាឡាដ ហើយពួកគេនិយាយថា៖¹⁶«សហគមន៍ទាំងមូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បាននិយាយថា៖ «តើហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តរឿងមិនស្មោះត្រង់ប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដោយនៅថ្ងៃនេះអ្នកបានឈប់ដើរតាមព្រះអម្ចាស់ដោយបានសង់អាសនាមួយសម្រាប់ខ្លួនអ្នករាល់គ្នាដើម្បីប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះ?

¹⁷តើអំពើបាបរបស់យើងនៅពេអ៊មិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់យើងទេឬអី? នៅពេលនេះយើងមិនទាន់បានសម្អាតខ្លួនរបស់យើងពីអំពើទាំងនោះនៅឡើយ។ អំពើបាបនៅទីនោះបានធ្វើឲ្យសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលវេទនាយ៉ាងខ្លាំង។¹⁸តើអ្្នកត្រូវឈប់ដើរតាមការដឹកនាំរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅថ្ងៃនេះឬ? បើអ្នករាល់គ្នាបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់នៅថ្ងៃនេះ នៅថ្ងៃស្អែកព្រះអង្គនឹងព្រះពិរោធជាមួយនឹងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលមិនខាន។

¹⁹បើទឹកដីដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនបរិសុទ្ធទេ ដូច្នេះ អ្នកគួរតែឆ្លងទៅកាន់ទឹកដីដែលមានដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយទទួលចំណែកទឹកដីក្នុងចំណោមយើងរាល់គ្នាទៅ។ កុំឲ្យបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ ក៏កុំឲ្យបះបោរប្រឆាំងនឹងយើងដោយសង់អាសនាសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាជំនួសអាសនារបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។²⁰តើលោកអាកានជាកូនរបស់លោកសេរ៉ាមិនបានប្រព្រឹត្តបាបលើរបស់ដែលត្រូវថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ទេឬអី? តើព្រះពិរោធរបស់ព្រះអម្ចាស់មិនបានធ្លាក់មកលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទេឬអី? តើគាត់វិនាសតែម្នាក់ឯងទេឬ»។

²¹បន្ទាប់មក កុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល ឆ្លើយទៅមេដឹកនាំអំបូរនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលថា៖²²«ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តាគឺព្រះអម្ចាស់! ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តាគឺព្រះអម្ចាស់! ព្រះអង្គជ្រាប ហើយក៏សូមឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដឹងដែរថា! បើយើងបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ សូមកុំឲ្យយើងនៅមានជីវិតដល់ថ្ងៃនេះឡើយ។²³បើយើងសង់អាសនៈធ្វើឲ្យយើងដាច់ឆ្ងាយពីការដើរតាមព្រះអម្ចាស់។ បើយើងសង់អាសនាដើម្បីថ្វាយតង្វាយដុត តង្វាយម្សៅ ឬក៏តង្វាយមេត្រីភាព នោះសូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ដាក់ទោសពួកយើងចុះ។

²⁴ទេ! យើងធ្វើបែបនេះដោយយើងភ័យខ្លាចថាថ្ងៃក្រោយកូនចៅរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នានឹងនិយាយមកកាន់កូនចៅរបស់យើងថា៖ «តើអ្នកបានធ្វើអ្វីខ្លះចំពោះព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»?

²⁵ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានដាក់ទន្លេយ័រដាន់ជាព្រំប្រទល់រវាងយើង និងអ្នករាល់គ្នា។ អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលជាពួករូបេន និងពួកកាដអើយ អ្នករាល់គ្នាគ្មានសិទ្ធិទាក់ទងជាមួយព្រះ‌អម្ចាស់ទេ»។ ដូច្នេះ កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាអាចមិនឲ្យកូនចៅរបស់យើងថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់។

²⁶ដូច្នេះ យើងនិយាយថា៖ «ចូរយើងសង់អាសនៈមួយ មិនមែនសម្រាប់ថ្វាយដង្វាយដុត ឬសម្រាប់តង្វាយអ្វីផ្សេងៗឡើយ²⁷ប៉ុន្តែ ជាបន្ទាល់រវាងយើង និងអ្នករាល់គ្នា និងរវាងកូនចៅរបស់យើង និងយើងដែរ ដែលយើងមានសិទ្ធិក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់នៅមុខព្រះអង្គ ជាមួយនឹងការថ្វាយតង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រី ដូច្នេះ កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នានៅពេលក្រោយនឹងមិននិយាយថា៖ «អ្នកគ្មានសិទ្ធិអ្វីជាមួយព្រះអម្ចាស់ឡើយ»។

²⁸ដូច្នេះ យើងនិយាយថា៖ «បើការនេះត្រូវនិយាយជាមួយយើង ឬជាមួយកូនចៅរបស់យើងនៅពេលក្រោយ យើងគួរនិយាយថា៖ «មើល! នេះជាអាសនារបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានចម្លងមក ដែលដូនតារបស់យើងបានសង់ មិនមែនសម្រាប់តង្វាយដុត ក៏មិនមែនសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដែរ ប៉ុន្តែ ជាបន្ទាល់រវាងយើង និងអ្នករាល់គ្នា»។²⁹យើងមិនចង់បះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ទេ ក៏មិនចង់បែកចិត្តចេញពីព្រះអង្គនៅថ្ងៃនេះដោយសង់អាសនៈសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងថ្វាយមេត្រីភាព ក្រៅពីអាសនារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់យើង ដែលស្ថិតនៅមុខដំណាក់របស់ព្រះអង្គឡើយ។

³⁰នៅពេលលោកបូជា‌ចារ្យភីនេ‌ហាស មេដឹកនាំប្រជាជន ដែលជាមេដឹកនាំអំបូរជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលនៅជាមួយលោកបានឮពាក្យពីកុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ រៀបរាប់រួចមក ពួកគេគិតថាល្អ។³¹លោកភីនេ‌ហាស ជាកូនរបស់លោកបូជា‌ចារ្យអេ‌ឡា‌សារ បាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជនក្នុងកុលសម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេថា៖ «នៅថ្ងៃនេះយើងដឹងថាព្រះអម្ចាស់គង់នៅក្នុងចំណោមយើងរាល់គ្នា ដោយសារអ្នកមិនបានប្រព្រឹត្តដោយឥតជំនឿប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គឡើយ។ ឥឡូវនេះ អ្នកបានសង្គ្រោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចេញពីព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ហើយ»។

³²បន្ទាប់មក លោកភីនេ‌ហាស ជាកូនរបស់លោកបូជា‌ចារ្យអេ‌ឡា‌សារ និងអ្នកដឹកនាំផ្សេងទៀតបានចាកចេញពីកុលសម្ព័ន្ធរូបេន និងកុល‌សម្ព័ន្ធកាដ ចេញពីទឹកដីស្រុកកាឡាដ វិលមកស្រុកកាណាន ទៅជួប‌នឹងប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែល និងនាំពាក្យទាំងអស់ត្រឡប់ទៅប្រាប់ពួកគេវិញ។³³របាយការណ៍របស់ពួកគេក៏ធ្វើឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលពេញចិត្តដែរ។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏មិននិយាយរឿងធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងកុលសម្ព័នរូបេន និងកុល‌សម្ព័ន្ធកាដ ដើម្បីបំផ្លាញទឹកដីដែលពួកគេរស់នៅទៀតឡើយ។

³⁴កុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន និងកុល‌សម្ព័ន្ធកាដ បានហៅអាសនានោះថា៖ «សក្ខីភាព» ដោយនិយាយថា៖ «វាជាសក្ខីភាពរវាងយើងទាំងអស់គ្នាថា ព្រះអម្ចាស់គឺជាព្រះជាម្ចាស់»។

23

¹ជាច្រើនថ្ងៃក្រោយមក ព្រះអម្ចាស់បានឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានសម្រាកពីពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ ហើយលោកយ៉ូស្វេមានអាយុកាន់តែចាស់ និងមានអាយុវែង។²លោកយ៉ូស្វេបានហៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់មក មានពួកចាស់ទុំ អ្នកដឹកនាំ ពួកចៅក្រម និងពួកនាយកក្រុមមក ហើយនិយាយទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំកាន់តែចាស់ហើយ។³អ្នករាល់គ្នាបានឃើញអ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកបានប្រព្រឹត្តចំពោះជាតិសាសន៍ទាំងអស់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា គឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រយុទ្ធដើម្បីអ្នករាល់គ្នា។

⁴មើល! ខ្ញុំបានបែងចែកទឹកដីរបស់ជាតិសាសន៍នានាដែលអ្នករាល់គ្នាបានដណ្តើមបានដល់អ្នករាល់គ្នា សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងនោះមានជាតិសាសន៍ដែលខ្ញុំបានបំផ្លាញរួចហើយ ចាប់ពីទន្លេយ័រដាន់ដល់សមុទ្រធំនៅខាងលិច។⁵ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងដេញពួកគេចេញ។ ព្រះអង្គនឹងបង្ខំឲ្យគេចេញពីទឹកដីនោះសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ ព្រះអង្គនឹងរឹបអូសយកទឹកដីរបស់ពួកគេ ហើយអ្នកនឹងទទួលទឹកដីនោះជាកម្មសិទ្ធិ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានសន្យាដល់អ្នក។

⁶ចូរមានកម្លាំង ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចរក្សា និងធ្វើតាមអ្វីដែលបានសរសេរទុកនៅក្នុងសៀវភៅក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ កុំឲ្យងាកឆ្វេង ឬងាកស្តាំពីក្រឹត្យវិន័យនេះឡើយ⁷ដូច្នេះ អ្នកនឹងមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយជាតិសាសន៍ទាំងនេះដែលនៅសេសសល់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ឬក៏រំឭកពីឈ្មោះព្រះរបស់ពួកគេ មិនត្រូវស្បថក្នុងនាមព្រះទាំងនោះ មិនត្រូវថ្វាយបង្គំ ឬក៏គោរពពួកគេឡើយ។⁸ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកត្រូវតែស្មោះត្រង់ជាមួយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកដូចដែលអ្នកបានធ្វើនៅថ្ងៃនេះស្រាប់។

⁹ព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញជាតិសាសន៍ដ៏ធំ និងខ្លាំងពូកែពីមុខអ្នករាល់គ្នា។ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា គ្មាននរណាអ្នកអាចឈរនៅមុខអ្នករាល់គ្នាបានទេរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។¹⁰បុរសតែម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា នឹងធ្វើឲ្យមនុស្សរាប់ពាន់អ្នករត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ ដោយសារព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាជាអ្នកប្រយុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យា។¹¹ចូរយកចិត្តទុកដាក់ ដូច្នេះ អ្នកនឹងស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹²ប៉ុន្តែ បើអ្នកត្រឡប់ក្រោយ និងជំពាក់ចិត្តនឹងអ្នកដែលនៅសេសសល់នៃជាតិសាសន៍នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានេះឬក៏អ្នករៀបការជាមួយពួកគេ ឬក៏អ្នកចូលរួមជាមួយពួកគេ ហើយពួកគេនៅជាមួយអ្នក¹³ដូច្នេះ ចូរចាំឲ្យបានច្បាស់ថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកនឹងមិនបណ្ដេញជាតិសាសន៍ទាំងនេះពីក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងក្លាយជាឧបសគ្គ និងជាអន្ទាក់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ជារំពាត់នៅលើខ្នងអ្នក និងជាបន្លានៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នករហូតដល់អ្នកវិនាសពីទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកបានប្រគល់ដល់អ្នក។

¹⁴ឥឡូវនេះ ខ្ញុំជិតអស់ជីវិតនៅលើផែនដីនេះហើយ ហើយអ្នកត្រូវដឹងឲ្យច្បាស់នៅក្នុងចិត្ត និងព្រលឹងរបស់អ្នកថាគ្មានពាក្យណាមួយនឹងមិនបានសម្រេចក្នុងចំណោមរឿងល្អដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាបានសន្យាជាមួយអ្នកឡើយ។ របស់ទាំងអស់នេះគឺសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ គ្មានអ្វីមួយដែលនឹងមិនបានសម្រេចនោះទេ។¹⁵ប៉ុន្តែ គឺដូចគ្រប់ព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកបានសន្យាដល់អ្នកបានសម្រេចដូច្នេះដែរ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់នឹងនាំការអាក្រក់មកលើអ្នករហូតដល់ព្រះអង្គបានបំផ្លាញអ្នកពីទឹកដីដ៏ល្អរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកបានប្រគល់ដល់អ្នក។

¹⁶ព្រះអង្គនឹងធ្វើការនេះបើអ្នកផ្តាច់សម្ពន្ធមេត្រីជាមួយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ជាសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់ឲ្យអ្នករក្សា។ បើអ្នកវាល់គ្នាទៅថ្វាយបង្គំព្រះផ្សេងទៀត និងគោរពព្រះទាំងនោះ នោះព្រះពិរោធរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងបញ្ឆេះប្រឆាំងនឹងអ្នក ហើយអ្នកនឹងវិនាសយ៉ាងទាន់ហន់ពីទឹកដីដ៏ល្អដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់អ្នក»។

24

¹បន្ទាប់មក លោកយូ៉ស្វេបានប្រមូលកុលសម្ព័ន្ធទាំងអស់របស់អ៊ីស្រាអែលទៅស៊ីគែម និងបានហៅពួកចាស់ទុំ ពួកអ្នកដឹកនាំ ពួកចៅក្រម និងពួកនាយកក្រុមរបស់ពួកគេមក ហើយពួកគេបានឈរនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។²លោកយ៉ូស្វេបាននិយាយទៅប្រជាជនទាំងអស់ថា៖ «នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរកន្លងមកបុព្វបុរសរបស់អ្នកបានរស់នៅក្រោយទន្លេអឺប្រាតគឺថេរ៉ា ជាឪពុករបស់អប្រាហាំ និងណា‌ហ៊រពួកគេគោរពបម្រើព្រះដទៃ។

³ប៉ុន្តែ យើងបាននាំឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាពីខាងនាយទន្លេអឺប្រាតមក និងនាំគាត់មកកាន់ទឹកដីកាណាន ហើយបានប្រទានកូនចៅជាច្រើនដល់គាត់តាមរយៈកូនរបស់គាត់គឺអ៊ីសាក។⁴បន្ទាប់មក យើងប្រទានយ៉ាកុប និងអេសាវដល់អ៊ីសាក។ យើងបានប្រគល់តំបន់ភ្នំសៀរឲ្យអេសាវគ្រប់គ្រង ប៉ុន្តែ យ៉ាកុប និងកូនៗរបស់គាត់បានទៅអេស៊ីប។

⁵យើងបានបញ្ជូនម៉ូសេ និងអើរុ៉នហើយយើងបានប្រហារអ្នកស្រុកអេស៊ីប ដោយ‌សារគ្រោះកាច។ ក្រោយមកទៀតយើងបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញមក។⁶យើងបាននាំបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាចេញពីអេស៊ីប ហើយអ្នកមកដល់សមុទ្រ។ ពួកជនជាតិអេស៊ីបបានដេញតាមពួកគេដោយមានទាំងរទេះចម្បាំង និងទ័ពសេះវែងដូចសមុទ្រត្រែង។

⁷នៅពេលដែលបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានស្រែករកព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គបានដាក់ភាពងងឹតនៅចន្លោះអ្នក និងជនជាតិអេស៊ីប។ ព្រះអង្គបាននាំទឹកសមុទ្រមកគ្របលើពួកគេ។ អ្នកបានឃើញអ្វីដែលយើងបានធ្វើនៅស្រុកអេស៊ីបហើយ។ បន្ទាប់មក អ្នកបានរស់នៅក្នុងវាលរហោស្ថានអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។

⁸យើងបាននាំអ្នកទៅកាន់ទឹកដីអាម៉ូរី ដែលរស់នៅត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ័រដាន់។ ពួកគេបានប្រយុទ្ធជាមួយអ្នករាល់គ្នា ហើយយើងបានប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកន្តាប់ដៃអ្នករាល់គ្នា។ អ្នកបានកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ពួកគេ ហើយយើងបានបំផ្លាញពួកគេនៅមុខអ្នករាល់គ្នា។

⁹បាឡាក់ជាកូនរបស់ស៊ីប‌ព័រ ជាស្តេចស្រុកម៉ូអាប់ បានលើកទ័ពមកវាយជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល។ លោកបានឲ្យគេទៅហៅបាឡាម ជាកូនរបស់បេអ៊រ មកដាក់បណ្ដាសាអ្នករាល់គ្នា។¹⁰ប៉ុន្តែ យើងមិនព្រមស្ដាប់បាឡាមទេ ផ្ទុយទៅវិញគាត់បែរជាឲ្យពរអ្នករាល់គ្នាទៅវិញ។ ដូច្នេះ យើងបានរំដោះអ្នករាល់គ្នាចេញពីកណ្តាប់ដៃស្តេច។

¹¹អ្នករាល់គ្នាបានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ហើយមកដល់ក្រុងយេរីខូ។ អ្នកដឹកនាំក្រុងយេរីខូបានវាយប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា ដោយរួមជាមួយជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិពេរិ‌ស៊ីត ជន‌ជាតិកាណាន ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិគើកា‌ស៊ី ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស។ យើងបានឲ្យអ្នកមានជ័យជម្នះលើពួកគេ ហើយឲ្យពួកគេស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹²យើងបានបញ្ជូនសត្វឪម៉ាល់ទៅមុនអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីដេញពួកគេ និងស្តេចទាំងពីររបស់សាសន៍អាម៉ូរីចេញពីមុខអ្នករាល់គ្នា។ វាមិនបានកើតឡើងដោយសារដាវ ឬដោយសារធ្នូរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។

¹³យើងបានប្រគល់ទឹកដីដែលអ្នកមិនបានកាប់គាស់ និងទីក្រុងដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានសង់ដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយឥឡូវនេះអ្នករស់នៅក្នុងក្រុងទាំងនោះ។ អ្នករាល់គ្នាបរិភោគផ្លែទំពាំង‌បាយជូរ និងផ្លែអូលីវ ពីចម្ការដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានដាំ»។

¹⁴ឥឡូវនេះ ចូរកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ និងថ្វាយបង្គំព្រះអង្គដោយស្មោះត្រង់ និងដោយជំនឿ ចូរបោះបង់ចោលព្រះដែលបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានថ្វាយបង្គំនៅនាយទន្លេអឺប្រាត និងនៅអេស៊ីបទៅ និងថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់វិញ។¹⁵បើអ្នកគិតថាការថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ខុស នោះចូរជ្រើសរើសព្រះដែលអ្នករាល់គ្នាចង់បម្រើនៅថ្ងៃនេះ ទោះបីពីព្រះរបស់បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលបានថ្វាយបង្គំនៅនាយទន្លេអឺប្រាត ឬព្រះពីសាសន៍អាម៉ូរីនៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករស់នៅ។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ខ្ញុំ និងគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ យើងនឹងថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់»។

¹⁶ប្រជាជនទាំងអស់បានឆ្លើយថា៖ «យើងនឹងមិនបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ទៅបម្រើព្រះណាផ្សេងឡើយ¹⁷ព្រោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង ដែលបាននាំយើង និងបុព្វបុរសរបស់យើងចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ចេញពីផ្ទះនៃទាសករ ហើយព្រះអង្គបានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យនៅចំពោះយើងរាល់គ្នា ហើយព្រះអង្គបានការពារយើងខ្ញុំតាមផ្លូវដែលយើងបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទឹកដីរបស់ជាតិសាសន៍នានា។¹⁸បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញមនុស្សទាំងអស់ចេញពីមុខយើង រួមទាំងសាសន៍អាម៉ូរី ដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះ។ ដូច្នេះ យើងក៏ថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ព្រោះព្រះអង្គជាព្រះរបស់យើង»។

¹⁹ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូស្វេបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនអាចបម្រើព្រះអម្ចាស់បានទេ ព្រោះព្រះអង្គជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធ ព្រះអង្គជាព្រះដែលប្រចណ្ឌ ព្រះអង្គមិនអាចអត់ទោសចំពោះការបះ‌បោរ និងអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នាបានទេ។²⁰បើអ្នករាល់គ្នាបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ និងទៅបម្រើព្រះបរទេស នោះព្រះអង្គនឹងងាកមកបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នាវិញ។ ព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នា ទោះបីព្រះអង្គធ្លាប់ធ្វើល្អជាមួយអ្នករាល់គ្នាក៏ដោយ»។

²¹ប៉ុន្តែ ប្រជាជនឆ្លើយទៅលោកយ៉ូស្វេថា៖ ទេ យើងនឹងថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់»។²²បន្ទាប់មក លោកយ៉ូស្វេនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ «អ្នករាល់គ្នាជាបន្ទាល់សម្រាប់ខ្លួនអ្នករាល់គ្នាស្រាប់ហើយ គឺអ្នកបានជ្រើសរើសព្រះអម្ចាស់ដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ»។ ពួកគេនិយាយថា៖ «យើងជាបន្ទាល់ហើយ»។²³ឥឡូវនេះ ចូរបោះចោលព្រះដទៃដែលនៅជាប់ជាមួយអ្នករាល់គ្នា ហើយចូរបែរចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាមកព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។

²⁴ប្រជាជននិយាយទៅលោកយ៉ូស្វេថា៖ «យើងនឹងថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង។ យើងនឹងស្តាប់ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គ»។²⁵លោកយ៉ូស្វេបានចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីជាមួយប្រជា‌ជននៅថ្វៃនោះ។ លោកបានដាក់ច្បាប់ចេញ និងវិន័យនៅត្រង់ស៊ីគែម។²⁶លោកយ៉ូស្វេបានសរសេរព្រះបន្ទូលទាំងអស់នេះនៅក្នុងសេៀវភៅនៃច្បាប់របស់ព្រះអម្ចាស់។ លោកបានយកថ្មមួយយ៉ាងធំ ហើយដាក់បញ្ឈរនៅទីនោះក្រោមដើមជ្រៃ ដែលស្ថិតក្បែរទីសក្ការរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²⁷លោកយ៉ូស្វេបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ «មើល! ថ្មនេះជាទីបន្ទាល់ប្រឆាំងនឹងយើងរាល់គ្នា។ ថ្មនេះបានឮគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់ ដែលបានមានបន្ទូលមកកាន់យើងរាល់គ្នា។ ដូច្នេះ វានឹងជាបន្ទាល់ប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាបដិសេធព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា»។²⁸ដូច្នេះ លោកយូ៉ស្វេបានឲ្យពួកគេចេញទៅ គឺទៅតាមទឹកដីមរតករបស់ពួកគេវិញ។

²⁹ក្រោយពីនោះមក លោកយ៉ូស្វេ កូនរបស់លោកនូន ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានស្លាប់ទៅ ដែលមានអាយុមួយរយដប់ឆ្នាំ។³⁰ពួកគេបានកប់លោកនៅព្រំប្រទល់ទឹកដីជាមរតករបស់លោក នៅធីម៉្នាត សេរ៉ា ក្នុងតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម ខាងជើងភ្នំកាអាស។

³¹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់គ្រប់ពេលក្នុងថ្ងៃអាយុរបស់លោកយ៉ូស្វេ និងនៅក្នុងអំឡុងពេលពួកចាស់ទុំនៅរស់នៅឡើយដែរ អ្នកដែលមានអាយុវែងជាងលោកយូ៉ស្វេ គឺអ្នកដែលមានបទពិសោធន៍ជាមួយអ្វីៗដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើសម្រាប់អ៊ីស្រា‌អែល។

³²ឆ្អឹងរបស់លោកយ៉ូសែបដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានយកពីស្រុកអេស៊ីបមក ពួកគេបានកប់នៅស៊ីគែមក្នុងដីមួយចំណែកដែលលោកយ៉ាកុបបានទិញពីកូនរបស់លោកហា‌ម៉ោរជាឪពុករបស់ស៊ីគែម។ លោកទិញវាក្នុងតំលៃមួយរយដួងជាប្រាក់ ហើយទីនោះក្លាយជាទឹកដីមរតករបស់កូនចៅលោកយ៉ូសែប។³³លោកអេ‌ឡា‌សារ ជាកូនលោកអើរ៉ុន ក៏បានទទួលមរណ‌ភាពដែរ។ ពួកគេបានបញ្ចុះសពលោកនៅលើភ្នំ ជាក្រុងរបស់លោកភីនេ‌ហាសជាកូនរបស់លោក ដែលលោកបានឲ្យដល់កូនប្រុសលោក។ ទីនោះគឺតំបន់ភ្នំនៃកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម។

ចៅហ្វាយ

1

¹បន្ទាប់ពី លោកយ៉ូស្វេទទួលមរណភាព ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានទូលសួរព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ក្នុងចំណោមយើង តើកុលសម្ព័ន្ធណាមួយ ដែលត្រូវទៅច្បាំងនឹងជនជាតិកាណានមុនគេ?»²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុលសម្ព័ន្ធយូដាត្រូវទៅមុន។ មើលយើងបានប្រគល់ឲ្យពួកគេគ្រប់គ្រងលើទឹកដីនេះ»។³កុលសម្ព័ន្ធយូដាបាននិយាយទៅកាន់កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន ជាបងប្អូនរបស់ពួកគេថា «ចូរឡើងមកជាមួយយើង ឆ្ពោះទៅកាន់ទឹកដីជាចំណែកមរតករបស់យើងខ្ញុំ យើងច្បាំងនឹងជនជាតិកាណានជាមួយគ្នា។ យើងខ្ញុំនឹងចេញទៅច្បាំងយកចំណែកទឹកដីជាមរតករបស់បងប្អូនជាមួយបងប្អូនដែរ។ ដូច្នេះ កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មានក៏ឡើងទៅជាមួយពួកគេ។

⁴ជនជាតិយូដាបានវាយប្រហារ ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យពួកគេមានជ័យជម្នះលើជនជាតិកាណាន និងជនជាតិពេរីស៊ិត។ ពួកគេបានសម្លាប់ខ្មាំងសត្រូវអស់ មួយម៉ឺននាក់នៅបេសេក។⁵ហើយនៅបេសេក ពួកគេបានរកឃើញស្តេចអាដូនី បេសេក ពួកគេបានច្បាំងតតាំងនឹងទ្រង់ ហើយពួកគេច្បាំងឈ្នះជនជាតិកាណាន និងជនជាតិពេរីស៊ិត។

⁶ប៉ុន្តែ ស្តេចអាដូនី - បេសេកបានរត់ភៀសខ្លួន ហើយពួកគេបានដេញតាមទ្រង់និងចាប់ទ្រង់បាន ហើយពួកគេបានកាត់មេដៃ និងមេជើងរបស់ទ្រង់។⁷ស្តេចអាដូនី - បេសេកបានមានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំបានកាត់មេដៃនិងមេជើងស្តេចចិតសិបអង្គ ហើយពួកគេបានរើសសំណល់ពីក្រោមតុរបស់ខ្ញុំធ្វើជាអាហារ។ ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់បានសងមកខ្ញុំវិញតាមអំពើដែលខ្ញុំបានប្រព្រឹត្ត»។ ពួកគេបាននាំស្តេចទៅក្រុង យេរូសាឡឹម ហើយស្តេចបានចូលទិវង្គតនៅទីនោះ។

⁸កុលសម្ព័ន្ធយូដាបានច្បាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹមហើយបានវាយយកបានវា។ ពួកគេបានបំផ្លាញក្រុងនេះ ដោយមុខដាវនិងដុតកម្ទេចដោយភ្លើង។⁹បន្ទាប់មកកុលសម្ព័ន្ធយូដា បានចុះទៅប្រយុទ្ធនឹងជនជាតិកាណានដែលរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំ តំបន់ណេកិប និងតំបន់វាលទំនាបទៀតផង។¹⁰ពួកគេបានវាយប្រហារជនជាតិកាណានដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងហេប្រុន (ពីដើមក្រុងហេប្រុនមានឈ្មោះថា គារយ៉ាត អើបា) ហើយពួកគេបានប្រហារអំបូរ សេសាយ អំបូរអហីម៉ាន និងអំបូរតាល់ម៉ាយផងដែរ។

¹¹ចាប់ពីនោះ ពួកគេវាយប្រហារប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងក្រុង ដេបៀរ (ពីដើមក្រុងដេបៀរមានឈ្មោះថា គារយ៉ាត សេភើរ)។¹²កាលនោះ លោកកាលែប បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ វាយយកបានក្រុងគារយ៉ាត ក្រុងសេភើរ ខ្ញុំនឹងលើកកូនស្រីរបស់ខ្ញុំនាង អាក់សា ឲ្យធ្វើជាប្រពន្ធរបស់គេ»។¹³ពេលនោះ លោកអូធ្នាល ជាកូនប្រុសរបស់លោកកេណាស ដែលជាប្អូនប្រុសរបស់លោកកាលែប វាយយកបានក្រុងដេបៀរ ដូច្នេះ លោកកាលែបបានលើកនាង អាក់សា ជាកូនស្រីរបស់លោក ឲ្យធ្វើជាភរិយារបស់គាត់។

¹⁴ពេលដែលនាងអាក់សា បានទៅរស់នៅជាមួយលោកអាធ្នាល នាងបានបបួលលោកឲ្យសុំចំណែកដីស្រែពីឪពុករបស់នាង។ នៅពេលដែលនាងចុះពីលើខ្នងលា លោកកាលែបបានសួរនាងថា៖ «តើកូនមានការអ្វី?»¹⁵នាងបានតបវិញថា៖ «សូមលោកពុកមេត្តាឲ្យពរមួយដល់ខ្ញុំ។ ព្រោះ លោកឪពុកបានប្រគល់ដីនៅតំបន់ណេកិបដល់ខ្ញុំ ដូច្នេះ សូមមេត្តាឲ្យអណ្តូងទឹកមកខ្ញុំផង»។ ដូច្នេះ លោកកាលែប បានឲ្យអណ្តូងទឹកដែលនៅខាងលើ និងអណ្តូងទឹកនៅខាងក្រោមដល់នាង។

¹⁶ជនជាតិកែន ជាពូជពង្សរបស់ឪពុកក្មេករបស់លោកម៉ូសេ បានចាកចេញពីក្រុងដើមលម៉ើ ជាមួយកូនចៅយូដា ឆ្ពោះទៅកាន់វាលរហោស្ថាននៃទឹកដីកុលសម្ព័ន្ធយូដា ដែលនៅក្នុងតំបន់ណេកិប ជិត អ៊ើរ៉ាត ដើម្បីតាំងលំនៅក្នុងចំណោមប្រជាជននៅទីនោះ។¹⁷បន្ទាប់មកកុលសម្ព័ន្ធយូដា រួមគ្នាជាមួយកុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន ជាបងប្អូនរបស់ពួកគេ ចេញទៅវាយប្រហារជនជាតិកាណានដែលរស់នៅតំបន់ សេផាត ហើយពួកគេបានបំផ្លាញទីក្រុងនោះទាំងស្រុង ថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។ រួចបានដាក់ឈ្មោះក្រុងនោះដា ហោម៉ា។

¹⁸កុលសម្ព័ន្ធយូដា ក៏វាយដណ្តើមបានតំបន់កាសា ទីក្រុងអាសកេឡូន និងអេក្រុនរួមទាំងតំបន់ជុំវិញទីក្រុងទាំងនោះផងដែរ។¹⁹ព្រះអម្ចាស់បានគង់ជាមួយកុលសម្ព័ន្ធយូដា ហើយពួកគេបានត្រួតត្រាលើតំបន់ភ្នំ ប៉ុន្តែ កុលសម្ព័ន្ធយូដាមិនអាចបណ្តេញប្រជាជនដែលរស់នៅតាមតំបន់ជ្រលងភ្នំបានទេ ព្រោះពួកគេមានរទេះចម្បាំងដែលធ្វើពីដែក។

²⁰ទីក្រុងហេប្រុនត្រូវបានប្រគល់ឲ្យលោកកាលែប ដូចដែលលោកម៉ូសេ បានបង្គាប់ទុក ហើយលោកបានបណ្តេញអំបូរអណាក់ទាំងបី។²¹ប៉ុន្តែកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន មិនបានបណ្តេញជនជាតិយេប៊ូសដែលរស់នៅទីក្រុងយេរូសាឡឹមទេ។ ដូច្នេះ ជនជាតិយេប៊ូសក៏រស់នៅជាមួយកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

²²ចំណែកឯ ពូជពង្សរបស់លោកយូ៉សែប ក៏បានចេញទៅច្បាំងនឹងក្រុងបេតអែលដែរ ហើយព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយពួកគេ។²³ដំបូង ពួកគេបានបញ្ជូនមនុស្សទៅស៊ើបមើលទីក្រុងបេតអ៊ែល ដែលពីដើមឡើយក្រុងនោះមានឈ្មោះថា លូស។²⁴ពេលដែលអ្នកស៊ើបការណ៍បានឃើញមនុស្សចេញពីទីក្រុងនោះមក ពួកគេនិយាយទៅកាន់បុរសនោះថា៖ «ចូរបង្ហាញយើង តើគេអាចចូលទៅក្នុងទីក្រុងតាមផ្លូវណា យើងនឹងប្រណីដល់អ្នក»។

²⁵បុរសនោះក៏បានបង្ហាញផ្លូវចូលទីក្រុងដល់ពួកគេ ដូច្នេះ ពួកគេបានប្រហារប្រជាជននៅក្រុងនោះដោយមុខដាវ តែទុកឲ្យបុរសនោះ និងគ្រួសាររបស់គាត់ទាំងមូលចាក់ចេញទៅ។²⁶បន្ទាប់មក បុរសនោះក៏ចាកចេញទៅស្រុកហេត ហើយសង់ក្រុងមួយដែលគាត់បានដាក់ឈ្មោះថា លូស ដែលគេហៅរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។

²⁷រីឯកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេ ក៏មិនបានបណ្តេញពួកអ្នកស្រុកដែលរស់នៅក្រុងបេតសៀន ក្រុងតាណាក់ ក្រុងដោរ ក្រុងយីបឡាម ក្រុងមេគីដោរ ព្រមទាំងតំបន់នានាដែលនៅជុំវិញក្រុងទាំងនោះ ដូច្នេះ ជនជាតិកាណានក៏រស់នៅក្នុងតំបន់ទាំងនោះតទៅទៀត។²⁸នៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានកម្លាំង គេបានបង្ខំឲ្យជនជាតិកាណានធ្វើការជាទម្ងន់ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានបណ្តេញជនជាតិនេះចេញនោះទេ។

²⁹សូម្បីតែ កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ក៏មិនបានបណ្តេញជនជាតិកាណានដែលរស់នៅក្រុងកេស៊ើរដែរ ដូច្នេះ ជនជាតិកាណានបន្តរស់នៅក្នុងក្រុងកេស៊ើរក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីមតទៅទៀត។

³⁰កុលសម្ព័ន្ធសាប់យ៉ូឡូមក៏មិនបានបណ្តេញប្រជាជនដែលរស់នៅក្រុងគីត្រុន ឬមនុស្សដែលរស់នៅក្នុងក្រុង ណាហាឡូល ចេញពីស្រុកនោះដែរ ដូច្នេះហើយជនជាតិកាណានបន្តរស់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ ប៉ុន្តែ កុលសម្ព័ន្ធសាប់យ៉ូឡូមបានបង្ខំពួកគេឲ្យធ្វើការជាទម្ងន់។

³¹ហើយកុលសម្ព័ន្ធអាស៊ើរ ពួកគេក៏មិនបានបណ្តេញជនជាតិអាក់កូ ស៊ីដូន អាស់ឡាប់ អាក់ស៊ីប ហែលបា អាផែក និងរេហូបចេញដែរ។³²ដូច្នេះ កុលសម្ព័ន្ធអាស៊ើរក៏រស់នៅជាមួយជនជាតិទាំងនោះលើទឹកដីកាណាន ព្រោះពួកគេមិនបានបណ្តេញជនជាតិទាំងនោះចេញទេ។

³³កុលសម្ព័ន្ធណែបថាលី ក៏មិនបានបណ្តេញជនជាតិកាណានដែលរស់នៅក្នុងក្រុងបេតសេម៉េស និងក្រុងបេតអាណាតចេញដែរ ដូច្នេះ កុលសម្ព័ន្ធណែបថាលីរស់នៅក្នុងចំណោមជនជាតិកាណានដែលរស់នៅក្នុងស្រុកវិញ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានបង្ខំអ្នកដែលរស់នៅក្នុងក្រុងបេតសេម៉េស និងក្រុងបេតអាណាតធ្វើការជាទម្ងន់។

³⁴ជនជាតិអាម៉ូរីបានរុញច្រាន កុលសម្ព័ន្ធដាន់ ឲ្យរស់នៅតំបន់ភ្នំ ដោយមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេចុះមករស់នៅតាមជ្រលងភ្នំឡើយ។³⁵ជនជាតិអាម៉ូរីរស់នៅក្រុងហេរេស អាយ៉ាឡូន និងក្នុងក្រុងសាលប៊ីម ប៉ុន្តែ ក្រោយមកពេលដែលពូជពង្សលោកយូ៉សែបមានកម្លាំងគ្រប់គ្រងលើពួកគេ និងបង្ខំឲ្យពួកគេធ្វើការជាទម្ងន់។³⁶ដែនដីរបស់ជនជាតិអាម៉ារីគឺលាតសន្ធឹងចាប់ពីច្រកភ្នំអាក្រាប៊ីម គឺចាប់ពីសេឡាឡើងទៅ។

2

¹នៅពេលទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បានឡើងពីគីលកាល់ទៅបូគីម ហើយពោលទៅកាន់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា ៖ «យើងបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក ហើយក៏បាននាំអ្នកទៅកាន់ទឹកដីដែលយើងបានសន្យានឹង បុព្វបុរសរបស់អ្នកថានឹងឲ្យទៅអ្នករាល់គ្នា។ យើងបាននិយាយថា យើងនឹងមិនផ្តាច់សម្ព័ន្ធមេត្រី ដែលយើងបានចងជាមួយអ្នកឡើយ។²រីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ គឺមិនត្រូវចងសម្ព័ន្ធមេត្រីជាមួយប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនេះដែរ។ អ្នកត្រូវតែរំលំអាសនៈទាំងឡាយរបស់គេចោល។ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់ពាក្យរបស់យើងទេ! ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តបែបនេះ?

³ដូច្នេះ យើងសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា «យើងនឹងមិនបណ្តេញជនជាតិកាណានទាំងនេះចេញពីមុខរបស់អ្នកទេ ពួកគេនឹងក្លាយទៅជាសត្រូវរបស់អ្នករាល់ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងធ្លាក់ទៅក្នុងអន្ទាក់នៃព្រះនានារបស់ពួកគេ»។⁴នៅពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល បានឮទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ពោលដូច្នេះ ពួកគេបានស្រែកទ្រហ៊ោរយំ។⁵ពួកគេបានដាក់ឈ្មោះទីកន្លែងនោះថា បូគីម។ នៅទីនោះ ពួកគេបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់។

⁶លោកយ៉ូស្វេបានឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រឡប់ទៅវិញ ពួកគេបានចាប់យកចំណែកទឹកដីដែលជាមរតករបស់គេរៀងៗខ្លួន។⁷អំឡុងពេលដែលលោកយ៉ូស្វេនៅមានជីវិតនៅឡើយ ពួកគេគោរពបម្រើព្រះអម្ចាស់។ ក្រោយលោក ទទួលមរណភាពទៅ ពួកគេក៏នៅតែគោរពបម្រើព្រះអង្គបន្តទៅទៀត គឺអំឡុងពេលដែលពួកចាស់ទុំនៅមានជីវិតនៅឡើយ គឺចាស់ទុំដែលបានឃើញពីការអស្ចារ្យ ដ៏ឧដុង្គឧត្តមដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។⁸លោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់នូន ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានទទួលមរណភាពក្នុងជន្មាយុមួយរយដប់ឆ្នាំ។

⁹ពួកគេបានបញ្ចុះសពរបស់លោកនៅក្នុងទឹកដីដែលជាចំណែកមរតរបស់លោក នៅធីមណាត ហេរេស នៅក្នុងតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម នៅខាងជើងភ្នំកាអាស។¹⁰មនុស្សជំនាន់នោះក៏បានទៅជួបនឹងដូនតារបស់គេដែលបានចែកឋានទៅ។ ហើយមនុស្សជំនាន់មួយជំនាក់ទៀតក៏កើតមកតាមក្រោយ ពួកគេមិនបានស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់និងកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យដែលព្រះអង្គបានធ្វើចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនោះទេ។

¹¹ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដែលមិនគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ ហើយពួកគេបានគោរពបម្រើព្រះបាល។¹²ពួកគេបានបែកចេញពីមាគា៌របស់ព្រះអម្ចាស់ គឺព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់គេ ព្រះដែលបាននាំគេចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក។ គេបែរទៅគោរពព្រះផ្សេងៗទៀតក្នុងចំណោមព្រះនានារបស់ប្រជាជនដែលរស់នៅជុំវិញពួកគេ ពួកគេក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះទាំងនោះ ដែលជាហេតុនាំឲ្យព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធ¹³ដោយសារតែពួកគេបានបែរចេញពីផ្លូវរបស់ទ្រង់ ហើយគោរពបម្រើព្រះបាល និងអាសថារ៉ូត។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ព្រះពិរោធនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គបានប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃពួកចោរព្រៃ ដែលប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ។ ព្រះអង្គបានលក់ពួកគេឲ្យទៅខ្មាំងសត្រូវដែលនៅជុំវិញធ្វើជាទាសករ ដូច្នេះហើយពួកគេមិនអាចទប់ទល់នឹងខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេបានទៀតទេ។¹⁵នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញទៅច្បាំង ព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យពួកគេបរាជ័យជានិច្ច ដូចដែលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលព្រមានពួកគេរួចស្រេចហើយ។

¹⁶ក្រោយមក ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមានពួកចៅហ្វាយ ក្រោកឡើង ដែលរំដោះពួកគេឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃពួកចោរព្រៃ។¹⁷ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅតែមិនស្តាប់បង្គាប់ពួកចៅហ្វាយរបស់ពួកគេ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានក្បត់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបែរទៅគោរពថ្វាយបង្គំព្រះដទៃ។ ពួកគេឆាប់បែរចេញពីមាគ៌ារបស់បុព្វបុរស គឺពួកគេមិនប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចបុព្វបុរសរបស់ពួកគេទេ។

¹⁸កាលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យពួកចៅហ្វាយក្រោកឡើងសម្រាប់ពួកគេ ព្រះអម្ចាស់បានគង់ជាមួយចៅហ្វាយនោះ និងសង្គ្រោះពួកគេពីកណ្តាប់ដៃខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ ពេញមួយជីវិតរបស់ចៅហ្វាយនោះ។ ព្រះអម្ចាស់មានសេចក្តីអាណិតអាសូរដល់ពួកគេ នៅពេលដែលពួកគេស្រែកថ្ងូរដោយសារតែពួកខ្មាំងសត្រូវសង្កត់សង្កិន និងធ្វើបាបពួកគេ។¹⁹ប៉ុន្តែ ពេលដែលចៅហ្វាយនោះទទួលមរណភាពផុតទៅ ពួកគេបានបែរទៅប្រព្រឹត្តការអាក្រក់សារជាថ្មី លើសជាងពួកដូនតារបស់ពួកគេដែលធ្លាប់ប្រព្រឹត្តទៅទៀត។ ពួកគេបានដើរតាមព្រះដទៃដោយគោរពបម្រើ និងថ្វាយបង្គំព្រះទាំងនោះ ពួកគេមិនបានបោះបង់ចោលការប្រព្រឹត្តអាក្រក់ ឬចរិតដែលរឹងចចេសរបស់ពួកគេចោលទេ។

²⁰ពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ដោយសារតែប្រជាជាតិនេះបានផ្តាច់ សម្ព័ន្ធមេត្រីដែលយើងបានចងជាមួយដែលយើងបានចងជាមួយបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ដោយសារតែពួកគេមិនស្តាប់ពាក្យរបស់យើង²¹នោះយើងនឹងមិនបណ្តេញប្រជាជាតិណាមួយ ដែលលោកយ៉ូស្វេបានបន្សល់ទុក ក្រោយពេលគាត់ស្លាប់នៅទៅដែរ។²²យើងនឹងល្បងលមើលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឲ្យដឹងថា តើអ៊ីស្រាអែលនឹងដើរតាមផ្លូវដែលបុព្វបុរសររបស់គេដើរដែរឬទេ»។²³ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់បានទុកជាតិសាសន៍នានា គឺព្រះអង្គមិនប្រញាប់បណ្តេញពួកគេចេញពីទឹកដីរបស់ពួកគេ ហើយក៏មិនប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់លោកយ៉ូស្វេដែរ។

3

¹ព្រះអម្ចាស់បានទុកជាតិសាសន៍នានាដើម្បីល្បងលអ៊ីស្រាអែលទាំងប៉ុន្មានដែលមិនបានចូលរួមធ្វើសង្រ្គាមវាយដណ្តើមទឹកដីពីជនជាតិកាណាន។²ព្រះអង្គបានបង្រៀនការធ្វើសង្រ្គាមនេះដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជំនាន់ក្រោយដែលមិនបានស្គាល់វាពីមុន។³ប្រជាជាតិទាំងនោះមានដូចជា៖ ជនជាតិភីលីស្ទីនទាំងប្រាំនគរ ជនជាតិកាណានទាំងអស់ ជនជាតិស៊ីដូន និងជនជាតិហេវី ដែលរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំលីបង់ ចាប់តាំងពីភ្នំបាល ហ៊ើរម៉ូន រហូតដល់ហាម៉ាត់។

⁴ព្រះអម្ចាស់ទុកជាតិសាសន៍ទាំងនោះដើម្បីល្បងលមើលឲ្យដឹងថា តើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគោរពតាមបទបញ្ជាដែលព្រះអង្គបានប្រទានមកបុព្វបុរសរបស់ពួកគេតាមរយៈលោកម៉ូសេដែរឬទេ។⁵ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរស់នៅក្នុងចំណោមជនជាតិកាណាន ជនជាតិហេត ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិពេរីស៊ីត និងជនជាតិយេប៊ូស។⁶ពួកគេយកកូនស្រីជាតិសាសន៍ទាំងនោះធ្វើជាប្រពន្ធ និងលើកកូនស្រីរបស់ខ្លួនអោយរៀបការជាមួយកូនប្រុសជនជាតិទាំងនោះ ហើយពួកគេនាំគ្នាគោរពថ្វាយបង្គំព្រះរបស់ជនជាតិទាំងនោះទៀតផង។

⁷ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដែលមិនគាប់ព្រះហឬទ័យព្រះអម្ចាស់ ពួកគេបានបំភ្លេចព្រះអង្គ ហើយបែរទៅថ្វាយបង្គំព្រះ បាល និង អាសថារ៉ូតវិញ។⁸ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ព្រះពិរោធនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គបានប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃ របស់ព្រះបាទ គូសាន-រីសាថែម ជាស្តេចស្រុកអើរ៉ាម-ណាហារេម។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបម្រើស្តេចគូសាន-រីសាថែម អស់រយះពេលប្រាំបីឆ្នាំ។

⁹ពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលស្រែកអង្វររកព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យមានអ្នកសង្រ្គោះម្នាក់ក្រោកឡើងសង្គ្រោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល គឺលោកអូធ្នាល ជាកូនរបស់លោកកេណាស ដែលត្រូវជាប្អូនរបស់លោកកាលែប។¹⁰ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់បានសណ្ឋិតលើលោកអូធ្នាល លោកក៏បានធ្វើជាមេដឹកនាំរបស់អ៊ីស្រាអែល លោកអូធ្នាលបានចេញទៅច្បាំង ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យលោកមានជ័យជម្នះលើព្រះបាទគូសាន-រីសាថែម។¹¹ទឹកដីរបស់គេមានសេចក្តីសុខសាន្តអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។ ក្រោយមក លោកអូធ្នាល ជាកូនរបស់លោកកេណាស បានទទួលមរណភាពទៅ។

¹²ក្រោយមក ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានត្រឡប់មកប្រព្រឹត្តការណ៍អាក្រក់ដែលមិនសព្វព្រះទ័យព្រះអម្ចាស់ ហេតុនេះ ព្រះអង្គបានពង្រឹងអំណាចព្រះបាទអេក្លូន ស្តេចរបស់ជនជាតិម៉ូអាប់ ឲ្យប្រឆាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។¹³ព្រះបាទអេក្លូនបាន រួមដៃគ្នាជាមួយជនជាតិអាំម៉ូន និងជនជាតិអាម៉ាឡេក ទៅច្បាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយពួកគេដណ្តើមបានទីក្រុងដើមលម៉ើរ។¹⁴ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបម្រើព្រះបាទអេក្លូន ជាស្តេចស្រុកម៉ូអាប់អស់រយៈពេលដប់ប្រាំបីឆ្នាំ។

¹⁵ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានស្រែកអង្វររកព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យមានអ្នកសង្រ្គោះម្នាក់ក្រោកឡើងសង្រ្គោះពួកគេ។ លោកអេហ៊ូដ ជាកូនរបស់លោកកេរ៉ា ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធប៊េនយ៉ាមីន លោកអេហ៊ូដ ប្រើតែដៃឆ្វេងប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានចាត់លោក ឲ្យនាំយកសួយសារអាករទៅថ្វាយព្រះបាទអេក្លូន ជាស្តេចស្រុកម៉ូអាប់។

¹⁶លោកអេហ៊ូដបានធ្វើអាវុធដែលមានមុខពីរ និងប្រវែងប្រហែលមួយហត្ថសម្រាប់ខ្លួនរបស់លោក ហើយចងឱបនឹងភ្លៅស្តាំ លាក់ក្រោមសម្លៀកបំពាក់របស់លោក។¹⁷លោកបាន ថ្វាយសួយសារអាករ ទៅព្រះបាទអេក្លូន ជាស្តេចស្រុកម៉ូអាប់។¹⁸ព្រះបាទអេក្លូនគឺធាត់ខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់ពីលោកអេហ៊ូដបានថ្វាយសួយសារអាករហើយ លោកក៏ត្រឡប់ទៅវិញជាមួយអ្នកដែលបានកាន់សួយសារអាករមក។

¹⁹ពេលដែលលោកអេហ៊ូដបានមកដល់ត្រង់រូបបដិមាករ ដែលនៅជិត គីលកាល លោកបានត្រឡប់ក្រោយ ហើយទូលស្តេចថា៖ «បពិត ព្រះករុណា ទូលបង្គំមានកិច្ចការសម្ងាត់មួយទូលថ្វាយព្រះអង្គ» ព្រះបាទអេក្លូនមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូលស្ងាត់!» ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានបញ្ជាឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គទាំងអស់ចាកចេញពីព្រះដំណាក់។²⁰លោក អេហ៊ូដបានចូលទៅរកស្តេច។ ពេលនោះព្រះបាទអេក្លូនគង់នៅក្នុងបន្ទប់ត្រជាក់ខាងលើ ជាកន្លែងលំហែកាយរបស់ស្តេចផ្ទាល់។ លោកអេហ៊ូដទូលស្តេចថា៖ «ទូលបង្គំមានព្រះបន្ទូលមកពីព្រះអម្ចាស់ សម្រាប់ទូលថ្វាយព្រះករុណា»។ ស្តេចក៏ក្រោកចេញពីកៅអី។

²¹លោកអេហ៊ូដបានលូកដៃឆ្វេងទៅដកកាំបិទដែលចងផ្អោបនៅភ្លៅស្តាំ រួចចាក់ទៅក្នុងខ្លួនរបស់ស្តេច។²²ដងកាំបិតបានកប់បាត់ទៅក្នុង ហើយខ្លាញ់ពោះក៏បិតជិតកាំបិតនោះ លោកអេហ៊ូដ មិនបានដកយកកាំបិតចេញមកវិញទេ។²³បន្ទាប់មក លោកអេហ៊ូដបានចេញទៅរានហាលហើយបិទទ្វារទាំងអស់នៃបន្ទប់ខាងលើពីក្រោយលោក និងចាក់សោរទ្វារផង។

²⁴បន្ទាប់ពីលោកអេហ៊ូដចាកចេញទៅ អ្នកបម្រើរបស់ស្តេចបានចូលមក ពួកគេឃើញទ្វារបន្ទប់ខាងលើត្រូវបានចាក់សោរ ដូច្នេះ ពួកគេគិតថា៖ «ព្រះអង្គប្រាកដជាកំពុងដោះទុក្ខរបស់ទ្រង់ នៅក្នុងបន្ទប់ត្រជាក់ខាងលើ»។²⁵ពួកគេនាំគ្នារង់ចាំ រហូតទាល់តែមានអារម្មណ៍បារម្ភ ព្រោះតែស្តេចនៅតែមិនព្រមបើកទ្វារទៅកាន់បន្ទប់ខាងលើ។ ដូច្នេះ ពួកគេបានយកកូនសោរទៅបើកទ្វារបន្ទប់ ហើយឃើញម្ចាស់របស់គេសុគតនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ។

²⁶អំឡុងពេលដែលពួកអ្នកបម្រើកំពុងរង់ចាំ តើពួកគេធ្វើអ្វី! លោកអេហ៊ូដបានភៀសខ្លួន ហើយរត់ហួសរូបបដិមាករ ហើយទៅដល់តំបន់សៃរ៉ា។²⁷ពេលដែលលោកទៅដល់តំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម លោកបានផ្លុំត្រែ។ បន្ទាប់មក លោកបានដឹកនាំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយនាំពួកគេចុះពីភ្នំទៅជាមួយគាត់។

²⁸លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា ៖ «ចូរមកតាមខ្ញុំ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ជនជាតិម៉ូអាប់ ជាសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នា មកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ»។ ពួកគេបានតាមលោក ហើយវាយយកកន្លែងទឹករាក់សម្រាប់ឆ្លងនៃទន្លេយ័រដានពីជនជាតិម៉ូអាប់ ពួកគេមិនអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិម៉ូអាប់ឆ្លងទន្លេទេ។²⁹នៅគ្រានោះពួកគេបានសម្លាប់ជនជាតិម៉ូអាប់អស់ប្រហែលមួយម៉ឺននាក់ ដែលសុទ្ធតែជាមនុស្សខ្លាំងពូកែ និងក្លាហាន ដោយមិនលើកលែងឲ្យអ្នកណាម្នាក់ឡើយ។³⁰ហើយស្រុកទេសបានសុខសាន្តអស់រយៈពេលប៉ែតសិបឆ្នាំ។

³¹ចៅហ្វាយបន្ទាប់ពីលោកអេហ៊ូដ គឺលោកស៊ាំកើរ ជាកូនលោកអណាត ដែលបានសម្លាប់ជនជាតិភីលីស្ទីនអស់ប្រាំមួយរយនាក់ ដោយប្រើជន្លួញគោ។

4

¹បន្ទាប់ពី លោកអេហ៊ូដទទួលមរណភាពទៅ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានត្រឡប់ទៅប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ទាស់នឹងព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ជាថ្មី។²ព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ព្រះបាទយ៉ាប៊ីន ជាស្តេចស្រុកកាណាន ដែលសោយរាជ្យនៅក្រុង ហាសោរ។ មេទ័ពរបស់ទ្រង់គឺលោកស៊ីសេរ៉ា ដែលរស់នៅហារ៉ូសេត-កូយឹម។³ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានស្រែកអង្វររកព្រះអម្ចាស់ឲ្យសង្រ្កោះពួកគេ ព្រោះស៊ីសេរ៉ា មានរទេះចម្បាំងប្រាំបួនរយ ហើយសង្កត់សង្កិនជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងខ្លាំងអស់រយៈពេលម្ភៃឆ្នាំ។

⁴នៅជំនាន់នោះ លោកស្រីដេបូរ៉ា ជាព្យាកា‌រិនី ជាភរិយារបស់លោកឡាពីដូត បានដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអ៊ែល។⁵លោកស្រីដេបូរ៉ាតែងតែអង្គុយក្រោមដើមលម៉ើ ដែលគេហៅថាដើមលម៉ើលោកស្រីដេបូរ៉ា ដែលស្ថិតនៅចន្លោះភូមិរ៉ាម៉ា និងបេតអ៊ែល នៅតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលតែងតែឡើងមករកលោកស្រី ដើម្បីជំនុំជម្រះក្តីរបស់ពួកគេ។

⁶លោកស្រីបានកោះហៅ លោកបារ៉ាក់ ជាកូនរបស់លោកអប៊ីណោម ដែលរស់នៅភូមិកេដេស ក្នុងតំបន់ណែបថាលី លោកស្រីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានព្រះបន្ទូលមកលោកដូចតទៅ៖ «ចូរចេញទៅភ្នំតាបោរ ហើយនាំយកមនុស្សប្រុសចំនួនមួយម៉ឺននាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធណែបថាលី និងកុលសម្ព័ន្ធសាប់យូឡូបទៅជាមួយ។⁷យើងនឹងទាក់ទាញស៊ីសេរ៉ា មេទ័ពរបស់ស្តេចយ៉ាប៊ីន ជាមួយនឹងរទេះចម្បាំងព្រមទាំងកងទ័ពរបស់គេ អោយមកច្បាំងជាមួយនឹងអ្នកនៅត្រង់ជ្រោះគីសូន យើងនឹងប្រគល់គេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នក»។

⁸លោកបារ៉ាក់តបទៅកាន់លោកស្រីថា៖ «ប្រសិនបើ លោកស្រីធ្វើដំណើរទៅជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងទៅ តែបើលោកស្រីមិនទៅជាមួយទេ ខ្ញុំក៏មិនទៅដែរ»។⁹លោកស្រីក៏មានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំប្រាកដជាទៅជាមួយលោក តែអ្វីដែលលោកធ្វើនឹងមិនបានកិត្តិយសមកលោកទេ ព្រោះព្រះអម្ចាស់នឹងប្រគល់សេសារ៉ាទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់មនុស្សស្រី»។ បន្ទាប់មកលោកស្រីដេបូរ៉ាបានក្រោកឡើង ហើយធ្វើដំណើរទៅភូមិកេដេសជាមួយលោកបារ៉ាក់។

¹⁰លោកបារ៉ាក់បានកោះហៅកុលសម្ព័ន្ធសាយូឡូន និងណែបថាលីឲ្យមកជួបជុំគ្នានៅកេដេស។ មនុស្សមួយម៉ឺននាក់បានតាមលោក ហើយលោកស្រី ដេបូរ៉ា ក៏ធ្វើដំណើរជាមួយលោកដែរ។

¹¹ឥឡូវនេះ លោកហេប័រ ជាជនជាតិកែន បានបែកចេញពីជនជាតិកែនដទៃទៀត ដែលពួកគេជាពូជពង្សរបស់លោកហូបាប ជាបងថ្លៃរបស់លោកម៉ូសេ ហើយគាត់បានបោះជំរំរបស់គាត់នៅក្បែរដើមជ្រៃស្អាណានីម ជិតភូមិកេដេស។

¹²ពេលដែលពួកគេប្រាប់លោកស៊ីសេរ៉ាថា លោកបារ៉ាក់ កូនរបស់អប៊ីណោម បានឡើងពីភ្នំតាបោរ¹³លោកស៊ីសេរ៉ា បានប្រមូលរទេះដែកទាំងប្រាំបួនរយគ្រឿងហើយនិងទាហានទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោកពី ហារ៉ូសែតកូយីម ហើយឆ្ពោះទៅកាន់ទន្លេគីសូន។

¹⁴លោកស្រីដេបូរ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកបារ៉ាក់ថា៖ «ចូរចេញទៅ! នេះគឺជាថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យអ្នកមានជ័យជម្នះលើស៊ីសេរ៉ា។ តើព្រះអម្ចាស់មិននាំមុខលោកទេឬ?» ដូច្នេះ លោកបារ៉ាក់បានចុះពីភ្នំតាបោរជាមួយនឹងមនុស្សដែលតាមលោកមួយម៉ឺននាក់។

¹⁵ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យលោកស៊ីសេរ៉ា ទាំងរទេះចម្បាំង និងទាហានទាំងអស់បាក់ទ័ព មនុស្សរបស់លោកបារ៉ាក់បានចាប់ពួកគេ ហើយស៊ីសេរ៉ាបានលោតចុះពីរទេះចម្បាំងរបស់គាត់ ហើយរត់ដោយជើងទទេ¹⁶លោកបារ៉ាក់បានដេញតាមរទេះចម្បាំង និងទាហានរហូតដល់ហារ៉ូសេតកូយឹម ហើយទាហានទាំងអស់របស់លោកស៊ីសេរ៉ា ត្រូវបានសម្លាប់ដោយមុខដាវ គ្មានសល់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ។

¹⁷លោកស៊ីសេរ៉ា បានរត់ទៅត្រសាលរបស់នាងយូអ៊ែល ហើយភរិយារបស់លោកហេប័រ ជាសាសន៍កែន ដោយព្រះបាទយ៉ាប៊ីន ជាស្តេចក្រុងហាសោរ និងក្រុមគ្រួសារលោកហេបើរជនជាតិកែនមានទំនាក់ទំនងមេត្រីភាពជាមួយគ្នា។¹⁸នាងយ៉ូអ៊ែលបានចេញមកជួបជាមួយលោកស៊ីសេរ៉ា ហើយមានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ថា៖ «សូមលោកម្ចាស់អញ្ជើញចូលមកចុះ សូមកុំមានការភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ!» ដូច្នេះ លោកបានចូលទៅក្នុងត្រសាលរបស់នាង ហើយនាងបានលាក់លោកនៅក្នុងភួយ។

¹⁹លោកនិយាយទៅនាងថា៖ «ខ្ញុំស្រែកទឹកណាស់ សូមឲ្យទឹកបន្តិចមកខ្ញុំផឹក! «នាងក៏បើកឆ្នុកថង់ស្បែកហើយឲ្យទឹកទៅលោកផឹក បន្ទាប់មក នាងយកភួយគ្របលោកវិញ។²⁰លោកបាននិយាយទៅនាងថា៖ «សូមរង់ចាំនៅមាត់ទ្វារត្រសាល! ហើយប្រសិនបើមានអ្នកណាមកសួរថា «តើមានអ្នកណាមកទីនេះដែរឬទេ? ចូរឆ្លើយថា៖ «គ្មានទេ!»។

²¹បន្ទាប់មក នាងយ៉ូអ៊ែល ភរិយាលោក ហេបើរបានកាន់ចម្រឹងដែក និងញញួរយ៉ាងសម្ងាត់ទៅរកលោកស៊ីសេរ៉ា នៅពេលដែលលោកដេកលង់លក់ នាងបានបោះចម្រឹងដែលត្រង់សៀតផ្ការបស់លោកធ្លុះទៅជាប់នឹងដី ហើយលោកក៏ស្លាប់ទៅ។²²ពេលនោះ លោកបារ៉ាក់បានតាមរកលោកស៊ីសេរ៉ាទាន់នៅទីនោះ នាងយ៉ូអ៊ែលបានចេញទៅជួបលោក ហើយពោល៖ «សូមចូលមក ខ្ញុំនឹងបង្ហាញលោកនូវមនុស្ស ដែលលោកតាមរក»។ ដូច្នេះ លោកបានចូលទៅក្នុងត្រសាលជាមួយនាង ហើយលោកក៏បានឃើញលោកស៊ីសេរ៉ា ស្លាប់នៅទីនោះ ដោយមានចម្រឹងដែកជាប់នឹងសៀតផ្ការបស់លោក។

²³នៅថ្ងៃនោះព្រះអម្ចាស់បានបំបាក់មុខព្រះបាតយ៉ាប៊ីន ជាស្តេចស្រុកកាណា ចំពោះមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²⁴អំណាចរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលកាន់តែខ្លាំងឡើងៗលើព្រះបាទយ៉ាប៊ីន ស្តេចស្រុកកាណាន រហូតពួកគេអាចសម្លាប់ស្តេចបាន។

5

¹នៅថ្ងៃនោះលោកស្រីដេប៉ូរ៉ា និងលោកបារ៉ាក់ជាកូនលោកអប៊ីណោម បានសសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ថា៖²«ពេលដែលអ្នកដឹកនាំ ដឹកនាំក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល ពេលដែលប្រជាជនស្ម័គ្រចិត្តធ្វើសង្រ្គាម យើងសសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់!

³ស្តេចទាំងឡាយចូរស្តាប់! អ្នកដឹកនាំទាំងឡាយចូរយកចិត្តទុកដាក់! យើងនឹងច្រៀងសសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់! យើងនឹងច្រៀងសសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់! ជាព្រះនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។⁴ព្រះអម្ចាស់អើយ! ពេលដែលព្រះអង្គយាងចាកចេញពីស្រុកសៀរ! ពេលដែលព្រះអង្គយាងមកពីស្រុកអេដុម នោះផែនដីបានញាប់ញ័រ ផ្ទៃមេឃប្រែទៅជាខ្មៅងងឹត ហើយពពកក៏បង្អុលភ្លៀងធ្លាក់មក។

⁵ភ្នំទាំងឡាយញ័ររញ្ជួយនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ហើយភ្នំស៊ីណៃក៏ញ័ររញ្ជួយនៅចំពោះទ្រង់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល!⁶កាលនោះលោកសាំកើរ ជាកូនលោកអណាត នៅជំនាន់នាងយ៉ាអ៊ែល មិនមានអ្នកណាដើរតាមផ្លូវត្រង់ទេ គឺពួកគេដើរតាមផ្លូវវាង។

⁷មានតែអ្នកចម្បាំងមួយចំនួនតូចតែប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល រហូតដល់ខ្ញុំ ដេបូរ៉ា ធ្វើជាម្តាយ បញ្ជាដល់អ៊ីស្រាអែល!⁸នៅពេលដែលប្រជាជនជ្រើសរើសព្រះថ្មីៗ នោះមានសង្រ្គាមកើតឡើងនៅមាត់ទ្វារក្រុង ហើយក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបួនម៉ឺននាក់ ពួកគេមិនអាចរកបានសូម្បីតែខែល ឬរំពែងមួយក៏គ្មានផង។

⁹ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងមេទ័ពទាំងឡាយក្នុងអ៊ីស្រាអែល ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយខ្ញុំពេញចិត្តនឹងអ្នកដែលស្ម័គ្រចិត្តណាស់ យើងសូមសសើរតម្តើងព្រះអម្ចាស់!¹⁰អស់អ្នកដែលជិះលើលាសម្បុរស និងអស់អ្នកដែលអង្គុយលើកម្រាលព្រំអើយ ចូរពិចារណាមើលចុះ!

¹¹ស្តាប់សូរសម្លេងនៃអ្នកដងទឹកដែលច្រៀងនៅក្បែរអណ្តូងទឹក។ ពួកគេរៀបរាប់អំពីព្រះហឫទ័យសុចរិតរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺព្រះអង្គប្រទានឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានជ័យជម្នះ។ ពេលនោះ ប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គបានចុះទៅទ្វារក្រុង។

¹²ចូរភ្ញាក់ឡើង! ចូរភ្ញាក់ឡើង! ដេបូរ៉ាអើយ ចូរភ្ញាក់ឡើង! ចូរភ្ញាក់ឡើង! ច្រៀងចម្រៀងមួយបទ! ក្រោកឡើង លោកបារ៉ាក់ កូនរបស់លោកអបីណោម នាំប្រជាជនដែលជាប់ជាឈ្លើយមកវិញ។¹³អស់អ្នកដែលរួចពីស្លាប់បានចុះមករកពួកអភិជនរបស់ខ្លួន ប្រជាជនរបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏នាំគ្នាមកជាមួយវីរជនឯទៀតៗ។

¹⁴ពួកគេមកពីកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ដែលនៅជាប់នឹងស្រុកអាម៉ាឡេក ហើយមនុស្សមកពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនក៏មកតាមដែល។ មានមេទ័ពមកពីអំបូម៉ាកៀរ ហើយនាយទាហានមកពីកុលសម្ព័ន្ធសាប់យ៉ូឡូម។

¹⁵ពួកប្រមុខនៃកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាខា បានទៅជាមួយដេបូរ៉ា ហើយអ៊ីសាខាក៏ទៅជាមួយបារ៉ាក់ដែរ ពួកគេរត់ពីក្រោយលោករហូតដល់ជ្រលងភ្នំ។ ក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធរ៉ូបេនវិញ គេគិតតែពីជជែកវែកញែកមិនឈប់ឈរ។

¹⁶ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនៅអង្គុយក្បែរភ្នក់ភ្លើង ស្តាប់ពួកគង្វាលលេងប៉ីរបស់ពួកគេអោយហ្វូងចៀមស្តាប់ដូច្នេះ? មែនហើយក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធរ៉ូបេន គឺគេគិតតែពីជជែកគ្នាឥតឈប់ឈរ។

¹⁷ឯកាឡាត គេនៅតែខាងនាយទន្លេយ័រដាន ហើយកុលសម្ព័ន្ធដាន់ ហេតុអ្វីបានជាសំងំតែនៅលើកនាវា? ឯអាស៊ើរ ក៏នៅសំងំតាមឆ្នេរសមុទ្រហើយរស់នៅជិតកំពង់ផែរបស់ពួកគេ។¹⁸មានតែសាប់យ៉ូឡូនប៉ុណ្ណោះ ដែលប្រថុយជីវិតដល់ស្លាប់ ហើយណែបថាលីក៏បានចូលរួមក្នុងចម្បាំងនេះដែរ។

¹⁹ពួកស្តេចបានមក គឺពួកស្តេចរបស់ស្រុកកាណានច្បាំងនៅតាណាក ក្បែរប្រភពទឹកមេគីដោ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានយកជ័យភ័ណ្ឌដ៏មានតម្លៃអ្វីឡើយ។²⁰សូម្បីតែ ហ្វូងផ្កាយក៏ច្បាំងពីលើមេឃ តាមគោចរ ប្រឆាំងនឹងស៊ីសេរ៉ាដែរ។

²¹ទន្លេគីសុនបានហូរនាំគេទៅ គឺទន្លេគីសុននេះហើយជាទន្លេចាស់ពីបុរាណ។ ឱ ព្រលឹងខ្ញុំអើយ ចូររឹងមាំឡើង!²²គ្រានោះបានឮសន្ធឹកជើងសេះកំពុងតែរត់ គឺពួកខ្លាំងពូកែដែលផាយយ៉ាងលឿន។

²³នោះទេវតានៃព្រះអម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរដាក់បណ្តាសារពួក មេរ៉ូស! ប្រាកដណាស់ ចូរដាក់បណ្តាសាអ្នកស្រុក ដ្បិត ពួកគេមិនបានមកជួយដល់កិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺជួយដល់ការរបស់ទ្រង់ច្បាំងនឹងពួកខ្លាំងពូកែទេ»។

²⁴នាងយ៉ូអ៊ែល ជាស្ត្រីដែលមានពរ លើសទាំងស្ត្រីនានា នាងយ៉ូអ៊ែល ភរិយាលោកហេបើរ ជាសាសន៍កែន នាងគឺជាស្រី្តដែលមានពរលើសទាំងស្រ្តីនានាដែលរស់នៅក្នុងត្រសាល។²⁵មនុស្សបានសុំទឹកពីនាង តែនាងបានផ្តល់ទឹកដោះឲ្យគេ នាងបាននាំយកខ្លាញ់នៃទឹកដោះដែលជាអាហារ សម្រាប់ពួករាជ្យបុត្រទៅឲ្យគាត់។

²⁶ប៉ុន្តែ នាងបានចាប់ចម្រឹងតង់ ហើយដៃស្តាំរបស់នាងគឺកាន់ញញួររបស់ពួកជាង នាងបានវាយស៊ីសេរ៉ា ហើយនាងបានទម្លុះក្បាលរបស់គាត់ គឺនាងវាយទម្លុះក្បាលលោក គឺនាងទម្លុះត្រង់សៀតផ្កា។²⁷គាត់ឱនចុះនៅចន្លោះជើងរបស់នាង គាត់ដួល ហើយក៏ដេកនៅទីនោះ។ គឺនៅចន្លោះជើងរបស់នាងដែលគាត់បានដួលចុះ គាត់បានស្លាប់នៅកន្លែងដែលគាត់បានដួលចុះនោះ។

²⁸នៅខាងក្រៅម្តាយរបស់ស៊ីសេរ៉ាបានសម្លឹងមើលទៅបង្អួច នាងសម្លឹងមើលតាមចម្រឹងបង្អួច ហើយនាងសួរទៅយ៉ាងក្រៀមក្រំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាកូនក្រមកម្លេ៉ះ? ហេតុអ្វីកង់រទេះរបស់កូនយឺតមកដល់ម្លេះ?»

²⁹ពួកស្រ្តីអ្នកប្រាជ្ញរបស់គាត់ឆ្លើយឡើង ហើយក៏ឆ្លើយទៅកាន់ខ្លួននាងថា ៖³⁰«តើពួកគេរកមិនបានជ័យភ័ណ្ឌ ហើយពួកគេមិនបានចែកគ្នាទេឬ? គឺស្រ្តីក្រមុំម្នាក់ ឬស្រ្តីក្រមុំពីរនាក់ សម្រាប់ពួកគេ ហើយសម្រាប់ស៊ីសេរ៉ាគឺជ័យភ័ណ្ឌ ជាអាវដែលជ្រលក់ពណ៌ទេឬអី? គឺអាវប៉ាក់មានពណ៌ពីជ័យភ័ណ្ឌ ជាអាវប៉ាក់ទាំងសងខាងដែលសាកសមនឹងអ្នកដែលចាប់យកជ័យភ័ណ្ឌនោះទេឬអី?

³¹ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមឲ្យអស់ទាំងខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់វិនាសទៅ តែសូមឲ្យអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់បានភ្លឺដូចថ្ងៃ ក្នុងកាលដែលរះឡើងពេញកំដៅ»។ បន្ទាប់មក ស្រុកទេសបានសាន្តត្រាណអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។

6

¹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានធ្វើការអាក្រក់ទាស់នឹងព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់សារជាថ្មី ហើយទ្រង់បានប្រគល់ពួកគេឲហតទៅជនជាតិម៉ាឌានរយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ។²ពួកជនជាតិម៉ាឌានក៏មានអំណាចកាន់តែខ្លាំងឡើងលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ដោយសារតែហេតុនោះហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើរូងនៅក្នុងភ្នំ ល្អាង ហើយនិងទីមាំមួនសម្រាប់ខ្លួន។

³នៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលសាបព្រោះ នោះជនជាតិម៉ាឌាន ជនជាតិអាម៉ាឡេក និងពួកសាសន៍ពីប្រទេសខាងកើតបានឡើងមកប្រឆាំងជាមួយនឹងគេ។⁴ហើយបំផ្លាញផលដែលកើតពីដី រហូតដល់កាសា។ ពួកគេមិនបន្សល់ទុកទាំងស្បៀងអាហារ ទាំងចៀម ទាំងគោ ឬសូម្បីតែសត្វលាក្តីក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែល។

⁵គឺពួកគេឡើងមកទាំងនាំយកហ្វូងសត្វហើយនិងត្រសាលរបស់គេមកដែរ គឺចូលមកដូចជាហ្វូងកណ្តូបនៃវាលស្មៅ សូម្បីតែខ្លួនគេ និងសត្វអូដ្ឋរបស់គេក៏មិនអាចរាប់អស់ដែរ គឺពួកគេមកប្រយោជន៍តែបំផ្លាញទឹកដីតែប៉ុណ្ណោះ។⁶ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានរងទុរគតដោយសារតែជនជាតិម៉ាឌានយ៉ាងខ្លាំង ដូច្នេះហើយ គេបានស្រែកអង្វររកព្រះអម្ចាស់។

⁷ពេលនោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានស្រែកអង្វររកព្រះអម្ចាស់ ដោយសារតែជនជាតិម៉ាឌាន។⁸នោះព្រះអម្ចាស់បានចាត់ព្យាការីម្នាក់ទៅរកគេ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃសាសន៍អ៊ីស្រាអែលមានព្រះបន្ទូលថា៖ យើងបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក យើងបាននាំអ្នកចេញពីភាពជាទាសករ។

⁹យើងបានរំដោះអ្នកចេញពីកណ្តាប់ដៃជនជាតិអេស៊ីព្ទ ហើយចេញពីកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកដែលសង្កត់សង្កិនអ្នក យើងបណ្តេញពួកគេចេញពីមុខរបស់អ្នក ហើយយើងក៏ប្រគល់ទឹកដីរបស់គេមកឲ្យអ្នករាល់គ្នា។¹⁰យើងបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «យើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា យើងបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំថ្វាយបង្គំព្រះរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី! ជាស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅនេះឡើយ!» ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់បង្គាប់់របស់យើងទេ។

¹¹គ្រានោះ ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បានមកអង្គុយនៅក្រោមដើមមៃសាក់ ត្រង់អូប្រា ដែលជារបស់លោកយ៉ូអាស ក្នុងគ្រួសារអបៀស៊ី នៅពេលដែលលោកគេឌាន ជាកូនរបស់លោកយ៉ូអាស កំពុងតែបោកស្រូវនៅក្នុងធុងបញ្ជាន់ទំពាំងបាយជូរ ដើម្បីលាក់ខ្លួនពីជន‌ជាតិម៉ាឌាន។¹²នោះ ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បានមកបង្ហាញខ្លួនចំពោះលោកហើយប្រាប់លោកថា៖ «លោកជាវីរជន ដ៏អង់អាចក្លាហានអើយ! ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយលោកហើយ!»។

¹³លោកគេឌានតបវិញថា៖ «ឱលោកម្ចាស់អើយ! ប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយពួកទូលបង្គំរាល់គ្នាពិតមែន ហេតុអ្វីបានជារឿងទាំងអស់នេះកើតឡើងចំពោះទូលបង្គំរាល់គ្នា? ហើយការអស្ចារ្យរបស់ទ្រង់ដែលបុព្វបុរសរបស់យើងបានថ្លែងប្រាប់តគ្នាមកថា ព្រះអម្ចាស់បាននាំយើងរាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក នៅឯណាទៅ? ហើយឥឡូវនេះ ព្រះអង្គបានបោះបង់យើងរាល់គ្នា ហើយបានប្រគល់យើងរាល់គ្នាទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ជន‌ជាតិម៉ាឌាន»។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់បានទតមើលទៅលោកហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើយើងមិនបានចាត់អ្នកទេឬ? ចូរឯងចេញទៅដោយកម្លាំងឯងចុះ ហើយរំដោះអ៊ីស្រាអែលពីកណ្តាប់ដៃរបស់ជន‌ជាតិម៉ាឌាន»¹⁵លោកក៏ទូលទ្រង់ថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! តើទូលបង្គំរំដោះអ៊ីស្រាអែលដោយរបៀបណា? សូមទតមើលចុះ គ្រួសាររបស់ទូលបង្គំតូចទាបជាងគេក្នុងអំបូរម៉ាណាសេ ឯទូលបង្គំក៏ជាអ្នកតូចទាបជាងគេក្នុងផ្ទះរបស់ឪពុកទូលបង្គំដែរ»។

¹⁶ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងនៅជាមួយអ្នក ហើយអ្នកនឹងវាយជន‌ជាតិម៉ាឌានដូចជាវាយមនុស្សតែម្នាក់»។¹⁷«ប្រសិនបើ ទូលបង្គំប្រកបដោយគុណរបស់ព្រះអង្គមែន សូមប្រទាននូវទីសម្គាល់ថា ព្រះអង្គនេះហើយដែលមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ទូលបង្គំ។¹⁸សូមកុំចាកចេញពីទីនេះឡើយ រហូតដល់ទូលបង្គំត្រឡប់មកវិញទាំងនាំយកតង្វាយមកថ្វាយដល់ព្រះអង្គ»។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងរង់ចាំ រហូតដល់អ្នកត្រឡប់មកវិញ»។

¹⁹លោកគេឌានបានចាកចេញទៅ ហើយរៀបចំកូនពពែមួយ និងនំប៉័ងឥតមេធ្វើពីម៉្សៅមួយថាំង។ លោកដាក់សាច់នៅក្នុងកញ្រែ្ចង ហើយដាក់ទឹកសម្លក្នុងចាន ហើយនាំយកមកថ្វាយព្រះអង្គនៅក្រោមដើមម៉ៃសាក់នោះ។²⁰នោះទេវតានៃព្រះអម្ចាស់ប្រាប់លោកថា៖ «ចូរយកសាច់ និងនំប៉័ងឥតមេទៅដាក់នៅលើថ្មនេះ ហើយចាក់ទឹកសម្លពីលើវា»។ លោកគេឌានក៏ធ្វើតាម។

²¹បន្ទាប់មក ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់ក៏លូកចុងដំបងដែលកាន់នឹងដៃរបស់លោក។ លោកពាល់សាច់ និងនំប៉័ងឥតមេ នោះភ្លើងក៏ចេញពីថ្មនោះមកដុតបញ្ឆេះសាច់ និងនំប៉័ងនោះអស់រលីងទៅ។ បន្ទាប់មក ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បានចេញពីទីនោះបាត់ទៅ លោកគេឌានមិនបានឃើញលោកទៀតទេ។

²²លោកគេឌានបានដឹងថា នេះគឺជាទេវតានៃព្រះអម្ចាស់។ លោកនិយាយថា៖ «ហ្អា! ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ ទូលបង្គំបានមើលឃើញទេវតារបស់ព្រះអង្គមុខទល់នឹងមុខ!»²³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរសេចក្តីសុខសាន្តកើតមានដល់អ្នកចុះ កុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ អ្នកនឹងមិនស្លាប់ទេ»។²⁴លោកគេឌានបានសង់កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាមួយថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។ លោកបានដាក់ឈ្មោះថា៖ «ព្រះអម្ចាស់នៃសេចក្តីសុខសាន្ត»។ កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជានោះ នៅត្រង់អូប្រា នៃអំបូរអ័បៀស៊ើររហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

²⁵នៅយប់នោះព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរយកគោឈ្មោលរបស់ឪពុកអ្នក និងគោឈ្មោលទីពីរ ដែលមានអាយុប្រាំពីរឆ្នាំទៅជាមួយ ហើយរលំកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ព្រះបាលរបស់ឪពុកអ្នកចោលទៅ ព្រមទាំងកាប់បំផ្លាញបង្គោលព្រះអាសេរ៉ា ដែលនៅក្បែរនោះចេញដែរ។²⁶ចូរសង់កន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាមួយថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកនៅលើទីខ្ពស់នៃកន្លែងពឹងជ្រក ហើយសង់វាឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ចូរថ្វាយគោឈ្មោលទីពីរនោះ ជាយញ្ញបូជា ដោយប្រើឈើដែលមកពីកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាព្រះអាសេរ៉ា ដែលអ្នកបានកាប់បំផ្លាញនោះ»។

²⁷លោកគេឌានបាននាំអ្នកបម្រើរបស់លោកដប់នាក់ទៅជាមួយ ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់គាត់។ ប៉ុន្តែដោយសារគាត់មានការភ័យខ្លាចចំពោះអ្នកផ្ទះរបស់ឪពុកគាត់ និងមនុស្សនៅក្រុងនោះ ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាគាត់មិនធ្វើវានៅពេលថ្ងៃទេ ប៉ុន្តែ គាត់ធ្វើវានៅពេលយប់វិញ។

²⁸នៅពេលដែលមនុស្សក្នុងក្រុងក្រោកឡើងនៅពេលព្រឹក ពួកគេបានឃើញកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ព្រះបាលបានរលំ ហើយបង្គោលនៃព្រះអាសេរ៉ាបានកាប់ចោលនៅក្បែរនោះដែរ ចំណែកឯ គោឈ្មោលទីពីរនៅបានដុតជាយញ្ញបូជានៅលើកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាដែលបានសង់ឡើងនោះ។²⁹មនុស្សនៅក្រុងនោះបានសួរគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើអ្នកណាដែលធ្វើកិច្ចការទាំងនេះ?» ពួកគេក៏ស៊ើបរក រួចមានគេប្រាប់ថា៖ «លោកគេឌានកូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូអាស ជាអ្នកធ្វើការទាំងនេះ»។

³⁰ដូច្នេះ មនុស្សប្រុសដែលនៅក្រុងនោះ បាននិយាយទៅលោកយ៉ូអាសថា៖ «ចូរនាំកូនរបស់អ្នកមក ហើយឲ្យគេស្លាប់ទៅ ព្រោះគេបានរលំកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជាថ្វាយព្រះបាល ហើយកាប់បំផ្លាញកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ព្រះអាសេរ៉ា»។

³¹លោកយ៉ូអាសក៏ឆ្លើយទៅមនុស្សដែលទាស់នឹងគាត់ថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាចង់តវ៉ាជំនួសព្រះបាលឬ? តើអ្នករាល់គ្នាជួយសង្ក្រោះព្រះបាលឬ? អ្នកណាដែលចង់តវ៉ាជំនួសព្រះបាល អស់អ្នកដែលតវ៉ាជំនួសព្រះបាល ត្រូវសម្លាប់អ្នកនោះចោលមុនពេលព្រឹកមកដល់ទៅចុះ។ ប្រសិនបើ ព្រះបាលពិតជាព្រះពិតមែន ចូរឲ្យព្រះបាលតវ៉ាសម្រាប់ខ្លួនឯងទៅ ដោយព្រោះគេបានរលំកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ខ្លួន»។³²ហេតុនោះហើយបានជានៅថ្ងៃនោះ គេហៅលោកគេឌានថា៖ «យេរូប បាល» ដោយព្រោះពាក្យដែលថា៖ «ចូរឲ្យព្រះបាលតវ៉ាដោយខ្លួនឯងចុះ» គឺពីព្រោះលោកគេឌានបានរលំកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ព្រះបាល»។

³³គ្រានោះ ពួកជនជាតិមេឌាន ជនជាតិអាម៉ាឡេក ព្រមទាំងជនជាតិនានាពីទិសខាងកើតក៏មូលគ្នាឆ្លងទន្លេយ័រដាន មកបោះទ័ពនៅត្រង់វាលច្រកភ្នំយេសរាល។

³⁴នោះព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់បានសណ្ឋិតលើលោកគេឌាន។ គាត់បានផ្លុំត្រែឡើង នោះពួកអ័បៀស៊ើរក៏មូលគ្នាមកតាមលោក³⁵រួចលោកចាត់មនុស្សឲ្យទៅគ្រប់ស្រុកម៉ាណាសេ គេក៏មូលគ្នាមកតាមលោកដែរ។ លោកក៏បានចាត់គេទៅកុលសម្ព័ន្ធអាស៊ើរ កុលសម្ព័ន្ថសាប់យ៉ូឡូន និងពួកណែបថាលី ហើយពួកគេក៏បានឡើងមកជួបជាមួយលោក។

³⁶លោកគេឌានទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ប្រសិនបើ ព្រះអង្គ សព្វព្រះហឫទ័យនឹងជួយសង្គ្រោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលតាមរយៈទូលបង្គំ ដូចដែលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមែន³⁷នោះមើល ទូលបង្គំដាក់រោមចៀមនេះនៅទីលានបោកស្រូវ ប្រសិនបើ ឃើញមានសន្សើមនៅតែលើរោមចៀម ហើយផ្ទៃដីជុំវិញស្ងួត នោះទូលបង្គំនឹងដឹងថា ព្រះអង្គពិតជាប្រើទូលបង្គំឲ្យសង្គ្រោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដូចដែលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមែន»។

³⁸នៅពេលព្រឹកព្រលឹមបន្ទាប់ ក៏កើតមានដូច្នោះ កាលលោកក្រោកឡើង ទៅច្របាច់ពូតរោមចៀមនោះ បានទឹកសន្សើមពេញមួយចាន។

³⁹បន្ទាប់មក លោកទូលព្រះអង្គថា៖ «សូមកុំខ្ញាល់នឹងទូលបង្គំឡើយ ទូលបង្គំនឹងសូមព្រះអង្គតែម្តងទៀតប៉ុណ្ណោះ។ សូមអនុញ្ញាតឲ្យទូលបង្គំ សាកល្បងដោយរោមចៀមនេះម្តងទៀត! លើកនេះសូមឲ្យរោមចៀមស្ងួត ហើយសូមឲ្យដីជុំវិញសើមវិញម្តង»។⁴⁰ព្រះអង្គបានធ្វើតាមការសុំរបស់លោកនៅក្នុងយប់នោះ។ រោមចៀមបែរជាស្ងួត តែនៅលើដីជុំវិញនោះបានសើម។

7

¹ដូច្នេះ លោកយេរូបបាល គឺលោកគេឌាន ហើយនិងមនុស្សទាំងអស់ដែលនៅជាមួយគាត់ បានក្រោកឡើងពីព្រលឹម ពួកគេបាននាំគ្នាទៅបោះជំរំនៅក្បាលទឹកហារ៉ុដ។ ចំណែកឯ ពួកមេឌានគេបោះជំរំនៅខាងជើងពួកគេ នៅក្បែរភ្នំម៉ូរ៉េត្រង់វាលច្រកភ្នំ។

²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកគេឌានថា៖ «ចំនួនមនុស្សដែលនៅជាមួយឯងច្រើនពេកហើយ នឹងឲ្យយើងប្រគល់ជនជាតិម៉ាឌានមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកមិនបានទេ ក្រែងពួកអ៊ីស្រាអែលអួតខ្លួនទាស់នឹងឯងវិញ ដោយនិយាយថាយើងបានសង្រ្កោះខ្លួនយើងទេតើ។³ដូច្នេះ ចូរប្រកាសដល់ត្រចៀកមហាជនជន ហើយប្រាប់ថា អស់អ្នកណាដែលភ័យខ្លាច និងញាប់ញ័រ ចូរឲ្យអ្នកនោះវិលត្រឡប់ ចាកចេញពីភ្នំកាឡាតទៅវិញចុះ»។ នោះមានមនុស្សពីរម៉ឺននាក់បានត្រឡប់ទៅវិញ ហើយនៅសល់តែមួយម៉ឺននាក់ប៉ុណ្ណោះ។

⁴ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅលោកគេឌានថា៖ «មនុស្សនៅតែមានចំនួនច្រើននៅឡើយ។ ដូច្នេះ ចូរនាំពួកគេទៅឯទឹក ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យមានចំនួនតិចជាងមុនសម្រាប់អ្នក។ ប្រសិនបើ យើងនិយាយថា ម្នាក់នេះនឹងទៅជាមួយអ្នក គេនឹងទៅជាមួយអ្នក ប៉ុន្តែ បើយើងនិយាយថា ម្នាក់នេះនឹងមិនទៅជាមួយអ្នកទេ នោះគេនឹងមិនទៅទេ»។

⁵ដូច្នេះ លោកគេឌានបាននាំមនុស្សទាំងអស់ទៅមាត់ទឹក ហើយព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរដាក់មនុស្សដែលលិតទឹកនឹងអណ្តាតដូចឆ្កែមួយឡែក និងមនុស្សដែលលុតជង្គង់ដើម្បីផឹកទឹកមួយឡែក»។⁶មនុស្សបីរយនាក់ដែលផឹកទឹកលិតនឹងអណ្តាតដូចឆ្កែ ឯអ្នកដែលនៅសល់គឺលុតជង្គង់ផឹកទឹក។

⁷ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅគេឌានថា៖ «យើងនឹងសង្ក្រោះអ្នកហើយអោយអ្នកមានជ័យជម្នះលើសាសន៍ម៉ាឌាន ដោយសារមនុស្សបីរយនាក់ដែលក្បង់ទឹកផឹក ឯមនុស្សឯទៀតត្រូវឲ្យពួកគេត្រឡប់ទៅកន្លែងរបស់គេវិញចុះ»។⁸ដូច្នេះ អស់អ្នកដែលបានជ្រើសរើសពួកគេចាប់គ្រឿងសព្វាវុធ និងត្រែរបស់គេ លោកគេឌានបានបញ្ជូនមនុស្សទាំងអស់ត្រឡប់ទៅត្រសាលរបស់ពួកគេវិញ លើកលែងតែមនុស្សបីរយនាក់ដែលលោកទុកនៅជាមួយលោក។ ឯពួកម៉ាឌានបានបោះជំរំនៅត្រង់វាលច្រកភ្នំខាងក្រោមលោក។

⁹នៅយប់នោះឯងព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោកថា៖ «ចូរក្រោកឡើង! ចុះទៅឯទីបោះជំរំរបស់គេទៅ ព្រោះយើងនឹងអោយឯងមានជ័យជំនះលើវា¹⁰ប្រសិនបើ ឯងភ័យខ្លាចនឹងចុះទៅ នោះចូរនាំ ពូរ៉ា ជាអ្នកបម្រើរបស់ឯងទៅជាមួយផងចុះ¹¹ហើយឯងនឹងបានឭ អ្វីដែលគេបាននិយាយគ្នា ការណ៍នោះនឹងនាំឲ្យឯងមានកម្លាំងខ្លាំងឡើង អាចចុះទៅទាស់នឹងគេបាន» ដូច្នេះ លោកគេឌាន និង ពូរ៉ា ជាអ្នកបម្រើបានចុះទៅដល់ប៉មយាមជំរំ។

¹²ជនជាតិម៉ាឌាន ជនជាតិអាម៉ាឡេក និងជនជាតិនានាដែលនៅក្នុងច្រកភ្នំភាគខាងកើត ពួកគេមានគ្នាច្រើនដេរដាស់ដូចជាហ្វូងកណ្តូប។ ហើយសត្វអូដ្ឋរបស់ពួកគេមានច្រើនឥតគណនា ដូចជាគ្រាប់ខ្សាច់នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រហួសការដែលអាចរាប់បាន។

¹³កាលដែលលោកទៅដល់ហើយ មានមនុស្សម្នាក់កំពុងតែនិយាយពីសុបិនរបស់គាត់ប្រាប់ដល់គូកនរបស់ខ្លួនថា៖ «មើល! ខ្ញុំយល់សុបិនឃើញថា ខ្ញុំបានឃើញនំប៉័ងមួយដុំមូលរមៀលចូលក្នុងជំរំរបស់ពួកម៉ាឌាន។ វាបានចូលទៅក្នុងជំរំ ហើយបានវាយតង់ទាំងឡាយយ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើអោយវាដួលរលំរាបស្មើរដល់ដី។¹⁴បុរសម្នាក់ទៀតតបថា៖ «នេះគ្មានអ្វីក្រៅពីអាវុធរបស់លោកគេឌាន កូនលោក យ៉ូអាស ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនោះទេ ព្រះបានប្រទានឲ្យលោកមានជ័យជម្នះលើជនជាតិម៉ាឌាន និងទាហានរបស់ពួកគេ»។

¹⁵កាលលោកគេឌាន បានឮរឿងនៃសុបិន ហើយនិងការបកស្រាយសុបិននោះ លោកបានក្រាបចុះថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់។ លោកបានត្រឡប់ទៅកាន់ជំរំរបស់ពួកគេវិញហើយនិយាយថា៖ «ចូរក្រោកឡើង! ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យយើងមានជ័យជម្នះលើទាហានរបស់ម៉ាឌាន»។¹⁶លោកបានបែងចែកមនុស្សទាំងបីរយនាក់ជាបីក្រុម ហើយប្រគល់ត្រែ និងខ្អមទទេឲ្យពួកគេគ្រប់ៗគ្នា ជាមួយនឹងចន្លុះនៅក្នុងនោះផងដែរ។

¹⁷ហើយគាត់និយាយថា៖ «ចូលមើលខ្ញុំ ហើយធ្វើតាមខ្ញុំ។ មើល! កាលណាខ្ញុំទៅដល់កន្លែងបោះជំរំ អ្នករាល់ត្រូវធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ។¹⁸នៅពេលដែលខ្ញុំផ្លុំត្រែឡើង អ្នកទាំងគ្នាដែលនៅជាមួយខ្ញុំ ត្រូវផ្លុំត្រែឡើង ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាដែលនៅគ្រប់ទិសទាំងអស់ត្រូវផ្លុំត្រែឡើងទាំងស្រែកប្រកាសថា «សម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ និងសម្រាប់លោកគេឌាន!»

¹⁹ដូច្នេះ លោកគេឌាន និងមនុស្សមួយរយនាក់ដែលនៅជាមួយគាត់បានមកដល់ទីបោះជំរំក្រៅបំផុត នៅពាក់កណ្តាលអាធ្រាត កាលពួកម៉ាឌានកំពុងផ្លាស់ប្តូរវេនយាម ពួកគេបានផ្លុំត្រែ និងវាយបំបែកខ្អមដែលនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ។

²⁰ពួកគេទាំងបីក្រុមបានផ្លុំត្រែឡើង និង បំបែកខ្អមរបស់ពួកគេ។ រួចកាន់ចន្លុះនៅដៃឆ្វេង ហើយត្រែនៅដៃស្តាំដើម្បីផ្លុំ។ ពួកគេស្រែកឡើងថា៖ «អាវុធនៃព្រះអម្ចាស់ និងរបស់លោកគេឌាន»។²¹មនុស្សទាំងអស់ឈរនៅកន្លែងរបស់ពួកគេ ព័ន្ធជុំវិញទីបោះជំរំ ចំណែកឯទាហានម៉ាឌានវិញទាំងនោះវិញ ពួកគេខំតែរត់និងស្រែកយ៉ាងណាឲ្យបានរួចខ្លួន។

²²ពេលដែលពួកគេផ្លុំត្រែទាំងបីរយឡើង ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យជនជាតិម៉ាឌានកាប់សម្លាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ទាហានរបស់គេបានរត់ទៅដល់ បេត ស៊ីតា ខាងសេរេរ៉ា ហើយរហូតទៅដល់ព្រំប្រទល់មេហូឡា ដែលនៅជិត តាបាត។²³នោះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលប្រមូលគ្នាមកពីកុលសម្ព័ន្ធ ណែបថាលី អាស៊ើរ និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេទាំងអស់ ហើយពួកគេដេញតាមពួកជនជាតិម៉ាឌាន។

²⁴លោកគេឌាន បានចាត់មនុស្សឲ្យនាំដំណឹងទៅកាន់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម និយាយថា៖ «ចូលចុះមកប្រឆាំងនឹងពួកម៉ាឌាន ហើយកាន់កាប់នៅត្រង់ទន្លេយ័រដាន រហូតដល់ បេត បារ៉ា ហើយស្កាត់ពួកគេ»។ ពួកអេប្រាអ៊ីមទាំងប៉ុន្មាន បានមូលគ្នាទៅចាំស្កាត់ត្រង់ផ្លូវទឹកទាំងអស់ តាមទន្លេយ័រដានរហូតដល់បេត បារ៉ា។²⁵ពួកគេចាប់បាន មេដឹកនាំពីរនាក់របស់សាសន៍ម៉ាឌាន គឺ អូរិប និង សៀប។ ពួកគេបានសម្លាប់លោកអូរិប នៅត្រង់ថ្មរបស់លោកអូរិប ហើយ លោកសៀប ត្រូវបានសម្លាប់នៅត្រង់ធុងគៀបផ្លែទំពាំងបាយជូររបស់លោកសៀប។ ពួកគេក៏ដេញតាមជនជាតិម៉ាឌាន ហើយពួកគេនាំយកក្បាលរបស់លោកអូរិប និង ក្បាលរបស់ លោកសៀប ទៅប្រគល់ឲ្យលោកគេឌាន ដែលនៅខាងនាយទន្លេយ័រដាន។

8

¹មនុស្សពីកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីមនិយាយទៅកាន់លោកគេឌានថា៖ «តើអ្នកបានធ្វើអ្វីយ៉ាងនេះ ចំពោះយើង? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនហៅយើង ពេលដែលអ្នកចេញទៅច្បាំងនឹងពួកម៉ាឌាន»។ ពួកគេបានបន្ទោសលោកយ៉ាងខ្លាំង។

²លោកតបទៅពួកគេថា៖ «តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វី ដែលល្មមប្រៀបផ្ទឹមនឹងអ្នកបាន? តើការបេះសន្សំផ្លែទំពាំងបាយជូររបស់អេប្រាអ៊ីម វាប្រសើរជាងការប្រមូលផលទំពាំងបាយជូររបស់អ័ប៊ីស៊ើរយ៉ាងណាទៅ?³ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានជ័យជម្នះលើ អូរិប និង សៀប ជាមេលើជនជាតិម៉ាឌាន! ដូច្នេះ តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វីដែលអាចប្រៀបនឹងកិច្ចការរបស់អ្នករាល់គ្នាបាន?» បន្ទាប់ពី លោកមានប្រសាសន៍យ៉ាងនេះហើយ នោះកំហឹងរបស់ពួកគេក៏បានអន់ថយ។

⁴លោកគេឌាន និងមនុស្សទាំងបីរយនាក់ដែលនៅជាមួយលោកបានមកកាន់ទន្លេយ័រដាន់ ហើយឆ្លងទន្លេទៅ។ ពួកគេមានការនឿយហត់យ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅតែបន្តដេញតាមពួកម៉ាឌាន។⁵លោកបាននិយាយទៅកាន់មនុស្សដែលនៅស៊ូកូតថា៖ «សូមមេត្តាចែកនំប៉័ងដល់មនុស្សដែលមកជាមួយខ្ញុំផង ដ្បិត ពួកគេហត់នឿយណាស់ហើយ ហើយខ្ញុំកំពុងដេញតាមសេបា និងសាលមូណា ជាស្តេចរបស់ជនជាតិម៉ាឌាន»។

⁶នោះមេដឹកនាំនៃស៊ូកូតបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើឥឡូវនេះ សេបា និងសាលមូណា បានធ្លាក់ក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកហើយឬ? ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវឲ្យនំប៉័ងទៅទាហានរបស់អ្នក?»⁷លោកគេឌានតបវិញថា៖ «នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យយើងមានជ័យជម្នះលើ សេបា និង សាលមូណា ខ្ញុំនឹងក្រចៅសាច់របស់អ្នកដោយបន្លាពីវាលរហោស្ថាន និងបន្លាស្អីត»។

⁸រួចលោកក៏ចាកចេញពីទីនោះទៅ ពេនួល ហើយសូមពួកគេ ដូចដែលបានសូមនៅស៊ូកូតដែរ ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកនៅ ពេនួល នោះបានឆ្លើយដូចគ្នានឹងអ្វីដែលពួកអ្នក ស៊ូកូតបានឆ្លើយ។⁹លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់អ្នកស្រុកពេនួលថា៖ «នៅពេលដែលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញដោយសុខសាន្ត ខ្ញុំនឹងរលំប៉មនេះចោល»។

¹⁰ចំណែកឯ សេបា និង សាលមូណាពួកគេបានចូលទៅក្នុងក្រុង កើរកូ ទាំងមានកងទ័ពប្រហែល មួយមុឺនប្រាំពាន់នាក់នៅជាមួយផង គឺអស់អ្នកទាំងប៉ុន្មានដែលសល់ពីទាហានរបស់ពួកមនុស្សនៅស្រុកខាងកើត ពីព្រោះមនុស្សរបស់ពួកគេ ចំនួនមួយសែនពីរម៉ឺននាក់ដែលកាន់ដាវ បានដួលស្លាប់អស់ហើយ។

¹¹ដូច្នេះ លោកគេឌានបានឡើងទៅតាមផ្លូវរបស់ពួករស់ក្នុងតង់ ត្រង់ស្រុកខាងកើតណូបា និង យ៉ូបេហា។ លោកបានវាយប្រហារពលទាហានរបស់ឃ្មាំងសត្រូវ ព្រោះពួកគេមិនបានរំពឹងថាមានការវាយប្រហារនោះទេ។¹²សេបា និង សាលមូណាបានរត់គេចខ្លួន ប៉ុន្តែ លោកគេឌានបានដេញតាម និង ចាប់ពួកគេបានស្តេចទាំងពីរអង្គរបស់ម៉ាឌានបាន ព្រមទាំងបំបាក់ទ័ពទាំងមូលរបស់គេផង។

¹³លោកគេឌាន កូនប្រុសលោកយ៉ូអាស បានត្រឡប់ពីធ្វើសង្គ្រាមវិញ ឆ្លងកាត់ឡើងទៅភ្នំ ហេរេស។¹⁴លោកបានចាប់ក្មេងជំទង់ម្នាក់ពីក្នុងពួកសិកូត ហើយសុំយោបល់ពីក្មេងនោះ។ ក្មេងជំទង់នោះបានពណ៌នាអំពីមេដឹកនាំ និងចាស់ទុំរបស់សិកូត ថាមានចំនួន ចិតសិបប្រាំពីរនាក់។

¹⁵លោកក៏មកឯពួកអ្នកនៅសិកូត និងប្រាប់ថា៖ «មើល៍នេះណែ! សេបា និងសាលមូណាដែរ ដោយសាគេ អ្នករាល់គ្នាបានមើលងាយដល់ខ្ញុំថា តើសេបា និងសាលមូណា បានធ្លាក់មកក្នុងកណ្តាប់ដៃអ្នកហើយឬនៅ បានជាយើងត្រូវចែកនំប៉័ងឲ្យដល់ទាហានរបស់អ្នកដែលអត់ហត់នឿយនោះ?¹⁶លោកគេឌាន បានចាប់ចាស់ទុំរបស់ក្រុងនេះ ហើយនិងមនុស្សទាំងប៉ុន្មាននៃក្រុងសិកូតមកវាយផ្ចាល់ដោយបន្លាពីវាលរហាស្ថាន និងបន្លារស្អិត។¹⁷បន្ទាប់មកលោករលំប៉មនៅពេនួល និងសម្លាប់មនុស្សដែលនៅក្រុងនោះ។

¹⁸បន្ទាប់មក លោកគេឌានបានសួរសេបា និងសាលមូណា ថា៖ «តើមនុស្ស ប្រភេទណាដែលអស់លោកសម្លាប់នៅតាបោរ? ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ពួកគេមើលទៅប្រហាក់ប្រហែលនឹងលោកដែរ! គ្រប់គ្នាមានចរិតលក្ខណដូចជាបុត្ររបស់ស្តេច»។¹⁹លោកគេឌានឆ្លើយថា៖ «ពួកគេគឺជាបងប្អូនរបស់យើង គឺជាកូនប្រុសរបស់ម្តាយយើង។ យើងស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់ដែលមានជីវិតគង់នៅ ប្រសិនបើឯង បានទុកឲ្យគេមានជីវិត នោះយើងនឹងមិនសម្លាប់ឯងទេ។

²⁰ដូច្នេះ លោកបង្គាប់ទៅយេធើ ជាកូនច្បងរបស់លោកថា៖ «ចូរក្រោកឡើងហើយសម្លាប់ពួកគេទៅ!» ប៉ុន្តែ បុរសវ័យក្មេងនោះមិនហ៊ានដកដាវរបស់គេទេ ដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច ព្រោះតែលោកនៅជាក្មេងប្រុសម្នាក់នៅឡើយ។²¹សេបា និងសាលមូណាបាននិយាយថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ហើយសម្លាប់យើងដោយដៃរបស់អ្នកផ្ទាល់ទៅ ដ្បិតគួរឲ្យមនុស្សពេញកម្លាំងសម្លាប់យើងវិញ»។ នោះ លោកគេឌានបានក្រោកឡើង ហើយសម្លាប់ សេបា និងសាមូលណាទៅ ព្រមទាំងដោះយកគ្រឿងលំអដែលគេបំពាក់សត្វអូដ្ឋនោះមកផង។

²²គ្រានោះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និយាយទៅកាន់លោកគេឌានថា៖ «សូមលោក ទាំងកូន និងចៅរបស់លោក ឡើងគ្រងរាជ្យលើយើងខ្ញុំ! ព្រោះលោកបានរំដោះយើងចេញពីកណ្តាប់ដៃរបស់ម៉ាឌាន»។²³លោកគេឌានឆ្លើយវិញថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនគ្រងរាជ្យលើអ្នករាល់ទេ ហើយទោះបីជាកូនរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏មិនគ្រងរាជ្យលើអ្នករាល់គ្នាដែរ គឺព្រះអម្ចាស់នឹងគ្រងរាជ្យលើអ្នករាល់គ្នា»។

²⁴លោកគេឌានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំសុំអ្វីមួយពីអ្នករាល់គ្នាៈ ចូរអ្នកគ្រប់គ្នាប្រគល់ក្រវិលដែលបានពីរបឹបនោះមកឲ្យខ្ញុំ (ជនជាតិម៉ាឌានទាំងអស់សុទ្ធតែមានក្រវិលមាស ព្រោះគេជាកូនចៅអ៊ីស្មាអែល)²⁵ពួកគេឆ្លើយថា៖ «យើងនឹងជូនលោកដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត»។ ពួកគេបានត្រដាងអាវ រួចយកក្រវិលដែលបានពីរបឹបរបស់ពួកគេដាក់លើអាវនោះ។

²⁶ក្រវិលមាសទាំងអស់មានទម្ងន់សរុប មួយពាន់ប្រាំពីររយស៊ីគែលមាស។ របឹបទាំងនេះមិនរាប់បញ្ជូល បណ្តោង ក្រវិល ហើយនឹងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស្វាយ ដែលពួកស្តេចម៉ាឌានស្លៀកពាក់ និងខ្សែច្រវ៉ាក់ដែលពាក់នៅនឹងករសត្វអូដ្ឋរបស់ពួកគេនោះទេ។

²⁷លោកគេឌានបានយកក្រវិលនោះទៅសិតធ្វើជារូបបដិមាមួយដាក់នៅក្នុងក្រុងរបស់គេ គឺនៅអូប្រា ដូច្នេះហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ក៏ក្បត់នឹងព្រះអម្ចាស់ដោយថ្វាយបង្គំបដិមាករនោះ ហើយវាបានត្រឡប់ទៅជាអន្ទាក់សម្រាប់គាត់និងមនុស្សគ្រួសារគាត់។²⁸ចំណែកឯជនជាតិម៉ាឌានត្រូវក្រាបមុខចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឥតងើបក្បាលរួចនោះទេ ដូច្នេះ ទឹកដីក៏បានសុខសាន្តអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។

²⁹លោកយេរូប បាល កូនរបស់លោកយ៉ូអាស វិលត្រឡប់ទៅរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់វិញ។³⁰លោកគេឌាន មានកូនប្រុសទាំងអស់ចិតសិបនាក់ ដែលជាពូជពង្សរបស់លោក ព្រោះលោកមានប្រពន្ធច្រើន។³¹ប្រពន្ធចុងរបស់លោកដែលនៅស៊ីគែម បានបង្កើតកូនប្រុសម្នាក់អោយលោក ដែលលោកបានដាក់ឈ្មោះថា អប៊ីម៉ាឡេក។

³²លោកគេឌាន កូនរបស់លោកយ៉ូអាសបានរស់នៅយ៉ាងយូរ ហើយក៏ទទួលមរណភាពទៅ សពរបស់លោកត្រូវបានគេបញ្ចុះនៅក្នុងផ្នូររបស់លោកយ៉ូអាស ជាឪពុករបស់លោក នៅអូប្រា ជាភូមិរបស់អំបូរអ័បៀសើរ។³³ក្រោយពីលោកទទួលមរណភាពទៅ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានក្បត់នឹងព្រះអម្ចាស់ គឺពួកគេត្រឡប់ទៅថ្វាយបង្គំព្រះបាល។ ពួកគេយកព្រះ បាល - បេរិត ធ្វើជាព្រះរបស់ពួកគេ។

³⁴ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល លែងចងចាំ នឹងស្មោះត្រង់ជាមួយព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដែលបានរំដោះពួកគេចេញពីដៃខ្មាំងសត្រូវនៅគ្រប់ទិសទីរបស់ពួកគេទៀតហើយ។³⁵ពួកគេមិនបានរក្សាពាក្យសន្យារបស់ពួកគេនឹងលោកយេរូប បាល គឺលោកគេឌាន គឺពួកគេបានបែរចេញពីការល្អគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានធ្វើចំពោះជាជាតិអ៊ីស្រាអែល។

9

¹លោកអប៊ីម៉ាឡេក កូនប្រុសរបស់លោកយេរូប បាល បានទៅរកបងប្អូន និង សាច់ញាតិម្តាយរបស់លោកនៅស៊ីគែម ហើយគាត់បាននិយាយទៅកាន់បងប្អូន និងសាច់ញាត់ទាំងអស់របសើម្តាយគាត់ថា៖²«សូមអ្នករាល់គ្នានិយាយមក! ដើម្បីឲ្យអ្នកមុខអ្នកការចាស់ទុំនៅស៊ីគែមទាំងអស់បានឮថា តើអស់លោកចង់ឲ្យកូនរបស់លោកយេរូបបាលទាំងចិតសិបនាក់ គ្រប់គ្រងលើអ្នករាល់គ្នាឬ ក៏ចង់ឲ្យមានតែម្នាក់? សូមចងចាំថា ខ្ញុំជាសាច់ឈាមរបស់អស់លោកដែរ»។

³សាច់ញាតិខាងម្តាយរបស់លោកអប៊ីម៉ាឡេកបាននាំយកពាក្យនេះទៅជម្រាបដល់ចាស់ទុំអ្នកមុខអ្នកការរបស់ស៊ីគែម ហើយពួកគេបានគាំទ្រលោក ដោយនិយាយ៖ «លោកជាបងប្អូនរបស់យើង»។⁴ពួកគេបានយកប្រាក់ចិតសិបតម្លឹងពីព្រះវិហាររបស់ព្រះបាល បេរិតមកឲ្យលោក លោកបានយកប្រាក់នេះទៅជួលមនុស្សគ្មានច្បាប់ទម្លាប់ និងមនុស្សពាលឲ្យមកតាមលោក។

⁵លោកអប៊ីម៉ាឡេកបានត្រឡប់ទៅផ្ទះឪពុករបស់គាត់នៅអូរប្រា នៅទីនោះលោកបានសម្លាប់បងប្អូនប្រុសទាំងចិតសិបនាក់ ដែលជាកូនរបស់លោកយេរូបបាលក្នុងពេលតែមួយ មានតែលោកយ៉ូថាម ដែលជាកូនប្រុសពៅរបស់លោកយេរូបាលប៉ុណ្ណោះទេ ដែលនៅរស់ គឺលោកបានលាក់ខ្លួនរបស់លោក។⁶ចាស់ទុំនៅស៊ីគែម និង បេតមីឡូទាំងអស់ បានមកជួបជុំគ្នាហើយពួកគេបានលើកលោកអប៊ីម៉ាឡេកឡើងជាស្តេច គឺនៅជិតដើមជ្រៃ ក្បែរស្តូបថ្ម ក្នុងស៊ីគែម។

⁷ពេលដែលលោកយ៉ូថាមបានទទួលដំណឹងនេះ នោះលោកក៏ឡើងទៅលើកំពូលភ្នំ កេរីស៊ីន ទាំងស្រែកយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ពួកចាស់ទុំនៃស៊ីគែមអើយចូលស្តាប់ ដូច្នេះ សូមព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់អ្នករាល់គ្នាដែរ។⁸ថ្ងៃមួយដើមឈើទាំងឡាយបានចេញស្វែងរកស្តេចគ្រងរាជ្យលើពួកគេ។ ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់ដើមអូលីវថា៖ «ចូរគ្រងរាជ្យលើយើង»។

⁹ប៉ុន្តែ ដើមអូលីវតបវិញថា៖ «តើខ្ញុំគួរនឹងបោះបង់ប្រេងរបស់ខ្ញុំ ដែលប្រើសម្រាប់តែងតាំងព្រះនិងមនុស្ស ចោល ហើយអោយខ្ញុំត្រឡប់ទៅយោលខ្លួនជាមួយដើមឈើឯទៀតៗឬអី?¹⁰រួចមកដើមឈើទាំងឡាយនិយាយទៅកាន់ដើមឧទុម្ពរថា «សូមមក ហើយគ្រងរាជ្យលើយើង!»¹¹ប៉ុន្តែ ដើមឧទុម្ពរតបវិញថា «តើគួរឲ្យខ្ញុំបោះបង់ផ្លែដ៏ល្អនិងមានរស់ជាតិដ៏ផ្អែមឆ្ងាញ់របស់ខ្ញុំចោល ហើយត្រឡប់ទៅយោលខ្លួនជាមួយដើមឈើឯទៀតៗឬ?»

¹²ពេលនោះដើមឈើទាំងឡាយនិយាយទៅកាន់ដើមទំពាំងបាយជូរថា «ចូរមកហើយគ្រងរាជ្្យលើយើង!»¹³ដើមទំពាំងបាយជូរតបវិញថា៖ «តើគួរឲ្យខ្ញុំបោះបង់ស្រារបស់ខ្ញុំ ដែលធ្វើឲ្យព្រះ និងមនុស្សសប្បាយចិត្តគ្រប់គ្នានោះ ហើយត្រឡប់ទៅយោលខ្លួនជាមួយដើមឈើទាំងឡាយនោះឬអី»។¹⁴ពួកឈើទាំងឡាយក៏និយាយទៅកាន់គុម្ពបន្លាថា «ចូរមក ហើយគ្រងរាជ្យលើយើង»។

¹⁵គុម្ពបន្លាក៏តបទៅវិញថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាពិតជាចង់អភិសេកខ្ញុំធ្វើជាស្តេចសោយរាជ្យលើអ្នករាល់គ្នាមែន ដូច្នេះ ចូរចូលមក ហើយជ្រកក្រោមម្លប់របស់ខ្ញុំចុះ។ បើមិនដូចទេ ចូរឲ្យមានភ្លើងចេញពីគុម្ពបន្លា ហើយបញ្ឆេះដើមតាត្រៅនៅស្រុកលីបង់ថែមទៀតចុះ»។¹⁶ឥឡូវនេះ តើអ្នករាល់គ្នាបានលើក លោកអប៊ីម៉ាឡេក ជាស្តេចដោយទៀងត្រង់និងស្មោះអស់ពីចិត្តឬ ហើយតើអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តចំពោះលោកយេរូបបាល និងគ្រួសាររបស់លោកដោយការដឹងគុណលោកចំពោះកិច្ចការដែលលោកបានធ្វើដល់អ្នករាល់គ្នាឬ?

¹⁷ឥឡូវចូលគិតមើលចុះ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានច្បាំងដើម្បីអ្នករាល់គ្នា គាត់ស៊ូប្តូរជីវិតរំដោះអ្នករាល់គ្នាចេញពីកណ្តាប់ដៃរបស់ពួកម៉ាឌាន¹⁸ប៉ុន្តែ ថ្ងែនេះអ្នករាល់គ្នាបានក្រោកឡើងប្រឆាំងនឹងក្រុមគ្រួសារលោក ហើយបានសម្លាប់កូនប្រុសរបស់លោកទាំងចិតសិបនាក់ក្នុងពេលតែមួយ បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាបានលើកលោកអប៊ីម៉ាឡេក ជាកូនរបស់ស្រីបម្រើឲ្យធ្វើជាស្តេចសោយរាជ្យលើចាស់ទុំរបស់ស៊ីគែម ព្រោះគេជាសាច់ញាតិរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តដោយស្មោះត្រង់ និងសុចរិតជាមួយលោកយេរូបបាល និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក ដូច្នេះ សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានរីករាយជាមួយលោកអប៊ីម៉ាឡេក ហើយសូមឲ្យគេរីករាយជាមួយអ្នករាល់គ្នាដែរ។²⁰ប៉ុន្តែប្រសិនបើ មិនដូច្នេោះទេ សូមឲ្យមានភ្លើងចេញពី លោកអប៊ីម៉ាឡេកមកបញ្ឆេះមនុស្សទាំងអស់នៃស៊ីគែម និង បេត មីឡូទៅចុះ ហើយក៏សូមឲ្យភ្លើងចេញពីមនុស្សនៅស៊ីគែម និងបេត មីឡូមកបញ្ឆេះលោកអប៊ីម៉ាឡេក។²¹បន្ទាប់មកលោកយ៉ូថាមក៏គេចខ្លួនរត់ទៅស្រុកបៀរ ហើយគាត់រស់នៅទីនោះឆ្ងាយពីលោកអប៊ីម៉ាឡេក បងប្រុសរបស់លោក។

²²លោកអប៊ីម៉ាឡេកបានសោយរាជ្យលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអស់រយះពេលបីឆ្នាំ។²³ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជូនវិញ្ញាណអាក្រក់មក ដែលបណ្តាលអោយអប៊ីម៉ាឡេក និងចាស់ទុំនៅស៊ីគែមបាក់បែកគ្នា គឺពួកចាស់ទុំបានក្បត់អប៊ីម៉ាឡេក។²⁴ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើអោយពួកគេទទួលទោសចំពោះឃាតកម្មដែលគេបានប្រព្រឹត្ត គឺសម្លាប់កូនប្រុសទាំងចិតសិបរបស់យេរូបបាល ចំណែកលោកអប៊ីម៉ាឡេក បានទទួលទោស ព្រោះបានសម្លាប់បងប្អូនរបស់គាត់ រីឯពួកចាស់ទុំរបស់ស៊ីគែម ទទួលទោសព្រោះតែរួមគំនិតជាមួយគាត់ ក្នុងឃាតកម្មនេះ។

²⁵ចាស់ទុំនៃស៊ីគែម បានដាក់មនុស្សទៅបង្កប់ខ្លួននៅកំពូលភ្នំដើម្បីវាយឆ្មក់គេ ហើយពួកគេបានប្លន់អស់អ្នកដែលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់តាមផ្លូវនោះ។ មានគេនាំដំណឹងនេះទៅប្រាប់ដល់អប៊ីម៉ាឡេក។

²⁶លោកកាអាល ជាកូនរបស់លោកអេបេត បានឡើងទៅស៊ីគែម ជាមួយសាច់ញាតិរបស់គាត់។ ពួកចាស់ទុំនៅស៊ីគែម ទុកចិត្តលោក។²⁷ពួកគេបានចេញទៅវាលបេះផ្លែទំពាំងបាយជូរ ហើយកៀបយកទឹក និងធ្វើបុណ្បយ៉ាងសប្បាយ។ ពួកគេបានប្រារព្ធពិធីនៅក្នុងវិហារនៃព្រះរបស់ពួកគេ ពួកគេស៊ីផឹក ហើយដាក់បណ្តាសារអប៊ីម៉ាឡេក។

²⁸លោកកាអាល កូនប្រុសរបស់លោកអេបេតបានសួរថា៖ «តើលោកអប៊ីម៉ាឡេកជាអ្នកណា? ហើយស៊ីគែមជាអ្នកណា បានជាយើងត្រូវសង្គ្រោះពួកគេ? តើគេមិនមែនជាកូនប្រុសរបស់លោកយេរូប បាល ទេឬអី? តើសេប៊ូល មិនមែនជាតំណាងរបស់គេទេឬ? ហេតុអ្វីត្រូវបម្រើលោកអប៊ីម៉ាឡេក? ចូរបម្រើលោកហាម៉ោ ឪពុកស៊ីគែមដោយស្មោះត្រង់!²⁹ខ្ញុំរំពឹងថាមនុស្សទាំងនេះនឹងនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់ខ្ញុំ! បន្ទាប់មកខ្ញុំនឹងរលំអប៊ីម៉ាឡេក។ ខ្ញុំនឹងស្រែកទៅអប៊ីម៉ាឡេកថា៖ «អប៊ីម៉ាឡេកអើយ ចូរប្រមូលកងទ័ពទាំងអស់របស់អ្នកមក។»

³⁰នៅពេលដែលលោកសេប៊ូល តំណាងក្រុង បានឮពាក្យរបស់លោកកាអាល កូនប្រុសរបស់លោក អេបេត គាត់ខឹងយ៉ាងខ្លាំង។³¹គាត់បានបញ្ជូនអ្នកនាំសារជាសម្ងាត់ទៅប្រាប់លោកអប៊ីម៉ាឡេកថា៖ «មើល កាអាលកូនប្រុសរបស់អេបេតនិងសាច់ញាតិរបស់គេកំពុងតែមកស៊ីគែម ហើយពួកគេកំពុងញុះញង់អ្នកក្រុងឲ្យប្រឆាំងនឹងអ្នក។

³²ឥឡូវនេះចូរលោកក្រោកឡើងទាំងយប់ ទៅលាក់ខ្លួននៅវាលស្រែជាមួយទាហានរបស់លោក។ ហើយនៅពេលព្រឹកព្រលឹម ព្រះអាទិត្យរះឡើងសឹមវាយចូលទីក្រុង។³³នៅពេលដែលគាត់និងមនុស្សរបស់គាត់ចេញមកប្រយុទ្ធជាមួយលោក លោកត្រូវធ្វើគ្រប់យ៉ាងដែលលោកអាចធ្វើបាន»។

³⁴ដូច្នេះ ក្នុងវេលាយប់នោះ លោកអប៊ីម៉ាឡេក និងមនុស្សទាំងអស់ដែលនៅជាមួយ បានរៀបចំបង្កប់ខ្លួនប្រឆាំងនឹងស៊ីគែម ដោយបែងចែកជាបួនក្រុម។³⁵លោកកាអាល កូនលោកអេបេត បានចេញទៅហើយឈរនៅច្រកទ្វារទីក្រុង។ ចំណែកឯ លោកអប៊ីម៉ាឡេក និងមនុស្សដែលនៅជាមួយលោកបានចេញពីកន្លែងពួនរបស់ពួកគេ។

³⁶នៅពេលដែលលោកកាអាលបានឃើញមនុស្ស គាត់និយាយទៅលោកសេប៊ូលថា «មើល! មានមនុស្សចុះមកពីកំពូលភ្នំ!» លោកសេប៊ូលតបថា៖ «អ្នកកំពុងឃើញស្រមោលពីលើភ្នំ ដែលពួកវាដូចជាមនុស្ស។»³⁷លោកកាអាលនិយាយម្តងទៀតថា៖ «មើលន៎ មនុស្សកំពុងចុះពីភ្នំនៅពាក់កណ្តាលនោះមែន ហើយមានមួយក្រុមដែលកំពុងមកតាមផ្លូវដើមជ្រៃរបស់ពួកព្យាការីដែរ»។

³⁸នោះលោកសេប៊ូលឆ្លើយទៅគាត់ថា «តើពាក្យអំនួតរស់អ្នកនៅឯណា! អ្នកបាននិយាយថា តើលោកអប៊ីម៉ាឡេក ជាអ្នកណា ដែលយើងត្រូវបម្រើគេនោះ‍? តើទាំងនេះមិនមែនជាមនុស្សដែលអ្នកបានស្អប់ទេឬ? ចូរចេញទៅឥឡូវនេះ ហើយប្រយុទ្ធជាមួយនឹងពួកគេ។»³⁹លោកកាអាលបានដឹកនាំពួកស៊ីគែមចេញទៅ ហើយបានប្រយុទ្ធនឹងអប៊ីម៉ាឡេក។⁴⁰លោកកាអាលបាត់ទ័ព ហើយអប៊ីម៉ាឡេក បានដេញតាមគាត់ មនុស្សមួយចំនួនធំត្រូវរបួស ហើយដួលស្លាប់មុនទៅដល់មាត់ទ្វារក្រុង។

⁴¹លោកអប៊ីម៉ាឡេក ស្នាក់នៅភូមិអារូម៉ា ចំណែកលោកសេប៊ូល បានបណ្តេញលោកកាអាល និងសាច់ញាតិរបស់គាត់ចេញពីស៊ីគែម។⁴²អ្នកក្រុងស៊ីគែមបានរៀបចំខ្លួនចេញទៅវាល។⁴³គាត់បានបែងចែកមនុស្សរបស់គាត់ជាបីក្រុម ហើយពួកគេបានលាក់ខ្លួននៅតាមទីវាល។ គាត់បានមើលទៅឃើញមនុស្សកំពុងចេញពីក្រុងមក គាត់បានស្ទុះទៅវាយប្រហារនិងសម្លាប់ពួកគេ។

⁴⁴លោកអប៊ីម៉ាឡេក និងក្រុមរបស់គាត់បានវាយប្រហារ និងបិទច្រកចូលក្រុង ចំណែកពីរក្រុមផ្សេងទៀតបានវាយប្រហារនិងសម្លាប់មនុស្សទាំងអស់ដែលនៅទីវាល។⁴⁵លោកអប៊ីម៉ាឡេកបានវាយទីក្រុងពេញមួយថ្ងៃ។ គាត់ដណ្តើមបានទីក្រុង និងសម្លាប់មនុស្សដែលនៅក្នុងក្រុង។ គាត់បានរលំជញ្ជាំងក្រុង ព្រមទាំងបាចអំបិលលើក្រុងទៀតផង។

⁴⁶នៅពេលដែលបានឮដំណឹងនេះ ចាស់ទុំទាំងអស់ដែលនៅក្នុងប៉មស៊ីគែម នាំគ្នាទៅជ្រកនៅក្នុងគុហារ ដែលនៅក្រោមវិហារព្រះបេរិត។⁴⁷អប៊ីម៉ាឡេក បានទទួលដំណឺងថាចាស់ទុំទាំងអស់ប្រមូលគ្នានៅប៉មស៊ីគែម។

⁴⁸ពេលនោះលោកអប៊ីម៉ាឡេក និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយគាត់បានឡើងទៅលើភ្នំសាលម៉ូន គាត់បានយកពូថៅហើយកាប់មែនឈើមួយមែក។ គាត់លីវាមកហើយក៏បញ្ជាទៅអ្នកដែលនៅជាមួយគាត់ «ប្រញាប់ឡើង ចូរធ្វើអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញខ្ញុំធ្វើនេះ»។⁴⁹ដូច្នេះ គ្រប់គ្នាបានកាប់ឈើមួយមែក ហើយលីមកតាមគាត់។ ពួកគេបានគរវានៅខាងមុខច្រកចូលប៉ម ហើយក៏បានដុតភ្លើង ដូច្នេះ មនុស្សទាំងអស់នៃប៉មស៊ីគែមបានស្លាប់ដោយរបៀបនេះ គឺមានទាំងបុរសនិងស្រ្តីប្រហែលជាមួយពាន់នាក់។

⁵⁰បន្ទាប់មក លោកអប៊ីម៉ាឡេក បានឡើងទៅក្រុងថេរបេស គាត់ព័ទ្ធក្រុងនោះ ហើយវាយយកបាន។⁵¹ប៉ុន្តែ ក្នុងក្រុងនោះមានប៉មមួយយ៉ាងរឹងមាំ មនុស្សទាំងអស់ ទាំងប្រុសទាំងស្រី ទាំងអ្នកមុខអ្នកការ បាននាំគ្នាទៅជ្រកក្នុងប៉មនោះ ពួកគេបានបិតទ្វារហើយឡើងទៅលើដំបូលប៉ម។

⁵²លោកអប៊ីម៉ាឡេកចូលទៅវាយយកប៉មនោះ គឺគាត់ទៅជិតមាត់ទ្វារប៉មហើយដុតវា។⁵³ប៉ុន្តែ មានស្រ្តីម្នាក់បានទម្លាក់ត្បាល់លើក្បាលរបស់អប៊ីម៉ាឡេក ដែលធ្វើឲ្យក្បាលរបស់គាត់បែក។⁵⁴ភ្លាមនោះគាត់បានហៅយុវជនដែលកាន់អាវុធរបស់គាត់រួចបង្គាប់ថា៖ «ដកអាវុធរបស់ឯងហើយសម្លាប់យើងឥឡូវនេះ នោះនឹងមិនមានអ្នកណានិយាយពីយើងថា មនុស្សស្រីម្នាក់បានសម្លាប់គាត់ យុវជននោះបានចាក់ទម្លុះគាត់ ហើយគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។

⁵⁵នៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានឃើញថា លោកអប៊ីម៉ាឡេកស្លាប់បាត់ហើយនោះ ពួកគេក៏វិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។⁵⁶ដូច្នេះឯង ដែលព្រះអម្ចាស់បានដាក់ទោសអប៊ីម៉ាឡេក ដែលគាត់បានធ្វើចំពោះឪពុករបស់គាត់ ដោយបានសម្លាប់បងប្អូនទាំងចិតសិបនាក់របស់គាត់។⁵⁷ព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យការអាក្រក់នៃអ្នកស្រុកស៊ីគែមទាំងអស់ត្រឡប់ទៅលើក្បាលរបស់ពួកគេ ស្របតាមពាក្យបណ្តាសាររបស់យ៉ូថាម កូនរបស់យេរូប បាល។

10

¹ក្រោយពី លោកអេប៊ីម៉ាឡេក ទទួលមរណភាពទៅលោកថូឡា ជាកូនលោកពូវ៉ា និងជាចៅរបស់លោកដូដូ មកពីកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាខារ ជាអ្នកស្រុកសាមារ ក្នុងតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម បានងើបឡើងរំដោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²គាត់ដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលអស់រយៈពេលម្ភៃបីឆ្នាំ។ ពេលដែលលោកទទួលមរណភាព សពរបស់លោកត្រូវបានបញ្ជុះនៅសាមារ។

³ក្រោយពីលោកថូឡា ទទួលមរណភាពទៅលោកយ៉ាអៀរ ជាអ្នកស្រុកកាឡាដ បានដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលអស់រយៈពេលម្ភៃពីរឆ្នាំ។⁴គាត់មានកូនប្រុសសាមសិបនាក់ដែលមានលាសាមសិបជាជំនិះ ហើយគ្រប់គ្រងលើទីក្រុងចំនួនសាមសិប នៅលើទឹកដីកាឡាត ដែលហៅថាបុរីយ៉ាអៀរ រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។⁵លោកយ៉ាអៀរក៏ទទួលមរណភាព សពរបស់លោកត្រូវបានបញ្ចុះនៅកាម៉ូន។

⁶ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើការអាក្រក់ទាស់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ជាថ្មី ហើយពួកគេថ្វាយបង្គំព្រះបាល ព្រះអាសថេរ៉ូត ព្រមទាំងព្រះនានារបស់ជនជាតិអារ៉ាម ព្រះរបស់ស៊ីដូន ព្រះរបស់ម៉ូអាប់ ព្រះនៃជនជាតិអាំម៉ូន និងព្រះនៃជនជាតិភីលីស្ទីន។ ពួកគេបានបំភ្លេចព្រះអម្ចាស់ហើយមិនថ្វាយបង្គំទ្រង់តទៅទៀតទេ។⁷ព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធនឹងជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គបានប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងដៃសាសន៍ភីលីស្ទីន ហើយទៅក្នុងដៃជនជាតិអាំម៉ូន។

⁸តាំងពីឆ្នាំនោះមកអស់រយៈពេលដប់ប្រាំបីឆ្នាំ ពួកគេបានជិះជាន់សង្កត់សង្កិនជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលរស់នៅខាងទន្លេយ័រដាន់ក្នុងទឹកដីរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី ដែលនៅក្នុងស្រុកកាឡាដ។⁹រីឯជនជាតិអាំម៉ូន បានឆ្លងទន្លេយ័រដានមកវាយកុលសម្ព័ន្ធយូដា កុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន និងគ្រូនៃកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ដែលធ្វើអោយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរងទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។

¹⁰ពេលនោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានទូលអង្វររកព្រះអម្ចាស់ថា៖ «យើងបានធ្វើទាស់នឹងទ្រង់ ព្រោះយើងបានបោះបង់ព្រះរបស់យើងហើយបែរទៅថ្វាយបង្គំព្រះបាល»។¹¹ព្រះអម្ចាស់តបទៅពួកគេថា៖ «តើយើងមិនបាននាំអ្នករាល់គ្នាពីជនជាតិអេស៊ីព្ទ ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិអាំម៉ូន និងពីជនជាតិភីលីស្ទីន¹²ហើយនិងពីជនជាតិស៊ីដូនមកទេឬ? ជនជាតិអាម៉ាឡេក និងជនជាតិម៉ាអូនបានជិះជាន់សង្កត់សង្កិនអ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នាបានស្រែកហៅរកយើង ហើយយើងបានរំដោះអ្នករាល់គ្នាពីអំណាចរបស់ពួកគេ។

¹³ប៉ុន្តែ ដោយអ្នករាល់គ្នាបានបោះបង់យើង ទៅថ្វាយបង្គំព្រះផ្សេងៗទៀត ដូច្នេះយើងនឹងមិនសង្រេ្គោះអ្នករាល់គ្នាទៀតទេ។¹⁴ចូរទៅសូមព្រះទាំងឡាយដែលអ្នករាល់គ្នាបានថ្វាយបង្គំនោះ ឲ្យពួកគេសង្ក្រោះអ្នករាល់គ្នាពេលដែលអ្នករាល់គ្នាមានបញ្ហាចុះ»។

¹⁵ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទូលព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! យើងបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះអង្គ សូមទ្រង់ដាក់ទោសយើងខ្ញុំតាមព្រះឫទ័យទ្ព្រះអង្គចុះ តែសូមទ្រង់រំដោះទូលបង្គំនៅថ្ងៃនេះផង»។¹⁶ពួកគេបានយកព្រះនានាចេញពីក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយបែរមកថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់វិញ។ ពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់រញ្ជួលព្រះហឫទ័យដោយឃើញទុក្ខលំបាករបស់ពួកគេ។

¹⁷គ្រានោះ ជនជាតិអាំម៉ូនបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយបោះទ័ពនៅកាឡាត។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលក៏បានមកហើយបោះជំរំរបស់ពួកគេនៅម៉ីសប៉ាដែរ។¹⁸ពួកអ្នកដឹកនាំនៃប្រជាជននៅស្រុកកាឡាតបានពិភាក្សាគ្នាថា៖ «តើអ្នកណាដែលគួរនឹងចេញទៅច្បាំងនឹងជនជាតិអាំម៉ូនមុនគេ អ្នកនោះនឹងធ្វើជាមេដឹកនាំលើប្រជាជនកាឡាតមុនគេ។

11

¹គ្រានោះ លោកយ៉ែបថា ជាអ្នកចម្បាំងដ៏ខ្លាំងពូកែម្នាក់នៅកាឡាត ជាកូនប្រុសរបស់ស្ត្រីពេស្យា និងបុរសម្នាក់ឈ្មោះកាឡាត។²ភរិយារបស់លោកកាឡាតក៏បានបង្កើតកូនប្រុសដទៃទៀតឲ្យលោកដែរ។ នៅពេលដែលកូនប្រុសភរិយារបស់លោកកាឡាតធំឡើង ពួកគេបានបណ្តេញលោកយ៉ែបថា ចេញពីផ្ទះ ហើយបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «ឯងគ្មានសិទ្ធិនឹងទទួលមរតករបស់ឪពុកយើងទេ ព្រោះឯងជាកូនរបស់ស្រីផ្សេង»។³ដូច្នេះ លោកយ៉ែបថា បានភៀសខ្លួនចេញពីបងប្អូនរបស់គាត់ហើយទៅរស់នៅក្នុងស្រុក ថូប។ មានពួកមនុស្សពាលបានមកចូលរួមជាមួយគាត់ ហើយពួកគេបាននាំគ្នាចេញទៅប្លន់។

⁴ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ជនជាតិអាំម៉ូន បានធ្វើសង្រ្គាមទាស់នឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។⁵នៅពេលដែលជនជាតិអាំម៉ូន ប្រឆាំងទាស់នឹងអ៊ីស្រាអែល ពួកចាស់ទុំកាឡាតបាននាំគ្នាចេញទៅអញ្ជើញលោកយ៉ែបថា ឲ្យត្រឡប់ពីទឹកដីថូប មកវិញ។⁶ពួកគេនិយាយទៅកាន់លោកយ៉ែបថាថា៖ «សូមមក ហើយធ្វើជាមេដឹកនាំលើយើង នោះយើងនឹងប្រយុទ្ធជាមួយជនជាតិអាំម៉ូន»។

⁷លោកយ៉ែបថាឆ្លើយទៅពួកចាស់ទុំវិញថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានស្អប់ខ្ញុំ ហើយបានបណ្តេញខ្ញុំចេញពីផ្ទះឳពុករបស់ខ្ញុំ។ ហេតុអ្វីពេលដែលអ្នករាល់គ្នាមានបញ្ហា អ្នករាល់គ្នាមករកខ្ញុំ?»⁸ចាស់ទុំនៃស្រុកកាឡាត តបថា៖ «នោះជាហេតុផលដែលយើងមករកលោកពេលនេះ សូមមកជាមួយយើង ហើយច្បាំងជាមួយជនជាតិអាំម៉ូន នោះលោកនឹងក្លាយជាអ្នកដឹកនាំលើគ្រប់គ្នាដែលនៅក្នុងស្រុកកាឡាតនេះ»។

⁹លោកយ៉ែបថាបានតបទៅចាស់ទុំស្រុកកាឡាតថា៖ «ខ្ញុំនឹងធ្វើជាមេដឹកនាំលើអ្នករាល់គ្នា ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នានាំខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះម្តងទៀត ដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយជនជាតិអាំម៉ូន ហើយប្រសិនបើេព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យយើងមានជ័យជម្នះលើពួកគេ»។¹⁰ពួកចាស់ទុំនៃស្រុកកាឡាតនិយាយទៅកាន់លោកយ៉ែបថាថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាសាក្សីរវាងលោក និងពួកយើង ប្រសិនបើ យើងមិនធ្វើតាមការដែលយើងនិយាយទេនោះ!»¹¹ដូច្នេះ លោកយែ៉បថាបានទៅជួបពួកចាស់ទុំនៅស្រុកកាឡាដ ហើយពួកគេបានលើកគាត់ឲ្យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ និងជាមេទ័ពរបស់ពួកគេ។ នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ នៅស្រុកមីសប៉ា លោកយ៉ែបថាបាននិយាយអ្វីដែលគាត់បានសន្យាសារថ្មីឡើយវិញ។

¹²បន្ទាប់មក លោកយ៉ែបថាបានចាត់អ្នកនាំសារទៅស្តេចរបស់ជនជាតិអាំម៉ូន ទូលថា៖ «តើនេះជាជម្លោះអ្វីរវាងពួកយើង? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមកបណ្តេញយកទឹកដីរបស់យើង?»¹³ស្តេចជនជាតិអាំម៉ូនបានឆ្លើយទៅអ្នកនាំសាររបស់លោកយ៉ែបថាថា៖ «ព្រោះនៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីអេស៊ីព្ទមក ពួកគេបានចាប់យកដីចាប់តាំងពីស្រុកអាណូណដល់ស្រុកយ៉ាបបុក នៅខាងជើងទន្លេយ័រដាន់។ ឥឡូវនេះ ចូរប្រគល់ទឹកដីទាំងនោះមកវិញដោយសន្តិភាពមក»។

¹⁴លោកយ៉ែបថា បានបញ្ជូនអ្នកនាំសារម្តងទៀតទៅកាន់ស្តេចនៃជនជាតិអាំម៉ូន¹⁵ហើយគាត់បាននិយាយថា៖ «នេះជាអ្វីដែលលោកយ៉ែបថានិយាយ៖ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនបានយកទឹកដីរបស់ជនជាតិម៉ូអាប់ និងជនជាតិអាំម៉ូនទេ¹⁶ប៉ុន្តែ ពួកគេបានចេញមកអេស៊ីព្ទ ឆ្លងកាត់តាមវាលរហោស្ថានទៅសមុទ្រត្រែង ហើយក៏មកដល់កាដេស។

¹⁷នៅពេលដែលអ៊ីស្រាអែលបញ្ជូនអ្នកនាំសារទៅស្តេចនៃស្រុកអេដុំ ដោយទូលថា៖ «សូមអនុញ្ញាតឲ្យយើងឆ្លងកាត់ទឹកដីរបស់ទ្រង់ តែស្តេចអេដុំមិនស្តាប់ការសូមនោះទេ ពួកគេក៏បានបញ្ជូនអ្នកនាំសារទៅស្តេចម៉ូអាប់ដូចគ្នា ប៉ុន្តែ ស្តេចបានបដិសេធ។ ដូច្នេះ អ៊ីស្រាអែលបានស្នាក់នៅកាដេស។¹⁸នោះ ពួកគេបានធ្វើដំណើរវាងទឹកដីអេដុម និងទឹកដីម៉ូអាប់ ដោយឆ្លងកាត់វាលរហោស្ថាន ពួកគេធ្វើដំណើរតាមភាគខាងកើតទឹកដីម៉ូអាប់ ហើយពួកគេបោះជំរំនៅទិសផ្សេងទៀតនៃស្ទឹងអើណូណ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានចូលទៅទឹកដីម៉ូអាប់ទេ។ ស្ទឹងអើណូណជាព្រំប្រទល់នៃទឹកដីរបស់ជនជាតិម៉ូអាប់។

¹⁹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលក៏បានចាត់អ្នកនាំសារទៅទូលព្រះបាទស៊ីហុន ជាស្តេចនៃជនជាតិអាម៉ូរី ដែលគ្រងរាជ្យនៅហេប្រុនថា «សូមអនុញ្ញាតឲ្យយើងខ្ញុំឆ្លងកាត់ទឹកដីរបស់ទ្រង់ឆ្ពោះទៅកាន់ទឹកដីដែលជារបស់យើង។»²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះបាទស៊ីហុន មិនទុកចិត្តឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឆ្លងកាត់ទឹកដីរបស់ទ្រង់ទេ។ ដូច្នេះ ហើយបានជាពេលនោះព្រះបាទស៊ីហុន ប្រមូលផ្តុំ កងទ័ពទាំងអស់របស់ទ្រង់នៅយ៉ាហាស ច្បាំងជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

²¹គ្រានោះព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រទានស៊ីហុន និងមនុស្សទាំងអស់របស់ទ្រង់មកក្នុងកណ្តាប់ដៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលក៏មានជ័យជម្នះលើពួកគេ ហើយបានយកទឹកដីរបស់ជនជាតិអាម៉ូរីទាំងអស់។²²ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ជនជាតិអាម៉ូរីចាប់ពីស្ទឹងអ៉ាណូណរហូតដល់យ៉ាបបុក ហើយពីវាលរហោស្ថានដល់ទន្លេយ័រដាន។

²³គឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបណ្តេញជនជាតិអាម៉ូរីចេញពីមុខរាស្រ្តរបស់ទ្រង់ ឥឡូវនេះ តើព្រះករុណាចង់ដណ្តើមទឹកដីរបស់ពួកគេឬ?²⁴តើព្រះករុណាមិនបានកាន់កាប់ទឹកដីដែលព្រះកេម៉ូស ជាព្រះរបស់ព្រះរុណាបានប្រគល់ឲ្យទេឬ? ដូច្នេះ តើយើងមិនអាចកាន់កាប់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងបានប្រគល់ឲ្យយើងដែរទេឬ?²⁵តើឥឡូវនេះ ព្រះអង្គពិតជាប្រសើរជាងព្រះបាទបាឡាក់ ប្រុតរបស់ស៊ីបព័រ ជាស្តេចនៃជនជាតិម៉ូអាប់ឬអី? ព្រះបាទបាឡាក់មិនបានរករឿងប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយក៏មិនបានធ្វើសង្គ្រាមជាមួយពួកគេដែរ។

²⁶អស់រយៈពេលបីរយឆ្នាំមកហើយ ដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានរស់នៅក្នុងក្រុងហេសបូន និង ក្រុងអារ៉ូអើ ព្រមទាំងតំបន់ជុំវិញ និងភូមិស្រុកនានានៅតាមដងស្ទឹងអើណូណ ចុះហេតុដូចម្តេចបានជាទ្រង់មិនរំដោះយកទឹកដីទាំងនោះក្នុងពេលនោះទៅ?²⁷ទូលបង្គំមិនបានធ្វើអ្វីខុសនឹងទ្រង់ទេ គឺទ្រង់ទេតើដែលបានប្រព្រឹត្តខុសដោយទាស់នឹងទូលបង្គំ សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាចៅក្រម សម្រេចក្តីនៅថ្ងៃនេះរវាងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនិងជនជាតិអាំម៉ូននៅថ្ងៃនេះចុះ»។²⁸ប៉ុន្តែ ស្តេចនៃជនជាតិអាំម៉ូន មិនបានអើពើនឹងសំដីតីដែលលោកយែ៉បថាបានចាត់អ្នកនាំពាក្យទៅទូលទ្រង់នោះទេ។

²⁹គ្រានោះ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់បានមកសណ្ឋិតលើលោកយ៉ែបថា រួចលោកបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្រុកកាឡាតនិងស្រុកម៉ាណាសេ ហើយឆ្លងកាត់ទៅដល់ក្រុងមីសប៉ាក្នុងស្រុកកាឡាត បន្ទាប់មកលោកធ្វើដំណើរពីក្រុងមីសប៉ានៃស្រុកកាឡាតទៅដល់ស្រុកអាំម៉ូន។³⁰លោកយ៉ែបថា បានសច្ចានៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យទូលបង្គំមានជ័យជម្នះលើជនជាតិអាំម៉ូននេះ³¹ហើយនៅពេលដែលទូលបង្គំត្រឡប់មកវិញដោយសុខសាន្ត អ្នកណាដែលចេញពីទ្វារផ្ទះរបស់ទូលបង្គំមកទទួលទូលបង្គំមុនគេ ទូលបង្គំនឹងយកអ្នកនោះធ្វើជាយញ្ញបូជាថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់»។

³²ដូច្នេះ លោកយែ៉បថាចូលទៅវាយជនជាតិអាំម៉ូន ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យលោកមានជ័យជម្នះ។³³លោកយ៉ែបថាបានវាយប្រហារ និងសម្លាប់រង្គាលពួកគេចាប់ពីក្រុងអារ៉ូអ៊ើ រហូតដល់តំបន់ជិតខាងក្រុងមេនីត សរុបទាំងអស់ម្ភៃក្រុង និងដល់ក្រុងអាបែល ការ៉ូមីម។ ដូច្នេះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានគ្រប់គ្រងលើជនជាតិអាំមូន។

³⁴លោកយ៉ែបថាបានត្រឡប់មកផ្ទះរបស់លោកនៅក្រុងមីសប៉ាវិញ ពេលនោះកូនស្រីរបស់លោកបានចេញមកទទួលលោកទាំងវាយក្រាប់ និងរាំផង។ នាងជាកូនតែម្នាក់គត់របស់លោក ក្រៅពីនាង លោកមិនមានកូនប្រុស ស្រីឯណាទៀតទេ។³⁵ពេលដែលលោកបានឃើញនាងភ្លាម លោកបានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់លោកហើយនិយាយថា៖ «ឱ កូនស្រីមាសឪពុក‌! កូនបានធ្វើឲ្យឳពុកកើតទុក្ខហើយ ហើយកូនបានធ្វើឲ្យឳពុកមានសេចក្តីឈឺចាប់! ព្រោះឳពុកបានស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់ ហើយពុកមិនអាចក្បត់សេចក្តីសន្យានោះបានទេ»។

³⁶នាងក៏និយាយទៅកាន់លោកថា៖ «លោកឳពុកអើយ លោកបានស្បថចំពោះព្រះអម្ចាស់ហើយ ដូច្នេះ សូមលោកឪពុកប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីគ្រប់យ៉ាងដែលបានស្បថនោះចុះ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យពុកមានជ័យជន្នះលើសត្រូវរបស់ឪពុក គឺលើជនជាតិអាំម៉ូន»។³⁷នាងនិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់នាងទៀតថា «សូមអនុញ្ញាតទុកពេលឲ្យកូនបានពីរខែសិន ឲ្យកូនបានចុះពីលើភ្នំទៅយំសោកស្តាយព្រហ្មចារីរបស់កូនជាមួយមិត្តភក្ត្រស្រីៗរបស់កូន»។

³⁸លោកនិយាយថា៖ «ចូរទៅចុះកូន!» លោកបានអនុញ្ញាតឲ្យនាងចេញទៅពីរខែ ហើយនាងក៏ចាកចេញពីគាត់ ទៅជាមួយមិត្តភក្ត្រស្រីៗរបស់នាង។³⁹គ្រប់ពីរខែហើយនាងក៏ត្រឡប់ទៅរកឪពុកវិញ រួចលោកក៏យកនាងធ្វើជាយញ្ញបូជាតាមពាក្យសន្យារបស់លោក។ នាងមិនដែលស្គាល់បុរសណាឡើយ ចាប់ពីពេលនោះមក ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រកាន់ទំនៀមទម្លាប់នេះ គឺ⁴⁰ជារៀងរាល់ឆ្នាំកូនក្រមុំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវនាំគ្នាទៅយំរំលឹកដល់កូនស្រីរបស់លោកយ៉ែបថា ជាអ្នកស្រុកកាឡាតរយះពេលបួនថ្ងៃ។

12

¹អ្នកស្រុកអេប្រាអ៊ីម បានលើកគា្នឆ្លងទន្លេយ័រដាន់សំដៅទៅក្រុងសាផូន ហើយនិយាយទៅកាន់លោកយ៉ែបថាថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកទៅច្បាំងជាមួយជនជាតិអាំម៉ូន ដោយមិនហៅយើងទៅជាមួយ? យើងនឹងដុតផ្ទះរបស់លោកចោល រួមទាំងរូបលោកផងដែរ។²តបទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំនិងមនុស្សរបស់់ខ្ញុំមានជម្លោះយ៉ាងខ្លាំងជាមួយជនជាតិអាំម៉ូន ពេលដែលខ្ញុំហៅអ្នករាល់គ្នា តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានជួយសង្រ្គោះខ្ញុំពីពួកគេនោះទេ។

³នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញថា បងប្អូនមិនសង្រ្គោះខ្ញុំទេនោះ ខ្ញុំសុខចិត្តប្តូរជីវិតរបស់ខ្ញុំ ហើយឆ្លងទៅច្បាំងជាមួយជនជាតិអាំម៉ូន ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានជ័យជម្នះមកឲ្យខ្ញុំ។ ហេតុអ្វីបានជាបងប្អូនមកធ្វើសឹកនឹងខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ»។⁴ហើយប្រយុទ្ធជាមួយពួកអេប្រាអ៊ីម។ អ្នកស្រុកកាឡាតប្រយុទ្ធជាមួយពួកអេប្រាអ៊ីមព្រោះពួកនេះបាននិយាយថា៖ «ពួកកាឡាតអើយ អ្នករាល់គ្នាគឺជាពួកដែលរត់ចោលអេប្រាអ៊ីម ទៅចុះចូលនឹងពួកម៉ាណាសេ»។

⁵អ្នកស្រុកកាឡាតវាយយកបានកន្លែងឆ្លងនៃទន្លេយ័រដាន់ ទៅកាន់កាប់ច្រកចូលអេប្រាអ៊ីម។ ពេលនោះពួកអេប្រាអ៊ីមដែលបាក់ទ័ព បានរត់មកសុំពួកគេឆ្លង អ្នកស្រុកកាឡាតសួរពួកគេថា៖ «តើអ្នកជាពួកអេប្រាអ៊ីមឬ?» គេឆ្លើយតបថា៖ «ទេ»⁶នោះពួកកាឡាតបង្គាប់ថា៖ «ចូរនិយាយថា ស៊ីបូលេត ហើយប្រសិនបើ គេនិយាយថា៖ «ឈីបូលេត» (ព្រោះពួកគេនិយាយពាក្យនេះមិនច្បាស់ទេ) នោះពួកកាឡាតនឹងចាប់ហើយសម្លាប់ពួកគេនៅត្រង់កន្លែងឆ្លងនៃទន្លេយ័រដាន់។ ពួកអេប្រាអ៊ីមចំនួនបួនម៉ឺនពីរពាន់់នាក់ត្រូវបានសម្លាប់នៅគ្រានោះ។

⁷លោកយ៉ែបថា បានដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលអស់រយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ បន្ទាប់មកលោកយ៉ែបថាអ្នកស្រុកកាឡាតក៏ទទួលមរណហើយគេបញ្ចុះសពលោកនៅក្នុងក្រុងមួយនៃស្រុកកាឡាត។

⁸បន្ទាប់ពី លោកកាឡាត លោកអ៊ីបសាន ជាអ្នកស្រុកបេថ្លេហិមបានដឹកនាំលើអ៊ីស្រាអែល។⁹លោកមានកូនប្រុសសាមសិបនាក់ និងកូនស្រីសាមសិបនាក់។ លោកបានលើកកូនលោកស្រីរបស់លោកឲ្យរៀបការនិងបុរសក្នុងកុលសម្ព័ន្ធដទៃ ហើយក៏បានជ្រើសរើសនារីពីកុលសម្ព័ន្ធដទៃមករៀបការនឹងកូនប្រុសរបស់លោកទាំងសាមសិប។ លោកបានគ្រប់គ្រងលើអ៊ីស្រាអែលអស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ

¹⁰លោកអ៊ីបសាន បានទទួលមរណភាពហើយសពរបស់លោកត្រូវបានបញ្ចុះក្នុងភូមិបេថ្លេហិម។¹¹បន្ទាប់ពី លោកអ៊ីបសាន លោកអេឡូនពីកុលសម្ព័ន្ធសាប់យូឡូន គ្រប់គ្រងលើអ៊ីស្រាអែល លោកដឹកនាំអស់រយៈពេលដប់ឆ្នាំ។¹²លោកអេឡូនក៏បានទទួលមរណភាព ហើយសពរបស់លោកត្រូវបានគេបញ្ចុះនៅភូមិអាយូឡូនក្នុងទឹកដីសាប់យូឡូន។

¹³បន្ទាប់ពី លោកអេឡូន គឺលោកអាប់ដូន ជាកូនប្រុសរបស់លោកហ៊ីលេលអ្នកស្រុកពីរ៉ាថូន បានឡើងគ្រប់គ្រងលើអ៊ីស្រាអែល។¹⁴លោកមានកូនប្រុសសែសិបនាក់និងចៅសាមសិបនាក់។ ពួកគេមានលាចំនួនចិតសិបជាជំនិះ លោកបានគ្រប់គ្រងលើអ៊ីស្រាអែលរយៈពេលប្រាំបីឆ្នាំ។¹⁵លោកអាប់ដូន ជាកូនរបស់លោកហ៊ីលេល ជាអ្នកស្រុកពីរ៉ាថូន បានទទួលមរណភាព ហើយសពរបស់លោកត្រូវបានបញ្ចុះក្នុងស្រុកពីរ៉ាថូន ក្នុងទឹកដីអេប្រាអ៊ីម នោះលើភ្នំរបស់ជនជាតិអាម៉ាឡេក។

13

¹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ដែលមិនគាប់ព្រះហឬទ័យព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះហើយព្រះអង្គបានប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងដៃរបស់សាសន៍ភីលីស្ទីន អស់រយះពេលសែសិបឆ្នាំ។²មានបុរសម្នាក់ពីក្រុងសូរ៉ាស់ ពីកុលសម្ព័ន្ធដាន់ ឈ្មោះថា ម៉ាណូអា ភរិយារបស់គាត់ជាស្ត្រីអារ គាត់មិនអាចមានកូនបានទេ។

³ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្លួនចំពោះភរិយារបស់គាត់ ហើយប្រាប់ថា៖ «មើល៍ៗ នាងជាស្ត្រីអារ មិនអាចមានកូនបានទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ នាងនឹងមានទម្ងន់ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ។⁴ប៉ុន្តែ ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន នាងមិនអាចផឹកទឹកទំពាំងបាយជូរ ឬស្រាខ្លាំងបានទេ ហើយក៏មិនត្រូវបរិភោគអាហារដែលមិនបរិសុទ្ធដែរ។⁵មើល៍! នាងនឹងពរពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ។ មិនត្រូវកាត់ ឬកោរសក់របស់គេទេ ព្រោះកូននេះនឹងត្រូវញែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់តាំងពីចាប់កំណើតក្នុងផ្ទៃ កូននេះនឹងរំដោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលពីដៃជនជាតិភីលីស្ទីន»។

⁶បន្ទាប់មក នាងបានរត់ទៅប្រាប់ប្តីរបស់នាងថា៖ «មានអ្នកបម្រើមួយរូបរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកឯខ្ញុំ គាត់បានបង្ហាញខ្លួនដូចជាទេវតានៃព្រះ ដែលគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចក្រៃលែង។ ខ្ញុំមិនបានសួរថាគាត់មកពីណានោះទេ ហើយគាត់ក៏មិនបានឈ្មោះរបស់គាត់ដល់ខ្ញុំដែរ។⁷គាត់បាននិយាយថា មើល! នាងនឹងមានផ្ទៃពោះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ។ ដូច្នេះ នាងមិនអាចផឹកទឹកទំពាំងបាយជូរ ឬស្រាខ្លាំងបានទេ ក៏មិនអាចបរិភោគអាហារដែលច្បាប់ចែងថាមិនបរិសុទ្ធនោះដែរ ព្រោះក្មេងនេះនឹងត្រូវញែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ចាប់តាំងពីពេលគេចាប់កំណើតនៅក្នុងផ្ទៃ រហូតដល់ថ្ងៃដែលគាត់ស្លាប់»។

⁸ពេលនោះ លោកម៉ាណូអា បានអធិស្ឋានទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមព្រះអង្គមេត្តាប្រោសប្រទានឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គវិលត្រឡប់មកវិញ ដើម្បីឲ្យលោកបង្រៀនយើងពីអ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើសម្រាប់កុមារដែលនឹងកើតមកក្នុងពេលយ៉ាងឆាប់ខាងមុខនោះ។»⁹ព្រះអម្ចាស់បានឮពាក្យទូលសូមរបស់លោកម៉ាណូអា ហើយទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកឯស្រ្តីម្តងទៀត នៅពេលដែលនាងកំពុងអង្គុយនៅឯវាលស្រែ។ ប៉ុន្តែ លោកម៉ាណូអា មិនបាននៅជាមួយគាត់ទេ។

¹⁰ដូច្នេះ ស្ត្រីបានរត់យ៉ាងលឿនទៅប្រាប់ប្តីរបស់គាត់ថា៖ «បុរសដែលខ្ញុំបានជួបថ្ងៃមុន គាត់បានមកទៀតហើយ!»¹¹លោកម៉ាណូអាក្រោឡើងហើយតាមប្រពន្ធគាត់ទៅ។ នៅពេលដែលគាត់បានឃើញបុរសម្នាក់នោះ គាត់និយាយថា៖ «តើលោកគឺជាម្នាក់ដែលបាននិយាយជាមួយប្រពន្ធខ្ញុំនោះឬ?» ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ឆ្លើយថា៖ «គឺខ្ញុំមែន»។

¹²លោកម៉ាណូអាមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមឲ្យគ្រប់ពាក្យរបស់លោកបានសម្រេច។ តើក្មេងនោះត្រូវកាន់តាមច្បាប់ទម្លាប់អ្វីខ្លះ ហើយតើក្មេងនោះនឹងទៅជាអ្វី?¹³នោះទេវតានៃព្រះតបទៅលោកថា៖ «ភរិយារបស់លោកត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នគ្រប់យ៉ាងដែលយើងបានប្រាប់នាង។¹⁴នាងមិនត្រូវបរិភោគអ្វីដែលធ្វើពីផ្លែទំពាំងបាយជូរទេ មិនត្រូវផឹកស្រាឬគ្រឿងស្រវឹងឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវបរិភោគអ្វីដែលមិនបរិសុទ្ធឡើយ។ នាងត្រូវតែប្រព្រឹត្តតាមគ្រប់ពាក្យទាំងប៉ុន្មានដែលយើងបានប្រាប់នាង»។

¹⁵លោកម៉ាណូអាពោលទៅកាន់ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «សូមមេត្តារង់ចាំនៅទីនេះបន្តិចសិន យើងនឹងរៀបចំកូនពពែមួយជូនលោក»។¹⁶ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់តបទៅលោកថា៖ «ទោះបីជាយើងនៅ ក៏យើងមិនបរិភោគអាហាររបស់អ្នកដែរ។ ប៉ុន្តែ បើអ្នកចង់ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ចូរធ្វើចុះ»។ លោកម៉ាណូអាមិនដឹងថាជាទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់នោះទេ។

¹⁷លោកម៉ាណូអាពោលទៅកាន់ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់ថា៖ «តើលោកមានឈ្មោះអ្វី ដូច្នេះ យើងនឹងអាចដឹងគុណលោក នៅពេលដែលហេតុការណ៍នោះបានសម្រេចតាមពាក្យរបស់លោក?¹⁸ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់តបទៅលោកថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចង់ដឹងឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ? ឈ្មោះនេះប្លែកអស្ចារ្យណាស់!»។

¹⁹បន្ទាប់មក លោកម៉ាណូអាបានយកកូនពពែ និងម៉្សៅដែលត្រូវថ្វាយជាមួយ មកដុតនៅលើថ្មថ្វាយជាតង្វាយដុតទាំងមូលថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។ ពេលដែលលោកម៉ាណូអា និងភរិយាកំពុងសម្លឹងមើល ស្រាប់តែមានហេតុការដ៏អស្ចារ្យមួយ²⁰គឺនៅពេលដែលភ្លើងបានចេញពីអាសនៈឡើងទៅលើមេឃ ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏បានឡើងទៅជាមួយភ្លើងដែលចេញពីអាសនៈនោះទៅដែរ។ នៅពេលដែលលោកម៉ាណូអា និងភរិយារបស់លោកបានឃើញដូច្នេះ ពួកគេក៏ក្រាបចុះឱនមុខដល់ដី។

²¹កាលអ្នកទាំងពីរមើលទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់លែងឃើញហើយ ទើបពួកគេដឹងថានោះជាទេវតានៃព្រះអម្ចាស់។²²លោកម៉ាណូអាបានមានប្រសាន៍ទៅកាន់ភរិយារបស់គាត់ថា៖ «យើងប្រាកដជាស្លាប់ ព្រោះយើងបានឃើញព្រះអម្ចាស់!»

²³ប៉ុន្តែ ភរិយារបស់គាត់តបថា៖ «ប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់ចង់ឲ្យយើងស្លាប់មែន នោះព្រះអង្គពិតជាមិនទទួលយកតង្វាយដុតទាំងមូល និងម៉្សៅដែលយើងថ្វាយទៅព្រះអង្គទេ។ ហើយព្រះអង្គប្រាកដជាមិនបង្ហាញ ឬក៏ប្រាប់អំពីកិច្ចការទាំងអស់នេះដល់យើងនោះទេ»។

²⁴ក្រោយមក ភរិយារបស់លោកម៉ាណូអា បង្កើតកូនប្រុសមួយ ដែលគាត់ដាក់ឈ្មោះថា សាំសុន។ កុមារនោះមានវ័យចម្រើនឡើង ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរគាត់។²⁵ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់ចាប់ផ្តើមធ្វើការក្នុងជីវិតរបស់លោក នៅពេលដែលលោកនៅក្នុងជំរំដាន់ ដែលនៅត្រង់ចន្លោះសូរ៉ាស់ និង អែសថោល។

14

¹ថ្ងៃមួយ លោកសាំសុន បានចុះទៅធីមណា នៅទីនោះលោកបានឃើញស្រ្តីក្រមុំម្នាក់ ជាកូនស្រីរបស់ជនជាតិភីលីស្ទីន។²នៅពេលដែលលោកត្រឡប់មកវិញ លោកប្រាប់ឪពុកនឹងម្តាយរបស់លោកថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញស្រ្តីក្រមុំម្នាក់នៅធីមណា ជាកូនស្រីរបស់ជនជាតិភីលីស្ទីន។ ឥឡូវនេះ សូមទៅស្តីដណ្តឹងនាងមកជាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ»។

³ឪពុក និងម្តាយរបស់លោកតបវិញថា៖ «តើក្នុងចំណោមញាតិ ឬ ជនជាតិរបស់ឯងមិនមានស្រ្តីក្រមុំទេឬអី បានជាឯងនឹងយកប្រពន្ធពីចំណោមពួកភីលីស្ទីនមិនកាត់ស្បែកនោះ?» លោកសាំសុនឆ្លើយថា៖ «សូមពុកស្តីដណ្តឹងនាងមកឲ្យខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំពេញចិត្តតែនាងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ»។⁴ប៉ុន្តែ ឪពុក និងម្តាយរបស់គាត់មិនបានដឹងទេថា ព្រះអម្ចាស់បណ្តាលឲ្យលោកសាំសុនមានចិត្តដូច្នេះ ដើម្បីបង្កជម្លោះជាមួយពួកភីលីស្ទីន ព្រោះពេលនោះភីលីស្ទីនត្រួតត្រាលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

⁵លោកក៏ធ្វើដំណើរទៅធីមណាជាមួយឪពុក និងម្តាយរបស់លោក ហើយពួកគេបានមកដល់ចម្ការទំពាំងបាយជូរក្បែរធីមណា ក៏មានសិង្ហស្ទាវមួយបានហក់មករកលោកទាំងគ្រហឹម។⁶ភ្លាមនោះព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់បានសណ្ឋិតលើលោក លោកក៏ចាប់ហែកសត្វសិង្ហជាចំណែកៗងាយដូចជាហែកកូនពពែ ដោយដៃទទេ។ ប៉ុន្តែ លោកមិនបានប្រាប់ឪពុកម្តាយរបស់លោកឲ្យដឹងពីអ្វីដែលលោកបានធ្វើនោះទេ។

⁷លោកធ្វើដំណើរបន្តទៀតទៅដល់ធីមណា រួចនិយាយជាមួយស្រ្តីក្រមុំនោះ លោកពេញចិត្តនាងយ៉ាងខ្លាំង។⁸ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកលោកត្រឡប់មកទៅធីមណាវិញ ដើម្បីរៀបការជាមួយនាង គាត់បានឈៀងចូលទៅមើលសាកសពសិង្ហនោះ ហើយឃើញមានសំបុកឃ្មុំ ពេញទៅដោយទឹកឃ្មុំនៅក្នុងខ្មោចសត្វនោះ។⁹លោកបានបេះឃ្មុំនៅនឹងដៃ ដើរបណ្តើរ បរិភោគបណ្តើរ។ ពេលជួបឪពុកម្តាយ លោកបានយកឃ្មុំនោះអោយឪពុកម្តាយរបស់លោកបរិភោគដែរ តែមិនបានប្រាប់ថាពួកគាត់ថាលោកយកឃ្មុំមកពីខ្មោចសត្វសិង្ហនោះទេ។

¹⁰ឪពុករបស់លោកបានទៅផ្ទះខាងស្រី នៅទីនោះលោកសាំសុនបានរៀបចំពិធីជប់លៀងតាមទម្លាប់ដែលកូនកម្លោះត្រូវធ្វើ។¹¹សាច់ញាតិរបស់នាងបានឃើញលោក គេបានជ្រើសរើសយុវជនចំនួនសាមសិបនាក់ អោយមកកំដរលោក។

¹²លោកបានពោលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំមានប្រស្នាមួយសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាអាចដោះប្រស្នានេះបានក្នុងអំឡុងពេលប្រាំពីរថ្ងៃនៃពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះ ខ្ញុំនឹងជូនអាវចំនួនសាមសិប និងអាវសម្រាប់ពិធីបុណ្យចំនួនសាមសិបបន្លាស់។¹³ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនអាចដោះប្រស្នានេះបានទេ អ្នករាល់គ្នាត្រូវឲ្យអាវចំនួនសាមសិប និងអាវសម្រាប់ពិធីបុណ្យចំនួនសាមសិបបន្លាស់មកខ្ញុំវិញ»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ចូរចោទប្រស្នារបស់អ្នកមកយើង ពួកយើងនឹងចាំស្តាប់!»។

¹⁴គាត់ចោទឡើងថា៖ «មានចំណីចេញពីអ្នកឆី មានអាផ្អែមចេញពីអាខ្លាំង»។ ប៉ុន្តែ ក្នុងអំឡុងពេលបីថ្ងៃពួកគេមិនអាចស្រាយប្រស្នានេះបានទេ។

¹⁵នៅថ្ងៃទីបួនពួកគេបាននិយាយទៅភរិយារបស់លោកសាំសុនថា៖ «ចូទៅល្បួងប្តីរបស់នាង ឲ្យគាត់ប្រាប់ចម្លើយនៃប្រស្នានេះហើយមកប្រាប់យើង មិនដូច្នេះទេយើងនឹងដុតសម្លាប់គ្រួសាររបស់នាងទាំងខ្លួននាងផង។ តើនាងហៅយើងមក ដើម្បីប្លន់យើងរាល់គ្នាឬ?»

¹⁶ប្រពន្ធរបស់លោកសាំសុនចាប់ផ្តើមនិយាយជាមួយលោកទាំងយំថា៖ «បងមិនបានស្រឡាញ់អូនទេ! បងស្អប់អូន! បងបានចោទប្រស្នាទៅប្រជាជនរបស់អូន តែបងមិនបានប្រាប់ចម្លើយនៃប្រស្នានោះអោយអូនដឹងសោះ»។ លោកសាំសុនតបទៅនាងវិញថា៖ «មើល៍! សូម្បីឪពុកម្តាយរបស់បង ក៏បងមិនប្រាប់អោយគាត់ដឹងផង ហេតុអ្វីបងត្រូវបកស្រាយប្រស្នាប្រាប់អូន?»¹⁷នាងយំរំអុកលោកក្នុងអំឡុងប្រាំពីរថ្ងៃនៃពីធីជប់លាងនោះ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរលោកបានប្រាប់ចម្លើយទៅនាង ដោយនាងចេះតែយំរំអុកលោកខ្លាំងពេក។ នាងក៏ប្រញាប់នាំចម្លើយនោះទៅប្រាប់សាច់ញាតិរបស់នាង។

¹⁸មុនពេលថ្ងៃលិចនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរមនុស្សនៅក្នុងក្រុងនិយាយទៅលោកថា៖ តើមានអ្វីដែលផ្អែមជាងទឹកឃ្មុំ? ហើយតើមានអ្វីដែលខ្លាំងជាងសិង្ហស្ទាវទៀតនោះ? លោកសាំសុនតបទៅពួកគេវិញថា៖ «នែប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនបានភ្ជួរដីដោយប្រើគោញីរបស់ខ្ញុំទេនោះ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចរកចម្លើយនៃប្រស្នានេះឃើញឡើយ»។

¹⁹រំពេចនោះ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់បានសណ្ឋិតលើលោក ធ្វើឲ្យលោកមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា។ លោកសាំសុនបានចុះទៅអាស់កេឡូន ហើយបានសម្លាប់មនុស្សអស់សាមសិបនាក់។ លោកបានយកសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេឲ្យបុរសទាំងសាមសិននាក់ដែលបានបកស្រាយប្រស្នា។ បន្ទាប់មក លោកខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយលោកបានត្រឡប់ទៅផ្ទះឪពុករបស់លោកវិញ។²⁰គេក៏លើកភរិយារបស់លោកទៅឲ្យបុរសម្នាក់ដែលជាអ្នកកំដររបស់លោក។

15

¹បន្តិចក្រោយមក អំឡុងពេលប្រមូលផលស្រូវសាលី លោកសាំសុនបានលីពពែស្ទាវមួយទៅសួរសុខទុក្ខភរិយារបស់គាត់។ លោកនិយាយទៅកាន់ខ្លួនលោកថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅបន្ទប់ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ»។ ប៉ុន្តែ ឪពុកក្មេករបស់លោកមិនអនុញ្ញាតឲ្យលោកចូលទៅទេ។²ឪពុកក្មេករបស់លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពុកពិតជាគិតថាកូនបានស្អប់នាង ដូច្នេះ ពុកបានលើកនាងទៅឲ្យអ្នកកំដររបស់កូន។ ប្អូនស្រីរបស់នាងស្អាតជាងនាងទៅទៀត តើកូនអាចយកនាងជំនួសបានឬទេ?»។

³លោកសាំសុនតបទៅពួកគេថា៖ «ពេលនេះខ្ញុំនឹងធ្វើបាបពួកភីលីស្ទីន ហើយក៏គ្មានអ្នកណាចោទប្រកាន់ ខ្ញុំបានទេ។»⁴លោកសាំសុនបានចេញទៅចាប់សត្វកញ្ជ្រោងចំនួនបីរយក្បាល ហើយលោកបានចងកន្ទុយវាជាប់គ្នាមួយគូរៗ។ រួចយកចន្លុះដោតនៅកណ្តាលចំណងនៃគូរនីមួយៗ។

⁵ក្រោយពេលលោករៀបចំចន្លុះរួចរាល់ហើយ លោកក៏លែងសត្វកញ្ជ្រោងទាំងនោះឲ្យចូលទៅក្នុងស្រែរបស់ពួកភីលីស្ទីន ធ្វើឲ្យឆេះស្រូវដែលច្រូតហើយ និងស្រូវដែលមិនទាន់ច្រូតទាំាងអស់នៅក្នុងស្រែ ព្រមទាំងឆេះចំការអូលីវទៀតផង។⁶ពួកភីលីស្ទីនបានសួរគ្នាថា៖ «តើអ្នកណាដែលបានធ្វើការនេះ?» មានគេប្រាប់ថា «គឺសាំសុន! គាត់ធ្វើបែបនេះ ព្រោះតែឪពុកក្មេករបស់គាត់ជាអ្នកស្រុកធីមណា ដែលបានលើកប្រពន្ធរបស់គាត់ ទៅឲ្យបុរសជាអ្នកកំដររបស់គាត់»។ ជនជាតិភីលីស្ទីនបានលើកគ្នាទៅសម្លាប់នាងព្រមទាំងឪពុករបស់នាង។

⁷លោកសាំសុននិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ដោយអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តដូច្នេះ ខ្ញុំមិនអាចនៅស្ងៀមបានទេ គឺខ្ញុំនឹងសងសឹកអ្នករាល់គ្នា»។⁸លោកវាយប្រហារពួកគេឲ្យបរាជ័យយ៉ាងដំណំ ឥតត្រាប្រណីទេ។ បន្ទាប់មក លោកភៀសខ្លួនទៅរស់នៅក្នុងរូងភ្នំអេតាំ។

⁹ជនជាតិភីលីស្ទីន បានឡើងមកបោះទ័ពក្នុងទឹកដីយូដា ហើយដាក់ទាហានរបស់ពួកគេឡោមព័ទ្ធលេហ៊ី។¹⁰អ្នកស្រុកយូដាសួរពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកឡើងមកប្រយុទ្ធនឹងយើង?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «យើងមកដើម្បីចាប់សាំសុន ហើយនឹងធ្វើចំពោះគេដូចដែលគេបានធ្វើចំពោះយើង»។

¹¹អ្នកបានចុះទៅរូងភ្នំអេតាំ ហើយនិយាយនឹងសាំសុនថា៖ «តើលោកមិនដឹងទេឬថាពួកភីលីស្ទីន ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើយើង? តើអ្នកបានធ្វើអ្វីដាក់យើង? សាំសុនតបទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំប្រព្រឹត្តចំពោះគេដូចដែលគេបានប្រព្រឹត្តចំពោះខ្ញុំ»។ ដូចដែលគេបានធ្វើចំពោះយើង»។

¹²ពួកគេក៏តបទៅលោកវិញថា៖ «យើងមកដើម្បីចាប់លោក ប្រគល់ទៅអោយជនជាតិភីលីស្ទីន»។ លោកសាំសុនមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «សូមអ្នករាល់គ្នាស្បថនឹងខ្ញុំ ថាអ្នករាល់គ្នានឹងមិនសម្លាប់ខ្ញុំដោយខ្លូនអ្នកផ្ទាល់ទេ»។¹³ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ទេ! យើងគ្រាន់តែសុំចងលោកនឹងខ្សែហើយនាំលោកទៅឲ្យពួកគេ។ យើងស្បថថាយើងមិនសម្លាប់លោកទេ»។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានចងលោកនឹងខ្សែពួរថ្មីពីរខ្សែហើយនាំលោកចេញពីរូងភ្នំ។

¹⁴ពេលដែលលោកមកដល់លេហ៊ី ជនជាតិភីលីស្ទីនបានឃើញលោកហើយពួកគេស្រែកហ៊ោឡើង។ គ្រានោះព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់បានសណ្ឋិតលើលោក ដែលនាំឲ្យលោកមានកម្លាំងយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្សែពួរនៅលើដៃលោក ដូចជាអំបោះត្រូវភ្លើង ហើយបានរបូតចេញពីដៃលោក។

¹⁵លោកសាំសុនបានឃើញឆ្អឹងថ្គាមមួយរបស់សត្វលាដែលទើបសម្លាប់ថ្មីៗ លោកក៏បានរើសវាមកហើយប្រើវាសម្លាប់មនុស្សអស់មួយពាន់នាក់។¹⁶លោកនិយាយថា៖ «ដោយសារឆ្អឹងថ្គាមរបស់សត្វលា ខ្ញុំបានប្រមូលខ្មោចដាក់គរលើគ្នា ដោយសារឆ្អឹងថ្គាមរបស់សត្វលា ខ្ញុំបានសម្លាប់មនុស្សអស់មួយពាន់នាក់។»

¹⁷ពេលដែលលោកនិយាយចប់ លោកក៏ប្រវាត់ឆ្អឹងនោះចោល ហើយគាត់ដាក់ឈ្មោះកន្លែងនោះថា រ៉ាម៉ា -លេហ៊ី។¹⁸លោកស្រែកទឹកយ៉ាងខ្លាំងហើយគាត់ក៏ទូលទៅព្រះអម្ចាស់ថា «ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គបានប្រទានអោយអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ទទួលជ័យជំនះយ៉ាងឧត្តម។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ តើទូលបង្គំនឹងត្រូវស្លាប់ដោយសារស្រេកទឹកឬ ហើយទូលបង្គំនឹងត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ពួកជនមិនកាត់ស្បែកនេះឬអី?»។

¹⁹ព្រះអម្ចាស់បានបំបែកបើកថ្មនៅលេហ៊ី ធ្វើឲ្យមានទឹកហូរចេញមក។ នៅពេលដែលលោកផឹកទឹកហើយ លោកក៏ត្រឡប់មកមានទឹកចិត្តនិងមានកម្លាំងឡើងវិញ។ ដូច្នេះ លោកដាក់ឈ្មោះកន្លែងនោះថា អេន-ហាកូរេ ហើយប្រភពទឹកនោះនៅលេហ៊ីរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។²⁰លោកសាំសុនដឹកនាំលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នៅជំនាន់ដែលជនជាតិភីលីស្ទីនត្រួតត្រាលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល អស់រយៈពេលម្ភៃឆ្នាំ។

16

¹លោកសាំសុនបានធ្វើដំណើរទៅក្រុងកាសា នៅទីនោះលោកបានឃើញស្រ្តីពេស្យាម្នាក់ ក៏ចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់នាង។²មានគេប្រាប់អ្នកក្រុងកាសាថា៖ «សាំសុននៅទីនេះ»។ ពួកគេបានដាក់គ្នាយាមល្បាត និងចាំឃ្លាំមើលលោកនៅមាត់ទ្វារក្រុង ពេញមួយយប់។ ពួកគេសំងំពេញមួយយប់។ ពួកគេនិយាយគ្នាថា៖ «ចូរយើងរង់ចាំរហូតដល់ភ្លឺ ចាំយើងសម្លាប់វា»។

³លោកសាំសុនសម្រាន្តដល់ពាក់កណ្តាលអ្រធាត្រ។ លុះកណ្តាលអ្រធាត្រលោកបានក្រោកឡើង ហើយលោកចាប់ទាញទ្វារក្រុងទាំងមូល និងសសរក្លោងទ្វារទាំងពីរ។ លោកទាញវាឡើង ទាំងរនុក និងលីវាលើស្មា ហើយយកវាទៅដាក់នៅលើកំពូលភ្នំ ទល់មុខក្រុងហេប្រូន។

⁴បន្ទាប់ពីនោះមកលោកសាំសុនស្រឡាញ់ស្រ្តីម្នាក់ទៀតដែលរស់នៅត្រង់ច្រកភ្នំសូរេក។ នាងឈ្មោះថា ដេលីឡា។⁵អ្នកគ្រប់គ្រងជនជាតិភីលីស្ទីន បានមករកនាង ហើយនិយាយថា៖ «ចូរលោកល្បួងសាំសុន ឲ្យបានដឹងថាតើគាត់មានកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លានេះមកពីណា ហើយតើធ្វើដូចម្តេចទើបយើងអាចយកឈ្នះគាត់បាន? ដែលយើងអាចចាប់ចង និងបង្ក្រាបគាត់បាន។ រួចហើយយើងនឹងឲ្យប្រាក់នាងក្នុងម្នាក់មួយពាន់មួយរយស្លឹង»។

⁶នាងដេលីឡា ក៏លួងលោមលោកសាំសុនដោយថា៖«បងអើយ សូមអ្នកប្រាប់ខ្ញុំផង តើបងអាចមានកម្លាំងខ្លាំងយ៉ាងនេះដូចម្តេចបាន ហើយតើអ្នកណាម្នាក់អាចនឹងចាប់ចង បង្ក្រាបបងយ៉ាងដូចម្តេចបាន?⁷លោកក៏ឆ្លើយនឹងនាងថា៖ «ប្រសិនបើ គេយកខ្សែពួរស្រស់ដែលមិនទាន់ហាលស្ងួតនៅឡើយ ចំនួនប្រាំពីរខ្សែមកចងបង នោះបងនឹងទៅជាខ្សោយ ដូចជាមនុស្សធម្មតា»។

⁸ដូច្នេះ អ្នកត្រួតត្រាសាសន៍ភីលីស្ទីន បានយកខ្សែពួរស្រស់ហាលមិនទាន់ស្ងួតប្រាំពីរចង្វាយមកឲ្យដេលីឡា ហើយនាងបានចងលោកសាំសុន ជាមួយខ្សែទាំងនោះ។⁹នាងបានឲ្យមនុស្សលាក់ខ្លួនចាសម្ងាត់ក្នុងផ្ទះ ក្នុងបន្ទប់ខាងក្នុង។ បន្ទាប់មក នាងស្រែកប្រាប់គាត់ថា «បងសាំសុនអើយ ពួកភីលីស្ទីន មកចាប់បងហើយ!» ប៉ុន្តែ លោកផ្តាច់ខ្សែពួរនោះ ដូចជាខ្សែអំបោះដែលត្រូវភ្លើង។ ដូច្នេះ គេនៅតែពុំដឹងពីអាថ៌កំបាំងនៃកម្លាំងរបស់លោកដដែល។

¹⁰នាងដេលីឡានិយាយទៅលោកសាំសុនថា៖ «បងបានបញ្ឆោត និងកុហកអូន។ សូមប្រាប់ខ្ញុំ តើធ្វើយ៉ាងណាទើបអាចចងបងបាន?»¹¹លោកប្រាប់នាងថា៖ «ប្រសិនបើ គេចងខ្ញុំនឹងខ្សែពួរដែលមិនដែលប្រើពីមុន នោះខ្ញុំនឹងទៅជាខ្សោយដូចជាមនុស្សធម្មតា»។¹²ដូច្នេះនាងដេលីឡាយកខ្សែពួរថ្មីមកចងលោក ហើយស្រែកប្រាប់លោកថា៖ «ពួកភីលីស្ទីនមកចាប់បងហើយ សាំសុនអើយ!» មានមនុស្សលាក់ខ្លួននៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្នុង។ ប៉ុន្តែ លោកផ្តាច់ពួរដែលចងដៃលោក ដូចជាផ្តាច់ខ្សែអំបោះ។

¹³នាងដេលីឡាពោលទៅកាន់លោកសាំសុនថា៖ «រហូតមកដល់ពេលនេះបងនៅតែបញ្ឆោត និងនិយាយកុហកខ្ញុំ។ សូមប្រាប់ខ្ញុំមក តើធ្វើដូចម្តេចទើបអាចចងបងបាន?» លោកប្រាប់នាងថា៖ «ប្រសិនបើ នាងក្រងសក់ខ្ញុំប្រាំពីរកម្រងភ្ជាប់ទៅនឹងកីតម្បាញ នោះខ្ញុំនឹងទៅជាខ្សោយដូចមនុស្សធម្មតា»។¹⁴នៅពេលដែលលោកសម្រាន្តលក់ នាងដេលីឡាបានក្រងសក់លោកប្រាំពីរកម្រង ហើយចងភ្ជាប់សក់របស់លោកទៅនឹងកីដតម្បាញ ហើយនាងស្រែកប្រាប់លោកថា៖ «បងសាំសុនអើយ ពួកភីលីស្ទីន មកចាប់បងហើយ!» លោកសាំសុនភ្ញាក់ឡើង ហើយកន្ត្រាក់របើកទាំងស្នឹង ទាំងកីតម្បាញទៀតផង។

¹⁵នាងពោលទៅគាត់ថា៖ «តើបងនិយាយថា បងស្រឡាញ់អូន ដូចម្តេច នៅពេលដែលបងមិនប្រាប់ពីការសម្ងាត់របស់បងអោយអូនដឹង? មើល៍! បងបានបញ្ឆោតខ្ញុំបីដងហើយ ហើយមិនបានប្រាប់ខ្ញុំថា បងមានកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យនេះយ៉ាងដូចម្តេច»។¹⁶ជារៀងរាល់ថ្ងៃនាងរំអុកលោកយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងសំដីរបស់នាង ដែលធ្វើឲ្យលោកធុញថប់ស្ទើរដាច់ខ្យល់ស្លាប់។

¹⁷ដូច្នេះ លោកបានប្រាប់នាងគ្រប់យ៉ាង និងនិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «បងមិនដែលកាត់ឬកោរសក់លើក្បាលរបស់បងទេ គឺបងត្រូវបានញែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់តាំងពីបងចាប់កំណើតក្នុងផ្ទៃម្តាយរបស់បងម្លេះ។ បើបងកោរសក់ចេញ នោះកម្លាំងរបស់បងនឹងចេញពីខ្លួនរបស់បង ហើយបងនឹងទៅជាខ្សោយ និងដូចជាមនុស្សធម្មតា»។

¹⁸នៅពេលដែលដេលីឡា ឃើញថាលោកបានប្រាប់អាថ៌កំបាំងគ្រប់យ៉ាងដល់នាងហើយ នាងបានហៅអ្នកត្រួតត្រាភីលីស្ទីនមកដោយនិយាយថា៖ «សូមមកម្តងទៀតចុះ គាត់បានប្រាប់អាថ៌កំបាំងគ្រប់យ៉ាងដល់ខ្ញុំហើយ។ នោះអ្នកត្រួតត្រាបានមកឯនាង ទាំងយកប្រាក់នៅនឹងដៃមកជាមួយពួកគេផង។¹⁹នាងបានដាក់អោយលោកសាំសុនសម្រាន្តលើភ្លៅរបស់នាង រហូតដល់លក់។ នាងបានហៅមនុស្សម្នាក់មកកោរកម្រង់សក់ទាំងប្រាំពីររបស់លោក លោកចាប់ផ្តើមខ្សោយ កម្លាំងរបស់លោកក៏ចេញពីខ្លួនរបស់លោកទៅ។

²⁰នាងស្រែកឡើងថា៖ «ពួកភីលីស្ទីនមកចាប់បងហើយ សាំសុនអើយ!» លោកបានក្រោកពីដំណេកហើយនិយាយថា៖ «បងនឹងក្រោកឡើងដូចជារាល់ដង ហើយបងនឹងរលាស់ខ្លួនរបស់បងអោយមានសេរីភាព»។ ប៉ុន្តែលោកមិនបានដឹងទេថា ព្រះអម្ចាស់បានចាកចេញពីលោកហើយនោះទេ។²¹ពួកភីលីស្ទីនបានចាប់លោកហើយខ្វេះភ្នែកទាំងពីររបស់លោក។ ពួកគេនាំលោកទៅក្រុងកាសា ដោយយកច្រវាក់លង្ហិនមកដាក់លោក និងបង្ខំលោកឲ្យបង្វិលត្បាល់នៅក្នុងគុក។²²សក់របស់គាត់ចាប់ផ្តើមដុះឡើងវិញបន្ទាប់ពីគេកោរនោះ។

²³ពួកត្រួតត្រាភីលីស្ទីនបានប្រមូលគ្នា ធ្វើពិធីបុណ្យអបអរសាទរជ័យជម្នះរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះដាកុនរបស់ពួកគេផង។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ព្រះរបស់យើងបានប្រគល់សាំសុនដែលជាសត្រូវរបស់យើងមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់យើង»។²⁴ពេលឃើញរូបព្រះរបស់គេ ពួកគេសសើរតម្កើងព្រះរបស់គេ និយាយថា៖ «ព្រះរបស់យើង បានបង្រ្កាបសត្រូវរបស់យើង គឺអ្នកដែលបានបំផ្លាញប្រទេស និងបានសម្លាប់ប្រជាជនជាច្រើនរបស់យើង ហើយក៏ប្រគល់គេមកឲ្យយើង»។

²⁵ពេលដែលកំពុងសប្បាយរីករាយនោះពួកគេនិយាយថា៖ «ចូរហៅសាំសុនមក អើយវាឡកកំប្លែងឲ្យយើងសើច»។ ពួកគេក៏បានហៅលោកចេញមកដើម្បីធ្វើឲ្យពួកគេសើច។ ពួកគេបានដាក់លោកឲ្យឈរនៅចន្លោះសសរ។²⁶លោកសាំសុនបាននិយាយទៅកាន់ក្មេងដែលកាន់ដៃលោកនោះថា៖ «សូមនាំខ្ញុំទៅក្បែរសសរដែលទ្រវិហារ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចផ្អែកខ្លួនលើសសរនោះផង»។

²⁷ពេលនោះក្នុងវិហារពេញទៅដោយមនុស្សទាំងប្រុសទាំងស្រី រួមទាំងពួកអ្នកគ្រប់គ្រងរបស់សាសន៍ភីលីស្ទីនទាំងអស់ក៏នៅទីនោះដែរ។ ហើយមានមនុស្សប្រមាណជាបីពាន់នាក់ផ្សេងទៀតដែលឈរ ដើម្បីមើលលោកសាំសុនឡក។

²⁸លោកសាំសុនស្រែកអង្វរព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ឳព្រះអម្ចាស់អើយ សូមកុំភ្លេចទូលបង្គឡើយ! សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានកម្លាំងដល់ទូលបង្គំម្តងនេះទៀតចុះ គឺក្នុងពេលមួយប៉ប្រិចភ្នែក ដែលទូលបង្គំអាចសងសឹកចំពោះពួកភីលីស្ទីន ដែលបានខ្វេះភ្នែកទាំងពីររបស់ទូលបង្គំនោះផង។»²⁹លោកសាំសុនដាក់ដៃលើសសរកណ្តាលទាំងពីរដែលទ្រវិហារ ហើយលោកសង្កត់ដៃស្តាំទៅលើសសរនៅខាងស្តាំ ហើយដៃឆ្វេងសង្កត់ទៅលើសសរដែលនៅខាងឆ្វេង។

³⁰លោកស្រែកឡើងថា៖ «សូមឲ្យខ្ញុំស្លាប់រួមជាមួយពួកភីលីស្ទីននេះទៅចុះ!» លោកបញ្ចេញកម្លាំងច្រានសសរអស់ទំហឹង ហើយវិហារក៏រលំសង្កត់ពួកអ្នកគ្រប់គ្រង និងមនុស្សទាំងអស់ដែលនៅទីនោះ។ ដូច្នេះ មនុស្សដែលលោកបានសម្លាប់នៅពេលលោកស្លាប់មានច្រើនជាង មនុស្សដែលលោកបានសម្លាប់នៅអំឡុងពេលដែលលោកនៅរស់។³¹បងប្អូន និងសាច់ញាតិរបស់លោកបានទៅយកសពរបស់លោក ហើយគេបញ្ចុះសពរបស់លោកនៅក្នុងផ្នូរលោកម៉ាណូអា ដែលជាឪពុករបស់លោក នៅចន្លោះសូអា និងអេសថោល។ លោកសាំសុនដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអស់រយៈពេលម្ភៃឆ្នាំ។

17

¹គ្រានោះមានបុរសម្នាក់នៅតំបន់ភ្នំ អេប្រាអ៊ីម ឈ្មោះមីកា។²គាត់ពោលទៅម្តាយរបស់គាត់ថា៖ «តើម៉ែមាននឹកចាំទេ ពេលដែលគេលួចលុយម៉ែមួយពាន់មួយរយស្លឹងនោះ ម៉ែបានដាក់បណ្តាសាចោរនៅចំពោះមុខខ្ញុំ! មើល៍! នេះនែប្រាក់នៅជាមួយនឹងខ្ញុំ។ គឺខ្ញុំបានយកវា»។ ម្តាយរបស់គាត់ពោលថា «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរកូន!»។

³លោកក៏បានប្រគល់ប្រាក់មួយពាន់មួយរយស្លឹងទៅឲ្យម្តាយរបស់គាត់វិញ ហើយម្តាយរបស់គាត់និយាយ៖ «ម្តាយបានសម្រេចថ្វាយប្រាក់នេះទៅព្រះអម្ចាស់ហើយ ដើម្បីឲ្យកូនយកប្រាក់នេះទៅរំលាយហើយសិតធ្វើជារូបព្រះ។ ដូច្នេះ ម៉ែប្រគល់ប្រាក់នេះទៅឲ្យកូន»។⁴នៅពេលដែលលោកប្រគល់ប្រាក់នោះទៅឲ្យម្តាយរបស់លោក ម្តាយគាត់បានដកប្រាក់ពីររយស្លឹងប្រគល់ទៅឲ្យពួកជាងស្មិតរំលាយ និងសិតធ្វើរូបព្រះ ព្រមទាំងរូបសំណាក រួចពួកគេយករូបនោះទៅដាក់ក្នុងផ្ទះរបស់លោកមីកា។

⁵ដូច្នេះ លោកមីកាមានកន្លែងមួយថ្វាយបង្គំព្រះនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ គាត់ក៏បានធ្វើរូបព្រះ និងរូបសំណាកជាច្រើនសម្រាប់គោរពបូជា ហើយគាត់បានតែងតាំងកូនប្រុសរបស់គាត់ម្នាក់ឲ្យធ្វើជាបូជាចារ្យ។⁶នៅជំនាន់នោះមិនមានស្តេចគ្រងរាជ្យលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទេ ម្នាក់ៗធ្វើអ្វីតាមទំនើងចិត្តដែលគេគិតថាត្រឹមត្រូវសម្រាប់គេ។

⁷មានយុវជនម្នាក់រស់នៅភូមិបេថ្លេហិម ក្នុងស្រុកយូដា។ គាត់រស់នៅទីនោះដើម្បីបំពេញភារកិច្ចរបស់គាត់។⁸គាត់បានចាកចេញពីបេថ្លេហិម ក្នុងស្រុកយូដា ហើយស្វែងរកកន្លែងរស់នៅផ្សេងទៀត។ នៅពេលដែលគាត់ធ្វើដំណើរដល់ផ្ទះរបស់លោកមីកា ក្នុងតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម។⁹លោកមីកាមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើលោកអញ្ជើញមកពីណា?» បុរសនោះតបថា «ខ្ញុំជាពួកលេវី មកពីភូមិបេថ្លេហិម ក្នុងស្រុកយូដា ខ្ញុំកំពុងធ្វើដំណើរស្វែងរកកន្លែងដែលខ្ញុំអាចរស់នោះបាន»។

¹⁰លោកមីកាពោលថា៖ «សូមស្នាក់នៅជាមួយនឹងខ្ញុំចុះ ហើយមកធ្វើជាបូជាចារ្យគ្រប់គ្រងលើផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងជូនលោកដប់ស្លឹងក្នុងមួយឆ្នាំ សម្លៀកបំពាក់ និង អាហារសម្រាប់លោក»។ បុរសលេវីនោះក៏យល់ព្រមរស់នៅផ្ទះរបស់លោក។¹¹បុរសលេវីបានរស់នៅជាមួយលោកមីកា ហើយលោកមីកាចាត់ទុកគាត់ដូចជាកូនបង្កើត។

¹²លោកមីកាបានតែងតាំងបុរសនោះជាបូជាចារ្យ ហើយឲ្យរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់។¹³លោកមីកាពោលថា៖ «ឥឡូវនេះខ្ញុំដឹងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានពរដល់ខ្ញុំមិនខាន ពីព្រោះមានបុរសលេវីម្នាក់ជាបូជាចារ្យរបស់ខ្ញុំ»។

18

¹គ្រានោះមិនមានស្តេចគ្រប់គ្រងលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទេ។ កូនចៅនៃកុលសម្ព័ន្ធដាន់បានសម្លឹងមើលទឹកដីសម្រាប់ពួកគេរស់នៅ កាលគ្រានោះពួកគេមិនទាន់មានទឹកដីដូចកុលសម្ព័នដទៃនៅឡើយទេ។²កូនចៅដាន់បានជ្រើសរើសមនុស្សចំនួនប្រាំនាក់តាមចំនួនមេគ្រូរបស់ពួកគេ ដែលជាអ្នកចម្បាំងដ៏មានជំនាញពី សូអា និងពីអេសថោល ឲ្យស៊ើបពិនិត្យមើលទឹកដី។ អ្នកទាំងនោះនិយាយថា៖ «ចូរទៅហើយពិនិត្យមើលទឹកដី»។ ពួកអ្នកសើុបបានមកដល់ នៅតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម នៅយប់នោះពួកគេបានចូលទៅសម្រាកនៅផ្ទះរបស់លោកមីកា។

³នៅពេលពួកគេនៅក្បែរផ្ទះលោកមីកា ពួកគេបានឭសម្លេងរបស់យុវជនលេវី ដូច្នេះ ពួកគេបានឈប់នៅទីនោះហើយសួរគាត់ថា៖ «តើអ្នកណាបាននាំអ្នកមកទីនេះ? តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីនៅទីកន្លែងនេះ? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនៅទីនេះ?»⁴គាត់់ក៏ឆ្លើយថា «គឺលោកមីកាបានតែងតាំងខ្ញុំជាបូជាចារ្យ»។

⁵ពួកគេពោលថា៖ «ដូច្នេះ ចូរទូលសួរព្រះអម្ចាស់ថា តើយើងអាចដឹងថា ដំណើរដែលយើងធ្វើនឹងបានជោគជ័យឬយ៉ាងណា»។⁶លោកបូជាចារ្យតបទៅពួកគេថា៖ «សូមទៅដោយក្តីសុខសាន្តចុះ ព្រះអម្ចាស់នឹងគង់ជាមួយអស់លោកក្នុងដំណើររបស់អស់លោកហើយ»។

⁷បន្ទាប់មក បុរសទាំងប្រាំនាក់បានចាកចេញពីទីនោះទៅដល់ក្រុងឡាអ៊ីស នៅទីនោះពួកគេបានឃើញប្រជាជនរស់នៅដោយឥតបារម្ភអ្វីឡើយ គឺគេរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត និងស្ងៀមស្ងាត់ដូចជាអ្នកស្រុកស៊ីដូនដែរ។ នៅទីនោះ មិនមានអ្នកណាជិះជាន់សង្កត់សង្កិនពួកគេទេ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេរស់នៅឆ្ងាយពីស៊ីដូន ហើយគ្មានទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកផ្សេងទេ។⁸ពួកគេបាននាំគ្នាត្រឡប់សូអា និងអេសថោលវិញ។ បងប្អូនរបស់គេបានសួរ៖ «តើដំណើររបស់ពួកគេនោះយ៉ាងណាហើយ?»

⁹ពួកគេឆ្លើយថា៖ «មក! ចូរយើងទៅវាយពួកគេ! យើងបានឃើញទឹកដីនោះហើយ វាល្អខ្លាំងណាស់។ តើអ្នករាល់គ្នានឹងមិនធ្វើអ្វីមួយទេឬ? កុំនៅយឺតយ៉ាវក្នុងការវាយប្រហារ និងដណ្តើមទឹកដីនោះឡើយ។¹⁰ពេលដែលអ្នករាល់គ្នាទៅដល់អ្នករាល់គ្នានឹងឃើញមនុស្សមួយក្រុមដែលរស់នៅដោយឥតមានបារម្ភអ្វីឡើយ ហើយទឹកដីក៏ធំទូលាយ! គឺព្រះអម្ចាស់ប្រគល់វាមកឲ្យអ្នករាល់គ្នាហើយ គឺជាទឹកដីដ៏សម្បូរសប្បាយ ឥតខ្វះអ្វីឡើយ»។

¹¹ដូច្នេះ មនុស្សប្រាំមួយរយនាក់នៃកុលសម្ព័ន្ធដាន់ ប្រដាប់ដោយអាវុធ ហើយចាកចេញពីសូអា និងអេសថោលទៅ។¹²ពួកគេបានឡើងទៅបោះទ័ពនៅខាងលិច គារីយ៉ាត-យារីម ក្នុងស្រុកយូដា។ ហេតុនេះហើយ ពួកគេបានហៅកន្លែងនោះថា «ជំរំដាន់» រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ។

¹³ពួកគេបានចាកចេញពីទីនោះទៅកាន់តំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម ហើយមកដល់ផ្ទះលោកមីកា។¹⁴បន្ទាប់មក មនុស្សទាំងប្រាំនាក់ដែលបានទៅស៊ើបនៅឡាអ៊ីស ហើយនិយាយទៅកាន់បងប្អូនរបស់គេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាដឹងឬទេថាក្នុងចំណោមផ្ទះទាំងនេះ មានផ្ទះមួយដែលមានរូបបដិមា និងរូបចំលាក់ជាច្រើន ព្រមទាំងរូបព្រះមួយ និងរូបសំណាកមួយទៀតធ្វើពីប្រាក់? ដូច្នេះ បងប្អូនដឹងហើយថាគួរធ្វើយ៉ាងណា?»

¹⁵ដូច្នេះ ពួកគេបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់លោកមីកា ហើយសួរសុខទុក្ខបុរសលេវីដែលស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះនោះ។¹⁶ឥឡូវនេះពួកដាន់ទាំងប្រាំមួយរយនាក់ ដែលប្រដាប់ដោយអាវុធនៅនឹងដៃ បានឈរនៅមុខច្រកចូលផ្ទះដែរ។

¹⁷បុរសទាំងប្រាំនាក់ដែលបានទៅស៊ើបមើលទឹកដីនោះ ក៏បានចូលទៅក្នុងផ្ទះហើយពួកគេបានយករូបសំណាក រូបបដិមា និងរូបព្រះផ្សេងៗ ព្រមទាំងរូបចម្លាក់ដែលធ្វើពីប្រាក់ នៅពេលដែលបូជាចារ្យឈរក្បែរច្រកចូលជាមួយមនុស្សទាំងប្រាំមួយរយនាក់ដែលប្រដាប់ដោយអាវុធ។¹⁸ពេលដែលពួកគេចូលទៅក្នុងផ្ទះលោកមីកា ហើយយករូបសំណាក រូបបដិមា និងរូបព្រះផ្សេងៗ ព្រមទាំងរូបចម្លាក់ដែលធ្វើពីប្រាក់ បូជាចារ្យពោលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាកំពុងធ្វើអ្វី?»

¹⁹ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ចូរស្ងៀមស្ងាត់ទៅ! យកដៃបិតមាត់របស់អ្នកហើយមកជាមួយយើង ចូរមកធ្វើជាឪពុក និងជាបូជាចារ្យរបស់យើង! តើវាមិនប្រសើរទេឬ ដែលអ្នកមកធ្វើជាបូជាចារ្យសម្រាប់អំបូរមួយក្នុងកុលសម្ព័ន្ធនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ជំនួសការធ្វើជាបូជាចារ្យសម្រាប់មនុស្សតែម្នាក់ក្នុងគ្រួសារតែមួយ»។²⁰បូជាចារ្យមានចិត្តត្រេកអរជាខ្លាំងនឹងសំណើនេះ។ លោកបានយករូបសំណាក រូបបដិមា និងរូបព្រះផ្សេងៗ ព្រមទាំងរូបចម្លាក់ដែលធ្វើពីប្រាក់ ហើយចាកចេញទៅជាមួយពួកគេ។

²¹ពួកគេបន្តដំណើរទៀត ដោយដាក់ក្មេងៗ ហ្វូងសត្វ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេនៅខាងមុខ។²²លុះពួកគេធ្វើដំណើរចេញឆ្ងាយពីផ្ទះលោកមីកាបន្តិចហើយ ទើបលោកមីកា និងអ្នកជិតខាងប្រមូលគ្នាដេញតាម ពួកគេតាមទាន់ហើយស្រែកសួរកូនចៅដាន់²³កូនចៅដាន់ក៏តបទៅលោកមីកាវិញថា៖ «តើមានការអ្វីបានជាប្រមូលគ្នាមកដូច្នេះ?»

²⁴លោកមីកាឆ្លើយថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានលួចព្រះដែលយើងបានធ្វើ អ្នករាល់គ្នាបានយកបូជាចារ្យរបស់យើង ហើយអ្នករាល់គ្នាកំពុងតែចាក់ចេញ។ តើមានអ្វីផ្សេងទៀតដែលខ្ញុំភ្លេច? តើអ្នកអាចសួរខ្ញុំម្តេចបានថា តើយើងរំខានអ្វីដល់អ្នក?»²⁵ដូច្នេះ កូនចៅដាន់តបទៅគាត់ថា៖ «លោកមិនគួរឲ្យយើងបានឮអ្វីដែលលោកបាននិយាយនោះទេ ព្រោះប្រសិនបើមានអ្នកណាក្នុងចំណោមយើងខឹងសប្បារឡើង គេអាចនឹងសម្លាប់លោក និងគ្រួសាររបស់លោកផង»។²⁶បន្ទាប់មក កូនចៅដាន់ធ្វើដំណើរបន្តទៅមុខ។ នៅពេលដែលលោកមីកាឃើញថាកូនចៅដាន់មានកម្លាំងខ្លាំងជាងលោក លោកក៏បកក្រោយត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

²⁷កូនចៅដាន់បានដណ្តើមយកអ្វីៗដែលលោកមីកាបានបង្កើត សូម្បីតែបូជាចារ្យក៏នាំយកទៅជាមួយដែរ ហើយពួកគេវាយលុកក្រុងឡាអ៊ីស ទាំងសម្លាប់រង្គាលប្រជាជនដែលរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត និងស្ងប់ស្ងៀម ព្រមទាំងដុតក្រុងចោលទៀតផង។²⁸ក្រុងឡាអ៊ីសជាក្រុងដែលស្ថិតនៅក្នុងជ្រលងភ្នំបេត-រេហូប ដែលនៅឆ្ងាយពីក្រុងស៊ីដូន ហើយពួកគេក៏មិនមានទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកណាដែរ ដូច្នេះហើយ ទើបមិនមានអ្នកណាសង្ក្រោះពួកគេឡើយ។ កូនចៅដាន់បានសង់ទីក្រុងឡើងវិញ ហើយរស់នៅទីនោះ។²⁹ពួកគេបានប្តូរឈ្មោះក្រុងឡាអ៊ីស ដែលធ្លាប់ប្រើពីមុនទៅជា «ក្រុងដាន់» តាមឈ្មោះបុព្វបុរសរបស់គេវិញ ដែលត្រូវជាកូនរបស់លោកយ៉ាកុប។

³⁰កូនចៅបានយករូបព្រះមកតម្កល់សម្រាប់ពួកគេថ្វាយបង្គំ។ ពួកគេបានតែងតាំងលោកយ៉ូណាថាន់ កូនប្រុសរបស់លោកគែរសូម ដែលត្រូវជាពូជពង្សរបស់លោកម៉ូសេ ឲ្យធ្វើជាបូជាចារ្យ សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធដាន់ រហូតដល់ជំនាន់ដែលប្រជាជនត្រូវកៀរទៅជាឈ្លើយ។³¹ដូច្នេះ ពួកគេនៅតែថ្វាយបង្គំរូបព្រះរបស់លោកមីកា ក្នុងអំឡុងពេលដែលពួកគេមានព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នៅស៊ីឡូ។

19

¹នៅគ្រានោះក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលមិនមានស្តេចសោយរាជ្យទេ កាលនោះមានបុរសម្នាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធលេវី រស់នៅប៉ែកខាងចុងតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម។ គាត់បានយកស្រ្តីម្នាក់ពីភូមិបេថ្លេហិម ក្នុងស្រុកយូដា មកធ្វើជាប្រពន្ធចុង។²ប៉ុន្តែ នាងបានក្បត់ចិត្តប្តី ហើយនាងបានចាកចេញពីប្តី ត្រឡប់ទៅផ្ទះឪពុករបស់នាង នៅភូមិបេថ្លេហិម ក្នុងស្រុកយូដាវិញ ហើយនាងរស់នៅទីនោះអស់រយៈពេលបួនខែ។

³ប្តីរបស់នាងបានធ្វើដំណើរទៅតាមក្នុងគោលបំណងលួងលោមនាងអោយត្រឡប់មកវិញ។ គាត់បានយកអ្នកបម្រើ និងលាមួយគូរទៅជាមួយ។ ប្រពន្ធរបស់គាត់បាននាំគាត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះឪពុករបស់នាង។ ពេលដែលឪពុកនាងបានឃើញគាត់បានទទួលដោយអំណរ។⁴ឪពុកក្មេករបស់គាត់បានឃាត់គាត់ឲ្យស្នាក់នៅទីនោះចំនួនបីថ្ងៃ។ បុរសនោះបរិភោគអាហារ និងស្រា ហើយសម្រាន្ដនៅទីនោះ។

⁵នៅថ្ងៃទីបួន បុរសនោះនិងអ្នកបម្រើបានក្រោកពីព្រលឹម រៀបចំនឹងចាកចេញ ប៉ុន្តែឪពុករបស់ស្រ្តីបានពោលទៅកាន់កូនប្រសារថា «ចូរទទួលទានអាហារអោយមានកម្លាំងសិន សឹមចេញដំណើរទៅ។»⁶ដូច្នេះទាំងពីរនាក់ ក៏អង្គុយចុះ បរិភោគអាហារនិងស្រាជាមួយគ្នា។ បន្ទាប់មកឪពុករបស់ស្ត្រីបាននិយាយទៅកាន់កូនប្រសារថា៖ «សូមកូនសម្រាកនៅទីនេះមួយយប់ទៀតសិនទៅ។»

⁷បុរសលេវីក្រោកឡើងរៀបនឹងចាកចេញ តែដោយឪពុកក្មេកចេះទទូចអង្វរពេក គាត់ក៏ប្តូរគំនិតហើយព្រមស្នាក់នៅទីនោះមួយយប់ទៀត។⁸នៅព្រលឹមថ្ងៃទីប្រាំ បុរសលេវីបានក្រោកឡើងរៀបចំចេញដំណើរ ប៉ុន្តែ ឪពុករបស់ស្ត្រីនិយាយទៅគាត់ថា៖ «សូមកូនពិសារអាហារសិន ចាំដល់ថ្ងៃជ្រេរសឹមចេញដំណើរទៅចុះ»។ ដូច្នេះ ពួកគេនាំគ្នាបរិភោគ។

⁹នៅពេលដែលបុរសលេវី ប្រពន្ធចុងរបស់គាត់ ហើយនិងនាក់បម្រើរៀបចេះដំណើរ ឪពុកក្មេករបស់គាត់និយាយថា៖ «មើល៍ ឥឡូវនេះជ្រុលពេលហើយ ហើយថ្ងៃក៏ជិតលិចដែរ។ សម្រាកនៅទីនេះលេងសិនចុះ ស្អែកសឹមនាំគ្នាចេញដំណើរពីព្រលឹមត្រឡប់ទៅផ្ទះ»។

¹⁰ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានយល់ព្រមសម្រាកនៅទីនោះទេ គឺគាត់បានក្រោកឡើង នាំប្រពន្ធចុងរបស់គាត់ និងសត្វលាទាំងពីររបស់គាត់ដែលមានចងកែបរួចជាស្រេច ហើយចាកចេញទៅ។ គាត់បានធ្វើដំណើរទៅទល់មុននឹងទីក្រុងយេប៊ូស គឺក្រុងយេរូសាឡឹម។¹¹ពេលដែលពួកគេទៅជិតដល់យេប៊ូស ថ្ងៃក៏ជិតលិចទៅហើយ អ្នកបម្រើនិយាយទៅកាន់ម្ចាស់របស់គាត់ថា៖ «យើងគួរតែចូលទៅក្នុងក្រុងយេប៊ូល ហើយសម្រាកនៅក្នុងក្រុងនៅយប់នេះ»។

¹²ចៅហ្វាយរបស់គាត់ឆ្លើយទៅគាត់ថា «យើងនឹងមិនចូលទៅក្នុងក្រុងរបស់ជនបរទេសដែលមិនមែនជារបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនោះទេ។ យើងនឹងធ្វើដំណើរទៅក្រុងគីបៀរ»។¹³គាត់និយាយទៅយុវជននេះថា៖ «តោះយើងទៅកន្លែងផ្សេងទៀតដែល ហើយយើងនឹងសម្រាកនៅក្រុងគីបៀរ ឬក្រុងរ៉ាម៉ា»។

¹⁴ដូច្នេះ ពួកគេបន្តដំណើរទៅទៀត ហើយថ្ងៃបានលិចនៅពេលដែលពួកគេមកជិតដល់គីបៀរ នៅក្នុងទឹកដីបេនយ៉ាមីន។¹⁵ពួកគេចូលទៅក្នុងទីក្រុងហើយហើយសម្រាកនៅក្នុងក្រុងគីបៀរ។ ពួកគេអង្គុយនៅតាមផ្លូវក្រុង ប៉ុន្តែ មិនមានអ្នកណាម្នាក់មកអញ្ជើញពួកគេឲ្យទៅសម្រាកនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួនឡើយ។

¹⁶នៅពេលល្ងាចមានលោកតាម្នាក់ដែលត្រឡប់មកពីចម្ការរបស់គាត់។ គាត់មានដើមកំណើតពីតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម ហើយគាត់មករស់នៅគីបៀរ ដែលមានសុទ្ធតែមនុស្សពីកុលសម្ព័ន្ធប៊េនយ៉ាមីន។¹⁷នៅពេលដែលគាត់ក្រឡេកឃើញអ្នកដំណើរអង្គុយនៅតាមផ្លូវដូច្នេះ លោកតានិយាយថា៖ «តើអ្នកធ្វើដំណើរទៅណា មកពីណាដែរ?»។

¹⁸បុរសលេវីតបវិញថា៖ «យើងខ្ញុំមកពីភូមិបេថ្លេហិម ក្នុងស្រុកយូដា ហើយខ្ញុំកំពុងធ្វើដំណើរទៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ដែលជាព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់វិញ ប៉ុន្តែ មិនមានអ្នកណាម្នាក់ទទួលយើងឲ្យស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គេឡើយ។¹⁹យើងមានចំបើងនិងស្មៅសម្រាប់សត្វលារបស់យើង ហើយនេះជាអាហារសម្រាប់ខ្ញុំ ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ និងអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំដែរ យើងមិនត្រូវការអ្វីឡើយ»។

²⁰លោកតាក៏ពោលទៅកាន់គាត់ថា៖ «ខ្ញុំសូមស្វាគមន៍អ្នក នៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងប្រគល់នូវអ្វីៗដែលអ្នកត្រូវការ។ ដូច្នេះ មិនត្រូវសម្រាកនៅតាមផ្លូវដូច្នេះទេ។»²¹លោកតាក៏នាំបុរសលេវីទៅផ្ទះរបស់គាត់ ហើយឲ្យចំណីសត្វលារបស់គាត់។ ពួកគេបានលាងជើង ហើយបរិភោគអាហារនិងស្រា។

²²នៅពេលដែលពួកគេកំពុងតែបរិភោគយ៉ាងរីករាយ មានមនុស្សពាលក្នុងក្រុងនោះ បានមកឡោមព័ទ្ធផ្ទះ ហើយគោះទ្វារផ្ទះខ្លាំងៗ។ ពួកគេស្រែកហៅលោកតាថា៖ «ចូរនាំអ្នកដែលស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកមកក្រៅ ដើម្បីឲ្យយើងរួមដំណេកជាមួយគេ»។²³លោកតាម្ចាស់ផ្ទះបានចេញទៅ ហើយនិយាយជាមួយគេថា៖ «ទេ! បងប្អូនអើយ សូមកុំប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នេះឡើយ! បុរសនេះជាភ្ញៀវនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ សូមកុំប្រព្រឹត្តអំពើថោកទាបនេះឡើយ!

²⁴មើល៍ កូនស្រីរបស់ខ្ញុំគឺនៅព្រហ្មចារីយ៍នៅឡើង ហើយប្រពន្ធចុងរបស់លោកក៏នៅទីនេះដែរ។ សូមនាំពួកគេទៅជាមួយចុះ។ ខ្ញុំនឹងនាំពួកនាងចេញមក ហើយសូមធ្វើចំពោះពួកនាងស្រេចតែចិត្តអ្នកចង់ទៅចុះ។ ប៉ុន្តែ សូមកុំប្រព្រឹត្តការថោកទាបជាមួយបុរសនេះឡើយ។²⁵តែមនុស្សទាំងនោះមិនស្តាប់គាត់ទេ ដូច្នេះ បុរសលេវីក៏នាំប្រពន្ធចុងរបស់គាត់ទៅខាងក្រៅប្រគល់ឲ្យពួកគេ។ ពួកវានាំគ្នារំលោភលើនាង ហើយធ្វើបាបនាងមួយយប់រហូតទាល់ភ្លឺ ទើបលែងនាងត្រឡប់មកវិញ។²⁶ពេលព្រលឹមស្រាងៗ ស្ត្រីបានដើរមកដួលនៅមាត់ច្រកចូលផ្ទះលោកតា ដែលប្តីនាងស្នាក់នៅ។ នាងនៅទីនោះរហូតដល់ថ្ងៃរះ។

²⁷លុះព្រឹកឡើងប្តីរបស់នាងបើកទ្វារផ្ទះ ហើយចេញទៅក្រៅ ដើម្បីបន្តដំណើរទោះទៀត។ គាត់ក៏ឃើញប្រពន្ធចុងរបស់គាត់ដួលដេកនៅច្រកទ្វារចូល ដោយដៃទាំងពីរតោងមាត់ទ្វារបងផង។²⁸បុរសលេវីហៅនាងថា៖ «ក្រោកឡើង យើងទៅមុនទៀត!» ប៉ុន្តែ មិនមានចម្លើយទេ។ លោកលើកនាងដាក់នៅលើខ្នងលា ហើយវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់គាត់វិញ។

²⁹ពេលដែលបុរសលេវីបានមកដល់ផ្ទះ គាត់បានយកកាំបិតមកកាត់សាកសពប្រពន្ធចុងរបស់គាត់ជាដប់ពីរកំណាត់ ហើយផ្ញើកំណាត់នីមួយៗទៅកាន់កុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។³⁰គ្រប់គ្នាបានឃើញហើយក៏និយាយថា៖ «តាំងពីអ៊ីស្រាអែលចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមកដល់សព្វថ្ងៃនេះមិនដែលមានហេតុការណ៍បែបនេះកើតឡើងឡើយ។ ដូច្នេះ ត្រូវតែពិចារណាអោយបានល្អិតល្អន់ ហើយពិភាក្សាគ្នា តើយើងគួរសម្រេចបែបណា!»។

20

¹ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានប្រមូលគ្នាមកដូចជាមនុស្សតែម្នាក់ ចាប់ពីក្រុងដាន់រហូតដល់បៀសេបា រួមទាំងប្រជាជនពីទឹកដីកាឡាត ហើយពួកគេមកប្រជុំគ្នានៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៅមីសប៉ា។²ពួកមេដឹកនាំនៃកុលសម្ព័ន្ធទាំងប៉ុន្មានរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលក៏មានវត្តមាននៅក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែរ គឺមានពលថ្មើរជើងចំនួន បួនសែននាក់ដែលប្រដាប់ដោយអាវុធ។

³កូនចៅបេនយ៉ាមីនបានទទួលដំណឹងថា ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានមកដល់មីសប៉ាហើយ។ ពេលនោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានសួរថា៖ «ចូរប្រាប់យើងមកមើលតើឧក្រិដ្ឋកម្មនេះកើតឡើងយ៉ាងដូចម្តេច»។⁴បុរសលេវីជាប្តីរបស់ស្ត្រីដែលត្រូវបានសម្លាប់នោះឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទៅគីបៀរ នៅក្នុងទឹកដីបេនយ៉ាមីន ខ្ញុំនិងប្រពន្ធចុងរបស់ខ្ញុំបានសម្រាកនៅទីនោះ។

⁵នៅយប់នោះពួកមេដឹកនាំនៃគីបៀរបានមកវាយប្រហារខ្ញុំដោយឡោមព័ទ្ធផ្ទះដែលខ្ញុំស្នាក់នៅ និងចង់សម្លាប់ខ្ញុំផង។ ពួកគេបានចាប់រំលោភប្រពន្ធចុងរបស់ខ្ញុំរហូតដល់នាងស្លាប់។⁶ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏យកសពរបស់នាងមកកាត់ជាកំណាត់ៗ ហើយផ្ញើទៅគ្រប់តំបន់នៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ព្រោះពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏ឃោរឃៅបំផុតក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែល។⁷«ឥឡូវនេះ សូមបងប្អូនជាប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ពិភាក្សាគ្នា ហើយសម្រេចចិត្តទៅចុះ»។

⁸ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានក្រោកឡើងដូចមនុស្សតែម្នាក់ ពួកគេនិយាយថា៖ «នឹងមិនមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមយើង ត្រឡប់ទៅទីលំនៅរបស់ខ្លួនវិញទេ ទោះបីអ្នកនោះរស់ក្នុងតង់ឬជំរំក្តី!»⁹គឺយើងត្រូវប្រព្រឹត្តបែបនេះចំពោះពួកគេ គឺយើងត្រូវវាយប្រហារពួកគេដោយចាប់ឆ្នោត។

¹⁰យើងត្រូវជ្រើសរើសមនុស្សមួយភាគដប់ ពីកុលសម្ព័ន្ធទាំងប៉ុន្មាននៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឲ្យគេទទួលខុសត្រូវក្នុងការរកស្បៀងអាហារសម្រាប់ពលទ័ព ដែលចេញទៅវាយពួកបេនយ៉ាមីននៅក្រុងគីបៀរ ដើម្បីដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេសម្រាប់អំពើឃោរឃៅដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែល»។¹¹ដូច្នេះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលមានចិត្តតែមួយលើគ្នាប្រឆាំងនឹងអ្នកក្រុងគីបៀរ។

¹²កុលសម្ព័ន្ធទាំងឡាយនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារទៅកាន់គ្រប់អំបូរទាំងអស់នៃកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន ហើយសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមានប្រព្រឹត្តអំពើអ្វីឃោរឃៅយ៉ាងដូច្នេះ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា?¹³ឥឡូវនេះចូរប្រគល់មនុស្សឃោរឃៅទាំងនោះមក ដើម្បីឲ្យយើងសម្លាប់ពួកគេ និងបោសសម្អាតការអាក្រក់ទាំងឡាយចេញពីចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល»។ ប៉ុន្តែ ពួកបេនយ៉ាមីនមិនស្តាប់សម្តីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលជាបងប្អូនរបស់ពួកគេនោះទេ ។¹⁴កូនចៅបេនយ៉ាមីនទាំងអស់បានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅគីបៀរដើម្បីប្រឆាំងជាមួយនឹងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់។

¹⁵នៅថ្ងៃនោះទាហានបេនយ៉ាមីនដែលគេកេណ្ឌមកពីក្រុងនានាដែលប្រដាប់ដោយអាវុធ មានចំនួនពីរម៉ឺនប្រាំមួយពាន់នាក់ ដោយមិនរាប់បញ្ចូលទាហានដ៏ជំនាញប្រាំពីររយនាក់ទៀតដែលពួកគេជ្រើសរើសមកពីក្រុងគីបៀរនោះទេ។¹⁶ក្នុងចំណោមទាហានទាំងនោះមានប្រាំពីររយនាក់ជាទាហានជំនាញៗ ដែលពួកគេប្រើដៃឆ្វេង។ អ្នកទាំងនោះអាចប្រើដង្ហក់ចោលគ្រាប់គ្រួស ដែលសូម្បីតែសក់មួយសរសៃក៏ពួកគេចោលមិនខុសដែរ។

¹⁷រីឯទាហានរបស់កុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលផ្សេងៗទៀតដោយមិនរាប់បញ្ចូលពួកបេនយ៉ាមីន សរុបមានចំនួន សែសិបម៉ឺននាក់ដែលប្រដាប់ដោយអាវុធ និងសុទ្ធតែជាអ្នកចម្បាំងដ៏ជំនាញ។¹⁸ប្រជាជនទាំងអស់បានចុះទៅ បេតអែល ហើយទូលសួរព្រះអម្ចាស់ថា៖ «តើក្នុងចំណោមយើង អ្នកណាត្រូវចេញទៅច្បាំងនឹងពួកបេនយ៉ាមីនមុនគេ?» ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុលសម្ព័ន្ធយូដាត្រូវចេញទៅមុនគេ»។

¹⁹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានក្រោកពីព្រលឹម នាំគ្នាទៅបោះទ័ពក្បែរគីបៀរ។²⁰បន្ទាប់មក ពួកគេចេញទៅច្បាំងជាមួយនឹងពួកបេនយ៉ាមីន ដោយបោះជំរំទ័ពទល់មុខគីបៀរ។²¹នៅថ្ងៃនោះ កូនចៅបេនយ៉ាមីនបានចេញពីគីបៀរមកហើយសម្លាប់សត្រូវរបស់គេគឺកូនចៅអ៊ីស្រាអែល អស់ពីរម៉ឺនពីរពាន់នាក់។

²²ប៉ុន្តែ ទាហានអ៊ីស្រាអែលបានពង្រឹងទឹកចិត្តគេឡើងវិញ ហើយបោះទីតាំងទ័ពនៅកន្លែងដដែល ដែលគេបានបោះនៅថ្ងៃដំបូង។²³បន្ទាប់ពី កូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានឡើងទៅយំសោកចំពោះព្រះអម្ចាស់រហូតដល់ល្ងាច ដោយទូលសួរទ្រង់ថា៖ «តើទូលបង្គំរាល់គ្នាត្រូវទៅច្បាំងនឹងពួកបេនយ៉ាមីន ជាបងប្អូនទូលបង្គំទៀតឬ?» ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរឡើងទៅវាយគេចុះ!»។

²⁴ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលក៏វាយលុកពួកបេនយ៉ាមីននៅថ្ងៃទីពីរ។²⁵នៅថ្ងៃនោះ ពួកបេនយ៉ាមីនបានចេញទៅច្បាំងជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយសម្លាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអស់មួយម៉ឺនប្រាំបីពាន់នាក់ ដែលពួកគេសុទ្ធសឹងតែជាទាហានប្រដាប់ដោយដាវ។

²⁶ដូច្នេះ ទាហាននិងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានទៅឯបេតអែល ហើយយំសោក ពួកគេអង្គុយនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ហើយតមអាហាររហូតដល់ល្ងាច ទើបពួកគេថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងជាយញ្ញបូជាមេត្រីភាពនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

²⁷ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទូលសួរព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតកាលនោះ ហិបនៃសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅបេតអែល²⁸កាលគ្រានោះ លោកភីនេហាស កូនប្រុសលោកអេឡាសា និងជាចៅរបស់លោកអ៊ឺរ៉ុន ជាអ្នកបម្រើព្រះអង្គនៅទីនោះ គេសួរព្រះអង្គថា៖ «តើយើងត្រូវចេញទៅច្បាំងនឹងពួកបេនយ៉ាមីនជាបងប្អូនរបស់យើងទៀត ឬត្រូវឈប់?» ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅចុះ ថ្ងៃស្អែកយើងនឹងប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃអ្នករាល់គ្នា»។

²⁹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានដាក់មនុស្សឲ្យលាក់ខ្លួនជុំវិញក្រុងគីបៀរ។³⁰នៅថ្ងៃទីបីពួកគេក៏បានបោះទីតាំងទ័ព នៅទល់មុខគីបៀរដូចពីមុន ហើយច្បាំងនឹងពួកបេនយ៉ាមី។

³¹ពេលនោះ កូនចៅបេនយ៉ាមីនបានចេញមកប្រយុទ្ធនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយទ័ពអ៊ីស្រាអែលបាននាំពួកគេទៅឆ្ងាយពីទីក្រុង។ ពួកបេនយ៉ាមីន បានសម្លាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដូចពេលមុន គឺគេសម្លាប់មនុស្សអស់សាមសិបនាក់ នៅក្នុងស្រែ និងតាមផ្លូវទៅបេតអែល ព្រមទាំងតាមផ្លូវទៅក្រុងគីបៀរ។

³²នោះ កូនចៅបេនយ៉ាមីនពោលឡើងថា៖ «មើល៍! ពួកវាបាត់ទ័ពហើយរត់ពីមុខយើងដូចគ្រាមុនអ៊ីចឹង» ប៉ុន្តែ ទាហានអ៊ីស្រាអែលបាននិយាយថា៖ «តោះ ពួកយើងរត់ទៅដើម្បីបញ្ឆោតពួកវាឲ្យចេញឆ្ងាយពីក្រុង»។³³កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានចេញមកពីកន្លែងរបស់គេរៀងៗខ្លួន មកផ្តុំគ្នានៅបាល-តាម៉ារ រីឯទាហានដែលបង្កប់ខ្លួនក៏ស្ទុះចេញមកពីកន្លែងលាក់ខ្លួននៅត្រង់វាលទំនាបគីបៀរ។

³⁴ទាហានជំនាញៗចំនួនមួយម៉ឺននាក់ ដែលបានជ្រើសរើសពីចំណោមទាហានអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល បានលោកគ្នាមកដល់មុខគីបៀរ ប៉ុន្តែ ពួកបេនយ៉ាមីន មិនបានដឹងនោះទេថាមហន្តរាយកំពុងចូលមកគៀកខ្លួនពួកគេនោះទេ។³⁵ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យកូនចៅបេនយ៉ាមីន បាក់ទ័ពនៅចំពោះមុខអ៊ីស្រាអែល។ នៅថ្ងៃនោះ ទាហានអ៊ីស្រាអែលបានសម្លាប់ទាហានបេនយ៉ាមីនអស់ ពីរម៉ឺនប្រាំពាន់មួយរយនាក់ ពួកគេសុទ្ធសឹងជាទាហានដែលប្រដាប់ដោយអាវុធ។

³⁶ដូច្នេះ កូនចៅបេនយ៉ាមីន បានដឹងខ្លួនថាពួកគេចាញ់ហើយ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលបានរត់នោះដោយសារគេបានទុកចិត្តដល់ទាហានដែលបង្កប់ខ្លួននៅខាងក្រៅក្រុងគីបៀរ។³⁷បន្ទាប់មកអស់អ្នកដែលលាក់ខ្លួនបានស្ទុះចេញមកហើយសម្រុកចូលទៅក្នុងក្រុង ហើយពួកគេបានចាប់យកទីក្រុង និងសម្លាប់រង្គាលអ្នកក្រុងនោះទៀតផង។³⁸កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល និងពួកទាហានវាយឆ្មក់ដែលបានបង្កប់ខ្លួនបានធ្វើការសន្មត់គ្នា នៅពេលដែលមានផ្សែងហុយហើរឡើងពីទីក្រុង។

³⁹នោះកងទ័ពដែលរត់នៅខាងមុខពួកបេនយ៉ាមីន ត្រូវរត់ត្រឡប់ក្រោយវិញ។ ពួកបេនយ៉ាមីនបានដេញតាមអ៊ីស្រាអែល ហើយសម្លាប់ទាហានអស់សាមសិបនាក់ ហើយពួកគេគិតថា «មើល៍! ពួកវាបាក់ទ័ពនៅចំពោះមុខយើងដូចពីមុនទៀតហើយ»។

⁴⁰នៅពេលដែលផ្សែងខ្មួលខ្មាញ់ហើយចេញពីក្រុង ពួកបេនយ៉ាមីនងាកក្រោយហើយឃើញផ្សែងខ្មួលខ្មាញចេញពីក្រុងទាំងមូល។⁴¹ពេលនោះកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានត្រឡប់ក្រោយមកច្បាំងជាមួយពួកគេ។ កូនចៅបេនយ៉ាមីភ័យតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង ដោយឃើញមហន្តរាយចូលមកដល់ពួកគេ។

⁴²ដូច្នេះ ពួកគេបានរត់គេចពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល សំដៅទៅរកវាលរហោស្ថាន។ ប៉ុន្តែ ទាហានអ៊ីស្រាអែលដែលរត់នោះបានត្រឡប់មកលើពួកគេ ហើយទាហានវាយឆ្មក់ក៏បានចេញពីទីក្រុងមក និងបានសម្លាប់ពួកគេនៅទីនោះ។

⁴³ពួកគេបានឡោមព័ទ្ធពួកបេនយ៉ាមីននិងដេញតាមសម្លាប់ពួកគេ ចុះទៅណូអា រហូតដល់ខាងកើតក្រុងគីបៀរ។⁴⁴ទានហានរបស់បេនយ៉ាមីន សុទ្ធតែខ្លាំងពូកែ បានបាត់បង់ជីវិតអស់មួយម៉ឺនប្រាំបីពាន់នាក់។

⁴⁵មានពួកទាហានបេនយ៉ាមីនដែលរត់គេចសំដៅទៅវាលរហោស្ថាន តាមផ្លូវទៅផ្ទាំងថ្ម រីមម៉ូន ត្រូវបានជនជាតិអ៊ីស្រាអែលសម្លាប់អស់ ប្រាំពាន់នាក់។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បន្តដេញតាមពួកគេរហូតដល់គីដូន ហើយសម្លាប់បានពីរពាន់នាក់ទៀត។⁴⁶ទាហានចំណានៗរបស់បេនយ៉ាមីនដែលបានបាត់បង់ជិវីតនៅថ្ងៃនោះ មានចំនួន ពីរម៉ឺនប្រាំពាក់នាក់។

⁴⁷ប៉ុន្តែ ទាហានប្រាំមួយពាន់អ្នកបានរត់រួចទៅដល់ផ្ទាំងថ្ម រីមម៉ូន ហើយពួកគេបានរស់នៅទីនោះអស់រយៈពេលបួនខែ។⁴⁸ទាហានអ៊ីស្រាអែលបានត្រឡប់ទៅវិញប្រយុទ្ធជាមួយពួកបេនយ៉ាមីនដែលនៅសល់ ហើយប្រហារពួកគេេដោយមុខដាវ ទាំងមនុស្ស ទាំងសត្វ ព្រមទាំងសម្បត្តិគ្រប់យ៉ាងដែលគេបានជួប ពួកគេក៏ដុតកម្ទេចទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលនៅទីនោះចោលទៀតផង។

21

¹គ្រានោះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានជួបជុំគ្នានៅមីសប៉ា ហើយស្បថថា៖ «ក្នុងចំណោមយើង មិនត្រូវឲ្យមានអ្នកណាលើកកូនស្រីខ្លួនអោយឲ្យពួកបេនយ៉ាមីនធ្វើជាប្រពន្ធទេ។»²ដូច្នេះ ពួកគេបានធ្វើដំណើរទៅបេតអែល ហើយអង្គុយនៅទីនោះរហូតដល់ល្ងាច ទាំងយំសោកសង្រេងយ៉ាងខ្លាំង។³ពួកគេទូលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់! ឱព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ! ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើងចំពោះអ៊ីស្រាអែល? ហេតុអ្វីបានជាថ្ងៃនេះអ៊ីស្រាអែលត្រូវបាត់បង់កុលសម្ព័ន្ធដូច្នេះ?»។

⁴ស្អែកឡើង ប្រជាជនទាំងអស់ក្រោកពីព្រលឹមសង់អាសនៈនៅទីនោះ រួចថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងយញ្ញបូជាមេត្រីភាព។⁵ប្រជាជនទាំងអស់ពោលឡើងថា៖ «ក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល តើមានក្រុមណាមួយដែលមិនបានមកចូលរូមប្រជុំ នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ នៅមីសប៉ានេះឬទេ?» កាលដែលគេសួរដូច្នេះ ព្រោះពួកគេបានធ្វើការស្បថជាឧឡារិកថា ចំពោះអ្នកណាដែលមិនបានមករួមប្រជុំនៅមីសប៉ានេះថា៖ «អ្នកដែលមិនបានមកចូលរួមប្រជុំ នឹងត្រូវសម្លាប់ជាប្រាកដ»។

⁶ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល មានសេចក្តីស្តាយស្រណោះចំពោះកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន ដែលជាបងប្អូនរបស់គេ ហើយនិយាយថា៖ «ថ្ងៃនេះកុលសម្ព័ន្ធមួយ ត្រូវបានកាត់ចេញពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។⁷តើអ្នកណានឹងរកប្រពន្ធឲ្យពួកគេដែលនៅរស់ ព្រោះថាយើងបានស្បថចំពោះព្រះអម្ចាស់ថា យើងមិនលោកកូនស្រីរបស់យើងអោយធ្វើជាប្រពន្ធរបស់គេទេ?»

⁸ពួកគេឆ្លើយឡើងថា៖ «តើកុលសម្ព័ន្ធណាមួយដែលមិនបានឡើងមកប្រជុំនៅមីសប៉ា ចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់?» គេរកឃើញថា មិនមានអ្នកណាម្នាក់ពីភូមិយ៉ាបេស ក្នុងស្រុកកាឡាត បានមកចូលរួមប្រជុំទេ។⁹ព្រោះពេលដែលរាប់ចំនួនមនុស្សឲ្យមានរបៀបនោះ មិនឃើញមាននរណាម្នាក់ពីភូមិយ៉ាបេសនោះទេ។¹⁰នោះអង្គប្រជុំបានចាត់មនុស្សដែលអង់អាចក្លាហានចំនួនមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ ឲ្យទៅភូមិយ៉ាបេស ដោយបញ្ជាឲ្យប្រហារអ្នកភូមិយ៉ាបេស ក្នុងស្រុកកាឡាតទាំងមនុស្ស ទាំងកូនក្មេងដោយមុខដាវ។

¹¹គឺត្រូវធ្វើដូច្នេះ គឺត្រូវសម្លាប់មនុស្សប្រុសទាំងអស់ និងស្ត្រីដែលមានប្តីហើយ»។¹²ក្នុងចំណោមអ្នកភូមិយ៉ាបេស ស្រុកកាឡាត គេឃើញមានស្រ្តីក្រមុំព្រហ្មចារីចំនួនបួនរយនាក់ ហើយពួកគេក៏នាំស្រ្តីក្រមុំទាំងនោះទៅជំរំស៊ីឡូ ក្នុងស្រុកកាណាន។

¹³បន្ទាប់មក អ្នកនាំសហគមន៍ទាំងមូលបានចាត់អ្នកនាំសារទៅប្រាប់កូនចៅបេនយ៉ាមីនដែលរស់នៅត្រង់ផ្ទាំងថ្មរីម៉ូន នោះថា អ៊ីស្រាអែលបានលើកលែងទោសឲ្យពួកគេហើយ។¹⁴ពេលនេះកូនចៅបេនយ៉ាមីន អាចត្រឡប់ទៅរស់នៅក្នុងភូមិរបស់គេបានវិញបាន ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រគល់ស្រ្តីអ្នកភូមិយ៉ាបេសឲ្យពួកគេជាប្រពន្ធ ប៉ុន្តែ មានចំនួនមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេនោះទេ។¹⁵ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលសោកស្តាយចំពោះកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនណាស់ ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានបំបាត់ពួកគេពីក្នុងកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែល។

¹⁶ពួកមេដឹកនាំនៃសហគមន៍ទាំងមូល ពោលថា៖ «តើយើងធ្វើដូចម្តេចដើម្បីឲ្យពួកបេនយ៉ាមីនដែលនៅរស់ អាចមានប្រពន្ធ ព្រោះថាស្ត្រីពួកបេនយ៉ាមីនត្រូវបានសម្លាប់អស់ហើយដូច្នេះ?»¹⁷ពួកគេនិយាយថា៖ «ពួកបេនយ៉ាមីនត្រូវបន្តពូជពង្សរបស់ខ្លួន ដើម្បីកុំឲ្យកុលសម្ព័ន្ធនេះរលាយបាត់ពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

¹⁸យើងមិនអាចឲ្យកូនស្រីរបស់យើងរៀបការជាមួយពួកគេទេ ព្រោះយើងបានស្បថថា អ្នកណាដែលលើកកូនស្រីឲ្យធ្វើជាប្រពន្ធកូនចៅបេនយ៉ាមីន នឹងត្រូវបណ្តាសារ»។¹⁹នោះពួកគេឆ្លើយថា៖ «តើអស់លោកដឹងទេថា យើងតែងតែប្រារព្ធពិធីបុណ្បមួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់នៅស៊ីឡូជារៀងរាល់ឆ្នាំ» (ស៊ីឡូ មានស្ថិតនៅខាងជើងបេតអែល ខាងត្បូងផ្លូវដែលភ្ជាប់ពីបេតអែលទីស៊ីគែម និងខាងត្បូងលេបូណា)»។

²⁰ពួកគេបញ្ជាកូនចៅបេនយ៉ាមីនថា៖ «ចូរទៅលាក់ខ្លួន និងរង់ចាំក្នុងចម្ការទំពាំងបាយជូរ។²¹ឃ្លាំចាំមើល នៅពេលដែលមានស្ត្រីចេញពីស៊ីឡូមករាំលេង អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្ទុះចេញពីមកចម្ការទំពាំងបាយជូរ ហើយចាប់ពួកនាងទាំងនោះមួយម្នាក់ៗយកទៅទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នាធ្វើជាប្រពន្ធចុះ។

²²នៅពេលដែលឪពុក ឬបងប្រុសរបស់ពួកនាងមកប្តឹងយើង យើងនឹងអង្វរពួកគេ សូមមេត្តាអនុគ្រោះដល់កូនចៅបេនយ៉ាមីនផងចុះ! ព្រោះនៅពេលដែលយើងទៅវាយប្រហារភូមិយ៉ាបេស យើងរកស្រ្តីមិនបានគ្រប់គ្រាន់ឲ្យធ្វើជាប្រពន្ធរបស់ពួកគេទេ។ ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏មិនបានលើកកូនស្រីអោយទៅពួកគេដែរ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាមិនបានធ្វើខុសពាក្យសម្បថទេ»។

²³កូនចៅបេនយ៉ាមីនក៏ធ្វើតាមការបង្គាប់។ គឺពួកគេបានចាប់ស្ត្រីក្នុងចំណោមស្រ្តីក្រមុំដែលចេញមករាំតាមចំនួនដែលពួកគេត្រូវការ ហើយនាំយកទៅជាមួយខ្លួន។ ពួកគេបានត្រឡប់ទៅកាន់ទឹកដីដែលជាមរតករបស់ពួកគេ ហើយសាងសង់ក្រុងឡើងវិញនិងរស់នៅទីនោះ។²⁴បន្ទាប់មក ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានចាកចេញពីទីនោះ វិលត្រឡប់ទៅកុលសម្ព័ន្ធ ក្រុមគ្រួសារ និងទឹកដីជាមរតករបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួនវិញ។

²⁵ក្នុងគ្រានោះក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលមិនមានស្តេចសោយរាជ្យទេ។ គ្រប់គ្នាធ្វើអ្វីៗតាមដែលខ្លួនយល់ឃើញថាល្អ។

នាងរស់

1

¹នៅជំនាន់ដែលពួកចៅហ្វាយដឹកនាំ ស្រុក មានកើតទុរ្ភិក្សយ៉ាងខ្លាំង ហើយកាលនោះមានបុរសម្នាក់ជាអ្នកភូមិបេថ្លេហិម ក្នុងស្រុកយូដា គាត់បាននាំប្រពន្ធ និងកូនប្រុសទាំងពីរនាក់របស់គាត់ធ្វើដំណើរទៅរស់នៅក្នុងស្រុកម៉ូអាប់។²បុរសនោះមានឈ្មោះថា លោកអេលីម៉ាឡេក ហើយភរិយារបស់គាត់មានឈ្មោះថា នាងណាអូមី។ កូនប្រុសទាំងពីររបស់គាត់គឺ លោកម៉ាឡូន និង លោកគីលីយ៉ូន ដែលគ្រួសារនេះជាអំបូរអេប្រាតា ក្នុងភូមិបេថ្លេហិមនៃស្រុកយូដា។ ពួកគេបានទៅដល់ស្រុកម៉ូអាប់ហើយរស់នៅទីនោះ។

³បន្ទាប់ពីលោកអេលីម៉ាឡេក ដែលជាស្វាមីរបស់ណាអូមីទទួលមរណភាពទៅ គាត់រស់នៅជាមួយកូនប្រុសទាំងពីររបស់គាត់។⁴កូនប្រុសទាំងពីរបានយកស្រ្តីសាសន៍ម៉ូអាប់ធ្វើភរិយា ម្នាក់ឈ្មោះនាងអ៊របា និងម្នាក់ទៀតឈ្មោះនាងរស់។ ពួកគេរស់នៅទីនោះអស់រយៈពេលប្រហែលដប់ឆ្នាំ។⁵បន្ទាប់មក លោកម៉ាឡូន និងលោកគីលីយ៉ូនបានស្លាប់ទាំងពីរនាក់ ដោយទុកឲ្យនាងណាអូមីរស់នៅតែម្នាក់ឯងគ្មានប្តីគ្មានកូន។

⁶ពេលនោះ នាងណាអូមីបានសម្រេចចិត្តចាកចេញពីស្រុកម៉ូអាប់ ត្រឡប់ទៅស្រុកយូដា ជាមួយនឹងកូនប្រសារទាំងពីររបស់គាត់វិញ ដោយគាត់បានឮគេនិយាយថាព្រះអម្ចាស់បានប្រណីសណ្តោសដល់ប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គ ដោយប្រទានឲ្យពួកគេមានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់។⁷ដូច្នេះ នាងបានចាកចេញពីស្រុកដែលនាងធ្លាប់រស់នៅជាមួយនឹងកូនប្រសារទាំងពីរនាក់ ហើយធ្វើដំណើរតាមផ្លូវត្រឡប់ទៅស្រុកយូដាវិញ។

⁸នាងណាអូមីនិយាយទៅកូនប្រសារទាំងពីររបស់គាត់ថា៖ «ចូរកូនៗត្រឡប់ទៅផ្ទះម្តាយរៀងៗខ្លួនវិញចុះ! សូមព្រះអម្ចាស់សម្តែងព្រះហឫទ័យសប្បុរសចំពោះនាង ដូចដែលនាងធ្លាប់មានចិត្តសប្បុរសចំពោះកូនប្រុសរបស់ម្តាយដែលបានស្លាប់ទៅ ហើយនិងម្តាយដែរ។⁹សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យមានប្តីថ្មី មានសុភមង្គល ក្នុងគ្រួសាររៀងៗខ្លួនផងចុះ»។ បន្ទាប់មកគាត់ថើបលាពួកនាង ហើយគេទ្រហោយំទាំងអស់គ្នា។¹⁰កូនប្រសារទាំងពីរពោលទៅកាន់ម្តាយក្មេកថា៖ «ទេ! ពួកយើងនឹងទៅជាមួយម៉ែ ជាមួយជនជាតិរបស់ម៉ែដែរ»។

¹¹ប៉ុន្តែ នាងណាអូមីតបថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅវិញចុះកូនស្រី! ហេតុអ្វីកូនចង់ទៅជាមួយម្តាយ? តើម្តាយនៅអាចបង្កើតកូនប្រុស ដែលអាចរៀបការជាមួយពួកឯងបានឬ?¹²ចូរត្រឡប់ទៅវិញចុះកូនស្រី! ចូរទៅតាមផ្លូវរៀងៗខ្លួន! ម្តាយចាស់ណាស់ហើយ មិនអាចមានប្តីទៀតបានទេ។ បើម្តាយនិយាយថា ម្តាយមានសង្ឃឹមមានប្តីនៅយប់នេះ ហើយបង្កើតបានកូនប្រុស¹³តើនាងអាចនៅចាំរហូតដល់គេពេញវ័យបានទេ? តើសុខចិត្តរស់នៅដោយឥតមានប្តីយ៉ាងនេះឬ? ទេ! កូនស្រីម្តាយ ធ្វើដូច្នេះមិនបានទេ! ព្រះអម្ចាស់ច្បាស់ជាងាកមកប្រឆាំងនឹងម្តាយ ធ្វើឲ្យម្តាយមានវាសនាជូរចត់ជាងកូនទាំងពីរទៅទៀត។

¹⁴ដូច្នេះ កូនប្រសារស្រីទាំងពីរក៏ទ្រហោយំសាជាថ្មី។ នាងអ៊រប៉ាបានថើបលាម្តាយក្មេកទៅ ចំណែកឯនាងរស់វិញ នាងសម្រេចចិត្តនៅជាមួយម្តាយក្មេក។¹⁵នាងណាអូមីនិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «ចូរស្តាប់ម្តាយ! ប្អូនថ្លៃរបស់កូន នាងបានត្រឡប់ទៅជនជាតិរបស់នាង និងទៅបម្រើព្រះរបស់នាងវិញហើយ ចូរកូនត្រឡប់ទៅជាមួយប្អូនស្រីរបស់កូនចុះ»។

¹⁶ប៉ុន្តែ នាងរស់បានតបថា៖ «សូមកុំឲ្យកូនចាកចេញពីអ្នកម្តាយឡើយ! ខ្ញុំនឹងទៅទីកន្លែងណាដែលអ្នកម្តាយទៅ! ខ្ញុំនឹងនៅកន្លែងដែលអ្នកម្តាយនៅដែរ! ជនជាតិរបស់អ្នកម្តាយគឺជាជនជាតិរបស់កូន ព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកម្តាយ គឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់កូន។¹⁷អ្នកម្តាយស្លាប់នៅទីណា កូនក៏ស្លាប់នៅទីនោះដែរ ហើយគេនឹងបញ្ចុះសពកូននៅទីនោះ។ បើមិនពិតទេ សូមព្រះអម្ចាស់ដាក់ទោសមកលើកូនចុះ!»¹⁸ដោយឃើញនាងរស់ ប្តេជ្ញាចិត្តទៅជាមួយដូច្នេះ នាងណាអូមីក៏ឈប់ប្រកែកនឹងនាង។

¹⁹ដូច្នេះ ទាំងពីរនាក់ក៏ធ្វើដំណើររហូតដល់ភូមិបេថ្លេហិម។ នៅពេលដែលពួកគេទៅដល់ នោះអ្នកស្រុកទាំងអស់មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ស្ត្រីៗនិយាយគ្នាថា៖ «តើនេះគឺជាណាអូមីឬ?»²⁰ប៉ុន្តែ គាត់ឆ្លើយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «សូមកុំហៅខ្ញុំថា ណាអូមីទៀតអី! សូមហៅខ្ញុំថា «ម៉ារ៉ា» វិញ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានឬទ្ធានុភាពខ្លាំងបំផុតបានធ្វើឲ្យជីវិតរបស់ខ្ញុំជូរចត់យ៉ាងខ្លាំង។²¹ពេលខ្ញុំចាកចេញទៅ ខ្ញុំមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យខ្ញុំទៅជាបាតដៃទទេ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកហៅខ្ញុំថា ណាអូមី! មើល៍ព្រះអម្ចាស់បានកាត់ទោសខ្ញុំ ព្រះដ៏មានឬទ្ធានុភាពខ្ពស់បំផុតបានធ្វើឲ្យខ្ញុំរងទុក្ខបំផុត»។

²²ដូច្នេះ នាងណាអូមី និងនាងរស់ដែលជាសាសន៍ម៉ូអាប់ ត្រូវជាកូនប្រសារបានចាកចេញពីស្រុកម៉ូអាប់។ ពួកគេបានមកដល់ភូមិបេថ្លេហិមនៅដើមរដូវចម្រូត។

2

¹លោកអេលីម៉ាឡេក ជាស្វាមីនាងណាអូមីមានសាច់ញាតិម្នាក់ឈ្មោះ លោកបូអូសជាអ្នកមានសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ និងមានឥទ្ធិពល។²នាងរស់ជាសាសន៍ម៉ូអាប់ពោលទៅនាងណាអូមីថា៖ «សូមអ្នកម្តាយអនុញ្ញាតឲ្យកូនទៅរើសកួរស្រូវតាមស្រែនានាទៅ គង់តែមានគេអាណិតទុកឲ្យកូនរើសតាមក្រោយគេមិនខាន»។ នាងណាអូមីឆ្លើយថា៖ «ទៅចុះកូនស្រី!»។

³នាងរស់ចេញទៅរើសកួរស្រូវតាមក្រោយពួកអ្នកច្រូតនៅក្នុងស្រែមួយ។ គាប់ជួននាងបានទៅរើសប៉ះចំស្រែរបស់លោកបូអូស ដែលជាសាច់ញាតិរបស់ លោកអេលីម៉ាឡេក។⁴ពេលនោះ លោកបូអូសបានមកពីភូមិបេថ្លេហិម លោកពោលទៅកាន់ពួកអ្នកច្រូតថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយអ្នករាល់គ្នា»។ គ្រប់គ្នាតបវិញថា៖ «សូមព្រះប្រទានពរលោក»។

⁵លោកបូអូសសួរទៅកាន់អ្នកបម្រើរបស់គាត់ ដែលអ្នកត្រួតលើពួកអ្នកច្រូតថា៖ «តើនាងជាអ្នកណា?»⁶អ្នកបម្រើជាមេត្រួតលើអ្នកច្រូតឆ្លើយថា៖ «នាងគឺជាសាសន៍ម៉ូអាប់ ដែលមកពីស្រុកម៉ូអាប់ ជាមួយណាអូមី។⁷នាងបានសុំខ្ញុំថា សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំរើសគួរស្រូវដែលជ្រុះនៅក្នុងស្រែពីក្រោយពួកអ្នកច្រូតស្រូវផងចុះ នាងបានមកទីនេះតាំងពីព្រឹករហូតមកដល់ពេលនេះ នាងបានទៅសម្រាកនៅផ្ទះតែមួយស្របក់តែប៉ុណ្ណោះ»។

⁸លោកបូអូសនិយាយទៅនាងរស់ថា៖ «នាងអើយ សូមស្តាប់ខ្ញុំ! កុំទៅរើសស្រូវក្នុងស្រែណាផ្សេងឡើយ! ហើយកុំទៅណាឆ្ងាយពីស្រែនេះដែរ។ ចូរនៅទីនេះជាមួយអ្នកបម្រើស្រីៗរបស់ខ្ញុំចុះ។⁹ចូរឃ្លាំមើលតែក្នុងស្រែ បើអ្នកច្រូតទៅណាចូរទៅតាមក្រោយស្រីៗទាំងនោះទៅ។ ខ្ញុំបានហាមអ្នកបម្រើប្រុសៗមិនឲ្យគេប៉ះពាល់នាងទេ។ ហើយប្រសិនបើនាងស្រេកទឹក ចូរទៅពិសាទឹកក្នុងខ្អមដែលអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំបានដងទុកនោះចុះ»។

¹⁰ពេលនោះនាងរស់បានឱនមុខក្រាបដល់ដីពីមុខលោកបូអូស ហើយនិយាយទៅកាន់លោកថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកប្រណីមេត្តាដល់ ដែលខ្ញុំជាជនបរទេសដូច្នេះ?»¹¹លោកឆ្លើយតបទៅនាងវិញថា៖ «មានគេប្រាប់ខ្ញុំ ពីកិច្ចការគ្រប់យ៉ាងដែលនាងបានប្រព្រឹត្តចំពោះម្តាយក្មេក ចាប់តាំងពីប្តីនាងស្លាប់ចោលទៅ។ នាងបានចាកចេញពីឪពុក ម្តាយ និងទឹកដីកំណើតរបស់នាងមកតាមម្តាយក្មេក ហើយមករស់នៅក្នុងចំណោមជនជាតិដែលនាងមិនស្គាល់។¹²សូមព្រះអម្ចាស់តបស្នងមកនាងវិញស្របតាមការដែលនាងប្រព្រឹត្ត។ សូមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលប្រទានរង្វាន់ដល់នាងជាបរិបូរ ព្រោះនាងបានមកជ្រកក្រោមម្លប់បារមីរបស់ព្រះអង្គ»។

¹³បន្ទាប់មក នាងពោលថា៖ «លោកម្ចាស់មានចិត្តប្រណីសណ្តោសមកលើនាងខ្ញុំពន់ប្រមាណ លោកបានមានប្រសាសន៍សម្រាលទុក្ខ និងលើកទឹកចិត្តនាងខ្ញុំ ទោះបីនាងខ្ញុំមានឋានៈទាបជាអ្នកបម្រើរបស់លោកក្តី»។

¹⁴នៅពេលបរិភោគអាហារ លោកនិយាយទៅកាន់នាងរស់ថា៖ «អញ្ជើញមកពិសានំប៉័ង ហើយជ្រលក់ដុំនំប៉័ងរបស់នាងមកក្នុងទឹកជ្រលក់នេះទៅ»។ នាងរស់អង្គុយជិតពួកអ្នកច្រូត ហើយលោកហុចលាជទៅឲ្យនាង នាងហូបរហូតឆ្អែត ហើយទុលលាជដែលនៅសល់នោះផង។

¹⁵បន្ទាប់មក នាងក៏ក្រោកឡើងរើសស្រូវទៀត លោកបូអូសបានបញ្ជាអ្នកបម្រើប្រុសៗរបស់គាត់ថា៖ «ទុកឲ្យនាងរើសស្រូវនៅកន្លែងដែលមានកណ្តាប់ស្រូវផង កុំឃាត់នាងអី។¹⁶ហើយក៏ទម្លាក់កួរស្រូវខ្លះពីកណ្តាប់ឲ្យនាងផង កុំបន្ទោសនាងអី»។

¹⁷ដូច្នេះ នាងបានរើសកួរស្រូវនៅក្នុងស្រែរហូតដល់ពេលល្ងាច។ ហើយនាងក៏បែនស្រូវដែលនាងបានរើសនោះ បានជិតមួយថាំង។¹⁸នាងបានលើកវាទូលហើយត្រឡប់ទៅភូមិវិញ។ ម្តាយក្មេករបស់នាងបានឃើញស្រូវដែលបានរើសបាន ហើយនាងរស់ក៏បានយកលាជដែលនាងយកពីអាហាររបស់នាងមកឲ្យម្តាយក្មេកដែរ។

¹⁹ម្តាយក្មេករបស់នាងបានសួរនាងថា៖ «តើថ្ងៃនេះកូនបានទៅរើសស្រូវនៅឯណា តើកូនបានទៅធ្វើការនៅទីណា? សូមព្រះប្រទានពរដល់អ្នកដែលបានជួយកូន»។ បន្ទាប់មក នាងរស់ក៏បានប្រាប់ម្តាយក្មេកអំពីម្ចាស់ស្រែដែលនាងបានទៅរើសកួរស្រូវនោះ។ នាងប្រាប់ថា៖ «ម្ចាស់ស្រែដែលកូនបានចូលទៅរើសកួរស្រូវនៅថ្ងៃនេះ គាត់មានឈ្មោះថា បូអូស»។²⁰នាងណាអូមីបានតបទៅកូនប្រសារថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរដល់គាត់ គឺដល់អ្នកដែលមិនបានបោះបង់ភក្តីភាពរបស់គាត់ទាំងចំពោះអ្នកនៅរស់ និងអ្នកដែលបានស្លាប់»។ នាងណាអូមីបានពោលទៅកាន់នាងរស់ទៀតថា៖ «បុរសនេះគឺជាញាតិជិតដិតរបស់យើង គាត់ក៏ជាម្នាក់ដែលមានភារកិច្ចទទួលបន្ទុកថែរក្សាយើង»។

²¹នាងរស់ជាសាសន៍ម៉ូអាប់ពោលថា៖ «គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា នាងត្រូវនៅរើសកួរស្រូវក្បែរស្រីបម្រើរបស់ខ្ញុំ រហូតទាល់តែផុតរដូវចម្រូត»។²²នាងណាអូមីនិយាយទៅនាងរស់ជាកូនប្រសារស្រីរបស់នាងថា៖ «គឺជាការល្អណាស់! ដែលកូននៅរើសស្រូវជាមួយអ្នកស្រីបម្រើរបស់លោក ដូច្នេះ កូននឹងមិនត្រូវគេធ្វើបាប នៅពេលដែលកូនទៅរើសស្រូវក្នុងស្រែដទៃនោះទេ»។

²³ដូច្នេះ នាងរស់ក៏នៅរើសស្រូវជាមួយស្រីបម្រើរបស់លោកបូអូសរហូតទាល់តែផុតរដូវចម្រូត។ នាងរស់បានបន្តរស់នៅជាមួយម្តាយក្មេកបន្តទៅទៀត។

3

¹នាងណាអូមី ម្តាយក្មេករបស់នាងប្រាប់នាងថា៖ «កូនស្រី តើម៉ែមិនគួរនឹងរកកន្លែងមួយសម្រាប់កូន ដែលអាចឲ្យកូនមានសុភមង្គលទេឬ?²លោកបូអូសដែលកូនធ្វើការជាមួយស្រីបម្រើរបស់គាត់នោះ ជាប់ជាសាច់ញាតិនឹងយើងដែរ។ មើល៍! លោកនឹងទៅលានបោកស្រូវនៅយប់នេះដែរ។

³ចូរតុបតែងខ្លួនរបស់កូនឲ្យបានស្អាត លាបទឹកអប់ និងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដ៏ល្អបំផុតរបស់កូន រួចដើរទៅលានដែលគាត់បោកស្រូវ។ ប៉ុន្តែ មិនត្រូវឲ្យគាត់ស្គាល់កូនឡើយរហូតការផឹកស៊ីត្រូវបញ្ចប់។⁴ពេលគាត់ចូលសម្រាន្ត កូនត្រូវចំណាំកន្លែងដែលគាត់សម្រាន្តឲ្យបានច្បាស់ បន្ទាប់មក កូនត្រូវទៅបើកភួយចុងជើងរបស់គាត់ ហើយចូលដេកនៅទីនោះទៅ។ ដូច្នេះ គាត់នឹងប្រាប់កូនថា តើកូនត្រូវធ្វើអ្វី»។⁵នាងរស់តបទៅម្តាយក្មេកថា៖ «កូននឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាងតាមអ្នកម៉ែប្រាប់»។

⁶នាងរស់ក៏ដើរទៅលានបោកស្រូវ និងធ្វើតាមការបង្គាប់របស់ម្តាយក្មេកដែលបានបង្គាប់មកនាង។⁷នៅពេលលោកបូអូស បរិភោគម្ហូបអាហារ និងស្រារួចហើយ គាត់ក៏សប្បាយចិត្ត លោកក៏គេងនៅក្បែរគំនរស្រូវ។ នាងរស់ក៏ចូលលបៗ មកបើកភួយនៅចុងជើងរបស់គាត់ ហើយដេកនៅទីនោះ។

⁸ពេលពាក់កណ្តាលអាធាត្រលោកបូអូសផ្តើមភ្ញាក់ឡើង។ គាត់ប្រែខ្លួន ហើយនៅទីនោះមានស្ត្រីម្នាក់ដេកនៅចុងជើងរបស់គាត់!⁹គាត់សួរថា៖ «តើនាងជាអ្នកណា?» នាងតបថា៖ «នាងខ្ញុំឈ្មោះរស់ ស្រីបម្រើរបស់លោក។ សូមលោកម្ចាស់មេត្តាទទួលនាងខ្ញុំជាភរិយាផង ដ្បិត លោកមានភារកិច្ចទទួលបន្ទុកថែរក្សានាងខ្ញុំស្រាប់ហើយ»។

¹⁰លោកបូអូសតបថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរដល់នាង! នាងបានបង្ហាញភាពស្មោះត្រង់លើសពីលើកមុនទៅទៀត ព្រោះនាងមិនបានទៅតាមបុរសក្មេងៗទោះជាក្រឬមានក្តី។¹¹ឥឡូវនេះ សូមនាងកុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ! អ្វីដែលនាងសុំ នោះខ្ញុំនឹងធ្វើតាមទាំងអស់ ព្រោះមនុស្សក្នុងក្រុងទាំងអស់គេបានដឹងថា នាងជាស្រ្តីថ្លៃថ្នូរ។

¹²ជាការពិតណាស់ដែលខ្ញុំជាអ្នកដែលមានភារកិច្ចទទួលបន្ទុកមើលថែរក្សានាង ប៉ុន្តែ មានបុរសម្នាក់ដែលជាសាច់ញាតិជិតជាងខ្ញុំទៅទៀត។¹³យប់នេះ សូមនាងសម្រាកនៅទីនេះហើយ ចាំព្រឹកស្អែក ប្រសិនបើ គេចង់ទទួលខុសត្រូវលើនាង ឲ្យគេទទួលចុះ។ ប៉ុន្តែ បើគេមិនព្រមទទួលទេ ខ្ញុំមុខជាទទួលខុសត្រូវលើនាងពុំខាន ខ្ញុំសូមសន្យាដោយយកព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅធ្វើជាសាក្សី! សូមនាងសម្រាកនៅទីនេះរហូតដល់ព្រឹកចុះ»។

¹⁴ដូច្នេះ នាងក៏ដេកនៅចុងជើងលោករហូតដល់ព្រឹក ហើយនាងក្រោកតាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ មុនពេលមើលស្គាល់គ្នា។ លោកបូអូសក៏និយាយថា៖ «កុំឲ្យអ្នកណាដឹងថាស្រ្តីបានមកលានបោកស្រូវនេះឡើយ»។¹⁵លោកពោលថា៖ «ចូរដោះអាវធំរបស់នាង ហើយកាន់វាឲ្យជាប់»។ នាងក៏ធ្វើតាម ហើយលោកក៏ចាក់ស្រូវមួយតៅទៅក្នុងអាវធំរបស់នាង ព្រមទាំងជួយលើកឲ្យនាងទូលផង។ បន្ទាប់មកលោកក៏វិលចូលទៅភូមិវិញ។

¹⁶ពេលនាងរស់ទៅដល់ផ្ទះវិញ ម្តាយក្មេកសួរថា៖ «តើយ៉ាងដូចម្តេចហើយកូនស្រី?» នាងក៏ប្រាប់អំពីអ្វីដែលលោកបូអូសបានធ្វើចំពោះនាង។¹⁷នាងប្រាប់ថា៖ «នេះជាស្រូវមួយតៅដែលលោកបានឲ្យមកខ្ញុំ ហើយគាត់បាននិយាយថា នាងមិនត្រូវទៅផ្ទះវិញដៃទទេឡើយ។¹⁸ណាអូមីនិយាយថា៖ «ចូរកូននៅរង់ចាំសិន រហូតទាល់តែដឹងថា ការនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា លោកបូអូសនឹងមិននៅស្ងៀមទេ គាត់នឹងគិតគូររហូតទាល់តែបានសម្រេចនៅថ្ងៃនេះមិនខាន»។

4

¹លោកបូអូសបានទៅដល់ទ្វារក្រុង ហើយអង្គុយនៅទីនោះ។ ពេលនោះបុរសជាញាតិជិតបំផុត ដែលលោកបាននិយាយបានមកដល់។ លោកបូអូសមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «សូមចូលមកហើយអង្គុយទីនេះសិន»។ បុរសនោះបានមកហើយអង្គុយចុះ។²លោកបូអូសបានអញ្ជើញចាស់ទុំនៃក្រុងនេះចំនួនដប់នាក់មក រួចពោលឡើងថា «សូមអញ្ជើញអង្គុយនៅទីនេះសិន»។ ដូច្នេះពួកគេបានអង្គុយចុះ។

³លោកបូអូសមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ញាតិជិតបំផុតនោះថា៖ «បងស្រីណាអូមី ដែលបានត្រឡប់មកពីស្រុកម៉ូអាប់វិញ ហើយគាត់ចង់លក់ដីស្រែដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់បងអេលីម៉ាឡេក។⁴ខ្ញុំគិតថាគួរតែជម្រាបបង សូមឲ្យបងទិញដីស្រែនោះ ដោយមានចាស់ទុំនៅទីនេះជាសាក្សី និងបងប្អូនឯទៀតៗដែលមានវត្តមាននៅទីនេះជួយដឹងឮផង។ ប្រសិនបើបងចង់ទិញ បងទិញចុះ! ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើបងមិនទិញទេ សូមប្រាប់ខ្ញុំឲ្យដឹងផង ព្រោះនៅទីនេះមិនមានអ្នកណាមានសិទ្ធិទិញទេ គឺមានតែបង បន្ទាប់ពីបងគឺខ្ញុំ។ បុរសនោះពោលថា៖ «ខ្ញុំចង់ទិញ»។

⁵លោកបូអូសក៏មានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «នៅថ្ងៃដែលបងទិញដីស្រែពីបងស្រីណាអូមី នោះបងត្រូវតែយកនាងរស់សាសន៍ម៉ូអាប់ធ្វើជាភរិយាដែរ ដើម្បីឲ្យដីនៅតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់បងប្អូនតយើងដែលស្លាប់ទៅហើយនៅ»។⁶សាច់ញាតិនោះក៏ពោលថា៖ «បើដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចទិញបានទេ ព្រោះវាធ្វើឲ្យខូចប្រយោជន៍និងបាត់បង់មរតកផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ប្អូនអាចមានសិទ្ធិទិញយកដីនេះ ប្អូនទិញចុះ»។

⁷កាលដើមឡើយនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលនៅពេលដែលគេទិញទ្រព្យសម្បត្តិ ឬផ្ទេរកម្មសិទ្ធិអ្វីមួយ ពួកគេមានទម្លាប់ដោះស្បែកជើងហុចឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ដើម្បីទុកជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថា គេបានព្រមព្រៀងគ្នា ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល។⁸ដូច្នេះ បុរសជាញាតិជិតបំផុតមានប្រសាសន៍ទៅលោកបូអូសថា៖ «សូមប្អូនទិញវាចុះ!» ហើយលោកក៏ដោះស្បែកជើងរបស់លោក។

⁹លោកបូអូសក៏មានប្រសាសន៍ទៅកាន់ចាស់ទុំនិងមនុស្សទាំងអស់ថា៖ «ថ្ងៃនេះអ្នករាល់គ្នាគឺជាសាក្សី ថាខ្ញុំបានទិញអ្វីៗទាំងអស់ដែលជារបស់បងប្រុសអេលីម៉ាឡេក រួមទាំងអ្វីៗដែលជារបស់គីលីយ៉ូន និងម៉ាឡូន ពីបងស្រីណាអូម៉ី។¹⁰ខ្ញុំក៏សូមយកនាងរស់សាសន៍ម៉ូអាប់ ជាប្រពន្ធរបស់ម៉ាឡូន មកធ្វើជាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំដែល ដើម្បីឲ្យកេរ្ត៍មរតករបស់គាត់នៅតែជារបស់គាត់ដដែល ហើយខ្ញុំនឹងបន្តពូជពង្សឲ្យទាត់ដើម្បីរក្សាឈ្មោះរបស់គាត់ ដើម្បីរក្សាឈ្មោះរបស់គាត់ឲ្យនៅគង់វង្សក្នុងចំណោមបងប្អូនរបស់គាត់និង នៅទ្វារក្រុងនេះតទៅ។

¹¹មនុស្សទាំងអស់ និងចាស់ទុំដែលនៅទីនោះក៏និយាយថា៖ «យើងទាំងអស់គ្នាសាក្សីហើយ! សូមព្រះអម្ចាស់ប្រោសប្រទានឲ្យស្ត្រីដែលចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់លោកបានដូចជានាងរ៉ាជែល និងនាងលេអា គឺដូចជាស្រ្តីទាំងពីរនាក់ដែលបានបង្កើតជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែរ! សូមឲ្យលោកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តុម្ភនៅអេប្រាតា និងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីនៅភូមិបេថ្លេហិម។¹²សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរឲ្យលោក និងនាងមានកូនចៅច្រើន ដូចជាគ្រួសារលោកពេរេស ជាកូនរបស់លោកយូដា និងនាងតាម៉ារដែរ!»

¹³នោះលោកបូអូសបានយកនាងរស់ធ្វើជាភរិយា។ លោកបានរួមរស់នឹងនាង ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យនាងមានផ្ទៃពោះ និងសម្រាលបានកូនប្រុសមួយ។¹⁴ពួកស្រ្តីៗនិយាយទៅកាន់នាងណាអូមីថា៖ «សូមអរព្រះគុណព្រះអម្ចាស់ ដែលបានប្រទានចៅប្រុសមកឲ្យនាង ដោយមិនបានទុកឲ្យនាងរស់នៅដោយមិនមានសាច់ញាតិ។ សូមឲ្យចៅរបស់អ្នកមានឈ្មោះល្បីក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល។¹⁵សូមឲ្យចៅនេះស្តារជីវិតរបស់អ្នកឲ្យមានសុភមង្គលឡើងវិញ ដ្បិត កូននេះបានកើតពីកូនប្រសារដែលនាងស្រឡាញ់ ជាកូនដែលប្រសើរជាងកូនប្រុសប្រាំពីរនាក់ទៅទៀត។

¹⁶នាងណាអូមីយកទារក ទៅផ្តេកនៅក្នុងដើមទ្រូងរបស់គាត់ ហើយបីបាច់ថែរក្សាទារកនោះ។¹⁷ស្ត្រីអ្នកជិតខាងទាំងនោះបានពោលថា៖ «នាងណាអូមីមានកូនប្រុសមួយ»។ គេហៅគាត់ថា៖ «អូបេឌ»។ លោកអូបេឌនេះហើយជាឪពុករបស់លោកអ៊ីសាយ ដែលជាបិតារបស់ព្រះបាទដាវីឌ។

¹⁸នេះជាពូជពង្សលោកពេរេស លោកពេរេសជាឪពុកលោកហេតស្រុន¹⁹លោកហេតស្រុនជាឪពុកលោករ៉ាម លោករ៉ាមជាឪពុកលោកអមីណាដាប់²⁰លោកអមីណាដាប់ជាឪពុកលោកណាសូន លោកណាសូនជាឪពុកលោកសាលម៉ូន²¹លោកសាលម៉ូនជាឪពុកលោកបូអាស លោកបូអាសជាឪពុកលោកអូបេដ²²លោកអូបេដជាឪពុកលោកអ៊ីសាយ លោកអ៊ីសាយជាឪពុកព្រះបាទដាវីឌ។

១ សាំយូអែល

1

¹មានបុរសម្នាក់ដែលរស់នៅភូមិរ៉ាម៉ាថែម-សូភីម នៃតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម គាត់ឈ្មោះលោកអែលកាណា ជាកូនប្រុសរបស់លោកយេរ៉ូហាំ ជាចៅរបស់លោកអេលីហ៊ូវ ជាចៅទួតរបស់លោកថូហ៊ូវ និងជាចៅលួតរបស់លោកស៊ូភ ជាអ្នកកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម។²លោកមានប្រពន្ធពីរនាក់ ប្រពន្ធទីមួយឈ្មោះនាងហាណា ហើយប្រពន្ធទីពីរឈ្មោះនាងពេនីណា។ នាងពេនីណាមានកូន តែនាងហាណាគ្មានកូនទេ។

³បុរសនេះបានចាកចេញពីក្រុងរបស់គាត់នៅឆ្នាំបន្ទាប់ ដើម្បីទៅថ្វាយបង្គំ និងថ្វាយតង្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវានៅឯស៊ីឡូផង។ កាលនោះ លោកអេលីមានកូនប្រុសពីរនាក់ ម្នាក់ឈ្មោះហូបនី និងម្នាក់ទៀតឈ្មោះភីនេហាស ជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅទីនោះ។⁴កាលថ្ងៃដែលលោកអែលកាណា ត្រូវថ្វាយដង្វាយរៀងរាល់ឆ្នាំបានមកដល់ ហើយលោកតែងឲ្យចំណែកនៃសាច់ខ្លះទៅនាងពីនេណា ភរិយារបស់គាត់ និងកូនប្រុសៗ និងកូនស្រីៗរបស់នាងផងដែរ។

⁵ចំណែកឯនាងហាណាវិញ លោកតែងឲ្យនាងទ្វេដង ពីព្រោះលោកស្រឡាញ់នាងហាណាជាង ថ្វីបើព្រះអម្ចាស់បានខ្ទប់ផ្ទៃនាងមិនឲ្យមានកូនក្តី។⁶គូប្រជែងរបស់នាងបានបង្ករឿងនឹងនាងយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីឲ្យនាងខឹង ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានខ្ទប់ផ្ទៃនាងមិនឲ្យមានកូនបាន។

⁷រៀងរាល់ឆ្នាំនៅពេលនាងធ្វើដំណើរទៅព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ជាមួយគ្រួសាររបស់នាង គូប្រជែងរបស់នាងតែងតែបង្ករឿងដាក់នាងជានិច្ច។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបនាងយំ ហើយមិនទទួលទានអ្វីទាំងអស់។⁸ឯលោកអែលកាណាជាប្តី តែងនិយាយទៅនាងថា ៖ «ហាណា ហេតុអ្វីអូនយំដូច្នេះ? ហេតុអ្វីអូនមិនទទួលទាន? ហេតុអ្វីបានជាចិត្តរបស់អូនមិនរីករាយ? តើបងមិនប្រសើរជាងអូនមានកូនប្រុសដប់នាក់ទេឬអី?»

⁹ក្នុងឱកាសនោះ បន្ទាប់ពីទទួលទានអាហារ និងពិសាទឹកនៅឯសុីឡូរួច នាងហាណាក៏បានក្រោកឡើង។ លោកអេលីជា បូជាចារ្យកំពុងអង្គុយនៅកន្លែងរបស់គាត់ជិតមាត់ទ្វារចូលព្រះវិហារ របស់ព្រះអម្ចាស់នៅពេលនោះ។¹⁰នាងតូចចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយនាងបានទូលអង្វរដល់ព្រះអម្ចាស់ទាំងទឹកភ្នែកហូរយ៉ាងជូរចត់។

¹¹នាងបានស្បថដោយនិយាយថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវាអើយ បើព្រះអង្គទតមកខ្ញុំម្ចាស់ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គដែលកំពុងមានទុក្ខនេះ សូមព្រះអង្គនឹកដល់ខ្ញុំម្ចាស់ សូមកុំភ្លេចខ្ញុំម្ចាស់ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គឡើយ ប៉ុន្តែ សូមប្រទានកូនប្រុសមួយដល់ ខ្ញុំម្ចាស់វិញ នោះខ្ញុំម្ចាស់នឹងយកកូននោះមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ដើម្បីបម្រើព្រះអង្គអស់មួយជីវិត ហើយសក់របស់កូននោះនឹងមិនត្រូវកាត់ ឬកោរឡើយ»។

¹²ខណៈនាងនៅតែទូលនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៅឡើយ លោកអេលីបានសម្លឹងមើលមាត់របស់នាង។¹³នាងហាណាបាននិយាយនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង បបូរមាត់របស់នាងហើបតិចៗ ប៉ុន្តែ មិនឮសម្លេងឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបលោកអេលីបានគិតថា នាងស្រវឹង។¹⁴លោកអេលីបានមានប្រសាសន៍ទៅនាងថា៖ «តើនាងនៅស្រវឹងដល់កាលណាទៀត? ចូរឈប់ផឹកស្រាទៅ»។

¹⁵នាងហាណាបានតបថា៖ «ទេ លោកម្ចាស់ នាងខ្ញុំជាស្ត្រីរងទុក្ខ។ នាងខ្ញុំមិនស្រវឹង ក៏ពុំបានសេពសុរាដែរ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគ្រាន់តែទូលថ្វាយព្រះអម្ចាស់នូវភាពតានតឹងនៃព្រលឹងនាងខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។¹⁶សូមកុំគិតអ្វីអាក្រក់ចំពោះនាងខ្ញុំឡើយ នាងខ្ញុំបាននិយាយចេញពីកង្វល់ដ៏លើសលប់របស់នាងខ្ញុំចេញមកទេតើ»។

¹⁷ក្រោយមក លោកអេលីក៏បានឆ្លើយដោយនិយាយថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅវិញដោយសុខសាន្តចុះ សូមព្រះជាម្ចាស់នៃអុីស្រាអែលប្រទានតាមសំណូមពរដែលនាងបានទូលសុំពីព្រះអង្គចុះ»។¹⁸រួចនាងតបថា៖ «សូមឲ្យនាងខ្ញុំទទួលក្តីមេត្តានៅចំពោះមុខលោកផងចុះ»។ បន្ទាប់មកនាងក៏ចេញទៅ ហើយទទួលទាន ទឹកមុខរបស់នាងស្រស់បស់ គ្មានទុក្ខព្រួយទៀតទេ។

¹⁹ពួកគេបានក្រោកពីព្រឹកព្រលឹម ហើយបានថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ រួចបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួកគេវិញនៅឯរ៉ាម៉ា។ លោកអែលកាណា បានរួមរស់ជាមួយនាងហាណា ជាប្រពន្ធ ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏បាននឹកចាំពីនាង។²⁰គ្រានោះក៏មកដល់ នាងហាណាបានមានផ្ទៃពោះ ហើយសម្រាលបានកូនប្រុសមួយ។ នាងបានហៅឈ្មោះកូននោះថា សាំយូអែល ដោយពោលថា៖ «ដោយព្រោះខ្ញុំបានទូលសុំកូននេះពីព្រះអម្ចាស់»។

²¹ជាថ្មីម្តងទៀត លោកអែលកាណាព្រមទាំងអ្នកផ្ទះរបស់លោកបាន ធ្វើដំណើរទៅថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ជាតង្វាយប្រចាំឆ្នាំ ហើយដើម្បីលាបំណន់របស់លោក។²²ប៉ុន្តែ នាងហាណាពុំបានទៅទេ ដោយនាងបានប្រាប់ទៅប្តីរបស់នាងថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនទៅទេ រហូតដល់កូននេះផ្តាច់ដោះសិន ទើបខ្ញុំយកកូនឡើងទៅដែរ ដូច្នេះ កូននេះនឹងបាននៅទីនោះជាមួយព្រះអម្ចាស់ជារៀងរហូត»។²³លោកអែលកាណាជាប្តីបានតបទៅនាងវិញថា៖ «ចូរធ្វើអ្វីដែលអូនគិតថាល្អចុះ។ ចូររង់ចាំរហូតដល់ផ្តាច់ដោះកូនចុះ ហើយសូមឲ្យព្រះអម្ចាស់សម្រេចតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ»។ ដូច្នេះ នាងក៏បាននៅ រួចមើលថែកូនប្រុសរបស់នាងរហូតដល់ផ្តាច់ដោះ។

²⁴ពេលនាងបានផ្តាច់ដោះកូន នាងក៏បានយកកូននោះតាម រួមទាំងកូនគោឈ្មោល៣ខួបទៅជាមួយ និងអាហារមួយថាំង ស្រាទំពាំងបាយជូរមួួយដបផង។ រួចបានធ្វើដំណើរទៅព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នៅឯស៊ីឡូ។ ពេលនោះកូននៅតូចនៅឡើយ។²⁵គេក៏បានយកកូនគោទៅសម្លាប់ ហើយយកកូននោះទៅជូនលោកអេលី។

²⁶នាងបាននិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ ដូចលោកម្ចាស់នៅមានជីវិតនៅឡើយ គឺនាងខ្ញុំនេះហើយជាស្ត្រីដែលបានឈរជិតលោកហើយទូលអង្វរទៅព្រះអម្ចាស់។²⁷គឺទូលសុំកូននេះ ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានមកតាមពាក្យរបស់នាងខ្ញុំ²⁸ខ្ញុំក៏យកកូននេះមកឲ្យនៅជាមួយព្រះអម្ចាស់អស់មួយជីវិតដែរ»។ បន្ទាប់មក លោកក៏បានថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់នៅទីនោះ។

2

¹នាងហាណាបានអធិស្ឋានដោយនិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យដួងចិត្តខ្ញុំម្ចាស់មានអំណរក្រៃលែង។ ស្នែងរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ត្រូវបានលើកតម្កើងក្នុងព្រះអម្ចាស់។ មាត់របស់ខ្ញុំម្ចាស់អាចបើកឡើងតទល់នឹងសត្រូវរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ ពីព្រោះខ្ញុំម្ចាស់មានអំណរក្នុងសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះអង្គ។

²គ្មាននរណាបរិសុទ្ធដូចព្រះអម្ចាស់ឡើយ គឺគ្មាននរណាដូចទ្រង់ឡើយ ហើយក៏គ្មានថ្មដាណាដូចព្រះជាម្ចាស់របស់យើងដែរ។

³ចូរកុំឲ្យមានអំនួតអួតបំបោងទៀតទៅ ក៏កុំពោលពាក្យក្រអឺតក្រទមចេញពីមាត់ផងដែរ។ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់គឺជាព្រះដែលជ្រាបគ្រប់ទាំងអស់ ហើយព្រះអង្គនឹងវាល់ទៅតាមអំពើដែលបានប្រព្រឹត្ត។⁴ធ្នូរបស់អ្នកខ្លាំងពូកែព្រះអង្គនឹងកាច់បំបាក់ តែព្រះអង្គបំពាក់កម្លាំងដូចក្រវ៉ាត់ចង្កេះដល់អ្នកដែលភ្លាត់ដួលវិញ។

⁵អ្នកដែលធ្លាប់ឆ្អែតបែរជាខ្វះខាតស្វែងរកអាហារ រីឯអ្នកដែលឃ្លានវិញនឹងបានចម្អែតក្រពះ។ សូម្បី ស្ត្រីអារអាចសម្រាលបានកូនប្រាំពីរនាក់ ឯស្ត្រីដែលមានកូនជាច្រើន នឹងទៅជាស្លោកស្រពោនវិញ។

⁶ព្រះអម្ចាស់ដកជីវិត ហើយព្រះអង្គក៏ជាអ្នកប្រទានជីវិតដែរ។ ព្រះអង្គយកគេទៅស្ថានមនុស្សស្លាប់ ហើយក៏ជាអ្នកលើកគេពីស្លាប់បានដែរ។⁷ព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យអ្នកមានទៅជាក្ររហាម ហើយលើកអ្នកខ្វះខាតឲ្យទៅជាមាន។ ព្រះអង្គជាអ្នកបន្ទាប និងជាអ្នកដែលលើកគេឡើង។

⁸ព្រះអង្គលើកអ្នកទាល់ក្រចេញពីធូលីដី។ ព្រះអង្គលើកអ្នកក្រខ្សត់ពីគំនរផេះ ហើយដាក់ឲ្យគេអង្គុយជាមួយអ្នកមានអំណាច ព្រមទាំងគ្រងរាជ្យលើកន្លែងដ៏កិត្តិយសផង។ ដ្បិត សសរគ្រឹះផែនដីជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គបានតាំងពិភពលោកនៅលើគ្រឹះនេះ។

⁹ព្រះអង្គនឹងការពារជើងមនុស្សស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ មនុស្សអាក្រក់នឹងត្រូវវេទនាក្នុងភពសូន្យសុង ពីព្រោះគ្មានអ្នកណាទទួលជ័យជម្នះដោយកម្លាំងបាយឡើយ។

¹⁰អស់អ្នកដែលប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់នឹងត្រូវបែកជាចំណែកតូចៗ ដ្បិត ព្រះអង្គនឹងបញ្ជាឲ្យរន្ទះបាញ់ប្រឆាំងនឹងអ្នកទាំងនោះពីស្ថានសួគ៌។ ព្រះអម្ចាស់នឹងជំនុំជម្រះរហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃផែនដី ព្រះអង្គនឹងប្រទានអំណាចដល់ស្តេច ដែលព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងអភិសេក»។

¹¹ក្រោយមកលោកអែលកាណាក៏បានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់លោកនៅឯរ៉ាម៉ា។ ឯកុមារតូចបាននៅបម្រើព្រះអម្ចាស់ជាមួយនឹងលោកបូជាចារ្យអេលីនៅទីនោះ។

¹²ពេលនេះកូនប្រុសៗរបស់លោកអេលីជាមនុស្សគ្មានបានការ។ ពួកគេពុំស្គាល់ព្រះអម្ចាស់ទេ។¹³តាមទម្លាប់របស់ពួកបូជាចារ្យជាមួយប្រជាជនគឺដូច្នេះ នៅពេលមានអ្នកណា យកយញ្ញបូជាមកថ្វាយ បាវបម្រើរបស់បូជាចារ្យចូលមកទាំងមានសមមុខបីនៅនឹងដៃ ខណៈកំពុងចម្អិនសាច់នោះ។¹⁴បាវនោះយកសមចាក់ក្នុងខ្ទះ ឆ្នាំង ថ្លាង ឬកំសៀវនោះ រួចចាក់សាច់នឹងសមយកទៅជាចំណែករបស់បូជាចារ្យទាំងអស់នោះ។ ពួកគេធ្វើដូច្នេះចំពោះជនជាតិអុីស្រាអែលដែលយកតង្វាយមកសុីឡូនោះគ្រប់ៗគ្នា។

¹⁵ការនោះកាន់តែអាក្រក់ឡើង គឺមុនពេលគេដុតខ្លាញ់ នោះបាវរបស់បូជាចារ្យបានចូលមក ហើយនិយាយទៅបុរសដែលកំពុងថ្វាយយញ្ញបូជាថា៖ «ចូរឲ្យសាច់ដែលត្រូវអាំងនោះមកបូជាចារ្យឯណេះ ព្រោះលោកនឹងមិនទទួលសាច់ដែលបានស្ងោររួចពីអ្នកទេ ប៉ុន្តែ លោកទទួលតែសាច់ឆៅប៉ុណ្ណោះ»។¹⁶បើបុរសនោះនិយាយថា៖ «គេត្រូវតែដុតខ្លាញ់ជាមុនសិន រួចសូមលោកយកតាមចិត្តចុះ»។ នោះបាវរបស់បូជាចារ្យនឹងនិយាយថា៖ «ទេ ចូរឲ្យសាច់នោះមកយើងឥឡូវនេះ បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងប្រើកម្លាំងបាយទាំងបង្ខំ»។¹⁷អំពើបាបរបស់ពួកគេកាន់តែអាក្រក់ឡើងៗនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដោយពួកគេបានបន្ថោកតង្វាយរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁸ឯកុមារសាំយូអែលបាននៅបម្រើព្រះអម្ចាស់ ដោយស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯកជាមួយនឹងអាវអេផូដផង។¹⁹រៀងរាល់ឆ្នាំម្តាយរបស់កុមារបានធ្វើរ៉ូបតូចឲ្យ គឺនៅពេលដែលនាងបានឡើងមកថ្វាយយញ្ញបូជាប្រចាំឆ្នាំជាមួយប្តីរបស់នាង។

²⁰លោកអេលីបានឲ្យពរលោកអែលកាណា និងប្រពន្ធដោយប្រសាសន៍ថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យអ្នកមានកូនថែមទៀតតាមរយៈស្ត្រីនេះ ពីព្រោះតែការទូលសូមរបស់នាងដែលបានធ្វើចំពោះព្រះអម្ចាស់»។ ក្រោយមក ពួកគេក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ខ្លួនវិញ។²¹ព្រះអម្ចាស់បានជួយនាងហាណាម្តងហើយម្តងទៀត នាងក៏មានផ្ទៃពោះថែមទៀត។ នាងបានបង្កើតកូនប្រុសបីនាក់ និងកូនស្រីពីរនាក់ទៀត។ ឯកុមារសាំយូអែលក៏បានចម្រើនវ័យនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ដែរ។

²²ពេលនោះ លោកអេលីកាន់តែចាស់ គាត់បានឮអំពីទង្វើអាក្រក់របស់កូនៗគាត់ចំពោះជនជាតិអីុស្រាអែលទាំងអស់ ហើយនិងអំពើដែលពួកគេបានដេកជាមួយស្រីៗដែលបម្រើនៅឯច្រកទ្វារចូលទៅកាន់ព្រះពន្លា។²³គាត់បានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកគេធ្វើដូច្នេះ? យើងបានឮអំពើទាំងប៉ុន្មានដែលពួកឯងបានប្រព្រឹត្តពីមនុស្សទាំងអស់នេះ»។²⁴ទេ កូនអើយ អ្វីដែលយើងបានឮពីពួកឯងនោះ មិនល្អទេ។ ពួកឯងធ្វើឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់លែងស្តាប់តាមហើយ។

²⁵«បើម្នាក់ប្រព្រឹត្តបាបចំពោះម្នាក់ទៀត នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងជំនុំជម្រះឲ្យ ប៉ុន្តែ បើម្នាក់ប្រព្រឹត្តបាបប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់វិញ តើនរណាជាអ្នករកខុសត្រូវឲ្យ?» ទោះយ៉ាងណា ពួកគេមិនស្តាប់តាមឪពុករបស់ពួកគេដែរ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់ចង់សម្លាប់ពួកគេហើយ។²⁶រីឯកុមារសាំយូអែលក៏បានចម្រើនវ័យ ហើយថែមទាំងបានគាប់ព្រះទ័យដល់ព្រះអម្ចាស់ និងចំពោះមនុស្សផងដែរ។

²⁷មានមនុស្សរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចូលមកឯលោកអេលី ហើយមានប្រសាន៍ទៅគាត់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូចតទៅ៖ តើយើងមិនបានសម្តែងខ្លួនយើងដល់ដូនតារបស់ឯង ខណៈពួកគេស្ថិតនៅស្រុកអេសីុប ជាទាសកររបស់ស្តេចផារ៉ោនទេឬអី?²⁸យើងបានជ្រើសរើសឯងពីកុលសម្ព័ន្ធអីុស្រាអែលទាំងអស់ឲ្យធ្វើជាបូជាចារ្យរបស់យើង គឺឲ្យបម្រើអាសនារបស់យើង ហើយដុតគ្រឿងក្រអូប ទាំងពាក់អាវអេផូដនៅចំពោះមុខយើងផង។ យើងបានផ្តល់ចំណែកនៃយញ្ញបូជាទាំងអស់ដែលប្រជាជនអីុស្រាអែលបានយកមកឲ្យយើងជាមួយនឹងភ្លើងដល់ដូនតារបស់ឯង។

²⁹ចុះហេតុដូចម្តេចបានជាឯងប្រមាថយញ្ញបូជា និងតង្វាយដែលយើងបានតម្រូវឲ្យមាននៅក្នុងដំណាក់របស់យើងដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាឯងលើកកូនប្រុសៗខ្ពស់ជាងយើង ដោយយកខ្លាញ់ និងចំណែកដ៏ល្អបំផុតនៃតង្វាយដែលប្រជាជនអីុស្រាអែលយកមកឲ្យយើងមកទុកខ្លួនឯង។³⁰នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អីុស្រាអែល យើងបានសន្យាថា គ្រួសាររបស់ឯង និងដូនតារបស់ឯងត្រូវដើរចំពោះយើងជារៀងរហូត។ ប៉ុន្តែ ពេលនេះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូចតទៅ យើងលុបចោលសេចក្តីសន្យានេះហើយ ព្រោះយើងផ្តល់កិត្តិយសដល់អស់អ្នកដែលគោរពយើង ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាដែលមិនគោរពយើង យើងនឹងឈប់នឹកនាអ្នកនោះវិញដែរ។

³¹មើល គ្រាមួយនឹងមកដល់ គឺយើងនឹងធ្វើឲ្យកម្លាំងរបស់ឯង និងគ្រួសារឯងថមថយ ហើយគ្រួសាររបស់ឯងក៏ត្រូវបន្ថយអាយុផងដែរ។³²ឯងនឹងឃើញតែសេចក្តីទុក្ខព្រួយនៅក្នុងដំណាក់របស់យើង។ អ្វីៗដែលល្អនឹងត្រូវប្រទានឲ្យដល់កូនចៅអុីស្រាអែល ឯគ្រួសាររបស់ឯងនឹងលែងមានមនុស្សចាស់ទៀតហើយ។³³អស់អ្នកដែលយើងមិនបានកាត់ចេញពីអាសនារបស់យើង យើងនឹងឲ្យភ្នែករបស់គេទៅជាអន់ គេនឹងជួបតែការបាក់ទឹកចិត្តនៅក្នុងជីវិត។ ឯកូនចៅដែលកើតមកទៀតក្នុងគ្រួសាររបស់ឯងនឹងត្រូវស្លាប់។

³⁴នេះជាទីសម្គាល់សម្រាប់អ្នក គឺវានឹងកើតទៅលើកូនប្រុសទាំងពីររបស់ឯង គឺហូបនី និងភីនេហាស។ ពួកគេទាំងពីរនឹងស្លាប់ក្នុងថ្ងៃតែមួយ។³⁵ឯយើង យើងនឹងលើកបូជាចារ្យដ៏ស្មោះត្រង់មួយរូបសម្រាប់យើង គេនឹងធ្វើតាមអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្ត និងព្រលឹងរបស់យើង។ យើងនឹងឲ្យគ្រួសាររបស់គេរឹងមាំ ហើយគេនឹងបម្រើដល់ស្តេចដែលយើងបានតាំងឡើងជារៀងរហូត។

³⁶អ្នកណាដែលនៅមានជីវិតពីក្នុងគ្រួសាររបស់ឯងនឹងមកលត់ជង្គង់នៅមុខអ្នកនោះដើម្បីសុំប្រាក់ និងអាហារពីអ្នកនោះដោយនិយាយថា៖ «សូមទុកឲ្យខ្ញុំធ្វើជាបូជាចារ្យម្នាក់ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងមានអាហារបរិភោគ»។

3

¹កុមារសាំយូអែលបានបម្រើព្រះអម្ចាស់ជិតលោកអេលី។ នៅគ្រានោះ ព្រះអម្ចាស់កម្រមានព្រះបន្ទូល ហើយក៏កម្របើកឲ្យព្យាការីឃើញនិមិត្តអ្វីដែរ។²ពេលនោះ ភ្នែករបស់លោកអេលីចុះអន់ថយមើលមិនច្បាស់ទេ លោកបានសម្រាកនៅលើគ្រែរបស់លោក។³ចង្កៀងរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនទាន់រលត់នៅឡើយ ហើយកុមារសាំយូអែលកំពុងគេងនៅក្នុងព្រះវិហារនៃព្រះអម្ចាស់ ជាកន្លែងដែលបានតម្កល់ហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់។⁴ព្រះអម្ចាស់បានហៅកុមារសាំយូអែល ហើយកុមារសាំយូអែលបានតបវិញថា៖ «បាទ»។

⁵កុមារសាំយូអែលក៏បានរត់ទៅឯលោកអេលីទាំងនិយាយថា៖ «បាទ ខ្ញុំមកដល់ហើយលោកតា»។ លោកអេលីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តាមិនបានហៅឯងទេ ចូរទៅគេងវិញចុះ»។ រួចកុមារសាំយូអែលបានត្រឡប់ទៅគេងវិញ។⁶ព្រះអម្ចាស់បានហៅម្តងទៀតថា៖ «សាំយូអែល»។ កុមារសាំយូអែលក៏បានក្រោកឡើងរត់ទៅរកលោកអេលីទាំងនិយាយថា៖ «បាទលោកតា ខ្ញុំមកដល់ហើយ»។ លោកអេលីបានឆ្លើយវិញថា៖ «យើងមិនបានហៅឯងទេ កូនប្រុសអើយ ចូរទៅគេងវិញចុះ»។

⁷ពេលនោះកុមារសាំយូអែលមិនធ្លាប់ជួបព្រះអម្ចាស់ទេ ហើយក៏មិនធ្លាប់ទទួលសារអ្វីពីព្រះអម្ចាស់បើកសម្តែងដល់ខ្លួនដែរ។⁸ព្រះអម្ចាស់បានហៅកុមារសាំយូអែលជាលើកទីបី រួចកុមារសាំយូអែលក៏បានក្រោកឡើងម្តងទៀត ហើយរត់ទៅលោកអេលីដោយនិយាយថា៖ «បាទលោកតា ខ្ញុំមកដល់ហើយ»។ នោះលោកអេលីយល់ឃើញថា គឺព្រះអម្ចាស់បានហៅក្មេងប្រុសនេះហើយ។

⁹រួចលោកអេលីបានប្រាប់កុមារសាំយូអែលថា ចូរទៅគេងវិញចុះ បើមានឮសម្លេងហៅឯងម្តងទៀត ឯងត្រូវឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមមានព្រះបន្ទូលមក ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គកំពុងចាំស្តាប់ហើយ»។ ដូច្នេះ កុមារសាំយូអែលក៏បានវិលទៅគេងវិញនៅកន្លែងរបស់ខ្លួន។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់ក៏បានយាងមកគង់នៅទីនោះ ព្រះអង្គបានហៅដូចលើកមុនៗថា៖ «សាំយូអែល សាំយូអែលអើយ»។ នោះ កុមារសាំយូអែលបានទូលតបវិញថា៖ «សូមមានព្រះបន្ទូលមក ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គកំពុងចាំស្តាប់ហើយ»។¹¹ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលទៅកុមារសាំយូអែលថា មើល យើងនឹងធ្វើឲ្យហេតុការណ៍ដ៏រន្ធត់មួយកើតឡើងនៅពេលដែលត្រចៀកគ្រប់គ្នាបានឮ។

¹²នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងប្រព្រឹត្តទាស់នឹងអេលីតាមអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលយើងបាននិយាយអំពីក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ គឺតាំងពីចាប់ផ្តើមរហូតដល់ទីបញ្ចប់។¹³យើងធ្លាប់បានប្រាប់គាត់រួចហើយ ថាយើងនឹងជំនំុជម្រះគ្រួសាររបស់គាត់ គឺដោយសារអំពើបាបដែលគាត់បានដឹងច្បាស់រួចមកហើយ កូនប្រុសៗរបស់គាត់បាននាំបណ្តាសាមកដាក់លើខ្លួនឯង ហើយគាត់ក៏ពុំបានបញ្ឈប់ពួកគេទេ។¹⁴ដោយព្រោះតែការនេះហើយ យើងបានស្បថចំពោះគ្រួសាររបស់អេលីថា បាបរបស់គ្រួសារគាត់នឹងមិនអាចអត់ឱនឲ្យដោយយញ្ញបូជា ឬដោយតង្វាយណាមួយបានឡើយ»។

¹⁵កុមារសាំយូអែលបានគេងលង់លក់រហូតដល់ព្រឹក បន្ទាប់មក ភ្ញាក់ឡើងកុមារបានបើកទ្វារព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ប៉ុន្តែកុមារសាំយូអែល ខ្លាចមិនហ៊ាននិយាយប្រាប់លោកអេលីអំពីនិមិត្តដែលបានឃើញនោះទេ។¹⁶ក្រោយមក លោកអេលីបានហៅកុមារសាំយូអែលហើយសួរថា៖ «សាំយូអែល កូនអើយ»។ កុមារសាំយូអែលក៏បានតបវិញថា៖ «បាទលោកតា»។

¹⁷គាត់បានសួរថា៖ «តើព្រះអង្គបានមានបន្ទូលអ្វីខ្លះមកឯង? កុំលាក់បាំងនឹងតាឲ្យសោះ។ បើឯងលាក់នឹងតានូវពាក្យណាមួយដែលព្រះអង្គបានមានបន្ទូលនឹងឯង សូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រព្រឹត្តចំពោះឯងដូច្នោះ ហើយរឹតតែលើសនោះទៀតចុះ»។¹⁸កុមារសាំយូអែលបានប្រាប់គាត់គ្រប់យ៉ាង គឺមិនលាក់បាំងអ្វីឡើយ។ លោកអេលីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ សូមឲ្យព្រះអង្គប្រព្រឹត្តតាមតែព្រះអង្គគាប់ព្រះហប្ញទ័យចុះ»។

¹⁹សាំយូអែលបានចម្រើឡើង ហើយព្រះអង្គគង់ជាមួយ ទាំងធ្វើឲ្យសេចក្តីដែលបានថ្លែងទុកនោះកើតឡើងទាំងអស់។²⁰ជនជាតិអុីស្រាអែលទាំងអស់ ចាប់តាំងពីក្រុងដាន់រហូតដល់ក្រុងបៀរសេបា សុទ្ធតែបានដឹងថា សាំយូអែលគឺជាព្យាការីដែលព្រះអម្ចាស់បានរើសតាំង។²¹ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកនៅឯសុីឡូម្តងទៀត គឺព្រះអង្គបានសម្តែងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គដល់លោកសាំយូអែលនៅឯងសុីឡូនោះ។

4

¹ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះតាមរយៈលោកសាំយូអែលបានទៅដល់អុីស្រាអែលទាំងអស់។ គ្រានោះ អុីស្រាអែលបានចេញទៅច្បាំងនឹងពួកជនជាតិភីលីស្ទីន។ ពួកគេបានបោះជំរំទ័ពនៅឯអេបេនអេសុើរ ហើយពួកជនជាតិភីលីស្ទីនក៏បោះជំរំទ័ពនៅឯអាផេកដែរ។²ពួកភីលីស្ទីនបានរៀបជួរទ័ពដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងអុីស្រាអែល។ ការប្រយុទ្ធគ្នាក៏កើតឡើង អុីស្រាអែលបានចាញ់ទ័ពភីលីស្ទីន ហើយបានបាត់បង់ជីវិតអស់បួនពាន់នាក់នៅឯសមរភូមិ។

³អ្នកដែលរួចពីស្លាប់បានមកជំរំវិញ ពួកចាស់ទុំរបស់អុីស្រាអែលបាននិយាយថា «ហេតុអ្វីព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យយើងចាញ់នៅចំពោះមុខពួកភីលីស្ទីនថ្ងៃនេះ? ចូរយើងយកហឹបនៃសម្ពន្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់ពីសុីឡូមកទីនេះ ដើម្បីឲ្យហឹបនោះនៅជាមួយពួកយើង ហើយយើងនឹងសុវត្ថិភាព រួចពីកណ្តាប់ដៃសត្រូវរបស់យើង»។⁴ដូច្នេះ គេក៏បញ្ជូនមនុស្សទៅឯសីុឡូ ពួកគេបាននាំយកហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវាដែលគង់ពីលើចេរូប៊ីន។ កូនប្រុសទាំងពីររបស់លោកអេលី គឺហូបនី និងភីនេហាស ក៏មកជាមួយហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។

⁵នៅពេលហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ជំរំហើយ ទ័ពអុីស្រាអែលទាំងអស់បានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ខ្ទរផែនដី។⁶ពេលទ័ពភីលីស្ទីនបានឮសម្លេងស្រែកដូច្នេះ ពួកគេបាននិយាយគ្នាថា៖ «តើសម្រែករបស់ពួកសាសន៍ហេព្រេីរក្នុងជំរំនោះមានន័យដូចម្តេច»? បន្ទាប់មក ពួកគេបានដឹងថា ហឹបនៃព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ជំរំហើយ។

⁷ពួកទ័ពភីលីស្ទីនបានភ័យខ្លាចជាខ្លាំងដោយនិយាយថា៖ «ព្រះរបស់ពួកវាបានមកដល់ជំរំហើយ»។ ខ្លះថា៖ «វេទនាហើយយើង! មិនដែលធ្លាប់មានដូច្នេះពីមុនទេ!⁸វេទនាហើយយើង! តើអ្នកណានឹងការពារពួកយើងពីអំណាចនៃព្រះដ៏ខ្លាំងក្លាទាំងនោះទៅ? ដ្បិត ព្រះទាំងនោះហើយ ដែលបានវាយប្រហារពួកអេសុីបឲ្យវិនាសដោយគ្រោះកាចផ្សេងៗនៅឯវាលរហោស្ថាន។⁹ចូរមានកម្លាំងឡើង អូហ៎ ទ័ពភីលីស្ទីន បើមិនដូច្នោះទេ អ្នករាល់គ្នានឹងទៅជាទាសកររបស់ជនជាតិហេព្រើរ ដូចដែលពួកគេធ្លាប់ជាទាសករមិនខាន ចូររឹងប៉ឹងឡើង ហើយចេញទៅប្រយុទ្ធចុះ»។

¹⁰ទ័ពភីលីស្ទីនបានចេញមកប្រយុទ្ធ ហើយវាយទ័ពអុីស្រាអែលឲ្យចាញ់។ ពួកគេបានរត់បាក់ទ័ពទៅតាមផ្ទះរៀងៗខ្លួន មានទ័ពជាច្រើនទៀតត្រូវបានសម្លាប់ គឺមានទ័ពថ្មើជើងរបស់អុីស្រាអែលបីម៉ឺននាក់បានស្លាប់។¹¹ឯហឹបនៃព្រះជាម្ចាស់ក៏ត្រូវរិបអូស ហើយកូនប្រុសទាំងពីររបស់លោកអេលី គឺហូបនី និងភីនេហាស បានស្លាប់នៅទីនោះផងដែរ។

¹²មានបុរសម្នាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនដែលរួចជីវិតពីសមរភូមិបានរត់មកដល់សុីឡូនៅថ្ងៃដដែលនោះ ទាំងសម្លៀកបំពាក់រហែកហើយក្បាលប្រលាក់។¹³ពេលមកដល់នោះ លោកអេលីកំពុងតែអង្គុយនៅលើកៅអីរបស់លោកនៅជិតផ្លូវដើម្បីចាំមើល ពីព្រោះចិត្តរបស់គាត់អន្ទះអន្ទែងនឹងហឹបនៃព្រះជាម្ចាស់ណាស់។ ពេលបុរសនោះបានចូលដល់ទីក្រុង ក៏រៀបរាប់នូវហេតុការណ៍ ហើយអ្នកក្រុងទាំងមូលក៏បានស្រែកយំទាំងអស់គ្នា។

¹⁴ពេលលោកអេលីបានឮសម្រែកឡើងខ្លាំង លោកបាននិយាយថា «តើសម្រែកត្រហោយំនេះមានន័យដូចម្តេច?» បុរសនោះបានរត់ប្រញាប់មកឯលោកអេលី ដើម្បីប្រាប់គាត់។¹⁵ពេលនោះលោកអេលី មានអាយុកៅសិបប្រាំបីឆ្នាំហើយ ភ្នែករបស់លោកងងឹត គាត់មើលមិនឃើញទេ។

¹⁶បុរសនោះបាននិយាយទៅលោកអេលីថា៖ «ខ្ញុំជាម្នាក់ដែលបានរត់រួចពីសមរភូមិ។ ខ្ញុំបានគេចរួចខ្លួននៅថ្ងៃនេះ»។ លោកអេលីបានសួរថា៖ «តើវាកើតឡើងយ៉ាងដូចម្តេច កូនប្រុសអើយ?»¹⁷បុរសដែលនាំដំណឹងនោះបានប្រាប់វិញថា៖ «ទ័ពអុីស្រាអែលបានរត់បាក់ទ័ពពីទ័ពភីលីស្ទីន។ ហើយថែមទាំងបានបាត់បង់ជីវិតយ៉ាងសម្បើមផង។ ឯកូនប្រុសទាំងពីររបស់លោក គឺហូបនី និងភីនេហាស ក៏បានស្លាប់ដែរ ហើយហឹបនៃព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានគេរិបអូសយកទៀត»។

¹⁸ខណៈបុរសនោះនិយាយអំពីហឹបនៃព្រះអម្ចាស់ នោះលោកអេលីក៏បានធ្លាក់ផ្ងាក្រោយពីកៅអីរបស់លោកនៅជិតក្លោងទ្វារ។ ករបស់គាត់បានបាក់ ហើយក៏ស្លាប់ ដោយព្រោះលោកចាស់ និងធ្ងន់ផង។ លោកបានដឹកនាំជនជាតិអុីស្រាអែលអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំមកហើយ។

¹⁹ពេលនោះ កូនប្រសារស្រីរបស់លោក ដែលជាប្រពន្ធរបស់ភីនេហាសមានផ្ទៃពោះរៀបនឹងសម្រាល។ នាងបានឮដំណឹងថា ហឹបនៃព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានសត្រូវរឹបអូស ហើយឪពុកក្មេក និងប្តីបានស្លាប់ទៀត នោះនាងបានលុតជង្គង់ចុះរួចក៏សម្រាលកូន រូបកាយរបស់នាងមានការឈឺចាប់ក្រៃលែងនៅពេលនោះ។²⁰ខណៈនាងជិតដាច់ខ្យល់ស្លាប់ មានស្ត្រីៗមកមើល ហើយនិយាយទៅនាងថា៖ «កុំភ័យខ្លាចអ្វី ព្រោះនាងសម្រាលបានកូនប្រុសមួយហើយ»។ ប៉ុន្តែ នាងមិនបានតបតឬយកពាក្យរបស់គេនិយាយមកដាក់ក្នុងចិត្តទេ។

²¹នាងបានដាក់ឈ្មោះកូននោះថា អុីកាបុដ ដោយពោលថា៖ «សិរីរុងរឿងត្រូវបានដកចេញពីអុីស្រាអែលហើយ!» ដោយព្រោះហឹបនៃព្រះជាម្ចាស់ត្រូវគេកាន់កាប់ ដោយសារតែឪពុកក្មេក និងប្តីរបស់នាង²²នាងបានពោលឡើងថា៖ «សិរីរុងរឿងបាន ចេញឆ្ងាយពីអុីស្រាអែល ពីព្រោះហឹបនៃព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានគេកាន់កាប់ហើយ»។

5

¹គ្រានោះ ពួកភីលីស្ទីនបានយកហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅ ពួកគេបានយកពីអេបេនអេសុីរ ទៅដាក់នៅឯអាសដូឌ។²ពួកភីលីស្ទីនបានយកហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទៅដាក់នៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះដាកុនហើយដាក់នៅក្បែររូបសំណាកព្រះដាកុន។³នៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ អ្នកក្រុងអាសដូឌ បានឃើញព្រះដាកុនរលំមុខដល់ដីនៅចំពោះហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ដូច្នេះ ពួកគេបានលើករូបព្រះដាកុនទៅដាក់កន្លែងដើមវិញ។

⁴ក៏ប៉ុន្តែ នៅព្រឹកបន្ទាប់ទៀតគេបានក្រោកឡើងពីព្រលឹម បានឃើញរូបព្រះដាកុននោះដួលមុខនឹងដីនៅចំពោះហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៀត។ ក្បាលរបស់រូបព្រះដាកុន និងដៃទាំងពីរបានដាច់ចេញពីខ្លួននៅឯមាត់ទ្វារដំណាក់នោះ គឺនៅសល់តែដងខ្លួនរូបព្រះដាកុនប៉ុណ្ណោះ។⁵ហេតុនេះហើយ មកទល់ថ្ងៃនេះពួកបូជាចារ្យ និងអស់អ្នកដែលមកដំណាក់នៃព្រះដាកុនមិនដើរជាន់លើមាត់ទ្វារដំណាក់របស់ព្រះដាកុននៅក្រុងអាសដូឌទេ។

⁶ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់បានប្រហារអ្នកក្រុងអាសដូឌ។ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យពួកគេអន្តរាយដោយដុះដុំសាច់ចំពោះអ្នកក្រុងអាសដូឌ និងអស់អ្នកដែលនៅតំបន់ជិតៗនោះ។⁷ពួកអ្នកក្រុងអាសដូឌបានយល់ឃើញអំពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង ដោយពួកគេនិយាយថា៖ «ហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃជនជាតិអីុស្រាអែលមិនត្រូវនៅជាមួយពួកយើងទេ ពីព្រោះព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គបានប្រហារយើង និងប្រឆាំងព្រះដាកុនរបស់យើងធ្ងន់ធ្ងរណាស់»។

⁸ដូច្នេះ ពួកគេបានអញ្ជើញអ្នកដឹកនាំភីលីស្ទីនទាំងអស់មកជួបជុំគ្នា ដោយចោទសួរទៅកាន់អ្នកដឹកនាំទាំងនោះថា៖ «តើយើងត្រូវធ្វើដូចម្តេចជាមួយនឹងហឹបនៃព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែល?» ក្រុមអ្នកដឹកនាំទាំងនោះឆ្លើយថា៖ «ចូរយកហឹបនៃព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែលនោះទៅដាក់នៅក្រុងកាដវិញ»។ ពួកគេក៏សែងហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអុីស្រាអែលត្រឡប់ទៅទីនោះ។⁹កាលពួកគេបានយកទៅទីនោះហើយ ព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់ក៏នៅតែធ្វើឲ្យអ្នកក្រុងនោះអន្តរាយ គឺធ្វើឲ្យមានការភាន់ច្រឡំយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអ្នកក្រុងនោះ។ ព្រះអង្គបង្កឲ្យអ្នកក្រុងនោះ ទាំងតូចទាំងធំកើតដុំសាច់លើពួកគេ។

¹⁰បន្ទាប់មក ពួកគេបានបញ្ជូនហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅឯក្រុងអេក្រូន។ ប៉ុន្តែ ពេលហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកដល់ក្រុងអេក្រូន នោះអ្នកក្រុងបានស្រែកឆោឡោថា៖ «គេបានយកហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអុីស្រាអែលមកដល់យើងហើយ ដើម្បីសម្លាប់យើង និងប្រជាជននៅទីនេះ»។

¹¹ក្រោយមក ពួកគេបានអញ្ជើញពួកអ្នកដឹកនាំក្នុងស្រុកភីលីស្ទីនមកជុំគ្នា ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកនោះថា៖ «ចូរបញ្ជូនហឹបនៃព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែលចេញ ត្រូវឲ្យហឹបនេះត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមវិញ ធ្វើដូច្នេះពួកយើង និងប្រជាជនរបស់យើងនឹងមិនស្លាប់ទេ»។ ដោយហេតុ ភាពជ្រួលច្របល់ស្លន់ស្លោផ្ទុះឡើងតាមទីក្រុង ប្ញទ្ធានុភាពនៃព្រះនេះធ្ងន់ធ្ងរពេកហើយ។¹²អស់អ្នកដែលរួចពីស្លាប់ ត្រូវកើតដុំសាច់ ហើយសម្រែករបស់អ្នកក្រុងបានលាន់ឮដល់មេឃ។

6

¹គ្រានោះហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតនៅលើទឹកដីភីលីស្ទីនអស់រយៈពេលប្រាំពីរខែ។²ក្រោយមកពួកភីលីស្ទីនបានអញ្ជើញពួកបូជាចារ្យ និងពួកគ្រូទាយមកហើយសួរថា៖ «តើយើងត្រូវប្រព្រឹត្តដូចម្តេចចំពោះហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់នេះ? សូមប្រាប់ពួកយើងនូវរបៀបបញ្ជូនហឹបនេះទៅកន្លែងដើមវិញយ៉ាងដូចម្តេច?»

³ពួកបូជាចារ្យ និងគ្រូទាយបានឆ្លើយថា «បើអស់លោកបញ្ជូនហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់របស់អុីស្រាអែលត្រឡប់ទៅវិញ កុំបញ្ជូនទៅដោយគ្មានតង្វាយឲ្យសោះ គឺត្រូវមានទាំងតង្វាយទទួលកំហុសដល់ព្រះអង្គទៅជាមួយដែរ។ នោះអស់លោកនឹងបានជាស្បើយពីគ្រោះកាច ហើយមុខជាដឹងថា មូលហេតុអ្វីបានជាព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គមិនដកចេញពីអស់លោករហូតមកដល់ពេលនេះ»។⁴ពួកគេបានសួរតបវិញថា៖ «តើអ្វីទៅជាដង្វាយទទួលកំហុសដែលយើងត្រូវថ្វាយត្រឡប់ទៅព្រះអង្គវិញ?»។ ពួកគ្រូឆ្លើយថា៖ «ចូរធ្វើដុំសាច់មាសប្រាំដុំ កណ្តុរមាសប្រាំ លេខប្រាំនេះជាតំណាងឲ្យមេដឹកនាំនៃជនជាតិភីលីស្ទីនទាំងប្រាំរូប។ ដ្បិត ទាំងមេដឹកនាំ ទាំងពួកអស់លោកសុទ្ធបានរងគ្រោះកាចដូចគ្នា។

⁵អស់លោកត្រូវធ្វើគំរូដុំសាច់ និងកណ្តុរដែលរាតត្បាតក្នុងស្រុក ហើយថ្វាយសេរីល្អដល់ព្រះនៃជនជាតិអុីស្រាអែល។ ធ្វើដូច្នេះ ប្រហែលជាព្រះអង្គដកព្រះហស្តចេញពីព្រះ ពីស្រុក និងពីអស់លោក។⁶ហេតុអ្វីបានជាអស់លោកធ្វើចិត្តរឹងរូសដូចជាជនជាតិអេសុីប និងស្តេចផារ៉ោនដែលបានធ្វើចិត្តរឹងរូសដូច្នេះ? ធ្វើដូច្នោះហើយ ដែលព្រះជាម្ចាស់នៃជនជាតិអុីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបែបនោះ។ តើមិនមែនជនជាតិអេសុីបអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេចាកចេញ ហើយពួកគេបានចាកចេញទៅទេឬអី?

⁷ពេលនេះ ចូររៀបចំរទេះថ្មីមួយជាមួយ ហើយមេគោពីរក្បាលដែលនៅបំបៅកូន ជាគោមិនធ្លាប់ទឹមសោះ។ ចងគោនោះទឹមនឹងរទេះ ឯកូនរបស់វាត្រូវយកទៅក្រោលចេញពីមេដែលទឹមនោះ។⁸រួចយកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដាក់លើរទេះនោះ។ ដាក់រូបដែលធ្វើពីមាសទាំងនោះ ដែលត្រូវបញ្ជូនទៅថ្វាយព្រះអង្គជាតង្វាយដឹងកំហុសនៅក្នុងប្រអប់មួយហើយដាក់ទៅម្ខាង។ បន្ទាប់មក ចូរបណ្តាយឲ្យវាចេញទៅដោយខ្លួនវាចុះ។⁹ឯអស់លោក ចូរឃ្លាំមើល បើរទេះនោះតម្រង់ទៅឯបេតសេ‌ម៉េសដោយខ្លួនវា នោះមានន័យថា គឺព្រះអម្ចាស់ហើយដែលបានវាយប្រហារឲ្យមានមហន្តរាយដ៏សម្បើមនេះ។ ប៉ុន្តែ បើមិនដូច្នោះទេ គឺមិនមែនព្រះអង្គទេដែលវាយប្រហារពួកយើង តែគ្រោះកាចនោះបានកើតឡើងលើពួកយើងដោយឯកឯងវិញ»។

¹⁰ពួកគេបានធ្វើតាមអ្វីដែលបានបង្គាប់ ពួកគេបានយកមេគោដែលកំពុងបំបៅកូនដាក់ទឹមនឹងរទេះ ហើយយកូនវាទៅឯក្រោល។¹¹ពួកគេបានដាក់ហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅលើរទេះ ជាមួយនឹងប្រអប់ដែលដាក់កណ្តុរមាស និងដុំសាច់មាសក្នុងនោះដែរ។¹²គោបានតម្រង់ទៅឯបេតសេម៉េស។ គោបានដើរលើផ្លូវ ដើរទៅយឺតៗដោយមិនងាកទៅស្តាំ ឬទៅឆ្វេងឡើយ។ ពួកអ្នកដឹកនាំភីលីស្ទីនបានដើរតាមក្រោយរទេះទៅព្រំប្រទល់របស់បេតសេម៉េស។

¹³ខណៈនោះអ្នកនៅបេតសេម៉េសកំពុងប្រមូលផលស្រូវរបស់ពួកគេនៅជ្រលងភ្នំ។ ពេលពួកគេបានឃើញហឹបដូច្នេះ ពួកគេមានអំណរជាខ្លាំង។

¹⁴រទេះបានមកចម្ការរបស់លោកយ៉ូស្វេជាអ្នករស់នៅបេតសេម៉េស ហើយឈប់ទីនោះ។ នៅទីនោះមានផ្ទាំងថ្មធំមួយ ពួកគេបានដោះឈើរទេះនោះ ព្រមទាំងយកមេគោទាំងពីរនោះថ្វាយជាតង្វាយដុតដល់ព្រះអម្ចាស់ផង។¹⁵ពួកលេវីបានយកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងប្រអប់ដែលដាក់កណ្តុរមាស និងដុំសាច់មាស ហើយដាក់នៅលើផ្ទាំងថ្មដ៏ធំនោះ។ ឯអ្នករស់នៅបេតសេម៉េសក៏បានថ្វាយតង្វាយដុត និងធ្វើយញ្ញបូជាក្នុងថ្ងៃតែមួយនោះផងដែរ។

¹⁶នៅពេលអ្នកដឹកនាំទាំងប្រាំរូបរបស់ពួកភីលីស្ទីនបានឃើញដូច្នេះ ពួកគេក៏បានវិលត្រឡប់ទៅឯក្រុងអេក្រូនវិញនៅថ្ងៃដដែរ។

¹⁷ទាំងនេះគឺជារូបដុំសាច់មាសដែលពួកភីលីស្ទីនដាក់មកជាមួយ ជាតង្វាយលុបលាងកំហុសដល់ព្រះអម្ចាស់៖ មួយសម្រាប់ក្រុងអាដូឌ មួយសម្រាប់ក្រុងកាសា មួយសម្រាប់ក្រុងអាសកាឡូន មួយសម្រាប់ក្រុងកាដ និងមួយទៀតសម្រាប់ក្រុងអេក្រូនផងដែរ។¹⁸ឯកណ្តុរមាសទាំងប្រាំ ក៏ដូចជាចំនួននៃទីក្រុងទាំងប្រាំរបស់ស្រុកភីលីស្ទីនដែលស្ថិតនៅក្រោមការដឹកនាំនៃអ្នកដឹកនាំទាំងប្រាំរូបនោះដែរ គឺទាំងក្រុងដែលរឹងមាំ និងទាំងភូមិតូចៗ។ គេបានយកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅដាក់នៅជិតផ្ទាំងថ្មដ៏ធំសម្បើមនោះ ហើយថ្មនោះគឺជាបន្ទាល់អំពីហឹបនៅក្នុងចម្ការរបស់លោកយ៉ូស្វេ អ្នកបេតសេម៉េសរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

¹⁹ព្រះអម្ចាស់បានប្រហារមនុស្សដែលរស់នៅបេតសេម៉េស ដោយសារតែពួកគេបានសម្លឹងមើលហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអង្គបានប្រហារពួកគេឲ្យស្លាប់ ៥០, ០៧០នាក់។ ពួកគេបានយំសោក ដោយពួកគេត្រូវបានព្រះអម្ចាស់ដាក់ទោស។²⁰អ្នករស់នៅបេតសេម៉េសខ្លះបាននិយាយថា៖ «តើមាននរណាអាចឈរនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់បាន ដ្បិតព្រះអង្គជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ? តើអ្នកណានឹងយកហឹបទៅឆ្ងាយពីយើងបាន?»

²¹ពួកគេបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារទៅឯអ្នកស្រុកគារយ៉ាតយ៉ារីម ដោយនិយាយថា៖ «ពួកភីលីស្ទីបានបញ្ជូនហឹបនៃព្រះអម្ចាស់មកវិញហើយ សូមអស់លោកអញ្ជើញមកយកទៅជាមួយអស់លោកវិញចុះ»។

7

¹អ្នកស្រុកគារយ៉ាតយ៉ារីមបានចុះមក ហើយយកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅឯផ្ទះរបស់លោកអប៊ីណាដាប់ នៅលើទួល។ ពួកគេបានជ្រើសរើសកូនប្រុសរបស់លោក គឺអេឡាសារ ឲ្យមើលថែហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់។²ហឹបត្រូវបានទុកនៅឯគារយ៉ាតយ៉ារីមជាយូ គឺប្រហែលជាម្ភៃឆ្នាំ។ ឯពួកកូនចៅអុីស្រាអែលបានស្រែកអង្វរទៅរកព្រះអម្ចាស់វិញ។

³លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ទៅជនជាតិអុីស្រាអែលទាំងមូលថា៖ «បើអ្នករាល់គ្នាវិលមករកព្រះអម្ចាស់វិញឲ្យអស់ពីចិត្ត គឺត្រូវរើរូបព្រះនៃសាសន៍ដទៃ និងព្រះអាស្តារ៉ូតចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយបែរចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាមករកព្រះអម្ចាស់ និងថ្វាយបង្គំព្រះអង្គតែមួយព្រះអង្គវិញ នោះព្រះអង្គនឹងសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នាពីកណ្តាប់ដៃពួកភីលីស្ទីនមិនខាន»។⁴បន្ទាប់មក ពួកជនជាតិអុីស្រាអែលបានរើព្រះបាល និងព្រះអាស្តារ៉ូតចេញ ហើយបែរមកថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់តែមួយព្រះអង្គវិញ។

⁵លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរប្រមូលជនជាតិអុីស្រាអែលទាំងអស់មកមីសប៉ា ខ្ញុំនឹងទូលអង្វរដល់ព្រះអម្ចាស់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា»។⁶ពួកគេបានប្រមូលគ្នីគ្នានៅឯមីសប៉ា និងបានយកទឹកមកចាក់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ នៅថ្ងៃនោះ ពួកគេនាំគ្នាតមអាហារ ហើយសារភាពថា៖ «ទូលបង្គំយើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ហើយ»។ នៅទីនោះហើយ ដែលលោកសាំយូអែលបានដោះស្រាយវិវាទឲ្យ ហើយដឹកនាំរបស់ប្រជាជនអុីស្រាអែល។

⁷នៅពេលនោះ ពួកភីលីស្ទីនបានឮថា ប្រជាជនអុីស្រាអែលបានមកប្រមូលគ្នានៅឯមីសប៉ា នោះអ្នកដឹកនាំភីលីស្ទីនក៏បានវាយប្រហារអុីស្រាអែល។ ពេលប្រជាជនអុីស្រាអែលបានឮដូច្នេះ ពួកគេភ័យខ្លាចដល់ពួកភីលីស្ទីន។⁸បន្ទាប់មក ពួកគេបាននិយាយទៅលោកសាំយូអែលថា៖ «សូមកុំបញ្ឈប់ការស្រែករកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងជំនួសពួកយើងឲ្យសោះ នោះព្រះអង្គនឹងសង្គ្រោះពួកយើងពីដៃរបស់ពួកភីលីស្ទីនមិនខាន»។

⁹លោកសាំយូអែលក៏បានយកកូនចៀមដែលកំពុងនៅបៅមកថ្វាយជាតង្វាយដុតទាំងមូលដល់ព្រះអម្ចាស់។ រួចលោកបានស្រែកអង្វរព្រះអម្ចាស់សម្រាប់ជនជាតិអុីស្រាអែល ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏បានឆ្លើយតបមកវិញផងដែរ។

¹⁰ខណៈលោកសាំយូអែលកំពុងថ្វាយតង្វាយដុត ពួកទ័ពភីលីស្ទីនបានចូលមកដល់វាយជនជាតិអុីស្រាអែល។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជាឲ្យកើតមានផ្គរលាន់ឮឡើងនៅថ្ងៃនោះប្រឆាំងនឹងពួកភីលីស្ទីនវិញ ជាហេតុធ្វើឲ្យពួកគេមានការភាន់ច្រឡំ ហើយក៏បានបាក់ទ័ពនៅចំពោះមុខជនជាតិអុីស្រាអែល។¹¹ទ័ពអុីស្រាអែលក៏បានចេញពីមីសប៉ា តាមសម្លាប់ពួកភីលីស្ទីនទៅដល់បេតកា។

¹²ក្រោយមក លោកសាំយូអែលបានយកថ្មមួយមកដាក់ចន្លោះមីសប៉ា និងសេន។ លោកបានដាក់ឈ្មោះកន្លែងនោះថា អេបេន អេសុើរ ដោយថ្លែងថា៖ «មកទល់ពេលនេះ ព្រះអម្ចាស់នៅតែជួយយើង»។

¹³ដូច្នេះ ពួកភីលីស្ទីនបានបញ្ឈប់ការឈ្លានពាន ហើយលែងចូលរាតត្បាតដល់ព្រំប្រទល់អុីស្រាអែលទៀតដែរ។ ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់បានប្រឆាំងនឹងពួកភីលីស្ទីនរហូតអស់មួយជីវិតរបស់លោកសាំយូអែល។¹⁴តំបន់ទាំងប៉ុន្មានដែលពួកភីលីស្ទីនបានវាទយកពីអុីស្រាអែលក៏ត្រូវបានមកអុីស្រាអែលវិញ គឺចាប់ពីក្រុងអេក្រុនមកដល់កាថ នោះគឺជាតំបន់ដែលបានយកមកកាន់កាប់វិញពីពួកភីលីស្ទីន។ ក្រោយនោះមក មានសុខសន្តិភាពរវាង ជនជាតិអុីស្រាអែល និងជនជាតិអាម៉ូរី។

¹⁵លោកសាំយូអែលបានរកខុសត្រូវឲ្យជនជាតិអុីស្រាអែលអស់មួយជីវិតរបស់លោក។¹⁶រៀងរាល់ឆ្នាំ លោកបានធ្វើដំណើរទៅបេតអែល ទៅគីលកាល់ និងទៅមីសប៉ា។ លោកបានកាត់ក្តីឲ្យជនជាតិអុីស្រាអែលនៅតំបន់ទាំងអស់នេះ។¹⁷ក្រោយមកលោកបានត្រឡប់ទៅរ៉ាម៉ាវិញ ពីព្រោះផ្ទះរបស់លោកនៅទីនោះ ហើយលោកក៏ជម្រះក្តីឲ្យកូនចៅអុីស្រាអែលនៅទីនោះផងដែរ លោកថែមទាំងបានសង់អាសនាមួយថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ទៀតផង។

8

¹នៅពេលលោកសាំយូអែលមានវ័យចាស់បន្តិច លោកបានតាំងឲ្យកូនប្រុសៗរបស់លោកជម្រះក្តីឲ្យជនជាតិអុីស្រាអែល។²កូនប្រុសទីមួយរបស់លោកឈ្មោះ យ៉ូអែល ទីពីរឈ្មោះ អប៊ីយ៉ា។ ពួកគេទាំងពីរគឺជាចៅហ្វាយនៅឯបៀរសេបា។³ប៉ុន្តែ កូនប្រុសរបស់លោក ពុំបានដើរក្នុងផ្លូវរបស់លោកទេ ផ្ទុយទៅវិញអ្នកទាំងពីរគិតពីចង់បាន។ ពួកគេទាំងពីរបានទទួលសំណូក ហើយកាត់ក្តីដោយអយុត្តិធម៌។

⁴ក្រោយមក ពួកចាស់ទុំអុីស្រាអែលបានប្រមូលគ្នា ហើយទៅឯលោកសាំយូអែលនៅរ៉ាម៉ា។⁵ពួកគេបាននិយាយទៅលោកថា៖ «មើល លោកមានវ័យចាស់ហើយ ហើយកូនប្រុសៗរបស់លោកមិនដើរតាមផ្លូវរបស់លោកទេ។ ដូច្នេះ សូមជ្រើសរើសស្តេចមួយអង្គមក សម្រាប់ដឹកនាំពួកយើងខ្ញុំដូចជាប្រជាជាតិនានាផងដែរ»។

⁶ប៉ុន្តែ លោកសាំយូអែលមិនសប្បាយចិត្តពេលពួកគេនិយាយថា៖ «សូមជ្រើសរើសស្តេចមួយអង្គមក សម្រាប់ដឹកនាំពួកយើងខ្ញុំ»។ ដូច្នេះហើយ ទើបលោកសាំយូអែលទូលអង្វររកព្រះអម្ចាស់។⁷ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកលោកសាំយូអែលថា៖ «ចូរធ្វើតាមអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេសុំអ្នកចុះ ពួកគេពុំបានបដិសេធអ្នកចោលទេ គឺពួកគេបដិសេធយើងជាមហាក្សត្រដឹកនាំពួកគេទេតើ។

⁸ពួកគេកំពុងប្រព្រឹត្តនៅពេលនេះ ដូចពួកគេបានប្រព្រឹត្តតាំងពីថ្ងៃដែលយើងបាននាំពួកគេចេញពីស្រុកអេសុីបដែរ គឺបោះបង់យើង ហើយទៅបំរើព្រះដទៃវិញ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ប្រព្រឹត្តដូច្នោះដែរ។⁹ចូរស្តាប់តាមពួកគេចុះ ប៉ុន្តែ ត្រូវព្រមានពួកគេឲ្យច្បាស់ ហើយឲ្យពួកគេដឹងថា ស្តេចនឹងត្រួតត្រាលើពួកគេ»។

¹⁰ដូច្នេះ លោកសាំយូអែលក៏ប្រាប់នូវព្រះបន្ទូលទាំងអស់របស់ព្រះអម្ចាស់ដល់ពួកអ្នកដែលសុំចង់បានស្តេចនោះ។¹¹លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្តេចដែលនឹងសោយរាជ្យលើអ្នករាល់គ្នានឹងប្រព្រឹត្តដូច្នេះ ចំពោះអ្នករាល់គ្នា គឺស្តេចនឹងយកកូនប្រុសៗរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យធ្វើជាទាហានសេះ និងអ្នកបររទេសចម្បាំងរបស់ស្តេច និងខ្លះជាទាហានផងដែរ។¹²ស្តេចនឹងតាំងឲ្យមានមេបញ្ជាការលើទាហានរាប់ពាន់នាក់ និងមេបញ្ជាការលើហាសិបនាក់ផងដែរ។ ស្តេចនឹងចាត់អ្នកខ្លះឲ្យព្យួរដីស្រែរបស់ស្តេច ខ្លះឲ្យច្រូតកាត់ចម្រូតរបស់ស្តេច ខ្លះធ្វើអាវុធសម្រាប់សង្គ្រាម និងគ្រឿងបំពាក់រទេះចម្បាំង។

¹³ស្តេចនឹងយកកូនស្រីៗរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យផលិតទឹកអប់ ខ្លះចម្អិនម្ហូប និងខ្លះទៀតជាអ្នកដុតនំបុ័ង។¹⁴ស្តេចនឹងយកអ្វីៗដែលល្អបំផុតពីស្រែ ពីចម្ការទំពាំងបាយជូរ ពីចម្ការអូលីវរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យទៅមន្ត្រីជារាជ្យបម្រើស្តេច។¹⁵ស្តេចនេះយកមួយភាគដប់នៃផលដំណាំ ពីទំពាំងបាយជូររបស់អ្នករាល់គ្នាទៅឲ្យមន្ត្រី និងរាជ្យបម្រើរបស់ស្តេចទៀតផង។

¹⁶ស្តេចក៏នឹងយកបាវប្រុសស្រី និងបុរសដែលពេញកម្លាំងខ្លាំងបំផុតរបស់អ្នករាល់គ្នា ថែមទាំងយកលារបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យមកធ្វើការឲ្យស្តេច។¹⁷ស្តេចនឹងយកមួយភាគដប់នៃពីហ្វូងសត្វ ហើយឯអ្នករាល់គ្នាធ្វើជាទាសកររបស់ស្តេចផងដែរ។¹⁸ពេលថ្ងៃនោះមកដល់ អ្នករាល់គ្នានឹងស្រែកអង្វររកជំនួយព្រះអម្ចាស់ដោយសារស្តេចដែលអ្នករាល់គ្នាបានជ្រើសតាំងសម្រាប់ខ្លួនឯង ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនឆ្លើយតបនឹងអ្នករាល់គ្នាឡើយនៅថ្ងៃនោះឡើយ។

¹⁹ទោះយ៉ាងនោះក្តី ប្រជាជនមិនស្តាប់លោកសាំយូអែលទេ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «ទេ! យើងត្រូវតែមានស្តេចមួយអង្គ²⁰ធ្វើដូច្នេះ ពួកយើងនឹងបានដូចជាប្រជាជាតិនានាដែរ ហើយស្តេចនឹងដឹកនាំរកខុសត្រូវជូនពួកយើង ព្រមទាំងនាំមុខពួកយើងទៅច្បាំងនោះសមរភូមិផង»។

²¹ពេលលោកសាំយូអែលបានឮសំដីរបស់ប្រជាជន លោកក៏បានទូលទៅព្រះអម្ចាស់ម្តងទៀត។²²ព្រះអម្ចាស់បានតបទៅលោកសាំយូអែលវិញថា៖ «ចូរធ្វើតាមសម្តីពួកគេចុះ ចូររកមើលម្នាក់ឲ្យធ្វើជាស្តេចសម្រាប់ពួកគេទៅ»។ បន្ទាប់មក លោកសាំយូអែលក៏ប្រាប់ឲ្យប្រជាជនអុីស្រាអែលថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនវិញសិនចុះ»។

9

¹មានបុរសម្នាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន ជាអ្នកមានឥទ្ធិពល គាត់ឈ្មោះថា គីស ជាកូនប្រុសរបស់លោកអបៀល ជាចៅរបស់លោកសេរោ និងជាចៅទួតរបស់លោកបេកូរ៉ា ហើយត្រូវជាចៅទួតរបស់លោកអភីយ៉ា ជាអ្នកក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។²គាត់មានកូនប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ សូល ជាបុរសមានរាងសង្ហា។ គ្មានបុរសណាក្នុងចំណោមប្រជាជនអុីស្រាអែលដែលសង្ហាជាងបុរសម្នាក់នោះឡើយ។ ពីស្មាឡើងលើ ជាមនុស្សដែលមានមាឌធំខ្ពស់ជាងអ្នកផ្សេងទាំងអស់។

³ពេលនោះ លារបស់លោកគីស ជាឪពុករបស់លោកសូលបានវង្វេង។ ដូច្នេះ លោកគីស បានប្រាប់ឲ្យកូនប្រុស គឺសូល ថា៖ «ចូរយកបាវម្នាក់ទៅជាមួយកូន ហើយក្រោកឡើងចេញទៅរកលាដែលវង្វេងបាត់នោះ»។⁴លោកសូលបានធ្វើដំណើរដល់ភ្នំអេប្រាអុីម ហើយបានឆ្លងកាត់ស្រុកសាលីសា ប៉ុន្តែ មិនឃើញលាទាំងនោះទេ។ បន្ទាប់មក ក៏ឆ្លងកាត់ស្រុកសាលីម ក៏នៅតែមិនឃើញ។ ពេលបានឆ្លងកាត់ស្រុកបេនយ៉ាមីន ក៏ពុំមានដំណឹងអ្វីដែរ។

⁵ពេលបានមកដល់ទឹកដីស៊ូភ លោកសូលបានមានប្រសាសន៍ទៅបាវរបស់គាត់ដែលមកជាមួយថា៖ «តោះ យើងត្រឡប់ទៅវិញ ក្រែងឪពុកខ្ញុំលែងខ្វល់ខ្វាយនឹងលាទាំងនោះ ហើយបែរជាមកព្រួយបារម្ភពីយើងវិញ»។⁶ប៉ុន្តែ បាវនោះបាននិយាយមកលោកវិញថា៖ «សូមស្តាប់ខ្ញុំសិន មានអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ម្នាក់រស់នៅក្នុងក្រុងនេះ។ គាត់ជាមនុស្សដែលគេគោរព ហើយអ្វីៗដែលលោកបាននិយាយសុទ្ធតែកើតឡើង។ តោះយើងគួរទៅទីនោះ ប្រហែលជាគាត់អាចប្រាប់យើងនូវផ្លូវណាដែលយើងគួរទៅ»។

⁷នោះលោកសូលក៏តបទៅបាវវិញថា៖ «បើយើងទៅ តើយើងមានអ្វីទៅជូនលោកនោះ? ព្រោះនំបុ័ងក៏អស់ពីថង់ ហើយយើងក៏គ្មានអំណោយអ្វីជូនអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ តើយើងមានអ្វី?»⁸បាវបានតបលោកសូលវិញថា៖ «នេះនែ៎ ខ្ញុំមានប្រាក់មួយកាក់ដែលអាចយកជូនអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន ដើម្បីសុំឲ្យគាត់ប្រាប់យើងនូវផ្លូវដែលយើងត្រូវទៅ»។

⁹(នៅក្នុងស្រុកអុីស្រាអែលកាលពីមុន នៅពេលនរណាម្នាក់ចង់ស្វែងរកព្រះហប្ញទ័យនៃព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះនិយាយថា៖ «មក ចូរយើងទៅរកគ្រូទាយ»។ ដោយព្រោះព្យាការីសព្វថ្ងៃនេះ អ្នកពីមុនហៅថាជា គ្រូទាយ)។¹⁰នោះលោកសូលបានមានប្រសាសន៍ទៅបាវថា៖ «និយាយល្អណាស់ តោះយើងចេញទៅ»។ ដូច្នេះ ពួកគេចេញដំណើរទៅក្រុងដែលអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់រស់នៅ។¹¹ពេលទៅដល់ទីទួលនៃក្រុង ពួកគេឃើញនារីក្មេងៗកំពុងចេញមកដងទឹក លោកសូលនិងបាវបាននិយាយទៅពួកនាងថា៖ «តើមានគ្រូទាយនៅទីនេះឬទេ?»

¹²ពួកនាងបានឆ្លើយថា៖ «ចា៎ មើល គាត់នៅនឹងមុខលោកស្រាប់ហើយ។ ចូរទៅប្រញាប់ ពីព្រោះគាត់កំពុងមកទីក្រុងថ្ងៃនេះហើយ ដោយប្រជាជនត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជានៅលើទីទួលខ្ពស់ថ្ងៃនេះដែរ។¹³ពេលលោកចូលដល់ក្រុង លោកនឹងឃើញគាត់ មុនពេលគាត់ឡើងទៅទទួលទានអាហារនៅទីទួលខ្ពស់នោះ។ ប្រជាជនមិនបរិភោគអ្វីទាំងអស់ទាល់តែលោកមកសិន ពីព្រោះគាត់ជាអ្នកថ្វាយយញ្ញបូជានោះ ក្រោយមកអ្នកដែលត្រូវបានអញ្ជើញអាចបរិភោគបាន។ ចូរចេញទៅចុះ នោះអស់លោកនឹងឃើញគាត់មិនខាន»។

¹⁴ឮដូច្នេះពួកគេបានចេញដំណើរទៅឯទីក្រុង ពេលចូលដល់ក្រុង ពួកគេបានឃើញលោកសាំយូអែលដើរតម្រង់មកពួកគេ ទៅឯទីទួលខ្ពស់នោះ។

¹⁵ពេលវេលារបស់លោកសូលបានមកដល់ ព្រះអម្ចាស់បានបើកសម្តែងដល់លោកសាំយូអែលដូចតទៅថា៖¹⁶«ស្អែកពេលថ្មើនេះ យើងនឹងបញ្ជូនបុរសម្នាក់ពីទឹកដីបេនយ៉ាមីនមកឯអ្នក ហើយអ្នកនឹងចាក់ប្រេងតាំងបុរសនោះឲ្យធ្វើជាស្តេចលើប្រជាជនអុីស្រាអែល។ បុរសនេះនឹងរំដោះប្រជាជនរបស់យើងពីដៃរបស់ពួកភីលីស្ទីន។ ពីព្រោះយើងបានមើលឃើញ ហើយអាណិតដល់ប្រជាជនរបស់យើង ដោយសម្លេងទូលអង្វររបស់ពួកគេរកជំនួយបានមកដល់យើង»។

¹⁷ពេលលោកសាំយូអែលបានឃើញលោកសូល ព្រះអម្ចាស់បានប្រាប់គាត់ថា៖ «គឺបុរសនេះហើយដែលយើងបានប្រាប់អ្នក! បុរសនេះនឹងដឹកនាំប្រជាជនរបស់យើង»។¹⁸បន្ទាប់មក លោកសូលបានចូលមកជិតលោកសាំយូអែលនៅឯខ្លោងទ្វារ ហើយបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមលោកប្រាប់ខ្ញុំពីផ្ទះគ្រូទាយផង តើនៅទីណា?»¹⁹លោកសាំយូអែលបានតបនឹងលោកសូលវិញថា៖ «គឺខ្ញុំហើយជាគ្រូទាយ។ ចូរឡើងទៅទីទួលខ្ពស់មុនខ្ញុំចុះ ព្រោះថ្ងៃនេះលោកនឹងរួមអាហារជាមួយខ្ញុំ។ ព្រឹកឡើងខ្ញុំនឹងអនុញ្ញាតឲ្យលោកទៅវិញ ហើយខ្ញុំនឹងប្រាប់លោកគ្រប់យ៉ាងដែលមាននៅនឹងគំនិតរបស់លោក។

²⁰រឿងបាត់សត្វលាពីបីថ្ងៃមុននោះ កុំបារម្ភទៀតឡើយ ព្រោះគេបានរកឃើញពួកវាវិញហើយ។ តើមិនមែនលោកទេឬជាបំណងប្រាថ្នារបស់ជនជាតិអុីស្រាអែល? តើមិនមែនលោក និងគ្រួសាររបស់ឪពុកលោកទេឬអី?»²¹លោកសូលបានតបវិញថា «តើខ្ញុំមិនមែនមកពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនទេឬអី ជាកុលសម្ព័ន្ធតូចជាងគេបំផុតរបស់អុីស្រាអែល? តើមិនមែនអំបូររបស់ខ្ញុំរឹតតែតូចជាងអំបូរផ្សេងៗនៃកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនទេឬអី? ហេតុអ្វីបានជាលោកនិយាយមកដូចជាខ្ញុំនឹងអស្ចារ្យយ៉ាងនេះ?»

²²លោកសាំយូអែលបានយកលោកសូល និងបាវរបស់លោកទៅឯវាល ហើយដាក់នៅកន្លែងអង្គុយពីមុខអ្នកផ្សេងៗដែលត្រូវបានអញ្ជើញមកប្រមាណជាសាមសិបនាក់។

²³លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកចម្អិនម្ហូបថា៖ «ចូរយកចំណែកដែលខ្ញុំបានប្រគល់ឲ្យអ្នក ដែលខ្ញុំនិយាយថា ចូរដាក់ដោយឡែកនោះ»។²⁴អ្នកចម្អិនក៏យកសាច់ភ្លៅដែលបានញែកទុកនោះ មកដាក់នៅមុខលោកសូល។ បន្ទាប់មក លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មើល អ្វីដែលបានរក្សាទុកនោះត្រូវបានដាក់នៅមុខរបស់លោកហើយ។ ចូរពិសារចុះ ពីព្រោះ ចំណែកនេះ ត្រូវបានរក្សាទុក ចាំរហូតពេលនេះមកដល់ គឺតាំងពីពេលដែលខ្ញុំបាននិយាយថា ខ្ញុំបានអញ្ជើញមនុស្ស»។ នោះ លោកសូលបានបរិភោគអាហារជាមួយនឹងលោកសាំយូអែលនៅថ្ងៃនោះ។

²⁵ពេលពួកគេបានចុះពីទីទួលខ្ពស់ចូលទីក្រុងវិញ លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ជាមួយលោកសូលនៅលើដំបូលផ្ទះ។²⁶ពេលថ្ងៃរះឡើង លោកសាំយូអែលបានហៅលោកសូលនៅលើដំបូលផ្ទះថា៖ «ចូរក្រោកឡើង នោះខ្ញុំអាចបញ្ជូនអ្នកឲ្យទៅ»។ លោកសូលបានក្រោកឡើង អ្នកទាំងពីរ ទាំងលោកសូល និងលោកសាំយូអែលបានចេញទៅឯផ្លូវ។

²⁷កាលពួកលោកបានដើរដល់ជាយក្រុងហើយ លោកសាំយូអែលបានប្រាប់លោកសូលថា៖ «ឲ្យបាវលោកទៅមុនយើងចុះ» បាវក៏បានចេញទៅមុន «តែលោកត្រូវនៅទីនេះបន្តិចសិន នោះខ្ញុំនឹងប្រាប់ព្រះរាជសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដល់លោក»។

10

¹លោកសាំយូអែលបានយកដបប្រេងមក ហើយចាក់ពីលើក្បាលរបស់លោកសូល រួចថើបលោក។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើមិនមែនព្រះអម្ចាស់ទេឬអី ជាអ្នករើសតាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ?²ពេលដែលលោកចាកចេញពីខ្ញុំទៅថ្ងៃនេះ លោកនឹងឃើញបុរសពីរនាក់នៅក្បែរផ្នូររបស់លោកស្រីរ៉ាជែល ពួកគេនឹងនិយាយប្រាប់អ្នកថា លាដែលលោកកំពុងស្វែងរកនោះ បានរកឃើញវិញហើយ»។ ខណៈនេះ ឪពុករបស់លោកលែងខ្វល់ខ្វាយនឹងលាទាំងនោះហើយ គឺគាត់ខ្វល់ខ្វាយពីលោកដោយនិយាយថា៖ «តើកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំយ៉ាងដូចម្តេចហើយ?»។

³បន្ទាប់មក អ្នកដើរទៅឆ្ងាយបន្តិច នោះអ្នកនឹងដល់ដើមឈើតាបោរ។ នឹងមានបុរសបីនាក់ដែលទៅឯទីសក្ការៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅបេតអែលជួបអ្នក ពួកគេម្នាក់កាន់ពពែបី ម្នាក់ទៀតកាន់នំបុ័យបីដុំ និងម្នាក់ទៀតកាន់ថង់ស្រាទំពាំបាយជូរ។⁴ពួកគេនឹងជម្រាបសួរអ្នក ហើយឲ្យនំបុ័ងពីរដុំដល់អ្នក រួចអ្នកត្រូវយកពីដៃរបស់ពួកគេ។

⁵បន្ទាប់មក អ្នកនឹងទៅដល់ទីទួលសក្ការៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាកន្លែងដាក់ទ័ពរបស់ពួកភីលីស្ទីន។ ពេលអ្នកទៅដល់ក្រុង អ្នកនឹងជួបព្យាការីមួយក្រុមចេញមកពីទីទួលខ្ពស់ជាមួយនឹងពិន ស្គរ ខ្លុយ និងចាប៉ីផង ពួកគេនឹងថ្លែងព្រះបន្ទូល។⁶ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកសណ្ឋិតលើអ្នក អ្នកក៏នឹងថ្លែងព្រះបន្ទូលជាមួយពួកគេផងដែរ ហើយអ្នកនឹងប្តូរទៅជាម្នាក់មួយផ្សេងទៀត។

⁷មើល ទីសម្គាល់ទាំងនេះនឹងកើតមានដល់អ្នក ចូរធ្វើអ្វីតាមតែអ្នកចង់ធ្វើចុះ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយអ្នកហើយ។⁸ចូរទៅឯគីលកាល់មុនខ្ញុំចុះ ខ្ញុំនឹងចុះទៅឯអ្នកហើយថ្វាយតង្វាយដុត និងថ្វាយយញ្ញបូជាមេត្រីភាពនៅទីនោះ។ ចូររង់ចាំប្រាំពីរថ្ងៃ រហូតទាល់តែខ្ញុំទៅដល់ ហើយបង្ហាញអ្នកនូវអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ។

⁹ពេល លោកសូលបែរខ្នងចាកចេញពីលោកសាំយូអែលទៅ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានចិត្តមួយផ្សេងទៀតដល់លោក។ ហើយទីសម្គាល់ទាំងនោះបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះ។¹⁰ពេលពួកគេបានទៅដល់ទីទួល មានព្យាការីមួយក្រុមបានជួបពួកលោក ហើយព្រះវិញ្ញាននៃព្រះជាម្ចាស់បានយាងមកសណ្ឋិតលើលោក ហើយលោកក៏បានថ្លែងព្រះបន្ទូលជាមួយពួកគេផងដែរ។

¹¹ពេលអស់អ្នកដែលធ្លាប់ស្គាល់លោកឃើញលោកថ្លែងព្រះបន្ទូលជាមួយក្រុមព្យាការី អ្នកទាំងនោះនិយាយគ្នាថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះកូនប្រុសលោកគីស? តើឥឡូវលោកសូលជាអ្នកក្នុងក្រុមព្យាការីដែរឬ?»¹²មានបុរសនៅស្រុកជាមួយបានឆ្លើយថា៖ «ដូច្នេះ តើនរណាជាឪពុករបស់ពួកគេ?» ដោយសារហេតុការណ៍ទាំងនេះ គេនិយាយថា៖ «តើសូលជាម្នាក់ក្នុងក្រុមព្យាការីដែរឬ?»¹³ពេលលោកបានបញ្ចប់ថ្លែងព្រះបន្ទូល លោកបានមកឯទីទួលខ្ពស់។

¹⁴ក្រោយមកឪពុកមាររបស់លោកសូលបានមានប្រសាសន៍មកលោក និងបាវលោកថា «តើពួកគេឯងបានទៅឯណា?» លោកបានតបថា «ទៅរកសត្វលា។ ពេលពួកយើងដឹងថា ពួកយើងមិនអាចរកវាឃើញទេ ពួកយើងបានទៅជួបលោកសាំយូអែល»។¹⁵ឪពុកមារលោកសូលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមប្រាប់ឪពុកមារផង តើលោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍អ្វីដល់ឯង»។¹⁶លោកសូលបានតបទៅគាត់វិញថា៖ «លោកបានប្រាប់ពួកយើងជាច្រើនថា សត្វលាបានរកឃើញវិញហើយ»។ ប៉ុន្តែ លោកមិនបានប្រាប់រឿងរាជ្យសម្បត្តិដែលលោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍នោះទេ។

¹⁷ពេលនោះ លោកសាំយូអែលបានកោះហៅប្រជាជនឲ្យជួបជុំគ្នានៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៅឯមីសប៉ា។¹⁸លោកបានថ្លែងទៅជនជាតិអុីស្រាអែលថា នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អុីស្រាអែលមានព្រះបន្ទូលថា យើងបាននាំអុីស្រាអែលចេញពីអេសុីប ហើយយើងបានសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នាពីដៃរបស់ពួកអេសុីប និងពីដៃរបស់អាណាចក្រទាំងអស់ដែលបានយាយីអ្នករាល់គ្នា។¹⁹ប៉ុន្តែ ថ្ងៃនេះ អ្នករាល់គ្នាបានបដិសេធយើងជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នាពីទុក្ខភ័យ និងគ្រោះថ្នាក់ទាំងអស់របស់អ្នករាល់គ្នា តែអ្នករាល់គ្នាបែរជានិយាយទៅសាំយូអែលថា៖ «ចូររើសតាំងស្តេចមួយអង្គឲ្យដឹកនាំយើង។ ឥឡូវនេះ ចូរបង្ហាញខ្លួនអ្នករាល់គ្នានៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ទៅតាមកុលសម្ព័ន្ធ និងតាមអំបូររបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ»។

²⁰ដូច្នេះ លោកសាំយូអែលបាននាំកុលសម្ព័ន្ធរបស់អុីស្រាអែលទាំងអស់ឲ្យចូលជិត ហើយបានរើសប៉ះចំកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។²¹បន្ទាប់មក លោកបានឲ្យកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនមកជិតតាមអំបូររបស់ពួកគេ បានរើសប៉ះចំអំបូរម៉ាទ្រី ហើយក៏រើសបានកូនរបស់លោកគីស គឺលោកសូល។ ប៉ុន្តែ ពេលគេទៅរកលោក គេមិនឃើញលោកទេ។

²²បន្ទាប់មក ប្រជាជនចង់សាកសួរព្រះជាម្ចាស់ថែមទៀតថា៖ «តើមានបុរសណាផ្សេងនឹងមកឬទេ?» ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «គេបានរត់ទៅពួននៅក្បែរឥវ៉ាន់ឯណោះ»។²³នោះគេបានរត់ទៅទីនោះ ហើយនាំលោកសូលពីទីនោះមក។ ពេលលោកឈរក្នុងចំណោមមនុស្ស លោកខ្ពស់ជាងគេទាំងអស់ តាំងពីស្មាឡើងទៅ។

²⁴ក្រោយមកលោកសាំយូអែលបានប្រសាសន៍ទៅប្រជាជនថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាបានឃើញបុរសដែលព្រះជាម្ចាស់បានរើសនោះហើយឬនៅ? ក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំងអស់គ្មាននរណាដូចលោកម្នាក់នេះទេ!» ប្រជាជនទាំងអស់បានស្រែកឡើងថា៖ «សូមឲ្យស្តេចមានអាយុយឺនយូរ!»។

²⁵នោះ លោកសាំយូអែលបានប្រាប់ប្រជាជននូវច្បាប់ និងរបៀបរបបរបស់ស្តេច រួចកត់ទុកចូលក្នុងសៀវភៅមួយ ហើយដាក់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ ចុងក្រោយ លោកសាំយូអែលបានឲ្យប្រជាជនទាំងអស់ទៅផ្ទះរបស់គេរៀងៗខ្លួន។

²⁶លោកសូលក៏បានទៅផ្ទះរបស់លោកនៅគីបៀរវិញដែរ ហើយក៏មានបុរសខ្លាំងខ្លះដែលព្រះជាម្ចាស់បានប៉ះពាល់ចិត្តបានទៅជាមួយលោកដែរ។²⁷ប៉ុន្តែ មានមនុស្សឥតបានការខ្លះនិយាយថា៖ «តើឲ្យបុរសនេះជួយសង្គ្រោះយើងយ៉ាងដូចម្តេច?» អ្នកទាំងនោះ ជាអ្នកស្អប់លោកសូល ហើយពុំបានយកអំណោយអ្វីឲ្យលោកឡើយ។ ប៉ុន្តែ លោកសូលមិនមាត់អ្វីទេ។

11

¹ព្រះបាទណាហាស ជាស្តេចរបស់ជនជាតិអាំម៉ូនបានដឹកនាំទ័ពព័ទ្ធក្រុងយ៉ាបេស ស្រុកកាឡាដ។ អ្នកក្រុងយ៉ាបេសទាំងអស់បាននិយាយទៅព្រះបាទណាហាសថា៖ «សូមចងសម្ព័ន្ធមេត្រីជាមួយពួកយើងខ្ញុំ យើងខ្ញុំនឹងគោរពបម្រើស្តេច»។²ព្រះបាទណាហាស ជាស្តេចរបស់អាម៉ូនបានតបវិញថា៖ «យើងនឹងដាក់លក្ខ័ណប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នករាល់គ្នា គឺត្រូវឲ្យយើងខ្វេះភ្នែកស្តាំទាំងអស់របស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីធ្វើឲ្យអុីស្រាអែលទាំងអស់ត្រូវអាម៉ាស»។

³ក្រោយមក ពួកចាស់ទុំនៃក្រុងយ៉ាបេសបានទូលទៅស្តេចវិញថា៖ «សូមទុកពេលឲ្យយើងខ្ញុំប្រាំពីរថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំអាចបញ្ជូនអ្នកនាំសារទៅគ្រប់តំបន់របស់អុីស្រាអែលសិន។ បើគ្មាននរណាជួយពួកយើងខ្ញុំទេ នោះយើងខ្ញុំនឹងប្រគល់ខ្លួនជូន»។

⁴អ្នកនាំសារបានមកដល់គីបៀរ ជាកន្លែងដែលលោកសូលរស់នៅ ហើយបានប្រាប់ប្រជាជននៅទីនោះនូវអ្វីដែលបានកើតឡើង។ ប្រជាជនទាំងអស់បានស្រែកយំជាខ្លាំង។⁵ឯលោកសូលបានដឹកគោទៅឯវាល។ លោកសូលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងបានជាប្រជាជនស្រែកយំខ្លាំងដូច្នេះ?» គេបានប្រាប់លោកសូលនូវអ្វីដែលអ្នកក្រុងយ៉ាបេសបានប្រាប់។

⁶ពេលលោកសូលបានឮដូច្នេះ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់បានយាងមកសណ្ឋិតពីលើលោក ហើយលោកខឹងយ៉ាងខ្លាំង។⁷លោកបានយកគោមួយនឹមមកកាត់ជាចំណែកតូចៗ ហើយផ្ញើទៅគ្រប់តំបន់នៃស្រុកអុីស្រាអែលទាំងមូលជាមួយនឹងអ្នកនាំសារ។ លោកបានមានប្រសាន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលមិនចេញមកជាមួយខ្ញុំ សូល និងលោកសាំយូអែលទេ អ្នកនោះនឹងដូចជាចំណែកតូចៗរបស់សាច់គោនេះដូច្នេះដែរ»។ នោះភាពភ័យខ្លាចព្រះអម្ចាស់បានកើតមានលើប្រជាជន ពួកគេបានចេញមករួមគ្នាដូចមនុស្សតែម្នាក់។⁸កាលលោកបានកែនពួកគេនៅបេសេកហើយ ឃើញថាមានទ័ពអុីស្រាអែលដល់ទៅ សាមសិបម៉ឺននាក់ ហើយជនជាតិយូដាមាន បីម៉ឺននាក់។

⁹ពួកគេបាននិយាយទៅអ្នកនាំសារដែលមកនោះថា៖ «ចូរទៅប្រាប់អ្នកក្រុងយ៉ាបេសនៃស្រុកកាឡាដដូចតទៅ ថ្ងៃស្អែកពេលថ្ងៃពេញកំដៅ អ្នករាល់គ្នានឹងបានរួចជាមិនខាន»។ ដូច្នេះ អ្នកនាំសារបានចេញទៅហើយប្រាប់អ្នកក្រុងយ៉ាបេស រួចពួកគេរីករាយជាខ្លាំង។¹⁰ក្រោយមក អ្នកក្រុងយ៉ាបេសបានទូលទៅព្រះបាទណាហាសថា៖ «ថ្ងៃស្អែក ពួកយើងខ្ញុំនឹងប្រគល់ខ្លួនជូនស្តេច ហើយព្រះអង្គអាចធ្វើអ្វីតាមតែព្រះអង្គយល់ឃើញថាល្អចុះ»។

¹¹ថ្ងៃបន្ទាប់ លោកសូលបានរៀបប្រជាជនជាបីក្រុម។ ពួកគេបានមកកណ្តាលជំរំទ័ពពេលព្រឹកដើម្បីឃ្លាំមើល ហើយក៏បានចេញទៅវាយប្រហារ និងបានជ័យជម្នះលើពួកអាម៉ូនរហូតដល់ថ្ងៃពេញកម្តៅ។ អ្នកដែលបានរួចជីវិត បានរត់គេចខ្លួន ហើយគ្មានអ្នករត់ទាំងគូដែលនៅរស់ទេ។

¹²ក្រោយមក ប្រជាជនបានជម្រាបលោកសាំយូអែលថា៖ «បើនរណាបាននិយាយថា តើឲ្យលោកសូលសោយរាជ្យលើពួកយើងឬ? ចូរនាំពួកនោះចេញមក យើងនឹងប្រហារជីវិតពួកគេ»។¹³ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការថា៖ មិនត្រូវប្រហារជីវិតនរណាក្នុងថ្ងៃនេះឡើយ ពីព្រោះថ្ងៃនេះ ព្រះអម្ចាស់បានសង្គ្រោះអ៊ុីស្រាអែល»។

¹⁴លោកសាំយូអែលបានថ្លែងទៅប្រជាជនថា៖ «តោះ យើងនាំគ្នាទៅគីលកាល់ ហើយអភិសេកស្តេចជាថ្មីនៅទីនោះ»។¹⁵ដូច្នេះប្រជាជនទាំងអស់បានធ្វើដំណើរទៅគីលកាល់ ហើយលើកលោកសូល ជាស្តេចនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៅគីលកាល់នោះ។ នៅទីនោះ ពួកគេបានថ្វាយយញ្ញបូជាមេត្រីភាពនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ទាំងព្រះបាទសូល ទាំងប្រជាជនបានពេញដោយអំណរជាខ្លាំង។

12

¹លោកសាំយូអែលបានថ្លែងទៅកាន់អុីស្រាអែលទាំងមូលថា៖ «ខ្ញុំបានស្តាប់តាមអ្នករាល់គ្នាគ្រប់យ៉ាង ហើយខ្ញុំក៏បានរើសស្តេចមួយអង្គសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាផងដែរ។²ពេលនេះ មានស្តេចមួយអង្គ នៅចំពោះអ្នករាល់គ្នាហើយ ខ្ញុំចាស់ហើយសក់ស្កូវថែមទៀត កូនប្រុសៗរបស់ខ្ញុំក៏នៅជាមូួយអ្នករាល់គ្នាដែរ។ ខ្ញុំបាននៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាតាំងពីក្មេងរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

³ខ្ញុំនៅទីនេះហើយ ចូររៀបរាប់ដល់ព្រះអម្ចាស់ប្រឆាំងនឹងខ្ញុំ និងស្តេចដែលព្រះអង្គបានតាំងឡើងនេះចុះ បើខ្ញុំបានយកគោរបស់អ្នកណា ឬបានយកលារបស់អ្នកណា ឬក៏បានកេងបន្លំរបស់អ្នកណា ហើយបានធ្វើឲ្យអ្នកណាមិនសប្បាយចិត្ត? ឬមួយខ្ញុំបានបិទភ្នែកទទួលសំណូកពីអ្នកណានោះ? ចូរធ្វើបន្ទាល់ប្រឆាំងនឹងខ្ញុំចុះ ហើយខ្ញុំនឹងទូទាត់សងអ្នករាល់គ្នាវិញ។

⁴ពួកគេនិយាយឡើងថា៖ «លោកពុំបានបោកបញ្ឆោតយើងខ្ញុំទេ មិនដែលនាំទុក្ខ ឬក៏មិនដែលលួចអ្វីពីអ្នកណាដែរ»។⁵លោកបានតបវិញថា៖ «ថ្ងៃនេះ ព្រះអម្ចាស់ និងស្តេចដែលព្រះអង្គបានតាំងជាសាក្សីស្រាប់ គឺថាអ្នករាល់គ្នាគ្មានអ្វីទាស់នឹងខ្ញុំឡើយ»។ ពួកគេបានឆ្លើយវិញថា៖ «មែនហើយ ព្រះអម្ចាស់ជាសាក្សី»។

⁶លោកសាំយូអែលមានប្រសាសន៍ទៅប្រជាជនថា៖ «គឺព្រះអម្ចាស់ហើយ ជាអ្នកដែលរើសតាំងលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនឲ្យដឹកនាំដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាចេញពីអេសុីបមក។⁷ពេលនេះ ចូរបង្ហាញខ្លួនមកចុះ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចរៀបរាប់នឹងអ្នករាល់គ្នានៅចំពោះព្រះអម្ចាស់អំពីការប្រព្រឹត្តដ៏សុចរិតទាំងអស់របស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គបានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នករាល់គ្នា និងដូនតាអ្នករាល់គ្នា។

⁸កាលលោកយ៉ាកុបបានមកដល់អេសុីប ហើយបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាស្រែកអង្វររកព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះអម្ចាស់បានចាត់លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនឲ្យដឹកនាំបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាចេញពីអេសុីបមក ហើយពួកគាត់បានតាំងលំនៅនៅទីនេះ។⁹ប៉ុន្តែ ពួកលោកបានបំភ្លេចព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកលោក ព្រះអង្គក៏ប្រគល់ពួកលោកទៅឲ្យសុីសេរ៉ា ជាមេបញ្ជាការកងទ័ពរបស់ក្រុងហាសោរ ទៅក្នុងដៃរបស់ពួកភីលីស្ទីន និងទៅក្នុងដៃរបស់ស្តេចម៉ូអាប់ ពួកគេទាំងនេះហើយដែលបានវាយប្រហារបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁰ពួកគេបានស្រែករកព្រះអម្ចាស់ថា យើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ពីព្រោះយើងខ្ញុំបានបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ ទៅគោរពបម្រើព្រះបាល និងព្រះអាស្តារ៉ូត។ ប៉ុន្តែ ពេលនេះ សូមព្រះអង្គសង្គ្រោះយើងខ្ញុំពីដៃរបស់សត្រូវនៃយើងខ្ញុំផង នោះយើងខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកបម្រើព្រះអង្គវិញ។¹¹ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានចាត់លោកយេរូបាល លោកបេដាន លោកយ៉ែបថា និងលោកសាំយូអែល ហើយបានប្រគល់ជ័យជម្នះដល់អ្នករាល់គ្នាលើពួកសត្រូវទាំងអស់ដែលនៅជុំវិញអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នារស់នៅដោយសុវត្ថិភាព។

¹²ពេលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញស្តេចណាហាសរបស់ពួកអាម៉ូនមកប្រហារអ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នាបែរជានិយាយមកខ្ញុំថា ទេ! តែផ្ទុយទៅវិញ សូមឲ្យស្តេចមួយអង្គសោយរាជ្យលើពួកយើចុះ ខណៈដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាគឺជាស្តេចរបស់អ្នករាល់គ្នាទៅហើយនោះ។¹³ឥឡូវនេះ មានស្តេចដែលអ្នករាល់គ្នាបានជ្រើសរើសហើយ ជាស្តេចដែលអ្នករាល់គ្នាបានសុំ ហើយដែលព្រះអម្ចាស់បានចង្អុលប្រាប់ពីស្តេចនោះ។

¹⁴បើអ្នករាល់គ្នាកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ ចូរបម្រើព្រះអង្គ ស្តាប់តាមព្រះសូរសៀងព្រះអង្គ ហើយមិនត្រូវបះបោប្រឆាំងនឹងបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ទេ ទាំងអ្នករាល់គ្នាទាំងស្តេចដែលសោយរាជ្យលើអ្នករាល់គ្នាត្រូវដើរតាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។¹⁵បើអ្នករាល់គ្នាមិនស្តាប់តាមព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ តែបែរជាបះបោប្រឆាំងនឹងបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា ដូចដែលប្រឆាំងនឹងបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ។

¹⁶ទោះបីមកដល់ពេលនេះ ចូរបង្ហាញខ្លួនអ្នក ហើយចាំមើលកិច្ចការដ៏សម្បើមដែលព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើនៅចំពោះភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។¹⁷តើមិនមែនពេលនេះជារដូវចម្រូតទេឬអី? មើល ខ្ញុំនឹងស្រែករកព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យមានផ្គរ និងភ្លៀងមក។ នោះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹង ហើយឃើញពីភាពអាក្រក់របស់អ្នករាល់គ្នាធំប៉ុណ្ណា ដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តនៅចំពោះព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដោយទូលសុំស្តេចមួយអង្គសម្រាប់ខ្លួនអ្នករាល់គ្នា។¹⁸ដូច្នេះ លោកសាំយូអែលបានស្រែករកព្រះអម្ចាស់ នៅថ្ងៃដដែលនោះ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមានផ្គរ និងភ្លៀងមក ហើយប្រជាជនទាំងអស់មានសេចក្តីស្ញែងខ្លាចដល់ព្រះអម្ចាស់ និងលោកសាំយូអែលជាខ្លាំង។

¹⁹ប្រជាជនទាំងអស់បាននិយាយទៅលោកសាំយូអែលថា៖ «សូមទូលអង្វរទៅព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកសម្រាប់អ្នកបម្រើលោកផង នោះយើងខ្ញុំនឹងមិនត្រូវស្លាប់ឡើយ។ ដោយព្រោះ ពួកយើងបានបន្ថែមអំពើបាបដ៏អាក្រក់របស់យើងខ្ញុំ ដោយសុំស្តេចមួយអង្គសម្រាប់យើងខ្ញុំដូច្នេះ»។²⁰លោកសាំយូអែលឆ្លើយថា៖ «កុំភ័យខ្លាចអី អ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មែន ប៉ុន្តែ មិនត្រូវបែរចិត្តចេញពីព្រះអម្ចាស់ឡើយ តែត្រូវគោរពបម្រើព្រះអម្ចាស់ឲ្យអស់ពីចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។²¹កុំងាកទៅរកអ្វីដែលគ្មានប្រយោជន៍ ឬមិនអាចសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នា ពីព្រោះរបស់ទាំងអស់នោះឥតប្រយោជន៍ទេ។

²²ដោយយល់ដល់ព្រះនាមដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនបដិសេធប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គឡើយ ពីព្រោះកាលដែលរើសអ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ នោះគាប់ព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ។²³ចំពោះខ្ញុំ ចូរកុំឲ្យខ្ញុំប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ដោយលែងទូលអង្វរសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំនឹងបង្រៀនអ្នករាល់គ្នានូវអ្វីដែលល្អ ហើយសុចរិត។

²⁴ដោយគ្រាន់តែកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ ហើយបម្រើព្រះអង្គក្នុងសេចក្តីពិតឲ្យអស់ពីចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។ ចូរនឹកចាំអំពីការអស្ចារ្យដែលបានធ្វើឡើងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។²⁵ប៉ុន្តែ បើអ្នកនៅតែប្រព្រឹត្តអាក្រក់ ទាំងអ្នករាល់គ្នាទាំងស្តេចរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវិនាសមិនខាន»។

13

¹ព្រះបាទសូលបានឡើងគ្រងរាជ្យកាលពីព្រះជន្មសាមសិបព្រះវស្សា ហើយព្រះអង្គគ្រងរាជ្យសម្បត្តិលើអុីស្រាអែលរយៈពេលសែសិបឆ្នាំ²ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសបុរសអុីស្រាអែលបីពាន់អ្នកធ្វើជាកងទ័ព។ មានទ័ពពីរពាន់នាក់នៅជាមួយព្រះអង្គនៅឯមីកម៉ាស់ និងតំបន់ទីទួលបែតអែល ខណៈនោះក៏មានទ័ពមួយពាន់នាក់នៅជាមួយសម្តេចយ៉ូណាថាន នៅឯគីបៀរ ទឹកដីបេនយ៉ាមីនដែរ។ ទ័ពដែលនៅសេសសល់ ស្តេចឲ្យទៅផ្ទះនិងត្រសាលរៀងៗខ្លួនវិញ។

³សម្តេចយ៉ូណាថានបានវាយយកលានដ្ឋានទ័ពរបស់ពួកភីលីស្ទីននៅឯគីបៀរ ហើយពួកភីលីស្ទីនក៏បានដឹងដំណឹងនេះដែរ។ បន្ទាប់មកព្រះបាទសូលបានផ្លុំត្រែឡើងលើទឹកដីទាំងមូល ដោយមានបន្ទូលថា៖ «ចូរឲ្យជនជាតិហេព្រេីរឮឡើង»។⁴កាលជនជាតិអុីស្រាអែលទាំងអស់បានឮថាព្រះបាទសូលបានវាយឈ្នះលានដ្ឋានទ័ពរបស់ពួកភីលីស្ទីន ហើយអុីស្រាអែលបានក្លាយទៅជាក្លិនមិនស្រួលដល់ពួកភីលីស្ទីន ដូច្នេះ នោះទាហានបានប្រមូលគ្នាមកចូលរួមទាំងអស់គ្នាជាមួយព្រះបាទសូលនៅឯគីលកាល់។

⁵ពួកភីលីស្ទីនបានមកជួបជុំគ្នាដើម្បីវាយប្រឆាំងនឹងអុីស្រាអែលដោយមាន រទេះចម្បាំងបីពាន់គ្រឿង អ្នកបររទេះចម្បាំងប្រាំមួយពាន់នាក់ និងទាហានថ្មើជើងជាច្រើនដូចគ្រាប់ខ្សាច់នៅឆ្នេរសមុទ្រ។ ពួកគេបានឡើងមកបោះជំរំនៅឯមីកម៉ាស់ ខាងកើតបេតអាវេន។

⁶ពេលទាហានអុីស្រាអែលបានឃើញថា ខ្លួនកំពុងវឹកវរហើយ ប្រជាជនមានការភ័យខ្លាច អ្នកខ្លះបានពួនក្នុងរូងភ្នំ តាមគុម្ពោត តាមក្រហែងថ្ម តាមអណ្តូង និងតាមអន្លុង។⁷មានជនជាតិហេព្រេីរខ្លះបានរត់ឆ្លងទៅម្ខាងទៀតនៃទន្លេយ័រដាន់ ទៅឯស្រុកកាដ និងស្រុកកាឡាដ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសូលនៅតែគង់នៅឯគីលកាល់ ហើយទាហានទាំងអស់បានទៅតាមព្រះអង្គទាំងភ័យញាប់ញ័រ។

⁸ព្រះអង្គបានរង់ចាំដល់ទៅប្រាំពីរថ្ងៃ ជាពេលដែលលោកសាំយូអែលបានរៀបចំទុក។ ប៉ុន្តែ លោកសាំយូអែលពុំបានមកគីលកាល់ទេ ហើយទាហានខ្លះបានរត់ចោលព្រះបាទសូល។⁹ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរយកតង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រីភាពមកឲ្យយើង»។ បន្ទាប់មក ស្តេចបានថ្វាយតង្វាយដុត។¹⁰ក្រោយព្រះអង្គថ្វាយតង្វាយដុតចប់សព្វគ្រប់យើង លោកសាំយូអែលបានមកដល់។ ព្រះបាទសូលបានចេញមកទទួលលោក ហើយជម្រាបសួរលោកផង។

¹¹លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើព្រះអង្គបានធ្វើអ្វី?» ព្រះបាទសូលបានតបវិញថា៖ «កាលខ្ញុំបានឃើញពួកទាហានកំពុងរត់ចោលខ្ញុំ ហើយលោកពុំបានមកដល់ទាន់ពេលដែលបានកំណត់ទៀត ឯពួកទ័ពភីលីស្ទីនបានមកផ្តុំគ្នានៅឯមីកម៉ាស់¹²ខ្ញុំក៏បាននិយាយថា ឥឡូវនេះ ពួកភីលីស្ទីននឹងចុះមកតទល់នឹងយើងនៅគីលកាល់នេះ ហើយខ្ញុំពុំអាចស្វែងរកព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៀត។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បង្ខំខ្លួនឯងថ្វាយតង្វាយដុតតែម្តងទៅ»។

¹³លោកសាំយូអែលបានតបនឹងព្រះបាទសូលវិញថា៖ «ព្រះអង្គបានប្រព្រឹត្តយ៉ាងទទឹងទិស ព្រះអង្គពុំបានស្តាប់តាមព្រះរាជបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះករុណាដែលបានប្រទានដល់ព្រះករុណាទេ។ បើមិនដូច្នោះទេ ព្រះអម្ចាស់នឹងតាំងរាជ្យរបស់ព្រះករុណាឲ្យដឹកនាំលើអុីស្រាអែលរហូតតទៅមិនខាន។¹⁴ប៉ុន្តែ ពេលនេះ រាជ្យរបស់ព្រះអង្គនឹងមិនបន្តទៅមុខទៀតទេ។ ព្រះអម្ចាស់បានរកបុរសម្នាក់ផ្សេងទៀតចេញពីព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏បានតាំងបុរសនោះជាអ្នកដឹកនាំលើប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គជំនួសវិញ ពីព្រោះព្រះករុណាពុំបានស្តាប់បង្គាប់អ្វីដែលព្រះអង្គបានបញ្ជាដល់ព្រះករុណាទេ»។

¹⁵បន្ទាប់មក លោកសាំយូអែលបានក្រោកឡើង ហើយចាកចេញពីគីលកាល់ឆ្ពោះទៅគីបៀរនៃទឹកដីបេនយ៉ាមីន។ ព្រះបាទសូលបានជំរឿនទាហានដែលមានវត្តមានជាមួយព្រះអង្គ ឃើញមានប្រាំមួយរយនាក់។¹⁶ព្រះបាទសូល សម្តេចយ៉ូណាថានជាបុត្រារបស់ព្រះអង្គ និងទាហានដែលនៅសេសសល់ទាំងនោះ នៅចាំឯភូមិកេបានៃទឹកដីបេនយ៉ាមីន។ ប៉ុន្តែ ពួកភីលីស្ទីននៅតែបោះទ័ពនៅមីកម៉ាស់ដដែរ។

¹⁷មានអ្នកប្រយុទ្ធបីក្រុមចេញពីជំរំរបស់ពួកភីលីស្ទីន។ ក្រុមមួយតម្រង់ទៅឯក្រុងអូប្រា គឺទៅស្រុកស៊ូអាល។¹⁸ក្រុមមួយទៀតតម្រង់ទៅក្រុងបេតហូរ៉ូន ហើយក្រុមមួយផ្សេងទៀតតម្រង់ទៅព្រំប្រទល់ម្ខាងនៃជ្រលងសេបោម ឯទីរហោស្ថាន។

¹⁹គេរកពុំឃើញមានជាងដែកណាម្នាក់នៅក្នុងស្រុកអុីស្រាអែលទាំងមូលនោះទេ ពីព្រោះពួកភីលីស្ទីននិយាយថា៖ «បើទុកឲ្យមានជាងដែក នោះ ជនជាតិហេព្រេីរនឹងធ្វើដាវ ឬលំពែងសម្រាប់ខ្លួនគេជាមិនខាន»។²⁰ប៉ុន្តែ ជនជាតិអុីស្រាអែលទាំងអស់ បានទៅស្រុកភីលីស្ទីនដើម្បីច្រុងផាលនង្គ័ល ផ្លែចប ផ្លែពូថៅ និងកណ្តៀវរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។²¹កាលណោះតម្លៃពីរស្លឹងសម្រាប់ច្រុងផាលនង្គ័ល និងចប ឯតម្លៃមួយស្លឹងគឺ សំលៀងផ្លែពូថៅ និងតម្រង់រនាស់។

²²ដូច្នេះ នៅថ្ងៃប្រឈមនឹងសមរភូមិ ពួកទាហានដែលនៅជាមូួយនឹងព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថានគ្មានដាវ ឬលំពែងនៅនឹងដៃ មានតែព្រះបាទសូល និងបុត្រារបស់ស្តេច គឺសម្តេចយ៉ូណាថានប៉ុណ្ណោះដែលមាន។²³ទ័ពរបស់ពួកភីលីស្ទីនខ្លះបានបញ្ជូនទៅច្រកមីកម៉ាស់។

14

¹ថ្ងៃមួយ សម្តេចយ៉ូណាថាន ជាបុត្រាព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការទៅអ្នកកាន់គ្រឿងសឹកឲ្យសម្តេចថា៖ «តោះ ចូរយើងទៅឯជំរំរបស់ពួកភីលីស្ទីននៅឯម្ខាងណោះ»។ ប៉ុន្តែ សម្តេចមិនបានទូលបិតារបស់សម្តេចទេ។

²ព្រះបាទសូលបានគង់នៅឯជាយភូមិគីបៀរ គឺនៅក្រោមដើមទទឹមនៅមីក្រូន។ មានទ័ពប្រហែលជាប្រាំមួយរយនាក់នៅជាមួយស្តេច³រួមទាំងលោកអហុីយ៉ា ជាកូនរបស់លោកអហុីទូប (ជាប្អូនរបស់អុីកាបុដ) ជាចៅរបស់លោកភីនេហាស ដែលជាចៅទួតរបស់លោកអេលី ជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅឯសុីឡូ ដែលជាអ្នកពាក់អាវអេផូដ។ ពួកទាហានពុំបានដឹងថា សម្តេចយ៉ូណាថានយាងទៅណាទេ។

⁴នៅឯម្ខាងទៀតនៃច្រកដែលសម្តេចយ៉ូណាថានចង់ទៅដើម្បីឲ្យទៅដល់កន្លែងដាក់ទ័ពពួកភីលីស្ទីន មានថ្មរដិរដុបចោតទាំងសងខាង ដែលគេហៅថាបូសេសនិងមួយទៀតហៅថា សេនេ។⁵ចំណោតថ្មមួយនៅឯទិសខាងជើងខាងមុខមីកម៉ាស់ ហើយចំណោតថ្មម្ខាងទៀតនៅខាងត្បូងចំពីមុខកេបា។

⁶សម្តេចយ៉ូណាថានបានមានរាជឱង្ការទៅអ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់សម្តេចថា៖ «តោះ ចូរយើងឆ្លងកាត់លានដ្ឋានទ័ពរបស់ពួកមិនកាត់ស្បែកទាំងនេះ។ ព្រះអម្ចាស់អាចនឹងធ្វើការជំនួសយើង ព្រោះគ្មានអ្វីដែលឃាត់ព្រះអម្ចាស់មិនឲ្យជួយបើមានមនុស្សតិច ឬច្រើនក្តី»។⁷អ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់សម្តេចបានតបវិញថា៖ «សូមសម្តេចធ្វើអ្វីតាមចិត្តរបស់សម្តេចចុះ។ សូមចេញទៅចុះ មើល ទូលបង្គំនៅជាមួយសម្តេចហើយ គឺដើម្បីធ្វើតាមបង្គាប់របស់សម្តេចទាំងអស់»។

⁸សម្តេចយ៉ូណាថានបានមានឱង្ការថា៖ «យើងនឹងឆ្លងទៅរកពួកគេ ហើយបង្ហាញខ្លួនចំពោះពួកគេ។⁹បើពួកគេនិយាយមកយើងថា ចាំទីនោះសិនទៅ ពួកយើងនឹងទៅរកពួកឯង នោះយើងនឹងឈប់នៅត្រង់កន្លែងរបស់យើង គឺយើងមិនឆ្លងទៅរកពួកគេទេ។¹⁰ប៉ុន្តែ បើពួកគេឆ្លើយឆ្លងមកយើងថា មករកពួកយើងមក នោះយើងនឹងឆ្លងទៅ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់យើងហើយ។ នេះហើយគឺជាទីសម្គាល់សម្រាប់យើង»។

¹¹ដូច្នេះ អ្នកទាំងពីរបានបង្ហាញខ្លួននៅឯលានដ្ឋានទ័ពរបស់ពួកភីលីស្ទីន។ ពួកទាហានភីលីស្ទីនបាននិយាយថា៖ «មើល ជនជាតិហេព្រើរកំពុងតែចេញមកពីរន្ធដែលពួកគេបានរត់ពួនហើយ»។¹²បន្ទាប់មក ទាហានក្នុងលានដ្ឋាននោះបានស្រែកហៅសម្តេចយ៉ូណាថាន និងអ្នកកាន់គ្រឿងសឹកឲ្យសម្តេចថា៖ «មករកពួកយើងមក យើងនឹងបង្ហាញពួកឯងខ្លះ»។ សម្តេចយ៉ូណាថានបានមានរាជឱង្ការទៅអ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់សម្តេចថា៖ «មកតាមខ្ញុំ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ពួកគេមកក្នុងដៃរបស់អុីស្រាអែលហើយ»។

¹³សម្តេចយ៉ូណាថានបានតោងឡើងដោយដៃនឹងជើងរបស់សម្តេច ឯអ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់សម្តេចបានតាមពីក្រោយសម្តេច។ សម្តេចយ៉ូណាថានបានប្រហារជីវិតរបស់ពួកភីលីស្ទីនទាំងនោះនៅនឹងមុខ ហើយអ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់សម្តេចក៏បានសម្លាប់ពួកនោះខ្លះនៅចំពោះមុខសម្តេចដែរ។¹⁴មុនដំបូងសម្តេចយ៉ូណាថាន និងអ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់សម្តេចបានស្លាប់ពួកគេប្រហែលម្ភៃនាក់ក្នុងទំហំដីមួយស្រែ។

¹⁵មានចលាចលនៅជំរំ នៅឯវាល និងក្នុងចំណោមពួកភីលីស្ទីន។ សូម្បីក្នុងលានដ្ឋាន និងអ្នកចម្បាំងរបស់ពួកគេក៏មានការភ័យខ្លាចដែរ។ ផែនដីបានជញ្ជួយភាពភ័យខ្លាចកើតឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

¹⁶ក្រោយមក ពួកអ្នកឃ្លាំមើលរបស់ស្តេចសូលនៅឯគីបៀរនៃទឹកដីបេនយ៉ាមីនបានមើលឃើញថា ពួកទាហានរបស់ភីលីស្ទីនកំពុងរត់ប្រសាច ខ្លះរត់ទៅឯណេះ ខ្លះរត់ទៅឯណោះ។¹⁷នោះព្រះបាទសូលមានបន្ទូលទៅទាហានដែលនៅជាមួយព្រះអង្គថា៖ «ចូររាប់គ្នាយើង តើបាត់អ្នកណាខ្លះ»។ ពេលពួកគេរាប់រួចហើយ គឺបាត់សម្តេចយ៉ូណាថាន និងអ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់សម្តេច។

¹⁸ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការទៅលោកអហុីយ៉ាថា៖ «ចូរយកហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកទីនេះ» ព្រោះកាលណោះ ហឹបនោះស្ថិតនៅជាមួយប្រជាជនអុីស្រាអែល។¹⁹ខណៈព្រះបាទសូលកំពុងមានរាជឱង្ការទៅបូជាចារ្យ ការវឹកវរនៅក្នុងជំរំរបស់ពួកភីលីស្ទីនកាន់តែបន្តខ្លាំងឡើង។ នោះព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការទៅបូជាចារ្យថា៖ «សូមដកដៃរបស់លោកចេញ»។

²⁰ព្រះបាទសូល និងទាហានទាំងអស់ដែលនៅជាមួយស្តេចបានរួមកម្លាំងគ្នាហើយចេញទៅច្បាំង។ ដាវរបស់ពួកទាហានភីលីស្ទីនបានវាយប្រហារគ្នាឯង ហើយភាពភាន់ច្រឡំបានកើតឡើងក្នុងចំណោមពួកគេ។²¹ជនជាតិហេព្រេីរខ្លះដែលពីមុនបាននៅជាមួយនឹងពួកភីលីស្ទីន និងធ្លាប់ជ្រកកោនក្នុងជំរំរបស់ពួកភីលីស្ទីននោះ បានរត់មករួមដៃជាមួយទាហានអុីស្រាអែល ជាមួយព្រះបាទសូល និងជាមួយសម្តេចយ៉ូណាថានវិញ។

²²ពួកទាហានអុីស្រាអែលខ្លះដែលបានរត់គេចខ្លួននៅតាមភ្នំជិតអេប្រាអុីមបានឮថា ពួកភីលីស្ទីនបានរត់ភាសខ្លួន នោះពួកគេក៏ចេញមកដេញតាមប្រហារពួកនោះនៅក្នុងសមរភូមិដែរ។²³ថ្ងៃនោះ ព្រះអម្ចាស់បានសង្គ្រោះជនជាតិអុីស្រាអែល ហើយការវាយប្រហារគ្នាបានបន្តដល់បេតអាវេនទៀត។

²⁴ថ្ងៃនោះ ទាហានអុីស្រាអែលមិនសប្បាយចិត្ត ដោយព្រះបាទសូលបានយកពួកគេខ្លះដាក់ក្រោមសម្បថថា៖ «អ្នកណាបរិភោគអាហារមុនពេលល្ងាចមកដល់ គឺមុនពេលយើងបានសងសឹកលើសត្រូវរបស់យើង អ្នកនោះមុខជាត្រូវបណ្តាសាមិនខាន»។ ដូច្នេះហើយ ពួកទាហាន គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានភ្លក់អាហារអ្វីទាំងអស់។²⁵ក្រោយមក ពួកគេដើរចូលព្រៃ ហើយទីនោះមានទឹកឃ្មុំស្រក់មកលើដី។²⁶កាលពួកគេបានចូលក្នុងព្រៃ ទឹកឃ្ញុំបានស្រក់ចុះ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាហ៊ានយកម្រាមដៃរបស់ខ្លួនបៀកដាក់ចូលមាត់ឡើយ ព្រោះពួកគេខ្លាចសម្បថ។

²⁷សម្តេចយ៉ូណាថានមិនបានឮបិតារបស់ទ្រង់បានចងពួកពលទាហានដោយសម្បថឡើយ សម្តេចក៏បានយកចុងដំបងដែលនៅក្នុងដៃមកជ្រលក់ចូលសំបុកឃ្មុំនោះ ហើយយកដៃបៀកមកដាក់ក្នុងមាត់របស់សម្តេច ហើយភ្នែករបស់សម្តេចក៏បានភ្លឺស្រស់ថ្លា។²⁸ក្រោយមក មានម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះបានទូលឆ្លើយថា៖ «ព្រះបិតារបស់សម្តេចបានដាក់ពួកទាហានយ៉ាងតឹងរឹងជាមួយសម្បថថា៖ «អ្នកណាបរិភោគអាហារអ្វីនៅថ្ងៃនេះមុខជាត្រូវបណ្តាសាមិនខាន ដូច្នេះហើយ ទើបពួកទាហានខ្សោយដោយហេវហត់»។

²⁹សម្តេចយ៉ូណាថានបានតបវិញថា៖ «ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំបានបង្ករឿងហើយ។ មើលនេះ តើភ្នែករបស់ខ្ញុំបានភ្លឺថ្លាបែបណា ពីព្រោះខ្ញុំបានភ្លក់ទឹកឃ្មុំនឹងតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។³⁰តើវាមិនប្រសើរជាងនេះទេឬអី បើទាហានបានបរិភោគដោយសេរីនៅថ្ងៃនេះ ពីអាហារនៃជយភណ្ឌបានពីសត្រូវដែលពួកយើងរកបាននោះ? ព្រោះពេលនេះអ្នកដែលប្រហារពួកសត្រូវមើលទៅមិនអស្ចារ្យសោះក្នុងចំណោមពួកភីលីស្ទីន»។

³¹ពួកគេបានវាយពួកភីលីស្ទីននៅថ្ងៃនោះ ពីមីកម៉ាស់រហូតដល់អាយ៉ាឡូន។ ទាហានបានអស់កម្លាំងជាខ្លាំង³²ពួកគេបានប្រញាប់លោភទៅយកជ័យភណ្ឌ ដោយបានយកចៀម គោ និងកូនគោ រួចសម្លាប់សត្វទាំងនោះនៅនឹងដី ហើយបានបរិភោគទាំងមាននៅឈាមផង។

³³ពួកគេបានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «មើល ពួកគេបានប្រព្រឹត្តបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ ដោយបរិភោគទាំងនៅឈាម»។ ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការថា៖ «អ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តដោយមិនស្មោះត្រង់ទេ។ ចូររមៀលផ្ទាំងថ្មធំមួយមកឲ្យខ្ញុំឥឡូវនេះ³⁴ហើយទៅហៅពួកទាហានដោយប្រាប់ទៅ ឲ្យពួកគេរាល់គ្នាយកគោ និងចៀមរៀងៗខ្លួនមក ហើយសម្លាប់នៅទីនេះ រួចបរិភោគចុះ។ កុំប្រព្រឹត្តបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ដោយបរិភោគទាំងជាមួយឈាមឡើង»។ ដូច្នេះ ពួកគេបាននាំយកគោរៀងៗខ្លួនមកនៅយប់នោះ ហើយសម្លាប់នៅត្រង់ផ្ទាំងថ្មនោះ។

³⁵ព្រះបាទសូលបានសង់អាសនាថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាអាសនាដំបូងដែលស្តេចបានសង់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

³⁶បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរយើងដេញតាមពួកភីលីស្ទីននៅយប់នេះ ហើយរឹបអូសពីពួកគេរហូតដល់ព្រឹក យើងមិនត្រូវទុកឲ្យពួកគេណាម្នាក់នៅមានជីវិតឡើយ»។ ពួកទាហានបានតបវិញថា៖ «ចូរប្រព្រឹត្តតាមតែព្រះអង្គយល់ថាល្អចុះ»។ ប៉ុន្តែ បូជាចារ្យមានប្រសាសន៍ថា៖ «យើងទូលសួរព្រះជាម្ចាស់សិន»។³⁷ព្រះបាទសូលបានទូលសួរព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «តើគួរឲ្យទូលបង្គំដេញតាមពួកភីលីស្ទីនឬទេ? តើព្រះអង្គប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អុីស្រាអែលឬទេ?» ព្រះជាម្ចាស់មិនបានឆ្លើយតបនឹងស្តេចវិញទេនៅថ្ងៃនោះ។

³⁸រួចមកព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរអស់អ្នកដឹកនាំរបស់ប្រជាជនមកទីនេះ សូមមើលថាតើមាននរណាបានប្រព្រឹត្តបាបបែបណាថ្ងៃនេះ។³⁹យើងសូមស្បថខណៈព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ជាព្រះដែលសង្គ្រោះអុីស្រាអែលថា ទោះបីលោកយ៉ូណាថាន់ជាបុត្រាទូលបង្គំក្តី បើធ្វើបាប គឺត្រូវតែស្លាប់»។ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកទាហានហ៊ានឆ្លើយតបអ្វីទេ។

⁴⁰បន្ទាប់មក ព្រះបាទបានមានបន្ទូលទៅទានហានអុីស្រាអែលទាំងអស់ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវឈរទៅម្ខាង ហើយយើងនឹងលោកយ៉ូណាថាននឹងឈរនៅម្ខាងទៀត»។ ទាហានបានទូលតបទៅព្រះបាទសូលវិញថា៖ «សូមធ្វើតាមតែព្រះករុណយល់ថាល្អចុះ»។⁴¹ហេតុដូច្នេះហើយព្រះបាទសូលទូលទៅព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អុីស្រាអែលថា៖ «សូមបង្ហាញយើងខ្ញុំផង»។ ពេលនោះគេចាប់ប៉ះចំព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន ឯពួកទាហានត្រូវបានរួចខ្លួន។⁴²បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរសួរបន្តទៀតរវាងយើងនឹងលោកយ៉ូណាថានជាបុត្រារបស់យើង»។ នោះក៏ប៉ះចំសម្តេចយ៉ូណាថាន។

⁴³ព្រះបាទសូលបានសួរសម្តេចយ៉ូណាថានថា៖ «ចូរប្រាប់បិតា តើបុត្របានធ្វើអ្វី»។ សម្តេចយ៉ូណាថានបានទូលស្តេចថា៖ «ទូលបង្គំបានភ្លក់ទឹកឃ្មុំបន្តិចពីចុងដំបងដែលនៅក្នុងដៃរបស់ទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំនៅទីនេះហើយ ទូលបង្គំនឹងត្រូវស្លាប់»។⁴⁴ព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការថា៖ «បុត្រត្រូវតែស្លាប់ លោកយ៉ូណាថាន បើមិនធ្វើដូច្នេះទេ សូមព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទោសបិតាឲ្យខ្លាំងចុះ!»។

⁴⁵បន្ទាប់មក ទាហានបានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «តើគួរឲ្យសម្តេចយ៉ូណាថានសុគតឬ ដ្បិតសម្តេចជាអ្នកបានសាងស្នាដៃនៃជ័យជម្នះសម្រាប់អុីស្រាអែល? សូមកុំឲ្យកើតដូច្នេះឡើយ! ទូលបង្គំសូមស្បថដោយនូវព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅថា នឹងគ្មានសក់មួយសសៃណារបស់សម្តេចជ្រុះដល់ដីឡើង ដ្បិត សម្តេចបានធ្វើការជាមួយព្រះជាម្ចាស់នៅថ្ងៃនេះ» ដោយការសង្គ្រោះពីពួកទាហានសម្តេចមិនត្រូវបានសម្លាប់ឡើយ។⁴⁶នោះព្រះបាទសូលក៏បានឈប់ដេញតាមពួកភីលីស្ទីន ហើយពួកភីលីស្ទីនទាំងនោះបានទៅកន្លែងរបស់ខ្លួនវិញ។

⁴⁷កាលព្រះបាទសូលបានចាប់ផ្តើមដឹកនាំជនជាតិអុីស្រាអែល ស្តេចបានច្បាំងនឹងសត្រូវទាំងអស់របស់ស្តេចដែលនៅជុំវិញ។ ស្តេចបានវាយជនជាតិម៉ូអាប់ ជនជាតិអាំម៉ូន ជនជាតិអេដុម ស្តេចទាំងប៉ុន្មានរបស់សូបា និងពួកភីលីស្ទីនផង។ សមរភូមិណាដែលស្តេចបានចេញទៅ ស្តេចតែងទទួលបានជ័យជម្នះ ដាក់ទោសលើសត្រូវទាំងនោះ។⁴⁸ស្តេចបានប្រព្រឹត្តដោយចិត្តក្លាហាន ហើយបានវាយឈ្នះលើពួកអាម៉ាឡេក។ ស្តេចបានរំដោះជនជាតិអុីស្រាអែលពីកណ្តាប់ដៃរបស់សត្រូវពួកគេ។

⁴⁹បុត្រារបស់ព្រះបាទសូលមានដូចជា សម្តេចយ៉ូណាថាន សម្តេចយីសវី និងសម្តេចម៉ាលគីស៊ូអា។ បុត្រីរបស់ព្រះអង្គមានឈ្មោះដូចតទៅ បុត្រីច្បងគឺ ព្រះនាងម្រ៉ាប និងព្រះនាងមិកាល់ជាប្អូន។⁵⁰ព្រះជាយារបស់ព្រះបាទសូលគឺ ព្រះនាងអហុីណោម ជាកូនស្រីរបស់អហុីម៉ាស់។ មេបញ្ជាការទាហានរបស់ស្តេចគឺ លោកអប៊ីនើរ ជាកូនប្រុសរបស់លោកនើរ ដែលជាឪពុកមាររបស់ព្រះបាទសូល។⁵¹លោកគីស ជាឪពុករបស់ព្រះបាទសូល ហើយលោកនែរ ជាឪពុករបស់លោកអប៊ីនើរ ដែលត្រូវជាកូនប្រុសរបស់លោកអបៀល។

⁵²ព្រះបាទសូលបានប្រយុទ្ធយ៉ាងខ្លាំងក្លាជាមួយនឹងពួកភីលីស្ទីនរហូតនៅក្នុងជីវិត។ ពេលព្រះបាទសូលបានឃើញអ្នកណាខ្លាំង ឬក្លាហាន ស្តេចតែងយកអ្នកនោះមកជាមួយ។

15

¹លោកសាំយូអែលបានទូលទៅព្រះបាទសូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកចាក់ប្រេងតាំងឲ្យព្រះអង្គធ្វើជាស្តេចលើប្រជារាស្ត្រអុីស្រាអែលរបស់ព្រះអង្គ។ ឥឡូវនេះ ចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។²នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវាមានព្រះបន្ទូល យើងបានកត់ត្រាទុកនូវអ្វីដែលជនជាតិអាម៉ាឡេកបានប្រព្រឹត្តចំពោះអុីស្រាអែល ដែលប្រឆាំងនឹងពួកគេនៅតាមផ្លូវ ខណះពួកគេកំពុងចាកចេញពីស្រុកអេសុីប។³ដូច្នេះ ចូរចេញទៅឥឡូវនេះ ដើម្បីវាយប្រហារជនជាតិអាម៉ាឡេក ហើយត្រូវបំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់របស់ពួកគេ។ មិនត្រូវទុកចិត្តទុកជីវិតឲ្យពួកគេឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវផ្តាច់ជីវិតទាំងប្រុសទាំងស្រី ទាំងក្មេង ទាំងទារក ទាំងគោ ចៀម អូដ្ឋ និងលា»។

⁴ព្រះបាទសូលបានកេនប្រជាជន ហើយរាប់ពួកគេនៅឯថេលែម ឃើញមានម្ភៃមឺុននាក់ ជាទ័ពថ្មើជើង ហើយមួយមឺុននាក់ទៀតជាទាហានដែលមកពីកុលសម្ព័ន្ធយូដា។⁵ក្រោយមក ព្រះបាទសូលបានយាងមកឯក្រុងរបស់ពួកអាម៉ាឡេក ហើយរង់ចាំនៅឯជ្រលងភ្នំ។

⁶រួចព្រះបាទសូលបានមានបន្ទូលទៅជនជាតិកែនថា «ចូរថយចេញឲ្យឆ្ងាយពីចំណោមជនជាតិអាម៉ាឡេក ដើម្បីកុំឲ្យវិនាសជាមួយពួកនោះ។ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តដោយសប្បុរសដល់ប្រជាជនអុីស្រាអែល ខណៈពួកគេបានចាកចេញពីស្រុកអេសុីប»។ ដូច្នេះ ពួកកែនក៏បានជន្លាសចេញពីពួកអាម៉ាឡែក។⁷បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលបានចេញទៅវាយប្រហារជនជាតិអាម៉ាឡេក ចាប់ពីហាវីឡា រហូតដល់សើុរ ខាងកើតនៃស្រុកអេសុីប។

⁸ព្រះអង្គបានចាប់អកាក់ជាស្តេចរបស់ជនជាតិអាម៉ាឡេកទាំងរស់។ ស្តេចបានប្រហារជីវិតពួកគេទាំងអស់ដោយមុខដាវ។⁹ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសូល និងទាហានបានទុកជីវិតឲ្យស្តេចអកាក់ ហើយទុកចៀម គោ កូនគោបំប៉ន និងកូនចៀមដែលល្អបំផុត។ អ្វីៗដែលល្អ ពួកគេមិនបានបំផ្លាញចោលទេ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានបំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់ដែលគ្មានប្រយោជន៍វិញ។

¹⁰ក្រោយមក ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកលោកសាំយូអែលថា៖¹¹«យើងស្តាយណាស់ដែលបានតាំងឲ្យលោកសូលធ្វើជាស្តេច ពីព្រោះលោកសូលមិនបានស្តាប់តាមយើង ហើយមិនប្រព្រឹត្តតាមបញ្ជារបស់យើងទេ»។ លោកសាំយូអែលខឹងយ៉ាងខ្លាំង លោកបានទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់ពេញមួយយប់នោះ។

¹²លោកសាំយូអែលបានក្រោកពីព្រលឹម ដើម្បីទៅជួបព្រះបាទសូលនៅព្រឹកនោះ។ គេបានប្រាប់លោកសាំយូអែលថា៖ «ព្រះបាទសូលបានយាងមកកើមែល ហើយបានធ្វើស្តូបមួយសម្រាប់ខ្លួននៅទីនោះ រួចបន្តដំណើរត្រឡប់ទៅគីលកាល់វិញ»។¹³ដឹងដូច្នោះ លោកសាំយូអែលបានមកជួបព្រះបាទសូលហើយទូលស្តេចថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរដល់ព្រះអង្គ! ខ្ញុំបានសម្រេចតាមព្រះរាជ្យបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់រួចហើយ»។

¹⁴លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចុះសម្រែកចៀម និងសម្លេងថ្ងូររបស់គោស្អីបានឮឡើងមកដល់ត្រចៀករបស់ខ្ញុំដូច្នេះ?»¹⁵ព្រះបាទសូលបានតបថា៖ «គឺសម្លេងសត្វដែលពួកទាហានបានយកមកពីពួកអាម៉ាឡេក។ ដោយពួកគេបានទុកនូវ ចៀម និងគោដែលល្អបំផុត ដើម្បីធ្វើយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោក។ អ្វីៗក្រៅពីនេះ ពួកយើងបានបំផ្លាញចោលទាំងស្រុងហើយ»។¹⁶រួចលោកសាំយូអែលបាននិយាយទៅព្រះបាទសូលថា៖ «ឈប់សិន ខ្ញុំនឹងទូលព្រះអង្គនូវអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកទូលបង្គំកាលពីយប់មិញ»។ ព្រះបាទសូលបានតបវិញថា៖ «ចូរនិយាយមកចុះ!»។

¹⁷លោកសាំយូអែលមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទោះបីព្រះអង្គមើលខ្លួនឯងថា តូចតាចក្តី តើមិនមែនព្រះអង្គត្រូវបានតាំងឲ្យដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធអីុស្រាអែលទេឬអី? ព្រះអម្ចាស់បានតាំងឲ្យព្រះអង្គធ្វើជាស្តេចលើអីុស្រាអែល¹⁸ហើយព្រះអម្ចាស់បានចាត់ឲ្យព្រះអង្គចេញទៅថា ចូរទៅ ហើយប្រហារពួកមនុស្សបាបទាំងស្រុង គឺពួកអាម៉ាឡេក ត្រូវវាយពួកគេរហូតឲ្យរាបដល់ដី។¹⁹ចុះហេតុដូចម្តេចបានជាព្រះករុណាមិនស្តាប់តាមព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ តែបែរជាប្រមូលយកជយភណ្ឌ ហើយធ្វើរឿងអាក្រក់នៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះទៅវិញ?»

²⁰ព្រះបាទសូលបានឆ្លើយតបលោកសាំយូអែលវិញថា៖ «ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ហើយតើ ព្រមទាំងបានគោរពតាមរបៀបដែលព្រះអម្ចាស់ចាត់ខ្ញុំឲ្យចេញទៅដែរ។ ខ្ញុំបានចាប់ព្រះបាទអកាក់ស្តេចរបស់ពួកអាម៉ាឡេក រួចបានសម្លាប់ផ្តាច់ទាំងស្រុងពួកអាម៉ាឡេក។²¹គឺទាហាន ដែលបានយកជយភណ្ឌ មានចៀម និងគោ ជារបស់ល្អបំផុតដែលបានញែកទុក ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកនៅគីលកាល់»។

²²លោកសាំយូអែលបានទូលវិញថា៖ «តើព្រះអម្ចាស់គាប់ព្រះទ័យនឹងតង្វាយដុត ព្រមទាំងយញ្ញបូជាជាជាងការស្តាប់បង្គាប់ព្រះអម្ចាស់ឬ? ការគោរពប្រតិបត្តិតាម នោះប្រសើរជាងយញ្ញបូជា ហើយឯស្តាប់បង្គាប់ក៏ប្រសើរជាងការថ្វាយខ្លាញ់ចៀមឈ្មោលដែរ។²³ព្រោះការបះបោរ គឺស្មើនឹងអំពើបាបនៃការរកគ្រូទស្សទាយដែរ ឯការធ្វើចិត្តរឹងរូស គឺអាក្រក់ ហើយទុច្ចរិតទៀតផង។ ដោយព្រោះព្រះករុណាបានផាត់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ចោល នោះព្រះអង្គក៏បដិសេធព្រះករុណពីការធ្វើស្តេចដែរ»។

²⁴ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការមកលោកសាំយូអែលថា៖ «ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តបាបហើយ ព្រោះបានបំពានព្រះបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ និងសំដីរបស់លោក ដោយខ្ញុំខ្លាចពួកទាហាន ហើយបានធ្វើតាមពួូកគេ។²⁵ឥឡូវនេះ សូមអត់ទោសឲ្យខ្ញុំផង ហើយមកជាមួយខ្ញុំវិញ ដូច្នេះ ខ្ញុំអាចថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់បាន»។

²⁶លោកសាំយូអែលបានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «ទូលបង្គំនឹងមិនទៅជាមួយព្រះករុណាវិញទេ ព្រោះព្រះករុណាបានបោះបង់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ហើយ ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏បានបោះបង់ព្រះករុណាពីការធ្វើជាស្តេចលើជនជាតិអីុស្រាអែលវិញដែរ»។²⁷កាលលោកសាំយូអែលបានដើរចាកចេញនោះ ព្រះបាទសូលបានចាប់ជាយរ៉ូបរបស់លោកជាប់ ហើយវាបានរហែកផង។

²⁸លោកសាំយូអែលបានទូលស្តេចថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានហែកអាណាចក្រអីុស្រាអែលពីព្រះករុណានៅថ្ងៃនេះហើយ រួចបានប្រគល់ដល់ម្នាក់ផ្សេងទៀត ដែលប្រសើរជាងព្រះករុណា។²⁹ហើយព្រះអម្ចាស់ដែលជាកម្លាំងរបស់អីុស្រាអែល មិនដែលកុហក មិនប្តូរព្រះទ័យដែរ ព្រះអង្គមិនមែនមនុស្ស ដែលដូរព្រះទ័យចុះឡើងទេ។

³⁰ក្រោយមក ព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការថា៖ «ខ្ញុំពិតជាបានប្រព្រឹត្តបាបមែន។ ប៉ុន្តែ សូមទុកមុខឲ្យខ្ញុំនៅចំពោះមុខចាស់ទុំ និងចំពោះប្រជាជនអីុស្រាអែលផង។ សូមមកជាមួយខ្ញុំសិន ដើម្បីឲ្យខ្ញុំថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកផង»។³¹ដូច្នេះ លោកសាំយូអែលក៏មកជាមួយព្រះបាទសូល ហើយស្តេចបានថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ពេលនោះ។

³²បន្ទាប់មក លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនាំព្រះបាទអកាក់ ជាស្តេចនៃជនជាតិអាម៉ាឡេកឲ្យខ្ញុំទីនេះ»។ គេបាននាំស្តេចអកាក់មកដល់ទាំងជាប់ច្រវ៉ាក់ រួចព្រះបាទអកាក់បានមានរាជឱង្ការថា៖ «ពិតណាស់ ការឈឺចាប់នោះបានកន្លងផុតទៅហើយ»។³³លោកសាំយូអែលបានតបវិញថា៖ «ដាវរបស់ឯងបានធ្វើឲ្យស្រីៗព្រាត់កូនយ៉ាងណា ម្តាយរបស់ឯងក៏នឹងព្រាត់កូនយ៉ាងនោះដែរ»។ នោះលោកសាំយូអែលបានកាប់ព្រះបាទអកាក់ជាកង់ៗនៅចំពេាះព្រះអម្ចាស់នៅឯគីលកាល់នោះទៅ។

³⁴លោកសាំយូអែលបានធ្វើដំណើរទៅរ៉ាម៉ា ឯព្រះបាទសូលបានយាងទៅដំណាក់របស់ស្តេចនៅគីបៀរវិញ។³⁵លោកសាំយូអែលលែងជួបព្រះបាទសូលរហូតដល់ថ្ងៃដែលលោកលាចាកលោក ដោយលោកបានកាន់ទុកសម្រាប់ព្រះបាទសូល។ ព្រះអម្ចាស់បានសោកស្តាយដោយបានតាំងឲ្យព្រះបាទសូលឲ្យធ្វើជាស្តេចលើអីុស្រាអែល។

16

¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកសាំយូអែលថា៖ «តើអ្នកនៅកាន់ទុកសម្រាប់ព្រះបាទសូល ដែលយើងមិនឲ្យធ្វើជាស្តេចលើអុីស្រាអែលដល់កាលណាទៀត? ចូរបំពេញប្រេងក្នុងស្នែងរបស់អ្នកហើយចេញទៅ។ យើងនឹងចាត់អ្នកឲ្យទៅផ្ទះលោកអ៊ីសាយនៅភូមិបេថ្លេហិម ដ្បិត យើងបានជ្រើសរើសម្នាក់ឲ្យធ្វើជាស្តេចចេញពីចំណោមកូនប្រុសៗរបស់គាត់»។

²លោកសាំយូអែលបានទូលវិញថា៖ «តើឲ្យទូលបង្គំទៅយ៉ាងដូចម្តេច? បើព្រះបាទសូលជ្រាបពីរឿងនេះ នោះស្តេចមុខជាប្រហារជីវិតទូលបង្គំមិនខាន»។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរយកគោស្ទាវមួយក្បាលទៅជាមួយអ្នកហើយនិយាយថា៖ ខ្ញុំមកនេះ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់។³ចូរហៅលោកអ៊ីសាយឲ្យថ្វាយយញ្ញបូជា នោះយើងនឹងបង្ហាញអ្នកថាត្រូវធ្វើអ្វីទៀត។ យើងនឹងប្រាប់ដល់អ្នកត្រូវចាក់ប្រេងតាំងលើអ្នកណាដែលយើងនឹងប្រាប់»។

⁴លោកសាំយូអែលបានធ្វើតាមព្រះអម្ចាស់បង្គាប់ ហើយក៏បានចេញទៅភូមិបេថ្លេហិម។ ចាស់ទុំនៅក្រុងនោះមានការភិតភ័យបានចេញមកជួបលោក ទាំងនិយាយថា៖ «តើអ្នកមកនេះក្នុងបំណងសន្តិភាពឬ?»⁵លោកបានតបវិញថា៖ «មែនហើយ ដោយសន្តិភាពទេ ខ្ញុំមកនេះដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់»។ សូមរៀបចំខ្លួនរួចមកជាមួយខ្ញុំដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជា។ រួចមកលោកបានញែកលោកអ៊ីសាយម្ខាង និងកូនប្រុសៗរបស់លោកម្ខាង ដោយអញ្ជើញពួកគេថ្វាយយញ្ញបូជា។

⁶ពេលកូនៗរបស់គាត់បានមកដល់ លោកបានសម្លឹងទៅឯលោកអេលាប ដោយនិយាយក្នុងចិត្តថា មុខជាម្នាក់នេះហើយដែលព្រះអម្ចាស់បានតាំងឡើងនៅចំពោះព្រះអង្គ។⁷ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកលោកសាំយូអែលថា៖ «កុំមើលតែរូបរាងខាងក្រៅ ឬកម្ពស់ ពីព្រោះយើងមិនបានរើសម្នាក់នេះទេ។ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់មិនទតមើលដូចមនុស្សសង្កេតទេ ដោយសារមនុស្សមើលតែសំបកក្រៅប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ទតមើលដួងចិត្ត»។

⁸បន្ទាប់មក លោកអ៊ីសាយបានហៅលោកអប៊ីណាដាប់ ហើយឲ្យដើរចូលមកចំពោះលោកសាំយូអែល។ រួចលោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ក៏ពុំបានរើសម្នាក់នេះដែរ»។⁹លោកអ៊ីសាយក៏បានឲ្យលោកសាម៉ាដើរកាត់ម្តង ប៉ុន្តែ លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ម្នាក់នេះក៏ព្រះអម្ចាស់មិនបានជ្រើសរើសដែរ»។¹⁰លោកអ៊ីសាយឲ្យកូនប្រុសទាំងប្រាំពីរនាក់ដើរទៅមុខលោកសាំយូអែល។ លោកសាំយូអែលបានថ្លែងទៅលោកអ៊ីសាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ពុំរើសអ្នកទាំងអស់នេះទេ»។

¹¹បន្ទាប់មក លោកសាំយូអែលបានសួរលោកអ៊ីសាយថា៖ «កូនប្រុសៗរបស់លោកនៅទីនេះអស់ហើយមែនទេ?» លោកបានតបថា៖ «នៅមានកូនពៅម្នាក់ទៀត ប៉ុន្តែ វាកំពុងឃ្វាលចៀម»។ លោកសាំយូអែលបានប្រាប់ថា៖ «ចាត់គេឲ្យទៅហៅវាមក បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងមិនអង្គុយនៅទីនេះទេ»។¹²លោកអ៊ីសាយបានចាត់ឲ្យទៅហៅកូននោះមក។ កូននោះមានរូបរាងសង្ហា មានថ្ពាល់ក្រហម និងភ្នែកយ៉ាងស្អាតផង។ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅចាក់ប្រេងតាំងចុះ គឺម្នាក់នេះហើយ»។

¹³ក្រោយមក លោកសាំយូអែលបានយកស្នែងដែលដាក់ប្រេងនោះមក ហើយបានចាក់ប្រេងតាំងម្នាក់នោះនៅកណ្តាលពួកបងៗ។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកសណ្ឋិតពីលើដាវីឌចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក រួចលោកសាំយូអែលបានក្រោកឡើង និងបន្តដំណើរទៅឯរ៉ាម៉ាវិញ។

¹⁴កាលនោះ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់បានយាងចេញពីព្រះបាទសូលហើយ ហើយមានវិញ្ញាណពីព្រះអម្ចាស់បានមកធ្វើឲ្យស្តេចច្របូកច្របល់វិញ។¹⁵បាវបម្រើរបស់ព្រះបាទសូលបានទូលទ្រង់ថា៖ «មើល គឺវិញ្ញាណដែលមកពីព្រះអម្ចាស់បានមកដើម្បីបង្កបញ្ហាដល់ព្រះអង្គហើយ។¹⁶សូមទ្រង់ចាត់បាវរបស់ទ្រង់ឲ្យទៅស្វែងរកអ្នកណាម្នាក់ដែលជំនាញលេងពិនថ្វាយព្រះអង្គ។ នៅពេលវិញ្ញាណនោះមកសណ្ឋិតលើព្រះអង្គ នោះត្រូវឲ្យអ្នកនោះលេងពិន រួចព្រះអង្គនឹងបានប្រសើរវិញ»។

¹⁷ព្រះបាទសូលបានចាត់អ្នកបម្រើថា៖ «ចូរស្វែងរកបុរសម្នាក់ដែលអាចលេងភ្លេងបានយ៉ាងល្អ ហើយយកគេមកឲ្យយើង»។¹⁸រួចក៏មានយុវជនម្នាក់បានទូលស្តេចថា៖ «ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញកូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីសាយ អ្នកភូមិបេថ្លេហិមម្នាក់ គឺជាអ្នកជំនាញលេង ហើយ ជាក្មេងដែលក្លាហាន រឹងមាំ ជាអ្នកសង្គ្រាម ពូកែនិយាយ រួចសង្ហាថែមទៀត ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏គង់ជាមួយយុវជននោះដែរ»។¹⁹រួចព្រះបាទសូលក៏បានចាត់គេឲ្យទៅឯលោកអ៊ីសាយ និយាយថា៖ «ចូរប្រគល់កូនប្រុសរបស់លោក គឺដាវីឌ ដែលនៅឃ្វាលចៀមនោះមកយើង»។

²⁰លោកអ៊ីសាយបានយកលាមួយមក ហើយបានដាក់នំបុ័ងផង មានទាំងស្រាទំពាំងបាយជូរ និងកូនពពែមួយ រួចឲ្យវាទៅជាមួយកូនប្រុសរបស់លោក គឺដាវីឌ ទៅឯព្រះបាទសូល។²¹បន្ទាប់មក ដាវីឌបានមកឯព្រះបាទសូល ហើយនៅបម្រើស្តេច។ ព្រះបាទសូលពេញចិត្តនឹងដាវីឌយ៉ាងខ្លាំង ថែមទាំងបានតាំងឲ្យដាវីឌធ្វើជាអ្នកកាន់គ្រឿងសស្ត្រាវុធឲ្យស្តេចទៀតផង។

²²ព្រះបាទសូលបានចាត់គេឲ្យទៅប្រាប់លោកអ៊ីសាយថា៖ «សូមទុកឲ្យដាវីឌនៅជាមួយយើងចុះ ព្រោះយើងគាប់ព្រះទ័យនឹងដាវីឌណាស់»។²³រាល់ពេលដែលវិញ្ញាណដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់មកសណ្ឋិតលើព្រះបាទសូល ដាវីឌបានយកពិនមកលេង រួចព្រះបាទសូលបានស្រស់ស្រាយ និងប្រសើរឡើងវិញ ហើយវិញ្ញាណបានចាកចេញពីស្តេចទៅ។

17

¹គ្រានោះ ពួកភីលីស្ទីនបានប្រមូលទ័ពដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម។ ពួកគេបានប្រមូលគ្នានៅឯសូកូ ស្រុកយូដា។ ពួកគេបានបោះតង់នៅចន្លោះសូកូ និងអាសេកា គឺនៅតំបន់អេផេសដាំមីម។

²ព្រះបាទសូល និងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានប្រមូលគ្នា ហើយបោះតង់នៅក្នុងជ្រលងអេឡា រួចបានដាក់ទ័ពឲ្យចេញទៅតយុទ្ធនឹងពួកភីលីស្ទីន។³ពួកភីលីស្ទីនបានឈរនៅលើភ្នំមួយម្ខាង ហើយអ៊ីស្រាអែលក៏បានឈរលើភ្នំម្ខាងទៀតដែលមានជ្រលងនៅកណ្តាលពួកគេទាំងពីរ។

⁴មានបុរសខ្លាំងម្នាក់បានចេញមកពីជំរំពួកភីលីស្ទីន ឈ្មោះថា កូលីយ៉ាត មកពីក្រុងកាថ ដែលមានកម្ពស់ប្រហែលបីម៉ែត្រ។⁵បុរសនោះពាក់ពួកលង្ហិនលើក្បាល និងមានអាវក្រោះផង។ អាវនោះមានទម្ងន់ហាសិបប្រាំពីគីឡូក្រាម ជាអាវលង្ហិន។

⁶មានស្រោបលង្ហិនលើជើងទាំងពីរ និងស្ពាយលំពែងលង្ហិនលើស្មាផង។⁷លំពែងនោះធំ មានចងខ្សែដើម្បីចោលដូចជាកីតម្បាញ។ ផ្លែលំពែងនោះ មានទម្ងន់ប្រាំពីគីឡូក្រាមធ្វើពីដែក និងមានម្នាក់ដែលកាន់ខែលដើរពីមុខផង។

⁸ម្នាក់នោះឈរ ស្រែកទៅទ័ពអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកឯងចេញមកប្រយុទ្ធដូច្នេះ? យើងជាជនជាតិភីលីស្ទីន តើពួកឯងមិនមែនជាកញ្ជះរបស់ព្រះបាទសូលទេឬអី? ចូររើសបុរសម្នាក់ជាតំណាងពួកឯង ហើយចាត់វាឲ្យចេញមករកយើង។⁹បើឃើញថា វាអាចវាយ ហើយសម្លាប់យើងបាន នោះយើងនឹងធ្វើជាកញ្ជះពួកឯង។ ប៉ុន្តែ បើយើងវាយ ហើយសម្លាប់វាបាន នោះពួកឯងត្រូវមកបម្រើយើងវិញ»។

¹⁰ជនភីលីស្ទីននោះបាននិយាយម្តងទៀតថា៖ «ថ្ងៃនេះ យើងចេញមកតតាំងនឹងទ័ពអ៊ីស្រាអែល។ ចូរចាត់ម្នាក់ចេញមក ដើម្បីវាយតទល់គ្នា»។¹¹កាលព្រះបាទសូល និងទាហានអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានឮសំដីរបស់ទាហានភីលីស្ទីនោះ ពួកគេបានបាក់ទឹកចិត្ត ហើយភ័យញ័រ។

¹²កាលនោះដាវីឌជាកូនអ្នកអំបូរអេប្រាតា ក្នុងភូមិបេថ្លេហិម ស្រុកយូដា គឺជាកូនប្រុសលោកអ៊ីសាយ។ លោកអ៊ីសាយមានកូនប្រុសប្រាំបីនាក់។ ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទសូល លោកអ៊ីសាយមានវ័យចាស់ហើយក្នុងចំណោមប្រជាជន។¹³មានកូនប្រុសច្បងបីនាក់របស់លោកបានទៅចូលរួមធ្វើសង្គ្រាមជាមួយព្រះបាទសូលដែរ។ អ្នកទាំងបីដែលទៅសមរភូមិនោះមានឈ្មោះថា លោកអេលាប លោកអប៊ីណាដាប់ និងលោកសាម៉ា។

¹⁴ដាវីឌ ជាកូនពៅគេបង្អស់ ឯបងបីនាក់បានទៅតាមព្រះបាទសូល។¹⁵ដាវីឌបានធ្វើដំណើរចុះឡើងទៅឯព្រះបាទសូល និងត្រឡប់ទៅឃ្វាលចៀមរបស់ឪពុកវិញនៅឯបេថ្លេហិម។¹⁶សែសិបថ្ងៃហើយ ដែលទាហានភីលីស្ទីនបានមកក្បែរនោះបង្ហាញខ្លួន ដើម្បីវាយប្រយុទ្ធទាំងព្រឹកទាំងល្ងាច។

¹⁷បន្ទាប់មក លោកអ៊ីសាយបានប្រាប់ដាវីឌ ជាកូនប្រុសថា៖ «ចូរយកលាជមួយថង់ និងនំប័ុងដប់ ទៅឲ្យបងៗរបស់ឯងនៅឯជំរំជាប្រញាប់។¹⁸ហើយយកប្រូម៉ាស់ដប់ដុំទៅឲ្យមេទ័ពរបស់ពួកគេផង។ ចូរមើលថា តើបងៗរបស់ឯសុខសប្បាយទេ រួចត្រូវយកអ្វីមកបញ្ជាក់ដើម្បីឲ្យដឹងថាពួកគេសុខសប្បាយមកជាមួយផង។

¹⁹បងៗរបស់ឯងកំពុងនៅជាមួយព្រះបាទសូល ហើយទាហានអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ស្ថិតនៅជ្រលងភ្នំអេឡា ប្រយុទ្ធជាមួយពួកភីលីស្ទីន»។²⁰ដាវីឌបានក្រោកពីព្រលឹម រួចផ្ញើសត្វទាំងប៉ុន្មានទៅឲ្យគង្វាលម្នាក់ផ្សេងទៀត ទាំងបានយកស្បៀងរួចចាកចេញទៅតាមបង្គាប់របស់លោកអ៊ីសាយ។ ដាវីឌបានទៅជំរំ ខណៈពលទាហានបានចេញទៅសមរភូមិស្រែកហ៊ោ។²¹បន្ទាប់មក ទាំងទាហានអ៊ីស្រាអែល និងពួកភីលីស្ទីនបានចូលខ្សែត្រៀមដើម្បីប្រយុទ្ធ ក៏ផ្ទុះសង្គ្រាមឡើងរវាងពលទាហាន និងពលទាហាន។

²²ដាវីឌបានទុករបស់របរនៅនឹងអ្នកមើលថែ រួចរត់ទៅឯកងទ័ព ហើយជម្រាបសួរបងៗ។²³ពេលបាននិយាយជាមួយបងៗ ទាហានដ៏ខ្លាំងរបស់ភីលីស្ទីន ជាអ្នកក្រុងកាថដែលមានឈ្មោះថា កូលីយ៉ាតបានចេញមកឈរនៅជួរមុខនៃទ័ពភីលីស្ទីនទាំងនិយាយប្រមាថដូចមុនៗ ហើយដាវីឌបានឮពាក្យសំដីទាំងនោះ។²⁴នៅពេលទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានឃើញម្នាក់នោះចេញមកដូច្នេះ ក៏បានរត់គេចដោយមានការភិតភ័យ។

²⁵ទាហានរបស់អ៊ីស្រាអែលបាននិយាយថា៖ «តើអ្នកបានឃើញបុរសម្នាក់ដែលបានចេញមកនោះទេ? វាបានមកដើម្បីប្រមាថដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ស្តេចនឹងប្រទាននូវទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើនដល់អ្នកណាដែលអាចសម្លាប់វាបាន ថែមទាំងលើកបុត្រីឲ្យរៀបអភិសេកជាមួយអ្នកនោះទៀតផង មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ គឺស្តេចឲ្យគ្រួសារអ្នកនោះបានរួចពន្ធនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលដែរ»។

²⁶ដាវីឌបាននិយាយទៅទាហានដែលឈរនៅក្បែរនោះថា៖ «តើនឹងទទួលបានអ្វីបើមានអ្នកអាចសម្លាប់ជនភីលីស្ទីនម្នាក់នេះ ហើយដកយកភាពអាប់ឱនរបស់អ៊ីស្រាអែលចេញ? តើជនភីលីស្ទីននេះជាស្អីបានជាហ៊ានមើលងាយកងទ័ពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅដូច្នេះ?»²⁷បន្ទាប់មក មានអ្នកនិយាយម្តងទៀតនូវអ្វីដែលបានប្រាប់ហើយមុននោះ «ជារង្វាន់ដែលត្រូវទទូលសម្រាប់អ្នកដែលអាចសម្លាប់ជនភីលីស្ទីននោះបាន»។

²⁸អេលាបជាបងបានឮពេលដាវីឌនិយាយគ្នាជាមួយពួកទាហាន។ កំហឹងរបស់អេលាបបានឡើងកំដៅប្រឆាំងនឹងដាវីឌ ដោយនិយាយឡើងថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងមកទីនេះ? តើឯងបានទុកចៀមនឹងអ្នកណានៅឯទីវាល? យើងស្គាល់អំនួតរបស់ឯងហើយ គឺដឹងភាពរពិសក្នុងចិត្តឯង ដោយឯងមកទីនេះគឺដើម្បីមើលគេធ្វើសង្គ្រាមប៉ុណ្ណោះ»។²⁹ដាវីឌបានតបវិញថា៖ «តើខ្ញុំបានធ្វើខុសអី? គ្រាន់តែសួរទេតើ»។³⁰រួចមកគាត់ក៏ចេញពីបងបែរទៅរកអ្នកផ្សេង ហើយនិយាយបែបដដែលនោះទៀត។ អ្នកទាំងនោះក៏បានឆ្លើយដូចពីមុនដែរ។

³¹ពេលសំដីរបស់ដាវីឌបានឮទៅដល់ទាហានជាច្រើនហើយ ពួកគេបានរាយការណ៍សំដីទាំងនោះដល់ព្រះបាទសូល ទាំងនាំចូលគាល់ស្តេចផង។³²បន្ទាប់មក ដាវីឌបានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «សូមកុំបណ្តោយបាក់ទឹកចិត្តទាហានឡើយ ទូលបង្គំនឹងចេញទៅវាយនឹងជនភីលីស្ទីននោះ»។³³ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការទៅដាវីឌថា៖ «ឯងមិនអាចចេញទៅប្រឆាំងនឹងជនភីលីស្ទីននេះបានទេ ដ្បិត ឯងនៅក្មេងណាស់ តែឯវា វាជាអ្នកធ្វើសង្គ្រាមតាំងពីនៅក្មេងម្លេ៉ះ»។

³⁴ប៉ុន្តែ ដាវីឌបានទូលទៅព្រះបាទសូលវិញថា៖ «ទូលបង្គំធ្លាប់មើលថែហ្វូងចៀមឪពុករបស់ទូលបង្គំ។ ពេលសឹង្ហ ឬខ្លាឃ្មុំចូលមកចាប់កូនចៀមណាមួយចេញពីហ្វូង ទូលបង្គំដេញតាម³⁵ហើយប្រហារវា សង្គ្រោះចៀមនោះពីមាត់របស់វា។ កាលវាចូលមកចង់ត្របាក់ទូលបង្គំ នោះទូលបង្គំនឹងចាប់ពុកចង្កាវា វាយវា ហើយសម្លាប់វាផង។

³⁶ទូលបង្គំបានសម្លាប់ទាំងសឹង្ហ និងខ្លាឃ្មុំ។ ឯជនមិនកាត់ស្បែកភីលីស្ទីននេះនឹងមានវាសនាដូចវាមួយមិនខាន ព្រោះវាបានប្រមាថកងទ័ពរបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ»។

³⁷ដាវីឌបានបន្ថែមថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានសង្គ្រោះទូលបង្គំពីក្រញាំសឹង្ហ និងពីក្រញាំរបស់ខ្លាឃ្មុំ ព្រះអង្គមុខជាសង្គ្រោះទូលបង្គំពីដៃរបស់ជនភីលីស្ទីននេះដែរ»។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការទៅដាវីឌថា៖ «បើដូច្នេះ ចូរទៅចុះ សូមព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយឯង»។³⁸ព្រះបាទសូលបានបំពាក់គ្រឿងសឹករបស់ស្តេចឲ្យដាវីឌ។ ស្តេចបានយកមួយលង្ហិនពាក់លើក្បាលដាវីឌ និងបានបំពាក់អាវក្រោះឲ្យទៀតផង។

³⁹ដាវីឌបានយកដាវរបស់ស្តេចមក ប៉ុន្តែ មិនអាចដើរកើតឡើយ ពីព្រោះដាវីឌមិនដែលហ្វឹកហាត់ជាមួយនឹងគ្រឿងសឹកទាំងនោះទេ។ រួចដាវីឌបានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «ទូលបង្គំមិនអាចចេញទៅសមរភូមិជាមួយនឹងគ្រឿងទាំងនេះបានឡើង ព្រោះទូលបង្គំមិនធ្លាប់ប្រើវា»។ ដូច្នេះ ក៏ទម្លាក់គ្រឿងទាំងនោះចុះវិញ។⁴⁰ដាវីឌបានយកតែរបស់របរខ្លួននៅជាប់នឹងដៃ ហើយរើសគ្រួសរលោងៗប្រាំគ្រាប់មកទុកក្នុងថង់អ្នកគង្វាលចៀម។ ដាវីឌបានត្រៀមដង្ហក់នៅនឹងដៃរួចហើយ ថែមទាំងទៅជិតដល់ជនភីលីស្ទីននោះ។

⁴¹ជនភីលីស្ទីនបានមកប្រកៀកនឹងដាវីឌ ជាមួយអ្នកនាំមុខដែលកាន់ខែលឲ្យផងដែរ។⁴²កាលជនភីលីស្ទីននោះស្វែងរកមើល វាបានឃើញដាវីឌ រួចបានមើលងាយដាវីឌ ដោយសារឃើញដាវីឌជាក្មេងប្រុសនៅតូច មានថ្ពាល់ក្រហម ហើយសង្ហាផងនោះ។⁴³ក្រោយមក ជនភីលីស្ទីននោះបាននិយាយទៅថា៖ «តើយើងជាឆ្កែឬបានជាឯងមកតយុទ្ធនឹងយើងដោយប្រើដំបងដូច្នេះ?» រួចជនភីលីស្ទីននោះបានដាក់បណ្តាសាដោយនាមព្រះរបស់ពួកគេ។

⁴⁴ជនភីលីស្ទីននោះបាននិយាយជាមួួយដាវីឌថា៖ «មកនេះ មកទីនេះមក អញនឹងយកសាច់ឯងឲ្យក្អែកស៊ីលើមេឃ ហើយឲ្យសត្វដែលនៅតាមទីវាល»។⁴⁵ដាវីឌបានតបនឹងជនភីលីស្ទីននោះថា៖ «ឯងមកប្រយុទ្ធជាមូយយើងដោយប្រើដាវ លំពែង និងដែក ប៉ុន្តែ យើងវិញមករកឯងក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវារ និងជាព្រះនៃកងទ័ពរបស់អ៊ីស្រាអែលដែលឯងបានប្រមាថនោះហើយ។

⁴⁶ថ្ងៃនេះព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានជ័យជម្នះមកយើង ហើយយើងនឹងសម្លាប់ឯងចេញ ថែមទាំងកាត់ក្បាលឯងចេញពីខ្លួនទៀតផង។ ថ្ងៃនេះយើងនឹងយកសាសពរបស់ទ័ពភីលីស្ទីនឲ្យសត្វស្លាប់លើមេឃ និងសត្វព្រៃស៊ីជាអាហារ។ ធ្វើដូច្នេះ អ្វីៗដែលនៅផែនដីនឹងដឹងថា ពិតជាមានព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះនៅអ៊ីស្រាអែលប្រាកដមែន។⁴⁷ហើយពួកគេនឹងមុខជាដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ពុំបានផ្តល់ជ័យជម្នះដោយសារមុខដាវ និងលំពែងទេ។ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់នឹងចេញធ្វើសង្គ្រាម ហើយព្រះអង្គ នឹងប្រគល់ពួកឯងមកក្នុងដៃរបស់យើងមិនខាន»។

⁴⁸កាលជនភីលីស្ទីននោះបានក្រោកឡើង ហើយចេញមកប្រឆាំងនឹងដាវីឌ រួចដាវីឌបានរត់យ៉ាងលឿនទៅរកសត្រូវ ដើម្បីទៅជួបវា។⁴⁹ដាវីឌបានលូកដៃចូលក្នុងហោប៉ៅដើម្បីយកគ្រួសចេញមក រួចក្រវីក្រួសនោះ ទៅបុកថ្ងាស់ជនភីលីស្ទីននោះ រួចជននោះបានដួលមុខដល់ដី។

⁵⁰ដាវីឌបានយកជ័យជម្នះលើជនភីលីស្ទីននោះដោយដង្ហក់ និងគ្រាប់គ្រួសតូចមួយ។ ដាវីឌបានចោលក្រួសនោះទៅលើជនភីលីស្ទីននោះ ហើយសម្លាប់វាបង់។⁵¹ដាវីឌគ្មានដាវនៅនឹងដៃទេ ក្រោយមកដាវីឌបានរត់ទៅឈរពីមុខជនភីលីស្ទីននោះ និងយកដាវចេញពីស្រោម ហើយបានសម្លាប់ រួចថែមទាំងកាត់ក្បាលជននោះផង។ កាលពួកទាហានភីលីស្ទីនបានឃើញថា អ្នកក្លាហានរបស់ពួកគេបានបាត់បង់ជីវិតដូច្នេះ ពួកគេបានរត់ភាសខ្លួនអស់ទៅ។

⁵²បន្ទាប់មក ពលទាហានរបស់អ៊ីស្រាអែល និងពួកយូដាបានក្រោកឡើងទាំងស្រែកខ្លាំងៗដេញតាមពួកភីលីស្ទីនទៅយ៉ាងឆ្ងាយ ដល់ជ្រលងភ្នំ ជាមាត់ទ្វាររបស់ក្រុងអេក្រូន។ សពរបស់ពួកភីលីស្ទីនដេករាលនៅតាមផ្លូវទៅស្អារ៉ែម រហូតដល់ក្រុងកាថ និងអេក្រូនផង។⁵³ពួកទាហានអ៊ីស្រាអែលបានត្រឡប់មកពីតាមដេញពួកភីលីស្ទីនវិញ ហើយថែមទាំងរឹបអូសយកអ្វីៗដែលនៅក្នុងជំរំពួកភីលីស្ទីននោះ។⁵⁴ដាវីឌបានយកក្បាលរបស់ជនភីលីស្ទីននោះ ហើយយកមកក្រុងយេរ៉ូសាឡិម រួចយកគ្រឿងធ្វើសង្គ្រាមរបស់វាដាក់នៅក្នុងត្រសាលរបស់ខ្លួន។

⁵⁵កាលព្រះបាទសូលបានឃើញថា ដាវីឌបានវាយប្រហារជនភីលីស្ទីនដូច្នេះ ស្តេចមានរាជឱង្ការទៅអប៊ីនើរជាមេទ័ពថា៖ «លោកអប៊ីនើរ តើយុវជននោះជាកូនប្រុសរបស់អ្នកណា?» លោកអប៊ីនើរបានទូលតបវិញថា៖ «ទូលបង្គំមិនបានដឹងទេព្រះករុណា»។⁵⁶ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរសួរអ្នកផ្សេងទៀត ក្រែងគេអាចស្គាល់ក្មេងប្រុសនេះជាកូនប្រុសអ្នកណា»។

⁵⁷ពេលដាវីឌបានត្រឡប់ពីសម្លាប់ជនភីលីស្ទីននោះវិញ លោកអប៊ីនើរបាននាំដាវីឌមកគាល់ព្រះបាទសូលជាមួយនឹងក្បាលរបស់ជនភីលីស្ទីននោះនៅនឹងដៃថែមទៀតផង។⁵⁸ព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការថា៖ «នែអ្នកកម្លោះ តើឯងជាកូនរបស់អ្នកណា? ដាវីឌបានទូលតបវិញថា៖ «ទូលបង្គំជាកូនប្រុសលោកអ៊ីសាយ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា ជាអ្នកភូមិបេថ្លហិម»។

18

¹ក្រោយដាវីឌបានទូលព្រះបាទសូលរួចហើយ ដួងចិត្តរបស់សម្តេចយ៉ូណាថានបានពេញចិត្តនឹងដាវីឌ ថែមទាំងស្រឡាញ់ដាវីឌស្មើជីវិតផង។²ព្រះបាទសូលបានយកដាវីឌឲ្យមកបម្រើស្តេចតាំងពីថ្ងៃនោះមក ស្តេចមិនអនុញ្ញាតឲ្យដាវីឌត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ឪពុកខ្លួនវិញទេ។

³ក្រោយមក សម្តេចយ៉ូណាថានបានចងសម្ព័ន្ធមេត្រីមិត្តភាពជាមួយនឹងដាវីឌ ព្រោះសម្តេចយ៉ូណាថានពេញចិត្តនឹងដាវីឌស្មើនឹងជីវិត។⁴សម្តេចយ៉ូណាថានបានយករ៉ូបដែលខ្លួនកំពុងស្លៀក រួមទាំងគ្រឿងសឹក ដូចជាដាវ ធ្នូ និងខ្សែក្រវ៉ាតទៅឲ្យដាវីឌថែមទៀតផង។

⁵ដាវីឌបានទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលព្រះបាទសូលបានចាត់ឲ្យទៅ ព្រមទាំងទទួលបានជោគជ័យទៀតផង។ ព្រះបាទសូលបានឲ្យដាវីឌត្រួតលើកងទ័ពទាំងអស់។ ប្រជាជន និងរាជ្យមប្រើទាំងអស់របស់ព្រះបាទសូលពេញចិត្តគ្រប់ៗគ្នា។

⁶កាលពួកគេបានត្រឡប់មកផ្ទះបន្ទាប់ពីមានជ័យជម្នះលើពួកភីលីស្ទីនវិញ ស្រីៗបានចេញមកពីតាមទីក្រុងទាំងអស់នៃស្រុកអ៊ីស្រាអែល ទាំងច្រៀង ទាំងរាំជាមួយក្រាប និងឧបករណ៍ភ្លេងជាច្រើនដោយអំណរ ដើម្បីជួបព្រះបាទសូល។⁷ស្ត្រីៗបានច្រៀងប្រដាក់គ្នា រួចលេងភ្លេងផងដែរ។ ពួកគេបានច្រៀងថា៖ «ព្រះបាទសូលបានប្រហារសត្រូវរាប់ពាន់នាក់ ឯដាវីឌប្រហារបានមួយម៉ឺននាក់»។

⁸ព្រះបាទសូលមានកំហឹងជាខ្លាំង ដោយស្តេចមិនសព្វព្រះទ័យនឹងចម្រៀងដែលគេច្រៀងនោះទេ។ ស្តេចបានមានរាជឱង្ការថា៖ «គេបានរៀបរាប់ថា ដាវីឌបានប្រហារដល់មួយម៉ឺននាក់ ប៉ុន្តែ យើងវិញបានត្រឹមរាប់ពាន់នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ តើវានឹងទទួលអ្វីលើសនឹងទៀត តើមិនមែននៅតែអំណាចប៉ុណ្ណោះទេឬអី?»⁹ចាប់ពីពេលនោះមក ព្រះបាទសូលបានកើតការសង្ស័យលើដាវីឌ។

¹⁰ថ្ងៃបន្ទាប់ វិញ្ញាណដ៏គ្រោះថ្នាក់ដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់បានមកសណ្ឋិតលើព្រះបាទសូល ហើយស្តេចបានស្រែកឡូឡាពេញក្នុងដំណាក់។ ដូច្នេះ ដាវីឌបានយកឧបករណ៍មកលេង ដូចបានធ្វើសព្វដង។¹¹ព្រះបាទសូល មានលំពែងមួយនៅក្នុងដំណាក់ ស្តេចបានចោលលំពែងនោះ ដោយបានព្រះតម្រិះថា៖ «យើងនឹងដោតដាវីឌទៅនឹងជញ្ជាំង»។ ប៉ុន្តែ ដាវីឌបានគេចពីព្រះបាទសូល រួចខ្លួនដល់ទៅពីរដង។¹²ព្រះបាទសូលបានភ័យខ្លាចនឹងដាវីឌ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយដាវីឌ ព្រះអង្គលែងគង់នៅជាមួយព្រះបាទសូលទៀតហើយ។

¹³ដូច្នេះហើយ ព្រះបាទសូលបានដកដាវីឌចេញ ហើយតែងតាំងឲ្យដាវីឌធ្វើជាមេបញ្ជាការលើមួយពាន់នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដាវីឌបានចេញចូលនៅចំពោះមុខប្រជាជនជានិច្ច។¹⁴ដាវីឌបានកំពុងចម្រើនឡើង ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានគង់ជាមួយលោក។

¹⁵កាលព្រះបាទសូលបានឃើញការរីកចម្រើនឡើងរបស់ស្តេច ព្រះអង្គបានក្រោកឡើង។¹⁶ប៉ុន្តែ អស់ទាំងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងយូដាបានជាប់ចិត្តនឹងដាវីឌ ដោយដាវីឌបានធ្វើកិច្ចការជាច្រើននៅកណ្តាលចំណោមពួកគេ។

¹⁷ក្រោយមក ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការមកដាវីឌថា៖ «នេះនែ ជាបុត្រីច្បងគេបង្អស់របស់យើងឈ្មោះម្រ៉ាម។ យើងនឹងលើបុត្រនេះឲ្យឯង ដើម្បីឲ្យធ្វើជាប្រពន្ធឯង។ គ្រាន់តែមានកម្លាំងនិងចិត្តក្លាហានដើម្បីប្រយុទ្ធរួមជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់»។ ដោយព្រះបាទសូលបានគិតថា៖ «ចូរកំុឲ្យដៃរបស់យើងនៅលើវាឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវទុកឲ្យដៃរបស់ពួកភីល្ទីនលើវាវិញចុះ»។¹⁸ដាវីឌបានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «តើទូលបង្គំជាអ្វី ហើយសាច់ញាតិទូលបង្គំជាអ្វី ឬគ្រួសារឪពុកទូលបង្គំជាអ្វីនៅស្រុកអុីស្រាអែលនេះដែលទូលបង្គំគួរតែជាបុត្រប្រសាររបស់ស្តេច?»។

¹⁹ប៉ុន្តែ កាលនោះ ពេលម្រ៉ាមជាបុត្រីរបស់ព្រះបាទសូលដែលត្រូវប្រទានឲ្យដាវីឌ តែនាងបែរជាត្រូវប្រទានឲ្យធ្វើជាប្រពន្ធរបស់អទ្រីអែល ជាអ្នកក្រុងមេហូឡាវិញ។

²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះនាងមិកាល់ជាបុត្រីរបស់ស្តេចសូលបានជំពាក់ព្រះទ័យនឹងដាវីឌ។ មានគេបានទូលស្តេចសូល ហើយការនេះត្រូវព្រះទ័យព្រះបាទសូលផងដែរ។²¹រួចព្រះបាទសូលបានគិតថា៖ «យើងនឹងប្រគល់នាងឲ្យវា ដូច្នេះ នាងនឹងទៅជាអន្ទាក់ដល់វា ហើយពួកភីលីស្ទីននឹងលើកដៃប្រយុទ្ធនឹងវាមិនខាន»។ ហើយព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការទៅលោកដាវីឌជាលើកទីពីរថា៖ «ឯងនឹងក្លាយទៅជាបុត្រប្រសាររបស់យើង»។

²²ព្រះបាទសូលបានបញ្ជាទៅរាជបម្រើថា៖ «ចូរនិយាយទៅលោកដាវីឌស្ងាត់ៗថា៖ «មើលចុះ ស្តេចគាប់ព្រះទ័យនឹងអ្នកណាស់ ហើយបាវរបស់ស្តេចទាំងប៉ុន្មានក៏ពេញចិត្តអ្នកដែរ។ ឥឡូវ ចូរឲ្យបានក្លាយជាកូនប្រសារប្រុសរបស់ស្តេចចុះ»។

²³ក្រោយមក បាវបម្រើរបស់ស្តេចបាននិយាយសំដីទាំងនោះទៅលោកដាវីឌ ហើយលោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នកយល់ថា ធ្វើជាបុត្រប្រសាររបស់ស្តេច ងាយខ្លាំងណាស់ឬ? ព្រេាះខ្ញុំជាមនុស្សក្រីក្រ ហើយគ្មានស័ក្តិយស²⁴រួចបាវរបស់ព្រះបាទសូលបានរាយការណ៍គ្រប់ពាក្យសម្តីទាំងអស់របស់លោកដាវីឌ ដល់ព្រះបាទសូលវិញ។

²⁵ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរនិយាយទៅលោកដាវីឌថា ស្តេចមិនចង់បានចំណងដៃអ្វីទេ គ្រាន់តែយកស្បែកអង្គជាតិរបស់ពួកភីលីស្ទីន ដើម្បីសងសឹកខ្មាំងរបស់ស្តេចគ្រប់គ្រាន់ហើយ»។ កាលនោះ ព្រះបាទសូលបានរកឧបាយកលដើម្បីឲ្យលោកដាវីឌធ្លាក់ក្នុងដៃរបស់ពួកភីលីស្ទីន។²⁶ពេលរាជ្យបម្រើរបស់ស្តេចបានប្រាប់លោកដាវីឌនូវរាជសាររបស់ស្តេចហើយ នោះធ្វើឲ្យលោកដាវីឌមានកិត្តិយសដែលអាចធ្វើជាបុត្រប្រសារបស់ស្តេច។

²⁷មុនផុតកំណត់សេចក្តីសន្យារបស់ស្តេចប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ លោកដាវីឌបានចេញទៅជាមួយគ្នីគ្នា ហើយបានសម្លាប់ពួកភីលីស្ទីនអស់ពីររយនាក់។ លោកដាវីឌបានយកស្បែកអង្គជាតិរបស់ពួកនោះមក រួចថ្វាយទៅស្តេចគ្រប់ចំនួន ដូច្នេះ លោកដាវីឌក៏បានក្លាយជាបុត្រប្រសារបស់ស្តេច។ ព្រះបាទសូលបានប្រទានព្រះនាងមិកាល់ឲ្យធ្វើជាភរិយារបស់លោកដាវីឌ។²⁸កាលព្រះបាទសូលបានឃើញ ហើយជ្រាបថា ព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយនឹងលោកដាវីឌ ហើយព្រះនាងមិកាល់ក៏ស្រឡាញ់លោកដាវីឌផងនោះ²⁹ស្តេចកាន់តែខ្លាចលោកដាវីឌ។ ព្រះបាទសូលនៅតែចាត់ទុកលោកដាវីឌជាសត្រូវបន្តទៀត។

³⁰ក្រោយមក ពួកមេដឹកនាំរបស់ភីលីស្ទីនបានចេញមកដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមតាមទម្លាប់។ ឯលោកដាវីឌបានទទួលជ័យជម្នះច្រើនជាងរាជបម្រើរបស់ព្រះបាទសូលទៅទៀត ដូច្នេះហើយ បានជាឈ្មោះរបស់លោកដាវីឌកាន់តែល្បីជាខ្លាំង។

19

¹ព្រះបាទសូលបានបញ្ជាទៅសម្តេចយ៉ូណាថានជាបុត្រា និងពួករាជបម្រើឲ្យសម្លាប់លោកដាវីឌចោល។ ប៉ុន្តែ សម្តេចយ៉ូណាថានជាបុត្រាព្រះបាទសូល មានការគោរពដល់លោកដាវីឌយ៉ាងខ្លាំង²ដូច្នេះ សម្តេចយ៉ូណាថានបានប្រាប់លោកដាវីឌថា៖ «ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ គឺព្រះបាទសូល មានបំណងចង់សម្លាប់លោក។ ហេតុដូច្នេះ ចូរប្រយ័ត្នព្រឹកស្អែក ហើយទៅលាក់ខ្លួននៅកន្លែងដែលសុវត្ថិភាពចុះ។³ខ្ញុំនឹងចេញទៅឈរនៅជិតបិតារបស់ខ្ញុំនៅឯវាលកន្លែងដែលលោកនៅនោះ រួចខ្ញុំនឹងទូលបិតាអំពីលោក។ បើខ្ញុំមានព័ត៌មានអ្វីជាក់លាក់ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នក»។

⁴សម្តេចយ៉ូណាថានបានទូលពីស្នាដៃល្អៗរបស់លោកដាវីឌដល់បិតាថា៖ «សូមបិតាកុំធ្វើបានលោកដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គឡើយ។ ដ្បិត លោកដាវីឌពុំបានធ្វើអ្វីប្រឆាំងនឹងបិតាទេ ផ្ទុយទៅវិញអ្វីៗដែលលោកដាវីឌបានធ្វើ គឺនាំមកនូវផលប្រយោជន៍ដល់បិតាវិញ។⁵លោកដាវីឌបានយកជីវិតរបស់ខ្លួន ទៅវាយសម្លាប់ពួកភីលីស្ទីន។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានជ័យជម្នះដ៏សម្បើមដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់។ ដូចបិតាបានឃើញ និងបានរីករាយព្រះទ័យស្រាប់ហើយ។ ហេតុអ្វីបិតាត្រូវប្រព្រឹត្តបែបនេះចំពោះមនុស្សគ្មានកំហុស ដោយសម្លាប់លោកដាវីឌទាំងគ្មានហេតុផលដូច្នេះទៅវិញ?»។

⁶ព្រះបាទសូលបានស្តាប់សម្តេចយ៉ូណាថាន ទាំងបានស្បថថា៖ «លោកដាវីឌនឹងមិនត្រូវស្លាប់ឡើង យើងស្បថដោយនូវព្រះជន្មរបស់ព្រះអម្ចាស់»។⁷ក្រោយមកសម្តេចយ៉ូណាថានបានហៅលោកដាវីឌ ហើយរៀបរាប់រឿងទាំងអស់នោះដល់ដាវីឌ។ សម្តេចយ៉ូណាថានបាននាំលោកដាវីឌចូលគាល់ស្តេចសូល ដូចដែលធ្លាប់នៅគ្រាមុនៗដែរ។

⁸ក្រោយមកមានសង្គ្រាមទៀត លោកដាវីឌបានចេញទៅច្បាំងនឹងពួកភីលីស្ទីន ហើយឈ្នះដោយសម្លាប់ពួកនោះជាច្រើន។ មានពួកគេជាច្រើនបានរត់គេចពីលោកដាវីឌ។⁹មានវិញ្ញាណដ៏គ្រោះថ្នាក់ពីព្រះអម្ចាស់បានមកឯព្រះបាទសូលខណះស្តេចកំពុងគង់នៅដំណាក់ទាំងកាន់លំពែងនៅព្រះហស្ត ហើយលោកដាវីឌកំពុងលេងពិន។

¹⁰ព្រះបាទសូលបានព្យាយាមចោលលោកដាវីឌឲ្យជាប់នឹងជញ្ជាំងដោយលំពែងនោះ ប៉ុន្តែ លោកដាវីឌបានគេចផុត ហើយរត់គេចពីព្រះបាទសូល ឯលំពែងក៏ទៅជាប់នឹងជញ្ជាំងទៅ។ លោកដាវីឌបានគេចខ្លួននៅយប់នោះ។¹¹ហើយព្រះបាទសូលបានបញ្ជូនអ្នកឃ្លាំមើលឲ្យទៅផ្ទះលោកដាវីឌ ក្រែងលោព្រឹកឡើងស្តេចអាចសម្លាប់លោកដាវីឌបាន។ ព្រះនាងមិកាល់ជាភរិយាលោកដាវីឌបានប្រាប់លោកដាវីឌថា៖ «បើបងមិនរត់យប់នេះទេ នោះបងមុខជាស្លាប់នៅថ្ងៃស្អែកមិនខាន»។

¹²ដូច្នេះ ព្រះនាងមិកាល់បានសម្រូតលោកដាវីឌតាមបង្អួច។ លោកដាវីឌបានរត់គេចចេញ រួចទៅលាក់ខ្លួន។¹³ព្រះនាងមិកាល់បានយករូបបដិមាមកដាក់នៅលើគ្រែ រួចយកភួយដែលធ្វើពីរោមពពែគ្របលើក្បាល ហើយបានគ្របនឹងសម្លៀកបំពាក់។

¹⁴ពេលស្តេចបានបញ្ជូនអ្នកឃ្លាំមើលមកតាមដានលោកដាវីឌ ព្រះនាងបានប្រាប់ថា៖ «ដាវីឌឈឺហើយ»។¹⁵រួចស្តេចបានបញ្ជូនអ្នកឃ្លាំមើលដោយបន្ទូលថា៖ «ចូរនាំដាវីឌពីគ្រែមកឲ្យយើង ដើម្បីឲ្យយើងសម្លាប់»។

¹⁶ពេលអ្នកតាមដានមកដល់ ឃើញតែរូបបដិមានៅលើគ្រែជាមួយខ្នើយដែលធ្វើពីរោមពពែនៅនឹងក្បាលទៅវិញ។¹⁷ព្រះបាទសូលបានថ្លែងទៅព្រះនាងមិកាល់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាបុត្របញ្ឆោតបិតា ដោយរំដោះសត្រូវបិតាឲ្យទៅ ហើយគេចខ្លួនដូច្នេះ?» ព្រះនាងមិកាល់បានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «ដាវីឌបាននិយាយមកខ្ញុំម្ចាស់ថា ឲ្យបងចេញទៅចុះ បើមិនដូច្នោះទេ តើអូនចង់ឲ្យបងសម្លាប់អូនចោលឬ?»។

¹⁸លោកដាវីឌបានរត់គេចខ្លួន ហើយបានធ្វើដំណើរទៅរកលោកសាំយូអែលនៅឯម៉ារ៉ា និងបានរៀបរាប់ប្រាប់លោកទាំងអស់នូវអ្វីៗដែលព្រះបាទសូលបានប្រព្រឹត្តចំពោះខ្លួន។ បន្ទាប់មក អ្នកទាំងពីរបានចាកចេញទៅស្នាក់នៅឯណាយ៉ូត។¹⁹មានគេប្រាប់ព្រះបាទសូលថា៖ «ឃើញដាវីឌ នៅណាយ៉ូត ក្នុងភូមិរ៉ាម៉ា»។²⁰ក្រោយមក ព្រះបាទសូលបានបញ្ជូនមនុស្សឲ្យមកចាប់លោកដាវីឌ។ កាលពួកគេបានឃើញមានក្រុមព្យាការីនៅជាមួយដែរ ដែលកំពុងថ្លែងព្រះបន្ទូល ហើយមានលោកសាំយូអែលឈរនាំមុខគេផង ស្រាប់តែព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបានយាងមកសណ្ឋិតលើក្រុមមនុស្សរបស់ព្រះបាទសូល ហើយពួកគេក៏ស្លុងថ្លែងព្រះបន្ទូលដែរ។

²¹កាលរឿងនេះបានឮដល់ព្រះបាទសូល នោះស្តេចក៏ចាត់ឲ្យមនុស្សមួយក្រុមទៀតឲ្យទៅ រួចពួកគេក៏ស្លុងស្មារតីថ្លែងព្រះបន្ទូលដែរ។ ក្រោយមកព្រះបាទសូលបានបញ្ជូនមនុស្សក្រុមផ្សេងទៀតជាលើកទីបី តែពួកគេស្លុងស្មារតីថ្លែងព្រះបន្ទូលដូចក្រុមមុនៗដែរ។²²បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលបានយាងមករ៉ាម៉ា ហើយបន្តទៅឯអណ្តូងជ្រៅដែលនៅភូមិសេគូវដោយផ្ទាល់។ ស្តេចបានរាជឱង្ការសួរថា៖ «តើលោកសាំយូអែល និងដាវីឌនៅឯណា?» មានម្នាក់បានទូលស្តេចថា៖ «ឃើញពួកគេនៅឯណាយ៉ូត ក្នុងភូមិរ៉ាម៉ា»។

²³ព្រះបាទសូលបានយាងទៅណាយ៉ូត ក្នុងភូមិរ៉ាម៉ា។ នោះព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបានយាងមកសណ្ឋិតលើស្តេច រួចស្តេចបានស្លុងស្មារតីថ្លែងព្រះបន្ទូលរហូតដល់ណាយ៉ូតក្នុងភូមិរ៉ាម៉ា។²⁴ស្តេចបានដោះព្រះភូសាចេញ ហើយថ្លែងព្រះបន្ទូលនៅចំពោះមុខលោកសាំយូអែល។ ស្តេចដេកដួលទាំងខ្លួនទទេទាំងថ្ងៃទាំងយប់។ ហេតុដូច្នេះ ហើយទើបគេសួរថា «តើស្តេចសូលចូលក្នុងព្យាការីដែរឬ?»។

20

¹ក្រោយមក លោកដាវីឌបានភាសខ្លួនពីណាយ៉ូតក្នុងភូមិរ៉ាម៉ា ដើម្បីមកជួបសម្តេចយ៉ូណាថានហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទូលបង្គំបានធ្វើអ្វីខុស? តើអ្វីជាអំពើទុច្ចរិតរបស់ទូលបង្គំ? តើទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្តអ្វីខុសនឹងបិតារបស់ព្រះអង្គ បានជាទ្រង់ស្វះស្វែងចង់យកជីវិតទូលបង្គំបែបនេះ?»²សម្តេចយ៉ូណាថានបានថ្លែងទៅលោកដាវីឌវិញថា៖ «សូមកុំឲ្យមានរឿងនេះឡើយ ឯងនឹងមិនស្លាប់ទេ។ បិតារបស់ខ្ញុំធ្វើអ្វី ទោះកិច្ចការតូច ឬធំក្តី មិនដែលលាក់ខ្ញុំទេ។ ហេតុអ្វីបិតារបស់ខ្ញុំលាក់រឿងនេះនឹងខ្ញុំដូច្នេះ? មិនគួរយ៉ាងដូច្នេះសោះ»។

³រួចលោកដាវីឌបានស្បថម្តងទៀតថា៖ «បិតារបស់សម្តេចជ្រាបយ៉ាងច្បាស់ថា សម្តេចពេញចិត្តនឹងទូលបង្គំ។ ដោយព្រះអង្គមានបន្ទូលថា កុំឲ្យរឿងនេះដឹងដល់យ៉ូណាថាន បើមិនដូច្នោះទេទ្រង់មុខជាក្រៀមក្រំមិនខាន។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសូមស្បថចំពោះព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ និងនៅមុខសម្តេចថា សេចក្តីស្លាប់នៅប្រគៀកនឹងទូលបង្គំណាស់»។

⁴បន្ទាប់មក សម្តេចយ៉ូណាថានមានរាជឱង្ការទៅលោកដាវីឌថា៖ «អ្វីក៏ដោយ ឲ្យតែអ្នកនិយាយចេញមក ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យ»។⁵លោកដាវីឌបានទូលតបវិញថា៖ «ស្អែកជាថ្ងៃបុណ្យដើមខែ តាមទម្លាប់ខ្ញុំត្រូវទទួលទានអាហាររួមតុជាមួយព្រះករុណា។ ប៉ុន្តែ សូមទុកឲ្យទូលបង្គំចេញទៅ នោះទូលបង្គំអាចលាក់ខ្លួនរហូតដល់ល្ងាចថ្ងៃទីបី។

⁶បើបិតារបស់សម្តេចរកទូលបង្គំ សូមទូលប្រាប់ព្រះអង្គវិញថា៖ «ដាវីឌបានសុំទូលបង្គំចេញទៅស្រុកកំណើត គឺបេថ្លេហិម ដើម្បីឲ្យទាន់ថ្វាយយញ្ញបូជាជាមួយគ្រួសារទាំងមូល»។ តែបើព្រះករុណាមានរាជឱង្ការថា មិនអីទេ នោះមានន័យថា ទូលបង្គំនឹងមានសេរីភាពហើយ។⁷ប៉ុន្តែ បើព្រះករុណាខ្ញាល់ខ្លាំង នោះសម្តេចដឹងហើយថា ព្រះករុណាបានសម្រេចចង់ដកជីវិតទូលបង្គំហើយ។

⁸ហេតុដូច្នេះ សូមសម្តែងសេចក្តីសប្បុរសដល់ទូលបង្គំផង។ ព្រោះសម្តេចបានចងសម្ព័ន្ធមេត្រីជាមួយទូលបង្គំដោយនូវព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ហើយ។ ប៉ុន្តែ បើសម្តេចឃើញថា ទូលបង្គំមានកំហុស សូមសម្លាប់ទូលបង្គំដោយផ្ទាល់មកចុះ មិនចាំបាច់យកទូលបង្គំទៅថ្វាយបិតារបស់ព្រះអង្គទេ»។⁹សម្តេចយ៉ូណាថានបានថ្លែងថា៖ «សូមកុំគិតដូច្នេះអី! បើខ្ញុំដឹងថា បិតាបានសម្រេចធ្វើបាបឯង តើមិនឲ្យខ្ញុំប្រាប់ឯងទេឬអី?»។

¹⁰លោកដាវីឌក៏បានទូលសម្តេចយ៉ូណាថានវិញថា៖ «តើអ្នកណានឹងប្រាប់ទូលបង្គំ បើបិតារបស់សម្តេចតបនឹងសម្តេចយ៉ាងតឹងរឹងនោះ?»¹¹សម្តេចយ៉ូណាថានបានឆ្លើយវិញថា៖ «មកនេះ ចូរយើងចេញទៅឯវាល»។ រួចអ្នកទាំងពីរក៏បានចេញទៅឯវាល។

¹²សម្តេចយ៉ូណាថានបានមានរាជឱង្ការទៅដាវីឌថា៖ «សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើជាសាក្សី។ ពេលខ្ញុំទូលសួរបិតារបស់ខ្ញុំថ្ងៃស្អែកថ្មើរនេះ ឬនៅថ្ងៃទីបី ហើយមើល បើបិតាមានបំណងល្អចំពោះឯង តើមិនឲ្យខ្ញុំបញ្ជូនដំណឹងនេះឲ្យឯងដឹងទេឬ?¹³បើបិតារបស់ខ្ញុំនៅតែមានបំណងបំផ្លាញឯង ហើយខ្ញុំមិនចាត់គេឲ្យប្រាប់ឯងឲ្យដឹងទេ សូមព្រះអម្ចាស់ដាក់ទោសខ្ញុំឲ្យខ្លាំងមកចុះ ខ្ញុំនឹងឲ្យឯងចេញទៅមានសេរីភាព។ សូមព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយឯង ដូចព្រះអង្គធ្លាប់គង់ជាមួយបិតារបស់ខ្ញុំដែរ។

¹⁴បើខ្ញុំនៅមានជីវិតរស់ សូមឯងបង្ហាញសម្ពន្ធមេត្រីភាពយ៉ាងស្មោះត្រង់ដែលបានធ្វើនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ នោះខ្ញុំនឹងមិនស្លាប់ឡើយ។¹⁵សូមកុំកាត់ចំណងភាពស្មោះត្រង់នៃសម្ពន្ធមេត្រីនេះពីពូជពង្សវត្សត្រកូលរបស់ខ្ញុំឡើយ បើទោះពេលណាព្រះអម្ចាស់បំផ្លាញសត្រូវទាំងអស់របស់ដាវីឌចេញពីផែនដីនេះក្តី»។¹⁶ដូច្នេះ សម្តេចយ៉ូណាថានបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយវង្សត្រកូលរបស់លោកដាវីឌដោយថ្លែងថា៖ «បើមិនដូច្នោះទេ សូមព្រះអម្ចាស់ទូទាត់រឿងនេះតាមរយៈដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវលោកដាវីឌចុះ»។

¹⁷សម្តេចយ៉ូណាថានបានស្នើឲ្យលោកដាវីឌស្បថម្តងទៀត ពីព្រោះតែសេចក្តីស្រឡាញ់របស់សម្តេចចំពោះលោកដាវីឌ ដោយសម្តេចពេញចិត្តលោកដាវីឌស្មើព្រះជន្មរបស់សម្តេចដែរ។¹⁸សម្តេចថ្លែងទៅព្រះបាទដាវីឌថា៖ «ស្អែកជាថ្ងៃបុណ្យដើមខែ។ ឯងមុខជាខកខាន ពីព្រោះកន្លែងរបស់ឯងគ្មានអ្នកអង្គុយទេ។¹⁹ពេលបានលាក់ខ្លួននៅទីនោះបីថ្ងៃហើយ ចូរចេញពីទៅនោះ ហើយទៅកន្លែងដែលឯងធ្លាប់លាក់ខ្លួនសិន គឺនៅក្បែរផ្ទាំងថ្មឈ្មោះអេសែល។

²⁰ខ្ញុំនឹងបាញ់ព្រួញបីគ្រាប់ទៅក្បែរនោះ គឺដូចខ្ញុំបាញ់ទៅរកគោលដៅមួយអ៊ីចឹង។²¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងចាត់បាវម្នាក់ថា៖ «ចូរទៅរកគ្រាប់ព្រួញទាំងនោះមក។ បើខ្ញុំនិយាយប្រាប់វាថា៖ «ចូរមើលគ្រាប់ព្រួញនៅជិតឯងខាងនោះ ចូរយកមកណេះ» នោះចូរចេញមក ឯងមានសុវត្ថិភាព ដោយគ្មានគ្រោះថ្នាក់អ្វីទេ ខ្ញុំសូមស្បថដោយនូវព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ។

²²ក៏ប៉ុន្តែ បើខ្ញុំនិយាយថាទៅបាវនោះថា មើល៍ គ្រាប់ព្រួញធ្លាក់ឆ្ងាយជាងឯង។ ដូច្នេះ ចូរឯងចេញទៅចុះ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានឲ្យឯងចេញទៅហើយ។²³អ្វីដែលយើងបាននិយាយព្រមព្រៀងគ្នានោះ មានព្រះអម្ចាស់ជាសាក្សីសម្រាប់យើងរហូតហើយ»។

²⁴ក្រោយមក លោកដាវីឌបានលាក់ខ្លួននៅឯវាល។ ពេលបុណ្យដើមខែបានចូលមកដល់ នោះស្តេចគង់សោយព្រះស្ងោយ។²⁵ស្តេចគង់នៅកន្លែងដូចសព្វមួយដង នៅជិតជញ្ជាំង។ សម្តេចយ៉ូណាថានបានគង់នៅជិតនោះ លោកអប៊ីនើរអង្គុយនៅក្បែរស្តេចសូល។ ប៉ុន្តែ កន្លែងលោកដាវីឌ គ្មានអ្នកណាអង្គុយទេ។

²⁶ព្រះបាទសូលពុំបានមានរាជឱង្ការអ្វីទេនៅថ្ងៃនោះ ពីព្រោះបានគិតថា៖ «មានអ្វីមិនស្រួលបានកើតឡើងដល់លោកដាវីឌហើយ។ លោកដាវីឌមិនបរិសុទ្ធទេ គឺពិតជាមិនបរិសុទ្ធមែន»។²⁷ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ គឺបន្ទាប់ពីថ្ងៃបុណ្យដើមខែ កន្លែងរបស់លោកដាវីឌនៅតែគ្មានអ្នកអង្គុយដដែល។ ព្រះបាទសូលបានសួរសម្តេចយ៉ូណាថានជាបុត្រាថា៖ «ហេតុអ្វីកូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីសាយមិនចូលរួមតុអាហារទាំងម្សិលមិញ ឬថ្ងៃនេះដូច្នេះ?»

²⁸សម្តេចយ៉ូណាថានបានទូលតបថា៖ «ដាវីឌបានសុំការអនុញ្ញាតពីទូលបង្គំដើម្បីទៅភូមិបេថ្លេហិម²⁹ថា សូមអនុញ្ញាតឲ្យទូលបង្គំទៅ។ ព្រោះគ្រួសាររបស់ទូលបង្គំនឹងថ្វាយយញ្ញបូជានៅក្នុងក្រុង ហើយបងប្រុសរបស់ទូលបង្គំឲ្យទូលបង្គំទៅទីនោះ។ ពេលនេះ បើព្រះអង្គមិនយល់ទាស់ទេ សូមអនុញ្ញាតឲ្យទូលបង្គំទៅជួបជុំបងប្អូនរបស់ទូលបង្គំផង។ ដោយហេតុផលនេះហើយ ទើបដាវីឌមិនអាចមករួមតុអាហារជាមួយព្រះករុណា»។

³⁰ព្រះបាទសូលខ្ញាល់យ៉ាងខ្លាំងនឹងសម្តេចយ៉ូណាថាន ដោយមានរាជឱង្ការទៅថា៖ «បុត្រឯងចង្រៃណាស់ អាបុត្រអត់ពូជ! ស្មានថាបិតាមិនដឹងថាឯងពេញចិត្តកូនអ៊ីសាយមែនទេ ឯងធ្វើបែបនេះនឹងធ្វើឲ្យខ្លួនអាម៉ាសទាំងមាតាឯងថែមទៀត។³¹ដរាបណាកូនរបស់អ៊ីសាយនៅមានជីវិតលើផែនដីនេះ នោះឯងគ្មានថ្ងៃអាចឡើងគ្រងរាជ្យបានឡើយ។ ដូច្នេះពេលនេះ ចូរចាត់គេឲ្យទៅតាមចាប់វាមកឲ្យយើងវិញ វាត្រូវតែស្លាប់»។

³²សម្តេចយ៉ូណាថានបានតបទៅបិតាវិញថា៖ «ដោយហេតុអ្វីទើបត្រូវដាវីឌមានទោសដល់ស្លាប់? តើដាវីឌបានធ្វើអ្វីខុស?»³³ពេលនោះព្រះបាទសូលបានចោលលំពែងដាក់សម្តេចដើម្បីសម្លាប់ចោល។³⁴សម្តេចយ៉ូណាថានបានជ្រាបថា បិតាបានសម្រេចថាត្រូវសម្លាប់លោកដាវីឌចោលហើយ ដូច្នេះ សម្តេចបានក្រោកចេញពីតុទាំងកំហឹងដោយមិនបានសោយអ្វីទាំងអស់នៅថ្ងៃបុណ្យដើមខែនោះ ដោយសារស្តេចបានខ្ញាល់នឹងលោកដាវីឌ ហេតុនេះហើយ បិតារបស់ព្រះអង្គមិនបានទុកមុខឲ្យព្រះអង្គទេ។

³⁵ពេលព្រឹកឡើង សម្តេចយ៉ូណាថានបានចាកចេញទៅឯវាលដើម្បីជួបលោកដាវីឌ ទាំងមានក្មេងម្នាក់នៅជាមួយសម្តេចផង។³⁶សម្តេចបានប្រាប់ក្មេងនោះថា ចូររត់ទៅរកគ្រាប់ព្រួញដែលខ្ញុំបាញ់។ ខណៈក្មេងនោះបានរត់ទៅ ព្រះអង្គបានបាញ់មួយគ្រាប់ផ្សេងទៀតឲ្យកាន់តែឆ្ងាយជាងក្មេងនោះ។³⁷ពេលក្មេងនោះទៅដល់កន្លែងគ្រាប់ព្រួញនោះ សម្តេចបានស្រែកទៅក្មេងនោះថា៖ «តើឯងរកឃើញគ្រាប់ព្រួញដែលធ្លាក់ឆ្ងាយជាងឯងទេ?»។

³⁸ក្រោយមក សម្តេចយ៉ូណាថានបានស្រែកប្រាប់ក្មេងនោះទៀតថា៖ «ប្រញាប់ឡើង កុំបង្អង់នៅទីនោះឡើយ!» ហេតុនេះ ក្មេងនោះក៏បានប្រមូលគ្រាប់ព្រួញ រួចត្រឡប់មករកសម្តេចវិញ។³⁹ប៉ុន្តែ ក្មេងនោះមិនដឹងអ្វីទាំងអស់។ មានតែសម្តេចយ៉ូណាថាន និងលោកដាវីឌប៉ុណ្ណោះដែលដឹងរឿងនេះ។⁴⁰សម្តេចយ៉ូណាថានបានប្រទានអាវុធរបស់ព្រះអង្គទៅក្មេងនោះដោយបន្ទូលថា៖ «ចូរយកទៅឯក្រុងវិញចុះ»។

⁴¹ខណៈក្មេងនោះបានទៅបាត់ លោកដាវីឌបានក្រោកឈរឡើងនៅពីក្រោយពំនូកទម្លាក់មុខទៅដី ហើយឱនចុះបីដង។ ពួកគេបានថើបគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយយំទាំងអស់គ្នា គឺលោកដាវីឌយំយ៉ាងខ្លាំង។⁴²សម្តេចយ៉ូណាថានមានរាជឱង្ការទៅលោកដាវីឌថា៖ «ចូរចេញទៅឲ្យបានសុខសាន្តចុះ ព្រោះយើងបានស្បថក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ហើយថា សូមព្រះអម្ចាស់ធ្វើជាសាក្សីរវាងយើងទាំងពីរ និងរវាងកូនចៅរបស់ខ្ញុំនិងកូនចៅរបស់ឯងរហូតតទៅ។ បន្ទាប់មក លោកដាវីឌបានក្រោកឡើងហើយបានចាកចេញទៅ ហើយសម្តេចយ៉ូណាថានបានត្រឡប់មកទីក្រុងវិញ។

21

¹ក្រោយមក លោកដាវីឌបានមកដល់ភូមិណូប ដើម្បីជួបបូជាចារ្យអហ៊ីម៉ាឡេក។ លោកអហ៊ីម៉ាឡេកបានមកជួបលោកដាវីឌទាំងភិតភ័យ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកនៅតែម្នាក់ឯង គ្មានអ្នកណានៅជាមួយដូច្នេះ?»²លោកដាវីឌបានតបទៅលោកអហ៊ីម៉ាឡេកជាបូជាចារ្យវិញថា៖ «ស្តេចបានចាត់ខ្ញុំឲ្យធ្វើបេសកកម្មមួយនេះថា៖ «មិនត្រូវឲ្យនរណាម្នាក់ដឹងពីកិច្ចការងារនៃបេសកកម្មដែលយើងចាត់ឲ្យឯង និងបង្គាប់ឲ្យធ្វើនេះទេ»។ ខ្ញុំក៏បានដឹកនាំទាហាននៅកន្លែងមួយផងដែរ។

³ឥឡូវ លោកមានអ្វីខ្លះ? សូមឲ្យនំបុ័ងប្រាំដុំមកខ្ញុំ ឬអ្វីដែលលោកមានមកខ្ញុំផង»។⁴លោកបូជាចារ្យបានតបនឹងលោកដាវីឌវីញថា៖ «នៅទីនេះ គ្មាននំបុ័ងធម្មតាទេ ប៉ុន្តែ មាននំប័ុងតាំងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់អាចទទួលទានបាន ប្រសិនបើទាហានទាំងនោះមិនបានប៉ះពាល់ជាមួយស្ត្រី»។

⁵លោកដាវីឌបានឆ្លើយតបនឹងបូជាចារ្យវិញថា៖ «មែនហើយ ជាធម្មតា មុនចេញទៅសមរភូមិយើងមិនបានប៉ះពាល់នឹងស្ត្រីណាទេ ហើយក្នុងកំឡុងបីថ្ងៃមកហើយយើងបាននៅដោយឡែកពីស្ត្រីៗ។ អ្វីៗដែលជារបស់បុរសៗ គឺត្រូវញែកចេញដាច់ បើទោះជាមានបេសកកម្មធម្មតាក៏ដោយ។ តើថ្ងៃនេះ ពួកយើងមិនញែកខ្លួនដោយឡែកទេឬអី!»⁶ឮដូច្នោះ បូជាចារ្យបានឲ្យនំបុ័ងតាំងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ដែលបានញែកដោយឡែកនោះ ដល់លោកដាវីឌ ព្រោះគ្មាននំបុ័ងអ្វីធម្មតាផ្សេងទៀតក្រៅពីនំបុ័ងតាំងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ដែលត្រូវយកពីព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងដើម្បីដូរដាក់នំបុ័ងក្តៅថ្មីបន្ទាប់ពីរើនំបុ័ងចាស់ចេញហើយ។

⁷ខណៈនោះ មានបាវម្នាក់របស់ស្តេចសូលក៏នៅទីនោះជាវេនបម្រើព្រះអម្ចាស់របស់គាត់ដែរនៅថ្ងៃនោះ។ លោកមានឈ្មោះថា ដូអេក ជាជនជាតិអេដុម ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើអ្នកមើលហ្វូងសត្វរបស់ព្រះបាទសូល។

⁸លោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ទៅលោកអហ៊ីម៉ាឡេកថា៖ «តើលោកមានដាវ ឬលំពែងដែរឬទេ? ដោយសារស្តេចបានចាត់ខ្ញុំឲ្យបេសកកម្មនេះបន្ទាន់ ខ្ញុំពុំបានយកដាវ លំពែងរបស់ខ្ញុំមកជាមួយទេ»។⁹បូជាចារ្យតបថា៖ «នៅទីនេះមានដាវរបស់កូលីយ៉ាត ជាទាហានរបស់ពួកភីលីស្ទីន ដែលលោកបានសម្លាប់នៅឯជ្រោះអេឡា ដែលរំុនឹងក្រណាត់ នៅពីក្រោយអាវអេផូដ។ ប្រសិនបើ លោកចង់យកដាវនោះ ចូរយកទៅចុះ។ ព្រោះថាគ្មានអ្វីផ្សេងក្រៅពីនេះទេ»។ លោកដាវីឌបានតបវិញថា៖ «តើគ្មានដាវផ្សេងស្រដៀងនេះឬទេ បើមានសូមយកមកប្រគល់ឲ្យខ្ញុំនៅទីនេះចុះ»។

¹⁰នៅថ្ងៃដដែលនោះ លោកដាវីឌបានគេចខ្លួនពីព្រះបាទសូល ទៅជួបនឹងព្រះបាទអគីស នៅក្រុងកាថ។¹¹រាជបម្រើរបស់ព្រះបាទអគីសបានទួលប្រាប់ស្តេចថា៖ «តើនេះមិនមែនជាលោកដាវីឌ ជាស្តេចរបស់អ៊ីស្រាអែលទេឬអី។ មានមនុស្សច្រៀងតគ្នាទៅវិញទៅមកពីលោកដាវីឌនេះថា ព្រះបាទសូលបានសម្លាប់រាប់ពាន់ ឯលោកដាវីឌបានសម្លាប់សត្រូវរាប់ម៉ឺន»។

¹²លោកដាវីឌបានទទួលពាក្យទាំងនោះដាក់ក្នុងចិត្ត ហើយមានសេចក្តីភ័យខ្លាចចំពោះព្រះបាទអគីស ស្តេចក្រុងកាថជាខ្លាំង។¹³លោកបានប្តូរកាយវិការនៅនឹងមុខពួកគេ ហើយធ្វើពុតជាលីលានៅពេលពួកនោះចាប់លោកផង។ លោកបានធ្វើជាគូសសញ្ញាផ្សេងៗនៅលើខ្លោងទ្វារ រួចបង្ហូរទឹកមាត់ចុះមកលើពុកចង្ការបស់ខ្លួនឯងទៀតផង។

¹⁴ឃើញដូច្នេះ ព្រះបាទអគីសបានថ្លែងទៅរាជបម្រើថា៖ «មើលចុះ ឯងឃើញទេ បុរសនេះឆ្កួតហើយ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងយកមនុស្សបែបនេះមកជួបយើងដូច្នេះ?¹⁵តើយើងខ្វះមនុស្សបែបនេះណាស់ឬ បានជាឯងយកមនុស្សនេះមកសម្តែងកាយវិការលីលានៅចំពោះមុខយើងដូច្នេះ? ឯងមិនគួរយកមនុស្សបែបនេះមកក្នុងដំណាក់របស់យើងទេ?»។

22

¹លោកដាវីឌបានចាកចេញ ហើយភៀសខ្លួនទៅល្អាងភ្នំឈ្មោះអាឌូឡាំ។ ពេលបងៗ និងអ្នកផ្ទះរបស់ឪពុកលោកបានដឹងដំណឹងនេះ ពួកគេបានចុះទៅទីនោះដើម្បីជួបនឹងលោក។²អស់អ្នកដែលមានទុក្ខព្រួយ អ្នកជាប់បំណុល អ្នកដែលខកចិត្តទាំងប៉ុន្មានបានមកជុំគ្នាជួបជាមួយលោកដាវីឌ។ លោកដាវីឌបានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំលើពួកគេ ហើយពួកគេមានគ្នាប្រមាណបួនរយនាក់ដែលនៅជាមួយលោកដាវីឌ។

³ក្រោយមក លោកដាវីឌបានចេញពីទីនោះទៅឯមីសប៉ា ក្នុងស្រុកម៉ូអាប់។ លោកបានទូលស្តេចម៉ូអាប់ថា៖ «សូមអនុញ្ញាតឲ្យឪពុកម្តាយទូលបង្គំទៅនៅជាមួយព្រះករុណារហូតដល់ទូលបង្គំជ្រាបព្រះទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះទូលបង្គំយ៉ាងណាសិន»។⁴នោះលោកបានទុកពួកគាត់នៅនឹងស្តេចម៉ូអាប់។ ឪពុកម្តាយរបស់លោកបាននៅជាមួយលោកគ្រប់ពេល ហើយលោកដាវីឌបានទៅជាទីដ៏មាំមួនសម្រាប់ពួកគេវិញ។⁵រួចព្យាការីនៅកាដបានប្រាប់លោកដាវីឌថា៖ «កុំស្នាក់នៅទីដែលគិតថាមាំមួននេះឡើយ ចូរចាកចេញពីទីនេះទៅទឹកដីស្រុកយូដា»។ ដូច្នេះ លោកដាវីឌបានចាកចេញពីទីនោះ រួចបន្តដំណើរទៅឯព្រៃហារេកវិញ។

⁶នោះព្រះបាទសូលបានជ្រាបថា លោកដាវីឌបានដឹងរឿងនេះហើយ ទាំងពួកទាហាននៅជាមួយលោក។ កាលព្រះបាទសូលកំពុងតែគង់ក្រោមម្លប់ដើមម៉ៃសាក់នៅភូមិគីបៀរ ឯរ៉ាម៉ា ទាំងកាន់លំពែងក្នុងដៃផង ក៏មានបាវបម្រើជាច្រើនឈរជុំវិញស្តេចទៀតផង។

⁷ព្រះបាទសូលបានសួរបាវដែលឈរជិតនោះថា៖ «ឱពួកបេនយ៉ាមីនអើយចូលស្តាប់! តើកូនប្រុសរបស់អ៊ីសាយឲ្យស្រែ និងចម្ការទំពាំងបាយជូរទៅអ្នករាល់គ្នាឬ? តើវាជាអ្នកធ្វើឲ្យអស់លោកទៅជាមេទ័ពលើទាហានរាប់ពាន់នាក់ និងលើរាប់រយនាក់ឬ?⁸តើនោះមិនមែនជាថ្នូរឲ្យអ្នកដាក់អន្ទាក់ប្រឆាំងនឹងយើងទេឬ? គ្មាននរណាមករាយការណ៍ឲ្យយើងដឹង ពេលបុត្ររបស់យើងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយកូនប្រុសលោកអ៊ីសាយទេ។ គ្មាននរណាម្នាក់ស្តាយខ្ញុំទេ ហើយក៏នរណារាយការណ៍ប្រាប់យើងពីការដែលបុត្រយើងឃុបឃិតនឹងបាវរបស់យើង គឺជាមួយលោកដាវីឌ ដាក់អន្ទាក់មកយើងទេ។ ថ្ងៃនេះ វាលាក់ខ្លួន ហើយចាំស្ទាក់យើង ពួកវាត្រៀមវាយប្រហារយើង។

⁹ក្រោយមក លោកដូអេក ជាជនជាតិអេដុម ដែលឈរនៅជិតបាវបម្រើរបស់ព្រះបាទសូលទូលទៅស្តេចថា៖ «ទូលបង្គំបានឃើញកូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីសាយមកឯភូមិណូប ជួបនឹងកូនរបស់លោកអហ៊ីទូប ឈ្មោះអហ៊ីម៉ាឡេក។¹⁰លោកអហ៊ីម៉ាឡេកបានទូលទៅព្រះអម្ចាស់ដើម្បីជួយដល់លោកដាវីឌ ទាំងបានផ្តល់អាហារឲ្យ ជាមួយនឹងដាវរបស់កូលីយ៉ាត ជាទាហានរបស់ពួកភីលីស្ទីនផង»។

¹¹បន្ទាប់មក ស្តេចក៏ចាត់ម្នាក់ឲ្យទៅកោះហៅលោកបូជាចារ្យអហ៊ីម៉ាឡេក នៅឯភូមិណូប ជាកូនរបស់លោកអហ៊ីទូប និងអ្នកផ្ទះរបស់ឪពុករបស់គាត់មក។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានមកជួបស្តេច។¹²ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «ឱកូនលោកអហ៊ីទូបអើយ ចូរស្តាប់យើង»។ លោកអហ៊ីម៉ាឡេកបានទូលស្តេចវិញថា៖ «ក្រាបទូលព្រះអង្គ ទូលបង្គំនៅទីនេះហើយ»។¹³ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការថា៖ «ឱលោកហើយនិងកូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីសាយអើយ ហេតុអ្វីបានជាលោកត្រឡប់មកប្រឆាំងនឹងយើងដូច្នេះ លោកបានផ្តល់នំបុ័ង និងដាវ ព្រមទាំងទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីជួយលោកដាវីឌ លាក់វានៅកន្លែងដ៏កំបាំង គឺដើម្បីឲ្យលោកដាវីឌក្រោកឡើងប្រឆាំងនឹងយើងដូច្នេះ មើលវាធ្វើសព្វថ្ងៃចុះ?»

¹⁴បន្ទាប់មក លោកអហ៊ីម៉ាឡេកបានឆ្លើយនឹងស្តេចវិញថា៖ «តើមានបាវបម្រើណាមួយរបស់ស្តេចដែលមានភាពស្មោះត្រង់ដូចជាលោកដាវីឌឬទេ លោកគឺជាបុត្រប្រសារបស់ស្តេច ហើយលើសពីកងការពារ និងត្រូវបានគេគោរពណាស់នៅក្នុងរាជ្យវង្សរបស់ព្រះអង្គ។¹⁵តើនេះជាថ្ងៃទីមួយដែលទូលបង្គំបានអធិស្ឋានសូមព្រះជាម្ចាស់ជួយលោកឬ? កុំឲ្យទូលបង្គំធ្វើដូច្នេះឡើយ! សូមស្តេចកុំខ្ញាល់នឹងអ្នកបម្រើព្រះអង្គ និងពូជពង្សរបស់ទូលបង្គំឡើយ។ ពីព្រោះទូលបង្គំពុំបានដឹងរឿងអ្វីឡើយ»។

¹⁶ស្តេចបានតបវិញថា៖ «លោកមុខជាស្លាប់មិនខាន លោកអហ៊ីម៉ាឡេក គឺលោក ព្រមទាំងពូជពង្សរបស់លោកផងដែរ»។¹⁷ស្តេចបានបញ្ជាកងការពារដែលនៅជុំវិញនោះថា៖ «ចូរប្រហារជីវិតបូជាចារ្យនៃព្រះអម្ចាស់។ ដោយព្រោះដៃរបស់ពួកគេក៏នៅខាងលោកដាវីឌដែរ ហើយដោយព្រោះពួកគេដឹងថា លោកដាវីឌបានគេចខ្លួន ប៉ុន្តែ មិនរាយការណ៍ដល់យើងទេ»។ ប៉ុន្តែ មនុស្សរបស់ស្តេចមិនចង់លើកដៃប្រហារជីវិតបូជាចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។

¹⁸បន្ទាប់មកស្តេចបានមានបន្ទូលទៅលោកដូអេកថា៖ «ចូរទៅប្រហាជីវិតបូជាចារ្យទាំងនេះទៅ»។ លោកដូអេក ជាជនជាតិអេដុម ក៏បានបែរទៅសម្លាប់បូជាចារ្យទាំងនោះ គឺបានសម្លាប់អស់ប៉ែតសិបប្រាំនាក់ ជាអស់អ្នកដែលពាក់អាវអេផូដដែលធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯកនៅថ្ងៃនោះ។¹⁹ស្តេចបានសម្លាប់ទាំងមនុស្សប្រុសស្រី ទាំងក្មេង ទាំងទារក ទាំងគោ ទាំងលា និងចៀមនៅភូមិណូប ដែលរស់នៅក្នុងភូមិនោះ។ ស្តេចបានសម្លាប់ពួកគេទាំងអស់ដោយមុខដាវ។

²⁰ក៏ប៉ុន្តែកូនប្រុសម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនប្រុសៗរបស់លោកអហ៊ីម៉ាឡេក ដែលជាចៅរបស់លោកអហ៊ីទូប ឈ្មោះអបៀថើរ បានរត់គេចភៀសខ្លួនទៅតាមលោកដាវីឌ។²¹លោកអបៀថើរបានប្រាប់លោកដាវីឌថា ព្រះបាទសូលបានសម្លាប់បូជាចារ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាច្រើន។

²²លោកដាវីឌបានតបទៅលោកអបៀថើរវិញថា៖ «ខ្ញុំដឹងថា នៅថ្ងៃមួយនោះលោកដូអេកបាននៅទីនោះ ហើយបានឃើញខ្ញុំ រួចគាត់ពិតជាអ្នកប្រាប់ស្តេចសូល។ ដោយសារតែខ្ញុំ គ្រួសាររបស់ឪពុកលោកបានបាត់បង់ជីវិតទាំងអស់។²³ចូរនៅជាមួយខ្ញុំចុះ ហើយកុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។ ព្រោះអ្នកដែលចង់សម្លាប់លោក ក៏ចង់យកជីវិតរបស់ខ្ញុំដែរ។ លោកនៅជាមួយខ្ញុំ មានសុវត្ថិភាពហើយ»។

23

¹មានគេប្រាប់លោកដាវីឌថា៖ «មើល ពួកភីលីស្ទីនបានវាយប្រហារក្រុងកៃឡា ហើយប្លន់ពីកន្លែងបោកបែនស្រូវ»។²ដូច្នេះ លកដាវីឌបានទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់សុំជំនួយថា៖ «តើទូលបង្គំត្រូវចេញទៅ ហើយវាយប្រហារពួកភីលីស្ទីនទាំងនោះឬទេ?» ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលទៅលោកដាវីឌវិញថា៖ «ចូរចេញទៅចុះ ហើយវាយប្រហារពួកភីលីស្ទីននោះ និងរំដោះក្រុងកៃឡាមកវិញចុះ»។

³មនុស្សរបស់លោកដាវីឌបានប្រាប់លោកដាវីឌថា៖ «យើងមានការភ័យខ្លាចនៅស្រុកយូដានេះទៅហើយ។ ចុះទម្រាំបើយើងចេញទៅឯក្រុងកៃឡាដើម្បីវាយពួកទាហានរបស់ភីលីស្ទីន តើមិនកាន់តែភ័យខ្លាចជាងនេះថែមទៀតទេឬអី?»⁴លោកដាវីឌក៏បានទូលសួរព្រះអម្ចាស់ដើម្បីជួយម្តងទៀត។ ព្រះអម្ចាស់បានតបវិញថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ចុះទៅក្រុងកៃឡាចុះ។ ព្រោះយើងបានឲ្យឯងមានជ័យជម្នះលើពួកភីលីស្ទីនហើយ»។

⁵លោកដាវីឌ និងមនុស្សដែលនៅជាមួយលោកក៏បានចេញទៅក្រុងកៃឡា និងបានវាយជាមួយនឹងពួកភីលីស្ទីន។ លោកបាននាំយកហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេមកវិញ ហើយបានសម្លាប់ពួកភីលីស្ទីនរង្គាលផង ហើយបានរំដោះអ្នកក្រុងកៃឡាមកវិញ។⁶កាលលោកអបៀថើរ ជាកូនប្រុសរបស់លោកអហ៊ីម៉ាឡេក បានរត់ភៀសខ្លួនទៅចូលរួមជាមួយនឹងលោកដាវីឌ គឺលោកបានយកមកជាមួយនូវអាវអេផូដផងដែរ។

⁷មានគេបានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «ដាវីឌបានទៅក្រុងកៃឡា»។ ស្តេចក៏បានមានរាជឱង្ការឡើងថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់វាមកក្នុងដៃរបស់យើងហើយ។ ពីព្រោះវាបានចូលទៅក្នុងក្រុងដែលមានទ្វារ និងរនាំងផង»។⁸ព្រះបាទសូលបានហៅកម្លាំងទាំងអស់បន្ថែមដើម្បីចេញទៅប្រយុទ្ធ ដោយចុះទៅក្រុងកៃឡា ព័ទ្ធចាប់លោកដាវីឌ និងមនុស្សរបស់លោកដាវីឌផង។⁹លោកដាវីឌបានជ្រាបថា ព្រះបាទសូលបានរៀបអន្ទាក់ដើម្បីធ្វើបាបលោក លោកក៏បានប្រាប់ទៅលោកបូជាចារ្យអបៀថើរថា៖ «ចូរយកអាវអេផូដមក»។

¹⁰បន្ទាប់មក លោកដាវីឌបានទូលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលអើយ ទូលបង្គំបានឮថា ព្រះបាទសូលបានមករកទូលបង្គំនៅឯក្រុងកៃឡានេះ ដើម្បីបំផ្លាញក្រុងនេះព្រោះតែទូលបង្គំ។¹¹តើអ្នកក្រុងកៃឡានេះនឹងប្រគល់ទូលបង្គំទៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ស្តេចឬទេ? តើព្រះបាទសូលនឹងមកទីនេះដូចទូលបង្គំបានឮឬទេ? ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃអ៊ីស្រាអែលអើយ ទូលបង្គំសូមអង្វរព្រះអង្គ សូមឆ្លើយមកទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គផង»។ ព្រះអម្ចាស់បានតបវិញថា៖ «ស្តេចនឹងចុះមកទីនេះ»។

¹²នោះ លោកដាវីឌបានសួរថា៖ «តើមនុស្សនៅក្រុងកៃឡានេះ នឹងប្រគល់ទូលបង្គំ និងមនុស្សដែលនៅជាមួយទូលបង្គំទៅព្រះហស្តរបស់ព្រះបាទសូលឬទេ?» ព្រះអម្ចាស់បានតបថា៖ «ពួកគេនឹងប្រគល់ឯងទៅ»។

¹³លោកដាវីឌ និងមនុស្សរបស់លោក ដែលមានគ្នាប្រមាណប្រាំមួយរយនាក់បានក្រោកឡើង ហើយចេញពីក្រុងកៃឡា ពួកគេចេញពីកន្លែងមួយ ទៅកន្លែងមួយទៀត។ មានគេទូលប្រាប់ព្រះបាទសូលថា លោកដាវីឌបានគេចខ្លួនពីក្រុងកៃឡាហើយ រួចស្តេចក៏ឈប់តាម។¹⁴លោកដាវីឌបានស្នាក់នៅកន្លែងដ៏មាំមួននៅទីរហោស្ថាន គឺក្នុងស្រុកដែលនៅលើទីទួលនៃទីរហោស្ថានស៊ីភ។ ព្រះបាទសូលបានស្វែងរកលោកដាវីឌរៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ពុំបានប្រគល់លោកទៅក្នុងដៃរបស់ស្តេចឡើយ។

¹⁵លោកដាវីឌបានជ្រាបថា ព្រះបាទសូលចេញមកតាមរកយកជីវិតរបស់លោកដូច្នេះ លោកបានស្នាក់នៅឯទីរហោស្ថានស៊ីភ នៅហូរ៉េសា។¹⁶ឯសម្តេចយ៉ូណាថានជាបុត្រារបស់ ព្រះបាទសូលបានក្រោកឡើង ហើយចេញទៅជួបលោកដាវីឌនៅហូរ៉េសា ដើម្បីពង្រឹងលោកឲ្យខ្លាំងនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថែមទៀត។

¹⁷សម្តេចបានមានរាជឱង្ការទៅលោកដាវីឌថា៖ «កុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។ បិតារបស់ខ្ញុំមិនអាចរកឯងឃើញទេ។ ឯងនឹងក្លាយជាស្តេចលើអ៊ីស្រាអែល ហើយខ្ញុំនឹងនៅជិតឯង។ បិតារបស់ខ្ញុំក៏បានដឹងរឿងនេះដែរ»។¹⁸អ្នកទាំងពីរបានចងសម្ពន្ធមេត្រីនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ លោកដាវីឌបន្តស្នាក់នៅហូរ៉េសាទៀត ឯសម្តេចយ៉ូណាថានបានត្រឡប់ទៅដំណាក់របស់ព្រះអង្គវិញ។

¹⁹អ្នករស់នៅទីរហោស្ថានស៊ីភបានមកទូលស្តេចសូលនៅឯគីបៀរថា៖ «លោកដាវីឌកំពុងលាក់ខ្លួនក្នុងចំណោមយើងខ្ញុំនៅហូរ៉េសា ជាកន្លែងដ៏មាំមួន គឺលើទួលហាគីឡា ដែលនៅខាងត្បូងយេស៊ីម៉ូន។²⁰សូមព្រះអង្គយាងមកឥឡូវនេះចុះ! សូមយាងមកទីនេះ តាមព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ! ខាងទូលបង្គំយើងខ្ញុំនឹងប្រគល់លោកដាវីឌមកក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គមិនខាន»។

²¹ព្រះបាទសូលមានបន្ទូលថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរអស់លោក ដោយអស់លោកមានការឈឺឆ្អាលសម្រាប់យើងដូច្នេះ។²²ចូរទៅមើលឲ្យប្រាកដចុះ! ចូររកវា និងឲ្យដឹងកន្លែងដែលវាកំពុងលាក់ខ្លួន ហើយមានអ្នកណាខ្លះបានឃើញវានៅទីនោះ។ មានគេបានប្រាប់យើងថា វាល្បិចខ្លាំងណាស់។²³ដូច្នេះ ចូរមើលឲ្យដឹងគ្រប់កន្លែងដែលវាលាក់ខ្លួន។ ត្រូវត្រឡប់មករកយើងជាមួយនឹងព័ត៌មានច្បាស់ការណ៍ នោះយើងនឹងទៅជាមួយពួកអ្នករាល់គ្នា។ បើវានៅទីនោះមែន យើងនឹងស្វែងរកវាគ្រប់រាប់ពាន់តំបន់ក្នុងស្រុកយូដាមិនខាន»។

²⁴ពួកគេក៏បានចេញទៅដល់ទីរហោស្ថានស៊ីភមុនព្រះបាទសូល។ ឯពេលនេះ លោកដាវីឌ និងមនុស្សដែលនៅជាមួយលោកនៅឯទីរហោស្ថានម៉ាអូន ក្នុងអារ៉ាបា ខាងត្បូងយេស៊ីម៉ូនវិញ។²⁵ព្រះបាទសូល និងទាហានបានចេញទៅស្វែងរកលោក ប៉ុន្តែ លោកដាវីឌបានជ្រាបពីដំណឹងទាំងនោះ លោកក៏ចុះទៅទីទួលដែលសំបូរផ្ទាំងថ្ម ហើយលាក់ខ្លួននៅទីរហោស្ថានម៉ាអូននោះ។ ពេលព្រះបាទសូលដឹង ស្តេចក៏បានដេញតាមរកលោកដាវីឌនៅឯទីរហោស្ថានម៉ាអូនដែរ។

²⁶ព្រះបាទសូលបានបន្តដំណើរនៅម្ខាងភ្នំ ហើយលោកដាវីឌ និងមនុស្សរបស់លោកក៏បន្តដំណើរនៅឯម្ខាងទៀតនៃភ្នំនោះដែរ។ លោកដាវីឌប្រញាប់ប្រញាលគេចឲ្យផុតពីព្រះបាទសូល។ កាល ព្រះបាទសូល និងទាហានបានកំពុងឡោមព័ទ្ធក្រុមលោកដាវីឌ ដើម្បីនឹងចាប់ពួកលោកហើយ²⁷ស្រាប់តែមានអ្នកនាំសារម្នាក់ចូលមកទូលព្រះបាទសូលថា៖ «សូមព្រះអង្គប្រញាប់យាងទៅ ដ្បិត ពួកភីលីស្ទីនបានប្រមូលកម្លាំងវាយប្រហារចូលទឹកដីរបស់យើងហើយ»។

²⁸ឮដូច្នេះ ព្រះបាទសូលបានបញ្ឈប់ការដេញតាមលោកដាវីឌ ហើយចេញទៅវាយពួកភីលីស្ទីនវិញ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបគេហៅកន្លែងនោះថា៖ «ផ្ទាំងថ្មគេចខ្លួន»។²⁹លោកដាវីឌបានចាកចេញពីទីនោះ ហើយបានស្នាក់នៅទីមាំមួនអេនគេឌី។

24

¹ពេលព្រះបាទសូលយាងត្រឡប់ពីចម្បាំងជាមួយពួកភីលីស្ទីនវិញ មានគេទូលស្តេចថា៖ «ដាវីឌនៅឯទីរហោស្ថានអេនគេឌី»។²នោះព្រះបាទសូលបានជ្រើសរើសទាហានពីអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលចំនួនបីពាន់នាក់ឲ្យចេញទៅតាមរករកលោកដាវីឌ និងមនុស្សរបស់លោកនៅតំបន់ថ្មពពែព្រៃ។

³យាងមកតាមផ្លូវ ស្តេចបានឆ្លងកាត់ក្រោលចៀម ដែលមានល្អាងភ្នំមួយ។ ស្តេចបានចូលទៅក្នុងល្អាងនោះដើម្បីដោះទុក្ខសត្វ។ លោកដាវីឌ និងគ្នីគ្នារបស់លោកស្ថិតនៅក្នុងល្អាងនោះតែនៅជ្រៅទៅទៀតដែរ។⁴មនុស្សរបស់លោកដាវីឌបានជម្រាបលោកថា៖ «នេះគឺជាថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកលោកហើយថា យើងនឹងប្រគល់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ឯងមកក្នុងដៃរបស់ឯង ដើម្បីឲ្យឯងប្រព្រឹត្តចំពោះសត្រូវនោះតាមប្រាថ្នាចុះ»។ នោះលោកដាវីឌបានក្រោកឡើង ហើយលូនចូលទៅយ៉ាងស្ងាត់ ហើយបានកាត់ជាយព្រះភូសារបស់ព្រះបាទសូលមក។

⁵បន្ទាប់មក ចិត្តរបស់លោកដាវីឌបានធ្វើឲ្យលោកដាវីឌក្តៅក្រហាយ ពីព្រោះលោកបានកាត់ជាយព្រះភូសារបស់ស្តេច។⁶លោកបាននិយាយទៅមនុស្សរបស់លោកថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ឃាត់ខ្ញុំកុំឲ្យប្រព្រឹត្តដូច្នេះចំពោះម្ចាស់ ដែលព្រះអម្ចាស់បានចាក់ប្រេងតាំង គឺឃាត់ដៃរបស់ខ្ញុំមិនឲ្យប្រឆាំងនឹងស្តេចឡើយ តែឲ្យមើលទៅស្តេចថា ជាអ្នកដែលព្រះបានចាក់ប្រេងអភិសេកវិញ»។⁷ដូច្នេះ លោកដាវីឌបានស្តីបន្ទោសមនុស្សរបស់លោកនឹងពាក្យសំដីទាំងនោះ ហើយមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេប៉ះពាល់ព្រះបាទសូលទេ។ ព្រះបាទសូលបានក្រោកឡើង ហើយចាកចេញបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។

⁸បន្ទាប់មក លោកដាវីឌក៏បានក្រោកឈរឡើង ហើយចាកចេញពីល្អាងនោះ រួចស្រែកទៅព្រះបាទសូលថា៖ «ឱព្រះករុណាជាម្ចាស់របស់ទូលបង្គំអើយ»។ ពេលព្រះបាទសូលក្រលែកទៅក្រោយឃើញលោកដាវីឌបានឱនមុខក្រាបដល់ដី និងបានបង្ហាញការគោរពរបស់លោកដល់ស្តេច។⁹លោកដាវីឌបានទូលស្តេចថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះករុណាស្តាប់គេថា ដាវីឌចង់ធ្វើបាបព្រះករុណដូច្នេះ?»។

¹⁰ថ្ងៃនេះ ព្រះអង្គបានទតឃើញនឹងព្រះនេត្រហើយថា ព្រះអម្ចាស់ប្រគល់ព្រះករុណាមកក្នុងដៃរបស់ទូលបង្គំនៅក្នុងល្អាងនេះ។ ក៏មានអ្នកប្រាប់ឲ្យទូលបង្គំធ្វើឃាតព្រះអង្គដែរ តែទូលបង្គំបានទុកជីវិតឲ្យព្រះអង្គវិញ។ ដោយទូលបង្គំនិយាយថា ទូលបង្គំនឹងមិនលើកដៃប្រហារម្ចាស់របស់ទូលបង្គំឡើយ ដ្បិត ព្រះករុណាគឺជាអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានចាក់ប្រេងអភិសេក។¹¹ព្រះករុណាឃើញទេ សូមទតមើលជាយព្រះភូសារបស់ព្រះករុណាចុះ គឺស្ថិតក្នុងដៃរបស់ទូលបង្គំឯណេះ។ ហេតុផលពិតដែលទូលបង្គំបានកាត់ជាយព្រះភូសារបស់ព្រះករុណា ហើយមិនធ្វើឃាតព្រះករុណាដូច្នេះ ព្រះករុណាអាចនឹងដឹងថា ទូលបង្គំគ្មានបំណងអាក្រក់ ឬគ្មានអំពើក្បត់នៅក្នុងដៃទូលបង្គំឡើយ ហើយទូលបង្គំក៏ពុំបានធ្វើបាបប្រឆាំងនឹងព្រះករុណាដែរ សូម្បីតែ ព្រះអង្គកំពុងតាមប្រមាញ់យកជីវិតរបស់ទូលបង្គំក្តី។

¹²សូមព្រះអម្ចាស់រកយុត្តិធម៌រវាងទូលបង្គំ និងព្រះករុណាចុះ។ សូមព្រះអម្ចាស់ដាក់ទោសទូលបង្គំចុះ បើមានការនោះមែន ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំមិនលើដៃប្រហារព្រះករុណាឡើយ។¹³ដូចមានសុភាសិតបុរាណពោលថា៖ មនុស្សអាក្រក់មុខជាប្រព្រឹត្តអាក្រក់។ ប៉ុន្តែ ឯដៃរបស់ទូលបង្គំវិញ គឺមិនប្រឆាំងនឹងព្រះករុណាឡើយ។

¹⁴តើស្តេចរបស់អ៊ីស្រាអែលចេញមកប្រយុទ្ធនឹងអ្នកណា? តើព្រះករុណាតាមប្រមាញ់អ្នកណា? តាមឆ្កែងាប់ ឬតាមរកចៃឆ្កែប៉ុណ្ណោះ!¹⁵សូមព្រះអម្ចាស់ធ្វើជាចៅក្រម និងសម្រេចក្តីរវាងយើងទាំងពីរ ហើយសូមព្រះអង្គទតមើល ហើយការពារក្តីនេះដល់ទូលបង្គំ នោះព្រះអម្ចាស់នឹងអនុញ្ញាតឲ្យទូលបង្គំរួចខ្លួនពីព្រះហស្តរបស់ព្រះករុណ»។

¹⁶ពេលលោកដាវីឌបានបញ្ចប់នូវពាក្យទាំងនោះចំពោះព្រះបាទសូលហើយ នោះព្រះបាទសូលបានមានបន្ទូលថា៖ «នេះជាសម្លេងរបស់កូន ឬ ដាវីឌកូនប្រុសបិតា?» រួចព្រះបាទសូលព្រះកន្សែង។

¹⁷ស្តេចបានមានរាជឱង្ការទៅលោកដាវីឌទៀតថា៖ «បុត្រសុចរិតជាងបិតា ដោយបុត្របានប្រព្រឹត្តអំពើល្អចំពោះបិតា តបនឹងអំពើអាក្រក់ដែលបិតាបានប្រព្រឹត្តដាក់បុត្រ។¹⁸បុត្របានប្រកាសថ្ងៃនេះនូវអំពើដ៏សប្បុរសដែលបុត្របានធ្វើចំពោះបិតា ដោយបុត្រមិនបានសម្លាប់បិតានៅពេលព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់បិតាទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់បុត្រក្តី។

¹⁹កាលណាគេឃើញសត្រូវរបស់ខ្លួនហើយ គេនឹងមិនទុកឲ្យសត្រូវនោះរួចខ្លួនឡើយ។ សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានរង្វាន់ល្អដល់បុត្រដោយព្រោះទង្វើដែលបុត្របានប្រព្រឹត្តចំពោះបិតាថ្ងៃនេះ។²⁰ឥឡូវ បិតាជ្រាបច្បាស់ថា បុត្រនឹងទៅជាស្តេច ហើយរាជ្យអាណាចក្ររបស់អ៊ីស្រាអែលនឹងគង់វង្សក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់បុត្រមិនខាន។

²¹សូមបុត្រស្បថនឹងបិតាដោយនូវព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ថា បុត្រនឹងមិនកាត់ផ្តាច់ពូជពង្សវង្សត្រកូលរបស់បិតាទេ ហើយបុត្រនឹងមិនបំផ្លាញព្រះនាមបិតាចេញពីក្រុមគ្រួសាររបស់បិតាដែរ»។²²ក្រោយមក ព្រះបាទសូលបានត្រឡប់ទៅព្រះដំណាក់វិញ ប៉ុន្តែ លោកដាវីឌ និងទាហានដែលនៅជាមួយបានឡើងទៅទីមាំមួនវិញ។

25

¹ពេលនោះ លោកសាំយ៉ូអែលបានស្លាប់ទៅហើយ។ កូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានមកជួបជុំគ្នា ហើយកាន់ទុក្ខដល់គាត់ រួចបានបញ្ចុះគាត់ក្នុងផ្ទះរបស់គាត់នៅរ៉ាម៉ា។ ឯលោកដាវីឌបានចុះទៅឯទីរហោស្ថានបារ៉ាសនវិញ។

²មានបុរសម្នាក់នៅម៉ាអូន ដែលមានដីធ្លីជាច្រើននៅកើមែល។ បុរសនោះជាអ្នកមានស្ដុកស្ដម្ភ គាត់មានចៀមបីពាន់ក្បាល និងពពែមួយពាន់ក្បាល។ ពេលនោះ គាត់កំពុងកោររោមចៀមរបស់គាត់នៅភូមិកើមែល។³គាត់មានឈ្មោះថា ណាបាល ហើយប្រពន្ធរបស់គាត់ឈ្មោះ អប៊ីកែល។ ប្រពន្ធជាស្ត្រីដែលមានប្រាជ្ញាវាងវៃ ហើយរូបសម្រស់ស្អាតល្អ។ ឯបុរសនោះ ជាមនុស្សឆេវឆាវ ហើយអាក្រក់។ គាត់ជាអ្នកមកពីអំបូរលោកកាលែប។

⁴លោកដាវីឌនៅឯទីរហោស្ថានបានឮថា លោកណាបាលកំពុងកោររោមចៀមរបស់លោក។⁵ដូច្នេះ លោកដាវីឌក៏បានចាត់យុវជនរបស់លោកទៅជួបដប់នាក់។ លោកដាវីឌបានប្រាប់ទៅយុវជនទាំងនោះថា៖ «ចូរចេញដំណើរទៅឯភូមិកើមែល ទៅជួបលោកណាបាល ហើយជម្រាបសួរលោកក្នុងនាមខ្ញុំផងចុះ។⁶អ្នករាល់គ្នាត្រូវនិយាយទៅលោកថា សូមលោកមានអាយុវែង។ សូមឲ្យលោកនិងគ្រួសារបានប្រកបដោយក្តីសុខសាន្ត ហើយអ្វីៗដែលលោកមានបានចម្រើនឡើងដែរ។

⁷ខ្ញុំឮថា លោកកំពុងកោររោមចៀម។ កាលគង្វាលរបស់លោកនៅជាមួយពួកយើង ពួកគេមានសុវត្ថិភាពណាស់ ហើយពួកគេក៏ពុំដែលបាត់អ្វីកាលពួកគេនៅឯកើមែលដែរ។⁸សូមលោកសួរពួកគេមើលចុះ នោះគេនឹងនិយាយការពិតជូនលោកមិនខាន។ ឥឡូវនេះ សូមលោកមេត្តាដល់យុវជនរបស់ខ្ញុំនៅចំពោះមុខលោកនេះផង ដោយយើងបានមកជួបលោកនៅថ្ងៃបុណ្យនេះ។ សូមមេត្តាផ្តល់នូវអ្វីដែលលោកមានដល់យុវជនទាំងនេះ និងដល់ខ្ញុំ ដាវីឌនេះផងចុះ»។

⁹ពេលយុវជនរបស់លោកដាវីឌបានមកដល់ ពួកគេបានរៀបរាប់ដល់លោកណាបាលក្នុងនាមលោកដាវីឌ ហើយពួកគេក៏រង់ចាំចម្លើយមកវិញ។¹⁰លោកណាបាលបានឆ្លើយតបនឹងយុវជនរបស់លោកដាវីឌវិញថា៖ «តើលោកដាវីឌជានរណា តើកូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីសាយជានរណា? សព្វថ្ងៃនេះមានបាវបម្រើជាច្រើនបានរត់គេចពីចៅហ្វាយរបស់ខ្លួន។¹¹តើចង់ឲ្យយើងយកនំប័ុង និងទឹករបស់យើង ថែមទាំងយកសាច់ដែលយើងបានត្រៀមទុកសម្រាប់អ្នកកោររោមទៅឲ្យមនុស្សដែលយើងមិនដឹងមកពីណាឬ?»

¹²ឮដូច្នោះហើយ យុវជនទាំងនោះបានត្រឡប់ទៅវិញ ហើយបានរៀបរាប់គ្រប់យ៉ាងដល់លោកដាវីឌ។¹³លោកដាវីឌបានប្រាប់ទៅអ្នកដែលនៅជាមួយថា៖ «អ្នកទាំងអស់គ្នា ចូរស្ពាយដាវចេញមក»។ មនុស្សទាំងអស់ក៏បានស្ពាយដាវរៀងៗខ្លួន។ លោកដាវីឌក៏ដូច្នោះដែរ។ លោកដាវីឌបានយកមនុស្សប្រហែលបួនរយនាក់ឲ្យមកតាម ហើយបានទុកពីររយនាក់ផ្សេងទៀតឲ្យមើលថែសម្ភារៈ។

¹⁴ប៉ុន្តែ មានបាវម្នាក់បានមកជម្រាបលោកស្រីអប៊ីកែល ជាប្រពន្ធរបស់លោកណាបាលថា៖ «លោកដាវីឌបានចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅទីរហោស្ថានដើម្បីសួរសុខទុក្ខចៅហ្វាយរបស់យើង តែលោកបានជេរប្រមាថពួកគេទៅវិញ។¹⁵តាមពិតពួកគេជាមនុស្សល្អដល់យើងណាស់។ យើងមានសុវត្ថិភាពល្អ ហើយមិនដែលបាត់បង់អ្វីឡើយពេលណាយើងបាននៅជាមួយពួកគេនៅឯទីវាល។

¹⁶ពួកគេជាជញ្ជាំងដែលការពារពួកយើងទាំងថ្ងៃទាំងយប់ គ្រប់ពេលដែលយើងឃ្វាលហ្វូងចៀមនៅជាមួយពួកគេ។¹⁷ហេតុដូច្នេះ សូមទានជ្រាប ហើយពិចារណាថា តើលោកស្រីគួរធ្វើដូចម្តេច ព្រោះផលវិបាកដ៏អាក្រក់មកដល់ចៅហ្វាយរបស់យើង និងគ្រួសារទាំងមូលមិនខាន។ លោកណាបាលជាមនុស្សដែលគ្មានហេតុផល ហើយអាក្រក់ចំពោះអ្នកដទៃណាស់»។

¹⁸ភ្លាមនោះ លោកស្រីអប៊ីកែលបានប្រញាប់ប្រញាលយកនំបុ័ងពីររយដុំ ស្រាទំពាំងបាយជូរពីរដប ចៀមប្រាំក្បាលដែលបានរៀបចំហើយ លាជប្រាំតៅ ទំពាំងបាយជូរក្រៀមមួយរយកញ្ចប់ ព្រមទាំងនំដែលធ្វើពីផ្លែឧទម្ពរពីររយដុំ ដាក់លើខ្នងលា។¹⁹លោកស្រីបាននិយាយទៅបាវបម្រើថា៖ «ចូរចេញទៅមុនខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងចេញទៅតាមក្រោយពួកឯង»។ ប៉ុន្តែ លោកស្រីមិនបានប្រាប់ប្តីលោកស្រី គឺលោកណាបាលទេ។

²⁰ខណៈលោកស្រីបានជិះលាចុះតាមចង្កេះភ្នំ លោកដាវីឌ និងមនុស្សរបស់លោកក៏បានចុះតម្រង់មកលោកស្រីដែរ ហើយលោកស្រីបានជួបពួកគេ។

²¹លោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានការពារអ្វីៗរបស់គាត់នៅឯទីរហោស្ថានដោយឥតប្រយោជន៍ គាត់មិនបានបាត់បង់អ្វីដែលជារបស់ទ្រព្យគាត់ទេ តែគាត់បែជាប្រព្រឹត្តអាក្រក់តបនឹងអំពើល្អទៅវិញ។²²សូមព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទោសដាវីឌខ្ញុំនេះចុះ ហើយឲ្យរឹតតែធ្ងន់ចុះ បើខ្ញុំទុកជីវិតឲ្យប្រុសៗណាដែលនៅផ្ទះរបស់គាត់នៅរស់ដល់ព្រឹក»។

²³ពេលលោកស្រីអប៊ីកែលបានឃើញលោកដាវីឌ លោកស្រីបានប្រញាប់ប្រញាល់ចុះពីខ្នងលា ហើយក្រាបនៅមុខលោកដាវីឌ ទាំងមុខ ហើយខ្លួនក្រាបដល់ដី។²⁴លោកស្រីបានក្រាបនឹងជើងរបស់លោកដាវីឌ ហើយនិយាយថា៖ «នាងខ្ញុំខុសហើយ លោកម្ចាស់។ សូមទុកឲ្យខ្ញុំជាបាវបម្រើរបស់លោកនិយាយទៅលោកសិន សូមស្តាប់ពាក្យខ្ញុំ ជាអ្នកបម្រើលោកម្ចាស់ផង។

²⁵សូមលោកម្ចាស់កុំរវីរវល់នឹងមនុស្សអត់បានការ លោកណាបាលនេះឡើយ គាត់គឺដូចឈ្មោះរបស់គាត់អីចឹង។ លោកណាបាលជាឈ្មោះរបស់គាត់ ហើយភាពលីលាក៏នៅជាមួយគាត់ដែរ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់លោកពុំបានជួបនឹងយុវជនរបស់លោកម្ចាស់ដែលចាត់ឲ្យមកទេ។²⁶លោកម្ចាស់អើយ ឥឡូវនេះ ដោយនូវព្រះជន្មរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងលោកម្ចាស់ផ្ទាល់ដែលកំពុងមានជីវិត គឺថា ព្រះអម្ចាស់បានឃាត់លោកម្ចាស់មិនឲ្យបង្ហូរឈាម ហើយមិនឲ្យសងសឹកដោយដៃលោកម្ចាស់ផ្ទាល់ទេ សូមឲ្យសត្រូវរបស់លោកម្ចាស់ និងអស់អ្នកដែលចង់ប្រព្រឹត្តអាក្រក់ចំពោះលោកម្ចាស់ បានដូចជាលោកណាបាលចុះ។

²⁷សូមលោកម្ចាស់ទទួលជំនូនដែលអ្នកបម្រើរបស់លោកម្ចាស់បានយកមកជូនលោកម្ចាស់ បានដល់យុវជនរបស់លោកម្ចាស់ចុះ។²⁸សូមអត់ទោសចំពោះសេចក្តីរំលងរបស់អ្នកបម្រើរបស់លោកម្ចាស់នេះផង ព្រះអម្ចាស់នឹងមុខជាធ្វើឲ្យលោកម្ចាស់រឹងមាំ ពីព្រោះលោកម្ចាស់បានចេញទៅច្បាំងរួមជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់ ហើយគ្មានអំពើអាក្រក់ណាមួយដែលមានក្នុងលោកម្ចាស់អស់មួយជីវិតឡើយ។

²⁹មានអ្នកដែលក្រោកតាមយកជីវិតរបស់លោកម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកតាមការពារលោកជាប់ជានិច្ច ព្រះអង្គនឹងគប់ជីវិតរបស់ខ្មាំងសត្រូវលោកម្ចាស់ដូចគប់ខ្សែដង្ហក់ដែរ។

³⁰ព្រះអម្ចាស់នឹងបំពេញសេចក្តីសន្យាគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះអង្គបានសន្យានឹងលោកម្ចាស់ ហើយនឹងតាំងលោកឲ្យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំលើអ៊ីស្រាអែលមិនខាន។³¹សូមកុំឲ្យនេះក្លាយជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់សម្រាប់លោក ដោយបានបង្ហូរឈាមមនុស្សគ្មានកំហុស ឬដោយព្រោះលោកម្ចាស់បានព្យាយាមសង្គ្រោះខ្លួនឯងឡើយ។ កាលណាព្រះអម្ចាស់ធ្វើការទាំងនោះចំពោះលោកម្ចាស់ហើយ សូមនឹកចាំពីអ្នកបម្រើរបស់លោកនេះផង»។

³²លោកដាវីឌបានប្រសាសន៍ទៅលោកស្រីអប៊ីកែលថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ៊ីស្រាអែលបានតម្កើងឡើង ព្រះអង្គបានចាត់នាងឲ្យមកជួបខ្ញុំថ្ងៃនេះប្រាកដមែន។³³នាងបានប្រកបដោយប្រាជ្ញា និងមានពរហើយ ដោយនាងបានទប់ខ្ញុំជាប់ថ្ងៃនេះពីការបង្ហូរឈាម និងពីការសងសឹកដោយផ្ទាល់ដៃរបស់ខ្ញុំ!

³⁴ជាការពិត គឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ៊ីស្រាអែលដែលមានព្រះជន្មគង់នៅបានឃាត់ខ្ញុំមិនឲ្យប៉ះពាល់នាងមែន។ បើនាងមិនប្រញាប់មកជួបខ្ញុំទេ មុខជាគ្មានមនុស្សប្រុសណាម្នាក់មានជីវិតរស់រានដល់ព្រឹកឡើង សូម្បីតែទារក»។³⁵ដូច្នេះ លោកដាវីឌព្រមទទួលជំនូនពីដៃលោកស្រីដែលបាននាំយកមកជូនលោក ហើយនិយាយថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់នាងវិញដោយសុខសាន្តចុះ ខ្ញុំព្រមស្តាប់សំដីរបស់នាង ហើយទទួលតាមពាក្យនាងហើយ»។

³⁶លោកស្រីអប៊ីកែលបានត្រឡប់មកលោកណាបាលវិញ។ គាត់បានធ្វើពិធីជប់លៀងយ៉ាងធំ ដូចជប់លៀងស្តេច លោកណាបាលមានចិត្តរីករាយយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះលោកបានស្រវឹងជោកជាំ។ ហេតុដូចនេះ លោកស្រីមិនបាននិយាយអ្វីជាមួយគាត់រហូតដល់ព្រឹកឡើង។

³⁷ពេលព្រឹកឡើង ជាតិស្រាបានសាបអស់ពីលោកណាបាល ប្រពន្ធរបស់លោកបានជម្រាបលោកនូវរឿងរ៉ាវទាំងអស់នោះ លោកក៏គាំងបេះដូង នៅស្តូកស្តឹងដូចថ្ម។³⁸ប្រមាណជាដប់ថ្ងៃក្រោយមកព្រះអម្ចាស់បានប្រហារលោកណាបាល ហើយបានស្លាប់ទៅ។

³⁹ពេលលោកដាវីឌបានឮដំណឹងថា លោកណាបាលបានស្លាប់ ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ ដែលបានរកយុត្តិធម៌រវាងទូលបង្គំ និងណាបាល ហើយបានឃាត់ទូលបង្គំមិនឲ្យប្រព្រឹត្តអាក្រក់។ ដ្បិត ព្រះអង្គបានឆ្លើយតបអំពើអាក្រក់របស់លោកណាបាលធ្លាក់លើក្បាលរបស់គាត់វិញ»។ ក្រោយមកលោកដាវីឌបានចាត់អ្នកបម្រើឲ្យទៅនិយាយនឹងលោកស្រីអប៊ីកែល ស្នើឲ្យលោកស្រីធ្វើជាភរិយារបស់លោក។⁴⁰ពេលអ្នកបម្រើរបស់លោកដាវីឌបានមកដល់ជួបលោកស្រីអប៊ីកែលនៅភូមិកើមែល ពួកគេបាននិយាយទៅលោកស្រីថា៖ «លោកដាវីឌបានចាត់យើងខ្ញុំឲ្យមកជួបលោកស្រី សូមឲ្យលោកស្រីធ្វើជាភរិយារបស់លោក»។

⁴¹លោកស្រីបានក្រោកឡើង ឱនមុខដល់ដីហើយនិយាយថា៖ «មើល អ្នកបម្រើស្រីរបស់លោកម្ចាស់ គឺគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើដែលលាងជើងឲ្យពួកអ្នកបម្រើរបស់លោកម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ»។⁴²លោកស្រីក៏ប្រញាប់ក្រោកឡើង ជិះលើខ្នងលាទាំងមានបាវបម្រើស្រីប្រាំនាក់ទៀតទៅជាមួយផង រួចបានទៅតាមអ្នកនាំសាររបស់លោកដាវីឌ ហើយបានក្លាយជាភរិយារបស់លោក។

⁴³លោកដាវីឌក៏បានយកនាងអហ៊ីណោម ពីស្រុកយេសរាលធ្វើជាភរិយាដែរ។ ពួកនាងទាំងពីរបានក្លាយជាភរិយារបស់លោក។⁴⁴ហើយព្រះបាទសូលក៏ធ្លាប់បានលើកព្រះនាងមិកាល់ជាបុត្រីឲ្យធ្វើជាភរិយារបស់លោកដាវីឌដែរ តែក្រោយមកបានលើកនាងឲ្យទៅលោកប៉ាល់ធី ជាកូនរបស់លោកឡាអ៊ីស ជាអ្នកស្រុកកាលីម។

26

¹ពួកអ្នករស់នៅទីរហោស្ថានស៊ីភបានមកជួបព្រះបាទសូលនៅឯគីបៀរទូលស្តេចថា៖ «លោកដាវីឌកំពុងលាក់ខ្លួននៅលើទួលហាគីឡា ទល់មុខនឹងវាលយេស៊ីម៉ូន»។²ព្រះបាទសូលបានក្រោកឡើងចេញទៅទីរហោស្ថានស៊ីភ ដោយបានជ្រើសរើសយកទាហានបីពាន់នាក់ពីអ៊ីស្រាអែលទៅជាមួយដើម្បីតាមរកដាវីឌនៅឯទីរហោស្ថានស៊ីភ។

³ព្រះបាទសូលបានបោះជំរំនៅលើទួលហាគីឡាដែលនៅពីមុខវាលយេស៊ីម៉ូន។ ប៉ុន្តែ លោកដាវីឌកំពុងនៅឯវាលរហោស្ថាន ហើយបានឃើញថា ព្រះបាទសូលកំពុងមកតាមរកចាប់លោកនៅឯទីរហោស្ថាន។⁴ដូច្នេះ លោកដាវីឌក៏បានចាត់អ្នកស៊ើបការណ៍ឲ្យទៅស៊ើប ហើយបានដឹងថា ព្រះបាទសូលពិតជាបានមកមែន។

⁵លោកដាវីឌបានក្រោកឡើង ហើយចេញទៅកន្លែងដែលព្រះបាទសូលបានបោះជំរំ លោកបានឃើញទីតាំងដែលស្តេចផ្ទំ និងកន្លែងលោកអប៊ីនើរ ជាកូនរបស់លោកនើរ ជាមេទ័ពរបស់ស្តេចសម្រាកដែរ។ ព្រះបាទសូលផ្ទំនៅក្នុងជំរំហើយទាហានបោះជំរំនៅជំវិញស្តេច ដេកទាំងអស់គ្នា។

⁶លោកដាវីឌបាននិយាយទៅលោកអហ៊ីម៉ាឡេក ជាជនជាតិហេត និងលោកអប៊ីសាយ ជាកូនរបស់អ្នកស្រីសេរូយ៉ា ដែលជាប្អូនរបស់លោកយ៉ូអាប់ថា៖ «តើមានអ្នកណាហ៊ានទៅជំរំព្រះបាទសូលជាមួយខ្ញុំ?» លោកអប៊ីសាយបានតបថា៖ «ខ្ញុំនឹងចុះទៅជាមួយលោក»។⁷ដូច្នេះ លោកដាវីឌ និងលោកអប៊ីសាយបានចេញទៅជំរំទាហ៊ាននោះទាំងយប់។ ព្រះបាទសូលកំពុងផ្ទំក្នុងជំរំ ដែលមានលំពែងដោតជាប់នឹងដីជិតក្បាលដំណេកស្តេចផង។ ឯលោកអប៊ីនើរ និងទាហានដេកនៅជុំវិញស្តេច។⁸លោកអប៊ីសាយបានប្រសាន៍ទៅលោកដាវីឌថា៖ «ថ្ងៃនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ខ្មាំងសត្រូវរបស់លោកមកក្នុងដៃលោកហើយ។ ឥឡូវនេះ សូមលោកអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំដោតស្តេចឲ្យជាប់នឹងដីជាមួយនឹងលំពែងតែមួយដងលំពែងប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំនឹងមិនដោតស្តេចជាលើកទីពីរទេ»។

⁹លោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ទៅលោកអប៊ីសាយវិញថា៖ «កំុសម្លាប់ស្តេចឲ្យសោះ ព្រោះគ្មាននរណាលើកដៃសម្លាប់អ្នកដែលព្រះអម្ចាស់ចាក់ប្រេងអភិសេក រួចមិនទទួលទោសនោះទេ»។¹⁰លោកដាវីឌបានបន្តថា៖ «ដោយព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ គឺព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកយកជីវិតស្តេចផ្ទាល់ ឬទុកឲ្យស្តេចរស់នៅឲ្យអស់ជីវិត ឬធ្វើឲ្យស្តេចអស់ជីវិតនៅពេលចេញសមរភូមិចុះ។

¹¹សូមព្រះអម្ចាស់ឃាត់ខ្ញុំមិនឲ្យខ្ញុំលើកដៃប្រហារអ្នកដែលព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងអភិសេកឡើយ ប៉ុន្តែ ពេលនេះ សូមលោកចូលទៅយកតែលំពែង និងថូទឹកដែលនៅក្បាលដំណេករបស់ស្តេច ហើយយើងចេញទៅវិញ»។¹²ដូច្នេះ លោកដាវីឌបានយកលំពែង និងថូទឹកពីក្បាលដំណេកព្រះបាទសូល ហើយអ្នកទាំងពីរក៏បានចាកចេញទៅ។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់បានឃើញអ្នកទាំងពីរ ឬដឹងរឿងនេះទេ ក៏គ្មានអ្នកណាម្នាក់ភ្ញាក់ ព្រោះអ្នកទាំងអស់នោះលង់លក់ទាំងអស់ ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យពួកគេលង់លក់ខ្លាំង។

¹³បន្ទាប់មក លោកដាវីឌបានឆ្លងទៅម្ខាងហើយឈរលើកំពូលភ្នំពីចម្ងាយដែលឆ្ងាយពីជំរំពួកគេ។¹⁴លោកដាវីឌបានស្រែកទៅទាហាន និងលោកអប៊ីនើរជាកូនរបស់លោកនើរថា៖ «លោកអប៊ីនើរអើយ ហេតុអ្វីមិនឆ្លើយតបដូច្នេះ?» លោកអប៊ីនើរបានឆ្លើយថា៖ «តើអ្នកជាអ្នកណា បានជាហ៊ានស្រែកមកព្រះរាជាដូច្នេះ?»

¹⁵លោកដាវីឌបានប្រសាសន៍ទៅលោកអប៊ីនើរថា៖ «តើលោកមិនមែនជាអ្នកក្លាហានទេឬ? តើមាននរណាខ្លាំងដូចលោកនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល? ហេតុអ្វីពេលនេះលោកពុំបានការពារចៅហ្វាយរបស់លោក គឺព្រះរាជាឲ្យល្អដូច្នេះ? ព្រោះមានគេបានចូលទៅក្នុងជំរំដើម្បីធ្វើឃាតព្រះរាជា ជាចៅហ្វាយរបស់លោក។¹⁶លោកធ្វើនេះមិនល្អទេ។ ខ្ញុំជម្រាបលោកដោយនូវព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅថា លោកសមតែស្លាប់ ពីព្រោះលោកពុំបានការពារចៅហ្វាយរបស់ខ្លួន ដែលព្រះអម្ចាស់បានចាក់ប្រេងអភិសេកឲ្យល្អទេ។ ឥឡូវ ចូររកមើល ឯណាទៅលំពែង និងថូទឹកនៅក្បាលដំណេកស្តេច?»

¹⁷ព្រះបាទសូលចាំសម្លេងរបស់លោកដាវីឌ រួចមានបន្ទូលថា៖ «នេះជាសម្លេងឯងឬ បុត្របិតា?» លោកដាវីឌបានឆ្លើយថា៖ «មែនហើយ នេះជាសម្លេងទូលបង្គំ។¹⁸ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់តាមទូលបង្គំដូច្នេះ? តើទូលបង្គំបានធ្វើអ្វី? តើដៃទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់អ្វី?

¹⁹ហេតុនេះ ទូលបង្គំសូមទ្រង់ព្រះសណ្តាប់ពាក្យរបស់ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ចុះ។ បើព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកធ្វើរឿងនេះចង់ប្រហារទូលបង្គំ សូមឲ្យព្រះអង្គទទួលយកតង្វាយរបស់ទូលបង្គំផង ប៉ុន្តែ បើជាមនុស្សជាអ្នកដុកដាន់វិញ សូមពួកគេត្រូវបណ្តាសានៅចំពោះព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រោះពួកគេបានបណ្តេញទូលបង្គំចេញ ដើម្បីមិនឲ្យទូលបង្គំចេញពីស្រុកកំណើតដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យ គឺពួកគេបាននិយាយថា ចេញទៅថ្វាយបង្គំព្រះដទៃទៅ។²⁰ហេតុដូច្នេះ សូមកុំឲ្យគេកំចាយឈាមទូលបង្គំលើដីដែលឆ្ងាយពីព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ ដោយស្តេចនៃអ៊ីស្រាអែលបានដេញតាមប្រហារទូលបង្គំដូចតាមប្រមាញ់ចៃមួយនៅលើភ្នំដូច្នោះដែរ»។

²¹បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការឡើងថា៖ «បិតាបានខុសហើយ។ មករកបិតាវិញមក ដាវីឌបុត្របិតា។ បិតាលែងធ្វើបាបបុត្រទៀតហើយ ពីព្រោះជីវិតបិតាមានតម្លៃចំពោះបុត្រដល់ថ្ងៃនេះ។ មើល បិតាបានធ្វើទាំងល្ងិតល្ងង់ ហើយបានប្រព្រឹត្តកំហុសមួយយ៉ាងធំ»។

²²លោកដាវីឌបានឆ្លើយតបវិញថា៖ «មើលចុះ នេះជាលំពែងរបស់ស្តេច! សូមបញ្ជូនយុវជនម្នាក់ឲ្យឆ្លងមកយក ហើយប្រគល់ជូនទ្រង់វិញចុះ។²³សូមព្រះអម្ចាស់ឆ្លើយតបនឹងម្នាក់ៗតាមសេចក្តីសុចរិត និងភាពស្មោះត្រង់របស់អ្នកនោះចុះ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ទ្រង់មកក្នុងដៃទូលបង្គំថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំមិនប្រហារមនុស្សដែលព្រះអង្គបានអភិសេកឡើយ។

²⁴សូមមើលចុះ ជីវិតរបស់ទ្រង់មានតម្លៃខ្លាំងប៉ុណ្ណាក្នុងកែវភ្នែកទាំងពីររបស់ទូលបង្គំថ្ងៃនេះ ដូច្នេះ សូមឲ្យជីវិតរបស់ទូលបង្គំមានតម្លៃនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ដែរ ហើយសូមព្រះអម្ចាស់សង្គ្រោះទូលបង្គំចេញពីបញ្ហាទាំងអស់ផង»។²⁵បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការទៅលោកដាវីឌថា៖ «សូមឲ្យបុត្របានពរណាលោកដាវីឌ! បុត្រពិតជាធ្វើកិច្ចការដ៏សម្បើម ហើយទទួលជោគជ័យមិនខាន»។ លោកដាវីឌក៏បានចាកចេញទៅ ហើយព្រះបាទសូលបានត្រឡប់ទៅរាជ្យវាំងវិញដែរ។

27

¹លោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ក្នុងចិត្តថា៖ «ថ្ងៃណាមួយ ព្រះបាទសូលមុខជាសម្លាប់ខ្ញុំមិនខាន គ្មានអ្វីប្រសើរជាងរត់ភៀសខ្លួនចូលទៅស្រុកភីលីស្ទីនទេ នោះព្រះបាទសូលនឹងបោះបង់ការតាមរកខ្ញុំនៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលនេះមិនខាន ដោយហេតុនេះ ខ្ញុំនឹងគេចខ្លួនពីព្រះហស្តរបស់ស្តេចទើបរួចជីវិត»។

²លោកដាវីឌបានក្រោកឡើង និងចេញទៅជាមួយនឹងមនុស្សដែលនៅជាមួយខ្លួនទាំងប្រាំមួយរយនាក់ ឆ្ពោះទៅរកស្តេចអគីស ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទម៉ាអុក ស្តេចក្រុងកាថ។³លោកដាវីឌបានរស់នៅជាមួយនឹងស្តេចអគីសនៅក្រុងកាថ ទាំងលោក និងអ្នកនៅជាមួយលោកបានតាំងទីលំនៅទីនោះ។ លោកដាវីឌក៏បានយកប្រពន្ធទាំងពីរទៅជាមួយដែរ មាននាងអហ៊ីឡោម អ្នកស្រុកយ៉េសរាល និងនាងអប៊ីកែល អ្នកភូមិកើមែល ដែលជាអតីតប្រពន្ធរបស់លោកណាបាល។⁴មានគេទូលប្រាប់ព្រះបាទសូលថា លោកដាវីឌបានភៀសខ្លួនទៅនៅក្រុងកាថ ស្តេចក៏លែងតាមរកលោកដាវីឌតទៅទៀត។

⁵លោកដាវីឌបានទូលស្តេចអគីសថា៖ «បើព្រះអង្គគាប់ព្រះទ័យ សូមទ្រង់ប្រទានតំបន់ណាមួយនៃទីក្រុងក្នុងស្រុកនេះដល់ពួកទូលបង្គំរស់នៅផង មិនគួរឲ្យទូលបង្គំយើងខ្ញុំរស់នៅជាមួយស្តេចក្នុងក្រុងរបស់ស្តេចឡើយ»។⁶ឮដូច្នេះ ព្រះបាទអគីសបានប្រទានក្រុងស៊ីគឡាក់ឲ្យនៅថ្ងៃនោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ក្រុងស៊ីគឡាក់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ស្តេចយូដាមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។⁷លោកដាវីឌបានស្នាក់នៅក្នុងស្រុកភីលីស្ទីនអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំបួនខែពេញ។

⁸លោកដាវីឌ និងអ្នកដែលនៅជាមួយលោកបានទៅវាយប្រហារជាច្រើនកន្លែង ដោយទៅលុកលុយជនជាតិកេស៊ូរី ទឹកដីរបស់ពួកកេស៊ើរ និងទឹកដីរបស់ពួកអាម៉ាឡេក។ ជនជាតិទាំងនោះបានតាំងទីលំនៅចាប់តាំងពីស្រុកស៊ើរ រហូតដល់ស្រុកអេស៊ីប។ ពួកគេរស់នៅតំបន់ទាំងនោះតាំងសម័យបុរាណមកមេ្ល៉ះ។⁹លោកដាវីឌបានវាយលុកទឹកដីនោះ ហើយមិនទុកឲ្យមនុស្សប្រុសស្រីណាម្នាក់នៅជីវិតឡើយ លោកដាវីឌក៏បានប្រមូលចៀម គោ លា អូដ្ឋ និងសម្លៀកបំពាក់រួចត្រឡប់មកជួបព្រះបាទអគីសវិញ។

¹⁰ព្រះបាទអគីសបានមានរាជឱង្ការសួរថា៖ «តើឯងបានចេញទៅវាយតំបន់ណាខ្លះថ្ងៃនេះ?» លោកដាវីឌទូលឆ្លើយវិញថា៖ «ទៅវាយភាគខាងត្បូងយូដា» ឬ «វាយភាគខាងត្បូងស្រុករបស់ពួកយេរ៉ាម្អែល» ឬ «វាយនៅភាគខាងត្បូងពួកកែន»។

¹¹លោកដាវីឌមិនទុកជីវិតមនុស្សប្រុសស្រីហើយនាំមកក្រុងកាថឡើយ គឺដោយគិតថា មិនចង់ឲ្យអ្នកទាំងនោះនិយាយអ្វីពីពួកយើង ហើយលោកដាវីឌធ្វើនេះឬធ្វើនោះឡើយ»។ នេះជារបៀបដែលលោកដាវីឌប្រព្រឹត្តកាលលោកកំពុងរស់នៅស្រុកភីលីស្ទីន។¹²ដូច្នេះ ព្រះបាទអគីសបានជឿជាក់លើលោកដាវីឌដោយគិតថា៖ «លោកដាវីឌបានធ្វើឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលរបស់ខ្លួនស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងខ្លាំង ដូច្នេះ លោកដាវីឌនឹងនៅធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់យើងជារៀងរហូត»។

28

¹ថ្ងៃទាំងនោះក៏បានមកដល់ គឺពួកភីលីស្ទីនបានប្រមូលគ្នាដើម្បីវាយប្រហារអ៊ីស្រាអែល។ ព្រះបាទអគីសបានថ្លែងទៅដាវីឌថា៖ «លោកជ្រាបច្បាស់ហើយថា លោកនឹងទៅចម្បាំងជាមួយនឹងយើង គឺទាំងលោក និងអ្នកដែលនៅជាមួយលោក»។²លោកដាវីឌបានទូលព្រះបាទអគីសវិញថា៖ «ទ្រង់ជ្រាបថាទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើទ្រង់អាចធ្វើអ្វីថ្វាយទ្រង់ស្រាប់ហើយ»។ ព្រះបាទអគីសបានមានរាជឱង្ការតបថា៖ «ដូច្នេះ យើងនឹងតែងតាំងលោកឲ្យធ្វើជាកងការពារយើងជារៀងរហូត»។

³ពេលនោះ លោកសាំយូអែលបានលាចាកលោកហើយ ហើយអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបាននាំគ្នាកាន់ទុក្ខលោក និងបានបញ្ចុះលោកនៅក្នុងភូមិរ៉ាម៉ា ជាកន្លែងកំណើតរបស់លោក។ ឯព្រះបាទសូលបានហាមមិនឲ្យមានអ្នកណាខាបព្រលឹង ឬវិញ្ញាណនៅក្នុងស្រុកឡើយ។⁴ក្រោយមក ពួកភីលីស្ទីនបានប្រមូលគ្នាមកបោះជំរំនៅស៊ូណែម ហើយព្រះបាទសូលក៏បានកែនទ័ពនៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ផងដែរ រួចទៅបោះជំរំនៅគីលបោ។

⁵នៅពេលព្រះបាទសូលបានឃើញទ័ពរបស់ភីលីស្ទីន ស្តេចភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ហើយស្តេចមានព្រះហប្ញទ័យរន្ធត់ជាខ្លាំង។⁶ស្តេចបានទូលអង្វរសុំជំនួយពីព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ពុំបានឆ្លើយតបស្តេចវិញទេ ទោះតាមសុបិន្ត តាមយូរីម ឬតាមព្យាការីក្តី។⁷បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលបានបញ្ជាដល់រាជ្យបម្រើថា៖ «ចូរទៅរកមេមត់់ដែលអាចខាបព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ហើយយើងនឹងទៅសួរដើម្បីឲ្យដឹងថាត្រូវធ្វើដូចម្តេច»។ ពួករាជ្យបម្រើបានទូលស្តេចថា៖ «មើល មានស្ត្រីម្នាក់នៅអេនដោរដែលអាចនិយាយជាមួយព្រលឹងអ្នកស្លាប់បាន»។

⁸ព្រះបាទសូលបានក្លែងខ្លួនឯង ដោយស្លៀកពាក់ជាមនុស្សផ្សេងទៀតហើយបានចេញទៅជាមួយនឹងមនុស្សពីរនាក់ទៀតដើម្បីទៅឯស្ត្រីនោះទាំងយប់។ ស្តេចបានមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមទាយឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំសូមអង្វរ គឺហៅវិញ្ញាណឲ្យឡើងមក តាមឈ្មោះដែលខ្ញុំប្រាប់»។⁹ស្ត្រីនោះបានតបទៅស្តេចវិញថា៖ «មើល តើលោកមិនជ្រាបទេឬថា ព្រះបាទសូលបានប្រព្រឹត្តដូចម្តេចខ្លះ គឺស្តេចបានហាមប្រាមមិនឲ្យនរណាខាបវិញ្ញាណមនុស្សស្លាប់លើទឹកដីនេះទេ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាលោកមកអង្គុយដាក់អន្ទាក់យកជីវិតរបស់ខ្ញុំយ៉ាងនេះ ឬមួយលោកចង់ធ្វើឲ្យអស់ជីវិតឬ?»¹⁰ព្រះបាទសូលបានស្បថដោយនូវព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅយ៉ាងណា នាងនឹងគ្មានទោសអ្វីដោយសារការនេះទេ»។

¹¹បន្ទាប់មក ស្ត្រីនោះបាននិយាយថា៖ «តើចង់ឲ្យខ្ញុំហៅអ្នកណាឲ្យឡើងមក?» ព្រះបាទសូលបានមានរាជឱង្ការតបថា៖ «សូមខាបហៅលោកសាំយូអែលឲ្យខ្ញុំ»។¹²ពេលនេះ ស្ត្រីនោះបានឃើញលោកសាំយូអែល ហើយបានស្រែកដោយសម្លេងខ្លាំង និងបាននិយាយទៅព្រះបាទសូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់បោកប្រាស់ខ្ញុំម្ចាស់ដូច្នេះ? គឺព្រះករុណាគឺជាព្រះបាទសូលទេតើ»។

¹³ស្តេចបានថ្លែងទៅស្ត្រីនោះថា៖ «កុំខ្លាចអ្វី តើនាងបានឃើញអ្វី?» នាងបានទូលព្រះបាទសូលថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់បានឃើញមានម្នាក់កំពុងចេញពីផែនដី»។¹⁴ស្តេចបានមានរាជឱង្ការសួរស្ត្រីនោះថា៖ «តើលោកនោះមានទ្រង់ទ្រាយបែបណា?» ស្ត្រីនោះបានតបវិញថា៖ «មានបុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងតែមក លោកស្លៀកពាក់រ៉ូប»។ ព្រះបាទសូលបានយល់ឃើញថា នោះគឺលោកសាំយូអែលហើយ ស្តេចក៏ឱនមុខដល់ដី និងសម្តែងសេចក្តីគោរព។

¹⁵លោកសាំយូអែលបានទូលសួរព្រះបាទសូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះករុណារំខានទូលបង្គំ ហើយហៅទូលបង្គំឡើងមកដូច្នេះ?» ព្រះបាទសូលតបវិញថា៖ «ខ្ញុំបានថប់បារម្ភជាខ្លាំងដោយពួកភីលីស្ទីនបានប្រមូលគ្នាមកវាយប្រហារ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានបោះបង់ខ្ញុំចោល ព្រះអង្គពុំឆ្លើយតបនឹងខ្ញុំទៀតទេ សូម្បីតែតាមរយៈព្យាការី ឬតាមសុបិន្តក្តីក៏គ្មានដែរ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបខ្ញុំហៅលោកឡើងមកដើម្បីប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំគួរធ្វើបែបណា»។

¹⁶លោកសាំយូអែលបានមានប្រសាសន៍ឡើងថា៖ «ព្រះករុណាសួរទូលបង្គំធ្វើអ្វី តាំងពីព្រះអម្ចាស់បោះបង់ព្រះករុណាមក ព្រះអង្គបានត្រឡប់ទៅជាសត្រូវរបស់ព្រះករុណាហើយទេតើ?»¹⁷ព្រះអម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តដូច្នេះស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គដែលគួរធ្វើហើយ។ ព្រះអម្ចាស់បានហែករាជ្យអាណាចក្រពីព្រះហស្តរបស់ព្រះកុរណា រួចបានប្រទានឲ្យអ្នកផ្សេងទៀត គឺដាវីឌ។

¹⁸ពីព្រោះព្រះករុណាពុំបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះសូរ្យសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ទេ ហើយក៏ពុំបានធ្វើតាមព្រះពិរោធរបស់ព្រះអង្គទៅលើជនជាតិអាម៉ាឡេកដែរ ហេតុដូច្នេះ ទើបព្រះអង្គប្រព្រឹត្តបែបនេះចំពោះព្រះករុណា។¹⁹លើសពីនេះទៅទៀត ព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់អ៊ីស្រាអែល ព្រមទាំងព្រះករុណាទៅក្នុងដៃរបស់ពួកភីលីស្ទីនថែមទៀតផង។ ថ្ងៃស្អែក ព្រះករុណា ព្រមទាំងបុត្រនឹងមកនៅជាមួយទូលបង្គំហើយ។ ព្រះអម្ចាស់ក៏ប្រគល់កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទៅក្នុងដៃរបស់ពួកភីលីស្ទីនដែរ»។

²⁰បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលបានដួលទាំងជំហរភ្លាមៗទៅលើដី ហើយបានតក់ស្លុតជាខ្លាំងពីព្រោះពាក្យទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកសាំយូអែល។ ស្តេចគ្មានកម្លាំងកំហែងទៀតទេ ព្រោះស្តេចពុំបានសោយព្រះស្ងោយអស់ជាច្រើនថ្ងៃច្រើនយប់។²¹ស្ត្រីនោះបានមកឯព្រះបាទសូល ហើយបានឃើញទ្រង់តក់ស្លុតជាខ្លាំង នាងបានទូលទ្រង់ថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់ជាអ្នកបម្រើទ្រង់បានស្តាប់ និងធ្វើតាមព្រះបន្ទូលទ្រង់ហើយ ទូលបង្គំបានដាក់ជីវិតនៅក្នុងព្រះហស្តទ្រង់ និងបានស្តាប់តាមរាជបញ្ជាទាំងប៉ុន្មានដែលទ្រង់បានបង្គាប់ហើយ។

²²ហេតុដូច្នេះពេលនេះ ខ្ញុំម្ចាស់សូមអង្វរទ្រង់ សូមព្រះសន្តាប់ខ្ញុំម្ចាស់ជាអ្នកបម្រើទ្រង់ សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំម្ចាស់រៀបចំព្រះស្ងោយបន្តិចបន្តួចជូនទ្រង់។ សូមទ្រង់សោយសិន ដើម្បីប្រមូលកម្លាំងហើយអាចយាងត្រឡប់ទៅវិញ»។²³ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសូលបានបដិសេធថា៖ «យើងមិនសោយអាហារនេះទេ»។ តែពួករាជបម្រើទ្រង់ ទាំងស្ត្រីនោះបានទទូចស្តេច ហើយស្តេចក៏ព្រមតាមពាក្យពួកគេ។ ដូច្នេះ ស្តេចបានក្រោកពីដី ហើយគង់នៅលើគ្រែវិញ។

²⁴ស្ត្រីនោះបានយកកូនគោដែលបំប៉នក្នុងផ្ទះ ហើយនាងបានប្រញាប់ទៅសម្លាប់វា រួចយកម្សៅមកច្របាច់ដើម្បីធ្វើនំបុ័ងឥតមេជាមួយ។²⁵នាងបានយកមកថ្វាយស្តេចសូល និងពួករាជបម្រើទ្រង់ ហើយពួកគេបានទទួលទានទាំងអស់គ្នា។ បន្ទាប់ពី ទទួលរួចក៏បានក្រោកឡើង ហើយចាកចេញពីទីនោះទាំងយប់។

29

¹គ្រានោះ ពួកភីលីស្ទីនបានប្រមូលគ្នាទាំងអស់មកបោះទ័ពនៅអាផេក ឯអ៊ីស្រាអែលក៏បានមកបោះជំរំនៅក្បែរប្រភពទឹកនៅយេសរាល។²ពួកអ្នកដឹកនាំពួកភីលីស្ទីនបានដឹកនាំទ័ពទាំងរាប់រយ និងរាប់ពាន់នាក់ចេញទៅ ហើយលោកដាវីឌទាំងអ្នកដែលនៅជាមួយលោកនៅជាមួយទ័ពជួរក្រោយជាមួយព្រះបាទអគីស។

³បន្ទាប់មក មានអ្នកដឹកនាំភីលីស្ទីនបានសួរថា៖ «តើពួកហេព្រើរទាំងនេះមកធ្វើអ្វីនៅទីនេះ?» ព្រះបាទអគីសបានតបទៅអ្នកដឹកនាំរបស់ពួកភីលីស្ទីននោះថា៖ «គឺលោកដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទសូល ដែលជាស្តេចអ៊ីស្រាអែល បានមករស់នៅជាមួយយើងប៉ុន្មានឆ្នាំនេះមកហើយ ហើយយើងមិនដែលឃើញលោកមានកំហុសម្តងណាទេរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ»។

⁴ប៉ុន្តែ អ្នកដឹកនាំនោះខឹងនឹងព្រះបាទអគីស ដោយបាននិយាយថា៖ «មិនត្រូវឲ្យអ្នកនេះចូលរួមជាមួយយើងទេ ឲ្យវាត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមវាវិញទៅ កុំឲ្យវាចូលរួមច្បាំងជាមួយយើងជាដាច់ខាត។ ធ្វើដូច្នេះវានឹងមិនក្លាយជាសត្រូវរបស់យើងនៅឯសមរភូមិឡើយ។ តើធ្វើដូចម្តេចថា គេនឹងជានាជាមួយចៅហ្វាយចាស់របស់គេវិញនោះ? តើវានឹងមិនសម្លាប់ពួកមនុស្សរបស់យើងទេឬអី?

⁵តើនេះមិនមែនជាលោកដាវីឌដែលគេនាំគ្នារាំ និងច្រៀងតគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «ព្រះបាទសូលបានសម្លាប់រាប់ពាន់នាក់ ឯលោកដាវីឌសម្លាប់បានរាប់ម៉ឺននាក់ទេឬអី?»។

⁶ភ្លាមនោះព្រះបាទអគីសបានហៅលោកដាវីឌ ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ដោយព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ លោកពិតជាល្អនឹងខ្ញុំ ហើយទាំងចេញទៅប្រយុទ្ធ ទាំងត្រឡប់មកវិញ លោកគ្មានកំហុសអ្វីទេតាំងពីលោកទើបមកនៅជាមួយយើង និងរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។ ទោះយ៉ាងណាក្តី មេដឹកនាំមិនពេញចិត្តនឹងលោកទេ។⁷សូមលោកត្រឡប់ទៅវិញដោយសុខសាន្តចុះ ធ្វើដូច្នេះលោកនឹងមិនធ្វើឲ្យមេដឹកនាំភីលីស្ទីនមិនសប្បាយចិត្តឡើយ»។

⁸លោកដាវីឌបានទូលទៅព្រះបាទអគីសវិញថា៖ «តើទូលបង្គំបានធ្វើអ្វីខុស? តើទ្រង់បានទតឃើញទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើទ្រង់មានកំហុសអ្វីតាំពីដំបូងរហូតមកទល់ពេលនេះ ហើយនិងពេលចេញទៅវាយប្រយុទ្ធនឹងសត្រូវរបស់ទ្រង់?»⁹ព្រះបាទអគីសបានតបវិញថា៖ «យើងជ្រាបហើយថា លោកគ្មានកំហុសអ្វីទាំងអស់។ នៅចំពោះមុខយើង លោកដូចជាទេវតានៃព្រះ ប៉ុន្តែ ទោះយ៉ាងនេះក្តី មេដឹកនាំភីលីស្ទីនបាននិយាយថា៖ «មិនត្រូវឲ្យអ្នកនេះទៅចម្បាំងជាមួយយើងជាដាច់ខាត»។

¹⁰ដូច្នេះ ចូរក្រោកពីព្រលឹមជាមួយនឹងបាវបម្រើរបស់យើងឯទៀតដែលបានមកជាមួយលោក ហើយភ្លឺឡើងចូរចេញដំណើរទៅចុះ»។¹¹លោកដាវីឌបានក្រោកពីព្រលឹម ទាំងលោក និងមនុស្សដែលនៅជាមួយចាកចេញពេលព្រឹក ត្រឡប់ទៅទឹកដីភីលីស្ទីនវិញ។ ឯពួកទ័ពភីលីស្ទីនបានបន្តដំណើរឡើងទៅយេសរាលតទៀត។

30

¹គ្រានោះមកដល់នៅថ្ងៃទីបី ពេលដែលលោកដាវីឌ និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយបានមកដល់ស៊ីគឡាក់ ពួកអាម៉ាឡេកបានមករាតត្បាតតំបន់ណេកិប និងស៊ីគឡាក់។ ពួកនោះបានវាយប្រហារក្រុងស៊ីគឡាក់និងដុតចោលថែមទៀត²រួចបានកៀរស្រីៗ និងគ្រប់គ្នាដែលនៅទីនោះទៅទាំងតូចទាំងធំ។ ពួកគេពុំបានសម្លាប់អ្នកណាម្នាក់ទេ ប៉ុន្តែ កៀរយកទៅជាមួយពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

³ពេលលោកដាវីឌ និងអ្នកដែលនៅជាមួយបានមកដល់ទីក្រុង ក្រុងនោះត្រូវបានដុតឆេះទៅហើយ ប្រពន្ធ និងកូនប្រុសស្រីរបស់ពួកគេក៏ត្រូវគេចាប់យកទៅទៀត។⁴នោះ លោកដាវីឌ និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយលោកបានស្រែកយំរហូតអស់កម្លាំងលែងយំកើតទៀត។

⁵ប្រពន្ធទាំងពីររបស់លោកដាវីឌក៏ត្រូវគេចាប់យកទៅដែរ គឺនាងអហ៊ីណោម អ្នកស្រុកយេសរាល និងនាងអប៊ីកែលជាអតីតប្រពន្ធសពណាបាល អ្នកភូមិកើមែល។⁶លោកដាវីឌបានព្រួយជាខ្លាំង ដោយមនុស្សដែលនៅជាមួយនិយាយគ្នាបម្រុងចោលលោកនឹងថ្ម ពីព្រោះពួកគេមានភាពជូរចត់ក្នុងវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនខ្លាំងពេក ម្នាក់ៗបារម្ភពីកូនប្រុសកូនស្រីរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកដាវីឌបានពង្រឹងកម្លាំងលោកឡើងវិញ។

⁷លោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ទៅលោកអបៀថើរជាកូនរបស់លោកអហ៊ីម៉ាឡេកថា៖ «សូមយកអាវអេផូឌមកឲ្យខ្ញុំ»។ លោកអបៀថើរក៏យកអាវអេផូដមកជូនលោកដាវីឌ។⁸លោកដាវីឌបានទូលអង្វរដល់ព្រះអម្ចាស់ដើម្បីបង្ហាញផ្លូវថា៖ «បើទូលបង្គំទៅតាមពួកទាហានទាំងនោះ តើទូលបង្គំតាមទាន់ពួកគេដែរឬទេ?» ព្រះអម្ចាស់បានឆ្លើយតបវិញថា៖ «ចូរទៅតាមចុះ ឯងមុខជាតាមទាន់ ថែមទាំងយកអ្វីៗទាំងអស់ត្រឡប់មកវិញមិនខាន»។

⁹ដូច្នេះ លោកដាវីឌបានចេញទៅជាមួយនឹងមនុស្សដែលនៅជាមួយទាំងប្រាំមួយរយនាក់ ពួកគេបានទៅដល់ទឹកជ្រោះបេសោរ ហើយមនុស្សមួយក្រុមត្រូវទុកចាំនៅទីនោះ។¹⁰ប៉ុន្តែ លោកដាវីឌនៅតែបន្តដេញតាម ទៅជាមួយមនុស្សបួនរយនាក់ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះពីររយនាក់ត្រូវទុកឲ្យចាំនោះទីនោះ ដោយពួកគេអស់កម្លាំងមិនអាចឆ្លងទឹកជ្រោះបេសោរនោះបាន។

¹¹ពួកគេបានឃើញជនជាតិអេស៊ីបម្នាក់នៅឯវាលរួចនាំយកមកឯលោកដាវីឌ ពួកគេបាននំប័ុងមកឲ្យទទួលទាន ហើយបុរសនោះបានទទួលទាន រួចគេក៏បានយកទឹកមកជូនថែមទៀត។¹²គេយកនំដែលធ្វើពីឧទុម្ពរក្រៀម និងទំពាំងបាយជូរក្រៀមមកជូនផងដែរ គាត់បានទទួលទានរួចមានកម្លាំងឡើងវិញ។ គាត់អត់អាហារ អត់ទឹកទទួលអស់បីថ្ងៃបីយប់មកហើយ។

¹³លោកដាវីឌបានសួរគាត់ថា៖ «តើលោកជានរណា ហើយមកពីណា?» គាត់បានតបវិញថា៖ «ខ្ញុំជាជនជាតិអេស៊ីប ជាបាវបម្រើរបស់ជនជាតិអាម៉ាឡេក ចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំបានបោះបង់ខ្ញុំចោលបីថ្ងៃហើយ ដោយសារខ្ញុំឈឺ។¹⁴យើងបានទៅរាតត្បាតនៅតំបន់ណេកិបរបស់ជនជាតិកេរេធីម ជាទឹកដីរបស់ជនជាតិយូដា និងណេកិប ស្រុកកាលែប ហើយបានដុតក្រុងស៊ីគឡាក់ទៀតផង»។

¹⁵លោកដាវីឌបានសួរទៀតថា៖ «តើលោកអាចនាំខ្ញុំទៅរកក្រុមរាតត្បាតនោះបានឬទេ?» ជនជាតិអេស៊ីបនោះបានឆ្លើយថា៖ «សូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ថា លោកនឹងមិនសម្លាប់ខ្ញុំ ឬប្រគល់ខ្ញុំទៅក្នុងដៃម្ចាស់របស់ខ្ញុំវិញទេ នោះខ្ញុំនឹងជូនលោកដេញតាមក្រុមរាតត្បាតនោះ»។

¹⁶ពេលជនជាតិអេស៊ីបនោះបាននាំលោកដាវីឌទៅដល់ទីនោះ ពួកចោរទាំងនោះបានរស់នៅពាសពេញទីនោះ ទាំងស៊ីផឹក និងរាំផងដោយព្រោះអ្វីៗដែលបានប្លន់យកមកពីស្រុកភីលីស្ទីន និងស្រុកយូដានោះ។¹⁷នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកដាវីឌវាយលុកពួកគេតាំងពីព្រឹករហូតដល់ល្ងាច។ គ្មាននរណាម្នាក់រួចឡើយ លើកលែងតែយុវជនបួនរយនាក់ដែលបានជិះអូដ្ឋគេចខ្លួននោះចេញ។

¹⁸លោកដាវីឌបានយកមកវិញនូវអ្វីៗដែលពួកអាម៉ាឡេកបានប្លន់យកទៅទាំងអស់ ហើយបានរំដោះប្រពន្ធទាំងពីររបស់លោកមកដែរ។¹⁹គ្មានអ្វីបាត់បង់ទេ ទាំងតូចទាំងធំ ក៏គ្មានកូនប្រុសស្រីត្រូវបានបាត់បង់ដែរ។ ប៉ុន្តែ ថែមទាំងបានជយភណ្ឌមកវិញសម្រាប់ខ្លួនថែមទៀតផង។ លោកដាវីឌបានប្រមូលគ្រប់បែបយ៉ាង។²⁰លោកដាវីឌបានរឹបអូសទាំងចៀមទាំងគោ ដែលមានអ្នកដឹកសត្វទាំងនោះផង។ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «ជយភណ្ឌទាំងនេះជារបស់ដាវីឌ»។

²¹លោកដាវីឌបានមកជួបអ្នកដែលអស់កម្លាំងរងចាំនៅក្បែរទឹកជ្រោះបេសោរទាំងពីររយនាក់នោះ។ កាលបានឃើញលោកដាវីឌ ពួកគេបានចេញមកទទួលលោកដាវីឌ និងអស់អ្នកដែលត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងលោក។ ពេលលោកដាវីឌមកដល់ពួកគេ លោកបានសួរសុខទុក្ខពួកគេ។²²មានមនុស្សអាក្រក់មិនបានការមួយចំនួនក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលបានទៅជាមួយលោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដោយពួកអ្នកទាំងនេះមិនបានទៅជាមួយពួកយើង យើងមិនគួរចែកជយភណ្ឌឲ្យពួកគេទេ។ គឺគ្រាន់តែប្រគល់ប្រពន្ធ និងកូនៗហើយឲ្យពួកគេចេញទៅ នោះគ្រប់គ្រាន់ហើយ»។

²³ភ្លាមនោះ លោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវប្រព្រឹត្តដូច្នេះឡើយ បងប្អូនអើយ តើព្រះអម្ចាស់បានប្រទានអ្វីខ្លះមកយើង។ ព្រះអង្គបានការពារយើង ហើយប្រគល់ពួកចោររាតត្បាតទាំងនោះមកក្នុងដៃរបស់យើងហើយ។²⁴មិនត្រូវស្តាប់តាមពាក្យអ្នកទាំងនេះឡើយ។ ដូច្នេះ ជយភណ្ឌត្រូវចែកជូនអ្នកគ្រប់គ្នាដែលទៅច្បាំង ហើយក៏ត្រូវជូនដល់អ្នកដែលរងចាំឥវ៉ានទាំងនេះដែរ គឺពួកគេម្នាក់ៗមានចំណែករៀងៗខ្លួន»។²⁵តាំងពីថ្ងៃនោះមក គេបានធ្វើតាមរហូតដល់បច្ចុប្បន្ននេះ ដោយសារ លោកដាវីឌបានធ្វើការនេះទៅជាច្បាប់សម្រាប់អ៊ីស្រាអែល។

²⁶ពេលលោកដាវីឌបានមកដល់ ស៊ីគឡាក់វិញ លោកបានផ្ញើជយភណ្ឌខ្លាំងជូនចាស់ទុំស្រុកយូដាដែលជាមិត្តរបស់លោកទាំងមានប្រសាសន៍ថា៖ «មើលនេះ ទាំងនេះគឺជា ជយភណ្ឌដែលបានមកពីសត្រូវរបស់ព្រះអម្ចាស់»។²⁷លោកក៏បានផ្ញើខ្លះទៀតទៅចាស់ទុំនៅបេតអែល ទៅទិសខាងត្បូងនៃរ៉ាម៉ូត ចាស់ទុំនៅតំបន់យ៉ាទៀរ²⁸ចាស់ទុំដែលរស់នៅអារ៉ូអ៊ើរ អ្នកនៅស៊ីភម៉ូត ចាស់ទុំដែលនៅអែលធេម៉ូទាំងគ្នាផងដែរ។

²⁹លោកក៏បានផ្ញើជូនចាស់ទុំដែលរស់នៅរ៉ាកាលក្រុងយេរ៉ាម្អែល និងនៅក្រុងកែនផង³⁰ចាស់ទុំនៅឯហោម៉ានិងចាស់ទុំដែលរស់នៅឯកោរអាសាន ចាស់ទុំដែលរស់នៅអាថាក³¹ជូនអស់អ្នកដែលនៅហេប្រូន និងជូនអស់អ្នកដែលនៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលលោកដាវីឌ និងមនុស្សដែលនៅជាមួយលោកបានធ្លាប់ឆ្លងកាត់។

31

¹ពេលនោះពួកភីលីស្ទីនបានវាយប្រហារអ៊ីស្រាអែល។ ទាហានរបស់អ៊ីស្រាអែលបានរត់បាក់ទ័ពនៅចំពោះមុខពួកភីលីស្ទីន ហើយបានបាត់បង់ជីវិតនៅលើភ្នំគីលបោ។²ទ័ពភីលីស្ទីនបានដេញតាមព្រះបាទសូល និងបុត្រារបស់ស្តេច។ ពួកភីលីស្ទីនបានសម្លាប់សម្តេចយ៉ូណាថាន សម្តេចអប៊ីណាដាប់ និងសម្តេចម៉ាល់គីស៊ូអា។³សង្គ្រាមកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរប្រឆាំងព្រះបាទសូល ហើយទ័ពបាញ់ព្រួញបានតាមទាន់ព្រះបាទសូល។ ស្តេចបានតក់ស្លុតជាខ្លាំងដោយបានឃើញពួកគេដេញយ៉ាងដូច្នេះ។

⁴បន្ទាប់មក ព្រះបាទសូលបានថ្លែងទៅអ្នកកាន់គ្រឿងសឹកស្តេចថា៖ «ចូរដកដាវរបស់ឯង ហើយចាក់សម្លាប់យើងចុះ។ យើងមិនចង់ឃើញហេតុការកំពុងតាមយើងបែបនេះទេ ចូរចាក់យើងមក»។ ប៉ុន្តែអ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់ស្តេចនោះមិនហ៊ានទេ ដោយភ័យខ្លាចខ្លាំងពេក។ ដូច្នេះព្រះបាទសូលបានហូតដាវហើយផ្តួលខ្លួនឯងនឹងមុខដាវ⁵អ្នកកាន់គ្រឿងសឹកនោះឃើញព្រះបាទសូលសោយទិវង្គតដូច្នេះ ក៏ផ្តួលខ្លួនលើដាវរួចក៏ស្លាប់ទៅជាមួយស្តេចដែរ។⁶ដូច្នេះ ព្រះបាទសូល និងបុត្រាទាំងបី ព្រមទាំងអ្នកកាន់គ្រឿងសឹករបស់ស្តេច រួមទាំងអ្នកនៅសមរភូមិទាំងអស់បានស្លាប់ក្នុងថ្ងៃដូចគ្នា។

⁷ពេលទ័ពអ៊ីស្រាអែលដែលនៅម្ខាងទៀតនៃជ្រលងភ្នំ និងអស់អ្នកដែលនៅឯនាយម្ខាងទៀតនៃទន្លេយ័រដាន់បានឃើញថា ទាហានអ៊ីស្រាអែលបានរត់បាក់ទ័ព ហើយព្រះបាទសូលព្រមទាំងបុត្រារបស់ស្តេចបានសោយទិវង្គត ពួកគេបានបោះបង់ទីក្រុងរបស់ខ្លួន រួចគេចខ្លួនទៅ។ ឯពួកភីលីស្ទីនបានមករស់នៅក្នុងទីក្រុងរបស់ពួកគេ។⁸ថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកភីលីស្ទីនបានចេញមកប្រមូលរបស់របរចេញពីសព ហើយពួកគេបានឃើញសាកសពរបស់បុត្រាទាំងបីរបស់ស្តេចសូល និងព្រះបាទសូលនៅលើភ្នំគីលបោ។

⁹ពួកគេបានកាត់ក្បាលរបស់ស្តេច ហើយដកគ្រឿងសឹករបស់ស្តេចចេញ រួចបានបញ្ជូនទៅគ្រប់តំបន់នៃស្រុកភីលីស្ទីន ហើយនាំដំណឹងនេះទៅតាមវិហារនៃព្រះរបស់ពួកគេ និងដល់ប្រជាជនផង។¹⁰ពួកគេបានដាក់គ្រឿងសឹករបស់ស្តេចនៅក្នុងវិហាររបស់ព្រះអាស្តារ៉ូត យកសាកសពរបស់ទ្រង់ទៅចងផ្ជាប់នឹងជញ្ជាំងទីក្រុងបេតសាន។

¹¹អ្នកក្រុងយ៉ាបេស ក្នុងស្រុកកាឡាដបានឮដំណឹងពីអ្វីដែលពួកភីលីស្ទីនបានធ្វើចំពោះព្រះបាទសូល¹²អ្នកប្រយុទ្ធទាំងអស់បានក្រោកឡើង ហើយចេញទៅទាំងយប់ រួចបានយកព្រះសពរបស់ព្រះបាទសូល និងបុត្រាពីជញ្ជាំងក្រុងបេតសានមកវិញ។ ពួកគេបានត្រឡប់ទៅក្រុងយ៉ាបេស ហើយយកសពទៅបូជានៅទីនោះ។¹³ក្រោយមក ពួកគេបានយកធាតុទៅបញ្ជុះនៅក្រោមដើមជ្រៃមួយនៅក្នុងយ៉ាបេស ហើយបានតមអាហារប្រាំពីរថ្ងៃ។

២ សាំយូអែល

1

¹បន្ទាប់ពីព្រះបាទសូល សោយទិវង្គតទៅ លោកដាវីឌបានត្រឡប់មកវិញ បន្ទាប់ពី វាយឈ្នះជនជាតិអាម៉ាឡេក ហើយបានស្នាក់នៅក្រុងស៊ីគឡាក់រយៈពេលពីរថ្ងៃ។²នៅថ្ងៃទីបី មានបុរសម្នាក់មកពីជំរំរបស់ព្រះបាទសូល ជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់រហែក ហើយរោយដីនៅលើក្បាលផង។ ពេលដែលគាត់បានជួបនឹងលោកដាវីឌ គាត់ឱនមុខចុះ ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំដល់ដី។

³លោកដាវីឌសួរគាត់ថា៖ «តើអ្នកមកពីណា?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំបាទរត់ចេញពីជំរំអ៊ីស្រាអែល»។⁴លោកដាវីឌមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «សូមប្រាប់យើងមកមើល៍ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «ពួកទាហានបានបាក់ទ័ពរត់ពីសមរភូមិ។ មានមនុស្សជាច្រើនបានដួលស្លាប់។ ព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន់ បុត្ររបស់ទ្រង់ក៏សុគតដែរ»។⁵លោកដាវីឌសួរទៅបុរសវ័យក្មេងនោះថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងដឹងថា ព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន់ សោយទិវង្គត?»

⁶បុរសនោះរៀបរាប់ថា៖ «នៅពេលកើតហេតុការណ៍នោះ ខ្ញុំក៏នៅលើភ្នំគីលបោរដែរ ហើយព្រះបាទសូលបានច្រត់លើលំពែងរបស់ព្រះអង្គ មានរទេះចម្បាំង និងទ័ពសេះរបស់សត្រូវតាមមកយ៉ាងប្រកិតនឹងព្រះអង្គ។⁷ព្រះបាទសូលងាកមកបានឃើញខ្ញុំ ហើយបានហៅខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏បានឆ្លើយថា៖ ព្រះករុណាថ្លៃវិសេស ទូលបង្គំនៅទីនេះ។

⁸ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «តើឯងជាអ្នកណា?» ខ្ញុំក៏បានទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ទូលបង្គំជាជនជាតិអាម៉ាឡេក»។⁹ព្រះអង្គក៏បង្គាប់មកខ្ញុំថា៖ «ចូរមកឈរនៅពីមុខយើង ហើយសម្លាប់យើងទៅ ព្រោះសេចក្តីឈឺចាប់ជាមួយនឹងរបួសរបស់យើងណាស់ ប៉ុន្តែ យើងនៅមានជីវិត។¹⁰ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានឈរនៅពីមុខព្រះអង្គហើយបានធ្វើគត់ព្រះអង្គទៅ ព្រោះខ្ញុំបានដឹងថា ព្រះរាជានឹងសោយទិវង្គតបន្ទាប់ពី ព្រះអង្គបរាជ័យ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានដោះយកមកុដ ដែលនៅលើព្រះ‌សិរ របស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងខ្សែដៃរបស់ព្រះអង្គហើយនាំយកមកជូនលោក ជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ»។

¹¹បន្ទាប់មក លោកដាវីឌ បានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់លោក រីឯមនុស្សទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោកក៏បានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេដែរ។¹²ពួកគេកាន់ទុក្ខ យំសោក និងតមអាហាររហូតដល់ពេលល្ងាច ដើម្បីរំលឹកដល់ព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន់ បុត្រារបស់ស្តេច និងសម្រាប់ប្រជាជនរបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងសម្រាប់ស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ដែលពួកគេបានបាត់បង់ជីវិតដោយសារសង្ក្រាម។¹³លោកដាវីឌបានសួរទៅកាន់បុរសនោះថា៖ «តើអ្នកមកពីណា?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំជាកូនរបស់ជនជាតិអាម៉ាឡេក ដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនះ»។

¹⁴លោកដាវីឌមានប្រសាសន៍ទៅបុរសនោះថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនមានការភ័យខ្លាច ដែលធ្វើគត់ស្តេចដែលព្រះអម្ចាស់បានចាក់ប្រេងអភិសេធ ដោយដៃរបស់អ្នកដូច្នេះ?»¹⁵លោកដាវីឌបានហៅក្មេងអ្នកបម្រើរបស់គាត់ម្នាក់មក ហើយបង្គាប់ថា៖ «ចូរទៅក្បែរគេ! ហើយសម្លាប់គេទៅ»។ ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់លោកដាវីឌបានចូលទៅក្បែរ ហើយសម្លាប់ជនជាតិអាម៉ាឡេកនោះស្លាប់ទៅ។¹⁶លោកដាវីឌបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់សាកសពជនជាតិអាម៉ាឡេកនោះថា៖ «ឈាមរបស់អ្នកធ្លាក់ទៅលើក្បាលរបស់អ្នក ព្រោះមាត់របស់អ្នកបានធ្វើបន្ទាល់ប្រឆាំងនឹងអ្នក ដោយអ្នកបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានសម្លាប់ ស្តេចដែលព្រះអម្ចាស់បានចាក់ប្រេងតែងតាំង!»។

¹⁷លោកដាវីឌបានស្មូតទំនុកចម្រៀងដែលរំលឹកអំពីព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន់ ជាបុត្ររបស់ព្រះអង្គ។¹⁸ហើយលោកក៏បានបញ្ជាឲ្យពួកគេបង្រៀនបទនេះ គឺជាទំនុកធ្នូរ ដល់កូនចៅយូដា ដែលមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅ ពួកសុចរិត។¹⁹«អ៊ីស្រាអែលអើយ!ហេតុអ្វីវីរជនរបស់អ្នក ត្រូវគេសម្លាប់នៅលើកំពូលភ្នំយ៉ាងដូច្នេះ?²⁰អ្នកមិនត្រូវប្រកាសដំណឹងនេះនៅក្រុងកាថឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវផ្សព្វផ្សាយដំណឹងនេះនៅតាមផ្លូវនៃក្រុងអេស្កាឡូនដែរ ក្រែងលោកូនស្រីរបស់ពួកភីលីស្ទីន នាំគ្នាអរសប្បាយ ក្រែងលោពួកកូនស្រីនៃជនជាតិដែលមិនកាត់ស្បែកនាំគ្នាអរសប្បាយ។

²¹ជួរភ្នំគីលបោរអើយ! សូមកុំឲ្យមានភ្លៀង ឬទឹកសន្សើមធ្លាក់លើអ្នកឡើយ ទាំងស្រែចម្ការ សូមកុំឲ្យមានផលសម្រាប់តង្វាយឡើយ ព្រោះនៅទីនោះខែលរបស់អ្នកខ្លាំងពូកែត្រូវគេបន្ទាបបន្ថោក។ ខែលរបស់ព្រះបាទសូលក៏លែងបានលាបប្រេងតទៅទៀតដែរ។²²ធ្នូររបស់សម្តេចយ៉ូណាថាន់មិនរុញរាឡើយ ហើយដាវរបស់ព្រះបាទសូលក៏មិនវិលចូលស្រោមវិញដែរ ប្រសិនបើ មិនបានបង្ហូរឈាមសត្រូវ ដែលបានសម្លាប់គេនោះ។

²³ព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន់ គួរឲ្យស្រឡាញ់ និងគោរពរាប់អាន ពេលដែលនៅរស់ ហើយពេលដែលពួកគេស្លាប់ ក៏ពួកគេមិនបែកគ្នាដែរ។ ពួកគេរហ័សដូចជាឥន្រ្ទី ពួកគេខ្លាំងដូចជាសិង្ហ។²⁴ឳកូនស្រីអ៊ីស្រាអែលអើយ! ចូរយំសោកស្រណោះព្រះបាទសូលដែលធ្លាប់ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់រុងរឿងដ៏ត្រចះត្រចង់ ព្រមទាំងមានរំយោលធ្វើពីមាសនៅលើសម្លៀកបំពាក់។

²⁵ហេតុអ្វីបានជាអ្នកដ៏ខ្លាំងពូកែ ត្រូវស្លាប់នៅកណ្តាលសមរភូមិដូច្នេះ! សម្តេចយ៉ូណាថាន់អើយ! ហេតុអ្វីបានជាសម្តេចត្រូវខ្មាំងសត្រូវចាក់ទម្លុះនៅលើកំពូលភ្នំដូច្នេះ?²⁶ទូលបង្គំខ្លោចផ្សារក្នុងចិត្តដោយសារបាត់បង់សម្តេច! សម្តេចយូណាថាន់អើយ! សម្តេចមានសេចក្តីករុណាណាស់ចំពោះទូលបង្គំណាស់។ ក្តីស្រឡាញ់របស់សម្តេច គឺវិសេសណាស់ គឺប្រសើរជាងក្តីស្រឡាញ់របស់មនុស្សស្រីទៅទៀត!²⁷ហេតុអ្វីបានជាវីរបុរសដ៏អង់អាចត្រូវស្លាប់ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាគ្រឿងសាស្ត្រាវុធ ត្រូវវិនាសដូច្នេះ!»

2

¹ក្រោយការនោះ លោកដាវីឌបានទូលសួរព្រះអម្ចាស់ថា៖ «តើទូលបង្គំគួរនឹងឡើងទៅក្រុងណាមួយរបស់ស្រុកយូដាឬ?» ព្រះអម្ចាស់បានតបទៅលោកថា៖ «ចូរទៅចុះ!» លោកដាវីឌក៏ទូលទៀតថា៖ «តើក្រុងមួយណាដែលទូលបង្គំគួរនឹងឡើងទៅ?» នោះព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ត្រូវទៅក្រុងហេប្រុន!»។²ដូច្នេះ លោកដាវីឌបានចេញទៅជាមួយភរិយាទាំងពីរនាក់របស់លោកគឺ៖ នាងអហ៊ី‌ណោម អ្នកស្រុកយេសរាល និងនាងអប៊ី‌កែល ភរិយារបស់លោកណាបាល អ្នកស្រុកគើមែល³លោកដាវីឌបាននាំមនុស្សទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោក ទាំងគ្រួសាររបស់លោក ទៅកាន់ទីក្រុងហេប្រុន ជាទីកន្លែងដែលពួកគេនឹងត្រូវរស់នៅ។

⁴ពេលនោះ អ្នកស្រុកយូដា បាននាំគ្នាមកក្រុងហេប្រុន ហើយធ្វើការចាក់ប្រេងតាំងលោកដាវីឌឲ្យធ្វើជាស្តេចដឹកនាំលើកស្រុកយូដា។ ពួកគេបានប្រាប់លោកដាវីឌថា៖ «មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះយ៉ាប៊េស ជាអ្នកស្រុកកាឡាត បានបញ្ចុះសពព្រះបាទសូល»។⁵ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌបានចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅជួបនឹងលោកយ៉ាប៊េស ជាអ្នកស្រុកកាឡាត ហើយមានរាជឱង្ការទៅលោកថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរដល់លោក! ដ្បិត លោកបានបង្ហាញសេចក្តីស្មោះស្ម័គ្រចំពោះព្រះបាទសូលជាម្ចាស់របស់លោក ហើយបានបញ្ចុះសពរបស់ព្រះអង្គ។

⁶ឥឡូវនេះ សូមព្រះអម្ចាស់សម្តែងព្រះហឫទ័យសប្បុរស និងព្រះហឫទ័យស្មោះស្ម័គ្រចំពោះអ្នករាល់គ្នា។ ហើយយើងក៏នឹងសម្តែងសេចក្តីសប្បុរស និងភាពស្មោះស្ម័គ្រចំពោះអ្នករាល់គ្នាដែរ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើយ៉ាងដូច្នេះចំពោះម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា។⁷ដូច្នេះ ចូរមានកម្លាំងឡើង ដោយព្រះបាទសូលម្ចាស់របស់អ្នក បានសោយទិវង្គតទៅហើយ ហើយអ្នកស្រុកយូដាក៏បានតែងតាំងខ្ញុំជាស្តេចគ្រប់គ្រងលើពួកគេដែរ។

⁸ប៉ុន្តែ លោកអប៊ីនើរ ជាកូនរបស់លោក នើរ ជាមេទ័ពរបស់ព្រះបាទសូលបាននាំសម្តេចអ៊ីសបូសែត ជាបុត្រព្រះបាទសូល ឆ្លងទៅស្រុកម៉ាហាណាអ៊ីម។⁹គាត់បានលើកសម្តេចអ៊ីសបូសែត ធ្វើជាស្តេចគ្រងរាជ្យលើស្រុកកាឡាត ស្រុកអេស៊ើរ ស្រុកយេសរាល ស្រុកអេប្រាអ៊ីម ស្រុកបេនយ៉ាមីន គឺលើស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។

¹⁰សម្តេចអ៊ីសបូសែត បុត្ររបស់ព្រះបាទសូលមានព្រះជន្មសែសិបព្រះវស្សា ពេលដែលព្រះអង្គចាប់ផ្តើមគ្រងរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គគ្រងរាជ្យអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែ មានតែស្រុកយូដាប៉ុណ្ណោះដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស្តេចដាវីឌ។¹¹ព្រះបាទដាវីឌ បានសោយរាជ្យនៅក្រុងហេប្រុន និងគ្រប់គ្រងលើជនជាតិយូដា អស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ និងប្រាំមួយខែ។

¹²លោកអប៊ីនើរ ជាកូនរបស់លោកនើរ ជាអ្នកបម្រើរបស់សម្តេចអ៊ីសបូសែត បុត្រព្រះបាទសូល បានចាកចេញពីម៉ាហាណាអ៊ីមទៅកាន់ក្រុងគីបៀន។¹³លោកយ៉ូអាប់ ជាកូនរបស់លោកស្រីសេរូយ៉ា ព្រមទាំងរាជ្យបម្រើរបស់ស្តេចដាវីឌក៏បានចេញទៅច្បាំងដែរ ហើយពួកគេបានជួបគ្នានៅត្រង់បឹងគីបៀន។ នៅទីនោះ ពួកគេបានបោះទ័ពប្រឈមមុខគ្នានៅបឹងម្នាក់ម្ខាង។

¹⁴លោកអប៊ីនើរមានប្រសាសន៍ទៅលោកយ៉ូអាប់ថា៖ «ចូរឲ្យពួកយុវជន ក្រោកឡើង ហើយប្រយុទ្ធគ្នានៅខាងមុខយើង»។ លោកយ៉ូអាប់តបទៅវិញថា៖ «ចូរឲ្យគេក្រោកឡើងប្រកួតគ្នាចុះ»។¹⁵យុវជនទាំងនោះក៏ក្រោកចេញទៅមានចំនួនស្មើគ្នា គឺម្ភៃនាក់ពីពួកបេនយ៉ាមីន និងពីពួកសម្ដេចអ៊ីស‌បូសែតបុត្រព្រះបាទសូល ហើយម្ភៃនាក់ទៀតពីពួករាជ្យបម្រើរបស់ស្តេចដាវីឌ។

¹⁶ពួកគេម្នាក់ៗចាប់ក្បាលដៃគូប្រយុតរៀងៗខ្លួន ហើយហូតដាវរបស់គេចាក់ទៅចន្លោះឆ្អឹងជំនីដៃគូរប្រយុទ្ធរបស់ខ្លួន ហើយក៏ដួលស្លាប់ទាំងអស់គ្នា។ កន្លែងដែលពួកគេបានប្រយុទ្ធគ្នានោះក្នុងភាសាហេព្រេីរហៅថា៖ «ហេល‌កាត-‌ហាស៊ូ‌រីម» ឬ «ទីវាលនៃដាវ» គឺនៅក្នុងក្រុងគីបៀន។¹⁷ការប្រយុទ្ធយ៉ាងសាហាវបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះ។ លោកអប៊ីនើរ និងទាហានរបស់លោក បានប្រយុទ្ធចាញ់អ្នកបម្រើរបស់ស្តេចដាវីឌ។

¹⁸កូនប្រុសទាំងបីរបស់លោកស្រីសេរូយ៉ា ដែលនៅទីនោះមាន៖ លោកយ៉ូអាប់ លោកអប៊ីសាយ និងលោកអេសាអែល។ លោកអសាហែល អាចរត់លឿនដូចជាប្រើសព្រៃ។¹⁹លោកអេសាអែល បានដេញតាមលោកអប៊ីនើរ យ៉ាងប្រកិតដោយមិនបានងាកឆ្វេង ឬស្តាំឡើយ។

²⁰លោកអប៊ីនើរបានក្រឡេកមើលក្រោយហើយសួរថា៖ «តើអ្នកជាេអសាអែលឬ?» គាត់ក៏តបថា៖ «គឺយើងនេះហើយ»។²¹លោកអប៊ីនើរមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ចូរដេញតាមក្មេងណាម្នាក់ដែលនៅខាងស្តាំ ឬនៅខាងឆ្វេងអ្នក ហើយដោះយកគ្រឿងសាស្ត្រាវុធរបស់គេទៅ!

²²លោកអប៊ីនើរមានប្រសាសន៍ទៅលោកអេសាអែលម្តងទៀតថា៖ «ឈប់ដេញតាមយើងទៅ។ តើចង់ឲ្យយើងវាយផ្តួលឯងទៅលើដីឬអី? បើដូច្នេះ តើឲ្យយើងប្រឈមមុខនឹងលោកយ៉ូអាប់ជាបងប្រុសរបស់ឯងយ៉ាងដូចម្តេច»។²³ប៉ុន្តែ លោកអេសាអែលនៅតែមិនព្រមឈប់ដេញតាមគាត់ ដូច្នេះ លោកអប៊ីនើរបានបុកលោកអេសាអែល នឹងចុងលំពែងរបស់លោក នោះចុងលំពែងបានបុកទំលុះពីពោះធ្លាយដល់ខ្នង។ លោកអេសាអែល បានដួលហើយស្លាប់នៅកន្លែងនោះទៅ។ នៅពេលដែលពួកអ្នកដែលរត់តាមមកដល់កន្លែងដែលលោកអេសាអែលដួលស្លាប់នោះ ក៏បាននាំគ្នាឈប់ហើយឈរនៅទីនោះ។

²⁴ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូអាប់ និងលោកអប៊ីសាយនៅតែដេញតាមលោកអប៊ីនើរ។ នៅពេលថ្ងៃលេច ពួកគេបានមកដល់ជំរាលអាំម៉ា ដែលនៅជិតគីយ៉ា តាមផ្លូវទៅទីរហោស្ថានគីបៀន។²⁵ពួកទាហានបេន‌យ៉ាមីនបានប្រមូលគ្នាមកឈរពីក្រោយលោកអប៊ីនើរ ហើយផ្តុំគ្នាឈរនៅលើកំពូលភ្នំ។

²⁶នៅពេលនោះលោកអប៊ីនើរស្រែកសួរទៅលោកយ៉ូអាប់ថា៖ «តើយើងត្រូវច្បាំងគ្នារហូតឬ? តើលោកមិនដឹងថា ការនេះនឹងបញ្ចប់ទៅដោយជូរចត់ទេឬ? តើរហូតដល់ពេលណាទើបលោកប្រាប់ពលទាហានរបស់លោកឲ្យឈប់ដេញតាមបងប្អូនរបស់ពួកគេ។²⁷លោកយ៉ូអាប់តបវិញថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថក្នុងនាមព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មគង់នៅថា ប្រសិនបើ អ្នកមិនសូមយើងទេ នោះទាហានរបស់យើងនឹងដេញតាមបងប្អូនរបស់ពួកគេរហូតដល់ព្រឹកមិនខាន!»។

²⁸លោកយ៉ូអាប់ផ្លុំត្រែឡើង ហើយទាហានរបស់គាត់ទាំងអស់បានឈប់ដេញតាមពួកទ័ពអ៊ីស្រាអែល ហើយក៏មិនប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេទៀតដែរ។²⁹នៅយប់នោះលោកអប៊ីនើរពួកទាហានបន្តធ្វើដំណើរពេញមួយយប់ ដោយធ្វើដំណើរកាត់តាមអារ៉ាបា។ ពួកគេដើរតាមវាលទំនាបទន្លេយ័រដាន រហូតដល់ព្រឹកបន្ទាប់ ទើបពួកគេទៅដល់ម៉ាហាណាអ៊ីម។

³⁰លោកយ៉ូអាប់បានត្រឡប់ពីដេញតាមលោកអប៊ីនើរវិញ។ លោកបានប្រមូលទាហានរបស់គាត់ នោះលោកឃើញមានមនុស្សដប់ប្រាំបួននាក់អវត្តមាន រួមទាំងលោកអសាអែល។³¹ទាហានរបស់ព្រះបាទដាវីឌបានសម្លាប់ទាហានរបស់លោកបេន‌យ៉ាមីន និងទាហានរបស់លោកអប៊ីនើរទាំងអស់បីរយហុកសិបនាក់។³²ពួកគេក៏បានលើកសពរបស់លោកអេសាអែល ហើយបានបញ្ចុះនៅក្នុងផ្នូរឪពុករបស់គាត់ ដែលនៅភូមិបេថ្លេហិម។ លោកយ៉ូអាប់ និងទាហានរបស់គាត់ដើរពេញមួយយប់ រហូតដល់ពេលថ្ងៃរះពួកគេបានទៅដល់ហេប្រុន។

3

¹គ្រានោះ មានកើតសង្ក្រាមអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរវាងរវាងរាជ‌វង្សរបស់ព្រះបាទសូល និងរវាងរាជ‌វង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។ រាជ្យវង្សរបស់់ព្រះបាទដាវីឌកាន់តែមានអំណាចឡើងខ្លាំង ហើយខ្លាំងឡើង ចំណែកឯ រាជ‌វង្សរបស់ព្រះបាទសូលកាន់តែចុះខ្សោយទៅ ចុះខ្សោយទៅ។

²បុត្ររបស់ព្រះបាទដាវីឌជាច្រើនអង្គ បានប្រសូតនៅក្នុងហេប្រុន។ បុត្រច្បងរបស់ព្រះអង្គ ព្រះនាមអាំណូន ដែលបានប្រសូតពីព្រះនាងអ័ហីណោម ជាអ្នកស្រុកយេសរាល។³បុត្រទីពីរ ព្រះនាម គីឡាប ដែលប្រសូតពីព្រះនាងអប៊ី‌កែល ជាភរិយារបស់លោកណាបាល អ្នកស្រុកកាមែល។ បុត្រទីបី ព្រះនាម អាប់សាឡូម ប្រសូតពីព្រះនាងម៉ាកា ជាបុត្រីព្រះបាទតាលម៉ាយ អ្នកស្រុកហ្កេសួរ។

⁴បុត្រទីបួនរបស់ស្តេចដាវីឌ ព្រះ‌នាមអដូនី‌យ៉ា ជាបុត្ររបស់ព្រះនាងហាគីត។ បុត្រទីប្រាំ ព្រះនាមសេផាធា ប្រសូតពីព្រះនាងអប៊ីតាល។⁵ហើយបុត្រទីប្រាំមួយ គឺយីតរ៉ាម ប្រសូតពីព្រះនាងអេកឡា។ ទាំងនេះគឺជាបុត្ររបស់ស្តេចដាវីឌ ដែលបានប្រសូតនៅក្នុងហេប្រុន។

⁶នៅគ្រានោះការធ្វើសង្គ្រាមរវាងរាជវង្សរបស់ព្រះបាទសូល និង រាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ លោអប៊ីនើរបានពង្រឹងអំណាចរបស់ខ្លួននៅក្នុងរាជវង្សរសស់ព្រះបាទសូល។⁷ព្រះបាទសូលមានស្នំឯកម្នាក់ ឈ្មោះនាងរីសប៉ា ដែលជាកូនស្រីរបស់លោកអយ៉ា។ សម្តេចអ៊ីសបូសែត បានមានបន្ទូលទៅកាន់លោកអប៊ីនើរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកដេកជាមួយស្នំឯកបិតារបស់យើងដូច្នេះ?»

⁸ពេលនោះ លោកអប៊ីនើរខឹងយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសំនួររបស់សម្តេចអ៊ីសបូសែត រួចតបទៅវិញថា៖ «តើទូលបង្គំជាឆ្កែបម្រើរបស់ពួកយូដាឬក៏អី? រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះទូលបង្គំបង្ហាញសេចក្តីស្មោះត្រង់ចំពោះញាតិវង្សរបស់ព្រះបាទសូលបិតារបស់ព្រះករុណា ចំពោះបងប្អូន និង មិត្តភក្រ្តរបស់ទ្រង់ ដោយមិនបញ្ជូនព្រះករុណាទៅក្នុងព្រះហស្តស្តេចដាវីឌ។ ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីឥឡូវព្រះករុណាបែរជាស្តីបន្ទោសទូលបង្គំព្រោះតែរឿងមនុស្សស្រីទៅវិញ?

⁹សូមព្រះអម្ចាស់ដាក់ទូលបង្គំ លោកអប៊ីនើរ យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅចុះ ប្រសិនបើទូលបង្គំមិនប្រគល់រាជ្យទៅអោយព្រះបាទដាវីឌ តាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាទេនោះ¹⁰គឺព្រះអង្គបានសន្យាថា នឹងផ្ទេររាជ្យពីរាជវង្សរបស់ព្រះបាទសូល ហើយតាំងបល័្លង្ករបស់ព្រះបាទដាវីឌឡើងឲ្យគ្រប់គ្រងលើអ៊ីស្រាអែលនិង យូដា គឺចាប់ពីក្រុងដាន់ រហូតដល់បៀសេបា»។¹¹សម្តេចអ៊ីសបូសែត មិនមានពាក្យអ្វីឆ្លើយតបនឹងពាក្យរបស់លោកអប៊ីនើរបានទេ ព្រោះលោកភ័យខ្លាចលោកអប៊ីនើរ។

¹²លោកអប៊ីនើរបានចាត់អ្នកនាំសារទៅឯព្រះបាទដាវីឌ ដើម្បីទូលព្រះអង្គថា៖ «តើស្រុកនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកណា? ចូរចងសម្ពន្ធមិត្តជាមួយទូលបង្គំចុះ ហើយចូលទតមើលចុះគឺទូលបង្គំប្រមូលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ឲ្យមកនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់ទ្រង់»។ ¹³ព្រះបាទដាវីឌតបវិញថា៖ «បាន! យើងយល់ព្រមចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយលោក។ ប៉ុន្តែយើងមានរឿងមួយស្នើដល់លោក គឺលោកនឹងមិនបានឃើញមុខរបស់យើងទេ លុះត្រាតែលោកនាំព្រះ‌នាងមិកាល់ ជាបុត្រីស្តេចសូល មកជាមួយនោះលោកនឹងបានជួបជាមួយយើង»។

¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌ បានចាត់អ្នកនាំសារទៅគាល់ព្រះ‌បាទអ៊ីស‌បូសែត បុត្ររបស់ព្រះបាទសូលមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមប្រគល់ព្រះ‌នាងមិកាល់ ជាមហេសីរបស់ទូលបង្កំមកឲ្យទូលបង្គំវិញ គឺមហេសីដែលទូលបង្គំបានយកស្បែកអង្គជាតិពួកភីលីស្ទីន ចំនួនមួយរយមកជូនជាបណ្តាការ»។¹⁵ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទអ៊ីស‌បូសែត ចាត់គេឲ្យទៅនាំព្រះ‌នាងមិកាល់ ពីផ្ទះប្តីរបស់នាងមក គឺលោកប៉ាសធាស កូនរបស់លោកឡាអ៊ីស។¹⁶ប្តីរបស់នាងក៏ចេញទៅតាមពីក្រោយនាង ទាំងយំផង រហូតដល់បាហ៊ូរីម។ បន្ទាប់មក លោកអប៊ីនើរមានប្រសាសន៍ទៅលោកថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទៅ!»។ គាត់ក៏ត្រឡប់ទៅវិញ។

¹⁷លោកអប៊ីនើរបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកចាស់ទុំរបស់អ៊ីស្រាអែលថា៖ «កាលពីមុនអ្នករាល់គ្នាព្យាយាមដើម្បីឲ្យបានព្រះបាទដាវីឌ ជាស្តេចគ្រងរាជ្យលើអ្នករាល់គ្នា។¹⁸ឥឡូវនេះ ចូរនាំគ្នាធ្វើដូច្នេះចុះ! ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលអំពីព្រះបាទដាវីឌថា៖ «យើងនឹងសង្គ្រោះអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើងពីដៃរបស់ពួកភីលីស្ទីន និងពីដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ តាមរយៈដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង»។

¹⁹លោកអប៊ីនើរក៏បានមានប្រសាសន៍ដោយផ្ទាល់ជាមួយពួកប៊េនយ៉ាមីនដែរ។ បន្ទាប់មក លោកអប៊ីនើរបានចូលទៅគាល់ព្រះបាទដាវីឌ នៅទីក្រុងហេប្រុន និងបានទូលស្តេចឲ្យបានជ្រាបពីសេចក្តីសម្រេចទាំងឡាយរបស់ពួកអ៊ីស្រាអែល និងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។²⁰នៅពេលដែល លោកអប៊ីនើរ និងទាហានទាំងម្ភៃនាក់របស់លោកមកដល់ទីក្រុងហេប្រុន ដើម្បីជួបព្រះបាទដាវីឌ នោះព្រះបាទដាវីឌបានរៀបចំពិធីជបលៀងសម្រាប់ពួកគេ។

²¹លោកអប៊ីនើរបានទូលព្រះបាទដាវីឌថា៖ «ទូលបង្គំនឹងចេញទៅប្រមូលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ឲ្យមកឯព្រះករុណាជាអម្ចាស់នៃទូលបង្គំ ដូច្នេះពួកគេនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយព្រះករុណា ឲ្យព្រះករុណាបានសោយរាជ្យលើគ្រប់ៗទាំងអស់»។

²²ខណៈនោះ ពួកពលទាហានរបស់ព្រះបាទដាវីឌ និងលោកយ៉ូអាប់បានត្រឡប់មកពីលុកលុយស្រុកក្រៅវិញ ទាំងនាំយករបឹបមកជាមួយផង។ ប៉ុន្តែ ពេលនោះលោកអប៊ី‌នើរមិនបានមកនៅជាព្រះបាទដាវីឌ នៅទីក្រុងហេប្រុនទេ។ ព្រះបាទដាវីឌបានបញ្ជូនគាត់ចេញទៅ ហើយលោកលោកអប៊ី‌នើរបានចេញទៅដោយសុខសាន្ត។²³នៅពេលដែលលោកយ៉ូអាប់ និងពួកពលទាហានរបស់លោកមកដល់ មានគេប្រាប់លោកថា៖ «លោកអប៊ី‌នើរ ជាកូនរបស់លោកនើរ បានមកជូបព្រះរាជា ហើយព្រះរាជាបានឲ្យគេទៅ លោកអប៊ី‌នើរក៏ចេញទៅដោយសុខសាន្ត។

²⁴ពេលដែលលោកមកដល់លោកបានទូលសួរព្រះបាទដាវីឌថា៖ «តើព្រះរាជាបានធ្វើអ្វី? ទតចុះ! លោកអប៊ី‌នើរបានមកគាល់ព្រះរាជា តើហេតុអ្វីបានជាព្រះករុណាអនុញ្ញាតឲ្យគេទៅយ៉ាងស្រួលដូច្នេះ?²⁵តើព្រះករុណា មិនជ្រាបទេឬ ថា លោកអប៊ី‌នើរជាកូនរបស់លោកនើរ គេមកដើម្បីបោកបញ្ឆោតព្រះករុណា ហើយដើម្បីស៊ើបរកយុទ្ធសាស្រ្តរបស់ព្រះករុណា និងដើម្បីរៀនពីគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះករុណាកំពុងធ្វើ?²⁶បន្ទាប់ពី លោកយ៉ូអាប់បានចាកចេញពីព្រះបាទដាវីឌទៅ លោកបានចាត់អ្នកនាំសារទៅតាមលោកអប៊ី‌នើរ ហើយពួកគេបាននាំលោកអប៊ី‌នើរត្រឡប់ពីអណ្ដូងទឹកស៊ីរ៉ាវិញ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទដាវីឌ មិនបានជ្រាបពីរឿងនេះទេ។

²⁷ពេលដែលលោកអប៊ីនើរត្រឡប់មកដល់ក្រុងហេប្រុនវិញ លោកយ៉ូអាប់បាននាំលោកទៅកាន់កណ្តាលច្រកទ្វារ ដើម្បីនិយាយការសម្ងាត់ជាមួយគាត់។ នៅទីនោះលោកយ៉ូអាប់បានចាក់លោកអប៊ីនើរ ត្រង់ពោះហើយលោកក៏ស្លាប់នៅទីនោះ។ លោកយ៉ូអាប់ធ្វើដូច្នេះដើម្បីសងសឹកឲ្យលោកអេសាអែល ជាប្អូនប្រុសរបស់លោក។

²⁸ខណៈដែលព្រះបាទដាវីឌ បានឮដំណឹងនេះ ព្រះអង្គមានរាជ្យឳង្ការថា៖ «យើងនឹងរាជាណាចក្ររបស់យើងគ្មានទោសនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ចំពោះឈាមរបស់លោកអប៊ីនើរ កូនរបស់លោកនើរឡើយ។²⁹សូមឲ្យទោសនៃការសម្លាប់លោកអប៊ីនើរនេះ ធ្លាក់ទៅលើលោកយ៉ូអាប់ ហើយនិងញាតិសន្តានរបស់គេទៅចុះ។ សូមឲ្យក្នុុងគ្រួសាររបស់លោកយ៉ូអាប់តែងតែមានមនុស្សកើត ដំបៅងារ ជម្ងឺឃ្លង់ ឬមានមនុស្សពិការ ហើយសូមឲ្យមានមនុស្សដែលស្លាប់ដោយមុខដាវ ឬស្លាប់ដោយអត់អាហារ»។³⁰ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់ និងលោកអប៊ីសាយ ជាបងប្អូនប្រុសរបស់គាត់ដែលបានសម្លាប់លោកអប៊ីនើរ ព្រោះតែលោកអប៊ីនើរបានសម្លាប់លោកអេសាអែល ជាបងប្អូនរបស់គាត់នៅគីបៀន នៅក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នា។

³¹ព្រះបាទដាវីឌ បានមានរាជឳង្ការទៅកាន់លោកយ៉ូអាប់ និងពួកពលទាហានដែលនៅជាមួយគាត់ថា៖ «ចូរហែកសម្លៀកបំពាក់របស់អ្នករាល់គ្នា រួចស្លៀកបាវជំនួសវិញ ហើយត្រូវកាន់ទុកចំពោះសពរបស់អប៊ីនើរ»។ ស្តេចបានដើរពីក្រោយពិធីដង្ហែរសព។³²ពួកគេបានបញ្ចុះសពរបស់លោកអប៊ីនើរនៅក្នុងហេប្រុន។ ព្រះរាជាទ្រង់ព្រះកន្សែងយ៉ាងខ្លាំងនៅផ្នូររបស់លោកអប៊ីនើរ ហើយប្រជាជនទាំងអស់ក៏បានយំសោកដែរ។

³³ព្រះរាជាបានលើកទំនួញត្អូញត្អែររំលឹកពីលោកអប៊ីនើរដូចតទៅ៖ «លោកអប៊ីនើរអើយ ហេតុអ្វីបានជាលោកស្លាប់ដូចជាមនុស្សលេលាដូច្នេះ³⁴ដៃរបស់លោកគ្មានជាប់ចំណងសោះ។ ជើងរបស់លោកក៏មិនជាប់ច្រវាក់ដែរ។ តែលោកបានដួលស្លាប់ ដូចគេដួលស្លាប់នៅមុខជនទុច្ចរិត»។ ប្រជាជនទាំងអស់នាំគ្នាយំសោកស្តាយស្រណោះលោកអប៊ីនើរសារជាថ្មី។

³⁵ប្រជាជនបានចូលមកឯព្រះបាទដាវីឌ ដើម្បីថ្វាយព្រះស្ងោយទាន់នៅភ្លឺ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទដាវីឌបានស្បថថា៖ «សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ដាក់ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅចុះប្រសិនបើ យើងបរិភោគនំប៉័ង ឬអ្វីក៏ដោយមុនពេលថ្ងៃលិច»។³⁶ប្រជាជនបានកត់សម្គាល់ឃើញសេចក្តីសោកសៅរបស់ស្តេច ហើយពួកគេមានការពេញចិត្តណាស់ដូចដែលពួកគេធ្លាប់ពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ។

³⁷ដូច្នេះ ប្រជាជនទាំងអស់ ក៏ដូចជាពួកអ៊ីស្រាអែលបានដឹងថា ការសម្លាប់លោកអប៊ីនើរនៅថ្ងៃនោះ មិនមែនជាការសម្រេចចិត្តរបស់ព្រះរាជានោះទេ។³⁸ព្រះរាជាមានព្រះរាជឳង្ការទៅពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬថា ថ្ងៃនេះវីរជនមួយរូប ដែលជាមេដឹកនាំដ៏សំខាន់ បានស្លាប់នៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែល?³⁹ទោះបីជាខ្ញុំបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំងពីព្រះជាម្ចាស់ក្តី ក៏ខ្ញុំនៅតែជាមនុស្សទន់ខ្សោយដែរ។ ចំណែកឯកូនៗរបស់លោកស្រីសេរូយ៉ា គេជាមនុស្សឃោរឃៅជាងខ្ញុំ។ សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ ដាក់ទោសមនុស្សឃោរឃៅ ទៅតាមអំពើរឃោរឃៅរបស់គេទៅចុះ»។

4

¹ពេលដែលព្រះ‌បាទអ៊ីស‌បូសែត បុត្រព្រះបាទសូល បានឮដំណឹងថាលោកអប៊ីនើរស្លាប់នៅក្នុងក្រុងហេប្រុន ព្រះអង្គក៏បាក់ទឹកចិត្ត ចំណែក ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ក៏រន្ធត់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដែរ។²ព្រះបាទអ៊ីសបូសែតមានមេទ័ពពីរនាក់។ ម្នាក់ឈ្មោះ លោកបាណា និងម្នាក់ទៀតឈ្មោះ លោករីកាប អ្នកទាំងពីរជាកូនរបស់លោករីមម៉ូន ជាអ្នកស្រុកបៀតរ៉ុត ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន(បៀតរ៉ុតក៏ជាផ្នែកមួយកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនដែរ)³ប្រជាជនដែលរស់នៅទីនោះពីមុន បាននាំគ្នាភៀសខ្លួនទៅគីថែម ហើយរស់នៅទីនោះរហូតដល់សព្វថ្ងៃ)។

⁴សម្តេចយ៉ូណាថាន់ ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទសូល មានកូនប្រុសម្នាក់ដែលពិការជើង។ ទ្រង់មានព្រះជន្មប្រាំព្រះវស្សា នៅពេលទ្រង់បានឮដំណឹងនៃការចូលទិវង្គតរបស់ព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន់ពីយេសរាល។ មេដោះរបស់ព្រះអង្គបានលើកទ្រង់ឡើង ហើយរត់ ប៉ុន្តែពេលដែលនាងរត់នោះ កូនប្រុសរបស់សម្តេចយ៉ូណាថាន់ បានធ្លាក់ ជាហេតុធ្វើឲ្យទ្រង់ពិការ។ ឈ្មោះរបស់គាត់គឺ មេភីបូសែត។

⁵ដូច្នេះ កូនៗរបស់លោករីមម៉ូន ជាអ្នកស្រុកបៀតរ៉ុត គឺលោករេកាប និងលោកបាណា បានចូលទៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់សម្តេចអ៊ីសបូសែត នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ពេលដែលទ្រង់កំពុងផ្ទុំ។⁶ស្ត្រីអ្នកយាមទ្វារបានដេកលក់ក្នុងកំឡុងពេលដែលបូតស្រូវ ពេលនោះជាឱកាសលោករេកាប និងលោកបាណា បានដើរកាត់នាងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។⁷បន្ទាប់ពី ពួកគេបានចូលទៅក្នុងដំណាក់ ពួកគេបានវាយប្រហារទ្រង់ ហើយសម្លាប់ទ្រង់ ក្នុងពេលដែលទ្រង់ផ្ទុំលើគ្រែក្នុងបន្ទប់របស់ទ្រង់។ បន្ទាប់មកពួកគេបានកាត់ព្រះ‌សិរសាទ្រង់ ហើយកាន់យកចេញទៅ ពួកគេធ្វើដំណើរពេញមួយយប់តាមផ្លូវទៅកាន់អារាបា។

⁸ពួកគេបាននាំយកព្រះ‌សិរសាព្រះបាទអ៊ីសបូសែត ទៅថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ នៅក្រុងហេប្រុន ហើយពួកគេទូលព្រះរាជាថា៖ «សូមព្រះករុណាទតចុះ! នេះគឺជាព្រះកេសរបស់អ៊ីសបូសែត បុត្ររបស់ព្រះបាទសូល សត្រូវរបស់ទ្រង់ ដែលតែងតែប៉ុនប៉ងយកជីវិតរបស់ទ្រង់។ ថ្ងៃនេះ ព្រះអម្ចាស់បានសងសឹកចំពោះស្តេចសូល និងរាជវង្សរបស់ស្តេច ថ្វាយព្រះករុណាជាម្ចាស់នៃយើង»។⁹ព្រះបាទដាវីឌ តបទៅកាន់លោករេកាប និងលោកបាណា ជាកូនៗរបស់រ៉ីមម៉ូន ជាអ្នកស្រុកបៀតរ៉ូតថា៖ «យើងសូមស្បថក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់ ដែលបាននាំយើងចេញពីគ្រប់ទាំងបញ្ហា¹⁰នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់នាំដំណឹងមកប្រាប់យើងថា៖ «ទតចុះ! សូល បានចូលទិវង្គតហើយ គេគិតថា គេបាននាំយកដំណឹងល្អមកប្រាប់យើងហើយ ប៉ុន្តែ យើងបានចាប់គេ ហើយសម្លាប់គេនៅស៊ីគឡាក់។

¹¹តើគួរនឹងត្រូវតបស្នងប៉ុន្មាន នៅពេលដែលនរណាម្នាក់បានសម្លាប់មនុស្សដែលគេដេកលើគ្រែក្នុងផ្ទះរបស់គេ តើយើងគួរទាមទារឈាមរបស់គេពីដៃរបស់លោកហើយសម្លាប់លោកឬទេ?»¹²បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌ បានបញ្ជាឲ្យពួកទាហាន ហើយពួកគេក៏បានយកលោករេកាប និងលោកបាណាទៅសម្លាប់ ហើយក៏បានកាត់ដៃ និងជើងរបស់ពួកគេ ទាំងយកទៅចងព្យួរនៅក្បែរបឹងហេប្រុន។ រីឯព្រះសិរសារបស់ព្រះបាទអ៊ីសបូសែតវិញ ពួកគេបានយកទៅបញ្ចុះនៅក្នុងផ្នូររបស់លោកអប៊ីនើរ ក្នុងក្រុងហេប្រុន។

5

¹កាលនោះកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានមករកព្រះបាទដាវីឌ នៅទីក្រុងហេប្រុន ហើយទូលទ្រង់ថា៖ «សូមទតចុះ! យើងរាល់គ្នាជាសាច់ឈាមរបស់ទ្រង់ដែរ។²កាលពីដើម នៅពេលដែលព្រះបាទសូល គ្រងរាជ្យលើយើង គឺទ្រង់ធ្លាប់ដឹកនាំទ័ពអ៊ីស្រាអែលទៅធ្វើសឹក។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ទ្រង់ថា៖ អ្នកនឹងឃ្វាលប្រជារាស្ត្ររបស់យើង ហើយអ្នកនឹងក្លាយទៅជាអ្នកដឹកនាំលើអ៊ីស្រាអែល»។

³ចាស់ទុំរបស់អ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានមករកព្រះរាជានៅក្រុងហេប្រុន ហើយព្រះរាជាបានចងសម្ព័ន្ធមេត្រីជាមួយពួកចាស់ទុំទាំងអស់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ រួចពួកគេចាក់ប្រេងអភិសេកព្រះបាទដាវីឌ ជាស្តេចសោយរាជ្យលើពួកគេ។⁴ពេលដែលព្រះបាទដាវីឌឡើងគ្រងរាជ្យ ទ្រង់មានព្រះជន្មសាមសិបព្រះវស្សា ហើយទ្រង់សោយរាជ្យបានសែសិបព្រះវស្សា។⁵ទ្រង់សោយរាជ្យលើកុលសម្ព័ន្ធយូដា នៅក្រុងហេប្រុនអស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ និងប្រាំមួយខែ ហើយសោយរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ព្រមទាំងកុលសម្ព័ន្ធយូដា នៅក្រុងយេរូសាឡិម អស់រយៈពេលសាមសិបបីឆ្នាំ។

⁶ព្រះបាទដាវីឌ និងកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គបានចេញទៅវាយយកយេរូសាឡិម ប្រឆាំងនឹងពួកយេប៊ូស ដែលរស់នៅក្នុងតំបន់នោះ។ ពួកគេទូលព្រះបាទដាវីឌថា៖ «អ្នកឯងមិនអាចចូលមកទីនេះបានទេ គ្រាន់តែមនុស្សខ្វាក់ ហើយនិងជនពិការក៏អាចរុញច្រានអ្នកឲ្យត្រឡប់ទៅវិញបានដែរ។ ព្រះបាទដាវីឌមិនអាចចូលក្នុងក្រុងបានទេ»។⁷ប៉ុន្តែ ព្រះបាទដាវីឌ វាយយកបានបន្ទាយនៅស៊ីយ៉ូន ដែលសព្វថ្ងៃនេះហៅថា បុរីព្រះបាទដាវីឌ។

⁸ពេលនោះ ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឳង្ការថា៖ «អ្នកណាដែលឡើងទៅវាយពួកយេប៊ូស ត្រូវឡើងទៅតាមប្រឡាយទឹក ដែលនឹងទៅដល់ពួកខ្វាក់ និងពួកពិការដែលជាសត្រូវរបស់ដាវីឌជាមិនខាន»។ ដូច្នោះហើយបានជាពួកគេនិយាយថា៖ «មនុស្សខ្វាក់ និងជនពិការមិនអាចចូលទៅក្នុងព្រះដំណាក់បានទេ»។⁹នោះព្រះបាទដាវីឌគង់នៅក្នុងបន្ទាយ ដែលហៅថា បុុរីព្រះបាទដាវីឌ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានពង្រីកទីក្រុងជុំវិញនោះ គឺចាប់ពីផ្ទៃរាបស្មើទៅខាងក្នុង។¹⁰ព្រះបាទដាវីឌមានអំណាចកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ព្រោះព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល គង់នៅជាមួយព្រះអង្គ។

¹¹ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម ស្តេចនៃក្រុងទីរ៉ុស បានចាត់អ្នកនាំសារឲ្យចូលគាល់ព្រះបាទដាវីឌ ទាំងនាំឈើតាត្រៅ ជាងសំណង់ និងជាងដាប់ថ្មមកជាមួយផង។ ពួកគេបានសាងសង់ដំណាក់ថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ។¹²ទ្រង់ជ្រាបថា ព្រះអម្ចាស់បានតាំងទ្រង់ឡើងឲ្យធ្វើជាស្តេចគ្រងរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះអង្គក៏ប្រោសប្រទានឲ្យអាណាចក្ររបស់ស្តេចបានចម្រុងចម្រើនឡើង ដោយព្រោះអ៊ីស្រាអែល ជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។

¹³បន្ទាប់ពី ព្រះបាទដាវីឌបានចាកចេញពីក្រុងហេប្រុន មកគង់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ទ្រង់បានយកស្រីស្នំ និងមហេសីជាច្រើន ហើយក៏មានបុត្រាបុត្រីជាច្រើន ដែលបានប្រសូតនៅទីនោះសម្រាប់ព្រះអង្គ។¹⁴នេះជាព្រះនាមរបស់បុត្រាបុត្រី របស់ព្រះអង្គដែលបានប្រសូត្រនៅយេរូសាឡិមដូចជា៖ សាំមួរ សូបាប់ ណាថាន សាឡូមូន¹⁵យីបហារ អេលីសួ នេផេក យ៉ាភា¹⁶អេលីសាម៉ា អេលាដា និង អេលីផេលេត។

¹⁷នៅពេលដែលពួកភីលីស្ទីនបានឮថាព្រះបាទដាវីឌត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំងអភិសេកជាស្តេចគ្រងរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែល ពួកគេក៏បានធ្វើដំណើរទៅតាមរកព្រះអង្គ។ ខណៈដែលព្រះរាជាឮអំពីដំណឹងនេះ ទ្រង់បានចុះទៅឯបន្ទាយ។¹⁸ពួកភីលីស្ទីន បានមកដល់ ហើយពួកគេបានបោះជំរំទ័ពរបស់ខ្លួននៅក្នុងជ្រលងភ្នំរេផែម។

¹⁹ព្រះបាទដាវីឌបានទូលសូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ជួយដោយទូលថា៖ «តើគួរឲ្យទូលបង្គំច្បាំងជាមួយនឹងពួកភីលីស្ទីនឬ? តើព្រះអង្គនឹងប្រទានជ័យជម្នះមកទូលបង្គំឬទេ? ព្រះអម្ចាស់ក៏មានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ចូរចេញទៅច្បាំងចុះ! យើងនឹងឲ្យអ្នកមានជ័យជម្នះលើជនជាតិភីលីស្ទីនមិនខាន»។²⁰ព្រះបាទដាវីឌ ក៏ចេញទៅរហូតដល់ បាល-ពេរ៉ាស៊ីម ហើយទ្រង់បានវាយពួកគេឲ្យបាក់ទ័ពនៅទីនោះ។ នោះស្តេចមានរាជឳង្ការថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យខ្មាំងសត្រូវបាក់ទ័ពនៅចំពោះមុខយើង ដូចជាទឹកបាក់ទំនប់»។ ដូច្នេះហើយបានជាគេហៅកន្លែងនោះថា បាល-ពេរ៉ាស៊ីម។²¹នៅពេលដែលបាក់ទ័ព ពួកភីលីស្ទីនបានទុកព្រះរបស់ពួកគេចោលនៅទីនោះ ហើយស្តេចដាវីឌ និងកងទ័ពរបស់ទ្រង់បានប្រមូលយកព្រះទាំងនោះយកទៅបោះចោល។

²²បន្ទាប់មក ពួកភីលីស្ទីនបាននាំគ្នាមកបោះជំរំទ័ពនៅក្នុងជ្រលងភ្នំ រេផាអ៊ីម។²³ព្រះបាទដាវីឌបានទូលសូមជំនួយពីព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកមិនត្រូវវាយប្រហារពួកគេចំពីមុខឡើយ! ប៉ុន្តែ ត្រូវដើរវាងពីក្រោយ ហើយវាយពួកគេនៅម្តុំដើមស្រល់នោះវិញ។

²⁴នៅពេលដែលអ្នកបានឮសន្ធឹកជើងនៃការដើរក្បួនដែលមកតាមខ្យល់នៅលើចុងស្រល់មក ត្រូវប្រញាប់ចេញទៅវាយប្រហារដោយពេញកម្លាំងចុះ។ ចូរធ្វើដូច្នេះចុះ ព្រោះព្រះអម្ចាស់នឹងយាងទៅខាងមុខអ្នកដើម្បីវាយប្រហារពួកទាហានភីលីស្ទីន»។²⁵ព្រះបាទដាវីឌបានធ្វើតាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ព្រះអង្គ។ ទ្រង់បានសម្លាប់ពួកភីលីស្ទីនចាប់តាំងពីក្រុងកេបា រហូតដល់ក្រុងកេស៊ើរ។

6

¹ព្រះបាទដាវីឌបានប្រមូលពលទាហានដ៏ចំណានទាំងប៉ុន្មាននៃកងទ័ពអ៊ីស្រាអែល មានចំនួនប្រមាណបីម៉ឺននាក់សារជាថ្មី។²ព្រះបាទដាវីឌ និងពលទ័ពដែលនៅជាមួយទ្រង់បានចេញដំណើរពីបាឡា ក្នុងស្រុកយូដា ដើម្បីហែរហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលឧទ្ទិសដល់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ដែលគង់នៅកណ្តាលពួកយេរូប៊ីន។

³ពួកគេបានលើកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ដាក់លើរទេះថ្មីមួយ។ ពួកគេបានដឹកហឹបចេញពីផ្ទះលោកអប៊ីណាដាប់ ដែលស្ថិតនៅលើភ្នំ។ លោកអ៊ូសា និងលោកអហ៊ីយ៉ូ ជាកូនរបស់លោកអប៊ីណាដាប់ ជាអ្នកបររទេះថ្មីនោះ។⁴ពួកគេបានបររទេះដែលមានផ្ទុក ហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅលើនោះ ចេញពីផ្ទះរបស់់លោក អប៊ីណាដាប់ដែលនៅលើកំពូលភ្នំ។⁵ព្រះបាទដាវីឌ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ មានសេចក្តីអំណរយ៉ាងខ្លាំងនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ពួកគេបានប្រារព្ធពិធីដោយប្រគុំភ្លេងជាមួយនឹងឧបករណ៍តន្ត្រីគ្រប់ប្រភេទដែលធ្វើពីឈើខ្លឹម ព្រមទាំងពិណ ឃឹម ស្គរ ឆឹង និង ឃ្មោះ។

⁶នៅពេលដែលពួកគេធ្វើដំណើរទៅមកដល់លានស្រូវរបស់លោកណាំកុន គោបានធ្វើឲ្យរទេះផ្អៀង ពេលនោះលោកអ៊ូសា បានលើកដៃទៅប៉ះ ហើយទប់ហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁷ពេលនោះព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធនឹងលោកអ៊ូសាយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រហារលោកដោយសារអំពើបាបរបស់លោក។ លោកអ៊ូសាបានស្លាប់នៅទីនោះដោយសារបានពាល់ហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁸ព្រះបាទដាវីឌរំជួលព្រះទ័យយ៉ាងខ្លាំងដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រហារលោកអ៊ូសា ហើយទ្រង់បានហៅកន្លែងនោះថា ពេរេស-អ៊ូសា។ ទីកន្លែងនោះត្រូវគេហៅថា ពេរេស-អ៊ូសា រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។⁹នៅថ្ងៃនោះ ព្រះបាទដាវីឌភ័យខ្លាចព្រះអម្ចាស់។ ទ្រង់មានរាជឳង្ការថា៖ «តើធ្វើដូចម្តេច ទើបអាចយកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់មកឯយើងបាន?»

¹⁰ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌ មិនចង់យកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ចូលទៅក្នុងដំណាក់នៅបូរីព្រះបាទដាវីឌទេ ទ្រង់បានឲ្យគេយកហិបទៅដាក់នៅផ្ទះរបស់លោក អេបេដ អេដុម ជាអ្នកស្រុកកាថវិញ។¹¹ហឹបរបស់ព្រះរបស់ព្រះអម្ចាស់បាននៅផ្ទះរបស់លោកអេបេដ អេដុម ជាអ្នកស្រុកកាថ អស់រយៈពេលបីខែ។ ព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរលោក និងគ្រួសារលោកទាំងមូល។

¹²មានគេទូលព្រះបាទដាវីឌថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់គ្រួសារ លោកអេបេដ អេដុម និងអ្វីៗដែលគាត់មាន ដោយសារតែហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់»។ ពេលនោះព្រះបាទដាវីឌ បានធ្វើដំណើរទៅផ្ទះរបស់អេបេដ អេដុមដើម្បីនាំយកហឹបទៅកាន់បុរីព្រះបាទដាវីឌដោយអំណរ។¹³នៅពេលពួកអ្នកសែងហឹបដើរបានប្រាំមួយជំហ៊ាន ព្រះបាទដាវីឌ បានយកគោឈ្មោលមួយ និងគោធាត់មួយមកថ្វាយជាយញ្ញបូជា។

¹⁴ព្រះបាទដាវីឌ បានរាំលោតកញ្ឆេងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ យ៉ាងអស់ពីកម្លាំងរបស់ព្រះអង្គ ដោយស្លៀកតែអេផូដ ដែលធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯកតែប៉ុណ្ណោះ។¹⁵ព្រះបាទដាវីឌ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានដង្ហែហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដោយស្រែកជ័យឃោស និងផ្លុំត្រែយ៉ាងលាន់រំពង។

¹⁶ពេលដែលហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់បានចូលដល់បុរីព្រះបាទដាវីឌ ព្រះនាងមិកាល បុត្រីព្រះបាទសូល បានក្រឡេកមើលតាមបង្អួច។ ព្រះនាងបានឃើញព្រះបាទដាវីឌ កុំពុងលោតកញ្ឆេង និងរាំនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ ពេលនោះព្រះនាងបានមើលងាយស្តេចនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង។¹⁷ពួកគេបាននាំយកហិបទៅតម្កល់នៅទីកន្លែងដែលបានរៀបចំ គឺនៅកណ្តាលព្រះដំណាក់ដែលព្រះបាទដាវីឌ បានបម្រុងទុក។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌបានថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

¹⁸ពេលដែលទ្រង់បញ្ចប់ការថ្វាយតង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រីភាព ទ្រង់បានឲ្យពរដល់ប្រជាជនទាំងអស់ក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។¹⁹បន្ទាប់មក ទ្រង់បានប្រទានអាហារដល់មនុស្សទាំងអស់ ទាំងប្រុស ទាំងស្រី គឺម្នាក់ទទួលបាននំប៉័ងមួយដុំ សាច់មួយដុំ និងនំដំណាប់លមើុមួយដុំ។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានចាកចេញ នឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួករៀងៗខ្លួន។

²⁰បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌ បានត្រឡប់ទៅព្រះដំណាក់វិញ ដើម្បីប្រទានពរដល់រាជវង្ស។ ព្រះនាងមីកាល បុត្រីស្តេចសូល បានចេញមកជួបព្រះបាទដាវីឌ ហើយទូលថា៖ «ថ្ងៃនេះ ស្តេចនៃអ៊ីស្រាអែលរុងរឿងណាស់ហ្ន៎! ដែលបានបង្ហាញខ្លួនទទេរបស់ព្រះអង្គនៅចំពោះភ្នែកពួករាជបម្រើទាំងប្រុសទាំងស្រី ដូចជាមនុស្សលេលាម្នាក់ ដែលមិនខ្មាស់អៀនដែលខ្លួនគ្មានសម្លៀកបំពាក់!»

²¹ព្រះបាទដាវីឌក៏មានរាជឱង្ការតបទៅនាងវិញថា៖ «យើងបានធ្វើការនោះ ចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីថ្វាយព្រះកិត្តិយសដល់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានជ្រើសរើសយើងជំនួសឪពុករបស់នាង និងលើពួកញាតិរបស់នាង ព្រះអម្ចាស់ដែលបានតាំងយើងឲ្យដឹកនាំលើប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ គឺលើរាស្ត្រអ៊ីស្រាអែល។²²យើងនឹងដាក់ខ្លួនរបស់យើងឲ្យថោកជាងនេះទៅទៀត ទោះបីជាយើងនឹងអាម៉ាស់មុខក្នុងភ្នែករបស់យើង។ ប៉ុន្តែ យើងនឹងបានទទួលការលើកតម្កើងដោយពួកបម្រើស្រីៗដែលនាងបាននិយាយអំបាញមិញនេះ»។²³ព្រះនាងមិកាល បុត្រីព្រះបាទសូល គ្មានបុត្រឡើយរហូតដល់ថ្ងៃដែលព្រះនាងស្លាប់។

7

¹ការនេះបានកើតឡើង បន្ទាប់ពីស្តេចសាងសង់រាជវាំងរបស់ទ្រង់រួចរាល់និងបន្ទាប់ពី ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យទ្រង់បានសេចក្តីសុខក្សេមក្សាន្ត រួចផុតពីខ្មាំងសត្រូវគ្រប់ទិសទី²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការមកកាន់ព្យាការីណាថាន់ថា៖ «សូមលោកពិចារណាចុះ! យើងបានរស់នៅក្នុងដំណាក់ដែលធ្វើពីឈើដ៏មានតម្លៃ ចំណែកឯហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ស្ថិតនៅក្នុងព្រះពន្លាដែលធ្វើពីក្រណាត់នៅឡើយ»។

³ព្យាការីណាថាន់តបថា៖ «ការអ្វីដែលព្រះករុណាសព្វព្រះទ័យនឹងធ្វើ ចូរធ្វើចុះ! ព្រោះព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយព្រះករុណាហើយ»។⁴ប៉ុន្តែ នៅយប់នោះ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលមកព្យាការីណាថាន់ដោយបន្ទូលថា៖⁵«ចូរទៅហើយប្រាប់ដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងថា នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូល៖ តើអ្នកនឹងសាងសង់ដំណាក់ឲ្យយើងនៅឬ?

⁶យើងមិនបានរស់នៅក្នុងដំណាក់ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលយើងបាននាំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ចេញពីស្រុកអេស៊ីបមករហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ជំនួសមកវិញគឺយើងបានធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ហើយក៏ស្នាក់នៅក្នុងត្រសាល និងក្នុងពន្លា។⁷គ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់ដែលយើងបានធ្វើដំណើរទៅ ក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល យើងមិនដែលបង្គាប់មេដឹកនាំរបស់កុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនសង់ដំណាក់ពីឈើដ៏មានតម្លៃឲ្យយើងនៅ?»

⁸ឥឡូវនេះ ចូរប្រាប់ដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើងថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់នៃពិភទាំងមូលមានព្រះបន្ទូល៖ «យើងបានយកអ្នកចេញពីវាលស្មៅមក គឺចេញពីភាពជាគង្វាលចៀម ដើម្បីឲ្យធ្វើជាមេដឹកនាំលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជារាស្រ្តរបស់យើង។⁹យើងបានទៅជាមួយអ្នកគ្រប់កន្លែងដែលអ្នកទៅ។ យើងបានបណ្តេាញខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកចេញពីមុខរបស់អ្នក។ ឥឡូវនេះ យើងក៏បានធ្វើឲ្យអ្នកមានកេរ្ត៍ឈ្មោះល្បីល្បាញ ដូចជាអ្នកធំនៅលើផែនដី។

¹⁰យើងបានកំណត់ទីកន្លែងសម្រាប់រាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលរបស់យើង ហើយយើងបានដាក់ពួកគេនៅកន្លែងនោះ ដូច្នេះ ពួកគេអាចរស់នៅកន្លែងរបស់ពួកគេ ហើយក៏មិនមានអ្នកណារំខានពួកគេទៀតដែរ។ ក៏នឹងមិនមានជាតិសាសន៍ទុច្ចរិតណាមកជិះជាន់សង្កត់សង្កិនពួកគេ ដូចពីមុនទៀតដែរ¹¹ឬដូចនៅគ្រាដែលយើងបានតែងតាំងពួកចៅហ្វាយអោយដឹកនាំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលរបស់យើង។ ឥឡូវនេះ យើងឲ្យអ្នកបានសុខសាន្ត រួចផុតពីខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក។ ជាងនេះ យើងព្រះអម្ចាស់ ធ្វើឲ្យអ្នកមានពូជពង្សមួយផង។

¹²ពេលដែលអ្នកលាចាកលោកនេះទៅ អ្នកនឹងបានទៅជួបជុំជាមួយដូនតារបស់អ្នក យើងនឹងធ្វើអោយមានម្នាក់ គឺពូជពង្សដែលចេញពីសាច់ឈាមរបស់អ្នកផ្ទាល់ឡើងស្នងរាជ្យ ហើយយើងនឹងពង្រឹងរាជ្យរបស់គេ។¹³គឺគេនោះហើយដែលនឹងសង់ដំណាក់សម្រាប់នាមរបស់យើង យើងនឹងពង្រឹងបល្ល័ង្គរបស់គេ អោយនៅស្ថិតស្ថេររហូតតទៅ។¹⁴យើងនឹងធ្វើជាឪពុករបស់គេ ហើយគេជាកូនរបស់យើង។ បើគេប្រព្រឹត្តអ្វីខុស យើងនឹងវាយប្រដៅគេដោយរំពាត់ ដូចជាមនុស្សលោកគេវាយប្រដៅកូនរបស់គេ។

¹⁵ប៉ុន្តែ សម្ពន្ធមេត្រីនៃសេចក្តីសប្បុរសរបស់យើង យើងនឹងមិនដកចេញ ដូចដែលយើងបានដកចេញសូល អ្នកដែលយើងបានដកចេញពីមុខរបស់អ្នកនោះទេ។¹⁶ពូជពង្ស និងរាជសម្បត្តិរបស់អ្នក នឹងស្ថិតស្ថេររហូតតទៅ។ រាជបល័្លង្ករបស់អ្នកនឹងរឹងមាំរហូតតទៅដែរ»។¹⁷ព្យាការីណាថាន់បានទូលថ្វាយព្រះបាទដាវីឌនូវសេចក្តីទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកនៅក្នុងសុបិន្តនោះ។

¹⁸ព្រះបាទដាវីឌបានយាងទៅគង់នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ហើយទូលទ្រង់ថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! តើទូលបង្គំនេះជាអ្នកណា ហើយគ្រួសាររបស់ទូលបង្គំជាអ្វី បានជាព្រះអង្គនាំទូលបង្គំរាល់គ្នាមកដល់ចំនុចនេះ?¹⁹ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់អើយ នេះគឺជាកិច្ចការដ៏តូចសម្រាប់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះអង្គបានរៀបរាប់ពីគ្រួសារនៃអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ អំពីកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យដែលនឹងកើតឡើង ហើយក៏បានបង្ហាញទូលបង្គំអំពីជំនាន់ក្រោយរបស់ទូលបង្គំ!²⁰ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! តើមានអ្វីផ្សេងទៀតដែលទូលបង្គំ ដាវីឌ អាចទូលថ្វាយដល់ទ្រង់បាន? គឺទ្រង់បានជ្រាបគ្រប់សព្វពីអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។

²¹ព្រះអង្គបានសម្តែងកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ គឺព្រះអង្គបានសម្រេចបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។²²ព្រះអម្ចាស់អើយ! ព្រះអង្គពិតជាព្រះដ៏ឧត្តុងឧត្តុម មិនមានអ្នកណាម្នាក់អាចដូចទ្រង់ទេ ហើយក៏គ្មានព្រះណាប្រៀបផ្ទឹមនឹងទ្រង់បានឡើយ តាមដែលយើងធ្លាប់បានឮគេតំណាលមកនោះ។²³តើជាតិសាសន៍ណាដូចជាប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះអង្គនោះ គឺប្រជាជាតិមួយនៅលើផែនដី ដែលទ្រង់បានយាងទៅសង្គ្រាះគេ មកធ្វើជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់នោះ? គឺព្រះអង្គបានធ្វើកិច្ចការទាំងនោះ ដូច្នេះ ពួកគេបានមកជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យពួកគេមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះទៀតផង ហើយទ្រង់ក៏បានធ្វើការដ៏អស្ចារ្យ និងគួរឲ្យស្ងែងខ្លាចនៅក្នុងទឹកដីរបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គបានបណ្តេញជាតិសាសន៍នានាព្រមទាំងព្រះរបស់ពួកគេ ចេញពីមុខប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់បានរំដោះពីស្រុកអេស៊ីបមក។

²⁴ព្រះអម្ចាស់អើយ! ព្រះអង្គបានពង្រឹងអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឲ្យគេធ្វើជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គរហូតតទៅ ហើយព្រះអង្គ ព្រះអម្ចាស់ ក្លាយជាព្រះរបស់ពួកគេ។²⁵បពិត្រព្រះអម្ចាស់ ដ៏ជាព្រះអើយ! សូមឲ្យព្រះបន្ទូលសន្យា ដែលទ្រង់បានសន្យាជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ និងគ្រួសាររបស់គេបានរឹងមាំរហូតតទៅ សូមទ្រង់សម្រេចតាមព្រះបន្ទូលសន្យានេះផង។²⁶សូមឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់បានឧត្តុង្គឧត្តុមជានិច្ច ដូច្នេះ មនុស្សម្នានឹងពោលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលគឺជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល» នៅពេលដែលពូជពង្សរបស់ទូលបង្គំ ដាវីឌ អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ បានស្ថិតស្ថេរនៅចំពោះព្រះអង្គ រហូតតទៅ។

²⁷បពិត្រព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ! ទ្រង់បានប្រទានឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ដឹងថា ទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យមានពូជពង្សរបស់ទូលបង្គំឡើងគ្រងរាជបន្តពីទូលបង្គំ។ ដូច្នេះហើយទូលបង្គំ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ មានចិត្តក្លាហានអធិស្ឋានពាក្យនេះថ្វាយដល់ទ្រង់។²⁸ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ទ្រង់គឺជាព្រះ ហើយព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់គឺសុទ្ធតែពិត ហើយព្រះអង្គក៏នឹងសម្រេចពាក្យសន្យានេះសម្រាប់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់។²⁹ឥឡូវនេះ សូមព្រះអង្គប្រទានពរដល់ពូជពង្សរបស់ទូលបង្គំ ដើម្បីឲ្យបានស្ថិតស្ថេរនៅចំពោះព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះអង្គរហូតតរៀងទៅ។ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! ស្របតាមព្រះបន្ទូលទាំងអស់នេះ ពូជពង្សរបស់ទូលបង្គំនឹងទទួលព្រះពរអស់កល្បជានិច្ច»។

8

¹គ្រានោះព្រះបាទដាវីឌ ត្រឡប់ពីវាយពួកសាសន៍ភីលីស្ទីន ហើយទ្រង់បានយកជ័យជម្នះលើពួកគេ។ ព្រះបាទដាវីឌដណ្តើមបានក្រុងកាថ និងភូមិនានាដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ជនជាតិភីលីស្ទីន។

²ហើយទ្រង់ក៏បានវាឈ្នះជនជាតិម៉ូអាប់ ទ្រង់បានសម្លាប់ពួកគេដោយឲ្យពួកគេដេកលើដី ជាបីខ្សែ។ គឺពីរភាគបីត្រូវសម្លាប់ និងមួយភាគបីទុកឲ្យនៅរស់។ ដូច្នេះជនជាតិម៉ូអាប់ក្លាយទៅជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ហើយចាប់ផ្តើមបង់សួយសារអាករទៅទ្រង់។

³ព្រះបាទដាវីឌ ក៏វាយឈ្នះហាដាដេស៊ើរ បុត្ររបស់ព្រះ‌បាទហាដា‌រេស៊ើរ ស្តេចក្រុងសូបា ក្នុងអំឡុងពេលដែលព្រះបាទហាដាដេស៊ើរកំពុងតែកាន់កាប់តំបន់ទន្លេអ៊ឺប្រាតឡើងវិញ។⁴ព្រះបាទដាវីឌចាប់បានទ័ពសេះរបស់ទ្រង់ចំនួន មួយពាន់ប្រាំពីររយ និងទ័ពថ្មើរជើងពីរម៉ឺននាក់។ ទ្រង់បានកាត់សសៃកែងជើងសេះទាំងអស់ ដោយទុកតែមួយរយក្បាលប៉ុណ្ណោះ។

⁵នៅពេលនោះជនជាតិស៊ីរីនៅក្រុងដាម៉ាសបានមកជួយព្រះបាទហាដាដេស៊ើរ បុត្រព្រះបាទសូបា ព្រះបាទដាវីឌសម្លាប់ពួកគេចំនួនពីរម៉ឺននាក់។⁶ព្រះបាទដាវីឌបានដាក់ទេសាភិបាល ឲ្យត្រួតត្រាលើស្រុកស៊ីរី នៅក្រុងដាម៉ាស់ ហើយជនជាតិស៊ីរីបានធ្លាក់ជាចំណុះព្រះបាទដាវីឌ ហើយត្រូវនាំសួយសារអាករថ្វាយទ្រង់ផង។ ព្រះអម្ចាស់ប្រទានជ័យជម្នអឲ្យព្រះបាទដាវីឌ នៅគ្រប់កន្លែងដែលស្តេចទៅ។

⁷ព្រះបាទដាវីឌរឹបអូសយកខែលមាស ពីពួកបរិវាររបស់ព្រះបាទហាដាដេស៊ើរ ហើយនាំរបស់ទាំងនោះទៅក្រុងយេរូសាឡិម។⁸ព្រះបាទដាវីឌក៏រឹបអូសយកលង្ហិនយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ពីក្រុងបេថាស និងក្រុងបេរូថាយ។

⁹កាលនោះ ព្រះបាទថូអ៊ី ជាស្តេចនៃស្រុកហាម៉ាស បានឮថាព្រះបាទដាវីឌបានវាយឈ្នះកងទ័ពទាំងមូលរបស់ព្រះបាទហាដាដេស៊ើរ¹⁰នោះទ្រង់ក៏ចាត់ព្រះបាទហាដូរ៉ាម បុត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យមកចូលគាល់ព្រះបាទដាវីឌ ដើម្បីអបអរសាទរចំពោះជ័យជម្នះរបស់ទ្រង់ ព្រោះព្រះបាទដាវីឌបានវាយឈ្នះកងទ័ពទាំងមូលរបស់ព្រះបាទហាដាដេស៊ើរ និងព្រះបាទហាដាដេស៊ើរផង ក៏ដោយសារព្រះបាទហាដាដេស៊ើរ ធ្វើសឹកសង្រ្គាមជាមួយព្រះបាទថូអ៊ី។ ព្រះបាទហាដូយ៉ាបាននាំទៅជាមួយទ្រង់នូវវត្ថុដែលធ្វើពីប្រាក់ មាស និងលង្ហិន។

¹¹ព្រះបាទដាវីឌបានយករបស់ទាំងនោះទៅថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាមួយគ្នានោះ ស្តេចថ្វាយប្រាក់ មាស ដែលបានពីជាតិសាសន៍នានាដែលបានពីការវាយឈ្នះពី¹²ជនជាតិស៊ីរី ជនជាតិម៉ូអាប់ ពីប្រជាជនអាំម៉ូន ពីពួកភីលីស្ទីន និង ពួកអាម៉ាឡេក រួមគ្នាជាមួយនឹងជ័យភ័ណ្ឌដែលរឹបអូសបានពីព្រះបាទហាដាដេស៊ើរ បុត្រព្រះបាទរេហូប ជាស្តេចស្រុកសូបា។

¹³ព្រះកិត្តិនាមរបស់ព្រះបាទដាវីឌកាន់តែល្បីល្បាញថែមទៀត នៅពេលដែលទ្រង់ត្រឡប់ពីច្បាំងឈ្នះជនជាតិស៊ីរី នៅជ្រលងភ្នំអំបិលវិញ ជាមួយកងទ័ពរបស់ពួកគេប្រាំបីពាន់នាក់។¹⁴ទ្រង់បានដាក់ទេសាភិបាលត្រួតត្រាលើស្រុកអេដុមទាំងមូល ហើយជនជាតិអេដុមទាំងអស់មកជាចំណុះរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យស្តេចដាវីឌមានជ័យជម្នះគ្រប់ទីកន្លែងដែលទ្រង់ទៅ។

¹⁵ព្រះបាទដាវីឌសោយរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ហើយទ្រង់គ្រប់គ្រងលើប្រជាជនដោយសុច្ចរិតនិងទៀងត្រង់។¹⁶លោកយ៉ូអាប់ កូនរបស់អ្នកស្រីសេរូយ៉ា មានមុខងារជាមេបញ្ជាការកងទ័ព ហើយលោកយេហូសាផាត កូនរបស់លោកអហ៊ីលូដ ជាអ្នកនាំព្រះរាជសាររបស់ស្តេច។¹⁷លោកសាដុក កូនរបស់លោកអហ៊ីទូប និងលោកអហ៊ីមេឡែក កូនរបស់លោកអបៀថើរ មានមុខងារជាបូជាចារ្យ ចំណែកឯលោកសេរ៉ាយ៉ា ជាលេខាធិការ។¹⁸លោកបេណាយ៉ាជាកូនរបស់លោកយេហូយ៉ាដា ជាមេបញ្ជាការលើក្រុមកេរេធីម និង ក្រុមពេលលេធីម ហើយចំណែកឯបុត្រាទាំងឡាយរបស់ព្រះបាទដាវីឌ មានមុខងារជាមេក្រុមលើអ្នកណែនាំរបស់ព្រះមហាក្សត្រ។

9

¹ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឳង្ការថា៖ «តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងញាតិវង្សរបស់ព្រះបាទសូល ដែលនៅរស់រានមានជីវិត ដែលយើងអាចសម្តែងសេចក្តីសប្បុរសចំពោះគេ ដោយយល់ដល់សម្តេចយ៉ូណាថានឬទេ?»²កាលនោះគេបាននាំបុរសម្នាក់មកជួបព្រះរាជា គឺអ្នកបម្រើម្នាក់ក្នុងញាតិវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌដែលមានឈ្មោះថា ស៊ីបា។ ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការសួរគាត់ថា៖ «តើអ្នកឬជាស៊ីបា?» គាត់ទូលស្តេចថា៖ «បពិត្រ! គឺទូលបង្គំនេះហើយ»។

³នោះ ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា៖ «តើក្នុងវង្សញាតិរបស់ព្រះបាទសូល មិនមានអ្នកណាម្នាក់នៅមានជីវិត ដែលយើងអាចសម្តែងសេចក្តីសប្បុរសនៃព្រះចំពោះគេបានទេឬ?» លោកស៊ីបាទូលទៅស្តេចវិញថា៖ «សម្តេចយ៉ូណាថាន់ នៅមានបុត្រាមួយអង្គ ដែលពិការជើង»។⁴ព្រះរាជាសួរលោកថា៖ «តើគេនៅឯណា?» លោកស៊ីបាទូលថា៖ គឺលោកស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកម៉ាកៀរ ជាកូនប្រុសរបស់លោកអាំមាល ក្នុងក្រុងឡូរដេបា»។

⁵នោះព្រះបាទដាវីឌបានចាត់គេឲ្យទៅរកគាត់ និងនាំពីផ្ទះរបស់លោកម៉ាកៀរ ជាកូនរបស់អាំមាល ពីក្រុងឡូរដេបាមក។⁶សម្តេចមេភីបូសែត ជាបុត្ររបស់សម្តេចយ៉ូណាថាន់ និងជាចៅរបស់ព្រះបាទសូល បានចូលគាល់ព្រះបាទដាវីឌ លោកបានឱនចុះក្រាបមុខដល់ដីថ្វាយបង្គំស្តេច។ ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការសួរថា៖ «តើអ្នកឬជាមេភីបូសែត?» លោកទូលថា៖ «បពិត្រព្រះករុណា! ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា!»

⁷ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការថា៖ «កុំភ័យខ្លាចយើងធ្វើអ្វី យើងនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដោយសប្បុរស ដោយយល់ដល់សម្តេចយ៉ូណាថាន់ ជាបិតារបស់អ្នក ហើយយើងនឹងប្រគល់ដីធ្លីទាំងប៉ុន្មានដែលជារបស់ព្រះបាទសូល ជាជីតារបស់អ្នកឲ្យទៅអ្នកវិញ នោះអ្នកនឹងបរិភោគរួមតុជាមួយយើងជារៀងរាល់ថ្ងៃរហូតតទៅ»។⁸សម្តេចចមេភីបូសែតក្រាបថ្វាយបង្គំ ហើយទូលស្តេចថា៖ «បពិត្រព្រះករុណា! តើទូលបង្គំនេះមានឋានៈជាអ្វី ដែលព្រះករុណាយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយ ទូលបង្គំប្រៀបបាននឹងឆ្កែងាប់មួយក្បាលតែប៉ុណ្ណោះ?»

⁹ពេលនោះ ស្តេចបានត្រាស់ហៅលោកស៊ីបា ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទសូលមក ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ គ្រប់ទាំងអ្វីៗទាំងអស់ ដែលជាសម្បត្តិរបស់ព្រះបាទសូលនិងញាតិរបស់ទ្រង់ យើងបានប្រគល់ឲ្យទៅចៅរបស់ចៅហ្វាយរបស់លោកហើយ។¹⁰លោកនិងកូនចៅរបស់លោកព្រមទាំងអ្នកបម្រើរបស់លោកត្រូវនាំគ្នាធ្វើស្រែចំការនោះឲ្យលោក ហើយប្រមូលភោគផលទុកសម្រាប់គាត់ ដូច្នេះ ចៅហ្វាយរបស់លោកនឹងមានអាហារសម្រាប់បរិភោគ។ សម្រាប់សម្តេចមេភីបូសែត ចៅប្រុសចៅហ្វាយរបស់លោកត្រូវបរិភោគរួមតុជាមួយយើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ»។ លោកស៊ីបាមានកូនប្រុសចំនួនដប់ប្រាំនាក់ និងអ្នកបម្រើម្ភៃនាក់។

¹¹នោះគាត់ទូលស្តេចថា៖ «បពិត្រព្រះករុណា ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ នឹងប្រព្រឹត្តតាមបញ្ជាទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះករុណាបង្គាប់មកទូលបង្គំ។ ស្តេចបន្ថែមទៀតថា៖ «ឯមេភីបូសែតដែលនឹងត្រូវបរិភោគរួមតុជាមួយយើងរាល់ថ្ងៃ គឺដូចជាបុត្រាមួយអង្គរបស់ពព្រះរាជាដែរ»។¹²លោកមេភីបូសែតមានកូនប្រុសម្នាក់ ឈ្មោះមីកា។ មនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកស៊ីបា សុទ្ធតែជាអ្នកបម្រើរបស់លោកមេភីបូសែត។¹³លោកមេភីបូសែតបានស្នាក់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយលោកតែងតែរួមតុអាហារជាមួយស្តេច ជើងរបស់សម្តេចមេភីបូសែតទាំងពីរគឺពិការ។

10

¹ក្រោយបន្តិចមក ស្តេចនៃជនជាតិអាំម៉ូនបានចូលទិវង្គត ហើយបុត្រារបស់ទ្រង់ព្រះនាមហានូន បានគ្រងរាជ្យបន្ត។²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការថា៖ «យើងនឹងសម្តែងសេចក្តីសប្បុរស ចំពោះហានូន ជាកូនរបស់ណាហាស ដូចជាបិតាទ្រង់ធ្លាប់បានសម្តែងសេចក្តីសប្បុរសចំពោះយើង»។ ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌ បានចាត់រាជទូតរបស់ទ្រង់ទៅជួយសម្រាលទុក្ខរបស់ទ្រង់ដោយ បិតារបស់ទ្រង់បានសុគត។ ពួករាជទូតបានចូលទៅក្នុងទឹកដីរបស់ពួកអាំម៉ូន។³ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកដឹកនាំរបស់សាសន៍អាំម៉ូន បានទូលទៅហានូន ជាចៅហ្វាយរបស់ពួកគេថា៖ «តើទ្រង់ពិតជាជឿថា ស្តេចដាវីឌចង់លើកតម្កើងបិតាទ្រង់ ដោយចាត់រាជទូតមកសម្រាលទុក្ខទ្រង់ឬ? តើដាវីឌ មិនមែនបញ្ជូនទូតរបស់គេមកដើម្បីអង្កេត ស៊ើបមើលទីក្រុង ក្នុងគោលបំណងវាយដណ្តើមទីក្រុងទេឬ?»

⁴ដូច្នេះ លោកហានូនបានចាប់ពួករាជទូតរបស់ស្តេចដាវីឌ កោរពុកចង្ការរបស់ពួកគេមួយចំហៀង និងកាត់សម្លៀកបំពាក់ពួកគេផ្តាច់ត្រឹមគូថ រួចលែងពួកគេទៅ។⁵នៅពេលដែលពួកគេទូលរឿងនេះដល់ព្រះបាទដាវីឌ ទ្រង់បានចាត់មនុស្សឲ្យទៅទទួលពួកគេ ព្រោះពួកគេមានសេចក្តីអៀនខ្មាស់ជាខ្លាំង។ ស្តេចបានបង្គាប់មកថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាស្នាក់នៅក្រុងយេរីខូ រហូតដល់ពុកចង្ការរបស់អ្នករាល់គ្នាបានដុះឡើងវិញ រួចចាំត្រឡប់មកវិញ»។

⁶កាលពួកជនជាតិអាំម៉ូន ឃើញថាពួកគេបានទៅជាទីគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ស្តេចដាវីឌហើយនោះ ជនជាតិអាំម៉ូន បានចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅជួលជនជាតិស៊ីរី ពីក្រុង បេត រេហូប និងក្រុងសូបា បានទ័ពថ្មើរជើងចំនួនពីរម៉ឺននាក់ កងទ័ពរបស់ស្តេចម៉ាកា ចំនួនមួយពាន់នាក់។⁷ពេលដែលព្រះបាទដាវីឌ បានឮដំណឹងនេះ ទ្រង់បានចាត់លោកយ៉ូអាប់ និងកងទ័ពទាំងអស់។⁸ពួកសាសន៍អាំម៉ូន បានចេញមកបោះទីតាំងទ័ព នៅច្រកចូលទីក្រុងរបស់ពួកគេ ដែលពេលនោះទ័ពថ្មើរជើងស៊ីរី នៃសូបា និង រេហូប និងម៉ាកា បានចេញមកត្រៀមខ្លួននៅតាមទីវាល។

⁹ពេលដែលលោកយ៉ូអាប់បានឃើញថា លោកត្រូវប្រឈមមុខច្បាំងតទល់ទាំងពីរមុខព្រួញដូច្នេះ លោកក៏បានជ្រើសរើសពួកទាហានដែលជំនាញបំផុតពីកងទ័ពអ៊ីស្រាអែល ហើយរៀបចំពួកគេជាក្បួនទ័ពចេញទៅតទល់នឹងកងទ័ពស៊ីរី។¹⁰រីឯពួកទាហានដែលនៅសល់ លោកបានប្រគល់ទៅក្នុងការដឹកនាំរបស់លោកអប៊ីសាយ ប្អូនប្រុសរបស់លោក ចេញទៅតទល់នឹងជនជាតិអាំមូន។

¹¹លោកយ៉ូអាប់មានប្រសាសន៍ទៅ លោកអប៊ីសាយ ជាប្អូនថា៖ «ប្រសិនបើជនជាតិស៊ីរីមានកម្លាំងខ្លាំងជាងបង នោះប្អូន លោកអប៊ីសាយត្រូវទៅជួយបងផង។ ផ្ទុយទៅវិញជនជាតិអាំម៉ូន ខ្លាំងជាងឯង នោះបងនឹងទៅជួយឯង។¹²ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានប្រយុទ្ធ ដើម្បីប្រជារាស្ត្ររបស់យើង និងទីក្រុងរបស់ព្រះនៃយើង សូមព្រះអម្ចាស់សម្រេចតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គចុះ»។

¹³ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់ និងពលទាហានរបស់លោក បានចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយជនជាតិស៊ីរី គឺអ្នកដែលបានបាក់ទ័ពរត់នៅខាងមុខពលទ័ពអ៊ីស្រាអែល។¹⁴នៅពេលដែលកងទ័ពជនជាតិអាំមូនឃើញថាកងទ័ពស៊ីរី បាក់ទ័ពដូច្នេះ ពួកគេក៏រត់ចេញពីមុខលោកអប៊ីសាយ ត្រឡប់ចូលទៅក្នុងទីក្រុងវិញ។ លោកយ៉ូអាប់ក៏បានត្រឡប់ពីវាយប្រហារជនជាតិអាំម៉ូន ហើយត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។

¹⁵ពេលដែលពួកស៊ីរីឃើញថាពួកគេចាប់ផ្តើមចាញ់ដៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នោះពួកគេក៏ប្រមូលផ្តុំគ្នាឡើងវិញ។¹⁶ពេលនោះ ព្រះបាទហាដារេស៊ើបានចាត់គេឲ្យទៅប្រមូលពលទ័ពស៊ីរីដែលនៅឯនាយទន្លេអឺប្រាតមកជួយ។ ពួកគេបានមកដល់ហេឡាម ដែលមានលោកសូបាក់ ជាមេបញ្ជាការកងទ័ពលើពលទាហានរបស់ព្រះបាទហាដារេស៊ើ ជាមេដឹកនាំរបស់ពួកគេ។

¹⁷មានគេនាំដំណឹងនេះមកទូុលព្រះបាទដាវីឌ ទ្រង់ក៏បានប្រមូលកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ហើយបានទៅដល់ហេឡាម។ ពួកស៊ីរីបានរៀបចំទ័ពប្រឈមមុខជាមួយនឹងទាហានរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ហើយវាយប្រហារទ្រង់។¹⁸កងទ័ពស៊ីរី បានបាក់ទ័ពរត់នៅមុខទ័ពអ៊ីស្រាអែល។ ព្រះបាទដាវីឌ សម្លាប់ទាហានបររទេះសេះអស់ប្រាំពីររយនាក់ និងពលទ័ពសេះអស់បួនម៉ឺននាក់។ លោកសូបាក់ជាមេបញ្ជាការរបស់ពួកគេក៏ស្លាប់នៅទីនោះដែរ។¹⁹ពេលដែលស្តេចទាំងឡាយដែលជាចំនុះរបស់ព្រះបាទហាដារេស៊ើរ ឃើញថាពួកគេចាញ់កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលដូច្នេះ ពួកគេក៏បែរមកចុះសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពជាមួយអ៊ីស្រាអែល ហើយចុះចូលជាមួយនឹងស្តេច។

11

¹នៅរដូវស្លឹកឈើលាស់ ជារដូវកាលដែលស្តេចទាំងឡាយទម្លាប់ធ្វើសង្គ្រាម នោះព្រះបាទដាវីឌបានចាត់លោកយ៉ូអាប់ ជាមេទ័ពរបស់ទ្រង់ និងពួកកងទ័ពរបស់អ៊ីស្រាអែលឲ្យចេញទៅ។ ពួកគេបានកម្ទេចកងទ័ពអាំម៉ូន និងបានឡោមព័ទ្ធក្រុងរ៉ាបាត។ ចំណែកឯព្រះបាទដាវីឌ ទ្រង់គង់នៅក្រុងយេរូសាឡិម។

²មានថ្ងៃមួយ នៅពេលរសៀល ព្រះបាទដាវីឌបានតើនពីក្រឡាបន្ទំ ហើយស្តេចបានយាងកំសាន្តតាមថែវដែលនៅជាន់ខាងលើព្រះដំណាក់។ ទ្រង់បានទតឃើញនារីម្នាក់ដែលកំពង់ងូតទឹក ស្ត្រីម្នាក់នោះមានរូបឆោមស្អាតណាស់ស្រស់³ស្តេចបានចាត់គេឲ្យទៅស៊ើបសួរអំពីស្រ្តីនោះ។ មានគេនិយាយថា៖ «តើនេះមិនមែនជានាងបេតសេបា ជាកូនស្រីរបស់លោក អេលាំ ជាភរិយារបស់លោកអ៊ូរី ជាជនជាតិហេតនោះទេឬ?»

⁴ព្រះបាទដាវីឌបានចាត់គេឲ្យនាំនាងមក នាងបានចូលគាល់ស្តេច ហើយស្តេចបានរួមដំណេកជាមួយនាង (គឺនាងទើបតែបានសម្អាតខ្លួនពីការមានរដូវរបស់នាង)។ បន្ទាប់មក នាងបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់នាងវិញ។⁵នាងបេតសេបាក៏ចាប់មានទម្ងន់ ហើយនាងក៏ចាត់មនុស្សឲ្យទៅទូលព្រះបាទដាវីឌ ថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់មានទម្ងន់ហើយ»។

⁶នោះ ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការបញ្ជាទៅលោកយ៉ូអាប់ថា៖ «ចូរបញ្ជូនអ៊ូរី ជាជនជាតិហេតមកជួបយើង»។ ដូច្នេះលោកយ៉ូអាប់បានចាត់លោកអ៊ូរីមកឯព្រះបាទដាវីឌ។⁷នៅពេលដែលលោកអ៊ូរី មកដល់ ព្រះបាទដាវីឌបានសួរសុខទុក្ខរបស់លោកយ៉ូអាប់ អំពីពួកពលទាហាន ហើយនិងសភាពការណ៍សង្រ្គាម តើយ៉ាងណាទៅហើយ។⁸ព្រះបាទដាវីឌ ក៏មានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកអ៊ូរីថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់លោក ហើយសម្អាតជើងរបស់លោកចុះ»។ ដូច្នេះ លោកអ៊ូរីក៏ចាកចេញពីព្រះរាជវាំងទៅ ហើយបន្ទាប់ពីលោកចាកចេញទៅ ស្តេចបានផ្ញើអំណោយទៅឲ្យលោក។

⁹ប៉ុន្តែ លោកអ៊ូរីមិនបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់លោកនោះទេ គឺលោកបានសម្រាន្ដនៅមាត់ទ្វារចូលព្រះរាជវាំងរបស់ស្តេចជាមួយនឹងអ្នកបម្រើទាំងអស់របស់ចៅហ្វាយរបស់លោក។¹⁰ពេលនោះមានគេទូលរឿងនេះដល់ព្រះបាទដាវីឌថា៖ «លោកអ៊ូរីមិនបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់លោកនោះទេ»។ ព្រះបាទដាវីឌសួរលោកអ៊ូរីថា៖ «តើអ្នកបានធ្វើអ្វី? តើហេតុអ្វីបានជាលោកមិនត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់លោក?»¹¹នោះលោកអ៊ូរីទូលស្តេចថា៖ «ហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ទាំងពលទាហានអ៊ីស្រាអែល ព្រមទាំងយូដា ពួកគេស្នាក់នៅក្នុងត្រសាលនៅឡើយ ហើយចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំលោកយ៉ូអាប់ និងអ្នកបម្រើរបស់លោកទាំងអស់ក៏សម្រាកនៅទីវាល។ តើនឹងឲ្យទូលបង្គំចូលទៅក្នុងផ្ទះ ស៊ីផឹក ហើយដេកជាមួយភរិយារបស់ទូលបង្គំយ៉ាងដូចម្តេចបាន? ទូលបង្គំសូមស្បថថា ដរាបណាព្រះករុណានៅមានព្រះជន្មគង់នៅ ទូលបង្គំនឹងមិនធ្វើដូច្នេះជាដាច់ខាត។

¹²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការមកលោកអ៊ូរីថា៖ «ថ្ងៃនេះសូមលោកស្នាក់នៅទីនេះចុះ ហើយថ្ងៃស្អែកសឹមចេញដំណើរទៅ»។ ដូច្នេះ លោកក៏ស្នាក់នៅក្រុងយេរូសាឡិមក្នុងថ្ងៃនោះនឹងថ្ងៃបន្ទាប់។¹³នៅពេលដែលព្រះបាទដាវីឌ ត្រាស់ហៅលោកនោះ លោកបានបរិភោគ នឹងផឹកមុនស្តេច។ នៅរសៀលបន្ទាប់លោកអ៊ូរីបានសម្រាន្តលើគ្រែរបស់លោកជាមួយពួកអ្នកបម្រើចៅហ្វាយរបស់លោក គឺលោកមិនបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់លោកទេ។

¹⁴នៅពេលព្រឹកព្រះបាទដាវីឌបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅលោកយ៉ូអាប់ តាមរយៈលោកអ៊ូរី។¹⁵ស្តេចបានសរសេរនៅក្នុងសំបុត្រនោះថា៖ «ចូរបញ្ជូនលោកអ៊ូរីទៅកាន់សមរភូមិមុខ គឺទៅកាន់ខ្សែប្រយុទ្ធ ហើយដកអ្នកដទៃទៀតចេញពីគេមក នោះគាត់នឹងត្រូវគេវាយប្រហារហើយសម្លាប់នៅទីនោះ។

¹⁶លោកយ៉ូអាប់ សង្កេតមើលទីក្រុងដែលលោកឡោមព័ទ្ធ លោកក៏បានដាក់លោកអ៊ូរីនៅកន្លែងដែលលោកបានដឹងថាមានសត្រូវដែលខ្លាំងពូកែ។¹⁷នៅពេលដែលកងទ័ពសត្រូវចេញមកច្បាំងតទល់នឹងកងទ័ពរបស់លោកយ៉ូអាប់ ពួកគេបានសម្លាប់កងទ័ពមួយចំនួន នៅក្នុងជួរទ័ពរបស់ស្តេចដាវីឌ ហើយលោកអ៊ូរី ជាជនជាតិហេត ក៏ត្រូវបានគេសម្លាប់នៅទីនោះដែរ។

¹⁸លោកយ៉ូអាប់ បានចាត់គេឲ្យទៅរាយការណ៍ថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ សព្វគ្រប់អំពីសភាពការណ៍ចម្បាំង¹⁹គឺលោកបញ្ជាអ្នកនាំសារថា៖ «នៅពេលដែលអ្នកបានទូលថ្វាយស្តេចចប់សព្វគ្រប់អំពីសភាពការណ៍ចម្បាំងហើយ²⁰ប្រសិនបើ ស្តេចខ្ញាល់ ហើយទ្រង់មានរាជឱង្ការថា «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចូលទៅជិតកំពែងក្រុង ក្នុងពេលប្រយុទ្ធ តើអ្នកមិនដឹងទេឬថា ខ្មាំងនឹងបាញ់ព្រួញពីលើកំពែងក្រុងមក?

²¹តើអ្នកណាជាអ្នកសម្លាប់លោកអប៊ី‌មាឡេក ជាកូនប្រុសរបស់លោកយេរូបាលដែលនៅថេប៊េស? តើមិនមែនជាមនុស្សស្រីទេឬដែលបានទម្លាក់ថ្មត្បាល់ពីលើកំពែងមកចំលោក? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចូលទៅជិតកំពែងក្រុងនោះ? នោះ អ្នកត្រូវទូលស្តេចថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា លោកអ៊ូរី ជាជនជាតិហេតុ ក៏បានស្លាប់នៅទីនោះដែរ។

²²ដូច្នេះ អ្នកនាំសារបានចាកចេញទៅគាល់ព្រះរាជា និងបានទូលថ្វាយទ្រង់គ្រប់សព្វ តាមដែលលោកយ៉ូអាប់បានបង្គាប់លោកឲ្យនិយាយ។²³អ្នកនាំសារទូលស្តេចថា៖ «ពួកខ្មាំងសត្រូវមានប្រៀបជាងយើង គេចេញមកវាយយើងខ្ញុំនៅតាមវាល ប៉ុន្តែ យើងបានវាយបកទៅវិញ រហូតពួកគេទៅដល់ក្លោងទ្វារក្រុង។

²⁴ពេលនោះ ពួកខ្មាំងសត្រូវបានបាញ់ព្រួញពីលើកំពែងក្រុង មកលើកងទ័ពរបស់ព្រះករុណា ធ្វើអោយពលទាហានមួយចំនួនបានស្លាប់ ហើយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា លោកអ៊ូរី ជាជនជាតិហេត ក៏បានស្លាប់នៅទីនោះដែរ។²⁵«នោះព្រះបាទដាវីឌ មានរាជឱង្ការទៅអ្នកនាំសារថា «ចូរប្រាប់យ៉ូអាប់ថា សូមកុំពិបាកចិត្តព្រោះតែរឿងនេះឡើយ ដ្បិត ការធ្វើសង្គ្រាមគឺតែងតែមានការស្លាប់ទាំងសងខាងដូច្នេះហើយ។ ចូរខំប្រឹងច្បាំងឲ្យកាន់តែខ្លាំង ហើយបំផ្លាញក្រុងនេះឲ្យបាន»។

²⁶នៅពេលដែលភរិយារបស់លោកអ៊ូរី បានដឹងដំណឹងថាប្តីរបស់ស្លាប់ នាងបានធ្វើពិធីកាន់ទុក្ខសពប្តីរបស់នាង។²⁷លុះពេលវេលានៃការកាន់ទុកបានចប់សព្វគ្រប់ហើយ ព្រះបាទដាវីឌបានចាត់គេឲ្យទៅនាំនាងពីផ្ទះមក ចូលទៅក្នុងព្រះរាជវាំង ហើយនាងបានក្លាយជាមហេសីរបស់ស្តេច ហើយសម្រាលបានបុត្រមួយថ្វាយស្តេច។ ប៉ុន្តែ អំពើដែលដាវីឌបានធ្វើ មិនគាប់ព្រះទ័យព្រះអម្ចាស់ឡើុយ។

12

¹កាលនោះព្រះអម្ចាស់ បានចាត់លោកណាថាន់ទៅឯព្រះបាទដាវីឌ។ លោកបានមកគាល់ស្តេច ហើយនិយាយថា៖ «មានដំណាលថា ក្នុងក្រុងមួយមានបុរសពីរនាក់។ ម្នាក់ជាអ្នកមាន និងម្នាក់ទៀតជាអ្នកក្រ។²បុរសអ្នកមានមានហ្វូងគោ និងហ្វូងចៀមជាច្រើន³ប៉ុន្តែបុរសអ្នកក្រមិនមានអ្វីទាំងអស់ ក្រៅពីកូនចៀមញីមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលទិញមកហើយចិញ្ចឹមបីបាច់វាបានធំធាត់។ ចៀមនោះវាបាននៅជាមួយគាត់តាំងពីតូច ហើយក៏បានធំឡើងជាមួយគាត់។ ចៀមនោះវាតែងតែស៊ី នឹងផឹកពីពែងរបស់គាត់ ហើយវាតែងតែដេកនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ គឺដូចជាកូនស្រីរបស់គាត់។

⁴ថ្ងៃមួយមានភ្ញៀវមកសួរសុខទុក្ខបុរសអ្នកមាន ប៉ុន្តែ បុរសអ្នកមានមិនចង់យកសត្វពីហ្វូងគោ ហ្វូងចៀមរបស់លោក ដើម្បីធ្វើអាហារទទួលភ្ញៀវនោះទេ។ ជំនួសវិញគាត់បានយកមេចៀមរបស់បុរសអ្នកក្រ ហើយចំអិនអាហារទទួលភ្ញៀវរបស់គាត់»។⁵ព្រះបាទដាវីឌ ព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំងនឹងបុរសអ្នកមាន ហើយទ្រង់មានរាជឱង្ការទៅព្យាការីណាថាន់ថា៖ «យើងសូមស្បថក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តដូច្នេះ ត្រូវដាក់ទោសដល់ស្លាប់។⁶គេត្រូវសងចៀមមួយជាបួនឲ្យម្ចាស់ដើមវិញ ពីព្រោះគេបានប្រព្រឹត្តយ៉ាងដូច្នេះ ហើយបានកិច្ចការដ៏អាក្រក់ចំពោះអ្នកក្រ»។

⁷ព្យាការីណាថាន់ទូលព្រះបាទដាវីឌថា៖ «ទ្រង់គឺជាបុរសម្នាក់នោះ! ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងបានចាក់ប្រេងតែងតាំងអ្នក ឲ្យគ្រប់គ្រងលើអ៊ីស្រាអែល ហើយយើងក៏បានរំដោះអ្នកចេញពីដៃរបស់ស្តេចសូល។⁸យើងបានប្រគល់រាជសម្បត្តិ ព្រមទាំងស្រីស្នំទាំងអស់របស់ចៅហ្វាយរបស់អ្នក មកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នក។ យើងក៏បានប្រគល់ឲ្យអ្នកគ្រប់គ្រងលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងពួកយ៉ូថាដែរ។ ប្រសិនបើជានៅតែមិនគ្រប់គ្រាន់ទៀត យើងអាចបន្ថែមលើសពីនេះទៅទៀត។

⁹ដូច្នេះ ហេតុដូចម្តេចបានជាអ្នកមើលងាយព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់! ដោយធ្វើអំពើដ៏អាក្រក់ដែលទាស់ចិត្តយើងដូច្នេះ? គឺអ្នកបានសម្លាប់លោកអ៊ូរីជាជនជាតិហេត ដោយប្រគល់ឲ្យគេសម្លាប់ដោយមុខដាវ ហើយអ្នកបានយកប្រពន្ធរបស់គេមកធ្វើជាប្រពន្ធ។ អ្នកបានប្រគល់គេឲ្យទៅពួកសាសន៍អាំម៉ូនប្រហារជីវិតរបស់គេ។¹⁰ដូច្នេះហើយបានជាក្នុងគ្រួសាររបស់អ្នកតែងតែមានមនុស្សស្លាប់ដោយមុខដាវជានិច្ច ព្រោះអ្នកបានមាក់ងាយយើង ដោយយកប្រពន្ធអ៊ូរី ជាជនជាតិហេតមកធ្វើជាប្រពន្ធរស់ខ្លួន។

¹¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ មើល៍! យើងនឹងធ្វើឲ្យមានមហន្តរាយកើតមាននៅក្នុងគ្រួសាររបស់អ្នក។ យើងនឹងយកស្ត្រីស្នំទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នក ឲ្យទៅសាច់ញាតិរបស់អ្នក ហើយគេនឹងរួមដំណេកជាមួយស្ត្រីស្នំរបស់អ្នកនៅកណ្តាលវាល នៅចំពោះមុខរបស់អ្នក។¹²អ្នកបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយស្ងាត់កំបាំង ឯយើងវិញ យើងនឹងប្រព្រឹត្តការនេះចំពោះអ្នកនៅកណ្តាលវាល ចំពោះមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល»។¹³ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅព្យាការីណាថាន់ថា៖ «យើងបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់»។ ព្យាការីតបទៅស្តេចវិញថា៖ «ព្រះអម្ចាស់លើកលែងទោសឲ្យព្រះករុណា។ ព្រះករុណានឹងមិនសោយទិវង្គតទេ។

¹⁴ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងណាក្តី ដោយអ្នកបានមាក់ងាយព្រះអម្ចាស់ នោះក្មេងដែលកើតមកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ជាប្រាកដ»។¹⁵បន្ទាប់មក ព្យាការីណាថាន់បានត្រឡប់ទៅលំនៅរបស់លោកវិញ។ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យកូនដែលភរិយាលោកអ៊ូរី បានធ្វើឲ្យព្រះបាទដាវីឌមានជម្ងឺជាទម្ងន់។

¹⁶ព្រះបាទដាវីឌបានទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់សម្រាប់ក្មេងនោះ។ ស្តេចបានតមអាហារ ហើយកាលស្តេចយាងចូលក្រឡាបន្ទំ ស្តេចបានផ្ទុំផ្ទាល់ដី។¹⁷ពួកចាស់ទុំបានទទូចអង្វរសូមឲ្យស្តេចតើនឡើង ប៉ុន្តែ ព្រះបាទដាវីឌមិនព្រមក្រោកទេ ហើយទ្រង់ក៏មិនសោយអាហារជាមួយពួកគេដែរ។¹⁸នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ កូននោះក៏បានស្លាប់។ ពួករាជបម្រើរបស់ព្រះបាទដាវីឌមិនហ៊ានទូលស្តេចពីការស្លាប់របស់កូននោះទេ ដោយពួកគេនិយាយថា៖ «មើល៍ កាលកូននៅមានជីវិតនៅឡើយ យើងបាននិយាយជាមួយព្រះករុណា តែព្រះករុណាពុំព្រមស្តាប់យើងនោះទេ។ ចុះទម្រាំបើពេលនេះកូនស្លាប់ទៅហើយ តើទ្រង់នឹងធ្វើយ៉ាងណាចំពោះរូបកាយទ្រង់។

¹⁹ប៉ុន្តែ ពេលដែលព្រះបាទដាវីឌបានឃើញពួករាជបម្រើខ្សឹបខ្សៀវគ្នា ទ្រង់ក៏យល់ថា កូនបានស្លាប់ហើយ។ ទ្រង់មានរាជឱង្ការទៅពួករាជបម្រើថា៖ «តើកូនរបស់យើងស្លាប់ហើយឬ?» ពួកគេទូលថា៖ «បពិត្រព្រះករុណា! ព្រះឱរសសុគតហើយ»។²⁰នោះ ព្រះបាទដាវីឌ បានក្រោកពីដី ស្រង់ទឹក ប្រោះទឹកអប់ ព្រមទាំងផ្លាស់ព្រះភូសា។ ទ្រង់បានយាងចេញទៅទីសក្ការៈ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់នៅទីនោះ ហើយស្តេចត្រឡប់មកព្រះដំណាក់របស់ទ្រង់វិញ។ ស្តេចបានបញ្ជាឲ្យគេរៀបចំអាហារ ពួកគេបានរៀបចំអាហារនៅចំពោះព្រះរាជា ហើយស្តេចក៏សោយ។

²¹ពួករាជបម្រើទូលសួរទ្រង់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ធ្វើដូច្នេះ? ទ្រង់បានតមអាហារ និងយំសោកនៅពេលដែលរាជកុមារនៅមានជីវិតនៅឡើយ ប៉ុន្តែ ពេលនេះព្រះឱរសចូលទិវង្គត ទ្រង់បែរជាក្រោកឡើង ហើយសោយព្រះស្ងោយទៅវិញ»។²²ព្រះបាទដាវីឌតបថា៖ «កាលកូននៅរស់នៅឡើយ យើងបានតមអាហារ និងសោកសង្រេងដោយយើងនឹកថា៖ ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រណីសន្តោសដល់យើង ដោយទុកឲ្យកូននោះមានជីវិតបន្តទៀត។²³ប៉ុន្តែ ពេលនេះកូនបានស្លាប់ផុតទៅហើយ តើឲ្យយើងតមធ្វើអ្វីទៀត? តើយើងអាចនឹងអាចយកគេត្រឡប់មកវិញឬ? គឺយើងទេដែលនឹងត្រូទៅជួបវា គឺវានឹងមិនត្រឡប់មកជួបយើងនោះទេ។

²⁴ព្រះបាទដាវីឌបានសម្រាលទុក្ខនាងបេតសេបាជាមហេសីរបស់ទ្រង់ ហើយរួមរស់ជាមួយនាង។ បន្ទាប់មក នាងប្រសូត្របានបុត្រាមួយអង្គ និងប្រទាននាមថា សាឡូម៉ូន។ ព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះទ័យនឹងបុត្រនេះណាស់²⁵ព្រះអម្ចាស់បានចាត់ព្យាការីណាថាន ទៅទូលព្រះបាទដាវីឌជ្រាបថា ត្រូវដាក់នាមកូនថា យេឌីឌីយ៉ា មានន័យថា អ្នកដែលព្រះអម្ចាស់ស្រឡាញ់។

²⁶គ្រានោះ លោកយ៉ូអាប់វាយយកបានក្រុងរ៉ាបាត ជារាជធានីរបស់ជនជាតិអាំម៉ូន ហើយហើយដណ្តើមយកវាំងរបស់ស្តេច។²⁷ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់បានចាត់អ្នកនាំសារទៅឯព្រះបាទដាវីឌទូលថា៖ «ទូលបង្គំបានវាយទីក្រុងរ៉ាបាត ហើយដណ្តើមបានទីកន្លែងផ្គត់ផ្គង់ទឹក។²⁸ឥឡូវនេះ សូមព្រះករុណាប្រមូលទ័ពដែលនៅសល់ ហើយមកវាយយកក្រុងនេះដោយព្រះករុណាផ្ទាល់ចុះ ក្រែងលោពេលដែលទូលបង្គំវាយយកបានក្រុង ហើយគេនិយាយថា ក្រុងនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទូលបង្គំ»។

²⁹ព្រះបាទដាវីឌបានប្រមូលកងទ័ពទាំងអស់ ហើយចេញទៅរ៉ាបាត ទ្រង់វាយយកបានទីក្រុង។³⁰ទ្រង់បានយកមកុដដែលស្ថិតនៅលើព្រះសិរសារបស់ស្តេចអាំម៉ូន ដែលមកុដនោះធ្វើពីមាសមានទម្ងន់សាមសិបគីឡូក្រាម ហើយមានដាំត្បូងទៀតផង។ ទ្រង់បានពាក្យមកុដលើព្រះសិរសារបស់ទ្រង់។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌបានរឹបអូសយកជ័យភ័ណ្ឌជាច្រើនពីក្រុងនេះ។

³¹ទ្រង់បានចាប់ប្រជាជនក្រុងនេះទៅជាឈ្លើយ ព្រមទាំងបង្ខំឲ្យពួកគេអាឈើ វាយដែកធ្វើចប ធ្វើពូថៅ ហើយទ្រង់ក៏ឲ្យគេធ្វើឥដ្ឋដែរ។ ព្រះបាទដាវីឌក៏បានធ្វើដូច្នេះចំពោះក្រុងឯទៀតៗរបស់ជនជាតិអាំម៉ូនដែរ។ បន្ទាប់មក ស្តេច និងពួកកងទ័ពរបស់ទ្រង់បានត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។

13

¹ក្រោយមកទៀត មានរឿងកើតឡើងគឺ៖ សម្តេចអាំម៉ូន ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទដាវីឌ ដែលមានចិត្តប្រតិព័ទ្ធយ៉ាងខ្លាំងចំពោះប្អូនស្រីរួមឪពុករបស់គាត់ ដែលមានរូបឆោមស្រស់ស្អាតយ៉ាងខ្លាំង ឈ្មោះព្រះនាងតាម៉ា ដែលជាប្អូនស្រីរួមម្តាយរបស់សម្តេចអាប់សូឡូម ជាស្នំរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។²សម្តេចអាំណូណមានចិត្តស្រឡាញ់ព្រះនាងតាម៉ា យ៉ាងខ្លាំង រហូតធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ ព្រះនាងជាស្រីព្រហ្មចារី ហើយព្រះបាទអាំណូណ មិនអាចធ្វើអ្វីនាងបានទេ។

³សម្តេចអាំណូណ មានមិត្តសម្លាញ់ម្នាក់ឈ្មោះ លោកយេហូណាដាប់ ជាកូនរបស់លោកសាំម៉ា ជាក្មួយប្រុសរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។ លោកយេហូណាដាប់ជាមនុស្សដ៏ឈ្លាសវៃ។⁴លោកបានសួរសម្តេចអាំណូណថា៖ «ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះមហាក្សត្រអើយ! ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់តប់ប្រមល់ជារៀងរាល់ព្រឹកដូច្នេះ? តើទ្រង់អាចប្រាប់ទូលបង្គំបានឬទេ?» សម្តេចអាំណូណឆ្លើយថា៖ «យើងស្រឡាញ់ព្រះនាងតាម៉ាជាប្អូនស្រីរបស់សម្តេចអាប់សូឡូមខ្លាំងណាស់»។

⁵លោកយេហូណាដាប់ផ្តល់យោបល់ទៅសម្តេចអាំណូណថា៖ «ចូរផ្ទុំនៅលើគ្រែរបស់ទ្រង់ ហើយធ្វើពុតជាឈឺ។ នៅពេលដែលបិតារបស់ទ្រង់យាងមកមើលទ្រង់ នោះត្រូវទូលសូមទ្រង់ថា៖ តើបិតាអាចអនុញ្ញាតឲ្យព្រះនាងតាម៉ារ ជាប្អូនស្រីរបស់ទូលបង្គំ យកអាហារមកឲ្យទូលបង្គំសោយ ហើយចម្អិននៅចំពោះមុខទូលបង្គំ ដូច្នេះទូលបង្គំអាចឃើញ និងទទួលអាហារពីដៃរបស់នាង?»⁶ដូច្នេះសម្តេចអាំណូណ ផ្ទុំនៅលើគ្រែ ហើយពុតជាឈឺ។ នៅពេលដែលស្តេចយាងមកសួរសុខទុក្ខគាត់ សម្តេចអាំណូណទូលទៅស្តេចថា៖ «សូមបិតាមេត្តាអនុញ្ញាតឲ្យតាម៉ារ ប្អូនស្រីរបស់ទូលបង្គំមកចម្អិនអាហារសម្រាប់ជំងឺរបស់ទូលបង្គំនៅនឹងមុខទូលបង្គំផង ដូច្នេះ ទូលបង្គំនឹងអាចសោយពីដៃរបស់នាង»។

⁷ព្រះបាទដាវីឌចាត់គេឲ្យទៅប្រាប់ព្រះនាងតាម៉ារនៅដំណាក់របស់នាងថា៖ «ចូរទៅដំណាក់អាំណូណ ជាបងប្រុសរបស់នាង ហើយរៀបចំអាហារសម្រាប់គេ»។⁸ដូច្នេះ ព្រះនាងតាម៉ារបានទៅដំណាក់របស់សម្តេចអាំណូណ កន្លែងដែលគាត់ផ្ទុំ។ ព្រះនាងបានយកម្សៅមកវាយធ្វើនំ ហើយដុតនៅចំពោះមុខសម្តេចអាំណូន។⁹ព្រះនាងបានយកខ្ទះមកចៀននំ រួចយកទៅថ្វាយសម្តេចអាំណូន ប៉ុន្តែ ទ្រង់មិនព្រមសោយទេ។ សម្តេចបញ្ជាអ្នកដែលនៅទីនោះថា៖ ឲ្យពួកគេចេញពីយើងទៅ។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចេញទៅ។

¹⁰សម្តេចអាំណូនប្រាប់នាងតាម៉ារថា៖ «ចូរយកនំចូលមកក្នុងបន្ទប់របស់បងផង ដើម្បីបងបានសោយពីដៃនាង»។ ព្រះនាងតាមារក៏យកនំដែលបានធ្វើនោះចូលទៅក្នុងក្រឡាបន្ទំរបស់សម្តេចអាំណូន ជាបងរបស់នាង។¹¹ពេលដែលនាងកំពុងលើកនំថ្វាយនោះ សម្តេចបានចាប់នាងទាំងពោលថា៖ «ប្អូនអើយ! ចូលមក! រួមដំណេកជាមួយបង»។¹²ព្រះនាងតបវិញថា «ទេបងប្រុស! សូមកុំធ្វើបាបខ្ញុំបែបនេះ! រឿងបែបនេះមិនត្រូវកើតមានក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលទេ។ សូមកុំប្រព្រឹត្តរឿងថោកទាបបែបនេះអោយសោះ!

¹³តើទូលបង្គំនឹងអាចបំបាត់ភាពអាម៉ាស់ដោយការនោះដោយរបៀបណា? ហើយចំពោះម្ចាស់បងវិញ? ទ្រង់នឹងទៅជាមនុស្សដែលចោលម្សៀតនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលនេះ! ដូច្នេះ សូមទ្រង់ទៅទូលព្រះបិតាទៅ ទ្រង់នឹងមិនបង្ខាំងខ្ញុំពីម្ចាស់បងទេ»។¹⁴តែទោះយ៉ាងណាសម្តេចអាំណូនមិនស្តាប់នាងទេ។ ស្តេចបានប្រើកម្លាំងចាប់បង្ខំព្រះនាង ហើយរំលោភព្រះនាងតាម៉ារ។

¹⁵បន្ទាប់នោះ សម្តេចអាំណូនស្អប់ព្រះនាងយ៉ាងខ្លាំង។ សម្តេចបានស្អប់ខ្ពើមនាងច្រើនជាងកាលដែលសម្តេចបានស្រឡាញ់នាងទៅទៀត។ សម្តេចអាំណូនបណ្តេញនាងថា៖ «ចេញទៅ!»¹⁶ប៉ុន្តែ ព្រះនាងបានប្រកែកថា៖ «ទេ! កាលម្ចាស់បងបណ្តេញខ្ញុំម្ចាស់នេះ គឺវាអាក្រក់ជាងអ្វីដែលម្ចាស់បងទើបនឹងធ្វើដាក់ខ្ញុំម្ចាស់អំបាញមិញនេះទៅទៀត»។ ប៉ុន្តែ សម្តេចអាំណូណមិនបានស្តាប់នាងទេ។¹⁷ស្តេចបានហៅអ្នកបម្រើផ្ទាល់ខ្លួនព្រះអង្គមក ហើយបញ្ជាថា៖ «ចូរយកមនុស្សស្រីនេះចេញទៅ ហើយខ្ទាស់ទ្វារបន្ទាប់ពីនាងចេញទៅផង»។

¹⁸នោះ អ្នកបម្រើរបស់សម្តេចអាំណូន បាននាំព្រះនាងទៅខាងក្រៅ និងខ្ទាស់ទ្វារផង។ ព្រះនាងតាម៉ារពាក់រ៉ូបយ៉ាងល្អប្រណិត ដូចដែលពួកបុត្រីស្តេចពាក់ពេលដែលពួកនាងនៅក្រមុំព្រហ្មចារី។¹⁹ព្រះតាម៉ារបានយកផេះរោយលើព្រះកេសាររបស់ព្រះនាង ព្រមទាំងហែកសំពត់រ៉ូបដ៏ប្រណិតនោះចោល។ ព្រះនាងបានទូលព្រះហស្តលើព្រះសិសាររបស់ព្រះនាង និង ចេញទៅទាំងស្រែកយំយ៉ាងឮៗផង។

²⁰សម្តេចអាប់សូឡូមជាបងប្រុសរបស់ព្រះនាង សួរព្រះនាងថា៖ «តើម្ចាស់បងអាំណូន បានធ្វើយ៉ាងដូច្នេះជាមួយឯងឬ? ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ប្អូនស្រី ចូរនៅឲ្យស្ងៀមសិន! ។ គាត់ជាបងប្រុសរបស់ឯងទេ ដូច្នេះ កុំឈឺចិត្តនឹងរឿងនេះខ្លាំងពេក»។ ដូច្ នេះព្រះនាងតាម៉ារក៏រស់នៅតែម្នាក់ឯងក្នុងដំណាក់របស់ព្រះបាទអាប់សូឡូម ជាបង។²¹នៅពេលដែលព្រះបាទដាវីឌបានជ្រាបពីរឿងនេះ ទ្រង់ព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំងជាមួយសម្តេចអាំណូន។²²សម្តេចអាប់សូឡូម មិនបាននិយាយអ្វីទាំងអស់ទៅរកសម្តេចអាំណូន គឺសម្តេចអាប់សូឡូមស្អប់សម្តេចអាំណូនយ៉ាងខ្លាំងដែលបានចាប់រំលោភព្រះនាងតាម៉ារ។

²³ពីរឆ្នាំក្រោយមក ពួកអ្នកកាត់រោមចៀមរបស់សម្តេចអាប់សូឡូម កាត់រោមចៀមនៅបាល ហាសោត នៅជិតភូមិអេប្រាអីម ហើយសម្តេចអាប់សូឡូម បានអញ្ជើញបុត្រទាំងអស់របស់ដាវីឌអោយចូលរួមដែរ។²⁴សម្តេចអាប់សូឡូម បានចូលគាត់ព្រះបាទដាវីឌហើយទូលថា៖ «បពិត្រព្រះបិតាពួកអ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំ នឹងកាត់រោមចៀម។ ដូច្នេះ សូមទ្រង់មេត្តាទៅចូលរួមក្នុងពិធីនោះជាមួយមន្ត្រីរបស់ព្រះបិតា»។

²⁵ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «ទេ កូនប្រុស យើងមិនអាចទៅចូលរួមពិធីទាំងអស់គ្នាបានទេ ដ្បិត យើងមិនចង់ឲ្យកូនពិបាក»។ សម្តេចអាប់សាឡូមនៅតែទទូចអង្វរព្រះរាជា ប៉ុន្តែ ទ្រង់មិនព្រមទៅចូលរួមពិធីនោះទេ គឺព្រះរាជាគ្រាន់តែប្រទានពរសម្តេចអាប់សាឡូមប៉ុណ្ណោះ។²⁶បន្ទាប់មក ស្តេចអាប់សាឡូម ទូលទ្រង់ថា៖ «ប្រសិនបើ ទ្រង់មិនបានយាងមកចូលរួមពិធីទេ សូមទ្រង់មេត្តាអនុញ្ញាតឲ្យសម្តេចអាំណូនបានមកចូលរួមជាមួយពួកយើងផង»។ នោះ ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការថា៖ «ហេតុអ្វីអាំណូនត្រូវទៅជាមួយឯង?»

²⁷សម្តេចអាប់សាឡូមបានទទូចអង្វរព្រះបាទដាវីឌសាជាថ្មី ហើយស្តេចក៏អនុញ្ញាតឲ្យសម្តេចអាំណូន និងបុត្រឯទៀតៗទៅចូលរួមជាមួយសម្តេចអាប់សាឡូម។²⁸សម្តេចអាប់សាឡូមបញ្ជាពួកអ្នកបម្រើរបស់គាត់ថា៖ «ស្តាប់ឲ្យច្បាស់! នៅពេលដែលអាំណូនចាប់ផ្តើមស្រវឹងស្រា ហើយពេលដែលយើងនិយាយថា ចូរប្រហារអាំណូន នោះឯងរាល់គ្នាត្រូវសម្លាប់វា។ កុំខ្លាចអ្វីឡើយ។ តើយើងមិនបានបញ្ជាពួកឯងទេឬអី? ត្រូវមានចិត្តអង់អាច និងក្លាហានឡើង»។²⁹ពួកបម្រើរបស់សម្តេចអាប់សាឡូម បានសម្លាប់សម្តេចអាំណូន តាមការបង្គាប់ចំពោះពួកគេ។ បុត្រទាំងអស់របស់ព្រះបាទដាវីឌបានក្រោកឡើង ហើយឡើងរទេះរៀងៗខ្លន និងភាសន៍ខ្លួនចេញទៅ។

³⁰នៅពេលដែលពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរនោះ មានគេនាំដំណឺងទៅទូលព្រះបាទដាវីឌថា «សម្តេចអាប់សាឡូម បានធ្វើគត់បុត្រទាំងអស់របស់ទ្រង់ហើយ មិនមានអ្នកណាម្នាក់នៅមានជីវិតនោះទេ»។³¹ពេលនោះស្តេចបានក្រោកឡើងរួចហែកព្រះពស្ថរបស់ទ្រង់ ហើយក្រាបចុះនៅលើកម្រាល ពួករាជបម្រើរបស់ទ្រង់ទាំងអស់ក៏បានក្រាប់លើកម្រាលជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់រហែករបស់ពួកគេ។

³²លោកយេហូណាដាបកូនប្រុសរបស់លោកសាំម៉ា ជាក្មួយប្រុសរបស់ព្រះបាទដាវីឌ បានទូលស្តេចថា៖ «សូមទ្រង់កុំជឿឡើយថាពួកគេបានធ្វើគត់បុត្រាទាំងអស់របស់ទ្រង់ឡើយ គឺមានតែសម្តេចអាំណូនមួយអង្គគត់ដែលសុគត។ សម្តេចអាប់សាឡូមបានរៀបចំផែនការណ៍នេះ តាំងពីថ្ងៃដែលសម្តេចអាំណូនបានចាប់រំលោភលើព្រះនាងតាម៉ារប្អូនស្រីរបស់ទ្រង់ម្លេះ។³³ដូច្នេះ សូមព្រះរាជាជាម្ចាស់របស់ទូលបង្គំ កុំជឿលើដំណឹងដែលបានឮនេះឡើយ ថាព្រះរាជបុត្រទាំងអស់មិនសុគតនោះឡើយ គឺមានតែសម្តេចអាំណូនមួយអង្គប៉ុណ្ណោះដែលសុគត។

³⁴សម្តេចអាប់សាឡូមបានរត់គេចខ្លួន។ ពួកអ្នកបម្រើក្រឡេកមើលទៅឃើញមនុស្សមួយក្រុមបានចុះពីលើភ្នំមកតាមពីក្រោយគាត់។³⁵បន្ទាប់មកលោកយេហូណាដាបទូលស្តេចថា៖ «បពិតព្រះករុណា ព្រះរាជបុត្រទាំងប៉ុន្មានរបស់ទ្រង់បានមកវិញហើយ។ ដូចដែលទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់បានទូលនោះ»។³⁶ពេលដែលគាត់និយាយចប់ នោះរាជបុត្រទាំងប៉ុន្មានបានមកដល់ ហើយពួកគេបាននាំគេបានស្រែកទ្រហោរយំយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះរាជា និងពួករាជបម្រើទាំងអស់របស់ទ្រង់ក៏បានស្រែកយំកាន់ទុក្ខដែរ។

³⁷ប៉ុន្តែ សម្តេចអាប់សាឡូមបានរត់គេចខ្លួនទៅរកលោកតាល់ម៉ាយ ជាបុត្រារបស់ព្រះបាទអាំមីហ៊ូដ ជាស្តេចរបស់កេស៊ើរ។ ព្រះបាទដាវីឌបានកាន់ទុក្ខបុត្រារបស់ទ្រង់ជារាងរាល់ថ្ងៃ។³⁸សម្តេចអាប់សាឡូមបានរត់ភៀសខ្លួនទៅក្រុងកេស៊ើរ ហើយបានស្នាក់នៅទីនោះរយៈពេលបីឆ្នាំ។³⁹ព្រះបាទដាវីឌឈប់ខ្ញាល់នឹងសម្តេចអាប់សាឡូម ដោយទ្រង់បានកម្សាន្តចិត្តពីការសុគតរបស់សម្តេចអាំណូន។

14

¹លោកយ៉ូអាប់កូនរបស់លោកស្រីសេរូយ៉ា បានឃើញពីទឹកចិត្តរបស់ព្រះបាទដាវីឌដែលនឹករលឹកសម្តេចអាប់សាឡូម។²ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់បានចាត់គេឲ្យទៅភូមិតេកូអា ឲ្យគេរកស្ត្រីដែលមានប្រាជ្ញាម្នាក់ហើយនាំនាងមកជួបលោក។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ «ចូរនាងធ្វើពុតជាមនុស្សកាន់ទុក្ខម្នាក់ ហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់កាន់ទុក្ខ។ មិនត្រូវលាបគ្រឿងក្រអូបលើខ្លួនទេ គឺត្រូវធ្វើឲ្យដូចជាមនុស្សដែលកាន់ទុក្ខជាយូរមកហើយ។³ហើយចូលធ្វើដំណើរទៅគាល់ព្រះរាជា រួចទូលទ្រង់តាមអ្វីដែលខ្ញុំនឹងរៀបរាប់ប្រាប់នាង»។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់បានប្រាប់ស្ត្រីនោះ នូវសេចក្តីដែលនាងត្រូវទូលថ្វាយព្រះរាជា។

⁴ស្រ្តីក៏ចាកចេញពីតេកូអា ដើម្បីទៅគាល់ព្រះរាជា នាងបានឱនមុខក្រាបទៅលើដី ហើយទូលស្តេចថា៖ «បពិតព្រះករុណា! សូមករុណាជួយខ្ញុំម្ចាស់ផង»។⁵ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការសួរនាងថា៖ «តើមានរឿងអ្វី?» នាងទូលស្តេចថា៖ «ការពិតខ្ញុំម្ចាស់គឺជាស្ត្រីមេម៉ាយ ហើយស្វាមីរបស់ខ្ញុំម្ចាស់បានស្លាប់ជាយូរមកហើយ។⁶ខ្ញុំម្ចាស់ជាស្រីបម្រើរបស់ព្រះករុណា មានកូនប្រុសពីរនាក់ ពួកគេបានឈ្លោះប្រកែកគ្នានៅវាលស្រែ កាលនោះមិនមានអ្នកណាម្នាក់ឃាត់ពួកគេទេ។ ហើយម្នាក់បានវាយម្នាក់ទៀតស្លាប់។

⁷ឥឡូវនេះ ញាតិសណ្តានរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ បានទាស់ប្រឆាំងនឹងស្រីបម្រើរបស់ព្រះករុណា ពួកគេនិយាយថា៖ «អ្នកណាដែលលើកដៃសម្លាប់បងប្អូនរបស់គេ ត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ ដើម្បីសងជីវិតឲ្យបងប្អូនរបស់គេដែលគេបានសម្លាប់នោះ។ គឺពួកគេចង់បំផ្លាញអ្នកបន្តវង្សត្រកូលរបស់ខ្ញុំ។ ពួកគេនឹងកប់ក្តីសង្ឃឹមចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ ហើយពួកគេមិនចង់ទុកឲ្យវង្សត្រកូលប្តីរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ បន្តពូជពង្សលើផែនដីនេះទេ»។

⁸ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការទៅនាងថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញចុះ ហើយយើងនឹងបង្គាប់ឲ្យគេដោះស្រាយរឿងនេះសម្រាប់នាង»។⁹ស្រ្តីអ្នកភូមិតេកូអាទូលតបទៅព្រះរាជាថា៖ «បពិតព្រះករុណាជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំម្ចាស់ សូមឲ្យទោសកំហុសទាំងនោះធ្លាក់មកលើខ្ញុំម្ចាស់ និងគ្រួសាររបស់ខ្ញុំម្ចាស់ទៅចុះ។ ដូច្នេះ កុំឲ្យធ្លាក់លើព្រះមហាក្សត្រ និងរាជបល្ល័ង្កឡើយ»។

¹⁰ស្តេចតបថា៖ «បើអ្នកណាម្នាក់ស្តីបន្ទោសនាង ចូរនាំគេមកជួបយើង នោះគេនឹងលែងប៉ះពាល់នាងទៀតទេ»។¹¹នោះនាងទូលតបវិញថា៖ «បពិតព្រះករុណា! សូមសន្យានឹងខ្ញុំម្ចាស់ក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់ដែលជាព្រះរបស់ព្រះករុណា ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកដែលត្រូវសងសឹកជំនួសកូនប្រុសខ្ញុំម្ចាស់ដែលត្រូវបានសម្លាប់នោះ ហ៊ានសម្លាប់កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ដែលនៅសល់នោះឡើយ»។ ព្រះរាជាតបថា៖ «យើងស្បថក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ថានឹងមិនមានសក់មួយសសៃណារបស់កូនប្រុសនាងដែលនឹងជ្រុះលើដីនោះទេ»។

¹²នាងទូលទ្រង់ថា៖ «សូមអនុញ្ញាតិឲ្យខ្ញុំម្ចាស់ជាស្រីបម្រើរបស់ព្រះករុណា ទូលថែមមួយម៉ាត់ទៀត»។ ទ្រង់តបថា៖ «ចូរនិយាយមកចុះ»។¹³នោះនាងទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះករុណាផ្ទាល់ ក៏មានគំនិតដូច្នេះដែល គឺទាស់នឹងផលប្រយោជន៍ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់? គឺក្នុងសាច់រឿងអំបាញមិញនេះ ព្រះករុណាដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានកំហុស គឺព្រះករុណាមិនបានត្រាស់ហៅសម្តេចអាប់សាឡូមដែលបានរត់ភៀសខ្លួននោះត្រឡប់មកវិញទេ។¹⁴មនុស្សយើងទាំងអស់នឹងស្លាប់នៅពេលណាមួយ គឺយើងដូចជាទឹកដែលចាក់ទៅលើដី ដែលមិនអាចប្រមូលត្រឡប់មកវិញបាន។ ព្រះអម្ចាស់មិននាំមនុស្សដែលស្លាប់ទៅហើយនោះមកវិញទេ តែទ្រង់បានរៀចំគម្រោងការណ៍ សម្រាប់សម្តេចអាប់សាឡុមដែលបរទេះទៅឆ្ងាយពីព្រះអង្គនោះត្រឡប់មកវិញ។

¹⁵ឥឡូវនេះ ខ្ញុំម្ចាស់ទូលរឿងនេះថ្វាយព្រះករុណាជារាជានៃខ្ញុំម្ចាស់ ដោយព្រោះមនុស្សបានធ្វើឲ្យខ្ញុំម្ចាស់មានភាពភ័យខ្លាច។ ដូច្នេះហើយ បានជាស្រីបម្រើរបស់ទ្រង់និយាយមកកាន់ខ្លួនឯងថា៖ «ខ្ញុំនឹងទូលរឿងនេះទៅព្រះរាជា។ នោះទ្រង់ប្រហែលជាដោះស្រាយរឿងនោះសម្រាប់ស្រីបម្រើរបស់ទ្រង់។¹⁶ព្រះរាជាមុខជាស្តាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ ហើយរំដោះខ្ញុំម្ចាស់ និងកូនខ្ញុំម្ចាស់ ចេញពីដៃរបស់ពួកដែលចង់បំផ្លាញយើងអោយបាត់ពីទឹកដី ដែលជាកេរមរតករបស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁷នោះខ្ញុំម្ចាស់អធិស្ឋានថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! សូមឲ្យព្រះឱង្ការរបស់ព្រះរាជាប្រទានឲ្យខ្ញុំម្ចាស់បានធូរស្បើយ ដ្បិត ទ្រង់ដូចជាទេវតានៃព្រះជាម្ចាស់ ដែលនឹងប្រាប់ខ្ញុំម្ចាស់ពីព្រះវិញ្ញាណ។ សូមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះរាជាគង់ជាមួយទ្រង់»។

¹⁸ស្តេចមានរាជឱង្ការទៅកាន់ស្ត្រីនោះថា៖ «ចូរកុំលាក់បាំងការទាំងឡាយដែលយើងនឹងសួរពីយើងឡើង»។ នាងទូលទ្រង់ថា៖ «សូមទ្រង់មានព្រះបន្ទូលសួរមកចុះ»។¹⁹នោះស្តេចសួរថា៖ «តើយ៉ូអាប់ឬ ដែលរួមគំនិតជាមួយនាងក្នុងរឿងទាំងអស់នេះ?» នាងក៏ទូលថា៖ «បពិត្រព្រះករុណាជាម្ចាស់នៃខ្ញុំ មិនមានអ្នកណាអាចគេចទៅឆ្វេងឬទៅស្តាំ ពីអ្វីដែលព្រះរាជាមានបន្ទូលបានទេ។ គឺលោកយ៉ូអាប់ ជារាជបម្រើរបស់ព្រះករុណាដែលបានបង្គាប់ និងប្រាប់ខ្ញុំម្ចាស់ឲ្យនិយាយនូវអ្វីៗដែលខ្ញុំម្ចាស់បាននិយាយនោះ។²⁰លោកធ្វើការអស់ទាំងនេះដើម្បីផ្លាស់ប្តូរសភាពការណ៍ដែលបានកើតឡើង។ ព្រះរាជារបស់ខ្ញុំម្ចាស់មានប្រាជ្ញាប្រៀបបាននឹងទេវេតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយទ្រង់ជ្រាបគ្រប់សព្វដែលកើតឡើងនៅលើផែនដីនេះ»។

²¹ស្តេចមានរាជឳង្ការទៅលោកយ៉ូអាប់ថា៖ «មើល! ឥឡូវនេះយើងនឹងធ្វើការនេះ។ ចូរទៅ ហើយនាំសម្តេចអាប់សាឡុម ត្រឡប់មកវិញ»។²²នោះលោកយ៉ូអាប់ក្រាបថ្វាយបង្គំស្តេច អោនមុខដល់ដី ហើយអរព្រះគុណស្តេច។ លោកយ៉ូអាប់ទូលថា៖ «បពិត្រព្រះករុណាជាអម្ចាស់ ថ្ងៃនេះទូលបង្គំដឹងថា ព្រះករុណានៅតែប្រណីសណ្តោសទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា ដែលទ្រង់បានយល់ព្រមតាមការស្នើសុំរបស់ទូលបង្គំ»។

²³លោកយ៉ូអាប់ក្រោកឡើយ ហើយចាកចេញទៅកាន់កេសើុរ និងនាំសម្តេចអាប់សាឡុមត្រឡប់មកយេរូសាឡិមវិញ។²⁴ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរឲ្យគេត្រឡប់ទៅកាន់ដំណាក់របស់គេចុះ តែកុំឲ្យគេមកជួបមុខរបស់យើងឡើយ»។ ដូច្នេះ សម្តេចអាប់សាឡុមត្រឡប់ទៅកាន់ដំណាក់វិញ ដោយមិនបានឃើញព្រះភក្ត្ររបស់ស្តេចទេ។

²⁵ពេលនេះ នៅក្នុងអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល មិនមានអ្នកណាដែលមានរូបសម្បត្តិស្រស់សង្ហា ជាងសម្តេចអាប់សាឡុមទៀតទេ។ ពីចុងជើងដល់ចុងសក់របស់សម្តេចគឺមិនមានកន្លែងទាស់ទាល់តែសោះ។²⁶ជារៀងរាល់ចុងឆ្នាំ សម្តេចតែងតែកាត់សក់របស់សម្តេច ព្រោះវាមានទម្ងន់ធ្ងន់ពេកនៅលើសម្តេច សក់នោះមានទម្ងន់ប្រមាណពីរគីឡូក្រាម តាមរង្វាល់របស់ស្តេច។²⁷ព្រះបាទអាប់សាឡុម មានបុត្រាបីអង្គ និងបុត្រីមួយអង្គ មាននាមថាតាម៉ារ។ នាងមានរូបឆោមស្រស់ស្អាតណាស់។

²⁸ព្រះបាទអាប់សាឡុមគង់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមរយៈពេលពីរឆ្នាំ ដោយមិនបានឃើញព្រះភក្ត្រព្រះរាជាទេ។²⁹សម្តេចអាប់សាឡុម បានចាត់គេអោយទៅអញ្ជើញលោកយ៉ូអាប់មក ដើម្បីនាំសម្តេចចូលគាល់ព្រះរាជា ប៉ុន្តែលោកយ៉ូអាប់មិនមកជួបសម្តេចទេ។ ដូច្នេះសម្តេចបានអោយគេទៅអញ្ជើញលោកជាលើកទីពីរ តែលោកនៅតែមិនមក។

³⁰សម្តេចអាប់សាឡុម បានបង្គាប់ទៅអ្នកបម្រើថា៖ «ចូរទៅមើលស្រែរបស់លោកយ៉ូអាប់ ដែលនៅជិតស្រែរបស់យើង ដែលគាត់សាបព្រោះនៅទីនោះ។ ទៅដុតវាទៅ»។ ដូច្នេះអ្នកបម្រើរបស់សម្តេចបានដុតស្រែរបស់លោកយ៉ូអាប់ តាមបញ្ជារបស់សម្តេច។³¹ពេលនោះលោកយ៉ូអាប់ បានក្រោកឡើងទៅឯដំណាក់របស់សម្តេចអាប់សាឡុមហើយសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជារាជបម្រើរបស់ទ្រង់ដុតស្រែរបស់ទូលបង្គំដូច្នេះ?»

³²សម្តេចតបថា៖ «មើល៍! យើងបានចាត់មនុស្សអោយអញ្ជើញលោកមក ដើម្បីយើងអាចចាត់លោកទៅគាល់ព្រះរាជា ដើម្បីសួរថា «តើហេតុអ្វីអនុុញ្ញាតអោយយើងត្រឡប់ពីកេសើរមក? វាប្រសើរជាងសម្រាប់យើងបើនៅទីនោះ។ ឥឡូវនេះចូរនាំយើង ទៅគាល់ស្តេច ហើយប្រសិនបើយើងមានកំហុស នោះអោយទ្រង់សម្លាប់យើងទៅចុះ»។³³បន្ទាប់មកលោកយ៉ូអាប់ បានគាល់ព្រះរាជាហើយទូលទ្រង់នូវអ្វីដែលសម្តេចអាប់សូឡុម មានបន្ទូល។ ពេលនោះព្រះបាទដាវីឌ បានហៅសម្តេចអាប់សាឡុម ហើយសម្តេចក៏យាងមក ក្រាបចុះដល់ដីនៅចំពោះព្រះភក្ត្រស្តេច ពេលនោះព្រះរាជាបានថើបទ្រង់។

15

¹សម្តេចអាប់សូឡូមបានរៀបចំរទេះ និងសេះសម្រាប់ទ្រង់ ទាំងមានមនុស្សហាសិបនាក់រត់ពីមុខទ្រង់ផង។²សម្តេចអាប់សាឡុមតើនពីព្រលឹម ហើយទៅឈរនៅច្រកចូលទ្វារក្រុង។ នៅពេលដែលមានអ្នកណាមករកគាល់ស្តេច សូមស្តេចជំនំជំរះក្តី នោះសម្តេចក៏ហៅគេមកជួបនឹងទ្រង់ហើយសួរគេថា៖ «តើអ្នកមកពីណាដែរ?» អ្នកនោះនឹងឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់មកពីកុលសម្ព័ន្ធមួយក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល»។

³នោះសម្តេចអាប់សូឡុមនឹងនិយាយនឹងគេថា៖ «មើល៍! ក្តីរបស់អ្នកគឺល្អ ត្រឹមត្រូវហើយ ប៉ុន្តែមិនមានអ្នកណាម្នាក់អើពើនាំយករឿងនេះអោយស្តេចបានជ្រាបទេ»។⁴សម្តេចបន្ថែមទៀតថា៖ «យើងសង្ឃឹមថា បើយើងជាអ្នកកាត់ក្តីក្នុងទឹកដីនេះ ដូច្នេះមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលមានរឿង ឬុមានបញ្ហាមករកខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងរកយុត្តិធ៌មអោយគេ!»

⁵ដូច្នេះប្រសិនបើមានអ្នកណាមកថ្វាយបង្គំ នោះសម្តេចអាប់សូឡុមតែងតែចាប់ដៃគាត់លើកឡើង ហើយឳបនិងថើបគាត់។⁶សម្តេចអាប់សូឡុម ប្រព្រឹត្តរបៀបនេះចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដែលបានមករកព្រះរាជាជំនំជំរះក្តី។ សម្តេចអាប់សូឡុមបានទាក់ទាញទឹកចិត្តរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលតាមរបៀបនេះឯង។

⁷បួនឆ្នាំក្រោយមក សម្តេចអាប់សូឡុមបានទូលស្តេចថា៖ «សូមអនុញ្ញាតអោយទូលបង្គំទៅក្រុងហេប្រុន ដើម្បីលាបំណន់ដែលបានបន់ព្រះជាម្ចាស់។⁸កាលពីទូលបង្គំស្នាក់នៅកេស៊ើរ ក្នុងស្រុកស៊ីរី ទូលបង្គំបានស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់ថា ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់នាំទូលបង្គំត្រឡប់មកយេរូសាឡឹមវិញ ទូលបង្គំនឹងថ្វាយយញ្ញបូជាចំពោះព្រះអម្ចាស់»។

⁹ស្តេចមានរាជឳង្ការថា៖«ចូរទៅដោយបានសុខសាន្តចុះ»។ ដូច្នេះសម្តេចអាប់សូឡុមក៏ធ្វើដំណើរទៅទីក្រុងហេប្រុន។¹⁰ប៉ុន្តែនៅទីនោះសម្តេចអាប់សូឡុមបានចាត់បក្សពួកដោយសម្ងាត់អោយទៅគ្រប់កុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែល ប្រាប់គេថា «កាលណាអ្នករាល់គ្នាឮសម្លេងត្រែបន្លឺឡើង អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្រែកឡើងថា ់សម្តេចអាប់សូឡុមជាស្តេចគ្រងរាជនៅក្រុងហេប្រុន ់»។

¹¹មានមនុស្សពីររយនាក់ដែលបានអញ្ជើញចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយសម្តេចអាប់សូឡុម។ អ្នកទាំងនោះបានចេញទៅដោយចិត្តបរិសុទ្ធ ពួកគេមិនបានដឹងអំពីផែនការណ៍របស់សម្តេចអាប់សូឡុមទេ។¹²ពេលដែលសម្តេចអាប់សូឡុម កំពុងថ្វាយយញ្ញបូជា ទ្រង់បានចាត់អោយអញ្ជើញលោក អាហ៊ីថូផែលពីស្រុករបស់លោកគឺ គីឡោ។ លោកអហ៊ីថូផែល ជាទីព្រឹក្សារបស់ព្រះបាទដាវីឌ។ ការបះបោររបស់សម្តេចអាប់សូឡុមមានកម្លាំងកាន់តែខ្លាំងឡើង មានមនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងតាមសម្តេចអាប់សូឡុម ក្នុងការបះបោរនោះ។

¹³អ្នកនាំសារបាននាំដំណឹងមកទូលព្រះបាទដាវីឌថា៖ «ដួងចិត្តរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានទៅតាមសម្តេចអាប់សូឡុមហើយ»។¹⁴ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឳង្ការទៅកាន់រាជបម្រើរបស់ទ្រង់ទាំងអស់ដែលនៅជាមួយទ្រង់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមថា៖ «ចូរនាំគ្នារត់ចេញទៅ ដ្បិតយើងមិនអាចគេចផុតពីកណ្តាប់ដៃរបស់អាប់សូឡុមបានទេ។ ចូរប្រញាប់ប្រញាល់រត់ភៀសខ្លួនទៅ ក្រែងលោអាប់សូឡុមមកទាន់ ហើយប្រហារទាំងយើងរាល់គ្នា ទាំងអ្នកក្រុងដោយមុខដាវ»។¹⁵ពួករាជបម្រើរបស់ទ្រង់ទូលស្តេចថា៖ «ទូលបង្គំរាល់គ្នាបានត្រៀមរួចជាស្រេចនឹងធ្វើតាមការសម្រេចព្រះទ័យរបស់ទ្រង់»។

¹⁶ព្រះបាទដាវីឌរួមទាំងញាតិវង្សចាកចេញទៅ ដោយទ្រង់ទុកស្នំដប់នាក់របស់ទ្រង់អោយនៅរក្សាព្រះរាជវាំង។¹⁷ស្តេចនិងមនុស្សទាំងប៉ុន្មានបានចាកចេញពីក្រុងហើយ ពួកគេក៏ទៅឈប់នៅផ្ទះមួយដែលនៅចុងគេ។¹⁸ពួកទាហានទាំងអស់ដែលនៅជាមួយទ្រង់ និងពួករាជបម្រើទាំងអស់ដើរពីមុខទ្រង់មានដូចជា៖ ពួកកេរេធីម ពួកភេរេធីម និងពួកកាថ ទាំងអស់មានប្រាំមួយរយនាក់ ដែលមកពីក្រុងកាថតាមបម្រើស្តេច។

¹⁹ស្តេចមានរាជឳង្ការទៅកាន់លោកអ៊ីតាយ ជាជនជាតិកាថថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកមកជាមួយយើង? ចូរត្រឡប់ទៅក្រុងវិញ ហើយនៅជាមួយស្តេចថ្មីចុះ ដ្បិតលោកជាជនបរទេស ដែលគេនិរទេសពីស្រុកទេសលោកមក។ ចូរត្រឡប់ទៅកន្លែងរបស់លោកវិញទៅ។²⁰លោកទើបតែចាកចេញពីម្សិលមិញនេះទេ តើគួរអោយយើងនាំលោកត្រាច់ចរជាមួយយើងឬ? យើងមិនទាំងដឹងផងថាយើងនឹងទៅទីណា។ ដូច្នេះចូរត្រឡប់ទៅក្រុងវិញ ហើយនាំទាំងជាតិសាសន៍របស់លោកទៅជាមួយទៅ។ សូមព្រះអម្ចាស់ប្រព្រឹត្តចំពោះលោក ដោយព្រះហឫទ័យសប្បុរស និងស្មោះត្រង់»។

²¹ប៉ុន្តែលោកអ៊ីតតាយ ទូលតបទៅស្តេចវិញថា៖ «ទូលបង្គំសូមស្បថក្នុងព្រះមានព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ! គឺដរាបណាព្រះរកុណានៅមានព្រះជន្មគង់នៅ គ្រប់ទីកន្លែងណាដែលព្រះករុណាយាងទៅ នោះទូលបង្គំក៏នឹងទៅទីនោះ ទាំងរួមស្លាប់រស់ជាមួយព្រះករុណា»។²²ព្រះបាទដាវីឌមានរាឳង្ការទៅលោកថា៖ «ល្អហើយ! ចូរធ្វើដំណើរទៅមុខជាមួយយើងចុះ»។ ដូច្នេះលោកអ៊ីតតាយ ជនជាតិកាថ រួមនឹងប្រជាជនរបស់លោក និងគ្រួសាររបស់លោកបានធ្វើដំណើរជាមួយស្តេចបន្តទៅមុខទៀត។²³ប្រជាជនទាំងមូលទ្រហោយំជាខ្លាំង ពេលដែលក្បួនដង្ហែស្តេចចេញទៅឆ្លងកាត់ជ្រោះកេ្រដូន។ ប្រជាជនទាំងមូលក៏ឆ្លងតាមត្រង់ផ្លូវឆ្ពោះទៅវាលរហោស្ថាន។

²⁴លោកសាដុកនិងពួកលេវីទាំងអស់ ដែលសែងហឹបនៃសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ ក៏នៅទីនោះដែរ។ ពួកគេបានដាក់ហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ចុះ លោកបូជាចារ្យអប់រថើរក៏ចូលរួមជាមួយពួកគេដែរ។ ពួកគេរងចាំនៅទីនោះ រហូតទាល់តែប្រជាជនចេញផុតពីទីក្រុងអស់។²⁵ស្តេចមានរាជឳង្ការទៅលោកសាដុកថា៖ «ចូរនាំយកហឹបនៃសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅកាន់ទីក្រុងវិញចុះ។ ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងយើង នោះទ្រង់ប្រាកដជានាំយើងត្រឡប់មកវិញ ហើយយើងនឹងឃើញហឹបនេះនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអង្គសារជាថ្មី។²⁶ប៉ុន្តែប្រសិនបើទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ យើងមិនសព្វព្រះទ័យនឹងអ្នកទៀតទេ! ដូច្នេះ ទូលបង្គំនៅទីនេះ សូមព្រះអង្គសម្រេចតាមព្រះហឫទ័យរបស់ចំពោះទូលបង្គំទៅចុះ»។

²⁷ស្តេចក៏មានរាជឳង្ការទៅលោកបូជាចារ្យសាដុកថា៖ «លោកមិនមែនជាហោរាទេ? ចូរត្រឡប់ទៅទីក្រុងវិញដោយសុខសាន្តចុះ ជាមួយកូនប្រុសទាំងពីររបស់លោក អហ៊ីម៉ាសកូនប្រុសរបស់លោក និងយ៉ូណាថាន់កូនប្រុសរបស់លោកអប៊ីយ៉ាថារ។²⁸ឯយើង យើងនឹងរង់ចាំនៅវាលទំនាប អរាបារ រហូតដល់បានទទួលដំណឹងពីអ្នករាល់គ្នា»។²⁹បូជាចារ្យសាដុក និងបូជាចារ្យអប៊ីថារ បាននាំយកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ហើយពួកគេនៅទីនោះ។

³⁰ព្រះបាទដាវីឌបានឡើងទៅលើភ្នំដើមអូលីវ ដោយព្រះបាទទទេ ទាំងទ្រង់ព្រះកន្សែង ហើយទទូរកន្សែងលើព្រះសិរសាទ្រង់ផង។ អ្នកដែលនៅជាមួយទ្រង់គ្រប់គ្នាក៏ទទូរកន្សែងលើក្បាល ហើយឡើងទៅទាំងយំដែរ។³¹មានគេទូលស្តេចថា៖ «អហ៊ីថូផែល ក៏បានចូលរួមបះបោរជាមួយសម្តេចអាប់សូឡុមដែរ»។ ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឳង្ការថា «ឳព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមធ្វើអោយយោបល់ទាំងប៉ុន្មានរបស់អហ៊ីថូផែលប្រែជាឥតបានការ»។

³²ពេលដែលព្រះបាទដាវីឌបានឡើងទៅដល់លើកំពូលភ្នំ ជាកន្លែងថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ លោកហ៊ូសាយ ជាជនជាតិអើគី បានឡើងមកជួបនឹងស្តេចដោយមានអាវរហែក និងធូលីដីនៅលើក្បាលផង។³³ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឳង្ការថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកមកជាមួយយើង ប្រហែលជាអ្នកនឹងក្លាយជាបន្ទុកមួយសម្រាប់យើង។³⁴ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុងវិញ ត្រូវប្រាប់អាប់សូឡុមថា៖ ់បពិត្រព្រះករុណា ទូលបង្គំនឹងធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ ដូចដែលទូលបង្គំធ្លាប់បានបម្រើព្រះបិតារបស់ទ្រង់កាលពីមុន ដូច្នេះទូលបង្គំនឹងជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់។់ ធ្វើដូច្នេះ លោកអាចធ្វើជាឧបសគ្គ ជំទាស់នឹងយោបល់របស់អហ៊ីថូផែល។

³⁵ម៉្យាងទៀត អ្នកមានលោកបូជាចារ្យសាដុក និង អបៀរថើរក៏ចាំជួយលោកដែរ។³⁶ពួកគេមានកូនប្រុសរបស់ពួកគេចំនួនពីរនាក់នៅជាមួយគឺ អហីម៉ាស់ កូនប្រុសរបស់បូជាចារ្យសាដុក និងយ៉ូណាថាន់ កូនប្រុសលោកអប៊ីយ៉ាថារ។ អ្នកត្រូវផ្តល់ដំណឹងគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកបានឭមកយើង តាមរយះអ្នកទាំងពីរ»។³⁷ដូច្នេះលោកហ៊ូសាយ ជាមន្ត្រីជំណិតរបស់ព្រះបាទដាវីឌ បានវិលត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុងវិញ ចំពេលដែលសម្តេចអាប់សូឡុម យាងចូលទីក្រុងដែរ។

16

¹នៅពេលដែលព្រះបាទដាវីឌ ឡើងផុតកំពូលភ្នំ ស៊ីបាជាអ្នកបម្រើរបស់លោកមេភីបូសែត បានមកជួបនឹងទ្រង់ គាត់បាននាំយកសត្វលាពីក្បាល ដែលមានដឹកនំប៉័ងចំនួនពីររយ ទំពាំងបាយជូរក្រៀមចំនួនមួយរយកញ្ចប់ ផ្លែរឧទុម្ពរស្រស់ចំនួនមួយរយផ្លែ និងស្រាទំពាំងបាយជូរមួយថង់ស្បែក។²ព្រះរាជាសួរស៊ីបាថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនាំយករបស់ទាំងនេះមកអោយយើង?» ស៊ីបាទូលទ្រង់ថា៖ «សត្វលាទាំងពីរនេះគឺសម្រាប់ជាយានជំនិះរបស់ទ្រង់និងញាតិវង្ស នំប៉័ង ផ្លែឈើជាអាហារសម្រាប់ពួកពលទាហាន ហើយស្រានេះគឺសម្រាប់អស់អ្នកដែលអស់កំលាំងនៅវាលហោស្ថាន»។

³ស្តេចមានរាជឳង្ការថា៖ «តើចៅប្រុសចៅហ្វាយរបស់ឯងនៅឯណា?» ស៊ីបាទូលថា៖ «គឺគាត់នៅឯក្រុងយេរូសាឡឹម ដោយគាត់បាននិយាយថា «ថ្ងៃនេះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នឹងប្រគល់រាជ្យរបស់ជីតាគាត់ មកអោយគាត់វិញ»។⁴នោះព្រះរាជាមានរាជឳង្ការទៅលោកស៊ីបាថា៖ «ឥឡូវនេះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលជារបស់មេភីបូសែត យើងប្រគល់អោយអ្នកទាំងអស់»។ ស៊ីបាទូលទ្រង់ថា៖ «បពិត្រព្រះករុណាអម្ចាស់ សូមទ្រង់ប្រណីសណ្តោសទូលបង្គំរហូតតទៅ!»

⁵នៅពេលដែលព្រះបាទដាវីឌទៅដល់ភូមិបាហ៊ូរីម មានបុរសម្នាក់ចេញមក ក្នុងអំបូររបស់សូល គាត់មានឈ្មោះថាស៊ីម៉ៃ ជាកូនរបស់កេរ៉ា។ គាត់បានដើរចេញពីភូមិមក ជេរប្រទេចផ្តាសារព្រះបាទដាវីឌ។⁶គាត់បានចោលដុំថ្មទៅលើព្រះបាទដាវីឌ និងពួកមន្ត្រីរបស់ទ្រង់ ទោះបីមានបណ្តាជន និងពួកទាហានអមសងខាងស្តេចក៏ដោយ។

⁷គាត់ជេរប្រទេចផ្តាសារថា៖ «ចេញទៅ! ចេញពីទីនេះទៅ! អាមនុស្សអាក្រក់! អាឃាតករ!⁸ព្រះអម្ចាស់នឹងសងដល់ឯងវិញ សម្រាប់ឈាមនៃរាជ្យវង្សព្រះបាទសូល ដែលឯងបានដណ្តើមរាជ្យ។ ព្រះអម្ចាស់នឹងផ្ទេររាជ្យអោយទៅអាប់សូឡុមជាកូនប្រុសឯង។ ឥឡូវនេះឯងត្រូវរត់ភៀសខ្លួនដោយសារឯងជាឃាតករ។»

⁹លោកអប៊ីសាយ កូនប្រុសលោកសេរូយ៉ា ទូលស្តេចថា៖ «តើហេតុអ្វីបានជាបណ្តោយអោយឆ្កែងាប់មួយនេះជេរប្រទេចផ្តាសារព្រះករុណាជាអម្ចាស់របស់ទូលបង្គំដូច្នេះ? សូមអោយទូលបង្គំទៅកាត់កវាទៅ»។¹⁰ប៉ុន្តែស្តេចមានរាជឳង្ការថា៖ «តើគួរអោយយើងធ្វើដូចម្តេចជាមួយអ្នក កូនរបស់លោកស្រីសេរ៉ូយ៉ាអើយ ប្រហែលជាគេប្រទេចផ្តាសារយើងដោយសារព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់គេថា៖ ចូរដាក់បណ្តាសាដាវីឌទៅ! តើអ្នកណាអាចនឹងសួរគេថា៖ ហេតអ្វីបានជាអ្នកប្រទេចផ្តាសាដាវីឌដូច្នេះ?»

¹¹«ដូច្នេះព្រះបាទដាវីឌ មានរាជឳង្ការទៅអប៊ីសាយហើយនិងរាជបម្រើរបស់ទ្រង់ថា៖ «មើល៍! សូម្បីតែកូនប្រុសរបស់យើង ដែលយើងបានបង្កើតមក វាចង់យកជីវិតរបស់យើង។ តើមានអ្វីទៅដែលអ្នកស្រុកប៊េនយ៉ាមីននេះបានធ្វើចំពោះការភៀសខ្លួនរប់យើង? ដូច្នេះចូរទុក្ខអោយគេជេរប្រទេចផ្តាសាយើងទៅចុះ ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់អោយគេធ្វើ។¹²ប្រហែលជាព្រះអម្ចាស់ទតឃើញទុក្ខវេទនារបស់យើង ហើយធ្វើអោយបណ្តាសាថ្ងៃនេះអោយទៅជាព្រះពរវិញ»។

¹³«ព្រះបាទដាវីឌនិងពលទាហានបន្តដំណើរទៅមុខទៀត ចំណែកឯលោកសាំម៉ាយក៏ដើរតាមចង្កេះភ្នំ នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន គាត់ដើរបណ្តើរនិងជេរប្រទេចផ្តាសាបណ្តើរ ទាំងបាចដីលើស្តេច និងយកដំថ្មគប់ផង។¹⁴ស្តេច និងពួកបណ្តាជនដែលរួមដំណើរជាមួយទ្រង់អស់កម្លាំងហើយពួកគេបានឈប់សម្រាក់នៅពេលយប់។

¹⁵សម្តេចអាប់សូឡុម និងពួកបណ្តាលជនដែលនៅជាមួយទ្រង់បានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយលោកអហ៊ីដុផែលក៏បានមកជាមួយសម្តេចដែរ។¹⁶កាលនៅលោកហ៊ូសាយ ជនជាតិអើគី ជាសម្លាញ់របស់ព្រះបាទដាវីឌ បាននិយាយទៅកាន់សម្តេចថា ៖ «សូមព្រះរាជាមានព្រះជន្មយ៉ឺនយូរ! សូមព្រះរាជាមានព្រះជន្មយ៉ឺនយូរ!»

¹⁷អាប់សាឡុមតបទៅលោកហ៊ូសាយថា៖ «តើនេះជាភាពស្មោះត្រង់របស់លោកចំពោះមិត្តសម្លាញ់របស់លោកឬ? ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនទៅជាមួយទ្រង់»¹⁸លោកហ៊ូសាយទូលទៅសម្តេចអាប់សូឡុមថា៖ «ទេ! បើព្រះអម្ចាស់ និង មនុស្សទាំងនេះ ព្រមទាំងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ជ្រើសរើសអ្នកណាហើយនោះ ទូលបង្គំក៏បម្រើស្តេចនោះ ហើយនៅជាមួយស្តេចនោះ។

¹⁹ម៉្យាងទៀត តើអោយទូលបង្គំបម្រើអ្នកណា? តើមិនគួរអោយទូលបង្គំបុត្ររបស់មិត្តសម្លាញ់ទូលបង្គំទេឬអី? ដូច្នេះទូលបង្គំនឹងបម្រើទ្រង់ ដូចជាធ្លាប់បម្រើបិតាទ្រង់ដូច្នេះដែរ។

²⁰នោះសម្តេចអាប់សូឡុមមានរាជឱង្ការទៅលោកអហ៊ីថូផែលថា៖ «ចូរផ្តល់យោបល់របស់លោកមកមើល៍ ថាយើងគួរធ្វើអ្វី?»²¹លោកអហ៊ីថូផែល ទូលសម្តេចអាប់សូឡុមថា៖ «សូមយាងទៅរួមដំណេកជាមួយពួកស្រីស្នំរបស់ព្រះបិតាទ្រង់ ដែលស្តេចបានទុកឲ្យនៅយាមដំណាក់ទៅ នោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នឹងបានដឹងថា ព្រះករុណាបានតាំងខ្លួនជាសត្រូវរបស់បិតាទ្រង់។ នោះបក្សពួករបស់ព្រះករុណានឹងមានកម្លាំងចិត្តឡើង»។

²²ដូច្នេះ គេបានតម្លើងត្រសាលសម្រាប់សម្តេចអាប់សូឡុមនៅលើដំបូលព្រះដំណាក់ ហើយសម្តេចអាប់សូឡុមបានរួមដំណេកជាមួយស្រីស្នំរបស់បិតា ឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានឃើញ។²³នៅគ្រានោះយោបល់របស់អហ៊ីថូផែលដែលទូលទៅស្តេច គឺដូចជាពាក្យដែលគេបានឮចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ គឺទាំងព្រះបាទដាវីឌ ទាំងសម្តេចអាប់សូឡុម តែងតែធ្វើតាមយោបល់ទាំងប៉ុន្មានរបស់លោក។

17

¹កាលនោះលោកអហ៊ីថូផែលទូលស្តេចអាប់សូឡុមថា៖ «សូមអនុញ្ញាតឲ្យទូលបង្គំជ្រើសរើសទ័ព ចំនួនមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ ហើយទូលបង្គំនឹងចេញដេញតាមព្រះបាទដាវីឌយប់នេះ។²ទូលបង្គំនឹងវាយប្រហារស្តេចនៅពេលដែលទ្រង់អស់កម្លាំង ហើយចុះខ្សោយ រួចទូលបង្គំនឹងធ្វើឲ្យស្តេចភ័យតក់ស្លុត។ មនុស្សទាំងប៉ុន្មានដែលនៅជាមួយទ្រង់ នឹងរត់ចោលទ្រង់ ហើយទូលបង្គំនឹងធ្វើគុតស្តេចតែមួយអង្គគត់។³ទូលបង្គំនឹងនាំមនុស្សទាំងអស់មកព្រះករុណាវិញ គឺដូចជាកូនក្រមុំវិលមករកស្វាមី ហើយប្រជាជនទាំងអស់នឹងរស់នៅដោយសុខសាន្តក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះករុណា»។⁴ស្តេចអាប់សូឡុម និងចាស់ទុំទាំងអស់របស់អ៊ីស្រាអែលឃើញថាយោបល់នេះជាការសមរម្យ។

⁵សម្តេចអាប់សុឡុមមានរាជឱង្ការទៅលោកថា៖ «ចូរអញ្ជើញលោកហ៊ូសាយ ជាជនជាតិអើគីមក យើងចង់ឮយោបល់របស់គាត់»។⁶ពេលដែលលោកហ៊ូសាយមកដល់ សម្តេចអាប់សូឡុមបានរៀបរាប់លោកពីអ្វីដែលដែលលោកអហ៊ីថូផែលបានទូលទ្រង់ បន្ទាប់មកទ្រង់សួរលោកហ៊ូសាយថា៖ «តើយើងគួរធ្វើតាមយោបល់របស់លោកអាហ៊ូថូផែល ឬមិនធ្វើ? ប្រសិនបើ មិនត្រូវធ្វើ តើលោកមានយោបល់អ្វីផ្សេងឬទេ?»⁷ដូច្នេះលោកស៊ូហាយទូលទ្រង់ថា៖ «យោបល់ដែលលោកអាហ៊ីថូផែលទូលទ្រង់នៅពេលនេះគឺមិនល្អទេ»។

⁸លោកហ៊ូសាយទូលថា៖ «ព្រះករុណាស្គាល់ព្រះបិតាទ្រង់ស្រាប់ហើយថា បិតារបស់ទ្រង់ និងបរិវាររបស់ទ្រង់សុទ្ធតែជាពលទាហានដែលខ្លាំងពូកែ ហើយពួកគេកំពុងតែក្រៅក្រហាយ ដូចមេខ្លាឃ្មុំដែលបាត់កូននៅទីវាល។ ម៉្យាងវិញទៀត ព្រះបិតារបស់ព្រះករុណាជាអ្នកចម្បាំង ទ្រង់ប្រាកដជាមិនផ្ទុំនៅពេលយប់ជាមួយពលទាហានរបស់ទ្រង់ទេ។⁹ពេលនេះប្រហែលជាទ្រង់លាក់ខ្លួននៅក្នុងរូងភ្នំ ឬនៅកន្លែងណាមួយផ្សេងមិនខានឡើយ។ ប្រសិនបើ មានទាហានណាម្នាក់ស្លាប់នៅក្នុងជួរ ចាប់តាំងពីពេលចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធ នោះនឹងឮមានដំណឹងថា ទ័ពរបស់ព្រះបាទអាប់សាឡុមទទួលបរាជ័យហើយ។¹⁰ដូច្នេះ ទាហានដែលក្លាហាន ហើយមានចិត្តអង់អាចដូចជាសត្វសិង្ហ ក៏បាក់ទឹកចិត្តដែរ ព្រោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដឹងថាព្រះបិតារបស់ទ្រង់ជាមេទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ ហើយពលទាហានដែលនៅជាមួយទ្រង់ទាំងអស់ក៏សុទ្ធតែជាមនុស្សក្លាហាន។

¹¹ទូលបង្គំសូមផ្តល់យោបល់ថា៖ សូមព្រះករុណាប្រមូលកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់មក គឺចាប់ពីក្រុងដាន់ រហូតដល់បៀរសេបា ឲ្យមានចំនួនច្រើនដូចគ្រាប់ខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រ ហើយព្រះករុណានឹងដឹកនាំពួកគេចេញទៅធ្វើសង្រ្គាម។¹²យើងនឹងទៅទាន់ស្តេចដាវីឌនៅកន្លែងណាមួយដែលពួកគេស្នាក់ ហើយយើងនឹងសង្រ្គប់លើពួកគេ។ យើងនឹងប្រហារពួកគេដោយមិនទុកឲ្យអ្នកណាម្នាក់នៅមានជីវិតឡើយ គឺទាំងមនុស្សរបស់ទ្រង់ ទាំងព្រះបិតាទ្រង់។

¹³ប្រសិនបើ ពួកគេរត់ទៅជ្រកនៅក្រុងណាមួយ នោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នឹងចងខ្សែពួរក្រុងនោះ ហើយទាញវាទំលាក់ទៅក្នុងទន្លេ ឥតឲ្យសល់ដុំថ្មណាមួយឡើង»។¹⁴ព្រះបាទអាប់សាឡុម និងពួកចាស់ទុំនិយាយថា៖ «យោបល់លោកហ៊ូសាយ ជាជនជាតិអើគី ល្អជាងយោបល់របស់លោកអហ៊ីថូផែល!»។ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យគេបដិសេធយោបល់ដ៏ឆ្លាតវៃរបស់អហ៊ីថូផែល ដើម្បីធ្វើឲ្យសម្តេចអាប់សាឡុមវិនាស។

¹⁵លោកហ៊ូសាយរៀបរាប់ប្រាប់លោកបូជាចារ្យសាដុក និងបូជាចារ្យអបៀរធើរថា៖ «លោកអហ៊ីថូផែលបានផ្តល់យោបល់ដល់សម្តេចអាប់សាឡុមឲន្យដេញតាមព្រះបាទដាវីឌ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានឲ្យយោបល់ផ្សេង។¹⁶ឥឡូវនេះ ចូរចាត់អ្នកនាំសារទៅរាយការណ៍សេចក្តីទាំងនេះថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ៖ យប់នេះសូមកុំឈប់នៅវាលទំនាបអារ៉ាបាឡើយ គឺត្រូវឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង គឺដើម្បីកុំឲ្យព្រះរាជា និងអ្នកនៅជាមួយត្រូវវិនាស»។

¹⁷លោកយ៉ូណាថាន់ និងលោកអហ៊ីម៉ាស់នៅចាំត្រង់ អេន រូកែន។ ស្ត្រីអ្នកនាំសារបានមកជួបលោក ហើយជម្រាបលោកទាំងពីរនូវកិច្ចការដែលលោកត្រូវដឹង គឺពួកគេមិនត្រូវចូលទៅស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងនោះទេ។ បន្ទាប់ពី បានទទួលដំណឹង ពួកគេបាននាំយកទៅទូលព្រះបាទដាវីឌ។¹⁸ប៉ុន្តែ មានយុវជនម្នាក់បានឃើញពួកគេ ហើយបានទូលទៅសម្តេចអាប់សាឡុម។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូណាថាន់ និងលោកអហ៊ីម៉ាស់បានចាកចេញពីទីនោះយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយទៅផ្ទះរបស់មនុស្សម្នាក់នៅភូមិបាហ៊ូរីម ដែលផ្ទះរបស់នោះមានអណ្តូងទឹកនៅក្នុងបរិវេនផ្ទះ ដែលពួកគេអាចចូលពួនបាន។

¹⁹ស្រ្តីម្ចាស់ផ្ទះបានយកគម្របអណ្តូង មកគ្របពីលើមាត់អណ្តូង ហើយចាក់គ្រាប់ស្រូវរាយពីលើ ដូច្នេះ មិនមានអ្នកដឹងទេថា លោកយ៉ូណាថាន់ និងលោកអហ៊ីម៉ាស់នៅក្នុងអណ្តូងនោះទេ។²⁰ទាហានរបស់សម្តេចអាប់សាឡុមបានមកដល់ផ្ទះរបស់ស្ត្រីនោះ ហើយសួរនាងថា៖ «តើលោកយ៉ូណាថាន់ និងលោកអហ៊ីម៉ាស់នៅឯណា?»។ នាងឆ្លើយថា៖ «ពួកគេបានឆ្លងទន្លេទៅហើយ»។ បន្ទាប់ពីពួកគេបានស្វែងរកមើលគ្រប់ទីកន្លែងហើយ តែរកមិនឃើញអ្នកទាំងពីរ ពួកទាហានក៏ត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។

²¹បន្ទាប់ពី ពួកទាហានចាកចេញទៅ នោះលោកយ៉ូណាថាន់ និងលោកអហ៊ីម៉ាស់បានឡើងពីអណ្តូងមក។ ពួកគេបាននាំយកដំណឹងទៅរាយការណ៍ថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ ពួកគេទូលថា៖ «សូមព្រះរាជាក្រោកឡើង ហើយឆ្លងទន្លេជាប្រញាប់ ព្រោះមានគេថ្វាយយោបល់សម្តេចអាប់សាឡុម ឲ្យដេញតាមទ្រង់ហើយ»។²²ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌ និងបណ្តាជនដែលនៅជាមួយទ្រង់ទាំងអស់ បានក្រោកឡើងឆ្លងទន្លេយ័រដាន។ លុះព្រលឹមស្រាងៗពួកគេបានឆ្លងទន្លេយ័រដានទាំងអស់គ្នា មិនមាននៅសេសសល់នរណាម្នាក់ឡើយ។

²³នៅពេលដែលលោកអហ៊ីថូផែលឃើញថាគេមិនអនុវត្តតាមយោបល់របស់លោកដូច្នេះ លោកបានចងកែបលា ហើយចាកចេញទៅ។ លោកបានត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតរបស់លោកវិញ គាត់បានធ្វើការផ្តែផ្តាំ ហើយបានចងករសម្លាប់ខ្លួនឯង។ គាត់ស្លាប់ដោយរបៀបនេះ ហើយគេបញ្ចុះសព្វរបស់លោកក្នុងផ្នូរឪពុករបស់លោក។

²⁴ព្រះបាទដាវីឌបានមកដល់ម៉ាហាណែម នៅពេលដែលសម្តេចអាប់សាឡុម និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយសម្តេចកំពុងឆ្លងទន្លេរយ័រដាន់²⁵ស្តេចអាប់សាឡុម បានតែងតាំងលោកអាម៉ាសាឲ្យធ្វើជាមេបញ្ជាការកងទ័ពជំនួសលោកយ៉ូអាប់។ លោកអាម៉សា ជាកូនរបស់លោកយេថើរ ជាជនជាតិអ៊ីស្មាអែល ដែលបានយកនាងអប៊ីហ្គែល ដែលជាកូនស្រីរបស់លោកណាហាស និងជាប្អូនស្រីរបស់អ្នកស្រីសេរូយ៉ា ដែលជាម្តាយរបស់លោកយ៉ូអាប់។²⁶ពួកអ៊ីស្រាអែល និងស្តេចអាប់សាឡុមបានបោះជំរំទ័ពនៅស្រុកកាឡាដ។

²⁷កាលព្រះបាទដាវីឌបានមកដល់ក្រុងម៉ាហាណែម ស្តេចបានជួបនឹងលោកស៊ូបី ជាកូនប្រុសរបស់លោកណាហាស នៅក្រុងរ៉ាបា ជារាជធានីរបស់ជនជាតិអាំម៉ូន និងលោកម៉ាកៀរ ជាកូនប្រុសរបស់លោកអាំមាល នៅឡូដេបា និងលោកបាស៊ីឡៃ អ្នកភូមិរ៉ូគីលីម ស្រុកកាឡាដ²⁸បាននាំយកមុង ភួយ ក្នើយ ហើយនិងចាន ឆ្នាំង ស្រូវសាលី ម៉្សៅស្រូវសាលី លាជ សណ្តែក²⁹ទឹកឃ្មុំ ប័រ ចៀម និង ប្រូម៉ាស ដែលព្រះបាទដាវីឌ និងពួកដែលនៅជាមួយទ្រង់អាចបរិភោគបាន។ ដោយពួកគេបាននិយាយថា៖ «ពួកបណ្តាលជនប្រាកដជាឃ្លាន អស់កម្លាំង និងខ្សោយហើយ នៅវាលរហោស្ថាន»។

18

¹ព្រះបាទដាវីឌបានរាប់ចំនួនពលទាហានដែលនៅជាមួយទ្រង់ និងតែងតាំងមេបញ្ជាការកងពលធំ និងមេបញ្ជាការកងពលតូច គ្រប់គ្រងលើពួកគេ។²បន្ទាប់មក ស្តេចចែកពលទាហានជាបីកង មួយភាគបីនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកយ៉ូអាប់ កងទីពីរនៅក្រោកការបញ្ជារបស់លោកអប៊ីសាយ កូនប្រុសរបស់លោកស្រីសេរ៉ូយ៉ា ប្អូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូអាប់ និងមួយភាគបីផ្សេងទៀតស្ថិតក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកអ៊ីតាយ ជាជនជាតិកាថ។ ព្រះរាជាមានព្រះរាជឱង្ការទៅកាន់ពលទាហានថា៖ «យើងនឹងចេញទៅច្បាំងជាមួយអ្នករាល់គ្នាដែរ»។

³ប៉ុន្តែ ពួកទាហានទូលទ្រង់ថា៖ «ទ្រង់មិនត្រូវចេញទៅសមរភូមិទេ ព្រោះប្រសិនបើ យើងរាល់គ្នាចាញ់សង្រ្គាម នោះពួកគេនឹងមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងយើងរាល់គ្នានោះទេ ឬក៏ប្រសិនបើ ពួកយើងពាក់កណ្តាលស្លាប់ក្តីក៏គ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ដែរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះករុណាមានតម្លៃស្មើនឹងពួកយើងមួយម៉ឺននាក់! ហេតុនេះគួរតែព្រះករុណាគង់នៅក្នុងទីក្រុងចាំជួយយើងរាល់គ្នាវិញ»។⁴នោះព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅពួកគេថា៖ «យើងនឹងធ្វើតាមការស្នើសុំរបស់អ្នករាល់គ្នា»។ នោះស្តេចគង់ប្រថាប់នៅត្រង់មាត់ទ្វារក្រុង ខណៈពេលដែលពួកទាហានចេញទៅ តាមក្រុម តាមកងរបស់ខ្លួន។

⁵ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកយ៉ូអាប់ លោកអប៊ីសាយ និងលោកអ៊ីតាយថា៖ «បើអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់យើង សូមកុំធ្វើបាបសម្តេចអាប់សាឡុម ជាបុត្ររបស់យើងឡើយ»។ ពលទាហានទាំងអស់បានឮរាជឱង្ការ ដែលព្រះបាទដាវីឌផ្តែផ្តាំមេទ័ពទាំងអស់ ស្តីអំពីសម្តេចអាប់សាឡុម។

⁶ដូច្នេះ ពួកទាហានបានចេញទៅច្បាំងនឹងកងទ័ពអ៊ីស្រាអែល ហើយសង្រ្គាមបានផ្ទុះឡើងនៅក្នុងព្រៃអេប្រាអ៊ីម។⁷ទាហានអ៊ីស្រាអែលបានចាញ់ទាហានរបស់ព្រះបាទដាវីឌ នៅថ្ងៃនោះពួកគេត្រូវបរាជ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ គឺមានទាហានចំនួនពីរម៉ឺននាក់បានស្លាប់។⁸ការប្រយុទ្ធបានរាលដាលពេញស្រុកទាំងមូល ហើយមនុស្សដែលស្លាប់ក្នុងព្រៃមានចំនួនច្រើនជាងមនុស្សដែលស្លាប់ដោយមុខដាវ។

⁹សម្តេចអាប់សាឡុមបានជួបជាមួយទាហានរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។ ពេលនោះសម្តេចអាប់សាឡុមកំពុងតែជិះលារបស់ទ្រង់ ហើយលានោះបានចូលទៅក្រោមឈើដ៏ធំ ដែលមានមែកសាខា ស្រាប់តែព្រះសិរសារបស់ទ្រង់បានជាប់នឹងប្រគាបមែកឈើ។ សត្វលានៅតែដើរទៅមុខដោយទុកឲ្យស្តេចអាប់សាឡុមនៅព្យួរនឹងមែកឈើ ជើងផុតពីដី។¹⁰ទាហានម្នាក់បានឃើញការនេះ ហើយប្រាប់លោកយ៉ូអាប់ថា៖ «មើល៍! ខ្ញុំបានឃើញស្តេចអាប់សាឡុម ព្យួរជាប់នឹងមែនឈើ!»។¹¹លោកយ៉ូអាប់មានប្រសាសន៍ទៅបុរសនោះថា៖ «មើល៍! អ្នកបានឃើញគាត់! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនសម្លាប់គាត់នៅនឹងកន្លែងនោះទៅ» នោះខ្ញុំនឹងឲ្យប្រាក់ឯងដប់ស៊ីគែល និងខ្សែក្រវាត់មួយជារង្វាន់»។

¹²បុរសនោះតបទៅលោកវិញថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំបានទទួលរហូតដល់មួយពាន់ស៊ីគែលក្តី ក៏ខ្ញុំមិនលើកដៃរបស់ខ្ញុំទាស់នឹងបុត្ររបស់ស្តេចដែរ ព្រោះយើងទាំងអស់គ្នាបានឮព្រះឱង្ការស្តេច បញ្ជាមកលោកអប៊ីសាយ និងលោកអ៊ីតាយថា៖ «សូមប្រណីដល់អាប់សាឡុមផង!។¹³ប្រសិនបើ ខ្ញុំធ្វើគត់បុត្រាស្តេច (មិនមានអ្វីមួយដែលអាចលាក់លៀមនឹងស្តេចបានឡើយ) លោកក៏មិនការពារខ្ញុំដែរ។

¹⁴លោកយ៉ូអាប់មានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនចាំឯងទេ»។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់ចាប់ជន្លួញបី ហើយចាក់ទំលុះបេះដូងស្តេចអាប់សាឡុម ពេលដែលស្តេចនៅរស់ហើយជាប់នឹងមែកឈើនោះទៅ។¹⁵បន្ទាប់មក ពលទាហាបដប់នាក់ ដែលកាន់អាវុធរបស់លោកយ៉ូអាប់បានចោមរោមសម្តេចអាប់សាឡុម ហើយវាយទ្រង់ រហូតសុគត។

¹⁶លោកយ៉ូអាប់បានហៅពួកទាហានឲ្យត្រឡប់ពីការដេញតាមទ័ពអ៊ីស្រាអែលវិញ ដោយឲ្យគេផ្លុំត្រែឡើង។¹⁷ពួកទាហានបានដាក់សពសម្តេចអាប់សាឡុមចុះ ហើយបោះចោលក្នុងរណ្តៅដ៏ធំមួយនៅក្នុងព្រៃ ហើយបានយកថ្មយ៉ាងច្រើនមកគរពីលើផង ពេលនោះទាហានអ៊ីស្រាអែលបាក់ទ័ព ហើយរត់ទៅជំរំរបស់គេរៀងៗខ្លួន។

¹⁸នៅពេលមានព្រះជន្មរស់នៅឡើយ សម្តេចអាប់សាឡុមបានសាងបង្គោលថ្មធំមួយ នៅក្នុងជ្រលងភ្នំរបស់ស្តេច ដោយទ្រង់មានរាជឱង្ការថា៖ «យើងមិនមានកូនប្រុសបន្តវង្សត្រកូលទេ»។ ដូច្នេះ ទ្រង់បានដាក់ឈ្មោះរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់នៅលើបង្គោលថ្មនោះ ហេតុនេះហើយបានជាគេហៅបង្គោលនោះថា៖ «ស្តូបអាប់សាឡុម» រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

¹⁹នៅពេលនោះ លោកអហ៊ីម៉ាស់ កូនរបស់បូជាចារ្យសាដុកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូលយើងនាំយកដំណឹងល្អនេះ ទៅទូលស្តេចឥឡូវនេះ ថាព្រះអម្ចាស់បានរកយុត្តិធ៌មឲ្យព្រះករុណា ដោយរំដោះទ្រង់ពីដៃរបស់សត្រូវ»។²⁰លោកយ៉ូអាប់តបទៅគាត់ថា៖ «ទេ! លោកមិនត្រូវនាំដំណឹងនៅថ្ងៃនេះនោះទេ មិនត្រូវទូលស្តេចនៅថ្ងៃនេះទេ។ ថ្ងៃនេះ លោកមិនមែននាំដំណឹងល្អនោះទេ ព្រោះបុត្រារបស់ស្តេចសុគត»។

²¹លោកយ៉ូអាប់បង្គាប់ទៅជនជាតិអេត្យូពីម្នាក់ថា៖ «ចូរទៅទូលព្រះបាទដាវីឌនូវហេតុការណ៍ដែលលោកបានឃើញ»។ ជនជាតិអេត្យូពីនោះក្រាបថ្វាយបង្គំលោកយ៉ូអាប់ ហើយចាកចេញទៅ។²²ពេលនោះ លោកអហ៊ីម៉ាស់ កូនរបស់បូជាចារ្យសាដុក សូមលោកយ៉ូអាប់ម្តងទៀតថា៖ «មិនថាមានអ្វីកើតឡើងទេ! សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំរត់ទៅតាមសាសន៍អេត្យូពីនេះផងចុះ»។ លោកយ៉ូអាប់តបថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងចង់ទៅដូច្នេះកូនប្រុស? ដំណឹងនេះមិនផ្តល់រង្វាន់អ្វីដល់អ្នកនោះទេ!»²³«ទោះមានអ្វីកើតឡើងក៏ដោយខ្ញុំនឹងរត់ទៅ!» អហ៊ីម៉ាស់តប។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់ក៏ឆ្លើយថា៖ «រត់ទៅចុះ!» នោះ លោកអហ៊ីម៉ាស់ក៏រត់តាមពីក្រោយបុរសជនជាតិអេត្យូពីនោះទៅ។

²⁴ពេលនោះព្រះបាទដាវីឌកំពុងគង់នៅត្រង់ចន្លោះទ្វារខាងក្រៅ និងទ្វារខាងក្នុងកំពែងក្រុង។ អ្នកល្បាតបានឡើងទៅខាងលើកំពែងក្រុង ហើយសម្លឹងទៅខាងក្រៅ។ អ្នកល្បាតនោះបានឃើញមានបុរសម្នាក់រត់តម្រង់មក។²⁵គេបានស្រែកទូលទៅស្តេច។ នោះ ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា៖ «ប្រសិនបើ គេមកតែម្នាក់ឯង នោះគឺគេមកដើម្បីនាំដំណឹងមកឲ្យយើង»។ អ្នករត់នោះចូលមកកាន់តែជិតទីក្រុង។

²⁶បន្ទាប់មក អ្នកល្បាតនោះឃើញថាមានម្នាក់ទៀតកំពុងរត់ពីក្រោយមកដែរ រួចគាត់ក៏ស្រែកប្រាប់ទៅអ្នកយាមទ្វារថា៖ «មើល៍! មានមនុស្សម្នាក់ទៀតកំពុងរត់ពីក្រោយមក»។ នោះ ព្រះបាទដាវីឌមានបន្ទូលថា៖ «គេក៏នាំដំណឹងមកឲ្យយើងដែរ!»²⁷អ្នកល្បាតស្រែកថា៖ «អ្នកដែលរត់ខាងក្រោយនោះ មើលទៅដូចជាលោកអហ៊ីម៉ាស់ កូនបូជាចារ្យសាដុក»។ ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា៖ «គាត់ជាមនុស្សល្អហើយក៏នាំដំណឹងល្អមកដែរ»។

²⁸លោកអហ៊ីម៉ាស់ស្រែកឡើង និងទូលស្តេចថា៖ «គ្រប់យ៉ាងគឺប្រសើរណាស់!»។ គាត់ឲ្យមុខចុះ និងក្រាបដល់ដីនៅចំពោះមុខព្រះរាជា ហើយទូលថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះករុណា ប្រទានពរព្រះករុណ! ព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេាញមនុស្សដែលបានលើកដៃទាស់នឹងព្រះរាជា ជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំម្ចាស់»។²⁹ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការថា៖ «តើវាបានកើតឡើងចំពោះសម្តេចអាប់សាឡុម បុត្ររបស់យើងឬ?» លោកអហ៊ីម៉ាស់ទូលថា៖ «ពេលដែលលោកយ៉ូអាប់ចាត់ទូលបង្គំនិងអ្នកបម្រើម្នាក់ទៀត មកគាល់ទ្រង់នោះ មានការជ្រួលច្របល់យ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំមិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងនោះទេ»។³⁰នោះព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរទៅឈរនៅមួយចំហៀងទៅ!» លោកអហ៊ីម៉ាស់ក៏ថយខ្លួនចេញ ហើយនៅឈររង់ចាំ។

³¹ភ្លាមនោះអ្នកបម្រើជនជាតិអេត្យូពីបានមកដល់ ហើយទូលស្តេចថា៖ «បពិត្រព្រះករុណា! ទូលបង្គំនាំដំណឹងល្អមកទូលថ្វាយព្រះករុណា ថ្ងៃនេះព្រះអម្ចាស់បានរកយុត្តិធ៌មថ្វាយព្រះករុណាពីមនុស្សដែលបះបោរនឹងព្រះរាជាហើយ»។³²នោះព្រះរាជាមានរាជឱង្ការមកអ្នកបម្រើសាសន៍អេត្យូពីនោះថា៖ «ចុះអាប់សាឡុមសុខសប្បាយឬយ៉ាងណា?» ជនជាតិអេត្យូពីនោះទូលថា៖ «បពិត្រព្រះករុណា! សូមឲ្យពួកខ្មាំងសត្រូវ ដែលបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះករុណា វិនាសដូចជាបុរសនោះចុះ!»³³ពេលនោះព្រះបាទដាវីឌក្តុកក្តួលព្រះហឫទ័យយ៉ាងខ្លាំង ទ្រង់បានយាងឡើងទៅលើបន្ទប់នៅខាងលើក្លោងទ្វារក្រុង ហើយទ្រង់ព្រះកន្សែង។ ស្តេចយាងឡើងទៅទាំងរៀបរាប់ថា៖ «អាប់សាឡុមបុត្របិតា! ឱបុត្របិតា! អាប់សាឡុមបុត្របិតាអើយ! គួរតែឲ្យបិតាស្លាប់ជំនួសបុត្រវិញ អាប់សាឡុម បុត្របិតា ឱបុត្របិតាអើយ!»។

19

¹មានគេប្រាប់លោកយ៉ូអាប់ថា៖ «មើល៍! ព្រះរាជាព្រះកន្សែង ហើយស្រណោះស្រណោកសម្តេចអាប់សូឡុម»។²ដូច្នេះ នោះជ័យជម្នះនៅថ្ងៃនេះបានប្រែទៅជាទុក្ខព្រួយសម្រាប់ស្តេច ដ្បិត កងទ័ពទាំងមូលបានឮថា «ព្រះរាជាសោកស្រណោះសម្តេចអាប់សាឡុមបុត្ររបស់ព្រះអង្គ»។

³នៅថ្ងៃនោះ ពួកទាហានវិលត្រឡប់ចូលក្រុងវិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ គឺដូចជាកងទ័ពដែលបាត់ទ័ពរត់ពីសមរភូមិដោយក្តីអាម៉ាស់។⁴ចំណែកឯ ព្រះរាជាគ្របព្រះភក្រ្តជិត ហើយបន្លឺព្រះសូរសៀងឮៗថា៖ «អាប់សាឡុមបុត្របិតា! អាប់សាឡុម បុត្រសម្លាញ់បិតា! បុត្របិតា!»។

⁵ពេលនោះ លោកយ៉ូអាប់បានចូលទៅព្រះដំណាក់របស់ស្តេច ហើយទូលស្តេចថា៖ «ពួកទាហានបានសង្រ្គោះជីវិតព្រះករុណា ជីវិតបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះករុណាទាំងពួកស្រីស្នំ និងរាជបម្រើរបស់ព្រះករុណាផង ប៉ុន្តែ ព្រះករុណាបានធ្វើឲ្យពួកគេមានក្តីអាម៉ាសនៅថ្ងៃនេះ⁶ដ្បិត ព្រះករុណាស្រឡាញ់អ្នកដែលស្អប់ព្រះករុណា ហើយទ្រង់បែរជាស្អប់អ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់ទៅវិញ។ ថ្ងៃនេះ ព្រះករុណាបានបង្ហាញឲ្យយើងឃើញថា មេទ័ពនិង កងទ័ពទាំងអស់មិនមានតម្លៃអ្វីសោះសម្រាប់ទ្រង់។ ទូលបង្គំក៏ជឿថា ប្រសិនបើ ថ្ងៃនេះសម្តេចអាប់សាឡុមនៅរស់ ហើយទូលបង្គំរាល់គ្នាស្លាប់វិញនោះ ព្រះករុណាច្បាស់ជាយល់ថានោះជារឿងធម្មតា។

⁷ឥឡូវនេះ សូមព្រះករុណាក្រោកឡើង ហើយចេញទៅមានរាជឱង្ការលើកទឹកចិត្តពួកពលទាហានផង ទូលបង្គំសូមស្បថក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់ថា ប្រសិនបើ ទ្រង់មិនធ្វើដូច្នេះទេ នៅយប់នេះនឹងមិនមានអ្នកណាម្នាក់នៅបម្រើព្រះករុណាឡើយ។ ព្រះករុណានឹងវេទនាលើសទុក្ខវេទនានានា ដែលព្រះករុណាធ្លាប់ជួបតាំងពីក្មេងរហូតដល់ឥឡូវនេះ។⁸ដូច្នេះ សូមព្រះករុណាក្រោកឡើងចេញទៅមាត់ទ្វារក្រុង ហើយមនុស្សទាំងអស់នឹងប្រកាសថា៖ «មើល៍! ព្រះរាជាគង់នៅមាត់ទ្វារវាំង» ហើយពលទាហានទាំងអស់នឹងមកចំពោះព្រះរាជា។ ដូច្នេះ ទាហានអ៊ីស្រាអែលបានបាក់ទ័ពរត់ទៅជំរំរបស់គេរៀងៗខ្លួន។

⁹មនុស្សទាំងអស់នៃកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលនីមួយៗបានគិតគ្នាថា៖ «ព្រះបាទដាវីឌធ្លាប់បានសង្គ្រោះយើងរាល់គ្នាចេញពីដៃខ្មាំងសត្រូវរបស់យើង ហើយទ្រង់បានសង្គ្រោះយើងពីកណ្តាប់ដៃនៃពួកជនជាតិភីលីស្ទីន ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ទ្រង់បែរជាភៀសខ្លួនចេញពីស្រុកដោយសារតែសម្តេចអាប់សាឡុម។¹⁰ព្រះបាទអាប់សាឡុម ដែលយើងបានតែងតាំងជាស្តេចគ្រងរាជ្យលើយើង ទ្រង់បានសុគតនៅក្នុងសមរភូមិហើយ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនយាងព្រះរាជាត្រឡប់មកវិញ?»។

¹¹ព្រះបាទដាវីឌបានចាត់គេឲ្យទៅជម្រាបលោកបូជាចារ្យសាដុក និងបូជាចារ្យអបៀថើរថា៖ «ចូរសាកសួរពួកចាស់ទុំរបស់ជនជាតិយូដាថា ហេតុអ្វីបានជាអស់លោកនៅដំអក់ មិនយាងស្តេចចូលក្នុងព្រះដំណាក់វិញដូច្នេះ? ព្រះរាជាបានជ្រាបពីគោលបំណងរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ក្នុងការយាងស្តេចត្រឡប់ទៅព្រះដំណាក់វិញនោះ។¹²អស់លោកជាបងប្អូន និងជាសាច់ញាតិរបស់យើង។ ហេតុអ្វីបានជានៅរង់ចាំធ្វើជានាក់ចុងក្រោយគេ ក្នុងការយាងស្តេចចូលព្រះដំណាក់ដូច្នេះ?»

¹³បន្ទាប់មក ពួកគេប្រាប់លោកអាម៉ាសាថា តើលោកមិនមែនជាសាច់ញាតិរបស់យើងទេ? ប្រសិនបើ យើងមិនតែងតាំងលោកជាមេទ័ពរបស់យើងជំនួសលោកយ៉ូអាប់ទេនោះ! សូមព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ ដាក់ទោសយើងទៅចុះ»។¹⁴ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌ បានធ្វើឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលទន់ចិត្តមកឯទ្រង់ដូចមនុស្សតែម្នាក់។ ពួកគេបានចាត់មនុស្សមកគាល់ស្តេចថា៖ «បពិតព្រះករុណា! សូមយាងត្រឡប់មកព្រះដំណាក់វិញ ជាមួយនឹងរាជ្យបម្រើរបស់ទ្រង់»។¹⁵ពេលដែលព្រះបាទដាវីឌបានមកដល់ទន្លេយ័រដាន់ ពួកជនជាតិយូដាបានមកដល់គីលកាល់ ដើម្បីទទួលស្តេច និងជួយចម្លងស្តេចឆ្លងទន្លេយ័រដាន់។

¹⁶លោកស៊ីម៉ាយ កូនប្រុសរបស់លោកកេរ៉ា ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន ដែលមកពីភូមិបាហ៊ូរីម ក៏បានប្រញាប់ប្រញាល់ចុះមកជាមួយប្រជាជនយូដា ដើម្បីគាល់ព្រះបាទដាវីឌដែរ។¹⁷មានមនុស្សមួយពាន់នាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនដែលមកជាមួយលោកស៊ីម៉ាយ និងលោកស៊ីបា ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទសូល រួមទាំងកូនប្រុសទាំងដប់ប្រាំនាក់ និងអ្នកបម្រើទាំងម្ភៃនាក់របស់លោក។ ពួកគេបានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ មកគាល់ស្តេច។¹⁸ពួកគេជួយចម្លងព្រះរាជ្យវង្សឆ្លងទន្លេ ហើយនឹងធ្វើអ្វីដែលពួកគេគួរនឹងធ្វើ។ ពេលដែលស្តេចឆ្លងដល់ត្រើយម្ខាងហើយ លោកស៊ីម៉ាយ កូនប្រុសលោកកេរ៉ា ឲ្យក្រាបថ្វាយបង្គំស្តេច។

¹⁹លោកស៊ីម៉ាយទូលព្រះរាជាថា៖ «បពិតព្រះករុណា ជាម្ចាស់របស់ទូលបង្គំ សូមកំុប្រកាន់ទោសទូលបង្គំ ឬសូមបំភ្លេចកំហុសដែលទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្ត នៅថ្ងៃដែលព្រះករុណាបានយាងចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹមផង។ សូមកុំចងកគំនំុនឹងទូលបង្គំអី។²⁰ទូលបង្គំបានដឹងថាទូលបង្គំពិតជាបានធ្វើអំពើបាបមែន។ ដូច្នេះហើយបានជាថ្ងៃនេះក្នុងអំបូររបស់លោកយូសែប ទូលបង្គំបានចុះមកមុន ដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះករុណាជាម្ចាស់នៃទូលបង្គំ»។

²¹ប៉ុន្តែ លោកអប៊ីសាយ កូនប្រុសលោកស្រីសេរូយ៉ាទូលស្តេចថា៖ «តើស៊ីម៉ាយគួរតែស្លាប់ឬទេ ព្រោះគេបានដាក់បណ្តាសាអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានចាក់ប្រេងអភិសេក?»²²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជ្យឱង្ការថា៖ «តើយើងគួរធ្វើយ៉ាងដូចម្តេចជាមួយអ្នក កូនអ្នកស្រីសេរូយ៉ាអើយ ដែលអ្នកប្រឆាំងនឹងយើងដូច្នេះ? តើគួរមានជនជាតិអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់ត្រូវស្លាប់ក្នុងថ្ងៃនេះឬ? តើខ្ញុំមិនដឹងឬថា ខ្ញុំពិតជាស្តេចលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលវិញហើយ?»²³ស្តេចមានរាជ្យឱង្ការទៅលោកសាម៉ាយថា៖ «អ្នកនឹងមិនស្លាប់ទេ!» ស្តេចបានស្បថនឹងលោកដូច្នេះ។

²⁴ពេលនៅលោកមេភីបូសែត ចៅព្រះបាទសូលបានចុះមកគាល់ព្រះបាទដាវីឌដែរ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលស្តេចចាកចេញពីក្រុងទៅ ហើយត្រឡប់មកវិញដោយសុខសាន្ត លោកមិនបានលាងជើងរបស់លោក ក៏មិនបានកោរពុកមាត់ ឬក៏បោកសម្លៀកបំពាក់របស់លោកដែរ។²⁵នៅពេលដែលលោកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹមមកជួបនឹងព្រះបាទដាវីឌ ទ្រង់មានរាជ្យឳង្ការទៅគាត់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនចាកចេញទៅជាមួយយើង?»

²⁶គាត់ទូលស្តេចថា៖ «បពិតព្រះករុណាជាអម្ចាស់! អ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំបានបញ្ឆោតទូលបង្គំ ដោយទូលបង្គំនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងចងកែបលា ដូច្នេះខ្ញុំនឹងជិះវាទៅជាមួយស្តេច ព្រោះទូលបង្គំជាមនុស្សខ្វិន។²⁷ស៊ីបា អ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំបានមួលបង្កាច់ទូលបង្គំ ថ្វាយព្រះករុណាជាម្ចាស់។ ព្រះករុណាជាអម្ចាស់ប្រៀបបាននឹងទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់។ ដូច្នេះសូមព្រះករុណាសម្រេចតាមការដែលទ្រង់បានទតឃើញទៅចុះ។²⁸ទោះបីព្រះករុណាយល់ឃើញថាញាតិសន្តានរបស់ព្រះបាទសូល ជីតារបស់ទូលបង្គំដូចជាមនុស្សស្លាប់ទៅហើយនោះ ក៏ព្រះករុណាបានប្រោសប្រទានអោយទូលបង្គំចូលរួម ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបរិភោគជាមួយព្រះករុណា តើទូលបង្គំមានសិទ្ធិអ្វី នឹងទូលអង្វរសូមអ្វីពីព្រះករុណាទៀតនោះ»។

²⁹ព្រះរាជាមានរាជ្យឳង្ការថា៖ «មិនចាំបាច់បរិយាយអ្វីផ្សេងទៀតទេ! យើងបានសម្រេចអោយអ្នកនិងស៊ីបាបែងចែកដីស្រែចំការរបស់ស្តេចសូល»។³⁰លោកមេភីបូសែតទូលស្តេចថា៖ «បពិតព្រះករុណា! សូមអោយគាត់យកទាំងអស់ទៅចុះ! ព្រះករុណាជាអម្ចាស់វិលត្រឡប់មកវិញ ដោយសុខសាន្តដូច្នេះ ទូលបង្គំស្កប់ចិត្តហើយ!»

³¹លោកបាស៊ីឡៃ អ្នកស្រុកកាឡាតបានចុះពីរ៉ូកេលីម ឆ្លងទន្លេយ័រដាន់មកគាល់ស្តេច ហើយគាត់បានជួយស្តេចឆ្លងទន្លេយ័រដាន់។³²កាលនោះលោកបាស៊ីឡៃ មានវ័យចាស់ហើយ គឺលោកមានអាយុប៉ែតសិបឆ្នាំហើយ។ លោកបានផ្គត់ផ្គង់អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះរាជាត្រូវការ កាលដែលស្តេចគង់នៅម៉ាហានាម ដ្បិតលោកជាអ្នកមានស្តុកស្តម្ភ។³³ព្រះបាទដាវីឌមានព្រះរាជឳង្ការទៅកាន់គាត់ថា៖ «សូមលោកមកក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយយើង ហើយស្នាក់នៅចុះ យើងនឹងផ្គត់ផ្គង់លោកគ្រប់យ៉ាង»។

³⁴លោកបាស៊ីឡៃទូលស្តេចវិញថា៖ «ទូលបង្គំមានអាយុប៉ុណ្ណោះហើយ តើអាចរស់បានប៉ុន្មានថ្ងៃ ដែលគួរនឹងអោយទូលបង្គំឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយនឹងទ្រង់នោះ?³⁵ទូលបង្គំមានអាយុប៉ែតសិបឆ្នាំហើយ។ តើទូលបង្គំអាចដឹងអ្វីស្អាត អ្វីអាក្រក់ឬ? តើទូលបង្គំអាចទទួលរស់ជាតិពីអាហារដែលទទួលទាន ឬពីអ្វីដែលផឹកនោះឬ? តើទូលបង្គំអាចស្តាប់ឮសូរសម្លេងដ៏ពិរោះរបស់ពួកអ្នកចម្រៀងប្រុសស្រីនោះឬ? តើហេតុអ្វីបានជាទូលបង្គំត្រូវរំខានព្រះរាជាជាអម្ចាស់ដូច្នេះ?³⁶ទូលបង្គំមកគ្រាន់តែចង់ជូនដំណើរព្រះរាជាតែប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុអ្វីបានជាព្រះរាជាតបស្នងនូវរង្វាន់ដូច្នេះមកទូលបង្គំ?

³⁷សូមព្រះករុណាអនុញ្ញាតអោយទូលបង្គំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញផងចុះ ដូច្នេះទូលបង្គំអាចស្លាប់នៅក្នុងក្រុងរបស់ទូលបង្គំ ក្នុងផ្នូរឪពុកម្តាយរបស់ទូលបង្គំ។ ប៉ុន្តែព្រះករុណាអើយ គីមហាំ នៅទីនេះ សូមព្រះករុណាអនុញ្ញាតអោយគេឆ្លងទៅជាមួយព្រះអង្គ ហើយប្រព្រឹត្តចំពោះគេតាមតែការសព្វព្រះទ័យរបស់ទ្រង់ចុះ»។

³⁸ព្រះបាទដាវីឌតបទៅលោកស៊ីបាឡៃថា៖ «លោកគីមហាំនឹងទៅជាមួយយើង ហើយយើងនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះគេនូវការល្អដូចជាចំពោះអ្នកដែរ និងអ្វីដែលអ្នកសូមពីយើង គឺយើងនឹងធ្វើសម្រាប់អ្នក»។³⁹បន្ទាប់ពី មនុស្សទាំងអស់បានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ហើយ ស្តេចក៏ឆ្លងទៅដែរ ព្រះបាទដាវីឌបានថើបលាលោកស៊ីបាឡៃ ព្រមទាំងជូនពរលោក។ រួចមកលោកក៏ប្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់លោកវិញ។

⁴⁰ព្រះបាទដាវីឌបានឆ្លងមកដល់គីលកាល់ ដោយមានលោកគីមហាំឆ្លងមកជាមួយផង។ មានកងទ័ពយូដាទាំងអស់ និងកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលចំនួនពាក់កណ្តាលបានដង្ហែស្តេចមក។⁴¹ភ្លាមនោះពួកជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានចូលមកគាល់ព្រះបាទដាវីឌ ហើយទូលសួរទ្រង់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាបងប្អូនរបស់ទូលបង្គំ គឺពួកជនជាតិយូដា លួចយកព្រះករុណា ហើយនាំព្រះករុណានិងញាតិវង្ស ព្រមទាំងមនុស្សទាំងអស់របស់ព្រះករុណា ឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ដូច្នេះ?»

⁴²ប្រជាជនយូដាបានឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «គឺដោយសារតែព្រះរាជា មានទំនាក់ទំនងជាមួយយើងជិតជាង។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាខឹងនឹងរឿងនេះ? តើយើងបានហូបអ្វីដែលព្រះរាជាបានបង់ថ្លៃសម្រាប់យើងឬ? តើទ្រង់បានប្រទានរង្វាន់អ្វីដល់យើងឬ?»⁴³នោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលតបទៅពួកយូដាវិញថា៖ «យើងមានកុលសម្ព័ន្ធចំនួនដប់ដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះរាជា ដូច្នេះយើងមានសិទ្ធិច្រើនជាងចំពោះព្រះបាទដាវីឌ ជាជាងពួកអ្នក។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាស្អប់យើង? តើគំនិតដំបូងក្នុងការយាងព្រះរាជាត្រឡប់មកវិញ មិនមែនជាគំនិតរបស់យើងទេឬ?» ប៉ុន្តែ ពាក្យសំដីរបស់ជនជាតិយូដា មានភាពម៉ឺងម៉ាត់ជាងជនជាតិអ្វីស្រាអែល។

20

¹កាលនោះមានមនុស្សពាលម្នាក់មានឈ្មោះថា លោកសេបា ជាកូនរបស់ប៊ីគ្រី ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។ គាត់បានផ្លុំត្រែឡើង ហើយប្រកាសថា៖ «យើងមិនមានជាប់ជាសាច់ញាតិអ្វីនឹងព្រះបាទដាវីឌទេ ហើយក៏មិនជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងកូនលោកអ៊ីសាយនេះដែរ។ អ៊ីស្រាអែលទាំងអស់អើយ ចូរត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងខ្លួនវិញទៅ»។²ដូច្នេះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចាកចេញពីព្រះបាទដាវីឌ ហើយតាមលោកសេបា កូនរបស់លោកប៊ីគ្រី។ ប៉ុន្តែប្រជាជនយូដាបានតាមស្តេចរបស់ពួកគេកាន់តែគៀក តាមផ្លូវពីទន្លេយ័រដាន់ទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡិម។

³ពេលដែលព្រះបាទដាវីឌយាងមកដល់ព្រះដំណាក់របស់ទ្រង់វិញ ទ្រង់បានយកស្នំទាំងដប់នាក់ ដែលទ្រង់បានទុកឲ្យនៅចាំព្រះរាជដំណាក់នោះ ទៅបង្ខាំងទុកក្នុងផ្ទះមួយ។ ព្រះបាទដាវីឌបានប្រទាននូវអ្វីៗដែលពួកនាងត្រូវការ ប៉ុន្តែ ស្តេចមិនបានចូលទៅផ្ទុំជាមួយពួកនាងទៀតទេ។ ដូច្នេះពួកនាងត្រូវរស់នៅក្នុងភាពជាស្ត្រីមេម៉ាយ រហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់។

⁴ព្រះរាជាមានរាជ្យឱង្ការមកលោកអាម៉ាសាថា៖ «ត្រូវប្រកាសប្រមូលកងទ័ពយូដាទាំងអស់ក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ ឲ្យមកបង្ហាញខ្លួននៅទីនេះជាមួយនឹងលោក»។⁵ដូច្នេះ អាម៉ាសាបានចេញទៅប្រមូលកងទ័ពតាមបញ្ជារបស់ស្តេច ប៉ុន្តែ លោកមកមិនទាន់ពេលដែលស្តេចបានកំណត់ទុកជាមួយនឹងលោកនោះទេ។

⁶ពេលនោះព្រះបាទដាវីឌមានរាជ្យឱង្ការទៅលោកអប៊ីសាយថា៖ «សេបាកូនរបស់លោកប៊ីគ្រី នឹងនាំអន្តរាយមកយើង ខ្លាំងជាអាប់សាឡុមទៅទៀត។ ដូច្នេះ ចូរលោកនាំយកទាហានរបស់យើងផ្ទាល់ ហើយដេញតាមអ្នកទាំងនោះ មុនពេលពួកគេរកបានជម្រកតាមក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំ ហើយគេចបាត់ពីយើង»។⁷ដូច្នេះ ទាហានរបស់លោកយូអាប់ និងពួកកេរេធីម ពួកពេលេធីម និងពលទាហានខ្លាំងពូកែទាំងអស់។ ពួកគេបានចេញពីក្រុងយេរូសាឡិម ហើយដេញតាមលោកសេបាកូនរបស់លោកប៊ីគ្រី។

⁸ពេលដែលពួកគេទៅដល់ផ្ទាំងថ្មធំដែលនៅក្រុងគីបៀន លោកអាម៉ាសាក៏បានជួបនឹងពួកគេ។ ពេលនោះលោកយ៉ូអាប់បានពាក់អាវគ្រោះ ព្រមទាំងវ៉ាត់ខ្សែក្រវាត់ដែលមានដាវស៊កក្នុងស្រោមជាមួយផង។ នៅពេលលោកដើរទៅមុខ ដាវនោះក៏ជ្រុះ។

⁹លោកយ៉ូអាប់មានប្រសាសន៍ទៅលោកអាម៉ាសាថា៖ «តើសុខសប្បាយជាទេ លោកប្អូន?» ដោយក្តីស្រឡាញ់លោកយ៉ូអាប់បានចាប់ពុកមាត់របស់លោកអាម៉ាសា ដោយដៃស្តាំរបស់លោកដើម្បីថើប។¹⁰លោកអាម៉ាសា មិនបានចាប់អារម្មណ៍ នឹងដាវដែលនៅក្នុងដៃឆ្វេងរបស់លោកយ៉ូអាប់ទេ។ ពេលនោះលោកយ៉ូអាប់បានចាក់ចំពោះរបស់លោកអាម៉ាសា ហើយធ្លាយពោះវៀនធ្លាក់មកដល់ដី។ លោកស្លាប់ដោយមិនចាំបាច់លោកយ៉ូអាប់ចាក់លោកម្តងទៀតទេ។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់ និងលោកអប៊ីសាយ បងប្អូនរបស់គាត់បានដេញតាមសេបាកូនរបស់លោកប៊ីគ្រីទៅ។

¹¹ទាហានម្នាក់របស់លោកយ៉ូអាប់ ដែលឈរនៅជិតសពរបស់លោកអាម៉ាសា បាននិយាយថា៖ «អ្នកណាដែលនៅខាងលោកយ៉ូអាប់ និងខាងព្រះបាទដាវីឌ ចូរទៅតាមលោកចុះ»។¹²លោកអាម៉ាសាដេកក្នុងថ្លុកឈាមនៅកណ្តាលផ្លូវ។ ទាហាននោះឃើញថា ទាហានទាំងអស់នៅឈរស្ងៀម គាត់ក៏លើកសពលោកចេញពីផ្លូវដាក់ទៅក្នុងវាលស្រែ។ ទាហាននោះបានបោះអាវធំគ្របពីលើ ដ្បិត គាត់ឃើញថាទាហានដែលនៅជាមួយគាត់នោះ ពួកគេនៅឈរស្ងៀម។¹³បន្ទាប់ពីគេយកសពលោកអាម៉ាសាចេញពីផ្លូវ ទាហានទាំងអស់នាំគ្នាបន្តដំណើរតាមពីក្រោយលោកយ៉ូអាប់ ដេញតាមលោកសេបា ជាកូនរបស់លោកប៊ីគ្រី។

¹⁴លោកសេបា បានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់គ្រប់កុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ឆ្ពោះទៅកាន់អេប៊ិល នៃក្រុងបេតម៉ាការ ហើយជនជាតិប៊េរី ដែលលោកបានប្រមូលទាំងអស់ក៏ដេញតាមលោកសេបាដែរ។¹⁵ពួកគេបានឡោមព័ទ្ធលោកសេបា នៅ អេប៊ិល បេតម៉ាការ។ ពួកគេបានលើកដីឡើងខ្ពស់ ស្មើនឹងជញ្ជាំង ជុំវិញទីក្រុង។ ទាហានទាំងអស់ដែលមកជាមួយលោកយ៉ូអាប់ បានជីករំលើងជញ្ជាំងក្រុង។¹⁶ពេលនោះស្ត្រីដ៏ឈ្លាសវៃម្នាក់បានស្រែកពីក្នុងក្រុងមកថា៖ «លោកយ៉ូអាប់អើយ! សូមមេត្តាស្តាប់! សូមស្តាប់ខ្ញុំសិន! សូមចូលមកជិតខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងជម្រាបលោក»។

¹⁷ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់បានចូលមកក្បែរនាង ស្ត្រីនោះនិយាយថា៖ «តើលោក គឺលោកយ៉ូអាប់ឬ?» លោកតបថា៖ «គឺខ្ញុំនេះហើយ!» នាងក៏ប្រាប់លោកថា៖ «សូមស្តាប់ពាក្យ ស្រីបម្រើរបស់លោកសិន!» លោកឆ្លេីយថា៖ «និយាយមកចុះ!»¹⁸បន្ទាប់មក នាងប្រាប់ថា៖ «ពីដើមគេមានទម្លាប់ពោលថា៖ ត្រូវតែពីគ្រោះគ្នាជាមួយអ្នកក្រុងអេបិលសិន ហើយដំបូន្មាននោះនឹងនាំមកនូវជោគជ័យ។¹⁹ទីក្រុងរបស់យើងជាទីក្រុងដែលសុខសាន្ត និងស្មោះត្រង់បំផុតក្នុងអ៊ីស្រាអែល។ ឯលោក លោកព្យាយាមបំផ្លាញក្រុង ដែលជាម្តាយរបស់អ៊ីស្រាអែលទៅវិញ។ ហេតុអ្វីបានជាលោកចង់បំផ្លាញ ក្រុងដែលជាកេរមរតករបស់ព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះ?»

²⁰លោកយ៉ូអាប់ទៅនាងថា៖ «ទេ! ខ្ញុំគ្មានបំណងបំផ្លាញវា ឬកម្ទេចទីក្រុងនេះទាល់តែសោះ។²¹ប៉ុន្តែ មានបុរសម្នាក់ដែលមកពីតំបន់អេប្រាអ៊ីម ឈ្មោះថាសេបា ជាកូនរបស់ប៊ីគ្រី ដែលបានលោកដៃប្រឆាំងនឹងស្តេច ព្រះបាទដាវីឌ។ ចូលប្រគល់គេតែម្នាក់មកឲ្យយើងចុះ ហើយយើងនឹងចាកចេញពីទីក្រុង»។ បន្ទាប់មក ស្ត្រីតបទៅគាត់ថា៖ «ក្បាលរបស់គេ យើងនឹងបោះឲ្យលោក ពីលើកំពែងក្រុង»។²²ដូច្នេះ នាងបានទៅជួបនឹងប្រជាជនទាំងអស់ដោយប្រាជ្ញារបស់នាង។ ពួកគេបានកាត់ក្បាលរបស់សេបា កូនរបស់លោកប៊ីគ្រី ហើយបោះទៅឲ្យលោកយ៉ូអាប់។ លោកយ៉ូអាប់ បានឲ្យគេផ្លុំត្រែ ហើយពួកកងទ័ពរបស់លោកបានចាកចេញពីក្រុងទៅ ផ្ទះរបស់ពួកគេវិញ។ ឯលោកយ៉ូអាប់ក៏បានត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡិមវិញដែរ។

²³លោកយ៉ូអាប់ជាមេបញ្ជាការលើកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ហើយលោកបេណាំយ៉ា កូនរបស់លោកយេហូយ៉ាដា ជាមេបញ្ជាការលើកងកេរេធីម និង ពេលេធីម។²⁴លោកអដូរ៉ាម ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើកំណែន ហើយលោកយេហូសាផាត កូនរបស់លោកអហ៊ីលូដ ជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ស្តេច។²⁵លោកសេវ៉ា ជាលេខាធិការ លោកសាដុក និងលោកអបៀថើរ ជាបូជាចារ្យ។²⁶លោកអ៊ីរ៉ា ពីអំបូរយ៉ាអៀរ ជាបូជាចារ្យផ្ទាល់របស់ព្រះបាទដាវីឌ។

21

¹ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទដាវីឌ មានកើតទុរ្ភិក្សរយៈពេលបីឆ្នាំ ហើយទ្រង់បានទូលសួរព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទុរ្ភិក្សនេះគឺបណ្តាលមកពីស្តេចសូល និងគ្រួសារដែលរបស់ពួកគេ គឺដោយសារតែពួកគេបានកាប់សម្លាប់ជនជាតិគីបៀន»។

²អ្នកស្រុកគីបៀន មិនមែនជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទេ ពួកគេជាជនជាតិអាម៉ូរី។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានស្បថថាមិនសម្លាប់ពួកគេទេ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសូលបានព្យាយាមសម្លាប់ពួកគេក្នុងគ្រប់មធ្យោបាយ ដើម្បីបង្ហាញឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងជនជាតិយូដាឃើញថាទ្រង់ជាស្តេចដែលស្រឡាញ់ជាតិ។³ព្រះបាទដាវីឌបានហៅជនជាតិគីបៀនមក ហើយសួរពួកគេថា៖ «តើគួរឲ្យយើងធ្វើដូចម្តេចជាមួយអ្នករាល់គ្នា? តើយើងអាចលាងកំហុសដែលយើងបានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នករាល់គ្នាតាមវិធីណា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាជូនពរដល់រាស្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលប្រកាន់សេចក្តីល្អ និងសេចក្តីសន្យារបស់ទ្រង់?

⁴អ្នកស្រុកគីបៀនតបថា៖ «បំណុលដែលព្រះបាទសូល និងញាតិវង្សជំពាក់យើង មិនអាចសងដោយមាសឬប្រាក់បាននោះទេ។ ដូចគ្នាដែរ គឺយើងមិនអាចសម្លាប់អ្នកណាម្នាក់ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានទេ»។ ព្រះបាទមានរាជ្យឱង្ការថា៖ «សូមនិយាយមក តើយើងគួរធ្វើដូចម្តេចជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នា?»

⁵ពួកគេតបថា៖ «អ្នកដែលមានផែនការណ៍សម្លាប់ផ្តាច់ពូជ និងបំផ្លាញយើងមិនឲ្យសល់ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលនេះគឺព្រះបាទសូល⁶ដូច្នេះ សូមយកមនុស្សប្រាំពីរនាក់ពីចំណោមពូជពង្សរបស់ព្រះបាទសូល មកឲ្យយើង ហើយយើងនឹងយកពួកគេទៅព្យួរកនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ក្នុងក្រុងគីបៀន ដែលជ្រើសរើសដោយព្រះអម្ចាស់»។ ព្រះបាទដាវីឌមានរាជ្យឱង្ការថា៖ «យើងនឹងប្រគល់ពួកគេឲ្យអ្នករាល់គ្នា»។

⁷ប៉ុន្តែ ព្រះបាទដាវីឌបានប្រណីសណ្តោសលោកមេភីបូសែត បុត្ររបស់សម្តេចយ៉ូណាថាន់ ត្រូវជាចៅរបស់ព្រះបាទសូល ដោយសារព្រះបាទដាវីឌ និងសម្តេចយ៉ូថាន់បុត្ររបស់ព្រះបាទសូលបានស្បថនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។⁸ព្រះបាទដាវីឌបានបង្គាប់ឲ្យគេចាប់លោកអាម៉ូនី និងលោកមេភីបូសែត ជាកូនរបស់នាងរីសប៉ា កូនស្រីរបស់អយ៉ា គឺបុត្រដែលនាងបង្កើតថ្វាយព្រះបាទសូល ហើយព្រះរាជាក៏បង្គាប់ឲ្យគេចាប់បុត្រទាំងប្រាំរបស់ព្រះនាងមីលកា ជាបុត្រីរបស់ព្រះបាទសូល ដែលនាងបង្កើតឲ្យលោកអទ្រីអែល កូនរបស់លោកស៊ីបាឡៃ អ្នកស្រុកមេហូឡា។⁹ព្រះបាទដាវីឌបានប្រគល់ពួកគេទៅឲ្យជនជាតិគីបៀន។ ពួកជនជាតិគីបៀនបានព្យួរពួកគេនៅលើភ្នំនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះពួកគេទាំងប្រាំពីរនាក់បានស្លាប់រួមគ្នាដូច្នេះឯង។ ជនជាតិគីបៀនបានសម្លាប់ពួកគេក្នុងរដូវកាលប្រមូលផល គឺនៅដើមនៃរដូវប្រមូលផលស្រូវឱក។

¹⁰នាងរីសប៉ា កូនស្រីរបស់លោកអយ៉ា បានយកបាវមកក្រាលនៅលើផ្ទាំងថ្ម ហើយអង្គុយនៅក្បែរសពកូនរបស់នាង ចាប់តាំងពីដើមរដូវចម្រូត រហូតដល់មានភ្លៀងធ្លាក់ពីលើមេឃមកលើសាកសព។ នៅពេលថ្ងៃនាងដេញសត្វមិនឲ្យទុំលើសាកសព ហើយពេលយប់នាងក៏បានបណ្តេញពួកសត្វព្រៃ។¹¹មានគេទូលព្រះបាទដាវីឌ អំពីអ្វីដែលនាងរីសប៉ា កូនស្រីលោកអយ៉ា ជាស្រីស្នំរបស់ព្រះបាទសូលបានធ្វើ។

¹²ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌបានយាងទៅយកធាតុរបស់ព្រះបាទសូល និងធាតុរបស់សម្តេចយ៉ូណាថាន់ពីអ្នកក្រុងយ៉ាបេស ក្នុងក្រុងកាឡាដ ដែលពួកគេបានលួចយកពីទីធ្លាក្រុងបេតសាន ជាទីកន្លែងដែលពួកភីលីស្ទីនបានព្យួរទ្រង់ទាំងពីរអង្គ គឺបន្ទាប់ពីពួកភីលីស្ទីនមានជ័យជម្នះ និងបានធ្វើគត់ពួកទ្រង់នៅគីលបោ។¹³ព្រះបាទដាវីឌបានយកអដ្ឋិធាតុរបស់ព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន់បុត្ររបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងប្រមូលអដ្ឋិធាតុអ្នកទាំងប្រាំពីរដែលត្រូវគេព្យួរនោះផង។

¹⁴ពួកគេបានបញ្ចុះសពព្រះបាទសូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន់ ក្នុងផ្នូរលោកគីសជាឪពុកព្រះបាទសូល នៅសេឡា ក្នុងស្រុកបេនយ៉ាមីន។ ពួកគេធ្វើគ្រប់បែបយ៉ាងទាំងអស់តាមរាជ្យបង្គាប់របស់ព្រះរាជា។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានឆ្លើយតបនឹងការអធិស្ឋានរបស់ពួកគេសម្រាប់ទឹកដី។

¹⁵គ្រានោះ ពួកភីលីស្ទីនបានលើកទ័ពមកធ្វើសង្គ្រាមជាមួយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលសាជាថ្មី។ ព្រះបាទដាវីឌបានចេញទៅជាមួយពួកទាហានរបស់ទ្រង់ប្រយុទ្ធជាមួយពួកភីលីស្ទីន។ ព្រះបាទដាវីឌហត់នឿយជាខ្លាំង។¹⁶ជនជាតិភីលីស្ទីនម្នាក់ ដែលជាពូជពង្សរបស់ពួកខ្លាំងពូកែ មានឈ្មោះថា យីសប៊ីបេណូប គេលំពែងរបស់គេមានទំងន់ប្រហែលបីគីឡូក្រាម និងប្រដាប់ដោយអាវុធសង្រ្គាមថ្មី គេមានបំណងធ្វើគត់ព្រះបាទដាវីឌ។¹⁷លោកអប៊ីសាយ កូនរបស់លោកស្រីសេរ៉ូយ៉ា បានសង្រ្គោះស្តេច ហើយបានវាយប្រហារនេះពួកភីលីស្ទីន និងសម្លាប់យីសប៊ីបេណូប។ បន្ទាប់មក ពួកទាហានរបស់ព្រះបាទដាវីឌបានស្បថចំពោះស្តេចថា៖ «ព្រះករុណាជាអម្ចាស់ គឺមិនត្រូវមកសមរភូមិទៀតជាដាច់ខាត ដូច្នេះ ព្រះករុណនឹងមិនធ្វើឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបាត់បង់ពន្លឺនោះទេ»។

¹⁸ក្រោមមកជនជាតិភីលីស្ទីន ច្បាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាថ្មីនៅកូប ពេលនោះលោកស៊ីបបេកាយ ជាជនជាតិហ៊ូសា បានសម្លាប់លោកសាភ ដែលជាពូជពង្សរបស់រេផាអ៊ីម។¹⁹ក្រោយមកមានចម្បាំងសារជាថ្មីជាមួយភីលីស្ទីន នៅកូប ពេលនោះលោកអែលហាណាន កូនរបស់លោកយ៉ារី អ្នកភូមិបេថ្លេហឹម បានសម្លាប់កូលីយ៉ាត ជាអ្នកក្រុងកាថ ដែលដងលំពែងរបស់របស់គាត់មានរាងដូចជាថ្នឹមរបស់កីដំបាញ។

²⁰បន្ទាប់មក មានកើតចម្បាំងសារជាថ្មីនៅក្រុងកាថ ដែលមានទាហានភីលីស្ទីនម្នាក់ដែលមានមាឌធំ និងមានម្រាមដៃម្ខាងប្រាំមួយ និងមានម្រាមជើងម្ខាងក៏ប្រាំមួយដែល សរុបទាំងអស់គាត់មានម្រាមចំនួនម្ភៃបួន។ គាត់ក៏ជាពូជពង្សរបស់រេផាអ៊ីមដែរ។²¹ទាហាននោះបាននិយាយចំអកឡកឡាយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ពេលនោះលោកយ៉ូណាថាន់កូនប្រុសរបស់សាំម៉ា និងក្មួយប្រុសរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ក៏សម្លាប់ទាហាននោះ។²²ពួកគេសុទ្ធតែជាពូជពង្សរបស់រេផាអ៊ីម ជាអ្នកក្រុងកាថ ដែលត្រូវព្រះបាទដាវីឌ និងពួកទាហានរបស់ទ្រង់សម្លាប់។

22

¹ព្រះបាទដាវីឌបានលើកទំនុកស្មូតសសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ នៅថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់បានរំដោះទ្រង់ឲ្យរួចពីដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់ និងឲ្យរួចពីដៃរបស់ព្រះបាទសូល។²ទ្រង់ទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់គឺជាថ្មដារបស់ទូលបង្គំ ជាបន្ទាយ ដែលសង្គ្រោះទូលបង្គំ។

³ព្រះអម្ចាស់ជាថ្មដា។ ខ្ញុំពឹងជ្រកក្នុងទ្រង់។ ទ្រង់គឺជាកំពែងការពារ ជាស្នែងនៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំ ទ្រង់ជាកម្លាំង និងជាជម្រកដ៏រឹងមាំរបស់ខ្ញុំ ព្រះអង្គសង្គ្រោះខ្ញុំចេញពីពួកឃោរឃៅ។⁴ពេលដែលខ្ញុំស្រែករកព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់នឹងសង្គ្រោះខ្ញុំឲ្យរួចពីខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំសូមសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់។

⁵សេចក្តីស្លាប់បានរួមរឹតខ្ញុំ ឯសេចក្តីវិនាសអន្តរាយបានគ្រប់ដណ្តប់លើខ្ញុំ។⁶សំណាញ់នៃស្ថានឃុំព្រលឹងបានរុំព័ទ្ធខ្ញុំ ដូចជាអន្ទាក់នៃសេចក្តីស្លាប់ដែលបានទាក់ខ្ញុំ។

⁷នៅពេលមានទុក្ខវេទនា ខ្ញុំស្រែករកព្រះអម្ចាស់ ខ្ញុំស្រែករកព្រះរបស់ខ្ញុំ ទ្រង់ឮសម្លេងរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះអង្គ ហើយស្នូរសម្រែករបស់ខ្ញុំបានឮដល់ព្រះកាណ៌របស់ព្រះអង្គ។

⁸ដោយសារព្រះពិរោធរបស់ព្រះអង្គ ផែនដីកក្រើកញាប់ញ័រ។ ផ្ទៃមេឃរង្គើររហូតដល់គ្រឹះរបស់វា។⁹មានផ្សែងហុយចេញពីព្រះនាសាររបស់ព្រះអង្គ ហើយមានអណ្តាតភ្លើងចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអង្គមក។ រងើកភ្លើងក៏ខ្ទាតចេញមកជាមួយនឹងភ្លើងនោះដែរ។

¹⁰ទ្រង់បានបើកចំហផ្ទៃមេឃ ហើយយាងចុះមក ដោយមានពពកខ្មួលខ្មាញនៅពីក្រោមព្រះបាទាទ្រង់ផង។¹¹ទ្រង់យាងលើយេរ៉ូប៊ីន ហើយហោះមក។ ទ្រង់យាងចេញមកនៅលើវាយោ ដូចជាគង់លើស្លាបបក្សី។¹²ទ្រង់បានធ្វើឲ្យមានភាពងងឹតនៅជុំវិញព្រះពន្លារបស់ទ្រង់ ដោយពពកដែលពេញទៅដោយទឹក។

¹³មានរងើកភ្លើងធ្លាក់ចេញពីផ្លេកបន្ទោរមកនៅចំពោះទ្រង់។¹⁴ព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យមានផ្គរលាន់ពីលើមេឃមក។ ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មានព្រះសូរសៀងលាន់កងរំពង។¹⁵ទ្រង់បាញ់ព្រួញទៅលើពួកខ្មាំងសត្រូវ ហើយទ្រង់បាញ់ផ្លេកបន្ទោរធ្វើឲ្យពួកគេបាក់ទ័ព។

¹⁶បាតសមុទ្របានលេចចេញមក ហើយគ្រឹះរបស់ផែនដីក៏បានលេចមកដែរ ដោយសារព្រះបន្ទូលគំរាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងដោយសារខ្យល់ដែលបក់ចេញពីព្រះនាសាររបស់ព្រះអង្គមក។

¹⁷ទ្រង់បានលាតព្រះហស្តមករកខ្ញុំ ហើយទ្រង់បានស្រង់ខ្ញុំចេញផុតពីទឹកសមុទ្រ។¹⁸ទ្រង់បានរំដោះខ្ញុំឲ្យរួចផុតពីខ្មាំងសត្រូវដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ខ្ញុំ នឹងពីអស់អ្នកដែលស្អប់ខ្ញុំ ហើយពួកគេមានកម្លាំងខ្លាំងជាងខ្ញុំ។

¹⁹ពួកគេបានលើកគ្នាមកវាយប្រហារខ្ញុំនៅថ្ងៃដែលខ្ញុំមានទុក្ខវេទនា ក៏ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់ជាបង្អែករបស់ខ្ញុំ។²⁰ព្រះអង្គក៏បាននាំខ្ញុំចេញពីគ្រោះថ្នាក់។ ទ្រង់បានសង្គ្រោះខ្ញុំ ដោយព្រោះទ្រង់មានសេចក្តីមេត្តាដល់ខ្ញុំ។²¹ព្រះអម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តចំពោះខ្ញុំស្របតាមសេចក្តីសុចរិតរបស់ខ្ញុំ ព្រះអង្គក៏បានតបស្នងមកខ្ញុំស្របតាមសេចក្តីបរិសុទ្ធរបស់ខ្ញុំដែរ។

²²ដោយព្រោះខ្ញុំបានរក្សាក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយខ្ញុំមិនបានឃ្លាតចេញពីព្រះរបស់ខ្ញុំ ដោយបែរទៅប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ណាមួយនោះទេ។²³គឺខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីសុចរិតទាំងអស់របស់ទ្រង់ ខ្ញុំក៏មិនបានបំពានលើច្បាប់ណាមួយរបស់ព្រះអង្គឡើយ។

²⁴ខ្ញុំមិនមានភាពសៅហ្មងអ្វីឡើយនៅចំពោះទ្រង់ ហើយខ្ញុំបានរក្សាខ្លួនរបស់ខ្ញុំពីអំពើបាបទាំងឡាយ។²⁵ដូច្នេះហើយ បានជាព្រះអម្ចាស់ប្រណីសន្តោសខ្ញុំ ស្របតាមសេចក្តីសុចរិតរបស់ខ្ញុំ ព្រោះទ្រង់ឈ្វេងយល់ដល់សេចក្តីបរិសុទ្ធរបស់ខ្ញុំ។

²⁶ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គសម្តែងព្រះហឫទ័យស្មោះត្រង់ ចំពោះអស់អ្នកដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ ព្រះអង្គសម្តែងព្រះហឫទ័យស្មោះសរ ចំពោះអ្នកដែលមានចិត្តស្មោះសរ។²⁷ចំពោះអ្នកដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធ ព្រះអង្គសម្តែងថា ព្រះអង្គបរិសុទ្ធ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គសម្តែងថាព្រះអង្គឈ្លាសវៃ ចំពោះមនុស្សដែលមានចិត្តវៀចវេរ។

²⁸ព្រះអង្គសង្គ្រោះមនុស្សទន់ទាប ប៉ុន្តែទ្រង់ប្រឆាំងនឹងមនុស្សឆ្មើងឆ្មៃ ដើម្បីបន្ទាបពួកគេចុះ។²⁹ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គគឺជាពន្លឺរបស់ទូលបង្គំ។ ព្រះអម្ចាស់បំភ្លឺភាពងងឹតរបស់ទូលបង្គំ។

³⁰ព្រះអម្ចាស់អើយ ដោយសារព្រះអង្គទូលបង្គំអាចហក់រំលងរនាំងបាន ហើយដោយសារទ្រង់ទូលបង្គំអាចលោកលើកំពែងបាន។³¹មាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់សុទ្ធតែល្អឥតខ្ចោះ ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ពិតទាំងស្រុង។ ទ្រង់គឺជាខែលការពារអស់អ្នកដែលមកជ្រកកោននឹងព្រះអង្គ។

³²គឺមានតែព្រះអម្ចាស់មួយព្រះអង្គគត់ ដែលពិតជាព្រះជាម្ចាស់ ហើយមានតែព្រះរបស់យើងមួយព្រះអង្គគត់ ដែលជាថ្មដា។³³ព្រះអម្ចាស់គឺជាជម្រកដ៏រឹងមាំរបស់ទូលខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គដឹកនាំមនុស្សសុចរិត ឲ្យដើរក្នុងមាគ៌ារបស់ទ្រង់។

³⁴ព្រះអង្គធ្វើឲ្យខ្ញុំរត់លឿនដូចជាសត្វក្តាន់ ហើយឲ្យខ្ញុំអាចឈរនៅលើទីខ្ពស់។³⁵ទ្រង់បង្រៀនឲ្យដៃរបស់ខ្ញុំមានកម្លាំងធ្វើសង្គ្រាម និងអាចយឹតធ្នូលង្ហិនបាន។

³⁶ព្រះអង្គបានប្រទានខែលនៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់មកទូលបង្គំ ហើយព្រះអង្គលើកទូលបង្គំឡើង ដោយព្រះហឫទ័យមេត្តា។³⁷ទ្រង់បានបង្កើតកន្លែងដ៏ធំទូលាយសម្រាប់ជើងរបស់ទូលបង្គំ ហើយការពារមិនឲ្យជើងទូលបង្គំត្រូវរអិលដួលឡើយ។

³⁸ទូលបង្គំដេញតាមខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូលបង្គំ ហើយបំផ្លាញពួកគេ។ ទូលបង្គំមិនត្រឡប់មកវិញឡើយ លុះត្រាតែពួកគេត្រូវបំផ្លាញ។³⁹ទូលបង្គំលេបត្របាក់ ហើយកម្ទេចពួកគេ ពួកគេមិនអាចត្រឡប់មកវិញបានទេ។ ពួកគេដួលស្លាប់នៅនឹងជើងរបស់ទូលបង្គំ។

⁴⁰ព្រះអង្គប្រទានកម្លាំងឲ្យទូលបង្គំ ដូចជាខ្សែក្រវាត់ ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម ហើយដាក់អស់អ្នកដែលក្រោកឡើងប្រឆាំងនឹងទូលបង្គំ ឲ្យនៅក្រោមទូលបង្គំ។⁴¹ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យពួកគេបាក់ទ័ព នៅខាងមុខទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំបានធ្វើឲ្យអ្នកដែលស្អប់ទូលបង្គំវិនាសសូន្យ។

⁴²ពួកគេបានស្រែករកជំនួយ ប៉ុន្តែ មិនមានអ្នកណាម្នាក់ជួយពួកគេទេ ពួកគេស្រែករកព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ទ្រង់មិនបានឆ្លើយតបនឹងពួកគេទេ។⁴³ទូលបង្គំវាយកម្ទេចពួកគេ ដូចជាធូលីដី ទូលបង្គំជាន់ឈ្លីពួកគេដូចជាភក់នៅតាមផ្លូវ។

⁴⁴ព្រះអង្គក៏បានសង្រ្គោះទូលបង្គំពីការបះបោររបស់ប្រជាជន។ ព្រះអង្គទុកឲ្យទូលបង្គំធ្វើជាមេដឹកនាំលើជាតិសាសន៍នានា។ ប្រជាជាតិមួយ ដែលទូលបង្គំមិនស្គាល់បានចុះចូលនឹងទូលបង្គំ។⁴⁵ជនបរទេសបាននាំគ្នាស្តាប់បង្គាប់ទូលបង្គំ។ នៅពេលដែលពួកគេបានឮពាក្យរបស់ទូលបង្គំ ពួកគេក៏ធ្វើតាមភ្លាម។⁴⁶ជនបរទេសបានបាក់ទឹកចិត្ត ហើយចេញទៅទាំងភ័យញាប់ញ័រ។

⁴⁷ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ! សូមសរសើរតម្កើងព្រះអង្គដ៏ជាថ្មដារបស់ទូលបង្គំ! សូមលើតម្កើងព្រះអម្ចាស់ ជាថ្មដានៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ទូលបង្គំ។⁴⁸ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានប្រទានឲ្យទូលបង្គំមានជ័យជម្នះ ទ្រង់បានបន្ទាបប្រជាជននានាឲ្យមកនៅក្រោមអំណាចរបស់ទូលបង្គំ។⁴⁹ព្រះអង្គបានរំដោះទូលបង្គំឲ្យមានសេរីភាពពីខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូលបង្គំ។ ព្រះអង្គក៏បានលើកទូលបង្គំឡើងខ្ពស់ជាង ពួកដែលប្រឆាំងនឹងទូលបង្គំ។ ព្រះអង្គក៏រំដោះទូលបង្គំឲ្យរួចពីមនុស្សឃោរឃៅ។

⁵⁰ហេតុនេះហើយបានជាទូលបង្គំសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ នៅកណ្តាលចំណោមប្រជាជាតិនានា ព្រះអម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំនឹងច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះនាមព្រះអង្គ។⁵¹ព្រះអង្គបានប្រទានជ័យជម្នះដ៏អស្ចារ្យដល់ស្តេច ដែលព្រះអង្គបានតែងតាំង ហើយព្រះអង្គសម្តែងសេចក្តីស្មោះត្រង់នៃសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ទ្រង់ ចំពោះស្តេចដែលព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងអភិសេក គឺចំពោះស្តេចដាវីឌ និងពូជពង្សរបស់ទ្រង់រហូតតទៅ»។

23

¹នេះជាពាក្យបណ្តាំចុងក្រោយរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ជាបុត្ររបស់លោកអេសាយ ជាមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់លើកឡើងយ៉ាងខ្ពស់បំផុត ជាម្នាក់ដែលព្រះរបស់លោកយ៉ាកុប បានចាក់ប្រេងអភិសេក ជាស្តេចដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលតែងតែច្រៀងសរសើរ។²«ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតាមរយៈខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គដាក់ព្រះបន្ទូលលើអណ្តាតរបស់ខ្ញុំ។

³ព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានព្រះបន្ទូលថា ព្រះដែលជាថ្មដានៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ ស្តេចណាដែលគ្រប់គ្រងលើប្រជាជាតិដោយសុចរិត គឺស្តេចដែលគ្រប់គ្រងប្រជាជន ដោយកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់។⁴ស្តេចនោះប្រៀបបាននឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យរះឡើងនៅពេលព្រឹក ដោយមិនមានពពកបាំង ពន្លឺនោះធ្វើឲ្យស្មៅលាស់ខៀវខ្ចីឡើងក្រោយពេលភ្លៀង។

⁵ជាការពិតណាស់ តើគ្រួសាររបស់ខ្ញុំមិនយ៉ាងដូច្នេះ ចំពោះព្រះអង្គទេឬ? តើព្រះអង្គមិនបានចងសម្ព័ន្ធមេត្រីស្ថិតស្ថេរអស់កល្ប គឺជាសម្ព័ន្ធមេត្រីដែលមានមាត្រាត្រឹមត្រូវជាមួយខ្ញុំទេឬ? តើព្រះអង្គមិនបានប្រទានឲ្យខ្ញុំមានជ័យជម្នះ និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំត្រូវការទេឬ?

⁶ប៉ុន្តែ មនុស្សពាលវិញ ប្រៀបបាននឹងបន្លាដែលគេបោះចោលទៅ ដ្បិត មិនដែលមានអ្នកណានឹងយកដៃទៅពាល់វាទេ។⁷មនុស្សដែលប៉ះវា ពួកគេត្រូវតែប្រើទម្ពក់ដែក ឬដងលំពែង។ ពួកគេត្រូវដុតនៅនឹងកន្លែងនោះ។

⁸ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះទាហានដ៏អង់អាចរបស់ព្រះបាទដាវីឌ៖ លោកយេសបាអាល ជាជនជាតិតាកមូនី ជាមេបញ្ជាការនៃកងទាហានដែលអង់អាចក្លាហាន។ លោកបានសម្លាប់មនុស្សអស់ប្រាំរយនាក់ក្នុងសមរភូមិមួយ។

⁹បន្ទាប់មក គឺលោកអេឡាសារ ជាកូនរបស់លោកដូដូ លោកជាទាហានម្នាក់ ក្នុងចំណោមនាយទាហានដ៏អង់អាចក្លាហានទាំងបីនាក់របស់ព្រះបាទដាវីឌ។ លោកជាមេទ័ពម្នាក់ ក្នុងគ្រាដែលពួកភីលីស្ទីនប្រមូលគ្នាលើកទ័ពមកច្បាំងនឹងអ៊ីស្រាអែល ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដកទ័ពថយ។¹⁰កាលនោះ មានតែលោកអេឡាសារ ប៉ុណ្ណោះដែលនៅឈរទប់ទល់ និងវាយពួកភីលីស្ទីនជាច្រើន រហូតដល់ដៃរបស់គាត់រោយ ហើយម្រាមដៃរបស់គាត់ក្តាប់ដាវលែងជាប់។ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យលោកនូវជ័យជម្នះដ៏ធំធេងនៅថ្ងៃនោះ។ ពួកទាហានបានវិលត្រឡប់មករកលោកវិញ ដោយគ្រាន់តែប្រមូលសាកសពតែប៉ុណ្ណោះ។

¹¹បន្ទាប់មក គឺលោកសាំម៉ា ជាកូនរបស់លោកអកេ ពីអំបូរហារ៉ាវី។ នៅគ្នានោះកងទពភីលីស្ទីនប្រមូលគ្នានៅវាលមួយ ដែលពេញទៅដោយសណ្តែក ហើយទាហានអ៊ីស្រាអែលបានបាក់ទ័ពនៅចំពោះមុខពួកគេ។¹²ប៉ុន្តែ លោកសាំម៉ាឈរនៅកណ្តាលចម្ការហើយវាយដណ្តើមយកចំការនោះមកវិញ។ លោកបានសម្លាប់ជនជាតិភីលីស្ទីនយ៉ាងច្រើន ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានជ័យជម្នះដ៏ធំធេង។

¹³ទាហានបីនាក់ ក្នុងចំណោមទាហានសាមសិបនាក់ បានចុះទៅគាល់ព្រះបាទដាវីឌ នៅរដូវចម្រូតនៅក្នុងល្អាងភ្នំអាឌូឡាម។ ពួកទាហានភីលីស្ទីនបានបោះជំរំ នៅជ្រលងភ្នំរេផាអ៊ីម។¹⁴នៅគ្រានោះ ព្រះបាទដាវីឌគង់នៅក្នុងបន្ទាយដ៏រឹងមំារបស់ទ្រង់ ដែលនៅក្នុងជ្រលងភ្នំ។ ស្របពេលជាមួយគ្នាពួកភីលីស្ទីន ក៏ឈរជើងនៅបេថ្លេហឹមដែរ។

¹⁵ព្រះបាទដាវីឌស្រេកទឹក ទ្រង់ក៏មានរាជឱង្ការថា៖ «តើអ្នកណាអាចយកទឹកពីអណ្តូងដែលនៅភូមិបេថ្លេហឹម មកឲ្យយើងសោយបាន គឺអណ្តូងដែលនៅមាត់ទ្វារក្រុង!»¹⁶ដូច្នេះ មេទាហានទាំងបីរូបដែលក៏នាំគ្នាសម្រុកទៅក្នុងបន្ទាយរបស់ពួកភីលីស្ទីន ហើយដងទឹកពីអណ្តូងនៅភូមិបេថ្លេហឹម គឺអណ្តូងទឹកដែលនៅមាត់ទ្វារក្រុង។ ពួកគេបានយកទឹកនោះទៅថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ ប៉ុន្តែ ទ្រង់មិនព្រមសោយទឹកនោះទេ។ ជំនួសវិញ ទ្រង់បានច្រូចទឹកនោះថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។¹⁷បន្ទាប់មក ទ្រង់មានរាជឱង្ការថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! សូមឲ្យការនេះឆ្ងាយពីទូលបង្គំ ថាទូលបង្គំនឹងទទួលទានទឹកនេះ។ តើទូលបង្គំ នឹងផឹកឈាមរបស់ទាហានដែលបានប្តូរជីវិតរបស់ពួកគេ ទៅដងឲ្យទូលបង្គំឬ?» ដូច្នេះ ទ្រង់មិនសោយវាទេ។ នេះហើយជាស្នាដៃ ដែលទាហានអង់អាចទាំងបីនាក់បានប្រព្រឹត្ត។

¹⁸លោកអប៊ីសាយ ប្អូនប្រុសលោកយ៉ូអាប់ ជាកូនប្រុសរបស់លោកស្រីសេរូយ៉ា ជាប្រមុខនៃមេទ័ពទាំងបីរូប។ លោកបានប្រើលំពែងសម្លាប់ខ្មាំងសត្រូអស់បីរយនាក់។ លោកមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្នុងចំណោមទាហានទាំងបីរូប។¹⁹តើគាត់មិនល្បីល្បាញជាងអ្នកទាំងបីទេឬ? លោកត្រូវបានតែងតាំងជាមេបញ្ជាការនៃកងទ័ព។ ប៉ុន្តែ លោកពុំអាចប្រៀបស្មើរនឹងមេក្រុមបីរូបទៀតបានឡើយ។

²⁰លោកបេនណាយ៉ា អ្នកស្រុកកាបសៀល ជាកូនរបស់លោកយេហូយ៉ាដា និងជាចៅរបស់ទាហានដ៏អង់អាចម្នាក់។ លោកបានសម្លាប់កូនប្រុសទាំងពីររបស់អរាល អ្នកស្រុកម៉ូអាប់។ គាត់ក៏បានចុះទៅក្នុងអណ្តូង ហើយបានសម្លាប់សត្វសិង្ហមួយ នៅពេលដែលធ្លាក់ទឹកកក។²¹គាត់ក៏បានសម្លាប់ជនជាតិអេស៊ីបម្នាក់ ដែលមានមាឌធំសម្បើម។ ទាហានអេស៊ីបនោះ មានលំពែងនៅនឹងដៃ ប៉ុន្តែលោកបេណាយ៉ា ប្រយុទ្ធជាមួយនឹងគេដោយប្រើតែដំបងមួយប៉ុណ្ណោះ។ លោកបេណាយ៉ាបានដណ្តើមយកលំពែងពីដៃរបស់ទាហាននោះ ហើយបានសម្លាប់គេដោយលំពែងរបស់គេ។

²²ទាំងនេះគឺជាស្នាដៃរបស់លោកបេណាយ៉ាកូនរបស់លោកយេហូយ៉ាដា ហើយគាត់មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្នុងចំណោមវីរជនទាំងបី។²³ក្នុងចំណោមទាហានដ៏អង់អាចសាមសិបនាក់ លោកទទួលបានកិត្តិយសខ្លាំងជាងគេ ប៉ុន្តែលោកមិនអាចប្រៀបស្មើរនឹងមេទ័ពទាំងបីរូបបានឡើយ។ ព្រះបាទដាវីឌបានតែងតាំងលោកជាមេបញ្ជាការកងអង្គរក្ស។

²⁴ទាហានទាំងសាមសិបនាក់នោះរួមមាន៖ លោកអសាអែល ជាប្អូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូអាប់ លោកអែលហាណាន កូនប្រុសលោកដូដូ ជាអ្នកភូមិបេថ្លេហឹម²⁵លោកសាំម៉ា ជាអ្នកស្រុកហារ៉ូដ លោកអេលីកា ជាអ្នកស្រុកហារ៉ូដ²⁶លោកហេលេស ជាអ្នកស្រុកប៉ាលធី លោកអ៊ីរ៉ា កូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីកកែស ជាអ្នកក្រុងតេកូ²⁷លោកអាប៊ីអាស៊ើរ អ្នកស្រុកអាណាថោត លោកមេប៊ូណាយ អ្នកស្រុនហ៊ូសាយ²⁸លោកសាលម៉ូន អ្នកស្រុកអហូអា លោកម៉ាហារ៉ៃ អ្នកស្រុកណេថូផាត

²⁹លោកហេលែប កូនរបស់លោកបាណា អ្នកស្រុកណែថូផា លោកអ៊ីតាយ កូនរបស់លោករីបាយ អ្នកស្រុកគីបៀ ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន³⁰លោកបេណាយ ជាអ្នកស្រុកពីរ៉ាថូ លោកហ៊ីតដាយ អ្នកស្រុកនៃជ្រលងភ្នំអាកាស។³¹លោកអប៊ី អាល់បូន អ្នកស្រុកអើរ៉ាបា លោកអាស្មាវែត អ្នកស្រុកបាហូមីត³²លោកអេលីយ៉ាបា អ្នកស្រុកស្អាឡាប៊ីន លោកយ៉ូណាថាន់ កូនៗរបស់លោកយ៉ាសេន លោកយ៉ូណាថាន់ កូនប្រុសលោកសាំម៉ា អ្នកស្រុកហារ៉ារីត

³³លោកអាហីយ៉ាម កូនលោកសារ៉ា អ្នកស្រុកហារ៉ារីត³⁴លោកអែលលីផេឡែត កូនរបស់លោកអាហាសបាយ អ្នកស្រុកម៉ាកាត់ លោកអែលីយ៉ាម កូនរបស់លោកអហីថូផែល អ្នកស្រុកគីឡូន³⁵លោកហេសរ៉ូ ជានជាតិកាមែល លោកផាអារ៉ៃ អ្នកស្រុកអាប៊ីត³⁶លោកអ៊ីកាល កូនរបស់លោកណាថាន់ ដែលមកពីភូមិស៊ូបា លោកបានី ដែលមកពីកុលសម្ព័ន្ធកាថ

³⁷លោកសេឡែក ជាជនជាតិអាំម៉ូន លោកណាហារ៉ាយ អ្នកស្រុកបៀរ៉ុត ដែលជាអ្នកកាន់គ្រឿងសាស្ត្រាវុធរបស់លោកយ៉ូអាប់ កូនប្រុសរបស់លោកស្រីសេរូយ៉ា³⁸លោកអ៊ីរ៉ា អ្នកស្រុកយេធើ លោកកេរែប អ្នកស្រុកយេធើ³⁹លោកអ៊ូរី ជនជាតិហេត សរុបមកមានសាមសិបប្រាំពីរនាក់។

24

¹ព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធទាស់នឹងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលសារជាថ្មី ហើយទ្រង់បានធ្វើឲ្យព្រះបាទដាវីឌទាស់នឹងពួកគេ ដោយបន្ទូលថា៖ «ចូលទៅធ្វើជំរឿនប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងប្រជាជនយូដា»។²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកយ៉ូអាប់ជាមេទ័ព ដែលនៅជាមួយទ្រង់ថា៖ «ចូលចេញទៅគ្រប់ទាំងកុលសម្ព័ន្ធរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ចាប់ពីក្រុងដាន់ រហូតដល់បៀសេបា ហើយរាប់ចំនួនមនុស្សទាំងអស់ ដូច្នេះយើងអាចដឹងពីចំនួនសរុបនៃមនុស្សប្រុសដែលពេញកម្លាំងអាចចេញច្បាំងបាន។

³លោកយ៉ូអាប់ទូលព្រះរាជាថា៖ «សូមព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ព្រះករុណា ប្រោសប្រទានឲ្យប្រជាជនរបស់ព្រះករុណាកើនចំនួនទ្វេរឡើងមួយរយដង ច្រើនជាងនេះ ហើយឲ្យព្រះករុណាជាអម្ចាស់ទតឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាព្រះរាជា ចង់ជំរឿនប្រជាជនដូច្នេះ?»⁴ដោយសារតែ បទបញ្ជារបស់ព្រះរាជាជំទាស់នឹងលោកយ៉ូអាប់ ហើយជំទាស់នឹងពួកមេទ័ព។ ដូច្នេះលោកយ៉ូអាប់ និងពួកមេទ័ពឯទៀតៗបានចេញពីព្រះរាជា ដើម្បីទៅធ្វើជំរឿនប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

⁵ពួកគេបានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ហើយបោះជំរំនៅខាងត្បូងក្រុងអារ៉ូអ៊ើរ ដែលស្ថិតនៅកណ្តាលជ្រលងភ្នំ។ បន្ទាប់មក ពួកគេធ្វើដំណើរឆ្លងតាមកាថ ទៅកាន់ក្រុងយ៉ាស៊ើរ។⁶ពួកគេបានទៅដល់ស្រុកកាឡាត និងស្រុកថាសធីម ហុដស៊ី បន្ទាប់មក ទៅស្រុកដាន់យ៉ាអ៊ន និងតំបន់ស៊ីដូន។⁷ពួកគេបានបន្តដំណើរទៅដល់បន្ទាយក្រុងទីរុស ហើយនិងក្រុងនានារបស់ក្រុងហេវី និងជនជាតិកាណាន។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានចេញតម្រង់ទៅណេកេវ ក្រុងបៀរសេបា ដែលនៅប៉ែកខាងត្បូងស្រុកយូដា។

⁸ក្រោយពីពួកគេបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្រុកទាំងមូល អស់រយៈពេលប្រាំបួនខែម្ភៃថ្ងៃ បន្ទាប់ពួកគេបានត្រឡប់មកក្រុងយេរូសាឡិម។⁹លោកយ៉ូអាប់ចូលទៅគាល់ស្តេច និងរាយការណ៍អំពីចំនួនមនុស្សដែលប្រយុទ្ធបានដល់ព្រះរាជា។ គឺនៅក្នុងអ៊ីស្រាអែលមានបុរសក្លាហានដែលអាចប្រដាប់អាវុធបាន ចំនួនប៉ែតសិបម៉ឺននាក់ និងមានហាសិបម៉ឺននាក់ក្នុងស្រុកយូដា។

¹⁰ព្រះបាទដាវីឌដឹងកំហុសដែលរបស់ទ្រង់ បន្ទាប់ពីការធ្វើជំរឿនប្រជាជន។ ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌបានទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ទូលបង្គំបានធ្វើអំពើបាបធំណាស់ ដោយបានធ្វើការនេះ។ បពិត្រព្រះអម្ចាស់! សូមអត់ទោសឲ្យទូលបង្គំផង ដ្បិត ទូលបង្គំប្រព្រឹត្តដូចមនុស្សវង្វេងស្មារតីទាំងស្រុង!»។

¹¹នៅពេលដែលព្រះបាទដាវីឌតើនឡើងនៅពេលព្រឹក ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ព្រះបាទដាវីឌតាមរយៈព្យាការីរបស់ទ្រង់ លោកព្យាការីកាថ¹²«ចូរទៅប្រាប់ដាវីឌថា៖ នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល «យើងឲ្យជម្រើសបីដល់អ្នក។ ត្រូវជ្រើសរើសយកមួយក្នុងចំណោមបីនោះ»។

¹³ព្យាការីកាថបានចូលគាល់ព្រះបាទដាវីឌហើយទូលទ្រង់ថា៖ «តើព្រះករុណាសព្វព្រះហឫទ័យ ឲ្យមានគ្រោះទុរ្ភិករយៈពេលបីឆ្នាំក្នុងស្រុក? ឬព្រះករុណាត្រូវបាក់ទ័ពរត់នៅមុខសត្រូវរយៈពេលបីខែ? ឬចង់ឲ្យមានជម្ងឺអាសន្នរោគ ក្នុងស្រុករយៈពេលបីថ្ងៃ? ឥឡូវនេះ សូមព្រះករុណាពិចារណាចុះ ទូលបង្គំនឹងនាំចម្លើយទៅថ្វាយព្រះអម្ចាស់ដែលបានចាត់ទូលបង្គំឲ្យមក។¹⁴ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់ព្យាការីកាថថា៖ «យើងតប់ប្រមល់ខ្លាំងណាស់។ សូមឲ្យយើងធ្លាក់ទៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាជាងធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់មនុស្ស ដ្បិត ព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណាដ៏ធំធេង»។

¹⁵ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមានជម្ងឺអាសន្នរោគកើតឡើងក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលតាំងពីព្រឹករហូតដល់ពេលកំណត់ មានមនុស្សចំនួនប្រាំពីរម៉ឺននាក់ បានស្លាប់ចាប់ពីដាន់រហូតដល់បៀរសេបា។¹⁶នៅពេលដែលទេវតាលើកព្រះហស្តឡើងបម្រុងប្រហារក្រុងយេរូសាឡិម ព្រះអម្ចាស់ប្រែព្រះហឫទ័យអាណិត មិនព្រមបំផ្លាញក្រុងនេះទេ ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅទេវតាដែលកំពុងបំផ្លាញប្រជាជនថា៖ «គ្រប់គ្រាន់ហើយ! ឥឡូវនេះ ចូរដកដៃរបស់អ្នកចេញចុះ»។ ពេលនោះទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់កំពុងស្ថិតនៅក្បែរលានបោកស្រូវរបស់លោកអរ៉ៅណា ជាជនជាតិយេប៊ូស។

¹⁷កាលព្រះបាទដាវីឌបានឃើញទេវតាប្រហារប្រជាជនដូច្នេះ ទ្រង់ទូលព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្តអំពើរបាប ហើយទូលបង្គំទេតើដែលបានធ្វើខុស។ ប៉ុន្តែកូនចៀមទាំងនេះ តើពួកគេបានធ្វើអ្វីទៅ? សូមទ្រង់ដាក់ទោសទូលបង្គំ និង ក្រុមគ្រួសាររបស់ទូលបង្គំទៅចុះ!»

¹⁸នៅថ្ងៃនោះ ព្យាការីកាថបានចូលមកគាល់ និងទូលទ្រង់ថា៖ «ចូលក្រោកឡើងទៅលានបោកស្រូវរបស់លោកអារ៉ៅណា ជាជនជាតិយេប៊ូស ហើយសង់អាសនៈមួយសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ចុះ»។¹⁹ដូច្នេះព្រះបាទដាវីឌបានយាងទៅតាមពាក្យរបស់ព្យាការីកាដ ដូចព្រះអម្ចាស់បង្គាប់មក។²⁰លោកអារ៉ៅណាក្រឡេកទៅឃើញថាព្រះរាជា និងរាជបម្រើររបស់ទ្រង់មកដល់។ ដូច្នេះា លោកចេញទៅហើយក្រាបចុះអោនមុខដល់ដីថ្វាយបង្គំស្តេច។

²¹លោកអារ៉ៅណាទូលស្តេចសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះរាជាជាម្ចាស់យាងមករកទូលបង្គំដូច្នេះ?» ព្រះបាទដាវីឌតបថា៖ «គឺយើងមកទិញលានបោកស្រូវរបស់លោក ដើម្បីសង់អាសនៈថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យប្រជាជនរួចផុតពីគ្រោះកាច»។²²លោកអារ៉ៅណាទូលទៅព្រះរាជាថា៖ «សូមព្រះករុណាជាអម្ចាស់ យកអ្វីៗទុកជារបស់ទ្រង់ទៅចុះ។ សូមធ្វើតាមការសព្វព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ចុះ។ ទតចុះ នៅទីនេះមានគោសម្រាប់ជាតង្វាយដុតទាំងមូល ព្រមទាំងនឹមនឹងរនាស់សម្រាប់ជាអុសដុតតង្វាយផង។²³ទូលបង្គំសូមថ្វាយរបស់ទាំងអស់នេះទៅព្រះរាជា»។ បន្ទាប់មក លោកទូលស្តេចថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ព្រះរាជាទទួកយកតង្វាយទាំងនេះ»។

²⁴ព្រះបាទដាវីឌតបទៅលោកថា៖ «ទេ! យើងចង់ទិញរបស់ទាំងនេះពីលោកដោយពេញថ្លៃ។ យើងមិនអាចយកយញ្ញបូជាដែលយើងមិនបានបង់ប្រាក់ ទៅដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់បានទេ»។ ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌបានទិញលានបោកស្រូវនិងគោអស់ប្រាក់សុទ្ធចំនួនហាសិបស្លឹង។²⁵ទ្រង់ក៏បានសង់អាសនៈសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់នៅទីនោះហើយថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងយញ្ញបូជាមេត្រីភាពថ្វាយព្រះអម្ចាស់។ ដូច្នេះ ពួកគេបានទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់ជំនួសស្រុក ហើយព្រះអម្ចាស់បានបញ្ចៀសគ្រោះកាចនោះចេញពីស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

១ ពង្សាវតាក្សត្រ

1

¹នៅពេលដែលស្តេចដាវីឌកាន់តែចាស់ជរាទៅ គេបានដណ្តប់ភួយឲ្យទ្រង់ ប៉ុន្តែ មិនបានធ្វើឲ្យទ្រង់កក់ក្តៅទេ។²ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់ស្តេចបានទូលទៅកាន់ទ្រង់ថា៖ «ចូរយើងរកស្រីព្រហ្មចារីវ័យក្មេងម្នាក់ថ្វាយស្តេចជាចៅហ្វាយរបស់យើង។ ចូរឲ្យនាងបម្រើ និងមែលថែស្តេច។ ចូរឲ្យនាងដេកនៅក្នុងរង្វង់ដៃស្តេច ដូច្នេះ ស្តេចជាចៅហ្វាយរបស់យើងនឹងបានកក់ក្តៅ»។

³ដូច្នេះ គេបានរកស្រីវ័យក្មេងដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលមាននៅក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេរកបាននាងអប៊ី‌សាកជាអ្នកភូមិស៊ូ‌ណែម ហើយបាននាំនាងមកថ្វាយស្តេច។⁴នាងមានរូបឆោមស្រស់ស្អាតណាស់។ នាងបានបម្រើ និងថែរក្សាស្តេច ប៉ុន្តែ ស្តេចមិនបានរួមរស់ជាមួយនាងទេ។

⁵នៅពេលនោះសម្តេចអដូ‌នី‌យ៉ាជាកូនរបស់នាងហាគីត បានលើកខ្លួនឡើងដោយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងក្លាយជាស្តេច»។ ដូច្នេះ គាត់ក៏បានរៀបចំរទេះសេះ និងអ្នកជិះសេះដែលមានអ្នករត់ពីមុខគាត់ហាសិបនាក់។⁶ឪពុករបស់គាត់មិនដែលបន្ទោសគាត់ដោយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាកូនធ្វើនេះ ឬធ្វើនោះឡើយ»? សម្តេចអដូនីយ៉ាក៏ជាបុរសសង្ហាម្នាក់ ដែលកើតបន្ទាប់ពីសម្តេចអាប់‌សា‌ឡុម។

⁷សម្តេចបានពិភាក្សាជាមួយលោកយ៉ូអាប់ ជាកូនរបស់លោកសេរូយ៉ា និងជាមួយលោកបូជា‌ចារ្យអបៀ‌ថើរ។ ពួកគេបានតាមសម្តេចអដូ‌នី‌យ៉ា ហើយបានជួយគាត់។⁸ប៉ុន្តែ លោកបូជាចារ្យសាដុក លោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដា ព្យាការីណាថាន លោកស៊ី‌ម៉ៃ លោករេអ៊ី និងពួកបុរសដ៏អង់‌អាចរបស់ព្រះបាទដាវីឌ មិនបានដើរតាមសម្តេចអដូ‌នី‌យ៉ាទេ។

⁹សម្តេចអដូនីយ៉ាបានថ្វាយចៀម គោឈ្មោល និងកូនគោបំប៉ន នៅថ្មសូហេ‌លែត ដែលនៅក្រោយអេន‌រូកែល។ សម្តេចបានយាងព្រះរាមគឺបុត្រាទាំងអស់របស់ស្តេច និងបានអញ្ជើញអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចទាំងអស់នៅស្រុកយូដាទាំងមូលផង។¹⁰ប៉ុន្តែ សម្តេចមិនអញ្ជើញព្យាការីណាថាន លោកបេ‌ណា‌យ៉ា ពួកបុរសដ៏អង់‌អាច និងសម្តេចសាឡូម៉ូន ជាអនុជរបស់ស្តេចមកចូលរួមឡើយ។

¹¹បន្ទាប់មក លោកណាថានបានទូលទៅព្រះនាងបេតសេបាជាមាតារបស់សម្តេចសាឡូម៉ូនថា៖ «តើព្រះនាងមិនបានឮថាសម្តេចអដូនីយ៉ាជាប្រុសរបស់ព្រះនាងហាគីតបានក្លាយជាស្តេចទាំងស្តេចដាវីឌជាចៅហ្វាយរបស់យើងមិនបានដឹងរឿងនេះទេឬអី?¹²ដូច្នេះ ទូលបង្គំសូមឲ្យយោបល់ដល់ព្រះនាង ដើម្បីឲ្យព្រះនាងអាចរក្សាជីវិតរបស់ព្រះនាង និងបុត្ររបស់ព្រះនាងសាឡូម៉ូនបាន។

¹³ចូរចូលទៅគាល់ស្តេចដាវីឌ ហើយទូលទ្រង់ថា៖ «ស្តេចដ៏ជាចៅហ្វាយ តើព្រះអង្គមិនបានស្បថនឹងអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គទេថា៖ «សម្តេចសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ព្រះនាងនឹងឡើងសោយរាជ្យបន្តពីយើង ហើយបុត្រនេះនឹងគង់លើបល្ល័ងយើងទេឬអី? តើហេតុអ្វីបានជាសម្តេចអដូនីយ៉ាឡើងសោយរាជ្យទៅវិញ?¹⁴ក្នុងពេលដែលនាងកំពុងទូលទៅស្តេច ទូលបង្គំនឹងនៅក្រោយព្រះនាង និងទូលពាក្យនេះឡើងម្តងទៀត»។

¹⁵ដូច្នេះ ព្រះនាងបាតសេបាបានទៅដំណាក់របស់ស្តេច។ ស្តេចកាន់តែជរាណាស់ហើយ ហើយព្រះនាងអប៊ី‌សាក ជាអ្នកភូមិស៊ូ‌ណែមកំពុងបម្រើស្តេច។¹⁶ព្រះនាងបាតសេបាបានក្រាប និងថ្វាយបង្គំនៅមុខស្តេច។ បន្ទាប់មក ស្តេចសួរថា៖ «តើនាងចង់បានអ្វី»?¹⁷ព្រះនាងក៏ទូលស្តេចថា៖ «ព្រះករុណា ព្រះអង្គបានស្បថនឹងអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គដោយមានព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះអង្គជាសាក្សីថា៖ «សម្តេចសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ព្រះនាងនឹងឡើងសោយរាជ្យបន្តពីយើង ហើយបុត្រនោះនឹងគង់លើបល្ល័ង្កយើង»។

¹⁸ឥឡូវនេះ មើលចុះ សម្តេចអដូនីយ៉ាគឺជាស្តេចហើយ ហើយព្រះអង្គដែលជាស្តេចមិនបានដឹងរឿងនេះនៅឡើយ។¹⁹សម្តេចអដូនីយ៉ាបានថ្វាយគោឈ្មោល កូនគោបំប៉ន និងចៀមយ៉ាងច្រើន និងបានអញ្ជើញបុត្រទាំងអស់របស់ស្តេច លោកបូជាចារ្យយអបៀ‌ថើរ និងលោកមេ‌ទ័ពយ៉ូអាប់ តែលោកពុំបានយាងសម្តេចសាឡូម៉ូនជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គឲ្យចូលរួមទេ។

²⁰សម្រាប់ព្រះអង្គវិញ លោកម្ចាស់ ភ្នែករបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលគឺសម្លឹងមកលើព្រះអង្គ រង់ចាំឲ្យព្រះអង្គប្រាប់ពួកគេ ថាតើនរណានឹងត្រូវគង់លើបល្ល័ងបន្តពីព្រះអង្គ។²¹ម៉្យាងវិញទៀងវានឹងកើតឡើង នៅពេលដែលស្តេចសោយទីវង្គតជាមួយបិតារបស់ស្តេច គេនឹងចាត់ទុកនាងខ្ញុំ និងកូនរបស់នាងខ្ញុំសាឡូម៉ូនជាឧក្រិដ្ឋជនមិនខាន។

²²នៅពេលដែលព្រះនាងកំពុងទូលស្តេចនៅឡើយ លោកព្យាការីណាថានក៏ចូលមកដល់។²³អ្នកបម្រើរបស់ស្តេចទូលស្តេចថា៖ «លោកព្យាការីណាថាននៅទីនេះ»។ នៅពេលដែលលោកចូលមកចំពោះស្តេច លោកបានគោរពស្តេចដោយឱនមុខដល់ដីនៅចំពោះស្តេច។

²⁴លោកណាថានទូលថា៖ «ស្តេចដ៏ជាចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំអើយ តើព្រះអង្គធ្លាប់មានបន្ទូលថា៖ «សម្តេចអដូនីយ៉ានឹងគ្រងរាជតពីយើង ហើយសម្តេចអដូនីយ៉ានឹងគង់លើបល្ល័ងយើងដែរឬទេ»?²⁵នៅថ្ងៃនេះ សម្តេចអដូនីយ៉ាបានចុះទៅ ហើយបានថ្វាយគោឈ្មោល កូនគោបំប៉ន និងចៀមជាច្រើន ហើយក៏បានអញ្ជើញបុត្រាទាំងឡាយរបស់ស្តេច ពួកមេ‌ទ័ព និងលោកបូជា‌ចារ្យអបៀ‌ថើរ ទៅចូលរួមផង។ ពួកគេទាំងអស់បានបរិភោគ និងផឹកស្រាស្រវឹងនៅចំពោះមុខសម្តេច និងទូលថា៖ «សូមឲ្យស្តេចអដូនីយ៉ាមានព្រះជន្មយឺនយូ»!

²⁶ប៉ុន្តែ សម្រាប់ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ លោកបូជាចារ្យសាដុក លោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដា និងអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គសម្តេចសាឡូម៉ូន គឺសម្តេចមិនបានអញ្ជើញពួកយើងទេ។²⁷តើព្រះករុណាបានធ្វើការនេះដោយមិនបានប្រាប់ដល់យើងជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គឬ តើនរណាគួរអង្គុយលើបល្ល័ង្កតពីព្រះអង្គ»?

²⁸បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមហៅព្រះនាងបាតសេបាឲ្យត្រឡប់មកជួបយើងវិញ»។ ព្រះនាងក៏បានចូលមកគាល់ស្តេច ហើយបានឈរនៅមុខស្តេចផង។²⁹ស្តេចបានស្បថដោយមានរាជឱង្ការថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មរស់ គឺព្រះអង្គបានរំដោះយើងចេញពីបញ្ហា³⁰ដូចដែលយើងបានសន្យាជាមួយព្រះនាងដោយនូវព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «សាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ព្រះនាងនឹងសោយរាជ្យបន្តពីយើង ហើយបុត្រនេះនឹងគង់លើបល្ល័ងរបស់យើង យើងនឹងធ្វើនៅថ្ងៃនេះ»។³¹បន្ទាប់មក ព្រះនាងបាតសេបាក៏បានឱនមុខដល់ដីនៅចំពោះមុខស្តេចហើយទូលថា៖ «សូមឲ្យស្តេចដ៏ជាចៅហ្វាយមានព្រះជន្មគង់នៅរៀងរហូត»!

³²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមហៅលោកបូជាចារ្យសាដុក លោកព្យាការីណាថាន និងលោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដាមកជួបយើង»។ ដូច្នេះពួកគេក៏មកគាល់ស្តេច។³³ស្តេចមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «សូមប្រមូលអ្នកបម្រើរបស់ចៅហ្វាយអ្នកទៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ហើយឲ្យសាឡូម៉ូនជិះលើលារបស់យើង ហើយដង្ហែទៅប្រភពទឹកគីហុន។³⁴សូមឲ្យលោកបូជាចារ្យសាដុក លោកព្យាការីណាថានចាក់ប្រេងតាំងតែសាឡូម៉ូនជាស្តេចលើសាសន៍អ៊ីស្រាអែល ហើយផ្លុំត្រែ និងប្រកាសថា៖ «សូមឲ្យស្តេចសាឡូម៉ូនមានព្រះជន្មយឺនយូរ»!

³⁵បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវដើរតាមក្រោយបុត្រនោះ ហើយបុត្រនោះនឹងគង់លើបល្ល័ង្ករបស់យើង ហើយបុត្រនោះនឹងក្លាយជាស្តេចជំនួសយើង។ យើងបានតែងតាំងបុត្រនោះឲ្យគ្រប់គ្រងលើអ៊ីស្រាអែល និងយូដាទាំងមូល»។³⁶លោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដាបានទូលទៅស្តេចវិញថា៖ «ចូរឲ្យការនេះបានសម្រេចចុះ! សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ស្តេចដ៏ជាចៅហ្វាយបានឲ្យការនេះកើតឡើង។³⁷សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយស្តេចសាឡូម៉ូន ដូចព្រះអង្គបានគង់ជាមួយព្រះករុណាដែរ និងធ្វើឲ្យបល្ល័ង្ករបស់សាឡូម៉ូនប្រសើរជាងបល្ល័ង្ករបស់ព្រះករុណាទៅទៀត»។

³⁸ដូច្នេះ លោកបូជាចារ្យសាដុក ព្យាការីណាថាន និងលោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដា ព្រមទាំងពួកកេរេ‌ធីម និងពួកពេលេ‌ធីមចេញទៅ ហើយឲ្យស្តេចសាឡូម៉ូនគង់លើលារបស់ស្តេចដាវីឌ ពួកគេបាននាំសម្តេចទៅប្រភពទឹកគីហុន។³⁹លោកបូជាចារ្យសាដុកបានយកស្នែងដែលមានពេញដោយប្រេងចេញពីជំរំ ហើយចាក់ប្រេងអភិសេកលេីស្តេចសាឡូម៉ូន។⁴⁰បន្ទាប់មក គេក៏បានផ្លុំត្រែ ហើយមនុស្សទាំងអស់ស្រែកឡើងថា៖ «សូមស្តេចមានព្រះជន្មយឺនយូ»! បន្ទាប់មក មនុស្សជាច្រើនដើរតាមក្រោយស្តេច ហើយមានអ្នកផ្លុំខ្លុយ ហើយពួកគេមានអំណរដ៏ពោរពេញ ធ្វើឲ្យផែនដីញាប់ញ័រដោយសារសម្លេងរបស់ពួកគេ។

⁴¹សម្តេចអដូនីយ៉ា និងភ្ញៀវដែលនៅជាមួយសម្តេចបានឮរឿងនេះក្រោយពីពួកគេបានបញ្ចប់ការជប់លៀង។ នៅពេលដែលលោកយូអាប់បានឮសម្លេងត្រែ លោកនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមានសម្លេងអឺងកងនៅក្នុងក្រុងដូច្នេះ»?⁴²នៅពេលដែលលោកកំពុងនិយាយនៅឡើយ លោកយ៉ូណា‌ថាន ជាកូនរបស់លោកអបៀ‌ថើរបានចូលមក។ សម្តេចអដូនីយ៉ានិយាយថា៖ «សូមអញ្ជើញមក បើអ្នកជាមនុស្សអង់អាច និងនាំដំណឹងល្អមកមែន»។

⁴³លោកយ៉ូណាថានបានឆ្លើយទៅសម្តេចអដូនីយ៉ាថា៖ «ស្តេចដាវីឌជាចៅហ្វាយរបស់យើងបានលើកសាឡូម៉ូនជាស្តេចហើយ⁴⁴ហើយស្តេចបានបញ្ជូនបូជាចារ្យសាដុកទៅជាមួយលោកព្យាការីណាថាន និងលោកបេណា‌យ៉ាជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដា ព្រមទាំងពួកកេរេ‌ធីម និងពេលេ‌ធីម។ ពួកគេបានឲ្យសម្តេចសាឡូម៉ូនជិះលារបស់ស្តេចដាវីឌ។⁴⁵លោកបូជាចារ្យសាដុក និងព្យាការីណាថាន បានចាក់ប្រេងអភិសេកសម្តេចសាឡូម៉ូនជាស្តេចនៅប្រភពទឹកស៊ីហុន ហើយបានចេញពីទីនោះមកវិញដោយអំណរ ដូច្នេះហើយ បានជាក្រុងទាំងមូលឮសម្លេងអឺងកង។ នេះជាសម្លេងដែលសម្តេចបានឮ។

⁴⁶សម្តេចសាឡូម៉ូនក៏បានគង់លើបល្ល័ង្ករាជ្យដែរ។⁴⁷លើសពីនេះទៅទៀត អ្នកបម្រើរបស់ស្តេចបានមកឲ្យពរដល់ស្តេចដាវីឌ ដោយនិយាយថា៖ «សូមឲ្យព្រះរបស់ស្តេចបានធ្វើឲ្យព្រះនាមរបស់សាឡូម៉ូនប្រសើរជាងនាមរបស់ព្រះអង្គ និងឲ្យបល្ល័ង្ករបស់បុត្រនេះប្រសើរជាងបល្ល័ង្ករបស់ព្រះអង្គដែរ។ បន្ទាប់មកស្តេចក៏បានថ្វាយបង្គំដល់គ្រែ។⁴⁸ស្តេចក៏បានទូលថា៖ «សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់បានពរ គឺព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលបានឲ្យមនុស្សបានគង់លើបល្ល័ង្ករបស់់ទូលបង្គំនៅថ្ងៃនេះ ហើយឲ្យភ្នែករបស់ទូលបង្គំផ្ទាល់បានឃើញការនេះ»។

⁴⁹បន្ទាប់មក ភ្ញៀវទាំងអស់របស់សម្តេចអដូនីយ៉ាក៏មានភាពភ័យខ្លាច។ ពួកគេបានក្រោកឡើង ហើយម្នាក់ៗទៅតាមផ្លូវរបស់គេរៀងៗខ្លួន។⁵⁰សម្តេចអដូនីយ៉ាភ័យខ្លាចសម្តេចសាឡូម៉ូន ហើយបានក្រោកឡើង រួចចេញទៅ និងបានតោងស្នែងរបស់អាសនាជាប់។⁵¹បន្ទាប់មក មានគេមកប្រាប់សម្តេចសាឡូម៉ូនថា៖ «ឃើញទេ សម្តេចអដូនីយ៉ាបានភ័យខ្លាចសម្តេចសាឡូម៉ូនយ៉ាងខ្លាំង គឺគាត់បានតោងស្នែងរបស់អាសនា ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរឲ្យស្តេចសាឡូម៉ូនស្បថនឹងទូលបង្គំសិនមកថា ព្រះអង្គនឹងមិនធ្វើគត់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់នឹងដាវឡើយ»។

⁵²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានទូលថា៖ «បើសម្តេចបង្ហាញថា ទ្រង់ជាមនុស្សសក្តិសមនឹងគោរពមែន នោះគ្មានសក់មួយសរសៃរបស់ទ្រង់ណានឹងត្រូវជ្រុះទៅដីឡើយ ប៉ុន្តែ បើរកឃើញថាទ្រង់បានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់វិញ នោះទ្រង់ត្រូវសុគត»។⁵³ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានចាត់គេទៅនាំសម្តេចអដូនីយ៉ាចុះពីអាសនាមក។ សម្តេចបានមក ហើយថ្វាយបង្គំព្រះបាទសាឡូម៉ូន រួចស្តេចមានរាជឱង្ការទៅគាត់ថា៖ «ទៅដំណាក់របស់ទ្រង់ទៅ»។

2

¹នៅថ្ងៃដែលស្តេចដាវីឌបានសោយទិវង្គតជិតមកដល់ ស្តេចបានបញ្ជាដល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្រារបស់ព្រះអង្គថា៖²«បិតានឹងចាកចេញពីផែនដីនេះទៅ។ ចូរមានកម្លាំង ហើយត្រូវបង្ហាញថាខ្លួនបុត្រជាមនុស្សប្រុស។³ត្រូវរក្សាបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់បុត្រ ដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ ហើយកាន់តាមច្បាប់ តាមបញ្ជា តាមវិន័យ និងការសម្រេចព្រះទ័យ និងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គ ចូរប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងការប្រព្រឹត្តតាមអ្វីដែលមាននៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ ដូច្នេះ បុត្រនឹងចម្រុងចម្រើនក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលបុត្រធ្វើ និងគ្រប់ទាំងផ្លូវដែលបុត្រទៅ⁴ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់នឹងបំពេញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលជាមួយនឹងបិតាថា៖ «បើបុត្រអ្នកប្រុងប្រយ័ត្ននឹងផ្លូវដែលគេដើរ គឺដើរតាមយើងដោយស្មោះត្រង់ ដោយអស់ពីចិត្ត និងពីព្រលឹងរបស់ពួកគេ នោះពូជពង្សរបស់អ្នកនឹងបានសោយរាជ្យលើបល្ល័ង្កនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលរហូតតទៅ។

⁵បុត្រក៏បានដឹងនូវអំពើដែលលោកយ៉ូអាប់ ជាកូនរបស់លោកសេរូយ៉ា បានប្រព្រឹត្តចំពោះបិតា និងអ្វីដែលគាត់បានប្រព្រឹត្តចំពោះមេទ័ពពីរនាក់របស់អ៊ីស្រាអែលដែរ គឺចំពោះលោកអប៊ី‌នើរ ជាកូនរបស់លោកនើរ និងលោកអម៉ា‌សា ជាកូនរបស់លោកយេធើរ គឺគាត់បានសម្លាប់អ្នកទាំងពីរ។ គាត់បានបង្ហូរឈាមនៃសង្គ្រាមនៅពេលមានសន្តិភាព ហើយបានដាក់ឈាមនៃសង្គ្រាមនៅលើខ្សែក្រវាត់ជំុវិញចង្កេះរបស់គាត់ នឹងដាក់លើស្បែកជើង ដែលនៅនឹងជើងរបស់គាត់។⁶សូមប្រព្រឹត្តជាមួយលោកយ៉ូអាប់ដោយប្រាជ្ញាដែលបុត្របានរៀន តែកុំបណ្តោយឲ្យគាត់ចូលទៅក្នុងផ្នូរដោយសុខសាន្តឡើយ។

⁷ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សូមសម្តែងសេចក្តីមេត្តាដល់កូនប្រុសៗរបស់លោកបាស៊ី‌ឡៃ ជាអ្នកស្រុកកាឡាដ ហើយសូមឲ្យពួកគេបរិភោគរួមតុជាមួយជាមួយបុត្រផង ព្រោះពួកគេបានមកជួយបិតានៅពេលដែលបិតារត់គេចពីអាប់‌សា‌ឡុមជាព្រះរាមរបស់បុត្រ។

⁸មើល លោកស៊ី‌ម៉ៃ ជាកូនរបស់លោកកេរ៉ា ជាអ្នកភូមិបា‌ហ៊ូ‌រីម ក្នុងទឹកដីបេន‌យ៉ាមីននៅក្នុងចំណោមបុត្រ គេជាអ្នកដាក់បណ្ដាសាបិតាដោយកម្រោល គឺបានដាក់បណ្តាសាបិតានៅពេលបិតាភៀសខ្លួនទៅដល់ម៉ាហា‌ណែម។ លោកស៊ីម៉ៃបានមកជួបបិតានៅទន្លេយ័រដាន់ ហើយបិតាបានស្បថដោយនូវព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ថា៖ «យើងនឹងសម្លាប់អ្នកដោយដាវ»។⁹ឥឡូវនេះ កុំបណ្តោយឲ្យគាត់រួចខ្លួនពីការដាក់ទោសឡើយ។ បុត្រជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា ហើយបុត្រប្រាកដជាដឹងថាត្រូវប្រព្រឹត្តជាមួយពួកគេយ៉ាងដូចម្តេច។ បុត្រនឹងឲ្យសក់ប្រផះរបស់គាត់ធ្លាក់ចុះទៅក្នុងផ្នូរជាមួយឈាមមិនខាន»។

¹⁰បន្ទាប់មក ដាវីឌក៏បានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយសពរបស់ស្តេចគេកប់នៅក្នុងក្រុងរបស់ស្តេចដាវីឌ។¹¹ស្តេចដាវីឌគ្រងរាជលើទឹកដីអ៊ីស្រាអែលបានសែសិបឆ្នាំ។ ទ្រង់បានសោយរាជ្យនៅហេប្រូនបានប្រាំពីរឆ្នាំ និងសាបសិបបីឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។¹²បន្ទាប់មកស្តេចសាឡូម៉ូនក៏បានគង់លើបល្ល័ង្ករបស់ដាវីឌជាបិតាទ្រង់ ហើយការគ្រប់គ្រង់របស់ទ្រង់គឺរឹងមាំខ្លាំងណាស់។

¹³បន្ទាប់មក សម្តេចអដូ‌នី‌យ៉ា ជាបុត្ររបស់ព្រះនាងហាគីត បានចូលមកគាល់នាងបាត‌សេ‌បា ជាមាតារបស់ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន។ ព្រះនាងនិយាយថា៖ «តើអ្នកមកដោយសន្តិភាពឬ»? សម្តេចបានទូលថា៖ «ទូលបង្គំមកដោយសន្តិភាពទេ»។¹⁴បន្ទាប់មក សម្តេចបានទូលថា៖ «ទូលបង្គំមានរឿងមួយចង់ទូលដល់ព្រះនាង»។ ព្រះនាងបាតសេបាក៏មានប្រាប់ថា៖ «ចូរនិយាយមកចុះ»។¹⁵សម្តេចអដូនីយ៉ាក៏បានទូលថា៖ «ព្រះនាងជ្រាបហើយថា រាជាណាចក្រនេះធ្លាប់ជារបស់ទូលបង្គំ ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់រំពឹងថាខ្ញុំនឹងក្លាយជាស្តេច។ ប៉ុន្តែអ្វីៗបានផ្លាស់ប្តូរ អំណាចបានប្រគល់ដល់ព្រះរាមរបស់ទូលបង្គំ ដោយសារការនេះមកពីព្រះអម្ចាស់។

¹⁶ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំមានសំណើរមួយពីអ្នក ហើយសូមកុំងាកឆ្ងាយពីមុខទូលបង្គំឡើយ»។ ព្រះនាងបាតសេបាប្រាប់ទៅសម្តេចថា៖ «ចូរមានរាជឱង្ការមកចុះ»។¹⁷សម្តេចបានទូលថា៖ «សូមជួយទួលព្រះបាទសាឡូម៉ូនថា សូមកុំឲ្យស្តេចងាកចេញពីព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះនាងឡើយឡើយ ដូច្នេះ ស្តេចនឹងឲ្យព្រះនាងអប៊ី‌សាក ជាអ្នកភូមិស៊ូ‌ណែម ឲ្យមកធ្វើជាមហេសីរបស់ទូលបង្គំ»។¹⁸ព្រះនាងបាតសេបាឆ្លើយថា៖ «ល្អណាស់មាតានឹងទៅទូលស្តេច»។

¹⁹ដូច្នេះ នាងបាតសេបាបានទៅគាល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ទៅទូលស្តេចជំនួសសម្តេចអដូនីយ៉ា។ ស្តេចក៏មកជួបមាតា និងថ្វាយបង្គំមាតា។ បន្ទាប់មក ស្តេចក៏គង់លើបល្ល័ង្ក ហើយក៏មានបល្ល័ង្កមួយទៀតសម្រាប់មាតា។ ព្រះនាងក៏គង់នៅខាងស្តាំស្តេច។²⁰បន្ទាប់មក ព្រះនាងក៏ទូលស្តេចថា៖ «មាតាចង់សុំស្នើរឿងតូចមួយ សូមកុំបែរពីព្រះភក្រ្ត ចេញពីមាតាឡើយ»។ ស្តេចក៏ឆ្លើយថា៖ «ទូលមកចុះមាតា ទូលបង្គំនឹងមិនបែរពីព្រះភក្រ្កមាតាឡើយ»។²¹ព្រះនាងទូលថា៖ «ចូរឲ្យនាងអប៊ី‌សាក ជាអ្នកភូមិស៊ូ‌ណែម ឲ្យមកធ្វើជាមហេសីរបស់សម្តេចអដូនីយ៉ាដាជាព្រះរាមរបស់បុត្រផងបានទេ»។

²²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនឆ្លើយ និងទូលទៅមាតាថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមាតាសុំឲ្យព្រះនាងអប៊ី‌សាក ជាអ្នកភូមិស៊ូ‌ណែម សម្រាប់សម្តេចអដូនីយ៉ាបែបនេះ? ហេតុអ្វីបានជាមាតាមិនសុំនគរទាំងមូលឲ្យគាត់តែម្តងទៅ ដោយសារគាត់ជាព្រះរាមរបស់ទូលបង្គំស្រាប់ហើយ សម្រាប់ទ្រង់ ដ្បិត លោកបូជា‌ចារ្យអបៀ‌ថើរ ព្រមទាំងលោកមេ‌ទ័ពយ៉ូអាប់ ជាកូនអ្នកស្រីសេរូយ៉ាទៅ»?²³បន្ទាប់មក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនក៏បានស្បថដោយនូវព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «សូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទោសទូលបង្គំ និងលើសនេះទៅទៀតចុះ ប្រសិនបើ សម្តេចអដូនីយ៉ាមិនបានប្រើពាក្យប្រឆាំងនឹងជីវិតរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់។

²⁴ដូច្នេះ ក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ ដែលបានបង្កើតទូលបង្គំ និងបានលើកទូលបង្គំឲ្យសោយរាជ្យលើបល្ល័ង្ករបស់ស្តេចដាវីឌជាបិតារបស់ទូលបង្គំ និងបានឲ្យទូលបង្គំសង់ដំណាក់មួយដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យា ដូច្នេះ នៅថ្ងៃនេះ សម្តេចអដូនីយ៉ានឹងត្រូវតែស្លាប់»។²⁵ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនបានចាត់លោកបេ‌ណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដា ឲ្យទៅរកសម្តេចអដូនីយ៉ា ហើយបានធ្វើគត់ស្តេចទៅ។

²⁶បន្ទាប់មក ស្តេចទូលទៅលោកបូជា‌ចារ្យអបៀ‌ថើរថា៖ «ទៅអាណា‌ថោត ជាចម្ការរបស់អ្នកវិញទៅ។ អ្នកគួរតែស្លាប់ ប៉ុន្តែ យើងមិនសម្លាប់អ្នកនៅពេលនេះទេ ព្រោះអ្នកបានសែងហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៅមុខដាវីឌជាបិតាយើង និងបានរងទុក្ខលំបាកគ្រប់យ៉ាងជាមួយបិតាយើង»។²⁷ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានដកដំណែងជាបូជាចារ្យពីលោកអបៀ‌ថើរ ស្របតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទាក់ទងនឹងគ្រួសាររបស់លោកអេលីនៅស៊ីឡូ។

²⁸បន្ទាប់មក លោកយ៉ូអាប់បានឮដំណឹងទាំងនេះ ព្រោះលោកយ៉ូអាប់ធ្លាប់គាំទ្រសម្តេចអដូនីយ៉ា ដូច្នេះ លោកមិនបានគាំទ្រសម្តេចអាប់‌សា‌ឡុមទេ។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់បានគេចខ្លួនចូលទៅក្នុងជំរំរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានតោងស្នែងអាសនាជាប់។²⁹គេបានមកប្រាប់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនថាយ៉ូអាប់បានគេចខ្លួនចូលទៅក្នុងជំរំរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានតោងស្នែងអាសនា។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនចាត់លោកលោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដា ដោយទូលថា៖ «ចូរទៅសម្លាប់គាត់ទៅ»។

³⁰លោកបេណា‌យ៉ាបានមកជំរំរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបាននិយាយជាមួយលោកយ៉ូអាប់ថា៖ «ស្តេចបញ្ជាឲ្យអ្នកចេញមក»។ លោកយ៉ូអាប់បានឆ្លើយថា៖ «ទេ ខ្ញុំសុខចិត្តស្លាប់នៅទីនេះ»។ ដូច្នេះលោកបេណា‌យ៉ាត្រឡប់ទៅកាន់ស្តេចរួចទូលថា៖ «លោកយ៉ូអាប់ប្រាប់ថាគាត់ចង់ស្លាប់នៅលើអាសនា»។³¹បន្ទាប់មក ស្តេចប្រាប់គាត់ថា៖ «ចូរធ្វើតាមអ្វីដែលគាត់បាននិយាយចុះ។ ចូរសម្លាប់ ហើយដុតគាត់ចោលទៅ ធ្វើដូច្នេះដើម្បីដកឈាមចេញពីយើង និងពីគ្រួសារបិតាយើង ដែលលោកយូអាប់បានធ្វើដោយបង្ហូរឈាមគេដោយគ្មានហេតុផល។

³²សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ឲ្យឈាមរបស់គាត់បានទៅលើក្បាលរបស់គាត់ ដោយសារតែគាត់បានវាយប្រហារមនុស្សសុចរិតពីរនាក់ ដែលប្រសើរជាងគាត់ ហើយគាត់បានសម្លាប់ពួកគេដោយដាវ គឺសម្លាប់លោកអប៊ី‌នើរ ជាកូនរបស់លោកនើរ ជាមេ‌ទ័ពអ៊ីស្រា‌អែល និងលោកអម៉ា‌សា ជាកូនរបស់លោកយេធើរជាមេ‌ទ័ពយូដា ដោយមិនឲ្យស្តេចដាវីឌជាបិតារបស់យើងដឹងរឿងនេះ។³³ដូច្នេះ សូមឲ្យឈាមរបស់ពួកគេត្រឡប់ទៅលើក្បាលរបស់លោកយ៉ូអាប់ និងទៅលើកូនចៅរបស់គាត់ជារៀងរហូត។ ប៉ុន្តែ សូមព្រះ‌អម្ចាស់ប្រោសប្រទានស្តេចដាវីឌ កូនចៅ និងគ្រួសារ និងរាជ្យបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់ បានប្រកបដោយសេចក្ដីសុខ‌សាន្តរហូតតទៅសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់»។

³⁴ដូច្នេះ លោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដាបានឡើងទៅ និងសម្លាប់លោកយ៉ូអាប់ទៅ។ លោកបានកប់គាត់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ផ្ទាល់នៅឯវាលរហោស្ថាន។³⁵ស្តេចបានឲ្យលោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដាគ្រប់គ្រងលើទាហានជំនួសលោកយ៉ូអាប់ និងឲ្យលោកសាដុកធ្វើជាបូជាចារ្យជំនួសអបៀ‌ថើរ។

³⁶បន្ទាប់មក ស្តេចក៏បានហៅលោកស៊ីម៉ៃ ហើយបានទូលទៅគាត់ថា៖ «សូមសង់ផ្ទះមួយនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីរស់នៅទីនេះ ហើយកុំទៅកន្លែងណាផ្សេងទៀតឡើយ។³⁷នៅថ្ងៃណាដែលអ្នកចេញទៅកន្លែងផ្សេង ហើយឆ្លងជ្រោះកេដ្រុន អ្នកប្រាកដជាស្លាប់មិនខាន។ ឈាមរបស់អ្នកនឹងនៅលើក្បាលរបស់អ្នកផ្ទាល់។³⁸ដូច្នេះ លោកស៊ីម៉ៃក៏បានទូលស្តេចថា៖ «អ្វីដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលល្អណាស់។ ដូចអ្វីដែលចៅហ្វាយរបស់ទូលបង្គំធ្លាប់មានបន្ទូលដែរ ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គនឹងធ្វើតាម»។ ដូច្នេះលោកស៊ីម៉ៃក៏ស្នាក់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមអស់ជាច្រើនថ្ងៃ។

³⁹ប៉ុន្តែ នៅចុងឆ្នាំទីបី អ្នកបម្រើរបស់លោកពីរនាក់បានរត់ទៅជ្រកកោណជាមួយស្ដេចអគីស ជាបុត្ររបស់ស្ដេចម៉ាកា នៅក្រុងកាថ។ ដូច្នេះ មានគេប្រាប់ស៊ីម៉ៃថា៖ «យើងឃើញអ្នកបម្រើរបស់អ្នកនៅក្រុងកាថ»។⁴⁰បន្ទាប់មក លោកស៊ីម៉ៃក៏ឡើងជិះលើលារបស់លោក ហើយចេញដំណើរទៅគាល់ស្តេចអគីសនៅក្រុងកាថ ដើម្បីរកអ្នកបម្រើរបស់លោក។ គាត់បានទៅ ហើយនាំអ្នកបម្រើរបស់លោកពីក្រុងកាថមកវិញ។

⁴¹នៅពេលដែលមានគេប្រាប់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនថាលោកស៊ីម៉ៃបានចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹមទៅក្រុងកាថ ហើយបានត្រឡប់មកវិញ⁴²ស្តេចបានឲ្យគេទៅហៅលោកស៊ីម៉ៃមក រួចប្រាប់គាត់ថា៖ «តើយើងមិនបានឲ្យអ្នកស្បថចំពោះព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងឲ្យអ្នកបញ្ជាក់ដោខ្លួនឯងទេថា៖ «ត្រូវដឹងច្បាស់ថានៅថ្ងៃណាដែលអ្នកចេញក្រៅ ទៅកន្លែងផ្សេងទៀត អ្នកនឹងត្រូវស្លាប់មិនខានទេឬ»? បន្ទាប់មក អ្នកនិយាយនឹងយើងថា៖ «អ្វីដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលល្អណាស់»។

⁴³ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនរក្សាសេចក្តីសម្បថរបស់អ្នកចំពោះព្រះអម្ចាស់ និងមិនគោរពបទបញ្ជារដែលយើងដាក់ឲ្យអ្នកដូច្នេះ»?⁴⁴ស្តេចក៏បានទូលទៅលោកស៊ីម៉ៃដែរថា៖ «អ្នកដឹងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកស្រាប់ពីការអាក្រក់ដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្តចំពោះព្រះបាទដាវីឌជាបិតាយើង។ ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់នឹងឲ្យការអាក្រក់នេះត្រឡប់មកលើក្បាលរបស់អ្នកវិញ។

⁴⁵ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសាឡូម៉ូននឹងបានទទួលពរ ហើយបល្ល័ង្ករបស់ស្តេចដាវីឌនឹងនៅស្ថិតស្ថេចំពោះព្រះអម្ចាស់ជារៀងរហូត»។⁴⁶បន្ទាប់មក ស្តេចក៏ចេញបញ្ជាឲ្យលោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដា។ លោកក៏ចេញក្រៅ រួចសម្លាប់លោកស៊ីម៉ៃទៅ។ ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានកាន់អំណាចក្នុងដៃយ៉ាងរឹងមាំ។

3

¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានចងសម្ពន្ពមិត្តដោយរៀបការជាមួយកូនស្រីស្តេចផារោនជាស្តេចស្រុកអេស៊ីប។ ទ្រង់បាននាំកូនស្រីរបស់ស្តេចផារោនមកនៅក្នុងក្រុងរបស់ស្តេចដាវីឌរហូតដល់ទ្រង់បានសាងសង់ដំណាក់របស់ព្រះអង្គ ព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់ និងជញ្ជាំងក្រុងយេរូសាឡឹមរួចរាល់។²ប្រជាជនបានថ្វាយតង្វាយនៅទីខ្ពស់ៗ ដោយសារដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់មិនទាន់សង់រួចរាល់សម្រាប់ព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅឡើយ។³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ចំពោះព្រះអម្ចាស់ដោយដើរតាមដំបូន្មានរបស់ស្តេចដាវីឌជាបិតា លើកលែងតែការថ្វាយតង្វាយដុត និងគ្រឿងក្រអូបនៅទីខ្ពស់ៗប៉ុណ្ណោះ។

⁴ស្តេចបានយាងទៅគីបៀន ដើម្បីថ្វាយតង្វាយនៅទីនោះ ព្រោះនៅទីនោះជាទីដ៏ខ្ពស់។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានថ្វាយតង្វាយដុតមួយពាន់នៅលើអាសនានោះ។⁵ព្រះអម្ចាស់បានមកជួបព្រះបាទសាឡូម៉ូននៅគីបៀនក្នុងសុបិន្តនៅពេលយប់ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ចូរសូមមកចុះ! តើយើងគួរឲ្យអ្វីដល់អ្នក»?

⁶ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនទូលថា៖ «ព្រះអង្គបានបង្ហាញសម្ពន្ធមេត្រីអស្ចារ្យដ៏ស្មោះត្រង់ចំពោះអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ គឺចំពោះស្តេចដាវីឌជាបិតារបស់ទូលបង្គំ ដោយសារតែទ្រង់បានដើរដោយទុកចិត្ត ដោយសេចក្តីសុចរិត និងដោយចិត្តស្មោះត្រង់។ ព្រះអង្គបានរក្សាសម្ពន្ធមេត្រីអស្ចារ្យដ៏ស្មោះត្រង់ ហើយបានប្រទានឲ្យបុត្រារបស់ដាវីឌបានគង់លើបល្ល័ង្ករបស់ស្តេចនៅថ្ងៃនេះដែរ។

⁷ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់របស់ទូលបង្គំអើយ ព្រះអង្គបានឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គឡើងសោយរាជ្យជំនួសស្តេចដាវីឌជាបិតារបស់ទូលបង្គំ ទោះបីជាទូលបង្គំនៅក្មេងក៏ដោយ។ ទូលបង្គំមិនដឹងថាត្រូវទៅក្រៅ ឬចូលក្នុងដូចម្តេចទេ។⁸អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងចំណោមមនុស្សដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស ជាមនុស្សដ៏អស្ចារ្យ ដែលមានចំនួនច្រើនដែលមិនអាចរាប់បាន។⁹ដូច្នេះចូរឲ្យទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គមានដួងចិត្តដែលមានប្រាជ្ញ ដើម្បីអាចវិនិច្ឆ័យប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ដូច្នេះទូលបង្គំអាចញែកដាច់ពីគ្នារវាងការល្អ និងការអាក្រក់។ តើនរណាអាចវិនិច្ឆ័យប្រជារាស្រ្តដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គបាន»?

¹⁰សំណើរដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនទូលសូមនេះធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យណាស់។¹¹ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់ស្តេចថា៖ «ដោយសារតែអ្នកបានសុំការនេះពីយើង ហើយមិនបានសុំឲ្យខ្លួនអ្នកមានអាយុវែង ឬឲ្យមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ ឬសុំជីវិតរបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកឡើយ ប៉ុន្តែ បានសុំការយល់ដឹង ដើម្បីគ្រប់គ្រងដោយយុត្តិធម៌វិញ¹²ឥឡូវនេះ យើងនឹងធ្វើតាមអ្វីដែលអ្នកបានសុំពីយើង។ យើងនឹងឲ្យអ្នកមានប្រាជ្ញា និងចិត្តដែលយល់ដឹង ដូច្នេះ នឹងគ្មាននរណាម្នាក់ប្រៀបនឹងអ្នកបានឡើយ ទោះបីជាអ្នកមុន ឬក្រោយអ្នកក្តី។

¹³យើងក៏នឹងប្រទានដល់អ្នកនូវអ្វីដែលអ្នកមិនបានសុំដែរ ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិយស ដូច្នេះនៅក្នុងថ្ងៃអាយុអ្នកនឹងគ្មានស្តេចឯណាប្រៀបាននឹងអ្នកឡើយ។¹⁴បើអ្នកដើរនៅក្នុងផ្លូវរបស់យើង និងរក្សាច្បាប់ និងបញ្ញត្តិរបស់យើង ដូចជាបិតារបស់អ្នកបានធ្វើ នោះយើងនឹងឲ្យអ្នកបានអាយុវែង។

¹⁵បន្ទាប់មក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានតើនឡើង ហើយបានដឹងថានោះជាយល់សុបិន។ ស្តេចបានត្រឡប់មកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ហើយបានឈរនៅចំពោះហឹបនៃសម្ពន្ពមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចបានថ្វាយតង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រីភាព និងធ្វើពិធីជប់លៀងសម្រាប់អ្នកបម្រើទាំងអស់។

¹⁶បន្ទាប់មក មានស្ត្រីពេស្យាពីរនាក់បានមកគាល់ស្តេច និងបានឈរនៅចំពោះមុខស្តេច។¹⁷ស្ត្រីម្នាក់ទូលថា៖ «បពិតព្រះករុណា ស្ត្រីនេះ និងទូលបង្គំបានរស់នៅក្នុងផ្ទះតែមួយ រួចទូលបង្គំ និងនាងបានសម្រាលកូនដូចគ្នានៅក្នុងផ្ទះនោះ។

¹⁸បីថ្ងៃក្រោយពីខ្ញុំម្ចាស់បានសម្រាលកូន នាងក៏បានសម្រាលកូនដែរ។ យើងរស់នៅជាមួយគ្នា។ ក្រៅពីយើងគ្មាននរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតនៅក្នុងផ្ទះទេ មានតែយើងពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ។¹⁹បន្ទាប់មក កូនរបស់ស្ត្រីនេះបានស្លាប់នៅពេលយប់ ដោយសារនាងកិនលើកូននោះ។²⁰ដូច្នេះ នាងក៏ក្រោកឡើងនៅពេលយប់ ហើយបានយកកូនពីក្បែរខ្ញុំម្ចាស់ទៅ នៅពេលដែលខ្ញុំម្ចាស់ដេកលក់ ហើយដាក់កូននោះនៅក្បែរទ្រូងនាង ហើយបានដាក់កូនដែលបានស្លាប់របស់នាងនៅក្បែរទ្រូងខ្ញុំម្ចាស់វិញ។

²¹នៅពេលដែលខ្ញុំម្ចាស់ក្រោកឡើងនៅពេលព្រឹកដើម្បីបំបៅកូន កូននោះបានស្លាប់ហើយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលខ្ញុំម្ចាស់ពិនិត្យមើលកូននោះនៅពេលព្រឹក កូននោះមិនមែនជាកូនរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ទេ គឺមិនមែនជាកូនបង្កើតរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ទេ»។²²បន្ទាប់មក ស្ត្រីម្នាក់ទៀតទូលថា៖ «ទេ កូនដែលនៅរស់ជាកូនរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ទេ ហើយកូនដែលស្លាប់ជាកូនរបស់នាងទៅវិញទេ»។ ស្ត្រីដំបូងបានទូលថា៖ «ទេ កូនដែលស្លាប់ជាកូនរបស់នាងទេ ហើយកូនដែលនៅរស់ជាកូនរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ទេ»។ នេះជាអ្វីដែលពួកគេបានជជែកគ្នានៅចំពោះស្តេច។

²³បន្ទាប់មក ស្តេចទូលថា៖ «ម្នាក់ៗនិយាយថា៖ «កូនដែលនៅរស់នេះជាកូនរបស់ខ្ញុំ ហើយកូនរបស់នាងគឺស្លាប់ហើយ» ហើយម្នាក់ទៀតនិយាយថា៖ «ទេ កូនដែលស្លាប់ជាកូនរបស់នាង ហើយកូនរបស់ខ្ញុំជាកូនដែលនៅរស់»។²⁴ស្តេចទូលថា៖ «ចូរយកដាវឲ្យយើង»។ ដូច្នេះ គេក៏បានយកដាវមកថ្វាយស្តេច។²⁵បន្ទាប់មក ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរកាប់កូនដែលនៅរស់ជាពីរចំណែក ហើយឲ្យពាក់កណ្តាលដល់ស្រ្តីនេះ ហើយពាក់កណ្តាលទៀតឲ្យស្ត្រីនោះ»។

²⁶បន្ទាប់មក ស្រ្តីដែលមានកូននៅរស់បានទូលទៅស្តេច ដោយសារនាងមានចិត្តពេញទៅដោយក្តីមេត្តាសម្រាប់កូនរបស់នាង ហើយនាងទូលថា៖ «បពិតព្រះករុណា ចូរឲ្យកូនដែលនៅរស់ទៅនាងចុះ ហើយកុំសម្លាប់កូននេះឡើយ»។ ប៉ុន្តែ ស្ត្រីម្នាក់ទៀតទូលថា៖ «កូននេះមិនគួរជារបស់នាង ឬរបស់ខ្ញុំឡើយ។ យើងត្រូវចែកគ្នា»។²⁷បន្ទាប់មក ស្តេចឆ្លើយ និងមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរឲ្យកូនដែលនៅរស់ដល់ស្ត្រីទីមួយទៅ ហើយកុំសម្លាប់កូននេះឡើយ។ នាងគឺជាម្តាយរបស់កូននេះ»។²⁸នៅពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានឮពីការវិនិច្ឆ័យដែលស្តេចបានធ្វើ ពួកគេកោតខ្លាចស្តេច ដោយសារតែពួកគេបានឃើញពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងស្តេចចំពោះការវិនិច្ឆ័យនេះ។

4

¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាស្តេចលើអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។²នេះជាមន្ត្រីទាំងអស់របស់ស្តេច៖ លោកអសា‌រា ជាកូនរបស់លោកសាដុកដែលជាបូជា‌ចារ្យ។³លោកអេលី‌ហូរែប និងលោកអហ៊ី‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកស៊ីសា ជាលេខា‌ធិការ។ លោកយេហូ‌សាផាត ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌លូដ ជាអ្នកកត់ត្រា។⁴លោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដា ជាមេទ័ព។ លោកសាដុក និងលោកអបៀ‌ថើរ ជាបូជា‌ចារ្យ។

⁵លោកអសា‌រា ជាកូនរបស់លោកណាថាន់ ជាប្រមុខលើពួកអ្នកដឹកនាំ។ លោកសាប៊ូដ ជាកូនរបស់លោកណាថាន ជាបូជា‌ចារ្យ និងជាមិត្តរបស់ស្ដេច។⁶លោកអហ៊ី‌សាជាអ្នកគ្រប់គ្រង់រាជ‌វាំង។ លោកអដូ‌នីរ៉ាម ជាកូនរបស់លោកអាប់‌ដា ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើប្រុសៗដែលត្រូវធ្វើការធ្ងន់ៗ។

⁷ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានអ្នកគ្រប់គ្រងដប់ពីរនាក់លើស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ដែលបានរៀបចំអាហារសម្រាប់ស្តេច និងរាជវាំងទាំងមូល។ ម្នាក់ៗត្រូវផ្គត់ផ្គង់មួយខែក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ។⁸នេះគឺជាឈ្មោះរបស់អ្នកទាំងនោះ៖ លោកបេន-‌ហ៊ើរជាអ្នកនៅតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម។⁹លោកបេន-‌ដេកើរនៅតំបន់ម៉ាកាស ស្អាល‌ប៊ីម បេត‌សេ‌ម៉េស ហេឡូន និងបេត‌ហាណាន¹⁰លោកបេន-‌ហេសេឌនៅតំបន់អារូ‌បូត (ស្រុកសូកូ និងស្រុកអេភើរទាំងមូលក៏ជាកម្មសិទ្ធរបស់គាត់ដែរ)

¹¹លោកបេន-‌អប៊ី‌ណា‌ដាប់ នៅស្រុកដោរទាំងមូល (លោកបានយកព្រះ‌នាងថាផាត ជាបុត្រីព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនធ្វើជាប្រពន្ធ)¹²លោកបាណា ជាកូនប្រុសលោកអហ៊ី‌លូដ នៅតំបន់តាណាក់ និងមេគី‌ដោ ព្រមទាំងតំបន់បេត‌សៀនទាំងមូល ដែលនៅខាងក្រោយតំបន់សារ‌ថាន ដែលស្ថិតនៅខាងក្រោមយេស‌រាល ពីបេតសៀនរហូតដល់អេបិល-‌មហូ‌ឡា និងរហូតទៅដល់ខាងនាយយ៉ុក‌មាម¹³លោកបេន-‌កេប៊ើរនៅរ៉ាម៉ូត កាឡាដ (លោកគ្រប់‌គ្រងភូមិទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកយ៉ាអ៊ារ ជាកូនរបស់លោកម៉ាណា‌សេ គឺស្រុកកាឡាដ និងតំបន់អើកុប ក្នុងស្រុកបាសានក៏ជាកម្មសិទ្ធិរបស់លោកដែរ មានក្រុងធំៗចំនួនហុក‌សិប ជាទីក្រុងមានកំពែង និងមានគ្រោងទ្វារធ្វើពីលង្ហិន។¹⁴លោកអហ៊ី‌ណា‌ដាប់ ជាកូនរបស់លោកអ៊ីដោ នៅតំបន់ម៉ាហា‌ណែម។

¹⁵លោកអហ៊ី‌ម៉ាស់នៅទឹកដីណែប‌ថាលី (លោកបានរៀបអាពាហ៍‌ពិពាហ៍ជាមួយព្រះនាងបាស‌ម៉ាត ជាបុត្រីរបស់ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនធ្វើជាប្រពន្ធ)¹⁶លោកបាណា ជាកូនរបស់លោកហ៊ូសាយ នៅទឹកដីអេ‌ស៊ើរ និងអាឡុត។¹⁷លោកយេហូ‌សាផាត ជាកូនរបស់លោកបារូអានៅទឹកដីអ៊ីសា‌ខារ

¹⁸លោកស៊ី‌ម៉ៃ ជាកូនរបស់លោកអេឡា នៅទឹកដីបេន‌យ៉ាមីន¹⁹លោកកេ‌ប៊ើរ ជាកូនរបស់លោកអ៊ូរី នៅស្រុកកាឡាដ ព្រមទាំងទឹកដីរបស់ស្តេចស៊ីហុន ស្ដេចនៃជន‌ជាតិអាម៉ូរី និងស្រុករបស់ស្តេចអុក ស្ដេចស្រុកបាសាន ហើយគាត់ជាអ្នកគ្រប់គ្រងតែមួយគត់នៅក្នុងតំបន់នោះ។

²⁰ស្រុកយូដា និងស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលមានមនុស្សច្រើនដូចខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រ។ ពួកគេបានស៊ី និងផឹក ហើយសប្បាយរីករាយ។²¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានគ្រប់គ្រង់លើនគរទាំងឡាយចាប់ពីទន្លេ រហូតដល់ស្រុកភីលីស្ទីន និងដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកអេស៊ីប។ ពួកគេបាននាំសួយសាអាករមកថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូននៅអស់មួយជីវិតរបស់ស្តេច។²²ស្បៀងអាហារប្រចាំថ្ងៃសម្រាប់ផ្គត់‌ផ្គង់ក្នុងវាំងរបស់ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន មានម្សៅ‌ម៉ដ្ដប្រាំបួនតោន ម្សៅធម្មតាដប់ប្រាំបីតោន²³គោបំប៉នដប់ក្បាល គោធម្មតាម្ភៃក្បាល ចៀមមួយរយក្បាល ប្រើស ឈ្លូស ក្ដាន់ និងមាន់ទាបំប៉ន។

²⁴ស្តេចបានត្រួត‌ត្រាលើតំបន់ទាំងមូលដែលស្ថិតនៅត្រើយខាងនាយទន្លេ ចាប់ពីធីព‌សារហូតដល់កាសា លើស្តេចទាំងប៉ុន្មាននៅខាងនាយទន្លេ ហើយមានសុខសន្តិ‌ភាពគ្រប់ទិស‌ទីនៅជុំវិញទ្រង់។²⁵ស្រុកយូដា និងស្រុកអ៊ីស្រា‌អែលរស់នៅដោយសន្តិភាព ចាប់ពីក្រុងដាន់រហូតដល់ក្រុងបៀរ‌សេបា មនុស្សរស់នៅដោយសុខ‌សាន្ត ក្រោមដើមទំពាំង‌បាយជូរ និងដើមឧទុម្ពររបស់ខ្លួននៅថ្ងៃអាយុរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន។

²⁶ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនមានសេះបួនម៉ឺនក្បាល សម្រាប់រទេះចម្បាំងរបស់ទ្រង់ និងពលទ័ពសេះមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់។²⁷អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងអស់ផ្គត់‌ផ្គង់ស្បៀងអាហារ សម្រាប់ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន និងអស់អ្នកដែលបរិភោគរួមតុជាមួយស្តេច គឺម្នាក់មួយខែ។ ពួកគេមិនឲ្យខ្វះខាតអ្វីឡើយ។²⁸ពួកគេក៏យកស្រូវ និងចំបើងសម្រាប់សេះ ព្រមទាំងសត្វផ្សេងៗទៀតដែលជាជំនិះ នៅតាមកន្លែងត្រឹមត្រូវ ម្នាក់ៗនាំយកអ្វីៗដែលគេអាចយកមកបាន។

²⁹ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹងយ៉ាងខ្លាំង ដូចជាខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រ។³⁰ប្រាជ្ញារបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនលើសជាងប្រាជ្ញារបស់ប្រជាជន ដែលរស់នៅទិសខាងកើត និងលើសជាងប្រាជ្ញារបស់អ្នកស្រុកអេស៊ីបទៅទៀត។³¹ស្តេចមានប្រាជ្ញាលើសមនុស្សទាំងអស់ គឺលើសលោកអេថាន ពីអំបូរសេរ៉ា‌គីត លោកហេ‌ម៉ាន ព្រមទាំងលោកកាល់‌កូល និងលោកដារ‌ដា ជាកូនរបស់លោកម៉ាហូល ភាពល្បីល្បាញរបស់ស្តេចបានឮដល់ជាតិសាសន៍នៅជុំវិញ។

³²ស្តេចបានតែងសុភាសិតចំនួនបីពាន់ និងបទចម្រៀងមួយពាន់ប្រាំបទ។³³ស្តេចបានរៀបរាប់ពីរុក្ខជាតិទាំងឡាយតាំងពីដើមតាត្រៅនៅស្រុកលីបង់ រហូតដល់ដើមហ៊ីសុបដែលដុះនៅក្រៅជញ្ជាំងក្រុងផង។ ស្តេចក៏បានពន្យល់អំពីសត្វចតុប្បាទ សត្វស្លាប សត្វលូនវារ និងត្រីផងដែរ។³⁴មនុស្សមកពីគ្រប់ជាតិសាសន៍បានមកស្តាប់ប្រាជ្ញារបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន។ ពួកគេគឺជាសេ្តចដែលមកពីប្រជាជាតិនៅលេីផែនដី។

5

¹ស្តេចហ៊ីរ៉ាម ជាស្ដេចក្រុងទីរ៉ុសបានបញ្ជូនអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់មកគាល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ដោយសារទ្រង់បានឮថាគេបានចាក់ប្រេងអភិសេកព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាស្តេចតពីបិតារបស់ទ្រង់ ដោយសារតែស្តេចហ៊ីរ៉ាមតែតែស្រឡាញ់ស្តេចដាវីឌ។²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនក៏បានបញ្ជូនពាក្យទៅស្តេចហ៊ីរាមថា៖³«ព្រះករុណាក៏ជ្រាបដែថាដាវីឌជាបិតាខ្ញុំមិនអាចសង់ដំណាក់សម្រាប់ព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះអង្គបានទេ ដោយសារតែមានសង្គ្រាមជុំវិញទ្រង់ ក្នុងថ្ងៃនៃអាយុរបស់បិតាខ្ញុំព្រះអម្ចាស់បានឲ្យសត្រូវរបស់លោកស្ថិតនៅក្រោមបាតជើងលោក។

⁴ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្ញុំបានឲ្យមានក្តីសុខសាន្តគ្រប់ទីកន្លែង។ គ្មានខ្មាំងសត្រូវ ហើយក៏គ្មានមហន្តរាយអ្វីដែរ។⁵ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់សង់ដំណាក់សម្រាប់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្ញុំ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកកាន់ស្តេចដារីឌជាបិតារបស់ខ្ញុំថា៖ «បុត្រារបស់អ្នក គឺអ្នកដែលយើងឲ្យគង់លើបល្ល័ង្ករបស់អ្នក នឹងសង់ដំណាក់សម្រាប់នាមយើង»។

⁶ដូច្នេះ សូមបញ្ជាឲ្យគេកាប់ដើមតាត្រៅនៅភ្នំលីបង់សម្រាប់ខ្ញុំផង។ អ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំ និងចូលរួមជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា ហើយខ្ញុំនឹងបង់ថ្លៃឲ្យព្រះករុណាសម្រាប់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា ដូច្នេះពួកគេនឹងបានទទួលប្រាក់ឈ្នួលត្រឹមត្រូវតាមអ្វីដែលព្រះករុណាយល់ព្រមធ្វើ។ ដូចដែលព្រះករុណាជ្រាបហើយថាក្នុងចំណោមយើងគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងរបៀបកាប់ឈើដូចអ្នកស្រុកស៊ីដូនទេ។

⁷នៅពេលដែលព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមបានឮពាក្យរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ទ្រង់មានអំណរយ៉ាងខ្លាំងរួចទូលថា៖ «សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់បានប្រកបដោយព្រះពរនៅថ្ងៃនេះ ដែលបានប្រទានបុត្រាដ៏មានប្រាជ្ញាដល់ស្តេចដាវីឌ ដើម្បីដឹកនាំប្រជារាស្រ្តដ៏អស្ចារ្យនេះ»។⁸ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមបានផ្ញើសារទៅព្រះបាទសាឡូម៉ូនថា៖ «ទូលបង្គំបានឮសារដែលព្រះករុណាបានផ្ញើមកទូលបង្គំហើយ។ ទូលបង្គំនឹងផ្គត់ផ្គង់ឈើតាត្រៅ និងឈើកកោះតាមដែលព្រះករុណាចង់បាន។

⁹អ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំនឹងប្រមូលឈើចុះពីភ្នំលីបង់ទៅក្នុងសមុទ្រ ហើយទូលបង្គំនឹងចងឈើទាំងនោះជាក្បូនបណ្តែតតាមសមុទ្រទៅកាន់កន្លែងដែលព្រះករុណាបង្ហាញដល់ទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំនឹងដាក់នៅកន្លែងនោះ ហើយព្រះករុណាអាចយកឈើទាំងនោះទៅ។ អ្វីដែលទូលបង្គំចង់បាន គឺសូមព្រះករុណាជួយផ្តល់អាហារដល់អ្នកបម្រើក្នុងព្រះរាជវាំងរបស់ទូលបង្គំផង»។

¹⁰ដូច្នេះ ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមបានថ្វាយឈើកកោះទាំងប៉ុន្មាន តាមការចង់បានរបស់ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន។¹¹ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនបានផ្ដល់ស្រូវសាលីពីរមុឺនរង្វាល់ និងប្រេងសុទ្ធចំនួនពីរពាន់រង្វាល់សម្រាប់ផ្គត់‌ផ្គង់សេចក្ដីត្រូវការក្នុងវាំងរបស់ព្រះ‌បាទហ៊ីរ៉ាម។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានផ្តល់ដល់ព្រះបានហ៊ីរ៉ាមពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។¹²ព្រះអម្ចាស់បានផ្តល់ប្រាជ្ញាដល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ដូចដែលព្រះអង្គបានសន្យា។ មានសន្តិភាពរវាងព្រះបាទសាឡូម៉ូន និងព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម ហើយស្តចទាំងពីរក៏ចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយគ្នា។

¹³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានកែនកម្លាំងចេញពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់។ អ្នកដែលបានកែនមានប្រុសៗចំនួនបីម៉ឺននាក់។¹⁴ស្តេចបានបញ្ជូនពួកគេទៅភ្នំលីបង់ម្តងមួយម៉ីននាក់ដោយប្តូរវេនគ្នា។ មួយខែត្រូវនៅភ្នំលីបង់ហើយពីរខែត្រូវនៅផ្ទះ។ លោកអដូ‌នីរ៉ាមជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើអ្នកដែលធ្វើការទាំងនោះ។

¹⁵ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានអ្នកលីសែងចំនួនប្រាំពីរម៉ឺននាក់ និងអ្នកដាប់ថ្មនៅភ្នំចំនួនប្រាំបីម៉ឺននាក់¹⁶ក្រៅពីមេក្រុម៣៣០០នាក់របស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ដែលមើលខុសត្រូវលើការងារ និងជាអ្នកណែនាំដល់អ្នកធ្វើការ។

¹⁷ដូចដែលស្តេចបានបង្គាប់ ពួកគេបានគាស់ថ្មធំៗដែលមានគុណភាពល្អសម្រាប់ធ្វើជាគ្រឹះរបស់ព្រះវិហារ។¹⁸ដូច្នេះអ្នកសាងសង់របស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន និងអ្នកសាងសង់របស់ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម ព្រមទាំងជាងពីស្រុកកេបាលបានដាប់ថ្ម ហើយរៀបចំត្រៀមឈើ និងថ្មសម្រាប់សង់ព្រះ‌វិហារ។

6

¹ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានចាប់ផ្តើមសង់ព្រះវិហារសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់។ ការនេះកើតឡើងនៅក្នុងឆ្នាំទី ៤៨០ ក្រោយពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីស្រុកអេស៊ីប នៅក្នុងឆ្នាំទីបួននៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនលើទឹកដីអ៊ីស្រាអែល នៅក្នុងខែពិសាខ ដែលត្រូវជាខែទីពីរ។²ព្រះ‌វិហារដែលព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនសង់ថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ មានបណ្ដោយប្រវែងហុក‌សិបហត្ថ ទទឹងម្ភៃហត្ថ និងកម្ពស់សាម‌សិបហត្ថ ។

³បន្ទប់ល្វែងនៅខាងមុខបន្ទប់ធំនៃព្រះ‌វិហារមានបណ្ដោយប្រវែងម្ភៃហត្ថ ស្មើនឹងប្រវែងទទឹងព្រះវិហារ ហើយមានជម្រៅដប់ហត្ថនៅខាងមុខព្រះវិហារ។ សម្រាប់ព្រះវិហារ⁴ស្តេចបានធ្វើបង្អួចដែលមានដាក់គ្របរបស់វាដែលខាងក្រៅចង្អៀតជាងខាងក្នុង។

⁵នៅជាប់នឹងជញ្ជាំងបន្ទប់ធំ ស្តេចបានសង់បន្ទប់ជុំវិញ ទាំងបន្ទប់ខាងក្រៅ និងបន្ទប់ខាងក្នុង។ ស្តេចបានសង់បន្ទប់នៅជុំវិញទាំងសងខាង។⁶ជាន់ក្រោមបំផុតមានបណ្តោយប្រាំហត្ថ នៅកណ្តាលមានបណ្តោយប្រាំមួយហត្ថ ហើយនៅជាន់ទីបីមានបណ្តោយប្រាំពីរហត្ថ។ ជញ្ជាំងខាងក្រៅព្រះវិហារស្តេចធ្វើជញ្ជាំងកម្រាស់ខុសគ្នានៅជុំវិញ ដូច្នេះមិនចាំបាច់ដាក់ធ្នឹមនៅក្នុងជញ្ជាំងព្រះវិហារទេ។

⁷ព្រះវិហារសង់ពីថ្មដែលបានរៀបចំរួចជាស្រេចនៅនឹងកន្លែង។ គ្មានឮសម្លេងញញួរ ពូថៅ ឬសម្ភារធ្វើពីដែកណាមួយនៅក្នុងព្រះវិហារក្នុងពេលកំពុងសាងសង់ឡើយ។⁸នៅផ្នែកខាងត្បូងនៃព្រះវិហារមានច្រកចូលមួយនៅជាន់ផ្ទាល់ដី បន្ទាប់មក មានជណ្តើរមួយឡើងទៅជាន់កណ្តាល និងពីជាន់កណ្តាលទៅជាន់ទីបី។

⁹ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់ព្រះវិហារ និងបានបញ្ជប់ការសាងសង់ ស្តេចគ្របដណ្តប់វិហារទាំងមូលដោយធ្នឹម និងពិដានពីឈើតាត្រៅ។¹⁰ស្តេចសង់បន្ទប់ខាងក្រៅទល់នឹងបន្ទប់ធំរបស់ព្រះវិហារ ផ្នែកនីមួយៗមានកម្ពស់ប្រាំហត្ថ ហើយបន្ទប់ទាំងនោះបានភ្ជាប់ជាមួយព្រះវិហារដោយឈើតាត្រៅ។

¹¹ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនដោយមានបន្ទូលថា៖¹²«ទាក់ទងនឹងព្រះវិហារដែលអ្នកបានសង់នេះ បើអ្នកដើរតាមច្បាប់របស់យើង និងប្រព្រឹត្តដោយយុត្តិធម៌ ដោយរក្សាបញ្ញត្តរបស់យើង និងដើរតាមបញ្ញត្តនោះ នោះយើងនឹងសម្រេចពាក្យដែលយើងបានសន្យាជាមួយអ្នក ដែលយើងបានសន្យាជាមួយបិតារបស់អ្នក។¹³យើងនឹងគង់នៅក្នុងចំណោមប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែល និងមិនបោះបង់ពួកគេចោលឡើយ។

¹⁴ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់ព្រះវិហារ និងបានបញ្ចប់ការសាងសង់។¹⁵បន្ទាប់មក ស្តេចក៏បានសង់ជញ្ជាំងខាងក្នុងនៃព្រះវិហារជាមួយឈើតាត្រៅ។ ចាប់ពីក្រោមរហូតដល់ពិដានរបស់ព្រះវិហារ ស្តេចបានពាសឈើនៅខាងក្នុង និងក្រាលក្តារកកោះនៅក្នុងព្រះវិហារដែរ។

¹⁶ស្តេចក៏បានសង់ផ្នែកខាងក្រោយព្រះវិហារមានប្រវែងម្ភៃហត្ថជាមួយក្តារឈើតាត្រៅចាប់ពីក្រោមរហូតដល់ពិដាន។ ស្តេចបានសង់បន្ទប់នេះជាបន្ទប់ខាងក្នុង ដែលជាទីសក្ការៈបំផុត។¹⁷បន្ទប់ធំជាងគេ ដែលជាទីសក្ការៈ គឺនៅខាងមុខទីសក្ការៈបំផុតមានប្រវែងសែសិបហត្ថ។¹⁸មានឈើតាត្រៅពាសនៅខាងក្នុងព្រះវិហារ ដែលឆ្លាក់ជាក្បាច់រចនារូបផ្កាក្រពុំ និងរូបផ្ការីក។ គ្រប់ទាំងអស់មានពាសឈើតាត្រៅនៅខាងក្នុង។ នៅផ្នែកខាងក្នុងមិនអាចមើលឃើញថ្មឡើយ។

¹⁹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានរៀបចំបន្ទប់ខាងក្នុង នៅក្នុងព្រះវិហារ ដើម្បីដាក់ហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់។²⁰បន្ទប់ខាងក្នុងមានប្រវែងម្ភៃហត្ថ មានទទឹងម្ភៃហត្ថ និងកម្ពស់ម្ភៃហត្ថដូចគ្នា។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានពាសជញ្ជាំងដោយមាសសុទ្ធ និងពាសអាសនាដោយឈើតាត្រៅ។

²¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានពាសផ្នែកខាងក្នុងនៃព្រះវិហារជាមួយនឹងមាសសុទ្ធ ហើយស្តេចបានដាក់ច្រវ៉ាក់មាសមកឃាំងខាងមុខបន្ទប់ខាងក្នុង និងបានពាសខាងមុខនោះដោយមាស។²²ស្តេចបានពាសផ្នែកខាងក្នុងទាំងអស់ជាមួយមាសទាល់តែព្រះវិហារបានរួចរាល់។ ស្តេចក៏បានពាសមាសលើអាសនាទាំងមូល ដែលនៅបន្ទប់ខាងក្នុងដែរ។

²³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានឲ្យគេឆ្លាក់រូបចេរូ‌ប៊ីនពីរធ្វើអំពីឈើអូលីវ ចេរូ‌ប៊ីននីមួយៗមានកម្ពស់ដប់ហត្ថ សម្រាប់ដាក់នៅបន្ទប់ខាងក្នុង។²⁴ស្លាបមួយនៃចេរូប៊ីនទីមួយមានប្រវែងប្រាំហត្ថ ហើយស្លាបមួយទៀតក៏មានប្រវែងប្រាំហត្ថដែរ។ ដូច្នេះ ពីចុងស្លាបម្ខាងទៅចុងស្លាបម្ខាងមានប្រវែងដប់ហត្ថ។²⁵ចេរូប៊ីនមួយទៀតក៏មានប្រវែងស្លាបដប់ហត្ថដែរ។ ចេរូប៊ីនទាំងពីរមានប្រវែង និងរូបរាងដូចគ្នា។²⁶កម្ពស់របស់ចេរូប៊ីនទីមួយគឺដប់ហត្ថ ហើយចេរូប៊ីនមួយទៀតក៏មានកម្ពស់ដូចគ្នា។

²⁷ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានដាក់ចេរូប៊ីននៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្នុងបំផុត។ ស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនត្រាដាង ដូច្នេះ ស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនមួយប៉ះនឹងជញ្ជាំងម្ខាង ហើយស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនមួយទៀតប៉ះជាមួយជញ្ជាំងម្ខាងទៀត។ ស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនទាំងពីរប៉ះគ្នានៅចំណុចកណ្តាលនៃទីបរិសុទ្ធបំផុត។²⁸ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានពាសមាសលើចេរូប៊ីនទាំងពីរនោះ។

²⁹ស្តេចបានឆ្លាក់តាមជញ្ជាំងព្រះ‌ដំណាក់ទាំងអស់ មានដូចជាក្បាច់ចេរូ‌ប៊ីន ដើមត្នោត និងផ្កា‌រីក ទាំងបន្ទប់ខាងក្នុង និងបន្ទប់ខាងក្រៅ។³⁰ព្រះបាទសាឡូម៉ូនក្រាលមាសក្នុងព្រះវិហារ ទាំងបន្ទប់ខាងក្រៅ និងបន្ទប់ខាងក្នុង។

³¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើទ្វារពីឈើអូលីវសម្រាប់ច្រកចូលទៅកាន់បន្ទប់ខាងក្នុង។ ក្របទ្វារនោះមានកម្ពស់មួយភាគបួននៃជញ្ជាំង។³²ដូច្នេះ ស្តេចបានធ្វើទ្វារពីរពីឈើអូលីវ ហើយបានឆ្លាក់រូបចេរ៉ូប៊ីម ដើមត្នោត និងផ្ការីកលើទ្វារទាំងនោះផង។ ស្តេចបានពាសទ្វារទាំងនោះដោយមាស និងពាសមាសលើចេរ៉ូប៊ីម និងលើដើមត្នោតផងដែរ។

³³តាមវិធីនេះដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់ច្រកចូលព្រះវិហារពីឈើអូលីវមានកម្ពស់មួយភាគបួននៃជញ្ជាំង និងមានទ្វារពីរទៀតធ្វើពីឈើកកោះ។³⁴សន្លឹកទាំងពីររបស់ទ្វារនីមួយៗអាចបត់ចូលគ្នាបាន ហើយសន្លឹកពីរទៀតរបស់ទ្វារមួយទៀតក៏អាចបត់ចូលគ្នាបានដែរ។³⁵ស្តេចបានឆ្លាក់រូបចេរ៉ូប៊ីម ដើមត្នោត និងផ្ការីក និងបានពាសមាសលើចម្លាក់ទាំងនោះ។

³⁶ស្តេចឲ្យគេសង់ទីលានខាងក្នុងជាមួយថ្មបីជាន់ និងឈើតាត្រៅមួយជាន់។

³⁷គេបានចាក់គ្រឹះព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងឆ្នាំទីបួន នៅក្នុងខែពិសាខ។³⁸នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់មួយ នៅក្នុងខែកត្ដិក នៅក្នុងខែទីប្រាំបីព្រះវិហារបានសង់រួចរាល់គ្រប់ផ្នែកទាំងអស់តាមគម្រោង។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានចំណាយប្រាំពីរឆ្នាំក្នុងការសង់ព្រះវិហារ។

7

¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនចំណាយពេលសាមសិបឆ្នាំក្នុងការសង់វាំងរបស់ស្តេចផ្ទាល់។²ស្តេចបានសង់វាំងពីឈើនៅស្រុកលីបង់។ វាំងនោះមានបណ្តោយមួយរយហត្ថ មានទទឹងហាសិបហត្ថ និងមានកំពស់សាមសិបហត្ថ។ វាំងនេះមានសសរធ្វើពីឈើតាត្រៅបួនជួរ ដែលមានធ្នឹមនៅលើសសរទាំងនោះ។

³ដំណាក់នោះបានធ្វើដំបូលពីឈើតាត្រៅដែលដាក់លើធ្នឹម។ ធ្នឹមទាំងនោះទ្រដោយសសរជាច្រើន។ មានធ្នឹមសែសិបប្រាំ មានដប់ប្រាំជួរ។⁴មានធ្នឹមបីជួរ ហើយបង្អួចនីមួយៗនៅទល់មុខបង្អួចម្ខាងទៀត ទាំងអស់មានបីគូរ។⁵ទ្វារ និងគ្របទ្វារទាំងអស់បានធ្វើជារៀងបួនជ្រុង ហើយបង្អួចគឺទល់មុខគ្នាបីគូរ។

⁶មានបន្ទប់់ល្វែងមួយដែលមានប្រវែងហាសិបហត្ថ និងទទឹងសាមសិបហត្ថ ដែលមានរាននៅខាងមុខ និងសសរ ហើយនឹងដំបូល។

⁷ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់បន្ទប់ធំមួយដែលមានបល្ល័ង្ក ជាកន្លែងសម្រាប់កាត់ក្តី ជាបន្ទប់យុត្តិធម៌។ បន្ទប់នោះ បានក្រាលដោយឈើតាត្រៅនៅខាងក្រោម។

⁸ដំណាក់របស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនដែលស្តេចគង់នៅ គឺស្ថិតក្នុងទីធ្លាមួយទៀតដែលជាដីរបស់រាជវាំង បានរចនាស្រដៀងគ្នា។ ស្តេចក៏បានសង់ដំណាក់ដូចគ្នានេះសម្រាប់បុត្រីរបស់ស្តេចផារោនដែលជាមហេសីរបស់ស្តេចដែរ។

⁹អគារទាំងនេះបានសង់ពីថ្មដ៏មានតម្លៃ បានវាស់វែងយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ និងអារដំរឹមដោយរណា និងខាត់គ្រប់ជ្រុងទាំងអស់។ ថ្មទាំងនេះបានប្រើតាំងពីគ្រឹះរហូតដល់ផ្នែកខាងលើបំផុត និងរហូតដល់លានខាងក្រៅផង។¹⁰គ្រឹះបានសង់ឡើងដោយថ្មយ៉ាងធំ ជាថ្មមានតម្លៃ ដែលមានប្រវែងប្រាំបី និងដប់ហត្ថ។

¹¹នៅផ្នែកខាងលើគឺមានថ្មម៉ាបយ៉ាងមានតម្លៃដែលកាត់តាមទំហំ និងមានធ្នឹមពីឈើតាត្រៅ។¹²ទីធ្លាធំនៅជុំវិញវាំងមានបីជួរធ្វើពីថ្ម និងមួយជួរធ្វើពីឈើតាត្រៅដូចទីលាននៅខាងក្នុងព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់ និងបន្ទប់ល្វែងរបស់ព្រះវិហារដែរ។

¹³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានផ្ញើសារទៅលោកហ៊ីរ៉ាម ដើម្បីអញ្ជើញលោកពីក្រុងទីរ៉ុសមក។¹⁴លោកហ៊ីរ៉ាមជាកូនរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់ ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធណែប‌ថាលី ហើយឪពុកជាអ្នកក្រុងទីរ៉ុស លោកជាជាងលង្ហិនដ៏ចំណានម្នាក់។ លោកហ៊ីរ៉ាមមានពេញដោយប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹង រួមជាមួយជំនាញ ដើម្បីធ្វើការដ៏អស្ចារ្យជាមួយលង្ហិនសម្រាប់ស្តេច។

¹⁵លោកហ៊ីរ៉ាមបានរចនាសសរពីរពីលង្ហិន សសរនីមួយៗមានកម្ពស់ដប់ប្រាំបីហត្ថ និងបរិមាត្រដប់ពីរហត្ថ។¹⁶គាត់ធ្វើក្បាលសសរលង្ហិនពីរដាក់ខាងលើសសរទាំងពីរ។ ក្បាលសសរនីមួយៗមានកម្ពស់ប្រាំហត្ថ។¹⁷គាត់សិតលង្ហិនធ្វើជាក្បាច់ក្រឡា‌អួន និងច្រវាក់សម្រាប់លម្អក្បាលសសរ ក្បាលសសរនីមួយៗមានកម្រងច្រវាក់ប្រាំ‌ពីរ។

¹⁸ដូច្នេះ លោកហ៊ីរ៉ាមបានឆ្លាក់ផ្លែទទឹមពីរជួរជុំវិញក្បាលសរសរនីមួយៗ ដើម្បីរចនាក្បាលសសរទាំងពីរនេះ។¹⁹ក្បាលសសរខាងលើសសរបន្ទប់ល្វែងបានរចនាជាមួយផ្កាលីលី មានកម្ពស់បួនហត្ថ។

²⁰ក្បាលសសរនៅលើសសរទាំងពីររួមទាំងក្បែរផ្នែកខាងលើមានផ្លែទទឹមពីររយជាជួរនៅជុំវិញ។²¹លោកបានលើកសសរនេះឡើងនៅឯបន្ទប់ល្វែងព្រះវិហារ។ សសរនៅខាងស្តាំមានឈ្មោះថាយ៉ាគីន ហើយសសរនៅខាងឆ្វេងមានឈ្មោះថាបូអូស។²²នៅខាងលើបំផុតនៃសសរទាំងពីរនេះមានការរចនាដូចជាផ្កាលីលី។ ការរចនាសសរទាំងពីរបានធ្វើឡើងរបៀបនេះឯង។

²³លោកហ៊ីរ៉ាមបានធ្វើអាងទឹកមូលមួយពីដែកចាក់ មានអង្គត់ផ្ចិតជុំវិញដប់ហត្ថ។ វាមានកម្ពស់ប្រាំហត្ថ និងមានបរិមាត្រជុំវិញសាមសិបហត្ថ។²⁴នៅមាត់ខាងលើនៃអាងទឹកនេះបានឆ្លាក់រូបផ្កាក្រពុំ ក្នុងមួយហត្ថមានផ្កាដប់ ក្បាច់ទាំងនោះបានចាក់ក្នុងពេលដែលគេចាក់អាងនោះ។

²⁵អាងនេះនៅលើគោដប់ពីរក្បាល បីបែរទៅទិសខាងជើង បីបែរទៅទិសខាងលិច បីបែរទៅទិសខាងត្បូង និងបីទៀតបែរទៅទិសខាងខាងកើត។ អាងនោះបានដាក់នៅខាងលើគោទាំងអស់នោះ ហើយខ្លួនគោទាំងអស់បែរចូលក្នុង។²⁶អាងនោះមានកម្រាលក្រាស់ដូចមួយទះដៃ ហើយមាត់របស់អាងគឺបត់ដូចជាមាត់របស់ពែង ដូចជាផ្កាលីលីរីក។ អាងនោះអាចដាក់ទឹកបានពីពាន់អម្រែក។

²⁷លោកហ៊ីរ៉ាមបានធ្វើជើងបញ្ឃរដប់ពីលង្ហិន។ ជើងបញ្ឈរនីមួយៗមានប្រវែងបួនហត្ថ និងទទឹងបួនហត្ថ ហើយកម្ពស់ពីរហត្ថ។²⁸ការងារធ្វើជើងបញ្ឈរនេះមានដូចតទៅ។ គេមានបន្ទះដាក់បញ្ឈរនៅចន្លោះគ្រោង²⁹ហើយនៅលើបន្ទះ និងនៅលើគ្រោងនេះមានតោ គោ និងចេរ៉ូប៊ីម។ នៅខាងលើ និងនៅខាងក្រោមគោ និងតោមានក្បាច់រំយោល។

³⁰នៅលើជើងបញ្ឈរនីមួយៗមានកង់លង្ហឹនបួន និងភ្លៅ ហើយជ្រុងទាំងបួនរបស់វាមានប្រដាប់ទ្រ។ ទម្របានចាក់ភ្ជាប់គ្នាទៅជ្រុងទាំងបួនរបស់វា។³¹នៅមាត់ខាងលើមានរាងមូលដូចជើងតាងមានប្រវែងមួយហត្ថកន្លះ ហើយមានម្កុដឡើងទៅលើមួយហត្ថ។ នៅមាត់ខាងលើងនោះក៏មានចម្លាក់ដែរ ហើយបន្ទះទាំងនោះមានរាងបួនជ្រុង មិនមែនមូលទេ។

³²កង់ទាំងបួនស្ថិតនៅក្រោមបន្ទះ ហើយតួ និងកង់របស់វា និងខ្លួនទាំងមូល គឺនៅក្នុងជើងបញ្ឈរនោះ។ កង់មានកម្ពស់មួយហត្ថកន្លះ។³³កង់ទាំងបួនមានរាងដូចកង់រទះចំបាំង។ ខ្លួនទាំងមូល ខ្នង កាំ និងដុំ ចាក់ធ្វើពីដែកទាំងអស់។

³⁴មានជើងទម្របួននៅតាមជ្រុងរបស់ជើងបញ្ឈរនោះ បានភ្ជាប់ជាមួយតួ។³⁵នៅខាងលើជើងបញ្ឈនេះមានរង្វង់មូលមួយមានជម្រៅមួយហត្ថ ហើយនៅផ្នែកខាងលើជើងបញ្ឈរ ជើងទម្រ និងបន្ទះបានភ្ជាប់គ្នា។

³⁶នៅផ្ទៃខាងលើជើងទ្រ និងនៅលើបន្ទះ លោកហ៊ីរ៉ាមបានឆ្លាក់រូបចេរ៉ូប៊ីម តោ និងដើមត្នោតនៅលើផ្ទៃដែលសេសសល់ ហើយមានរំយោទព័ទ្ធជុំវិញ។³⁷លោកបានធ្វើជើងបញ្ឈរដប់ដោយរបៀបនេះឯង។ ជើងបញ្ឈរទាំងអស់បានចាក់ដូចៗគ្នា ហើយមានទំហំដូចៗគ្នា និងមានទម្រង់ដូចៗគ្នា។

³⁸លោកហ៊ីរ៉ាមបានធ្វើអាងលង្ហិនដប់។ អាងនីមួយៗអាចដាក់ទឹកបានសែសិបអម្រែក។ អាងនីមួយៗមានកម្ពស់បួនហត្ថ ហើយគេដាក់អាងមួយនៅលើជើងបញ្ឈរនីមួយៗ។³⁹លោកបានដាក់ជើងបញ្ឈរប្រាំនៅខាងត្បូងទល់មុខព្រះវិហារ ហើយប្រាំទៀតដាក់ខាងជើងទល់មុខព្រះវិហារ។ លោកបានដាក់អាងធំនៅជ្រុងខាងកើត បែរមុខទៅខាងត្បូងព្រះវិហារ។

⁴⁰លោកហ៊ីរ៉ាមធ្វើអាង ប្រដាប់ចូកផេះ និងផើងដាក់ឈាម។ បន្ទាប់មក លោកបានបញ្ចប់កិច្ចការទាំងប៉ុន្មានដែលលោកបានធ្វើថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូននៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់⁴¹គឺសសរពីរ ក្បាលសសរមូលពីសម្រាប់ដាក់លើសសរ និងក្បាច់ក្រឡាអួនពីរឈុត ដើម្បីគ្របពីលើក្បាលសសរដែលនៅខាងលើ។

⁴²លោកបានធ្វើផ្លែទទឹមបួនរយសម្រាប់លម្អក្បាច់ក្រឡាអួន៖ មានផ្លែទទឹមពីរជួរសម្រាប់ក្បាច់ក្រឡាអួននីមួយៗដើម្បីដាក់លើក្បាលសសរដែលនៅលើសសរ⁴³ជើងបញ្ឈរដប់ អាងដប់ដែលនៅលើជើងបញ្ឈរនោះ។

⁴⁴លោកបានធ្វើអាងធំ និងគោដប់ពីរនៅក្រោមអាងនោះ⁴⁵លោកក៏ធ្វើធុងសម្រាប់ដាក់ផេះ ប្រដាប់ចូកផេះ អាង និងរបស់របរផ្សេងទៀត។ លោកហ៊ីរ៉ាមធ្វើរបស់ទាំងនោះពីលង្ហិនរលោងសម្រាប់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន សម្រាប់ព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁴⁶ស្តេចបានចាក់របស់ទាំងអស់នេះនៅវាលទំនាបទន្លេយ័រដាន់ នៅក្នុងពុម្ពដីឥតចន្លោះសិកូត និងសារ‌ថាន។⁴⁷ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមិនបានថ្លឹងគ្រឿងប្រដាប់ទាំងនោះទេ ដោយសារតែមានច្រើនពេក ដោយសារតែទំងន់របស់លង្ហិនទាំងនោះធ្ងន់ពេកមិនអាចកំណត់បាន។

⁴⁸ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើរបស់ដែលត្រូវការនៅក្នងព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ពីមាស៖ មានអាសនាមាស និងតុនំប័ុងដែលដាក់តាំងនំប័ុង។⁴⁹ជើងចង្កៀង ប្រាំនៅខាងស្តាំ និងប្រាំទៀតនៅខាងឆ្វេង នៅខាងមុខបន្ទប់ខាងក្នុងពីមាសសុទ្ធ និងផ្កា ចង្កៀង និងដង្កៀបសុទ្ធតែធ្វើពីមាស។

⁵⁰ពែង ចង្កៀង អាង ស្លាបព្រា និងកន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូបសុទ្ធតែធ្វើពីមាសសុទ្ធ។ ត្រចៀកទ្វារនៅបន្ទប់ខាងក្នុងដែលជាកន្លែងសក្ការៈបំផុត និងទ្វាររបស់បន្ទប់ធំនៃព្រះវិហារ សុទ្ធតែធ្វើពីមាស។

⁵¹តាមរបៀបនេះឯងដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើសម្រាប់ដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានធ្វើរួចរាល់។ ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបាននាំរបស់ដែលស្តេចដាវីឌជាបិតាទ្រង់បានរៀបចំទុកមានប្រាក់ មាស គ្រឿងប្រដាប់ប្រដាផ្សេងៗ ហើយបានដាក់របស់ទាំងនោះនៅក្នុងឃ្លាំងនៃដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

8

¹បន្ទាប់មក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានអញ្ជើញពួកចាស់ទុំ ពួកអ្នកដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធ និងពួកមេដឹកនាំគ្រួសារទាំងអស់របស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល នៅចំពោះស្តេចឯក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីនាំហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពីក្រុងរបស់ស្តេចដាវីឌ ដែលនៅក្រុងស៊ីយ៉ូនមក។²ប្រុសៗទាំងអស់របស់អ៊ីស្រាអែលបានមកជួបព្រះបាទសាឡូម៉ូននៅក្នុងពិធីបុណ្យ នៅក្នុងខែអស្សុជ ជាខែទីប្រាំពីរ។

³ពួកចាស់ទុំទាំងអស់របស់អ៊ីស្រាអែលបានមក ហើយពួកបូជាចារ្យបានសែងហឹប។⁴ពួកគេបានយកហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់ តង់សម្រាប់ប្រជុំ និងរបស់របរបរិសុទ្ធដែលមាននៅក្នុងជំរំចេញទៅ។ ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីបានកាន់របស់ទាំងនោះ។⁵ព្រះបាទសាឡូម៉ូននិងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានដើរនៅខាងមុខហឹប ហើយបានថ្វាយចៀម និងគោច្រើនឥតគណនា។

⁶ពួកបូជាចារ្យបាននាំយកហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដាក់នៅកន្លែងរបស់វា នៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្នុងនៃព្រះដំណាក់ គឺកន្លែងបរិសុទ្ធបំផុត នៅក្រោមស្លាបចេរ៉ូប៊ីម។⁷ចេរ៉ូប៊ីមបានត្រដាងស្លាបរបស់ពួកគេដល់កន្លែងដាក់ហឹប ហើយពួកគេបានគ្របហឹប និងដងសែងហឹបនៅពេលដែលពួកគេសែងមក។⁸ដងវែងណាស់ ចុងរបស់វាហាក់បីដូចជាចាប់តាំងពីទីបរិសុទ្ធមក គឺចាប់ពីបន្ទប់នៅមុខទីបរិសុទ្ធបំផុត ប៉ុន្តែ គេមិនអាចមើលពីក្រៅមកឃើញឡើយ។ ហឹបនៅកន្លែងនោះចាប់ពីពេលនោះមកដល់សព្វថ្ងៃ។

⁹គ្មានអ្វីនៅក្នុងហឹបឡើយមានតែបន្ទះថ្មពីរបន្ទះដែលលោកម៉ូសេបានដាក់នៅភ្នំហោរែប នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នៅពេលដែលគេចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក។¹⁰នៅពេលដែលពួកបូជាចារ្យចេញពីទីបរិសុទ្ធមកវិញ ក៏មានពពកពេញនៅក្នុងព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់។¹¹ពួកបូជាចារ្យមិនអាចឈរបម្រើនៅទីនោះបានទេដោយសារតែពពក គឺសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបំពេញដំណាក់របស់ព្រះអង្គ។

¹²បន្ទាប់មក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានបន្ទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ធ្លាប់មានបន្ទូលថាព្រះអង្គនឹងគង់នៅក្នុងភាពងងឹត¹³ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំបានសង់ដំណាក់ដ៏អស្ចារ្យនោះជាកន្លែងសម្រាប់ព្រះអង្គគង់នៅអស់កល្បជានិច្ច»។

¹⁴បន្ទាប់មក ស្តេចបានត្រឡប់មកឲ្យពរដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ នៅពេលដែលពួកគេកំពុងឈរ។¹⁵ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល បានទទួលសិរីល្អ ដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅកាន់បិតារបស់ទូលបង្គំ ហើយបានឲ្យការនេះបានសម្រេចរូបរាងឡើងដោយសារព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ដោយមានបន្ទូលថា៖¹⁶«ចាប់ពីថ្ងៃដែលយើងបាននាំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចេញពីស្រុកអេស៊ីប យើងមិនបានជ្រេីសរើសក្រុងចេញពីកុលសម្ព័ន្ធណាមួយរបស់អ៊ីស្រាអែលក្នុងការសង់ដំណាក់របស់យើង ដើម្បីឲ្យព្រះនាមរបស់យើងនៅទីនោះឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយយើងបានជ្រើសរើសដាវីឌ ដើម្បីគ្រប់គ្រងលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលរបស់យើង»។

¹⁷ឥឡូវនេះ ការនេះជាបំណងរបស់ដាវីឌជាបិតាខ្ញុំក្នុងការសង់ដំណាក់សម្រាប់ព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល។¹⁸ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកដាវីឌជាបិតារបស់ខ្ញុំថា៖ «អ្នកមានដួងចិត្តក្នុងការសាងសង់ដំណាក់សម្រាប់នាមរបស់យើង អ្នកបានគិតក្នុងចិត្តនោះល្អហើយ។¹⁹អ្នកមិនអាចសង់ដំណាក់របស់យើងបានឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គឺបុត្ររបស់អ្នកដែលកើតពីអ្នកនឹងសង់ដំណាក់សម្រាប់នាមយើង»។

²⁰ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើតាមអ្វីដែលព្រះអង្គបានសន្យា គឺព្រះអង្គបានឲ្យខ្ញុំសោយរាជ្យបន្តពីដាវីឌជាបិតារបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានគង់លើបល្ល័ង្កនៃស្រុកអ៊ីស្រាអែល ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានសន្យា។ ខ្ញុំបានសង់ដំណាក់សម្រាប់ព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល។²¹ខ្ញុំបានសង់កន្លែងសម្រាប់ហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គបានចងជាមួយបុព្វបុរសរបស់យើង នៅពេលដែលព្រះអង្គបាននាំពួកគេចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក»។

²²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានឈរនៅមុខអាសនារបស់ព្រះអម្ចាស់ នៅមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ហើយបានលើកដៃឡើងទៅស្ថានសួគ៌។²³ស្តេចទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល គ្មានព្រះឯណាដូចព្រះអង្គឡើយ ទោះបីជានៅស្ថានសួគ៌ ឬនៅផែនដីក្តី ព្រះអង្គបានរក្សាសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គយ៉ាងស្មោះត្រង់ជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ គឺដល់អស់អ្នកដែលដើរនៅមុខព្រះអង្គដោយអស់ពីចិត្តរបស់ពួកគេ²⁴ព្រះអង្គបានរក្សាសម្ពន្ធមេត្រីនេះជាមួយដាវីឌជាបិតាទូលបង្គំជាមួយអ្វីដែលព្រះអង្គបានសន្យា។ មែនហើយព្រះអង្គបានមានបន្ទូលដោយផ្ទាល់ ហើយបានសម្រេចដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ ដូចនៅថ្ងៃនេះស្រាប់។

²⁵បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល បានសម្រេចនូវអ្វី ដែលព្រះអង្គបានសន្យាដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គគឺដាវីឌជាបិតាទូលបង្គំ នៅពេលដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គនឹងឲ្យពូជពង្សរបស់លោកអង្គុយលើបល្ល័ង្កស្រុកអ៊ីស្រាអែល ប្រសិនបើជាកូនចៅរបស់អ្នកប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងការដើរក្នុងមាគារបស់យើង ដូចដែលអ្នកបានធ្វើ»។²⁶ឥឡូវនេះព្រះជាម្ចាស់របស់អ៊ីស្រាអែលអើយ ទូលបង្គំសូមអធិស្ឋានឲ្យសេចក្តីសន្យាដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយដាវីឌជាបិតារបស់ទូលបង្គំ បានក្លាយជាការពិតផង។

²⁷ប៉ុន្តែ តើព្រះនឹងគង់នៅផែនដីនេះឬទេ? មើល សកលលោកទាំងមូល និងស្ថានសួគ៌មិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឲ្យព្រះអង្គគង់នៅទេ ចុះទំរាំវិហារដែលទូលបង្គំបានសង់នេះ!²⁸ប៉ុន្តែ សូមព្រះអង្គស្តាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងសំណើរបស់ទូលបង្គំផង ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ទូលបង្គំ សូមស្តាប់នូវសម្រែក និងសេចក្តីអធិស្ឋានដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គអធិស្ឋាននៅថ្ងៃនេះផង។

²⁹សូមព្រះអង្គបើកព្រះនេត្រទតមើលព្រះវិហារនេះទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ គឺជាកន្លែងដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «នាម និងវត្តមានរបស់យើងនឹងនៅទីនេះ ដើម្បីស្តាប់សេចក្តីអធិស្ឋាន ដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គអធិស្ឋាននៅកន្លែងនេះ។³⁰ដូច្នេះ សូមស្តាប់សំណើរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលដែលយើងអធិស្ឋាននៅកន្លែងនេះផង។ ពិតមែនហើយ សូមស្តាប់ពីកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅ ពីស្ថានសួគ៌ និងអត់ទោសឲ្យយើងខ្ញុំផង។

³¹បើនរណាម្នាក់បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបប្រឆាំងនឹងបងប្អូនរបស់ខ្លួន ហើយតម្រូវឲ្យស្បថ ហើយបើគាត់មកស្បថនៅខាងមុខអាសនានៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអង្គ³²សូមព្រះអង្គផ្ទៀងព្រះការស្តាប់ពីស្ថានសួគ៌ និងវិនិច្ឆ័យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ទាក់ទងនឹងការអាក្រក់របស់គេ នឹងសូមឲ្យអ្វីដែលគាត់បានធ្វើធ្លាក់មកលើក្បាលគាត់វិញ និងប្រកាសឲ្យយុត្តិធម៌ដល់មនុស្សសុច្ចរិតស្របតាមសេចក្តីសុច្ចរិតរបស់គាត់។

³³នៅពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានខ្មាំងសត្រូវវាយប្រហារដោយសារតែពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ ហើយបើគេត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញ ដោយបានសារភាពអំពើបាបរបស់ពួកគេ ដោយអធិស្ឋាន ហើយសុំការអត់ទោសពីព្រះអង្គនៅក្នុងព្រះវិហារនេះ³⁴សូមព្រះអង្គព្រះសណ្តាប់ពីនគរស្ថានសួគ៌ និងអត់ទោសបាបដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះអង្គផង សូមនាំគេត្រឡប់មកទឹកដីដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេវិញផង។

³⁵នៅពេលដែលផ្ទៃមេឃបិទ និងគ្មានភ្លៀងដោយសារមនុស្សបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ បើពួកគេមកអធិស្ឋាននៅទីនេះ ប្រកាសព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ ហើយចេញពីអំពើបាបរបស់ពួកគេ នៅពេលដែលព្រះអង្គបានផ្ចាញ់ផ្ចាលពួកគេ³⁶ហើយអត់ទោសបាបដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល នៅពេលដែលព្រះអង្គបង្រៀនពួកគេឲ្យដើរផ្លូវល្អ ដែលពួកគេគួរដើរ។ សូមប្រទានទឹកភ្លៀងនៅលើទឹកដីរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គជាមរតកផង។

³⁷បើមានកើតអំណត់នៅលើទឹកដីនេះ ឬក៏មានគ្រោះមហន្តរាយ ជំងឺរាត‌ត្បាត ស្រូវស្កកមានក្រា កណ្ដូប និងចង្រិតស៊ីបង្ហិនស្រូវ ឬមានខ្មាំងសត្រូវមកវាយប្រហារទ្វារក្រុង នៅក្នុងទឹកដីនេះ ឬមានគ្រោះកាច និងមានជំងឺផ្សេងៗ³⁸ហើយបន្ទាប់មកមាននរណាម្នាក់ឬក៏ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់អធិស្ឋានសុំ ដោយម្នាក់ៗខ្លោចផ្សានៅក្នុងចិត្តនៅពេលដែលពួកគេដាក់ដៃរបស់ពួកគេតម្រង់មកព្រះវិហារនេះ។

³⁹សូមព្រះអង្គស្តាប់ពីស្ថានសួគ៌មក ពីកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅ សូមអត់ទោសដល់ពួកគេ ហើយប្រទានដល់ពួកគេនូវអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើ ព្រះអង្គជ្រាបដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ព្រោះមានតែព្រះអង្គមួយអង្គគត់ស្គាល់ជម្រៅចិត្តរបស់មនុស្ស។⁴⁰សូមធ្វើបែបនេះ ដើម្បីឲ្យពួកគេកោតខ្លាចព្រះអង្គនៅក្នុងពេលដែលពួកគេមានជីវិតរស់នៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់បុព្វបុរសរបស់យើង។

⁴¹សរុបមកទាក់ទងនឹងជនបរទេស ដែលមិនមែនជាប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះអង្គ៖ នៅពេលដែលគេមកពីប្រទេសឆ្ងាយដោយសារតែព្រះនាមព្រះអង្គ⁴²ដោយសារតែពួកគេបានឮពីព្រះនាមដ៏អស្ចារ្យ ស្នាមព្រះហស្ត និងពីកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលដែលពួកគេមក និងអធិស្ឋាននៅក្នុងព្រះវិហារនេះ⁴³សូមព្រះអង្គស្តាប់ពីស្ថានសួគ៌ ពីកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅ និងឆ្លើយតមនូវអ្វីដែលជនបរទេសនោះបានសុំពីព្រះអង្គផង។ សូមធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងអស់នៅលើផែនដីស្គាល់ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ និងកោតខ្លាចព្រះអង្គ ដូចជាប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែរ។ សូមធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យគេដឹងថាដំណាក់ ដែលទូលបង្គំសង់នេះមានព្រះអង្គគង់នៅមែន។

⁴⁴នៅពេលដែលប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គចេញទៅសមរភូមិ ដើម្បីច្បាំងនឹងសត្រូវ ទោះបីព្រះអង្គបញ្ជូនពួកគេទៅតាមផ្លូវណាក៏ដោយ ហើយបើពួកគេអធិស្ឋានទៅរកព្រះអង្គ គឺទៅព្រះអម្ចាស់ ទៅកាន់ក្រុងដែលព្រះអង្គជ្រើសរើស និងទៅកាន់ដំណាក់ដែលទូលបង្គំបានសង់ដោយនូវព្រះនាមព្រះអង្គ។⁴⁵សូមព្រះងង្គស្តាប់ពីនរគស្ថានសួគ៌រាល់ការអធិស្ឋាន និងការស្នើសុំរបស់ពួកគេ ហើយសូមជួយពួកគេផង។

⁴⁶បើពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះអង្គ រហូតគ្រប់គ្នាប្រព្រឹត្តបាប ហើយព្រះអង្គព្រះពិរោធនឹងពួកគេ ហើយព្រះអង្គប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ ដូច្នេះ ខ្មាំងសត្រូវនឹងនាំពួកគេទៅឆ្ងាយហើយចាប់យកទឹកដីរបស់ពួកគេ ទោះបីជាទៅជិត ឬក៏ឆ្ងាយក្តី។⁴⁷បន្ទាប់មក បើពួកគេដឹងខ្លួនថាពួកគេនៅក្នុងទឹកដីដែលពួកគេជាប់ជាឈ្លើយ ហើយពួកគេប្រែចិត្ត និងស្វែងរកព្រះអង្គពីទឹកដីនោះ។ បើគេនិយាយថា៖ «យើងបានប្រព្រឹត្តអំពើកំហុស និងអំពើបាប។ យើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់»។

⁴⁸បើពួកគេត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញដោយអស់ពីចិត្ត និងពីព្រលឹងរបស់ពួកគេ នៅក្នុងទឹកដីដែលខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេបានកៀរពួកគេទៅជាឈ្លើយ ហើយបើពួកគេអធិស្ឋានទៅព្រះអង្គនៅទឹកដីរបស់ពួកគេ គឺទឹកដីដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេ និងទៅកាន់ក្រុងដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស និងទៅកាន់ដំណាក់ដែលទូលបង្គំបានសង់សម្រាប់ព្រះនាមព្រះអង្គ។

⁴⁹សូមព្រះអង្គសណ្តាប់ពីនគរស្ថានសួគ៌មក គឺពីកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅ សូមស្តាប់ពាក្យអធិស្ឋាន និងការស្នើសុំរបស់ពួកគេ ហើយសូមព្រះអង្គរំដោះពួកគេផង។⁵⁰សូមអត់ទោសដល់ប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គ ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះអង្គ និងអំពើទុច្ចរិតទាស់នឹងបញ្ញត្តរបស់ព្រះអង្គ។ សូមផ្តល់ក្តីមេត្តាលើពួកគេនៅចំពោះខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេដែលបានចាប់ពួកគេជាឈ្លើយ ដូច្នេះ សត្រូវរបស់ពួកគេនឹងមានក្តីមេត្តាដល់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គដែរ។

⁵¹ពួកគេជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គជ្រើសរើស ជាអ្នកដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះចេញពីអេស៊ីបដូចជាចេញពីឡរំលាយដែកដែរ។⁵²ទូលបង្គំសូមអធិស្ឋានឲ្យព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គបានបើក មើលឃើញការទូលសូមរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងសំណូមពររបស់ប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះអង្គ សូមស្តាប់ពួកគេនៅពេលដែលពួកគេស្រែករកព្រះអង្គ។⁵³ដោយសារតែព្រះអង្គញែកពួកគេចេញពីជាតិសាសន៍នានានៅលើផែនដី ដើម្បីធ្វើជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ និងទទួលព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះអង្គ ដូចដែលព្រះអង្គបានពន្យល់តាមរយៈលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលដែលព្រះអង្គនាំដូនតារបស់យើងចេញពីអេស៊ីបមក ព្រះអម្ចាស់អើយ។

⁵⁴ដូច្នេះ នៅពេលដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានបញ្ជាប់ការអធិស្ឋានទាំងនេះ និងបានទូលសូមព្រះអម្ចាស់រួចមក ស្តេចក្រោកចេញពីអាសនារបស់ព្រះអម្ចាស់ ក្រោកពីការលុតជង្គង់ដោយដៃរបស់ស្តេចលើកឡើងទៅលើមេឃ។⁵⁵ស្តេចក្រោកឡើង ហើយឲ្យពរដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ឮៗថា៖⁵⁶«សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ប្រកបដោយព្រះពរ ដែលបានឲ្យបានជាជនអ៊ីិស្រាអែលបានសម្រាក ព្រះអង្គបានរក្សាសេចក្តីសន្យាទាំងអស់។ គ្មានពាក្យសន្យាណាមួយដែលព្រះអង្គសន្យាជាមួយម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គមិនបានសម្រេចនោះឡើយ ។

⁵⁷សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងគង់នៅជាមួយយើង ដូចដែលព្រះអង្គគង់នៅជាមួយបុព្វបុរសរបស់យើងដែរ។ សូមកុំឲ្យព្រះអង្គបោះបង់ចោលយើង ឬបំភ្លេចពួកយើងចោលឡើយ⁵⁸ដូច្នេះព្រះអង្គអាចទាញចិត្តយើងទៅរកព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យយើងរស់ស្របតាមមាគា៌ផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ និងរក្សាបញ្ញត្ត ច្បាប់ និងបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់ដល់ដូនតារបស់យើង។

⁵⁹សូមឲ្យពាក្យទាំងអស់ដែលទូលបង្គំបាននិយាយ ដែលទូលបង្គំទូលសូមនៅមុខព្រះអម្ចាស់ បានឮដល់ព្រះអង្គជាព្រះរបស់ពួកយើងរាល់ថ្ងៃ និងរាល់យប់ ដូច្នេះ ព្រះអង្គអាចជួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងជួយប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះអង្គ នៅរាល់ថ្ងៃដែលត្រូវការ⁶⁰នោះមនុស្សទាំងអស់នៅលើផែនដីនឹងដឹងថាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ ហើយគ្មានព្រះឯណាទៀតឡើយ!⁶¹ដូច្នេះ សូមឲ្យចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង ដើរតាមច្បាប់ របស់ព្រះអង្គ និងរក្សាបទបញ្ញត្តរបស់ទ្រង់ ដូចជានៅថ្ងៃនេះ។

⁶²ដូច្នេះ ស្តេច និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលនៅជាមួយស្តេចបានថ្វាយយញ្ញបូជាទៅព្រះអម្ចាស់។⁶³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានថ្វាយតង្វាយទៅព្រះអម្ចាស់ដូចតទៅ៖ ថ្វាយគោចំនួនពីរម៉ឺនពីរពាន់ក្បាល ចៀមមួយសែនពីរម៉ឺនក្បាល។ ច្នេះស្តេច និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលនៅជាមួយស្តេចបានឧទ្ទិសថ្វាយព្រះដំណាក់នោះទៅព្រះអម្ចាស់។

⁶⁴នៅថ្ងៃដដែលនោះ ស្តេចបានញែកទីធ្លារកណ្តាលនៅខាងមុខព្រះវិហារថ្វាយព្រះអម្ចាស់សម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល តង្វាយម្សៅ និងខ្លាញ់របស់សត្វដែលជាយញ្ញ‌បូជាមេត្រី‌ភាព ព្រោះអាសនាលង្ហិន ដែលនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់តូចពេក ពុំអាចដាក់តង្វាយដុតទាំងមូល តង្វាយម្សៅ និងខ្លាញ់របស់សត្វដែលជាយញ្ញ‌បូជាមេត្រី‌ភាពបានទេ។

⁶⁵ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានប្រកាសពិធីបុណ្យនៅពេលនោះ ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលនៅជាមួយទ្រង់មានចំនួនដ៏ច្រើន គេមកពីក្រុងហា‌ម៉ាត់ រហូតដល់ទឹកធ្លាក់នៅស្រុកអេស៊ីប នៅមុខព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយថែមប្រាំពីរថ្ងៃទៀត ទាំងអស់ដប់បួនថ្ងៃ។⁶⁶នៅថ្ងៃទីប្រាំបីស្តេចបានឲ្យបណ្តាជនចេញទៅ ហើយពួកគេបានឲ្យពរស្តេច និងត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួកគេវិញដោយអំណរ និងមានដួងចិត្តសប្បាយដោយសារការល្អដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានដល់ដាវីឌជាអ្នកបម្រើព្រះអង្គ និងដល់ប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ផង។

9

¹ក្រោយពីព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានបញ្ចប់ការសង់ដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងវាំងរបស់ស្តេច ហើយក្រោយពីស្តេចសម្រេចបាននូវអ្វីដែលស្តេចចង់ធ្វើរួចមកហើយ²ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកជួបព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាលើកទីពីរ ដូចដែលព្រះអង្គបានមកជួបស្តេចនៅគីបៀនដែរ។

³បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់ស្តេចថា៖ «យើងបានឮសេចក្តីអធិស្ឋាន និងការទូលអង្វរបស់អ្នកដែលអ្នកបានសុំពីយើងហើយ។ យើងបានញែកដំណាក់នេះ គឺដំណាក់ដែលអ្នកបានសង់សម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យនាមយើងនៅទីនេះជារៀងរហូត។ ភ្នែក និងដួងចិត្តរបស់យើងនឹងនៅទីនោះគ្រប់ពេល។

⁴សម្រាប់អ្នក បើអ្នកដើរនៅចំពោះយើងដូចជាដាវីឌជាបិតារបស់អ្នកបានដើរដោយចិត្តស្មោះត្រង់ និងដោយសុច្ចរិត ដោយស្តាប់បង្គាប់គ្រប់ទាំងបទបពាា្ជដែលយើងបានបង្គាប់អ្នក និងរក្សាច្បាប់ និងវិន័យរបស់យើង⁵នោះយើងនឹងឲ្យរាជ្យរបស់អ្នកនៅលើអ៊ីស្រាអែលនៅគង់វង្សរហូតទៅ ដូចជាយើងបានសន្យាជាមួយដាវីឌជាបិតារបស់អ្នកថា៖ «កូនចៅរបស់អ្នកនឹងសោយរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលរៀងរហូតតទៅ»។

⁶ប៉ុន្តែ បើអ្នកបែរឆ្ងាយពីយើង ទោះបីជាអ្នក ឬកូនរបស់អ្នកក្តី ហើយមិនរក្សាបញ្ញត្ត និងច្បាប់របស់យើងដែលយើងបានប្រគល់ដល់អ្នក ហើយបើអ្នកទៅថ្វាយបង្គំព្រះផ្សេង និងឱនក្បាលនៅចំពោះព្រះទាំងនោះ⁷នោះយើងនឹងដកអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីដែលយើងបានប្រគល់ដល់ពួកគេ ហើយដំណាក់ដែលយើងបានញែកសម្រាប់នាមយើងនេះមិនខាន យើងនឹងរំលាយចោលពីមុខយើង ហើយអ៊ីស្រាអែលនឹងត្រូវគេមើលងាយ និងចំអកឲ្យក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ។

⁸វិហារនេះនឹងត្រូវខ្ទេចខ្ទីអស់ ហើយអស់អ្នកដែលបានដើរឆ្លងកាត់ទីនេះនឹងរន្ធត់ និងហួសចិត្ត។ ពួកគេនឹងសួរគ្នាថា៖ «តើហេតុអ្វីបានជាព្រះអម្ចាស់ធ្វើបែបនេះជាមួយនឹងទឹកដី និងដំណាក់មួយនេះ»?⁹អ្នកផ្សេងទៀតនឹងឆ្លើយថា៖ «ដោយសារពួកគេបោះបង់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេចោល ជាព្រះដែលនាំបុព្វបុរសរបស់ពួកគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ហើយពួកគេទៅគោរពព្រះដទៃ និងឱនក្បាលចំពោះព្រះទាំងនោះ និងថ្វាយបង្គំផង។ ហេតុនេះហើយបានជាព្រះអម្ចាស់បាននាំមហន្តរាយទាំងអស់នេះមកលើពួកគេ»។

¹⁰នៅចុងឆ្នាំទីម្ភៃ ដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានបញ្ចប់ការសង់អគារទាំងពីរនោះ គឺព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ និងវាំងរបស់ស្តេច។¹¹ឥឡូវនេះ ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមជាស្តេចក្រុងទីរ៉ុសបានថ្វាយឈើតាត្រៅ ឈើកកោះ និងមាសដល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន តាមដែលស្តេចត្រូវការ ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានប្រទានក្រុងម្ភៃនៅក្នុងទឹកដីកាលីឡេដល់ស្តេចហ៊ីរ៉ាម។

¹²ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមយាងពីក្រុងទីរ៉ុស ដើម្បីទតមើលក្រុងដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានថ្វាយដល់ទ្រង់ ប៉ុន្តែស្តេចមិនពេញចិត្តទេ។¹³ដូច្នេះព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមទូលថា៖ «តើក្រុងទាំងនេះឬដែលព្រះអង្គប្រទានដល់ទូលបង្គំ»? ព្រះ‌បាទហ៊ីរ៉ាមហៅក្រុងទាំងនោះថា «កាបួល» ដែលគេហៅរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។¹⁴ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមបានបញ្ជូនមាស១២០ហាបមកថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូន។

¹⁵ខាងក្រោមនេះជាមូលហតុដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានកែនមនុស្សមកធ្វើការ៖ ដើម្បីសង់ព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់ និងវាំងរបស់ព្រះអង្គ សង់នៅមីឡូ និងសង់ជញ្ជាំងក្រុងយេរូសាឡឹម ក្រុងហា‌សោរ ក្រុងមេគី‌ដោ និងក្រុងកេស៊ើរ។¹⁶ផារោនជាស្តេចស្រុកអេស៊ីបបានវាយដណ្ដើមយកក្រុងកេស៊ើរ។ ស្តេចបានដុតក្រុងនោះ និងសម្លាប់ជនជាតិកាណាននៅក្នុងក្រុងនោះ។ បន្ទាប់មក ព្រះចៅផារោនបានឲ្យក្រុងនោះទៅបុត្រីរបស់ទ្រង់ ដែលជាមហេសីរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ជាអំណោយថ្ងៃមង្គលការ។

¹⁷ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់ក្រុងកេស៊ើរ ក្រុងបេត‌ហូ‌រ៉ូន ផ្នែកខាងក្រោមឡើងវិញ¹⁸ក្រុងបាឡាត ក្រុងថាត់‌ម៉ោរ ដែលនៅតំបន់វាលរហោ‌ស្ថានក្នុងទឹកដីស្រុកយូដា¹⁹និងក្រុងដែលជាឃ្លាំងដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ និងក្រុងសម្រាប់ដាក់រទេះចំបាំង និងក្រុងសម្រាប់ទ័ពសេះ និងអ្វីៗដែលស្តេចសព្វព្រះទ័យសង់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម នៅស្រុកលីបង់ និងនៅក្នុងទឹកដីដែលទ្រង់គ្រប់គ្រង។

²⁰ដោយសារមនុស្សទាំងអស់ដែលនៅសេស‌សល់ពីជន‌ជាតិអាម៉ូរី ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិពេរេ‌ស៊ីត ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស ដែលមិនមែនជាប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល²¹កូនចៅរបស់ពួកគេដែលបានបន្តរស់នៅក្នុងទឹកដីនេះ គឺអស់អ្នកដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនអាចបំផ្លាញបានទាំងស្រុង ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានឲ្យពួកគេធ្វើការយ៉ាងធ្ងន់ ដែលពួកគេនៅមានរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

²²ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមិនបានបង្ខំឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើការធ្ងន់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេបានក្លាយជាទាហានរបស់ស្តេច ជាអ្នកគ្រប់គ្រង ជាអ្នកមើលខុសត្រូវ ជាមេបញ្ជាការរទេះចំបាំង និងអ្នកជិះសេះរបស់ស្តេច។

²³អ្នកទាំងនេះក៏ជាមេបញ្ជាការ ដែលបានគ្រប់គ្រងលើអ្នកមើលខុសត្រូវលើអ្នកធ្វើការថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូនមាន ៥៥០នាក់ សុទ្ធតែជាអ្នកដែលមើលខុសត្រូវលើអ្នកធ្វើការ។

²⁴បុត្រីរបស់ព្រះចៅផារោនផ្លាស់ពីក្រុងរបស់ព្រះបាទដាវីឌទៅឯដំណាក់ដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់ថ្វាយព្រះនាង។ ក្រោយមក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់នៅមីឡូ។

²⁵ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានថ្វាយតង្វាយមួយឆ្នាំបីដង មានតង្វាយដុត តង្វាយមេត្រីភាពនៅលើអាសនាដែលបានសង់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ បានដុតគ្រឿងក្រអូបនៅលើអាសនាដែលនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានបញ្ចប់ការសង់ព្រះវិហារ ហើយឥឡូវនេះ បានដាក់ឲ្យប្រើប្រាស់។

²⁶ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើសំពៅនៅអេស៊ាន-‌គេប៊ើរ ជិតក្រុងអេឡាត ដែលនៅមាត់សមុទ្រកក់ក្នុងទឹកដីអេដុម។²⁷ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមបានបញ្ជូនអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចទៅជួបកងទ័ពជើងទឹករបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ជាអ្នកដែលស្ទាត់ជំនាញខាងសមុទ្រ ជាមួយអ្នកបម្រើផ្ទាល់របស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន។²⁸ពួកគេបានទៅដល់ស្រុកអូភារជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន។ ពីទីនោះពួកគេបាននាំយកមាស ៤២០ហាបថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូន។

10

¹នៅពេលដែលព្រះនាងសេបា បានឮពីភាពល្បីល្បាញរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនទាក់ទងនឹងព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រះនាងបានមកសាកល្បងជាមួយនឹងសំណួរដ៏ពិបាកៗ។²ព្រះនាងមកក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយក្បួនដង្ហែយ៉ាងវែង ជាមួយអូដ្ឋដែលមានដឹកគ្រឿងក្រអូប មានមាសជាច្រើន និងថ្មមានតម្លៃជាច្រើនដែរ។ នៅពេលដែលព្រះនាងមកដល់ ព្រះនាងបានទូលព្រះបាទសាឡូម៉ូននូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តព្រះនាង។

³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានឆ្លើយគ្រប់សំណួរដែលព្រះនាងបានសួរ។ គ្មានសំណួរអ្វីមួយដែលព្រះនាងសួរហើយព្រះបាទសាឡូម៉ូនឆ្លើយមិនបាននោះទេ។⁴នៅពេលដែលព្រះនាងសេបាបានឃើញពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ឃើញវាំងដែលស្តេចបានសង់⁵អាហារនៅលើតុរបស់ស្តេច ការអង្គុយរបស់អ្នកបម្រើស្តេច ការងាររបស់អ្នកបម្រើស្តេច និងសំលៀកបំពាក់របស់ពួកគេ និងពួកមហា‌តលិក និងរបៀបក្នុងការថ្វាយតង្វាយដុតនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះនាងក៏ភ្លេចដកដង្ហើម។

⁶ព្រះនាងទូលទៅស្តេចថា៖ «អ្វីដែលខ្ញុំម្ចាស់បានឮពីពាក្យសំដី និងពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ជាការពិតមែន។⁷ខ្ញុំម្ចាស់មិនជឿលើអ្វីដែលខ្ញុំម្ចាស់បានឮទេ រហូតដល់ខ្ញុំម្ចាស់បានមកដល់ទីនេះ ហើយឥឡូវនេះ ភ្នែករបស់ខ្ញុំម្ចាស់បានឃើញហើយ។ អ្វីដែលគេបាននិយាយពីប្រាជ្ញា និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ព្រះអង្គមិនដល់ពាក់កណ្តាលផង! ព្រះអង្គពិតជាល្បីដូចដែលខ្ញុំម្ចាស់បានឮពីព្រះអង្គមែន។

⁸មហេសីទាំងអស់របស់ទ្រង់ពិតជាមានពរមែន អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គពិតជាមានពរដែលអាចនៅតែឈចំពោះព្រះអង្គ ព្រោះគេបានឮពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះអង្គ។⁹សូមសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះអង្គ ដែលបានដាក់អំណរនៅក្នុងព្រះអង្គ ដែលបានដាក់ព្រះអង្គនៅលើបល្ល័ង្កស្រុកអ៊ីស្រាអែល។ ដោយសារព្រះអម្ចាស់ស្រឡាញ់អ៊ីស្រាអែលរហូតទៅ ព្រះអង្គបានឲ្យទ្រង់ក្លាយជាស្តេច ដើម្បីឲ្យទ្រង់បានគ្រងរាជ្យដោយយុត្តិធម៌ និងដោយសេចក្តីសុចរិត។

¹⁰ព្រះនាងបានថ្វាយមាស ១២០ហាប រួមជាមួយគ្រឿងក្រអូប និងត្បូងយ៉ាងច្រើនផង។ មិនដែលមានអ្នកណាបានថ្វាយគ្រឿងក្រអូបដ៏ច្រើនដូចដែលព្រះនាងសេបាបានថ្វាយទៅព្រះបាទសាឡូម៉ូននោះឡើយ។

¹¹ទាហានជើងទឹករបស់ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម ដែលបាននាំមាសពីស្រុកអូភារ ក៏បានដឹកឈើខ្លឹមចន្ទន៍ និងត្បូងយ៉ាងច្រើនមកដែរ។¹²ស្តេចបានយកឈើខ្លឹមចន្ទន៍មកធ្វើជាសសររបស់ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ និងវាំងរបស់ស្តេច និងធ្វើជាពិណ និងឃឹមសម្រាប់អ្នកចម្រៀងដែរ។ មិនដែលមានឈើខ្លឹមចន្ទន៍ណាល្អដូចឈើនេះ ដែលបានឃើញ ឬបាននាំមកស្រុកអ៊ីស្រាអែលទៀតឡើយ។

¹³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានប្រទានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដល់ព្រះនាងសេបា គឺគ្រប់អ្វីដែលព្រះនាងចង់បាន អ្វីក៏ដោយឲ្យតែព្រះនាងសុំពីលើអ្វីដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានប្រទានដល់ព្រះនាងនៅក្នុងវាំង។ ដូច្នេះ ព្រះនាងក៏បានត្រឡប់ទៅទឹកដីរបស់ព្រះនាងជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនាងវិញ។

¹⁴ឥឡូវនេះ មាសដែលគេបានថ្វាយដល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនក្នុងមួយឆ្នាំ គឺ៦៦៦ហាប¹⁵ក្រៅពីមាសដែលអ្នកជំនួញ និងឈ្មួញបានថ្វាយស្តេច។ ស្ដេចទាំង‌អស់នៃស្រុកអារ៉ាប់ និងពួកអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងប្រទេសក៏បានយកមាស និងប្រាក់មកថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូនដែរ។

¹⁶ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនឲ្យគេធ្វើខែលធំៗពីមាសចំនួនពីររយ។ ខែលនីមួយៗមានទម្ងន់ប្រាំមួយរយតម្លឹង។¹⁷ស្តេចក៏ធ្វើខែលតូចៗបីរយពីមាសដែរ។ ខែលនិមួយៗមានទម្ងន់ប្រាំមួយនាលិ ស្តេចបានដាក់របស់ទាំងនោះនៅក្នងវាំងស្រុកលីបង់។

¹⁸បន្ទាប់មក ស្តេចបានធ្វើបល្ល័ង្កមួយយ៉ាងធំពីភ្លុក និងស្រោបដោយមាសសុទ្ធ។¹⁹មានជណ្តើរប្រាំមួយកាំឡើងទៅលើបល្ល័ង្ក ហើយនៅខាងក្រោយបល្ល័ង្កនោះមានរាងមូល។ មានកំណល់ដៃនៅសងខាង ហើយមានតោពីរនៅខាងមុខកំណល់ដៃនោះ។²⁰មានតោដប់ពីរនៅលើជណ្តើរ មានម្ខាងប្រាំមួយ។ គ្មានបល្ល័ង្កណាមួយក្នុងនគរផ្សេងដូចបល្ល័ង្កនេះឡើយ។

²¹ពែងដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនប្រើសុទ្ធតែធ្វើពីមាស ហើយពែងនៅក្នុងវាំងឯព្រៃស្រុកលីបង់សុទ្ធតែធ្វើពីមាសសុទ្ធ។ គ្មានអ្វីមួយធ្វើពីប្រាក់ទេ ព្រោះប្រាក់ក្នុងរាជ្យព្រះបាទសាឡូម៉ូនគេមិនរាប់ថាជារបស់មានតម្លៃទេ។²²ស្តេចមានកងទ័ពជើងទឹកដែលចេញសំពៅទៅសមុទ្រ ជាមួយនឹងកងទ័ពជើងទឹករបស់ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម។ រៀងរាល់បីឆ្នាំម្តងកងទ័ពជើងទឹកបាននាំមាស ប្រាក់ និង ភ្លុក ក្ងោក និងស្វាផងដែរ។

²³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងប្រាជ្ញាលើស្តេចណាៗទាំងអស់។²⁴មនុស្សនៅផែនដីទាំងមូលចង់ជួបព្រះបាទសាឡូម៉ូន ដើម្បីឮពីប្រាជ្ញារបស់ស្តេច ដែលព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ក្នុងចិត្តរបស់ស្តេច។²⁵អ្នកដែលបានមកជួបស្តេចបាននាំសួយសារអាករ ភាជន៍ធ្វើពីប្រាក់ និងមាស សំលៀកបំពាក់ គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធ គ្រឿងក្រអូប សេះ និងលា ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។

²⁶ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានប្រមូលរទេះចម្បាំង និងទ័ពសេះ។ ស្តេចមានរទេះចម្បាំង១៤០០ និងទ័ពសេះមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ ដែលស្តេចបានឲ្យពួកគេនៅក្រុងដែលដាក់រទេះចម្បាំង និងនៅជាមួយព្រះអង្គផ្ទាល់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម។²⁷ស្តេចមានប្រាក់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹមច្រើនដូចថ្មនៅតាមផ្លូវ។ ព្រះអង្គមានឈើតាត្រៅសម្បូរដូចដើមឧទុម្ពរ ដែលដុះនៅតាមវាលទំនាប។

²⁸ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានសេះ ដែលទិញពីអេស៊ីប និងពីគីលី‌គាមក។ ឈ្មួញរបស់ស្តេចបានទិញសេះទាំងនោះទាំងហ្វូង តាមតម្លៃក្នុងមួយហ្វួងៗ។²⁹រទេះសម្បូរបានទិញមកពីស្រុកអេស៊ីប មួយថ្លៃ ៦០០ស្លឹងជាប្រាក់ ហើយសេះមួយថ្លៃ១៥០ស្លឹង។ សេះ និងរទេះទាំងនេះ គឺលក់ទៅឲ្យស្ដេចទាំងប៉ុន្មាននៃជន‌ជាតិហេត និងស្ដេចនៃជន‌ជាតិអារ៉ាមដែរ។

11

¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានស្រឡាញ់ស្រី្តជនជាតិបរទេសជាច្រើននាក់៖ មានបុត្រីរបស់ស្តេចផារោន ស្ត្រីជនជាតិម៉ូអាប់ ជនជាតិអាំម៉ូន ជនជាតិអេដុម ជនជាតិស៊ីដូន និងជនជាតិហេត²ជាជាតិដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលហាមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «កុំឲ្យរៀបការជាមួយពួកគេ ហើយកុំឲ្យពួកគេរៀបការជាមួយកូនស្រីៗរបស់អ្នករាល់គ្នា ដោយសារពួកគេនឹងទាក់ទាញចិត្តអ្នករាល់គ្នាទៅព្រះរបស់ពួកគេ»។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនស្រឡាញ់ស្ត្រីទាំងនេះ។

³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានមហេសី៧០០នាក់ និងស្រីស្នំ៣០០នាក់។ មហេសីទាំងឡាយរបស់ស្តេចបានឲ្យចិត្តរបស់ស្តេចងាកឆ្ងាយពីព្រះអម្ចាស់។⁴នៅពេលដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនចាស់ទៅ មហេសីរបស់ស្តេចបានបង្វែរចិត្តរបស់ស្តេចទៅព្រះរបស់ពួកគេ ដួងចិត្តរបស់ស្តេចមិនបានចុះចូលជាមួយព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះទាំងស្រុងទេ គឺមិនដូចព្រះបាទដាវីឌជាបិតារបស់ស្តេចឡើយ។

⁵ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនបានដើរតាមព្រះអាសថា‌រ៉ូត ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិស៊ីដូន និងព្រះមីលកូម ជារូបព្រះគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ជន‌ជាតិអាំម៉ូន។⁶ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ស្តេចមិនបានដើរតាមព្រះអម្ចាស់ទាំងស្រុងឡើយ មិនដូចព្រះបាទដាវីឌជាបិតារបស់ស្តេចឡើយ។

⁷បន្ទាប់មក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់ទីខ្ពស់មួយនៅលើភ្នំ សម្រាប់ព្រះកេម៉ូសនៅទល់មុខក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ជាព្រះគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ជន‌ជាតិម៉ូអាប់ និងព្រះម៉ូឡុក ជាព្រះគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ជន‌ជាតិអាំម៉ូន។⁸ស្តេចក៏បានសង់ទីខ្ពស់សម្រាប់មហេសីបរទេសរបស់ស្តេចដែរ ដែលជាកន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូប និងយញ្ញបូជាទៅព្រះរបស់ពួកគេនៅកន្លែងនោះ។

⁹ព្រះអម្ចាស់បានពិរោធនឹងព្រះបាទសាឡូម៉ូនយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារស្តេចបានបែរព្រះទ័យចេញពីព្រះអង្គ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល ទោះបីជាស្តេចបានជួបជាមួយព្រះអង្គពីរដង¹⁰ហើយព្រះអង្គបានបង្គាប់ស្តេចអំពីរឿងទាំងនេះ ដែលថាស្តេចមិនអាចដើរតាមព្រះដ៏ទៃជាដាច់ខាត។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមិនបានធ្វើតាមការបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។

¹¹ដូច្នេះហើយ បានជាព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់សាឡូម៉ូនថា៖ «ដោយសារអ្នកធ្វើការទាំងនេះ ហើយមិនបានរក្សាសម្ពន្ធមេត្រី និងច្បាប់របស់យើង ដែលយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នក យើងនឹងហែករាជ្យរបស់អ្នក និងឲ្យដល់អ្នកបម្រើរបស់អ្នក។¹²ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយយល់ដល់ព្រះបាទដាវីឌជាបិតារបស់អ្នក យើងនឹងមិនធ្វើការនេះកើតឡើងក្នុងថ្ងៃអាយុរបស់អ្នកទេ ប៉ុន្តែ យើងនឹងហែកនៅក្នុងដៃបុត្ររបស់អ្នក។¹³យើងនឹងមិនហែកអាណាចក្រទាំងអស់ឡើយ យើងនឹងឲ្យកុលសម្ព័ន្ធមួយទៅកូនរបស់អ្នក ដោយយល់ដល់ព្រះបាទដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើង និងយល់ដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលយើងបានជ្រើសរើស។

¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បណ្តាលឲ្យមានគូវិវាទរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនងើបឡើង គឺលោកហាដាឌ ជាអ្នកស្រុកអេដុម។¹⁵លោកជារាជ‌វង្សរបស់ស្ដេចស្រុកអេដុម។ នៅពេលដែលព្រះបាទដាវីឌគង់នៅអេដុំ លោកយ៉ូអាប់ជាមេទ័ពបានឡើងទៅដុតសាកសពបុរសទាំងអស់ដែលបានលោកសម្លាប់រួចហើយនៅស្រុកអេដុម។¹⁶និងទាហានអ៊ីស្រាអែលនៅទីនោះប្រាំមួយខែរហូតបានសម្លាប់បុរសៗទាំងអស់នៅស្រុកអេដុម។¹⁷ប៉ុន្តែ លោកហាដាឌអ្នកបម្រើរបស់ឪពុកលោកបាននាំលោកជាមួយអ្នកស្រុកអេដុមផ្សេងទៀតទៅស្រុកអេស៊ីបតាំងពីលោកនៅក្មេងនៅឡើយ។

¹⁸ពួកគេចាកចេញពីស្រុកម៉ាឌានទៅដល់ស្រុកប៉ារ៉ាន ពួកគេនាំប្រុសៗជាមួយពួកគេ ទៅស្រុកអេស៊ីប ទៅជួបព្រះចៅផារោនជាស្តេចស្រុកអេស៊ីប។ ស្តេចបានឲ្យផ្ទះសំបែង និងអាហារ ព្រមទាំងដី‌ធ្លីឲ្យលោកទៀតផង។¹⁹ស្តេចផារោនពេញចិត្តនឹងលោកហាដាឌយ៉ាងខ្លាំង ដូច្នេះ ស្តេចក៏លើប្អូនថ្លៃរបស់ស្តេចឲ្យធ្វើជាភរិយាលោក ជាប្អូនស្រីរបស់ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រិយានីថាផ្នេស។

²⁰ប្អូនស្រីរបស់ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រិ‌យានីថាផ្នេសបានបង្កើតកូនប្រុសមួយឲ្យលោកាហាដាឌ។ ពួកគេបានដាក់ឈ្មោះថាកេនូ‌បាត។ ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រិ‌យានីថាផ្នេសបានចិញ្ចឹមកូននោះនៅក្នុងវាំងរបស់ព្រះចៅផានរោន។ ដូច្នេះ កេនូបាតរស់នៅក្នុងវាំងស្តេចផារោន។²¹នៅពេលដែលលោកនៅស្រុកអេស៊ីបនៅឡើយ លោកហាដាឌបានឮថាស្តេចដាវីឌបានសុគតហើយ ហើយលោកមេទ័ពយ៉ូអាប់បានស្លាប់ហើយដែរ នោះលោកក៏បានទូលទៅស្តេចផារោនថា៖ «ចូរឲ្យទូលបង្គំចេញទៅស្រុករបស់ទូលបង្គំវិញផង»។²²បន្ទាប់មក ស្តេចផារោនមានរាជឱង្ការទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកនៅជាមួយយើងមានខ្វះខាតអ្វីទៀត ដែលធ្វើឲ្យអ្នកចង់ទៅស្រុករបស់អ្នកវិញ»? លោកហាដាឌទូលថា៖ «មិនមានអ្វីខ្វះខាតអ្វីទេព្រះអង្គ តែសូមអនុញ្ញាត្តិឲ្យទូលបង្គំទៅផង»។

²³ព្រះជាម្ចាស់ក៏ឲ្យមានម្នាក់ទៀតងើបឡើងប្រឆាំងនឹងព្រះបាទសាឡូម៉ូនដែរ គឺលោករេសោន ជាកូនរបស់លោកអេលីយ៉ាដា ដែលបានរត់ពីព្រះ‌បាទហាដា-‌រេស៊ើរ ជាស្ដេចស្រុកសូបាជាចៅហ្វាយរបស់ខ្លួន។²⁴លោករេសោនបានប្រមូលមនុស្សប្រុសជាច្រើនមកជាមួយលោក ហើយលោកក្លាយជាមេក្រុមលើក្រុមតូចនោះ នៅពេលដែលស្តេចដាវីឌបានវាយប្រហារក្រុមរបស់លោករេសោនជាអ្នកស្រុកស្រុកសូបា។ អ្នកស្រុកសូបាទាំងនោះបានរត់ទៅក្រុងដាម៉ាស ហើយរស់នៅទីនោះ ហើយលោករេសោនបានគ្រប់គ្រងក្រុងដាម៉ាស។²⁵លោកជាសត្រូវរបស់អ៊ីស្រាអែលក្នុងរាជ្យរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន គឺលោកតែងតែធ្វើទុក្ខបុកម្នេញអ៊ីស្រាអែល។ លោករេសោន តែងតែស្អប់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ហើយបានឡើងសោយ‌រាជ្យលើស្រុកអារ៉ាម។

²⁶លោកយេរ៉ូ‌បោមជាកូនរបស់លោកនេបាតមកពីកុល‌សម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម នៅស្រុកសេរេ‌ដា ជាអ្នកគ្រប់គ្រង់របស់ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន ម្ដាយរបស់លោកឈ្មោះសេរូ‌អា ជាស្ត្រីមេម៉ាយក៏បានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងស្ដេចដែរ។²⁷មូលហេតុដែលធ្វើឲ្យលោកប្រឆាំងនឹងស្តេច ព្រោះព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់កន្លែងមួយនៅមីឡូ និងជួសជុលកំពែងបាក់បែកនៅក្រុងព្រះ‌បាទដាវីឌជាបិតារបស់ទ្រង់។

²⁸លោកយេរ៉ូបោមជាមនុស្សដ៏អង់អាច។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានឃើញថាលោកជាបុរសវ័យក្មេងដែលក្លៀវក្លា ដូច្នេះហើយ ស្តេចបានឲ្យលោកគ្រប់គ្រងលើអ្នកធ្វើការក្នុងគ្រួសាររបស់លោកយ៉ូសែប។²⁹នៅក្នុងពេលនោះ នៅពេលដែលលោកយេរ៉ូបោមចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹមលោកព្យាការីអហ៊ី‌យ៉ា ជាអ្នកភូមិស៊ីឡូ បានជួបលោកនៅតាមផ្លូវ។ លោកអហ៊ីយ៉ាបានស្លៀកសំលៀកបំពាក់ថ្មី ហើយលោកទាំងពីរបានដើរជាមួយគ្នានៅវាលស្រែ។³⁰បន្ទាប់មក លោកអហ៊ីយ៉ាបានដោះអាវនោះមកហែកជាដប់ពីរចំណែក។

³¹លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកយេរ៉ូបោមថា៖ «សូមយកដប់ចំណែក ព្រោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «មើល យើងនឹងហែកអាណាចក្រចេញពីដៃរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ហើយយើងនឹងប្រគល់កុលសម្ព័ន្ធដប់ដល់អ្នក³²(ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសាឡូម៉ូននឹងនៅសល់មួយកុលសម្ព័ន្ធ ដោយយល់ដល់ព្រះបាទដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើង គឺក្រុងដែលយើងបានជ្រើសរើសចេញពីកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែល)³³ដោយសារតែគេបានបោះ‌បង់ចោលយើង ទៅថ្វាយ‌បង្គំអាសថា‌រ៉ូតជាព្រះនៃជន‌ជាតិស៊ីដូន កេម៉ូសជាព្រះនៃជន‌ជាតិម៉ូអាប់ និងមីលកូមជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអាំម៉ូន។ ពួកគេមិនបានដើរនៅក្នងផ្លូវរបស់យើង មិនបានធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវនៅក្នុងភ្នែករបស់យើង មិនរក្សាច្បាប់ និងបញ្ញត្តរបស់យើង ដូចព្រះបាទដាវីឌជាបិតារបស់គេឡើយ។

³⁴ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមិនដករាជ្យទាំងមូលចេញពីដៃរបសសាឡូម៉ូនឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងនឹងឲ្យសាឡូម៉ូនគ្រងរាជ្យអស់មួយជីវិត ដោយសារយល់ដល់ព្រះបាទដាវីឌជាអ្នកបម្រើដែលយើងបានជ្រើសរើស ជាអ្នកដែលរក្សាបញ្ញាត្ត និងច្បាប់របស់យើង។³⁵ប៉ុន្តែ យើងនឹងដករាជ្យពីបុត្ររបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ហើយយើងនឹងប្រគល់ឲ្យអ្នក ដប់កុលសម្ព័ន្ធ។³⁶យើងនឹងឲ្យកុលសម្ព័ន្ធមួយដល់បុត្ររបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើងនឹងនៅមានចង្កៀងចំពោះយើងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ជាក្រុងដែលយើងបានជ្រើសរើស ដើម្បីដាក់នាមរបស់យើង។

³⁷យើងនឹងប្រគល់ដល់អ្នក ហើយអ្នកនឹងគ្រប់គ្រង ដើម្បីសម្រេចតាមអ្វីដែលយើងចង់បាន ហើយអ្នកនឹងក្លាយជាស្តេចលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។³⁸បើអ្នកស្តាប់តាមអ្វីដែលយើងបង្គាប់អ្នក ហើយបើអ្នកដើរតាមមាគារបស់យើង ហើយធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវនៅក្នុងភ្នែករបស់យើង ដោយរក្សាច្បាប់ និងបញ្ញត្តរបស់យើង ដូចដែលព្រះបាទដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើងបានធ្វើ នោះយើងនឹងនៅជាមួយអ្នក និងកសាងគ្រួសាររបស់អ្នក ដូចយើងបានធ្វើសម្រាប់ព្រះបាទដាវីឌ ហើយយើងនឹងប្រគល់អ៊ីស្រាអែលឲ្យអ្នក។³⁹យើងនឹងដាក់ទោសកូនចៅរបស់ព្រះបាទដាវីឌ តែមិនរហូតនោះទេ»។

⁴⁰ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនព្យាយាមសម្លាប់លោកយេរ៉ូបោម។ ប៉ុន្តែ លោកយេរ៉ូបោមបានភាសខ្លួនទៅស្រុកអេស៊ីប ទៅជួបព្រះបាទស៊ីសាក់ ជាស្ដេចស្រុកអេស៊ីប ហើយលោកនៅស្រុកអេស៊ីបរហូតដល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនសោយទិវង្គត។

⁴¹និយាយពីរឿងទាក់ទងនឹងព្រះបាទសាឡូម៉ូន អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ និងប្រាជ្ញារបស់ស្តេច តើមិនបានសរសេរទុកនៅក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិរបស់ទ្រង់ទេឬអី?⁴²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានគ្រងរាជ្យលើទឹកដីអ៊ីស្រាអែលអស់សែសិបឆ្នាំ។⁴³ស្តេចបានសុគតរួមជាមួយពួកបុព្វបុរសរបស់ស្តេច ហើយគេបានបញ្ចុះសពទ្រង់នៅក្នុងក្រុងស្តេចដាវីឌជាបិតាទ្រង់។ ព្រះ‌បាទរេហូ‌បោមជាបុត្រឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

12

¹លោករេហូ‌បោមបានទៅស៊ី‌គែម ដោយសារប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានមកទីនោះ ដើម្បីអភិសេកលោកជាស្តេច។²នៅពេលដែលលោកយេរ៉ូ‌បោម ជាកូនរបស់លោកនេបាត ឮដំណឹងនេះ (កាលនោះលោកនៅស្រុកអេស៊ីបនៅឡើយ គឺនៅកន្លែងដែលលោកភាសខ្លួនពីស្តេចសាឡូម៉ូន) គាត់បានស្នាក់នៅស្រុកអេស៊ីប។

³ដូច្នេះ គេក៏បានបញ្ជូនមនុស្សទៅហៅលោក បន្ទាប់មក លោកយេរ៉ូ‌បោម និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានទូលទៅព្រះ‌បាទរេហូ‌បោមថា៖⁴«បិតារបស់ព្រះករុណាបានដាក់នឹមយ៉ាងធ្ងន់លើយើងរាល់គ្នា។ ឥឡូវនេះ ចូរសម្រាលការងារដ៏លំបាក ដែលបិតារបស់ព្រះករុណាបានដាក់លើយើង នោះយើងនឹងបម្រើព្រះអង្គ»។⁵ព្រះ‌បាទរេហូ‌បោមមានរាជឱង្ការទៅពួកគេថា៖ «សូមទៅបីថ្ងៃសិនទៅ បន្ទាប់មក ចាំត្រឡប់មករកយើងវិញ»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចេញទៅ។

⁶ព្រះ‌បាទរេហូ‌បោមបានពិភាក្សាជាមួយពួកចាស់ទុំដែលធ្លាប់បានបម្រើព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបិតាទ្រង់កាលនៅមានព្រះជន្ម ហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នកចង់ឲ្យយើងនិយាយជាមួយប្រជាជននេះយ៉ាងដូចម្តេច»?⁷ពួកគេបានទូលទៅស្តេចថា៖ «បើព្រះករុណាបម្រើប្រជាជននៅថ្ងៃនេះ គឺបម្រើអ្នកទាំងនេះ ហើយឆ្លើយពាក្យល្អៗទៅពួកគេ នោះពួកគេនឹងបម្រើព្រះករុណាជារៀងរហូត»។

⁸ប៉ុន្តែ ព្រះ‌បាទរេហូ‌បោមបានព្រងើយកន្តើយជាមួយយោបល់របស់ពួកចាស់ទុំ ដែលបានទូលដល់ស្តេច ហើយស្តេចបានពិភាក្សាជាមួយប្រុសៗដែលបានធំធាត់ឡើងជាមួយស្តេច និងឈរនៅចំពោះមុខស្តេច។⁹ស្តេចបានរាជឱង្ការទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នកទាំងអស់គ្នាមានយោបល់ដូចម្តេច ដើម្បីឲ្យយើងអាចឆ្លើយទៅប្រជាជន ដែលបានទូលយើងថា៖ «សូមសម្រាលបន្ទុកដែលបិតារបស់ព្រះករុណាដាក់មកលើយើង?»

¹⁰ប្រុសៗដែលបានធំធាត់ឡើងជាមួយព្រះ‌បាទរេហូ‌បោមបានទូលទៅស្តេចថា៖ «សូមព្រះករុណាមានរាជឱង្ការទៅប្រជាជនទាំងនេះដែលបានប្រាប់ព្រះករុណាថា ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបិតារបស់ព្រះករុណាបានដាក់បន្ទុកធ្ងន់លើពួកគេ ប៉ុន្តែ សូមព្រះករុណាសម្រាលបន្ទុកនេះ។ ព្រះករុណាគួរទូលទៅពួកគេថា៖ «កូនដៃរបស់យើងក្រាស់ជាងចង្កេះរបស់បិតាយើង។¹¹ដូច្នេះឥឡូវនេះ ទោះបីជាបិតារបស់យើងបានដាក់បន្ទុកធ្ងន់លើអ្នករាល់គ្នា នោះយើងនឹងបន្ថែមបន្ទុកលើអ្នករាល់គ្នាថែមទៀត។ បិតារបស់យើងបានពិន័យអ្នករាល់គ្នាជាមួយនឹងរំពាត់ ប៉ុន្តែ យើងនឹងពិន័យអ្នករាល់គ្នាជាមួយនឹងខ្យាដំរី»។

¹²ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទរេហូ‌បោម និងប្រជាជនទាំងអស់បានមកជួបរេហូបោមនៅថ្ងៃទីបី ដូចដែលស្តេចបានប្រាប់ពួកគេថា៖ «ចូរមកជួបយើងនៅថ្ងៃទីបី»។¹³ស្តេចបានឆ្លើយទៅពួកគេយ៉ាងឈ្លើយ និងបានបដិសេធយោបល់របស់ពួកចាស់ទុំដែលបានថ្វាយយោបល់ស្តេច។¹⁴ស្តេចបានប្រាប់ប្រជាជននូវពាក្យដែលប្រុសៗបានទូលស្តេចថា៖ «បិតារបស់យើងបានដាក់បន្ទុកធ្ងន់លើអ្នករាល់គ្នា នោះយើងនឹងបន្ថែមបន្ទុកលើអ្នករាល់គ្នាថែមទៀត។ បិតារបស់យើងបានពិន័យអ្នករាល់គ្នាជាមួយនឹងរំពាត់ ប៉ុន្តែ យើងនឹងពិន័យអ្នករាល់គ្នាជាមួយនឹងខ្យាដំរីវិញ»។

¹⁵ដូច្នេះ ស្តេចមិនបានស្តាប់ប្រជាជនឡើយ ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់បណ្ដាលឲ្យមានការណ៍ប្រែ‌ប្រួល ស្របតាមព្រះ‌បន្ទូលតាមរយៈព្យាការីអហ៊ី‌យ៉ា ដែលព្រះអង្គបានថ្លែងមកកាន់លោកយេរ៉ូ‌បោម ជាកូនរបស់លោកនេបាតនៅស៊ីឡូ។

¹⁶នៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឃើញថាស្តេចមិនស្តាប់ពួកគេដូច្នេះ ប្រជាជនបានទូលទៅស្តេចវិញថា៖ «តើយើងមានចំណែកអ្វីជាមួយព្រះបាទដាវីឌ? ពួកយើងក៏គ្មានចំណែកមរតកអ្វីរួមជាមួយកូនរបស់លោកអ៊ីសាយដែរ! ទៅជំរំរបស់អ្្នកវិញទៅអ៊ីស្រាអែលអើយ។ ឥឡូវនេះ ចូរមើលគ្រួសារបស់អ្នកចុះ»។ ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានទៅជំរំរបស់ពួកគេវិញ។¹⁷ប៉ុន្តែ សម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលនៅក្នុងក្រុងទាំងឡាយរបស់យូដា លោករេហូបោមក្លាយជាស្តេចលើពួកគេ។

¹⁸ព្រះ‌បាទរេហូ‌បោមចាត់បញ្ជូនលោកអដូ‌រ៉ាមទៅធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើអ្នកធ្វើការ តែជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយកដុំថ្មគប់សម្លាប់លោក។ ព្រះ‌បាទរេហូ‌បោមក៏ប្រញាប់‌ប្រញាល់ឡើងរទេះចំបាំងរបស់ខ្លួនចូលក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។¹⁹ដូច្នេះ អ៊ីស្រា‌អែលបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងពូជពង្សព្រះ‌បាទដាវីឌ រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

²⁰នៅពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានឮថាព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានត្រឡប់មកវិញ ពួកគេក៏បានចាត់គេឲ្យទៅហៅទ្រង់មកក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយលើកទ្រង់ជាស្តេចលើអ៊ីស្រាអែល។ គ្មាននរណាម្នាក់បានដើរតាមគ្រួសាររបស់ព្រះបាទដាវីឌទេ លើកលែងតែកុលសម្ព័ន្ធយូដា។

²¹នៅពេលដែលព្រះបាទរេហូបោមមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ទ្រង់បានកោះហៅកុលសម្ព័ន្ធយូដា និងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន គេជ្រើសរើសបានមនុស្សប្រុស ១៨០០០០ដែលជាទាហាន ដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីស្តាររាជ្យរបស់ព្រះបាទរេហូបោមជាបុត្ររបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនឡើងវិញ។

²²ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលតាមរយៈលោកសេម៉ាយ៉ា ជាអ្នកជំនិតរបស់ព្រះអង្គថា៖²³«ចូរទូលព្រះបាទរេហូបោមជាបុត្ររបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ជាស្តេចស្រុកយូដា និងទៅកាន់កុលសម្ព័ន្ធយូដា និងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន និប្រជាជនទាំងអស់ថា²⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «អ្នកមិនត្រូវប្រយុទ្ធ ឬវាយប្រហារអ៊ីស្រាអែលជាបងប្អូនរបស់អ្នកឡើយ។ ម្នាក់ៗត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ខ្លួនវិញ ព្រោះរឿងនេះយើងជាអ្នកធ្វើឲ្យកើតឡើង»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយត្រឡប់ទៅវិញ ហើយពួកគេបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។

²⁵បន្ទាប់ មកព្រះ‌បាទយេរ៉ូ‌បោមបានសង់ក្រុងស៊ី‌គែម នៅលើភ្នំអេប្រាអ៊ីម ហើយគង់នៅទីនោះ។ ស្ដេចបានចេញពីស៊ី‌គែមទៅសង់ក្រុងពេនួល។²⁶ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានគិតនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ឥឡូវនេះរាជ្យនេះនឹងត្រឡប់ទៅរាជ្យវង្សរបស់ស្តេចដាវីឌវិញ។²⁷បើប្រជាជនទាំងអស់នេះឡើងទៅថ្វាយតង្វាយនៅក្នុងព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម នោះដួងចិត្តរបស់ប្រជាជននឹងត្រឡប់ទៅចៅហ្វាយរបស់ពួកគេ គឺទៅស្តេចរេហូបោមជាស្តេចស្រុកយូដាវិញមិនខាន»។

²⁸ដូច្នេះ ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានរិះគិតរកមធ្យោ‌បាយមួយ គឺឲ្យគេធ្វើរូបគោមាសពីរ ហើយស្តេចនិយាយទៅប្រជាជនថា៖ «បើអ្នកទៅក្រុងយេរូសាឡឹមនោះឆ្ងាយពេកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ មើល៍! អ៊ីស្រាអែលអើយ ទាំងនេះជាព្រះរបស់អ្នក ដែលបាននាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក»។²⁹ស្តេចបានដាក់គោមួយនៅបេតអែល និងមួយទៀតនៅដាន់។³⁰ដូច្នេះ អំពើនេះក្លាយជាអំពើបាប។ មនុស្សបានទៅឯរូបគោមួយនេះ ឬមួយនោះរហូតដល់ដាន់។

³¹ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានសង់ផ្ទះជាច្រើននៅតាមទីខ្ពស់ៗ ហើយបានរើសបូជាចារ្យពីចំណោមមនុស្សទាំងអស់ ដែលមិនមែនជាកូនចៅរបស់លេវី។³²ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានរៀបចំពិធីបុណ្យនៅក្នុងខែទីប្រាំបី នៅក្នុងថ្ងៃទីដប់ប្រាំក្នុងខែនោះ ដូចជាថ្ងៃបុណ្យនៅស្រុកយូដាដែរ រួចស្តេចក៏ឡើងទៅលើអាសនា។ ស្តេចបានធ្វើបែបនេះនៅបេតអែល គឺបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់រូបគោ ដែលស្តេចបានធ្វើ ហើយស្តេចបានដាក់បូជាចារ្យ ដែលទ្រង់បានរើសនៅបេតអែលដែរ។

³³ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានឡើងទៅអាសនា ដែលស្តេចបានធ្វើនៅបេតអែលនៅក្នុងថ្ងៃទីដប់ប្រាំក្នុងខែទីប្រាំបី គឺនៅក្នុងខែដែលស្តេចបានរៀបចំទុកដោយខ្លួនឯង ស្តេចបានប្រារព្ធពិធិបុណ្យសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយស្តេចបានឡើងទៅលើអាសនានោះ ដើម្បីដុតគ្រឿងក្រអូប។

13

¹មានអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់មកពីយូដានាំព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅបេតអែល។ ព្រះបាទយេរ៉ូបោមកំពុងគង់នៅក្បែរអាសនា ដើម្បីដុតគ្រឿងក្រអូប។²លោកបានប្រកាសប្រឆាំងនឹងសាសនាដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «អាសនាអើយ អាសនាអើយ! នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូល៖ «មើលកូនប្រុសមួយនាមថាស្តេចយ៉ូសៀសនឹងកើតក្នុងគ្រួសាររបស់ស្តេចដាវីឌ នៅលើអាសនានេះយើងនឹងយកពួកបូជាចារ្យនៅតាមទីខ្ពស់ៗមកថ្វាយយញ្ញបូជា គឺពួកបូជា‌ចារ្យដែលធ្លាប់ដុតគ្រឿងក្រអូបនៅលើអាសនានេះ។ គេក៏យកឆ្អឹងរបស់មនុស្សមកដុតនៅលើអាសនានេះដែរ»។³បន្ទាប់មក អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឲ្យទីសម្គាល់មួយនៅថ្ងៃនោះដែរ ថា៖ «នេះជាទីសម្គាល់ដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូល៖ «មើល៍! អាសនានេះនឹងខ្ទេចខ្ទីអស់ ហើយផះនៅលើអាសនានេះនឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយអស់ដែរ»។

⁴នៅពេលដែលស្តេចបានឮពីអ្វីដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានប្រកាសប្រឆាំងនឹងអាសនានៅបេតអែល ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានលើកដៃពីអាសនាមកនិយាយថា៖ «ចូរចាប់ជននេះភ្លាម»។ ដូច្នេះ ដៃដែលបានចង្អុលប្រឆាំងនឹងអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានស្ងួត ដូច្នេះ ស្តេចមិនអាចដកដៃនេោះមកវិញបានឡើយ។⁵(អាសនាក៏បានបាក់បែក ហើយផះនៅលើអាសនានោះក៏ខ្ចាត់ខ្ចាយពីអាសនាដែរ ស្របតាមអ្វីដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានរៀបរាប់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មែន)។

⁶ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបាននិយាយទៅកាន់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «សូមលោកជួយទូល‌សុំការប្រណីសណ្តោសពីព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោក និងសូមអធិស្ឋានឲ្យខ្ញុំផង ដើម្បីឲ្យដៃរបស់ខ្ញុំត្រឡប់ដូចធម្មតាវិញ»។ ដូច្នេះ អ្នកម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានអធិស្ឋានទៅព្រះអម្ចាស់ ហើយដៃរបស់ស្តេចបានត្រឡប់ដូចធម្មតាវិញ គឺបានដូចពីមុន។⁷ស្តេចទូលទៅអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់់ថា៖ «សូមអញ្ជើញមកក្នុងដំណាក់របស់យើង ដើម្បីសម្រាក យើងនឹងផ្តល់រង្វាន់ជូនលោក។

⁸អ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានទូលទៅស្តេចថា៖ «ទោះបីជាព្រះអង្គប្រគល់ទ្រព្យរបស់ព្រះអង្គពាក់កណ្តាលមកទូលបង្គំ ក៏ទូលបង្គំមិនទៅជាមួយព្រះអង្គដែរ ទូលបង្គំមិនបរិភោគ ឬផឹកទឹកនៅកន្លែងនេះដាច់ខាត⁹ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជាដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គថា៖ «អ្នកមិនត្រូវបរិភោគនំប័ុង ឬផឹកទឹក ហើយកុំឲ្យត្រឡប់មកតាមផ្លូវដដែលឡើយ»។¹⁰ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏ទៅតាមផ្លូវមួយផ្សេងទៀត ហើយមិនបានទៅផ្ទះរបស់លោកវិញទេ គឺតាមផ្លូវដែលលោកបានមកបេតអែលឡើយ។

¹¹មានព្យាការីចាស់ម្នាក់រស់នៅបេតអែល ហើយកូនប្រុសៗរបស់លោកបានមកប្រាប់លោកពីរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើនៅបេតអែល។ កូនប្រុសៗរបស់លោកក៏បានប្រាប់លោកពីអ្វីៗដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានទូលស្តេចដែរ។¹²គាត់ក៏បានប្រាប់ពួកគេវិញថា៖ «តើគាត់ទៅតាមផ្លូវណា»? កូនប្រុសៗរបស់គាត់បានដឹងពីផ្លូវរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានទៅស្រុកយូដាវិញ។¹³ដូច្នេះ លោកក៏បានប្រាប់កូនប្រុសៗរបស់លោកថា៖ «សូមចងកែបលាឲ្យពុក»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានចងកែបលាឲ្យលោក ហើយលោកបានជិះលានោះចេញទៅ។

¹⁴លោកព្យាការីចាស់នោះបានទៅតាមក្រោយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានជួបលោកកំពុងអង្គុយក្រោមដើមជ្រៃ ហើយលោកបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលមកពីស្រុកយូដានោះមែនទេ»? គាត់បានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំហ្នឹងហើយ»។¹⁵បន្ទាប់មក លោកព្យាការីចាស់នោះមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមមកផ្ទះ ហើយហូបជាមួយខ្ញុំសិន»។¹⁶នោះ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនត្រឡប់ទៅជាមួយអ្នកឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនបរិភោគជាមួយអ្នកនៅកន្លែងនេះដែរ¹⁷ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានហាមខ្ញុំដោយមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកមិនត្រូវបរិភោគ ឬផឹកទឹកនៅទៅនោះឡើង ហើយក៏មិនត្រូវត្រឡប់ទៅតាមផ្លូវដដែលដែរ។

¹⁸ដូច្នេះ ព្យាការីចាស់នោះបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំក៏ជាព្យាការីដូចលោកដែរ ហើយមានទេវតាមួយរូបបាននាំព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មកប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «សូមនាំគាត់ត្រឡប់មកផ្ទះរបស់អ្នក នោះគាត់នឹងអាចបរិភោគ និងផឹកទឺកផង»។ ប៉ុន្តែ លោកបានកុហកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁹ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានត្រឡប់ទៅជាមួយព្យាការីចាស់នោះវិញ ហើយបានបរិភោគនៅក្នុងផ្ទះលោក និងបានផឹកទឹកផងដែរ។

²⁰នៅពេលដែលពួកគេកំពុងអង្គុយនៅតុ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលតាមរយៈព្យាការីដែលនាំលោកមកវិញ²¹ហើយគាត់បានយំដាក់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់មកពីស្រុកយូដាថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ដោយសារតែអ្នកមិនស្តាប់បង្គាប់ពាក្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងមិនបានរក្សាបញ្ញត្តដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកផ្តល់មកអ្នក²²ប៉ុន្តែ អ្នកបានត្រឡប់មកវិញ ហើយបានបរិភោគអាហារ និងផឹកទឹកនៅកន្លែងនេះ គឺកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់បានហាមអ្នកមិនឲ្យបរិភោគ ឬផឹកទឹកឡើយ ដូច្នេះ សពរបស់អ្នកនឹងត្រូវបញ្ចុះនៅក្នុងផ្នូររបស់ឪពុករបស់អ្នក»។

²³ក្រោយពេលដែលលោកបរិភោគអាហារ និងបានផឹកទឹករួចមក លោកព្យាការីបានចងកែបលារបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺបុុរសដែលបានមកជាមួយលោក។²⁴នៅពេលដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ចេញបាត់ទៅ មានតោមួយបានមកជួបលោកនៅតាមផ្លូវ ហើយបានសម្លាប់លោកទៅ សពរបស់លោកបាននៅតាមផ្លូវនោះ។ បន្ទាប់មក លានោះបានឈរនៅក្បែរសាកសព ហើយតោនោះក៏បានឈរនៅក្បែរនោះដែរ។²⁵នៅពេលដែលមនុស្សម្នាឆ្លងកាត់ហើយឃើញសាកសពនៅលើផ្លូវ ហើយមានតោនៅឈរក្បែរនោះផង ពួកគេក៏បានមកប្រាប់ដល់អ្នកក្រុងដែលលោកព្យាការីចាស់នោះរស់នៅ។

²⁶នៅពេលដែលលោកព្យាការី ដែលបាននាំអ្នកនោះត្រឡប់មកវិញបានឮពីរឿងនេះ លោកបាននិយាយថា៖ «នោះគឺជាសពរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលមិនបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ដូច្នេះហើយ បានជាព្រះជាម្ចាស់ឲ្យតោសម្លាប់គាត់ តោបានហែក និងសម្លាប់គាត់ ដូចដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានព្រមានគាត់មែន»។²⁷ដូច្នេះ លោកព្យាការីចាស់នោះបានប្រាប់ទៅកូនប្រុសៗរបស់គាត់ថា៖ «ចូរចងកែបលាឲ្យពុក» ហើយពួកគេបានចងឲ្យគាត់។²⁸គាត់បានចេញទៅហើយឃើញសពនៅក្បែរផ្លូវ ហើយលា និងតោឈនៅក្បែរនោះ។ តោមិនបានស៊ីសពនោះទេ ក៏មិនបានខាំលាដែរ។

²⁹លោកព្យាការីបានលើកសពរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ដាក់នៅលើលា ហើយនាំត្រឡប់មកវិញ។ លោកបានមកក្រុងរបស់លោកវិញ ដើម្បីកាន់ទុក្ខ និងកប់សព្វបុរសនោះ។³⁰លោកបានកប់សព្វនោះនៅក្នុងផ្នូររបស់លោកផ្ទាល់ ហើយពួកគេក៏កាន់ទុក្ខដោយនិយាយថា៖ «ប្អូនអើយ ម្ដេចក៏វេទនាម៉េ្លះ!»។

³¹បន្ទាប់មក ក្រោយពីលោកបានកប់គាត់រួចហើយ លោកព្យាការីចាស់នោះបានមានប្រសាសន៍ទៅកូនប្រុសៗរបស់គាត់ថា៖ «នៅពេលដែលពុកស្លាប់ទៅសូមកប់ពុកនៅក្នុងផ្នូរដែលបានកប់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់នេះ។ សូមដាក់ឆ្នឹងពុកនៅក្បែរឆ្នឹងរបស់គាត់។³²ព្រោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលលោកប្រកាស ប្រឆាំងនឹងអាសនានៅបេអែល និងប្រឆាំងនឹងកន្លែងទាំងឡាយនៅទីខ្ពស់នៅក្នុងក្រុងសាសន៍សាម៉ារី នឹងកើតឡើងដូច្នោះមែន»។

³³ក្រោយមកទៀតព្រះបាទយេរ៉ូបោមមិនបានបែរពីអំពើអាក្រក់ដែលស្តេចបានធ្វើឡើយ ប៉ុន្តែ នៅតែបន្តតែងតាំងឲ្យមានបូជាចារ្យនៅតាមទីខ្ពស់ៗពីក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ិីស្រាអែល។ បើអ្នកណាចង់បម្រើនោះស្តេចក៏តែងតាំងជាបូជាចារ្យភ្លាម។³⁴ការនេះក្លាយជាអំពើបាបនៅក្នុងគ្រួសារព្រះបាទយេរ៉ូបោម ហើយធ្វើឲ្យគ្រួសាររបស់លោកត្រូវវិនាស ហើយត្រូវបំបាត់ចោលពីផែនដី។

14

¹នៅពេលនោះព្រះបាទអប៊ី‌យាជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមឈឺធ្ងន់។²ព្រះបាទយេរ៉ូបោមមានរាជឱង្ការទៅមហេសីថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ហើយក្លែងខ្លួន ដូច្នេះ គ្មាននរណាម្នាក់ចំណាំអូនជាមហេសីបងបានទេ ហើយចូរទៅស៊ីឡូ ព្រោះលោកបូជាចារ្យអហ៊ី‌យ៉ានៅទីនោះ គាត់ជាម្នាក់ដែលធ្លាប់និយាយពីបង ធ្លាប់និយាយថាបងនឹងក្លាយជាស្តេចលើប្រជាជនទាំងនេះ។³ចូរយកនំបុ័ងដប់ដុំ និងនំខ្លះ ព្រមទាំងទឹកឃ្មុំមួយដបទៅជាមួយផង ហើយត្រូវទៅជួបលោក លោកអហ៊ី‌យ៉ា។ លោកមុខជាប្រាប់ឲ្យអូនបានដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងចំពោះកូននេះ»។

⁴មហេសីរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានធ្វើតាម នាងបានធ្វើដំណើរទៅស៊ីឡូ ហើយបានទៅផ្ទះរបស់លោកអហ៊ី‌យ៉ា។ ឥឡូវនេះ លោកអហ៊ី‌យ៉ាមិនអាចមើលឃើញទេ លោកមិនអាចមើលឃើញដោយសារលោកមានវ័យចាស់ហើយ។⁵ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់លោកអហ៊ី‌យ៉ាថា៖ «មើល មហេសីរបស់ស្តេចយេរ៉ូបោមបានមកសុំយោបល់ពីអ្នកទាក់ទងនឹងកូនរបស់នាង ព្រោះកូននោះឈឺ។ សូមប្រាប់នាងនូវអ្វីដែលយើងប្រាប់អ្នក ព្រោះនៅពេលដែលនាងមក នាងនឹងធ្វើដូចជានាងជាស្រី្តម្នាក់ធម្មតា»។

⁶នៅពេលដែលលោកអហ៊ី‌យ៉ាបានឮសម្លេងជើងរបស់នាងនៅពេលដែលនាងចូលមកដល់ទ្វារ លោកនិយាយថា៖ «សូមអញ្ជើញចូល មហេសីរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមអើយ។ ហេតុអ្វីបានជានាងបន្លំខ្លួនធ្វើជាអ្នកផ្សេងដូច្នេះ? ខ្ញុំនឹងនាំដំណឹងអាក្រក់មកដល់នាង។⁷សូមទៅប្រាប់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមថាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «យើងបានលើកអ្នកពីក្នុងចំណោមមនុស្ស ដើម្បីឲ្យអ្នកធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលរបស់យើង។⁸យើងបានហែករាជ្យពីគ្រួសាររបស់ស្តេចដាវីឌ ហើយបានប្រគល់ឲ្យអ្នក តែអ្នកមិនដូចស្តេចដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើងទេ ស្តេចដាវីឌបានរក្សាបញ្ញត្តរបស់យើង និងដើរតាមយើងអស់ពីចិត្ត ទៅធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវក្នុងភ្នែកយើង។

⁹ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ គឺអាក្រក់ជាងអស់អ្នកដែលនៅមុនអ្នកទៅទៀត។ អ្នកបានសូនធ្វើព្រះដទៃ ហើយអ្នកបានសូនរូបពីលោហៈ ដើម្បីឲ្យយើងមានកំហឹង ហើយបានបែរខ្នងដាក់យើង។¹⁰ដូច្នេះ មើល យើងនឹងនាំគ្រោះមហន្តរាយមកលើគ្រួសាររបស់អ្នក យើងនិងកាត់អ្នកចេញពីប្រុសៗកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ទោះពីជាអ្នកជា ឬអ្នកងារក្តី ហើយអ្នកនឹងត្រូវដាច់ចេញពីគ្រួសាររបស់អ្នក ប្រៀបដូចនរណាម្នាក់ដុតសំរាមរហូតទាល់តែឆេះខ្ទេចអស់ដែរ។

¹¹អស់អ្នកនៅក្នុងគ្រួសាររបស់អ្នក ដែលស្លាប់នៅទីក្រុងនឹងត្រូវឆ្កែស៊ី ហើយអស់អ្នកដែលស្លាប់នៅវាលស្រែនឹងត្រូវសត្វស្លាបចឹកស៊ី យើងជាព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកនិយាយ»។¹²ដូច្នេះ មហេសីស្តេចយេរ៉ូបោមអើយ ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់អ្នកវិញចុះ នៅពេលដែលជើងរបស់នាងជាន់ក្រុងភ្លាម កូននាងអប៊ីយ៉ានឹងត្រូវស្លាប់។¹³គ្រប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនឹងកាន់ទុក្ខសម្រាប់កូននោះ ហើយគេនឹងបញ្ចុះសពកូននោះ។ កូននោះជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ពីគ្រួសាររបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោម ដែលត្រូវបានកប់ក្នុងផ្នូរ ព្រោះមានតែនៅក្នុងកូននោះប៉ុណ្ណោះពីចំណោមគ្រួសាររបស់យេរ៉ូបោម ដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលរកឃើញការល្អខ្លះ។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់នឹងលើកស្តេចមួយអង្គទៀតនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលដែលនឹងបំផ្លាញគ្រួសាររបស់យេរ៉ូបោមនៅថ្ងៃនោះ។ ថ្ងៃនោះគឺឥឡូវនេះ។¹⁵ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងវាយប្រហារជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ពេលនោះ ពួកគេប្រៀបដូចជាដើមត្រែងដែលញ័រនៅក្នុងទឹក ហើយព្រះអង្គនឹងដកអ៊ីស្រាអែលចេញពីទឹកដីដ៏ល្អ ដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់ដូនតារបស់ពួកគេ។ ព្រះអង្គនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកគេឲ្យទៅនៅខាងនាយទន្លេអឺប្រាត ព្រោះពួកគេធ្វើបង្គោលព្រះអា‌សេ‌រ៉ា ដែលបណ្ដាលឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់ទ្រង់ព្រះពិរោធ។¹⁶ព្រះអង្គនឹងបោះបង់អ៊ីស្រាអែលចោល ដោយសារអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោម គឺអំពីេបាបដែលស្តេចបានប្រព្រឹត្ត និងតាមរយៈការដឹកនាំរបស់ស្តេច ដែលនាំឲ្យអ៊ីស្រាអែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប»។

¹⁷ដូច្នេះ មហេសីរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានចេញទៅ ហើយបានមកដល់ក្រុងធើសា។ នៅពេលដែលនាងបានមកដល់មាត់ទ្វារក្រុង កូនរបស់នាងក៏បានស្លាប់។¹⁸ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានកប់កូននោះ និងកាន់ទុក្ខកូននោះ ស្របតាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលតាមរយៈលោកហោរាអហ៊ីយ៉ាជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁹មានរឿងមួយទៀតទាក់ទឹងនឹងស្តេចយេរ៉ូបោម គឺរបៀបដែលស្តេចធ្វើសង្គ្រាម និងរបៀបដែលស្តេចសោយរាជ្យ រឿងទាំងនោះបានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍ស្តេចអ៊ីស្រាអែល។²⁰ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានសោយរាជ្យអស់ម្ភៃពីរឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មក ស្តេចបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ស្តេច ហើយបុត្ររបស់ស្តេច គឺព្រះបាទណាដាប់បានសោយរាជ្យបន្តពីព្រះអង្គ។

²¹ឥឡូវនេះ ព្រះបាទរេហូបោមជាបុត្ររបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសោយរាជ្យនៅស្រុកយូដា។ ព្រះបាទរេហូបោមមានព្រះជន្មសែសិបវស្សានៅពេលស្តេចឡើងសោយរាជ្យ ហើយស្តេចសោយរាជ្យបានដប់ប្រាំពីរឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ជាក្រុងដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសចេញពីកុលសម្ព័ន្ធនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីដាក់ព្រះនាមព្រះអង្គ។ មាតារបស់ស្តេចគឺនាងណា‌អា‌ម៉ា ជាជន‌ជាតិអាំម៉ូន។²²អ្នកក្រុងយូដាបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្រព្រះអម្ចាស់ ពួកគេបានធ្វើឲ្យព្រះអង្គប្រច័ណ្ឌជាមួយអំពើបាបដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត លើសជាងអ្វីៗដែលដូនតារបស់ពួកគេបានប្រព្រឹត្តទៅទៀត។

²³ពួកគេក៏បានសង់កន្លែងខ្ពស់ៗសម្រាប់ខ្លួនពួកគេ មានទាំងស្តូប និងបង្គោលព្រះអា‌សេ‌រ៉ា នៅតាមភ្នំខ្ពស់ៗ និងនៅក្រោមដើមឈើពណ៌បៃតង។²⁴នៅលើទឹកដីអ៊ីស្រាអែលក៏មានអំពើពេស្យាចាបែបសាសនាដែរ។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមដូចជាតិសាសន៍នានាដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញចេញពីមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែរ។

²⁵វាកើតឡើងនៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំក្នុងរាជ្យរបស់ព្រះបាទរេហូបោម នៅពេលដែលព្រះចៅស៊ី‌សាក់ជាស្តេចស្រុកអេស៊ីបវាយក្រុងយេរូសាឡឹម។²⁶ស្តេចបានយកទ្រព្យនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងទ្រព្យរបស់ស្តេចទៅទាំងអស់។ ស្តេចបានយកអ្វីៗទៅទាំងអស់ ស្តេចក៏បានយកខែលមាសដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើទៅដែរ។

²⁷ព្រះបាទរេហូបោមបានធ្វើខែលពីលង្ហិនជំនួសខែលមាសទាំងនោះ ហើយបានប្រគល់របស់ទាំងនោះទៅក្នុងដៃរបស់មេដឹកនាំរបស់អ្នកយាម ដែលយាមនៅមាត់ទ្វារវាំងស្តេច។²⁸នៅពេលដែលស្តេចចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ នោះអ្នកយាមត្រូវកាន់ខែលទាំងនោះ បន្ទាប់មកពួកគេត្រូវយកមកទុកក្នុងឃ្លាំងយាមវិញ។

²⁹មានរឿងផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទរេហូបោម អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចទេឬ?³⁰តែងតែមានសង្គ្រាមរវាងព្រះ‌បាទរេហូ‌បោម និងព្រះ‌បាទយេរ៉ូ‌បោមជានិច្ច។³¹ដូច្នេះ ព្រះបាទរេហូបោមបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ស្តេច ហើយសពរបស់ស្តេចបានបញ្ចុះនៅក្នុងក្រុងរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា ណា‌អា‌ម៉ា ជាជន‌ជាតិអាំម៉ូន។ ព្រះ‌បាទអប៊ី‌យ៉ា ជាបុត្រ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្តពីទ្រង់។

15

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៅក្នុងរាជ្យព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់លោកនេបាត ព្រះ‌បាទអប៊ី‌យ៉ាចាប់ផ្តើមឡើងសោយ‌រាជ្យនៅស្រុកយូដា។²ស្តេចសោយរាជ្យបានបីឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេច គឺនាងថាម៉ាកា ជាកូនស្រីរបស់អប៊ី‌សាឡុម។³ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបគ្រប់យ៉ាងដែលបិតារបស់ស្តេចបានប្រព្រឹត្តមុនព្រះអង្គ ព្រះហឫទ័យរបស់ស្តេចមិនបានថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះអង្គ ដូចស្តេចដាវីឌជាបុព្វបុរសរបស់លោកធ្លាប់ធ្វើឡើយ។

⁴យ៉ាងណាមិញ ដោយយល់ដល់ស្តេចដាវីឌ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ស្តេចបានឲ្យស្តេចមានចង្កៀងមួយនៅក្រុងយេរូសាឡឹមដោយលើកបុត្ររបស់ស្តេចឲ្យឡើងសោយរាជ្យក្រោយព្រះអង្គ ដើម្បីពង្រឹងយេរូសាឡឹម។⁵ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើបែបនេះមកពីព្រះបាទដាវីឌបានធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវនៅក្នុងព្រះនេត្រព្រះអង្គ នៅពេញមួយជីវិតរបស់ស្តេច ស្តេចមិនបានងាកចេញពីផ្លូវដែលព្រះអង្គបង្គាប់ស្តេចឡើយ លើកលែងតែរឿងរបស់លោកអ៊ូរីជនជាតិហេតមួយចេញ។⁶ឥឡូវនេះ មានសង្គ្រាមរវាងព្រះបាទរេហូបោម និងព្រះបាទយេរ៉ូបោមនៅក្នុងថ្ងៃនៃជីវិតរបស់លោកអប៊ីយ៉ា។

⁷មានរឿងផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទអប៊ីយ៉ា អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានសរសេរទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចទេឬអី? តែងតែមានសង្គ្រាមរវាងអប៊ីយ៉ា និងយេរូបោមជានិច្ច។⁸ព្រះបាទអប៊ីយ៉ាបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ស្តេច ហើយគេបានបញ្ចុះទ្រង់នៅក្នុងក្រុងរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះ‌បាទអេសា ជាបុត្រ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

⁹នៅក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ព្រះ‌បាទអេសាចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យនៅស្រុកយូដា។¹⁰ស្តេចបានសោយរាជ្យអស់រយៈពេលសែសិបមួយឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថាម៉ាកា ជាកូនស្រីរបស់អប៊ី‌សាឡុម។¹¹ព្រះ‌បាទអេសាបានប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចជាព្រះបាទដាវីឌជាបុព្វបុរសរបស់ស្តេចដែរ។

¹²ស្តេចបានបំផ្លាញពួកពេស្យាចាបែបសាសនាចោលនៅក្នុងទឹកដីទាំងមូល ហើយបានបំផ្លាញរូបព្រះដែលបុព្វបុរសរបស់ស្តេចបានធ្វើ។¹³ស្ដេចបានហូតតំណែងរបស់ម្ចាស់ក្សត្រីពីព្រះ‌នាងម៉ាកា ជីដូនរបស់ស្តេច ព្រោះព្រះនាងបានកសាងសរសរព្រះអា‌សេ‌រ៉ាដ៏គម្រក់មួយ។ ព្រះ‌បាទអាសាកម្ទេចសសរដ៏គម្រក់នោះ រួចយកទៅដុតចោលនៅជ្រោះកេដ្រូន។

¹⁴ប៉ុន្តែ នៅតាមទីទួលខ្ពស់ៗមិនបានបំផ្លាញចោលទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយដួងចិត្តរបស់ព្រះបាទអាសាបានថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុងពេញមួយជីវិតរបស់ស្តេច។¹⁵ស្តេចបាននាំរបស់ដែលបិតារបស់ស្តេចបានញែកទុកមកក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ គឺរបស់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ដែលបានញែកទុក គឺមានប្រាក់ មាស និងរបស់របរផ្សេងៗទៀត។

¹⁶តែងតែមានសង្គ្រាមទៅវិញទៅមករវាងព្រះ‌បាទអេសា និងព្រះ‌បាទបាសាជាស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ក្នុងរាជ្យរបស់ស្ដេចទាំងពីរ។¹⁷ព្រះបាទបាសាជាស្រេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល បានប្រព្រឹត្តដោយកំហឹងប្រឆាំងជាមួយជនជាតិយូដា ហើយបានសង់ក្រុងរ៉ាម៉ា ដូច្នេះ ស្តេចមិនអនុញ្ញាត្តិឲ្យនរណាម្នាក់ចេញ ឬចូលទៅក្នុងអាណាចក្ររបស់ព្រះបាទអាសាស្តេចស្រុកយូដាបានឡើយ។

¹⁸បន្ទាប់មក ព្រះបាទអាសាបានយកប្រាក់ និងមាសទាំងអស់ដែលនៅសេសសល់ក្នុងឃ្លាំងឯដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងក្នុងឃ្លាំងវាំងស្តេច។ ស្តេចបានទុករបស់ទាំងនោះនៅជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ស្តេច ហើយបានផ្ញើរបស់ទាំងនោះទៅព្រះ‌បាទបេន-‌ហា‌ដាដ ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទថាប‌រីម៉ូន ដែលត្រូវជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទហេស‌យ៉ូន ស្ដេចស្រុកអារ៉ាម ដែលគង់នៅក្រុងដាម៉ាស។ ស្តេចទូលទៅថា៖¹⁹«សូមឲ្យមានសម្ពន្ធមេត្រីរវាងព្រះករុណា និងទូលបង្គំ ដូចដែលបិតាទូលបង្គំមានជាមួយបិតាព្រះកុរណាដែរ។ មើល៍ ទូលបង្គំបានផ្ញើអំណោយទាំងនេះមានប្រាក់ និងមាសមកព្រះករុណា។ សូមផ្តាច់សម្ពន្ធមេត្រីជាមួយបាសាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទៅ ដូច្នេះ កុំឲ្យស្តេចនោះធ្វើទុកទូលបង្គំឡើយ»។

²⁰ព្រះ‌បាទបេនហា‌ដាដស្តាប់តាមព្រះ‌បាទអេសា ហើយបានបញ្ជូនមេទ័ពរបស់ខ្លួន ឲ្យវាយប្រហាក្រុងនានាក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេវាយយកក្រុងអ៊ីយ៉ូន ក្រុងដាន់ ក្រុងអេបិល-‌បេត-‌ម៉ាកា ព្រមទាំងតំបន់គីនេ‌រ៉ែតទាំងមូល និងទឹកដីស្រុកណែប‌ថាលី។²¹នៅពេលដែលព្រះបាទបាសាបានឮរឿងនេះស្តេចក៏ឈប់សាងសង់ក្រុងរ៉ាម៉ា ហើយត្រឡប់ទៅក្រុងធើសាវិញ។²²បន្ទាប់មក ព្រះបាទអាសាបានធ្វើសេចក្តីប្រកាសនៅក្នុងស្រុកយូដាទាំងមូល។ គ្រប់គ្នាទាំងអស់បានដឹង។ ពួកគេបានយកថ្ម និងឈើចេញពីក្រុងរ៉ាម៉ា ដែលព្រះបាទបាសាបានសាងសង់ក្រុងនោះឡើង។ ស្តេចអេសាយកថ្ម និងឈើទាំងនោះទៅសង់ក្រុងកេបា ក្នុងទឹកដីបេន‌យ៉ាមីន និងក្រុងមីសប៉ា។

²³រឿងផ្សេងៗទៀតទាក់ទាងនឹងព្រះបាទអាសា និងភាពល្បីល្បាញរបស់ស្តេច គ្រប់អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ គ្រប់ក្រុងដែលស្តេចបានសង់ តើមិនមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬ? ប៉ុន្តែនៅពេលដែលស្តេចចាស់ទៅទ្រង់មានជំងឺឈឺជើង។²⁴បន្ទាប់មក ព្រះបាទអាសាបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ស្តេច ហើយគេបានបញ្ចុះស្តេចនៅក្នុងក្រុងរបស់ព្រះបាទដាវីឌជាបិតាទ្រង់។ ព្រះ‌បាទយ៉ូសា‌ផាត ជាបុត្រ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

²⁵ព្រះបាទណាដាប់ ជាបុត្រព្រះ‌បាទយេរ៉ូ‌បោមចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យនៅទឹកដីអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងឆ្នាំទីពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអាសាស្តេចស្រុកយូដា ស្តេចបានសោយរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលបានពីរឆ្នាំ។²⁶ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយស្តេចបានដើរតាមបិតាទ្រង់ និងដើរតាមអំពើបាបរបស់ខ្លួន ដែលស្តេចបាននាំអ៊ីស្រាអែលឲ្យធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប។

²⁷លោកបាសាជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌យ៉ា ក្នុងគ្រួសារអ៊ីសា‌ខារ បានក្បត់ព្រះ‌បាទណាដាប់ លោកបាសាធ្វើគុតស្ដេចនៅគីប‌ថោន ដែលជាក្រុងរបស់ពួកភីលីស្ទីន នៅពេលដែលស្ដេច និងកង‌ទ័ពអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូលកំពុងឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងគីប‌ថោននោះ។²⁸នៅឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទអេសា ជាស្ដេចស្រុកយូដា លោកបាសាធ្វើគុតព្រះបាទណាដាប់ ហើយឡើងសោយរាជ្យជំនួស។

²⁹នៅពេលភ្លាមៗដែលលោកបានសោយរាជ្យ ព្រះបាទបាសាបានសម្លាប់មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់យេរ៉ូបោម។ ស្តេចមិនទុកឲ្យកូនចៅណាម្នាក់របស់យេរ៉ូបោមនៅរស់ឡើយ ស្តេចបានសម្លាប់សាច់សាលោហិតនៅក្នុងវាំងដោយរបៀបនេះឯង ស្រមតាមអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលតាមរយៈលោកអហ៊ីយ៉ាជាអ្នកស្រុកស៊ីឡូមែន³⁰ដោយាសាតែអំពើបាបដែលយេរ៉ូបោមបានប្រព្រឹត្ត និងដោយសារស្តេចបាននាំឲ្យអ៊ីស្រាអែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប ព្រោះស្តេចបានធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលព្រះពិរោធ។

³¹រឿងផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងព្រះបាទណាដាប់ និងគ្រប់អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចទេឬ?³²តែងតែមានសង្គ្រាមរវាងព្រះ‌បាទអាសា និងព្រះ‌បាទបាសា ជាស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែលជានិច្ចនៅក្នុងជីវិតរបស់ស្តេច។

³³នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអាសាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទបាសា ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌យ៉ា បានឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល នៅក្រុងធើសា អស់រយៈពេលម្ភៃបួនឆ្នាំ។³⁴ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ និងដើរតាមមាគា៌របស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោម និងអំពើបាបខ្លួនឯងផ្ទាល់ ដែលនាំអ៊ីស្រាអែលទៅក្នុងអំពើបាប។

16

¹ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មកតាមរយៈលោកយេហ៊ូវ ជាកូនរបស់លោកហាណា‌នីថា៖²«ទោះបីជាយើងបានលើកអ្នកឡើងពីធូលី ហើយបានឲ្យអ្នកធ្វើជាអ្នកដឹកនាំលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលក៏ដោយ ក៏អ្នកនៅតែដើរតាមផ្លូវរបស់យេរ៉ូបោម ហើយបានធ្វើឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប នាំឲ្យយើងពិរោធដោយសារអំពើបាបរបស់ពួកគេ។

³ឃើញទេ យើងនឹងកំទេចបាសា និងគ្រួសាររបស់គេចោល ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យគ្រួសាររបស់អ្នកដូចជាគ្រួសារបស់យេរ៉ូបោមកូនរបស់នេបាតដែរ។⁴ឆ្កែនឹងស៊ីគ្រប់គ្នានៅក្នុងគ្រួសាររបស់បាសាដែលបានស្លាប់នៅក្នុងក្រុង ហើយបក្សីនឹងចឹកស៊ីអ្នកដែលស្លាប់នៅឯវាលស្រែ»។

⁵រឿងរាវរបស់ព្រះបាទបាសា ជាមួយអ្វីដែលស្តេចធ្វើ និងភាពល្បីល្បាញរបស់ស្តេច តើមិនបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែលទេឬ?⁶ព្រះបាទបាសាបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ព្រះអង្គ ហើយគេយកសពទៅបញ្ចុះនៅក្រុងធើសា ហើយព្រះ‌បាទអេឡា ជាបុត្ររបស់ទ្រង់បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

⁷ដូច្នេះ តាមរយៈលោកព្យាការីយេហ៊ូវ ជាកូនរបស់លោកហាណា‌នី ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកប្រឆាំងព្រះបាទបាសា និងគ្រួសាររបស់ស្តេចទាំងពីរនេះដោយសារអំពើរអាក្រក់ដែលស្តេចបានធ្វើ នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះធ្វើឲ្យព្រះអង្គព្រះពិរោធ ហើយព្រះអង្គបំផ្លាញគ្រួសាររបស់ស្តេចដូចព្រះអង្គបំផ្លាញគ្រួសាររបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមដែរ និងដោយសារតែស្តេចបានសម្លាប់គ្រួសារបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមទាំងអស់។

⁸នៅក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃប្រាំមួយនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអាសាជាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទអេឡា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទបាសា បានឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល នៅក្រុងធើសា ស្តេចសោយរាជ្យបានពីរឆ្នាំ។⁹មានអ្នកបម្រើរបស់ស្ដេចម្នាក់ឈ្មោះលោកស៊ីមរី ជាមេទ័ពកងរទេះចម្បាំងពាក់កណ្ដាល បានប្រឆាំងនឹងព្រះ‌បាទអេឡា។ ឥឡូវនេះ ស្តេចស្នាក់នៅក្រុងធើសា កំពុងសោយស្រាស្រវឹង នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកអើសា ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅក្រុងធើសា។¹⁰លោកស៊ីមរីចូលទៅក្នុង វាយប្រហារ និងសម្លាប់ស្តេចទៅ នៅក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃប្រាំពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអាសាស្តេចស្រុកយូដា ហើយលោកក្លាយជាស្តេចបន្តពីព្រះបាទស៊ីមរី។

¹¹នៅពេលដែលព្រះបាទស៊ីមរីចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យ និងបានគង់លើបល្ល័ង្ក ស្តេចបានសម្លាប់គ្រួសារបស់ប្រះបាទបាសាទាំងអស់។ ស្តេចមិនទុកឲ្យនរណាម្នាក់នៅក្នុងគ្រួសារ ឬមិត្តភ័ក្ររបស់ព្រះបាទបាសានៅរស់ឡើយ។¹²ដូច្នេះ ព្រះបាទស៊ីមរីបំផ្លាញគ្រួសារទាំងមូលរបស់ព្រះបាទបាសា ស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានមានបន្ទូលប្រឆាំងនឹងព្រះបាទបាសាតាមរយៈលោកព្យាការីយេហ៊ូវ¹³ដោយសារអំពើបាបរបស់ស្តេចផ្ទាល់ និងអំពើបាបដែលព្រះ‌បាទអេឡាជាបុត្របានប្រព្រឹត្ត និងការដែលពួកគេបាននាំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដូច្នេះ ពួកគេបានធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលព្រះពិរោធជាមួយរូបព្រះរបស់ពួកគេ។

¹⁴រឿងផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងព្រះបាទអេឡា និងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនបានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែលទេឬ?

¹⁵នៅក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃប្រាំពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអាសាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះបាទស៊ីមរីសោយរាជ្យបានប្រាំពីរថ្ងៃនៅក្រុងធើសា។ ឥឡូវនេះទាហានបានបោះជំរំ នៅជិតក្រុងគីប‌ថោន ដែលជាក្រុងរបស់ពួកភីលីស្ទីន។¹⁶នៅពេលដែលពួកទ័ពបានបោះជំរំនៅទីនេះពួកគេឮគេនិយាយថា៖ «លោកស៊ីមរីបានក្បត់ ហើយបានសម្លាប់ស្តេចហើយ»។ ដូច្នេះ ថ្ងៃនោះនៅក្នុងជំរំ អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានប្រកាសឲ្យលោកមេ‌ទ័ពអូមរីធ្វើជាស្តេចលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល។¹⁷លោកអូមរីក៏ចេញពីក្រុងគីប‌ថោនជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែល មកឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងធើសា។

¹⁸ដូច្នេះ នៅពេលដែលព្រះបាទអ៊ូមរីបានឃើញថាទីក្រុងត្រូវបានគេគ្រប់គ្រង ស្តេចក៏យាងចូលក្នុងប៉មមួយនៅជាប់ក្នុងវាំងរបស់ស្តេច រួចយកភ្លើងដុតខ្លួនឯងនៅក្នុងប៉ម ហើយបានសុគតក្នុងភ្លើងនោះទៅ។¹⁹នេះដោយសារអំពើបាបដែលស្តេចបានធ្វើជាអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដោយសារស្តេចដើរតាមមាគា៌របស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោម និងដោយសារអំពើបាបរបស់ស្តេចខ្លួនឯងផ្ទាល់ ស្តេចក៏នាំអ៊ីស្រាអែលឲ្យប្រព្រឹត្តបាបដែរ។²⁰រឿងរាវដែលទាក់ទាងនឹងព្រះបាទស៊ីមរី និងអំពើក្បត់ដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែលទេឬ?

²¹បន្ទាប់មក ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានបែងចែកជាពីរ។ ប្រជាជនពាក់កណ្តាល់ដើរតាមលោកលោកធីបនី ជាកូនរបស់លោកគីណាត ដែលឡើងជាស្ដេច ពាក់កណ្តាលទៀតដើរតាមលោកអូមរី។²²ប៉ុន្តែ អ្នកដែលដើរតាមលោកអូមរីខ្លាំងជាងអ្នកដែលដើរតាមលោកធីបនីជាកូនរបស់លោកគីណាត។ ដូច្នេះ លោកធីបនីបានស្លាប់ ហើយលោកអូមរីឡើងគ្រងរាជ្យ។

²³ព្រះបាទអ៊ូមរីសោយរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលក្នុងឆ្នាំទីសាមសិបប្រាំ នៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអាសាស្តេចស្រុកយូដា ហើយស្តេចសោយរាជ្យបានដប់ពីរឆ្នាំ។ ស្តេចសោយរាជ្យនៅក្រុងធើសាបានប្រាំមួយឆ្នាំ។²⁴ស្ដេចទិញភ្នំសាម៉ារីពីលោកសេមើរតម្លែជាប្រាក់ពីរហាប។ ស្តេចបានសង់ក្រុងនៅលើភ្នំនោះ ហើយបានហៅក្រុងនោះថាសាម៉ារី ក្រោយពីក្រុងនោះធ្លាប់មានឈ្មោះថាសេមើរ ដែលជាម្ចាស់ភ្នំ។

²⁵ព្រះបាទអ៊ូមរីបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ជាងអ្នកដែលសោយរាជ្យមុនស្តេចទៅទៀត។²⁶ដោយសារស្តេចដើរតាមមាគា៌របស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់នេបាត និងអំពើបាបរបស់ស្តេចផ្ទាល់ដែលនាំអ៊ីស្រាអែលឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប ធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលព្រះពិរោធដោយសារតែរូបព្រះដ៏គ្មានតម្លៃទាំងអស់នោះ។

²⁷រឿងរាវរបស់ព្រះបាទអ៊ូមរី អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ និងភាពល្បីល្បាញដែលស្តេចបានបង្ហាញ តើមិនមានកត់ត្រានៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ?²⁸ដូច្នេះ ព្រះបាទអ៊ូមរីបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ស្តេច ហើយគេបានបញ្ចុុះស្តេចនៅស្រុកសាម៉ារី ហើយព្រះ‌បាទអហាប់ ជាបុត្រ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

²⁹នៅក្នុងឆ្នាំទីសាមសិបប្រាំបីនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអាសាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទអហាប់ ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទអ៊ូមរីបានឡើងស្នងរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល។ ព្រះ‌បាទអហាប់ ជាបុត្ររបស់អ៊ូមរីសោយរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលក្នុងក្រុងសាម៉ារីបានម្ភៃពីរឆ្នាំ។³⁰ព្រះ‌បាទអហាប់ ជាបុត្ររបស់អ៊ូមរីបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់លើសស្តេចណាៗទាំងអស់ដែលសោយរាជ្យមុនស្តេច។

³¹ស្តេចព្រះ‌បាទអហាប់មិនគ្រាន់តែដើរតាមអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់នេបាតប៉ុណ្ណោះទេ គឺទ្រង់បានរៀបអភិ‌សេកជាមួយព្រះ‌នាងយេសិ‌បិល ជាបុត្រីរបស់ព្រះ‌បាទអេត‌បាល ជាស្ដេចស្រុកស៊ីដូន ហើយដើរតាម និងថ្វាយ‌បង្គំព្រះបាល ព្រមទាំងឱនក្បាលនៅចំពោះព្រះនោះទៀតផង។³²ស្តេចបានសង់អាសនាសម្រាប់ព្រះបាល នៅក្នុងវិហាររបស់ព្រះបាល ដែលស្តេចបានសង់នៅសាម៉ារី។³³ព្រះបាទអហាប់ក៏បានសង់សសរព្រះអាសេរ៉ាផងដែរ។ ព្រះបាទអហាប់បានប្រព្រឹត្តអាក្រក់មែនទែនធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំងលើសជាងស្តេចមុនៗទៅទៀត។

³⁴ក្នុងអំឡុងពេលនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះបាទអហាប់ លោកហ៊ីអែលជាអ្នកស្រុកបេត‌អែល សង់កំពែងក្រុងយេរីខូឡើងវិញ។ លោកហ៊ីអែលបានចាក់គ្រឹះក្រុង នោះគាត់បានបង់ថ្លៃជីវិតអប៊ី‌រ៉ាមជាកូនប្រុសច្បង ហើយកាលគាត់ដាក់ទ្វារក្រុងឡើង នោះសេគូបជាកូនប្រុសពៅក៏ស្លាប់ដែរ ស្របតាមព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានថ្លែង តាមរយៈលោកយ៉ូស្វេជាកូនរបស់លោកនូន។

17

¹លោកអេលីយ៉ាជាអ្នកភូមិធេស‌ប៊ី ក្នុងស្រុកកាឡាដ ទូលព្រះ‌បាទអហាប់ថា៖ «ដោយសារព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីសា្រអែលមានព្រះជន្មគង់នៅ ជាព្រះដែលទូលបង្គំបម្រើ នៅប៉ុន្មានឆ្នាំនោះនឹងគ្មានសន្សើម ឬភ្លៀងឡើយរហូតទាល់តែទូលបង្គំសុំឲ្យមាន»។

²ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់លោកអេលីយ៉ាថា៖³«ចូរចេញពីទីនោះទៅភាគខាងកើតទៅ ហើយពួនសំងំនៅក្បែរជ្រោះកេរីត ដែលស្ថិតនៅខាងកើតទន្លេយ័រដាន់។⁴អ្នកនឹងផឹកទឹកជ្រោះ ហើយយើងនឹងឲ្យក្អែកចិញ្ចឹមអ្នកនៅទីនោះ»។

⁵ដូច្នេះ លោកអេលីយ៉ាបានធ្វើតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោក។ លោកបានទៅរស់នៅជ្រោះកេរីត ដែលស្ថិតនៅខាងកើតទន្លេយ័រដាន់។⁶សត្វក្អែកបាននាំនំប័ុងនឹងសាច់ឲ្យលោកនៅពេលព្រឹក ហើយយកនំប័ុង និងសាច់មកឲ្យលោកនៅពេលល្ងាច ហើយលោកផឹកទឹកជ្រោះនោះ។⁷ប៉ុន្តែ ក្រោយមកទឹកជ្រោះនោះក៏រីងអស់ ព្រោះគ្មានភ្លៀងសោះនៅក្នុងតំបន់នោះ។

⁸ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់លោកថា៖⁹«ចូរក្រោកឡើង ហើយចេញទៅសា‌រិប‌តា ជាក្រុងរបស់ជន‌ជាតិស៊ីដូន ហើយស្នាក់អាស្រ័យនៅទីនោះចុះ។ មើល យើងនឹងបង្គាប់ឲ្យស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់នៅទីនោះផ្គត់‌ផ្គង់អ្នក»។¹⁰ដូច្នេះ គាត់ក៏ក្រោកឡើង ហើយចេញទៅសារិបតា ហើយនៅពេលដែលលោកមកដល់ទ្វារក្រុងមានស្រ្តីមេម៉ាយម្នាក់កំពុងតែរើសអុស។ ដូច្នេះ លោកបានហៅនាងដោយនិយាយថា៖ «សូមដងទឹកពីក្នុងពាងឲ្យខ្ញុំបន្តិច ខ្ញុំនឹងផឹកទឹកនោះ»។

¹¹នៅពេលដែលនាងចេញទៅដងទឹក គាត់បានហៅនាងមក ហើយនិយាយថា៖ «សូមយកនំប័ុងមួយដុំក្នុងដៃនាងមកឲ្យខ្ញុំ»។¹²នាងតមថា៖ «ក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់ នាងខ្ញុំសូមជម្រាបលោកថានាងខ្ញុំគ្មាននំប័ុងទេ ប៉ុន្តែ នាងខ្ញុំមានតែអាហារបន្តិចនៅក្នុងក្រឡ និងមានប្រេងបន្តិចនៅក្នុងដបប៉ុណ្ណោះ។ លោកឃើញទេ ខ្ញុំកំពុងរើសអុស ដូច្នេះ នាងខ្ញុំនឹងទៅចម្អិនសម្រាប់នាងខ្ញុំ និងកូនប្រុសរបស់នាងខ្ញុំ ហើយយើងនឹងបរិភោគរួចយើងនឹងស្លាប់»។¹³លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំឲ្យខ្លាចឡើយ។ ចូរចេញទៅធ្វើតាមដែលនាងបាននិយាយចុះ ប៉ុន្តែ ចូរធ្វើនំប័ុងឲ្យខ្ញុំបន្តិចសិន ហើយយកវាមកឲ្យខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក សឹមធ្វើសម្រាប់ខ្លួននាង និងកូនរបស់នាងចុះ។

¹⁴ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «ក្រឡអាហារនឹងមិនត្រូវអស់ឡើយ ហើយដបប្រេងក៏មិនឈប់ហូរដែរ រហូតដល់ថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានទឹកភ្លៀងមកលើផែនដី»។¹⁵ដូច្នេះ នាងក៏បានធ្វើដូចដែលលោកអេលីយ៉ាបានប្រាប់នាង។ នាង និងលោកអេលីយ៉ា ព្រមទាំងអ្នកដែលនៅក្នុងផ្ទះនាងបានបរិភោគបានយ៉ាងច្រើនថ្ងៃ។¹⁶ក្រឡអាហារមិនដែលអស់ឡើយ ហើយដបប្រេងក៏មិនឈប់ហូរដែរ ដូចព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលតាមរយៈលោកអេលីយ៉ាមែន។

¹⁷ក្រោយមកទៀតកូនរបស់ស្រ្តីនោះឈឺ គឺស្រ្តីដែលជាម្ចាស់ផ្ទះ។ កូននោះឈឺធ្ងន់ណាស់ ធ្វើឲ្យកូននោះផុតដង្ហើម។¹⁸ដូច្នេះ ម្តាយរបស់កូននោះបាននិយាយទៅកាន់លោកអេលីយ៉ាថា៖ «តើអ្នកមានរឿងអ្វីជាមួយនាងខ្ញុំ អ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់អើយ? តើអ្នកមកជួបខ្ញុំដើម្បីរំឭកពីអំពើបាបរបស់នាងខ្ញុំ ហើយសម្លាប់កូនរបស់នាងខ្ញុំឬ»?

¹⁹បន្ទាប់មក លោកអេលីយ៉ាឆ្លើយទៅនាងថា៖ «សូមឲ្យកូនរបស់នាងមក»។ គាត់ក៏បានយកកូននោះពីដៃរបស់នាង ហើយបានយកនាងទៅបន្ទប់ខាងលើដែលលោកស្នាក់នៅ ហើយលោកបានដាក់កូននោះនៅលើគ្រែរបស់លោក។²⁰លោកបានស្រែករកព្រះអម្ចាស់ដោយទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ទូលបង្គំអើយ តើព្រះអង្គនាំមហន្តរាយមកលើស្រ្តីដែលទូលបង្គំស្នាក់នៅជាមួយនេះដោយសម្លាប់កូនរបស់នាងបែបនេះឬ»?²¹បន្ទាប់មកលោកក៏ទ្រោមពីលើកូននោះបីដង លោកបានស្រែករកព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ទូលបង្គំអើយ ទូលបង្គំសូមអង្វរព្រះអង្គ សូមឲ្យជីវិតរបស់ក្មេងនេះត្រឡប់មកគាត់វិញផង»។

²²ព្រះអម្ចាស់បានស្តាប់ឮសម្លេងរបស់លោកអេលីយ៉ា ជីវិតរបស់ក្មេងនោះបានត្រឡប់មកក្មេងនោះវិញ ហើយគាត់ក៏រស់ឡើងវិញ។²³លោកអេលីយ៉ាបានយកក្មេងនោះចេញពីបន្ទប់របស់គាត់មកក្រោមផ្ទះ លោកបានប្រគល់ក្មេងនោះឲ្យម្តាយរបស់ក្មេងនោះវិញ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឃើញទេ កូនរបស់អ្នកនៅរស់ទេ»។²⁴ស្ត្រីនោះបាននិយាយជាមួយលោកអេលីយ៉ាថា៖ «ឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងហើយថា លោកជាអ្នកជំនិតរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយដឹងថាព្រះបន្ទូលនៅក្នុងមាត់របស់លោកពិតជាត្រឹមត្រូវមែន»។

18

¹ដូច្នេះ ច្រើនថ្ងៃក្រោយមកទៀត ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់លោកអេលីយ៉ា នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃគ្រោះរាំងស្ងួតថា៖ «ទៅបង្ហាញខ្លួនឲ្យស្តេចអហាប់បានឃើញ ហើយយើងនឹងបញ្ជូនទឹកភ្លៀងមកលើផែនដី»។²លោកអេលីយ៉ាក៏ទៅបង្ហាញខ្លួនឲ្យស្តេចអហាប់ឃើញ ពេលនោះ មានកើតទុរ្ភិក្សយ៉ាងខ្លាំងនៅក្រុងសា‌ម៉ារី។

³ព្រះបាទអហាប់បានហៅលោកអូបា‌ឌា ដែលជាអ្នកមើលខុសត្រូវក្នុងវាំង។ លោកអូបាឌាគោរពព្រះអម្ចាស់ណាស់⁴ព្រោះនៅពេលដែលម្ចាស់ក្សត្រីយេសិ‌បិលសម្លាប់ព្យាការីរបស់ព្រះអម្ចាស់ លោកអូបាឌាបានយកព្យាការីមួយរយនាក់ទៅលាក់ក្នុងរូងភ្នំ មួយកន្លែងសាសិបនាក់ ហើយបានចិញ្ចឹមពួកគេដោយនំប័ុង និងទឹក។

⁵ស្តេចអហាប់មានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកអូបាឌាថា៖ «ចូរចេញទៅទឹកដីទាំងមូល ទៅកន្លែងដែលមានប្រភពទឹក និងជ្រោះ។ ប្រហែលជាយើងអាចរកស្មៅបាន ហើយសង្គ្រោះសេះ និងលាឲ្យនៅមានជីវិត ដូច្នេះ យើងនឹងមិនបាត់បង់សត្វទាំងអស់ឡើយ»។⁶ដូច្នេះ ពួកគេបានចែកតំបន់គ្នាដើរមើល ហើយស្វែងរកទឹក។ ស្តេចអហាប់បានទៅផ្លូវមួយ ហើយលោកអូបាឌាទៅផ្លូវមួយទៀត។

⁷នៅពេលដែលលោកអូបាឌានៅតាមផ្លូវ លោកអេលីយ៉ាបានជួបលោកដោយចៃដន្យ។ លោកអូបាឌាចំណាំលោកបាន ហើយបានក្រាបមុខដល់ដី។ លោកមានប្រសានស៍ថា៖ «តើលោកអេលីយ៉ា ដែលជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំមែនទេ?»⁸លោកអេលីយ៉ាក៏បានឆ្លើយទៅលោកថា៖ «គឺខ្ញុំមែន។ សូមទៅប្រាប់ចៅហ្វាយរបស់លោកថា៖ «មើល លោកអេលីយ៉ានៅទីនេះ»។

⁹លោកអូបាឌាក៏ឆ្លើយថា៖ «តើខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តបាបអ្វី បានជាលោកចង់ប្រគល់អ្នកបម្រើរបស់លោកទៅក្នុងដៃរបស់ស្តេចអហាាប់ ឲ្យស្តេចសម្លាប់ខ្ញុំដូច្នេះ?¹⁰ដោយសារព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ខ្ញុំសូមប្រាប់លោកថាគ្មានជាតិសាសន៍ណាមួយ ឬអាណាចក្រណាដែលចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំមិនបានបញ្ជូនមនុស្សទៅស្វែងរកលោកនោះទេ។ នៅពេលដែលជាតិសាសន៍ ឬអាណាចក្រណាមួយនិយាយថា៖ «លោកអេលីយ៉ាមិននៅទីនេះទេ» នោះ ស្តេចអហាប់បានឲ្យគេស្បថថាពួកគេមិនអាចរកលោកឃើញទេ។¹¹តែឥឡូវនេះ លោកបែរជានិយាយថា៖ «សូមទៅប្រាប់ចៅហ្វាយរបស់អ្នកថា លោកអេលីយ៉ានៅទីនេះទៅវិញ»។

¹²នៅពេលដែលខ្ញុំចេញទៅ តែព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់បានយកលោកនៅកន្លែងដែលខ្ញុំមិនដឹង។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំទៅទូលស្តេចអហាប់ ហើយស្តេចរកអ្នកមិនឃើញ នោះស្តេចមុខជាសម្លាប់ខ្ញុំមិនខាន។ ខ្ញុំជាអ្នកបម្រើលោក បានថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេងម្លេ៉ះ។¹³តើគ្មាននរណាបានប្រាប់លោកទេ លោកម្ចាស់អើយ ថាខ្ញុំបានធ្វើអ្វីនៅពេលដែលនាងយេសិបិលបានសំលាប់ព្យាការីទាំងឡាយរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺពីរបៀបដែលខ្ញុំបានលាក់ព្យាការីរបស់ព្រះអម្ចាស់មួយរយនាក់នៅក្នុងរូងភ្នំ ក្នុងមួយកន្លែងហាសិបនាក់ និងបានចិញ្ចឹមពួកគេដោយនំប័ុង និងទឹកទេឬ?

¹⁴ឥឡូវនេះ លោកបាននិយាយមកខ្ញុំថា៖ «ចូរទៅប្រាប់ចៅហ្វាយរបស់អ្នកថាលោកអេលីយ៉ានៅទីនេះ ដូច្នេះ លោកនឹងសម្លាប់ខ្ញុំមិនខាន»។¹⁵បន្ទាប់មកលោកអេលីយ៉ាឆ្លើយតបថា៖ «ដោយសារព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ដែលខ្ញុំឈរនៅមុខព្រះអង្គ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកថា នៅថ្ងៃនោះខ្ញុំនឹងបង្ហាញខ្លួនឲ្យស្តេចអហាប់ឃើញ»។

¹⁶ដូច្នេះ លោកអូបាឌាបានទៅជួបស្តេចអហាប់ ហើយបានទូលស្តេចនូវអ្វីដែលលោកអេលីយ៉ាបាននិយាយ។ បន្ទាប់មក ស្តេចបានទៅជួបលោកអេលីយ៉ា។¹⁷បន្ទាប់មក ស្តេចអហាប់បានជួបលោកអេលីយ៉ា ដោយទូលទៅលោកថា៖ «តើពិតជាលោកមែនឬ? តើលោកជាម្នាក់ដែលនាំបញ្ហាដល់អ៊ីស្រាអែលនោះមែនទេ!»។

¹⁸លោកអេលីយ៉ាឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំមិនបាននាំបញ្ហាដល់អ៊ីស្រាអែលទេ ប៉ុន្តែគឺព្រះអង្គ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គវិញទេដែលនាំឲ្យមានបញ្ហាដោយសារតែបានបោះបង់ចោលបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ និងដោយការដើរតាមព្រះបាល។¹⁹ឥឡូវនេះ ចូរនាំពាក្យ ដើម្បីប្រមូលប្រជាជនទាំងអស់មកជួបជុំគ្នានៅលើភ្នំកើមែល មានព្យាការីរបស់ព្រះបាលទាំងបួនរយហា‌សិបនាក់ និងព្យាការីរបស់ព្រះ‌អា‌សេ‌រ៉ាទាំងបួនរយនាក់ ដែលបរិភោគរួមតុជាមួយម្ចាស់ក្សត្រីយេសិ‌បិល»។

²⁰ដូច្នេះ ស្តេចអហាប់បានបញ្ជូនពាក្យទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយបានប្រមូលព្យាការីទាំងអស់មកជួបជុំគ្នានៅលើភ្នំកើមែល។²¹លោកអេលីយ៉ាមកជិតប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងនិយាយថា៖ «តើអ្នកត្រូវការពេលប៉ុន្មាន ដើម្បីផ្លាស់ប្តូរគំនិតរបស់អ្នក? បើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ ចូរដើរតាមទ្រង់ចុះ។ ប៉ុន្តែ បើព្រះបាលជាព្រះវិញ ចូរដើរតាមព្រះបាលចុះ»។ ប៉ុន្តែ ប្រជាជនមិនបានឆ្លើយតបទៅលោកទេ។

²²បន្ទាប់មក លោកអេលីយ៉ាបាននិយាយទៅប្រជាជនថា៖ «ចំណែកខ្ញុំ ខ្ញុំមានតែម្នាក់ឯង ដែលជាព្យាការីរបស់ព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ព្យាការីរបស់ព្រះបាលមាន ៤៥០នាក់។²³ដូច្នេះ ចូរយកគោបាពីរមក។ សូមឲ្យពួកគេជ្រើសរើសយកគោបាមួយសម្រាប់ខ្លួនពួកគេ ហើយចូរកាប់ជាចំរៀកៗ ហើយដាក់នៅលើឈើ ប៉ុន្តែ មិនត្រូវដាក់ភ្លើងនៅខាងក្រោមទេ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងរៀបចំគោបាមួយទៀត និងដាក់លើឈើ និងមិនដាក់ភ្លើងនៅខាងក្រោមទេ។²⁴បន្ទាប់មក ចូរអ្នកប្រកាសហៅឈ្មោះព្រះរបស់អ្នកចុះ ហើយខ្ញុំនឹងអំពាវនាវរកព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបើព្រះណាឆ្លើយតបដោយភ្លើង នោះព្រះអង្គជាព្រះមែន»។ ដូច្នេះ មនុស្សទាំងអស់ឆ្លើយថា៖ «ល្អណាស់»។

²⁵ដូច្នេះ លោកអេលីយ៉ានិយាយទៅព្យាការីរបស់ព្រះបាលថា៖ «ចូរជ្រើសរើសយកគោបាមួយសម្រាប់ខ្លួនអ្នក ហើយរៀបចំវាមុនចុះ ដោយសារអ្នកមានគ្នាច្រើន។ បន្ទាប់មក ចូរប្រកាសហៅនាមព្រះរបស់អ្នក ប៉ុន្តែ មិនត្រូវដាក់ភ្លើងខាងក្រោមឡើយ»។²⁶ពួកគេបានយកគោបាដែលលោកបានឲ្យពួកគេ ហើយរៀបចំគោនោះ ហើយពួកគេបានស្រែករកនាមរបស់ព្រះបាលតាំងពីព្រលឹម ដល់ថ្ងៃត្រង់ ដោយនិយាយថា៖ «ព្រះបាលអើយ ចូរស្តាប់យើងផង»។ ប៉ុន្តែ គ្មានសម្លេងក៏គ្មាននរណាម្នាក់ឆ្លើយដែរ។ ពួកគេបានរាំជុំវិញអាសនាដែលពួកគេបានធ្វើ។

²⁷នៅថ្ងៃត្រង់លោកអេលីយ៉ាបានចំអកដាក់ពួកគេ ហើយនិយាយថា៖ «សូមស្រែកឲ្យឮៗទៅ! គាត់គឺជាព្រះ! ប្រហែលជាទ្រង់កំពុងគិត ឬកំពុងរំដោះខ្លួន ឬទ្រង់កំពុងតែធ្វើដំណើរ ឬប្រហែលជាទ្រង់កំពុងតែដេកលក់ ហើយកំពុងក្រោកឡើង»។²⁸ដូច្នេះ ពួកគេស្រែកកាន់តែឮឡើងៗ ហើយពួកគេបានកាត់សាច់ខ្លួនឯងជាមួយដាវ និងលំពែង ដូចដែលពួកគេធ្លាប់ធ្វើ រហូតដល់ឈាមប្រលាក់ខ្លួនជោគ។²⁹កន្លងអស់កន្លះថ្ងៃហើយ ពួកគេនៅតែទាយរហូតដល់ម៉ោងថ្វាយយញ្ញបូជាពេលល្ងាច ប៉ុន្តែនៅតែគ្មានសម្លេងឬនរណាម្នាក់ឆ្លើយតបឡើយ គ្មាននរណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងការប្រកូកប្រកាសរបស់ពួកគេឡើយ។

³⁰បន្ទាប់មក លោកអេលីយ៉ានិយាយទៅប្រជាជនទាំងអស់ថា៖ «ចូរមកជិតខ្ញុំ» ហើយពួកគេក៏ចូលមកជិតលោក។ បន្ទាប់មក លោកក៏រៀបចំអាសនារបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានខ្ទេចខ្ទីអស់ឡើងវិញ។³¹លោកអេលីយ៉ាបានយកថ្មដប់ពីរដុំ ថ្មនីមួយៗតំណាងឲ្យកុលសម្ព័ន្ធមួយនៃកូនៗរបស់លោកយ៉ាកុប ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់លោកយ៉ាកុបថា៖ «អ៊ីស្រាអែលនឹងជាឈ្មោះរបស់អ្នក»។³²ជាមួយថ្មដែលលោកបានសង់អាសនានៅក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយលោកបានជីកស្នាមភ្លោះជុំវិញអាសនានោះធំល្មមដាក់គ្រាប់ស្រូវពីររង្វាល់។

³³លោកក៏បានរៀបចំឈើសម្រាប់ដុត ក៏បានកាប់គោជាដុំៗ ហើយលោកបានដាក់ចំណែកគោទាំងនោះនៅលើឈើ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមយកទឹកបួនពាងមកចាក់លើតង្វាយដុត និងលើឈើ»។³⁴បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរធ្វើបែបនោះម្តងទៀត» ហើយពួកគេបានចាក់ទឹកម្តងទៀត។ លោកបានមានប្រសាសន៍ម្តងទៀតថា៖ «សូមធ្វើចាក់ទឹកលើទីបី» ហើយពួកគេបានចាក់ទឹកជាលើកទីបី។³⁵ទឹកបានហៀរជុំវិញអាសនា ហើយបានពេញរណ្តៅផង។

³⁶ការនេះកើតឡើងនៅពេលដែលត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាពេលល្ងាច ដែលលោកព្យាការីអេលីយ៉ាបានមកជិត ហើយនិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកអាបា្រហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកអ៊ីស្រាអែល សូមឲ្យគ្រប់គ្នាដឹងនៅថ្ងៃនេះថា ព្រះអង្គជាព្រះនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយគេដឹងថាទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ហើយឲ្យពួកគេដឹងថាទូលបង្គំបានធ្វើរឿងទាំងនេះតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។³⁷សូមស្តាប់ទូលបង្គំ ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមស្តាប់ទូលបង្គំ ដើម្បីឲ្យប្រជាជនទាំងនេះដឹងថាព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះ ហើយឲ្យគេដឹងថាព្រះអង្គនឹងបែរត្រឡប់ចិត្តរបស់ពួកគេម្តងទៀតទៅព្រះអង្គវិញ»។

³⁸បន្ទាប់ មកភ្លើងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដុតបពេ្ឆោះទាំងតង្វាយ ទាំងឈើ ទាំងថ្ម និងដី ហើយធ្វើឲ្យទឹកនៅក្នុងរណ្តៅនោះរីងអស់។³⁹នៅពេលដែលប្រជាជនទាំងអស់បានឃើញការនេះ ពួកគេបានក្រាបមុខដល់ដី ហើយនិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះ! ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ»!⁴⁰ដូច្នេះ លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរនាំព្យាការីរបស់ព្រះបាលមកទីនេះ។ កុំឲ្យពួកគេណាម្នាក់រត់រួចឡើយ»។ ដូច្នេះពួកគេបាននាំអ្នកទាំងនោះមក រួចលោកអេលីយ៉ាបាននាំពួកគេទៅកាន់ជ្រោះគីសូន រួចលោកក៏សម្លាប់ពួកគេទាំងអស់នៅទីនោះទៅ។

⁴¹លោកអេលីយ៉ាទូលទៅព្រះបាទអហាប់ថា៖ «ចូរព្រះករុណាក្រោកឡើង រួចសោយអាហារ និងទឹកចុះ ព្រោះមានសម្លាប់ភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំង»។⁴²ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាប់បានក្រោឡើង សោយអាហារ និងទឹក។ បន្ទាប់មក លោកអេលីយ៉ាបានឡើងទៅលើកំពូលភ្នំកើមែល លោកបានក្រាបមុខដល់ដី ហើយបានឱនក្បាលនៅចន្លោះជង្គង់ទាំងពីររបស់លោក។

⁴³លោកបាននិយាយទៅអ្នកបម្រើរបស់លោកថា៖ «ចូរឡើងទៅមើសមុទ្រឥឡូវនេះមើល»។ អ្នកបម្រើរបស់លោកក៏ឡើងទៅមើល ហើយបាននិយាយថា៖ «គ្មានអ្វីទាំងអស់»។ ដូច្នេះ លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមទៅប្រាំពីរដងទៀត»។⁴⁴នៅលើកទីប្រាំពីរអ្នកបម្រើរបស់លោកនិយាយថា៖ «មើលមានពពកមួយដុំឡើងពីសមុទ្រមក គឺតូចប៉ុនបាតដៃ»។ លោកអេលីយ៉ាក៏មានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមទៅប្រាប់ព្រះបាទអហាប់ថា៖ «សូមឡើងរាជរថរបស់ព្រះអង្គ និងចេញដំណើរទៅមុនភ្លៀងនឹងបញ្ឈប់ព្រះអង្គ»។

⁴⁵បន្តិចក្រោយមក ផ្ទៃមេឃប្រែជាខ្មៅជាមួយពពក និងខ្យល់ ហើយក៏មានភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះបាទអហាប់បានជិះ និងចេញទៅយេសរាល⁴⁶ប៉ុន្តែ ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់បាននៅលើលោកអេលីយ៉ា។ លោកបានក្រវាត់អាវរបស់លោកនៅនឹងចង្កេះ ហើយបានរត់នៅមុខព្រះបាទអហាប់ទៅច្រកក្រុងយេសរាល។

19

¹ព្រះបាទអហាប់បានប្រាប់នាងយេសិបិលពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលលោកអេលីយ៉ាបានធ្វើ និងពីរបៀបដែលលោកបានសម្លាប់ពួកព្យាការីទាំងនោះដោយដាវ។²បន្ទាប់មក ព្រះនាងយេសិបិលបានឲ្យគេទៅប្រាប់លោកអេលីយ៉ាថា៖ «សូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តជាមួយខ្ញុំលើសជាងនេះទៅទៀត បើខ្ញុំមិនបានធ្វើឲ្យជីវិតរបស់លោកដូចជាជីរិតរបស់អស់អ្នកដែលបានស្លាប់នៅថ្ងៃស្អែកពេលថ្មើរនេះ»។³នៅពេលដែលលោកអេលីយ៉ាបានឮបែបនេះ លោកក៏ក្រោកឡើងហើយរត់យករួចជីវិត ហើយមកដល់បៀរ-‌សេបា ក្នុងស្រុកយូដា លោកទុកអ្នកបម្រើរបស់លោកនៅទីនោះ។

⁴ប៉ុន្តែ លោកបានទៅវាលរហោស្ថានចម្ងាយដើរមួយថ្ងៃ ហើយបានមកអង្គុយនៅក្រោមដើមឈើ។ លោកសុំឲ្យលោកបានស្លាប់ ហើយលោកនិយាយថា៖ «វាគ្រប់គ្រាន់ហើយព្រះអម្ចាស់អើយ សូមដកយកជីវិតទូលបង្គំទៅ ព្រោះទូលបង្គំមិនប្រសើរជាងបុព្វបុរសរបស់ទូលបង្គំដែលបានស្លាប់នោះទេ»។⁵ដូច្នេះ លោកក៏បានផ្តេកខ្លួននៅក្រោមដើមឈើដែលមានផ្ការីកនោះទៅ។ រំពេចនោះ មានទេវតាមកប៉ះលោក ហើយនិយាយនឹងលោកថា៖ «សូមក្រោកឡើង ហើយបរិភោគចុះ»។⁶លោកអេលីយ៉ាបានមើល ហើយនៅជិតក្បាលរបស់លោកមាននំប័ុងដែលបានដុតក្តៅៗ និងមានទឹកមួយបំពង់។ ដូច្នេះ លោកក៏បានបរិភោគ និងផឹក រួចក៏ផ្តេកខ្លួនម្តងទៀត។

⁷ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកជាលើកទីពីរ ហើយបានប៉ះលោកដោយនិយាយថា៖ «សូមក្រោកឡើងហើយបរិភោគ ព្រោះការធ្វើដំណើរនឹងច្រើនជ្រុលសម្រាប់អ្នក»។⁸ដូច្នេះ លោកក៏ក្រោកឡើង ហើយបានបរិភោគ និងផឹកទឹក ហើយលោកបានធ្វើដំណើរដោយមានកំលាំងពីអាហារនោះអស់រយៈពេលសែសិបយប់ សែសិបថ្ងៃទៅភ្នំហោរែប ជាភ្នំរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។

⁹លោកបានទៅរូងភ្នំទីនោះ និងស្នាក់នៅក្នុងរូងនោះ។ បន្ទាប់មកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់លោកថា៖ «អេលីយ៉ាអើយ តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីនៅទីនេះ»?¹⁰លោកអេលីយ៉ាឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំប្រឹងខ្នះខ្នែងសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ខ្លាំងណាស់ ព្រះអង្គជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល ដោយសារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានផ្តាច់សម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គ ពួកគេបានបំផ្លាញអាសនារបស់ព្រះអង្គ ហើយបានសំលាប់ព្យាការីរបស់ព្រះអង្គដោយដាវ។ ឥឡូវនេះមានតែទូលបង្គំម្នាក់គត់នៅមានជីវិត ហើយគេក៏ព្យាយាមយកជីវិតទូលបង្គំទៀត»។

¹¹ព្រះអម្ចាស់តមថា៖ «ចូរចេញទៅក្រៅ ហើយឈរនៅលើភ្នំនៅមុខយើង»។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់យាងឆ្លងកាត់តាមនោះ ហើយមានខ្យល់យ៉ាងខ្លាំងបក់ប៉ះភ្នំ ហើយបានបំបែកថ្្មជាបំណែកនៅមុខព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មិនបាននៅក្នុងខ្យល់នោះទេ។ បន្ទាប់មក ក្រោយពីមានខ្យល់ រញ្ជួយដីក៏មកដល់ ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់មិននៅក្នុងរញ្ជួយដីនោះទេ។¹²បន្ទាប់មក ក្រោយពីមានរញ្ជួយដី ក៏មានភ្លើងមកដែរ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មិនគង់នៅក្នុងភ្លើងនោះទេ។ បន្ទាប់ពី មានភ្លើង ក៏មានសម្លេងតូចមួយបានមក។

¹³នៅពេលដែលលោកអេលីយ៉ាបានឮសម្លេងលោកបានយកអាវធំរបស់លោកគ្របមុខ ដើរចេញក្រៅ ហើយបានឈរនៅមាត់រូង។ បន្ទាប់មក សម្លេងនោះមកឯលោកដោយនិយាយថា៖ «អេលីយ៉ាអើយតើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីនៅទីនេះ»?¹⁴លោកអេលីយ៉ាឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំប្រឹងខ្នះខ្នែងសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ខ្លាំងណាស់ ព្រះអង្គជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល ដោយសារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានផ្តាច់សម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គ ពួកគេបានបំផ្លាញអាសនារបស់ព្រះអង្គ ហើយបានសម្លាប់ពួកព្យាការីរបស់ព្រះអង្គដោយដាវ។ ឥឡូវនេះ មានតែទូលបង្គំម្នាក់គត់នៅមានជីវិត ហើយគេក៏ព្យាយាមយកជីវិតទូលបង្គំទៀត»។

¹⁵បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់គាត់ថា៖ «ចេញទៅតាមផ្លូវរបស់អ្នកទៅវាលរហោស្ថានដាម៉ាស ហើយនៅពេលដែលអ្នកមកដល់ អ្នកត្រូវតែតែងតាំងហាសែលឲ្យធ្វើជាស្ដេចលើស្រុកអរ៉ាម¹⁶ហើយអ្នកនឹងតែងតាំងយេហ៊ូវ ជាកូនរបស់នឹមស៊ី ឲ្យធ្វើជាស្ដេចលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល រួចចាក់ប្រេងតែង‌តាំងលោកអេលីសេ ជាកូនរបស់លោកសាផាត នៅអេបិល-មហូ‌ឡា ឲ្យធ្វើជាព្យាការីជំនួសកន្លែងអ្នក។

¹⁷វានឹងកើតឡើងដូច្នេះថា លោកយេហូវនឹងសម្លាប់អ្នកដែលរត់គេចពីហាសែល ហើយលោកអេលីសេនឹងសម្លាប់អ្នកដែលរត់គេចពីយេហូវ។¹⁸ប៉ុន្តែ យើងនឹងទុកប្រជាជនរបស់យើងប្រាំពីរពាន់នាក់នៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល គឺអស់អ្នកដែលមិនបានលុតជង្គង់ ដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះបាលឡើយ ហើយមាត់របស់អ្នកទាំងនោះក៏មិនបានថើបព្រះនោះដែរ»។

¹⁹ដូច្នេះ លោកអេលីយ៉ាបានចេញពីទីនោះ ហើយជួបលោកអេលីសេជាកូនរបស់លោកសាផាត កំពុងតែភ្ជួរស្រែជាមួយនឹងគោដប់ពីរនឹមនៅមុខលោក ហើយគាត់ផ្ទាល់កំពុងភ្ជួរគោដប់ពីរនឹម។ លោកអេលីយ៉ាបានដើរទៅជួបលោកអេលីសេហើយបានទម្លាក់អាវធំរបស់លោកលើគាត់។²⁰បន្ទាប់មក លោកអេលីសេបានទុកគោចោល ហើយបានរត់តាមលោកអេលីយ៉ាទៅ ហើយនិយាយថា៖ «សូមឲ្យខ្ញុំថើបឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំសិន ហើយបន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងដើរតាមលោក»។ បន្ទាប់មក លោកអេលីយ៉ាក៏បានមានប្រសាសន៍ទៅគាត់វិញថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅវិញចុះ តែសូមគិតអំពីអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើដល់អ្នក»។

²¹ដូច្នេះ លោកអេលីសេបានត្រឡប់ពីលោកអេលីយ៉ាមកវិញ ហើយបានយកនង្គ័ល និងសម្លាប់គោ ហើយបានចម្អិនសាច់នោះដោយប្រើនង្គ័លជាអុសដុត។ បន្ទាប់មក លោកបានឲ្យសាច់នោះទៅប្រជាជន ហើយពួកគេក៏បានបរិភោគទៅ។ បន្ទាប់មក លោកក៏ក្រោកឡើង ទៅតាមលោកអេលីយ៉ា ហើយក៏បម្រើលោក។

20

¹ព្រះ‌បាទបេនហា‌ដាដ ជាស្ដេចស្រុកអារ៉ាមបានប្រមូលកងទ័ពទាំងអស់មក។ ព្រះអង្គមានស្ដេចសម្ពន្ធ‌មិត្តចំនួនសាមសិបពីរអង្គទៀតជាមួយនឹងព្រះអង្គ ហើយមានសេះ និងរទេះចម្បាំងជាច្រើន។ ស្តេចឡើងទៅឡោមព័ទ្ធក្រុងសាមារី ហើយវាយក្រុងនោះ។²ស្តេចបានចាត់អ្នកនាំសារទៅកាន់ទីក្រុង គឺទៅកាន់ព្រះបាទអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយទូលថា៖ «ព្រះបាទបេនហា‌ដាដទូលថា៖³«ប្រាក់ និងមាសរបស់ព្រះករុណាជារបស់ទូលបង្គំ។ ហើយមហេសី និងបុត្រទាំងអស់ឥឡូវនេះក៏ជារបស់ទូលបង្គំដែរ»។

⁴ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលឆ្លើយថា៖ «ចូរឲ្យបានដូចព្រះករុណមានរាជឱង្ការចុះ ស្តេចដ៏ជាចៅហ្វាយ។ ទូលបង្គំ និងអ្វីៗដែលទូលបង្គំមានជារបស់ព្រះករុណា»។⁵អ្នកនាំសារមកម្តងទៀតហើយនិយាយថា៖ «ព្រះបាទបេនហា‌ដាដមានរាជឱង្ការថា៖ «យើងចាត់ឲ្យគេទូលព្រះករុណាថា អ្នកត្រូវតែប្រគល់មាស ប្រាក់ មហេសី និងបុត្ររបស់ព្រះករុណាដល់យើង។⁶ប៉ុន្តែ យើងនឹងបញ្ជូនអ្នកបម្រើរបស់យើងទៅជួបព្រះករុណានៅថ្ងៃស្អែកថ្មើរនេះ ហើយពួកគេនឹងចូលទៅត្រួតពិនិត្យដំណាក់របស់ព្រះករុណា និងផ្ទះរបស់អ្នកបម្រើព្រះកុរណា។ ពួកគេនឹងប្រមូលដោយដៃគេផ្ទាល់នូវអ្វីដែលគេពេញចិត្ត»។

⁷បន្ទាប់មក ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានកោះហៅចាស់ទុំទាំងអស់ ហើយនិយាយទៅពួកគេថា៖ «សូមកត់ត្រាទុក ហើយដឹងថាអ្នកនេះកំពុងរកបញ្ហាដាក់ខ្លួនហើយ។ គេបាននាំសារមកយើង ដើម្បីយកមហេសីយើង បុត្រយើង ប្រាក់ និងមាស ហើយនិងមិនបានបដិសេដនឹងគេទេ»។⁸ពួកចាស់ទុំទាំងអស់ និងប្រជាជនទាំងអស់ទូលទៅព្រះបាទអហាប់ថា៖ «កុំឲ្យស្តាប់គេ ឬយល់ព្រមជាមួយសំណើនោះឡើយ»។

⁹ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាប់បានទូលទៅអ្នកនាំសាររបស់ព្រះបាទបេនហា‌ដាដថា៖ «ចូរប្រាប់ទៅស្តេចដ៏ជាចៅហ្វាយរបស់យើងថា៖ «យើងយល់ព្រមគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះអង្គនឹងបញ្ជូនអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គមកលើកទីមួយ ប៉ុន្តែ យើងមិនអាចទទួលយកសំណើទីពីរបានដាច់ខាត»។ ដូច្នេះ អ្នកនាំពាក្យបានចេញទៅហើយនាំពាក្យទាំងនេះទៅព្រះបាទបេនហា‌ដាដវិញ។¹⁰បន្ទាប់មក ព្រះបាទបេនហា‌ដាដបាននាំសារត្រឡប់មកព្រះបាទអហាប់វិញថា៖ «សូមឲ្យព្រះទាំងឡាយបានប្រព្រឹត្តជាមួយយើង ហើយក៏លើសទៅទៀត បើផេះនៅស្រុកសាមារីនឹងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ប្រជាជនដែលដើរតាមយើងមានមួយក្តាប់ម្នាក់នោះ»។

¹¹ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានឆ្លើយថា៖ «សូមប្រាប់ព្រះបាទបេនហា‌ដាដថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់ដែលទើបតែចេញទៅច្បាំង នឹងអួត‌អាងដូចអ្នកច្បាំងឈ្នះនោះឡើយ»។¹²នៅពេលដែលព្រះបាទបេនហា‌ដាដបានឮសារនេះនៅពេលដែលស្តេចកំពុងផឹកស្រា គឺស្តេច និងស្តេចជាច្រើនទៀតដែលនៅក្រោមស្តេចដែលនៅក្រោមតង់។ ព្រះបាទបេនហា‌ដាដបានបញ្ជាជាទៅអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ថា៖ «សូមតម្រង់ជួរតាមតួនាទីដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានរៀបចំខ្លួនតាមតួនាទី ហើយវាយប្រហារក្រុង។

¹³បន្ទាប់មក មានព្យាការីម្នាក់បានចូលមកគាល់ព្រះបាទអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកមានឃើញទាហានដ៏អង់អាចទាំងនេះទេ? មើល យើងនឹងប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃអ្នកនៅថ្ងៃនេះ ហើយអ្នកនឹងដឹងថាយើងជាព្រះអម្ចាស់»។¹⁴ព្រះបាទអហាប់ទូលថា៖ «តើតាមរយៈអ្នកណា»។ ព្រះអម្ចាស់ទូលថា៖ «តាមរយៈអ្នកដឹកនាំវ័យក្មេងម្នាក់ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងស្រុក»។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហាប់ទូលថា៖ «តើនរណាជាអ្នកចាប់ផ្តើមក្នុងសង្គ្រាមនោះ»? ព្រះអម្ចាស់ឆ្លើយថា៖ «គឺអ្នក»។¹⁵បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហាប់រាប់អ្នកគ្រប់គ្រងស្រុកឃើញថាមាន ២៣២នាក់។ បន្ទាប់ពីនាក់នោះ ស្តេចក៏ឲ្យគេរាប់ទាហានទាំងអស់ ទាហានអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់មានប្រាំពីរពាន់អ្នក។

¹⁶ពួកគេបានចេញដំណើរនៅថ្ងៃត្រង់។ ព្រះបាទបេនហាដាដបានផឹកស្រាស្រវឹងនៅក្នុងតង់ ទាំងស្តេច និងស្តេចទាំងសាមសិបពីអង្គទៀត ដែលគាំទ្រស្តេច។¹⁷អ្នកដឹកនាំវ័យក្មេងដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងស្រុកបានចេញទៅមុន។ បន្ទាប់មក ពួកអ្នកស៊ើបការណ៍ដែលស្តេចបានចាត់ទៅបានមកប្រាប់ស្តេចថា៖ «មានមនុស្សជាច្រើនចេញពីស្រុកសាម៉ារីមកហើយ»។

¹⁸ព្រះបាទបេនហាដាដទូលថា៖ «មិនថាគេមកដោយសន្តិភាពឬដោយចង់បង្កសង្គ្រាមទេ ចូរទុកជីវិតឲ្យគេ»។¹⁹ដូច្នេះ អ្នកដឹកនាំវ័យក្មេងដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងស្រុកទាំងនោះបានចេញមក ហើយពួកទាហានតាមពួកគេ។

²⁰ពួកគេបានសម្លាប់សត្រូវ ហើយពួកអារ៉ាមបានគេចខ្លួន។ ពួកអ៊ីស្រាអែលបានដេញតាមពួកគេ។ ព្រះបាទបេនហាដាដជាស្តេចស្រុកអារ៉ាមបានគេចខ្លួនដោយជិះសេះ ជាមួយមេទ័ពសេះផ្សេងទៀត។²¹បន្ទាប់មក ស្តេចរបស់អ៊ីស្រាអែលចេញមក ហើយវាយប្រហារទ័ពសេះ និងរទោះសេះ និងបានសម្លាប់ពួកអារ៉ាមឲ្យបរាជ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

²²ដូច្នេះ លោកព្យាការីបានមកជួបស្តេចអ៊ីស្រាអែល ហើយបានទូលស្តេចថា៖ «ចូរចេញទៅ ពង្រឹងកម្លាំងរបស់ទ្រង់ ហើយត្រូវដឹងថាត្រូវរៀបចំផែនការយ៉ាងណា ព្រោះនៅឆ្នាំក្រោស្តេចស្រុកអារ៉ាមនឹងឡើងមកវាយអ្នកម្តងទៀត»។²³អ្នកបម្រើរបស់ស្តេចអារ៉ាមបានទូលទៅស្តេចថា៖ «ព្រះរបស់ពួកគេជាព្រះនៃភ្នំទាំងឡាយ។ ដោយហេតុនេះហើយបានជាពួកគេខ្លាំងជាងយើង។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ចូរយើងរៀបផែនការវាយពួកគេម្តងទៀត ហើយច្បាស់ណាស់ថាយើងនឹងខ្លាំងជាងពួកគេ។

²⁴ដូច្នេះ ស្តេចត្រូវធ្វើបែបនេះ៖ ចូរដកតំណែងស្តេចទាំងអស់ ហើយឲ្យមេទ័ពជំនួសកន្លែងពួកគេ។²⁵សូមបង្កើតកងទ័ពដូចជាកងទ័ពដែលស្តេចបានបាត់បង់ សេះ និងរទេះចំបាំងស្មើមុន ដូច្នេះយើងនឹងអាចរៀបផែនការវាយពួកគេបាន។ នោះយើងនឹងមានប្រៀបជាងគេមិនខាន»។ ដូច្នេះ ព្រះបាទបេនហាដាដស្តាប់តាមយោបល់របស់ពួកគេហើយបានធ្វើតាមពួកគេ។

²⁶នៅដើមឆ្នាំថ្មី ព្រះបាទបេនហាដាដប្រមូលជនជាតិអារ៉ាម ហើយឡើងទៅក្រុងអាផែក ដើម្បីវាយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²⁷ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានប្រមូលគ្នា ហើយបានវាយប្រឆាំងពួកគេវិញ។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានបោះជំរំនៅមុខពួកគេដូច ជាពពែពីរហ្វូងតូចៗ ប៉ុន្តែជនជាតិអារ៉ាមបាននៅពេញនៅក្នុងតំបន់នោះ។

²⁸បន្ទាប់មក អ្នកជំនិតរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកជិត ហើយបានទូលទៅស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ដោយសារតែជនជាតិអារ៉ាមបាននិយាយថាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃភ្នំទាំងឡាយ ប៉ុន្តែ ទ្រង់មិនមែនជាព្រះនៃជ្រលងទាំងឡាយឡើយ ហើយអ្នកនឹងដឹងថាយើងជាព្រះអម្ចាស់»។

²⁹ដូច្នេះ ជនជាតិអារ៉ាមបានបោះជំរំទល់មុខគ្នាអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរការប្រយុទ្ធចាប់ផ្តើម។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានសម្លាប់ទ័ពថ្មើរជើងជនជាតិអារ៉ាមអស់ ១០០, ០០០នាក់ក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃ។³⁰អ្នកផ្សេងទៀតគេចខ្លួនទៅអាផែក ទៅក្នុងក្រុង ហើយជញ្ជាំងក្រុងបានបាក់រលំនៅលើមនុស្ស ២៧, ០០០នាក់ដែលនៅសល់។ ព្រះបាទបេនហាដាដបានគេចខ្លួនទៅក្នុងក្រុង ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្នុង។

³¹អ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទបេនហាដាដបានទូលទៅស្តេចថា៖ «ចូរមើលឥឡូវនេះ យើងបានឮថាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលជាស្តេចដែលមានព្រះទ័យមេត្តា។ ដូច្នេះ ទូលបង្គំទាំងអស់គ្នានឹងយកបាវមកស្លៀក ហើយយកខ្សែ‌ពួរមកពាក់ក្បាលរបស់យើង រួចនាំគ្នាចេញទៅបង្ហាញខ្លួនចំពោះស្ដេចអ៊ីស្រា‌អែល។ ប្រហែលជាស្ដេចនឹងទុកជីវិតព្រះ‌ករុណា»។³²ដូច្នេះ ពួកគេបានយកបាវមកស្លៀក ហើយយកខ្សែ‌ពួរមកពាក់ក្បាល រួចនាំគ្នាចេញទៅបង្ហាញខ្លួនចំពោះស្ដេចអ៊ីស្រា‌អែល ហើយទូលថា៖ «ព្រះបាទបេនហាដាដជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណាទូលថា៖ សូមទុកជីវិតឲ្យទូលបង្គំផង»។ ព្រះបាទអហាប់បានទូលថា៖ «តើស្តេចនៅទីនោះនៅរស់ទៀតឬ? ស្តេចជាបងប្អូនរបស់យើង»។

³³ឥឡូវនេះ អ្នកទាំងនោះបានទទួលសញ្ញាពីព្រះបាទអហាប់ ដូច្នេះ ពួកគេបានឆ្លើយទូលវិញភ្លាមៗថា៖ «ក្រាបទូល បងប្អូនរបស់ព្រះករុណានៅរស់នៅឡើយ»។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហាប់ទូលថា៖ «ចូរទៅនាំស្តេចមក»។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទបេនហាដាបានមកជួបស្តេច ហើយព្រះបាទអហាប់បានឲ្យបេនហាដាដជិះក្នុងរាជរថជាមួយទ្រង់។³⁴ព្រះបាទបេនហាដាដបានទូលទៅព្រះបាទអហាប់ថា៖ «ទូលបង្គំនឹងប្រគល់ក្រុងទាំងឡាយដែលបិតាទូលបង្គំបានយកពីបិតាព្រះករុណា ហើយព្រះអង្គអាចបង្កើតផ្សារសម្រាប់ព្រះអង្គផ្ទាល់នៅក្រុងដាម៉ាស ដូចដែលបិតាទ្រង់បានធ្វើនៅក្រុងសាម៉ារីដែរ»។ ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាប់បានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយទ្រង់ ហើយអនុញ្ញាតិឲ្យស្តេចត្រឡប់ទៅវិញ។

³⁵មានបុរសម្នាក់ជាកូនរបស់ព្យាការីម្នាក់ បាននិយាយជាមួយព្យាការីម្នាក់ទៀតដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «សូមវាយខ្ញុំមក»។ ប៉ុន្តែ បុរសនោះបដិសេដមិនវាយលោកទេ។³⁶បន្ទាប់មក លោកព្យាការីបាននិយាយជាមួយព្យាការីម្នាក់ទៀតថា៖ «ដោយសារអ្នកមិនស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ នៅពេលដែលអ្នកចេញពីខ្ញុំទៅ នោះសត្វតោនឹងសម្លាប់អ្នកមិនខាន»។ នៅពេលដែលបុរសនោះចេញទៅភ្លាម មានតោមួយមកសម្លាប់គាត់។

³⁷បន្ទាប់មក លោកព្យាការីនោះបានជួបបុរសម្នាក់ទៀតហើយនិយាយថា៖ «សូមវាយខ្ញុំមក»។ ដូច្នេះ បុរសនោះក៏វាយលោកធ្វើឲ្យលោកមានរបួស។³⁸បន្ទាប់មក លោកព្យាការីនោះបានចេញទៅ ហើយរង់ចាំស្តេចនៅតាមផ្លូវ គាត់បានក្លែងខ្លួន ដោយរំមុខរបស់គាត់ជិត។

³⁹នៅពេលដែលស្តេចយាងមកតាមនោះ ព្យាការីនោះបានស្រែកឡើងថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបានចេញទៅសមរភូមិ ហើយមានទាហានម្នាក់បានឈប់ ហើយបាននាំសត្រូវម្នាក់មកឲ្យទូលបង្គំហើយនិយាយថា៖ «ចូរមើលបុរសនេះផង។ ប៉ុន្តែ ក្រោយមកគាត់ក៏រត់បាត់ ដូច្នេះ ជីវិតរបស់អ្នកនឹងត្រូវសងសម្រាប់ជីវិតអ្នកនោះ ឬក៏អ្នកត្រូវបង់ប្រាក់មួយដួង»។⁴⁰ដោយសារអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណាជាប់រវល់ទៅនេះទៅនោះ ទាហានរបស់សត្រូវក៏បានគេចខ្លួនបាត់»។ បន្ទាប់មក ស្តេចអ៊ីស្រាអែលបាននិយាយថា៖ «នេះជាទោសដែលអ្នកត្រូវទទួល គឺអ្នកត្រូវសម្រេចចិត្តខ្លួនឯង»។

⁴¹បន្ទាប់ មកលោកព្យាការីបានដោះក្រណាត់បាំងមុខលោកចេញ ហើយស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានស្គាល់ថាលោកជាព្យាការីម្នាក់។⁴²លោកព្យាការីបានទូលស្តេចថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា៖ «ដោយសារតែអ្នកបានដោះលែងមនុស្សដែលយើងត្រូវសម្លាប់ពីក្នុងដៃអ្នក នោះជីវិតរបស់អ្នកត្រូវសងសម្រាប់ជីវិតរបស់អ្នកនោះ ហើយប្រជាជនរបស់អ្នក សម្រាប់ប្រជាជនរបស់គេ»។⁴³ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានវិលទៅដំណាក់របស់ស្តេចវិញទាំងមួម៉ៅ និងខឹង ហើយស្តេចក៏មកដល់ស្រុកសាម៉ារី។

21

¹មួួយរយៈកន្លងទៅ លោកណា‌បោតជាអ្នកក្រុងយេស‌រាលមានចម្ការទំពាំងបាយ‌ជូរមួយ នៅជិតរាជ‌វាំងព្រះ‌បាទអហាប់ ជាស្ដេចនៅក្រុងសាម៉ារី។²ព្រះបាទអហាប់បាននិយាយទៅលោកណាបោតថា៖ «ចូរឲ្យចម្ការទំពាំងបាយជូរនេះមកឲ្យយើង ដូច្នេះ យើងអាចយកវាទៅធ្វើជាច្បារបន្លែ ព្រោះដីនេះនៅជិតវាំងរបស់យើង។ ជាការផ្លាស់ប្តូរ យើងនឹងឲ្យចម្ការទំពាំងបាយជូរល្អជាងនេះដល់អ្នក ឬក៏យើងអាចចេញលុយឲ្យអ្នកតាមតម្លៃរបស់វា បើអ្នកចង់បាន។

³លោកណាបោតទូលព្រះបាទអហាប់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានហាមមិនឲ្យទូលបង្គំលក់ដីដែលជាមរតករបស់បុព្វបុរសទូលបង្គំនេះដល់ព្រះករុណាឡើយ»។⁴ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាប់ចេញទៅវាំងវិញដោយមួម៉ៅ និងខឹងសម្បារដោយសារតែចម្លើយរបស់លោកណាបោតជាអ្នកស្រុកយេសរាលបានទូលស្តេចថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានហាមមិនឲ្យទូលបង្គំលក់ដីដែលជាមរតករបស់បុព្វបុរសទូលបង្គំនេះដល់ព្រះករុណាឡើយ»។ ស្តេចក៏បានទម្រេតនៅលើក្រឡាបន្ទំរបស់ទ្រង់ បែរមុខចេញ ហើយមិនសោយអ្វីទាំងអស់។

⁵ព្រះនាងយេសិបិលជាមហេសីស្តេចបានមកជួបស្តេច ហើយទូលទៅស្តេចថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះករុណាក្រៀមក្រំម្លេ៉ះ ហើយព្រះអង្គមិនសោយអ្វីទាំងអស់ដូច្នេះ»?⁶ស្តេចតបទៅនាងថា៖ «យើងបាននិយាយជាមួយណាបោតជាអ្នកស្រុកយេសរាល ហើយបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «ចូរលក់ចម្ការទំពាំងបាយជូរឲ្យយើង ឬក៏អ្នកអាចដូរជាមួយចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់យើងក៏បាន»។ បន្ទាប់មក គាត់ទូលយើងថា៖ «ទូលបង្គំមិនឲ្យចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ទូលបង្គំដល់ព្រះអង្គឡើយ»។⁷ដូច្នេះ នាងយេសិបិលជាព្រះមហេសីស្តេចបានទូលទៅស្តេចថា៖ «តើព្រះករុណាមិននៅតែគ្រប់គ្រងលើស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ»? ចូរតើនឡើងហើយសោយព្រះស្ងោយចុះ ចូរស្តេចមានចិត្តសប្បាយឡើង។ ខ្ញុំម្ចាស់នឹងយកចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ណាបោតជាអ្នកស្រុកយេសរាលមកថ្វាយព្រះអង្គ»។

⁸ដូច្នេះ ព្រះនាងយេសិបិលបានសរសេរសំបុត្រនៅក្នុងនាមព្រះបាទអហាប់ បានបោះត្រារបស់ស្តេច បានផ្ញើសំបុត្រនោះទៅពួកចាស់ទុំ និងទៅពួកអ្នកមានដែលបានអង្គុយជាមួយស្តេចក្នុងអង្គប្រជុំ និងអ្នកដែលរស់នៅជិតលោកណាបោត។⁹ព្រះនាងសរសេរសំបុត្រថា៖ «សូមប្រកាសធ្វើពិធីបុណ្យ ហើយឲ្យលោកណាបោតអង្គុយនៅកន្លែងពិសេសជាងគេ។¹⁰ហើយចូរដាក់មនុស្សមិនស្មោះត្រង់ពីរនាក់ជាមួយលោកដែរ ហើយឲ្យពួកគេចោទប្រកាន់គាត់ថា៖ «អ្នកបានដាក់បណ្តាសារព្រះអម្ចាស់ និងដាក់បណ្តាសារស្តេច»។ បន្ទាប់មក ចូរយកគាត់ចេញក្រៅ ហើយសម្លាប់គាត់នឹងដុំថ្មទៅ។

¹¹ដូច្នេះ បុរសនៅក្រុងរបស់គាត់ ពួកចាស់ទុំ និងពួកអ្នកមានដែលនៅជិតក្រុងរបស់ណាបោត បានធ្វើដូចជានាងយេសិបិលបានរៀបរាប់ប្រាប់ពួកគេ ដូចដែលបានសរសេរនៅក្នុងសំបុត្រដែលនាងបានផ្ញើទៅពួកគេ។¹²ពួកគេបានប្រកាសពិធីបុណ្យ ហើយឲ្យលោកណាបោតអង្គុយនៅកន្លែងកិត្តិយស។¹³អ្នកមិនស្មោះត្រង់ពីរនាក់បានមកអង្គុយមុខលោកណាបោត ពួកគេបានចោទប្រកាន់លោកនៅមុខមនុស្សគ្រប់គ្នាថា៖ «លោកណាបោតបានដាក់បណ្តាសារទាំងព្រះអម្ចាស់ ទាំងមនុស្ស»។ បន្ទាប់មក គេយកលោកចេញក្រៅក្រុងហើយបានគប់សម្លាប់លោកដោយដុំថ្ម។¹⁴បន្ទាប់មក ពួកចាស់ទុំបានផ្ញើពាក្យទៅព្រះនាងយេសិបិលថា៖ «លោកណាបោតបានត្រូវគេគប់នឹងថ្ម ហើយលោកបានស្លាប់ហើយ»។

¹⁵ដូច្នេះ នៅពេលដែលនាងយេសិបិលបានឮថាលោកណាបោតបានត្រូវគេគប់សម្លាប់នឹងថ្មរួចមក ព្រះនាងបានទូលទៅព្រះបាទអហាប់ថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ហើយយកមរតករបស់ណាបោតជាអ្នកស្រុកយេសរាលទៅ ដែលលោកធ្លាប់បដិសេធមិនព្រមលក់ឲ្យព្រះអង្គ ដោយសារលោកមិននៅរស់ទៀតទេ លោកបានស្លាប់ហើយ»។¹⁶នៅពេលដែលស្តេចអហាប់បានឮថាលោកណាបោតបានស្លាប់ហើយ ស្តេចក៏ក្រោកឡើង ហើយចុះទៅចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់លោកណាបោតជាអ្នកស្រុកយេសរាល ហើយយកជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់។

¹⁷នៅពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់លោកអេលីយ៉ាជាអ្នកភូមិធេស‌ប៊ី‌ថា៖¹⁸«ចូរក្រោកឡើង និងចេញទៅជួបអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ដែលគង់នៅស្រុកសាម៉ារី។ ស្តេចគង់នៅចម្ការរបស់លោកណាបោត ជាកន្លែងដែលស្តេចបានយកជារបស់ខ្លួន។

¹⁹អ្នកត្រូវនិយាយជាមួយស្តេច ហើយទូលថា ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកបានសម្លាប់ហើយរឹបអូសយកមរតករបស់គេដូច្នេះឬ»? បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវប្រាប់គាត់ថាព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «នៅកន្លែងដែលឆ្កែបានលិតឈាមរបស់ណាបោត នៅកន្លែងនោះឆ្កែនឹងលិតឈាមរបស់អ្នកដែរ មែនហើយគឺឈាមរបស់អ្នក»។²⁰ព្រះបាទអហាប់បានមានរាជឱង្ការទៅលោកអេលីយ៉ាថា៖ «តើអ្នកបានមកយើងទៀតហើយឬ សត្រូវរបស់យើងអើយ»? លោកអេលីយ៉ាឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំមកជួបព្រះករុណា ព្រោះព្រះករុណាបានលក់ខ្លួនរបស់ទ្រង់ទៅធ្វើការអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។

²¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលនេះមកព្រះករុណា៖ «មើល យើងនឹងនាំគ្រោះមហន្តរាយមកលើអ្នក យើងនឹងលុបបំបាត់ពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក យើងកាត់អ្នកចេញពីប្រុសៗក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នក ទាំងអ្នកងារ ទាំងអ្នកជានៅស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។²²យើងនឹងធ្វើឲ្យគ្រួសាររបស់អ្នកដូចជាគ្រួសាររបស់ស្តេចយេរ៉ូបោម កូននេបាត និងដូចគ្រួសាររបស់បាសា ជាកូនរបស់អហ៊ី‌យ៉ាដែរ ព្រោះអ្នកធ្វើឲ្យយើងខឹង ព្រមទាំងនាំប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប»។

²³ព្រះអម្ចាស់ក៏បានមានបន្ទូលទាក់ទងនឹងព្រះនាងយេសិបិលថា៖ «ឆ្កែនិងស៊ីព្រះនាងយេសិបិលនៅខាងក្រោយកំពែងក្រុងយេសរាល»។²⁴គ្រប់គ្នាដែលនៅក្នុងគ្រួសាររបស់ស្តេចអហាប់ ហើយបានស្លាប់នៅក្នុងក្រុង ឆ្កែនឹងស៊ីអ្នកនោះ ហើយបក្សីនឹងស៊ីអ្នកដែលបានស្លាប់នៅទីវាល»។

²⁵គ្មាននរណាម្នាក់ដូចអហាប់ឡើយ ដែលបានលក់ខ្លួនទៅធ្វើអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលមានព្រះនាងយេសិបិលជាមហេសីជាអ្នកញុុះញង់ក្នុងការប្រព្រឹត្តបាប។²⁶ព្រះបាទអហាប់បានធ្វើរឿងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមដោយថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ដូចដែលពួកអាម៉ូរីបានធ្វើ គឺអស់អ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញពួកគេចេញពីមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

²⁷នៅពេលដែលព្រះបាទអហាប់បានឮពាក្យទាំងនេះ ស្តេចបានហែកសំលៀកបំពាក់ ហើយបានស្លៀកបាវ និងតមអាហារ ហើយស្ដេចស្លៀកបាវ ហើយក្រៀមក្រំយ៉ាងខ្លាំង។²⁸បន្ទាប់មក ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់អេលីយ៉ា ជាអ្នកភូមិធេស‌ប៊ី‌ថា៖²⁹«តើអ្នកឃើញទេថាព្រះបាទអហាប់បានបន្ទាបខ្លួននៅមុខយើង? ដោយសារស្តេចបានបន្ទាបខ្លួននៅមុខយើង យើងនឹងមិននាំមហន្តរាយមកក្នុងរាជ្យរបស់ស្តេចទេ ប៉ុន្តែ យើងនឹងធ្វើឲ្យគ្រោះកាចកើតមានចំពោះពូជ‌ពង្សរបស់គេ នៅជំនាន់ក្រោយវិញ»។

22

¹បីឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅដោយគ្មានសង្គ្រាមរវាងស្រុកអារ៉ាម និងស្រុកអ៊ីស្រាអែល។²បន្ទាប់មក នៅក្នុងឆ្នាំទីបីព្រះ‌បាទយ៉ូសា‌ផាត ជាស្ដេចស្រុកយូដា បានទៅជួបស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។

³ឥឡូវនេះ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានរាជឱង្ការទៅអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចថា៖ «តើអ្នកដឹងទេថាក្រុងរ៉ាម៉ូត កាឡាដ ជារបស់យើង ប៉ុន្តែ យើងមិនធ្វើអ្វីសោះដើម្បីយកទឹកដីនោះពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកអារ៉ាម»?⁴ដូច្នេះ ស្តេចបានទូលព្រះបាទយ៉ូសាផាតថា៖ «តើព្រះករុណានឹងទៅជាមួយទូលបង្គំទៅធ្វើសង្គ្រាមនៅក្រុងរ៉ាម៉ូត កាឡាដឬទេ»? ព្រះបាទយ៉ូសាផាតឆ្លើយតបទៅស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ទូលបង្គំក៏ដូចព្រះករុណាដែរ ប្រជាជនរបស់ទូលបង្គំ ក៏ដូចជាប្រជាជនរបស់ទូលបង្គំដែរ ហើយសេះរបស់ទូលបង្គំ ក៏ដូចជាសេះរបស់ព្រះករុណាដែរ»។

⁵ព្រះបាទយ៉ូសាផាតទូលទៅស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា៖ «សូមស្វែងរកការនែនាំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់សម្រាប់អ្វីដែលព្រះករុណាគួរធ្វើជាមុនសិនទៅ»។⁶បន្ទាប់មក ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានប្រមូលពួកព្យាការីមក មានបួនរយនាក់ ហើយបាននិយាយជាមួយពួកគេថា៖ «តើយើងគួចេញទៅក្រុងរ៉ាម៉ូត កាឡាដ ឬមិនត្រូវទៅ»? ពួកគេទូលថា៖ «ត្រូវតែប្រយុទ្ធ ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ទឹកដីនេះមកក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះករុណាហើយ»។

⁷ប៉ុន្តែ ព្រះបាទយ៉ូសាផាតទូលថា៖ «តើនៅទីនេះមិនមានព្យាការីរបស់ព្រះអម្ចាស់ផ្សេងទៀតដែលយើងអាចសុំយោបល់ឬទេ»?⁸ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានទូលទៅយ៉ូសាផាតថា៖ «មានបុរសម្នាក់ទៀតដែលយើងអាចសុំយោបល់ពីព្រះអម្ចាស់ គឺលោកមីកា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយីមឡា ប៉ុន្តែ យើងស្អប់អ្នកនោះដោយសារតែគាត់មិនដែលទាយអ្វីល្អអំពីយើងទេ ផ្ទុយទៅវិញគឺមានតែការលំបាក»។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទយ៉ូសាផាតទូលថា៖ «សូមព្រះករុណាកុំមានបន្ទូលបែបនេះ»។⁹បន្ទាប់មក ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានហៅអ្នកគ្រប់គ្រង ហើយចេញបញ្ជាថា៖ «ចូរទៅនាំមីកា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយីមឡាមកឥឡូវនេះ»។

¹⁰ឥឡូវនេះ ព្រះបាទអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាស្តេចស្រុកយ៉ូដាបានគង់លើបល្ល័ង្កម្នាក់មួយ បានគ្រង់សំលៀកបំពាក់រុងរឿង នៅទីវាលនៅច្រកទ្វារក្រុងសាម៉ារី ហើយពួកព្យាការីបានថ្លែងទំនាយនៅមុខស្តេច។¹¹លោកសេ‌ដេ‌គា ជាកូនរបស់លោកក្នាណា បានធ្វើស្នែងពីដែក ហើយពោលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ដោយសារស្នែងនេះ អ្នកនឹងដេញពួកអារ៉ាមរហូតដល់ពួកគេវិនាសអស់»។¹²បន្ទាប់មក ព្យាការីទាំងអស់បាននិយាយដូចគ្នា៖ «ចូរវាយក្រុងរ៉ាម៉ូត កាឡាដចុះ យើងនឹងឈ្នះ ដោយសារព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានទឹកដីនេះមកក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះករុណាមិនខាន»។

¹³អ្នកនាំពាក្យដែលទៅហៅលោកមីកាបាននិយាយជាមួយលោកថា៖ «ឥឡូវនេះចូលមើល ពាក្យរបស់ព្យាការីទាំងអស់បានប្រកាសរឿងល្អទៅស្តេចដោយសម្លេងតែមួយ។ សូមឲ្យពាក្យរបស់លោកដូចពាក្យរបស់អ្នកទាំងនោះផង ហើយសូមបា្រប់រឿងល្អផង»។¹⁴លោកមីកាឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងនិយាយបែបនោះ»។¹⁵នៅពេលដែលលោកបានមកជួបស្តេច ស្តេចបានមានរាជឱង្ការទៅលោកថា៖ «មីកាអើយ តើយើងគួរទៅក្រុងរ៉ាម៉ូត កាឡាដដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម ឬអត់»? លោកមីកាទូលឆ្លើយថា៖ «ទៅវាយចុះ នោះនឹងឈ្នះមិនខាន។ ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានមកក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះករុណា»។

¹⁶បន្ទាប់មក ស្តេចបានមានរាជឱង្ការទៅលោកថា៖ «តើយើងត្រូវឲ្យអ្នកស្បថប៉ុន្មានដង ដើម្បីឲ្យអ្នកប្រាប់ការពិតនៅក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់»?¹⁷ដូច្នេះលោកមីកាទូលថា៖ «ទូលបង្គំឃើញអ៊ីស្រាអែលបាក់ទ័ពនៅលើភ្នំ ដូចជាចៀមគ្មានអ្នកគង្វាល ហើយព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចៀមទាំងនេះគ្នានអ្នកគង្វាលឡើយ។ ចូរឲ្យអ្នកទាំងនេះត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដោយសន្តិភាពចុះ»។

¹⁸ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកយូដា បានមានព្រះបន្ទូលទៅព្រះបាទយ៉ូសាផាតថា៖ «តើទូលបង្គំមិនបានទូលព្រះករុណាទេឬអីថាអ្នកនេះមិនដែលទាយល្អទាក់ទងនឹងទូលបង្គំទេ ប៉ុន្តែ ទាយតែពីមហន្តរាយ»?¹⁹បន្ទាប់មក លោកមីកាទូលថា៖ «ដូច្នេះ សូមស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ ទូលបង្គំឃើញព្រះអម្ចាស់គង់លើបល្ល័ង្ក ហើយអ្នកបម្រើទាំងអស់នៅនគរស្ថានសួគ៌ឈរនៅជិតព្រះអង្គ នៅខាងស្តាំ និងនៅខាងឆ្វេងព្រះអង្គ។²⁰ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «តើនរណាចង់ល្បួងព្រះបាទអហាប់ ដើម្បីឲ្យស្តេចឡើងទៅ ហើយបរាជ័យនៅក្រុងរ៉ាម៉ូត កាឡាដ? មានម្នាក់និយាយបែបនេះ ហើយម្នាក់ទៀតនិយាយបែបនោះ។

²¹បន្ទាប់មក មានវិញ្ញាណមួយបានមកឈរនៅមុខព្រះអម្ចាស់ ហើយនិយាយថា៖ «ទូលបង្គំនឹងល្បួងស្តេច»។ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកអ្នកនោះថា៖ «តើដោយរបៀបណា»?²²វិញ្ញាណនោះឆ្លើយតបថា៖ «ទូលបង្គំនឹងចេញទៅ ហើយក្លាយជាវិញ្ញាណកុហកនៅក្នុងមាត់របស់ពួកព្យាការីទាំងនេះ»។ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅល្បួងស្តេចចុះ ហើយអ្នកនឹងបានជោគជ័យ។ ចូរទៅឥឡូវនេះ ហើយធ្វើបែបនោះចុះ»។²³ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់បានដាក់វិញ្ញាណកុហកនៅក្នុងមាត់របស់ពួកព្យាការីទាំងអស់របស់ព្រះករុណា ហើយព្រះអម្ចាស់បានសម្រេចឲ្យមានមហន្តរាយនេះដល់ព្រះករុណា»។

²⁴បន្ទាប់មក លោកសេ‌ដេ‌គា ជាកូនរបស់លោកក្នាណា ឡើងមកទះកំផ្លៀងលោកមីកា ហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នកដឹងដោយរបៀបណាថាព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់ចេញពីយើងទៅនិយាយជាមួយអ្នក»?²⁵លោកមីកាមានប្រសាសន៍ថា៖ «មើល អ្នកនឹងដឹងនៅថ្ងៃដែលអ្នករត់ចូលទៅបន្ទប់ខាងក្នុងដើម្បីលាក់ខ្លួន»។

²⁶ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានទូលទៅអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គថា៖ «ចូរចាប់លោកមីកា‌យ៉ានាំយកទៅឲ្យលោកអាំម៉ូន ជាអ្នកគ្រប់គ្រង់ក្រុង និងទៅព្រះបាទយ៉ូអាស ជាបុត្ររបស់យើងទៅ។²⁷ចូរប្រាប់ទៅពួកគេថា៖ «ស្តេចទូលថា៖ «ចូរដាក់បុរសនេះក្នុងគុក ហើយឲ្យនំប័ុងគាត់តែបន្តិច និងទឹកបន្តិចបានហើយ រហូតយើងបានត្រឡប់មកវិញដោយសុខសាន្ត»។²⁸បន្ទាប់មក លោកមីកាទូលថា៖ «បើព្រះករុណាបានត្រឡប់មកវិញដោយសុខសាន្តមែននោះព្រះអម្ចាស់មិនបានមានបន្ទូលមកទូលបង្គំទេ»។ បន្ទាប់មក លោកបន្ថែមថា៖ «ចូរស្តាប់ពាក្យទាំងអស់នេះចុះប្រជាជនទាំងអស់អើយ»។

²⁹ដូច្នេះ ស្តេចអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាស្តេចស្រុកយ៉ូដាបានឡើងទៅក្រុងរ៉ាម៉ូត កាឡាដ។³⁰ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានទូលទៅព្រះបាទយ៉ូសាផាតថា៖ «ទូលបង្គំនឹងក្លែងខ្លួនធ្វើជាទាហាន ហើយចេញទៅសមរភូមិ ប៉ុន្តែ សូមព្រះករុណាគ្រងសំលៀកបំពាក់រាជវាំងចុះ»។ ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលក្លែងខ្លួនធ្វើជាទាហាន ហើយចេញទៅសមរភូមិ។

³¹ឥឡូវនេះ ស្តេចអារ៉ាមបានបញ្ជាមេបញ្ជាការទាំងសាបសិបពីរនៃទ័ពរទេះចម្បាំងរបស់ស្តេចថា៖ ចូរកុំឲ្យវាយប្រហារពួកគេទាហានធម្មតាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរវាយប្រហារតែស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានហើយ»។³²នៅពេលដែលពួកមេបញ្ជាការឃើញព្រះបាទយ៉ូសាផាតពួកគេនិយាយថា៖ «នេះហើយជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល»។ ពួកគេបានត្រឡប់ទៅវាយប្រហារស្តេច ដូច្នេះព្រះបាទយូសាផាតក៏ស្រែកឡើង។³³នៅពេលដែលពួកមេបញ្ជាការបានឃើញថាលោកមិនមែនជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ពួកគេក៏ឈប់ដេញតាមទ្រង់ទៅ។

³⁴ប៉ុន្តែ មានបុរសម្នាក់បានបាញ់ធ្នូព្រាវទៅ ហើយចំលើស្តេចអ៊ីស្រាអែលត្រង់ចន្លោះអាវក្រោះ។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហាប់បាននិយាយទៅអ្នកបើករាជរថថា៖ «ចូរត្រឡប់ក្រោយ ហើយនាំយើងចេញពីសមរភូមិ ព្រោះយើងមានរបួសជាទម្ងន់»។

³⁵សមរភូមិនោះកាន់តែអាក្រក់ទៅៗនៅថ្ងៃនោះ ហើយស្តេចនៅលើរាជរថប្រឈមមុខនឹងពួកអារ៉ាម។ ស្តេចសុគតនៅពេលល្ងាច។ ឈាមរបស់ទ្រង់ចេញពីរបួសរបស់ស្តេចមករហូតដល់ក្រោមរាជរថ។³⁶បន្ទាប់មក នៅពេលថ្ងៃជិតលិច មានម្នាក់ស្រែកប្រកាសដល់ពួកទាហានទាំងអស់ថា៖ «គ្រប់គ្នាគួរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយគ្រប់គ្នាគួរតែទៅកន្លែងរបស់ខ្លួនវិញ!»។

³⁷ដូច្នេះ ស្តេចអហាប់បានសុគត ហើយគេនាំសពទ្រង់ទៅស្រុកសាម៉ារី ហើយគេបានបញ្ចុះសពទ្រង់នៅទីនោះ។³⁸ពួកគេបានលាងសម្អាតរាជរថដោយទឹកអាងនៅសាម៉ារី ហើយឆ្កែក៏បានលិតឈាមរបស់ទ្រង់ (នេះជាកន្លែងដែលស្ត្រីពេស្យាងូតទឹក) គឺស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានប្រកាស។

³⁹រឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងស្តេចអហាប់ អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ ដំណាក់ធ្វើពីភ្លុកដែលស្តេចបានសង់ និងក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលស្តេចបានសង់ តើមិនមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬអី?⁴⁰ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាប់បានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្របានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

⁴¹បន្ទាប់មក ព្រះបាទយ៉ូសាផាតកូនរបស់ព្រះបាទអាសាចាប់ផ្តើមគ្រងរាជលើស្រុកយូដានៅក្នុងឆ្នាំទីបួននៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។⁴²ព្រះបាទយ៉ូសាផាតមានព្រះជន្មសាមសិបប្រាំឆ្នាំនៅពេលដែលព្រះអង្គចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យ ហើយស្តេចសោយរាជ្យនៅក្រុងយេរូសាឡឹមអស់ម្ភៃប្រាំឆ្នាំ។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា អស៊ូ‌បា ជាកូនរបស់លោកស៊ីល‌ហ៊ី។

⁴³ស្តេចដើរតាមមាគា៌របស់ព្រះបាទអាសាជាបិតាទ្រង់ ស្តេចមិនបានបែរឆ្ងាយពីមាគា៌នោះទេ ស្តេចធ្វើអ្វីៗដែលត្រឹមត្រូវនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ប៉ុន្តែ នៅតាមទីខ្ពស់ស្តេចមិនបានបំផ្លាញចោលឡើយ។ ប្រជាជននៅតែបន្តថ្វាយយញ្ញបូជា និងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅតាមទីខ្ពស់ៗដដែល។⁴⁴ព្រះបាទយ៉ូសាផាតបានរក្សាសន្តិភាពជាមួយស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

⁴⁵រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងព្រះបាទយ៉ូសាផាត និងភាពល្បីល្បាញដែលស្តេចបានបង្ហាញ និងរបៀបដែលស្តេចចេញទៅសមរភូមិ តើមិនមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬអី?⁴⁶ស្តេចបានបំផ្លាញចោលពួកពេស្យាចារបែបសាសនាចេញពីទឹកដីនោះ គឺអ្នកដែលនៅសេសសល់ពីភ្នែករបស់បិតាទ្រង់គឺព្រះបាទអាសា។⁴⁷នៅស្រុកអេដុំគ្មានស្តេចទេ ប៉ុន្តែ មានតែអ្នកគ្រប់គ្រងម្នាក់នៅទីនេះ។

⁴⁸ព្រះបាទយ៉ូសាផាតបានសង់នាវាសមុទ្រ ពួកគេចេញទូកទៅអូភារដើម្បីរកមាស ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានចេញទៅទេ ព្រោះសំពៅបានលិចនៅឯក្រុងអេស៊ាន-‌គេប៊ើរ។⁴⁹បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអហាប់ទូលទៅព្រះបាទយ៉ូសាផាតថា៖ «ចូរឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំចេញទូកជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា»។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទយ៉ូសាផាតមិនអនុញ្ញាត្តិឡើយ។⁵⁰ព្រះបាទយ៉ូសាផាតបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយគេបានបញ្ជុះសពទ្រង់នៅក្នុងក្រុងរបស់ព្រះបាទដាវីឌដែលជាបុព្វបុរសរបស់ស្តេច ព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាម ជាបុត្រ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

⁵¹ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអហាប់ចាប់ផ្តើមគ្រងរាជលើស្រុកអ៊ីស្រាអែលនៅស្រុកសាម៉ារីនៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាស្តេចស្រុកយូដា ហើយស្តេចសោយរាជ្យបានពីរឆ្នាំលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល។⁵²ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានដើរតាមមាគា៌របស់បិតា និងមាតាទ្រង់ និងដើរតាមមាគា៌របស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូននេបាត ដែលនាំឲ្យអ៊ីស្រាអែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប។⁵³ស្តេចបានបម្រើព្រះបាល និងថ្វាយបង្គំព្រះនោះ ធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលព្រះពិរោធ ដូចដែលបិតារបស់ស្តេចបានធ្វើដែរ។

២ ពង្សាវតាក្សត្រ

1

¹ក្រោយពេលដែលព្រះបាទអហាប់បានសោយទិវង្គតទៅ ជនជាតិម៉ូអាប់បានបះបោរប្រឆាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²បន្ទាប់មក ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ាបានធ្លាក់ពីលើរានហាលខាងលើនៅស្រុកសាម៉ារី ហើយមានរបួសជាទំងន់។ ដូច្នេះ ស្តេចបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារ ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «សូមទៅសួរបាល-‌សេប៊ូប ជាព្រះរបស់ក្រុងអេក្រូនមើល ថាតើយើងនឹងបានជាពីបួសនេះឬទេ»។

³ប៉ុន្តែ មានទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់មួយរូបបានមានប្រសាសន៍មកលោកអេលីយ៉ាជាអ្នកស្រុកធេស‌ប៊ីថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ចូរឡើងទៅដើម្បីជួបជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ស្តេចស្រុកសាម៉ារី ហើយសួរពួកគេថា៖ «តើគ្មានព្រះនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ បានជាអ្នករាល់គ្នាទៅសុំយោបល់ពីព្រះបាល-‌សេប៊ូបជាព្រះរបស់ក្រុងអេក្រូនដូច្នេះ?⁴ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកនឹងមិនអាចក្រោកពីគ្រែដែលអ្នកដេកនោះបានទេ អ្នកនឹងស្លាប់មិនខាន»។ បន្ទាប់មក លោកអេលីយ៉ាក៏ចេញទៅ។

⁵នៅពេលដែលអ្នកនាំសារបានត្រឡប់ទៅជួបព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ាវិញ ស្តេចបានរាជឱង្ការសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកត្រឡប់មកវិញដូច្នេះ»?⁶ពួកគេបានទូលស្តេចថា៖ «មានបុរសម្នាក់បានមកជួបពួកយើង លោកបាននិយាយជាមួយយើងថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅស្តេចដែលបានបញ្ជូនអ្នកវិញទៅ ហើយទូលទ្រង់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ទូលថា៖ «តើគ្មានព្រះនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ បានជាអ្នកទៅសុំយោបល់ពីព្រះបាល-‌សេប៊ូបជាព្រះរបស់ក្រុងអេក្រូនដូច្នេះ? ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកនឹងមិនអាចក្រោកពីគ្រែដែលអ្នកដេកនោះបានទេ អ្នកនឹងស្លាប់មិនខាន»។

⁷ព្រះបាទអស៊ីយ៉ាបានទូលទៅអ្នកនាំសារថា៖ «តើបុរសដែលបានឡើងមកជួបអ្នករាល់គ្នា ហើយបាននិយាយពាក្យទាំងនេះជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា តើគាត់ជាមនុស្សប្រភេទណា»?⁸ពួកគេបានទូលស្តេចវិញថា៖ «លោកបានពាក់អាវរោមសត្វ ហើយមានខ្សែក្រវ៉ាត់ស្បែកនៅនឹងចង្កេះរបស់លោក»។ ដូច្នេះ ស្តេចមានរាជឱង្ការតបវិញថា៖ «នោះគឺលោកអេលីយ៉ា ជាអ្នកស្រុកធេស‌ប៊ី»!

⁹បន្ទាប់មក ស្តេចបានបញ្ជូនមេទ័ពជាមួយទាហានហាសិបនាក់ទៅជួបលោកអេលីយ៉ា។ លោកមេទ័ពបានឡើងទៅជួបលោកអេលីយ៉ា នៅកន្លែងដែលលោកបានអង្គុយគឺនៅលើកំពូលភ្នំ។ លោកមេទ័ពបាននិយាយទៅលោកថា៖ «លោកជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់អើយ ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមអញ្ជើញចុះមក»។¹⁰លោកអេលីយ៉ាឆ្លើយតបទៅលោកមេទ័ពថា៖ «បើខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់មែន សូមឲ្យមានភ្លើងធ្លាក់ពីលើមេឃមក ឆេះបំផ្លាញលោក និងទាហានហាសិបនាក់នេះចុះ»។ បន្ទាប់មក ក៏មានភ្លើងធ្លាក់ចុះពីលើមេឃមក ឆេះបំផ្លាញមេទ័ព និងទាហានហាសិបនាក់នោះមែន។

¹¹បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហ៊ីយ៉ាបានចាត់មេទ័ពម្នាក់ទៀតទៅជួបលោកអេលីយ៉ា និងទាហានហាសិបនាក់ទៅជាមួយ។ លោកមេទ័ពនោះក៏បាននិយាយទៅកាន់លោកអេលីយ៉ាដែរថា៖ «លោកជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមចុះមកជាប្រញាប់»។¹²លោកអេលីយ៉ាបានឆ្លើយជាមួយពួកគេថា៖ «បើខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់មែន សូមឲ្យមានភ្លើងធ្លាក់ពីលើមេឃមក ឆេះបំផ្លាញលោក និងទាហានហាសិបនាក់នេះចុះ»។ បន្ទាប់មក ក៏មានភ្លើងធ្លាក់ចុះពីលើមេឃមក ឆេះបំផ្លាញមេទ័ព និងទាហានហាសិបនាក់នោះម្តងទៀត។

¹³បន្ទាប់មក ស្តេចបានបញ្ជូនក្រុមទីបីដែលមានទាហានហាសិបនាក់ទៅទៀត។ លោកមេទ័ពនេះបានឡើងទៅ គាត់បានលុតជង្គង់នៅចំពោះលោកអេលីយ៉ា ហើយអង្វរលោក ហើយបាននិយាយថា៖ «លោកដែលជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមឲ្យជីវិតរបស់ខ្ញុំ និងជីវិតរបស់អ្នកបម្រើហាសិបនាក់របស់លោកមានតម្លៃចំពោះភ្នែកលោកផង។¹⁴ពេលមុនមានភ្លើងធ្លាក់ពីលើមេឃមកហើយបានឆេះបំផ្លាញលោកមេទ័ពទាំងពីរដែលមកមុនខ្ញុំ តែឥឡូវនេះសូមឲ្យជីវិតរបស់ខ្ញុំមានតម្លៃចំពោះមុខលោកផង»។

¹⁵ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បាននិយាយទៅលោកអេលីយ៉ាថា៖ «សូមចុះទៅជាមួយគាត់ទៅ។ កុំឲ្យខ្លាចគាត់ឡើយ»។ ដូច្នេះ លោកអេលីយ៉ាបានក្រោកឡើង ហើយបានចុះទៅជាមួយគាត់ទៅជួបស្តេច។¹⁶ក្រោយមកលោកអេលីយ៉ាបានទូលទៅព្រះបាទអហ៊ីយ៉ាថា៖ «នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ «ព្រះករុណាបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារទៅសុំយោបល់ពីបាល-សេប៊ូល ជាព្រះរបស់ក្រុងអេក្រុន។ តើនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលមិនមានព្រះដែលព្រះករុណាអាចសុំពត៌មានបានទេឬ? ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ ព្រះករុណានឹងមិនអាចចុះពីលើគ្រែរបស់អ្នក ដែលព្រះករុណាបានឡើងទៅនោះបានទេ ព្រះករុណាមុខជាសោយទិវង្គតមិនខាន»។

¹⁷ដូច្នេះ ស្តេចអហាស៊ីយ៉ាបានសុគតស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលលោកអេលីយ៉ាបានថ្លែងមែន។ ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានឡើងសោយរាជ្យបន្តពីស្តេច នៅក្នុងឆ្នាំទីពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសា‌ផាត ស្ដេចស្រុកយូដា។ ព្រោះព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ាគ្មានបុត្រទេ។¹⁸រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ា តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែលទេឬ?

2

¹ដូច្នេះ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់នឹងលើកលោកអេលីយ៉ាទៅស្ថានសួគ៌ដោយខ្យល់កួច គឺលោកអេលីយ៉ាបានចេញទៅក្រៅជាមួយលោកអេលីសេពីគីលកាល។²លោកអេលីយ៉ាបានប្រសាសន៍ទៅលោកអេលីសេថា៖ «សូមនៅទីនេះសិនចុះ ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានឲ្យខ្ញុំទៅបេតអែល»។ លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មរស់ ហើយលោកក៏មានជីវិតនៅរស់ដែរ ខ្ញុំសូមប្រាប់លោកថាខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញពីលោកឡើយ»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានចុះទៅបេតអែលជាមួយគ្នា។

³កូនរបស់ព្យាការីម្នាក់ដែលនៅបេតអែលបានមកជួបលោកអេលីសេ ហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នកដឹងទេថាព្រះអម្ចាស់នឹងដកយកលោកគ្រូរបស់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ»? លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «បាទខ្ញុំដឹងហើយ ប៉ុន្តែ កុំនិយាយរឿងនេះអី»។⁴លោកអេលីយ៉ានិយាយទៅគាត់ថា៖ «អេលីសេអើយ ចូរចាំនៅទីនេះសិន ព្រោះព្រះអម្ចាស់នឹងចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅយ៉េរីខូ»។ បន្ទាប់មក លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ហើយលោកគ្រូក៏មានជីវិតនៅរស់ ខ្ញុំសូមប្រាប់លោកថា ខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញពីលោកឡើយ»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានចេញទៅក្រុងយ៉េរីខូជាមួយគ្នា។

⁵បន្ទាប់មក កូនរបស់ព្យាការីដែលនៅក្រុងយ៉េរីខូបានមកជួបលោកអេលីសេ ហើយនិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកដឹងទេថាព្រះអម្ចាស់នឹងដកលោកគ្រូរបស់លោកទៅនៅថ្ងៃនេះ»? លោកអេលីសេតបថា៖ «បាទ ខ្ញុំដឹងហើយ ប៉ុន្តែកុំនិយាយពីវាធ្វើអ្វី»។⁶បន្ទាប់មក លោកអេលីយ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅលោកថា៖ «សូមនៅទីនេះសិន ព្រោះព្រះអម្ចាស់ចាត់ខ្ញុំទៅឯទន្លេយ័រដាន់»។ លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ហើយលោកគ្រូក៏មានជីវិតនៅរស់ ខ្ញុំសូមប្រាប់លោកថា ខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញពីលោកឡើយ»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានចេញទៅដំណើរទៅមុខទៀត។

⁷ក្រោយមក មានកូនប្រុសៗហាសិបនាក់របស់ព្យាការីជាច្រើនបានឈរពីចម្ងាយនៅទល់មុខពួកគេ នៅពេលដែលពួកគេបានឈរនៅក្បែរទន្លេយ័រដាន់។⁸លោកអេលីយ៉ាបានយកកន្សែងរបស់លោក លោកមូរកន្សែងនោះ ហើយបានយកកន្លែងនោះវាយទឹក។ ទឹកទន្លេក៏ញែកជាពីរ ដូច្នេះ លោកទាំងពីរបានដើរឆ្លងកាត់តាមដីស្ងួត។

⁹នៅពេលដែលពួកគេបានឆ្លងកាត់រួចហើយ លោកអេលីយ៉ាបានមានប្រសាសន៍ទៅលោកអេលីសេថា៖ «តើចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីសម្រាប់អ្នក មុនពេលដែលខ្ញុំចាកចេញពីអ្នកទៅ»។ លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «សូមឲ្យវិញ្ញាណរបស់លោកមកសណ្ឋិតលើខ្ញុំទ្វេដង»។¹⁰លោកអេលីយ៉ាឆ្លើយថា៖ «អ្នកបានសុំពីខ្ញុំនូវរឿងដ៏លំបាក។ តែបើអ្នកឃើញខ្ញុំ នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានលើកឡើងចេញពីអ្នក នោះការនេះនឹងសម្រេចដូចដែលអ្នកបានសុំ តែបើមិនដូច្នេះទេ វានឹងមិនសម្រេចឡើយ»។

¹¹នៅពេលដែលពួកគេធ្វើដំណើរបន្ត ហើយនិយាយគ្នាផង ពេលនោះមានរទេះភ្លើង និងសេះភ្លើងមួយបានបង្ហាញខ្លួន ញែកបុរសទាំងពីរចេញពីគ្នា ហើយលោកអេលីយ៉ាបានឡើងទៅលើស្ថានសួគ៌ដោយសារខ្យល់ព្យុះ។¹²លោកអេលីសេបានឃើញការនេះ ក៏ស្រែកឡើងថា៖ «លោកឪពុកអើយ លោកឪពុកអើយ នោះគឺរទេះចម្បាំងនិងអ្នកជិះសេះរបស់អ៊ីស្រាអែល»! លោកមិនអាចឃើញលោកអេលីយ៉ាបានទៀតទេ ហើយលោកបានយកអាវរបស់លោកមកហែកជាពីរចំណែក។

¹³លោកបានរើសកន្សែងរបស់លោកអេលីយ៉ា ដែលបានធ្លាក់នៅក្បែរគាត់ឡើង ហើយបានត្រឡប់ទៅឈរនៅក្បែរមាត់ទន្លេយ័រដាន់។¹⁴លោកបានយកកន្សែងរបស់លោកអេលីយ៉ាមកវាយទឺក ទឹកក៏ញែកជាពីរ ហើយលោកអេលីសេក៏ដើរឆ្លងកាត់។

¹⁵នៅពេលដែលកូនប្រុសៗរបស់ពួកព្យាការីដែលមកពីក្រុងយេរីខូបានឃើញគាត់ពីចម្ងាយពួកគេនិយាយថា៖ «វិញ្ញាណរបស់លោកអេលីយ៉ាបានមកសណ្ឋិតនៅលើលោកអេលីសេហើយ!» ដូច្នេះ ពួកគេបានមកជួបលោក ហើយបានក្រាបនៅមុខលោកដល់ដី។¹⁶ពួកគេបាននិយាយទៅលោកថា៖ «ឃើញទេឥឡូវនេះ នៅក្នុងចំណោមអ្នកបម្រើរបស់លោកមានមនុស្សខ្លាំងពូកែរហាសិបនាក់។ យើងសូមឲ្យពួកគេចេញទៅ ហើយរកលោកគ្រូរបស់លោក ក្នុងករណីដែលព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់បានលើកគាត់ឡើង ហើយបោះលោកទៅលើភ្នំណាមួយ ឬទៅក្នុងជ្រោះណាមួយ»។ លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «ទេ កុំឲ្យពួកគេទៅធ្វើអ្វី»។

¹⁷ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលអ្នកទាំងនោះទទូចលោកអេលីសេរហូតដល់លោកមានការអៀនខ្មាស លោកបាននិយាយថា៖ «ចូរឲ្យពួកគេទៅចុះ»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានបញ្ជូនបុរសទាំងហាសិបអ្នកនោះទៅ ហើយពួកគេបានទៅរកអស់បីថ្ងៃ ប៉ុន្តែ រកមិនឃើញលោកទេ។¹⁸ពួកគេបានត្រឡប់មកជួបលោកអេលីសេវិញ នៅពេលដែលលោកស្នាក់នៅក្រុងយេរីខូ ហើយបាននិយាយជាមួយលោកថា៖ «តើខ្ញុំមិនបាននិយាទៅអ្នករាល់គ្នាទេថា៖ «កុំឲ្យទៅ?»

¹⁹ពួកប្រុសៗក្នុងក្រុងបាននិយាយទៅលោកអលីសេថា៖ «ឃើញទេ យើងបានសុំលោក ស្ថានភាពនៅក្នុងក្រុងនេះល្អណាស់ ដូចដែលលោកអាចឃើញស្រាប់ ប៉ុន្តែ ទឹកមិនល្អទេ ហើយដីក៏មិនបង្កើតផលដែរ»។²⁰លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «សូមយកចានគោមថ្មីមួយមកឲ្យខ្ញុំ ហើយសុំដាក់អំបិលនៅក្នុងនោះផង» ដូច្នេះ ពួកគេបានយកមកជូនលោក។

²¹លោកអេលីសេបានចេញទៅប្រភពទឹកហើយបាចអំបិលក្នុងទឹកនោះ បន្ទាប់មក លោកនិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «យើងបានប្រោសទឹកនេះ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ នឹងគ្មានអ្វីស្លាប់ និងមិនមានដីដែលមិនបង្កើតផងទៀតទេ»។²²ដូច្នេះ ទឹកនោះបានល្អឡើងវិញរហូតដល់ថ្ងៃនេះ ដោយសារតែពាក្យដែលលោកអេលីសេបាននិយាយ។

²³បន្ទាប់មក លោកអេលីសេបានឡើងពីទីនោះទៅបេតអែល។ នៅពេលដែលលោកឡើងទៅតាមផ្លូវ មានក្មេងប្រុសៗចេញពីក្រុងមក ហើយបានចំអកដាក់លោក ហើយបាននិយាយទៅលោកថា៖ «ឡើងទៅ លោកក្បាលទំពែក ឡើងទៅ លោកក្បាលទំពែក»។²⁴លោកអេលីសេបានក្រឡេកមើលក្រោយ ហើយបានឃើញពួកគេ លោកបានប្រកាសហៅព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គដាក់បណ្តាសារពួកគេ។ មានមេខ្លាឃ្មុំពីរចេញពីព្រៃមក ហើយធ្វើឲ្យក្មេងសែសិបពីរនាក់មានរបួស។²⁵បន្ទាប់មក លោកអេលីសេបានចេញពីទីនោះទៅភ្នំកើមែល រួចត្រឡប់ទៅក្រុងសាម៉ារីវិញ។

3

¹ឥឡូវនេះ នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរាជ្យរបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសា‌ផាត ជាស្ដេចស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាមជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអហាប់ ចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល នៅក្រុងសាម៉ារី បានដប់‌ពីរឆ្នាំ។²ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ មិនដូចមាតា បិតារបស់ស្តេចឡើយ ព្រោះស្តេចបានរំលំសសរថ្មរបស់ព្រះបាល ដែលបិតាទ្រង់បានសង់ឡើង។³ប៉ុន្តែ ស្តេចបានដើរតាមអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូននេបាត ដែលនាំឲ្យអ៊ីស្រាអែលមានបាប ព្រះអង្គមិនបានដើរចេញពីអំពើបាបទាំងនោះទេ។

⁴ឥឡូវនេះ ព្រះ‌បាទមេសា ជាស្ដេចម៉ូអាប់ មានចៀមជាច្រើន។ ស្ដេចធ្លាប់ឲ្យចៀម ១០០, ០០០ក្បាល និងចៀមឈ្មោល១០០, ០០០ក្បាល ដល់ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។⁵ក្រោយពេល ព្រះ‌បាទអហាប់សោយទិវង្គត ស្ដេចស្រុកម៉ូអាប់បានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។⁶ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាមយាងចេញពីក្រុងសាម៉ារី នៅពេលនោះ ដើម្បីគៀងគរប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ទៅធ្វើសង្គ្រាម។

⁷ស្តេចបានផ្ញើសារប្រាប់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាស្តេចស្រុកយូដាថា៖ «ស្តេចស្រុកម៉ូអាប់បានបះបោរប្រឆាំងនឹងយើងហើយ។ តើព្រះករុណានឹងទៅជាមួយយើងដើម្បីវាយប្រឆាំងនឹងសាសន៍ម៉ូអាប់នៅក្នុងសមរភូមិឬទេ»? ព្រះបាទយ៉ូសាផាតឆ្លើយតបថា៖ «ទូលបង្គំនឹងទៅ។ ទូលបង្គំក៏ដូចជាព្រះករុណា ព្រះជាជនរបស់ទូលបង្គំក៏ដូចជាប្រជាជនរបស់ព្រះករុណា ហើយសេះទូលបង្គំក៏ដូចសេះរបស់ព្រះករុណាដែរ»។⁸បន្ទាប់មកស្តេចទូលថា៖ «តើយើងគួរតែប្រយុទ្ធតាមផ្លូវណា»? ព្រះបាទយ៉ូសាផាតតបថា៖ «ទៅតាមផ្លូវនៅវាលរហោស្ថានអេដុម»។

⁹ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ស្តេចស្រុកយូដា ស្តេចស្រុកអេដុមបានទៅទល់មុខគ្នាអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ ពួកទាហានរបស់ពួកគេខ្វះទឹក ទោះបីជាសម្រាប់សេះ និងសត្វរបស់ពួកគេក៏ខ្វះទឹកដែរ។ ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទូលថា៖ «តើនេះជាអ្វីទៅ?¹⁰តើព្រះអម្ចាស់បានហៅស្តេចទាំងបីនេះមក ដើម្បីប្រគល់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃស្តេចស្រុកម៉ូអាប់ឬ?»

¹¹ប៉ុន្តែ ព្រះបាទយ៉ូសាផាតទូលថា៖ «តើនៅទីនេះមិនមានព្យាការីរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលយើងអាចសុំយោបល់ពីព្រះអង្គបានទេឬ? អ្នកបម្រើម្នាក់របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានទូលថា៖ «លោកអេលីសេជាកូនរបស់លោកសាផាតនៅទីនេះ ដែលជាសិស្សរបល់លោកអេលីយ៉ា»។¹²ព្រះបាទយ៉ូសាផាតទូលថា៖ «ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយគាត់»។ ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទយ៉ូសាផាត និងស្តេចស្រុកអេដុមបានទៅជួបលោក។

¹³លោកអេលីសេបានទូលទៅស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា៖ «តើព្រះករុណាមករកទូលបង្គំធ្វើអ្វី? ចូរទៅរកព្យាការីរបស់មាតាបិតារបស់ព្រះអង្គទៅ»។ ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបាននិយាយទៅលោកថា៖ «ទេ ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានហៅស្តេចទាំងបីនេះមក ដើម្បីប្រគល់ដល់ស្តេចស្រុកម៉ូអាប់»។¹⁴លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «នៅក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ជាព្រះដែលទូលបង្គំបម្រើ ទូលបង្គំសូមប្រាប់ថា បើទូលបង្គំមិនយល់ដល់វត្តមានរបស់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាស្តេចស្រុកយូដាទេនោះ ទូលបង្គំនឹងមិនអើពើជាមួយព្រះករុណា ឬមើលព្រះភក្ដ្រព្រះករុណាឡើយ។

¹⁵ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះសូមនាំអ្នកតន្រី្តមកជួបទូលបង្គំ»។ នៅពេលដែលអ្នកលេងពិណបានចាប់ផ្តើមលេង នោះព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកលើលោកអេលីសេ។¹⁶លោកទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានបន្ទូលថា៖ «សូមជីកប្រឡាយនៅក្នុងជ្រោះទាំងនេះឲ្យបានច្រើន»។¹⁷ព្រោះព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «អ្នកនឹងមិនបានឃើញខ្យល់ទេ ហើយអ្នកក៏មិនឃើញឃើញទឹកភ្លៀងដែរ ប៉ុន្តែ ប្រឡាយទាំងឡាយនៅក្នុងជ្រោះនេះនឹងមានទឹកពេញ ហើយអ្នកអាចផឹកបាន គឺអ្នក និងហ្វួងសត្វរបស់អ្នក និងសត្វគ្រប់យ៉ាងផង»។

¹⁸ការនេះជាការងាយណាស់ក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអង្គនឹងឲ្យព្រះករុណាមានជ័យជម្នះលើជនជាតិម៉ូអាប់។¹⁹ព្រះករុណានឹងវាយរាល់ក្រុងដែលមានកំពែង និងក្រុងល្អៗ ព្រមទាំងកាប់រលំដើមឈើល្អៗ បញ្ឈប់ប្រភពទឹក និងបំផ្លាញដីល្អៗដោយថ្ម»។

²⁰ដូច្នេះ នៅពេលព្រឹកគឺប្រហែលជាម៉ោងដែលត្រូវថ្វាយតង្វាយ មានទឹកមកពីស្រុកអេដុម រួចតំបន់នោះក៏មានទឹកពេញ។

²¹នៅពេលដែលស្តេចម៉ូអាប់ឮថាស្តេចទាំងនេះបានមកវាយប្រឆាំងនឹងស្តេច ពួកគេប្រមូលផ្ដុំអស់អ្នកដែលមានវ័យអាចបម្រើទ័ពបាន ហើយពួកគេបានឈរនៅតាមព្រំ‌ដែន។²²ពួកគេបានភ្ញាក់តាំងពីព្រលឹម ហើយព្រះអាទិត្យក៏បានចាំងលើផ្ទៃទឹក។ នៅពេលដែលជនជាតិម៉ូអាប់បានឃើញទឹកនៅទល់មុខពួកគេ ទឹកនោះមានពណ៌ក្រហមដូចជាឈាម។²³ពួកគេស្រែកឡើងថា៖ «នេះគឺឈាម! ស្តេចទាំងអស់នេះបានវិនាសអស់ហើយ ហើយពួកគេបានសម្លាប់គ្នាទៅវិញទៅមក! ដូច្នេះឥឡូវនេះ បងប្អូនម៉ូអាប់អើយ ចូរយើងទៅរឹបអូសជ័យភណ្ឌពីពួកគេ!»

²⁴នៅពេលដែលពួកគេមកដល់ជំរំអ៊ីស្រាអែល ប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើឲ្យពួកគេភ្ញាក់ផ្អើល ហើយបានវាយប្រហារពួកម៉ូអាប់ ដែលបានរត់នៅមុខពួកគេ។ ពួកទាហានអ៊ីស្រាអែលបានដេញពួកម៉ូអាប់ឆ្លងកាត់ស្រុកនោះ ហើយបានសម្លាប់ពួកគេ។²⁵ពួកគេបានកម្ទេចក្រុងទាំងឡាយ ហើយពួកប្រុសៗបានបោះដុំថ្មនៅលើដីដែលល្អរហូតទាល់តែពេញ។ ពួកគេបានបិតប្រភពទឹកទាំងអស់ ហើយបានកាប់បំផ្លាញដើមឈើល្អៗរបស់ពួកគេ។ មានតែក្រុងគារ-‌ហា‌រ៉ា‌សែតនៅស្ថិតស្ថេរដែលថ្មនៅនឹងកន្លែងរបស់េវា។ ប៉ុន្តែ ពួកទាហានដែលមានដង្ហក់បានព័ទ្ធ ហើយវាយប្រហារក្រុងនោះ។

²⁶នៅពេលដែលព្រះបាទមេសាជាស្តេចស្រុកម៉ូអាប់់បានឃើញថាចាញ់សង្គ្រាមហើយ ស្តេចបាននាំទ័ពដែលកាន់ដាវចំនួនប្រាំ‌ពីររយនាក់ សម្រុកទៅលើស្ដេចអេដុម ប៉ុន្តែ ពួកគេបរាជ័យ។²⁷បន្ទាប់មក ស្តេចបានយកបុត្រច្បងរបស់ទ្រង់ដែលត្រូវសោយរាជ្យបន្តពីព្រះអង្គ ហើយបានដុតបុត្រនោះជាដង្វាយដុកនៅលើជញ្ជាំងក្រុង។ ដូច្នេះ មានកំហឹងខ្លាំងក្លាណាស់ប្រឆាំងនឹងអ៊ីស្រាអែល បន្ទាប់មកប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចាកចេញពីស្តេចមេសា ហើយត្រឡប់ទៅទឹកដីរបស់ពួកគេវិញ។

4

¹ឥឡូវនេះ មានប្រពន្ធរបស់កូនព្យាការីម្នាក់បានមកជួបលោកអេលីសេទាំងយំថា៖ «ប្តីរបស់នាងខ្ញុំដែលជាអ្នកបម្រើរបស់លោកបានស្លាប់ទៅហើយ ហើយលោកក៏ដឹងដែរថាអ្នកបម្រើរបស់លោកកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ណាស់។ ឥឡូវនេះ ម្ចាស់បំណុលបានមកយកកូនទាំងពីររបសនាងខ្ញុំទៅធ្វើជាទាសករហើយ»។²ដូច្នេះលោកអេលីសេបាននិយាយទៅនាងថា៖ «តើខ្ញុំអាចជួយអ្វីនាងបាន»? ប្រាប់ខ្ញុំមក តើនាងមានអ្វីនៅផ្ទះ»? នាងតបថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់លោកគ្មានអ្វីនៅផ្ទះក្រៅពីប្រេងមួយដបឡើយ»។

³បន្ទាប់មក លោកអេលីសេនិយាយថា៖ «ចូរទៅខ្ចីដបពីអ្នកជិតខាងរបស់នាងមក គឺដបទទេ។ សូមខ្ចីឲ្យច្រើនមក។⁴បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវចូលទៅក្នុងផ្ទះ ជាមួយនឹងកូនៗរបស់នាង ហើយបិទទ្វារឲ្យជិត ហើយចាក់ប្រេងដាក់ដបទាំងនោះ ហើយចូរញែកដប់ដែលពេញហើយដាច់ដោយឡែក»។

⁵ដូច្នេះ នាងក៏បានចេញពីលោកអេលីសេទៅ ហើយបានបិទទ្វារដែលនៅខាងក្រោយនាង ហើយនឹងកូនៗរបស់នាង។ ពួកគេបានយកដបឲ្យនាង ហើយនាងក៏បានចាក់ប្រេងដាក់ដប។⁶នៅពេលដែលដបនោះពេញ នាងបាននិយាយទៅកូនរបស់នាងថា៖ «សូមយកដបមួយទៀតមក»។ ប៉ុន្តែ កូនរបស់នាងតបថា៖ «គ្មានដបទៀតទេ»។ បន្ទាប់មក ប្រេងក៏ឈប់ហូរ។

⁷បន្ទាប់មក នាងបានមកប្រាប់ដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់។ លោកនិយាយថា៖ «ចូរទៅលក់ប្រេងនោះ ហើយសងបំណុលគេចុះ ហើយចំណែកដែលនៅសល់ទុកចិញ្ចឹមជីវិតនាង និងកូននាងចុះ»។

⁸មានថ្ងៃមួយលោកអេលីសេបានដើរទៅភូមិសូណែម ជាកន្លែងដែលស្រ្តីមានមុខមាត់ម្នាក់រស់នៅ នាងបានទទូចឲ្យលោកទទួលទានអាហារជាមួយនាង។ ដូច្នេះនៅពេលដែលលោកអេលីសេឆ្លងកាត់ទីនោះ លោកតែងតែឈប់នៅទីនោះដើម្បីបរិភោគ។⁹ស្ត្រីនោះបាននិយាយទៅប្តីរបស់នាងថា៖ «ឃើញទេ ឥឡូវនេះខ្ញុំដឹងថាលោកជាមនុស្សបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺលោកតែងតែឆ្លងកាត់ទីនេះ។

¹⁰សូមយើងរៀបចំបន្ទប់តូចមួយនៅខាងលើសម្រាប់លោកអេលីសេ ហើយយើងដាក់គ្រែមួយ តុមួយ កៅអីមួយ និងចង្កៀងមួយសម្រាប់លោក។ បន្ទាប់មក នៅពេលដែលលោកមកជួបយើង លោកនឹងស្នាក់នៅទីនេះ»។¹¹ដូច្នេះ នៅពេលដែលលោកអេលីសេឈប់នៅទីនោះ លោកបានស្នាក់នៅបន្ទប់ក្នុងនោះ ហើយសម្រាកនៅទីនោះ។

¹²លោកអេលីសេបាននិយាយទៅកេហាស៊ីថា៖ «ចូរទៅហៅស្ត្រីភូមិស៊ូ‌ណែមមក»។ នៅពេលដែលកេហាស៊ីទៅហៅនាង នាងបានឈរនៅចំពោះគាត់។¹³លោកអេលីសេបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «ចូរប្រាប់នាងថា៖ «អ្នកបានធ្វើការទាំងនេះដើម្បីយើង។ តើយើងអាចធ្វើអ្វីសម្រាប់អ្នក? តើយើងត្រូវទូលទៅកាន់ស្តេច ឬនិយាយទៅលោកមេទ័ពសម្រាប់អ្នកឬទេ»? នាងឆ្លើយថា៖ «នាងខ្ញុំរស់នៅក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់នាងខ្ញុំបានហើយ»។

¹⁴ដូច្នេះ លោកអេលីសេនិយាយថា៖ «ចុះ តើយើងអាចធ្វើអ្វីសម្រាប់នាង»? កេហាស៊ីឆ្លើយថា៖ «មើលនាងគ្មានកូនទេ ហើយប្តីរបស់នាងក៏ចាស់ណាស់ហើយ»។¹⁵ដូច្នេះ លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «ហៅនាងមក»។ នៅពេលដែលគាត់បានហៅនាងមក នាងបានឈរនៅមាត់ទ្វា។¹⁶លោកអេលីសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឆ្នាំក្រោយនៅពេលនេះ អ្នកនឹងមានកូនប្រុសមួយ»។ នាងនិយាយថា៖ «ទេលោកម្ចាស់ លោកជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ កុំឲ្យកុហកអ្នកបម្រើរបស់លោកឡើយ»។

¹⁷ប៉ុន្តែ ស្រ្តីនោះមានផ្ទៃពោះ ហើយកើតបានកូនប្រុសមួយនៅឆ្នាំបន្ទាប់ ក្នុងខែនោះ ដូចដែលលោកអេលីសេបានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងមែន។¹⁸នៅពេលដែលក្មេងនោះធំឡើង មានថ្ងៃមួយក្មេងនោះបានចេញក្រៅជាមួយឪពុក ដែលនៅជាមួយអ្នកចំរូត។¹⁹កូននោះបាននិយាយទៅឪពុកថា៖ «ក្បាលខ្ញុំ ក្បាលខ្ញុំ»។ ឪពុករបស់ក្មេងនោះបាននិយាយជាមួយអ្នកបម្រើរបស់លោកថា៖ «ចូរយកវាទៅឲ្យម្តាយវាទៅ»។²⁰នៅពេលដែលអ្នកបម្រើបានលើកកូននោះឡើង ហើយនាំកូននោះទៅម្តាយរបស់វា កូននោះបានអង្គុយលើជង្គង់របស់នាងរហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ ហើយក៏ស្លាប់ទៅ។

²¹ដូច្នេះ ស្ត្រីនោះបានក្រោកឈរឡើង ហើយបានដាក់ក្មេងនោះនៅលើគ្រែរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានបិទទ្វារ ហើយចេញទៅក្រៅ។²²នាងបានហៅប្តីរបស់នាង ហើយនិយាយថា៖ «សូមហៅអ្នកបម្រើម្នាក់មកឲ្យខ្ញុំ និងរៀបលាមួយផង ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងប្រញាប់ទៅជួបអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងបន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញ»។

²³ប្តីរបស់នាងឆ្លើយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអូនចង់ទៅជួបគាត់នៅថ្ងៃនេះ? ថ្ងៃនេះមិនមែនខែពេញបរមី ឬថ្ងៃសប្ប័ទឡើយ»។ នាងឆ្លើយថា៖ «អ្វីៗនឹងបានល្អឡើងវិញ»។²⁴បន្ទាប់មក នាងបានចងលា ហើយបាននិយាយទៅអ្នកបម្រើរបស់នាងថា៖ «ចូរជិះឲ្យលឿនឡើង កុំបង្អង់ល្បឿនឡើយ រហូតដល់ខ្ញុំប្រាប់អ្នកឲ្យឈប់»។

²⁵ដូច្នេះ នាងបានចេញទៅ ហើយបានមកជួបអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅភ្នំកើមែល។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឃើញនាងពីចម្ងាយលោកបាននិយាយទៅកេហាស៊ីជាអ្នកបម្រើរបស់លោកថា៖ «មើល ស្រ្តីអ្នកភូមិសូណែមបានមកហើយ។²⁶សូមរត់ទៅជួបនាង ហើយនិយាយជាមួយនាងថា៖ «តើនាងសុខសប្បាយឬទេ ចុះចំណែកស្វាមី និងកូនរបស់នាងវិញ»? នាងក៏ឆ្លើយថា៖ «មិនអីទេ»។

²⁷នៅពេលដែលនាងបានមកជួបអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅលើភ្នំ នាងបានមកឱបជើងលោក។ កេហាស៊ីបានមកចាប់នាងចេញ ប៉ុន្តែ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់និយាយថា៖ «សូមទុកនាងនៅទីនេះចុះ នាងមានទុក្ខជាទម្ងន់ ហើយព្រះអម្ចាស់បានលាក់បញ្ហានេះមិនឲ្យខ្ញុំដឹង ហើយមិនបានប្រាប់ដល់ខ្ញុំសោះ។

²⁸បន្ទាប់មក នាងនិយាយថា៖ «តើខ្ញុំមានសុំកូនប្រុសពីលោកឬទេ លោកម្ចាស់? តើខ្ញុំមិនបាននិយាយទេថា៖ «សូមកុំឲ្យខ្ញុំខកចិត្តឡើយ»?²⁹បន្ទាប់មក លោកអេលីសេបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់កេហាស៊ីថា៖ «សូមរៀបចំដើម្បីធ្វើដំណើរ ហើយសូមយករបស់របរ របស់ខ្ញុំមក។ យើងទៅផ្ទះរបស់នាង។ បើអ្នកជួបបុរសណាម្នាក់ កុំឲ្យជម្រាបសួរគាត់ឡើយ ហើយបើអ្នកណាជម្រាបសួរអ្នក កុំឲ្យឆ្លើយនឹងគេឡើយ។ សូមយករបស់របរ របស់ខ្ញុំទៅដាក់លើមុខកូននោះចុះ»។

³⁰ប៉ុន្តែ ម្តាយរបស់ក្មេងនោះនិយាយថា៖ «ដោយព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ហើយលោកម្ចាស់ក៏មានជីវិតរស់នៅដែរ ខ្ញុំសូមស្បថថានឹងមិនចាកចេញពីលោកដាច់ខាត»។ ដូច្នេះ លោកអេលីសេបានក្រោកឡើងទៅតាមនាង។³¹កេហាស៊ីក៏ប្រញាប់ទៅតាមក្រោយពួកគេ ហើយបានដាក់របស់ទាំងនោះនៅលើមុខរបស់កូននោះ ប៉ុន្តែ កូននោះមិនបាននិយាយ ឬស្តាប់ឮអ្វីឡើយ។ ដូច្នេះបន្ទាប់មក កេហាស៊ីបានត្រឡប់ទៅជួបលោកអេលីសេវិញ ហើយបានប្រាប់គាត់ថា៖ «កូននេះមិនភ្ញាក់ឡើងឡើយ»។

³²នៅពេលដែលលោកអេលីសេបានមកដល់ផ្ទះ កូននោះបានស្លាប់ទៅហើយ និងនៅលើគ្រែនៅឡើយ។³³ដូច្នេះ លោកអេលីសេចូលក្នុង ហើយបានបិទទ្វារ មានតែគាត់នឹងក្មេងនោះប៉ុណ្ណោះ ហើយលោកបានអធិស្ឋានទៅព្រះអម្ចាស់។³⁴លោកបានឡើងទៅលើ ហើយបានពោបលើក្មេងនោះ លោកបានដាក់មាត់លោកនៅលើមាត់ ហើយភ្នែកនៅលើភ្នែករបស់ក្មេងនោះ ហើយដៃនៅលើដៃរបស់ក្មេងនោះ។ លោកទ្រោពលើក្មេងនោះ រូចខ្លួនរបស់ក្មេងនោះក៏មានកម្តៅឡើង។

³⁵បន្ទាប់មក លោកអេលីសេក្រោកឡើង ហើយបានដើរជុំវិញបន្ទប់ ហើយបានឡើងទៅលើម្តងទៀត ហើយបានទ្រោបខ្លួនលោកលើក្មេងនោះ។ ក្មេងនោះកណ្ដាស់ប្រាំពីរដង ហើយបន្ទាប់មក បានបើកភ្នែកឡើង!³⁶ដូច្នេះ លោកអេលីសេបានហៅកេហាស៊ីមករួចនិយាយថា៖ «សូមហៅស្ត្រីសូណែមមក»! ដូច្នេះ កេហាស៊ីក៏ហៅនាងមក ហើយនាងបានឡើងទៅបន្ទប់ លោកអេលីសេបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមលើកកូននាងឡើង»។³⁷បន្ទាប់មក នាងក៏ឱនមុខដល់ដីនៅទាបជើងលោក ហើយបានក្រាបចុះដល់ដី រួចក៏លើកកូនរបស់នាងឡើង ហើយចេញទៅ។

³⁸បន្ទាប់មក លោកអេលីសេមកគីលកាលម្តងទៀត។ នៅទឹកដីនោះមានទុរិ្ភក្ស ហើយកូនប្រុសៗរបស់ព្យាការីបានអង្គុយនៅមុខលោក។ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកបម្រើរបស់លោកថា៖ «ចូរដាក់ឆ្នាំងធំនៅលើភ្លើង ហើយចម្អិនបបរសម្រាប់កូនៗរបស់ព្យាការី»។³⁹មានម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានចេញទៅវាលស្រែដើម្បីប្រមូលបន្លែ។ លោករកឃើញវល្លិ៍ព្រៃម្យ៉ាង ហើយបានប្រមូលវល្លិ៍ទាំងនោះមួយថ្នក់អាវរបស់គាត់។ ពួកគេបានកាត់វល្លិ៍នោះ ហើយបានដាក់នៅក្នុងបបរ ហើយមិនដឹងថាជារុក្ខជាតិអ្វីទេ។

⁴⁰ដូច្នេះ ពួកគេក៏ដួសបបរសម្រាប់ពួកគេបរិភោគ។ ក្រោយមក នៅពេលពួកគេកំពុងបរិភោគ ពួកគេបានស្រែកឡើង ហើយនិយាយថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់អើយ មានជាតិពុលនៅក្នុងឆ្នាំង»! ដូច្នេះ ពួកគេមិនអាចបរិភោគបានតទៅទៀតទេ។⁴¹ប៉ុន្តែ លោកអេលីសេបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមយកម្សៅខ្លះមក»។ លោកបានដាក់វានៅក្នុងឆ្នាំង ហើយប្រាប់ថា៖ «សូមដួសវាឲ្យពួកគេទៅ រួចពួកគេក៏បរិភោគ»។ បន្ទាប់មក គ្មានអ្វីនាំឲ្យមានបញ្ហានៅក្នុងឆ្នាំងនោះទៀតឡើយ។

⁴²មានបុរសម្នាក់មកពីស្រុកបាលសាលី‌សាមកជួបអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានយកនំប័ុងម្ភៃដុំនៅក្នងបាវ ពីការច្រូតកាត់ថ្មីៗ ហើយនឹងស្រូវថ្មីមកផង។ លោកប្រាប់ថា៖ «ចូរឲ្យរបស់ទាំងនោះទៅប្រជាជនទៅ នោះពួកគេនឹងបានបរិភោគ»។⁴³អ្នកបម្រើរបស់លោកនិយាយថា៖ «តើខ្ញុំអាចចែករបស់បន្តិចនេះជាមួយមនុស្សមួយរយនាក់បានដូចម្តេចទៅ»? ប៉ុន្តែលោកអេលីសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរឲ្យទៅពួកគេទៅ នោះគេនឹងបានបរិភោគ ព្រោះព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ពួកគេនឹងបរិភោគ ហើយនឹងនៅសល់ផង»។⁴⁴ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់លោកបានចែកដល់ពួកគេ ពួកគេបានបរិភោគ ហើយនៅសល់ខ្លះផង ដូចដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានសន្យា។

5

¹ឥឡូវនេះ លោកណាម៉ាន់ជាមេ‌ទ័ពរបស់ស្ដេចស្រុកអារ៉ាម ជាមនុស្សអស្ចារ្យ និងគួរឲ្យគោរពនៅចំពោះស្តេចរបស់លោក ដោយសារលោក ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានជ័យជម្នះដល់ស្រុកអារ៉ាម។ លោកក៏ជាមនុស្សខ្លាំងពូកែ និងក្លៀវក្លា តែលោកកើតឃ្លង់។²នៅពេលដែលជនជាតិអារ៉ាមបានចេញទៅច្បាំង គេបាននាំក្មេងស្រីម្នាក់ពីទឹកដីអ៊ីស្រាអែលមក។ នាងបានបម្រើប្រពន្ធរបស់លោកណាម៉ាន់។

³ក្មេងស្រីនោះបាននិយាយទៅចៅហ្វាយស្រីថា៖ «នាងខ្ញុំចង់ឲ្យលោកម្ចាស់ទៅជួបលោកព្យាការីនៅឯស្រុកសាម៉ារី! នោះលោកនឹងប្រោសលោកម្ចាស់ឲ្យបានជាពីរោគឃ្លង់»។⁴ដូច្នេះលោកណាម៉ាន់ទៅទូលស្តេចពីអ្វីដែលក្មេងស្រីមកពីទឹកដីអ៊ីស្រាអែលបាននិយាយ។

⁵ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអារ៉ាមបានទូលថា៖ «ចូរទៅឥឡូវនេះ ហើយយើងនឹងផ្ញើសំបុត្រទៅស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល»។ លោកណាម៉ាន់ចេញទៅ ហើយបានយកប្រាក់ដប់ដួង មាសប្រាំមួយរយដុំ សំលៀកបំពាក់ដប់បន្លាស់ទៅជាមួយលោក។⁶លោកក៏បានយកសំបុត្រទៅជួបស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយទូលថា៖ «នៅពេលដែលសំបុត្រនោះដល់ព្រះករុណា នោះព្រះករុណានឹងឃើញថាទូលបង្គំបានបញ្ជូនណាម៉ាន់ជាអ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំទៅព្រះករុណា ដូច្នេះ សូមព្រះករុណាព្យាបាលរោគឃ្លង់របស់គាត់ផង»។

⁷នៅពេលដែលស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានអានសំបុត្រនោះរួចហើយ ស្តេចក៏ហែកព្រះភូសាហើយទូលថា៖ «តើយើងជាព្រះឬ តើយើងអាចសម្លាប់ហើយអាចធ្វើឲ្យរស់ឡើងវិញឬ តើមនុស្សអាចព្យាបាលជំងឺឃ្លង់របស់មនុស្សបានឬ? វាហាក់បីដូចជាស្តេចចង់បង្កបញ្ហាជាមួយយើងហើយ»។

⁸ដូច្នេះ នៅពេលដែលលោកអេលីសេបានឮថាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានហែកព្រះភូសារបស់ព្រះអង្គ លោកក៏ផ្ញើពាក្យទៅស្តេចទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះករុណាហែកព្រះភូសាដូច្នេះ? សូមឲ្យគាត់មកជួបខ្ញុំឥឡូវនេះ ហើយគាត់នឹងដឹងថាមានព្យាការីម្នាក់នៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលមែន»។⁹ដូច្នេះ លោកណាម៉ាន់បានឡើងជិះសេះរបស់លោក និងរទេះចម្បាំងផង ហើយបានឈរនៅមាត់ទ្វារផ្ទះរបស់លោកអេលីសេ។¹⁰លោកអេលីសេបានឲ្យគេទៅប្រាប់លោកថា៖ «ចូរទៅជ្រមុជទឹកទន្លឹយ័រដាន់ប្រាពីរដងទៅ នោះសាច់ឈាមរបស់លោកនឹងបានជាឡើងវិញ អ្នកនឹងបានជាស្អាតមិនខាន»។

¹¹ប៉ុន្តែ លោកណាម៉ាន់ខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយចេញទៅរួចនិយាយថា៖ «មើល ខ្ញុំគិតថាគាត់ពិតជាមកជួបខ្ញុំ និងឈរនៅមុខខ្ញុំទាំងប្រកាសហៅព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់គាត់ និងដាក់ដៃនៅលើខ្ញុំ ហើយប្រោសជំងឺឃ្លង់របស់ខ្ញុំមិនខាន។¹²តើទន្លេអាបាណា និងទន្លេផើ‌ផើរ នៅក្រុងដាម៉ាសមិនល្អជាងទន្លេទាំងប៉ុន្មាននៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលនេះទេឬ? ហេតុអ្វីខ្ញុំមុជមិនទៅក្នុងទន្លេទាំងនោះហើយធ្វើឲ្យខ្ញុំបានជាទៅ»? ដូច្នេះ លោកបានចេញទៅទាំងក្រេវក្រោធ។

¹³បន្ទាប់មក អ្នកបម្រើរបស់លោកណាម៉ាន់បានមកជិតលោក ហើយបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «លោកឪពុកអើយ តើលោកព្យាការីនេះបានបង្គាប់ឲ្យលោកធ្វើការអ្វីពិបាកមែនទេ ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនធ្វើតាមដូច្នេះ? លោកព្យាការីគ្រាន់តែនិយាយយ៉ាងសាមញ្ញថា៖ «ចូរទៅងូតទឹកនោះអ្នកនឹងបានជា»?¹⁴បន្ទាប់មក លោកក៏ចុះទៅជ្រមុជទឹកប្រាំពីរដងនៅក្នុងទន្លេយ័រដាន់ គឺស្តាប់តាមការណែនាំរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់។ រូបកាយរបស់គាត់បានស្តារឡើងវិញដូចសាច់កូនក្មេង ហើយគាត់ក៏បានជា។

¹⁵លោកណាម៉ាន់បានត្រឡប់ទៅជួបអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់វិញ គឺលោក និងអ្នករួមដំណើរជាមួយលោក បានមកហើយឈរនៅចំពោះមុខអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់។ លោកនិយាយថា៖ «មើល ឥឡូវនេះខ្ញុំដឹងថានៅលើផែនដីទាំងមូលគ្មានព្រះឯណាក្រៅពីព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលឡើយ។ ដូច្នេះ សូមទទួួលអំណោយនេះពីអ្នកបម្រើរបស់លោកផង»។¹⁶ប៉ុន្តែលោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «ដោយព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ ជាព្រះដែលខ្ញុំឈរនៅចំពោះព្រះអង្គ ខ្ញុំសូមស្បថថា ខ្ញុំនឹងមិនយកអ្វីទាំងអស់»។ លោកណាម៉ាន់ទទូចឲ្យលោកអេលីសេទទួលយកអំណោយនោះ ប៉ុន្តែ លោកបដិសេធ។

¹⁷ដូច្នេះ លោកណាម៉ាន់និយាយថា៖ «បើលោកមិនទទួលទេ ខ្ញុំសូមយកដីដាក់លើលាពីរក្បាល ព្រោះចាប់ពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំបាទជាអ្នកបម្រើរបស់លោកនិងមិនថ្វាយតង្វាយដុត ឬតង្វាយអ្វីទៀតទៅព្រះណាផ្សេងក្រៅពីព្រះអម្ចាស់ឡើយ។¹⁸គឺនៅពេលដែលស្តេចរបស់ទូលបង្គំចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះរីម៉ូន ដើម្បីថ្វាយបង្គំនៅទីនោះ ស្តេចតែងផ្អែកលើដៃរបស់ទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំឱនក្បាលនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះរីម៉ូន នៅពេលដែលទូលបង្គំឱនក្បាលនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះរីម៉ូន សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់អត់ទោសឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គក្នុងករណីនេះផង»។¹⁹លោកអេលីសេក៏បានមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ចូរទៅដោយសុខសាន្តចុះ»។ ដូច្នេះ លោកណាម៉ាន់ក៏ចេញទៅ។

²⁰នៅពេលលោកធ្វើដំណើរបានបន្តិច នៅពេលដែលកេហាស៊ីជាអ្នកបម្រើរបស់លោកអេលីសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បាននិយាយមកកាន់ខ្លួនឯងថា៖ «មើល ចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំប្រកែកនឹងលោកណាម៉ាន់ជាអ្នកស្រុកអារ៉ាម ដោយមិនទទួលអំណោយពីដៃរបស់គាត់ ដែលគាត់បានយកមកសោះ។ នៅក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ ខ្ញុំសូមស្បថថាខ្ញុំនឹងរត់ទៅតាមក្រោយគាត់ ហើយយករបស់ខ្លះពីគាត់»។²¹ដូច្នេះ កេហាស៊ីបានទៅតាមក្រោយលោកណាម៉ាន់។ នៅពេលដែលលោកណាម៉ាន់ឃើញថាមានអ្នករត់តាមពីក្រោយគាត់ លោកក៏លោតចុះពីរទេះមកជួបអ្នកនោះ ហើយនិយាយថា៖ «តើមានរឿងអ្វី»?²²កេហាស៊ីនិយាយថា៖ «មិនអីទេលោក។ ចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំបានបញ្ជូនខ្ញុំមក ប្រាប់ថា៖ «មើល ឥឡូវនេះមានបុរសពីរនាក់មកពីដំបន់ភ្នំនៃកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ជាកូនៗរបស់លោកព្យាការិ។ សូមឲ្យប្រាក់ពួកគេមួយដួង និងសំលៀកបំពាក់ពីរបំលាស់ផង»។

²³លោកណាម៉ាន់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំសប្បាយចិត្តនឹងឲ្យអ្នកពីរដួង»។ លោកណាម៉ាន់ទទូចទៅកេហាស៊ី ហើយបានចងប្រាក់ពីរដួង ជាពីរកញ្ចប់ ជាមួយសំលៀកបំពាក់ពីរសម្រាប់ ហើយបានដាក់របស់ទាំងនោះនៅនឹងអ្នកបម្រើពីរនាក់របស់លោក ដែលបានយួរកញ្ចប់ប្រាក់នៅមុខកេហាស៊ី។²⁴នៅពេលកេហាស៊ីបានមកដល់ភ្នំ គេក៏បានយកថង់ប្រាក់ទាំងពីរនោះពីដៃរបស់អ្នកទាំងនោះ ហើយបានលាក់របស់ទាំងនោះនៅក្នុងផ្ទះ គាត់បានឲ្យពួកគេត្រឡប់ទៅវិញ ហើយពួកគេក៏ចេញទៅ។²⁵នៅពេលដែលកេហាស៊ីចូលទៅក្នុង ហើយឈរនៅមុខចៅហ្វាយរបស់លោក លោកអេលីសេនិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកទើបមកពីណា កេហាស៊ី»? គាត់ឆ្លើយថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់លោកមិនទៅណាទេ»។

²⁶លោកអេលីសេបានមានប្រសាសន៍ទៅកេហាស៊ីថា៖ «តើវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំមិនទៅជាមួយអ្នកទេឬ នៅពេលដែលណាម៉ាន់ត្រឡប់រទេះរបស់គាត់ថយក្រោយដើម្បីជួបអ្នក? តើពេលនេះជាពេលគួរទទួលប្រាក់ និងសំលៀកបំពាក់ ឬផ្លែអូលីវ ផ្លែទំពាំង‌បាយជូរ ចៀម គោ ឬអ្នកបម្រើប្រុសស្រីឬ?²⁷ដូច្នេះ ឃ្លង់របស់ណាម៉ាន់នឹងកើតលើអ្នក និងលើកូនចៅរបស់អ្នកជារៀងរហូត»។ ដូច្នេះ កេហាស៊ីក៏ចេញពីលោកទៅ លោកកើតឃ្លង់សដូចជាព្រិល។

6

¹កូនប្រុសៗរបស់ព្យាការីបាននិយាយទៅលោកអេលីសេថា៖ «កន្លែងដែលយើងបានរស់នៅជាមួយលោកតូចពេកសម្រាប់ពួកយើងទាំងអស់គ្នា។²សូមឲ្យយើងទៅទន្លេយ័រដាន់ ហើយសូមឲ្យគ្រប់គ្នាកាប់ដើមឈើនៅទីនោះ ហើយសូមឲ្យយើងសង់កន្លែងមួយនៅទីនោះជាកន្លែងដែលយើងអាចរស់នៅបាន»។ លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «សូមទៅចុះ»។³មានម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនិយាយថា៖ «សូមលោកទៅជាមួយអ្នកបម្រើរបស់លោកផង»។ លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅ»។

⁴ដូច្នេះ គាត់ក៏ទៅជាមួយពួកគេ ហើយនៅពេលដែលពួកគេត្រឡប់មកទន្លេយ័រដាន់វិញ ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមកាប់ដើមឈើ។⁵ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលបុរសម្នាក់កំពុងកាប់ ផ្លែពូថៅរបស់គាត់ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងទឹក លោកស្រែកឡើងថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ ពូថៅនេះខ្ញុំខ្ចីគេមក!»

⁶ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់និយាយថា៖ «តើវាធ្លាក់នៅកន្លែងណា»? បុរសនោះបានចង្អុលប្រាប់លោកអេលីសេ។ បន្ទាប់មក លោកក៏កាត់ឈើមួយកំណាត់ បោះទៅក្នុងទឹក ហើយបានធ្វើឲ្យពូថៅនោះអណ្តែតឡើង។⁷លោកអេលីសេបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមស្រង់វាឡើង»។ ដូច្នេះ បុរសនោះបានលូកដៃ ហើយចាប់វាយកមក។

⁸ឥឡូវនេះ ស្តេចស្រុកអារ៉ាមបានប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយអ៊ីស្រាអែល។ ស្តេចបានព្រឹក្សាយោបល់ជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ថា៖ «ជំរំរបស់យើងនឹងនៅកន្លែងនោះ»។⁹ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានផ្ញើសារទៅស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា៖ «សូមប្រយ័ត្នកុំឆ្លងកាត់កន្លែងនោះឡើយ ព្រោះជនជាតិអារ៉ាមបានចុះមកទីនេះ»។

¹⁰ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានផ្ញើសារទៅកន្លែងដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បាននិយាយ និងបានព្រមានទ្រង់។ មួយលើកជាពីរលើក នៅពេលដែលស្តេចទៅទីនោះ ស្តេចក៏បានរួចពីបញ្ហា។¹¹ស្តេចស្រុកអារ៉ាមខ្វល់ខ្វាយពីការព្រមាននេះ ហើយស្តេចបានកោះហៅអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ដោយនិយាយទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនប្រាប់យើងថាក្នុងចំណោមយើងមានម្នាក់ចូលដៃជាមួយស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល»?

¹²ដូច្នេះ មានអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចម្នាក់និយាយថា៖ «ទេព្រះករុណាជាចៅហ្វាយ ដោយសារលោកអេលីសេជាព្យាការីនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានប្រាប់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលនូវពាក្យដែលព្រះករុណាបាននិយាយទៅក្នុងក្រឡាបន្ទំរបស់ព្រះអង្គផង!»¹³ស្តេចទូលថា៖ «ចូទៅរកមើលថាតើអេលីសេនៅឯណា ដូច្នេះយើងនឹងបញ្ជូនប្រុសៗទៅចាប់គាត់មក»។ គេបានទូលស្តេចថា៖ «បពិតព្រះករុណា គាត់នៅក្រុងដូថាន់»។

¹⁴ដូច្នេះ ស្តេចបានបញ្ជូនមនុស្សទៅក្រុងដូថាន់ មានសេះ រទេះចម្បាំង ហើយពលទាហានជាច្រើន។ ពួកគេបានមកពេលយប់ ហើយឡោមព័ទ្ធក្រុង។¹⁵នៅពេលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានក្រោកឡើងពីព្រលឹម ហើយចេញទៅក្រៅ ពេលនោះមានពលទាហានជាច្រើនជាមួយសេះ និងរទេះចម្បាំងនៅជុំវិញទីក្រុង។ អ្នកបម្រើរបស់លោកបាននិយាយទៅលោកថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ តើយើងត្រូវធ្វើដូចម្តេច»?¹⁶លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «កុំខ្លាចឡើយ ព្រោះអ្នកនៅខាងយើងច្រើនជាងអ្នកនៅជាមួយអ្នកទាំងនោះ»។

¹⁷លោកអេលីសេបានអធិស្ឋាន ហើយនិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំសុំឲ្យព្រះអង្គបើកភ្នែកអ្នកទាំងនេះឲ្យពួកគេមើលឃើញផង»។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានបើកភ្នែកអ្នកបម្រើ ហើយគាត់ក៏បានឃើញ។ នៅលើភ្នំពេញដោយសេះ និងរទេះភ្នើងជុំវិញលោកអេលីសេ!¹⁸នៅពេលដែលជនជាតិអារ៉ាមចុះមករកលោក លោកអេលីសេបានអធិស្ឋានទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ទូលបង្គំទូលសូមពីព្រះអង្គឲ្យពួកគេខ្វាក់ភ្នែកទៅ»។ ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យពួកគេខ្វាក់ភ្នែក ដូចដែលលោកអេលីសេបានស្នើរសុំ។¹⁹បន្ទាប់មក លោកអេលីសេបានប្រាប់ពួកអារ៉ាមថា៖ «មិនមែនផ្លូវនេះទេ ក៏មិនមែនទីក្រុងនេះដែរ។ សូមតាមខ្ញុំមក ខ្ញុំនឹងនាំអ្នកទៅរកមនុស្សដែលអ្នកស្វែងរក»។ ដូច្នេះ លោកបាននាំគេទៅស្រុកសាម៉ារី។

²⁰នៅពេលដែលពួកគេបានមកដល់ស្រុកសាម៉ារី លោកអេលីសេបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមបើកភ្នែកឲ្យអ្នកទាំងនេះមើលឃើញផង»។ ព្រះអម្ចាស់បានបើកភ្នែករបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបានមើលឃើញ ហើយពួកគេដឹងថាពួកគេនៅកណ្តាលក្រុងសាម៉ារី។²¹ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានមានរាជឱង្ការទៅលោកអេលីសេនៅពេលដែលព្រះអង្គឃើញពួកគេថា៖ លោកឪពុកអើយ តើខ្ញុំគួរតែសម្លាប់ពួកគេចោលឬ? តើខ្ញុំគួរតែសម្លាប់ពួកគេឬទេ?»

²²លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «អ្នកមិនត្រូវសម្លាប់ពួកគេឡើយ។ តើព្រះករុណាគួរសម្លាប់ឈ្លើយសឹកដោយដាវ និងព្រួញឬ? សូមដាក់នំប័ុង និងទឹកនៅមុខពួកគេឲ្យពួកគេបរិភោគទៅ ហើយឲ្យពួកគេត្រឡប់ទៅចៅហ្វាយរបស់ពួកគេវិញចុះ»។²³ដូច្នេះ ស្តេចបានរៀបចំអាហារជាច្រើនដល់ពួកគេ ហើយពួកគេបានរិភោគ និងផឹករួចហើយ ស្តេចបានឲ្យពួកគេចេញទៅ ហើយពួកគេក៏ត្រឡប់ទៅចៅហ្វាយរបស់ពួកគេវិញ។ ក្រុមទាហានទាំងនោះមិនបានត្រឡប់មកទឹកដីអ៊ីស្រាអែលវិញទេអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។

²⁴ក្រោយពីនោះមក ព្រះបាទបេនហាដាដស្តេចស្រុកអារ៉ាមបានប្រមូលទ័ពទាំងអស់របស់ទ្រង់ មកវាយប្រហារស្រុកសាម៉ារី ហើយឡោមព័ទ្ធក្រុងនោះ។²⁵ដូច្នេះ មានគ្រោះទុរ្ភិក្សមួយយ៉ាងធំនៅស្រុកសាម៉ារី។ ពួកគេព័ទ្ធក្រុងរហូតដល់ក្បាលលាមួយថ្លៃជាប្រាក់ប៉ែតសិបដួង ហើយអាចម៌ព្រាបមួយកំប៉ុងថ្លៃជាប្រាក់ប្រាំដួង។²⁶នៅពេលដែលស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានឆ្លងកាត់ជញ្ជាំងក្រុង មានស្រីម្នាក់បានស្រែករកទ្រង់ថា៖ «ព្រះករុណាជួយនាងខ្ញុំផង»។

²⁷ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «បើព្រះអម្ចាស់មិនជួយអ្នកទេ តើឲ្យយើងជួយអ្នកម្តេចបាន? តើមានអ្វីមកពីស្រែ ឬពីកន្លែងគៀបទំពាំងបាយជូរ?»²⁸ស្តេចមានរាជឱង្ការបន្តទៀតថា៖ «តើអ្នកមានបញ្ហាអ្វី»? នាងឆ្លើយថា៖ «ស្ត្រីនេះនិយាយមកទូលបង្គំថា៖ «សូមឲ្យកូនរបស់នាងមក យើងនឹងស៊ីវានៅថ្ងៃនេះ ហើយយើងនឹងស៊ីកូនរបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃស្អែក»។²⁹ដូច្នេះ យើងបានស្ងោរកូនរបស់ខ្ញុំ ហើយស៊ីវាទៅ ហើយថ្ងៃបន្ទាប់ទូលបង្គំបាននិយាយទៅនាងថា៖ «សូមឲ្យកូនរបស់នាងមកយើងនឹងស៊ីវា ប៉ុន្តែ នាងបានលាក់កូនរបស់នាងទុក»។

³⁰ដូច្នេះ នៅពេលដែលស្តេចបានឮពាក្យរបស់ស្ត្រីនេះ ស្តេចបានហែកព្រះភូសា (ឥឡូវនេះ ស្តេចបានដើរឆ្លងកាត់ជញ្ជាំងក្រុង) ហើយមនុស្សម្នារបានឃើញថា ស្តេចបានស្លៀកបាវ។³¹បន្ទាប់មក ស្តេចទូលថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រព្រឹត្តចំពោះទូលបង្គំ និងលើសពីនេះទៅទៀតចុះ បើក្បាលរបស់លោកអេលីសេជាកូនរបស់សាផាតនៅលើក្បាលរបស់គាត់នៅថ្ងៃនេះ»។

³²ប៉ុន្តែ លោកអេលីសេបានអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះរបស់លោក ហើយមានពួកចាស់ទុំបានអង្គុយជាមួយគាត់ដែរ។ ស្តេចបានបញ្ជូនមនុស្សទៅជួបគាត់ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលអ្នកនាំសារបានមកជួបលោកអេលីសេ លោកបាននិយាយជាមួយពួកចាស់ទុំថា៖ «ឃើញទេ កូនប្រុសរបស់អូផាជាឃាតករបានឲ្យគេមកយកក្បាលខ្ញុំទៅហើយ? មើល នៅពេលអ្នកនាំសារមកដល់ សូមបិតទ្វារ ហើយទប់ទ្វារកុំឲ្យគេចូលបាន។ បើសិន ជាគ្មានសម្លេងជើងរបស់ចៅហ្វាយរបស់គេនៅពីក្រោយគេទេនោះ»?³³ក្នុងពេលដែលលោកកំពុងតែនិយាយជាមួយពួកគេនៅឡើយ អ្នកនាំសារបានមកជួបលោក។ ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «បញ្ហានេះមកពីព្រះអម្ចាស់។ តើហេតុអ្វីយើងត្រូវចាំព្រះអម្ចាស់តទៅទៀត?»

7

¹លោកអេលីសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូល៖ «នៅថ្ងៃស្អែកថ្មើរនេះនៅមាត់ទ្វារក្រុងសាម៉ារីម្សៅមួយរង្វាល់ថ្លៃមួយកាក់ ហើយស្រូវសាលីពីរវង្វាល់ក៏ថ្លៃមួយកាក់ដែរ»។²បន្ទាប់មក មេឃ្លាំងជាអ្នកជំនិតរបស់ស្តេចបានឆ្លើយទៅអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ប្រសិនបើ ជាព្រះអម្ចាស់អាចធ្វើបង្អួចនៅស្ថានសួគ៌ នោះរឿងនេះអាចកើតឡើងមែន»? លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «អ្នកនឹងឃើញវាកើតឡើងដោយផ្ទាល់ភ្នែក ប៉ុន្តែ អ្នកនឹងមិនអាចបរិភោគបានទេ»។

³មានបុរសបួននាក់កើតឃ្លង់នៅក្រៅរបងក្រុង។ ពួកគេនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវអង្គុយនៅទីនេះរង់ចាំស្លាប់?⁴បើយើងចូលទៅក្នុងក្រុង ហើយនៅទីនោះមានទុរ្ភិក្ស នោះយើងនឹងស្លាប់នៅទីនោះមិនខាន។ ប៉ុន្តែ បើយើងនៅតែអង្គុយនៅទីនេះ យើងក៏នឹងត្រូវស្លាប់ដែរ។ ឥឡូវនេះ ចូរយើងទៅបន្ទាយរបស់ទ័ពអារ៉ាម។ បើពួកគេទុកជីវិតឲ្យយើង យើងនឹងរស់ បើពួកគេសម្លាប់យើង យើងក៏នឹងត្រូវស្លាប់»។

⁵ដូច្នេះ ពួកគេក្រោកឡើង ហើយចូលទៅក្នុងជំរំរបស់ពួកអារ៉ាម នៅពេលដែលពួកគេទៅដល់ផ្នែកខាងក្រៅនៃជំរំ គ្មាននរណាម្នាក់នៅទីនោះសោះ។⁶ព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យទ័ពអារ៉ាមឮសន្ធឹករទេះចំបាំង និងសេះ សម្លេងទ័ពមួយយ៉ាងធំ ហើយពួកគេនិយាយគ្នាថា៖ «ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានជួលស្តេចទាំងឡាយរបស់ជនជាតិហេត និងអេស៊ីបដើម្បីមកវាយយើងហើយ»។

⁷ដូច្នេះ ពួកទាហានក៏ក្រោកឡើង ហើយគេចខ្លួននៅពេលល្ងាច ពួកគេបានបោះបង់ចោលជំរំ សេះ រទេះចម្បាំង លា របស់ខ្លួន និងជំរំនៅទីនោះផង ហើយបានរត់យករួចខ្លួន។⁸នៅពេលដែលបុរសដែលកើតឃ្លង់ទាំងនោះបានមកដល់ជំរំ ពួកគេបានចូលទៅក្នុងតង់មួយ ហើយបរិភោគ និងផឹក ហើយបានយកប្រាក់ មាស និងសំលៀកបំពាក់ចេញទៅ ហើយលាក់របស់ទាំងនោះទុក។ ពួកគេត្រឡប់មកវិញហើយចូលទៅក្នុងតង់មួយទៀត ហើយប្រមូលជ័យភណ្ឌចេញពីនោះទៀត ហើយបានយកទៅលាក់ទុក។

⁹បន្ទាប់មក ពួកគេនិយាយគ្នាថា៖ «យើងធ្វើមិនត្រឹមត្រូវទេ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃនៃដំណឹងល្អ ប៉ុន្តែ យើងបាននៅស្ងៀមវិញ។ បើយើងចាំរហូតដល់ភ្លឺ នោះយើងនឹងមានទោសមិនខាន។ ឥឡូវនេះ មកចូរយើងទៅប្រាប់ដល់ដំណាក់របស់ស្តេច»។¹⁰ដូច្នេះ ពួកគេក៏ទៅប្រាប់ដល់អ្នកយាមទ្វារក្រុង។ ពួកគេបានប្រាប់អ្នកទាំងនោះថា៖ «យើបានទៅជំរំរបស់ពួកអារ៉ាម ប៉ុន្តែ គ្មានមនុស្សនៅទីនោះទេ គឺគ្មានសម្លេងអ្នកណាម្នាក់សោះ ប៉ុន្តែ មានសេះ មានលាចងនៅទីនោះ ហើយតង់នៅទីនោះដដែល»។¹¹បន្ទាប់មក អ្នកយាមទ្វារបានស្រែកប្រកាសដំណឹងនោះ ហើយបន្ទាប់មកដំណឹងនោះឮដល់ដំណាក់ស្តេច។

¹²បន្ទាប់មក ស្តេចបានតើនឡើងនៅពេលយប់ ហើយបានទូលទៅអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ថា៖ «យើងនឹងប្រាប់អ្នកឥឡូវនេះនូវអ្វីដែលពួកអារ៉ាមបានធ្វើចំពោះយើង។ ពួកគេដឹងថាយើងឃ្លាន ដូច្នេះពួកគេបានចេញពីជំរំ ហើយបានលាក់ខ្លួននៅវាលស្រែ។ ពួកគេនិយាយថា៖ «នៅពេលដែលពួកគេចេញពីក្រុងមក យើងនឹងចាប់ពួកគេទាំងរស់ ហើយចូលទៅក្នុងក្រុង»។¹³មានអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចម្នាក់ឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំសូមអង្វរព្រះករុណា សូមឲ្យមនុស្សមួយក្រុមយកសេះទាំងប្រាំដែលនៅសល់ ដែលមាននៅក្នុងក្រុងចេញទៅ។ ពួកគេក៏ដូចជាប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលផ្សេងទៀតដែលចេញទៅ ពួកគេភាគច្រើនស្លាប់អស់ហើយ សូមឲ្យយើងបញ្ជូនពួកគេទៅមើលចុះ»។

¹⁴ដូច្នេះ ពួកគេបានយករទេះចម្បាំងពីរ រួចទឹមជាមួយសេះ ហើយស្តេចបានបញ្ចូនពួកគេទៅមើលទាហានរបស់ពួកអារ៉ាមដោយទូលថា៖ «ទៅមើលចុះ»។¹⁵ពួកគេបានចេញទៅតាមក្រោយអ្នកទាំងនោះដល់ទន្លេយ័រដាន់ ហើយនៅតាមផ្លូវមានពេញដោយសំលៀកបំពាក់ និងរបស់របរដែលពួកអារ៉ាមបានបោះចោលដោយប្រញាប់ពេក។ ដូច្នេះ អ្នកនាំសារបានត្រឡប់មកវិញ ហើយទូលស្តេច។

¹⁶ប្រជាជនចេញក្រៅ ហើយបានដណ្តើមយកជ័យភណ្ឌនៅក្នុងជំរំរបស់ពួកអារ៉ាម។ ដូច្នេះ ម្សៅមួយរង្វាល់លក់មួយកាក់ និងស្រូវសាលីពីររង្វាល់ក៏ថ្លៃមួយកាក់ដែរ ស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមែន។¹⁷ស្តេចបានបញ្ជាឲ្យមេទ័ព ដែលជាជំនិតរបស់ព្រះអង្គ ទៅពិនិតមើលទ្វារក្រុង ហើយប្រជាជនបានជាន់គាត់ស្លាប់នៅច្រកចូលក្រុង។ គាត់ស្លាប់ដូចដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាននិយាយមែន គឺអ្នកដែលបាននិយាយនៅពេលដែលស្តេចបានមកជួបគាត់។

¹⁸វាកើតឡើងដូចអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បាននិយាយទៅកាន់ស្តេចថា៖ «នៅថ្មើរនេះនៅមាត់ទ្វារក្រុងសាម៉ារី ស្រូវសាលីពីររង្វាល់ថ្លៃមួយកាក់ ហើយម្សៅមួយរង្វាល់ថ្លៃមួយកាក់ដែរ»។¹⁹លោកមេទ័ពដែលបានឆ្លើយទៅអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «បើព្រះអម្ចាស់បង្កើតបង្អួចស្ថានសួគ៌ ទើបការនេះអាចកើតឡើងបាន»? លោកអេលីសេបានឆ្លើយថា៖ «មើលអ្នកនឹងឃើញវាកើតឡើងនឹងភ្នែករបស់លោកផ្ទាល់ ប៉ុន្តែ លោកមិនបានបរិភោគទេ»។²⁰នេះជាអ្វីដែលពិតជាបានកើតឡើងចំពោះគាត់មែន ព្រោះមនុស្សម្នាបានជាន់គាត់នៅមាត់ទ្វារក្រុង ហើយគាត់បានស្លាប់ទៅ។

8

¹ឥឡូវនេះ លោកអេលីសេបានមានប្រសាសន៍ទៅស្ត្រីដែលកូនប្រុសរបស់នាងរស់ឡើងវិញ។ លោកបានប្រាប់នាងថា៖ «សូមក្រោកឡើង ហើយទៅជាមួយមនុស្សក្នុងគ្រួសារអ្នក ហើយស្នាក់នៅកន្លែងណាដែលអ្នកអាចស្នាក់នៅបានក្នុងទឹកដីមួយផ្សេងទៀត ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមានទុរ្ភិក្ស ដែលនឹងកើតឡើងក្នុងទឹកដីនេះប្រាំពីរឆ្នាំ»។²ដូច្នេះ ស្ត្រីនោះបានក្រោកឡើង ហើយនាងបានស្តាប់បង្គាប់ពាក្យរបស់អ្នកបម្រើព្រះអម្ចាស់។ នាងទៅជាមួយអ្នកនៅក្នុងផ្ទះរបស់នាង ហើយរស់នៅក្នុងទឹកដីភីលីស្ទីនអស់ប្រាំពីរឆ្នាំ។

³នៅចុងឆ្នាំពីប្រាំពីរ ទើបស្រី្តនោះត្រឡប់ពីទឹកដីភីលីស្ទីនវិញ ហើយនាងបានទៅគាល់ស្តេចដើម្បីសុំផ្ទះ និងដីរបស់នាងមកវិញ។⁴ឥឡូវនេះ ស្តេចបាននិយាយជាមួយនឹងកេហាស៊ីជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «សូមប្រាប់ពីការអស្ចារ្យដែលលោកអេលីសេបានធ្វើដល់ខ្ញុំផង»។

⁵បន្ទាប់មក គាត់បានទូលស្តេចពីអ្វីដែលលោកអេលីសេបានប្រោសក្មេងឲ្យរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ស្ត្រីដែលកូនរបស់នាងបានរស់ឡើងវិញមកសុំផ្ទះនឹងដីរបស់នាងពីព្រះករុណា។ លោកកហាស៊ីទូលថា៖ «ព្រះករុណា គឺស្រ្តីនេះ ហើយនេះគឺកូនរបស់នាង ដែលលោកអេលីសេបានប្រោសឲ្យបានរស់»។⁶នៅពេលដែលស្តេចបានសួរនាងអំពីកូនរបស់នាង រួចនាងក៏ពន្យល់រឿងនេះដល់ទ្រង់។ ដូច្នេះ ស្តេចក៏បានបញ្ជាមេបញ្ជាការម្នាក់ថា៖ «សូមប្រគល់អ្វីដែលជារបស់នាង និងផលចម្រូតក្នុងស្រែរបស់នាងតាំងពីថ្ងៃដែលនាងចាកចេញរហូតដល់ឥឡូវនេះដល់នាងវិញផង»។

⁷លោកអេលីសេបានមកក្រុងដាម៉ាស ជាកន្លែងដែលព្រះបាទបេន ហាដាដជាស្តេចស្រុកអារ៉ាមប្រឈួន។ គេបានទូលស្តេចថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកទីនេះ»។⁸ស្តេចបានរាជឱង្ការទៅលោកហាសែលថា៖ «សូមយកអំណោយទៅជាមួយអ្នក ហើយទៅជួបអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយសុំយោបល់ពីព្រះអម្ចាស់តាមរយៈលោក ដោយសួរថា៖ «តើយើងនឹងជាពីជំងឺនេះឬទេ»?⁹ដូច្នេះ លោកហាសែលទៅជួបគាត់ហើយបានយកអំណោយទៅជាមួយគាត់ គឺរបស់ល្អៗគ្រប់យ៉ាងពីក្រុងដាម៉ាស ដែលប្រើអូដសែសិបដឹក។ ដូច្នេះ លោកហាសែលបានមក ហើយបានឈរនៅមុខអេលីសេ ហើយនិយាយថា៖ «កូនប្រុសរបស់អ្នកបេនហាដាដ ជាស្តេចស្រុកអារ៉ាម បានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យមកជួបលោក ដោយនិយាយាថា៖ «តើខ្ញុំនឹងជាពីជំងឺឬទេ?»

¹⁰លោកអេលីសេបានមានប្រាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «សូមទៅប្រាប់បេនហាដាដថា៖ «អ្នកប្រាកដជាបានជា» ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំថា ស្តេចពិតជាសុគតមិនខាន»។¹¹បន្ទាប់មក លោកអេលីសេបានសម្លឹងមើលលោកហាសែលរហូតដល់លោកខ្មាស់អៀន ហើយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបានយំ។¹²លោកហាសែលបានសួរលោកថា៖ «លោកម្ចាស់ ហេតុអ្វីបានជាលោកយំ»? លោកឆ្លើយថា៖ «ព្រោះខ្ញុំបានដឹងពីការអាក្រក់ដែលអ្នកនឹងធ្វើជាមួយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ អ្នកនឹងដុតទីមាំមួនរបស់ពួកគេ ហើយអ្នកនឹងសម្លាប់ក្មេងប្រុសៗរបស់ពួកគេដោយដាវ បោកសម្លាប់ក្មេងតូចៗ ហើយវះពោះស្រ្តីដែលមានផ្ទៃពោះផង»។

¹³លោកហាសែលឆ្លើយថា៖ «តើអ្នកបម្រើរបស់លោកជាអ្នកណា ដែលអាចធ្វើរឿងដ៏ធំនេះបាន? ខ្ញុំគ្រាន់តែជាឆ្កែមួយក្បាលប៉ុណ្ណោះ»។ លោកអេលីសេឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំថាអ្នកនឹងក្លាយជាស្តេចលើស្រុកអារ៉ាម»។¹⁴បន្ទាប់មក លោកហាសែលបានចាកចេញពីលោកអេលីសេ ហើយបានទៅជួបចៅហ្វាយរបស់លោក ដែលបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើលោកអេលីសេបាននិយាយអ្វីខ្លះជាមួយអ្នក»? លោកឆ្លើយថា៖ «លោកបានប្រាប់ខ្ញុំថាព្រះករុណានឹងបានជាមិនខាន»។¹⁵បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃបន្ទាប់លោកហាសែលបានយកភួយមួយជ្រលក់ទឹក ហើយបានគ្របលើមុខរបស់ព្រះបាទបេនហាដាដ ដូច្នេះស្តេចក៏សុគតទៅ។ បន្ទាប់មក លោកហាសែលក្លាយជាស្តេចជំនួសទ្រង់។

¹⁶នៅក្នុងឆ្នាំទីហាសិបស្តេចយ៉ូរ៉ាមកូនរបស់អហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល គឺព្រះបាទយេហូរ៉ាមបានចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យ។ ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសា‌ផាត បានឡើងសោយរាជ្យនៅស្រុកយូដា។¹⁷ព្រះបាទយេហូរ៉ាមមានព្រះជន្មសាមសិបពីរវស្សានៅពេលដែលស្តេចឡើងសោយរាជ្យ ស្តេចសោយរាជ្យបានប្រាំបីឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។

¹⁸ព្រះបាទយេហូរ៉ាមបានដើរតាមមាគា៌របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ដូចជាគ្រួសាររបស់អហាប់បានធ្វើដែរ ព្រោះស្តេចយកកូនស្រីរបស់អហាប់ធ្វើជាមហេសី ហើយស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁹ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអម្ចាស់មិនចង់បំផ្លាញស្រុកយូដាទេ តាំងពីពេលដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថាព្រះអង្គតែងតែឲ្យមានម្នាក់ស្នងរាជ្យបន្ត។

²⁰នៅក្នុងរាជ្យរបស់ព្រះបាទយេហូរ៉ាមជន‌ជាតិអេដុមបានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងការត្រួត‌ត្រារបស់ជន‌ជាតិយូដា ហើយពួកគេបានលើកស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកគេ។²¹បន្ទាប់មក ព្រះបាទយេហូរ៉ាមបានឆ្លងកាត់ទីនោះដោយមានមេទ័ព និងរទេះចម្បាំងទាំងអស់ផង។ ស្តេចបានតើនឡើងនៅពេលយប់ ហើយវាយប្រហារជនជាតិអេដុម ប៉ុន្តែ ពួកអេដុមបានឡោមព័ទ្ធព្រះអង្គ និងពួកមេទ័ពរទេះចម្បាំងផង។ បន្ទាប់មក ពួកទាហានរបស់ព្រះបាទយេហូរ៉ាមបានភាសខ្លួនទៅផ្ទះរបស់ពួកគេវិញ។

²²ដូច្នេះ ស្រុកអេដុមបានបះបោរប្រឆាំងនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់ស្រុកយូដារហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ ក្រុងលីប‌ណាក៏បះ‌បោរដែរនៅក្នុងពេលនោះ។²³រឿងរា៉វផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទយេហូរ៉ាម អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬ?²⁴ព្រះបាទយេហូរ៉ាមបានសុគត ហើយសម្រាកជាមួយបុព្វបុរសរបស់ព្រះអង្គ ហើយគេបានបញ្ចុះសពទ្រង់នៅក្នុងក្រុងដាវីឌ។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្រ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

²⁵នៅក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបុត្ររបស់ព្រះបាទអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយេហូរ៉ាមបានឡើងសោយរាជ្យជាស្តេចស្រុកយូដា។²⁶ព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ា មានព្រះជន្មម្ភៃពីរវស្សាកាលស្តេចឡើងសោយរាជ្យ ស្តេចសោយរាជ្យបានមួយឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា អថា‌លា ជាកូនស្រីរបស់ព្រះ‌បាទអូមរី ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។²⁷ព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ាបានដើរតាមមាគា៌របស់គ្រួសារអហាប់ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចដែលគ្រួសាររបស់អហាប់បានធ្វើដែរ ព្រោះព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ាជាបុត្រសន្និសារបស់គ្រួសារស្តេចអហាប់។

²⁸ព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ាបានទៅជាមួយព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមជាបុត្រារបស់ព្រះបាទអហាប់ដើម្បីវាយប្រឆាំងនឹងព្រះ‌បាទហាសែល ជាស្ដេចស្រុកអារ៉ាម នៅក្រុងរ៉ាម៉ូត ក្នុងស្រុកកាឡាដ។ ពួកជនជាតិអារ៉ាមបានធ្វើឲ្យព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមមានរបួស។²⁹ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានត្រឡប់មកយេសរាលវិញដើម្បីព្យាបាលរបួសដែលជនជាតិអារ៉ាមបានធ្វើឲ្យទ្រង់មានរបួសនៅក្រុងរ៉ាម៉ូត នៅពេលដែលព្រះអង្គវាយប្រឆាំងនឹងព្រះបាទហាសែលជាស្តេចស្រុកអារ៉ាម។ ដូច្នេះ ព្រះបាទអហា‌ស៊ីយ៉ាជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយេហូរ៉ាមស្តេចស្រុកយូដា ចេញដំណើរទៅក្រុងយេសរាល ដើម្បីសួរសុខទុក្ខព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមជាបុត្ររបស់ព្រះបាទអហាប់ ដោយសារព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានត្រូវរបួស។

9

¹លោកអេលីសេបានហៅកូនប្រុសម្នាក់របស់លោកព្យាការីហើយនិយាយនឹងគាត់ថា៖ «សូមស្លៀកពាក់ដើម្បីធ្វើដំណើរ ហើយសូមយកដបតូចមួយទៅជាមួយផង ហើយចេញទៅរ៉ាម៉ូតគីឡាដ។²នៅពេលដែលអ្នកទៅដល់ ចូររកលោកយេហ៊ូវ ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌សា‌ផាត និងជាចៅរបស់លោកនឹមស៊ី ហើយចូលផ្ទះគាត់ និងហៅគាត់ចេញពីចំណោមអ្នកនៅជាមួយគាត់ ហើយនាំគាត់ទៅបន្ទប់ខាងក្នុង។³បន្ទាប់មក យកដបប្រេង ហើយលាបក្បាលគាត់ដោយនិយាយទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំបានតាំងលោកឲ្យធ្វើជាស្តេចលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល»។ បន្ទាប់មក បើកទ្វារ ហើយរត់ចេញក្រៅ កុំបង្អង់ឡើយ»។

⁴ដូច្នេះ បុរសវ័យក្មេងនោះ គឺលោកព្យាការីក្មេងនោះចេញដំណើរទៅរ៉ាម៉ូត គីឡាដ។⁵នៅពេលដែលគាត់មកដល់ មានមេទ័ពម្នាក់កំពុងតែអង្គុយ។ ដូច្នេះលោកព្យាការីក្មេងនោះនិយាយថា៖ «លោកមេទ័ពអើយ ខ្ញុំមានរឿងមួយចង់ប្រាប់លោក»។ លោកយេហ៊ូវឆ្លើយថា៖ «តើលោកចង់ជួបអ្នកណាក្នុងចំណោមយើង»។ លោកព្យាការីវ័យក្មេងនោះតបថា៖ «គឺលោកមេទ័ពផ្ទាល់»។⁶ដូច្នេះ លោកយេហ៊ូវបានក្រោកឡើង ហើយបានចូលទៅក្នុងផ្ទះ ហើយលោកព្យាការីបានចាក់ប្រេងនៅលើក្បាលរបស់គាត់ ហើយបាននិយាយទៅលោកយេហ៊ូវថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «យើងបានតាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាស្តេចលើប្រជាជនរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

⁷អ្នកត្រូវតែសម្លាប់គ្រួសាររបស់អហាប់ជាចៅហ្វាយរបស់អ្នក ដូច្នេះ យើងអាចសងបំណុលឈាមរបស់ព្យាការីជាអ្នកបម្រើរបស់យើង និងឈាមរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ទាំងអស់ ដែលត្រូវបានសម្លាប់ដោយដៃព្រះនាងយេសិបិល។⁸ព្រោះគ្រួសារទាំងមូលរបស់ស្តេចអហាប់ត្រូវវិនាស ហើយយើងនឹងកាត់កូនប្រុសៗទាំងអស់ចេញពីអហាប់ ទោះបីជាអ្នកនោះជាអ្នកងារ ឬអ្នកជាក្តី។

⁹យើងនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះគ្រួសាររបស់អហាប់ដូចជាគ្រួសាររបស់ស្តេចយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់នេបាត និងដូចជាគ្រួសាររបស់បាសាជាបុត្ររបស់ស្តេចអហ៊ីយ៉ាដែរ។¹⁰ឆ្កែនឹងស៊ីព្រះនាងយេសេបិលនៅក្រុងយេសរាល ហើយគ្មាននរណាម្នាក់កប់សពនាងឡើយ»។ បន្ទាប់មកលោកព្យាការីនោះបានបើកទ្វាហើយបានរត់ចេញទៅ។

¹¹បន្ទាប់មក លោកយេហ៊ូវបានចេញមកជួបអ្នកបម្រើរបស់ចៅហ្វាយលោក ហើយមានម្នាក់និយាយជាមួយគាត់ថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ហេតុអ្វីបានជាបុរសនេះមករកលោក?» លោកយេហ៊ូវបានឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «អ្នកស្គាល់បុរសនោះហើយ ហើយក៏ដឹងពីអ្វីដែលគាត់និយាយដែរ»។¹²ពួកគេនិយាយថា៖ «លោកកុហក។ សូមប្រាប់យើងមក»។ លោកយេហ៊ូវឆ្លើយថា៖ «លោកនិយាយនេះ និយាយនោះមកខ្ញុំ ហើយក៏បាននិយាយថា៖ «នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ «យើងតាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល!»¹³បន្ទាប់មក ពួកគេបានដោះអាវធំរបស់ពួកគេភ្លាម ហើយបានដាក់ឲ្យលោកយេហ៊ូវអង្គុយនៅលើជណ្តើរកាំខ្ពស់បំផុត។ ពួកគេបានផ្លុំត្រែហើយនិយាយថា៖ «លោកយេហ៊ូគឺជាស្តេច»។

¹⁴លោកយេហ៊ូវ ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌សា‌ផាត និងជាចៅរបស់លោកនឹមស៊ី មានគំនិតក្បត់នឹងព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាមដោយរបៀបនេះឯង។ ឥឡូវនេះ ព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាមកំពុងតែការ‌ពារក្រុងរ៉ាម៉ូត គឺទាំងស្តេច និងជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែលទាំងអស់ដោយសារតែព្រះ‌បាទហាសែល ជាស្ដេចស្រុកអារ៉ាម¹⁵ប៉ុន្តែ ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានត្រឡប់ទៅក្រុងយេសរាល ដើម្បីព្យាបាលរបួសរបស់ព្រះអង្គដែលជនជាតិអារ៉ាមធ្វើឲ្យទ្រង់មានរបួស។ លោកយេហ៊ូវបានមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមថា៖ «បើនេះជាគំនិតរបស់អ្នកមែន នោះកុំឲ្យនរណាម្នាក់រត់រួចឡើយ ហើយចូរចេញក្រៅក្រុង ដើម្បីទៅប្រាប់ដំណឹងនេះនៅក្រុងយេសរាល»។¹⁶ដូច្នេះលោកយេហ៊ូវបានឡើងរទេះចម្បាំងទៅក្រុងយេសរាល ព្រោះព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានគង់នៅទីនោះ។ ឥឡូវនេះ ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ជាស្ដេចស្រុកយូដា ក៏យាងមកសួរសុខទុក្ខព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាមដែរ។

¹⁷អ្នកយាមបានឈរនៅលើប៉មនៅក្រុងយេសរាល ហើយបានឃើញក្រុមរបស់លោកយេហ៊ូវដែលលោកមកពីចម្ងាយ ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឃើញមនុស្សមួយក្រុមមកហើយ»។ ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមទូលថា៖ «សូមចាត់អ្នកជិះសេះម្នាក់ឲ្យចេញទៅដើម្បីជួបពួកគេ ប្រាប់អ្នកនោះឲ្យនិយាយថា៖ «តើអ្នកមកដោយសន្តិភាពឬ»?¹⁸ដូច្នេះ គេក៏បញ្ជួនអ្នកជិះសេះម្នាក់ទៅជួបអ្នកទាំងនោះ ហើយនិយាយថា៖ «ស្តេចទូលថា៖ «តើអ្នកមកដោយសន្តិភាពឬ»? ដូច្នេះ លោកយេហ៊ូវនិយាយថា៖ «តើសន្តិភាពមានអ្វីទាក់ទងនឹងអ្នក? សូមត្រឡប់ក្រោយ ហើយឡើងជិះក្រោយខ្ញុំមក»។ បន្ទាប់មកអ្នកយាមបានទូលស្តេចថា៖ «អ្នកនាំសារបានជួបពួកគេហើយ ប៉ុន្តែ អ្នកនោះមិនបានត្រឡប់មកវិញទេ»។

¹⁹ដូច្នេះ លោកក៏បានបញ្ជូនអ្នកទីពីរឲ្យជិះសេះទៅទៀត ដែលបានមកជួបពួកគេហើយនិយាយថា៖ «ស្តេចទូលថា៖ «តើអ្នកមកដោយសន្តិភាពឬ»? លោកយេហ៊ូវឆ្លើយថា៖ «តើសន្តិភាពមានអ្វីទាក់ទងនឹងអ្នក? ចូរមកជិះក្រោយខ្ញុំមក»។²⁰អ្នកយាមបានរាយការណ៍ម្តងទៀតថា៖ «អ្នកដែលទៅនោះបានជួបពួកគេហើយ តែមិនត្រឡប់មកវិញទេ។ រីឯអ្នកដែលបររទេះនោះគឺលោកយេហ៊ូវ ជាកូនរបស់លោកនឹមស៊ីជាអ្នកបររទេះ លឿនដូចមនុស្សកំរោលចូល»។

²¹ដូច្នេះ ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានទូលថា៖ «សូមរៀបចំរាជរថឲ្យយើង»។ ពួកគេបានរៀបចំរាជរថរបស់ស្តេច ហើយព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាជាស្តេចស្រុកយូដាបានចេញទៅ ហើយស្តេចបានគង់លើរាជរថរៀងៗខ្លួន ដើម្បីទៅជួបជាមួយលោកយេហ៊ូវ។ ស្តេចទាំងពីរអង្គបានជួបគាត់ត្រង់ចម្ការររបស់លោកណាបោតជាអ្នកស្រុកយេសរាល។²²នៅពេលព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានឃើញលោកយេហ៊ូវ ស្តេចទូលថា៖ «យេហ៊ូវអើយ តើអ្នកមកដោយសុខសាន្តឬ»? លោកឆ្លើយថា៖ «តើអ្វីទៅជាក្តីសុខសាន្ត នៅពេលដែល បើអំពើពេស្យាចារ និងអំពើមន្តអាបធ្មប់របស់នាងយេសិបិលជាមាតារបស់ព្រះអង្គមានច្រើនយ៉ាងនេះ?»

²³ដូច្នេះ ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានបត់រាជរថដើម្បីគេចខ្លួន ហើយបានទូលទៅព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាថា៖ «ព្រះករុណាអើយ នេះជាអំពើក្បត់ទេ»។²⁴បន្ទាប់មកលោកយេហ៊ូវបានយឹតព្រួញរបស់លោកមួយទំហឹង ហើយផ្លែព្រួញបានចាក់ទំលុះបេដូងរបស់ស្តេច ហើយស្តេចក៏ដួលនៅលើរាជរថនោះ។

²⁵បន្ទាប់មក លោកយេហ៊ូវប្រាប់លោកប៊ីឌ‌ការជាមេបញ្ជាការថា៖ «ចូរលើកគាត់ឡើង ហើយបោះគាត់ទៅក្នុងចម្ការរបស់ណាបោតអ្នកស្រុកយេសរាលទៅ។ សូមគិតពីពេលដែលលោក និងខ្ញុំជិះរទេះជាមួយគ្នាតាមពីក្រោយព្រះបាទអហាប់ជាបិតាទ្រង់ នោះព្រះអម្ចាស់បានថ្លែងទំនាយប្រឆាំងនឹងទ្រង់²⁶«ម្សិលមិញយើងបានឃើញឈាមរបស់ណាបោត និងឈាមកូនរបស់គាត់ នោះជាការប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយយើងនឹងឲ្យអ្នកបង់ថ្លៃឈាមនៅក្នុងចំការនេះ នេះជាការប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់មក គេក៏លើកគាត់បោះចូលទៅក្នុងចម្ការនោះ ស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់»។

²⁷នៅពេល ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ជាស្ដេចស្រុកយូដា ឃើញដូច្នេះ ស្ដេចភាសខ្លួនទៅបេត‌ហាកាន។ ប៉ុន្តែ លោកយេហ៊ូវដេញតាមក្រោយស្តេច ហើយលោកនិយាយថា៖ «ធ្វើឃាតស្តេចនេះនៅក្នុងរទេះនេះទៅ» ហើយពួកគេបានបាញ់ចំស្តេចតាមផ្លូវទៅភូមិគើរ ជិតក្រុងយីប‌ឡាម។ ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ាគេចខ្លួនទៅក្រុងមេគី‌ដោ ហើយក៏សុគតនៅទីនោះទៅ។²⁸អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ក៏ដឹកសពទ្រង់នៅក្នុងរទេះទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយបានបញ្ចុះសពទ្រង់នៅក្នុងផ្នូរជាមួយបិតាទ្រង់នៅក្នុងក្រុងរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។

²⁹ពេលនោះគឺឆ្នាំទីដប់មួយក្នុងរាជ្យរបស់ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបុត្ររបស់ស្តេចអហាប់ដែលព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាបានសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា។

³⁰នៅពេលដែលលោកយេហ៊ូវបានមកដល់យេសរាល ព្រះនាងយេសិបិលក៏បានដឹងរឿងនេះ ហើយនាងក៏បានលាបភ្នែករបស់នាង ធ្វើសក់របស់នាង ហើយបានមើលតាមបង្អួច។³¹នៅពេលដែលលោកយេហ៊ូវបានឆ្លងកាត់ទ្វារក្រុង នាងបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកមកដោយសន្តិភាពឬ ស៊ីមរី ជាឃាតកម្ចាស់របស់ខ្លួនអើយ»?³²លោកយេហ៊ូវបានក្រឡេកមើលលើតាមបង្អួចហើយនិយាយថា៖ «តើនរណានៅខាងខ្ញុំ? មានអ្នកណាទេ»? បន្ទាប់មក ពេលនោះ មានមហា‌តលិកពីរបីនាក់អើតមើលមកលោក។

³³ដូច្នេះ លោកយេហ៊ូវបាននិយាយថា៖ «ចូរបោះនាងមកក្រោមមក»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានបោះព្រះនាងយេសិបិលមកក្រោម ហើយឈាមរបស់នាងខ្ទាតប្រឡាក់ជញ្ជាំង និងសេះផង ហើយលោកយេហ៊ូវបានជាន់សាក‌សពរបស់នាង។³⁴នៅពេលដែលលោកយេហ៊ូវចូលទៅខាងក្នុង លោកបានបរិភោគ និងផឹកនៅទីនោះ។ បន្ទាប់មកលោកនិយាយថា៖ «ឥឡូវនេះអ្នកឃើញស្ត្រីដែលត្រូវបណ្តាសារនេះទេ ហើយយកសពនាងទៅកប់ផង នាងជាបុត្រីរបស់ស្តេច»។

³⁵នៅពេលដែលគេចេញទៅបញ្ចុះនាង គេបានឃើញថាសពនាងសល់តែលលាក្បាល ជើង និងប្រអប់ដៃប៉ុណ្ណោះ។³⁶ដូច្នេះ ពួកគេបានត្រឡប់មកប្រាប់លោកយេហ៊ូវវិញ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលតាមរយៈលោកអេលីយ៉ាអ្នកស្រុកធេស‌ប៊ី‌ថា ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គថា៖ «នៅក្នុងទឹកដីរបស់ស្រុកយេសរាលឆ្កែនឹងស៊ីសាច់នាងយេសិបិល³⁷ហើយសពព្រះនាងយេសិបិលនឹងដូចជាសំរាមនៅលើចម្ការនៅស្រុកយេសរាល ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់អាចនិយាយថា៖ «នេះគឺស្រុកយេសរាលតទៅទៀតឡើយ»។

10

¹ឥឡូវនេះ ព្រះបាទអហាប់មានកូនចៅចិតសិបនាក់នៅស្រុកសាម៉ារី។ លោកយេហ៊ូវបានសរសេរសំបុត្រ ហើយបានផ្ញើទៅស្រុកសាម៉ារី ទៅកាន់អ្នកដឹកនាំនៅយេសរាល រួមទាំងពួកចាស់ទុំ និងទៅកាន់អ្នកថែរក្សាកូនចៅរបស់ព្រះបាទអហាប់ថា៖²«កូនចៅរបស់ចៅហ្វាយអ្នកនៅជាមួយអ្នក ហើយអ្នកក៏មានរទេះចំបាំង មានសេះ នឹងក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំ និងមានគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធផង។ ដូច្នេះនៅពេលដែលសំបុត្រនេះទៅដល់អ្នកភ្លាម³សូមជ្រើសរើសបុត្រមួយដែលប្រសើរ និងសាកសមជាងគេពីកូនចៅរបស់ចៅហ្វាយអ្នក ហើយឲ្យគាត់ឡើងសោយរាជ្យជំនួសបិតារបស់ពួកគេ ហើយសូមតយុទ្ធដើម្បីខ្សែរាជ្យរង្សរបស់ចៅហ្វាយអ្នកចុះ»។

⁴ប៉ុន្តែ ពួកគេភ័យខ្លាច ហើយបាននិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «ឃើញទេ ស្តេចពីរអង្គមិនអាចទប់ទល់នឹងលោកយេហ៊ូវបានឡើយ។ ដូច្នេះ តើយើងអាចទប់ទល់ដូចម្តេចបាន»?⁵បន្ទាប់មក អ្នកគ្រប់គ្រងនៅក្នុងវាំងទាំងអស់នោះ និងអ្នកដឹកនាំក្រុង ហើយក៏មានពួកចាស់ទុំផង ហើយនឹងពួកអ្នកដែលចិញ្ចឹមក្មេង បានផ្ញើពាក្យត្រឡប់ទៅលោកយេហ៊ូវវិញថា៖ «យើងជាអ្នកបម្រើរបស់លោក។ យើងនឹងធ្វើតាមអ្វីដែលលោកបានបង្គាប់ដល់យើង។ យើងនឹងមិនលើកអ្នកណាធ្វើជាស្តេចឡើយ។ សូមលោកធ្វើតាមការយល់ឃើញថាល្អចុះ»។

⁶បន្ទប់មក លោកយេហ៊ូវបានសរសេរសំបុត្រទីពីរទៅកាន់ពួកគេថា៖ «បើអ្នកនៅខាងខ្ញុំ ហើយបើអ្នកនឹងស្តាប់តាមពាក្យខ្ញុំមែន អ្នកត្រូវតែកាត់ក្បាលប្រុសៗជាកូនចៅរបស់ចៅហ្វាយអ្នក រួចហើយមកជួបខ្ញុំនៅក្រុងយេសរាលនៅថ្ងៃស្អែកថ្មើរនេះ»។ នៅពេលនោះ កូនចៅរបស់ស្តេចមានចិតសិបអ្នក សុទ្ធតែជាមនុស្សសំខាន់ៗនៅក្នុងក្រុង ដែលជាអ្នកនាំអ្នកទាំងនោះមក។⁷ដូច្នេះ នៅពេលដែលសំបុត្រនោះបានមកដល់ពួកគេ ពួកគេបាននាំបុត្ររបស់ស្តេចមក ហើយបានសម្លាប់ពួកគេអស់ចិតសិបនាក់ ដាក់ក្បាលរបស់ពួកគេនៅក្នុងកន្ត្រក ហើយបានផ្ញើឲ្យលោកយេហ៊ូវនៅក្រុងយេសរាល។

⁸មានអ្នកនាំពាក្យម្នាក់បានមកជួបលោកយេហ៊ូវដោយនិយាយថា៖ «ពួកគេបាននាំយកក្បាលបុត្ររបស់ស្តេចមកហើយ»។ ដូច្នេះ លោកបាននិយាយថា៖ «សូមដាក់ក្បាលទាំងនោះជាគំនរនៅច្រកចូលក្រុងរហូតដល់ពេលព្រឹកទៅ»។⁹នៅពេលព្រឹកលោកយេហ៊ូវបានចេញក្រៅ ហើយបានឈរ និងនិយាយទៅមនុស្សទាំងអស់ថា៖ «អ្នកគ្មានទោសឡើយ។ ខ្ញុំបានបះបោរប្រឆាំងនឹងចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំ ហើយបានសម្លាប់ស្តេច ប៉ុន្តែ តើអ្នកណាសម្លាប់អ្នកទាំងនេះ?

¹⁰ឥឡូវនេះ អ្នកគួរតែដឹងឲ្យបានច្បាស់ថាគ្មានផ្នែកណាមួយនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺព្រះបន្ទូលទាក់ទងនឹងគ្រួសាររបស់ព្រះបាទអហាប់នឹងសម្រេចជារូបរាង ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានសម្រេចតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គតាមរយៈលោកអេលីយ៉ាជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់»។¹¹ដូច្នេះ លោកយេហ៊ូវបានសម្លាប់គ្រួសាររបស់ព្រះបាទអហាប់ដែលនៅសេសសល់នៅស្រុកយេសរាល និងមនុស្សសំខាន់ៗរបស់ស្តេច មិត្តជិតស្និតរបស់ស្តេច និងព្យាការីរបស់ស្តេច រហូតដល់គ្មាននរណាម្នាក់នៅសល់ឡើយ។

¹²បន្ទាប់មក លោកយេហ៊ូវបានក្រោកឡើង ហើយចេញទៅ លោកចេញទៅក្រុងសាម៉ារី។¹³នៅពេលដែលលោកបានមកដល់ ប៉េត អេកេដ ជាកន្លែងនៃអ្នកគង្វាលចៀម លោកបានជួបបងប្អូនរបស់ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាជាស្តេចស្រុកយូដា។ លោកយេហ៊ូវបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នកជាអ្នកណា»? ពួកគេឆ្លើយថា៖ «យើងជាបងប្អូនរបស់ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ា យើងចុះទៅសួរសុខទុក្ខបុត្ររបស់ស្តេច ជាមួយបុត្រីរបស់ម្ចាស់ក្សត្រីយេសិបិល»។¹⁴លោកយេហ៊ូវបានមានប្រសាសន៍ជាមួយមនុស្សរបស់លោកថា៖ «ចូរចាប់ពួកគេទាំងរស់»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចាប់អ្នកទាំងនោះទាំងរស់ ហើយបានសម្លាប់ពួកគេនៅប៉េត អេកេដ សរុបទាំងអស់សែសិបពីរនាក់។ លោកមិនទុកឲ្យនរណាម្នាក់នៅរស់ឡើយ។

¹⁵នៅពេលដែលលោកយេហ៊ូវបានចេញពីទីនោះ លោកបានជួបលោកយ៉ូ‌ណា‌ដាប់ ជាកូនរបស់លោករេកាបដែលបានមកជួបលោក។ លោកយេហ៊ូវបានទទួលលោក ហើយនិយាយថា៖ «តើចិត្តរបស់លោកនៅជាមួយខ្ញុំឬទេ ព្រោះចិត្តរបស់ខ្ញុំនៅជាមួយលោក»? លោកយ៉ូណាដាប់ឆ្លើយថា៖ «បាទលោក»។¹⁶លោកយេហ៊ូវនិយាយថា៖ «បើដូច្នេះមែន ចូរហុចដៃមក»។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូណាដាប់បានហុចដៃរបស់លោកឲ្យលោកយេហ៊ូវ ហើយលោកយេហ៊ូវបានទាញលោកយ៉ូណាដាប់ដាក់លើរទេះជាមួយលោក។¹⁷នៅពេលលោកបានមកដល់សាម៉ារី លោកយេហ៊ូវបានសម្លាប់់ពូជពង្សរបស់ព្រះបាទអហាប់ដែលនៅសេសសល់ក្នុងស្រុកសាម៉ារី រហូតដល់លោកបានបំផ្លាញខ្សែរាជរង្សរបស់ព្រះបាទអហាប់ទាំងស្រុង ស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលតាមរយៈលោកអេលីយ៉ា។

¹⁸បន្ទាប់មក លោកយេហ៊ូវបានប្រមូលមនុស្សទាំងអស់ ហើយបាននិយាយទៅពួកគេថា៖ «អហាប់បានបម្រើព្រះបាលតិចទេ តែយេហ៊ូវវិញនឹងបម្រើព្រះបាលច្រើនជាងនេះទៅទៀត។¹⁹ដូច្នេះឥឡូវ នេះចូរហៅព្យាការីរបស់ព្រះបាល អ្នកថ្វាយបង្គំទ្រង់ទាំងអស់ និងបូជាចារ្យរបស់ព្រះបាលទាំងអស់មក។ ចូរកុំឲ្យនរណាម្នាក់នៅសល់ឡើយ ព្រោះខ្ញុំមានយញ្ញបូជាដ៏ច្រើនដើម្បីថ្វាយព្រះបាល។ អ្នកណាដែលមិនមកនឹងត្រូវស្លាប់»។ ប៉ុន្តែ លោកយេហ៊ូវប្រើឧបាយ‌កលដូច្នេះ គឺប៉ុនប៉ងសម្លាប់អ្នកថ្វាយបង្គំព្រះបាល។²⁰លោកយេហ៊ូវមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមកំណត់ពេលដើម្បីប្រជុំគ្នាសម្រាប់ព្រះបាល»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ប្រកាសរឿងនេះ។

²¹បន្ទាប់មក លោកយេហ៊ូវបានបញ្ជូនពាក្យទៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ហើយអ្នកដែលថ្វាយបង្គំព្រះបាលទាំងប៉ុន្មានក៏មកជួបជុំគ្នា ដូច្នេះ គ្មាននរណាម្នាក់អវត្តមានឡើយ។ ពួកគេបានចូលមកក្នុងព្រះវិហារបស់ព្រះបាល ហើយព្រះវិហារនោះក៏ពេញពីជ្រុងម្ខាងដល់ជ្រុងម្ខាងទៀត។²²លោកយេហ៊ូវក៏បានមានប្រសាសន៍ទៅបុរសម្នាក់ដែលរក្សាសំលៀកបំពាក់របស់បូជាចារ្យថា៖ «សូមយកសំលៀកបំពាក់សម្រាប់អ្នកថ្វាយបង្គំព្រះបាលទាំងអស់»។ ដូច្នេះ បុរសនោះក៏បានយកសំលៀកបំពាក់សម្រាប់ពួកគេ។

²³លោកយេហ៊ូវអញ្ជើញមកដល់វិហាររបស់ព្រះបាលជាមួយនឹងលោកយ៉ូ‌ណា‌ដាប់ ជាកូនរបស់លោករេកាប ហើយលោកបាននិយាយជាមួយអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះបាលទាំងអស់ថា៖ «សូមរកមើលឲ្យប្រាកដថានៅទីនេះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគ្មានអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់មែន គឺតែអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះបាលប៉ុណ្ណោះ»។²⁴បន្ទាប់មក ពួកគេចូលទៅក្នុងដើម្បីថ្វាយតង្វាយម្សៅ និងតង្វាយដុត។ ពេលនោះ លោកយេហ៊ូវបានជ្រើសរើសមនុស្សប្រាំបីនាក់ដែលឈរនៅខាងក្រៅ ហើយលោកបានប្រាប់ពួកគេថា៖ «បើមាននរណាម្នាក់ដែលខ្ញុំបាននាំមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នករត់រួច បើមាននរណាម្នាក់ឲ្យអ្នកទាំងនោះរត់រួច អ្នកនោះត្រូវសងជីវិតជំនួសអ្នករត់រួចនោះមិនខាន»។

²⁵ក្រោយមក ពេលដែលលោកយេហ៊ូវបានបញ្ចប់ការថ្វាយយញ្ញបូជា លោកបាននិយាយទៅអ្នកយាមទ្វារ និងមេបញ្ជាការថា៖ «ចូរចូលទៅក្នុង ហើយសម្លាប់ពួកគេទៅ។ សូមកុំឲ្យនរណាម្នាក់ចេញមកក្រៅឡើយ»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានសម្លាប់អ្នកទាំងនោះដោយដាវ ហើយពួកអ្នកយាម និងមេបញ្ជាការបានគ្រវែងអ្នកទាំងនោះចេញក្រៅ ហើយបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ក្នុងបំផុតនៃវិហារបស់ព្រះបាល។²⁶ពួកគេបានអូសសសរថ្ម ដែលធ្លាប់មាននៅក្នុងវិហារបស់ព្រះបាលចេញក្រៅ ហើយបានដុតសសរទាំងនោះ។²⁷បន្ទាប់មក ពួកគេបានបំផ្លាញសសររបស់ព្រះបាល ហើយបានបំផ្លាញវិហាររបស់ព្រះបាល ហើយធ្វើជាកន្លែងបន្ទោរបង់រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។²⁸នេះជារបៀបដែលលោកយេហ៊ូវបំផ្លាញអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះបាលចេញពីទឹកដីអ៊ីស្រាអែល។

²⁹ប៉ុន្តែ លោកយេហ៊ូវមិនបានចាកចេញពីអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់នេបាតឡើយ ដែលធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប គឺការថ្វាយបង្គំរូបគោមាសនៅបេតអែល និងដាន់។³⁰ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកលោកយេហ៊ូវថា៖ «ដោយសារអ្នកបានធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់យើង ហើយបានប្រព្រឹត្តចំពោះគ្រួសាររបស់អហាប់តាមអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តយើង នោះកូនចៅរបស់អ្នកនឹងអង្គុយលើបល្ល័ងស្រុកអ៊ីស្រាអែលរហូតដល់បួនតំណរ»។³¹ប៉ុន្តែ ព្រះបាទយេហ៊ូវមិនខ្វល់ខ្វាយជាមួយនឹងបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលអស់ពីចិត្តឡើយ។ ស្តេចមិនបានចាកចេញពីអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមឡើយ ដែលនាំអ៊ីស្រាអែលឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប។

³²នៅថ្ងៃនោះព្រះអម្ចាស់ចាប់ផ្តើមកាត់តំបន់មួយចំនួនចេញពីអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះ‌បាទហាសែល វាយតាមព្រំ‌ប្រទល់ទាំងប៉ុន្មានដែលជាប់នឹងស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល³³គឺចាប់តាំងពីត្រើយខាងកើតទន្លេយ័រដាន់ ទឹកដីស្រុកកាឡាដ ស្រុកកាដ រូបេន និងម៉ាណា‌សេ ហើយចាប់តាំងពីអារ៉ូ‌អ៊ើរដែលនៅក្បែរជ្រោះអើ‌ណូន ព្រមទាំងស្រុកកាឡាដ រហូតដល់បាសាន។

³⁴រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទយេហ៊ូវ និងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ និងអំណាចរបស់ទ្រង់ តើមិនបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍បស់ស្តេចទេឬ?³⁵ព្រះបាទយេហ៊ូវបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ស្តេច ហើយគេបានបញ្ចុះទ្រង់នៅស្រុកសាម៉ារី ហើយព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាស ជាបុត្រ ឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។³⁶ព្រះ‌បាទយេហ៊ូវសោយ‌រាជ្យនៅក្រុងសាម៉ារីបានម្ភៃប្រាំបីឆ្នាំ។

11

¹កាលព្រះ‌នាងអថា‌លា ជាមាតារបស់ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ជ្រាបថា បុត្ររបស់នាងស្លាប់ហើយ នាងក៏ក្រោកឡើង ហើយសម្លាប់ក្មេងៗរាជ្យរង្សទាំងអស់។²ប៉ុន្តែព្រះ‌នាងយ៉ូសេ‌បា ជាបុត្រីរបស់ស្តេចយ៉ូរ៉ាម និងជាប្អូនស្រីរបស់ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា បានយកយ៉ូអាស ជាបុត្រារបស់ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ពីក្នុងចំណោមបុត្រារបស់ស្ដេចដែលត្រូវគេសម្លាប់នោះទៅជាមួយអ្នកមើលថែរបស់បុត្រនោះ នាងបានទុកពួកគេនៅក្នុងបន្ទប់របស់នាង។ ពួកគេបានលាក់បុត្រនោះពីព្រះ‌នាងអថា‌លា ដូច្នេះ បុត្រនោះមិនត្រូវបានគេសម្លាប់ឡើយ។³បុត្រនោះនៅជាមួយព្រះនាងយ៉ូសេបា គេបានលាក់បុត្រនោះនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់អស់ប្រាំមួយឆ្នាំ នៅពេលដែលព្រះ‌នាងអថា‌លាសោយរាជ្យលើទឹកដីនោះ។

⁴នៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំពីរលោកយេ‌ហូ‌យ៉ា‌ដាបានផ្ញើពាក្យ ដើម្បីនាំមេកងរយជន‌ជាតិការី និងអ្នកយាមល្បាត ហើយបាននាំពួកគេមកជួបគាត់ នៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ លោកបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកគេ ហើយលោកឲ្យពួកគេស្បថនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់មកលោកក៏បានបង្ហាញបុត្រារបស់ស្តេចដល់ពួកគេ។⁵លោកបានបញ្ជាពួកគេថា៖ «នេះជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ។ មួយភាគបីក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែលមកនៅថ្ងៃសប្ប័ទនឹងយាមដំណាក់ស្តេច⁶ហើយមួយភាគបីទៀតត្រូវនៅឯត្រង់មាត់ទ្វារស៊ើរ និងមួយភាគបីទៀតត្រូវយាមនៅទ្វារខាងក្រោយកន្លែងយាម»។

⁷ក្រុមពីរផ្សេងទៀតដែលមិនបម្រើនៅថ្ងៃសប្ប័ទ អ្នកត្រូវតែយាមដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដើម្បីការពារស្តេច។⁸អ្នកត្រូវតែនៅជុំវិញស្តេច គ្រប់គ្នាត្រូវមានអាវុធក្នុងដៃ។ អ្នកណាដែលចូលមកក្នុងជួររបស់អ្នកត្រូវសម្លាប់ចោល។ អ្នកត្រូវនៅជាមួយស្តេចនៅពេលដែលស្តេចយាងចេញក្រៅ ហើយនៅពេលដែលទ្រង់យាងចូលក្នុងផង។

⁹ដូច្នេះ មេកងរយនាក់បានស្តាប់តាមអ្វីៗដែលលោកបូជាចារ្យយ៉េហូយាដាបានបង្គាប់។ គ្រប់គ្នាបាននាំមនុស្សរបស់ខ្លួន គឺអស់អ្នកដែលត្រូវមកបម្រើនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយនឹងអ្នកដែលត្រូវឈប់បម្រើនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយពួកគេបានមកជួបលោកបូជាចារ្យយ៉េហូយាដា។¹⁰បន្ទាប់មកលោកបូជាចារ្យយ៉េហូយាដាបានឲ្យលំពែង ព្រមទាំងខែលដែលជារបស់ព្រះបាទដាវីឌ ដែលមាននៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដល់មេកងរយនាក់នោះ។

¹¹ដូច្នេះ អ្នកយាមបានឈរ គឺគ្រប់គ្នាមានអាវុធនៅក្នុងដៃ ចាប់ពីខាងឆ្វេងព្រះវិហារដល់ខាងស្តាំ នៅជិតអាសនា និងព្រះវិហារនៅជុំវិញស្តេច។¹²បន្ទាប់មកលោកយ៉េហូយាដាបាននាំយូអាសជាបុត្រារបស់ស្តេចចេញមក បានដាក់ម្កុដលើក្បាលគាត់ ហើយថ្វាយឯក‌សារនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រីផង។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានប្រកាសថាទ្រង់គឺជាស្តេច ហើយបានចាក់ប្រេងតាំងលើទ្រង់។ ពួកគេបានទះដៃរបស់ពួកគេ ហើយនិយាយថា៖ «សូមស្តេចមានអាយុយឺនយូរ»!

¹³នៅពេលដែលព្រះនាងអថាលាបានឮសម្លេងរបស់អ្នកយាម និងសម្លេងរបស់ប្រជាជន នាងបានមកជួបប្រជាជននៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ នាងបានមើល¹⁴ហើយបានឃើញស្តេចគង់នៅក្បែរសសរ តាមទំនៀមទំលាប់ ហើយពួកមេកង និងអ្នកផ្លុំត្រែនៅក្បែរស្តេច។ ប្រជាជនទាំងអស់មានអំណរយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានផ្លុំត្រែ។ បន្ទាប់មក ព្រះនាងអថាលា បានហែកសំលៀកបំពាក់ ហើយស្រែកថា៖ «នេះជាអំពើក្បត់! នេះជាអំពើក្បត់!»

¹⁵បន្ទាប់មក លោកបូជាចារ្យយ៉េហូយាដាបានបញ្ជាឲ្យលោកមេកងរយនាក់ ដែលជាមេទាហានថា៖ «ចូរនាំនាងចេញក្រៅទៅ។ អ្នកណាទៅតាមនាង សូមសម្លាប់ដោយដាវទៅ»។ លោកបូជាចារ្យនិយាយថា៖ «កុំឲ្យសម្លាប់នាងនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ»។¹⁶ដូច្នេះ ពួកគេក៏អូសនាងរហូតដល់ច្រកដែលសេះចូលមកក្នុងវាំង ហើយពួកគេបានសម្លាប់នាងនៅទីនោះទៅ។

¹⁷បន្ទាប់មក លោកយ៉េហូយាដាបានចងសម្ពន្ធមេត្រីរវាងព្រះអម្ចាស់ ស្តេច និងប្រជាជន ដែលពួកគេនឹងធ្វើជាប្រជាជនរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយក៏រវាងស្តេច និងប្រជាជនដែរ។¹⁸ដូច្នេះ ប្រជាជនបានទៅដំណាក់របស់ព្រះបាល ហើយបានកម្ទេចចោល។ ពួកគេកម្ទេចអាសនារបស់ព្រះបាល និងរូបព្រះទៅជាបំណែក ហើយពួកគេបានសម្លាប់លោកម៉ាត់‌ថានជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះបាលនៅមុខអាសនា។ បន្ទាប់មក លោកបូជាចារ្យយ៉េហូយាដាបានចាត់អ្នកយាមឲ្យមើលថែព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁹លោកយេហូ‌យ៉ាដាបាននាំលោកមេបញ្ជាការកងរយនាក់ជាជន‌ជាតិការី ពួកអ្នកយាម និងប្រជាជនទាំងអស់ ហើយពួកគេបាននាំស្តេចពីដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានចេញដំណើរទៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេច ចូលតាមទ្វារអ្នកយាម។ ព្រះបាទយ៉ូអាសឡើងគង់លើរាជ្យបល្ល័ង្គ។²⁰ដូច្នេះ ប្រជាជនទាំងអស់ពេញដោយអំណរ ហើយក្រុងទាំងមូលស្ងប់ស្ងាត់ក្រោយពីព្រះនាងអថាលាត្រូវបានគេសម្លាប់ដោយដាវនៅក្នុងដំណាក់ស្តេចរួចមក។

²¹ព្រះបាទយ៉ូអាសអាយុប្រាំពីរឆ្នាំនៅពេលទ្រង់ឡើងគ្រងរាជ្យ។

12

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំពីរនៃព្រះបាទយេហ៊ូវ រាជ្យរបស់ព្រះបាទយ៉ូអាសបានចាប់ផ្តើម ស្តេចសោយរាជ្យបានសែសិបឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ទ្រង់គឺស៊ីប‌យ៉ា ជាអ្នកស្រុកបៀរ‌សេ‌បា។²ព្រះបាទយ៉ូអាសបានប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់គ្រប់ពេល ដោយសារលោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបានណែនាំស្តេច។³ប៉ុន្តែ តាមទីទួលខ្ពស់ៗស្តេចមិនបានបំផ្លាញចោលឡើយ។ ប្រជាជននៅតែថ្វាយតង្វាយ និងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅតាមទីខ្ពស់ទាំងនោះដដែរ។

⁴ព្រះបាទយ៉ូអាសនិយាយទៅលោកបូជាចារ្យថា៖ «ប្រាក់ទាំងអស់ដែលបាននាំមកជាដង្វាយនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ប្រាក់ដែលម្នាក់ៗយកមកថ្វាយ ទោះបីជាប្រាក់ដែលគេយកមកបង់ពន្ធព្រះវិហារ ឬប្រាក់ដែលទទួលបានពីបុគ្គល ឬប្រាក់ដែលគេបាននាំមកថ្វាយដោយការជំរុញចិត្តពីព្រះអម្ចាស់ក៏ដោយ⁵ក៏ពួកបូជាចារ្យគួរតែទទួលប្រាក់ទាំងនោះទៅដាក់ក្នុងឃ្លាំង ហើយជួសជុលអ្វីៗដែលខូចខាតនៅក្នុងព្រះវិហារ»។

⁶ប៉ុន្តែ នៅឆ្នាំទីម្ភៃបីនៃស្តេចយ៉ូអាស ពួកបូជាចារ្យមិនបានជួសជុលអ្វីនៅក្នុងព្រះវិហារឡើយ។⁷បន្ទាប់មក ព្រះបាទយ៉ូអាសបានកោះហៅលោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដា និងបូជាចារ្យផ្សេងទៀតមក ស្តេចបាននិយាយទៅពួកគេថា៖ «តើហេតុអ្វីអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនជួសជុលអ្វីៗនៅក្នុងព្រះវិហារ? ឥឡូវនេះ ចូរឈប់យកប្រាក់ពីអ្នកបង់ពន្ធតទៅទៀត ប៉ុន្តែ ចូរយកប្រាក់ដែលប្រមូលបានដើម្បីជួសជុលព្រះវិហារ ហើយប្រគល់ដល់អ្នកដែលអាចជួសជុលបាន»។⁸ដូច្នេះ ពួកបូជាចារ្យក៏យល់ព្រមឈប់ប្រមូលប្រាក់់ពីប្រជាជន ហើយមិនជួសជុលព្រះវិហារដោយខ្លួនឯងឡើយ។

⁹ផ្ទុយទៅវិញ លោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាមកយកហឹបមួយមក ចុះរន្ធនៅលើមាត់ហឹបនោះ ហើយដាក់វានៅខាងក្រោយអាសនា នៅខាងស្តាំច្រកចូលព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ពួកបូជាចារ្យដែលយាមនៅទ្វារព្រះវិហារបានដាក់ប្រាក់ទាំងអស់ដែលគេបាននាំមកដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងហឹបនោះ។¹⁰នៅពេលដែលគេឃើញថាមានប្រាក់ច្រើននៅក្នុងហឹប អ្នករាប់លុយរបស់ស្តេច និងលោកមហាបូជាចារ្យនឹងមក ហើយដាក់ប្រាក់នៅក្នុងបាវ ហើយបន្ទាប់មក ពួកគេរាប់ប្រាក់នោះ គឺប្រាក់ដែលមាននៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

¹¹ពួកគេបានប្រគល់ប្រាក់ដែលបានថ្លឹងរួចទៅអ្នកដែលមើលថែព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេថាចំណាយទៅលើជាងឈើ និងជាងសាងសង់ដែលធ្វើការនៅក្នុងវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់¹²និងជាងកំបោរ និងអ្នកកាត់ថ្ម សម្រាប់ទិញឈើ និងថ្មដាប់ ដើម្បីជួសជុលព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ និងសម្រាប់ចំណាយលើអ្វីៗដែលត្រូវជួសជុលព្រះវិហារ។

¹³ប៉ុន្តែ ប្រាក់ដែលប្រជា‌ជនយកមកថ្វាយក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់មិនបានចំណាយ ទៅធ្វើពានប្រាក់ កាំបិត ថូ ត្រែ ឬប្រដាប់‌ប្រដាអ្វីផ្សេងទៀតអំពីមាសឬ ប្រាក់ឡើយ។¹⁴គេប្រគល់ប្រាក់នេះឲ្យអស់អ្នកដែលធ្វើការជួស‌ជុលព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁵លើសពីនេះទៅទៀត ពួកគេមិនចាំបាច់រាប់លុយដែលត្រូវចំណាយលើការជួសជុលឡើយ ព្រោះអ្នកដែលទទួលប្រាក់ ដើម្បីបើកឲ្យអ្នកធ្វើការសុទ្ធតែជាមនុស្សស្មោះត្រង់។¹⁶ប៉ុន្តែ ប្រាក់សម្រាប់តង្វាយសុំការលើកលែងទោស និងតង្វាយលោះបាបមិនបាននាំមកក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ ព្រោះប្រាក់នេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកបូជាចារ្យ។

¹⁷បន្ទាប់មក ព្រះបាទហាសែល ជាស្ដេចស្រុកស៊ីរី ឡើងមកវាយក្រុងកាដ និងដណ្ដើមយកបានក្រុងនោះ។ ព្រះបាទហាសែលក៏ត្រឡប់ទៅវាយក្រុងយេរូសាឡឹមទៀត។¹⁸ព្រះ‌បាទយ៉ូអាសស្ដេចស្រុកយូដា ប្រមូលវត្ថុមានតម្លៃទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះ‌បាទយ៉ូសា‌ផាត ព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាម និងព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា បានញែកទុកនិងវត្ថុដែលស្ដេចផ្ទាល់បានញែកទុក និងមាសដែលបានរកឃើញនៅក្នុងឃ្លាំងនៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងក្នុងដំណាក់របស់ស្តេច ហើយបញ្ជូនរបស់ទាំងនោះទៅថ្វាយព្រះ‌បាទហាសែល ជាស្ដេចស្រុកស៊ីរី។ បន្ទាប់មកព្រះបាទហាសែលបានចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡឹមទៅ។

¹⁹រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទយ៉ូអាស និងអ្វីៗដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬ?²⁰អ្នកបម្រើទាំងឡាយរបស់ស្តេចបានងើបឡើងរួមគំនិតគ្នា ហើយពួកគេបានវាយប្រហារព្រះបាទយ៉ូអាសនៅប៉មមីឡូ តាមផ្លូវចុះទៅស៊ីឡា។²¹លោកយ៉ូសាការ ជាកូនរបស់លោកស៊ីមាត និងលោកយ៉ូសា‌បាឌ ជាកូនរបស់លោកសូមើរ ជាអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចបានវាយប្រហារទ្រង់ ហើយស្តេចក៏សុគតទៅ។ គេបានបញ្ចុះសពព្រះបាទយ៉ូអាសជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់នៅក្នុងក្រុងព្រះ‌បាទដាវីឌ ហើយព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្ររបស់ទ្រង់ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

13

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃបីនៃព្រះបាទយ៉ូអាសជាបុត្ររបស់ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយេហ៊ូវ បានឡើងសោយ‌រាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល នៅក្រុងសាម៉ារី ស្តេចសោយ‌រាជ្យបានដប់ប្រាំ‌ពីរឆ្នាំ។²ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ និងដើរតាមមាគា៌នៃអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយ៉េរូបោម កូននេបាត ដែលធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប ហើយព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាសមិនបានចាកចេញពីអំពើបាបទាំងអស់នេះឡើយ។

³កំហឹងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ឆេះប្រឆាំងនឹងអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះអង្គប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ព្រះបាទហាសែលស្តេចស្រុកស៊ីរី និងទីក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ព្រះបាទបេនហាដាដជាបុត្ររបស់ព្រះបាទហាសែលជាបន្តបន្ទាប់។⁴ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាសក៏ទូលអង្វរទៅព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអម្ចាស់បានស្តាប់ការទូលអង្្វររបស់ស្តេច ដោយសារព្រះអង្គឃើញស្តេចស្រុកស៊ីរីជិះ‌ជាន់សង្កត់‌សង្កិនពួកគេ។⁵ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានអ្នកសង្គ្រោះដល់អ៊ីស្រាអែល ហើយពួកគេក៏បានរួចខ្លួនពីពួកអារ៉ាម ហើយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចាប់ផ្តើមរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេផ្ទាល់ដូចដែលពួកគេធ្លាប់រស់នៅពីមុន។

⁶ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនបានបោះបង់ចោលអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោម ដែលធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបដែរ ហើយពួកគេនៅតែប្រព្រឹត្តអំពើបាបនោះ ហើយសសររបស់ព្រះអាសេរានៅតែបន្តមាននៅស្រុកសាម៉ារី។⁷ពួកអារ៉ាមបានធ្វើឲ្យព្រះបាទយ៉ូអាសសល់តែទ័ពសេះហាសិបនាក់ រទេះចម្បាំងដប់ និងទាហានមួយម៉ឺននាក់ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះស្តេចអារ៉ាមបានបំផ្លាញពួកគេ ហើយធ្វើឲ្យពួកគេទៅដូចជាធូលីដី។

⁸រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទយ៉ូអាហាស អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ និងអំណាចរបស់ស្តេច តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬអី?⁹ដូច្នេះ ព្រះបាទយ៉ូអាហាសផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយគេបញ្ចុះសពទ្រង់នៅស្រុកសាម៉ារី។ ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ជាបុត្រ ឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

¹⁰នៅក្នុងឆ្នាំទីសាបសិបប្រាំពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទយ៉ូអាសស្តេចស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាស បានឡើងសោយ‌រាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល នៅក្រុងសាម៉ារី ទ្រង់សោយ‌រាជ្យបានដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ។¹¹ស្ដេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចមិនបានងាកចេញពីអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់នេបាតឡើយ ដែលធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប ប៉ុន្តែ ស្តេចបានដើរតាមមាគា៌នោះ។

¹²រឿងវ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទឹងនឹងព្រះបាទយ៉ូអាស និងអី្វៗដែលស្តេចបានធ្វើ និងភាពល្បីល្បាញរបស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់បានធ្វើប្រឆាំងនឹងព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា ជាស្ដេចស្រុកយូដា តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬអី?¹³ព្រះបាទយ៉ូអាសបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយព្រះ‌បាទយេរ៉ូ‌បោមសោយរាជ្យបន្តពីទ្រង់។ ព្រះបាទយ៉ូអាសត្រូវបានបញ្ចុះនៅក្នុងស្រុកសាម៉ារីជាមួយស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

¹⁴ពេលនោះ លោកអេលីសេមានជំងឺជាទម្ងន់ហៀបនឹងស្លាប់ ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ជាស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល យាងមករកលោក ហើយបានយំស្រណោះលោក។ ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «លោកឪពុកអើយ លោកឪពុកអើយ រទេះចម្បាំង និងទ័ពសេះរបស់អ៊ីស្រាអែលបានកំពុងយកលោកទៅឆ្ងាយហើយ!»¹⁵លោកអេលីសេទូលវិញថា៖ «សូមព្រះ‌ករុណាយកធ្នូ និងព្រួញមក» ដូច្នេះព្រះបាទយ៉ូអាសបានយកធ្នូ និងព្រួញមក។¹⁶លោកអេលីសេបានទូលទៅស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា៖ «សូមដាក់ដៃរបស់ព្រះករុណានៅលើធ្នូទៅ» ដូច្នេះ ស្តេចក៏ដាក់ដៃរបស់ទ្រង់នៅលើធ្នូ។ បន្ទាប់មក លោកអេលីសេបានដាក់ដៃរបស់លោកនៅលើដៃរបស់ស្តេច។

¹⁷លោកអេលីសេទូលថា៖ «សូមបើកបង្អួចនៅទិសខាងលិច» ដូច្នេះ ស្តេចក៏បើកបង្អួចនោះ។ បន្ទាប់មក លោកអេលីសេទូលថា៖ «សូមព្រះករុណាបាញ់ព្រួញទៅ»! បន្ទាប់មក ស្តេចក៏បាញ់។ លោកអេលីសេទូលថា៖ «នេះជាព្រួញជ័យជម្នះរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រួញជ័យជម្នះលើជនជាតិអារ៉ាម ព្រោះព្រះអង្គនឹងវាយជនជាតិអារ៉ាមនៅក្រុងអាផែក រហូតដល់ពួកគេវិនាសសូន្យ»។¹⁸បន្ទាប់មកលោកអេលីសេទូលថា៖ «សូមព្រះករុណាយកគ្រាប់ព្រួញមក» ដូច្នេះ ព្រះបាទយ៉ូអាសក៏បានយកព្រួយមក។ លោកបានទូលស្តេចថា៖ «ចូរយកព្រួញនោះវាយដីទៅ» ហើយស្តេចក៏វាដីបីដងរួចក៏ឈប់។¹⁹ប៉ុន្តែ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ខឹងនឹងស្តេចយ៉ាងខ្លាំងហើយនិយាយថា៖ «ព្រះករុណាគួរវាយប្រាំ ឬប្រាំមួយដង។ នោះព្រះ‌ករុណាពិតជាច្បាំងឈ្នះជន‌ជាតិអារ៉ាម រហូតដល់បំផ្លាញពួកគេឲ្យវិនាសសូន្យ។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ព្រះ‌ករុណាវាយពួកគេត្រឹមតែបីដងប៉ុណ្ណោះ»។

²⁰បន្ទាប់មក លោកអេលីសេក៏ស្លាប់ទៅ ហើយគេបានបញ្ចុះសពលោក។ ពេលនោះជនជាតិម៉ូអាប់មួយក្រុមបានចាប់ផ្តេីមទន្ទ្រានទឹកដីនៅដើមឆ្នាំ។²¹នៅពេលដែលគេបញ្ចុះសពបុរសម្នាក់ ហើយពួកគេបានឃើញពួកម៉ូអាប់មួយក្រុម ដូច្នេះ ពួកគេក៏បោះសពនោះទៅក្នុងផ្នូររបស់លោកអេលីសេ។ នៅពេលដែលសពរបស់បុរសនោះបានប៉ះជាមួយឆ្នឺងរបស់លោកអេលីសេ លោកក៏រស់ឡើងវិញ ហើយក្រោកឈរឡើង។

²²ព្រះបាទហាសែលជាស្តេចស្រុកអារ៉ាមតែងតែជិះ‌ជាន់សង្កត់‌សង្កិនជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលនៅថ្ងៃអាយុរបស់ព្រះបាទយ៉ូអាហាស។²³ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានផ្តល់ព្រះគុណដល់អ៊ីស្រាអែល ហើយផ្តល់ព្រះទ័យមេត្តាដល់ពួកគេ ហើយព្រួយបារម្មណ៍ពីពួកគេ ដោយសារតែសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយលោកអាប្រាហាំ ជាមួយលោកអ៊ីសាក់ ហើយជាមួយលោកយ៉ាកុប។ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់មិនបានបំផ្លាញពួកគេ ហើយព្រះអង្គនៅតែមិនបណ្តេញពួកគេចេញពីព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គឡើយ។²⁴ព្រះបាទហាសែលជាស្តេចស្រុកអារ៉ាមសុគត ហើយព្រះបាទបេនហាដាដជាបុត្ររបស់ព្រះអង្គក្លាយជាស្តេចជំនួសទ្រង់។²⁵ព្រះបាទយ៉ូអាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាសបានយកក្រុងពីព្រះបាទបេនហាដាដមកវិញ គឺក្រុងដែលគេបានយកពីព្រះបាទយ៉ូអាហាសជាបិតារបស់ទ្រង់ដោយសង្រ្គាម។ ព្រះបាទយ៉ូអាសបានវាយប្រហារបីដង ហើយស្តេចគ្រប់គ្រងក្រុងទាំងអស់របស់អ៊ីស្រាអែល។

14

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទយ៉ូអាសបុត្រព្រះបាទយ៉ូអាហាស ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា។²ស្តេចមានព្រះជន្មម្ភៃប្រាំឆ្នាំនៅពេលទ្រង់ចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យ ស្តេចសោយរាជ្យបានម្ភៃប្រាំបួនឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតាមាននាមថា យ៉ូអា‌ដាន ជាអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។³ស្តេចបានប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែមិនដូចព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់ទ្រង់ឡើយ។ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះបាទយ៉ូអាស ជាបិតាបានធ្វើ។

⁴ប៉ុន្តែ នៅតាមទីខ្ពស់ៗស្តេចមិនបានបំផ្លាញចោលឡើយ។ ប្រជាជននៅតែថ្វាយតង្វាយ និងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅតាមទីខ្ពស់ៗទាំងនោះ។⁵ក្រោយពីឡើងគ្រងរាជ្យ និងពង្រឹងអំណាចហើយ ទ្រង់ប្រហារជីវិតពួកមេ‌ទ័ពដែលបានធ្វើគុតព្រះ‌បាទយ៉ូអាសជាបិតារបស់ទ្រង់។

⁶ប៉ុន្តែ ស្តេចមិនបានសម្លាប់កូនប្រុសៗរបស់ឃាតករឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តស្របតាមអ្វីដែលមានសរសេរនៅក្នុងគម្ពីរវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ថា៖ «ឪពុកមិនត្រូវស្លាប់ដោយសារកំហុសរបស់កូនពួកគេឡើយ ហើយកូនក៏មិនត្រូវស្លាប់ដោយសារកំហុសរបស់ឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គ្រប់គ្នាត្រូវស្លាប់ដោយសារអំពើបាបរស់ខ្លួនផ្ទាល់»។⁷ស្តេចបានសម្លាប់ទាហានអេដុមមួយម៉ឺននាក់នៅក្នុងជ្រោះអំបិល ហើយនៅពេលច្បាំងគ្នានោះ ស្ដេចដណ្ដើមយកបានក្រុងសេឡា ដែលដាក់ឈ្មោះថាក្រុងយុគ‌ធាលវិញ ហើយត្រូវបានហៅឈ្មោះនេះរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

⁸បន្ទាប់មក ព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ាបានផ្ញើសារទៅព្រះបាទយ៉ូអាសជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាស និងជាចៅរបស់ព្រះ‌បាទយេហ៊ូវថា៖ «ចូរចេញមក យើងប្រយុទ្ធតទល់គ្នានៅក្នុងសមរភូមិ»។⁹ប៉ុន្តែ ព្រះបាទយ៉ូអាសជាស្តេចអ៊ីស្រាអែលបាផ្ញើសារត្រឡប់មកព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ា ជាស្តេចស្រុកយ៉ូដាវិញថា៖ «គុម្ពបន្លាដែលដុះនៅភ្នំលីបង់ ចាត់គេឲ្យទៅប្រាប់ដើមតាត្រៅនៅភ្នំលីបង់ថា៖ «ចូរលើកកូនស្រីរបស់អ្នក ឲ្យមកធ្វើជាប្រពន្ធរបស់កូនប្រុសយើង ប៉ុន្តែ មានសត្វព្រៃដើរកាត់តាមនោះ ហើយជាន់គុម្ពបន្លានោះទៅ។¹⁰អ្នកបានវាយប្រហារអេដុម ហើយចិត្តរបស់អ្នកលើកអ្្នកឡើង។ សូមឲ្យមានមោទនភាពចំពោះជ័យជម្នះរបស់អ្នក ប៉ុន្តែ ចូរស្នាក់នៅផ្ទះរបស់អ្នក តើហេតុអ្វីបានជាអ្នកធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមានបញ្ហា ហើយបរាជ័យដូច្នេះ ទាំងអ្នក និងយូដានៅជាមួយអ្នក?»

¹¹ប៉ុន្តែ ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាមិនព្រមស្តាប់ឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះបាទយ៉ូអាសជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានមកវាយប្រហារ ហើយស្តេច និងព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាស្តេចស្រុកយូដាតទល់គ្នានៅក្រុងបេត‌សេ‌មែស ជាក្រុងរបស់យូដា។¹²អ៊ីស្រាអែលបានវាយយូដា ហើយគ្រប់គ្នារត់គេចទៅផ្ទះរាងខ្លួន។

¹³ព្រះបាទយ៉ូអាសស្តេចអ៊ីស្រាអែល ចាប់ព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស និងជាចៅរបស់ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា ធ្វើជាឈ្លើយ នៅបេត‌សេ‌មែស។ ស្តេចបានមកក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយបានទំលាយជញ្ជាំងក្រុងយេរូសាឡឹមចាប់តាំងពីទ្វារអេប្រាអ៊ីមរហូតដល់ទ្វារនៅកាច់ជ្រុង ដែលមានប្រវែងបួនរយហត្ថ។¹⁴ស្តេចបានយកមាស និងប្រាក់ និងរបស់របរទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងរបស់មានតម្លៃក្នុងវាំងស្តេច ជាមួយនឹងឈ្លើយសឹកផងដែរ ហើយត្រឡប់ទៅក្រុងសាម៉ារីវិញ។

¹⁵រឿងរ៉ាវផ្សេងៗទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទយ៉ូអាស អ្វីៗដែលស្តេចបានធ្វើ អំណាចរបស់ទ្រង់ និងពីការប្រយុទ្ធរបស់ទ្រង់ជាមួយព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាជាស្តេចស្រុកយូដា តើមិនមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ?¹⁶បន្ទាប់មក ព្រះបាទយ៉ូអាសបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយគេបញ្ចុះសព្វទ្រង់នៅក្រុងសាម៉ារីជាមួយស្តេចអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះ‌បាទយេរ៉ូ‌បោម ជាបុត្ររបស់ព្រះអង្គឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

¹⁷ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាជាបុត្រារបស់ព្រះបាទយ៉ូអាសស្តេចស្រុកយូដា រស់បានដប់ប្រាំឆ្នាំទៀតក្រោយព្រះបាទយ៉ូអាសបុត្ររបស់ព្រះបាទយ៉ូអាហាសស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលសុគត។¹⁸រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ា តើមិនមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយ៉ូដាទេឬ?¹⁹មានគេឃុបឃិតគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ានៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយទ្រង់ក៏គេចខ្លួនទៅក្រុងឡាគីស។ ស្តេចគេចខ្លួនទៅក្រុងឡាគីស ប៉ុន្តែគេក៏បញ្ជូនមនុស្សតាមទ្រង់ទៅក្រុងឡាគីស ហើយសម្លាប់ទ្រង់នៅទីនោះ។

²⁰ពួកគេបាននាំទ្រង់ត្រឡប់មកវិញដោយដាក់លើសេះ ហើយគេបានបញ្ចុះសពទ្រង់នៅក្នុងក្រុងព្រះបាទដាវីឌ។²¹ប្រជា‌ជននៅស្រុកយូដាទាំងអស់លើកព្រះ‌បាទអសា‌រា ដែលមានព្រះ‌ជន្មដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ ឲ្យឡើងគ្រងរាជ្យតពីព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ាជាបិតាទ្រង់។²²ព្រះបាទអសារានេះឯងដែលបានសង់ក្រុងអេឡាតឡើងវិញ ហើយស្តារក្រុងយូដា ក្រោយពីព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាបានសុគតជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់។

²³នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយ៉ូអាសស្តេចស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទយេរ៉ូ‌បោម ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអាសស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ឡើងសោយរាជ្យ នៅក្រុងសាម៉ារី ទ្រង់សោយរាជ្យបានសែ‌សិបមួយឆ្នាំ។²⁴ស្តេចប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចមិនបានងាកចេញពីអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់នេបាតឡើយ ដែលធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប។²⁵ស្តេចបានកំណត់ព្រំប្រទល់របស់អ៊ីស្រាអែលឡើងវិញចាប់ពីលេបូហា‌ម៉ាត់ រហូតដល់សមុទ្រអារ៉ា‌បា ស្របតាមការបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល ដែលទ្រង់មានព្រះបន្ទូលតាមរយៈព្យាការីយ៉ូណាសជាកូនរបស់លោកអមី‌ថាយ ជាអ្នកស្រុកកាថ-‌ហេភើរជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។

²⁶ដោយសារព្រះអម្ចាស់បានឃើញពីទុក្ខវេទនារបស់អ៊ីស្រាអែល ដែលល្វីងជូរចត់សម្រាប់គ្រប់គ្នា ទាំងអ្នកងារ និងអ្នកជា ហើយគ្មានអ្នកណាជួយសង្គ្រោះអ៊ីស្រាអែលសោះ។²⁷ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថាព្រះអង្គពុំសព្វព្រះ‌ហឫទ័យលុបឈ្មោះអ៊ីស្រា‌អែលឲ្យបាត់ពីស្ថានសួគ៌ទេ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គនឹងសង្គ្រោះពួកគេដោយដៃរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបុត្ររបស់ព្រះបាទយ៉ូអាស។

²⁸រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទយេរ៉ូបោម អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ អំណាចរបស់ទ្រង់ របៀបដែលព្រះអង្គធ្វើសង្គ្រាមដណ្តើមបានក្រុងដាម៉ាស និងក្រុងហា‌ម៉ាត់ពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ជន‌ជាតិយូដាសម្រាប់អ៊ីស្រាអែល តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៌របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ?²⁹ព្រះបាទយេរ៉ូបោមផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ជាមួយស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះ‌បាទសាការី ជាបុត្រ ឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

15

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃប្រាំពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលព្រះ‌បាទអសា‌រា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា ចាប់ផ្តើមឡើងសោយ‌រាជ្យលើស្រុកយូដា។²ព្រះបាទអសា‌រាអាយុប្រាំមួយវស្សានៅពេលទ្រង់ឡើងសោយរាជ្យ ទ្រង់សោយរាជ្យបានហា‌សិបពីរឆ្នាំ នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា យេកូ‌លា ជាអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។³ស្តេចបានប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចដែលព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាជាបិតាបានធ្វើដែរ។

⁴ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅទីទួលខ្ពស់ៗស្តេចមិនបានបំផ្លាញចោលឡើយ។ ប្រជាជននៅតែបន្តថ្វាយយញ្ញបូជា និងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅទីនោះដដែរ។⁵ព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យស្តេចកើតឃ្លង់រហូតដល់ថ្ងៃស្តេចសុគត ហើយរស់នៅក្នុងដំណាក់មួយដាច់ពីគេ។ សម្ដេចយ៉ូថាម ជាបុត្ររបស់ទ្រង់ មើលខុសត្រូវកិច្ចការក្នុងវាំង និងគ្រប់‌គ្រងប្រជា‌ជននៅក្នុងស្រុកទាំងមូល។

⁶រឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងព្រះបាទអសារ៉ា និងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ?⁷ដូច្នេះ ព្រះបាទអសារ៉ាបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ គេបានបញ្ចុះសពទ្រង់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់នៅក្នុងក្រុងព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះ‌បាទយ៉ូថាម ជាបុត្ររបស់ព្រះអង្គ ឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

⁸នៅក្នុងឆ្នាំទីសាបសិបប្រាំបីនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអសារ៉ាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះបាទសាការីជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមឡើងគ្រងរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលនៅក្រុងសាម៉ារីអស់ប្រាំមួយខែ។⁹ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចបិតាទ្រង់ដែរ។ ស្តេចមិនបានងាកចេញពីអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់នេបាតឡើយ ធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប។

¹⁰លោកសាលូម ជាកូនរបស់លោកយ៉ាបេស បានក្បត់ប្រឆាំងនឹងស្ដេច ហើយវាយប្រហារស្តេចនៅអ៊ីបលែម ហើយធ្វើគុតស្ដេច។ បន្ទាប់មក លោកឡើងសោយរាជ្យជំនួសទ្រង់ទៅ។¹¹រឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងព្រះបាទសាការី តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ។¹²នេះជាព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកព្រះបាទយេហ៊ូវថា៖ «ពូជពង្សរបស់អ្នកនឹងសោយរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលបានបួនដំណរ»។ នេះជាអ្វីដែលបានកើតឡើង។

¹³ព្រះ‌បាទសាលូម ជាកូនរបស់លោកយ៉ាបេស ចាប់ផ្តើមឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល នៅឆ្នាំទីសាម‌សិបប្រាំ‌បួន នៃរជ្យរបស់ព្រះ‌បាទអូស្យ៉ាស ជាស្ដេចស្រុកយូដា ទ្រង់សោយរាជ្យបានមួយខែ នៅក្រុងសាម៉ារី។¹⁴លោកមណា‌ហិម ជាកូនរបស់លោកកាឌី បានឡើងពីក្រុងធើសាមកក្រុងសាម៉ារី។ នៅទីនោះ លោកបានវាយប្រហារព្រះ‌បាទសាលូម ជាកូនរបស់លោកយ៉ាបេសនៅក្រុងសាម៉ារី។ លោកក៏សម្លាប់ស្តេច ហើយឡើងសោយរាជ្យជំនួស។

¹⁵រឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងព្រះបាទសាលូម និងអំពើក្បត់ដែលទ្រង់បានបង្កើតឡើង មានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែល។¹⁶បន្ទាប់មកព្រះ‌បាទមណា‌ហិមបានវាយយកក្រុងធីបសា និងវាយប្រហារអ្នកក្រុងនោះ ព្រមទាំងអ្នកស្រុកដែលរស់នៅតំបន់ជុំ‌វិញ ចាប់តាំងពីក្រុងធើសារ ដោយសារគេមិនបើកទ្វារក្រុងទទួលឲ្យទ្រង់។ ដូច្នេះ ស្តេចបានវាយប្រហារក្រុងទាំងនោះ ហើយបានវះពោះស្ត្រីទាំងអស់ដែលមានគភ៌នៅក្នុងភូមិទាំងនោះផង។

¹⁷នៅក្នុងឆ្នាំទីសាមសិបប្រាំបួននៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអសារ៉ាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទមណា‌ហិម ជាកូនរបស់លោកកាឌី ឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ទ្រង់សោយរាជ្យបានដប់ឆ្នាំ នៅក្រុងសាម៉ារី។¹⁸ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ នៅក្នុងមួយជីវិតរបស់ស្តេច ទ្រង់មិនបានងាកចេញពីមាគា៌របស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមកូនរបស់នេបាតឡើង ធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប។

¹⁹ព្រះ‌ចៅពូល ជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី បានមកវាយលុកចូលស្រុក ហើយព្រះ‌បាទមណា‌ហិម ថ្វាយប្រាក់មួយពាន់ហាបទៅព្រះ‌ចៅពូល ដូច្នេះ ការគាំទ្ររបស់ព្រះបាទពូលអាចជួយពង្រឹងអាណាចក្រអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងដៃរបស់ព្រះ‌បាទមណា‌ហិម។²⁰ព្រះ‌បាទមណា‌ហិមបានប្រមូលប្រាក់ទាំងនេះពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលតម្រូវឲ្យពួកអ្នកមានបង់ប្រាក់ហាសិបណែនដល់ទ្រង់ដើម្បីថ្វាយស្តេចស្រុកអាសសេុីរ។ ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអាសសេុីរក៏ត្រឡប់ទៅវិញ ហើយមិននៅក្នុងទឹកដីនោះទៀតឡើយ។

²¹រឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងព្រះ‌បាទមណា‌ហិម និងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេឬ?²²ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទមណា‌ហិមបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយព្រះ‌បាទពេកា‌ហ៊ា ជាបុត្ររបស់ព្រះអង្គបានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

²³នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអសារ៉ាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះបាទពេកាហ៊ា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទមណា‌ហិមចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យលើអ៊ីស្រាអែលនៅក្រុងសាម៉ារី ស្តេចសោយរាជ្យបានពីរឆ្នាំ។²⁴ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចមិនបានងាកចេញពីមាគា៌របស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់នេបាតឡើយ ដែលធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប។

²⁵ព្រះ‌បាទពេកា‌ហ៊ាមានមេបញ្ជាការម្នាក់ឈ្មោះលោកពេកាជាកូនរបស់លោករេម៉ា‌លា ហើយជាអង្គរក្សរបស់ស្ដេច បានឃុប‌ឃិតជាមួយលោកអើកុប និងលោកអើរី‌យេធ្វើគុតស្ដេច ក្នុងដំណាក់នៃរាជ‌វាំងនៅក្រុងសាម៉ារី។ ពេលនោះ លោកមានពលទាហានហា‌សិបនាក់ ជាអ្នកស្រុកកាឡាដ ចូលរួមជាមួយដែរ។ លោកបានធ្វើគុតព្រះ‌បាទពេកា‌ហ៊ា ហើយឡើងសោយរាជ្យជំនួស។²⁶រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះ‌បាទពេកា‌ហ៊ា អ្វីៗដែលស្តេចបានធ្វើ មានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

²⁷នៅក្នុងឆ្នាំទីហាសិបពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអសារ៉ាជាស្តេចស្រុកយូដា ព្រះបាទពេកាជាកូនរបស់លោករេម៉ា‌លាបានឡើងសោយរាជ្យ នៅស្រុកអ៊ីស្រា‌អែលនៅក្រុងសាម៉ារី ទ្រង់សោយរាជ្យបានម្ភៃឆ្នាំ។²⁸ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចមិនបានលះបង់ចោលអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោមកូនរបស់នេបាត ដែលនាំឲ្យអ៊ីស្រាអែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប។

²⁹នៅក្នុងរាជ្យរបស់ព្រះបាទពេកាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ស្តេចទីក‌ឡាត-‌ពីលេ‌ស៊ើរ ជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី បានវាយដណ្ដើមយកទីក្រុងអ៊ីយ៉ូន ក្រុងអេបិល-‌បេត-‌មាកា ក្រុងយ៉ា‌ណូ‌ហា ក្រុងកេដេស ក្រុងហា‌សោរ ស្រុកកាឡាដ ស្រុកកាលី‌ឡេ និងស្រុកណែប‌ថាលីទាំងអស់។ ស្តេចកៀរអ្នកស្រុកនោះយកទៅស្រុកអាសសេុីរ។³⁰ដូច្នេះ លោកហូស៊ា ជាកូនរបស់លោកអេឡា បានក្បត់ប្រឆាំងនឹងព្រះ‌បាទពេកា ជាកូនរបស់លោករេម៉ា‌លា។ លោកវាយប្រហារ និងសម្លាប់ស្ដេច។ បន្ទាប់មក លោកសោយ‌រាជ្យជំនួស នៅឆ្នាំទីម្ភៃនៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទយ៉ូថាម ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអសា‌រា។³¹រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទពេកា អ្វីដែលទ្រង់បានធ្វើ មានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែល។

³²នៅក្នុងឆ្នាំទីពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទពេកាជាកូនរបស់លោកជាកូនរបស់លោករេម៉ា‌លា ជាស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ព្រះ‌បាទយ៉ូថាម ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអសា‌រា ឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា។³³កាលព្រះ‌បាទយ៉ូថាមឡើងសោយរាជ្យ ទ្រង់មានព្រះ‌ជន្មាយុម្ភៃប្រាំឆ្នាំ ទ្រង់សោយរាជ្យបានដប់ប្រាំមួយឆ្នាំនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា យេរូ‌សា ជាកូនរបស់លោកសាដុក។

³⁴ព្រះបាទយ៉ូថាមបានប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចបានដើរតាមគំរូរបស់បិតាទ្រង់គឺព្រះបាទអសារ៉ា។³⁵ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយទ្រង់មិនបានបំផ្លាញទីខ្ពស់ៗចោលឡើយ។ ប្រជាជននៅតែថ្វាយយញ្ញបូជា និងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅតាមទីខ្ពស់ៗដដែរ។ ព្រះបាទយ៉ូថាបានសង់ទ្វារខាងលើនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់។³⁶រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទយ៉ូថាម និងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬ?³⁷នៅក្នុងពេលនោះព្រះអម្ចាស់ចាប់ផ្តើមបញ្ជូនព្រះបាទរ៉ាស៊ីនជាស្តេចស្រុកអារ៉ាម និងព្រះបាទពេកាជាកូនរបស់លោករេម៉ា‌លា ដើម្បីប្រឆាំងនឹងស្រុកយូដា។³⁸ព្រះបាទយ៉ូថាមផ្ទុំលក់ជាមួយនឹងបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយគេបញ្ចុះសពទ្រង់ជាមួយបុព្វបុរសទាំងនោះនៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌជាបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់។ បន្ទាប់មក ព្រះ‌បាទអហាស ជាបុត្រ ឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

16

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទពេកាជាកូនរបស់លោករេម៉ា‌លា ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ព្រះ‌បាទអហាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូថាម ឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា។²ព្រះបាទអហាសមានអាយុម្ភៃឆ្នាំនៅពេលដែលស្តេចចាប់ផ្តើមឡើងគ្រងរាជ្យ ហើយស្តេចសោយរាជ្យបានដប់ប្រាំមួយឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ស្តេចមិនបានធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះអង្គ ដូចព្រះបាទដាវីឌជាបុព្វបុរសរបស់ព្រះអង្គធ្លាប់ធ្វើឡើយ។

³ផ្ទុយទៅវិញ ស្តេចបានដើរតាមមាគា៌របស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែល ស្តេចបានដុតបុត្ររបស់ព្រះអង្គជាតង្វាយដុត តាមទំនៀម‌ទម្លាប់គួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ ដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញចេញពីមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។⁴ស្តេចបានថ្វាយយញ្ញបូជា និងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅតាមទីខ្ពស់ៗ នៅលើកំពូលភ្នំ និងនៅក្រោមដើមឈើពណ៌បៃតង។

⁵បន្ទាប់មក ព្រះ‌បាទរេស៊ីន ជាស្ដេចស្រុកអារ៉ាម និងព្រះ‌បាទពេកា ជាកូនរបស់លោករេម៉ា‌លា ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល នាំគ្នាឡើងមកវាយលុកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ ពួកគេឡោមព័ទព្រះបាទអហាស ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចយកឈ្នះបានឡើយ។⁶នៅពេលនោះព្រះ‌បាទរេស៊ីន ជាស្ដេចស្រុកអារ៉ាមដណ្ដើមយកក្រុងអេឡាតបានវិញ ហើយបានបណ្តេញជនជាតិយូដាចេញពីក្រុងនោះ។ បន្ទាប់មក ជនជាតិអារ៉ាមបានមករស់នៅក្រុងអេឡាតរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

⁷ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាសបានផ្ញើសារទៅព្រះ‌ចៅទីក‌ឡាត-‌ពីលេ‌ស៊ើរ ជាស្ដេចស្រុកអាសសេុីរថា៖ «ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើ និងជាកូនរបស់ព្រះករុណា។ សូមឡើងមក និងសង្រ្គោះទូលបង្គំពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចអារ៉ាម និងពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែល ដែលបានវាយប្រហារទូលបង្គំផង»។⁸ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាសបានយកប្រាក់ និងមាសដែលមាននៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងពីក្នុងចំណោមទ្រព្យក្នុងវាំងស្តេច ហើយស្តេចបានបញ្ជូនរបស់ទាំងនោះជាអំណោយទៅស្តេចស្រុកអាសសេុីរ។⁹បន្ទាប់មកស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានស្តាប់តាម ហើយបានឡើងទៅវាក្រុងដាម៉ាស ដណ្តើមយកបាន ហើយបានគៀរមនុស្សយកទៅធ្វើជាឈ្លើយទៅស្រុកគៀរ ព្រមទាំងសម្លាប់ព្រះ‌បាទរេស៊ីនជាស្តេចអារ៉ាមផងដែរ។

¹⁰ព្រះបាទអហាសបានយាងទៅក្រុងដាម៉ាស ដើម្បីជួបជាមួយព្រះបាទស្តេចទីក‌ឡាត-‌ពីលេ‌ស៊ើរ ជាស្ដេចស្រុកអាសសេុីរ។ នៅឯក្រុងដាម៉ាសស្តេចបានឃើញអាសនាមួយ។ ស្ដេចក៏ផ្ញើគំរូ និងគម្រោងសង់អាសនៈនោះ ជូនលោកបូជា‌ចារ្យអ៊ូរី‌យ៉ា ដើម្បីធ្វើកន្លែងថ្វាយបង្គំ។¹¹ដូច្នេះ លោកបូជា‌ចារ្យអ៊ូរី‌យ៉ាបានសង់អាសនាមួយតាមគំរូដែលព្រះបាទអហាសបានផ្ញើរឲ្យលោកពីក្រុងដាម៉ាស។ លោកបានធ្វើរួចរាល់មុនពេលដែលព្រះបាទអហាសត្រឡប់ពីក្រុងដាម៉ាសមកវិញ។¹²នៅពេលដែលស្តេចយាងមកពីក្រុងដាម៉ាសវិញស្តេចបានឃើញអាសនានោះ ស្តេចក៏ទៅឯអាសនានោះដើម្បីថ្វាយតង្វាយ។

¹³ស្តេចបានថ្វាយតង្វាយដុត និងតង្វាយម្សៅ ច្រូចស្រា និងថ្វាយឈាមជាតង្វាយមេត្រីភាពនៅលើអាសនានោះ។¹⁴អាសនាលង្ហិនដែលនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ស្តេចបានយកពីមុខព្រះវិហារ ពីចន្លោះអាសនារបស់ស្តេច និងព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ និងដាក់នៅខាងជើងអាសនា។

¹⁵បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហាសបានបង្គាប់លោកបូជា‌ចារ្យអ៊ូរី‌យ៉ាថា៖ «នៅលើអាសនាធំត្រូវដុតតង្វាយដុតនៅពេលព្រឹក និងដុតតង្វាយម្សៅនៅពេលល្ងាច និងតង្វាយដុតរបស់ស្តេច និងតង្វាយម្សៅរបស់ទ្រង់ ជាមួយនឹងតង្វាយដុតរបស់ប្រជាជនទាំងអស់ និងតង្វាយម្សៅរបស់ពួកគេ និងតង្វាយស្រារបស់ពួកគេដែរ។ ត្រូវប្រោសឈាមទាំងអស់របស់ស្តេចដែលជាតង្វាយដុត និងឈាមទាំងអស់របស់តង្វាយដុត។ ប៉ុន្តែ អាសនាលង្ហិនជារបស់យើងដើម្បីសុំការណែនាំ»។¹⁶លោកបូជា‌ចារ្យអ៊ូរី‌យ៉ាបានធ្វើដូចដែលព្រះបាទអហាសបានបង្គាប់។

¹⁷បន្ទាប់មក ព្រះបាទអហាសបានដកបន្ទះក្តារ និងអាងចេញពីជើងបញ្ឈរ ស្តេចក៏បានយកអាងធំចេញពីលើគោលង្ហិនដែលនៅក្រោមអាងនោះដែរ ហើយដាក់វាលើឥដ្ឋវិញ។¹⁸ស្តេចបានដកដំបូលផ្លូវដើរសម្រាប់ថ្ងៃសប្ប័ទដែលគេបានសងនៅឯព្រះវិហារ ជាមួយនឹងច្រកចូលរបស់ស្តេចនៅក្រៅព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដោយសារស្តេចអាសសេុីរ។

¹⁹រឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងព្រះបាទអហាស និងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬ?²⁰ព្រះបាទអហាសបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយគេបានបញ្ចុះសពទ្រង់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់នៅក្នុងក្រុងព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ជាបុត្រ ឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

17

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទអហាសជាស្តេចស្រុកយូដា រាជ្យរបស់ព្រះបាទហូស៊ា ជាកូនរបស់លោកអេឡា ឡើងសោយរាជ្យ។²ស្តេចសោយរាជ្យបានប្រាំបួនឆ្នាំនៅក្រុងសាម៉ារីលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ មិនអាក្រក់ដូចស្តេចអ៊ីស្រាអែលដែលនៅពីមុនព្រះអង្គឡើយ។³ព្រះ‌ចៅសាលម៉ា‌នេស៊ើរ ជាស្ដេចស្រុកអាសសេុីរ បានលើកទ័ពមកច្បាំងនឹងស្តេច ហើយព្រះ‌បាទហូស៊ាក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចអាសសេុីរ ហើយនាំសួយសាអាករដល់ស្តេចនោះផង។

⁴បន្ទាប់មក ស្តេចស្រុកអាសសេុីរដឹងថាព្រះ‌បាទហូស៊ាមានគំនិតក្បត់ប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ ព្រោះព្រះបាទហូស៊ាបានផ្ញើសារទៅស្តេចស្រុកអេស៊ីបដែរ ស្តេចមិនបានបញ្ជូនសួយសាអាករដល់ស្តេចអាសសេុីរទៀតឡើយ គឺស្តេចធ្វើបែបនេះពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។ ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានចាប់ទ្រង់ ហើយបានដាក់ទ្រង់នៅក្នុងគុក។⁵បន្ទាប់មក ស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានវាយប្រហារទឹកដីទាំងមូល និងវាយប្រហារក្រុងសាម៉ារី ហើយឡោមព័ទ្ធក្រុងនោះអស់បីឆ្នាំ។⁶នៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំបួនក្នុងរាជរបស់ព្រះបាទហូស៊ា ស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានកាន់កាប់ក្រុងសាម៉ារី ហើយកៀរជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទៅស្រុកអាសសេុីរ។ ស្តេចបានដាក់ពួកគេនៅក្រុងហាឡា នៅទន្លេហាបោ ជាទន្លេនៃស្រុកកូសាន ព្រមទាំងនៅតាមក្រុងនានារបស់ជន‌ជាតិមេឌី។

⁷ការកៀរជាឈ្លើយនេះកើតឡើងដោយសារប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ ដែលបាននាំពួកគេចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក ចេញពីការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះចៅផារ៉ោនស្តេចស្រុកអេស៊ីប។ ប្រជាជនបានថ្វាយបង្គំព្រះដ៏ទៃ⁸ហើយដើរតាមការអនុវត្តរបស់សាសន៍ដ៏ទៃ ដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញពួកគេចេញពីមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងធ្វើតាមការអនុវត្តរបស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែលដែលធ្លាប់ធ្វើពីមុន។

⁹ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តដោយសម្ងាត់ប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ គឺធ្វើរឿងមិនត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេបានសង់កន្លែងខ្ពស់ៗនៅក្នុងក្រុងរបស់ពួកគេ ពីក្រុងមានប៉មចាំយាម រហូតដល់ក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំ។¹⁰ពួកគេក៏បានតំឡើងសសរ និងសសររបស់ព្រះអាសេរ៉ា នៅលើភ្នំខ្ពស់ៗ និងនៅក្រោមដើមឈើពណ៌បៃតង។

¹¹នៅទីនេះ ពួកគេបានដុតគ្រឿងក្រអូបនៅលើទីខ្ពស់ៗ ដូចដែលសាសន៍ដ៏ទៃបានធ្វើ គឺអស់អ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញចេញពីមុខពួកគេ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ ដែលនាំឲ្យព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធ¹²ព្រោះពួកគេបានថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកពួកគេថា៖ «អ្នកមិនត្រូវធ្វើការនេះទេ»។

¹³ព្រះអម្ចាស់បានព្រមានជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងជនជាតិយូដាតាមរយៈពួកព្យាការី និងអ្នកទាយថា៖ «ចូរបែរចេញពីអំពើអាក្រក់របស់អ្នក ហើយចូររក្សាបញ្ញត្តិរបស់យើង និងច្បាប់របស់យើង និងត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងការរក្សាក្រឹតវិន័យទាំងមូលដែលយើងបានបង្គាប់បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា និងអ្វីដែលយើងបានផ្ញើមកអ្នករាល់គ្នាតាមរយៈព្យាការីជាអ្នកបម្រើរបស់យើង»។

¹⁴ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនស្តាប់តាមឡើយ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេរឹងរូសដូចជាបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ដែលមិនទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេឡើយ។¹⁵ពួកគេបដិសេធច្បាប់របស់ព្រះអង្គ និងសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះអង្គចងជាមួយបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះអង្គផ្តល់ដល់ពួកគេ។ ពួកគេធ្វើតាមការអនុវត្តឥតបានការ ហើយពួកគេក្លាយជាមនុស្សឥតប្រយេោជន៍។ ពួកគេបានធ្វើតាមប្រជាជាតិនៅជុំវិញពួកគេ គឺអស់អ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ពួកគេមិនឲ្យទាក់ទងជាមួយ។

¹⁶ពួកគេមើលរំលងគ្រប់ទាំងបទបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានសិតធ្វើរូបគោពីរចេញពីលោហៈដើម្បីថ្វាយបង្គំ។ ពួកគេបានធ្វើបង្គោលព្រះអាសេរ៉ា ហើយពួកគេថ្វាយបង្គំផ្កាយនៅលើមេឃ និងថ្វាយបង្គំព្រះបាល។¹⁷ពួកគេបានដុតកូនប្រុសកូនស្រីរបស់ពួកគេ ពួកគេតែងតែបញ្ជាន់រូប និងប្រើមន្ត‌អាគម។ ពួកគេបណ្ដោយខ្លួនប្រព្រឹត្តអំពើដ៏អាក្រក់ មិនគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យព្រះ‌អម្ចាស់ ជាហេតុបណ្ដាលឲ្យព្រះអង្គទ្រង់ព្រះ‌ពិរោធ។¹⁸ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំងជាមួយអ៊ីស្រាអែល ហើយបានដកពួកគេចេញពីព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គ។ គ្មាននរណាផ្សេងសេសសល់ក្រៅពីកុលសម្ព័ន្ធយូដាឡើយ។

¹⁹ទោះបីជាជនជាតិយូដាមិនបានរក្សាបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេបានធ្វើតាមការអនុវត្តរបស់សាសន៍ដ៏ទៃ គឺអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើតាមពួកគេ។²⁰ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានបោះ‌បង់ចោលកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យពួកគេអាម៉ាស ហើយប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ រហូតដល់ព្រះអង្គដេញពួកគេចេញពីព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។

²¹ព្រះអង្គហែកអ៊ីស្រាអែលចេញពីខ្សែរាជ្យរង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ហើយពួកគេបានលើកលោកយេរ៉ូបោមកូនរបស់នេបាតធ្វើជាស្តេច។ ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបាននាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញឆ្ងាយពីការដើរតាមព្រះអម្ចាស់ ហើយធ្វើឲ្យពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាបយ៉ាងធ្ងន់ធ្ង។²²ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានដើរតាមអំពើបាបរបស់ព្រះបាទយេរ៉ូបោម ហើយមិនងាកឆ្ងាយពីអំពើបាបទាំងនោះទេ។²³ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់បានបណ្ដេញជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលចេញឆ្ងាយពីព្រះ‌ភក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ស្របតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលតាមរយៈព្យាការីជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គថាព្រះអង្គនឹងធ្វើបែបនេះ។ ដូច្នេះ អ៊ីស្រាអែលបានបណ្តេញចេញឆ្ងាយពីទឹកដីរបស់ពួកគេទៅកាន់ទឹកដីអាសសីេុររហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

²⁴ស្ដេចស្រុកអាសសេុីរបាននាំប្រជា‌ជនមកពីក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ក្រុងគូថា ក្រុងអាវ៉ា ក្រុងហា‌ម៉ាត់ និងក្រុងសេផា‌វែម ហើយដាក់ពួកគេតាមក្រុងនានាក្នុងស្រុកសាម៉ារី ជំនួសជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល។ អ្នកទាំងនោះចាប់យកស្រុកសា‌ម៉ារី ហើយរស់នៅតាមក្រុងទាំងនោះ។²⁵នៅពេលដែលពួកគេចាប់ផ្តើមមករស់នៅទីនោះ ពួកគេមិនគោរពព្រះអម្ចាស់ឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានឲ្យសត្វតោមករកពួកគេ ហើយសម្លាប់ពួកគេខ្លះ។²⁶ដូច្នេះ ពួកគេទូលទៅកាន់ស្តេចស្រុកអាសសេុីរថា៖ «ជាតិសាសន៍ដែលព្រះករុណាបាននាំមកពីឆ្ងាយ ហើយបានដាក់នៅតាមក្រុងនានា នៅស្រុកសាម៉ារីមិនដឹងពីការថ្វាយបង្គំព្រះនៅក្នុងទឹកដីនោះទេ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានឲ្យសត្វតោមករកពួកគេ ហើយសត្វតោទាំងនោះបានសម្លាប់ប្រជាជននៅទីនោះ ព្រោះពួកគេមិនដឹងពីការថ្វាយបង្គំព្រះនៅក្នុងទឹកដីនោះទេ»។

²⁷បន្ទាប់មក ស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានបង្គាប់ថា៖ «សូមរកព្យាការីម្នាក់ដែលអ្នកបាននាំពីទីនោះមក ហើយឲ្យគាត់ទៅនៅទីនោះ ហើយឲ្យគាត់បង្រៀនពីរបៀបថ្វាយបង្គំព្រះរបស់ទឹកដីនោះ»។²⁸ដូច្នេះ មានព្យាការីម្នាក់ដែលគេនាំកៀរពីសាម៉ារីមកបានមករស់នៅបេតអែល គាត់បានបង្រៀនពួកគេពីរបៀបគោរពថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់។

²⁹ជាតិសាសន៍នីមួយៗបានធ្វើរូបព្រះរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន ហើយបានដាក់រូបព្រះទាំងនោះនៅតាមទីខ្ពស់ៗនៅស្រុកសាម៉ារី គឺជាតិសាសន៍ដែលរស់នៅក្នុងក្រុងទាំងនោះ។³⁰ប្រជាជនមកពីបាប៊ីឡូនធ្វើរូបព្រះសិកូត‌បេណូត អ្នកក្រុងគូថាធ្វើរូបព្រះនើ‌កាល អ្នកក្រុងហា‌ម៉ាត់ធ្វើរូបព្រះអស៊ី‌ម៉ា³¹អ្នកក្រុងអាវ៉ាធ្វើរូបព្រះនីប-‌ហាស និងព្រះថើ‌ថាក អ្នកក្រុងសេផា‌វែមយកកូនប្រុសរបស់ខ្លួន ទៅធ្វើបូជា‌យញ្ញ ថ្វាយព្រះអ័ឌរ៉ា‌ម៉ាឡេក និងព្រះអណា‌ម៉ាឡេក ជាព្រះនៃក្រុងសេផា‌វែម។

³²ពួកគេក៏គោរពថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ដែរ ហើយបានតែងតាំងបូជាចារ្យនៅតាមទីខ្ពស់ៗពីក្នុងចំណោមពួកគេ ជាអ្នកថ្វាយតង្វាយសម្រាប់ពួកគេនៅក្នុងព្រះវិហារនៅតាមទីខ្ពស់ៗ។³³ពួកគេគោរពថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ហើយក៏ថ្វាយបង្គំព្រះរបស់ពួកគេ គឺតាមប្រពៃណីនៃជាតិសាសន៍ដែលពួកគេបានបណ្តេញចេញ។

³⁴រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ពួកគេនៅតែប្រព្រឹត្តតាមទម្លាប់ចាស់របស់ពួកគេដដែល។ ពួកគេមិនគោរពព្រះអម្ចាស់ ហើយក៏មិនធ្វើតាមច្បាប់ វិន័យ និងបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានប្រទានដល់ប្រជាជនរបស់លោកយ៉ាកុប ដែលព្រះអង្គដាក់ឈ្មោះថាអ៊ីស្រាអែលឡើយ³⁵គឺជាអ្នកដែលព្រះអង្គបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយថា៖ «អ្នកនឹងមិនត្រូវភ័យខ្លាចព្រះណាផ្សេង ឬក៏ឱនក្បាលចំពោះព្រះទាំងនោះ ឬថ្វាយបង្គំពួកគេ ហើយក៏មិនត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជាទៅព្រះទាំងនោះដែរ។

³⁶ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ ដែលបាននាំអ្នកពីទឹកដីអេស៊ីបមកដោយអំណាចយ៉ាងអស្ចារ្យ និងដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ គឺព្រះអង្គដែលអ្នកត្រូវគោរព គឺព្រះអង្គហើយដែលអ្នកត្រូវក្រាបថ្វាយបង្គំ ហើយគឺព្រះអង្គហើយដែលអ្នកត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជា។³⁷ច្បាប់ និងបញ្ញត្តិ វិន័យ និងក្រឹតវិន័យដែលព្រះអង្គបានសសេរសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា អ្នកត្រូវតែរក្សាជារៀងរហូត។ ដូច្នេះ អ្នកមិនត្រូវភ័យខ្លាចព្រះណាផ្សេងទៀតឡើយ³⁸ហើយកុំភ្លេចសម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងបានចងជាមួយអ្នករាល់គ្នា ក៏កុំថ្វាយបង្គំព្រះណាផ្សេងទៀតឡើយ។

³⁹ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកជាព្រះដែលអ្នកត្រូវគោរព។ ព្រះអង្គនឹងសង្គ្រោះអ្នកពីអំណាចសត្រូវរបស់អ្នក»។⁴⁰ពួកគេមិនបានស្តាប់ឡើយ ព្រោះពួកគេនៅតែធ្វើអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់ធ្វើពីមុន។⁴¹ដូច្នេះ ប្រជាជាតិទាំងនេះកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ ហើយពួកគេក៏ថ្វាយបង្គំរូបព្រះរបស់គេដែរ ហើយកូនរបស់ពួកគេក៏ធ្វើដូចគ្នា ហើយចៅរបស់ពួកគេក៏ធ្វើដូចគ្នា។ ពួកគេបានបន្តធ្វើអ្វីដែលបុព្វបុរសរបស់ពួកគេបានធ្វើរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

18

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទហូស៊ា ជាកូនរបស់លោកអេឡា និងជាស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអហាស ចាបផ្តើមសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា។²ស្តេចមានអាយុម្ភៃប្រាំឆ្នាំនៅពេលដែលស្តេចចាប់ផ្តើមឡើងគ្រងរាជ្យ ស្តេចសោយរាជ្យបានម្ភៃប្រាំបួនឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា អប៊ី‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកសាការី។³ស្តេចបានប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវនៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺធ្វើតាមគំរូរបស់ព្រះបាទដាវីឌជាបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ដែលស្តេចបានធ្វើ។

⁴ស្តេចបានកម្ទេចទីទួលខ្ពស់ៗ បំផ្លាញសសរ ហើយបានបំផ្លាញបង្គោលរបស់ព្រះអាសេរ៉ា។ ស្តេចក៏បានកម្ទេចសត្វពស់លង្ហិន ដែលលោកម៉ូសេបានធ្វើដែរ ព្រោះនៅពេលនោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានដុតគ្រឿងក្រអូបទៅពស់នោះ ហៅរូបនោះថា «នេហ៊ូស‌ថាន់»។⁵ព្រះ‌បាទហេ‌សេគាបានទុកចិត្តលើព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល ដូច្នេះក្រោយពីទ្រង់មកគ្មានអ្នកណាដូចព្រះអង្គឡើយនៅក្នុងចំណោមស្តេចស្រុកយូដា ហើយស្តេចដែលនៅមុនព្រះអង្គក៏មិនមានអ្នកណាដូចទ្រង់ដែរ។

⁶ព្រោះព្រះអង្គជំពាក់ចិត្តនឹងព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចមិនឈប់ដើរតាមព្រះអង្គទេ ប៉ុន្តែ ស្តេចនៅតែបន្តរក្សាបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គជានិច្ច គឺបទបញ្ជាដែលលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ដល់លោកម៉ូសេ។⁷ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ហើយកន្លែងណាដែលស្តេចយាងទៅគឺមានភាពចម្រុងចម្រើន។ ស្តេចបានបះបោរប្រឆាំងនឹងស្តេចស្រុកអាសសេុីរ ហើយមិនបានបម្រើស្តេចនោះឡើយ។⁸ស្តេចបានវាយប្រហារពួកភីលីស្ទីនទៅដល់កាសា និងព្រំប្រទល់ជុំវិញ ចាប់ពីក្រុងមានកំពែង ទៅដល់ក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំ។

⁹នៅក្នុងឆ្នាំទីបួននៃរាជ្យរបស់ព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ដែលជាឆ្នាំទីប្រាំពីរនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទហូស៊ាជាបុត្ររបស់លោកអេឡា ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ព្រះ‌ចៅសាល‌ម៉ា‌នេស៊ើរ ជាស្ដេចស្រុកអាសសេុីរ បានឡើងមកច្បាំង និងឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងសាម៉ារី។¹⁰នៅចុងឆ្នាំទីបីពួកគេយកបានក្រុងនោះ នៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំមួយនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទហេសេគា ដែលជាឆ្នាំទីប្រាំបួននៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទហូស៊ាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល គេបានដណ្តើមយកក្រុងសាម៉ារីបានដោយរបៀបនេះឯង។

¹¹ដូច្នេះ ស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានកៀរប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទៅស្រុកអាសសេុីរ ហើយបានដាក់ពួកគេនៅក្រុងហាឡា នៅទន្លេហាបោរ ជាទន្លេនៃស្រុកកូសាន ព្រមទាំងនៅតាមក្រុងនានារបស់ជន‌ជាតិមេឌី។¹²ស្តេចបានធ្វើដូច្នេះ ព្រោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនបានស្តាប់តាមព្រះសូសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេបានបោះបង់ចោលសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គ គឺគ្រប់អ្វីៗដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់។ ពួកគេបដិសេធមិនព្រមស្តាប់ ឬធ្វើតាមឡើយ។

¹³បន្ទាប់មក នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់បួននៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទហេសេគា ព្រះ‌ចៅសាន‌ហេរីប ជាស្ដេចស្រុកអាសសេុីរ វាយប្រហារក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលមានកំពែងរឹង‌មាំរបស់ស្រុកយូដា ហើយដណ្តើមបានក្រុងទាំងនោះ។¹⁴ដូច្នេះ ព្រះបាទហេសេគាស្តេចស្រុកយូដាបានផ្ញើពាក្យទៅស្តេចស្រុកអាសសេុីរ គឺព្រះបាទឡាគីសថា៖ «ទូលបង្គំបានប្រឆាំងជាមួយព្រះករុណា។ សូមដកទ័ពពីទូលបង្គំទៅ។ អ្វីៗដែលព្រះករុណាដាក់លើទូលបង្គំ ទូលបង្គំទទួលទាំងអស់»។ ស្តេចស្រុកអាសសេុីរតម្រូវស្តេចហេសេគាជាស្តេចស្រុកយូដាបង់ប្រាក់បីរយដួង និងមាសសាមសិបដួង។¹⁵ដូច្នេះ ព្រះបាទហេសេគាថ្វាយស្តេចនូវប្រាក់ទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងនៅក្នុងឃ្លាំងរបស់រាជវាំង។

¹⁶បន្ទាប់មក ព្រះបាទហេសេគាគាស់មាសពីទ្វារព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់ និងមាសដែលបានពាសលើសសរ ស្តេចបានប្រគល់មាសទាំងនោះដល់ស្តេចស្រុកអាសសេុីរ។¹⁷ប៉ុន្តែ ស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានចាត់មេ‌ទ័ព មេបញ្ជា‌ការ និងរាជ‌បម្រើផ្ទាល់របស់ស្ដេច ពីកន្លែងបោះទ័ពនៅឡាគីស ដើម្បីទៅជួបស្តេចហេសេគានៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ពួកគេធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ ហើយមកដល់ខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ពួកគេបានមកដល់ព្រែកជីកនៃអាងខាងលើ នៅលើផ្លូវធំក្បែរចំការរបស់អ្នកជ្រលក់ពណ៌ ហើយឈរនៅក្បែរនោះ។¹⁸នៅពេលដែលពួកគេស្រែកហៅព្រះបាទហេសេគាលោកអេលា‌គីម ជាកូនរបស់លោកហ៊ីល‌គីយ៉ា ដែលជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើព្រះ‌បរមរាជវាំង បានចេញទៅជួបពួកគេ ដោយមានលោកសេបណា ជាស្មៀនហ្លួង និងលោកយ៉ូអា កូនរបស់លោកអេសាភ ជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ស្ដេចទៅជាមួយផង។

¹⁹ដូច្នេះ មេបញ្ជាការបាននិយាយទៅពួកគេឲ្យទៅប្រាប់ព្រះបាទហេសេគាពីអ្វីដែលស្តេចស្រុកអាសសេុីរថា៖ «តើអ្វីទៅជាប្រភពនៃទំនុកចិត្តរបស់អ្នក?²⁰អ្នកនិយាយតែពាក្យឥតបានការ និយាយថាមានជំនួយ និងកម្លាំងសម្រាប់សង្គ្រាម។ ឥឡូវនេះ តើអ្នកទុកចិត្តអ្នកណា? តើអ្នកណាលើកទឹកចិត្តឲ្យអ្នកបះបោរប្រឆាំងនឹងយើង?²¹មើលអ្នកទុកចិត្តលើឈើច្រត់ធ្វើពីដើមត្រែងក្រហមនៅស្រុកអេស៊ីប ប៉ុន្តែ បើមនុស្សច្រត់លើវា វានឹងមុតដៃ ហើយវានឹងទម្លុះដៃ។ អ្នកណាដែលទុកចិត្តលើស្តេចស្រុកអេស៊ីបគឺរបៀបនេះឯង។

²²ប៉ុន្តែ បើអ្នកនិយាយមកយើងថា៖ «យើងទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង បើមិនមែនព្រះអង្គទេដែលព្រះបាទហេសេគាបានបំផ្លាញទីទួលខ្ពស់ៗ និងអាសនារបស់ព្រះអង្គ ហើយបាននិយាយទៅកាន់យូដា និងយេរូសាឡឹមថា៖ «អ្នកត្រូវតែថ្វាយបង្គំនៅមុខអាសនានៅក្រុងយេរូសាឡឹមនេះ»?²³ដូច្នេះ យើងចង់ឲ្យសំណើមួយដល់អ្នកពីស្តេចអាសសេុីរជាចៅហ្វាយរបស់យើង។ យើងនឹងផ្តល់សេះពីរពាន់ក្បាល់ដល់អ្នក បើអ្នកអាចរកអ្នកជិះលើសេះទាំងនោះបាន។

²⁴តើអ្នកអាចយកឈ្នះមេបញ្ជាការដ៏ខ្សោយបំផុតរបស់ចៅហ្វាយយើងបានទេ? អ្នកបានទុកចិត្តលើរទេះចំបាំង និងទ័ពសេះរបស់ស្រុកអេស៊ីបឬ!²⁵តើយើងមិនបានធ្វើដំណើរឡើងមកទីនេះដោយគ្មានព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីវាយប្រឆាំងនឹងកន្លែងនេះ ហើយបំផ្លាញចោលទេឬ? ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរវាយប្រហារទឹកដីនេះ ហើយបំផ្លាញចោលទៅ»។

²⁶បន្ទាប់មក លោកអេលា‌គីម ជាកូនរបស់លោកហ៊ីល‌គីយ៉ា លោកសេបណា និងលោកយ៉ូអា ពោលទៅកាន់មេ‌ទ័ពអាសសេុីរថា៖ «សូមនិយាយមកកាន់អ្នកបម្រើរបស់លោកជាភាសាអារ៉ាមវិញ ព្រោះយើងយល់ភាសានេះ។ សូមកុំនិយាយមកយើងជាភាសាយូដាឲ្យប្រជាជនដែលនៅខាងក្នុងជញ្ជាំងក្រុងឮធ្វើអ្វី»។²⁷ប៉ុន្តែលោកមេទ័ពបានមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «តើចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំមិនបានបញ្ជូនខ្ញុំមកជួបចៅហ្វាយរបស់អ្នក ដើម្បីនិយាយពាក្យទាំងនេះទេឬអី? តើទ្រង់មិនបានបញ្ជូនខ្ញុំមកកាន់អ្នកដែលអង្គុយលើជញ្ជាំង គឺអស់អ្នកដែលស៊ីលាមករបស់ពួកគេ និងផឹកទឹកនោមរបស់គេជាមួយអ្នកទេឬអី?»។

²⁸បន្ទាប់មក លោកមេទ័ពបានឈរ ហើយបានស្រែកយ៉ាងឮៗជាភាសាហេព្រើរថា៖ «សូមស្តាប់ពាក្យរបស់ស្តេចដ៏អស្ចារ្យ គឺស្តេចស្រុកអាសសេុីរ។²⁹ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «កុំឲ្យព្រះបាទហេសេគាលបោកប្រាស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ព្រោះស្តេចនេះមិនអាចសង្គ្រោះអ្នកពីអំណាចរបស់យើងឡើយ។³⁰កុំបណ្តាលឲ្យព្រះបាទហេសេគាលធ្វើឲ្យអ្នកទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ពិតជាសង្គ្រោះយើង ហើយក្រុងនេះនឹងមិនធ្លាក់ក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចអាសសេុីរនោះឡើយ»។

³¹កុំឲ្យស្តាប់ហេសេគា ព្រោះស្តេចស្រុកអាសសេុីរទូលថា៖ «ចូរធ្វើកិច្ចសន្យាសន្តិភាពជាមួយយើង ហើយចេញមករកយើង។ បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាបរិភោគពីដើមទំពាំងបាយជូររបស់ខ្លួន និងពីដើមឧទុម្ពរបស់ខ្លួន និងផឹកទឹកពីអណ្តូងរបស់ខ្លួនដែរ។³²អ្នកនឹងធ្វើការនេះរហូតដល់ពេលដែលយើងមកយកអ្នកទៅទឹកដីដូចទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺទឹកដីសម្បូរគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងស្រាថ្មី ជាទឹកដីនៃនំប័ុង និងចំការទំពាំងបាយជូរ ជាទឹកដីនៃដើមអូលីវ និងទឹកឃ្មុំ ដូច្នេះ អ្នកនឹងមានជីវិត មិនស្លាប់ឡើយ»។ កុំឲ្យស្តាប់ហេសេគានៅពេលដែលគេព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកថា៖ «ព្រះអម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះយើង»។

³³តើមានព្រះរបស់អ្នកណាម្នាក់សង្គ្រោះពួកគេចេញពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកអាសសេុីរទេ?³⁴តើព្រះរបស់ក្រុងហា‌ម៉ាត និងក្រុងអើផាឌ នៅឯណា? តើព្រះរបស់ក្រុងសេផា‌វែម ក្រុងហេណា និងក្រុងអ៊ីវ៉ា នៅឯណា? តើព្រះទាំងនោះបានសង្គ្រោះស្រុកសាម៉ារីចេញពីដៃរបស់យើងឬទេ?³⁵ក្នុងចំណោមព្រះទាំងអស់នៃទឹកដីនេះ តើមានព្រះណាមួយ ដែលបានសង្គ្រោះទឹកដីរបស់ខ្លួនពីអំណាចរបស់យើង? តើព្រះអម្ចាស់អាចសង្គ្រោះយេរូសាឡឹមពីអំណាចរបស់យើងដូចម្តេច?»។

³⁶ប៉ុន្តែ ប្រជាជននៅតែបន្តស្ងៀមស្ងាត់ ហើយមិនឆ្លើយតបអ្វីទាំងអស់ ព្រោះស្តេចបានបង្គាប់ថា៖ «កុំឲ្យឆ្លើយទៅគេឡើយ»។³⁷បន្ទាប់មក លោកអេលា‌គីមជាកូនរបស់លោកហ៊ីលគី‌យ៉ា ហើយជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើព្រះ‌បរមរាជវាំង លោកសិប‌ណាជាស្មៀនហ្លួង និងលោកយ៉ូអា កូនរបស់លោកអេសាភ ជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ស្ដេច នាំគ្នាវិលមកព្រះ‌បាទហេ‌សេគាវិញទាំងហែកសំលៀកបំពាក់របស់ខ្លួន ហើយរាយការណ៍ទៅស្តេចគ្រប់ពាក្យរបស់មេទ័ពនោះ។

19

¹នៅពេលដែលព្រះបាទហេសេគាបានឮការរាយការណ៍របស់ពួកគេហើយ ស្តេចបានហែកសំលៀកបំពាក់ ស្លៀកបាវ ហើយបានចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។²ស្តេចចាត់លោកអេលា‌គីម ដែលជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើព្រះ‌បរម‌រាជវាំង និងលោកសិប‌ណា ជាស្មៀនហ្លួង ព្រមទាំងលោកបូជា‌ចារ្យចាស់ៗ ដែលស្លៀកបាវទាំងអស់គ្នា ឲ្យទៅជួបព្យាការីអេសាយ ជាកូនរបស់លោកអេម៉ូស។

³ពួកគេបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «ព្រះបាទហេសេគាទូលថា៖ «ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមានទុក្ខ ជាថ្ងៃដែលយើងទទួលទណ្ឌ‌កម្ម និងគ្មានព្រះគុណ ព្រោះទារកត្រូវកើត តែគ្មានកម្លាំងបង្កើតទេ។⁴ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកប្រហែលជាបានឮគ្រប់ពាក្យដែលមេទ័ពនោះបាននិយាយមិនខាន គឺអ្នកដែលស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានបញ្ជូនមកប្រឆាំងនឹងព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ និងធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកដាក់ទោសពួកគេដោយសារពាក្យដែលព្រះអម្ចាស់បានឮ។ ឥឡូវនេះ សូមលោកអធិស្ឋានសម្រាប់អ្នកដែលនៅសេសសល់នៅទីនេះផង»។

⁵ដូច្នេះ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទអេសេគាបានមកជួបលោកអេសាយ⁶ហើយលោកបាននិយាយទៅពួកគេថា៖ «ចូរប្រាប់ចៅហ្វាយរបស់អ្នកថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «កុំឲ្យភ័យខ្លាចពាក្យដែលអ្នកបានឮឡើយ គឺពាក្យដែលអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានមើលងាយយើងនោះឡើយ។⁷មើល យើងនឹងដាក់វិញ្ញាណក្នុងអ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងឮការរាយការណ៍មួយ ហើយនឹងត្រឡប់ទៅទឹកដីរបស់គេវិញ។ យើងនឹងធ្វើឲ្យស្តេចនោះស្លាប់ដោយមុខដាវនៅក្នុងទឹកដីរបស់គេតែម្តង»។

⁸បន្ទាប់មក លោកមេទ័ពត្រឡប់ទៅវិញ ហើយឃើញថាស្តេចស្រុកអាសសេុីរវាយក្រុងលីបណា ព្រោះលោកបានឮថាស្តេចបានចេញពីក្រុងឡាគីសទៅ។⁹បន្ទាប់មក ព្រះចៅសានហេរីបបានឮថាព្រះ‌ចៅទីរ៉ា‌កា ជាជន‌ជាតិអេត្យូ‌ពី និងអេស៊ីបបានប្រមូលគ្នាប្រឆាំងនឹងទ្រង់ ដូច្នេះស្តេចក៏បានផ្ញើសារម្តងទៀតទៅព្រះបាទហេសេគា៖

¹⁰និយាយទៅកាន់ព្រះបាទហេសេគាជាស្តេចស្រុកយូដាថា៖ «កុំឲ្យព្រះរបស់ព្រះកុរណាជាព្រះដែលព្រះករុណាទុកចិត្តបញ្ឆោតព្រះករុណាឡើយដោយថា៖ «ក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងមិនត្រូវធ្លាក់ក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកអាសសេុីរទេ»។¹¹ឃើញទេ អ្នកបានឮពីអ្វីដែលស្តេចស្រុកអាសសេុីរបានធ្វើចំពោះទឹកដីទាំងអស់ដោយបំផ្លាញពួកគេទាំងស្រុង។ ដូច្នេះ តើព្រះករុណាអាចរួចខ្លួនឬ?

¹²តើព្រះរបស់ជាតិសាសន៍នីមួួយៗអាចសង្រ្គោះពួកគេបាន គឺជាតិសាសន៍ដែលបិតាយើងបំផ្លាញមាន៖ នគរកូសាន ខារ៉ាន រេសែប និងក្រុងរបស់ពួកអេដែន នៅស្រុកធេឡា‌ស៊ើរ?¹³តើស្តេចរបស់ក្រុងហា‌ម៉ាត់ ក្រុងអើផាឌ ក្រុងសេផា‌វែម ក្រុងហេណា និងក្រុងអ៊ីវ៉ានៅឯណា?

¹⁴ព្រះបាទហេសេគាបានទទួលសំបុត្រនេះពីអ្នកនាំសារហើយទ្រង់បានអាន។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គឡើងទៅដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានលើករឿងនេះទូលទៅព្រះអង្គ។¹⁵បន្ទាប់់មក ព្រះបាទហេសេគាបានអធិស្ឋានចំពោះព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់នៃជាព្រះនៃជាតិសាសន៍ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែល គឺទ្រង់គង់នៅលើចេរូប៊ីម ព្រះអង្គជាព្រះតែមួយលើអាណាចក្រទាំងអស់នៅលើផែនដី។ ព្រះអង្គបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី។

¹⁶សូមព្រះអង្គផ្ទៀងព្រះកាណ៌ស្តាប់ ព្រះអម្ចាស់អើយ។ សូមបើកព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គមើលព្រះអម្ចាស់អើយ ហើយស្តាប់នូវពាក្យរបស់សេនហារីប ដែលបានផ្ញើពាក្យមកប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មរស់។¹⁷ពិតមែនហើយ ព្រះអម្ចាស់អើយ ស្តេចអាសសេុីរបានបានបំផ្លាញជាតិសាសន៍នានា និងទឹកដីរបស់ពួកគេ។¹⁸ពួកគេបានដុតព្រះរបស់អ្នកទាំងនោះ ដោយសារព្រះទាំងនោះមិនមែនជាព្រះទេ ប៉ុន្តែ គ្រាន់តែជាស្នារដៃរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ គឺគ្រាន់តែជាឈើ និងថ្ម។ ដូច្នេះ ពួកអាសសេុីរបានបំផ្លាញ។

¹⁹ឥឡូវ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង សូមជួយយើងខ្ញុំដោយចេស្តាររបស់ព្រះអង្គផង ទូលបង្គំសូមអង្វរ ដូច្នេះអាណាចក្រទាំងអស់នៅលើផែនដីនឹងដឹងថាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះតែមួយគត់»។

²⁰បន្ទាប់មក លោកអេសាយជាកូនរបស់លោកអេម៉ូសផ្ញើសារទៅព្រះបាទហេសាគាថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «ដោយសារតែអ្នកអធិស្ឋានទៅយើងទាក់ទងនឹងសានហេរីបជាស្តេចអាសសេុីរ យើងបានឮហើយ។²¹នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលមានបន្ទូលអំពីស្តេចនោះ៖ «ស្រីព្រហ្មចារីយ៍ក្រុងស៊ីយ៉ូននឹងមើលងាយអ្នក ហើយសើចចំអកដាក់អ្នក។ កូនស្រីក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងគ្រវីក្បាលដាក់អ្នក។²²តើអ្នកមើលងាយ និងប្រមាថអ្នកណា? តើអ្នកស្រែកប្រឆាំងនឹងអ្នកណា ហើយអ្នកបានលើកភ្នែកអ្នកឡើងដោយអំនួត? គឺប្រឆាំងនឹងព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់អ៊ីស្រាអែល!

²³តាមរយៈអ្នកនាំពាក្យរបស់អ្នក អ្នកបានមើលងាយព្រះជាម្ចាស់ ហើយបាននិយាយថា៖ «ជាមួយនឹងរទេះចម្បាំងដ៏ច្រើនរបស់យើង យើងនឹងឡើងទៅលើភ្នំយ៉ាងខ្ពស់ យើងនឹងចូលទៅដល់ព្រៃជ្រៅនៅស្រុកលីបង់។ យើងនឹងកាប់ដើមតាត្រៅ និងជ្រើសរើសដើមកកោះនៅទីនោះ។ យើងនឹងចូលទៅទីជ្រៅបំផុត គឺព្រៃដែលមានផលច្រើនបំផុត។²⁴យើងបានជីកអណ្តូង ហើយបានផឹកទឹករបស់សាសន៍ដ៏ទៃ។ យើងបានធ្វើឲ្យទន្លេនៅស្រុកអេស៊ីបរីងនៅក្រោមបាតជើងរបស់យើង»។

²⁵តើអ្នកមិនបានឮពីរបៀបដែលយើងកំណត់របស់ទាំងនេះតាំងពីយូយាណាស់មកហើយ នឹងបានធ្វើឲ្យវាសម្រេចតាំងពីបុរាណកាលមកទេឬ? ឥឡូវនេះយើងបានធ្វើឲ្យវាមានរូបរាងឡើង។ អ្នកមានវត្តមាននៅទីនេះដើម្បីកំទេចក្រុងទាំងឡាយឲ្យទៅជាគំនរឥដ្ឋ។²⁶អ្នកស្រុករបស់ពួកគេខ្សោយកំលាំង ភ័យខ្លាច ហើយអាម៉ាសមុខ។ ពួកគេបានដាំស្មៅនៅក្នុងវាលស្រែរបស់គេ គឺស្មៅនៅលើដំបូលផ្ទះ គឺងាប់មុនពេលដែលវាលូតលាស់ឡើង។

²⁷ប៉ុន្តែ យើងដឹងថាអ្នកកំពុងអង្គុយចុះ អ្នកចេញក្រៅ អ្នកមក ហើយអ្នកកំពុងតែច្រឡោតខឹងនឹងយើង។²⁸ដោយសារតែអ្នកច្រឡោតខឹងនឹងយើង ហើយដោយសារតែពាក្យសំដីព្រហើនៗបានមកដល់ត្រចៀករបស់យើង យើងនឹងដាក់ក្រឡុសនៅច្រមុះរបស់អ្នក នឹងយកបង្ហៀរមកដាក់មាត់អ្នក ហើងនឹងឲ្យអ្នកទៅតាមផ្លូវដែលអ្នកមកនោះវិញ»។

²⁹នេះជាសញ្ញាសម្រាប់អ្នក៖ នៅឆ្នាំនេះអ្នកនឹងបរិភោគអ្វីៗដែលដុះដោយឯងៗ ហើយនៅឆ្នាំទីពីរអ្នកនឹងបរិភោគផលដែលកើតពីនោះទៀត។ ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំទីបីអ្នកត្រូវតែដាំដុះ និងច្រូតកាត់ ដាំដើមទំពាំងបាយជូរ និងបរិភោគផលរបស់វា។³⁰អ្នកដែលនៅក្នុងស្រុកយូដាដែលនៅសេសសល់ និងចាក់ឫសម្តងទៀត ហើយនឹងបង្កើតផល។ ព្រោះពីយេរូសាឡឹមនឹងមានអ្នកដែលនៅសេសសល់ចេញមក³¹ចេញពីភ្នំស៊ីយ៉ូនអ្នកដែលនៅរស់នឹងចេញមក។ អំណាចព្រះចេស្តារបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវានឹងធ្វើការនេះ។

³²ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលបែបនេះអំពីស្តេចអាសសេុីរថា៖ «ស្តេចនោះនឹងមិនមកក្នុងក្រុងនេះទៀតឡើយ ហើយគេក៏មិនបាញ់ព្រួញនៅទីនេះដែរ។ ហើយគេក៏មិនប្រើខែល ឬក៏ជីកស្នាមភ្លោះប្រឆាំងនឹងក្រុងនេះដែរ។³³ការដែលស្តេចនោះនឹងមក នឹងដូចជាការដែលគេចេញទៅដែរ ស្តេចនោះនឹងមិនចូលក្នុងក្រុងឡើយ នេះជាសេចក្តីប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់»។³⁴ព្រោះយើងនឹងការពារក្រុងនេះ ហើយសង្រ្គោះក្រុងនេះ ដោយយល់ដល់ព្រះនាមយើង និងយល់ដល់ព្រះបាទដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើង។

³⁵នៅយប់នោះ ទេវាតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានចេញទៅវាយប្រហារជំរំរបស់ពួកអាសសេុីរ បានសម្លាប់ទាហាន ១៨៥, ០០០នាក់។ នៅពេលដែលគេក្រោកនៅពេលព្រឹក នោះមានសាកសពនៅគ្រប់ទីកន្លែង។³⁶ដូច្នេះ ព្រះបាទសេនហារីបជាស្តេចអាសសេុីរបានចាកចេញពីអ៊ីស្រាអែល ហើយបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយបានស្នាក់នៅក្រុងនីនីវេ។³⁷ក្រោយមកទៀតនៅពេលដែលស្តេចកំពុងថ្វាយ‌បង្គំព្រះនីស‌រ៉ុកជាព្រះរបស់ទ្រង់ អ័ឌរ៉ា‌ម៉ាឡេក និងសារេ‌ស៊ើរបានសម្លាប់ទ្រង់ដោយដាវ។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានរត់ទៅទឹកដីអារ៉ា‌រ៉ាត។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទអេសារ-‌ហាដោនជាបុត្ររបស់ទ្រង់ ឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

20

¹នៅពេលនោះព្រះបាទហេសេគាមានជំងឺហៀបនឹងស្លាប់។ ដូច្នេះ លោកព្យាការីអេសាយជាកូនរបស់លោកអេម៉ុសបានមកជួបស្តេច ហើយទូលទ្រង់ថា៖ «សូមរៀបចំគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គចុះ ព្រោះព្រះអង្គនឹងត្រូវសុគត ព្រះអង្គនឹងមិនរស់ឡើយ»។²បន្ទាប់មក ព្រះបាទហេសេគាបានបែរមុខទៅកាន់ជញ្ជាំង ហើយអធិស្ឋានទៅព្រះអម្ចាស់ថា៖³«ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមរំឭកពីអ្វីដែលទូលបង្គំបានដើរនៅមុខព្រះអង្គដោយស្មោះត្រង់ ដោយអស់ពីចិត្ត និងពីរបៀបដែលទូលបង្គំបានធ្វើល្អនៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គផង»។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទហេសេគាបានព្រះកន្សែងយ៉ាងឮៗ។

⁴មុនពេលដែលលោកអេសាយបានចេញទៅដល់ទីធ្លារកណ្តាល ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកឯលោកថា៖⁵«ចូរត្រឡប់ទៅវិញ ហើយប្រាប់ព្រះបាទហេសេគា ជាអ្នកដឹកនាំប្រជាជនរបស់យើងថា៖ «នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ព្រះបាទដាវីឌជាបុព្វបុរសរបស់អ្នកថា៖ «យើងបានឮពាក្យអធិស្ឋានរបស់អ្នកហើយ ហើយយើងក៏បានឃើញទឹកភ្នែករបស់អ្នកដែរ។ យើងនឹងប្រោសអ្នកឲ្្យបានជានៅថ្ងៃទីបី ហើយអ្នកនឹងឡើងទៅដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

⁶យើងនឹងបន្ថែមជីវិតរបស់អ្នកដប់ប្រាំឆ្នាំទៀត ហើយយើងនឹងសង្រ្គោះអ្នក នឹងទីក្រុងនេះពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកអាសសីេុរ ហើយយើងនឹងការពារក្រុងនេះដោយយល់ដល់នាមយើង និងយល់ដល់ព្រះបាទដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើង»។⁷ដូច្នេះ លោកអេសាយមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមយកផ្លែឧទុម្ពរមួយដុំមក»។ ហើយពួកគេក៏ធ្វើដូច្នោះ ហើយបានដាក់នៅលើដំបៅរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ក៏បានជា។

⁸ព្រះបាទបានហេសេគាបានមានរាជឱង្ការទៅលោកអេសាយថា៖ «តើអ្វីទៅជាសញ្ញាថាព្រះអម្ចាស់នឹងប្រោសខ្ញុំ ហើយថាខ្ញុំនឹងឡើងទៅព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់នៅថ្ងៃទីបី»?⁹លោកអេសាយឆ្លើយតបថា៖ «នេះជាសញ្ញាសម្រាប់ព្រះករុណាពីព្រះអម្ចាស់ គឺព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើអ្វីៗដែលព្រះអង្គមានបន្ទូល។ តើស្រមោលអាចដើរទៅមុខដប់ជំហាន ឬដើរថយក្រោយដប់ជំហានបានទេ»?

¹⁰ព្រះបាទហេសេគាឆ្លើយថា៖ «វាជាការងាយស្រួលណាស់ក្នុងការឲ្យស្រមោលដើរទៅមុខដប់ជំហាន។ ទេ ចូរឲ្យស្រមោលដើរទៅក្រោយដប់ជំហានវិញ»។¹¹ដូច្នេះ លោកហោរាអេសាយបានប្រកាសរកព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គក៏បានឲ្យស្រមោលដើរថយក្រោយដប់ជំហានចាប់ពីកន្លែងដែលវាបានដើររួចហើយទៅលើជណ្តើរបស់ព្រះបាទអហាស់។

¹²នៅពេលនោះព្រះ‌ចៅម្រដាក់-‌បាឡា‌ដាន ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌ចៅបាឡា‌ដានជាស្ដេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូន បានផ្ញើរាជ‌សារ និងអំណោយថ្វាយព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ដ្បិតស្ដេចជ្រាបដំណឹងថា ព្រះ‌បាទហេ‌សេគាទ្រង់ប្រឈួន។¹³ព្រះបាទហេសេគាបានស្តាប់សំបុត្រនោះរួចហើយ បន្ទាប់មកស្តេចក៏បានបង្ហាញរាជវាំងទាំងមូល និងរបស់របរមានតម្លៃរបស់ព្រះអង្គ មានមាស ប្រាក់ គ្រឿងក្រអូប ប្រេងមានតម្លៃ និងឃ្លាំងអាវុធ និងអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងឃ្លាំងរបស់ទ្រង់ដល់អ្នកនាំសារនោះ។ គ្មានអ្វីដែលនៅក្នុងដំណាក់ និងនៅក្នុងអាណាច្រករបស់ទ្រង់ ដែលព្រះបាទហេសេគាមិនបានបង្ហាញដល់ពួកគេឡើយ។

¹⁴បន្ទាប់មក លោកអេសាយបានមកជួបព្រះបាទហេសេគា ហើយសួរទ្រង់ថា៖ «តើបុរសទាំងនេះបានទូលអ្វីទៅព្រះករុណា? តើពួកគេមកពីណា»? ព្រះបាទហេសេគាឆ្លើយថា៖ «ពួកគេមកពីប្រទេសឆ្ងាយណាស់គឺមកពីបាប៊ីឡូន»។¹⁵លោកអេសាយទូលថា៖ «តើពួកគេបានឃើញអ្វីខ្លះនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអង្គ។ គ្មានអ្វីដែលជារបស់មានតម្លៃរបស់យើងដែលយើងមិនបង្ហាញពួកគេឡើយ»។

¹⁶ដូច្នេះ លោកអេសាយបានទូលទៅស្តេចហេសេគាថា៖ «សូមស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់៖¹⁷«មើល មានថ្ងៃមួយនឹងមកដល់នៅពេលដែលអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងវាំងរបស់ព្រះករុណា គឺរបស់ទាំងអស់ដែលពួកបុព្វបុរសរបស់ព្រះករុណាបានរក្សាទុករហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ នឹងត្រូវគេយកទៅបាប៊ីឡូន។ នឹងគ្មានអ្វីនៅសេសសល់ឡើយ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁸កូនដែលកើតចេញពីព្រះករុណា គឺព្រះករុណាផ្ទាល់ជាឪពុក ពួកគេនឹងយកបុត្រទាំងនោះទៅឆ្ងាយ ហើយពួកគេនឹងក្លាយជាអ្នកកម្រៀវនៅក្នុងវាំងរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូន»។

¹⁹បន្ទាប់មក ព្រះបាទហេសេគាឆ្លើយទៅលោកអេសាយវិញថា៖ «ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលទើបតែនឹងថ្លែងនេះល្អ»។ ព្រោះស្តេចគិតថា៖ «តើនឹងមានសន្តិភាព និងភាពនឹងនរនៅក្នុងរាជ្យរបស់ខ្ញុំឬទេ»?²⁰រឿងរាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទហេសេគា និងអំណាចទាំងអស់របស់ទ្រង់ និងរបៀបដែលស្តេចសង់ស្រះ និងប្រឡាយទឹក និងរបៀបដែលស្តេចបានយកទឹកមកក្នុងក្រុង តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬអី?²¹ព្រះបាទហេសេគាបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយព្រះ‌បាទម៉ាណា‌សេ ជាបុត្រ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

21

¹ព្រះបាទម៉ាណាសេបានព្រះជន្មដប់ពីរឆ្នាំនៅពេលដែលស្តេចឡើងគ្រងរាជ្យ ស្តេចគ្រងរាជ្យបានហាសិបប្រាំឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា ព្រះ‌នាងហែប‌ស៊ី‌បា។²ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចគ្នានឹងរឿងដ៏គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមរបស់ជាតិសាសន៍ដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញចេញពីមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែរ។³ព្រោះស្តេចបានសង់កន្លែងខ្ពស់ៗឡើងវិញ គឺកន្លែងដែលព្រះបាទហេសេគាជាបិតាបានបំផ្លាញចោល ហើយស្តេចក៏បានសង់អាសនាសម្រាប់ព្រះបាល ហើយបានធ្វើបង្គោលព្រះអាសេរ៉ា ដូចព្រះបាទអហាប់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើ ហើយស្តេចបានថ្វាយបង្គំផ្កាយគ្រប់ប្រភេទនៅលើមេឃ ហើយថ្វាយបង្គំផ្កាយទាំងនោះ។

⁴ព្រះបាទម៉ាណាសេបានសង់អាសនាព្រះដ៏ទៃនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ទោះបីជាព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ថា៖ «គឺក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹមនេះឯងដែលនាមយើងនៅអស់កល្បជានិច្ច»។⁵ស្តេចបានសង់អាសនាសម្រាប់ផ្កាយទាំងឡាយនៅលើមេឃនៅក្នុងទីលានទាំងពីរនៅខាងក្រៅនៃដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។⁶ស្តេចបានដុតបុត្ររបស់ខ្លួននៅក្នុងភ្លើង ស្ដេចបានរកគ្រូមើលជោគ‌រាសី ប្រព្រឹត្តមន្ត‌អាគម គឺអ្នកដែលនិយាយជាមួយវិញ្ញាណដែលស្លាប់ និងអ្នកដែលអន្ទងវិញ្ញាណ។ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តកាន់តែអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយធ្វើឲ្យព្រះអង្គព្រះពិរោធ។

⁷រូបចម្លាក់របស់ព្រះអាសារ៉ាដែលស្តេចបានធ្វើ ទ្រង់ដាក់នៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ទាក់ទងនឹងដំណាក់នេះព្រះអម្ចាស់ធ្លាប់មានបន្ទូលទៅកាន់ព្រះបាទដាវីឌ និងព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្រថា៖ «នៅក្នុងដំណាក់នេះ និងនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលយើងជ្រើសរើសពីកុលសម្ពន្ធទាំងអស់នៃស្រុកអ៊ីស្រាអែល ដែលយើងនឹងដាក់នាមរបស់យើងជារៀងរហូត។⁸យើងនឹងមិនឲ្យជើងរបស់អ៊ីស្រាអែលត្រូវវង្វេងចេញពីទឹកដីដែលយើងបានប្រគល់ដល់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេឡើយ បើពួកគេនឹងស្តាប់បង្គាប់គ្រប់ទាំងអ្វីៗទាំងអស់ដែលយើបានបង្គាប់ដល់ពួកគេ ហើយដើរតាមច្បាប់ដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់យើងបានបង្គាប់ដល់ពួកគេ»។⁹ប៉ុន្តែ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមិនស្តាប់ឡើយ ហើយព្រះបាទម៉ាណាសេបាននាំគេឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាបលើសជាងជាតិសាសន៍ដែលព្រះអម្ចាស់បានបំផ្លាញនៅមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទៅទៀត។

¹⁰ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលតាមរយៈព្យាការីជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ថា៖¹¹«ដោយសារតែព្រះបាទម៉ាណាសេជាស្តេចស្រុកយូដាបានធ្វើអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ហើយបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ជាងជនជាតិអាម៉ូរីដែលធ្លាប់ធ្វើពីមុន ហើយបានធ្វើឲ្យយូដាធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបជាមួយរូបព្រះ។¹²ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «មើល យើងនឹងនាំការអាក្រក់មកក្រុងយេរូសាឡឹម និងស្រុកយូដា នៅពេលដែលនរណាម្នាក់ឮរឿងនេះ ត្រចៀកទាំងពីររបស់គេនឹងឈឺចុកចាប់។

¹³យើងនឹងបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម ដូចដែលយើងបានធ្វើប្រឆាំងនឹងក្រុងសាម៉ារីដែរ និងរបៀបដែលយើងបានបំផ្លាញគ្រួសាររបស់ព្រះបាទអហាប់ យើងនឹងបោសសម្អាតក្រុងយេរូសាឡឹម ដូចជាមនុស្សម្នាក់លាងចាន គឺដុសសម្អាតផ្កាប់ចុះឡើង។¹⁴យើងនឹងបោះបង់ចោលអ្នកដែលនៅសេសសល់ ហើយប្រគល់គេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់សត្រូវរបស់ពួកគេ។ ពួកគេនឹងក្លាយទៅជាជនរងគ្រោះ និងក្លាយជារបឹបសម្រាប់សត្រូវរបស់ពួកគេ¹⁵ព្រោះពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់យើង ហើយធ្វើឲ្យយើងខឹង តាំងពីថ្ងៃដែលយើងនាំបុព្វបុរសរបស់យើងចេញពីអេស៊ីបរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ»។

¹⁶លើសពីនេះទៅទៀតព្រះបាទម៉ាណេបានបង្ហូរឈាមមនុស្សឥតទោសជាច្រើន រហូតធ្វើឲ្យមានសាកសពនៅពេញក្រុងយេរូសាឡឹមពីជ្រុងម្ខាង ដល់ជ្រុងម្ខាង។ នេះជាអ្វីបន្ថែមដែលស្តេចនាំឲ្យយូដាធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប នៅពេលដែលគេបានប្រព្រឹត្តអ្វីដែលអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁷រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទម៉ាណាសេ អ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ និងអំពើបាបដែលស្តេចបានប្រព្រឹត្ត តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍ស្តេចយូដាទេឬ?¹⁸ព្រះបាទម៉ាណាេបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយគេបានបញ្ចុះសពទ្រង់នៅក្នុងសួននៃដំណាក់របស់ទ្រង់ផ្ទាល់ នៅក្នុងសួនរបស់លោកអ៊ូសា ហើយព្រះ‌បាទអាំម៉ូន ជាបុត្រ បានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

¹⁹ព្រះ‌បាទអាំម៉ូនមានព្រះ‌ជន្មាយុម្ភៃពីរឆ្នាំនៅពេលដែលស្តេចឡើងសោយរាជ្យ ស្តេចសោយរាជ្យបានពីរឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា មស៊ូ‌លេ‌ម៉េត ជាកូនរបស់លោកហារូស ជាអ្នកស្រុកយ៉ុត‌បា។²⁰ស្ដេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដូចព្រះ‌បាទម៉ាណា‌សេ ជាបិតាធ្លាប់ធ្វើដែរ។

²¹ព្រះបាទអាំម៉ូនបានដើរតាមមាគា៌គ្រប់យ៉ាងដែលបិតារបស់ស្តេចធ្លាប់ធ្វើ ហើយថ្វាយបង្គំរូបព្រះដែលបិតារបស់ស្តេចធ្លាប់ថ្វាយបង្គំ ហើយក្រាបនៅចំពោះព្រះទាំងនោះ។²²ស្តេចបានបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់បុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយមិនដើរតាមមាគា៌របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។²³អ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទអាំម៉ូនបានបះបោរប្រឆាំងនឹងទ្រង់ ហើយបានសម្លាប់ស្តេចនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។

²⁴ប៉ុន្តែ ប្រជាជននៅក្នុងទឹកដីបានសម្លាប់អស់អ្នកដែលបានបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះបាទអាំម៉ូន ហើយគេបានលើកព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស ជាបុត្រ ឲ្យឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។²⁵រឿងរ៉ាវផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទអាំម៉ូន និងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រានៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តចស្រុកយ៉ូដាទេឬ?²⁶ប្រជាជនបានបញ្ចុះសពទ្រង់នៅក្នុងផ្នូរនៅក្នុងសួនរបស់លោកអ៊ូសា ហើយព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស ជាបុត្រ ឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

22

¹ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀសមានព្រះជន្មប្រាំបីឆ្នាំនៅពេលដែលស្តេចចាប់ផ្តើមឡើងសោយរាជ្យ ស្តេចសោយរាជ្យបានសាបសិបមួយឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា យេឌី‌ដា (កូនរបស់លោកអដា‌យ៉ា ជាអ្នកស្រុកបូស‌កាថ)។²ស្តេចបានប្រេព្រឹត្តត្រឹមត្រូវនៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចបានដើរតាមមាគា៌របស់ព្រះបាទដាវីឌជាបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់់ ហើយស្តេចមិនបានងាកឆ្វេង ឬងាកស្តាំឡើយ។

³នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរាជ្យរបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស ទ្រង់ចាត់លោកសាផាន ដែលត្រូវជាកូនរបស់លោកអសា‌លា និងជាចៅរបស់លោកមស៊ូ‌ឡាមជាស្មៀនហ្លួង ឲ្យទៅព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដោយទូលថា៖⁴«សូមទៅជួបលោកមហាបូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គី‌យ៉ា ហើយប្រាប់លោកឲ្យរាប់ប្រាក់ដែលគេនាំមកក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ គឺប្រាក់ដែលអ្នកយាមបានប្រមូលពីប្រជាជន។⁵សូមឲ្យប្រាក់ទាំងនោះដល់ដៃរបស់ជាងដែលមានបន្ទុកជួសជុលព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយប្រគល់ឲ្យជាងទាំងនោះ គឺអ្នកដែលនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យពួកគេជួសជុលកន្លែងខូចខាតនៅក្នុងព្រះវិហារ។

⁶សូមឲ្យគេប្រគល់ប្រាក់ដល់ជាងឈើ អ្នកសាងសង់ និងជាងកំបោរ និងត្រូវទិញឈើ និងថ្មកាត់ដើម្បីជួសជុលព្រះវិហារ»។⁷ប៉ុន្តែ គេមិនត្រូវការអ្នករាប់សម្រាប់លុយដែលផ្តល់ទៅពួកគេទេ ព្រោះពួកគេចាត់ចែងប្រាក់ទាំងនោះដោយស្មោះត្រង់។

⁸លោកមហាបូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គីយ៉ាបាននិយាយទៅលោកលោកសាផាន ជាស្មៀនហ្លួងថា៖ «ខ្ញុំបានរកឃើញសៀវភៅក្រិតវិន័យនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់»។ ដូច្នេះ លោកមហាបូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គីយ៉ាបានឲ្យសៀវភៅនោះទៅលោកសាផាន ហើយលោកបានអានវា។⁹លោកសាផានបានចេញទៅ ហើយយកសៀវភៅនោះទៅថ្វាយស្តេច ដោយរាយការណ៍ទៅស្តេចថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបានចំណាយប្រាក់ទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងព្រះដំណាក់ ហើយពួកគេបានប្រគល់ទៅដល់ដៃរបស់អ្នកធ្វើការដែលចាត់ចែងការមើលថែព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់»។¹⁰បន្ទាប់មក លោកសាផានជាស្មៀនហ្លួងបានទូលស្តេចថា៖ «លោកមហាបូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គីយ៉ាបានប្រគល់សៀវភៅនេះមកទូលបង្គំ»។ បន្ទាប់មក លោកសាផានបានអានថ្វាយស្តេច។

¹¹នៅពេលដែលស្តេចបានឮព្រះបន្ទូលនៃក្រឹត្យវិន័យ ស្តេចបានហែកព្រះភូសារបស់ទ្រង់។¹²ស្តេចបានបង្គាប់ទៅលោកមហាបូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គីយ៉ា លោកអហ៊ី‌កាម ជាកូនរបស់លោកសាផាន លោកអ័ក‌បោរ ជាកូនរបស់លោកមីកា‌យ៉ា លោកសាផាន ជាស្មៀនហ្លួង និងលោកអសា‌យ៉ាជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ថា៖¹³«ចូទៅទូលសួរព្រះអម្ចាស់សម្រាប់យើង និងសម្រាប់ប្រជាជនយូដាទាំងមូល ព្រោះយើងបានរកឃើញព្រះបន្ទូលនៅក្នុងសៀវភៅនេះ។ ព្រោះកំហឹងដ៏ខ្លាំងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានប្រឆាំងនឹងយើង ដោយសារតែបុព្វបុរសរបស់យើងមិនបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលនៅក្នុងសៀវភៅនេះ ដូចអ្វីដែលត្រូវតែធ្វើដែលបានសរសេរទាក់ទងនឹងយើងរាល់គ្នា»។

¹⁴ដូច្នេះ លោកបូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គី‌យ៉ា លោកអហ៊ី‌កាម លោកអ័ក‌បោរ លោកសាផាន និងលោកអសា‌យ៉ា នាំគ្នាទៅជួបព្យាកា‌រីនីហ៊ូល‌ដា ជាភរិយារបស់លោកសាលូម ជាកូនរបស់លោកទីក‌វ៉ា ជាចៅរបស់លោកហារ‌ហាស ជាអ្នកថែរក្សាសំលៀកបំពាក់របស់បូជាចារ្យ (នាងរស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមនៅតំបន់ទីពីរ) ហើយពួកគេបាននិយាយជាមួយនាង។¹⁵នាងបានឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «ប្រាប់អ្នកដែលបានបញ្ជូនអ្នកទាំងនេះដើម្បីមកជួបយើងថា៖¹⁶«នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ «ឃើញទេ យើងបាននាំមហន្តរាយមកកន្លែងនេះ និងប្រជាជននេះ ស្របតាមអ្វីដែលបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅដែលស្តេចទើបតែបានអាន។

¹⁷ដោយសារពួកគេបានបោះបង់ចោលយើង ហើយបានដុតគ្រឿងក្រអូបទៅព្រះដ៏ទៃ ដូច្នេះ គេនឹងធ្វើឲ្យយើងខឹងជាមួយនឹងអំពើទាំងអស់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត ដូច្នេះ កំហឹងរបស់យើងនឹងមកប្រឆាំងនឹងកន្លែងនេះ ហើយយើងមិនអត់ឱនឲ្យឡើយ»។¹⁸ប៉ុន្តែ ស្តេចស្រុកយូដា ដែលបានបញ្ជូនអ្នកមកស្វែងរកព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ នេះជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវនិយាយទៅកាន់ស្តេច៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ «អំពីព្រះបន្ទូលដែលអ្នកបានឮ¹⁹ដោយសារតែដួងចិត្តរបស់អ្នកបើកចំហ ហើយដោយសារតែអ្នកបានបន្ទាបខ្លួននៅមុខព្រះអម្ចាស់ នៅពេលដែលអ្នកបានឮអ្វីដែលយើងនិយាយប្រឆាំងនឹងកន្លែងនេះ និងប្រជាជននេះ ថាពួកគេនឹងត្រូវអន្តរាយ និងត្រូវបណ្តាសារ ហើយដោយសារតែអ្នកបានហែកសំលៀកបំពាក់របស់អ្នក និងយំនៅចំពោះយើង នោះយើងក៏ស្តាប់អ្នកដែរ នេះជាការប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់។

²⁰ឃើញទេ យើងនឹងប្រមូលអ្នកឲ្យទៅជួបជុំបុព្វបុរសរបស់អ្នក ហើយអ្នក និងទៅក្នុងផ្នូរដោយសុខសាន្ត។ ភ្នែករបស់អ្នកនឹងមិនបានឃើញមហន្តរាយដែលយើងនឹងនាំមកកន្លែងនេះទេ»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បាននាំសារនេះទៅទូលស្តេច។

23

¹ដូច្នេះ ស្តេចបានផ្ញើសារប្រមូលពួកចាស់ទុំរបស់សាសន៍យូដា និងយេរូសាឡឹមមកជួបទ្រង់។²បន្ទាប់មក ស្តេចបានឡើងទៅដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយប្រុសៗយូដាទាំងអស់ និងប្រជាជនក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងអស់ក៏មកជាមួយទ្រង់ដែរ ទាំងពួកបូជាចារ្យ ពួកព្យាការីព្រមទាំងប្រជាជនទាំងអស់ ចាប់ពីតូចរហូតដល់ធំ។ បន្ទាប់មក ស្តេចបានអានគ្រប់ពាក្យដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅសម្ពន្ធមេត្រីដែលបានរកឃើញនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

³ស្តេចបានឈរក្បែរសសរ ហើយបានចងសម្ពន្ធមេត្រីនៅមុខព្រះអម្ចាស់ ថានឹងដើរតាមព្រះអម្ចាស់ និងរក្សាបញ្ញត្តរបស់ព្រះអង្គ បទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ និងច្បាប់របស់ព្រះអង្ក ដោយអស់ពីចិត្ត ពីព្រលឹង ដើម្បីគោរពតាមព្រះបន្ទូលនៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលមានសសេរនៅក្នុងសៀវភៅនោះ។ ដូច្នេះ ប្រជាជនទាំងអស់យល់ព្រមក្នុងការធ្វើតាមសម្ពន្ធមេត្រីនេះ។

⁴ស្តេចបានបង្គាប់ដល់លោកមហាបូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គី‌យ៉ា ពួកបូជាចារ្យនៅក្រោមលោក និងអ្នកយាមទ្វារទាំងអស់ឲ្យយកភាជន៍ដែលធ្វើសម្រាប់ព្រះបាល និងព្រះអាសេរ៉ា និងសម្រាប់ផ្កាយទាំងប៉ុន្មាននៅលើមេឃចេញពីព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចបានដុតរបស់ទាំងអស់នោះនៅវាលឯជ្រោះកេ្រដុន ហើយបានយកផះរបស់វាទៅបេតអែល។⁵ស្តេចបានកំចាត់ពួកបូជាចារ្យរបស់ព្រះក្លែងក្លាយ ដែលស្តេចស្រុកយូដាមុនៗបានជ្រើសរើសសម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូបនៅតាមទីទួលខ្ពស់ៗនៅក្នុងក្រុងទាំងឡាយនៃស្រុកយូដា និងនៅកន្លែងជុំវិញក្រុងយេរូសាឡឹម គឺអស់អ្នកដែលដុតគ្រឿងក្រអូបទៅព្រះបាល ទៅព្រះអាទិត្រ និងទៅព្រះច័ន្ទ ទៅភពទាំងឡាយ និងទៅកាន់ផ្កាយទាំងឡាយនៅលើមេឃ។

⁶ស្តេចបានយកបង្គោលរបស់ព្រះអាសេរ៉ាចេញពីវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់ ចេញក្រៅយេរូសាឡឹម ទៅជ្រោះកេ្រដុន ហើយដុតវានៅទីនោះ។ ស្តេចបានកម្ទេចវាក្លាយជាធូលី ហើយបាចធូលីនោះទីក្នុងផ្នូររបស់មនុស្សធម្មតា។⁷ស្តេចបានបំផ្លាញបន្ទប់របស់ពួកពេស្យាចារ្យបែបសាសនាដែលមាននៅក្នុងព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់ នៅកន្លែងដែលស្រីៗធ្វើសំលៀកបំពាក់សម្រាប់ព្រះអាសេរ៉ា។

⁸ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀសបាននាំពួកបូជាចារ្យទាំងអស់ចេញពីក្រុងនៃស្រុកយូដា ហើយបានបំផ្លាញទីខ្ពស់ៗដែលជាកន្លែងដែលពួកបូជាចារ្យបានដុតគ្រឿងក្រអូប ចាប់ពីក្រុងកេបារហូតដល់បៀរ‌សេ‌បា។ ស្តេចបានបំផ្លាញទីទួលនៅមាត់ទ្វារចូលទៅទ្វារលោកយ៉ូស្វេ (ជាអភិ‌បាលក្រុង) នៅខាងឆ្វេងនៃទ្វារក្រុង។⁹ទោះបីជាពួកបូជាចារ្យទាំងអស់នោះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាត្តឲ្យបម្រើនៅអាសនារបស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមក៏ដោយ ក៏ពួកគេបរិភោគនំប័ុងពីក្នុងចំណោមបងប្អូនរបស់ពួកគេដែរ។

¹⁰ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀសបានបំផ្លាញកន្លែងធ្វើបូជាយញ្ញនៅតូផេត ក្នុងជ្រោះបេនហ៊ិន‌ណម ដូច្នេះ គ្មាននរណាម្នាក់អាចដុតកូនប្រុស កូនស្រីរបស់ខ្លួនដើម្បីធ្វើយញ្ញបូជាថ្វាយព្រះម៉ូឡុកបានឡើយ។¹¹ស្តេចបានយករូបសេះដែលស្តេចស្រុកយូដាបានថ្វាយទៅព្រះអាទិត្យចេញ។ សេះទាំងនោះនៅត្រង់ច្រកចូលទៅព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់ នៅជិតបន្ទប់ របស់លោកនេថាន-‌មេឡេក គឺនៅក្នុងក្រឡាបន្ទំ។ ស្ដេចក៏បានដុតរទេះរបស់ព្រះ‌អាទិត្យចោលដែរ។

¹²ព្រះបាទយ៉ូសៀសជាស្តេចបានបំផ្លាញអាសនាដែលនៅលើដំបូលបន្ទប់ខាងលើរបស់ព្រះបាទអហាស់ ដែលស្តេចស្រុកយូដាបានធ្វើ ហើយនឹងអាសនាដែលស្តេចម៉ាណាសេបានសង់នៅក្នុងទីលានទាំងពីរនៃព្រះវិហារបស់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះបាទយ៉ូសៀសបានកម្ទេចរបស់ទាំងនោះជាបំណែក ហើយបានបោះចោលទៅក្នុងជ្រោះកេ្រដុន។¹³ស្តេចបានបំផ្លាញទីខ្ពស់នៅខាងកើតក្រុងយេរូសាឡឹម ខាងត្បូងភ្នំពុករលួយដែលស្តេចសាឡូម៉ូនជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានសង់កន្លែងសក្ការៈទាំងនោះថ្វាយព្រះ‌អាសថា‌រ៉ូត ជាព្រះគួរស្អប់ខ្ពើមនៃជន‌ជាតិស៊ីដូន ព្រះ‌កេម៉ូស ជាព្រះគួរស្អប់ខ្ពើមនៃជន‌ជាតិម៉ូអាប់ ព្រះមីល‌កូម ជាព្រះគួរស្អប់ខ្ពើមនៃជន‌ជាតិអាំម៉ូន។¹⁴ស្តេចបានកម្ទេចសសរថ្មទៅជាបំណែក ហើយបានកាត់បង្គោលរបស់ព្រះអាសេរ៉ា ហើយស្តេចបានដាក់ឆ្នឹងរបស់មនុស្សជំនួសវិញ។

¹⁵ព្រះបាទយ៉ូសៀសក៏បានបំផ្លាញអាសនាដែលនៅបេតអែល និងទីទួលខ្ពស់ដែលព្រះបាទយេរ៉ូបោមកូនរបស់នេបាតបានសង់ទៅជាបំណែកដែរ (គឺម្នាក់ដែលនាំអ៊ីស្រាអែលឲ្យធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប)។ ស្តេចក៏បានដុតកម្ទេចអាសនា និងទីទួលខ្ពស់ ហើយកំទេចវាឲ្យទៅជាធូលី។ ស្តេចក៏បានដុតបង្គោលរបស់ព្រះអាសេរ៉ាដែរ។¹⁶នៅពេលដែលស្តេចយូសៀសមើលទៅតំបន់នោះ ស្តេចបានកត់សម្គាល់ផ្នូរដែលនៅផ្នែកខាងភ្នំ។ ស្តេចបានបញ្ជូនគេទៅយកឆ្អឹងពីផ្នូរនោះមក បន្ទាប់មក ស្តេចបានដុតវានៅលើអាសនា។ នេះស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបានថ្លែង គឺគេបានថ្លែងការទាំងនេះតាំងពីមុនមក។

¹⁷បន្ទាប់មក ស្តេចបានមានរាជឱង្ការថា៖ «តើផ្នូរដែលយើងបានឃើញនោះជាអ្វី»? អ្នកក្រុងនោះបានទូលទ្រង់ថា៖ «នេះជាផ្នូររបស់អ្នកមប្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលមកពីស្រុកយូដា ហើយបាននិយាយពាក្យទាំងនេះ គឺដូចអ្វីដែលព្រះករុណាទើបតែធ្វើប្រឆាំងនឹងអាសនានៅបេតអែល»។¹⁸ដូច្នេះ ព្រះបាទយូសៀសនិយាយថា៖ «ចូរទុកទីនោះចុះ។ កុំឲ្យនរណាម្នាក់យកឆ្អឹងរបស់គាត់ចេញឡើយ»។ ដូច្នេះ គេក៏ទុកឆ្អឹងរបស់គាត់នៅទីនោះ ជាមួយឆ្អឹងរបស់លោកហោរាដែលមកពីស្រុកសាម៉ារី។

¹⁹បន្ទាប់មក ព្រះបាទយ៉ូសៀសបានបំផ្លាញផ្ទះដែលនៅទីខ្ពស់ៗនៅក្នុងក្រុងសាម៉ារី ដែលស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានសង់ ដែលបានធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធ។ ព្រះអង្គបានធ្វើដូចដែលទ្រង់បានធ្វើនៅបេតអែលដែរ។²⁰ស្ដេចបានប្រហារបូជា‌ចារ្យទាំងអស់នៅកន្លែងទួលខ្ពស់ៗនៅលើអាសនា ហើយស្តេចបានដុតឆ្អឹងរបស់មនុស្សនៅទីនោះ។ បន្ទាប់មក ស្តេចត្រឡប់មកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ។

²¹បន្ទាប់មក ស្តេចបានបង្គាប់ដល់ប្រជាជនទាំងអស់ថា៖ «ចូររក្សាបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ដូចដែលបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅនៃសម្ពន្ធមេត្រី»។²²ដូច្នេះ ការប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្លងមិនដែលធ្វើធំដូច្នេះទេ ចាប់ពីថ្ងៃនៃពួកហៅហ្វាយដែលគ្រប់គ្រងលើអ៊ីស្រាអែល រហូតដល់សម័យស្តេចស្រុកយូដា និងស្រុកអ៊ីស្រាអែល។²³ប៉ុន្តែ នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរាជ្យរបស់ព្រះបាទយ៉ូសៀសគេបានប្រារព្ធបុណ្យចម្លងនេះនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។

²⁴ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀសកីបានលុបបំបាត់អ្នកដែលនិយាយជាមួយមនុស្សស្លាប់ ឬក៏ជាមួយវិញ្ញាណដែរ។ ស្តេចក៏បានលុបបំបាត់រូបចម្លាក់ រូបព្រះក្លែងក្លាយ និងគ្រប់ទាំងរបស់គួរស្អប់ខ្ពើមដែលមាននៅក្នុងទឹកដីស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីឲ្យស្របតាមព្រះបន្ទូលនៃក្រឹត្យវិន័យដែលបានកត់ត្រានៅក្នុងសៀវភៅដែលលោកបូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គី‌យ៉ាបានរកឃើញនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។²⁵នៅមុនព្រះបាទយ៉ូសៀសគ្មានស្តេចណាដូចទ្រង់ឡើយ ដែលត្រឡប់ទៅឯព្រះអម្ចាស់វិញដោយអស់ពីចិត្ត ពីព្រលឹង និងអស់ពីកម្លាំងដែលបានធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ។ ហើយនៅក្រោយទ្រង់ ក៏គ្មានស្តេចណាដូចព្រះបាទយ៉ូសៀសទេ។

²⁶ទោះជាយ៉ាណាក៏ដោយ ព្រះអម្ចាស់មិនបានបោះបង់កំហឹងដ៏ខ្លាំងរបស់ព្រះអង្គប្រឆាំងនឹងអ្នកស្រុកយូដាឡើយ គឺអំពើបាបដែលស្តេចម៉ាណាសេបានថ្វាយបង្គំព្រះរបស់សាសន៍ដទៃ ដែលធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធ។²⁷ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងដេញយូដាចេញពីភ្នែករបស់យើង ដូចដែលយើងបានដេញអ៊ីស្រាអែលដែរ ហើយយើងនឹងបោះបង់ចោលក្រុងដែលយើងបានជ្រើសរើស គឺយេរូសាឡឹម និងដំណាក់ដែលយើងបាននិយាយថា៖ «នាមរបស់យើងនឹងនៅទីនោះ»។

²⁸រឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងព្រះបាទយ៉ូសៀស និងអ្វីៗដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬអី? នៅពេលនោះ²⁹ស្តេចផារោននេកោ ជាស្តេចស្រុកអេស៊ីប បានចេញទៅវាយប្រឆាំងនឹងស្តេចស្រុកអាសសីេុរត្រង់ទន្លេអ៊ីប្រាត។ ព្រះបាទយ៉ូសៀសបានចេញទៅជួបស្តេចនេកោនៅក្នុងសមរភូមិ ហើយស្តេចនេកោសម្លាប់ទ្រង់នៅមេគីដោ។³⁰អ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទយ៉ូសៀសបានដឹកសពរបស់ទ្រង់នៅលើរទេះពីមេគឺដោ ទៅយេរូសាឡឹម ហើយបានបញ្ចុះសពទ្រង់នៅក្នុងផ្នូររបស់លោកផ្ទាល់។ បន្ទាប់មក ប្រជាជននៅក្នុងទឹកដីនោះនាំព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស ដើម្បីចាក់ប្រេងអភិសេកធ្វើជាស្តេចបន្តពីបិតាទ្រង់។

³¹ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាសមានព្រះជន្មម្ភៃបីឆ្នាំនៅពេលទ្រង់ចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យ ហើយស្តេចសោយរាជ្យបានបីខែនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា ហា‌មូថាល ជាកូនរបស់លោកយេ‌រេមី ជាអ្នកស្រុកលិប‌ណា។³²ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាសបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចអ្វីដែលបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់បានធ្វើដែរ។³³ស្តេចផារោន នេកោបានដាក់ច្រវ៉ាក់ទ្រង់នៅឯនៅក្រុងរីបឡា ក្នុងស្រុកហា‌ម៉ាត់ ដូច្នេះ ស្តេចមិនអាចសោយរាជ្យនៅក្រុងយេរូសាឡឹមបានទៀតទេ។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទនេកោបានរកឃើញប្រាក់មួយរយដួង និងមាសមួយដួងនៅស្រុកយូដា។

³⁴ស្តេចផារោននេកោបានលើកព្រះ‌បាទអេលា‌គីម ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស ឲ្យស្នងរាជ្យរបស់បិតាទ្រង់ ហើយដូរនាមថា យេហូ‌យ៉ាគីមវិញ។ ប៉ុន្តែ ព្រះចៅផារ៉ោននាំយកព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាស់ទៅជាឈ្លើយនៅស្រុកអេស៊ីប ហើយព្រះបាទយ៉ូអាហាស់បានសុគតនៅទីនោះ។³⁵ព្រះបាទយេហូយ៉ាគីមបានថ្វាយប្រាក់ និងមាសដល់ស្តេចផារោន ដើម្បីបំពេញតម្រូវការរបស់ស្តេចផារោន ព្រះបាទយេហូយ៉ាគីមបានប្រមូលពន្ធដី ហើយបង្ខំឲ្យមនុស្សដែលរស់នៅលើទឹកដីនោះបង់ប្រាក់ និងមាសតាមទ្រព្យរបស់ពួកគេ។

³⁶ព្រះបាទយេហូយ៉ាគីមមានព្រះជន្មម្ភៃប្រាំឆ្នាំនៅពេលដែលទ្រង់ឡើងគ្រងរាជ្យ ហើយស្តេចសោយរាជ្យបានដប់មួយឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា សេប៊ូ‌ដា ជាកូនរបស់លោកពេដា‌យ៉ា ជាអ្នកស្រុករូម៉ាល។³⁷ព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីមប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដូចបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់បានធ្វើដែរ។

24

¹ក្នុងរជ្ជកាលព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីម ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូនបានវាយប្រហារស្រុកយូដា ព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីមបានក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចនោះអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ។ ព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីមបានត្រឡប់មកបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា។²ព្រះអម្ចាស់បានចាត់ពួកជាជន‌ជាតិខាល់ដេ ជន‌ជាតិអារ៉ាម ជន‌ជាតិម៉ូអាប់ និងជន‌ជាតិអាំម៉ូន ឲ្យប្រឆាំងនឹងព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីម ព្រះអង្គបានបញ្ជូនពួកគេមកប្រឆាំងនឹងយូដា ដើម្បីបំផ្លាញស្រុកនេះ។ ការនោះកើតឡើងស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានថ្លែងដោយពួកព្យាការីជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។

³ការនេះកើតឡើងចំពោះយូដាស្រមតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គនឹងបណ្តេញពួកគេចេញពីព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ដោយសារតែអំពើបាបរបស់ស្តេចម៉ាណាសេ និងអ្វីដែលស្តេចបានប្រព្រឹត្ត⁴និងដោយសារតែការដែលស្តេចបង្ហូរឈាមជនស្លូតត្រង់ ព្រោះស្តេចបានធ្វើឲ្យឈាមរបស់អ្នកទាំងនោះបានហូរពេញយេរូសាឡឹម។ ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនអត់ទោសចំពោះការនេះឡើយ។

⁵រឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងព្រះបាទយេហូយ៉ាគីម និងអ្វីដែលស្តេចបានធ្វើ តើមិនមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅព្រឹត្តិការណ៍របស់ស្តេចស្រុកយូដាទេឬអី?⁶ព្រះបាទយេហូយ៉ាគីមបានផ្ទុំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ ហើយព្រះ‌បាទយ៉ូ‌យ៉ា‌គីនជាបុត្របានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

⁷ស្តេចស្រុកអេស៊ីបមិនបានវាយប្រហារចេញពីទឹកដីរបស់ខ្លួនទៀតទេ ព្រោះស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនបានកាន់កាប់ទឹកដីទាំងអស់ដែលស្តេចស្រុកអេស៊ីបធ្លាប់គ្រប់គ្រង ចាប់ពីជ្រោះអេស៊ីប រហូតដល់ទន្លេអឺប្រាត។

⁸កាលព្រះ‌បាទយ៉ូ‌យ៉ា‌គីនមានអាយុដប់‌ប្រាំ‌បីឆ្នាំកាលពីស្តេចឡើងគ្រងរាជ្យ ស្តេចសោយរាជ្យបានបីខែនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា នេ‌ហ៊ូស‌ថា ជាកូនរបស់លោកអែល‌ណា‌ថាន អ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។⁹ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអ្វីគ្រប់យ៉ាងដូចបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់ដែរ។

¹⁰នៅពេលនោះកង‌ទ័ពរបស់ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូន ឡើងមកច្បាំងនឹងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ហើយឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងនោះ។¹¹ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនបានឡើងមកក្រុងនោះ នៅពេលដែលពួកទាហានរបស់ស្តេចបានឡោមព័ទ្ធក្រុងនោះ¹²ហើយព្រះបាទព្រះ‌បាទយ៉ូ‌យ៉ា‌គីនជាស្តេចស្រុកយូដាបានចេញមកជួបស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូន ទាំងស្តេច ទាំងមាតា ទាំងពួកមន្ត្រី ពួកនាយទាហាន និងពួកមហា‌តលិក។ ស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនបានចាប់ស្តេចនៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំបីក្នុងរាជ្យរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់។

¹³ព្រះចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាបានរឹបអូសរបស់មានតម្លៃពីទីនោះ គឺពីដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងពីដំណាក់របស់ស្តេច។ ស្តេចបានកាត់របស់ធ្វើពីមាសដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនធ្វើនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថានឹងកើតឡើង។¹⁴ព្រះចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាកៀរអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ទាំងអ្នកដឹកនាំ និងពួកអ្នកប្រយុទ្ធ បានកៀរមនុស្សមួយម៉ឺននាក់ ព្រមទាំងពួកសិប្បករ និងជាងដែកផង លើកលែងតែអ្នកក្រីក្របំផុតនៅក្នុងទឺកដីនោះប៉ុណ្ណោះ។

¹⁵ព្រះចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាក៏បានកៀរព្រះ‌បាទយ៉ូ‌យ៉ា‌គីនទៅស្រុកបាប៊ី‌ឡូន ព្រមទាំងមាតា មហេសី ស្រីស្នំ ពួកមេដឹកនាំ និងពួកមេ‌ទ័ពពីក្រុងយេរូ‌សាឡឹមនៅក្នុងទឹកដីនោះ។ ស្តេចបានកៀរពួកគេទៅជាឈ្លើយពីក្រុងយេរូសាឡឹមទៅបាប៊ីឡូន។¹⁶អ្នកប្រយុទ្ធទាំងអស់មានចំនួនប្រាំពីរពាន់នាក់ ព្រមទាំងពួកសិប្ប‌ករ និងជាងដែក អ្នកទាំងអស់នោះសុទ្ធតែពេញកម្លាំងប្រយុទ្ធ ដូច្នេះស្តេចបាប៊ីឡូនបានកៀរពួកគេទៅជាឈ្លើយនៅឯស្រុកបាប៊ីឡូន។¹⁷ស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនតែងតាំងម៉ាថា‌នា ជាប្តូរប្រុសរបស់បិតាព្រះ‌បាទយ៉ូ‌យ៉ា‌គីន ឲ្យឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស ហើយដូរនាមថា ព្រះ‌បាទសេដេ‌គា។

¹⁸ស្តេចសេដេគាមានព្រះជន្មម្ភៃមួយឆ្នាំនៅពេលទ្រង់ឡើងសោយរាជ្យ ស្តេចសោយរាជ្យបានដប់មួយឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា ហាមូ‌ថាល់ ជាកូនរបស់លោកយេ‌រេមី ជាអ្នកស្រុកលីប‌ណា។¹⁹ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តដូចដែលព្រះបាទយេហូយ៉ាគីមបានប្រព្រឹត្តដែរ។²⁰តាមរយៈព្រះពិរោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គ្រប់ទាំងហេតុការទាំងនេះកើតឡើងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងយូដា រហូតដល់ទ្រង់ដេញពួកគេចេញពីវត្តមានរបស់ព្រះអង្គអស់។ បន្ទាប់មក ស្តេចសេដេគាបានបះបោរប្រឆាំងនឹងស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូន។

25

¹នៅក្នុងថ្ងៃទីដប់ ខែទីដប់ ឆ្នាំទីប្រាំបួននៃរាជ្យរបស់ស្តេចសេដេគា នេប៊ូក្នេសាជាស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនបានឡើងមកជាមួយទាហានទាំងអស់របស់ទ្រង់ដើម្បីប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹម។ ស្តេចបានបោះត្រសាលនៅទល់មុខក្រុង និងលើកទួលជុំវិញក្រុង។²ដូច្នេះ ក្រុងត្រូវបានឡោមព័ទ្ធរហូតដល់ឆ្នាំទីដប់មួយនៃរាជ្យរបស់់ព្រះបាទសេដេគា។³នៅក្នុងថ្ងៃទីប្រាំបួន ខែទីបួន នៅក្នុងឆ្នាំនោះទុរ្ភិក្សកើតមានយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងទីក្រុង ហើយប្រជា‌ជននៅក្នុងទឹកដីទាំងមូលលែងមានអាហារបរិភោគទៀត។

⁴បន្ទាប់មក កំពែងក្រុងក៏ត្រូវទម្លាយហើយពួកអ្នកប្រយុទ្ធបានគេចខ្លួននៅពេលយប់តាទ្វារវាងជញ្ជាំងទាំងពីរ ក្បែរសួនច្បារបស់ស្តេច ទោះបីជាពួកខាល់ដេនៅជុំវិញក្រុងក៏ដោយ។ ស្តេចបានរត់ឆ្ពោះទៅវាលរហោស្ថានអារ៉ាបា។⁵ប៉ុន្តែ ទាហានរបស់ពួកខាល់ដេបានដេញតាមស្តេចសេដេគា ហើយតាមទាន់ស្តេចនៅវាលទំនាបទន្លេយ័រដាន់ជិតក្រុងយេរីខូ។ ទាហានទាំងអស់របស់ទ្រង់បានបែកខ្ញែកចេញឆ្ងាយពីទ្រង់ទាំងអស់។

⁶ពួកគេចាប់បានស្តេច ហើយនាំទ្រង់ទៅជួបស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូននៅក្រុងរីបឡា ជាកន្លែងដែលពួកគេកាត់ទោសទ្រង់។⁷ពួកគេបានសំលាប់បុត្រទាំងអស់របស់ទ្រង់នៅចំពោះព្រះភក្រ្តទ្រង់ផ្ទាល់។ បន្ទាប់មកពួកគេក៏ខ្វេះភ្នែករបស់ទ្រង់ ចងទ្រង់ជាមួយច្រវ៉ាក់លង្ហិន ហើយនាំទ្រង់ទៅបាប៊ីឡូន។

⁸នៅក្នុងខែទីប្រាំ ក្នុងថ្ងៃទីប្រាំពីរនៅក្នុងខែនោះ ដែលស្ថិតក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបួននៃរាជ្យរបស់ស្តេចនេប៊ូក្នេសាជាស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូន លោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដានជាអ្នកបម្រើស្ដេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូន និងមេពួកអង្គរក្សរបស់លោក បានមកដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។⁹លោកបានដុតកម្ទេចដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ វាំងរបស់ស្តេច និងផ្ទះទាំងអស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយលោកក៏បានដុតកម្ទេចអគារសំខាន់ៗទាំងអស់នៅក្នុងក្រុងដែរ។¹⁰ចំណែកឯ ជញ្ជាំងជុំវិញក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ពួកទាហានបាប៊ីឡូនដែលស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជារបស់មេអង្គរក្សជាអ្នកបំផ្លាញចោល។

¹¹ចំណែក មនុស្សដែលនៅសេសសល់ក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម គឺអស់អ្នកដែលបានចុះចូលជាមួយស្តចស្រុកបាប៊ីឡូន និងអ្នកដែលផ្សេងទៀត លោកនេប៊ូសារាដានបានកៀរយកទៅជាឈ្លើយសឹក។¹²ប៉ុន្តែ លោកមេលើអង្គរក្សបានទុកអ្នកដែលក្រីក្របំផុតឲ្យនៅធ្វើការក្នុងចម្ការទំពាំងបាយជូរ និងនៅតាមវាលស្រែ។

¹³ចំណែកឯ សសរលង្ហិនដែលនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងជើងបញ្ឈរ ផើងលង្ហិនធំដែលនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ពួកខាល់ដេបានកម្ទេចជាបំណែក ហើយនាំយកលង្ហិនទៅស្រុកបាប៊ីឡូន។¹⁴ឆ្នាំង ឆ្នូក ដង្កៀប ស្លាបព្រា និងរបស់ឯទៀតៗធ្វើពីលង្ហិន សម្រាប់ប្រើ‌ប្រាស់ក្នុងព្រះ‌វិហារ ក៏ពួកខាល់ដេយកទៅអស់ដែរ។¹⁵ភាជន៍សម្រាប់ចូកផះ និងចានគោមដែលធ្វើពីមាស ពីប្រាក់ ក៏លោកមេលើពួកអ្នកយាមយកទៅជាមួយដែរ។

¹⁶សសរទាំងពីរ អាងធំ និងជើងបញ្ឈរដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើសម្រាប់ដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដែលមានលង្ហិនដ៏ច្រើនដែលមិនបានថ្លឹងបាន។¹⁷កម្ពស់នៃសសរទីមួយគឺ១៨ហត្ថ ហើយមានក្បាលសសរលង្ហិននៅពីលើសសរនោះ។ ក្បាលសសរនោះមានកម្ពស់បីហត្ថ ជាមួយនឹងក្បាច់ក្រឡាអួន និងក្បាច់ផ្លែទទឹមនៅជុំវិញក្បាលសសរនោះ អ្វីៗទាំងអស់ធ្វើពីលង្ហិន។ សសរមួយទៀត និងក្បាច់របស់វាគឺដូចសសរទីមួយដែរ។

¹⁸លោកមេបញ្ជាការលើពួកអង្គរក្សចាប់លោកមហាបូជា‌ចារ្យសេរ៉ាយ៉ា និងលោកសេ‌ផា‌នាជាបូជា‌ចារ្យទីពីរ ព្រមទាំងចាប់អ្នកយាមទ្វារព្រះ‌វិហារបីរូបយកទៅជាមួយផង។¹⁹នៅក្នុងក្រុងលោកក៏ចាប់មេបញ្ជាការដាក់គុក លោកជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើពួកទាហាន និងបុរសប្រាំនាក់ដែលជាទីព្រឹក្សារបស់ស្តេច ដែលស្ថិតនៅក្នុងក្រុងនោះ។ លោកក៏ដាក់គុកមេទ័ពរបស់ស្តេចដែលទទួលខុសត្រូវលើកការកែនប្រុសៗធ្វើទាហាន ជាមួយមនុស្សសំខាន់ហុកសិបនាក់ទៀតពីទឹកដីនោះ គឺអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងក្រុង។

²⁰បន្ទាប់មក លោកនេប៊ូសារ៉ាដានជាមេបញ្ជាការលើសពួកអង្គរក្ស បានចាប់ពួកគេ ហើយនាំពួកគេទៅដល់ស្តេចបាប៊ីឡូននៅក្រុងរីបឡា។²¹ស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនបានសម្លាប់ពួកគេនៅក្រុងរីបឡានោះនៅក្នុងទឹកដីហាម៉ាត់។ អ្នកស្រុកយូដាត្រូវកៀរយកទៅជាឈ្លើយ ដោយរបៀបនេះឯង។

²²អ្នកដែលនៅសេសសល់នៅក្នុងស្រុកយូដា គឺអស់អ្នកដែលលោកនេប៊ីសារ៉ាដានបានទុកឲ្យនៅទីនោះ លោកបានទុកលោកកេដា‌លា ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌កាម និងជាចៅរបស់លោកសាផាន បានមើលខុសត្រូវលើពួកគេ។²³ពេលនោះនៅពេលដែលមេបញ្ជាការកងទ័ពទាំងអស់ ទាំងអ្នកទាំងនោះ និងអ្នកនៅក្រោមបង្គាប់បានឮថាស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនបានតែង‌តាំងលោកកេដា‌លាឲ្យគ្រប់‌គ្រងលើស្រុក ពួកគេក៏នាំគ្នាមកជួបនឹងលោកកេដា‌លា នៅមីស‌ប៉ា។ អ្នកទាំងនោះ មានលោកអ៊ីស្មា‌អែល ជាកូនរបស់លោកនេថា‌នា លោកយ៉ូហាណាន ជាកូនរបស់លោកការ៉ា លោកសេរ៉ាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកថាន់‌ហ៊ូ‌ម៉េក ជាអ្នកស្រុកនេថូ‌ផា និងលោកយា‌សា‌នា ជាកូនរបស់ពួកម៉ាកា‌ធី ទាំងពួកគេ និងពលទាហានរបស់ពួកគេផង។²⁴លោកកាដាលាបានប្រកាសដល់មេទាហាន និងពលទាហានទាំងនោះថា៖ «កុំឲ្យខ្លាចពួកខាល់ដេឡើយ។ ចូរបន្តរស់នៅលើទឹកដីនេះ ហើយបម្រើស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនទៅ ហើយអ្នកនឹងរស់នៅយ៉ាងសុខសប្បាយ»។

²⁵នៅក្នុងខែទីប្រាំពីរ លោកអ៊ីស្មា‌អែល ជាកូនរបស់លោកនេថា‌នា ជាចៅរបស់លោកអេលី‌សាម៉ា ដែលជាសាច់សារលោហិតរបស់ស្ដេច បានមកជាមួយទាហានដប់នាក់ ហើយបានវាយប្រហារលោកកេដា‌លា។ លោកកេដាលាបានស្លាប់ ជាមួយជន‌ជាតិយូដា និងជន‌ជាតិខាល់ដេ ដែលនៅជាមួយលោកកេដា‌លា នៅមីស‌ប៉ា។²⁶បន្ទាប់មក ប្រជាជនទាំងអស់ ពីអ្នកក្របំផុតដល់អ្នកធំ និងពួកមេទ័ពបានចេញដំណើរទៅអេស៊ីប ព្រោះពួកគេខ្លាចពួកបាប៊ីឡូន។

²⁷នៅក្នុងឆ្នាំទីសាមសិបប្រាំពីរនៃការកៀរព្រះបាទយ៉ូយ៉ា‌គីន ជាស្ដេចស្រុកយូដា ត្រូវគេចាប់យកទៅជាឈ្លើយសឹក នៅក្នុងខែទីដប់ពីរ គឺនៅក្នុងថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំពី ព្រះ‌ចៅអេវីល-‌មេរ៉ូ‌ដាក ជាស្ដេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូនបានដោះលែងព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីនចេញពីគុក។ ការនេះកើតឡើងនៅក្នុងឆ្នាំដែលព្រះ‌ចៅអេវីល-‌មេរ៉ូ‌ដាកចាប់ផ្តើមឡើងសោយរាជ្យ។

²⁸ស្តេចបានមាករាជឱង្ការដោយសុភាពទៅកាន់ទ្រង់ ហើយប្រទានកន្លែងកិត្តិយសជាងស្ដេចឯទៀតៗ ដែលនៅជាមួយទ្រង់នៅក្នុងស្រុកបាប៊ីឡូន។²⁹ព្រះ‌ចៅអេវីល-‌មេរ៉ូ‌ដាកបានដោះសម្លៀក‌បំពាក់ឈ្លើយសឹករបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីនចេញ ហើយព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីនសោយព្រះស្ងោររួមតុជាមួយស្ដេចគ្រប់ពេល រហូតដល់ទ្រង់សុគត។³⁰ស្ដេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូនតែងតែទំនុកបម្រុងដល់ព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីននូវអាហារដ៏សមរម្យជារៀងរាល់ថ្ងៃអស់មួយជីវិតរបស់ទ្រង់។

របាក្សត្រ ទី១

1

¹លោកអដាំ លោកសេថ លោកអេណុស²លោកកៃណាន លោកម៉ាលេលាល លោកយេរេឌ³លោកហេណុក លោកមធូសាឡា លោកឡាមេក។⁴លោកឡាមេកជាឪពុកលោកណូអេ កូនៗរបស់លោកណូអេមានលោកសិម លោកហាំ និង លោកយ៉ាផេត។

⁵កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាផេតមាន កូមើរ ម៉ាកុក ម៉ាដាយ យ៉ាវ៉ាន ទូបាល មែសេក និងទីរ៉ាស។⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកកូមើរមាន អាសក្នាស រីផាត និងតូការម៉ា។⁷កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាវ៉ានមាន អេលីសា តើស៊ីស គីទីម និងដូដានីម។

⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកហាំ មានគូស មីសរ៉ែម ពូថ និងកាណាន។⁹កូនប្រុសៗរបស់លោកគូសមាន សេបា ហាវីឡា សាបតា រ៉ាម៉ា និងសាបតិកា។ កូនប្រុសៗរបស់លោករ៉ាអាម៉ា គឺ សេបានិងដេដាន់។¹⁰លោកគូស ជាឪពុករបស់លោកនីមរ៉ូដ លោកគឺជាវីរបុរសទីមួយនៅលើផែនដី។

¹¹លោកមីសរ៉ែម ដូនតារបស់ជនជាតិលូឌីម ជនជាតិអណាមីម ជនជាតិលេហាប៊ីម ជនជាតិណាធូហ៊ីម¹²ជនជាតិប៉ាទ្រូស៊ីម និងជនជាតិកាសលូហ៊ីម (ដែលត្រូវជាដូនតារបស់ជនជាតិភីលីស្ទីន) និងជនជាតិកាប់ថោរីម។

¹³លោកកាណាន បង្កើតស៊ីដូន ជាកូនច្បង និងហេត។¹⁴គាត់ក៏ក្លាយជាបុព្វបុរសរបស់ ជនជាតិយេប៊ូស ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិគើកាស៊ី¹⁵ជនជាតិហេវី ជនជាតិអើគី ជនជាតិស៊ីនីត¹⁶ជនជាតិអើវ៉ាឌីត ជនជាតិសេម៉ារីត ជនជាតិហាម៉ាធីត។

¹⁷កូនប្រុសៗរបស់លោកសិមមាន អេឡាំ អាសស៊ើរ អើប៉ាកសាឌ លូឌ អើរ៉ាម អ៊ូស ហ៊ូល កេធើរ និងមែសេក។¹⁸លោកអើប៉ាកសាឌជាឪពុករបស់លោកសេឡា លោកសេឡាជាឪពុករបស់លោកហេប៊ើរ។¹⁹លោកហេប៊ើរមានកូនប្រុសពីរនាក់ មួយឈ្មោះផាលេក ពីព្រោះនៅជំនាន់នោះមនុស្សបានបែកចែកផែនដីគ្នា រីឯប្អូនគាត់ឈ្មោះយ៉ុកថាន។

²⁰លោកយ៉ុកថានជាឪពុករបស់អាល់-ម៉ូដាដ សេលែប ហាសាម៉ាវ៉ែត យេរ៉ា²¹ហាដូរ៉ាម អ៊ូសាល ឌីកឡា²²អូបាល អប៊ីម៉ាអែល សេបា²³អូភៀរ ហាវីឡា និងយ៉ូបាប។ អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់លោកយ៉ុកថាន។

²⁴លោកសិម លោកអើបាកសាឌលោកសេឡា²⁵លោកហេប៊ើរ លោកផាលេក លោករេហ៊ូវ²⁶លោកសេរូក លោកណាឃរ លោកថេរ៉ា²⁷លោកថេរ៉ាជាឪពុកលោកអាប់រ៉ាម គឺជាលោកអប្រាហាំ។

²⁸កូនរបស់លោកអប្រាហាំមាន លោកអ៊ីសាក និងលោកអ៊ីស្មាអែល។²⁹ពូជពង្សរបស់លោកអ៊ីស្មាអែលមានដូចតទៅ លោកនេបាយ៉ូតជាកូនច្បង កេដារ អបែល មីបសាម³⁰មីសម៉ា ឌូម៉ា ម៉ាស្សា ហាដាដ ថេម៉ា³¹យេធើរ ណាភីស និងកេដម៉ា។ អ្នកនោះសុទ្ធតែជាកូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ីស្មាអែល។

³²រីឯកូនប្រុសៗរបស់នាងកិទូរ៉ា ជាប្រពន្ធចុងរបស់លោកអប្រាហាំមាន ស៊ីមរ៉ាន យ៉ុកសាន មីដាន មីឌាន អ៊ីសបាក់ និងស៊ូអា។ កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ុកសានគឺ សាបា និងដេដាន់។³³កូនប្រុសៗរបស់លោកមីឌានគឺ អេផា អេភើរ ហេណុក អប៊ីដា និងអែលដាអា។ អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់នាងកិទូរ៉ា។

³⁴លោកអប្រាហាំជាឪពុករបស់លោកអ៊ីសាក ហើយកូនរបស់លោកអ៊ីសាកគឺលោកអេសាវ និងលោកអ៊ីស្រាអែល។³⁵កូនប្រុសៗរបស់លោកអេសាវមាន អេលីផាស រេហួល យេអូស យ៉ាឡាម និងកូរ៉ា។³⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកអេលីផាសមាន ថេម៉ាន អូម៉ារ សេផូ កេថាម កេណាស ធីមណា និងអាមាឡេក។³⁷កូនប្រុសៗរបស់លោករេហួលមាន ណាហាត់ សេរ៉ាស សាំម៉ា និងមីសសា។

³⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកសៀរមាន ឡូថាន សូបាល ស៊ីបៀន អណា ឌីសសុន អេស៊ើរ និងឌីសាន។³⁹កូនប្រុសៗរបស់លោកឡូថានមាន ហូរី និងហោម៉ាម។ប្អូនស្រីរបស់លោកឡូថាន ឈ្មោះនាងធីមណា។⁴⁰កូនប្រុសៗរបស់លោកសូបាលមាន អាល់វ៉ាន ម៉ាណាហាត់ អេបាល សេផូ និងអូណាម។ កូនប្រុសៗរបស់លោកស៊ីបៀនមាន អៃយ៉ា និងអណា។

⁴¹កូនប្រុសៗរបស់លោកអណាគឺ ឌីសុន កូនប្រុសៗរបស់លោកឌីសុនមាន ហាមរ៉ាន អែសបាន់ អ៊ីតរ៉ាន និងកេរ៉ាន។⁴²កូនប្រុសៗរបស់លោកអេស៊ើរមាន ប៊ីលហាន សាវ៉ាន និងយ៉ាកាន។ កូនប្រុសៗរបស់លោកឌីសសាន គឺអ៊ូស និងអរ៉ាន។

⁴³ស្តេចដែលគ្រងរាជ្យនៅស្រុកអេដុមមុនពេលដែលមានស្តេចគ្រងរាជ្យលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានដូចតទៅ ព្រះបាទបេឡា ជាបុត្រលោកបេអ៊រ គ្រងរាជ្យនៅក្រុងឌីនហាបា។⁴⁴ពេលព្រះបាទបេឡាសោយទិវង្គតទៅ ព្រះបាទយ៉ូបាប់ ជាបុត្ររបស់លោកសេរ៉ា អ្នកក្រុងបូសរ៉ា ឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស។⁴⁵ពេលព្រះបាទយ៉ូបាប់សោយទិវង្គត ព្រះបាទហ៊ូសាម ជាអ្នកស្រុកថេម៉ាន ឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស។

⁴⁶ពេលព្រះបាទហ៊ូសាមសោយទិវង្គត ព្រះបាទហាដាដ ជាបុត្ររបស់លោកបេដាដ មកពីក្រុងអាវីត ឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស គឺស្តេចនេះហើយដែលវាយឈ្នះពួកមីឌាន នៅស្រុមម៉ូអាប់។⁴⁷ពេលព្រះបាទហាដាដសោយទិវង្គត ព្រះបាទសាំឡា ជាអ្នកស្រុកម៉ាសរេកា ឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស។⁴⁸ពេលព្រះបាទសាំឡាសោយទិវង្គត ព្រះបាទសូលជាអ្នកស្រុករ៉េហូបូត ដែលនៅមាត់ទន្លេ ឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស។

⁴⁹ពេលព្រះបាទសូលសោយទិវង្គត ព្រះបាទបាល-ហាណាន់ជាបុត្ររបស់លោកអកបោរឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស។⁵⁰ពេលព្រះបាទបាល-ហាណាន់សោយទិវង្គត ព្រះបាទហាដា ជាអ្នកក្រុងប៉ាវ ឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស។ មហេសីរបស់ស្តេចមាននាមថា មហេថាបែល ជាបុត្រីរបស់លោកស្រីម៉ាតរ៉េត និងជាចៅស្រីរបស់លោកមេសាហាប់។

⁵¹បន្ទាប់មក ព្រះបាទហាដាសោយទិវង្គត។ រីឯមេកន្ទ្រាញរបស់ជនជាតិអេដុមមាន លោកធីមណា លោកអាល់វ៉ា លោកយេថេត⁵²លោកអហូលីបាម៉ា លោកអេឡា លោកពីណូន⁵³លោកកេណាស លោកថេម៉ាន លោកមីបសារ⁵⁴លោកម៉ាកឌាល លោកអ៊ីរ៉ាម។ លោកទាំងនោះសុទ្ធតែជាមេកន្ទ្រាញរបស់ជនជាតិអេដុម។

2

¹កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ីស្រាអែលមាន រូបេន ស៊ីម្មាន លេវី យូដា អ៊ីសាខារ សាប់យូឡូន²ដាន់ យ៉ូសែប បេនយ៉ាមីន ណែបថាលី កាឌ និងអេស៊ើរ។

³កូនប្រុសៗរបស់លោកយូដាមាន អ៊ើរ អូណាន់ និងសេឡា។ អ្នកទាំងបីនេះ ជាកូនដែលកើតពីស្ត្រីជនជាតិកាណាន ជាកូនស្រីរបស់លោកស៊ូអា។ លោកអ៊ើរដែលត្រូវជាកូនច្បងរបស់លោកយូដា ជាមនុស្សអាក្រក់មិនគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏ដកជីវិតគាត់ទៅ។⁴ក្រោយមកលោកយូដាបានយកនាងតាម៉ារជាកូនប្រសា ហើយនាងបង្កើតបានពេរេស និងសេរ៉ាស។ ដូច្នេះ លោកយូដាមានកូនទាំងអស់ប្រាំនាក់។

⁵កូនប្រុសៗរបស់លោកពេរេសមាន ហេស្រុន និងហាមុល។⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកសេរ៉ាសមាន ស៊ីមរី អេថាន ហេម៉ាន កាល់កូល និងដារ៉ា គឺទាំងអស់មានប្រាំនាក់។⁷កូនប្រុសៗរបស់លោកកើមីគឺអេកាន ជាអ្នកនាំទុក្ខទោសមកលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដោយបានលួចយកវត្ថុដែលត្រូវបំផ្លាញថ្វាយផ្តាច់ដល់ព្រះជាម្ចាស់។⁸កូនលោកអេថាន គឺអសារ៉ា។

⁹កូនប្រុសៗរបស់លោកហេស្រុនមាន យេរ៉ាម្អែល រ៉ាម និងកាលែប។¹⁰លោករ៉ាមជាឪពុករបស់លោកអមីណាដាប់ លោកអមីណាដាប់ជាឪពុករបស់លោកណាសូន ដែលជាប្រមុខលើពួកកូនចៅយូដា¹¹លោកណាសូនជាឪពុករបស់លោកសាលម៉ូន លោកសាលម៉ូនជាឪពុករបស់លោកបូអូស¹²លោកបូអូសជាឪពុករបស់លោកអូបិឌ លោកអូបិឌជាឪពុករបស់លោកអ៊ីសាយ។

¹³លោកអ៊ីសាយជាឪពុករបស់លោកអេលាប ជាកូនច្បង អប៊ីណាដាប់ជាកូនទីពីរ សាំម៉ាជាកូនទីបី¹⁴នេថានេលជាកូនទីបួន រ៉ាដាយជាកូនទីប្រាំ¹⁵អូសែមជាកូនទីប្រាំមួយ និងដាវីឌជាកូនទីប្រាំពីរ។

¹⁶រីឯបងប្អូនស្រីរបស់ពួកគេគឺនាងសេរ៉ូយ៉ា និងអប៊ីកែល។ កូនប្រុសៗរបស់នាងសេរ៉ូយ៉ាមានបីនាក់គឺ អប៊ីសាយ យ៉ូអាប់ និងអេសាអែល។¹⁷នាងអប៊ីកែលបង្កើតអម៉ាសា រីឯឪពុករបស់អម៉ាសាឈ្មោះយេធើរ ជាជនជាតិអ៊ីស្មាអែល។

¹⁸លោកកាលែបជាកូនរបស់លោកហេស្រុន ព្រមទាំងនាងអស៊ូបាជាភរិយា បង្កើតបានកូនស្រីមួយឈ្មោះ យេរីអូត និងកូនប្រុសបីនាក់គឺ យេស៊ើរ សូបាប និងអើដូន។¹⁹ពេលនាងអស៊ូបាស្លាប់ទៅ លោកកាលែបមានភរិយាមួយទៀតឈ្មោះនាងអេប្រា នាងបង្កើតបានកូនប្រុសមួយជូនលោក ដែលមានឈ្មោះថាហ៊ើរ។²⁰លោកហ៊ើរជាឪពុករបស់លោកយូរី ហើយលោកយូរីជាឪពុករបស់លោកបេតសាលាល។

²¹ក្រោយមក លោកហេស្រុនបានយកកូនស្រីម្នាក់របស់លោកម៉ាគារ ដែលត្រូវជាឪពុករបស់លោកកាឡាដមកធ្វើជាភរិយា។ ពេលនោះលោកមានអាយុ៦០ឆ្នាំហើយ នាងបង្កើតបានកូនប្រុសមួយជូនលោកដែលមានឈ្មោះថា សេគូប។²²លោកសេគូបជាឪពុករបស់លោកយ៉ាអៀរ ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើភូមិម្ភៃបីនៅស្រុកកាឡាដ។

²³ជនជាតិកេសួរី និងជនជាតិអើរ៉ាម បានវាយយកភូមិទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកយ៉ាអៀរ ព្រមទាំងក្រុងកេណាតនិងស្រុកភូមិនៅជុំវិញដែលមានចំនួនទាំងអស់៦០។ ប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងក្រុងនោះសុទ្ធតែជាពូជពង្សរបស់លោកម៉ាគារជាឪពុករបស់លោកកាឡាដ។²⁴បន្ទាប់ពី លោកហេស្រុនស្លាប់ទៅ លោកកាលែបបានគេងជាមួយអេប្រាតា ជាភរិយាលោកហេស្រុនជាឪពុកគាត់ ហើយនាងបង្កើតកូនប្រុសមួយជូនគាត់មានឈ្មោះថា អាសហើរ ដែលត្រូវជាឪពុករបស់លោកត្កូអា។

²⁵រីឯកូនចៅរបស់លោកយេរ៉ាមែល ជាកូនច្បងរបស់លោកហេស្រុនមាន រ៉ាម ជាកូនច្បង ប៊ូណា អូរែន អូសេម និងអហ៊ីយ៉ា។²⁶លោកយេរ៉ាមែលមានប្រពន្ធមួយទៀតឈ្មោះនាងអថារ៉ា ដែលត្រូវជាម្តាយរបស់លោកអូណាម។²⁷កូនចៅរបស់លោករ៉ាមដែលជាកូនច្បងរបស់លោកយេរ៉ាមែលមាន ម៉ាអាស យ៉ាគីន និងអេគើរ។²⁸កូនរបស់លោកអូណាមគឺ សាម៉ាយ និងយ៉ាដា។ កូនប្រុសៗរបស់លោកសាម៉ាយគឺ ណាដាប់ និងអប៊ីស៊ើរ។

²⁹ភរិយារបស់លោកអប៊ីស៊ើរឈ្មោះអប៊ីហាអែល នាងបង្កើតកូនប្រុសពីរនាក់ជូនលោក គឺអបាន់ និងម៉ូលីឌ។³⁰កូនរបស់លោកណាដាប់គឺ សេលេដ និង អផែម។ លោកសេលេដស្លាប់ទៅ តែគ្មានកូនទេ។³¹លោកអផែមជាឪពុករបស់លោកអ៊ីស៊ី លោកអ៊ីស៊ី ជាឪពុករបស់លោកសេសាន លោកសេសាន ជាឪពុករបស់លោកអឡាយ។³²កូនរបស់លោកយ៉ាដា ដែលត្រូវជាប្អូនរបស់លោកសាម៉ាយ គឺយេធើរ និងយ៉ូណាថាន។ លោកយេធើរស្លាប់ទៅ តែគ្មានកូនទេ។³³កូនរបស់លោកយ៉ូណាថានគឺ ពេលេត និងសាសា។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់លោកយេរ៉ាមែល។

³⁴លោកសេសានគ្មានកូនប្រុសទេ គឺមានតែកូនស្រី។ លោកសេសានមានខ្ញុំបម្រើម្នាក់ជាជនជាតិអេស៊ីប ឈ្មោះយ៉ារហា។³⁵លោកសេសានបានលើកកូនស្រីគាត់ទៅឲ្យយ៉ារហាដែលជាខ្ញុំបម្រើនោះ នាងបង្កើតបានកូនប្រុសឲ្យគាត់ ឈ្មោះអថាយ។

³⁶លោកអថាយជាឪពុករបស់លោកណាថាន លោកណាថានជាឪពុករបស់លោកសាបាដ។³⁷លោកសាបាដជាឪពុករបស់លោកអែបឡាល លោកអែបឡាលជាឪពុករបស់លោកអូបិឌ។³⁸លោកអូបិឌ ជាឪពុករបស់លោកយេហ៊ូវ លោកយេហ៊ូវជាឪពុករបស់លោកអសារ៉ា។

³⁹លោកអសារ៉ាជាឪពុករបស់លោកហាលេស លោកហាលេសជាឪពុករបស់លោកអេឡាសា។⁴⁰លោកអេឡាសាជាឪពុករបស់លោកស៊ីសម៉ាយ លោកស៊ីសម៉ាយជាឪពុករបស់លោកសាលូម។⁴¹លោកសាលូមជាឪពុករបស់លោកយេកាមីយ៉ា យេកាមីយ៉ាជាឪពុករបស់លោកអេលីសាម៉ា។

⁴²រីឯកូនប្រុសៗរបស់លោកកាលែប ជាប្អូនរបស់លោកយេរ៉ាមែល គឺមេសា ជាកូនច្បង ដែលត្រូវជាឪពុករបស់ស៊ីភ។ ម៉ារីសា ជាកូនទីពីរដែលជាឪពុករបស់ហេប្រុន។⁴³កូនប្រុសៗរបស់ហេប្រុនមាន កូរ៉ា តាពួរ រេគេម និងសេម៉ា។⁴⁴សេម៉ាជាឪពុករបស់រ៉ាហាំ រ៉ាហាំជាឪពុករបស់យ៉ូរគាម។ រេគេមជាឪពុករបស់សាម៉ាយ។

⁴⁵លោកសាម៉ាយជាឪពុករបស់ម៉ាអូន លោកម៉ាអូនជាឪពុករបស់បេតស៊ើរ។⁴⁶រីឯនាងអេប្រា ជាប្រពន្ធចុងរបស់លោកកាលែបបង្កើតបានហារ៉ាន ម៉ូសា និងកាសេស។ លោកហារ៉ានក៏មានកូនប្រុសមួយឈ្មោះកាសេសដែរ។⁴⁷កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាដាយ គឺរេគេម យ៉ូថាម កេសាន ពេលេត អេផា និងសាអាប់។

⁴⁸មាកា ជាប្រពន្ធចុងរបស់លោកកាលែប បង្កើតបានសេប៊ើរ និងទីហាណា។⁴⁹នាងក៏បង្កើតបានសាអាប់ ជាឪពុករបស់ម៉ាដម៉ាណា ព្រមទាំងស៊ីវ៉ា ជាឪពុករបស់ម៉ាកបេណា និងគីបៀរ។ រីឯកូនស្រីរបស់លោកកាលែបឈ្មោះនាងអាក់សា។⁵⁰កូនឯទៀតៗរបស់លោកកាលែបជាកូនហ៊ើរមានដូចតទៅ កូនដែលនាងអេប្រាតាបង្កើតជូនលោកគឺស៊ូបាល ជាកូនច្បង ជាអ្នកដែលសង់ក្រុង គាយ៉ាត-យារីម។

⁵¹សាលម៉ាជាអ្នកសង់បេថ្លេហិម ហារេបជាអ្នកសង់បេត-កាឌើរ។

⁵²លោកស៊ូបាលជាអ្នកសង់ក្រុងគាយ៉ាត-យារីមក៏មានកូនចៅដែរ គឺអ្នកភូមិហារ៉ូអេ និងអ្នកភូមិហាស៊ី-ហាមេនូហូតចំនួនពាក់កណ្តាល⁵³ព្រមទាំងអំបូរនានានៅក្រុងគាយ៉ាត-យារីម គឺពួកយេធើរ ពូធី ស៊ូម៉ាធី និងមីសរ៉ា។ ពូជពង្សរបស់អ្នកទាំងនោះគឺពួកសូរ៉ាត និងអែសថោស។

⁵⁴រីឯកូនចៅរបស់លោកសាលម៉ាគឺអ្នកភូមិបេថ្លេហិម អ្នកភូមិនេថូផា អ្នកភូមិអាត្រូត-បេត -យ៉ូអាប់ អ្នកភូមិហាស៊ី-ហាម៉ាណាធីចំនួនពាក់កណ្តាល អ្នកភូមិសោរីត⁵⁵ព្រមទាំងអំបូររបស់ពួកស្មៀន នៅភូមិយ៉ាបេស គឺពួកធីរ៉ាត់ ពួកស៊ីម៉ាត់ និងពួកស៊ូកាត់។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាពួកកែន ដែលជាពូជពង្សរបស់លោកហាមម៉ាត់ ជាបុព្វបុរសរបស់អំបូររេកាប។

3

¹រាជបុត្ររបស់ព្រះបាទដាវីឌ ដែលប្រសូត្រនៅក្រុងហេប្រូន មានដូចតទៅ បុត្រច្បងព្រះនាមអាំណូន ប្រសូតពីនាងអហ៊ីណោម ជាអ្នកស្រុកយេសរាល បុត្រទីពីរព្រះនាមដានីអែល ប្រសូតពីនាងអប៊ីកែល ជាអ្នកភូមិកើមែល²បុត្រទីបីព្រះនាមអាប់សាឡុម ប្រសូតពីព្រះនាងម៉ាកាដែលត្រូវជាបុត្រីរបស់ព្រះបាទតាលម៉ាយ ស្តេចស្រុកកេស៊ូរី បុត្រទីបួនព្រះនាមអដូនីយ៉ា ប្រសូតពីនាងហាគីត³បុត្រទីប្រាំព្រះនាមសេផាធា ប្រសូតពីនាងអប៊ីថាល បុត្រទីប្រាំមួយព្រះនាមយីតរាម ប្រសូតពីនាងអេកឡា។

⁴ទាំងប្រាំមួយអង្គនេះប្រសូតនៅក្រុងហេប្រូន។ ព្រះបាទដាវីឌសោយរាជ្យនៅក្រុងហេប្រូនអស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំកន្លះ ហើយសោយរាជ្យនៅក្រុងយេរូសាឡិមអស់រយៈពេលសាមសិបបីឆ្នាំ។⁵រីឯបុត្រដែលកើតនៅក្រុងយេរូសាឡិមមានព្រះនាម សាំម៉ា សូបាប់ ណាថាន និងសាឡូម៉ូន បុត្របួនអង្គនេះកើតពីនាងបាតសេបា ជាកូនរបស់លោកអាំមាល។

⁶ព្រះបាទដាវីឌមានបុត្រាប្រាំបួនអង្គទៀត គឺយីបហារ អេលីសា អេផេលេត⁷ណូកា នេផេក យ៉ាភា⁸អេលីសាម៉ា អេលីយ៉ាដា និងអេលីផាលេត។⁹ទាំងនេះសុទ្ធតែជាបុត្រារបស់ព្រះបាទដាវីឌ ដោយឥតគិតបុត្រដែលកើតពីពួកស្រីស្នំឡើយ។ ព្រះបាទដាវីឌក៏មានបុត្រីមួយអង្គដែរ គឺព្រះនាងតាម៉ារ។

¹⁰បុត្រារបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនគឺព្រះបាទរេហូបោម។ បុត្រារបស់ព្រះបាទរេហូបោមគឺព្រះបាទអប៊ីយ៉ា។ បុត្រារបស់ព្រះបាទអប៊ីយ៉ាគឺព្រះបាទអេសា។ បុត្រារបស់ព្រះបាទអេសាគឺព្រះបាទយ៉ូសាផាត។¹¹បុត្រារបស់ព្រះបាតយ៉ូសាផាតគឺព្រះបាទយ៉ូរ៉ាម។ បុត្រារបស់ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមគឺព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ា។ បុត្រារបស់ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាគឺព្រះបាទយ៉ូអាស¹²បុត្រារបស់ព្រះបាទយ៉ូអាសគឺព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ា។ បុត្រារបស់ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាគឺព្រះបាទអសារា។ បុត្រារបស់ព្រះបាទអសារាគឺព្រះបាទយ៉ូថាម។

¹³បុត្រារបស់ព្រះបាទយ៉ូថាមគឺព្រះបាទអហាស។ បុត្រារបស់ព្រះបាទអហាសគឺព្រះបាទហេសេគា។ បុត្រារបស់ព្រះបាទហេសេគាគឺព្រះបាទម៉ាណាសេ។ បុត្រារបស់ព្រះបាទម៉ាណាសេគឺព្រះបាទអាំម៉ូន¹⁴បុត្រារបស់ព្រះបាទអាំម៉ូនគឺព្រះបាទយ៉ូសៀស។

¹⁵រីឯបុត្ររបស់ព្រះបាទយ៉ូសៀសគឺយ៉ូហាណានជាបុត្រច្បង យេហូយ៉ាគីមជាបុត្រទីពីរ សេដេគាជាបុត្រទីបី និងសាលូមជាបុត្រទីបួន។¹⁶រីឯបុត្ររបស់ព្រះបាទយេហូយ៉ាគីម គឺយេកូនាសនិងសេដេគា។

¹⁷រីឯបុត្ររបស់ព្រះបាទយេកូនាស ជាឈ្លើយសឹកនោះ គឺសាលធាល¹⁸ម៉ាលគីរ៉ាម ពេដាយ៉ា សេណាសារ យេកាម៉ា ហូសាម៉ា និងនេដាបយ៉ា។

¹⁹កូនរបស់លោកពេដាយ៉ាគឺសូរ៉ូបាបិល និងស៊ីម៉ាយ។ កូនប្រុសៗរបស់លោកសូរ៉ូបាបិល មេស៊ូឡាម និងហាណានា ព្រមទាំងនាងសេឡូមីត។²⁰លោកមានកូនប្រាំនាក់ទៀតឈ្មោះ ហាស៊ូបា អូហែល បេរេគា ហាសាឌា និងយ៉ូសាបហេសេដ។²¹កូនប្រុសៗរបស់លោកហាណានាគឺ ពេឡាធា និងអេសាយ ព្រមទាំងកូនចៅរបស់លោករេផាយ៉ា កូនចៅរបស់លោកអើណាន កូនចៅរបស់លោកអូបាឌា កូនចៅរបស់លោកសេកានា។

²²កូនរបស់លោកសេកានាគឺលោកសេម៉ាយ៉ា កូនប្រុសរបស់លោកសេម៉ាយ៉ាគឺហាធូស យីកាល បារីយ៉ា នារីយ៉ា និងសាផាត។ សរុបទាំងអស់ប្រាំមួយនាក់។²³កូនប្រុសៗរបស់លោកនារីយ៉ាមានអេលីយ៉ូណៃ ហេសេគា និងអាសរីកាំ គឺសរុបទាំងអស់បីនាក់។²⁴កូនប្រុសរបស់លោកអេលីយ៉ូណៃ គឺហូដាវា អេលាស៊ីប ពេឡាយ៉ា អកាប យ៉ូហាណាន ដេឡាយ៉ា និងអណានី សរុបទាំងអស់ប្រាំពីរនាក់។

4

¹កូនចៅរបស់លោកយូដាមាន ពេរេស ហេស្រុន កើរមី ហ៊ើរនិងសូបាល។²លោករីយ៉ាអា ជាកូនរបស់លោកសូបាល បង្កើតយ៉ាហាត់ យ៉ាហាត់បង្កើតអហ៊ូម៉ាយ និងឡាហាដ អ្នកទាំងនេះជាអំបូរសូរ៉ាត។

³អស់អ្នកដែលកើតមកពីឪពុករបស់លោកអេថាមមាន យេសរាល យីមា និងយីដបា ហើយប្អូនស្រីរបស់គេឈ្មោះហាសែលលេពូនី។⁴លោកពេនួលជាអ្នកសង់ភូមិកេដោរ លោកអេស៊ើរជាអ្នកសង់ភូមិហ៊ូសា។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់លោកហ៊ើរ ជាកូនច្បងរបស់អេប្រាតា ហើយជាអ្នកសង់ភូមិបេថ្លេហិម។

⁵លោកអាស៊ើរជាអ្នកសង់ក្រុងត្កូអា មានប្រពន្ធពីរ គឺនាងហេឡា និងនាងណាអារ៉ា។⁶នាងណាអារ៉ាបង្កើតកូនប្រុសជូនគាត់ ដែលមានឈ្មោះថា អហូសាំ ហេភើរ ថេម៉ានី អហាសថារី។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនរបស់នាងណាអារ៉ា។⁷រីឯកូនរបស់នាងហេឡាមាន សេរ៉េត សូហារ និងអេតណាន។⁸លោកកូសបង្កើតអនូប និងសូបេបា ព្រមទាំងអំបូរអខាហែល ជាកូនប្រុសរបស់ហារូម។

⁹លោកយ៉ាបេស ជាមនុស្សដែលគេគោរពរាប់អានច្រើនជាងបងប្អូនរបស់គាត់។ ម្តាយរបស់គាត់បានដាក់ឈ្មោះគាត់ថា យ៉ាបេស ដោយពោលថា «ខ្ញុំបានបង្កើតកូននេះមកដោយឈឺចាប់»។¹⁰លោកយ៉ាបេសបានអង្វររកព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «សូមប្រទានពរទូលបង្គំ សូមពង្រីកទឹកដីរបស់ទូលបង្គំ ហើយដាក់ព្រះហស្តលើទូលបង្គំ កុំឲ្យទូលបង្គំជួបប្រទះទុក្ខវេទនា និងការឈឺចាប់ឡើយ!» ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់ក៏ប្រោសប្រទានតាមសំណូមពររបស់គាត់។

¹¹លោកកេលូប ដែលត្រូវជាប្អូនរបស់លោកស៊ូហា បង្កើតបានមេហើរ ដែលជាឪពុករបស់អែសថូន¹²លោកអែសថូនបង្កើតបេតរ៉ាផា ផាសេហា និងថេហ៊ីណា។ លោកថេហ៊ីណាជាអ្នកសង់ភូមិណាហាស។ ពូជពង្សរបស់អ្នកទាំងនេះរស់នៅក្នុងតំបន់រេកា។

¹³កូនប្រុសៗរបស់លោកកេណាសគឺអូធ្នាល និងសេរ៉ាយ៉ា។ កូនប្រុសៗរបស់លោកអូធ្នាលគឺហាថាត និងមេអូណូថាយ¹⁴លោកមេអូណូថាយ ជាឪពុករបស់អូប្រា។ លោកសេរ៉ាយ៉ា ជាឪពុករបស់យ៉ូអាប់ ជាបុព្វបុរសរបស់ពួកសិប្បករដែលរស់នៅតាមតំបន់ជ្រលងភ្នំរបស់ពួកសិប្បករ។¹⁵លោកកាលែប ជាកូនរបស់លោកយេភូនេ មានកូនប្រុសបីនាក់គឺ អ៊ីរូ អេឡា និងណាអាម។ កូនប្រុសរបស់អេឡា គឺ កេណាស។¹⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកយេហាលែលគឺស៊ីភ ស៊ីផា ធារីយ៉ា និងអសារ៉ែល។

¹⁷កូនប្រុសៗរបស់អែសរ៉ាគឺយេធើរ ម៉ារេឌ អេភើរ និងយ៉ាឡូន។ លោកម៉ារេឌបានរៀបការជាមួយព្រះនាងប៊ីធា ជាបុត្រីរបស់ព្រះចៅផារ៉ោន ហើយបង្កើតបានម៉ារាម សាម៉ាយ និងយីសបា ដែលជាអ្នកសង់ក្រុងអែសធេម៉ូរ។¹⁸អ្នកទាំងនេះគឺជាកូនប្រុសរបស់នាងប៊ីធា ជាអ្នកដែលលោកម៉ារេឌបានរៀបការជាមួយ។ រីឯប្រពន្ធរបស់លោកម៉ារេឌមួយទៀត ដែលជាជនជាតិយូដា បង្កើតបានយេរេឌ ជាអ្នកសង់ក្រុងកេដោរ ហេប៊ើរជាអ្នកសង់ក្រុងសូគរ និងយេគូធាល ជាអ្នកសង់ក្រុងសាណូអា។

¹⁹កូនប្រុសពីរនាក់របស់ប្រពន្ធលោកហ៊ូឌា ដែលជាមួយប្អូនស្រីរបស់លោកណាហាំ ម្នាក់បានក្លាយជាឪពុករបស់ពួកកាមីត ជាអ្នកសង់ក្រុងកៃឡា។ ហើយម្នាក់ទៀតគឺលោកម៉ាកាធីជាអ្នកសង់ក្រុងអែសធេម៉ូរ។²⁰កូនប្រុសៗរបស់លោកស៊ីម៉ូនគឺ អាំណូន រីនណា បេន-ហាណាន និងធីឡូន។ កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ីស៊ីគឺសូហេត និងបេន-សូហេត។

²¹កូនចៅរបស់លោកសេឡា ដែលត្រូវជាកូនរបស់លោកយូដាគឺអ៊ើរ ជាអ្នកសង់ក្រុងលេកា លោកឡាអាដា ជាអ្នកសង់ក្រុងម៉ារីសា ពូជអំបូររបស់អ្នកដែលត្បាញក្រណាត់ទេសឯកសុទ្ធ និងក្រុមគ្រួសារអាសបេអា²²លោកយ៉ូគីម អ្នកស្រុកកូសេបា លោកយ៉ូអាស់ និងលោកសារ៉ាប់ ដែលគ្រប់គ្រងលើស្រុកម៉ូអាប់ ព្រមទាំងយ៉ាស៊ូប៊ី-លេហែម (នេះជាបញ្ជីពីចាស់បុរាណ)²³អ្នកទាំងនេះជាជាងស្មូនរស់នៅភូមិនេតាអ៊ីម និងភូមិកេដេរ៉ា។ ពួកគេរស់នៅទីនោះ ហើយធ្វើការថ្វាយស្តេច។

²⁴រីឯកូនចៅរបស់លោកស៊ីម្មាន មាន នេមូល យ៉ាមីន យ៉ាគិន សេរ៉ាស និងសូល។²⁵កូនចៅរបស់លោកសូលមានរាយនាមតាមតំណវង្សត្រកូលជាបន្តបន្ទាប់ដូចតទៅ សាលូម មីបសាម មីសម៉ា²⁶កូនចៅរបស់លោកមីសម៉ាគឺហាមូអែល កូនរបស់លោកហាមូអែល គឺសាគើរ កូនរបស់សាគើរ គឺស៊ីម៉ាយ។

²⁷លោកស៊ីម៉ាយមានកូនប្រុសដប់ប្រាំមួយនាក់ និងកូនស្រីប្រាំមួយនាក់ រីឯបងប្អូនរបស់គាត់មិនសូវមានកូនច្រើនទេ។ ដូច្នេះ ពូជពង្សរបស់លោកស៊ីមា្មនមិនកើនចំនួនច្រើន ដូចពូជពង្សរបស់លោកយូដាឡើយ។²⁸អ្នកទាំងនោះរស់នៅតាមក្រុងបៀសេបា ម៉ូឡាដា ហាសា-ស៊ូអាល។

²⁹ពួកគេក៏រស់នៅតាមភូមិប៊ីលហា អេសែម ថូឡាឌ³⁰បេធូល ហោម៉ា ស៊ីកឡាក់³¹បេត-ម៉ារកាបូត ហាសា-ស៊ូសា បេត-ប៊ីរៃ ហើយនៅស្អារ៉ែមផងដែរ។ ក្រុងទាំងនោះគឺជាទីក្រុងរបស់ពួកគេរហូតដល់រជ្ជកាលព្រះបាទដាវីឌ។

³²ពួកគេក៏រស់នៅតាមទីក្រុងប្រាំទៀតគឺ អេថាម អាយីន រីម៉ូន ថូកែន និងអេសាន³³ព្រមទាំងស្រុកភូមិដែលនៅជុំវិញក្រុងទាំងនោះ រហូតដល់ក្រុងបាល។ នេះជាឈ្មោះក្រុងដែលពួកគេរស់នៅ និងបញ្ជីរាយនាមពូជពង្សរបស់ពួកគេ។

³⁴មេដឹកនាំអំបូររបស់ពួកគេមានរាយនាមដូចតទៅ លោកមេសូបាប់ លោកយ៉ាមលេក លោកយ៉ូសា ជាកូនរបស់លោកអម៉ាស៊ីយ៉ា³⁵លោកយ៉ូអែល លោកយេហ៊ូ ជាកូនរបស់លោកយ៉ូស៊ីមយ៉ា ជាចៅរបស់លោកសេរ៉ាយ៉ា និងជាចៅទួតរបស់លោកអស៊ីអែល³⁶លោកអេលីយ៉ូណៃ លោកយាកូបា លោកយេសូហាយ៉ា លោកអសាយ៉ា លោកអឌីអែល លោកយេស៊ីមាលលោកបេណាយ៉ា³⁷លោកស៊ីសា ជាកូនរបស់លោកស៊ីភី ជាចៅរបស់លោកអឡូន ជាចៅទួតរបស់លោកយេដាយ៉ា ជាចៅលួតរបស់លោកស៊ីមរី ជាចៅលារបស់លោកសេម៉ាយ៉ា³⁸អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែមេលើអំបូររបស់គេ ហើយក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេបានកើនចំនួនឡើងជាច្រើន។

³⁹ដូច្នេះ ពួកគេបានចូលទៅជិតក្រុងកេដោរ ដែលនៅខាងកើតជ្រលងភ្នំ ដើម្បីស្វែងរកវាលស្មៅសម្រាប់ចិញ្ចឹមហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេ។⁴⁰ពួកគេរកបានវាលស្មៅដ៏បរិបូរ។ រីឯស្រុកនោះក៏ទូលាយ ស្ងប់ស្ងាត់ ហើយសុខស្រួលផង។ ពីដើម ពូជពង្សរបស់លោកហាំរស់នៅក្នុងស្រុកនោះ។⁴¹នៅរជ្ជកាលព្រះបាទហេសេគាជាស្តេចស្រុកយូដា អស់អ្នកដែលមានឈ្មោះខាងលើ បានមកដល់ស្រុកនោះ ពួកគេបំផ្លាញទីលំនៅ និងជម្រកទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងស្រុកនោះ។ ពួកគេបានបំផ្លាញអ្វីៗ និងប្រជាជនឲ្យវិនាសទាំងស្រុង ដោយសារពួកគេបានរកឃើញទីនោះមានវាលស្មៅសម្រាប់ហ្វូងចៀមរបស់ពួកគេ។

⁴²មានកូនចៅរបស់លោកស៊ីម្មានប្រមាណប្រាំរយនាក់ទៀត បាននាំគ្នាទៅតំបន់ភ្នំសៀរ ដោយមានលោកពេឡាធា លោកនារីយ៉ា លោករេផាយ៉ា និងលោកអ៊ូស៊ាល ជាកូនលោកអ៊ីស៊ី ធ្វើជាមេដឹកនាំ។⁴³ពួកគេប្រហារជនជាតិអាម៉ាឡេកដែលនៅសេសសល់ រួចក៏តាំងទីលំនៅក្នុងស្រុកនោះ រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

5

¹នេះជាកូនចៅរបស់លោករូបេន ដែលជាកូនច្បងរបស់លោកអ៊ីស្រាអែល លោករូបេននេះជាកូនច្បងមែន តែដោយគាត់បានលួចរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធចុងរបស់ឪពុក សិទ្ធិជាកូនច្បងត្រូវបានផ្ទេរទៅឲ្យកូនៗរបស់លោកយ៉ូសែប ជាកូនរបស់លោកអ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះ គេមិនអាចរាប់លោករូបេនជាកូនច្បងបានទេ។²រីឯលោកយូដាវិញ គាត់មានអំណាចជាងបងប្អូនទាំងប៉ុន្មានរបស់គាត់មែន ដ្បិត ស្តេចដែលគ្រប់គ្រងអ៊ីស្រាអែលកើតចេញពីគាត់ តែសិទ្ធិជាកូនច្បង នៅតែបានទៅលើលោកយ៉ូសែបដដែល។³កូនប្រុសៗរបស់លោករូបេន ដែលត្រូវជាកូនច្បងរបស់លោកអ៊ីស្រាអែលមាន ហេណុក ប៉ាលូ ហេស្រុន និងកើមី។

⁴រីឯកូនចៅរបស់លោកយ៉ូអែលមានរាយនាមដូចតទៅនេះកូនប្រុសរបស់លោកយ៉ូអែលគឺសេម៉ាយ៉ា។ លោកសេម៉ាយ៉ាជាឪពុករបស់កុក។ លោកកុកជាឪពុករបស់ស៊ីម៉ាយ។⁵កូនប្រុសរបស់លោកស៊ីម៉ាយ គឺមីកា កូនរបស់លោកមីកា គឺរីអាយ៉ា កូនរបស់លោករីអាយ៉ា គឺបាល⁶លោកបាលមានកូនប្រុសឈ្មោះ បេរ៉ា ដែលត្រូវព្រះចៅទីកឡាត-ពីលីស៊ើរ ជាស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីនាំទៅជាឈ្លើយ។ លោកបេរ៉ាជាមេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធរូបេន។

⁷បងប្អូនរបស់បេរ៉ាមានឈ្មោះក្នុងបញ្ជីរាយនាម តាមវង្សត្រកូលដូចតទៅ អ្នកទីមួយគឺលោកយីអែល បន្ទាប់មក លោកសាការី⁸លោកបេឡាជាកូនរបស់លោកអសាស លោកអសាសជាកូនរបស់លោកសេម៉ា លោកសេម៉ាជាកូនរបស់លោកយ៉ូអែល។ កុលសម្ព័ន្ធរូបេនរស់នៅក្នុងតំបន់ចាប់ពីក្រុងអារ៉ូអ៊ើរ រហូតដល់ក្រុងនេបូ និងបាល-មេយ៉ូន។⁹នៅទិសខាងកើត ពួកគេលាតសន្ធឹងចាប់តាំងពីទន្លេអ៊ើប្រាត រហូតដល់វាលរហោស្ថាន ដ្បិត គេមានហ្វូងសត្វជាច្រើននៅស្រុកកាឡាដ។

¹⁰នៅក្នុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទសូល កូនចៅរូបេនបានច្បាំងជាមួយនឹងជនជាតិហាការេន ហើយគ្រប់គ្រងលើជនជាតិនោះ ព្រមទាំងរស់នៅក្នុងជំរំរបស់ពួកគេ ក្នុងតំបន់ប៉ែកខាងកើតស្រុកកាឡាដទាំងមូលផង។

¹¹ពូជពង្សរបស់លោកកាដរស់នៅក្បែរពូជពង្សរបស់រូបេន ក្នុងស្រុកបាសាន និងរហូតដល់សាលេកា។¹²លោកយូអែលជាមេដឹកនាំរបស់ពួកគេ អ្នកបន្ទាប់គឺលោកសាផាម រួចហើយមានលោកយ៉ាណាយ និងលោកសាផាត់នៅស្រុកបាសាន។¹³បងប្អូនពួកគេប្រាំពីរនាក់ទៀតមានឈ្មោះតាមក្រុមគ្រួសារដូចតទៅ គឺ មីកែល មស៊ូឡាម សេបា យ៉ូរ៉ាយ យ៉ាកាន ស៊ីអា និងហេប៊ើរ។

¹⁴អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់លោកអប៊ីហែល។ លោកអប៊ីហែលជាកូនរបស់ហ៊ូរី។ លោកហ៊ូរីជាកូនរបស់លោកយ៉ារ៉ូអា។ លោកយ៉ារ៉ូអាជាកូនរបស់លោកកាឡាដ។ លោកកាឡាដជាកូនរបស់លោកមីកែល។ លោកមីកែលជាកូនរបស់លោកយេស៊ីសាយ។ លោកយេស៊ីសាយជាកូនរបស់លោកយ៉ាដោ។ លោកយ៉ាដោជាកូនរបស់លោកប៊ូស។¹⁵លោកអហ៊ីជាកូនរបស់លោកអាបឌាល និងជាចៅរបស់លោកគូនី ជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់គេ។

¹⁶អ្នកទាំងនោះរស់នៅក្នុងស្រុកកាឡាដ ស្រុកបាសាន ព្រមទាំងស្រុកភូមិទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅជុំវិញតំបន់នោះ និងវាលស្មៅដែលនៅជុំវិញក្រុងសារុន រហូតដល់ព្រំប្រទល់ស្រុករបស់គេ។¹⁷អ្នកទាំងនោះមានឈ្មោះនៅក្នុងបញ្ជីជំរឿនប្រជាជននៅរជ្ជកាលព្រះបាទយ៉ូថាម ជាស្តេចស្រុកយូដា និងរជ្ជកាលព្រះបាទយេរ៉ូបោម ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

¹⁸កុលសម្ព័ន្ធរូបេន កុលសម្ព័ន្ធកាដ និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលមានទាហានចំនួន៤៤, ០០០នាក់ដែលអាចចេញទៅធ្វើសឹកសង្រ្គាមបាន ហើយសុទ្ធតែជាមនុស្សអង់អាចក្លាហាន ពូកែប្រើខែល ប្រើដាវ បាញ់ធ្នូ និងថ្នឹកខាងចម្បាំង។¹⁹ពួកគេលើកគ្នាទៅច្បាំងនឹងជនជាតិហាការេន យេធើរ ណាភីស និងណូដាប់។

²⁰នៅពេលច្បាំង ពួកគេបានទូលអង្វរសូមព្រះជាម្ចាស់ជួយ ហើយដោយពួកគេទុកចិត្តលើព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គក៏ជួយពួកគេមានជ័យជម្នះលើកងទ័ពហាការេន និងបក្សពួក។²¹ពួកគេរឹបអូសយកបានហ្វូងសត្វរបស់ខ្មាំង គឺមានអូដ្ឋ ៥០០០០ក្បាល ចៀម ២៥០០០០ក្បាល និងលា២០០០ក្បាល ព្រមទាំងចាប់មនុស្សបានមួយសែននាក់។²²ពួកគេសម្លាប់ខ្មាំងសត្រូវជាច្រើននាក់ដែរ ដ្បិតចម្បាំងនោះកើតពីព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេតាំងទីលំនៅលើទឹកដីរបស់ខ្មាំង រហូតដល់គ្រាដែលពួកគេជាប់ជាឈ្លើយសឹក។

²³កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលតាំងទីលំនៅលើទឹកដីនោះ ចាប់តាំងពីស្រុកបាសានរហូតដល់ស្រុកបាល-ហ៊ើរម៉ូន ភ្នំស៊ីនៀរ (ភ្នំហ៊ើរម៉ូន) ហើយពួកគេកើនចំនួនឡើងជាច្រើន។²⁴រីឯមេដឹកនាំលើគ្រួសាររបស់ពួកគេមានលោកអេភើរ លោកអ៊ីស៊ី លោកអេលាល លោកអាសរាល លោកយេរេមី លោកហូដាវា និងលោកយ៉ាឌាល។ អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាមនុស្សខ្លាំងពូកែ និងមានឈ្មោះល្បី ព្រមទាំងជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់គេផង។

²⁵ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានស្មោះត្រង់នឹងព្រះជាម្ចាស់នៃដូនតារបស់ពួកគេទេ ពួកគេបែរទៅគោរពបម្រើព្រះរបស់ជនជាតិទាំងឡាយនៅក្នុងស្រុកនោះ គឺជនជាតិដែលព្រះជាម្ចាស់បានបំផ្លាញចេញពីមុខពួកគេ។²⁶ហេតុនេះ ព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបណ្តាលចិត្តព្រះបាទពូល (ព្រះបាទទីកឡាត-ពីលីស៊ើរ ជាស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី) ឲ្យវាយលុកទឹកដីរបស់ពួកគេ។ ព្រះបាទទីកឡាត-ពីលីស៊ើរក៏បានកៀរកុលសម្ព័ន្ធរូបេន កុលសម្ព័ន្ធកាដ និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាល ទៅជាឈ្លើយសឹក នៅតំបន់ហាឡា ហាបោរ និងហារ៉ា ដែលនៅក្បែរទន្លេនៃស្រុកកូសាន ហើយពួកគេរស់នៅទីនោះរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

6

¹កូនប្រុសៗរបស់លោកលេវីមាន គើរសុន កេហាត់់ និងម៉្រារី។²កូនប្រុសៗរបស់លោកកេហាត់មាន អាំរ៉ាម អ៊ីសារ ហេប្រូន និងអ៊ូស៊ាល។³កូនៗរបស់លោកអាំរ៉ាមមាន អើរ៉ុន ម៉ូសេ និងម៉ារាម។ កូនប្រុសៗរបស់លោកអើរ៉ុនមាន ណាដាប អប៊ីហ៊ូ អេឡាសារ និងអ៊ីថាម៉ារ។

⁴លោកអេឡាសារជាឪពុករបស់លោកភីនេហាស ភីនេហាសជាឪពុករបស់លោកអប៊ីសួរ⁵លោកអប៊ីសួរជាឪពុករបស់លោកប៊ូកគី លោកប៊ូកគីជាឪពុករបស់លោកអ៊ូស៊ី⁶លោកអ៊ូស៊ីជាឪពុករបស់លោកសេរ៉ាហ៊ា លោកសេរ៉ាហ៊ាជាឪពុករបស់លោកមេរ៉ាយ៉ូត។

⁷លោកមេរ៉ាយ៉ូតជាឪពុករបស់លោកអម៉ារា លោកអម៉ារាជាឪពុករបស់លោកអហ៊ីទូប⁸លោកអហ៊ីទូបជាឪពុករបស់លោកសាដុក លោកសាដុកជាឪពុករបស់លោកអហ៊ីម៉ាស⁹លោកអហ៊ីម៉ាសជាឪពុករបស់លោកអសារា លោកអសារាជាឪពុករបស់យ៉ូហាណាន។

¹⁰លោកយ៉ូហាណានជាឪពុករបស់លោកអសារា ជាបូជាចារ្យបំពេញមុខងារក្នុងព្រះវិហារ ដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសាងសង់ នៅក្រុងយេរូសាឡឹម។¹¹លោកអសារាជាឪពុករបស់លោកអម៉ារា លោកអម៉ារាជាឪពុករបស់លោកអហ៊ីទូប¹²លោកអហ៊ីទូបជាឪពុករបស់់លោកសាដុក លោកសាដុកជាឪពុករបស់លោកសាលូម។

¹³លោកសាលូមជាឪពុករបស់លោកហ៊ីលគីយ៉ា លោកហ៊ីលគីយ៉ាជាឪពុករបស់លោកអសារា¹⁴លោកអសារាជាឪពុករបស់សេរ៉ាយ៉ា លោកសេរ៉ាយ៉ាជាឪពុករបស់លោកយេហូយ៉ាដាក¹⁵នៅគ្រាដែលព្រះជាម្ចាស់ឲ្យព្រះបាទនេប៊ូក្នេសាកៀរអ្នកស្រុកយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមទៅជាឈ្លើយនោះ លោកយេហូយ៉ាដាកក៏ត្រូវគេនាំយកទៅដែរ។

¹⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកលេវីមាន គើរសុន កេហាត់ និងម៉្រារី។¹⁷កូនប្រុសៗរបស់លោកគើរសុនមាន លីបនី និងស៊ីម៉ាយ។¹⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកកេហាត់មាន អាំរ៉ាម យីសារ ហេប្រូន និងអ៊ូស៊ាល។

¹⁹កូនប្រុសៗរបស់លោកម៉្រារីមាន ម៉ាស់លី និងមូស៊ី។ អំបូរទាំងប៉ុន្មាននៃកូនចៅលេវីមានឈ្មោះតាមបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ²⁰កូនចៅរបស់លោកគើរសុនមានដូចតទៅ លោកគើសុនជាឪពុករបស់លោកលីបនី លោកលីបនីជាឪពុកលោកយ៉ាហាត់ លោកយ៉ាហាត់ជាឪពុកលោកស៊ីមម៉ា²¹លោកស៊ីមម៉ាជាឪពុកយ៉ូអា យ៉ូអាជាឪពុកអ៊ីដោ អុីដោជាឪពុកសេរ៉ាស សេរ៉ាសជាឪពុកយាតរ៉ាយ។

²²កូនចៅរបស់លោកកេហាត់មានរាយនាមតាមដំណរវង្សត្រកូលដូចតទៅ អមីណាដាប់។ លោកអមីណាដាប់ជាឪពុកកូរ៉ា កូរ៉ាជាឪពុកអាសសៀរ។²³លោកអាសសៀរជាឪពុកអែលកាណា។ លោកអែលកាណាជាឪពុកអេបៀសាប់ អេបៀសាប់ជាឪពុកអាស់ស៊ារ។²⁴លោកអាស់ស៊ារជាឪពុកថាហាត់ ថាហាត់ជាឪពុកអ៊ូរាល។ លោកអ៊ូរាលជាឪពុកអ៊ូស៊ីយ៉ា។ លោកអ៊ូស៊ីយ៉ាជាឪពុក សូល។

²⁵កូនរបស់លោកអែលកាណាគឺ អម៉ាសាយ អហ៊ីម៉ូត និងអែលកាណា²⁶កូនរបស់អែលកាណាទី២នេះមាន សូផាយ កូនរបស់សូផាយគឺណាហាត់²⁷កូនរបស់ណាហាត់គឺអេលាប កូនរបស់អេលាបគឺយេរូហាំ កូនរបស់យេរូហាំគឺអែលកាណា។

²⁸រីឯកូនរបស់លោកសាំយូអែលគឺ យ៉ូអែល ជាកូនច្បង និងអប៊ីយ៉ា។²⁹កូនចៅរបស់លោកម្រ៉ារីគឺលោកម៉ាសលី កូនរបស់លោកម៉ាសលីគឺលោកលីបនី។ កូនរបស់លោកលីបនីគឺលោកស៊ីម៉ាយ កូនរបស់លោកស៊ីម៉ាយគឺលោកអ៊ូសា។³⁰កូនរបស់លោកអ៊ូសាគឺលោកស៊ីមា។ កូនរបស់លោកស៊ីមាគឺលោកហាគីយ៉ា។ កូនរបស់លោកហាគីយ៉ាគឺលោកអសាយ៉ា។

³¹កាលហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីមានកន្លែងសម្រាកហើយ ព្រះបាទដាវីឌបានតែងតាំងឲ្យមានអ្នកទទួលបន្ទុកផ្នែកខាងចម្រៀង នៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។³²មុនពេលព្រះបាទសាឡូម៉ូនសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ នៅក្រុងយេរូសាឡឹម អ្នកទាំងនោះតែងតែបំពេញមុខងារផ្នែកខាងចម្រៀងនេះ នៅមុខព្រះពន្លា គឺនៅមុខពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ តាមក្បួនច្បាប់ដែលមានចែងទុក។

³³អស់អ្នកដែលបំពេញការងារនេះជាមួយកូនចៅរបស់ខ្លួន។ ក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកកេហាត់មាន លោកហេម៉ានជាអ្នកចម្រៀង។ គាត់ត្រូវជាកូនរបស់លោកយ៉ូអែល។ លោកយ៉ូអែលជាកូនរបស់សាំយ៉ូអែល។³⁴លោកសាំយូអែលជាកូនរបស់លោកអែលកាណា។ លោកអែលកាណាជាកូនរបស់លោកយេរ៉ូហាំ។ លោកយេរ៉ូហាំជាកូនរបស់លោកអេលាល។ លោកអេលាបជាកូនរបស់លោកតូអា³⁵លោកតូអាជាកូនរបស់លោកស៊ូភ។ លោកស៊ូភជាកូនរបស់លោកអែលកាណា។ លោកអែលកាណាជាកូនរបស់លោកម៉ាហាត់។ លោកម៉ាហាត់ជាកូនរបស់លោកអម៉ាសាយ។ លោកអម៉ាសាយជាកូនរបស់លោកអែលកាណា។

³⁶លោកអែលកាណាជាកូនរបស់លោកយ៉ូអែល លោកយ៉ូអែលជាកូនរបស់អសារា។ លោកអសារាជាកូនរបស់លោកសេផានា។³⁷លោកសេផានាជាកូនរបស់លោកថាហាត់។ លោកថាហាត់ជាកូនរបស់លោកអាស់ស៊ា។ លោកអាស់ស៊ាជាកូនរបស់លោកអេបៀសាប់។ លោកអេបៀសាប់ជាកូនរបស់លោកកូរ៉ា។³⁸លោកកូរ៉ាជាកូនរបស់លោកយីតសារ។ លោកយីតសារជាកូនរបស់លោកកេហាត់។ លោកកេហាត់ជាកូនរបស់លោកលេវី។ លោកលេវីជាកូនរបស់លោកអ៊ីស្រាអែល។

³⁹នៅខាងស្តាំដៃលោកហេម៉ានមានលោកអេសាភ ជាសហការីរបស់គាត់។លោកអេសាភត្រូវជាកូនរបស់លោកបេរេគា។ លោកបេរេគាជាកូនរបស់លោកស៊ីមា។⁴⁰លោកស៊ីមាជាកូនរបស់លោកមីកែល។ លោកមីកែលជាកូនរបស់លោកបាសេយ៉ា។ លោកបាសេយ៉ាជាកូនរបស់លោកម៉ាល់គីយ៉ា។⁴¹លោកម៉ាល់គីយ៉ាជាកូនរបស់លោកអែតនី លោកអែតនីជាកូនរបស់លោកសេរ៉ា។ លោកសេរ៉ាជាកូនរបស់លោកអដាយ៉ា⁴²លោកអដាយ៉ាជាកូនរបស់លោកអេថាន។ លោកអេថានជាកូនរបស់លោកស៊ីម៉ា។ លោកស៊ីម៉ាជាកូនរបស់លោកស៊ីម៉ាយ។⁴³លោកស៊ីម៉ាយជាកូនរបស់លោកយ៉ាហាត់។ លោកយ៉ាហាត់ជាកូនរបស់លោកគើសុន។ លោកគើសុនជាកូនរបស់លោកលេវី។

⁴⁴នៅខាងឆ្វេងមានកូនចៅរបស់លោកម៉្រារី ដែលជាក្រុមចម្រៀង ដឹកនាំដោយលោកអេថានជាកូនរបស់លោកគីស៊ី។លោកគីស៊ីជាកូនរបស់លោកអាប់ឌី លោកអាប់ឌីជាកូនរបស់លោកម៉ាលូក។⁴⁵លោកម៉ាលូកជាកូនរបស់លោកសាបយ៉ា។ លោកសាបយ៉ាជាកូនរបស់លោអម៉ាស៊ា។ លោកអម៉ាស៊ាជាកូនរបស់លោកហ៊ីគីយ៉ា។⁴⁶លោកហ៊ីលគីយ៉ាជាកូនរបស់លោកអាំស៊ី។ លោកអាំស៊ីជាកូនរបស់លោកបានី។លោកបានីជាកូនរបស់លោកសេមើរ។⁴⁷លោកសេមើរជាកូនរបស់លោកម៉ាសលី។ លោកម៉ាសលីជាកូនរបស់លោកមូស៊ី។ លោកមូស៊ីជាកូនរបស់លោកម្រ៉ារី។ លោកម្រ៉ារីជាកូនរបស់លោកលេវី។

⁴⁸កូនចៅលេវីឯទៀតៗ ដែលជាបងប្អូនរបស់ពួកគេទទួលភារកិច្ចបំពេញការងារទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងព្រះពន្លាជាព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁴⁹លោកអើរ៉ុន និងកូនចៅរបស់លោកមាននាទីថ្វាយយញ្ញបូជានៅលើអាសនៈសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុត ព្រមទាំងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅលើអាសនៈសម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូបដែរ។ ពួកលោកបំពេញការងារទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងទីសក្ការៈបំផុត ហើយធ្វើពីធីរំដោះបាបឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ស្របតាមសេចក្តីទាំងប៉ុន្មានដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ទុក។

⁵⁰កូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុន មានរាយនាមដូចតទៅ លោកអើរ៉ុនជាឪពុកលោកអេឡាសារ លោកអេឡាសារជាឪពុកលោកភីនេហាស។ លោកភីនេហាសជាឪពុកលោកអប៊ីសួ។⁵¹លោកអប៊ីសួជាឪពុកលោកប៊ូកគី។ លោកប៊ូកគីជាឪពុកលោកអ៊ូស៊ី។ លោកអ៊ូស៊ីជាឪពុកលោកសេរ៉ាហ៊ា។⁵²លោកសេរ៉ាហ៊ាជាឪពុកលោកមេរ៉ាយ៉ូត។ លោកមេរ៉ាយ៉ូតជាឪពុកលោកអម៉ារា។ លោកអម៉ារាជាឪពុកលោកអហ៊ីទូប។⁵³លោកអហ៊ីទូបជាឪពុកលោកសាដុក។ លោកសាដុកជាឪពុកលោកអហ៊ីម៉ាស។

⁵⁴រីឯទីកន្លែងនិងទឹកដីដែលកូនចៅលេវីដែលត្រូវជាពូជពង្សរបស់លោកអើរ៉ុនរស់នៅមានដូចតទៅ អំបូរកេហាត់ ជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុន (ទទួលចំណែកមុនគេ ដោយការចាប់ឆ្នោត)⁵⁵ពួកគេទទួលបានក្រុងហេប្រូន នៅស្រុកយូដា ព្រមទាំងវាលស្មៅដែលនៅជុំវិញ។⁵⁶រីឯស្រែចម្ការ និងភូមិនានាដែលនៅជាប់នឹងក្រុងនោះវិញ គេបានប្រគល់ជូនលោកកាលែប ជាកូនរបស់លោកយេភូនេ។

⁵⁷គេក៏បានចែកក្រុងជម្រកទាំងប៉ុន្មានឲ្យកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុនដែរ គឺក្រុងហេប្រូន ក្រុងលីបណា និងវាលស្មៅនីជុំវិញ ក្រុងយ៉ាទៀរ ក្រុងអែសថេម៉ូរ និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁵⁸ក្រុងហ៊ីឡេន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងដេបៀរនិងវាលស្មៅនៅជុំវិញ។

⁵⁹ក្រុងបេតសេមែស និងវាលស្មៅនៅជុំវិញត្រូវបានប្រគល់ដល់លោកអាសាន ដែលជាពូជពង្សរបស់លកអើរ៉ុន⁶⁰ក្នុងទឹកដីនៃកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន ពួកគេទទួលបានក្រុងកេបា និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងអាលេមែត និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងអាណាថោត និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ។សរុបទាំងអស់ អំបូរកេហាត់ទទួលបានដប់បីក្រុង។

⁶¹កូនចៅកេហាត់ឯទៀតៗទទួលបានក្រុងដប់នៅក្នុងទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម កុលសម្ព័ន្ធដាន់ និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាល ដោយការចាប់ឆ្នោត។⁶²អំបូរនានានៃកូនចៅគើសុនទទួលបានក្រុងដប់បីពីកុលសម្ព័ន្ធអេស៊ើរ កុលសម្ព័ន្ធណែបថាលី និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេពាក់កណ្តាលនៅស្រុកបាសាន។

⁶³អំបូរនានានៃកូនចៅម៉្រារីទទួលបានក្រុងដប់ពីរ ដោយការចាប់ឆ្នោតពីកុលសម្ព័ន្ធរូបេន កុលសម្ព័ន្ធកាដ និងកុលសម្ព័ន្ធសាប់យូឡូន។⁶⁴កូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានប្រគល់ក្រុងទាំងនោះ ព្រមទាំងវាលស្មៅនៅជុំវិញទៅឲ្យកុលសម្ព័ន្ធលេវី។⁶⁵ពួកគេបានចែកទីក្រុងនានាដែលមានឈ្មោះកត់ត្រាទុកនេះដល់គេ ដោយចាប់ឆ្នោត គឺទីក្រុងដែលស្ថិតនៅក្នុងទឹកដីរបស់ កុលសម្ព័ន្ធយូដា កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន និងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។

⁶⁶អំបូរខ្លះទៀតនៃកូនចៅរបស់លោកកេហាត់ បានទទួលក្រុងនានាក្នុងទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម។⁶⁷ពួកគេបានប្រគល់ក្រុងជម្រកឲ្យអ្នកទាំងនោះ គឺក្រុងស៊ីគែម ដែលស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងកេសើរនិងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁶⁸ក្រុងយ៉ុកម៉ាម និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងបេតហូរ៉ូន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁶⁹ក្រុងអាយ៉ាឡូន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងកាថ-រីម៉ូន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ។

⁷⁰ក្នុងទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាល កូនចៅកេហាត់ដែលនៅសល់ទទួលបានក្រុងអាន់នើរ និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងប៊ីលាម និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ។

⁷¹គេបានប្រគល់ក្រុងនានាក្នុងទឹកដីរបស់អំបូរម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាល ឲ្យកូនចៅគើសុន គឺក្រុងកូឡាន នៅស្រុកបាសាន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងអាសថារ៉ូត និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ។⁷²ក្នុងទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាខារ ពួកគេទទួលបានក្រុងកាដេស និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងដាប្រាត និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁷³ក្រុងរ៉ាម៉ូត និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងអានេម និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ។

⁷⁴ក្នុងទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេស៊ើរ ពួកគេទទួលបានក្រុងម៉ាសាល់ និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងអាប់ដូន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁷⁵ក្រុងហ៊ូកូក និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងរេហុប និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁷⁶ក្នុងទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធណែបថាលី ពួកគេទទួលបានក្រុងកេដេស នៅស្រុកកាលីឡេ និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងហាំម៉ូន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងគារយ៉ាថែម និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ។

⁷⁷ពួកលេវីឯទៀតៗគឺកូនចៅលោកម៉្រារី បានទទួលក្រុងនានាក្នុងទឹកដីររបស់កុលសម្ព័ន្ធសាប់យូឡូនដូចតទៅ គឺក្រុងរីម៉ូន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងតាបោរ និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁷⁸នៅត្រើយខាងកើតទន្លេយ័រដាន់ គឺនៅទល់មុខនិងក្រុងយេរីខូ ក្នុងទឹកដីកុលសម្ព័ន្ធរូបេន ពួកគេទទួលបានក្រុងបេស៊ើរ ដែលស្ថិតនៅតំបន់វាលរហោស្ថាន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងយ៉ាហស និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁷⁹ក្រុងកេដេម៉ូត និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងមេផាត និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ។

⁸⁰ក្នុងទឹកដីរបស់កុលសម្ព័ន្ធកាដ ពួកគេទទួលបានក្រុងរ៉ាម៉ូតនៅស្រុកកាឡាដ និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងម៉ាហាណែម និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ⁸¹ក្រុងហេសបូន និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ ក្រុងយ៉ាស៊ើរ និងវាលស្មៅនៅជុំវិញ។

7

¹លោកអ៊ីសាខារមានកូនប្រុសៗបួននាក់ គឺថូឡា ពូអា យ៉ាស៊ូប និងស៊ីមរ៉ូន។²កូនប្រុសៗរបស់លោកថូឡាមាន អ៊ូស៊ី រេផាយ៉ា យេរីអែល យីបសាម និងសាំយូអែល។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំលើអំបូរថូឡា និងជាមនុស្សពូកែអង់អាចក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន។ នៅជំនាន់ព្រះបាទដាវីឌ ពួកគេមានចំនួនទាំងអស់ ២២, ៦០០នាក់។³កូនរបស់លោកអ៊ូស៊ីគឺ យីសរ៉ាហ៊ា កូនប្រុសៗរបស់លោកយីសរ៉ាហ៊ាមាន មីកែល អូបាឌា យ៉ូអែល និងយីសយ៉ា គឺមានមេដឹកនាំទាំងអស់ប្រាំនាក់។

⁴នៅជាមួយពួកគេ មានពួកទាហានប្រដាប់អាវុធ ដែលអាចធ្វើសឹកបាន ចំនួន៣៦, ០០០នាក់ ដោយគិតតាមវង្សត្រកូល និងតាមក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ព្រោះពួកគេមានប្រពន្ធច្រើន ហើយកូនក៏ច្រើនដែរ។⁵នៅក្នុងអំបូរទាំងប៉ុន្មាននៃកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាខារ ពួកគេជំរឿនបានទាំងអស់៨៧, ០០០នាក់ ដែលសុទ្ធតែជាមនុស្សពូកែអង់អាច។

⁶លោកបេនយ៉ាមីនមានកូនប្រុសៗបីនាក់គឺ បេឡា បេគើរនិងយេឌីអែល។⁷កូនរបស់លោកបេឡាប្រាំនាក់មានអេសបូន អ៊ូស៊ី អ៊ូស៊ាល យេរីម៉ូត និងអ៊ីរី។ ពួកគេសុទ្ធជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន និងជាមនុស្សខ្លាំងពូកែអង់អាច។ ចំនួនក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេជំរឿនបានទាំងអស់ ២២, ០៣៤នាក់។

⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកបេគើរមានសេមីរ៉ា យ៉ូអាស អេលាស៊ើរ អេលីយ៉ូណៃ អុមរី យេរេម៉ូត អប៊ីយ៉ា អណាថោត និងអឡាមេត។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនរបស់លោកបេគើរ⁹ដែលជាមេលើក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន និងជាមនុស្សខ្លាំងពូកែអង់អាច។ ចំនួនក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេដែលជំរឿនតាមវង្សត្រកូលមានទាំងអស់២០, ២០០នាក់។¹⁰កូនរបស់លោកយេឌីអែលគឺប៊ីលហាន កូនរបស់ប៊ីលហានមាន យេអ៊ូស បេនយ៉ាមីន អេហ៊ូដ កេនអាណា សេថាន តើស៊ីស និងអហ៊ីសាហារ។

¹¹អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនរបស់លោកយេឌី‌អែល ដែលជាមេលើក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន និងជាមនុស្សពូកែអង់‌អាច។ ចំនួនក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេមានទាំងអស់១៧, ២០០នាក់ ហើយជាមនុស្សដែលអាចចេញទៅច្បាំងបាន។¹²(រីឯកូនរបស់លោកអៀរគឺ ស៊ូភីម និងហ៊ូភីម ហើយកូនរបស់លោកអហ៊ើរគឺហ៊ូស៊ីម)។

¹³កូនប្រុសៗរបស់លោកណែបថាលី ដែលជាកូនរបស់នាងប៊ីលហា មានយ៉ាស៊ាល គូនី យេស៊ើរ និងស៊ីលីម។

¹⁴កូនរបស់លោកម៉ាណា‌សេ គឺ អាស‌រាល និងម៉ាគារ ជាកូនដែលប្រពន្ធចុង ជាស្ត្រីសាសន៍អើរ៉ាម បានបង្កើតជូនលោក លោកម៉ាគារជាឪពុករបស់លោកកាឡាដ។¹⁵លោកម៉ាគារបានយកប្រពន្ធពីកូនចៅហ៊ូភីម និងស៊ូភីម។ ប្អូនស្រីរបស់គាត់ឈ្មោះនាងម៉ាកា។ កូនទីពីររបស់ម៉ាណាសេឈ្មោះស្លូផិ‌ហាត លោកស្លូផិ‌ហាតមានសុទ្ធតែកូនស្រី។¹⁶នាងម៉ាកា ជាភរិយារបស់លោកម៉ាគារ បង្កើតបានកូនប្រុសមួយ ហើយដាក់ឈ្មោះថាពេរេស។ ប្អូនរបស់គាត់ឈ្មោះ សេរេស ដែលត្រូវជាឪពុករបស់អ៊ូឡាម និងរ៉ាគែម។

¹⁷កូនរបស់លោកអ៊ូឡាម គឺបេដាន។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់លោកកាឡាដ ដែលជាកូនរបស់លោកម៉ាគារ និងជាចៅរបស់លោកម៉ាណាសេ។¹⁸រីឯនាងហាម៉ូលេកេត ជាប្អូនស្រីរបស់គាត់បង្កើតបាន អ៊ីសហូដ អបៀស៊ើរ និងម៉ាឡា។¹⁹កូនប្រុសៗរបស់លោកសេមីដា គឺអហ៊ីយ៉ាន ស៊ីគែម លីកហ៊ី និងអនីយ៉ាម។

²⁰ពូជពង្សអេប្រាអ៊ីមមានដូចតទៅ កូនរបស់លោកអេប្រាអ៊ីម គឺស៊ុថេ‌ឡា។ លោកស៊ុថេ‌ឡាជាឪពុករបស់លោកបេរេដ។ លោកបេរេដជាឪពុករបស់លោកថាហាត់។ លោកថាហាត់ជាឪពុករបស់លោកអេឡេ‌ដា។ លោកអេឡេ‌ដាជាឪពុករបស់លោកតាហាត់។ លោកតាហាត់ជាឪពុករបស់លោកសាបាដ។²¹លោកសាបាដជាឪពុករបស់លោកស៊ុថេ‌ឡា។ លោកអេប្រាអ៊ីមមានកូនពីរទៀត គឺអេ‌ស៊ើរ និងអេលាដ ប៉ុន្តែ អ្នកស្រុកកាថបានសម្លាប់អ្នកទាំងពីរ នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរទៅដណ្ដើមយកហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេ។²²លោកអេប្រាអ៊ីម ជាឪពុកបានកាន់ទុក្ខជាយូរថ្ងៃ ហើយញាតិ‌សន្ដានក៏នាំគ្នាមកជួយសម្រាលទុក្ខលោកដែរ។

²³បន្ទាប់មក លោកបានរួមរស់ជាមួយភរិយា ហើយនាងក៏មានផ្ទៃពោះបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ ដែលលោកដាក់ឈ្មោះថា «បេរា» ដ្បិត មានទុក្ខលំបាកកើតឡើងនៅក្នុងគ្រួសាររបស់លោក។²⁴កូនស្រីរបស់លោកឈ្មោះនាងសេអេរ៉ា ជាអ្នកសង់ក្រុងបេតហូរ៉ូនខាងក្រោម និងបេតហូរ៉ូនខាងលើ ព្រមទាំងក្រុងអ៊ូសេន-សេអេរ៉ា។

²⁵លោកបេរាជាឪពុករបស់លោករេផា។ លោករេផាជាឪពុករបស់លោករេសែប។ លោករេសែបជាឪពុករបស់លោកថេឡា។ លោកថេឡាជាឪពុករបស់លោកថាហាន។ លោកថាហានជាឪពុករបស់លោកឡាអា‌ដាន។²⁶លោកឡាដានជាឪពុករបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដ។ លោកអាំមី‌ហ៊ូដជាឪពុករបស់លោកអេលី‌សាម៉ា។²⁷លោកអេលី‌សាម៉ាជាឪពុករបស់លោកនូន។ លោកនូនជាឪពុករបស់លោកយ៉ូស្វេ។

²⁸រីឯទឹកដីដែលពួកគេបានទទួលជាកម្មសិទ្ធិ សម្រាប់តាំងទីលំ‌នៅ នោះមានក្រុងបេត‌អែល និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ។ នៅប៉ែកខាងកើតមានក្រុងណាអា‌រ៉ាន និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ ខាងលិចមានក្រុងកេស៊ើរ និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ ក្រុងស៊ីគែម និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ ហើយទៅរហូតដល់ក្រុងកាសា និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ។²⁹ទីក្រុងជាប់ព្រំដែនកូនចៅម៉ាណា‌សេមានក្រុងបេត‌សាន និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ ក្រុងតាណាក់ និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ ក្រុងមេគី‌ដោ និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ ក្រុងដោរ និងស្រុកភូមិនៅជុំ‌វិញ។ ទីក្រុងទាំង នេះហើយ ជាក្រុងដែលពូជ‌ពង្សលោកយ៉ូសែប ជាកូនរបស់លោកអ៊ីស្រា‌អែល តាំងទីលំ‌នៅ។

³⁰កូនប្រុសៗរបស់លោកអេស៊ើរ មាន យីមណា យីសវ៉ា យីសវី និងបេរា ហើយកូនស្រីរបស់លោកឈ្មោះនាងសេរ៉ា។³¹កូនប្រុសៗរបស់លោកបេរាមាន ហេប៊ើរ និងម៉ាលគាល។ លោកម៉ាលគាលជាឪពុករបស់លោកប៊ីរសាអ៊ីត។³²កូនប្រុសៗរបស់លោកហេប៊ើរមាន យ៉ាផ្លេត សូមើរ ហូថាម ហើយកូនស្រីរបស់លោកឈ្មោះនាងស៊ូអា។

³³កូនប្រុសៗរបស់លោកយ៉ាផ្លេតមាន ផាសាក់ ប៊ីមហាល និងអាសវ៉ាត។ អ្នកទាំងនេះជាកូនរបស់លោកយ៉ាផ្លេត។³⁴កូនប្រុសៗរបស់លោកសូមើរជាប្អូនរបស់យ៉ផ្លេតមាន រ៉ូកា ហ៊ូប‌បា និងអើរ៉ាម។³⁵កូនប្រុសៗរបស់លោកហេលេមជាប្អូនលោកសូមើរ មានសូផា យីមណា សេលេស និងអាំម៉ាល។

³⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកសូផាមាន ស៊ូអា ហានេភើរ ស៊ូអាល បេរី យីមរ៉ា³⁷បេស៊ើរ ហូដ សាំម៉ា ស៊ីលសា យីតរ៉ាន និងបេរ៉ា។³⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកយេធើរ មាន យេភូនេ ពីសផា និងអើរ៉ា។

³⁹កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ូឡា មាន អើរ៉ា ហាននៀល និងរីសយ៉ា។⁴⁰អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់លោកអេ‌ស៊ើរ ហើយជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់គេ គឺជាមេដឹកនាំដ៏ចំណាន និងមានចិត្តអង់‌អាច។ ចំនួនក្រុមគ្រួសាររបស់គេជំរឿនបានទាំងអស់ ២៦, ០០០នាក់ ដែលសុទ្ធតែជាអ្នកដែលអាចធ្វើចម្បាំង។

8

¹កូនប្រុសទាំងប្រាំរបស់លោកបេន‌យ៉ាមីនមានលោកបេឡា ជាកូនច្បងរបស់គាត់ បន្ទាប់មក លោកអាស‌បែល លោកអហ៊ី‌រ៉ាម²លោកណូហា និងលោករ៉ាផា។³កូនប្រុសៗរបស់លោកបេឡាមានលោកអត‌ដើរ លោកកេរ៉ា លោកអប៊ី‌ហ៊ូដ⁴លោកអប៊ី‌សួ លោកណាម៉ាន លោកអហ៊ូ‌អា⁵លោកកេរ៉ា លោកសេភូ‌ផាន និងលោកហ៊ូរ៉ាម។

⁶រីឯកូនចៅរបស់អេហូដ ជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ក្នុងចំណោមអ្នកស្រុកកេបា ដែលប្ដូរទីលំ‌នៅទៅក្រុងម៉ាណា‌ហាត់⁷ណាម៉ាន អហ៊ី‌យ៉ា និងកេរ៉ា លោកកេរ៉ានេះហើយដែលនាំពួកគេឲ្យប្ដូរទីលំ‌នៅ។ គាត់ជាឪពុករបស់លោកអ៊ូសា និងលោកអប៊ី‌ហ៊ូដ។

⁸លោកសាហា‌រ៉ែមបានក្លាយជាឪពុករបស់កូនចៅនៅក្នុងទឹកដីម៉ូអាប់ បន្ទាប់ពីគាត់បានលែងលះជាមួយភរិយារបស់គាត់ គឺនាងហ៊ូស៊ីម និងនាងបារ៉ា។⁹ជាមួយនាងហូដេស ជាភរិយាមួយទៀត លោកសាហារ៉េមបានក្លាយជាឲពុករបស់លោកយ៉ូបាប់ ស៊ីបយ៉ា មេសា ម៉ាលកាម¹⁰យេអ៊ូស សុកយ៉ា និងមៀរ‌ម៉ា។ អ្នកទាំងនោះជាកូនរបស់គាត់ ហើយជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់គេ។¹¹លោកសាហា‌រ៉ែមបង្កើតបានកូនប្រុសពីរនាក់ ជាមួយនាងហ៊ូស៊ីមដែរ គឺអប៊ី‌ធូប និងអែល‌ផ្អាល។

¹²កូនប្រុសៗរបស់លោកអែលផ្គាលមាន ហេប៊ើរ មីសាម និងសេមើរ (ជាអ្នកដែលសង់ក្រុងអូណូ និងក្រុងឡូដ ព្រមទាំងស្រុកភូមិនៅជុំវិញ)។¹³លោកបេរា និងសេម៉ា ជាមេដឹកនាំលើគ្រួសាររបស់គេ ក្នុងចំណោមអ្នកស្រុកអាយ៉ាឡូន ជាអ្នកដែលបានវាយអ្នកក្រុងកាថឲ្យបាក់ទ័ព។

¹⁴កូនប្រុសៗរបស់លោកបេរ៉ាមាន អហ៊ី‌យ៉ូរ សាសាក់ យេរេ‌ម៉ូត¹⁵សេបា‌ឌា អើរ៉ាត អេឌើរ¹⁶មីកែល យីសប៉ា និងយ៉ូហា។¹⁷កូនប្រុសៗរបស់លោកអែល‌ផាអាលមាន សេបា‌ឌា មស៊ូ‌ឡាម ហ៊ីសគី ហេប៊ើរ។¹⁸កូនប្រុសៗរបស់លោកយីស‌មេរ៉ាយ យីស‌លា និងយ៉ូបាប់។

¹⁹កូនប្រុសៗរបស់លោកស៊ី‌ម៉ៃមាន យ៉ាគីម ស៊ីគ្រី សាប់ឌី²⁰អេលី‌យេ‌ណាយ ស៊ីល‌ថាយ អេលាល²¹អដា‌យ៉ា បេរ៉ា‌យ៉ា និងស៊ីម‌រ៉ាត។

²²កូនប្រុសៗរបស់លោកសាសាក់មាន យីសផាន ហេប៊ើរអាលាល²³អាបដូន ស៊ីកគ្រី ហាណាន²⁴ហាណានា អាឡាំ អាន់ថូធីយ៉ា²⁵យីបដេយ៉ា និងពេនួល។

²⁶កូនប្រុសៗរបស់លោកយេរ៉ូ‌ហាំមាន សាំ‌សេ‌រ៉ាយ សេ‌ហា‌រា អថា‌លា²⁷យ៉ារេស‌យ៉ា អេលីយ៉ា និងស៊ីកគ្រី។²⁸អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសារ តាមតំណវង្សត្រកូលរបស់គេរៀងៗខ្លួន។ ពួកគេរស់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។

²⁹លោកយេអែលជាអ្នកសង់ក្រុងគីបៀន និងប្រពន្ធរបស់គាត់ឈ្មោះម៉ាកា រស់នៅក្នុងក្រុងនោះ³⁰កូនប្រុសច្បងរបស់គាត់មានអាប់ដូន បន្ទាប់មក ស៊ើរ គីស បាល ណាដាប³¹កេដោរ អហ៊ី‌យ៉ូ សេកើរ។

³²កូនប្រុសៗរបស់យ៉ាអែលមា្នក់ទៀតគឺលោកមីកឡូតដែលជាឪពុករបស់សាំម៉ា។ ពួកគេក៏រស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយបងប្អូនរបស់គេដែរ។³³លោកនើរជាឪពុករបស់លោកគីស។ លោកគីសជាឪពុករបស់ព្រះ‌បាទសូល។ ព្រះ‌បាទសូលជាបិតារបស់សម្ដេចយ៉ូណា‌ថាន ម៉ាលគីស៊ូអា អប៊ីណា‌ដាប់ និងអែស‌បាល។³⁴កូនរបស់សម្ដេចយ៉ូណា‌ថានគឺមេរីបបាល។ លោកមេរីបបាលជាឪពុករបស់លោកមីកា។

³⁵កូនប្រុសៗរបស់លោកមីកាមាន ពីថូន មេឡេក ថាក់រា និងអហាស។³⁶លោកអហាសជាឪពុករបស់លោកយេហូ‌អាដា។ លោកយេហូ‌អាដាជាឪពុករបស់លោកអលេ‌មេត។ លោកអលេ‌មេតជាឪពុករបស់លោកអាស‌ម៉ាវែត និងលោកស៊ីមរី។ លោកស៊ីមរីជាឪពុករបស់លោកម៉ូសា។³⁷លោកម៉ូសាជាឪពុករបស់លោកប៊ីនា។ លោកប៊ីនាជាឪពុករបស់លោករេផា‌យ៉ា។ លោករេផា‌យ៉ាជាឪពុករបស់លោកអេលា‌សា។ លោកអេលា‌សាជាឪពុករបស់លោកអសេល។

³⁸លោកអសេលមានកូនប្រុសប្រាំមួយនាក់ឈ្មោះ អាស‌រីកាំ បូកេរូ អ៊ីស្មា‌អែល ស្អារា អូបា‌ឌា និងហាណាន។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនរបស់លោកអសេល។³⁹កូនរបស់លោកអេសែកជាប្អូនគាត់ មានអ៊ូឡាម ជាកូនច្បង យេអ៊ូសជាកូនទីពីរ អេលី‌ផាលេតជាកូនទីបី។⁴⁰កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ូឡាម សុទ្ធតែជាមនុស្សមានចិត្តអង់‌អាច ជំនាញខាងបាញ់ធ្នូ ហើយពួកគេមានកូនចៅជាច្រើន គឺរួមទាំងអស់១៥០នាក់។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់លោកបេន‌យ៉ាមីន។

9

¹គេបានធ្វើជំរឿនប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល តាមក្រុមគ្រួសាររបស់គេ ហើយបានកត់‌ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។ ប្រជា‌ជនយូដាត្រូវខ្មាំងកៀរទៅជាឈ្លើយ នៅស្រុកបាប៊ី‌ឡូន ពីព្រោះតែពួកគេមិនស្មោះត្រង់នឹងព្រះ‌ជាម្ចាស់។²អស់អ្នកដែលបានវិលត្រឡប់មកវិញមុនគេបង្អស់ ហើយកាន់កាប់ទឹកដីជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួននៅតាមក្រុងនានា នោះគឺប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលធម្មតា ពួកបូជា‌ចារ្យ ពួកលេវី និងពួកអ្នកបម្រើនៅព្រះវិហារ។³កូនចៅយូដា កូនចៅបេន‌យ៉ាមីន កូនចៅអេប្រាអ៊ីម និងម៉ាណា‌សេខ្លះ នាំគ្នាតាំងទីលំ‌នៅនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។

⁴នៅក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធយូដាមានលោកអ៊ូថាយ ជាកូនរបស់លោកអាំមី‌ហ៊ូដ ដែលជាកូនរបស់លោកអុមរី ដែលជាកូនរបស់លោកអ៊ីមរី លោកអ៊ីមរីជាកូនរបស់លោកបានី ក្នុងអំបូរពេរេស ដែលជាកូនរបស់លោកយូដា។⁵ក្នុងអំបូរស៊ីឡូរមានលោកអសា‌យ៉ា ជាកូនច្បងគេ និងកូនចៅរបស់គាត់។⁶ក្នុងអំបូរសេ‌រ៉ាមានលោកយេអួល និងបងប្អូនរបស់គាត់។ សរុបទាំងអស់មាន ៦៩០នាក់។

⁷ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន មានលោកសាលូ ជាកូនរបស់លោកមេស៊ូឡាម លោកមេស៊ូឡាមជាកូនរបស់លោកហូដាវា លោកហូដាវាជាកូនរបស់លោកហាសេនួ។⁸លោកយីប‌នេ‌យ៉ាជាកូនរបស់លោកយេរ៉ូ‌ហាំ។ លោកអេឡាជាកូនរបស់លោកអ៊ូស៊ី ហើយលោកអ៊ូស៊ីត្រូវជាកូនរបស់លោកមីករី លោកមីករីជាកូនរបស់លោកមេស៊ូ‌ឡាម មេស៊ូឡាមជាកូនរបស់លោកសេផា‌ធា លោកសេផាធាជាកូនរបស់លោករេហួល លោករេហួលជាកូនរបស់លោកយីប‌នីយ៉ា។⁹បងប្អូនរបស់ពួកគេរាប់តាមតំណវង្សត្រកូលរបស់ពួកគេមានចំនួន ៩៥៦នាក់។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់គេរៀងៗខ្លួន។

¹⁰ក្រុមបូជា‌ចារ្យមានលោកយេដា‌យ៉ា លោកយេហូ‌យ៉ារីប លោកយ៉ាគីន។¹¹លោកអសា‌រា ជាកូនរបស់លោកហ៊ីល‌គីយ៉ា។ លោកហ៊ីលគីយ៉ាជាកូនរបស់លោកមេស៊ូ‌ឡាម។ លោកមេស៊ូឡាមជាកូនរបស់លោកសាដុក។ លោកសាដុកជាកូនរបស់លោកមេរ៉ា‌យ៉ូត។ លោកមេរ៉ាយ៉ូតជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌ទូប ជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងលើព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។

¹²លោកអដា‌យ៉ាជាកូនរបស់លោកយេរ៉ូ‌ហាំ លោកយេរ៉ូហាំជាកូនរបស់លោកផាស‌ហ៊ើរ លោកផាសហ៊ើជាកូនរបស់លោកម៉ាល់‌គា។ លោកម៉ាសាយ ជាកូនរបស់លោកអឌី‌អែល ជាកូនរបស់លោកយ៉ាសេ‌រ៉ាៗជាកូនរបស់លោកមេស៊ូ‌ឡាមៗជាកូនរបស់មេស៊ី‌លេមីតៗជាកូនរបស់លោកអ៊ីម‌មើរ¹³ព្រមទាំងបងប្អូនរបស់ពួកគេ ដែលសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន មានចំនួនទាំងអស់១, ៧៦០នាក់។ អ្នកទាំងនោះជាមនុស្សប៉ិន‌ប្រសប់បំពេញការ‌ងារនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។

¹⁴ក្រុមលេវីមានសេម៉ាយ៉ា ជាកូនលោកហាស៊ូប លោកហាស៊ូបជាកូនរបស់លោកអាស‌រីកាំ លោកអាស‌រីកាំជាកូនរបស់លោកហាសាប‌យ៉ាក្នុងអំបូរម៉្រារី។¹⁵លោកបាក‌បាការ លោកហេរេស លោកកាឡាល លោកម៉ាថា‌នា ជាកូនរបស់លោកមីកា លោកមីកាជាកូនរបស់លោកស៊ីក‌គ្រី លោកស៊ីក‌គ្រីជាកូនរបស់លោកអេសាភ។¹⁶ក៏មានលោកអូបា‌ឌា ជាកូនរបស់លោកសេម៉ាយ៉ាផងដែរ លោកសេម៉ាយ៉ាជាកូនរបស់លោកកាឡាល លោកកាឡាលជាកូនរបស់លោកយេឌូ‌ថិន។ លោកបេរេ‌គា ជាកូនរបស់លោកអេសា លោកអេសាជាកូនរបស់លោកអែល‌កាណា ដែលរស់នៅតាមភូមិរបស់ពួកនេថូ‌ផា។

¹⁷ក្រុមឆ្មាំទ្វារ មានលោកសាលូម លោកអាក‌គូប លោកថាល‌ម៉ូន លោកអហ៊ី‌ម៉ាន និងបងប្អូនរបស់គេ។ លោកសាលូមជាមេដឹកនាំ។¹⁸ពីដើមមក ពួកគេតែងតែយាមនៅខ្លោងទ្វារហ្លួងនៅប៉ែកខាងកើតជាទ្វារនៃជំរំកូនចៅលេវី។¹⁹លោកសាលូមជាកូនរបស់លោកកូរេ លោកកូរេជាកូនរបស់លោកអេបៀ‌យ៉ាសាប់ លោកអេបៀ‌យ៉ាសាប់ជាកូនរបស់លោកកូរ៉ា ព្រមទាំងបងប្អូនរួមត្រកូលរបស់គាត់ គឺពូជ‌ពង្សកូរ៉ា មានភារ‌កិច្ចជាអ្នកយាមទ្វារពន្លាជួបព្រះ‌អម្ចាស់។ បុព្វបុរសរបស់ពួកគេក៏ធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកយាមនៅច្រកចូលពន្លារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដែរ។

²⁰លោកភីនេ‌ហាស ជាកូនរបស់លោកអេ‌ឡា‌សារធ្វើជាអ្នកដឹកនាំហើយព្រះ‌អម្ចាស់បានគង់នៅជាមួយលោក។²¹លោកសាកា‌រីជាកូនរបស់លោកមេសេ‌លេមា ជាឆ្មាំទ្វារពន្លាជួបព្រះ‌អម្ចាស់។

²²អស់អ្នកដែលត្រូវគេជ្រើសរើសឲ្យធ្វើជាឆ្មាំទ្វារ ហើយបានជំរឿនតាមភូមិរបស់គេមានចំនួនទាំងអស់២១២នាក់។ ឈ្មោះរបស់ពួកគេត្រូវបានកត់ត្រាទុកដោយប្រជាជននៅក្នុងភូមិរបស់ពួកគេ។ ព្រះបាទដាវីឌ និងលោកសាំយូអែលជាព្យាការីបានតែងតាំងពួកគេឲ្យបំពេញមុខងារនេះ។²³ដូច្នេះ ពួកគេនិងកូនចៅរបស់ពួកគេក៏បំពេញមុខងារជាឆ្មាំទ្វារព្រះដំណាក់ព្រះអម្ចាស់គឺមាត់ទ្វារពន្លាជួបព្រះជាម្ចាស់។²⁴មានពួកឆ្មាំទ្វារនៅគ្រប់ទិសទាំងបូន ខាងកើត ខាងលិច ខាងជើង និងខាងត្បូង។

²⁵រីឯបងប្អូនរបស់ពួកគេដែលរស់នៅតាមភូមិនានា ត្រូវចូលមកប្តូរវេនជួយការ‌ងាររបស់ពួកគេក្នុងអំឡុងពេលប្រាំ‌ពីរថ្ងៃ។²⁶តែពួកលេវីទាំងបួននាក់ ដែលជាមេលើពួកឆ្មាំទ្វារ នៅបំពេញការ‌ងាររបស់ខ្លួនជាប់រហូត។ លើសពីនោះ ពួកគេក៏មើលខុសត្រូវលើបន្ទប់ផ្សេងៗ និងទ្រព្យនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែរ។²⁷ពេលយប់ ពួកគេស្នាក់នៅជុំ‌វិញព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដ្បិតពួកគេមានភារ‌កិច្ចយាមព្រះ‌ដំណាក់និងបើកទ្វាររៀងរាល់ព្រឹក។

²⁸ពួកលេវីខ្លះមានភារ‌កិច្ចថែ‌រក្សាគ្រឿងបរិក្ខារ សម្រាប់ប្រើ‌ប្រាស់ក្នុងព្រះ‌ដំណាក់ គឺពួកគេត្រូវរាប់នៅពេលយកចេញមកប្រើ ហើយពេលយកទៅទុកវិញក៏ត្រូវរាប់ដែរ។²⁹អ្នកខ្លះទទួលភារ‌កិច្ចថែ‌រក្សាគ្រឿងបរិក្ខារឯទៀតៗ និងគ្រឿងសម្ភារនៅក្នុងទីសក្ការ ព្រមទាំងម៉្សៅម៉ដ្ត ស្រាទំពាំង‌បាយជូរ ប្រេង គ្រឿងក្រអូប និងប្រេងក្រអូបផ្សេងៗផង។

³⁰ពួកបូជា‌ចារ្យខ្លះទទួលបន្ទុកផ្នែកខាងផ្សំប្រេងក្រអូប។³¹លោកម៉ាធិ‌ធាជាពួកលេវី ហើយជាកូនច្បងរបស់លោកសាលូម ក្នុងពូជ‌ពង្សរបស់លោកកូរ៉ា មានភារ‌កិច្ចធ្វើនំដែលសម្រាប់ថ្វាយជាតង្វាយ។³²រីឯបងប្អូនរបស់ពួកគេពីអំបូរកេ‌ហាត់ មានភារ‌កិច្ចចាត់ចែងមើលនំបុ័ងនៃព្រះវត្តមានព្រះអម្ចាស់ ដែលត្រូវរៀបថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ រៀងរាល់ថ្ងៃឈប់សំរាក។

³³ពួកអ្នកចម្រៀង ដែលសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំក្រុមគ្រួសារលេវី អាស្រ័យនៅតាមបន្ទប់នានា ក្នុងព្រះ‌ដំណាក់។ ពួកគេមិនធ្វើការអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ ដ្បិត ពួកគេត្រូវបំពេញមុខងាររបស់ខ្លួនទាំងថ្ងៃ ទាំងយប់។³⁴នេះហើយជាមេដឹកនាំរបស់ក្រុមគ្រួសារនៃកុល‌សម្ព័ន្ធលេវី តាមតំណវង្សត្រកូលរបស់ពួកគេ។ អ្នកទាំងនោះរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។

³⁵លោកយេហ៊ី‌អែល និងប្រពន្ធរបស់គាត់ឈ្មោះម៉ាកា ជាអ្នកសង់ក្រុងគីបៀន រស់នៅក្នុងក្រុងគីបៀននោះ។³⁶កូនរបស់គាត់មានអាប់ដូន ជាកូនច្បង បន្ទាប់មក ស៊ើរ គីស បាល នើរ ណាដាប³⁷កេដោរ អហ៊ី‌យ៉ូ សាកា‌រី និងមីក‌ឡូត។

³⁸លោកមីក‌ឡូតជាឪពុករបស់លោកសាំម៉ា។ អ្នកទាំងនោះក៏រស់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមជាមួយបងប្អូនរបស់គេដែរ។³⁹លោកនើរជាឪពុករបស់លោកគីស លោកគីសជាឪពុករបស់ព្រះ‌បាទសូល ព្រះ‌បាទសូលជាបិតារបស់សម្ដេចយ៉ូណា‌ថាន ម៉ាលគីស៊ូអា អប៊ី‌ណាដាប់ និងអែស‌បាល។⁴⁰កូនរបស់សម្ដេចយ៉ូណា‌ថានគឺមេរីបបាល ហើយលោកមេរីបបាលជាឪពុករបស់លោកមីកា។

⁴¹កូនរបស់លោកមីកាមាន ពីថូន មេឡេក និងថារា និងអហាស។⁴²លោកអហាសជាឪពុករបស់លោកយ៉ារ៉ា។ លោកយ៉ារ៉ាជាឪពុករបស់លោកអលេ‌មេត។ លោកអលេ‌មេត លោកអាស‌ម៉ាវែត និងលោកស៊ីមរី។ លោកស៊ីមរី ជាឪពុករបស់លោកម៉ូសា។⁴³លោកម៉ូសាជាឪពុករបស់លោកប៊ីនា លោកប៊ីនាជាឪពុករបស់លោករេផា‌យ៉ា។ លោករេផា‌យ៉ាជាឪពុករបស់លោកអេលា‌សា។⁴⁴លោកអេលេ‌សាជាឪពុករបស់លោកអសេល។ លោកអសេលមានកូនប្រុសប្រាំមួយនាក់ ឈ្មោះ អាសរី‌កាំ បូកេរូ អ៊ីស្មា‌អែល ស្អារ៉ា អូបា‌ឌា និងហាណាន។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាកូនរបស់លោកអសេល។

10

¹ពួកកង‌ទ័ពភីលីស្ទីនបានវាយប្រហារកង‌ទ័ពអ៊ីស្រា‌អែល។ ពលទាហានអ៊ីស្រា‌អែលបាក់ទ័ពនៅមុខពួកភីលីស្ទីនហើយទាហានអ៊ីស្រា‌អែលជាច្រើនបានស្លាប់នៅលើភ្នំគីល‌បោ។²ពួកភីលីស្ទីនបានដេញតាមព្រះ‌បាទសូល និងបុត្រៗរបស់ស្ដេចយ៉ាងប្រកិត។ ពួកគេសម្លាប់សម្ដេចយ៉ូណា‌ថាន សម្ដេចអប៊ី‌ណាដាប់ និងសម្ដេចម៉ាល់គី‌ស៊ូអា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទសូល។³បន្ទាប់មក គេសម្រុកទៅលើព្រះ‌បាទសូល។ ទ័ពបាញ់ព្រួញបានដេញតាមទាន់ព្រះ‌បាទសូល ធ្វើឲ្យទ្រង់តក់‌ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង។

⁴ស្ដេចមានរាជ‌ឱង្ការទៅសេនាដែលកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់ស្ដេចថា៖ «ចូរឯងហូតដាវរបស់ឯងចាក់យើងមក ព្រោះយើងមិនចង់ឲ្យសាសន៍ដទៃសម្លាប់យើង ហើយប្រមាថមើល‌ងាយយើងទេ»។ សេនានោះមិនហ៊ានសម្លាប់ស្ដេចឡើយ ព្រោះគាត់ភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទសូលក៏ហូតដាវ ហើយផ្ដួលខ្លួនលើមុខដាវនោះទៅ។

⁵កាលសេនាដែលកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់ស្ដេចឃើញស្ដេចសោយទិវង្គតដូច្នេះ គាត់ក៏ហូតដាវ រួចផ្ដួលខ្លួនលើមុខដាវដែរ។⁶ដូច្នេះ ព្រះ‌បាទសូល និងបុត្រាទាំងបីអង្គ ព្រមទាំងញាតិវង្សទាំងអស់ បាត់បង់ជីវិតក្នុងពេលជាមួយគ្នា។

⁷កាលជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលទាំងអស់ ដែលស្ថិតនៅក្នុងជ្រលងភ្នំ ឃើញថាអ៊ីស្រា‌អែលបាក់ទ័ព ហើយព្រះ‌បាទសូល ព្រមទាំងបុត្រាសុគតអស់ ពួកគេក៏បោះបង់ទីក្រុងចោល ហើយរត់ភៀសខ្លួនអស់ទៅ។ កង‌ទ័ពភីលីស្ទីនក៏ចូលមកកាន់កាប់ក្រុងទាំងនោះ។⁸ស្អែកឡើង ពួកភីលីស្ទីននាំគ្នាមកប្រមូលរបស់របរដែលនៅជាប់នឹងសាក‌សព ហើយឃើញសពរបស់ព្រះ‌បាទសូល និងបុត្រាទាំងបីអង្គ នៅលើភ្នំគីល‌បោ។

⁹ពួកគេក៏ដោះយកអ្វីៗទាំងអស់ពីសពរបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងកាត់ក និងយកគ្រឿងសស្ត្រាវុធទៅជាមួយ រួចផ្ញើដំណឹងនេះទៅគ្រប់ទីកន្លែង ក្នុងស្រុកភីលីស្ទីនទាំងមូល ឲ្យប្រកាសនៅតាមវិហារនៃព្រះរបស់គេ និងប្រកាសប្រាប់ដល់ប្រជាជន។¹⁰ពួកគេបានយកគ្រឿងសស្ត្រាវុធរបស់ព្រះបាទទៅតម្កល់ទុកក្នុងវិហារនៃព្រះរបស់គេ ហើយយកព្រះសិរសារបស់ស្តេចទៅព្យួរនៅក្នុងវិហារព្រះដាកុន។

¹¹កាលអ្នកក្រុងយ៉ាបេសកាឡាដ ដឹងអំពីហេតុ‌ការណ៍ទាំងប៉ុន្មាន ដែលពួកភីលីស្ទីនបានប្រព្រឹត្តចំពោះសពរបស់ព្រះ‌បាទសូល¹²ទាហានដ៏ចំណានទាំងប៉ុន្មាននៅក្រុងនោះ បាននាំគ្នាចេញដំណើរទៅយកសពរបស់ព្រះ‌បាទសូល និងបុត្រា នាំមកក្រុងយ៉ាបេសវិញ។ ពួកគេរើសធាតុយកទៅបញ្ចុះក្រោមដើមជ្រៃមួយនៅក្រុងយ៉ាបេស ហើយនាំគ្នាតមអាហារចំនួនប្រាំ‌ពីរថ្ងៃ។

¹³ព្រះ‌បាទសូលសោយទិវង្គត ព្រោះតែស្ដេចបានប្រព្រឹត្តខុស ដោយក្បត់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់។ ស្ដេចពុំកាន់តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញស្ដេចបានទៅរកគ្រូអន្ទងខ្មោចទស្សន៍‌ទាយ។¹⁴ស្ដេចពុំបានទូលសួរព្រះ‌អម្ចាស់ទេ ហេតុនេះ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យស្ដេចសោយទិវង្គត ហើយផ្ទេររាជសម្បត្តិទៅឲ្យព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាបុត្ររបស់លោកអ៊ីសាយវិញ។

11

¹ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងអស់បានប្រមូលគ្នាមកគាល់ព្រះ‌បាទដាវីឌ នៅក្រុងហេប្រូន ទូលថា៖ «យើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាជាសាច់ញាតិរបស់ព្រះ‌ករុណាដែរ។²កាលពីមុន នៅពេលព្រះ‌បាទសូលគ្រងរាជ្យលើយើងខ្ញុំ ព្រះ‌ករុណាធ្លាប់ដឹកនាំកង‌ទ័ពអ៊ីស្រា‌អែលចេញទៅធ្វើសឹក។ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះ‌ករុណា មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ព្រះ‌ករុណាថា អ្នកនឹងគ្រប់‌គ្រងលើជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង អ្នកនឹងដឹកនាំពួកគេ»។³ដូច្នេះ ព្រឹទ្ធា‌ចារ្យទាំងអស់របស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលចូលមកគាល់ព្រះ‌រាជា នៅក្រុងហេប្រូន ហើយព្រះ‌បាទដាវីឌបានចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីជាមួយព្រឹទ្ធា‌ចារ្យទាំងនោះ នៅក្រុងហេប្រូននៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អម្ចាស់ រួចហើយពួកគេបានចាក់ប្រេងអភិ‌សេកព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាស្ដេចរបស់ប្រជា‌រាស្ត្រអ៊ីស្រា‌អែល ស្របតាមព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានថ្លែងទុកតាមរយៈព្យាការីសាំយូ‌អែល។

⁴ព្រះ‌បាទដាវីឌ និងកង‌ទ័ពអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល នាំគ្នាចេញទៅវាយយកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម (គឺក្រុងយេប៊ូស)។ ពីមុនជន‌ជាតិយេប៊ូសជាម្ចាស់ស្រុករស់នៅក្រុងនោះ។⁵អ្នកក្រុងយេប៊ូសពោលមកកាន់ព្រះ‌បាទដាវីឌថា៖ «អ្នកឯងចូលក្នុងក្រុងរបស់យើងមិនបានទេ»។ ប៉ុន្តែ ព្រះ‌បាទដាវីឌវាយយកបានបន្ទាយនៅភ្នំស៊ីយ៉ូន ដែលក្រោយមកហៅថា «ក្រុងព្រះ‌បាទដាវីឌ»។⁶ព្រះ‌បាទដាវីឌមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ហ៊ានចេញទៅវាយពួកយេប៊ូសមុនគេ អ្នកនោះនឹងបានធ្វើជាមេ‌ទ័ព»។ លោកយ៉ូអាប់ ជាកូនរបស់អ្នកស្រីសេរូយ៉ា ចេញទៅវាយមុនគេ ហើយបានទទួលតំណែងជាមេ‌ទ័ពមែន។

⁷ព្រះបាទដាវីឌគង់នៅបន្ទាយនោះ ហេតុនោះគេក៏ហៅទីនោះថា «ក្រុងព្រះបាទដាវីឌ»។⁸ព្រះករុណាពង្រីកទីក្រុងចាប់តាំងពីមីឡូរហូតដល់ជាយក្រុង។លោកយ៉ូអាប់បានជួសជុលកន្លែងផ្សេងទៀតនៃទីក្រុង។⁹ព្រះបាទដាវីឌមានអំណាចកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលគង់នៅជាមួយ។

¹⁰នេះជាបញ្ជីរាយនាមនាយទាហានដ៏អង់‌អាចរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ គឺអស់អ្នកដែលបានជួយជ្រោម‌ជ្រែងឲ្យស្ដេចទទួលរាជសម្បត្តិលើស្រុកអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល ហើយឲ្យស្ដេចបានសោយរាជ្យ ស្របតាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ស្ដីអំពីជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល។¹¹ពួកទាហានដ៏អង់‌អាចរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ មានរាយនាមដូចតទៅ លោកយ៉ាសុ‌បៀមជាកូនរបស់លោកហាក់‌មុនី លោកជាប្រមុខលើមេបញ្ជាការសាម‌សិបនាក់។ គឺលោកហើយដែលបានប្រើលំពែង សម្លាប់ខ្មាំងអស់បីរយនាក់ ក្នុងពេលតែមួយ។

¹²បន្ទាប់មក គឺលោកអេឡាសារ ជាកូនរបស់លោកដូដូរ ជាអ្នកស្រុកអហូ លោកជាម្នាក់ក្នុងចំណោមនាយទាហានដ៏អង់អាចទាំង៣នាក់។¹³លោកបាននៅជាមួយព្រះបាទដាវីឌ នៅផាស់ដាំមីម ក្នុងគ្រាដែលពួកជនជាតិភីលីស្ទីនលើកទ័ពមកច្បាំង នៅទីនោះមានវាលស្រែពេញដោយស្រូវ ហើយកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានបាក់ទ័ពរត់នៅមុខពួកភីលីស្ទីន។¹⁴ពេលនោះលោកអេឡាសារនិងទាហានរបស់លោកបានឈរនៅទីនោះហើយវាយប្រហារជនជាតិភីលីស្ទីន ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រោសប្រទានជ័យជម្នះដ៏ធំធេង។

¹⁵នាយទាហានបីរូបក្នុងចំណោមនាយទាហានទាំងសាម‌សិបនាក់ បាននាំគ្នាចូលគាល់ព្រះ‌បាទដាវីឌ ក្នុងល្អាងភ្នំអាឌូ‌ឡាម។ នៅពេលនោះពួកទាហានភីលីស្ទីនបោះទ័ពនៅជ្រលងភ្នំរេ‌ផែម។¹⁶ពេលនោះ ព្រះបាទដាវីឌគង់នៅក្នុងជម្រកដ៏រឹងមាំមួយ ស្របពេលដែលពួកកងទ័ពភីលីស្ទីនមួយក្រុមឈរជើងនៅភូមិបេថ្លេហិមដែរ។¹⁷ព្រះបាទដាវីឌស្រេកទឹក ក៏មានព្រះរាជឱង្កាថា៖ «តើអ្នកណាអាចដងទឹកពីអណ្តូងនៅមាត់ទ្វារភូមិបេថ្លេហិមយកមកឲ្យយើងបាន?»។

¹⁸នាយទាហានទាំងបីនាក់នាំគ្នាសម្រុកចូលទៅក្នុងទីតាំងទ័ពពួកភីលីស្ទីន ហើយដងទឹកពីអណ្តូងនៅមាត់ទ្វារភូមិបេថ្លេហិមយកមកថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទដាវីឌមិនព្រមសោយទេ ព្រះករុណាបានយកទឹកនោះច្រូចលើដីថ្វាយព្រះអម្ចាស់វិញ។¹⁹រួចព្រះករុណាមានព្រះរាជឱង្កាថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំគ្មានសិទ្ធិទទួលទានទឹកនេះទេ ពីព្រោះទឹកនេះដូចជាឈាមរបស់ទាហានដែលបានប្រថុយជីវិតទៅដងយកមកដែរ!»។ ដូច្នេះ ស្តេចមិនព្រមសោយទឹកនោះទេ ព្រោះពួកទាហានបានប្រថុយជីវិតទៅដងយកមក។ នេះហើយជាស្នាដៃដែលទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែទាំងបីនាក់បានធ្វើ។

²⁰លោកអប៊ីសាយជាប្អូនរបស់លោកយ៉ូអាប់ គឺជាប្រមុខលើមេទ័ពទាំងបី។ លោកបានប្រើលំពែងរបស់លោកសម្លាប់ខ្មាំងសត្រូវអស់បីរយនាក់។ លោកមានឈ្មោះល្បីជាងគេ ក្នុងចំណោមមេទ័ពទាំងបីនាក់។²¹លោកបានទទួលកិត្តិយសច្រើនជាងគេ ក្នុងចំណោមមេទ័ពទាំងបីនាក់ ហើយលោកគឺជាប្រមុខលើមេទ័ពទាំងបី ប៉ុន្តែ លោកមិនអាចប្រៀបនឹងអ្នកទាំងបីបានទេ។

²²លោកបេណា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូ‌យ៉ាដាលោកបានបញ្ចេញស្នា‌ដៃយ៉ាងច្រើន។ លោកបានវាយពួកអរាលពីរនាក់នៅស្រុកម៉ូអាប់ ព្រមទាំងចុះទៅក្នុងរណ្ដៅ ដើម្បីសម្លាប់សត្វសិង្ហមួយ នៅថ្ងៃដែលមានទឹកកកធ្លាក់។²³លោកក៏បានសម្លាប់ជន‌ជាតិអេស៊ីបម្នាក់ ដែលមានកម្ពស់ប្រាំហត្ថ និងប្រដាប់ដោយលំពែងមួយយ៉ាងធំ ដូចជាឈើកី‌តម្បាញ លោកទៅប្រយុទ្ធនឹងគេដោយមានតែដំបងមួយប៉ុណ្ណោះ។ លោកដណ្ដើមយកលំពែងពីដៃអ្នកនោះបាន ហើយចាក់សម្លាប់នឹងលំពែងនោះទៅ។

²⁴នេះហើយជាស្នាដៃរបស់លោកបេណាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេហូយ៉ាដា ដែលធ្វើឲ្យលោកមានឈ្មោះល្បីជាមួយនិងមេទ័ពទាំងបី។²⁵ក្នុងចំណោមមេបញ្ជាការទាំងសាមសិបនាក់ លោកទទួលបានកិត្តិយសជាងគេ ប៉ុន្តែ លោកពុំអាចប្រៀបស្មើនឹងពួកមេទ័ពទាំងបីនាក់បានទេ។ តែព្រះបាទដាវីឌបានតែងតាំងលោកជាមេបញ្ជាការលើកងអង្គរក្សរបស់ស្តេច។

²⁶វីរ‌បុរសដ៏អង់‌អាចឯទៀតៗមាន លោកអេសា‌អែលជាប្អូនរបស់លោកយ៉ូអាប់ លោកអែល‌ហាណានជាកូនរបស់លោកដូដូរ អ្នកភូមិបេថ្លេ‌ហិម²⁷លោកសាំម៉ូតអ្នកស្រុកហារ៉ូ លោកហេលេស អ្នកស្រុកពេឡូន²⁸លោកអ៊ីរ៉ាជាកូនរបស់លោកអ៊ីក‌កែស អ្នកក្រុងត្កូអា លោកអបៀ‌ស៊ើរអ្នកស្រុកអានា‌ថោត²⁹លោកស៊ីបា‌កាយ អ្នកស្រុកហ៊ូសាយ លោកអ៊ីឡាយ អ្នកស្រុកអហូ‌។

³⁰លោកម៉ាហា‌រាយ អ្នកស្រុកនេថូ‌ផា លោកហេលែបជាកូនរបស់លោកបាណា អ្នកស្រុកនេថូ‌ផា³¹លោកអ៊ីតាយជាកូនរបស់លោករីបាយ អ្នកក្រុងគីបៀន ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន លោកបេណា‌យ៉ា អ្នកស្រុកពីរ៉ា‌ថូន³²លោកហ៊ូរ៉ាយ អ្នកស្រុកកាអាស លោកអបៀល អ្នកស្រុកអើរ៉ា‌បា³³លោកអាស‌ម៉ាវែត អ្នកស្រុកបាហ៊ូ‌រីម លោកអេលីយ៉ាបា អ្នកស្រុកសាអាលបូន។

³⁴លោកហាសេមអ្នកស្រុកគីសូន លោកយ៉ូណា‌ថានជាកូនរបស់លោកសាកេ អ្នកស្រុកហារ៉ា‌រី³⁵លោកអហ៊ី‌យ៉ាមជាកូនរបស់លោកសាកើរ អ្នកស្រុកហារ៉ា‌រី លោកអេលី‌ផាលជាកូនរបស់លោកអើរ³⁶លោកហេភើរ អ្នកស្រុកមេកេ‌រ៉ា លោកអហ៊ី‌យ៉ា អ្នកស្រុកពេឡូន³⁷លោកហែស្រូ អ្នកស្រុកកើមែល លោកណារ៉ាយជាកូនរបស់លោកអែស‌បាយ

³⁸លោកយ៉ូ‌អែលជាប្អូនរបស់លោកណាថាន លោកមីបហាជាកូនរបស់លោកហាគ្រី³⁹លោកសេ‌លេកជាជន‌ជាតិអាំម៉ូន លោកណាហា‌រ៉ាយ អ្នកក្រុងបេរ៉ូត (ជាអ្នកកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់លោកយ៉ូអាប់ ជាកូនរបស់អ្នកស្រីសេរូយ៉ា)⁴⁰លោកអ៊ីរ៉ា អ្នកស្រុកយេធើរ លោកការេប អ្នកស្រុកយេធើរ⁴¹លោកអ៊ូរីជាជន‌ជាតិហេត លោកសាបាដជាកូនរបស់លោកអឡាយ

⁴²លោកអឌីណាជាកូនរបស់លោកស៊ីសា ពីកុលសម្ព័ន្ធរូបេន (គាត់ជាមេដឹកនាំនៃកុលសម្ព័ន្ធរូបេន) គាត់មានទាហានសាមសិបនាក់នៅជាមួយ⁴³លោកហាណានជាកូនរបស់លោកម៉ាកា លោកយូសាផា អ្នកស្រុកមីតនី⁴⁴៤៤ លោកអ៊ូស៊ីយ៉ា ជាអ្នកស្រុកអាសថារ៉ូត លោកសាម៉ានិងលោកយេហ៊ីអែល ជាកូនរបស់លោកហូថាម ជាអ្នកស្រុកអារ៉ូអើរ។

⁴⁵លោកយេឌីអែល ជាកូនលោកស៊ីមរី ព្រមទាំងលោកយ៉ូហា(ជាប្អូនរបស់លោកជាអ្នកស្រុកធីសា)⁴⁶លោកអេលាល អ្នកស្រុកម៉ាហា‌វី លោកយេរី‌បាយ និងលោកយ៉ូសា‌វា ជាកូនរបស់លោកអែល‌ណាម លោកយីតម៉ាជាជន‌ជាតិម៉ូអាប់⁴⁷លោកអេលាល លោកអូបេដ និងលោកយ៉ា‌សៀល អ្នកស្រុកមេសូ‌បៃ។

12

¹អ្នកទាំងនេះបានមកគាល់ព្រះបាទដាវីឌ នៅគ្រាដែលព្រះ‌បាទដាវីឌភៀសខ្លួនទៅស៊ីគ‌ឡាក់ ដើម្បីរត់គេចពីព្រះ‌បាទសូល ជាបុត្ររបស់លោកគីស។ អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាទាហានអង់‌អាច ហើយត្រៀមខ្លួនចេញប្រយុទ្ធរួមជាមួយព្រះ‌បាទដាវីឌជានិច្ច។²ពួកគេប្រដាប់ខ្លួនដោយធ្នូ ហើយស្ទាត់ជំនាញខាងបាញ់ព្រួញ ឬបាញ់ដង្ហក់ ដោយអាចប្រើបានទាំងដៃឆ្វេង និងដៃស្តាំ។ អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាសាច់‌ញាតិរបស់ព្រះ‌បាទសូល ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន។

³លោកមេ‌ទ័ពអហ៊ី‌អេស៊ើរ និងលោកយ៉ូអាស់ ជាកូនរបស់លោកសេម៉ា‌អា អ្នកស្រុកគីបៀន។ លោកយេស៊ាល និងលោកពេលេត ជាកូនរបស់លោកអាស‌ម៉ាវែត។លោកបេរ៉ា‌កា លោកយេហ៊ូជាអ្នកស្រុកអាណា‌ថោត⁴លោកយីស‌ម៉ាយ៉ា អ្នកស្រុកគីបៀន ជានាយទាហានដ៏អង់‌អាចក្នុងចំណោមក្រុមទាំងសាម‌សិប (និងជាមេលើពួកគេ) លោកយេ‌រេមី លោកយ៉ាហា‌សៀល លោកយ៉ូហាណាន លោកយ៉ូសា‌បាដជាអ្នកក្រុងកេដេ‌រ៉ា។

⁵លោកអេលូសាយ លោកយេរីម៉ូត លោកបាលា លោកសេម៉ារីយ៉ា លោកសេផាធា ជាអ្នកក្រុងហារូប⁶ពួកកូនចៅកូរ៉ាមានលោកអែលកាណា លោកអ៊ីសសាយ៉ា លោកអសារាល លោកយ៉ូអេស៊ើរ លោកយ៉ាសុបៀម⁷លោកយ៉ូអេឡា និងលោកសេបាឌា ជាកូនរបស់លោកយេរ៉ូហាំ ជាអ្នកស្រុកកេដោរ។

⁸មានអ្នកខ្លះពីកុលសម្ព័ន្ធកាដ បានចាកចេញពីស្រុកទៅរស់នៅជាមួយព្រះបាទដាវីឌនៅទីរហោស្ថាន។ ពួកគេជាយុទ្ធជនស្ទាត់ជំនាញក្នុងសឹកសង្រ្គាម ជាអ្នកដែលអាចប្រើប្រាស់ ខែល និងលំពែង។ ពួកគេមានទឹកមុខគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចដូចជាសត្វសឹង្ហ ហើយរហ័សដូចជាសត្វប្រើសនៅលើភ្នំ។

⁹អ្នកទាំងនោះមានលោកអេ‌ស៊ើរ ជាមេលើពួកគេ លោកអូបា‌ឌាជាមេទីពីរ លោកអេលាបជាមេទីបី¹⁰លោកមីស‌ម៉ា‌ណាជាមេទីបួន លោកយេរេ‌មីជាមេទីប្រាំ¹¹លោកអថាយជាមេទីប្រាំមួយ លោកអេលាលជាមេទីប្រាំ‌ពីរ¹²លោកយ៉ូហាណានជាមេទីប្រាំបី លោកអែល‌សាបាដជាមេទីប្រាំបួន¹³លោកយេរេ‌មីជាមេទីដប់ និងលោកម៉ាបាណាយជាមេទីដប់មួយ។

¹⁴ពួកគេមកពីកុលសម្ព័ន្ធកាដ ហើយសុទ្ធតែជានាយទាហាន។ អ្នកតូចបំផុតជាមេលើមួយរយនាក់ ហើយអ្នកធំបំផុតជាមេលើមួយពាន់អ្នក។¹⁵ពួកគេបានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់នៅខែទីមួយ គឺរដូវដែលទឹកទន្លេឡើងលិចច្រាំងអស់ ហើយវាយពួកអ្នកដែលរស់នៅតាមជ្រលងភ្នំទាំងខាងកើតនិងខាងលិចឲ្យបាក់់ទ័ពអស់។

¹⁶មានអ្នកខ្លះពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន និងកុលសម្ព័ន្ធយូដាបានមកឯព្រះបាទដាវីឌដល់ជម្រកនោះដែរ។¹⁷ព្រះបាទដាវីឌក៏ចេញទៅទទួលពួកគេ ហើយមានព្រះរាជឱង្កាថា៖ «ប្រសិនបើ អស់លោកមកឯខ្ញុំដោយសន្តិភាព ដើម្បីជួយខ្ញុំ ខ្ញុំសូមទទួលដោយស្មោះពីចិត្ត។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើ អស់លោកមកបន្លំខ្លួន ហើយធ្វើការឲ្យសត្រូវរបស់ខ្ញុំ នោះសូមឲ្យព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់យើងបានធ្វើជាសាក្សី ហើយដាក់ទោសអស់លោកចុះ ពីព្រោះខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីខុសទេ»។

¹⁸ពេលនោះព្រះ‌វិញ្ញាណក៏មកសណ្ឋិតលើលោកអម៉ា‌សាយ ដែលជាមេលើក្រុមទាំងសាម‌សិបនាក់ លោកពោលថា៖ «បពិត្រ ព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាបុត្ររបស់លោកអ៊ីសាយអើយ! យើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាស៊ូប្ដូរផ្ដាច់នៅជាមួយ ព្រះ‌ករុណាហើយ។ សូមឲ្យសេចក្ដីសុខ‌សាន្តកើតមានដល់ព្រះ‌ករុណា និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយព្រះ‌ករុណា!។ ដ្បិត ព្រះរបស់ព្រះ‌ករុណាបានជួយព្រះ‌ករុណាហើយ!»។ ព្រះ‌បាទដាវីឌក៏ទទួលពួកគេ ហើយតែង‌តាំងពួកគេ ឲ្យធ្វើជានាយទាហានក្នុងកង‌ទ័ពរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁹មានទាហានពីកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ បានមកសុំចុះចូលខាងព្រះ‌បាទដាវីឌ ក្នុងពេលដែលស្ដេចលើកទ័ពចេញទៅជាមួយពួកភីលីស្ទីន ដើម្បី ច្បាំងនឹងព្រះ‌បាទសូល។ ប៉ុន្តែ ទ័ពរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌពុំបានចូលរួមច្បាំងទេ ព្រោះពួកមេលើជន‌ជាតិភីលីស្ទីនបានពិគ្រោះគ្នា រួចបញ្ជូនទ័ពរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌឲ្យវិលត្រឡប់ទៅវិញ ដោយគិតថា៖ «បើដាវីឌចូលដៃជាមួយស្ដេចសូល ជាម្ចាស់របស់គេ នោះពួកគេមុខជាបំផ្លាញយើងទាំងអស់គ្នាមិនខាន»។²⁰ពេលព្រះបាទដាវីឌ ត្រឡប់មកស៊ីគឡាក់ មានពួកនាយទាហានពីកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ បានមកសុំចុះចូលខាងព្រះ‌បាទដាវីឌ មានលោកអ័ឌ‌ណា លោកយ៉ូសា‌បាដ លោកយេឌី‌អែល លោកមីកែល លោកយ៉ូសា‌បាដ លោកអេលី‌ហ៊ូវ និងលោកស៊ីល‌តាយ។ អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាមេលើកង‌ពលធំ ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេ។

²¹ពួកគេដឹកនាំកងទ័ពជួយព្រះបាទដាវីឌច្បាំងជាមួយពួកចោរ ពីព្រោះពួកគេសុទ្ធតែជាទាហានអង់អាច។ ក្រោយមកគេបានក្លាយជាមេបញ្ជាការលើកងទ័ពរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។²²ជារៀងរាល់ថ្ងៃតែងតែមានអ្នកមកចុះចូលជាមួយព្រះបាទដាវីឌ រហូតដល់កងទ័ពព្រះបាទដាវីឌក្លាយជាកងទ័ពយ៉ាងធំ ដូចជាកងទ័ពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។

²³អ្នកដែលបានមករួប‌រួមជាមួយព្រះ‌បាទដាវីឌ នៅក្រុងហេប្រូន ដើម្បីផ្ទេររាជសម្បត្តិរបស់ព្រះ‌បាទសូលថ្វាយព្រះ‌បាទដាវីឌ ស្របតាមបញ្ជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។²⁴ពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដា ទាហានដែលអាចកាន់ខែល និងកាន់លំពែង ហើយប្រុងប្រៀបខ្លួនចេញទៅច្បាំងបាន មាន ៦, ៨០០នាក់។²⁵ពីកុល‌សម្ព័ន្ធស៊ីម្មាន មាន ៧, ១០០នាក់ ដែលសុទ្ធតែជាវីរ‌ជនដ៏ពូកែអង់‌អាច។

²⁶ពីកុលស្ព័ន្ធលេវី មាន៤, ៦០០នាក់សុទ្ធតែជាអ្នកចម្បាំង។²⁷លោកយេហូយ៉ាដា ជាមេដឹកនាំនៃអំបូរអើរ៉ុន មានទាហាន៣, ៧០០នាក់ជាមួយគាត់។²⁸លោកសាដុក ជាយុវជនពូកែអង់‌អាច និងមេបញ្ជាការម្ភៃពីររូបទៀត ក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក។

²⁹ពីកុល‌សម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន ជាកុលសម្ព័ន្ធរបស់ព្រះ‌បាទសូល មានទាហាន ៣, ០០០នាក់។ ពួកគេមួយចំនួនធំនៅស្មោះត្រង់នឹងរាជ‌វង្សរបស់ព្រះ‌បាទសូល។³⁰ពីកុល‌សម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម មាន ២០, ៨០០នាក់សុទ្ធតែជាវីរ‌ជនដ៏ពូកែអង់‌អាច ហើយមានឈ្មោះល្បីក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេផង។³¹ពីកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាល មានទាហាន ១៨, ០០០នាក់ ជាអ្នកមកប្រកាសអភិ‌សេកព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្រ។

³²ពីកុល‌សម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារ មានមេបញ្ជាការ ២០០នាក់ អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែចេះសម្គាល់មើលពេលវេលា ហើយដឹងថាតើជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលត្រូវធ្វើដូចម្ដេចខ្លះ។ ព្រមទាំងពលទាហានដែលនៅក្រោមបង្គាប់របស់ពួកគេ។³³ពីកុល‌សម្ព័ន្ធសាប់យូ‌ឡូន មាន ៥០, ០០០នាក់ ជាទាហានដែលបានហ្វឹក‌ហាត់ សម្រាប់ចេញទៅច្បាំង។ ពួកគេប្រដាប់ដោយសាស្ត្រាវុធគ្រប់ប្រភេទ ហើយមានចិត្តមោះ‌មុតត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីធ្វើសឹកសង្គ្រាម។

³⁴ពីកុលសម្ព័ន្ធណែបថាលី មានមេដឹកនាំ១, ០០០នាក់ ព្រមទាំងមានពលទាហាន ៣៧, ០០០នាក់ ប្រដាប់ដោយខែលនិងលំពែង។³⁵ពីកុលសម្ព័ន្ធដាន់ មាន២៨, ៦០០នាក់សុទ្ធតែអ្នកត្រៀមខ្លួនច្បាំង។

³⁶ពីកុលសម្ព័ន្ធអេស៊ើរ មាន៤០, ០០០នាក់ សុទ្ធតែអ្នកត្រៀមខ្លួនសំរាប់ធ្វើសឹកសង្រ្គាម។³⁷នៅខាងកើតទន្លេយ័រដាន់ កុល‌សម្ព័ន្ធរូបេន កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ និងកុល‌សម្ព័ន្ធម៉ាណា‌សេចំនួនពាក់កណ្ដាលទៀត មានទាហានទាំងអស់ ១២០, ០០០នាក់ ប្រដាប់ដោយសាស្ត្រាវុធគ្រប់ប្រភេទ។

³⁸អ្នកទាំងនោះសុទ្ធ‌សឹងជាទាហានដែលថ្នឹកខាងចម្បាំង។ ពួកគេធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងហេប្រូន ដោយចិត្តស្មោះសរ ដើម្បីអភិសេកព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាព្រះមហា‌ក្សត្រលើជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល។ ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលឯទៀតៗក៏ព្រមព្រៀងគ្នា ដើម្បីអភិសេកព្រះ‌បាទដាវីឌជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្រដែរ។³⁹ពួកគេស្នាក់នៅក្រុងហេប្រូន ជាមួយព្រះ‌បាទដាវីឌចំនួនបីថ្ងៃ ហើយបងប្អូនរបស់ពួកគេបានរៀបចំជប់‌លៀងទទួល។⁴⁰អស់អ្នកដែលស្ថិតនៅតំបន់ជិតខាងនោះ រហូតដល់ទឹកដីអ៊ីសា‌ខារ សាប់យូ‌ឡូន និងណែប‌ថាលី បានដឹកស្បៀងអាហារមក ដោយផ្ទុកលើខ្នងលា អូដ្ឋ លាកាត់ និងគោ គឺមានម្សៅ ដំណាប់ឧទុម្ពរ ទំពាំង‌បាយជូរក្រៀម ស្រាទំពាំង‌បាយជូរ ប្រេង និងសាច់គោ សាច់ចៀម យ៉ាងច្រើនបរិបូរណ៍ ដ្បិតប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូលមានការជប់លៀងយ៉ាងធំក្រៃ។

13

¹ព្រះបាទដាវីឌបានប្រជុំពិភាក្សាជាមួយនឹងមេបញ្ជាការតូច ធំ ព្រមទាំអ្នកដឹកនាំទាំងអស់។²ព្រះបាទដាវីឌមានព្រះរាជឱង្កាទៅកាន់អង្គប្រជុំអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាយល់ឃើញថាល្អ ហើយការនោះមកពីព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងមែន ចូរផ្ញើសារទៅជូនបងប្អូនយើងនៅគ្រប់ទីកន្លែង ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល និងជូនពួកបូជា‌ចារ្យ ពួកលេវី ដែលរស់នៅតាមក្រុងនានារបស់ពួកគេ ដើម្បីអញ្ជើញពួកគេមកជួប‌ជុំជាមួយយើងទាំងអស់គ្នា។³បន្ទាប់មក យើងនាំគ្នាដង្ហែហិបរបស់ព្រះនៃយើងមកវិញ ដ្បិត នៅរជ្ជ‌កាលរបស់ព្រះ‌បាទសូល យើងពុំបាននឹកដល់ហិបនេះទេ»។⁴អង្គប្រជុំទាំងមូលក៏យល់ស្រប ព្រោះប្រជា‌ជនទាំងមូលពេញចិត្តនឹងសំណើនេះ។

⁵ព្រះ‌បាទដាវីឌបានប្រមូលជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលទាំងអស់ ចាប់តាំងពីជ្រោះស៊ីហូស្រុកអេស៊ីបរហូតដល់ច្រកចូលក្រុងហា‌ម៉ាត់ ដើម្បីដង្ហែហិបរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ពីគារយ៉ាត់-‌យារីម។⁶ព្រះ‌បាទដាវីឌយាងទៅក្រុងបាឡា គឺគារយ៉ាត់-‌យារីម ដែលស្ថិតនៅស្រុកយូដាជាមួយជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល ដើម្បីដង្ហែហិបព្រះ‌ជាម្ចាស់ គឺព្រះ‌អម្ចាស់ដែលគង់នៅកណ្ដាលពួកចេរូប៊ីន ហើយហិបនោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។

⁷គេដាក់ហិបនៃព្រះជាម្ចាស់នៅលើរទេះថ្មីមួយ។ គេបាននាំយកហិបនោះចេញពីផ្ទះរបស់លោកអប៊ីណាដាប់។ លោកអ៊ូសា និងលោកអហ៊ីយ៉ូជាអ្នកបររទេះនោះ។⁸ព្រះបាទដាវីឌ និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងនាំគ្នាអបអរ សប្បាយរីករាយនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេនាំគ្នារាំតាមចង្វាក់ពិណ ឃឹម ស្គរ ឈិង ព្រមទាំងផ្លុំត្រែយ៉ាងរំពង និងស្រែកច្រៀងផង។

⁹កាលបានមកដល់លានស្រូវរបស់លោកគីដុន នោះលោកអ៊ូសាបានលោកដៃរបស់គាត់ទៅទប់អិបនៃព្រះជាម្ចាស់ ពីព្រោះគោធ្វើឲ្យហិបនោះផ្អៀងចង់ធ្លាក់។¹⁰នៅពេលនោះសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានទាស់ឮនឹងលោក ហើយបានប្រហារជីវិតលោក ដោយព្រោះលោកបានយកដៃទៅពាល់ហិប ពេលនោះគាត់ក៏បាត់បង់ជីវិតនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។¹¹ព្រះ‌បាទដាវីឌរំជួលព្រះ‌ហឫទ័យយ៉ាងខ្លាំង ដោយឃើញព្រះ‌អម្ចាស់ប្រហារជីវិតលោកអ៊ូសា។ ហេតុនេះហើយ បានជាគេហៅកន្លែងនោះថា «ពេរេស-‌អ៊ូសា» រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

¹²នៅថ្ងៃនោះព្រះបាទដាវីឌមានសេចក្តីកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះអង្គមានព្រះរាជឱង្កាថា៖ «តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងនាំហិបនៃព្រះជាម្ចាស់មកឯយើងបាន?»¹³ព្រះបាទដាវីឌមិនបាននាំហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅដំណាក់នៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌបានទេ តែទ្រង់បានឲ្យគេនាំយកទៅទុកនៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកអូបិឌ-អេដុំម ជាអ្នកស្រុកកាថ។¹⁴ហិបរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ស្ថិតនៅផ្ទះរបស់លោកអូបេឌ-អេដុម គឺនៅជាមួយគ្រួសាររបស់គាត់ចំនួនបីខែ។ ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រទានពរដល់ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មាន។

14

¹ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមជាស្តេចក្រុងទីរ៉ុស បានចាត់អ្នកនាំសារឲ្យមកគាល់ព្រះបាទដាវីឌ ដោយនាំយកឈើតាត្រៅ ជាងឈើ ជាងដាប់ថ្ម ជាងសំណង់។ ពួកគេបានសង់ដំណាក់មួយថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ។²ព្រះបាទដាវីឌបានឈ្វេងយល់ថាព្រះជាម្ចាស់តែងតាំងទ្រង់ជាស្តេចលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយរាជសម្បត្តិរបស់ទ្រង់កាន់តែចម្រុងចម្រើនឡើង ដោយសារប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

³នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ព្រះ‌បាទដាវីឌបានយកមហេសីជាច្រើនទៀត ហើយបង្កើតបានបុត្រាបុត្រីជាច្រើន។⁴បុត្ររបស់ស្ដេចដែលប្រសូតនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម មាននាមដូចតទៅ សាំមួរ សូបាប់ ណាថាន សាឡូម៉ូន⁵យីបហារ អេលី‌សាម៉ា អែល‌ផាលេត⁶ណូកា នេផេក យ៉ាភា⁷អេលី‌សាម៉ា បេលី‌យ៉ាដា និងអេលី‌ផាលេត។

⁸នៅពេលពួកជនជាតិភីលីស្ទីនបានឮថាព្រះបាទដាវីឌបានទទួលការចាក់ប្រេងអភិសេកជាស្តេចលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល នោះពួកគេបានលើកគា្នមកទាស់និងព្រះអង្គ។ តែព្រះបាទដាវីឌបានជ្រាបពីការនោះ ហើយក៏បានលើកទ័ពទៅតទល់ជាមួយនឹងពួកគេ។⁹ពួកជនជាតិភីលីស្ទីនបានមកបោះទ័ពនៅជ្រលងភ្នំរេផែម។

¹⁰ព្រះបាទដាវីឌបានទូលសួរដល់ព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «តើទូលបង្គំគួរចេញទៅច្បាំងជាមួយពួកភីលីស្ទីនឬទេ? តើព្រះអង្គនឹងប្រគល់ពួកគេមកក្នុងដៃទូលបង្គំដែរឬទេ?» ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅចុះ យើងនឹងប្រគល់គេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នក»។¹¹ពួកភីលីស្ទីនបានមកដល់បាលពេរេស៊ីម ហើយព្រះបាទដាវីឌក៏វាយប្រហារពួកគេនៅទីនោះ។ បន្ទាប់មក ស្ដេចមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យខ្មាំងសត្រូវបាក់ទ័ព ដោយថ្វីដៃខ្ញុំ ដូចជាទឹកបាក់ទំនប់ដែរ»។ ហេតុនេះហើយបានជាគេដាក់ឈ្មោះកន្លែងនោះថា «បាល‌ពេរ៉ា‌ស៊ីម»។¹²កង‌ទ័ពភីលីស្ទីនបោះបង់ចោលព្រះរបស់ពួកគេនៅទីនោះ ហើយព្រះ‌បាទដាវីឌចេញបញ្ជាឲ្យគេដុតរូបព្រះទាំងនោះចោល។

¹³ពួកភីលីស្ទីនបានមកទន្រ្ទាន នៅជ្រលងភ្នំរាផែមសាជាថ្មី។¹⁴ព្រះ‌បាទដាវីឌទូលសួរព្រះ‌ជាម្ចាស់ម្ដងទៀត ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកស្ដេចវិញថា៖ «កុំឡើងទៅទល់មុខនឹងគេឡើយ ចូរវាងទៅព័ទ្ធពីក្រោយ ហើយវាយពួកគេពីម្ដុំដើមមននោះវិញ។

¹⁵កាលណាអ្នកឮសន្ធឹកជើងនៅលើចុងមន ចូរចេញទៅច្បាំងចុះ ដ្បិត ព្រះ‌ជាម្ចាស់នាំមុខអ្នក វាយលុកទីតាំងទ័ពភីលីស្ទីនហើយ»។¹⁶ព្រះ‌បាទដាវីឌធ្វើតាមបញ្ជារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។ ស្ដេចវាយឈ្នះកង‌ទ័ពភីលីស្ទីន ហើយដេញតាមពួកគេតាំងពីក្រុងគីបៀន រហូតដល់ក្រុងកេស៊ើរ។¹⁷កិត្តិនាមរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ ក៏ល្បីខ្ចរ‌ខ្ចាយគ្រប់ស្រុក ហើយព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើឲ្យប្រជា‌ជាតិទាំងអស់ស្ញែងខ្លាចព្រះ‌បាទដាវីឌ។

15

¹ព្រះបាទដាវីឌ បានសង់ដំណាក់សម្រាប់ខ្លួនឯងជាច្រើននៅក្នុងក្រុងព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះអង្គបានរៀបចំកន្លែងមួយសម្រាប់ហិបនៃព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងបានដំឡើងព្រះពន្លាសម្រាប់ហិបនោះផង។²ពេលនោះព្រះអង្គមានរាជឱង្កាថា៖ «មានតែពួកលេវីទេដែលមានសិទ្ធសែងហិបរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពីព្រោះពួកគេត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ជ្រើសរើសសម្រាប់ សែងហិបរបស់ព្រះអង្គនិងបម្រើព្រះអង្គរហូតតទៅ»។³ពេលនោះ ព្រះបាទដាវីឌបានប្រមូលពួកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីដង្ហែហិបរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកតម្កល់នៅកន្លែងដែលព្រះអង្គបានរៀបចំទុក។

⁴ព្រះបាទដាវីឌបានប្រមូលពួកកូនចៅលោកអើរ៉ុន ព្រមទាំងពួកកូនចៅលេវី។⁵គឺពីកូនចៅលោកកេហាត់ មានលោកអ៊ូរាលជាអ្នកដឹកនាំ និងបងប្អូនរបស់គាត់ ទាំងអស់មាន១២០នាក់។⁶ពីពួកកូនចៅលោកម៉្រារីមាន អសាយ៉ាជាអ្នកដឹកនាំ និងបងប្អូនរបស់គាត់ទាំងអស់មាន២២០នាក់។

⁷ពីពួកកូនចៅលោកគើសុនមានលោកយ៉ូអែលជាអ្នកដឹកនាំព្រមទាំងពួកបងប្អូនរបស់គាត់ទាំង១៣០នាក់។⁸ពីពួកកូនចៅរបស់លោកអេលីសាផាន មានលោកសេម៉ាយ៉ាជាអ្នកដឹកនាំ ព្រមទាំងបងប្អូនរបស់គាត់ទាំង២០០នាក់។⁹ពីពួកកូនចៅរបស់លោកហេប្រូន មានលោកអ៊ីលាលជាអ្នកដឹកនាំព្រមទាំងបងប្អូនរបស់គាត់ទាំង៨០នាក់។¹⁰ពីពួកកូនចៅរបស់លោកអ៊ូស៊ាល មានអមីណាដាប់ជាអ្នកដឹកនាំ ព្រមទាំងបងប្អូនរបស់គាត់ទាំង១១២នាក់។

¹¹ព្រះបាទដាវីឌបានកោះហៅលោកបូជាចារ្យ សាដុក និងលោកបូជាចារ្យអប៊ីថើរ ព្រមទាំងក្រុមលេវី គឺលោកអ៊ូរាល លោកអសា‌យ៉ា លោកយ៉ូ‌អែល លោកសេម៉ាយ៉ា លោកអេលាល និងលោកអមី‌ណា‌ដាប់។¹²ព្រះអង្គមានព្រះរាជឱង្កាទៅពួកគេថា៖ «អស់លោកជាអ្នកដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសារលេវី។ ដូច្នេះ ចូរអស់លោកញែកខ្លួនឲ្យបានវិសុទ្ធ ដើម្បីទៅដង្ហែហិបរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល មកតម្កល់នៅកន្លែងដែលយើងបានរៀបចំទុក។

¹³កាលពីលើកមុនអស់លោកមិនបានទៅដង្ហែជាមួយយើងទេ។ ហេតុនោះបានជាព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ប្រហារពួកយើង ដ្បិត ពួកយើងមិនបានស្វែងរកព្រះអង្គ និងមិនបានដង្ហែមកតាមក្បួនតម្រារបស់ទ្រង់ទេ»។¹⁴ដូច្នេះ ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីនាំគ្នាញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធ ដើម្បីអាចដង្ហែហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។¹⁵ពួកកូនចៅលេវីបានយកឈើស្នែងមកស៊ក ហើយសែងហិបរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅលើស្មា ដូចជាលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ ស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁶ព្រះ‌បាទដាវីឌមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់មេដឹកនាំរបស់ក្រុមលេវី ឲ្យចាត់បងប្អូនរបស់ពួកគេដែលជាអ្នកចម្រៀង ឲ្យយកឧបករណ៍ភ្លេងមាន ឃឹម ពិណ និងឈិង មកប្រគំព្រមទាំងច្រៀងយ៉ាងពីរោះផង។¹⁷ក្រុមលេវីបានចាត់គ្នាឲ្យបំពេញមុខងាររបស់ខ្លួន គឺលោកហេ‌ម៉ានជាកូនរបស់លោកយ៉ូ‌អែល និងបងប្អូនរបស់គាត់ម្នាក់ លោកអេសាភជាកូនរបស់លោកបេរេ‌គា។ពួកគេបានតែងតាំងកូនចៅរបស់លោកម៉្រារី ព្រមទាំងលោកអេថានជាកូនរបស់លោកគូសា‌យ៉ា។¹⁸បន្ទាប់មកទៀត មានក្រុមលេវីដែលនៅក្រោមបង្គាប់លោកទាំងនោះ គឺលោកសាកា‌រី លោកយាស៊ាល លោកសេមី‌រ៉ាម៉ូត លោកយេហ៊ី‌អែល លោកអ៊ូនី លោកអេលាប លោកបេណា‌យ៉ា លោកម៉ាសេ‌យ៉ា លោកម៉ាធិ‌ធា លោកអេលី‌ផាលេហ៊ូ លោកមីក‌នេយ៉ា លោកអូបេឌ‌អេដុម និងលោកយីអែល ដែលសុទ្ធតែជាឆ្មាំទ្វារ។

¹⁹ក្រុមអ្នកចម្រៀងមានលោកហេ‌ម៉ាន លោកអេសាភ និងលោកអេថាន ដែលកាន់ឈិងធ្វើពីលង្ហិន។²⁰រីឯលោកសាកា‌រី លោកយ៉ាស៊ាល លោកសេមី‌រ៉ាម៉ូត លោកយីអែល លោកអ៊ូនី លោកអេលាប លោកម៉ាសេ‌យ៉ា និងលោកបេណា‌យ៉ា ជាអ្នកកាន់ពិណដែលមានសំឡេងខ្ពស់។²¹លោកម៉ាធិ‌ធា លោកអេលី‌ផាលេ លោកមីក‌នេយ៉ា លោកអូបេដ‌អេដុម លោកយេអែល លោកអសា‌ស៊ា ជាអ្នកកាន់ពិណដែលមានខ្សែប្រាំបីសម្រាប់នាំមុខចម្រៀង។

²²លោកកេណានា ជាអ្នកដឹកនាំលើពួកលេវី លោកគឺជាប្រធានលើក្រុមចម្រៀងពីព្រោះលោកជាគ្រូបង្រៀនចម្រៀង។²³លោកបេរេ‌គា និងលោកអែល‌កាណា ជាឆ្មាំឈរនៅជិតហិប។²⁴លោកបូជា‌ចារ្យសេបា‌នា យ៉ូហូ‌សាផាត នេថា‌នេល អម៉ា‌សាយ សាកា‌រី បេណា‌យ៉ា និងអេលា‌ស៊ើរ ជាអ្នកផ្លុំត្រែ នៅខាងមុខហិបរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។ លោកអូបេដ‌អេដុម និងលោកយេហ៊ី‌យ៉ា ក៏ជាឆ្មាំដែលឈរនៅជិតហិបដែរ។

²⁵ព្រះបាទដាវីឌ ព្រមទាំងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ពួកមេទ័ព បាននាំគេចេញទៅដង្ហែហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ពីផ្ទះរបស់លោកអូបិឌអេដុមយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។²⁶ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានជួយការពារក្រុមលេវី ដែលសែងហិបនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយគេបានយកគោបាប្រាំ‌ពីរក្បាល និងចៀមឈ្មោលប្រាំ‌ពីរក្បាល ថ្វាយជាយញ្ញ‌បូជា។

²⁷ព្រះ‌បាទដាវីឌពាក់អាវធំធ្វើពីក្រណាត់ព្រែ ហើយក្រុមលេវីដែលសែងហិប ក្រុមចម្រៀង និងលោកកេណា‌នាជាមេដឹកនាំក្រុមសែង ក៏ស្លៀកពាក់ដូច្នោះដែរ។ ព្រះ‌បាទដាវីឌពាក់អាវអេផូដធ្វើពីក្រណាត់ទេស‌ឯក។²⁸ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូលដង្ហែហិបនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយសម្រែកជ័យ‌ឃោសសម្លេងប៉ី ត្រែ និងឈិង ព្រមទាំងប្រគំឃឹម និងពិណយ៉ាងរំពងផង។

²⁹ប៉ុន្តែ កាលហិបនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ហែចូលមកដល់ក្រុងព្រះ‌បាទដាវីឌ ព្រះ‌នាងមិកាលជាបុត្រីរបស់ស្ដេចសូល បានអើតតាមបង្អួច។ ព្រះនាងឃើញព្រះ‌បាទដាវីឌអបអរលោតកព្ឆោង ព្រះ‌នាងក៏មានចិត្តមើល‌ងាយព្រះ‌បាទដាវីឌ។

16

¹គេបានដង្ហែហិបរបស់ព្រះជាម្ចាស់មក ហើយបានដាក់តម្កល់នៅកណ្តាលព្រះពន្លា ដែលព្រះបាទដាវីឌបានរៀបចំទុក។ រួចគេថ្វាយតង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រីភាពនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះជាម្ចាស់។²កាលព្រះបាទដាវីឌថ្វាយតង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រីភាពចប់សព្វគ្រប់ហើយ ព្រះអង្គក៏ប្រទានពរដល់ប្រជាជនទាំងអស់ក្នុងព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់។³ព្រះអង្គក៏ប្រទានម្ហូបអាហារដល់ប្រជាជនទាំងអស់ ទាំងប្រុស ទាំងស្រី ម្នាក់ៗទទួលបាននំប៉័ងមួយដុំ សាច់មួយដុំ និងនំទំពាំងបាយជូរក្រៀមមួយដុំ។

⁴ព្រះបាទដាវីឌក៏ចាក់ប្រេងតែងតាំងពួកលេវីខ្លះឲ្យបម្រើនៅចំពោះហិបនៃព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីធ្វើពីធីរំឭក អរព្រះគុណ ច្រៀងសរសើរ និងលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។⁵ពួកលេវីទាំងនេះ មានលោកអេសាភជាអ្នកដឹកនាំ បន្ទាប់ពី លោកមានលោកសាការី លោកយីអែល លោកសេមី‌រ៉ាម៉ូត លោកយេហ៊ី‌អែល លោកម៉ាធិ‌ធា លោកអេលាប លោកបេណា‌យ៉ា លោកអូបេដ‌អេដុម និងលោកយេអែល ដែលសុទ្ធតែជាអ្នកលេងភ្លេង គឺមានឃឹម និងពិណ។ លោកអេសាភជាអ្នកវាយឈិងឲ្យឮរំពង។⁶លោកបូជា‌ចារ្យបេណា‌យ៉ា និងលោកយ៉ាហា‌សៀល ផ្លុំត្រែ នៅមុខហិបនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជានិច្ច។

⁷នៅថ្ងៃនោះ ព្រះបាទដាវីឌបានចាក់ប្រេងតែងតាំង លោកអេសាភ និងបងប្អូនគាត់ឲ្យប្រារព្ធពិធីច្រៀងចម្រៀងលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់។⁸ចូរអរព្រះគុណដល់ព្រះអម្ចាស់! ចូរប្រកាសពីព្រះនាមព្រះអង្គ! ចូរថ្លែងពីស្នាព្រះហស្តព្រះអង្គ ប្រាប់ដល់ជាតិសាសន៍នានា។⁹ចូរច្រៀងចម្រៀង ចូរច្រៀងសរសើរព្រះអង្គ ចូររៀបរាប់ពីការអស្ចារ្យដែលព្រះអង្គបានធ្វើ!។

¹⁰ចូរអួតពីព្រះនាមបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ! ចូរឲ្យចិត្តនៃអ្នកដែលស្វែងរកព្រះអង្គបានអរសប្បាយឡើង!។¹¹ចូរស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ដែលប្រកបដោយព្រះចេស្តា! ចូរស្វែងរកព្រះអង្គជានិច្ចឥតឈប់ឈរឡើយ។

¹²ចូរនឹកចាំពីការអស្ចារ្យទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះអង្គបានធ្វើ ចូរនឹកពីការអស្ចារ្យ និងឬទ្ធិបាដិហារិយ៍ទាំងប៉ុន្មានដែលចេញពីព្រះឱស្តទ្រង់មក។¹³អ្នករាល់គ្នាជាពូជពង្សរបស់លោកអ៊ីស្រាអែលជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ អ្នករាល់គ្នាជាកូនចៅរបស់យ៉ាកុប ដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស។¹⁴ព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើង។ បញ្ញត្តិទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គនៅពេញ‌លើផែនដីទាំងមូល។

¹⁵ចូរនឹកដល់សម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គជានិច្ច គឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គដែលស្ថិតស្ថេរនៅរហូតដល់មួយពាន់តំណ។¹⁶គឺជាសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះអង្គបានចងជាមួយលោកអប្រាហាំ និងព្រះបន្ទូលសន្យាដែលទ្រង់បានសន្យាជាមួយលោកអ៊ីសាក។¹⁷នេះគឺជាសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះអង្គបានបញ្ជាក់ជាមួយលោកយ៉ាកុបទុកជាក្រឹត្យក្រម ហើយជាមួយអ៊ីស្រាអែលទុកជាសម្ពន្ធមេត្រីអស់កល្បជានិច្ច។¹⁸ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងប្រគល់ស្រុកកាណានឲ្យអ្នកទុកជាចំណែកមរតក»។

¹⁹ព្រះអង្គបានសន្យាតាំងពីអ្នករាល់គ្នានៅមានគ្នាតិច គឺជាក្រុមមនុស្សដ៏តូច ហើយជាជនដទៃដែលចូលមករស់នៅស្រុកកាណាន។²⁰អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើដំណើរពីស្រុកមួយទៅស្រុកមួយ ហើយពីនគរមួយទៅនគរមួយទៀត។²¹ព្រះជាម្ចាស់មិនបានអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកណាម្នាក់សង្កត់សង្កិនអ្នករាល់គ្នាទេ ព្រះអង្គបានដាក់ទោសស្តេចនានាដែលធ្វើទុក្ខគេ។²²ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «កុំឲ្យប៉ះពាល់អ្នកដែលយើងចាក់ប្រេងអភិសេកឡើយ ក៏កុំឲ្យធ្វើបាបពួកព្យាការីរបស់យើងឲ្យសោះ»។

²³មនុស្សនៅលើផែនដីអើយ ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះអម្ចាស់! ចូរប្រកាសជារៀងរាល់ថ្ងៃពីសេចក្តីសង្រ្គោះរបស់ព្រះអង្គ។²⁴ចូរប្រកាសពីសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គនៅកណ្តាលជាតិសាសន៍នានា ហើយប្រកាសពីការយ៉ាងអស្ចារ្យដែលព្រះអង្គបានធ្វើដល់គ្រប់សាសន៍ទាំងអស់។

²⁵ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះដ៏ប្រសើរឧត្ដមដែលយើងត្រូវតែសរសើរតម្កើងអស់ពីចិត្ត ព្រះអង្គគួរជាទីស្ញែងខ្លាចលើសជាងព្រះទាំងឡាយ។²⁶ដ្បិត ព្រះទាំងប៉ុន្មានរបស់សាសន៍នានាសុទ្ធតែជារូបសំណាក់ ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់វិញ ព្រះអង្គបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ។²⁷ឥទ្ធា‌នុភាពនិង ព្រះតេជៈ នៅក្នុងវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ។ កម្លាំង និងអំណរនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអង្គ។

²⁸ចូរលើកតម្កើងដល់ព្រះអម្ចាស់! ឱប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយអើយ ចូរនាំគ្នាលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងព្រះ‌អម្ចាស់ និងឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះអង្គ។²⁹ចូរលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងនៃព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់! ចូរយកតង្វាយចូលមកចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ! ចូរក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អម្ចាស់ នៅពេលព្រះអង្គសម្តែងភាពវិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ!

³⁰ឱមនុស្សនៅផែនដីអើយ ចូរញាប់ញ័រចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គចុះ ពិភពលោកបានកើតមានហើយមិនរង្គើឡើយ។³¹ចូរឲ្យស្ថានសួគ៌រីករាយ ហើយផែនដីបានអរសប្បាយឡើង! ចូរប្រកាសនៅកណ្តាលប្រជាជាតិនានាថា «ព្រះអម្ចាស់សោយរាជ្យ»។

³²ចូរឲ្យសមុទ្រ និងអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងសមុទ្របានបន្លឺសម្លេងដោយអំណរ។ ចូរឲ្យស្រែចម្ការ និងដំណាំទាំងអស់បានត្រេកអរសប្បាយ។³³ចូរឲ្យព្រៃព្រឹក្សាស្រែកហ៊ោដោយអំណរនៅចំពោះព្រះ‌ភក្ត្រព្រះ‌អម្ចាស់! ដ្បិត ព្រះអង្គយាងជំនុំជម្រះផែនដី។

³⁴ចូរអរព្រះគុណព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិត ព្រះអង្គល្អ ហើយព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គនៅស្ថិត‌ស្ថេររហូតតទៅ។³⁵ចូរទូលព្រះអង្គថា៖ «ឱព្រះ‌សង្គ្រោះរបស់យើងខ្ញុំអើយ សូមជួយសង្គ្រោះយើងខ្ញុំផង សូមប្រមូលផ្ដុំយើងខ្ញុំ ហើយសង្រ្គោះយើងខ្ញុំពីប្រជា‌ជាតិនានា ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំអរព្រះគុណ និងលើកតម្កើងព្រះ‌នាមដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ»។

³⁶សូមលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលតាំងពីដើមរៀងមកហើយអស់‌កល្បតរៀងទៅ!»។ប្រជា‌ជនទាំងមូលឆ្លើយថា «អាម៉ែន» «សូមសរសើរតម្កើងព្រះ‌ជាម្ចាស់!»។

³⁷ព្រះបាទដាវីឌបានចាត់លោកអេសាភ និងបងប្អូនលោកឲ្យបំពេញមុខងារនៅចំពោះហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃតាមដែលបានកំណត់ឥតដែលអាកខានឡើយ។³⁸លោកអូបិឌអេដុម ព្រមទាំងបងប្អូនគាត់ទាំង៦៨នាក់ក៏ត្រូវបានរួមបញ្ចូលក្នុងកាងារនោះដែរ។ លោកអូបេឌ‌អេដុមជាកូនរបស់លោកយេឌូ‌ថិន និងលោកហូសាគឺជាឆ្មាំទ្វារ។³⁹លោកបូជា‌ចារ្យសាដុក និងបូជា‌ចារ្យឯទៀតៗ ជាបងប្អូនរបស់គាត់ បំពេញមុខងារនៅមុខព្រះ‌ពន្លារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលស្ថិតលើទួលខ្ពស់ នៅគីបៀន។

⁴⁰ពួកគេត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតជាអចិន្ត្រៃយ៍ចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ នៅលើអាសនៈសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុត ទាំងព្រឹក ទាំងល្ងាច ស្របតាមសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលមានចែងទុកក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែល។⁴¹លោកហេ‌ម៉ាន និងលោកយេឌូ‌ថិន ព្រមទាំងអ្នកឯទៀតៗ ដែលគេបានជ្រើសរើសតាមឈ្មោះក៏មកចូលរួមជាមួយបូជា‌ចារ្យទាំងនោះដែរ ដើម្បីលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិត ព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គ នៅស្ថិត‌ស្ថេររហូតតទៅ!។

⁴²លោកហេ‌ម៉ាន និងលោកយេឌូ‌ថិន ក៏ទទួលខុសត្រូវលើត្រែ និងឈិងរបស់ពួកតន្ត្រី‌ករ ព្រមទាំងឧបករណ៍ឯទៀតៗ សម្រាប់ប្រគំបទចម្រៀងថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់។ កូនចៅរបស់លោកយេឌូ‌ថិនក៏មានមុខងារជាឆ្មាំនៅមាត់ទ្វារដែរ។⁴³បន្ទាប់មក ប្រជា‌ជនទាំងអស់នាំគ្នាវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន ហើយព្រះ‌បាទដាវីឌក៏វិលទៅដំណាក់វិញ ដើម្បីប្រទានពរដល់រាជ‌វង្សព្រះអង្គ។

17

¹នៅគ្រានោះ ព្រះបាទដាវីឌគង់នៅក្នុងព្រះរាជវាំងរបស់ព្រះអង្គ ហើយមានព្រះរាជឱង្កាទៅកាន់ព្យាការីណាថានថា៖ «មើល៍ ខ្ញុំរស់នៅក្នុងដំណាក់ធ្វើពីឈើតាត្រៅ ប៉ុន្តែ ហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ ស្ថិតនៅក្នុងពន្លាដែលធ្វើពីក្រណាត់ទៅវិញ»។²ព្យាការីណាថានទូលព្រះបាទដាវីឌថា៖ «សូមព្រះករុណាធ្វើអ្វីដែលព្រះករុណាសព្វព្រះទ័យនឹងធ្វើចុះ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយព្រះករុណាហើយ!»។

³ប៉ុន្តែ នៅវេលាយប់នោះព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកព្យាការីណាថានថា៖⁴«ចូរទៅប្រាប់ដាវីឌជាអ្នកបម្រើយើងថា ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូចតទៅមិនមែនអ្នកទេដែលនឹងសង់ដំណាក់ឲ្យយើងនៅ។⁵តាំងពីថ្ងៃដែលយើងបាននាំជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីប រហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ យើងមិនដែលនៅក្នុងដំណាក់ទេ គឺយើងនៅតែក្នុងជំរំ និងព្រះ‌ពន្លា ពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ។⁶គ្រប់ទីកន្លែងដែលយើងធ្វើដំណើរជាមួយជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល យើងបានតែង‌តាំងឲ្យមានពួកចៅហ្វាយគ្រប់‌គ្រងលើប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង តែយើងមិនបានបង្គាប់ពួកចៅហ្វាយណាម្នាក់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនសង់ដំណាក់ពីឈើតាត្រៅសម្រាប់យើង?»។

⁷ឥឡូវនេះ ចូរប្រាប់ដល់ដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើងថា៖ «ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រះអង្គមានបន្ទូលដូចតទៅ យើងបានជ្រើសរើសអ្នកចេញពីជីវិតជាអ្នកគង្វាល ដើម្បីតាំងឲ្យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំលើប្រជារាស្ត្ររបស់យើង។⁸យើងបាននៅជាមួយអ្នកនៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នកទៅ ហើយបានកម្ចាត់អស់ទាំងខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកពីមុខអ្នកចេញ ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យកេរ្តិ៍ឈ្មោះអ្នកល្បីល្បាញ ដូចវីរជនដែលល្បីនៅលើផែនដីដែរ។

⁹យើងបានប្រគល់ស្រុកមួយឲ្យអ៊ីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង យើងឲ្យគេតាំងទីលំ‌នៅជាប់‌លាប់រហូត ឥតមាននរណាមកយាយីពួកគេទៀតឡើយ។ គ្មានជាតិសាសន៍ដ៏ទុច្ចរិតណាមកសង្កត់សង្កិនលើពួកគេ ដូចមុនទៀតឡើយ¹⁰គឺដូចកាលពីមុន នៅគ្រាដែលយើងតែង‌តាំងពួកចៅហ្វាយឲ្យគ្រប់‌គ្រងលើអ៊ីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង។ យើងនឹងបង្ក្រាបខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មាន ឲ្យស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់អ្នក។ យើងប្រកាសឲ្យអ្នកដឹងថា យើងនឹងប្រទានឲ្យអ្នកមានសន្តតិ‌វង្សមួយផង។

¹¹នឹងមានពេលមកដល់ គឺនៅពេលណាអ្នកលាចាកលោកនេះទៅជួបជុំជាមួយពួកបុព្វបុរសរបស់អ្នក នោះយើងនឹងឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នកស្នងរាជ្យបន្ត ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យរាជ្យរបស់គេរឹងមាំ។¹²គឺបុត្រនោះហើយដែលនឹងសង់ដំណាក់ឲ្យយើង ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យរាជ្យសម្បត្តិរបស់គេស្ថិតស្ថេរហូតទៅ។

¹³យើងនឹងធ្វើជាឪពុករបស់គេ ហើយគេនឹងបានជាកូនរបស់យើង។ យើងនឹងមិនដកសម្ពន្ធមេត្រីនេះចេញពីគេ ដូចដែលយើងបានដកចេញសូលជាស្តេចដែលគ្រងរាជមុនអ្នកនោះឡើយ។¹⁴យើងនឹងតាំងគេឲ្យគ្រប់គ្រងលើដំណាក់របស់យើង និងនៅនគររបស់យើងរហូតទៅ ហើយរាជសម្បត្តិរបស់គេនឹងស្ថិតស្ថេរនៅរហូតទៅ»។¹⁵លោកណាថានក៏ទូលដល់ព្រះបាទដាវីឌគ្រប់សេចក្តីទាំងនោះ ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រាប់ដល់លោកក្នុងសុបិននិមិត្តនោះ។

¹⁶ព្រះបាទដាវីឌក៏យាងចូលទៅគាល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយទូលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! តើទូលបង្គំនឹងគ្រួសារទូលបង្គំជាអ្វីបានជាព្រះអង្គប្រោសប្រទានដល់ទូលបង្គំបែបនេះ?¹⁷ឱព្រះអម្ចាស់អើយ នៅចំពោះព្រះអង្គ នេះគ្រាន់តែជាការតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះអង្គអើយ ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលសន្យាដល់កូនចៅជំនាន់ក្រោយៗរបស់ទូលបង្គំដែរ ព្រះអង្គបានយកព្រះទ័យទុកដាក់នឹងទូលបង្គំ។¹⁸តើទូលបង្គំអាចថ្វាយអ្វីដល់ព្រះអង្គ? ដ្បិត ព្រះអង្គបានយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ហើយបានផ្តល់កិត្តិយសយ៉ាងធំធេងដល់ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁹ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ដោយយល់ដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ហើយសម្រេចតាមព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានសម្តែងការអស្ចារ្យនេះជាស្នាព្រះហស្តដ៏អស្ចារ្យដែលព្រះអង្គបានធ្វើ។²⁰ឱព្រះអម្ចាស់អើយ គ្មានព្រះណាដូចព្រះអង្គទេ ហើយគ្មានព្រះឯណាទៀតដូចដែលយើងធ្លាប់បានឮនោះទេ។²¹តើប្រជាជាតិមួយណានៅលើផែនដីដូចប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គដែលព្រះអង្គជាព្រះបានរំដោះពីស្រុកអេស៊ីបឲ្យធ្វើជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ដើម្បីសំដែងកេរ្ដិ៍ឈ្មោះរបស់ព្រះអង្គដោយការដ៏អស្ចារ្យ និងគួរឲ្យស្ញែងខ្លាច? ព្រះអង្គបានបណ្តេញប្រជាជាតិនានាចេញពីមុខប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គដែលព្រះអង្គបានរំដោះពីស្រុកអេស៊ីបមក។

²²ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលក្លាយជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គរហូតតទៅហើយព្រះអង្គក៏បានជាព្រះរបស់គេដែរ។²³បពិត្រព្រះអម្ចាស់ឥឡូវនេះ សូមសម្រេចតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយទូលបង្គំ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើព្រះអង្គរហូតតទៅ។ សូមសម្រេចតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គចុះ។²⁴សូមឲ្យព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គបានស្ថិតស្ថេររហូតតទៅ សូមឲ្យប្រជាជនបាននិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។ សូមប្រោសប្រទានឲ្យគ្រួសារដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបានស្ថិតស្ថេរចំពោះព្រះអង្គជារៀងរហូតទៅ!។

²⁵ដ្បិត ព្រះអង្គជាព្រះរបស់ទូលបង្គំព្រះអង្គបានបង្ហាញឲ្យទូលបង្គំដឹងថាព្រះអង្គនឹងចម្រើនពូជពង្សទូលបង្គំ។ ហេតុនេះហើយបានជាទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គមានចិត្តក្លាហានអធិស្ឋានដល់ព្រះអង្គ។²⁶បពិត្រព្រះអម្ចាស់! ឥឡូវនេះព្រះអង្គជាព្រះដែលបានសន្យាយ៉ាងល្អប្រពៃជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។²⁷ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យប្រទានពរដល់ក្រុមគ្រួសាររបស់ទូលបង្គំឲ្យនៅស្ថិតស្ថេររហូតតទៅ។ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គបានប្រទានពរហើយព្រះអង្គនឹងប្រទានពររហូតតទៅ»។

18

¹ក្រោយមក ព្រះបាទដាវីឌវាយប្រហារជនជាតិភីលីស្ទីនហើយឈ្នះពួកគេ។ ព្រះអង្គបានដណ្តើមយកក្រុងកាថ និងភូមិនានាពីតំបន់ត្រួតត្រារបស់ពួកភីលីស្ទីន។²ព្រះបាទដាវីឌវាយឈ្នះជនជាតិម៉ូអាប់ហើយជនជាតិម៉ូអាប់ក៏ធ្វើជាចំណុះព្រមទាំងថ្វាយសួយអាករដល់ព្រះបាទដាវីឌដែរ។

³ព្រះបាទដាវីឌបានវាយឈ្នះព្រះបាទហាដាដេស៊ើរជាស្តេចស្រុកសូបា នៅតំបន់ហាម៉ាត់ នៅពេលដែលព្រះបាហាដាដេស៊ើរកំពុងទៅកាន់កាប់តំបន់ទន្លេអ៊ើប្រាត។⁴ព្រះបាទដាវីឌចាប់បានរទេះចម្បាំងចំនួនមួយពាន់គ្រឿងទ័ពសេះប្រាំពីរពាន់នាក់និងទ័ពថ្មើរជើងចំនួនពីរម៉ឺននាក់។ ព្រះបាទដាវីឌក៏បំផ្លាញរទេះចម្បាំងព្រមសេះទាំងអស់ចោល ដោយទុកតែរទេះចម្បាំង និងសេះមួយរយក្បាលប៉ុណ្ណោះ។

⁵ពេលនោះកងទ័ពស៊ីរីនៅក្រុងដាម៉ាសក៏ចូលមកជួយព្រះបាទហាដាដេស៊ើរជាស្តេចស្រុកសូបា ព្រះបាទដាវីឌក៏ច្បាំងឈ្នះហើយបានសម្លាប់ជនជាតិស៊ីរីអស់ចំនួន ២២, ០០០ នាក់។⁶ព្រះបាទដាវីឌដាក់ពលទាហាននៅស្រុកស៊ីរីនៅក្រុងដាម៉ាស។ កងទ័ពស៊ីរីបានធ្វើជាចំណុះព្រះបាទដាវីឌ ព្រមទាំងថ្វាយសួយអាករដល់ព្រះបាទដាវីឌដែរ។ ព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យព្រះបាទដាវីឌមានជ័យជម្នះនៅគ្រប់កន្លែងដែលស្តេចទៅ។

⁷ព្រះបាទដាវីឌយកខែលមាសពីពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទហាដាដេស៊ើរហើយនាំយកមកក្រុងយេរូសាឡិម។⁸ពីក្រុងទីហាតនិងក្រុងគូន ជាទីក្រុងរបស់ព្រះហាដាដេស៊ើរ ព្រះបាទដាវីឌបានយកលង្ហិនយ៉ាងច្រើន។ ក្រោយមកព្រះបាទសាឡូម៉ូបានយកលង្ហិននេះសិតធ្វើសមុទ្រលង្ហិន សសរសង្ហិន ព្រមទាំងសម្ភារលង្ហិនផ្សេងៗទៀតក្នុងព្រះវិហារ។

⁹ពេលព្រះបាទតូយជាស្តេចស្រុកហាម៉ាត់បានឮដំណឹងថា ព្រះបាទដាវីឌបានវាយឈ្នះកងទ័ពទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះបាទហាដាដេស៊ើរជាស្តេចស្រុកសូបា។¹⁰ព្រះបាទតូយបានចាត់ព្រះរាជបុត្រព្រះនាមហាដូរ៉ាមទៅគាល់ព្រះដាវីឌ និងថ្វាយសួយអាករ ពីព្រោះព្រះបាទដាវីឌបានធ្វើសង្រ្គាមឈ្នះព្រះបាទហាដាដេស៊ើរ ពីព្រោះព្រះបាទហាដាដេស៊ើតែងតែធ្វើសង្រ្គាមប្រឆាំងនឹងព្រះបាទតូយ។ ហាដូរ៉ាមបាននាំយកមាសប្រាក់និងលង្ហិនមកជាមួយ ដើម្បីថ្វាយស្តេចដាវីឌ។¹¹ស្តេចដាវីឌញែកវត្ថុទាំងនេះទុកជាចំណែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់រួមជាមួយមាសប្រាក់ដែលស្តេចបានរឹបអូសយកពីប្រជាជាតិទាំងអស់គឺអេដុម ម៉ូអាប់ ប្រជាជនអាំម៉ូន ជនជាតិភីលីស្ទីននិងជនជាតិអាម៉ាលេក។

¹²លោកអប៊ីសាយជាកូនរបស់សេរូយ៉ាបានសម្លាប់ជនជាតិអេដុមចំនួន១៨, ០០០ នាក់នៅជ្រលងភ្នំអំបិល។¹³គាត់បានចាត់ឲ្យមានពលទាហាននៅត្រួតលើស្រុកអេដុម ហើយជនជាតិអេដុមទាំងអស់សុទ្ធតែចុះចូលបម្រើព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យដាវីឌមានជ័យជម្នះនៅគ្រប់កន្លែងដែលស្តេចទៅ។

¹⁴ព្រះបាទដាវីឌសោយរាជ្យលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលហើយស្ដេចគ្រប់គ្រងដោយសុចរិត និងយុត្តិធម៌ដល់ប្រជាជនទាំងអស់។¹⁵លោកយ៉ូអាប់ជាកូនរបស់សេរូយ៉ាជាមេបញ្ជាការកងទ័ពហើយលោកសាផាតជាកូនរបស់លោកអហ៊ីឡូដជាអ្នកកត់ត្រា។¹⁶លោកសាដុកជាកូនរបស់លោកអហ៊ីទូបនិងលោកអហ៊ីម៉ាឡេកជាកូនរបស់លោកអបៀថើរសុទ្ធតែជាបូជាចារ្យហើយលោកសាវសាជាស្មៀន។¹⁷លោកបេណាយ៉ាជាកូនរបស់លោកយេហូយ៉ាដាបានគ្រប់គ្រងលើជនជាតិកេរេធីតនិងពេលេត រីឯបុត្រារបស់ព្រះបាទដាវីឌជាទីប្រឹក្សារបស់ស្តេច។

19

¹ក្រោយមកព្រះបាទណាហាសជាស្តេចរបស់ប្រជាជនអាំម៉ូនបានសោយទិវង្គតហើយព្រះរាជបុត្របានឡើងស្នងរាជ្យ។²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្កាថា៖ «ខ្ញុំនឹងបង្ហាញចិត្តសប្បុរសចំពោះព្រះបាទហាណូនជាបុត្រណាហាស ព្រោះបិតារបស់ព្រះអង្គបានសម្តែងសេចក្តីសប្បុរសចំពោះខ្ញុំ»។ ព្រះបាទដាវីឌចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅលួងលោម និងសម្រាលទុក្ខព្រះបាទហាណូន។ ពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចដាវីឌចូលទៅក្នុងទឹកដីរបស់ជនជាតិអាំម៉ូនហើយបានទៅគាល់ព្រះបាទហាណូន ដើម្បីសម្រាលទុក្ខព្រះអង្គ។³ប៉ុន្តែ ពួកមេដឹកនាំជនជាតិអាំម៉ូនមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ហាណូនថា៖ «តើព្រះអង្គគិតថាស្តេចដាវីឌបញ្ជូនអ្នកនាំសារមកដោយព្រោះគោរពដល់បិតារបស់ព្រះអង្គឬអី? តើពួកអ្នកបម្រើរបស់ដាវីឌមិនមែនមកសង្កេតការណ៍ និងពិនិត្យមើលស្រុកក្នុងបំណងវាយដណ្តើមយកទេឬអី?»

⁴ព្រះបាទហាណូនចាប់ពួករាជបម្រើរបស់ព្រះបាទដាវីឌកោរសក់ និងកាត់សម្លៀកបំពាក់ចេញត្រឹមគូថរួចបញ្ជូនឲ្យពួកគេចេញទៅ។⁵កាលពួកគេរៀបរាប់អំពីហេតុការណ៍ទាំងនោះទូលដល់ព្រះបាទដាវីឌ ព្រះអង្គក៏ចាត់មនុស្សឲ្យ ទៅជួបពួកគេ ដ្បិត ពួកគេមានការអាម៉ាស់យ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរស្នាក់នៅក្រុងយេរីខូររហូតទាល់តែពុកមាត់របស់អ្នកដុះមកវិញ បន្ទាប់មកចាំអ្នកវិលត្រឡប់មកវិញ»។

⁶ពេលជនជាតិអាំម៉ូនឃើញថាពួកគេបានធ្វើឲ្យព្រះបាទដាវីឌក្រេវក្រោធ ពេលនោះព្រះបាទហាណូន និងជនជាតិអាំម៉ូនបានយកប្រាក់មួយពាន់ហាបទៅជួលរទេះចំបាំង និងទ័ពសេះរបស់កងទ័ពស៊ីរីពីស្រុកណាហារ៉ាម ស្រុកម៉ាកា និងស្រុកសូបា។⁷ពួកគេបានជួលរទេះចំបាំងចំនួន៣២, ០០០គ្រឿង ព្រមទាំងស្តេចស្រុកម៉ាកា និងពលទ័ពរបស់ព្រះអង្គបានមកបោះទ័ពនៅទល់មុខមេឌីបា។ ជនជាតិអាំម៉ូនក៏បានប្រមូលផ្តុំគ្នាពីក្រុងរបស់ពួកគេហើយចេញមកច្បាំង និងពួកអ៊ីស្រាអែល។

⁸កាលព្រះបាទដាវីឌជ្រាបដំណឹងនេះ ព្រះអង្គក៏ចាត់លោកយ៉ូអាប់ និងកងទ័ពទាំងមូលឲ្យទៅច្បាំងជាមួយពួកគេ។⁹ប្រជាជនអាំម៉ូនចេញមកតម្រង់ជួរនៅមាត់ទ្វារក្រុង រីឯស្តេចបានចេញមកនៅឯវាលតែម្នាក់ឯង។

¹⁰កាលលោកយ៉ូអាប់បានឃើញសមរភូមិនៅព័ទ្ធជុំវិញលោកទាំងនៅខាងមុខ និងខាងក្រោយ លោកបានជ្រើសរើសអ្នកប្រយុទ្ធដ៏ពូកែៗរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហើយរៀបចំពួកគេឲ្យទៅច្បាំងនឹងជនជាតិស៊ីរី។¹¹រីឯកងទ័ពដែលនៅសល់លោកប្រគល់ទៅក្រោមការបញ្ជារបស់លោកអប៊ីសាយជាប្អូន លោកក៏ដាក់ពួកគេចូលទៅក្នុងជួរទ័ព ដើម្បីប្រយុទ្ធនឹងកងទ័ពអាំម៉ូន។

¹²លោកយ៉ូអាប់មានប្រសាសន៍ទៅលោកអប៊ីសាយជាប្អូនថា៖ «បើពួកស៊ីរីខ្លាំងជាងយើង ដូច្ នេះអប៊ីសាយឯងត្រូវតែជួយសង្គ្រោះយើងផង។ ប៉ុន្តែ បើកងទ័ពអាំម៉ូនខ្លាំងជាងឯងនោះ យើងនឹងមកជួយឯងវិញ។¹³ចូរមានកម្លាំងដើម្បីប្រជាជនរបស់យើង និងក្រុងនានានៃព្រះរបស់យើង ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើអ្វីដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអង្គ»។

¹⁴ដូច្នេះ លោកយ៉ូអាប់ និងពលទាហានរបស់គាត់បានលើកទ័ពទៅច្បាំងនឹងកងទ័ពស៊ីរី ហើយទ័ពស៊ីរីត្រូវបាក់ទ័ពរត់នៅចំពោះមុខកងទ័ពអ៊ីស្រាអែល។¹⁵ពេលកងទ័ពអាំម៉ូនឃើញថាជនជាតិស៊ីរីបានបាក់ទ័ពនៅមុខយ៉ូអាប់ ហើយរត់ភៀសខ្លួន នោះពួកគេក៏ភៀសខ្លួចេញពីអប៊ីសាយជាប្អូនរបស់យ៉ូអាប់ហើយវិលត្រឡប់ទៅទីក្រុងរបស់គេវិញ។ ពេលនោះលោកយ៉ូអាប់ក៏វិលពីអាំម៉ូនត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ។

¹⁶នៅពេលដែលពួកស៊ីរីបានឃើញថាពួកគេកំពុងចាញ់អ៊ីស្រាអែល ពួកគេបានសុំទ័ពពីខាងនាយទន្លេអើប្រាតដោយមានស្តេចសូផាកជាមេទ័ពរបស់ព្រះបាទហាដាដេស៊ើរ។¹⁷មានគេនាំដំណឹងនេះទៅទូលព្រះបាទដាវីឌស្ដេចក៏ប្រមូលកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ចូលមករកពួកគេ។ ស្តេចបានរៀបចំកងទ័ពឲ្យច្បាំងនឹងកងទ័ពស៊ីរី។

¹⁸កងទ័ពស៊ីរីបានបាក់ទ័ពរត់គេចពីអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះបាទដាវីឌបានសម្លាប់ពលទ័ពរទេះចម្បាំងរបស់កងទ័ពស៊ីរីចំនួនប្រាំពីរពាន់នាក់ និងពលទាហានថ្មើរជើងចំនួនបួនម៉ឺននាក់។ ព្រះអង្គក៏បានសម្លាប់លោកសូផាក់ដែលជាមេបញ្ជាការកងទ័ពផងដែរ។¹⁹ពេលស្តេចទាំងប៉ុន្មានដែលធ្វើជាចំណុះរបស់ព្រះបាទហាដាដេស៊ើរឃើញថា ព្រះអង្គបានចាញ់ស្តេចអ៊ីស្រាអែល នោះពួកគេក៏មកចងសន្ដិភាព និងចំណុះព្រះបាទដាវីឌ។ ដូច្នេះប្រជាជនស្រុកស៊ីរីលែងចង់ជួយជនជាតិអាំម៉ូនទៀតហើយ។

20

¹នៅរដូវផ្ការីកនៅពេលដែលស្តេចត្រូវចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមជាធម្មតា លោកយ៉ូអាប់បានដឹកនាំកងទ័ពចូលប្រយុទ្ធ និងវាយលុកស្រុកអាំម៉ូន។ គាត់បានទៅឡោមព័ទ្ធក្រុងរ៉ាបាត។ ព្រះបាទដាវីឌស្នាក់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម។ លោកយ៉ូអាប់វាយក្រុងរ៉ាបាត ហើយវាយយកបានក្រុងនោះ។

²ព្រះ‌បាទដាវីឌយកមកុដដែលស្ថិតនៅលើសិរស្ដេចរបស់ជន‌ជាតិអាំម៉ូន មកុដនោះធ្វើអំពីមាស ទម្ងន់សាម‌សិបគីឡូក្រាម ហើយមានដាំត្បូងពេជ្រទៀតផង។ គេយកមកុដនោះមកបំពាក់លើព្រះ‌សិរសារបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ។ ព្រះ‌បាទដាវីឌក៏បានរឹបអូសយកជយ‌ភណ្ឌយ៉ាងច្រើនពីក្រុងនោះ។³រីឯប្រជា‌ជននៅក្នុងក្រុងនោះវិញ ព្រះ‌បាទដាវីឌបានជន្លៀសយកមកជាឈ្លើយ ហើយបង្ខំឲ្យអារឈើ ដាប់ថ្ម កាប់អុស។ ព្រះ‌បាទដាវីឌប្រព្រឹត្តដូច្នេះចំពោះក្រុងឯទៀតៗរបស់ជន‌ជាតិអាំម៉ូនដែរ។ បន្ទាប់មក ស្ដេចវិលត្រឡប់មកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមវិញជាមួយកង‌ទ័ពទាំងមូល។

⁴ក្រោយមកទៀតមានសង្គ្រាមនៅហ្គេស៊ើរជាមួយពួកភីលីស្ទីន។ លោកស៊ីបេខៃជាអ្នកស្រុកហូសាហ៊ីតបានសម្លាប់ស៊ីផាយដែលជាកូនចៅម្នាក់របស់រេផែមហើយពួកភីលីស្ទីនក៏ត្រូវបានបង្ក្រាប។⁵ពេលមានសង្រ្គាមជាមួយពួកភីលីស្ទីននៅកូបលោកអេថាហាណានជាកូនរបស់លោកយ៉ារី មកពីភូមិបេថ្លេហិមបានសម្លាប់ឡាហាមីជាប្អូនរបស់កូលីយ៉ាតជាអ្នកស្រុកកាថ។

⁶នៅក្នុងសមរភូមិមួយទៀតនៅក្រុងកាថមានបុរសម្នាក់ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ ហើយមានម្រាមដៃប្រាំមួយទាំងសងខាង និងម្រាមជើងប្រាំមួយនៅលើជើងនីមួយៗ។ គាត់ក៏ជាពូជពង្សរេផែមដែរ។⁷ពេលវាសើចចម្អកដល់កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលនោះ លោកយ៉ូណាដាប់ជាកូនរបស់លោកស៊ីម៉ាយដែលជាបងរបស់ព្រះបាទដាវីឌក៏បានសម្លាប់វាទៅ។⁸អ្នកទាំងនោះជាកូនចៅរបស់រេផែមនៅក្រុងកាថហើយពួកគេត្រូវបានសម្លាប់ដោយព្រះបាទដាវីឌ និងកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គ។

21

¹មារសាតាំងបានក្រោកឡើងប្រឆាំងនឹងអ៊ីស្រាអែល ហើយបណ្តាលឲ្យព្រះបាទដាវីឌធ្វើជំរឿនជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្កាទៅកាន់លោកយ៉ូអាប់ និងមេបញ្ជាការកងទ័ពថា៖ «ចូរទៅជំរឿនជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាប់ពីបៀរសេបារហូតដល់ដាន់ ហើយរាយការណ៍មកយើង ដើម្បីឲ្យយើងដឹងចំនួនពួកគេ»។³លោកយ៉ូអាប់មានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គធំជាងនេះមួយរយដងទៅទៀត។ ប៉ុន្ដែ ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំជាស្តេចអើយ! តើពួកគេទាំងអស់គ្នាមិនមប្រើម្ចាស់ខ្ញុំទេឬអី? ហេតុអ្វីបានជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំចង់បានដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជានាំឲ្យមានកំហុសនេះលើអ៊ីស្រាអែល?

⁴ប៉ុន្តែ ពាក្យរបស់ព្រះរាជាគឺប្រឆាំងនឹងលោកយ៉ូអាប់។ លោកយ៉ូអាប់ចាកចេញទៅពាសពេញស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ បន្ទាប់មក គាត់បានត្រឡប់មកក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។⁵លោកយ៉ូអាប់បានរាយការណ៍អំពីចំនួនសរុបនៃចំនួនអ្នកប្រយុទ្ធជូនព្រះបាទដាវីឌ។ នៅអ៊ីស្រាអែលមានបុរស ១, ១០០, ០០០ នាក់ដែលមានដាវអាចច្បាំងបាន។ នៅស្រុកយូដាមានកងទ័ព ៤៧០, ០០០ នាក់។

⁶ប៉ុន្តែ ពួកលេវី និងពួកបេនយ៉ាមីនមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលក្នុងចំណោមពួកគេទេ ព្រោះលោកយ៉ូអាប់មិនពេញចិត្ត និងបញ្ជារបស់ស្តេចទេ។⁷ព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះទ័យនឹងអំពើនេះទេ ដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏វាយប្រហារជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។⁸ព្រះបាទដាវីឌទូលព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្ដអំពើបាប ដោយព្រោះការនេះ។ឥឡូវនេះ សូមដកទោសទូលបង្គំដែលជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គផងព្រោះទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្ដល្ងីល្ងើបំផុតហើយ»។

⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកកាដ ជាព្យាការីរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌថា៖¹⁰«ចូរទៅប្រាប់ដាវីឌដូចតទៅ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា យើងមានទណ្ឌ‌កម្មបីយ៉ាងសម្រាប់អ្នក ចូរជ្រើសរើសយកមួយចុះ!»។

¹¹លោកកាដចូលទៅគាល់ព្រះបាទដាវីឌហើយទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូចតទៅ សូមជ្រើសរើសមួយក្នុងចំណោមហេតុការណ៍ទាំងនេះចុះ¹²គ្រោះអត់ឃ្លានរយៈពេលបីឆ្នាំ ឬត្រូវបាក់ទ័ពនៅចំពោះមុខខ្មាំងសត្រូវរយៈពេលបីខែ ឬដាវរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺជាគ្រោះកាចមួយនៅក្នុងស្រុកដែលទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បំផ្លាញទូទាំងស្រុកអ៊ីស្រាអែលរយៈពេលបីថ្ងៃ។ ឥឡូវនេះ សូមព្រះករុណាសម្រេចថាត្រូវយកមួយណា ដើម្បីទូលបង្គំ ទូលចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែលចាត់ទូលបង្គំអោយមក»។

¹³ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកកាដថា៖ «ខ្ញុំកំពុងរងទុក្ខវេទនាខ្លាំងណាស់។ សូមឲ្យខ្ញុំធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាជាងដៃរបស់មនុស្ស ដ្បិត ការប្រព្រឹត្ដដ៏សប្បុរសរបស់ព្រះអង្គធំធេងណាស់»។¹⁴ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យគ្រោះកាចមកលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហើយមានមនុស្សប្រាំពីរម៉ឺននាក់បានស្លាប់។¹⁵ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ទេវតាមួយរូបឲ្យទៅបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម។ នៅពេលដែលទេវតាហៀបនឹងបំផ្លាញវាព្រះអម្ចាស់បានឃ្លាំមើលហើយព្រះអង្គបានផ្លាស់ប្តូរព្រះទ័យអំពីការបំផ្លាញនេះ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ទេវតាដែលកំពុងតែបំផ្លាញថា៖ «ល្មមហើយ! ឥឡូវសូមដកដៃអ្នកមកវិញទៅ»។ គ្រានោះទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ឈរនៅលានបោកបែនស្រូវរបស់លោកអណានជាជនជាតិយេប៊ូស។

¹⁶ព្រះបាទដាវីឌក្រឡេកមើលទៅឃើញទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ឈរនៅចន្លោះផែនដី និងលើមេឃមានកាន់ដាវនៅដៃលើកមកលើក្រុងយេរូសាឡឹម។ ព្រះបាទដាវីឌនិងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យដែលស្លៀកបាវកាន់ទុក្ខបានក្រាបចុះអោនមុខដល់ដី។¹⁷ព្រះបាទដាវីឌទូលព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «តើមិនមែនទូលបង្គំដែលបញ្ជាអោយរាប់ចំនួនកងទ័ពទេឬអី? ទូលបង្គំបានធ្វើអំពើអាក្រក់នេះ តែចៀមទាំងនេះ តើពួកគេបានធ្វើអ្វីខ្លះ? ព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមឲ្យគ្រោះកាចនេះបានធ្លាក់មកលើទូលបង្គំ និងគ្រួសារទូលបង្គំវិញ ប៉ុន្តែ សូមកុំឲ្យកើតមានលើប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គឡើយ»។

¹⁸ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បញ្ជាឲ្យលោកកាដទូលព្រះបាទដាវីឌថា៖ «ដាវីឌត្រូវឡើងទៅសង់អាសនៈមួយសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់នៅលានបោកស្រូវរបស់អណានជាអ្នកស្រុកយេប៊ូស។¹⁹ព្រះបាទដាវីឌក៏ឡើងទៅតាមការដាស់តឿនរបស់លោកកាដតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។²⁰ពេលលោកអណានកំពុងច្រូតស្រូវសាលី គាត់បែរទៅឃើញទេវតា។ គាត់ និងកូនប្រុសបួននាក់ដែលនៅជាមួយគាត់ក៏បានពួនខ្លួន។

²¹នៅពេលដែលព្រះបាទដាវីឌទៅជិត លោកអណានបានមើល និងឃើញព្រះបាទដាវីឌ។ លោកចាកចេញពីលានបោកស្រូវហើយក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះបាទដាវីឌដល់ដី។²²ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកអណានថា៖ «សូមលក់លានបោកស្រូវនេះឲ្យខ្ញុំផងខ្ញុំនឹងសង់អាសនៈមួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

²³លោកអណានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ព្រះបាទដាវីឌថា៖ «សូមព្រះករុណាយកវាចុះ! សូមធ្វើតាមអ្វីដែលគួរឲ្យគាប់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គចុះ។ ទូលបង្គំនឹងប្រគល់របស់ទាំងអស់នេះដល់ព្រះអង្គ» ។²⁴ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកអណានថា៖ «ទេខ្ញុំសូមទិញអ្វីៗទាំងអស់ដោយពេញថ្លៃ ខ្ញុំនឹងមិនយករបស់អ្នកមកធ្វើជាតង្វាយដុតថ្វាយព្រះអម្ចាស់ទេ ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនបានចំណាយអ្វីសោះ»។

²⁵ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌបានចំណាយមាសប្រាំមួយរយតម្លឹងសម្រាប់កន្លែងនោះ។²⁶ព្រះបាទដាវីឌសង់អាសនៈមួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់នៅទីនោះហើយក៏ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងតង្វាយមេត្រីនៅទីនោះ។ ព្រះបាទដាវីឌបានអង្វររកព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គបានឆ្លើយតបដោយភ្លើងពីលើមេឃមកលើអាសនៈថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល។²⁷ក្រោយមកព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជាឲ្យទេវតាដាក់ដាវចូលទៅក្នុងស្រោមវិញ។

²⁸ពេលព្រះបាទដាវីឌឃើញថាព្រះអម្ចាស់បានឆ្លើយតប និងពាក្យទូលអង្វររបស់ព្រះអង្គនៅលានបោកស្រូវរបស់លោកអណានជាអ្នកស្រុកយេប៊ូស ព្រះករុណាក៏ធ្វើពិធីថ្វាយដង្វាយនៅទីនោះ។²⁹នៅគ្រានោះ ព្រះពន្លារបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលលោកម៉ូសេបានធ្វើនៅវាលរហោស្ថាន និងអាសនៈសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុតស្ថិតនៅលើទីសក្ការៈនៅគីបៀន។³⁰ទោះយ៉ាងណាព្រះបាទដាវីឌមិនអាចទៅទីនោះ ដើម្បីសុំការណែនាំពីព្រះជាម្ចាស់ទេ ដោយព្រោះខ្លាចដាវរបស់ទេវតារនៃព្រះអម្ចាស់។

22

¹ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការថា៖ «ទីនេះជាព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងអាសនៈសំរាប់ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។²ព្រះបាទដាវីឌក៏បញ្ជាឲ្យអ្នកបម្រើរបស់លោកប្រមូលជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលឲ្យមកជួបជុំគ្នា។ ព្រះករុណាបានចាត់តាំងពួកគេឱ្យធ្វើជាជាងចម្លាក់ថ្មកាត់ដុំថ្មដើម្បីសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

³ព្រះបាទដាវីឌបានត្រៀមដែកយ៉ាងច្រើនទុកធ្វើដែកគោលសម្រាប់សន្លឹកទ្វារ និងធ្វើតម្ពក់។ ព្រះអង្គក៏បានត្រៀមលង្ហិនយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកដែលមិនអាចថ្លឹងបានដែរ⁴ហើយមានឈើតាត្រៅយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកដែលគេមិនអាចរាប់បាន។(ដ្បិតអ្នកក្រុងស៊ីដូន និងក្រុងទីរ៉ុសបាននាំយកឈើតាត្រៅយ៉ាងសន្ធឹកមកថ្វាយព្រះបាទដាវីឌ)។⁵ព្រះបាទដាវីដមានរាជឱង្ការថា៖ «សាឡូម៉ូន បុត្រាយើង នៅក្មេងហើយគ្មានបទពិសោធន៍ រីឯដំណាក់ដែលត្រូវសង់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ត្រូវតែមានភាពថ្កុំថ្កើងរុងរឿងនិងល្បីល្បាញជាងគេនៅក្នុងស្រុកនានា។ ដូច្នេះយើងនឹងត្រៀមសំភារៈសំរាប់ការសាងសង់អាគារនេះ»។ ដូច្នេះព្រះបាទដាវីឌបានត្រៀមសំភារៈសាងសង់ជាច្រើនមុនពេលព្រះអង្គសោយទិវង្គត។

⁶ព្រះ‌បាទដាវីឌត្រាស់ហៅសម្ដេចសាឡូម៉ូន ជាបុត្រមកផ្ដែ‌ផ្ដាំឲ្យសង់ព្រះ‌ដំណាក់ថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល។⁷ព្រះអង្គមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់សម្ដេចសាឡូម៉ូនថា៖ «បុត្រអើយ! បិតាមានបំណងសង់ព្រះ‌ដំណាក់សម្រាប់លើកតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់បិតា។⁸ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់បិតាថា៖ឯងបានបង្ហូរឈាមច្រើនណាស់ ហើយឯងក៏បានធ្វើសង្គ្រាមជាច្រើនផង។ ដូច្នេះ ឯងមិនត្រូវសង់ដំណាក់សម្រាប់នាមរបស់យើងទេ ដ្បិតឯងបានបង្ហូរឈាមយ៉ាងច្រើនលើផែនដី នៅចំពោះមុខយើង។

⁹ទោះជាយ៉ាងណា ឯងនឹងមានកូនប្រុសម្នាក់ដែលនឹងក្លាយជាបុរសដែលមានសន្តិភាព។ យើងនឹងអោយគាត់សំរាកពីខ្មាំងសត្រូវទាំងអស់ដែលនៅជុំវិញ។ ដ្បិតឈ្មោះរបស់គេត្រូវហៅថាសាឡូម៉ូនហើយយើងនឹងអោយអ៊ីស្រាអែលមានសុខសាន្តត្រាណនៅក្នុងរាជរបស់គេ។¹⁰បុត្រនោះនឹងសង់ដំណាក់សំរាប់នាមយើង។ គេនឹងក្លាយជាកូនរបស់យើងហើយយើងនឹងធ្វើជាឪពុករបស់គេ។ យើងនឹងតាំងបល្ល័ង្កនៃរាជាណាចក្ររបស់ព្រះអង្គគ្រប់គ្រងលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរហូតតទៅ។

¹¹ឥឡូវនេះបុត្រអើយសូមអោយព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយបុត្រនិងជួយអោយបុត្រទទួលជោគជ័យ។ សូមឲ្យបុត្រអាចសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់បុត្រដូចព្រះអង្គបានមានព្រះបន្ទូលទុកស្រាប់។¹²មានតែព្រះអម្ចាស់ទេដែលអាចផ្តល់យោបល់និងប្រាជ្ញាដល់បុត្រដើម្បីអោយបុត្រប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់បុត្រនៅពេលដែលព្រះអង្គតែងតាំងបុត្រអោយគ្រប់គ្រងលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។¹³ប្រសិនបើបុត្រប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យវិន័យដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានមកលោកម៉ូសេស្ដីអំពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនោះបុត្រមុខជាទទួលជោគជ័យមិនខាន។ ចូររឹងមាំនិងក្លាហាន។ កុំខ្លាចឬបាក់ទឹកចិត្តឡើយ។

¹⁴ឥឡូវនេះ មើល៍បិតាបានត្រៀមរៀបចំទុកសំរាប់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ គឺមាសចំនួន១០ម៉ឺនតោន ប្រាក់មួយលានតោនហើយលង្ហិននិងដែកយ៉ាងច្រើនសន្ធឹក។បិតាក៏បានត្រៀមឈើនិងថ្មផងដែរ។បុត្រត្រូវតែបន្ថែមលើអ្វីៗទាំងអស់នេះបន្ថែមទៀត។

¹⁵បុត្រមានកម្មករច្រើននាក់នៅជាមួយបុត្រ៖ គឺមានជាងចម្លាក់ថ្ម ជាងចម្លាក់ឈើ ជាងឈើនិងជាងសិប្បកម្មជំនាញគ្រប់ប្រភេទ។¹⁶សុទ្ធតែជាអ្នកអាចធ្វើការជាមួយមាសប្រាក់លង្ហិននិងដែក។ ដូច្នេះចូរចាប់ផ្តើមធ្វើការហើយសូមព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយបុត្រ» ។

¹⁷ព្រះបាទដាវីឌក៏បញ្ជាអោយមេដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ជួយព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្រដោយពោលថា៖¹⁸«ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកគង់នៅជាមួយអ្នកហើយប្រទានអោយអ្នកមានសន្តិភាពនៅគ្រប់ទិសទី។ព្រះអង្គបានប្រគល់ប្រជាជននៅតាមតំបន់នេះមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់យើងហើយស្រុកនេះស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ និងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គដែរ។។¹⁹ឥឡូវនេះចូរស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកឲ្យអស់ពីចិត្តគំនិតរបស់អ្នក។ ចូរក្រោកឡើងហើយសង់ទីសក្ការៈរបស់ព្រះ អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ដើម្បីដង្ហែហិបនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ និងគ្រឿងបរិក្ខារដ៏សក្ការៈរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ទៅតម្កល់ទុកក្នុងព្រះ‌ដំណាក់ដែលនឹងសង់ឡើងសម្រាប់ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

23

¹ពេលព្រះបាទដាវីឌមានអាយុចាស់ណាស់ហើយ ព្រះអង្គបានតែងតាំងព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្រឲ្យធ្វើជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។²ស្តេចបានប្រមូលមេដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ និងក្រុមបូជាចារ្យ ព្រមទាំងក្រុមលេវីឲ្យមកជួបជុំគ្នា។³គេរាប់ចំនួនក្រុមលេវីដែលមានអាយុសាមសិបឆ្នាំឡើងទៅ។ ពួកគេទាំងអស់មានចំនួន៣៨, ០០០នាក់។

⁴ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្កាថា៖ «ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងនេះមានពីរម៉ឺនបួនពាន់នាក់ត្រូវមើលការខុសត្រូវលើកិច្ចការរបស់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ហើយប្រាំមួយពាន់នាក់ជាមន្ដ្រី និងជាចៅក្រម។⁵បួនពាន់នាក់ទៀតជាអ្នកយាមទ្វារព្រះ‌ដំណាក់ បួនពាន់នាក់ ជាអ្នកចម្រៀងលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ និងកាន់ឧបករណ៍ភ្លេងដែលយើងបានធ្វើសម្រាប់ប្រគំកំដរ។⁶ព្រះ‌បាទដាវីឌបានបែងចែកកូនចៅលេវីជាក្រុម តាមអំបូររបស់ពួកគេ គឺអំបូរគើរ‌សុន អំបូរកេ‌ហាត់ និងអំបូរម៉្រារី។

⁷មកពីអំបូរកូនចៅរបស់លោកគើរ‌សុនមាន ឡាដាន និងស៊ី‌ម៉ៃ។⁸កូនរបស់លោកឡាដានមានបីនាក់គឺ យេហ៊ី‌អែលជាមេដឹកនាំ សេថាម និងយ៉ូ‌អែល។⁹កូនរបស់លោកស៊ី‌ម៉ៃមានបីនាក់គឺ សេឡូ‌ម៉ូត ហាស៊ាល និងហារ៉ាន។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាមេលើក្រុមគ្រួសារឡាដាន។

¹⁰លោកស៊ី‌ម៉ៃមានកូនបួននាក់ទៀតគឺ យ៉ាហាត់ ស៊ីស្សា យេអ៊ូស និងបេរា។¹¹លោកយ៉ាហាត់ជាមេដឹកនាំ ហើយលោកស៊ីស្សាជាមេដឹកនាំទីពីរ។ លោកយេអ៊ូសនិងលោកបេរា គ្មានកូនប្រុសច្រើនទេ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បញ្ចូលគ្នាជាក្រុមគ្រួសារតែមួយ ទទួលខុសត្រូវលើការងារតែមួយ។

¹²លោកកេហាត់មានកូនប្រុសបួននាក់គឺអាំរ៉ាម អ៊ីសារ, ហេប្រូននិងអ៊ូសៀល។¹³កូនប្រុសៗរបស់លោកអាំរ៉ាមគឺលោកអើរ៉ុន និងលោកម៉ូសេ។ លោកអើរ៉ុនត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យញែកអ្វីៗដែលសក្ការបំផុតដែលគាត់ និងកូនចៅរបស់គាត់ត្រូវថ្វាយគ្រឿងក្រអូបនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីគោរពបម្រើព្រះអង្គ និងប្រទានពរក្នុងនាមព្រះអង្គជារៀងរហូត។¹⁴ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេជាអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់កូនៗ របស់លោកត្រូវបានគេចាត់ទុកថា ជាពួកលេវី។

¹⁵កូនប្រុសៗរបស់ម៉ូសេគឺគើរសុម និងអេលាស៊ើរ។¹⁶កូនចៅរបស់លោកគើរសុមគឺសេប៊ូអែលជាកូនច្បង។ កូនចៅរបស់អេលីស៊ើរគឺរេហាបយ៉ា។¹⁷អេលាស៊ើរមិនមានកូនប្រុសទៀតទេ ប៉ុន្តែ លោករេហាបយ៉ាមានកូនចៅជាច្រើន។¹⁸កូនប្រុសរបស់អ៊ីសហាគឺស៊ីឡូមជាមេដឹកនាំ។

¹⁹កូនចៅរបស់លោកហេប្រូនមានលោកយេរី‌យ៉ា ជាកូនច្បង លោកអម៉ា‌រីយ៉ាជាកូនទីពីរ លោកយ៉ាហា‌សៀលជាកូនទីបី និងលោកយេកា‌មាមជាកូនទីបួន។²⁰កូនប្រុសៗរបស់លោកអ៊ូ‌ស៊ាលគឺ លោកមីកា ជាកូនទីមួយ និងលោកយីសយ៉ា ជាកូនទីពីរ។

²¹កូនចៅរបស់លោកម៉្រារីមាន លោកម៉ាលី។ កូនប្រុសៗរបស់លោកម៉ាលីមានអេលាសា និងគីស។²²អេលាសាបានស្លាប់ដោយមិនមានកូនទេ គាត់មានតែកូនស្រីៗប៉ុណ្ណោះ។ កូនៗរបស់លោកគីស បានរៀបការជាមួយពួកគេ។²³កូនទាំងបីរបស់លោកមូស៊ី គឺម៉ាលី អេដើ និងយេរេម៉ូត។

²⁴ទាំងនេះជាកូនចៅលេវីទៅតាមពូជអំបូររបស់ពួកគេ។ ពួកគេជាមេដឹកនាំដែលត្រូវបានគេរាប់បញ្ចូលក្នុងត្រកូលនៃអំបូរដែលត្រូវធ្វើកិច្ចការក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ចាប់ពីអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ។²⁵ព្រះបាទដាវីឌទូលថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គបានប្រទានឲ្យប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គសម្រាក។ ព្រះអង្គបានសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអង្គនៅក្រុងយេរូសាឡឹមរហូតតទៅ។²⁶ដូច្នេះ ពួកលេវីមិនចាំបាច់សែងព្រះ‌ពន្លា និងគ្រឿងបរិក្ខារទាំងប៉ុន្មាន ដែលសម្រាប់ប្រើ‌ប្រាស់ក្នុងព្រះ‌ពន្លាទៀតឡើយ»។

²⁷គេបានរាប់ចំនួនកូនចៅលេវីចាប់ពីអាយុម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ស្របតាមបណ្តាំចុងក្រោយរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។²⁸ពួកគេមានភារកិច្ចជួយកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុនក្នុងការបំពេញកិច្ចការក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេត្រូវថែរក្សាទីធ្លា បន្ទប់នានា ពិធីជម្រះវត្ថុផ្សេងៗដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់ឲ្យបានបរិសុទ្ធនិងបំពេញកិច្ចការផ្សេងៗទៀតក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។²⁹ពួកគេត្រូវតម្កល់នំបុ័ងថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ រៀបចំម្សៅម៉ដ្ដសម្រាប់តង្វាយម្សៅ ព្រមទាំងរៀបចំនំក្រៀបធ្វើពីម្សៅឥតដាក់មេ នំចម្អិនដោយប្រើពុម្ព ឬនំផ្សេងៗទៀតដែលលាយជាមួយប្រេង។ ពួកគេក៏ទទួលខុសត្រូវពិនិត្យមើលរង្វាស់និងទំហំនៃរង្វាល់ទាំងប៉ុន្មានដែរ។

³⁰ពួកគេត្រូវស្ថិតនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់រៀងរាល់ព្រឹក និងរៀងរាល់ល្ងាច ដើម្បីលើកតម្កើង និងអរព្រះ‌គុណព្រះ‌អម្ចាស់³¹ហើយត្រូវថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អម្ចាស់ នៅថ្ងៃសប្ប័ទ ថ្ងៃបុណ្យចូលខែថ្មី ឬថ្ងៃបុណ្យសំខាន់ៗផ្សេងទៀត តាមចំនួនដែលបានកំណត់ទុកក្នុងក្បួនតម្រា ដែលគេត្រូវអនុវត្តតាមជានិច្ច នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។

³²ពួកគេទទួលបន្ទុកក្នុងការមើលថែពន្លាជួបព្រះអម្ចាស់ ទីសក្ការបូជា និងជួយកូនចៅអើរ៉ុនក្នុងការបំពេញមុខងារក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

24

¹ក្រុមការងារជាបូជាចារ្យត្រូវបានបែងចែកតាមកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុនមានដូចជា៖ លោកណាដាប់ លោកអប៊ីហ៊ូវ លោកអេឡាសារ និងលោកអ៊ីថាម៉ា។²លោកណាដាប និងលោកអ័ប៊ីហ៊ូវបានស្លាប់មុនឪពុកពួកគេ។ ពួកគេគ្មានកូនទេ ដូច្នេះ លោកអេឡាសារ និងលោកអ៊ីថាម៉ាបានបំពេញមុខងារជាបូជាចារ្យ។³ព្រះបាទដាវីឌ រួមជាមួយ លោកសាដុកដែលជាកូនចៅរបស់លោកអេឡាសារនិងលោកអហ៊ីម៉ាឡេកដែលជាកូនចៅរបស់លោកអ៊ីថាម៉ាបានបែងចែកពួកគេជាក្រុមសម្រាប់ការងាររបស់ពួកគេជាបូជាចារ្យ។

⁴មានមេដឹកនាំក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកអេឡាសារច្រើនជាងក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកអ៊ីថាម៉ា ដូច្នេះគេបែងចែកកូនចៅរបស់លោកអេ‌ឡា‌សារជាដប់ប្រាំមួយក្រុមគ្រួសារ ហើយកូនចៅលោកអ៊ីថា‌ម៉ារជាប្រាំបីក្រុមគ្រួសារ ព្រមទាំងមានមេដឹកនាំតាមក្រុមគ្រួសារនីមួយៗផង។⁵ការបែងចែកនេះធ្វើឡើងដោយចាប់ឆ្នោត ហើយមានចំនួនស្មើៗគ្នា ដ្បិតអ្នកគ្រប់‌គ្រងការ‌ងារនៅក្នុងទីសក្ការ និងអ្នកគ្រប់‌គ្រងការ‌ងាររបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ សុទ្ធតែមកពីចំណោមកូនចៅរបស់លោកអេ‌ឡា‌សារ និងកូនចៅរបស់លោកអ៊ីថា‌ម៉ារ។

⁶លោកសេម៉ាយ៉ាជាកូនរបស់លោកនេថានេលជាស្មៀនពីកុលសម្ព័ន្ធលេវីបានសរសេរឈ្មោះរបស់ពួកគេនៅចំពោះមុខព្រះរាជា មន្ត្រី និងលោកបូជាចារ្យសាដុកលោកអហ៊ីម៉ាឡេកជាកូនរបស់លោកអបៀថើរ និងមេដឹកនាំក្រុមបូជាចារ្យ ព្រមទាំងក្រុមលេវី។ គេចាប់ឆ្នោតឆ្លាស់គ្នារវាងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកអេ‌ឡា‌សារ និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកអ៊ីថា‌ម៉ារ ។

⁷ឆ្នោតទី១ ត្រូវលើលោកយេហូយ៉ារីប ឆ្នោតទី២ ត្រូវលើលោកយេដាយ៉ា⁸ឆ្នោតទី៣ ត្រូវលើលោកហារីម ឆ្នោតទី៤ ត្រូវលើលោកសេអូរីម⁹ឆ្នោតទី៥ ត្រូវលើលោកម៉ាល់គីយ៉ា ឆ្នោតទី៦ ត្រូវលើលោកមីយ៉ាមីន¹⁰ឆ្នោតទី៧ ត្រូវលើលោកហាក់កូស ឆ្នោតទី៨ ត្រូវលើលោកអប៊ីយ៉ា

¹¹ឆ្នោតទី៩ ត្រូវលើលោកយេសួ ឆ្នោតទី១០ ត្រូវលើលោកសេកានា¹²ឆ្នោតទី១១ ត្រូវលើលោកអេលីយ៉ាស៊ីប ឆ្នោតទី១២ ត្រូវលើលោកយ៉ាគីម¹³ឆ្នោតទី១៣ ត្រូវលើលោកហ៊ូផា ឆ្នោតទី១៤ ត្រូវលើលោកយេសេបៀប¹⁴ឆ្នោតទី១៥ ត្រូវលើលោកប៊ីលកា ឆ្នោតទី១៦ ត្រូវលើលោកអ៊ីមម៉ើរ

¹⁵ឆ្នោតទី១៧ ត្រូវលើលោកហេសើរ ឆ្នោតទី១៨ ត្រូវលើលោកហាភី‌សេស¹⁶ឆ្នោតទី១៩ ត្រូវលើលោកពេថា‌ហ៊ីយ៉ា ឆ្នោតទី២០ ត្រូវលើលោកហេសិ‌គាល¹⁷ឆ្នោតទី២១ ត្រូវលើលោកយ៉ាគីន ឆ្នោតទី២២ ត្រូវលើលោកកាមូល¹⁸ឆ្នោតទី២៣ ត្រូវលើលោកដេឡា‌យ៉ា ឆ្នោតទី២៤ ត្រូវលើលោកមាស៊ា។

¹⁹អ្នកទាំងនេះទទួលភារ‌កិច្ចតាមមុខងាររបស់ខ្លួន ដើម្បីចូលទៅបម្រើការ‌ងារក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ស្របតាមក្បួនច្បាប់ដែលលោកអើរ៉ុន ជាបុព្វបុរសរបស់ពួកគេបានចែងទុក ដូចព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល បានបង្គាប់មកលោក។

²⁰ពួកកូនចៅលេវីផ្សេងទៀតមានដូចជាៈ ក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកអាំរ៉ាមគឺមានសេបួល ក្នុងអំបូរសេបាអែលគឺមានលោកយេឌីយ៉ា។²¹កូនរបស់លោករេហាបយ៉ាមានលោកយីស៊ីយ៉ាជាមេដឹកនាំ។²²កូនចៅរបស់លោកអ៊ីសារីតមាន លោកសេឡូ‌ម៉ូត ក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកសេឡូ‌ម៉ូតមាន លោកយ៉ាហាត់។

²³កូនរបស់ហេប្រុន៖ មានលោកយេរីយ៉ាជាមេដឹកនាំ លោកអម៉ារីយ៉ាជាមេទីពីរ លោកយ៉ាហាសៀលទីបី និងយេកាមៀមជាមេទីបួន។²⁴កូនរបស់អ៊ូស៊ាលមានលោកមីកា។ កូនចៅរបស់លោកមីកាមានលោកសាមៀរ។²⁵ប្អូនប្រុសរបស់លោកមីកាគឺលោកយីស៊ីយ៉ា។ កូនរបស់លោកយីស៊ីយ៉ាមានលោកសាការី។

²⁶កូនចៅរបស់លោកម៉្រារីមាន លោកម៉ាលី និងលោកមូស៊ី។ កូនរបស់លោកយ៉ាស៊ាមានលោកបេណូ។²⁷កូនចៅរបស់លោកម៉្រារីមានលោកយ៉ាស៊ា លោកបេណូ លោកសូហាំ លោកសាគើរ និងលោកអ៊ីប‌រី។²⁸លោកអេ‌ឡា‌សារ ជាកូនរបស់លោកម៉ាលី គ្មានកូនប្រុសទេ។

²⁹កូនប្រុសៗរបស់លោកគីសជាកូនរបស់គីសមាន យេរ៉ាមែល³⁰កូនប្រុសៗរបស់មូស៊ី គឺម៉ាលី អេឌើរ និងយេរីម៉ូត។ នេះជាក្រុមលេវីដែលត្រូវបានរាយឈ្មោះក្នុងគ្រួសាររបស់គេ។³¹បុរសទាំងនោះជាមេគ្រួសារ និងជាបងប្អូនរបស់គេរៀងៗខ្លួន គេបានបោះឆ្នោតនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះបាទដាវីឌ លោកសាដុក និងលោកអហ៊ីម៉ាឡេកព្រមទាំងមេដឹកនាំក្រុមបូជាចារ្យ និងក្រុមលេវី។ ពួកគេត្រូវបានបោះឆ្នោតដូចជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុនបានធ្វើដែរ។

25

¹ព្រះបាទដាវីឌ និងពួកមេដឹកនាំនៃព្រះពន្លាបានជ្រើសរើសកូនចៅរបស់អេសាភ កូនចៅលោកហេម៉ាន និងកូនចៅលោកយេឌូថុន អ្នកទាំងនេះត្រូវបានញែកចេញសម្រាប់ច្រៀងថ្លែងព្រះ‌បន្ទូលដោយលេងពិណ ឃឹម និងស្គរកំដរផង។ នេះជាបញ្ជីរាយនាមអ្នកដែលបំពេញមុខងារនេះ។²កូនចៅរបស់លោកអេសាភមាន លោកសាកូស លោកយ៉ូសែប លោកនេថានា និងលោកអេសាលាជាកូនប្រុសរបស់លោកអេសាភក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកអេសាភដែលបានទាយក្រោមការដឹកនាំរបស់ស្តេច។³កូនចៅរបស់លោកយេឌូថុនគឺលោកកេដាលាយ៉ា លោកហ្សេរី លោកយេសាយ៉ា លោកស៊ីម៉ៃ លោកហាសាបយ៉ា និងលោកម៉ាត់ធានា ទាំងអស់មានចំនួនប្រាំមួយនាក់នៅក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកយេឌូថុនជាឪពុក ហើយជាអ្នកលេងពិណសរសើរ និងលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់។

⁴កូនចៅរបស់លោកហេម៉ានមាន៖ លោកប៊ូគីគា លោកម៉ាត់ថានា លោកអូស៊ៀល លោកសេប៊ូល លោកយេរីមម៉ូត លោកហាណានា លោកហាណានី អេលីតា លោកគីដាលធី លោករ៉ូម៉ាមធី លោកអេស៊ើរ លោកយ៉ូសបេកាសា លោកម៉ូលឡូធី លោកហួធី និងម៉ាហាស៊ីយ៉ូត។⁵អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាកូនរបស់លោកហេម៉ានដែលជាព្យាការីរបស់ស្ដេច។ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យលោកហេម៉ានកូនប្រុស ១៤នាក់ និងកូនស្រី ៣នាក់ ដើម្បីគោរពគាត់។

⁶ទាំងអស់នេះស្ថិតនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់ឪពុករបស់ពួកគេ។ ពួកគេជាអ្នកលេងភ្លេងនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដែលមានប្រដាប់ប្រដាភ្លេង និងឧបករណ៍តន្ត្រីផ្សេងៗនៅពេលពួកគេបម្រើក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ លោកអេសាភ លោកយេឌូថុន និងលោកហេម៉ានស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះរាជា។⁷ពួកគេ និងបងប្អូនប្រុសៗរបស់ពួកគេដែលមានជំនាញ ហើយបានបង្ហាត់បង្រៀនឲ្យមានជំនាញខាងចម្រៀងតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ទាំងអស់មានចំនួន ២៨៨ នាក់។⁸ពួកគេចាប់ឆ្នោត ដើម្បីកំណត់មុខងាររៀងៗខ្លួន គឺទាំងអ្នកតូច ទាំងអ្នកធំ ទាំងគ្រូ ទាំងសិស្ស។

⁹កូនរបស់លោកអេសាភ ឆ្នោតទីមួយត្រូវលើលោកយ៉ូសែប និងគ្រួសាររបស់គាត់ ឆ្នោតទីពីរត្រូវលើលោកកេដា‌លា ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់‌ពីរនាក់។¹⁰ឆ្នោតទីបីត្រូវលើលោកសាគើរ ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលមានចំនួនដប់‌ពីរនាក់។¹¹ឆ្នោតទីបួនត្រូវលើលោកយីសរី ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលមានចំនួនដប់‌ពីរនាក់។¹²ឆ្នោតទីប្រាំត្រូវលើលោកនេថា‌នា ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលមានចំនួនដប់‌ពីរនាក់។

¹³ឆ្នោតទីប្រាំមួយត្រូវលើលោកប៊ូគីគាព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលមានចំនួនដប់‌ពីរនាក់។¹⁴ឆ្នោតទីប្រាំ‌ពីរត្រូវលើលោកយេសា‌រេឡា ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលមានចំនួនដប់‌ពីរនាក់។¹⁵ឆ្នោតទីប្រាំបីត្រូវលើលោកយេសា‌យ៉ា ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលមានចំនួនដប់‌ពីរនាក់។¹⁶ឆ្នោតទីប្រាំបួនត្រូវលើលោកម៉ាត់ថា‌នាព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលមានចំនួនដប់‌ពីរនាក់។

¹⁷ឆ្នោតទីដប់ធ្លាក់ទៅលើលោកស៊ីម៉ៃព្រមទាំងកូនប្រុស និងបងប្អូនរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។¹⁸ឆ្នោតទីដប់មួយបានធ្លាក់ទៅលើលោកអសារេល ព្រមទាំងកូនប្រុស និងបងប្អូនរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។¹⁹ឆ្នោតទីដប់ពីរបានធ្លាក់លើលោកហាសាបយ៉ាព្រមទាំងកូនៗ និងបងប្អូនរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។²⁰ឆ្នោតទីដប់បីបានធ្លាក់ទៅលើស៊ូបាអែលព្រមទាំងកូនប្រុស និងបងប្អូនរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។

²¹ឆ្នោតទីដប់បួនបានធ្លាក់ទៅលើលោកម៉ាធីធាព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនញាតិសន្ដានរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។²²ឆ្នោតទីដប់ប្រាំបានធ្លាក់ទៅលើលោកយេរេម៉ូតព្រមទាំងកូនប្រុសនិងបងប្អូនញាតិសន្ដានរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។²³ឆ្នោតទីដប់ប្រាំមួយបានធ្លាក់ទៅលើលោកហាណានាព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនញាតិសន្ដានរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។²⁴ឆ្នោតទីដប់ប្រាំពីរបានធ្លាក់ទៅលើលោកយ៉ូស្វេ ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនញាតិសន្ដានរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។

²⁵ឆ្នោតទីដប់ប្រាំបីបានធ្លាក់ទៅលើលោកហាណានី ព្រមទាំងកូនប្រុសនិងបងប្អូនញាតិសន្ដានរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។²⁶ឆ្នោតទីដប់ប្រាំបួនបានធ្លាក់ទៅលើលោកម៉ាលឡូធី ព្រមទាំងកូនប្រុស និងបងប្អូនរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។²⁷ឆ្នោតទីម្ភៃបានធ្លាក់លើលោកអេលីថា ព្រមទាំងកូននិងញាតិសន្ដានរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។²⁸ឆ្នោតទីម្ភៃមួយត្រូវលើលោកហូធី ព្រមទាំងកូន និងញាតិសន្ដានរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។

²⁹ឆ្នោតទីម្ភៃពីរបានធ្លាក់ទៅលើលោកគីដាលធី ព្រមទាំងកូនប្រុស និងញាតិសន្ដានរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។³⁰ឆ្នោតទីម្ភៃបីបានធ្លាក់ទៅលើលោកម៉ាហាស៊ីយ៉ូត ព្រមកូនប្រុស និងសាច់ញាតិរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។³¹ឆ្នោតទីម្ភៃបួនបានធ្លាក់ទៅលើលោករ៉ូម៉ាមធី-អេស៊ើរ ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនសាច់ញាតិរបស់គាត់ដែលមានចំនួនដប់ពីរនាក់។

26

¹នេះជាការបែងចែករបស់អ្នកយាមទ្វារ ពីកុលសម្ព័ន្ធកូរ៉ា មានលោកមេសេលេមីយ៉ាជាកូនរបស់លោកកូរ៉េ ជាពូជពង្សរបស់អេសាភ។²កូនប្រុសរបស់លោកមេសេលេមីយ៉ាមាន៖ លោកសាការី ជាកូនច្បង លោកយ៉ាឌែលជាកូនទីពីរ លោកសេបាឌាជាកូនទីបី លោកយ៉ាណាលជាកូនទីបួន³លោកអេឡាមជាកូនទីប្រាំ លោកយេហូហាណានជាកូនទីប្រាំមួយ លោកអេលាហូណៃជាកូនទីប្រាំពីរ។

⁴កូនប្រុសរបស់លោកអូបិឌ-អេឌមមាន៖ លោកសេម៉ាយ៉ាជាកូនច្បង លោកយេហូសាបាតជាកូនទីពីរ លោកយ៉ូអាជាកូនទីបី សាខារជាកូនទីបួន លោកណាថាណែលជាកូនទីប្រាំ⁵អលោកមាលាជាកូនទីប្រាំមួយ លោកអ៊ីសាកជាកូនទីប្រាំពីរ លោកពេលូថាយជាកូនទីប្រាំបី ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពរដល់លោកអូបេដអេដុម។⁶លោកសេម៉ាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកអូបេដ‌អេដុម បង្កើតបានកូនប្រុសៗ ដែលមានសិទ្ធិគ្រប់‌គ្រងលើក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ដ្បិត ពួកគេជាវីរ‌បុរសដ៏អង់‌អាច។

⁷កូនៗរបស់សេម៉ាយ៉ា មានលោកអូតនី លោករេផាអែល លោកអូបិឌ និងលោកអែលសាបាត។ ញាតិសន្ដានរបស់គាត់គឺលោកអេលីហ៊ូ និងលោកសេម៉ាស៊ីយ៉ាក៏ជាបុរសដែលមានសមត្ថភាពច្រើនដែរ។⁸អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាកូនចៅរបស់លោកអូបិឌ-អេដុម។ ពួកគេ និងកូនប្រុសព្រមទាំងសាច់ញាតិរបស់ពួកគេគឺជាបុរសដែលមានសមត្ថភាពបំពេញភារកិច្ចរបស់ពួកគេក្នុងការងារបម្រើព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព្រះពន្លា។ ពួកគេមានគ្នា៦២នាក់ដែលត្រូវជាសាច់ញាតិរបស់លោកអូបិឌ-អេដុម។⁹លោកមេសេលេមីយ៉ាមានកូនប្រុស និងសាច់ញាតិចំនួនដប់ប្រាំបីនាក់ដែលសុទ្ធតែមានសមត្ថភាព។

¹⁰កូនប្រុសរបស់លោកហូសាដែលជាកូនចៅរបស់ម៉្រារីមាន លោកស៊ីមរីជាមេដឹកនាំ (ទោះបីគាត់មិនមែនជាកូនច្បងក៏ដោយឪពុកគាត់បានតែងតាំងគាត់ឲ្យធ្វើជាមេដឹកនាំ)¹¹លោកហ៊ីលគីយ៉ាទីពីរ លោកថេបាលាជាកូនទីបី លោកសាការី ជាកូនទីបួន ។ កូនប្រុស និងញាតិសន្ដានរបស់លោកហូសាទាំងអស់មានចំនួនដប់បីនាក់។

¹²ពួកឆ្មាំទ្វារបែងចែកជាក្រុមៗ ហើយទាំងមេដឹកនាំ ទាំងឆ្មាំទ្វារឯទៀតៗជាបងប្អូនរបស់គេ មានមុខងារយាមព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។¹³ពួកគេចាប់ឆ្នោតដើម្បីចែកគ្នាយាមទ្វារ តាមក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន ទាំងក្មេង ទាំងចាស់។¹⁴ការចាប់ឆ្នោតត្រូវលើលោកសេលេ‌មា ជាអ្នកយាមទ្វារប៉ែកខាងកើត។ បន្ទាប់មក គេចាប់ឆ្នោតត្រូវលើលោកសាកា‌រី ជាកូនរបស់គាត់ ដែលជាទីប្រឹក្សាមួយរូបដ៏ចំណាន។ លោកសាកា‌រីត្រូវយាមទ្វារប៉ែកខាងជើង។

¹⁵លោកអូបិឌ-អេដុមត្រូវបានតែងតាំងឲ្យយាមទា្វរខាងត្បូង ចំណែកកូនៗរបស់គាត់ត្រូវយាមឃ្លាំង។¹⁶លោកស៊ូភីម និងលោកហូសាត្រូវយាមទ្វារខាងលិច និងទ្វារសាលេគែត ដែលស្ថិតនៅផ្លូវខាងលើ។ គ្រប់ក្រុមគ្រួសារត្រូវចែកវេនគ្នាយាម។

¹⁷នៅទិសខាងកើតមានពួកលេវី ៦នាក់ ខាងជើងបួននាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ នៅខាងត្បូងមានបួននាក់ក្នុងមួយថ្ងៃហើយនៅឃ្លាំងមានពីរគូ។¹⁸នៅទីលានខាងលិចមានបន្ទប់អមបួន ហើយមានបួននាក់យាមនៅតាមផ្លូវ និងពីរនាក់យាមតាមមាត់ទ្វារបន្ទប់អមនោះ។¹⁹អ្នកទាំងនេះជាក្រុមអ្នកយាមទ្វារ។ ពួកគេត្រូវបានជ្រើសរើសពីកូនចៅរបស់លោកកូរ៉ា និងកូនចៅលោកម៉្រារី។

²⁰ក្នុងចំណោមពួកលេវីលោកអហ៊ីយ៉ាទទួលខុសត្រូវលើទ្រព្យសម្បត្ដិក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ និងទ្រព្យសម្បត្ដិដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់។²¹កូនចៅរបស់លោកឡាដានជាកូនចៅរបស់លោកគើរសុន អ្នកដែលជាមេដឹកនាំលើក្រុមគ្រួសាររបស់ឡាដានពីអំបូរគើរសុនមាន លោកយេហ៊ីលី និងកូនៗរបស់គាត់²²គឺលោកសេថាមនិងយ៉ូអែលជាបងប្អូនរបស់គាត់ដែលមើលខុសត្រូវលើឃ្លាំងនៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

²³ក្នុងនោះក៏មានឆ្មាំទ្វារ ដែលចាប់ឆ្នោតពីត្រកូលរបស់លោកអាំរ៉ាម លោកអ៊ីសា លោកហេប្រុន និងលោកអ៊ូសៀល។²⁴លោកសេបួលជាកូនរបស់លោកគើរសុមដែលជាកូនរបស់លោកម៉ូសេជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើឃ្លាំង។²⁵សាច់ញាតិរបស់គាត់មកពីអំបូរអេលាស៊ើរមានរេហាប៊ីយ៉ា លោករេហាប៊ីយ៉ាជាឪពុកលោកយេសាយ៉ា លោកយេសាយ៉ាជាឪពុកលោកយ៉ូរ៉ាម លោកយ៉ូរ៉ាមជាឪពុករបស់លោកស៊ីគ្រី លោកស៊ីគ្រីជាឪពុកជាឪពុករបស់លោកសេឡូម៉ូត។

²⁶លោកសេឡូ‌ម៉ូត និងបងប្អូនរបស់គាត់ មានភារ‌កិច្ចមើលខុសត្រូវលើវត្ថុសក្ការទាំងប៉ុន្មានដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះ‌បាទដាវីឌ ព្រមទាំងមេក្រុមគ្រួសារ មេកង មេក្រុម និងមេ‌ទ័ពយកមកថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់។²⁷វត្ថុទាំងនោះសុទ្ធ‌សឹងជាជ័យ‌ភណ្ឌ ហើយគេញែកថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ សម្រាប់ជួស‌ជុលព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះអង្គ។²⁸ពួកគេគ្រប់គ្រងលើវត្ថុទាំងប៉ុន្មានដែលលោកសាំយូ‌អែលជាព្យាការី ព្រះ‌បាទសូលជាបុត្ររបស់លោកគីស លោកអប៊ី‌នើរ ជាកូនរបស់លោកនើរ លោកយ៉ូអាប់ ជាកូនរបស់អ្នកស្រីសេរូយ៉ា បានថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់។ គ្រប់របស់ទាំងអស់សុទ្ធតែស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់‌គ្រងរបស់លោកសេឡូ‌ម៉ូត និងបងប្អូនរបស់គាត់។

²⁹ក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកអ៊ីសាមានលោកកេណាយ៉ា និងកូនប្រុសរបស់លោកទទួលបន្ទុកកិច្ចការស៊ីវិលនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេជាមន្រ្តី និងជាចៅក្រម។³⁰ក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់លោកហេប្រុនមានហាសាប៊ីយ៉ា និងបងប្អូនរបស់គាត់ដែលមានចំនួន ១, ៧០០ នាក់ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងកិច្ចការរបស់ស្តេច។ ពួកគេស្ថិតនៅភាគខាងលិចទន្លេយ័រដាន់។

³¹ពីចំណោមកូនចៅលោកហេប្រូន មានលោកយេរីយ៉ាជាមេដឹកនាំ ហើយបានរាប់បញ្ចូលក្នុងបញ្ជីគ្រួសាររបស់ពួកគេ។ នៅឆ្នាំទីសែសិបនៃរជ្ជកាលព្រះបាទដាវីឌពួកគេបានពិនិត្យមើលកំណត់ត្រានានាហើយបានរកឃើញក្នុងចំណោមពួកគេដែលជាមនុស្សពូកែនៅយ៉ាសើរនៅស្រុកកាឡាត។³²លោកយេរីយ៉ាមានសាច់ញាតិចំនួន ២, ៧០០ នាក់ដែលជាមេដឹកនាំគ្រួសារដែលមានសមត្ថភាព។ ព្រះបាទដាវីឌតែងតាំងអ្នកគ្រប់គ្រងលើកុលសម្ព័ន្ធរូបេន កុលសម្ព័ន្ធកាដ និងកុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្ដាលសម្រាប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលទាក់ទងនឹងព្រះ និងសម្រាប់ស្ដេច។

27

¹នេះជាបញ្ជីរាយនាមមេដឹកនាំគ្រួសារអ៊ីស្រាអែល មេបញ្ជាការលើមួយពាន់នាក់ លើមួយរយនាក់ព្រមទាំងនាយទាហានដែលបានបម្រើស្តេចតាមរបៀបផ្សេងៗ។ កងពលយោធានីមួយៗបានបម្រើការងារជារៀងរាល់ខែពេញមួយឆ្នាំ។ កងពលនីមួយៗមានទាហាន២៤, ០០០នាក់។²ក្នុងខែទីមួយគឺលោកយ៉ាសូបៀមជាកូនរបស់លោកសាបដេល។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។³គាត់ជាកូនចៅនៃពូជពង្សរបស់លោកពេរេស និងទទួលមុខងារជាមេទ័ពគ្រប់គ្រងលើមេទ័ពទាំងអស់ក្នុងរយៈពេលមួយខែដំបូង។

⁴កងពលទីពីរ ដែលចេញប្រតិបត្តការក្នុងខែទីពីរ គឺដឹកនាំដោយលោកឌូដាយ មកពីត្រកូលអហូអា។ លោកមីកឡូតជាមេបញ្ជាការរង។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។⁵មេបញ្ជាការនៅខែទីបីគឺលោកបេណាយ៉ាជាកូនរបស់លោកយេហូយ៉ាដា ជាបូជាចារ្យនិងជាមេដឹកនាំ។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។⁶លោកបេនយ៉ាជាម្នាក់ក្នុងចំណោមវីរបុរសទាំងសាមសិបនាក់ ហើយជាមេដឹកនាំលើសាមសិបនាក់ផង។ លោកអាំមីសាបាដកូនប្រុសរបស់គាត់ក៏នៅក្នុងកងពលនេះដែរ។

⁷មេបញ្ជាការនៅខែទីបួនគឺលោកអេសាអែលជាប្អូនរបស់លោកយ៉ូអាប់។ លោកសេបាឌាជាកូនប្រុសរបស់គាត់បានក្លាយជាមេបញ្ជាការបន្ទាប់ពីគាត់។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។⁸មេបញ្ជាការនៅខែទីប្រាំគឺលោកសែមហួតដែលជាកូនចៅរបស់អ៊ីសរ៉ា។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។⁹មេបញ្ជាការនៅខែទីប្រាំមួយគឺលោកអ៊ីរ៉ាជាកូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីកគីសមកពីក្រុងត្កូអា។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។

¹⁰មេបញ្ជាការសំរាប់ខែទីប្រាំពីរគឺលោកហេលេស ជាអ្នកស្រុកពេឡូនី មកពីកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។¹¹មេបញ្ជាការសម្រាប់ខែទីប្រាំបីគឺលោកស៊ីបេគាជាអ្នកស្រុកហ៊ូសាតមកពីអំបូរសេរ៉ា។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។¹²មេបញ្ជាការនៅខែទីប្រាំបួនគឺលោកអប៊ីអេស៊ើរ ជាអ្នកស្រុកអាណាថោតពីកុល ‌ សម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។

¹³មេបញ្ជាការសំរាប់ខែទីដប់គឺលោកម៉ាហារ៉ៃ មកពីក្រុងនេតូផាពីត្រកូលសេរ៉ា។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។¹⁴មេបញ្ជាការនៅខែទីដប់មួយគឺលោកបេណាយ៉ាពីក្រុងភីរ៉ាថុនពីកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។¹⁵មេបញ្ជាការសម្រាប់ខែទីដប់ពីរគឺលោកហេឡៃមកពីក្រុងនេតូផា ពីអំបូរអូធ្នៀល។ នៅក្នុងកងពលរបស់គាត់មានទាហាន ២៤, ០០០នាក់។

¹⁶អ្នកទាំងនេះជាមេដឹកនាំនៃកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែល៖ សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធរូបេនមានលោកអេលាស៊ើរជាកូនរបស់លោកស៊ីរីគឺជាមេដឹកនាំ។ សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធស៊ីម្មានមានលោកសេផាធីយ៉ាជាកូនរបស់លោកម៉ាកាជាមេដឹកនាំ។¹⁷កុលសម្ព័ន្ធលេវីមានលោកហាសាបយ៉ាជាកូនរបស់លោកកេមួលជាមេដឹកនាំ ហើយលោកសាដុកជាមេដឹកនាំលើកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុន។¹⁸លោកអេលីហ៊ូជាបងរបស់ព្រះបាទដាវីឌត្រូវជាមេដឹកនាំរបស់កុលសម្ព័ន្ធយូដា។ សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាការមានលោកអំរីជាកូនប្រុសរបស់លោកមីកែលជាអ្នកដឹកនាំ។

¹⁹កុលសម្ព័ន្ធសាប់យូឡូនគឺលោកអ៊ីសម៉ាយ៉ាជាកូនរបស់លោកអូបាឌាជាមេដឹកនាំ។ សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធណែបថាលីមានលោកយេរេម៉ូតជាកូនរបស់លោកអាសរៀល គឺជាមេដឹកនាំ។²⁰កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីមមានលោកហូស៊ាជាកូនរបស់លោកអសារាជាមេដឹកនាំ។ សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេពាក់កណ្ដាលមានលោកយ៉ូអែលជាកូនរបស់លោកពេដាយ៉ាជាអ្នកដឹកនាំ។²¹កុលសម្ព័ន្ធម៉ាណាសេចំនួនពាក់កណ្តាលនៅស្រុកកាឡាដមានលោកអ៊ីដដូជាកូនរបស់លោកសាការីជាមេដឹកនាំ។ សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនមានលោកយ៉ាសៀជាកូនរបស់លោកអប៊ីនើរជាមេដឹកនាំ។²²កុលសម្ព័ន្ធដាន់មានលោកអសារេលជាកូនរបស់លោកយេរ៉ូហាំជាមេដឹកនាំ។ អ្នកទាំងនេះគឺជាមេដឹកនាំលើកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែល។

²³ព្រះបាទដាវីឌមិនបានរាប់អ្នកមានអាយុម្ភៃឆ្នាំឬតិចជាងនោះទេ ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានសន្យាថានឹងបង្កើនជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដូចផ្កាយនៅលើមេឃ។²⁴លោកយ៉ូអាប់ជាកូនរបស់អ្នកស្រីសេរូយ៉ាបានរាប់ចំនួនបុរសទាំងនោះតែពុំបានបញ្ចប់ទេ ដោយព្រោះសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានធ្លាក់ទៅលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដោយព្រោះការនេះ។ ចំនួនទាំងនេះមិនត្រូវបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅរបាក្សត្ររបស់ស្តេចដាវីឌទេ។

²⁵លោកអាសម៉ាវេតជាកូនរបស់លោកអឌាលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើរតនាគាររបស់ស្តេច។ លោកយ៉ូណាថានជាកូនរបស់លោកអូសៀសបានត្រួតត្រាលើឃ្លាំងនៅតាមទីប្រជុំជន ទីក្រុង និងតាមប៉មដែលមានកំពែងរឹងមាំ។²⁶លោកអែសរីជាកូនរបស់លោកសេលូបបានត្រួតត្រាលើកសិករដែលភ្ជួររាស់ដី។²⁷លោកស៊ីម៉ៃមកពីរ៉ាម៉ាជាអ្នកត្រួតត្រាលើចំការទំពាំងបាយជូរ ហើយលោកសាបឌីមកពីស្រុកសេផាមជាអ្នកត្រួតត្រាលើស្រាទំពាំងបាយជូរនិងរោងផលិតស្រា។

²⁸លោកបាល‌ហាណាន់ ជាអ្នកក្រុងកេឌើរ មើលខុសត្រូវលើចម្ការអូលីវ និងចម្ការឧទុម្ពរនៅតំបន់វាលទំនាប។ លោកយ៉ូអាសជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើឃ្លាំងដាក់ប្រេង។²⁹លោកស៊ីត‌្រាយជាអ្នកស្រុកសារ៉ុន មើលខុសត្រូវលើហ្វូងគោនៅស្រុកសារ៉ុន។ លោកសាផាតជាកូនរបស់លោកអឌ‌ីឡាយ ជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើហ្វូងគោ នៅតាមជ្រលងភ្នំ។

³⁰លោកអូប៊ីលជាជនជាតិអ៊ីស្មាអែលជាអ្នកត្រួតត្រាលើសត្វអូដ្ឋ ហើយលោកយេដេយ៉ាមកពីក្រុងមេរ៉ូណោតជាអ្នកត្រួតត្រាលើសត្វលាញី។ លោកយ៉ាស៊ីសជាអ្នកស្រុកហាគ្រី ជាអ្នកត្រួតត្រាលើហ្វូងចៀម។³¹អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។

³²លោកយ៉ូណាថានដែលជាឪពុកមារបស់ព្រះបាទដាវីឌជាទីប្រឹក្សារបស់ស្តេច ពីព្រោះលោកជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា និងជាអ្នកចេះដឹងជ្រៅជ្រះ។ លោកយេហ៊ីអែលជាកូនរបស់លោកហាក់ម៉ូនីជាគ្រូបាធ្យាយដល់បុត្រារបស់ស្តេច។³³លោកអហ៊ីថូផែលជាទីប្រឹក្សារបស់ស្តេចលោកហ៊ូសាយ ជាជន‌ជាតិអើគី គឺជាទីប្រឹក្សាផ្ទាល់របស់ស្តេច។³⁴លោកយេហូយ៉ាដាជាកូនរបស់លោកបេណាយ៉ា និងលោកអបៀថើរបានចូលកាន់តំណែងជំនួសលោកអហ៊ីថូផែល។ លោកយ៉ូអាប់គឺជាមេបញ្ជាការកងទ័ពរបស់ស្តេច។

28

¹ព្រះបាទដាវីឌបានកោះហៅពួកមន្ត្រីទាំងអស់នៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ពួកមេដឹកនាំនៃកុលសម្ព័ន្ធ មេបញ្ជាកងពលនានាដែលបានបម្រើព្រះរាជាតាមមុខងារដែលពួកគេបានគ្រោងទុក មេបញ្ជាការ មេកង មេក្រុម និងអ្នកត្រួតត្រាលើទ្រព្យសម្បត្តិ និងហ្វូងសត្វទាំងអស់របស់ស្តេច ព្រមទាំងពួករាជបុត្រ ពួកមន្រ្តីនិងទាហានប្រយុទ្ធដែលមានជំនាញទាំងអស់។

²ព្រះបាទដាវីឌក្រោកឈរឡើងហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «បងប្អូន និងប្រជាជនរបស់ខ្ញុំអើយសូមស្ដាប់ខ្ញុំ! ខ្ញុំមានបំណងសង់ព្រះដំណាក់សម្រាប់ហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់។ យើងបានរៀបចំកន្លែងសម្រាប់សង់ព្រះដំណាក់ឡើង។³ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា អ្នកនឹងមិនសង់ព្រះដំណាក់សម្រាប់នាមយើងទេ ព្រោះអ្នកជាអ្នកធ្វើសង្គ្រាម និងបានបង្ហូរឈាមជាច្រើន»។

⁴ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានជ្រើសរើសខ្ញុំចេញពីក្រុមគ្រួសាររបស់ឪពុកខ្ញុំឲ្យគ្រងរាជ្យលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរហូតតទៅ។ ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសកុលសម្ព័ន្ធយូដាធ្វើជាមេដឹកនាំ។ ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធយូដា និងក្នុងអំបូរឪពុកខ្ញុំព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសខ្ញុំឲ្យធ្វើជាស្តេចលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។⁵ក្នុងចំណោមបុត្រយើងជាច្រើន ព្រះជាម្ចាស់ជ្រើសរើសសាឡូម៉ូនឲ្យអង្គុយនៅលើបល្ល័ង្កនៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

⁶ព្រះអង្គមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «សាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់អ្នកនឹងសង់ដំណាក់ និងទីលានរបស់យើង ពីព្រោះយើងបានជ្រើសរើសគេឲ្យធ្វើជាកូនរបស់យើង ហើយយើងនឹងធ្វើជាឪពុករបស់គេ។⁷ប្រសិនបើ គេគោរពប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជា និងវិន័យរបស់យើងយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនដូចសព្វថ្ងៃនេះ នោះយើងនឹងតាំងឲ្យរាជ្យរបស់ព្រះអង្គនៅស្ថិតស្ថេររហូត»។

⁸ឥឡូវនេះ នៅចំពោះមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលជាក្រុមជំនុំនៃព្រះអម្ចាស់ និងនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះរបស់យើង អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់ និងប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ធ្វើដូច្នេះអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលដីល្អនេះទុកជាកេរមរតកដល់កូនចៅជំនាន់ក្រោយរបស់អ្នករហូតតទៅ។

⁹«រីឯបុត្រវិញ សាឡូម៉ូនអើយ! ចូរស្ដាប់បង្គាប់ព្រះនៃបិតា ហើយគោរពបម្រើព្រះអង្គអោយអស់ពីចិត្ដ និងដោយស្ម័គ្រពីចិត្ដ។ ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់ឈ្វេងយល់ចិត្តគំនិត និងបំណងទាំងប៉ុន្មានរបស់មនុស្ស។ ប្រសិនបើ បុត្រស្វែងរកព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គនឹងឲ្យរកទ្រង់ឃើញ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ បុត្របោះបង់ចោលព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គនឹងបោះបង់បុត្រជារៀងរហូត។¹⁰ចូរពិចារណាចុះ! ព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសបុត្រឲ្យសង់ព្រះដំណាក់នេះធ្វើជាទីសក្ការរបស់ព្រះអង្គ។ ចូររឹងមាំហើយធ្វើវាចុះ»។

¹¹បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌប្រគល់គម្រោងការផ្សេងៗសម្រាប់ព្រះដំណាក់ព្រះ ‌ព្រះវិហារ បន្ទប់ឃ្លាំង បន្ទប់ជាន់ខាងលើ បន្ទប់ខាងក្នុង និងបន្ទប់ដែលមានគម្របធ្វើពិធីជម្រះកាយ ដល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន។¹²ព្រះ‌បាទដាវីឌប្រគល់គម្រោងនៃអ្វីៗទាំងប៉ុន្មាន ដែលស្ដេចបានគិត‌គូរនឹងធ្វើ សម្រាប់ទី‌លាននៃព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ និងបន្ទប់ទាំងអស់ដែលនៅជុំ‌វិញ សម្រាប់ដាក់ទ្រព្យនៃព្រះ‌ដំណាក់ និងរបស់របរដ៏សក្ការ។

¹³ស្ដេចប្រគល់បញ្ជីពួកបូជា‌ចារ្យ និងពួកលេវី ដែលបែងចែកជាក្រុមៗ ព្រមទាំងកិច្ចការផ្សេងៗ ដែលត្រូវបំពេញក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ និងគ្រឿងបរិក្ខារទាំងប៉ុន្មានសម្រាប់ប្រើ‌ប្រាស់ក្នុងព្រះ‌ដំណាក់¹⁴ស្ដេចក៏បានប្រាប់អំពីទម្ងន់ដែលត្រូវការ ដើម្បីធ្វើគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់ពីមាស និងប្រាក់ សម្រាប់ការប្រើ‌ប្រាស់គ្រប់បែបយ៉ាង¹⁵ព្រមទាំងទម្ងន់របស់ជើងចង្កៀងមាស និងចង្កៀងមាស ទម្ងន់របស់ជើងចង្កៀងនិងទម្ងន់របស់ចង្កៀន ទម្ងន់របស់ជើងចង្កៀងប្រាក់ និងចង្កៀងប្រាក់ ស្របតាមការប្រើ‌ប្រាស់របស់ចង្កៀងនីមួយៗ។

¹⁶ស្តេចឲ្យ ទម្ងន់មាសសម្រាប់តុនីមួយៗសម្រាប់ដាក់នំប៉័ងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងទម្ងន់សម្រាប់តុនីមួយៗដែលធ្វើពីប្រាក់។¹⁷ស្តេចឲ្យគេយកមាសសុទ្ធថ្លឹងសម្រាប់ធ្វើសម ផើងសម្រាប់ប្រោះឈាម និងពែង។ ស្តេចឲ្យទម្ងន់សម្រាប់ចានមាសនីមួយៗនិងទម្ងន់របស់ចានប្រាក់នីមួយៗ។

¹⁸ស្តេចឲ្យទម្ងន់របស់អាសនៈធ្វើពីមាសសុទ្ធសម្រាប់ថ្វាយគ្រឿងក្រអូប និងគំរូ រូបចេរូប៊ីនធ្វើពីមាសដែលត្រដាងស្លាបលើហិបនៃសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁹ព្រះ‌បាទដាវីឌមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «បិតាបានកត់ត្រា នូវកំណត់ត្រាទាំងនេះទុកក្នុងឯក‌សារ ដែលបិតាបានទទួលពីព្រះ‌អម្ចាស់ នៅក្នុងឯក‌សារនេះ មានពន្យល់យ៉ាងលម្អិតអំពីរបៀបធ្វើ តាមគំរូ»។

²⁰ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្រថា៖ «ចូរមានកម្លាំង និងចិត្តក្លាហានឡើង! ចូរនាំគ្នាធ្វើកិច្ចការកុំភ័យខ្លាចឬតប់ប្រមល់ឡើយ! ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់បិតានឹងគង់ជាមួយបុត្ររហូតដល់កិច្ចការសាងសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវចប់សព្វគ្រប់។²¹ពួកបូជា‌ចារ្យ និងពួកលេវី ត្រូវបានបែងចែកជាក្រុមៗ សម្រាប់បម្រើការ‌ងារទាំងប៉ុន្មាន ក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយក៏មានមនុស្សស្ម័គ្រចិត្ត និងមានថ្វីដៃនៅជាមួយបុត្រ ដើម្បីជួយសម្រេចការ‌ងារនេះ។ រីឯពួកមេដឹកនាំ និងប្រជា‌ជនទាំងមូល ក៏ស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជារបស់បុត្រដែរ»។

29

¹ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់អង្គប្រជុំទាំងមូលថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់យើង តែបុត្រយើងនៅក្មេងនិងគ្មានបទពិសោធន៍ ហើយកិច្ចការនេះធំធេងណាស់។ ព្រះវិហារនេះមិនមែនសម្រាប់ប្រជាជនទេគឺសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង។²ខ្ញុំបានខំប្រឹង‌ប្រែងអស់ពីកម្លាំងកាយ ដើម្បីត្រៀមសម្ភារសង់ព្រះ‌ដំណាក់នៃព្រះរបស់ខ្ញុំ គឺខ្ញុំបានប្រមូលមាសសម្រាប់ធ្វើគ្រឿងប្រដាប់អំពីមាស ប្រាក់សម្រាប់ធ្វើគ្រឿងប្រដាប់អំពីប្រាក់ លង្ហិនសម្រាប់ធ្វើគ្រឿងប្រដាប់អំពីលង្ហិន ដែកសម្រាប់ធ្វើគ្រឿងប្រដាប់អំពីដែក ឈើសម្រាប់ធ្វើគ្រឿងប្រដាប់អំពីឈើ ព្រមទាំងត្បូងមណី‌ជោតិ ត្បូងសម្រាប់ដាំលំអ ត្បូងចម្រុះពណ៌ ពេជ្រគ្រប់ប្រភេទ និងថ្មកែវដ៏ច្រើនឥតគណនា។

³ឥឡូវនេះ ដោយសារខ្ញុំរីករាយនឹងព្រះដំណាក់នៃព្រះរបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំបានប្រគល់មាស និងប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់កិច្ចការនេះ។ ខ្ញុំកំពុងធ្វើកិច្ចការនេះបន្ថែមលើអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានរៀបចំសម្រាប់ព្រះដំណាក់បរិសុទ្ធនេះ⁴គឺខ្ញុំប្រគល់មាសសុទ្ធពីស្រុកអូភារ ចំនួនបីពាន់ហាប និងប្រាក់សុទ្ធចំនួនប្រាំ‌ពីរពាន់ហាប សម្រាប់ពាសជញ្ជាំងអាគារទាំងប៉ុន្មាន។⁵ខ្ញុំបានថ្វាយមាស និងប្រាក់ ដើម្បីឲ្យពួកជាងទងយកទៅសិតធ្វើគ្រឿងប្រដាប់ទាំងប៉ុន្មាន អំពីមាស អំពីប្រាក់។ តើនរណាខ្លះស្ម័គ្រចិត្តថ្វាយមាស ប្រាក់ ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់?»។

⁶ពេលនោះ តង្វាយស្ម័គ្រចិត្តត្រូវបានធ្វើឡើងដោយមេដឹកនាំក្រុមគ្រួសារ មេដឹកនាំកុល‌សម្ព័ន្ធនានានៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល មេកង មេក្រុម ព្រមទាំងអ្នកដឹកនាំការ‌ងាររបស់ស្ដេច⁷ពួកគេស្ម័គ្រចិត្តថ្វាយតង្វាយសម្រាប់ការ‌ងារនៃព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ គឺមានមាសប្រាំពាន់ហាប កាក់មាសចំនួនមួយម៉ឺនកាក់ ប្រាក់សុទ្ធមួយម៉ឺនហាប លង្ហិនមួយម៉ឺនប្រាំបីពាន់ហាប និងដែកមួយសែនហាប។

⁸អស់អ្នកណាដែលមានត្បូងពេជ្រ អោយគេទុកក្នុងឃ្លាំងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់យេហ៊ីអែលជាកូនចៅរបស់លោកគើរសុន។⁹ប្រជាជននាំគ្នាអរសប្បាយព្រោះតែតង្វាយស្ម័គ្រចិត្តទាំងនេះ ដ្បិត ពួកគេបានថ្វាយព្រះអម្ចាស់យ៉ាងស្មោះអស់ពីចិត្ត។ ព្រះបាទដាវីឌក៏ត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងដែរ។

¹⁰ព្រះបាទដាវីឌលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់នៅចំពោះមុខអង្គប្រជុំទាំងមូល។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាបុព្វបុរសរបស់យើងអស់កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ។¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គជាព្រះដ៏ឧត្ដុង្គ‌ឧត្ដម ប្រកបដោយឫទ្ធា‌នុភាព ព្រះ‌បារមី តេជា‌នុភាព និងសិរី‌រុងរឿង។ ដ្បិត អ្វីៗទាំងអស់នៅលើមេឃ និងនៅលើផែនដីគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គព្រះអង្គ។ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្រគ្រងរាជ្យលើអ្វីៗទាំងអស់ដែរ។

¹²ព្រះអង្គជាប្រភពនៃទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិយសហើយព្រះអង្គគ្រប់គ្រងលើមនុស្សទាំងអស់។ ព្រះចេស្តា និងឬទ្ធានុភាព ស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ។ ហើយដោយ‌សារព្រះ‌បារមីរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គអាចធ្វើឲ្យមនុស្សអស្ចារ្យ និងផ្តល់កម្លាំងដល់នរណាម្នាក់ស្រេចលើព្រះអង្គ។¹³ឥឡូវនេះ ឱព្រះនៃយើងខ្ញុំអើយ! យើងខ្ញុំសូមអរព្រះគុណ និងកោតសរសើរព្រះនាមដ៏ថ្កុំថ្កើងរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁴ប៉ុន្តែ តើទូលបង្គំជាអ្វី និងជាប្រជារាស្ត្ររបស់ទូលបង្គំជាអ្វីដែលយើងអាចថ្វាយតង្វាយទាំងនេះដោយស្ម័គ្រចិត្តដល់ព្រះអង្គ? អ្វីៗទាំងអស់គឺមកពីព្រះអង្គ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងខ្ញុំថ្វាយដល់ព្រះអង្គគឺសុទ្ធតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ។¹⁵នៅចំពោះព្រះភ័ក្រព្រះអង្គ យើងខ្ញុំជាជនបរទេស និងជាអ្នកស្នាក់អាស្រ័យនៅ ដូចដូនតារបស់យើងដែរ។ អាយុជីវិតរបស់យើងនៅលើផែនដីនេះប្រៀបដូចជាស្រមោលហើយគ្មានសង្ឃឹមរស់លើផែនដីទៀតឡើយ។

¹⁶ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំអើយ! ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ដែលយើងខ្ញុំប្រមូលបានក្នុងគោលបំណងសង់ព្រះដំណាក់ថ្វាយព្រះកិត្តិនាមរបស់ព្រះអង្គ សុទ្ធតែជាអំណោយមកពីព្រះអង្គហើយជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ។¹⁷ឱព្រះនៃទូលបង្គំអើយ! ទូលបង្គំដឹងថាព្រះអង្គពិនិត្យមើលចិត្ត ហើយរីករាយនឹងសេចក្តីទៀងត្រង់។ ចំណែកទូលបង្គំវិញ ទូលបង្គំបានថ្វាយរបស់ទាំងអស់នេះដោយចិត្តស្មោះត្រង់ហើយ ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំរីករាយដោយឃើញប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គដែលមានវត្តមាននៅទីនេះ បានថ្វាយទៅកាន់ព្រះអង្គដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត។

¹⁸ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកអ៊ីស្រាអែលជាបុព្វបុរសរបស់យើងខ្ញុំអើយ! សូមប្រោសប្រទានឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គប្រកាន់ខ្ជាប់នូវចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះអង្គរហូតតទៅផង។¹⁹សូមប្រោសប្រទានឲ្យសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ទូលបង្គំឲ្យមានចិត្តស្មោះត្រង់កាន់តាមបទបញ្ជា និងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គហើយប្រតិបត្តិតាមគំរោងការទាំងប៉ុន្មាននេះឥតងាករេឡើយ ដើម្បីឲ្យគេអាចសង់ព្រះដំណាក់ដែលទូលបង្គំបានត្រៀមទុក»។

²⁰ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការទៅកាន់អង្គប្រជុំទាំងមូលថា៖ «សូមលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក!»។ អង្គប្រជុំទាំងមូលនាំគ្នាលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។ ពួកគេនាំគ្នាក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំស្តេច។²¹ស្អែកឡើងពួកគេនាំគ្នាយកយញ្ញបូជាថ្វាយព្រះអម្ចាស់ហើយថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលចំពោះព្រះអង្គ។ ពួកគេបានថ្វាយគោឈ្មោលមួយពាន់ក្បាលចៀមឈ្មោលមួយពាន់ក្បាល និងកូនចៀមមួយពាន់ក្បាលដោយមានស្រា ព្រមទាំងយញ្ញបូជាជាច្រើនសម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។

²²នៅថ្ងៃនោះពួកគេបរិភោគនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះអម្ចាស់ដោយអរសប្បាយយ៉ាងខ្លាំង។ គេបានតែងតាំងព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ព្រះបាទដាវីឌជាស្តេចជាលើកទីពីរ ហើយចាក់ប្រេងអភិសេកស្តេចឲ្យគ្រងរាជ្យលើគេ។ ពួកគេក៏បានចាក់ប្រេងតាំងលោកសាដុក ដើម្បីធ្វើជាបូជាចារ្យ។²³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានឡើងគង់លើបល្ល័ង្ករាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីស្នងរាជ្យជំនួសព្រះបាទដាវីឌជាបិតា។ រាជ្យព្រះអង្គថ្កុំថ្កើង ហើយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលក៏នាំគ្នាស្តាប់បង្គាប់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន។

²⁴មេដឹកនាំទាំងអស់ ព្រមទាំងពលទាហាន និងបុត្រទាំងអស់របស់ព្រះបាទដាវីឌបានស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន។²⁵ព្រះអម្ចាស់បានលើកតម្កើងព្រះបាទសាឡូម៉ូននៅចំពោះមុខប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល និងប្រទានឲ្យស្តេចមានឫទ្ធានុភាពខ្លាំងក្លាជាងស្តេចនានាដែលព្រះអង្គបានតែងតាំងឲ្យធ្វើជាស្តេចនៅអ៊ីស្រាអែល។

²⁶ព្រះបាទដាវីឌជាបុត្ររបស់លោកអ៊ីសាយបានសោយរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។²⁷ព្រះបាទដាវីឌគ្រងរាជ្យជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។ ស្តេចសោយរាជ្យបានប្រាំពីរឆ្នាំនៅក្រុងហេប្រូន និងសាមសិបបីឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។²⁸ព្រះអង្គបានសោយទិវង្គតដោយជរា បន្ទាប់ពី មានអាយុយឺនយូរ ហើយទ្រព្យសម្បត្ដិស្ដុកស្ដម្ភ និងប្រកបដោយភាពថ្កុំថ្កើងរុងរឿង។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្របានឡើងស្នងរាជ្យបន្តពីព្រះបិតា។

²⁹សមិទ្ធិផលនៃរាជកិច្ចទាំងឡាយរបស់ស្តេចដាវីឌត្រូវបានសរសេរនៅក្នុងប្រវត្ដិសាស្ដ្ររបស់ព្យាការីសាំយូអែល ព្យាការីណាថាន់ និងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ព្យាការីកាដ។³⁰គេក៏រៀបរាប់អំពីរាជសម្បត្តិ និងវិរ‌ភាពដ៏អង់‌អាចរបស់ស្ដេច ព្រមទាំងហេតុ‌ការណ៍ផ្សេងៗ ដែលកើតមាននៅរជ្ជ‌កាលរបស់ស្ដេច ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល និងក្នុងអាណា‌ចក្រដទៃទៀត។

របាក្សត្រទី ២

1

¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ជាបុត្រព្រះបាទដាវីឌកាន់តែមានកម្លាំងរឹងមាំឡើងក្នុងរាជ្យរបស់ទ្រង់ ហើយព្រះអម្ចាស់បានចម្រើនឲ្យព្រះករុណាកាន់តែមានអំណាចខ្លាំងឡើង។

²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានរាជឱង្ការទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលចំពោះមេបញ្ជាការលើពាន់នាក់ មេកងលើរយនាក់ចៅហ្វាយចៅក្រម និងមេដឹកនាំទាំងអស់នៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលជាប្រមុខនៃក្រុមគ្រួសារឪពុកគេ។³ព្រះបាទសាឡូម៉ូននិងក្រុមជំនុំទាំងមូលនាំគ្នាទៅកាន់កន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់នៅគីបៀន ដ្បិតមានត្រសាលប្រជុំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើនៅទីរហោស្ថាន នៅទីនោះ។⁴ប៉ុន្តែព្រះបាទដាវីឌបាននាំយកហឹបរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពីគារយ៉ាត់-យារីមដល់កន្លែងដែលទ្រង់បានត្រៀមទុក ព្រោះទ្រង់បានបោះត្រសាលនៅក្រុងយេរូសាឡិម។⁵អាសនៈលង្ហិនធ្វើដោយលោកបេតសាលាល ជាកូនរបស់លោកយូរី និងជាចៅរបស់លោកហើរស្ថិតនៅទីព្រះពន្លារបស់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូន និងក្រុមជំនុំទាំងមូលបានទៅដល់ទីនោះ។

⁶ព្រះបាទសាឡូម៉ូនឡើងទៅលើអាសនៈលង្ហិន នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ដែលនៅត្រង់ត្រសាលប្រជុំ ហើយបានថ្វាយដង្វាយដុតទាំងមូលមួយពាន់នៅលើនោះ។⁷ព្រះជាម្ចាស់បានយាងមកជួបព្រះបាទសាឡូម៉ូននៅយប់នោះ ហើយមានបន្ទូលទៅទ្រង់ថា៖ «ចូរសុំចុះ! តើទ្រង់ចង់ឲ្យយើងប្រទានអ្វីឲ្យទ្រង់?»។

⁸ព្រះបាទសាឡូមូ៉នបានទូលទៅព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ព្រះអង្គបានសម្តែងព្រះហប្ញទ័យស្មោះត្រង់នឹងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គចំពោះព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់ទូលបង្គំ ហើយព្រះអង្គបានប្រទានឲ្យទូលបង្គំឡើងគ្រងរាជ្យជំនួសស្តេចផង។⁹បពិត្រព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះជាអម្ចាស់ ឥឡូវនេះ សូមសម្រេចតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គបានសន្យាចំពោះព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់ទូលបង្គំចុះ ដ្បិត ព្រះអង្គបានតែងតាំងទូលបង្គំឲ្យគ្រងរាជ្យលើប្រជាជនជាច្រើនដូចធូលីដី។¹⁰សូមប្រទានប្រាជ្ញា និងចំណេះដល់ទូលបង្គំ ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំដឹកនាំប្រជាជននេះ ដ្បិត តើនរណាអាចវិនិច្ឆ័យប្រជាជនរបស់ទ្រង់បាន? តើអ្នកណាអាចរាប់ក្រុមមនុស្សដែលមានចំនួនយ៉ាងច្រើននេះបាន?»។¹¹ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនថា៖ «ការនេះស្ថិតនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មិនបានស្នើសុំទ្រព្យសម្បត្តិទ្រព្យ ឬកិត្តិយស ឬជីវិតអ្នកដែលស្អប់ទ្រង់ និងជីវិតដ៏វែងសម្រាប់ខ្លួនទ្រង់ទេ តែទ្រង់បានសុំប្រាជ្ញា និងចំណេះដឹងដល់ខ្លួនទ្រង់ផ្ទាល់ ដើម្បីឲ្យទ្រង់អាចគ្រប់គ្រងលើប្រជារាស្ត្ររបស់យើងដែលយើងបានតែងតាំងទ្រង់ឲ្យធ្វើជាស្តេចលើគេ។ ដូច្នេះ យើងនឹងប្រទានឲ្យទ្រង់!។

¹²ឥឡូវនេះ យើងនឹងផ្តល់ឲ្យយអ្នកនូវប្រាជ្ញា និងចំណេះដឹង យើងក៏ប្រទានឲ្យទ្រង់មានទ្រព្យសម្បតិ្តយ៉ាងច្រើន ព្រមទាំងកិត្តិយស ដែលទោះបើមុនទ្រង់និងក្រោយទ្រង់មិនដែលមានស្តេចណាដូចជាទ្រង់ឡើយ។¹³ស្តេចសាឡូម៉ូនយាងពីកន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់នៅគីបៀនគឺពីមុខត្រសាលប្រជុំ ត្រឡប់មកក្រុងយេរូសាឡិមវិញ ហើយស្តេចសោយរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។

¹⁴ព្រះបាទសាឡូម៉ូនប្រមូលរទេះចម្បាំង និងពលទ័ពសេះមកមានរទេះសេះចំនួន ១, ៤០០ គ្រឿង និងពលសេះចំនួនមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ដែលស្តេចដាក់នៅក្នុងទីក្រុងជាមួយរទេះចម្បាំង និងនៅជាមួយស្តេចនៅក្រុងយេរូសាឡិម។¹⁵ស្តេចបានធ្វើឲ្យមានមាសប្រាក់នៅក្រុងយេរូសាឡិមសម្បូរដូចដុំថ្ម ហើយធ្វើឲ្យឈើតាត្រៅសម្បូរដូចដើមកកោះដែលមាននៅតាមតំបន់ទំនាប។¹⁶ពួកឈ្មួញរបស់ស្តេចបានទិញសេះពីស្រុកអេស៊ីប និងស្រុកគូសសម្រាប់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន។¹⁷ពួកគេនាំរទេះចម្បាំងមកពីស្រុកអេស៊ីបមានតម្លៃជាប្រាក់សុទ្ធប្រាំមួយរយស្លឹង និងសេះមួយតម្លៃ ១៥០ ស្លឹង។ ពួកគេក៏បានលក់ចេញទៅឲ្យស្តេចនៃជនជាតិហេតនិងជនជាតិស៊ីរី។

2

¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបញ្ជាឲ្យគេសង់ព្រះដំណាក់សម្រាប់ព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងកសាងរាជវាំងមួយសម្រាប់នគររបស់ព្រះអង្គ។²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនតែងតាំងមនុស្សប្រាំពីរម៉ឺននាក់ឲ្យលីសែង មនុស្សប្រាំបីម៉ឺននាក់ឲ្យធ្វើជាអ្នកកាប់ឈើនៅលើភ្នំ និងមានបុរសចំនួនបីពាន់ប្រាំមួយរយនាក់ឲ្យមើលការខុសត្រូវ។³ព្រះបាទសាឡូឡូម៉ូនផ្ញើសារទៅព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម ជាស្តេចនៅក្រុងទីរ៉ុសថា៖ «ព្រះករុណាបានបញ្ជូនឈើតាត្រៅឲ្យព្រះបាទដាវីឌជាបិតារបស់ទូលបង្គំដើម្បីសង់ព្រះដំណាក់ ដូច្នេះ សូមធ្វើការនេះជាមួយទូលបង្គំផង។

⁴មើល៍ ទូលបង្គំរៀបនឹងសង់ព្រះដំណាក់សម្រាប់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ទូលបង្គំ សម្រាប់ញែកថ្វាយដល់ព្រះនាមព្រះអង្គ សម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូបនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គ សម្រាប់តម្កល់នំបុ័ងនៅចំពោះព្រះវត្តមានព្រះអង្គ និងសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងព្រឹក និងល្ងាច នៅថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃចូលខែថ្មី ព្រមទាំងពិធីបុណ្យសំខាន់ផ្សេងៗសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង។ កូនចៅអ៊ីស្រាអែល និងធ្វើការនេះជារៀងរហូតទៅ។⁵ព្រះដំណាក់ដែលទូលបង្គំនឹងសង់នោះមានទំហំធំណាស់ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់របស់យើងព្រះអង្គធំធេង និងខ្ពង់ខ្ពស់ជាងព្រះឯទៀតៗ។

⁶ប៉ុន្ដែ តើអ្នកណាអាចនឹងសង់ព្រះដំណាក់ថ្វាយព្រះអង្គបាន? ដ្បិត សូម្បីសកលលោកទាំងមូល និងផ្ទៃមេឃដ៏ធំធេងក៏មិនល្មមនឹងឲ្យព្រះអង្គគង់នៅផង? តើទូលបង្គំជាអ្វីដែលអាចសង់ព្រះដំណាក់ថ្វាយព្រះអង្គបាន? គឺលើកលែងតែទុកសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអង្គ⁷ដូច្នេះ សូមចាត់មនុស្សដែលប៉ិនប្រសប់ខាងធ្វើមាស ប្រាក់ លង្ហិនដែក ចេះជ្រលក់ក្រណាត់ពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម និងពណ៌ខៀវ ជាអ្នកដែលចេះឆ្លាក់ឈើគ្រប់ប្រភេទ។ គាត់នឹងនៅធ្វើជាមួយនឹងជាងជំនាញរបស់ទូលបង្គំនៅស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិមគឺជាអ្នកដែលព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់ទូលបង្គំបានជ្រើសរើស ។

⁸សូមចាត់បញ្ជូនឈើតាត្រៅ ឈើកកោះ និងខ្លឹមចន្ទន៍ពីស្រុកលីបង់មកឲ្យទូលបង្គំផង ព្រោះទូលបង្គំដឹងថាពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណា ប្រសប់កាប់ឈើនៅស្រុកលីបង់ណាស់។ មើលអ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំនឹងនៅធ្វើការជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណាដែរ⁹ដើម្បីកាប់ឈើឲ្យបានច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់សម្រាប់ទូលបង្គំ ដ្បិត ព្រះដំណាក់ដែលទូលបង្គំបម្រុងនឹងសង់នោះពិតជាធំស្កឹមស្កៃណាស់។¹⁰ទូលបង្គំនឹងផ្ដល់ឲ្យដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណាដែលកាប់ឈើនេះនូវស្បៀងជាស្រូវឱកប្រាំពាន់តោន ស្រូវសាឡីប្រាំពាន់តោន ស្រាទំពាំង‌បាយជូរប្រាំបីម៉ឺនលីត្រ និងប្រេងប្រាំបីម៉ឺនលីត្រ»។

¹¹ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម ជាស្តេចក្រុងទីរ៉ុសបានសរសេរផ្ញើទៅព្រះបាទសាឡូម៉ូនថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ពិតស្រឡាញ់ប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គ ទើបព្រះអង្គតែងតាំងព្រះករុណាឲ្យធ្វើជាស្តេចលើពួកគេ»។¹²លើសពីនេះទៀត ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដីដែលបានប្រទានឲ្យព្រះបាទដាវីឌមានបុត្រាដែលប្រកបដោយប្រាជ្ញាវាងវៃ និងគំនិតយោបល់ដែលនឹងសង់ព្រះដំណាក់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងរាជវាំងសម្រាប់នគ។

¹³ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំបានបញ្ជូនបុរសដែលមានជំនាញ និងមានទេពកោសល្យជាមួយនឹងការយល់ដឹងគឺលោកហ៊ីរ៉ាម ជាអ្នកជំនាញរបស់ទូលបង្គំ។¹⁴លោកជាកូនរបស់ស្ត្រីរបស់ដាន់។ ឪពុករបស់លោកជាបុរសមកពីក្រុងទីរ៉ុស។ លោកមានជំនាញខាងមាសប្រាក់លង្ហិនដែកថ្ម និងឈើ និងពណ៌ស្វាយ ពណ៌ខៀវ និងរោមចៀមពណ៌ក្រហម ព្រមទាំងក្រណាត់ធ្វើពីក្រណាត់សូត្រ។ លោកក៏មានជំនាញក្នុងការធ្វើចម្លាក់ និងឆ្លាក់រូបគ្រប់ប្រភេទ តាមគម្រោង។ សូមឲ្យគេទុកកន្លែងមួយឲ្យគាត់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានជំនាញជាមនុស្សដែលព្រះបាទដាវីឌជាម្ចាស់របស់ទូលបង្គំ ហើយជាបិតារបស់ព្រះករុណាបានជ្រើសរើសចុះ។

¹⁵ឥឡូវនេះ ស្រូវសាលីស្រូវឱកប្រេង និងស្រាទំពាំងបាយជូរដែលព្រះករុណាជាម្ចាស់របស់ទូលបង្គំបានមានបន្ទូល សូមព្រះករុណាចាត់បញ្ជូនរបស់ទាំងនេះមកឲ្យពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណាចុះ។¹⁶យើងខ្ញុំនឹងកាប់ឈើពីស្រុកលីបង់តាមចំនួនដែលព្រះករុណាត្រូវការ។ យើងខ្ញុំនឹងបញ្ជូនតាមក្បូនតាមសមុទ្រឆ្ពោះទៅក្រុងយ៉ុបប៉េ ហើយព្រះករុណាអាចដឹកវាទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡិម»។¹⁷ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានជំរឿនជនបរទេសទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលតាមវិធីដែលព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់ព្រះអង្គបានធ្វើ ហើយជំរឿនពួកគេ។ ពួកគេបានធ្វើជំរឿនឃើញមានចំនួន ១៥៣, ៦០០ នាក់។¹⁸ស្តេចបានតែងតាំងប្រាំពីរម៉ឺននាក់ឲ្យធ្វើជាអ្នកលីសែង ប្រាំបីម៉ឺននាក់ធ្វើជាអ្នកកាប់ឈើនៅលើភ្នំនិង ៣៦០០ ឲ្យធ្វើជាអ្នកមើលការខុសត្រូវឲ្យគេធ្វើការ។

3

¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានចាប់ផ្តើមសង់ព្រះដំណាក់សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡិម នៅលើភ្នំម៉ូរីយ៉ា ជាកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់បានលេចឲ្យព្រះបាទដាវីឌឃើញ។ ព្រះអង្គបានរៀបចំកន្លែងដែលព្រះបាទដាវីឌបានត្រៀមទុកគឺទីលានបោកស្រូវរបស់លោកអូរ៉ៅណា ជាជនជាតិយេប៊ូស។²ទ្រង់បានចាប់ផ្តើមសាងសង់ព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់នៅថ្ងៃទីពីរក្នុងខែទីពីរនៃឆ្នាំទីបួននៃរាជរបស់ព្រះអង្គ។³ឥឡូវនេះ នេះជាវិមាត្រនៃគ្រឹះដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានដាក់សម្រាប់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដោយប្រើរង្វាស់បុរាណមានបណ្តោយប្រវែងហុកសិបហត្ថ និងទទឹងម្ភៃហត្ថ។

⁴បន្ទប់ល្វែងខាងមុខព្រះដំណាក់ព្រះអម្ចាស់មានប្រវែងម្ភៃហត្ថស្របតាមទទឹងអាគារ។ កម្ពស់របស់វាមានកម្ពស់ម្ភៃហត្ថ ហើយព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានយកមាសសុទ្ធមកស្រោបបន្ទប់ខាងក្នុង។⁵ស្តេចបានធ្វើពិដានពីឈើតាត្រៅនៅតាមជញ្ជាំងបន្ទប់ធំ ហើយស្រោបមាសមានគុណភាពល្អ ព្រមទាំងឲ្យគេឆ្លាក់ក្បាច់ដើមចាក និងច្រវាក់ផង។

⁶ស្តេចបានតុបតែងព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ដោយត្បូងដ៏មានតម្លៃ និងមាសគឺជាមាសពីស្រុកផាវែម។⁷ស្តេចឲ្យគេស្រោប មាសសុទ្ធនៅលើធ្នឹម ជញ្ជាំង ក្របទ្វារ និងសន្លឹកទ្វារ ព្រមទាំងឲ្យគេឆ្លាក់ចេរូប៊ីននៅលើជញ្ជាំងផង។

⁸ស្តេចបានសង់ទីបរិសុទ្ធបំផុត។ បណ្តោយរបស់វាត្រូវនឹងទទឹងនៃព្រះដំណាក់មានប្រវែងម្ភៃហត្ថ និងទទឹងម្ភៃហត្ថស្មើគ្នា។ ស្តេចឲ្យគេស្រោបមាសសុទ្ធចំនួនពីម៉ឺនប្រាំរយម្ភៃតម្លឹង។⁹ទំងន់មាសសម្រាប់ធ្វើដែកគោលមានទម្ងន់ហាសិបតម្លឹង។ ស្តេចក៏ស្រោបផ្ទៃខាងលើរបស់វាដោយមាសដែរ។

¹⁰ស្តេចបានឆ្លាក់រូបចេរូប៊ីនពីរសម្រាប់បន្ទប់នៃទីបរិសុទ្ធបំផុត។ ពួកជាងបានស្រោបចេរូប៊ីនទាំងនោះដោយមាសសុទ្ធ។¹¹ស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនទាំងពីរមានប្រវែងម្ភៃហត្ថ។ ស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនមួយមានបណ្តោយប្រាំហត្ថទៅដល់ជញ្ជាំងបន្ទប់ ហើយស្លាបម្ខាងទៀតរបស់ចេរូប៊ីនមានប្រវែងប្រាំហត្ថទៅទល់នឹងស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនទីពីរ។¹²ស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនមួយទៀតមានប្រវែងប្រាំហត្ថទៅទល់នឹងជញ្ជាំងបន្ទប់ ហើយស្លាបម្ខាងទៀតរបស់ចេរូប៊ីនមានប្រវែងប្រាំហត្ថទៅទល់នឹងស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនទីមួយ។

¹³ស្លាបរបស់ចេរូប៊ីនទាំងពីរនេះលាតសន្ធឹងមានប្រវែងម្ភៃហត្ថ។ ចេរូប៊ីនឈរ និងជើងហើយបែរមុខទៅសាលធំ។¹⁴ស្តេចធ្វើវាំងននពីក្រណាត់ពណ៌ខៀវពណ៌ស្វាយ ពណ៌ក្រហម និងក្រណាត់ទេសឯកហើយមានប៉ាក់ចេរូប៊ីននៅលើក្រណាត់នោះផង។¹⁵ព្រះបាទសាឡូម៉ូនក៏បានធ្វើសសរពីរដែលមានកម្ពស់សាមសិបប្រាំហត្ថសម្រាប់ដាក់នៅខាងមុខព្រះដំណាក់ដែរ។ ក្បាលសសរនៅលើចុងសសរទាំងពីរមានកម្ពស់ប្រាំហត្ថ។¹⁶ស្តេចបានឲ្យគេធ្វើក្បាច់ច្រវ៉ាក់នៅលើក្បាលសសរទាំងពីរ។ ស្តេចក៏ឲ្យគេធ្វើក្បាច់ផ្លែទទឹមចំនួនមួយរយភ្ជាប់នឹងក្បាច់ច្រវាក់។¹⁷ស្តេចបានបញ្ឈរសសរទាំងពីរឡើងនៅខាងមុខព្រះវិហារគឺមួយនៅខាងស្ដាំ និងមួយទៀតនៅខាងឆ្វេង។ ស្តេចដាក់ឈ្មោះសសរនៅខាងស្តាំថាយ៉ាគីន និងសសរនៅខាងឆ្វេងថា បូអូស។

4

¹ស្តេចបានធ្វើអាសនៈលង្ហិនមួយ មានបណ្ដោយម្ភៃហត្ថទទឹងម្ភៃហត្ថ និងកម្ពស់ដប់ហត្ថ។²ស្តេចបានធ្វើសមុទ្រមូលពីលង្ហិនដែលមានអង្កត់ផ្ចិតពីមាត់ម្ខាងទៅមាត់ម្ខាងប្រវែងដប់ហត្ថ។ សមុទ្រមានកម្ពស់ប្រាំហត្ថ ហើយសមុទ្រមានទំហំសាមសិបហត្ថជារង្វង់មូល។³នៅខាងក្រោមគែមសមុទ្រមានរូបគោឈ្មោលគឺមួយហត្ថមានរូបគោដប់ ពាក់កណ្តាលខ្លួនជាប់ក្នុងសមុទ្រនៅពេលដែលសមុទ្ររលកចេញក្រៅ។

⁴សមុទ្រឈរលើគោចំនួនដប់ពីរ គោបីបែរទៅទិសខាងជើងបីបែរទៅទិសខាងលិចបីទៀតបែរមុខទៅទិសខាងត្បូង និងបីក្រឡេកមើលទៅទិសខាងកើត។ សមុទ្របានដាក់នៅខាងលើរូបគោទាំងនោះហើយគូទរបស់រូបគោទាំងនោះបែរចូលទៅខាងក្នុង។⁵សមុទ្រមានកម្រាស់មួយទះដៃហើយមាត់របស់វាដូចមាត់ពែង ហើយមានរាងដូចជាផ្កាឈូករីក។ សមុទ្រនោះអាចផ្ទុកទឹកបានចំនួនបីពាន់អម្រែក។⁶ស្តេចបានធ្វើអាងចំនួនដប់សម្រាប់លាងសម្អាត។ ស្តេចដាក់ប្រាំនៅខាងស្តាំ និងប្រាំនៅខាងឆ្វេង ហើយសម្ភារដែលត្រូវប្រើក្នុងការថ្វាយតង្វាយដុតត្រូវលាងសម្អាតនៅក្នុងអាងនោះ។ សមុទ្រគឺសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យលាងសម្អាតខ្លួន។

⁷ស្តេចបានធ្វើជើងចង្កៀងដប់ អំពីមាស ទៅតាមក្បួនតម្រាអំពីជើងចង្កៀង ហើយយកទៅដាក់នៅក្នុងព្រះវិហារ ប្រាំនៅខាងស្តាំដៃ និងប្រាំទៀតនៅខាងឆ្វេងដៃ។⁸ស្តេចបានធ្វើតុចំនួនដប់ ហើយបានយកទៅដាក់នៅក្នុងព្រះវិហារ ដោយដាក់ប្រាំនៅខាងស្តាំ និងប្រាំទៀតនៅខាងឆ្វេង។ ស្តេចក៏បានធ្វើផើងមាសចំនួនមួយរយដែរ។

⁹លើសពីនេះ ស្តេចបានបង្កើតទីធ្លាសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ និងទីធ្លាដ៏ធំមួយព្រមទាំងធ្វើទ្វារសម្រាប់ទីធ្លាទាំងនោះផង។ ស្តេចបានឲ្យគេស្រោបទ្វារទាំងនោះដោយលង្ហិន។¹⁰ស្តេចដាក់សមុទ្រនៅខាងស្តាំព្រះដំណាក់នៅទិសខាងកើត ហើយបែរមុខទៅទិសខាងត្បូង។

¹¹លោកហ៊ីរ៉ាមបានធ្វើផើងប៉ែល និងចានសម្រាប់ប្រោះឈាម។ លោកហ៊ីរ៉ាមបានបង្ហើយកិច្ចការដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានឲ្យធ្វើនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់¹²គឺមានសសរទាំងពីរ និងក្បាលសសររាងពងក្រពើដែលស្ថិតនៅលើសសរទាំងពីរព្រមទាំងក្បាប់តុបតែងលម្អទាំងពីឈុតសម្រាប់គ្របលើក្បាលសសរដែលមានរាងដូចចានគោម ដែលនៅលើសរទាំងពីរ។¹³លោកបានធ្វើរូបផ្លែទទឹមចំនួនបួនរយសម្រាប់ការតុបតែងលម្អនៅលើក្បាលសសរទាំងពីរ គឺផ្លែទទឹមចំនួនពីរជួរភ្ជាប់ និងក្បាច់ក្រឡាសំណាញ់នីមួយៗ សម្រាប់គ្របក្បាលសសរដែលមានរាងដូចចានពងក្រពើទាំងពីរដែលស្ថិតនៅលើសសរនោះ។

¹⁴លោកហ៊ីរ៉ាមក៏បានធ្វើជើងទម្រ និងអាងដាក់លើជើងទម្រទាំងនោះ¹⁵សមុទ្រមួយ និងរូបគោចំនួនដប់ពីរ នៅពីក្រោមសមុទ្រនោះ¹⁶ព្រមទាំងផើង ប៉ែល សមចាក់សាច់ ព្រមទាំងសម្ភារផ្សេងទៀត។ លោកហ៊ីរ៉ាមជាអ្នកជំនាញបានធ្វើសម្រាប់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនសម្រាប់ប្រើក្នុងព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ សុទ្ធតែធ្វើពីលង្ហិនយ៉ាងរលោង។

¹⁷ស្តេចបានឲ្យគេយករបស់ទាំងនោះទៅសិត និងដុតនៅក្នុងឡឥដ្ឋនៅវាលទំនាបទន្លេយ័ដាន់នៅត្រង់ចន្លោះស៊ូកូត និងសារ៉េថាន។¹⁸ដូច្នេះហើយ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើគ្រឿងប្រដាប់ទាំងអស់យ៉ាងបរិបូរ ហើយទំងន់លង្ហិនមិនអាចដឹងបានទេ។

¹⁹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើគ្រឿងសង្ហារិមទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ មានអាសនៈមាស និងតុដែលគេដាក់នំបុ័ងនៅទីនោះ។²⁰ជើងចង្កៀង និងចង្កៀងសម្រាប់ដុតនៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្នុងត្រូវបានធ្វើឡើងពីមាសសុទ្ធ។²¹ផ្កាភ្លើងចង្កៀង និងអណ្តាតភ្លើងចង្កៀងសុទ្ធតែធ្វើពីមាសសុទ្ធ។ រីឯតួចង្កៀង កន្លែងដាក់ប្រេងចង្កៀង ស្លាបព្រាចូកប្រឆេះចង្កៀង និងអាសនៈដុតគ្រឿងក្រអូបសុទ្ធតែធ្វើពីមាសសុទ្ធ។²²រីឯទ្វារចូលព្រះដំណាក់ ទ្វារចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ទ្វារខាងក្នុងចូលទៅទីបរិសុទ្ធបំផុត និងទ្វារព្រះដំណាក់គឺជាទ្វារនៃព្រះវិហារគឺសុទ្ធតែធ្វើពីមាសសុទ្ធទាំងអស់។

5

¹ពេលដែលកិច្ចការទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើសម្រាប់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់បានចប់សព្វគ្រប់ហើយព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានប្រមូលរបស់របរដែលព្រះបាទដាវីឌជាបិតាបានញែកទុកជាសក្ការៈថ្វាយព្រះជាម្ចាស់គឺមានមាស ប្រាក់ និងគ្រឿងសង្ហារិមផ្សេងៗ។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានយករតនៈសម្បត្តិទាំងនោះទៅដាក់ក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានប្រមូលពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលជាមេដឹកនាំនៃកុលសម្ព័ន្ធ និងមេដឹកនាំគ្រួសាររបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅក្រុងយេរូសាឡិមឲ្យទៅដង្ហែរហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ពីក្រុងដាវីឌគឺក្រុងស៊ីយ៉ូន។³ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នាំគ្នាមកគាល់ព្រះរាជានៅក្នុងពិធីបុណ្យដែលត្រូវនឹងខែទីប្រាំពីរ។

⁴ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងអស់នៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាមកហើយពួកលេវីក៏សែងហឹប។⁵ពួកគេបានសែងហឹប ត្រសាលប្រជុំ និងគ្រឿងប្រដាប់ដ៏វិសុទ្ធដែលស្ថិតនៅក្នុងព្រះពន្លាមកជាមួយផង។ ពួកបូជាចារ្យដែលមកពីកុលសម្ព័ន្ធលេវីជាអ្នកដង្ហែរនាំរបស់ទាំងនេះមក។⁶ព្រះបាទសាឡូម៉ូន និងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានជួបជុំគ្នានៅមុខហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រី ហើយបានថ្វាយតង្វាយជាសត្វចៀម និងគោយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកដែលមិនអាចរាប់បាន។

⁷ពួកបូជាចារ្យបាននាំហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅតម្កល់នៅបន្ទប់ខាងក្នុងនៃព្រះដំណាក់គឺនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុតនៅក្រោមស្លាបរបស់ចេរូប៊ីន។⁸ចេរូប៊ីនទាំងពីរត្រដាងស្លាបពីលើកន្លែងតម្កល់ហឹប ដើម្បីគ្របបាំងហឹប និងឈើស្នែង។

⁹ឈើស្នែងនោះវែងណាស់ដែលចុងរបស់វាត្រូវបានគេមើលឃើញពីទីបរិសុទ្ធនៅមុខបន្ទប់ខាងក្នុង ប៉ុន្តែ គេមិនអាចមើលឃើញពីខាងក្រៅបានទេ។ ហឹបនោះតម្កល់នៅទីនោះរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។¹⁰នៅក្នុងហឹបនោះគ្មានអ្វីទេ គឺមានតែបន្ទះថ្មពីរផ្ទាំងដែលលោកម៉ូសេបានដាក់ គឺជាបន្ទះថ្មដែលគាត់ទទួលនៅភ្នំហោរ៉ែប នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅពេលពួកគេចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក។

¹¹នៅពេលដែលពួកបូជាចារ្យចេញពីទីបរិសុទ្ធ។ បូជាចារ្យទាំងអស់ដែលមានវត្តមានបានញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់ដោយមិនគិតពីក្រុមគ្រួសារវង្សត្រកូលទេ។¹²ពួកលេវីដែលជាអ្នកចម្រៀងទាំងអស់រួមទាំងលោកអេសាភ លោកហេម៉ាន លោកយេឌូថុនព្រមទាំងកូនចៅ និងបងប្អូនរបស់គេសុទ្ធតែស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯក និងលេងភ្លេងមានពិណ ស្គរ និងឃឹម ឈរនៅចុងអាសនៈខាងកើត។ នៅជាមួយពួកគេមានបូជាចារ្យ ១២០ នាក់ដែលផ្លុំត្រែ។¹³នៅពេលអ្នកផ្លុំត្រែ និងអ្នកចម្រៀងបន្លឺសម្លេងច្រៀងឡើងជាសម្លេងតែមួយជាមួយគ្នា ដើម្បីសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេបន្លឺសម្លេងត្រែដោយផ្លុំត្រែ និងឧបករណ៍ឯទៀតៗរួចនាំគ្នាសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេបានច្រៀងថា៖ «ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ល្អ ហើយភាពស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត»។ ពេលនោះ មានពពកបានមកគ្របដណ្តប់ពេញលើព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់។¹⁴ពួកបូជាចារ្យពុំអាចឈរបំពេញមុខងារបានឡើយ ដ្បិត សិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតនៅពេញព្រះដំណាក់របស់ព្រះអង្គ។

6

¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានរាជឱង្ការថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យនឹងគង់នៅក្នុងទីងងឹតដ៏ក្រាស់!²ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំបានសង់ព្រះវិហារដ៏ថ្កុំថ្កើងនេះ ទុកជាព្រះដំណាក់សម្រាប់ទ្រង់គង់នៅជារៀងរហូតតទៅ»។³បន្ទាប់មក ស្តេចក៏ងាកមកប្រទានពរដល់សហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ពេលដែលពួកគេកំពុងតែឈរនៅទីនោះទាំងអស់គ្នា។

⁴ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានលើកតម្កើងឡើង ដ្បិត ទ្រង់បានសម្រេចតាមព្រះបន្ទូល ដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖⁵«ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលយើងនាំប្រជារាស្ត្ររបស់យើងចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក យើងមិនបានជ្រើសរើសយកទីក្រុងណាចេញពីកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំងប៉ុន្មានដើម្បីសង់ដំណាក់សម្រាប់នាមយើងឡើយ ហើយយើងក៏មិនបានជ្រើសរើសនរណាម្នាក់ឲ្យធ្វើជាមេដឹកនាំលើអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់យើងដែរ។⁶តែយើងបានជ្រើសរើសក្រុងយេរូសាឡិមសម្រាប់នាមយើង និងបានជ្រើសរើសព្រះបាទដាវីឌឲ្យធ្វើជាអ្នកត្រួតត្រាលើអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់យើង»។

⁷ព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់ទូលបង្គំមានបំណងសង់ព្រះដំណាក់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។⁸ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់ទូលបង្គំថា៖ «ដែលឯងមានចិត្តចង់សង់ព្រះដំណាក់សម្រាប់នាមយើង នោះគឺជាការប្រសើរណាស់។⁹ប៉ុន្តែ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្តេចមិនត្រូវសង់ដំណាក់សម្រាប់យើងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ បុត្រារបស់ទ្រង់ដែលជាសាច់ឈាមរបស់ទ្រង់នឹងត្រូវសង់ព្រះដំណាក់សម្រាប់នាមយើង»។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់សម្រេចតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ព្រោះទូលបង្គំបានឡើងស្នងរាជ្យជំនួសព្រះបាទដាវីឌជាបិតារបស់ទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំញុំអង្គុយលើបល្ល័ង្ករបស់អ៊ីស្រាអែល ដូចព្រះអម្ចាស់បានសន្យា។ ទូលបង្គំបានសង់ព្រះដំណាក់ថ្វាយព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។¹¹ទូលបង្គំបានតម្កល់ហឹបដែលជាសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលព្រះអង្គបានធ្វើជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។

¹²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនឈរនៅមុខអាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅចំពោះមុខសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលហើយលើកព្រះហស្ដឡើង។¹³ស្តេចបានធ្វើវេទិកាលង្ហិនមានបណ្តោយប្រាំហត្ថទទឹងប្រាំហត្ថនិងកំពស់បីហត្ថ។ ព្រះអង្គបានដាក់វានៅកណ្តាលទីធ្លា។ ព្រះអង្គឈរនៅលើនោះហើយលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល បន្ទាប់មក ព្រះអង្គលើកព្រះហស្ដឡើងទៅលើមេឃ។

¹⁴ស្តេចបានទូលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ នៅលើមេឃ ឬនៅលើផែនដីគ្មានព្រះណាដូចព្រះអង្គទេ ព្រះអង្គរក្សាសម្ពន្ធមេត្រី និងសម្តែងព្រះហប្ញទ័យស្មោះត្រង់ចំពោះអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គដែលដើរនៅមុខព្រះអង្គដោយអស់ពីចិត្ត។¹⁵គឺព្រះអង្គដែលបានធ្វើសម្រេចចំពោះព្រះបាទដាវីឌអ្នកបម្រើទ្រង់ ហើយជាបិតារបស់ទូលបង្គំស្របតាមព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះអង្គ។ មែនហើយ! ព្រះអង្គមានបន្ទូលដោយព្រះឱស្ឋទ្រង់ ហើយបានសម្រេចដោយព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ដូចសព្វថ្ងៃនេះ។

¹⁶ឥឡូវនេះ ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ! សូមធ្វើតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គគឺព្រះបាទដាវីឌជាបិតារបស់ទូលបង្គំថា ប្រសិនបើ ពូជពង្សរបស់អ្នកប្រុងប្រយ័ត្ន និងដើរតាមមាគា៌របស់យើងដូចជាអ្នកបានដើរនៅចំពោះមុខយើង នោះពូជអ្នកនឹងមិនដែលអាកខាននឹងមានអ្នកអង្គុយនៅលើបល្ល័ង្ករបស់អ៊ីស្រាអែលឡើយ។¹⁷បពិត្រព្រះជាម្ចាស់នៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ! ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំសូមឲ្យទ្រង់សម្រេចតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយព្រះបាទដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គផង។

¹⁸ប៉ុន្តែ តើព្រះអម្ចាស់ពិតជានឹងគង់នៅជាមួយមនុស្សនៅលើផែនដីទេ? ដ្បិត សូម្បីសកលលោកទាំងមូល និងផ្ទៃមេឃទាំងមូលមិនល្មមឲ្យទ្រង់គង់ផង ចុះទម្រាំព្រះដំណាក់ដែលទូលបង្គំសង់ថ្វាយនេះ តើរឹងរឹតតែចង្អៀតយ៉ាងណាទៅ!¹⁹ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ សូមមេត្តាស្តាប់ពាក្យទូលអង្វររបស់អ្នកបម្រើព្រះអង្គផង។ សូមស្តាប់សម្រែកយំ និងពាក្យអធិស្ឋានដែលអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គអធិស្ឋាននៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គផង។²⁰សូមឲ្យព្រះនេត្រទ្រង់ទតមើលមកព្រះវិហារនេះទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ គឺជាកន្លែងដែលព្រះអង្គបានសន្យាទុកសម្រាប់ព្រះនាមទ្រង់។ សូមទ្រង់ព្រះសណ្ដាប់ពាក្យដែលអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់អធិស្ឋាននៅទីនេះផង។

²¹ពេលណាយើងខ្ញុំអធិស្ឋាននៅកន្លែងនេះ សូមស្តាប់ពាក្យទូលបង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គផង។ សូមស្តាប់ពីស្ថានសួគ៌ជាកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅ ហើយសូមអត់ទោសឲ្យយើងខ្ញុំផង។

²²ប្រសិនបើ មនុស្សម្នាក់ធ្វើបាបទាស់នឹងអ្នកជិតខាង ហើយគេបង្ខំឲ្យស្បថហើយប្រសិនបើ គាត់ចូលមកស្បថនៅមុខអាសនៈក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអង្គ²³សូមព្រះអង្គមេត្តាស្តាប់ពីលើស្ថានសួគ៌ ហើយវិនិច្ឆ័យ និងសម្តែងសេចក្តីយុត្តិធម៌ដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គផង! សូមសងសឹកដល់មនុស្សទុច្ចរិត សូមឲ្យអំពើអាក្រក់ធ្លាក់ទៅលើក្បាលរបស់គាត់ផ្ទាល់។ សូមប្រកាសសេចក្តីសុចរិត ស្លូតត្រង់ ដើម្បីផ្តល់រង្វាន់ដល់មនុស្សសុចរិតចំពោះភាពសុចរិតរបស់គាត់ផង។

²⁴នៅពេលអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គត្រូវបរាជ័យចំពោះមុខខ្មាំង ដោយព្រោះពួកគេបានធ្វើបាបប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ ប្រសិនបើ ពួកគេវិលត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញ ហើយសសើរព្រះនាមព្រះអង្គ ព្រមទាំងអធិស្ឋាន និងទូលអង្វរសុំការអត់ទោសពីព្រះអង្គនៅក្នុងព្រះដំណាក់នេះ។²⁵សូមព្រះអង្គមេត្តាស្តាប់ពីលើមេឃហើយអត់ទោសឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គផង! សូមនាំពួកគេត្រឡប់ទៅស្រុកដែលព្រះអង្គបានប្រគល់ឲ្យពួកគេ និងដូនតារបស់ពួកគេផង។

²⁶ពេលមេឃរាំងស្ងួតហើយគ្មានទឹកភ្លៀងព្រោះប្រជាជនបានធ្វើបាបទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គបានដាក់ទោសពួកគេ ប្រសិនបើ ពួកគេទូល‌អង្វរឆ្ពោះមកទីនេះ ព្រមទាំងសរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះអង្គ និងលះ‌បង់អំពើបាបចេញ²⁷សូមស្តាប់នៅស្ថានបរមសុខហើយអត់ទោសឲ្យពួកអ្នកបំរើរបស់ព្រះអង្គ និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គផង ពេលព្រះអង្គណែនាំពួកគេឲ្យដើរតាមមាគ៌ាល្អដែលពួកគេគួរដើរ។ សូមបង្អុរភ្លៀងមកលើដីដែលព្រះអង្គបានប្រគល់ឲ្យប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គទុកជាកេរមរតក។

²⁸ឧបមាថាមានទុរ្ភិក្សនៅក្នុងស្រុក ឬមានជំងឺរោគរាតត្បាត ឬក្រា កណ្តូប ឬដង្កូវ ស៊ីដំណាំ ឬខ្មាំងសត្រូវចូលមកវាយយកក្រុងក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេ ឬមានរោគ ឬគ្រោះអាសន្នណាមួយកើតឡើង²⁹ហើយប្រសិនបើ មាននរណាម្នាក់ ឬអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គអធិស្ឋាន និងទូលអង្វរ ដោយម្នាក់ៗដឹងអំពីគ្រោះកាច និងទុក្ខព្រួយក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយពេលគាត់លើកដៃមកកាន់ព្រះវិហារនេះ។³⁰សូមស្តាប់ពីស្ថានបរមសុខជាកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅ អត់ទោស និងឲ្យរង្វាន់ដល់មនុស្សម្នាក់ៗចំពោះគ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់គាត់។ ព្រះអង្គស្គាល់ដួងចិត្តរបស់គាត់ពីព្រោះព្រះអង្គគឺមានតែព្រះអង្គដែលស្គាល់ដួងចិត្តរបស់មនុស្ស។។³¹ដើម្បីឲ្យពួកគេគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ ហើយឲ្យពួកគេដើរតាមមាគ៌ារបស់ព្រះអង្គជារៀងរាល់ថ្ងៃដែលពួកគេរស់នៅលើទឹកដីដែលព្រះអង្គបានប្រគល់ឲ្យបុព្វបុរសរបស់យើង។

³²ជនបរទេសដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ ជាអ្នកដែលឮពីព្រះនាមឧត្តុង្គឧត្តម ឫទ្ធានុភាព និងបារមីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ព្រះអង្គ ហើយនាំគ្នាមកអធិស្ឋានឆ្ពោះមកកាន់ព្រះដំណាក់នេះ។³³សូមស្តាប់ពីស្ថានបរមសុខជាកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅ សូមធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ដែលជនបរទេសសុំមកទ្រង់ដើម្បីឲ្យប្រជាជនទាំងអស់នៅលើផែនដីស្គាល់ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ និងគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គដូចជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គដែរ ហើយឲ្យគេដឹងថាព្រះដំណាក់ដែលទូលបង្គំបានសង់នេះត្រូវបានគេហៅតាមព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ។

³⁴បើកាលណាប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ចេញទៅច្បាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ ទោះបើទ្រង់បញ្ជូនគេទៅក្នុងរបៀបណាក៏ដោយ ហើយបើគេអធិស្ឋានទៅទ្រង់ឆ្ពោះទៅរកក្រុងដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស និងចំពោះដំណាក់ដែលទូលបង្គំបានសង់សម្រាប់ព្រះនាមព្រះអង្គ។³⁵ពេលនោះសូមស្តាប់ពីលើមេឃចំពោះពាក្យអធិស្ឋាននិងពាក្យទូលអង្វររបស់ពួកគេ ហើយជួយពួកគេផង។

³⁶បើកាលណាពួកគេធ្វើបាបទាស់នឹងទ្រង់ ដ្បិត គ្មាននរណាម្នាក់មិនធ្វើបាបឡើយ ហើយទ្រង់ព្រះពិរោធនឹងពួកគេហើយប្រគល់ពួកគេទៅឲ្យខ្មាំងសត្រូវ ដូច្នេះ ខ្មាំងសត្រូវនាំពួកគេទៅជាឈ្លើយនៅទឹកដីរបស់ពួកគេទោះបីនៅឆ្ងាយ ឬជិតក៏ដោយ។³⁷ប្រសិនបើ ពួកគេដឹងថាពួកគេស្ថិតនៅលើទឹកដីដែលពួកគេត្រូវនិរទេស ហើយពួកគេបានប្រែចិត្តហើយស្វែងរកជំនួយពីទ្រង់នៅក្នុងទឹកដីដែលពួកគេត្រូវជាប់ជាឈ្លើយនោះ។ បើកាលណាពួកគេនិយាយថាយើងបានធ្វើខុសហើយបានធ្វើបាប។ យើងបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់។³⁸បើកាលណាពួកគេវិលត្រឡប់មករកទ្រង់វិញដោយអស់ពីដួងចិត្ត និងអស់ពីព្រលឹងរបស់ពួកគេនៅក្នុងទឹកដីដែលពួកគេបានចាប់យកជាឈ្លើយ ហើយពួកគេបានអធិស្ឋានទៅកាន់ទឹកដីរបស់ពួកគេដែលព្រះអង្គបានប្រគល់ឲ្យដូនតារបស់ពួកគេ និងឆ្ពោះទៅទីក្រុងដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើសហើយឆ្ពោះទៅកាន់ព្រះដំណាក់ដែលទូលបង្គំបានសង់សម្រាប់ព្រះនាមព្រះអង្គ។³⁹សូមស្តាប់ពីលើមេឃជាកន្លែងដែលទ្រង់គង់ ចំពោះពាក្យអធិស្ឋាននិងពាក្យទូលអង្វររបស់គេ ហើយជួយពួកគេផង។ សូមអត់ទោសឲ្យប្រជាជនរបស់ទ្រង់ដែលបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះអង្គផង។⁴⁰បពិត្រព្រះនៃទូលបង្គំ ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំសូមអង្វរព្រះអង្គ សូមព្រះអង្គបើកព្រះនេត្រហើយផ្ទៀងព្រះកាណ៌ស្តាប់ពាក្យអធិស្ឋានដែលបានធ្វើឡើងនៅកន្លែងនេះ។⁴¹បពិត្រព្រះអម្ចាស់ ឥឡូវនេះ សូមក្រោកឡើងយាងទៅជាមួយហឹបនៃឬទ្ធានុភាពរបស់ទ្រង់ ហើយសម្រាកក្នុងព្រះដំណាក់ព្រះអង្គ។ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមឲ្យបូជាចារ្យរបស់ព្រះអង្គនាំគ្នាស្លៀកពាក់ដោយសេចក្តីសង្គ្រោះហើយសូមឲ្យប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គរីករាយចំពោះភាពល្អរបស់ព្រះអង្គ។⁴²សូមកុំងាកព្រះភក្រ្តចេញពីអ្នកដែលព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងអភិសេកឡើយ។ សូមនឹកចាំអំពីការប្រព្រឹត្ដដ៏ស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គចំពោះដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ»។

7

¹ពេលព្រះបាទសាឡូម៉ូនអធិស្ឋានចប់សព្វគ្រប់ហើយស្រាប់តែមានភ្លើងធ្លាក់ពីលើមេឃមកបញ្ឆេះតង្វាយដុតទាំងមូល និងយញ្ញបូជា ហើយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតនៅពេញក្នុងព្រះដំណាក់។²ពួកបូជាចារ្យមិនអាចចូលក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់បានទេ ដ្បិត សិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គស្ថិតនៅពេញក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអង្គ។³ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នាំគ្នាសម្លឹងមើលពេលដែលភ្លើងឆេះ ហើយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតនៅលើព្រះដំណាក់។ ពួកគេក្រាបចុះឱនមុខដល់ដីនៅលើផ្ទាំងថ្មថ្វាយបង្គំ និងអរព្រះគុណព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ព្រះអង្គម្ចាស់ទ្រង់ល្អ ហើយសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត»។

⁴ស្តេច និងប្រជាជនទាំងមូលបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់។⁵ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានថ្វាយគោចំនួនពីរម៉ឺនពីរពាន់ក្បាលចៀមនិងពពែចំនួនមួយសែនពីរម៉ឺនក្បាល។ ដូច្នេះ ស្តេច និងប្រជាជនទាំងមូលបានធ្វើពិធីបុណ្យឆ្លងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។⁶ពួកបូជាចារ្យឈរនៅទីនោះរៀងៗខ្លួន។ ពួកលេវីក៏មានឧបករណ៍តន្ត្រីរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលព្រះបាទដាវីឌបានធ្វើដើម្បីថ្លែងអំណរគុណដល់ព្រះអម្ចាស់ដោយច្រៀងថា៖ «ព្រះអង្គម្ចាស់ល្អ ហើយសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត»។ ពួកបូជាចារ្យទាំងអស់ក៏ផ្លុំត្រែនៅចំពោះមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។

⁷ព្រះបាទសាឡូម៉ូនញែកកន្លែងមួយនៅកណ្ដាលទីលានស្ថិតនៅខាងមុខព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ នៅទីនោះលោកថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងខ្លាញ់របស់សត្វដែលថ្វាយជាយញ្ញបូជាមេត្រីភាព។ ពីព្រោះអាសនៈលង្ហិនដែលព្រះករុណាបានធ្វើពុំអាចនឹងថ្វាយតង្វាយដុត តង្វាយម៉្សៅ នឹងខ្លាញ់របស់សត្វបានទេ។

⁸ព្រះបាទសាឡូម៉ូនប្រារព្ធពិធីបុណ្យនេះអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលដែលនៅជាមួយបានប្រមូលផ្តុំគ្នាយ៉ាងឱឡារិក ចាប់ពីលីបូហាម៉ាត់រហូតដល់ទន្លេរនៅស្រុកអេស៊ីប។⁹នៅថ្ងៃទីប្រាំបីពួកគេជួបជុំគ្នាយ៉ាងឱឡារិក ដ្បិត គេបានប្រារព្ធពិធីឧទ្ទិសឆ្លងអាសនៈចំនួនប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយប្រារព្ធពិធីបុណ្យអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។¹⁰នៅថ្ងៃទីម្ភៃបីនៃខែទីប្រាំពីរព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានឲ្យប្រជាជនវិលត្រឡប់ទៅកាន់លំនៅដ្ឋានរបស់ពួកគេវិញដោយចិត្តរីករាយ និងអរសប្បាយព្រោះព្រះអម្ចាស់បានសម្តែងព្រះហប្ញទ័យសប្បុរសចំពោះព្រះបាទដាវីឌ ព្រះបាទសាឡូម៉ូន និងអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។

¹¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានបញ្ចប់ការសាងសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងរាជវាំងព្រះករុណា។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលស្តេចចង់ធ្វើនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចនោះព្រះបាទសាឡូម៉ូនទទួលជោគជ័យទាំងអស់។¹²នៅយប់នោះ ព្រះអម្ចាស់បានសម្តែងឲ្យព្រះបាទសាឡូម៉ូនឃើញហើយមានបន្ទូលថា៖ «យើងបានស្តាប់ឮសេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់អ្នកហើយ យើងបានជ្រើសរើសកន្លែងនេះទុកសម្រាប់ធ្វើជាកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជា។

¹³កាលណាយើងបង្ខាំងផ្ទៃមេឃមិនឲ្យមានភ្លៀង កាលណាយើងបញ្ជាឲ្យសត្វកណ្តូបលេបត្របាក់ស្រុកនេះ ឬកាលណាយើងធ្វើឲ្យមានជំងឺរាតត្បាតប្រជាជនរបស់យើង¹⁴ប្រសិនបើ ប្រជារាស្ត្ររបស់យើងដែលហៅតាមនាមរបស់យើងនឹងបន្ទាបខ្លួនអធិស្ឋាន ស្វែងរកមុខយើងហើយងាកចេញពីមាគ៌ាអាក្រក់របស់ខ្លួន នោះយើងនឹងស្តាប់ពីស្ថានសួគ៌ ហើយអត់ទោសដល់គេព្រមទាំងព្យាបាលស្រុកគេឲ្យជាផង។¹⁵ឥឡូវនេះ យើងនឹងបើកភ្នែកមើលហើយផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ពាក្យអធិស្ឋាននៅទីនេះ។

¹⁶ឥឡូវនេះ យើងជ្រើសរើស និងញែកដំណាក់នេះទុកសម្រាប់នាមយើងរហូតតទៅ។ ភ្នែកនឹងដួងចិត្តរបស់យើងនឹងនៅទីនោះជារៀងរាល់ថ្ងៃ។¹⁷រីឯអ្នកវិញ ប្រសិនបើ អ្នកដើរតាមមាគា៌យើងដូចព្រះបាទដាវីឌជាបិតារបស់ទ្រង់ដើរតាមអ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងបានបង្គាប់ បើព្រះករុណានឹងកាន់តាមច្បាប់ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់យើង¹⁸នោះយើងនឹងពង្រឹងរាជបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់ដូចយើងបានសន្យាជាមួយព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់អ្នកថា៖ «ពូជពង្សរបស់ទ្រង់នឹងតែងតែមានម្នាក់ឡើងគ្រងរាជ្យនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល»។

¹⁹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកបែរចេញហើយបោះបង់ចោលច្បាប់ និងបទបញ្ជារបស់យើង ដែលយើងបានដាក់នៅចំពោះមុខអ្នក ហើយប្រសិនបើ អ្នកទៅគោរពបូជាព្រះដទៃព្រមទាំងក្រាបថ្វាយបង្គំ²⁰នោះយើងនឹងដកពួកគេចេញពីដីដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យពួកគេ។ ដំណាក់ដែលយើងបានញែកចេញសម្រាប់នាមយើង យើងនឹងបោះចោលឆ្ងាយពីយើង យើងនឹងធ្វើជាសុភាសិត និងកំប្លែងលេងសើចក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំងអស់។²¹ទោះបីព្រះដំណាក់នេះមានសភាពអ៊ូអរខ្លាំងណាស់នៅពេលនេះអ្នកណាដែលឆ្លងកាត់ទីនេះនឹងមានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយនឹងទទួលយកពុំខាន។ ពួកគេនឹងសួរថាហេតុអ្វីបានជាព្រះអម្ចាស់ធ្វើដូច្នេះចំពោះស្រុកនេះ និងព្រះដំណាក់នេះ?²²នោះគេនឹងឆ្លើយថា៖ «ដោយព្រោះពួកគេបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេដែលបាននាំបុព្វបុរសរបស់ពួកគេឲ្យចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក»។ ពួកគេបែរទៅរកព្រះដទៃ និងក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះទាំងនោះ។ ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យពួកគេរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងនេះ»។

8

¹ម្ភៃឆ្នាំបន្ទាប់ពីព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងរាជដំណាក់របស់ព្រះអង្គហើយ។²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានសង់ក្រុងនានាដែលព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមបានប្រគល់ឲ្យស្តេច ហើយទ្រង់ក៏ឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរស់នៅក្នុងក្រុងនោះវិញ។

³ព្រះបាទសាឡូម៉ូនវាយប្រហារហាម៉ាត់សូបា ហើយវាយយកបានក្រុងនោះ។⁴ស្តេចបានសង់ក្រុងតាម៉ូនៅទីរហោស្ថាន និងក្រុងដែលមានឃ្លាំងទាំងអស់ដែលស្តេចបានសង់នៅហាម៉ាត់។

⁵ស្ដេចបានសង់ក្រុងបេត‌ហូរ៉ូនខាងលើ និងបេត‌ហូរ៉ូនខាងក្រោម ជាក្រុងដែលមានកំពែងមានទ្វារ និងរនុក។⁶ស្តេចបានសង់ក្រុងបាឡាត និងក្រុងឃ្លាំងទាំងអស់ដែលស្តេចមានហើយក្រុងសម្រាប់រទេះចម្បាំងទាំងអស់ និងក្រុងនានាសម្រាប់រទេះសេះ និងអ្វីៗដែលស្តេចចង់សង់នៅក្រុងយេរូសាឡិម លីបង់ និងទឹកដីទាំងអស់ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស្តេច។

⁷ចំណែកឯ ប្រជាជនទាំងអស់ដែលនៅសេសសល់ពីជនជាតិហេត ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិពើរីស៊ីត ជនជាតិហេវី និងជនជាតិយេប៊ូសដែលមិនមានចំណែកជាមួយពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែល⁸គឺជាពួកកូនចៅរប់គេដែលនៅសេសសល់នៅលើទឹកដីដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលពុំបានបំផ្លាញ នោះព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយទៅជាកម្មករ ហើយបង្ខំឲ្យពួកគេធ្វើរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

⁹ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមិនបានបង្ខំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឲ្យធ្វើការអ្វីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានក្លាយជាទាហានរបស់ព្រះអង្គ ជាមេបញ្ជាការ មេទ័ព និងជាមេបញ្ជាការកងទ័ពរទេះ និងទ័ពសេះរបស់ព្រះអង្គ។¹⁰ពួកគេជាមេបញ្ជាការមេត្រួតត្រា របស់ស្តេចសាឡូម៉ូនមានចំនួន ២៥០ នាក់ជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើអ្នកបំពេញការងារធ្វើជំរឿនប្រជាជន។

¹¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូននាំបុត្រីរបស់ស្តេចផារ៉ោនចេញពីក្រុងព្រះបាទដាវីឌឆ្ពោះទៅព្រះដំណាក់ដែលស្តេចបានសង់ថ្វាយព្រះនាង ដ្បិត ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «មហេសីរបស់យើងមិនត្រូវរស់នៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះបាទដាវីឌជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលឡើយ ដ្បិត ហឹបរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់ទីណា ទីនោះជាកន្លែងបរិសុទ្ធ»។

¹²ក្រោយមក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលថ្វាយព្រះអម្ចាស់នៅលើអាសនៈដែលព្រះអង្គបានសង់នៅខាងមុខទីលាន។¹³ព្រះអង្គបានថ្វាយយញ្ញបូជាដូចតម្រូវតាមកាលវិភាគប្រចាំថ្ងៃ។ ព្រះអង្គបានថ្វាយតាមការណែនាំដែលមាននៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ គឺនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ថ្ងៃបុណ្យចូលខែថ្មី និងបុណ្យសំខាន់ៗបីដងរៀងរាល់ឆ្នាំគឺពិធីបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ ពិធីបុណ្យសប្តាហ៍ និងពិធីបុណ្យបារាំជាដើម។

¹⁴ដោយគោរពតាមរាជក្រឹត្យរបស់ព្រះបាទដាវីឌជាព្រះបិតា ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានតែងតាំងពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីឲ្យបំពេញមុខងាររបស់ខ្លួនក្នុងគោលបំណងលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងបំពេញមុខងារនៅចំពោះមុខពួកបូជាចារ្យតាមការកំណត់ប្រចាំថ្ងៃ។ ស្តេចបានតែងតាំងអ្នកយាមទ្វារតាមកងពលរបស់ពួកគេតាមខ្លោងទ្វារនីមួយៗ ដ្បិត ព្រះបាទដាវីឌ ជាអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជាឲ្យគេបំពេញមុខងារនេះ។¹⁵ប្រជាជនពុំបានប្រព្រឹត្តខុសពីបទបញ្ជារបស់ស្តេច ស្តីអំពីបូជាចារ្យ និងពួកលេវី និងអំពីទ្រព្យសម្បត្តិព្រះដំណាក់ឡើយ។

¹⁶ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានបញ្ចប់កិច្ចការទាំងអស់ ចាប់តាំងពីការសង់គ្រឹះនៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់រហូតដល់បានចប់សព្វគ្រប់។ ដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់បានសង់រួចរាល់។¹⁷បន្ទាប់មក ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានយាងទៅឯអេស៊ាន-កេប៊ើរ និងអេឡាតដែលនៅឆ្នេរសមុទ្រក្នុងស្រុកអេដុម។¹⁸ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាមបញ្ជូនសំពៅ និងនាយទាហានជើងទឹកដែលមានជំនាញខាងសមុទ្រ។ ពួកគេធ្វើដំណើរតាមទូកជាមួយពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនទៅដល់ស្រុកអូរភា។ ពួកគេបានយកមាសពីទីនោះចំនួន ១៥តោននាំទៅថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូន។

9

¹ពេលមហាក្សត្រីនៃស្រុកសេបាបានឮគេនិយាយអំពីកិត្តិនាមរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ព្រះនាងក៏បានយាងមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិម ដើម្បីល្បងប្រាជ្ញាជាមួយព្រះអង្គ។ ព្រះនាងយាងមកដោយមានពួករាជបម្រើជាច្រើនហែហមមកជាមួយ ហើយមានទាំងសត្វអូដ្ឋដឹកគ្រឿងក្រអូបមាស និងត្បូងពេជ្រមានតម្លៃជាច្រើនសន្ធឹក។ ពេលព្រះនាងចូលទៅគាល់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ព្រះនាងបានចោទសួរគ្រប់សំណួរទាំងអស់ដែលមានក្នុងចិត្តព្រះនាង។²ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ឆ្លើយសំណួរទាំងអស់របស់ព្រះនាងគ្មានអ្វីដែលពិបាកសម្រាប់សាឡូម៉ូនឡើយ គ្មានសំណួរណាដែលព្រះអង្គឆ្លើយមិនបាននោះទេ។

³ពេលមហាក្សត្រីស្រុកសេបាបានឃើញប្រាជ្ញារបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន និងរាជវាំងដែលស្តេចបានសង់⁴ព្រះស្ងោយនៅលើតុរបស់ស្តេច កន្លែងអង្គុយរបស់អ្នកបម្រើការងាររបស់ពួកអ្នកបម្រើនិងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ អ្នកកាន់ពែងនិងសម្លៀកបំពាក់ពួកគេ ព្រមទាំងរបៀបដែលស្តេចថ្វាយតង្វាយដុតនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះនាងកោតស្ញប់ស្ញែងយ៉ាងខ្លាំង។

⁵ព្រះនាងបានទូលព្រះរាជាថា៖ «ពិតមែនហើយរបាយការណ៍ដែលខ្ញុំម្ចាស់បានឮនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួនខ្ញុំម្ចាស់ផ្ទាល់អំពីព្រះរាជឱង្ការ និងប្រាជ្ញារបស់ព្រះអង្គ។⁶ខ្ញុំម្ចាស់មិនជឿអ្វីដែលខ្ញុំម្ចាស់បានឮទេ រហូតដល់ខ្ញុំម្ចាស់មកដល់ទីនេះ ហើយឥឡូវភ្នែកខ្ញុំម្ចាស់បានឃើញហើយ។ អ្វីដែលគេប្រាប់ខ្ញុំម្ចាស់មិនបានពាក់កណ្តាល អំពីប្រាជ្ញា និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ព្រះករុណាទេ! ព្រះករុណាមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញលើសជាងខ្ញុំម្ចាស់ឮទៅទៀត។

⁷ប្រជាជន និងអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចពិតជាមានសុភមង្គលណាស់ពីព្រោះពួកគេបាននៅជិត និងឮពីប្រាជ្ញារបស់ស្តេច។⁸សូមលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ស្តេចដែលបានគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងស្តេចហើយឲ្យស្តេចឡើងស្នងរាជ្យ ដើម្បីគ្រងរាជ្យជំនួសព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ស្តេច។ ដោយសារព្រះរបស់ស្តេចស្រឡាញ់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយចង់ឲ្យពួកគេស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតនោះព្រះអង្គបានតែងតាំងព្រះករុណាឲ្យឡើងគ្រងរាជ្យលើពួកគេ ដើម្បីឲ្យព្រះករុណាបានសោយរាជ្យដោយ សុចរិត និងយុត្តិធម៌»។

⁹ព្រះនាងបានថ្វាយមាសចំនួនបួនតោនព្រមទាំងគ្រឿងក្រអូប និងត្បូងមានតម្លៃជាច្រើនដល់ព្រះរាជា។ ពុំដែលមានអ្នកណាយកគ្រឿងក្រអូបមកថ្វាយឲ្យដូចដែលព្រះមហាក្សត្រិយានីស្រុកសេបាបានថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូនទៀតឡើយ។

¹⁰ពួកមន្ត្រីរបស់ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម និងពួកមន្ត្រីរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនដែលបានដឹកមាសពីអូភាក៏នាំយកឈើខ្លឹមចន្ទន៍ និងត្បូងមានតម្លៃដែរ។¹¹ស្តេចបានយកឈើខ្លឹមចន្ទន៍សង់ធ្វើជណ្តើរឡើងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងដំណាក់របស់ស្តេចព្រមទាំងពិណសម្រាប់អ្នកលេងភ្លេង។ ពីមុនមកគេពុំដែលបានឃើញឈើបែបនេះនៅស្រុកយូដាឡើយ។¹²ព្រះបាទសាឡូម៉ូនថ្វាយអ្វីៗទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះ ‌ នាងសព្វព្រះហឫទ័យព្រមទាំងអ្វីៗដែលព្រះព្រះ‌មហា‌ក្សត្រិ‌យានីសេបាទូលសូម លើសជាងអ្វីៗដែលព្រះនាងនាំមកថ្វាយទ្រង់ទៅទៀត។ ដូច្នេះ ព្រះនាងបានចាកចេញហើយយាងត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ព្រះនាងវិញព្រមទាំងពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនាងផង។

¹³ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនទទួលមាសទម្ងន់ម្ភៃពីរតោនជារៀងរាល់ឆ្នាំ។¹⁴ក្រៅពីមាសពាណិជ្ជករ និងឈ្មួញបានយកមកថ្វាយ។ ស្តេចទាំងប៉ុន្មាននៅស្រុកអារ៉ាប់ និងអភិបាលខេត្តទាំងអស់ក៏នាំយកមាសប្រាក់ទៅព្រះបាទសាឡូម៉ូនដែរ។

¹⁵ព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើខែលធំៗចំនួនពីររយខែដែលធ្វើពីមាស។ ខែលនីមួយៗត្រូវបានធ្វើឡើងដោយមាសចំនួនប្រាំមួយគីឡូក្រាម។¹⁶ស្តេចក៏ធ្វើខែលតូចៗធ្វើអំពីមាសចំនួនបីរយខែលទៀតផងដែរ។ ខែលនីមួយៗធ្វើឡើងដោយមាសចំនួនមួយគីឡូក្រាមកន្លះ។ ស្តេចបានដាក់ខែលទាំងនោះនៅក្នុងវិមាននៃព្រៃលីបង់។

¹⁷ស្តេចបានធ្វើបល្ល័ង្កមួយដ៏ធំពីភ្លុកហើយស្រោបមាសសុទ្ធផង។¹⁸បល្ល័ង្កមានជណ្តើរប្រាំមួយថ្នាក់ហើយកំពូលនៃបល្ល័ង្កស្ថិតនៅជុំក្រោយ។ មានដៃដាក់នៅសងខាងកៅអី ហើយមានរូបចម្លាក់តោពីរឈរនៅជាប់នឹងដៃកៅអីនោះ។

¹⁹មានរូបចម្លាក់តោដប់ពីរឈរនៅលើជណ្តើរ ដោយមួយនៅសងខាងនៃជណ្តើរទាំងប្រាំមួយ។ គ្មានបល្ល័ង្កដូចនេះនៅក្នុងនគរផ្សេងទៀតទេ។²⁰ពែងទាំងប៉ុន្មានរបស់ស្តេចសាឡូម៉ូនសុទ្ធតែធ្វើពីមាសហើយពែងសម្រាប់ផឹកនៅក្នុងដំណាក់ព្រៃស្រុកលីបង់ទាំងអស់សុទ្ធតែធ្វើពីមាសសុទ្ធ។ គ្មានប្រាក់ទេពីព្រោះប្រាក់មិនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានតម្លៃឡើយ នៅរាជកាលព្រះបាទសាឡូម៉ូន។²¹ព្រះរាជាមានសំពៅមួយនៅតាមឆ្នេរសមុទ្ររួមនឹងសំពៅរបស់ព្រះបាទហ៊ីរ៉ាម។ រៀងរាល់បីឆ្នាំម្តងកងនាវាបាននាំយកមាសប្រាក់ និងភ្លុកព្រមទាំងសត្វស្វាផង។

²²ដូច្នេះ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងប្រាជ្ញាលើសស្តេចទាំងអស់នៅលើពិភពលោក។²³មនុស្សទាំងអស់នៅលើផែនដីនាំគ្នាស្វែងរកវត្តមានរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ដើម្បីស្តាប់រាជឱង្ការប្រកបដោយប្រាជ្ញាដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមកស្តេច។²⁴ជារៀងរាល់ឆ្នាំ អស់អ្នកដែលឡើងទៅសួរសុខទុក្ខស្តេច តែងនាំយកវត្ថុសួយសារអាករពីមាស ប្រាក់ សម្លៀកបំពាក់ គ្រឿងសាស្ត្រាវុធ គ្រឿងក្រអូប សេះ និងលាផង។

²⁵ព្រះបាទសាឡូម៉ូនមានរទេះចម្បាំងចំនួនបួនពាន់សម្រាប់ពលទ័ពសេះ និងរទេះសេះ ហើយមានពលទ័ពសេះចំនួនមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ ទ្រង់ទុកមួយចំនួនតាមក្រុងនានា ដែលទ្រង់បម្រុងទុកសម្រាប់ទ័ពទាំងនោះ និងមួយចំនួនទៀតឲ្យនៅជាមួយព្រះអង្គក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម។²⁶ស្តេចបានគ្រប់គ្រងលើស្តេចទាំងអស់ចាប់ពីទន្លេអឺប្រាតរហូតដល់ស្រុកភីលីស្ទីន និងរហូតដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកអេស៊ីប។

²⁷នៅក្រុងយេរូសាឡិម ស្តេចបានធ្វើឲ្យមានប្រាក់ដូចដុំថ្មនៅលើដី។ ទ្រង់បានធ្វើឲ្យមានឈើតាត្រៅច្រើនដូចដើមរាំងនៅតាមតំបន់ទំនាប។²⁸គេនាំសេះមកថ្វាយព្រះបាទសាឡូម៉ូនពីស្រុកអេស៊ីប និងពីស្រុកនានា។²⁹តើគេពុំបានសរសេរក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិរបស់លោកណាថាន់ជាព្យាការីនៅក្នុងទំនាយរបស់អហ៊ីយ៉ាជាអ្នកស៊ីលូន និងនៅក្នុងសៀវភៅលោកអ៊ីដដូជាអ្នកមើលឆុតទាក់ទងនឹងលោកយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់លោកនេបាតឬអី?។³⁰ព្រះបាទសាឡូម៉ូនសោយរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលនៅក្រុងយេរូសាឡិមរយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។³¹ព្រះបាទសាឡូម៉ូនសោយទិវង្គតជាមួយបុព្វបុរសរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហើយប្រជាជនក៏បញ្ចុះសពព្រះអង្គនៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌជាបិតា។ ព្រះបាទរេហូបោមជាបុត្របានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

10

¹ព្រះបាទរេហូបោមបានយាងទៅស៊ីគែមព្រោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នាំគ្នាមកស៊ីគែម ដើម្បីចាក់ប្រេងអភិសេកស្តេច។²លោកយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់លោកនេបាតបានឮដំណឹងនេះ (ដ្បិត គាត់នៅស្រុកអេស៊ីបជាកន្លែងដែលគាត់បានរត់គេចពីព្រះភក្រ្តស្តេចសាឡូម៉ូន ហើយបានត្រឡប់មកវិញ)។

³ដូច្នេះ គេក៏ចាត់មនុស្សឲ្យទៅហៅលោកយេរ៉ូបោម និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលមក ពួកគេទូលព្រះបាទរេហូបោមថា៖⁴«បិតារបស់ព្រះករុណាបានធ្វើឲ្យនឹមរបស់យើងពិបាក។ ឥឡូវនេះ សូមធ្វើឲ្យការលំបាករបស់បិតារបស់ព្រះករុណបានស្រួលវិញ ហើយសម្រាលបន្ទុកដែលបិតារបស់ព្រះករុណាដាក់លើយើងនោះយើងនឹងបម្រើព្រះករុណា»។⁵ព្រះ‌បាទរេហូបោមមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមមករកខ្ញុំម្តងទៀតបន្ទាប់ពីបីថ្ងៃក្រោយ»។ ដូច្នេះ ប្រជាជនក៏ចាកចេញទៅ។

⁶ព្រះបាទរេហូបោមបានប្រឹក្សាជាមួយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យដែលបានឈរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបិតាកាលទ្រង់នៅមានព្រះជន្ម។ ទ្រង់បានមានរាជឱង្ការថា៖ «តើអស់លោកអាចណែនាំយើងឲ្យនាំចម្លើយដល់ប្រជាជនទាំងនេះដោយរបៀបណា?»។⁷ពួកគេទូលស្តេចថា៖ «បើព្រះករុណាធ្វើល្អចំពោះប្រជាជននេះហើយធ្វើឲ្យពួកគេពេញចិត្តដោយបន្ទូលល្អៗពួកគេនឹងធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះករុណាជានិច្ច»។

⁸ប៉ុន្តែ ព្រះបាទរេហូបោមបានបដិសេធយោបល់របស់ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហើយបានទៅស្វែងរកយោបល់ពីពួកយុវជនដែលធំឡើងពីវ័យកុមារជាមួយទ្រង់ដែលឈរនៅចំពោះទ្រង់។⁹ស្តេចមានរាជឱង្ការទៅគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមានយោបល់អ្វីមកយើង ដើម្បីឲ្យយើងឆ្លើយនឹងអស់អ្នកដែលនិយាយមកយើងថា៖ «សូមសម្រាលនឹមដែលព្រះបិតារបស់ព្រះករុណាដាក់លើយើងរាល់គ្នាផង?»។

¹⁰ពួកយុវជនដែលបានធំធាត់ជាមួយព្រះបាទរេហូបោមបានទូលទៅកាន់ព្រះករុណាថា៖ «នេះជារបៀបដែលព្រះករុណាគួរតែមានបន្ទូលទៅកាន់ប្រជាជនដែលបានទូលទ្រង់ថា ព្រះបាទសាឡូម៉ូនដែលជាបិតារបស់ព្រះករុណាបានដាក់បន្ទុកធ្ងន់លើគេ ប៉ុន្តែ សូមឲ្យព្រះករុណាធ្វើឲ្យវាស្រាលជាងនេះ។ ចូរប្រាប់ពួកគេថា ម្រាមកូនដៃរបស់យើងធំជាងភ្លៅបិតាយើងទៅទៀត។¹¹ទោះបី បិតាយើងដាក់បន្ទុកលើអ្នកយ៉ាងធ្ងន់ក៏ដោយយើងនឹងបន្ថែមនឹមរបស់អ្នករាល់គ្នាទៀត បិតាយើងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នាដោយរំពាត់ តែខ្ញុំនឹងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នាដោយខ្យាដំរីវិញ»។

¹²ដូច្នេះ នៅថ្ងៃទីបីលោកយេរ៉ូបោម និងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលនាំគ្នាវិលមករកព្រះបាទរេហូបោមដូចស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «សូមវិលមករកយើងវិញនៅថ្ងៃទីបី»។¹³ព្រះបាទរេហូបោមបានមានរាជឱង្ការជាមួយពួកគេយ៉ាងធ្ងន់ៗមិនអើពើនឹងឱវាទរបស់ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យឡើយ។¹⁴ព្រះអង្គមានរាជឱង្ការទៅកាន់ពួកគេតាមយោបល់របស់ពួកយុវជនជំនិតទ្រង់ថា៖ «បិតាយើងដាក់បន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់លើអ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែ យើងនឹងបន្ថែមបន្ទុករបស់អ្នករាល់គ្នា បិតាយើងដាក់ទោសអ្នករាល់ដោយរំពាត់ តែយើងនឹងដាក់ទោសអ្នកដោយខ្យាដំរីវិញ»។

¹⁵ដូច្នេះ ស្តេចមិនស្តាប់ប្រជាជនទេព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេចតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលលោកអហ៊ីយ៉ា ជាអ្នកស្រុកស៊ីឡូបានមានប្រសាសន៍ជាមួយលោកយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់លោកនេបាត។

¹⁶ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលឃើញថាស្តេចមិនស្តាប់ពួកគេទេ ប្រជាជននាំគ្នាទូលស្តេចថា៖ «តើយើងមានចំណែកអ្វីខ្លះជាមួយព្រះបាទដាវីឌ? យើងពុំមានកេរមតកអ្វីពីកូនរបស់លោកអ៊ីសាយទេ! អ៊ីស្រាអែលអើយ! ចូរវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងខ្លួនវិញទៅ! ឥឡូវនេះ ពូជពង្សរបស់ព្រះបាតដាវីឌអើយ! ចូរថែរក្សាខ្លួនឯងចុះ»។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ក៏នាំគ្នាវិលត្រឡប់ទៅជំរំរបស់គេវិញ។¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលរស់នៅតាមក្រុងនានាក្នុងស្រុកយូដាវិញ ព្រះបាទរេហូបោមសោយរាជ្យលើពួកគេ។¹⁸ព្រះបាទរេហូបោមបានចាត់លោកអាដូនីរ៉ាមដែលជាអ្នកមើលការខុសត្រូវលើការកំណែនប្រជាជនឲ្យទៅឯកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែល ប៉ុន្តែ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានយកដុំថ្មគប់សម្លាប់លោក។ ព្រះបាទរេហូបោមបានឡើងរទេះភៀសខ្លួនយ៉ាងលឿនទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។¹⁹ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបះបោរប្រឆាំងនឹងពូជពង្សដាវីឌរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។

11

¹នៅពេលព្រះបាទរេហូបោមមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិមព្រះអង្គបានប្រមូលទាហានពីកុលសម្ពន្ធយូដា និងបេនយ៉ាមីនបានចំនួន ១៨០, ០០០ នាក់សុទ្ធសឹងជាទាហានដែលថ្នឹកច្បាំង ដែលបានជ្រើសរើស ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងអ៊ីស្រាអែលដើម្បីដណ្តើមរាជាណាចក្រមកវិញ។

²ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកសេម៉ាយ៉ា ជាអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថា៖³«ចូរប្រាប់ព្រះបាទ រេហូបោម ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាស្តេចស្រុកយូដា ព្រមទាំងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នៅស្រុកយូដានិងបេនយ៉ាមីនថា៖⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «មិនត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នា ចេញធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនវិញ ដ្បិត យើងជាអ្នកធ្វើឲ្យហេតុការណ៍នេះបានកើតឡើង»។ ពួកគេក៏ស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយនាំគ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនវិញ មិនបានច្បាំងជាមួយលោកយេរ៉ូបោមទេ។

⁵ព្រះបាទរេហូបោមបានគង់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយបានសង់ក្រុងដែលមានកំពែងការពារជាច្រើននៅស្រុកយូដា។⁶ស្តេចបានសង់ក្រុងបេថ្លេហិម អេថាម ត្កូអា⁷បេតស៊ើរ សូកូ អាឌូឡាម⁸កាថ ម៉ារីសា ហ្សីប⁹អដូរ៉ាម ឡាគីស អាសេកា¹⁰សូរ៉ា អាយ៉ាឡូន និងហេប្រុន។ នេះជាក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំក្នុងស្រុកយូដា និងបេនយ៉ាមីន។

¹¹ស្តេចបានពង្រឹងបន្ទាយ និងដាក់មេបញ្ជាការត្រួតត្រាលើទីនោះ ព្រមទាំងមានស្តុកម្ហូប ប្រេងនិងស្រា។¹²ស្តេចដាក់ខែល និងលំពែងនៅគ្រប់ក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ហើយធ្វើឲ្យក្រុងទាំងនោះកាន់តែរឹងមាំ។ ដូច្នេះ ស្រុកយូដា និងស្រុកបេនយ៉ាមីនជាកម្មសិទ្ធិ និងស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះអង្គ។

¹³ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីដែលនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលនាំគ្នាទៅឯព្រះបាទរេហូបោមពីទឹកដីរបស់គេរៀងខ្លួន។¹⁴កុលសម្ព័ន្ធលេវីចាកចេញពីទឹកដី វាលស្មៅ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ដើម្បីទៅស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិម ដ្បិត លោកយេរ៉ូបោម និងកូនៗ របស់គាត់បានបណ្តេញពួកគេចេញ ដូច្នេះ ពួកគេមិនអាចបំពេញមុខងារជាបូជាចារ្យថ្វាយព្រះអម្ចាស់បានទៀតឡើយ។¹⁵លោកយេរ៉ូបោមបានតែងតាំងបូជាចារ្យដោយខ្លួនឯងសម្រាប់កន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ និងបានសិតរូបពពែឈ្មោល និងរូបកូនគោផងដែរ។

¹⁶ប្រជាជនមកពីគ្រប់កុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាមកថ្វាយបង្គំរូបទាំងនោះ ចំណែក អស់អ្នកដែលមានចិត្តចង់ស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ពួកគេមកក្រុងយេរូសាឡិម ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃដូនតារបស់គេ។¹⁷ពួកគេបានពង្រឹងរាជាណាចក្រយូដា និងធ្វើឲ្យរាជ្យព្រះបាទរេហូបោមជាបុត្ររបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនរឹងមាំអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ ដ្បិត ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនោះ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ព្រះបាទដាវីឌ និងព្រះបាទសាឡូម៉ូន។

¹⁸ព្រះបាទរេហូបោមបានរៀបអភិសេកជាមួយព្រះនាងម៉ាហាលៀត ជាបុត្រីរបស់អង្គម្ចាស់យេរីម៉ូត ត្រូវជាបុត្រាព្រះបាទដាវីឌ ព្រមទាំងព្រះនាងអប៊ីហែល ជាកូនស្រីលោកអេលៀប ដែលជាកូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីសាយ។¹⁹ព្រះនាងប្រសូតបានបុត្រាបីអង្គ គឺយេអ៊ូស សេម៉ារីយ៉ា និង សាហាំ។

²⁰បន្ទាប់ពី ព្រះនាងម៉ាហាឡាត ព្រះបាទរេហូបោមបានរៀបអភិសេកជាមួយព្រះនាងម៉ាកាជាបុត្រីរបស់សម្តេចអាប់សាឡុម។ ព្រះនាងប្រសូតបានអាប៊ីយ៉ា អាតតៃ ស៊ីសា និងសេឡូមីត។²¹ព្រះបាទរេហូបោមស្រឡាញ់ព្រះនាងម៉ាកាជាបុត្រីរបស់សម្តេចអាប់សាឡុមលើសជាងមហេសីឯទៀតៗ និងស្រីស្នំរបស់ព្រះអង្គទាំងអស់ (ដ្បិត ព្រះបាទរេហូបោមមានមហេសីដប់ប្រាំបីអង្គ និងស្រីស្នំហុកសិបនាក់ ហើយមានបុត្រាម្ភៃប្រាំបីអង្គ និងបុត្រីហុកសិបអង្គ)។

²²ព្រះបាទរេហូបោមបានតែងតាំងសម្តេចអប៊ីយ៉ាជាបុត្ររបស់ព្រះនាងម៉ាកាឲ្យធ្វើជាមេដឹកនាំក្នុងចំណោមបងប្អូនរបស់គាត់។ ដ្បិត ស្តេចមានគំនិតចង់ឲ្យគាត់ស្នងរាជ្យបន្ត។²³ព្រះបាទរេហូបោមបានគ្រប់គ្រងដោយប្រាជ្ញា។ ព្រះករុណាបានចាត់បុត្រាឯទៀតៗទាំងអស់ទៅនៅទូទាំងស្រុកយូដា និងបេនយ៉ាមីនក្នុងក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំ។ ស្តេចក៏បានផ្តល់អាហារដល់ពួកគេយ៉ាងបរិបូរហើយរកប្រពន្ធជាច្រើនសម្រាប់ពួកគេ។

12

¹ពេលរាជព្រះបាទរេហូបោមបានរឹងមាំហើយស្តេចមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា នោះស្តេចក៏បោះបង់ចោលក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលក៏ប្រព្រឹត្តតាមស្តេចដែរ។

²នៅឆ្នាំទីប្រាំនៃរជ្ជកាលព្រះបាទរេហូបោម ស្តេចស៊ីសាកជាស្តេចស្រុកអេស៊ីបបានលើកទ័ពមកឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡិមព្រោះប្រជាជនបានក្បត់នឹងព្រះអម្ចាស់។³ស្តេចយាងមកជាមួយរទេះចម្បាំងចំនួនមួយពាន់ពីររយពលសេះប្រាំមួយម៉ឺននាក់ និងពលទាហានយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកបានមកជាមួយព្រះអង្គគឺពីប្រទេសអេស៊ីប ស្រុកលីប៊ី ស្រុកស៊ូកគីនិងស្រុកអេត្យូពី។⁴ស្តេចបានយកក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំក្នុងស្រុកយូដាហើយបានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិម។

⁵ពេលនោះ ព្យាការីសេម៉ាយ៉ាបានមកជួបព្រះបាទរេហូបោម និងមេដឹកនាំស្រុកយូដាដែលបានប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅក្រុងយេរូសាឡិម ព្រោះតែព្រះបាទស៊ីសាកឡោមព័ទ្ធ។ លោកសេម៉ាយ៉ាមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូចតទៅ៖ «អ្នករាល់គ្នាបានបោះបង់ចោលយើង ដូច្នេះ យើងក៏ប្រគល់អ្នកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់លោកស៊ីសាកដែរ»។⁶ពួកមេដឹកនាំនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងស្តេចបានបន្ទាបខ្លួនហើយទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ពិតជាសុចរិត»។

⁷ពេលព្រះអម្ចាស់ឃើញថា ពួកគេបន្ទាបខ្លួនរបស់គេនៅចំពោះទ្រង់ នោះព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ព្យាការីសេម៉ាយ៉ាថា៖ «ពួកគេបានបន្ទាបខ្លួន ដូច្នេះ យើងនឹងមិនបំផ្លាញពួកគេទេ យើងនឹងសង្គ្រោះពួកគេចេញពីដៃស៊ីសាក់ហើយកំហឹងរបស់យើងក៏នឹងមិនហូរមកលើក្រុងយេរូសាឡិមដែរ។⁸ទោះយ៉ាងណាពួកគេនឹងត្រូវចំណុះហើយធ្វើជាអ្នកបម្រើស៊ីសាក់ ដើម្បីឲ្យពួកគេយល់ថាការបម្រើយើងនិងបម្រើស្តេចប្រទេសដទៃខុសគ្នាយ៉ាងណា»។

⁹ដូច្នេះ ព្រះបាទស៊ីសាក់ជាស្តេចស្រុកអេស៊ីបបានលើកទ័ពមកឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡិម ហើយរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់និងទ្រព្យសម្បត្តិនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ស្តេច។ ស្តេចបានយកអ្វីគ្រប់យ៉ាងទៅ ព្រមខែលមាសដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើដែរ។¹⁰ព្រះបាទរេហូបោមបានធ្វើខែលលង្ហិនជំនួសវិញ ហើយប្រគល់វាទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់មេទ័ពដែលយាមទ្វារចូលព្រះដំណាក់។

¹¹គ្រប់ពេលដែលស្ដេចយាងចូលព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ពួកទាហាននាំគ្នាកាន់ខែលទាំងនោះអមដំណើរទៅ បន្ទាប់មក ពួកគេប្រមូលយកទៅទុកនៅក្នុងបន្ទប់របស់ពួកអ្នកយាមវិញ។¹²ពេលព្រះបាទរេហូបោមបន្ទាបខ្លួននោះ ព្រះពិរោធរបស់ព្រះអម្ចាស់ងាកចេញពីព្រះអង្គដើម្បីមិនបំផ្លាញគេទាំងស្រុង។ ក្រៅពីនេះនៅមានការល្អខ្លះទៀតដែលត្រូវបានរកឃើញនៅស្រុកយូដា។

¹³ដូច្នេះ ព្រះបាទរេហូបោមបានពង្រឹងអំណាចនៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយស្តេចឡើងសោយរាជ្យ។ ព្រះបាទរេហូបោមមានអាយុសែសិបមួយឆ្នាំនៅពេលដែលទ្រង់ឡើងសោយរាជ្យ ហើយសោយរាជ្យអស់ដប់ប្រាំពីរឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡិម ជាទីក្រុងដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសពីកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដើម្បីព្រះនាមព្រះអង្គនៅទីនោះ។ ព្រះមាតារបស់ស្តេចព្រះនាមណាអាម៉ា ជាជនជាតិអាំម៉ូន¹⁴ស្តេចបានប្រព្រឹត្ដអំពើអាក្រក់ ព្រោះទ្រង់គ្មានចិត្តចង់ស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ទេ។¹⁵ចំពោះរាជកិច្ច និងបញ្ហាផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងព្រះបាទរេហូបោមគឺតាំងពីមុន និងចុងក្រោយ តើគេមិនបានសរសេរក្នុងសំណេររបស់ព្យាការីសេម៉ាយ៉ា និងអ៊ីដដូជាអ្នកមើលដែលមានកំណត់ហេតុអំពីពង្សប្រវត្តិ និងសង្គ្រាមរវាងព្រះបាទរេហូបោម និងលោកយេរ៉ូបោមទេឬអី?¹⁶ព្រះបាទរេហូបោមសោយទិវង្គត គេបានយកសពទៅបញ្ចុះក្នុងក្រុងព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះបាទអប៊ីយ៉ាជាបុត្រឡើងស្នងរាជ្យ។

13

¹នៅឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរជ្ជកាលព្រះបាទយេរ៉ូបោម ព្រះបាទអប៊ីយ៉ាបានឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា ។²ស្តេចសោយរាជ្យអស់រយៈពេលបីឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ព្រះមាតារបស់ស្តេចមានព្រះនាមថាម៉ាកា ជាកូនស្រីរបស់លោកយូរីនៅគីបៀរ។ មានសង្គ្រាមរវាងព្រះបាទអប៊ីយ៉ា និងព្រះបាទយេរ៉ូបោម។³ព្រះបាទអប៊ីយ៉ាបានចេញទៅច្បាំងជាមួយកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ និងទាហានដ៏អង់អាចចំនួនបួនសែននាក់។ ព្រះបាទយេរ៉ូបោមបានដាក់ជួរទ័ពប្រយុទ្ធជាមួយនឹងកងទ័ពដែលបានជ្រើសរើស ប្រាំបីសែននាក់សុទ្ធតែជាទាហានខ្លាំង និងក្លាហាន។

⁴លោកអប៊ីយ៉ាបានឈរនៅលើភ្នំសៀរសារ៉ាមដែលស្ថិតនៅលើភ្នំអេប្រាអ៊ីមមានប្រសាសន៍ថា៖ «លោកយេរ៉ូបោម និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលសូមស្តាប់ខ្ញុំ!⁵តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រគល់ការគ្រប់គ្រងលើទឹកដីអ៊ីស្រាអែលឲ្យព្រះបាទដាវីឌ និងរាជវង្សតាមសម្ពន្ធមេត្រីរហូតតទៅទេឬអី?

⁶ប៉ុន្តែ លោកយេរ៉ូបោមជាកូនរបស់លោកនេបាត ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ព្រះបាទដាវីឌបានក្រោកឡើងបះបោរប្រឆាំងនឹងម្ចាស់របស់ខ្លួន។⁷មនុស្សពាល មនុស្សគ្មានប្រយោជន៍បានប្រមូលគ្នាមកឯគាត់។ ពួកគេបានមកតទល់នឹងព្រះបាទរេហូបោមជាបុត្ររបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូននៅពេលដែលស្តេចរេហូបោមនៅក្មេង ហើយគ្មានបទពិសោធន៍ ហើយមិនអាចទប់ទល់នឹងពួកគេបាន។

⁸ឥឡូវនេះ អ្នកនិយាយថាអ្នកអាចតតាំងនឹងអំណាចរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងបស់កូនចៅដាវីឌ។ អ្នកមានកងទ័ពដ៏ធំព្រមទាំងរូបកូនគោមាសដែលលោកយេរ៉ូបោមបានធ្វើដូចជាព្រះសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាទៀត។⁹តើអ្នកមិនបានបណ្តេញពួកបូជាចារ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុន និងពួកលេវីទេឬ? តើអ្នកមិនបានតែងតាំងបូជាចារ្យឲ្យខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ដូចជនជាតិដទៃទេឬអី? អ្នកណាមកថ្វាយបង្គំដោយយកគោឈ្មោល និងចៀមឈ្មោលប្រាំពីរមកនោះក៏អាចធ្វើជាបូជាចារ្យនៃរូបទាំងនោះដែលមិនមែនជាព្រះទេ។

¹⁰រីឯយើងវិញ ព្រះអម្ចាស់គឺជាព្រះរបស់យើង ហើយយើងមិនបោះបង់ចោលព្រះអង្គឡើយ។ យើងមានបូជាចារ្យជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុននៅបម្រើព្រះអម្ចាស់ និងលេវីដែលបំពេញការងាររបស់ពួកគេ។¹¹ពួកគេថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងគ្រឿងក្រអូបចំពោះព្រះអម្ចាស់ទាំងព្រឹកទាំងល្ងាច។ ពួកគេក៏រៀបចំនំប៉័ងវត្តមាននៅលើតុសុទ្ធផងដែរ។ ពួកគេមានទំនោរនឹងជើងចង្កៀងមាស និងចង្កៀងរបស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេដុតរៀងរាល់ល្ងាច។ យើងកាន់តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង ប៉ុន្តែ អ្នករាល់បានបោះបង់ចោលព្រះអង្គវិញ។

¹²មើល៍! ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយយើងនឹងដឹកនាំយើង ហើយពួកបូជាចារ្យរបស់ព្រះអង្គនៅទីនេះនាំគ្នាផ្លុំត្រែឡើងដើម្បីប្រកាសអាសន្នប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ! កុំធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់អ្នកឡើយ! ដ្បិត អ្នករាល់គ្នានឹងមិនអាចឈ្នះព្រះអង្គឡើយ!។

¹³ប៉ុន្តែ លោកយេរ៉ូបោមបានរៀបទ័ពពួនស្ទាក់នៅពីក្រោយពួកគេ។ កងទ័ពនៅខាងមុខហើយទ័ពពួនស្ទាក់នៅខាងក្រោយកងទ័ពយូដា។¹⁴ពេលជនជាតិយូដាក្រឡេកមើលទៅក្រោយគេឃើញមានការប្រយុទ្ធនៅខាងមុខ និងនៅខាងក្រោយពួកគេ។ ពួកគេស្រែកអង្វររកព្រះអម្ចាស់ហើយពួកបូជាចារ្យផ្លុំត្រែឡើង។¹⁵ពេលនោះ ប្រជាជននៅស្រុកយូដាស្រែកជយឃោស ពេលពួកគេស្រែកថា៖ ព្រះជាម្ចាស់បានវាយព្រះបាទយេរ៉ូបោម និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលនៅចំពោះមុខព្រះបាទអប៊ីយ៉ា និងប្រជាជនយូដា។

¹⁶ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលរត់ភៀសខ្លួនពីមុខកងទ័ពយូដា ហើយព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ពួកកងទ័ពយូដា។¹⁷ព្រះបាទអប៊ីយ៉ា និងកងទ័ពបានសម្លាប់ពួកគេដោយមុខដាវ ហើយមានកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលដែលបានជ្រើសរើសចំនួនប្រាំសែននាក់បានស្លាប់។¹⁸នៅគ្រានោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវគេបំបាក់មុខ។ ប្រជាជនយូដាទទួលជ័យជម្នះដោយសារពួកគេពឹងផ្អែកលើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។¹⁹ព្រះបាទអប៊ីយ៉ាដេញតាមលោកយេរ៉ូបោម ហើយបានដណ្ដើមយកក្រុងបេតអែលជាមួយភូមិជុំវិញ ក្រុងសេសាណា និងភូមិជុំវិញ និងក្រុងអេប្រូននិងភូមិជុំវិញ។²⁰នៅជំនាន់ព្រះបាទអប៊ីយ៉ា លោកយេរូ៉បោមមិនអាចពង្រឹងអំណាចឡើងវិញឡើយ ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រហារស្តេចឲ្យសោយទិវង្គតទៅ។²¹ប៉ុន្តែ ព្រះ‌បាទអប៊ី‌យ៉ាវិញបានពង្រឹងអំណាចយ៉ាងរឹង‌មាំ។ ស្ដេចមានមហេសីដប់‌បួនអង្គ មានបុត្រាម្ភៃពីរអង្គ និងបុត្រីដប់ប្រាំមួយអង្គ។²²រាជកិច្ចឯទៀតៗរបស់ព្រះបាទអប៊ីយា និងរាជឱង្ការបស់ស្តេចសុទ្ធតែមានកត់ត្រាទុកក្នុងអត្ថាធិប្បាយរបស់ព្យាការីអ៊ីដោ។

14

¹ព្រះបាទអប៊ីយ៉ាបានសោយទិវង្គតទៅជាមួយបុព្វបុរសហើយគេបញ្ចុះសពស្តេចនៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះបាទអេសាជាបុត្របានឡើងសោយរាជ្យជំនួស។ នៅរជ្ជកាលព្រះបាទអេសាប្រទេសជាតិបានសុខសាន្តត្រាណរយៈពេលដប់ឆ្នាំ។²ព្រះបាទអេសាធ្វើអ្វីៗដែលគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្លួន។³ស្តេចបានបំផ្លាញអាសនៈសាសន៍ដទៃ និងបានសម្អាតទីខ្ពស់ព្រមទាំងបានកម្ទេចសសរថ្ម និងរំលំបង្គោលព្រះអាសេរ៉ា។⁴ស្តេចបានបញ្ជាឲ្យប្រជាជនយូដាស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ខ្លួន និងប្រតិបត្តិតាមច្បាប់ និងក្រឹត្យវិន័យ។

⁵ស្ដេចដកកន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ និងអាសនៈសក្ការៈពីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់ស្រុកយូដាដែរ។ ប្រទេសជាតិមានសេចក្តីសុខសាន្តត្រាណ នៅក្នុងរាជ្ជកាលព្រះអង្គ។⁶ស្តេចបានសង់ក្រុងដ៏រឹងមាំជាច្រើននៅស្រុកយូដា ដ្បិត ស្រុកទេសស្ងប់ស្ងៀម ហើយមិនមានសង្គ្រាមទេ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានសេចក្តីសុខសាន្តដល់ព្រះអង្គ។

⁷ព្រះបាទអេសាមានរាជឱង្ការទៅកាន់កុលសម្ព័ន្ធយូដាថា៖ «ចូរយើងសង់ក្រុងទាំងនេះ ហើយធ្វើកំពែងព័ទ្ធជុំវិញ ព្រមទាំងប៉ម ទ្វារ និងរនុក។ ទឹកដីនេះនៅតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើងដដែលព្រោះយើងបានស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង ហើយព្រះម្ចាស់បានប្រទានឲ្យមានសុខសន្តិភាពនៅគ្រប់ទិសទីទាំងអស់។ ដូច្នេះ ពួកគេបានកសាងដោយជោគជ័យ។⁸ព្រះបាទអេសាមានកងទ័ពដែលកាន់ខែល និងលំពែងពីកុលសម្ពន្ធយូដាមានទាហានចំនួន ៣០០, ០០០ នាក់ និងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនចំនួន ២៨០, ០០០ នាក់ដែលកាន់ខែល និងធ្នូ។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែជាទាហានអង់អាចក្លាហាន។

⁹ព្រះបាទសេរ៉ាសជាស្តេចស្រុកអេត្យូពីបានលើកកងទ័ពមួយលាននាក់ និងរទេះចម្បាំងចំនួនបីរយគ្រឿង មកច្បាំងនឹងពួកយូដា ហើយបានឡើងមកដល់ម៉ារ៉េសា។¹⁰ព្រះបាទអេសាក៏ចេញមកតទល់ហើយគេតម្រៀបជួរទ័ពត្រៀមច្បាំងនៅតាមជ្រលងភ្នំសេផាហានៅម៉ារេសា។¹¹ព្រះបាទអេសាស្រែកអង្វរព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ទ្រង់ថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់ ក្រៅពីព្រះអង្គ គ្មាននរណាម្នាក់អាចជួយអ្នកទន់ខ្សោយ ឲ្យត‌តាំងនឹងអ្នកខ្លាំងពូកែឡើយ។ ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងអើយសូមជួយយើងខ្ញុំផង! ព្រះអម្ចាស់អើយព្រះអង្គជាព្រះនៃយើងខ្ញុំ សូមកុំឲ្យមនុស្សទទួលជ័យជម្នះលើទ្រង់ឡើយ»។

¹²ព្រះអម្ចាស់វាយជនជាតិអេត្យូពីនៅចំពោះមុខព្រះបាទអេសា និងពួកយូដា។ ជនជាតិអេត្យូពីបានរត់ភៀសខ្លួន។¹³ព្រះបាទអេសា និងពលទាហានដែលនៅជាមួយបានដេញតាមពួកគេឆ្ពោះទៅកេរ៉ា។ ជនជាតិអេត្យូពីជាច្រើនបានដួលស្លាប់ដែលមិនអាចក្រោកឡើងបាន ព្រោះពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញនៅចំពោះមុខព្រះអម្ចាស់ និងកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គ។ កងទ័ពបានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិជាជយភណ្ឌយ៉ាងច្រើន។¹⁴កងទ័ពបានបំផ្លាញភូមិទាំងអស់នៅជុំវិញកេរ៉ា ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យប្រជាជនភ័យខ្លាច។ កងទ័ពបានរឹបអូសយកភូមិទាំងអស់ហើយមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនកុះករនៅក្នុងនោះ។¹⁵កងទ័ពយូដាបានវាយកម្ទេចជំរំរបស់ពួកអ្នកគង្វាល ហើយពួកគេបានរឹបអូសយកហ្វូងចៀម និងសត្វអូដ្ឋយ៉ាងបរិបូរ រួចហើយនាំគ្នាត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។

15

¹ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកសណ្ឋិតលើលោកអសារាជាកូនរបស់លោកអូដេត។²លោកបានចេញទៅជួបជាមួយព្រះបាទអេសាហើយទូលថា៖ «ឱព្រះបាទអេសា និងប្រជាជនយូដា និងបេនយ៉ាមីនទាំងមូលអើយសូមស្តាប់ខ្ញុំ! ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាក្នុងពេលដែលអ្នករាល់គ្នានៅជាមួយព្រះអង្គ ប្រសិនបើ អ្នកស្វែងរកព្រះអង្គនោះអ្នកនិងរកព្រះអង្គឃើញ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកបោះបង់ចោលព្រះអង្គនោះព្រះអង្គនឹងបោះបង់ចោលអ្នកវិញ។

³អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគ្មានព្រះពិតគ្មានបូជាចារ្យបង្រៀនហើយក៏គ្មានក្រឹត្យវិន័យដែរ។⁴ពេលណាពួកគេមានទុក្ខវេទនាពួកគេងាកមករកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហើយស្វែងរកព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គឲ្យគេរកឃើញ។⁵នៅគ្រានោះអ្នកណាដែលធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយ ឬមកវិញ អ្នកនោះគ្មានសន្តិភាពសម្រាប់គេទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រជាជននៅលើទឹកដីទាំងអស់មានបញ្ហាដ៏ធំ។

⁶ពួកគេបែកបាក់គ្នា ប្រជាជាតិមួយទាស់នឹងប្រជាជាតិមួយ ហើយក្រុងមួយទាស់នឹងទីក្រុងមួយទៀត ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យពួកគេវឹកវរ ហើយរងទុក្ខវេទនាគ្រប់បែបយ៉ាង។⁷ប៉ុន្តែ ចូរមានកម្លាំងហើយកុំធ្វើឲ្យដៃអ្នកទន់ខ្សោយឡើយ ព្រោះកិច្ចការរបស់អ្នកនឹងបានរង្វាន់»។

⁸កាលព្រះបាទអេសាបានឮពាក្យទាំងនេះដែលជាពាក្យទំនាយរបស់លោកអូដេតដែលជាព្យាការីបានធ្វើឲ្យស្តេចមានចិត្តអង់អាច ហើយបានបំផ្លាញអ្វីៗដែលគួរស្អប់ខ្ពើមចេញពីស្រុកយូដា និងបេនយ៉ាមីន ព្រមទាំងចេញពីក្រុងនានាដែលស្តេចដណ្តើមបានពីតំបន់ភ្នំអេប្រាអ៊ីម។ សេ្តចក៏សង់អាសនៈដែលស្ថិតនៅខាងមុខច្រកចូលព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើងវិញ។⁹ស្តេចបានប្រមូលប្រជាជនយូដា និងបេនយ៉ាមីនព្រមទាំងអស់អ្នកដែលស្នាក់នៅជាមួយពួកគេគឺប្រជាជនមកពីអេប្រាអ៊ីមនិងម៉ាណាសេនិងពីស៊ីម្មាន។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងច្រើនបានវិលត្រឡប់ពីស្រុកអ៊ីស្រាអែលមកឯទ្រង់វិញ នៅពេលដែលពួកគេឃើញព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយ និងព្រះករុណា។

¹⁰ពួកគេប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅក្រុងយេរូសាឡិមក្នុងខែទីបីក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំនៃរជ្ជកាលព្រះបាទអេសា។¹¹នៅគ្រានោះពួកគេបានថ្វាយយញ្ញបូជាពីរបស់ដែលពួកគេរឹបអូសយកបានថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់គឺមានគោប្រាំពីររយក្បាល ចៀមនិងពពែប្រាំពីរពាន់ក្បាល។

¹²ពួកគេបានចូលក្នុងសម្ពន្ធមេត្រី ដោយបានតាំងចិត្ត និងស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់គេអស់ពីចិត្ត និងអស់ពីព្រលឹង។¹³អ្នកទាំងនោះព្រមព្រៀងគ្នាថា បើអ្នកណាមិនព្រមស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអ្នកនោះ ត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ទោះបីមនុស្សនោះជាអ្នកតូច ឬអ្នកធំក្ដី ឬទោះប្រុស ឬស្រីក្ដី។

¹⁴ពួកគេស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់ដោយបន្លឺសម្លេងឮៗ ព្រមទាំងមានសម្លេងត្រែ និងស្នែងផង។¹⁵ប្រជាជនយូដាទាំងអស់មានចិត្តរីករាយចំពោះពាក្យសម្បថនេះ ព្រោះពួកគេបានស្បថយ៉ាងអស់ពីចិត្ត ហើយពួកគេស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់អស់ពីចិត្តហើយព្រះអង្គក៏បានឲ្យពួកគេរកឃើញដែរ។ ព្រះអម្ចាស់ក៏ប្រទានសេចក្តីសុខសាន្តដល់ពួកគេនៅគ្រប់ទិសទី។

¹⁶ព្រះបាទអេសាក៏បានដកលោកម៉ាកាដែលជាជីដូនរបស់ព្រះករុណាចេញពីដំណែងជាម្ចាស់ក្សត្រី ពីព្រោះព្រះនាងបានសង់បង្គោល និងធ្វើរូបគួរស្អប់ខ្ពើមនៃព្រះអាសេរ៉ា។ ព្រះបាទអេសាកាត់បង្គោល និងរូបដែលគួរស្អប់ខ្ពើមនោះកម្ទេចឲ្យទៅជាធូលីដី ហើយដុតវានៅជ្រោះកេ្រដូន។¹⁷ប៉ុន្តែ ទីសក្ការៈនៅតាមទួលខ្ពស់មិនត្រូវបានយកចេញពីស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេ។ ទោះយ៉ាងណា ស្ដេចស្រឡាញ់ព្រះ‌អម្ចាស់ដោយស្មោះអស់មួយជីវិត។¹⁸ស្តេចបាននាំយកតង្វាយទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះបិតារបស់ស្តេច និងស្តេចផ្ទាល់បានញែកជាសក្ការៈទៅដាក់ក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់គឺប្រាក់ និងមាស។¹⁹នៅក្នុងស្រុកទេសគឺគ្មានសង្រ្គាមទេ រហូតដល់ឆ្នាំទីសាមសិបប្រាំនៃរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទអេសា។

16

¹នៅឆ្នាំទីសាមសិបប្រាំមួយនៃរជ្ជកាលព្រះបាទអេសាស្តេចបាសាជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានបះបោរយ៉ាងខ្លាំងប្រឆាំងនឹងស្រុកយូដាហើយបានសង់ក្រុងរ៉ាម៉ា ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់ចាកចេញ ឬចូលទៅក្នុងទឹកដីព្រះបាទអេសាដែលជាស្តេចស្រុកយូដា។

²ព្រះបាទអេសាបានយកមាស និងប្រាក់ចេញពីឃ្លាំងនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចហើយចាត់គេឲ្យទៅថ្វាយព្រះ‌បាទបេន-‌ហាដាឌ ជាស្តេចស្រុកអារ៉ាមដែលគ្រងរាជ្យនៅក្រុងដាម៉ាស។ ដោយទូលថា៖³«សូមឲ្យមានកិច្ចព្រមព្រៀងរវាងទូលបង្គំ និងព្រះករុណាដូចជាព្រះបិតាទូលបង្គំ ព្រមទាំងបិតារបស់ព្រះករុណាដែរ។ ទូលបង្គំបានផ្ញើប្រាក់ និងមាសមកថ្វាយព្រះករុណា។ សូមព្រះករុណាផ្តាច់សម្ពន្ធមិត្តជាមួយបាសទៅ ដើម្បីកុំឲ្យស្តេចឡើងមកច្បាំងជាមួយទូលបង្គំឡើយ»។

⁴ព្រះ‌បាទបេន-‌ហាដាឌស្ដាប់តាមព្រះបាទអេសា ហើយចាត់មេបញ្ជាការកងទ័ពទាំងឡាយឲ្យទៅវាយយកក្រុងនានារបស់អ៊ីស្រាអែល។ ពួកគេបានវាយលុកក្រុងអ៊ីជុន ក្រុងដាន់ក្រុងអេបិលមៀមព្រមទាំងឃ្លាំងស្បៀងទាំងប៉ុន្មាននៅទឹកដីណេបថាលី។⁵នៅពេលព្រះបាទបាសាឮដំណឹងនេះទ្រង់ក៏ឈប់សាងសង់កំពែងក្រុងរ៉ាម៉ាហើយទុកការងារនោះចោល។⁶ពេលនោះ ព្រះបាទអេសាបានយកប្រជាជនយូដាទាំងអស់ទៅជាមួយ។ ពួកគេបានយកថ្ម និងឈើនៅរ៉ាម៉ាដែលព្រះបាទបាសាបានយកមកសាងសង់ក្រុង។ បន្ទាប់មក ស្តេចអេសាបានប្រើសម្ភារសំណង់នោះ ដើម្បីសាងសង់ក្រុងកេបា និងក្រុងមីសប៉ា។

⁷នៅគ្រានោះ លោកហាណានី ដែលជាគ្រូទាយបានចូលទៅគាល់ព្រះបាទអេសាជាស្តេចស្រុកយូដាហើយទូលថា៖ «ដោយព្រោះតែព្រះករុណាបានពឹងផ្អែកលើស្តេចស្រុកស៊ីរី និងមិនពឹងផ្អែកលើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះករុណា នោះកងទ័ពរបស់ស្តេចស្រុកស៊ីរីបានរួចផុត ពីព្រះហស្តព្រះករុណាហើយ។⁸តើកាលជនជាតិអេត្យូពី និងប្រជាជនលីប៊ីលើកទ័ពមក តើគេមិនមានទ័ពដ៏ច្រើនសម្បើម មានរទេះចម្បាំង និងទ័ពសេះយ៉ាងច្រើនឬអី? ប៉ុន្តែ ដោយពឹងលើព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យព្រះករុណាមានជ័យជម្នះលើពួកគេ។

⁹ដ្បិត ព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ពាសពេញលើផែនដីទាំងមូល ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គសម្តែងព្រះចេស្ដាជួយអស់អ្នកដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងរឿងនេះ ព្រះករុណាបានធ្វើរឿងល្ងង់ខ្លៅហើយ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅនឹងមានសង្គ្រាមកើតឡើងហើយ»។¹⁰ពេលនោះព្រះបាទអេសាខឹងនឹងគ្រូទាយ ហើយបានមចាប់គាត់ដាក់គុកព្រោះព្រះករុណាខឹងនឹងគាត់អំពីបញ្ហានេះ។ នៅពេលជាមួយគ្នានោះ ព្រះបាទអេសាបានជិះជាន់ដល់ប្រជាជនមួយចំនួនដែរ។

¹¹មើល! រាជកិច្ចរបស់ព្រះបាទអេសាតាំងពីដើមដល់ចប់មានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅរបស់ស្តេចស្រុកយូដា និងស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។¹²ព្រះបាទអេសាមានជំងឺនៅក្នុងប្រអប់ជើង។ ជំងឺរបស់ព្រះករុណាធ្ងន់ធ្ងរណាស់។ ទោះបីយ៉ាងនេះក្តី ទ្រង់មិនបានស្វែងរកជំនួយពីព្រះអម្ចាស់ទេគឺស្វែងរកតែគ្រូពេទ្យប៉ុណ្ណោះ។

¹³ព្រះបាទអេសាសោយទិវង្គតទៅជួប‌ជុំនឹងពួកអយ្យ‌កោ នៅឆ្នាំទីសែ‌សិបមួយនៃរជ្ជ‌កាលរបស់ស្ដេច។¹⁴ពួកគេបានបញ្ចុះសពស្តេចនៅក្នុងផ្នូររបស់ទ្រង់ដែលស្តេចបានជីកនៅឯទីក្រុងដាវីឌ។ ពួកគេបានដាក់សព្វនៅលើគ្រែដែលពោរពេញទៅដោយក្លិនផ្អែម និងគ្រឿងក្រអូបផ្សេងៗដែលរៀបចំដោយអ្នកជំនាញអប់។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានបង្កាត់ភ្លើងយ៉ាងខ្លាំង ជាការថ្វាយកិត្តិយសដល់ស្តេច។

17

¹ព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាបុត្ររបស់ព្រះបាទអេសាបានឡើងស្នងរាជ្យជំនួសបិតា។ ព្រះបាទយ៉ូសាផាតបានពង្រឹងអំណាចខ្លួនឯងប្រឆាំងនឹងអ៊ីស្រាអែល។²ស្តេចបានដាក់ទ័ពនៅតាមក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលមានកំពែងរឹងមាំនៅស្រុកយូដា និងឲ្យមានកងទ័ពនៅក្នុងស្រុកយូដា និងនៅតាមក្រុងនានានៅអេប្រាអ៊ីមដែលព្រះបាទអេសាជាបិតាបានកាន់កាប់។

³ព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយព្រះបាទយ៉ូសាផាតព្រោះព្រះករុណាបានដើរតាមមាគ៌ារបស់ព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតាហើយមិនស្វែងរកព្រះបាលឡើយ។⁴ព្រះករុណាបានពឹងលើព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកអយ្យកោហើយគោរពតាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ ដោយមិនដើរតាមផ្លូវរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទេ។

⁵ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានពង្រឹងរាជ្យសម្បត្តិរបស់ស្តេចឲ្យរឹងមាំហើយជនជាតិយូដាទាំងអស់នាំសួយសារអាករទៅព្រះបាទយ៉ូសាផាត។ ស្តេចមានទ្រព្យសម្បត្ដិ និងកិត្តិយសច្រើនក្រៃលែង។⁶ស្តេចមានព្រះហឫទ័យស្មោះត្រង់ចំពោះមាគ៌ារបស់ព្រះអម្ចាស់។ ស្តេចក៏បំផ្លាញកន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ និងដកបង្គោលព្រះអាសេរ៉ាចេញពីស្រុកយូដាទាំងអស់។

⁷នៅឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលរបស់ព្រះអង្គ ព្រះករុណាបានចាត់មន្ត្រីមានលោកបេនហែល លោកអូបាឌា លោកសាការី លោកនេថាណែល និងលោកមីកាយ៉ាទៅបង្រៀននៅតាមក្រុងនានាក្នុងស្រុកយូដា។⁸ដោយមានពួកលេវីទៅជាមួយគឺ លោកសេម៉ាយ៉ា លោកណាថានៀ លោកសេបាឌា លោកអេសាហែល លោកសេមីរ៉ាម៉ូត លោកយេហូណាថាន លោកអដូនីយ៉ា លោកថូប៊ីយ៉ា និងលោកថូបាដូនីយ៉ា ហើយមានបូជាចារ្យនៅជាមួយពួកគេផងគឺបូជាចារ្យអេលីសាម៉ា និងបូជាចារ្យយ៉ូរ៉ាម។⁹ពួកគេបង្រៀននៅស្រុកយូដាដោយមានសៀវភៅក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅជាមួយពួកគេ។ ពួកគេធ្វើដំណើរពាសពេញក្រុងទាំងប៉ុន្មានក្នុងស្រុកយូដាដើម្បីបង្រៀនប្រជាជន។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យនគរទាំងប៉ុន្មាននៅជុំវិញស្រុកយូដាកើតមានការភ័យខ្លាច ដូច្នេះ ពួកគេពុំបានធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងព្រះបាទយ៉ូសាផាតឡើយ។¹¹ជនជាតិភីលីស្ទីនខ្លះនាំយកអំណោយមកថ្វាយព្រះបាទយ៉ូសាផាត និងប្រាក់មកធ្វើជាសួយសារអាករ។ ជនជាតិអារ៉ាប់ក៏បាននាំហ្វូងសត្វចៀម ៧, ៧០០ ក្បាលនិងពពែ ៧, ៧០០ ក្បាល មកថ្វាយព្រះបាទយ៉ូសាផាតដែរ។

¹²ព្រះបាទយ៉ូសាផាតមានអំណាចខ្លាំងក្លាណាស់។ ស្ដេចបានសង់បន្ទាយ និងឃ្លាំងជាច្រើននៅក្នុងក្រុងនានានៅស្រុកយូដា។¹³ស្តេចមានទ្រព្យសម្បត្ដិយ៉ាងច្រើននៅក្រុងនានាក្នុងស្រុកយូដា និងកងទ័ពដែលមានសុទ្ធតែជាមនុស្សអង់អាចក្លាហានក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម។

¹⁴នេះជាបញ្ជីឈ្មោះតាមក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដា មានមេបញ្ជា‌ការកង‌ពល ដូចតទៅ លោកអាណណា ជាមេបញ្ជាការហើយនៅជាមួយគាត់មានទាហានប្រយុទ្ធ ៣០, ០០០ នាក់។¹⁵លោកយ៉ូហាណាន ជាមេបញ្ជាការជាមួយគាត់មានពលទាហាន ២៨០, ០០០ នាក់។¹⁶លោកអម៉ាស៊ីយ៉ាជាកូនរបស់លោកស៊ីគ្រីដែលស្ម័គ្រចិត្តចង់បម្រើព្រះអម្ចាស់ ហើយនៅជាមួយគាត់មានទាហានចំនួន ២០០, ០០០ នាក់។¹⁷ពីកូនចៅបេនយ៉ាមីនមាន៖ លោកអេលីយ៉ាដា នៅជាមួយគាត់មានឥស្សរជនក្លាហានចំនួន២០០, ០០០នាក់ ប្រដាប់អាវុធមានធ្នូនិងខែល។¹⁸បន្ទាប់មក មានលោកយេហូសាបាត ហើយនៅជាមួយគាត់មានទាហានចំនួន១៨០, ០០០ នាក់សុទ្ធតែត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ធ្វើសង្គ្រាម។¹⁹អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែនៅបម្រើស្ដេច រួមទាំងអ្នកឯទៀតៗ ដែលស្ដេចដាក់ឲ្យប្រចាំការនៅតាមក្រុង ដែលមានកំពែងរឹង‌មាំទាំងប៉ុន្មានក្នុងស្រុកយូដា។

18

¹ព្រះបាទយ៉ូសាផាតមានទ្រព្យសម្បត្ដិយ៉ាងច្រើន និងកិត្តិយសយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះករុណាបានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយព្រះបាទអហាប់ ដោយអភិសេកបុត្រាជាមួយបុត្រីព្រះបាទអហាប់។²ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមកព្រះករុណាបានយាងទៅសួរសុខទុក្ខព្រះបាទអហាប់នៅក្រុងសាម៉ារី។ ព្រះបាទអហាប់បានសម្លាប់ចៀម និងគោជាច្រើនសម្រាប់ព្រះករុណា ពួកមន្រ្តីដែលមកជាមួយទ្រង់។ ព្រះបាទអហាប់ក៏បញ្ចុះបញ្ចូលឲ្យព្រះបាទយ៉ូសាផាតវាយប្រហាររ៉ាម៉ូតកាឡាតជាមួយទ្រង់ដែរ។³ព្រះបាទអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលមានរាជឱង្ការទៅព្រះបាទយ៉ូសាផាតស្តេចស្រុកយូដាថា៖ «តើព្រះករុណាសព្វព្រះហឫទ័យនឹងទៅច្បាំងជាមួយទូលបង្គំនៅរ៉ាម៉ូតកាឡាតឬទេ?» ព្រះបាទយ៉ូសាផាតឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំក៏ដូចព្រះករុណាដែរ ហើយប្រជាជនរបស់ទូលបង្គំគឺដូចប្រជាជនរបស់ព្រះករុណាដែរ ទូលបង្គំនឹងទៅច្បាំងជាមួយព្រះករុណា»។

⁴ព្រះបាទយ៉ូសាផាតទូលស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា៖ «សូមស្វែងរកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាមុនសិន»។⁵ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលប្រមូលពួកព្យាការីដែលមានចំនួនបួនរយនាក់ហើយមានរាជឱង្ការទៅពួកគេថា៖ «តើយើងត្រូវទៅវាយក្រុងរ៉ាម៉ូតនៅស្រុកកាឡាត ឬមិនត្រូវទៅ?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ចូរទៅច្បាំងចុះ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រគល់វាទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ព្រះករុណាហើយ»។

⁶ព្រះបាទយ៉ូសាផាតមានរាជឱង្ការថា៖ «តើនៅទីនេះគ្មានព្យាការីរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៀតដែលយើងអាចស្វែងរកយោបល់ទេឬ?»។⁷ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលមានរាជឱង្ការទៅកាន់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតថា៖ «នៅមានបុរសម្នាក់ដែលយើងត្រូវស្វែងរកដំបូន្មានពីព្រះអម្ចាស់ គឺមីកាយ៉ាជាកូនរបស់លោកអ៊ីមឡា ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំស្អប់គាត់ព្រោះគាត់មិនដែលថ្លែងសេចក្តីល្អអំពីទូលបង្គំទេ តែងតែអាក្រក់ជានិច្ច»។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទយ៉ូសាផាតមានរាជឱង្ការថា៖ «ព្រះករុណាមិនគួរមានបន្ទូលដូច្នោះទេ»។⁸ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលហៅនាយទាហានមកហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរនាំមីកាយ៉ាជាកូនរបស់លោកអ៊ីមឡា ឲ្យមកជាប្រញាប់!»។

⁹ព្រះបាទអហាប់ជាស្ដេចនៃស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាស្ដេចស្រុកយូដា ស្លៀកពាក់រុងរឿងកំពុងគង់លើបល្ល័ង្ក នៅព្រលានត្រង់ខ្លោងទ្វារក្រុងសាម៉ារី ហើយពួកព្យាការីទាំងអស់ក៏ទាយនៅចំពោះស្តេច។¹⁰លោកសេដេគា ជាកូនរបស់លោកក្នាណាធ្វើស្នែងដែកហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូចតទៅ៖ ដោយស្នែងដែកនេះ អ្នកនឹងរុញច្រានជនជាតិស៊ីរីឲ្យវិនាសសូន្យទៅ។¹¹ពួកព្យាការីទាំងអស់សុទ្ធតែថ្លែងព្រះបន្ទូលដូចតទៅនេះថា៖ «ចូរវាយយកក្រុងរ៉ាម៉ូតនៅស្រុកកាឡាដចុះ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ប្រគល់ក្រុងនោះទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ព្រះករុណាហើយ»។

¹²អ្នកនាំសារដែលបានទៅហៅលោកមីកាយ៉ាបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «មើលចុះពាក្យរបស់ពួកព្យាការីប្រកាសសេចក្តីល្អៗដល់ព្រះរាជាដោយសម្លេងតែមួយ ដូច្នេះ សូមឲ្យលោកជាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមពួកគេដោយប្រកាសពីសេចក្តីល្អដល់ស្តេចចុះ»។¹³លោកមីកាយ៉ាឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅដូចព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំ»។¹⁴ពេលគាត់ចូលគាល់ស្តេច នោះស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «លោកមីកាយ៉ា តើយើងត្រូវទៅរ៉ាម៉ូតនៅស្រុកកាឡាតឬ?»។ លោកមីកាយ៉ាឆ្លើយថា៖ «ចូរវាយយកជ័យជម្នះចុះ ដ្បិត នឹងមានជ័យជម្នះធំណាស់!»។

¹⁵ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា៖ «តើត្រូវឲ្យយើងប្រាប់អ្នកឲ្យស្បថប៉ុន្មានដង ដើម្បីកុំនិយាយអ្វីក្រៅពីសេចក្តីពិតក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់?»។¹⁶លោកមីកាយ៉ាមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទូលបង្គំបានឃើញកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលខ្ចាត់ខ្ចាយនៅលើភ្នំដូចជាចៀមដែលគ្មានគង្វាលហើយព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកទាំងនេះគ្មានអ្នកគង្វាលទេ ចូរឲ្យម្នាក់ៗវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះដោយសុខសាន្តចុះ»។

¹⁷ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលមានរាជឱង្ការទៅកាន់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតថា៖ «តើទូលបង្គំមិនបានប្រាប់ព្រះករុណាទេឬអីថា គាត់នឹងមិនថ្លែងព្រះបន្ទូលល្អអំពីទូលបង្គំទេ ប៉ុន្តែ មានតែការអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ?»¹⁸លោកមីកាយ៉ាមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ខ្ញុំបានឃើញព្រះអម្ចាស់គង់លើបល្ល័ង្ករបស់ព្រះអង្គហើយកងទ័ពនៃស្ថានបរមសុខទាំងប៉ុន្មានឈរនៅខាងស្ដាំ និងខាងឆ្វេង។

¹⁹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើនរណានឹងល្បួងព្រះបាទអហាប់ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឲ្យស្តេចឡើងទៅវាយ ហើយដួលស្លាប់នៅរ៉ាម៉ូតកាឡាត? ម្នាក់ទូលបែបនេះ ហើយម្នាក់ទូលនោះ។

²⁰ពេលនោះមានវិញ្ញាណមួយចេញមកឈរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ហើយទូលថា៖ «ខ្ញុំនឹងល្បួងព្រះអង្គ»។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកគាត់ថា៖ «តើធ្វើដូចម្តេច?»²¹វិញ្ញាណនោះទូលព្រះអង្គថា៖ «ទូលបង្គំនឹងចាកចេញទៅហើយទូលបង្គំនឹងក្លាយទៅជាពាក្យកុហកនៅក្នុងមាត់ព្យាការីទាំងអស់»។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «អ្នកនឹងល្បួងវាហើយអ្នកក៏នឹងទទួលជោគជ័យដែរ។ ឥឡូវ ចូរទៅធ្វើអ៊ីចឹងចុះ»។

²²ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់បានដាក់វិញ្ញាណភូតកុហកនៅក្នុងមាត់ព្យាការីទាំងអស់របស់ព្រះករុណា ហើយព្រះអម្ចាស់បានដាក់ទោសមហន្តរាយដល់ព្រះករុណា។

²³ពេលនោះសេដេគាជាកូនរបស់លោកកាណាណាបានឡើងមកទះកំផ្លៀងលោកមីកាយ៉ាទាំងពោលថា៖ «តើព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់ចេញពីខ្ញុំទៅនិយាយនឹងអ្នកបែបណា?»។²⁴លោកមីកាយ៉ាមានប្រសាសន៍ថា៖ «មើល! អ្នកនឹងដឹងនៅថ្ងៃនោះ គឺពេលអ្នករត់ចូលបន្ទប់ខាងក្នុងដើម្បីលាក់ខ្លួន»។

²⁵ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលមានរាជឱង្ការទៅកាន់អ្នកបម្រើខ្លះថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាចាប់លោកមីកាយ៉ា ហើយនាំវាទៅជួបលោកអាំម៉ូនជាចៅហ្វាយក្រុង និងសម្ដេចយ៉ូអាសជាបុត្រារបស់យើង។²⁶ហើយត្រូវជម្រាប់សម្តេចថា៖ «ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរចាប់បុរសនេះយកទៅដាក់ក្នុងគុក ហើយចិញ្ចឹមគាត់ដោយនំបុ័ង និងទឹកបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះរហូតដល់យើងត្រឡប់មកវិញដោយសុវត្ថិភាព»។²⁷លោកមីកាយ៉ាតបថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកវិលត្រឡប់មកវិញដោយសុវត្ថិភាព នោះព្រះអម្ចាស់មិនបានមានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំទេ»។ បន្ទាប់មក គាត់បន្ថែមទៀតថា៖ «ប្រជាជនទាំងអស់គ្នា ចូរស្តាប់សេចក្តីទាំងនេះចុះ»។

²⁸ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាប់ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងព្រះបាទយ៉ូសាផាត ជាស្តេចស្រុកយូដាបានឡើងទៅវាយយកក្រុងរ៉ាម៉ូត កាឡាត។²⁹ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលមានរាជឱង្ការទៅព្រះបាទយ៉ូសាផាតថា៖ «ទូលបង្គំនឹងបន្លំខ្លួន ហើយឡើងទៅច្បាំងតែព្រះករុណាត្រូវគ្រងព្រះពស្តទ្រង់ចុះ»។ ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលក្លែងខ្លួនធ្វើជាកងទ័ព ចូលទៅក្នុសមរភូមិ។³⁰ស្តេចស្រុកស៊ីរីបានបញ្ជាទៅមេបញ្ជាការរទេះចម្បាំងទាំងអស់ដោយមានរាជឱង្ការថា៖ «កុំវាយប្រហារពលទាហានធម្មតា ឬពលទាហានសំខាន់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវវាយប្រហារតែស្តេចអ៊ីស្រាអែលប៉ុណ្ណោះ»។

³¹ពេលមេបញ្ជាការរទេះចម្បាំងបានឃើញព្រះបាទយ៉ូសាផាត ពួកគេក៏ពោលថា៖ «នុះ ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល»។ ពួកគេក៏វិលមកវាយប្រហារព្រះករុណា តែព្រះបាទយ៉ូសាផាតស្រែកអង្វរព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះអម្ចាស់ក៏ជួយទ្រង់។ ព្រះអម្ចាស់បានបង្វែរពួកគេចេញពីព្រះករុណា។³²កាលមេបញ្ជាការរទេះចម្បាំងទាំងនោះដឹងថាទ្រង់មិនមែនជាស្តេចអ៊ីស្រាអែលទេ នោះពួកគេក៏ឈប់ដេញតាម។

³³ប៉ុន្តែ មានទាហានម្នាក់បានយឺតធ្នូរបស់ខ្លួនដោយចៃដន្យហើយបានបាញ់ត្រូវស្តេចអ៊ីស្រាអែលនៅចន្លោះនៃគ្រឿងសឹករបស់គាត់។ ព្រះបាទអហាប់ក៏មានរាជឱង្ការទៅអ្នកបើករទេះរបស់ព្រះអង្គថា៖ «ចូរនាំយើងចេញទៅ ដ្បិត យើងត្រូវរងរបួសធ្ងន់ណាស់! ។³⁴នៅថ្ងៃនោះចម្បាំងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលនៅលើរទេះសេះឆ្ពោះទៅទល់នឹងកងទ័ពស៊ីរីរហូតដល់ល្ងាច។ ប្រហែលពេលដែលព្រះអាទិត្យលិច នោះស្តេចក៏សុគតទៅ។

19

¹ព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាស្តេចស្រុកយូដាបានវិលត្រឡប់ទៅព្រះដំណាក់ទ្រង់នៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញដោយសុវត្ថិភាព។²ពេលនោះលោកយេហ៊ូ ជាកូនរបស់ហាណានី ជាអ្នកមើលឆុតបានចេញទៅជួបស្តេចយ៉ូសាផាតទូលថា៖ «តើអ្នកគួរជួយមនុស្សអាក្រក់ឬ? តើអ្នកគួរស្រឡាញ់អ្នកដែលស្អប់ព្រះអម្ចាស់ឬ? ដោយព្រោះ ព្រះករុណាប្រព្រឹត្តការនេះនោះសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះបានទាស់នឹងព្រះករុណាហើយ³ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយមានសេចក្តីល្អនៅក្នុងព្រះករុណាខ្លះដែរ គឺព្រះករុណាបានបំផ្លាញបង្គោលព្រះអាសេរ៉ាចេញពីទឹកដីហើយបានតាំងចិត្តដើម្បីស្វែងរកព្រះអម្ចាស់»។

⁴ព្រះបាទយ៉ូសាផាតគង់នៅក្រុងយេរូសាឡិម។ បន្ទាប់មក ស្តេចយាងចេញពីទៅសួរសុខទុក្ខប្រជាជន ចាប់ពីបៀរសេបារហូតដល់ភ្នំអេប្រាអ៊ីមហើយនាំពួកគេឲ្យវិលត្រឡប់មករកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃដូនតារបស់គេវិញ។⁵ស្តេចបានតែងតាំងចៅក្រមនៅក្នុងស្រុកពាសពេញក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលមានកំពែងរឹងមាំក្នុងស្រុកយូដា។

⁶ព្រះករុណាមានរាជឱង្ការទៅពួកចៅក្រមថា៖ «ចូរពិចារណានូវអ្វីដែលអស់លោកគួរធ្វើ ព្រោះអស់លោកមិនវិនិច្ឆ័យមនុស្សទេ តែសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអម្ចាស់នឹងនៅជាមួយអ្នកក្នុងការវិនិច្ឆ័យ។⁷ឥឡូវនេះសូមឲ្យការកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់មកលើអស់លោក សូមប្រយ័ត្នពេលណា អស់លោកវិនិច្ឆ័យទោសព្រោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងគ្មានអំពើទុច្ចរិតណាមួយឡើយហើយក៏គ្មានការអនុគ្រោះ ឬទទួលសំណូកឡើយ»។

⁸លើសពីនោះ នៅក្រុងយេរូសាឡិម ព្រះបាទយេហូសាផាត បានតែងតាំងពួកលេវី និងពួកបូជាចារ្យ ព្រមទាំងមេដឹកនាំខ្លះៗនៃវង្សត្រកូលអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីវិនិច្ឆ័យទោសចំពោះព្រះអម្ចាស់ និងដើម្បីដោះស្រាយជម្លោះ។ ពួកអ្នកទាំងនោះគេរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម។⁹ព្រះករុណាមានរាជឱង្ការទៅពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវគោរពកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់យ៉ាងស្មោះអស់ពីចិត្ត។

¹⁰ពេលណាមានវិវាទណាមួយពីបងប្អូនរបស់អស់លោកដែលរស់នៅទីក្រុងរបស់គេទោះបីទាក់ទងនឹងរឿងឃាតកម្មទោះបីទាក់ទងនឹងច្បាប់បទបញ្ជា ឬក្រឹត្យវិន័យក៏ដោយ អស់លោកត្រូវក្រើនរំឭកពួកគេ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេត្រូវមានទោសចំពោះព្រះអម្ចាស់ ឬសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអម្ចាស់និងមកទាស់នឹងអស់លោក ហើយនឹងបងប្អូនរបស់អស់លោក។ ដូច្នេះ អស់លោកត្រូវធ្វើបែបនេះ នោះអស់លោកនឹងមិនមានកំហុសទេ។

¹¹មើល! លោកអម៉ារីយ៉ា ជាមហាបូជាចារ្យដឹកនាំលើអ្នករាល់គ្នាក្នុងកិច្ចការទាំងអស់របស់ព្រះអម្ចាស់។ លោកសេបាឌាជាកូនរបស់លោកអ៊ីស្មាអែលជាមេដឹកនាំរបស់កុលសម្ព័ន្ធយូដា ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការទាំងអស់របស់ព្រះរាជា។ ពួកលេវីនឹងធ្វើជាអាជ្ញាធរសម្រាប់ជួយបម្រើការងាររបស់អ្នក។ ចូរតាំងចិត្តក្លាហាន និងគោរពតាមការណែនាំចុះ ហើយសូមឲ្យព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយមនុស្សល្អ»។

20

¹ក្រោយមកទៀត ប្រជាជនម៉ូអាប់ និងអាំម៉ូន ព្រមទាំងជនជាតិម៉ាអូន ខ្លះបានលើកទ័ពមកច្បាំងនឹងព្រះបាទយ៉ូសាផាត។²មានអ្នកខ្លះមកទូលព្រះបាទយ៉ូសាផាតថា៖ «មានកងទ័ពយ៉ាងច្រើនកំពុងវាយលុកលើព្រះករុណាពីខាងនាយសមុទ្រស្លាប់គឺពីស្រុកអេដុម។ ពួកគេមកដល់ហាសា‌សូនតាម៉ារ គឺនៅអេន‌គេឌី»។

³ព្រះបាទយ៉ូសាផាតមានការភ័យខ្លាចហើយតាំងខ្លួនស្វែងរកព្រះអម្ចាស់។ ព្រះករុណាប្រកាសឲ្យតមអាហារនៅពាសពេញស្រុកយូដា។⁴ប្រជាជនយូដាបានជួបជុំគ្នា ដើម្បីស្វែងរកព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេមកពីគ្រប់ក្រុងទាំងអស់ក្នុងស្រុកយូដា ដើម្បីស្វែងរកព្រះអម្ចាស់។

⁵ព្រះបាទយ៉ូសាផាតឈរក្នុងអង្គប្រជុំនៃប្រជាជនយូដា និងប្រជាជនក្រុងយេរូសាឡិមនៅត្រង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ទល់មុខទីធ្លាថ្មី។⁶ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់យើងខ្ញុំ តើព្រះអង្គមិនមែនជាព្រះដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខឬអី? តើព្រះអង្គមិនមែនជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើនគរទាំងប៉ុន្មាននៃប្រជាជាតិនានាទេឬ? ព្រះអង្គប្រកបដោយព្រះ‌ចេស្ដា និងឫទ្ធា‌នុភាព គ្មាននរណាអាចតទល់នឹងព្រះអង្គបានឡើយ!។⁷ព្រះជាម្ចាស់អើយ តើព្រះអង្គមិនបានបណ្តេញប្រជាជនទាំងប៉ុន្មានចេញពីស្រុកនេះនៅចំពោះមុខអ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គបានប្រទានទឹកដីនេះឲ្យកូនចៅលោកអប្រាហាំរហូតតទៅឬអី?។

⁸ពួកគេបានរស់នៅក្នុងស្រុក ហើយបានសង់ទីសក្ការៈមួយថ្វាយព្រះ‌នាមរបស់ព្រះអង្គ ដោយពោលថា៖⁹«ប្រសិនបើ គ្រោះមហន្តរាយកើតមានមកលើយើងខ្ញុំ ដូចជាដាវ ការកាត់ទោស ជំងឺ ឬទុរ្ភិក្ស យើងនឹងឈរនៅមុខព្រះដំណាក់នេះ និងនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអង្គ (ព្រោះព្រះនាមព្រះអង្គនៅក្នុងដំណាក់នេះ) ហើយយើងខ្ញុំនឹងស្រែកអង្វរព្រះអង្គដោយទុក្ខវេទនារបស់យើងខ្ញុំ នោះព្រះអង្គនឹងស្តាប់យើងខ្ញុំហើយជួយសង្គ្រោះយើងខ្ញុំ»។

¹⁰មើល! ឥឡូវនេះ ប្រជាជននៅស្រុកអាំម៉ូន ស្រុកម៉ូអាប់ និងភ្នំសៀរដែលព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលវាយលុកបំផ្លាញនៅពេលដែលពួកគេចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក ផ្ទុយទៅវិញ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានងាកចេញពីពួកគេ ហើយមិនបានបំផ្លាញពួកគេឡើយ។¹¹សូមទតមើលពីរបៀបដែលពួកគេសងដល់យើងខ្ញុំ គឺពួកគេលើកគ្នាមកដើម្បីនឹងដេញពួកយើងខ្ញុំចេញពីទឹកដីដែលព្រះអង្គបានប្រគល់ឲ្យយើងខ្ញុំទុកជាមរតក។

¹²ឱព្រះនៃយើងខ្ញុំអើយ! តើព្រះអង្គមិនវិនិច្ឆ័យទោសពួកគេទេឬ? ដ្បិត យើងខ្ញុំគ្មានកម្លាំងនឹងតតាំងជាមួយកងទ័ពដ៏ធំដែលកំពុងលើកទ័ពមកច្បាំងនឹងយើងទេ។ យើងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាទេ ប៉ុន្តែយើងកំពុងសម្លឹងមើលទៅកាន់ព្រះអង្គ»។¹³ប្រជាជនយូដាទាំងអស់បានឈរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាមួយប្រពន្ធ និងកូនៗ របស់ពួកគេ។

¹⁴នៅពាក់កណ្តាលអង្គប្រជុំនោះព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់មកសណ្ឋិតលើលោកយ៉ាហាសៀលជាកូនរបស់លោកសាការីត្រូវជាកូនរបស់លោកបេណាយ៉ាដែលជាកូនរបស់លោកយេអែលត្រូវជាកូនរបស់លោកម៉ាថានីយ៉ាជាពួកលេវីដែលជាកូនរបស់លោកអេសាភ។¹⁵លោកយ៉ាហាសៀលមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកស្រុកយូដាទាំងមូល និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡិម ព្រមទាំងព្រះករុណាយ៉ូសាផាតអើយ! សូមស្តាប់ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុំខ្លាចអ្វីឡើយ! កុំធ្លាក់ទឹកចិត្តដោយសារកងទ័ពដ៏ធំនេះ ដ្បិត ការប្រយុទ្ធមិនមែនស្រេចលើអ្នករាល់គ្នាទេ តែជារបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។

¹⁶អ្នករាល់ត្រូវចុះទៅច្បាំងនឹងពួកគេនៅថ្ងៃស្អែក។ មើល! ពួកគេកំពុងឡើងមកតាមផ្លូវស៊ីស។ អ្នករាល់គ្នានឹងឃើញពួកគេនៅចុងជ្រលងជ្រោះនៅទល់មុខនឹងទីរហោស្ថានយេរួល។¹⁷អ្នករាល់គ្នានឹងមិនចាំបាច់តយុទ្ធនៅក្នុងសង្រ្គាមនេះទេ។ ចូរឈរនៅជំហររបស់អ្នកហើយឃើញការសង្គ្រោះរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅជាមួយអ្នក ស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិម។ កុំឲ្យខ្លាចកុំឲ្យធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ ចូរចេញទៅច្បាំងនឹងពួកគេនៅថ្ងៃស្អែកទៅ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយអ្នក»។

¹⁸ព្រះបាទយ៉ូសាផាតបានក្រាបចុះឱនមុខដល់ដី។ ប្រជាជនយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមទាំងអស់នាំគ្នាក្រាបចុះថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់។¹⁹ក្រុមលេវីដែលជាកូនចៅរបស់កេហាត់ និងលោកកូរ៉ានាំគ្នាក្រោកឈរឡើងសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដោយបន្លឺសម្លេងខ្លាំងៗ ។

²⁰ព្រលឹមឡើង ពួកគេក្រោកឡើងចេញទៅទីរហោស្ថានត្កូអា។ ពេលពួកគេចេញទៅនោះ ព្រះបាទយ៉ូសាផាតក្រោកឈរឡើងហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ប្រជាជនយូដា និងប្រជាជនក្រុងយេរូសាឡិមអើយ! ចូរស្តាប់ខ្ញុំ! ចូរទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកចុះ នោះ ព្រះអម្ចាស់ និងជួយអ្នករាល់គ្នា។ ចូរអ្នករាល់គ្នាទុកចិត្តលើព្យាការីរបស់ព្រះអង្គ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលជ័យជម្នះ»។²¹នៅពេលដែលព្រះករុណាបានពិគ្រោះជាមួយប្រជាជនរួចហើយ ព្រះអង្គបានតែងតាំងអស់អ្នកដែលត្រូវច្រៀងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ និងសរសើរតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គនៅពេលដែលពួកកងទ័ពចេញទៅដោយពោលថា៖ «អរព្រះគុណព្រះអម្ចាស់ព្រោះភាពស្មោះត្រង់នៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គនៅស្ថិតស្ថេររហូតតទៅ»។

²²នៅពេលដែលពួកគេបន្លឺសម្លេងច្រៀងសសើរតម្កើង ព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមានអ្នកលបវាយប្រហារបង្កឲ្យកើតវឹក‌វរនៅក្នុងជួរទ័ពរបស់ជន‌ជាតិអាំម៉ូន ជន‌ជាតិម៉ូអាប់ និងអ្នកស្រុកភ្នំសៀរ ជាអ្នកដែលឡើងមកច្បាំងនឹងជនជាតិយូដា។ ពួកគេត្រូវបរាជ័យ។²³ជនជាតិអាំម៉ូន និងម៉ូអាប់ក្រោកឡើងព្រួតគ្នាច្បាំងនឹងប្រជាជននៅភ្នំសៀរ ដើម្បីសម្លាប់ ហើយបំផ្លាញពួកគេ។ នៅពេលដែលពួកគេបានសម្លាប់ប្រជាជននៅភ្នំសៀររួចហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាចាប់តាំងសម្លាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។

²⁴នៅពេលដែលកងទ័ពយូដាបានមកដល់កន្លែងពិនិត្យមើលទីរហោស្ថានពួកគេបានក្រឡេកមើលកងទ័ព។ មើលចុះ ពួកគេបានស្លាប់ហើយដួលទៅនឹងដី។ គ្មាននរណាម្នាក់បានរួចខ្លួនឡើយ។

²⁵នៅពេលព្រះ‌បាទយ៉ូសា‌ផាត និងប្រជា‌ជនរបស់ព្រះករុណា នាំគ្នារឹបអូសយកអ្វីៗទាំងប៉ុន្មានដែលមាននៅទីនោះ។ គេឃើញមានរបស់របរ សម្លៀក‌បំពាក់ ព្រមទាំងវត្ថុដ៏មានតម្លៃជាច្រើនដែលលើសពីអ្វីដែលពួកគេអាចយករួចសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ដោយជយ‌ភណ្ឌទាំងនោះមានច្រើនពេក ពួកគេត្រូវចំណាយពេលអស់បីថ្ងៃ ដើម្បីប្រមូលជយភណ្ឌទាំងនោះ។²⁶នៅថ្ងៃទីបួនពួកគេបានជួបជុំគ្នានៅជ្រលងភ្នំបេរ៉ាកា។ នៅទីនោះគេសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ ហេតុនេះហើយ បានជាគេហៅកន្លែងនោះថាជ្រលងភ្នំបេរ៉ាកា រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

²⁷បន្ទាប់មក ប្រជាជនយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមទាំងអស់ ដោយមានព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាអ្នកយាងនាំមុខគេ វិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញដោយអំណរ ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យគេមានជ័យជម្នះលើខ្មាំងសត្រូវ។²⁸ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាមកក្រុងយេរូសាឡិម និងក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដោយកាន់ស៊ុង ពិណនិងត្រែ។

²⁹ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យនគរនៃប្រជាជាតិផ្សេងៗមានការភ័យខ្លាំងជាខ្លាំង ពេលគេឮនិយាយថា ព្រះអម្ចាស់បានច្បាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។³⁰ដូច្នេះហើយ បានជារាជ្យរបស់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតមានសន្តិភាព ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះករុណាបានប្រទានសេចក្តីសុខសាន្តដល់ព្រះករុណាគ្រប់ទិសទី។

³¹ព្រះបាទយ៉ូសាផាតឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា៖ ស្តេចឡើងគ្រងរាជ្យក្នុងព្រះជន្មាយុសាមសិបប្រាំព្រះវស្សា ហើយសោយរាជ្យនៅក្រុងយេរូសាឡិមអស់រយៈពេលម្ភៃប្រាំឆ្នាំ។ ព្រះមាតារបស់ ព្រះករុណាមានព្រះនាមថាអាស៊ូបា ជាកូនស្រីរបស់លោកស៊ីលហ៊ី។³²ស្តេចបានដើរតាមមាគ៌ារបស់ព្រះបាទអេសាជាបិតា ដោយឥតងាករេចេញឡើយ ស្តេចបានធ្វើអ្វីដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់។³³ទោះយ៉ាងណាកន្លែងខ្ពស់ៗ នៅតែមានដោយមិនត្រូវបានគេបំផ្លាញចេញឡើយ។ ប្រជាជនមិនបានតម្រង់ដួងចិត្តរបស់ពួកគេចំពោះព្រះនៃដូនតារបស់ពួកគេឡើយ។

³⁴រាជកិច្ចផ្សេងៗរបស់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតតាំងពីដើមដល់ចាប់ សុទ្ធតែមានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅរបស់លោកយេហ៊ូ ជាកូនរបស់លោកហាណានីដែលបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅរបស់ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

³⁵បន្ទាប់មក ព្រះបាទយ៉ូសាផាតជាស្តេចស្រុកយូដាបានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ជាច្រើន។³⁶ស្តេចបានចងសម្ពន្ធមិត្ត ដើម្បីសង់ទូកទៅក្រុងតើស៊ីស។ ពួកគេបានសាងសង់ទូកនៅឯអេសូនគេបើរ។³⁷ពេលនោះលោកអេលាស៊ើរជាកូនរបស់លោកឌូដាវ៉ាហូ មកពីក្រុងម៉ារេសាបានទាយទាស់នឹងព្រះបាទយ៉ូសាផាត។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដោយព្រះករុណាបានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាព្រះអម្ចាស់បានបំផ្លាញគម្រោងការរបស់ព្រះករុណាហើយ»។ កប៉ាល់ទាំងនោះត្រូវបានខូចខាត ដូច្នេះ ពួកគេមិនអាចបើកបរទៅបានទេ។

21

¹ព្រះបាទយ៉ូសាផាតបានផ្ទំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ស្តេចហើយគេបញ្ចុះសពស្តេចនៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌ ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមជាបុត្របានឡើងស្នងរាជ្យ។²ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមមានព្រះអនុជ ដែលត្រូវជាបុត្រព្រះបាទយ៉ូសាផាត គឺអសារា យេហ៊ីអែល សាការី អ័សារា មីកែល និងសេផាធា។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាបុត្រារបស់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។³ព្រះបិតារបស់ពួកគេបានប្រគល់មាសប្រាក់ និងរបស់មានតម្លៃជាច្រើនដល់ពួកគេហើយថែមទាំងក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំនៅស្រុកយូដាទៀតផង។ ប៉ុន្តែ រាជបល្ល័ង្កបានប្រគល់ទៅព្រះបាទយ៉ូរ៉ាម ព្រោះព្រះករុណាជាបុត្រច្បង។

⁴កាលព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមឡើងស្នងរាជ្យជំនួសបិតា ហើយពង្រឹងអំណាចជាស្តេចបានហើយ នោះស្តេចបានសម្លាប់ព្រះអនុជទាំងអស់ដោយមុខដាវនិងមេដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលជាច្រើនរូបទៀត។⁵ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមមានព្រះជន្មសាមសិបពីរឆ្នាំពេលឡើងសោយរាជ្យ ហើយសោយរាជ្យបានប្រាំបីឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡិម។

⁶ស្តេចបានដើរតាមមាគ៌ារបស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលដូចជាស្តេចអហាប់ដែរ ព្រោះព្រះករុណាបានរៀបភិសេកជាមួយបុត្រីរបស់ព្រះបាទអហាប់ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់។⁷ទោះបីយ៉ាងណាក៏ដោយក៏ព្រះអម្ចាស់មិនសព្វព្រះហឫទ័យបំផ្លាញដំណាក់របស់ព្រះបាទដាវីឌដែរ ព្រោះតែសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះអង្គបានចងជាមួយព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះអម្ចាស់បានសន្យាថា ទ្រង់នឹងផ្តល់ជីវិតដល់ព្រះបាទដាវីឌ និងពូជពង្សទ្រង់ជានិច្ច។

⁸ក្នុងរាជ្ជកាលព្រះបាទយ៉ូរ៉ាម ពួកអេដុមបានបះបោរពីការគ្រប់គ្រងរបស់ជនជាតិយូដា ហើយពួកគេបានតែងតាំងស្តេចមួយអង្គឲ្យគ្រងរាជ្យលើគេ។⁹ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមឆ្លងទន្លេជាមួយមេទ័ព និងរទេះចម្បាំងទាំងអស់។ នៅពេលយប់ទ្រង់តើនឡើងប្រយុទ្ធនឹងជនជាតិអេដុមដែលឡោមព័ទ្ធទ្រង់ និងមេបញ្ជាការកងរទេះចម្បាំងរបស់ព្រះករុណា។¹⁰ដូច្នេះ ជនជាតិអេដុមបានបះបោរចេញពីការគ្រប់គ្រងរបស់យូដាចាប់តាំងពីពេលនោះមកទល់សព្វថ្ងៃ។ ក្រុងលីបណាក៏បានបះបោរប្រឆាំងនឹងអំណាចរបស់ស្តេចដែរ ព្រោះព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ខ្លួន។

¹¹លើសពីនេះទៅទៀតព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមក៏បានសង់កន្លែងខ្ពស់ៗនៅលើភ្នំនៃស្រុកយូដាដែរ ស្ដេចបានធ្វើឲ្យអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមរស់នៅដូចស្ត្រីពេស្យា ហើយនាំពួកគេឲ្យបែរចេញពីព្រះជាម្ចាស់។

¹²សំបុត្ររបស់ព្យាការីអេលីយ៉ាបានមកដល់ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមទូលថា៖ «នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ជាបុព្វបុរសរបស់ព្រះករុណា ដ្បិត ព្រះករុណាមិនបានដើរតាមមាគ៌ារបស់ព្រះបាទយ៉ូសាផាត ជាបិតារបស់ព្រះករុណា ហើយក៏មិនដើរតាមមាគ៌ារបស់ព្រះបាទអេសាស្តេចស្រុកយូដាដែរ»¹³ប៉ុន្តែ បានដើរតាមផ្លូវស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើឲ្យប្រជាជនយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមធ្វើអំពើពេស្យាចារដូចព្រះបាទអហាប់ដែរ ហើយបានសម្លាប់បងប្អូនរបស់អ្នកនៅក្នុងគ្រួសារឪពុករបស់អ្នកដោយមុខដាវគឺជាអ្នកដែលពូកែជាងខ្លួន¹⁴មើល! ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យប្រជាជនរបស់អ្នកកូនប្រពន្ធ និងអ្នករាល់គ្នាមានជំងឺអាសន្នរោគយ៉ាងច្រើន។¹⁵អ្នកនឹងមានជំងឺជាច្រើនដោយរោគាក្នុងពោះវៀនអ្នករហូតដល់ពោះវៀនធ្លាក់ចេញដោយសារជំងឺនេះពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។

¹⁶ព្រះអម្ចាស់បានទាស់នឹងព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមដោយបានធ្វើឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ស្តេចភីលីស្ទីន និងជនជាតិអារ៉ាប់ដែលនៅក្បែរ ជនជាតិអេត្យូពី។¹⁷ពួកគេវាយលុកស្រុកយូដា ហើយឈ្លានស្រុកយូដាព្រមទាំងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងដំណាក់ស្តេច។ ពួកគេក៏បាននាំកូនប្រុសៗ និងមហេសីរបស់ស្តេចទៅជាមួយដែរ។ គ្មានកូនប្រុសណាម្នាក់ត្រូវបានទុកឲ្យនៅឡើយលើកលែងតែសម្តេចសម្ដេចអហា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្រាពៅរបស់ព្រះករុណាប៉ុណ្ណោះ។

¹⁸បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់បានវាយប្រហារស្តេច ដោយសារជំងឺពោះវៀន ដែលពុំអាចមើលជានោះ¹⁹លុះដល់ពេលកំណត់ ពីរឆ្នាំកន្លងផុតទៅពោះវៀនរបស់ស្តេចបានធ្លាក់ចេញដោយសារជំងឺហើយស្តេចបានសុគតដោយសារជំងឺយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គពុំបានបូជាព្រះភ្លើងថ្វាយកិត្តិយសដល់ព្រះអង្គដូចជាបានធ្វើចំពោះបុព្វបុរសរបស់ស្តេចឡើយ។²⁰ស្តេចបានឡើងសោយរាជ្យនៅអាយុសាមសិបពីរព្រះវស្សា។ ស្តេចសោយរាជ្យនៅក្រុងយេរូសាឡិមអស់រយៈពេលប្រាំបីព្រះវស្សា។ ពេលស្តេចសោយទិវង្គតគ្មានអ្នកណាកាន់ទុក្ខឡើយ។ គេបញ្ចុះសពស្តេចនៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌ តែមិនបញ្ចុះក្នុងផ្នូររបស់ស្តេចទេ។

22

¹ប្រជាជននៅក្រុងយេរូសាឡិមបានតែងតាំងព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ា ជាបុត្រាពៅរបស់ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមឡើងស្នងរាជ្យ ព្រោះក្រុមមនុស្សដែលមកជាមួយជនជាតិអារ៉ាប់ចូលក្នុងជំរំបានសម្លាប់កូនប្រុសច្បងទាំងអស់របស់ស្តេច។ ដូច្នេះ ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាម និងជាស្តេចស្រុកយូដាបានឡើងស្នងរាជ្យ។²កាលព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាឡើងសោយរាជ្យស្តេចមានជន្មាយុសែសិបពីរឆ្នាំព្រះវស្សា។ ស្តេចសោយរាជ្យបានមួយព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។ មាតារបស់ស្ដេចមានព្រះនាមថាអថាលា។ ព្រះនាងជាបុត្រីរបស់ព្រះ‌បាទអូមរី។³ស្តេចក៏ដើរតាមមាគ៌ារបស់ស្តេចអហាប់ ដោយព្រោះមានមាតាធ្វើជាអ្នកប្រឹក្សាយោបល់ក្នុងអំពើអាក្រក់។

⁴ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ដូចដំណាក់របស់ស្តេចអហាប់ដែរ ព្រោះពួកគេជាអ្នកប្រឹក្សាយោបល់របស់ស្តេច បន្ទាប់ពីព្រះបិតារបស់ទ្រង់សោយទិវង្គតទៅ។⁵ព្រះអង្គក៏ធ្វើតាមដំបូន្មានរបស់ពួកគេដែរ ព្រះករុណាបានយាងទៅជាមួយព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមជាបុត្ររបស់ព្រះបាទអហាប់ជាស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលដើម្បីច្បាំងនឹងព្រះបាទហាសែលជាស្ដេចស្រុកស៊ីរីនៅរ៉ាម៉ូតកាឡាដ។ ជនជាតិស៊ីរីបានធ្វើឲ្យព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមរងរបួស។

⁶ព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមបានត្រឡប់មកព្យាបាលរបួស នៅក្រុងយេសរាល ដ្បិត ស្តេចរងរបួសនៅក្រុងរ៉ាម៉ា ពេលដែលស្តេចឡើងទៅច្បាំងជាមួយព្រះបាទហាសែលជាស្តេចស្រុកស៊ីរី។ ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាជាបុត្រព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាម ជាស្តេចស្រុកយូដាបានយាងមកយេសរាលដើម្បីសួរសុខទុក្ខព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមជាបុត្រព្រះបាទអហាប់ ព្រោះស្តេចកំពុងរងរបួសជាខ្លាំង។

⁷ពេលវេលនៃការកាត់ទោសព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាបានមកដល់ គឺនៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តាលឲ្យព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាចុះទៅសួរសុខទុក្ខព្រះបាទយ៉ូរ៉ាម។ ពេលទៅដល់ហើយស្តេចបានទៅជាមួយព្រះបាទយ៉ូរ៉ាមវាយលោកយេហ៊ូជាកូនរបស់លោកនីមស៊ីដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសឲ្យបំផ្លាញរាជវង្សរបស់ព្រះបាទអហាប់។⁸ពេលដែលលោកយេហ៊ូនាំការកាត់ទោសរបស់ព្រះអម្ចាស់មកលើរាជវង្សរបស់ព្រះបាទអហាប់ គាត់បានរកឃើញពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដា កូនប្រុសៗរបស់ញាតិវង្សព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ា ដែលកំពុងធ្វើការបម្រើព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ា។ លោកយេហូ៊ូបានសម្លាប់ពួកគេទាំងអស់ចោល។

⁹លោកយេហ៊ូវស្វែងរកព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ា ហើយពួកគេចាប់ព្រះករុណាបាននៅឯក្រុងសាម៉ារី ព្រមទាំងនាំទៅដល់លោកយេហ៊ូវហើយសម្លាប់ចោល។ គេបានបញ្ចុះសពស្តេច ដ្បិត គេពោលថា៖ «ទ្រង់ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយ៉ូសាផាតដែលស្វែងរកព្រះអម្ចាស់អស់ពីចិត្ត»។ ដូច្នេះ រាជវង្សរបស់ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាគ្មានអំណាចគ្រប់គ្រងនគរទៀតទេ។

¹⁰ពេលព្រះនាងអថាលា ជាមាតារបស់ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាជ្រាបថាបុត្រារបស់នាងសោយទិវង្គត ដូច្នេះ នាងក៏ក្រោកឡើងសម្លាប់រាជបុត្រទាំងអស់នៅក្នុងរាជវង្សយូដាចោល។¹¹ប៉ុន្តែ ព្រះនាងយេហូសាបាជាបុត្រីរបស់ស្តេចបានយកព្រះបាទយ៉ូអាសជាបុត្រារបស់ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ាហើយរត់ចេញពីក្នុងចំណោមបុត្រារបស់ស្តេចដែលត្រូវគេសម្លាប់។ ព្រះ‌នាងបាននាំបុត្រនោះ ព្រមទាំងមេ‌ដោះទៅលាក់នៅបន្ទប់ដេកមួយ។ ដ្បិត ម្ចាស់ក្សត្រីយ៍យេហូសាបា ជាបុត្រីរបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូរ៉ាម ហើយត្រូវជាភរិយារបស់លោកបូជា‌ចារ្យយេហូ‌យ៉ាដា (ព្រះនាងជាអនុជរបស់ព្រះ‌បាទអហា‌ស៊ីយ៉ា) បានលាក់រាជកុមារ ពីព្រះ‌នាងអថា‌លា ដើម្បីកុំឲ្យព្រះនាងអថាលាសម្លាប់រាជកុមារ។¹²ព្រះរាជកុមារបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ជាមួយពួកគេអស់រយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ កំឡុងពេលដែលម្ចាស់ក្សត្រីអថាលាសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា។

23

¹នៅឆ្នាំទីប្រាំពី លោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបានតាំងចិត្តក្លាហានហើយបានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយមេបញ្ជាការ គឺអ័សារាជាកូនរបស់យេរ៉ូហាំ លោកអ៊ីស្មាអែលរបស់យេហូហាណាន លោកអសារាជាកូនប្រុសរបស់លោកអូបេឌ លោកម៉ាសេយ៉ាជាកូនរបស់លោកអាដាយ៉ា និងលោកអេលីសាផាតជាកូនរបស់លោកស៊ីគ្រី។²ពួកគេធ្វើដំណើរជុំវិញស្រុកយូដា ហើយប្រមូលពួកលេវី ពីក្រុងនានានៃស្រុកយូដាព្រមទាំងមេដឹកនាំក្រុមគ្រួសាររបស់អ៊ីស្រាអែលឲ្យមកជួបជុំគ្នានៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។³អង្គប្រជុំទាំងមូលបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយព្រះរាជាក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ លោកយេហូយ៉ាដាមានប្រសាសន៍ថា៖ «មើលបុត្រារបស់ស្ដេចនឹងគ្រងរាជ្យដូចព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលអំពីពូជពង្សព្រះបាទដាវីឌ។

⁴នេះជាអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមានមួយភាគបីជាបូជាចារ្យ និងក្រុមលេវីដែលមកបំពេញមុខងារនៅថ្ងៃសប្ប័ទហើយត្រូវយាមនៅមាត់ទ្វារ។⁵មួយភាគបីទៀតនឹងស្ថិតនៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចហើយទីបីទៀតនឹងនៅមាត់ទ្វារគ្រឹះ។ ប្រជាជនទាំងអស់នឹងស្ថិតនៅក្នុងទីធ្លានៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

⁶មិនត្រូវឲ្យនរណាម្នាក់ចូលក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយលើកលែងតែពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីដែលបំពេញមុខងារបម្រើប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេអាចចូលពីព្រោះពួកគេត្រូវបានញែកចេញសម្រាប់ការនោះ។ ប៉ុន្តែ ប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវគោរពតាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់។⁷ពួកលេវីត្រូវឡោមព័ទ្ធព្រះរាជានៅគ្រប់តំបន់ គ្រប់ៗគ្នាមានកាន់អាវុធនៅដៃ។ អ្នកណាចូលទៅក្នុងព្រះដំណាក់ត្រូវឲ្យគេសម្លាប់ចោល។ ត្រូវនៅជាមួយស្តេចនៅពេលដែលទ្រង់យាងចូល និងពេលដែលទ្រង់យាងចេញទៅ។

⁸ដូច្នេះ ពួកលេវី និងជនជាតិយូដាទាំងអស់បំពេញមុខងារតាមរបៀបដែលបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបានបញ្ជា។ ពួកគេម្នាក់ៗបានយកបុរសៗដែលជាអ្នកដែលត្រូវចូលបម្រើនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក និងអ្នកដែលត្រូវឈប់បម្រើនៅថ្ងៃឈប់សម្រាកព្រោះលោកយេហូយ៉ាដាដែលជាបូជាចារ្យមិនបានបណ្តេញផ្នែកណាមួយរបស់ពួកគេទេ។⁹លោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបាននាំយកលំពែង និងខែលតូច និងធំដែលព្រះបាទដាវីឌបានបង្កើតក្នុងរជ្ជកាលរបស់ស្តេច ហើយដាក់នៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁰លោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបានដាក់កងទាហានទាំងអស់ដែលកាន់អាវុធពីផ្នែកខាងស្ដាំនៃព្រះវិហាររហូតដល់ផ្នែកខាងឆ្វេងនៃព្រះវិហារនៅក្បែរអាសនៈ និងទីសក្ការៈព្រមទាំងព័ទ្ធជុំវិញព្រះរាជា។¹¹គេបាននាំបុត្រារបស់ស្តេចមកបំពាក់មកុដរាជ្យ ហើយប្រគល់ឲ្យព្រះករុណានូវក្រឹត្យវិន័យនៃសម្ពន្ធមេត្រី។ បន្ទាប់មក លោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដា និងកូនប្រុសរបស់គាត់បានចាក់ប្រេងអភិសេកព្រះករុណាឲ្យធ្វើជាស្តេច។ បន្ទាប់មក ពួកគេនិយាយថា៖ «សូមព្រះករុណាមានព្រះជន្មាយុយឺនយូរ» ។

¹²ពេលព្រះនាងអថាលាបានឮសម្លេងប្រជាជនរត់មក និងស្រែកហោរអបអររព្រះរាជា ព្រះនាងក៏យាងមកជួបប្រជាជននៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។¹³ហើយព្រះនាងក្រឡេកមើលទៅ ឃើញស្តេចថ្មីកំពុងឈរនៅក្បែរសសររបស់ស្តេចនៅមាត់ទ្វារ ហើយមានពួកមេបញ្ជាការ និងពួកអ្នកផ្លុំត្រែឈរនៅក្បែរស្តេច។ ប្រជាជននៅលើទឹកដីទាំងមូលនាំគ្នាអរសប្បាយ និងផ្លុំត្រែក្រុមចម្រៀងនាំគ្នាលេងឧបករណ៍តន្រ្តី និងដឹកនាំការច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់។ ព្រះនាងអថាលាលាហែកព្រះភូសារបស់ព្រះនាងហើយស្រែកថា៖ «ក្បត់! ក្បត់ជាតិ!»។

¹⁴លោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបាននាំមេបញ្ជាការកងទ័ពដែលត្រួតត្រាលើកងទ័ពមកហើយពោលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរនាំព្រះនាងចេញពីទីនេះទៅ ហើយអ្នកដែលដើរតាមព្រះនាងត្រូវឲ្យគេសម្លាប់ដោយមុខដាវទៅ»។ លោកបូជាចារ្យបានបង្គាប់ថា៖ «កុំសម្លាប់ព្រះនាងនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ» ។¹⁵ពួកគេបានធ្វើដំណើរទៅរកព្រះនាងហើយនាំព្រះនាងចេញទៅតាមទ្វារសេះឆ្ពោះទៅឯដំណាក់ស្តេចហើយពួកគេបានធ្វើគត់ព្រះនាងទៅ។

¹⁶បន្ទាប់មក លោកយេហូយ៉ាដាបានចងសម្ពន្ធមេត្រីមួយរវាងខ្លួនគាត់ផ្ទាល់ ជាមួយនឹងប្រជាជនទាំងអស់ និងព្រះរាជាផង ដើម្បីឲ្យពួកគេធ្វើជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁷ប្រជាជនទាំងអស់នាំគ្នាទៅវិហាររបស់ព្រះបាល ហើយវាយកម្ទេចចោល។ ពួកគេបានកម្ទេចអាសនៈរបស់ព្រះបាល និងរូបសំណាកជាបំណែកៗ ហើយពួកគេបានសម្លាប់លោកម៉ាថាន់ ជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះបាលនៅមុខអាសនៈទាំងនោះ។

¹⁸លោកយេហូយ៉ាដាបានតែងតាំងមន្រ្តីសម្រាប់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ក្រោមការដឹកនាំរបស់ពួកបូជាចារ្យដែលជាពួកលេវីដែលព្រះបាទដាវីឌបានតែងតាំងសម្រាប់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលចំពោះព្រះអម្ចាស់ដូចមានចែងទុកក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ ហើយច្រៀងដូចព្រះបាទដាវីឌបានណែនាំ។¹⁹លោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាដាក់ឆ្មាំនៅមាត់ទ្វារព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះ មិនត្រូវឲ្យនរណាម្នាក់ដែលមិនបរិសុទ្ធអាចចូលបានឡើយ។

²⁰លោកបូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបាននាំយកមេបញ្ជាការ ពួកអភិជន ពួកអ្នកគ្រប់គ្រងប្រជាជន និងប្រជាជនទាំងមូលទៅជាមួយ។ លោកបានដង្ហែរស្តេចចេញពីព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ប្រជាជននាំគ្នាឆ្លងកាត់ទ្វារខាងលើចូលព្រះដំណាក់របស់ព្រះបាទដាវីឌ ហើយអង្គុយនៅលើបល្ល័ង្ករបស់ព្រះរាជា។²¹ប្រជាជននៅស្រុកទាំងមូលសប្បាយចិត្តណាស់ ហើយទីក្រុងក៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែរ។ រីឯព្រះនាងអថាលាវិញគេបានធ្វើគត់ព្រះនាងដោយមុខដាវ។

24

¹ព្រះបាទយ៉ូអាសមានជន្មាយុប្រាំពីរព្រះវស្សានៅពេលដែលព្រះករុណាចាប់ផ្ដើមសោយរាជ្យ។ ស្តេចសោយរាជ្យអស់រយៈពេលសែសិបព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ព្រះមាតារបស់ព្រះករុណាព្រះនាមថាព្រះនាងស៊ីប ជាអ្នកស្រុកបៀរសេបា។²ព្រះបាទយ៉ូអាសបានធ្វើអ្វីៗដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់អស់មួយជីវិតរបស់បូជាចារ្យយេហូយ៉ាដា។³បូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបានអភិសេកមហេសីពីរអង្គថ្វាយព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ហើយស្ដេចបង្កើតបានបុត្រាបុត្រីជាច្រើន។

⁴ក្រោយមក ព្រះបាទយ៉ូអាសបានសម្រេចព្រះទ័យជួសជុលព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើងវិញ។⁵ព្រះករុណាបានប្រមូលពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីឲ្យ ហើយមានរាជឱង្ការទៅពួកគេថា៖ «ចូរចេញទៅតាមក្រុងនានាក្នុងស្រុកយូដាជារៀងរាល់ឆ្នាំហើយប្រមូលប្រាក់ពីអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដើម្បីជួសជុលព្រះដំណាក់នៃព្រះរបស់អ្នក»។ ដំបូងពួកលេវីមិនបានធ្វើអ្វីទាំងអស់។

⁶ព្រះរាជាត្រាស់ហៅលោកយេហូយ៉ាដាជាមហាបូជាចារ្យមកហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនបង្ខំឲ្យពួកលេវីចេញទៅស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិមប្រមូលពន្ធដែលដែលគេត្រូវបង់ដូចដែលលោកម់ូសេជាអ្នកបម្រើព្រះបានបង្គាប់អំពីច្បាប់សម្រាប់ត្រសាលនៃសម្ពន្ធមេត្រី?»⁷ដ្បិត ព្រះនាងអថាលាជាស្ត្រីទុច្ចរិតបានបង្ខូចព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ យករបស់ដ៏វិសុទ្ធទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ទប្រើប្រាស់សម្រាប់ព្រះបាល។

⁸ព្រះករុណាបានបញ្ជាឲ្យគេធ្វើហឹបមួយដាក់នៅខាងក្រៅទ្វារចូលព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។⁹ពួកគេប្រកាសប្រាប់ប្រជាជននៅស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិមឲ្យប្រជាជនយកពន្ធដែលលោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅទីរហោស្ថាន។¹⁰មេដឹកនាំទាំងអស់ និងប្រជាជនទាំងមូលមានអំណរសប្បាយហើយយកប្រាក់មកដាក់ក្នុងហឹបរហូតដល់ហឹបទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញ។

¹¹លុះដល់ពេលដែលពួកលេវីត្រូវនាំហឹបទៅថ្វាយព្រះ‌រាជាត្រួតពិនិត្យមើល គឺនៅពេលដែលគេឃើញមានប្រាក់ច្រើននៅក្នុងហឹបហើយ លោកស្មៀនហ្លួង និងមន្ត្រីរបស់មហា‌បូជា‌ចារ្យក៏មកយកប្រាក់ចេញពីហឹបនាំយកទៅដោយទុកហឹបនៅកន្លែងដើមវិញ។ ពួកគេបានធ្វើបែបនេះពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃដោយប្រមូលប្រាក់បានយ៉ាងច្រើន។¹²ព្រះរាជា និងលោកយេហូយ៉ាដាបានប្រគល់ប្រាក់ឲ្យពួកមេជាងដែលបំពេញការងារនៅព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេបានជួលជាងថ្ម និងជាងឈើដើម្បីជួសជុលព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ព្រមទាំងជាងដែក និងលង្ហិនផង។

¹³ដូច្នេះ កម្មករបានធ្វើការនឿយហត់ ហើយការងារជួសជុលបានឈានទៅមុខ ហើយពួកគេបានសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះ ‌ ជាម្ចាស់តាមលំនាំដើម និងពង្រឹងគុណភាពឡើងវិញ។¹⁴ពេលពួកគេបានបញ្ចប់ពួកគេនាំយកប្រាក់ដែលនៅសល់ទៅថ្វាយព្រះរាជា និងលោកយេហូយ៉ាដា។ ប្រាក់នេះត្រូវបានប្រើ ដើម្បីធ្វើគ្រឿងសង្ហារិមសម្រាប់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដែលជាប្រដាប់ប្រដាប្រើប្រាស់ និងសម្រាប់តង្វាយផ្សេងៗដូចជាមាស និងប្រាក់។ ពួកគេបានថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ជារៀងរហូតអស់មួយជីវិតរបស់បូជាចារ្យយេហូយ៉ាដា។

¹⁵បូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាមានវ័យចាស់ណាស់ទៅហើយ ហើយគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។ ពេលគាត់ស្លាប់ គាត់មានអាយុ ១៣០ ឆ្នាំ។¹⁶គេបញ្ចុះសពលោកនៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌជាមួយស្តេច ព្រោះលោកបានធ្វើអំពើល្អនៅអ៊ីស្រាអែល ចំពោះព្រះ និងក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁷បន្ទាប់ពី បូជាចារ្យយេហូយ៉ាដាបានទទួលមរណៈភាពទៅ ពួកមេដឹកនាំនៃស្រុកយូដាបានចូលមកគាល់ព្រះរាជា។ ព្រះរាជាក៏ស្តាប់តាមពួកគេ។¹⁸ពួកគេបានបោះបង់ចោលព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃដូនតារបស់ពួកគេហើយនាំគ្នាក្រាបថ្វាយបង្គំរូបព្រះអាសេរ៉ា និងព្រះក្លែងក្លាយ។ ព្រះជាម្ចាស់ព្រះពិរោធនឹងជនជាតិយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមព្រោះតែការប្រព្រឹត្តខុសរបស់ពួកគេ។¹⁹ព្រះអង្គបានចាត់ព្យាការី ឲ្យមករកគេដើម្បីនាំគេឲ្យវិលមករកព្រះអង្គវិញ។ ពួកព្យាការីបានផ្ដល់សក្ខីភាពប្រឆាំងនឹងប្រជាជនតែពួកគេមិនព្រមស្តាប់ទេ។

²⁰ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់យាងមកសណ្ឋិតលើលោកសាការី ជាកូនរបស់លោកយេហូយ៉ាដាដែលជាបូជាចារ្យ។ លោកសាការីឈរនៅពីខាងលើប្រជាជន ហើយមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូចតទៅ៖ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកបំពានបទបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់? ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាពុំអាចរីកចម្រើនបានឡើយ! ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះអង្គនឹងបោះបង់ចោលអ្នករាល់គ្នាវិញដែរ»²¹ប៉ុន្តែ ពួកគេបានឃុបឃិតគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ។ គេបានយកដុំថ្មគប់សម្លាប់លោកនៅក្នុងទីធ្លាព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។²²ព្រះបាទយ៉ូអាសជាព្រះរាជាមិនអើពើនឹងសេចក្តីសប្បុរសដែលលោកយេហូយ៉ាដាដែលជាឪពុករបស់សាការីបានធ្វើចំពោះព្រះករុណាទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះករុណាបានសម្លាប់កូនប្រុសរបស់យេហូយ៉ាដាទៅវិញ។ ពេលសាការីជិតផុតដង្ហើមហើយ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់មេត្តាមើលហើយហៅលោកឲ្យទទួលខុសត្រូវ»។

²³នៅចុងឆ្នាំនោះ កងទ័ពស៊ីរីបានលើកទ័ពមកច្បាំងនឹងព្រះបាទយ៉ូអាស។ ពួកគេបានទៅដល់ស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិម។ ពួកគេបានសម្លាប់មេដឹកនាំទាំងអស់របស់ប្រជាជនយូដា ហើយបានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិពីពួកគេទៅថ្វាយស្តេចនៅក្រុងដាម៉ាស។²⁴កងទ័ពស៊ីរីបានមកជាមួយកងទ័ពតូចមួយប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានជួយពួកគេឲ្យមានជ័យជម្នះលើកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ ដ្បិត ជនជាតិយូដាបានបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ខ្លួន។ ព្រះអម្ចាស់ប្រើពួកស៊ីរីឲ្យកាត់ទោសព្រះបាទយ៉ូអាស តាមរបៀបនេះ។

²⁵នៅពេលដែលពួកស៊ីរីបានចាកចេញទៅនោះព្រះបាទយ៉ូអាសបានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបានឃុបឃិតគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះករុណា ព្រោះតែការដែលព្រះករុណាបានសម្លាប់លោកសាការីជាកូនប្រុសរបស់បូជាចារ្យយេហូយ៉ាដា។ ពួកគេបានធ្វើគុតព្រះករុណានៅលើគ្រែ ហើយព្រះករុណាក៏សុគតទៅ។ គេបញ្ចុះសពទ្រង់នៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌ តែមិនបញ្ចុះក្នុងផ្នូររបស់ស្តេចទេ។²⁶ពួកអ្នកដែលបានឃុបឃិតប្រឆាំងនឹងព្រះករុណាគឺលោកសាបាបជាកូនរបស់លោកស៊ីម៉ាតជនជាតិអាំម៉ូន និងលោកយេហូសាបាប់ជាកូនរបស់លោកស៊ីមរិទ្ធជាជនជាតិម៉ូអាប់។

²⁷ឥឡូវនេះ កំណត់ត្រាអំពីបុត្រាស្តេច បទទំនាយសំខាន់ៗដែលពួកព្យាការីបានថ្លែងពីព្រះករុណា និងការជួសជុលព្រះដំណាក់ព្រះអម្ចាស់ឡើងវិញ មើល សុទ្ធតែត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅរបស់ស្តេច។ ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាជាបុត្រឡើងស្នងរាជ្យ។

25

¹ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ា ឡើងគ្រងរាជ្យក្នុងជន្មាយុម្ភៃប្រាំឆ្នាំព្រះវស្សា។ ព្រះករុណាសោយរាជ្យម្ភៃប្រាំឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ព្រះមាតារបស់ព្រះអង្គព្រះនាមថា ព្រះនាងយេហូយ៉ាដានជាអ្នកក្រុងយេរូសាឡិម។²ស្តេចបានធ្វើអ្វីដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់តែមិនមែនដោយចិត្តស្មោះត្រង់នោះទេ។

³ក្រោយពីឡើងគ្រងរាជ្យ និងពង្រឹងអំណាចហើយ ព្រះករុណាប្រហារជីវិតពួកមេ‌ទ័ពដែលបានធ្វើគុតបិតារបស់ព្រះករុណា។⁴ប៉ុន្តែ ព្រះករុណាមិនបានសម្លាប់កូនចៅរបស់ឃាតកឡើយ ប៉ុន្តែ បានធ្វើទៅតាមអ្វីដែលមានចែងក្នុងក្រឹត្យវិន័យក្នុងគម្ពីររបស់លោកម៉ូសេដូចព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ថា៖ «ឪពុកមិនត្រូវស្លាប់ដោយព្រោះបាបកូនចៅទេ ហើយកូនចៅក៏មិនត្រូវស្លាប់ដោយព្រោះបាបឪពុកដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សគ្រប់រូបត្រូវស្លាប់ព្រោះតែអំពើបាបរបស់ខ្លួន»។

⁵លើសពីនេះទៅទៀត ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាបានប្រមូលផ្តុំប្រជាជនយូដាហើយបានចុះបញ្ជីពួកគេតាមផ្ទះរបស់ដូនតារបស់ពួកគេក្រោមការដឹកនាំរបស់មេទ័ព មេកង គឺពីកុលសម្ព័ន្ធយូដានិងបេនយ៉ាមីន។ ព្រះករុណាបានជំរឿនប្រុសៗដែលមានអាយុពីម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ឃើញមានទាំងអស់ ៣០០, ០០០នាក់ ជាទាហានដ៏ចំណាន ដែលអាចចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមបាន ជាអ្នកដែលអាចប្រើលំពែង ប្រើខែលបាន។⁶ស្ដេចជួលទាហានដ៏ពូកែអង់‌អាចចំនួន ១០០, ០០០ នាក់ពីស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ដោយប្រាក់សុទ្ធមួយរយណែន។

⁷អ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចូលមកគាល់ស្តេច ហើយទូលថា៖ «បពិត្រព្រះរាជា សូមកុំឲ្យកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលទៅជាមួយព្រះករុណាឡើយ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់មិននៅជាមួយអ៊ីស្រាអែលទេព្រមទាំងប្រជាជនអេប្រាអ៊ីមផង។⁸ប៉ុន្តែ ទោះបីអ្នកទៅហើយមានភាពក្លាហាន និងរឹងមាំក្នុងសមរភូមិក៏ដោយ តែនៅក្នុងសមរភូមិព្រះជាម្ចាស់នឹងបោះព្រះករុណាចុះ នៅចំពោះមុខខ្មាំងសត្រូវ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់មានអំណាចជួយហើយមានអំណាចអាចទម្លាក់ចុះបាន»។

⁹ព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ាមានរាជឱង្កាទៅអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «តើយើងត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះចំពោះប្រាក់មួយរយណែនដែលខ្ញុំបានប្រគល់ឲ្យកងទ័ពអ៊ីស្រាអែល? អ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អាចប្រទានឲ្យព្រះករុណាមានប្រាក់ច្រើនជាងនេះទៅទៀត»។¹⁰ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាបានបំបែកទ័ពដែលមកពីអេប្រាអ៊ីម ហើយឲ្យគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ដូច្នេះ ពួកគេខឹងនឹងពួកយូដាយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដោយកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។

¹¹ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាមានចិត្តក្លាហាន ហើយនាំប្រជាជនឆ្ពោះទៅជ្រលងភ្នំអំបិល។ នៅទីនោះព្រះករុណាបានវាយឈ្នះអ្នកស្រុកភ្នំសៀរចំនួនមួយម៉ឺននាក់។¹²កងទ័ពយូដាវាយហើយចាប់ទាហានមួយម៉ឺននាក់ទៀត។ ពួកគេបានយកទាហានទាំងនោះទៅខាងលើជ្រលងភ្នំហើយទម្លាក់ពួកគេចុះពីទីនោះ ដើម្បីឲ្យពួកគេបែកជាបំណែកៗ។

¹³ប៉ុន្តែ ទាហានដែលព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាបានបញ្ជូនឲ្យត្រឡប់មកវិញ ដើម្បីកុំឲ្យគេទៅចូលរួមជាមួយព្រះករុណានៅក្នុងសមរភូមិ ពួកគេបានឈ្លានពានទីក្រុងនៅក្នុងស្រុកយូដាចាប់ពីក្រុងសាម៉ារីរហូតដល់ក្រុងបេតហូរ៉ុន។ ពួកគេបានសម្លាប់ប្រជាជនបីពាន់នាក់ និងបានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើន។

¹⁴ព្រះករុណាបាននាំព្រះរបស់ប្រជាជនសៀរហើយឲ្យគេតម្កល់រូបនោះធ្វើជាព្រះរបស់ព្រះករុណា។ ស្តេចក្រាបចុះនៅមុខរូបទាំងនោះហើយដុតគ្រឿងក្រអូបថ្វាយផង។¹⁵ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធចំពោះស្តេចអម៉ាស៊ីយ៉ា។ ព្រះអម្ចាស់បានចាត់ព្យាការីមួយរូបឲ្យមកទូលព្រះករុណាថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នានាំគ្នាស្វែងរកព្រះដែលមិនមែនជាព្រះ ហើយមិនអាចជួយសង្គ្រោះប្រជារាស្ត្ររបស់គេពីព្រះហស្ដរបស់ព្រះអង្គបានផង?

¹⁶នៅពេលដែលព្យាការីកំពុងទូលជាមួយស្តេច នោះស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «តើយើងបានតែងតាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាទីប្រឹក្សារបស់ស្តេចឬ? ចូរឈប់ចុះ ដ្បិតអ្នកមិនគួរស្លាប់ទេ» បន្ទាប់មក ព្យាការីបានឈប់ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទូលបង្គំដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេចព្រះទ័យបំផ្លាញព្រះករុណា ពីព្រោះព្រះករុណាបានធ្វើអំពើនេះ ហើយមិនបានស្តាប់តាមដំបូន្មានរបស់ទូលបង្គំ»។

¹⁷ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ា ជាស្តេចស្រុកយូដាបានប្រឹក្សាជាមួយអ្នកប្រឹក្សាហើយចាត់គេឲ្យទៅជួបព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយេហ៊ូវ ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា៖ «មក! ចូរយើងជួបគ្នាមុខទល់មុខនៅក្នុងសមរភូមិ»។

¹⁸ប៉ុន្តែ ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅទូលព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ា ជាស្តេចស្រុកយូដាថា៖ «មានបន្លាមួយនៅស្រុកលីបង់បានផ្ញើសារទៅដើមឈើតាត្រៅនៅស្រុកលីបង់ដោយពោលថា៖ «ចូលើកកូនកូនស្រីរបស់អ្នកឲ្យធ្វើជាប្រពន្ធកូនប្រុសខ្ញុំ» ប៉ុន្តែ មានសត្វព្រៃនៅស្រុកលីបង់បានដើរកាត់ ហើយជាន់បន្លានោះខ្ទេចអស់។¹⁹ព្រះករុណាមានរាជឱង្ការថា៖ «មើល យើងបានច្បាំងឈ្នះពួកអេដុម ព្រះករុណាកំពុងលើតម្កើងខ្លួនឯង។ ជ័យជម្នះបានធ្វើឲ្យព្រះករុណាមានអំនួត ប៉ុន្តែ សូមព្រះករុណាគង់នៅព្រះដំណាក់ចុះ ហេតុអ្វីបានជាព្រះករុណាចង់បង្កបញ្ហាដល់ខ្លួនឯង ហើយធ្វើឲ្យខ្លួនព្រះករុណា ព្រមទាំងពួកយូដាដែលនៅជាមួយបរាជ័យដូច្នេះ?»។

²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ាមិនស្តាប់ទេ ព្រោះព្រឹត្តិការណ៍នេះមកពីព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីព្រះអម្ចាស់អាចប្រគល់ប្រជាជនយូដាទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេព្រោះពួកគេបានស្វែងរកដំបូន្មានពីព្រះនៃស្រុកអេដុម។²¹ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលលើកទ័ពមកវាយលុក ទ្រង់ និងព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា ជាស្តេចស្រុកយូដាបានជួបតទល់គ្នានៅក្រុងបេត‌សេមែស នៅក្នុងស្រុកយូដា។²²ជនជាតិយូដាត្រូវបរាជ័យនៅមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយកងទ័ពទាំងអស់នាំគ្នារត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

²³ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលចាប់បានព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយ៉ូអាសត្រូវជាបុត្ររបស់ព្រះបាទអហាស៊ីយ៉ា ជាស្តេចស្រុកយូដានៅក្រុងបេត‌សេមែស។ ទ្រង់បាននាំស្តេចទៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយបានរំលំកំពែងក្រុងយេរូសាឡិមចាប់ពីទ្វារក្រុងអេប្រាអ៊ីមរហូតដល់ជ្រុងខ្លោងទ្វារ ដែលមានចម្ងាយបួនរយហត្ថ។²⁴ស្តេចបានយកមាស និងវត្ថុទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅជាមួយលោកអូបេដ-អេដុមព្រមទាំងរបស់របរមានតម្លៃនៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំងជាមួយពួកចំណាប់ខ្មាំងរួចវិលត្រឡប់ទៅក្រុងសាម៉ារីវិញ។

²⁵ក្រោយពេលព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអា‌ហាស ស្ដេចអ៊ីស្រា‌អែលសោយទិវង្គត ព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូអាស ស្ដេចស្រុកយូដា មានព្រះ‌ជន្មគង់នៅបានដប់ប្រាំវស្សាទៀត។²⁶រាជ‌កិច្ចផ្សេងៗរបស់ព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា សុទ្ធតែមានកត់‌ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅរបស់ស្ដេចស្រុកយូដា និងស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល។

²⁷ចាប់តាំងពីពេលដែល ព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ាបានបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ ពួកមន្ត្រីចាប់ផ្តើមឃុបឃិតគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ព្រះអង្គបានភៀសព្រះកាយទៅក្រុងឡាគីស ប៉ុន្តែ ពួកគេបានបញ្ជូនមនុស្សតាមព្រះករុណានៅក្រុងឡាគីស ហើយបានធ្វើគុតទ្រង់នៅទីនោះ។²⁸ពួកគេបាននាំព្រះសពដឹកលើសេះត្រឡប់មកវិញហើយបញ្ចុះសពព្រះករុណាជាមួយពួកបុព្វបុរសរបស់ព្រះករុណានៅឯក្រុងនៃស្រុកយូដា។

26

¹ប្រជាជនយូដាទាំងអស់បានអភិសេកព្រះ‌បាទអូសៀសដែលមានព្រះជន្មាយុដប់ប្រាំមួយព្រះវស្សាឲ្យឡើងសោយរាជ្យជំនួសព្រះ‌បាទអម៉ា‌ស៊ីយ៉ា ជាបិតា។²គឺស្តេចដែលបានសង់ក្រុងអេឡាតហើយយកក្រុងនោះមកស្រុកយូដាឡើងវិញ។ បន្ទាប់ពីនោះ ព្រះរាជាបានផ្ទំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ខ្លួន។³ព្រះ‌បាទអូសៀសមានព្រះជន្មាយុដប់ប្រាំមួយព្រះវស្សាពេលឡើងសោយរាជ្យ។ ស្តេចសោយរាជ្យអស់រយៈពេលហាសិបពីរព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។ មាតារបស់ស្តេចមានព្រះនាមថាយេជីលា។ ព្រះនាងមកពីក្រុងយេរូសាឡិម។

⁴ស្តេចបានប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ដោយយកតម្រាប់តាមព្រះបាទអម៉ាស៊ីយ៉ា ជាបិតា។⁵ស្តេចតាំងខ្លួនចង់ស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់នៅជំនាន់លោកសាការី ដែលបានផ្តល់ដំបូន្មាន និងការណែនាំដល់ព្រះអង្គ។ ដរាបណាព្រះករុណាស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ នោះព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យព្រះករុណាកាន់តែរីកចម្រើនឡើង។

⁶ព្រះ‌បាទអូសៀសចេញទៅច្បាំងនឹងពួកភីលីស្ទីន។ ព្រះករុណាបានរំលំកំពែងក្រុងកាថ ក្រុងយ៉ាបនេ និងក្រុងអាសដូឌ។ ស្តេចបានសង់ក្រុងនានាក្នុងស្រុកអាសដូឌ និងក្នុងស្រុកភីលីស្ទីន។⁷ព្រះជាម្ចាស់បានជួយស្តេចប្រឆាំងនឹងជនជាតិភីលីស្ទីនប្រឆាំងនឹងជនជាតិអារ៉ាប់ដែលរស់នៅតំបន់ហ្គូបាអាល និងជនជាតិម៉ូន។⁸ជនជាតិអាំម៉ូននាំគ្នាថ្វាយសួយសារ‌អាករមកថ្វាយព្រះ‌បាទអូសៀស ហើយកិត្តិនាមរបស់ព្រះអង្គក៏ល្បីរហូតដល់ច្រកចូលស្រុកអេស៊ីប ព្រោះព្រះករុណាមានអំណាចយ៉ាងខ្លាំង។

⁹លើសពីនេះ ព្រះបាទអូសៀសបានសង់ប៉មនៅក្រុងយេរូសាឡិមនៅជ្រុងខ្លោងទ្វារ ច្រកទ្វារជ្រលងភ្នំ និងនៅកែងកំពែង ព្រមទាំងពង្រឹងឲ្យរឹងមាំ។¹⁰ស្តេចបានសង់កន្លែងយាមនៅទីរហោស្ថានហើយជីកអណ្តូងជាច្រើនព្រោះ ស្តេចមានគោយ៉ាងច្រើននៅតំបន់ទំនាប និងនៅវាលទំនាប។ ស្តេចមានកសិដ្ឋាន និងអ្នកដាំទំពាំងបាយជូរនៅតាមតំបន់ភ្នំ និងនៅចម្ការដែលមានផ្លែផ្កាជាច្រើនពីព្រោះស្តេចចូលចិត្តធ្វើស្រែចម្ការ។

¹¹លើសពីនេះ ព្រះអូសៀសមានកងទ័ពប្រយុទ្ធជាច្រើនដែលចេញទៅច្បាំងជាកងពលដែលបានរៀបចំឡើងតាមចំនួនរបស់ពួកគេដែលត្រូវបានជំរឿនដោយលោកយេអែលជាស្មៀន និងលោកម៉ាសេយ៉ាដែលជាមន្ដ្រីក្រោមអំណាចរបស់លោកហាណានាជាមេទ័ពរបស់ស្តេច។¹²មេក្រុមទាំងអស់នៃក្រុមគ្រួសារតាមវង្សត្រកូលមានចំនួន ២, ៦០០ នាក់។¹³ក្រោមអំណាចពួកគេមានទាហានមួយកងពលដែលមានចំនួន ៣០៧, ៥០០ នាក់ដែលធ្វើសង្គ្រាមដោយមានឫទ្ធានុភាពខ្លាំងក្លា ដើម្បីជួយស្ដេចប្រឆាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវ។

¹⁴ព្រះបាទអូសៀសបានរៀបចំសម្រាប់ពួកគេ គឺសម្រាប់កងទ័ពទាំងអស់មានខែលលំពែងមួកដែកអាវក្រោះធ្នូ និងដង្ហក់បាញ់ថ្ម។¹⁵នៅក្រុងយេរូសាឡិម ព្រះបាទអូសៀសឲ្យមនុស្សជំនាញផលិតគ្រឿងយន្ត ដើម្បីដាក់នៅលើប៉ម និងនៅសមរភូមិដែលអាចបាញ់ព្រួញ និងដុំថ្មធំៗ។ កិត្តិនាមរបស់ស្តេចល្បីល្បាញដល់ស្រុកឆ្ងាយៗ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានជួយយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ព្រះករុណាមានកម្លាំងយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

¹⁶ប៉ុន្តែ នៅពេលព្រះបាទអូសៀសក្លាយជាអ្នកមានអំណាច ព្រះករុណាមានចិត្តអំនួតធ្វើឲ្យស្តេចប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។ ស្តេចបានក្បត់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្លួន ដ្បិត ស្តេចបានចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីដុតគ្រឿងក្រអូបនៅលើអាសនៈសម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូប។¹⁷លោកបូជាចារ្យអសារាដើរចូលមកតាមក្រោយព្រះអង្គហើយមានបូជាចារ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ចំនួនប៉ែតសិបនាក់ដែលជាមនុស្សក្លាហានមកជាមួយលោកផង។¹⁸ពួកគេបានប្រឆាំងនឹងព្រះបាទអូសៀសជាស្តេចហើយទូលថា៖ «មិនមែនតួនាទីព្រះករុណាទេ ដែលត្រូវដុតគ្រឿងក្រអូបថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ គឺជាពួកបូជាចារ្យដែលជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុនដែលត្រូវបានគេតែងតាំងឲ្យដុតគ្រឿងក្រអូប។ ចូរព្រះករុណាចេញពីទីសក្ការៈទៅ។ ដ្បិត ព្រះករុណាមិនស្មោះត្រង់ហើយព្រះករុណានឹងមិនទទួលការសរសើរពីព្រះអម្ចាស់ទេ»។

¹⁹ពេលនោះព្រះបាទអូសៀសខ្ញាល់យ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះករុណាកាន់ពានគ្រឿងក្រអូបនៅក្នុងព្រះហស្ត ដើម្បីដុតគ្រឿងក្រអូប។ ពេលស្តេចខឹងនឹងពួកបូជាចារ្យនោះមានឃ្លង់កើតលើថ្ងាសនៅមុខពួកបូជាចារ្យក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ក្បែរអាសនៈដុតគ្រឿងក្រអូប។²⁰លោកមហាបូជាចារ្យអសារា និងពួកបូជាចារ្យទាំងអស់សម្លឹងមើលទៅស្តេច ហើយ មើល មានរោគឃ្លង់នៅលើថ្ងាសរបស់ស្តេច។ ពួកគេបានដេញស្តេចចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿន។ ស្តេចក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចេញទៅក្រៅ ព្រោះព្រះអម្ចាស់បានដាក់ទោសស្តេច។

²¹ព្រះបាទអូសៀស ក្លាយជាមនុស្សឃ្លង់រហូតដល់ថ្ងៃសោយទិវង្គតហើយបានគង់នៅក្នុងព្រះដំណាក់ដាច់ដោយឡែកចាប់តាំងពីស្តេចបានក្លាយជាមនុស្សឃ្លង់ ហើយមិនអាចចូលក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានឡើយ។ ព្រះបាទយ៉ូថាមជាបុត្រា មានភារ‌កិច្ចមើលខុសត្រូវកិច្ចការក្នុងរាជវាំង និងទទួលបន្ទុកគ្រប់‌គ្រងប្រជា‌ជននៅក្នុងស្រុក។

²²រាជកិច្ចផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងព្រះបាទអ៊ូសៀសគឺមានរៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅ ព្យាការីអេសាយជាកូនរបស់លោកអម៉ុសបានសរសេរ។²³ព្រះបាទអូសៀសបានផ្ទំលក់ជាមួយពួកបុព្វបុរស។ ពួកគេបានបញ្ចុះសពទ្រង់ជាមួយជីដូនជីតារបស់ស្តេចនៅក្នុងផ្នូរដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ស្ដេចពីព្រោះពួកគេនិយាយថា ទ្រង់ជាមនុស្សឃ្លង់។ ព្រះបាទយ៉ូថាមជាបុត្រាស្នងរាជ្យបន្ត។

27

¹ព្រះ‌បាទយ៉ូថាមមានព្រះជន្មាយុ ២៥ ព្រះវស្សានៅពេលដែលស្តេចចាប់ផ្ដើមសោយរាជ្យ។ ស្តេចសោយរាជ្យបានដប់ប្រាំមួយព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។ មាតាទ្រង់មានព្រះនាមយេរូ‌សា ជាកូនស្រីរបស់លោកសាដុក។²ស្តេចបានធ្វើអ្វីៗដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ដោយយកតម្រាប់តាមព្រះបាទអូសៀស ជាបិតា។ ស្តេចព្យាយាមមិនចូលទៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រជាជននៅតែមានអាកប្បកិរិយាអាក្រក់។

³ស្តេចបានសង់ខ្លោងទ្វារខាងលើនៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ហើយសង់នៅលើភ្នំអូផែល។⁴លើសពីនេះ ស្តេចបានសង់ក្រុងនានានៅលើភ្នំនៃស្រុកយូដា និងសង់ព្រះដំណាក់នឹង ប៉មនៅក្នុងព្រៃផង។

⁵ស្តេចបានច្បាំងនឹងស្តេចជនជាតិអាំម៉ូន ហើយបានវាយឈ្នះពួកគេ។ នៅឆ្នាំដដែលនោះប្រជាជនអាំម៉ូន បានថ្វាយប្រាក់បួនតោនកន្លះ នឹងស្រូវសាលីមួយម៉ឺនរង្វាល់ ម៉្សៅមួយម៉ឺនរង្វាល់។ ប្រជាជនអាំម៉ូនបានថ្វាយសួយសារអាកដល់ស្តេចនៅឆ្នាំទីពីរ និងទីបី នៅចំនួនដដែល។

⁶ព្រះបាទយ៉ូថាមកាន់តែមានអំណាចខ្លាំងឡើងៗពីព្រោះស្តេចបានដើរតាមមាគា៌ដ៏ត្រឹមត្រូវចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះករុណា។⁷រាជកិច្ច និងបញ្ហាផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទយ៉ូថាម សង្គ្រាម និងមាគា៌របស់ស្តេចទាំងអស់ត្រូវបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅរបស់ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងស្រុកយូដា។

⁸ព្រះករុណាមានជន្មាយុម្ភៃប្រាំព្រះវស្សា នៅពេលដែលស្តេចបានចាប់ផ្ដើមសោយរាជ្យ។ ស្តេចសោយរាជ្យបានដប់ប្រាំមួយព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។⁹ព្រះបាទយ៉ូថាមបានផ្ទំលក់ជាមួយបុព្វបុរសរបស់ព្រះករុណាហើយគេបញ្ចុះសពស្តេចនៅក្រុងព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះបាទអេហាសជាបុត្របានឡើងសោយរាជ្យជំនួស។

28

¹ព្រះ‌បាទអហាសមានព្រះជន្មាយុម្ភៃព្រះវស្សា ពេលស្តេចឡើងសោយរាជ្យ ហើយសោយរាជ្យបានដប់ប្រាំមួយឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ស្តេចមិនបានធ្វើអ្វីដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ដូចព្រះបាទដាវីឌជាអយ្យកោរបស់ខ្លួនទេ។²ស្តេចបានដើរតាមមាគ៌ារបស់ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល ក៏បានបង្កើតរូបសំណាកដែកសម្រាប់ព្រះបាលផងដែរ។

³លើសពីនេះ ស្តេចបានដុតគ្រឿងក្រអូបនៅជ្រលងភ្នំបេនហ៊ីណម ហើយបានថ្វាយបុត្រជាយញ្ញបូជានៅក្នុងភ្លើងស្របតាមអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមរបស់ប្រជាជនដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញចេញពីទឹកដីរបស់ពួកគេនៅចំពោះមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែលផង។⁴ស្តេចបានធ្វើយញ្ញបូជា និងដុតគ្រឿងក្រអូបនៅកន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ ៗនៅតាមភ្នំ និងនៅក្រោមដើមឈើបៃតង។

⁵ហេតុនោះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះ‌បាទអហាសបានប្រគល់ស្តេចទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកស៊ីរី។ កងទ័ពស៊ីរីបានវាយយកជ័យជម្នះលើស្តេច ហើយនាំអ្នកទោសដ៏ច្រើនកុះករចេញទៅឯក្រុងដាម៉ាស។ ព្រះ‌បាទអហាសក៏ត្រូវបានប្រគល់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែលដែលបានវាយឈ្នះស្តេច។⁶លោកពេកា ជាកូនរបស់លោករេម៉ាលាបានសម្លាប់ទាហាននៅស្រុកយូដាចំនួនមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សក្លាហាន ពីព្រោះពួកគេបានបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។

⁷លោកស៊ីគ្រីជាអ្នកចម្បាំងខ្លាំងពូកែម្នាក់មកពីអេប្រាអ៊ីមបានសម្លាប់សម្ដេចម៉ាសេ‌យ៉ាជាបុត្រារបស់ស្តេច លោកអរីកាំជាមន្ដ្រីព្រះរមរាជវាំង និងលោកអែល‌កាណា ជាអ្នកជំនិតនឹងព្រះរាជា។⁸កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានចាប់ចងប្រពន្ធកូនប្រុសស្រីចំនួន ២០០, ០០០ នាក់ពីយូដាជាញាតិសន្ដានខ្លួន។ ពួកគេក៏បានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើនដែលពួកគេបានដឹកត្រឡប់ទៅស្រុកសាម៉ារីវិញ។

⁹ប៉ុន្តែ មានព្យាការីរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅទីនោះឈ្មោះរបស់គាត់គឺអូដេដ។ លោកចេញទៅទទួលទ័ពដែលចូលមកស្រុកសាម៉ារី។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់អ្នកទ្រង់ព្រះពិរោធនឹងស្រុកយូដា ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានប្រគល់ពួកគេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកតែអ្នកបានសម្លាប់ពួកគេដោយកំហឹងដែលឡើងដល់ស្ថានបរមសុខ។¹⁰ឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នាមានបំណងទុកមនុស្សប្រុសស្រីនៃស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិមឲ្យធ្វើជាខ្ញុំបម្រើរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ប៉ុន្តែ តើអ្នកមិនមានបាបដែលបានធ្វើបាបនឹងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកទេឬ?¹¹ឥឡូវនេះ ចូរស្តាប់យើងសូមបញ្ជូនពួកអ្នកដែលអ្នករាល់គ្នាបានចាប់យកទៅពីបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យវិលទៅវិញទៅ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់មានព្រះពិរោធចំពោះអ្នករាល់គ្នាខ្លាំងណាស់»។

¹²ពេលនោះ មានមេដឹកនាំរបស់កុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីមគឺលោកអសារាជាកូនរបស់យ៉ូហាណាន លោកបេរេគាជាកូនរបស់លោកមីសេលេម៉ូត លោកយេហ៊ីសគាជាកូនរបស់លោកសាលូម និងលោកអម៉ាសាជាកូនរបស់លោកហាដឡៃបានក្រោកឈរប្រឆាំងនឹងអស់អ្នកដែលវិលត្រឡប់មកពីសង្គ្រាម។¹³ពួកលោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវនាំអ្នកទោសមកទីនេះទេ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាមានបំណងធ្វើបាបនឹងបន្ថែមអំពើបាបលើអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ ដ្បិត អំពើទុច្ចរិតរបស់យើងធំណាស់ ហើយមានសេចក្តីក្រោធយ៉ាងខ្លាំងប្រឆាំងនឹងអ៊ីស្រាអែល។

¹⁴ដូច្នេះ ពួកទាហានបានទុកអ្នកទោស និងរបស់បរជាជយភណ្ឌនៅចំពោះមុខពួកមេដឹកនាំ និងអង្គប្រជុំទាំងមូល។¹⁵មនុស្សមួយចំនួនដែលបានជ្រើសរើសតាមឈ្មោះបានក្រោកឡើងចាប់ពួកអ្នកទោសហើយស្លៀកពាក់ឲ្យ អ្នកដែលអាក្រាតក្នុងចំណោមពួកគេ។ ពួកគេបានស្លៀកពាក់ឲ្យគេហើយឲ្យស្បែកជើងដល់ពួកគេផង។ ពួកគេឲ្យអាហារបរិភោគ និងទឹកផឹក។ ពួកគេបានព្យាបាលរបួសរបស់ពួកគេ ហើយដាក់អ្នកទន់ខ្សោយលើសត្វលា។ ពួកគេបាននាំពួកគេត្រឡប់ទៅគ្រួសាររបស់ពួកគេនៅក្រុងយេរីខូរ (ហៅថាទីក្រុងដើមលម៉ើ)។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានវិលត្រឡប់ទៅស្រុកសាម៉ារីវិញ។

¹⁶នៅគ្រានោះ ព្រះបាទអហាសចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅទូលស្តេចស្រុកអាស៊ីរីដើម្បីសុំឲ្យពួកគេជួយស្តេច។¹⁷ព្រោះជនជាតិអេដុមចូលមកវាយយកស្រុកយូដា ហើយចាប់ប្រជាជននាំទៅជាឈ្លើយ។¹⁸ជនជាតិភីលីស្ទីនក៏វាយលុកចូលក្រុងនានានៅតំបន់ទំនាប និងតំបន់ណេកិបនៃស្រុកយូដា។ ពួកគេដណ្ដើមយកក្រុងបេតសេមេស ក្រុងអៃយ៉ាឡូន ក្រុងកើឌើរ៉ូត ក្រុងសូខូជាមួយភូមិនានា ក្រុងធីមណា និងភូមិនានាព្រមទាំងគីមសូជាមួយភូមិនានា។ ពួកគេបាននាំគ្នាទៅរស់នៅកន្លែងទាំងនោះ។

¹⁹ព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យស្រុកយូដាទន់ខ្សោយដោយសារតែស្ដេចអេហាសជាស្ដេចអ៊ីស្រាអែល។ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅស្រុកយូដាហើយប្រព្រឹត្ដអំពើបាបយ៉ាងធ្ងន់លើព្រះអម្ចាស់។²⁰ព្រះបាទទីកឡាត-‌ពេលេ‌ស៊ើរ ជាស្តេចស្រុកអាសស៊ើរបានលើកទ័ពចូលមកហើយធ្វើទុក្ខទោសស្តេចជាជាងគាំទ្រពង្រឹងកម្លាំងដល់ស្តេច។²¹ព្រះ‌បាទអហាសបានយកទ្រព្យសម្បត្តិពីព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងពីដំណាក់របស់ស្តេច និងពីផ្ទះពួកមេដឹកនាំដើម្បីថ្វាយដល់ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី។ ប៉ុន្តែ ការធ្វើបែបនេះមិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ស្តេចទេ។

²²នៅគ្រាលំបាកស្តេចអេហាសបានធ្វើបាបនឹងព្រះអម្ចាស់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។²³ស្តេចបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះរបស់ក្រុងដាម៉ាសជាព្រះដែលបានវាយឈ្នះស្តេច។ ស្តេចមានរាជឱង្កាថា៖ «ដោយសារព្រះរបស់ស្តេចស្រុកស៊ីរីបានជួយពួកគេខ្ញុំនឹងថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ពួកគេ ក្រែងលោកពួកគេអាចជួយខ្ញុំបាន» ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានបំផ្លាញព្រះអង្គ និងអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។

²⁴ព្រះបាទអេហាសបានប្រមូលគ្រឿងសង្ហារិមនៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់មកកាត់ជាចំណែកៗ ។ ស្តេចបានបិទទ្វារព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយស្តេចក៏សង់អាសនៈសម្រាប់ខ្លួនឯងនៅគ្រប់ជ្រុងនៃក្រុងយេរូសាឡិម។²⁵នៅតាមក្រុងនីមួយៗនៃស្រុកយូដាស្តេចបានសង់កន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ ដើម្បីធ្វើយញ្ញបូជាដល់ព្រះដទៃ។ ស្តេចបានធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ព្រះអង្គទ្រង់ព្រះពិរោធ។

²⁶រាជកិច្ចទៀត និងការប្រព្រឹត្ដទាំងអស់របស់ទ្រង់តាំងបីដើម និងដល់ចប់ សុទ្ធត្រូវបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅរបស់ស្ដេចស្រុកយូដា និងអ៊ីស្រាអែល។²⁷ព្រះបាទអេហាសសោយទិវង្គតគេបានបញ្ចុះសពស្តេចនៅក្រុងយេរូសាឡិមតែគេពុំបានយកទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូររបស់ស្តេចអ៊ីស្រាអែលទេ។ ព្រះបាទហេសេគាជាបុត្រឡើងស្នងរាជ្យ។

29

¹ព្រះបាទហេសេគាបានឡើងគ្រងនៅពេលព្រះករុណាមានព្រះជន្មាយុម្ភៃប្រាំព្រះវស្សាហើយសោយរាជ្យបានម្ភៃប្រាំបួនព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ព្រះមាតារបស់ព្រះអង្គមានព្រះនាមថា អប៊ីយ៉ា ជាកូនស្រីរបស់លោកសាការី ។²ស្តេចបានធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ ដូចជាព្រះបាទដាវីឌ ជាព្រះបិតាដែរ។

³ក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃរជ្ជកាលរបស់ស្តេចគឺក្នុងខែទីមួយព្រះបាទហេសេគាបានបើកទ្វារព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ហើយជួសជុលឡើងវិញ។⁴ស្តេចបាននាំពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីឲ្យមកហើយប្រមូលពួកគេចូលទីធ្លាខាងកើត។⁵ព្រះករុណាមានរាជឱង្ការថា៖ «ពួកលេវីអើយ ចូរផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់យើង ចូរញែកខ្លួនឲ្យបានវិសុទ្ធហើយញែកព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់អ្នកហើយដកការសៅហ្មងចេញពីទីសក្ការៈនៃព្រះចេញ។

⁶ដ្បិត ដូនតារបស់យើងបានប្រព្រឹត្តខុសនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង។ ពួកគេបានបោះបង់ចោលព្រះអង្គ ហើយបានបែរមុខចេញពីកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់គង់នៅ។⁷ពួកគេបិទទ្វារបន្ទប់ល្វែង និងដកចង្កៀងចេញ ពួកគេមិនបានដុតគ្រឿងក្រអូប ឬថ្វាយតង្វាយដុតនៅកន្លែងសក្ការៈដល់ព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទេ។

⁸ហេតុនេះ ព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធនឹងស្រុកយូដាព្រមទាំងក្រុងយេរូសាឡិមព្រះអង្គធ្វើឲ្យស្រុកនេះក្លាយទៅជាទីគួរឲ្យស្ញែងខ្លាច និងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមដូចអ្នកបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក។⁹ហេតុនេះហើយបានជាបុព្វបុរសរបស់យើងបានស្លាប់ដោយមុខដាវកូនប្រុសកូនស្រី និងភរិយារបស់យើងត្រូវជាប់ជាឈ្លើយ។

¹⁰ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឲ្យព្រះពិរោធរបស់ព្រះអម្ចាស់ឃ្លាតឆ្ងាយពីយើង។¹¹កូនប្រុសទាំងឡាយអើយ កុំខ្ជិលច្រអូសឡើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសអ្នកឲ្យឈរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គ ដើម្បីគោរពបម្រើព្រះអង្គ និងធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងដុតគ្រឿងក្រអូបផង»។

¹²ពួកលេវីបានក្រោកឡើង៖ លោកម៉ា‌ហាត់ ជាកូនរបស់លោកអម៉ា‌សាយ និងលោកយ៉ូអែល ជាកូនរបស់លោកអសារាក្នុងអំបូរកេហាត់ ក្នុងអំបូរម៉្រារីមានលោកគីស ជាកូនរបស់លោកអាបឌី និងលោកអសារា ជាកូនរបស់លោកលោកយេហា‌លែល។ ក្នុងចំណោមកូនចៅគើរ‌សុនគឺលោកយ៉ូអា ជាកូនរបស់លោកស៊ីម៉្មា និងលោកអេដែនជាកូនរបស់លោកយ៉ូអា។¹³កូនរបស់លោកអេលីសាផានគឺលោកស៊ីមរី និងលោកយី‌អែល។ ក្នុងអំបូរអេសាភ មានលោកសាការី និងលោកម៉ាថានា។¹⁴កូនរបស់លោកហេម៉ានលោកយេហ៊ូអែល និងលោកស៊ីម៉ៃ និងកូនប្រុសៗរបស់យេឌូ‌ថិន មានលោកសេម៉ាយ៉ា និងលោកអ៊ូ‌ស៊ាល។

¹⁵ពួកគេបានប្រមូលបងប្អូនរបស់ពួកគេហើយពួកគេបានញែកខ្លួនចេញហើយពួកគេបានចូលតាមបញ្ជារបស់ព្រះករុណាដើម្បីសម្អាតដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁶ពួកបូជាចារ្យចូលទៅផ្នែកខាងក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដើម្បីធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានបរិសុទ្ធ។ ពួកគេបានយករបស់ទាំងប៉ុន្មានដែលមាននៅក្នុងទីសក្ការៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ចូលទៅក្នុងទីធ្លានៃព្រះដំណាក់។ ពួកលេវីបានយកវាទៅកម្ទេចនៅជ្រោះកេដ្រូន។¹⁷នៅថ្ងៃទីមួយនៃខែទីមួយ ពួកគេចាប់ផ្ដើមធ្វើពិធីជម្រះកាយ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំបីនៃខែទីមួយពួកគេបានទៅដល់បន្ទប់ល្វែងរបស់ព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានញែកព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់អស់រយៈពេលប្រាំបីថ្ងៃទៀត។ នៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំមួយនៃខែដំបូងពួកគេបានបញ្ចប់កិច្ចការងា។

¹⁸បន្ទាប់មក ពួកគេចូលទៅគាល់ព្រះបាទហេសេគានៅខាងក្នុងព្រះបរមរាជវាំងហើយទូលថា៖ «យើងខ្ញុំបានសម្អាតអាសនៈទាំងអស់របស់ព្រះអម្ចាស់គឺអាសនៈសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលជាមួយគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់ព្រមទាំងតុតម្កល់នំប៉័ងនៅចំពោះព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់រួមទាំងគ្រឿងបរិក្ខារទាំងអស់។¹⁹ដូច្នេះ យើងបានត្រៀមទុកហើយយើងបានញែកអ្វីៗទាំងអស់ដែលស្តេចអហាសបានយកប្រើប្រាស់មិនស្មោះត្រង់ពេលស្តេចសោយរាជ្យក្នុងរជ្ជកាលស្តេច។

²⁰ពេលនោះ ព្រះបាទហេសេគាក្រោកពីព្រលឹម ហើយប្រមូលអ្នកដឹកនាំទីក្រុង ព្រះករុណាឡើងទៅព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។²¹ចៀមឈ្មោលប្រាំពីរនិងកូនពពែប្រាំពីរក្បាលមកថ្វាយជាយញ្ញបូជារំដោះបាបសម្រាប់ព្រះរាជា សម្រាប់ទីសក្ការៈ និងសម្រាប់ប្រជាជនយូដា។ ព្រះករុណាបញ្ជាដល់ពួកបូជាចារ្យដែលជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុនឲ្យថ្វាយតង្វាយទាំងនេះនៅលើអាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់។

²²ដូច្នេះ ពួកគេបានសម្លាប់គោ ហើយពួកបូជាចារ្យបានទទួលឈាមហើយប្រោះឈាមលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ ពួកគេបានសម្លាប់សត្វចៀមហើយប្រោះឈាមនៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ ពួកគេបានសម្លាប់កូនចៀមហើយប្រោះឈាមនៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។²³គេនាំពពែឈ្មោលសម្រាប់ធ្វើយញ្ញបូជារំដោះបាបនៅចំពោះព្រះភក្រ្តស្តេច និងអង្គប្រជុំ។ ពួកគេបានដាក់ដៃលើពួកគេ។²⁴ពួកបូជាចារ្យបានសម្លាប់សត្វទាំងនោះហើយពួកគេបានថ្វាយយញ្ញបូជារំដោះបាបដោយមានឈាមរបស់សត្វនៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយ ដើម្បីធ្វើពិធីលោះបាបឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ ដ្បិត ព្រះករុណាបានបញ្ជឲ្យថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល និងយញ្ញបូជាលោះបាបសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។

²⁵ព្រះបាទហេសេគាដាក់ពួកលេវីក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដោយកាន់ស្គរនិងពិណដែលមានចែងទុកតាមបញ្ជារបស់ព្រះបាទដាវីឌ លោកកាដគ្រូទាយរបស់ស្តេច និងលោកណាថាន់ដែលជាព្យាការី។²⁶ពួកលេវីឈរជាមួយឧបករណ៍របស់ព្រះបាទដាវីឌ ហើយពួកបូជាចារ្យកាន់ត្រែ។

²⁷ព្រះបាទហេសេគាបង្គាប់ឲ្យគេថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលនៅលើកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ ពេលគេថ្វាយតង្វាយដុតចប់ហើយចម្រៀងសរសើរព្រះអម្ចាស់ចាប់ផ្តើមមានសម្លេងត្រែព្រមទាំងឧបករណ៍របស់ព្រះបាទដាវីឌជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។²⁸អង្គប្រជុំទាំងមូលថ្វាយបង្គំព្រះអ្នកចម្រៀងច្រៀង និងអ្នកផ្លុំត្រែបន្លឺឡើង ហើយអ្វីៗទាំងអស់នេះបន្តរហូតដល់ដង្វាយដុតបានចប់សព្វគ្រប់។

²⁹ក្រោយពីបានថ្វាយតង្វាយចប់សព្វគ្រប់ហើយ ស្តេច និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយស្តេចក្រាបថ្វាយបង្គំ។³⁰ព្រះបាទហេសេគាជាស្តេច និងមេដឹកនាំបានបញ្ជាឲ្យពួកលេវីច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ដោយទំនុករបស់ព្រះបាទដាវីឌ និងលោកអេសាភ។ ពួកគេច្រៀងសរសើរដោយអំណរហើយពួកគេបានឱនក្បាលថ្វាយបង្គំ។

³¹ព្រះបាទសេគាមានរាជឱង្ការថា៖ «ឥឡូវនេះ អ្នកបានញែកខ្លួនចេញថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយបាននាំយកយញ្ញបូជានិងតង្វាយអរព្រះគុណដល់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់»។ ក្រុមជំនុំបានថ្វាយយញ្ញបូជា និងយញ្ញបូជាអរព្រះគុណហើយអស់អ្នកដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់បានយកតង្វាយដុតមកថ្វាយ។

³²ចំនួនតង្វាយដុតដែលក្រុមជំនុំនាំមកថ្វាយនោះមានគោឈ្មោលចិតសិបក្បាល ចៀមឈ្មោលមួយរយក្បាល និងកូនចៀមឈ្មោលពីររយក្បាល។ អ្វីៗទាំងអស់នេះត្រូវថ្វាយជាតង្វាយដុតដល់ព្រះអម្ចាស់។³³តង្វាយដែលត្រូវថ្វាយសម្រាប់ការញែកជាបរិសុទ្ធមានគោឈ្មោលប្រាំមួយរយក្បាល និងចៀមបីពាន់ក្បាល។

³⁴ប៉ុន្តែ ដោយពួកបូជាចារ្យមានមានគ្នាតិចពេក មិនអាចបកស្បែកដង្វាយដុតទាំងមូលបានទាំងអស់ ដូច្នេះ ពួកលេវីពួកគេបានជួយពួកគេរហូតដល់ធ្វើការហើយរហូតដល់ពួកបូជាចារ្យអាចធ្វើពិធីជម្រះខ្លួនឲ្យបានបរិសុទ្ធ ពីព្រោះពួកលេវីមានចិត្តខ្នះខ្នែង និងប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងការញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធជាងពួកបូជាចារ្យ។

³⁵លើសពីនេះ មានតង្វាយដុតជាច្រើនទៀត។ ពួកគេបានយកខ្លាញ់របស់សត្វដែលថ្វាយជាយញ្ញបូជាមេត្រីភាព និងស្រាសម្រាប់ធ្វើតង្វាយច្រួចថែមទៀតផង។ ដូច្នេះ ការគោរពព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់បានរៀបរយ។³⁶ព្រះបាទហេសេគា និងប្រជាជនទាំងមូលមានចិត្តរីករាយ ដោយព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានត្រៀមទុកសម្រាប់ប្រជាជន ដ្បិតការងារនេះបានធ្វើយ៉ាងលឿន។

30

¹ព្រះបាទហេសេគាបានចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងយូដាទាំងមូលហើយបានសរសេរសំបុត្រទៅលោកអេប្រាអ៊ីម និងលោកម៉ាណាសេ ដើម្បីឲ្យពួកគេចូលមកក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ដើម្បីធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²ព្រះរាជា ព្រមទាំងមេដឹកនាំ និងអង្គប្រជុំទាំងមូលនៅក្រុងយេរូសាឡិមបានពិភាក្សាគ្នាដោយសម្រេចចិត្តធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងនៅខែទីពីរ។³គេពុំអាចប្រារព្ធពិធីនេះបានភ្លាមៗទេព្រោះពួកបូជាចារ្យពុំទាន់បានញែកខ្លួនឲ្យបានវិសុទ្ធគ្រប់ចំនួននៅឡើយ ហើយប្រជាជនក៏ពុំបានជួបជុំគ្នានៅក្រុងយេរូសាឡិមដែរ។

⁴សំណើនេះហាក់ដូចជាត្រឹមត្រូវចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះមហាក្សត្រ និងអង្គប្រជុំទាំងមូល។⁵ពួកគេបានយល់ព្រមឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលប្រកាសចាប់តាំងពីក្រុងបៀរសេបារហូតដល់ក្រុងដាន់ថា ប្រជាជនគួរនាំគ្នាប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្លងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ពីព្រោះពួគេមិនមានកំណត់អំពីចំនួនមនុស្សដែលចូលរួមឡើយ។

⁶ដូច្នេះ គេនាំព្រះរាជសាររបស់ព្រះរាជានិងសំបុត្រមេដឹកនាំទាំងអស់ទៅកាន់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលតាមបញ្ជារបស់ព្រះរាជា។ ពួកគេប្រកាសថា៖ «ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ! ចូរនាំគ្នាវិលត្រឡប់មករកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកអ៊ីស្រាអែលវិញ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គវិលត្រឡប់ទៅរកអ្នករាល់គ្នាដែលនៅសេសសល់ពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី។

⁷កុំធ្វើដូចដូនតាអ្នក ឬបងប្អូនរបស់អ្នកដែលបានធ្វើខុសចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេឡើយ ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានប្រគល់ពួកគេឲ្យវិនាសដូចអ្នករាល់គ្នាឃើញស្រាប់។⁸កុំធ្វើដូចជាដូនតារបស់អ្នកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរប្រគល់ខ្លួនឲ្យព្រះអម្ចាស់ហើយ ចូលទៅក្នុងទីសក្ការៈរបស់ព្រះអង្គដែលព្រះអង្គបានញែកជារៀងរហូតហើយថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ដើម្បីឲ្យព្រះពិរោធរបស់ព្រះអង្គបែរចេញពីអ្នក។⁹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាវិលត្រឡប់ទៅរកព្រះអម្ចាស់វិញ បងប្អូន និងកូនចៅរបស់អ្នកមុខជាអាណិតអាសូរចំពោះអស់អ្នកដែលនាំពួកគេទៅជាឈ្លើយ ហើយពួកគេនឹងវិលត្រឡប់មកស្រុកនេះវិញ។ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកមានព្រះហប្ញទ័យប្រណីសន្តោស ហើយមិនងាកមុខចេញពីអ្នកទេ ប្រសិនបើអ្នកវិលត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញ»។

¹⁰អ្នកនាំសារឆ្លងពីក្រុងមួយទៅក្រុងមួយនៅទូទាំងតំបន់អេប្រាអ៊ីម និងម៉ាណាសេរហូតដល់សាប់យូឡូន ប៉ុន្តែ ប្រជាជនសើចចំអក ហើយមើលងាយដល់ពួកគេ។¹¹ទោះយ៉ាងណា មានមនុស្សខ្លះនៅក្រុងអេស៊ើរ ម៉ាណាសេ និងសាប់យូឡូនបានបន្ទាបខ្លួន ហើយបានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិម។¹²ព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមកស្ថិតលើជនជាតិយូដា ដើម្បីឲ្យគេមានចិត្តតែមួយបំពេញតាមបញ្ជារបស់ស្តេច និងមេដឹកនាំតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹³មានមនុស្សជាច្រើនដែលបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ជាអង្គប្រជុំដ៏ធំមួយនៅក្រុងយេរូសាឡិម ដើម្បីប្រារព្ធពិធីបុណ្យនំបុ័ងឥតមេនៅខែទី ២ ។¹⁴ពួកគេក្រោកឡើងដកហូតអាសនៈនានានៅក្រុងយេរូសាឡិម និងអាសនៈសម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូប ពួកគេបានបោះទៅក្នុងជ្រោះកេដ្រូន។¹⁵គេសម្លាប់កូនចៀមសម្រាប់បុណ្យចម្លងនៅថ្ងៃទីដប់បួននៃខែទីពីរ។ ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីមានចិត្តអៀនខ្មាស ដូច្នេះ ពួកគេបានញែកខ្លួន រួចហើយនាំយកតង្វាយដុតទៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁶ពួកគេបានឈរនៅកន្លែងរបស់ពួកគេតាមការបែងចែករបស់ពួកគេដោយធ្វើតាមការណែនាំដែលបានចែងនៅក្នុងច្បាប់របស់លោកម៉ូសេ ជាអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពួកបូជាចារ្យប្រោះឈាមដែលពួកគេទទួលពីដៃរបស់ពួកលេវី។¹⁷ពីព្រោះក្នុងក្រុមជំនុំមានមនុស្សជាច្រើនដែលមិនបានធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានបរិសុទ្ធ។ ហេតុនេះហើយ បានជាពួកលេវីសម្លាប់កូនចៀមធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងសម្រាប់អ្នកគ្រប់គ្នាដែលពុំបានញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធហើយមិនអាចថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះអម្ចាស់បាន។

¹⁸ក្នុងចំណោមប្រជាជនដ៏ច្រើននេះភាគច្រើនមកពីលោកអេប្រាអ៊ីម លោកម៉ាណាសេ លោកអ៊ីសាខា និងលោកសាប់យូឡូនដែលមិនបានធ្វើពិធីជម្រះខ្លួនឲ្យបានបរិសុទ្ធនៅឡើយទេ តែពួកគេបានបរិភោគអាហារបុណ្យចម្លង ផ្ទុយពីសេចក្តីណែនាំដែលបានសរសេរទុកមក។ ព្រះបាទហេសេគាបានអធិស្ឋានឲ្យពួកគេដោយពោលថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់ប្រណីសន្តោសមនុស្សទាំងអស់¹⁹ដែលពួកគេមានចិត្តចង់ស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេទោះបីពួកគេមិនបានញែកខ្លួនឲ្យបានស្អាតស្អំតាមកម្រិតនៃទីសក្ការៈក៏ដោយ»។²⁰ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់ព្រះសណ្តាប់ពាក្យរបស់ព្រះបាទហេសេគា ហើយបានប្រោសប្រជាជនឲ្យបានជា។

²¹ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលមានវត្តមាននៅក្រុងយេរូសាឡិមបានប្រារព្ធពិធីបុណ្យនំបុ័ងឥតមេអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃដោយមានអំណរយ៉ាងខ្លាំង។ រៀងរាល់ថ្ងៃពួកលេវី និងពួកបូជាចារ្យនាំគ្នាសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ដោយច្រៀងចម្រៀង និងលេងឧបករណ៍តន្ត្រីយ៉ាងខ្លាំងថ្វាយព្រះអម្ចាស់។²²ព្រះបាទហេសេគាមានរាជឱង្ការលើកទឹកចិត្តប្រជាជនលេវីទាំងអស់ដែលយល់អំពីមុខងាររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ដូច្នេះ ពួកគេបរិភោគជារៀងរាល់ថ្ងៃរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃដោយថ្វាយយញ្ញបូជាមេត្រីភាព និងលន់តួបាបនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ដូនតារបស់គេ។

²³បន្ទាប់មក អង្គប្រជុំទាំងមូលបានសម្រេចចិត្តប្រារព្ធពិធី ៧ ថ្ងៃទៀតហើយពួកគេក៏ធ្វើដូច្នេះដោយអំណរ។²⁴ដ្បិតព្រះបាទហេសេគា ជាស្តេចស្រុកយូដាបានថ្វាយគោឈ្មោលមួយពាន់ក្បាល និងចៀមប្រាំពីរពាន់ក្បាល។ មេដឹកនាំបានប្រគល់គោបាមួយពាន់ក្បាលចៀម និងពពែមួយម៉ឺនក្បាលឲ្យក្រុមជំនុំ។ មានបូជាចារ្យមួយចំនួនធំបានធ្វើពិធីញែកខ្លួនឲ្យបានបរិសុទ្ធនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

²⁵ក្រុមជំនុំទាំងប៉ុន្មាននៅស្រុកយូដាពួកបូជាចារ្យលេវី និងប្រជាជនទាំងអស់ដែលមកជួបជុំគ្នានៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលព្រមទាំងជនបរទេសដែលមកពីទឹកដីអ៊ីស្រាអែលនិងប្រជាជននៅស្រុកយូដាសុទ្ធតែសប្បាយរីករាយ។²⁶នៅក្រុងយេរូសាឡិមមានអំណរសប្បាយជាខ្លាំង ព្រោះតាំងពីជំនាន់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ព្រះបាទដាវីឌជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលមិនដែលមានសេចក្តីអំណរបែបនេះនៅក្រុងយេរូសាឡិមទេ។²⁷ពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវីក៏ក្រោកឡើងប្រទានពរដល់ប្រជាជន។ សម្លេងរបស់គេ នឹងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់គេបានឮដល់ស្ថានសួគ៌ គឺជាកន្លែងបរិសុទ្ធ ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់គង់នៅ។

31

¹ក្រោយពីការទាំងអស់នេះបានចប់សព្វគ្រប់ហើយ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលនៅទីនោះ បាននាំគ្នាចេញដំណើរទៅតាមក្រុងនានានៅស្រុកយូដា ហើយបានវាយបំបែកបង្គោលថ្ម ព្រមទាំងបានរំលំបង្គោលព្រះអាសេរ៉ា ហើយពួកគេបានរំលំកន្លែងសក្ការៈបូជា និងអាសនៈនៅគ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់នៅក្នុងស្រុកយូដា និងស្រុកបេនយ៉ាមីន ព្រមទាំងនៅក្នុងស្រុកអេប្រាអ៊ីម និងស្រុកម៉ាណាសេ។ បន្ទាប់មកជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់វិលត្រឡប់ទៅផ្ទះ និងក្រុងរៀងៗខ្លួនវិញ។

²ព្រះបាទហេសេគាចាត់តាំងពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីឲ្យបំពេញមុខងារតាមក្រុមរបស់ខ្លួនរៀងៗខ្លួន ហើយម្នាក់ៗត្រូវបានតែងតាំងឲ្យបំពេញមុខងាររបស់ខ្លួនទាំងពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីរៀងៗខ្លួន។ ស្តេចតែងតាំងពួកគេឲ្យតង្វាយដុតទាំងមូល និងយញ្ញបូជាមេត្រីភាព បម្រើការងារ ការអរព្រះគុណ និងសរសើរនៅមាត់ទ្វារព្រះវិហារព្រះម្ចាស់។³ព្រះ‌រាជាបានយករាជ‌ទ្រព្យមួយចំណែក សម្រាប់បង់ចំណាយទៅលើតង្វាយដុតទាំងមូល ដែលត្រូវថ្វាយនៅពេលព្រឹក នៅពេលល្ងាច នៅថ្ងៃសប្ប័ទ នៅបុណ្យដើមខែ និងបុណ្យសំខាន់ៗផ្សេងទៀត ដូចមានចែងទុកក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

⁴លើសពីនេះ ស្តេចបានចេញរាជបញ្ជាឲ្យប្រជាជនដែលរស់នៅក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវចែកចំណែករបស់ដល់បូជាចារ្យ និងពួកលេវី ដើម្បីឲ្យពួកគេផ្ចង់ស្មារតីធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁵ក្រោយពីទទួលបានបញ្ជានេះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានយកផលដំបូងនៃស្រូវ ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ប្រេង ទឹកឃ្មុំ និងពីអ្វីៗដែលពួកគេបានច្រូតពីចម្ការរបស់ពួកគេទាំងអស់មកថ្វាយ។ ពួកគេបានយកមួយភាគដប់នៃអ្វីៗទាំងអស់។ ដែលជាបរិមាណដ៏អស្ចារ្យ។

⁶ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងជនជាតិយូដាដែលរស់នៅតាមក្រុងនានានៅក្នុងស្រុកយូដាបាននាំយកដង្វាយជាគោ និងចៀមមកថ្វាយជាតង្វាយមួយភាគដប់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេដាក់តង្វាយទាំងនោះជាច្រើនគំនរ។⁷ពួកគេបានចាប់ផ្ដើមប្រមូលតង្វាយមកដាក់ជាគំនរ ចាប់ពីខែទីបី រហូតដល់ខែទីប្រាំ‌ពីរ។⁸ពេលព្រះ‌បាទហេ‌សេគា និងអ្នកដឹកនាំបានឃើគំនរតង្វាយទាំងនោះ ពួកគេនាំគ្នាអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ និង ដល់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គគឺជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែល។

⁹បន្ទាប់មក ព្រះបាទហេសេគាបានសាកសួរពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីអំពីគំនរទាំងនេះ។¹⁰លោកអសារា ជានាយកបូជាចារ្យនៃក្រុមគ្រួសារលោកសាដុកឆ្លើយថា៖ «ចាប់តាំងពីប្រជាជនចាប់ផ្តើមនាំតង្វាយចូលព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់យើងបានបរិភោគហើយមាននៅសល់ជាច្រើនហើយនៅសល់ជាច្រើនទៀត ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ អ្វីដែលនៅសេសសល់គឺចំនួនដ៏ច្រើននៅទីនេះ។¹¹ព្រះបាទហេសេគាបានចេញរាជបញ្ជាឲ្យគេរៀបចំឃ្លាំងក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។¹²នោះ ពួកគេបានស្មោះត្រង់ក្នុងការនាំយកតង្វាយផ្សេងៗ មួយភាគដប់ និងអ្វីៗដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់។ លោកកូណានា ជាលេវី គឺជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើពួកគេ ហើយលោកស៊ីម៉ៃជាបងប្អូនរបស់គាត់ជាអ្នកកាន់តំណែងទីពីរ។¹³លោកយេហ៊ី‌អែល លោកអសា‌ស៊ា លោកណា‌ហាត លោកអេសា‌អែល លោកយេរី‌ម៉ុត លោកយ៉ូសា‌បាដ លោកអេលាល លោកយីស‌ម៉ាគា លោកម៉ា‌ហាត និងលោកបេណា‌យ៉ា ធ្វើការនៅក្រោមបញ្ជារបស់លោកកូណា‌នា និងលោកស៊ី‌ម៉ៃ ជាប្អូន តាមការតែងតាំងរបស់ព្រះបាទហេសេគាជាស្តេច និងលោកអសារាជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁴លោកកូរេ ជាកូនរបស់លោកអ៊ីមណាពីពួកលេវី ដែលជាឆ្មាំខ្លោងទ្វារខាងកើត ទទួលបន្ទុកលើតង្វាយស្ម័គ្រ‌ចិត្ត ដែលប្រជា‌ជនយកមកថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយលោកក៏ទទួលភារ‌កិច្ចចែកស្បៀងអាហារ ដែលប្រជា‌ជនញែកថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ និងតង្វាយសក្ការៈបំផុតឯទៀតៗដែរ។¹⁵លោកមានសហការី នៅតាមក្រុងនានារបស់បូជា‌ចារ្យ សហការីទាំងនោះមានលោកអេដែន លោកមីន‌ីយ៉ា‌មីន លោកយេសួរ លោកសេម៉ា‌រា លោកអម៉ា‌រា និងលោកសេកា‌នា ជាអ្នកជួយចែកស្បៀងអាហារយ៉ាងស្មោះត្រង់ដល់បូជា‌ចារ្យ ទាំងតូច ទាំងធំតាមជាន់ថ្នាក់។

¹⁶ពួកគេចែកស្បៀងអាហារឲ្យពួកប្រុសៗដែលមានអាយុបីឆ្នាំឡើងទៅ គឺអស់អ្នកដែលមានឈ្មោះក្នុងបញ្ជីដូនតារបស់ពួកគេ ដែលបានចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចដែលលបានតម្រូវតាមវេនប្រចាំថ្ងៃ ដើម្បីធ្វើការងារនៅក្នុងមុខងាររបស់ពួកគេ និងការបែងចែករបស់ពួកគេ។

¹⁷ពួកគេចែកជូនដល់ពួកបូជាចារ្យស្របតាមបញ្ជីបុព្វបុរសរបស់ខ្លួន និងចែកជូនកុលសម្ព័ន្ធលេវីដែលមានអាយុពីម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅស្របតាមមុខងារ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន។¹⁸ពួកគេរាប់បញ្ចូលទាំងកូនតូចៗប្រពន្ធកូន និងកូនស្រីរបស់ពួកគេពាសពេញសហគមន៍ ព្រោះពួកគេស្មោះត្រង់ក្នុងការរក្សាខ្លួនឲ្យបានបរិសុទ្ធ។¹⁹ចំណែក ពួកបូជាចារ្យដែលជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុនដែលរស់នៅតាមវាលស្រែក្នុងភូមិជាកម្មសិទ្ធិទីក្រុងរបស់ពួកគេ ឬនៅតាមទីក្រុងនីមួយៗគេបានជ្រើសរើសបុរសមួយចំនួនតាមឈ្មោះ ដើម្បីចែកចំណែកឲ្យប្រុសៗក្នុងចំណោមពួកបូជាចារ្យ និងអស់អ្នកដែលមានឈ្មោះកត់ទុកនៅក្នុងបញ្ជីរបស់ដូនតារបស់ពួកគេ ដូចពួកអ្នកដែលនៅក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធលេវីដែរ។

²⁰ព្រះបាទបានហេសេគាធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងស្រុកយូដា។ ស្តេចបានសម្រេចអ្វីៗដែលល្អត្រឹមត្រូវ និងស្មោះត្រង់នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះអង្គ។²¹នៅក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលស្តេចចាប់ផ្តើមធ្វើ ក្នុងការបម្រើនៅក្នុងព្រះដំណាក់ព្រះអម្ចាស់ និង ក្រឹត្យវិន័យ និងបទបញ្ញត្តិនានា ស្តេចបានធ្វើវាយ៉ាងអស់ពីព្រះហឫទ័យ ហើយស្តេចបានទទួលជោគជ័យ។

32

¹ក្រោយការទាំងនេះមក បន្ទាប់ពីព្រះ‌បាទហេ‌សេគាបង្ហាញភក្ដី‌ភាពចំពោះព្រះ‌ជាម្ចាស់នោះមក ព្រះបាទសាន‌ហេ‌រីប ជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី បានមក ហើយបានចូលមកក្នុងស្រុកយូដា។ ស្តេចបានបោះជំរំ ហើយបានវាយប្រហារសែសិបទីក្រុង ស្តេចមានគោលបំណង់ចង់ចាប់យកដើម្បីព្រះអង្គផ្ទាល់។

²កាលព្រះបាទហេសេគាបានឃើញថាព្រះបាទសានហេរីបមកដល់ហើយមានបំណងធ្វើសង្គ្រាមនឹងក្រុងយេរូសាឡិម។³ស្តេចបានពិគ្រោះយោបល់ជាមួយមេដឹកនាំ និងអ្នកដែលមានអំណាចរបស់ព្រះអង្គឲ្យបញ្ឈប់ប្រភពទឹកដែលនៅខាងក្រៅទីក្រុង ពួកគេបានជួយធ្វើការនោះ។⁴មានមនុស្សជាច្រើនបានប្រមូលផ្ដុំគ្នាហើយបញ្ឈប់ប្រភពទឹក និងប្រឡាយទាំងអស់ដែលហូរកាត់តំបន់នោះ។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាត្រូវទុកឲ្យស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីមានទឹកច្រើនប្រើ?»។

⁵ព្រះបាទហេសេគាមានចិត្ដក្លាហាននិងសង់កំពែងទាំងអស់ដែលបាក់បែក។ ស្តេចបានសង់ប៉មខ្ពស់ៗ និងជញ្ជាំងមួយទៀតនៅខាងក្រៅ។ ស្តេចក៏បានពង្រឹងក្រុងមីលឡូនៅក្នុងក្រុងព្រះបាទដាវីឌដែរ ហើយស្តេចក៏ធ្វើគ្រឿងសព្វាវុធ និងខែលយ៉ាងច្រើន។

⁶ស្តេចបានតែងតាំងមេបញ្ជាការយោធាលើប្រជាជន។ ស្តេចបានប្រមូលពួកគេមកជួបនៅតាមផ្លូវធំ នៅមាត់ទ្វារក្រុងហើយមានរាជឱង្កាលើកទឹកចិត្ដពួកគេ។ ស្តេចមានរាជឱង្កាថា៖⁷«ចូរមានកម្លាំងនិងចិត្តក្លាហានឡើង។ កុំភ័យខ្លាច កុំធ្លាក់ទឹកចិត្ត ព្រោះតែស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី និងកងទ័ពទាំងមូលដែលនៅជាមួយទ្រង់ឡើយ ដ្បិត មានម្នាក់ដែលនៅជាមួយយើងដែលធំជាងអ្នកដែលនៅជាមួយស្តេចទៅទៀត។⁸ស្តេចមានតែកម្លាំងមនុស្សលោកប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង គង់ជាមួយយើង ដើម្បីជួយយើង ហើយយើងនឹងប្រយុទ្ធនៅក្នុងសមរភូមិរបស់យើង។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទទួលការកំសាន្តចិត្តដោយព្រោះពាក្យរបស់ព្រះបាទហេសេគា ជាស្ដេចស្រុកយូដា។

⁹បន្ទាប់មក ព្រះបាទសានហេរីប ជាស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីបានចាត់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គឲ្យទៅក្រុងយេរូសាឡិម (ដ្បិត ស្តេច និងពួកពលទ័ពបាននៅទីក្រុងឡាគីសហើយ) ដើម្បីចូលគាល់ ព្រះបាទហេសេគា ជាស្តេចស្រុកយូដា និងកងទ័ពយូដាទាំងមូលដែលនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖¹⁰«នេះជាអ្វីដែលព្រះបាទសានហេរីបជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរីមានរាជឱង្ការថា៖ «តើអ្នកពឹងផ្អែកលើអ្វី ដើម្បីទ្រាំទ្រនឹងការឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡិម?

¹¹តើព្រះបាទហេ‌សេគាមិនបានបញ្ឆោតអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្លាប់ ដោយអត់បាយ អត់ទឹក ដោយស្ដេចប្រាប់ថា៖ «ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងនឹងរំដោះយើងឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរីមិនខាន?¹²តើមិនមែនព្រះបាទហេ‌សេគា ដែលបានបំផ្លាញទីសក្ការៈនៅតាមទួលខ្ពស់ៗ ព្រមទាំងកម្ទេចអាសនៈរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយបង្គាប់ឲ្យអ្នកស្រុកយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡិម គោរពថ្វាយ‌បង្គំអាសនៈតែមួយ ហើយដុតគ្រឿងក្រអូបតែលើអាសនៈមួយនោះវិញទេឬអី?

¹³តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬអីថា យើង និងដូនតារបស់យើងប្រព្រឹត្តបែបណា ចំពោះជាតិសាសន៍ដទៃទៀតលើផែនដីនេះ? តើព្រះរបស់ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយបានរំដោះស្រុករបស់ខ្លួន ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើងឬទេ?¹⁴ក្នុងចំណោមព្រះរបស់ប្រជា‌ជាតិទាំងប៉ុន្មាន ដែលដូនតារបស់យើងបំផ្លាញ តើមានព្រះណាមួយអាចរំដោះប្រជា‌ជនរបស់ខ្លួន ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើងបាន? តើព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាអាចរំដោះអ្នករាល់គ្នា ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើងបានឬអី?¹⁵ឥឡូវនេះ មិនត្រូវឲ្យស្ដេចហេ‌សេគាបញ្ឆោតអ្នករាល់គ្នា នៅពេលនេះ កុំជឿតាមសំដីរបស់ស្ដេចបែបនេះឡើយ! ដ្បិតគ្មានព្រះរបស់ប្រជា‌ជាតិណាមួយ ឬនគរណាមួយ អាចរំដោះប្រជា‌ជនរបស់ខ្លួនឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើង ឬដូនតារបស់យើងបានឡើយ។ តើព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាអាចរំដោះអ្នករាល់គ្នាឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើងបានដោយរបៀបណា?»។

¹⁶ពួករាជបម្រើរបស់ព្រះបាទសានហេរីបបាននិយាយប្រមាថព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ និងព្រះបាទហេសេគា ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គថែមទៀត។¹⁷ព្រះបាទសានហេរីបក៏បានសរសេរសំបុត្រផ្សេងៗ ដើម្បីប្រមាថមើលងាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងឲ្យគេនិយាយប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គដែរ។ ស្តេចមានរាជឱង្កាថា៖ «ដូចជាព្រះរបស់ប្រជាជាតិនានានៅលើទឹកដីដែលមិនបានរំដោះប្រជាជនរបស់ខ្លួនឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃរបស់យើង ដូច្នេះ ព្រះនៃព្រះបាទហេសេគានឹងមិនរំដោះប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃរបស់យើងឡើយ»។

¹⁸ពួកគេបាននាំគ្នាស្រែកប្រកាសយ៉ាងខ្លាំងៗជាភាសាយូដា ទៅកាន់ប្រជាជននៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម ដែលស្ថិតនៅតាមកំពែង ដើម្បីធ្វើឲ្យភ័យខ្លាច និងតក់‌ស្លុត ដើម្បីឲ្យពួកគេងាយចូលវាយយកទីក្រុង។¹⁹ពួកគេបាននិយាយអំពីព្រះនៃក្រុងយេរូសាឡិម ដូចដែលពួកគេបាននិយាយអំពីព្រះរបស់ប្រជាជាតិនានានៅលើផែនដីដែលគ្រាន់តែជាស្នាដៃរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។

²⁰ព្រះបាទហេសេគាជាស្ដេច និងព្យាការីអេសាយជាកូនរបស់លោកអម៉ុសបានអធិស្ឋានព្រោះតែរឿងនេះ ហើយគាត់បានស្រែកទៅទៅស្ថានសួគ៌។²¹ព្រះអម្ចាស់បានចាត់ទេវតាមួយរូបដែលបានសម្លាប់ទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែមេទ័ព និងនាយទាហាននៅក្នុងជំរំ។ ដូច្នេះ ព្រះបាទសានហេរីបបានវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ស្តេចវិញដោយភាពអាម៉ាស់។ ពេលដែលស្តេចចូលទៅក្នុងវិហារនៃព្រះរបស់ស្តេច នោះបុត្រារបស់ស្តេចបានធ្វើគុតស្តេចដោយដាវ។

²²ព្រះអម្ចាស់បានសង្គ្រោះព្រះបាទហេសេគា និងប្រជាជននៅក្រុងយេរូសាឡិមពីកណ្តាប់ដៃរបស់ព្រះបាទសានហេរីបជាស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីនិងពីកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកដទៃ ហើយឲ្យពួកគេមានសន្តិភាពនៅគ្រប់ទិសទី តាមរបៀបនេះឯង។²³មានមនុស្សជាច្រើននាំតង្វាយមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ព្រមទាំងយកអំណោយដ៏មានតម្លៃមកថ្វាយព្រះបាទហេសេគា ជាស្តេចស្រុកយូដាទៀតផង ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ព្រះអង្គត្រូវបានលើកតម្កើងនៅចំពោះមុខប្រជាជាតិទាំងអស់។

²⁴នៅគ្រានោះ ្រពះបាទហេសេគាបានប្រឈួនជាទម្ងន់ហៀបតែនឹងសុគត។ ស្តេចបានអធិស្ឋានទូលអង្វរទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកស្តេចព្រមទាំងប្រទានទីសម្កាល់មួយ ដើម្បីបញ្ជាក់ថាស្តេចនឹងទទួលការព្យាបាល។²⁵ប៉ុន្តែ ព្រះបាទហេសេគាមិនបានតបស្នងសងគុណព្រះអម្ចាស់ចំពោះជំនួយដែលព្រះអង្គបានជួយនោះទេ។ ដូច្នេះ ព្រះពិរោធបានធ្លាក់មកលើស្តេច និងប្រជាជននៅស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិមយ៉ាងខ្លាំង។²⁶ទោះយ៉ាងណា ព្រះបាទហេសេគាបានបន្ទាបខ្លួនចំពោះអំនួតនៅក្នុងចិត្តរបស់ស្តេច ទាំងស្តេច ទាំងប្រជាជននៅក្រុងយេរូសាឡិម ហេតុដូច្នេះហើយបានជាសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអម្ចាស់មិនកើតមានដល់ពួកគេក្នុងជំនាន់ស្តេចហេសេគាឡើយ។

²⁷ព្រះបាទហេសេគាមានទ្រព្យសម្បត្ដិនិងកិត្ដិយសជាច្រើន។ ស្តេចបានសាងសង់នូវឃ្លាំងសម្រាប់ដាក់ប្រាក់ មាសត្បូងមានតម្លៃ និងគ្រឿងទេស ខែលនិងវត្ថុមានតម្លៃគ្រប់ប្រភេទ។²⁸ស្តេចក៏មានឃ្លាំងសម្រាប់ស្រូវ ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មីប្រេង និងក្រោលសម្រាប់សត្វគ្រប់ប្រភេទ។ ស្តេចក៏មានទាំងវាលស្មៅសម្រាប់ហ្វូងសត្វផង។²⁹ព្រះករុណាបានសង់ក្រុងផ្សេងៗ ហើយស្ដេចមានហ្វូងសត្វជាច្រើន គឺហ្វូងគោ និងហ្វូងចៀម ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ប្រោសប្រទានឲ្យព្រះករុណាមានទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងស្ដុក‌ស្ដម្ភបំផុត។

³⁰ព្រះបាទហេសេគាដដែលបានទប់ទឹកទន្លេគីហូននៅខាងលើ ហើយបានបង្ហូរឆ្ពោះទៅទិសខាងលិចនៃក្រុងព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះបាទហេសេគាទទួលជោគជ័យក្នុងគ្រប់គម្រោងរបស់ទ្រង់ទាំងអស់។³¹ទោះយ៉ាងណា នៅពេលដែលឯកអគ្គរដ្ឋទូតដែលស្តេចនៃស្រុកបាប៊ីឡូនបានចាត់ឲ្យមកសួរព័ត៌ដល់ទ្រង់ដែលបានស្គាល់អំពីទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យដែលកើតមាននៅក្នុងស្រុក នោះព្រះជាម្ចាស់បានទុកស្តេចឲ្យនៅតែឯង ដើម្បីល្បងលស្តេច ដើម្បីឲ្យដឹងពីអ្វីទាំងអស់នៅក្នុងចិត្តរបស់ស្តេច។

³²ចំពោះរាជកិច្ចផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងព្រះបាទហេសេគា រួមទាំងសកម្មភាពនៃភក្ដីភាពនៃសម្ពន្ធមេត្រី អ្នកអាចឃើញថាវាត្រូវគេសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅនិមិត្តរបស់ព្យាការីអេសាយ ជាកូនរបស់លោកអម៉ុស និងនៅក្នុងសៀវភៅស្តេចយូដា និងអ៊ីស្រាអែល។³³ព្រះបាទហេសេគាសោយទិវង្គតជាមួយបុព្វបុរសរ ហើយគេបញ្ចុះសពស្តេចនៅលើទីខ្ពស់នៅទីបញ្ចុះសពពូជពង្សព្រះបាទដាវីឌ។ ប្រជាជនយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមទាំងមូលនាំគ្នាគោរពនឹងកាន់ទុក្ខចំពោះទទួលមរណភាពរបស់ស្តេច។ ព្រះបាទម៉ាណាសេជាបុត្របានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត។

33

¹កាលព្រះបាទម៉ាណាសេឡើងសោយរាជ្យ ពេលទ្រង់មានព្រះជន្មដប់ពីរព្រះវស្សា។ ស្តេចសោយរាជ្យបានហាសិបប្រាំព្រះវស្សា នៅក្រុងយេរូសាឡិម។²ស្តេចប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ ដូចអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ប្រជាជាតិនានា ដែលព្រះអម្ចាស់បានបណ្តេញចេញពីមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។³ស្តេចបានសង់កន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ ដែលព្រះបាទហេសេគា ជាបិតាបានរំលំចោល ស្តេចបានសង់អាសនៈទាំងនោះសម្រាប់ព្រះបាលឡើងវិញ ស្តេចបានសង់បង្គោលព្រះអាសេរ៉ា ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំផ្កាយទាំងអស់នៅលើមេឃក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំរូបទាំងនោះផង។

⁴ព្រះបាទម៉ាណាសេបានសង់អាសនៈសក្ការៈនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ទោះបីព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងយកក្រុងយេរូសាឡិម ទុកជាកន្លែងសម្រាប់នាមយើងរហូតតទៅ»។⁵ស្តេចបានសង់អាសនៈសម្រាប់ផ្កាយទាំងអស់នៅលើមេឃក្នុងទីធ្លាពីរនៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។⁶ស្ដេចបានយកបុត្រាទៅធ្វើបូជា‌យញ្ញនៅក្នុងជ្រលងភ្នំហ៊ីន‌ណម ស្ដេចរកគ្រូមើលជោគ‌រាសី ប្រព្រឹត្តមន្ត‌អាគម និងអំពើអាប‌ធ្មប់ ព្រមទាំងតែង‌តាំងឲ្យមានគ្រូអន្ទងខ្មោច និងគ្រូទស្សន៍‌ទាយផង។ ស្ដេចប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ដែលមិនគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យព្រះ‌អម្ចាស់ ធ្វើឲ្យព្រះអង្គទ្រង់ព្រះ‌ពិរោធ។

⁷ស្តេចបានយករូបចម្លាក់របស់ព្រះអាសេរ៉ា ដែលស្តេចបានធ្វើទៅដាក់នៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកព្រះបាទដាវីឌ និងព្រះបាទសាឡូម៉ូន ជាបុត្រអំពីព្រះដំណាក់នេះ ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងគង់នៅក្នុងដំណាក់នេះ និងនៅក្រុងយេរូសាឡិម ជាកន្លែងដែលយើងបានជ្រើសរើសពីកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ សម្រាប់នាមយើងជារៀងរហូត។⁸យើងនឹងមិនដកពួកគេចេញពីទឹកដីដែលយើងបានឲ្យដល់បុព្វបុរសរបស់គេឡើយ ប្រសិនបើ ពួកគេយកចិត្តទុកដាក់តែនឹងកាន់តាមអ្វីៗដែលយើងបានបង្គាប់ឲ្យពួកគេធ្វើ ហើយកាន់តាមច្បាប់ក្រឹត្យវិន័យដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យលោកម៉ូសេ»។⁹ព្រះបាទម៉ាណាសេបាននាំអ្នកស្រុកយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមឲ្យធ្វើបាបលើសជាងប្រជាជាតិនានាដែលព្រះអម្ចាស់បានបំផ្លាញនៅចំពោះមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ព្រះបាទម៉ាណាសេ និងប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គតែពួកគេមិនយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ទេ។¹¹ព្រះអម្ចាស់បាននាំមេបញ្ជាការកងទ័ពរបស់ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីដែលបានចាប់យកព្រះបាទម៉ាណាសេដាក់ច្រវាក់ចងដៃស្តេចហើយនាំគាត់ទៅស្រុកបាប៊ីឡូន។

¹²ពេលព្រះបាទម៉ាណាសេរងទុក្ខវេទនា ស្តេចអង្វរព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះអង្គ ហើយបន្ទាបខ្លួនយ៉ាងខ្លាំងនៅចំពោះមុខព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ទ្រង់។¹³ស្តេចបានអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់នោះព្រះជាម្ចាស់សណ្ដាប់ពាក្យអង្វររបស់ស្តេចហើយនាំស្តេចវិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញឲ្យឡើងគ្រងរាជ្យ។ ពេលនោះ ព្រះបាទម៉ាណាសេដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់។

¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះបាទម៉ាណាសេបានសង់កំពែងខាងក្រៅឆ្ពោះទៅក្រុងដាវីឌ នៅខាងលិចគីហូននៅជ្រលងភ្នំរហូតដល់ច្រកចូលទ្វារត្រី។ ស្តេចបានសង់ព័ទ្ធជុំវិញភ្នំអូភែល ហើយលើកកំពែងឡើងដល់កម្ពស់មួយយ៉ាងខ្ពស់។ ស្តេចបានតែងតាំងមេបញ្ជាការដ៏ក្លាហាននៅក្នុងក្រុងដែលមានកំពែងរឹងមាំក្នុងស្រុកយូដា។¹⁵ស្តេចបានយករូបព្រះដទៃចេញពីព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងអាសនៈទាំងអស់ដែលស្តេចបានសង់នៅលើភ្នំនៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងនៅក្រុងយេរូសាឡិមយកទៅបោះចោលនៅខាងក្រៅទីក្រុង។

¹⁶ស្តេចបានសង់អាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើងវិញ ហើយបានថ្វាយយញ្ញ ‌ បូជាមេត្រីភាព និងតង្វាយអរព្រះគុណនៅលើអាសនៈនោះ។ ស្តេចបានមានរាជបញ្ជាឲ្យប្រជាជនយូដាគោរពបម្រើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។¹⁷ទោះជាយ៉ាងណា ប្រជាជននៅតែបន្តធ្វើយញ្ញបូជានៅកន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗដដែលតែថ្វាយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។

¹⁸រាជកិច្ច និងបញ្ហាផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងព្រះបាទម៉ាណាសេ ការអធិស្ឋានទូលអង្វរដល់ព្រះរបស់ស្តេច និងសំដីរបស់ពួកគ្រូទាយដែលបាននិយាយជាមួយស្តេចក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល សុទ្ធតែមានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។¹⁹នៅក្នុងកំណត់ត្រានោះមានពាក្យដែលស្ដេចអធិស្ឋាន និងរបៀបដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់ឆ្លើយតបមកវិញ ព្រមទាំងអំពើបាប និងចិត្តមិនស្មោះត្រង់របស់ស្ដេច កន្លែងផ្សេងៗដែលស្ដេចសង់ទីសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗហើយសង់បង្គោលរបស់ព្រះ‌អាសេ‌រ៉ា និងរូបបដិមា មុនពេលដែលស្ដេចសារ‌ភាពអំពើបាបនោះ សុទ្ធតែមានកត់‌ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅរបស់ពួកព្យាការី។²⁰ព្រះបាទម៉ាណាសេសោយបានចូលទិវង្គតជាមួយបុព្វបុរស គេយកសពទៅបញ្ចុះនៅឯដំណាក់ស្តេចផ្តាល់។ ព្រះបាទអាំម៉ូនជាបុត្រាបានឡើងសោយរាជ្យជំនួស។

²¹ព្រះបាទអាំម៉ូនមានជន្មាយុម្ភៃពីរព្រះវស្សា ពេលចាប់ផ្ដើមសោយរាជ្យ។ ស្តេចសោយរាជ្យបានពីរឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡិម។²²ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ ដូចព្រះបាទម៉ាណាសេ ជាបិតាបានធ្វើ។ ព្រះបាទអាំម៉ូនបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់រូបចម្លាក់ទាំងអស់ដែលព្រះបាទម៉ាណាសេ ជាបិតាបានធ្វើ។²³ស្តេចពុំបានបន្ទាបខ្លួនចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដូចព្រះបាទម៉ាណាសេ ជាបិតាបានធ្វើនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះបាទអាំម៉ូនបានប្រព្រឹត្តកាន់តែអាក្រក់ឡើងៗ ។

²⁴ពួករាជបម្រើរបស់ស្តេចបានឃុបឃិតគ្នាប្រឆាំងនឹងស្តេច ហើយធ្វើគុតស្តេចនៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់។²⁵ប៉ុន្តែ ប្រជាជននៅស្រុកនោះបានសម្លាប់អស់អ្នកដែលបានឃុបឃិតគ្នាប្រឆាំងនឹងស្តេចអាំម៉ូន ហើយតែងតាំងព្រះបាទយ៉ូសៀសជាបុត្រឲ្យឡើងស្នងរាជ្យជំនួសវិញ។

34

¹ព្រះបាទយ៉ូសៀសមានព្រះជន្មប្រាំបីព្រះវស្សា ពេលស្តេចឡើងសោយរាជ្យ ហើយសោយរាជ្យបានសាមសិបមួយព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។²ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើសុចរិត ដែលជាទីគាប់ព្រះះឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ ដោយបានប្រព្រឹត្តគំរូព្រះបាទដាវីឌ ជាអយ្យកោ ដោយឥតបែរទៅស្តាំ ឬទៅឆ្វេងឡើយ។³ឆ្នាំទីប្រាំបីនៃរជ្ជកាលរបស់ស្តេច នៅពេលដែលស្តេចនៅក្មេងនៅឡើយ ស្តេចចាប់ផ្តើមស្វែងរកព្រះរបស់ព្រះបាទដាវីឌដែលជាបុព្វបុរសរបស់ស្តេច។ នៅឆ្នាំទីដប់ពីរស្តេចចាប់ផ្តើមសម្អាតស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិម ពីកន្លែងខ្ពស់ៗ បង្គោលព្រះអាសេរ៉ា រូបចម្លាក់ និងរូបបដិមាករផ្សេងៗ។

⁴ប្រជាជនបានរំលំអាសនៈរបស់ព្រះបាលនៅចំពោះព្រះ‌ភក្ត្រព្រះករុណា ហើយកម្ទេចស្កាកសម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូបដែលស្ថិតនៅលើនោះផង។ ស្ដេចបានបំបាក់បង្គោលរបស់ព្រះ‌អា‌សេ‌រ៉ាព្រមទាំងកម្ទេចរូបបដិមា និងរូបចម្លាក់ឯទៀតៗដែលគេសិតធ្វើឲ្យក្លាយទៅជាធូលីរួចយកទៅចាក់លើផ្នូររបស់អស់អ្នកដែលបានធ្វើយញ្ញ‌បូជានៅមុខរូបទាំងនោះ។⁵ស្តេចបានដុតធាតុរបស់ពួកបូជា‌ចារ្យនៃព្រះដទៃនៅលើអាសនៈរបស់គេ។ ស្ដេចធ្វើដូច្នេះដើម្បីសម្អាតស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូ‌សាឡិមឲ្យស្អាត។

⁶ស្តេចក៏បានធ្វើដូចគ្នានៅក្រុងម៉ាណាសេ អេប្រាអ៊ីម និងស៊ីម្មាន និងរហូតដល់ទឹកដីណែថាលី និងនៅតាមគំនរបាក់បែកដែលព័ទ្ធជុំវិញផង។⁷ស្តេចបានកម្ទេចបង្គោលរបស់ព្រះ‌អា‌សេ‌រ៉ា និងរូបបដិមាឲ្យទៅជាធូលីដី ហើយកម្ទេចស្កាកសម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូបនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រា‌អែលទាំងមូល រួចស្តេចបានយាងទៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមវិញ។

⁸នៅឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរជ្ជកាលរបស់ស្តេចក្រោយពេលដែលព្រះបាទយ៉ូសៀសបានសម្អាតស្រុក និងព្រះវិហាររួចហើយ ស្តេចបានចាត់លោកសាផានជាកូនរបស់លោកអសាលា និងលោកម៉ាសេយ៉ា ជាអភិបាលក្រុង និងលោកយ៉ូអា ជាកូនរបស់លោកយ៉ូអាហាស ជាលេខាធិការឲ្យជួសជុលព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ស្តេច។⁹ពួកគេបានទៅជួបលោកហ៊ីលគីយ៉ាជាមហាបូជាចារ្យហើយបានប្រគល់ប្រាក់ដែលបានយកមកក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលពួកលេវីជាអ្នកយាមទ្វារបានមកប្រមូលពីម៉ាណាសេ និងអេប្រាអ៊ីម មកពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលនៅសេសសល់ ព្រមទាំងពីប្រជាជនយូដា បេនយ៉ាមីន និងប្រជាជននៅក្រុងយេរូសាឡិមទាំងមូល។

¹⁰ពួកគេបានប្រគល់ប្រាក់ទៅឲ្យពួកមេជាងត្រួតត្រាលើការជួសជុលព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់។ អ្នកទាំងនោះបានយកប្រាក់នោះបង់ថ្លៃឈ្នួលឲ្យកម្មករដែលជួសជុល និងស្តារព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ឡើងវិញ។¹¹ពួកគេបានបង់ថ្លៃឈ្នួលដល់ពួកជាងឈើ ជាងសំណង់ និងសម្រាប់ទិញថ្ម‌ដាប់ និងឈើសម្រាប់ប្រើជាធ្នឹម ផ្លាន ហើយសម្រាប់ជួស‌ជុលអាគារផ្សេងៗ ដែលស្ដេចស្រុកយូដាជំនាន់មុនៗបានបំផ្លាញ។

¹²ពួកអ្នកទាំងនោះបានធ្វើកិច្ចការនេះដោយស្មោះត្រង់។ អ្នកមើលខុសត្រូវលើកិច្ចការពួកគេគឺលោកយ៉ាហាត់និងលោកអូបាឌាជាពួកលេវី ក្នុងអំបូរម៉្រារី លោកសាការី និងលោកមេស៊ូឡាមកពីកូនចៅរបស់លោកកេហាត់។ ពួកលេវីឯទៀតៗដែលសុទ្ធតែជាអ្នកលេងភ្លេងដ៏ពូកែបានដឹកនាំកម្មករយ៉ាងជិតស្និត។¹³ពួកលេវីមានភារកិច្ចមើលខុសត្រូវលើអស់អ្នកដែលលីសែងគ្រឿងសំណង់ និងមនុស្សឯទៀតៗដែលធ្វើការតាមរបៀបផ្សេងៗ។ មានពួកលេវីខ្លះដែលជាលេខាធិការអ្នកគ្រប់គ្រង និងអ្នកយាមទ្វារផង។

¹⁴ពេលគេយកប្រាក់ ដែលប្រជា‌ជនថ្វាយជាតង្វាយសម្រាប់ព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ចេញមក នោះលោកមហា‌បូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គីយ៉ារកឃើញគម្ពីរ‌វិន័យ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានមកតាមរយៈលោកម៉ូសេ។¹⁵បូជា‌ចារ្យហ៊ីល‌គីយ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅលោកសាផានជាស្មៀនថា៖ «ខ្ញុំបានរកឃើញសៀវភៅក្រឹត្យវិន័យនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់»។ លោកហ៊ីលគីយ៉ាបានយកសៀវភៅនោះឲ្យទៅលោកសាផាន។¹⁶លោកសាផានយកសៀវភៅទៅថ្វាយព្រះរាជា ហើយទូលស្តេចថា៖ «បពិត្រព្រះករុណា! យើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើអ្វីទាំងអស់តាមព្រះរាជបញ្ជា។

¹⁷ពួកគេបានដកប្រាក់ដែលរកបាននៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ហើយប្រគល់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ពួកអ្នកត្រួតត្រា និងអ្នកធ្វើការរួចរាល់ហើយ។¹⁸លោកសាផានជាស្មៀនបានទូលព្រះរាជាថា៖ «បូជាចារ្យហ៊ីលគីយ៉ាបានប្រគល់សៀវភៅមួយឲ្យទូលបង្គំ»។ បន្ទាប់មក លោកសាផានបានអាននៅក្នុងនោះថ្វាយព្រះរាជា។¹⁹កាលព្រះរាជាបានឮសេចក្តីទាំងប៉ុន្មានដែលមានចែងនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យ ស្តេចក៏ហែកព្រះភូសាទ្រង់។

²⁰ស្តេចបានបញ្ជាទៅលោកហ៊ីល‌គី‌យ៉ា លោកអហ៊ី‌កាម ជាកូនរបស់លោកសា‌ផាន លោកអាប់‌ដូន ជាកូនរបស់លោកមីកា‌យ៉ា លោកសា‌ផាន ជាស្មៀនហ្លួង និងលោកអសា‌យ៉ា ជារាជបម្រើថា៖²¹«សូមអស់លោកអញ្ជើញទៅទូលសួរព្រះ‌អម្ចាស់ឲ្យយើង និងប្រជា‌ជនដែលនៅសេស‌សល់ ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល និងយូដាពីសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានក្នុងគម្ពីរដែលទើបរកឃើញនេះផង។ ព្រះ‌អម្ចាស់មុខជាព្រះ‌ពិរោធនឹងយើងខ្លាំងណាស់ ដ្បិត ពួកដូនតារបស់យើងមិនបានកាន់តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដើម្បីប្រតិបត្តិតាមសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរនេះទេ»។

²²ដូច្នេះ លោកហ៊ីលគីយ៉ា និងអ្នកដែលព្រះរាជាបានបញ្ជា ពួកគេបានទៅឯលោកស្រីហ៊ូលដា ជាព្យាការិនីដែលជាភរិយារបស់លោកសាលូមជាកូនរបស់លោកតូហាត់ ជាកូនរបស់លោកហាសរ៉ា គឺជាអ្នកថែរក្សាសម្លៀក‌បំពាក់បូជា‌ចារ្យ (នាងរស់នៅក្រុងយេរូសាឡិមនៅសង្កាត់ទីពីរ) ហើយពួកគេបាននិយាយជាមួយនាងអំពីរឿងនេះ។

²³នាងឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានព្រះបន្ទូល៖ ចូរប្រាប់បុរសដែលចាត់អ្នកឲ្យមករកខ្ញុំថា៖²⁴នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល៖ «យើងនឹងធ្វើឲ្យមានគ្រោះមហន្តរាយកើតឡើងនៅលើទីនេះ និងប្រជាជននេះ ស្របតាមគ្រប់ទាំងបណ្ដាសាដែលមានចែងទុកក្នុងសៀវភៅដែលគេបានអាននៅចំពោះមុខស្តេចយូដា។²⁵ព្រោះពួកគេបានបោះបង់ចោលយើង ហើយបានដុតគ្រឿងក្រអូបដល់ព្រះឯទៀតៗ ដើម្បីឲ្យយើងខឹងនឹងអំពើទាំងប៉ុន្មានដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត។ ដូច្នេះ កំហឹងរបស់យើងនឹងចាក់លើកន្លែងនេះ ហើយវានឹងមិនត្រូវរលត់ឡើយ។

²⁶ប៉ុន្តែ ចំពោះស្តេចស្រុកយូដាដែលចាត់អស់លោកឲ្យមកទូលសួរព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរទៅប្រាប់ស្ដេចស្រុកយូដាថា៖ «ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលមានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅ៖ «អ្នកបានស្ដាប់ឮសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរនេះហើយ។²⁷ព្រោះអ្នកមានចិត្តទន់ភ្លន់ ហើយអ្នកបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះព្រះនៅពេលអ្នកឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គប្រឆាំងនឹងកន្លែងនេះ និងប្រជាជននៅទីនោះ ដោយព្រោះអ្នកបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះមុខយើងហើយបានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់អ្នកហើយយំនៅចំពោះមុខយើង នោះយើងក៏បានស្តាប់អ្នកដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់»។²⁸មើល! យើងនឹងប្រមូលអ្នកទៅជួបបុព្វបុរសរបស់អ្នក។ អ្នកនឹងត្រូវប្រមូលទៅក្នុងផ្នូររបស់អ្នកដោយសុខសាន្ដ ហើយភ្នែកអ្នកនឹងមិនឃើញគ្រោះមហន្តរាយដែលយើងនឹងនាំមកលើកន្លែងនេះ និងប្រជាជននៅក្រុងនោះឡើយ»។ អ្នកទាំងនោះក៏នាំពាក្យនេះមកទូលស្តេច។

²⁹ព្រះរាជាចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅ ហើយនាំចាស់ទុំទាំងអស់នៅស្រុកយូដានិងក្រុងយេរូសាឡិមមកជុំគ្នា។³⁰បន្ទាប់មក ព្រះរាជាយាងឡើងទៅព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ព្រមទាំងប្រជាជននៅស្រុកយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី និងប្រជាជនទាំងមូលចាប់ពីអ្នកធំដល់តូច។ បន្ទាប់មក ស្តេចបានអានឲ្យគេស្តាប់គ្រប់ទាំងពាក្យទាំងអស់នៃសៀវភៅសម្ពន្ធមេត្រីដែលគេបានរកឃើញនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

³¹ស្តេចបានឈរនៅកន្លែងរបស់ខ្លួនហើយបានចងសម្ពន្ធមេត្រីនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីដើរតាមព្រះអម្ចាស់និងប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជា ដំបូន្មាន និងលក្ខន្តិកៈរបស់ព្រះអង្គដោយអស់ពីដួងចិត្តនិងពីព្រលឹងរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីនឹងស្តាប់តាមគ្រប់សេចក្តីនៅក្នុងសៀវភៅនេះ។³²ព្រះករុណាបានបញ្ជាឲ្យអស់អ្នកដែលរស់នៅនៅក្រុងយេរូសាឡិម និងបេនយ៉ាមីនឈរនៅជាប់នឹងសម្ពន្ធមេត្រី។ ប្រជាជននៅក្រុងយេរូសាឡិមបានប្រព្រឹត្ដដោយគោរពចំពោះកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។

³³ព្រះបាទយ៉ូសៀសបានបំផ្លាញរបស់ដ៏គួរស្អប់ខ្ពើមចេញពីទឹកដីដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ស្តេចបានឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់គេ។ អស់មួយជីវិតរបស់ពួកគេពួកគេមិនងាកចេញពីព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេឡើយ។

35

¹ព្រះបាទយ៉ូសៀសបានធ្វើបុណ្យចម្លងថ្វាយព្រះអម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយពួកគេបានសម្លាប់កូនចៀមសម្រាប់បុណ្យចម្លងនៅថ្ងៃទីដប់បួននៃខែទីមួយ។²ស្តេចបានតែង‌តាំងពួកបូជា‌ចារ្យឲ្យបំពេញមុខងាររបស់ខ្លួន ហើយបានលើកទឹកចិត្តពួកគេនៅក្នុងការបម្រើការ‌ងារនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

³ស្តេចមានរាជឱង្ការទៅកាន់ពួកលេវីជាអ្នកបង្រៀនជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល និងជាអ្នកដែលបានញែកខ្លួនថ្វាយព្រះអម្ចាស់ថា៖ «សូមដាក់ហឹបដ៏សក្ការៈក្នុងព្រះដំណាក់ដែលព្រះបាទសាឡូម៉ូន ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទដាវីឌជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែលបានសង់។ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវការសែងហឹបនេះទៀតទេ ឥឡូវនេះ ចូរថ្វាយបង្គំព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយបម្រើអ៊ីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គទៅ។⁴ចូររៀបចំខ្លួនតាមឈ្មោះវង្សត្រកូល និងក្រុមរបស់អ្នករាល់គ្នាស្របតាមការណែនាំរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ជាស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ទ្រង់។

⁵ចូរឈរនៅទីបរិសុទ្ធ នៅតាមកន្លែងរបស់អ្នករាល់គ្នា តាមតំណវង្សត្រកូលដូនតានិងបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា តាមតំណកូនចៅនៃប្រជាជន និងនៅតាមកន្លែងរបស់អ្នករាល់គ្នាជាមួយក្រុមរបស់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងវង្សត្រកូលរបស់ពួកលេវី។⁶ចូរសម្លាប់កូនចៀមសម្រាប់បុណ្យចម្លង ហើយញែកខ្លួនឲ្យបានវិសុទ្ធ ចូររៀបចំកូនចៀមសម្រាប់បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ចូរធ្វើឲ្យស្របតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានមកតាមរយៈលោកម៉ូសេ»។

⁷ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀសបានប្រទានកូនចៀម និងកូនពពែចំនួនបីម៉ឺនក្បាលពីហ្វូងសត្វសម្រាប់ធ្វើយញ្ញបូជាក្នុងពិធីបុណ្យចម្លង។ ស្តេចក៏ប្រទានគោបីពាន់ក្បាល ទាំងនេះជាសម្បត្ដិរបស់ព្រះរាជាផ្ទាល់។⁸ពួកអ្នកដឹកនាំរបស់ស្តេចក៏បានថ្វាយតង្វាយស្ម័គ្រចិត្តដល់ប្រជាជន ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីដែរ។ លោកហ៊ីលគីយ៉ា លោកសាការី និងលោកយេហ៊ីអែលដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ជូនពួកបូជាចារ្យសម្រាប់ពិធីបុណ្យចម្លងនូវកូនគោចំនួន ២, ៦០០ ក្បាល និងគោឈ្មោលចំនួនបីរយក្បាល។⁹ហើយលោកកូណា‌នា លោកសេម៉ាយ៉ា និងលោកនេថា‌នេល ជាប្អូនរបស់លោក ព្រមទាំងលោកហាសាប‌៊ីយ៉ា លោកយេហ៊ីអែល និងលោកយ៉ូសា‌បាដ ជាអ្នកដឹកនាំពួកលេវី ក៏យកកូនគោ ៥, ០០០ក្បាល ព្រមទាំងគោឈ្មោល ៥០០ក្បាល ប្រគល់ជូនពួកលេវី សម្រាប់ពិធីបុណ្យចម្លង។

¹⁰ដូច្នេះ គេរៀបចំពិធីបូជា ហើយពួកបូជាចារ្យឈរនៅកន្លែងរបស់ខ្លួនជាមួយពួកលេវីតាមមុខងាររបស់គេស្របតាមបញ្ជារបស់ស្តេច។¹¹ពួកគេបានសម្លាប់កូនចៀមនៃបុណ្យចម្លង ហើយពួកបូជាចារ្យប្រោះឈាមដែលពួកគេទទួលពីដៃរបស់ពួកលេវី ចំណែក ពួកលេវីធ្វើការពន្លះស្បែកកូនចៀម។¹²គេដាក់សាច់ដែលត្រូវថ្វាយជាតង្វាយដុតទាំងមូលដោយឡែក សម្រាប់ចែកទៅក្រុមគ្រួសារផ្សេងៗរបស់ប្រជា‌ជន ដើម្បីឲ្យពួកគេថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ដូចមានចែងទុកក្នុងកណ្ឌគម្ពីររបស់លោកម៉ូសេ។ ពួកគេបានធ្វើដូចគ្នាជាមួយគោឈ្មោលដែរ។

¹³ពួកគេអាំងសាច់កូនចៀមដែលថ្វាយសម្រាប់ពិធីបុណ្យចម្លងនៅលើភ្លើងស្របតាមការណែនាំ។ ចំណែក តង្វាយសក្ការៈវិញ ពួកគេចម្អិនក្នុងឆ្នាំង ថ្លាង និងខ្ទះ រួចប្រញាប់‌ប្រញាល់ចែកជូនប្រជា‌ជនទាំងអស់។¹⁴បន្ទាប់មក ពួកគេរៀបចំតង្វាយសម្រាប់ខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ និងសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ ពីព្រោះពួកបូជាចារ្យដែលជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុននាំគ្នាថ្វាយតង្វាយដុត និងខ្លាញ់រហូតដល់ពេលយប់។ ដូច្នេះ ពួកលេវីបានរៀបចំតង្វាយសម្រាប់ខ្លួនឯង និងពួកបូជាចារ្យដែលជាកូនចៅរបស់លោកអើរ៉ុន។

¹⁵ក្រុមចម្រៀងដែលជាកូនចៅរបស់លោកអេសាភ បាននៅកន្លែងរបស់គេ ស្របតាមការណែនាំរបស់ព្រះបាទដាវីឌលោកអេសាភ លោកហេម៉ានព្រមទាំងលោកយេឌូថុនជាព្យាការីរបស់ព្រះរាជា។ ពួកគេមិនចាំបាច់ចាកចេញពីកន្លែងទេពីព្រោះពួកលេវីដែលជាបងប្អូនរបស់ពួកគេបានរៀបចំម្ហូបសម្រាប់ពួកគេ។

¹⁶នៅគ្រានោះ គេបំពេញកិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ទាំងមូលសម្រាប់ការអបអរពិធីបុណ្យចម្លង និងថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូលនៅលើអាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្របតាមបញ្ជារបស់ស្តេចយ៉ូសៀស។¹⁷ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលបានចូលរួមបានបន្តប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្លង និងពិធីបុណ្យនំបុ័ងឥតមេអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។

¹⁸តាំងពីជំនាន់ព្យាការីសាំយូអែលគ្មាននរណាម្នាក់ធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងបែបនេះនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលឡើយ ហើយក៏មិនដែលមានស្តេចអង្គណាធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងដូចព្រះបាទយ៉ូសៀសរួមជាមួយពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី និងប្រជាជនយូដា ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលមានវត្តមាន និងប្រជាជននៅក្រុងយេរូសាឡិមដែរ។¹⁹គេប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្លងនេះ នៅឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរជ្ជ‌កាលព្រះ‌បាទយ៉ូ‌សៀស។

²⁰ក្រោយហេតុការណ៍ទាំងនេះ គឺក្រោយពេលដែលព្រះបាទយ៉ូសៀសជួសជុលព្រះវិហាររួចរាល់ហើយ ព្រះបាទផារ៉ោននេកោ ជាស្តេចស្រុកអេស៊ីបបានលោកទទ័ពទៅច្បាំងជាមួយក្រុងកើកេមីស នៅទន្លេអឺប្រាត ពេលនោះព្រះបាទយ៉ូសៀសបានឡើងទៅស្ទាក់ផ្លូវទ្រង់។²¹ប៉ុន្តែ ព្រះបាទនេ‌កោបានបញ្ជូនឯកអគ្គរដ្ឋទូតឲ្យមកទូលស្តេចថា៖ «បពិត្រ ស្តេចស្រុកយូដាអើយ! តើទូលបង្គំបានធ្វើអ្វីដល់ព្រះករុណា? ថ្ងៃនេះ ទូលបង្គំមិនមកច្បាំងនឹងព្រះករុណាទេ ប៉ុន្តែ គឺប្រឆាំងនឹងផ្ទះដែលទូលបង្គំកំពុងធ្វើសង្គ្រាមវិញ។ ព្រះជាម្ចាស់បង្គាប់ឲ្យទូលបង្គំទៅជាប្រញាប់ ដូច្នេះ សូមកុំរាំងស្ទះផ្លូវទូលបង្គំអី ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់គង់ជាមួយទូលបង្គំ ក្រែងលោទ្រង់ប្រហារព្រះករុណាឲ្យវិនាស»។

²²ទោះយ៉ាងណា ព្រះបាទយ៉ូសៀសបានបដិសេធ និងមិនងាកចេញឡើយ។ ស្តេចក្លែងខ្លួន ដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយស្តេច។ ស្តេចមិនបានស្តាប់សំដីរបស់ព្រះបាទនេកោដែលចេញពីព្រះឱស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។ ដូច្នេះ ស្តេចឡើងទៅប្រយុទ្ធនៅជ្រលងភ្នំមេគីដោ។

²³ទាហានបានបាញ់ត្រូវព្រះបាទយ៉ូសៀស ហើយស្តេចបានមានរាជឱង្ការទៅកាន់ពួករាជបម្រើថា៖ «ចូរនាំយើងចេញទៅ ដ្បិត យើងញុំត្រូវរបួសធ្ងន់ណាស់»។²⁴ពួករាជបម្រើនាំស្តេចចុះពីលើរទេះសេះ ហើយដាក់ក្នុងរទេះចម្បាំងមួយទៀតរបស់ស្តេច។ ពួកគេបាននាំស្តេចទៅក្រុងយេរូសាឡិម ជាកន្លែងដែលស្តេចសោយទិវង្គត។ ស្តេចត្រូវបានគេបញ្ចុះនៅក្នុងផ្នូរនៃបុព្វបុរសរបស់ស្តេច។ ប្រជាជននៅស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិមនាំគ្នាកាន់ទុក្ខព្រះបាទយ៉ូសៀស។

²⁵លោកយេរេមាបានទួញសោកចំពោះព្រះបាទយ៉ូសៀស។ អ្នកចម្រៀងប្រុសស្រីទាំងអស់នាំគ្នាយំទួញអំពីព្រះបាទយ៉ូសៀសរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ បទចម្រៀងទាំងនេះក្លាយជាទម្លាប់នៅអ៊ីស្រាអែល មើល! គេសរសេរជាបទចម្រៀងសោកសៅផង។²⁶ចំពោះកិច្ចការឯទៀតៗដែលទាក់ទងនឹងព្រះបាទយ៉ូសៀស និងអំពើល្អដែលព្រះអង្គបានប្រព្រឹត្ដដោយកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់។²⁷កិច្ចការទាំងប៉ុន្មានដែលស្តេចបានធ្វើតាំងពីដើមដល់ចប់សុទ្ធតែមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅរបស់ស្តេចស្រុកយូដា និងស្តេចស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

36

¹ក្រោយមក ប្រជាជននៅក្នុងទឹកដីស្រុកយូដាបានអភិសេកព្រះបាទយ៉ូអាហាសជាបុត្រព្រះបាទយ៉ូសៀស ឲ្យគ្រងរាជ្យជាស្តេចនៅក្រុងយេរូសាឡិម ជំនួសបិតា។²ព្រះបាទយ៉េអាហាស មានជន្មាយុម្ភៃបីព្រះវស្សា ពេលស្តេចឡើងគ្រងរាជ្យ ហើយសោយរាជ្យបានបីខែនៅក្រុងយេរូសាឡិម។

³ស្តេចស្រុកអេស៊ីបទម្លាក់ស្តេចពីរាជសម្បត្តិនៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយ បានពិន័យប្រាក់ចំនួន៣តោនកន្លះ និងមាសកន្លះតោន។⁴ស្តេចស្រុកអេស៊ីបបានតែងតាំងព្រះបាទអេលាគីមឲ្យគ្រប់គ្រងជាស្តេចនៅស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិម ហើយបានប្តូរទៅជាព្រះនាមយេហូយ៉ាគីម។ បន្ទាប់មក ស្តេចបាននាំព្រះបាទយេហូគីម ត្រូវជាព្រះរៀមរបស់ព្រះបាទយ៉ូអាហាស ហើយនាំស្តេចទៅស្រុកអេស៊ីប។

⁵ព្រះបាទយេហូយ៉ាគីមមានព្រះជន្មម្ភៃប្រាំព្រះវស្សា ពេលឡើងសោយរាជ្យ ហើយសោយរាជ្យបានដប់មួយព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះករុណាឡើយ។⁶ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនលើកទ័ពមកវាយស្តេចហើយចាប់ស្តេចដាក់ច្រវាក់ដើម្បីនាំទៅស្រុកបាប៊ីឡូន។⁷ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសារបានយកវត្ថុខ្លះៗនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ទៅក្រុងបាប៊ីឡូន ហើយដាក់ក្នុងវាំងរបស់ទ្រង់នៅឯស្រុកបាប៊ីឡូន។

⁸ចំពោះបញ្ហាផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងព្រះបាទយេហូយ៉ាគីម និងអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដែលស្តេចបានធ្វើ និងអ្វីដែលត្រូវបានគេប្រឆាំងនឹងស្តេចនោះមានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅរបស់ស្តេចស្រុកយូដា និងអ៊ីស្រាអែល។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទយេហូយ៉ាគីនជាបុត្របានឡើងសោយរាជ្យជំនួស។

⁹ព្រះបាទយេហូយ៉ាគីនមានព្រះជន្មប្រាំបីព្រះវស្សា នៅពេលដែលទ្រង់ចាប់ផ្ដើមសោយរាជ្យ។ ស្តេចសោយរាជ្យបានបីខែដប់ថ្ងៃនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ស្តេចប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់។¹⁰នៅរដូវផ្ការីក ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសាបានចាត់មនុស្សឲ្យទៅចាប់ទ្រង់ ព្រមទាំងទ្រព្យសម្បត្ដិដ៏មានតម្លៃពីព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នាំយកទៅក្រុងបាប៊ីឡូន។ រួចហើយតែងតាំងព្រះបាទសេដេគាឲ្យគ្រងរាជ្យលើស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡិមជំនួសវិញ។

¹¹ពេលព្រះបាទសេដេគាឡើងសោយរាជ្យទ្រង់មានជន្មាយុម្ភៃមួយព្រះវស្សា ហើយស្តេចសោយរាជ្យបានដប់មួយព្រះវស្សានៅក្រុងយេរូសាឡិម។¹²ស្តេចបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្លួនឡើយ។ ស្តេចពុំបានបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះមុខព្យាការីយេរេមាដែលថ្លែងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។

¹³ព្រះបាទសេដេគាក៏បានបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះបាទនេប៊ូក្នេសាដែលឲ្យស្ដេចស្បថក្នុងនាមព្រះ‌ជាម្ចាស់ថានឹងរក្សាភក្ដីភាពចំពោះស្តេច។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសេដេគារឹងរូស ហើយធ្វើឲ្យចិត្តរឹងចចេសមិនងាកមករកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទេ។¹⁴លើសពីនេះទៅទៀតមេដឹកនាំបូជាចារ្យ និងប្រជាជនទាំងអស់សុទ្ធតែមិនស្មោះត្រង់ហើយពួកគេបានប្រតិបត្តិតាមការស្អប់ខ្ពើមរបស់ប្រជាជាតិនានា។ ពួកគេបានបន្ទាបបន្ថោកព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ដែលព្រះអង្គបានញែកទុកជាបរិសុទ្ធនៅក្រុងយេរូសាឡិម។

¹⁵ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់ពួកគេបានចាត់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះអង្គឲ្យមកទូលស្តេចម្តងហើយម្តងទៀត ព្រោះព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យអាណិតអាសូរដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ និងកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅ។¹⁶ប៉ុន្តែ ពួកគេចំអកមើលងាយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ គេមើលងាយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយចំអកមើលងាយព្យាការីរបស់ព្រះអង្គរហូតទាល់តែព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ព្រះពិរោធទាស់នឹងប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គរហូតដល់គ្មាននរណាអាចជួយបាន។

¹⁷ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់បានចាត់ស្ដេចនៃជន‌ជាតិខាល់ដេ ឲ្យលើកទ័ពមកវាយពួកគេ។ ស្ដេចនោះសម្លាប់យុវជនរបស់ពួកគេនៅក្នុងព្រះ‌វិហារ ហើយសម្លាប់រង្គាលប្រជា‌ជនទាំងអស់ ឥតសំចៃនរណាម្នាក់ឡើយ គឺសម្លាប់យុវជនទាំងប្រុស ទាំងស្រី និងមនុស្សចាស់ជរាសក់ស្កូវផង។ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ពួកគេទាំងអស់គ្នាទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ស្ដេចនោះ។

¹⁸គ្រឿងសង្ហារិមរបស់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងធំទាំងតូចទាំងទ្រព្យរបស់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ព្រមទាំងទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់ស្តេច និងនាម៉ឺនសព្វមុខមន្ត្រីត្រូវបាននាំយកទៅស្រុកបាប៊ីឡូន។¹⁹ពួកគេបានដុតបំផ្លាញព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយរំលំកំពែងក្រុងយេរូសាឡិម និងដុតវិមាននានាព្រមទាំងបំផ្លាញរបស់របរទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងក្រុងនោះចោលផង។

²⁰ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសាក៏កៀរប្រជាជនដែលនៅសេសសល់ទៅស្រុកបាប៊ីឡូន។ ពួកគេបានក្លាយជាអ្នកបម្រើព្រះអង្គ និងរាជវង្សានុវង្សព្រះអង្គរហូតដល់ថ្ងៃចក្រភពពើស៊ីមកគ្រប់គ្រង។²¹ហេតុការណ៍នេះកើតមានស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរព្យាការីយេរេមាថា រហូតដល់ស្រុកនេះបានសម្រាកនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។ វាបានរក្សាថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់វាដរាបណាវាត្រូវបានគេបោះបង់ចោល ដើម្បីគ្រប់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។

²²នៅឆ្នាំទីមួយនៃរជ្ជកាលព្រះបាទស៊ីរូស ជាស្តេចស្រុកពើស៊ី ដើម្បីឲ្យព្រះបន្ទូលប្រស់ព្រះអម្ចាស់តាមរយៈមាត់របស់ព្យាការីយេរេមាបានសម្រេច ព្រះអម្ចាស់បានជំរុញទឹកចិត្តព្រះបាទស៊ីរូស ជាស្តេចស្រុកពើស៊ី ដូច្នេះ ស្តេចចេញព្រះរាជសារប្រកាសនៅពេញក្នុងអាណាចក្ររបស់ព្រះអង្គ។ ស្តេចមានរាជឱង្កាថា៖²³«នេះជាព្រះរាជសារ របស់ព្រះបាទស៊ីរូស ជាស្តេចនៃអាណាចក្រពើស៊ី ស្តេចមានរាជឱង្ការថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃស្ថានបរមសុខបានប្រទានឲ្យយើងនូវអាណាចក្រទាំងប៉ុន្មាននៅលើផែនដី។ ព្រះអង្គបានបញ្ជាឲ្យយើងសង់ព្រះដំណាក់មួយនៅក្រុងយេរូសាឡិមដែលស្ថិតនៅស្រុកយូដា។ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាអ្នកណាជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអម្ចាស់សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកស្ថិតនៅជាមួយអ្នក។ ចូរឲ្យអ្នកនោះក្រោកឡើងត្រឡប់ទៅស្រុកវិញចុះ»។

អែសរ៉ា

1

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃរជ្ជកាលស៊ីរូសជាស្តេចនៃទឹកដីពើស៊ី ព្រះអម្ចាស់នឹងបំពេញពាក្យរបស់ព្រះអង្គដែលចេញពីមាត់របស់លោកយេរេមាបានបំផុសស្មារតីរបស់សេ្តចស៊ីរូស។²សម្រែករបស់ស្តេចស៊ីរូសចេញពេញនគរទាំងមូល។ នេះជាសេចក្តីដែលបានសរសេរ និងនិយាយ «ស៊ីរូសជាសេ្តចនៃស្រុកពើស៊ីបានប្រកាសថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃស្ថានសួគ៍ទបានប្រទាននូវនគរទាំងអស់នៅផែនដីហើយព្រះអង្គនឹងតែងតាំងយើងឲ្យសង់ដំណាក់មួយសម្រាប់ព្រះអង្គនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹមក្នុងស្រុកយូដា។

³អស់អ្នកដែលជាប្រជាជនរបស់ព្រះអម្ចាស់សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយគេពេលឡើងទៅកាន់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ជាព្រះនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ជាព្រះអម្ចាស់ដែលគង់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម។⁴ប្រជាជនដែលមកពីគ្រប់ទីកន្លែងនៃនគរដែលរស់រានមានជីវិតលើទឹកដីនោះ គួរតែផ្គត់ផ្គង់ពួកគេដោយប្រាក់ មាស ទ្រព្យសម្បត្តិ និងសត្វយកមកថ្វាយជាដង្វាយស្ម័គ្រចិត្តនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម»។

⁵ដូច្នេះ មេនៃពួកបុព្វបុរសក្នុងត្រកូលនៃពួកយូដា និងពួកបេនយ៉ាមីន សម្តេចសង្ឃ ពួកលេវី និងអស់អ្នកដែលមានវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់ឲ្យទៅសាងសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ឲ្យផុសឡើង។⁶អ្នកដែលនៅជុំវិញទីនោះក៏ត្រូវជួយគាំទ្រការងាររបស់ពួកគេដោយគ្រឿងប្រាក មាស ទ្រព្យសម្បត្តិ សត្វ និងរបស់ដែលមានតម្លៃយកថ្វាយជាដង្វាយស្ម័គ្រចិត្ត។

⁷ស្តេចទឹកដីស៊ីរូស បញ្ចេញវត្ថុទាំងអស់ជាកម្មសិទ្ធិក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលស្តេចនេប៊ូក្នេសាបាននាំយកពីក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយបានដាក់ថ្វាយក្នុងដំណាក់ព្រះរបស់ខ្លួន។⁸សេ្តចទឹកដីស៊ីរូសបាន ដាក់ពួកគេក្នុងកណ្តាប់ដៃនៃពួកមីត្រាដាតដែលជាក្រុមអ្នកទារពន្ធឲ្យចាក់ចេញពីលោកសេសបាសារជាមេដឹកនាំនៃទឹកដីយូដា។

⁹នេះជាចំនួនរបស់ពួកគេ មាសចំនួនសាមសិបផើង ប្រាក់ចំនួនមួយរយផើង និងរបស់ផ្សេងទៀតម្ភៃប្រាំបួនផើង និងចានមាសសាមសិបចាន¹⁰ចានប្រាក់តូចៗចំនួនបួនរយដប់ចាន និងវត្ថុផ្សេងៗបន្ថែមមួយពាន់ទៀត។¹¹សរុបទាំងមាស និងប្រាក់ទាំងអស់មានចំនួនប្រាំពាន់បួនរយ។ លោកសេសបាសាបាន នាំយករបស់ទាំងអស់នៅពេលដែលគេត្រូវបាននិរទេសចេញពីក្រុងបាប៊ីឡូនទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡឹម។

2

¹នេះជាប្រជាជនក្នុងខេត្តដែលជាប់ជាឈ្លើយសេ្តចនេប៊ូក្នេសា ជាអ្នកដែលបាននិរទេសពួកគេទៅក្នុងបាប៊ីឡូន ប្រជាជនត្រូវបានវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទីក្រុងយេរូសាឡឹម និងស្រុកយូដារបស់ពួកគេវិញ។²ពួកគេត្រឡប់មកវិញជាមួយ សូរ៉ូបាបិល យ៉ូស្វេ នេហេមា សេរ៉ាយ៉ា រេអេឡាយ៉ា ម៉ាដេកាយ ប៊ិលសាន មីសផា ប៊ីកវ៉ាយ រេហ៊ូមនិងប្អាណា។ នេះជាកំណត់ត្រាប្រជាជននៃស្រុកអ៊ីស្រាអែល។

³កូនចៅរបស់លោកប៉ារ៉ូសមាន ២១៧២នាក់។⁴កូនចៅរបស់លោកសេផាធាមាន ៣៧២នាក់។⁵កូនចៅរបស់លោកអើរ៉ាសមាន ៧៧៥នាក់។⁶កូនចៅរបស់លោកប៉ាហាត់ ម៉ូអាប់ជាកូនរបស់លោក យ៉ូស្វេ និងលោកយ៉ូអាប់មាន ២៨១២នាក់។

⁷កូនចៅរបស់លោកអេឡាំមាន ១ ២៥៤នាក់។⁸កូនចៅរបស់លោកសាធូមាន ៩៤៥នាក់។⁹កូនចៅរបស់លោក សាកាយមាន ៧៦០នាក់។¹⁰កូនចៅរបស់លោកបានីមាន ៦៤២នាក់។

¹¹កូនចៅរបស់លោកបេបាយមាន ៦២៣នាក់។¹²កូនចៅរបស់លោកអាសកាដមាន ១ ២២២នាក់។¹³កូនចៅរបស់លោកអដូនីកាំមាន ៦៦៦នាក់។¹⁴កូនចៅរបស់លោកប៊ីគវ៉ាយមាន ២ ០៥៦នាក់។

¹⁵កូនចៅរបស់លោកអេឌីនមាន ៤៥៤នាក់។¹⁶កូនចៅរបស់លោកអេធើខាងលោកហេសេគាមាន កៅសិបប្រាំបីនាក់។¹⁷កូនចៅរបស់លោកបេសាយមាន ៣២៣នាក់។¹⁸កូនចៅរបស់លោកយ៉ូរ៉ាមាន ១១២នាក់។

¹⁹កូនចៅរបស់លោកហាស៊ូមមាន ២២៣នាក់។²⁰កូនចៅរបស់លោកគីបារមាន កៅសិបប្រាំនាក់។²¹កូនចៅក្នុងភូមិបេថ្លេហិមមាន ១២៣នាក់។²²កូនចៅក្នុងភូមិនថូផាមាន ហាសិបប្រាំមួយនាក់។

²³អ្នកក្នុងភូមិអាណាថោតមាន ១២៨នាក់។²⁴អ្នកក្នុងភូមិអាសម៉ាវែតមាន សែសិបពីរនាក់។²⁵អ្នកក្រុងគារយ៉ាត អើរីម កេភីរ៉ានិងបៀរ៉ូតមាន ៧៤៣នាក់។²⁶អ្នកក្រុងរ៉ាម៉ានិងកេបាមាន ៦២១នាក់។

²⁷អ្នកក្រុងមីកម៉ាសមាន ១២២នាក់។²⁸អ្នកក្រុងបេតអែលនិងអៃមាន ២២៣នាក់។²⁹អ្នកភូមិនេបូរមាន ហាសិបពីរនាក់។³⁰កូនចៅរបស់លោក ម៉ាកប៊ីសមាន ១៥៦នាក់។

³¹កូនចៅរបស់លោកអេឡាំម្នាក់ទៀតមាន ១ ២៥៤នាក់។³²កូនចៅរបស់លោកហារីមមាន ៣២០នាក់។³³កូនរបស់លោកឡូដ ហាឌីដ និងអូណូមាន ៧២៥នាក់។

³⁴អ្នកក្រុងយេរីខូរមាន ៣៤៥នាក់។³⁵អ្នកក្រុងសេណាអាមាន ៣ ៦៣០។

³⁶ពួកបូជាចារ្យ ជាកូនចៅរបស់យេដាយ៉ាក្នុងគ្រួសាររបស់លោកយ៉ូស្វេមាន ៩៧៣នាក់។³⁷កូនចៅរបស់លោកអ៊ីមមើរមាន ១ ០៥២នាក់។³⁸កូនចៅរបស់លោកផាសហ៊ើរមាន ១ ២៤៧នាក់។³⁹កូនចៅរបស់លោកហារីមមាន ១ ០១៧នាក់។

⁴⁰ពួកលេវីជាកូនចៅរបស់យ៉ូស្វេ និងជាកូនចៅរបស់លោកកាឌមាល ហើយកូនចៅលោកហូដាវាមាន ជិតសិបបួននាក់។⁴¹ក្រុមចម្រៀងក្នុងព្រះវិហារ ជាកូនចៅរបស់លោកអេសាភមាន ១២៨នាក់។⁴²កូនចៅរបស់អ្នកយាមក្លោងទ្វារ ជាកូនចៅរបស់លោកសាលូម លោកអេធើរ លោកថាលម៉ូន លោកអ័កគូប លោកហាធីថានិងកូនរបស់លោកសូបាយសរុបមានចំនួន ១៣៩នាក់។

⁴³ក្រុមអ្នកដែលបានចាត់ឲ្យទៅបម្រើក្នុងព្រះវិហារជាកូនចៅរបស់លោកស៊ីហា លោកហាស៊ូផា លោកថាបាអូត⁴⁴លោកកេរ៉ូស លោកស៊ីយ៉ាហា លោកផាដូន⁴⁵លោកលេបាណា លោក ហាកាបា លោកអ័កគូប⁴⁶លោកហាកាប លោកសាលម៉ាយនិងកូនចៅលោកហាណាន។

⁴⁷កូនចៅរបស់លោកគីដេល លោកកាហារ លោករីអាយ៉ា⁴⁸លោករេស៊ីន លោកនេកូដា លោកកាសាម⁴⁹លោកកអ៊ូសា លោកផាសេហា លោកបេសាយ⁵⁰លោកអាសណា លោកមេហូនីមនិងកូនចៅរបស់លោកនេភូស៊ីម។

⁵¹កូនចៅរបស់លោកបាកប៊ូក កូនចៅរបស់លោកហាគូផា លោកហាហ៊ើរ⁵²លោកបាសលូត លោកមេហ៊ីដា លោកហាសា⁵³លោកបារកូស លោកស៊ីសេរ៉ា លោកថាម៉ា⁵⁴លោកនេស៊ីសេរ៉ានិងកូនចៅរបស់លោកហាធីផា។

⁵⁵កូនចៅរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាអ្នកបម្រើជាកូនចៅរបស់លោកសូថាយ លោកសូផេរេត លោកពេរូដា⁵⁶លោកយ៉ាឡា លោកដដារកុន លោកគីដេល⁵⁷លោកសេផាធា លោកហាធីល លោកផូកេរេត លោកសេបែម និងកូនចៅរបស់លោកអាំម៉ូន។⁵⁸សរុបកូនចៅទាំងអស់មានចំនួន ៣៩២នាក់ ពួកគេចាត់ឲ្យជាអ្នកបម្រើក្នុងព្រះវិហារនិងកូនចៅរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាអ្នកបម្រើ។

⁵⁹អស់អ្នកដែលបានចាក់ចេញពីធេល មែឡា ធេល ហារេសា កេរូប អរដាននិងអ៊ីមមើរ ប៉ុន្តែពួកគេមិនទទួលស្គាល់ដូនតារបស់ពួកគេដែលមកពីអ៊ីស្រាអែលទេ⁶⁰រួមបញ្ចូលទាំងកូនចៅរបស់ដេឡា ៦៥២នាក់ កូនចៅលោកថូប៊ីយ៉ានិងកូនចៅរបស់លោកនេកូដា។

⁶¹ដូច្នេះក្នុងចំណោមក្រុមកូនចៅរបស់បូជាចារ្យ កូនចៅរបស់លោកហាបាយ៉ា កូនចៅលោកហាកូស និងកូនចៅរបស់លោកបាស៊ីឡាយ ជាអ្នកដែលយកប្រពន្ធរបស់លោកពីកូនស្រីរបស់លោកបាស៊ីឡាយក្នុងស្រុកកាឡាដ ហើយត្រូវបានហៅថាជាឈ្មោះរបស់ពួកគេ។⁶²ពួកគេត្រូវស្វែងរកកំណត់ត្រាឈ្មោះពង្សាវតា ប៉ុន្តែមិនអាចរកឃើញឈ្មោះរបស់ពួកគេ ដូច្នេះពួកគេមិនរាប់បញ្ចូលពីភាពជាបូជាចារ្យដែលមិនបរិសុទ្ធ។⁶³ដូច្នេះអភិបាលនៅទីនោះបានប្រាប់ពួកគេមិនឲ្យបរិភោគយញ្ញបូជាដែលមិនបរិសុទ្ធទាំងឡាយរហូតដល់បូជាចារ្យណាម្នាក់សួរយូរីម និងធូមីមអនុញ្ញាតិ។

⁶⁴ក្រុមទាំងអស់មានចំនួនសរុប ៤២ ៣៦០នាក់⁶⁵ដោយមិនបូកបញ្ចូលអ្នកបម្រើស្រីប្រុសរបស់ពួកគេទាំងអស់ (មាន ៧ ៣៣៧នាក់) និងក្រុមអ្នកចម្រៀងបុរសស្រី្តទាំងអស់មានដល់ (ពីររយនាក់)។

⁶⁶សេះរបស់ពួកគេមាន ៧៣៦ក្បាល។ លាកាត់របស់ពួកគេមាន ២៤៥ក្បាល។⁶⁷អូដ្ឋរបស់ពួកគេមាន ៤៣៥ក្បាល និងសត្វលារបស់ពួកគេមាន ៦ ៧២០ក្បាល។

⁶⁸នៅពេលដែលពួកគេទៅកាន់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម អ្នកដឹកនាំពួកអយ្យកោបាននាំដង្វាយស្ម័គ្រចិត្តមកកាន់ដំណាក់សាងសង់។⁶⁹ពួកគេថ្វាយទៅតាមសម្ថតិភាពរបស់ខ្លួនសម្រាប់ការងារនោះគឺមាន មាសប្រាំមួយពាន់តម្លឹង ប្រាក់ប្រាំពាន់ណែន និងសម្លៀកបំពាក់បូជាចារ្យចំនួនមួយរយសម្រាប់។

⁷⁰ដូច្នេះពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី ប្រជាជន ក្រុមអ្នកចម្រៀង និងក្រុមអ្នកយាមទ្វា ព្រមអស់អ្នកដែលបានចាត់ឲ្យទៅបម្រើក្នុងព្រះវិហារស្នាក់អាស្រ័យក្នុងទីក្រុងរបស់ពួកគេ។ ប្រជាជនទាំងអស់ក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលនឹងត្រូវរស់នៅក្នុងក្រុងរបស់ពួកគេរៀងខ្លួន។

3

¹លុះដល់ខែទីប្រាំពីរ កាលជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលរស់នៅតាមទីក្រុងរបស់ខ្លួន បណ្តាជនបានមកជួបជុំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដោយចិត្តគំនិតតែមួយ។²លោកយេសួ ជាកូនលោកយ៉ូសាដាក និងបូជាចារ្យ ដែលជាបងប្អូនរបស់លោក ព្រមទាំងលោកសូរ៉ូបាបិល ជាកូនរបស់លោកសាលធាល និងបងប្អូនរបស់លោក ក៏នាំគ្នាសង់អាសនៈជាព្រះនៃអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីថ្វាយដង្វាយដុត ដូចមានចែងទុកក្នងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ ជាអ្នកជំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

³បន្ទាប់មកពួកគេនាំគ្នាសង់អាសនៈនៅលើគ្រឹះចាស់ ដោយព្រោះពួកគេភ័យខ្លាចចំពោះប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនោះ។ ពួកគេបានថ្វាយដង្វាយដុតចំពោះព្រះអម្ចាស់ នៅលើអាសនៈ ទាំងព្រឹក ទាំងល្ងាច។⁴បន្ទាប់មកពួកគេប្រារព្ធពិធីបុណ្យបារាំ ដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរ ហើយពួកគេត្រូវថ្វាយដង្វាយដុតជារៀងរាល់ថ្ងៃ តាមចំនួនដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរវិន័យ ដែលបានតម្រូវតាមថ្ងៃនីមួយៗ។⁵ចាប់ពីពេលនោះមក ពួកគេនាំគ្នាថ្វាយដង្វាយដុតជាប្រចាំ ហើយដង្វាយដុតសម្រាប់បុណ្យចូលខែថ្មី និងបុណ្យដែលបានកំណត់ទុកទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេប្រារព្ធថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងដង្វាយស្ម័គ្រចិត្តដែលប្រជាជនយកមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

⁶ចាប់ពីថ្ងៃទីមួយនៃខែទីប្រាំពីរ ពួកគេចាប់ផ្តើមថ្វាយដង្វាយដុតចំពោះព្រះអម្ចាស់ ទោះបីគ្រឹះនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ មិនទាន់បានចាក់នៅឡើយ។⁷ដូច្នេះពួកគេបានឲ្យប្រាក់ទៅជាងថ្ម និងជាងឈើ ហើយពួកគេបានឲ្យស្បៀងអាហារ ភេសជ្ជៈ និងប្រេងអូលេវ ដល់អ្នកក្រុងស៊ីដូន និងក្រុងទីរ៉ុស ដើម្បីឲ្យពួកគេយកឈើតាត្រៅតាមសមុទ្រ ពីទឹកដីលីបង់ រហូតដល់កំពង់ផែយ៉ុបប៉េ តាមការអនុញ្ញាតរបស់ព្រះបាទ ស៊ីរូស ជាស្តេចទឹកដីពែរ្ស។

⁸នៅឆ្នាំទីពីរ នៃខែទីពីរ ក្រោយពីពួកគេបានមកដល់ព្រះដំណាក់នៃព្រះជាម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ លោកសូរ៉ូបាបិល ជាកូនរបស់លោកសាលធាល និងលោកយេសួ ជាកូនលោកយ៉ូសាដាក និងបូជាចារ្យជាបងប្អូនរបស់លោក និងពួកលេវី ហើយបងប្អូនឯទៀតៗរបស់គេ ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលត្រូវគេកៀរទៅជាឈ្លើយ ហើយវិលត្រឡប់មកក្រុងយេរ៉ូសាឡឹមវិញ បាននាំគ្នាចាប់ផ្តើមសង់ព្រះដំណាក់។ ពួកគេចាត់ទាំងពួកលេវី ដែលមានអាយុចាប់ពីម្ភៃឆ្នាំឡើងទៅ ឲ្យមើលការខុសត្រូវលើការសាងសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។⁹លោកយេសួ ព្រមទាំងកូន និងបងប្អូនរបស់លោក គឺលោកកាឌមាល និងកូនប្រុសរបស់លោក ដែលមកពីពូជពង្សយូដា ដើម្បីត្រួតពិនិត្យអស់អ្នកដែលសាងសង់ព្រះដំណាក់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រមទាំងកូនចៅរបស់លោកហេណាដាដ និងពួកលេវីឯទៀតៗដែលជាបងប្អូនរបស់ពួកគេ។

¹⁰នៅពេលដែលពួកជាងចាក់គ្រឹះព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់។ គេសុំឲ្យអស់លោកបូជាចារ្យដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ពិធីបុណ្យ បានចេញមកទាំងកាន់ត្រែ ហើយពួកលេវី ជាកូនចៅរបស់លោកអេសាភ កាន់ឈិង ដើម្បីសរសើរដំកើងព្រះអម្ចាស់ ដូចព្រះបាទដាវីឌ ជាស្តេចអ៊ីស្រាអែលបានបង្គាប់ទុក។¹¹ពួកគេច្រៀងឆ្លងឆ្លើយគ្នាលើកតម្កើង និងអរព្រះគុណព្រះអម្ចាស់់ថា «ព្រះអម្ចាស់ល្អ ព្រះហប្ញទ័យសប្បុរស ស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច ចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។ ប្រជាជនទាំងអស់ក៏ស្រែកឡើង សរសើតម្កើង ព្រះអម្ចាស់យ៉ាងកងរំពង ព្រោះពួកគេបានចាក់គ្រឹះព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។

¹²ប៉ុន្តែ មានពួកបូជាចារ្យជាច្រើន ព្រមទាំងពួកលេវី និងមេក្រុមគ្រួសារដែលមានវ័យចាស់ៗ ដែលធ្លាប់បានឃើញព្រះដំណាក់ពីជំនាន់មុន នាំគ្នាយំជាខ្លាំង នៅពេលដែលឃើញគេចាក់គ្រឹះព្រះដំណាក់ថ្មីនេះ។ ប៉ុន្តែ មានមនុស្សជាច្រើនបានស្រែកហ៊ោដោយអរសប្បាយ។¹³ហេតុនេះហើយបានជាប្រជាជនមិនអាចដឹង សំឡេងណាដែលអរសប្បាយ ហើយសំឡេងណាដែលជាសម្លេងយំសោកឡើយ ព្រោះប្រជាជនស្រែកយ៉ាងខ្លាំង ហើយសម្រែកនោះលាន់ឮទៅឆ្ងាយ។

4

¹កាលខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកយូដា និងបេនយ៉ាមីន ឮថាពួកឈ្លើយត្រឡប់មកវិញ កំពុងនាំគ្នាសាងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។²នោះពួកគេក៏នាំគ្នាមកជួបលោកសូរ៉ូបាបិល និងអស់លោកជាមេក្រុមលើគ្រួសារ។ ហើយជម្រាបថា «សូមឲ្យពួកយើងសាងសង់ជាមួយអស់លោកផង ដ្បិតពួកយើងក៏គោរពបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ដូចជាអស់លោកដែរ ហើយយើងបានថ្វាយយញ្ញបូជាចំពោះព្រះអង្គ តាំងពីជំនាន់ព្រះចៅអេសា-ហាដោន ជាស្តេចស្រុកអាស្សុីរី បាននាំពួកយើងមកទីនេះ»។

³ប៉ុន្តែ លោកសូរ៉ូបាបិល និងលោកយេសួ និងអស់លោកជាមេក្រុមគ្រួសានៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឆ្លើយទៅអ្នកទាំងនោះថា «អស់លោកមិនត្រូវចូលរួមជាមួយយើងទេ ក្នុងការសាងសង់ព្រះដំំណាក់ថ្វាយព្រះរបស់ពួកយើងទេ មានតែពួកយើងប៉ុណ្ណោះដែលធ្វើការនេះថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដូចព្រះចៅសូរ៉ូស ជាស្តេចស្រុកពើស៊ី បានបង្គាប់ដល់យើង»។

⁴ដូច្នេះ អ្នកស្រុកនាំគ្នាធ្វើឲ្យប្រជាជនយូដាបាក់ទឺកចិត្ត ហើយបំភ័យពួកគេមិនឲ្យសាងសង់។⁵អ្នកស្រុកទាំងនោះបានសូកប៉ាន់ពួកទីប្រឹក្សាដើម្បីរារាំងគម្រោងការរបស់ពួកជនជាតិយូដា។ តាំងពីរជ្ជកាលព្រះចៅ និងរហូតដល់រជ្ជកាលព្រះចៅដារីយុស ជាស្តេចស្រុកពែរ្ស។⁶នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះចៅអហាសូរ៉ុស កាលទ្រង់ចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យ អ្នកស្រុកនោះបានសរសេរសំបុត្រមួយថ្វាយស្តេច ដើម្បីចោទប្រកាន់ពួកអ្នកស្រុកយូដា និងពួកអ្នកក្រុងយេរូសាឡឹម។

⁷នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះចៅអហាសូរ៉ុស លោកប៊ីសឡាំ លោកមីត្រាដាត លោកតាបេល និងបក្សពួករបស់គេឯទៀត ក៏បានសរសេរថ្វាយទៅព្រះចៅអហាសូរ៉ុស។ សំបុត្រនោះសរសេជាភាសារអារ៉ាម ហើយមានបកប្រែ។⁸លោករេហ៊ូមដែលជាមេបញ្ជាការ និងលោកស៊ីមសៃ ដែលជាស្មៀន បានសរសេរសំបុត្រថ្វាយទៅព្រះចៅអើថាស៊ីកសេសស្តីអំពីក្រុងយេរូសាឡឹម។

⁹រេហ៊ូមដែលជាមេបញ្ជាការ និងស៊ីមសៃ ជាស្មៀន ព្រមទាំងសហការីឯទៀតរបស់ខ្លួន អ៊ីរិច បាប៊ីឡូន ស៊ូសាន និងអេឡាំពួកគេបានសរសេេរសំបុត្រ¹⁰និងប្រជាជនឯទៀត ដែលព្រះចៅអស្នាផារ ជាស្តេចដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម បានកៀរឲ្យមករស់នៅក្នុងស្រុកសាម៉ារី និងនៅក្នុងស្រុកឯទៀតដែលនៅខាងនាយទន្លេ។

¹¹សេចក្តីនៅក្នុងសំបុត្រ ដែលពួកគេបានផ្ញើថ្វាយព្រះចៅអើថាស៊ីេកសេស «សូមទូលថ្វាយព្រះចៅអើថាស៊ីេកសេស ទូលបង្គំយើងខ្ញុំ ជាប្រជាជនដែលនៅខាងនាយទន្លេ¹²សូមទូលថ្វាយព្រះករុណាជ្រាបថា ជនជាតិយូដាដែលត្រឡប់មកពីនគររបស់ព្រះករុណា ដែលមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ពួកគេកំពុងតែសាងសង់ទីក្រុងបះបោរ។ ពួកគេបានសង់កំផែងរួចស្រេចហើយ និងកំពុងចាក់គ្រឹះទៀតផង។

¹³ដូច្នេះ សូមព្រះករុណាជ្រាបថា ប្រសិនបើពួកគេសង់ក្រុងនេះឡើងវិញ ហើយកំផែងក៏រួចស្រេច នោះពួកគេនឹងលែងបង់ពន្ធដា សួយសារអាករ ឬពន្ធផ្លូវ ហើយធ្វើឲ្យព្រះករុណានឹងខាតបង់រាជទ្រព្យមិនខាន។

¹⁴ដោយព្រោះយើងខ្ញុំជ្រកកោនក្រោមព្រះគុណព្រះករុណា យើងខ្ញុំមិនអាចព្រងើយកន្តើយ ទុកឲ្យគេបង្អាប់កិត្តិយសរបស់ព្រះករុណាឡើយ។ ហេតុនេះហើយបានជាយើងខ្ញុំផ្ញើសំបុត្រនេះមកថ្វាយព្រះករុណា¹⁵ដើម្បីឲ្យគេស្រាវជ្រាវរកក្នុងសៀវភៅកំណត់ត្រានៃអយ្យកោរបស់ព្រះករុណា នោះព្រះរាជានឹងឃើញច្បាស់ថា ទីក្រុងនោះតែងតែបះបោរជានិច្ច និងបង្ករឲ្យមានវិបត្តិដល់ព្រះមហាក្សត្រនិងដល់ខេត្តនានា។ តាំងពីដើមរៀងមក ប្រជាជននៅក្រុងនេះតែងតែបង្ករឲ្យមានចលនាបះបោរជានិច្ច។ ហេតុនេះហើយបានជាទីក្រុងនេះត្រូវគេប៉ផ្លាញខ្ទេចខ្ទីអស់។¹⁶យើងខ្ញុំសូមទូលព្រះករុណាឲ្យបានជ្រាបថា ប្រសិនបើទីក្រុងនេះឡើងវិញ ហើយកំផែងរួចស្រេចហើយ នោះព្រះករុណានឹងមិនមានទឹកដីនៅខាងនាយទន្លេជាមិនខាន»។

¹⁷ព្រះរាជាបានផ្ញើសារតបទៅលោករេហ៊ូម និងលោកស៊ីមសៃ ព្រមទាំងសហការីឯទៀតៗនៅក្នុងស្រុកសាម៉ារី និងនៅកន្លែងផ្សេងៗទៀត នៃខេត្តខាងនាយទន្លេ «សូមឲ្យអ្នកបានប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្ត។¹⁸រីឯសំបុត្រដែលអស់លោកបានផ្ញើមកយើង នោះគេបានបកប្រែ ហើយអានឲ្យយើងស្តាប់សព្វគ្រប់អស់ហើយ។¹⁹ដូច្នេះយើងបានបញ្ជាឲ្យគេពិនិត្យស្រាវជ្រាវ ហើយឃើញថាតាំងពីដើមរៀងមក អ្នកក្រុងយេរូសាឡឹម តែងតែបង្ករការបះបោរ និងលើកគ្នាទាស់ប្រឆាំងនឹងស្តេចជានិច្ច។

²⁰ហើយក៏មានស្តេចខ្លាំងពូកែ ដែលបានសោយរាជ្យនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយគ្រប់គ្រងលើអាណាខេត្តទាំងមូលខាងនាយទន្លេ។ ព្រមទាំងបង់ពន្ធដារសួយសារអាករ និងពន្ធផ្លូវថ្វាយស្តេចទៀតផង។²¹ឥឡូវនេះ ចូរអស់លោកចេញបញ្ជាឲ្យពួកគេឈប់ធ្វើការទាំងនេះ ហើយកុំឲ្យពួកគេសាងសង់ទីក្រុងឡើងវិញ រហូតទាល់តែមានបញ្ជាចេញពីយើង។²²ចូរប្រយ័ត្នកុំឲ្យធ្វេសប្រហែសនឹងកិច្ចការនេះឡើយ។ តើហេតុអ្វីបានជាត្រូវឲ្យមានការខូចខាតរីកធំឡើង ដែលនាំឲ្យមានការខូចបង់រាជទ្រព្យដល់ស្តេច?

²³កាលគេបានអានរាជសាររបស់ព្រះចៅអើថាស៊ីេកសេស នៅចំពោះមុខលោករេហ៊ូម និងលោកស៊ីមសៃ ព្រមទាំងសហការីឯទៀតៗស្តាប់ហើយ អ្នកទាំងនោះក៏ប្រញាប់ប្រញាល់នាំគ្នាចេញទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយបង្ខំឲ្យជនជាតិយូដាបញ្ឍប់ការសាងសង់។²⁴ដូច្នេះ កិច្ចការដែលសាងសង់ព្រះរាជដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ក៏ត្រូវបានផ្អាក រហូតដល់ឆ្នាំទីពីរនៃរជ្ជកាលព្រះចៅដារីយូស ជាស្តេចស្រុកពែរ្ស។

5

¹រីឯព្យាការីហាកាយ និងព្យាការីសាការី ជាកូនរបស់លោកអ៊ីដោ បាននាំព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ថ្លែងប្រាប់ទៅ ជនជាតិយូដានៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងទឹកដីយូដា។²នៅគ្រានោះលោកសេរ៉ូបាបិល ជាកូនរបស់លោកសាលធាល និងលោកយេសួ ជាកូនរបស់លោកយូសាដាក ក៏នាំគ្នាងើបឡើង ហើយចាប់ផ្តើមសាងសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដោយមានព្យាការីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជួយគ្រាំទ្រពួកគេ។

³នៅគ្រាដដែលនោះ លោកថាថ្នាយ ជាទេសាភិបាលខេត្តខាងនាយទន្លេ និងលោកសេថារ-បូសណាយ ព្រមទាំងសហការី បាននាំគ្នាមកជួបជនជាតិយូដា ហើយសួរថា «តើនរណាបានចេញរាជបញ្ជាឲ្យអ្នករាល់គ្នាសាងសង់ដំណាក់នេះ និងជួសជុលកំផែងនេះឡើងវិញ?»⁴អ្នកទាំងនោះក៏និយាយទៀតថា «តើអ្នកដែលកំពុងសាងសង់ដំណាក់នេះ មានឈ្មោះអ្វីខ្លះ?» ⁵ប៉ុន្តែ ព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានទត និងការពារអស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យនៃជនជាតិយូដា ហើយពួកខ្មាំងសត្រូវទាំងនោះមិនបានបញ្ឍប់ការសាងសង់ទេ។ ពួកគេរង់ចាំទាល់តែគេបញ្ជូនសំណុំរឿងទៅថ្វាយព្រះចៅដារីយូស ហើយមានរាជសារឆ្លើយតប មកកាត់សេចក្តី។

⁶នេះគឺជាសំបុត្រដែលលោកថាថ្នាយ ជាទេសាភិបាលនៃខេត្តខាងនាយទន្លេ និងលោកសេថារ-បូសណាយ ព្រមទាំងពួករាជការ ជាសហការីរបស់ពួកគេ ដែលនៅខេត្តខាងនាយទន្លេ បានផ្ញើទៅព្រះចៅដារីយូស។⁷ក្នុងសំបុត្រដែលពួកគេបានថ្វាយចំពោះព្រះចៅដារីយូស បានសរសេរដូច្នេះថា «សូមព្រះករុណាប្រកបដោយសេចក្តីសុខចម្រើន។

⁸សូមព្រះករុណាជ្រាបថា យើងខ្ញុំបានទៅទឹកដីយូដា ហើយទៅដល់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះដ៏ប្រសើរឧត្តម។ ពួកគេចាប់ផ្តើមយកថ្មធំៗមកសង់ព្រះដំណាក់ ហើយគេបានធ្នឹមក្នុងជញ្ជំាងរួចហើយ។ គេធ្វើកិច្ចការនេះយ៉ាងម៉ត់ចត់ ហើយរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សទៀតផង។⁹យើងខ្ញុំបានសួរទៅពួកប្រឹទ្ធាចារ្យថា តើនរណាបានចេញរាជបញ្ជាឲ្យសាងសង់រាជដំណាក់នេះ ហើយនឹងជួសជុលកំផែងឡើងវិញ?¹⁰យើងខ្ញុំក៏បានសួរឈ្មោះពួកគេដែរ ដើម្បីកត់ឈ្មោះពួកមេដឹកនាំកិច្ចការនោះ យកមកថ្វាយព្រះករុណា។

¹¹ពួកគេឆ្លើយមកយើងខ្ញុំថា ពួកយើងជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនៃសាន្ថសួគ៍ និងផែនដី ហើយពួកយើងកំពុងតែសាងសង់ព្រះដំណាក់នេះឡើងវិញ គឺជាព្រះដំណាក់ស្តេចដ៏ធំមួយអង្គនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានសង់រួចជាស្រេច តាំងពីយូឆ្នាំណាស់មកហើយ។

¹²ដោយព្រោះ បុព្វបុរសរបស់ពួកយើងបានធ្វើឲ្យព្រះនៃស្ថានសួគ៍មានសេចក្តីក្រោធ ហើយព្រះអង្គក៏បានប្រគល់ពួកគេនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា ជាជនជាតិខាល់ដេ និងជាស្តេចទឹកដីបាប៊ីឡូន ដែលបានបំផ្លាញព្រះដំណាក់ ហើយនឹងកៀរប្រជាជនទៅទឹកដីបាប៊ីឡូន។¹³ក៏ប៉ុន្តែ នៅឆ្នាំទីមួយនៃព្រះចៅស៊ីរូស ជាស្តេចទឹកដីបាប៊ីឡូន ព្រះចៅស៊ីរូសបានចេញរាជបញ្ជាឲ្យសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើងវិញ។

¹⁴ក្រោយមកព្រះចៅស៊ីរូសបានយកគ្រឿងប្រដាប់មាស និងប្រាក់ ចេញពីព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា បានយកចេញពីព្រះវិហារនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ទៅដាក់ក្នុងព្រះវិហារបាប៊ីឡូន។ នោះព្រះចៅស៊ីរូសបានយកប្រដាប់គ្រឿងទាំងនោះប្រគល់ឲ្យទៅលោកសេសបាសារ ដែលស្តេចបានតែងតាំងជាទេសាភិបាល។¹⁵ស្តេចបានបង្គាប់លោកថា «ចូរយកគ្រឿងប្រដាប់ទាំងនេះ។ ហើយយកទៅដាក់ក្នុងព្រះវិហារដែលនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ហើយសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅកន្លែងដើមឡើងវិញ»។

¹⁶ដូច្នេះ លោកសេសបាសារបានមកក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយក៏បានចាក់គ្រឹះព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមក គេនៅតែសង់ព្រះដំណាក់នោះ ប៉ុន្តែមិនទាន់បានចប់សព្វគ្រប់នៅឡើយ។

¹⁷ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើព្រះករុណាគាប់ព្រះហប្ញទ័យ សូមឲ្យគេស្រាវជ្រាវក្នុងឯកសារក្នុងមន្ទីហ្លួងនៅក្នុងស្រុកបាប៊ីឡូន ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ព្រះចៅស៊ីរូសបានចចេញរាជបញ្ជាឲ្យសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្រុងយេរូសាឡឹមមែន ឬយ៉ាងណា។ រួចសូមព្រះករុណាផ្ញើសេចក្តីសម្រេចអំពីរឿងនេះមកយើងខ្ញុំផង តាមទ្រង់សព្វព្រះហប្ញទ័យចុះ។

6

¹ដូច្នេះព្រះចៅដារីយូស បានចេញរាជបញ្ជារឲ្យគេស្រាវជ្រាវរកឯកសារដែលគេរក្សាទុកក្នុងមន្ទីរតម្កល់ឯកសារនៅក្រុងបាប៊ីឡូន។²គេរកឃើញក្រាំងមួយនៅអាក់មេថា ជាក្រុងដែលមានកំផែងរឹងមាំនៃអាណាខេត្តមេឌី ក្នុងក្រាំងនោះមានចែងថា

³នៅឆ្នាំទីមួយនៃរជ្ជកាលព្រះចៅស៊ីរូស ស្តេចបានចេញរាជបញ្ជាមួយស្តីអំពីព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ត្រូវសង់ព្រះដំណាក់ឡើងវិញ ជាកន្លែងដែលថ្វាយយញ្ញបូជា ហើយត្រូវចាក់គ្រឹះនៅលើគ្រឹះចាស់ ឯព្រះដំណាក់នេះត្រូវមានកម្ពស់ហុកសិបហត្ថ និងទទឹងហុកសិបហត្ថ⁴គេត្រូវរៀបថ្មធំៗបីជួរ និងឈើថ្មីមួយជួរ រីឯប្រាក់ចំណាយលើការសង់ត្រូវបើកពីឃ្លាំងរាជទ្រព្យ។⁵ចំណែកគ្រឿងប្រដាប់មាស និងប្រាក់ នៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលស្តេចនេប៊ូក្នេសាបានរឹបអូសយកពីព្រះវិហារក្រុងយេរូសាឡឹម មកក្រុងបាប៊ីឡូន នោះត្រូវតែប្រគល់ទៅព្រះវិហារយេរូសាឡឹវិញ។ ហើយត្រូវដាក់នៅកន្លែងដើមក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁶ឥឡូវនេះលោកថាថ្នាយ ជាទេសាភិបាលនៃអាណាខេត្តខាងនាយទន្លេ និងលោកសេថា-បូសណាយ ព្រមទាំងពួករាជការនិងសហការីរបស់ពួកគេ ដែលនៅខាងនាយទន្លេ ត្រូវនៅឲ្យឆ្ងាយពីទីនោះទៅ‌‌!⁷ទុកឲ្យជនជាតិយូដាសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់តែគ្នាគេចុះ។ ត្រូវឲ្យទេសាភិបាល និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ជនជាតិយូដា សង់ព្រះដំណាក់នៅកន្លែងដើម។

⁸យើងចេញរាជបញ្ជាឲ្យអស់លោកជួយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ជនជាតិយូដាដែលសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើងវិញផង រីឯការចំណាយចំពោះការសង់នេះត្រូវយកពីឃ្លាំងរាជទ្រព្យ គឺប្រាក់នៃសួយសារអាករដែលទារពីតំបន់ខាងនាយទន្លេ ដើម្បីទុកសម្រាប់ថ្លៃចំណាយឲ្យពួកគេគ្រប់ចំនួនកុំបីអាក់ខានឡើយ។⁹ហើយអ្វីៗដែលពួកគេត្រូវការ ទោះជាគោស្ទាវ ចៀមឈ្មោល និងកូនចៀមសម្រាប់ជាដង្វាយដុត ថ្វាយចំពោះព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៍ ព្រមទាំងស្រូវ អំបិល ស្រាទំពាំងបាយជូរ និងប្រេង តាមដែលពួកបូជាចារ្យនៅក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវការ នោះត្រូវបើកឲ្យពួកគេជារៀងរាល់ថ្ងៃ កុំបីអាក់ខានឡើយ។¹⁰ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានថ្វាយដង្វាយដែលមានក្លិនឈ្ងុយជាទីគាប់ព្រះហប្ញទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៍ ហើយអធិស្ឋាន សូមឲ្យព្រះរាជា និងបុត្រារបស់ស្តេច មានព្រះជន្មយឺនយូរ។

¹¹យើងក៏ចេញបង្គាប់ថា ប្រសិនបើនរណាម្នាក់មិនគោរពតាមសេចក្តីដែលយើងបង្គាប់ ត្រូវដោះធ្នឹមពីផ្ទះរបស់អ្នកនោះ ហើយបញ្ឍរឡើងសម្រាប់ដោតគេពីលើធ្នឹមនោះ។ ហើយយកផ្ទះរបស់គេធ្វើជាកន្លែងបន្ទោបង់ ដោយព្រោះហេតុនេះឯង។¹²សូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់ដែលតាំងព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គនៅទីនោះ ទម្លាក់ស្តេច ឬប្រជាជនណាដែលបំពានលើសេចក្តីសម្រេច ឬបំផ្លាញព្រះដំណាក់របស់ព្រះអង្គនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ យើងដារីយូសបានចេញបញ្ជានេះ។ ដូច្នេះត្រូវអនុវត្តកិច្ចការនេះឲ្យបានសម្រេចជាកំហិត!»

¹³យើងដារីយូសបានចេញបញ្ជានេះដូច្នេះ លោកថាថ្នាយ ជាទេសាភិបាលនៅខាងនាយទន្លេ និងលោកសេថារ-បូសណាយ ព្រមទាំងពួកសហការី ក៏បានអនុវត្តតាមបញ្ជារបស់ព្រះចៅដារីយូសយ៉ាងម៉ត់ចត់បំផុត។¹⁴ដូច្នោះហើយ ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៃជនជាតិយូដា ក៏សាងសង់ដោយជោគជ័យតាមទំនាយដែលព្យាការីហាកាយ និងព្យាការីសាការី បានថ្លែង។ ពួកគេបានបង្ហើយការសាងសង់ព្រះដំណាក់ ស្របតាមបញ្ជារបស់ព្រះនៃអ៊ីស្រាអែល និងដោយសារព្រះរាជក្រឹត្យរបស់ព្រះចៅស៊ីរូស ព្រះចៅដារីយូស និងព្រះចៅអើថាស៊ើកសេស ជាស្តេចពែរ្ស។¹⁵ព្រះដំណាក់នេះត្រូវបានគេសង់ចប់សព្វគ្រប់នៅថ្ងៃទីបី ខែផល្គុន ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំមួយ នៃរជ្ជកាលព្រះចៅដារីយូស។

¹⁶ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី ព្រមទាំងប្រជាជនដែលនៅសេសសល់ ដែលត្រូវគេកៀរទៅជាឈ្លើយ នាំគ្នាប្រារព្ធពិធីបុណ្យឆ្លងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយអំណរ។¹⁷ពួកគេបានថ្វាយគោឈ្មោលមួយរយក្បាល ចៀមឈ្មោលមួយរយក្បាល និងកូនចៀមបួនរយក្បាល សម្រាប់ជាតង្វាយឆ្លងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ គេក៏បានថ្វាយពពែឈ្មោលដប់ពីរក្បាល តាមចំនួនកុលសម្ព័ន្ធរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ជាតង្វាយលោះបានសម្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។¹⁸គេបានតែងតាំងពួកបូជាចារ្យតាមឋានៈរបស់ពួកគេ និងតែងតាំងពួកលេវីតាមមុខងាររបស់ពួកគេសម្រាប់ធ្វើការថ្វាយព្រះជាម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីររបស់លោកម៉ូសេ។

¹⁹អស់អ្នកដែលគេកៀរទៅជាឈ្លើយ ហើយវិលត្រឡប់មកវិញនោះ បាននាំគ្នាប្រារព្ធពិធីបុណ្យរំលង នៅថ្ងៃទីដប់បួន ក្នុងខែទីមួយ។²⁰ដ្បិតពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី បាននាំគ្នាធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានបរិសុទ្ធ ហើយពួកគេក៏បានបរិសុទ្ធទាំងអស់គ្នា ហើយគេបានសម្លាប់ចៀមនៃពិធីបុណ្យរំលង សម្រាប់ប្រជាជនទាំងអស់ដែលជាប់ជាឈ្លើយ ហើយវិលត្រឡប់មកវិញ សម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ ជាបងប្អូន និងសម្រាប់ខ្លួនគេផ្ទាល់។

²¹ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានបរិភោគអាហារនៃបុណ្យរំលង ដែលពួកគេបានវិលត្រឡប់ពីការជាប់ជាឈ្លើយ ហើយញែកខ្លួនចេញពីភាពសៅហ្មងរបស់ជនជាតិដ៏ទៃដែលរស់នៅក្នុងស្រុក ដើម្បីស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ៊ីស្រាអែលវិញ។²²គេប្រារព្ធពិធីបុណ្យនំបុ័ងឥតដំបែ អស់រយះពេលប្រាំពីរថ្ងៃដោយអរសប្បាយ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ប្រទានឲ្យពួកគេពេញដោយអំណរ ហើយព្រះអង្គបានដូរព្រះហប្ញទ័យរបស់ស្តេចទឹកដីអាស្ស៊ីរីឲ្យមេត្តាចំពោះពួកគេ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តពួកគេក្នុងការសាងសង់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

7

¹ក្រោយមក នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះចៅអើថាស៊ើកសេស ជាស្តេចទឹកដីពែរ្ស លោកអែសរ៉ាបានវិលមកពីទឹកដីបាប៊ីឡូន។ លោក អែសរ៉ា ជាកូនរបស់លោកសេរ៉ាយ៉ា ដែលត្រូវជាកូនរបស់លោកអសារា ហើយអសារា ជាកូនរបស់លោកហ៊ីលគីយ៉ា²ហ៊ីលគីយ៉ា ជាកូនរបស់លោកសាលូម លោកសាលូមជាកូនរបស់លោកសាដុក សាដុក ជាកូនរបស់លោក អហ៊ីទូប អហ៊ីទូបជាកូនរបស់លោកអម៉ារា³អម៉ារាជាកូនរបស់លោក អសារា អសារាជាកូនរបស់លោកមេរ៉ាយ៉ូត⁴មេរ៉ាយ៉ូតជាកូនរបស់លោកសេរ៉ាហ៊ា សេរ៉ាហ៊ាជាកូនរបស់លោកអ៊ូស៊ី អ៊ូស៊ីជាកូនរបស់លោកប៊ូកគី⁵ប៊ូគីជាកូនរបស់លោកអប៊ូសួ អប៊ូសួជាកូនរបស់លោកភីនេហាស ភីនេហាសជាកូនរបស់អេឡាសា អេឡាសាគឺជាកូនរបស់មហាបូជាចារ្យ អើរ៉ុន។

⁶លោកអែសរ៉ាបានវិលមកពីទឹកដីបាប៊ីឡូន ហើយលោកជាបណ្ឌិតដែលស្ទាត់ជំនាញខាងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ ដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានប្រទានឲ្យ។ ហើយដោយព្រោះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោក បានដាក់ព្រះហស្តលើលោកហេតុនេះហើយ ទើបស្តេចប្រទានអ្វីៗទាំងអស់តាមសំណូមពររបស់លោក។⁷នៅឆ្នាំទីប្រាំពីរនៃរជ្ជកាលព្រះចៅអើថាស៊ើកសេស ប្រជាជនអុីស្រាអែលមួយចំនួន ព្រមទាំងពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី ពួកចម្រៀង ពួកឆ្មាំទ្វារ និងពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ ក៏នាំគ្នាវិលមកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ។

⁸លោកអែសរ៉ាបានវិលមកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ នៅខែទីប្រាំ ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំពីរនៃរជ្ជកាលព្រះចៅអើថាស៊ើកសេស។⁹លោកបានចាកចេញពីក្រុងបាប៊ីឡូន នៅថ្ងៃទីមួយ ក្នុងខែទីមួយ។ ហើយមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមនៅថ្ងៃទីមួយ ក្នុងខែទីប្រាំ ដ្បិតព្រះដ៏សប្បុរសរបស់លោកបានដាក់ព្រះហស្តលើលោក។¹⁰លោកអែសរ៉ា បានតាំងចិត្តខិតខំរៀនសូត្រ និងកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់អស់ពីចិត្ត ព្រមទាំងបង្រៀនច្បាប់ និងវិន័យដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទៀតផង។

¹¹ព្រះចៅអើថាស៊ើកសេសបានប្រគល់រាជសារជូនលោកបូជាចារ្យ ដែលជាបណ្ឌិតខាងវិន័យ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលប្រសប់ខាងព្រះបន្ទូលនៃបទបញ្ជា និងបញ្ញត្តិច្បាប់របស់ព្រះអម្ចាស់ប្រទានមកដល់អ៊ីស្រាអែល។¹²«យើង អើថាស៊ើកសេស ជាស្តេចលើអស់ទាំងស្តេច ផ្ញើជូនលោកបូជាចារ្យអែសរ៉ា ជាបណ្ឌិតខាងវិន័យរបស់ព្រះនៃស្ថានសួគ៍។¹³យើងចេញបញ្ជាថា ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ឬពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី ដែលនៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្ររបស់យើង គឺអស់អ្នកណាដែលមានបំណងចង់ត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹម នោះយើងអនុញ្ញាតឲ្យទៅជាមួយលោក។

¹⁴ដ្បិតយើងជាស្តេច និងទីប្រឹក្សារបស់ស្តេចទាំងប្រាំពីរនាក់ បានចាត់ឲ្យលោកទៅពិនិត្យមើលស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡឹម តាមក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះរបស់លោក គឺគម្ពីរដែលលោកកាន់នេះ។¹⁵ហើយឲ្យនាំយកមាស និងប្រាក់ ដែលយើង ជាស្តេច និងទីប្រឹក្សាទាំងប្រាំពីរនាក់ បានថ្វាយដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត ដល់ព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលគង់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម។¹⁶លោកក៏ត្រូវនាំយកមាស និងប្រាក់ទាំងប៉ុន្មាន ដែលលោករៃបាននៅក្នុងអាណាខេត្តបាប៊ីឡូនទាំងមូល ព្រមទាំងតង្វាយដែលប្រជាជន និងពួកបូជាចារ្យបានថ្វាយដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត សម្រាប់ព្រះដំណាក់របស់ពួកគេ នៅក្រុងយេរូសាឡឹមទៅជាមួយផង។

¹⁷ដូច្នេះលោកត្រូវយកប្រាក់នោះទៅទិញគោបា ចៀមឈ្មោល និងកូនចៀម ព្រមទាំងតង្វាយម្សៅ និងស្រាទំពំាងបាយជូរដែលត្រូវច្រួចជាមួយ។ ហើយលោកត្រូវថ្វាយតង្វាយទាំងនោះ នៅលើអាសនៈរបស់ព្រះដំណាក់នៃព្រះរបស់ពួកលោកនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។¹⁸ឯប្រាក់ និងមាស ដែលនៅសល់ លោក និងបងប្អូនរបស់លោកអាចយកទៅប្រើការ តាមតែលោកយល់ឃើញថាល្អ ស្រមតាមព្រះហប្ញទ័យនៃព្រះរបស់អស់លោក។

¹⁹ឯគ្រឿងបរិក្ខាទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេបានប្រគល់ជូនលោក សម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងព្រះដំណាក់នៃព្រះរបស់លោក ចូរយកទៅដាក់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម។²⁰ឯអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលត្រូវការចំណាយសម្រាប់ព្រះដំណាក់នៃព្រះរបស់លោក ដែលលោកត្រូវការ ចូរបើពីឃ្លាំងរាជទ្រព្យទៅ។

²¹យើងព្រះចៅអើថាស៊ើកសេស បានចេញបញ្ជាដល់អ្នកកាន់ឃាំងរាជទ្រព្យទាំងអស់ នៅក្នុងអាណាខេត្តខាងនាយទន្លេថា អ្វីៗដែលលោកបូជាចារ្យអែសរ៉ា ស្នើសុំ ត្រូវប្រគល់ជូនលោកកុំបីអាក់ខានឡើយ²²ទោះជាមានចំនួនរហូតដល់ប្រាក់មួយរយហាប និងស្រូវមួយរយរង្វាស់ ស្រាទំពាំងបាយជូរមួយរយបាថ ប្រេងអូលីវមួយរយបាថ ព្រមទាំងអំបិលតាមតម្រូវការ។²³អ្វីៗដែលព្រះនៃស្ថានសួគ៍ព្រះអម្ចាស់បង្គាប់ ត្រូវធ្វើយ៉ាងរួសរាន់ សម្រាប់ព្រះដំណាក់របស់ព្រះ។ តើត្រូវឲ្្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ព្រះពិរោធ ទាស់នឹងនគរ ឬរាជវង្សរបស់យើងឬ?

²⁴មួយវិញទៀត យើងសុំបញ្ជាក់ឲ្យអស់លោកបានដឹងថា អស់លោកមិនត្រូវទារពន្ធដារសួយសារអាករ និងពន្ធផ្លូវ ពីពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី ពួកអ្នកចម្រៀង ពួកឆ្មាំទ្វារ ពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ ឬអ្នកបំពេញការងារផ្សេងទៀត ក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។

²⁵ចំពោះលោកអែសរ៉ា ដែលបង្ហាញអំពីប្រាជ្ញានៃព្រះរបស់លោក គឺគម្ពីរដែលលោកកាន់នោះ ត្រូវតែងតាំងឲ្យមានចៅក្រម និងអ្នកគ្រប់គ្រង ដើម្បីកាត់ក្តីឲ្យប្រជាជនដែលនៅក្នុងអាណាខេត្តខាងនាយទន្លេ ហើយអស់អ្នកដែលស្គាល់ក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះរបស់លោក។ ហើយលោកក៏ត្រូវបង្ហាត់បង្រៀនអស់អ្នកដែលមិនស្គាល់ក្រឹត្យវិន័យផង។²⁶ចូរដាក់ទោសដល់អស់អ្នកណាដែលមិនគោរពតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ ឬមិនគោរពតាមច្បាប់របស់ស្តេច នោះត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ ឬនិរទេស ឬត្រូវរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិ ឬត្រូវចាប់ដាក់គុក។

²⁷សូមសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់យើង ដែលព្រះអង្គបានបណ្តាលព្រះហប្ញទ័យព្រះរាជា ឲ្យតាក់តែងលម្អព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ នៅក្រុងយេរូសាឡឹម²⁸ព្រមទាំងប្រោសប្រទានសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គដល់ខ្ញុំ នៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះមហាក្សត្រ ចំពោះទីប្រឹក្សារបស់ស្តេច នៅចំពោះមន្ត្រីដ៏មានអំណាចរបស់ព្រះរាជាទៀតផង។ ខ្ញុំបានចម្រើនកម្លាំងដោយសារព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានសណ្ឋិតលើខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានប្រមូលអស់លោកដែលជាមេដឹកនាំរបស់អ៊ីស្រាអែលឲ្យចេញដំណើទៅជាមួយខ្ញុំ។

8

¹នេះជាបញ្ជីរាយនាមលើមេក្រុមគ្រួសារ ដែលវិលត្រឡប់ពីស្រុកបាប៊ីឡូនមកជាមួយខ្ញុំ នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះចៅអើថាស៊ើកសេស។²ក្នុងពួកកូនចៅភីនេហាសមានលោកគើសុន។ ក្នុងពួកកូនចៅអ៊ីថាម៉ារមានលោកដានីយ៉ែល។ ក្នុងពួកកូនចៅដាវីឌមានលោកហាធូស³ក្នុងពួកកូនចៅសេកានាមានលោក និងពួកកូនចៅប៉ារ៉ូស មានលោកសាការី ហើយនៅក្នុងបញ្ជីបុព្ធបុរសមានប្រុស ១៥០ នាក់នៅជាមួយលោក។

⁴ក្នុងពួកកូនចៅផាហាត់ ម៉ូអាប់ មានលោកអេលីយ៉ូណៃ ជាកូនរបស់លោកសេរ៉ាហ៊ា ហើយមានមនុស្សប្រុសពីររយនាក់ នៅជាមួយលោក។⁵ក្នុងពួកកូនចៅសាទូមានលោកសេកានា ជាកូនរបស់យ៉ាហាសៀល ហើយមានមនុស្សប្រុសបីរយនាក់នៅជាមួយលោក។⁶ក្នុងពួកកូនចៅអេឌីនមានលោកអេបេដ ជាកូនរបស់លោកយ៉ូណាថាន ហើយមានមនុស្សប្រុសហាសិបនាក់ នៅជាមួយលោក។⁷ក្នងកូនចៅអេឡាំមានលោកយេសាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកអថាលា ហើយមានមនុស្សប្រុសចិតសិបនាក់ នៅជាមួយលោក។

⁸ក្នុងពួកកូនចៅសេផាធាមានលោកសេបាឌា ជាកូនរបស់លោកមីកែល ហើយមានមនុស្សប្រុស ប៉ែតសិបនាក់នៅជាមួយលោក។⁹ក្នុងពួកកូនចៅយ៉ូអាប់មានលោកអូបាឌា ជាកូនលោកយេហ៊ីអែល ហើយមានមនុស្សប្រុស ២១៨នាក់នៅជាមួយលោក។¹⁰ក្នុងពួកកូនចៅបានីមានលោកសឡូមីត ជាកូនរបស់លោកយ៉ូសិភា ហើយមានមនុស្សប្រុស ១៦០នាក់ នៅជាមួយលោក។¹¹ក្នុងពួកកូនចៅបេបៃមានលោកសាការី ជាកូនរបស់លោកបេបៃ ហើយមានមនុស្សប្រុសម្ភៃប្រាំបីនាក់នៅជាមួយលោក។

¹²ក្នុងពួកកូនចៅអាសកាដមានលោកយ៉ូហាណាន ជាកូនរបស់លោកហាកាថាន ហើយមានមនុស្សប្រុស ១១០នាក់នៅជាមួយលោក។¹³ក្នុងពួកកូនចៅអដូនីកាំ ដែលនៅក្រោយគេ។ នោះមានឈ្មោះ លោកអេលីផាលេត លោកយីអែល និងលោកសេម៉ាយ៉ា ហើយមានមនុស្សប្រុស ហុកសិបនាក់ នៅជាមួយ។¹⁴ក្នុងពួកកូនចៅប៊ីកវ៉ាយមានលោកអ៊ូថាយ និងលោកសាប៊ូឌ ហើយមានមនុស្សប្រុស ចិតសិបនាក់នៅជាមួយលោក។

¹⁵ខ្ញុំបានប្រមូលបណ្តាជនទាំងនោះ នៅជិតប្រឡាយដែលហូរឆ្ពោះទៅស្រុកអាវ៉ាហា ហើយយើងបានបោះជំរំនៅទីនោះបីថ្ងៃ។ ខ្ញុំពិនិត្យមើលឃើញថា មានតែប្រជាជន និងពួកបូជាចារ្យ គឺមិនឃើញមានពួកកូនចៅលេវីទេ។¹⁶ដូច្នេះ ខ្ញុំបានចាត់អស់លោកដែលជាមេដឹកនាំ គឺមានលោក អេលាសុើរ លោកអើរាល លោកសេម៉ាយ៉ា លោកអែលណាថាន លោកយ៉ារីប និងលោកអែលណាថាន ព្រមទាំងលោកណាថាន លោកសាការី និងលោកមស៊ូឡាម ដែលជាមេដឹកនាំ ហើយនិងលោកយ៉ូយ៉ារីប និងលោកអែលណាថាន ជាអ្នកបង្រៀនវិន័យ។

¹⁷រួចមកខ្ញុំចាត់អ្នកទាំងនោះឲ្យទៅជួបលោកអ៊ីដោ ដែលជាមេដឹកនាំនៅតំបន់កាសិភា។ ខ្ញុំក៏បានប្រាប់ពួកគេអំពីរបៀបនិយាយទៅលោកអ៊ីដោ និងបងប្អូនរបស់លោក ជាពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារដែលរស់នៅតំបន់កាសិភា ដើម្បីឲ្យពួកគេនាំមនុស្សមកបម្រើការងារនៅក្នុងព្រះដំណាក់នៃព្រះរបស់យើង។

¹⁸ដោយព្រះដ៏សប្បុរសបានដាក់ព្រហស្តលើយើង គេក៏នាំលោកសេរេប៊ីយ៉ាមកជួបយើង គាត់ជាមនុស្សម្នាក់ប្រកបដោយប្រាជ្ញា។ គាត់គឺជាពូជពង្សរបស់លោកម៉ាសលី ដែលត្រូវជាកូនរបស់លោកលេវី ដែលជាកូនអ៊ុីស្រាអែល។ ព្រមទាំងនាំកូនប្រុស និងបងប្អូនរបស់គាត់មកជាមួយទាំងអស់ដប់ប្រាំបីនាក់។¹⁹បន្ទាប់មកក៏មានលោកហាសាបយ៉ាមកជាលោក។ និងលោកយេសាយ៉ាពីពួកកូនចៅម្រ៉ារី ព្រមទាំងបងប្អូន និងកូនចៅរបស់ពួកគេ ទាំងអស់មាន ម្ភៃនាក់មកជាមួយ។²⁰បន្ទាប់មកទៀតមានពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារចំនួន ២២០នាក់ដែលមានឈ្មោះក្នុងបញ្ជី ដែលព្រះបាទដាវីឌ និងមេដឹកនាំរបស់ទ្រង់បានតែងតាំងឲ្យជួយការងារពួកលេវី។

²¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានប្រកាសឲ្យធ្វើពិធីតមអាហារនៅក្បែរប្រឡាយអាហ៊ាវ៉ានោះ ដើម្បីដាក់ខ្លួននៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះនៃយើង សូមព្រះអង្គប្រោសប្រទានឲ្យយើងធ្វើដំណើដោយសុខសាន្ត និងកូនចៅរបស់យើង និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើងទាំងប៉ុន្មានឲ្យបានគង់វង្សផង។²²ដ្បិតខ្ញុំខ្មាសមិនហ៊ានទូលសូមព្រះរាជាប្រទានទាហាន និងកងទ័ពសេះ ដើម្បីការពារពួកយើងពីខ្មាំងសត្រូវតាមផ្លូវឡើយ ដ្បិតពួកយើងបានទូលព្រះរាជាថា ព្រះហស្តរបស់ព្រះនៃយើង បានការពារដល់អស់អ្នកដែលបានស្វែងរកព្រះអង្គ តែព្រះចេស្តា និងសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអង្គ និងដាក់ទោសអស់អ្នកដែលបោះបង់ចោលព្រះអង្គ។²³ដូច្នេះ យើងបានតមអាហារ និងសូមអង្វរដល់ព្រះនៃយើងអំពីដំណើនេះ ហើយព្រះអង្គទ្រង់ព្រះសណ្តាប់ពាក្យទូលអង្វររបស់យើង។

²⁴បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានញែកពួកបូជាចារ្យដប់ពីររូបពីចំណោមមេដឹកនាំ គឺមានលោកសេរេប៊ីយ៉ា និងលោកហាសាបយ៉ាព្រមទាំងបងប្អូនរបស់លោក ដប់រូបទៀត។²⁵ខ្ញុំបានថ្លឹង ប្រាក់ មាស និងគ្រឿងប្រដាប់ផ្សេងៗទៀត ជូនអ្នកទាំងនោះ គឺសម្រាប់តង្វាយព្រះដំណាក់ព្រះរបស់យើង ដែលព្រះរាជា ពួកទីប្រឹក្សា ពួកមន្ត្រីស្តេច និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលនៅក្នុងស្រុកនោះបានថ្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត។

²⁶ខ្ញុំបានថ្លឹងប្រាក់ប្រគល់ជូនដល់ដៃលោកទាំងនោះចំនួន ៦៥០ ហាប វត្ថុធ្វើអំពីប្រាក់ មួយរយហាប និងមាសមួយរយហាប²⁷ព្រមទាំងពែងមាសចំនួន ម្ភៃ ដែលមានតម្លៃជាមាសមួយពាន់តម្លឹង ព្រមទាំងផើងធ្វើពីលង្ហិនយ៉ាងភ្លឺ ដែលមានតម្លៃដូចមាស។

²⁸បន្ទាប់មកខ្ញុំនិយាយទៅពួកគេថា «អស់លោកគឺជាមនុស្សបរិសុទ្ធដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយគ្រឿងប្រដាប់ទាំងនេះក៏បរិសុទ្ធដែរ ឯប្រាក់ និងមាសនេះ ជាតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត ដែលគេថ្វាយចំពោះព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់បុព្វបុរសនៃអស់លោក។²⁹ចូរយកចិត្តទុកដាក់ ហើយថែរក្សាវត្ថុទាំងនេះ រហូតដល់អស់លោកបានថ្លឹងវត្ថុទាំងនេះ នៅចំពោះមុខមេដឹកនាំពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី និងមេដឹកនាំក្រុមគ្រួសារនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ក្នុងបន្ទប់នៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់»។³⁰ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី ក៏ទទួលយក ប្រាក់ មាស និងវត្ថុទាំងអស់ដែលគេបានថ្លឹង ដើម្បីនាំយកទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដាក់ក្នុងព្រះដំណាក់នៃព្រះរបស់យើង។

³¹បន្ទាប់មក ពួកយើងបានចាកចេញពីប្រឡាយអាហាវ៉ា នៅថ្ងៃទីដប់ពីរ ក្នុងខែទីមួយ ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ព្រះហស្តរបស់ព្រះនៃយើងបានការពារយើងនៅតាមផ្លូវ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានការពារយើងឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃខ្មាំងសត្រូវ ឬត្រូវចោរប្លន់ឡើយ។³²យើងបានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយនាំគ្នាសម្រាក់នៅទីនោះចំនួនបីថ្ងៃ។

³³បន្ទាប់មកនៅថ្ងៃទីបួន យើងបានថ្លឹង ប្រាក់ មាស និងវត្ថុទាំងអស់ នៅក្នុងព្រះដំណាក់នៃព្រះរបស់យើង រួចប្រគល់ជូនលោកបូជាចារ្យម្រេម៉ូត ជាកូនលោកអ៊ូរីយ៉ា នៅជាមួយលោក ហើយមានលោកអេឡាសារ ជាកូនរបស់លោកភីនេហាស ព្រមទាំងមានលោកយ៉ូសាបាដ ជាកូនរបស់លោកយេសួ និងលោកណូអាឌា ជាកូនរបស់លោកប៊ីនុយ ដែលជាពួកលេវី។³⁴គេបានរាប់ចំនួន ហើយបានថ្លឹងវត្ថុទាំងនោះ។ ព្រមទាំងកត់ត្រាទម្ងន់ទុកជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ។

³⁵ពួកអ្នកដែលគេកៀរទៅជាឈ្លើយ ហើយវិលត្រឡប់មកវិញនោះ គេនាំគ្នាថ្វាយតង្វាយដុតដល់ព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល គឺគោឈ្មោល ដប់ពីរក្បាល សម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ចៀមឈ្មោល កៅសិបប្រាំមួយក្បាល កូនចៀមចិតសិបប្រាំបីរក្បាល និងពពែឈ្មោលដប់ពីរក្បាល សម្រាប់ជាតង្វាយលោះបាប។ ពួកគេដុតសត្វទាំងនោះជាតង្វាយដុតថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។³⁶បន្ទាប់មកគេបានប្រគល់រាជក្រឹត្យរបស់ស្តេច ជូនអស់លោកឧបរាជ និងទេសាភិបាលនៅខាងនាយទន្លេ ហើយអស់លោកទាំងនោះបានជួយគាំទ្រដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

9

¹កាលការទាំងនោះបានសម្រេចហើយ ពួកមេដឹកនាំបានប្រាប់ខ្ញុំថា «ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី មិនបានញែកខ្លួនចេញពីជាតិសាសន៍នានា ដែលនៅក្នុងស្រុកនោះទេ គឺពួកគេប្រព្រឹត្តតាមអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមដូចជនជាតិទាំងនោះដែរ គឺមានជនជាតិកាណាន ជនជាតិហេត ជនជាតិពេរិស៊ីត ជនជាតិយេប៊ូស ជនជាតិអាំម៉ូន ជនជាតិម៉ូអាប់ ជនជាតិអេស៊ីប និងជនជាតិអាម៉ូរី។²ដ្បិតពួកគេ និងកូនប្រុសរបស់ពួកគេ បានយកកូនស្រីរបស់ជនជាតិទាំងនោះមកធ្វើជាប្រពន្ធសម្រាប់ខ្លួនគេ ជាហេតុធ្វើឲ្យជនជាតិបរិសុទ្ធបានលាយឡំជាមួយជនជាតិនៅស្រុកនោះ ហើយពួកមេដឹកនាំ និងពួកអ្នកគ្រប់គ្រងបាននាំគ្នាប្រព្រឹត្តអំពើក្បត់នេះមុនគេ»។

³កាលខ្ញុំឮពាក្យទាំងនេះ ខ្ញុំក៏ហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្ញុំ និងហែកអាវធំ ហើយបោចសក់ក្បាលរបស់ខ្ញុំ និងបោចពុកចង្កាខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំអង្គុយទាំងស្លុតចិត្ត។⁴អស់អ្នកដែលភ័យខ្លាចនឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ក៏នាំគ្នាមកអង្គុយជុំវិញខ្ញុំ ដោយព្រោះអំពើក្បត់របស់ពួកអ្នកដែលជាប់ជាឈ្លើយ ហើយវិលត្រឡប់មកវិញ កាលដែលខ្ញុំអង្គុយស្លុតចិត្ត រហូតដល់ពេលថ្វាយតង្វាយល្ងាច។

⁵លុះដល់ពេលថ្វាយតង្វាយល្ងាច ខ្ញុំក៏ក្រោកចេញពីភាពសោកសៅនោះ ទាំងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ និងអាវធំរហែកដដែលនោះ ហើយលុតជង្គុងចុះ ហើយលើកដៃទូលទៅរកព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ខ្ញុំ។⁶ដោយទូលអង្វរថា «ឱព្រះនៃទូលបង្គំអើយ ទូលបង្គំមានសេចក្តីអាម៉ាស់ខ្លាំងណាស់ ហើយខ្មាសមិនហ៊ានងើបមុខសម្លឹងទៅរកព្រះអង្គទេ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្ញុំកើនកាន់តែច្រើនឡើង ខ្ពស់ជាងក្បាលយើងខ្ញុំទៅទៀត ហើយទោសកំហុសរបស់ខ្ញុំក៏កើនឡើង រហូតដល់ផ្ទៃមេឃដែរ។

⁷តាំងពីជំនាន់ដូនតារបស់ខ្ញុំ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ យើងខ្ញុំមានទោសកំហុសធ្ងន់ណាស់។ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងខ្ញុំ បានជាព្រះអង្គប្រគល់យើងខ្ញុំ ស្តេចរបស់យើងខ្ញុំ ហើយនិងពួកបូជាចារ្យរបស់យើងខ្ញុំទៅក្នងកណ្តាប់ដៃស្តេចរបស់ប្រជាជាតិនានា ពួកគេសម្លាប់ដោយមុខដាវ យកទៅជាឈ្លើយ ឲ្យគេរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំមានសេចក្តីអាម៉ាស់ដូចសព្វថ្ងៃ។

⁸ក៏ប៉ុន្តែ នៅវេលាមួយដ៏ខ្លី ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំ បានសម្តែងព្រះហប្ញទ័យមេត្តាករុណាមកលើយើងខ្ញុំ ដោយប្រោសប្រទានប្រជាជនមួយចំនួននៅសេសសល់ ហើយមករស់នៅក្នុងទឹកដីដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ។ ដើម្បីឲ្យព្រះនៃយើងបានបំភ្លឺភ្នែកយើងខ្ញុំ និងឲ្យយើងខ្ញុំមានជីវិតធូរស្រាលឡើងវិញ ទោះបីជាយើងធ្លាក់ខ្លួនជាទាសករក្តី។⁹ដ្បិតយើងខ្ញុំជាទាសករមែន ប៉ុន្តែព្រះនៃយើងខ្ញុំមិនបានបោះបង់ចោលយើងខ្ញុំឡើយ ហើយព្រះអង្គសម្តែងព្រះហប្ញទ័យសប្បុរសដល់យើងខ្ញុំ។ គឺព្រះអង្គប្រទានជីវិតថ្មីដល់យើងខ្ញុំ នៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តស្តេចនៃស្រុកពែរ្ស ដើម្បីសង់ព្រះដំណាក់ព្រះរបស់យើងខ្ញុំឡើងវិញ ហើយជួសជុសទីកន្លែងដែលបាក់បែងឡើងវិញ។ ព្រះអង្គបានធ្វើការទាំងអស់នេះ ហើយឲ្យយើងខ្ញុំមានទីជម្រកដ៏រឹងមាំនៅស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡឹម។

¹⁰ឥឡូវនះ ឱព្រះនៃយើងខ្ញុំអើយ ក្រោយពីមានហេតុការណ៍កើតឡើងដូច្នេះ តើត្រូវឲ្យយើងខ្ញុំនិយាយដូចម្តេច? ដ្បិតយើងខ្ញុំមិនបានគោរពបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គទេ¹¹គឺជាបទបញ្ជាដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់យើងខ្ញុំ តាមរយះព្យាការី ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលដែលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកយើងខ្ញុំថា «ស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅចាប់យកនោះ គឺជាស្រុកដែលមិនបរិសុទ្ធ។ ដ្បិតប្រជាជនរស់នៅលើទឹកដីនោះមិនបរិសុទ្ធ ហើយដោយព្រោះអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដែលគេបានប្រព្រឹត្ត។ ស្រុកនោះពេញទៅដោយសេចក្តីស្មោកគ្រោករបស់គេពាសពេញក្នុងទឹកដី។¹²ដូច្នេះ មិនត្រូវលើកកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា អោយទៅកូនប្រុសរបស់គេឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវយកកូនស្រីរបស់គេ មកឲ្យកូនប្រុសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ ហើយមិនត្រូវស្វែងរកសេចក្តីសុខ និងភាពចម្រុងចម្រើនរបស់គេឡើយ ដ្បិតធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា ហើយបរិភោគផលដ៏ល្អៗនៅក្នុងស្រុកនោះ ព្រមទាំងទុកជាកេរមរតក ឲ្យកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នារៀងរហូតតទៅ»។

¹³ក្រោយពីហេតុការណ៍ទាំងប៉ុន្មានបានធ្លាក់មកលើយើងខ្ញុំ ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់ និងកំហុសដ៏ធ្ងន់របស់យើងខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិនបានដាក់ទោសយើងខ្ញុំឲ្យសមនឹងអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្ញុំឡើយ ហើយដោយបានប្រោសឲ្យយើងខ្ញុំនៅមានជីវិតរស់នៅវិញ¹⁴តើយើងខ្ញុំនឹងបែរទៅប្រព្រឹត្តអំពើរំលងបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ ដោយរៀបការជាមួយជនជាតិដ៏គួរស្អប់ខ្ពើមទាំងនោះឬ? តើព្រះអង្គមិនមានព្រះពិរោធនឹងយើងខ្ញុំ រហូតដល់បំផ្លាញយើងខ្ញុំឲ្យវិនាសសូន្យ កុំឲ្យមាននៅសេសសល់ ហើយមិនមានអ្នកណាម្នាក់គេចផុតទេឬ?

¹⁵ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ុីស្រាអែល ព្រះអង្គជាព្រះដ៏សុចរិត ដ្បិតយើងខ្ញុំមានជីវិតរស់នៅ ដូចមានសព្វថ្ងៃនេះ។ មើល៍! យើងខ្ញុំនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះអង្គ ទាំងមានបាប ដោយព្រោះអំពើបែបនេះ គ្មានអ្នកណាអាចឈរនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តរបស់ព្រះអង្គបានឡើយ។

10

¹កាលលោកអែសរ៉ាកំពុងអធិស្ឋាន និងលន់តួបាប ទាំងសម្រក់ទឹកភ្នែក ហើយក្រាបនៅមុខព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ នោះមានជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាច្រើន ទាំងប្រុស ទាំងស្រី និងក្មេងៗ នាំគ្នាមកជុំវិញលោក ហើយប្រជាជនក៏យំសោកយ៉ាងខ្លាំង។²ពេលនោះ លោកសេកានា ជាកូនរបស់លោកយេហ៊ីអែល ជាកូនចៅរបស់លោកអេឡាំ ពោលទៅកាន់លោកអែសរ៉ាថា «យើងខ្ញូំបានប្រព្រឹត្តអំពើរំលងទាស់នឹងព្រះរបស់យើងខ្ញុំ ដោយបានរៀបការជាមួយស្ត្រីសាសន៍ដទៃ ជាប្រជាជនរស់នៅក្នុងទឹកដីនេះ។ ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក៏ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនៅតែមានសង្ឃឹម។

³ដូច្នេះ សូមឲ្យយើងខ្ញុំចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយព្រះនៃយើង យើងខ្ញុំនឹងបោះបង់ប្រពន្ធជនជាតិដ៏ទៃ និងកូនទាំងប៉ុន្មានដែលកើតពីស្ត្រីទាំងនោះ យើងខ្ញុំសុខចិត្តធ្វើតាមឲឱវាទរបស់លោកម្ចាស់ និងអស់អ្នកដែលគោរពកោតខ្លាច ចំពោះបទបញ្ជារបស់ព្រះនៃយើង ហើយសូមឲ្យការនោះបានសម្រេចតាមក្រឹត្យវិន័យចុះ។⁴សូមលោកក្រោកឡើង ដ្បិតនេះជាកិច្ចការរបស់លោក ហើយយើងខ្ញុំក៏នៅជាមួយលោកដែរ។ សូមមានចិត្តក្លាហានឡើង ហើយសម្រេចកិច្ចការនេះទៅ»។

⁵ពេលនោះ លោកអែសរ៉ាក្រោកឡើង ហើយបង្គាប់ឲ្យមេដឹកនាំពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី ព្រមទាំងមេដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងប៉ុន្មានឲ្យស្បថ ដើម្បីឲ្យគេធ្វើតាមពាក្យស្បថនោះ។ ដូច្នេះពួកគេក៏នាំគ្នាស្បថ។⁶បន្ទាប់មក លោកអែសរ៉ាបានក្រោកឡើងនៅមុខព្រះដំណាក់របស់ព្រះ ហើយក៏ចូលក្នុងបន្ទប់របស់លោកយ៉ូហាណាន ដែលជាកូនលោកអេលីយ៉ាស៊ីប។ នៅទីនោះលោកមិនព្រមបរិភោគអាហារ ឬផឹកទឹកឡើយ ដ្បិតលោកមានចិត្តសោកសង្រេកដោយសារអំពើរំលងរបស់ប្រជាជន ដែលជាប់ជាឈ្លើយហើយវិលមកវិញ។

⁷ដូច្នេះ គេក៏ចេញប្រកាសពាសពេញទឹកដីយូដា និងក្រុងយេរូសាឡឹម ដល់ពួកអ្នកដែលជាប់ជាឈ្លើយ ហើយវិលមកវិញ ឲ្យគេមកជួបជុំគ្នានៅក្រុងយេរូសាឡឹម។⁸ហើយអ្នកណាមិនព្រមមកក្នុងរយះពេលបីថ្ងៃ តាមបង្គាប់របស់ពួកមេដឹកនាំ និងព្រឹទ្ធាចារ្យ នោះគេនឹងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងត្រូវកាត់ចេញពីក្រុមជុំនំនៃពួកអ្នកដែលជាប់ជាឈ្លើយ ហើយវិលមកវិញទៀតផង។

⁹ដូច្នេះ ពួកប្រុសៗទាំងអស់ក្នុងស្រុកយូដា និងបេនយ៉ាមីន បានមកជួបជុំគ្នានៅក្រុងយេរូសាឡឹមក្នុងអំឡុងពេលបីថ្ងៃ។ នៅថ្ងៃទីម្ភៃ ក្នុងខែប្រាំបួន។ ប្រជាជនទាំងអស់នោះអង្គុយនៅក្នុងទីធ្លា ខាងមុខព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ទាំងញាប់ញ័រដោយព្រោះព្រឹត្តិការណ៍នេះ ហើយមានភ្លៀងយ៉ាងធំ។¹⁰លោកបូជាចារ្យអែសរ៉ា ក្រោកឈរឡើង មានប្រសាសន៍ទៅគេថា «អ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តអំពើរំលង ដោយបានរៀបការជាមួយស្រ្តីជនជាតិដ៏ទៃ។ ហើយធ្វើឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានទោសកាន់តែច្រើនឡើង។

¹¹ដូច្នះ ចូរលន់តួបាបនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយប្រព្រឹត្តតាមព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះអង្គវិញ។ ចូរញែកខ្លួនចេញពីជនជាតិរស់នៅក្នុងស្រុកនោះ និងចេញពីប្រពន្ធជាស្ត្រីជនជាតិដ៏ទៃទៅ»។

¹²ពេលនោះ ក្រុមជុំនំទាំងអស់ក៏ឆ្លើយតប ដោយបន្លឺសំឡេងខ្លាំងៗថា «ពិតមែនហើយ យើងខ្ញុំនឹងធ្វើតាមពាក្យរបស់លោក។¹³ប៉ុន្តែ មានមនុស្សច្រើនណាស់ ហើយនេះក៏ជារដូវភ្លៀងទៀតផង។ យើងខ្ញុំមិនអាចឈរនៅខាងក្រៅបានទេ ហើយនេះក៏មិនមែនជាកិច្ចការដែលអាចសម្រេចបានក្នុងរយះពេលមួយថ្ងៃ ឬពីរថ្ងៃឡើយ ដ្បិតយើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើរំលងយ៉ាងខ្លាំង។

¹⁴ដូច្នេះ សូមឲ្យពួកមេដឹកនាំរបស់យើងខ្ញុំ ឈរតំណាងឲ្យក្រុមជុំនំទាំងមូលវិញ។ សូមឲអស់អ្នកដែលរស់នៅតាមទីក្រុងរបស់យើង ដែលបានយកប្រពន្ធជាស្រ្តីជនជាតិដ៏ទៃ ត្រូវចូលមកបង្ហាញខ្លួនចំពោះមេដឹកនាំនៅថ្ងៃដែលព្រឹទ្ធាចារ្យ និងពួកចៅក្រមនៃក្រុងនីមួយៗបានកំណត់ទុក យើងខ្ញុំនឹងធ្វើបែបនេះ រហូតទាល់តែព្រះពិរោធរបស់ព្រះនៃយើងខ្ញុំបានស្ងប់»។¹⁵មានតែលោកយ៉ូណាថាន ជាកូនរបស់លោកអេសាអែល និងលោកយ៉ាហាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកធឹកវ៉ាប៉ុណ្ណោះដែលជំទាស់នឹងការសម្រេចនេះ ហើយមានលោកមស៊ូឡោម និងលោកសាប់ថាយ ជាពួកលេវីបានជួយគាំទ្រអ្នកទាំងពីរ។

¹⁶បន្ទាប់មក ប្រជាជនដែលជាប់ជាឈ្លើយ ហើយវិលមកវិញ ក៏បានធ្វើដូច្នោះ។ លោកបូជាចារ្យអែសរ៉ាបានជ្រើសរើសបុរសៗ ពីមេក្រុមគ្រួសារក្នុងអំបូរនីមួយៗ តាមឈ្មោះរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន អ្នកទាំងនោះចូលរួមពិនិត្យមើលសំណុំរឿង នៅថ្ងៃទីមួយ ក្នុងខែទីដប់។¹⁷ដោយនៅថ្ងៃទីមួយ ក្នុងខែទីមួយ គេក៏បានសម្រេចការពិនិត្យមើលសំណុំរឿងដែលបុរសទាំងអស់ ដែលបានរៀបការនឹងស្រ្តីជនជាតិដ៏ទៃនោះ។

¹⁸ក្នុងចំណោមកូនចៅពួកបូជាចារ្យ ដែលបានរៀបការជាមួយស្រ្តីជនជាតិដ៏ទៃ។ មានកូនចៅលោកយេសួ ជាកូនលោកយ៉ូសាដាក និងបងប្អូនរបស់លោកមាន លោកអេលាស៊ើរ លោកយ៉ារីប និងលោកកេដាលា។¹⁹ហើយពួកគេសន្យាថានឹងលែងលះប្រពន្ធរបស់ខ្លួន។ ហើយដោយព្រោះពួកគេមានបាប ហើយគេថ្វាយចៀមឈ្មោលមួយជាយញ្ញបូជារំដោះបាប។

²⁰ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកអ៊ីមមើរ គឺលោកហាណានី និងលោកសេបាឌា។²¹ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកហារីម គឺលោកម៉ាសេយ៉ា លោកអេលីយ៉ា លោកសេម៉ាយ៉ា លោកយេហ៊ីអែល និងលោកអ៊ូស៊ីយ៉ា។²²ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកប៉ាសហ៊េុីរ គឺលោកអេលីយ៉ូណៃ លោកម៉ាសេយ៉ា លោកអ៊ីស្មាអែល លោកនេថានេល លោកយ៉ូសាបាដ និងលោកអេឡាសារ។

²³ក្នុងចំណោមពួកលេវី មានលោកយ៉ូសាបាដ លោកស៊ីម៉ៃ លោកកេឡាយ៉ា- ហៅកេលីថា លោកពេថាហ៊ីយ៉ា យូដានិងលោកអេលាស៊េើុរ។²⁴ក្នុងចំណោមពួកអ្នកចម្រៀងមានលោកអេលីយ៉ាហ៊ីប។ ក្នុងចំណោមពួកអ្នកយាមទ្វា មានលោកសាលូម លោកថេលែម និងលោកអ៊ូរី។²⁵ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ក្នុងចំណោមកូនចៅលោកប៉ារ៉ូស មានលោករ៉ាម៉ា លោកយីសយ៉ា លោកម៉ាល់គា លោកមីយ៉ាមីម លោកអេឡាសារ លោកម៉ាល់គា និងលោកបេណាយ៉ា។

²⁶ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកអេឡាំ មានលោកម៉ាថានា លោកសាការី លោកយេហ៊ីអែល លោកអាប់ឌី លោកយេរេម៉ុត និងលោកអេលីយ៉ា។²⁷ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកសាធូ មានលោកអេលីយ៉ូណៃ លោកអេលីយ៉ាហ៊ីប លោកម៉ាថានា លោកយេរេម៉ុត លោកសាបាដ និងលោកអស៊ីសា។²⁸ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកបេបៃ មានលោកយ៉ូហាណាន លោកហាណានា លោកសាប់បាយ និងលោកអ័តឡាយ។²⁹ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកបានីមាន លោកមស៊ូឡាំ លោកម៉ាលូក លោកអដាយ៉ា លោកយ៉ាស៊ូប លោកស្អាល និងលោករ៉ាម៉ូត។

³⁰ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកប៉ាហាត់ ម៉ូអាប់ មានលោកអាដណា លោកកេឡាស លោកបេណាយ៉ា លោកម៉ាសេយ៉ា លោកម៉ាថានា លោកបេសាលាល លោកប៊ីនុយ និងលោកម៉ាណាសេ។³¹ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកហារីម មានលោកអេលាស៊េុើរ លោកយីសយ៉ា លោកម៉ាល់គា លោកសេម៉ាយ៉ា លោកស៊ីម្មាន³²លោកបេនយ៉ាមីន លោកម៉ាលូក និងលោកសេម៉ារីយ៉ា។

³³ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកហាស៊ូម មានលោកម៉ាថ្នាយ លោកម៉ាត់ថាត់ថា លោកសាបាដ លោកអេលីផាលេត លោកយេរេម៉ៃ លោកម៉ាណាសេ និងលោកស៊ីម៉ៃ។³⁴ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកបានីមាន លោកម៉ាដាយ លោកអាំរ៉ាម លោកអ៊ូអែល³⁵លោកបេណាយ៉ា លោកបេឌីយ៉ា លោកកេលូហ៊ូវ³⁶លោកវ៉ានីយ៉ា លោកម្រេម៉ុត លោកអេលីយ៉ាស៊ីប

³⁷លោកម៉ាថានា លោកម៉ាថ្នាយ និងលោកយេសាយ។³⁸ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកប៊ីនុយ មានលោកស៊ីម៉ៃ³⁹លោកសេលេមា លោកណាថាន លោកអដាយ៉ា⁴⁰លោកម៉ាកណាដបៃ លោកសាសៃ លោកសារ៉ៃ

⁴¹អសារាល លោកសេលេមា លោកសេម៉ារីយ៉ា⁴²លោកសាលូម លោកអម៉ារា និងលោកយ៉ូសែប។⁴³ក្នុងចំណោមពួកកូនចៅលោកនេបូ មានលោកយីអែល លោកម៉ាធិធា លោកសាបាដ លោកសេប៊ីណា លោកយ៉ាដៃ លោកយ៉ូអែល និងលោកបេណាយ៉ា។⁴⁴អ្នកទាំងអស់នេះបានរៀបការជាមួយស្រ្តីជនជាតិដ៏ទៃ ហើយមួយចំនួនមានកូនទៀតផង។

នេហេមា

1

¹នេះជាពាក្យរបស់លោកនេហេមា៖ ជាកូនរបស់លោកហាកាលា នៅខែមិគ្គសិរ ក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃ គឺពេលដែលខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងកំផែងក្រុងស៊ូសាន²នោះមានបង‌ប្អូនខ្ញុំម្នាក់ ឈ្មោះហាណានី និងអ្នកខ្លះទៀតបានមកពីយូដា ហើយខ្ញុំសួរពួក‌គេពីដំណើរពួកយូដាដែលបានភៀសខ្លួន គឺពួកអ្នកដែលនៅរួចជីវិតរស់ ចេញពីការជាប់ជាឈ្លើយ និងពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមផងដែរ។

³ពួកគេបាននិយាយមកខ្ញុំថា៖ «ពួកអ្នកដែលនៅតាមខេត្តនោះ គឺពួកអ្នកដែលរួចជីវិត ពីការជាប់ទោស ដែលកំពុងរងទុក្ខវេទនា និងក្ដីអាម៉ាស់ជាខ្លាំង ដោយសារកំផែងក្រុងយេរូ‌សាឡិម ក៏ត្រូវបាក់បែក ហើយទ្វារក្រុងក៏ត្រូវបានគេដុតបំផ្លាញ»។

⁴កាលខ្ញុំបានឮពាក្យទាំងនេះ ខ្ញុំក៏អង្គុយយំ ហើយសោកសៅ អស់រយៈពេលពីរបីថ្ងៃ ទាំងតមអាហារ ហើយអធិស្ឋាននៅចំពោះព្រះនៃស្ថាន‌សួគ៌។⁵ខ្ញុំទូលព្រះ‌អង្គថា៖ «ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃស្ថាន‌សួគ៌ គឺជាព្រះដ៏ធំ ហើយគួរស្ញែងខ្លាច ដែលរក្សាសេចក្ដីសញ្ញា និងសេចក្ដីស្រលាញ់ ដល់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះ‌អង្គ ហើយកាន់តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁶សូមព្រះអង្គផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ ហើយបើកព្រះ‌នេត្រ ដើម្បីស្តាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ ជាអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ដែលឥឡូវនេះ ទូលបង្គំអធិស្ឋាននៅចំពោះព្រះ‌អង្គទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ពីដំណើរប្រជា‌ជនអុីស្រា‌អែល ជាអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ដោយលន់‌តួអំពើបាបរបស់ប្រជា‌ជនអុីស្រា‌អែល ដែលយើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ។ ទូល‌បង្គំ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ឪពុកទូល‌បង្គំក៏បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដែរ។⁷យើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តនឹងព្រះ‌អង្គយ៉ាងអា‌ក្រក់ជាខ្លាំង ហើយយើង ឥតកាន់តាមបទបញ្ជា ច្បាប់ បញ្ញត្តិដែលព្រះ‌អង្គ នឹងសេចក្តីបង្គាប់នៃព្រះអង្គ តាមរយៈលោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ។

⁸សូមព្រះ‌អង្គនឹកចាំពីព្រះ‌បន្ទូល ដែលព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គថា បើអ្នករាល់គ្នាមិនស្មោះត្រង់ យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយអ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅនៅក្នុងចំណោមជនជាតិទាំងឡាយ⁹តែបើអ្នករាល់គ្នាត្រឡប់មករកយើងវិញ ហើយកាន់ និងប្រព្រឹត្តតាមបទបញ្ជារបស់យើង នោះទោះបើពួកនិរទេសរបស់អ្នកបានខ្ចាត់‌ខ្ចាយ ទៅនៅដល់ជើងមេឃបំផុតក៏ដោយ ក៏យើងនឹងប្រមូលគេពីទីនោះ ហើយនាំគេមកឯកន្លែងដែលយើងបានជ្រើសរើស ដើម្បីឲ្យឈ្មោះរបស់យើងតាំងជាប់នៅទីនោះ។

¹⁰ឥឡូវនេះពួកគេគឺជាអ្នកបម្រើ និងប្រជា‌រាស្ត្រដែលព្រះ‌អង្គបានរំដោះ ដោយព្រះ‌ចេស្តាដ៏អស្ចារ្យ និងដោយព្រះ‌ហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែ។¹¹ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ និងពាក្យអធិស្ឋានរបស់ពួកអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ដែលពេញចិត្តនឹងកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អង្គ។ សូមប្រោសប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជោគជ័យនៅថ្ងៃនេះ ហើយសូមប្រោសមេត្តាដល់ទូល‌បង្គំ នៅចំពោះមនុស្សនេះផង»។ នៅគ្រានោះ ខ្ញុំជាអ្នកថ្វាយពែងដល់ស្តេច។

2

¹នៅខែចេត្រ ក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃ ក្នុងរជ្ជ‌កាលព្រះបាទអើថា‌ស៊ើក‌សេស ក្នុងពេលដែលមានស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរដាក់នៅចំពោះស្តេច នោះខ្ញុំបានលើកស្រាថ្វាយស្ដេច។ ពីមុនមក ខ្ញុំមិនធ្លាប់មានទឹកមុខក្រៀមក្រំនៅចំពោះស្ដេចឡើយ។²ប៉ុន្តែ ស្ដេចមានព្រះ‌បន្ទូលសួរខ្ញុំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមានទឹកមុខក្រៀមក្រំដូច្នេះ? អ្នកឥតមានឈឺអ្វីសោះ។ នេះគ្មានអ្វីក្រៅពីមានទុក្ខព្រួយនៅក្នុងចិត្តឡើយ»។ ពេលនោះ ខ្ញុំភ័យខ្លាចណាស់។

³ខ្ញុំថ្លែងទៅកាន់ស្តេចថា៖ «សូមឲ្យព្រះ‌ករុណាមានព្រះជន្មគង់នៅជាដរាបតរៀងទៅ តើមិនឲ្យទូល‌បង្គំមានទឹកមុខក្រៀមក្រំម្ដេចបាន? បើទីក្រុងជាកន្លែងដែលមានផ្នូរបុព្វ‌បុរសរបស់ទូល‌បង្គំ នៅតែបាក់បែក ហើយទ្វារក្រុងក៏ត្រូវបំផ្លាញដោយភ្លើងដែរ»។

⁴បន្ទាប់មកព្រះរាជាមានរាជឱង្ការមកខ្ញុំថា៖ «តើលោកចង់ឲ្យយើងធ្វើអ្វី?» ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏អធិស្ឋានដល់ព្រះនៃស្ថាន‌សួគ៌។⁵ខ្ញុំក៏តបនឹងស្តេចថា «ប្រសិន‌បើព្រះ‌ករុណាសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ហើយបើព្រះ‌អង្គប្រណីសន្ដោសដល់ទូល‌បង្គំ នោះសូមព្រះករុណាចាត់ទូល‌បង្គំឲ្យទៅស្រុកយូដា គឺទៅទីក្រុងដែលមានផ្នូរបុព្វ‌បុរសរបស់ទូល‌បង្គំ ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំសង់កំផែងនោះឡើងវិញ»។⁶ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការមកខ្ញុំ (ទាំងមានអគ្គ‌មហេសីគង់នៅក្បែរផង) «តើលោកត្រូវការរយៈពេលប៉ុន្មាន ហើយពេលណាទើបលោកត្រឡប់មកវិញ?» ដូច្នេះ កាលខ្ញុំបានកំណត់ពេលរួចហើយ ស្ដេចក៏សព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅ។

⁷បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានទូលទៅស្តេចថា៖ «ប្រសិន‌បើព្រះ‌ករុណាសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ សូមប្រទានរាជសារឲ្យទូល‌បង្គំ យកទៅជូនអស់លោកអភិបាលខេត្តនៅខាងនាយទន្លេ ដើម្បីឲ្យលោកទាំងនោះអនុញ្ញាតឲ្យទូល‌បង្គំធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ រហូតដល់ស្រុកយូដា។⁸នោះគឺជារាជ‌សារមួយច្បាប់ទៀតជូនលោកអេសាភ ដែលជាមេព្រៃរបស់ព្រះករុណា ដើម្បីឲ្យគាត់ផ្ដល់ឈើមកទូល‌បង្គំធ្វើធ្នឹមទ្វារបន្ទាយ ដែលនៅក្បែរព្រះ‌វិហារ និងសម្រាប់ធ្វើកំផែងទីក្រុង ហើយសម្រាប់ធ្វើផ្ទះ ដែលទូល‌បង្គំត្រូវស្នាក់នៅផង»។ ដោយព្រោះតែព្រះហស្តដ៌ល្អរបស់ព្រះបានសណ្ឋិតលើខ្ញុំ ស្តេចក៏អនុ‌ញ្ញាតឲ្យ តាមសំណូមពររបស់ខ្ញុំ។

⁹ខ្ញុំបានទៅជួបអស់លោកអភិបាលខេត្តនានានៅខាងនាយទន្លេ ហើយជូនរាជ‌សាររបស់ស្ដេចដល់ពួកលោក។ គ្រានោះ ស្ដេចបានចាត់ពួកមេ‌ទ័ព និងពលសេះ ឲ្យទៅជាមួយខ្ញុំដែរ។¹⁰នៅពេលលោកសាន‌បាឡាត ជាអ្នកស្រុកហូរ៉ូ‌ណែម និងថូប៊ីយ៉ា ជាមន្ត្រីសាសន៍អាំម៉ូន បានឮដំណឹងនេះ ពួកគេមិនពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដែលមានអ្នកណាម្នាក់មករកផលប្រយោជន៍ជួយដល់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល។

¹¹ដូច្នេះ ខ្ញុំបានមកដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយនៅទីនោះរយៈពេលបីថ្ងៃ។¹²ខ្ញុំក្រោកឡើងនៅពេលយប់ ហើយខ្ញុំបាននាំមនុស្សមួយចំនួនទៅជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនបានប្រាប់អ្នកណាម្នាក់ពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ បានដាក់ក្នុងចិត្តខ្ញុំឲ្យធ្វើសម្រាប់ក្រុងយេរូ‌សាឡិមឡើយ។ គ្មានសត្វណានៅជាមួយខ្ញុំឡើយ គឺមានតែសត្វមួយដែលខ្ញុំកំពុងជិះតែប៉ុណ្ណោះ។

¹³ខ្ញុំបានចេញទៅទាំងយប់ តាមទ្វារជ្រលងភ្នំ ឆ្ពោះទៅអណ្តូងនាគ និងទ្វារអាចម៍សត្វ ហើយបានពិនិត្យមើលកំផែងក្រុងយេរូ‌សាឡិមដែលបាក់បែកនិងបើកចំហរ ហើយនិងទ្វារក្រុងដែលធ្វើពីឈឺ គឺត្រូវបានបំផ្លាញដោយភ្លើងឆេះ។¹⁴បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានបន្តដំណើរទៅដល់ទ្វារនៃប្រភពទឹក ហើយនិងស្រះរបស់ស្តេច។ ប៉ុន្តែកន្លែងនោះតូចចង្អៀតធ្វើឲ្យសត្វដែលខ្ញុំជិះពិបាកដើរឆ្លងកាត់។

¹⁵ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ឡើងទៅតាមជ្រោះទាំងយប់ ហើយពិនិត្យមើលកំផែង រួចខ្ញុំត្រឡប់ក្រោយ ចូលតាមទ្វារជ្រលងភ្នំ ហើយក៏វិលមកវិញ។¹⁶ចំណែកពួកអ្នកគ្រប់គ្រងទីក្រុងពុំបានដឹងថាខ្ញុំទៅណា ឬបានធ្វើអ្វីទេ ហើយខ្ញុំមិនបានប្រាប់ពួកយូដា ពួកសង្ឃ ឬពួកអភិជន ពួកអ្នកគ្រប់គ្រង ឬពួកអ្នកឯទៀតដែលត្រូវបំពេញកិច្ចការនោះឡើយ។

¹⁷ខ្ញុំនិយាយទៅពួក‌គេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាឃើញបញ្ហាអា‌ក្រក់របស់ពួកយើងស្រាប់ហើយថា ក្រុងយេរូ‌សាឡិមនៅតែបែកបាក់ ហើយទ្វារក្រុងត្រូវភ្លើងឆេះអស់ដែរ។ ចូរយើងនាំគ្នាមក សង់កំផែងក្រុងយេរូ‌សាឡិមឡើងវិញ ដូច្នេះ យើងនឹងមិនមានភាពអាម៉ាស់ទៀតឡើយ»។¹⁸រួចខ្ញុំបានប្រាប់គេពីព្រះ‌ហស្តដ៏ល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំ ដែលសណ្ឋិតលើខ្ញុំ និងពាក្យដែលស្តេចមានរាជឱង្ការមកកាន់ខ្ញុំ។ ពួក‌គេក៏ពោលឡើងថា៖ «ចូរយើងក្រោកឡើង ហើយនាំគ្នាសង់» ដូច្នេះ គេក៏ចម្រើនកម្លាំងគ្នាសម្រាប់កិច្ចការដ៏ប្រពៃនោះ។

¹⁹ប៉ុន្ដែ ពេលដែលសាន‌បាឡាត ជាអ្នកស្រុកហូរ៉ូ‌ណែម និងថូប៊ីយ៉ា ជាមន្ត្រីសាសន៍អាំម៉ូន ហើយកេសែម ជាសាសន៍អារ៉ាប់ បានឮដំណឹងនេះ ពួកគេនាំគ្នាសើចចំអក ហើយរិះគន់យើងថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង? តើអ្នករាល់គ្នាចង់បះ‌បោរប្រឆាំងនឹងព្រះរាជាឬ?»²⁰បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ឆ្លើយតបទៅគេថា៖ «ព្រះនៃស្ថាន‌សួគ៌នឹងផ្ដល់ឲ្យពួកយើងឲ្យនូវជ័យជម្នះ។ ពួកយើងជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយយើងនឹងក្រោកឡើងនាំគ្នាសាងសង់។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាវិញ គ្មានចំណែក គ្មានសិទ្ធិ ឬគុណបំណាច់អ្វីនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមឡើយ»។

3

¹ក្រោយមក អេលី‌យ៉ាស៊ីប ជានាយកបូជាចារ្យ និងពួកបូជាចារ្យដែលជាបង‌ប្អូនរបស់លោកបានក្រោកឡើង ហើយពួកគេបាននាំគ្នាសង់ទ្វារចៀមឡើង។ ពួក‌គេបានធ្វើពិធីញែកទ្វារនោះជាបរិសុទ្ធ ហើយដាក់ទ្វារនោះឡើង។ ពួក‌គេបានធ្វើពិធីញែកជាបរិសុទ្ធនោះ រហូតដល់ប៉មហា‌មេអា និងរហូតដល់ប៉ម ហា‌ណា‌នាល។²នៅជិតលោក មានពួកអ្នកក្រុងយេរីខូរបានសង់ ហើយនៅជិតពួកគេមានសាគើរ ជាកូនប្រុសរបស់អ៊ីមរីបានសង់។

³កូនចៅរបស់សេណាអានាំគ្នាសង់ទ្វារមច្ឆា។ ពួកគេបានដាក់ធ្នឹមខ្លោងទ្វារ និងដាក់សន្លឹកទ្វារ និងគន្លឹះទ្វារ ព្រមទាំងរនុកទ្វារទៀតផង។⁴លោកម្រេម៉ូតជាអ្នកដែលសាងសង់ផ្នែកបន្ទាប់។ លោកគឺជាចៅរបស់ហាកូស។ ហើយនៅជិតគាត់ មានមស៊ូ‌ឡាម បានជួសជុល។ គាត់ជាកូនរបស់បេរេគា និងជាចៅរបស់មសេ‌សាបេល។ ហើយនៅជិតគាត់មានសាដុក បានជួសជុល។ គាត់ជាកូនរបស់ប្អាណា។⁵ហើយនៅជិតពួកគេមានពួកត្កូអាបានជួស‌ជុល ប៉ុន្ដែ ពួកអ្នកមានត្រកូលខ្ពស់របស់គេ មិនបានចូលរួមធ្វើការតាមពួកមេដឹកនាំរបស់ខ្លួនឡើយ។

⁶យ៉ូយ៉ាដា ជាកូនរបស់ផាសេហា និងមស៊ូ‌ឡាម ជាកូនរបស់បេសូឌា បានជួស‌ជុលទ្វារចាស់។ គេដាក់ធ្នឹមខ្លោងទ្វារ និងសន្លឹកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ ព្រមទាំងរនុកទ្វារផងដែរ។⁷នៅជិតនឹងពួកគេទាំងនោះ មានមេឡាទា ជាអ្នកក្រុងគីបៀន និងយ៉ាដោន ជាអ្នកក្រុងមេរ៉ុន ពួកក្រុងគីបៀន និងពួកក្រុងមីសប៉ា ជាស្រុកដែលនៅក្រោមអំណាចរបស់អភិបាលខេត្តនានា នៅខាងនាយទន្លេ បានជួស‌ជុល។

⁸នៅជាប់នឹងពួកគេ មានលោកអ៊ូស៊ាល ជាកូនរបស់លោកហារ‌ហាយ៉ា ដែលជាពួកជាងមាស បានជួស‌ជុល ហើយនៅជាប់នឹងគាត់ មានលោកហាណានា ជាអ្នកលាយគ្រឿងក្រអូប។ ពួក‌គេធ្វើឲ្យក្រុងយេរូ‌សាឡិមបានមាំ‌មួនឡើងវិញ រហូតដល់កំផែងធំ។⁹នៅជាប់នឹងពួកគេ មានលោករេផា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកហ៊ើរ បានជួសជុល។ គាត់ជាអ្នកគ្រប់គ្រងមួយចំហៀងនៃក្រុងយេរូ‌សាឡិម ។¹⁰នៅជាប់នឹងពួកគេមានលោកយេដា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកហារូ‌ម៉ាប បានជួស‌ជុលផ្នែកដែលនៅខាងមុខផ្ទះគាត់។ ហើយនៅជាប់នឹងគាត់ នោះមានលោកហាធូស ជាកូនរបស់លោកហា‌សាប‌នា បានជួស‌ជុល។

¹¹ម៉ាលគា ជាកូនរបស់លោកហារីម និងលោកហាស៊ូម ជាកូនរបស់លោកផាហាត ម៉ូអាប់ បានជួស‌ជុលផ្នែកផ្សេងទៀត ហើយនិងប៉មឡភ្លើង។¹²នៅជិតពួកគេមានលោកសាលូម ជាកូនរបស់ហាឡូ‌ហេស ជាអ្នកគ្រប់គ្រងមួយចំហៀងនៃក្រុងយេរូ‌សាឡិម គឺគាត់ និងពួកកូនស្រីរបស់គាត់ បានជួស‌ជុល។

¹³លោកហានូន និងអ្នកស្រុកសាណូអា បានជួស‌ជុលទ្វារជ្រលងភ្នំ។ ពួកគេបានសង់ទ្វារនោះឡើងវិញ ហើយដាក់សន្លឹកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ និងរនុកទ្វារ។ពួកគេ ក៏បានជួសជុលកំពែងប្រវែងមួយពាន់ហត្ថ រហូតដល់ទ្វារអាចម៍សត្វ។

¹⁴លោកម៉ាលគា កូនរបស់លោករេកាប ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើស្រុកបេត ហា‌កេរែម បានជួស‌ជុលទ្វារសំរាម។ គាត់បានសង់ទ្វារ ហើយដាក់សន្លឹកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ និងរនុកទ្វារផងដែរ។¹⁵លោកសាលូនជាកូនលោកកុល ហូសេ ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើស្រុកមីសប៉ា បានជួស‌ជុលទ្វារប្រភពទឹក។ គាត់បានសង់ទ្វារ ហើយប្រក់ដំបូល ដាក់សន្លឹកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ និងរនុកទ្វារផងដែរ។ រួចគាត់សង់កំផែងស្រះស៊ីឡោម ដែលនៅក្បែរឧទ្យានស្តេច រហូតដល់ជណ្តើរដែលចុះពីទីក្រុងដាវីឌ។

¹⁶លោកនេហេមា ជាកូនរបស់លោកអាសប៊ូក និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើសង្កាត់បេតស៊ើរមួយចំហៀង បានជួស‌ជុលរហូតដល់ចំណុចមួយទល់មុខផ្នូរព្រះបាទដាវីឌ ហើយដល់ស្រះដែលគេបានជីក និងដល់ផ្ទះរបស់ពួកខ្លាំងពូកែ។¹⁷នៅពីក្រោយគាត់ មានពួកលេវីបានជួសជុល រួមទាំងលោករេហ៊ូម ជាកូនរបស់លោកបានី ហើយនៅជាប់នឹងគាត់ មានលោកហា‌សាប‌យ៉ា ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើសង្កាត់កៃឡាមួយចំហៀង ដែលធ្វើការដើម្បីសង្កាត់របស់គាត់។

¹⁸បន្ទាប់ពីគាត់ មានពួកបង‌ប្អូនរបស់គេបានជួស‌ជុល រួមទាំងលោកបាវ៉ាយ ជាកូនរបស់លោកហេណាដាឌ និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើសង្កាត់កៃឡាមួយចំហៀង។¹⁹នៅជាប់នឹងគាត់ មានលោកអេស៊ើរ កូនរបស់លោកយេសួរ ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើស្រុកមីសប៉ា បានជួស‌ជុលមួយផ្នែកទៀត ទល់មុខនឹងផ្លូវឡើងទៅឃ្លាំងគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធ ត្រង់ជ្រុងកំផែង។

²⁰បន្ទាប់ពីគាត់ មានលោកបារូក ជាកូនរបស់សាប់បាយ បានជួសជុលមួយផ្នែកទៀត ចាប់តាំងពីជ្រុងកំផែង រហូតដល់ទ្វារផ្ទះលោកអេលី‌យ៉ាស៊ីប ជាសម្ដេចសង្ឃ។²¹បន្ទាប់ពីគាត់ មានលោកម្រេម៉ូត កូនរបស់លោកអ៊ូរីយ៉ា និងជាចៅរបស់លោកហាកូស បានជួស‌ជុលមួយផ្នែកទៀត ចាប់តាំងពីទ្វារផ្ទះរបស់លោកអេលី‌យ៉ាស៊ីប រហូតដល់ចុងផ្ទះរបស់លោក។

²²បន្ទាប់ពីគាត់ មានពួកសង្ឃ គឺពួកសង្ឃដែលនៅតំបន់ជុំវិញ បានជួស‌ជុល។²³បន្ទាប់ពីអ្នកទាំងនោះ មានលោកបេនយ៉ាមីន និងលោកហាស៊ូបបានជួស‌ជុលនៅមុខផ្ទះរបស់ពួក‌គេ។ បន្ទាប់មកទៀត មានលោកអ័សារា ជាកូនរបស់លោកម្អាសេយ៉ា និងជាចៅរបស់លោកអ័ណានា បានជួស‌ជុលនៅក្បែរផ្ទះរបស់ខ្លួន។²⁴បន្ទាប់ពីគាត់ មានលោកប៊ីនុយ ជាកូនរបស់លោកហេណាដាឌ បានជួស‌ជុលមួយផ្នែកទៀត គឺចាប់តាំងពីផ្ទះរបស់លោកអ័សារា រហូតដល់ជ្រុង និងរហូតដល់កាច់ជ្រុងកំផែង។

²⁵លោកប៉ាឡាល ជាកូនរបស់លោកអ៊ូសាយ បានជួសជុលនៅមុខជ្រុងកំផែង និងប៉មដែលសន្ធឹងចេញពីព្រះរាជដំណាក់ស្តេចខាងលើ នៅទីធ្លារបស់ក្រុមអង្គរក្សស្ដេច។ បន្ទាប់ពីគាត់ មានលោកពេដាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកប៉ារ៉ូសបានជួសជុល²⁶ពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ ដែលរស់នៅលើអូផែល បានជួសជុលចំណុចមួយនៅទល់មុខនឹងទ្វារទឹកខាងកើត និងប៉មដែលសន្ធឺងចេញនោះ។²⁷បន្ទាប់ពីគាត់ មានពួកអ្នកស្រុកត្កូអា បានជួស‌ជុលមួយផ្នែកទៀត នៅទល់មុខនឹងប៉មធំដែលសន្ធឹងចេញរហូតដល់កំផែងអូផែល។

²⁸ពួកសង្ឃបានជួសជុលនៅខាងលើទ្វារសេះ នៅខាងមុខផ្ទះរបស់គេរៀងខ្លួន។²⁹បន្ទាប់ពីអ្នកទាំងនោះ មានលោកសាដុក ជាកូនរបស់លោកអ៊ីមមើរ បានជួស‌ជុលនៅខាងមុខផ្ទះរបស់គាត់។ បន្ទាប់ពីគាត់ មានលោកសេម៉ាយ៉ា កូនរបស់លោកសេកានា ជាឆ្មាំទ្វារខាងកើត បានជួស‌ជុល។³⁰បន្ទាប់ពីគាត់ មានលោកហាណានា ជាកូនរបស់លោកសេលេមា និងលោកហានូន ជាកូនទីប្រាំមួយរបស់លោកសាឡាប បានជួស‌ជុលមួយផ្នែកទៀត។ បន្ទាប់ពីគាត់ មានលោកមស៊ូ‌ឡាម ជាកូនរបស់លោកបេរេគា បានជួស‌ជុលផ្នែកដែលនៅទល់មុខនឹងបន្ទប់ដេករបស់គាត់។

³¹បន្ទាប់ពីគាត់ មានលោកម៉ាលគា ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកជាងមាស បានជួសជុល រហូតដល់ផ្ទះរបស់ពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ និងផ្ទះរបស់ពួកអ្នកជំនួញ ទល់មុខនឹង ទ្វារមីបកាឌ ហើយរហូតដល់បន្ទប់ខាងលើ ត្រង់ជ្រុងកំផែង។³²ពួកជាងមាស និងពួកអ្នកជំនួញបានជួសជុលមួយផ្នែកនៅចន្លោះបន្ទប់ខាងលើត្រង់ជ្រុងកំផែង និងទ្វារចៀម ។

4

¹នៅពេលដែើលោកសាន‌បាឡាតបានឮថា ពួកយើងកំពុងសង់កំផែងឡើងវិញដូច្នេះ គាត់បានខឹងក្រេវក្រោធជាខ្លាំង ហើយគាត់ក៏បានចំអកឲ្យពួកយូដា។²នៅមុខពួកបង‌ប្អូនរបស់គាត់ និងនៅមុខពលទ័ពស្រុកសាម៉ារី គាត់និយាយថា៖ «តើពួកយូដាដែលទន់ខ្សោយទាំងនេះកំពុងធ្វើអ្វី? តើគេសង់កំផែងនេះឡើងវិញសម្រាប់ខ្លួនគេឬ? តើគេនឹងថ្វាយយញ្ញ‌បូជាឬ? តើគេបង្ហើយកំផែងនេះក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃឬ? តើគេយកថ្មពីគំនរសំរាម ដែលឆេះអស់ទៅហើយ មករៀបឡើងវិញកើតឬ?³លោកថូប៊ីយ៉ាសាសន៍អាំម៉ូន ដែលឈរក្បែរគាត់ហើយលោកក៏មានប្រសាសន៍ថា៖ «បើគ្រាន់តែមានកញ្ជ្រោងមួយឡើងពីលើសំណង់ដែលពួក‌គេកំពុងសង់នេះ កំផែងនោះមុខជារលំមិនខាន!»

⁴ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងអើយ សូមស្តាប់ចុះ ដ្បិតយើងខ្ញុំត្រូវបានគេមើលងាយណាស់។ សូមបង្វែរពាក្យតិះដៀលរបស់គេទៅលើក្បាលពួកគេវិញ ហើយសូមប្រគល់គេឲ្យសត្រូវរឹបអូសនៅក្នុងស្រុកដែលគេជាប់ជាឈ្លើយនោះទៅ។⁵សូមកុំគ្របបាំងភាពទុច្ចរិតរបស់គេ ហើយកុំលុបអំពើបាបរបស់គេចេញពីព្រះនេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ ដ្បិតគេបានបណ្ដាលឲ្យព្រះ‌អង្គមានសេចក្ដីក្រោធ នៅចំពោះពួកអ្នកសង់កំផែងនេះឡើងវិញ។⁶ដូច្នេះ ពួកយើងនាំគ្នាសង់កំផែងឡើង ហើយកំផែងក៏បានតភ្ជាប់គ្នាជុំវិញរហូតដល់បានកម្ពស់ពាក់កណ្ដាល ដ្បិតប្រជា‌ជនបានធ្វើការយ៉ាងស្វាហាប់។

⁷ប៉ុន្ដែ កាលលោកសាន‌បាឡាត និងលោកថូប៊ីយ៉ា ពួកអារ៉ាប់ និងពួកអាំម៉ូនហើយ ព្រមទាំងពួកអាសដូឌបានឮថា ការជួស‌ជុលកំផែងក្រុងយេរូ‌សាឡិមចេះតែបានចម្រើនឡើង ហើយថា កន្លែងបាក់បែកចាប់ផ្ដើម‌ភ្ជិតឡើងវិញ នោះពួក‌គេខឹងជាខ្លាំង។⁸ពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏បឃុបឃិតគ្នាដើម្បីមកវាយក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយបង្កឲ្យមានការច្របូកច្របល់។⁹ប៉ុន្តែ យើងក៏បានអធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ហើយចាត់ចែងឲ្យមានអ្នកយាមល្បាត ដើម្បីការពារទាំងយប់ទាំងថ្ងៃដោយព្រោះការគំរាមកំហែងរបស់ពួកគេ។

¹⁰ពេលនោះ ជនជាតិយូដាបាននិយាយថា៖ «កម្លាំងរបស់អស់អ្នកដែលលីសែងចេះតែចុះខ្សោយ។ មានគំនរបែកបាក់ច្រើនពេក យើងពុំអាចសង់កំផែងឡើងវិញបានទេ»។¹¹ខ្មាំងសត្រូវរបស់យើងនិយាយថា៖ «ពួកគេនិងមិនដឹង ឬឃើញអ្វីដែលកើតឡើងទេ រហូតទាល់តែយើងចូលទៅក្នុងចំណោមពួក‌គេ ហើយសម្លាប់ពួក‌គេ ដើម្បីបញ្ឈប់កិច្ចការនោះ»។

¹²នៅគ្រានោះជនជាតិយូដាដែលរស់‌នៅក្បែរពួក‌គេនាំគ្នាធ្វើដំណើរមកពីគ្រប់ទិសទី ហើយបាននិយាយដល់ទៅដប់ដង ដោយព្រមានយើងអំពីគំរោងការដែលពួកគេកំពុងប្រឆាំងនឹងយើង។¹³ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ដាក់ប្រជា‌ជននៅកន្លែងទាបៗពីក្រោយកំផែង នៅកន្លែងដែលមើលឃើញច្បាស់។ ខ្ញុំក៏ដាក់ពួកគេតាមអំបូររបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួនទាំងកាន់ដាវ កាន់លំពែង និងធ្នូរបស់គេ។¹⁴កាលខ្ញុំបានត្រួតពិនិត្យមើលរួចហើយ ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកអភិជន និងពួកអ្នកគ្រប់គ្រង ព្រមទាំងប្រជា‌ជនឯទៀតៗថា៖ «កុំខ្លាចពួក‌គេឡើយ។ ចូរនឹកចាំពីព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលទ្រង់ធំ ហើយដែលគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង‌។ ហើយត្រូវប្រយុទ្ធការពារពួកបង‌ប្អូន កូនប្រុស កូនស្រី ប្រពន្ធ និងលំនៅដ្ឋានរបស់អ្នករាល់គ្នា»។

¹⁵កាលខ្មាំងសត្រូវរបស់យើងបានដឹង ពីផែនការរបស់គេត្រូវបានយើងដឹង ហើយព្រះអង្គបានរំលាយផែនការរបស់គេ នោះយើងទាំងអស់គ្នាក៏វិលទៅកំផែងក្រុង តាមកិច្ចការរបស់យើងរៀងៗខ្លួនវិញ។¹⁶ដូច្នេះ ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ពួកអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំពាក់កណ្ដាល បានធ្វើការសង់សាងកំផែងក្រុង ហើយពាក់កណ្ដាលទៀត កាន់លំពែង កាន់ខែល កាន់ធ្នូ និងពាក់អាវក្រោះ កំឡុងពេលដែលមេដឹកនាំ ក៏ឈរនៅពីក្រោយពួកយូដាទាំងអស់គ្នាដែរ។

¹⁷ពួកក្រុមជាងដដែលនោះ ដែលកំពុងសង់កំផែងក្រុង ហើយត្រូវលីសែង ហើយដឹកជញ្ជូនទៅដល់គោលដៅរបស់គេ។ គេធ្វើការដោយដៃម្ខាង ហើយដៃម្ខាងទៀតកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធ។¹⁸ចំណែកពួកជាងសង់ម្នាក់ៗ សុទ្ធតែស្ពាយដាវជាប់នឹងខ្លួន ហើយនេះជារបៀបដែរពួកគេធ្វើការ។ ចំណែកឯអ្នកដែលផ្លុំត្រែ គឺឈរនៅក្បែរខ្ញុំ។

¹⁹ខ្ញុំពោលទៅកាន់ពួកអភិជន ពួកអ្នកគ្រប់គ្រង និងប្រជា‌ជនឯទៀតៗថា៖ «កិច្ចការនេះធំ ហើយនៅសល់កិច្ចការជាច្រើនទៀត យើងក៏នៅដាច់ពីគ្នានៅលើកំផែងទៀត។²⁰អ្នករាល់គ្នាគួរតែរុះរាន់ទៅកន្លែងដែលអ្នកឮសូរត្រែ ហើយប្រមូលគ្នានៅទីនោះ។ ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងនឹងប្រយុទ្ធជំនួសយើង»។

²¹ដូច្នេះ យើងក៏បានខំប្រឹងធ្វើការ។ ពួក‌គេពាក់កណ្ដាលកាន់លំពែង ចាប់តាំងពីថ្ងៃរះ រហូតដល់ផ្កាយលេចចេញមក។²²នៅគ្រានោះ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ប្រជា‌ជនថា៖ «ត្រូវឲ្យគ្រប់គ្នា ព្រមទាំងពួកអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួន ដេកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដើម្បីឲ្យគេជួយការពារយើងនៅពេលយប់ ហើយធ្វើការនៅពេលថ្ងៃ»។²³ដូច្នេះ ទោះជាខ្ញុំ ឬបង‌ប្អូន ពួកអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំ ឬពួកអ្នកការពារដែលមកតាមខ្ញុំក្តី គ្មានអ្នកណាបានដោះសម្លៀក‌បំពាក់ចេញឡើយ ហើយម្នាក់ៗនៃពួកយើងកាន់អាវុធជាប់ ទោះបីពួកគេទៅផឹកទឹកក៏ដោយ។

5

¹នៅគ្រានោះ ពួកបរុស និងប្រពន្ធរបស់ពួក‌គេបានស្រែកជាខ្លាំងឡើងទាស់នឹងពួកបង‌ប្អូនរបស់គេជាសាសន៍យូដា។²ដ្បិតមានអ្នកខ្លះពោលថា៖ «យើងខ្ញុំ និងកូនប្រុស កូនស្រីរបស់យើងខ្ញុំ មានគ្នាជាច្រើន។ សូមឲ្យយើងខ្ញុំមានអាហារ ដើម្បីទទួលទាន ហើយរស់នៅផង»។³មានអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា៖ «យើងខ្ញុំបានបញ្ចាំស្រែចម្ការ និងផ្ទះសំបែងរបស់យើងខ្ញុំអស់ហើយ សូមឲ្យយើងខ្ញុំមានអាហារទទួលទាន នៅគ្រាគ្រោះទុរ្ភិក្សនេះផង»។

⁴មានអ្នកខ្លះទៀតក៏បាននិយាយថា៖ «យើងខ្ញុំបានខ្ចីប្រាក់គេ ដើម្បីបង់ពន្ធថ្វាយស្តេចសម្រាប់ស្រែចម្ការរបស់យើង ។⁵ប៉ុន្តែ យើងខ្ញុំ និងពួកបង‌ប្អូនរបស់យើងខ្ញុំ មានសាច់ឈាមដូចគ្នា កូនចៅរបស់យើងខ្ញុំ ក៏ដូចជាកូនចៅរបស់ពួក‌គេដែរ។ យើងខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តលក់កូនប្រុស កូនស្រីរបស់យើងខ្ញុំឲ្យទៅធ្វើជាទាសកររបស់គេ។ ហើយកូនស្រីរបស់យើងខ្ញុំ ខ្លះក៏បានជាប់ជាទាសកររបស់គេរួចទៅហើយ។ យើងខ្ញុំទាល់ច្រកហើយ ដ្បិតស្រែចម្ការរបស់យើងខ្ញុំក៏ធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃអ្នកដទៃដែរ»។

⁶ខ្ញុំមានខឹងខ្លាំងណាស់ នៅពេលដែលខ្ញុំបានឮសម្រែករបស់ពួកគេ និងពាក្យទាំងអស់នេះ ។⁷ខ្ញុំក៏បានគិតក្នុងចិត្ត ហើយបន្ទោសពួកអភិជន និងពួកអ្នកគ្រប់គ្រង។ ខ្ញុំបាននិយាយទៅពួក‌គេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាកំពុងតែទារយកការប្រាក់ពីពួកបង‌ប្អូនរបស់ខ្លួន»។ ខ្ញុំក៏រៀបចំឲ្យមានការប្រជុំមួយយ៉ាងធំទាស់នឹងពួក‌គេ⁸ហើយខ្ញុំនិយាយទៅគេថា៖ «យើងបានលោះពួកបង‌ប្អូនរបស់យើងជាសាសន៍យូដា ដែលត្រូវគេលក់ទៅឲ្យសាសន៍ដទៃ តាមតែអាចធ្វើទៅបាន តែឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នាបែរជាលក់ពួកបង‌ប្អូនរបស់ខ្លួន ក្នុងចំណោមពួកគេត្រូវបានលក់មកវិញ!» គេក៏នៅស្ងៀម រកពាក្យឆ្លើយមិនបានឡើយ។

⁹ដូច្នេះ ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ «អ្វីដែលអ្នកបានធ្វើនេះមិនល្អទេ។ តើអស់លោកមិនគួរដើរ ដោយការគោរពកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ដើម្បីទប់ស្កាត់កុំឲ្យសាសន៍ដទៃដែលជាខ្មាំងសត្រូវរបស់យើង ត្មះ‌តិះ‌ដៀលយើងទេឬ?¹⁰ខ្ញុំ និងបង‌ប្អូនរបស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងពួកអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំ ក៏បានឲ្យប្រាក់ និងស្រូវទៅពួក‌គេខ្ចីដែរ។ ប៉ុន្តែយើងគូរតែឈប់យកការពីពួក‌គេ។¹¹សូមប្រគល់ស្រែ ចម្ការទំពាំងបាយជូរ ចម្ការអូលីវ និងផ្ទះសំបែងរបស់គេ ទៅគេវិញនៅថ្ងៃនេះទៅ ព្រមទាំងកុំទារប្រាក់ ស្រូវ ទឹកទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងប្រេងដែលអស់លោកបានយកការពីគេនោះផង»។

¹²ពេលនោះ គេឆ្លើយថា៖ «យើងខ្ញុំនឹងប្រគល់អ្វីដែលយើងបានយកពីពួកគេឲ្យទៅពួក‌គេវិញ ហើយយើងក៏មិនទាមទាអ្វីពីពួក‌គេទៀតដែរ។ យើងខ្ញុំនឹងធ្វើតាមពាក្យដែលលោកមានប្រសាសន៍»។ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ហៅពួកបូជា‌ចារ្យមកហើយឲ្យអ្នកទាំងនោះស្បថថា ពួក‌គេនឹងធ្វើតាមពាក្យសន្យា។¹³ខ្ញុំក៏រលាស់ថ្នក់អាវរបស់ខ្ញុំ ហើយពោលថា៖ «អ្នកណាមិនធ្វើតាមពាក្យសន្យានេះ សូមឲ្យព្រះរលាស់គ្រួសារ និងទ្រព្យសម្បតិ្តរបស់អ្នកណាដែលមិនធ្វើតាមសន្យា។ ដូច្នេះ សូមឲ្យគេរលាស់ចេញ ហើយនៅទទេ»។ អង្គប្រជុំទាំងមូលក៏ឆ្លើយឡើងថា "អាម៉ែន" ហើយសរ‌សើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយប្រជា‌ជនក៏ធ្វើតាមពាក្យដែលពួកគេបានសន្យា។

¹⁴ដូច្នេះ ចាប់តាំងពីពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានតែងតាំងឲ្យធ្វើជាទេសាភិបាលរបស់ពួក‌គេនៅស្រុកយូដា គឺចាប់តាំងពីឆ្នាំទីម្ភៃ រហូតដល់ឆ្នាំទីសាមសិបពីរ ក្នុងរជ្ជ‌កាលព្រះបាទអើថា‌ស៊ើក‌សេស គឺរយៈពេលដប់ពីរឆ្នាំ នោះខ្ញុំ និងបង‌ប្អូនរបស់ខ្ញុំ មិនបានទទួលទានរបបអាហារជាទេសា‌ភិបាលឡើយ។¹⁵តែពួកទេសា‌ភិបាលដែលកាន់ស្រុកមុនខ្ញុំ បានដាក់បន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់លើប្រជា‌ជន ហើយបានប្រាក់ពីប្រជា‌ជន សែសិបសេកែលសម្រាប់អាហារ និងស្រាប្រចាំថ្ងៃរបស់ពួកគេទៀតផង។ សូម្បីតែពួកអ្នកបម្រើរបស់គេ ក៏ធ្វើខ្លួនដូចជាម្ចាស់លើប្រជា‌ជនដែរ។ តែខ្ញុំមិនបានធ្វើដូច្នោះទេ ដោយសារតែកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁶ខ្ញុំក៏នៅតែបន្តកិច្ចការសង់កំផែង ហើយយើងក៏មិនបានទិញដីឯណាដែរ ហើយពួកអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំទាំងប៉ុន្មានសុទ្ធតែបានរួមគ្នាមកជួយធ្វើកិច្ចការនេះ។¹⁷នៅតុរបស់ខ្ញុំមានពួកយូដា និងពួកមន្ត្រី១៥០នាក់ និងអ្នកដែលមកជាមួយយើងជាច្រើនទៀត ពីពួកជនជាតិដទៃនៅជុំ‌វិញយើង។

¹⁸ពេលនេះអ្វីដែលត្រូវរៀបចំក្នុងមួយថ្ងៃៗ គឺគោមួយ ចៀមសម្រាំងប្រាំមួយ ព្រមទាំងសត្វស្លាបដែរ ដែលគេរៀបចំឲ្យខ្ញុំ ហើយដប់ថ្ងៃម្ដង មានស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរគ្រប់ប្រភេទជាបរិបូរទៀតផង ប៉ុន្តែ ទោះបើច្រើនដល់ម្លេះ ក៏ខ្ញុំមិនបានទាមទាររបបអាហារ ដោយអាងសិទ្ធិជាទេសា‌ភិបាលឡើយ ព្រោះបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ដល់ប្រជា‌ជន។¹⁹ឱព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ សូមនឹកចាំពីការល្អរបស់ទូលបង្គំផង គឺការទាំងប៉ុន្មានដែលទូល‌បង្គំបានប្រព្រឹត្តចំពោះប្រជា‌ជននេះ។

6

¹កាលលោកសាន‌បាឡាត លោកថូប៊ីយ៉ា និងលោកកេសែម ជាសាសន៍អារ៉ាប់ ព្រមទាំងខ្មាំងសត្រូវរបស់យើងបានឮថា ខ្ញុំបានសង់កំផែងឡើង ហើយគ្មានកន្លែងបាក់បែកណានៅសល់ទៀត ទោះជាពេលនោះ ខ្ញុំមិនទាន់បានដាក់សន្លឹកទ្វារ តាមទ្វារនៅឡើយក៏ដោយ។²លោកសាន‌បាឡាត និងលោកកេសែម ចាត់គេមកជួបខ្ញុំ និយាយថា៖ «សូមមក យើងនឹងជួបគ្នានៅភូមិណាមួយ ក្នុងជ្រលងភ្នំអូណូរ»។ ប៉ុន្ដែ ពួកគេមានបំណងនឹងធ្វើបាបខ្ញុំ។

³ខ្ញុំក៏បានចាត់មនុស្សឲ្យទៅប្រាប់គេវិញថា៖ «ខ្ញុំកំពុងធ្វើកិច្ចការមួយយ៉ាងធំ ហើយខ្ញុំមិនអាចចុះទៅបានទេ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវឈប់ ដោយទុកការងារនេះចោល ហើយចុះទៅជួបលោកដូច្នេះ?»⁴ពួកគេបានចាត់មនុស្សមកប្រាប់ខ្ញុំតាមបែបដដែលនេះ ដល់ទៅបួនដង ហើយខ្ញុំក៏ឆ្លើយពាក្យដដែលទៅគេវិញ។

⁵លោកសាន‌បាឡាតចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ឲ្យមកជួបខ្ញុំ តាមបែបដដែល ជាលើកទីប្រាំ មានទាំងកាន់សំបុត្រដែលបើកចំហនៅដៃផង។⁶ក្នុងសំបុត្រនោះបានសរសេរថា៖ «មានឮដំណឹងនៅគ្រប់ទាំងសាសន៍ ហើយលោកកេសែម ជាសាក្សីថា លោក និងពួកយូដាមានបំណងនឹងបះ‌បោរ ហេតុនេះហើយបានជាលោកសង់កំផែងនេះឡើង។ តាមពាក្យដែលគេនិយាយនេះ លោកចង់ឡើងធ្វើជាស្តេចរបស់គេ។

⁷លោកក៏បានតែងតាំងពួកហោរាឲ្យប្រកាសអំពីរូបលោក នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមថា មានស្តេចមួយអង្គនៅស្រុកយូដាហើយ ដំណឹងនេះនឹងឮដល់ស្តេចមិនខាន។ ដូច្នេះ សូមមក យើងនឹងនិយាយជាមួយគ្នា»។

⁸ខ្ញុំតបទៅគាត់វិញថា៖ «គ្មានការបែបនេះកើតឡើងដូចជាលោករៀបរាប់ទេ គឺលោកបានប្រឌិតរឿងទាំងនេះ ដោយគំនិតខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ»។⁹ដ្បិតពួកគេមានបំណងនឹងគំរាមពួកយើង ដោយគិតថា «ពួកគេនឹងថយកម្លាំងដៃ ហើយលែងធ្វើការនោះតទៅទៀត»។ ប៉ុន្ដែ ឥឡូវនេះ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមចម្រើនកម្លាំងដៃទូល‌បង្គំផង។

¹⁰គ្រានោះ កាលខ្ញុំចូលទៅផ្ទះរបស់លោកសេម៉ា‌យ៉ា ជាកូនលោកដេឡា‌យ៉ា ដែលជាកូនលោកមហេ‌ថាបែល គាត់មិនអាចចេញពីផ្ទះបានទេ គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមយើងទៅជួបគ្នាក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ គឺនៅក្នុងព្រះវិហា ហើយបិទទ្វារឲ្យជិតទៅ ដ្បិតគេនឹងមកសម្លាប់លោក ។ ពួកគេនឹងមកសម្លាប់លោក នៅពេលយប់»។¹¹ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ «តើគួរឲ្យមនុស្សដូចខ្ញុំរត់គេចឬ? តើមនុស្សដូចខ្ញុំនេះ អាចចូលទៅក្នុងព្រះ‌វិហារ ឲ្យរួចជីវិតឬ? ខ្ញុំមិនចូលទៅក្នុងព្រះវិហារទេ!»

¹²ខ្ញុំយល់ឃើញថា ព្រះអម្ចាស់មិនបានចាត់គាត់ឲ្យធ្វើដូច្នោះឡើយ ប៉ុន្តែគាត់បានថ្លែងទំនាយនេះទាស់នឹងខ្ញុំ។ ព្រោះលោកថូប៊ី‌យ៉ា និងលោកសាន‌បាឡាតបានជួលគាត់។¹³ដ្បិតគេបានជួលគាត់ឲ្យធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំភ័យខ្លាច ឲ្យខ្ញុំធ្វើតាម ហើយប្រព្រឹត្តអំពើបាប ប្រ‌យោជន៍ឲ្យគេបានរឿងនឹងបង្ខូចឈ្មោះខ្ញុំ ហើយត្មះ‌តិះ‌ដៀលខ្ញុំ។¹⁴ព្រះអម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ សូមនឹកចាំពីលោកថូប៊ី‌យ៉ា និងលោកសាន‌បាឡាត តាមការទាំងនេះដែលគេបានប្រព្រឹត្ត ។ហើយសូមនឹកចាំពីនាងណូ‌អាឌា ជាហោរា និងហោរាឯទៀតៗ ដែលចង់បំភ័យទូល‌បង្គំផង។

¹⁵ដូច្នេះ កំផែងបានសង់ចប់សព្វគ្រប់ នៅថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំ ខែភទ្រ‌បទ គឺក្នុងរយៈពេលហាសិបពីរថ្ងៃ។¹⁶កាលខ្មាំងសត្រូវរបស់យើងទាំងប៉ុន្មានបានឮដំណឹងនេះ សាសន៍ដទៃទាំងប៉ុន្មានដែលនៅជុំវិញយើងក៏ភ័យខ្លាច ហើយគេទ្រោមចុះជាខ្លាំងនៅចំពោះភ្នែករបស់ខ្លួន។ ដ្បិតគេយល់ឃើញថា កិច្ចការនេះកើតឡើងដោយសារជំនួយរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង។

¹⁷ក្នុងគ្រានោះ ពួកអភិជនក្នុងជនជាតិយូដា បានផ្ញើសំបុត្រជាច្រើនទៅលោកថូប៊ី‌យ៉ា ក៏មានសំបុត្ររបស់លោកថូប៊ី‌យ៉ា ផ្ញើមកពួក‌គេវិញដែរ។¹⁸ដ្បិតមានមនុស្សជាច្រើននៅស្រុកយូដា ជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយគាត់ដោយសារពាក្យសម្បថ ព្រោះគាត់ជាកូនប្រសារបស់លោកសេកានា ជាកូនរបស់លោកអើរ៉ាស។ លោកយ៉ូ‌ហា‌ណានជាកូនប្រុសរបស់គាត់ បានយកកូនស្រីរបស់លោកមស៊ូ‌ឡាម ជាកូនរបស់លោកបេរេគា ធ្វើជាប្រពន្ធ។¹⁹ពួកគេក៏បាននិយាយពីអំពើល្អរបស់គាត់ នៅចំពោះមុខខ្ញុំ ហើយក៏នាំយកពាក្យរបស់ខ្ញុំទៅប្រាប់គាត់ដែរ។ លោកថូប៊ី‌យ៉ាបានផ្ញើសំបុត្រជាច្រើដើម្បីមកបំភ័យខ្ញុំ។

7

¹កាលកំផែងបានសង់ឡើងរួចរាល់ ហើយខ្ញុំបានដាក់សន្លឹកទ្វារ រួចបានតែងតាំងឲ្យមានពួកឆ្មាំទ្វារ ពួកចម្រៀង និងពួកលេវីស្រេចហើយ²ខ្ញុំបានប្រគល់អំណាចគ្រប់គ្រងលើក្រុងយេរូ‌សាឡិម ឲ្យហា‌ណានី ជាប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ និងហា‌ណា‌នា ជាមេបន្ទាយ ដ្បិតគាត់ជាមនុស្សស្មោះត្រង់ ក៏កោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់លើសជាងមនុស្សជាច្រើន។

³ខ្ញុំបានប្រាប់គេថា៖ «មិនត្រូវបើកទ្វារក្រុងយេរូ‌សាឡិម មុនថ្ងៃបញ្ចេញកម្ដៅឡើយ។ ហើយកាលគេកំពុងនៅឈរចាំយាម ត្រូវបិទទ្វារ ហើយខ្ទាស់រនុក។ ក្នុងចំណោមអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡិម ត្រូវចាត់តាំងឲ្យមានពួកអ្នកយាម ខ្លះតាមប៉ុស្ដិ៍យាមរបស់គេ ហើយខ្លះទៀតនៅមុខផ្ទះរបស់គេរៀងខ្លួន»។⁴ទីក្រុងនេះធំហើយទូលាយ ប៉ុន្តែប្រជា‌ជនក្នុងក្រុងនោះ មានចំនួនតិច ហើយផ្ទះសំបែងមិនទាន់បានសង់នៅឡើយ។

⁵ព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំបានបណ្ដាលចិត្តខ្ញុំឲ្យប្រមូលពួកអភិជន ពួកអ្នកគ្រប់គ្រង និងប្រជា‌ជនមកជួបជុំគ្នា ដើម្បីចុះបញ្ជីតាមពង្សា‌វតារ។ ខ្ញុំបានរកឃើញបញ្ជីពង្សា‌វតារនៃអស់អ្នកដែលបានត្រឡប់មកមុនគេ ហើយខ្ញុំឃើញមានឈ្មោះកត់ទុកក្នុងបញ្ជីនោះដូចតទៅ។

⁶«នេះជាប្រជា‌ជននៅក្នុងអាណាខេត្ត ដែលចេញពីសណ្ឋានជាឈ្លើយ ជាអ្នកដែលព្រះ‌បាទនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្តេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូនបាន‌នាំទៅជាឈ្លើយ។ ពួកគេបានវិលត្រឡប់មកក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងស្រុកយូដាវិញ គឺមកកាន់ក្រុងរបស់គេរៀងខ្លួន។⁷ពួកទាំងនោះបានមកជាមួយលោកសូរ៉ូ‌បា‌បិល លោកយេសួរ លោកនេហេមា លោកអ័សារា លោករ៉ាអាមា លោកណាហា‌ម៉ានី លោកម៉ាដេ‌កាយ លោកប៊ីលសាន លោកមីស‌ពេរែត លោកប៊ីកវ៉ាយ លោកនេហ៊ូម និងលោកប្អាណា។ នេះជាចំនួនបុរសក្នុងចំណោមប្រជា‌ជនអីុស្រា‌អែល ដែលមានដូចតទៅនេះ។

⁸កូនចៅរបស់លោកប៉ារ៉ូសមាន ២ ១៧២ នាក់។⁹កូនចៅរបស់លោកសេផាធាមាន ៣៧២ នាក់ ។¹⁰កូនចៅរបស់លោកអើរ៉ាសមាន ៦៥២ នាក់។

¹¹កូនចៅរបស់លោកផាហាត-ម៉ូអាប់ ខាងកូនចៅរបស់លោកយេសួរ និងលោកយ៉ូអាប់ មាន ២៨១៨ នាក់។¹²កូនចៅរបស់លោកអេឡាំមាន ១២៥៤ នាក់។¹³កូនចៅរបស់លោកសាធូរមាន ៨៤៥ នាក់។¹⁴កូនចៅរបស់លោកសាកាយមាន ៧៦០ នាក់។

¹⁵កូនចៅរបស់លោកប៊ីនុយមាន ៦៤៨ នាក់។¹⁶កូនចៅរបស់លោកបេបាយមាន ៦២៨ នាក់។¹⁷កូនចៅរបស់អាសកាឌមាន ២ ៣២២ នាក់។¹⁸កូនចៅរបស់លោកអ័ដូ‌នីកាមមាន ៦៦៧ នាក់។

¹⁹កូនចៅរបស់លោកប៊ីកវ៉ាយមាន ២០៦៧ នាក់។²⁰កូនចៅរបស់លោកអេឌីនមាន ៦៥៥ នាក់។²¹ពួកកូនចៅរបស់លោកអេធើ ខាងលោកហេ‌សេ‌គាមាន ៩៨ នាក់។²²កូនចៅរបស់លោកហាស៊ូមមាន ៣២៨ នាក់។

²³កូនចៅរបស់លោកបេសាយមាន ៣២៤ នាក់។²⁴កូនចៅរបស់លោកហារេបមាន ១១២ នាក់។²⁵កូនចៅគីបៀនមាន ៩៥ នាក់។²⁶ពួកបេថ្លេ‌ហិម និងពួកនថូ‌ផាមាន ១៨៨ នាក់។

²⁷ពួកអ្នកស្រុកអាណា‌ថោតមាន ១២៨ នាក់។²⁸ពួកអ្នកស្រុកបេត-អាស‌ម៉ាវែតមាន ៤២ នាក់។²⁹ពួកអ្នកក្រុងគារយ៉ាត់-យារីម កេភីរ៉ា និងប្អៀរ៉ុត មាន ៧៤៣ នាក់។³⁰ពួកក្រុងរ៉ាម៉ា និងកេបាមាន ៦២១ នាក់។

³¹ពួកអ្នកក្រុងមីកម៉ាសមាន ១២២ នាក់។³²ពួកក្រុងបេត-អែល និងអៃយមាន ១២៣ នាក់។³³ពួកអ្នកក្រុងនេបូរមួយទៀតមាន ៥២ នាក់។³⁴កូនចៅរបស់លោកអេឡាំមួយទៀតមាន ១ ២៥៤ នាក់។

³⁵កូនចៅរបស់លោកហារីមមាន ៣២០ នាក់ុ។³⁶កូនចៅរបស់លោកយេរីខូរមាន ៣៤៥ នាក់។³⁷កូនចៅរបស់លោកឡូឌ ហាឌីឌ និងលោកអូណូរមាន ៧២១ នាក់។³⁸កូនចៅរស់លោកសេណាអាមាន ៣ ៩៣០ នាក់។

³⁹ឯពួកសង្ឃគឺ កូនចៅរបស់លោកយេដាយ៉ា ខាងវង្សរបស់លោកយេសួរមាន ៩៧៣ នាក់។⁴⁰កូនចៅរបស់លោកអ៊ីមមើរមាន ១០៥២ នាក់។⁴¹កូនចៅរបស់លោកផាស‌ហ៊ើរមាន ១២៤៧ នាក់។⁴²កូនចៅរបស់លោកហារីមមាន ១០១៧ នាក់។

⁴³ឯពួកលេវីគឺ កូនចៅរបស់លោកយេសួរ កូនចៅរបស់លោកកាឌ‌មាល កូនចៅរបស់លោកប៊ីនុយ និងកូនចៅរបស់លោកហូដាវាមាន ៧៤ នាក់។⁴⁴ឯពួកចម្រៀងគឺ កូនចៅរបស់លោកអសាភមាន ១៤៨ នាក់។⁴⁵ពួកកូនចៅរបស់ឆ្មាំទ្វារគឺ កូនចៅរបស់លោកសាលូម កូនចៅរបស់លោកអេធើ កូនចៅរបស់លោកថាលម៉ូន កូនចៅរបស់លោកអ័កគូប កូនចៅរបស់លោកហាធី‌ថា និងកូនចៅរបស់លោកសូបាយ មាន ១៣៨ នាក់។

⁴⁶ឯពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ មានកូនចៅរបស់លោកស៊ីហា កូនចៅរបស់លោកហាស៊ូផា និងកូនចៅរបស់លោកថាបា‌អូត។⁴⁷កូនចៅរបស់លោកកេរ៉ូស កូនចៅរបស់លោកស៊ី‌យ៉ាហា កូនចៅរបស់លោកផាដូន។⁴⁸កូនចៅរបស់លោកលេបាណា កូនចៅរបស់លោកហាកាបា កូនចៅរបស់លោកសាលម៉ាយ។⁴⁹កូនចៅរបស់លោកហាណាន កូនចៅរបស់លោកគីដេល កូនចៅរបស់លោកកាហារ។

⁵⁰កូនចៅរបស់លោករីអា‌យ៉ា កូនចៅរបស់លោករេស៊ីន កូនចៅរបស់លោកនេកូដា។⁵¹កូនចៅរបស់លោកកាសាម កូនចៅរបស់លោកអ៊ូសា កូនចៅរបស់លោកផាសេហា។⁵²កូនចៅរបស់លោកបេសាយ កូនចៅរបស់លោកមេហ៊ូ‌នីម កូនចៅរបស់លោកនេភូ‌ស៊ីម។

⁵³កូនចៅរបស់លោកបាកប៊ូក កូនចៅរបស់លោកហាគូផា កូនចៅរបស់លោកហាហ៊ើរ។⁵⁴កូនចៅរបស់លោកបាសលូត កូនចៅរបស់លោកមេហ៊ីដា កូនចៅរបស់លោកហាសា។⁵⁵កូនចៅរបស់លោកបាកូស កូនចៅរបស់លោកស៊ីសេរ៉ា កូនចៅរបស់លោកថាម៉ា។⁵⁶កូនចៅរបស់លោកនេ‌ស៊ីយ៉ា និងកូនចៅរបស់លោកហាធីផា។

⁵⁷កូនចៅរបស់លោកពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន កូនចៅរបស់លោកសូថាយ កូនចៅរបស់លោកសូផេ‌រេត កូនចៅរបស់លោកពេរូដា។⁵⁸កូនចៅរបស់លោកយ្អាឡា កូនចៅរបស់លោកដាកុន កូនចៅរបស់លោកគីដេល។⁵⁹កូនចៅរបស់លោកសេផាធា កូនចៅរបស់លោកហាធីល កូនចៅរបស់លោកផូ‌កេរេត ពីសេ‌បែម និងកូនចៅរបស់លោកអាំម៉ូន។⁶⁰ពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ ហើយនិងកូនចៅរបស់លោក ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន សរុបទាំងអស់មាន ៣៩២ នាក់។

⁶¹ពួកអ្នកដែលចេញពីក្រុងធេល មែឡា ធេល ហារេសា កេរូប អ័ដាន និងអ៊ីមមើរ។ តែពួកគេពុំអាចនឹងបង្ហាញពីពង្សា‌វតារ ឬជីដូនជីតារបស់ខ្លួន ថាជាពូជអ៊ីស្រា‌អែល ឬមិនមែន។⁶²គឺកូនចៅរបស់លោកដេឡាយ៉ា កូនចៅរបស់លោកថូប៊ីយ៉ា និងកូនចៅរបស់លោកនេកូដា ទាំងអស់មាន ៦៤២ នាក់។⁶³ខាងពួកបូជាចារ្យ មានកូនចៅរបស់លោកហាបាយ៉ា កូនចៅរបស់លោកហាគូស កូនចៅរបស់លោកបារស៊ី‌ឡាយ (ដែលបានយកកូនស្រីរបស់លោកបារស៊ី‌ឡាយ នៅស្រុកកាឡាត ធ្វើជាប្រពន្ធ ហើយក៏ត្រូវហៅតាមឈ្មោះរបស់គេ)។

⁶⁴អ្នកទាំងនោះរកនាមត្រកូលតាមបញ្ជីពង្សា‌វតាររបស់ខ្លួនមិនឃើញទេ ដូច្នេះ ពួកគេត្រូបាត់បង់វចេញពីការ‌ងារជាសង្ឃ ទុកដូចជាសង្ឃដែលមិនបរិសុទ្ធ។⁶⁵ហើយក្រោយមក លោកទេសា‌ភិបាលប្រាប់ពួក‌គេថា គេមិនត្រូវបរិ‌ភោគអាហារសក្ការៈបំផុតឡើយ រហូតទាល់តែបានលើកឡើងជាមួយបូជាចារ្យម្នាក់ ជាមួយយូរីម និងធូមីម ។

⁶⁶ក្រុមជំនុំទាំងអស់គ្នាមានចំនួន ៤២ ៣៦០ នាក់⁶⁷ដោយឥតរាប់បញ្ចូលអ្នកបម្រើប្រុសស្រីរបស់ពួក‌គេគឺមានចំនួន ៧៣៣៧ នាក់ទេ។ ពួកគេមានពួកចម្រៀងទាំងប្រុសទាំងស្រីចំនួន ២៤៥ នាក់។

⁶⁸សេះរបស់គេមាន ៧៣៦ ក្បាល លាកាត់មាន ២៤៥ ក្បាល⁶⁹អូដ្ឋមាន ៤៣៥ ក្បាល និងលាមាន ៦ ៧២០ ក្បាល។

⁷⁰អ្នកខ្លះមកពីក្នុងចំណោមពួកអ្នកដឹកនាំមេគ្រួសារមួយចំនួន បានថ្វាយតង្វាយសម្រាប់ការងារនេះ។ លោកទេសា‌ភិបាល បានថ្វាយដាក់ក្នុងឃ្លាំង ជាមាសចំនួន មួយពាន់តម្លឹង ពែងមាស ហាសិប សម្លៀក‌បំពាក់ពួកបូជាចារ្យ ប្រាំរយសាមសិបសម្រាប់។⁷¹មានពួកមេដឹកនាំគ្រួសារមួយចំនួន បានថ្វាយមាសចំនួន ពីរមឿនតម្លឹង និងប្រាក់ចំនួនពីរពាន់ពីររយណែន ដាក់ក្នុងឃ្លាំងសម្រាប់ការសាងសង់។⁷²ប្រជា‌ជនដែលនៅសេសសល់បានថ្វាយមាសចំនួនពីរមឿនតម្លឹង ហើយប្រាក់ចំនួនពីរពាន់ពីរណែន ព្រមទាំងសម្លៀក‌បំពាក់ពួកបូជាចារ្យ ហុកសិបប្រាំពីរ សម្រាប់។

⁷³ដូច្នេះ ពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី ពួកឆ្មាំទ្វារ ពួកចម្រៀង ប្រជា‌ជនខ្លះ ពួកអ្នកបម្រើនៅព្រះវិហារ និងអ៊ីស្រា‌អែលទាំងអស់រស់នៅក្នុងទីក្រុងរបស់ពួកគេ។ តាមរយៈ ខែទីប្រាំពីរ ដែលប្រជាជនអុីស្រាអែលបានរៀបចំឡើងវិញនៅក្នុងទីក្រុងទាំងឡាយរបស់ពួកគេ»។

8

¹ប្រជា‌ជនទាំងអស់បានមកជួបជុំគ្នានៅទីធ្លាខាងមុខទ្វារទឹក ដោយមានចិត្តតែមួយ។ ហើយគេសុំឲ្យលោកបូជាចារ្យអែសរ៉ាយកគម្ពីរក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់លោកម៉ូសេ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មកពួកអីុស្រា‌អែល។²នៅថ្ងៃទីមួយនៃខែទីប្រាំពីរ លោកបូជាចារ្យអែសរ៉ាក៏យកក្រឹត្យ‌វិន័យមកខាងមុខក្រុមជំនុំទាំងប្រុសទាំងស្រី និងអស់អ្នកដែលអាចស្ដាប់យល់បាន។³លោកអានក្នុងគម្ពីរនោះ នៅខាងមុខទីធ្លា ដែលស្ថិតនៅមុខទ្វារទឹក តាំងពីព្រលឹម រហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ នៅចំពោះប្រជា‌ជនទាំងប្រុសទាំងស្រី ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលអាចយល់បាន ហើយគេក៏ផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់គម្ពីរក្រឹត្យ‌វិន័យនោះ។

⁴បន្ទាប់មកលោកបូជាចារ្យអែសរ៉ាឈរលើវេទិកាធ្វើពីឈើ ដែលគេបានធ្វើសម្រាប់ការនោះ។ លោកម៉ាធិធា លោកសេម៉ា លោកអ័ណា‌យ៉ា លោកអ៊ូរី‌យ៉ា លោកហ៊ីល‌គីយ៉ា និងលោកម្អាសេយ៉ា ឈរនៅខាងស្តាំដៃរបស់លោក ហើយលោកពេដាយ៉ា លោកមីសា‌អែល លោកម៉ាលគា លោកហាស៊ូម លោកហាសបា‌ដាណា លោកសាការី និងលោកមស៊ូ‌ឡាម ឈរនៅខាងឆ្វេងដៃរបស់លោក។⁵លោកបូជាចារ្យអែសរ៉ាបើកគម្ពីរ នៅចំពោះភ្នែកប្រជា‌ជនទាំង‌អស់ ដ្បិតលោកនៅខ្ពស់ជាងគេ ហើយពេលលោកបើកគម្ពីរឡើង ប្រជា‌ជនទាំងអស់ក៏ក្រោកឈរ។

⁶លោកអែសរ៉ាលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះដ៏អស្ចារ្យ ហើយប្រជា‌ជនក៏ឆ្លើយថា "អាម៉ែន! អាម៉ែន!" ទាំងប្រទូលដៃឡើង រួចឱនក្បាល ហើយក្រាបចុះមុខដល់ដី ថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អម្ចាស់។⁷ចំណែក លោកយេសួរ លោកបានី លោកសេរេ‌ប៊ីយ៉ា លោកយ៉ាមីន លោកអ័កគូប លោកសាបថាយ លោកហូឌា លោកម្អា‌សេ‌យ៉ា លោកកេលីថា លោកអ័សារា លោកយ៉ូសា‌បាឌ លោកហាណាន លោកពេឡាយ៉ា ជាពួកលេវី ជួយពន្យល់ក្រឹត្យ‌វិន័យដល់ប្រជា‌ជន នៅពេលប្រជា‌ជនកំពុងឈរតាមកន្លែងរបស់គេ។⁸ពួក‌គេអានគម្ពីរ ក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ យ៉ាងច្បាស់ៗ ហើយគេបកស្រាយន័យ ដើម្បីឲ្យប្រជា‌ជនយល់សេចក្ដីដែលបានអាន។

⁹លោកនេហេមាដែលជាទេសាភិបាល និងអែសរ៉ាដែលជាបូជាចារ្យ និងពណ្ឌិតខាងច្បាប់ ព្រមទាំងពួកលេវីដែលបង្រៀនប្រជា‌ជន ពោលទៅកាន់ប្រជា‌ជនទាំង‌មូលថា៖ «ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃបរិសុទ្ធសម្រាប់ព្រះ‌អម្ចាស់ដែលជាព្រះរបស់អ្នកគ្រប់គ្នា។ មិនត្រូវកាន់ទុក្ខ ឬយំ‌សោកអ្វីឡើយ»។ ដ្បិតប្រជា‌ជនទាំងឡាយយំ ពេលគេឮពាក្យក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យ។¹⁰បន្ទាប់មក លោកនេហេមាបន្តមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «ចូរនាំគ្នាទៅបរិ‌ភោគអាហារ ហើយរកអ្វីដែលផ្អែមៗផឹកទៅ សូមយកមួយចំណែកជូនអ្នកណាដែលគ្មានអ្វីរៀបចំផង ដ្បិតថ្ងៃនេះជាថ្ងៃបរិសុទ្ធសម្រាប់ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃយើង។ មិនត្រូវកើតទុក្ខឡើយ ដ្បិតអំណររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាកម្លាំងរបស់អ្នករាល់គ្នា»។

¹¹ដូច្នេះ ពួកលេវីបានលួងលោមប្រជា‌ជនឲ្យនៅស្ងៀម ដោយពាក្យថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាស្ងាត់ស្ងៀមទៅ ដ្បិតថ្ងៃនេះជាថ្ងៃបរិសុទ្ធ មិនត្រូវកើតទុក្ខឡើយ»។¹²បន្ទាប់មកប្រជា‌ជនទាំងអស់ក៏នាំគ្នាទៅបរិ‌ភោគអាហារ និងស្រា ព្រមទាំងជូនអាហារដល់គ្នា ហើយនាំគ្នាសប្បាយរីករាយជាខ្លាំង ព្រោះគេបានយល់ព្រះ‌បន្ទូលដែលបានប្រកាសប្រាប់ពួក‌គេ។

¹³នៅថ្ងៃទីពីរ ពួកអ្នកដឹកនាំនៃបុព្វបុរសក្នុងចំណោមប្រជា‌ជនទាំងអស់ ព្រមទាំងពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី បាននាំគ្នាមកអែសរ៉ា ដើម្បីសិក្សាព្រះ‌បន្ទូលនៅក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យ។¹⁴ពួក‌គេឃើញមានសេចក្ដីចែងទុកក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យ ជាសេចក្ដីដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់មកតាមរយៈលោកម៉ូសេថា ពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែលត្រូវនៅក្នុងជំរុំនៅក្នុងវេលាបុណ្យនៃខែទីប្រាំពីរ¹⁵ពួលគេត្រូវយកដំណឹងនេះទៅប្រកាសប្រាប់នៅគ្រប់ទាំងក្រុងរបស់គេ និងនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមថា៖ «ចូរចេញទៅឯភ្នំ ហើយកាប់យកមែកអូលីវស្រុក និងអូលីវព្រៃ មែកយីថោ ធាងចាក និងមែកឈើឯទៀតៗដែលមានស្លឹកច្រើន មកធ្វើក្រសាលតាមសេចក្ដីដែលបានចែងទុក»។

¹⁶ដូច្នេះ ប្រជា‌ជនក៏ចេញទៅកាប់យកមែកទាំងនោះមកធ្វើក្រសាល នៅលើដំបូលផ្ទះរបស់គេរៀងៗខ្លួន នៅទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ នៅទីលាននៃព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ នៅទីធ្លាត្រង់ទ្វារទឹក និងនៅទីធ្លាត្រង់ទ្វារអេប្រាអិម។¹⁷គឺអស់អ្នកដែលបានវិលត្រឡប់ពីសណ្ឋានជាឈ្លើយ បានធ្វើក្រសាលគ្រប់ៗគ្នា ហើយគេស្នាក់នៅក្នុងក្រសាលទាំងនោះ។ ដ្បិតតាំងពីគ្រាលោកយ៉ូស្វេ ជាកូនរបស់លោកនុន រហូតដល់ថ្ងៃនោះ ប្រជា‌ជនអីុស្រា‌អែលមិនដែលបានធ្វើពិធីអបអរអ្វីឡើយ ដូច្នេះ ពួកគេមាសេចក្ដីរីក‌រាយជាខ្លាំង។

¹⁸ដូច្នេះរៀងរាល់ថ្ងៃ ចាប់ពីថ្ងៃដំបូង រហូតដល់ថ្ងៃចុងបំផុត លោកបូជាចារ្យអែសរ៉ាក៏អាននៅក្នុងគម្ពីរក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេប្រារព្ធពិធីបុណ្យនោះអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយនៅថ្ងៃទីប្រាំបី មានការប្រជុំយ៉ាងឱឡារិក តាមបញ្ញត្តិ។

9

¹លុះដល់ថ្ងៃម្ភៃបួនក្នុងខែដដែលនោះ ប្រជាជនអុីស្រា‌អែលបានជួបប្រជុំគ្នា ទាំងតមអាហារ ដោយស្លៀក‌សំពត់ធ្វើពីថង់ ហើយយកដីរោយលើក្បាល។²អស់អ្នកដែលជាពូជពង្សអុីស្រា‌អែល បានញែកខ្លួនចេញពីជនជាតិដទៃទាំងអស់។ ពួកគេបានឈរឡើង លន់‌តួអំពើបាបរបស់ខ្លួន និងអំពើទុច្ចរិតនៃបុព្វ‌បុរសរបស់គេផងដែរ។

³ពួក‌គេឈរតាមកន្លែងរបស់ពួក‌គេរៀងៗខ្លួន ហើយអានក្នុងគម្ពីរក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួក‌គេ។ សម្រាប់បួនភាគបួននៅថ្ងៃនោះ ពួក‌គេលន់‌តួអំពើបាប និងថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួក‌គេ។⁴ពេលនោះ លោកយេសួរ លោកបានី លោកកាឌ‌មាល លោកសេបានា លោកប៊ូននី លោកសេរេ‌ប៊ីយ៉ា លោកបានី និងលោកកេណានី ឈរលើថ្នាក់ជណ្តើររបស់ពួកលេវី ហើយបន្លឺសំឡេងអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួក‌គេ។

⁵បន្ទាប់មក ពួកលេវី លោកយេសួរ លោកកាឌ‌មាល លោកបានី លោកហាសាបនា លោកសេរេ‌ប៊ីយ៉ា លោកហូឌា លោកសេបានា និងលោកពេថា‌ហ៊ីយ៉ា មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរក្រោលឈរឡើង ហើយសរសើព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ជារៀងដរាបតទៅ»។ «សូមឲ្យពួកគេលើកតម្កើងព្រះ‌នាមដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះ‌អង្គ បានប្រកបដោយព្រះពរ ជាព្រះនាមដែលថ្កើងឡើងខ្ពស់លើសជាងអស់ទាំងពរ និងការសរ‌សើរគ្រប់ទាំងអស់»។⁶ព្រះអង្គគឺជាព្រះអម្ចាស់។ ព្រះ‌អង្គតែមួយ។ ព្រះ‌អង្គបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ គឺអស់ទាំងជាន់នៃផ្ទៃមេឃ ព្រមទាំងពិភពទាំងមូល ក៏បានបង្កើតផែន‌ដី និងអ្វីៗទាំងអស់នៅលើផែនដី ហើយសមុទ្រ និងអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងសមុទ្រ។ ព្រះ‌អង្គប្រទានជីវិតឲ្យរបស់ទាំងអស់នោះ ហើយពួកពលបរិវារនៅលើមេឃ ថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អង្គ។

⁷ព្រះអង្គគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់ដែលបានជ្រើសរើសលោកអាប់រ៉ាម ព្រមទាំងនាំលោកចេញពីក្រុងអ៊ើររបស់ពួកជនជាតិខាល់ដេ ហើយប្រទានឲ្យលោកមាននាមថា អ័ប្រា‌ហាំ។⁸ព្រះ‌អង្គបានឃើញថា លោកមានចិត្តស្មោះ‌ត្រង់នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះអង្គក៏បានតាំងសញ្ញានឹងលោក ថានឹងប្រទានស្រុករបស់ពួកជនជាតិកាណាន ជនជាតិហេត ជនជាតិអាម៉ូរី ជនជាតិពេរិស៊ីត ជនជាតិយេប៊ូស និងជនជាតិគើកាស៊ីពូជពង្សរបស់លោក។ ព្រះ‌អង្គក៏បានសម្រេចតាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គសុចរិត។

⁹ព្រះ‌អង្គបានទតឃើញទុក្ខវេទនារបស់បុព្វ‌បុរសយើងខ្ញុំនៅស្រុកអេស៊ីប ហើយបានឮសម្រែករបស់គេនៅសមុទ្រក្រហម។¹⁰ព្រះ‌អង្គបានប្រទានទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យទៅលើផារ៉ោន ហើយពួកមហា‌តលិក និងប្រជាជននៃស្រុកនោះទាំងអស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គជ្រាបថា គេបានប្រព្រឹត្តនឹងបុព្វ‌បុរសរបស់យើងដោយចិត្តព្រហើន។ ប៉ុន្តែព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គល្បីល្បាញ រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

¹¹ព្រះ‌អង្គបានញែកសមុទ្រចេញពីគ្នានៅចំពោះមុខពួក‌គេ ឲ្យពួក‌គេដើរឆ្លងកាត់កណ្ដាលសមុទ្រ លើដីគោក ហើយព្រះ‌អង្គបានទម្លាក់ពួកអ្នកដែលដេញតាមទៅក្នុងទីជម្រៅ ដូចជាបោះថ្មទៅក្នុងមហាសាគរ។

¹²ព្រះ‌អង្គបាននាំពួក‌គេ ដោយ‌សារបង្គោលពពកនៅពេលថ្ងៃ ហើយនៅពេលយប់ ដោយបង្គោលភ្លើងដើម្បីបំភ្លឺផ្លូវដែលពួក‌គេត្រូវដើរ។¹³ព្រះ‌អង្គបានយាងចុះមកលើភ្នំស៊ី‌ណាយ ហើយមានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ពួក‌គេពីលើមេឃ ប្រទានឲ្យពួក‌គេមានបញ្ញត្តិដ៏ត្រឹមត្រូវ និងក្រឹត្យ‌វិន័យដ៏ពិត ព្រមទាំងច្បាប់ និងបទបញ្ជាផ្សេងទៀត។

¹⁴ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យពួក‌គេស្គាល់ថ្ងៃសប្ប័ទដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយប្រទានឲ្យពួក‌គេមានបទបញ្ញត្តិ និងច្បាស់តាមរយៈលោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁵ព្រះ‌អង្គបានប្រទាននំបុ័ងពីលើមេឃមកចម្អែតពួក‌គេ ហើយធ្វើឲ្យមានទឹកហូរចេញពីថ្មមកឲ្យពួក‌គេផឹក ក៏បានបង្គាប់ឲ្យគេចូលទៅចាប់យកទឹកដី ដែលព្រះ‌អង្គបានស្បថថានឹងឲ្យដល់ពួក‌គេ។

¹⁶ប៉ុន្តែ ពួក‌គេ គឺដូនតារបស់យើងខ្ញុំ បានប្រព្រឹត្តដោយចិត្តព្រហើន និងរឹងរូស ហើយមិនស្តាប់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ‌អង្គទេ។¹⁷គេមិនព្រមស្ដាប់បង្គាប់ឡើយ ក៏មិនខ្វល់ពីការអស្ចារ្យដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើក្នុងចំណោមពួក‌គេទេ គឺពួកគេមានចិត្តរឹងរូស ហើយបះ‌បោរ គេបានតែងតាំងមេដឹកនាំ ដើម្បីវិលទៅរកភាពជាទាសករវិញ។ ប៉ុន្តែតែព្រះ‌អង្គជាព្រះដែលមានពេញទៅដោយការអត់ទោស ប្រណីសន្ដោស ហើយមេត្តា‌ករុណា យឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយមានព្រះហឫទ័យសប្បុ‌រសជាបរិបូរ។ ព្រះ‌អង្គមិនបោះ‌បង់ចោលពួក‌គេឡើយ។

¹⁸ទោះជាពេលដែលពួក‌គេបានសូនធ្វើរូបកូនគោមាសមួយ ហើយនិយាយថា នេះជាព្រះរបស់យើង ដែលបាននាំយើងឡើងពីទឹកដីអេស៊ីប ហើយគេបានប្រមាថព្រះ‌អង្គយ៉ាងខ្លាំង¹⁹ដោយព្រះហឫទ័យមេត្តា‌ករុណា ព្រះ‌អង្គមិនបានបោះ‌បង់ចោលពួក‌គេនៅទីរហោ‌ស្ថានឡើយ។ បង្គោលពពកមិនបានថយចេញ លែងនាំផ្លូវពួក‌គេនៅពេលថ្ងៃឡើយ ហើយបង្គោលភ្លើងក៏មិនលែងបំភ្លឺពួក‌គេនៅពេលយប់ ដើម្បីបង្ហាញផ្លូវដែលគេត្រូវដើរនោះដែរ។

²⁰ព្រះ‌អង្គបានប្រទានព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ មកបង្រៀនពួកគេ ហើយប្រទាននំម៉ាណាឲ្យពួក‌គេបរិភោគ ព្រមទាំងប្រទានទឹកឲ្យពួក‌គេផឹកមិនដែលខកខានឡើយ។²¹ព្រះ‌អង្គបានចិញ្ចឹមគេនៅទីរហោ‌ស្ថានរយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ពួក‌គេមិនខ្វះខាតអ្វីឡើយ។ សម្លៀក‌បំពាក់របស់ពួក‌គេក៏មិនដែលសឹក ហើយជើងរបស់ពួក‌គេក៏មិនធ្លាប់ហើមដែរ។

²²ព្រះ‌អង្គបានប្រទាននគរ និងជនជាតិនានាដល់ពួក‌គេ ហើយចែកស្រុកទាំងអស់ដល់ពួក‌គេ។ ដូច្នេះ ពួក‌គេដណ្ដើមយកបានទឹកដីរបស់ព្រះ‌បាទស៊ីហុន ជាស្ដេចក្រុងហែសបូន និងទឹកដីរបស់ព្រះ‌បាទអុក ជាស្តេចស្រុកបាសាន។

²³ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យកូនចៅរបស់ពួក‌គេកើនចំនួនច្រើនឡើងដួងដារាដែលនៅលើមេឃ ហើយព្រះ‌អង្គបាននាំពួក‌គេចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះ‌អង្គបានមានបន្ទូលទៅកាន់បុព្វ‌បុរសរបស់ពួក‌គេ ឲ្យពួក‌គេចូលទៅហើយគ្រប់គ្រង។²⁴ដូច្នេះ កូនចៅរបស់ពួក‌គេក៏ចូលទៅកាន់កាប់ទឹកដីនោះ ហើយព្រះ‌អង្គបានបង្ក្រាបជនជាតិកាណាន។ ព្រះអង្គបានប្រគល់ជនជាតិនោះទៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងស្តេចរបស់គេ និងប្រជាជននៃទឹកដីនោះ ដើម្បីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើអ្វីទៅចិត្តរបស់ពួកគេចង់។

²⁵ពួក‌គេចាប់យកបានទីក្រុងដែលមានកំផែងការពារ និងទឹកដីដែលមានជី‌ជាតិ ក៏បានចាប់យកផ្ទះដែលមានពេញដោយរបស់ល្អគ្រប់មុខ និងអណ្តូងដែលជីកស្រាប់ ចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ដំណាំអូលីវ និងដើមឈើស៊ីផ្លែយ៉ាងច្រើនមុខបរិបូរ។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេបានបរិ‌ភោគឆ្អែត ហើយត្រឡប់ជាមានសាច់ឈាម ក៏មានចិត្តរីក‌រាយ ដោយ‌សារព្រះហឫទ័យសប្បុ‌រសដ៏ធំរបស់ព្រះ‌អង្គ។

²⁶បន្ទាប់មកពួក‌គេក៏មានចិត្តរឹងចចេស ហើយបះ‌បោរនឹងព្រះ‌អង្គ។ ពួក‌គេបោះ‌បង់ចោលក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គទៅក្រោយខ្នង ។ ពួកគេបានសម្លាប់ព្យាការីរបស់ព្រះ‌អង្គ ដែលបានទូន្មានឲ្យគេវិលមករកព្រះ‌អង្គវិញ។ ហើយពួក‌គេបាននាំគ្នាប្រមាថព្រះ‌អង្គយ៉ាងខ្លាំង។²⁷ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌អង្គប្រគល់ពួក‌គេទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់សត្រូវ ដែលញាំ‌ញីសង្កត់‌សង្កិនគេ។ តែកាលពួក‌គេកើតមានសេចក្ដីវេទនា ពួក‌គេក៏ស្រែករកព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌អង្គស្ដាប់ពួក‌គេពីស្ថានសួគ៌ ហើយព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យពួក‌គេមានពួកអ្នកសង្គ្រោះ មកសង្គ្រោះពួក‌គេឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកសត្រូវ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ករុណាដ៏ធំក្រៃ‌លែងរបស់ព្រះ‌អង្គ។

²⁸ប៉ុន្ដែ ក្រោយពីពួក‌គេមានសេចក្ដីស្រាក‌ស្រាន្តហើយ ពួក‌គេចាប់ផ្ដើមប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅចំពោះព្រះ‌អង្គទៀត ហើយព្រះ‌អង្គក៏បោះបង់ចោលពួក‌គេ នៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ ដើម្បីឲ្យខ្មាំងសត្រូវមានអំណាចលើពួក‌គេ។ ប៉ុន្តែ កាលពួក‌គេបានងាកបែរ ហើយស្រែកអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គស្ដាប់ពួក‌គេពីស្ថានសួគ៌ ហើយប្រោសឲ្យពួក‌គេរួចជាច្រើនដង តាមព្រះហឫទ័យមេត្តា‌ករុណារបស់ព្រះ‌អង្គ។²⁹ព្រះ‌អង្គបានទូន្មានពួក‌គេ ដើម្បីនាំពួក‌គេមករកក្រឹត្យ‌វិន័យព្រះ‌អង្គវិញ។ តែពួក‌គេបានប្រព្រឹត្តដោយចិត្តព្រហើន មិនព្រមស្តាប់តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គទេ។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងវិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ អ្នកណាប្រព្រឹត្តតាម អ្នកនោះនឹងបានរស់នៅដោយសេចក្ដីនោះឯង ។ហើយពួកគេបែរស្មាដ៏រឹងចចេស ក៏តាំងករបស់គេរឹង មិនព្រមស្តាប់បង្គាប់ឡើយ។

³⁰ព្រះ‌អង្គបានទ្រាំទ្រនឹងពួក‌គេជាច្រើនឆ្នាំ ហើយបានទូន្មានពួក‌គេ ប្រទានព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់ព្រះ‌អង្គតាមរយៈព្យាការីរបស់ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែពួក‌គេមិនព្រមយកត្រចៀកស្តាប់នោះទេ។ ដូច្នេះ ព្រះ‌អង្គក៏បានប្រគល់ពួក‌គេ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ប្រជាជនដែលរស់នៅស្រុកទាំងនោះ។³¹ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ករុណាដ៏ក្រៃ‌លែងរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គមិនបានធ្វើឲ្យពួក‌គេវិនាសសាបសូន្យ ឬបោះ‌បង់ចោលពួក‌គេឡើយ ដ្បិតព្រះ‌អង្គគឺជាព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យប្រណីសន្តោស ហើយមេត្តា‌ករុណា។

³²ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ជាព្រះដ៏ធំ ហើយមានឫទ្ធា‌នុភាព គួរឲ្យស្ញែងខ្លាច ជាព្រះដែលរក្សាសេចក្ដីសញ្ញា និងសេចក្ដីសប្បុ‌រសអើយ សូមកុំឲ្យសេចក្ដីទេវនាទាំងប៉ុន្មាន ដែលបានកើតមានដល់យើងខ្ញុំ ព្រមទាំងស្តេច ម្ចាស់ក្សត្រី ពួកសង្ឃ ពួកបូជាចារ្យ បុព្វ‌បុរសរបស់យើងខ្ញុំ និងប្រជា‌រាស្ត្រទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គ ចាប់ពីគ្រារបស់ពួកស្តេចស្រុកអាស‌ស៊ើរ រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ។³³ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គសុចរិតក្នុងគ្រប់ទាំងការទាំងអស់ដែលបានកើតមានដល់យើងខ្ញុំ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានប្រព្រឹត្តដោយស្មោះ‌ត្រង់ តែឯយើងខ្ញុំវិញ បានប្រព្រឹត្តយ៉ាងទុច្ចរិត³⁴ពួកស្តេចរបស់យើងខ្ញុំ ពួកមេរបស់យើងខ្ញុំ ពួកសង្ឃរបស់យើងខ្ញុំ និងបុព្វ‌បុរសរបស់យើងខ្ញុំ មិនបានកាន់តាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គទេ ក៏មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងបទបញ្ជា ព្រមទាំងការព្រមានដែលព្រះ‌អង្គបានប្រទានដល់ពួក‌គេឡើយ។

³⁵ទោះជាពេលដែលគេរស់នៅក្នុងនគររបស់ខ្លួន ព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យគេមានអស់ទាំងសេចក្ដីល្អក្រៃ‌លែង ហើយនៅក្នុងស្រុកដ៏ធំទូលាយ មានជី‌ជាតិ ដែលព្រះ‌អង្គបានដាក់នៅមុខគេ ក៏គេមិនបានគោរពប្រតិ‌បត្តិដល់ព្រះ‌អង្គ ឬងាកបែរចេញពីអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេទេ។

³⁶ឥឡូវនេះពួកយើងខ្ញុំបានក្លាយជាបាវបម្រើនៅក្នុងទឹកដីដែលព្រះ‌អង្គបានប្រទានដល់បុព្វ‌បុរសរបស់យើងខ្ញុំដើម្បីរីករាយ និងបរិ‌ភោគផលផ្លែ និងសេចក្ដីល្អនៅក្នុងស្រុកនោះ។³⁷ភោគ‌ផលដ៏សម្បូរហូរ‌ហៀររបស់ស្រុកនេះ បែរជាទុកសម្រាប់ពួកស្តេច ដែលព្រះ‌អង្គបានតាំងឲ្យគ្រប់‌គ្រងលើយើងខ្ញុំ ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់យើងខ្ញុំ។ ស្តេចទាំងនោះត្រួតត្រាលើរាងកាយយើងខ្ញុំ និងហ្វូងសត្វរបស់យើងខ្ញុំ តាមអំពើចិត្តរបស់គេ។ ហើយយើងខ្ញុំមានទុក្ខវេទនាជាខ្លាំង។

³⁸ដោយមានហេតុការណ៍ទាំងអស់នេះ យើងខ្ញុំក៏តាំងសញ្ញាមួយយ៉ាងមាំ‌មួនជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ។ ហើយមានពួកម្ចាស់ក្សត្រី ពួកលេវី និងពួកបូជាចារ្យរបស់យើងខ្ញុំ ជាអ្នកបោះត្រាលើសេចក្ដីសញ្ញានោះ»។

10

¹នៅលើឯកសារដែលបានបោះត្រានោះ មានឈ្មោះ លោកនេហេមា ជាទេសា‌ភិបាល ជាកូនលោកហាកាលា និងលោកសេដេគា។²លោកសេរ៉ា‌យ៉ា លោកអ័សារា លោកយេរេមា។³លោកផាស‌ហ៊ើរ លោកអ័ម៉ារា លោកម៉ាលគា។

⁴លោកហាធូស លោកសេបានា លោកម៉ាលូក⁵លោកហារីម លោកម្រេម៉ូត លោកអូបា‌ឌា⁶លោកដានី‌យ៉ែល លោកគីនេ‌ថោន លោកបារូក⁷លោកមស៊ូ‌ឡាម លោកអ័ប៊ីយ៉ា លោកមីយ៉ា‌មីន⁸លោកម្អាស៊ា លោកប៊ីល‌កាយ លោកសេម៉ា‌យ៉ា។ អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាពួកបូជាចារ្យ។

⁹ពួកលេវីមាន លោកយេសួរ ជាកូនរបស់លោកអ័សានា និងលោកប៊ីនុយ មកពីអំបូរលោកហេណា‌ដាឌ លោកកាឌ‌មាល¹⁰និងពួកអ្នកដែលដើរតាមពួកលេវីមាន លោកសេបានា លោកហូឌា លោកកេលីថា លោកពេឡា‌យ៉ា លោកហាណាន¹¹លោកមីកា លោករេហុប លោកហា‌សាប‌យ៉ា។¹²លោកសាគើរ លោកសេរេ‌ប៊ីយ៉ា លោកសេបានា¹³លោកហូឌា លោកបានី និងលោកបេនីនូ។¹⁴ពួកមេដឹកនាំលើប្រជាជនមាន លោកប៉ារ៉ូស លោកផាហាត ម៉ូអាប់ លោកអេឡាំ លោកសាធូរ លោកបានី

¹⁵លោកប៊ូននី លោកអាសកាឌ លោកបេបាយ¹⁶លោកអ័ដូ‌នីយ៉ា លោកប៊ីកវ៉ាយ លោកអេឌីន¹⁷លោកអេធើ លោកហេ‌សេ‌គា លោកអ័ស៊ើរ¹⁸លោកហូឌា លោកហាស៊ូម លោកបេសាយ¹⁹លោកហារីប លោកអ័‌ណាថូត លោកនេបាយ²⁰លោកម៉ាក‌ពី‌អាស លោកមស៊ូ‌ឡាម លោកហេស៊ារ²¹លោកមសេ‌សាបេល លោកសាដុក លោកយ៉ាដួរ

²²លោកពេ‌ឡាធា លោកហាណាន លោកអ័‌ណាយ៉ា²³លោកហូសេ លោកហា‌ណា‌នា លោកហាស៊ូប²⁴លោកហាឡូ‌ហេស លោកពីឡាហា លោកសូបេក²⁵លោករេហ៊ូម លោកហា‌សាប‌ណា លោកម្អា‌សេ‌យ៉ា²⁶លោកអ័‌ហ៊ីយ៉ា លោកហាណាន លោកអ័ណាន²⁷លោកម៉ាលូក លោកហារីម និងលោកប្អាណា។

²⁸ចំណែកប្រជា‌ជនដែលនៅសេសសល់មាន ពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី ពួកឆ្មាំទ្វារ ពួកចម្រៀង ពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ និងអស់អ្នកដែលបានញែកខ្លួនចេញពីប្រជា‌ជនដែលរស់នៅស្រុកទាំងនោះ ដើម្បីធ្វើតាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ ព្រមទាំងប្រពន្ធ និងកូនប្រុសកូនស្រីរបស់ពួកគេ គឺអស់អ្នកដែលមានចំណេះ និងការយល់ដឹង²⁹ពួកគេបានចូលរួមជាមួយពួកបង‌ប្អូនរបស់ពួកគេ ពួកអភិជនរបស់ពួក‌គេ ពួកគេស្បថឲ្យត្រូវបណ្ដាសាដល់ខ្លួន ប្រសិនបើគេមិនបានកាន់តាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ ដែលបានប្រទានមកដោយ‌សារលោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយរក្សា និងប្រព្រឹត្តតាមគ្រប់ទាំងបទបញ្ជារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃយើង ព្រមទាំងច្បាប់ និងបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ‌អង្គ។

³⁰យើងបានសន្យាថាមិនឲ្យកូនស្រីរបស់យើងទៅឲ្យប្រជា‌ជនដែលនៅក្នុងស្រុកនេះ ឬយកកូនស្រីរបស់គេមកឲ្យកូនប្រុសរបស់យើងឡើយ។³¹យើងក៏បានសន្យាថា ប្រសិនបើជនជាតិដែលនៅក្នុងទឹកដីនោះ យកទំនិញ ឬស្រូវអង្ករមកលក់នៅថ្ងៃសប្ប័ទ យើងនឹងមិនព្រមទិញពីគេនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ឬនៅថ្ងៃបរិសុទ្ធណាឡើយ។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំទីប្រាំពីរ យើងនឹងទុកដីឲ្យនៅទំនេរ ព្រមទាំងលើកលែងបំណុលគ្រប់ទាំងអស់តាមរយៈជនជាតិយូដា។

³²យើងក៏បានទទួលយកច្បាប់ ដើម្បីបង់មួយភាគក្នុងបី ក្នុងមួយសេកែលរាល់ឆ្នាំ សម្រាប់ការ‌ងារព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង³³គឺថ្វាយនំបុ័ងតាំងទុក តង្វាយម្សៅដែលថ្វាយជាប្រចាំ និងតង្វាយដុតដែលនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ថ្ងៃចូលខែ និងពិធីជប់លោងដែលបានកំណត់ វត្ថុបរិសុទ្ធ តង្វាយលោះបាប សម្រាប់ធ្វើពិធីរំដោះបាបពួកអុីស្រា‌អែល និងសម្រាប់អស់ទាំងកិច្ចការ‌ក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង។

³⁴យើងជាពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី និងប្រជា‌ជន បានចាប់ឆ្នោតពីដំណើរតង្វាយជាអុស។ ដើម្បីយកមកក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង តាមវង្សរបស់ឪពុកយើង តាមពេលកំណត់ គឺរៀងរាល់ឆ្នាំ សម្រាប់ដុតនៅលើអាសនារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង ដូចមានសេចក្ដីចែងទុកក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យ។³⁵យើងសន្យានឹងយកផលដំបូងពីស្រែចម្ការរបស់យើង និងផលដំបូងពីផ្លែឈើគ្រប់មុខ មកឯព្រះ‌ដំណាក់នៃព្រះ‌អម្ចាស់ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ។³⁶ដូចដែលមានសេចក្ដីចែងទុកក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យ យើងបានសន្យាថានឹងនាំកូនច្បងរបស់យើង កូនដំបូងនៃសត្វ និងកូនដំបូងនៃហ្វូងគោ ហ្វូងចៀមរបស់យើង មកឯព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង គឺនាំមកជូនពួកបូជាចារ្យដែលបម្រើនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះនៃយើង។

³⁷យើងនឹងយកផលនៃម្សៅលាយដំបូង និងតង្វាយលើកចុះឡើង ផ្លែឈើគ្រប់មុខ ស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងប្រេង មកជូនពួកពូជាចារ្យ ទៅក្នុងឃ្លាំងនៃព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះនៃយើង។ យើងក៏យកតង្វាយមួយភាគក្នុងដប់នៃផលពីដីរបស់យើង មកជូនពួកលេវី ដ្បិតនៅក្នុងទីក្រុងទាំងប៉ុន្មាន គឺពួកលេវីហើយដែលប្រមូលតង្វាយមួយភាគដប់ពីគ្រប់កន្លែងដែលយើងធ្វើការ។³⁸បូជាចារ្យមួយរូប ដែលជាពូជពង្សរបស់លោកអើរ៉ុន នឹងនៅជាមួយពួកលេវី នៅពេលពួកលេវីទទួលយកតង្វាយមួយភាគក្នុងដប់នោះ។ ហើយពួកលេវីត្រូវយកមួយភាគក្នុងដប់ ពីតង្វាយមួយភាគក្នុងដប់នោះ ទៅឯព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះនៃយើង ដាក់ក្នុងបន្ទប់ ជាឃ្លាំងនៃព្រះ‌ដំណាក់។

³⁹ដ្បិតប្រជា‌ជនអុីស្រា‌អែល និងពួកកូនចៅលេវី ត្រូវយកតង្វាយលើកចុះឡើង ពីស្រូវ ស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរថ្មី និងប្រេងមកដាក់ក្នុងឃ្លាំង ជាកន្លែងដែលរក្សាទុកគ្រឿងសក្ការៈ ហើយពួកបូជាចារ្យដែលបម្រើការ‌ងារ ពួកឆ្មាំទ្វារ និងពួកចម្រៀងក៏ស្ថិតនៅទីនោះដែរ។ យើងនឹងមិនបោះ‌បង់ចោលព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងឡើយ។

11

¹ពួកមេដឹកនាំរបស់ប្រជាជនរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយប្រជា‌ជនឯទៀត គេចាប់ឆ្នោតយកម្នាក់ ក្នុងចំ‌ណោមដប់នាក់ ឲ្យមករស់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ជាទីក្រុងបរិសុទ្ធ ហើយប្រាំបួននាក់ទៀត ឲ្យរស់នៅតាមទីក្រុងឯទៀតៗ។²បន្ទាប់មកប្រជា‌ជនបានជូនពរមនុស្សទាំងអស់ដែលលះបង់មករស់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

³នេះជាពួកមេនៅក្នុងខេត្ត ដែលរស់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម។ ទោះជានៅតាមក្រុងនានានៃយូដា គ្រប់គ្នារស់នៅលើទឹកដីជាកេរ‌អាករ តាមក្រុងរបស់គេរៀងខ្លួន គឺទាំងពួកអុីស្រា‌អែល ពួកបូជាចារ្យ ពួកលេវី ពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ និងកូនចៅរបស់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌បាទសា‌ឡូ‌ម៉ូន។⁴អ្នកដែលរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម មានកូនចៅយូដា និងកូនចៅបេនយ៉ាមីនខ្លះ។ កូនចៅយូដា មានលោកអ័ថា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកអ៊ូ‌ស៊ីយ៉ា ដែលជាកូនរបស់លោកសាការី លោកសាការីជាកូនរបស់លោកអ័ម៉ារា លោកអ័ម៉ារាជាកូនរបស់លោកសេផាធា លោកសេផាធាជាកូនរបស់លោកម៉ាលេ‌លាល ក្នុងពូជពង្សពេរេស។

⁵លោកម្អា‌សេ‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកបារូក ដែលជាកូនរបស់លោកកុល-ហូសេ លោកកុល-ហូសេជាកូនរបស់លោកហា‌សាយ៉ា លោកហា‌សាយ៉ាជាកូនរបស់លោកអ័‌ដាយ៉ា លោកអ័‌ដាយ៉ាជាកូនរបស់លោកយ៉ូ‌យ៉ារីប លោកយ៉ូ‌យ៉ារីបជាកូនរបស់លោកសាការី លោកសាការីជាកូនរបស់លោកស៊ី‌ឡូនី។⁶កូនចៅរបស់ពេរេសទាំងប៉ុន្មាន ដែលរស់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមមានចំនួន៤៦៨នាក់។ ពួកគេគឺបុរសក្លាហាន។

⁷ទាំងនេះគឺជាកូនចៅបេនយ៉ាមីន មានលោកសាលូវ ជាកូនរបស់លោកមស៊ូ‌ឡាម ដែលជាកូនរបស់លោកយ៉ូអេឌ លោកយ៉ូអេឌជាកូនរបស់លោកពេ‌ដាយ៉ា លោកពេ‌ដាយ៉ាជាកូនរបស់លោកកូ‌ឡាយ៉ា លោកកូ‌ឡាយ៉ាជាកូនរបស់លោកម្អាសេយ៉ា លោកម្អាសេយ៉ាជាកូនរបស់លោកអ៊ីធាល លោកអ៊ីធាលជាកូនរបស់លោកយេ‌សាយ៉ា⁸ពួកគេទាំងនោះបានទៅតាមគាត់ មានលោកកាបាយ និងលោកសាឡាយ ទាំងអស់មាន ៩២៨ នាក់។⁹លោកយ៉ូអែល ជាកូនរបស់លោកស៊ីកគ្រី ជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើពួកគេ ហើយយូដាជាកូនរបស់លោកសេនួរ ជាអ្នកមើលខុសត្រូវរងលើទីក្រុង។

¹⁰ក្នុងចំណោមពួកសង្ឃមាន លោកយេ‌ដាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកយ៉ូ‌យ៉ារីប និងលោកយ៉ាគិន។¹¹លោកសេ‌រ៉ាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកហ៊ីល‌គីយ៉ា ដែលជាកូនរបស់លោកមស៊ូ‌ឡាម លោកមស៊ូ‌ឡាមជាកូនរបស់លោកសាដុក លោកសាដុកជាកូនរបស់លោកមេរ៉ា‌យ៉ូត លោកមេរ៉ា‌យ៉ូតជាកូនរបស់លោកអ័ហ៊ី‌ទូប ដែលជាមេគ្រប់គ្រងលើព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់¹²និងជំនួយការពួកគេ ដែលធ្វើការនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់ ទាំងអស់មាន ៨២២ នាក់ ហើយមានលោកអ័ដាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកយេ‌រ៉ូហាំ ដែលជាកូនរបស់លោកពេឡា‌លា លោកពេឡា‌លាជាកូនរបស់លោកអាំស៊ី លោកអាំស៊ីជាកូនរបស់លោកសាការី លោកសាការីជាកូនរបស់លោកផាស‌ហ៊ើរ លោកផាស‌ហ៊ើរជាកូនរបស់លោកម៉ាលគា។

¹³និងបង‌ប្អូនរបស់គាត់ ដែលជាកំពូលលើពូជវង្សរបស់ឪពុក ទាំងអស់មាន ២៤២ នាក់ បន្ទាប់មក មានលោកអ័ម៉ា‌សាយ ជាកូនរបស់លោកអ័សារាល ដែលជាកូនរបស់លោកអ័ហា‌សាយ លោកអ័ហា‌សាយជាកូនរបស់លោកមស៊ី‌លេម៉ូត លោកមស៊ី‌លេម៉ូតជាកូនរបស់លោកអ៊ីមមើរ¹⁴ព្រមទាំងបង‌ប្អូនរបស់គេ ជាអ្នកខ្លាំងពូកែមានចិត្តក្លាហាន ទាំងអស់មាន ១២៨ នាក់ ឯអ្នកដែលគ្រប់គ្រងលើគេ គឺលោកសាបឌាល ជាកូនរបស់លោកកេដូ‌លីម។

¹⁵ក្នុងចំណោមពួកលេវីមាន លោកសេម៉ា‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកហាស៊ូប ដែលជាកូនរបស់លោកអាស‌រីកាមលោកអាស‌រីកាមជាកូនរបស់លោកហា‌សាប‌យ៉ា លោកហា‌សាប‌យ៉ាជាកូនរបស់លោកប៊ូននី¹⁶ព្រមទាំងលោកសាបថាយ និងលោកយ៉ូ‌សាបាឌ ជាមេនៃពួកលេវី ដែលគ្រប់គ្រងលើការ‌ងារខាងក្រៅព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁷មានលោកម៉ាថានា ជាកូនរបស់លោកមីកា ដែលជាកូនរបស់លោកសាបឌី លោកសាបឌីជាកូនរបស់លោកអេសាភ ដែលជាមេដឹកនាំក្នុងការអរព្រះគុណ និងការអធិស្ឋាន និងលោកបាក‌ប៊ូគា ជាមេដឹកនាំរងក្នុងចំណោមបង‌ប្អូនរបស់គាត់ ហើយលោកអាប់ដា ជាកូនរបស់លោកសាំមួរ ដែលជាកូនរបស់លោកកាឡាល លោកកាឡាលជាកូនរបស់លោកយេឌូ‌ថិន។¹⁸ពួកលេវីទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅក្នុងក្រុងបរិសុទ្ធមានចំនួន ២៨៤ នាក់។

¹⁹ពួកឆ្មាំទ្វារមាន លោកអ័កគូប លោកថាលម៉ូន និងបង‌ប្អូនរបស់គេ ដែលចាំយាមនៅមាត់ទ្វារផ្សេងៗ ទាំងអស់មាន ១៧២ នាក់។²⁰ពួកអុីស្រា‌អែលឯទៀតៗ ពួកសង្ឃ និងពួកលេវី រស់នៅតាមទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានក្នុងស្រុកយូដា។ គ្រប់គ្នារស់នៅតាមទឹកដីជាមរតករបស់គេរៀងខ្លួន។²¹ពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ រស់នៅលើភ្នំអូផែល ហើយលោកស៊ីហា និងលោកគីសប៉ា ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើពួកអ្នកបម្រើព្រះវិហារ។

²²អ្នកដែលគ្រប់គ្រងលើពួកលេវី នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម គឺលោកអ៊ូស៊ី ជាកូនរបស់លោកបានី ដែលជាកូនរបស់លោកហា‌សាប‌យ៉ា លោកហា‌សាប‌យ៉ាជាកូនរបស់លោកម៉ាថានា លោកម៉ាថានាជាកូនរបស់លោកមីកា ជាពូជពង្សលោកអេសាភ ដែលជាពួកចម្រៀង គេគ្រប់គ្រងលើកិច្ចការក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ។²³ដ្បិតមានរាជបញ្ជាមួយពីស្តេច ស្ដីអំពីដំណើរពួកគេ ឲ្យផ្គត់ផ្គង់ស្បៀងអាហារដល់ពួកចម្រៀង តាមដែលគេត្រូវការរាល់ថ្ងៃ ស្របតាមច្បាប់ដែលបានកំណត់ទុក។²⁴លោកពេថា‌ហ៊ីយ៉ា ជាកូនរបស់លោកមសេ‌សាបេល ក្នុងពូជពង្សលោកសេរ៉ាស ជាកូនរបស់លោកយូដា លោកជាអ្នកជំនិតរបស់ស្តេច ក្នុងគ្រប់ទាំងកិច្ច‌ការដែលទាក់ទងនឹងប្រជា‌ជន។

²⁵ភូមិទាំងប៉ុន្មាន និងស្រែចម្ការដែលនៅជុំវិញ មានប្រជា‌ជនយូដាខ្លះ រស់នៅត្រង់គារយ៉ាត់-អើបា និងភូមិនានាដែលនៅជុំវិញ ហើយនៅឌីបូន និងភូមិនានាដែលនៅជុំវិញ នៅយេកាប‌សៀល និងភូមិនានាដែលនៅជុំវិញ។²⁶នៅម៉ូឡាដា និងបេត-ផាលែត។²⁷នៅហាសា ស៊ូអាល នៅបៀរ សេបា និងភូមិនានាដែលនៅជុំវិញ។

²⁸មានប្រជាជនយូដាខ្លះរស់នៅស៊ីកឡាក់ នៅមេកូ‌ណា និងភូមិនានាដែលនៅជុំវិញ។²⁹នៅអេន រីម៉ូន នៅសូរ៉ាស់ នៅយ៉ារមុត។³⁰សា‌ណូអា អាឌូឡាម និងភូមិនានាដែលនៅជុំវិញក្រុងទាំងនោះ ឡាគីស និងស្រែចម្ការដែលនៅជុំវិញ ហើយអា‌សេកា និងភូមិនានាដែលនៅជុំវិញ។ ដូច្នេះ គេបានតាំងទីលំ‌នៅ ចាប់តាំងពីបៀរ-សេបា រហូតដល់ជ្រលងភ្នំហ៊ីនណម។³¹កូនចៅបេនយ៉ាមីនក៏បានរស់នៅ ចាប់តាំងពីកេបារៀងទៅ គឺនៅមីកម៉ាស អៃយ បេត អែល និងភូមិនានាដែលនៅជុំវិញ។³²នៅអាណា‌ថោត ណូប ហា‌ណា‌នា³³ហាសោរ រ៉ាម៉ា គីថែម។³⁴ហាឌីឌ សេបោម នេបា‌ឡាត។³⁵ឡូឌ អូណូរ និងជ្រលងភ្នំរបស់ពួកជាងរចនា។³⁶ពួកលេវីខ្លះដែលរស់នៅស្រុកយូដា ត្រូវបានតម្រូវឲ្យទៅរស់នៅស្រុកបេនយ៉ាមីន។

12

¹នេះគឺជាពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី ដែលឡើងមកជាមួយលោកសូរ៉ូ‌បា‌បិល ជាកូនរបស់លោកសាលធាល និងលោកយេសួរមាន លោកសេ‌រ៉ាយ៉ា លោកយេរេមា លោកអែសរ៉ា²លោកអ័លោកម៉ារា លោកម៉ាលូក លោកហាធូស³លោកសេ‌កានា លោករេហ៊ូម ហើយនិងលោកម្រេម៉ូត។

⁴មានលោកអ៊ីដោ លោកគីនេ‌ថោន លោកអ័ប៊ីយ៉ា⁵លោកមីយ៉ា‌មីន លោកម្អាឌា លោកប៊ីលកា⁶6លោកសេម៉ា‌យ៉ា លោកយ៉ូ‌យ៉ារីប លោកយេ‌ដាយ៉ា⁷លោកសាលូវ លោកអ័ម៉ុក លោកហ៊ីល‌គីយ៉ា និងលោកយេដាយ៉ា។ លោកទាំងនេះសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំលើពួកសង្ឃ និងលើពួកបង‌ប្អូនរបស់គេ ក្នុងគ្រាលោកយេសួរ។

⁸ពួកលេវីមាន លោកយេសួ រលោកប៊ីនុយ លោកកាឌ‌មាល លោកសេរេ‌ប៊ីយ៉ា លោកយូដា និងលោកម៉ាថានា ដែលរួមជាមួយបង‌ប្អូនរបស់លោក ទទួលខុសត្រូវខាងចម្រៀងអរព្រះ‌គុណ។⁹លោកបាក‌ប៊ូគា និងលោកអ៊ូនី និងបង‌ប្អូនរបស់លោក ឈរ‌បំពេញមុខងារនៅទល់មុខនឹងលោកទាំងនោះ។

¹⁰លោកយេសួរ ជាឪពុករបស់លោកយ៉ូ‌យ៉ាគីម លោកយ៉ូ‌យ៉ាគីមជាឪពុករបស់លោកអេលី‌យ៉ាស៊ីប លោកអេលី‌យ៉ាស៊ីបជាឪពុករបស់លោកយ៉ូ‌យ៉ាដា។¹¹លោកយ៉ូ‌យ៉ាដា ជាឪពុករបស់លោកយ៉ូណា‌ថាន ហើយលោកយ៉ូណា‌ថាន ជាឪពុករបស់លោកយ៉ាដួរ។

¹²នៅគ្រាលោកយ៉ូ‌យ៉ាគីម ទាំងនេះគឺជាពួកសង្ឃដែលជាមេដឹកនាំលើពូជវង្សរបស់ពួកគេមានៈ លោកមេរ៉ាយាជាមេដឹកនាំខាងលោកសេ‌រ៉ាយ៉ា លោកហាណានាជាមេដឹកនាំខាងលោកយេរេមា¹³លោកមស៊ូ‌ឡាមជាមេដឹកនាំខាងលោកអែសរ៉ា លោកយ៉ូ‌ហា‌ណានជាមេដឹកនាំខាងលោកអ័ម៉ារា¹⁴លោកយ៉ូណា‌ថានជាមេដឹកនាំខាងលោកមេ‌លីគូរ ហើយលោកយ៉ូសែបជាមេដឹកនាំខាងលោកសេបានា។

¹⁵ខាងលោកហារីម មានលោកអ័ឌណាជាមេដឹកនាំ ខាងលោកមេរ៉ាយ៉ូត មានលោកហេលកាយជាមេដឹកនាំ។¹⁶ខាងលោកអ៊ីដោ មានលោកសាការីជាមេដឹកនាំ ខាងលោកគីនេ‌ថោន មានលោកមស៊ូ‌ឡាមជាមេដឹកនាំ។¹⁷ខាងលោកអ័ប៊ីយ៉ា មានលោកស៊ីកគ្រីជាមេដឹកនាំនៃពូជពង្សមីន‌យ៉ាមីន។ ខាងលោកម៉ូ‌អាឌា មានលោកពីលថាយជាមេដឹកនាំ។¹⁸ខាងលោកប៊ីលកា មានលោកសាំមួរជាមេដឹកនាំ ខាងលោកសេម៉ា‌យ៉ា មានលោកយ៉ូណា‌ថានជាមេដឹកនាំ។¹⁹ខាងលោកយ៉ូ‌យ៉ារីប មានលោកម៉ាថ្នាយជាមេដឹកនាំ ខាងលោកយេ‌ដាយ៉ា មានលោកអ៊ូស៊ីជាមេដឹកនាំ²⁰ខាងលោកសាឡាយ មានលោកកាឡាយជាមេដឹកនាំ ខាងលោកអ័ម៉ុក មានលោកហេប៊ើរជាមេដឹកនាំ។²¹ខាងលោកហ៊ីល‌គីយ៉ា មានលោកហា‌សាប‌យ៉ាជាមេដឹកនាំ ហើយខាងលោកយេ‌ដាយ៉ា មានលោកនេ‌ថានេលជាអ្នកដឹកនាំគ្រួសារយេដាយ៉ា។

²²ចំណែកពួកលេវី ក្នុងគ្រាលោកអេលី‌យ៉ាស៊ីប លោកយ៉ូ‌យ៉ាដា លោកយ៉ូ‌ហា‌ណាន និងលោកយ៉ាដួរ នោះបានកត់ឈ្មោះពួកដែលជាកំពូលលើពូជពង្សរបស់គេ ព្រមទាំងពួកបូជាចារ្យ រហូតដល់រជ្ជ‌កាលព្រះ‌បាទដារីយុស ជាស្តេចសាសន៍ពើស៊ី។²³ពួកកូនចៅលេវី ដែលជាអ្នកដឹកនាំលើពូជពង្សរបស់គេ បានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវ‌ភៅរបា‌ក្សត្រ រហូតដល់គ្រាលោកយ៉ូ‌ហា‌ណាន ជាកូនរបស់លោកអេលី‌យ៉ាស៊ីប។

²⁴ពួកមេដឹកនាំក្នុងពួកលេវីមាន លោកហា‌សាប‌យ៉ា លោកសេរេ‌ប៊ីយ៉ា និងលោកយេសួរ ជាកូនរបស់លោកកាឌ‌មាល ទទួលបន្ទុករួមជាមួយពួកបង‌ប្អូនរបស់គេ ដែលឈរទល់មុខនឹងពួកគេ ដើម្បីសរ‌សើរតម្កើង និងអរព្រះ‌គុណ ស្របតាមបង្គាប់របស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាអ្នកសំណព្វរបស់ព្រះ តាមពួក តាមវេនរបស់ខ្លួន។²⁵លោកម៉ាថានា បាក‌ប៊ូគា លោកអូ‌បាឌា លោកមស៊ូ‌ឡាម លោកថាលម៉ូន និងលោកអ័កគូប ជាឆ្មាំទ្វារដែលចាំយាមនៅឃ្លាំង ត្រង់មាត់ទ្វារ។²⁶អ្នកទាំងនេះបានបម្រើក្នុងគ្រាលោកយ៉ូ‌យ៉ាគីម ជាកូនរបស់លោកយេសួរ ដែលជាកូនរបស់លោកយ៉ូ‌សាដាក និងក្នុងគ្រាលោកនេហេមា ជាទេសា‌ភិបាល និងលោកអែសរ៉ា ដែលជាបូជាចារ្យ និងជាស្មៀន។

²⁷នៅពេលធ្វើពិធីបុណ្យឆ្លងកំផែងក្រុងយេរូ‌សាឡិម គេស្វែងរកពួកលេវីពីគ្រប់កន្លែងទាំងអស់ដែលពួករស់នៅ នាំមកឯក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដើម្បីធ្វើពិធីបុណ្យឆ្លងដោយអំណរ ព្រមទាំងមានចម្រៀងអរព្រះ‌គុណ មានច្រៀងអមដោយឈិង ពិណ និងស៊ុង។²⁸កូនចៅរបស់ពួកអ្នកចម្រៀង គេបានប្រមូលផ្ដុំគ្នាពីស្រុកជុំវិញក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងពីភូមិនានារបស់ពួកនថូផា។

²⁹ពួកគេក៏មកពីបេត-គីល‌កាល ពីតំបន់កេបា និងអាស‌ម៉ាវែតដែរ ដ្បិតពួកអ្នកចម្រៀងបានសង់ភូមិរបស់ខ្លួន នៅជុំវិញក្រុងយេរូ‌សាឡិម។³⁰ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីបានធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួនឲ្យបានបរិសុទ្ធ ហើយក៏បានធ្វើពិធីសម្អាតប្រជា‌ជន ព្រមទាំងទ្វារ និងកំផែង ឲ្យបានបរិសុទ្ធដែរ។

³¹ពេលនោះ ខ្ញុំបាននាំពួកមេដឹកនាំរបស់សាសន៍យូដាឡើងទៅលើកំផែង ហើយតែងតាំងឲ្យមានក្រុមចម្រៀងពីរក្រុមធំៗ ដែលពោលពាក្យអរព្រះ‌គុណ។ ក្រុមមួយដើរនៅលើកំផែងទៅខាងស្តាំ ឆ្ពោះទៅកាន់ទ្វារអាចម៍សត្វ។

³²មានលោកហូ‌សាយ៉ា និងពួកមេដឹកនាំយូដាពាក់កណ្ដាល ដើរតាមពីក្រោយក្រុមនោះ។³³បន្ទាប់មក មានលោកអ័‌សារា លោកអែសរ៉ា លោកមស៊ូ‌ឡាម។³⁴លោកយូដា លោកបេនយ៉ាមីន លោកសេម៉ា‌យ៉ា និងលោកយេរេមា។³⁵ហើយកូនចៅពួកបូជាចារ្យខ្លះដែលកាន់ត្រែ មានលោកសាការី ជាកូនរបស់លោកយ៉ូណា‌ថាន ដែលជាកូនរបស់លោកសេម៉ា‌យ៉ា លោកសេម៉ា‌យ៉ាជាកូនរបស់លោកម៉ាថានា ម៉ាថានាជាកូនរបស់លោកមី‌កាយ៉ា លោកមី‌កាយ៉ាជាកូនរបស់លោកសាគើរ លោកសាគើរជាកូនរបស់លោកអេសាភ។

³⁶មានពួកបង‌ប្អូនរបស់លោកសាការី គឺសេម៉ា‌យ៉ា លោកអ័សារាល លោកមីឡា‌ឡាយ លោកគីឡា‌ឡាយ លោកម៉ាអាយ លោកនេថា‌នេល លោកយូដា និងលោកហា‌ណា‌នី ដែលកាន់ប្រដាប់ភ្លេងរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាអ្នកសំណព្វរបស់ព្រះ។ ហើយមានហោរាអែសរ៉ា ជាអ្នកនាំមុខពួកគេ។³⁷ពេលមកដល់ទ្វារក្បាលទឹក ដែលស្ថិតនៅពីមុខគេ គេឡើងតាមជណ្តើរក្រុងព្រះ‌បាទដាវីឌ តាមកន្លែងឡើងទៅលើកំផែង ពីលើដំណាក់របស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ រហូតទៅដល់ទ្វារទឹកដែលនៅខាងកើត។

³⁸ក្រុមចម្រៀងមួយទៀត ដែលពោលពាក្យអរព្រះ‌គុណ ចេញទៅម្ខាងទៀត។ ហើយខ្ញុំក៏ដើរតាមក្រោយពួកគេ មានទាំងប្រជាជនពាក់កណ្ដាលនៅលើកំផែង ពីលើប៉មគុកភ្លើង រហូតដល់កំផែងធំ³⁹ហើយពីលើទ្វារអេប្រាអិម និងត្រង់ទ្វារចាស់ ទ្វារត្រី ប៉មហា‌ណា‌នាល និងប៉មហា‌មេអា រហូតដល់ទ្វារចៀម រួចគេឈប់នៅត្រង់ទ្វារពួកអ្នកយាម។

⁴⁰ដូច្នេះ អស់អ្នកដែលពោលពាក្យអរព្រះ‌គុណទាំងពីរក្រុម ឈរនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ ហើយខ្ញុំ និងពួកអ្នកគ្រប់គ្រងដែលនៅជាមួយខ្ញុំក៏ឈប់នៅទីនោះ។⁴¹ហើយបន្ទាប់មកពួកបូជាចារ្យ មានលោកអេលា‌គីម លោកម្អា‌សេ‌យ៉ា លោកមីន‌យ៉ា‌មីន លោកមីកា‌យ៉ា លោកអេលី‌យ៉ូណាយ លោកសាការី និងលោកហា‌ណា‌នា ដែលជាអ្នកកាន់ត្រែ។⁴²ហើយក៏មានលោកម្អា‌សេ‌យ៉ា លោកសេម៉ា‌យ៉ា លោកអេលា‌សារ លោកអ៊ូស៊ី លោកយ៉ូ‌ហា‌ណាន លោកម៉ាលគា លោកអេឡាំ និងលោកអេស៊ើរដែរ។ ពួកអ្នកចម្រៀង ក៏ស្រែកច្រៀងជាមួយលោកយីស‌រ៉ាហ៊ា ដែលជាអ្នកនាំមុខរបស់គេ។

⁴³នៅថ្ងៃនោះ គេថ្វាយយញ្ញ‌បូជាយ៉ាងសន្ធឹក ហើយមានចិត្តសប្បាយរីក‌រាយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យគេអរសប្បាយជាខ្លាំង។ ឯស្រ្ដី និងក្មេងៗ ក៏សប្បាយរីករាយដែរ។ ដូច្នេះអំណរលាន់ឮចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅយ៉ាងឆ្ងាយ។

⁴⁴នៅថ្ងៃនោះ គេបានតែងតាំងមនុស្សឲ្យគ្រប់គ្រងលើបន្ទប់ឃ្លាំង ដែលសម្រាប់ទុកតង្វាយលើកចុះឡើង តង្វាយផលដំបូង និងតង្វាយមួយភាគក្នុងដប់ ដើម្បីប្រមូលចំណែក ដែលក្រឹត្យ‌វិន័យបានតម្រូវឲ្យទុកសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី។ ពីស្រែចម្ការដែលនៅជុំវិញក្រុង មកទុកក្នុងបន្ទប់ឃ្លាំងទាំងនោះ។ ដ្បិតពួកយូដាមានអំណរចំពោះពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី ដែលបំពេញមុខងាររបស់ខ្លួន។⁴⁵ពួកគេបំពេញមុខងារបម្រើតាមបង្គាប់របស់ព្រះនៃគេ និងធ្វើពិធីសម្អាតឲ្យបានបរិសុទ្ធ ឯពួកអ្នកចម្រៀង និងពួកឆ្មាំទ្វារក៏ធ្វើដូច្នោះដែរ តាមបង្គាប់របស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ និងព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន ជាព្រះ‌រាជបុត្រា។

⁴⁶ដ្បិតកាលពីដើម ក្នុងគ្រាព្រះ‌បាទដាវីឌ និងលោកអេសាភ មានគ្រូដឹកនាំលើពួកអ្នកចម្រៀង មានចម្រៀងសរ‌សើរតម្កើង និងអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះជាម្ចាស់។⁴⁷នៅគ្រាលោកសូរ៉ូ‌បា‌បិល និងលោកនេហេមា ពួកអុីស្រា‌អែលទាំងអស់ ជូនចំណែកអាហារដល់ពួកអ្នកចម្រៀង និងពួកឆ្មាំទ្វារ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ហើយគេញែកមួយចំណែកជូនពួកលេវី ហើយពួកលេវីក៏ញែកមួយចំណែក ជូនកូនចៅលោកអើរ៉ុនដែរ។

13

¹នៅថ្ងៃនោះ គេអានគម្ពីរលោកម៉ូសេឲ្យប្រជា‌ជនស្ដាប់។ ហើយគេប្រទះឃើញសេចក្ដីដែលចែងទុកមកថា ពួកជនជាតិអាំម៉ូន និងពួកជនជាតិម៉ូអាប់ មិនត្រូវចូលទៅក្នុងក្រុមជំនុំនៃព្រះឡើយ។²ដ្បិតពួកគេមិនបានយកនំប៉័ង និងទឹកមកទទួលពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែលទេ ប៉ុន្តែពួកគេបានជួលលោកបាឡាម ឲ្យមកដាក់បណ្ដា‌សាដល់ពួកគេវិញ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់នៃយើងបានបង្វែរបណ្ដា‌សា ឲ្យទៅជាព្រះពរវិញ។³កាលប្រជាជនបានឮក្រឹត្យ‌វិន័យនេះភ្លាម គេក៏ញែកជនជាតិអុីស្រា‌អែល ចេញពីពួកជនជាតិដទៃ។

⁴មុនហេតុ‌ការណ៍នេះ សង្ឃអេលី‌យ៉ាស៊ីប ត្រូវបានតែងតាំងឲ្យមើលខុសត្រូវលើបន្ទប់នានាក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះនៃយើង។ ហើយលោកគឺជាសាច់ញាតិនឹងលោកថូ‌ប៊ីយា។⁵លោកអេលីយ៉ាសុីបបានរៀបចំបន្ទប់មួយធំសម្រាប់លោកថូ‌ប៊ីយា ជាបន្ទប់ដែលពីដើមគេដាក់តង្វាយម្សៅ កំញាន គ្រឿងប្រដាប់ទាំងប៉ុន្មាន និងតង្វាយមួយភាគក្នុងដប់ ពីស្រូវ ទឹកទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងប្រេង ដែលគេយកមកថ្វាយតាមបង្គាប់ សម្រាប់ពួកលេវី ពួកអ្នកចម្រៀង និងពួកឆ្មាំទ្វារ ព្រមទាំងតង្វាយលើកចុះឡើង សម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ។

⁶ប៉ុន្តែការនេះកើតឡើង ខ្ញុំមិនបាននៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមទេ។ ដ្បិតនៅឆ្នាំទីសាមសិបពីរ ក្នុងរជ្ជ‌កាលព្រះបាទអើថា‌ស៊ើក‌សេស ជាស្តេចបាប៊ី‌ឡូន ខ្ញុំបានវិលទៅគាល់ស្តេច។ រួចក្រោយយូរបន្តិចមក ខ្ញុំក៏បានសូមរាជានុញ្ញាតដើម្បីចាកចេញពីស្តេច។⁷ហើយវិលមកក្រុងយេរូ‌សាឡិមវិញ។ ហើយពេលនោះ ខ្ញុំឃើញអំពើអា‌ក្រក់ដែលលោកអេលី‌យ៉ាស៊ីបបានប្រព្រឹត្ត ដោយរៀបចំបន្ទប់មួយសម្រាប់លោកថូ‌ប៊ីយ៉ា នៅក្នុងទីលានព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁸ខ្ញុំបានខឹងខ្លាំងណាស់ ហើយខ្ញុំក៏យកប្រដាប់‌ប្រដានៅក្នុងផ្ទះទាំងប៉ុន្មាន ដែលជារបស់លោកថូ‌ប៊ីយ៉ា បោះចេញទៅខាងក្រៅបន្ទប់។⁹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបង្គាប់ឲ្យគេសម្អាតបន្ទប់ រួចខ្ញុំយកគ្រឿងប្រដាប់នៃព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ ព្រមទាំងតង្វាយម្សៅ និងកំញាន ទៅដាក់នៅទីនោះជំនួសវិញ។

¹⁰ខ្ញុំក៏យល់ឃើញថា គេមិនបានចែកចំណែកឲ្យពួកលេវីទេ ដូច្នេះ ពួកលេវី និងពួកអ្នកចម្រៀង ដែលត្រូវបំពេញមុខងារបម្រើ គេក៏នាំគ្នាវិលទៅធ្វើស្រែចម្ការរបស់ខ្លួនវិញ។¹¹ដូច្នេះ ខ្ញុំបានបន្ទោសពួកមេគ្រប់គ្រងថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់្រូវបានបោះ‌បង់ចោលដូច្នេះ?» ខ្ញុំក៏ប្រមូលពួកលេវី ហើយដាក់ពួកគេឲ្យបំពេញតួនាទីរបស់ខ្លួនវិញ។

¹²ពេលនោះ ពួកយូដាទាំងអស់ ក៏យកស្រូវ ស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរថ្មី និងប្រេង មកដាក់ក្នុងឃ្លាំងវិញ។¹³ខ្ញុំបានតែងតាំងលោកបូជាចារ្យសេ‌លេមា លោកសាដុក និងពេ‌ដាយ៉ា ជាពួកលេវីឲ្យមើលការខុសត្រូវលើឃ្លាំងទាំងនោះ។ ហើយក៏មានហាណាន ជាកូនសាគើរ ដែលជាកូនម៉ាថានា ដ្បិតអ្នកទាំងនោះគេរាប់ជាមនុស្សស្មោះត្រង់។ ហើយការ‌ងាររបស់គេ គឺជាអ្នកចែកចំណែកពួកដល់បង‌ប្អូនរបស់ខ្លួន។¹⁴ឱព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ សូមនឹកចាំពីទូល‌បង្គំអំពីដំណើរនេះផង ហើយសូមកុំបំភ្លេចការល្អដែលទូល‌បង្គំបានធ្វើ សម្រាប់ព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះអង្គនៃទូល‌បង្គំ និងសម្រាប់កិច្ចការរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។

¹⁵នៅគ្រានោះ ខ្ញុំបានឃើញមនុស្សខ្លះនៅស្រុកយូដាកំពុងជាន់ធុងផ្លែទំពាំង‌បាយ‌ជូរ នៅថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រមទាំងដឹកកណ្ដាប់ស្រូវចូលមកផ្ទុកលើសត្វលា ដោយស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ផ្លែទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ផ្លែល្វា និងរបស់ឯទៀតៗដែលធ្ងន់ ដែលគេដឹកមកក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម នៅថ្ងៃសប្ប័ទនោះ។ ខ្ញុំបានធ្វើប្រឆាំងទាស់ដល់ពួកគេ នៅថ្ងៃដែលគេលក់ស្បៀងអាហារនោះ។

¹⁶ក៏មានមនុស្សពីទីក្រុងទីរ៉ុស ដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងយេរូសាឡិមដែលគេតែងយកត្រី និងទំនិញគ្រប់មុខមកលក់ក្នុងថ្ងៃសប្ប័ទឲ្យពួកកូនចៅយូដានៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម។¹⁷ដូច្នេះ ខ្ញុំបន្ទោសពួកអភិជននៃជនជាតិយូដាថា៖ «ម្តេចបានជាអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ដោយមើលងាយថ្ងៃសប្ប័ទដូច្នេះ?¹⁸តើបុព្វ‌បុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា មិនបានប្រព្រឹត្តបែបនេះទេឬ? ហើយព្រះជាម្ចាស់នៃយើងមិនបាននាំអស់ទាំងសេចក្ដីអា‌ក្រក់នេះមកលើយើង និងមកលើទីក្រុងនេះទេឬ? ឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នាមើលងាយថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយនាំឲ្យមានសេចក្ដីក្រោធធ្លាក់មកលើពួកអ៊ីស្រា‌អែលថែមទៀតផង»។

¹⁹កាលចាប់ផ្ដើមងងឹតនៅទ្វារក្រុងយេរូ‌សាឡិម នៅល្ងាចថ្ងៃសប្ប័ទ ខ្ញុំបង្គាប់ឲ្យគេបិទទ្វារ ហើយហាមមិនឲ្យគេបើក រហូតដល់ផុតថ្ងៃសប្ប័ទ។ ខ្ញុំដាក់អ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំខ្លះនៅតាមទ្វារក្រុង ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកណាយកបន្ទុកអ្វីចូលមកនៅថ្ងៃសប្ប័ទឡើយ។²⁰ដូច្នេះ ពួកឈ្មួញ និងពួកអ្នកលក់ដូរទំនិញគ្រប់ប្រភេទ ក៏ដេកនៅខាងក្រៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមមួយយប់ ឬពីរយប់ដែរ។

²¹ប៉ុន្ដែ ខ្ញុំបានព្រមានពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាដេកនៅក្រៅកំផែងក្រុងដូច្នេះ? ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នានៅតែធ្វើដូច្នេះទៀត ខ្ញុំនឹងចាប់អ្នករាល់គ្នាមិនខាន» ចាប់តាំងពីពេលនោះមកពួកគេក៏លែងមកនៅថ្ងៃសប្ប័ទទៀត។²²បន្ទាប់មក ខ្ញុំបង្គាប់ពួកលេវី ឲ្យពួកគេធ្វើពិធីសម្អាតខ្លួនជាបរិសុទ្ធ ហើយឲ្យគេមកចាំយាមនៅតាមទ្វារក្រុង ដើម្បីញែកថ្ងៃសប្ប័ទជាបរិសុទ្ធ។ ឱព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ សូមនឹកចាំពីទូល‌បង្គំក្នុងការនេះផង ហើយសូមអាណិតមេត្តាទូល‌បង្គំ ដោយព្រះហឫទ័យសប្បុ‌រសដ៏ធំធេងរបស់ព្រះ‌អង្គចំពោះទូលបង្គំ។

²³នៅគ្រានោះ ខ្ញុំក៏ឃើញពួកយូដាខ្លះ ដែលបានរៀបការជាមួយស្ដ្រីជនជាតិអាសដូឌ អាំម៉ូន និងជនជាតិម៉ូអាប់។²⁴ហើយកូនរបស់ពួកគេពាក់កណ្ដាលនិយាយភាសាអាសដូឌ។ គ្មាននរណាម្នាក់ចេះនិយាយភាសាយូដាទេ គឺពួកគេនិយាយតាមតែភាសារបស់ជនជាតិដទៃទេ។

²⁵ខ្ញុំបានស្ដីបន្ទោសពួកគេ ហើយខ្ញុំដាក់បណ្ដា‌សាពួកគេ ហើយវាយពួកគេខ្លះ ក៏បោចសក់ពួកគេទៀតផង។ ខ្ញុំចាប់ឲ្យគេស្បថ ក្នុងព្រះ‌នាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយនិយាយថា៖ «ពួកអ្នកមិនគួរលើកកូនស្រី ទៅឲ្យកូនប្រុសរបស់គេ ឬយកកូនស្រីរបស់គេ មកឲ្យកូនប្រុសរបស់ខ្លួន ឬសម្រាប់ខ្លួនឡើយ។²⁶តើព្រះបាទសាឡូម៉ូន ជាស្តេចនៃអុីស្រា‌អែល មិនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដោយសារតែស្ត្រីជនជាតិដទៃទេឬ? ក្នុងចំណោមសាសន៍ជាច្រើន គ្មានស្តេចណាមួយដូចព្រះបាទសាឡូម៉ូនឡើយ ព្រះជាម្ចាស់របស់ទ្រង់បានស្រឡាញ់ទ្រង់ ព្រះបានតាំងទ្រង់ឲ្យធ្វើជាស្តេចលើជនជាតិអុីស្រា‌អែលទាំងមូល។ ប៉ុន្តែ ស្ត្រីជនជាតិដទៃបានអូសទាញស្ដេចឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប។²⁷ដូច្នេះ តើត្រូវឲ្យយើងស្តាប់តាមអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រព្រឹត្តអំពើអា‌ក្រក់យ៉ាងធ្ងន់ ហើយប្រព្រឹត្តរំលងនឹងព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ដោយរៀបការនឹងស្ដ្រីជនជាតិដទៃដូច្នេះឬ?»

²⁸លោកយ៉ូ‌យ៉ាដា ជាកូនរបស់លោកអេលី‌យ៉ាស៊ីប ជាសម្ដេចបូជាចារ្យ មានកូនប្រុសម្នាក់ដែលត្រូវជាកូនប្រសារ‌របស់លោកសានបាឡាត ជាអ្នកស្រុកហូរ៉ូ‌ណែម។ ហេតុនេះ ខ្ញុំក៏បណ្តេញអ្នកនោះចេញឆ្ងាយពីខ្ញុំ។²⁹ព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ សូមនឹកចាំពីពួកគេ ព្រោះគេបានបង្អាប់ការ‌ងារជាបូជាចារ្យ និងសេចក្ដីសញ្ញារបស់ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី។

³⁰ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំបានញែកសម្អាតពួកគេពីគ្រប់ទាំងជនជាតិដទៃ ហើយក៏ចាត់ចែងការ‌ងារដែលពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីត្រូវបំពេញឡើងវិញ តាមកិច្ចការរបស់គេរៀងខ្លួន។³¹ហើយខ្ញុំបានរៀបចំឲ្យមានតង្វាយអុស តាមពេលកំណត់ និងសម្រាប់ផលដំបូងដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ សូមនឹកចាំពីទូល‌បង្គំ សម្រាប់សេចក្ដីល្អផង។

នាងអេសធើរ

1

¹នៅគ្រានោះ (ព្រះចៅអហាស៊ូរុសបានសោយរាជ្យលើខេត្តមួយរយម្ភៃប្រាំពីរ គឺចាប់ពីស្រុកឥណ្ឌារហូតដល់ស្រុកអេត្យូពី)²នៅជំនាន់នោះស្តេចអហាស៊ូរុស គង់លើបល្ល័ងរាជ្យនៅក្រុងស៊ូសាន។

³នៅឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាល ស្តេចបានរៀបចំពិធីជប់លៀងដល់ពួកមន្ត្រី និងពួកមេដឹកនាំរបស់ស្តេចទាំងអស់។ ព្រមទាំងមេទ័ពពើស៊ី និងមេឌី អភិជន និងទេសាភិបាលរបស់អាណាខេត្តទាំងអស់។⁴ស្តេចទ្រង់ចង់បង្ហាញអស់ទាំងរាជសម្បត្តិដ៏ស្តុកស្តម្ភ និងកិត្តិយសនៃសិរីរុងរឿងដ៏វិសេសរបស់ទ្រង់ អស់រយះពេលជាច្រើនថ្ងៃ គឺអស់រយៈពេល180ថ្ងៃ។

⁵នៅពេលផុតថ្ងៃទាំងនោះហើយ ស្តេចរៀបចំពិធីជប់លៀង អស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ ការនេះសម្រាប់ប្រជាជនទាំងអស់ ដែលនៅក្រុងស៊ូសាន នៅក្នុងទីធ្លាឧទ្យាននៃដំណាក់របស់ស្តេច។⁶នៅពីចំហៀងនៃសួនច្បារត្រូវបាន តុបតែងជាមួយសំពត់ពណ៍ស និងពណ៍ខៀវ លាយនឹងក្រណាត់ធ្វើពីអំបោះពណ៍ស ភ្ជាប់ទៅនឹងខ្សែខ្លូតទេសពណ៍ស្វាយ ភ្ជាប់នឹងសសរថ្មកែវដោយក្រវិលប្រាក់។ ក៏មានកៅអីធ្វើពីមាស និងពីប្រាក់ ដាក់លើកម្រាលថ្មកែវពណ៍ក្រហម ថ្លើមថ្ម ខ្យងដាំ និងថ្មខ្មៅ។

⁷គេបម្រើដោយដាក់ស្រាក្នុងពែងមាស។ ជាពែងដែលមានក្បាច់រចនាប្លែកៗពីគ្នា ហើយស្តេចឲ្យគេយកស្រាមកចាក់ជូនភ្ញៀវយ៉ាងបរិបូណ៍។⁸តាមព្រះរាជបញ្ជារបស់ស្តេច ភ្ញៀវអាចពិសាស្រាតាមចិត្ត ដោយមិនចាំបាច់នឹងខ្លាចខ្វះខាតអ្វីឡើយ «គ្មានការការបង្ខិតបង្ខំទេ»។ ដ្បិតស្តេចបញ្ជាឲ្យរាជបម្រើចាក់ស្រាជូន តាមដែលភ្ញៀវចង់បាន។

⁹ព្រះនាងវ៉ាសធី ជាអគ្គមហេសី ក៏រៀបចំពិធីជប់លៀងសម្រាប់ពួកស្ត្រីនៅក្នុងវំាងរបស់ព្រះចៅអហាស៊ូរុសដែរ។¹⁰នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ កាលស្តេចមានព្រះហប្ញទ័យសប្បាយ ដោយសារស្រា ស្តេចបង្គាប់លោកមហ៊ូម៉ាន លោកប៊ីសថាលោកហារបូណា លោកប៊ីគថា លោកអបាគថា លោកសេថារ និងលោកកើកាស (មហាតលិកទាំងប្រាំពីររូប ដែលនៅបម្រើស្តេច)¹¹ឲ្យទៅយាងព្រះនាងវ៉ាសធី ជាអគ្គមហេសីមកគាល់ស្តេច ទាំងពាក់មកុដរាជ្យ។ ដើម្បីបង្ហាញដល់ប្រជាជន និងមេដឹកនំាឲ្យឃើញរូបឆោមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ព្រះនាង ដ្បិតព្រះនាងមានរូបឆោមស្រស់ស្អាតគួរឲ្យគយគន់។

¹²ប៉ុន្តែព្រះនាងវ៉ាសធី មិនព្រមយាងមកតាមព្រះរាជបញ្ជារបស់ស្តេច ដែលពួកមហាតលិកបានទូលថ្វាយឡើយ។ ពេលនោះ ស្តេចទ្រង់ពិរោធយ៉ាងខ្លាំង ហើយកំហឹងនោះក៏ឆេះឆួលក្នុងព្រះហប្ញទ័យជាខ្លាំង។

¹³ដូច្នេះ ស្តេចក៏សួរយោបល់ទៅកាន់ពួកអ្នកប្រាជ្ញ ដែលជាអ្នកមានភារកិច្ចជួយដោះស្រាយរឿងរបស់ស្តេច (ដ្បិតនេះជាទម្លាប់របស់ស្ដេចតែងតែពិគ្រោះនឹងអ្នកចេះស្ទាត់ខាងច្បាប់ដើម្បីវិនិច្ឆ័យ)។¹⁴ហើយអ្នកដែលនៅជិតដិតនឹងស្តេចមានលោក កើសេនា លោកសេថារ លោកអ័ឌម៉ាថា លោកតើស៊ីស លោកម៉េរ៉េស លោកម៉ាសេណា លោកមមូនកាន ជាមេដឹកនាំទាំងប្រាំពីររូបរបស់ជនជាតិមេឌី និងជនជាតិពែរ្ស ដែលជាអ្នកជំនិតរបស់ស្តេច ហើយមានមុខតំណែងខ្ពស់នៅក្នុងរាជាណាចក្រ។¹⁵«នៅក្នុងច្បាប់វិញ តើត្រូវធ្វើដូចម្តេចចំពោះព្រះនាងវ៉ាសធី ជាអគ្គមហេសី ដោយព្រោះមិនធ្វើតាមបញ្ជារបស់ស្តេច ដែលពួកមហាតលិកបានទូលថ្វាយដូច្នេះ?

¹⁶លោកមមូនកានមានប្រសាសន៍នៅចំពោះស្តេច និងពួកមេដឹកនាំថា «ព្រះនាងវ៉ាសធី ជាអគ្គមហេសីបានធ្វើខុស មិនមែនត្រឹមតែចំពោះព្រះរាជាប៉ុណ្ណោះ គឺបានធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់ពួកមេដឹកនាំ និងប្រជាជនទាំងអស់ ក្នុងអាណាខេត្តទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះចៅអហាស៊ូរុសទៀតផង។¹⁷ដ្បិតការប្រព្រឹត្តរបស់អគ្គមហេសីបានលេចឮដល់ស្ត្រីទាំងអស់។ ហើយបណ្តាលឲ្យគេមើលងាយប្តីរបស់ខ្លួន។ ពួកគេនឹងនិយាយថា ព្រះចៅអហាស៊ូរុស ចេញបញ្ជាឲ្យគេនាំព្រះនាងវ៉េសធី ជាអគ្គមហេសី មកគាល់ទ្រង់ តែព្រះនាងមិនព្រមធ្វើតាម។¹⁸នៅថ្ងៃនោះ ពួកជំទាវនៃជនជាតិពែរ្ស និងជនជាតិមេឌីទាំងប៉ុន្មាន ដែលបានឮពីទង្វើរបស់អគ្គមហេសី ដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះករុណា នោះពួកគេមុខជាធ្វើបែបនេះចំពោះប្តីរបស់ខ្លួន ដែលជាមេដឹកនាំរបស់ព្រះករុណាដូច្នោះដែរ។ ជាហេតុធ្វើឲ្យប្តីមានកំហឹង ព្រោះតែភរិយាមើលងាយ។

¹⁹ប្រសិនបើព្រះករុណាសព្វព្រះហប្ញទ័យ សូមទ្រង់ចេញរាជបញ្ជា ហើយឲ្យគេចែងទុកក្នុងច្បាប់នៃជនជាតិពើពែរ្ស និងជនជាតិមេឌី ដែលមិនអាចប្រែប្រួលបានឡើយ គឺថាកុំឲ្យព្រះនាងវ៉ាសធីចូលមកជួបព្រះភក្រ័្ត ព្រះករុណារហូតតទៅ។ ហើយសូមព្រះករុណាផ្ទេរតំណែងជាមហេសីរបស់ព្រះនាងឲ្យទៅព្រះមហេសីមួយអង្គទៀត ដែលល្អប្រសើជាងព្រះនាង។²⁰កាលណាសេចក្តីសម្រេចរបស់ព្រះរាជាបានប្រកាសពាសពេញនគររបស់ទ្រង់ នោះស្ត្រីទាំងអស់នឹងគោរពប្រតិបត្តិប្តីរបស់ខ្លួន តាំងពីអ្នកធំ រហូតដល់អ្នកតូច»។

²¹ព្រះរាជាសព្វព្រះហប្ញទ័យនឹងយោបល់នេះណាស់ ហើយអស់ពួកមេដឹកនាំក៏ពេញចិត្តដែរ ហើយព្រះរាជាក៏ធ្វើតាមសំណើររបស់លោកមមូនកាន។²²ស្តេចផ្ញើរាជសារទៅគ្រប់អាណាខេត្តទាំងអស់ តាមអក្សរ និងភាសារបស់ប្រជាជនក្នុងអណាខេត្តនីមួយៗ។ ដោយប្រកាសឲ្យបុរសទាំងអស់ធ្វើជាមេលើគ្រួសារបស់ខ្លួន។ ហើយរាជ្យសារនេះបានធ្វើទៅមនុស្សនិងគ្រប់ភាសារបស់គេរាងៗខ្លួន។

2

¹ក្រោយហេតុការណ៍ទាំងនោះមក ព្រះចៅអហាស៊ូរុស ឈប់ព្រះពិរោធ នោះស្តេចក៍នឹករលឹកដល់ព្រះនាងវ៉ាសធី និងការដែលព្រះនាងបានធ្វើ។²ព្រមទាំងសេចក្តីដែលបានសម្រេចចំពោះព្រះនាង។ ពួករាជបម្រើទូលស្តេចថា «សូមឲ្យគេទៅរកស្ត្រីព្រហ្មចារី ដែលមានរូបឆោមស្រស់ស្អាតមកថ្វាយព្រះករុណា។

³សូមព្រះករុណាតែងតាំងឲ្យពួកមន្រ្តី ដែលសិ្ថតនៅតាមអាណាខេត្តទាំងអស់ក្នុងរាជាណាកច្រ ដើម្បីប្រមូលស្រ្តីព្រហ្មចារីដែលនៅក្មេង ហើយមានរូបឆោមស្រស់ស្អាត យកមកដាក់នៅវិមានស្ត្រី ក្នុងរាជធានីស៊ូសាន។ សូមឲ្យលោកហេកាយ ដែលជាមហាតលិករបស់ព្រះករុណា ដែលជាអ្នកថែរក្សាស្ត្រីទាំងនោះ ព្រមទាំងផ្តល់គ្រឿងសម្អាងកាយដល់ស្ត្រីទាំងនោះផង។⁴ហើយស្ត្រីក្រមុំណាដែលធ្វើឲ្យព្រះករុណាសព្វព្រះហប្ញទ័យ នោះសូមតែងតាំងនាងឲ្យធ្វើជាអគ្គមហេសីជំនួសព្រះនាងវ៉ាសធី»។ ព្រះរាជាសព្វព្រះហប្ញទ័យ ហើយសម្រេចតាមសំណើរនេះ។

⁵នៅរាជធានីស៊ូសាន មានជនជាតិយូដាម្នាក់ឈ្មោះម៉ាដេកាយ ជាកូនរបស់លោកយ៉ាអៀរ ជាពូជពង្សរបស់លោកស៊ីម៉ាយ និងលោកគីស ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន។⁶លោកត្រូវបានគេនាំចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹម ជាមួយពួកឈ្លើយសឹកឯទៀត ដែលព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូន បានចាប់យកមកជាមួយព្រះបាទយេកូនាស ជាស្តេចស្រុកយូដា។

⁷ម៉ាដេកាយ ជាអ្នកចិញ្ចឹមមើលថែនាង ហាដាសា គឺនាងអេសធើ ជាកូនស្រីរបស់ឪពុកមាលោក ដ្បិតនាងគ្មានឪពុកម្តាយទេ។ នាងជាស្ត្រីក្រមុុំដែលមានរូបឆោមស្រស់ស្អាតហើយគួរឲ្យស្រលាញ់។ លោកម៉ាដាកាយបានយកនាងមកចិញ្ចឹមទុកដូចជាកូនរបស់លោក។

⁸នៅពេលស្តេចចេញរាជបញ្ជា និងរាជក្រឹត្យរួចហើយ គេប្រមូលបានស្រ្តីក្រមុំជាច្រើនមកទុកក្នុងរាជធានីស៊ូសាន។ ហើយទុកឲ្យលោកហេកាយជាអ្នកមើលថែ។ គេក៏បាននាំនាងអេសធើមកក្នុងដំណាក់របស់ស្តេច ហើយឲ្យលោកហេកាយជាអ្នកថែរក្សាពួកស្ត្រី។⁹លោកហេកាយពេញចិត្តនឹងនាង ហើយក៏មានចិត្តសណ្តោសចំពោះនាង។ ពេលនោះលោកបានប្រគល់គ្រឿងសម្អាងកាយ និងអាហារឲ្យទៅនាង។ ព្រមទាំងយកស្ត្រីក្រមុំប្រាំពីរនាក់មកពីដំណាក់របស់ស្តេច ដែលជ្រើសរើសពីចំណោមពួកស្ត្រីក្រមុំក្នុងរាជវាំង ឲ្យនៅបម្រើនាង លោកបានប្រគល់បន្ទប់ដែលល្អជាងគេក្នុងវិមានស្ត្រីឲ្យទៅនាងផងដែរ។

¹⁰នាងអេសធើមិនបានប្រាប់ឲ្យនរណាដឹងអំពីជាតិសាសន៍ និងដើមកំណើតរបស់នាងទេ ដ្បិតម៉ាដេកាយបានហាមនាងមិនឲ្យប្រាប់គេដឹងពីរឿងនេះឡើយ។¹¹ជារៀងរាល់ថ្ងៃ លោកម៉ាដេកាយតែងតែដើរទៅមកនៅមុខទីធ្លារវិមានស្ត្រី ដើម្បីឲ្យដឹងពីសុខទុក្ខរបស់នាងអេសធើ ហើយចង់ដឹងថា គេប្រព្រឹត្តចំពោះនាងយ៉ាងណា។

¹²តាមទំនៀមសម្រាប់ស្រ្តីក្រមុំនៅក្នុងវិមានស្រ្តី ត្រូវរៀបចំខ្លួនអស់ដប់ពីរខែ មុននឹងដល់វេនចូលគាល់ព្រះចៅអហាស៊ូរុស ពួកនាងត្រូវសម្អាងកាយជាមួយប្រេងល្វីងទេសរយៈពេលប្រាំមួយខែ ហើយប្រាំមួយខែទៀតជាមួយប្រេងក្រអូប និងគ្រឿងសម្អាងកាយផ្សេងៗ ព្រោះនេះជារយៈពេលដែលស្របតាមពីធីការដែលមានចែងទុក¹³ពេលដែលស្រ្តីក្រមុំត្រូវចូលទៅគាល់ស្តេច បើនាងចង់យកអ្វីជាប់ជាមួយខ្លួនពីវិមានស្ត្រីទៅរាជវាំង គេប្រគល់ឲ្យទាំងអស់។

¹⁴នាងទៅគាល់ស្តេចនៅពេលល្ងាច ហើយព្រឹកឡើងនាងវិលទៅវិមានទីពីររបស់ស្ត្រី ដែលសិ្ថតនៅក្រោមការថែទាំរបស់លោកសាសកាស ជាមហាតលិករបស់ស្តេច និងជាអ្នកថែរក្សាក្រុមមហេសី។ នាងលែងបានចូលទៅគាល់ស្តេចទៀតហើយលើកលែងតែស្តេចសព្វព្រហប្ញទ័យនឹងនាង ហើយហៅចំឈ្មោះរបស់នាង។

¹⁵លុះដល់វេននាងអេសធើចូលគាល់ស្តេច (ជាកូនរបស់លោកអប៊ីហែល ដែលត្រូវជាឪពុកមារបស់លោកម៉ាដេកាយ ហើយលោកម៉ាដេកាយបានយកនាងមកចិញ្ចឹម) នាងមិនបានសុំអ្វី ក្រៅពីរបស់ដែលលោកហេកាយជាមហាតលិករបស់ស្តេច ជាអ្នកថែរក្សាពួកស្ត្រីបានប្រគល់ឲ្យនោះឡើយ។ នាងអេសធើជាស្រ្តីម្នាក់ ដែលគេស្រលាញ់រាប់អានគ្រប់ៗគ្នា។¹⁶គេបាននាំនាងអេសធើយកទៅថ្វាយស្តេចអហាស៊ូរុស នៅក្នុងរាជវំាង នៅខែទីដប់ គឺខែបុស្សក្នុងឆ្នាំទីប្រាំពីរនៃរជ្ជកាលរបស់ស្តេច។

¹⁷ព្រះរាជាស្រលាញ់នាងអេសធើលើសជាងស្ត្រីឯទៀត ស្តេចគាប់ព្រះហប្ញទ័យនឹងនាង ហើយនាងទទួលបានការសណ្តោសលើសជាងស្រ្តីក្រមុំឯទៀតទាំងអស់។ ហេតុដូច្នេះបានជាស្តេចបំពាក់មកុដរាជ ហើយតាំងនាងឡើងជាអគមហេសីជំនួសព្រះនាងវ៉ាសធី។¹⁸ពេលនោះស្តេចបានរៀបចំពិធីជប់លៀងមួយយ៉ាងធំ សម្រាប់ពួកមេដឹកនាំ និងពួកមន្ត្រី «ក្នុងឪកាសអភិសេកព្រះនាងអេសធើ» ស្តេចក៏ប្រកាសថ្ងៃឈប់សម្រាកនៅតាមអាណាខេត្តទាំងអស់។ ព្រមទាំងចែកអំណោយដោយព្រះហប្ញទ័យសទ្ធា។

¹⁹នៅគ្រាដែលគេប្រមូលពួកស្ត្រីក្រមុំមកជួបជុំគ្នាជាលើកទីពីរ លោកម៉ាដេកាយមានមុខងារក្នុងក្រុមអ្នកយាមរាជវំាង។²⁰ឯព្រះនាងអេសធើមិនបានប្រាប់ឲ្យនរណាដឹងពីជាតិសាសន៍ និងដើមកំណើតរបស់ព្រះនាងទេ គឺព្រះនាងធ្វើតាមពាក្យដែលលោកម៉ាដេកាយបង្គាប់។ ព្រះនាងនៅតែធ្វើតាមបង្គាប់លោកម៉ាដេកាយដូចដែលព្រះនាងសិ្ថតនៅក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់គាត់នៅឡើយ។²¹នៅគ្រានោះ ដែលលោកម៉ាដេកាយធ្វើការក្នុងក្រុមយាមទ្វាររាជវាំង មានមហាតលិកពីរនាក់ គឺលោកប៊ីកថាន និងលោកថេរែស មានកហឹងជាខ្លាំង ហើយប៉ុនប៉ងធ្វើគុតព្រះចៅអហាស៊ូរុស។

²²លោកម៉ាដេកាយបានដឹងគម្រោងការរបស់ពួកគេ ហើយលោកក៏ទូលដំណឹងនេះដល់ព្រះនាងអេសធើ ហើយព្រះនាងអេសធើក៏ទូលដំណឹងនេះទៅដល់ស្តេច ក្នុងនាមលោកម៉ាដេកាយ។²³កាលគេបានសើបអង្កេតរឿងនេះ ឃើញថាជាការពិតមែន គេក៏ព្យួរក មហាតលិកទាំងពីរនៅលើបង្គោលមួយ។ ហេតុការណ៏ត្រូវបានគេកត់ទុកនៅក្នុងសៀវភៅរបាក្សត្រ នៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តស្តេច។

3

¹ក្រោយហេតុការណ៍នោះមក ព្រះបាទអហាស៊ូរុស បានតែងតាំងលោកហាម៉ាន ជាកូនរបស់លោកហំាម្តាថា ដែលជាពូជពង្សរបស់ស្តេចអកាក់ ហើយតាំងឲ្យលោកធ្វើជាមហាមន្ត្រី និងជាប្រមុខលើមេដឹកនាំទាំងអស់។²ព្រះរាជាបានចេញបញ្ជាឲ្យពួករាជបម្រើរបស់ស្តេចទាំងប៉ុន្មាន ដែលប្រចាំការនៅមាត់ទ្វារាជវំាង ឱនគោរព និងថ្វាយបង្គំលោកហាម៉ាន។ តែលោកម៉ាដេកាយមិនឱនគោរព ឬថ្វាយបង្គំលោកហាម៉ានទេ។

³ដូច្នេះ ពួករាជបម្រើរបស់ស្តេចដែលប្រចាំការនៅមាត់ទ្វា ក៏ពោលថាកាន់លោកម៉ាដេកាយថា «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនធ្វើតាមរាជបញ្ជារបស់ស្តេចដូច្នេះ?»⁴ពួកគេតែងតែសួរទៅគាត់បែបនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែគាត់មិនស្តាប់ពួកគេឡើង។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ប្រាប់ទៅលោកហាម៉ាន ព្រោះចង់ដឹងថា តើលោកម៉ាដេកាយនៅតែប្រកាន់ជំហរបែបនេះ ឬយ៉ាងណា ដ្បិតគាត់បានប្រាប់គេថាគាត់ជាជនជាតិយូដា។

⁵កាលលោកហាម៉ានឃើញថា លោកម៉ាដេកាយមិនព្រមឱនគោរព ឬថ្វាយបង្គំដល់ខ្លួន នោះលោកមានចិត្ត ក្រេវក្រាធជាខ្លាំង។⁶មានគេជម្រាបលោកហាម៉ានថា លោកម៉ាដេកាយជាជនជាតិយូដា ហេតុនេះលោកហាម៉ានក៏យល់ថា នេះជាមូលហេតុមួយ ដែលត្រូវកម្ចាត់លោកម៉ាដេកាយចោល។ លោកក៏រកឱកាសនឹងបំផ្លាញជនជាតិយូដាទាំងអស់ ជាជនរួមជាតិរបស់លោកម៉ាដេកាយ ឲ្យវិនាសសូន្យពីរាជាណាចក្ររបស់ព្រះចៅអហាស៊ូរុស។

⁷នៅខែទីមួយ គឺនៅខែចេត្រ ក្នុងឆ្នាំទីដប់ពីរនៃរជ្ជកាលព្រះចៅអហាស៊ូរុស គេវាយលេខតាមរបៀន នៅចំពោះមុខលោកហាម៉ាន ដើម្បីដេញរកថ្ងៃខែដែលល្អ។ ហើយក៏ត្រូវចំលើខែទីដប់ពីរ(ដែលត្រូវជាខែផល្គុន)។

⁸ពេលនោះលោកហាម៉ាទូលទៅព្រះចៅអហាស៊ូរុសថា «មានជាតិសាសន៍មួយដែលខ្ចាតខ្ចាយនៅចំណោមជាតិសាសន៍ និងអាណាខេត្តទាំងប៉ុន្មាននៃព្រះរាជាណាចក្ររបស់ព្រះករុណា។ ពួកគេមានទនៀមទម្លាប់ផ្សេងពីជាតិសាសន៍ដ៏ទៃ ហើយមិនគោរពតាមច្បាប់របស់ព្រះករុណាទេ ដូច្នេះ ព្រះករុណាមិនគួរទុកឲ្យពួកគេរស់នៅទៀតឡើយ។⁹ប្រសិនបើព្រះករុណាសព្វព្រះហប្ញទ័យ សូមចេញបញ្ជាឲ្យសម្លាប់ពួកគេទៅ ហើយទូលបង្គំនឹងថ្លឹងប្រាក់មួយម៉ឺនហាបទៅដាក់ក្នុងឃ្លាំងរាជទ្រព្យ សម្រាប់ពួកអ្នកដែលចាត់ចែងការនោះ»។

¹⁰ដូច្នេះ ព្រះរាជាក៏ដោះព្រះទម្រង់ពីព្រះហស្ត ហើយប្រគល់ទៅឲ្យលោកហាម៉ា ជាកូនរបស់លោកហាំម្តាថា និងជាពូជពង្សរបស់ស្តេចអកាក់ ដែលជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ជនជាតិយូដា។¹¹ស្តេចមានរាជឱង្ការទៅកាន់លោកហាម៉ានថា «យើងនឹងប្រគល់ប្រាក់ និងជាតិសាសន៍នោះឲ្យទៅលោកវិញ ។ ចូរលោកប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេតាមតែលោកយល់ឃើញចុះ»។

¹²នៅថ្ងៃទីដប់បី ក្នុងខែទីមួយ គេបានហៅពួកស្មៀនហ្លួងមកឲ្យសរសេរបញ្ជាទាំងប៉ុន្មាន របស់លោកហាម៉ាន ដើម្បីផ្ញើជូនពួកមេបញ្ជាការកងទ័ពរបស់ស្តេច ពួកទេសាភិបាលអាណាខេត្ត និងពួកមេដឹងរបស់ជាតិសាសន៍នានា គឺដល់គ្រប់ខេត្តតាមអក្សរជាតិរបស់គេ ហើយដល់គ្រប់សាសន៍ និងតាមភាសារបស់ជាតិសាសន៍នីមួយៗ។ ច្បាប់នោះបានកត់ទុកដោយ នាមព្រះចៅអហាស៊ូរុស ព្រមទាំងមានប្រថាប់ត្រាព្រះរាជាទៀតផង។¹³គេចាត់អ្នកនាំសារឲ្យយកលិខិតទាំងនោះ ទៅគ្រប់អាណាខេត្តរបស់ព្រះរាជា បញ្ជាឲ្យបំផ្លាញ សម្លាប់ ពូជសាសន៍យូដាទាំងអស់ឲ្យវិនាសសាបសូន្យ ទាំងក្មេង ទាំងមនុស្សចាស់ជរា ទាំងស្ត្រី ទាំងទារក ក្នុងរយះពេលតែមួយថ្ងៃ គឺនៅថ្ងៃទីដប់បី ក្នុងខែទីដប់ពីរ (ដែលត្រូវនឹងថ្ងៃផល្គុន) ព្រមទាំងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេទៀតផង។

¹⁴អាណាខេត្តនីមួយៗទទួលបានរាជក្រឹត្យមួយច្បាប់។ សម្រាប់ប្រកាសដល់អស់ជាតិសាសន៍ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេចនៅថ្ងៃនោះ។¹⁵ពួកអ្នកនាំសារក៏ចេញទៅយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ តាមបញ្ជារបស់ស្តេច។ ហើយគេបានប្រកាសរាជក្រឹតនោះនៅក្រុងស៊ូសាន ជារាជធានី។ ពេលនោះព្រះរាជាគង់សោយស្រាជាមួយលោកហាម៉ាន តែនៅឯទីក្រុងស៊ូសានមានសម្រែកយំសោកពាសពេញជាខ្លាំង។

4

¹កាលម៉ាដេកាយបានដឹងហេតុការណ៍ទាំងប៉ុន្មានកើងឡើង លោកហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន ហើយស្លៀកបាវ និងរោយផេះលើក្បាល។ រួចលោកចេញទៅកណ្តាលទីក្រុង ទាំងស្រែកយំយ៉ាងជូរចត់។²លោកទៅឈរទល់មុខនឹងមាត់ទ្វារាជវាំង ដ្បិតលោកមិនអាចចូលទៅក្នុងបាន ដោយស្លៀកបាវបែបនេះបានឡើយ។³នៅគ្រប់អាណាខេត្តនីមួយៗ ពេលគេបានទទួលរាជក្រឹត្យ ហើយរាជបញ្ជារបស់ស្តេចហើយ នោះជនជាតិយូដានាំគ្នាកាន់ទុក្ខយ៉ាងខ្លាំង ពួកគេតមអាហារ យំសោកសង្រេក ហើយទួញសោក។ ហើយមានគ្នាជាច្រើននាំគ្នាស្លៀកបាវ ហើយដេកនៅក្នុងផ្ទះ។

⁴កាលពួកស្ត្រីបម្រើ និងពួកមហាតលិករបស់ព្រះនាងអេសធើ បាននាំដំណឹងនេះ មកទូលថ្វាយព្រះនាង នោះព្រះនាងរន្ធត់ព្រះហប្ញទ័យជាខ្លាំង។ ព្រះនាងក៏ឲ្យគេយកសម្លៀកបំពាក់ទៅជូនលោកម៉ាដេកាយ ដើម្បីជំនួសបាវដែលលោកស្លៀកជាប់នឹងខ្លួន តែលោកម៉ាដេកាយមិនព្រមទទួលទេ។⁵ពេលនោះព្រះនាងបានហៅលោកហាថាក់ ជាមហាតលិក ដែលព្រះរាជាឲ្យមកបម្រើព្រះនាង។ ព្រះនាងបានបញ្ជាឲ្យគាត់ទៅសួរលោកម៉ាដេកាយ ដើម្បីសួរឲ្យដឹងពីមូលហេតុដែលឲ្យលោកធ្វើបែបនេះ។

⁶ដូច្នេះ លោកហាថាក់បានទៅជួបលោកម៉ាដេកាយនៅទីលានក្រុង គឺនៅទីធ្លាក្រុងខាងមុខទ្វារាជវាំង។⁷លោកម៉ាដេកាយរៀបរាប់ប្រាប់គាត់ពីហេតុការណ៍ទាំងអស់ដែលកើតមានឡើង និងពីចំនួនប្រាក់ដែលលោកហាម៉ានបានសន្យាបញ្ជូនទៅក្នុងឃ្លាំងរាជទ្រព្យ ប្រសិនបើស្តេចចេញបញ្ជាឲ្យគេទៅសម្លាប់ជនជាតិយូដា។⁸លោកក៏បានប្រគល់រាជក្រឹត្យមួយច្បាប់ ជាសេចក្តីដែលបានប្រកាសប្រាប់នៅទីក្រុងស៊ូសាន អំពីការបំផ្លាញជនជាតិយូដា។ ដើម្បីឲ្យគាត់យកទៅថ្វាយព្រះនាងអេសធើ ព្រមទាំងរៀបរាប់ហេតុការណ៍ទូលថ្វាយព្រះនាង ព្រមទាំងផ្តាំឲ្យព្រះនាងចូលទៅគាល់ព្រះរាជា ដើម្បីសូមការសន្តោសប្រណី និងទូលអង្វរព្រះរាជា សម្រាប់ជនជាតិរបស់ព្រះនាង។

⁹លោកហាថាក់ក៏នាំពាក្យទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកម៉ាដេកាយ ទៅទូលព្រះនាងអេសធើ។¹⁰ពេលនោះព្រះនាងអេសធើប្រាប់លោកហាថាក់ឲ្យទៅជម្រាបលោកម៉ាដេកាយវិញថា។¹¹«ពួករាជបម្រើ និងប្រជាជននៅក្នុងអាណាខេត្តរបស់ស្តេច សុទ្ធតែដឹងថា បុរស ឬស្ត្រីណាដែលហ៊ានចូលទៅគាល់ស្តេច នៅសាលខាងក្នុងរាជដំណាក់ ដែលស្តេចមិនបានត្រាស់ហៅ អ្នកនោះគឺត្រូវសម្លាប់ ស្រមតាមច្បាប់ដែលមានចែងទុកសម្រាប់មនុស្សទូទៅ ប៉ុន្តែ បើព្រះរាជាហុចដំបងរាជធ្វើពីមាសឲ្យប៉ុណ្ណោះ ទើបរួចជីវិត។ ចំពោះខ្ញុំវិញព្រះរាជាមិនបានហៅខ្ញុំឲ្យចូលគាល់អស់រយះពេលសាមសិបថ្ងៃមកហើយ»។¹²គេក៏ទៅជម្រាបម៉ាដេកាយ តាមរាជសវនីយ៏របស់ព្រះនាងអេសធើ។

¹³ពេលនោះ លោកម៉ាដេកាយឲ្យគេនាំពាក្យទៅទូលព្រះនាងវិញថា។ «បពិត្រព្រះមហាក្សត្រិយានី សូមកុំនឹកស្មានថា នៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេច ព្រះនាងអាចគេចផុតពីសេចក្តីវិនាស ដែលនឹងកើតមានចំពោះជនជាតិយូដាទាំងអស់នោះឡើយ។¹⁴ប្រសិនបើព្រះនាងសំងំស្ងៀមនៅពេលនេះ នោះនឹងមានជំនួយ និងរំដោះឲ្យរួច ដល់ពួកជនជាតិយូដា តាមមធ្យាបាយមួយផ្សេងទៀត រីឯព្រះនាង និងញាតិវង្សបិតារបស់ព្រះនាងនឹងត្រូវវិនាសផុតពូជ។ តើនរណាដឹង ព្រះនាងបានឡើងធ្វើជាព្រះមហាក្សត្រិយានីនេះ ដើម្បីសង្គ្រោះជនជាតិយូដា នៅពេលនេះហើយមើលទៅ?»

¹⁵ពេលនោះ ព្រះនាងអេសធើចាត់គេឲ្យទៅជម្រាបលោកម៉ាដេកាយថា¹⁶«សូមទៅប្រមូលពួកជនជាតិយូដាទាំងអស់នៅក្នុងក្រុងស៊ូសាន ឲ្យតមអាហារសម្រាប់ខ្ញុំ។ ក្នុងរវាងបីថ្ងៃ គឺទាំងថ្ងៃ ទាំងយប់ មិនត្រូវបរិភោគ ឬផឹកអ្វីឡើយ។ ចំណែកខ្ញុំ និងពួកស្ត្រីបម្រើរបស់ខ្ញុំ ក៏តមអាហារដែរ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងចូលទៅគាល់ស្តេច ទោះបីខុសច្បាប់ក៏ដោយ បើខ្ញុំត្រូវវិនាស នោះឲ្យវិនាសទៅចុះ»។¹⁷លោកម៉ាដេកាយក៏ទៅ ហើយក៏ធ្វើតាមសេចក្តីទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះនាងអេសធើបង្គាប់។

5

¹លុះដល់ថ្ងៃទីបី ព្រះនាងអេសធើ ទ្រង់គ្រឿងជាព្រះមហាក្សត្រិយានី យាងទៅចូលគាល់ស្តេចនៅសាលាខាងក្នុងរាជដំណាក់ ដែលទល់មុខនឹងដំណាក់របស់ស្តេច។ ឯស្តេចគង់លើបល្ល័ង្ករាជ នៅក្នុងរាជដំណាក់ ដែលសិ្ថតនៅចំពីមុខទ្វាចូល។²ពេលព្រះរាជាទតឃើញព្រះនាងអេសធើ ជាព្រះមហាក្សត្រិយានីឈរនៅក្នុងសាលដូច្នេះ នោះស្តេចក៏មានព្រះហប្ញទ័យមេត្តាករុណាដល់ព្រះនាង។ ស្តេចហុចដំបងមាសដែលកាន់នៅព្រះហស្តថ្វាយព្រះនាង។ រួចព្រះនាងក៏ចូលទៅជិតហើយពាល់ចុងដំបងនោះ។

³ស្តេចមានរាជឱង្ការថា «មហាក្សត្រិយានីអេសធើអើយ តើនាងចង់បានអ្វី? តើព្រះនាងគិតចង់សូមអ្វី? យើងនឹងប្រទានឲ្យទាំងអស់ ទោះបីមានតម្លៃមួយចំហៀងនគរក៏ដោយ»។⁴ព្រះនាងអេសធើទូលស្តេចថា «ប្រសិនបើព្រះករុណាសពព្រះហប្ញទ័យ សូមព្រះករុណា និងលោកហាម៉ាន ស្តេចយាងទៅចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀង ដែលខ្ញុំម្ចាស់បានរៀបចំថ្វាយនៅថ្ងៃនេះ»។

⁵ដូច្នេះ ស្តេចក៏បង្គាប់គេថា «ចូរទៅហៅហាម៉ានឲ្យមកជាប្រញាប់ ទៅចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀង តាមការអញ្ជើញរបស់ព្រះនាងអេសធើ»។ បន្ទាប់មកព្រះរាជា និងលោកហាម៉ាន ក៏យាង និងអញ្ជើញចូលរួមពិធីជប់លៀង ដែលព្រ នាងអេសធើ បានរៀបចំ។⁶កាលកំពុងសោយសុរា ស្តេចមានរាជឱង្ការសួរទៅព្រះនាងអេសធើថា «តើព្រះនាងចង់បានអ្វី? យើងនឹងប្រទានឲ្យទាំងអស់។ តើព្រះនាងគិតចង់សូមអ្វី? ទោះបីមានតម្លៃមួយចំហៀងនគរក៏ដោយ ក៏យើងប្រទានឲ្យដែរ»។

⁷ព្រះនាងអេសធើទូលថា «សំណូមពររបស់ខ្ញុំម្ចាស់ និងសេចក្តីដែលខ្ញុំម្ចាស់ចង់បានគឺ⁸ប្រសិនបើព្រះករុណាសព្វព្រហប្ញឆ្លើយតបនឹងសំណូមពររបស់ខ្ញុំម្ចាស់មែន សូមព្រះករុណា និងលោកហាម៉ាន ស្តេចយាង និងអញ្ជើញចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងដែលខ្ញុំម្ចាស់នឹងរៀបចំថ្វាយនៅថ្ងៃស្អែកនេះ ហើយទូលបង្គំនឹង ហើយពេលនោះ ខ្ញុំម្ចាស់នឹងទូលថ្វាយព្រះករុណា អំពីសំណូមពររបស់ខ្ញុំម្ចាស់»។

⁹ថ្ងៃនោះ លោកហាម៉ានក៏ចេញទៅដោយមានចិត្តត្រេចអរ ហើយសប្យាយរីករាយ។ ប៉ុន្តែ កាលលោកហាម៉ានឃើញលោកម៉ាដេកាយនៅមាត់ទ្វារាជវំាង តែលោកម៉ាដេកាយពុំព្រមក្រោកឈរ ឬឱនគោរពចំពោះលោកទេ នោះលោកហាម៉ានខឹងនឹងលោកម៉ាដេកាយជាខ្លាំង។¹⁰ប៉ុន្តែ លោកហាម៉ានទប់ចិត្ត ហើយវិលត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ លោកបានឲ្យគេហៅមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធ និងលោកស្រីសេរែស ជាភរិយាមកជួប។¹¹លោកហាម៉ានអួតប្រាប់ពួកគេអំពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោក ព្រមទាំងចំនួនកូនប្រុសរបស់លោក និងកិត្តិយសទាំងប៉ុន្មានដែលស្តេចប្រទានឲ្យ ដែលស្តេចបានលើកតម្កើង ហើយពីដំណែងដែលស្តេចតាំងលោកឡើង ខ្ពស់ជាងពួកនាម៉ឺនសព្វមុខមន្ត្រីរបស់ស្តេច។

¹²លោកហាម៉ានពោលទៀតថា «សូម្បីតែព្រះនាងអេសធើ ជាព្រះមហាក្សត្រិយានីពុំបានអញ្ជើញឲ្យអ្នកណាទៅជាមួយស្តេចក្រៅពីខ្ញុំ ដើម្បីចូលរួមពិធីជប់លៀង ដែលព្រះនាងបានរៀបចំនោះឡើយ។ ហើយថ្ងៃស្អែក ព្រះនាងក៏បានអញ្ជើញខ្ញុំទៅជាមួយស្តេចទៀតដែរ។¹³ប៉ុន្តែ ទោះបីមានកិត្តិយសយ៉ាងនេះក្តី ក៏ខ្ញុំមិនសប្យាយចិត្តដែរ ដរាបណាខ្ញុំនៅតែឃើញម៉ាដេកាយ ជាជនជាតិយូដា ប្រចាំការនៅមាត់ទ្វារវំាង»។

¹⁴ពេលនោះ លោកស្រីសេរែស ជាភរិយា និងមិត្តភក្តិជិតស្និត្ធរបស់លោកពោលថា «ចូរឲ្យគេដំឡើងបង្គោលមួយ កម្ពស់ហាសិបហត្ថ។ ហើយព្រឹកឡើងចូលទៅទូលសូមស្តេច ដើម្បីយកម៉ាដេកាយទៅព្យួរនៅលើបង្គោលនោះទៅ។ ដូច្នេះ លោកអាចទៅចូលរួមពិធីជប់លៀងជាមួយនឹងស្តេចដោយអំណរ»។ គំនិតនេះពេញចិត្តនឹងលោកហាម៉ានណាស់ លោកក៏ឲ្យគេដំឡើងបង្គោល។

6

¹នៅវេលាយប់នោះ ស្តេចផ្ទំមិនលក់សោះ។ ហើយទ្រង់បញ្ជាឲ្យគេយកសៀវភៅ ដែលមានកត់ត្រាព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗ គឺសៀវភៅប្រវត្តសាស្ត្រ រួចគេក៏អានថ្វាយស្តេច។²ក្នុងសៀវភៅនោះមានកត់ត្រាទុកពីដំណើរដែលលោកម៉ាដេកាយប្តឹងលោកប៊ីគថាន និងលោកលោកថេរេស ជាមហាតលិកពីររូប ដែលជាអ្នកយាមទ្វាបន្ទប់របស់ស្តេច ដែលប៉ុនប៉ងធ្វើគុតព្រះចៅអហាស៊ូរុស។³ព្រះរាជាក៏សួរថា «តើគេបានលើកកិត្តិយស និងដំឡើងបុណ្យស័ក្តិ ដើម្បីសងគុណលោកម៉ាដេកាយឬទេ?» ពួកមន្ត្រីទូលស្តេចថា «គ្មានទាល់តែសោះក្រាបទូល»។

⁴ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការសួរថា «តើនរណាដើរនៅក្នុងសាលរាជដំណាក់?» ពេលនោះហាម៉ានទើបដើរមកដល់ទីធ្លាខាងក្រៅរាជដំណាក់ ដើម្បីទូលសូមស្តេច យកលោកម៉ាដេកាយទៅព្យួរកនៅលើបង្គោលដែលលោកបានរៀបចំ។⁵ពួករាជបម្រើទូលស្តេចថា «គឺលោកហាម៉ានដែលឈនៅទីធ្លានោះ»។ ស្តេចមានរាជឱង្ការថា «ចូឲ្យលោកចូលមកចុះ»។⁶លោកហាម៉ានក៏ចូលមក ហើយព្រះរាជាសួរលោកថា «តើគួរប្រព្តឹដូចម្តេច ចំពោះអ្នកដែលស្តេចចង់ផ្តល់កិត្តិយសឲ្យ?» លោកហាម៉ានគិតក្នុងចិត្តថា «ក្រៅពីខ្ញុំ គ្មាននរណាផ្សេងទៀត ដែលស្តេចចង់ផ្តល់កិត្តិយសឲ្យនោះឡើយ?»

⁷លោកហាម៉ានក៏ទូលស្តេចថា «ដ្បិតអ្នកដែលព្រះរាជាសព្វព្រហប្ញទ័យចង់ផ្តល់កិត្តិយសឲ្យនោះ⁸ត្រូវឲ្យគេយកព្រះភូសារបស់ព្រះរាជាមកបំពាក់ជូន និងយកសេះជាជំនិះរបស់ព្រះរាជា ជាសេះដែលមានមកុដរាជ្យនៅលើក្បាលនោះមកឪ្យគាត់ជិះ។⁹ក្រោយមក សូមចាត់មន្ត្រីម្នាក់របស់ព្រះករុណា ឲ្យយកព្រះភូសាទៅបំពាក់ជូនដល់អ្នកដែលព្រះករុណាសព្វព្រះហប្ញទ័យ។ ហើយសូមឲ្យគាត់ឡើងជិះសេះរបស់ព្រះករុណា ដង្ហែតាមក្នុងទីក្រុង។ ទាំងស្រែកប្រកាសនៅពីមុខគាត់ថា អ្នកដែលព្រះរាជាសព្វព្រះហប្ញទ័យផ្តល់កិត្តិយស គឺនឹងបានដូច្នេះឯង!»

¹⁰ដូច្នេះ ស្តេចមានរាជឱង្ការបង្គាប់លោកហាម៉ានថា «ចូរប្រញាប់យកព្រះភូសា និងសេះ ដូចជាពាក្យដែលលោកមានប្រសាសន៍នេះចុះ ហើយធ្វើដូច្នោះចំពោះលោកម៉ាដេកាយ ជាជនជាតិយូដា ដែលប្រចាំការនៅមាត់ទ្វារាជវាំង។ ចូរប្រព្រឹត្តចំពោះគាត់ ឲ្យដូចដែលលោកមានប្រសាសន៍កុំឲ្យចន្លោះអ្វីឡើយ»។¹¹ដូច្នេះ លោកហាម៉ានបានយកព្រះភូសា និងសេះនោះមក។ ហើយបំពាក់ឲ្យលោកម៉ាដេកាយ ហើយឲ្យលោកឡើងជិះសះកាត់តាមទីធ្លាក្រុង។ ទាំងស្រែកប្រកាសនៅមុខគាត់ថា «អ្នកដែលព្រះរាជាសព្វព្រះហប្ញទ័យផ្តល់កិត្តិយស គឺនឹងបានដូច្នេះឯង!»

¹²បន្ទាប់មក លោកម៉ាដេកាយវិលត្រឡប់ទៅទ្វាររាជវំាងវិញ។ តែលោកហាម៉ានប្រញាប់ប្រញាល់វិល ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់គាត់វិញ ទាំងមួហ្មង និងបាក់មុខយ៉ាងខ្លាំង។¹³លោកហាម៉ានរៀបរាប់ប្រាប់លោកស្រីសេរែស ជាភរិយា និងមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធ ពីអ្វីនឹងកើតឡើងចំពោះគាត់។ ពេលនោះ ពួកទីប្រឹក្សារបស់លោក ព្រមទាំងលោកស្រីសេរែស ជាភរិយា ពោលទៅកាន់លោកថា «ប្រសិនបើលោកម៉ាដេកាយជាជនជាតិយូដា ដែលលោកកំពុងតែចាញ់ប្រៀបនៅចំពោះមុខគាត់ហើយ ដូច្នេះលោកពុំអាចយកឈ្នះគាត់បានទៀតឡើយ គឺលោកមុខជាចាញ់ប្រៀបគាត់រហូតមិនខាន»។¹⁴កាលគេកំពុងនិយាយជាមួយនឹងលោក ស្រាប់តែពួកមហាតលិករបស់ស្តេចក៏ចូលមកដល់។ ដោយនាំលោកហាម៉ានប្រញាប់ទៅចូលរួមពិធីជប់លៀងដែលព្រះនាងអេសធើបានរៀបចំ។

7

¹ដូច្នេះ ព្រះរាជា និងលោកហាម៉ានបានចូលទៅពិធីជប់លៀងជាមួយព្រះមហាក្សត្រិយានីអេសធើ។²នៅថ្ងៃទីពីរនោះ កំពុងសោយសុរា ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការទៅព្រះនាងអេសធើថា «មហាក្សត្រិយានីអេសធើអើយ តើព្រះនាងចង់បានអ្វី? យើងនឹងឲ្យទាំងអស់។ តើព្រះនាងមានសំណូមពរអ្វី? ទោះបីមានតម្លៃមួយចំហៀងនគរក៏ដោយ ក៏យើងប្រទានឲ្យដែរ»។

³ពេលនោះព្រះមហាក្សត្រិយានីអេសធើទូលទៅព្រះរាជាថា «បពិត្រព្រះរាជា ប្រសិនបើខ្ញុំម្ចាស់គាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះករុណាមែន ហើយប្រសិនបើព្រះករុណាសព្វព្រះហប្ញទ័យ នោះសូមទ្រង់មេត្តាទុកជីវិតឲ្យខ្ញុំម្ចាស់ ព្រមទាំងទុកជីវិតឲ្យប្រជាជនរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ តាមសំណូមពររបស់ខ្ញុំម្ចាស់ផង។⁴ដ្បិតគេបានលក់ខ្ញុំម្ចាស់ និងប្រជាជនរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ ឲ្យត្រូវបំផ្លាញ ឲ្យត្រូវសម្លាប់ ហើយឲ្យវិនាសសាបសូន្យ។ ប្រសិនបើគេលក់យើងខ្ញុំ ទាំងប្រុស ទាំងស្រី ឲ្យគ្រាន់តែធ្វើជាទេសករប៉ុណ្ណោះ។ នោះខ្ញុំម្ចាស់សុខចិត្តនៅស្ងៀម មិនចំបាច់រំខានព្រះករុណាឡើយ»។⁵ព្រះចៅអហាស៊ូរុសមានរាជឱង្ការទៅកាន់ព្រះមហាក្សត្រិយានីថា «តើនរណាដែលមានចិត្តចង់ធ្វើបែបនេះ? តើគេនៅឯណា?»

⁶ព្រះនាងអេសធើទូលស្តេចថា «បច្ចាមិត្តដែលចង់ធ្វើបាបយើងខ្ញុំនោះ គឺ លោកហាម៉ាន ជាមនុស្សអាក្រក់នេះហើយ!» ពេលនោះលោកហាម៉ានភ័យស្លុតស្មារតីនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះរាជា និងព្រះមហាក្សត្រិយានី។⁷ព្រះរាជាទ្រង់ពិរោធយ៉ាងខ្លាំង ស្តេចយាងចេញពីកន្លែងពិធីជប់លៀង ហើយយាងចូលទៅក្នុងសួនឧទ្យានររាជវំាង រីឯលោកហាម៉ានលោកនៅ ទូលអង្វរព្រះមហាក្សត្រិយានីអេសធើ សុំឲ្យរួចជីវិត។ ដ្បិតលោកយល់ឃើញថា ព្រះរាជាសម្រេចធ្វើទោសលោកហើយ។

⁸ព្រះរាជាត្រឡប់មកពីឧទ្យានរាជវាំងចូលមកក្នុងសាលពិធីជប់លៀងវិញ។ ក្នុងពេលលោកហាម៉ានក្រោបនៅលើគ្រែ ដែលព្រះនាងអេសធើគង់នៅលើនោះ។ ឃើញដូច្នេះ ព្រះរាជាក៏ស្រែកឡើងថា «ជននេះចង់រំលោភបំពានមហាក្សត្រិយានីនៅចំពោះមុខយើង ក្នុងដំណាក់យើងផងឬ?» ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការមិនទាន់ផុតផង ពួករាជបម្រើក៏យកក្រណាត់មកគ្របមុខហាម៉ាន។

⁹ពេលនោះលោកហាបូណា ជាមហាតលិកមួយរូបរបស់ស្តេចទូលថា «លោកហាម៉ានសង់បង្គោលមួយកម្ពស់ហាសិបហត្ថ នៅវិមានរបស់លោក។ ដែលលោកហាម៉ានរៀបចំឡើងសម្រាប់ព្យួករលោកម៉ាដេកាយ ជាអ្នកដែលបានរាយការណ៍សង្រ្គោះព្រះជន្មរបស់ព្រះករុណា»។ ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា «ចូរយកលោកហាម៉ានទៅព្យួរកនៅលើបង្គោលនោះទៅ»។¹⁰ដូច្នេះ គេក៏ព្យួរកលោកហាម៉ាននៅលើបង្គោលដែលលោកបានរៀបចំសម្រាប់ព្យួរកលោកម៉ាដេកាយ។ ពេលនោះព្រះរាជាក៏ស្ងប់ព្រះពិរោធ។

8

¹នៅថ្ងៃនោះ ព្រះរាជាអហាស៊ូរុស បានប្រទានវិមានរបស់លោកហាម៉ាន ជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ជនជាតិយូដា ឲ្យទៅព្រះមហាក្សត្រិយានីអេសធើ ហើយព្រះនាងអេសធើទូលស្តេចឲ្យបានជ្រាបថា លោកម៉ាដេកាយជាសាច់ញាតិរបស់ព្រះនាង។²ពេលនោះព្រះរាជាដោះត្រាព្រះទម្រង់ ដែលទ្រង់បានដកហូតពីលោកហាម៉ាន មកប្រគល់ជូនលោកម៉ាដេកាយវិញ។ ព្រះនាងអេសធើក៏បានតែងតាំងលោកម៉ាដេកាយឲ្យគ្រប់គ្រងលើវិមានរបស់លោកហាម៉ានដែរ។

³បន្ទាប់មក ព្រះនាងអេសធើបានទូលស្តេចសារជាថ្មី។ ដោយព្រះនាងក្រាបនៅទៀបព្រះបាទារបស់ស្តេច ទាំងយំសោក សូមទ្រង់អាណិតមេត្តាលុបបំបាត់ច្បាប់ដ៏អាក្រក់ដែលលោកហាម៉ានជាពូជពង្សរបស់ស្តេចអកាក់ ដែលបានបង្កើតឧបាយកល ក្នុងគោលបំណងទាស់នឹងជនជាតិយូដា។⁴ព្រះរាជាក៏ហុចដំបងមាសទៅឲ្យព្រះនាងអេសធើ ព្រះនាងអេសធើក៏ក្រោកឈរឡើងនៅចំពោះព្រះភ័្រក្តស្តេច។

⁵ព្រះនាងទូលថា «ប្រសិនបើព្រះករុណាយល់ឃើញថាជាកាល្អ និងគួរគប្បី ហើយប្រសិនបើព្រះករុណាសព្វព្រះហប្ញទ័យ និងរីករាយចំពោះខ្ញុំម្ចាស់មែន សូមទ្រង់ចេញរាជបញ្ជាមួយច្បាប់ លុបចោលសំបុត្រទាំងប៉ុន្មានដែលលោកហាម៉ាន ជាកូនរបស់លោកហាំម្តាថា និងជាពូជពង្សរបស់ស្តេចអកាក់បានសរសេរ ក្នុងគោលបំណងបញ្ជាឲ្យបំផ្លាញជនជាតិយូដា នៅគ្រប់ទាំងអាណាខេត្តរបស់ព្រះករុណានោះទៅ។⁶ដ្បិតធ្វើដូច្នេះ ឲ្យខ្ញុំម្ចាស់ទ្រាំមើលទុក្ខវេទនាដែលកើតមានដល់ប្រជាជនរបស់ខ្ញុំបែបនេះបានទៅ? ខ្ញុំម្ចាស់ពុំអាចនៅស្ងៀម ទាំមើលការវិនាសនៃពូជសាសន៍របស់ខ្ញុំម្ចាស់បានឡើយ?»

⁷ព្រះចៅអហាស៊ូរុសមានរាជឱង្ការទៅព្រះមហាក្សត្រិយានីអេសធើ និងលោកម៉ាដេកាយជាជនជាតិយូដាថា «មើល៍ យើងបានប្រគល់វិមានរបស់លោកហាម៉ានថ្វាយដល់ព្រះនាងអេសធើ ហើយក៏បានឲ្យគេព្យួរកលោកហាម៉ាននៅលើបង្គោល ព្រោះតែគាត់ចង់ធ្វើបាបទាស់នឹងជនជាតិយូដា។⁸ឥឡូវនេះ ចូរសរសេររាជសារ ក្នុងនាមព្រះមហាក្សត្រ ជារាជសារដែលផ្តល់ការអនុគ្រោះដល់ជនជាតិយូដា រួចត្រូវប្រថាប់ត្រាហ្លួងផង។ ដ្បិតរាជបញ្ជាដែលយើងបានចេញប្រកាសក្នុងព្រះនាមព្រះមហាក្សត្រ នោះមិនអាចលុបចោលបានឡើយ»។

⁹នៅវេលានោះ គឺថ្ងៃទីម្ភៃបី ខែជេស្ឋ គេបានកោះហៅពួកស្មៀនហ្លួងមក។ ហើយប្រាប់ឲ្យសរសេររាជសារ តាមសេចក្តីដែលលោកម៉ាដេកាយបង្គាប់ ផ្ញើជូនទៅជនជាតិយូដា។ ពួកមេទ័ព ពួកទេសាភិបាល និងមេដឹកនាំអាណាខេត្តទាំងអស់ ចាប់ពីស្រុកឥណ្ឌារហូតដល់ស្រុកអេត្យូពី គឺមានទាំងអស់១២៧ អាណាខេត្ត ហើយរាជសារទាំងនោះត្រូវសរសេរអក្សរតាមអាណាខេត្តនីមួយៗ និងតាមភាសារបស់ជនជាតិរបស់ពួកគេ ហើយជនជាតិយូដាក៏បានទទួលរាជសារតាមភាសា និងអក្សររបស់ពួកគេដែរ។

¹⁰លោកម៉ាដេកាយបានសរសេររាជសាក្នុងនាមព្រះចៅអហាស៊ូរុស និងប្រថាប់ត្រាដោយទម្រង់រាជ្យ។ ហើយផ្ញើទៅតាមពួកអ្នកនាំសារ ត្រូវជិះសេះដែលមានពូជល្អ យកពីក្រោលរបស់ស្តេច។¹¹ចំណែក ក្នុងលិខិតនោះ ព្រះរាជាអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិយូដា ដែលនៅគ្រប់ទីក្រុងបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ដើម្បីការពារជីវិតរបស់ខ្លួន ហើយឲ្យបំផ្លញសម្លាប់ និងធ្វើឲ្យវិនាសសាបសូន្យ អស់អ្នកដែលនៅក្នុងចំណោមជាតិសាសន៍ ឬនៅតាមអាណាខេត្តទាំងឡាយនឹងលើកគ្នាមកធ្វើបាបខ្លួន រួមទាំងកូនក្មេង និងស្ត្រី ហើយឲ្យរឹបអូសយក ព្រទ្យសម្បត្តិទៀតផង។¹²ពួកគេត្រូវអនុវត្តតាមរាជសារនេះ នៅគ្រប់ទាំងអាណាខេត្តរបស់ព្រះចៅអហាស៊ូរុស ក្នុងថ្ងៃតែមួយ គឺនៅថ្ងៃទីដប់បីនៃខែទីដប់ពីរ ដែលជាខែផល្គុន។

¹³សំបុត្រមួយច្បាប់ដែលបានសរសេរនោះ ត្រូវបានគេប្រកាសជាសាធារណៈ ក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំងអស់។ ហើយឲ្យជនជាតិយូដាត្រៀមខ្លួនជាស្រេចនៅថ្ងៃនោះ ដើម្បីសងសឹកពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្លួន។¹⁴ដូច្នេះពួកនាំសារក៏ចេះសេះដែលមានពូជល្អ យកពីក្រោលរបស់ស្តេច។ គេនាំរាជសារចាកចេញទៅយ៉ាងរូតរះ។ គេបានប្រកាសរាជសារនេះនៅក្រុងស៊ូសាន។

¹⁵ពេលនោះលោកម៉ាដេកាយបានចាកចេញពីព្រះរាជា ទាំងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ក្រមហ្លួង ពណ៍ខៀវ និងពណ៍ស មានពាក់មកុដមាសយ៉ាងធំ និងអាវវែងដែលធ្វើពីសំពត់ខ្លូតទេសពណ៍ស្វាយ ពេលនោះមានសម្រែកអរសប្បាយពាសពេញទាំងក្រុងស៊ូសានទាំងមូល។¹⁶ពួកជនជាតិយូដាមានចិត្តអំណរសប្យាយរីករាយឥតឧបមា។¹⁷នៅតាមអាណាខេត្ត និងក្រុងនីមួយៗ នៅកន្លែងណាដែលមានរាជបញ្ជា និងរាជក្រឹត្យទៅដល់ នោះជនជាតិយូដាមានចិត្តអណរសប្បាយ ពួកគេនាំគ្នាជប់លៀង និងមានថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ហើយមានជាតិសាសន៍ជាច្រើនបានចូលសាសន៍យូដា ព្រោះពួកគេភ័យខ្លាចជនជាតិយូដាជាខ្លាំង។

9

¹លុះដល់ខែទីដប់ពីរ ត្រូវនឹងខែផល្គុន នៅថ្ងៃទីដប់បីនោះ គឺជាថ្ងៃដែលរាជបញ្ជា និងរាជក្រឹត្យរបស់ស្តេចដែលត្រូវគេអនុវត្ត នៅថ្ងៃនោះឯង កាលខ្មាំងសត្រូវរបស់ជនជាតិយូដា មានសង្ឃឹមថានឹងមានអំណាចលើជនជាតិយូដា នោះស្ថានភាពក៏បានផ្លាស់ប្តូរ។ គឺពួកជនជាតិយូដាមានអំណាចលើអស់អ្នកដែលស្អប់គេនោះវិញ។²នៅតាមក្រុងនានា និង ក្នុងអាណាខេត្តទាំងអស់របស់ព្រះចៅអហាស៊ូរុស ជនជាតិយូដាប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីសងសឹក អស់អ្នកដែលប៉ុនប៉ងធ្វើបាបពួកគេ។ ហើយគ្មាននរណាអាចទាស់ប្រឆាំងនឹងជនជាតិយូដាបានឡើយ ដ្បិតជាតិសាសន៍ទាំងឡាយភ័យខ្លាចនឹងជនជាតិយូដាគ្រប់ៗគ្នា។

³ពួកមន្ត្រីនៅតាមអាណាខេត្ត ពួកមេទ័ព ពួកទេសាភិបាល និងពួករាជការទាំងប៉ុន្មានបានគាំទ្រជនជាតិយូដា ពីព្រោះពួកគេភ័យខ្លាចលោកម៉ាដេកាយ។⁴ដ្បិតលោកម៉ាដេកាយទទួលតំណែងមហាមន្ត្រីនៅក្នុងរាជវាំង ហើយកិត្តិនាមរបស់លោកល្បីខ្ទរខ្ទាយពាសពេញអាណាខេត្តទាំងអស់ ហើយលោកមានអំណាចកាន់តែខ្លាំងឡើង។⁵ដូច្នេះជនជាតិយូដាប្រហារជីវិតខ្មាំងសត្រូដោយមុខដាវ ដោយសម្លាប់ និងបំផ្លាញពួកគេ ហើយប្រព្រឹត្តតាមអំពើចិត្ត ចំពោះអស់អ្នកណាដែលស្អប់ដល់ខ្លួន។

⁶គ្រាន់តែនៅក្រុងស៊ូសាន ជនជាតិយូដាបានប្រហាជីវិតសត្រូវអស់ប្រាំរយនាក់។⁷ពួកគេបានប្រហាជីវិត ផើសានដាថា ដាលផូន អ័សផាថា⁸ផូរ៉ាថា អាដាលា អើរីដាថា⁹ផើម៉ាសថា អើរីសាយ អរីដាយ និងវ៉ាយេសាថា¹⁰ជាកូនប្រុសទាំងដប់របស់លោកហាម៉ាន ដែលត្រូវជាកូនរបស់លោកហាំម្តាថា ជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ជនជាតិយូដា។ តែជនជាតិយូដាមិនបានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេទេ។

¹¹នៅថ្ងៃនោះដដែល ចំនួនអស់អ្នកដែលជនជាតិយូដា បានសម្លាប់នៅក្រុងស៊ូសាន ជាក្រុងរាជធានី ក៏បានឮដល់ព្រះរាជា។¹²ព្រះរាជាបានមានរាជឱង្កោរទៅកាន់ព្រះមហាក្សត្រិយានីអេសធើថា «ពួកជនជាតិយូដាបានសម្លាប់មនុស្សអស់ប្រាំរយនាក់នៅក្នុងក្រុងស៊ូសាន ជារាជធានី ព្រមទាំងកូនប្រុសរបស់ហាម៉ានទាំងដប់នាក់ទៀតផង។ ដូច្នេះ នៅក្នុងអាណាទាំងមូលរបស់ស្តេច តើពួកគេបានសម្លាប់អស់ប៉ុន្មាននាក់ទៀតទៅ? ឥឡូវនេះ តើព្រះនាងចង់សូមអ្វីទៀត? យើងនឹងប្រទានឲ្យទាំងអស់។ តើព្រះនាងចង់សំណូមពរអ្វីបន្ថែមទៀត? យីងនឹងសម្រេចឲ្យទាំងអស់»។

¹³ព្រះនាងអេសធើទូលស្តេចថា «ប្រសិនបើព្រះករុណាសព្វព្រះហប្ញទ័យ សូមព្រះករុណាអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិយូដាប្រព្រឹត្ត ដូចថ្ងៃនេះ នៅក្រុងស៊ូសានដែរ សូមឲ្យគេយកសពកូនប្រុសទាំងដប់នាក់របស់លោកហាម៉ាន ទៅព្យួរនៅលើបង្គោលនោះផង»។¹⁴ព្រះរាជាក៏បង្គាប់ឲ្យធ្វើដូច្នោះ។ ហើយគេប្រកាសរាជក្រឹត្យនៅក្នុងក្រុងស៊ូសាន គេក៏យក កូនប្រុសទាំងដប់របស់លោកហាម៉ានទៅព្យួរ។

¹⁵ជនជាតិយូដាបានជួបជុំគ្នានៅក្នុងក្រុងស៊ូសាន នៅថ្ងៃទីដប់បួន ក្នុងខែផល្គុននោះឯង ហើយគេប្រហារជីវិតបីរយនាក់ទៀត នៅក្នុងក្រុងស៊ូសាន តែគេមិនបានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេទេ។¹⁶ជនជាតិយូដាឯទៀតៗ ដែលនៅតាមអាណាខេត្តរបស់ស្តេច ក៏បានប្រមូលផ្តុំគ្នា ដើម្បីការពារជីវិតរបស់ខ្លួន ឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ ហើយគេបានប្រហារជីវិតមនុស្សអស់ប្រាំពីរម៉ឺនប្រាំពាន់នាក់ អស់អ្នកដែលស្អប់ដល់ជនជាតិយូដា តែពួកគេមិនបានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិទេ។

¹⁷គេបានធ្វើការនោះនៅថ្ងៃទីដប់បី ក្នុងខែផល្គុន។ នៅថ្ងៃទីដប់បួន ពួកគេបានសម្រាក ហើយនាំគ្នាធ្វើពិធីជប់លៀងយ៉ាងសប្បាយ។¹⁸ប៉ុន្តែ ជនជាតិយូដាដែលនៅក្នុងក្រុងស៊ូសាន បានប្រមូលផ្តុំគ្នា នៅថ្ងៃទីដប់បី និងនៅថ្ងៃទីដប់បួន។ ហើយនៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ពួកគេសម្រាក ហើយនាំគ្នាធ្វើពិធីជប់លៀងយ៉ាងសប្បាយ។¹⁹ហេតុនេះហើយបានជាជនជាតិយូដានៅក្រៅទីក្រុង គេនាំគ្នាកាន់ថ្ងៃទីដប់បួន ក្នុងខែផល្គុន ជាថ្ងៃសប្បាយរីករាយ ហើយធ្វើពិធីជប់លៀង ព្រមទាំងជូនជំនូនឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។

²⁰ឯលោកម៉ាដេកាយ បានកត់ត្រាសេចក្តីទាំងនេះ ហើយផ្ញើលិខិតជូនទៅជនជាតិយូដាទាំងអស់ នៅតាមអាណាខេត្តនានារបស់ព្រះចៅអហាស៊ូរុស ទាំងអ្នកនៅជិត ទាំងអ្នកនៅឆ្ងាយ។²¹ដោយបង្គាប់ឲ្យពួកគេកាន់ថ្ងៃទីដប់បួន និងថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ខែផល្គុន ទុកជាថ្ងៃបុណ្យរៀងរាល់ឆ្នាំ។²²ដ្បិតថ្ងៃនោះ ជនជាតិយូដាបានរំដោះជីវិតខ្លួនពីខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្លួន ហើយនៅខែនោះ ទុក្ខព្រួយរបសពួកគេ បានត្រឡប់ទៅជាអំណរសប្បាយរីករាយ ពីការកាន់ទុក្ខ បានប្រែក្លាយទៅជាពិធីបុណ្យដ៏រីករាយ។ ពួកគេត្រូវញែកថ្ងៃនោះ ទុកជាថ្ងៃជប់លៀង ហើយអរសប្បាយ ជាថ្ងៃជូនជំនូនជាអាហារដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយចែកទានដល់អ្នកក្រីក្រ។

²³ដូច្នេះ ជនជាតិយូដាបានធ្វើតាមបង្គាប់លោកម៉ាដេកាយ ហើយចាត់ទុកថ្ងៃបុណ្យ ដែលគេប្រារព្ធធ្វើជាលើកដំបូងនោះ ជាបុណ្យប្រពៃណីរៀងមក។²⁴លោកហាម៉ាន ជាកូនហាំម្តាថា និងជាពូជពង្សរបស់ស្តេចអកាក់ ដែលជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ជនជាតិយូដា បានបង្កើតឧបាយទាស់នឹងជនជាតិយូដា ដើម្បីបំផ្លាញពួកគេ (លោកហាម៉ានក៏បានបោះពួរីម) ដើម្បីផ្សងរកមើលថ្ងៃល្អ ដើម្បីធ្វើទុក្ខទោស ហើយបំផ្លាញពូជសាសន៍យូដា។²⁵ប៉ុន្តែ កាលព្រះនាងអេសធើ បានចូលទៅគាល់ព្រះរាជា នោះស្តេចបានចេញរាជបញ្ជា ដោយលាយលក្ខណ៍អក្សរ ឲ្យគេព្យួរកលោកហាម៉ាន និងកូនៗរបស់គាត់ គឺគម្រោងការដ៏អាក្រក់ដែលលោកហាម៉ានបានបង្តើតទាស់នឹងជនជាតិយូដា បានធ្លាក់មកលើគាត់វិញ។

²⁶ហេតុនេះហើយបានជាគេហៅថ្ងៃនោះថា ថ្ងៃបណ្យពួរីម តាមពាក្យ ពោរ។ ជនជាតិយូដាបានប្រារព្ធបុណ្យនោះ ដើម្បីរំឮកពីព្រឹត្តិការណ៍ដេលកើតឡើង ដូចមានចែងទុកក្នុងលិខិតនោះ ព្រមទាំងហេតុការណ៍ដែលបានកើតដល់ពួកគេ។²⁷ជនជាតិយូដាបានទទួលយកព្រឹត្តិការណ៍នោះធ្វើជាបុណ្យប្រពៃណីរបស់ខ្លួន។ ហើយក៏ទទួលថា ខ្លួនថា កូនចៅរបស់ពួកគេ និងអស់អ្នកណាដែលចូលសាសន៍យូដា។ ពួកគេត្រូវតែនាំគ្នាប្រារព្ធ តាមសេចក្តីដែលបានចែងទុក គឺរៀងរាល់ឆ្នាំឥតខកខានឡើយ។²⁸ហើយថា ពួកគេនាំគ្នានឹកចាំ និងប្រារព្ធថ្ងៃបុណ្យនេះ ពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ តាមក្រុមគ្រួសារ នៅតាមខេត្ត និងតាមទីក្រុងនានា។ ជនជាតិយូដាធ្វើពិធីបុណ្យពួរីមនេះ ដោយឥតខកខានឡើយ ដើម្បីឲ្យកូនចៅរបស់គេនៅជំនាន់ក្រោយចងចាំពីព្រឹត្តិការណ៍នោះជានិច្ច។

²⁹ព្រះមហាក្សត្រិយានីអេសធើ ជាកូនរបស់លោកអ័ប៊ីសាយ និងលោកម៉ាដេកាយ ដែលជាជនជាតិយូដា បានសរសេរលិខិតមួយទៀត តាមអំណាចដែលលោកមាន ដើម្បីបញ្ជាក់ពីលើលិខិតមុន អំពីបុណ្យពួរីម។

³⁰គេបានផ្ញើលិខិតទៅជនជាតិយូដាទាំងអស់ ដែលនៅក្នុងអាណាខេត្តទាំងមួយរយម្ភៃប្រាំពីរ របស់ព្រះចៅអហាស៊ូរុស ដោយពាក្យជូនពរប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្ត។³¹ត្រូវឲ្យប្រារព្ធពិធីបុណ្យពួរីម ស្របតាមសេចក្តីដែលលោកម៉ាដេកាយ ជាជនជាតិយូដា និងព្រះមហាក្សត្រិយានីអេសធើ បានបង្គាប់។ តាមថ្ងៃកំណត់ ដែលតម្រូវសម្រាប់ខ្លួនគេ និងកូនចៅពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ដូចប្រារព្ធពិធីតមអាហារ និងការកាន់ទុក្ខរបស់ពួកគេដែរ។³²រាជបញ្ជារបស់ព្រះនាងអេសធើ បានបញ្ជាក់អំពីពីធីបុណ្យពួរីម ហើយរាជបញ្ជានោះត្រូវបានគេកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅ។

10

¹ព្រះចៅអហាស៊ូរុស បានបង្ខំប្រជាជនដែលរស់នៅលើដីគោក ហើយនិងនៅលើកោះនានានៅតាមផ្ទៃសមុទ្រ ឲ្យបង់ពន្ធដារ។²ហើយអស់ទាំងប្ញទ្ធិអំណាច និងកិច្ចការនៃព្រះចេស្តា ព្រមទាំងសេចក្តីដែលរៀបរាប់អំពីព្រះរាជាប្រទានតំណែងខ្ពង់ខ្ពស់ដល់លោកម៉ាដេកាយនោះ សុទ្ធតែបានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅរបាក្សត្ររបស់ស្តេចស្រុកមេឌី និងពែរ្ស។

³ដ្បិតលោកម៉ាដេកាយ ដែលជាជនជាតិយូដា ដែលបានទទួលដំណែងធំជាងគេ បន្ទាប់ពីព្រះចៅអហាស៊ូរុស។ លោកជាវិរៈជនមួយរូបក្នុងចំណោមជនជាតិយូដា ដែលបងប្អូនរួមជាតិរបស់លោកគោរពស្រឡាញ់គ្រប់ៗគ្នា លោកតែងតែផ្តល់ផលប្រយោជន៍ និងសេចក្តីសុខសាន្តជូនប្រជាជនរបស់លោកជានិច្ច។

យ៉ូប

1

¹កាលពីដើម នៅទឹកដីអ៊ូស មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូប ជាមនុស្សស្មោះត្រង់ និងសុចរិត លោកយ៉ូបគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយចៀសចេញពីការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។²លោកយ៉ូបមានកូនប្រុសប្រាំ‌ពីរនាក់ និងកូនស្រីបីនាក់ផងដែរ។³លោកមានចៀមប្រាំ‌ពីរពាន់ក្បាល អូដ្ឋបីពាន់ក្បាល គោប្រាំរយនឹម និងលាប្រាំរយក្បាល ហើយលោកក៏មានអ្នកបម្រើជាច្រើនដែរ។ លោកជាមនុស្សមានឈ្មោះល្បីជាងគេ នៅលើទឹកដីខាងកើត។

⁴កូនប្រុសៗរបស់លោកតែងតែទៅជប់‌លៀងនៅផ្ទះរបស់ពួកគេ តាមវេនរៀងៗខ្លួន។ ពួកគេក៏អញ្ជើញបងប្អូនស្រីៗទៅចូលរួមបរិភោគជាមួយគេដែរ។⁵ក្រោយពេលជប់‌លៀងហើយ លោកយ៉ូបតែងតែហៅកូនៗរបស់លោក មកធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានវិសុទ្ធ។ លោកក្រោកពីព្រលឹម ថ្វាយតង្វាយដុត សម្រាប់កូនម្នាក់ៗ ដ្បិតលោកបាននិយាយថា៖ «ក្រែងកូនរបស់ទូលបង្គំប្រព្រឹត្តអំពើបាប ហើយប្រមាថព្រះ‌ជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់គេ»។ លោកយ៉ូបតែងតែថ្វាយតង្វាយដុតជានិច្ច។

⁶ថ្ងៃមួយ ពួកកូនរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នាំគ្នាចូលមកគាល់នៅចំពោះ ព្រះវត្តមានព្រះអម្ចាស់។ មារសាតាំងក៏ស្ថិតនៅក្នុងចំណោមនោះដែរ។⁷ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់មារសាតាំងថា៖ «តើអ្នកទើបនឹងមកពីណា?» មារសាតាំងទូលព្រះ‌អម្ចាស់ដោយទូលថា៖ «ទូលបង្គំទើបនឹងដើរនៅលើផែនដី ទៅពេញលើផែនដីផង»។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់សួរមារសាតាំងថា៖ «តើអ្នកសង្កេតឃើញយ៉ូប ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងឬទេ? ដ្បិតលើផែនដី គ្មាននរណាម្នាក់ដូចយ៉ូបឡើយ គឺជាមនុស្សទៀងត្រង់ និងរកកន្លែងបន្ទោសគ្មាន ជាអ្នកកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ និងបែរចេញពីអំពើអាក្រក់»។

⁹ក្រោយមកសាតាំងឆ្លើយនិងព្រះ‌អម្ចាស់វិញថា៖ «តើយ៉ូបពិតជាកោតខ្លាចព្រះអង្គដោយគ្មានហេតុឬ?¹⁰តើមិនមែនព្រះអង្គបានការពារគាត់ និងផ្ទះសំបែងរបស់គាត់ ព្រមទាំងអ្វីៗដែលគាត់មានទេឬ? ព្រះអង្គប្រទានពរឲ្យឲ្យចម្រើនក្នុងដៃដែលគាត់ធ្វើ ហើយក៏ប្រទានឲ្យហ្វូងសត្វរបស់គាត់ មានចំនួនច្រើនទឹកដីគាត់ដែរ។¹¹ប៉ុន្តែពេលនេះព្រះអង្គលូកព្រះហ័សបំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មាន ហើយគាត់នឹងប្រមាថព្រះអង្គជាមិនខាន»។¹²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់សាតាំងថា៖ «មើល៍! អ្វីៗដែលយ៉ូបមាន ស្ថិតនៅក្នុងដៃឯងស្រាប់ហើយ។ ការមួយ ឯងអាចបំផ្លាញគាត់ តែកុំប៉ះ‌ពាល់រូបគាត់ផ្ទាល់ឲ្យសោះ»។ ក្រោមក សាតាំងបានចេញពីព្រះ‌អម្ចាស់ទៅ។

¹³ថ្ងៃមួយ ពេលកូនប្រុសកូនស្រីរបស់លោកយ៉ូបកំពុងតែជប់‌លៀងបរិភោគនៅផ្ទះរបស់បងច្បង។¹⁴នោះមានអ្នកបម្រើម្នាក់មកជម្រាបលោកថា៖ «យើងខ្ញុំកំពុងតែភ្ជួរស្រែជាមួយគោ ហើយហ្វូងលាក៏កំពុងតែស៊ីស្មៅនៅក្បែរនោះ។¹⁵មានជន‌ជាតិសេបាបានមក ហើយប្លន់យកហ្វូងសត្វរបស់លោកម្ចាស់ទៅ។ ពួកគេបានសម្លាប់អ្នកបម្រើផ្សេងទៀត ដោយដាវ។ មានតែខ្ញុំទេដែលរួចជីវិតហើយយកដំណឹងនេះមកជម្រាបលោក»។

¹⁶ពេលអ្នកបម្រើកំពុងតែនិយាយ ស្រាប់តែអ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតមកដល់ ជម្រាបលោកថា៖ «មានរន្ទះបាញ់ពីលើមេឃ ឆេះហ្វូងចៀម និងអ្នកបម្រើផ្សេងទៀតស្លាប់អស់ហើយ។ មានតែខ្ញុំម្នាក់ដែលបានរួចជីវិត នាំដំណឹងនេះមកជម្រាបលោក»។¹⁷អ្នកចម្រើកំពុងតែនិយាយ ក៏មានអ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតមកដល់ ប្រាប់ថា៖ «មានជន‌ជាតិខាល់ដេ លើកគ្នាមកជាបីក្រុម ហើយប្លន់យកហ្វូងអូដ្ឋទៅ។ សម្លាប់អ្នកបម្រើផ្សេងទៀតដោយមុខដាវ។ មានតែខ្ញុំម្នាក់ដែលបានរួចជីវិត នាំដំណឹងនេះមកជម្រាបលោក»។

¹⁸ពេលគាត់និយាយមិនទាន់ចប់ផង ស្រាប់តែមានអ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតមកដល់ ប្រាប់ថា៖ «កូនប្រុស កូនស្រីរបស់លោកម្ចាស់ កំពុងជប់‌លៀងបរិភោគនៅផ្ទះបងច្បង។¹⁹ស្រាប់តែមានខ្យល់ព្យុះបក់មកពីវាលរហោ‌ស្ថាន ប៉ះនឹងជ្រុងផ្ទះទាំងបួនទិស ផ្ទះក៏រលំសង្កត់យុវជនទាំងនោះ ស្លាប់អស់ហើយ។ មានតែខ្ញុំទេដែលបានរួចជីវិតហើយមកជម្រាបលោក»។

²⁰ពេលនោះ លោកយ៉ូបក្រោកឡើង ហែកអាវធំរបស់លោក ហើយកោរសក់ បន្ទាប់មក លោកផ្ដួលខ្លួនដល់ដី ក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះជាម្ចាស់។²¹ទាំងពោលថា៖ «ខ្ញុំបានចាកចេញពីផ្ទៃម្ដាយមកខ្លួនទទេ ខ្ញុំក៏នឹងវិលត្រឡប់ទៅវិញខ្លួនទទេដែរ។ ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានអ្វីៗមកខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គក៏ដកយកពីខ្ញុំវិញដែរ។ សូមលើកតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់»។²²ក្នុងស្ថាន‌ភាពទាំងនេះ លោកយ៉ូបពុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ឬពោលពាក្យចោទប្រកាន់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែរ។

2

¹ក្រោយមកមានថ្ងៃមួយ ពេលពួកកូនព្រះជាម្ចាស់ នាំគ្នាចូលមកក្នុងព្រះវត្តមាន គាល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ សាតាំងក៏មកគាល់ព្រះអង្គជាមួយពួកគេនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ដែរ។²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់សាតាំងថា៖ «តើឯងទើបមកពីណា?» សាតាំងទូលឆ្លើយព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ទូលបង្គំទើបនឹងមកពីដើរជុំ‌វិញផែនដី ទៅពេញគ្រប់កន្លែងទាំងអស់»។

³ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៅសាតាំងថា៖ «តើអ្នកសង្កេតឃើញយ៉ូប ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងឬទេ? នៅលើផែនដីនេះ គ្មាននរណាម្នាក់ដូចយ៉ូបឡើយ គេជាមនុស្សទៀងត្រង់ និងរកកន្លែងបន្ទោសគ្មាន កោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ហើយបែរចេញពីការអាក្រក់។ យ៉ូបនៅតែស្មោះត្រង់ជានិច្ច ទោះឯងចង់ឲ្យយើងបំផ្លាញគេ ដោយឥតហេតុផលក៏ដោយ»។

⁴សាតាំងទូលឆ្លើយព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖ «ស្បែកទល់ស្បែក មនុស្សសុខចិត្តប្រគល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្លួនមាន ដើម្បីឲ្យរួចជីវិត។⁵សូមលូកព្រះហស្ថធ្វើឲ្យរូបកាយគាត់ឈឺចាប់ នោះគាត់មុខជាប្រមាថព្រះអង្គមិនខាន»។⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៅសាតាំងថា៖ «មើល! យ៉ូបស្ថិតនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់អ្នកស្រាប់ហើយ តែធ្វើយ៉ាងណាក៏ដោយ កុំប៉ះ‌ពាល់ដល់ជីវិតគេឲ្យសោះ»។

⁷ក្រោយមក សាតាំងចាកចេញពីព្រះវត្តមានព្រះ‌អម្ចាស់ទៅ។ ហើយសាតាំងក៏ធ្វើឲ្យលោកយ៉ូបកើតដំបៅរីកពេញខ្លួន គឺចាប់ពីចុងជើងរហូតដល់ក្បាល។⁸លោកយ៉ូបអង្គុយនៅក្នុងផេះ ហើយយកអំបែងឆ្នាំងមកកោសខ្លួន។

⁹ប្រពន្ធរបស់លោកយ៉ូបពោលថា៖ «តើបងនៅតាំងខ្លួនជាមនុស្សទៀងត្រង់ទៀតឬ? សូមប្រមាថព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយស្លាប់ទៅ»។¹⁰លោកយ៉ូបតបថា៖ «អូននិយាយដូចជាស្រីមិនដឹងខុសត្រូវ។ តើយើងទទួលតែការល្អពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយមិនអាចទទួលអ្វីដែលអាក្រក់ឬ?» នៅក្នុងបញ្ហាទាំងអស់នេះ លោកយ៉ូបមិនបានធ្វើបាបជាមួយអណ្តាតរបស់គាត់ទេ។

¹¹មិត្ត‌ភក្ដិបីនាក់របស់លោកយ៉ូប បានឮដំណឹងពីទុក្ខវេទនាដែលកើតមានចំពោះលោក ពួកគេចាកចេញពីទឹកដីរៀងៗខ្លួន អ្នកទាំងនោះ គឺលោកអេលី‌ផាសជាជនជាតិថេម៉ាន លោកប៊ីល‌ដាដជាជនជាតិស៊ូអា និងលោកសូផារជាជនជាតិណា‌អាម៉ា។ ពួកគេរៀបចំពេលដើម្បីមក ជួយលើកទឹកចិត្តលោក។

¹²ពេលក្រឡេកពីចម្ងាយ អ្នកទាំងបីមើលលោកយ៉ូបលែងស្គាល់ទៀតហើយ។ ដូច្នេះ ពួកគេនាំគ្នាទ្រហោយំ ហែកអាវធំរបស់ខ្លួន និងយកធូលីដីបាចនៅលើក្បាល។¹³អ្នកទាំងបីអង្គុយផ្ទាល់នឹងដីជាមួយលោក អស់រយៈពេលប្រាំ‌ពីរថ្ងៃ ប្រាំ‌ពីរយប់។ គ្មាននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ទៅកាន់លោកឡើយ ព្រោះពួកគេឃើញលោកឈឺចាប់ជាខ្លាំងពេក។

3

¹បន្ទាប់មក លោកយ៉ូបបើកមាត់ ហើយដាក់បណ្ដាសាថ្ងៃកំណើតរបស់លោក។²លោកបាននិយាយថា៖³«សូមឲ្យថ្ងៃដែលខ្ញុំបានកើតមកនោះ វិនាសទៅ ចំណែកយប់វិញគាត់និយាយថា៖ កូនប្រុសម្នាក់ចាប់ផ្ទៃហើយនោះ ជាយប់អព‌មង្គល។

⁴សូមឲ្យថ្ងៃនោះប្រែទៅជាងងឹត ហើយកុំឲ្យព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលគង់នៅស្ថានលើ ចងចាំពីថ្ងៃនោះ ហើយក៏កុំឲ្យមានពន្លឺថ្ងៃចាំងលើថ្ងៃនោះដែរ។⁵សូមឲ្យភាពងងឹត និងភាពអន្ធការ គ្របបាំងថ្ងៃនោះ។ ហើយសូមឲ្យមានភាពអាប់‌អួរគ្របបាំង មកលើវាដែរ សូមឲ្យអ្វីដែលកើតនៅថ្ងៃនោះ ត្រឡប់ទៅជាខ្មៅ ពិតជាវេទនាទាំងអស់។

⁶ដ្បិតសម្រាប់យប់នោះវិញ ក៏សូមឲ្យភាពងងឹត គ្របបាំងវាដែរ។ សូមកុំឲ្យគេរាប់បញ្ចូលយប់នោះទៅក្នុង ខែ និងឆ្នាំឡើយ។⁷មើល! សូមឲ្យយប់នោះប្រៀបបាននឹងស្ត្រីអារ ហើយក៏កុំឲ្យមានសម្រែកអរសប្បាយនៅយប់នោះដែរ។

⁸សូមឲ្យយប់នោះត្រូវបណ្ដាសា របស់គ្រូនក្ខត្ត‌ឫក្ស និងត្រូវបណ្ដាសារបស់គ្រូដាស់ស្ដេចក្រពើ។⁹សូមឲ្យផ្កាយព្រឹកប្រែជាងងឹតសូន្យ យប់នោះរង់‌ចាំពន្លឺ តែមិនឃើញពន្លឺមកទេ ហើយក៏មិនឃើញអរុណ‌រះដែរ¹⁰ដ្បិតយប់នោះពុំបានឃាត់ខ្ញុំមិនឲ្យកើត ហើយក៏មិនបានបញ្ចៀសទុក្ខលំបាកនេះ យកចេញពីភ្នែករបស់ខ្ញុំដែរ។

¹¹ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនបានស្លាប់ទៅតាំងពីនៅក្នុងផ្ទៃម្ដាយ? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនផុតដង្ហើមទៅ នៅពេលកើតចេញពីផ្ទៃម្ដាយ?¹²ហេតុអ្វីបានជាមានភ្លៅម្ដាយចាំទទួលខ្ញុំ? ហេតុអ្វីដោះអ្នកម្តាយចាំបំបៅខ្ញុំដូច្នេះ?

¹³ដ្បិត បើខ្ញុំបានស្លាប់តាំងពីកាលនោះ ខ្ញុំនឹងបានដេកទៅយ៉ាងស្ងាត់។ ខ្ញុំបានសម្រាកយ៉ាងសុខស្រួលហើយ¹⁴ទោះបីជាស្ដេច និងមន្ត្រីទាំងប៉ុន្មាននៃផែនដី ជាអ្នកដែលបានកសាងផ្នូរ ទុកសម្រាប់ខ្លួន។

¹⁵ឬក៏ខ្ញុំមុខជាបានសម្រាកជាមួយពួកមេដឹកនាំ ដែលជាអ្នកមានមាសប្រាក់ពេញផ្ទះ។¹⁶ឬប្រសិនបើខ្ញុំគ្មានជីវិត គឺដូចកូនរលូត ឬដូចកូនក្មេងដែលមិនធ្លាប់ឃើញពន្លឺថ្ងៃ នោះប្រសើរជាង។

¹⁷នៅក្នុងផ្នូរ មនុស្សអាក្រក់លែងមាន សកម្ម‌ភាពទៀតហើយ រីឯអ្នកដែលនឿយ‌ហត់ អស់កម្លាំងនឹងនាំគ្នាសម្រាក។¹⁸អ្នកជាប់ឃុំ‌ឃាំងបានសុខក្សេម‌ក្សាន្ត គឺគេលែងឮសំឡេងរបស់ឆ្មាំគុកទៀតហើយ។¹⁹អ្នកតូច និងអ្នកធំ ស្ថិតនៅទីនោះជាមួយគ្នា ទាសករក៏លែងនៅក្រោមអំណាច ម្ចាស់របស់ខ្លួន។

²⁰ហេតុអ្វីព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យ មនុស្សដែលត្រូវវេទនា ស្គាល់ពន្លឺថ្ងៃ ហើយផ្ដល់ជីវិតឲ្យអ្នកដែលស្គាល់តែ ទុក្ខលំបាក²¹គេទន្ទឹងរង់‌ចាំសេចក្ដីស្លាប់ តែមិនឃើញសេចក្ដីស្លាប់មកទេ គេប្រាថ្នាចង់បានសេចក្ដីស្លាប់ ជាងទ្រព្យ‌សម្បត្តិដែលកប់ទុក។²²ប្រសិនបើគេរកបានផ្នូរសម្រាប់ខ្លួន នោះគេមុខជាសប្បាយរីក‌រាយត្រូវទេ?

²³ហេតុអ្វី បានជាពន្លឺត្រូវចាំងភ្លឺមកលើមនុស្ស ដែលផ្លូវត្រូវបាំងបិត ហើយព្រះ‌ជាម្ចាស់បានដាក់របងព័ទ្ធជុំ‌វិញនោះ?²⁴ដ្បិត ខ្ញុំបានស្រែកថ្ងូរ ជំនួសអាហារ សម្រែកឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ ចេះតែហូរចេញមកដូចទឹក។

²⁵ដ្បិតការអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាច ការនោះកើតមានដល់ខ្ញុំ ហើយដែលខ្ញុំបារម្ភ គឺបានមករកខ្ញុំ។²⁶ខ្ញុំមិនបានស្ងប់ មិនបានសុខស្រួល ហើយក៏មិនបានសម្រាកដែរ គឺខ្ញុំឈឺចាប់ កើតឡើងលើរូបខ្ញុំជានិច្ច»។

4

¹លោកអេលី‌ផាស ជាជនជាតិថេម៉ាន ពោលឡើងថា៖²ប្រសិនបើយើងជូនយោបល់តែមួយម៉ាត់ តើលោកទ្រាំនឹងស្ដាប់បានទេ? ប៉ុន្តែ តើនរណាទ្រាំមិននិយាយកើត?³មើល! លោកបានទូន្មានមនុស្សជាច្រើន លោកមានមនុស្សឲ្យកម្លាំង ចិត្តឡើងវិញ។

⁴ពាក្យដែលលោកមានប្រសាសន៍ បានធ្វើឲ្យអ្នកដែលដួលអាចងើបឡើងវិញ លោកក៏បានធ្វើឲ្យអ្នកដែលទន់ជង្គង់ មាំ‌មួនឡើងវិញ។⁵ប៉ុន្តែបញ្ហាបានធ្វើឲ្យលោកបាក់ទឹកចិត្ត វាកើតឡើងដល់លោក ហើយលោកបានជួបទុក្ខដ៏ធ្ងន់។⁶តើមិនមែនការកោតខ្លាច និងទំនុកចិត្ត ហើយក្តីស្មោះត្រង់នៃផ្លូវរបស់អ្នក ជាក្តីសម្ឃឹមរបស់អ្នកទេឬ?

⁷សូមគិតពីការនេះ តើមនុស្សណាដែលនឹងវិនាស? តើពេលណាដែលមនុស្សទៀងត្រង់បានអន្តរាយនោះ?⁸តាមតែការមើលឃើញរបស់ខ្ញុំវិញ អ្នកដែលភ្ជួររាស់ហើយសាបព្រោះការអាក្រក់នឹងចូតកាត់ផលនោះវិញ។⁹គឺពួកគេវិនាស ដោយ‌សារព្រះ‌ពិរោធរបស់ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលបក់បោកមកលើពួកគេ ដូចព្យុះសង្ឃរា។

¹⁰ពួកគេស្រែកដូចសិង្ហ ហើយគ្រហឹមដូចខ្លា ហើយចង្កូមរបស់ពួកសិង្ហស្ទាវបានបាក់អស់។¹¹សិង្ហចាស់នឹងវិនាសទៅដោយអត់អាហារ កូនរបស់វានឹងខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅគ្រប់ទិស‌ទី។

¹²ពេលនេះ ខ្ញុំបានឮសេចក្ដីមួយយ៉ាងស្ងាត់ៗ ហើយត្រចៀកខ្ញុំស្ដាប់ឮសំឡេងមួយ យ៉ាងស្រាលៗផង។¹³ខ្ញុំឮសេចក្ដីនោះក្នុងសុបិននៅពេលយប់ គឺក្នុងពេលដែលមនុស្សដេកលង់‌លក់ឥតដឹងខ្លួន។

¹⁴ខ្ញុំភ័យខ្លាច និងរន្ធត់ ញាប់‌ញ័រសព្វគ្រប់ពេញរាង្គកាយ ដែលបានកើតដល់រូបខ្ញុំ ហើយឆ្អឹងរបស់ស្រៀវ។¹⁵គឺហាក់ដូចជាមានខ្យល់បក់មកប៉ះនឹង ផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរ។

¹⁶មានវិញ្ញាណឈរនៅក្បែរខ្ញុំ តែខ្ញុំមើលមិនស្គាល់ថាជានរណាទេ។ មានដូចជាស្រមោលមួយនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ហើយក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់នោះ ខ្ញុំឮសំឡេងមួយបន្លឺឡើងថា៖¹⁷«តើមនុស្សដែលតែងតែស្លាប់ សុចរិតជាងព្រះ‌ជាម្ចាស់ឬ? តើមនុស្សនោះបរិសុទ្ធព្រះជាម្ចាស់ឬ?

¹⁸មើល! បើព្រះជាម្ចាស់មិនទុកចិត្តអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ និងព្រះអង្គចោតប្រកាន់ទេវតារបស់ព្រះអង្គ¹⁹នោះចំណង់បើមនុស្សដែលមានធាតុជាដីឥដ្ឋ កើតមកពីធូលីដី ហើយដែលគេអាចជាន់កម្ទេចដូចដង្កូវនេះ តើឲ្យព្រះអង្គទុកចិត្តដូចម្ដេចបាន?

²⁰ក្នុងរវាងពេល និងពេលល្ងាចមនុស្សត្រូវអន្តរាយ ហើយវិនាសសូន្យទៅ ដោយគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។²¹តើមិនមែនខ្សែជីវិតរបស់ពួកគេត្រូវបានចប់ទេឬអី? គេស្លាប់ទៅ ទាំងមិនយល់អ្វីទាំងអស់។

5

¹ឥឡូវនេះ សូមលោកស្រែកចុះ តើមាននរណានឹងឆ្លើយតបមកលោក? តើលោកអាចហៅទេវតាណាមួយ ឲ្យមកជួយបានទេ?²ដ្បិតកំហឹងរមែងសម្លាប់មនុស្សល្ងី‌ល្ងើ ការច្រណែនសម្លាប់អ្នកដែលផ្តេសផ្តាស។³ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញមនុស្សល្ងី‌ល្ងើបានចាក់ឬស ប៉ុន្តែ រំពេចនោះ ខ្ញុំក៏ដាក់បណ្ដាសាផ្ទះរបស់គេ។

⁴កូនរបស់គាត់គឺនៅឆ្ងាយពីទីសុវត្តិភាព ពួកគេបុកចូលមកតាមទ្វារក្រុង។ ឥតមានអ្នកណានឹងជួយពួកគេឡើយ។⁵ពួកមនុស្សអត់បាយនាំគ្នាមកសុី ភោគ‌ផលរបស់គេ ទោះបីមានបន្លាជុំ‌វិញក៏ពួកគេសុីដែរ។ យកទ្រព្យ‌សម្បត្តិធ្វើជារបស់គេ។

⁶ដ្បិតសេចក្តីវេទនាមិនមែនដុះចេញពីធូលីដីមកទេ ហើយបញ្ហាក៏មិនមែនដុះចេញពីដីមកដែរ។⁷ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សកើតមក ដើម្បីរងទុក្ខវេទនា ដូចផ្កាភ្លើងដែលហើរទៅលើ។

⁸ប្រសិន‌បើខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនឹងបែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងឲ្យពាក្យបណ្តាសាទៅចំពោះព្រះអង្គ⁹គឺព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលធ្វើការយ៉ាងធំ រកគិតមិនយល់ ជាការយ៉ាងអស្ចារ្យឥតគណនា។¹⁰ព្រះ‌អង្គបង្អុរភ្លៀងមកលើផែនដី ហើយឲ្យទឹកហូរមកក្នុងស្រែ។

¹¹ព្រះជាម្ចាស់លើកមនុស្សទន់‌ទាបឡើង ហើយជួយសង្គ្រោះអ្នកដែលកាន់ទុក្ខ។¹²ព្រះអង្គរំលាយគម្រោង‌ការមនុស្សមានល្បិច មិនឲ្យគេសម្រេចគម្រោង‌ការ របស់ខ្លួនបានឡើយ។¹³ព្រះអង្គធ្វើឲ្យអ្នកប្រាជ្ញ ធ្លាក់ក្នុងល្បិចកិច្ច‌កលរបស់ខ្លួន ហើយធ្វើឲ្យយោបល់ដ៏ប៉ិន‌ប្រសប់ របស់ពួកគេ ប្រែជាឥតន័យ។

¹⁴នៅពេលថ្ងៃ ពួកគេជំពប់ជើង ដូចដើរនៅពេលយប់ងងឹត ហើយពួកគេដើរស្ទាបៗ នៅកណ្ដាលថ្ងៃត្រង់ ដូចដើរនៅពេលយប់ដែរ។¹⁵ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គសង្គ្រោះអ្នកក្រីក្រ ឲ្យរួចផុតពីមុខដាវ ពីចង្កូម និងពីកណ្ដាប់ដៃដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ពួកគេ។¹⁶ដូច្នេះ សេចក្ដីសង្ឃឹម មានដល់មនុស្សទន់ខ្សោយ តែព្រះអង្គបំបិទមាត់មនុស្សទុច្ចរិត។

¹⁷មើល! មានពរហើយអ្នកដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់កែតម្រូវ មិនត្រូវមាក់‌ងាយការស្ដីបន្ទោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។¹⁸ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យឈឺចាប់ ធ្វើឲ្យរបួស តែព្រះអង្គនឹងព្យាបាលមុខរបួសនោះ ដោយព្រះ‌ហស្ថរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។¹⁹ព្រះអង្គនឹងជួយលោកឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាក ចំនួនប្រាំមួយដង នឹងទីប្រាំ‌ពីរផង គ្មានការអាក្រក់នឹងពាល់លោកបានឡើយ។

²⁰នៅពេលកើតទុរ្ភិក្ស ព្រះអង្គរំដោះលោកពីសេចក្ដីស្លាប់ ហើយនៅពេលកើតសង្គ្រាម ព្រះអង្គរំដោះលោកពីមុខដាវ។²¹ព្រះអង្គនឹងការពារលោកពីពាក្យ បរិហាររបស់អ្នកដទៃ ហើយលោកក៏នឹងមិនភ័យខ្លាចមហន្ត‌រាយ ដែលកើតឡើងដែរ។²²លោកនឹងមិនញញើត នៅចំពោះមុខ មហន្ត‌រាយ ការអត់ឃ្លាន សត្វសាហាវនៅផែនដីឡើយ។

²³ដ្បិត ស្រែចម្ការរបស់លោកនឹងគ្មានដុំថ្ម ហើយគ្មានសត្វសាហាវដែលនៅស្រែចម្ការ នឹងសុខសាន្តជាមួយលោកដែរ។²⁴លោកនឹងមានសុវត្តិភាពនៅក្នុង ទីលំ‌នៅរបស់លោក ហើយពេលលោកមើលទៅហ្វូងសត្វ ក៏មិនឃើញមានបាត់បង់ដែរ។²⁵លោកនឹងឃើញពូជ‌ពង្សរបស់លោក កើនចំនួនច្រើនឡើង កូនចៅរបស់លោកកើនចំនួន ដូចស្មៅដុះនៅតាមទីវាល។

²⁶លោករស់បានអាយុវែង ស្កប់ស្កល់ ហើយលាចាកលោកនេះទៅ ដូចស្រូវទុំនៅរដូវចម្រូត។²⁷មើល! យើងបានសង្កេតមើលបញ្ហានេះ ហើយឃើញថាពិតជាកើតមានដូច្នេះមែន ចូរត្រង‌ត្រាប់ស្ដាប់ ហើយយកជាមេរៀនចុះ»។

6

¹ពេលនោះលោកយ៉ូបឆ្លើយថា៖²«ប្រសិនបើគេថ្លឹងការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើគេយកទុក្ខលំបាករបស់ខ្ញុំដាក់លើជញ្ជីង!³ដ្បិតវាអាចធ្ងន់ជាងខ្សាច់ នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រទៅទៀត។ ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំនិយាយលែងរួច។

⁴ដ្បិតព្រួញរបស់ព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពបាញ់ទម្លុះខ្ញុំ ពិស‌ពុលរបស់ព្រួញទាំងនោះជ្រួត‌ជ្រាប ពេញក្នុងសរពាង្គ‌កាយរបស់ខ្ញុំ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ័យញាប់‌ញ័រ ដូចមានសត្រូវតម្រៀបគ្នាជាក្បួនទ័ពវាយប្រហារខ្ញុំ។⁵ពេលមានស្មៅខៀវខ្ចីស៊ី តើលាព្រៃដែលស្រែកឬទេ? ពេលមានចំបើងស៊ី តើគោចេះតែរោទ៍ដែរឬ?⁶តើគេអាចបរិភោគម្ហូបសាប ដោយមិនបង់អំបិលកើតឬ? តើផ្នែកសរបស់ពងមាន់មានរស‌ជាតិដែរឬ?

⁷ខ្ញុំមិនចង់បរិភោគអាហារទាំងនោះទេ ព្រោះជាអាហារដែលខ្ញុំស្អប់ខ្ពើម។⁸សូមឲ្យសំណូមពររបស់ខ្ញុំបានសម្រេច ហើយសូមព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រោសប្រទាន តាមសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំ។⁹គឺសូមព្រះ‌ជាម្ចាស់មេត្តាកិនកម្ទេចខ្ញុំ សូមព្រះអង្គលាតព្រះ‌ហស្ថ បង្ហើយអាយុជីវិតរបស់ខ្ញុំទៅចុះ!

¹⁰ធ្វើដូច្នេះ ខ្ញុំដូចជាបានល្ហែ ហើយទោះបីខ្ញុំឈឺចាប់ដល់កម្រិតក្ដី ក៏ខ្ញុំមានអំណរសប្បាយដែរ ព្រោះខ្ញុំមិនបានបោះបង់ចោល ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះដ៏វិសុទ្ធឡើយ។¹¹តើកម្លាំងខ្ញុំមកពីណាដែលធ្វើឲ្យមានសង្ឃឹមនោះ? តើទីបញ្ចាប់របស់ខ្ញុំគ្រាន់តែពន្យាពេលជីវិតខ្ញុំឬ?

¹²តើខ្ញុំមានកម្លាំងខ្ញុំដូចជាដូចថ្មឬ? ហើយរូបកាយខ្ញុំដូចលង្ហិនឬ?¹³ក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ខ្ញុំលែងមានអ្វីជាទីពឹងឬជំនួយទៀតហើយ ហើយចំណេះដឹងរបស់ខ្ញុំបានរីងហួតអស់ហើយឬ?

¹⁴អ្នកដែលរងទុក្ខគ្រាំ‌គ្រា គួរតែទទួល ចិត្តមេត្តាករុណាពីមិត្ត‌ភក្ដិរបស់ខ្លួន បើមិនដូច្នេះទេ គេមុខជាលែងគោរព កោតខ្លាចព្រះ‌ជាម្ចាស់ ។¹⁵ប៉ុន្តែ បងប្អូនរបស់ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យខ្ញុំខកចិត្ត ដូចទឹកជ្រោះដែលរីង ដូចជ្រលងដងអូរដែលគ្មានទឹក។¹⁶នៅចុងរដូវត្រជាក់ ទឹកអូរទាំងនោះប្រែជាល្អក់‌កករ ព្រោះតែព្រិល និងទឹកកករលាយ។¹⁷នារដូវក្ដៅ អូរទាំងនោះរីងស្ងួតនៅនឹងកន្លែង ព្រោះតែកម្ដៅថ្ងៃ ហើយក៏រលាយនៅតាមកន្លែរបស់វាទៅ។

¹⁸ក្បួនអ្នកដំណើរតាមផ្លូវនោះ ពួកគេក៏បែរទៅម្ខាងដើម្បីទឹក ពួកគេចូលទៅវាលរហោ‌ស្ថាន ហើយវិនាសបាត់បង់អស់ទៅ។¹⁹ក្បួនអ្នកដំណើរពីទឹកដីថេម៉ា នាំគ្នាសម្លឹងមើលអូរទាំងនោះ ក្បួនអ្នកដំណើរពីទឹកដីសេបានាំគ្នា សង្ឃឹមលើអូរទាំងនោះ។²⁰ប៉ុន្តែ ពួកគេត្រូវខូចចិត្ត ព្រោះតែទុកចិត្តលើអូរទាំងនោះ។ ពួកគេបានទៅដល់ទីនោះតែពួកគេត្រូវបានគេបោកប្រាស់។

²¹ដ្បិតពេលនេះ សម្លាញ់ទាំងអស់គ្នាមិនបានជួយអ្វីដល់ខ្ញុំទេ ពួកអ្នកឃើញខ្ញុំមានអាសន្ន ហើយបែរជាភ័យខ្លាច។²²តើខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់អ្នកអស់គ្នាថា យករបស់អ្វីមួយមកឲ្យខ្ញុំ? ឬយកប្រាក់របស់អស់មកជួយខ្ញុំឡើយ?²³ខ្ញុំមិនដែលសុំអស់លោកជួយខ្ញុំ ឲ្យរួចផុតពីកណ្ដាប់ដៃរបស់បច្ចា‌មិត្ត ឬក៏សុំឲ្យលោះខ្ញុំពីកណ្ដាប់ដៃ នៃជំងឺរបស់ខ្ញុំឬ?

²⁴សូមប្រៀន‌ខ្ញុំផង ហើយខ្ញុំនឹងនៅស្ងៀម សូមប្រាប់ខ្ញុំផង ដើម្បីឲ្យបានយល់ពីកំហុស។²⁵ពាក្យសម្ដីត្រឹមត្រូវ នោះពូកែបណ្ដាលយ៉ាងណា តើតែសេចក្ដីបន្ទោសរបស់អ្នករាល់គ្នា បានបន្ទោសអ្វីខ្លះដល់ខ្ញុំ?

²⁶ពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយនេះ តើអស់លោកចង់បន្ទោសកន្លែងណា តើអស់លោកយល់ថាពាក្យសម្ដីរបស់ មនុស្សអស់សង្ឃឹម ឥតបានការឬ?²⁷អស់លោកហ៊ានដល់ទៅចាប់ឆ្នោតយកក្មេងកំព្រា ហើយសូម្បីតែមិត្តសម្លាញ់ ក៏អស់លោកមិនញញើតនឹងលក់ដែរ។

²⁸ឥឡូវនេះ ចូរបែរមកមើលមុខខ្ញុំឲ្យចំ ដ្បិត ពិតណាស់ខ្ញុំនិយាយបំផ្លើសត្រង់ណា។²⁹ខ្ញុំសូមអង្វរទៅចុះ កុំចោទខ្ញុំជ្រុលពេក ហើយក៏កុំអយុត្តិធម៌បែបនេះដែរ កុំចោទខ្ញុំជ្រុលពេក ខ្ញុំគ្មានកំហុសអ្វីសោះ។³⁰តើអណ្ដាតខ្ញុំដែលគ្រលាស់ចេញមកនូវពាក្យទុច្ចរិត ហើយមាត់របស់ខ្ញុំស្រដីចេញមក នូវពាក្យអព‌មង្គលឬទេ?

7

¹តើមនុស្សមិនបានធ្វើការលំបាកនៅលើផែនដីទេ? តើមនុស្សមិនបានដូចជាថ្ងៃ របស់អ្នកស៊ីឈ្នួលទេឬអី?²ដូចជាទាសករប្រាថ្នាជ្រកក្រោមម្លប់ ហើយអ្នកស៊ីឈ្នួលទន្ទឹងរង់‌ចាំប្រាក់ឈ្នូលយ៉ាងបែបនោះដែរ³ខ្ញុំក៏ទទួលការឈឺចាប់ជាច្រើនខែ ហើយរងទុក្ខសោកជាច្រើនយប់ បែបយ៉ាងនោះដែរ។

⁴ពេលខ្ញុំផ្តេកខ្លួនលូនចុះ នោះក៏ខ្ញុំនិយាយថា៖ តើពេលណាខ្ញុំនឹងក្រោកឡើង និងពេលណាទើបយប់នឹងបានឆ្លងផុត? ហើយខ្ញុំចេះតែប្រះខ្លួននិងងាកចុះឡើង រហូតដល់ទៀបភ្លឺឡើង។⁵រូបកាយរបស់ខ្ញុំមានសុទ្ធតែដង្កូវ និងក្រមរ ស្បែករបស់ខ្ញុំប្រេះ ហើយរលួយស្អុយផង។

⁶អាយុជីវិតរបស់ខ្ញុំបោះ‌ពួយទៅមុខ លឿនជាងត្រល់របស់អ្នកត្បាញ ពេលណាអស់អំបោះ គ្មានអ្វីសង្ឃឹមទៀតដែរ។⁷ព្រះជាម្ចាស់នឹកចាំផងថា ជីវិតរបស់ទូលបង្គំ ប្រៀបបាននឹងមួយដង្ហើមទេ ហើយភ្នែករបស់ទូលបង្គំ នឹងមើលអ្វីល្អមិនឃើញទេ។

⁸ព្រះអង្គទតមកទូលបង្គំ តែលែងឃើញទូលបង្គំទៀតហើយ ព្រះអង្គនឹងខំរកមើលទូលបង្គំ តែទូលបង្គំបាត់សូន្យទៅ។⁹ពពកតែងតែរសាត់បាត់ទៅ រីឯអ្នកដែលចុះទៅស្ថានមនុស្សស្លាប់ ក៏ពុំអាចឡើងមកវិញបានដែរ។¹⁰គេនឹងមិនវិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញទេ ញាតិ‌សន្ដានក៏លែងស្គាល់គេទៀតដែរ។

¹¹ហេតុនេះ ទូលបង្គំមិនអាចបិតមាត់បានឡើយ ទូលបង្គំត្រូវតែនិយាយនៅពេលពិបាកចិត្ត ទូលបង្គំនឹងត្អូញ‌ត្អែរក្នុងការជូរល្វីញនៅក្នុងព្រលឹងរបស់ទូលបង្គំ។¹²តើទូលបង្គំជាសមុទ្រ ឬជាសត្វរស់ក្នុងសមុទ្រ ដែលព្រះអង្គបានទូតមើលទូលបង្គំត្រូវទេ?

¹³ទូលបង្គំពោលថា៖ គ្រែដែលខ្ញុំដំណេក ជួយឲ្យខ្ញុំបានល្ហែ រួចផុតពីការឈឺចាប់¹⁴ដ្បិត ព្រះអង្គធ្វើឲ្យទូលបង្គំភ័យតក់‌ស្លុត ដោយយល់សប្ដិអាក្រក់ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យទូលបង្គំញ័ររន្ធត់ ដោយឃើញសុបិននិមិត្តមិនល្អ។¹⁵ទូលបង្គំចង់អត់ដង្ហើមស្លាប់ ជាជាងរស់ក្នុងរូបកាយដែលសល់តែឆ្អឹងនេះ។

¹⁶ស្អប់ជីវិតរបស់ទូលបង្គំណាស់ ទូលបង្គំមិនចង់រស់រហូតទេ សូមទុកទូលបង្គំឲ្យនៅតែឯង ដ្បិតជីវិតរបស់ទូលបង្គំគ្មានន័យអ្វីសោះ។¹⁷តើមនុស្សលោកជាអ្វី បានជាព្រះអង្គយកព្រះ‌ហឫទ័យទុកដាក់នឹងគេ ព្រះអង្គនឹកគិតដល់គេបែបនេះ¹⁸ព្រះអង្គពិនិត្យមើលគេរៀងរាល់ព្រឹក ព្រះអង្គល្បង‌លគេគ្រប់ពេលវេលាពិតទេ?

¹⁹តើព្រះអង្គនៅតែឃ្លាំមើលទូលបង្គំ ដល់កាលណាទៀត សូមទុកឲ្យទូលបង្គំមានពេល លេបទឹកមាត់ផង?²⁰ព្រះអង្គដែលជាឆ្មាំយាមមនុស្សលោកអើយ ប្រសិនបើទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបមែន តើទូលបង្គំបានធ្វើអ្វីទាស់នឹងព្រះអង្គ? ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គចាត់ទុកទូលបង្គំ ដូចជាផ្ទាំងស៊ីប តើទូលបង្គំបានធ្វើអ្វីរំខានដល់ព្រះអង្គ?

²¹តើព្រះអង្គលើក‌លែងទោសឲ្យទូលបង្គំ និងលុបលាងកំហុសរបស់ទូលបង្គំបានឬទេ? ដ្បិតបន្តិចទៀត ទូលបង្គំនឹងដេកលើដី ព្រះអង្គនឹងរកទូលបង្គំ តែទូលបង្គំសូន្យបាត់ទៅហើយ»។

8

¹លោកប៊ីល‌ដាដ ជាជនជាតិស៊ូអា បានឆ្លើយតបថា៖²«តើលោកនៅតែមានប្រសាសន៍បែបនេះ ដល់កាលណាទៀត? តើលោកបញ្ចេញពាក្យសម្ដី ដូចខ្យល់កំបុតត្បូងដល់កាលណាទៀត? តើព្រះ‌ជាម្ចាស់បង្ខូចយុត្តិធម៌ឬ?³តើព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត បង្ខូចសេចក្ដីសុចរិតឬ?

⁴ប្រសិនបើកូនប្រុសរបស់លោកប្រព្រឹត្ត អំពើបាបទាស់នឹងព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គដាក់ទោសពួកគេ តាមកំហុសដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត។⁵ប៉ុន្តែលោកវិញ គួរតែស្វែងរកព្រះអង្គ បើលោកអង្វរករព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាព ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត។

⁶បើលោកពិតជាបរិសុទ្ធ និងទៀងត្រង់មែន ព្រះអង្គមុខជាជួយលោក ហើយស្ដារស្ថាន‌ភាពរបស់លោក ឲ្យបានយុត្តិធម៌ឲ្យលោកដែរ។⁷ទោះបីលោកបានចាប់ផ្តើមតូច តែនៅចុងក្រោយ ទុក្ខលំបាករបស់លោកនឹងប្រសើរឡើង។

⁸ហេតុនេះ សូមសាកសួរចាស់ទុំនៅជំនាន់មុន ហើយរំពឹងគិតអំពីបទពិសោធន៍ ដែលដូនតារបស់លោករៀនបាន។⁹(ដ្បិតយើងជាមនុស្សទើបនឹងកើត យើងមិនដឹងអ្វីទាំងអស់ អាយុជីវិតរបស់យើងនៅលើផែនដីនេះ ប្រៀបដូចជាស្រមោល)។¹⁰តើចាស់ទុំមិនបានបង្រៀនលោកទេ? តើចាស់ទុំនឹងមិនបានប្រាប់លោកពីអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្តគេទេ?

¹¹តើដើមត្រែងអាចដុះនៅក្រៅត្រពាំង? ហើយដើមកក់អាចដុះនៅកន្លែង ដែលគ្មានទឹកបានឬ?¹²ពេលវានៅខៀវខ្ចី ទោះបីគ្មាននរណាកាត់ក៏ដោយ ក៏វាក្រៀមស្ងួត មុនតិណ‌ជាតិផ្សេងដែរ។

¹³ដូច្នេះ អស់អ្នកដែលបំភ្លេចព្រះ‌ជាម្ចាស់ ក៏ធ្លាក់ខ្លួនដូច្នោះដែរ សេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់មនុស្សអាក្រក់ នឹងវិនាស។¹⁴បង្អែករបស់គេត្រូវបាក់ អ្វីៗដែលគេទុកចិត្ត ប្រៀបដូចជាសំបុកពីង‌ពាង។¹⁵គេផ្អែកលើផ្ទះរបស់ខ្លួន តែផ្ទះរលំ គេខំប្រឹងតោងផ្ទះ តែផ្ទះមិននៅស្ថិត‌ស្ថេរឡើយ។

¹⁶រុក្ខ‌ជាតិនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃពណ៌បៃតង ព្រោះសម្បូណ៌កម្ដៅថ្ងៃ ហើយបែកមែកសាខាពាស‌ពេញឧទ្យាន។¹⁷ឫសរបស់គេចាក់ស្រេះទៅក្នុងដីដែលមានថ្ម ហើយរុកទៅដល់ផ្ទាំងសិលា។¹⁸ប៉ុន្តែ ពេលណាគេត្រូវរម្លើងចេញពីកន្លែង របស់ខ្លួនហើយនោះ សូម្បីតែញាតិ‌សន្ដាន ក៏លែងរាប់រកគេទៀតដែរ។

¹⁹មើល! នេះគឺជា «អំណរ» ចេញពីការប្រព្រឹត្យរបស់មនុស្ស ហើយមានអ្នកផ្សេងទទួលកន្លែងជំនួសគេ។²⁰ព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនបោះបង់ចោល មនុស្សគ្មានកំហុសឡើយ ហើយព្រះអង្គក៏មិនពង្រឹងអំណាចរបស់ អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដែរ។

²¹បន្តិចទៀត ព្រះអង្គនឹងប្រទានឲ្យលោក សើចសប្បាយ ហើយឲ្យលោកបន្លឺសំឡេងបានវិញ។²²អស់អ្នកដែលស្អប់លោកនឹងត្រូវអាម៉ាស់ ហើយលំ‌នៅរបស់មនុស្សអាក្រក់នឹង រលាយសូន្យ»។

9

¹លោកយ៉ូបមាននិយាយតបវិញថា៖²«ពិតមែនហើយ ខ្ញុំដឹងថាប្រាកដជាកើត មានដូច្នោះ។ ប៉ុន្តែធ្វើដូចម្តេចឲ្យមនុស្សបានត្រឹមត្រូវជាមួយព្រះជាម្ចាស់បាន?³បើគេចង់ជជែកវែក‌ញែកជាមួយព្រះអង្គ ក្នុងមួយពាន់សំណួរ សូម្បីតែមួយ ក៏មនុស្សពុំអាចឆ្លើយបានផង។

⁴ព្រះអង្គប្រកបទៅដោយព្រះ‌ប្រាជ្ញា‌ញាណ និងមហិទ្ធិ‌ឫទ្ធិ តើអ្នកដែលប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ អាចកើតផងទេ?⁵ព្រះអង្គរើភ្នំទាំង‌ឡាយ មិនឲ្យវាដឹងខ្លួន ព្រះអង្គក៏មិនប្រាប់អ្នកណា ដោយ‌សារតែព្រះ‌ពិរោធ របស់ព្រះអង្គ⁶ហើយព្រះអង្គធ្វើឲ្យផែនដីកក្រើកនៅលើគ្រឹះរបស់វា ហើយសសររបស់វាក៏រញ្ជួយដែរ។

⁷ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់ថ្ងៃ នោះថ្ងៃមិនរះទេ ព្រះអង្គក៏ឃាត់ផ្កាយមិនឲ្យចាំងពន្លឺដែរ⁸ព្រះអង្គលាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃ ដោយគ្មាននរណាជួយ ព្រះអង្គយាងនៅលើរលកសមុទ្រ⁹ព្រះអង្គបានបង្កើតផ្កាយក្រពើ ផ្កាយនង្គ័ល និងផ្កាយកូនមាន់ ព្រមទាំងកញ្ចុំផ្កាយនៅទិសខាងត្បូង។

¹⁰ព្រះអង្គបានធ្វើការដ៏ធំអស្ចារ្យ ដែលពុំអាចយល់បាន ព្រមទាំងការដ៏ល្អវិសេសច្រើនឥតគណនា។¹¹ព្រះអង្គយាងមកក្បែរខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំមើលព្រះអង្គមិនឃើញ ព្រះអង្គយាងទៅបាត់ ក៏ខ្ញុំមិនអាចយល់បាន។¹²ពេលព្រះអង្គដកយកអ្វីទៅហើយ តើមាននរណាអាចឃាត់ព្រះអង្គបានទេ? ហើយក៏គ្មាននរណាអាចពោលទៅព្រះអង្គ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គធ្វើដូច្នេះ?

¹³ពេលព្រះអង្គព្រះ‌ពិរោធហើយ ព្រះអង្គមិនប្រែព្រះ‌ហឫទ័យទេ ព្រះអង្គបង្ក្រាបសត្វសម្បើមនៅក្នុងសមុទ្រ និងបរិវាររបស់វា។¹⁴ហេតុនេះ តើឲ្យខ្ញុំឆ្លើយតបទៅព្រះអង្គ ដូចម្ដេចបាន? តើខ្ញុំមានពាក្យអ្វីទូលទៅកាន់ព្រះអង្គ?¹⁵ទោះបីខ្ញុំសុចរិតក្ដី ក៏ខ្ញុំពុំអាចឆ្លើយនឹង ព្រះអង្គបានដែរ គឺខ្ញុំមានតែអង្វរសូមចៅ‌ក្រមរបស់ខ្ញុំ មេត្តាប្រណីសន្ដោសខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។

¹⁶ទោះបីព្រះអង្គឆ្លើយតបមកខ្ញុំ នៅពេលខ្ញុំស្រែកហៅព្រះអង្គក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនជឿថា ព្រះអង្គផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ ស្ដាប់ពាក្យទូល‌អង្វររបស់ខ្ញុំដែរ។¹⁷ព្រះអង្គវាយប្រហារខ្ញុំ ដោយខ្យល់ព្យុះ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យខ្ញុំមានរបួសកាន់តែច្រើន ដោយឥតហេតុផល។¹⁸ព្រះអង្គមិនទុកឲ្យខ្ញុំមានពេលដកដង្ហើមទេ ដ្បិតព្រះអង្គធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់។

¹⁹ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ប្រើកម្លាំងបាយ ព្រះអង្គមានឫទ្ធា‌នុភាពជាង ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ប្ដឹងរកយុត្តិធម៌ តើនរណាហៅព្រះអង្គមកកាត់ក្ដី?²⁰ទោះបីខ្ញុំសុចរិតក្ដី ក៏ពាក្យសម្ដីរបស់ខ្ញុំដាក់ទោសខ្ញុំ ទោះបីខ្ញុំស្លូតត្រង់ក្ដី ក៏ពាក្យសម្ដីរបស់ខ្ញុំឲ្យខ្ញុំខុសដែរ។

²¹ខ្ញុំពិតជាមនុស្សស្លូតត្រង់ តែខ្ញុំមិនប្រាកដថាខ្លួនខ្ញុំស្លូតត្រង់ដែរ ខ្ញុំអស់ចិត្តនឹងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។²²ណ្ហើយ បណ្ដោយតាមដំណើរទៅចុះ ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំពោលថា ព្រះអង្គប្រហារ ទាំងមនុស្សស្លូតត្រង់ ទាំងមនុស្សអាក្រក់។²³ពេលមានមហន្ត‌រាយអ្វីមួយកើតឡើងបណ្ដាល ឲ្យមនុស្សស្លូតត្រង់ស្លាប់ភ្លាមៗនោះ ព្រះអង្គសើចចំអកឲ្យគេ នៅពេលដែលគេវេទនា។²⁴ផែនដីធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃមនុស្សអាក្រក់ ព្រះ‌ជាម្ចាស់បិទភ្នែកចៅ‌ក្រមទាំង‌ឡាយ បើព្រះអង្គមិនធ្វើបែបនេះទេ តើនរណាជាអ្នកធ្វើ?

²⁵ពេលវេលារបស់ខ្ញុំខិតទៅមុខ លឿនជាងអ្នកដែលរត់ទៅទៀត គឺពេលវេលានេះចេះតែរត់ទៅមុខ ដោយខ្ញុំមិនបានឃើញសុភមង្គលឡើយ។²⁶ពេលវេលារបស់ខ្ញុំអណ្ដែតទៅមុខ លឿនជាងនាវា ឬបោះ‌ពួយដូចខ្លែងហោះតម្រង់ទៅចាប់រំពា។

²⁷ប្រសិនបើខ្ញុំពោលថា: ខ្ញុំនឹងបំភ្លេចការសោកសង្រេង ខ្ញុំនឹងធ្វើទឹកមុខរីក‌រាយ ហើយខំប្រឹងសើចសប្បាយឡើងវិញ²⁸នោះការឈឺចាប់ទាំងប៉ុន្មានរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំតក់‌ស្លុត ដ្បិតខ្ញុំដឹងថា ព្រះអង្គមិនចាត់ទុកខ្ញុំជា មនុស្សគ្មានទោសឡើយ។²⁹ទោះបីធ្វើយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំនៅតែមានទោស ដូច្នេះ តើខ្ញុំនៅតែខំប្រឹងដោះ‌សាខ្លួនបានការអ្វី?

³⁰ទោះបីទូលបង្គំយកទឹកមកលាងខ្លួន ទោះបីទូលបង្គំយកសាប៊ូមកលាងដៃ³¹ព្រះអង្គបោះទូលបង្គំទៅក្នុងភក់ជ្រាំ ហើយសូម្បីតែសម្លៀក‌បំពាក់របស់ទូលបង្គំ ក៏ខ្ពើមទូលបង្គំដែរ។

³²ព្រះអង្គមិនមែនជាមនុស្សដូចខ្ញុំដែលខ្ញុំអាចតវ៉ា និងហៅឡើងទៅតុលាការបានឡើយ។³³គ្មាននរណាអាចធ្វើជាអាជ្ញាកណ្ដាល សម្រុះ‌សម្រួលរឿងរ៉ាវរវាង ព្រះអង្គ និងខ្ញុំបានទេ។

³⁴សូមព្រះអង្គមេត្តាឈប់យកដំបងវាយខ្ញុំ សូមកុំឲ្យព្រះ‌ពិរោធរបស់ព្រះអង្គ ធ្វើឲ្យខ្ញុំញ័ររន្ធត់ទៀតឡើយ។³⁵ពេលនោះ ទើបខ្ញុំនិយាយស្ដីបាន ដោយលែងភិត‌ភ័យ។ ប៉ុន្តែ តាមពិតពេលនេះ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើវាបានទេ។

10

¹ខ្ញុំឆ្អែតចិត្តនឹងជីវិតណាស់ ខ្ញុំនឹងត្អូញ‌ត្អែររបស់ខ្ញុំ ដោយពាក្យជូរល្វីង ដោយឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត។²ខ្ញុំនឹងទូលព្រះ‌ជាម្ចាស់ថា សូមកុំដាក់ទោសទូលបង្គំឡើយ សូមប្រាប់ឲ្យទូលបង្គំដឹងផងថា ព្រះអង្គមានមូលហេតុអ្វី ចោទប្រកាន់ទូលបង្គំ។³តើមាន ប្រយោជន៍អ្វី បានជាព្រះអង្គសង្កត់‌សង្កិនទូលបង្គំ ហើយបោះបង់ចោលស្នាព្រះ‌ហស្ថរបស់ព្រះអង្គ រួចបែរជាជួយជ្រោម‌ជ្រែងផែនការ របស់មនុស្សអាក្រក់ទៅវិញ?

⁴តើព្រះអង្គមានព្រះ‌នេត្រ ហើយទតមើល តាមរបៀបដូចមនុស្សលោកដែរឬ?⁵តើចំនួនថ្ងៃរបស់ព្រះអង្គដូចចំនួនថ្ងៃ របស់មនុស្សលោក ហើយចំនួនឆ្នាំរបស់ព្រះអង្គ⁶ក៏ដូចជាចំនួនឆ្នាំ របស់មនុស្សលោកដែរឬ បានជាព្រះអង្គស្វែងរកកំហុសរបស់ទូលបង្គំ ហើយរុក‌រកអំពើបាបរបស់ទូលបង្គំដូច្នេះ?⁷ព្រះអង្គជ្រាបស្រាប់ហើយថា ទូលបង្គំគ្មានកំហុសអ្វីទេ ហើយក៏គ្មាននរណារំដោះទូលបង្គំឲ្យរួចផុតបាន?

⁸ព្រះហស្ថទាំងពីរព្រះអង្គបានក្របជុំវិញទូលបង្គំជានិច្ច ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបែរជាវាយឲ្យទូលបង្គំវិនាសវិញ។⁹ទូលបង្គំសូមអង្វរព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានសូនឆ្នៃទូលបង្គដូចដីឥត្ឋ តើព្រះអង្គនឹងឲ្យទូលបង្គទៅជាដីវិញឬ?

¹⁰តើព្រះ‌អង្គមិនបានចាក់ទូល‌បង្គំចេញដូចជាទឹកដោះ ហើយឲ្យទូល‌បង្គំកកខន់ ដូចជាផែនទឹកដោះទេឬ?¹¹ព្រះអង្គបំពាក់ស្បែក និងសាច់ ពាស‌ពេញរូបកាយទូលបង្គំ ព្រះអង្គបង្កើតឆ្អឹង និងសរសៃឲ្យទូលបង្គំ។

¹²ព្រះអង្គប្រទានជីវិត និងសម្តែងព្រះ‌ហឫទ័យ មេត្តាករុណាចំពោះទូលបង្គំ ព្រះអង្គថែ‌រក្សាដង្ហើមជីវិតរបស់ទូលបង្គំ។¹³ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំដឹងច្បាស់នូវអ្វីៗ ដែលព្រះអង្គលាក់ទុកនៅក្នុងព្រះ‌ហឫទ័យ។¹⁴បើទូលបង្គំប្រព្រឹត្តអំពើបាប ព្រះនឹងចំណាំទុក ហើយព្រះអង្គមិនព្រមលើក‌លែងទោស ឲ្យទូលបង្គំទាល់ទេ។

¹⁵ប្រសិនបើទូលបង្គំមនុស្សអាក្រក់ នោះទូលបង្គំពិតជាវេទនាមិនខាន ប្រសិនបើទូលបង្គំសុចរិត នោះក៏ទូលបង្គំមិនហ៊ានងើបមុខឡើងដែរ ទូលបង្គំត្រូវអាម៉ាស់ ហើយលិចលង់ទៅក្នុងទុក្ខវេទនា។¹⁶ប្រសិនបើទូលបង្គំហ៊ានងើបមុខ ព្រះអង្គនឹងដេញតាមទូលបង្គំដូចសត្វសិង្ហ ព្រះអង្គនឹងសម្តែងការអស្ចារ្យមកលើទូលបង្គំ។

¹⁷ព្រះអង្គមានមូលហេតុថ្មីៗ មកចោទប្រកាន់ទូលបង្គំ ព្រះអង្គទ្រង់ព្រះ‌ពិរោធនឹងទូលបង្គំ ព្រះអង្គនឹងវាយទូលបង្គំជាពលទេវតារបស់ព្រះអង្គ។

¹⁸ព្រះអង្គឲ្យទូលបង្គំចេញពីផ្ទៃម្ដាយមកធ្វើអ្វី? បើទូលបង្គំស្លាប់តាំងពីក្នុងផ្ទៃ នោះគ្មាននរណាបានឃើញទូលបង្គំទេ។¹⁹បើគេយកទូលបង្គំចេញពីផ្ទៃម្ដាយទៅកប់ក្នុងផ្នូរ នោះទូលបង្គំមិនដែលមានជីវិតទាល់តែសោះ។

²⁰តើអាយុជីវិតរបស់ទូលបង្គំពិតជាខ្លីមែនឬ? សូមឈប់ទៅ នឹងសូមទុកឲ្យទូលបង្គំនៅម្នាក់ឯង ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំមានពេលសម្រាកបន្តិច²¹មុននឹងទូលបង្គំធ្វើដំណើរទៅស្ថានងងឹត ដែលស្ថិតនៅក្រោមអំណាចនៃសេចក្ដីស្លាប់ ឥតវិលត្រឡប់វិញឡើយ។²²កន្លែងងឹតជាងកណ្តាលយប់ ជាកន្លែងស្ថិតនៅក្រោមអំណាចនៃសេចក្ដីស្លាប់ ជាកន្លែងដែលគ្មានរបៀបរៀបរយ ហើយសូម្បីតែពន្លឺនៅទីនោះក៏ងងឹតដែរ»។

11

¹លោកសូផារ ជាជនជាតិណា‌អាម៉ា ឆ្លើយឡើងថា៖²«តើយើងគួរនៅស្ងៀម មិនតបនឹងពាក្យ‌ជាចំលើយឬ? តើសម្ដីរបស់អ្នកពូកែវោហារ អាចនឹងជឿបានទេ? ពាក្យព្រោក‌ប្រាជ្ញរបស់លោក អាចធ្វើឲ្យមនុស្ស‌ម្នានៅស្ងៀមឬ?³ពេលលោកមើល‌ងាយការបង្រៀនរបស់យើង តើមិនធ្វើឲ្យលោកអាម៉ាស់មុខទេឬអី?

⁴ដ្បិតលោកបានទូលទៅព្រះជាម្ចាស់ថា សេចក្តីជំនឿទូលបង្គំគឺបរិសុទ្ធ ក៏គ្មានកំហុសនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែរ។⁵ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូល ដើម្បីទាស់ជាមួយនឹងទូលបង្គំ សូមព្រះអង្គថ្លែងប្រាប់លោកពីអាថ៌‌កំបាំង នៃព្រះ‌ប្រាជ្ញា‌ញាណរបស់ព្រះអង្គ ដ្បិតព្រះអង្គពេញដោយប្រាជ្ញាដ៏អស្ចារ្យ។⁶លោកនឹងដឹងថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់ចង់បានអ្នក ច្រើនជាងអ្នកចង់បានខ្លួនឯងទៀត។

⁷តើលោកអាចស្វែងយល់ជម្រៅព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទេ? តើលោកជ្រាបពីឫទ្ធា‌នុភាពឥតខ្ចោះទេ?⁸បញ្ហានោះគឺធំ ហើយខ្ពស់ជាងផ្ទៃមេឃ តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបាន? គឺវាជ្រៅជាងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ទៀត តើខ្ញុំអាចដឹងអ្វី?⁹វាវែងជាងផែនដីទៅទៀត ហើយក៏ធំជាងសមុទ្រផង។

¹⁰បើព្រះ‌អង្គយាងកាត់ទៅ ហើយកោះឃុំអ្នកណា ព្រមទាំងហៅប្រជុំជំនុំ‌ជម្រះ តើអ្នកណាអាចនឹងឃាត់ព្រះ‌អង្គបាន?¹¹ដ្បិតព្រះ‌អង្គស្គាល់មនុស្សកំភូត ព្រះ‌អង្គក៏ឃើញអំពើទុច្ចរិត តើព្រះអង្គមិនចាំពីរឿងនេះទេឬ?¹²ប៉ុន្តែមនុស្សល្ងីល្ងើនឹងមិនមានយោបល់សោះ លុះត្រាតែសត្វលាព្រៃកើតមកជាមនុស្ស។

¹³ប៉ុន្តែលោកគួរ តាំងចិត្តត្រឹមត្រូវឡើង ហើយលើកដៃរបស់លោកទៅរកព្រះ‌ជាម្ចាស់¹⁴ព្រមទាំងបោះ‌បង់សេចក្ដីអាក្រក់ ដែលនៅដៃរបស់លោកចេញ ប៉ុន្តែក្រោយមកលោកមិនដាក់ឲ្យមានអំពើទុច្ចរិតណា នៅក្នុងទីលំនៅរបស់លោកនោះឡើយ។

¹⁵ប្រាកដជាលោកនឹងងើបមុខឡើង ឥតមានប្រឡាក់ភាពអាម៉ាស់ទេ លោកនឹងបានមាំ‌មួនឥតភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។¹⁶ដ្បិតអ្នកនឹងភ្លេចសេចក្ដីវេទនារបស់អ្នកទៅ លោកនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីនោះ ដូចជាចាំពីទឹកដែលហូរបាត់ហើយ។¹⁷ជីវិតរបស់លោកនឹងបានភ្លឺថ្លាជាងពេលថ្ងៃត្រង់ ប្រសិន‌បើមានសេចក្ដីងងឹត នោះនឹងបានដូចជាពេលព្រឹក‌វិញ។

¹⁸លោកនឹងមិនបារម្ភអ្វីសោះឡើយ ព្រោះលោកមានសង្ឃឹម។លោកលែងអាម៉ាស់ ហើយលោកនឹងសម្រាន្ដយ៉ាងសុខស្រួល។¹⁹ពេលលោកសម្រាក គ្មាននរណាមករំខានលោកឡើយមនុស្សជាច្រើននឹងកោតសរសើរលោក។

²⁰ប៉ុន្តែ ភ្នែករបស់ពួកមនុស្សអាក្រក់វិញ នឹងត្រូវងងឹតទៅ គេនឹងរកទីពឹងគ្មាន ហើយសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់គេ នឹងបានជាសេចក្ដីស្លាប់នោះ»។

12

¹ពេលនោះ លោកយ៉ូបឆ្លើយឡើងថា៖²«គ្មានផ្លូវសង្ស័យឡើយ មានតែអ្នករាល់គ្នាទេដែលជាមនុស្ស ហើយប្រាជ្ញានឹងស្លាប់ទៅ ជា‌មួយអ្នករាល់គ្នាដែរ។³ប៉ុន្តែ ខ្ញុំក៏យល់ដូចជាអ្នករាល់គ្នាដែរ ខ្ញុំមិនអន់ជាងអ្នករាល់គ្នាទេ។ តើនរណាមិនស្គាល់សេចក្ដីនេះទៅ?

⁴ខ្ញុំជាទីសើចចំអកដល់មិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំ ជាអ្នកដែលបានអំពាវ‌នាវដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះ‌អង្គក៏ឆ្លើយតប គឺជាមនុស្សសុចរិតត្រឹមត្រូវ ដែលត្រូវគេសើចចំអកឲ្យ។⁵ក្នុងគំនិតរបស់អ្នកដែលមានសេចក្ដីសុខ តែងមើល‌ងាយចំពោះអ្នកវេទនា សេចក្ដីនោះប្រុង‌ប្រៀបសម្រាប់អ្នកណា ដែលភ្លាត់ជើង។⁶ទីលំនៅរបស់ពួកចោរចេះតែចម្រើន ហើយពួកអ្នកដែលធ្វើឲ្យព្រះ ថ្នាំង‌ថ្នាក់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ក៏តែងមានសេចក្ដីសុខ គឺជាពួកអ្នកដែលទទួលតែអំណាច របស់ខ្លួនទុកជាព្រះជាម្ចាស់។

⁷ប៉ុន្តែ សួរសត្វតិរច្ឆានឥឡូវចុះ វានឹងបង្រៀនអ្នក ហើយសត្វស្លាប ដែលហើរលើអាកាស វានឹងប្រាប់ឲ្យអ្នកដឹង។⁸ឬសួរទៅរុក្ខជាតិនៅលើផែនដីចុះ វានឹងបង្រៀនអ្នកដែរ ហើយសួរត្រីនៅសមុទ្រនឹងប្រកាសប្រាប់អ្នក។

⁹ក្នុងពួកសព្វទាំងនោះ តើមានមួយណាដែលមិនដឹងថា ព្រះ‌ហស្ថនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្កើតទាំងអស់?¹⁰ដែលជីវិតនៃសត្វទាំង‌ឡាយ សុទ្ធតែនៅក្នុងព្រះ‌ហស្ថរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រមទាំងខ្យល់ដង្ហើមរបស់មនុស្សផង។

¹¹ត្រចៀក តើមិនស្តាប់យល់ពាក្យសម្ដី ដូចជាមាត់ភ្លក់ឲ្យដឹងរសអាហារដែរទេឬ?¹²មនុស្សចាស់ៗតែងមានប្រាជ្ញា ហើយមនុស្សមានអាយុយឺនយូ ទើបមានយោបល់។

¹³នៅជាមួយព្រះជាម្ចាស់ មានទាំងប្រាជ្ញា និងឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិផង ព្រះ‌អង្គក៏មានព្រះ‌តម្រិះ និងការយល់ដឹង។¹⁴មើល! ព្រះ‌អង្គរំលំ ហើយគេនឹងសង់ឡើងវិញមិនបាន ប្រសិនបើព្រះ‌អង្គឃុំអ្នកណាទុកហើយ គ្មានអ្នកណាអាចនឹងដោះបានឡើយ។¹⁵មើល! ប្រសិន‌បើព្រះ‌អង្គទប់ទឹក នោះទាំងអស់ក៏រីងស្ងួតទៅ ប្រសិន‌បើព្រះ‌អង្គបើក នោះក៏លិចលង់ផែនដីអស់។

¹⁶ក្នុងព្រះ‌អង្គមានកម្លាំងឫទ្ធិ និងប្រាជ្ញា មនុស្សដែលគេឆបោក និងមនុស្សឆបោកគេ សុទ្ធតែនៅក្រោមអំណាចរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁷ព្រះ‌អង្គដឹក‌នាំពួកអ្នកជួយគំនិតទៅខ្លួនទទេ ហើយប្រគល់ពួកចៅ‌ក្រមទៅក្នុងសេចក្ដីល្ងី‌ល្ងើ។¹⁸ព្រះ‌អង្គរំលាយអំណាចនៃពួកស្តេច ហើយចងខ្សែភ្ជាប់នៅចង្កេះផង។

¹⁹ព្រះ‌អង្គដឹក‌នាំពួកសង្ឃទៅតែខ្លួនទទេ ហើយទម្លាក់ងារពួកមានអំណាចចុះ។²⁰ព្រះ‌អង្គដកពាក្យសម្ដីពីពួកអ្នក ដែលគួរទុកចិត្តបាន ហើយក៏ដកយកយោបល់ពីពួកចាស់ទុំចេញ។²¹ព្រះ‌អង្គចាក់សេចក្ដីមើល‌ងាយទៅលើពួកដែលមានទ្រព្យ ក៏បន្ធូរខ្សែក្រវាត់នៃពួកខ្លាំងពូកែ។

²²ព្រះ‌អង្គបើកអស់ទាំងសេចក្ដីជ្រៅ‌ជ្រះ ចេញពីងងឹតមក ក៏នាំយកសេចក្ដីស្លាប់ចេញមក ដាក់នៅពន្លឺដែរ។²³ព្រះ‌អង្គចម្រើនជនជាតិទាំងប៉ុន្មាន ហើយក៏បំផ្លាញគេវិញ ព្រះ‌អង្គពង្រីកឲ្យគេធំឡើង រួចក៏ដឹក‌នាំគេទៅជាឈ្លើយ។

²⁴ព្រះ‌អង្គដកប្រាជ្ញាចេញពីពួកអ្នកដឹកនាំ នៃប្រជាជាតិនានានៅលើផែនដីដែរ ហើយព្រះអង្គបណ្ដាលឲ្យគេដើរសាត់‌ព្រាត់ នៅទីរហោ‌ស្ថានដែលឥតមានផ្លូវសោះ។²⁵ពួកគេដើរក្នុងទីងងឹតឥតមានពន្លឺសោះ ព្រះ‌អង្គក៏ធ្វើឲ្យគេដើរទ្រេត‌ទ្រោត ដូចជាមនុស្សស្រវឹង។

13

¹មើល! ភ្នែកខ្ញុំបានឃើញការទាំងនេះ ហើយត្រចៀកខ្ញុំក៏បានឮ ក៏បានយល់ដែរ។²អ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាដឹង ខ្ញុំក៏ដឹងដែរ ខ្ញុំមិនអន់ជាងអ្នករាល់គ្នាទេ។

³ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំចង់ទូលដល់ព្រះអង្គ ដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តាថា ខ្ញុំមានហេតុផងជាមួយព្រះអង្គ។⁴អ្នករាល់គ្នាសុទ្ធតែជាអ្នក បង្កើតសេចក្ដីពិតកុហក អ្នករាល់គ្នាជាគ្រូពេទ្យឥតប្រយោជន៍ទាំងអស់។⁵ឱបើអ្នករាល់គ្នានឹងនៅស្ងៀមវិញទៅ នោះនឹងសម្ដែងថា អ្នករាល់គ្នាមានប្រាជ្ញាមែន។

⁶ដូច្នេះ ចូរស្តាប់ហេតុផលរបស់ខ្ញុំ ហើយផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់សេចក្ដីអង្វរ របស់បបូរមាត់ខ្ញុំសិន។⁷តើអ្នករាល់គ្នានឹងនិយាយសេចក្ដីទុច្ចរិត ដោយយល់ដល់ព្រះ ព្រមទាំងសេចក្ដីកំភូតផងឬ?⁸តើលោកពិតជាបានបង្ហាញក្តីសបុរស្បុរសព្រះអង្គ? ហើយតាំងខ្លួនជាអ្នកកាន់ក្តីជំនួសព្រះ‌អង្គឬ?

⁹អ្នករាល់គ្នាសុខចិត្តឲ្យព្រះ‌អង្គ ស្ទង់ចិត្តរបស់អ្នកឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នាគិតបញ្ឆោតព្រះ‌អង្គ ដូចជាបញ្ឆោតមនុស្សដែរ?¹⁰ព្រះអង្គនឹងទូទាត់ជាមួយនិងអ្នក ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការហើយបង្ហាញថាអ្នកសម្លៀងពិត។

¹¹តើមិនមែនតេជា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ ដែលបានធ្វើឲ្យ លោកស្ញែងខ្លាចទេឬអី?¹²តើមិនមែនភាពភ័យខ្លាច បានធ្លាក់លើលោកទេឬ? ការចងចាំរបស់អ្នកបានប្រាប់ថា ពាក្យសុភាសិតគ្រាន់តែជាសម្លេង និងរបងការពារក៏ធ្វើអំពីដីឥដ្ឋដែរ។

¹³សូមអស់លោកបានសុខសាន្ត និងសុមឲ្យខ្ញុំនៅម្នាក់ឯង រួចឲ្យខ្ញុំនិយាយផង សូមឲ្យផលវិបាកទាំងនោះកើតចំពោះខ្ញុំចុះ។¹⁴ខ្ញុំនឹងយកសាច់ឈាម ព្រមទាំងធ្មេញរបស់ខ្ញុំផង ហើយខ្ញុំនឹងទទូលខុសត្រូវជីវិតរបស់ខ្ញុំដោយដៃខ្ញុំដែរ។¹⁵មើល! បើព្រះអង្គសម្លាប់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំលែងមានសង្ឃឹមទៀតទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងការពារផ្លួវរបស់ខ្ញុំនៅចំពោះព្រះអង្គ។

¹⁶នេះគឺជាមូលហេតុដែលខ្ញុំអាចរួចជីវិត ដែលខ្ញុំមិនបាននៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដូចជាមនុស្សទមិឡ។¹⁷ព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់ដោយព្រះទ័យទុកដាក់ សម្រាប់ពាក្យរបស់ទូលបង្គំ សូមឲ្យពាក្យដែលទូលបង្គំបានឮដល់ព្រះកាណ៌របស់ព្រះអង្គផង។

¹⁸មើល ឥឡូវនេះ! ទូលបង្គំបានរៀប‌សេចក្តីការពារជាលំដាប់ ទូលបង្គំដឹងហើយថាទូលបង្គំគ្មានកំហុសទេ។¹⁹តើមានអ្នកណានឹងហ៊ានទាស់នឹងទូលបង្គំនៅមុខចៅក្រមទៅ? ប្រសិនបើមានមែន ហើយអាចរកឃើញថាទូលបង្គំខុស នោះទូលបង្គំនឹងនៅស្ងៀម ហើយព្រមប្រគល់ជីវិតរបស់ទូលបង្គំផង។

²⁰ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការពីរសម្រាប់ទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំនឹងបិតបាំងខ្លួនទូលបង្គំពីចំពោះព្រះអង្គឡើយៈ²¹សូមដកព្រះហស្ថនៃទុក្ខវេទនាចេញពីទូលបង្គំ ហើយសូមកុំឲ្យអំណាចព្រះអង្គធ្វើឲ្យទូលបង្គំភ័យខ្លាចដែរ។²²សូមមានបន្ទូលមកទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំនឹងឆ្លើយ ឬសូមឲ្យទូលបង្គំពោលទៅកាន់ព្រះអង្គ ហើយសូមឲ្យព្រះអង្គឆ្លើយនឹងទូលបង្គំផង។

²³តើអំពើទុច្ចរិត និងអំពើបាប របស់ទូល‌បង្គំមានប៉ុន្មាន? សូមព្រះ‌អង្គឲ្យទូល‌បង្គំ បានស្គាល់អស់ទាំងអំពើរំលង និងអំពើបាបរបស់ទូល‌បង្គំផង។²⁴ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គលាក់ព្រះ‌ភក្ត្រ ហើយទុកទូល‌បង្គំដូចជាសត្រូវរបស់ ព្រះអង្គដូច្នេះ?²⁵ហេតុអ្វីព្រះ‌អង្គវាយស្លឹកឈើដែលត្រូវខ្យល់ផាត់? ហើយដេញតាមចំបើងក្រៀមបែបនេះ?

²⁶ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានកត់ទុក សេចក្ដីជូរល្វីងទាស់នឹងទូល‌បង្គំ ហើយឲ្យទូល‌បង្គំទទួលមរតក នៃបាបដែលបានប្រព្រឹត្តកាលពីក្មេង។²⁷ព្រះ‌អង្គដាក់ជើងទូល‌បង្គំជាប់នៅខ្នោះ ក៏ចំណាំមើលអស់ទាំងផ្លូវច្រកនៃទូល‌បង្គំ ហើយព្រះ‌អង្គគូសព្រំ‌ដែន មិនឲ្យដានជើងទូល‌បង្គំរំលងឡើយ។²⁸ទូល‌បង្គំប្រៀបដូចជាឈើដែលខ្មូតស៊ីសុស ហើយដូចជាអាវ ដែលកន្លាត បានកាត់សុីអស់។

14

¹មនុស្សដែលកើតពីស្រី្តមក សុទ្ធតែមានអាយុខ្លី ហើយក៏មានសេចក្ដីទុក្ខលំបាក។²មនុស្សចេញមកដូចជាផ្កា រួចត្រូវកាត់ដាច់ទៅ គេរួញថយបាត់ទៅ ដូចជាស្រមោល ឥតនៅស្ថិត‌ស្ថេរដែរ។³តើព្រះ‌អង្គបានទតឃើញការទាំងនេះទេ? តើព្រះអង្គនឹងនាំទូលទូលបង្គំចូលទៅក្នុងទីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះអង្គឬអី?

⁴តើអ្នកណាអាចនឹងដកយករបស់ស្អាត ចេញពីរបស់ស្មោក‌គ្រោកបាន? គ្មានអ្នកណាធ្វើទេ។⁵ថ្ងៃអាយុរបស់មនុស្សនោះបានកំណត់ស្រេច។ ហើយចំនួនខែនៃជីវិតរបស់គេ គឺនៅជាមួយនឹងព្រះ‌អង្គហើយ ព្រះ‌អង្គបានដាក់ព្រំខណ្ខ មិនឲ្យគេឆ្លងផុតឡើយ។⁶សូមបែរព្រះ‌ភក្ត្រចេញពីគេទៅ ដើម្បីឲ្យគេបានសម្រាក ហើយគេនឹងរីករាយជាមួយថ្ងៃរបស់ខ្លួន ដូចជាកូនឈ្នួលផង។

⁷នឹងមានសង្ឃឹមដល់ដើមឈើ ប្រសិនបើវាត្រូវរលំចុះមក ហើយវានឹងអាចពន្លកមកវិញ គឺវាមិនខ្វះពន្លកចេញពីគល់ទេ។⁸ហើយទោះបើឫសបានទៅជាចាស់នៅក្នុងដី ហើយគល់របស់វាក៏ងាប់នៅក្នុងដីដែរ⁹ប៉ុន្តែទោះបី មានទឹកក្លិនស្អុយក៏ដោយ វានៅតែបែកមែកដូចជាដើមថ្មីវិញ។

¹⁰ប៉ុន្តែមនុស្សស្លាប់វិញ គឺត្រឡប់ទៅជាខ្សោយ ហើយនិងឈប់ដកដង្ហើម ក្រោយពីនេះតើមនុស្សនឹងទៅទីណា?¹¹ដូចជាទឹកបឹងដែលស្រកចុះ ហើយទឹកទន្លេក៏ហូរទៅ ហើយរីងស្ងួតដែរ¹²ដូច្នេះមនុស្សក៏ដេក ហើយមិនក្រោកឡើងយ៉ាងនោះដែរ។ រហូតដល់ផ្ទៃមេឃសូន្យបាត់ទៅ ពួកគេនឹងមិនភ្ញាក់ឡើងពីការដេកលក់របស់ពួកគេឡើយវិញ។

¹³ព្រះ‌អង្គបានលាក់ទូល‌បង្គំ នៅស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ពីទុក្ខលំបាកផ្សេងៗ ហើយរក្សាទូលបង្គំនៅកន្លែងសម្ងាត់ រហូតដល់សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គកន្លងបាត់ទៅ ហើយតម្រូវឲ្យមានពេលកំណត់ដល់ទូល‌បង្គំ ហើយនឹកចាំពីទូល‌បង្គំផង!¹⁴បើមនុស្សស្លាប់ទៅ តើនឹងមានជីវិត រស់ឡើងវិញម្ដងទៀតទេ? បើមាន ទូល‌បង្គំនឹងរង់‌ចាំអស់រវាង សង្គ្រាមវេទនារបស់ទូល‌បង្គំ ដរាបដល់កំណត់ដែលទូល‌បង្គំបានមកដល់។

¹⁵ព្រះ‌អង្គនឹងហៅ ហើយទូល‌បង្គំនឹងតបឆ្លើយ។ ព្រះ‌អង្គនឹងមានបំណងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ដល់ស្នាដៃដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើ។¹⁶ដ្បិតយ៉ាងនោះ ព្រះ‌អង្គនឹងមិនរាប់ អស់ទាំងជំហានរបស់ទូល‌បង្គំទេ ហើយក៏មិនពិនិត្យមើលអស់ទាំងអំពើបាប របស់ទូល‌បង្គំដែរ។¹⁷អំពើរំលងរបស់ទូល‌បង្គំបានខ្ចប់បិទត្រាទុក ហើយព្រះ‌អង្គបិទភ្ជាប់អំពើអាក្រក់ របស់ទូល‌បង្គំផង។

¹⁸ប៉ុន្តែ ទោះភ្នំដែលរលុះបាក់ចុះ នោះត្រូវខ្ទេច‌ខ្ទីអស់ ហើយថ្មត្រូវខ្ចាត់ចេញពីកន្លែងទៅដែរ¹⁹ទឹកក៏ហូរបន្សឹកថ្ម ហើយជំនន់ក៏ហូរចម្រោះផែនដីដែរ។ គឺយ៉ាងនោះដែលព្រះ‌អង្គបំផ្លាញ សេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់មនុស្សផងដែរ។

²⁰ព្រះ‌អង្គវាយផ្តួលពួកគេជានិច្ច ហើយគេស្លាប់ទៅដែរ ព្រះ‌អង្គបានផ្តូរមុខមាត់របស់ពួកគេ ហើយកម្ចាត់គេឲ្យស្លាប់ទៅ។²¹ប្រសិនបើកូនចៅរបស់គេមានស្មោះត្រង់ ហើយមិនដឹងពីការនេះ និងត្រូវបន្ទាបខ្លួនចុះ នោះពួកគេនឹងបានឃើញវាទេ។²²គេដឹងតែឈឺចាប់លើខ្លួនគេ ហើយមានសេចក្ដីទុក្ខព្រួយតែក្នុងចិត្តខ្លួនឯងដែរ។

15

¹អេលី‌ផាស ជនជាតិថេម៉ាន ឆ្លើយថា៖²«តើគួរឲ្យអ្នកប្រាជ្ញឆ្លើយ ដោយសេចក្ដីចេះដឹងបែបឥតប្រយោជន៍ ឬបំពេញចិត្តដោយខ្យល់ពីខាងកើតឬ?³តើគួរនឹងជជែកដោយសម្ដីឥតតម្លៃ ឬដោយពាក្យអធិប្បាយ ដែលបង្កើតសេចក្ដីល្អមិនបានឬ?

⁴អ្នកបំផ្លាញសេចក្ដីកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយនិងការសញ្ជឹងគិតដល់ព្រះអង្គផង⁵ដ្បិតសេចក្ដីអាក្រក់របស់អ្នកបង្រៀន ឲ្យមាត់អ្នកនិយាយចេញមក ហើយអ្នកប្រើពាក្យសម្ដី របស់មនុស្សអាក្រក់។⁶គឺមាត់របស់អ្នកដាក់ទោសដល់ខ្លួនឯង មិនមែនជាខ្ញុំទេ បបូរមាត់របស់អ្នក ធ្វើបន្ទាល់ទាស់នឹងខ្លួនអ្នកដែរ។

⁷តើអ្នកជាមនុស្សដំបូងដែលកើតមកឬ? តើអ្នកបានលេចមកមុនអស់ទាំងភ្នំដែរឬ?⁸តើអ្នកបានឮសេចក្ដីប្រឹក្សាដ៏កំបាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬ? តើអ្នកស្មានថា មានតែខ្លួនអ្នកមួយទេ ដែលមានប្រាជ្ញា?⁹តើអ្នកចេះអ្វីដែលពួកយើងមិនចេះ? តើអ្នកយល់អ្វីដែលពួកយើងមិនបានយល់នោះ?

¹⁰ចំណែក យើងមានទាំងមនុស្សក្បាលសក់ស្កូវ និងមនុស្សអាយុច្រើនដែលចាស់ជាងឪពុករបស់អ្នកទៅទៀត។¹¹តើអ្នកបានចាត់ទុកការលួងចិត្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថាតូចតាចពេក ឬជាពាក្យផ្អែមទនភ្លន់សម្រាប់អ្នកឬ?

¹²ហេតុអ្វីបានជាចិត្តរបស់អ្នក នាំយកអ្នកទៅអញ្ចឹង? ហើយមិចភ្នែកដូច្នេះ¹³ហេតុអ្វីបានជាអ្នកបំបែរចិត្តទៅទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយបញ្ចេញពាក្យយ៉ាងនេះ ពីមាត់របស់អ្នកមក?¹⁴តើមនុស្សជាអ្វីដែលអាចបានបរិសុទ្ធ? តើមនុស្សកើតមកពីមនុស្សស្រី អាចសុចរិតម្ដេចបាន?

¹⁵មើល! ព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនទុកចិត្ត នឹងពួកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយផ្ទៃមេឃក៏មិនបរិសុទ្ធ¹⁶នៅព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គដែរ ចំណង់បើម្នាក់ដែលគួរតែខ្ពើម ហើយស្មោក‌គ្រោក ជាអ្នកដែលផឹកសេចក្ដីអាក្រក់ដូចជាទឹក!

¹⁷ខ្ញុំនឹងបង្ហាញឲ្យអ្នកដឹង ចូរស្តាប់ចុះ ខ្ញុំនឹងថ្លែងប្រាប់ពីសេចក្ដី ដែលខ្ញុំបានឃើញហើយ¹⁸គឺជាសេចក្ដីដែលពួកអ្នកប្រាជ្ញបានពោលតមក តាំងតែពីបុព្វ‌បុរសគេ ឥតលាក់ទុកឡើយ

¹⁹ជាពួកតែមួយដែលបានគ្រប់គ្រងទឹកដី ឥតមានជនជាតិដទៃណា ចូលមកក្នុងពួកគេឡើយ។²⁰គឺថា មនុស្សអាក្រក់រមែងរងទុក្ខ ដោយឈឺចាប់គ្រប់មួយជីវិតរបស់គេ ឯអស់ចំនួនឆ្នាំគេបានលាក់ទុក សម្រាប់មនុស្សគំហក‌កំហែង។²¹មានសូរគួរស្ញែងខ្លាចឮដល់ត្រចៀកគេ ក្នុងពេលដែលកំពុងតែចម្រើន នោះមេបំផ្លាញនឹងមកលើគេ។

²²គេគ្មានសង្ឃឹមនឹងត្រឡប់ពីទីងងឹតមកវិញទេ ហើយដាវនៅរង់‌ចាំគេដែរ។²³គេដើរចេញទៅទីនេះផង ដើម្បីរកអាហារបរិ‌ភោគទាំងនិយាយថា «តើនៅឯណា?» គេដឹងប្រាកដថា វេលាលំបាកជិតមកដល់គេហើយ។²⁴ទុក្ខលំបាក និងសេចក្ដីចង្អៀតចិត្តមកបំភ័យពួកគេ ហើយយកឈ្នះគេ ដូចជាស្តេចដែលត្រៀមជាស្រេចសម្រាប់ច្បាំង។

²⁵ពីព្រោះពួកគេបានលូកដៃទៅទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏ប្រព្រឹត្តដោយឆ្មើង‌ឆ្មៃ នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តាដែរ²⁶ពួកមនុស្សអាក្រក់បានរត់ទៅទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ ហើយមានខែលបាំងយ៉ាងក្រាស់។

²⁷ជាការពិតណាស់ ទោះបីមុខរបស់ពួកគេបាំងទៅដោយសាច់ធាត់ពេញ ហើយបានឡើងសាច់ចង្កេះផង²⁸ពួកគេអាស្រ័យនៅក្នុងទីក្រុងស្ងាត់ឈឹង ក្នុងផ្ទះឥតមានមនុស្សនៅ ដែលហៀបនឹងរលំហើយ។

²⁹គេនឹងមិនអាចទៅជាអ្នកមានទេ ហើយទ្រព្យ‌សម្បត្តិគេក៏មិនគង់នៅដែរ នឹងមិនចម្រុង‌ចម្រើននៅលើផែនដីដែរ។³⁰គេនឹងមិនអាចចេញពីទីងងឹតនោះបានទេ អណ្ដាតភ្លើងនឹងធ្វើឲ្យដើមស្វិតក្រៀម ដោយសារខ្យល់នៃព្រះជាម្ចាស់គេនឹងផាត់ទៅបាត់ដែរ។

³¹កុំឲ្យគេបញ្ឆោតខ្លួន ដោយទុកចិត្តនឹងការឥតប្រយោជន៍ឡើយ ដ្បិតសេចក្ដីនោះ គឺជារង្វាន់ដល់ពួកគេវិញ។³²ការនោះនឹងបានសម្រេច មុនពេលស្លាប់របស់ពួកគេ ហើយមែករបស់គេនឹងមិនខៀវស្រស់ទៀតទេ។³³គេនឹងរលាស់ជម្រុះផ្លែខ្ចីរបស់ខ្លួនអស់ទៅ ដូចជាដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ហើយនឹងឲ្យផ្កាខ្លួនជ្រុះចុះ ដូចជាដើមអូលីវដែរ។

³⁴ដ្បិតពួកមនុស្សទមិឡល្មើស នឹងមិនអាចកើតផលបានោះទេ ហើយភ្លើងនឹងឆេះបន្សុសទីលំនៅរបស់ពួកគេដែរ។³⁵ពួកគេមានគភ៌បង្កើតជាសេចក្ដីអាក្រក់ ហើយក៏សម្រាលចេញមកជាអំពើទុច្ចរិត និងការបោកប្រាស់»។

16

¹នោះលោកយ៉ូបឆ្លើយឡើងថា៖²«ខ្ញុំបានឮសេចក្ដីយ៉ាងនោះជាច្រើនហើយ អ្នករាល់គ្នាសុទ្ធតែជាអ្នកកម្សាន្តចិត្ត ដែលនាំឲ្យល្វើយវិញ។³តើពេលណាពាក្យឥតប្រយោជន៍ទាំងនេះត្រឹមចប់? តើមានអ្វីសុខជាមួយអ្នករាល់គ្នា បានធ្វើឲ្យអ្នកឆ្លើយមកដូច្នេះ?

⁴ខ្ញុំក៏អាចនិយាយដូចជាអ្នករាល់គ្នាបានដែរ ប្រសិន‌បើអ្នករាល់គ្នា ជួបនឹងស្ថានការដូចខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងរកពាក្យមកទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងគ្រវីក្បាលដាក់អ្នករាល់គ្នាដែរ។⁵ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងបញ្ចេញពាក្យលើកទឹកចិត្ត ដល់អ្នករាល់គ្នាវិញ ហើយបបូរមាត់ខ្ញុំនឹងរកបន្ធូរទុក្ខ របស់អ្នករាល់គ្នា!

⁶តែឥឡូវនេះ ទោះបើខ្ញុំនិយាយ ក៏សេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំមិនថយចេញពីខ្ញុំដែរ ហើយបើនៅស្ងៀម តើវានឹងជួយអ្វីដល់ខ្ញុំ?⁷ប៉ុន្តែពេលនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំល្វើយទៅ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ វិនាសអស់ហើយ។⁸ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនៅសល់តែស្បែក នឹងឆ្អឹង ដែលជាទីបន្ទាល់មួយទាស់នឹងខ្ញុំ ហើយអាការៈស្គមស្គាំងរបស់ខ្ញុំ ក៏ទាស់នឹងខ្ញុំដែរ គឺវាក្រោកឡើងធ្វើបន្ទាល់នៅមុខខ្ញុំ។

⁹ព្រះជាម្ចាស់បានហែក‌ហួរខ្ញុំ ដោយសេចក្ដីក្រោធ របស់ព្រះ‌អង្គ ព្រមទាំងស្អប់ខ្ញុំផង ព្រះ‌អង្គសង្កៀតធ្មេញដាក់ខ្ញុំ ខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្ញុំ បានសំលៀងភ្នែកទាស់នឹងខ្ញុំ។¹⁰ពួកគេបានហាមាត់គំរាមខ្ញុំ គេបានទះកំផ្លៀងនៅលើមុខរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រមូលគ្នាដើម្បីនឹងទាស់ជាមួយខ្ញុំ។

¹¹ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ខ្ញុំទៅមនុស្សទមិឡល្មើស ហើយបានបោះ‌បង់ចោលខ្ញុំ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអាក្រក់។¹²ពីដើមខ្ញុំមានសេចក្ដីសុខ តែព្រះ‌អង្គបានបំបាក់បំបែកខ្ញុំ។ ព្រះ‌អង្គបានចាប់កញ្ចឹងកខ្ញុំ ទាំងបោកខ្ញុំកម្ទេចផង ព្រះ‌អង្គបានបញ្ឈរខ្ញុំឡើង ទុកជាផ្ទាំងស៊ីបរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹³ពួកពលធ្នូរបស់ព្រះ‌អង្គឡោម‌ព័ទ្ធខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គពុះចិត្តថ្លើមខ្ញុំជាពីរឥតត្រា‌ប្រណីឡើយ ទាំងចាក់ទឹកប្រមាត់ខ្ញុំចុះដល់ដី។¹⁴ព្រះ‌អង្គចាក់ទម្លុះខ្ញុំម្ដងហើយម្ដងទៀត ព្រះ‌អង្គក៏រត់ចូលមកលើខ្ញុំ ដូចជាមនុស្សខ្លាំងពូកែខាងសង្គៀម។

¹⁵ខ្ញុំបានដេរសំពត់ធ្មៃភ្ជាប់លើស្បែកខ្ញុំ ហើយបានដាក់កិតិ្តយសខ្ញុំចុះក្នុងធូលីដី។¹⁶ខ្ញុំយំឡើងមុខរបស់ខ្ញុំក្រហម ហើយភ្នែកខ្ញុំត្រូវរូងខ្មៅ។¹⁷ទោះបីជា ខ្ញុំគ្មានសេចក្ដីអាក្រក់ នៅក្នុងដៃខ្ញុំ ហើយសេចក្ដីអធិ‌ស្ឋានរបស់ខ្ញុំគឺបរិសុទ្ធ។

¹⁸ផែនដីអើយ កុំគ្របបាំងឈាមខ្ញុំឡើយ ហើយកុំឲ្យសម្រែករបស់ខ្ញុំ ឈប់សម្រាកបានឡើយ។¹⁹ឥឡូវនេះ មើលចុះ ទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំនៅលើស្ថាន‌សួគ៌ ហើយសាក្សីរបស់ខ្ញុំនៅលើស្ថានដ៏ខ្ពស់។

²⁰ពួកមិត្តរបស់ខ្ញុំ គេឡក‌ឡឺយដាក់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។²¹ខ្ញុំត្រូវការមនុស្សម្នាក់ ធ្វើជាអ្នកកណ្ដាល រវាងមនុស្ស និងព្រះ ដូចជាមនុស្សម្នាក់ ដែលសម្រុះសម្រួល រវាងមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្លួន!²²ដ្បិតនៅមិនយូឆ្នាំទេ ពេលកំណត់នឹងមកដល់ នោះខ្ញុំនឹងទៅតាមផ្លូវ ដែលមិនត្រឡប់មកវិញឡើយ។

17

¹វិញ្ញាណខ្ញុំខ្ទេចខ្ទាំអស់ហើយ អាយុរបស់ខ្ញុំក៏បញ្ចាប់ដែរ ផ្នូរត្រៀមរួចសម្រាប់ខ្ញុំ។²នៅជុំវិញខ្ញុំមានសុទ្ធតែមនុស្សឡក‌ឡឺយ ហើយភ្នែកខ្ញុំត្រូវមើលសេចក្ដីចាក់រុក របស់គេជា‌និច្ច។³សូមព្រះ‌អង្គប្រោសមេត្តា ធានាឲ្យទូល‌បង្គំ ចំពោះព្រះ‌អង្គផង បើពុំនោះ តើមានអ្នកណានឹងចាប់ដៃ យល់ព្រមនឹងទូល‌បង្គំបាន?

⁴ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានបង្ខាំងចិត្តគេចេញពីយោបល់ ហេតុនោះ ព្រះ‌អង្គនឹងមិនតម្កើងគេនៅចំពោះទូលបង្គំឡើយ។⁵គេលួងលោមមិត្តសម្លាញ់ខ្លួន ឲ្យតែបានទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយភ្នែករបស់កូនគេកាន់តែងងឹត។

⁶ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យខ្ញុំទៅជាសេចក្ដីប្រៀប‌ធៀបដល់មនុស្ស ហើយគេស្តោះដាក់ចំមុខខ្ញុំ។⁷ភ្នែកខ្ញុំក៏ស្រវាំង ដោយសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ ហើយអវយវៈរូបកាយខ្ញុំទាំងអស់ ទុកដូចជាស្រមោលទទេ។⁸មនុស្សទៀងត្រង់នឹងមានសេចក្ដីអស្ចារ្យ ពីដំណើរនេះហើយមនុស្សផូរ‌ផង់ គេនឹងលើកគ្នា ទាស់នឹងមនុស្សទមិឡល្មើស។

⁹ចំណែកអ្នកសុចរិត គេនឹងព្យាយាមក្នុងផ្លូវគេ ហើយអ្នកណាដែលមានដៃស្អាត អ្នកនោះនឹងមានកម្លាំងកាន់តែខ្លាំងឡើង។¹⁰ចំណែកអ្នករាល់គ្នា សូមអញ្ជើញមកវិញ តែក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំមិនឃើញអ្នកណាមួយ ដែលមានប្រាជ្ញាឡើយ។

¹¹អស់ទាំងថ្ងៃអាយុខ្ញុំបានកន្លងហួសទៅ គម្រោងការរបស់ខ្ញុំត្រូវរលាយ គឺអស់ទាំងបំណងរបស់ខ្ញុំបានកាត់ផ្តាច់ហើយ។¹²ពួកឡកលើយ ធ្វើឲ្យយប់ទៅជាថ្ងៃ ពន្លឺនៅក្បែរងងឹតដែរ។

¹³ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានសម្លឹងមើល ស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ហើយខ្ញុំបានធ្វើឲ្យគ្រែធំនៅទីងងឹត¹⁴គ្រាខ្ញុំពោលដល់ផ្នូរថា ឯងជាឪពុកខ្ញុំ ហើយពោលទៅដង្កូវថា ឯងជាម្តាយ ឬជាបង‌ប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ¹⁵តើសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំនៅឯណា? តើមានអ្នកណាឃើញសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំទេ? តើវានឹងចុះទៅឯទ្វារ នៃស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់?¹⁶តើយើងនឹងចុះទៅជា‌មួយគ្នា ចូលក្នុងធូលីដីឬ?»

18

¹បន្ទាប់មក ប៊ីលដាឌ ជនជាតិស៊ូអា ក៏ឆ្លើយឡើងថា៖²«តើអ្នករាល់គ្នានឹងនៅតែ និយាយដល់កាលណាទៀត? ចូរពិចារ‌ណាចុះ រួចយើងនឹងនិយាយ។

³ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវរាប់ទុក ដូចជាសត្វតិរច្ឆាន ហេតុអ្វីបានជាយើងទៅជាមនុស្សល្ងីល្ងើ នៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នក?⁴អ្នកដែលហែក‌ហួរខ្លួនដោយសេចក្ដីកំហឹង តើផែនដីត្រូវចោលស្ងាត់ដោយព្រោះអ្នក ឬថ្មត្រូវរើចេញពីកន្លែងរបស់វាឬ?

⁵ពន្លឺនៃមនុស្សអាក្រក់នឹងរលត់ទៅ ហើយរងើកភ្លើងរបស់គេនឹងលែងភ្លឺ។⁶ពន្លឺនៅក្នុងទីលំនៅគេនឹងត្រូវងងឹតវិញ ហើយចង្កៀងនៅពីលើគេនឹងរលត់ទៅ។

⁷អស់ទាំងជំហាននៃកម្លាំងគេនឹងកាន់តែអន់ថយ ហើយផែនការរបស់គេនឹងផ្តួលគេផងដែរ។⁸ដ្បិតជើងខ្លួនគេនាំឲ្យគេជាប់សំណាញ់ គេដើរទៅរកអន្ទាក់ជា‌និច្ច។

⁹អន្ទាក់នឹងរូតជាប់កែងជើងគេ ហើយអន្ទាក់សាងនឹងវាត់ឡើងជាប់គេ។¹⁰មានខ្សែរូតបង្កប់ក្នុងដីសម្រាប់ចាប់គេ ហើយមានអង្គប់រង់‌ចាំគេនៅផ្លូវ។¹¹សេចក្ដីស្ញែងខ្លាចនឹងបំភ័យគេនៅគ្រប់ទិស ហើយនឹងដេញតាមប្រកិតនៅកែងជើងគេ។

¹²ទ្រព្យរបស់គេទៅជាការអត់ឃ្លាន ហើយសេចក្ដីអន្តរាយនឹងប្រុង‌ប្រៀប ជាស្រេចនៅខាងគេ។¹³ជំងឺរោគាបានបំផ្លាញស្បែករបស់គេអស់ ហើយសេចក្ដីស្លាប់ក៏លេបត្របាក់ដៃជើងរបស់គេដែរ។

¹⁴គេនឹងត្រូវរលើងចេញពីទីលំនៅ ដែលបានយកជាទីពឹង ហើយនឹងត្រូវនាំទៅចំពោះស្តេច នៃសេចក្ដីស្ញែងខ្លាច។¹⁵មនុស្សក្រៅវង្សត្រកូលរបស់គេ នឹងមកនៅក្នុងទីលំនៅគេវិញ ហើយនឹងមានស្ពាន់‌ធ័ររោយចុះមកលើ ទីអាស្រ័យរបស់គេ។

¹⁶ឫសគេនឹងត្រូវក្រៀមស្ងួតទៅ ហើយខាងលើមែករបស់គេនឹងត្រូវកាច់ចេញ។¹⁷ទាំងសេចក្ដីនឹកចាំពីគេ នឹងសូន្យបាត់ពីផែនដីទៅ ហើយនឹងលែងឮនិយាយ ពីឈ្មោះគេតាមផ្លូវតទៅ។

¹⁸គេនឹងត្រូវដេញចេញពីពន្លឺទៅក្នុងទីងងឹត ហើយត្រូវប្រដេញចេញពីលោកីយផង។¹⁹គេនឹងគ្មានកូន ឬចៅក្នុងវង្សត្រកូលរបស់គេ ឬអ្នកណានៅសល់ក្នុងកន្លែង ដែលគេអាស្រ័យនោះឡើយ។²⁰ពួកជំនាន់ក្រោយនឹងមានសេចក្ដីអស្ចារ្យ ពីប្រវត្តិរបស់គេ ដូចជាជំនាន់មុនបានភ័យខ្លាចដែរ។

²¹ជាការពិតណាស់ ផ្ទះរបស់មនុស្សអាក្រក់ នេះហើយជាកន្លែងរបស់អ្នក ដែលមិនស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់»។

19

¹ពេលនោះ លោកយ៉ូបឆ្លើយថា៖²«តើអ្នករាល់គ្នាធ្វើទុក្ខដល់ខ្ញុំ ហើយជាន់ឈ្លី‌ខ្ញុំដោយពាក្យសម្ដី ដល់កាលណាទៀត?

³មានដប់ដងហើយ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានដៀល‌ត្មះខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នាមិនមានសេចក្តីខ្មាសសោះ ដែលធ្វើបាបខ្ញុំ។⁴ប្រសិន‌បើខ្ញុំបានធ្វើខុសមែន កំហុសនោះនៅជាប់តែខ្លួនខ្ញុំទេ។

⁵ប្រសិន‌បើអ្នករាល់គ្នាចង់តម្កើងខ្លួន ឲ្យខ្ពស់ពីខ្ញុំ ហើយជជែកយកខុសត្រូវ ដើម្បីនឹងទាស់នឹងខ្ញុំ⁶ត្រូវដឹងថា គឺព្រះជាម្ចាស់ដែលបានផ្តួលខ្ញុំ ហើយបានព័ទ្ធខ្ញុំជុំ‌វិញដោយសំណាញ់របស់ព្រះ‌អង្គដែរ។

⁷មើល! ពេលខ្ញុំស្រែកថា "គេធ្វើបាបខ្ញុំហើយ" គ្មានអ្នកឆ្លើយសោះ។ ខ្ញុំស្រែករកជំនួយ តែគ្មានអ្នករកយុត្តិ‌ធម៌ឲ្យខ្ញុំឡើយ។⁸ព្រះ‌អង្គបានធ្វើរបងរាំងផ្លូវខ្ញុំ មិនឲ្យទៅណាបាន ក៏បានធ្វើឲ្យផ្លូវច្រករបស់ខ្ញុំប្រែជាងងឹត។⁹ព្រះ‌អង្គបានដោះកេរ្តិ៍ឈ្មោះខ្ញុំចេញ ព្រមទាំងយកមកុដចេញពីក្បាលខ្ញុំផង។

¹⁰ព្រះ‌អង្គបានបំផ្លាញខ្ញុំគ្រប់ទិស ហើយខ្ញុំកំពុងតែវិនាសទៅ ឯសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គបានរំលើង ដូចជាដើមឈើ។¹¹ព្រះ‌អង្គបានបង្កាត់សេចក្ដីក្រោធ របស់ព្រះ‌អង្គទាស់នឹងខ្ញុំ ក៏រាប់ខ្ញុំ ទុកដូចជាសត្រូវនឹងព្រះ‌អង្គ។¹²ពលទ័ពរបស់ព្រះ‌អង្គចូលមកព្រមៗគ្នា ហើយលើកផ្លូវឡើងមកទាស់នឹងខ្ញុំ ក៏បោះទ័ពព័ទ្ធជុំ‌វិញទីលំនៅរបស់ខ្ញុំដែរ។

¹³ព្រះ‌អង្គបានញែកពួកបង‌ប្អូនខ្ញុំចេញឆ្ងាយពីខ្ញុំ ហើយពួកអ្នកដែលខ្ញុំស្គាល់ ក៏ត្រឡប់ទៅជាអ្នកដទៃទាំងអស់។¹⁴ញាតិសន្តានខ្ញុំបានទុកខ្ញុំចោល ហើយមិត្តសម្លាញ់ដែលជិត‌ស្និទ្ធ ក៏ភ្លេចខ្ញុំដែរ។

¹⁵ភ្ញៀវដែលធ្លាប់ស្នាក់ក្នុងផ្ទះខ្ញុំ ហើយនិងពួកស្រីបម្រើ បានចាត់ទុកខ្ញុំដូចជាមនុស្សចម្លែក ខ្ញុំដូចជាអ្នកដែលគេមិនធ្លាប់ស្គាល់។¹⁶ខ្ញុំហៅអ្នកបម្រើខ្ញុំ តែវាមិនឆ្លើយសោះ ទោះបើខ្ញុំសូមអង្វរយ៉ាងណាក៏ដោយ។

¹⁷ដង្ហើមរបស់ខ្ញុំបានស្អប់ដល់ប្រពន្ធខ្ញុំ ហើយរូបកាយរបស់ខ្ញុំជាទីខ្ពើមដល់បង‌ប្អូនដែលបានកើតពីម្តាយខ្ញុំ។¹⁸ទោះទាំងកូនក្មេងក៏មើល‌ងាយដល់ខ្ញុំ បើកាលណាខ្ញុំក្រោកឡើង នោះវា និយាយបង្កាច់ខ្ញុំ។¹⁹ពួកមិត្តសម្លាញ់ជិត‌ស្និទ្ធក៏ខ្ពើមឆ្អើមខ្ញុំ ហើយទាំងពួកអ្នកដែលខ្ញុំបានស្រឡាញ់ថ្នម ក៏ប្រែជាទាស់នឹងខ្ញុំវិញ។

²⁰ខ្ញុំនៅតែស្បែក និងឆ្អឹង ហើយបានរស់ ដោយសារតែស្បែក និងធ្មេញប៉ុណ្ណោះ។²¹អ្នករាល់គ្នា ជាសម្លាញ់ខ្ញុំអើយ សូមអាណិតខ្ញុំ សូមអាណិតខ្ញុំផង ដ្បិតព្រះ‌ហស្ថនៃព្រះជាម្ចាស់បានពាល់ខ្ញុំហើយ។²²ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នា ធ្វើទុក្ខដល់ខ្ញុំដូចជាព្រះជាម្ចាស់ដែរ? ហេតុអ្វីបានអ្នកនៅមិនទាន់ឆ្អែតនឹងសាច់ខ្ញុំទៀត?

²³ឱប្រសិន‌បើពាក្យខ្ញុំបានសរសេរចុះ! ឱបើបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅមួយក្បាលនោះ!²⁴គឺបានឆ្លាក់នៅនឹងថ្មដោយដែកឆ្លាក់ ហើយនឹងសំណទុកជារៀងរាបតទៅ!

²⁵ប៉ុន្តែ ខ្ញុំដឹងថា ព្រះដែលលោះខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌ជន្មរស់នៅ ហើយនៅទីបំផុត ព្រះ‌អង្គនឹងឈរនៅលើផែនដី²⁶ក្រោយពីសម្បកកាយខ្ញុំរលាយទៅ នោះសាច់ឈាមខ្ញុំនឹងឃើញព្រះជាម្ចាស់។²⁷ខ្ញុំនឹងបានឃើញព្រះជាម្ចាស់ដោយភ្នែកខ្ញុំ មិនមែនអ្នកផ្សេងទេ។ ចិត្តខ្ញុំបានចុះចាញ់នៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ដោយរង់‌ចាំពេលនោះ។

²⁸ដូច្នេះ បើអ្នករាល់គ្នាពោលថា ចាំមើលយើងនឹងធ្វើទុក្ខវាយ៉ាងណា ហើយឃើញថា ដើមហេតុនោះគឺមកពីខ្ញុំ²⁹យ៉ាងនោះត្រូវខ្លាចចំពោះដាវហើយ ដ្បិតសេចក្ដីក្តៅក្រហាយ នឹងនាំឲ្យមានទោសដោយដាវនោះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានដឹងថា មានសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ដែរ»។

20

¹ពេលនោះ សូផារ ជាជនជាតិណាអា‌ម៉ា ឆ្លើយឡើងថា៖²«គឺដោយហេតុនោះបានជាគំនិតខ្ញុំ បណ្ដាលឲ្យឆ្លើយ ដោយព្រោះសេចក្ដីរួស‌រាន់នៅក្នុងចិត្តខ្ញុំ។³ខ្ញុំបានឮសេចក្ដីបន្ទោសនោះ ដែលជាសេចក្ដីទំនាស់ចិត្តខ្ញុំ តែវិញ្ញាណនៃសេចក្ដីចេះដឹងរបស់ខ្ញុំ បានឆ្លើយមកកាន់ខ្ញុំ។

⁴តើអ្នកមិនបានដឹងសេចក្ដីនេះទេឬ ថាតាំងពីចាស់បុរាណមក គឺពីកាលព្រះជាម្ចាស់បានដាក់មនុស្សឲ្យមាននៅផែនដី:⁵នោះជ័យ‌ជម្នះរបស់មនុស្សអាក្រក់គឺខ្លី ហើយសេចក្ដីរីក‌រាយរបស់មនុស្សទមិឡល្មើស ក៏នៅតែមួយភ្លែតដែរឬ?

⁶ទោះបើគេមានកម្ពស់ដល់ផ្ទៃមេឃ ហើយក្បាលគេលូតឡើងដល់ពពកក៏ដោយ⁷គង់តែនឹងត្រូវវិនាសទៅជា‌និច្ច ដូចជាលាមករបស់ខ្លួនគេដែរ ឯពួកអ្នកដែលធ្លាប់ឃើញគេ នោះនឹងសួរថា "តើគេនៅឯណា?"

⁸គេនឹងហោះហើរទៅបាត់ដូចជាយល់សប្តិន ឥតមានអ្នកណាឃើញទៀតឡើយ គេនឹងត្រូវបណ្តេញទៅដូចជា ការស្រមើស្រមៃនៅពេលយប់។⁹នោះភ្នែកដែលធ្លាប់ឃើញគេ នឹងមិនឃើញគេទៀតទេ ហើយទីកន្លែងរបស់គេនឹងលែងឃើញគេដែរ។

¹⁰កូនចៅគេនឹងសូមអង្វរដល់ពួកទាល់ក្រ ដៃរបស់ខ្លួនគេនឹងត្រូវប្រគល់ ទ្រព្យ‌សម្បត្តិទៅវិញ។¹¹ឆ្អឹងគេពេញកម្លាំងដោយសណ្ឋាននៅក្មេង ប៉ុន្តែ នឹងត្រូវដេកចុះ ទៅក្នុងធូលីដី ជា‌មួយខ្លួនគេដែរ។

¹²ទោះបើសេចក្ដីអាក្រក់ មានរសផ្អែមនៅក្នុងមាត់គេ ទោះបើគេលាក់សេចក្ដីនោះនៅក្រោមអណ្ដាត¹³ទោះបើលៃលកសំចៃទុក មិនចង់លេបចុះទៅ គឺបៀមទុកនៅតែក្នុងមាត់ក៏ដោយ¹⁴គង់តែអាហារនៅក្នុងពោះគេបានប្រែ ទៅជាពិសនៃពស់ហនុមាននៅក្នុងខ្លួនគេដែរ។

¹⁵គេបានលេបទ្រព្យ‌សម្បត្តិចូលទៅ ហើយនឹងត្រូវក្អួតចេញមកវិញ ព្រះជាម្ចាស់នឹងកម្ចាត់របស់ទាំងនោះ ចេញពីពោះគេ។¹⁶គេនឹងជញ្ជក់ពិសរបស់ពស់ហនុមាន ហើយនឹងស្លាប់ដោយ‌សារអណ្ដាតពស់វែក។

¹⁷គេនឹងលែងឃើញទឹកទន្លេ ទឹកឃ្មុំ និងទឹកដោះ ហូរដូចទឹកស្ទឹងទៀតហើយ។¹⁸គេប្រគល់ឲ្យផ្លែឈើទៅអ្នកជិតខាងវិញ ហើយពួកគេទំពារលេបមិនបានទេ ទ្រព្យសម្បត្តិ នឹងមិនធ្វើឲ្យគេបានសប្បាយចិត្តឡើយ។¹⁹ព្រោះគេបានសង្កត់‌សង្កិន ឥតរមិលដល់ពួកទាល់ក្រ ក៏បានរឹបជាន់យកផ្ទះមួយ ដែលខ្លួនមិនបានសង់ផង។

²⁰គេមានចិត្តលោភ‌លន់មិនចេះស្កប់ តែគេមិនអាចរក្សាទុកនូវអ្វីៗ ដែលគេពេញចិត្តនោះបានឡើយ។²¹គេត្របាក់លេបអ្វីៗទាំងអស់ ឥតមានសល់ តែភាពចម្រុង‌ចម្រើនរបស់គេ នឹងមិននៅស្ថិត‌ស្ថេររហូតទេ។²²ក្នុងពេលកំពុងតសម្បូរសប្បាយ នោះគេបែរជាខ្វះខាតវិញ ទុក្ខវេទនាទាំងអស់នឹងគ្របសង្កត់លើគេ។

²³នៅពេលដែលគេកំពុងតែបំពេញក្រពះ នោះព្រះ‌ជាម្ចាស់ស្រោចព្រះ‌ពិរោធដ៏ខ្លាំងក្លា របស់ព្រះអង្គទៅលើគេ ហើយព្រះអង្គធ្វើឲ្យភ្លៀងនៅពេលគេបរិភោគអាហារ។²⁴ទោះបីជាគេ រត់គេចពីអាវុធដែក នោះធ្នូរលង្ហិននឹងបាញ់ព្រួញទៅទម្លុះគេ។²⁵ប្រសិនបើគេដកព្រួញចេញពីខ្លួន នោះមុខដាវដ៏មុតនឹងចាក់ទម្លុះ រហូតដល់ថ្លើមរបស់គេ ការភ័យតក់‌ស្លុតនឹងកើតមានដល់គេ។

²⁶អស់ទាំងសេចក្ដីងងឹត បានមកបង្ខូចទ្រព្យ‌សម្បត្តិគេ នឹងមានភ្លើងដែលឥតមនុស្សផ្លុំ បានឆេះបំផ្លាញគេ ព្រមទាំងបន្សុសទាំងអស់ ដែលនៅសល់ក្នុងទីលំនៅរបស់គេ។²⁷ផ្ទៃមេឃក៏នឹងសម្ដែងពីអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ ហើយទាំងផែនដី នឹងក្រោកឡើងទាស់នឹងគេដែរ។

²⁸ទ្រព្យសម្បត្តិនៅក្នុងផ្ទះរបស់គេ នឹងចាកចេញទៅ ទាំងអស់នឹងហូរបាត់ទៅ នៅថ្ងៃនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²⁹នេះជាចំណែករបស់មនុស្សអាក្រក់ ត្រូវទទួលពីព្រះជាម្ចាស់ ជាមរតក ដែលព្រះអង្គចែកឲ្យដល់គេ»។

21

¹ក្រោយមកលោកយ៉ូប ឆ្លើយដោយនិយាយថា²«សូមស្តាប់ពាក្យខ្ញុំឲ្យបានច្បាស់ ហើយយកពាក្យនេះកម្សាន្តចិត្ត ជំនួសពាក្យអ្នកវិញ។³សូមតាមខ្ញុំឲ្យទាន់ នោះខ្ញុំនឹងនិយាយ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបាននិយាយ ចាំចំអកទៀតចុះ។

⁴ដ្បិតសម្រាប់ខ្ញុំ គឺជាការមិនសុខចិត្តជាមួយមនុស្សឬ? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបាននោះ?⁵សូមសម្លឹងមកខ្ញុំដោយភ្ញាក់ផ្អើល ហើយយកដៃមកបិទមាត់អ្នកផង។⁶ពេលខ្ញុំគិតអំពីការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ គឺខ្ញុំវេទនាហើយភ័យខ្លាច និងញ័ររាង្គកាយផងដែរ។

⁷តើហេតុអ្វីបានជាមនុស្សអាក្រក់បន្តរស់នៅ រហូតដល់ចាស់ ហើយរឹងមាំនៅក្នុងអំណាចឬ?⁸ពូជពង្សរបស់ក៏បានតាំងទីរឹងមាំជាមួយពួកគេដោយតាមខ្សែរដែរ ហើយកូនចៅក៏បានចំរើនឡើង នៅចំពោះភ្នែករបស់គេដែរ។⁹ផ្ទះរបស់ពួកគេបានរួចផុតពីការភ័យខ្លាច ម្យ៉ាងមួយទៀត ពួកគេរូចផុតពីរំពាត់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។

¹⁰គោឈ្មោលរបស់គេជាន់មេឥតខាន គោញីក៏បង្កើតកូនឥតបានរលូតដែរ។¹¹គេឲ្យកូនតូចៗរបស់គេ ចេញទៅដូចជាហ្វូងចៀម ហើយកូនធំៗក៏លោតកញ្ឆាត់‌កញ្ឆេងផង។¹²ពួកគេ រាល់គ្នាច្រៀងតាមចង្វាក់គែន និងស៊ុង ហើយក៏អរសប្បាយតាមសំឡេងខ្លុយ។

¹³ពួកគេបានចំណាយមួយថ្ងៃជាមួយទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយគេបានធ្លាក់ទៅក្នុងស្ថាននរកដោយស្ងាត់ៗ។¹⁴ពួកគេនិយាយទៅព្រះជាម្ចាស់ថា សូមចេញពីយើងទៅពីព្រោះយើងមិនចង់បានចំណេះដឹងពីព្រះអង្គទេ។¹⁵តើព្រះចេស្តារ្យគឺជាអ្វី? ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ? តើយើងបានអ្វីមកវិញបើយើងអធិស្ឋានរកព្រះអង្គ។

¹⁶មើល! តើទ្រព្យទាំងនោះដែលនៅក្នុងដៃទេឬអី? ខ្ញុំគ្មានអ្វីត្រូវធ្វើជាមួយនឹងយោបល់ របស់មនុស្សអាក្រកនោះទេ។¹⁷តើប៉ុន្មានដងដែលចង្កៀងរបស់មនុស្សអាក្រក់ បានរលត់ទៅ ឬគ្រោះមហន្តរាយរបស់ពួកគេបានធ្លាក់មកលើគេនោះ? តើប៉ុន្មានដងដែលបានកើតឡើង គឺព្រះជាម្ចាស់បាននាំភាពទុក្ខសោក មកកាន់ពួកគេជាមួយសេចក្តីក្រោធនោះ?¹⁸តើប៉ុន្មានដង ដែលគេដូចជាចំបើងបណ្តោយខ្យល់ ហើយដូចជាអង្កាមដែលខ្យល់ព្យុះផាត់យកទៅនោះ?

¹⁹អ្នកថា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រមូលទុកអំពើទុច្ចរិត របស់មនុស្សសម្រាប់កូនចៅរបស់គេ តែសូមព្រះដាក់ទោសដល់ពួកគេនោះវិញ ដើម្បីឲ្យគេដឹងខ្លួន។²⁰ត្រូវឲ្យភ្នែករបស់អ្នកនោះ ឃើញសេចក្ដីវិនាសរបស់ខ្លួន ព្រមទាំងផឹកស្រូបសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ ដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តាផង។²¹តើគេខ្វល់អ្វីដល់ពួកវង្សរបស់ខ្លួន ដែលនៅជំនាន់ក្រោយ បើកាលណាចំនួនខែនៃជីវិតគេ បានផុតទៅហើយនោះ?

²²តើមានអ្នកណាបង្រៀនចំណេះដល់ព្រះជាម្ចាស់បាន ឃើញហើយថា គឺព្រះ‌អង្គហើយ ដែលជំនុំ‌ជម្រះទាំងពួកអ្នកធំៗផង។²³អ្នកខ្លះរស់នៅយ៉ាងស្រណុក មានសេចក្ដីសុខ ក៏ស្លាប់បាត់ទៅ ក្នុងកាលដែលនៅមានកម្លាំងពេញប្រាណ។²⁴រូបកាយរបស់គេពេញទៅដោយទឹកដោះគោ ជាកញ្ចាក់ នៃឆ្អឹងរបស់គាត់ ហើសម្នើមធ្វើឲ្យធ្វើឲ្យមានសុខភាពល្អ។

²⁵អ្នកខ្លះទៀតស្លាប់ទៅទាំងមានចិត្តជូរល្វីង មិនដែលស្គាល់បទពិសោធន៍នៃសេចក្ដីល្អឡើយ។²⁶ពួកគេដេកទៅក្នុងធូលីដី ហើយក៏មានដង្កូវចោះគេដូចគ្នា។

²⁷មើល! ខ្ញុំស្គាល់គំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ ក៏យល់អ្វីដែលគិតធ្វើអាក្រក់ដល់ខ្ញុំដែរ។²⁸ដ្បិតអ្នករាល់គ្នានិយាយថា តើផ្ទះរបស់អ្នកធំនៅឯណាពេលនេះ? តើទីលំនៅរបស់មនុស្សអាក្រក់នៅទីណាដែរ?

²⁹តើអ្នករាល់គ្នាមិនបានសួរ ពួកអ្នកដំណើរទេឬអី? តើមិនបានស្គាល់គោលគំនិតរបស់គេដែលចង់ប្រាប់ទេ³⁰គឺថា មនុស្សអាក្រក់ ត្រូវបម្រុងទុកដល់ថ្ងៃអន្តរាយ ហើយគេត្រូវនាំចេញទៅនៅថ្ងៃនៃសេចក្ដីក្រោធនោះទេ?

³¹តើអ្នកណា នឹងដាក់ទោសដល់ផ្លួវរបស់មនុស្សអាក្រក់ នៅចំពោះមុខគេ? តើអ្នកណានឹងសងគេ តាមការដែលគេបានប្រព្រឹត្ត?³²ប៉ុន្តែ នឹងត្រូវសែងគេនាំយកទៅឯទីបញ្ចុះសព្វ ហើយនឹងមានមនុស្សចាំយាមផ្នូរដែរ។³³គំនរដុំដីនៅច្រកភ្នំនឹងបានស្រួលដល់គេ ហើយមនុស្សទាំងអស់នឹងទៅតាមគេ ដូចជាមានមនុស្សឥតគណនា បានទៅមុខគេដែរ។

³⁴តើអ្នករាល់គ្នាយកសេចក្ដីឥតប្រយោជន៍ មកកម្សាន្តចិត្តខ្ញុំធ្វើអី ចម្លើយរបស់អ្នករាល់គ្នាសុទ្ធតែកុហក?»

22

¹លោកអេលី‌ផាស ជនជាតិថេម៉ាន ឆ្លើយឡើងថា៖²«តើមនុស្សមានប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់? តើមនុស្សមានប្រាជ្ញា មានប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់?³បើអ្នកជាមនុស្សសុចរិត តើមានអ្វីដែលជាសំអាងដល់ព្រះជាម្ចាស់? បើអ្នកកែផ្លូវអ្នកឲ្យត្រឹមត្រូវឡើង តើជាកម្រៃដល់ព្រះ‌អង្គឬ?

⁴តើដោយព្រោះតែអ្នកមានសេចក្ដី កោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់ បានជាព្រះ‌អង្គបន្ទោសអ្នក ហើយយកអ្នកមកដាក់ទោសឬ?⁵តើមិនមែនអំពើអាក្រក់អ្នកធំទេឬ? ហើយអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកក៏មិនចេះចប់ដែរឬ?

⁶ដ្បិតអ្នកមានតម្រូវការ និងចង់បានសំណង ពីការខ្ចីរបស់បង‌ប្អូនអ្នកដោយឥតហេតុ ហើយបានជំរឹតទាំងដោះយកខោអាវ ពីពួកគេផង។⁷អ្នកមិនបានឲ្យទឹកដល់មនុស្សហេវផឹកឡើយ ក៏បានបង្អត់អាហារដល់មនុស្សឃ្លានដែរ⁸ទោះបីអ្នកជាមនុស្សខ្លាំងពូកែ បានជាម្ចាស់លើផែនដី ហើយជាមនុស្សមានស្មោះត្រង់ក្តី សូមរស់នៅជាមួយវាទៅ។

⁹អ្នកបានបណ្តេញស្ត្រីមេម៉ាយ ឲ្យទៅដោយដៃទទេ ហើយអ្នកបានបំបាក់ដៃរបស់ក្មេងកំព្រា។¹⁰ហេតុនោះបានជាមានអន្ទាក់នៅព័ទ្ធជុំ‌វិញអ្នក ហើយមានសេចក្ដីស្ញែងខ្លាចភ្លាមៗ មកបំភ័យអ្នក។¹¹មានសេចក្ដីងងឹតឲ្យអ្នកមើលមិនឃើញ ឬជាទឹកជន់សាយមកគ្របលើអ្នកវិញ។

¹²តើព្រះ‌អង្គមិនគង់នៅជាន់ខ្ពស់ នៅស្ថានសួគ៌ទេឬ? ចូរមើលផ្កាយដ៏ខ្ពស់ទាំងប៉ុន្មាន ដែលជាខ្ពស់ដល់ណាទៅ!¹³អ្នកពោលថា តើព្រះជាម្ចាស់ជ្រាបអ្វីខ្លះ? តើព្រះ‌អង្គអាចទតទម្លុះសេចក្ដីងងឹត មកជំនុំ‌ជម្រះបានដែរឬ?¹⁴មានពពកយ៉ាងក្រាស់នៅហ៊ុមព្រះ‌អង្គជុំ‌វិញ មិនឲ្យឃើញអ្វីឡើយ ហើយព្រះ‌អង្គក៏យាងនៅតែលើផ្ទៃមេឃ។

¹⁵តើអ្នករក្សាទុកផ្លូវចាស់ ដែលមនុស្សអាក្រក់បានដើរហើយ¹⁶ជាពួកមនុស្សដែលត្រូវឆក់យកទៅមុនកំណត់ កន្លែងជ្រកកោនរបស់គេ បានហូរទៅបាត់ដូចជាទឹកជ្រោះ¹⁷គេបានទូលដល់ព្រះជាម្ចាស់ថា សូមយាងចេញពីយើងទៅ ហើយថា តើព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តា អាចធ្វើអ្វីដល់យើងបាន?

¹⁸ប៉ុន្តែ គឺព្រះ‌អង្គដែលបានបំពេញផ្ទះគេ ដោយអស់ទាំងរបស់ល្អផង តែសូមឲ្យគំនិតនៃមនុស្សអាក្រក់ នៅឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ។¹⁹ពួកមនុស្សសុចរិតក៏ឃើញ ហើយមានអំណរ ពួកមនុស្សផូរ‌ផង់នឹងសើចឡកឲ្យគេថា។²⁰ពួកអ្នកដែលបានលើកគ្នាទាស់នឹងយើង គេត្រូវសាបសូន្យហើយ សំណល់របស់គេ នោះភ្លើងបានឆេះអស់ទៅ។

²¹ពេលនេះ ចូរចុះសម្រុងជា‌មួយព្រះជាម្ចាស់ ហើយមានសេចក្ដីមេត្រីនឹងព្រះ‌អង្គចុះ យ៉ាងនោះនឹងបានជាប្រយោជន៍ដល់អ្នក។²²ខ្ញុំសូមឲ្យអ្នកទទួលសេចក្ដីបង្រៀន ពីព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយប្រមូលទុកអស់ទាំងព្រះ‌បន្ទូល នៃព្រះ‌អង្គនៅក្នុងចិត្តចុះ។

²³បើអ្នកវិលត្រឡប់មកឯព្រះ ដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តាវិញ នោះនឹងបានតាំងឡើងហើយ គឺបើអ្នកកម្ចាត់អំពើទុច្ចរិតឲ្យឆ្ងាយចេញ ពីទីលំនៅរបស់អ្នក។²⁴ហើយបោះ‌បង់ចោលទ្រព្យវិសេស របស់អ្នកទៅក្នុងធូលីដី ព្រមទាំងមាសពីទឹកដីអូភារទៅក្នុងថ្ម នៅបាតជ្រោះទឹកផង²⁵នោះព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តា ព្រះ‌អង្គនឹងបានជាទ្រព្យវិសេស និងជាប្រាក់មានសាច់សុទ្ធដល់អ្នកហើយ។

²⁶ដ្បិតយ៉ាងនោះឯងនឹងបានពេញចិត្ត ដោយ‌សារព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តាវិញ ក៏នឹងអាចងើបមុខមើលចំទៅឯព្រះ‌អង្គផង។²⁷លោកនឹងអធិ‌ស្ឋានដល់ព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងទទួល យ៉ាងនោះឯងនឹងបានលាបំណន់របស់អ្នក។²⁸កាលណាលោកសម្រេចធ្វើការអ្វី នោះនឹងបានសម្រេចដូចបំណង និងមានពន្លឺភ្លឺមកលើផ្លូវរបស់អ្នកដែរ។

²⁹ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទម្លាក់មនុស្សមានអំនួត តែព្រះអង្គសង្គ្រោះមនុស្សទន់‌ទាប។³⁰សូម្បីតែមនុស្សមានទោសក៏ព្រះអង្គសង្រ្គោះដែរ ដូច្នេះ ព្រះអង្គនឹងជួយលោក តាមអំពើដ៏បរិសុទ្ធដែលលោកប្រព្រឹត្ត»។

23

¹បន្តិចមកលោកយ៉ូប ក៏ឆ្លើយដោយថា៖²«ទោះបីថ្ងៃនេះការត្អូញត្អែររបស់ខ្ញុំពោពេញទៅដោយភាពជូរល្វីញ ហើយដៃរបស់ខ្ញុំបានជាធ្ងន់ដោយព្រោះតែសំលេងថ្ងូររបស់ខ្ញុំ។

³ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងដឹងថា ខ្ញុំគួរស្វែងរកព្រះអង្គ! ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងចូលទៅចំពោះព្រះរាជដំណាក់របស់ព្រះអង្គដែរ!⁴នោះខ្ញុំនឹងបានរៀបរាប់ពីដំណើរខ្ញុំ ដោយលំដាប់លំដោយទូលនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយនឹងប្រើមាត់របស់ខ្ញុំ ដើម្បីជជែកពីរឿងទាំងនោះ។⁵ខ្ញុំនឹងអាចរៀនបានពីព្រះបន្ទូល ជាមួយនិងការឆ្លើយរបស់ព្រះអង្គ ហើយខ្ញុំនឹងបានយល់ព្រះអ្វីដែរព្រះជាម្ចាស់ មានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំដែរ។

⁶តើព្រះ‌អង្គបានប្រើអំណាចដ៏ធំមកតយុទ្ធនឹងខ្ញុំមែនឬ? មិនមែនទេ ព្រះ‌អង្គបានប្រុងស្តាប់ខ្ញុំវិញ។⁷នៅទីនោះ មនុស្សទៀងត្រង់នឹងប្រឹក្សាជាមួយព្រះ‌អង្គបាន យ៉ាងនោះខ្ញុំនឹងបានរួចជាដរាប ពីអំណាចចៅ‌ក្រមដែលជំនុំជម្រះខ្ញុំ។

⁸មើល! ខ្ញុំដើរទៅទិសខាងកើត តែព្រះ‌អង្គមិនបាននៅទីនោះ ខ្ញុំក៏ទៅទិសខាងលិច ក៏មិនឃើញព្រះអង្គនៅទីនោះដែរ។⁹ខ្ញុំក៏ទៅទិសខាងជើង ជាកន្លែងដែលព្រះធ្វើការ តែខ្ញុំមិនអាចឃើញព្រះអង្គទេ ហើយនៅទិសខាងត្បូង ជាកន្លែងដែលព្រះអង្គពួនដើម្បីកុំឲ្យខ្ញុំរកព្រះអង្គឃើញ។

¹⁰ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គស្គាល់ផ្លូវដើររបស់ខ្ញុំ ហើយកាលណាព្រះ‌អង្គបានសាកលខ្ញុំស្រេចហើយ នោះខ្ញុំនឹងចេញមកដូចជាមាស។¹¹ជើងខ្ញុំបានដើរជាប់តាមជំហានព្រះ‌អង្គ ខ្ញុំបានកាន់តាមផ្លូវព្រះ‌អង្គ ឥតងាកបែរទៅខាងណាឡើយ។¹²ខ្ញុំមិនដែលគេចចេញពីបទបញ្ជា នៃព្រះរឹមរបស់ព្រះ‌អង្គទេ ខ្ញុំបានខំប្រមូលទុកព្រះ‌បន្ទូល នៃព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គ ជាជាងអាហារដែលខ្ញុំត្រូវការផង។

¹³ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គមានគំនិតតែមួយ តើអ្នកណានឹងបំផ្លាស់បំប្រែ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យព្រះ‌អង្គបាន? ការអ្វីដែលព្រះ‌អង្គចង់ធ្វើ ព្រះ‌អង្គក៏ធ្វើ។¹⁴ដ្បិតព្រះ‌អង្គធ្វើសម្រេចសេចក្ដី ដែលបានតម្រូវទុកសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយមានសេចក្ដីយ៉ាងនោះជាច្រើនផងដែរ។

¹⁵ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ភ័យស្លុតនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ពេលខ្ញុំនឹកគិតពីព្រះអង្គ នោះខ្ញុំខ្លាចព្រះ‌អង្គណាស់។¹⁶ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រយុតចិត្ត ព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តា ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យខ្ញុំស្ញែងខ្លាច។¹⁷ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបាននៅស្ងៀម ដោយព្រោះសេចក្ដីងងឹត ហើយក៏គ្របមុខដោយព្រោះភាពអន្ធការ។

24

¹តើហេតុអ្វីបានជាពេលវេលា ដើម្បីជំនុំជម្រះមនុស្សអាក្រក់មិនបានរៀបចំទុកពីព្រះពេញដោយព្រះចេស្តារ្យ? តើហេតុអ្វីបានជាអ្នកដែរស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ បានឃើញថ្ងៃជំនុំជម្រះមកដល់?

²មានពួកមនុស្សអាក្រក់ដែលបានដកបង្គោលព្រំដែន គឺមានពួកមនុស្សអាក្រក់ដែលបានលូចយកហ្វូងចៀម ហើយនាំយកទៅឃ្វាលនៅក្នុងវាលស្មៅរបស់ពួកគេវិញ។³ពួកគេពង្រត់សត្វលារបស់ពួកកូនកំព្រា គេទទួលបញ្ចាំយកគោរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ។⁴ពួកគេបង្ខំមនុស្សកម្សត់ឲ្យចៀសចេញពីផ្លូវរបស់គេ មនុស្សក្រីក្រនៅផែនដី ក៏គេចពួនចេញពីពួកទាំងនោះ។

⁵មើល! អ្នកក្រីក្រទាំងនោះនាំគ្នាទៅធ្វើការ នៅទីវាលសត្វលា ក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន ហើយស្វែរកអាហារដោយចិត្តទុកដាក់ ប្រហែលជានឹងបានអាហារសម្រាប់ខ្លួន និងកូនចៅរបស់គេ។⁶ពួកអ្នកក្របានចូលទៅច្រូតនៅក្នុងស្រែរបស់អ្នកដទៃ នៅពេលយប់ ក៏បេះសន្សំផលទំពាំង‌បាយជូរ របស់មនុស្សអាក្រក់។⁷ពួកគេ ដេកខ្លួនទទេមួយយប់ទាល់ភ្លឺ ឥតមានសម្លៀកបំពាក់ទេ ហើយពួកគេក៏គ្មានភួយនៅពេលរងាដែរ។

⁸ពួកគេត្រូវទទឹកភ្លៀងដែលមកពីភ្នំ ហើយដេកនៅក្បែនឹងថ្មដា ដោយសាពួកគេគ្មានទីជ្រកឡើយ។⁹មានមនុស្សអាក្រក់ដែរបានឆក់យកកូនកំព្រាចេញពីដោះម្តាយទៅ អ្វីដែលពួកមនុស្សអាក្រក់បានធ្វើ គឺយកកូនអ្នកក្រទៅបញ្ចាំផងដែរ។¹⁰ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកក្រនឹងត្រូវដើរដោយស្ទើតែនៅខ្លួនទទេ ឥតមានសម្លៀកបំពាក់សោះ ហើយដោយព្រោះឃ្លាន បានជាត្រូវរែកជញ្ជូនកណ្ដាប់ស្រូវឲ្យអ្នកដទៃវិញ។

¹¹ពួកអ្នកក្រត្រូវចម្រាញ់ធ្វើប្រេងនៅខាងក្នុងរបង របស់មនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះ គេបម្រើស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរដល់មនុស្សអាក្រក់ ប៉ុន្តែ ពួកគេកំពុងតែស្រែកទឹកខ្លាំង។¹²នៅក្នុងទីក្រុងមានមនុស្សថ្ងូរ អ្នកដែលត្រូវរបួសក៏ស្រែកឡើង ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មិនយកព្រះ‌ហឫ‌ទ័យទុកដាក់ នឹងពាក្យអង្វររបស់គេឡើយ។

¹³ពួកមនុស្សអាក្រក់ជាអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំនឹងពន្លឺ គេមិនស្គាល់ផ្លូវនោះទេ ហើយកាន់ខ្ជាប់តាមផ្លូវច្រកទាំងនោះដែរ។¹⁴មុនពេលព្រលឹមស្រាង ឃាតកក៏សម្លាប់អ្នកក្រីក្រ និងមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ហើយនៅពេលយប់គេធ្វើដូចជាចោរ។

¹⁵រួចហើយ ភ្នែករបស់មនុស្សកំផិតក៏រង់‌ចាំពេលព្រលប់ គេនិយាយថា "គ្មានអ្នកណាឃើញខ្ញុំទេ"។ គេក៏បិទមុខចេញទៅ។¹⁶នៅពេលងងឹតមនុស្សអាក្រក់ទម្លុះចូលផ្ទះ តែនៅពេលថ្ងៃ គេលាក់ខ្លួន គេមិនឲ្យឃើញពន្លឺឡើយ ដោយពួកគេមិនខ្វាលពីពន្លឺឡើយ។¹⁷ដ្បិតពួកគេគិតថា ពេលភាពទទឹតគឺដូចពេលព្រឹក ហើយពួកគឺជាមិត្តសំឡាញ់ជាមួយនិងសេចក្តីវិនាស ក្នុងជំរៅនៃភាពងងឹត។

¹⁸គេអណ្តែតលើទឹកទៅបាត់យ៉ាងឆាប់ ចំណែករបស់គេនៅផែនដី មានតែបណ្ដាសាទេ គេមិនដែលបែរទៅ ចូលតាមផ្លូវចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរឡើយ។¹⁹បែបដូចជាទឹកពីហិមៈរីងហួតទៅ ដោយរាំង‌ស្ងួត និងក្តៅយ៉ាងណា នោះស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ លេបត្របាកមនុស្សមានបាបដែរ។

²⁰ផ្ទៃម្តាយនឹងភ្លេចអ្នកនោះទៅ ហើយដង្កូវនឹងចោះគេយ៉ាងឆ្ងាញ់ គ្មានអ្នកណានឹកចាំពីគេទៀតទេ យ៉ាងនោះអំពើទុច្ចរិតនឹងត្រូវកាច់ផ្តាច់ ដូចជាដើមឈើ។²¹មនុស្សអាក្រក់ បានធ្វើបាបស្ត្រីអារដែលមិនបង្កើតកូន ហើយគេក៏ធ្វើអំពើមិនល្អដល់ស្ត្រីមេម៉ាយផងដែរ។

²²ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យពួកអ្នកធំទាំងនោះមានអាយុវែង ដោយ‌សារព្រះ‌ចេស្តារបស់ព្រះ‌អង្គ ចំណែកពួកអ្នកដែលគ្មានសង្ឃឹមក្នុងជីវិតនេះគេបានឡើងជាធំ។²³ព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យគេបានសេចក្ដីសុខហើយគេពឹងពាក់លើសេចក្ដីនោះ តែព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គទតឃើញអស់ទាំងផ្លូវរបស់គេ។

²⁴ពួកមនុស្សទាំងនោះត្រូវបានលើកតម្កើងឡើង ក្នុងពេលតែមួយភ្លែតទេ គេនឹងត្រូវស្វិតក្រៀម ហើយហោះហើរ ទៅដូចជាមនុស្សដទៃទាំងអស់ គេត្រូវកាត់ចេញដូចជាគួរស្រូវដែរ។²⁵ប្រសិនបើមិនមែនដូច្នោះទេ នោះតើអ្នកណានឹងហ៊ានថាខ្ញុំកុហក តើអ្នកណាធ្វើឲ្យសម្ដីខ្ញុំនេះ ឥតខ្លឹម‌សារបាន?»

25

¹គ្រានោះ លោកប៊ីល‌ដាឌ ជនជាតិស៊ូអា គាត់ឆ្លើយឡើងថា៖²«ព្រះ‌ចេស្តា និងសេចក្ដីស្ញែងខ្លាចនៅជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គក៏ធ្វើឲ្យមានសេចក្ដីសុខ នៅស្ថានដ៏ខ្ពស់គឺស្ថានសួគ៌។³តើចំនួនពលទ័ពព្រះ‌អង្គ តើនឹងរាប់បានឬទេ? តើក្នុងចំណោមគេដែលមានពន្លឺដែលមិនចែងចាំងទេ?

⁴ដូច្នេះ ធ្វើដូចម្តេចឲ្យមនុស្ស បានសុចរិតនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់បាន? ហើយធ្វើដូចម្ដេចឲ្យមនុស្ស ដែលកើតពីស្ត្រីមកបានបរិសុទ្ធហើយព្រះអង្គអាចទទួលយកបាន?⁵សូម្បីតែខែក៏មិនភ្លឺដែរ ហើយផ្កាយទាំងប៉ុន្មានក៏មិនជ្រះថ្លា នៅព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គផង។⁶ចុះចំណង់បើមនុស្សដែលមិនខុសពីដង្កូវ ហើយកូនមនុស្សដែលមិនខុសពីជន្លេន តើគេរឹតតែអន់យ៉ាងណាទៅទៀត!»

26

¹ក្រោយមក លោកយ៉ូបក៏ឆ្លើយដោយនិយាយថា៖²«តើអ្នកបានជួយដល់មនុស្ស ដែលគ្មានអំណាច! ម្យ៉ាងវិញទៀត តើអ្នកអាចជួយដល់ដៃដែលគ្មានកម្លាំងបាន!³គួរឲ្យទាំងទូន្មានមនុស្សដែលគ្មានប្រាជ្ញា ដោយប្រើពាក្យនៃការចេះដឹងបាន!⁴តើអ្នកបានពោលពាក្យទាំងនេះដល់អ្នកណា? តើជាវិញ្ញាណរបស់អ្នកណា ដែលបណ្ដាលឲ្យអ្នកនិយាយ?

⁵អស់អ្នកដែលស្លាប់ទៅហើយ នាំគ្នាញ័ររន្ធត់នៅពីក្រោមសមុទ្រ និងអ្វីៗដែលរស់នៅក្នុងសមុទ្រផង។⁶ស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ក៏អាក្រាតទទេនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយទីជង្ហុកជ្រៅគ្មានអ្វីគ្របបាំងឡើយ។

⁷ព្រះ‌អង្គត្រដាងទិសខាងជើងពីលើទីអាកាស ហើយក៏ព្យួរផែនដីនៅលើលំហដែលគ្មានអ្វីទាំងអស់។⁸ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានទប់ទឹកទុកនៅក្នុងពពកដ៏ក្រាស់របស់ព្រះ‌អង្គ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយពពកមិនធ្លាយចុះក្រោមទេ។

⁹ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានបាំងខាងមុខបល្ល័ង្កដោយព្រះច័ន្ទ ហើយត្រដាងពពករបស់ព្រះ‌អង្គពីលើផង។¹⁰ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានធ្វើរបងព័ទ្ធជុំ‌វិញទឹក ក្នុងចន្លោះពន្លឺ ហើយនឹងភាពងងឹតផងដែរ។

¹¹សសរនៃផ្ទៃមេឃញញ័រ ហើយមានសេចក្ដីអស្ចារ្យ ដោយព្រះ‌អង្គបញ្ជា។¹²ព្រះ‌ជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យសមុទ្រកម្រើកឡើង ដោយឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិរបស់ព្រះ‌អង្គ និងតាមរយៈព្រះប្រាជ្ញាញាណ ព្រះជាម្ចាស់វាយបែកខ្ចាយ។

¹³ព្រះ‌អង្គតុប‌តែងផ្ទៃមេឃ ដោយ‌សារព្រះ‌វិញ្ញាណព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌ហស្ថរបស់ព្រះ‌អង្គ បានចាក់ទម្លុះពស់។¹⁴ការទាំងនេះគ្រាន់តែជាកិច្ចខាងក្រៅ របស់ព្រះ‌អង្គទេ ហើយយើងឮនិយាយពីព្រះ‌អង្គ ជាសំឡេងខ្សាវៗយ៉ាងណាទៅ សំឡេងលាន់ឮពីឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិរបស់ព្រះ‌អង្គ តើអ្នកណានឹងយល់បាន?»

27

¹លោកយ៉ូបក៏បន្តសេចក្ដីអធិប្បាយ របស់លោកទៅទៀតថា៖²«ការពិតណាស់ព្រះដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់នៅ ដែលព្រះ‌អង្គបានដកសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ពីខ្ញុំចេញ គឺជាព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តាដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យជីវិតខ្ញុំជូរចត់³កាលខ្ញុំនៅមានដង្ហើមចេញចូល ហើយមានខ្យល់វិញ្ញាណ នៃព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងរន្ធច្រមុះខ្ញុំនៅឡើយ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំនឹងធ្វើ។

⁴បបូរមាត់ខ្ញុំនឹងមិននិយាយការអាក្រក់ ហើយអណ្ដាតខ្ញុំក៏មិនបញ្ចេញ ពាក្យភូតភរឡើយ។⁵ខ្ញុំនឹងមិនព្រមនិយាយថា អ្នកទាំងបីត្រូវនោះទេ រហូតដល់ខ្ញុំស្លាប់ នោះខ្ញុំនៅតែមិនបដិសេធ សេចក្តីត្រឹមត្រូវនិងស្មោះត្រង់ដែរ។

⁶ខ្ញុំនឹងប្រកាន់សេចក្ដីសុចរិតរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងបោះបង់វាចោលឡើយ និងគំនិតខ្ញុំក៏មិនអាចទាញខ្ញុំចេញ ដរាបណាខ្ញុំនៅមានជីវិត។⁷សូមឲ្យសត្រូវខ្ញុំបានរាប់ជាមនុស្សអាក្រក់ចុះ ហើយឲ្យអ្នកដែលទាស់នឹងខ្ញុំ បានរាប់ជាទុច្ចរិតផង។

⁸ដ្បិត តើអ្វីទៅដែលជាក្តីសង្ឃឹមរបស់មនុស្សទមិឡ នៅពេលព្រះជាម្ចាស់បដិសេធគេ និងពេលព្រះជាម្ចាស់ដកយកជីវិតរបស់គេនោះ?⁹តើព្រះជាម្ចាស់នឹងស្តាប់សម្រែកពេលពួកគេជួបបញ្ហាដែលឬទេ?¹⁰តើនៅពេលពួកទមិឡរីករាយជាខ្លាំង តើគេដែលនឹកឃើញព្រះជាម្ចាស់គ្រប់ពេលវេលាទេ?

¹¹ខ្ញុំនឹងបង្រៀនអ្នករាល់គ្នា អំពីព្រះ‌ហស្ថនៃព្រះជាម្ចាស់ ដែលមាននៅនឹងព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តា ខ្ញុំមិនលាក់និងរាល់គ្នាទេ។¹²មើល! អ្នករាល់គ្នាក៏បានឃើញសេចក្ដីទាំងនេះហើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នា នៅតែនិយាយសេចក្តីគ្មាប្រយោជន៍ទៀត?

¹³នេះហើយគឺជាវាសនា ដែលមនុស្សអាក្រក់ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ គឺជាសេចក្ដីដែលមនុស្សសង្កត់‌សង្កិន ត្រូវទទួលពីព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តា¹⁴ប្រសិនបើកូនចៅគេបានចម្រើនជាច្រើនឡើង នោះគឺសម្រាប់តែដាវប៉ុណ្ណោះ ហើយពូជពង្សគេមិនបានបរិ‌ភោគឆ្អែតទេ។

¹⁵ពួកអ្នកដែលរួចជីវិត នឹងត្រូវស្លាប់ ដោយជំងឺរាតត្បាត ប្រពន្ធរបស់គេដែលនៅមេម៉ាយ នឹងមិនយំកាន់ទុក្ខឲ្យគេឡើយ។¹⁶ទោះបើគេប្រមូលប្រាក់ទុកដូចជាធូលីដី ក៏ត្រៀមទុកសម្លៀក‌បំពាក់ដូចជាភក់¹⁷នោះគេនឹងរៀបចំបាន តែគឺពួកសុចរិតជាអ្នកស្លៀកពាក់វិញ ហើយពួកអ្នកដែលគ្មានទោស គឺពួកគេនឹងគ្នាចែកប្រាក់ក្នុងចំណោមគ្នាទៅ។

¹⁸ផ្ទះដែលគេសង់ ប្រៀបដូចជាសំបុកកណ្ដៀរ ឬដូចខ្ទមរបស់ឆ្មាំចម្ការ។¹⁹ពេលចូលដំណេក គេជាអ្នកមាន ប៉ុន្តែ នេះជាលើកចុងក្រោយហើយ ដ្បិតពេលភ្ញាក់ឡើង គេបាត់បង់ទ្រព្យ‌សម្បត្តិអស់។

²⁰ការភ័យខ្លាចធ្លាក់មកលើគេដូចទឹកជំនន់ ហើយនៅពេលយប់ ខ្យល់កួចនាំយកគេបាត់ទៅ។²¹ខ្យល់ពីទិសខាងកើតបក់មក កន្ត្រាក់គេចេញបាត់ពីលំ‌នៅរបស់ខ្លួន។

²²ខ្យល់នោះបក់បោកទៅលើគេឥតត្រាប្រណី ធ្វើឲ្យគេខិត‌ខំរត់គេចចេញ។²³អ្នកដទៃឃើញដូច្នេះ ក៏ទះដៃហ៊ោ ហើយនាំគ្នាចំអកនៅកន្លែង ដែលគេធ្លាប់រស់នៅ។

28

¹មានអណ្ដូងរ៉ែសម្រាប់ជីកយកប្រាក់ ហើយក៏មានកន្លែងបន្សុទ្ធមាសដែរ។²គេយកដែកចេញពីដី ហើយយកលង្ហិនចេញមកពីថ្មដែរ។

³មនុស្សបានជីកចុះទៅខាងក្រោមជ្រៅដល់ទីងងឹត ដើម្បីស្វែងរកថ្ម ដែលកប់នៅបាតដីក្នុងទីងងឹតអន្ធការ។⁴គេជីកអណ្ដូងរ៉ែឆ្ងាយពីកន្លែងមនុស្សរស់នៅ ជាកន្លែងដែលមនុស្សស្ទើតែភ្លេចថាគេដើរតាមនោះ។ គេសម្រូតខ្លួនចុះទៅក្នុងអណ្ដូងរ៉ែ ហើយយោលចុះយោលឡើងនៅទីនោះ គឺនៅឆ្ងាយពីមនុស្ស។

⁵ដីតែងតែផ្ដល់អាហារដល់មនុស្ស តែនៅខាងក្រោម ដូចជាត្រូវភ្លើងឆេះបំផ្លាញអស់។⁶គេរកឃើញត្បូងនៅជាមួយថ្មក្នុងដី ហើយរកបានមាសក្នុងធូលីដី។

⁷សត្វត្មាតមិនស្គាល់ផ្លូវចូលទៅ ក្នុងអណ្ដូងរ៉ែនោះទេ ហើយសត្វរអាតក៏មើលមិនឃើញដែរ។⁸សត្វដ៏ខ្លាំងពូកែមិនដែលចូលទៅក្នុងនោះទេ សត្វសិង្ហក៏មិនដែលដើរកាត់តាមនោះដែរ។

⁹មនុស្សបានដាក់ដៃលើថ្មដ៏រឹង ហើយរម្លើងភ្នំរហូតដល់បាតខាងក្រោមនៃភ្នំ។¹⁰គេចោះរូងនៅក្នុងចំណោមថ្ម‌ដា ហើយភ្នែករបស់គេបានឃើញវត្ថុធាតុទាំងប៉ុន្មានដ៏មានតម្លៃ។¹¹គេទប់ប្រភពទឹកឲ្យរីងស្ងួត ដើម្បី ពួកគេនឹងនាំយកអ្វីៗដែលលាក់កំបាំង មកដាក់នៅដែលមានពន្លឺវិញ។

¹²តើគេអាចរកប្រាជ្ញាបាននៅទីណាបាន? តើការយល់ដឹងស្ថិតនៅកន្លែងណា?¹³មនុស្សលោកមិនស្គាល់តម្លៃរបស់ប្រាជ្ញាទេ ហើយប្រាជ្ញាក៏មិនស្ថិតនៅលើផែនដីដែរ។¹⁴ទីជម្រៅពោលថា ប្រាជ្ញាមិននៅក្នុងខ្ញុំទេ មហាសមុទ្រពោលថា ប្រាជ្ញាក៏មិននៅជាមួយខ្ញុំដែរ។

¹⁵គេមិនអាចយកមាសសុទ្ធ ហើយយកប្រាក់ទៅទិញប្រាជ្ញាបានទេ។¹⁶គេមិនអាចយកប្រាជ្ញាទៅថ្លឹងជាមួយ កែវ‌មរកត ពេជ្រ ឬត្បូងកណ្ដៀងបានឡើយ។¹⁷គ្មានមាស ឬពេជ្រណាផ្ទឹមស្មើនឹងប្រាជ្ញាទេ ហើយគេក៏មិនអាចយកប្រាជ្ញាទៅដូរជាមួយ ភាជន៍ដែលធ្វើពីមាសសុទ្ធដែរ។

¹⁸ផ្កាថ្ម និងគុជ រឹតតែផ្ទឹមនឹងប្រាជ្ញាមិនបាន ហើយមានប្រាជ្ញាប្រសើរជាងមាន កែវ‌មុក្ដាទៅទៀត។¹⁹ត្បូងជម្ពូ‌រ័ត្នពីទឹកដីអេត្យូ‌ពីក៏មិនអាចប្រដូច ទៅនឹងប្រាជ្ញា ហើយប្រាជ្ញាមិនអាចយកទៅថ្លឹង ជាមួយមាសបានទេ។

²⁰ដូច្នេះ តើប្រាជ្ញាមានប្រភពនៅទីណា? តើការយល់ដឹងស្ថិតនៅកន្លែងណាដែរ?²¹មនុស្សលោកមិនអាចមើលឃើញប្រាជ្ញាទេ ហើយក៏បានលាក់បាំងពីសត្វ ដែលហើរនៅលើមេឃដែរ។²²រណ្ដៅនៃសេចក្ដីវិនាស និងសេចក្តីស្លាប់ពោលថា យើងបានឮគេនិយាយពីប្រាជ្ញាដោយផ្ទាល់ត្រចៀក។

²³មានតែព្រះ‌ជាម្ចាស់ទេដែលស្គាល់ផ្លូវ ហើយជ្រាបថា ប្រាជ្ញាស្ថិតនៅកន្លែងណា។²⁴ដ្បិតព្រះអង្គមើលធ្លុះរហូតដល់ទៅ ទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដី និងទតឃើញអ្វីៗទាំងអស់នៅក្រោមមេឃ។²⁵ពេលណាព្រះអង្គកំណត់កម្លាំងរបស់ខ្យល់ និងទំហំរបស់ផ្ទៃទឹក។

²⁶ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ច្បាប់មួយ សម្រាប់ទឹកភ្លៀង ព្រមទាំងកំណត់ផ្លូវសម្រាប់ផ្លេកបន្ទោរ និងផ្គររួចស្រេចហើយ។²⁷ព្រះអង្គក៏ទតឃើញប្រាជ្ញា ព្រះអង្គលើកតម្លៃប្រាជ្ញានោះ ព្រះអង្គតាំងប្រាជ្ញាឡើង ហើយពិនិត្យ‌ពិច័យមើលយ៉ាងល្អិត‌ល្អន់។²⁸ចំពោះមនុស្សវិញ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ មើល! ការកោតខ្លាចនៃព្រះអម្ចាស់ គឺជាប្រាជ្ញា ហើយញែកចេញពីការអាក្រក់ ក៏ជាប្រាជ្ញាដែរ។

29

¹លោកយ៉ូបរៀបរាប់សាជាថ្មីដោយនិយាយថា៖²«ខ្ញុំប្រាថ្នាឲ្យបានដូចកាលពីមុន គឺនៅគ្រាដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់មើលថែទាំខ្ញុំ³នៅគ្រាដែលចង្កៀងរបស់ព្រះអង្គបំភ្លឺខ្ញុំ ហើយខ្ញុំដើរកាត់ភាពងងឹតដោយពន្លឺរបស់ព្រះអង្គ។

⁴ពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែចម្រុង‌ចម្រើននោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ ព្រះជាម្ចាស់បានគង់នៅក្នុងទីលំនៅរបស់ខ្ញុំ។⁵ព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត គង់នៅជាមួយខ្ញុំ ហើយកូនចៅរបស់ខ្ញុំក៏នៅជុំ‌វិញខ្ញុំដែរ⁶នោះហ្វូងសត្វរបស់ខ្ញុំផ្ដល់ទឹកដោះឲ្យខ្ញុំ យ៉ាងបរិបូណ៌ ចម្ការអូលីវរបស់ខ្ញុំ ផ្ដល់ប្រេងដ៏ច្រើនហូរ‌ហៀរមកខ្ញុំ!

⁷ពេលខ្ញុំចេញទៅមាត់ទ្វារក្រុង ហើយពេលខ្ញុំអង្គុយកាត់ក្ដីក្នុងចំណោមពួកព្រឹទ្ធា‌ចារ្យ⁸ពួកក្មេងយុវជនបានឃើញខ្ញុំ គេនាំគ្នាដកខ្លួនថយទៅទីឆ្ងាយដែរ ហើយពួកអ្នកចាស់ទុំនាំគ្នាក្រោកឈរឡើងនៅចំពោះខ្ញុំផងដែរ។

⁹ពួកមេដឹកនាំឈប់និយាយ យកដៃខ្ទប់មាត់ ហើយនៅស្ងៀម នៅពេលដែរខ្ញុំចូលទៅដល់ទីនោះ។¹⁰សម្លេងរបស់ពួកអ្នកអភិ‌ជនក៏នៅស្ងៀមស្ងាត់ ហើយមាត់របស់ពួកគេក៏បិទ មិនហ៊ាននិយាយស្ដីអ្វីទៀតទេ។

¹¹ដ្បិតនៅពេលត្រចៀក របស់ពួកគេបានឮខ្ញុំនិយាយ នោះពួកនឹងគេឲ្យពរខ្ញុំ ពេលភ្នែករបស់គេឃើញខ្ញុំ ពួកគេនឹងធ្វើសាក្សីហើយនឹងយល់ស្រប់តាមខ្ញុំដែរ¹²ដ្បិតពេលមនុស្សជួបទុក្ខលំបាកស្រែកឡើង នោះខ្ញុំជួយយកអាសាគេ ហើយខ្ញុំក៏បានជួយក្មេងកំព្រា និងអ្នកដែលគ្មានទីពឹងដែរ។¹³អ្នកដែលហៀបនឹងស្លាប់ តែងឲ្យពរខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានលើកទឹកចិត្តស្ត្រីមេម៉ាយ ច្រៀងដោយអំណរសប្បាយផងដែរ។

¹⁴សេចក្ដីសុចរិតនៅជាប់ជាមួយខ្ញុំ ប្រៀបដូចជាសម្លៀក‌បំពាក់របស់ខ្ញុំ ហើយយុត្តិធម៌ក៏ប្រៀបដូចជាអាវធំ។¹⁵ខ្ញុំធ្វើជាភ្នែករបស់មនុស្សខ្វាក់ និងជាជើងរបស់មនុស្សខ្វិន។¹⁶ខ្ញុំធ្វើជាឪពុករបស់ជនក្រីក្រ ហើយខ្ញុំជួយរកខុសត្រូវឲ្យមនុស្ស ដែលខ្ញុំពុំស្គាល់ផង។

¹⁷ខ្ញុំបំបាក់ថ្គាមរបស់មនុស្សទុច្ចរិត ដណ្ដើមយកជនរងគ្រោះពីចង្កូមរបស់គេ។¹⁸ពេលនោះ ខ្ញុំនិយាយថា៖ ខ្ញុំនឹងស្លាប់នៅក្នុងទីលំនៅរបស់ខ្ញុំ ហើយជីវិតរបស់នឹងបានវែងដូចចំនួនគ្រាប់ខ្សាច់។¹⁹ហើយឫសរបស់ខ្ញុំនឹងចាក់ទៅរកទឹក ហើយនៅពេលយប់ មានសន្សើមធ្លាក់មកលើមែកផងដែរ។

²⁰កិត្តិយសទាំងនេះតែងតែនៅជាមួយខ្ញុំជានិច្ច កម្លាំងរបស់ខ្ញុំចេះតែចម្រើនឡើងសាជាថ្មី ដូចខ្សែធ្នូដែលគេរឹតយ៉ាងតឹង។²¹មនុស្ស‌ម្នាត្រង‌ត្រាប់ស្ដាប់ពាក្យខ្ញុំ ពេលខ្ញុំផ្ដល់យោបល់ គេនៅស្ងៀមស្ងាត់។²²បន្ទាប់ពីខ្ញុំនិយាយផុតហើយនោះ គ្មាននរណាប្រកែកតវ៉ាទេហើយពាក្យខ្ញុំធ្លាក់ទៅលើគេ ដូចជាទឹកស្រក់លើពួកគេ។

²³ពួកគេតែងតែរង់‌ចាំខ្ញុំ ដូចពួកគេរង់‌ចាំទឹកភ្លៀងដែរ ហើយពួកគេបានបើកមាត់យ៉ាងធំ ដើម្បីផឹកយកពាក្យរបស់ខ្ញុំ គឺដូចពួកគេទន្ទឹងរង់‌ចាំភ្លៀងចុងរដូវ។²⁴ពេលខ្ញុំញញឹមដាក់ពួកគេ ពួកគេមិនចង់ជឿទេ ពួកគេមិនបានបដិសេធពន្លឺដែលចេញពីមុខខ្ញុំទេ។

²⁵ខ្ញុំសុខចិត្តធ្វើជាមេដឹកនាំរបស់ពួកគេ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញផ្លូវពួកគេ ហើយខ្ញុំរស់នៅ ដូចស្ដេចដែលនៅជាកងទ័ពរបស់ខ្លួន និងដូចអ្នកលើកទឹកចិត្ត អស់អ្នកដែលកើតទុក្ខ។

30

¹ឥឡូវនេះ អស់អ្នកដែលនៅក្មេងជាងខ្ញុំ សើចចំអកឲ្យខ្ញុំ! ឪពុករបស់អ្នកទាំងនោះ សុទ្ធតែជាមនុស្សប្រើការមិនកើត សូម្បីតែប្រើឲ្យកៀងហ្វូងសត្វ ជាមួយឆ្កែរបស់ខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំមិនទុកចិត្តដែរ។²កម្លាំងដៃរបស់ឪពុកអ្នកទាំងនោះ ប្រើមិនកើតទេ តើធ្វើដូចម្តេចអាចជួយខ្ញុំបាន ហើយមនុស្សវ័យកាន់តែចាស់តើមិនវិនាសទេឬ?³ពួកគេស្គមដោយដោយការក្រីក្រ និងឃ្លានខ្លាំងពេក ពួកគេរត់ទៅវាលហួត‌ហែង ដែលជាទីស្មសាន រាំងស្ងួតតាំងពីយូរ‌យារមកហើយ។

⁴ពួកគេបោចស្លឹកឈើនៅតាមគុម្ពោត យកមកធ្វើជាអាហារ សូម្បីតែមើមក្ដួច ក៏ពួកគេបរិភោគដែរ។⁵មនុស្ស‌ម្នាដេញអ្នកទាំងនោះចេញពីទីប្រជុំជន ហើយស្រែកពីក្រោយ ដូចស្រែកដេញចោរ។⁶ពួកគេនាំគ្នារត់ទៅស្នាក់អាស្រ័យ នៅតាមជ្រលងភ្នំដ៏ចង្អៀតគួរព្រឺខ្លាច និងនៅតាមរូងភ្នំ តាមក្រហែងថ្ម។

⁷ពួកគេស្រែកនៅក្នុងគុម្ពោតព្រៃ ដូចសត្វធាតុ ហើយប្រជ្រៀតគ្នានៅក្រោមដើមផ្អាវ។⁸ពួកគេគឺជាកូននៃមនុស្សល្ងង់ ហើយជាកូននៃមនុស្សមិនដឹងខ្យល់ ឥតពូជឥតអំបូរ ហើយពួកគេត្រូវបានអ្នកស្រុកដេញចេញពីទឹកដីរបស់គេផង។

⁹ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ពួកកូនចៅរបស់គេបែរជានាំគ្នា ច្រៀងឡក‌ឡឺយ និងយកខ្ញុំមកនិយាយលេងសើច។¹⁰ពួកគេខ្ពើមខ្ញុំ ហើយដើរវាងឆ្ងាយពីខ្ញុំ ពួកគេមិនញញើតនឹងស្ដោះទឹកមាត់ ដាក់មុខខ្ញុំផង។¹¹ដ្បិត ព្រះ‌ជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនខ្សោយ ព្រះអង្គបន្ទាបបន្ថោកខ្ញុំ ហេតុនេះហើយបានជាពួកគេមើល‌ងាយខ្ញុំ តាមចិត្តរបស់ពួកគេ។

¹²ជនពាលជាច្រើនប្រហារខ្ញុំពីខាងស្ដាំ ពួកគេទាត់ជើងខ្ញុំ ហើយសង្គ្រប់មកលើខ្ញុំ ដើម្បីកម្ទេចខ្ញុំផងដែរ។¹³ពួកគេបានបំផ្លាញផ្លូវខ្ញុំ មិនឲ្យរត់រួច ពួកគេប្រាថ្នាធ្វើឲ្យខ្ញុំវិនាស ដោយមិនបាច់មាននរណាឃាត់ពួកគេបានឡើយ។

¹⁴ពួកគេលើកគ្នាសម្រុកមកលើខ្ញុំ ដូចកង‌ទ័ពទម្លុះកំពែង សម្រុកចូលវាយក្រុងដ៏ធំមួយ ហើយនៅកណ្តាលនៃការបំផ្លាញនោះ គេបានរមៀលខ្លួនពួកគេមកលើខ្ញុំ។¹⁵ការភ័យតក់‌ស្លុតក៏កើតមានដល់ខ្ញុំ កិត្តិយសដ៏រុងរឿងរបស់ខ្ញុំប៉ើងទៅតាមខ្យល់ ភាពចម្រុង‌ចម្រើនរបស់ខ្ញុំរសាត់បាត់ ដូចពពក។

¹⁶ឥឡូវនេះ ជីវិតរបស់ខ្ញុំកំពុងតែរលត់ គ្មានអ្វីសម្រាលទុក្ខវេទនារបស់ខ្ញុំបានទេ។¹⁷នៅពេលយប់ ការឈឺចាប់ស៊ីរូងឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំឥតមានពេលល្ហែសោះឡើយ។

¹⁸ព្រះជាម្ចាស់បានជំរុញការឈឺចាប់ខ្លាំងពេក រហូតដល់ធ្វើឲ្យ សម្លៀក‌បំពាក់របស់ខ្ញុំ ហើយរឹត‌រួតខ្ញុំ ដូចកអាវរឹតកខ្ញុំ។¹⁹ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានបោះខ្ញុំទៅក្នុងភក់ជ្រាំ ខ្ញុំមិនខុសពីធូលីដី និងផេះទេ។

²⁰ទូលបង្គំស្រែកអង្វរសូមព្រះអង្គជួយ តែព្រះអង្គមិនឆ្លើយមកទូលបង្គំទេ ពេលទូលបង្គំក្រោកឈរ ព្រះអង្គគ្រាន់តែសម្លឹងមកទូលបង្គំប៉ុណ្ណោះ។²¹ព្រះអង្គប្រព្រឹត្តចំពោះទូលបង្គំយ៉ាងឃោរ‌ឃៅ ព្រះអង្គប្រហារទូលបង្គំ ជាមួយព្រះហស្ថដ៏ខ្លាំងពូកែ មកលើទួលបង្គំ។

²²ព្រះអង្គលើកទូលបង្គំឡើង ហើយឲ្យខ្យល់ផាត់ទូលបង្គំយកទៅ ព្រមទាំងឲ្យខ្យល់ព្យុះបក់បោក មកលើទូលបង្គំផង។²³ដ្បិត ទូលបង្គំដឹងហើយថាព្រះអង្គនាំទូលបង្គំ ទៅរកសេចក្ដីស្លាប់ គឺនៅកន្លែងដែលរបស់ដែលមានជីវិតរស់នៅ។

²⁴ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តើមានអ្នកណាដែលខ្លួនជិតដួលហើយមិនលូកដៃ សុំរកជំនួយទេឬ?²⁵តើនៅពេលជួយបញ្ហា ហើយមិនស្រែកហៅឲ្យគេជួយទែឬ?²⁶ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបានសុភមង្គល តែទុក្ខវេទនាបែរជាកើតមានដល់ខ្ញុំ ខ្ញុំទន្ទឹងរង់‌ចាំពន្លឺ តែសេចក្ដីងងឹតបែរជា កើតមានដល់ខ្ញុំទៅវិញ។

²⁷ចិត្តរបស់ខ្ញុំតប់‌ប្រមល់ ឥតឈប់ឈរ ទុក្ខលំបាកកើតមានដល់ខ្ញុំរៀងរាល់ថ្ងៃ។²⁸មុខរបស់ខ្ញុំឡើងខ្មៅ តែមិនមែនដោយ‌សារកម្ដៅថ្ងៃទេ ខ្ញុំក្រោកឈរនៅទីប្រជុំជន ស្រែកហៅគេឲ្យជួយ។²⁹ខ្ញុំបានក្លាយមកជាបងប្អូនរបស់ឆ្កែព្រៃ និងជាមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្លែង‌ស្រាក។

³⁰ស្បែករបស់ខ្ញុំឡើងខ្មៅ ហើយបានធ្លាក់ចុះពីខ្ញុំដែរ ឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំបានឆេះដោយសារកំដៅថ្ងៃ។³¹សំលេងពិណរបស់ខ្ញុំលេងបានតែបទទំនួញ សំឡេងប៉ីរបស់ខ្ញុំបានត្រឹមតែកំដរ អស់អ្នកដែលយំកាន់ទុក្ខប៉ុណ្ណោះ។

31

¹ខ្ញុំបានតាំងសញ្ញានឹងភ្នែកខ្ញុំហើយ ដូច្នេះ ធ្វើដូចម្តេចឲ្យខ្ញុំមើលស្ត្រីក្រមុំ ដោយចាប់ចិត្តបាន?²ដ្បិតយ៉ាងនោះ តើនឹងមានចំណែកអ្វី ពីព្រះជាម្ចាស់ដ៏គង់នៅស្ថានលើ តើនឹងមានមរតកអ្វីពីព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តា នៅស្ថានដ៏ខ្ពស់?

³ខ្ញុំធ្លាប់គិតសេចក្ដីអន្តរាយដល់មនុស្សទុច្ចរិត ហើយជាសេចក្ដីវេទនាដល់ពួកអ្នក ដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់។⁴តើព្រះ‌អង្គមិនឃើញផ្លូវខ្ញុំ ហើយរាប់អស់ទាំងជំហាននៃខ្ញុំទេឬ?

⁵បើខ្ញុំបានដើរដោយសេចក្ដីភូត‌ភរ ហើយជើងខ្ញុំបានរហ័សទៅតាមសេចក្ដីល្បួង⁶សូមឲ្យព្រះថ្លឹងខ្ញុំ ដោយជញ្ជីងត្រឹមត្រូវ ដើម្បីឲ្យព្រះ‌អង្គបានជ្រាបគំនិតទៀងត្រង់របស់ខ្ញុំ។

⁷ប្រសិនបើជើងខ្ញុំងាកចេញពីមាគ៌ាត្រឹមត្រូវ ប្រសិនបើចិត្តខ្ញុំបណ្ដោយឲ្យភ្នែកអូសទាញ ប្រសិនបើមានអំពើសៅ‌ហ្មងណាមួយ នៅជាប់នឹងដៃរបស់ខ្ញុំ⁸ពេលខ្ញុំសាបព្រោះអ្វី សូមឲ្យអ្នកផ្សេងមកទទួលយកផល ហើយសូមច្រូតកាត់ពីវាលស្រែខ្ញុំចុះ។

⁹បើចិត្តខ្ញុំបានចុះចូល នឹងសេចក្ដីលួងលោមរបស់ស្ត្រីណា ហើយខ្ញុំបានលបចាំនៅមាត់ទ្វារអ្នកជិតខាងខ្ញុំ¹⁰សូមឲ្យប្រពន្ធខ្ញុំបានកិនស្រូវឲ្យម្នាក់ទៀត ហើយសូមឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតគោរពនាង។

¹¹ដ្បិតប្រព្រឹត្តដូច្នោះជាអំពើមួយដ៏អាស្រូវបំផុត ជាអំពើដែលចៅ‌ក្រមត្រូវដាក់ទោស។¹²ដ្បិត អំពើនេះប្រៀបបាននឹងភ្លើង ឆេះរាល‌ដាល ដូចជាគ្រប់យ៉ាងដែលនៅស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ និងឆេះផលដំណាំរបស់ខ្ញុំទាំងអស់។

¹³បើខ្ញុំដែលមើលងាយ រឿងរបស់បាវប្រុសបាវស្រីខ្ញុំ ក្នុងកាលដែលវាបានតវ៉ានឹងខ្ញុំ¹⁴យ៉ាងនោះ តើខ្ញុំនឹងធ្វើដូចម្តេច ក្នុងកាលដែលព្រះក្រោកឡើង កាលណាព្រះ‌អង្គពិចារ‌ណាសួរខ្ញុំ តើខ្ញុំនឹងឆ្លើយដល់ព្រះ‌អង្គដូចម្តេច?¹⁵ព្រះដែលបានបង្កើតខ្ញុំនៅក្នុងពោះម្តាយ តើមិនបានបង្កើតបាវនោះដែរទេឬ? តើមិនមែនជាព្រះតែមួយ ដែលស្អាងយើងទាំងពីរនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយទេឬ?

¹⁶ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនដែលបដិសេធជួយជនក្រីក្រ ឬប្រសិនបើ ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យស្ត្រីភ្នែក របស់ស្ត្រីមេម៉ាយហើមធំដោយការស្រែកយំ¹⁷ឬប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនដែលបរិភោគអាហារតែម្នាក់ឯង ដោយមិនបានចែកឲ្យក្មេងកំព្រាទេ ដែលគ្មានឪពុកនោះ¹⁸ពីព្រោះតែ តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំបានបីបាច់ថែ‌រក្សាពួកគេ រូបខ្ញុំបីដូចជាឪពុករបស់ពួកគេ ហើយខ្ញុំក៏បានណែនាំម្តាយគេដែរ ជាស្ត្រីមេម៉ាយ ដែលកើតពីផ្ទៃម្តាយរបស់ខ្ញុំដែរ។

¹⁹ប្រសិនបើខ្ញុំបានឃើញអ្នកណាវិនាសទៅ ដោយឥតមានអ្វីស្លៀកពាក់ ឬប្រសិនបើអ្នកក្រីក្រឥតមានសំលៀកបំពាក់²⁰ប្រសិនបើចិត្តរបស់ពួកគេមិនបានឲ្យពរដល់ខ្ញុំ ពីព្រោះគេមិនបានកក់ក្តៅដោយរោមចៀមរបស់ខ្ញុំនោះទេ²¹ប្រសិនបើខ្ញុំបានលើកដៃទាស់នឹងក្មេងកំព្រា ពីព្រោះតែខ្ញុំបានឃើញសេចក្តីជំនួយរបស់ខ្ញុំ នៅឯទ្វារទីក្រុង បើដូច្នេះខ្ញុំជាប់ទោសហើយ!

²²ប្រសិនបើបានធ្វើការនេះ សូមឲ្យដៃរបស់ខ្ញុំដាច់ចេញពីស្មា ហើយសូមឲ្យកំភួនដៃរបស់ខ្ញុំ បានបាក់ចេញពីគ្នា។²³ដ្បិតខ្ញុំភ័យខ្លាចព្រះ‌ជាម្ចាស់ដាក់ទោសណាស់ ខ្ញុំមិនអាចតទល់នឹងឫទ្ធិ‌បារមីដ៏ថ្កុំ‌ថ្កើង របស់ព្រះអង្គបានឡើយ។

²⁴ប្រសិនបើ ខ្ញុំបានយកមាសមកធ្វើជាទីសង្ឃឹម ហើយបើសិនខ្ញុំបាននិយាយថា ទៅស្វែងរកមាស «គឺមាសសុទ្ធបានក្លាយជាទីពឹងលើមាសហើយ»²⁵បើសិនខ្ញុំរីករាយ ដោយព្រោះតែទ្រព្យ‌សម្បត្តិស្ដុក‌ស្ដម្ភ ដែលក្នុងដៃខ្ញុំមានទ្រព្យ‌ នោះនឹងមកនូវការជាប់ទោសដល់ខ្ញុំវិញ!

²⁶ប្រសិនបើខ្ញុំបានឃើញព្រះអាទិត្យ ពេលកំពុងចាំងរស្មី ឬព្រះចន័្ទកំពុងតែដើរជាមួយពន្លឺ²⁷ហើយបើបេះដូងរបស់ខ្ញុំស្ងាត់ៗក៏លង់ រហូតយកដៃមកដាក់លើមាត់ទាំងថើប ក្នុងបង្ហាញពីការថ្វាយបង្គំ ដល់ព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ័នោះ²⁸ការធ្វើបែបនេះគឺខ្ញុំបានជាប់ទោស ដោយការជំនុំជម្រះ គឺខ្ញុំបានបដិសេធព្រះជាម្ចាស់ដែលធំជាងអ្វីទាំងអស់។

²⁹បើខ្ញុំដែលរីក‌រាយសប្បាយ ដោយឃើញសេចក្ដីហិន‌វិនាស របស់អ្នកដែលស្អប់ខ្ញុំ ឬបំប៉ោងខ្លួនខ្ញុំឡើង នៅពេលទុក្ខវេទនាបានកើតឡើងជាមួយគេឡើយ បើបែរនេះខ្ញុំនឹងជាប់ទោសហើយ!³⁰ប៉ុន្តែ គឺខ្ញុំមិនបានឲ្យមាត់របស់ខ្ញុំធ្វើបាប ដោយដាក់បណ្ដាសា ដល់ជីវិតគេឡើយ។

³¹ប្រសិនបើពួកមនុស្សនៅទីលំនៅខ្ញុំ មិនដែលបាននិយាយថា៖ «តើមានអ្នកណាដែលមិនបានឆ្អែត ដោយអាហាររបស់លោកយ៉ូប?»³²(សូម្បីតែពួកអ្នកដំណើរបរទេស ក៏មិនបានសម្រាកនៅឯបន្ទុបក្នុងទីក្រុងដែរ ដ្បិតខ្ញុំបានបើកទ្វារទទួលគេឲ្យស្នាក់នៅដែរ) បើខ្ញុំមិនបានធ្វើការនោះទេ គឺខ្ញុំជាប់ទោសហើយ!

³³បើខ្ញុំបានគ្របបាំងអំពើរំលងរបស់ខ្ញុំ ដូចជាមនុស្សលោក ដោយលាក់សេចក្ដីអាក្រក់ដែលនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ³⁴(ពីព្រោះតែខ្លាចចំពោះហ្វូងមនុស្ស ហើយដោយសេចក្ដីមើលងាយរបស់គ្រួសារផ្សេងៗ បាននាំឲ្យខ្ញុំភ័យ ដល់ម៉្លេះបានជាខ្ញុំនៅស្ងៀម មិននិយាយចេញមកក្រៅទេ) ដូចនេះខ្ញុំនឹងជាប់ទោសហើយ!

³⁵ឱបើមានអ្នកណាមួយស្ដាប់ខ្ញុំ មើល ខ្ញុំចុះឈ្មោះហើយ សូមឲ្យព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តា ឆ្លើយមកខ្ញុំចុះ ឱបើអ្នកដែលតតាំងនឹងខ្ញុំ បានធ្វើពាក្យថ្លែងការទៅ!³⁶នោះប្រាកដជាខ្ញុំនឹងយកទៅដោយភ្ជាប់នឹងស្មា ហើយដាក់ពាក់នៅលើក្បាលដូចជាម្កដ។³⁷ខ្ញុំនឹងទូលព្រះ‌អង្គពីចំនួនជំហានខ្ញុំ ហើយនឹងចូលទៅជិតព្រះ‌អង្គ ដូចអ្នកធំផ្សេងទៀតដែរ។

³⁸ប្រសិន‌បើដីស្រែរបស់ខ្ញុំស្រែកឡើងទាស់នឹងខ្ញុំ ហើយគន្លងទាំងប៉ុន្មានយំជា‌មួយគ្នា³⁹បើខ្ញុំបានបរិ‌ភោគផលនៃដីនោះឥតបង់ថ្លៃ ឬបានធ្វើឲ្យម្ចាស់ដើមបង់ជីវិតនោះ⁴⁰សូមឲ្យមានតែបន្លាដុះឡើង ជំនួសស្រូវភោជ្ជ‌សាលី ហើយស្រងែជំនួសស្រូវឱកវិញចុះ»។ ពាក្យរបស់លោកយ៉ូបចប់តែប៉ុណ្ណេះ។

32

¹កាលមិត្ត‌ភក្ដិទាំងបីរូបរបស់លោកយ៉ូប ឃើញលោកប្រកាន់ជំហរថាខ្លួនសុចរិតដូច្នេះ ពួកគេក៏លែងឆ្លើយឆ្លងទៀត។²ពេលនោះ លោកអេលី‌ហ៊ូវ ជាកូនរបស់លោកបារ៉ា‌គាល ក្នុងអំបូរប៊ូសនៃត្រកូលរ៉ាម ក៏ចាប់ផ្ដើមខឹងជាខ្លាំង គាត់ខឹងនឹងលោកយ៉ូប ព្រោះលោកប្រកាន់ថាខ្លួនលោកសុចរិតជាងព្រះ‌ជាម្ចាស់ ។

³គាត់ក៏ខឹងនឹងមិត្ត‌ភក្ដិទាំងបីរបស់លោកយ៉ូបដែរ ព្រោះលោកទាំងបីពុំអាចរកពាក្យឆ្លើយទៅលោកវិញបាន ធ្វើហាក់ដូចជាព្រះ‌ជាម្ចាស់មានកំហុសមែន ។⁴ពេលនេះលោកអេលី‌ហ៊ូវក្មេងជាងគេ គាត់រង់‌ចាំនិយាយជាមួយលោកយ៉ូបក្រោយគេ។⁵ប៉ុន្តែ ពេលគាត់ឃើញលោកទាំងបីគ្មានពាក្យអ្វីឆ្លើយទៅលោកយ៉ូបទៀតនោះ គាត់ក៏ខឹងជាខ្លាំង។

⁶លោកអេលី‌ហ៊ូវ ជាកូនរបស់លោកបារ៉ា‌គាល ក្នុងអំបូរប៊ូស ពោលឡើងថា៖ «ខ្ញុំនៅក្មេង ហើយអស់លោកសុទ្ធតែជាចាស់ទុំ។ ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំភ័យញាប់‌ញ័រ មិនហ៊ានជម្រាបអស់លោកពីចំណេះរបស់ខ្ញុំ។⁷ខ្ញុំបាននិយាយថា មនុស្ស «មានអាយុវែង រមែងប្រសប់និយាយ អ្នករស់បានច្រើនឆ្នាំគួរបង្រៀនពីប្រាជ្ញា។

⁸ក៏ប៉ុន្តែ តាមពិត មានតែវិញ្ញាណនៅក្នុងមនុស្ស គឺខ្យល់ដង្ហើមមកពីព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាព ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតប៉ុណ្ណោះ ទើបផ្ដល់ឲ្យគេយល់ដឹងបាន។⁹គឺមិនមែនដោយសារមនុស្សដែលមានប្រាជ្ញា ហើយក៏មិនមែនសារអាយុ ដែលអាចមានចំណេះដឹងនិង ការវិនិច្ឆ័យដែរ។¹⁰ហេតុនេះ ខ្ញុំនឹងនិយាយទៅកាន់លោកម្ដង សូមស្តាប់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងប្រាប់អំពីចំណេះដឹងរបស់ខ្ញុំ។

¹¹មើល! ខ្ញុំបានផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ពាក្យ ដែលអស់លោកថ្លែង រហូតដល់អស់លោកវែក‌ញែកអស់សេចក្ដី។¹²ខ្ញុំបានផ្ចង់ចិត្តស្ដាប់អស់លោក ក៏ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអស់លោក ជជែកឈ្នះលោកយ៉ូប ឬអាចឆ្លើយតបនឹងពាក្យរបស់គាត់វិញសោះ។

¹³ហេតុនេះ សូមកុំអះ‌អាងថា អស់លោករកបានប្រាជ្ញានោះឡើយ! មានតែព្រះ‌ជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះដែលអាច តទល់នឹងគាត់បាន គឺមិនមែនមនុស្សទេ។¹⁴ដ្បិតលោកយ៉ូបពុំមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំផ្ទាល់ទេ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងមិនឆ្លើយទៅគាត់វិញ តាមរបៀបដែលអស់លោកឆ្លើយនោះឡើយ។

¹⁵លោកយ៉ូបអើយ លោកទាំងបីនេះមិនហ៊ានឆ្លើយទៀតទេ ដ្បិតពួកគាត់រកពាក្យនិយាយពុំបាន។¹⁶តើគួរឲ្យខ្ញុំរង់‌ចាំដែរ ពីព្រោះមិនឃើញពួកគាត់និយាយទេ ដោយពួកគាត់នៅស្ងៀម លែងឆ្លើយដូច្នេះទៀតហើយឬ?

¹⁷ខ្ញុំសូមឆ្លើយតបទៅលោកវិញម្ដង ខ្ញុំក៏ចង់បង្ហាញចំណេះដឹងរបស់ខ្ញុំដែរ។¹⁸ដ្បិត ខ្ញុំមានសេចក្ដីជាច្រើនដែលចង់និយាយ វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងខ្ញុំ បានបង្ខំខ្ញុំដែរ។¹⁹មើល! ទ្រូងរបស់ខ្ញុំមុខតែធ្លុះ‌ធ្លាយដូចថង់ស្បែក ដែលដាក់ស្រាទំពាំង‌បាយជូរថ្មី។

²⁰ខ្ញុំសូមនិយាយ ដើម្បីឲ្យបានធូរទ្រូង ខ្ញុំត្រូវតែបើកមាត់ឆ្លើយទៅអស់លោកវិញ។²¹ខ្ញុំមិនរើសមុខនរណាឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនបញ្ចើច‌បញ្ចើនរណាម្នាក់ដែរ។²²ដ្បិត ខ្ញុំមិនចេះបញ្ចើច‌បញ្ចើទេ បើខ្ញុំធ្វើដូច្នេះ ព្រះដែលបង្កើតខ្ញុំមុខជា ដកជីវិតខ្ញុំយ៉ាងឆាប់មិនខាន។

33

¹ពេលនេះ លោកយ៉ូបអើយ! សូមស្ដាប់ពាក្យខ្ញុំ នឹងសូមស្ដាប់ពាក្យទាំងប៉ុន្មានរបស់ខ្ញុំ។²មើល! ខ្ញុំរៀបចំពាក្យសម្ដី ហើយត្រៀមមាត់ជាស្រេចនឹងនិយាយ។³ពាក្យខ្ញុំរបស់គឺដោយស្មោះត្រង់ ចេញពីចិត្ត មាត់របស់ខ្ញុំនិយាយចំណេះដឹងដែលបរិសុទ្ធ។

⁴ព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់បានសូនខ្ញុំឡើង ខ្យល់ដង្ហើមរបស់ព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាព ប្រទានឲ្យខ្ញុំមានជីវិត។⁵សូមឆ្លើយមកខ្ញុំចុះ បើលោកអាចឆ្លើយបាន សូមរៀបចំពាក្យរបស់លោកមុនខ្ញុំចាប់ផ្តើម។

⁶មើល! ខ្ញុំក៏នៅខាងព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែរ ព្រះអង្គបានសូនខ្ញុំពីដីឥដ្ឋ ដូចលោកដែរ។⁷មើល! សូមកុំញាប់‌ញ័រនៅចំពោះមុខខ្ញុំឡើយ ហើយក៏មិនធ្វើឲ្យលោកភ័យខ្លាច ឬដាក់បន្ទុកលើលោកដែរ។

⁸ខ្ញុំបានឮពាក្យដែលលោកថ្លែងប្រាប់ ហើយខ្ញុំចងចាំ ឥតភ្លេចឡើយ គឺលោកពោលថា៖⁹ខ្ញុំជាមនុស្សគ្មានទោស គ្មានបាប ខ្ញុំជាមនុស្សស្អាត‌ស្អំដែរ ឥតមានកំហុសអ្វីទេ។

¹⁰មើល! ព្រះ‌ជាម្ចាស់រករឿងទាស់នឹងខ្ញុំ ព្រះអង្គចាត់ទុកខ្ញុំជាខ្មាំងសត្រូវ។¹¹ព្រះអង្គដាក់ខ្នោះជើងខ្ញុំ ព្រះអង្គឃ្លាំមើលគ្រប់ផ្លូវរបស់ខ្ញុំ។¹²មើល! លោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ មិនត្រូវទេ ចាំខ្ញុំពន្យល់លោក ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់ធំជាងមនុស្សលោក។

¹³ហេតុអ្វីបានជាលោកចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ? ព្រះអង្គមិនទទួលខុសត្រូវ សម្រាប់ការដែលព្រះអង្គបានធ្វើ។¹⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលតាមរបៀបផ្សេងៗ តែគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍ទេ។¹⁵តាមការយល់សប្ដិ តាមរយៈសុបិននិមិត្តនៅពេលយប់ ក្នុងពេលដែលមនុស្សកំពុងតែដេក លង់‌លក់នៅលើគ្រែផង

¹⁶ព្រះអង្គក៏សម្តែងឲ្យគេស្គាល់ ហើយពួកគេមានការរន្ធត់ជាង ការសម្លុតទៅទៀត។¹⁷ធ្វើដូច្នេះ ព្រះអង្គនាំមនុស្សឲ្យងាក ចេញពីអំពើបាប ហើយការពារមនុស្សកុំឲ្យមានអំនួត។¹⁸ព្រះជាម្ចាស់រក្សាគេកុំឲ្យគេធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅ និងការពារជីវិតគេ ឲ្យរួចពីក្តីស្លាប់។

¹⁹មនុស្សនឹងទទួលទោស នឹងជាមួយការឈឺចាប់នៅលើគ្រែរបស់គេ នឹងមានការឈឺចាប់ក្នុងឆ្អឹងមិនឈប់²⁰ដូច្នេះ គេបរិភោគអាហារលែងកើត ហើយក៏លែងដឹងរស់ជាតិអាហារដែរ។

²¹រូបកាយរបស់គេកាន់តែស្គមទៅៗ នៅសល់តែស្បែកដែលមើលស្ទើតែមិនឃើញ និងឆ្អឹងរបស់គេក៏ដូចគ្នាដែរ។²²ព្រលឹងគេកាន់តែខិតជិតរណ្ដៅ ជីវិតរបស់គេ ក៏ខិតទៅជិតដល់ក្តីវិនាសដែរ។

²³ក៏ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើមានទេវតាមួយណា ក្នុងចំណោមទេវតាមួយពាន់ មកបកស្រាយ និងបង្ហាញឲ្យអ្នកនោះ ស្គាល់ផ្លូវត្រឹមត្រូវ។²⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់មុខជាលើក‌លែងទោសឲ្យគេ ដ្បិតទេវតាអង្វរថា៖ សូមដោះលែងអ្នកនេះទៅ កុំឲ្យគេធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅឡើយ ទូលបង្គំរកបានហេតុផល ដើម្បីរំដោះគេហើយ។

²⁵ពេលនោះ សាច់ឈាមរបស់គេនឹងប្រែជា ស្រស់ស្អាតដូចគ្រានៅពីក្មេង ហើយគេនឹងបានដូចគ្រានៅវ័យជំទង់។²⁶ពេលគេទូល‌អង្វរព្រះ‌ជាម្ចាស់ ព្រះអង្គស្ដាប់គេ គេចូលទៅគាល់ព្រះអង្គដោយអំណរ ព្រះអង្គរាប់គេជាមនុស្សសុចរិតឡើងវិញ។

²⁷ពេលនោះ គេនឹងច្រៀង នៅចំពោះមុខមនុស្ស‌ម្នាថា៖ ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ខ្ញុំបានវង្វេងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ តែព្រះ‌ជាម្ចាស់ពុំបានដាក់ទោសខ្ញុំ ស្របតាមអំពើដែលខ្ញុំប្រព្រឹត្តនោះឡើយ។²⁸ព្រះជាម្ចាស់បានរំដោះខ្ញុំមិនឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅ ខ្ញុំនៅមានជីវិត ហើយមើលឃើញពន្លឺ។

²⁹មើល! ព្រះ‌ជាម្ចាស់ធ្វើការទាំងនេះចំនួនពីរ ឬបីលើក ចំពោះមនុស្ស³⁰ដើម្បីនាំគេឲ្យចេញផុតពីរណ្ដៅ ហើយឲ្យពន្លឺជីវិតចាំងចែងទៅលើគេផងដែរ។

³¹លោកយ៉ូបអើយ សូមត្រង‌ត្រាប់ស្ដាប់ពាក្យខ្ញុំ! សូមលោកនៅស្ងៀមទៅ នោះយខ្ញុំនឹងនិយាយ។³²ប្រសិនបើលោកចង់ឆ្លើយ សូមឆ្លើយមកចុះ សូមមានប្រសាសន៍មក ដ្បិតខ្ញុំចង់រកយុត្តិធម៌ជូនលោក។³³បើគ្មានទេ សូមស្ដាប់ខ្ញុំ! សូមនៅស្ងៀមទៅ ខ្ញុំនឹងបង្រៀនលោកអំពីប្រាជ្ញា»។

34

¹ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកអេលី‌ហ៊ូវបន្តទៀតថា៖²សូមស្តាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំ លោកគឺជាអ្នកមានប្រាជ្ញា ស្តាប់ខ្ញុំ លោកដែលមានចំណេះដឹង។³ដ្បិតត្រចៀកស្ដាប់យល់ពាក្យសម្ដី ដូចអណ្ដាតស្គាល់រស‌ជាតិអាហារដែរ។

⁴សូមឲ្យយើងបានជ្រើសរើសអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ សម្រាប់ខ្លួនយើង៖ ហើយក៏ស្វែងរកអ្វីដែលល្អសម្រាប់ខ្លួនយើងដែរ។⁵ដ្បិត លោកយ៉ូបបាននិយាយថា៖ លោកគឺជាមនុស្សសុចរិត ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់បានយកសិទ្ធនោះចេញពីលោកវិញ។⁶ការធ្វេសប្រហែស អំពីសេចក្តីត្រឹមត្រូវ របស់លោក ហើយគិតថាលោកគឺជាមនុស្សកុហកវិញ។ ហើយការឈឺចាប់នៃជំងឺ គឺមិនអាចព្យាបាលបាន ទោះបីលោកមិនមានបាបសោះ។

⁷តើមានអ្នកណាដូចជាលោកយ៉ូប ដែលបានផឹកទឹកនៃសេចក្តីឡកឡឺយ⁸តើអ្នកណាដែលទៅក្នុងពួកអ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តសេចក្តីអាក្រក់ ហើយដើរជាមួយមនុស្សមានបាបឬ?⁹ដ្បិត គាត់បាននិយាយថា៖ ការនេះមិនបានប្រើដល់អ្នកមនុស្ស ដែលធ្វើការសព្វព្រះហឬទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁰ដូច្នេះសូមស្តាប់ដល់ខ្ញុំ លោកទាំងអស់សុទ្ធតែមានចំណោះដឹងៈ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ឡើយ ហើយព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត ក៏មិនដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបទេ។¹¹ព្រះអង្គតបស្នងចំពោះមនុស្សលោក តាមអំពើដែលខ្លួនប្រព្រឹត្ត ព្រះអង្គឲ្យម្នាក់ៗទទួលផល តាមរបៀបដែលខ្លួនរស់នៅ។¹²ពិតមែនហើយ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនប្រព្រឹត្ត អំពើអាក្រក់ជាដាច់ខាត ព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត មិនប្រាសចាកយុត្តិធម៌ឡើយ។

¹³តើអ្នកណាជាអ្នកឲ្យអំណាចដល់ព្រះអង្គគ្រប់គ្រងផែនដី? តើអ្នកណាបានដាក់ផែនដីនេះឲ្យនៅក្រោមព្រះអង្គ?¹⁴បើសិនជាព្រះហឬទ័យព្រះអង្គសម្រាប់ខ្លួនព្រះអង្គទេ ហើយបើព្រះអង្គប្រមូលព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមមកវិញដើម្បីតែព្រះអង្គនោះ¹⁵ដូច្នេះមនុស្សនឹងពិតជាវិនាសទាំងអស់គ្នា ហើយមនុស្សក៏នឹងត្រឡប់ទៅជាធូលីដីវិញដែរ។

¹⁶ប្រសិនបើលោកមានប្រាជ្ញា សូមស្ដាប់ខ្ញុំ សូមផ្ទៀងស្ដាប់សេចក្ដីដែលខ្ញុំបាននិយាយ។¹⁷តើព្រះ‌ជាម្ចាស់ស្អប់យុត្តិធម៌ អាចគ្រប់‌គ្រងផែនដីបានទេ? តើលោកហ៊ានថ្កោលទោសព្រះដ៏សុចរិត ជាព្រះចេស្តារ្យឬ?

¹⁸មិនដែលមាននរណាហ៊ានបន្ទោសស្ដេចថា មនុស្សពាល ឬស្ដីឲ្យអ្នកធំថា មនុស្សទុច្ចរិត?¹⁹ព្រះ‌ជាម្ចាស់វិញ ព្រះអង្គមិនរើសមុខមេដឹកនាំឡើយ ហើយព្រះអង្គក៏មិនយោគ‌យល់អ្នកមាន ជាងអ្នកក្រដែរ ដ្បិតព្រះអង្គបានបង្កើតពួកគេមកដូចគ្នា។²⁰ពួកគេនឹងបាត់បង់ជីវិតតែក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក នៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ញ៉បញ័រហើយវិនាសក្នុងផ្លួវគេ ពួកអ្នកធំនឹងត្រូវយកចេញ តែមិនមែនដោយដៃមនុស្សទេ។

²¹ដ្បិត ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទតមើលផ្លូវរបស់មនុស្ស ព្រះជាម្ចាស់បានមើលគ្រប់ជំហានរបស់គេ។²²គ្មានភាពងងឹត ឬភាពអន្ធការណា បាំងអស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត មិនឲ្យព្រះអង្គទតឃើញឡើយ។²³ព្រះអង្គមិនចាំបាច់ចំណាយពេលពិនិត្យ‌ពិច័យ មុននឹងនាំមនុស្សឲ្យមកឈរក្នុងទីកាត់ក្ដី របស់ព្រះអង្គ។

²⁴ព្រះអង្គផ្ដួលរំលំអ្នកកាន់អំណាច ដោយមិនបាច់សួរនាំ ហើយព្រះអង្គតែង‌តាំងអ្នកផ្សេងជំនួស។²⁵ដ្បិតព្រះអង្គជ្រាបអំពើដែលពួកគេប្រព្រឹត្ត ព្រះអង្គផ្ដួលរំលំពួកគេឲ្យធ្លាក់ពីអំណាច ក្នុងពេលតែមួយយប់។

²⁶ក្នុងការបើឲ្យគ្រប់គ្នាដឹង ព្រះអង្គប្រហារពួកគេនូវអំពើអាក្រក់របស់គេ ដូចវាយជនទុច្ចរិត²⁷ព្រោះពួកគេងាកចេញពីការដើរតាមព្រះអង្គ ហើយបដិសេធចំណេះដឹង និងផ្លួវរបស់ព្រះអង្គ។²⁸ពួកគេធ្វើបាបជនក្រីក្រ រហូតដល់អ្នកទាំងនោះស្រែករកព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់សម្រែកនេះ។

²⁹ប្រសិនបើព្រះ‌ជាម្ចាស់នៅស្ងៀម តើនរណាហ៊ានថ្កោលទោសព្រះអង្គ? ប្រសិនបើព្រះអង្គលាក់ព្រះ‌ភ័ក្ត្រនោះ តើនរណាមើលព្រះអង្គឃើញ? ព្រះអង្គពិនិត្យមើលមនុស្សម្នាក់ ក៏ដូចជាប្រជា‌ជាតិមួយដែរ³⁰ដូច្នេះ មនុស្សទមិឡគឺមិនអាចគ្រប់គ្រង ហើយក៏មិនមានមនុស្សជាប់អន្ទាក់ឡើយ។

³¹មានម្នាក់ទូលព្រះ‌ជាម្ចាស់ថា៖ ទូលបង្គំបានរងទុក្ខទោសរួចហើយ នោះទូលបង្គំនឹងគ្មានបាបទៀតទេ³²សូមបង្រៀនអ្វីដែលទូលបង្គំ មើលមិនឃើញ ហើយនាំឲ្យទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប តែទូលបង្គំនឹងមិនធ្វើវាទៀតទេ។³³តើលោកគិតថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងដាក់ទោសបាបរបស់មនុស្ស តើនេះជាអ្វីដែលលោកគិតថាព្រះអង្គបានធ្វើឬ? លោកនឹងឆ្លើយថា មិនមែនខ្ញុំ។ ដូច្នេះសូមនិយាយ អ្វីដែលលោកបានដឹងចុះ។

³⁴មនុស្សមានសុភ‌និច្ឆ័យនឹងយល់ស្របជាមួយខ្ញុំ មនុស្សមានប្រាជ្ញានឹងចុះសំរុងជាមួយខ្ញុំថា៖³⁵លោកយ៉ូបនេះនិយាយមិនដឹងខុសត្រូវ ពាក្យសម្ដីរបស់គាត់គឺគ្មានប្រាជ្ញាទេ។

³⁶សូមសួរចម្លើយលោកយ៉ូប រហូតដល់ចប់ចុងចប់ដើម ព្រោះគាត់និយាយដូចមនុស្សទុច្ចរិត។³⁷ដ្បិតគាត់បន្ថែមកំហុសមួយដ៏ធ្ងន់ ពីលើអំពើបាបរបស់ខ្លួន គាត់បានទះដៃក្នុងការឡកឡឺយនៅកណ្តាលយើង គឺគាត់ពោលពាក្យប្រឆាំងនឹងព្រះ‌ជាម្ចាស់»។

35

¹លោកអេលី‌ហ៊ូវមានប្រសាសន៍ ទៀតថា៖²«តើលោកស្មានថាលោកត្រូវទាំងស្រុងឬ?³ជាសិទ្ធរបស់លោកនៅចំពោះព្រះ‌ជាម្ចាស់ឬ? លោកបានទូលសួរថា៖ តើប្រើអ្វីសម្រាប់ខ្ញុំ? ខ្ញុំគួរសា្លប់ទៅបើខ្ញុំធ្វើបាបឬ?

⁴ខ្ញុំសូមឆ្លើយទៅលោក ព្រមទាំងមិត្ត‌ភក្ដិរបស់លោកដែរ។⁵សូមលោកសម្លឹងមើលទៅលើមេឃ សូមមើលទៅពពក ថាតើវាខ្ពស់ជាងលោកប៉ុនណា។

⁶បើលោកបានធ្វើបាប តើលោកធ្វើឲ្យព្រះអង្គអាម៉ាស់ដែរទេ? បើលោកបំពានលើវិន័យកាន់តែច្រើនឡើងៗ តើលោកបានធ្វើអ្វីដល់ព្រះជាម្ចាស់?⁷បើលោកជាមនុស្សសុចរិត តើបានផលអ្វីចំពោះព្រះអង្គ? តើព្រះអង្គទទួលអ្វីពីលោក?⁸តាមពិត អំពើអាក្រក់ដែលលោកប្រព្រឹត្ត ផ្ដល់តែទុក្ខទោសដល់មនុស្សដូចលោកប៉ុណ្ណោះ ហើយអំពើសុចរិតដែលលោកប្រព្រឹត្ត ក៏ផ្ដល់ផលប្រយោជន៍សម្រាប់តែកូនមនុស្សផ្សេង។

⁹ពេលមានការជិះ‌ជាន់សង្កត់‌សង្កិនច្រើន មនុស្សនឹងស្រែកថ្ងូរ ហើយពួកគេស្រែករកជំនួយ ពីអ្នកដែលមានអំណាច។¹⁰តែគ្មាននរណានិយាយថា៖ តើព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលបានបង្កើតខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គឲ្យទំនុកចំរៀង នៅពេលរាត្រី¹¹ព្រះអង្គប្រៀន‌យើងឲ្យមានចំណេះ ជាងសត្វដែលរស់នៅលើដី ព្រះអង្គប្រទានឲ្យយើងមានប្រាជ្ញា ជាងបក្សា‌បក្សីដែលហើរនៅលើមេឃ?

¹²ពេលគេស្រែករកព្រះអង្គ តែព្រះអង្គមិនឆ្លើយទេ ព្រោះតែអំនួត និងអំពើអាក្រក់របស់គេ។¹³គេស្រែករកព្រះអង្គ តែឥតបានផលអ្វីឡើយ ព្រោះព្រះអង្គមិនព្រមស្ដាប់ ព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាព មិនរវី‌រវល់នឹងគេទេ។¹⁴លោកពោលថា លោកមិនឃើញព្រះអង្គ លោកបានផ្ញើសំណុំរឿងទៅព្រះអង្គ ហើយលោកនៅរង់‌ចាំចំពោះព្រះអង្គ!

¹⁵ធ្វើយ៉ាងណាឲ្យព្រះជាម្ចាស់ឆ្លើយមកកាន់លោក ប្រសិនបើលោកនិយាយថា ព្រះអង្គនឹងដាក់ទោសដោយសេចក្តីក្រោធ ហើយព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនចាប់អារម្មណ៍និងមនុស្សអំនួតដែរ។¹⁶ដូច្នេះ លោកយ៉ូបនិយាយសុទ្ធតែឥតបានការ លោកចេះតែពោលពាក្យសម្ដីដែលគ្មានប្រាជ្ញា»។

36

¹លោកអេលី‌ហ៊ូវមានប្រសាសន៍ បន្តទៀតថា៖²«សូមរង់‌ចាំបន្តិច ខ្ញុំនឹងពន្យល់ឲ្យលោកដឹង ដ្បិតខ្ញុំនៅមានសេចក្ដីខ្លះទៀតដែលត្រូវនិយាយ ដើម្បីការពារព្រះ‌ជាម្ចាស់។³ខ្ញុំនាំយកចំណេះដឹងដ៏ជ្រៅជ្រះមកជម្រាបជូន ហើយខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា សេចក្តីសុចរិតគឺជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតខ្ញុំ។

⁴ដ្បិតសេចក្ដីដែលខ្ញុំនិយាយ មិនមែនខាងឯសាច់ឈាមទេ គឺខ្ញុំបានពេញវ័យនៅក្នុងចំណេះដឹង នៅជាមយួយលោក។⁵ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដ៏អស្ចារ្យ មិនមើល‌ងាយនរណាម្នាក់ឡើយ ព្រះអង្គមានព្រះ‌ចេស្ដាដ៏ឧត្តុង្គ‌ឧត្ដម និងពេញដោយព្រះប្រាជ្ញាញាណ។

⁶ព្រះអង្គមិនទុកជីវិតឲ្យមនុស្សអាក្រក់ទេ ហើយព្រះអង្គតែងតែរកយុត្តិធម៌ឲ្យ មនុស្សក្រីក្រ។⁷ព្រះអង្គមិនបែរព្រះ‌ភ័ក្ត្រចេញឆ្ងាយ ពីមនុស្សសុចរិតឡើយ ព្រះអង្គប្រទានឲ្យគេគ្រងរាជ្យ រួមជាមួយស្ដេចនានា ព្រមទាំងលើកតម្កើងគេថែមទៀតផង។

⁸ប្រសិនបើគេជាប់ច្រវាក់ ឬជាប់នៅក្នុងចំណងនៃទុក្ខលំបាក⁹គឺមកពីព្រះអង្គបង្ហាញឲ្យគេស្គាល់ អំពើដែលខ្លួនប្រព្រឹត្ត នៅពេលមានអំនួត គេបានបះ‌បោរ ប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ។

¹⁰ព្រះអង្គជួយគេឲ្យយកចិត្តទុកដាក់ ស្ដាប់ដំបូន្មាន ព្រះអង្គណែ‌នាំគេឲ្យលះ‌បង់អំពើទុច្ចរិត។¹¹ប្រសិនបើគេសុខចិត្តស្ដាប់ ហើយគោរពចុះចូល គេមុខជាមានសុភមង្គល និងអំណរសប្បាយ រហូតដល់ថ្ងៃលាចាកលោកនេះទៅ។¹²ប្រសិនបើគេមិនព្រមស្ដាប់ទេ គេមុខជាត្រូវវិនាសដោយមុខលំពែង គេនឹងរលត់វិញ្ញាណទៅ ទាំងអាប់ប្រាជ្ញា។

¹³មនុស្សទមិឡរមែងចូលចិត្តកំហឹង ពេលព្រះ‌ជាម្ចាស់យកច្រវាក់មកចងគេ នោះគេមិនស្រែកអង្វរព្រះអង្គឡើយ។¹⁴ពួកគេស្លាប់ទៅ ទាំងខ្លួននៅក្មេង ជីវិតរបស់ពួកគេបានបញ្ចាប់ជាមួយ ចំណោមពូជកំផឹត។

¹⁵ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រើភាពទុគ៌ត ដើម្បីរំដោះជនក្រីក្រ ព្រះអង្គប្រើទុក្ខលំបាក ដើម្បីអប់រំគេ។¹⁶ព្រះអង្គនឹងនាំលោកឲ្យចៀសផុតពី ភាពអាសន្ននេះ ព្រមទាំងប្រទានឲ្យលោកបានចម្រុង‌ចម្រើន ហើយតុរបស់លោកនឹងពោរ‌ពេញដោយ ចំណីអាហារដ៏ឆ្ងាញ់ពិសា។

¹⁷ប៉ុន្តែ ដោយលោកវិនិច្ឆ័យដូចមនុស្សអាក្រក់ លោកនឹងទទួលទោស ស្របតាមយុត្តិធម៌ ចៀសមិនផុតឡើយ។¹⁸សូមកុំបណ្ដោយឲ្យកំហឹងទាក់‌ទាញលោកចំអក ឬក៏ជាហេតុធ្វើឲ្យលោកបែរចេញផងដែរ។

¹⁹ទ្រព្យ‌សម្បត្តិរបស់លោកពុំអាចជួយលោក ឲ្យរួចពីភាពអាសន្នបានទេ តើកម្លាំងដ៏ខ្លាំងរបស់លោក អាចជួយលោកបានទេ?²⁰កុំរង់ចាំដល់ពេលយប់ ដើម្បីធ្វើបាបទាស់ជាមួយអ្នកផ្សេង ជាពេលដែល មនុស្សត្រូវវិនាសពីកន្លែងពួកគេ។²¹ប៉ុន្តែ ចូរប្រយ័ត្ន ក្រែងលោកបែរទៅរកអំពើបាប ដោយព្រោះលោកបានល្បងពីសេចក្តីឈឺចាប់វិញ ដូច្នេះសូមនៅឲ្យឆ្ងាយអំពើបាប។

²²មើល! ព្រះ‌ជាម្ចាស់លើកតម្កើង តាមរយៈព្រះ‌ចេស្ដារបស់ព្រះអង្គ តើនរណាអាចប្រៀន‌ដូចព្រះអង្គបាន?²³តើនរណាអាចបង្រៀនព្រះអង្គអំពីមាគ៌ារនៃព្រះជាម្ចាស់? តើនរណាអាចនិយាយថា៖ ព្រះអង្គធ្វើដូច្នេះ គឺមិនសុចរិតនោះទេ?²⁴ហេតុនេះ សូមកុំភ្លេចលើកតម្កើង ស្នាព្រះ‌ហស្ថរបស់ព្រះអង្គ ដូចមនុស្ស‌ម្នាតែងតែច្រៀងលើកតម្កើង។

²⁵មនុស្សលោកទាំងអស់មើលឃើញ ស្នាព្រះ‌ហស្ដនេះពីចម្ងាយ ហើយស្ងើចសរសើរគ្រប់ៗគ្នា។²⁶មើល! ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាព្រះដ៏ឧត្ដម ដែលយើងពុំអាចស្វែងយល់បានឡើយ ហើយយើងក៏ពុំអាចគិតអំពីព្រះ‌ជន្មាយុ របស់ព្រះអង្គបានដែរ។

²⁷ដ្បិត ព្រះអង្គទាញយកដំណក់ទឹកមកមូលផ្ដុំគ្នា ជាចំហាយ និងទឹកភ្លៀង។²⁸កន្លែងពពកបង្អុរភ្លៀងចុះមកស្រោចស្រពបណ្ដា‌មនុស្សនៅលើផែនដី។²⁹ការពិត តើនរណាអាចយល់ពីដំណើរពពករសាត់ ព្រមទាំងផ្គរ‌លាន់ក្នុងអាកាស‌វេហាស៍បាន?

³⁰ព្រះអង្គជះពន្លឺរស្មីនៅជុំ‌វិញព្រះអង្គ តែព្រះអង្គធ្វើឲ្យមានភាពងងឹត នៅបាតសមុទ្រ។³¹ព្រះអង្គគ្រប់‌គ្រងលើជនជាតិទាំង‌ឡាយ ដោយប្រទានទឹកភ្លៀង និងផ្ដល់ឲ្យគេមានអាហារដ៏បរិបូណ៌។

³²ព្រះអង្គកាន់ផ្លេកបន្ទោរនៅក្នុងព្រះ‌ហស្ថ ហើយបាញ់តម្រង់ទៅរកទិស‌ដៅ។³³ព្រះអង្គប្រើផ្គរ‌លាន់ ដើម្បីប្រកាសអំពីវត្ត‌មានរបស់ព្យុះ ហើយគោក្របីក៏អាចឮពីសម្លេងទាំងនោះដែរ។

37

¹ការពិត បេះដូងខ្ញុំញ័ររន្ធត់ ចង់លោតចេញពីដើមទ្រង់ហើយ។²ស្ដាប់ចុះ ចូរនាំគ្នាស្ដាប់ព្រះ‌សូរសៀង ដែលលាន់ឮគគ្រឹក‌គគ្រេង គឺសំឡេងចេញមកពីព្រះ‌ឱស្ឋរបស់ព្រះអង្គ។³ព្រះអង្គធ្វើឲ្យលាន់ឮពាស‌ពេញផ្ទៃមេឃ ផ្លេកបន្ទោររបស់ព្រះអង្គភ្លឺរហូតទៅដល់ ទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដី។

⁴បន្ទាប់មក ព្រះ‌សូរសៀងដ៏រំពងរបស់ព្រះអង្គ លាន់ឮឡើងប្រកបដោយភាពថ្កុំ‌ថ្កើងរុងរឿង ហើយពេលព្រះអង្គបន្លឺព្រះ‌សូរសៀងនោះ ព្រះអង្គបណ្ដោយឲ្យផ្លេកបន្ទោរ ជះពន្លឺដ៏ព្រោង‌ព្រាត។⁵ព្រះ‌ជាម្ចាស់បន្លឺព្រះ‌សូរសៀងដ៏គួរស្ញប់‌ស្ញែង ព្រះអង្គធ្វើកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យបំផុត ដែលយើងពុំអាចស្វែងយល់បាន។⁶ព្រះអង្គបង្គាប់ឲ្យព្រឹលធ្លាក់មកលើផែនដី ព្រះអង្គបង្គាប់ឲ្យមានភ្លៀង។

⁷ពេលនោះ ព្រះអង្គបញ្ឈប់សកម្ម‌ភាព របស់មនុស្សទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យគេទទួលស្គាល់ស្នាព្រះ‌ហស្ដ របស់ព្រះអង្គ។⁸សត្វព្រៃនាំគ្នារត់ទៅរកជម្រក ហើយសំងំនៅក្នុងរូងរបស់វា។⁹ខ្យល់ព្យុះបក់មកពីទិសខាងត្បូង ហើយខ្យល់ត្រជាក់បក់មកពីទិសខាងជើង។

¹⁰ដោយ‌សារខ្យល់ដង្ហឹមរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ទឹកប្រែជាកក ហើយផ្ទៃទឹកប្រែជារឹង។¹¹ជាការពិត ព្រះអង្គធ្វើឲ្យមានចំហាយនៅក្នុងពពក ហើយព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យពពកនោះជះពន្លឺដ៏ភ្លឺផ្លេក។

¹²ព្រះអង្គឲ្យពពករសាត់ទៅគ្រប់ទិស‌ទី ស្របតាមព្រះ‌ហឫទ័យដែលព្រះអង្គប្រើវា ឲ្យទៅសព្វទីកន្លែងនៅលើផែនដី។¹³ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការនេះឲ្យកើតឡើង ដើម្បីព្រះអង្គកែតម្រូវដល់មនុស្ស នៅលើផែនដី ឬសម្តែង ព្រះ‌ហឫទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁴លោកយ៉ូបអើយ សូមស្ដាប់សេចក្ដីទាំងនេះ ហើយរិះគិតអំពីស្នាព្រះ‌ហស្ថ ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គ។¹⁵សូមលោកសង្កេតឲ្យច្បាស់ថា តើព្រះ‌ជាម្ចាស់បញ្ជាធម្ម‌ជាតិទាំងនោះ និងបញ្ចេញផ្លេកបន្ទោរពីពពករបស់ព្រះអង្គ តាមរបៀបណា?

¹⁶តើលោកដឹងឬទេថា ពពករក្សាលំនឹង នៅក្នុងអាកាស‌វេហាស៍ ដោយរបៀបណា ទាល់តែអ្នកមានប្រាជ្ញាប្រសើរឥតខ្ចោះទើបសម្រេចការអស្ចារ្យបែបនេះបាន?¹⁷ពេលធាតុអាកាសហប់ដោយ‌សារខ្យល់ក្ដៅបក់មកពីទិសខាងត្បូង នោះលោកក៏ក្ដៅស្អុះ‌ស្អាប់ទៅហើយ?

¹⁸ដូច្នេះ តើលោកអាចជួយព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដើម្បីលាតសន្ធឹងអាកាស‌វេហាស៍ ដែលរឹងដូចកញ្ចក់ដ៏ភ្លឺរលើបបានដែរឬ?¹⁹សូមប្រាប់ឲ្យយើងដឹងអំពីសេចក្ដីដែល យើងត្រូវទូលព្រះអង្គផង យើងមិនដឹងជាត្រូវថ្លែងដូចម្ដេចទេ ព្រោះយើងជាមនុស្សល្ងិត‌ល្ងង់។²⁰ខ្ញុំមិនចង់និយាយទៅកាន់ព្រះអង្គទេ ដ្បិតខ្ញុំមិនចង់ហុចឱកាសឲ្យព្រះអង្គបំផ្លាញខ្ញុំ។

²¹ឥឡូវនេះ មនុស្សមិនអាចមើលឃើញពន្លឺទៀតទេ ព្រោះព្រះ‌អាទិត្យលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយពពក ហើយមានខ្យល់បក់មកធ្វើឲ្យផ្ទៃមេឃ ប្រែជាស្រឡះ។²²មានពន្លឺពណ៌មាសចេញមកពីទិសខាងជើង ព័ទ្ធជុំ‌វិញព្រះ‌ជាម្ចាស់ដ៏ថ្កុំ‌ថ្កើង និងគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចណាស់។

²³យើងមិនអាចរកព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពបានឡើយ! ព្រះអង្គជាព្រះដ៏ឧត្ដម ពេញដោយ‌ព្រះ‌ចេស្ដា ព្រះអង្គមិនបានសង្កត់សង្កិនភាពយុត្តិធម៌ ហើយសុចរិតបំផុត។²⁴ដូច្នេះ មនុស្សដែលកោតខ្លាចព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គមិនរវី‌រវល់នឹងអ្នកដែលតាំងខ្លួន ជាមនុស្សមានប្រាជ្ញាឡើយ»។

38

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ លោកយ៉ូបពីក្នុងខ្យល់ព្យុះដូចតទៅ៖²«ម្ដេចក៏អ្នកបង្អាប់គម្រោង‌ការរបស់យើង ដោយពោលពាក្យមិនដឹងខុសត្រូវដូច្នេះ?³ចូរប្រុងប្រៀបខ្លួនដូចមនុស្សអង់អាច យើងនឹងសួរអ្នក ហើយអ្នកត្រូវតែឆ្លើយឲ្យយើងដឹងផង។

⁴នៅពេលដែលយើងបង្កបង្កើតគ្រឹះនៃផែនដី នោះតើអ្នកនៅទីណា? ប្រសិនបើអ្នកដឹងសព្វគ្រប់ដូច្នេះ ចូរប្រាប់យើងមក។⁵នរណាជាអ្នកកំណត់ទំហំផែនដី? នរណាជាអ្នកទាញខ្សែវាស់ផែនដីតើអ្នកអាចប្រាប់យើងបានទេ?

⁶តើផែនដីចាក់គ្រឹះនៅលើអ្វី? តើនរណាបានបញ្ចុះថ្មដ៏សំខាន់⁷ក្នុងពេលដែលផ្កាយព្រឹកស្រែកច្រៀងព្រមគ្នា ហើយពពួកទេវតាបន្លឺសំឡេងយ៉ាងសប្បាយ?

⁸តើនរណាទប់សមុទ្រជាប់ នៅពេលដែល ទឹកជន់‌ជោរឡើងពីទីជម្រៅនៃផែនដី?⁹ពេលណាយើង បានយកពពកបិទ‌បាំងសមុទ្រ ទុកដូចជាសម្លៀក‌បំពាក់ ហើយយកភាពងងឹតទុកមួយកន្លែងឬ?

¹⁰យើងបានកំណត់ព្រំ‌ដែនឲ្យសមុទ្រ យើងបានទប់សមុទ្រជាប់ ដូចបិទទ្វារ និងខ្ទាស់រនុក។¹¹យើងបញ្ជាទៅសមុទ្រថា ចូរមកត្រឹមនេះ ប៉ុន្តែកុំទៅហួសដល់ខាងនោះ ចូរឲ្យរលកដ៏សាហាវរបស់ឯងឈប់ ត្រង់កន្លែងនេះ។

¹²តាំងពីអ្នកកើតមក តើអ្នកធ្លាប់បញ្ជា ឲ្យមានពេលព្រឹក ហើយកំណត់ពេលវេលាពេលព្រឹកនោះឲ្យមានថ្ងៃរះឡើង ដូច្នេះ អ្នកនឹងអាច កាន់ជាយផែនដីកុំឲ្យវិល¹³ធ្វើដូចនេះអ្នកនឹងអាច អង្រួនមនុស្សអាក្រក់ពីឲ្យធ្លាក់ចេញពីផែនដីបានត្រូវទេ?

¹⁴ផែនដីទាំងមូលចាប់ផ្ដើមមានរូបរាង ដួចេជា ដីឥដ្ឋនៅក្រោមត្រា ហើយផែនដីមានភាពដូចជាពាក់អាវ។¹⁵ចំណែកមនុស្សអាក្រក់ពន្លឺរបស់ពូកគេគឺត្រូវយកចេញពីគេ ដៃដែលធ្លាប់ធ្វើបាបអ្នកដទៃនឹងត្រូវបាក់។

¹⁶តើអ្នកបានទៅដល់ទីជម្រៅនៃទឹកហើយបាតនៃសមុទ្រទេ?¹⁷តើអ្នកធ្លាប់បានដើរនៅផ្នែកដែលទាបហើយនៅទីជ្រៅបំផុតទេ? ហើយតើទ្វារនៃស្ថានឃុំមនុស្សស្លាប់បានបង្ហាញដល់អ្នកទេ?¹⁸តើអ្នកធ្លាប់ឃើញម្លប់នៃសេចក្តីស្លាប់ទេ? តើអ្នកធ្លាប់បានយល់ពីទំហំនៃផែនដីដែរឬទេ? បើអ្នកដឹងពីការនេះសូមប្រាប់យើងផង។

¹⁹តើរបៀបនៃការសម្រាក់នៅកន្លែងពន្លឺ ក្នុងពេលងងឹត តើកន្លែងនោះនៅទីណា?²⁰តើអ្នកអាចដឹកនាំពន្លឺហើយនិងភាពងងឹត ទៅកាន់កន្លែងការងារទាំងពីរនោះបានទេ? តើអ្នកអាចស្គាល់ផ្លូវទៅកន្លែទាំងនោះទេ?²¹មិនឆ្ងល់ទេបើអ្នកដឹងនោះ ដ្បិតអ្នកបានកើតមក ហើយថ្ងៃនៃអាយុរបស់អ្នកក៏វែងដែរ!

²²តើអ្នកធ្លាប់បានទៅដល់ឃ្លាំងដែលដាក់ហិមៈទេ ឬតើអ្នកធ្លាប់បានឃើញឃ្លាំងនៃព្រិល²³ការទាំងនេះដែលយើងបានរក្សាទុក្ខសម្រាប់ពេលមានទុក្ខលំបាក ហើយនិងថ្ងៃវាយប្រហារហើយសង្គ្រាម?²⁴តើបានពន្លឺចាំងចែងមកតាមផ្លូវណាហើយខ្យល់ដែលបក់ពីទិសខាងជើង មកលើផែនដីតាមផ្លូវណា តើអ្នកដឹងឬទេ?

²⁵តើអ្នកណាបានបង្កើតផ្លូវទឹកពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ជន់ ឬអ្នកណាដឹងពីផ្លូវនិងទីកន្លែងដែលផ្ទុះផ្គរ‌លាន់²⁶ដើម្បីនឹងបង្អុរជាភ្លៀងមកលើដី ជាកន្លែងដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅ ហើយនិងលើវាលរហោ‌ស្ថានដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ²⁷ដើម្បីស្រោចស្រពដីរឹងស្ងួតនៅតាមទឹកដីដែល បែកក្រហែង និងធ្វើឲ្យមានតិណ‌ជាតិដុះឡើង?

²⁸តើភ្លៀងមានឪពុកឬទេ? នរណាផ្ដល់កំណើតឲ្យដំណក់ទឹកសន្សើម?²⁹តើនរណាជាម្ដាយរបស់ទឹកដែលកក? តើអ្នកណាបានសម្រាលចេញជាសន្សើមកក ដែលធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ?³⁰ផ្ទៃទឹកទាំង‌ឡាយប្រែជានៅនឹងថ្កល់ រឹងដូចថ្ម ហើយមហា‌សាគរក៏កកដែរ។

³¹តើអ្នកអាចផ្គុំកញ្ចុំផ្កាយនង្គ័លជាប់ជាមួយគ្នា ឬបំបែកផ្កាយកូនមាន់ចេញពីគ្នាបានដែរឬ?³²តើអ្នកអាចធ្វើឲ្យចក្រ‌រាសីលេចចេញមក តាមពេលកំណត់របស់វា និងនាំផ្លូវផ្កាយក្រពើទាំងធំ ទាំងតូចបានឬ?³³តើអ្នកស្គាល់ច្បាប់នៅលើមេឃទេ? ហើយតើអ្នកអាចចាត់ចែងសណ្ដាប់‌ធ្នាប់នៅលើ និងគ្រប់គ្រងផែនដីបានឬទេ?

³⁴តើអ្នកអាចស្រែកឲ្យឭដល់ពពក ដូច្នេះមេឃនឹងធ្លាក់ភ្លៀងយ៉ាងច្រើនមកលើអ្នកឬទេ?³⁵តើអ្នកអ្នកបញ្ជាផ្លេកបន្ទោរឲ្យបញ្ចេញ ពន្លឺរស្មី ហើយផ្លេកបន្ទោរនោះនិយាយថា ពួកយើងនឹងព្រមធ្វើតាមទេ?

³⁶តើនរណាធ្វើឲ្យសត្វមានប្រាជ្ញាដឹងជាមុន ថាដល់ពេលទឹកឡើង ហើយដឹងថារដូវវស្សាចូលមកដល់?³⁷តើនរណាមានប្រាជ្ញាអាចរាប់ដុំពពកបានទេ? តើអ្នកណាអាចផ្អៀងអាងនៅលើមេឃ ឲ្យបង្ហូរទឹកចុះមក³⁸ដើម្បីស្រោចស្រពធូលីដីឲ្យនៅផ្គុំគ្នា ហើយធ្វើឲ្យដីបែកក្រហែង មកនៅជាប់គ្នាវិញ។

³⁹តើអ្នកឬដែលដេញចាប់សត្វមកចិញ្ចឹមសិង្ហញី និងផ្គត់‌ផ្គង់អាហារឲ្យកូនសិង្ហបាត់ឃ្លាន⁴⁰នៅពេលដែលវាក្រាបក្នុងរូង ឬសំងំចាប់រំពានៅក្នុងព្រៃល្បោះ?

⁴¹តើនរណាជាអ្នកផ្ដល់ចំណីឲ្យសត្វក្អែក នៅពេលដែលកូនវាស្រែកហៅព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយហើរចុះហើរឡើង ព្រោះអត់អាហារ?

39

¹តើអ្នកដឹងទេថាវេលាណាដែលពពែព្រៃ នៅភ្នំថ្មសម្រាលកូន? តើអ្នកចំណាំបានពេលដែលក្តាន់ញីទម្លាក់កូនឬទេ?²តើអ្នកអាចកំណត់ដឹងថាវាត្រូវមានទម្ងន់ប៉ុន្មានខែបានទេ? តើអ្នកអាចដឹង ពេលដែលសត្វទាំងនោះនឹងកើតកូនមកឬទេ?

³ពួកវាបានក្រាបចុះ រួចហើយបង្កើតកូនចេញមក ហើយក្រោយមក ក៏បញ្ចាប់ការឈឺចាប់។⁴កូនរបស់វាក៏មានកម្លាំងមាំ‌មួន ហើយចម្រើនធំឡើងនៅតាមទីវាល ហើយពួកវាចាកចេញពីមេវាទៅ ឥតវិលត្រឡប់មកវិញឡើយ។

⁵តើនរណាផ្ដល់សេរី‌ភាពឲ្យដល់សតុ្វលាព្រៃ? តើអ្នកណាបានស្រាយចំណងរឲ្យវា⁶យើងបានឲ្យវារស់នៅតាមព្រៃល្បោះ ហើយជម្ររបស់ពួកវាគឺកន្លែងដីដែលមានជាតិប្រៃ?

⁷វាមិនដែលស្គាល់ទីក្រុងដ៏អ៊ូ‌អរ ហើយក៏មិនដែលឮសំឡេងម្ចាស់ណា ស្រែកដាក់វាដែរ។⁸ពយកវារកចំណីនៅតាមដងភ្នំជាវាលរបស់វា នៅទីនោះវាស្វែងរកស្លឹកឈើខៀវខ្ចីមកធ្វើជាចំណី។

⁹តើគោព្រៃចូលចិត្តធ្វើការបម្រើអ្នក ហើយចង់ដេកនៅក្នុងក្រោលគោរបស់អ្នកឬទេ?¹⁰ជាមួយនិងរំពាត់ តើអ្នកអាចយកខ្សែមកចងគោព្រៃ បង្ខំវាឲ្យភ្ជួរស្រែបានឬទេ? តើវាសុខចិត្តអូសរនាស់ឲ្យអ្នកនៅតាមជ្រលងភ្នំឬទេ?

¹¹តើអ្នកអាចទុកចិត្តវា ព្រោះតែវាមានកម្លាំងដ៏ខ្លាំង‌ក្លាឬ? តើអ្នកនឹងទុការអាររបស់អ្នកឲ្យពួកវាធ្វើបានទេ?¹²តើអ្នកអាចទុកចិត្តវាឲ្យដឹកស្រូវ យកទៅលានបោកបែន ហើយនាំភោគ‌ផលទៅដាក់ជង្រុកបានឬទេ?

¹³សត្វអូទ្រីស ទទះស្លាបយ៉ាងមានអំនួត ក៏ប៉ុន្តែ ពួកវាទាំងពីរក៏បានហើរទៅរកគូរស្នេហ៍របស់វា?¹⁴ដ្បិតវាពងចោលនៅលើដី ហើយបង្កប់ពងនោះឲ្យក្ដៅនៅក្នុងដី¹⁵ដោយពួកវាមិននឹកស្មានថា គេអាចដើរពីលើ ឬមានសត្វព្រៃមកជាន់កម្ទេចឡើយ។

¹⁶វាតឹង‌តែងជាមួយកូនរបស់វា ធ្វើហាក់បីដូចជាមិនមែនកូនទាំងនោះមិនមែនរបស់វា។ វាខំប្រឹងពង ទោះបីមិនបានការ ក៏វាមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីដែរ¹⁷ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យវាខ្វះប្រាជ្ញា ហើយគ្មានក៏គ្មានប្រាជ្ញាដែរ។¹⁸ប៉ុន្តែ ពេលវាក្រោកឡើង រត់បោះ‌ពួយទៅមុខ វាសើចមើលងាយសត្វសេះ និងអ្នកជិះសេះនោះផង។

¹⁹តើអ្នកឬដែលផ្ដល់កម្លាំងឲ្យដល់សេះ? តើអ្នកឬដែលធ្វើឲ្យមានក្រណាត់ដែលដាក់នៅនឹងក ហើយសរសេរឈ្មោះរបស់វាដែរនោះ?²⁰តើអ្នកឬដែលធ្វើឲ្យវាចេះលោតដូចកណ្ដូប? សម្រែករបស់វាគឺដូចញាប់‌ញ័រណាស់។

²¹វាបោលនៅតាមជ្រលងភ្នំ ហើយបញ្ចេញកម្លាំង សម្រុកទៅរកសមរ‌ភូមិ។²²វាមិនចេះភ័យខ្លាច ឬតក់‌ស្លុតហើយមិនរាថយនៅចំពោះមុខដាវនោះដែរ។²³សំឡេងបំពង់ព្រួញ សន្ធឹកលំពែង ហើយនិងស្ន បានលាន់ឮនៅលើខ្លួនវាដែរ។

²⁴វាលោត វាកញ្ជ្រោល វាបោះ‌ពួយទៅមុខ ហើយពេលឮគេផ្លុំស្នែងវាពុំអាចនៅស្ងៀមមួយកន្លែងបានទេ។²⁵កាលណាឮគេផ្លុំស្នែង វាស្រែកឡើងដោយសប្បាយរីករាយ វាស្រង់ក្លិនចម្បាំងពីចម្ងាយ ហើយក៏ស្គាល់សំឡេងរបស់មេ‌ទ័ព និងសម្រែកប្រកាសពីការធ្វើសឹកដែរ។

²⁶តើសត្វប្រមង់សំកាំងស្លាប តម្រង់ទៅទិសខាងត្បូង ដើម្បីឲ្យរោមស្លាបដុះឡើងសាជាថ្មី ដោយ‌សារគំនិតយោបល់របស់អ្នកឬ?

²⁷តើសត្វឥន្ទ្រីហើរឡើងទៅលើ ហើយដាក់កូនរបស់វានៅតាមទីខ្ពស់ៗ តាមបញ្ជារបស់អ្នកឬ?²⁸វាស្នាក់នៅតាមថ្ម វាយកក្រហែងថ្មនៅតាមកំពូលភ្នំដ៏ខ្ពស់ៗ ធ្វើជាកំពែងការពារខ្លួន។

²⁹ពីទីដ៏ខ្ពស់នោះ វាសម្លឹងចាំចាប់រំពាធ្វើជាអាហារ វាអាចមើលឃើញពីចម្ងាយ។³⁰កូនរបស់វាជញ្ជក់ឈាម ទីណាមានសាក‌សព វាស្ថិតនៅទីនោះ»។

40

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ លោកយ៉ូបទៀតថា៖²«តើអ្នកដែលមានប្រាជ្ញា នឹងពូកែទាស់ទែង អាចកែតម្រូវ ព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតបានទេ? អ្នកដែលទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ សូមឲ្យគាត់ឆ្លើយចុះ»។

³លោកយ៉ូបទូលព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖⁴«មើល៍! ទូលបង្គំជាមនុស្សទន់‌ទាបណាស់ តើឲ្យទូលបង្គំឆ្លើយទៅព្រះអង្គវិញ ដូចម្ដេចបាន?⁵ទូលបង្គំនឹងយកដៃខ្ទប់មាត់។ ទូលបង្គំបាននិយាយម្ដងរួចមកហើយ ទូលបង្គំមិននិយាយទៀតទេ ហើយទូលបង្គំក៏បាននិយាយជាលើកទីពីរដែរ ទូលបង្គំនឹងគ្មានអ្វីនិយាយទៀតទេ»។

⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូបពី ក្នុងខ្យល់ព្យុះថា៖⁷«ចូររៀបចំខ្លួនឲ្យបានដូចមនុស្សអង់‌អាច យើងនឹងសួរអ្នកហើយអ្នកត្រូវតែឆ្លើយទៅនឹងសំនួរយើងដែរ។

⁸តើអ្នកពិតជាបាននិយាយថា យើងមិនយុត្តិធម៌មែនទេ? តើអ្នកចង់ថ្កោលទោសយើង ដើម្បីបង្ហាញថាអ្នកជាមនុស្សសុចរិតឬ?⁹តើដៃរបស់អ្នកមានចេស្តាដូចព្រះ‌ជាម្ចាស់ទេ? តើអ្នកមានសំឡេងដូចផ្គរ‌លាន់ដូចព្រះអង្គទេ?

¹⁰អ្នកមានភាពថ្កុំ‌ថ្កើង និងភាពឧត្តុង្គ‌ឧត្ដម ហើយពោរ‌ពេញទៅពន្លឺរស្មីដ៏រុងរឿងដ៏អស្ចារ្យ។¹¹ចូរក្រឡេកមើលមនុស្សមានអំនួត ហើយជះកំហឹងដ៏ខ្លាំង‌ក្លារបស់អ្នកលើពួកគេនឹងបង្ក្រាបគេចុះ។

¹²ចូរក្រឡេកមើលមនុស្សដែលមានអំនួត ហើយបំបាក់ពួកគេដែរ ចូរជាន់ឈ្លីមនុស្សអាក្រក់នៅនឹងកន្លែងគេទៅ។¹³ចូរយកពួកគេទៅកប់នៅក្នុងធូលីដីជាមួយគ្នា ចូរឃុំពួកគេទុកក្នុងរណ្ដៅងងឹត។¹⁴ពេលនោះ យើងនឹងទទួលស្គាល់ថាអ្នកពិតជាខ្លាំងមែន ដោយដៃស្តាំរបស់អ្នកនោះនឹងអាចសង្គ្រោះខ្លួនបានហើយ។

¹⁵ចូរមើលទៅសត្វដំរីទឹក ដែលយើងបានបង្កើតមកដូចជាអ្នកដែរ វាស៊ីស្មៅដូចសត្វគោ។¹⁶មើល៍! កម្លាំងរបស់វាស្ថិតនៅត្រង់ចង្កេះ អំណាចដ៏ខ្លាំងក្លារបស់វាស្ថិតនៅត្រង់សាច់ដុំពោះ។

¹⁷កន្ទុយរបស់វារឹងដូចដើមតាត្រៅ សរសៃភ្លៅរបស់វាឡើងដូចពួរពាក់‌ព័ន្ធគ្នា។¹⁸ឆ្អឹងរបស់វាប្រៀបបាននឹងបំពង់លង្ហិន ហើយឆ្អឹងជំនីររបស់វាដូចចម្រឹងដែក។

¹⁹វាជាស្នាព្រះ‌ហស្ថដ៏វិសេសរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។²⁰មានតែព្រះជាម្ចាស់ដែលបង្កើតវា ដែលអាចបង្ក្រាបវាបាន។ ដ្បិត វាស៊ីស្មៅនៅតាមភ្នំ ជាកន្លែងដែល សត្វព្រៃទាំងប៉ុន្មានប្រឡែងគ្នា។²¹វាដេកនៅក្រោមស្លឹកឈូក ហើយសំងំនៅតាមដើមត្រែង ក្នុងត្រពាំង។

²²ម្លប់ស្លឹកឈូកបាំងលើវា ដើមចាកនៅតាមដងស្ទឹងព័ទ្ធជុំ‌វិញវា។²³ទោះបីទឹកហូរយ៉ាងខ្លាំងក្ដី ក៏វាមិនបារម្ភ ទោះបីទឹកទន្លេយ័រដាន់ជន់ឡើងលិចមាត់ច្រាំង ក៏វាមិនព្រួយដែរ។²⁴តើមាននរណាអាចចាប់វាបានដោយប្រើសន្ទូចទេ ឬទម្លុះច្រមុះ របស់វាតាមរយៈអន្ទាកបានទេ?

41

¹តើអ្នកអាចយកសន្ទូចទៅស្ទូចស្ដេចក្រពើបានទេ? ហើយយកខ្សែទៅចងអណ្ដាត របស់វាបានឬ?²តើអ្នកអាចយកកន្លុះទៅដាក់ច្រមុះវា ហើយយកដែកសន្ទូច ចោះថ្គាមរបស់វាបានទេ?³តើវានឹងអង្វរដល់អ្នកឬ? តើវានឹងនិយាយមកអ្នកដោយទន់‌ភ្លន់ឬ?

⁴តើវាចេះចុះខសន្យាជាមួយអ្នកដោយសន្តិភាព ហើយអ្នកអាចប្រើប្រាស់វាបានជារៀងរហូតឬទេ?⁵តើអ្នកអាចលេងជាមួយវា ដូចលេងសត្វចាបបានទេ?⁶តើអ្នកអាចចងវា ទុកឲ្យកូនអ្នកបម្រើស្រីរបស់អ្នកបានទេ? តើពួកអ្នកនេសាទអាចចាប់វាបានទេ? ហើយអ្នកលក់អាចយកវាដាក់ដេញថ្លៃបានទែ?

⁷តើអ្នកអាចយកជន្លួញមកចាក់ទម្លុះស្បែកវា ហើយយកស្នចាក់ត្រីមកចាក់ក្បាលវាបានឬ?⁸ចូរលូកដៃពាល់វាមើល៍ ពេលអ្នកគិតដល់ការប្រយុទ្ធជាមួយនឹងវា នោះអ្នកមុខជាលែងហ៊ានពាល់វាជាប់ទៀតមិនខាន។⁹មើល៍! អ្នកណាប្រាថ្នាចង់ចាប់វា អ្នកនោះកុហកហើយ តើធ្លាប់មានអ្នកណាអាចចាប់វាឲ្យនៅស្ងៀមនៅដីបានទេ?

¹⁰បើគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានតទល់នឹងវាដូច្នេះ តើនរណាអាចប្រឈមមុខនឹងយើងបាន?¹¹គ្មាននរណាឲ្យរបស់មកយើងខ្ចី ហើយយើងត្រូវសងទៅគេវិញនោះឡើយ ដ្បិតអ្វីៗទាំងអស់នៅលើផែនដីនេះ សុទ្ធតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង។¹²មកដល់ត្រឹមពេលនេះ យើងមិនទាន់បានថ្លែង អំពីអវ‌យវៈ កម្លាំង និងសរីរាង្គដ៏ល្អ របស់ក្រពើនៅឡើយទេ។

¹³តើនរណាអាចពន្លាត់ស្បែកវាបាន? តើនរណាហ៊ានប៉ះ‌ពាល់ចង្កូមរបស់វា?¹⁴តើនរណាហ៊ានបើកមាត់របស់វា? ដ្បិតវាមានធ្មេញគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចណាស់មែនទេ?¹⁵ស្រកាដ៏សង្ហា ហើយមាំរបស់វា ត‌ភ្ជាប់គ្នា ទៅវិញទៅមកយ៉ាងស្អិត‌ល្មួត។

¹⁶ស្រការបស់វានៅភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងជិត សូម្បីតែខ្យល់ក៏ពុំអាចឆ្លងកាត់បានផង។¹⁷ស្រកានីមួយៗត‌ភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងមាំ ដែលពុំអាចបំបែកចេញពីគ្នាបានឡើយ។¹⁸កាលណាវាព្រួសទឹកចេញមក នោះមានបែកជាពន្លឺ ភ្នែករបស់វាភ្លឺដូចជាពេលថ្ងៃរះ។

¹⁹មានភ្លើងចេញពីមាត់របស់វា ហើយផ្កាភ្លើងក៏ហើរចេញមកដែរ។²⁰មានផ្សែងហុយចេញតាមច្រមុះរបស់វា ដូចផ្សែងហុយចេញពីថ្លាងដែលកំពុងពុះ។²¹ខ្យល់ដង្ហើមរបស់វាអាចបង្កាត់ភ្លើងបាន ហើយក៏មានអណ្ដាតភ្លើងផុសចេញពី ក្នុងមាត់របស់វាដែរ។

²²ករបស់វាមានកម្លាំងណាស់ ធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែលឃើញវា ចូលមកជិត ភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។²³សាច់ស្រទាប់របស់វានៅជាប់គ្នាយ៉ាងរឹង‌មាំ ដែលមិនអាចផ្ដាច់ចេញពីគ្នាបានទេ។²⁴បេះ‌ដូងរបស់វារឹងដូចដុំថ្ម គឺរឹងដូចត្បាល់ថ្មផងដែរ។

²⁵ពេលណាវាក្រោកឡើង សូម្បីតែអ្នកខ្លាំងពូកែក៏ភ័យតក់‌ស្លុតដែរ ហើយរត់ចេញទៅ ទាំងបាក់‌ស្បាត។²⁶ប្រសិនបើគេយកដាវ លំពែង ស្ន និងព្រួញ ឬអាវុធផ្សេងទៀត មកចាក់ទម្លុះវា ក៏មិនមុតហើយធ្វើអ្វីមិនបានដែរ។²⁷ដ្បិតពួកវាបានគិតថា ដែកដូចជាចំបើង ហើយលង្ហិនដូចជាឈើពុក។

²⁸ព្រួញមិនដែលធ្វើឲ្យវាដកខ្លួនថយទេ រីឯថ្មដែលគេបាញ់ពីខ្សែដង្ហក់ ក៏ប្រៀបដូចជាចំបើងសម្រាប់វាដែរ។²⁹វាមើលមកព្រនង់ដូចជាចំបើង ហើយមិនញ‌ញើតនឹងសន្ធឹកស្នឡើយ។³⁰ចំណែកក៏តូចរបស់វាមុតដូចអំបែងឆ្នាំង ធ្វើឲ្យមានដាននៅលើភក់ដូចដានរនាស់។

³¹វាធ្វើឲ្យទឹកនៅក្នុងមហា‌សាគរ ពុះកញ្ជ្រោលដូចទឹកពុះនៅក្នុងថ្លាង ហើយធ្វើឲ្យសមុទ្រប្រៀបដូចជា ឆ្នាំងរម្ងាស់ទឹកអប់។³²វាធ្វើឲ្យមានដានរលោងនៅពីក្រោយវា គឺប្រៀបបីដូចជាសក់របស់ចាស់ព្រឹទ្ធា‌ចារ្យ។

³³នៅលើផែនដីនេះ គ្មានសត្វណាដូចវាឡើយ យើងបង្កើតវាមក មិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់។³⁴វាមិនញញើតនឹងមើលទៅសត្វដ៏សម្បើមៗ ដ្បិតវាជាស្ដេចលើសត្វសាហាវទាំងអស់»។

42

¹លោកយ៉ូបទូលព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖²«ទូលបង្គំដឹងថា ព្រះអង្គអាចធ្វើគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់បាន ហើយគ្មានការអ្វីធ្វើឲ្យព្រះអង្គ ឈប់បានឡើយ។³ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកទូលបង្គំថា ម្ដេចក៏អ្នកសង្ស័យលើគម្រោង‌ការរបស់យើង ដោយពោលពាក្យឥតខ្លឹមសារដូច្នេះ? ដ្បិត ទូលបង្គំបានថ្លែងនូវសេចក្ដី ដោយពុំដឹងខ្លួន គឺជាអ្វីដែលលើសពីការយល់ដឹង ដែលទូលបង្គំមិនបានដឹងពីមុន។

⁴ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា ចូរស្ដាប់សេចក្ដីដែលយើងថ្លែង យើងនឹងសួរអ្នក ហើយអ្នកត្រូវតែឆ្លើយ។⁵កាលពីមុន ទូលបង្គំគ្រាន់តែបានឮគេនិយាយ អំពីព្រះអង្គ ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំឃើញព្រះអង្គ ផ្ទាល់នឹងភ្នែកតែម្ដង។⁶ហេតុនេះ ទូលបង្គំសូមសារភាពកំហុស ហើយដាក់ខ្លួន ដោយក្រាបនៅក្នុងធូលីដី និងផេះ»។

⁷ក្រោយពេលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទាំងនេះមកកាន់លោកយ៉ូបហើយ ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់លោកអេលី‌ផាសជាជនជាតិថេម៉ានថា៖ «យើងខឹងនឹងអ្នក ព្រមទាំងមិត្ត‌ភក្ដិទាំងពីររបស់អ្នកខ្លាំងណាស់ ដ្បិតអ្នកពុំបានថ្លែងអំពីយើង ដោយត្រឹមត្រូវដូចយ៉ូប ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងឡើយ។⁸ដូច្នេះ ចូរយកគោបាប្រាំ‌ពីរ និងចៀមឈ្មោលប្រាំ‌ពីរ ទៅជួបយ៉ូប ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ហើយថ្វាយជាតង្វាយដុតទាំងមូល សម្រាប់អ្នកចុះ។ យ៉ូប ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង យើងនឹងទទួលពាក្យអធិស្ឋានគាត់ ហើយយើងមិនសងតាមអ្វីដែលាបនប្រព្រឹត្តឡើយ អ្នកមិនបាននិយាយអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ដូចយ៉ូបអ្នកបម្រើយើងបាននិយាយ»។⁹លោកអេលី‌ផាសជាជាជនជាតិថេម៉ាន លោកប៊ីល‌ដាដជាជាជនជាតិស៊ូអា និងលោកសូផារជាជាជនជាតិណាអាម៉ានាំគ្នាចាកចេញទៅ ហើយធ្វើតាមសេចក្ដីដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់ ហើយព្រះ‌អម្ចាស់ក៏ទទួលលោកយ៉ូប។

¹⁰ពេលលោកយ៉ូបទូល‌អង្វរឲ្យមិត្ត‌របស់លោក ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រោស‌ប្រណីលោកឲ្យបានចម្រុង‌ចម្រើនឡើងវិញ។ ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានទ្រព្យឲ្យលោកពីរដងច្រើនលើសមុន។¹¹បងប្អូនប្រុសស្រីទាំងប៉ុន្មានរបស់លោក និងញាតិ‌មិត្តទាំងអស់ដែលលោកធ្លាប់ស្គាល់ នាំគ្នាមកសួរសុខទុក្ខលោក ហើយបរិភោគអាហាររួមជាមួយលោក នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោក។ ពួកគេសម្តែងការអាណិត‌អាសូរ និងសម្រាលទុក្ខលោក ព្រោះតែទុក្ខវេទនាទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបណ្ដាលឲ្យកើតមានដល់លោក។ ពួកគេយកប្រាក់មួយណែនម្នាក់ ព្រមទាំងកងមាសម្នាក់មួយ មកជូនលោក។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់ ប្រទានពរដល់លោកយ៉ូបលើកនេះ ច្រើនជាងមុនទៅទៀត គឺលោកមានចៀមមួយម៉ឺនបួនពាន់ក្បាល អូដ្ឋប្រាំមួយពាន់ក្បាល គោមួយពាន់នឹម និងលាញីមួយពាន់ក្បាល។¹³លោកមានកូនប្រុសប្រាំ‌ពីរនាក់ និងកូនស្រីបីនាក់។¹⁴លោកដាក់ឈ្មោះកូនស្រីទីមួយថា យេមី‌ម៉ា កូនស្រីទីពីរ កេស៊ី‌យ៉ា និងកូនស្រីទីបី កេរេន ហាពូក។

¹⁵នៅក្នុងទឹកដីនោះទាំងមូល គ្មាននារីណាមានរូបឆោមល្អស្អាត ដូចកូនស្រីរបស់លោកយ៉ូបទេ។ លោកយ៉ូប ជាឪពុក ក៏បានចែកមត៌កឲ្យនាងទាំងបី ដូចបងប្អូនប្រុសៗទាំងប្រាំ‌ពីរនាក់ដែរ។¹⁶ក្រោយមក លោកយ៉ូបរស់បាន ១៤០ឆ្នាំទៀត លោកបានឃើញកូនចៅរបស់លោករហូតដល់បួនតំណ។¹⁷បន្ទាប់ពីមានអាយុយឺន‌យូរសម្បូរសប្បាយមក លោកយ៉ូប ក៏លាចាកលោកទៅ។

ទំនុកតម្កើង

1

¹មានពរហើយអ្នកដែលមិនដើរតាមដំបូន្មានរបស់មនុស្សពាល ឬឈរតាមផ្លូវជាមួយមនុស្សមានបាប ឬអង្គុយជាមួយមនុស្សដែលចំអកឡកឡាយ។²ប៉ុន្តែរីករាយជាមួយក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះអម្ចាស់ ហើយសញ្ជឹងគិតអំពីក្រឹត្យវិន័យ ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។

³អ្នកនោះប្រៀបបាននឹងដើមឈើ ដែលដុះនៅក្បែរផ្លូវទឹក ដែលផ្ដល់ផលផ្លែតាមរដូវកាល ដែលមានស្លឹកមិនចេះស្លោកស្រពោន ការអ្វីដែលគាត់ធ្វើនឹងចម្រុង‌ចម្រើនឡើង។

⁴ការរបស់មនុស្សពាលវិញ គឺមិនដូច្នោះឡើយ តែពួកគេប្រៀបបាននឹងអង្កាម ដែលត្រូវខ្យល់ផាត់បាត់ទៅ។⁵មនុស្សពាលនឹងមិនអាចឈរក្នុងថ្ងៃជំនំុជម្រះបានឡើយ ហើយមនុស្សបាបក៏ពុំអាចស្ថិតនៅក្នុងចំណោម មនុស្សសុចរិតបានដែរ។

⁶ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ស្គាល់ផ្លូវរបស់មនុស្សសុចរិត ប៉ុន្តែរបស់មនុស្សពាលនឹងវិនាសអន្តរាយ។

2

¹តើហេតុអ្វីបានជាប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយនៅក្នុងភាពវឹកវរ ហើយហេតុអ្វីបានជាប្រជាជនរៀបផែនការដែលនឹង បរាជ័យនោះ?²ពួកស្តេចនៅលើផែនដីបានរួមគ្នាជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលមានអំណាច បះបោរហើយប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងទាស់ទៅនឹងព្រះមេស្សុី ដោយពោលថា៖³«ចូរយើងនាំគ្នាបំបាក់នឹមរបស់ព្រះអង្គ ហើយគ្រវែងច្រវាក់របស់ព្រះអង្គចេញទៅ»។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់ដែលគ្រងរាជ្យនៅស្ថានបរម‌សុខ ព្រះជាម្ចាស់អស់សំណើច និងចំអកឲ្យពួកគេ។⁵ក្រោយមកព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់ពួកគេដោយព្រះ‌ពិរោធ ហើយធ្វើឲ្យពួកគេ ភ័យតក់‌ស្លុត ដោយ‌សារព្រះ‌ពិរោធដ៏ខ្លាំងរបស់ព្រះអង្គ ដោយព្រះ‌បន្ទូលថា៖

⁶«គឺយើងនេះហើយ ដែលបានអភិសេកស្ដេចរបស់យើងឲ្យឡើងគ្រងរាជ្យនៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូន ជាភ្នំដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង»។⁷ខ្ញុំនឹងប្រកាសច្បាប់មួយរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ព្រះអង្គមានព្រះ‌ បន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «អ្នកគឺជាបុត្ររបស់យើង! ថ្ងៃនេះយើងបានត្រឡប់ជាឪពុករបស់អ្នក។

⁸ចួលសូម នោះយើងនឹងប្រគល់ប្រជា‌ជាតិនានា ឲ្យអ្នកទុកជាមត៌ក យើងក៏នឹងប្រគល់ផែនដីទាំងមូល ឲ្យអ្នកទុកជាកម្មសិទ្ធិដែរ។⁹ព្រះអង្គនឹងបង្ក្រាបពួកគេដោយដំបងដែកហើយព្រះអង្គកម្ទេចគេ ដូចជាងស្មូនកម្ទេចភាជន៍»។

¹⁰ដ្បិតពេលនេះ ស្តេចទាំងឡាយអើយ ត្រូវដឹងនិងកែតម្រូវឡើង រួមទាំងអ្នកមានអំណាចទាំងឡាយផងដែលនៅលើផែនដីនេះផង។¹¹ចូលថ្វាយបង្គំដល់ព្រះអម្ចាស់ដោយកោតខ្លាច ហើយមានអំណរដោយញាប់ញ័រផង។

¹²ចូលថើបព្រះបុត្រឬព្រះជាម្ចាស់នឹងទ្រង់ព្រះពិរោធ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងស្លាប់ក្នុងរបៀបដែលព្រះពិរោធបានឆេះឆួលឡើងក្នុងគ្រានោះ។ មានពរហើយអស់អ្នកដែលជ្រកកោនក្រោមម្លប់បារមីរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

3

ទំនុកតម្កើង របស់ស្ដេចដាវីឌ ក្នុងគ្រាដែលទ្រង់រត់ភៀសចេញពីសម្ដេចអាប់សាឡុម ជាព្រះ‌រាជបុត្រ។¹ព្រះអម្ចាស់ ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូលបង្គំមានគ្នាច្រើនណាស់! ហើយអ្នកដែលលើកគ្នាប្រឆាំងនឹងទូលបង្គំ ក៏មានគ្នាច្រើនដែរ។²មានមនុស្សជាច្រើននិយាយថា «គ្មានជំនួយណាមកពីព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់គាត់ឡើយ»។ សម្រាក

³ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គគឺជាខែលការពារទូលបង្គំ ក៏ជាសិរីរុងរឿងរបស់ទូលបង្គំ ហើយព្រះអង្គគឺជាអ្នកលើកមុខទូលបង្គំឡើង។⁴ខ្ញុំស្រែកដង្ហោយហៅរកព្រះ‌អម្ចាស់យ៉ាងអស់ពីដួងចិត្ត ហើយព្រះអង្គឆ្លើយតបមកខ្ញុំវិញ ពីភ្នំដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ។ សម្រាក

⁵ខ្ញុំទម្រេត នឹងដេកយ៉ាងស្កប់ស្កល់ ហើយខ្ញុំក៏បានភ្ញាក់ឡើងវិញ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់បានការពារខ្ញុំ។⁶ទោះបីមានមនុស្ស‌ម្នាដ៏ច្រើនអនេក‌អនន្ត លើកគ្នាពីគ្រប់ទីកន្លែង មកប្រឆាំងនឹងខ្ញុំយ៉ាងណាក្ដីក៏ខ្ញុំមិនភ័យខ្លាចដែរ។

⁷តើនឡើង ព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមសង្គ្រោះទូលបង្គំផង ព្រះអម្ចាស់នៃទូលបង្គំអើយ! ដ្បិតព្រះអង្គនឹងវាយពួកខ្មាំងរបស់ទូលបង្គំ ព្រះអង្គនឹងបំបាក់ធ្មេញរបស់មនុស្សពាលដែរ។⁸សេចក្តីសង្គ្រោះគឺបានមកពីព្រះអម្ចាស់។ សូមឲ្យព្រះពររបស់ព្រះអង្គបានដល់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គផង។ សម្រាក

4

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង កំដរដោយក្រុមតន្ដ្រីមានខ្សែ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះជាម្ចាស់នៃសេចក្តីសុចរិតរបស់ទូលបង្គំអើយ! ពេលទូលបង្គំដង្ហោយរកព្រះអង្គនោះសូមព្រះអង្គតបនឹងទូលបង្គំផង ពេលទូលបង្គំមានទុក្ខ‌ធុរៈព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យទូលបង្គំធូរស្បើយ។ សូមអាណិតមេត្តាទូលបង្គំ ហើយព្រះ‌សណ្ដាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូលបង្គំផង។

²មនុស្សទាំងឡាយអើយតើអ្នករាល់គ្នាជាន់ឈ្លីកិត្តិយសខ្ញុំដល់កាលណាទៀត? តើអ្នករាល់គ្នាចូលចិត្តចោទប្រកាន់ដោយឥតបានការនិងនិយាយកុហកមួលបង្កាច់ដល់កាលណាទៀត? សម្រាក³ប៉ុន្តែ ត្រូវដឹងថា ព្រះ‌អម្ចាស់តែងតែប្រោស‌ប្រណីមនុស្សស្មោះត្រង់ពេលណាខ្ញុំស្រែកអង្វររកព្រះ‌អម្ចាស់ទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់ខ្ញុំជានិច្ច។

⁴បើអ្នកញាប់ញ័រក្នុងការភ័យក្លាច សូមកុំធ្វើបាប! តែត្រូវដេកគិតពិចារណា នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកដោយស្ងៀមស្ងាត់ចុះ។ សម្រាក⁵ចូរថ្វាយយញ្ញ‌បូជាដ៏សុចរិត ហើយពឹងផ្អែកលើព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ។

⁶មានមនុស្សជាច្រើននិយាយថា៖ «តើអ្នកណានឹងបង្ហាញយើងអំពីការល្អទៅ?» ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមពន្លឺនៃព្រះភ័ក្រ្តរបស់ព្រះអង្គដល់យើងផង។⁷ព្រះអង្គបានដាក់អំណរនៅក្នុងចិត្តទូលបង្គំ ច្រើនជាងអំណរដែលគេមាននៅពេលច្រូតស្រូវ និងបេះផ្លែទំពាំង‌បាយជូរដ៏បរិបូណ៌ទៅទៀត។⁸ពេលទូលបង្គំចូលដំណេកនោះទូលបង្គំនឹងដេកលក់ដោយសុខ‌សាន្ត ដ្បិត ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ មានតែព្រះអង្គទេដែលធ្វើឲ្យទូលបង្គំរស់នៅ ដោយសុខ‌ដុម‌រមនា។

5

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ កំដរដោយខ្លុយ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្ដាប់ពាក្យរបស់ទូលបង្គំ! សូមទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់សម្រែកឈឺចាប់ របស់ទូលបង្គំផង។²ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្រនៃទូលបង្គំអើយ សូមយកព្រះ‌ហឫទ័យទុកដាក់នឹងសូរសម្រែករបស់ទូលបង្គំផងដ្បិតទូលបង្គំអធិស្ឋានរកព្រះអង្គ។³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! នៅពេលព្រឹក ព្រះអង្គព្រះ‌សណ្ដាប់សំឡេងរបស់ទូលបង្គំ ទូលបង្គំចូលមកគាល់ ហើយនៅរង់‌ចាំព្រះអង្គ តាំងពីព្រលឹម។

⁴ការពិតណាស់ ព្រះអង្គមិនមែនជាព្រះដែលសព្វព្រះ‌ហឫទ័យនឹងអំពើទុច្ចរិតនោះទេ មនុស្សអាក្រក់ពុំអាចនៅក្បែរព្រះអង្គបានឡើយ។⁵ពួកអ្នកដែលមានអំនួតនឹងមិនអាចឈរក្នុងព្រះវត្តមានព្រះអង្គឡើយ ព្រះអង្គមិនសព្វព្រះហឫទ័យអស់អ្នកប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតដែរ។⁶ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យពួកកុហកវិនាសសាប‌សូន្យ។ ព្រះ‌អម្ចាស់ស្អប់ខ្ពើមអ្នកបង្ហូរឈាម និងអ្នកមានល្បិច‌កល។

⁷ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំវិញ ដោយសារតែសេចក្តីមេត្រីនិងភាពស្មោះត្រង់ដ៏អស្ចារ្យ ទូលបង្គំចូលមកក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះអង្គបាន ទូលបង្គំសូមក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះអង្គ ដោយបែរមុខតម្រង់ទៅរកព្រះ‌វិហារដ៏វិសុទ្ធ របស់ព្រះអង្គ។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! មានមនុស្សជាច្រើនប្រឆាំងនឹងទូលបង្គំ! សូមដឹកនាំទូលបង្គំឲ្យធ្វើតាមព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ សូមពង្រាបផ្លូវរបស់ព្រះអង្គនៅមុខទូលបង្គំផង។

⁹ដ្បិត អ្នកទាំងនោះគ្មានពាក្យពិតក្នុងម៉ាត់របស់គេទេ ពួកគេគិតតែចង់បំផ្លិច‌បំផ្លាញអណ្ដាតរបស់គេគ្រលាស់ចេញនូវពាក្យបញ្ចើចបញ្ចាលតែមានបង្កប់ទៅដោយពិស‌ពុល សម្រាប់ប្រហារជីវិត។¹⁰ព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ សូមដាក់ទោសគេទៅ! សូមឲ្យគេវិនាសអន្តរាយ ដោយ‌សារគម្រោង‌ការរបស់ខ្លួន គេបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ច្រើនរាប់មិនអស់ ព្រោះគេបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ ដូច្នេះ សូមកាត់‌កាល់គេចោលទៅ។

¹¹ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលជ្រកកោនក្រោមម្លប់បារមីព្រះអង្គ គេនឹងមានអំណរ គេនឹងសប្បាយរីក‌រាយរហូតតទៅ ហើយព្រះអង្គនឹងរក្សាការពារគេ អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះអង្គ។¹²ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គប្រទានពរឲ្យមនុស្សសុចរិត ព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គ ប្រៀបបាននឹងខែលការពារគេ។

6

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង កំដរដោយក្រុមតន្ដ្រីមានខ្សែ និងពិណប្រាំបីខ្សែ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមកុំដេញទូលបង្គំដោយព្រះ‌ពិរោធសូមកុំដាក់ទោសទូលបង្គំ ដោយការខ្ញាល់របស់ព្រះអង្គឡើយ។²ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គបានមកលើទូលបង្គំ ដ្បិតទូលបង្គំខ្សោយណាស់ សូមប្រោសទូលបង្គំឲ្យជាផង ព្រះអម្ចាស់អើយ ដ្បិតរូបកាយទូលបង្គំទាំងមូលញ័រ‌ញាក់។

³ព្រលឹងរបស់ទូលបង្គំតប់‌ប្រមល់ជាខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើទុកឲ្យទូលបង្គំនៅក្នុងការនេះដល់កាលណាទៀត?⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមទ្រង់យាងមកវិញ ហើយសង្គ្រោះទូលបង្គំផង។ សូមរំដោះទូលបង្គំ ដោយព្រះ‌ហឫទ័យស្មោះត្រង់និងសម្ព័មេត្រីនេះផង!⁵ដ្បិតពេលស្លាប់ផុតទៅហើយ គ្មាននរណាអាចនឹកដល់ព្រះអង្គបានទៀតទេ។ ពុំដែលមាននរណាសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ នឹងអរព្រះគុណដែរ។

⁶ទូលបង្គំស្រែកថ្ងូរ ហើយកាន់តែល្វើយទៅៗ។ រៀងរាល់យប់ ទូលបង្គំយំសោកនៅលើគ្រែ ហើយបង្ហូរទឹកភ្នែកជោកខ្នើយ។⁷ភ្នែកទូលបង្គំក៏ប្រែទៅជាស្រវាំង ព្រោះតែបច្ចា‌មិត្តរបស់ទូលបង្គំ។ ទុក្ខកង្វល់បានធ្វើឲ្យទូលបង្គំស្លក់មុខ។

⁸សូមដកការនេះចេញពីទូលបង្គំទៅ អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតអើយ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់បានឮសម្រែកនៃការយំសោករបស់ខ្ញុំ។⁹ព្រះ‌អម្ចាស់ទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់ឮពាក្យ ទទូចអង្វររបស់ខ្ញុំ ព្រះ‌អម្ចាស់ទទួលពាក្យអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំហើយ។¹⁰សូមឲ្យខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មានរបស់ខ្ញុំ ត្រូវអាម៉ាស់ និងញ័ររន្ធត់ ហើយឲ្យគេដកខ្លួនថយទៅវិញ ទាំងអៀនខ្មាសយ៉ាងខ្លាំង។

7

¹ទំនួញរបស់ស្ដេចដាវីឌ ព្រះអង្គសូត្រថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់ នៅពេលមានរឿងជាមួយមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះគូស ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធបេន‌យ៉ាមីន។ ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ! ទូលបង្គំសូមយកព្រះអង្គធ្វើជាទីពឹងជ្រក សូមសង្គ្រោះទូលបង្គំ សូមរំដោះទូលបង្គំ ឲ្យរួចផុតពីអស់អ្នក ដែលបៀត‌បៀនទូលបង្គំផង។²ទោះបី មានគេហែកទូលបង្គំ ដូចសត្វសិង្ហខាំរំពានាំយកទៅ ហើយគ្មានអ្នកណានឹងនាំទូលបង្គំទៅកន្លែងសុវត្តិភាពឡើយ។

³ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ! ទូលបង្គំមិនដែលបានធ្វើតាមពាក្យរបស់សត្រូវរបស់ទូលបង្គំឡើយ ហើយក៏មិនដែលធ្វើអំពើទុច្ចរិតដោយដៃទូលបង្គំដែរ។⁴ទូលបង្គំមិនដែលធ្វើអ្វីដែលខុសដល់អ្នកណា ដែលកំពុងនៅក្នុងសេចក្តីសុខសានជាមួយទូលបង្គំឡើយ ឬក៏ធ្វើឲ្យអ្នកណាម្នាក់ខ្មាស់ទោះបីជាអ្នកនោះជំទាស់និងទូលបង្គំ។

⁵បើសិនទូលបង្គំទូលមិនពិតទេ សូមឲ្យខ្មាំងសត្រូវដេញទាន់ និងប្រហារទូលបង្គំទៅចុះ ឲ្យគេជាន់ឈ្លីជីវិតទូលបង្គំនៅនឹងដី និងឲ្យគេយកកិត្តិយសរបស់ទូលបង្គំ ទៅទម្លាក់ក្នុងភក់ជ្រាំចុះ។ សម្រាក

⁶តើនឡើង ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមតើនឡើង សូមទ្រង់ព្រះ‌ពិរោធតបនឹងអំពើឃោរ‌ឃៅ របស់បច្ចា‌មិត្តទូលបង្គំ សូមជួយការពារទូលបង្គំផង ដ្បិតព្រះអង្គហ្នឹងហើយ ដែលបានតែង‌តាំងច្បាប់ឡើង។⁷សូមឲ្យប្រទេសនានា នាំគ្នាមកជុំ‌វិញព្រះអង្គ សូមព្រះអង្គគ្រប់‌គ្រងលើពួកគេទាំងអស់គ្នា។

⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ជាចៅ‌ក្រមវិនិច្ឆ័យប្រជា‌រាស្ដ្រទាំងអស់ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមរកយុត្តិធម៌ឲ្យទូលបង្គំផង ដ្បិតទូលបង្គំសុចរិត ហើយក៏ទៀងត្រង់ដែរ។⁹សូមឲ្យការអាក្រក់នៃអំពើទុច្ចរិតឈានដល់ទីបញ្ឃប់ ប៉ុន្តែ សូមជួយមនុស្សសុចរិត ឲ្យមានចិត្តរឹង‌ប៉ឹងឡើង ព្រះដ៏សុចរិតអើយ ព្រះអង្គឈ្វេងយល់ចិត្តថ្លើមរបស់មនុស្ស។

¹⁰ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាខែលរបស់ទូលបង្គំ ព្រះអង្គសង្គ្រោះអស់អ្នក ដែលមានចិត្តទៀងត្រង់។¹¹ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាព្រះដ៏សុចរិតហើយយុតិ្តធ៌ម ព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រឆាំងនឹងអំពើអាក្រក់រាល់ថ្ងៃផងដែរ។

¹²ប្រសិនបើ មនុស្សមិនប្រែចិត្ត ព្រះជាម្ចាស់នឹងសំលៀងមុខដាវ ហើយត្រៀមសម្រាប់ការប្រយុទ្ធ។¹³ព្រះជាម្ចាស់ នឹងរៀបចំអាវុធដើម្បីប្រហារអ្នកនោះ ព្រមទាំងត្រៀមព្រួញភ្លើងចាំជាស្រេចផង។

¹⁴សូមគិតតែពីប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត ហើយរិះគិតពីអំពើឧក្រិដ្ឋ អ្នកនោះនឹងបង្កើតបានការបោកបញ្ឆោត។¹⁵អ្នកនោះនឹងជីករណ្ដៅកាន់តែជ្រៅទៅៗ អ្នកនោះនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅ ដែលខ្លួនជីកនោះជាមិនខាន។¹⁶អំពើទុច្ចរិតដែលគេប្រព្រឹត្ត នឹងធ្លាក់មកលើក្បាលគេវិញ អំពើឃោរ‌ឃៅរបស់គេ ក៏នឹងធ្លាក់មកលើលលាដ៍ក្បាលគេវិញដែរ។

¹⁷ខ្ញុំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះអង្គយុត្តិធ៌ម ខ្ញុំនឹងច្រៀងលើកតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត។

8

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង សម្រាប់ពិណពីក្រុងកាថ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះអម្ចាស់ ជាអម្ចាស់របស់យើង! ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះអង្គថ្កុំ‌ថ្កើងរុងរឿង ពាស‌ពេញលើផែនដីទាំងមូល! ព្រះអង្គថ្កុំ‌ថ្កើងរុងរឿងលើសផ្ទៃមេឃទៅទៀត។²ចេញពីពាក្យសរសើរតម្កើងរបស់ក្មេងៗ និងទារក ធ្វើជាកម្លាំងប្រយុទ្ធនឹងបច្ចា‌មិត្តរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីបង្ក្រាបខ្មាំងសត្រូវដ៏កាចសាហាវ ឲ្យវិនាសសាប‌សូន្យទៅ។

³ពេលទូលបង្គំសម្លឹងមើលផ្ទៃមេឃ ដែលជាស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះអង្គ ហើយសម្លឹងមើលដូងច័ន្ទ និងហ្វូង‌តារាដែលព្រះអង្គដាក់នៅលើមេឃនោះ⁴អ្វីដែលសំខាន់នោះគឺមនុស្សមានឋានៈអ្វីបានជាព្រះអង្គនឹកគិតដល់គេដូច្នេះ តើបុត្រមនុស្សជាអ្វីបានជាព្រះអង្គយកព្រះ‌ហឫទ័យទុកដាក់នឹងគេយ៉ាងនេះ?⁵ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យគេមានឋានៈទាបជាងទេវតាតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ ព្រះអង្គប្រទានសិរី‌រុងរឿងនិងកិត្តិយសដល់គេ។

⁶ព្រះ‌អង្គបានតាំងគេឲ្យគ្រប់គ្រង លើស្នាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គបានដាក់អ្វីៗទាំងអស់ ឲ្យនៅក្រោមជើងរបស់គេដែរ⁷អស់ទាំងចៀម ទាំងគោ និងសត្វព្រៃ⁸សត្វហើរលើអាកាស និងត្រីនៅក្នុងសមុទ្រ គឺសត្វផងទាំងពួងដែលហែលនៅបាតសមុទ្រ។

⁹ឱព្រះ‌អម្ចាស់ ជាម្ចាស់របស់យើងខ្ញុំអើយ ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះអង្គថ្កុំ‌ថ្កើងរុងរឿងពាស‌ពេញលើផែនដីទាំងមូល!

9

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង តាមលំនាំបទកូនប្រុសស្លាប់។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ខ្ញុំនឹងអរព្រះគុណដល់ព្រះអម្ចាស់ អស់ពីដូងចិត្តរបស់ទូលបង្គំ ទូលបង្គំនឹងនិទានពីគ្រប់ការអស្ចារ្យដែលព្រះអង្គបានធ្វើ។²ខ្ញុំនឹងអរសប្បាយ ហើយនិងរីករាយនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ហើយទូលបង្គំនឹងសរសើរតម្កើនដល់ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គដ៏ខ្ពស់បំផុត!

³កាល ពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំថយទៅ គេជំពប់ដួល ហើយវិនាសនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ។⁴ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានរក្សារឿងក្ដីដ៏ទៀងត្រង់ របស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គគង់នៅលើបល្ល័ង្កដោយយុត្តិធ៌ម!

⁵ព្រះ‌អង្គបានបន្ទោសជនជាតិផ្សេងៗ ព្រះ‌អង្គបានបំបាត់មនុស្សអាក្រក់ឲ្យវិនាស ព្រះ‌អង្គបានលុបឈ្មោះគេឲ្យបាត់ ជារៀងរហូត តទៅ។⁶សត្រូវបានវិនាសអន្តរាយអស់កល្បជានិច្ច ព្រះ‌អង្គបានដករំលើងទីក្រុងនានារបស់គេ សេចក្ដីនឹកចាំពីពួក‌គេក៏បាត់វិនាសទៅដែរ។

⁷ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់នឹងគង់នៅអស់‌កល្បជា‌និច្ច ព្រះជាម្ចាស់ នឹងតាំងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គសម្រាប់សេចក្តីយុត្តិធ៌ម។⁸ព្រះជាម្ចាស់នឹងជំរុំជម្រះពិភពលោកនេះដោយសេចក្តីសុចរិត ហើយព្រះ‌អង្គនឹងជំរុំជម្រះប្រជាជនទាំងឡាយដោយយុត្តិធម៌ដែរ។

⁹សូមព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើជាបន្ទាយដ៏រឹង‌មាំការពារ អស់អ្នកដែលត្រូវគេជិះ‌ជាន់ គឺជាបន្ទាយការពារនៅពេលមានអាសន្ន។¹⁰អស់អ្នកដែលស្គាល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ គេទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គមិនបានបោះ‌បង់អស់អ្នក ដែលស្វែងរកព្រះ‌អង្គឡើយ។

¹¹សូមលើកតម្កើនដល់ព្រះអម្ចាស់ ដែលគង់លើក្រុងស៊ីយ៉ូន ចូរថ្លែងប្រាប់ប្រជាជនទាំងឡាយ ពីស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹²ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹងដាក់ទោសអ្នកសម្លាប់គេ ព្រះ‌អង្គនឹកចាំពីអ្នកទាំងនោះ ព្រះ‌អង្គមិនភ្លេចសម្រែក របស់មនុស្សរងទុក្ខឡើយ។

¹³ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមផ្តល់ក្តីមេត្តាដល់ទូលបង្គំផង សូមទតមើលទុក្ខលំបាករបស់ទូល‌បង្គំ ដោយ‌សារអស់អ្នកដែលស្អប់ទូល‌បង្គំផង ព្រះ‌អង្គនេះហើយដែលលើកទូល‌បង្គំឡើង ឲ្យរួចពីទ្វារនៃសេចក្ដីស្លាប់។¹⁴អូរ! ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានថ្លែងពី អស់ទាំងសេចក្ដីសរសើររបស់ព្រះ‌អង្គ នៅមាត់ទ្វារទាំងប៉ុន្មាននៃកូនស្រីស៊ីយ៉ូន ហើយត្រេកអរ ក្នុងការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ!

¹⁵ប្រជាជាតិនានាបានផុង ទៅក្នុងរណ្តៅដែលគេបានជីក ជើងរបស់ពួកគេក៏ជាប់អន្ទាក់ ដែលខ្លួនគេបានបង្កប់ទុក។¹⁶ព្រះអម្ចាស់បានបើកសម្តែងព្រះអង្គឲ្យស្គាល់ ព្រះ‌អង្គបានសម្រេចដោយយុត្តិ‌ធម៌ មនុស្សអាក្រក់បានជាប់អន្ទាក់ ដោយការដែលដៃរបស់គេធ្វើ។ ប្រគំភ្លេង សម្រាក

¹⁷មនុស្សអាក្រក់នឹងត្រូវវិលទៅរក ស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់វិញ គឺគ្រប់ទាំងប្រជាជាតិដែលបានភ្លេចព្រះជាម្ចាស់។¹⁸ដ្បិតមនុស្សលំបាកមិនត្រូវគេភ្លេចទេ ហើយសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់មនុស្សទ័ល‌ក្រ ក៏មិនត្រូវវិនាសបាត់ជានិច្ចដែរ។

¹⁹សូមតើនឡើង ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមកុំឲ្យអ្នកដែលទាស់និងព្រះអង្គបានឈ្នះឡើយ សូមឲ្យប្រជាជាតិនានាទទួលការជំរុំជម្រះជាមួយព្រះអង្គ។²⁰ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមឲ្យពួក‌គេភិតភ័យ សូមឲ្យប្រជាជាតិទាំងឡាយដឹងខ្លួនថា គេគ្រាន់តែជា មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាក

10

¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គគង់នៅឆ្ងាយយ៉ាងនេះ? តើហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គពួន នៅគ្រាដែលមានទុក្ខលំបាកដូច្នេះ?²ដោយព្រោះ មនុស្សពាលនាំគ្នាតាមធ្វើបាបមនុស្សទុគ៌ត ទាំងឥតអៀនខ្មាស ពួកគេប្រើកល‌ល្បិចធ្វើឲ្យ មនុស្សទុគ៌តវិនាស។³ដ្បិត មនុស្សដែលអាក្រក់និងចំអក ឡកឡាយ នៅក្នុងបំណងបោកប្រាស់របស់ពួកគេ ហើយគេនឹងឲ្យពរដល់អ្នកលោភលន់ ហើយនិងអ្នកដែលប្រមាថព្រះអម្ចាស់។

⁴មនុស្សអាក្រក់និយាយទាំងវាយឫកខ្ពស់ថា គេមិនដែលស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់ទេ។ ហើយគេក៏មិនដែលគិតអំពីព្រះអង្គដែរ ដោយសារគេមិនដែរខ្វល់ពីព្រះជាម្ចាស់ទេ។⁵គេមានសុវត្តិភាពគ្រប់ពេលជានិច្ច ប៉ុន្តែក្តីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គនៅខ្ពស់ ហួសពីភ្នែករបស់គេ ហើយគេបូញមាត់ឡក‌ឡាយដាក់បច្ចា‌មិត្តរបស់គេ។

⁶គេនិយាយក្នុងចិត្តថា «អញនឹងមិនត្រូវរង្គើឡើយ អញមិនជួបទុក្ខលំបាក ជារៀងរហូតគ្រប់ជំនាន់តទៅ»។⁷មាត់របស់គេពេញទៅដោយបណ្តាសារ ការបោកប្រាស់ហើយនិងពាក្យជេរប្រមាថ អណ្ដាតគេមានតែពាក្យអពមង្គលនិងការបំផ្លាញ់។

⁸គេអង្គុយពួនស្ទាក់នៅតាមភូមិ នៅកន្លែងស្ងាត់កំបាំង គេសម្លាប់មនុស្សស្លូតត្រង់ ភ្នែកគេតាមឃ្លាំមើលមនុស្សដែលគ្មានទីពឹងអាង។⁹គេពួនចាំនៅទីសម្ងាត់ ដូចសិង្ហសម្ងំនៅក្នុងរូង គេលបចាំចាប់មនុស្សក្រីក្រ។ គេចាប់មនុស្សក្រីក្រ ដោយទាញគេមកក្នុងអន្ទាក់របស់ខ្លួន។¹⁰គេបំពានដោយអាក្រក់ហើយវាយដំឲ្យដេកចុះ រួចដួលទៅក្នុងអំណាចរបស់គេ។

¹¹គេនិយាយក្នុងចិត្តថា «ព្រះជាម្ចាស់បានបំភេ្លច ដោយបិតព្រះភក្រ្ត័ ព្រះអង្គក៏នឹងមិនទូតលើគេដែរ»។¹²ព្រះអម្ចាស់ អើយ សូមតើនឡើង! សូមលើកព្រះហស្តឡើង ព្រះជាម្ចាស់ អើយ! សូមកុំបំភ្លេចពួកអ្នកក្រក្រីឡើយ។

¹³ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សពាលមិនទទួលព្រះអង្គ ហើយនិយាយក្នុងចិត្តថា «ព្រះ‌អង្គនឹងមិនធ្វើអ្វីដល់អញទេ»?¹⁴ព្រះ‌អង្គពិតជាទតឃើញ ដ្បិតព្រះ‌អង្គទតមើលទុក្ខលំបាក និងការឈឺចាប់ ដើម្បីឲ្យព្រះ‌អង្គបានទទួលគេ មកក្នុងព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គ។ មនុស្សទុគ៌តផ្ញើខ្លួននឹងព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គជាអ្នកជួយសង្គ្រោះជនកំព្រា។

¹⁵សូមព្រះ‌អង្គបំបាក់ដៃមនុស្សអាក្រក់ និងមនុស្សពាល ធ្វើឲ្យគេទទួលខុសត្រូវសម្រាប់អ្វីដែលគេបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ដើម្បីកុំឲ្យគេប្រព្រឹត្តអំពើពាលតទៅទៀត។¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់ជាមហា‌ក្សត្រ ដ៏គង់នៅអស់‌កល្បជា‌និច្ច ជាតិសាសន៍ដទៃនឹងត្រូវវិនាសអស់ពីផែនដីរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁷ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់បំណង របស់មនុស្សលំបាក ព្រះ‌អង្គនឹងលើកទឹកចិត្តគេ ហើយនឹងផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្ដាប់ ពាក្យអធិស្ឋានរបស់គេ¹⁸ព្រះអង្គរកយុត្តិធម៌ឲ្យជនកំព្រា និងមនុស្សដែលត្រូវគេសង្កត់‌សង្កិន ដើម្បីកុំឲ្យមនុស្សដែលនៅលើផែនដី អាចធ្វើទុក្ខបានទៀត។

11

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ខ្ញុំយកព្រះ‌អម្ចាស់ជាទីពឹងជ្រក តើអ្នកអាចនិយាយមកខ្ញុំបែបនេះវិញ «ចូររត់ទៅឯភ្នំរបស់ឯង ដូចជាសត្វហើរចុះ?»²ដ្បិតមើល៍! ពួកមនុស្សពាលគេយឹតធ្នូ គេដំឡើងព្រួញនៅជាប់នឹងខ្សែ ដើម្បីបាញ់ពីទីងងឹត ចំអស់អ្នកដែលមានចិត្តទៀងត្រង់។

³ដ្បិត បើគ្រឹះត្រូវបំផ្លាញ នោះតើមនុស្សសុចរិតនឹងអាចធ្វើអ្វីបាន?⁴ព្រះអម្ចាស់គឺគង់នៅក្នុងព្រះវិហារដែលបរិសុទ្ធ ព្រះ‌នេត្រព្រះ‌អង្គទតមើល ត្របកព្រះ‌នេត្រទ្រង់ពិចារណា មើលពីកូនចៅនៃមនុស្សជាតិ។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់ល្បងលមនុស្សសុចរិត ហើយនិងមនុស្សពាលដែរ តែព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌អង្គស្អប់មនុស្ស ដែលចូលចិត្តធ្វើអំពើឃៅរឃៅ។⁶ព្រះអង្គដាក់ទោសមនុស្សពាល ដោយធ្វើឲ្យមានរងើកភ្លើង និងស្ពាន់‌ធ័រ បង្អុរចុះមកលើពួកគេដូចជាភ្លៀង ហើយសូមឲ្យខ្យល់ក្ដៅ បក់បោកមកលើពួកគេដែរ។⁷ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ទ្រង់សុចរិត ព្រះអង្គសព្វព្រះ‌ហឫទ័យនឹងកិច្ចការណាដែលសុចរិត។ មនុស្សមានចិត្តទៀងត្រង់មុខជាបានឃើញព្រះ‌ភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។

12

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង កំដរដោយពិណប្រាំ‌បីខ្សែ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមជួយផង! ដ្បិតមនុស្សដែលកោតខ្លាចព្រះអង្គគេកំពុងតែបាត់អស់ទៅ ហើយមនុស្សស្មោះ‌ត្រង់ក៏កាន់តែបាត់បង់អស់ដែរ។

²គ្រប់គ្នានិយាយពាក្យគ្មានន័យទៅកាន់អ្នកជិតខាងខ្លួន គេនិយាយសុទ្ធតែពាក្យបញ្ចើច‌បញ្ចើដាក់គ្នា តែមានចិត្តមិនទៀង។³សូមព្រះអម្ចាស់ដកពាក្យបញ្ចើច‌បញ្ចើពីមាត់គេទៅ ព្រមទាំងអណ្ដាតដែលអួតអាងយ៉ាងសម្បើម។⁴អស់អ្នកដែលពោលថា «ដោយសារអណ្ដាតរបស់យើង យើងនឹងឈ្នះ បបូរមាត់របស់យើងស្រេចលើយើង តើអ្នកណាជាចៅ‌ហ្វាយលើយើងនោះ?»

⁵«ដោយការធ្វើបាបមកលើជនក្រីក្រ ដោយសារតែសម្រែកនៃអ្នកត្រូវការជំនួយ យើងនឹងតើនឡើងឥឡូវ» នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។ «យើងនឹងដាក់ពួក‌គេឲ្យនៅទីសុវត្ថិភាព ដែលគេស្វែងរកនោះ»។

⁶ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់គឺបរិសុទ្ធដូចប្រាក់ដែលគេបន្សុទ្ធក្នុងឡនៅលើដី ហើយបានសម្រង់អស់ប្រាំពីរដង។⁷ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គនឹងថែពួកគេ។ ព្រះ‌អង្គនឹងការពារយើងដែលជារាស្រ្តព្រះអង្គ ចេញពីជំនាន់មនុស្សអាក្រក់នេះតរៀងទៅ។⁸មនុស្សអាក្រក់ដើរគ្រប់ទីកន្លែង កាលណាមនុស្សលើកតម្កើងសេចក្ដីអាក្រក់ឡើង។

13

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! តើព្រះអង្គនៅតែភ្លេចទូលបង្គំ ដល់ពេលណា? តើព្រះអង្គនៅតែមិនព្រមទតមើល មកទូលបង្គំដល់កាលណាទៀត?²តើទូលបង្គំត្រូវមានកង្វល់ក្នុងចិត្ត ដល់ពេលណាទៅ? តើចិត្តទូលបង្គំត្រូវរងទុក្ខព្រួយ ទាំងយប់ ទាំងថ្ងៃដល់អង្កាល់? តើខ្មាំងសត្រូវមានជ័យ‌ជម្នះលើទូលបង្គំ ដល់កាលណាទៀត?

³សូមទូតមើលទូលបង្គំហើយឆ្លើយតបនឹងទូលបង្គំផង ឳព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមឲ្យភ្នែកទូលបង្គំបានភ្លឺឡើង ឬទូលបង្គំដេកក្នុងសេចក្តីស្លាប់វិញ។⁴កុំឲ្យខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំពោលថា៖ «យើងបានផ្តួលឯងហើយ» ដូច្នេះ សត្រូវរបស់ទូលបង្គំមិនអាចនិយាយថា «យើងបានយកឈ្នះលើបច្ចា‌មិត្តឡើយ» ការនេះ នឹងធ្វើឲ្យសត្រូវរីករាយ ពេលដែលទូលបង្គំដូលចុះ។

⁵ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំបានទុកចិត្តនឹងសម្ព័ន្ឋមេត្រី ស្មោះត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ចិត្តទូល‌បង្គំនឹងត្រេកអរ ព្រោះសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁶ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រោះព្រះ‌អង្គបានធ្វើការយ៉ាងសប្បុរសដល់ទូលបង្គំ។

14

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹មនុស្សល្ងី‌ល្ងើនិយាយក្នុងចិត្តថា «គ្មានព្រះ‌ជាម្ចាស់ទាល់តែសោះ»។ ពួកគេនាំគ្នាប្រព្រឹត្តអំពើថោកទាប និងកិច្ចការផ្សេងៗគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមគឺគ្មាននរណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើល្អឡើយ។

²ព្រះ‌អម្ចាស់បានទតមើលពីស្ថាន‌សួគ៌ មកលើពួកកូនមនុស្សរកមើលក្រែងមានអ្នកណា ដែលមានគំនិតឈ្លាសវៃ ហើយស្វែងរកព្រះអង្គ។³ពួកគេបានវង្វេងចេញឆ្ងាយ ពីព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយនាំគ្នាប្រព្រឹត្តអំពើខិល‌ខូច គ្មាននរណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើល្អឡើយ សូម្បីតែម្នាក់ក៏គ្មានផង។

⁴ពួកគេមិនដឹងអ្វីឡើយ អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត ជាពួកអ្នកដែលស៊ីប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងដូចជាស៊ីនំប័ុង ហើយមិនដែលអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ។

⁵ពួកគេញាប់ញ័រជាមួយនឹងការភ័យខ្លាច ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយ និងចំណោមមនុស្សសុចរិត!⁶អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យមនុស្សក្រីក្របាត់បង់ សេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើជាជម្រករបស់គេវិញ។

⁷ឱ សូមឲ្យការសង្គ្រោះដល់ជនជាតិអុីស្រា‌អែលចេញពី ក្រុងស៊ីយ៉ូនមក! ពេលព្រះ‌ទ្រង់ប្រោស ឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គងើយមុខឡើងវិញ នោះសូមឲ្យយ៉ាកុបបានត្រេកអរ ហើយសូមឲ្យអុីស្រា‌អែលរីក‌រាយឡើង!

15

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះអម្ចាស់ តើនរណាអាចស្នាក់នៅក្នុងព្រះ‌ពន្លារបស់ព្រះអង្គបាន? តើនរណាអាចស្ថិតនៅលើភ្នំដ៏វិសុទ្ធ របស់ព្រះអង្គទៅ?²តើអ្នកណាដែលដើរដោយគ្មានសេចក្តីបន្ទោស ហើយធ្វើអ្វីដែលត្រូវនឹងនិយាយពីសេចក្តីពិតដែលចេញពីចិត្តនោះ។

³ជាអ្នកដែលមិននិយាយបង្កាច់ដោយអណ្ដាតខ្លួនហើយមិន ធ្វើអាក្រក់ដល់អ្នកផ្សេង ក៏មិនទាស់ជាមួយអ្នកជិតខាងខ្លួនឡើយ។

⁴ជាអ្នកដែលមានភ្នែកមើលមនុស្សពាល ដោយសេចក្ដីស្អប់ខ្ពើម ប៉ុន្តែលើកមុខអស់អ្នកដែលកោតខ្លាច ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ជាអ្នកដែលគោរពពាក្យសម្បថរបស់ខ្លួន ឥតប្រែប្រួលឡើយ។⁵ជាអ្នកដែលមិនយកការប្រាក់ពីអ្នកខ្ចីប្រាក់ខ្លួនឡើយ។ គាត់ក៏មិនទទួលសំណូកទាស់នឹងមនុស្ស ឥតទោសដែរ។ អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តយ៉ាងដូច្នេះ អ្នកនោះនឹងមិនរង្គើឡើយ។

16

កំណាព្យរបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ សូមការពារទូលបង្គំផង ដ្បិតទូលបង្គំមកជ្រកកោនជាមួយព្រះអង្គហើយ។²ទូលបង្គំ ទូលដល់ព្រះអម្ចាស់ «ព្រះអង្គគឺជាព្រះអម្ចាស់របស់ទូលបង្គំ ក្រៅពីព្រះអង្គ គ្មានអ្វីប្រសើរសម្រាប់ទូលបង្គំឡើយ។³ចំណែកឯពួកបរិសុទ្ធនៅលើទឹកដីនេះ ពួកគេជាមនុស្សដ៏ប្រសើរ ដែលពេញចិត្តទូល‌បង្គំណាស់។

⁴ទុក្ខលំបាករបស់ពួកគេនឹងចម្រើនឡើង សម្រាប់អ្នកណាដែលស្វែងរកព្រះផ្សេងៗ។ ទូល‌បង្គំមិនបង្ហូរឈាម ថ្វាយដល់ព្រះទាំងនោះឡើយ ឬចេញឈ្មោះរបស់ព្រះទាំងនោះ ដោយបបូរមាត់ទូល‌បង្គំដែរ។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! ព្រះអង្គជាចំណែកមរតករបស់ទូល‌បង្គំ ហើយជាពែងរបស់ទូល‌បង្គំ។ អនាគតរបស់ទូល‌បង្គំស្ថិតក្នុងព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គ។⁶ខ្សែរង្វាស់បានធ្លាក់ នៅកន្លែងគាប់ចិត្តដល់ទូល‌បង្គំ ប្រាកដណាស់មរតកល្អដ៏ប្រសើរគឺជារបស់ទូលបង្គំ។

⁷ទូលបង្គំនឹងថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះអម្ចាស់ ដែលទ្រង់ជួយគំនិតទូល‌បង្គំ ចិត្តទូល‌បង្គំដាស់តឿនទូល‌បង្គំនៅពេលយប់។⁸ទូល‌បង្គំបានតាំងព្រះអម្ចាស់ នៅចំពោះមុខទូល‌បង្គំជា‌និច្ច ទូល‌បង្គំនឹងមិនរង្គើចេញពីព្រះហស្តស្តាំរបស់ព្រះអង្គឡើយ។

⁹ការនេះហើយបានធ្វើឲ្យចិត្តទូល‌បង្គំអរសប្បាយ ហើយកិត្តិយសនៃទូល‌បង្គំបានរីក‌រាយឡើង។ ពិតប្រាកដណាស់ ទូលបង្គំនឹងរស់នៅសុខសប្បាយ។¹⁰ដ្បិតព្រះ‌អង្គមិនបោះបង់ព្រលឹងទូល‌បង្គំ នៅក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនឲ្យអ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ឃើញសេចក្ដីពុករលួយដែរ។

¹¹ព្រះ‌អង្គបានបង្រៀនទូល‌បង្គំពីផ្លូវជីវិត នៅចំពោះព្រះ‌អង្គមានអំណរពោរ‌ពេញ នៅព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គមានសេចក្ដី រីករាយជាដរាបតទៅ!»

17

ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមព្រះ‌អង្គព្រះ‌សណ្ដាប់ សេចក្ដីដែលទៀងត្រង់ សូមប្រុងស្តាប់ សម្រែករបស់ទូល‌បង្គំ! សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ ស្តាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ ដែលចេញពីបបូរមាត់គ្មានពុតនេះផង។²សូមការសម្រេចក្ដីរបស់ទូល‌បង្គំ ចេញពីព្រះ‌អង្គមក សូមព្រះ‌នេត្រព្រះ‌អង្គទតមើល សេចក្ដីទៀងត្រង់!

³ប្រសិនបើ ព្រះ‌អង្គបានល្បងមើលចិត្តទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គបានពិចារណាមើល ទូល‌បង្គំនៅពេលយប់ ព្រះ‌អង្គបានពិនិត្យមើលទូល‌បង្គំ ឥតឃើញមានបំណងអាក្រក់ឡើយ ទូល‌បង្គំបានសម្រេចចិត្តថា មិនឲ្យមាត់ទូល‌បង្គំមានបាបឡើយ។

⁴ចំណែកឯការរបស់មនុស្ស ទូល‌បង្គំបានចៀសចេញ ពីផ្លូវរបស់មនុស្សទទឹងច្បាប់ ដោយ‌សារព្រះ‌បន្ទូល ពីព្រះ‌ឱស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁵ទូល‌បង្គំបោះជំហានតាមផ្លូវច្រករបស់ព្រះ‌ អង្គជាប់ជើងទូល‌បង្គំមិនឲ្យរអិលឡើយ។

⁶ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំបានអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹងឆ្លើយតបមកទូល‌បង្គំ ព្រះអង្គ សូមផ្អៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ទូល‌បង្គំ សូមព្រះ‌អង្គទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់ពាក្យទូល‌បង្គំផង។⁷ឱព្រះ‌សង្គ្រោះនៃអស់អ្នក ដែលស្វែងរកទីពឹងជ្រក ក្រោមព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យរួចពីពួកបច្ចា‌មិត្តអើយ សូមសម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គផង!

⁸សូមការពាររក្សាទូល‌បង្គំដូចប្រស្រីភ្នែកនៃព្រះអង្គ សូមបាំងទូល‌បង្គំក្រោមម្លប់ នៃចំអេងស្លាបរបស់ព្រះ‌អង្គ⁹សូមឲ្យទូល‌បង្គំបានរួចពីមនុស្សអាក្រក់ ដែលសង្កត់‌សង្កិនទូល‌បង្គំ ជាសត្រូវ ដែលឡោម‌ព័ទ្ធជុំវិញទូល‌បង្គំ។¹⁰ចិត្តរបស់គេគ្មានសេចក្ដីអាណិតអាសូរទេ មាត់របស់គេពោលពាក្យយ៉ាងព្រហើន។

¹¹ឥឡូវនេះ ពួកគេហ៊ុមព័ទ្ធជំហានរបស់ទូលបង្គំ គេសម្លក់សម្លឹងដើម្បីផ្ដួលយើងខ្ញុំឲ្យរាបដល់ដី។¹²ពួកគេដូចជាសត្វសិង្ហ ដែលប្រុងតែនឹងហែកស៊ី ដូចជាកូនសិង្ហ ដែលលបចាំចាប់រំពា។

¹³ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមក្រោកឡើង! សូមប្រឈមមុខនឹងគេ សូមផ្ដួលគេ ហើយរំដោះជីវិតទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីមនុស្សអាក្រក់ ដោយ‌សារដាវរបស់ព្រះ‌អង្គ!¹⁴ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមដេញពួកគេចេញពីចំណោម មនុស្សលោក ដោយឫទ្ធិ‌បារមីរបស់ព្រះអង្គ សូមដាក់ទោសពួកគេ ឲ្យជីវិតពួកគេរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង តាំងពីកូនរហូតដល់ចៅ។

¹⁵ចំពោះទូលបង្គំវិញ ដោយទូលបង្គំប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីសុចរិតទូលបង្គំនឹងបានឃើញព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះអង្គ ពេលទូលបង្គំក្រោកពីដំណេក ទូលបង្គំបានស្កប់ចិត្ត ដោយព្រះអង្គគង់ជាមួយ។

18

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាពាក្យដែលស្ដេចច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ នៅថ្ងៃដែលព្រះអង្គបានរំដោះស្ដេច ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មាន និងរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ស្ដេចសូល។¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់ ជាកម្លាំងនៃទូល‌បង្គំអើយ ទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ព្រះ‌អង្គ។

²ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាថ្មដា និងជាបន្ទាយរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយជាអ្នករំដោះរបស់ទូល‌បង្គំមកទីសុវត្តិភាព ព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំ ជាថ្មដាដែលទូល‌បង្គំពឹងជ្រក។ ព្រះអង្គជាខែលនៃទូល‌បង្គំ ជាស្នែងនៃការសង្គ្រោះរបស់ទូល‌បង្គំ និងជាជម្រកដ៏មាំមួនរបស់ទូល‌បង្គំ។³ខ្ញុំអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលព្រះ‌អង្គស័ក្ដិ‌សមនឹងលើកសរសើរ យ៉ាងនោះខ្ញុំនឹងបានសង្គ្រោះ រួចពីពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្ញុំ។

⁴ចំណងនៃសេចក្ដីស្លាប់បានរួបរឹតខ្ញុំ ហើយជំនន់នៃសេចក្ដីវិនាសបានបំភ័យខ្ញុំ។⁵ចំណងនៃស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ក៏រឹតជុំ‌វិញខ្ញុំអន្ទាក់នៃសេចក្ដីស្លាប់បានទាក់ខ្ញុំ។

⁶ក្នុងគ្រាដែលខ្ញុំមានទុក្ខវេទនា ទូល‌បង្គំបានអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំបានស្រែករកជំនួយដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំ។ ពីក្នុងព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គឮសំឡេងខ្ញុំ ហើយសម្រែកដែលខ្ញុំស្រែករកព្រះ‌អង្គបានទៅដល់ព្រះ‌កាណ៌របស់ព្រះ‌អង្គ។

⁷ពេលនោះ ផែនដីបានកក្រើក ហើយរញ្ជួយ គ្រឹះភ្នំទាំងឡាយក៏ញាប់ញ័រ ហើយរំពើកឡើង ព្រោះព្រះ‌អង្គក្រោធ។⁸មានផ្សែងហុយចេញពីព្រះ‌នាសាព្រះ‌អង្គ ហើយមានភ្លើងបញ្ឆេះ ចេញពីព្រះ‌ឱស្ឋព្រះ‌អង្គមក ក៏មានរងើកភ្លើងឆេះ ជាអណ្ដាតមកពីព្រះ‌អង្គដែរ។

⁹ព្រះអង្គបានផ្អៀងផ្ទៃមេឃ ទ្រង់យាងចុះមក ដោយមានពពកយ៉ាងក្រាស់ នៅពីក្រោមព្រះ‌បាទាផង។¹⁰ព្រះអង្គយាងគង់លើចេរូប៊ីន ហើយហោះមក ព្រះអង្គគង់នៅលើវាយោ ដូចគង់នៅលើស្លាបបក្សី។

¹¹ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតភាពងងឹត និងជាពន្លានៅព័ទ្ធជុំ‌វិញព្រះអង្គ ជាពពកខ្មៅក្រាស់ពេញដោយទឹក។¹²ហើយមានព្រឹល និងរងើកភ្លើងធ្លាក់ចុះមក មានផ្លេកបន្ទោរចេញមកពីពពក ភ្លឺនៅខាងមុខព្រះអង្គ។

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើឲ្យមានផ្គរលាន់នៅលើមេឃ! ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត ព្រះ‌អង្គបន្លឺព្រះសូរសៀង។¹⁴ព្រះ‌អង្គបាញ់ព្រួញរបស់ព្រះ‌អង្គ ទៅកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះ‌អង្គបាញ់ផ្លេកបន្ទោរទៅបំបាក់ពួក‌គេផងដែរ។

¹⁵ក្រោយមក ព្រះ‌បន្ទូលគំរាមរបស់ព្រះអង្គ និងខ្យល់ព្យុះ ដែលបក់ចេញមកពីព្រះ‌នាសារបស់ព្រះអង្គ បានធ្វើឲ្យបាតសមុទ្រលេចចេញមក ហើយគ្រឹះរបស់ផែនដីក៏លេចមកដែរ។

¹⁶ព្រះអង្គបានលាតព្រះ‌ហស្ដពីទីខ្ពស់មកកាន់ខ្ញុំ ព្រះអង្គស្រង់ខ្ញុំចេញឲ្យផុតពីទឹកមក។¹⁷ព្រះអង្គបានរំដោះខ្ញុំឲ្យរួចផុតពី ខ្មាំងសត្រូវដ៏ខ្លាំង ហើយឲ្យខ្ញុំរួចផុតពីអ្នកដែលស្អប់ខ្ញុំ ដ្បិតទាំងអស់អ្នកនោះគឺខ្លាំងជាងខ្ញុំផង។

¹⁸ពួកគេមកដើម្បីនឹងទាស់ប្រឆាំងជាមួយទូលបង្គំ នៅថ្ងៃដែលទូលបង្គំពេញដោយទុក្ខព្រួយ តែព្រះអម្ចាស់ជាជំនួយរបស់ទូលបង្គំ!¹⁹ព្រះអង្គបានរំដោះខ្ញុំចេញទៅឯទីធំទូលាយ ព្រះ‌អង្គសង្រោះខ្ញុំ ដ្បិតព្រះ‌អង្គពេញចិត្តនឹងខ្ញុំ។

²⁰ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រទានរង្វាន់ដល់ខ្ញុំ ដោយព្រោះសេចក្ដីសុចរិតរបស់ខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គបានសងខ្ញុំ ដោយការត្រឹមត្រូវដែលដៃខ្ញុំធ្វើ។²¹ដ្បិតខ្ញុំបានកាន់តាម អស់ទាំងផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយមិនបែរចេញដោយសារតែការអាក្រក់ ពីព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំឡើយ។

²²ដ្បិតអស់ទាំងវិន័យដ៏សុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ បាននៅចំពោះមុខខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិនបានងាកចេញពីបញ្ញត្តិ របស់ព្រះ‌អង្គទេ។²³ខ្ញុំក៏គ្មានសៅហ្មងនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយខ្ញុំបានរក្សាខ្លួនមិនឲ្យមានបាបឡើយ។²⁴ហេតុនេះ ព្រះ‌អង្គបានប្រទានរង្វាន់ដល់ខ្ញុំ ដោយព្រោះអំពើសុចរិតរបស់ខ្ញុំ ហើយតាមអំពើបរិសុទ្ធ ដែលដៃខ្ញុំបានធ្វើ នៅចំពោះព្រះ‌នេត្រព្រះ‌អង្គ។

²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គសម្តែងព្រះ‌ហឫទ័យស្មោះត្រង់ចំពោះអ្នក ដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ ព្រះអង្គសម្តែងព្រះ‌ ហឫទ័យ ស្មោះ‌សរ ចំពោះអ្នកដែលមានចិត្តស្មោះ‌សរ។²⁶ចំពោះអ្នកដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធ ព្រះអង្គក៏សម្តែងថា ព្រះអង្គបរិសុទ្ធដែរ ចំពោះអ្នកដែលមានចិត្តមិនស្មោះត្រង់ ព្រះអង្គសម្តែងថាព្រះអង្គឈ្លាស‌វៃ។

²⁷ប៉ុន្តែមនុស្សឆ្មើង‌ឆ្មៃ ព្រះ‌អង្គបានបន្ទាបគេចុះ ដ្បិតព្រះ‌អង្គអុជប្រទីបទូល‌បង្គំឲ្យភ្លឺឡើង!²⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គបំភ្លឺសេចក្ដីងងឹតរបស់ទូល‌បង្គំ។²⁹ដ្បិតដោយសារព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំអាចប្រហារសត្រូវទាំងកង ហើយដោយ‌សារព្រះអង្គនោះទូល‌បង្គំអាចរត់រំលងកំផែងបាន។

³⁰ដ្បិត ព្រះ‌ជាម្ចាស់ល្អឥតខ្ចោះ។ ព្រះ‌បន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បរិសុទ្ធ! ព្រះអង្គជាខែលការពារអស់អ្នក ដែលមកជ្រកកោនជាមួយព្រះអង្គ។³¹ដ្បិត តើអ្នកណាជាព្រះជាម្ចាស់? តើអ្នកណាជាសិលាគឺមានតែព្រះអង្គរបស់យើងទេ?³²គឺជាព្រះដែលក្រវាត់ខ្ញុំដោយកម្លាំង ហើយធ្វើឲ្យផ្លូវរបស់ខ្ញុំបានគ្រប់លក្ខណ៍។

³³ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យជើងខ្ញុំបានដូចជាជើងក្តាន់ ហើយដាក់ខ្ញុំឲ្យឈរនៅលើទីដ៏ខ្ពស់។³⁴ព្រះ‌អង្គបង្ហាត់ដៃខ្ញុំឲ្យស្ទាត់ជំនាញសម្រាប់ធ្វើចម្បាំង ហើយឲ្យដៃខ្ញុំអាចយឹតធ្នូលង្ហិនបាន។

³⁵ព្រះ‌អង្គបានប្រទានខែលនៃការសង្គ្រោះ របស់ព្រះ‌អង្គមកទូល‌បង្គំ។ ព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គបានជួយទូល‌បង្គំ ហើយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្រទន់របស់ព្រះ‌អង្គ បានធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំអស្ចារ្យ។³⁶ព្រះ‌អង្គបានប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំ មានកន្លែងធំទូលាយសម្រាប់ជំហានទូល‌បង្គំ ហើយជើងទូល‌បង្គំមិនបានរអិលភ្លាត់ឡើយ។

³⁷ទូល‌បង្គំដេញតាមពួកខ្មាំងសត្រូវ ហើយក៏ទាន់គេ ក៏មិនងាកបែរក្រោយឡើយ រហូតទាល់តែគេវិនាស។³⁸ទូល‌បង្គំវាយពួកគេមិនឲ្យគេក្រោកឡើងវិញបានឡើយ ពួកគេដួលនៅក្រោមជើងទូល‌បង្គំ។³⁹ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានក្រវាត់ទូល‌បង្គំដោយកម្លាំងសម្រាប់ចម្បាំង ព្រះ‌អង្គបានបង្ក្រាបអស់អ្នក ដែលលើកគ្នាទាស់នឹងទូល‌បង្គំ ឲ្យរាបនៅក្រោមទូល‌បង្គំ។

⁴⁰ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យពួកគេបាក់ទ័ព រត់នៅមុខទូលបង្គំ ហើយទូល‌បង្គំបានប្រហារអស់អ្នក ដែលស្អប់ទូល‌បង្គំ។⁴¹ពួកគេស្រែករកជំនួយ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាអាចជួយគេបាន ពួកគេស្រែកទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ តែព្រះអង្គមិនបានជួយពួកគេទេ។⁴²ទូលបង្គំបានកម្ទេចពួកគេឲ្យហ្មត់ ដូចធូលីដីដែលត្រូវខ្យល់ផាត់ ទូលបង្គំបានបោសពួកគេ ដូចជាដីភក់នៅតាមផ្លូវ។

⁴³ព្រះអង្គបានសង្រោះទូលបង្គំពីការបះបោរនៃមនុស្ស។ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យទូលបង្គំជាប្រមុខនៃប្រជាជាតិផ្សេងៗ។ ប្រជាជនដែលទូលបង្គំមិនស្គាល់បានមកបម្រើដល់ទូលបង្គំ។⁴⁴នៅពេលពួកគេឮសម្លេងទូលបង្គំ នោះគេដ៏ស្តាប់តាម ទោះជាជនបរទេសក៏ត្រូវនៅក្រោមទូលបង្គំដែរ។⁴⁵ជនបរទេសបាក់ទឹកចិត្ត ហើយចេញពីទីជម្រករបស់គេមកទាំង ភ័យញាប់‌ញ័រ។

⁴⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌ជន្មរស់នៅ សូមសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដែលជាថ្មដានៃទូល‌បង្គំ សូមលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ដ៏ជួយសង្គ្រោះរបស់ទូល‌បង្គំ⁴⁷ព្រះអង្គដែលសង‌សឹកជំនួសទូល‌បង្គំ ហើយបង្ក្រាបប្រជាជាតិនានា ឲ្យចុះចូលនឹងទូល‌បង្គំ។

⁴⁸ទូលបង្គំរួចផុតពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ! ព្រះអង្គបានលើកទូលបង្គំឡើងខ្ពស់ ជាងបច្ចា‌មិត្តរបស់ទូលបង្គំ! ព្រះអង្គរំដោះទូលបង្គំឲ្យរួចផុតពី មនុស្សឃោរ‌ឃៅ។⁴⁹ហេតុនេះហើយបានជាទូលបង្គំអរព្រះគុណដល់ព្រះអង្គក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិនានា ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំនឹងច្រៀងលើកតម្កើងព្រះ‌នាម របស់ព្រះអង្គ។

⁵⁰ព្រះ‌អង្គប្រទានជ័យជម្នះយ៉ាងធំដល់ស្តេច ដែលព្រះ‌អង្គបានតែងតាំង ក៏សម្ដែងសម្ព័ន្ឋមេត្រីសប្បុរស ដល់អ្នកដែលព្រះ‌អង្គបានចាក់ប្រេងតាំង គឺដល់ដាវីឌ និងពូជ‌ពង្សរបស់ទ្រង់។

19

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ផ្ទៃមេឃថ្លែងអំពីសិរី‌រុងរឿងនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ អាកាស‌វេហាស៍ស្តែងអំពីស្នាព្រះ‌ហស្ដ របស់ព្រះអង្គ។²ពីថ្ងៃមួយទៅថ្ងៃមួយទៀត យប់មួយដល់យប់មួយទៀតឲ្យបានដឹង។³តែមិនមែនដោយប្រើភាសា ឬពាក្យសម្ដីទេ ហើយក៏មិនឮសូរ‌ស័ព្ទអ្វីដែរ។

⁴ប៉ុន្តែ ពាក្យរបស់វា បានឮលើផែនដីទាំងមូល ហើយសំឡេងរបស់វាលាន់ឮរហូតដល់ជើងមេឃ។ ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានដំឡើងពន្លា សម្រាប់ព្រះ‌អាទិត្យក្នុងចំណោមគេ។⁵ព្រះ‌អាទិត្យក៏រះឡើង ដូចជាកូនកំលោះចេញមកសំពះផ្ទឹម និងប្រៀបបីដូចជាវីរ‌បុរសដ៏ខ្លាំងពូកែមួយរូប ចេញមករត់ប្រណាំងដោយអរ‌សប្បាយ។⁶ព្រះ‌អាទិត្យបានលិចពីជើងមេឃម្ខាង ឆ្ពោះទៅជើងមេឃម្ខាងទៀត គ្មាននរណាអាចបំបាំងកម្ដៅរបស់ព្រះ‌ អាទិត្យបានឡើយ។

⁷ក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ល្អគ្រប់លក្ខណ៍ បានកែព្រលឹងឡើងវិញ ទីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់នោះពិតប្រាកដ ក៏ធ្វើឲ្យមនុស្សខ្លៅល្ងង់មានប្រាជ្ញា។⁸ព្រះ‌ឱវាទរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់សុទ្ធតែត្រឹមត្រូវ ក៏ធ្វើឲ្យចិត្តរីក‌រាយសប្បាយ បទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌ អម្ចាស់ស្អាតបរិសុទ្ធ ក៏នាំបំភ្លឺមកដល់ភ្នែក។

⁹ការកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ នោះស្អាតបរិសុទ្ធ ក៏ស្ថិតស្ថេរនៅជាដរាប វិន័យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់សុទ្ធតែពិតត្រង់ ហើយសុចរិតគ្រប់ជំពូក!¹⁰សេចក្ដីទាំងនោះមានតម្លៃលើសជាងមាស លើសជាងមាសសុទ្ធជាច្រើនទៅទៀត ហើយវាក៏ផ្អែមជាងទឹកឃ្មុំ ហើយជាងដំណក់ ស្រក់ពីសំណុំផង។

¹¹តាមរយៈការទាំងនេះបានបំភ្លឺទូលបង្គំ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ហើយដោយការប្រព្រឹត្តតាម ទូលបង្គំបានទទួលបានរង្វាន់។¹²តើនរណាម្នាក់អាចមើលឃើញកំហុសដែលខ្លួនប្រព្រឹត្ត? សូមសម្អាតទូលបង្គំពីកំហុសដែលបានលាក់បាំង ផង។

¹³សូមរក្សាទូលបង្គំឲ្យរួចពីចិត្តអួតបំប៉ោង សូមកុំឲ្យចិត្តអួតបំប៉ោងនេះ បានគ្រប់គ្រងលើទូលបង្គំបានឡើយ។ ធ្វើដូច្នេះ ទូលបង្គំនឹងបានឥតសៅ‌ហ្មង ឥតជាប់ជំពាក់នឹងអំពើបាបដ៏ធ្ងន់នេះទេ។¹⁴សូមឲ្យពាក្យសម្ដី ដែលចេញមកពីមាត់ទូល‌បង្គំ និងការរំពឹងគិតក្នុងចិត្តរបស់ទូល‌បង្គំ បានជាទីគាប់ព្រះ‌ ហឫ‌ទ័យ នៅចំពោះព្រះ‌នេត្រព្រះ‌អង្គ ដ្បិតទ្រង់ជាថ្មដា និងជាព្រះដ៏រស់ ។

20

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹សូមព្រះ‌អម្ចាស់ជួយដល់ស្តេច នៅថ្ងៃមានចលាចល សូមព្រះ‌នាមនៃព្រះជាម្ចាស់នៃលោកយ៉ាកុប ការពារព្រះករុណា²ហើយប្រទានជំនួយពីទីដែលបរិសុទ្ធ ជាជំនួយដល់ព្រះករុណាដែរពីក្រុងស៊ីយ៉ូនមក។

³សូមឲ្យព្រះអង្គនឹកឃើញតង្វាយ ទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌រាជា ហើយសូមឲ្យព្រះអង្គគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យ នឹងយញ្ញ‌បូជាដែលស្ដេចបានថ្វាយ។ សម្រាក⁴សូមព្រះអង្គប្រទាននូវអ្វីៗមកព្រះ‌រាជា តាមតែព្រះករុណាប្រាថ្នា និងធ្វើឲ្យផែនការរបស់ព្រះ‌រាជាបានសម្រេចដែរ។

⁵នោះពួកយើងនឹងបានស្រែកហ៊ោដោយអំណរ នឹងជ័យជម្នះរបស់ព្រះករុណា នៅក្នុងព្រះ‌នាមនៃព្រះជាម្ចាស់របស់យើងហើយលើកទង់ជ័យឡើង។ សូមព្រះ‌អម្ចាស់ សម្រេចតាម អស់ទាំងសំណូមរបស់ព្រះ‌ករុណាផង។⁶ឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងហើយថា ព្រះ‌អម្ចាស់នឹង ចាក់ប្រេងតាំងដល់អ្នកដែលព្រះអង្គបានសង្រោះ ព្រះ‌អង្គនឹងឆ្លើយមកព្រះករុណាពីស្ថាន‌សួគ៌ ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ដោយឫទ្ធានុ‌ភាពនៃព្រះ‌ហស្តស្តាំដែលនឹងជួយព្រះករុណាផង។

⁷អ្នកខ្លះពឹងផ្អែកលើរទេះចម្បាំង អ្នកខ្លះទៀតពឹងផ្អែកលើទ័ពសេះរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែ យើងទុកចិត្តលើព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ គឺជាព្រះអម្ចាស់របស់យើង។⁸អ្នកទាំងនោះនឹងត្រូវបរា‌ជ័យ ប៉ុន្តែយើងវិញ យើងនឹងឈរយ៉ាងរឹង‌ប៉ឹងមាំ‌មួន!

⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមសង្គ្រោះព្រះ‌រាជាផង! សូមជួយដល់យើងនៅពេលយើងទូលរកព្រះអង្គ។

21

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះរាជាត្រេកអរណាស់ ចំពោះឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះរាជារីក‌រាយជាខ្លាំង ចំពោះការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ!²ព្រះអង្គប្រទានឲ្យព្រះ‌រាជា បានទទួលអ្វីៗដែលស្តេចប្រាថ្នាចង់បាន គឺព្រះអង្គពុំបានបដិសេធពាក្យទូល‌អង្វររបស់ព្រះ‌រាជាឡើយ។ សម្រាក

³ដ្បិត ព្រះអង្គបានយាងមកជួបព្រះ‌រាជា ព្រះអង្គបានយកមកុដមាសសុទ្ធ មកបំពាក់ព្រះ‌សិរសារបស់ព្រះ‌រាជា។⁴ពេលព្រះ‌រាជាទូលសូមជីវិត ព្រះអង្គបានប្រទានឲ្យស្ដេចមានជីវិត និងមានជន្មាយុយឺន‌យូរទៅមុខទៀត។

⁵សិរី‌ល្អរបស់ព្រះរាជាធំអស្ចារ្យ ដោយ‌សារការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យព្រះរាជាមានកិត្តិយស និងអានុភាព។⁶ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានតាំងឲ្យព្រះរាជា មានព្រះពរជានិច្ចព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យព្រះរាជាមានអំណរដ៏ពោរ‌ពេញ នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ។

⁷ព្រះ‌រាជាពឹងផ្អែកលើព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយដោយ‌សារព្រះ‌ហឫទ័យសប្បុរស ស្មោះត្រង់របស់ព្រះដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត រាជ្យរបស់ព្រះ‌រាជានឹងមិនត្រូវរលំសោះឡើយ។⁸ព្រះ‌ករុណានឹងចាប់ខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មាន របស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គនឹងប្រើអំណាចចាប់អស់អ្នកដែលស្អប់ព្រះអង្គ។

⁹នៅវេលាដែលព្រះករុណាយាងមកដល់ ទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យគេបានដូចជាគុកភ្លើងដែលឆេះក្តៅ ព្រះ‌យេហូវ៉ានឹងលបគេដោយ សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយភ្លើងនឹងឆេះបំផ្លាញគេអស់ទៅ។¹⁰ព្រះករុណានឹងបំផ្លាញពូជវង្សរបស់គេ ឲ្យវិនាសបាត់ពីផែនដី ហើយកូនចៅរបស់គេ ពីកណ្ដាលពួកមនុស្សជាតិទៅដែរ។

¹¹ដ្បិត ពួកគេឃុប‌ឃិតគ្នាធ្វើបាបព្រះ‌ករុណា តែពួកគេគ្មានកម្លាំងអាចសម្រេច តាមគម្រោង‌ការរបស់ខ្លួនបានឡើយ!¹²ដ្បិតព្រះ‌ករុណាបានធ្វើឲ្យពួកគេបរា‌ជ័យ ហើយព្រះអង្គយឹតធ្នូបាញ់ពួកគេចំពីមុខ។

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមព្រះ‌អង្គបានថ្កើងឡើងដោយឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិរបស់ព្រះ‌អង្គយើងខ្ញុំនឹងច្រៀងសរសើរ ពីព្រះ‌ចេស្តារបស់ព្រះ‌អង្គ។

22

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ «ក្ដាន់ញីនៅពេលថ្ងៃរះ»។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះជាម្ចាស់នៃទូលបង្គំ ឱព្រះជាម្ចាស់នៃទូលបង្គំអើយ! តើហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គបោះ‌បង់ចោលទូលបង្គំដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គគង់ឆ្ងាយមិនជួយទូល‌បង្គំ ឬស្តាប់ពាក្យស្រែកថ្ងូររបស់ទូល‌បង្គំដូច្នេះ?²ព្រះជាម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំស្រែកអំពាវនាវនៅពេលថ្ងៃ ប៉ុន្តែព្រះ‌អង្គមិនឆ្លើយតបទេ ហើយនៅពេលយប់ ទូលបង្គំក៏មិនបាននៅស្ងៀមដែរ!

³ដ្បិត ព្រះអង្គបរិសុទ្ធ ដែលគង់នៅលើបល្ល័ង្ក ហើយជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ។⁴បុព្វបុរសរបស់យើងតែងតែផ្ញើជីវិតលើព្រះអង្គ ពួកលោកផ្ញើជីវិតលើព្រះអង្គជានិច្ច ហើយព្រះអង្គក៏បានរំដោះពួកលោក។⁵ពួកគេបានស្រែកអង្វររកព្រះអង្គ ហើយក៏បានសង្គ្រោះ។ ពួកគេនឹងមិនខកចិត្តសោះឡើយ។

⁶ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំវិញ គឺគេចាត់ទុកជាជន្លេន មិនមែនជាមនុស្សនោះទេ មនុស្ស‌ម្នានាំគ្នាជេរប្រមាថ ហើយមាក់ងាយទូលបង្គំ។⁷អស់អ្នកដែលឃើញទូលបង្គំ គេចំអកឲ្យទូលបង្គំគ្រប់ៗគ្នា គេពេប‌ជ្រាយដាក់ទូលបង្គំ ព្រមទាំងគ្រវីក្បាលដាក់ទូលបង្គំផង។⁸ពួកគេពោលថា «គាត់ផ្ញើវាសនាលើព្រះ‌អម្ចាស់ហើយ ឲ្យព្រះអង្គរំដោះគាត់ទៅ បើព្រះអង្គស្រឡាញ់គាត់ ឲ្យព្រះអង្គសង្គ្រោះគាត់ទៅ»។

⁹ដ្បិត គឺព្រះ‌អង្គដែលបាននាំយកទូល‌បង្គំ ចេញពីផ្ទៃម្តាយ មក ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំទុកចិត្តព្រះ‌អង្គ តាំងពីទូល‌បង្គំនៅបៅដោះម្តាយនៅឡើយ។¹⁰កាលពីទូលបង្គំកើតមក ព្រះអង្គបានទទួលទូលបង្គំធ្វើជាកូន ព្រះអង្គជាព្រះរបស់ទូលបង្គំ តាំងតែពីមុនពេល ដែលទូលបង្គំស្គាល់ពន្លឺថ្ងៃទៅទៀត។

¹¹សូមកុំគង់ឆ្ងាយពីទូល‌បង្គំឡើយ ដ្បិតទុក្ខលំបាកបានមកជិតហើយ គ្មានអ្នកណាជួយទូល‌បង្គំទេ។¹²មានគោឈ្មោលជាច្រើនបានឡោមព័ទ្ធទូល‌បង្គំ គឺគោឈ្មោលខ្លាំងៗពីស្រុកបាសាននៅជុំវិញទូល‌បង្គំ។¹³ពួកវាហាមាត់ធំដាក់ទូល‌បង្គំ ដូចជាសិង្ហដែលគ្រហឹមបម្រុងនឹងហែកស៊ី។

¹⁴ទូល‌បង្គំត្រូវច្រួចចេញដូចជាទឹក ហើយអស់ទាំងឆ្អឹងនៃទូល‌បង្គំសណ្តកចេញពីគ្នា។ ចិត្តទូល‌បង្គំប្រៀបដូចជាក្រមួន ដែលរលាយនៅក្នុងខ្លួន។¹⁵កម្លាំងទូល‌បង្គំស្ងួត ដូចអំបែងឆ្នាំង អណ្ដាតទូល‌បង្គំជាប់នៅក្រអូមមាត់ព្រះ‌អង្គដាក់ទូល‌បង្គំ ចុះទៅក្នុងធូលីនៃសេចក្ដីស្លាប់។

¹⁶ដ្បិត មានពួកឆ្កែឡោម‌ព័ទ្ធទូល‌បង្គំជុំវិញ មនុស្សអាក្រក់មួយហ្វូង ដើរក្រវែលជុំ‌វិញទូល‌បង្គំ គេបានចាក់ទម្លុះដៃជើងទូល‌បង្គំ¹⁷ទូល‌បង្គំអាចរាប់ឆ្អឹងជំនីរ របស់ទូល‌បង្គំបានទាំងអស់។ គេសម្លក់សម្លឹងមកទូល‌បង្គំ។

¹⁸ពួកគេយកសម្លៀក‌បំពាក់ទូលបង្គំទៅចែកគ្នា និងនាំគ្នាចាប់ឆ្នោតយកអាវវែងរបស់ទូលបង្គំ ។¹⁹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំនៅឆ្ងាយពីទូលបង្គំឡើយ ព្រះអង្គជាកម្លាំងនៃទូលបង្គំ សូមឆាប់នឹងយាងមកជួយទូលបង្គំផង!

²⁰សូមសង្រ្គោះទូលបង្គំឲ្យរួចផុតពីមុខដាវ ហើយជួយជីវិតទូលបង្គំឲ្យរួចផុតពីចង្កូមរបស់ឆ្កែទាំងនេះ។²¹សូមសង្គ្រោះទូលបង្គំឲ្យរួចផុតពីមាត់សិង្ហ និងពីស្នែងក្របីផង។

²²ទូលបង្គំនឹងប្រកាសពីព្រះ‌នាម របស់ព្រះអង្គឲ្យបងប្អូនទូលបង្គំស្គាល់ ទូលបង្គំនឹងច្រៀងលើកតម្កើងព្រះអង្គនៅក្នុង អង្គប្រជុំ។²³អ្នកណាដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌អម្ចាស់សូមសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ! អ្នកណាដែលជាពូជ‌ពង្សយ៉ាកុប ចូរលើកតម្កើងព្រះ‌អង្គ! អ្នកណាដែលជាពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែលអើយ ចូរស្ញប់ស្ញែងនៅចំពោះព្រះ‌អង្គចុះ!

²⁴ដ្បិត ព្រះ‌អង្គមិនបានមើល‌ងាយ ឬស្អប់ខ្ពើម មនុស្សក្រក្រីមានទុក្ខវេទនាឡើយ ព្រះអម្ចាស់មិនបានលាក់ព្រះ‌ភក្ត្រនឹងគេដែរ កាលអ្នកនោះបានទូលរកព្រះ‌អង្គ ព្រះជាម្ចាស់ព្រះ‌ សណ្ដាប់។²⁵សូមលើកតម្កើងព្រះអង្គ នៅក្នុងអង្គប្រជុំដ៏ធំ ទូលបង្គំនឹងលាបំណន់ នៅមុខអស់អ្នកគោរពកោតខ្លាចព្រះ អង្គ។

²⁶អ្នកដែលទន់‌ទាបនឹងបានបរិ‌ភោគឆ្អែត អស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។ សូមឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នារស់នៅជាដរាប។²⁷មនុស្សទាំងប៉ុន្មានដែលស្ថិតនៅតាមស្រុក ដាច់ស្រយាលនៃផែនដី នឹងនឹកឃើញពីព្រះ‌អម្ចាស់ ប្រជា‌ជាតិទាំងមូល នឹងនាំគ្នាក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះអង្គ។

²⁸ដ្បិត ព្រះ‌រាជនៃព្រះអម្ចាស់ និងគ្រប់‌គ្រងលើប្រជា‌ជាតិនានា។²⁹ពួកអ្នកធំទាំងប៉ុន្មាននៅលើផែនដី នាំគ្នាបរិភោគ ហើយក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះអង្គ អស់អ្នកដែលកើតពីធូលីដី គឺមនុស្សលោកដែលតែងតែស្លាប់ក៏នឹងក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះអង្គដែរ។

³⁰នឹងមានពូជ‌ពង្សមួយគោរពប្រតិ‌បត្តិ ដល់ព្រះ‌អង្គ គេនឹងថ្លែងប្រាប់អំពីព្រះ‌អម្ចាស់ ដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។³¹ពួកគេនឹងមក ហើយប្រកាសអំពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ប្រាប់មនុស្សមួយពួក ដែលមិនទាន់កើតមកនៅឡើយថា គឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបានធ្វើការនោះ។

23

ទំនុកតម្កើង របស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់គឺជាគង្វាលខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងមិនខ្វះអ្វីសោះ។²ព្រះ‌ជាម្ចាស់ឲ្យខ្ញុំដេកសម្រាកនៅលើវាលស្មៅខៀវខ្ចី ព្រះ‌អង្គនាំខ្ញុំទៅក្បែរមាត់ទឹកដែលហូរគ្រឿនៗ។

³ព្រះអង្គប្រទានជីវិតដល់ខ្ញុំឡើងវិញ ព្រះអង្គនាំខ្ញុំដើរក្នុងផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវដោយយល់ដល់ព្រះ‌កិត្តិនាមរបស់ព្រះអង្គ។

⁴ទោះបីជាទូលបង្គំដើរកាត់ជ្រលងភ្នំ នៃសេចក្ដីងងឹត ក៏ដោយ ក៏ទូលបង្គំមិនខ្លាចអ្វីសោះឡើយ ដ្បិតព្រះអង្គគង់នៅជាមួយទូលបង្គំព្រះអង្គការពារ និងរក្សាទូលបង្គំជានិច្ច ។

⁵ព្រះ‌អង្គរៀបតុនៅមុខទូល‌បង្គំ ហើយនៅចំពោះខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គចាក់ប្រេងលើក្បាលទូល‌បង្គំ ហើយពែងរបស់ទូលបង្គំដ៏ពេញហូរហៀរ។

⁶ប្រាកដជាព្រះអង្គប្រណីសន្ដោសទូលបង្គំ ជាមួយសម្ព័ន្ឋមេត្រីដ៏ស្មោះ‌ស្ម័គ្រជារៀងរាល់ថ្ងៃ អស់មួយជីវិតរបស់ទូលបង្គំ។ ហើយខ្ញុំនឹងរស់នៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់យូអង្វែងជានិច្ច។

24

ទំនុកតម្កើង របស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ផែនដីជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយអ្វីដែលមាននៅលើផែនដី ព្រមទាំងអស់អ្នក ដែលរស់នៅក្នុងពិភពលោកផង។²ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានចាក់គ្រឹះផែនដីនៅលើសមុទ្រហើយបានតាំងវាយ៉ាងមាំនៅលើទន្លេនានា។

³តើអ្នកណាអាចឡើងទៅលើភ្នំ នៃព្រះ‌អម្ចាស់បាន? តើអ្នកណាអាចឈរនៅទីបរិសុទ្ធ របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់បាន?⁴អ្នកដែលមានដៃស្អាត និងចិត្តបរិសុទ្ធ ជាអ្នកដែលមិនបណ្ដោយឲ្យព្រលឹងខ្លួន ទៅតាមសេចក្ដីភូតភរ ហើយមិនពោលពាក្យស្បថបំពានឡើយ។

⁵អ្នកនោះនឹងទទួលព្រះពរពីព្រះ‌អម្ចាស់ និងសេចក្ដីសុចរិតពីព្រះអង្គ ដ៏ជួយសង្គ្រោះរបស់ខ្លួន។⁶អ្នកទាំងនេះហើយជាពួកអ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌អង្គ គឺអ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌ភក្ត្រនៃ ព្រះជាម្ចាស់របស់លោកយ៉ាកុប។ សម្រាក

⁷ចូរងើបក្បាលឡើង និងគ្រប់ទាំងទ្វារ ចូរងើបឡើង ដើម្បីឲ្យមហា‌ក្សត្រដ៏មានសិរី‌ល្អ ទ្រង់យាងចូលមក។⁸តើមហា‌ក្សត្រដ៏មានសិរី‌រុងរឿងជាអ្នកណាទៅ? គឺព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះ‌ចេស្តា និងឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិ ជាព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏មានឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិក្នុងចម្បាំង។

⁹ចូរងើបក្បាលរបស់អ្នកឡើង! ឱទ្វារដ៏នៅអស់‌កល្បជា‌និច្ចអើយ ចូរបើកឡើង ដើម្បីឲ្យមហា‌ក្សត្រដ៏ពេញសិរី‌រុងរឿង ព្រះអង្គយាងចូលមកក្នុង!¹⁰តើមហា‌ក្សត្រដ៏មានសិរី‌រុងរឿងនេះជាអ្នកណា? គឺជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃពួកពល‌បរិវារ ព្រះ‌អង្គហើយជាមហា‌ក្សត្រ ដ៏មានសិរី‌ល្អ។ សម្រាក

25

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹សូមថ្វាយជីវិតរបស់ទូលបង្គំ ទៅចំពោះព្រះអម្ចាស់!²ព្រះអម្ចាស់របស់ទូលបង្គំអើយ ទូលបង្គំទុកចិត្តលើព្រះអង្គ។ សូមកុំឲ្យទូលបង្គំត្រូវអាម៉ាស់មុខ សូមកុំឲ្យខ្មាំងសត្រូវអាចមានជ័យ‌ជម្នះលើទូលបង្គំឡើយ។³សូមឲ្យអ្នកដែលសង្ឃឹមលើព្រះ‌អង្គនឹងមិនត្រូវខ្មាសឡើយ គឺមានតែអ្នកមានចិត្តមិនល្អ ដែលត្រូវខ្មាសវិញ។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមបង្ហាញរបៀបរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមបង្រៀនទូល‌បង្គំអំពីផ្លូវច្រក របស់ព្រះ‌អង្គផង។⁵សូមនាំ ហើយបង្រៀនទូល‌បង្គំ ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាព្រះដ៏ជួយសង្គ្រោះរបស់ទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌អង្គរាល់ថ្ងៃ។

⁶ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមនឹកចាំពីព្រះហឫទ័យហើយនិងសម្ព័ន្ឋមេត្រីដ៏ស្មោះត្រង់នៃព្រះអង្គផង ដ្បិតការទាំងនោះមានតាំងពីដើមហើយ។⁷ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមកុំនឹកចាំអំពើបាបដែលទូល‌បង្គំប្រព្រឹត្តកាលនៅក្មេង ឬការបះបោរបស់ទូល‌បង្គំឡើយ សូមនឹកចាំអំពីសម្ព័ន្ឋមេត្រីដ៏ស្មោះត្រង់តាមរយៈ ការល្អរបស់ព្រះអង្គ។

⁸ព្រះអម្ចាស់គឺល្អហើយទៀងត្រង់ ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌អង្គបង្រៀនមនុស្សបាបឲ្យស្គាល់ផ្លូវ។⁹ព្រះអង្គនាំមនុស្សបន្ទាបខ្លួន ឲ្យដើរតាមដ៏ត្រឹមត្រូវ ព្រះអង្គបង្រៀនគេឲ្យស្គាល់ព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁰គ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ សុទ្ធតែប្រកបដោយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្រឡាញ់ និងសេចក្ដីស្មោះ‌ត្រង់ ចំពោះអស់អ្នកដែលកាន់តាមសម្ព័ន្ឋមេត្រី និងសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ។¹¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ដោយយល់ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គសូមអត់ទោសអំពើបាប ដ៏ធ្ងន់របស់ទូល‌បង្គំផង។

¹²តើមានអ្នកណាដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ឬទេ? ព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងបង្រៀនអ្នកនោះ ឲ្យស្គាល់ផ្លូវដែលគួរជ្រើសរើស។¹³ជីវិតរបស់អ្នកនោះនឹងបានទទួលការដែលល្អ ហើយកូនចៅរបស់គេនឹងទទួលទឹកដីជាមរតក។

¹⁴មេត្រីភាពរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ គឺសម្រាប់អស់អ្នកណាដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យគេស្គាល់ សម្ព័ន្ឋមេត្រីរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁵ភ្នែកទូល‌បង្គំសម្លឹងទៅរក ព្រះ‌អម្ចាស់ជា‌និច្ច ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹងដោះជើងទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីអន្ទាក់។¹⁶សូមបែរមកទូល‌បង្គំ ហើយផ្តល់ក្តីមេត្តាឲ្យទូល‌បង្គំផង ដ្បិតទូល‌បង្គំនៅឯកោ ហើយពេញដោយទុក្ខព្រួយ។

¹⁷ទុក្ខព្រួយក្នុងចិត្តទូល‌បង្គំបានកើនឡើងជាខ្លាំង សូមនាំទូល‌បង្គំចេញពីការខ្វាល់ខ្វាយរបស់ទូល‌បង្គំផង!¹⁸សូមទតមើលទុក្ខវេទនា និងការនឿយព្រួយរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយសូមអត់ទោសអំពើបាប របស់ទូល‌បង្គំផង។¹⁹សូមព្រះអង្គទតចុះ ដ្បិតសត្រូវទូលបង្គំមានចំនួនច្រើនណាស់ ហើយគេស្អប់ទូល‌បង្គំ ដោយចិត្តសាហាវយ៉ាងណា។

²⁰សូមការពារជីវិតរបស់ទូលបង្គំ ហើយរំដោះទូលបង្គំផង សូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រូវខ្មាសឡើយ ដ្បិតទូល‌បង្គំពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អង្គ។²¹សូមឲ្យសេចក្ដីសុចរិត និងសេចក្ដីទៀងត្រង់រក្សាទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំសង្ឃឹម នៅក្នុងព្រះ‌អង្គហើយ។

²²ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមរំដោះអុីស្រា‌អែលពីទុក្ខវេទនា ទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកគេផង!

26

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមរកយុត្តិធម៌ឲ្យទូល‌បង្គំផង ដ្បិតទូល‌បង្គំបានដើរយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ក៏បានទុកចិត្តនឹងព្រះ‌អម្ចាស់ឥតល្អៀងឡើយ។²ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមពិនិត្យមើលទូល‌បង្គំ ហើយល្បងលទូល‌បង្គំ នឹងសាកចិត្តគំនិតរបស់ទូល‌បង្គំចុះ។³ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅនិងមុខភ្នែកទូល‌បង្គំ ហើយទូល‌បង្គំបានដើរតាម សេចក្ដីស្មោះត្រង់បស់ព្រះ‌អង្គ។

⁴ទូលបង្គំមិនបានចូលរួមជាមួយពួកមនុស្សបោកបញ្ឆាត ក៏មិនបានសេពគប់ជាមួយមនុស្សមានពុតដែរ។⁵ទូលបង្គំមិនចូលចិត្ត ពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ ហើយទូលបង្គំមិនអង្គុយរួមជាមួយ មនុស្សពាលដែរ។

⁶ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំលាងដៃជាសម្គាល់ថា ទូល‌បង្គំគ្មានទោសទេ ហើយទូល‌បង្គំដើរជុំវិញអាសនារបស់ព្រះ‌អង្គ⁷ដើម្បីស្រែកច្រៀងសរសើរតម្កើន និងរៀបរាប់ពីការអស្ចារ្យ របស់ព្រះ‌អង្គ។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ ព្រះដំណាក់ដែលព្រះ‌អង្គគង់នៅ និងកន្លែងដែលមានសិរីល្អរបស់ព្រះ‌អង្គស្ថិតនៅ។

⁹សូមកុំផាត់ព្រលឹងទូល‌បង្គំចេញជាមួយអ្នកមានបាបឡើយ ឬកុំដកជីវិតទូល‌បង្គំ ជាមួយមនុស្សដែលកម្ចាយឈាមដែរ¹⁰ដៃរបស់អ្នកទាំងនោះ សុទ្ធតែជាប់មានអំពើអាក្រក់ ហើយដៃស្តាំរបស់គេពេញដោយសំណូក។

¹¹ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំវិញ ទូល‌បង្គំនឹងដើរ ដោយចិត្តទៀងត្រង់ សូមប្រោសលោះទូល‌បង្គំ ហើយផ្តល់ក្តីមេត្តាដល់ទូល‌បង្គំផង។¹²ជើងទូល‌បង្គំឈរនៅលើដីរាបស្មើ ទូល‌បង្គំនឹងថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់។

27

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់ជាពន្លឺ និងជាព្រះ‌សង្គ្រោះខ្ញុំ តើខ្ញុំត្រូវខ្លាចនរណាទៀត? ព្រះ‌អម្ចាស់ជាទីជម្រករបស់ជីវិតខ្ញុំ តើខ្ញុំត្រូវតក់‌ស្លុតឬ?

²ពេលពួកបច្ចាមិត្ត និងខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្ញុំនាំគ្នាមកជិតខ្ញុំ ដើម្បីស៊ីសាច់ខ្ញុំ នោះគេនឹងជំពប់ដួល។³ទោះបើមានពលទ័ពមកឡោមព័ទ្ធខ្ញុំ ក៏ចិត្តខ្ញុំមិនភ័យខ្លាចឡើយ ទោះបើមានចម្បាំងកើតឡើងទាស់នឹងខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំនៅតែមានទំនុកចិត្តជានិច្ច។

⁴ខ្ញុំបានសូមសេចក្ដីតែមួយពីព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយនឹងស្វែងរកសេចក្ដីនោះឯង គឺឲ្យខ្ញុំបាននៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ រាល់តែថ្ងៃអស់មួយជីវិតរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីរំពឹងមើលសោភ័ណភាពរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយពិនិត្យពិចារណានៅក្នុង ព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁵ដ្បិត នៅក្នុងថ្ងៃដែលមានទុក្ខលំបាក ព្រះជាម្ចាស់នឹងបិតបាំងទូលបង្គំនៅក្រោមម្លប់របស់ព្រះអង្គ បិតបាំងដោយព្រះពន្លារបស់ព្រះ‌អង្គ។ ព្រះ‌អង្គនឹងលើកខ្ញុំដាក់លើថ្មដា។⁶ដ្បិត ខ្ញុំបានងើបក្បាលឡើង ខ្ពស់ជាងខ្មាំងសត្រូវដែលនៅជុំ‌វិញខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងថ្វាយយញ្ញបូជា នៅក្នុងព្រះពន្លារបស់ព្រះ‌អង្គ ទាំងស្រែកដោយអំណរ ខ្ញុំនឹងច្រៀង ខ្ញុំនឹងលើកទំនុកថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់!

⁷ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមសណ្ដាប់ពេលទូល‌បង្គំទូលរកព្រះអង្គ សូមមេត្តាដល់ទូល‌បង្គំ និងឆ្លើយតបមកទូល‌បង្គំផង!⁸ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! ចិត្តទូលបង្គំនឹកដល់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអង្គថា «ចូរស្វែងព្រះភ័ក្រ្តរបស់ព្រះអង្គ!» ទូល‌បង្គំស្វែងរកព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គហើយ។

⁹សូមកុំបាំងព្រះភ័ក្រ្តព្រះអង្គពីទូលបង្គំឡើយ សូមកុំបង្វែរសេចក្តីកំហឹងរបស់ព្រះអង្គមកលើអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គឡើយ! ព្រះអង្គជាអ្នកជួយទូលបង្គំ ព្រះជាម្ចាស់នៃសេចក្តី សង្គ្រោះទូលបង្គំអើយ សូមកុំផាត់ទូល‌បង្គំចេញសូមកុំបោះ‌បង់ចោលទូល‌បង្គំឡើយ!¹⁰បើទោះបីឪពុកម្តាយ បានបោះបង់ចោលទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងទទួលទូល‌បង្គំទុក។

¹¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមបង្រៀនទូល‌បង្គំឲ្យស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមនាំទូល‌បង្គំទៅតាមផ្លូវរាបស្មើ ដោយព្រោះតែខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ។¹²សូមកុំប្រគល់ទូល‌បង្គំទៅតាមបំណងចិត្ត បច្ចា‌មិត្តរបស់ទូល‌បង្គំឡើយ ដ្បិតមានស្មរបន្ទាល់ក្លែងក្លាយ បានលើកគ្នាទាស់នឹងទូល‌បង្គំ ពីព្រោះដង្ហើមពួកគេចេញដោយពាក្យសាហាវ!

¹³តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងដល់ទូល‌បង្គំ បើទូលបង្គំមិនជឿថាព្រះ‌អម្ចាស់ពេញដោយសេចក្ដីសប្បុរស នៅក្នុងទឹកដីរបស់មនុស្សកំពុងរស់នៅ?¹⁴ចូររង់‌ចាំចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរមានកម្លាំង ហើយមានចិត្តក្លាហានឡើង ចូររង់‌ចាំព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ!

28

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹សម្រាប់ព្រះអង្គ ព្រះអម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំស្រែកឡើងអង្វរ ព្រះអង្គជាថ្មដានៃទូលបង្គំ សូមកុំប្រងើយនិងទូលបង្គំធ្វើអ្វី។ ប្រសិនបើព្រះអង្គមិនឆ្លើយចំពោះ ទូលបង្គំទេ នោះទូលបង្គំនឹងចូលរួមជាមួយអ្នកទាំងនោះដែលបានបញ្ចុះក្នុងផ្នូរហើយ។²ពេលទូលបង្គំស្រែករកព្រះអង្គ ពេលទូលបង្គំលើកដៃឆ្ពោះទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធ របស់ព្រះអង្គ សូមព្រះ‌អង្គសណ្ដាប់ពាក្យទូល‌អង្វរ របស់ទូលបង្គំផង។

³សូមកុំរុញទូល‌បង្គំចេញជាមួយមនុស្សពាល ឬជាមួយពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ ជាអ្នកដែលពោលពាក្យមេត្រីនឹងអ្នកជិតខាង តែមានពេញដោយការអាក្រក់នៅក្នុងចិត្តគេវិញ។⁴សូមឲ្យដល់គេតាមអ្វីដែលគេធ្វើ ហើយតាមសេចក្ដីអាក្រក់នៃអំពើដែលគេប្រព្រឹត្ត សូមឲ្យគេទទួលតាមអំពើដែលដៃរបស់គេធ្វើ សូមតបស្នងឲ្យសមនឹងទោសរបស់គេ។⁵ព្រោះគេមិនយកចិត្តទុកដាក់ នឹងកិច្ចការរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ឬនឹងស្នារព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គទេ ព្រះ‌អង្គនឹងរំលំគេចុះ ក៏មិនសង់ឡើងវិញឡើយ។

⁶សូមថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះ‌អម្ចាស់! ព្រោះព្រះ‌ជាម្ចាស់ ព្រះ‌សណ្ដាប់សំឡេងដែលខ្ញុំទូល‌អង្វរ⁷ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាកម្លាំង និងជាខែលការពារទូលបង្គំ នោះខ្ញុំទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌អង្គបានជួយខ្ញុំ។ ដូច្នោះ ចិត្តខ្ញុំរីក‌រាយជាខ្លាំង និងសរសើរតម្កើង ដោយបទចម្រៀងរបស់ខ្ញុំ។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ការពារប្រជា‌រាស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះ‌អង្គជាទីពឹងជ្រកដល់អ្នកដែលព្រះ‌អង្គបានចាក់ប្រេងតាំង។

⁹សូមសង្គ្រោះប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ហើយប្រទានពរដល់កូនចៅរបស់ព្រះអង្គ។ សូមធ្វើជាគង្វាលដល់គេនិងបីទ្រគេជា រៀងរហូតទៅ។

29

ទំនុកតម្កើង របស់ស្ដេចដាវីឌ។¹អស់ទាំងកូនព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ! ចូរនាំគ្នាតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿង និងតេជា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដែរ។²ចូរថ្វាយសិរី‌ល្អដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ គឺឲ្យសមនិងព្រះ‌អម្ចាស់។ សូមថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយពាក់គ្រឿងលម្អបរិសុទ្ធ។

³ព្រះ‌សូរ‌សៀងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ លាន់ឮលើផ្ទៃទឹក ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានសិរី‌ល្អព្រះ‌អង្គបញ្ចេញផ្គរលាន់ គឺព្រះ‌អម្ចាស់គង់លើផ្ទៃទឹក។⁴ព្រះ‌សូរ‌សៀងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់មានអំណាច ព្រះ‌ សូរ‌សៀងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ មានពេញដោយឫទ្ធា‌នុភាព។⁵ព្រះ‌សូរ‌សៀងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បំបាក់ដើមតា‌ត្រៅ គឺព្រះ‌អម្ចាស់បំបាក់ដើមតា‌ត្រៅនៅភ្នំល្បាណូន។

⁶ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យភ្នំល្បាណូនលោតដូចជាកូនគោ ហើយឲ្យភ្នំស៊ីរាន លោតដូចជាគោព្រៃស្ទាវ។⁷ព្រះ‌សូរ‌សៀងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើឲ្យមាន អណ្ដាតភ្លើងផុសឡើង។⁸ព្រះ‌សូរ‌ សៀងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ កក្រើកទីរហោ‌ស្ថាន ព្រះ‌អម្ចាស់អង្រួនទីរហោ‌ស្ថានការដេស។

⁹ព្រះ‌សូរ‌សៀងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ អង្រួនក្តាន់ញីឲ្យកើតកូន ក៏ធ្វើឲ្យព្រៃឈើជ្រុះស្លឹកអស់រលីង ហើយនៅក្នុងព្រះ‌វិហារព្រះ‌អង្គ អ្វីៗសព្វសារពើ ស្រែកឡើងថា «សិរិរុងរឿង!»¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់គ្រប់គ្រងលើទឹកជំនន់ ព្រះ‌អម្ចាស់គង់ជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្រ រហូតតទៅ។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រទានកម្លាំង ដល់ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រទានពរ ឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គជាមួយសន្ដិភាព។

30

ទំនុកតម្កើង បទសម្រាប់ច្រៀងនៅពេលសម្ពោធព្រះ‌វិហារ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំនឹងលើកតម្កើនព្រះអង្គឡើង ដ្បិត ព្រះអង្គបានលើកទូលបង្គំឡើង ហើយមិនឲ្យសត្រូវរបស់ទូលបង្គំ អរសប្បាយមកលើទូលបង្គំឡើយ។²ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ! ទូលបង្គំស្វែងរកសេចក្តីជំនួយពីព្រះអង្គ ហើយការប្រោសឲ្យជារបស់ព្រះអង្គ។³ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គបានស្រង់ព្រលឹងទូលបង្គំ ចេញពីចំណោមមនុស្សស្លាប់ ព្រះអង្គរក្សាទូលបង្គំឲ្យនៅមានជីវិតរស់ ពីការធ្លាក់ចុះទៅក្នុងរណ្តៅ។

⁴ឱពួកស្មោះត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គអើយ ចូរច្រៀងសរសើរព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរអរព្រះ‌គុណពេលអ្នកនឹកដល់ព្រះ‌នាមបរិសុទ្ធ របស់ព្រះ‌អង្គ។⁵ដ្បិតសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅតែមួយភ្លែតទេ ប៉ុន្តែព្រះ‌គុណរបស់ព្រះ‌អង្គវិញ នៅអស់មួយជីវិត។ ទុក្ខសោកកើតមាននៅពេលយប់ តែព្រឹកឡើងនឹងមានអំណរឡើងវិញ។

⁶ទូល‌បង្គំបានពោល ដោយទំនុកចិត្តថា៖ «ទូល‌បង្គំនឹងមិនត្រូវរង្គើឡើយ»។⁷ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យភ្នំរបស់ទូល‌បង្គំ ឈរយ៉ាងរឹងមាំ ដោយព្រះ‌គុណព្រះ‌អង្គ តែពេលព្រះ‌អង្គលាក់ព្រះភ័ក្ត្រ ទូល‌បង្គំមានចិត្តតក់‌ស្លុតជាខ្លាំង។⁸ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំស្រែកអង្វរព្រះអង្គ ទូលបង្គំទទូចអង្វរព្រះ‌អម្ចាស់។

⁹តើមានប្រយោជន៍អ្វី បើទូល‌បង្គំស្លាប់ ហើយចុះទៅក្នុងរណ្តៅនោះ? តើធូលីដីអាចសរសើរព្រះ‌អង្គកើតឬ? តើគេអាច ថ្លែងរៀបរាប់ពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គកើតឬ?¹⁰ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមព្រះ‌អង្គព្រះ‌សណ្ដាប់ ហើយប្រណី សន្ដោសទូល‌បង្គំផង ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមធ្វើជាអ្នកជំនួយ ដល់ទូល‌បង្គំផងចុះ។

¹¹ព្រះ‌អង្គបានផ្លាស់ការយំសោករបស់ទូល‌បង្គំ ឲ្យទៅជាការលោតកញ្ឆេង ព្រះ‌អង្គបានយកសម្លៀកបំពាក់កាន់ទុក្ខចេញ ហើយបំពាក់ឲ្យទូល‌បង្គំដោយចិត្តត្រេកអរវិញ។¹²ដូច្នេះ ទូលបង្គំច្រៀងទំនុកតម្កើង ថ្វាយព្រះអង្គទូលបង្គំមិននៅស្ងៀមទេ ឱព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ ទូលបង្គំនឹងអរព្រះគុណព្រះអង្គរហូតតទៅ!

31

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុកតម្កើង របស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំសូមជ្រកកោនជាមួយព្រះអង្គ សូមកុំឲ្យទូលបង្គំត្រូវខកចិត្តឡើយ ឱព្រះដ៏សុចរិតអើយ សូមរំដោះទូលបង្គំ។²សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្ដាប់ទូលបង្គំ សូមមករំដោះទូលបង្គំជាប្រញាប់ សូមធ្វើជាថ្ម‌ដា និងជាកំពែងការពារទូលបង្គំ ហើយសង្គ្រោះទូលបង្គំផង។

³ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាថ្មដា ហើយជាបន្ទាយរបស់ទូល‌បង្គំដោយ យល់ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ សូមដឹកនាំផ្លូវទូល‌បង្គំផង។⁴សូមដោះទូល‌បង្គំចេញពីអន្ទាក់ ដោយគេលួចលាក់ដើម្បីចាប់ទូល‌បង្គំ ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាជម្រករបស់ទូល‌បង្គំ។

⁵ទូល‌បង្គំសូមប្រគល់វិញ្ញាណទូល‌បង្គំ ទៅក្នុងព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះដ៏ស្មោះ‌ត្រង់អើយ ព្រះ‌អង្គបានប្រោសលោះទូល‌បង្គំ។⁶ទូលបង្គំស្អប់អស់អ្នកណាដែលទុកចិត្តព្រះក្នុងលោកីយ ប៉ុន្តែទូលបង្គំទុកចិត្តព្រះអម្ចាស់វិញ។⁷ទូល‌បង្គំនឹងត្រេកអរ ហើយរីក‌រាយ នឹងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រោះព្រះ‌អង្គបានឃើញទុក្ខវេទនារបស់ទូល‌បង្គំ ក៏ជ្រាបពីសេចក្ដីថប់ព្រួយនៃព្រលឹងទូល‌បង្គំដែរ។

⁸ព្រះ‌អង្គមិនបានប្រគល់ទូល‌បង្គំ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវឡើយ។ ព្រះ‌អង្គបានដាក់ជើងទូល‌បង្គំ នៅកន្លែងមួយធំទូលាយ។⁹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមមេត្តាដល់ទូល‌ បង្គំផង ដ្បិតទូល‌បង្គំមានទុក្ខព្រួយ ភ្នែកទូល‌បង្គំចុះខ្សោយដោយសោយសោក ព្រលឹងនិងរូបកាយទូល‌បង្គំក៏ដូចគ្នាដែរ។

¹⁰ដ្បិតជីវិតទូល‌បង្គំនឹងផុតទៅដោយទុក្ខព្រួយ ហើយឆ្នាំនៃអាយុទូល‌បង្គំថយទៅដោយស្រែកថ្ងូរ។ កម្លាំងទូល‌បង្គំចុះខ្សោយដោយសារបាបរបស់ទូលបង្គំ ហើយឆ្អឹងទូល‌បង្គំក៏ខ្សោះទៅដែរ។¹¹ដោយព្រោះខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មានរបស់ទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំបានត្រឡប់ជាទីត្មះតិះដៀល ជាពិសេសចំពោះអ្នកជិតខាងរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយជាហេតុគួរខ្លាចដល់ពួកអ្នក ដែលស្គាល់ទូល‌បង្គំ អស់អ្នកដែលឃើញទូល‌បង្គំនៅតាមផ្លូវ គេគេចមុខពីទូល‌បង្គំ។

¹²គេបានភ្លេចទូល‌បង្គំ ប្រៀបដូចជាមនុស្សស្លាប់ ទូល‌បង្គំបានត្រឡប់ដូចជាឆ្នាំងបាក់បែក។¹³ដ្បិតទូល‌បង្គំបានឮពាក្យមិនល្អរបស់មនុស្សជាច្រើន ការភ័យខ្លាចមកពីគ្រប់ជ្រុងទាំងអស់គេឃុតឃិតគ្នាទាស់នឹងទូល‌បង្គំ។ គេគ្រោងនឹងដកជីវិតទូល‌បង្គំ។

¹⁴ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំទុកចិត្តព្រះអង្គ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ!ទូលបង្គំទូលថា «ព្រះអង្គគឺជាព្រះអម្ចាស់របស់ទូលបង្គំ»។¹⁵វាសនារបស់ទូល‌បង្គំ ស្ថិតនៅក្នុងព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គ។ សូមរំដោះទូល‌បង្គំ ចេញពីកណ្ដាប់ដៃ ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ និងពីអស់អ្នកដែលបៀត‌បៀនទូល‌បង្គំផង។¹⁶សូមឲ្យព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គ ភ្លឺមកលើអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ សូមសង្គ្រោះទូល‌បង្គំ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁷ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រូវខ្មាសឡើយ ដ្បិតទូល‌បង្គំអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យពួកមនុស្សអាក្រក់ត្រូវខ្មាស សូមឲ្យគេដេកស្ងៀមនៅស្ថាន ឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ទៅ។¹⁸សូមឲ្យបបូរមាត់ភូតភរមិនអាចនិយាយបាន ជាបបូរមាត់ដែលពោលទាស់នឹងមនុស្សសុចរិត ដោយព្រហើន និងប្រមាថមើល‌ងាយ។

¹⁹ឱព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គបរិបូរក្រៃលែង ព្រះ‌អង្គបានបម្រុងទុកសម្រាប់អស់អ្នកដែល កោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ សម្រាប់អស់អ្នកដែលពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អង្គ នៅចំពោះមុខពួកកូនមនុស្ស!²⁰ព្រះ‌អង្គលាក់គេក្នុងទីកំបាំង នៃព្រះ‌វត្ត‌មានព្រះ‌អង្គឲ្យរួចពីឧបាយរបស់មនុស្ស ព្រះ‌អង្គថែ‌រក្សាគេនៅក្នុងព្រះពន្លារបស់ព្រះ‌អង្គឲ្យរួចពីអណ្ដាតមិនល្អ។

²¹សូមថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានសម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់ទូល‌បង្គំ នៅក្នុងទីក្រុងដែលសត្រូវឡោមព័ទ្ធ។²²ទូល‌បង្គំបានពោលទាំងភ័យស្លន់ថា «ទូល‌បង្គំត្រូវកាត់ចេញពីព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ» ព្រះ‌អង្គទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់ពាក្យទូល‌អង្វររបស់ទូល‌បង្គំ។

²³គ្រប់អ្នកដែលតាមព្រះអង្គ គឺស្រលាញ់ព្រះអម្ចាស់។ ឱព្រះអម្ចាស់ ការពារមនុស្សស្មោះ‌ត្រង់ តែព្រះ‌អង្គសងដល់មនុស្សព្រហើនជាបរិបូរណ៏។²⁴សូមរឹងមាំហើយទុកចិត្តចុះ គ្រប់គ្នាដែលទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ដើម្បីបានសង្រ្គោះ។

32

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។ ពាក្យកាព្យ។¹មានពរហើយ អ្នកដែលទទួលការអត់ទោស គឺជាអ្នកដែលបានគ្របបាំងអំពើបាបរបស់ខ្លួន។²មានពរហើយ អ្នកដែលព្រះ‌អម្ចាស់ មិនរាប់ថាមានទោស ជាអ្នកដែលគ្មានកល‌ឧបាយក្នុងចិត្ត។

³ពេលទូល‌បង្គំចេះតែនៅស្ងៀម ឆ្អឹងទូល‌បង្គំបានខ្សោះទៅ ដោយ‌សារទូល‌បង្គំស្រែកថ្ងូរជារៀងរាល់ថ្ងៃ។⁴ដ្បិតព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គបានសង្កត់ លើទូល‌បង្គំយ៉ាងធ្ងន់ ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ កម្លាំងទូល‌បង្គំខ្សោះល្វើយ ដូចទឹករីងស្ងួត ដោយកម្ដៅនៅរដូវប្រាំង។ សម្រាក

⁵ទូល‌បង្គំបានសារភាពអំពើបាប របស់ទូល‌បង្គំ នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ឥតលាក់លៀមអំពើទុច្ចរិតរបស់ទូល‌បង្គំឡើយ។ ទូល‌បង្គំពោលថា«ទូល‌បង្គំនឹងលន់‌តួអំពើរំលងរបស់ទូល‌បង្គំចំពោះព្រះ‌យេហូវ៉ា»ហើយព្រះ‌អង្គក៏បានអត់ទោសអំពើបាបឲ្យទូល‌បង្គំ។ សម្រាក⁶ដូច្នេះ ត្រូវឲ្យអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះបានអធិស្ឋានដល់ព្រះ‌អង្គ នៅពេលដែលអាចរកព្រះ‌អង្គឃើញយ៉ាងនោះ កាលណាមានទឹកជំនន់ធំជន់ឡើង ប្រាកដជានឹងមិនលិចលង់ដល់អ្នកនោះឡើយ។

⁷ព្រះ‌អង្គជាទីពួនជ្រករបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គការពារទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាក។ ព្រះ‌អង្គហ៊ុមព័ទ្ធទូល‌បង្គំ ដោយចម្រៀងនៃជ័យជម្នះ។ សម្រាក⁸យើងនឹងបង្ហាត់បង្រៀនអ្នកឲ្យស្គាល់ផ្លូវដែលអ្នកត្រូវដើរ។ យើងនឹងទូន្មានអ្នកទាំងភ្នែកយើងមើលអ្នកជានិច្ច។

⁹កុំឲ្យអ្នកធ្វើដូចជាសេះ ឬលាកាត់ ដែលគ្មានការយល់ដឹង ដែលគេត្រូវដាក់បង្ខាំ ហើយនិងបង្ហៀរ ដើម្បីទប់វា ក្រែងវាមិនព្រមមករកអ្នកនោះឡើយ។¹⁰មនុស្សអាក្រក់គេនឹងមានទុក្ខព្រួយជាច្រើន តែអ្នកណាដែលទុកចិត្តនឹងព្រះ‌អម្ចាស់ នោះនឹងមានសេចក្ដីសប្បុរសនៅព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន។

¹¹ឱមនុស្សសុចរិតរាល់គ្នាអើយ ចូរមានចិត្តសប្បាយ ហើយរីក‌រាយឡើង ក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ អស់អ្នកដែលមានចិត្តទៀតត្រង់អើយចូរនាំគ្នាស្រែកឡើងដោយអំណរចុះ។

33

¹ឱមនុស្សសុចរិតអើយ! ចូររីក‌រាយក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ សូមសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ដ៏សមគួរហើយក្នុងផ្លូវត្រឹមត្រូវ។²ចូរអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ដោយចាប់ស៊ុង ហើយលើកទំនុកថ្វាយព្រះ‌អង្គ ដោយដេញពិណខ្សែដប់។³ចូរច្រៀងបទថ្មីថ្វាយព្រះ‌អង្គ ហើយប្រគំភ្លេងយ៉ាងពិរោះឲ្យឮរងំទាំងស្រែកដោយអំណរ។

⁴ដ្បិតព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទៀងត្រង់ ហើយអស់ទាំងកិច្ច‌ការរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើដោយស្មោះ‌ត្រង់។⁵ព្រះ‌អង្គស្រឡាញ់សេចក្ដីសុចរិត និងយុត្តិ‌ធម៌ ផែនដីមានពេញដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁶ផ្ទៃមេឃកើតឡើងដោយ‌សារព្រះ‌បន្ទូល របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយអ្វីៗទាំងអស់នៅលើមេឃ ក៏កើតឡើងដោយ‌សារខ្យល់ដង្ហើមចេញពីព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គដែរ។

⁷ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យទឹកសមុទ្រផ្ដុំគ្នាឡើងជាគំនរ ព្រះ‌អង្គយកទីជម្រៅដាក់ក្នុងឃ្លាំង។⁸ចូរឲ្យផែនដីទាំងមូលកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរឲ្យមនុស្សទាំងអស់នៅលើពិភពលោក កោតស្ញប់ស្ញែងព្រះ‌អង្គ។⁹ដ្បិតព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូល នោះអ្វីៗក៏កើតមាន ព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់ នោះអ្វីៗក៏មាននៅ។

¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើឲ្យការប្រឹក្សា របស់ជាតិសាសន៍នានា ទៅជាអសារឥតការ ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យគំនិតរបស់ប្រជាជនទាំង‌ឡាយ អសារបង់។¹¹ផែនការរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត ហើយគម្រោងការក្នុងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យព្រះ‌អង្គ សម្រាប់ គ្រប់ជំនាន់។¹²មានពរហើយ ជាតិសាសន៍ណា ដែលយកព្រះ‌អម្ចាស់ទុកជាព្រះរបស់ខ្លួន ជាប្រជាជនដែលព្រះ‌អង្គបានជ្រើសរើស ទុកជាមរតករបស់ព្រះ‌អង្គ!

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់ទតមកពីលើស្ថាន‌សួគ៌ ព្រះ‌អង្គឃើញមនុស្សលោកទាំងអស់។¹⁴ពីព្រះដំណាក់ជាកន្លែងគង់នៅរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គទតឃើញមនុស្សទាំងអស់ ដែលរស់នៅលើផែនដី។¹⁵គឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបង្កើតចិត្ត របស់គេទាំងអស់គ្នា ក៏ពិចារណាមើលអស់ទាំងការដែលគេប្រព្រឹត្តដែរ។

¹⁶គ្មានស្តេចណាបានសង្គ្រោះ ដោយសារមាន‌ទ័ពច្រើននោះឡើយ ហើយមនុស្សខ្លាំងពូកែ ក៏មិនបានរួច ដោយសារកម្លាំងខ្លួនដែរ។¹⁷សេះចម្បាំង មិនមែនជាទីសង្ឃឹម ឲ្យមានជ័យជម្នះឡើយ ក៏មិនអាចសង្គ្រោះដោយ‌សារកម្លាំងដ៏ខ្លាំងរបស់វាបានដែរ។

¹⁸មើល៍ ព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ទតមកលើអស់អ្នក ដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ គឺមកលើអស់អ្នកដែលសង្ឃឹម ដល់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ¹⁹ដើម្បីឲ្យព្រះ‌អង្គបានរំដោះព្រលឹងគេ ឲ្យរួចពីសេចក្ដីស្លាប់ ហើយការពារគេ ឲ្យបានរស់នៅក្នុងគ្រាអំណត់។

²⁰យើងរង់ចាំចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គជាជំនួយ និងជាខែលរបស់យើងខ្ញុំ។²¹ដ្បិតចិត្តរបស់យើងខ្ញុំ រីក‌រាយក្នុងព្រះ‌អង្គ ព្រោះយើងខ្ញុំទុកចិត្តដល់ព្រះ‌នាមបរិសុទ្ធ របស់ព្រះ‌អង្គ។

²²ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមឲ្យសេចក្ដីសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ នៅជាមួយយើង ដូចដែលយើងដាក់សង្ឃឹមក្នុងព្រះអង្គ។

34

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ នៅគ្រាដែលទ្រង់ក្លែងធ្វើជាឆ្កួត នៅចំពោះអ័ប៊ី‌ម៉្មា‌ឡិច ហើយអ័ប៊ី‌ម៉្មា‌ឡិចក៏បណ្ដេញទ្រង់ចេញទៅ។¹ទូលបង្គំនឹងសរសើតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ គ្រប់ពេលវេលា ការសរសើរព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងមាត់ទូលបង្គំជា‌និច្ច។

²ចូរឲ្យមនុស្សរាបសារស្ដាប់ ហើយមានចិត្តត្រេកអរឡើង។³ឱ សូមតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ជាមួយខ្ញុំ ចូរយើងនាំគ្នាលើកតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គជាមួយគ្នា។

⁴ខ្ញុំបានស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយព្រះ‌អង្គក៏ឆ្លើយតបមកខ្ញុំ ក៏ជួយខ្ញុំយកឈ្នះការភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំ។⁵អ្នកណាសម្លឹងឆ្ពោះទៅព្រះអង្គ អ្នកនោះនឹងបានពោរ‌ពេញទៅដោយអំណរ ហើយនឹងមិនខកចិត្តសោះឡើយ។⁶មនុស្សក្រលំបាកបានស្រែកឡើង ហើយព្រះ‌អម្ចាស់សណ្ដាប់ នឹងសង្គ្រោះគេឲ្យរួច ពីទុក្ខលំបាកទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ។

⁷ទេវតានៃព្រះ‌អម្ចាស់ ចោម‌រោមជុំ‌វិញអស់អ្នកដែល កោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ ហើយរំដោះគេឲ្យរួច។⁸ឱសូមភ្លក់មើលឲ្យដឹងថា ព្រះ‌អម្ចាស់ល្អចុះ។ មានពរហើយ មនុស្សណាដែលពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អង្គ។⁹ឱពួកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គអើយ ចូរកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់។ ដ្បិតអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ មិនខ្វះអ្វីឡើយ។

¹⁰ពួកសិង្ហស្ទាវ អាចជួបនឹងការខ្វះអាហារ ហើយអត់ឃ្លាន តែអស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងមិនខ្វះគ្រប់ការល្អឡើយ។¹¹ឱ កូនទាំង‌ឡាយអើយ ចូរនាំគ្នាមក ហើយស្តាប់ខ្ញុំនឹងបង្រៀនអ្នករាល់គ្នា ពីការកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់។

¹²តើមានអ្នកណាដែលចង់បានជីវិត ហើយស្រឡាញ់អាយុយឺន‌យូរដើម្បីឲ្យខ្លួនបានឃើញសេចក្ដីល្អឬទេ?¹³សូមរក្សាអណ្ដាតរបស់អ្នកពីសេចក្ដីអាក្រក់ និងបបូរមាត់ កុំពោលពាក្យបោកបញ្ឆោត។¹⁴ចូរចៀសចេញពីអំពើអាក្រក់ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើល្អវិញ។ ចូរស្វែងរកសេចក្ដីសុខ ហើយដេញតាមចុះ។

¹⁵ព្រះ‌នេត្រព្រះ‌អម្ចាស់ ទតឆ្ពោះទៅរកមនុស្សសុចរិតហើយព្រះ‌កាណ៌ព្រះ‌អង្គ ផ្ទៀងស្តាប់សម្រែករបស់គេ។¹⁶ព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អម្ចាស់ទាស់ទទឹងនឹងពួកអ្នក ដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ដើម្បីកុំឲ្យមនុស្សនៅលើផែនដី នឹកចាំពីពួកគេតទៅទៀត។¹⁷ពេលមនុស្សសុចរិតស្រែកឡើង ព្រះ‌អម្ចាស់ព្រះសណ្ដាប់ ហើយព្រះ‌អង្គក៏រំដោះគេឲ្យរួច ពីគ្រប់ទុក្ខលំបាករបស់គេ។

¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់គង់នៅជិត អ្នកដែលមានចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ ហើយសង្គ្រោះអស់អ្នក ដែលមានវិញ្ញាណសោកសង្រេង។¹⁹មនុស្សសុចរិតរងទុក្ខលំបាកជាច្រើន តែព្រះ‌អម្ចាស់នាំចេញឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាកទាំងឡាយ។²⁰ព្រះ‌អង្គរក្សាអស់ទាំងឆ្អឹងរបស់អ្នកនោះ មិនឲ្យឆ្អឹងណាមួយត្រូវបាក់ឡើយ។

²¹អំពើអាក្រក់នឹងសម្លាប់មនុស្សពាល។ អស់អ្នកដែលស្អប់មនុស្សសុចរិតនឹងត្រូវទទួលទោស។²²ព្រះ‌អម្ចាស់សង្គ្រោះជីវិតពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ។ ក្នុងចំណោមអស់អ្នក ដែលពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អង្គ គ្មានអ្នកណាម្នាក់នឹងត្រូវទោសឡើយ។

35

¹ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមតតាំងនឹងអស់អ្នកដែលតតាំងនឹងទូល‌បង្គំ សូមតយុទ្ធនឹងអស់អ្នក ដែលតយុទ្ធនឹងទូល‌បង្គំផង។²សូមយកខែលទាំងតូចទាំងធំ ហើយក្រោកឡើង ជួយទូល‌បង្គំផង។³សូមប្រើលំពែង និងដែកពួយ ប្រហារពួកអ្នកដែលដេញតាមទូល‌បង្គំទៅ សូមមានព្រះ‌បន្ទូលមកព្រលឹងទូល‌បង្គំថា យើងជាព្រះ‌សង្គ្រោះអ្នក»។

⁴សូមឲ្យអ្នកដែលប៉ុនប៉ងដល់ជីវិតទូល‌បង្គំ ត្រូវខ្មាស ហើយបាក់មុខ សូមឲ្យអ្នកដែលប៉ុនប៉ងធ្វើបាបទូល‌បង្គំ ត្រូវដកខ្លួនថយ ហើយអៀនខ្មាស។⁵សូមឲ្យគេបានដូចជាចំបើងដែលត្រូវខ្យល់ផាត់ ហើយឲ្យទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បណ្ដេញគេចេញ។⁶សូមឲ្យផ្លូវរបស់គេងងឹតសូន្យសុង ហើយរអិល ដូចឲ្យទេវតារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដេញតាមគេផង។

⁷ដ្បិតគេបានបង្កប់អន្ទាក់ ដើម្បីចាប់ទូល‌បង្គំ ដោយឥតហេតុ គេបានជីករណ្តៅ ដើម្បីចាប់ជីវិតទូល‌បង្គំដោយឥតហេតុដែរ។⁸សូមឲ្យគេជួបនឹងការហិនវិនាស ដោយមិនដឹងខ្លួន។ សូមឲ្យគេជាប់អន្ទាក់ដែលខ្លួនគេបានបង្កប់ទុក សូមឲ្យគេធ្លាក់ចូលអន្ទាក់នោះ ហើយវិនាសអន្តរាយទៅ។

⁹ពេលនោះ ព្រលឹងទូល‌បង្គំ នឹងអរសប្បាយក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយត្រេកអរក្នុងការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁰អស់ទាំងឆ្អឹងរបស់ទូល‌បង្គំនឹងពោលថា «ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើមានអ្នកណាដូចព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គរំដោះមនុស្សក្រីក្រ ឲ្យរួចពីអ្នកដែលខ្លាំងជាងខ្លួន ទាំងជនក្រីក្រ និងកម្សត់ទុគ៌តឲ្យរួចពីអ្នកលូចប្លន់ពួកគេ?»។

¹¹មានសាក្សីក្លែងក្លាយលើកគ្នាឡើង គេចោទសួរពីរឿងហេតុដែលទូល‌បង្គំមិនដឹង។¹²ពួកគេយកការអាក្រក់ មកតបស្នងនឹងការល្អរបស់ទូល‌បង្គំ។ ទូល‌បង្គំឈឺចាប់ណាស់។

¹³កាលគេបានឈឺ នោះទូល‌បង្គំបានស្លៀក‌ពាក់សំពត់ធ្មៃ ទូល‌បង្គំបានតមអាហារ និងទូល‌បង្គំឱនក្បាលអធិស្ឋានយ៉ាងអស់ពីចិត្ត។¹⁴ទូល‌បង្គំបានប្រព្រឹត្ត ដូចប្រព្រឹត្តចំពោះបងប្អូនខ្លួនរបស់ទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំបានកាន់ទុក្ខ ដូចនៅពេលម្តាយរបស់ទូលបង្គំស្លាប់។

¹⁵ប៉ុន្ដែ ពេលទូល‌បង្គំមានទុក្ខលំបាក ពួកគេអរសប្បាយ និងប្រមូលផ្ដុំគ្នា ហើយគេប្រមូលផ្ដុំគ្នាទាស់នឹងទូល‌បង្គំ ហើយទូលបង្គំមិនយល់ពីពួកគេឡើយ។ ពួកគេបានហែកហួរទូល‌បង្គំឥតឈប់‌ឈរ។¹⁶គេប្រមាថមើលងាយទូល‌បង្គំឥតស្រាកស្រាន្ត ហើយសង្កៀតធ្មេញដាក់ទូល‌បង្គំ។

¹⁷ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! តើព្រះ‌អង្គធ្វើព្រងើយដល់កាលណាទៀត? សូមរំដោះព្រលឹងទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីការវាយប្រហារបស់ពួកគេ ហើយសង្គ្រោះជីវិតទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីពួកសិង្ហផង។¹⁸ទូល‌បង្គំនឹងអរព្រះ‌គុណព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងក្រុមជំនុំធំ ទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ក្នុងចំណោមមនុស្សជាច្រើន។

¹⁹សូមកុំឲ្យពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ អរសប្បាយដោយឈ្នះទូល‌បង្គំឡើយ ក៏កុំឲ្យអស់អ្នកដែលស្អប់ទូល‌បង្គំ បានចំអកដាក់ទូល‌បង្គំដែរ។²⁰ដ្បិតគេមិននិយាយដោយមេត្រីទេ គឺគេតែងតែបង្កើតពាក្យមួលបង្កាច់ ទាស់នឹងអស់អ្នកដែលស្ងប់ស្ងៀមនៅក្នុងស្រុក។

²¹គេហាមាត់យ៉ាងធំទាស់នឹងទូល‌បង្គំ ដោយពាក្យថា «អេ អេ! ភ្នែកយើងបានឃើញច្បាស់ហើយ»។²²ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គទតឃើញស្រាប់ហើយ សូមកុំនៅស្ងៀម ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំគង់ឆ្ងាយពីទូល‌បង្គំឡើយ។²³សូមតើនឡើង! សូមក្រោកឡើង ហើយការពារក្ដីឲ្យទូល‌បង្គំផង ឱព្រះជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ! សូមរកយុត្តិធម៌ឲ្យទូល‌បង្គំផង។

²⁴ឱព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ! សូមការពារទូល‌បង្គំ តាមសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមកុំឲ្យគេអរសប្បាយ ដោយឈ្នះទូល‌បង្គំឡើយ។²⁵សូមកុំឲ្យគេគិតក្នុងចិត្តថា «អេ យើងបានអ្វីដែលយើងចង់បានហើយ»។ សូមកុំឲ្យគេពោលថា «យើងបានលេបវាបាត់ហើយ»។²⁶អស់អ្នកដែលលើកគ្នាទាស់នឹងទូល‌បង្គំ សូមឲ្យគេហ៊ុមព័ទ្ធដោយភាពអាម៉ាស់ហើយបាក់មុខទៅ។ អស់អ្នកដែលអរសប្បាយនឹងទុក្ខលំបាករបស់ទូល‌បង្គំសូមឲ្យគេត្រូវខ្មាសហើយខូចឈ្មោះចុះ។

²⁷តែអស់អ្នកដែលកាន់ខាងសេចក្ដីសុចរិត របស់ទូល‌បង្គំ សូមឲ្យគេបានស្រែកហ៊ោឡើងដោយអំណរ ហើយសប្បាយរីករាយវិញ សូមឲ្យគេបន្តពោលថា «ព្រះ‌អម្ចាស់គួរតម្កើងឡើងព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ឲ្យអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គបានចម្រុងចម្រើន»។²⁸ពេលនោះ អណ្ដាតទូល‌បង្គំនឹងថ្លែងអំពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដរាបរាល់ថ្ងៃ។

36

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើព្រះ‌អម្ចាស់។¹ការរំលងច្បាប់របស់មនុស្សអាក្រក់ សម្ដែងក្នុងចិត្តខ្ញុំថា នៅចំពោះភ្នែកគេគ្មានការកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។²ដ្បិតនៅក្នុងភ្នែកគេ គេបញ្ជោរខ្លួនឯងថា អំពើទុច្ចរិតរបស់គេ មិនអាចមានអ្នកណា ឃើញ ឬស្អប់ឡើយ។

³ពាក្យដែលចេញពីមាត់គេ ពេញអំពើបាប និងពាក្យបោកបញ្ឆោត គេមិនចង់បានប្រាជ្ញា និងប្រព្រឹត្តល្អទៀតហើយ។⁴គេគិតដើម្បីធ្វើបាប តាំងកំពុងនៅក្នុងដំណេកនៅឡើយ គេមិនព្រមបោះបង់អំពើអាក្រក់ឡើយ ដោយទទួលយកផង។

⁵ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ខ្ពស់ដល់ផ្ទៃមេឃ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ខ្ពស់ដល់ពពក។⁶សេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ប្រៀបដូចជាភ្នំនៃព្រះ ជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ‌អង្គ ប្រៀបដូចមហាសមុទ្រដ៏ជ្រៅ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គសង្គ្រោះ ទាំងមនុស្សលោក ទាំងសត្វផង។

⁷ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ថ្លៃវិសេសយ៉ាងណាទៅ! មនុស្សលោកនឹង ជ្រកក្រោមម្លប់នៃស្លាបរបស់ព្រះ‌អង្គហើយ។⁸គេនឹងបានឆ្អែត ដោយរបស់ដ៏បរិបូរក្នុងដំណាក់ព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងឲ្យគេផឹកពីទន្លេ នៃព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គដែរ។⁹ដ្បិតប្រភពទឹកនៃជីវិតស្ថិតនៅជាមួយព្រះ‌អង្គ យើងខ្ញុំមើលឃើញពន្លឺ ដោយសារពន្លឺរបស់ព្រះ‌អង្គដែរ។

¹⁰ឱសូមសម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស ដល់អស់អ្នកដែលស្គាល់ព្រះ‌អង្គផង ហើយសម្ដែងសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់អ្នកដែលមានចិត្តទៀងត្រង់ផងចុះ។¹¹សូមកុំឲ្យជើងរបស់មនុស្សពាល ជាន់ឈ្លីទូល‌បង្គំឡើយ ក៏កុំឲ្យដៃគេ នាំយកទូល‌បង្គំចេញដែរ។¹²ពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ ត្រូវដួលចុះនៅទីនោះ គេត្រូវទម្លាក់ចុះ មិនអាចងើបឡើងវិញបានឡើយ។

37

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹កុំក្តៅចិត្ត ដោយព្រោះមនុស្ស ដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ឡើយ ក៏កុំច្រណែននឹងពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតដែរ²ដ្បិតពួកគេនឹងត្រូវស្រពោនដូចជាស្មៅ ហើយក៏ក្រៀមស្វិត ដូចតិណជាតិខៀវខ្ចីដែរ។

³ចូរទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើល្អ នោះអ្នកនឹងបាននៅក្នុងស្រុក ហើយរស់នៅយ៉ាងសុខក្សេមក្សាន្ត។⁴ចូរយកព្រះ‌អម្ចាស់ជាអំណររបស់អ្នកចុះ នោះព្រះ‌អង្គនឹងប្រទានអ្វីៗ ដែលចិត្តអ្នកប្រាថ្នាចង់បាន។

⁵ចូរទុកដាក់ផ្លូវរបស់អ្នកដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គនោះព្រះ‌អង្គនឹងប្រោសឲ្យបានសម្រេច។⁶ព្រះ‌អង្គនឹងឲ្យសេចក្ដីសុចរិត របស់អ្នកផ្សាយចេញដូចពន្លឺ ហើយអំពើយុត្តិ‌ធម៌របស់អ្នក ដូចពន្លឺនៅពេលថ្ងៃរសៀល។

⁷សូមស្ងប់ស្ងៀមនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយរង់‌ចាំព្រះ‌អង្គដោយអំណត់ កុំរហ័សខឹងឡើយ ដែលចម្រុងចម្រើនក្នុងផ្លូវរបស់គេ ហើយនឹងមនុស្សដែលសម្រេចបាន តាមផ្លូវអាក្រក់របស់ខ្លួននោះឡើយ។

⁸សូមកុំរហ័សកំខឹង ហើយមានចិត្តក្ដៅក្រហាយ។ សូមកុំខ្វាល់ចិត្តពេក។ ការទាំងនោះគ្រានតែនាំយើងឲ្យមានបញ្ហាទេ។⁹ព្រោះពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ នឹងត្រូវកាត់ចេញ តែអស់អ្នកដែលរង់‌ចាំព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងបានទទួលទឹកដីជាមរតក។¹⁰នៅតែបន្តិចទៀត មនុស្សអាក្រក់ នឹងលែងមានទៀតហើយ អ្នកនឹងខំរកមើលកន្លែងគេ តែគេមិននៅទីនោះទៀតដែរ។

¹¹ប៉ុន្តែ មនុស្សទន់ទាប គេនឹងបានទទួលទឹក‌ដីជាមរតក ហើយមានចិត្តរីក‌រាយ ដោយសេចក្ដីសុខក្សេម‌ក្សាន្តជាបរិបូរ។¹²មនុស្សអាក្រក់គេបង្កើតគម្រោងការអាក្រក់ទាស់នឹងមនុស្សសុចរិត ហើយសម្ញែងធ្មេញដាក់មនុស្សសុចរិត។¹³ព្រះ‌អម្ចាស់សើចចំអក ដាក់មនុស្សអាក្រក់វិញ ដ្បិតព្រះ‌អង្គជ្រាបថាថ្ងៃអន្សារបស់គេជិតមកដល់ហើយ។

¹⁴ពួកមនុស្សអាក្រក់បានហូតដាវជាស្រេច ហើយយឹតធ្នូរដើម្បីទម្លាក់មនុស្សទ័ល‌ក្រ និងមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ព្រមទាំងសម្លាប់អស់អ្នកដែលកាន់តាមផ្លូវទៀងត្រង់។¹⁵តែដាវរបស់គេនឹងចាក់ចូល ទៅក្នុងបេះដូងខ្លួនគេវិញ ហើយធ្នូររបស់គេនឹងត្រូវបែកបាក់។

¹⁶ទ្រព្យបន្តិចបន្តួចដែលមនុស្សសុចរិតមាន នោះប្រសើជាងទ្រព្យដ៏ច្រើន របស់មនុស្សអាក្រក់ជាច្រើននាក់។¹⁷ដ្បិតដៃរបស់មនុស្សអាក្រក់នឹងត្រូវបាក់ តែព្រះ‌អម្ចាស់ជួយមនុស្សសុចរិតវិញ។

¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់បានជ្រាបអស់ទាំងថ្ងៃ របស់មនុស្សទៀងត្រង់ ហើយមរតករបស់គេនៅជាប់ជាដរាប។¹⁹ពួកគេនឹងមិនត្រូវខ្មាសក្នុងគ្រាលំបាកឡើយ។ ហើយនៅវេលាអំណត់មកដល់ ពួកគេនឹងមានជាបរិបូរ។

²⁰ប៉ុន្តែ មនុស្សអាក្រក់នឹងត្រូវវិនាស ហើយខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដូចជាវាលស្មៅខៀវខ្ចី ដែលនឹងសាបសូន្យទៅ គឺនឹងរលាយសូន្យទៅដូចជាផ្សែង។²¹មនុស្សអាក្រក់ខ្ចីគេ តែមិនសងវិញឡើយ ឯមនុស្សសុចរិតវិញ មានចិត្តសទ្ធា ហើយចេះឲ្យទៅអ្នកដទៃ។

²²ដ្បិតអស់អ្នកដែលទទួលព្រះ‌ពរដោយព្រះ‌ជាម្ចាស់ នឹងទទួលទឹក‌ដីជាមរតក តែអស់អ្នកដែលព្រះ‌អង្គដាក់បណ្ដាសាវិញ នឹងត្រូវកាត់ចោល។²³ព្រះ‌អម្ចាស់តាំងជំហានរបស់មនុស្សឲ្យបានមាំមួនពេលព្រះ‌អង្គសពព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងផ្លូវរបស់គេ។ ទោះបើគេជំពប់ជើង ក៏គេនឹងមិនដួលបោកក្បាលដែរ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ព្រះអង្គកាន់ដៃគេជាប់។²⁴ពីមុនខ្ញុំនៅក្មេង ហើយឥឡូវនេះចាស់ហើយតែមិនដែលឃើញព្រះបោះបង់ចោល មនុស្សសុចរិតឡើយក៏មិនដែលឃើញពូជ‌ពង្សរបស់គេ សុំទានអាហារដែរ។

²⁵ពីមុនខ្ញុំនៅក្មេង ហើយឥឡូវនេះចាស់ហើយ តែមិនដែលឃើញព្រះបោះបង់ចោល មនុស្សសុចរិតឡើយ ក៏មិនដែលឃើញពូជ‌ពង្សរបស់គេ សុំទានអាហារដែរ។²⁶ពួកគេរមែងឲ្យរបស់ទៅអ្នកដទៃខ្ចីដោយចិត្តសទ្ធា ហើយកូនចៅរបស់គេជាមនុស្សមានពរ។²⁷ចូរបែរចេញពីអំពើអាក្រក់ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើល្អវិញ ហើយអ្នកនឹងរស់នៅដោយសុខសាន្តជារៀងដរាប។

²⁸ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ស្រឡាញ់យុត្តិ‌ធម៌ ព្រះ‌អង្គមិនបោះ‌បង់ពួកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។ ព្រះ‌អង្គថែ‌រក្សាគេជា‌និច្ច តែកូនចៅរបស់មនុស្សអាក្រក់នឹងត្រូវកាត់ចេញ។²⁹មនុស្សសុចរិតនឹងទទួលទឹកដីជាមរតក ហើយរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះជារៀងរហូត។³⁰មាត់របស់មនុស្សសុចរិត ពោលចេញជាប្រាជ្ញា ហើយអណ្ដាតរបស់គេ ស្រដីចេញជាពាក្យយុត្តិ‌ធម៌។

³¹ក្រឹត្យ‌វិន័យនៃព្រះជាម្ចាស់របស់គេ នៅជាប់ក្នុងចិត្តគេ ហើយពេលគេដើរនឹងមិនដូលឡើយ។³²មនុស្សអាក្រក់ឃ្លាំមើលមនុស្សសុចរិត ហើយរកមធ្យោ‌បាយសម្លាប់គេ។³³ប៉ុន្ដែ ព្រះ‌អម្ចាស់មិនបោះបង់គេទៅក្នុង កណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សអាក្រក់ឡើយ ក៏មិនឲ្យគេមានទោស នៅពេលត្រូវជំនុំ‌ជម្រះដែរ។

³⁴ចូររង់‌ចាំព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ ហើយកាន់តាមផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គដែរ នោះព្រះ‌អង្គនឹងលើកតម្កើងអ្នក ឲ្យគ្រប់គ្រងទឹក‌ដីជាមរតក អ្នកនឹងឃើញមនុស្សអាក្រក់ត្រូវវិនាស។

³⁵យើងបានឃើញមនុស្សអាក្រក់មានអំណាច ហើយលេចត្រដែតឡើង ដូចដើមតាត្រាវនៅភ្នំល្បាណូន។³⁶ប៉ុន្ដែ គេទៅបាត់ហើយមើល៍ គេមិននៅទៀតឡើយ ទោះបើយើងបានស្វែងរកគេ តែរកគេមិនឃើញសោះ។

³⁷ហើយពិចារណាមើលមនុស្សទៀងត្រង់ចុះ ចូរចំណាំមើលមនុស្សឥតសៅហ្មង ទីបំផុតនៃមនុស្សទាំងនោះ នឹងបានសុខសាន្ត។³⁸មនុស្សមានបាប នឹងត្រូវវិនាសទៅជាមួយគ្នា ចុងបំផុតរបស់មនុស្សអាក្រក់ នឹងត្រូវកាត់ចេញ។

³⁹ព្រះ‌អម្ចាស់តែងតែសង្គ្រោះមនុស្សសុចរិត ហើយព្រះអង្គជាកំពែងការពារគេ នៅគ្រាលំបាក។⁴⁰ព្រះ‌អម្ចាស់សង្គ្រោះ និងសង្គ្រោះពួកគេ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សអាក្រក់ ព្រះអង្គសង្គ្រោះពួកគេ ពី‌ព្រោះពួកគេ មកជ្រកកោនក្រោមម្លប់របស់ព្រះអង្គ។

38

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។ សម្រាប់ពិធីរំឭក។¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំដាក់ទោសទូលបង្គំឡើយហើយទោះបីព្រះអង្គព្រះ‌ពិរោធនឹងទូលបង្គំ ក៏សូមកុំធ្វើទារុណ‌កម្មទូលបង្គំឡើយ។²ដ្បិតព្រួញរបស់ព្រះអង្គ បានធ្វើឲ្យទូលបង្គំឈឺចុកចាប់ ព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះអង្គបានសង្កត់ មកលើទូលបង្គំ។

³ក្នុងរូបកាយរបស់ទូល‌បង្គំគឺឈឺ ដោយព្រោះសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ក៏គ្មានសេចក្ដីសុខនៅក្នុងឆ្អឹងទូល‌បង្គំដែរ ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់ទូល‌បង្គំ។⁴ដ្បិតអំពើទុច្ចរិតរបស់ទូល‌បង្គំ បានឡើងលិចក្បាលទូល‌បង្គំហើយក៏ដូចជាបន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់ ដែលទូល‌បង្គំទ្រាំមិនបាន។

⁵របួសទូល‌បង្គំដំបៅរលួយ ហើយធុំក្លិនស្អុយ ដោយព្រោះគំនិតល្ងង់ខ្លៅរបស់ទូល‌បង្គំ⁶ទូល‌បង្គំចំកោងខ្លួន ហើយឈឺចុកចាប់ជាខ្លាំង ទូល‌បង្គំដើរទាំងមានទុក្ខពេញមួយថ្ងៃ។

⁷ដ្បិត ទូល‌បង្គំឈឺពីក្នុងពោះ ហើយគ្មានកន្លែងណាក្នុងរូបសាច់ទូល‌បង្គំ ដែលមិនឈឺនោះទេ។⁸ទូល‌បង្គំចុះខ្សោយ ហើយខ្សោះល្វើយជាខ្លាំង ទូល‌បង្គំស្រែកថ្ងូរដោយព្រោះបេះដូងទូល‌បង្គំញាប់ញ័រ។

⁹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជ្រាបអស់ទាំងចិត្តប៉ងប្រាថ្នា របស់ទូល‌បង្គំហើយ សំឡេងថ្ងូររបស់ទូល‌បង្គំ មិនកំបាំងនឹងព្រះ‌អង្គទេ។¹⁰បេះដូងទូល‌បង្គំកម្រើកជាខ្លាំង កម្លាំងទូល‌បង្គំក៏អន់ថយ ហើយភ្នែកទូល‌បង្គំ ក៏ស្រវាំងលែងមើលឃើញអ្វីដែរ។

¹¹មិត្តសម្លាញ់ និងគូកនទូល‌បង្គំ គេឈរមើលទុក្ខវេទនារបស់ទូល‌បង្គំ ហើយបងប្អូនរបស់ទូល‌បង្គំ ក៏ឈរនៅឆ្ងាយដែរ។¹²អស់អ្នកដែលស្វែងរកជីវិតទូល‌បង្គំ នាំគ្នាដាក់អន្ទាក់។ អស់អ្នកដែលប៉ងធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំឈឺចាប់ នាំគ្នាពោលពាក្យមួលបង្កាច់ ហើយចេះតែរកកលល្បិច ពេញមួយថ្ងៃ។

¹³ប៉ុន្ដែ ទូល‌បង្គំមិនឮទេ ដូចជាមនុស្សថ្លង់ ក៏មិនហាមាត់និយាយបាន ដូចជាមនុស្សគ។¹⁴ទូល‌បង្គំដូចជាមនុស្សដែលមិនឮសោះ ហើយក្នុងមាត់ទូល‌បង្គំ ក៏គ្មានពាក្យសម្ដីតបទៅគេវិញដែរ។

¹⁵ប៉ុន្ដែ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! ទូល‌បង្គំសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌អង្គ ឱព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ គឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបានឆ្លើយ។¹⁶ទូលបង្គំបានពោលដូចនេះ គឺកុំឲ្យសត្រូវរបស់ទូលបង្គំចំអឡដាក់ទូលបង្គំឡើយ។ ប្រសិនបើជើងទូលបង្គំរអិលដូល នោះគេនឹងធ្ចើការយ៉ាងអាក្រក់មកចំពោះយើង។

¹⁷ដ្បិត ទូល‌បង្គំជិតនឹងដួលហើយ និងការឈឺចាប់របស់ទូល‌បង្គំ នៅពីមុខទូល‌បង្គំជា‌និច្ច។¹⁸ទូល‌បង្គំសូមលន់‌តួអំពើទុច្ចរិតរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយសោកស្ដាយដោយព្រោះអំពើបាបរបស់ទូល‌បង្គំ។

¹⁹ប៉ុន្តែ ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ គេស្វាហាប់ គេមានកម្លាំង ហើយអស់អ្នកដែលស្អប់ទូល‌បង្គំ ដោយឥតហេតុមានគ្នាជាច្រើន។²⁰ពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ស្នងនឹងអំពើល្អ គេចោទប្រកាន់ទូល‌បង្គំ ព្រោះទូល‌បង្គំខិតខំប្រព្រឹត្តអំពើល្អ។

²¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំបោះបង់ចោលទូល‌បង្គំឡើយ! ឱព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ សូមកុំគង់ឆ្ងាយពីទូល‌បង្គំឡើយ។²²ឱព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះ‌សង្គ្រោះទូល‌បង្គំអើយ សូមយាងមកជួយទូល‌បង្គំជាប្រញាប់ផង។

39

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ សម្រាប់លោកយេ‌ឌូ‌ថិន ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ខ្ញុំបាននឹកថា «ខ្ញុំនឹងប្រយ័ត្នផ្លូវរបស់ខ្លួន ដើម្បីកុំឲ្យអណ្ដាតខ្ញុំមានបាប។ ដរាបណាមានមនុស្សអាក្រក់នៅចំពោះខ្ញុំ នឹងដាក់បង្ខាំទប់មាត់ខ្ញុំ»។

²ខ្ញុំរក្សាភាពស្ងៀម ឥតនិយាយស្ដី គឺបើទោះជាការល្អ ក៏ខ្ញុំមិននិយាយដែរ ហើយទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំក៏ជ្រួលឡើង។³ចិត្តរបស់ខ្ញុំ ត្រឡប់ជាក្តៅនៅក្នុងខ្លួន ពេលខ្ញុំរំពឹងគិត នោះភ្លើងក៏ឆួលឡើង។ ហើយអណ្ដាតខ្ញុំពោលថា។

⁴ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមឲ្យទូល‌បង្គំដឹងពីជីវិតចុងក្រោយរបស់ទូល‌បង្គំ និងពីចំនួនថ្ងៃអាយុរបស់ទូល‌បង្គំផង។ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំសូមបង្ហាញទូលបង្គំដើម្បីឲ្យទូលបង្គំដឹងផង។⁵មើល៍ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យថ្ងៃអាយុរបស់ទូល‌បង្គំ មានប្រវែងតែប៉ុន្មានចំអាមដៃប៉ុណ្ណោះ ហើយជីវិតទូល‌បង្គំ ដូចជាឥតមានសោះនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ។ ពិតណាស់ មនុស្សលោកទាំងអស់ ប្រៀបបាននឹងមួយដង្ហើមប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាក

⁶ជាការពិត មនុស្សមានជីវិត ប្រៀបដូចជាស្រមោល។ ប្រាកដមែន គេជ្រួលជ្រើមជាឥតប្រយោជន៍ គេបង្គរទ្រព្យសម្បត្តិទុក តែមិនដឹងថាអ្នកណានឹងទទួលនោះទេ។⁷ឥឡូវនេះ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើទូល‌បង្គំទន្ទឹងរង់ចាំអ្វីទៅ? ព្រះ‌អង្គជាទីសង្ឃឹមរបស់ទូល‌បង្គំ។

⁸សូមសង្គ្រោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីអំពើបាប របស់ទូល‌បង្គំផង សូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំក្លាយជាទី‌ត្មះតិះដៀល របស់មនុស្សល្ងីល្ងើឡើយ។⁹ទូល‌បង្គំនៅស្ងៀម ឥតហើបមាត់សោះ ដ្បិតគឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបានធ្វើការនោះ។

¹⁰សូមដករំពាត់របស់ព្រះ‌អង្គចេញពីទូល‌បង្គំផង ព្រះ‌ហស្ដព្រះ‌អង្គវាយទូល‌បង្គំទ្រមទៅហើយ។¹¹ពេលព្រះ‌អង្គវាយ‌ផ្ចាលមនុស្ស ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់គេ ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យអ្វីៗដែលអ្នកនោះចូលចិត្ត វិនាសហិនហោចដូចកណ្ដៀរស៊ី ប្រាកដមែន មនុស្សលោកទាំងអស់ ប្រៀបបាននឹងមួយដង្ហើម។ សម្រាក

¹²ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមស្តាប់ពាក្យ អធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់សម្រែកទូល‌បង្គំផង សូមកុំព្រងើយកន្ដើយនឹងទឹកភ្នែកទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំគ្រាន់តែជាអ្នកស្នាក់នៅ ជាភ្ញៀវរបស់ព្រះ‌អង្គ ដូចបុព្វ‌បុរសរបស់ទូល‌បង្គំទាំងអស់គ្នាដែរ។¹³សូមបែរព្រះភក្ត្រចេញពីទូល‌បង្គំ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានញញឹមឡើងវិញ មុននឹងទូល‌បង្គំស្លាប់ទៅ»។

40

ទំនុករបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុកតម្កើង របស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ខ្ញុំបានរង់‌ចាំព្រះ‌អម្ចាស់ដោយអំណត់ ព្រះ‌អង្គក៏បានផ្អៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ខ្ញុំ និងឮសម្រែករបស់ខ្ញុំ។²ព្រះ‌អង្គបាននាំខ្ញុំចេញពីរណ្ដៅ នៃសេចក្ដីវិនាស ចេញពីភក់ជ្រាំ ហើយដាក់ជើងខ្ញុំនៅលើថ្មដា ធ្វើឲ្យជំហានខ្ញុំឈរយ៉ាងរឹងមាំ។

³ព្រះ‌អង្គបានដាក់បទចម្រៀងថ្មីនៅក្នុងមាត់ខ្ញុំ ជាបទចម្រៀងនៃការសរសើរដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង មនុស្សជាច្រើននឹងឃើញ ហើយកោតខ្លាច គេនឹងទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁴មានពរហើយ អ្នកណាដែលយកព្រះ‌អម្ចាស់ ជាទីទុកចិត្ត ជាអ្នកដែលមិនបែរទៅរកមនុស្សអំនួត ឬទៅរកអស់អ្នកដែលវង្វេង ទៅតាមសេចក្ដីភូត‌ភរ។

⁵ឱព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ! ការអស្ចារ្យដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើ មានច្រើនណាស់ ហើយព្រះ‌អង្គក៏មានគំនិតគិតដល់យើងខ្ញុំដែរ គ្មានអ្នកណាអាចប្រៀបផ្ទឹម ស្មើនឹងព្រះ‌អង្គបានឡើយ។ ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំនឹងប្រកាស រៀបរាប់ពីការអស្ចារ្យទាំងនោះ នោះមានច្រើនឥតគណនា មិនអាចរៀបរាប់អស់ឡើយ។⁶ព្រះ‌អង្គមិនចង់បានយញ្ញ‌បូជា និងតង្វាយអ្វីទេ តែព្រះ‌អង្គបានបើកត្រចៀកឲ្យទូល‌បង្គំស្តាប់ ព្រះ‌អង្គមិនទាមទារតង្វាយដុត និងតង្វាយលោះបាបឡើយ។

⁷គ្រានោះ ទូល‌បង្គំពោលថា «មើល៍ ទូល‌បង្គំមកហើយ សេចក្ដីនេះមានចែងពីទូល‌បង្គំ នៅក្នុងគម្ពីរហើយ។⁸ឱព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ ទូល‌បង្គំរីករាយ នឹងធ្វើតាមព្រះ‌ ហឫ‌ទ័យព្រះ‌អង្គ ហើយក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងចិត្តទូល‌បង្គំ»។⁹ទូល‌បង្គំបានប្រកាសដំណឹង ដ៏រីករាយអំពីការរំដោះរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងក្រុមជំនុំធំ មើល៍ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! ព្រះ‌អង្គជ្រាបហើយថា ទូល‌បង្គំមិនបានទប់មាត់ឡើយ។

¹⁰ទូល‌បង្គំមិនបានលាក់ការរំដោះរបស់ព្រះ‌អង្គ ទុកក្នុងចិត្តឡើយ ទូល‌បង្គំបានថ្លែងប្រាប់ពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់ និងការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គវិញ ក៏មិនបានបិទបាំងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះត្រង់ របស់ព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងជំនុំធំដែរ។¹¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំបង្ខាំងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ករុណា របស់ព្រះ‌អង្គចំពោះទូល‌បង្គំឡើយ សូមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ថែ‌រក្សាទូល‌បង្គំជា‌និច្ច។

¹²ដ្បិតមានទុក្ខលំបាកច្រើនឥតគណនា ព័ទ្ធជុំវិញទូល‌បង្គំ អំពើទុច្ចរិតរបស់ទូល‌បង្គំ បានតាមទូល‌បង្គំទាន់ហើយទូល‌បង្គំ មើលអ្វីមិនឃើញទេ អំពើទាំងនោះច្រើនជាងសរសៃសក់ លើក្បាលទូល‌បង្គំទៅទៀត ហើយចិត្តទូល‌បង្គំ ក៏លែងមានសង្ឃឹមហើយ។¹³ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ សង្រ្គោះទូល‌បង្គំផង ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមប្រញាប់នឹងជួយទូល‌បង្គំផង!

¹⁴ចូលឲ្យពួកអ្នកដែលចង់ឆក់យកជីវិតទូល‌បង្គំ ត្រូវខ្មាស ហើយបាក់មុខទាំងអស់គ្នា។ សូមឲ្យអ្នកដែលប៉ងធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំឈឺចាប់ ត្រូវដកខ្លួនថយ ហើយអាម៉ាស់មុខ។¹⁵សូមឲ្យអស់អ្នកដែលនិយាយមកទូល‌បង្គំថា «អេ អេ» ឲ្យគេត្រូវញាប់ញ័រ ព្រោះតែភាពអាម៉ាស់របស់គេទៅ។

¹⁶ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យគេបានអរសប្បាយ ហើយរីករាយក្នុងព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ ការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ បានពោលជា‌និច្ចថា «ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ប្រសើរឧត្តម»។¹⁷ ទូល‌បង្គំក្រីក្រ ហើយទុគ៌ត ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់គិតគូរដល់ទូល‌បង្គំ។ ព្រះ‌អង្គជាជំនួយ និងជាអ្នករំដោះទូល‌បង្គំ ឱព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ សូមកុំបង្អង់ឡើយ។

41

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុកតម្កើង របស់ស្ដេចដាវីឌ។¹មានពរហើយ អ្នកណាដែលយកចិត្តទុកដាក់ នឹងមនុស្សទន់ខ្សោយ ដ្បិតនៅថ្ងៃអាក្រក់ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសង្រ្គោះអ្នកនោះ។²ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងទំនុកបម្រុង ហើយថែ‌រក្សាជីវិតអ្នកនោះ អ្នកនោះមានពរនៅលើផែនដីនេះ ហើយព្រះ‌អង្គមិនប្រគល់គេ ទៅក្នុងការដែលខ្មាំងសត្រូវចង់បាន។³ព្រះ‌អម្ចាស់ជួយអ្នកនោះ ពេលគេឈឺនៅលើគ្រែ គឺព្រះ‌អង្គប្រោសគេ ឲ្យជាសះស្បើយពីគ្រប់ជំងឺផ្សេងៗ។

⁴ខ្ញុំទូលថា «ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមមេត្តាទូល‌បង្គំ សូមប្រោសព្រលឹងទូល‌បង្គំឲ្យបានជា ដ្បិតទូល‌បង្គំបានធ្វើបាប ទាស់នឹងព្រះ‌អង្គហើយ»។⁵ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ និយាយអាក្រក់ពីទូល‌បង្គំថា «តើពេលណាទើបវានឹងស្លាប់ហើយឈ្មោះវាត្រូវវិនាស?»⁶កាលណាគេមកសួរសុខទុក្ខទូល‌បង្គំ គេធ្វើពុតជាស្និទ្ធស្នាលនឹងទូល‌បង្គំ តែចិត្តគេវិញ គេគិតរកវិធីបំបាក់មុខទូល‌បង្គំ លុះគេចេញទៅក្រៅហើយ គេក៏និយាយបរិហារពីទូល‌បង្គំ។

⁷អស់អ្នកដែលស្អប់ទូល‌បង្គំ នាំគ្នាខ្សឹប‌ខ្សៀវអំពីទូល‌បង្គំ គេប្រឌិតរឿងអាក្រក់ទាស់នឹងទូល‌បង្គំ។⁸ពួកគេនិយាយថា «ជំងឺមើលមិនជាបានរួតរឹតវាហើយ វាដេករហូត មិនអាចក្រោកបានទេ»។⁹សូម្បីតែមិត្តស្និទ្ធ‌ស្នាលរបស់ទូល‌បង្គំ ជាអ្នកដែលទូល‌បង្គំបានទុកចិត្ត ហើយបានបរិ‌ភោគអាហាររបស់ទូល‌បង្គំ ក៏បានលើកកែងជើងទាស់នឹងទូល‌បង្គំដែរ។

¹⁰ប៉ុន្ដែ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមមេត្តាទូល‌បង្គំ សូមលើកទូល‌បង្គំឡើងវិញ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានសងដល់គេវិញ។¹¹យ៉ាងនោះ ទូល‌បង្គំនឹងដឹងថា ព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងទូល‌បង្គំមែន ព្រោះសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ មិនបានឈ្នះទូល‌បង្គំឡើយ។¹²ប៉ុន្ដែ ព្រះ‌អង្គបានលើកទូល‌បង្គំឡើង ដោយព្រោះទូល‌បង្គំទៀងត្រង់ ហើយព្រះ‌អង្គបានតាំងទូល‌បង្គំ ឲ្យនៅចំពោះព្រះ‌អង្គជារៀងរហូត។

¹³សូមលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល អស់‌កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ។ អាម៉ែន! អាម៉ែន!។

42

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ កំណាព្យរបស់កូនចៅលោកកូរេ។¹ឱព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំប្រាថ្នាចង់បាន ព្រះអង្គ ដូចសត្វក្តាន់ប្រាថ្នារកទឹកហូរ។²ទូលបង្គំស្រេកឃ្លានព្រះ‌ជាម្ចាស់ គឺព្រះ‌ជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់ តើពេលណាទើបខ្ញុំអាចទៅជិត ដើម្បីថ្វាយ‌បង្គំព្រះអង្គបាន?

³ទឹកភ្នែកទូលបង្គំទាំងថ្ងៃទាំងយប់ គឺជាអាហារ ពេលសត្រូវ ទូលបង្គំពោលមកទូលបង្គំថា «តើព្រះរបស់ឯងនៅឯណា?»⁴ពេលព្រលឹងខ្ញុំគិត ខ្ញុំនឹកឃើញពីគ្រាដែលខ្ញុំ ទៅជាមួយមនុស្សមួយហ្វូង ហើយនាំមុខគេ ហែទៅកាន់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ មានសម្លេងអរសប្បាយ និងបទចម្រៀងសរសើរតម្កើង គឺមហាជនដែលប្រារព្ធពិធីបុណ្យ។

⁵ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ ហេតុអ្វីបានជាធ្លាក់ចុះ? ហេតុអ្វីបានជាកំសត់ក្នុងខ្លួនដូច្នេះ? ចូរសង្ឃឹមដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតខ្ញុំនឹងបានសរសើរព្រះ‌អង្គតទៅទៀត ព្រះ‌អង្គជាសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំ។⁶ព្រលឹងទូល‌បង្គំខ្សោយនៅក្នុងខ្លួន ហេតុនេះហើយបានជាទូល‌បង្គំ នឹកឃើញព្រះ‌អង្គនៅក្នុងស្រុក ក្បែរទន្លេយ័រដាន់ ភ្នំហ៊ើរម៉ូន និងភ្នំមីតសារ។

⁷ទីជម្រៅហៅរកទីជម្រៅ ដោយសន្ធឹកនៃទឹកដែលធ្លាក់ពីភ្នំ អស់ទាំងរលក និងអង្កាញ់នៃទឹករបស់ព្រះ‌អង្គ បានហូរគ្របមកលើទូល‌បង្គំ។⁸នៅពេលថ្ងៃ ព្រះ‌អម្ចាស់សម្ដែង ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយនៅវេលាយប់ បទចម្រៀងរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅជាមួយទូល‌បង្គំ ជាពាក្យអធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃជីវិតទូល‌បង្គំ។

⁹ខ្ញុំទូលដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលជាថ្មដារបស់ខ្ញុំថា «ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គបំភ្លេចទូល‌បង្គំ? តើហេតុអ្វីបានជាទូល‌បង្គំត្រូវដើរទាំងទុក្ខព្រួយ ដោយព្រោះតែខ្មាំងសត្រូវ សង្កត់‌សង្កិនដូច្នេះ?»¹⁰ខ្មាំងសត្រូវចំអកឲ្យខ្ញុំ ប្រៀបដូចជាដាវ ចាក់ដោតនៅក្នុងឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំ ហើយគេចេះតែពោលមកខ្ញុំជា‌និច្ចថា «តើព្រះរបស់ឯងនៅឯណា?»

¹¹ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ ហេតុអ្វីបានជាស្រយុត? ហេតុអ្វីបានជាកំសត់នៅក្នុងខ្លួនដូច្នេះ? ចូរមានសង្ឃឹមក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតខ្ញុំនឹងបានសរសើរព្រះ‌អង្គតទៅទៀត ព្រះ‌អង្គជាព្រះសង្គ្រោះ និងជាព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ។

43

¹ឱព្រះអើយ សូមរកយុត្តិធម៌ឲ្យទូល‌បង្គំ ហើយសូមកាន់ក្ដីទូល‌បង្គំទាស់នឹងមនុស្សអាក្រក់។²ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាព្រះអម្ចាស់នៃកម្លាំងរបស់ទូលបង្គំ។ ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គមិនទទួលទូល‌បង្គំ? ហេតុអ្វីបានជាទូល‌បង្គំត្រូវដើរទាំងទុក្ខព្រួយ ដោយព្រោះតែការសង្កត់‌សង្កិន របស់ខ្មាំងសត្រូវដូច្នេះ?

³ឱសូមឲ្យពន្លឺ និងសេចក្ដីពិត មកនាំមុខទូល‌បង្គំ។ គឺនាំ ទូល‌បង្គំទៅកាន់ភ្នំបរិសុទ្ធ ហើយទៅកាន់ដំណាក់របស់ព្រះ‌អង្គគង់នៅ។⁴ពេលនោះ ទូល‌បង្គំនឹងចូលទៅរក អាសនារបស់ព្រះអង្គ គឺទៅជួបព្រះជាម្ចាស់ដែលជាអំណរ ដ៏លើសលប់របស់ទូល‌បង្គំ ឱព្រះជាម្ចាស់ ព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ ទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដោយសំឡេងស៊ុង។

⁵ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ ហេតុអ្វីបានជាស្រយុត? ហេតុអ្វីបានជាកំសត់នៅក្នុងខ្លួនដូច្នេះ? ចូរមានសង្ឃឹមក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតខ្ញុំនឹងបានសរសើរព្រះ‌អង្គតទៅទៀត ព្រះ‌អង្គសង្គ្រោះ និងជាព្រះរបស់ខ្ញុំ។

44

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ កំណាព្យរបស់កូនចៅលោកកូរេ។¹ឱព្រះអើយ យើងបានឮផ្ទាល់នឹងត្រចៀក បុព្វ‌បុរសយើងខ្ញុំ បានប្រាប់យើង អំពីកិច្ចការដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើនៅជំនាន់របស់លោក គឺនៅសម័យមុនថា ព្រះ‌អង្គបានបណ្តេញជនជាតិនានាចេញ។²ដោយព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គផ្ទាល់ ហើយបានដាំអុីស្រាអែលជំនួសវិញ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើទោសជនជាតិទាំងនោះ តែបានធ្វើឲ្យអុីស្រា‌អែលពង្រីកទឹកដី។

³ដ្បិតគេមិនបានចាប់យកទឹកដីនោះ ដោយដាវរបស់ខ្លួនឡើយ ក៏មិនមែនដៃរបស់គេ ដែលសង្គ្រោះគេនោះដែរ គឺព្រះ‌ហស្តស្ដាំ និងព្រះ‌ពាហុរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រមទាំងពន្លឺនៃព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គវិញ ដ្បិតព្រះ‌អង្គគាប់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងគេ។⁴ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជាមហា‌ក្សត្ររបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គបង្គាប់ឲ្យមានការសង្គ្រោះដល់ពួកយ៉ាកុប។

⁵តាមរយៈព្រះនាមព្រះ‌អង្គ យើងខ្ញុំបានរុញផ្ដួលសត្រូវ ដោយសារព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ យើងជាន់ឈ្លីពួកអ្នកដែលលើកគ្នា ទាស់នឹងយើង។⁶ដ្បិតទូល‌បង្គំមិនទុកចិត្ត នឹងធ្នូរបស់ទូល‌បង្គំឡើយ ហើយដាវទូល‌បង្គំក៏មិនអាចសង្គ្រោះទូល‌បង្គំបានដែរ។

⁷ប៉ុន្ដែ ព្រះ‌អង្គបានសង្គ្រោះយើងឲ្យរួចពីសត្រូវ ហើយធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែលស្អប់យើងត្រូវខ្មាស។⁸យើងខ្ញុំបានអួតពីព្រះជាម្ចាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយយើងនឹងអរព្រះគុណ ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ រហូតតទៅ។ សម្រាក

⁹ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ព្រះ‌អង្គបាន បោះ‌បង់ចោលយើង ហើយ បានធ្វើឲ្យយើងបាក់មុខ ក៏មិនបានយាងចេញទៅជាមួយពល‌ទ័ពរបស់យើងខ្ញុំទៀតដែរ។¹⁰ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យយើងដកថយពីសត្រូវ ហើយអស់អ្នកដែលស្អប់យើងខ្ញុំ គេរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើង។¹¹ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យយើងដូចជាចៀម ដែលគេយកទៅសម្លាប់ ក៏បានធ្វើឲ្យយើងខ្ចាត់ខ្ចាយទៅ នៅកណ្ដាលពួកជនជាតិដទៃ។

¹²ព្រះ‌អង្គបានលក់ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ យ៉ាងថោកបំផុតដោយមិនបានទារតម្លៃខ្ពស់ឡើយ។¹³ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យយើងត្រឡប់ជាទីត្មះតិះដៀល ដល់ជនជាតិជិតខាងរបស់យើងខ្ញុំ ជាទីចំអកឡក‌ឡាយដល់អស់ទាំងសាសន៍ ដែលនៅជុំ‌វិញយើង។¹⁴ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យយើងទៅជាពាក្យបង្អាប់ ក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃហើយជាទីសើចចំអកក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ។

¹⁵រាល់ថ្ងៃ ភាពអាប់យសរបស់ទូល‌បង្គំ នៅមុខទូល‌បង្គំជា‌និច្ច ហើយសេចក្ដីអាម៉ាស់បានគ្របមុខទូល‌បង្គំហើយ¹⁶ពីព្រោះសំឡេងរបស់ពួកអ្នក ដែលប្រមាថមើល‌ងាយ នៅចំពោះខ្មាំងសត្រូវ និងពួកអ្នកដែលសងសឹង។¹⁷ការទាំងអស់នេះបានធ្លាក់មកលើយើងខ្ញុំ ប៉ុន្តែ យើងខ្ញុំមិនបានភ្លេចព្រះ‌អង្គឡើយ ក៏មិនបានក្បត់នឹងសេចក្ដីសញ្ញា របស់ព្រះ‌អង្គដែរ។

¹⁸ចិត្តរបស់យើងមិនបានបែរក្រោយឡើយ ជំហានរបស់យើងក៏មិនបានឈានចេញពីផ្លូវ របស់ព្រះ‌អង្គដែរ។¹⁹ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គបានបំបាក់យើង នៅកន្លែងដែលមានឆ្កែព្រៃ ហើយគ្របលើយើង ដោយម្លប់នៃសេចក្ដីស្លាប់។²⁰ប្រសិន‌បើយើងបានភ្លេច ព្រះ‌នាមព្រះជាម្ចាស់របស់យើង ឬប្រទូលដៃទៅរកព្រះដទៃណាមួយ²¹នោះតើព្រះមិនទតឃើញទេឬអី? ដ្បិតព្រះ‌អង្គជ្រាបពីសេចក្ដី ដែលលាក់ទុកនៅក្នុងចិត្ត។²²ដ្បិត ដោយព្រោះព្រះ‌អង្គ យើងខ្ញុំត្រូវគេសម្លាប់វាល់ព្រឹកវាល់ល្ងាច ហើយក៏រាប់ទុកដូចជាចៀម ដែលត្រូវយកទៅសម្លាប់។

²³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមតើនឡើង ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អម្ចាស់ផ្ទំលក់ដូច្នេះ? សូមតើនឡើង កុំបោះ‌ចោលយើងខ្ញុំជារៀងរហូតឡើយ។²⁴ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គលាក់ព្រះ‌ភ័ក្ត្រ ហើយព្រះ‌អង្គភ្លេចទុក្ខវេទនា និងសេចក្ដីថប់ព្រួយរបស់យើងខ្ញុំដូច្នេះ?

²⁵ដ្បិតព្រលឹងយើងខ្ញុំធ្លាក់ចុះដល់ដីហើយ ខ្លួនប្រាណរបស់យើងក៏ជាប់នៅនឹងដីដែរ។²⁶សូមតើនឡើង សូមយាងមកជួយយើងខ្ញុំផង! សូមលោះយើងខ្ញុំ ដោយយល់ដល់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ។

45

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទផ្កាម្លិះ។ កំណាព្យរបស់កូនចៅលោកកូរេ។ ចម្រៀងស្នេហា។¹ចិត្តរបស់ខ្ញុំពេញហៀរដោយពាក្យពេជន៍ដ៏ល្អ ខ្ញុំលើកកំណាព្យរបស់ខ្ញុំថ្វាយព្រះមហាក្សត្រ អណ្ដាតខ្ញុំប្រៀបដូចជាប៉ាកការបស់កវីនិពន្ធ ដែលបានតែងទុករួចហើយ។²ព្រះ‌ករុណាមានរូបសម្បត្តិល្អ លើសជាងបុរសទាំងអស់ បបូរមាត់ព្រះករុណាមានពេញដោយព្រះ‌គុណ ហេតុនេះហើយបានជា ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់ព្រះ‌អង្គជានិច្ច។

³ឱព្រះ‌ស្តេចដែលមានអំណាចអើយ សូមក្រវាត់ដាវរបស់ព្រះ‌អង្គជាប់នឹងត្រគាក ឲ្យសមនឹងតេជានុភាពដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁴សូមយាងទៅដោយឥទ្ធិឫទ្ធិរបស់ព្រះ‌ករុណា ទាំងមានជ័យជម្នះ ដើម្បីការពារសេចក្ដីពិត ភាពស្លូតបូត និងសេចក្ដីសុចរិត សូមព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គ បង្រៀនព្រះ‌ករុណា ពីការដែលគួរកោតខ្លាច។

⁵ព្រួញរបស់ព្រះ‌អង្គ មុតចូលទៅក្នុងបេះ‌ដូងរបស់ខ្មាំងសត្រូវ សាសន៍ទាំងប៉ុន្មានដួលនៅក្រោម ព្រះករុណា។⁶ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ បល្ល័ង្ករបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់‌កល្បជា‌និច្ចរៀងរាបតទៅ។ ដំបងរាជ្យនៃរាជ្យព្រះ‌អង្គ ជាដំបងរាជ្យសុចរិត ព្រះករុណាស្រឡាញ់សេចក្ដីសុចរិត ហើយស្អប់អំពើទុច្ចរិត។⁷ហេតុនេះហើយបានជាព្រះអង្គ គឺព្រះជាម្ចាស់នៃព្រះករុណា បានចាក់ប្រេងលើព្រះករុណា ជាប្រេងនៃសេចក្ដីត្រេក‌អរ លើសជាងមិត្តសម្លាញ់របស់ព្រះករុណាទៅទៀត។

⁸ព្រះ‌ពស្ត្រព្រះករុណាក្លិនក្រអូបដោយជ័រល្វីង‌ទេស ក្រឹស្នា និងកំញាន មានសូរសព្ទតន្ត្រីចេញពីដំណាក់ភ្លុក ធ្វើឲ្យព្រះ‌អង្គសប្បាយរីករាយ។⁹មានបុត្រីស្តេចនៅក្នុងចំណោមស្ត្រីជាន់ខ្ពស់ របស់ព្រះករុណា ព្រះមហាក្សត្រិយានី ទ្រង់ពាក់ដោយមាសពីស្រុកអូភារ គង់នៅខាងស្តាំព្រះ‌អង្គ។

¹⁰ឱបុត្រីអើយ ចូរស្តាប់ ហើយពិចារណា ចូរផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ចុះ ចូរបំភ្លេចប្រជា‌រាស្ត្ររបស់បុត្រី និងពួកដំណាក់បិតារបស់បុត្រីទៅ។¹¹បែបនេះព្រះមហាក្សត្រនឹងគាប់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ដោយសោភ័ណភាពរបស់បុត្រី ដ្បិតព្រះ‌ករុណាជាម្ចាស់របស់បុត្រី ចូរចុះចូលនឹងព្រះរាជាទៅ។

¹²បុត្រីនៃក្រុងទីរ៉ុសគឺពួកអ្នកមានស្ដុកស្ដម នឹងនាំតង្វាយមកថ្វាយព្រះនាង ដើម្បីផ្គាប់ផ្គុនព្រះនាង។¹³ព្រះ‌អង្គម្ចាស់ក្សត្រិយ៍ដែលនៅក្នុងក្រឡាបន្ទំ ព្រះបុត្រីមានពេញដោយសេចក្ដីរុងរឿង ព្រះ‌ភូសារបស់ព្រះនាងប៉ាក់លម្អដោយមាស។

¹⁴គេនឹងដង្ហែព្រះនាងមកថ្វាយព្រះ‌ករុណា ទាំងគ្រងព្រះ‌ភូសាចម្រុះពណ៌ ហើយពួកភីលៀងព្រហ្មចារីរបស់ព្រះនាង ហែហមពីក្រោយ។¹⁵កាលពួកនាងចូលមកក្នុងព្រះដំណាក់ព្រះរាជា មានសំឡេងអបអរសាទរ យ៉ាងសប្បាយរីក‌រាយ។

¹⁶ព្រះករុណានឹងបាន‌រាជបុត្រ តពីអយ្យកោរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះករុណានឹងតាំង‌រាជបុត្រទាំងនោះ ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើផែនដីទាំងមូល។¹⁷ទូល‌បង្គំនឹងធ្វើឲ្យមនុស្សលោក នឹកចាំពីព្រះនាមព្រះករុណា គ្រប់ជំនាន់តទៅ ហេតុនេះ ជាតិសាសន៍ទាំងឡាយ នឹងសរសើរព្រះករុណា អស់‌កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ។

46

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទចម្រៀងរបស់កូនចៅលោកកូរេ។ បទសម្រាប់នារី។¹ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទ្រង់ជាជម្រក និងជាបង្អែកដ៏រឹង‌មាំរបស់យើងព្រះវត្តមាននៃព្រះអង្គនៅចាំជួយ ក្នុងពេលមានអាសន្ន។²ដូច្នេះ ហើយបានជាយើង មិនភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ គឺទោះបីមានរញ្ជួយផែនដី ទោះបីភ្នំនានារលំធ្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រដែរ³ឮសូរសន្ធឹកសមុទ្របក់បោក បែកពពុះទឹកធ្វើឲ្យកក្រើកភ្នំនានាយ៉ាងណាក្ដី ក៏យើងមិនភ័យខ្លាចអ្វីដែរ។ សម្រាក

⁴មានទន្លេមួយហូរនាំយកអំណរមកស្រោចស្រព ទីក្រុងរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលជាព្រះ‌ដំណាក់ ដ៏សក្ការៈនៃព្រះដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត ។⁵ព្រះ‌ជាម្ចាស់គង់នៅក្នុងទីក្រុង ហើយទីក្រុងនោះនឹងមិនរង្គើសោះឡើយ។ ព្រះអង្គនឹងសង្គ្រោះទីក្រុងនោះ តាំងពីពេលថ្ងៃរះ។

⁶ប្រជា‌ជាតិនានាត្រូវញ័ររន្ធត់ នគរនានាត្រូវរង្គើ ព្រះ‌ជាម្ចាស់បន្លឺព្រះ‌សូរសៀងរបស់ព្រះអង្គ ផែនដីក៏រលាយអស់ទៅ។⁷ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ទ្រង់គង់នៅជាមួយយើង ព្រះរបស់លោកយ៉ាកុបជាជម្រក ដ៏រឹង‌មាំសម្រាប់យើង។ សម្រាក

⁸ចូរនាំមើលចុះ ស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះអង្គបានធ្វើការដ៏អស្ចារ្យក្រៃ‌លែង នៅលើផែនដីនេះ។⁹ព្រះ‌អង្គបញ្ឈប់សង្គ្រាម រហូតដល់ចុងបំផុតនៃផែនដី ព្រះ‌អង្គបំបាក់ធ្នូ ហើយកាច់លំពែង ក៏ដុតរទេះចម្បាំងដោយភ្លើង។

¹⁰សូមនៅស្ងៀមចុះ ដោយដឹងថាយើងគឺជាព្រះជាម្ចាស់ យើងនឹងត្រូវបានលើកតម្កើងឡើងនៅក្នុងប្រជាជាតិផ្សេងៗ យើងនឹងបានថ្កើងឡើងនៅផែនដីដែរ។¹¹ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល គងនៅជាមួយ ព្រះរបស់លោកយ៉ាកុប ជាទីពឹង ជ្រករបស់យើង។ សម្រាក

47

ទំនុកពីសៀវភៅគ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់កូនចៅលោកកូរេ។¹ប្រជា‌ជនទាំង‌ឡាយអើយ ចូរនាំគ្នាទះដៃអបអរសាទរ ចូរស្រែកច្រៀងថ្វាយព្រះដោយអំណរឡើង។²ដ្បិតព្រះ‌ អម្ចាស់ជាព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ព្រះ‌អង្គគួរស្ញែងខ្លាច ជាព្រះមហា‌ក្សត្រដ៏ធំនៅលើផែនដីទាំងមូល។

³ព្រះ‌អង្គបង្ក្រាបជាតិសាសន៍ទាំងឡាយ ឲ្យស្ថិតនៅក្រោមអំណាចយើង ហើយនជនជាតិ នៅក្រោមជើងយើង។⁴ព្រះ‌អង្គបានជ្រើសរើសមរតកឲ្យយើង គឺជាទីសិរីរុងរឿងរបស់លោកយ៉ាកុបជា អ្នកដែលព្រះ‌អង្គស្រឡាញ់។ សម្រាក⁵ព្រះជាម្ចាស់បានយាងឡើង ដោយសំឡេងអបអរ គឺព្រះ‌អម្ចាស់យាងទៅ ដោយសំឡេងត្រែ។

⁶ចូរច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ចូរច្រៀងសរសើរ! ចូរច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះមហា‌ក្សត្រនៃយើង ចូរច្រៀងសរសើរ។⁷ដ្បិតព្រះអង្គជាព្រះមហា‌ក្សត្រ លើផែនដីទាំងមូល ចូរច្រៀងសរសើរដោយសេចក្តីយល់ដឹង។

⁸ព្រះគ្រប់‌គ្រងលើជនជាតិនានា ព្រះគង់លើបល្ល័ង្កដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁹ពួកអ្នកធំនៃប្រជាជនទាំង‌ឡាយបានជួបជុំគ្នា រួមជាមួយប្រជា‌រាស្ត្រនៃព្រះជាម្ចាស់ របស់លោកអ័ប្រា‌ហាំ ដ្បិតខែលទាំងប៉ុន្មាននៅលើផែនដី ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះ‌អង្គបានថ្កើងឡើងយ៉ាងអស្ចារ្យ។

48

បទចម្រៀង។ ទំនុករបស់កូនចៅលោកកូរេ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រសើរឧត្តម ហើយស័ក្ដិ‌សមនឹងសរសើរតម្កើង នៅក្នុងទីក្រុង របស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង និងភ្នំបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។²គឺភ្នំស៊ីយ៉ូន ជាទីដ៏ខ្ពស់ ហើយស្រស់ស្អាត នៅទិសខាងជើង គឺជាទីក្រុងរបស់ព្រះមហា‌ក្សត្រដ៏ធំ ជាទីអំណរដល់ផែនដីទាំងមូល។³ព្រះជាម្ចាស់បានបើកឲ្យទីក្រុងទាំងមូលដឹងថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាកំពែងដ៏រឹង‌មាំរបស់ពួកគេ។

⁴ដ្បិតមើល៍ ស្ដេចទាំងឡាយបានលើកគ្នា ហើយនាំគ្នាឡើងមកព្រមគ្នា។⁵កាលគេឃើញទីក្រុងនោះ ពួកគេក៏អស្ចារ្យក្នុងចិត្តនិងមានចិត្តតក់‌ស្លុត ហើយគេក៏គេចចេញទៅ។⁶នៅទីនោះ គេកើតមានចិត្តភ័យញ័រ ហើយឈឺចាប់ដូចជាស្ត្រីដែលសម្រាលកូន។

⁷ព្រះ‌អង្គបានបំបែកនាវាតើស៊ីសដោយខ្យល់ពីទិសខាងកើត។⁸កាលយើងបានឮ នោះយើងក៏បានឃើញ ក្នុងទីក្រុងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល គឺនៅក្នុងទីក្រុងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ព្រះអង្គនឹងតាំងទីក្រុងនោះ ឲ្យរឹងមាំរហូតតទៅ។ សម្រាក

⁹ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ នៅកណ្ដាលព្រះ‌វិហារ របស់ព្រះ‌អង្គ យើងបាន រិះគិត អំពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁰ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ គឺព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ បានសរសើរតម្កើង ក៏ទៅដល់ចុងបំផុតនៃផែនដី។ ព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គ មានពេញដោយសេចក្ដីសុចរិត។

¹¹សូមឲ្យភ្នំស៊ីយ៉ូនបានរីករាយឡើង សូមឲ្យពួកកូនស្រីស្រុកយូដាបានមានអំណរ ដោយព្រោះសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹²ចូរដើរចុះឡើងក្នុងក្រុងស៊ីយ៉ូន ចូរដើរព័ទ្ធជុំ‌វិញ ហើយរាប់ចំនួនប៉ម ក្នុងទីក្រុងនេះផង¹³ចូរពិចារណាមើលកំផែងក្រុងនេះទៅ ហើយពិនិត្យមើលជញ្ជាំងក្រុងនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នកបានតំណាលប្រាប់មនុស្ស ជំនាន់ក្រោយផង។

¹⁴ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ គឺព្រះ‌អង្គជាព្រះរបស់យើង អស់‌កល្បជា‌និច្ច ព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើជាអ្នកបង្ហាញផ្លូវដល់យើង រហូតដល់ស្លាប់។

49

ទំនុកពីសៀវភៅគ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់កូនចៅលោកកូរេ។¹មនុស្សទាំងអស់អើយ ចូរស្តាប់សេចក្ដីនេះ គឺអ្នកទាំងអស់និងហើយដែលនៅក្នុងពិភព ចូរផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់²គឺទាំងអ្នកធំ ទាំងអ្នកតូច ទាំងអ្នកមាន ទាំងក្រគ្រប់គ្នា។

³មាត់ខ្ញុំនឹងថ្លែងពីប្រាជ្ញា ហើយចិត្តខ្ញុំនឹងសញ្ជឹងគិតពីសេចក្តីដែលចេះដឹង។⁴ខ្ញុំនឹងផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ពាក្យប្រស្នា ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមពាក្យប្រស្នារបស់ខ្ញុំតាមសំឡេងស៊ុង។⁵តើហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវភ័យខ្លាចក្នុងគ្រាអាក្រក់ ពេលឃើញអំពើទុច្ចរិត ដែលធ្វើទុក្ខបៀតបៀននៅព័ទ្ធជុំ‌វិញខ្ញុំ?

⁶តើហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវខ្លាច អស់អ្នកដែលទុកចិត្ត នឹងរបស់ទ្រព្យរបស់ខ្លួន ហើយអួត‌អាងពីចំនួនទ្រព្យ‌សម្បត្តិរបស់គេ?⁷ប្រាកដមែន គ្មានអ្នកណាម្នាក់ អាចលោះជីវិតបងប្អូនរបស់ខ្លួនបានឡើយ ឬមិនអាចថ្វាយព្រះ ដើម្បីលោះជីវិតខ្លួនបានដែរ⁸ដ្បិតតម្លៃលោះជីវិត នោះថ្លៃណាស់ គ្មានអ្នកណាអាចនឹងបង់ថ្លៃនូវអ្វីដែលយើងជំពាក់បានទេ។

⁹គ្មានមនុស្សណាអាចរស់រហូតទេ ប៉ុន្តែរូបកាយគាត់នឹងមិនត្រូវឃើញរណ្ដៅមរណៈបានឡើយ។¹⁰ដ្បិតគេឃើញហើយថា សូម្បីតែអ្នកប្រាជ្ញក៏ស្លាប់ដែរ មនុស្សល្ងង់ និងមនុស្សខ្លៅវិនាសទៅដូចគ្នា ហើយទុកចោលទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនឲ្យអ្នក ដទៃ។

¹¹ពួកគេគិតក្នុងចិត្តថា ពូជ‌ពង្សរបស់គេ នឹងនៅស្ថិតស្ថេរជា‌និច្ចទីលំនៅរបស់គេនឹងបន្តទៅគ្រប់ជំនាន់ ក៏ផ្ទេទ្រព្យដីធ្លីទៅតាមឈ្មោះរបស់គេ។

¹²ប៉ុន្តែ មនុស្សមិនស្ថិតស្ថេរនៅ ដោយមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះទេ គេដូចជាសត្វតិរច្ឆានដែលត្រូវវិនាសទៅ។¹³នេះហើយជាអនាគតរបស់មនុស្សល្ងង់ខ្លៅ មនុស្សនឹងបង្ហាញពីអ្វីដែលគេបាននិយាយ។ សម្រាក

¹⁴គេដូចជាចៀមដែលឈានទៅនរក ហើយសេចក្ដីស្លាប់នឹងធ្វើជាអ្នកនាំមុខគេ។ ហើយមនុស្សទៀងត្រង់ នឹងជាន់ឈ្លីគេតាំងពីព្រលឹម រូបកាយរបស់គេនឹងត្រូវសូន្យទៅ នៅស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ឥតមានទីអាស្រ័យឡើយ។¹⁵ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ នឹងលោះព្រលឹងខ្ញុំ ពីអំណាចនៃ ស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹងទទួលខ្ញុំ។ សម្រាក់

¹⁶សូមកុំភ័យខ្លាចឡើយ ពេលអ្នកណាម្នាក់មានទ្រព្យ នឹងលើកមុខម៉ាត់ផ្ទះរបស់គេ កាន់តែចម្រើនឡើង។¹⁷ដ្បិតកាលគេស្លាប់ទៅ គេមិនអាចយកអ្វីទៅបានទេ ហើយភាពរុងរឿងរបស់គេ នឹងមិនអាចទៅក្រោមជាមួយគេឡើយ។

¹⁸ក្នុងកាលដែលគេនៅរស់នៅឡើយ ហើយមនុស្សសរសើរដល់អ្នក ពេលអ្នកបានរស់សម្រាប់ខ្លួនឯង¹⁹ក៏គង់តែនឹងទៅតាមពួកដូនតារបស់ខ្លួន ដែលនឹងលែងឃើញពន្លឺទៀតឡើយ។²⁰មនុស្សដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ តែឥតមានសេចក្តីយល់ដឹង ប្រៀបដូចជាសត្វតិរច្ឆានដែលវិនាស។

50

ទំនុករបស់លោកអេសាភ។¹ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានចេស្តា ព្រះ‌អង្គគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូល ហើយព្រះ‌អង្គកោះហៅផែនដី ចាប់តាំងពីទិសថ្ងៃរះ រហូតដល់ទិសថ្ងៃលិច។²ព្រះជាម្ចាស់ភ្លឺចាំងចែងពីក្រុងស៊ីយ៉ូន ដែលជាទីក្រុងដ៏មាន សោភ័ណភាពគ្រប់លក្ខណ៍។

³ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងយាងមក មិននៅស្ងៀមទេ មានភ្លើងឆេះនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញព្រះ‌អង្គ មានព្យុះសង្ឃរា។⁴ព្រះ‌អង្គកោះហៅផ្ទៃមេឃនៅខាងលើ និងផែនដី ដើម្បីជំនុំ‌ជម្រះប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ៖⁵«ចូរប្រមូលពួកអ្នកបរិសុទ្ធរបស់យើង ឲ្យមកជួបយើង គឺពួកអ្នកដែលបានតាំងសញ្ញាជាមួយយើង ដោយថ្វាយយញ្ញ‌បូជា»។

⁶ផ្ទៃមេឃប្រកាសពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គផ្ទាល់ជាចៅ‌ក្រម។ សម្រាក

⁷រាស្ត្ររបស់យើងអើយ ចូរស្តាប់ចុះ ហើយយើងនឹងពោលថា យើងជាព្រះអម្ចាស់ គឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។⁸យើងមិនមែនបន្ទោសអ្នក ដោយព្រោះយញ្ញ‌បូជាដែលអ្នកថ្វាយនោះទេ ដ្បិតតង្វាយដុតរបស់អ្នក តែងតែនៅចំពោះយើងជានិច្ច។

⁹យើងមិនយកគោឈ្មោលពីផ្ទះរបស់អ្នក ឬពពែឈ្មោលពីក្រោលរបស់អ្នកឡើយ។¹⁰ដ្បិតអស់ទាំងសត្វនៅក្នុងព្រៃ សុទ្ធតែជារបស់យើង ព្រមទាំងសត្វទាំងប៉ុន្មាននៅលើភ្នំទាំងពាន់ផង។¹¹យើងស្គាល់អស់ទាំងសត្វស្លាបនៅលើភ្នំហើយសត្វទាំង‌ឡាយដែលរកស៊ីនៅទីវាល ក៏ជារបស់យើងដែរ។

¹²ប្រសិន‌បើយើងឃ្លាន យើងមិនបាច់ប្រាប់អ្នកឡើយ ព្រោះពិភពលោក និងរបស់ទាំងអស់ នៅក្នុងពិភពនេះជារបស់ យើង។¹³តើយើងបរិ‌ភោគសាច់គោឈ្មោល ឬផឹកឈាម ពពែឬ?

¹⁴ចូរថ្វាយយញ្ញបូជា ជាការអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយត្រូវលាបំណន់ ដែលអ្នកបានសន្យាដល់ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតផង។¹⁵នៅថ្ងៃមានទុក្ខលំបាក ចូរអំពាវ‌នាវរកយើងចុះ យើងនឹងរំដោះអ្នកហើយអ្នកនឹងថ្វាយសិរិរុងរឿងដល់យើង»។

¹⁶ប៉ុន្ដែ សម្រាប់មនុស្សអាក្រក់ ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលបែនេះ «តើអ្នកមានសិទ្ធិអ្វីនឹងសូត្រពីបញ្ញត្តិរបស់យើង ឬពីសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងជាប់នឹងមាត់ឯង¹⁷ដ្បិតអ្នកស្អប់សេចក្តីបង្រៀន ហើយមិនទទួលពាក្យយើងទៅហើយ?

¹⁸ពេលអ្នកឃើញចោរ អ្នកក៏យល់ព្រមជាមួយគេ ហើយចូលដៃជាមួយពួកផិតក្បត់ទៀតផង។¹⁹អ្នកបានប្រគល់មាត់របស់អ្នក ទៅបម្រើសេចក្ដីអាក្រក់ ហើយអណ្ដាតអ្នកតែងបង្កើតចេញ នូវពាក្យបោកប្រាស់។²⁰អ្នកអង្គុយនិយាយដើមបងប្អូនរបស់ខ្លួន អ្នកនិយាយបង្កាច់បងប្អូនបង្កើតខ្លួនឯង។

²¹អ្នកបានប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនេះ តែយើងបាននៅស្ងៀម អ្នកស្មានថា យើងក៏ដូចតែអ្នកដែរ តែឥឡូវនេះ យើងបន្ទោសអ្នក ហើយយករឿងនេះមកដាក់នៅចំពោះមុខអ្នក។²²ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាដែលភ្លេចព្រះជាម្ចាស់អើយ ចូរពិចារណាសេចក្ដីនេះចុះ ក្រែងយើងហែកអ្នកឲ្យខ្ទេច ហើយគ្មានអ្នកណានឹងមកជួយអ្នក។

²³អ្នកណាដែលថ្វាយពាក្យអរព្រះ‌គុណ ទុកជាយញ្ញបូជា អ្នកនោះលើកតម្កើងយើង ហើយយើងនឹងបង្ហាញការសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដល់អ្នកណាដែលរៀបផ្លូវរបស់ខ្លួនឲ្យត្រង់»។

51

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។ នៅពេលព្យាការីណាថានមកគាល់ស្ដេចដាវីឌ បន្ទាប់ពីស្ដេចបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជាមួយនាងបាត‌សេបា។¹ព្រះជាម្ចាស់ សូមមេត្តាដល់ទូលបង្គំផង ដោយយល់ដល់តាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសូមលុបអំពើរំលងរបស់ទូល‌បង្គំចេញ តាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ករុណារបស់ព្រះ‌អង្គ។²សូមលាងទូល‌បង្គំឲ្យបានស្អាត ពីអំពើទុច្ចរិតរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយ សូមសម្អាតទូល‌បង្គំពីអំពើបាបផង។

³ដ្បិតទូល‌បង្គំស្គាល់អំពើរំលង របស់ទូល‌បង្គំ ហើយអំពើបាបរបស់ទូល‌បង្គំ នៅចំពោះមុខទូល‌បង្គំជា‌និច្ច។⁴ទូល‌បង្គំបានទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ គឺព្រះ‌អង្គតែមួយគត់ ហើយបានប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ នៅចំពោះព្រះ‌នេត្រព្រះ‌អង្គ ព្រះអង្គត្រឹមត្រូវ ពេលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល គឺពាក្យកែតម្រូវ ហើយពេលព្រះអង្គក៏យុតិ្តធ៌មដែរ។

⁵មើល៍ ទូល‌បង្គំកើតមកក្នុងអំពើទុច្ចរិត ហើយទូល‌បង្គំមានបាបតាំងពីនៅក្នុងផ្ទៃម្ដាយមក។⁶មើល៍ ព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងសេចក្ដីពិត នៅក្នុងជម្រៅចិត្តទូលបង្គំ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងបើកឲ្យទូល‌បង្គំមានប្រាជ្ញា។

⁷សូមជម្រះទូល‌បង្គំដោយមែកហ៊ីសុប នោះទូល‌បង្គំនឹងបានជ្រះស្អាត សូមលាងសម្អាតទូល‌បង្គំ នោះទូល‌បង្គំនឹងបានសជាងហិមៈ។⁸សូមឲ្យទូល‌បង្គំបានឮពីសេចក្ដីត្រេកអរ និងសេចក្ដីរីករាយ សូមឲ្យឆ្អឹងដែលព្រះ‌អង្គបានបំបាក់ អរសប្បាយឡើងវិញ។⁹សូមបាំងព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គ ចេញពីអំពើបាបរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយលុបបំបាត់អំពើទុច្ចរិតទាំងប៉ុន្មាន របស់ទូល‌បង្គំផង។

¹⁰ឱព្រះអង្គអើយ សូមបង្កើតចិត្តបរិសុទ្ធ នៅក្នុងទូល‌បង្គំ ហើយកែវិញ្ញាណក្នុងទូល‌បង្គំឲ្យត្រឹមត្រូវឡើង។¹¹សូមកុំបោះបង់ទូល‌បង្គំ ចេញពីព្រះវត្តមានព្រះ‌អង្គ ហើយកុំដកយកព្រះ‌វិញ្ញាណបរិសុទ្ធ របស់ព្រះ‌អង្គ ចេញពីទូល‌បង្គំឡើយ។

¹²សូមប្រោសប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំ មានអំណរចំពោះការសង្គ្រោះ របស់ព្រះ‌អង្គឡើងវិញ ហើយសូមជួយទូល‌បង្គំ ឲ្យមានវិញ្ញាណដែលព្រមធ្វើតាម។¹³នោះទូល‌បង្គំនឹងបង្រៀនពីផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើរំលង ហើយមនុស្សបាបនឹងវិលត្រឡប់មករកព្រះ‌អង្គវិញ។

¹⁴ឱព្រះជាម្ចាស់ នៃក្តីសង្គ្រោះរបស់ទូលបង្គំអើយ សូមរំដោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីទោសកម្ចាយឈាម នោះអណ្ដាតទូល‌បង្គំនឹងស្រែកច្រៀង អំពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁵ឱព្រះ‌ អម្ចាស់អើយ សូមបើកបបូរមាត់ទូល‌បង្គំ នោះមាត់ទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។¹⁶ដ្បិតព្រះ‌អង្គមិនសព្្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ នឹងយញ្ញ‌បូជាទេ ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំត្រូវថ្វាយតង្វាយដុត នោះក៏ព្រះ‌អង្គមិនសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យដែរ។

¹⁷យញ្ញបូជាដែលសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យព្រះជាម្ចាស់ គឺវិញ្ញាណខ្ទេច‌ខ្ទាំ ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គមិនមើល‌ងាយចិត្តខ្ទេច‌ខ្ទាំ និងចិត្តសោកស្ដាយឡើយ។¹⁸សូមព្រះ‌អង្គប្រព្រឹត្តដោយសប្បុរស ដល់ក្រុងស៊ីយ៉ូន តាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យដ៏ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមសង់កំផែងក្រុងយេរូ‌សាឡិមឡើងវិញផង។¹⁹គ្រានោះ ព្រះ‌អង្គមុខជាសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ នឹងយញ្ញបូជាដែលថ្វាយដោយវិញ្ញាណត្រឹមត្រូវ ព្រមទាំងតង្វាយដុត គឺតង្វាយដុតទាំងមូលផង ដូច្នេះ គេនឹងថ្វាយគោឈ្មោលនៅលើអាសនារបស់ព្រះ‌អង្គ។

52

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។ នៅគ្រាដែលលោកដូអេក ជាជន‌ជាតិអេដុម ទៅទូលស្ដេចសូលថា ស្ដេចដាវីឌបានរត់ទៅជ្រកកោននឹងស្ដេចអហ៊ី‌ម៉ាឡេក។¹ឱមនុស្សខ្លាំងពូកែអើយ ហេតុអ្វីបានជាអួតខ្លួនពីអំពើអាក្រក់ដូច្នេះ? ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។²អណ្ដាតអ្នកបង្កើតជាសេចក្ដីវិនាស អ្នកប្រសប់ខាងបោកបញ្ឆោត ប្រៀបដូចជាកាំបិតកោរយ៉ាងមុត។

³អ្នកស្រឡាញ់ការអាក្រក់ ជាងការល្អ ហើយចូលចិត្តភូត‌ភរ ជាងនិយាយការពិត។ សម្រាប

⁴ឱអណ្ដាតបោកបញ្ឆោតអើយ អ្នកស្រឡាញ់អស់ទាំងពាក្យដែលនាំឲ្យវិនាស។⁵ប៉ុន្តែ ព្រះនឹងបំផ្លាញអ្នករហូតតទៅ ព្រះ‌អង្គនឹងចាប់យកអ្នកទៅ ហើយកន្ត្រាក់អ្នកចេញពីជំរំ ព្រះ‌អង្គនឹងដកអ្នកចេញពីទឹកដី របស់មនុស្សរស់នេះ។ សម្រាក

⁶មនុស្សសុចរិតនឹងឃើញ ហើយកោតខ្លាច គេនឹងសើចចំអកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នោះដោយពាក្យថា⁷«មើល៍ នេះនែ៎អ្នកដែលមិនបានយកព្រះជាទីពឹង គឺបានទុកចិត្តនឹងទ្រព្យសម្បត្តិ ដ៏ស្ដុកស្ដមរបស់ខ្លួន ហើយស្មានថាខ្លួនខ្លាំងពូកែ ដោយអំពើអាក្រក់»។

⁸តែខ្ញុំវិញ ខ្ញុំដូចជាដើមអូលីវខៀវខ្ចី នៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំទុកចិត្តនឹងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះជារៀងរហូតតទៅ។⁹ទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គជានិច្ច ដោយព្រោះកិច្ចការដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើ ទូល‌បង្គំនឹងសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គល្អវិសេស នៅចំពោះអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ។

53

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ កំដរដោយខ្លុយ។ កំណាព្យរបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹មនុស្សល្ងង់ខ្លៅគិតក្នុងចិត្តថា «គ្មានព្រះទេ» គេជាមនុស្សខូចអាក្រក់ គេប្រព្រឹត្តអំពើដែលគួរស្អប់ខ្ពើម ឥតមានអ្នកណាម្នាក់ដែលប្រព្រឹត្តល្អសោះ។²ព្រះទតមើលពីស្ថាន‌សួគ៌ មកលើពួកកូនមនុស្ស ដើម្បីរកមើលក្រែងមានអ្នកណាដែលមានប្រាជ្ញា គឺអ្នកដែលស្វែងរកព្រះ។³គេទាំងអស់គ្នាបានវង្វេងចេញគេត្រឡប់ជាពុករលួយទាំងអស់គ្នា គ្មានអ្នកណាមួយដែលប្រព្រឹត្តល្អឡើយ សូម្បីតែម្នាក់ក៏គ្មានផង។

⁴អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត តើគេគ្មានប្រាជ្ញាទេឬ? គេជាអ្នកដែលស៊ីប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ដូចជាស៊ីអាហារ ហើយ មិនដែលអំពាវ‌នាវរកព្រះសោះ។⁵គេមានសេចក្ដីភ័យខ្លាចជាខ្លាំង គឺភ័យខ្លាច នៅកន្លែងដែលគ្មានហេតុភ័យខ្លាច ដ្បិតព្រះ នឹងកម្ចាត់កម្ចាយឆ្អឹង របស់ពួកអ្នកដែលបោះទ័ពទាស់នឹងអ្នក អ្នកនឹងធ្វើឲ្យគេអាម៉ាស់ ដ្បិតព្រះបដិសេធមិនទទួលគេឡើយ។

⁶ឱ សូមឲ្យការសង្គ្រោះដល់សាសន៍អុីស្រា‌អែល ចេញពីក្រុងស៊ីយ៉ូនមក! ពេលព្រះជាម្ចាស់នាំប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គចេញពីភាពជាឈ្លើយ សូមឲ្យយ៉ាកុបបានត្រេកអរ ហើយសូមឲ្យអុីស្រា‌អែលរីក‌រាយដែរ!

54

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ប្រគំជាមួយតន្ដ្រីដែលមានខ្សែ។ កំណាព្យរបស់ស្ដេចដាវីឌ នៅពេលដែលជន‌ជាតិស៊ីភមកទូលស្ដេចសូលថា ស្ដេចដាវីឌនៅលាក់ខ្លួនជាមួយពួកគេ។¹ព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ សូមសង្គ្រោះទូលបង្គំ ដោយព្រះ‌នាមរបស់ព្រះអង្គ សូមរកយុត្តិធម៌ឲ្យទូលបង្គំ ដោយឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះអង្គ។²ព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយសូមស្ដាប់ពាក្យទូល‌អង្វររបស់ទូលបង្គំ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្ដាប់ពាក្យរបស់ទូលបង្គំផង។³ដ្បិតជនជាតិដទៃ លើកគ្នាមកប្រឆាំងនឹងទូលបង្គំ ហើយមនុស្សដេលគ្មានមេត្តាចង់ដកជីវិតទូលបង្គំ ពួកគេអត់មានព្រះជាម្ចាស់នៅពីមុខគេទេ។ សម្រាក

⁴មើល៍ ព្រះជាម្ចាស់ជាជំនួយរបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អម្ចាស់ជាអ្នកទ្រទ្រង់ជីវិតទូល‌បង្គំ។⁵ព្រះ‌អង្គនឹងសងទៅខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ តាមអំពើអាក្រក់របស់គេ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់ របស់ព្រះ‌អង្គ សូមបំផ្លាញពួកគេចុុះ!

⁶ទូល‌បង្គំនឹងថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះ‌អង្គ ដោយតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្តព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំនឹងអរព្រះគុណដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គល្អ។⁷ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានរំដោះទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីគ្រប់សេចក្ដីវេទនា ហើយភ្នែកទូល‌បង្គំបានឃើញខ្មាំងសត្រូវ របស់ទូល‌បង្គំត្រូវបរាជ័យ។

55

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ប្រគំជាមួយតន្ត្រីដែលមានខ្សែ។ កំណាព្យរបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះអើយ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ ស្តាប់សេចក្ដីដែលទូល‌បង្គំអធិស្ឋាន សូមកុំពួនព្រះកាយនឹងពាក្យ ដែលទូល‌បង្គំទូល‌អង្វរឡើយ។²សូមព្រះ‌អង្គមេត្តាព្រះសណ្ដាប់ទូល‌បង្គំ ហើយឆ្លើយមកទូល‌បង្គំផង ទូល‌បង្គំអន្ទះ‌អន្ទែង ហើយថ្ងូរ ដោយចិត្តថប់ព្រួយរបស់ទូល‌បង្គំ³ដោយព្រោះសំឡេងរបស់ខ្មាំងសត្រូវ និងការសង្កត់‌សង្កិនរបស់មនុស្សអាក្រក់។ ដ្បិតគេទម្លាក់អំពើទុច្ចរិតមកលើទូល‌បង្គំ ហើយគេចូលចិត្តឈ្នានីសនឹងទូល‌បង្គំដោយកំហឹង។

⁴ចិត្តទូល‌បង្គំអន្ទះ‌សានៅក្នុងខ្លួន ហើយការភ័យខ្លាចចំពោះសេចក្ដីស្លាប់ បានគ្របសង្កត់លើទូល‌បង្គំ។⁵ទូល‌បង្គំកើតមានចិត្តភ័យខ្លាច ហើយញាប់‌ញ័រ សេចក្ដីតក់‌ស្លុតបានញាំញីទូល‌បង្គំ។

⁶ទូល‌បង្គំពោលថា «ឱ ប្រសិនបើទូល‌បង្គំមានស្លាប ដូចជាព្រាបនោះ! ហើយទូល‌បង្គំនឹងហើរទៅឲ្យឆ្ងាយ នឹងបានសម្រាកផង។⁷មើល៍ រួចហើយទូល‌បង្គំនឹងទៅឲ្យឆ្ងាយ ហើយទូល‌បង្គំនឹងស្នាក់នៅទីរហោ‌ស្ថានវិញ។ សម្រាក

⁸ទូល‌បង្គំនឹងប្រញាប់ស្វែងរកទីជ្រកកោន ឲ្យរួចផុតពីខ្យល់គំហុក និងព្យុះសង្ឃរា»។⁹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមបំផ្លាញគំនិតគេ សូមកុំឲ្យគេនិយាយស្ដាប់គ្នាបាន ដ្បិតទូល‌បង្គំបានឃើញអំពើឃោរឃៅ និងការឈ្លោះប្រកែកគ្នានៅក្នុងទីក្រុង។

¹⁰ទាំងថ្ងៃទាំងយប់ គេប្រព្រឹត្តយ៉ាងនោះ នៅលើកំផែងជុំ‌វិញទីក្រុងហើយនៅក្នុងទីក្រុង មានសុទ្ធតែអំពើទុច្ចរិត និងភាពវឹកវរ។¹¹មានសេចក្ដីវិនាសនៅកណ្ដាលទីក្រុង ការសង្កត់‌សង្កិន និងការបោកប្រាស់ មិនចេះបាត់ពីទីផ្សារឡើយ។

¹²មិនមែនជាខ្មាំងសត្រូវទេដែលបំបាក់មុខខ្ញុំ បើជាខ្មាំងសត្រូវមែន នោះខ្ញុំអាច‌ទ្រាំទ្របាន ក៏មិនមែនជាអ្នកស្អប់ខ្ញុំ ដែលលើកខ្លួនទាស់នឹងខ្ញុំដែរ បើជាអ្នកស្អប់ខ្ញុំមែន នោះខ្ញុំអាចពួនពីគេបាន។¹³ប៉ុន្ដែ គឺអ្នកឯងវិញទេតើ ជាមនុស្សស្មើនឹងខ្ញុំ ជាគូកន និងជាសម្លាញ់ស្និទ្ធ‌ស្នាលរបស់ខ្ញុំ។¹⁴យើងធ្លាប់ប្រឹក្សាគ្នាយ៉ាងផ្អែម‌ល្ហែម ក្នុងដំណាក់ព្រះ យើងធ្លាប់ដើរជាមួយគ្នាក្នុងចំណោមបណ្ដាជន។

¹⁵សូមឲ្យសេចក្ដីស្លាប់ធ្លាក់លើគេ សូមឲ្យគេចុះទៅស្ថាន ឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ទាំងរស់ ដ្បិតមានអំពើអាក្រក់នៅក្នុងទីលំនៅរបស់គេ និងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។

¹⁶រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនឹងអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ ហើយព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះខ្ញុំ។¹⁷ខ្ញុំអធិស្ឋាន ហើយស្រែកថ្ងូរ ទាំងល្ងាច ទាំងព្រឹក ហើយទាំងថ្ងៃត្រង់ ហើយព្រះ‌អង្គទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់សំឡេងខ្ញុំ។¹⁸ព្រះ‌អង្គនឹងប្រោសព្រលឹងខ្ញុំ ឲ្យរួចពីសឹកសង្គ្រាម ដោយសុខ‌សាន្ត ដ្បិតមានមនុស្សជាច្រើនលើកគ្នាទាស់ខ្ញុំ។

¹⁹ព្រះដែលគង់នៅតាំងពីអស់កល្ប ព្រះ‌អង្គនឹងស្ដាប់ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងបំបាក់មុខគេ។ សម្រាក ពួកគេមិនប្រែចិត្ត ក៏មិនកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ដែរ។

²⁰គូកនរបស់ខ្ញុំបានលូកដៃ ទាស់នឹងមិត្តសម្លាញ់ខ្លួន គេបានក្បត់ពាក្យសន្យារបស់ខ្លួន។²¹សម្ដីរបស់គេរអិលជាងខ្លាញ់ តែចិត្តរបស់គេមានពេញដោយចម្បាំង ពាក្យរបស់គេទន់ភ្លន់ជាងប្រេង តែពាក្យទាំងនោះជាដាវដែលហូតជាស្រេច។

²²ចូរផ្ទេរបន្ទុករបស់អ្នកទៅលើព្រះ‌អម្ចាស់ នោះព្រះ‌អង្គនឹងជួយទ្រទ្រង់អ្នក ព្រះ‌អង្គនឹងមិនទុកឲ្យមនុស្សសុចរិត ត្រូវរង្គើឡើយ។²³ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គ ឱព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើឲ្យគេចុះ ទៅក្នុងរណ្តៅនៃសេចក្ដីវិនាស ពួកមនុស្សកម្ចាយឈាម និងជនបោកប្រាស់ នឹងរស់នៅមិនបានពាក់កណ្ដាលអាយុឡើយ តែទូល‌បង្គំវិញ ទូល‌បង្គំនឹងទុកចិត្ត ដល់ព្រះ‌អង្គ។

56

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ «ព្រាបស្ងៀមស្ងាត់នៅស្រុកឆ្ងាយ»។ បទចម្រៀងរបស់ស្ដេចដាវីឌ នៅគ្រាដែលជន‌ជាតិភីលីស្ទីនចាប់ព្រះអង្គនៅក្រុងកាដ។¹ឱព្រះអើយ សូមប្រណីសន្ដោសទូល‌បង្គំ ដ្បិតមនុស្សជាន់ឈ្លីទូល‌បង្គំហើយ គេវាយប្រហារ ហើយសង្កត់‌សង្កិន ទូល‌បង្គំរាល់ថ្ងៃ។²ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ ជាន់ឈ្លីទូល‌បង្គំរាល់ថ្ងៃ ដ្បិតមានមនុស្សជាច្រើនវាយប្រហារទូល‌បង្គំ ទាំងចិត្តអួតអាង។ ពេលទូល‌បង្គំភ័យខ្លាច ទូល‌បង្គំទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គ។

³ពេលទូល‌បង្គំភ័យខ្លាច ទូល‌បង្គំទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គ។⁴នៅក្នុងព្រះ ខ្ញុំសរសើរតម្កើង ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងព្រះ ខ្ញុំទុកចិត្ត ខ្ញុំនឹងមិនភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។ តើសាច់ឈាមអាចធ្វើអ្វីដល់ខ្ញុំបាន?

⁵គេមួលបង្កាច់ពាក្យខ្ញុំវាល់ព្រឹកវាល់ល្ងាច អស់ទាំងគំនិតរបស់គេ សុទ្ធតែប៉ងធ្វើអាក្រក់ដល់ខ្ញុំ។⁶គេរករឿងឈ្លោះប្រកែក គេពួនខ្លួន គេឃ្លាំមើលជំហានរបស់ខ្ញុំ ព្រោះគេរកឱកាសនឹងសម្លាប់ខ្ញុំ។

⁷តើគេនឹងគេចផុតដោយអំពើអាក្រក់ របស់គេបានឬ? ឱព្រះអើយ សូមទម្លាក់ប្រជាជនទាំងនោះ ដោយសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គទៅ។⁸ព្រះ‌អង្គបានកត់ត្រាទុកអស់ការសាត់អណ្តែត របស់ទូល‌បង្គំ ក៏ដាក់ទឹកភ្នែកទូល‌បង្គំទុកក្នុងដបរបស់ព្រះ‌អង្គ តើទឹកភ្នែកទាំងនោះ មិននៅក្នុងបញ្ជីព្រះ‌អង្គទេឬ?

⁹ពេលនោះ ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំនឹងដកថយ នៅថ្ងៃដែលទូល‌បង្គំស្រែករកព្រះ‌អង្គ ហើយទូល‌បង្គំដឹងច្បាស់ថា ព្រះ‌អង្គគង់ខាងទូល‌បង្គំ។¹⁰នៅក្នុងព្រះ ខ្ញុំសរសើរតម្កើង ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំសរសើរតម្កើងព្រះ‌ បន្ទូលព្រះ‌អង្គ¹¹នៅក្នុងព្រះ ខ្ញុំទុកចិត្ត ខ្ញុំនឹងមិនភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។ តើមនុស្សអាចធ្វើអ្វីដល់ខ្ញុំបាន?

¹²ឱព្រះអើយ ទូល‌បង្គំត្រូវតែលាបំណន់ តាមពាក្យដែលទូល‌បង្គំបានបន់ដល់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំនឹងថ្វាយតង្វាយអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អង្គ។¹³ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានរំដោះព្រលឹងទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីស្លាប់ អើ ក៏បានជួយជើងទូល‌បង្គំមិនឲ្យដួលដែរ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានដើរនៅចំពោះព្រះ ក្នុងពន្លឺនៃជីវិត។

57

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ «សូមកុំបំផ្លាញ»។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ នៅគ្រាដែលទ្រង់ភៀសព្រះអង្គចេញពីស្ដេចសូលទៅពួននៅរូងភ្នំ។¹សូមអាណិតមេត្តាទូល‌បង្គំ ឱព្រះ‌អើយ សូមអាណិតមេត្តាទូល‌បង្គំផង ដ្បិតព្រលឹងទូល‌បង្គំពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំពឹងជ្រកនៅក្រោមម្លប់ នៃស្លាបរបស់ព្រះ‌អង្គ រហូតទាល់តែព្យុះនៃសេចក្ដីអន្តរាយទាំងនេះ បានទៅបាត់។

²ទូល‌បង្គំនឹងស្រែករកព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត គឺរកព្រះដែលសម្រេចគោលបំណង របស់ព្រះ‌អង្គដល់ទូល‌បង្គំ។³ព្រះ‌អង្គនឹងប្រទានការសង្គ្រោះមកខ្ញុំពីស្ថានសួគ៌ ព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែលជាន់ឈ្លីទូលបង្គំ ត្រូវអាម៉ាស់។ សម្រាក ព្រះនឹងចាត់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គមក!

⁴ព្រលឹងទូល‌បង្គំនៅកណ្ដាលហ្វូងសិង្ហ ទូល‌បង្គំដេកនៅកណ្ដាលអស់អ្នក ដែលចង់លេបត្របាក់ទូល‌បង្គំ ជាមនុស្សដែលមានធ្មេញជាលំពែង និងព្រួញ ជាអ្នកដែលមានអណ្ដាតជាដាវយ៉ាងមុត។⁵ឱព្រះអើយ សូមឲ្យព្រះ‌អង្គបានថ្កើងឡើង ខ្ពស់ជាងផ្ទៃមេឃ សូមឲ្យសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ គ្របដណ្ដប់លើផែនដីទាំងមូល។

⁶គេបានដាក់អន្ទាក់ដើម្បីទាក់ជើងទូល‌បង្គំ ព្រលឹងទូល‌បង្គំបានស្រុតចុះ។ គេបានជីករណ្តៅនៅពីមុខទូល‌បង្គំ តែខ្លួនគេបានធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅនោះវិញ! សម្រាក

⁷ទូល‌បង្គំបានតាំងចិត្តជាស្រេច ឱព្រះអើយ ចិត្តទូល‌បង្គំបានតាំងជាស្រេចហើយ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀង ហើយទូល‌បង្គំនឹងស្មូត្រជាទំនុក។⁸ឱព្រលឹងចូរភ្ញាក់ឡើង ឱពិណ និងស៊ុងរបស់ខ្ញុំអើយចូរភ្ញាក់ឡើង ខ្ញុំនឹងដាស់អរុណឲ្យរះឡើង។

⁹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំនឹងអរព្រះគុណព្រះ‌អង្គ ក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំងឡាយ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរព្រះ‌អង្គ នៅកណ្ដាលប្រជាជាតិនានា។¹⁰ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ខ្ពស់ដល់ស្ថាន‌សួគ៌ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គខ្ពស់ដល់អាកាសវេហាស៍។¹¹ឱព្រះអើយ សូមឲ្យព្រះ‌អង្គបានថ្កើងឡើង ខ្ពស់ជាងផ្ទៃមេឃ សូមឲ្យសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គគ្របដណ្ដប់លើផែនដីទាំងមូល។

58

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ «សូមកុំបំផ្លាញ»។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹អ្នករាល់គ្នាជាព្រះអើយ តើអ្នករាល់គ្នាពិតជាសម្រេច សេចក្ដីដែលត្រឹមត្រូវឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នាកាត់ក្ដីឲ្យពួកកូនមនុស្ស ដោយទៀតត្រង់ឬទេ?²ទេ! ក្នុងចិត្តអ្នករាល់គ្នាបង្កើតរឿងអយុត្តិធម៌ ដៃអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តអំពើឃោរ‌ឃៅនៅលើផែនដី។

³មនុស្សអាក្រក់វង្វេងតាំងពីក្នុងផ្ទៃម្តាយ គេវង្វេងតាំងពីកំណើត ហើយពោលពាក្យភូតភរ។⁴គេមានពិស ដូចជាពិសពស់វែក ដូចជាពស់វែកតម្លង់ដែលខ្ទប់ត្រចៀក⁵ដើម្បីកុំឲ្យសំឡេងរបស់គ្រូអាយ‌លម្ពាយ ទោះបើគ្រូនោះប៉ិនប្រសប់យ៉ាងណាក៏ដោយ។

⁶ឱព្រះអើយ សូមបំបាក់ធ្មេញនៅក្នុងមាត់គេ ឱព្រះ‌អម្ចាស់ អើយ សូមកាច់ចង្កូមពួកសិង្ហស្ទាវទាំងនោះទៅ!⁷សូមឲ្យគេរលាយដូចជាទឹកហូរទៅបាត់ កាលណាគេតម្រង់ព្រួញរបស់គេ សូមឲ្យព្រួញទាំងនោះបាក់បែកទៅ។⁸សូមឲ្យគេបានដូចជាខ្យងក្ដក់ ដែលរលាយទៅជាភក់ ដូចជាកូនរលូតដែលមិនឃើញពន្លឺថ្ងៃ។

⁹មុននឹងភ្លើងបន្លាឆេះក្ដៅដល់ឆ្នាំង សូមព្រះ‌អង្គផាត់យកគេទាំងក្មេងទាំងចាស់ចេញទៅ។¹⁰មនុស្សសុចរិតនឹងត្រេកអរដោយឃើញសេចក្ដីសង‌សឹក គេនឹងលាងជើងក្នុងឈាមរបស់មនុស្សអាក្រក់។¹¹មនុស្សនឹងពោលថា ប្រាកដជាមានរង្វាន់ សម្រាប់មនុស្សសុចរិតមែន ប្រាកដជាមានព្រះមួយព្រះ‌អង្គ ដែលជំនុំជម្រះនៅលើផែនដីមែន។

59

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ «សូមកុំបំផ្លាញ»។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។ នៅពេលដែលស្ដេចសូលចាត់គេឲ្យទៅព័ទ្ធដំណាក់ស្ដេចដាវីឌ ដើម្បីធ្វើគុតព្រះអង្គ។¹ឱព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ សូមរំដោះទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំផង សូមការពារទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីអស់អ្នកដែលលើកគ្នាទាស់នឹងទូល‌បង្គំ។²សូមរំដោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីអស់អ្នក ដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ ហើយសង្គ្រោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីមនុស្ស ដែលកម្ចាយឈាម។

³ដ្បិតមើល៍ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ គេពួនស្ទាក់ចាំប្រហារជីវិតទូល‌បង្គំ ពួកមនុស្សខ្លាំងពូកែរករឿងទាស់នឹងទូល‌បង្គំ មិនមែនដោយព្រោះអំពើរំលង ឬអំពើបាបរបស់ទូល‌បង្គំឡើយ។⁴ក៏មិនមែនដោយព្រោះកំហុសរបស់ទូល‌បង្គំដែរ គេរត់មក ហើយត្រៀមជាស្រេចហើយ។ សូមព្រះ‌អង្គតើនឡើង សូមយាងមកជួយទូល‌បង្គំ ហើយទតមើលចុះ!

⁵ឱ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលអើយទ្រង់ជាព្រះនៃ ជនជាតិអុីស្រា‌អែល សូមតើនឡើង ហើយដាក់ទោស ជាតិសាសន៍ទាំងអស់នោះ សូមកុំប្រណីអ្នកណាម្នាក់ ក្នុងចំណោមអស់អ្នក ដែលក្បត់ដ៏ទុច្ចរិតទាំងនោះឡើយ។ សម្រាក

⁶គេត្រឡប់មកវិញរាល់ល្ងាច ទាំងលូដូចជាឆ្កែ ហើយដើរក្រវែលជុំវិញទីក្រុង។⁷មើល៍ គេបើកមាត់ជេរប្រមាថ បបូរមាត់របស់គេប្រៀបដូចជាដាវ ដ្បិតគេគិតថា «តើមានព្រះណានឹងស្ដាប់យើង?»

⁸ប៉ុន្ដែ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គសើចចំអកឲ្យគេ ព្រះ‌អង្គ ចំអកឲ្យជាតិសាសន៍ទាំងអស់នោះ។⁹ឱព្រះដ៏ជាកម្លាំងនៃទូល‌បង្គំអើយ ទូល‌បង្គំសម្លឹងមើលទៅព្រះ‌អង្គ ដ្បិត ឱព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គជាបន្ទាយរបស់ទូល‌បង្គំ។

¹⁰ព្រះរបស់ខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គនឹងយាងមករកខ្ញុំ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះនឹងឲ្យខ្ញុំឃើញខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្ញុំបរាជ័យ។¹¹សូមកុំសម្លាប់គេ ក្រែងប្រជា‌រាស្ត្រទូល‌បង្គំភ្លេច ឱព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាខែលនៃយើងខ្ញុំអើយ សូមធ្វើឲ្យគេរញ្ជួយដោយព្រះ‌ចេស្តាព្រះ‌អង្គ ហើយច្រានទម្លាក់គេទៅ។

¹²ដ្បិតអំពើបាបដែលចេញពីមាត់របស់គេ និងពាក្យដែលចេញពីបបូរមាត់របស់គេ សូមឲ្យគេជាប់អន្ទាក់ ដោយសារអំនួតរបស់ខ្លួន។ ដ្បិតពាក្យជេរប្រទេចផ្ដាសា និងពាក្យភូតភរ ដែលគេបញ្ចេញមក។¹³សូមបំផ្លាញគេដោយសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមបំផ្លាញគេឲ្យអស់ កុំឲ្យមានទៀតឡើយ ដើម្បីឲ្យគេដឹងថា ព្រះគ្រប់‌គ្រងលើពួកយ៉ាកុប រហូតដល់ចុងបំផុតនៃផែនដី។ សម្រាក

¹⁴គេត្រឡប់មកវិញរាល់ល្ងាច ទាំងលូដូចជាឆ្កែ ហើយដើរក្រវែលជុំវិញទីក្រុង។¹⁵គេដើរចុះឡើងរកអាហារ ហើយគេគ្រហឹម ប្រសិន‌បើគេស៊ីមិនឆ្អែត។

¹⁶ឯទូល‌បង្គំវិញ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀង ពីឫទ្ធានុ‌ភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំនឹងស្រែកច្រៀងពី ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅពេលព្រឹក ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាបន្ទាយ និងជាជម្រកដល់ទូល‌បង្គំ នៅថ្ងៃដែលទូល‌បង្គំមានសេចក្ដីវេទនា។¹⁷ឱព្រះដ៏ជាកម្លាំងនៃទូល‌បង្គំអើយ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរព្រះ‌អង្គ ដ្បិត ឱព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គជាបន្ទាយរបស់ទូល‌បង្គំ ជាព្រះដែលសម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ សប្បុរសដល់ទូល‌បង្គំ។

60

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ «ផ្កាម្លិះបន្ទាល់»។ បទចម្រៀងរបស់ស្ដេចដាវីឌ សម្រាប់ប្រៀន‌ប្រដៅ។ រំឭកពីគ្រាដែលព្រះអង្គធ្វើសឹកជាមួយជន‌ជាតិស៊ីរីនៅស្រុកមេសូ‌ប៉ូតាមា និងជន‌ជាតិស៊ីរីនៅស្រុកសូបា ហើយនៅពេលដែលលោកយ៉ូអាប់វិលមកពីច្បាំងឈ្នះទ័ពអេដុមមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ នៅវាលទំនាបអំបិល។¹ឱព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គបានបោះ‌បង់ចោលយើងខ្ញុំ បានធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំបាក់ទ័ព ព្រះ‌អង្គខ្ញាល់នឹងខ្ញុំ ឱសូមស្រោចស្រង់យើងខ្ញុំឡើងវិញផង។

²ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យផែនដីរញ្ជួយ ព្រះ‌អង្គបានហែកផែនដីឲ្យប្រេះចេញពីគ្នា សូមផ្សារទីប្រេះស្រាំឡើងវិញផង ដ្បិតផែនដីកំពុងតែរង្គើហើយ។³ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ជួបការដ៏ពិបាក ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំផឹកស្រា ដែលនាំឲ្យយើងខ្ញុំវង្វេងស្មារតី។

⁴ព្រះ‌អង្គបានប្រទានទង់ជ័យមួយ ដល់ពួកអ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ ដើម្បីឲ្យគេបានរត់ទៅទីនោះ រួចផុតពីមុខព្រួញ សំណៅហេព្រើរ ដោយព្រោះសេចក្ដីពិត។ សម្រាក⁵សូមសង្គ្រោះដោយព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសូមឆ្លើយតបយើងខ្ញុំផង ដើម្បីឲ្យពួកស្ងួន‌ភ្ងារបស់ព្រះ‌អង្គបានរួចជីវិត។

⁶ព្រះ‌ទ្រង់មានព្រះ‌បន្ទូលនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ របស់ព្រះ‌អង្គថា «យើងនឹងបែងចែកក្រុងស៊ីគែមដោយអំណរ ហើយនឹងវាស់ជ្រលងភ្នំស៊ូកូថ។⁷កាឡាតជាទឹកដីរបស់យើង ហើយម៉ាណា‌សេក៏ជាទឹកដីរបស់យើងដែរ អេប្រាអិមជាមួកដែករបស់យើង យូដាជាដំបងរាជ្យរបស់យើង។

⁸ម៉ូអាប់ជាអាងលាងសម្អាតរបស់យើង ហើយយើងនឹងបោះស្បែកជើងយើង ទៅលើស្រុកអេដុម យើងនឹងស្រែកប្រកាសជ័យជម្នះ លើភីលីស្ទីន»។⁹តើអ្នកណានឹងនាំទូល‌បង្គំ ចូលទៅក្នុងទីក្រុងមាំ‌មួនបាន? តើអ្នកណានឹងនាំទូល‌បង្គំចូលទៅស្រុកអេដុម?

¹⁰ឱព្រះអើយ តើមិនមែនព្រះ‌អង្គទេឬ ដែលបានបោះបង់ចោលយើងខ្ញុំ? ឱព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គមិនយាងចេញទៅជាមួយ កង‌ទ័ពរបស់យើងខ្ញុំទៀតឡើយ។¹¹ឱសូមប្រោសប្រទានជំនួយឲ្យយើងខ្ញុំ ទាស់នឹងពួកសត្រូវផង ដ្បិតជំនួយរបស់មនុស្សឥតប្រយោជន៍ទេ។¹²ដោយព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ យើងខ្ញុំនឹងតស៊ូយ៉ាងរឹង‌ប៉ឹង គឺព្រះ‌អង្គហើយ ដែលនឹងជាន់ឈ្លី ពួកសត្រូវយើងខ្ញុំ។

61

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ប្រគំុជាមួយតន្ដ្រីដែលមានខ្សែ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះអើយ សូមព្រះ‌អង្គទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់ សម្រែករបស់ទូល‌បង្គំសូមស្តាប់ពាក្យទូល‌បង្គំអធិស្ឋានផង²ពេលចិត្តទូល‌បង្គំអស់សង្ឃឹម ទូល‌បង្គំស្រែករកព្រះ‌អង្គពីចុងផែនដី សូមនាំទូល‌បង្គំទៅកាន់ថ្មដា ដែលខ្ពស់ជាងទូល‌បង្គំ³ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាទីជ្រកកោនរបស់ទូល‌បង្គំ ជាប៉មយ៉ាងមាំតទល់នឹងខ្មាំងសត្រូវ។

⁴សូមឲ្យទូល‌បង្គំបានរស់នៅក្នុងព្រះពន្លា របស់ព្រះ‌អង្គរហូតតទៅផង! សូមឲ្យទូល‌បង្គំបានជ្រកកោនក្រោមនៃស្លាបរបស់ព្រះ‌អង្គផងដែរ។ សម្រាក⁵ដ្បិត ព្រះអង្គអើយ ព្រះ‌អង្គបានឮសេចក្ដី ដែលទូល‌បង្គំទូលសូមហើយ ព្រះ‌អង្គបានប្រោសប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំនូវមរតកដែលព្រះ‌អង្គបម្រុងទុកសម្រាប់អស់អ្នក ដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។

⁶សូមប្រទានឲ្យព្រះរាជា មានជន្មាយុយឺនយូរ សូមឲ្យឆ្នាំរបស់ព្រះរាជា ស្ថិតស្ថេរអស់ទាំងតំណតរៀងទៅ! សូមឲ្យព្រះរាជាគ្រងរាជ្យ នៅចំពោះព្រះរហូតតទៅ។⁷សូមតាំងសេចក្ដីសប្បុរស និងសេចក្ដីពិត ឲ្យថែ‌រក្សាព្រះរាជាផង។

⁸យ៉ាងនោះ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរ ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គជាដរាប ទុកជាការលាបំណន់របស់ទូល‌បង្គំ រៀងរាល់ថ្ងៃ។

62

បទពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ សម្រាប់លោកយេឌូ‌ថិន ។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រលឹងខ្ញុំរង់‌ចាំព្រះតែមួយព្រះ‌អង្គ ដោយស្ងៀមស្ងាត់ ការសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំក៏មកតែពីព្រះ‌អង្គដែរ។²ព្រះ‌អង្គតែមួយប៉ុណ្ណោះដែលជាថ្មដា និងជាព្រះ‌សង្គ្រោះខ្ញុំ ជាបន្ទាយរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមិនត្រូវរង្គើជាខ្លាំងឡើយ។

³តើអ្នករាល់គ្នានឹងព្រួតគ្នាវាយផ្ដួលមនុស្សម្នាក់ ទាំងចង់សម្លាប់គេដល់កាលណាទៀត? អ្នកនោះដូចជាកំផែងដែលទ្រេត ដូចជារបងដែលចង់រលំទៅហើយ។⁴គម្រោងការរបស់គេ គឺដើម្បីធ្វើឲ្យអ្នកនោះ ធ្លាក់ពីតំណែងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ គេចូលចិត្តនឹងសេចក្ដីភូត‌ភរមាត់របស់គេឲ្យពរ តែនៅក្នុងចិត្ត គេប្រទេចផ្ដាសាវិញ។ សម្រាក

⁵ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ ដ្បិតព្រះតែមួយព្រះ‌អង្គគត់ ចូររង់ចាំដោយស្ងាត់ស្ញៀមចុះ ដ្បិតសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំ មកតែពីព្រះ‌អង្គប៉ុណ្ណោះ។⁶ព្រះ‌អង្គតែមួយគត់ ដែលជាថ្មដា និងព្រះ‌សង្គ្រោះខ្ញុំ ជាបន្ទាយរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមិនត្រូវរង្គើឡើយ។

⁷ការសង្គ្រោះ និងសិរី‌ល្អរបស់ខ្ញុំ ស្ថិតនៅលើព្រះ ឯថ្មដានៃកម្លាំងខ្ញុំ និងទីពឹងជ្រករបស់ខ្ញុំ ក៏នៅក្នុងព្រះដែរ។⁸ឱប្រជាជនអើយ ចូរទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គគ្រប់ពេលវេលាចូរថ្លែង រៀបរាប់នៅចំពោះព្រះ‌អង្គចុះ ដ្បិតព្រះជាទីពឹងជ្រកសម្រាប់យើង។ សម្រាក

⁹អស់អ្នកដែលទន់ទាប នៅតែមួយដង្ហើមទេ ឯអស់អ្នកដែលខ្ពង់ខ្ពស់ ក៏ជាសេចក្ដីបញ្ឆោតដែរ បើថ្លឹងគេនឹងជញ្ជីង នោះមានខ្ពស់ទាប តែទាំងអស់គ្នាស្រាលជាង ខ្យល់មួយដង្ហើមទៅទៀត។¹⁰កុំទុកចិត្តនឹងការសង្កត់‌សង្កិនឡើយ ក៏កុំសង្ឃឹមឥតប្រយោជន៍លើការលួចប្លន់ដែរ ប្រសិន‌បើទ្រព្យសម្បត្តិចម្រើនឡើង សូមកុំឲ្យទុកចិត្តនឹងរបស់ទាំងនោះឲ្យសោះ។

¹¹ខ្ញុំបានឮព្រះ‌ទ្រង់មានព្រះ‌បន្ទូល មួយលើកជាពីរលើកថា ឫទ្ធិអំណាចជារបស់ព្រះ។¹²ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសជារបស់ព្រះ‌អង្គដែរ ដ្បិតព្រះ‌អង្គសងដល់មនុស្សទាំងអស់តាមអំពើដែលគេបានប្រព្រឹត្ត។

63

ទំនុករបស់ស្តេចដាវីឌ ក្នុងគ្រាដែលទ្រង់គង់នៅទីរហោ‌ស្ថានស្រុកយូដា។¹ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំនឹងស្វែងរកព្រះ‌អង្គអស់ពីចិត្ត ព្រលឹងទូល‌បង្គំស្រេកឃ្លានចង់បានព្រះ‌អង្គ រូបសាច់ទូល‌បង្គំរឭកចង់បានព្រះ‌អង្គ ដូចដីស្ងួតបែកក្រ‌ហែងដែលគ្មានទឹក។²ទូល‌បង្គំបានឃើញព្រះ‌អង្គនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ទាំងសម្លឹងមើលព្រះចេស្ដា និងសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ។

³ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ វិសេសជាងជីវិត បបូរមាត់ទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។⁴ទូល‌បង្គំនឹងលើកតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដរាបអស់មួយជីវិតទូល‌បង្គំ ហើយទូល‌បង្គំនឹងប្រទូលដៃឡើង ក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។

⁵ព្រលឹងទូល‌បង្គំនឹងបានស្កប់ស្កល់ ដូចបានបរិ‌ភោគខួរឆ្អឹង និងខ្លាញ់ ហើយមាត់ទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដោយ បបូរមាត់រីក‌រាយ⁶ពេលទូល‌បង្គំនឹកដល់ព្រះ‌អង្គនៅក្នុងដំណេក ហើយសញ្ជឹងគិតពីព្រះ‌អង្គ នៅវេលាយាមយប់។

⁷ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានធ្វើជាជំនួយដល់ទូល‌បង្គំ ហើយនៅក្រោមម្លប់នៃស្លាបព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងដោយអំណរ។⁸ព្រលឹងទូល‌បង្គំតាមព្រះ‌អង្គប្រកិត ព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គ ក៏ទ្រទ្រង់ទូល‌បង្គំ។

⁹ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលស្វែងរកបំផ្លាញជីវិតទូល‌បង្គំ នឹងត្រូវចុះទៅក្នុងជម្រៅនៃផែនដី¹⁰ពួកគេនឹងត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងអំណាចដាវ គេនឹងបានជាអាហារដល់ឆ្កែព្រែ។

¹¹ប៉ុន្តែ ព្រះរាជានឹងអរសប្បាយក្នុងព្រះវិញ អស់អ្នកដែលស្បថដោយព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ នឹងមានចិត្តត្រេកអរឡើង ព្រោះមាត់របស់មនុស្សភូតកុហក នឹងត្រូវបិទ។

64

បទពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះអើយ សូមស្តាប់សំឡេងទូល‌បង្គំ ដែលទូល‌បង្គំពោលតម្អូញ សូមការពារជីវិតទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចផុតពីការភ័យខ្លាចចំពោះ ពួកខ្មាំងសត្រូវផង។²សូមលាក់ទូល‌បង្គំឲ្យរួចផុតពីផែនការសម្ងាត់ របស់ពួកមនុស្សអាក្រក់ និងពីពពួកមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត។

³ដែលបានសំលៀងអណ្ដាតដូចជាសំលៀងដាវ ហើយចោលពាក្យសម្ដីដ៏ជូរចត់របស់គេ ដូចជាព្រួញ⁴ដោយលបបាញ់ប្រហារមនុស្សទៀងត្រង់ គេបាញ់អ្នកនោះមិនឲ្យដឹងខ្លួន ឥតកោតក្រែងអ្វីឡើយ។

⁵គេជំរុញចិត្តគ្នាក្នុងបំណងអាក្រក់របស់គេ គេពិគ្រោះគ្នាអំពីការដាក់អន្ទាក់ ដោយស្ងាត់កំបាំង គេថា «តើអ្នកណាមើលយើងឃើញ?⁶តើអ្នកណាអាចរកឃើញថា យើងប្រព្រឹត្តអំពើឧក្រិដ្ឋ យើងបានរិះរកផែនការយ៉ាងល្អរួចរាល់ហើយ»។ ដ្បិតគំនិតខាងក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស ជ្រៅណាស់។

⁷ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់នឹងបាញ់គេដោយព្រួញរបស់ព្រះ‌អង្គ មិនឲ្យគេដឹងខ្លួន ហើយគេនឹងត្រូវរបួស។⁸អណ្ដាតរបស់គេនឹងនាំឲ្យគេវិនាសអស់អ្នកណាដែលឃើញគេ នឹងគ្រវីក្បាល។⁹នោះមនុស្សលោកទាំងអស់នឹងភ័យខ្លាច គេនឹងប្រកាសប្រាប់ពីកិច្ច‌ការរបស់ព្រះហើយពិចារណាពីកិច្ចការ ដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើ។

¹⁰សូមឲ្យមនុស្សសុចរិតរីករាយក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អង្គ សូមអស់អ្នកណាដែលមានចិត្តទៀតត្រង់លើកតម្កើងព្រះ‌អង្គ។

65

បទពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។ ចម្រៀងតម្កើងព្រះ‌ជាម្ចាស់។¹ឱព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ យើងខ្ញុំត្រូវតែសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ នៅក្រុងស៊ីយ៉ូន ហើយថ្វាយតង្វាយតាមពាក្យដែលយើងខ្ញុំ បានសន្យាចំពោះព្រះអង្គ។²ព្រះអង្គតែងតែស្ដាប់ពាក្យទូល‌អង្វរ របស់មនុស្សលោកជានិច្ច ពួកគេ នឹងមករកព្រះអង្គទាំងអស់គ្នា។³កំហុសរបស់ទូលបង្គំធ្ងន់‌ធ្ងរណាស់ មានតែព្រះអង្គទេ ដែលលើក‌លែងទោសឲ្យយើងខ្ញុំបាន។

⁴មានពរហើយអស់អ្នកណា ដែលព្រះ‌អង្គជ្រើសរើស ហើយនាំចូលមកជិតព្រះ‌អង្គ ដើម្បីឲ្យបានអាស្រ័យនៅក្នុងទីលានព្រះ‌អង្គ។ យើងខ្ញុំនឹងបានស្កប់ចិត្តដោយសេចក្ដីល្អ នៃដំណាក់ព្រះ‌អង្គ គឺជាព្រះ‌វិហារដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁵ឱព្រះនៃការសង្គ្រោះរបស់យើងខ្ញុំអើយ ព្រះ‌អង្គឆ្លើយតបយើងខ្ញុំដោយឫទ្ធិបារមីគួរឲ្យស្ញែងខ្លាច និងដោយសេចក្ដីសុចរិត ព្រះ‌អង្គជាសេចក្ដីសង្ឃឹម ដល់អស់ទាំងចុងបំផុតផែនដីនិងដល់ចុងសមុទ្រនៅទីឆ្ងាយ។

⁶ព្រះ‌អង្គបានតាំងភ្នំទាំងឡាយឲ្យមាំ‌មួន ដោយឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គក្រវាត់ដោយឫទ្ធា‌នុភាព⁷ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យសូរសន្ធឹក នៃសមុទ្របានស្ងប់ឈឹង គឺសូរសន្ធឹកនៃរលក ការច្របូកច្របល់របស់ប្រជាជន។

⁸ដល់ម៉្លេះបានជាអស់អ្នក ដែលរស់នៅឯចុងបំផុតផែនដី ស្ញែងខ្លាចដោយឃើញ ទីសម្គាល់របស់ព្រះ‌អង្គ។ ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យអស់អ្នក ដែលរស់នៅទិសខាងកើត និងទិសខាងលិចស្រែកហ៊ោរដោយអំណរ។⁹ព្រះ‌អង្គថែ‌រក្សាផែនដី ហើយក៏ស្រោចស្រព ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យផែនដីមានភោគផល សម្បូរហូររហៀរ ទន្លេរបស់ព្រះមានពោរពេញទៅដោយទឹក ព្រះ‌អង្គផ្គត់‌ផ្គង់ឲ្យគេមានស្រូវ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានរៀបចំផែនដីមកដូច្នេះ។

¹⁰ព្រះ‌អង្គស្រោចស្រពផែនដីជាបរិបូរ ក៏ពង្រាបដីអោយរាបស្មើ ហើយធ្វើឲ្យដីទន់ដោយទឹកភ្លៀង ក៏ប្រទានពរឲ្យគ្រាប់ពូជដុះឡើង។¹¹ព្រះ‌អង្គប្រោសប្រទានឲ្យឆ្នាំ ប្រកបដោយភាពសម្បូរណ៍សប្បាយ ហើយផ្លូវរាជរថព្រះ‌អង្គក៏ហូរហៀរ ដោយ ភោគផលបរិបូរដែរ។¹²វាលស្មៅនៅទីរហោ‌ស្ថានមានសំណើមហូរហៀរ ហើយភ្នំនានាក៏ហ៊ុមព័ទ្ធដោយអំណរដែរ

¹³វាលស្មៅប្រដាប់ខ្លួនដោយហ្វូងចៀម ជ្រលងភ្នំតាក់តែងខ្លួនដោយស្រូវដេរដាស ទីទាំងនោះស្រែកច្រៀងព្រមគ្នាដោយអំណរ។

66

បទពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ចម្រៀងតម្កើងព្រះ‌ជាម្ចាស់។ ទំនុកតម្កើង ។¹ផែនដីទាំងមូលអើយ ចូរបន្លឺឡើងដោយអំណរថ្វាយព្រះចុះ²ចូរច្រៀងអំពីសិរីរុងល្អនៃព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ហើយថ្វាយការសរសើរដ៏រុងរឿងដល់ព្រះ‌អង្គ។

³ចូរទូលដល់ព្រះថា «អស់ទាំងកិច្ច‌ការរបស់ព្រះ‌អង្គ គួរស្ញែងខ្លាចយ៉ាងណាទៅ! ខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គ ចុះចូលចំពោះព្រះ‌អង្គដោយព្រោះព្រះចេស្ដាដ៏ធំរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁴ផែនដីទាំងមូលថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អង្គ ហើយច្រៀងសរសើរដល់ព្រះ‌អង្គ គេច្រៀងសរសើរដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ»។ សម្រាក

⁵ចូរមកមើលកិច្ចការដែលព្រះបានធ្វើចុះ! ព្រះ‌អង្គគួរស្ញែងខ្លាច ក្នុងកិច្ចការដែលព្រះ‌អង្គ បានធ្វើដល់ពួកកូនមនុស្ស។⁶ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យសមុទ្រទៅជាដីគោក គេបានដើរឆ្លងកាត់ទន្លេ។នៅទីនោះ យើងខ្ញុំបានរីករាយក្នុងព្រះ‌អង្គ។⁷ដែលទ្រង់សោយ‌រាជ្យ ដោយព្រះ‌ចេស្តាព្រះ‌អង្គអស់កល្បជានិច្ចព្រះ‌នេត្រព្រះ‌អង្គរំពៃមើលអស់ទាំងសាសន៍ មិនត្រូវឲ្យពួកបះ‌បោរតម្កើងខ្លួនឡើយ។ សម្រាក

⁸ឱប្រជាជនទាំង‌ឡាយអើយ ចូរលើកតម្កើងព្រះនៃយើង សូមបន្លឺសំឡេងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គឡើង។⁹ព្រះ‌អង្គហើយដែលរក្សាព្រលឹងយើង ក្នុងចំណោមមនុស្សរស់ ក៏មិនឲ្យជើងយើងរអិលភ្លាត់ឡើយ។

¹⁰ដ្បិត ឱព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គបានល្បងលយើងខ្ញុំ ក៏បានលត់ដំយើងខ្ញុំ ដូចគេបន្សុទ្ធប្រាក់។¹¹ព្រះ‌អង្គបាននាំយើងខ្ញុំឲ្យជាប់មងព្រះ‌អង្គបានដាក់បន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់ នៅលើខ្នងយើងខ្ញុំ។¹²ព្រះ‌អង្គបានបើកឲ្យមនុស្សជិះលើក្បាលយើងខ្ញុំ យើងខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ភ្លើង និងឆ្លងកាត់ទឹក ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គបាននាំយើងខ្ញុំចេញមកកន្លែងដែលមានបរិបូរណ៏។

¹³ទូល‌បង្គំនឹងយកតង្វាយដុត ចូលមកក្នុងដំណាក់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំនឹងលាបំណន់ចំពោះព្រះ‌អង្គ¹⁴ជាបំណន់ដែលបបូរមាត់ទូល‌បង្គំបានបន់ ហើយដែលមាត់ទូល‌បង្គំបានសន្យា នៅពេលទូល‌បង្គំមានអាសន្ន។¹⁵ទូល‌បង្គំនឹងថ្វាយសត្វធាត់ៗ ជាតង្វាយដុតដល់ព្រះ‌អង្គ ដោយក្លិនយញ្ញបូជារបស់ចៀមឈ្មោល ទូល‌បង្គំនឹងថ្វាយគោឈ្មោល និងពពែឈ្មោល។

¹⁶អស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះអើយ ចូរចូលមកស្តាប់ចុះ ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់ប្រាប់ពីកិច្ចការ ដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើដល់ខ្ញុំ។¹⁷មាត់ខ្ញុំបានអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ ហើយអណ្ដាតខ្ញុំបានសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។¹⁸ប្រសិន‌បើខ្ញុំលាក់អំពើទុច្ចរិតនៅក្នុងចិត្តនោះព្រះ‌អម្ចាស់មិនស្តាប់ខ្ញុំឡើយ។

¹⁹ប៉ុន្តែ ព្រះពិតជាបានស្តាប់ខ្ញុំមែន ព្រះ‌អង្គយកព្រះ‌ហឫ‌ទ័យទុកដាក់ ស្តាប់សំឡេងអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ។²⁰សូមលើកតម្កើងព្រះ ព្រោះព្រះ‌អង្គមិនបានបែរចេញពីសេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ ក៏មិនបានដកព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គចេញពីខ្ញុំដែរ។

67

ទំនុកជាបទចម្រៀង សម្រាប់មេភ្លេង ត្រូវលេងដោយប្រដាប់មានខ្សែ។¹សូមព្រះប្រណីសន្ដោសដល់យើង ហើយប្រទានពរយើង សូមព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គរះលើយើងខ្ញុំ។ សម្រាក²ដើម្បីឲ្យមនុស្សលោកបានស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គស្គាល់ព្រះចេស្ដាសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅកណ្ដាលអស់ទាំងជាតិសាសន៍។

³ឱព្រះអើយ សូមឲ្យប្រជាជនទាំង‌ឡាយ សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យប្រជាជនទាំងអស់សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។⁴សូមឲ្យជាតិសាស៍ទាំងឡាយបានអរសប្បាយ ហើយច្រៀងដោយអំណរ ដ្បិតព្រះ‌អង្គជំនុំ‌ជម្រះប្រជាជនទាំងឡាយ ដោយយុត្តិធម៌ ហើយដឹកនាំជាតិសាសន៍នានានៅផែនដី។

⁵ឱព្រះអើយ សូមឲ្យប្រជាជនទាំង‌ឡាយ សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យប្រជាជនទាំងអស់សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។⁶ផែនដីបានបង្កើតភោគផលចម្រើនឡើង ហើយព្រះគឺព្រះនៃយើងខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គនឹងប្រទានពរយើងខ្ញុំ។

⁷ព្រះជាម្ចាស់ នឹងប្រទានពរយើង សូមឲ្យមនុស្សទាំងអស់ដល់ចុងបំផុតផែនដី កោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ។

68

ទំនុកជាបទចម្រៀងរបស់ស្តេចដាវីឌ សម្រាប់មេភ្លេង។¹សូមព្រះក្រោកឡើង សូមឲ្យខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយ ហើយឲ្យអស់អ្នកដែលស្អប់ព្រះ‌អង្គ រត់ចេញពីព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គ!²សូមព្រះ‌អង្គបណ្តេញគេចេញ ដូចផ្សែងដែលត្រូវខ្យល់ផាត់បាត់ទៅ សូមឲ្យមនុស្សអាក្រក់វិនាសបាត់នៅចំពោះព្រះ ដូចក្រមួនដែលរលាយនៅចំពោះភ្លើង។³តែសូមឲ្យមនុស្សសុចរិតបានសប្បាយរីករាយ គេនឹងរីករាយនៅចំពោះព្រះ គេនឹងមានអំណរសប្បាយយ៉ាងខ្លាំង!

⁴ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះ ចូរច្រៀងសរសើរព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ចូរស្រែកច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អង្គ ដែលជិះរាជរថកាត់ទីរហោ‌ស្ថាន ព្រះ‌អង្គមានព្រះនាមថា ព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរសប្បាយរីករាយនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ។⁵ព្រះដែលគង់ក្នុងដំណាក់ដ៏បរិសុទ្ធ ព្រះ‌អង្គជាឪពុករបស់ក្មេងកំព្រា និងជាអ្នកការពារស្ត្រីមេម៉ាយ។⁶ព្រះ‌ទ្រង់ប្រទានឲ្យមនុស្សឯកោ មានផ្ទះសំបែងរស់នៅ ព្រះ‌អង្គនាំអ្នកជាប់ឃុំឃាំង ចេញទៅរកភាពចម្រុងចម្រើន តែពួកបះបោរវិញ នឹងរស់ក្នុងទឹកដីហួត‌ហែង។

⁷ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ កាលព្រះ‌អង្គយាងនាំមុខ ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គចេញទៅ កាលព្រះ‌អង្គបានយាងកាត់ទីហោ‌ ស្ថាន។ សម្រាក⁸នោះផែនដីរញ្ជួយ ហើយមេឃក៏បង្អុរភ្លៀង នៅចំពោះព្រះ គឺព្រះនៃភ្នំស៊ី‌ណាយ នៅចំពោះព្រះ ជាព្រះនៃសាសន៍អុីស្រាអែល។

⁹ឱព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គបានបង្អុរភ្លៀងជាបរិបូរ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យប្រជា‌រាស្រ្តរបស់ព្រះ‌អង្គ ដែលខ្សោះល្វើយ បានស្រស់បស់ឡើងវិញ។¹⁰ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គរកបាន ទីអាស្រ័យក្នុងស្រុកនោះ ឱព្រះអើយ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គបានផ្គត់‌ផ្គង់មនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានព្រះ‌បន្ទូល ពួកស្ត្រីដែលប្រកាសដំណឹង នោះមានគ្នាច្រើនណាស់។¹²ពួកស្តេចកង‌ទ័ពរត់គេច គេរត់គេចទៅ! ស្ត្រីៗដែលនៅផ្ទះនាំគ្នាចែកជ័យ‌ភណ្ឌ។¹³ទោះបើអ្នករាល់គ្នាបានដេក នៅកណ្ដាលក្រោលសត្វ គង់តែនឹងមានស្លាបសត្វព្រាប ដែលស្រោបដោយប្រាក់ហើយរោមវាក៏ស្រោបដោយមាសចែងចាំង។

¹⁴កាលព្រះដ៏មានព្រះ‌ចេស្តាបំផុត ព្រះ‌អង្គកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកស្តេចនៅស្រុកនោះ សូមឲ្យព្រឹលធ្លាក់នៅលើភ្នំសាល‌ម៉ូន។¹⁵ឱភ្នំនៃព្រះ ភ្នំបាសាន ឱភ្នំដែលមានកំពូលច្រើន ភ្នំបាសានអើយ។¹⁶ឱភ្នំដែលមានកំពូលច្រើនអើយ ហេតុអ្វីបានជាមើលដោយច្រណែន នឹងភ្នំដែលព្រះសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងយក ជាលំនៅរបស់ព្រះ‌អង្គដូច្នេះ? អើ ព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងគង់ នៅលើភ្នំនោះរហូតតទៅ។

¹⁷រាជ‌រថរបស់ព្រះមានចំនួនរាប់លានរាប់កោដិ ព្រះ‌អម្ចាស់គង់នៅកណ្ដាល គឺព្រះនៃភ្នំស៊ី‌ណាយ ព្រះ‌អង្គគង់ក្នុងទីបរិសុទ្ធ។¹⁸ព្រះ‌អង្គបានយាងឡើងទៅទីខ្ពស់ ទាំងនាំពួកឈ្លើយទៅជាមួយ ហើយទទួលសួយអាករពីប្រជាជន សូម្បីតែពីក្នុងចំណោមមនុស្សបះ‌បោរ ដើម្បីឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានគង់នៅទីនោះ។

¹⁹សូមលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលព្រះ‌អង្គទទួលយកបន្ទុករបស់យើងរាល់ថ្ងៃ គឺជាព្រះជាទីសង្គ្រោះរបស់យើង។ សម្រាក²⁰ព្រះនៃយើង គឺជាព្រះនៃការសង្គ្រោះ និងជួយរំដោះឲ្យរួចពីស្លាប់ គឺជាព្រះ‌អម្ចាស់។²¹តែព្រះនឹងវាយបំបែកក្បាល ខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គ គឺថ្ងាសនៃអ្នកដែលចេះតែដើរ ក្នុងផ្លូវទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន។

²²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា «យើងនឹងនាំគេត្រឡប់ពីភ្នំបាសាន យើងនឹងនាំគេចេញពីបាតសមុទ្រមកវិញ²³ដើម្បីឲ្យជើងអ្នករាល់គ្នា បានដើរលុយក្នុងឈាមរបស់គេ ឲ្យអណ្ដាតឆ្កែរបស់អ្នករាល់គ្នា មានចំណែកពីខ្មាំងសត្រូវទាំងនោះដែរ»។

²⁴ឱព្រះអើយ គេបានឃើញក្បួនដំណើរ របស់ព្រះ‌អង្គគឺក្បួនដំណើររបស់ព្រះនៃទូល‌បង្គំ មហាក្សត្រនៃទូល‌បង្គំយាងចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។²⁵ពួកចម្រៀងនៅខាងមុខពួកភ្លេងនៅខាងក្រោយ នៅកណ្ដាលមានពួកស្រីក្រមុំនាំគ្នាវាយក្រាប់។

²⁶ឱអស់អ្នកដែលកើតពីពូជ‌ពង្ស អុីស្រា‌អែលអើយ ចូរលើកតម្កើងព្រះ នៅក្នុងក្រុមជំនុំធំ ចូរលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់។²⁷នៅទីនោះមានបេនយ៉ាមីន ជាកូនពៅបង្អស់ នាំមុខគេ ក្នុងចំណោមពួក‌គេ មានពួកមេដឹកនាំរបស់យូដា ពួកមេដឹកនាំរបស់សាប់‌យូឡូន និងពួកមេដឹកនាំរបស់ណែប‌ថា‌លី។

²⁸ឱព្រះអើយ សូមបង្ហាញឫទ្ធានុ‌ភាព របស់ព្រះ‌អង្គមក ឱព្រះអើយ សូមបង្ហាញព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ‌អង្គ ជាព្រះចេស្ដាដែលព្រះ‌អង្គ តែងតែប្រោសយើងខ្ញុំ។²⁹ដោយយល់ដល់ព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌អង្គ នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ពួកស្តេចនាំគ្នាយកតង្វាយមកថ្វាយព្រះ‌អង្គ។

³⁰សូមព្រះ‌អង្គបន្ទោសសត្វព្រៃ ដែលរស់នៅកណ្ដាលដើមត្រែង និងហ្វូងគោឈ្មោល ព្រមទាំងកូនគោ នៃជនជាតិទាំង‌ឡាយផងគ្រប់គ្នាមកក្រាបចុះ ហើយថ្វាយប្រាក់ទាំងដុំៗ ព្រះ‌អង្គកម្ចាត់‌កម្ចាយប្រជាជនទាំងឡាយ ដែលចូលចិត្តនឹងសង្គ្រាម។³¹ពួកមានត្រកូលខ្ពស់នឹងចេញពីស្រុកអេស៊ីប អ្នកអេធីយ៉ូពីនឹងលើកដៃទៅរកព្រះជាម្ចស់។

³²ឱនគរទាំងឡាយនៅផែនដីអើយ ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះ ឱចូរច្រៀងសរសើរដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ សម្រាក³³គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលជិះរាជរថកាត់ផ្ទៃមេឃ គឺផ្ទៃមេឃពីបុរាណ មើល៍ ព្រះ‌អង្គបញ្ចេញព្រះ‌សូរ‌សៀង គឺព្រះសូរសៀងយ៉ាងខ្លាំងក្រៃ‌លែង។

³⁴ចូរប្រកាសទទួលស្គាល់ព្រះ‌ចេស្តារបស់ព្រះ ឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ គ្របដណ្ដប់លើអុីស្រា‌អែល ហើយព្រះ‌ចេស្តារបស់ព្រះ‌អង្គ ក៏នៅលើផ្ទៃមេឃ។³⁵ព្រះដែលយាងមកពីទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គគួរឲ្យស្ញែងខ្លាច ព្រះ‌អង្គប្រទានព្រះចេស្ដា និងកម្លាំងដល់ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ សូមលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់។

69

បទពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ «ផ្កាម្លិះ»។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមសង្គ្រោះទូល‌បង្គំផង ដ្បិតទឹកបានឡើងដល់កទូល‌បង្គំហើយ។²ទូល‌បង្គំផុងនៅក្នុងភក់ដ៏ជ្រៅ ជាកន្លែងដែលគ្មានទីឈរឡើយ ទូល‌បង្គំបានចូលទៅក្នុងទឹកជ្រៅ ហើយជំនន់ក៏បោកគ្របលើទូល‌បង្គំ។

³ទូល‌បង្គំល្វើយ ដោយសារសម្រែករបស់ទូល‌បង្គំ បំពង់កទូល‌បង្គំស្ងួតហើយ ភ្នែកទូល‌បង្គំទៅជាស្រវាំង ដោយសារទន្ទឹងរង់‌ចាំព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំ។⁴អស់អ្នកដែលស្អប់ទូល‌បង្គំដោយឥតហេតុ មានច្រើនជាងសក់ក្បាលរបស់ទូល‌បង្គំទៅទៀត អស់អ្នកដែលចង់បំផ្លាញទូល‌បង្គំ អស់អ្នកដែល វាយប្រហារទូល‌បង្គំដោយឥតរឿង មានកម្លាំងខ្លាំងណាស់ គេចាប់ឲ្យទូល‌បង្គំសងរបស់ដែលទូល‌បង្គំ មិនបានយកសោះ។

⁵ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជ្រាបសេចក្ដីល្ងង់ខ្លៅ របស់ទូល‌បង្គំ កំហុសដែលទូល‌បង្គំបានប្រព្រឹត្ត ពុំអាចបិទបាំងនឹងព្រះ‌អង្គឡើយ។⁶ឱព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល សូមកុំឲ្យអស់អ្នកដែលសង្ឃឹម ដល់ព្រះ‌អង្គត្រូវខ្មាស ដោយព្រោះទូល‌បង្គំឡើយ ឱព្រះនៃអុីស្រា‌អែលអើយ សូមកុំឲ្យអស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌អង្គ ត្រូវបាក់មុខ ដោយព្រោះទូល‌បង្គំឲ្យសោះ។

⁷ដ្បិតគឺដោយយល់ដល់ព្រះ‌អង្គហើយ បានជាទូល‌បង្គំទ្រាំទ្រពាក្យដំណៀល ហើយសេចក្ដីអាម៉ាស់បានគ្របមុខទូល‌បង្គំ។⁸ទូល‌បង្គំបានត្រឡប់ដូចជាអ្នកដទៃ ចំពោះបងប្អូនទូល‌បង្គំ គឺដូចជាជនជាតិផ្សេង ចំពោះបងប្អូនពោះមួយ របស់ទូល‌បង្គំ។⁹ដ្បិតសេចក្ដីឧស្សាហ៍ដល់ដំណាក់ព្រះ‌អង្គ បានបំផ្លាញទូល‌បង្គំ ហើយដំណៀលទាំងប៉ុន្មាន របស់អស់អ្នកតិះដៀលព្រះ‌អង្គ បានធ្លាក់មកលើទូល‌បង្គំ។

¹⁰កាលទូល‌បង្គំយំសោក ហើយដាក់ចិត្តតមអាហារ នោះធ្វើឲ្យគេតិះ‌ដៀលទូល‌បង្គំ។¹¹កាលទូល‌បង្គំយកសំពត់ធ្មៃ មកធ្វើជាសម្លៀក‌បំពាក់ នោះទូល‌បង្គំត្រឡប់ជាពាក្យ លេងសើចរបស់គេ។¹²អស់អ្នកដែលអង្គុយនៅទ្វារក្រុង នាំគ្នានិយាយដើមទូល‌បង្គំ ហើយមនុស្សប្រមឹក យករឿងទូល‌បង្គំទៅធ្វើជាទំនុកច្រៀង។

¹³ប៉ុន្តែ ឯទូល‌បង្គំវិញ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ គឺតម្រង់ទៅឯព្រះ‌អង្គ។ នៅពេលគាប់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ឱព្រះអើយ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសដ៏បរិបូររបស់ព្រះ‌អង្គ សូមឆ្លើយតបមកទូល‌បង្គំផង ដោយការសង្គ្រោះដ៏ស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁴សូមរំដោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីភក់ជ្រាំនេះ សូមឲ្យទូល‌បង្គំបានរួចពីខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ និងពីទឹកដ៏ជ្រៅនេះផង!¹⁵សូមកុំឲ្យជំនន់នេះពន្លិចទូល‌បង្គំ ឬទីជម្រៅលេបទូល‌បង្គំ ឬរណ្តៅបិទមាត់ គ្របពីលើទូល‌បង្គំឡើយ។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ដោយព្រះអង្គមានព្រះ‌ហឫទ័យសប្បុរស និងមេត្តាករុណា សូមឆ្លើយតបមកទូលបង្គំ ដោយព្រះ‌ហឫទ័យអាណិតមេត្តាដ៏ធំ‌ធេង សូមងាកមកទតមើលទូលបង្គំផង។¹⁷សូមកុំលាក់ព្រះ‌ភ័ក្ត្រនឹងទូលបង្គំ ដែលជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គឡើយ សូមមេត្តាឆ្លើយតបមកទូលបង្គំជាប្រញាប់ ដ្បិតទូលបង្គំកំពុងតែមានអាសន្ន។

¹⁸សូមយាងមកជិតទូល‌បង្គំ សូមលោះទូល‌បង្គំ ដោយព្រោះខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ សូមដោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចផង។¹⁹ព្រះ‌អង្គជ្រាបពាក្យដំណៀលមកលើទូល‌បង្គំ ពីសេចក្ដីអាម៉ាស់ និងសេចក្ដីអាប់‌ឱនរបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គស្គាល់បច្ចាមិត្តទាំងប៉ុន្មាន របស់ទូល‌បង្គំហើយ។

²⁰ពាក្យដំណៀលបានញាំ‌ញីចិត្តទូល‌បង្គំ ដល់ម៉្លេះបានជាទូល‌បង្គំអស់សង្ឃឹម ទូល‌បង្គំសង្ឃឹមថានឹងមានគេអាណិត តែគ្មានសោះ ក៏ស្វែងរកអ្នកកម្សាន្តចិត្ត តែរកមិនបានឡើយ។²¹គេឲ្យថ្នាំពុលមកទូល‌បង្គំជាអាហារ ហើយកាលទូល‌បង្គំស្រេក គេយកទឹកខ្មេះឲ្យទូល‌បង្គំផឹក។

²²សូមឲ្យតុរបស់គេត្រឡប់ជាអន្ទាក់ដល់គេ ហើយកាលណាគេមានសេចក្ដីសុខ នោះសូមឲ្យទៅជាអង្គប់ដល់គេវិញ²³សូមឲ្យភ្នែករបស់គេទៅជាងងឹត ដើម្បីកុំឲ្យគេមើលឃើញហើយសូមឲ្យចង្កេះគេញ័ររហូតទៅ។

²⁴សូមចាក់សេចក្ដីក្ដៅក្រហាយ របស់ព្រះ‌អង្គទៅលើគេ ហើយសូមឲ្យសេចក្ដីក្រោធ ដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌អង្គតាមទាន់គេ។²⁵សូមឲ្យជំរំរបស់គេត្រូវចោលស្ងាត់ កុំឲ្យអ្នកណារស់នៅក្នុងជម្រករបស់គេឡើយ។

²⁶ដ្បិតគេធ្វើទុក្ខបៀត‌បៀនអ្នក ដែលព្រះ‌អង្គបានវាយ ហើយគេតំណាលពីការឈឺចាប់របស់អស់អ្នក ដែលព្រះ‌អង្គបានវាយឲ្យរបួស។²⁷សូមដាក់ទោស បន្ថែមលើទោសគេថែមទៀត សូមព្រះ‌អង្គកុំឲ្យគេរួចខ្លួនឡើយ។

²⁸សូមលុបគេចេញពីបញ្ជីជីវិតទៅ សូមកុំរាប់ឈ្មោះគេក្នុងចំណោមមនុស្សសុចរិតឡើយ។²⁹ឯទូល‌បង្គំវិញ ទូល‌បង្គំវេទនា ហើយឈឺចាប់ ឱព្រះអើយ សូមឲ្យការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ លើកទូល‌បង្គំដាក់លើទីខ្ពស់ផង!

³⁰ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរព្រះ‌នាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយបទចម្រៀង ទូល‌បង្គំនឹងលើកតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដោយការអរព្រះ‌គុណ។³¹បែបនេះនឹងគាប់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាងការថ្វាយគោឈ្មោល ឬគោឈ្មោលដែលថ្វាយទាំងស្នែង និងក្រចកទៅទៀត។

³²កាលមនុស្សទន់ទាបឃើញ គេនឹងសប្បាយរីករាយ។ អ្នករាល់គ្នាដែលស្វែងរកព្រះអើយ ចូរឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាស្រស់បស់ឡើង!³³ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះសណ្ដាប់មនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ហើយមិនមើល‌ងាយប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ដែលជាប់ឃុំឃាំងឡើយ។

³⁴សូមឲ្យផ្ទៃមេឃ និងផែនដី សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ រួមទាំងសមុទ្រ និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងនោះ សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដែរ។³⁵ដ្បិតព្រះនឹងសង្គ្រោះក្រុងស៊ីយ៉ូន ហើយសង់ក្រុងទាំងឡាយរបស់យូដាឡើង ប្រជាជននឹងរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះរួចកាន់កាប់ទឹកដីនោះជាមរតក³⁶ពូជ‌ពង្សរបស់អ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ នឹងគ្រប់គ្រងទឹកដីនោះជាមរតក ហើយអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ នឹងរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះ។

70

បទពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។ សម្រាប់ពិធីរំឭក។¹ឱព្រះអើយ សូមប្រញាប់មករំដោះទូល‌បង្គំ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមប្រញាប់មកជួយទូល‌បង្គំផង។²សូមឲ្យអស់អ្នកដែលប៉ុនប៉ងជីវិតទូល‌បង្គំ ត្រូវអាម៉ាស់ ហើយអាប់ឱន សូមឲ្យអស់អ្នកដែលប្រាថ្នា ធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំឈឺចាប់ ត្រូវដកខ្លួនថយ ហើយបាក់មុខទៅ។³សូមឲ្យអស់អ្នកដែលចំអកថា៖ «ហាសហា ហាសហា!» ត្រូវដកខ្លួនថយ ព្រោះតែសេចក្ដីអាម៉ាស់របស់គេ។

⁴សូមឲ្យអស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌អង្គ មានចិត្តត្រេកអរ ហើយរីករាយក្នុងព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ ការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ ពោលជា‌និច្ចថា «ព្រះធំអស្ចារ្យ»⁵ចំណែកទូល‌បង្គំ ជាមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ឱព្រះអើយ សូមប្រញាប់មករកទូល‌បង្គំផង ព្រះ‌អង្គជាជំនួយ និងជាអ្នករំដោះទូល‌បង្គំ។ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំបង្អង់ឡើយ។

71

¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អង្គ សូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រូវខ្មាសឡើយ។²សូមរំដោះទូល‌បង្គំ ហើយសង្គ្រោះទូល‌បង្គំឲ្យរួច ដោយសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ទូល‌បង្គំ ហើយសង្គ្រោះទូល‌បង្គំផង!³សូមធ្វើជាថ្មដាជ្រកកោនដល់ទូល‌បង្គំ ជាកន្លែងដែលទូល‌បង្គំចូលមករកថ្មដានេះជា‌និច្ច ព្រះ‌អង្គបានចេញបញ្ជាឲ្យសង្គ្រោះទូល‌បង្គំ ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាថ្មដា និងជាបន្ទាយរបស់ទូល‌បង្គំ។

⁴ឱព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ សូមសង្គ្រោះទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សអាក្រក់ គឺឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សទុច្ចរិត និងការសាហាវនេះផង!⁵ដ្បិត ឱព្រះ‌អម្ចាស់‌ អើយ ព្រះ‌អង្គជាទីសង្ឃឹមរបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គជាទីទុកចិត្តរបស់ទូល‌បង្គំ តាំងពីក្មេងមក។

⁶ទូល‌បង្គំពឹងផ្អែកលើព្រះ‌អង្គតាំងពីកំណើត គឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបានយកទូល‌បង្គំ ចេញពីផ្ទៃម្តាយ ទូល‌បង្គំសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គជា‌និច្ច។⁷ទូល‌បង្គំជាប្រផ្នូលដល់មនុស្សជាច្រើន តែព្រះ‌អង្គជាជម្រកដ៏មាំ‌មួនរបស់ទូល‌បង្គំ។

⁸មាត់ទូល‌បង្គំពេញដោយពាក្យ សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ហើយដោយពាក្យលើកតម្កើង ព្រះ‌អង្គដរាបរាល់ថ្ងៃ។⁹សូមកុំលះបង់ចោលទូល‌បង្គំ ក្នុងគ្រាដែលចាស់ជរា ហើយកុំបោះ‌ បង់ចោលទូល‌បង្គំ ក្នុងគ្រាដែលកម្លាំងទូល‌បង្គំអន់‌ថយនេះឡើយ។

¹⁰ដ្បិតខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ និយាយដើមពីទូល‌បង្គំ ហើយអស់អ្នកដែលចាំមើលជីវិតទូល‌បង្គំ គេប្រឹក្សាគ្នា¹¹គេពោលថា «ព្រះបានបោះ‌បង់ចោលវាហើយ ចូរដេញតាម ហើយចាប់វាមក! ដ្បិតគ្មានអ្នកណាជួយរំដោះវាបានទេ»។

¹²ឱព្រះអើយ សូមកុំគង់ឆ្ងាយពីទូល‌បង្គំឡើយ ឱព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ សូមប្រញាប់មកជួយទូល‌បង្គំផង!¹³សូមឲ្យពួកអ្នកដែលចោទប្រកាន់ទូល‌បង្គំ ត្រូវអាម៉ាស់ ហើយវិនាសសូន្យទៅ សូមឲ្យអស់អ្នកដែលប្រាថ្នា ធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំឈឺចាប់ គ្របដណ្ដប់ដោយពាក្យដំណៀល និងអាប់‌យស។

¹⁴រីឯទូល‌បង្គំវិញ ទូល‌បង្គំនឹងមានសង្ឃឹមជា‌និច្ច ហើយនឹងរឹតតែសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គថែមទៀត។¹⁵មាត់ទូល‌បង្គំនឹងថ្លែងប្រាប់ពីកិច្ចការដ៏សុចរិត និងពីកិច្ចការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គដរាបរាល់ថ្ងៃ ដ្បិតកិច្ចការនោះមានចំនួនច្រើនឥតគណនា។¹⁶ទូល‌បង្គំនឹងចូលមកដោយព្រះ‌ចេស្តារបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ ហើយនឹងតំណាលពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ គឺរបស់ព្រះ‌អង្គតែមួយប៉ុណ្ណោះ។

¹⁷ឱព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គបានបង្រៀនទូល‌បង្គំ តាំងពីទូល‌បង្គំនៅក្មេងរហូតមក ហើយទូល‌បង្គំនៅតែប្រកាស ពីកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គដដែល។¹⁸ឱព្រះអើយ សូមកុំលះបង់ចោលទូល‌បង្គំឡើយ ទោះជាទូល‌បង្គំចាស់សក់ស្កូវហើយក៏ដោយ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានប្រកាស ពីឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ គឺពីព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់មនុស្សទាំងអស់ដែលត្រូវកើតមក។

¹⁹ឱព្រះអើយ សេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ខ្ពស់ដល់ផ្ទៃមេឃ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើការដ៏ធំអស្ចារ្យជាច្រើន ឱព្រះអើយ តើមានអ្នកណាដូចព្រះ‌អង្គ?²⁰ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំ ឃើញសេចក្ដីវេទនា និងទុក្ខលំបាកជាច្រើន តែព្រះ‌អង្គនឹងប្រោសឲ្យទូល‌បង្គំ មានជីវិតជាថ្មីឡើងវិញ ព្រះ‌អង្គនឹងនាំទូល‌បង្គំឡើងចេញ ពីទីជម្រៅនៃផែនដីមកវិញ។

²¹ព្រះ‌អង្គនឹងចម្រើនឲ្យទូល‌បង្គំ កាន់តែមានកិត្ដិយសឡើង ហើយកម្សាន្តចិត្តទូល‌បង្គំជាថ្មី។²²ឱព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ ទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដោយពិណ ព្រោះព្រះ‌ ហឫ‌ទ័យ ស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ឱព្រះដ៏បរិសុទ្ធនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលអើយ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរ ដល់ព្រះ‌អង្គដោយចាប់ស៊ុង។

²³កាលទូល‌បង្គំច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ បបូរមាត់ទូល‌បង្គំស្រែកហ៊ោដោយអំណរ ហើយព្រលឹងទូល‌បង្គំដែលព្រះ‌អង្គបានលោះ ក៏បន្លឺសំឡេងឡើងដោយអំណរដែរ។²⁴ឯអណ្ដាតទូល‌បង្គំនឹងថ្លែង អំពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គដរាបរាល់ថ្ងៃ ដ្បិតអស់អ្នកដែលប្រាថ្នា ចង់ធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំឈឺចាប់គេត្រូវអាម៉ាស់ ហើយអាប់យស។

72

ទំនុករបស់ស្តេចសាឡូម៉ូន។¹ព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមប្រទានដល់ព្រះរាជានៅច្បាប់ដ៏សុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសូមប្រទានសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គដល់បុត្រារបស់ព្រះរាជាផង។²សូមឲ្យព្រះរាជាបានគ្រប់គ្រង លើប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គដោយសុចរិត ហើយគ្រប់គ្រងលើប្រជា‌រាស្ត្រក្រីក្រ របស់ព្រះ‌អង្គដោយយុត្តិធម៌។³សូមឲ្យភ្នំធំៗផ្ដល់ភាពចម្រុងចម្រើន ដល់ប្រជា‌រាស្ត្រ ហើយភ្នំតូចៗផ្ដល់ផលផ្លែជាសេចក្ដីសុចរិត។

⁴សូមឲ្យព្រះរាជាបានការពារក្ដីរបស់មនុស្សក្រីក្រ ក្នុងចំណោមប្រជា‌រាស្ត្រ ជួយសង្គ្រោះពួកកូនរបស់មនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ហើយកម្ទេចពួកអ្នកជិះជាន់គេ ឲ្យខ្ទេច‌ខ្ទីទៅ។⁵សូមឲ្យគេបានកោតខ្លាចព្រះករុណា ក្នុងកាលដែលនៅមានព្រះ‌អាទិត្យ ហើយដរាបណានៅមានព្រះ‌ច័ន្ទ គឺជារៀងរហូតគ្រប់ជំនាន់ផង។

⁶សូមឲ្យព្រះរាជាបានដូចជាភ្លៀងបង្អុរ មកលើវាលដែលច្រូតស្មៅហើយ គឺដូចជាភ្លៀងដែលស្រោច‌ស្រពផែនដី។⁷នៅក្នុងគ្រារបស់ព្រះរាជា សូមឲ្យសេចក្ដីសុចរិតរីកចម្រើនឡើង ហើយសូមឲ្យសេចក្ដីសុខសាន្តមានជាបរិបូរណ៏ ដរាបទាល់តែលែងមានព្រះ‌ចន្ទ។

⁸ចាប់តាំងពីសមុទ្រម្ខាង រហូតដល់សមុទ្រម្ខាង ហើយចាប់ពីទន្លេអឺប្រាត រហូតដល់ចុងបំផុតផែនដី។⁹សូមឲ្យមនុស្សដែលរស់នៅទីរហោ‌ស្ថាន នាំគ្នាក្រាបចុះនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គ ក្រាបលិឍធូលីដី។¹⁰សូមឲ្យស្ដេចទាំងឡាយនៅស្រុកតើស៊ីស និងកោះនានានាំសួយ‌សាអាករមកថ្វាយព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យស្ដេចទាំងឡាយនៅស្រុកសេបា និងស្រុកសាបា នាំបណ្ណាការមកថ្វាយដែរ។

¹¹សូមឲ្យស្ដេចទាំងប៉ុន្មានក្រាបចុះ នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយជាតិសាសន៍ទាំងអស់នាំគ្នាបម្រើព្រះ‌អង្គ!¹²ដ្បិតព្រះរាជារំដោះមនុស្សកម្សត់ទុគ៌តឲ្យរួច ពេលគេស្រែករកព្រះ‌អង្គ គឺទាំងមនុស្សក្រីក្រ និងអ្នកដែលគ្មានទីពឹង។

¹³ព្រះរាជាអាណិតអាសូរមនុស្សទន់ខ្សោយ និងមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ហើយក៏សង្គ្រោះជីវិតមនុស្សកម្សត់ទុគ៌តនោះ។¹⁴ព្រះរាជាលោះជីវិតពួកគេ ឲ្យរួចពីការសង្កត់‌សង្កិន និងអំពើឃោរ‌ឃៅ ឈាមរបស់គេ មានតម្លៃណាស់នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ។

¹⁵សូមឲ្យព្រះរាជាមានព្រះជន្មាយុយឺនយូរ ហើយសូមឲ្យគេយកតង្វាយជាមាស ពីស្រុកសេបា មកថ្វាយព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យមានមនុស្សអធិស្ឋានឲ្យព្រះរាជាជា‌និច្ច ហើយថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះ‌អង្គជាដរាបរាល់ថ្ងៃ។¹⁶សូមឲ្យមានស្រូវជាបរិបូរណ៏នៅក្នុងស្រុក ភោគផលទាំងនោះទ្រេតចុះឡើងនៅលើកំពូលភ្នំ។ សូមឲ្យដើមឈើមានផលផ្លែ ដូចដើមឈើនៅភ្នំល្បាណូន ហើយសូមឲ្យមនុស្សចម្រើនឡើងនៅក្នុងទីក្រុង ដូចស្មៅនៅតាមទីវាល។

¹⁷សូមឲ្យព្រះនាមព្រះរាជាស្ថិត‌ស្ថេរ អស់កល្បជានិច្ច សូមឲ្យកិត្តិនាមព្រះរាជា នៅគង់វង្សដូចព្រះ‌អាទិត្យ សូមឲ្យមនុស្សម្នាបានពរដោយ‌សារព្រះរាជា អស់ទាំងជនជាតិនឹងហៅព្រះរាជា ថាជាអ្នកមានពរ។

¹⁸សូមលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃសាសន៍អុីស្រា‌អែលជាព្រះតែមួយព្រះ‌អង្គគត់ ដែលធ្វើការដ៏អស្ចារ្យ។¹⁹សូមលើកតម្កើងព្រះ‌នាម ដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះ‌អង្គ អស់‌កល្បជា‌និច្ច សូមឲ្យផែនដីទាំងមូល មានពេញដោយសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ! អាម៉ែន ហើយអាម៉ែន។²⁰ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ស្ដេចដាវីឌ ជាបុត្ររបស់លោកអ៊ីសាយ ចប់តែប៉ុណ្ណេះ។

73

ទំនុកតម្កើង របស់លោកអេសាភ។¹ប្រាកដមែន ព្រះល្អដល់អុីស្រា‌អែល គឺដល់អស់អ្នកដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធ។²ប៉ុន្តែទូល‌បង្គំវិញ ជើងទូល‌បង្គំសឹងតែនឹងជំពប់ដួល ជំហានទូល‌បង្គំហៀបតែនឹងរអិលទៅហើយ។³ដ្បិតទូល‌បង្គំមានចិត្តច្រណែន នឹងមនុស្សអួតអាង ដោយឃើញមនុស្សអាក្រក់បានចម្រុងចម្រើន។

⁴ដ្បិតគេគ្មានឈឺចាប់អ្វីសោះរហូតដល់ស្លាប់ រូបកាយរបស់គេធាត់រលោង។⁵គេមិនស្គាល់ទុក្ខលំបាកដូចមនុស្សឯទៀតឡើយ ក៏មិនដែលវេទនា ដូចមនុស្សដទៃដែរ។

⁶គេពាក់អំនួតរបស់គេ ដូចជាពាក់ខ្សែក ហើយគេពាក់ចិត្តឃោរ‌ឃៅ ដូចសម្លៀកបំពាក់។⁷ភ្នែកគេលៀនចេញដោយមានសាច់ច្រើន ចិត្តគេហូរហៀរដោយគំនិតអាក្រក់។

⁸គេចំអកឡក‌ឡាយ ហើយពោលពាក្យអាក្រក់ គេស្រែកគំរាមក្ដែងៗពីការសង្កត់សង្កិន។⁹គេតាំងមាត់របស់គេទាស់នឹងស្ថាន‌សួគ៌ ហើយអណ្ដាតគេបង្វិលទៅមកពេញលើផែនដី។

¹⁰ហេតុនេះហើយបានជាប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ងាកទៅសរសើរគេហើយមិនឃើញថាគេមានកំហុសអ្វីឡើយ។¹¹គេពោលថា «ធ្វើដូចម្តេចឲ្យព្រះជ្រាបបាន? តើព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតមានព្រះតម្រិះដែរឬ?»¹²មើល៍ នេះហើយមនុស្សអាក្រក់ គេចេះតែសុខស្រួលជានិច្ច ទ្រព្យ‌សម្បត្តិគេចេះតែចម្រើនឡើងរហូត។

¹³ជាការពិត ទូល‌បង្គំដែលបានរក្សាចិត្តឲ្យបរិសុទ្ធ ហើយលាងដៃឲ្យឥតមានសៅ‌ហ្មង នោះឥតប្រយោជន៍ទទេ។¹⁴ដ្បិតទូល‌បង្គំជួបទុក្ខលំបាករាល់ថ្ងៃ ហើយត្រូវវាយផ្ចាលរាល់ព្រឹក។¹⁵ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំពោលថា «ខ្ញុំនឹងនិយាយដូច្នេះដូចគេដែរ» នោះទូល‌បង្គំឈ្មោះថាបានក្បត់បងប្អូន ដែលជាកូនរបស់ព្រះ‌អង្គមិនខាន។

¹⁶តែកាលទូល‌បង្គំគិតពិចារណា ចង់យល់ពីរឿងនេះ នោះពិបាកយល់ដល់ទូល‌បង្គំណាស់។¹⁷រហូតទាល់តែទូល‌បង្គំបានចូលទៅក្នុង ទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ នោះទើបទូល‌បង្គំយល់ពីចុងបញ្ចប់របស់គេ។

¹⁸តាមពិត ព្រះ‌អង្គបានដាក់ឲ្យគេ ឈរនៅកន្លែងដ៏រអិល ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យគេធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្ដីវិនាស។¹⁹គេត្រូវអន្តរធានទៅយ៉ាងឆាប់ដល់ម៉្លេះ គេត្រូវរលាយសូន្យទៅ ដោយហេតុគួរស្ញែង។²⁰គេប្រៀបដូចយល់‌សប្តិក្រោយពេលភ្ញាក់ឡើង ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ កាលព្រះ‌អង្គតើនឡើង ព្រះ‌អង្គមិនចង់ឃើញរូបគេឡើយ។

²¹ដ្បិត កាលទូល‌បង្គំកើតមានចិត្តជូរល្វីង កាលទូល‌បង្គំឈឺចាប់ក្នុងទ្រូង។²²នោះទូល‌បង្គំមិនយល់ ហើយល្ងង់ខ្លៅ ទូល‌បង្គំដូចជាសត្វតិរច្ឆាននៅចំពោះព្រះ‌អង្គ។

²³ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំនៅជាប់ជាមួយព្រះ‌អង្គជា‌និច្ច ព្រះ‌អង្គកាន់ដៃស្តាំរបស់ទូល‌បង្គំ។²⁴ព្រះ‌អង្គនាំទូល‌បង្គំ ដោយព្រះ‌ឱវាទរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយនៅទីបំផុត ព្រះ‌អង្គនឹងទទួលទូល‌បង្គំចូលទៅក្នុងសិរី‌ល្អ។

²⁵នៅស្ថាន‌សួគ៌ តើទូល‌បង្គំមានអ្នកណា ក្រៅពីព្រះ‌អង្គ? ហើយគ្មានអ្វីនៅលើផែនដី ដែលទូល‌បង្គំប្រាថ្នាចង់បានក្រៅពីព្រះ‌អង្គឡើយ។²⁶សាច់ឈាម និងចិត្តទូល‌បង្គំ អាចនឹងសាបសូន្យទៅ ប៉ុន្តែ ព្រះជាកម្លាំងនៃចិត្ត និងជាចំណែករបស់ទូល‌បង្គំរហូតតទៅ។

²⁷ដ្បិតមើល៍ អស់អ្នកដែលនៅឆ្ងាយពីព្រះ‌អង្គ នឹងត្រូវវិនាស ព្រះ‌អង្គបំផ្លាញអស់អ្នកដែលផិតក្បត់ព្រះ‌អង្គ។²⁸ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំវិញ ជាការប្រពៃណាស់ ដែលទូល‌បង្គំបាននៅជិតព្រះ ទូល‌បង្គំបានយកព្រះ‌អម្ចាស់‌យេហូវ៉ា ជាទីជ្រកកោន ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានថ្លែងប្រាប់ ពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គ។

74

កំណាព្យរបស់លោកអេសាភ។¹ឱព្រះអើយ ហេតុអ្វីបានជា ព្រះ‌អង្គបោះ‌បង់ចោលយើងខ្ញុំរហូតដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាសេចក្ដីខ្ញាល់ របស់ព្រះ‌អង្គហុយផ្សែងទាស់នឹងហ្វូងចៀមនៅលើវាលស្មៅ របស់ព្រះ‌អង្គ?²សូមនឹកចាំពីក្រុមជំនុំរបស់ព្រះ‌អង្គ ដែលព្រះ‌អង្គបានទិញតាំងពីបុរាណមក ជាអ្នកដែលព្រះ‌អង្គបានលោះ យកមកធ្វើជាកុលសម្ព័ន្ធ នៃមរតករបស់ព្រះ‌អង្គ សូមនឹកចាំពីភ្នំស៊ីយ៉ូន ជាកន្លែងដែលព្រះ‌អង្គបានគង់នៅ។

³សូមព្រះ‌អង្គលើកព្រះ‌បាទមកកាន់កន្លែងដែល ចេះតែបាក់បែកជាប់រហូតនេះផង! ខ្មាំងសត្រូវបានបំផ្លាញអ្វីៗ នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធអស់ហើយ។⁴បច្ចាមិត្តរបស់ព្រះ‌អង្គបានស្រែកហ៊ោ នៅកណ្ដាលទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ គេបានលើកទង់របស់គេឡើងជាទីសម្គាល់។⁵ពួក‌គេប្រៀបដូចជាមនុស្សលើកពូថៅ ប្រុងនឹងកាប់ព្រៃឈើ។⁶ឥឡូវនេះ គេកម្ទេចអស់ទាំងក្បាច់ចម្លាក់ ដោយពូថៅ និងញញួរ។

⁷គេបានយកភ្លើងដុតទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ គេបន្ទាបបន្ថោកព្រះដំណាក់នៃព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ហើយរំលំព្រះដំណាក់ព្រះ‌អង្គឲ្យរាបចុះដល់ដី។⁸គេគិតគ្នាថា «យើងនឹងបង្ក្រាបគេឲ្យរាប» គេដុតបំផ្លាញអស់ទាំងកន្លែងប្រជុំទាំងឡាយ។

⁹យើងខ្ញុំមិនឃើញមានទីសម្គាល់ របស់យើងខ្ញុំទៀតទេ ក៏គ្មានហោរាណាទៀតដែរ ហើយគ្មានអ្នកណាក្នុងចំណោមយើងខ្ញុំ ដែលដឹងថានៅយូរប៉ុណ្ណាឡើយ។¹⁰ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ តើឲ្យបច្ចា‌មិត្ត‌ត្មះតិះដៀល ដល់ពេលណា? តើឲ្យខ្មាំងសត្រូវប្រមាថព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គរហូតឬ?¹¹ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គឱបព្រះហស្តនៅស្ងៀមដូច្នេះ? គឺព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមដកព្រះ‌ហស្តចេញពីព្រះ‌ឱរាព្រះ‌អង្គមក ហើយបំផ្លាញគេទៅ។

¹²ប៉ុន្តែ ព្រះជាមហា‌ក្សត្ររបស់ទូល‌បង្គំ តាំងតែពីបុរាណមក ក៏ប្រោសប្រទានការសង្គ្រោះនៅកណ្ដាលផែនដី។¹³ព្រះ‌អង្គបានញែកទឹកសមុទ្រ ដោយឫទ្ធានុ‌ភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គបានបំបែកអស់ទាំងក្បាលនាគ នៅក្នុងទឹក។

¹⁴ព្រះ‌អង្គបានកិនកម្ទេចក្បាលស្ដេចក្រពើ ហើយព្រះ‌អង្គប្រទានសាច់វាដល់សត្វនានា ដែលរស់នៅទីរហោស្ថានជាអាហារ។¹⁵ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យមានទឹកផុស និងទឹកជ្រោះចេញមក ក៏ធ្វើឲ្យទន្លេដែលហូរជានិច្ច ប្រែជារីងស្ងួត។

¹⁶ពេលថ្ងៃជារបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយពេលយប់ក៏ជារបស់ព្រះ‌ អង្គដែរព្រះ‌អង្គបានបង្កើតឲ្យមានពន្លឺ និងព្រះ‌អាទិត្យ។¹⁷ព្រះ‌អង្គបានតាំងព្រំដែនទាំងប៉ុន្មាននៃផែនដី ហើយកំណត់ឲ្យមានរដូវក្តៅ និងរដូវត្រជាក់។

¹⁸ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមទ្រង់នឹកចាំថា ខ្មាំងសត្រូវបានត្មះ‌តិះ‌ដៀល ហើយសាសន៍មួយដែលល្ងី‌ល្ងើ បានប្រមាថព្រះ‌ នាមព្រះ‌អង្គ។¹⁹សូមកុំប្រគល់ព្រលឹងនៃសត្វលលករបស់ ព្រះ‌អង្គដល់សត្វព្រៃ សូមកុំភ្លេចជីវិតមនុស្សកម្សត់របស់ព្រះ‌អង្គ រហូតឡើយ។

²⁰សូមយោគយល់ដល់សេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះ‌អង្គដ្បិតអស់ ទាំងទីងងឹតនៅផែនដី មានពេញដោយលំនៅនៃអំពើឃោរ‌ ឃៅ។²¹សូមកុំឲ្យពួកអ្នកដែលគេសង្កត់‌សង្កិន ត្រូវអាម៉ាស់ឡើយ សូមឲ្យមនុស្សក្រីក្រ និងមនុស្សកម្សត់ទុគ៌តបានសរសើរ តម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។

²²ឱព្រះអើយ សូមក្រោកឡើង សូមការពារកិត្តិនាមរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមនឹកចាំពីបែបយ៉ាងណា ដែលមនុស្សល្ងី‌ល្ងើត្មះ‌តិះ‌ដៀលព្រះ‌អង្គ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។²³សូមកុំភ្លេចសម្រែកនៃខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គ គឺសូរទ្រហឹងអឺង‌កងរបស់អស់អ្នកដែលលើកគ្នា ទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ ដែលចេះតែឮឡើងឥតឈប់ឈរ។

75

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ «សូមកុំបំផ្លាញ»។ ទំនុករបស់លោកអេសាភ។ ចម្រៀងតម្កើងព្រះ‌ជាម្ចាស់។¹ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ យើងខ្ញុំសូមអរព្រះ‌គុណព្រះ‌អង្គ យើងខ្ញុំអរព្រះ‌គុណ ដោយព្រោះព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គស្ថិតនៅជិត យើងខ្ញុំរៀបរាប់ពីកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ។²ព្រះ‌ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា «ដល់គ្រាដែលយើងកំណត់ យើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះដោយយុត្តិធម៌។³កាលផែនដី និងអស់ទាំងមនុស្ស នៅផែនដីរលាយទៅ គឺយើងដែលធ្វើឲ្យសសរផែនដី នៅតែរឹងមាំ»។

⁴ទូល‌បង្គំនិយាយទៅកាន់មនុស្សអំនួតថា «កុំអួតខ្លួនឡើយ» ហើយទៅកាន់មនុស្សអាក្រក់ថា «កុំលើកតម្កើងខ្លួនឲ្យសោះ។⁵កុំលើកតម្កើងខ្លួនខ្ពស់ ឬនិយាយប្រហើនឡើយ»។⁶ដ្បិតការលើកតម្កើង មិនមែនមកពីទិសខាងកើត ឬមកពីទិសខាងលិច ហើយក៏មិនមែនមកពីទីរហោ‌ស្ថានដែរ។

⁷គឺព្រះទេតើ ដែលព្រះ‌អង្គជាចៅ‌ក្រម ព្រះ‌អង្គបន្ទាបម្នាក់ចុះ ហើយលើកម្នាក់ទៀតឡើង។⁸ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់កាន់ពែងមួយនៅព្រះ‌ហស្ត ដែលមានស្រាកំពុងឡើងពពុះ ពែងនោះពេញដោយស្រាលាយជាស្រេច ព្រះ‌អង្គនឹងចាក់បង្ហូរពីពែងនោះ ហើយមនុស្សអាក្រក់ទាំងប៉ុន្មាននៅផែនដី ត្រូវតែផឹកសម្រេងពីពែងនោះទាល់តែអស់។

⁹ចំណែកទូល‌បង្គំវិញ ទូល‌បង្គំនឹងប្រកាសពីកិច្ចការរបស់ព្រះ‌អង្គជាដរាប ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរដល់ព្រះ របស់លោកយ៉ាកុប។¹⁰ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «យើងនឹងកាត់ អស់ទាំងស្នែងរបស់មនុស្សអាក្រក់ចេញ តែយើងនឹងលើកស្នែង របស់មនុស្សសុចរិតឡើងវិញ»។

76

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ប្រគំជាមួយតន្ត្រីដែលមានខ្សែ។ ទំនុករបស់លោកអេសាភ។ ចម្រៀងតម្កើងព្រះ‌ជាម្ចាស់។¹មនុស្សម្នាស្គាល់ព្រះនៅស្រុកយូដា ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គធំអស្ចារ្យនៅទឹកដីអុីស្រា‌អែល។²ព្រះពន្លារបស់ព្រះ‌អង្គស្ថិតនៅក្រុងសាឡិម ព្រះដំណាក់ព្រះ‌អង្គស្ថិតនៅក្រុងស៊ីយ៉ូន។³នៅទីនោះ ព្រះ‌អង្គបានបំបាក់ព្រួញ ធ្នូ ខែល ដាវ និងអស់ទាំងសស្ត្រា‌វុធចម្បាំង។ សម្រាក

⁴ព្រះ‌អង្គប្រកបដោយភាពរុងរឿង ហើយប្រសើរខ្ពង់ខ្ពស់ លើលជាងភ្នំរំពាទាំងប៉ុន្មាន។⁵ពួកអ្នកដែលមានចិត្តក្លាហាន បានត្រឡប់ជារំពា គេបានដេកលង់លក់បាត់ស្មារតី ពួកអ្នកខ្លាំងពូកែទាំងប៉ុន្មាន មិនអាចលើកដៃច្បាំងបានឡើយ។

⁶ឱព្រះជាម្ចាស់នៃលោកយ៉ាកុបអើយ ពេលព្រះ‌អង្គបន្ទោស នោះទាំងអ្នកជិះ ទាំងសេះក៏ស្រឡាំងកាំងទៅ។⁷គឺព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គហើយដែលគួរស្ញែងខ្លាច កាលសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គឆួលឡើង តើអ្នកណាអាចឈរនៅចំពោះព្រះ‌អង្គបាន?

⁸ព្រះ‌អង្គបានប្រកាសកាត់ទោសពីស្ថាន‌សួគ៌មក ផែនដីក៏ភ័យខ្លាច ហើយនៅស្ងៀមឈឹង⁹នៅពេលព្រះក្រោកឡើងជំនុំ‌ជម្រះ ដើម្បីសង្គ្រោះមនុស្សទន់ទាបទាំងប៉ុន្មាន នៅលើផែនដី។

¹⁰ពិតប្រាកដជាសេចក្ដីក្រេវក្រោធរបស់មនុស្ស នឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ឯសំណល់នៃសេចក្ដីក្រេវក្រោធ ព្រះ‌អង្គនឹងពាក់ដូចជាខ្សែក្រវាត់។

¹¹ចូរបន់ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយលាបំណន់នោះទៅ ចូរអស់អ្នកដែលនៅជុំ‌វិញព្រះ‌អង្គ យកតង្វាយមកថ្វាយព្រះ‌អង្គ ដ៏គួរស្ញែងខ្លាច។¹²ព្រះ‌អង្គកាត់វិញ្ញាណរបស់ពួកហៅហ្វាយ ហើយពួកស្ដេចនៅលើផែនដី ស្ញប់ស្ញែងព្រះ‌អង្គ។

77

បទពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ សម្រាប់លោកយេឌូ‌ថិន។ ទំនុករបស់លោកអេសាភ។¹ដ្បិង ខ្ញុំបន្លឺសំឡេងស្រែករកព្រះ គឺស្រែករកព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងឮ ហើយព្រះ‌អង្គផ្ទៀងព្រះកាណ៌ស្តាប់ខ្ញុំ។

²នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំមានសេចក្ដីវេទនា ខ្ញុំស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ នៅពេលយប់ ខ្ញុំប្រទូលដៃឡើងឥតឈប់‌ឈរ ព្រលឹងខ្ញុំមិនព្រមស្រាកស្រាន្តឡើយ។³ពេលខ្ញុំនឹកដល់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំស្រែកថ្ងូរ ពេលខ្ញុំសញ្ជឹងគិត វិញ្ញាណខ្ញុំក៏ល្វើយទៅ។ សម្រាក

⁴ព្រះ‌អង្គទល់ត្របកភ្នែកទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំមានចិត្តតានតឹងជាខ្លាំង រកនិយាយមិនកើត។⁵ទូល‌បង្គំពិចារណាពីសម័យចាស់បុរាណ ក៏នឹកចាំពីឆ្នាំទាំងឡាយដ៏យូរលង់កន្លងមក។

⁶ទូល‌បង្គំនឹកឃើញទំនុក ដែលធ្លាប់ច្រៀងនៅពេលយប់ ទូល‌បង្គំសញ្ជឹងគិតក្នុងចិត្ត ហើយវិញ្ញាណទូល‌បង្គំ ក៏ស្វះស្វែងរកចម្លើយ។⁷តើព្រះ‌អម្ចាស់នឹងបោះ‌បង់ទូលបង្គំរហូតឬ? តើព្រះអង្គនឹងមិនផ្តល់ក្តីមេត្តាដល់ទូលបង្គំទេឬ?

⁸តើព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ លែងមានរហូតហើយឬ? តើសេចក្ដីសន្យារបស់ព្រះ‌អង្គ ខកខានរហូតហើយឬ?⁹តើព្រះជាម្ចាស់ភ្លេចសម្ដែងព្រះគុណហើយឬ? តើសេចក្តីក្រោធនៃព្រះ‌អង្គបង្ខាំងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអាណិតអាសូរឬអី? សម្រាក

¹⁰ពេលនោះ ទូល‌បង្គំគិតថា «នេះជាទុក្ខព្រួយរបស់ទូល‌បង្គំទេ ដែលយល់ថា ព្រះ‌ហស្តស្តាំ នៃព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតបានប្រែប្រួល»។

¹¹ទូល‌បង្គំនឹងរំឭកពីកិច្ចការ របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ទូល‌បង្គំនឹងនឹកចាំពីការអស្ចារ្យ ដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើកាលពីជំនាន់ដើម។¹²ទូល‌បង្គំនឹងសញ្ជឹងគិតពីអស់ទាំងកិច្ចការ របស់ព្រះ‌អង្គ ហើយពិចារណាពីស្នាព្រះ‌ហស្ដដ៏អស្ចារ្យ របស់ព្រះ‌អង្គ។

¹³ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ ជាផ្លូវបរិសុទ្ធ តើមានព្រះឯណាដែលធំឧត្តុងឧត្តម ដូចព្រះអង្គនៃយើង?¹⁴ព្រះ‌អង្គជាព្រះដែលធ្វើការអស្ចារ្យ ព្រះ‌អង្គបានសម្ដែងឲ្យស្គាល់ឫទ្ធា‌នុភាព របស់ព្រះ‌អង្គ នៅកណ្ដាលជាតិសាសន៍ផ្សេងៗ។¹⁵ព្រះ‌អង្គបានលោះប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ដោយព្រះ‌ពាហុរបស់ព្រះ‌អង្គ គឺកូនចៅលោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូសែប។ សម្រាក

¹⁶ឱព្រះអើយ សមុទ្របានឃើញព្រះ‌អង្គ គឺកាលសមុទ្របានឃើញព្រះ‌អង្គ នោះក៏មានសេចក្ដីភិត‌ភ័យ មែន ទីជម្រៅក៏ញាប់ញ័រដែរ។¹⁷ពពកបានបង្អុលទឹកចេញមក ផ្ទៃមេឃក៏បញ្ចេញផ្គរលាន់ ហើយព្រួញរបស់ព្រះ‌អង្គជះពន្លឺទៅគ្រប់ទិស។

¹⁸សូរ‌សៀងផ្គរលាន់របស់ព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងខ្យល់ ផ្លេក‌បន្ទោររបស់ព្រះ‌អង្គចាំងបំភ្លឺពិភពលោក ផែនដីក៏រញ្ជួយ ហើយញាប់ញ័រ។¹⁹ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គឆ្លងកាត់សមុទ្រ ផ្លូវច្រករបស់ព្រះ‌អង្គឆ្លងកាត់មហាសាគរ តែគ្មានអ្នកណាឃើញដានព្រះ‌បាទ របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។²⁰ព្រះ‌អង្គបាននាំប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ដូចជាហ្វូងចៀម ដោយដៃរបស់លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន។

78

កំណាព្យរបស់លោកអេសាភ។¹រាស្រ្តរបស់ខ្ញុំអើយ ចូរប្រុងត្រចៀកស្តាប់សេចក្ដីបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ ហើយផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់អស់ទាំងពាក្យ ដែលចេញពីមាត់ខ្ញុំចុះ។²ខ្ញុំនឹងបើកមាត់បញ្ចេញជាសេចក្ដីប្រៀប‌ធៀប ខ្ញុំនឹងបរិយាយប្រាប់អំពីសេចក្ដីលាក់‌កំបាំង ពីសម័យមុន។

³ជាសេចក្ដីដែលយើងធ្លាប់បានឮ និងធ្លាប់បានដឹង ជាសេចក្ដីដែលដូនតាយើងបានប្រាប់។⁴យើងនឹងមិនលាក់សេចក្ដីទាំងនោះចំពោះកូនចៅ របស់គាត់ឡើយ យើងនឹងប្រាប់មនុស្សជំជាន់ក្រោយ អំពីអស់ទាំងស្នាព្រហស្តដ៏អស្ចារ្យ របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ អំពីឫទ្ធា‌នុភាព និងការអស្ចារ្យ ដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើ។

⁵ព្រះ‌អង្គបានតាំងឲ្យមានទីបន្ទាល់ នៅក្នុងពួកយ៉ាកុប ក៏បានតម្រូវឲ្យមានក្រឹត្យ‌វិន័យ នៅក្នុងពួកអុីស្រា‌អែល ជាច្បាប់ដែលព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់ បុព្វ‌បុរសរបស់យើង ឲ្យបង្រៀនដល់កូនចៅតទៀត។⁶ព្រះអង្គបង្គាប់បែបនេះដើម្បីឲ្យ គឺកូនចៅដែលនឹងកើតមកស្គាល់សេចក្ដីទាំងនោះ គេនឹងបន្តវេន ហើយប្រាប់ដល់កូនចៅរបស់គេទៀតដែរ។

⁷ក្រោយមក ពួកគេបានតាំងចិត្តសង្ឃឹមដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយមិនភ្លេចពីកិច្ចការរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ គឺគោរពតាមបទ‌បញ្ជានៃព្រះ‌អង្គ។⁸បន្ទាប់មក ពួកគេបានដូចបុព្វ‌បុរសរបស់គេ ជាជំនាន់មនុស្សរឹង‌រូស ហើយបះ‌បោរ ជាជំនាន់មនុស្សដែលមិនបានតាំងចិត្ត ឲ្យទៀងត្រង់ ហើយវិញ្ញាណរបស់គេ មិនស្មោះចំពោះព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។

⁹ចំណែក កូនចៅអេប្រាអិមដែលមានគ្រឿងធ្នូ ហើយក៏ប្រសប់បាញ់ ពួកគេបានដកថយនៅថ្ងៃធ្វើចម្បាំង។¹⁰ពួកគេមិនបានកាន់តាមសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ គឺមិនព្រមប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គដែរ។¹¹ពួកគេបានភ្លេចកិច្ចការរបស់ព្រះ‌អង្គ ភ្លេចការអស្ចារ្យទាំងឡាយ ដែលព្រះ‌អង្គបានសម្ដែងដល់ពួកគេ។

¹²ព្រះ‌អង្គបានធ្វើការចម្លែក នៅនឹងភ្នែកបុព្វ‌បុរសរបស់គេ នៅទឹកដីអេស៊ីប នៅវាលសូអាន។¹³ព្រះ‌អង្គបានញែកសមុទ្រ ហើយឲ្យគេដើរឆ្លង ក៏បានធ្វើឲ្យទឹកឈរឡើងដូចកំផែង។¹⁴នៅពេលថ្ងៃ ព្រះ‌អង្គបាននាំពួកគេដោយពពក ហើយរាល់ពេលយប់ ព្រះ‌អង្គបាននាំគេ ដោយពន្លឺភ្លើង។

¹⁵ព្រះ‌អង្គបានបំបែកថ្មនៅទីរហោ‌ស្ថាន ហើយប្រទានឲ្យពួកគេមានផឹកទឹកជាបរិបូរណ៏ ដូចជាប្រភពទឹកផុសចេញដីមក។¹⁶ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យមានទឹកចេញពីថ្ម ហើយក៏ហូរចុះមកដូចជាទឹកទន្លេ។

¹⁷ដ្បិត ពួកគេនៅតែប្រព្រឹត្តអំពើបាប ទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ ដោយបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត នៅទីរហោ‌ស្ថាន។¹⁸ពួកគេបានល្បង‌លព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តគេ ដោយទាមទារអាហារតាមអ្វិដែលពួកគេចង់បាន។

¹⁹ពួកគេបាននិយាយទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ថា «តើព្រះអង្គអាចផ្គត់ផ្គង់អាហារឲ្យយើងបរិ‌ភោគ នៅទីរហោ‌ស្ថាននេះបានឬ?²⁰មើល៍! ព្រះ‌អង្គបានវាយថ្មឲ្យមានទឹកផុលចេញមក ដូចជាទឹកជ្រោះហូរហៀរមែន។ ក៏ប៉ុន្ដែ តើព្រះ‌អង្គអាចប្រទាននំបុ័ង ឬផ្គត់‌ផ្គង់សាច់ឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ បរិ‌ភោគបានដែរឬ?»

²¹កាលព្រះ‌អម្ចាស់បានឮ ព្រះ‌អង្គក្រោធជាខ្លាំង ក៏មានភ្លើងឆួលឡើងទាស់នឹងពួកយ៉ាកុប សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ទាស់នឹងពួកអុីស្រា‌អែល²²ព្រោះគេមិនបានជឿដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយមិនបានទុកចិត្តនឹងព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ‌អង្គ ដែលអាចសង្គ្រោះពួកគេបាន។

²³ដ្បិត ព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់ផ្ទៃមេឃនៅខាងលើ ព្រះ‌អង្គបានបើកទ្វារស្ថាន‌សួគ៌។²⁴ហើយបង្អុរនំម៉ាណាឲ្យធ្លាក់មកលើគេដូចភ្លៀង ដើម្បីឲ្យគេបរិ‌ភោគ ព្រះ‌អង្គប្រទានស្រូវពីស្ថាន‌សួគ៌ដល់គេ។²⁵មនុស្ស បានបរិ‌ភោគនំប៉័ងរបស់ពួកទេវតា ព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យគេមានអាហារជាបរិបូរណ៏។

²⁶ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យខ្យល់ពីទិសខាងកើត បក់នៅលើមេឃ ហើយបាននាំខ្យល់ពីទិសខាងត្បូង ដោយព្រះ‌ចេស្តារបស់ព្រះ‌អង្គ។²⁷ព្រះអង្គទម្លាក់សាច់មកលើគេ ដូចធូលីធ្លាក់ពីលើមេឃ គឺជាសត្វស្លាបជាច្រើន ដូចគ្រាប់ខ្សាច់នៅឆ្នេរសមុទ្រ។²⁸ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យសត្វទាំងនោះ ធ្លាក់ចំកណ្ដាលជំរំរបស់គេ ជុំ‌វិញកន្លែងដែលគេស្នាក់នៅ។

²⁹ដូច្នេះ ពួកគេក៏បរិ‌ភោគឆ្អែតគ្រប់គ្នា។ ព្រះ‌អង្គបានប្រទានឲ្យ តាមបំណងដែលគេចង់បាន។³⁰ប៉ុន្ដែ ចិត្តរបស់គេមិនទាន់ស្កប់ស្កល់ទេ ហើយកាលអាហារនោះ នៅក្នុងមាត់គេផងដែរ។

³¹សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏ឆួលឡើងទាស់នឹងគេ ហើយប្រហារពួកអ្នកខ្លាំងពូកែជាងគេ។ ព្រះអង្គក៏ផ្តួលពួកយុវជនដែលពេញកម្លាំង ក្នុងចំណោមពួកអុីស្រា‌អែលផងដែរ។³²ទោះបើយ៉ាងនេះក៏ដោយ ក៏គេនៅតែប្រព្រឹត្តអំពើបាបដដែល គេមិនបានជឿការអស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គទេ។

³³ដូច្នេះ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យថ្ងៃរបស់គេ កន្លងបាត់ទៅ បានដូចជាមួយដង្ហើម ហើយឆ្នាំរបស់គេពេញដោយការភ័យខ្លាច។³⁴កាលព្រះ‌អង្គប្រហារពួក‌គេ ទើបគេស្វែងរកព្រះ‌អង្គ គេប្រែចិត្ត ហើយនាំគ្នាស្វែងរកព្រះ យ៉ាងអស់ពីចិត្ត។

³⁵ពួកគេនឹកចាំថា ព្រះជាថ្មដារបស់ពួក‌គេ គឺព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ព្រះ‌អង្គជាអ្នកប្រោសលោះរបស់គេ។³⁶ប៉ុន្ដែ ពួកគេបានលើកបញ្ចើចព្រះ‌អង្គ ដោយមាត់របស់គេ អណ្ដាតរបស់គេបានកុហកព្រះ‌អង្គ។³⁷ដ្បិត ចិត្តរបស់គេមិនទៀងចំពោះព្រះ‌អង្គទេ ហើយក៏មិនស្មោះត្រង់ ចំពោះសេចក្ដីសញ្ញាព្រះ‌អង្គឡើយ។

³⁸ព្រះ‌អង្គវិញ គឺមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ អាណិតអាសូរ ព្រះ‌អង្គអត់ទោសអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ ហើយមិនបានបំផ្លាញគេទេ។ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យរបស់ព្រះ‌អង្គ ជាច្រើនលើកច្រើនដង មិនឲ្យសេចក្ដីក្រោធនៃព្រះ‌អង្គ ឆួលឡើងទាំងអស់ឡើយ។

³⁹ព្រះ‌អង្គបាននឹកចាំថា គេគ្រាន់តែជាសាច់ឈាមប៉ុណ្ណោះ គឺជាខ្យល់ដែលបក់កន្លងហួសទៅ ឥតវិលមកវិញឡើយ។⁴⁰ប៉ុន្មានដងហើយដែលគេបះ‌បោរនឹងព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន ហើយធ្វើឲ្យព្រះ‌អង្គព្រួយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ នៅទីហួតហែង!⁴¹គេបានល្បងលព្រះ ម្ដងហើយម្ដងទៀត គេបានរករឿងព្រះជាម្ចាស់ដ៏បរិសុទ្ធ នៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល។

⁴²គេមិនបាននឹកចាំពីព្រះ‌ចេស្ដារបស់ព្រះ‌អង្គ ឬពីថ្ងៃដែលព្រះ‌អង្គបានរំដោះគេពីខ្មាំងសត្រូវ⁴³កាលព្រះ‌អង្គបានសម្ដែងទីសម្គាល់ របស់ព្រះ‌អង្គនៅអេស៊ីប និងការអស្ចារ្យនៅទីវាលសូអាន។

⁴⁴ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យទន្លេ និងព្រែករបស់គេទៅជាឈាម ហើយគេមិនអាចផឹកពីទឹកនោះបានឡើយ។⁴⁵ព្រះ‌អង្គបានចាត់ហ្វូងរុយមកបង្ហិនគេ ហើយកង្កែបមកបំផ្លាញគេ។⁴⁶ព្រះ‌អង្គបានប្រគល់ដំណាំរបស់គេ ទៅឲ្យចង្រិតកាត់ ហើយភោគផលរបស់គេទៅឲ្យកណ្តូបស៊ី។

⁴⁷ព្រះ‌អង្គបានបំផ្លាញដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ របស់គេដោយព្រឹល ហើយដើមឧទុម្ពររបស់គេដោយសន្សើមកក។⁴⁸ព្រះ‌អង្គបានប្រគល់ហ្វូងគោរបស់គេឲ្យត្រូវព្រឹល ហើយឲ្យហ្វូងចៀមរបស់គេត្រូវរន្ទះបាញ់។⁴⁹ព្រះ‌អង្គបានចាក់សេចក្ដីក្រោធ ដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌អង្គទៅលើគេ។ ព្រមទាំងសេចក្ដីក្រោធ និងសេចក្ដីទុក្ខលំបាក រួមទាំងពលទេវតាមកបំផ្លាញគេផង។

⁵⁰ព្រះ‌អង្គបានធ្វើផ្លូវសម្រាប់សេចក្ដីក្រោធ របស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គមិនបានប្រណីព្រលឹងគេ ឲ្យរួចពីស្លាប់ឡើយ គឺបានប្រគល់ជីវិតគេទៅឲ្យគ្រោះកាច។⁵¹ព្រះ‌អង្គបានប្រហារអស់ទាំងកូនច្បង នៅអេស៊ីប គឺជាដើមកម្លាំងរបស់ហាំនៅក្នុងជំរំពួកគេ។

⁵²ព្រះ‌អង្គបាននាំរាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ចេញដូចជាចៀម ហើយបានដឹក‌នាំគេនៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន ដូចជាហ្វូងសត្វ។⁵³ព្រះ‌អង្គបាននាំគេដោយសុវត្តិភាព មិនឲ្យគេភ័យខ្លាចឡើយ តែសមុទ្របានគ្របលើខ្មាំងសត្រូវរបស់គេ។

⁵⁴ព្រះ‌អង្គបាននាំគេទៅកាន់ទឹកដីបរិសុទ្ធ របស់ព្រះ‌អង្គ គឺទៅកាន់ភ្នំដែលព្រះ‌ហស្តស្តាំ របស់ព្រះ‌អង្គបានឈ្នះ។⁵⁵ព្រះ‌អង្គបានបណ្តេញជនជាតិនានា ចេញពីមុខពួកគេ ព្រះ‌អង្គបានចែកទឹកដីទាំងនោះ ឲ្យគេទុកជាមរតក ក៏ឲ្យកុល‌សម្ព័ន្ធនៃអុីស្រា‌អែល រស់នៅក្នុងលំនៅរបស់ជនជាតិទាំងនោះ។

⁵⁶ប៉ុន្តែ ពួកគេបានល្បង‌លព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត ហើយបះ‌បោរទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ មិនធ្វើតាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁵⁷គឺពួកគេបានថយចេញ ហើយប្រព្រឹត្តដោយក្បត់ ដូចបុព្វ‌បុរសរបស់គេ ដែលក្រឡាច់រមួលដូចជាធ្នូមិនត្រង់។

⁵⁸ដ្បិត ពួកគេបានធ្វើឲ្យព្រះ‌អង្គខ្ញាល់ ដោយទីខ្ពស់របស់គេ គេបណ្ដាលឲ្យព្រះ‌អង្គប្រចណ្ឌ ដោយរូបព្រះរបស់គេ។⁵⁹កាលព្រះជាម្ចាស់ជ្រាប ព្រះ‌អង្គក្រោធជាខ្លាំង ហើយព្រះ‌អង្គមិនរវីរវល់េះនឹងអុីស្រា‌អែលសោះ។

⁶⁰ព្រះ‌អង្គលះចោលព្រះដំណាក់ព្រះ‌អង្គនៅស៊ីឡូរជារោង ឧបោសថដែលព្រះ‌អង្គធ្លាប់គង់នៅ កណ្ដាលមនុស្ស។⁶¹ហើយប្រគល់ព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យទៅជាឈ្លើយ គឺសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃខ្មាំងសត្រូវ។

⁶²ព្រះ‌អង្គបានប្រគល់រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ទៅឲ្យដាវ ហើយព្រះ‌អង្គក្រោធនឹងមរតក របស់ព្រះ‌អង្គ។⁶³ភ្លើងបានឆេះបំផ្លាញពួកកំលោះរបស់ពួកគេ ស្ត្រីក្រមុំរបស់គេ គ្មានអ្នកណាចូលដណ្តឹង។

⁶⁴ពួកសង្ឃរបស់គេបានដួលស្លាប់ដោយដាវ តែប្រពន្ធរបស់គេមិនបានយំសោកដែរ។⁶⁵ក្រោយមក ព្រះ‌អម្ចាស់តើនឡើង ដូចគេភ្ញាក់ពីដំណេក ដូចមនុស្សខ្លាំងពូកែដែលស្រែកឡើង ដោយអំណាចស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ។⁶⁶ព្រះ‌អង្គវាយបច្ចា‌មិត្តរបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យគេអាម៉ាស់អស់កល្បជានិច្ច។

⁶⁷ព្រះ‌អង្គមិនរវីរវល់នឹងរោងឧបោសថ របស់ពួកយ៉ូសែបឡើយ ក៏មិនបានជ្រើសរើសកុល‌សម្ព័ន្ធអេប្រាអិមដែរ។⁶⁸តែព្រះ‌អង្គបានរើសកុល‌សម្ព័ន្ធយូដា និងភ្នំស៊ីយ៉ូនដែលព្រះ‌អង្គស្រឡាញ់។⁶⁹ព្រះ‌អង្គបានសង់ទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ដូចជាផ្ទៃមេឃដ៏ខ្ពស់ ដូចជាផែនដី ដែលព្រះ‌អង្គបានតាំងឲ្យនៅជាប់ រហូតតទៅ។

⁷⁰ព្រះ‌អង្គបានជ្រើសរើសដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ហើយបានយកលោកចេញពីក្រោលចៀម។⁷¹ព្រះ‌អង្គបានយកលោកចេញពីការឃ្វាលមេចៀមដែលមានកូន ឲ្យធ្វើជាគង្វាលដល់ពួកយ៉ាកុប ជារាស្ត្រព្រះ‌អង្គ គឺពួកអុីស្រា‌អែលដែលជាមរតករបស់ព្រះ‌អង្គ។⁷²ដាវិឌបានឃ្វាលពួក‌គេដោយចិត្តទៀងត្រង់ ហើយនាំផ្លូវគេដោយដៃប៉ិនប្រសប់។

79

ទំនុករបស់លោកអេសាភ។¹ព្រះជាម្ចាស់អើយ! ពួកជនជាតិដទៃ បានចូលរុក‌រានក្នុងមរតករបស់ព្រះ‌អង្គហើយ គេបានបង្អាប់ព្រះ‌វិហារបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយបានបំផ្លាញក្រុងយេរូ‌សាឡិម ឲ្យទៅជាគំនរថ្ម។²គេបានប្រគល់សាកសពពួកអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ទៅឲ្យសត្វហើរលើអាកាសធ្វើជាអាហារ គឺជាសាច់នៃពួកអ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់សត្វតិរច្ឆាននៅផែនដី។³គេបានបង្ហូរឈាមរបស់អ្នកទាំងនោះ ដូចជាទឹកហូរនៅជុំ‌វិញក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយគ្មានអ្នកណាបញ្ចុះសពពួកគេ។

⁴យើងខ្ញុំបានត្រឡប់ជាទីត្មះតិះដៀល ដល់អ្នកជិតខាង និងជាទីសើចចំអកឡកឡាយ ដល់អស់អ្នកដែលនៅជុំ‌វិញយើងខ្ញុំ។⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! តើដល់ពេលណាទៀត? តើព្រះ‌អង្គខ្ញាល់រហូតឬ? តើព្រះ‌ហឫ‌ទ័យប្រចណ្ឌរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅតែឆេះដូចភ្លើងទៀតមែនទេ?

⁶សូមចាក់សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ទៅលើជនជាតិដែលមិនស្គាល់ព្រះ‌អង្គ និងទៅលើនគរដែលមិនអំពាវ‌នាវ ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គនោះទៅ។⁷ដ្បិតគេបានស៊ីបង្ហិនពួកយ៉ាកុប ហើយបំផ្លាញភូមិរបស់គេ។

⁸សូមកុំនឹកចាំអំពើទុច្ចរិត ដែលយើងខ្ញុំធ្វើពីដើមឡើយ សូមប្រញាប់សម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអាណិតអាសូរ របស់ព្រះ‌អង្គដល់យើងខ្ញុំផង ដ្បិតយើងខ្ញុំកំពុងតែអាប់ឱនណាស់។⁹ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើងខ្ញុំអើយ សូមជួយយើងខ្ញុំ ដ្បិត យល់ដល់សិរី‌ល្អនៃព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ សូមប្រាសយើងខ្ញុំឲ្យរួច ហើយអត់ទោសអំពើបាបរបស់យើងខ្ញុំផង ដោយយល់ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។

¹⁰ហេតុអ្វីត្រូវឲ្យពួកជនជាតិដទៃប្រមាថថា «តើព្រះរបស់គេនៅឯណា?» សូមឲ្យការសង‌សឹក ចំពោះឈាមពួកអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ដែលបានខ្ចាយនោះ បានដឹងច្បាស់ ក្នុងចំណោមពួកជនជាតិដទៃ នៅមុខយើងខ្ញុំផង។¹¹សូមឲ្យសំឡេងថ្ងូររបស់ពួកអ្នកទោស បានឮដល់ព្រះ‌អង្គ ហើយដោយព្រះ‌ចេស្តាដ៏ធំរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមការពារអ្នកដែលមានទោសដល់ស្លាប់ ទាំងនោះផង។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! ការដែលអ្នកជិតខាងយើងខ្ញុំ បានត្មះ‌តិះ‌ដៀលព្រះ‌អង្គ សូមសងទៅលើខ្លួនគេមួយជាប្រាំពីរវិញ។¹³ដូច្នេះ យើងខ្ញុំដែលជារាស្ត្រ និងជាហ្វូងចៀមនៅក្នុងវាលស្មៅរបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អង្គជារៀងរហូត។ យើងខ្ញុំនឹងពោលសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ គ្រប់ជំនាន់។

80

បទពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ បទ«ផ្កាម្លិះ»។ សក្ខីភាព។ ទំនុកតម្កើង របស់លោកអេសាភ។¹សូមទតមើល៍! ព្រះដែលជាគង្វាលអុីស្រា‌អែល ជាព្រះជាម្ចាស់ដែលនាំមុខពួកយ៉ូសែប ដូចជា នាំហ្វូងចៀម ព្រះដែលគង់នៅកណ្ដាលចេរូ‌ប៊ីមអើយ សូមភ្លឺមកលើយើង!²សូមបណ្ដាលឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិរបស់ព្រះ‌ អង្គឡើង នៅចំពោះពួកអេប្រាអិម បេនយ៉ាមីន និងម៉ាណា‌សេ ហើយយាងមកសង្គ្រោះយើងខ្ញុំផង។³ព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមសាងយើងខ្ញុំមកវិញ សូមឲ្យព្រះ‌ភ័ក្ត្រនៃព្រះ‌អង្គភ្លឺមកលើយើងខ្ញុំហើយយើងនឹងបានរួចជីវិត។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលអើយ តើព្រះ‌អង្គខ្ញាល់នឹងរាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ក្នុងការពួកគេអធិស្ឋានរកព្រះ‌អង្គ ដល់ពេល ណាទៀត?⁵ព្រះ‌អង្គបានប្រទាននំប៉័ងនៃទឹកភ្នែក ហើយឲ្យគេផឹកទឹកភ្នែកពេញរង្វាល់។⁶ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំទៅជាដើមហេតុ នៃការទាស់‌ទែងគ្នា ដល់ពួកអ្នកជិតខាងយើងខ្ញុំ ហើយខ្មាំងសត្រូវរបស់យើងខ្ញុំ ពួកគេនាំគ្នាសើចចំអក។

⁷ព្រះជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល សូមស្អាងយើងឡើងវិញ សូមឲ្យព្រះ‌ភក្ត្រព្រះ‌អង្គភ្លឺមកយើង នោះយើងខ្ញុំនឹងបានសង្រ្គោះ។⁸ព្រះ‌អង្គបានយកដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរមួយ ពីទឹកដីអេស៊ីបមក ព្រះ‌អង្គបានបណ្តេញជនជាតិនានាចេញ ហើយបានដាំដើមទំពាំងបាយជូរនោះមក។

⁹ព្រះ‌អង្គបានសម្អាតដីនោះយ៉ាងស្អាត ដើមទំពាំងបាយជូរក៏ចាក់ឫស ហើយដុះពាសពេញក្នុងស្រុក។¹⁰ម្លប់ដើមទំពាំងបាយជូរ បានគ្របដណ្ដប់ទៅលើភ្នំនានា ហើយមែករបស់វាក៏គ្របលើដើមតា‌ត្រៅនៃព្រះជាម្ចាស់។¹¹ដើមទំពាំងបាយជូរនោះបែកមែក រហូតទៅដល់សមុទ្រ ហើយពន្លករបស់វារហូតទៅដល់ទន្លេអឺប្រាត។

¹²ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គ រំលំរបងចម្ការទំពាំងបាយជូរ ធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែលដើរតាមនោះបេះផ្លែវា។¹³ជ្រូកចេញពីព្រៃមកឈ្មុសបំផ្លាញ ហើយអស់ទាំងសត្វនៅទីវាល ក៏ស៊ីវាចម្អែតពោះដែរ។

¹⁴សូមព្រះ‌អង្គបែរមកវិញ ព្រះជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលអើយ! ហើយទតមើលពីលើស្ថាន‌សួគ៌មក សូមប្រោសប្រណីដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរនេះផង។¹⁵គឺជាដើមដែលព្រះ‌ ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គបានដាំ ជាពន្លកដែលព្រះអង្គធ្វើឲ្យលូតលាស់ឡើង។¹⁶ត្រូវបានយកភ្លើង ដុតនឹងកាត់ចោល សូមឲ្យគេវិនាសដោយការនៃការបន្ទោសរបស់ព្រះ‌អង្គផង។

¹⁷សូមឲ្យព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គស្ថិតនៅលើ មនុស្សដែលនៅខាងស្ដាំព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គ គឺកូនមនុស្សដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យមានកម្លាំងសម្រាប់អង្គ។¹⁸ក្រោយមក យើងខ្ញុំនឹងមិនបែរចេញ ពីព្រះ‌អង្គឡើយ សូមបង្ហាញដល់យើង នោះយើងខ្ញុំនឹងស្រែករកព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលអើយ សូមសាងយើងមកវិញ សូមឲ្យព្រះ‌ភក្ត្រព្រះ‌អង្គភ្លឺមកលើយើង នោះយើងនឹងបានសង្គ្រោះ។

81

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ សម្រាប់ពិណពីស្រុកកាថ។ ទំនុករបស់លោកអេសាភ។¹ចូរស្រែកច្រៀងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាកម្លាំងរបស់យើង ចូរស្រែកដោយអំណរ ថ្វាយព្រះរបស់លោកយ៉ាកុប។²ចូរច្រៀងចម្រៀង ហើយចាប់ស៊ុងយ៉ាងពីរោះ និងដេញពិណផង។³ចូរផ្លុំត្រែនៅពេលចាប់ផ្ដើមខែខ្នើត នៅពេលខែពេញបូណ៌មី ជាថ្ងៃផ្តើមបុណ្យរបស់យើង។

⁴ដ្បិតនេះជាច្បាប់សម្រាប់អុីស្រា‌អែល ជាវិន័យរបស់ព្រះនៃយ៉ាកុប។⁵ព្រះ‌អង្គតាំងច្បាប់នោះ ទុកជាទីបន្ទាល់នៅក្នុងពួកយ៉ូសែប នៅពេលព្រះ‌អង្គចេញទៅ វាយប្រហារទឹកដីអេស៊ីប ខ្ញុំបានឮសំឡេងមួយដែលខ្ញុំមិនស្គាល់ថា៖

⁶«យើងបានដោះបន្ទុកចេញពីស្មារបស់អ្នក ហើយក៏យកកញ្ច្រែងចេញពីដៃរបស់អ្នកដែរ។⁷នៅក្នុងគ្រាមានទុក្ខវេទនា អ្នកបានអំពាវ‌នាវ ហើយយើងបានជួយអ្នក យើងបានឆ្លើយតបដល់អ្នកពីទីសម្ងាត់នៃផ្គរ។ យើងបានល្បង‌លអ្នកនៅទឹកមេរីបា។ សម្រាក

⁸ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងអើយ! ចូរស្តាប់ ដ្បិត យើងបានដាស់តឿនអ្នក អុីស្រា‌អែលអើយ ប្រសិន‌បើអ្នកគ្រាន់តែស្តាប់តាមយើង!⁹មិនត្រូវឲ្យមានព្រះដទៃណា នៅក្នុងចំណោមអ្នកឡើយក៏មិនត្រូវក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះ ជនជាតិដទៃណាដែរ។¹⁰យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ដែលបាននាំអ្នកចេញពីទឹកសីអេស៊ីប ចូរហាមាត់អ្នកឲ្យធំ នោះយើងនឹងបំពេញដល់អ្នក។

¹¹ប៉ុន្តែ រាស្ត្ររបស់យើង មិនបានស្តាប់តាមពាក្យយើង អុីស្រាអែលមិនព្រមស្តាប់បង្កាប់យើងទេ។¹²ដូច្នេះ យើងក៏បណ្ដោយឲ្យគេ ទៅតាមចិត្តរឹងចចេសរបស់គេ ឲ្យគេប្រព្រឹត្តតាមគំនិតរបស់ខ្លួនគេ។

¹³ឱប្រសិន‌បើប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ព្រមស្តាប់តាមយើង ឱប្រសិន‌បើអុីស្រា‌អែល ព្រមដើរតាមផ្លូវរបស់យើងនោះ។¹⁴នោះយើងនឹងបង្ក្រាបខ្មាំងសត្រូវរបស់គេភ្លាម ហើយយើងនឹងបង្វែរដៃ ទៅទាស់នឹងបច្ចា‌មិត្តរបស់គេមិនខាន។

¹⁵សូមឲ្យអស់អ្នកដែលស្អប់ព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងក្រាបនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ! សូមឲ្យវាសនាអាក្រក់របស់គេ នៅជាប់នឹងគេរហូតទៅ។¹⁶ប៉ុន្ដែ យើងនឹងចិញ្ចឹមអុីស្រាអែល ដោយស្រូវសាលីល្អបំផុតហើយនឹងចម្អែតអ្នកដោយទឹកឃ្មុំពីថ្មដា»។

82

ទំនុកតម្កើង របស់លោកអេសាភ។¹ព្រះជាម្ចាស់គង់ប្រថាប់នៅក្នុងអង្គប្រជុំ របស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គកាត់ក្ដីនៅក្នុងចំណោម ពួកព្រះទាំងឡាយ។²តើអ្នករាល់គ្នានឹងជំនុំ‌ជម្រះដោយអយុត្តិធម៌ ហើយយល់មុខមនុស្សអាក្រក់ ដល់កាលណាទៀត? សម្រាក

³ចូររកយុត្តិធម៌ឲ្យមនុស្សទន់ខ្សោយ និងក្មេងកំព្រាហើយគាំ ពារសិទ្ធិមនុស្សវេទនា និងមនុស្សទ័លក្រ។⁴ចូរសង្គ្រោះមនុស្សទន់ខ្សោយ និងមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ចូររំដោះគេឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃមនុស្សអាក្រក់។

⁵ពួកគេមិនដឹង ក៏មិនយល់អ្វីទាំងអស់ គេតែងដើរទៅមកក្នុងសេចក្ដីងងឹត អស់ទាំងគ្រឹះផែនដីក៏ត្រូវកក្រើករំពើក។

⁶យើងបានថ្លែងថា «អ្នករាល់គ្នាជាព្រះ អ្នករាល់គ្នាសុទ្ធតែជាកូននៃព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត។⁷ទោះជាបែបនេះក្តី អ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ដូចមនុស្សធម្មតា ហើយនឹងត្រូវដួលដូចជាអ្នកធំដែរ»។

⁸ព្រះជាម្ចាស់អើយ! សូមក្រោកឡើង ជំនុំ‌ជម្រះផែនដីនេះ ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹងគ្រប់គ្រង លើជនជាតិទាំងអស់ទុកជាមរតក។

83

ចម្រៀងតម្កើងព្រះ‌ជាម្ចាស់។ ទំនុកតម្កើង របស់លោកអេសាភ។¹ព្រះជាម្ចាស់អើយ! សូមកុំនៅស្ងៀមឡើយ សូមកុំនៅព្រងើយ ហើយមិនកម្រើកដូច្នេះព្រះជាម្ចាស់។²មើល៍ ខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គកំពុងតែបានដែ និងអស់អ្នកដែលស្អប់ព្រះ‌អង្គគេងើបក្បាលហើយ។

³ពួកគេប្រឹក្សាគ្នាបង្កើតឧបាយ ទាស់នឹងរាស្ត្រព្រះ‌អង្គហើយ គិត‌គូរគ្នាទាស់នឹងអស់អ្នក ដែលព្រះ‌អង្គការពារ។⁴ពូកគេបាននិយាយថា «មក យើងនាំគ្នាបំផ្លាញជនជាតិនេះចេញ។ នោះគ្មានអ្នកណានឹកចាំ ឈ្មោះអុីស្រា‌អែលនេះឡើយ»។⁵ដ្បិតគេបានរួមសមគំនិតគ្នា គេបានតាំងសញ្ញាទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ

⁶ការនេះក៏រាប់រួមទាំងពួកជនជាតិអេដុម និងជនជាតិអុីស‌ ម៉ា‌អែល ហើយនិងជនជាតិម៉ូអាប់ និងជនជាតិហាការេន ដែលផ្តុំគ្នាជាមួយ⁷ជនជាតិកេបាល ជនជាតិអាំម៉ូន និងជនជាតិ អាម៉ា‌ឡេក ជនជាតិភីលី‌ស្ទីន និងពួកអ្នកទីរ៉ុស។

⁸ស្រុកអាស‌ស៊ើរក៏បានចូលរួមជាមួយគេដែរ ជនជាតិទាំងនោះចូលដៃជាមួយ គឺជាពួកកូនចៅឡុត។ សម្រាក

⁹សូមប្រព្រឹត្តចំពោះពួក‌គេ ដូចព្រះ‌អង្គបានប្រព្រឹត្តចំពោះជនជាតិ ម៉ាឌាន គឺដូចព្រះ‌អង្គប្រព្រឹត្តចំពោះស៊ីសេរ៉ា និងយ៉ាប៊ីន នៅទន្លេគីសុន។¹⁰ពួកគេបានវិនាសទៅនៅអេនដោរ ហើយបានត្រឡប់ដូចជាលាមកនៅដី។

¹¹ធ្វើឲ្យពួកអ្នកមានត្រកូលខ្ពស់របស់គេ បានដូចជាអូរិប និងសៀបសូមឲ្យពួកអ្នកធំរបស់គេទាំងអស់ បានដូចជាសេបា និងសាលមូ‌ណា។¹²ពួកគេបាននិយាាថា «ចូរយើងនាំគ្នាចាប់យកវាលស្មៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទុកជារបស់យើង»។

¹³ព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ! សូមធ្វើឲ្យគេបានដូចជាធូលីដី ដូចជាចំបើងដែលត្រូវខ្យល់ផាត់យកទៅ។¹⁴ដូចភ្លើងដែលឆេះព្រៃ ឬអណ្ដាតភ្លើងដែលឆាបឆេះភ្នំយ៉ាងណា។¹⁵សូមដេញតាមគេដោយខ្យល់គំហុក របស់ព្រះ‌អង្គ ហើយធ្វើឲ្យគេញ័ររន្ធត់ ដោយព្យុះសង្ឃរារបស់ព្រះ‌អង្គយ៉ាងនោះផង។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! សូមគ្របមុខគេដោយសេចក្ដីអៀនខ្មាស ដើម្បីឲ្យគេស្វែងរកព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។¹⁷សូមឲ្យគេត្រូវខ្មាស ហើយភ័យស្លុតរហូតទៅ សូមឲ្យគេវិនាសទៅទាំងអាប់យស។

¹⁸ដើម្បីឲ្យគេបានដឹងថា មានតែព្រះ‌អង្គប៉ុណ្ណោះ ដែលមានព្រះ‌នាមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតលើផែនដីទាំងមូល។

84

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ សម្រាប់ពិណពីស្រុកកាថ។ ទំនុករបស់កូនចៅលោកកូរេ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងអស់អើយ! ព្រះដំណាក់របស់ព្រះ‌អង្គ គួរស្រឡាញ់ណាស់!²ព្រលឹងទូល‌បង្គំ ក៏នឹកដល់ទី‌លានរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ បំណងចិត្តបានធ្វើឲ្យ ទូល‌បង្គំលើកតម្កើងព្រះអង្គ។ ដូងចិត្តហើយនិងសាច់ឈាមទូលបង្គំបានស្រែកឡើងទៅកាន់ព្រះ‌ដែលមានព្រះជន្មរស់។

³ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាមហា‌ក្សត្រ និងជាព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ! សូម្បីតែសត្វចាបក៏មានលំនៅ ហើយសត្វត្រចៀក‌កាំ ក៏មានសម្បុកសម្រាប់ពួកវា ជាកន្លែងដែលដាក់កូនរបស់វា នៅក្បែរអាសនាព្រះ‌អង្គ។⁴មានពរហើយ អស់អ្នកដែលរស់នៅ ក្នុងដំណាក់របស់ព្រះ‌អង្គ ពួកគេដ៏សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គជា‌និច្ច។ សម្រាក

⁵មានពរហើយ អស់អ្នកដែលយកព្រះ‌អង្គជាកម្លាំងរបស់ខ្លួន ជាអ្នកដែលរៀបចំចិត្ត ជាផ្លូវទៅកាន់ក្រុងស៊ីយ៉ូន។⁶កាលគេដើរកាត់ជ្រលងបាកា គេធ្វើឲ្យជ្រលងនោះ ត្រឡប់ទៅកន្លែងមានប្រភពទឹក ហើយភ្លៀងដើមរដូវក៏គ្របដណ្ដប់ដោយពរដែរ។

⁷ពួកគេដើរទៅទាំងមានកម្លាំងខ្លាំងឡើងៗជានិច្ច គ្រប់គ្នាបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះព្រះ ក្នុងក្រុងស៊ីយ៉ូន។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាសនៃពិភពទាំងមូលអើយ សូមស្តាប់ការអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះនៃលោកយ៉ាកុបអើយ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ផង។⁹ព្រះអង្គជាខែលនៃយើងខ្ញុំអើយ សូមទតមើល សូមទតចំមុខអ្នកដែលព្រះ‌អង្គបានចាក់ប្រេងតាំងផង!¹⁰ដ្បិតមួយថ្ងៃនៅក្នុងព្រះ‌លានរបស់ព្រះ‌អង្គ ប្រសើរជាងមួយពាន់ថ្ងៃនៅកន្លែងផ្សេងទៀត។ ទូល‌បង្គំស៊ូធ្វើជាអ្នកឈរនៅមាត់ទ្វារ ក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំជាជាងរស់នៅក្នុងលំនៅនៃសេចក្ដីអាក្រក់។

¹¹ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ ព្រះ‌អង្គជាព្រះ‌អាទិត្យ និងជាខែល ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងផ្តល់ព្រះ‌គុណ ព្រមទាំងកិត្តិយស ព្រះ‌អង្គនឹងមិនសំចៃទុករបស់ល្អអ្វី ដល់អស់អ្នកដែលដើរដោយទៀងត្រង់ឡើយ។¹²ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលអើយ មនុស្សដែលទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គ អ្នកនោះមានពរហើយ។

85

ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ ទំនុករបស់កូនចៅលោកកូរេ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គគាប់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងទឹកដីរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានលើកមុខពួកយ៉ាកុបឡើងវិញ។²ព្រះ‌អង្គបានអត់ទោសអំពើទុច្ចរិត ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ក៏បានគ្របបាំងអំពើបាប ទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ។ សម្រាក

³ព្រះ‌អង្គបានដកសេចក្ដីក្រោធ ទាំងអស់របស់ព្រះ‌អង្គចេញ ព្រះ‌អង្គបានបែរចេញពីសេចក្ដីក្រោធ ដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁴ព្រះជាម្ចាស់នៃការសង្គ្រោះរបស់យើងខ្ញុំអើយ! សូមលើកមុខយើងខ្ញុំឡើងវិញផង សូមឈប់គ្នាន់‌ក្នាញ់ចំពោះយើងខ្ញុំទៅ។⁵តើព្រះ‌អង្គខ្ញាល់នឹងយើងខ្ញុំរហូតឬ? តើព្រះ‌អង្គបន្លាយសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ គ្រប់ជំនាន់តទៅឬ?

⁶តើព្រះ‌អង្គមិនទទួលយើងខ្ញុំម្តងទៀតទេ? នោះប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ នឹងបានរីក‌រាយក្នុងព្រះ‌អង្គ។⁷ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមសម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គដល់យើងខ្ញុំ ហើយប្រទានការសង្គ្រោះនៃព្រះ‌អង្គ ដល់យើងខ្ញុំផង។

⁸ខ្ញុំនឹងស្តាប់សេចក្ដីដែលព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះជាម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូល ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹងមានព្រះ‌បន្ទូល ពីសេចក្ដីសុខសាន្ត ដល់ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ដល់ពួកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។ ពួកគេនឹងមិនវិលត្រឡប់ ទៅរកសេចក្ដីចម្កួតទៀតឡើយ។⁹ពិតប្រាកដជាការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅជិតអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ ដើម្បីឲ្យមានសិរីរុងរឿងនៅក្នុងទឹកដីរបស់យើង។

¹⁰សេចក្ដីសប្បុរស និងសេចក្ដីស្មោះ‌ត្រង់ សេចក្ដីសុចរិត និងសេចក្ដីសុខសាន្ត ទាំងថើបគ្នាទៅវិញទៅមក។¹¹សេចក្ដីស្មោះ‌ត្រង់ដុះពន្លកចេញពីដី ហើយសេចក្ដីសុចរិតក៏មើលពីលើមេឃមក។

¹²ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងប្រទានព្រះពរដ៏ប្រសើរ ហើយទឹកដីយើងនឹងបង្កើតភោគផល ចម្រើនឡើង។¹³សេចក្ដីសុចរិតនឹងដើរនៅខាងមុខព្រះ‌អង្គ ហើយរៀបផ្លូវសម្រាប់ជំហានព្រះ‌អង្គ។

86

ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមព្រះអង្គស្តាប់ ហើយឆ្លើយតបមកទូល‌បង្គំផង ដ្បិតទូល‌បង្គំទាល់ក្រ ហើយខ្វះខាត។²សូមរក្សាកាពារទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំស្មោះ‌ត្រង់ ព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំ សូមសង្គ្រោះអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ដែលទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គផង។

³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមមេត្តាដល់ទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំបានស្រែករកព្រះ‌អង្គរាល់ថ្ងៃ។⁴សូមបណ្ដាលឲ្យព្រលឹងអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ រីក‌រាយឡើង ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំទូលទៅរកព្រះ‌អង្គ។

⁵ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គល្អ ហើយតែងតែអត់ទោស ព្រះ‌អង្គបង្ហាញក្តីមេត្តា ចំពោះអស់អ្នកណាដែលស្រែករកព្រះ‌អង្គ។⁶ព្រះ‌អម្ចាស់ សូមស្ដាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ សូមស្តាប់សម្រែកទូលអង្វររបស់ទូល‌បង្គំផង។⁷នៅថ្ងៃទូល‌បង្គំមានសេចក្ដីវេទនា ទូល‌បង្គំបានស្រែករកព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គឆ្លើយតបមកទូល‌បង្គំ។

⁸ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ក្នុងចំណោមព្រះផ្សេងៗគ្មានព្រះណាដូចព្រះ‌អង្គទេ។ គ្មានព្រះណាធ្វើការអស្ចារ្យដូចព្រះ‌អង្គឡើយ។⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ អស់ទាំងជនជាតិដែលព្រះ‌អង្គបានបង្កើត នឹងនាំគ្នាមកក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អង្គ ហើយពួកគេនឹងលើកតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។

¹⁰ដ្បិតព្រះ‌អង្គធំ ហើយធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យ មានតែព្រះ‌អង្គប៉ុណ្ណោះដែលជាព្រះជាម្ចាស់។¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមបង្រៀនទូល‌បង្គំឲ្យស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ។ ទូល‌បង្គំនឹងដើរក្នុងសេចក្ដីពិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។ សូមបង្រួមចិត្តទូល‌បង្គំ ឲ្យកោតខ្លាចព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។¹²ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំនឹងអរព្រះគុណព្រះ‌អង្គយ៉ាងអស់ពីចិត្ត ហើយនឹងលើកតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គតទៅ។

¹³ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ មកដល់ទូល‌បង្គំ ដ៏អស្ចារ្យណាស់ ព្រះ‌អង្គបានរំដោះព្រលឹងទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចផុតពីស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់។¹⁴ព្រះជាម្ចាស់អើយ មនុស្សព្រហើនបានលើកគ្នា ទាស់នឹងទូល‌បង្គំហើយ។ មនុស្សច្រឡោតមួយក្រុមចង់ដកជីវិតទូល‌បង្គំ។ ពួកគេមិនបានគោរពព្រះអង្គនោះទេ។

¹⁵ប៉ុន្ដែ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជាព្រះប្រកបដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា និងប្រណីសន្ដោស ព្រះ‌អង្គយឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់។¹⁶សូមបែរមកទូល‌បង្គំ ហើយប្រណីសន្ដោសទូល‌បង្គំ សូមប្រទានកម្លាំងរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់អ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ សូមសង្គ្រោះកូនរបស់ស្ត្រី ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គផង។¹⁷សូមសម្ដែងទីសម្គាល់មួយ ពីសេចក្ដីល្អដល់ទូល‌បង្គំ ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលស្អប់ទូល‌បង្គំបានឃើញ ហើយមានសេចក្ដីខ្មាស ដោយសារតែព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គបានជួយទូល‌បង្គំ ហើយបានកម្សាន្តចិត្តទូល‌បង្គំ។

87

ទំនុកតម្កើង របស់កូនចៅលោកកូរេ។ ចម្រៀងតម្កើងព្រះ‌ជាម្ចាស់។¹ព្រះ‌អម្ចាស់បានសង់ទីក្រុងរបស់ព្រះ‌អង្គ²នៅលើភ្នំបរិសុទ្ធ ព្រះ‌អង្គស្រឡាញ់អស់ទាំងទ្វារក្រុងស៊ីយ៉ូន ជាជាងទីលំនៅទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកយ៉ាកុប។³ទីក្រុងរបស់ព្រះជាម្ចាស់អើយ មានគេនិយាយពីសេចក្ដីរុងរឿងរបស់អ្នក។ សម្រាក

⁴ក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលស្គាល់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងតំណាលពីរ៉ាហាប និងពីបាប៊ីឡូន។ មើល! ជនជាតិភីលី‌ស្ទីន និងសាសន៍ទីរ៉ុស រួមទាំងជនជាតិអេត្យូ‌ពីដែរ គេនិយាយថា «ការនេះគឺបានកើតនៅទីនោះ»។

⁵គេនិយាយពីក្រុងស៊ីយ៉ូនថា «អ្នកនេះមួយ អ្នកនោះមួយ បានកើតនៅក្រុងនោះ ដ្បិតព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ព្រះ‌អង្គនឹងតាំងក្រុងនោះឲ្យមាំ‌មួន»។⁶កាលព្រះ‌អម្ចាស់ចុះឈ្មោះជនជាតិទាំងនោះ ចូលក្នុងបញ្ជី ព្រះ‌អង្គសរសេរថា «គេបានកើតមកក្នុងក្រុងនោះ»។ សម្រាក

⁷ដូច្នេះ ពួកអ្នកចម្រៀង និងពួកអ្នករបាំ បាននិយាយទៅកាន់គ្នាថា «ប្រភពទឹករបស់ខ្ញុំទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងអ្នក»។

88

ទំនុកជាបទចម្រៀងរបស់កូនចៅកូរេ សម្រាប់មេភ្លេង។ ត្រូវលេងដោយខ្លុយ ជាសេចក្ដីបង្រៀនរបស់លោកហេម៉ាន អ្នកស្រុកអេស‌រ៉ាគីត។¹ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះ‌សង្គ្រោះរបស់ទូល‌បង្គំអើយ ទូល‌បង្គំស្រែកអំពាវនាវនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។²សូមឲ្យពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ បានចូលឡើងទៅដល់ព្រះ‌អង្គ សូមស្តាប់សម្រែក របស់ទូល‌បង្គំផង។

³ដ្បិតព្រលឹងទូល‌បង្គំមានពេញ ដោយសេចក្ដីវេទនា ហើយជីវិតទូល‌បង្គំខិតទៅជិត ស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ហើយ។⁴គេរាប់ទូល‌បង្គំក្នុងចំណោមអ្នក ដែលចុះទៅក្នុងរណ្ដៅ ទូល‌បង្គំជាមនុស្សដែលគ្មានកម្លាំង។

⁵ដូចជាអ្នកដែលត្រូវគេបោះ‌បង់ចោល នៅកណ្ដាលពួកមនុស្សស្លាប់ ដូចជាអ្នកដែលត្រូវគេសម្លាប់ ដែលដេកនៅក្នុងផ្នូរ ដូចជាអស់អ្នកដែលព្រះ‌អង្គលែងនឹកនា ហើយត្រូវបានកាត់ចេញ ពីព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁶ព្រះ‌អង្គបានផ្តេកទូល‌បង្គំនៅក្នុងរណ្តៅដ៏ជ្រៅ នៅក្នុងទីងងឹត និងទីជម្រៅ។

⁷សង្កត់លើទូល‌បង្គំយ៉ាងធ្ងន់ ហើយព្រះ‌អង្គធ្វើទុក្ខទូល‌បង្គំ ដោយអស់ទាំងរលករបស់ព្រះ‌អង្គ។ សម្រាក

⁸ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យគូកនរបស់ទូល‌បង្គំ គេចមុខពីទូល‌បង្គំ ក៏បានធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំ ត្រឡប់ជាទីខ្ពើមឆ្អើមដល់គេ ទូល‌បង្គំត្រូវបង្ខាំង មិនអាចគេចចេញបានឡើយ។

⁹ភ្នែកទូល‌បង្គំស្រវាំងដោយសារទុក្ខព្រួយ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំអំពាវនាវរកព្រះ‌អង្គរាល់ថ្ងៃ ទូល‌បង្គំបានប្រទូលដៃទៅរកព្រះ‌អង្គ។¹⁰តើព្រះ‌អង្គធ្វើការអស្ចារ្យ សម្រាប់មនុស្សស្លាប់បានឬ? តើអ្នកដែលស្លាប់ទៅហើយ ងើបសរសើរព្រះ‌អង្គដែរឬ? សម្រាក

¹¹តើគេថ្លែងពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គនៅក្នុងផ្នូរ ឬពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ នៅទីហិនវិនាសកើតឬ?¹²តើមានអ្នកណាស្គាល់ការអស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងទីងងឹត ឬសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងទឹកដីដែលគេភ្លេចបាត់ទៅហើយដែរឬ?

¹³ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំស្រែករកព្រះ‌អង្គ នៅពេលព្រឹក ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ ចូលមកចំពោះព្រះ‌អង្គ។¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គ បោះ‌បង់ព្រលឹងទូល‌បង្គំចោល ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គ លាក់ព្រះ‌ភ័ក្ត្រនឹងទូល‌បង្គំ?

¹⁵ទូល‌បង្គំមានទុក្ខវេទនា ហើយជិតស្លាប់តាំងតែពីក្មេងមកម៉្លេះ ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំស្ញែងខ្លាច ទូល‌បង្គំតែលតោលគ្មានទីពឹង។¹⁶សេចក្ដីក្រោធដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌អង្គ បានគ្របលើទូល‌បង្គំ សេចក្ដីស្ញែងខ្លាចរបស់ព្រះ‌អង្គ បានបំផ្លាញទូល‌បង្គំ។

¹⁷ពួកគេទាំងនោះបានឡោម‌ព័ទ្ធទូល‌បង្គំ ដូចទឹកជំនន់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ក៏រួមគ្នារួបរឹតទូល‌បង្គំទាំងអស់។¹⁸ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ និងមិត្តភក្ដិរបស់ទូល‌បង្គំ គេចមុខចេញពីទូល‌បង្គំ គូកនរបស់ទូល‌បង្គំបានទុកទូល‌បង្គំចោល ក្នុងទីងងឹត។

89

កំណាព្យរបស់លោកអេថាន ជាអ្នកស្រុកអេស‌រ៉ាគីត។¹ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជារៀងរហូត មាត់ទូល‌បង្គំនឹងប្រកាស ពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យមនុស្សគ្រប់ជំនាន់បានស្គាល់តរៀងទៅ។²ដ្បិតទូល‌បង្គំបានទូលថា «ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅជាប់អស់‌កល្បជា‌និច្ច ហើយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គរឹងមាំ ដូចផ្ទៃមេឃ»។

³«យើងបានតាំងសញ្ញាជាមួយអ្នក ដែលយើងបានជ្រើសរើស យើងបានស្បថជាមួយដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងថា។⁴យើងនឹងតាំងពូជ‌ពង្សអ្នក ឲ្យនៅជាប់អស់កល្បជា‌និច្ច ក៏នឹងសង់បល្ល័ង្ករបស់អ្នក ឲ្យនៅគង់វង្សគ្រប់ជំនាន់តទៅ»។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមឲ្យផ្ទៃមេឃសរសើរពីការអស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិតនៅក្នុងអង្គប្រជុំនៃពួកអ្នកបរិសុទ្ធ។⁶ដ្បិតតើមានអ្នកណានៅលើមេឃ ដែលអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងព្រះ‌អម្ចាស់បាន? ក្នុងចំណោមពួកស្ថានសួគ៌ តើមានអ្នកណាឲ្យដូចព្រះ‌អម្ចាស់?

⁷ជាព្រះដែលគួរស្ញែងខ្លាច នៅក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ពួកអ្នកបរិសុទ្ធក៏គួរកោតខ្លាច លើសជាងអស់អ្នក នៅជុំ‌វិញព្រះ‌អង្គនោះ។⁸ឱព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃពួកពល‌បរិវារអើយ តើមានអ្នកណាខ្លាំងពូកែដូចព្រះ‌អង្គ? ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ នៅព័ទ្ធជុំ‌វិញព្រះ‌អង្គ។

⁹ព្រះ‌អង្គបង្ក្រាបអំនួតរបស់សមុទ្រ កាលណារលកកម្រើកឡើង ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យវាស្ងប់ទៅវិញ។¹⁰ព្រះ‌អង្គបានជាន់កម្ទេចពួករ៉ាហាប ដូចជាមនុស្សដែលគេវាយសម្លាប់ ព្រះ‌អង្គបាន កម្ចាត់‌កម្ចាយខ្មាំងសត្រូវ ដោយព្រះ‌ពាហុដ៏មានឫទ្ធិ។

¹¹ផ្ទៃមេឃជារបស់ព្រះ‌អង្គ ផែនដីជារបស់ព្រះ‌អង្គ ពិភពលោក និងអ្វីៗសព្វសារពើ នៅក្នុងពិភពលោក¹²គឺព្រះ‌អង្គបានបង្កើតមកទាំងអស់។ ព្រះ‌អង្គបានបង្កើតទិសខាងជើង និងទិសខាងត្បូង។ ឯភ្នំតាបោរ និងភ្នំហ៊ើរម៉ូន សរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គដោយអំណរ។

¹³ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌ពាហុខ្លាំងពូកែ ព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គមានឫទ្ធិខ្លាំង ព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គខ្ពង់ខ្ពស់ណាស់។¹⁴សេចក្ដីសុចរិត និងសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ គឺជាគ្រឹះនៃបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ‌អង្គ។ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់ បាននៅពីមុខព្រះ‌អង្គដែរ។

¹⁵មានពរហើយ ប្រជាជនណាដែលស្គាល់សម្រែក ដ៏សប្បាយរីក‌រាយ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ជាអ្នកដែលដើរនៅក្នុងពន្លឺនៃព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គ។¹⁶គេមានចិត្តរីក‌រាយ ដោយសារព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ដរាបរាល់ថ្ងៃ ហើយគេបានខ្ពស់មុខ ដោយសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁷ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាសិរី‌ល្អនៃកម្លាំងរបស់គេ យើងខ្ញុំបានថ្កុំថ្កើងដោយសារព្រះ‌គុណ របស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁸ដ្បិតខែលរបស់យើងខ្ញុំជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះរាជារបស់យើងខ្ញុំជារបស់ព្រះដ៏បរិសុទ្ធ នៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល។

¹⁹គ្រានោះ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ អ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ក្នុងនិមិត្តមួយថា៖ «យើងបានផ្ដល់ជំនួយ ដល់អ្នកមួយដែលខ្លាំងពូកែ យើងបានលើកតម្កើងម្នាក់ ដែលយើងបានជ្រើសរើស ពីក្នុងចំណោមប្រជាជន។²⁰គឺយើងបានរកឃើញដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង យើងបានចាក់ប្រេងតាំងគេឡើង ដោយប្រេងដ៏បរិសុទ្ធរបស់យើង។²¹ដៃយើងនឹងនៅជាមួយគេជានិច្ច ដើមដៃយើងនឹងចម្រើនកម្លាំងគេ។²²ខ្មាំងសត្រូវនឹងមិនមានប្រៀបលើគេបានឡើយ ហើយមនុស្សអាក្រក់ក៏នឹងមិន សង្កត់សង្កិនគេបានដែរ។²³យើងនឹងកម្ទេចបច្ចាមិត្តរបស់គេ ឲ្យដួលនៅមុខគេ ហើយនឹងប្រហារអស់អ្នកដែលស្អប់គេ។

²⁴ចិត្តស្មោះ‌ត្រង់ និងចិត្តសប្បុរសរបស់យើង នឹងនៅជាមួយគេហើយក្នុងនាមរបស់យើង គេនឹងបានថ្កុំថ្កើង។²⁵យើងនឹងតាំងឲ្យគេមានអំណាចនៅលើសមុទ្រ ហើយឲ្យដៃស្តាំគេបានគ្រប់‌គ្រង លើអស់ទាំងទន្លេ។²⁶ដាវីឌនឹងអំពាវ‌នាវរកយើងថា ព្រះ‌អង្គជាព្រះ‌វរ‌បិតានៃទូល‌បង្គំ ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ ហើយជាថ្មដានៃការសង្គ្រោះ របស់ទូល‌បង្គំ។

²⁷យើងនឹងតាំងគេឲ្យធ្វើជាកូនច្បងរបស់យើង ជាស្ដេចដ៏ខ្ពស់ជាងគេទាំងអស់នៅលើផែនដី។²⁸យើងនឹងបម្រុងទុកសេចក្ដីសប្បុរសរបស់យើង សម្រាប់ដាវីឌជា‌និច្ច ហើយសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើង នឹងនៅជាប់ជាមួយគេ។²⁹យើងនឹងតាំងពូជ‌ពង្សរបស់គេ ឲ្យនៅជាប់ជារៀងរហូត ហើយឲ្យរាជបល្ល័ង្ករបស់គេ បាននៅជាប់ដូចជាផ្ទៃមេឃ។

³⁰ប្រសិន‌បើកូនចៅរបស់ដាវីឌ បោះ‌បង់ចោលក្រឹត្យវិន័យរបស់យើង ហើយមិនដើរតាមវិន័យរបស់យើង³¹ប្រសិនបើគេក្បត់បញ្ញត្តិរបស់យើង ហើយមិនកាន់តាមបទបញ្ញារបស់យើង³²នោះយើងនឹងដាក់ទោសអំពើរំលងរបស់គេ ដោយដំបង ហើយអំពើទុច្ចរិតរបស់គេដោយស្នាមរំពាត់។

³³ប៉ុន្តែ យើងនឹងមិនដកសេចក្ដីសប្បុរស របស់យើងចេញពីដាវីឌឡើយ ក៏មិនឲ្យសេចក្ដីស្មោះ‌ត្រង់របស់យើងខកខានដែរ។³⁴យើងនឹងមិនបំពានសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើង ឬប្រែក្រឡាស់ពាក្យដែលបានចេញ ពីបបូរមាត់របស់យើងឡើយ។

³⁵យើងបានស្បថដោយភាពបរិសុទ្ធរបស់យើង ម្តងជាសម្រេច យើងមិនកុហកនឹងដាវីឌឡើយ។³⁶ពូជ‌ពង្សដាវីឌនឹងស្ថិត‌ស្ថេរនៅជារៀង‌រាបដរាប ហើយរាជបល្ល័ង្ករបស់គេនឹងគង់វង្ស នៅចំពោះយើងដូចព្រះ‌អាទិត្យ។³⁷រាជបល្ល័ង្កនោះនឹងតាំងនៅជាប់ជារៀងរហូត ដូចព្រះ‌ច័ន្ទ ជាបន្ទាល់ដ៏ស្មោះ‌ត្រង់នៅលើមេឃ»។ សម្រាក

³⁸ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ព្រះ‌អង្គបានបោះ‌បង់ចោល ហើយបានកាត់កាល់គេ ព្រះ‌អង្គខ្ញាល់នឹងអ្នក ដែលព្រះ‌អង្គបានចាក់ប្រេងតាំង។³⁹ព្រះ‌អង្គបានផ្ដាច់សេចក្ដីសញ្ញា ជាមួយអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ក៏បានបង្អាប់មកុដរបស់គេ ដោយទម្លាក់ចុះទៅដី។⁴⁰ព្រះ‌អង្គបានទម្លាយរបងទាំងប៉ុន្មាន របស់ព្រះរាជា ហើយបានបំផ្លាញទីមាំ‌មួនអស់រលីង។

⁴¹អស់អ្នកដែលដើរតាមផ្លូវ ប្លន់យកអ្វីៗដែលព្រះរាជាមាន ព្រះរាជាបានត្រឡប់ជាទីត្មះ‌តិះ‌ដៀល ដល់ពួកអ្នកជិតខាង។⁴²ព្រះ‌អង្គបានលើកតម្កើងដៃស្តាំបច្ចាមិត្ត របស់ព្រះរាជា ក៏បានឲ្យខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មាន របស់ព្រះរាជាត្រេកអរ។⁴³ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យមុខដាវរបស់ព្រះរាជា ងាកបែរមកវិញ ហើយមិនបានធ្វើឲ្យព្រះរាជា ឈរមាំក្នុងចម្បាំងឡើយ។

⁴⁴ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យភាពរុងរឿង របស់ព្រះរាជាសោះសូន្យទៅ ហើយទម្លាក់រាជបល្ល័ង្កទៅដី។⁴⁵ព្រះ‌អង្គបានបង្រួញវ័យក្មេងរបស់ព្រះរាជាឲ្យខ្លី ហើយបានបង្គ្របព្រះរាជា ដោយសេចក្ដីអាម៉ាស់។ សម្រាក

⁴⁶ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើដល់កាលណាទៅ? តើព្រះ‌អង្គនឹងលាក់អង្គទ្រង់រហូតឬ? តើសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងឆួល‌ឆេះដូចជាភ្លើងដល់កាលណាទៀត?⁴⁷សូមនឹកចាំថា អាយុជីវិតទូល‌បង្គំខ្លីណាស់! ដ្បិតជីវិតរបស់មនុស្សជាតិទាំងអស់ ដែលព្រះ‌អង្គបានបង្កើតមក ឥតប្រយោជន៍ទេដឹង!⁴⁸តើអ្នកណាអាចរស់នៅ ហើយមិនឃើញ សេចក្ដីស្លាប់នោះ? តើអ្នកណាអាចរំដោះព្រលឹងខ្លួន ឲ្យរួចពីអំណាចនៃស្ថាន ឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់បាន? សម្រាក

⁴⁹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គកាលពីដើម ជាសេចក្ដីដែលព្រះ‌អង្គបានស្បថដល់ដាវីឌ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គនោះ ឥឡូវនេះ តើនៅឯណា?⁵⁰ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមនឹកចាំពីសេចក្ដីដែល គេត្មះ‌តិះ‌ដៀលពួកអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ និងពីដំណើដែលទូល‌បង្គំ រងដំណៀលរបស់ប្រជាជន⁵¹ទាំង‌ឡាយក្នុងទ្រូងទូល‌បង្គំផង។ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ខ្មាំងសត្រូវបានយកដំណៀលនោះ មកត្មះ‌តិះ‌ដៀលទូល‌បង្គំ គឺគេបានត្មះ‌តិះ‌ដៀលអស់ទាំងជំហានរបស់អ្នក ដែលព្រះ‌អង្គបានចាក់ប្រេងតាំង។

⁵²សូមឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រកបដោយព្រះ‌ពរ អស់‌កល្បជា‌និច្ច អាម៉ែន ហើយអាម៉ែន។

90

ពាក្យអធិស្ឋានរបស់លោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើជាទីលំនៅ របស់យើងខ្ញុំ នៅគ្រប់ជំនាន់។²មុនពេលភ្នំទាំងឡាយបានកើតឡើង ឬមុនពេលព្រះ‌អង្គបង្កើតផែនដី និងពិភពលោកមក ចាប់តាំងពីអស់‌កល្ប រហូតដល់អស់‌កល្ប គឺព្រះ‌អង្គហើយជាព្រះជាម្ចាស់។

³ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យមនុស្សត្រឡប់ទៅជាធូលីដីវិញ ហើយមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ឱពួកកូនមនុស្សអើយ ចូរវិលត្រឡប់ទៅវិញទៅ»។⁴ដ្បិតនៅចំពោះព្រះ‌នេត្រព្រះ‌អង្គ មួយពាន់ឆ្នាំប្រៀបដូចជាថ្ងៃម្សិល ដែលកន្លងផុតទៅ ឬដូចជាយាមមួយក្នុងពេលយប់។

⁵ព្រះ‌អង្គនាំយកគេទៅ ដូចជាទឹកជន់ ដូចជាដេកលក់មួយស្របក់ប៉ុណ្ណោះ គេដូចជាស្មៅដែលលាស់ឡើងនៅពេលព្រឹក។⁶នៅពេលព្រឹកវាដុះចេញមក ហើយលាស់ឡើង នៅពេលល្ងាច វាស្រពោន ហើយក្រៀមស្វិតទៅ។

⁷ដ្បិតយើងខ្ញុំត្រូវវិនាសទៅ ដោយសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំញ័ររន្ធត់។⁸ព្រះ‌អង្គបានដាក់អំពើទុច្ចរិតរបស់យើងខ្ញុំ នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយដាក់អំពើបាបដែលយើងខ្ញុំប្រព្រឹត្ត ដោយលាក់កំបាំង ឲ្យនៅក្នុងពន្លឺនៃព្រះ‌ភក្ត្រព្រះ‌អង្គ។

⁹ដ្បិតអស់ទាំងថ្ងៃអាយុរបស់យើងខ្ញុំកន្លងផុតទៅ ដោយសារសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ យើងខ្ញុំបង្ហើយអាយុរបស់យើងខ្ញុំ ដូចមួយដង្ហើម។¹⁰អាយុជីវិតរបស់យើងខ្ញុំ បានត្រឹមតែចិតសិបឆ្នាំ ឬបើមានកម្លាំងច្រើន នោះបានប៉ែតសិបឆ្នាំ តែទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ ក៏ឆ្នាំទាំងនោះមានតែការនឿយលំបាក និងទុក្ខព្រួយទទេ អាយុយើងខ្ញុំកន្លងទៅយ៉ាងលឿន ហើយយើងខ្ញុំក៏ហើរទៅបាត់។

¹¹តើអ្នកណាស្គាល់អំណាច នៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ? សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ធ្វើឲ្យមនុស្សកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ។¹²ដូច្នេះ សូមបង្រៀនឲ្យយើងខ្ញុំចេះរាប់ថ្ងៃអាយុ របស់យើងខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំមានចិត្តប្រកបដោយប្រាជ្ញា។¹³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមវិលមកវិញ តើដល់កាលណាទៅ? សូមអាណិតមេត្តាពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គផង!

¹⁴ពេលព្រឹក សូមចម្អែតយើងខ្ញុំ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំបានត្រេកអរ ហើយសប្បាយរីករាយអស់មួយជីវិត។¹⁵សូមប្រទានឲ្យយើងខ្ញុំបានសប្បាយរីករាយ ឲ្យស្មើនឹងថ្ងៃជាច្រើនដែលព្រះ‌អង្គ បានធ្វើទុក្ខយើងខ្ញុំ គឺឲ្យស្មើនឹងឆ្នាំជាច្រើន ដែលយើងខ្ញុំបានឃើញ សេចក្ដីអាក្រក់នោះដែរ។¹⁶សូមសម្ដែងកិច្ចការរបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គបានឃើញ ហើយព្រះចេស្ដាដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យកូនចៅរបស់គេឃើញផង។

¹⁷សូមឲ្យព្រះ‌គុណនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំ បានសណ្ឋិតលើយើងខ្ញុំ ហើយតាំងកិច្ចការដែលដៃយើងខ្ញុំធ្វើ ឲ្យបានខ្ជាប់‌ខ្ជួន សូមតាំងកិច្ចការដែលដៃយើងខ្ញុំធ្វើ ឲ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួនតទៅ។

91

¹អ្នកណាដែលរស់នៅក្រោមជម្រក នៃព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត អ្នកនោះនឹងជ្រកនៅក្រោមម្លប់នៃព្រះដ៏មានគ្រប់ ព្រះ‌ចេស្តា។²ខ្ញុំនឹងពោលអំពីព្រះ‌អម្ចាស់ថា «ព្រះ‌អង្គជាទីពឹងពំនាក់ ជាបន្ទាយរបស់ទូល‌បង្គំ ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំទុកចិត្តដល់ ព្រះ‌អង្គ»។

³ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹងរំដោះអ្នកឲ្យរួចពីអន្ទាក់ របស់នាយព្រាន និងពីជំងឺរាតត្បាតដែលនាំឲ្យអន្តរាយ។⁴ព្រះ‌អង្គនឹងក្រុងអ្នកដោយស្លាបរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយអ្នកនឹងជ្រកនៅក្រោម ចំអេងស្លាបរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គជាខែល និងជាអាវក្រោះ។

⁵អ្នកនឹងមិនភ័យខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ ដែលគួរឲ្យតក់ស្លុតនៅពេលយប់ឬព្រួញដែលហើរនៅពេលថ្ងៃ⁶ឬជំងឺរាតត្បាតដែលកើតមាននៅទីងងឹត ឬមហន្តរាយដែលបំផ្លាញ នៅពេលថ្ងៃត្រង់ឡើយ។⁷ទោះបើមានមនុស្សមួយពាន់នាក់ ដួលស្លាប់នៅក្បែរអ្នក ហើយមួយម៉ឺននាក់នៅខាងដៃស្តាំអ្នកក្ដី ក៏ការនោះនឹងមិនមកជិតអ្នកឡើយ។

⁸អ្នកនឹងបានឃើញការតបស្នង ដល់មនុស្សអាក្រក់ ដោយភ្នែកតែប៉ុណ្ណោះ។⁹ដ្បិត ដោយព្រោះអ្នកបានយក ព្រះ‌អម្ចាស់ជាទីពឹងជ្រក គឺបានយកព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតជាទីលំនៅរបស់អ្នក។

¹⁰នោះនឹងគ្មានសេចក្ដីអាក្រក់ណា កើតមានដល់អ្នកឡើយ ក៏គ្មានគ្រោះកាចណាមកជិត ទីលំនៅរបស់អ្នកដែរ។¹¹ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹងបង្គាប់ពួកទេវតា របស់ព្រះ‌អង្គពីដំណើរអ្នក ឲ្យបានថែ‌រក្សាអ្នក ក្នុងគ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់អ្នក។

¹²ទេវតាទាំងនោះនឹងទ្រអ្នកដោយដៃ ក្រែងជើងអ្នកទង្គិចនឹងថ្ម។¹³អ្នកនឹងដើរជាន់សត្វសិង្ហ និងពស់វែក ចំណែកសិង្ហស្ទាវ និងនាគ អ្នកអាចនឹងជាន់ឈ្លីដោយជើងបាន។

¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ដោយព្រោះគេបានយកយើងជាទីស្រឡាញ់ យើងនឹងរំដោះគេ យើងនឹងការពារគេ ព្រោះគេទទួលស្គាល់ឈ្មោះយើង។¹⁵កាលគេអំពាវ‌នាវរកយើង យើងនឹងឆ្លើយតបដល់គេ យើងនឹងនៅជាមួយគេក្នុងគ្រាទុក្ខលំបាក យើងនឹងសង្គ្រោះគេ ហើយលើកមុខគេ។¹⁶យើងនឹងឲ្យគេស្កប់ចិត្តដោយអាយុយឺនយូរ ហើយនឹងបង្ហាញឲ្យគេឃើញ ការសង្គ្រោះរបស់យើង។

92

¹ទំនុកតម្កើង។ ជាបទចម្រៀងសម្រាប់ថ្ងៃសប្ប័ទ។ នេះជាការប្រពៃណាស់ ដែលអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ហើយច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ឱព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតអើយ!²ដើម្បីប្រកាសអំពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គនៅពេលព្រឹក និងអំពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់ របស់ព្រះ‌អង្គនៅពេលយប់³ដោយប្រដាប់ភ្លេងមានខ្សែដប់ និងពិណា ដោយសូរចាប់ស៊ុងយ៉ាងរងំ។

⁴ដ្បិត ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គបានឲ្យទូល‌បង្គំ រីករាយនឹងកិច្ច‌ការរបស់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំច្រៀងដោយអំណរ ចំពោះកិច្ចការដែលព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គបានធ្វើ។⁵ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ស្នាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គធំអស្ចារ្យណាស់ ព្រះ‌តម្រិះរបស់ព្រះ‌អង្គក៏ជ្រៅពន់ពេក។

⁶មនុស្សកំរោលមិនដឹងអ្វីទេ ហើយមនុស្សឆោតល្ងង់ ក៏មិនយល់សេចក្ដីនេះដែរ⁷ទោះជាមនុស្សអាក្រក់ដុះឡើងដូចជាស្មៅហើយមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត លូតលាស់ឡើងក៏ដោយ ក៏គង់តែគេនឹងត្រូវវិនាសអន្តរាយជារៀងរហូត។

⁸ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គវិញ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជាព្រះដ៏ខ្ពស់អស់‌កល្បជានិច្ច។⁹ដ្បិត ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមទតមើលខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គ មើល៍ ខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងត្រូវវិនាសទៅ អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត នឹងត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយអស់។

¹⁰ប៉ុន្ដែ ព្រះ‌អង្គបានតម្កើងស្នែង របស់ទូល‌បង្គំឡើង ដូចស្នែងគោព្រៃ ព្រះ‌អង្គបានចាក់ប្រេងថ្មីមកលើទូល‌បង្គំ។¹¹ភ្នែកទូល‌បង្គំបានឃើញខ្មាំងសត្រូវ របស់ទូល‌បង្គំធ្លាក់ចុះ ហើយត្រចៀកទូល‌បង្គំក៏បានឮពីមហន្តរាយ របស់អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ មកលើទូល‌បង្គំដែរ។

¹²មនុស្សសុចរិតនឹងលូតលាស់ឡើង ដូចដើមលម៉ើ ក៏ចម្រើនឡើង ដូចដើមតា‌ត្រៅ នៅលើភ្នំល្បាណូន។¹³គេដូចជាដើមឈើដែលដុះ នៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះ‌អម្ចាស់ គេលូតលាស់នៅក្នុងទី‌លានរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង។

¹⁴ពួកគេនឹងនៅតែអាចបង្កើតផលក្នុងវ័យចាស់ គេនៅតែមានជ័រជាបរិបូរ ហើយនៅតែខៀវខ្ចីជានិច្ច¹⁵ដើម្បីសម្ដែងឲ្យឃើញថា ព្រះ‌អម្ចាស់ទៀងត្រង់ ព្រះ‌អង្គជាថ្មដារបស់ខ្ញុំ ហើយគ្មានអំពើទុច្ចរិតណា នៅក្នុងព្រះ‌អង្គឡើយ។

93

¹ព្រះ‌អម្ចាស់សោយរាជ្យ ព្រះ‌អង្គគ្រងព្រះពស្ដ្រ ប្រកបដោយភាពថ្កុំថ្កើង ព្រះ‌អម្ចាស់គ្រងព្រះពស្ដ្រ ព្រះ‌អង្គក្រវាត់អង្គដោយឫទ្ធានុ‌ភាព ពិភពលោកបានតាំងឡើងយ៉ាងមាំ‌មួន ឥតរង្គើសោះឡើយ។²បល្ល័ង្ករបស់ព្រះ‌អង្គបានតាំងនៅ តាំងពីបុរាណរៀងមកព្រះ‌អង្គគង់នៅតាំងពីអស់‌កល្ប។

³ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ជំនន់បានជន់ឡើង ជំនន់បានបន្លឺសំឡេងឡើង គឺជំនន់បានបន្លឺសំឡេងឡើង យ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេង។⁴ព្រះ‌អម្ចាស់ដែលគង់នៅស្ថានដ៏ខ្ពស់ ព្រះ‌អង្គមានមហិទ្ធិឫទ្ធិ ជាងសូរគ្រាំ‌គ្រេងនៃមហាសាគរ គឺជាងរលកគំហុកនៃសមុទ្រ។

⁵ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! បន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គសុទ្ធតែពិតប្រាកដ ភាពបរិសុទ្ធស័ក្ដិ‌សមនឹងដំណាក់ព្រះ‌អង្គ នៅអស់‌កល្ប។

94

¹ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជាព្រះនៃការសង‌សឹក ឱព្រះនៃការសង‌សឹកអើយ សូមភ្លឺមក។²ឱចៅ‌ក្រមនៃផែនដីអើយ សូមក្រោកឡើង សូមសងដល់មនុស្សអំនួត ឲ្យសមនឹងអំពើរបស់គេ។

³ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើមនុស្សអាក្រក់នឹងនៅដល់កាលណា តើមនុស្សអាក្រក់នឹងតម្កើងខ្លួន ដល់កាលណាទៀត?⁴ពួកគេបង្ហូរចេញជាពាក្យព្រហើន អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់គេនាំគ្នាអួតអាង។

⁵ឱព្រះ‌អ្្ចាស់អើយ គេញាំ‌ញីប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយធ្វើទុក្ខមរតករបស់ព្រះ‌អង្គ។⁶គេសម្លាប់ស្ត្រីមេម៉ាយ និងពួកអ្នកស្នាក់អាស្រ័យ គេធ្វើឃាតក្មេងកំព្រា។⁷ហើយគេពោលថា «ព្រះ‌អម្ចាស់មើលមិនឃើញទេ ព្រះរបស់លោកយ៉ាកុបមិនរវីរវល់ឡើយ»។

⁸ឱមនុស្សកំរោលក្នុងបណ្ដា‌ជនអើយ ចូរស្វែងយល់ទៅ! មនុស្សល្ងង់ខ្លៅអើយ តើពេលណាទើបអ្នករាល់គ្នាមានប្រាជ្ញា?⁹ព្រះ‌អង្គដែលបានបង្កើតត្រចៀកមក តើព្រះ‌អង្គមិនឮទេឬ? ព្រះ‌អង្គដែលបានសូនធ្វើភ្នែក តើព្រះ‌អង្គមើលមិនឃើញទេឬ?

¹⁰ព្រះ‌អង្គដែលវាយប្រដៅគ្រប់ទាំងជនជាតិ តើព្រះ‌អង្គមិនវាយផ្ចាលទេឬ? ព្រះ‌អង្គដែលបង្រៀនមនុស្សឲ្យមានចំណេះ។¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គជ្រាបគំនិតរបស់មនុស្សថា គេជាមនុស្សដែលនៅតែមួយដង្ហើមប៉ុណ្ណោះ។

¹²ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ មានពរហើយ មនុស្សណាដែលព្រះ‌អង្គវាយផ្ចាល ហើយបង្ហាត់បង្រៀនតាមក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គ។¹³ដើម្បីប្រទានឲ្យគេបានសម្រាកនៅថ្ងៃអាក្រក់ ដរាបដល់គេជីករណ្តៅ ទុកសម្រាប់មនុស្សអាក្រក់។

¹⁴ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នឹងមិនបោះបង់ចោល ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ ព្រះ‌អង្គនឹងមិនបោះ‌បង់មរតករបស់ព្រះ‌អង្គ ចោលជាដាច់ខាត។¹⁵ដ្បិតយុត្តិធម៌នឹងវិលមករកមនុស្សសុចរិតវិញ ហើយអស់អ្នកដែលមានចិត្តទៀងត្រង់ នឹងប្រព្រឹត្តតាម។¹⁶តើអ្នកណាក្រោកឡើងជំនួសខ្ញុំ ដើម្បីទាស់នឹងមនុស្សអាក្រក់? តើអ្នកណាឈរឡើងជំនួសខ្ញុំ ដើម្បីនឹងអស់អ្នក ដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត?

¹⁷ប្រសិន‌បើព្រះ‌អម្ចាស់មិនបានជួយខ្ញុំទេ ព្រលឹងខ្ញុំមុខជាបានទៅនៅ ក្នុងស្ថានស្ងាត់ឈឹងភ្លាមមិនខាន។¹⁸ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ កាលទូល‌បង្គំគិតថា «ជើងទូល‌បង្គំរអិលហើយ» នោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ជួយទ្រទូល‌បង្គំ។¹⁹កាលទូល‌បង្គំមានកង្វល់ជាច្រើននៅក្នុងចិត្ត នោះការកម្សាន្តចិត្តរបស់ព្រះ‌អង្គ ធ្វើឲ្យព្រលឹងទូល‌បង្គំបានរីក‌រាយ។

²⁰តើពួកមេនៃសេចក្ដីអាក្រក់ គឺអស់អ្នកដែលបង្កើតរឿងប្រទូស‌រ៉ាយ ដោយអាងមាត្រាច្បាប់ អាចមានសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយព្រះ‌អង្គបានឬ?²¹ពួកគេលើកគ្នាទាស់នឹងជីវិតមនុស្សសុចរិត ហើយគេកាត់ទោសប្រហារជីវិត មនុស្សស្មោះ‌ត្រង់។

²²ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់ជាទីពឹងមាំមួននៃទូល‌បង្គំ ហើយព្រះជាម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំព្រះ‌អង្គជាថ្មដា និងជាជម្រកនៃទូល‌បង្គំ។²³ព្រះ‌អង្គនឹងសងទៅគេវិញ តាមអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ ហើយនឹងធ្វើឲ្យគេវិនាសសូន្យ ដោយសារអំពើអាក្រក់របស់គេ គឺព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងនឹងធ្វើឲ្យគេវិនាសសូន្យទៅ។

95

¹សូមមក យើងនាំគ្នាលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់! ចូរស្រែកច្រៀងដោយអំណរ ថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលជាថ្ម‌ដាសង្គ្រោះយើង។²ចូរយើងនាំគ្នាចូលមកចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះអង្គ ទាំងអរព្រះ‌គុណ និងស្មូត្រទំនុកតម្កើង ថ្វាយព្រះអង្គ។³ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះដ៏ប្រសើរឧត្ដម ព្រះអង្គជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្រ ដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់លើសព្រះផ្សេងៗ។

⁴ព្រះអង្គគ្រប់‌គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់ គឺចាប់តាំងពីបាតដីរហូតដល់ចុងកំពូលភ្នំ។⁵សមុទ្រស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់‌គ្រងរបស់ព្រះអង្គ ព្រោះព្រះអង្គបានបង្កើតសមុទ្រមក ផែនដីក៏ព្រះអង្គបានបង្កើតមកដែរ។

⁶ចូរនាំគ្នាមក យើងនឹងឱនកាយថ្វាយ‌បង្គំព្រះអង្គ ចូរយើងក្រាបនៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតយើងមក។⁷ដ្បិតព្រះអង្គជាព្រះនៃយើង យើងជាប្រជា‌រាស្ត្រដែលព្រះអង្គថែ‌រក្សា ជាហ្វូងចៀមដែលព្រះអង្គដឹកនាំ។ ថ្ងៃនេះ បើអ្នករាល់គ្នាឮព្រះ‌សូរសៀង របស់ព្រះអង្គ!

⁸មិនត្រូវតាំងចិត្តរឹង‌រូស ដូចកាលនៅមេរីបា ឬដូចកាលថ្ងៃនៅម៉ាសា ក្នុងទីរហោ‌ស្ថាននោះឡើយ។⁹ជាគ្រាដែលបុព្វ‌បុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា បានល្បងលយើង ហើយសាកមើលយើង ទោះបើគេបានឃើញកិច្ចការ ដែលយើងធ្វើក៏ដោយ។

¹⁰យើងមានចិត្តឆ្អែតឆ្អន់នឹងមនុស្សជំនាន់នោះ អស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ហើយថា «គេជាប្រជាជនដែលមានចិត្តវង្វេង គេមិនស្គាល់ផ្លូវរបស់យើងឡើយ»។¹¹ហេតុនេះ យើងបានស្បថទាំងកំហឹង របស់យើងថា «ពួក‌គេមិនត្រូវចូលទៅក្នុងសេចក្ដីសម្រាក របស់យើងឡើយ»។

96

¹ចូរច្រៀងបទថ្មីថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ឱផែនដីទាំងមូលអើយ ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់។²ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ចូរប្រកាសពីការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គរាល់ថ្ងៃ។

³ចូរប្រកាសពីសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ ក្នុងចំណោមជនជាតិផ្សេងៗ និងពីការអស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំង‌ឡាយ។⁴ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ប្រសើរឧត្តម ហើយគួរសរសើរក្រៃលែង ព្រះ‌អង្គគួរជាទីស្ញែងខ្លាច លើសជាងអស់ទាំងព្រះ។

⁵ដ្បិតអស់ទាំងព្រះរបស់ប្រជាជនផ្សេងៗ សុទ្ធតែជារបស់ឥតប្រយោជន៍ តែព្រះ‌អម្ចាស់វិញ ទ្រង់បានបង្កើតផ្ទៃមេឃ។⁶កិត្តិយស និងតេជា‌នុភាពស្ថិតនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិ និងសោភ័ណភាព នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁷ចូរលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ អស់ទាំងពូជ‌ពង្សនៃប្រជាជនទាំង‌ឡាយអើយ ចូរថ្វាយសិរី‌ល្អ និងឫទ្ធានុភាពដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁸ចូរថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ឲ្យស័ក្ដិសមនឹងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។ ចូរនាំយកតង្វាយចូលមកក្នុងទី‌លាន របស់ព្រះ‌អង្គ។

⁹ចូរថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយពាក់គ្រឿងដ៏បរិសុទ្ធ ឱផែនដីទាំងមូលអើយ ចូរញាប់‌ញ័រនៅចំពោះព្រះ‌អង្គចុះ។¹⁰ចូរពោលនៅក្នុងចំណោមជាតិសាសន៍នានាថា«ព្រះ‌អម្ចាស់ សោយរាជ្យ»។ ពិភពលោកបានតាំងឡើងយ៉ាងមាំ‌មួន ឥតរង្គើសោះឡើយ។ ព្រះ‌អង្គនឹងជំនុំ‌ជម្រះប្រជាជនទាំងឡាយ ដោយយុត្តិធម៌។

¹¹ចូរឲ្យផ្ទៃមេឃរីករាយឡើង ហើយឲ្យផែនដីបានត្រេកអរ ចូរឲ្យសមុទ្រលាន់ឮកងរំពង ព្រមទាំងអ្វីៗសព្វសារពើនៅទីនោះដែរ។¹²ចូរឲ្យស្រែចម្ការ និងអ្វីៗនៅទីនោះ សប្បាយរីករាយឡើង! នោះដើមឈើទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងព្រៃព្រឹក្សា នឹងច្រៀងដោយអំណរ¹³នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ដ្បិតព្រះ‌អង្គយាងមក ដ្បិតព្រះ‌អង្គយាងមកជំនុំ‌ជម្រះផែនដី។ ព្រះ‌អង្គនឹងជំនុំ‌ជម្រះពិភពលោក ដោយសេចក្ដីសុចរិត ហើយជំនុំជម្រះប្រជាជនទាំងឡាយ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ។

97

¹ព្រះ‌អម្ចាស់សោយរាជ្យ ចូរឲ្យផែនដីបានត្រេកអរ ចូរឲ្យកោះជាច្រើនរីករាយឡើង។²មានពពកយ៉ាងក្រាស់ ហើយងងឹតនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញព្រះ‌អង្គ សេចក្ដីសុចរិត និងសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ជាគ្រឹះទ្រទ្រង់បល្ល័ង្ករបស់ព្រះ‌អង្គ។

³មានភ្លើងចេញទៅនៅមុខព្រះ‌អង្គ ហើយបញ្ឆេះបច្ចា‌មិត្តរបស់ព្រះ‌អង្គ ដែលនៅជុំ‌វិញ។⁴ផ្លេក‌បន្ទោររបស់ព្រះ‌អង្គក៏បំភ្លឺពិភពលោក ផែនដីក៏ឃើញ ហើយញាប់‌ញ័រ។⁵ភ្នំទាំងឡាយរលាយដូចក្រមួន នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ គឺនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល។

⁶ផ្ទៃមេឃប្រកាសពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយប្រជាជនទាំងអស់ ឃើញសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁷អស់អ្នកដែលថ្វាយបង្គំរូបឆ្លាក់នឹងត្រូវអាម៉ាស់ គឺជាអ្នកដែលអួតអាងពីរូបព្រះ ដែលឥតប្រយោជន៍របស់គេ ព្រះទាំង‌ឡាយអើយ ចូរថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អង្គ!⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ ក្រុងស៊ីយ៉ូនបានឮ ហើយរីករាយ ពួកកូនស្រីនៃជនជាតិយូដាមានចិត្តត្រេកអរ ដោយព្រោះការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁹ដ្បិត ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជាព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត។ នៅលើផែនដីទាំងមូល ព្រះ‌អង្គបានថ្កើងឡើងលើសជាងព្រះទាំងនោះ។¹⁰អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ចូរស្អប់អំពើអាក្រក់! ព្រះ‌អង្គការពារជីវិតពួកអ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គរំដោះគេឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃ មនុស្សអាក្រក់។¹¹មានពន្លឺបានសាបព្រោះ សម្រាប់មនុស្សសុចរិត ហើយអំណរសម្រាប់មនុស្ស ដែលមានចិត្តទៀងត្រង់។

¹²ឱមនុស្សសុចរិតអើយ ចូរត្រេកអរក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះនាមបរិសុទ្ធ របស់ព្រះ‌អង្គ។

98

¹សូមច្រៀងបទថ្មីថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យ ព្រះ‌ហស្តស្តាំ និងព្រះ‌ពាហុដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ បាននាំឲ្យព្រះ‌អង្គមានជ័យជម្នះ។²ព្រះ‌អម្ចាស់បានសម្ដែងឲ្យស្គាល់ការសង្គ្រោះ របស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គបានបង្ហាញឲ្យជនជាតិនានា ឃើញសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

³ព្រះ‌អង្គបាននឹកចាំពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ដល់ពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែល មនុស្សទាំងអស់រហូតដល់ចុងផែនដី បានឃើញការសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង។⁴សូមបន្លឺសំឡេងដោយអំណរថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ផែនដីទាំងមូលអើយ ចូរទម្លាយចេញជាបទចម្រៀងដោយអំណរ ហើយច្រៀងសរសើរចុះ។

⁵សូមច្រៀងបទសរសើរថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយចាប់ស៊ុង គឺដោយចាប់ស៊ុង និងដោយសំឡេងដ៏ពីរោះ។⁶ដោយត្រែ និងសូរស្នែង ចូរបន្លឺសំឡេងដោយអំណរ នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះមហា‌ក្សត្រ។

⁷ចូរឲ្យសមុទ្រលាន់ឮកងរំពង ព្រមទាំងអ្វីៗសព្វសារពើនៅទីនោះដែរ ពិភពលោក និងអស់អ្នកដែលរស់នៅ ក្នុងពិភពលោកផង!⁸ចូរឲ្យទន្លេទាំងឡាយទះដៃ ចូរឲ្យភ្នំទាំងប៉ុន្មានច្រៀងជាមួយគ្នាដោយអំណរ។⁹ព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងព្រះ‌អង្គយាងមក ជំនុំ‌ជម្រះផែនដី ព្រះ‌អង្គនឹងជំនុំ‌ជម្រះពិភពលោក ដោយសេចក្ដីសុចរិត ហើយប្រជាជាតិទាំងឡាយដោយយុត្តិធម៌។

99

¹ព្រះ‌អម្ចាស់សោយរាជ្យ ចូរឲ្យប្រជាជនទាំងឡាយញាប់ញ័រ។ ព្រះ‌អង្គគង់ពីលើចេរូ‌ប៊ីម ចូរឲ្យផែនដីកក្រើករំពើក។²ព្រះ‌អម្ចាស់ធំអស្ចារ្យនៅក្រុងស៊ីយ៉ូន ព្រះ‌អង្គថ្កើងឡើងលើសជាតិសាសន៍ទាំងអស់។³សូមឲ្យគេសរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមដ៏ធំហើយគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបរិសុទ្ធ។

⁴ព្រះមហា‌ក្សត្រដែលប្រកបដោយឫទ្ធានុ‌ភាព ព្រះ‌អង្គស្រឡាញ់យុត្តិ‌ធម៌ ព្រះ‌អង្គបានតាំងឲ្យមានសេចក្ដីទៀតត្រង់ ព្រះ‌អង្គសម្រេចតាមសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ និងសេចក្ដីសុចរិតនៅក្នុងពួកយ៉ាកុប។⁵ចូរលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ហើយថ្វាយ‌បង្គំនៅទៀបព្រះ‌បាទរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបរិសុទ្ធ។

⁶លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន ក្នុងចំណោមពួកសង្ឃរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយលោកសាំយូ‌អែល ក៏នៅក្នុងចំណោមអស់អ្នក ដែលអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។ គេបានអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយព្រះ‌អង្គក៏ឆ្លើយតបពួកលោក។⁷ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ពួកលោក ពីក្នុងបង្គោលពពក ពួកលោកបានកាន់តាមសេចក្ដីបន្ទាល់ របស់ព្រះ‌អង្គ ព្រមទាំងក្រឹត្យ‌ក្រមដែលព្រះ‌អង្គ បានប្រទានដល់ពួកលោក។

⁸ឱព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំអើយ ព្រះ‌អង្គបានឆ្លើយតបដល់ពួកលោក ព្រះ‌អង្គជាព្រះដែលអត់ទោសដល់ពួកលោក តែព្រះ‌អង្គធ្វើទោសចំពោះកំហុស ដែលពួកលោកបានប្រព្រឹត្ត។⁹ចូរលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ហើយថ្វាយ‌បង្គំនៅឯភ្នំបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គចុះ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង ព្រះ‌អង្គបរិសុទ្ធ។

100

ទំនុកសម្រាប់អរព្រះ‌គុណ។¹មនុស្សនៅលើផែនដីទាំងមូលអើយ ចូរបន្លឺសំឡេងដោយអំណរថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់។²ចូរគោរពប្រតិ‌បត្តិដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ដោយអរសប្បាយ ឲ្យចូលមកក្នុងព្រះវត្តមានព្រះ‌អង្គ ដោយច្រៀងចម្រៀង។

³ត្រូវឲ្យដឹងថា ព្រះ‌អ្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់ គឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបានបង្កើតយើងមក ហើយយើងជារបស់ព្រះ‌អង្គ យើងជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ និងជាហ្វូងចៀមនៅក្នុងវាលស្មៅរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁴ចូរនាំគ្នាចូលតាមទ្វារព្រះ‌អង្គ ដោយអរព្រះ‌គុណ ហើយចូលទៅក្នុងទី‌លានព្រះ‌អង្គ ដោយសរសើរ ចូរអរព្រះ‌គុណព្រះ‌អង្គ ចូរសរសើរព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។⁵ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ល្អ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច ហើយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ក៏នៅស្ថិតស្ថេរគ្រប់ជំនាន់តទៅ។

101

ទំនុកតម្កើង របស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងអំពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និងយុត្តិ‌ធម៌ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរព្រះ‌អង្គ។

²ទូល‌បង្គំនឹងប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវទៀងត្រង់។ តើពេលណាទើបព្រះ‌អង្គយាងមករកទូល‌បង្គំ? ទូល‌បង្គំនឹងប្រព្រឹត្តដោយចិត្តទៀងត្រង់ នៅក្នុងផ្ទះទូល‌បង្គំ។³ទូល‌បង្គំនឹងមិនតាំងអ្វីមួយដែលឥតប្រយោជន៍ នៅចំពោះភ្នែកទូល‌បង្គំឡើយ។ ទូល‌បង្គំស្អប់កិច្ច‌ការរបស់អស់អ្នក ដែលងាកចេញពីព្រះ កិរិយាបែបនេះនឹងមិនជាប់នៅក្នុងខ្លួនទូល‌បង្គំឡើយ។

⁴ចិត្តវៀចវេរនឹងនៅឆ្ងាយពីទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំនឹងមិនស្គាល់សេចក្ដីអាក្រក់ទេ។ អ្នកណាដែលមួលបង្កាច់ អ្នកជិតខាងខ្លួនដោយសម្ងាត់ ទូល‌បង្គំនឹងបំផ្លាញចេញ។⁵ហើយអ្នកណាដែលមានឫកខ្ពស់ និងចិត្តឆ្មើង‌ឆ្មៃ ទូល‌បង្គំនឹងទ្រាំមិនបានឡើយ។⁶ទូល‌បង្គំនឹងមើលទៅមនុស្សស្មោះ‌ត្រង់ នៅក្នុងស្រុក ដោយសន្ដោស ដើម្បីឲ្យគេបានរស់នៅជាមួយទូល‌បង្គំ អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវទៀងត្រង់ អ្នកនោះនឹងបម្រើទូល‌បង្គំ។

⁷អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តដោយអំពើបោកបញ្ឆោត អ្នកនោះមិនអាចនៅក្នុងផ្ទះទូល‌បង្គំបានឡើយ អ្នកណាដែលនិយាយកុហក ក៏មិនអាចធន់នៅមុខទូល‌បង្គំបានដែរ។⁸រាល់ព្រឹក ទូល‌បង្គំនឹងបំផ្លាញ មនុស្សអាក្រក់ទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងស្រុក ដោយកាត់មនុស្សដែលប្រព្រឹត្ត អំពើទុច្ចរិតទាំងអស់ចេញពីទីក្រុងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

102

ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ជនទុគ៌ត នៅពេលអស់សង្ឃឹម គេចូលមកទូល‌អង្វរព្រះ‌អម្ចាស់។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមស្តាប់ ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ សូមឲ្យសម្រែកដែលទូល‌បង្គំអំពាវ‌នាវ បានឮដល់ព្រះ‌អង្គ។²សូមកុំលាក់ព្រះ‌ភក្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គពីទូល‌បង្គំ ក្នុងថ្ងៃដែលទូល‌បង្គំមានទុក្ខព្រួយឡើយ។ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្ដាប់ទូល‌បង្គំ ក្នុងថ្ងៃដែលទូល‌បង្គំស្រែកអង្វរ សូមឆ្លើយមកទូល‌បង្គំជាប្រញាប់កុំខាន។

³ដ្បិតអស់ទាំងថ្ងៃនៃទូល‌បង្គំ រសាត់ទៅដូចជាផ្សែង ហើយអស់ទាំងឆ្អឹងរបស់ទូល‌បង្គំ ក៏ឆេះក្តៅដូចរងើកភ្លើង។⁴ចិត្តទូល‌បង្គំទ្រោមចុះដូចជាស្មៅ ហើយក៏ស្រពោនទៅ ទូល‌បង្គំភ្លេចទាំងទទួលទានអាហារផង។

⁵ដោយព្រោះសម្រែកដែលទូល‌បង្គំថ្ងូរ ស្បែកទូល‌បង្គំនៅជាប់នឹងឆ្អឹងទៅហើយ។⁶ទូល‌បង្គំប្រៀបដូចជាសត្វទីទុយនៅទីរហោ‌ស្ថាន គឺដូចជាសត្វទីទុយនៅទីស្មសាន។

⁷ទូល‌បង្គំនៅទន្ទឹងរង់ចាំ ដូចជាសត្វចាបគ្មានគូ នៅលើដំបូលផ្ទះ។⁸ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ ចំអកឡកឡាយទូល‌បង្គំរាល់ថ្ងៃហើយអស់អ្នកដែលស្អប់ទូល‌បង្គំ គេយកឈ្មោះទូល‌បង្គំទៅដាក់បណ្ដាសា។

⁹ទូល‌បង្គំទទួលទានផេះដូចជាអាហារ ហើយទូល‌បង្គំផឹកលាយជាមួយទឹកភ្នែក។¹⁰ព្រោះតែសេចក្ដីថ្នាំង‌ថ្នាក់ និងសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានលើកទូល‌បង្គំឡើង ហើយបោះចោល។

¹¹ថ្ងៃអាយុរបស់ទូល‌បង្គំ ប្រៀបដូចជាស្រមោលនៅពេលល្ងាច ហើយទូល‌បង្គំក្រៀមទៅដូចជាស្មៅ។¹²ប៉ុន្តែ ឱព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គតាំង‌រាជ្យអស់‌កល្បជា‌និច្ច ហើយមនុស្សគ្រប់ជំនាន់នឹកចាំពីព្រះ‌អង្គតរៀងទៅ។

¹³ព្រះ‌អង្គនឹងក្រោកឡើង ហើយអាណិតមេត្តាក្រុងស៊ីយ៉ូន ដ្បិតដល់ពេលប្រណីសន្ដោសក្រុងនេះហើយ ពេលកំណត់បានមកដល់ហើយ។¹⁴ដ្បិតពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្រឡាញ់ថ្មរបស់ក្រុងនេះ ហើយក៏ស្រណោះនឹងធូលីដី នៃការខូចបង់របស់ក្រុងនេះដែរ។¹⁵ជាតិសាសន៍ទាំងឡាយ នឹងកោតខ្លាចព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយស្តេចទាំងប៉ុន្មាននៅលើផែនដី នឹងកោតខ្លាចសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁶ដ្បិតព្រះ‌អង្គសង់ក្រុងស៊ីយ៉ូនឡើងវិញ ព្រះ‌អង្គនឹងលេចមកក្នុងសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁷នៅគ្រានោះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងឆ្លើយតបពាក្យអធិស្ឋានដល់មនុស្ស ទ័លក្រ ព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនបដិសេធពាក្យអធិស្ឋានរបស់ពួកគេដែរ។¹⁸ហើយមនុស្សជំនាន់ក្រោយរបស់ពួកគេនឹងសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ ការនេះនឹងត្រូវកត់ទុកសម្រាប់អនាគតរបស់មនុស្សជំនាន់ក្រោយផងដែរ។

¹⁹ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានទតពីទីបរិសុទ្ធដ៏ខ្ពស់ ព្រះអម្ចាស់ពិនិត្យមើលផែនដីពីស្ថានសួគ៌²⁰ដើម្បីឲ្យឮសេចក្តីអំនួតរបស់ពួកអ្នកទោស ក៏នឹងដោះលែងអស់អ្នកដែលជាប់ទោសដល់ស្លាប់ដែរ។

²¹ក្រោយមកមនុស្សនឹងប្រកាសពីព្រះនាមនៃព្រះអម្ចាស់ នៅក្នុងភ្នំសុីយូន ហើយបូជាចារ្យរបស់ព្រះអង្គ នៅក្រុងយេរ៉ូសាឡិម²²នៅពេលមនុស្សហើយនិងព្រះរាជ្យនៃព្រះជាម្ចាស់នៅជាមួយគ្នា នោះគ្រប់គ្នានឹងបម្រើព្រះអម្ចាស់។

²³ព្រះជាម្ចាស់ បានដកកម្លាំងទូលបង្គំនៅពេលពាក់កណ្តាលជីវិត។ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យជីវិតកាន់តែខ្លី។²⁴ខ្ញុំបានពោលថា «ព្រះជាម្ចាស់នៃទូលបង្គំអើយ សូមកុំដកជីវិតទូលបង្គំនៅពាក់កណ្តាលផ្លូវឡើយ ព្រះអង្គគឺជាអ្នកទំលាក់គ្រប់ជំនាន់មនុស្សចេញទៅ។

²⁵ក្នុងសម័យបុរាណ ព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំផែនដីបានយ៉ាងល្អ ស្ថានសួគ៌គឺជាស្នារព្រះហស្ថរបស់ព្រះអង្គ។²⁶ពួកគេនឹងត្រូវវិនាស ប៉ុន្តែព្រះអង្គនៅគង់នៅជានិច្ច មនុស្សនឹងចាស់ដូចជាសម្លៀកបំពាក់ហើយនិងក្រណាត់ផងដែរ ព្រះជាម្ចាស់នឹងយកពួកគេចេញហើយគេនឹងវិនាសបាត់ជារៀងរហូត។²⁷ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់គង់នៅដដែល ហើយឆ្នាំនៃព្រះអង្គនឹងបញ្ចាប់ដែរ។

²⁸កូនចៅរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងរស់នៅទៅមុខទៀត ហើយជំនាន់ក្រោយរបស់ពួកគេក៏នឹងរស់ក្នុងព្រះវត្តមាននៃព្រះអង្គដែរ»។

103

ទំនុកតម្កើងនៃស្តេចដាវិឌ។¹ទូលបង្គំលើកសរសើរ ដល់ព្រះអម្ចាស់ពេញមួយជីវិតរបស់ទូលបង្គំ ហើយនឹងអ្វីទាំងអស់ដែលទូលបង្គំមាននៅក្នុងទូលបង្គំ ទូលបង្គំលើកតម្កើងដល់ព្រះនាមដ៏បរិសុទ្ធនៃព្រះអង្គ។²ទូលបង្គំលើកតម្កើងដល់ព្រះអម្ចាស់ពេញមួយជីវិតរបស់ទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំនឹកចាំពីការល្អរបស់ព្រះអង្គផង។

³ព្រះជាម្ចាស់បានអត់ទោសបាបទាំងអស់ ដល់ទូលបង្គំ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសជំងឺគ្រប់យ៉ាងរបស់អ្នក។⁴ព្រះជាម្ចាស់បានរំដោះអ្នកពីសេចក្តីវិនាស នឹងប្រទានម្កុដហើយនិងសម្ព័មេត្រីដ៏ស្មោះត្រង់ជាមួយសេចក្តីមេត្តាផងដែរ។⁵ព្រះជាម្ចាស់សម្អាតជីវិតរបស់អ្នកជាមួយការល្អគ្រប់យ៉ាង ដូច្នេះយុវជនរបស់អ្នក នឹងបានលើកតម្កើងឡើងដូចជាសត្វឥន្រ្ទី។

⁶ព្រះអម្ចាស់ បានធើ្វអ្វីដែលត្រឹមត្រូវហើយនិងសេចក្តីយុតិ្តធម៌ សម្រាប់ពួកអ្នកដែលក្រីក្រ។⁷ព្រះជាម្ចាស់បានបើកឲ្យមូសេបានស្គាល់ពីផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ ហើយសម្រាប់មនុស្សជំនាន់របស់ជនជាតិ អុីស្រាអែលផងដែរ។⁸ព្រះអម្ចាស់ពេញដោយក្តីមេត្តា និងព្រះគុណ ព្រះអង្គអត់ធ្មត់ ព្រះជាម្ចាស់មានក្តីសប្បុរសនិងភាពស្មោះត្រង់ដ៏អស្ចារ្យ។

⁹ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនវាយដំ ហើយនឹងតែងតែក្រោធនោះទេ។¹⁰ព្រះជាម្ចាស់ មិនបានធ្វើនិងយើងតាមអ្វីដែល ជាអំពើបាបដែលយើងសមនឹងទទួលនោះទេ ឬសងមកយើងវិញនូវអ្វីតាមតម្រូវការនៃបាបរបស់យើងឡើយ។

¹¹ដ្បិត ដូចជាផ្ទៃមេឃដែលខ្ពស់នៅលើផែនដីយ៉ាងណា ដូច្នេះសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏អស្ចារ្យសម្រាប់ដល់អស់អ្នក ដែលលើកតម្កើងព្រះអង្គដែរ។¹²ក៏ដូចជា ទិសខាងលិចឆ្ងាយពីទិសខាងកើតយ៉ាងណា នោះព្រះជាម្ចាស់ក៏នឹងលើកលែងទោសនៃអំពើបាបពីយើងបែបនោះដែរ។¹³ដូចជាឪពុកមានក្តីមេត្តា ដល់កូនៗយ៉ាងណា ដូច្នោះ ព្រះអម្ចាស់ក៏មានក្តីមេត្តាដល់អស់អ្នកដែលលើកតម្កើងព្រះអង្គយ៉ាងនោះដែរ។

¹⁴ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់ ស្គាល់ពីការចាប់កំណើតរបស់យើង ព្រះអង្គដឹងថាយើងគឺជាដី។¹⁵សម្រាប់មនុស្សពេលវេលារបស់គេដូចជាស្មៅ ព្រះជាម្ចាស់បានដាំឲ្យវាលូតលាស់ល្អ ដូចជាផ្កានៅតាមទីវាល។¹⁶ពេលខ្យល់បកមកលើពួកវា នោះវាក៏បាត់អស់ទៅ ហើយក៏នឹងមិនមាននរណាអាចប្រាប់បានថា វាបានដុះនៅទីណាដែរ។

¹⁷ប៉ុន្តែ ភាពស្មោះត្រង់ដ៏សប្បុរសនៃព្រះអម្ចាស់ គឺមិនដែលបញ្ចប់បានឡើយដល់អ្នកណាដែលលើកតម្កើងព្រះអង្គ។ សេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះអង្គបានពន្លាតដល់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។¹⁸ពួកគេបានរក្សាសេចក្តីសប្បុរសហើយនិងនឹកចាំពីសេចក្តីបង្រៀនក៏ធ្វើតាមផងដែរ។¹⁹ព្រះអម្ចាស់បានសាងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គនៅស្ថានសូគ៌ ហើយព្រះរាជ្យនៃនរគរបស់ព្រះអង្គគ្របគ្រង់លើមនុស្សទាំងអស់។

²⁰ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់ ពួកទេវតារបស់ព្រះ‌អង្គអើយ! អស់លោកជាអ្នកខ្លាំងពូកែ ដែលប្រតិ‌បត្តិតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ក៏ស្តាប់តាមព្រះ‌សូរ‌សៀង នៃព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គជានិច្ច។²¹អស់ទាំងពួកពល‌បរិវាររបស់ព្រះ‌អង្គ ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ អ្នកដែលធ្វើតាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យរបស់ព្រះ‌អង្គអើយ ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់។²²អស់ទាំងស្នាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលព្រះ‌អង្គគ្រប់គ្រងអើយ ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រលឹងខ្ញុំអើយ ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់។

104

¹សូមសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ឱព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ ព្រះអង្គជាព្រះដ៏ឧត្តុង្គ‌ឧត្ដមបំផុត នៅជុំ‌វិញព្រះអង្គមានពេញទៅដោយពន្លឺរស្មី ដ៏រុងរឿងចិញ្ចែង‌ចិញ្ចាច។²ព្រះអង្គយកពន្លឺមកគ្របដណ្ដប់ជុំ‌វិញព្រះអង្គ ព្រះអង្គលាតផ្ទៃមេឃធ្វើជាព្រះ‌ពន្លា។³ព្រះអង្គបានសង់ព្រះ‌ដំណាក់ខ្ពស់ លើសផ្ទៃមេឃទៅទៀត ព្រះអង្គយកពពកធ្វើជាព្រះ‌រាជ‌រថ ព្រះអង្គប្រើខ្យល់ធ្វើជាជំនិះ។

⁴ព្រះ‌អង្គយកខ្យល់ធ្វើជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយយកអណ្ដាតភ្លើង ធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁵ព្រះ‌អង្គបានដាក់ផែនដីនៅលើគ្រឹះរបស់វា មិនឲ្យផែនដីរង្គើសោះឡើយ។

⁶ព្រះ‌អង្គបានគ្របផែនដីដោយទឹកជ្រៅ ដូចគ្របដោយអាវ មហាសាគរក៏ឡើងខ្ពស់ជាងភ្នំផង។⁷ពេលព្រះ‌អង្គបន្ទោស ទឹកទាំងនោះក៏រត់ចេញ ពេលមានសូរផ្គររបស់ព្រះ‌អង្គ វាក៏រត់ទៅបាត់។

⁸ភ្នំទាំងឡាយងើបឡើង ហើយជ្រលងភ្នំទាំងប៉ុន្មានក៏ស្រុតចុះ ទៅរកកន្លែងដែលព្រះ‌អង្គបានកំណត់ឲ្យវា។⁹ព្រះ‌អង្គបានដាក់ព្រំប្រទល់ កុំឲ្យទឹកហូររំលង ដើម្បីកុំឲ្យឡើងលិចផែនដីទៀត។

¹⁰ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យមានប្រភពទឹក ផុសឡើងនៅក្នុងជ្រោះ ទឹកទាំងនោះក៏ហូរតាមជ្រលងភ្នំ។¹¹សព្វសត្វទាំងឡាយនៅទីវាលផឹកទឹកនោះ ចំណែកលាព្រៃក៏បំបាត់សម្រេករបស់វាដែរ។¹²ប៉ុន្តែបក្សាបក្សីហើរលើអាកាសធ្វើសម្បុក នៅក្បែរផ្លូវទឹកទាំងនោះ ហើយនាំគ្នាស្រែកខ្ញៀវខ្ញារនៅលើមែកព្រឹក្សា។

¹³ព្រះ‌អង្គស្រោចស្រពភ្នំទាំងឡាយពីស្ថានដ៏ខ្ពស់ ហើយផែនដីស្កប់‌ស្កល់ដោយផល នៃស្នាព្រះ‌ហស្តព្រះ‌អង្គ។¹⁴ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យស្មៅដុះឡើងសម្រាប់សត្វ ហើយរុក្ខ‌ជាតិសម្រាប់មនុស្សដាំដុះ ដើម្បីឲ្យគេមានអាហារចេញពីផែនដី។¹⁵ព្រះអង្គបង្កើតស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ធ្វើឲ្យចិត្តមនុស្សបានរីករាយ មានប្រេងសម្រាប់ឲ្យមុខគេបានភ្លឺ និងអាហារសម្រាប់ផ្គុតផ្គង់ជីវិតរបស់គេផងដែរ។

¹⁶ដើមឈើទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ មានភ្លៀងជាបរិបូរណ៏ គឺដើមតា‌ត្រៅនៅភ្នំល្បាណូន ជាដើមដែលព្រះ‌អង្គបានដាំ។¹⁷បក្សាបក្សីនាំគ្នាធ្វើសម្បុក។ សត្វកុកមានលំនៅរបស់វា នៅលើដើមកកោះ។¹⁸ភ្នំខ្ពស់ៗជាកន្លែងសម្រាប់ពពែព្រៃ ហើយថ្មដានានាជាទីពឹងជ្រកនៃសត្វទន្សាយថ្ម។

¹⁹ព្រះ‌អង្គបានតម្រូវព្រះ‌ច័ន្ទ ទុកសម្រាប់ជាទីកំណត់រដូវ ចំណែកព្រះ‌អាទិត្យ ក៏ដឹងពេលដែលត្រូវលិចដែរ។²⁰ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យងងឹត ហើយនោះជារាត្រីកាល ជាពេលដែលសត្វនៅព្រៃទាំងប៉ុន្មាន សសៀរចេញមក។

²¹សិង្ហស្ទាវគ្រហឹមរកចាប់រំពា វាស្វែងរកអាហាររបស់វាពីព្រះជាម្ចាស់។²²កាលព្រះអាទិត្យរះឡើង វាក៏ដកខ្លួនថយ ចូលទៅដេកក្នុងរូងរបស់វាវិញ។

²³ចំណែកមនុស្សចេញទៅធ្វើការរបស់ខ្លួន ហើយគេធ្វើការរហូតដល់ល្ងាច។²⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ស្នាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ មានច្រើនប្រការណាស់ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើការអស់នោះ ដោយព្រះប្រាជ្ញាញាណ ផែនដីមានពេញដោយអ្វីៗសព្វសារពើ ដែលព្រះ‌អង្គបានបង្កើតមក។

²⁵សមុទ្រដ៏ធំ ហើយទូលាយ នៅទីនោះមានមច្ឆាជាតិរស់រវើក ច្រើនឥតគណនា ជាសត្វមានជីវិត ទាំងតូច ទាំងធំ។²⁶មាននាវាបើកទៅមក ហើយមានសត្វធំសម្បើមដែលព្រះ‌អង្គ បានបង្កើតមកឲ្យលេងនៅក្នុងសមុទ្រ។

²⁷គ្រប់សត្វទាំងអស់នោះសង្ឃឹមលើព្រះ‌អង្គ គឺឲ្យព្រះ‌អង្គប្រទានចំណីដល់វាតាមពេលកំណត់។²⁸ពេលព្រះ‌អង្គប្រទានចំណីឲ្យ វាក៏ទទួលយក ពេលព្រះ‌អង្គលាព្រះ‌ហស្ត ពួកវាក៏បានឆ្អែត។

²⁹ពេលព្រះ‌អង្គលាក់ព្រះ‌ភ័ក្ត្រ វាក៏ថប់ព្រួយ កាលព្រះ‌អង្គដកយកដង្ហើមរបស់វាចេញ វាក៏ស្លាប់ ហើយត្រឡប់ទៅជាធូលីដី។³⁰ពេលព្រះ‌អង្គចាត់ព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់ព្រះ‌អង្គទៅ ពួកវាក៏កើតឡើង ហើយព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យផែនដី ស្រស់បស់ឡើងវិញ។

³¹សូមឲ្យសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច សូមឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់រីក‌រាយ នឹងស្នាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ។³²ព្រះ‌អង្គទតមកផែនដី នោះផែនដីក៏ញាប់ញ័រ ហើយព្រះ‌ អង្គពាល់ភ្នំ នោះភ្នំក៏ហុយផ្សែងឡើង។

³³ខ្ញុំនឹងច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ជាដរាប ពេញមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងច្រៀងសរសើរដល់ព្រះរបស់ខ្ញុំ កាលខ្ញុំនៅមានជីវិត។³⁴សូមឲ្យការសញ្ជឹងគិតរបស់ខ្ញុំ បានគាប់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យដល់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតខ្ញុំរីក‌រាយក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់។

³⁵សូមឲ្យមនុស្សបាបវិនាសបាត់ពីផែនដី ហើយកុំឲ្យមានមនុស្សអាក្រក់ទៀតឡើយ។ ខ្ញុំនឹងសរសើរតម្កើងដល់ ព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់ ពេញមួយជីវិតេបស់ខ្ញុំ។ សូមសរសើរព្រះអម្ចាស់។

105

¹ចូរអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ចូរថ្លែងប្រាប់ពីស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅកណ្ដាល ជនជាតិទាំងប៉ុន្មានចុះ។²ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អង្គ ចូរច្រៀង សរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ចូររៀបរាប់ពីការអស្ចារ្យទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គ។³ចូរខ្ពស់មុខនឹងព្រះ‌នាមដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គចុះ ចូរឲ្យចិត្តនៃអស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់រីក‌រាយឡើង។

⁴ចូរស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ និងឫទ្ធានុ‌ភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ ចូរស្វែងរកព្រះ‌វត្ត‌មានរបស់ព្រះ‌អង្គ ឥតឈប់ឈរ។⁵ចូរនឹកចាំពីស្នាព្រះ‌ហស្ដដ៏អស្ចារ្យ ដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើ ពីការអស្ចារ្យ និងការជំនុំជម្រះ ដែលព្រះ‌អង្គបានសម្រេច⁶ឱពូជ‌ពង្សរបស់លោកអ័ប្រា‌ហាំ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ គឺកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុប ជាអ្នកដែលព្រះអង្គជ្រើសរើស។

⁷ព្រះ‌អង្គជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ព្រះ‌នាមជាព្រះ‌អម្ចាស់ ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិតនៅលើផែនដីទាំងមូល។⁸ព្រះ‌អង្គនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញា របស់ព្រះ‌អង្គជា‌និច្ច គឺជាព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់ ដល់មនុស្សមួយពាន់តំណ។

⁹ព្រះអង្គនឹកដល់សម្ព័ន្ធ‌មេត្រី ដែលព្រះអង្គបានចងជាមួយលោកអប្រាហាំ ព្រមទាំងព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះអង្គបានសន្យាជាមួយលោកអ៊ីសាក។¹⁰ហើយព្រះ‌អង្គក៏បានបញ្ជាក់ ជាមួយលោកយ៉ាកុបទុកជាច្បាប់ គឺជាមួយលោកអុីស្រា‌អែល ទុកជាសេចក្ដីសញ្ញាអស់‌កល្បជា‌និច្ច។¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងប្រគល់ស្រុកកាណានឲ្យអ្នក ទុកជាចំណែកមរតករបស់អ្នក»។

¹²ព្រះជាម្ចាស់បែបនេះ គឺកាលគេមានចំនួនតិច ហើយក៏គ្រាន់តែជាអ្នក ស្នាក់អាស្រ័យក្នុងស្រុកនោះ។¹³ពួកគេធ្វើដំណើរចុះឡើង ពីស្រុកមួយទៅស្រុកមួយ ហើយពីនគរមួយទៅនគរមួយទៀត

¹⁴ព្រះ‌អង្គមិនបណ្ដោយឲ្យអ្នកណា សង្កត់‌សង្កិនគេឡើយ ដោយយល់ដល់ពួក‌គេ ព្រះ‌អង្គបានបន្ទោសពួកស្តេច។¹⁵ដោយព្រះបន្ទូលថា «កុំប៉ះ‌ពាល់ពួកអ្នកដែលយើង បានចាក់ប្រេងតាំងឡើយ កុំធ្វើបាបពួកហោរារបស់យើងឲ្យសោះ»។

¹⁶កាលព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់ ឲ្យមានអំណត់កើតឡើងក្នុងទឹកដី ហើយផ្តាច់អស់ទាំងអាហារ។¹⁷ព្រះ‌អង្គបានចាត់មនុស្សម្នាក់ឲ្យទៅមុនពួក‌គេ គឺលោកយ៉ូសែបដែលគេ បានលក់ទៅធ្វើជាបាវបម្រើ។

¹⁸ជើងរបស់លោកត្រូវរឹត‌រួតដោយចំណង ហើយមានច្រវាក់ដែកជាប់នៅក¹⁹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានល្បងលលោករហូតទាល់តែសេចក្ដី ដែលលោកថ្លែងទុកបានសម្រេច។

²⁰ស្តេចបានចាត់គេឲ្យទៅដោះលែងលោក គឺអ្នកគ្រប់គ្រងលើប្រជាជននានា បានដោះលោកឲ្យរួច។²¹ស្ដេចបានតាំងលោកឲ្យធ្វើជាម្ចាស់លើព្រះដំណាក់ ហើយជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងលើព្រះ‌រាជទ្រព្យ ទាំងអស់របស់ទ្រង់²²ឲ្យមានអំណាចនឹងចាប់ចងពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចបានតាមចិត្ត ហើយនឹងបង្ហាត់បង្រៀនឲ្យពួកចាស់ទុំរបស់ស្តេចមានប្រាជ្ញា។²³ពេលនោះ អុីស្រាអែលក៏ចូលមកក្នុងស្រុកអេស៊ីប គឺយ៉ាកុបបានស្នាក់នៅក្នុងទឹកដីរបស់ហាំ។

²⁴ព្រះអម្ចាស់បានឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រព្រះអង្គចម្រើនឡើង មានកូនចៅជាច្រើន ហើយឲ្យគេមានកម្លាំងជាងបច្ចា‌មិត្ត របស់គេ។²⁵ព្រះ‌អង្គបានបង្វែរចិត្តគេ ឲ្យស្អប់ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ឲ្យគេប្រព្រឹត្តដោយកិច្ច‌កល មកកាន់អ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ។²⁶ព្រះ‌អង្គបានចាត់លោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ និងលោកអើរ៉ុន ដែលព្រះ‌អង្គបានជ្រើសរើស។²⁷លោកទាំងពីរបានសម្ដែងទីសម្គាល់ របស់ព្រះ‌អង្គនៅកណ្ដាលពួកគេ និងការអស្ចារ្យនៅក្នុងទឹកដីរបស់ហាំ។

²⁸ព្រះ‌អង្គចាត់សេចក្ដីងងឹតមក ហើយធ្វើឲ្យស្រុកងងឹត ពួកលោកមិនបានទាស់ទទឹង នឹងព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គទេ។²⁹ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យទឹកនៅស្រុកគេ ត្រឡប់ទៅជាឈាម ហើយធ្វើឲ្យត្រីនៅ ស្រុកគេទាំងប៉ុន្មានស្លាប់អស់។³⁰ស្រុកគេមានសត្វកង្កែបពេញដេរដាស សូម្បីតែនៅក្នុងក្រឡាបន្ទំរបស់ស្តេចក៏មានដែរ។

³¹ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូល នោះក៏មានរុយទាំងហ្វូងៗហើរមក ហើយក៏មានចៃនៅពាសពេញក្នុងស្រុករបស់គេ។³²ព្រះ‌អង្គប្រទានព្រឹលឲ្យគេជំនួសភ្លៀង ហើយរន្ទះក៏បាញ់ឆេះពេញក្នុងទឹកដីរបស់គេ។³³ព្រះ‌អង្គបានបំផ្លាញដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងដើមល្វារបស់គេ ក៏បំបាក់ដើមឈើទាំងប៉ុន្មាន នៅក្នុងទឹកដីរបស់គេ។

³⁴ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូល នោះក៏មានកណ្តូបហើរមក ហើយក៏មានចង្រិតច្រើនឥតគណនា។³⁵សត្វទាំងនោះស៊ីបំផ្លាញ អស់ទាំងដំណាំនៅក្នុងទឹកដីរបស់គេ ហើយស៊ីភោគផលដែលដុះចេញពីដីរបស់គេ។³⁶ព្រះ‌អង្គបានប្រហារអស់ទាំងកូនច្បង នៅក្នុងទឹកដីគេ គឺជាផលដំបូងនៃកម្លាំងទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ។

³⁷ព្រះ‌អង្គបាននាំអុីស្រា‌អែលចេញ ទាំងនាំយកប្រាក់ និងមាសទៅជាមួយ ក្នុងចំណោមកុល‌សម្ព័ន្ធរបស់គេ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ជំពប់ដួលឡើយ។³⁸កាលគេបានចាកចេញទៅ ជនជាតិអេស៊ីបក៏អរសប្បាយ ដ្បិតគេភ័យខ្លាចពួកអុីស្រា‌អែលជាខ្លាំង។³⁹ព្រះ‌អង្គបានលាតពពកជាម្លប់គ្របបាំងគេ ហើយប្រទានភ្លើងជាពន្លឺបំភ្លឺនៅពេលយប់។

⁴⁰ពួកគេបានសុំ ហើយព្រះ‌អង្គក៏នាំសត្វក្រួចមក ហើយប្រទានឲ្យគេមាននំប៉័ង ជាបរិបូរពីស្ថាន‌សួគ៌។⁴¹ព្រះ‌អង្គបានបំបែកថ្មឲ្យទឹកផុលចេញមក ហើយទឹកក៏ហូរកាត់ទីហួត‌ហែង ដូចទន្លេ។⁴²ដ្បិតព្រះ‌អង្គនឹកចាំពីព្រះ‌បន្ទូល ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ និងពីលោកអ័ប្រា‌ហាំ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁴³ព្រះ‌អង្គបាននាំប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ចេញមកដោយអំណរ ព្រះ‌អង្គបាននាំពួកអ្នកដែលព្រះ‌អង្គ បានជ្រើសរើសចេញមក ដោយច្រៀងចម្រៀង។⁴⁴ព្រះ‌អង្គបានប្រគល់ទឹកដី របស់ជនជាតិនានាដល់គេ ហើយគេចាប់យកភោគផល ដែលប្រជាជនទាំងនោះបាននឿយហត់⁴⁵ដើម្បីឲ្យគេបានប្រតិ‌បត្តិ តាមច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ ហើយប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។ សសើរព្រះអម្ចាស់។

106

¹សរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់ ចូរអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គល្អ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។²តើអ្នកណាអាចរៀបរាប់អំពីស្នាព្រះហស្ដ ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ឬប្រកាសអំពីការទាំងប៉ុន្មាន ដើម្បីសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គបាន?

³មានពរហើយ អស់អ្នកដែលរក្សាសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ជាអ្នកដែលប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីសុចរិត គ្រប់ពេលវេលា។⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ពេលព្រះ‌អង្គសម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ប្រោសប្រណីដល់ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ សូមនឹកចាំពីទូល‌បង្គំផង! ពេលព្រះ‌អង្គសង្គ្រោះគេ សូមជួយទូល‌បង្គំផង។⁵ទូល‌បង្គំបានឃើញភាពចម្រុងចម្រើន របស់ពួកអ្នកដែលព្រះ‌អង្គបានជ្រើសរើស ហើយឲ្យទូល‌បង្គំបានសប្បាយរីក‌រាយ រួមជាមួយជនជាតិរបស់ព្រះ‌អង្គ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានខ្ពស់មុខ រួមជាមួយមរតករបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁶ទាំងយើងខ្ញុំ និងបុព្វ‌បុរសរបស់យើងខ្ញុំ បានប្រព្រឹត្តអំពើបាប យើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត គឺយើងបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។⁷កាលនៅទឹកដីអេស៊ីប បុព្វ‌បុរសរបស់យើងខ្ញុំ មិនបានពិចារណាអំពីការដ៏អស្ចារ្យ របស់ព្រះ‌អង្គទេ ក៏មិនបាននឹកចាំពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស ដ៏បរិបូរណ៏របស់ព្រះ‌អង្គដែរ គឺគេបានបះ‌បោរនៅមាត់សមុទ្រ គឺនៅសមុទ្រក្រហម។

⁸ក៏ប៉ុន្ដែ ព្រះ‌អង្គបានសង្គ្រោះគេ ដោយយល់ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គដើម្បីឲ្យគេស្គាល់ព្រះ‌ចេស្តា ដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁹ព្រះ‌អង្គបានបន្ទោសសមុទ្រក្រហម សមុទ្រនោះក៏រីងទៅ ហើយព្រះ‌អង្គបាននាំគេដើរកាត់ទីជម្រៅ ដូចដើរកាត់វាលខ្សាច់។

¹⁰ព្រះ‌អង្គបានសង្គ្រោះគេ ពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ ក៏រំដោះគេឲ្យរួចពីអំណាចរបស់ខ្មាំងសត្រូវ។¹¹ទឹកសមុទ្របានហូរគ្របលើបច្ចា‌មិត្តរបស់គេ គ្មានសល់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ។¹²ពេលនោះ គេក៏ជឿព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយនាំគ្នាច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។

¹³ប៉ុន្ដែ មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏ភ្លេចពីកិច្ច‌ការរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយមិនបានរង់‌ចាំស្តាប់ដំ‌បូន្មាន របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។¹⁴ពួកគេមានចិត្តខ្មួល‌ខ្មាញ់នៅទីរហោ‌ស្ថាន ហើយល្បង‌លព្រះនៅទីហួត‌ហែង។¹⁵ព្រះ‌អង្គក៏បានប្រទានតាមសំណូមរបស់គេ តែក៏ចាត់ឲ្យមានជំងឺផ្សេងៗ នៅក្នុងរូបកាយរបស់គេវិញ។

¹⁶កាលមនុស្សក្នុងជំរំច្រណែននឹងលោកម៉ូសេ ហើយនឹងលោកអើរ៉ុន ជាអ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁷ផែនដីក៏ប្រេះហា ហើយស្រូបយកដាថាន រួចគ្របលើបក្សពួករបស់អ័ប៊ីរ៉ាមទៀតផង។¹⁸ភ្លើងឆេះឡើងក្នុងបក្សពួករបស់គេ អណ្ដាតភ្លើងក៏ឆាបឆេះ មនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះទៅ។

¹⁹ពួកគេបានធ្វើរូបកូនគោនៅភ្នំហោរែប ហើយនាំគ្នាក្រាបថ្វាយ‌បង្គំរូប ដែលធ្វើពីលោហធាតុ។²⁰គេបានប្តូរយករូបដូចគោដែលស៊ីស្មៅ ជំនួសព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រកបដោយសិរី‌ល្អវិញ។²¹គេបានភ្លេចព្រះជាម្ចាស់ដែលសង្គ្រោះគេ ជាព្រះដែលបានធ្វើការយ៉ាងដ៏ធំ នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប។

²²ព្រះអង្គបានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យនៅទឹកដីហាំ និងការគួរស្ញែងខ្លាចនៅសមុទ្រក្រហម។²³ដូច្នេះ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថានឹងបំផ្លាញគេ ប៉ុន្តែ លោកម៉ូសេជាអ្នក ដែលព្រះ‌អង្គបានជ្រើសរើស លោកបានឈរក្នុងទីបែកបាក់ នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ដើម្បីបង្វែរសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គចេញ ពីការបំផ្លាញដល់គេ។

²⁴បន្ទាប់មក ពួកគេបានមើល‌ងាយ ទឹកដីដ៏សប្បាយនោះ គេមិនបានជឿព្រះ‌បន្ទូលសន្យាទេ²⁵ពួកគេនាំគ្នារទូ‌រទាំនៅក្នុងជំរំរៀងៗខ្លួន ហើយមិនស្តាប់តាមព្រះ‌សូរ‌សៀង របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដែរ។

²⁶ដូច្នេះ ព្រះ‌អង្គក៏លើកព្រះ‌ហស្តឡើង ស្បថនឹងគេថា ព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើឲ្យគេដួលស្លាប់ នៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន²⁷ហើយឲ្យពូជ‌ពង្សរបស់គេដួលស្លាប់ នៅកណ្ដាលជនជាតិផ្សេង ព្រមទាំងកម្ចាត់‌កម្ចាយគេ ឲ្យទៅនៅពាសពេញស្រុករបស់ជនជាតិដទៃ។

²⁸ពួកគេទៅភ្ជាប់ខ្លួន នឹងព្រះ‌បាល-ពេអរ ហើយបានបរិ‌ភោគសំណែន ដែលបានថ្វាយទៅព្រះដែលគ្មានជីវិត។²⁹គេបានធ្វើឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់ខ្ញាល់ ដោយ‌សារអំពើរបស់គេ ហើយគ្រោះកាចក៏កើតឡើង ក្នុងចំណោមពួក‌គេ។

³⁰ក្រោយមក ភីនេ‌ហាសក៏ឈរឡើង ហើយធ្វើអន្តរាគមន៍ រួចគ្រោះកាចនោះក៏ស្ងប់ទៅវិញ។³¹ការនោះបានរាប់ជាសុចរិតដល់ភីនេ‌ហាស ជារៀងរហូត ដល់មនុស្សគ្រប់ជំនាន់តមក។

³²ពួក‌គេបានធ្វើឲ្យព្រះ‌អង្គខ្ញាល់ នៅត្រង់ទឹកមេរីបាទៀត ហើយការនោះជាហេតុនាំឲ្យលោកម៉ូសេ មានទោសដោយសារតែពួក‌គេ។³³ពួកគេធ្វើឲ្យចិត្តលោកជូរល្វីង ហើយបបូរមាត់លោកក៏និយាយចេញមក ដោយមិនបានគិត។³⁴ពួកគេមិនបានបំផ្លាញប្រជាជនទាំងប៉ុន្មាន ដូចព្រះ‌ជាម្ចាស់បានបង្គាប់ទេ³⁵តែគេបែរជាប្រព្រឹត្តច្របូក‌ច្របល់ ជាមួយជនជាតិដទៃ ហើយរៀនប្រព្រឹត្តដូចពួកទាំងនោះទៅវិញ។³⁶ហើយគោរពប្រតិ‌បត្តិរូបព្រះ របស់ជនជាិតដទៃទាំងនោះ ជាការដែលត្រឡប់ជាអន្ទាក់ដល់គេ។

³⁷ពួកគេបានយកកូនប្រុសកូនស្រីរបស់គេ ទៅធ្វើយញ្ញបូជាឲ្យអារក្ស។³⁸គេបានបង្ហូរឈាមមនុស្សដែលគ្មានទោស គឺជាឈាមកូនប្រុសកូនស្រីរបស់ខ្លួន ដែលគេយកទៅធ្វើយញ្ញបូជា ឲ្យរូបព្រះនៅទឹកដិកាណាន ហើយទេកដីនោះក៏ត្រឡប់ជាស្មោក‌គ្រោក ដោយ‌សារឈាម។³⁹ដូច្នេះ គេបានធ្វើឲ្យខ្លួនមានសៅ‌ហ្មង ដោយ‌សារអំពើដែលប្រព្រឹត្ត ហើយបានក្បត់ព្រះដោយសារអំពើរបស់គេ។

⁴⁰សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ បានឆួលឡើងទាស់នឹងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌អង្គក៏ស្អប់ខ្ពើមមរតករបស់ព្រះ‌អង្គ។⁴¹ព្រះ‌អង្គបានប្រគល់គេទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃ ជនជាតិដទៃ ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលស្អប់គេ បានគ្រប់‌គ្រងលើគេ។

⁴²ខ្មាំងសត្រូវរបស់គេបានសង្កត់‌សង្កិនគេ ហើយបង្ក្រាបគេ ឲ្យនៅក្រោមអំណាចរបស់ខ្លួន។⁴³ព្រះ‌អង្គបានរំដោះគេជាច្រើនលើកច្រើនគ្រា ប៉ុន្តែ គេនៅតែតាំងចិត្តបះបោរ ហើយគេបានធ្វើឲ្យខ្លួនឯងទាបថោក ដោយសារអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន។

⁴⁴ទោះជាដូច្នេះក្ដី ក៏ព្រះ‌អង្គនៅតែយោគយល់ ពីទុក្ខព្រួយរបស់គេ នៅពេលព្រះ‌អង្គឮសម្រែករបស់គេ។⁴⁵ដោយយល់ដល់ពួក‌គេ ព្រះ‌អង្គនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអាណិតអាសូរ ដោយព្រោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស ដ៏បរិបូររបស់ព្រះ‌អង្គ។⁴⁶ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យពួកអ្នកដែលចាប់ពួក‌គេយកទៅ ជាឈ្លើយ មានចិត្តអាណិតអាសូរដល់គេ។

⁴⁷ឱព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើងខ្ញុំអើយ សូមសង្គ្រោះយើងខ្ញុំផង សូមប្រមូលយើងខ្ញុំពីកណ្ដាល ជាតិសាសន៍ដទៃមកវិញ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំបានអរព្រះគុណ ដល់ព្រះ‌នាមដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយបានខ្ពស់មុខ ដោយសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។⁴⁸សូមលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់នៃអុីស្រា‌អែល ចាប់តាំងពីអស់‌កល្ប រហូតដល់អស់‌កល្បជា‌និច្ច។ ត្រូវឲ្យមនុស្សទាំង‌អស់ពោលថា «អាម៉ែន» សរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់។

107

¹ឱចូរអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គល្អ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។²ត្រូវឲ្យអស់អ្នកដែលព្រះ‌អម្ចាស់ បានប្រោសលោះ ពោលដូច្នេះ គឺអស់អ្នកដែលព្រះ‌អង្គបានប្រោសលោះ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់បច្ចា‌មិត្ត។³ហើយបានប្រមូលមកពីទឹកដីទាំងប៉ុន្មាន គឺពីទិសខាងកើត ពីទិសខាងលិច ពីទិសខាងជើង និងពីទិសខាងត្បូង។

⁴ពួកគេបានដើរសាត់អណ្តែតនៅក្នុង ទីរហោ‌ស្ថានដ៏ហួតហែង រកទីក្រុងណានឹងស្នាក់អាស្រ័យ នៅមិនបានឡើយ។⁵ព្រលឹងគេក៏ហេវទៅ ដោយស្រេកឃ្លាន។⁶គ្រានោះ គេស្រែករកព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយសេចក្ដីវេទនារបស់គេ ហើយព្រះ‌អង្គក៏រំដោះគេឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាក។⁷ព្រះ‌អង្គបាននាំគេតាមផ្លូវត្រង់ រហូតទាល់តែគេចូលដល់ទីក្រុង ដែលអាស្រ័យនៅបាន។

⁸ត្រូវឲ្យគេអរព្រះគុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយព្រោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ និងដោយព្រោះការដ៏អស្ចារ្យ របស់ព្រះ‌អង្គដល់មនុស្សជាតិ។⁹ដ្បិតព្រះ‌អង្គប្រោសព្រលឹង ដែលស្រេកឲ្យបានស្កប់ ហើយព្រះ‌អង្គចម្អែតព្រលឹងដែលឃ្លាន ដោយសេចក្ដីល្អ។¹⁰អ្នកខ្លះអង្គុយនៅក្នុងទីងងឹត និងនៅក្នុងម្លប់នៃសេចក្ដីស្លាប់ ជាអ្នកទោសដែលជាប់ក្នុងសេចក្ដីវេទនា និងជាប់ច្រវាក់

¹¹ដ្បិតគេបានបះ‌បោរប្រឆាំង នឹងព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ ហើយបានមើល‌ងាយដំ‌បូន្មាន របស់ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត។¹²ហេតុនេះ ព្រះ‌អង្គក៏បន្ទាបចិត្តគេ ដោយការនឿយ‌ហត់ គេដួលចុះ ហើយគ្មានអ្នកណាជួយបានឡើយ។¹³ក្រោយមកពួកគេស្រែករកព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយសេចក្ដីវេទនារបស់គេ ហើយព្រះ‌អង្គក៏រំដោះគេឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាក។

¹⁴ព្រះ‌អង្គបាននាំគេចេញពីទីងងឹត និងម្លប់នៃសេចក្ដីស្លាប់ ព្រមទាំងផ្ដាច់ចំណងរបស់គេចេញ។¹⁵ត្រូវឲ្យគេអរព្រះគុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយព្រោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ និងដោយព្រោះការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់មនុស្សជាតិ។¹⁶ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានទម្លាយទ្វារលង្ហិន ហើយបំបាក់រនុកដែក។

¹⁷ពួកគេខ្លះល្ងីល្ងើ ព្រោះតែអំពើបាប ដែលគេបានប្រព្រឹត្ត ហើយដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ បណ្ដាលឲ្យគេរងទុក្ខវេទនា។¹⁸ពួកគេស្អប់ខ្ពើមអាហារគ្រប់មុខ ហើយគេចូលទៅជិតទ្វារនៃសេចក្ដីស្លាប់។¹⁹គ្រានោះ គេស្រែករកព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយសេចក្ដីវេទនារបស់គេ ហើយព្រះ‌អង្គក៏រំដោះគេឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាក។

²⁰ព្រះ‌អង្គបានចាត់ព្រះ‌បន្ទូលទៅប្រោសគេឲ្យជា ក៏រំដោះឲ្យគេរួចពីសេចក្ដីវិនាស។²¹ត្រូវឲ្យគេអរព្រះគុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយព្រោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ និងដោយព្រោះការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់មនុស្សជាតិ។²²ត្រូវឲ្យគេថ្វាយយញ្ញបូជានៃការអរព្រះ‌គុណ ហើយប្រកាសពីស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះ‌អង្គ ដោយបទចម្រៀងយ៉ាងអរសប្បាយ។

²³អ្នកខ្លះចុះនាវាដើរផ្លូវសមុទ្រ ប្រកបមុខរបរតាមមហាសាគរ។²⁴ពួក‌គេឃើញកិច្ចការរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ គឺការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គនៅក្នុងសមុទ្រ។

²⁵ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានបញ្ជា នោះក៏កើតមានខ្យល់ព្យុះ ដែលបណ្ដាលឲ្យរលកសមុទ្រកម្រើកឡើង។²⁶រលកទាំងនោះផាត់ឡើងដល់ផ្ទៃមេឃ ក៏ធ្លាក់ចុះទៅវិញដល់ទីជម្រៅ សេចក្ដីក្លាហានរបស់គេក៏រលាយ នៅក្នុងស្ថានភាពអាក្រក់។²⁷ពួកគេ ឃ្លេង‌ឃ្លោងចុះឡើង ដើរទទ្រេត‌ទទ្រោត ដូចមនុស្សស្រវឹង ហើយគេក៏ទាល់ប្រាជ្ញា។

²⁸ក្រោយមក ពួកគេស្រែករកព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយសេចក្ដីវេទនារបស់គេ ហើយព្រះ‌អង្គក៏រំដោះគេឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាក។²⁹ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យព្យុះសង្ឃរានៅស្ងៀម ហើយធ្វើឲ្យរលកសមុទ្រស្ងប់។³⁰ពេលនោះ គេមានចិត្តរីករាយ ដោយព្រោះរលកស្ងប់ ហើយព្រះ‌អង្គក៏នាំគេទៅដល់ជម្រក ដែលគេប្រាថ្នាចង់ទៅ។

³¹ត្រូវឲ្យគេអរព្រះគុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយព្រោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ និងដោយព្រោះការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គដល់មនុស្សជាតិ។³²ចូលឲ្យគេលើកតម្កើងព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងក្រុមជំនុំនៃប្រជាជន ហើយសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ នៅក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ពួកចាស់ទុំ។

³³ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យទន្លេត្រឡប់ទៅជាទីរហោស្ថាន ឲ្យក្បាលទឹកប្រែទៅជាដីខ្សោះ³⁴ឲ្យទឹកដីដែលមានផលផ្លែទៅជាដីប្រៃ ព្រោះតែអំពើអាក្រក់របស់អ្នកទីនោះ។³⁵ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យទីរហោស្ថានទៅជាអាងទឹក ហើយដីស្ងួតហួតហែងទៅជាប្រភពទឹក។

³⁶ព្រះ‌អង្គឲ្យមនុស្សអត់ឃ្លានទៅរស់នៅទីនោះ ហើយគេសង់ទីក្រុងសម្រាប់អាស្រ័យនៅ។³⁷គេធ្វើស្រែ និងធ្វើចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ហើយមានផលផ្លែចម្រើនឡើង។³⁸ព្រះ‌អង្គប្រទានពរឲ្យគេចម្រើនឡើងជាច្រើន ហើយព្រះ‌អង្គមិនឲ្យហ្វូងសត្វ របស់គេថយចុះឡើយ។

³⁹ពួកគេត្រូវថយចុះវិញ ហើយត្រូវអាប់‌ឱន ដោយមានគេសង្កត់‌សង្កិន ធ្វើទុក្ខបុក‌ម្នេញ ហើយឲ្យមានទុក្ខព្រួយ។⁴⁰ព្រះ‌អង្គចាក់សេចក្ដីមើល‌ងាយទៅលើពួកអ្នកធំ ហើយធ្វើឲ្យគេដើរសាត់‌ព្រាត់ នៅក្នុងទីស្ងាត់ឈឹង ដែលឥតមានផ្លូវ

⁴¹ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គលើកមនុស្សកម្សត់ទុគ៌តឡើង ឲ្យរួចពីសេចក្ដីវេទនា ហើយធ្វើឲ្យគ្រួសាររបស់គេ មានគ្នាច្រើនដូចហ្វូងសត្វ។⁴²មនុស្សទៀងត្រង់ឃើញដូច្នេះ គេមានចិត្តត្រេកអរ ហើយគ្រប់ទាំងមនុស្សទុច្ចរិតនឹងត្រូវបិទមាត់។⁴³អ្នកណាដែលមានប្រាជ្ញា ត្រូវឲ្យអ្នកនោះយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះ សេចក្ដីទាំងនេះ ត្រូវឲ្យគេពិចារណាពីព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

108

បទចម្រៀង ជាទំនុករបស់ស្តេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អង្គអើយ ចិត្តទូល‌បង្គំបានតាំងនៅមាំហើយ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀង ទូល‌បង្គំនឹងស្មូត្រទំនុកតម្កើងអោយអស់ពីចិត្តរបស់ទូល‌បង្គំដែរ។²ឱពិណ និងស៊ុងអើយ ចូរភ្ញាក់ឡើង ខ្ញុំនឹងដាស់អរុណឲ្យរះឡើង។

³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អង្គ ក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំង‌ឡាយ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរព្រះ‌អង្គ ក្នុងចំណោមជនជាតិនានា។⁴ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ធំខ្ពស់ជាងផ្ទៃមេឃ ហើយសេចក្ដីពិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ក៏ខ្ពស់ដល់ពពកដែរ។

⁵ព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមឲ្យព្រះ‌អង្គបានថ្កើងឡើង ខ្ពស់ជាងផ្ទៃមេឃ សូមឲ្យសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ គ្របដណ្ដប់លើផែនដីទាំងមូល។⁶ដើម្បីឲ្យពួកស្ងួន‌ភ្ងារបស់ព្រះ‌អង្គបានរួច សូមសង្គ្រោះដោយព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយឆ្លើយតបទូល‌បង្គំផង។

⁷ព្រះបានសន្យាក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គថា៖ «យើងនឹងបែង‌ចែកទឹកដីស៊ីគែមដោយអំណរ ហើយវាស់ជ្រលងភ្នំស៊ូកូថ។⁸កាឡាតជាទឹកដីរបស់យើង ម៉ាណា‌សេជាទឹកដីរបស់យើង អេប្រាអិមជាមួកដែករបស់យើង យូដាជាដំបងរាជ្យរបស់យើង។

⁹ម៉ូអាប់ជាអាងលាងសម្អាតរបស់យើង ហើយយើងបោះស្បែកជើងទៅលើទឹកដីអេដុម យើងនឹងស្រែកប្រកាសជ័យជម្នះ ពីលើទឹកដីភីលី‌ស្ទីន»។¹⁰តើអ្នកណានឹងនាំទូល‌បង្គំ ចូលទៅក្នុងទីក្រុងមាំ‌មួនបាន? តើអ្នកណានឹងនាំទូល‌បង្គំចូលទៅទឹកដីអេដុម?

¹¹ព្រះជាម្ចាស់អើយ តើមិនមែនព្រះ‌អង្គទេឬ ដែលបានបោះបង់ចោលយើងខ្ញុំ? ព្រះជាម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គមិនយាងចេញទៅជាមួយ កង‌ទ័ពរបស់យើងខ្ញុំទៀតឡើយ។¹²សូមប្រទានជំនួយឲ្យយើងខ្ញុំ ទាស់នឹងពួកសត្រូវផង ដ្បិតជំនួយរបស់មនុស្សឥតប្រយោជន៍ទេ។¹³ដោយព្រះចេស្ដារបស់ព្រះអង្គ យើងខ្ញុំនឹងតស៊ូយ៉ាងរឹង‌ប៉ឹង គឺព្រះ‌អង្គហើយ ដែលនឹងជាន់ឈ្លី ពួកសត្រូវយើងខ្ញុំ។

109

ទំនុករបស់ព្រះបាទដាវីឌ សម្រាប់មេភ្លេង។¹ព្រះដែលទូល‌បង្គំសរសើរតម្កើងអើយ សូមកុំនៅស្ងៀមឡើយ²ដ្បិតមាត់របស់មនុស្សអាក្រក់ និងមាត់របស់មនុស្សបោកបញ្ឆោត បានហាឡើងទាស់នឹងទូល‌បង្គំហើយ គេនិយាយទាស់នឹងទូល‌បង្គំ ដោយអណ្ដាតភូតភរ។³ពួកគេបានឡោម‌ព័ទ្ធទូល‌បង្គំជុំ‌វិញ ដោយពាក្យសម្អប់ ក៏តយុទ្ធនឹងទូល‌បង្គំ ដោយឥតហេតុ។

⁴ការស្នងនឹងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទូល‌បង្គំ ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំនៅតែអធិស្ឋានជានិច្ច។⁵ពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នឹងទូល‌បង្គំ ស្នងនឹងអំពើល្អ ហើយមានសេចក្ដីសម្អប់ ស្នងនឹងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទូល‌បង្គំ។

⁶សូមតាំងមនុស្សអាក្រក់ម្នាក់ ឲ្យប្រឆាំងទាស់នឹងវា សូមឲ្យអ្នកចោទប្រកាន់ម្នាក់ ឈរនៅខាងស្តាំវា។⁷ពេលវាត្រូវជំនុំ‌ជម្រះ សូមឲ្យវាជាប់មានទោស សូមឲ្យពាក្យអធិស្ឋានរបស់វា រាប់ជាអំពើបាបវិញ។

⁸សូមឲ្យថ្ងៃអាយុរបស់វារួញខ្លី សូមឲ្យមានម្នាក់ទៀតយកតំណែងរបស់វា។⁹សូមឲ្យកូនចៅរបស់វាកំព្រាឪពុក ហើយឲ្យប្រពន្ធរបស់វាក្លាយជាស្រ្ដីមេម៉ាយ។¹⁰សូមឲ្យកូនចៅរបស់វាក្លាយជាមនុស្ស អាវា‌សែដើរសុំទាន ហើយស្វែងរកអាហារ ឆ្ងាយពីទីលំនៅដែលរលំបាក់បែក។

¹¹សូមឲ្យម្ចាស់បំណុលរឹបអូសអ្វីៗ ទាំងអស់ដែលវាមាន សូមឲ្យអ្នកក្រៅមកប្លន់យកផល នៃការនឿយលំបាករបស់វាទៅ។¹²សូមកុំឲ្យមានអ្នកណាអាណិតមេត្តាដល់វាឡើយ ក៏កុំឲ្យមានអ្នកណាអាសូរ ដល់កូនកំព្រារបស់វាដែរ។¹³សូមឲ្យពូជ‌ពង្សរបស់វាត្រូវកាត់ចេញ សូមលុបបំបាត់ឈ្មោះរបស់វា ចេញពីមនុស្សជំនាន់ក្រោយ។

¹⁴សូមព្រះ‌អម្ចាស់នឹកចាំពី អំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វ‌បុរសវា ហើយសូមកុំលុបអំពើបាប របស់ម្តាយវាចេញឡើយ។¹⁵សូមឲ្យសេចក្ដីទាំងនោះ នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ជា‌និច្ច ដើម្បីឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់បានផ្តាច់គេចេញពីផែនដី។¹⁶សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់បានសម្តែងការនេះ ដ្បិតជននេះពុំបាននឹកសម្តែងចិត្តមេត្តា‌ករុណាសោះ គេបានធ្វើបាបមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ព្រមទាំងសម្លាប់អ្នកដែលមានចិត្ត សោកសង្រេងទៀតផង។

¹⁷វាចូលចិត្តជេរប្រទេច សូមឲ្យបណ្ដាសាធ្លាក់លើវាចុះ វាមិនចូលចិត្តនឹងការឲ្យពរទេ សូមឲ្យការជូនពរស្ថិតនៅឆ្ងាយពីវា។¹⁸វាបានប្រដាប់ខ្លួនដោយការជេរប្រទេច ដូចជាពាក់អាវ សូមឲ្យការជេប្រទេចនោះ ចូលទៅក្នុងខ្លួនវាដូចជាទឹក ហើយចូលទៅក្នុងឆ្អឹងវាដូចជាប្រេង។

¹⁹សូមឲ្យការជេប្រទេចនោះ បានដូចជាសម្លៀក‌បំពាក់ ដែលហ៊ុមព័ទ្ធនៅជុំវិញខ្លួនវា ហើយដូចជាខ្សែក្រវាត់ ដែលរឹតនៅចង្កេះវាជា‌និច្ច»។²⁰សូមឲ្យការនេះបានជារង្វាន់ពីព្រះ‌អម្ចាស់ ដល់ពួកអ្នកដែលចោទប្រកាន់ទូល‌បង្គំ គឺអស់អ្នកដែលនិយាយមូលបង្កាច់ ដល់ជីវិតទូល‌បង្គំ។

²¹ប៉ុន្ដែ ឱព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះ‌អើយ សូមប្រោសទូល‌បង្គំ ដោយយល់ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ដោយព្រោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស ដ៏ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមរំដោះទូល‌បង្គំផង។²²ដ្បិតទូល‌បង្គំជាមនុស្សក្រីក្រ ហើយទុគ៌ត ចិត្តនៅក្នុងខ្លួនទូល‌ បង្គំក៏មានរបួសដែរ។²³ទូល‌បង្គំទៅបាត់ ដូចជាស្រមោលនៅពេលល្ងាច ទូល‌បង្គំត្រូវគេរលាស់ចេញ ដូចជារលាស់កណ្តូប។

²⁴ក្បាលជង្គង់ទូល‌បង្គំញ័រ ដោយសារតមអាហារ ហើយរូបកាយទូល‌បង្គំសល់តែស្បែក និងឆ្អឹង។²⁵ទូល‌បង្គំបានត្រឡប់ជាទីត្មះ‌តិះ‌ដៀលដល់គេ កាលណាគេឃើញទូល‌បង្គំ គេគ្រវីក្បាល។

²⁶ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំអើយ! សូមជួយទូល‌បង្គំផង សូមសង្គ្រោះទូល‌បង្គំ តាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ។²⁷សូមឲ្យគេបានដឹងថា នេះជាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គហើយដែលបានធ្វើការនេះ។

²⁸ទុកឲ្យគេជេរប្រទេចចុះ តែព្រះ‌អង្គវិញនឹងប្រទានពរ! កាលណាគេងើបឡើង គេនឹងត្រូវខ្មាស តែឯអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គវិញ នឹងអរសប្បាយ។²⁹សូមឲ្យពួកអ្នកចោទប្រកាន់ទូល‌បង្គំ ប្រដាប់ខ្លួនដោយសេចក្ដីអាប់‌យស សូមឲ្យគេឃ្លុំខ្លួនដោយសេចក្ដីអាម៉ាស់ដូចជាពាក់អាវ។

³⁰មាត់ទូល‌បង្គំនឹងអរព្រះ‌គុណ ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់យ៉ាងក្រៃ‌លែង ទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ នៅកណ្ដាលបណ្ដាជនទាំង‌ឡាយ។³¹ដ្បិតព្រះ‌អង្គឈរនៅខាងស្តាំមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ដើម្បីសង្គ្រោះគេឲ្យរួចផុតពីអស់អ្នក ដែលចង់កាត់ទោសដល់ព្រលឹងគាត់។

110

ទំនុករបស់ព្រះបាទដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល មកកាន់ទូល‌បង្គំថា «ចូរអង្គុយនៅខាងស្តាំយើង រហូតដល់យើងដាក់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក ឲ្យធ្វើជាកំណល់កល់ជើងអ្នក»។

²ព្រះ‌អម្ចាស់សន្ធឹងដំបងរាជ្យដ៏មានឥទ្ធិឫទ្ធិ របស់ព្រះករុណា ចេញពីក្រុងស៊ីយ៉ូន សូមគ្រប់‌គ្រងនៅកណ្ដាលខ្មាំងសត្រូវ របស់ព្រះករុណា។³ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះកុរណា នឹងថ្វាយខ្លួនស្ម័គ្រពីចិត្ត នៅថ្ងៃដែលព្រះករុណាដឹកនាំក្បួនទ័ព នៅលើភ្នំបរិសុទ្ធ ពួកយុវជនរបស់ព្រះករុណា នឹងចូលមកគាល់ព្រះករុណា ដូចទឹកសន្សើម ដែលចេញពីផ្ទៃនៃបច្ចុប្បន្នកាល។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់បានស្បថ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងមិនប្រែព្រះ‌ហឫ‌ទ័យឡើយថា «អ្នកជាសង្ឃនៅអស់‌កល្បជា‌និច្ច តាមរបៀបលោកមិលគីស្សាដែក»។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់ដែលគង់នៅខាងស្តាំព្រះករុណា ព្រះ‌អង្គនឹងកម្ទេចស្តេចទាំងប៉ុន្មាន នៅថ្ងៃនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁶ព្រះ‌អង្គនឹងជំនុំ‌ជម្រះក្នុងចំណោម ជាតិសាសន៍ទាំងឡាយ ទាំងបំពេញក្រុងទាំងនោះដោយសាក‌សព ព្រះ‌អង្គនឹងកម្ទេចមេដឹកនាំរបស់គេ នៅលើផែនដីទាំងមូល។

⁷ព្រះ‌អង្គនឹងសោយទឹកពីជ្រោះតាមផ្លូវ ដូច្នេះ ព្រះ‌អង្គនឹងងើបព្រះ‌ភ័ក្ត្រឡើងក្រោយពីជ័យជំនៈ។

111

¹ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងលើកតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ យ៉ាងអស់ពីចិត្ត នៅក្នុងអង្គប្រជុំរបស់មនុស្សទៀងត្រង់។²ព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងឧត្ដុង្គ‌ឧត្ដម ហើយអស់អ្នកដែលពេញចិត្តនឹងស្នាព្រះ‌ហស្ដនេះ នាំគ្នាស្វែងយល់។³ស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះអង្គប្រកបទៅដោយ រស្មីភ្លឺចិញ្ចែង‌ចិញ្ចាច សេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះអង្គ នៅស្ថិត‌ស្ថេររហូតតទៅ។

⁴ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យមនុស្សនឹកចាំ ពីការអស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រកបដោយព្រះគុណ និងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ ករុណា។⁵ព្រះ‌អង្គប្រទានអាហារដល់អស់អ្នក ដែលកោត ខ្លាចព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញា របស់ព្រះ‌អង្គជាប់ជា‌និច្ច។⁶ព្រះ‌អង្គបានសម្ដែងព្រះ‌ចេស្តា នៃកិច្ចការរបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គឃើញ ដោយប្រទានឲ្យគេមានមរតក នៅគ្រប់ជាតិសាសន៍។

⁷ស្នាដៃព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គសុទ្ធតែស្មោះ‌ត្រង់ ហើយសុចរិត សេចក្តីបង្រៀនទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គ សុទ្ធតែគួរឲ្យជឿទុកចិត្ត។⁸ក៏បានតាំងនៅជាប់អស់‌កល្បជា‌និច្ច ដើម្បីឲ្យមនុស្សប្រព្រឹត្តតាម ដោយស្មោះ‌ត្រង់ និងទៀងត្រង់។⁹ព្រះ‌អង្គបានប្រទានការប្រោសលោះ ដល់ប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គបង្គាប់ឲ្យគេកាន់តាមសេចក្ដីសញ្ញា របស់ព្រះ‌អង្គរហូតតទៅ ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អង្គបរិសុទ្ធ ហើយគួរកោតស្ញប់ស្ញែង។

¹⁰ការគោរពដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាដើមចមនៃប្រាជ្ញា អស់អ្នកដែលកាន់តាម តែងមានការយល់ដឹងល្អ ការសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គនៅជាប់អស់‌កល្បជា‌និច្ច។

112

¹ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ មានពរហើយ អ្នកណាដែលកោតខ្លាច ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយសប្បាយរីករាយជាខ្លាំង នឹងបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ។²ពូជ‌ពង្សរបស់អ្នកនោះនឹងខ្លាំងពូកែនៅក្នុងទឹកដី ជំនាន់មនុស្សទៀងត្រង់នឹងបានពរ។

³ភាពមានបាន និងទ្រព្យសម្បត្តិស្ថិតនៅក្នុងផ្ទះរបស់គេ ហើយសេចក្ដីសុចរិតរបស់អ្នកនោះ នៅជាប់ជាដរាប។⁴មានពន្លឺភ្លឺឡើងក្នុងទីងងឹត សម្រាប់មនុស្សទៀងត្រង់ ជាអ្នកមានចិត្តប្រណីសន្ដោស មេត្តា‌ករុណា និងសុចរិត។⁵អ្នកណាដែលមានចិត្តទូលាយ ហើយឲ្យគេខ្ចី អ្នកនោះប្រព្រឹត្តយ៉ាងល្អប្រពៃ ជាអ្នកដែលធ្វើកិច្ច‌ការរបស់ខ្លួនដោយយុត្តិ‌ធម៌។

⁶ដ្បិតមនុស្សសុចរិតមិនត្រូវរង្គើឡើយ គេតែងនឹកចាំពីអ្នកនោះជារៀងរហូត។⁷អ្នកនោះនឹងមិនខ្លាចដំណឹងអាក្រក់ឡើយ គេមានចិត្តរឹងប៉ឹង ដោយទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។

⁸ចិត្តគេនឹងន គេនឹងមិនភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ រហូតទាល់តែបានជ័យជម្នះ លើខ្មាំងសត្រូវរបស់គេ។⁹គេបានចែកចាយដោយចិត្តទូលាយ គេបានឲ្យទៅមនុស្សក្រីក្រ សេចក្ដីសុចរិតរបស់គេនៅជាប់ជាដរាប គេនឹងបានខ្ពស់មុខ ទាំងមានកិត្តិយស។

¹⁰មនុស្សអាក្រក់ឃើញដូច្នេះ ពួកគេមានចិត្តខឹង គេសង្កៀតធ្មេញ ហើយរលាយបាត់ទៅ ចិត្តប្រាថ្នាចង់បានរបស់មនុស្សអាក្រក់នឹងវិនាស។

113

¹ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់។ ពួកអ្នកបម្រើនៃព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ចូរសរសើរតម្កើង ព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ។²សូមឲ្យព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ប្រកបដោយព្រះ‌ពរ ចាប់តាំងពីឥឡូវនេះ រហូតអស់‌កល្ប។

³ចាប់តាំងពីទីថ្ងៃរះ រហូតដល់ទីថ្ងៃលិច ព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ត្រូវបានសរសើរតម្កើង។⁴ព្រះ‌អម្ចាស់គង់នៅខ្ពស់លើអស់ទាំងសាសន៍ ហើយសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ ខ្ពស់ជាងផ្ទៃមេឃ។

⁵តើមានអ្នកណាឲ្យដូចព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើង? ព្រះ‌អង្គគង់នៅស្ថានដ៏ខ្ពស់⁶ព្រះ‌អង្គឱនទតមើលផ្ទៃមេឃ និងផែនដី។

⁷ព្រះ‌អង្គលើកមនុស្សក្រីក្រឡើងចេញពីធូលីដី ហើយមនុស្សកម្សត់ទុគ៌តចេញពីគំនរសំរាម⁸ដើម្បីតាំងឲ្យគេអង្គុយជាមួយពួកអ្នកធំ គឺជាមួយពួកអ្នកធំនៃប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ។

⁹ព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យស្ត្រីអារមានផ្ទះសំបែង ហើយឲ្យនាងមានកូនដោយរីក‌រាយ។ សរសើរតម្កើងដល់ព្រះអម្ចាស់!

114

¹កាលអុីស្រា‌អែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីប គឺកាលពូជ‌ពង្សរបស់យ៉ាកុប ចាកចេញពីជនជាតិមួយ ដែលមានភាសាចម្លែក²យូដាបានត្រឡប់ជាទីបរិសុទ្ធ គឺអុីស្រា‌អែលជានគររបស់ព្រះ‌អង្គ។

³សមុទ្របានឃើញ ហើយក៏រត់បាត់ទៅ ទន្លេយ័រដាន់ក៏ដកថយ។⁴ភ្នំធំៗនាំគ្នាលោតដូចចៀមឈ្មោល ហើយភ្នំតូចៗដូចកូនចៀម។

⁵ឱសមុទ្រអើយ ហេតុអ្វីបានជារត់គេចដូច្នេះ? ឱទន្លេយ័រដាន់អើយ ហេតុអ្វីបានជាដកថយ?⁶ឱភ្នំធំៗអើយ ហេតុអ្វីបានជាឯងលោតដូចចៀមឈ្មោល ឱភ្នំតូចៗអើយ ហេតុអ្វីបានជាលោត ដូចកូនចៀមដូច្នេះ?⁷ឱផែនដីអើយ ចូរញ័ររន្ធត់នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ គឺនៅចំពោះព្រះរបស់លោកយ៉ាកុប។

⁸ព្រះជាម្ចាស់ដែលធ្វើឲ្យថ្មដាប្រែទៅជាត្រពាំងទឹក គឺធ្វើឲ្យថ្មដ៏រឹងទៅជាប្រភពទឹក។

115

¹មិនមែនយើងខ្ញុំទេ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ មិនមែនយើងខ្ញុំទេ តែព្រះនាមព្រះ‌អង្គវិញ ដែលទទួលការលើកតម្កើង ដោយយល់ដល់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និងសេចក្ដីស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ។²ហេតុអ្វីបានជាជនជាតិនានាពោលថា «តើព្រះរបស់ពួកគេនៅឯណា?»

³ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងខ្ញុំព្រះ‌អង្គគង់នៅស្ថាន‌សួគ៌ ព្រះ‌អង្គធ្វើគ្រប់កិច្ចការ ដែលព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ។⁴ព្រះរបស់គេសុទ្ធតែជារូបសំណាក ធ្វើពីប្រាក់ និងមាស ជាស្នាដៃដែលមនុស្សធ្វើ។

⁵រូបទាំងនោះមានមាត់ តែមិនចេះនិយាយ មានភ្នែក តែមើលមិនឃើញ⁶មានត្រចៀក តែស្តាប់មិនឮ មានច្រមុះ តែធុំក្លិនមិនបាន។

⁷មានដៃ តែចាប់កាន់មិនបាន មានជើង តែមិនចេះដើរ រូបទាំងនោះមិនចេះបញ្ចេញសំឡេង តាមបំពង់កឡើយ។⁸ពួកអ្នកដែលធ្វើ អស់អ្នកដែលទុកចិត្ត នឹងរូបទាំងនោះ នឹងបានដូចជារូបទាំងនោះដែរ។

⁹អុីស្រា‌អែលអើយ ចូរទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គជាជំនួយ និងជាខែលរបស់អ្នក។¹⁰ពួកវង្សអើរ៉ុនអើយ ចូរទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គជាជំនួយ និងជាខែលរបស់អ្នក។¹¹អ្នករាល់គ្នាដែលគោរពដល់ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ចូរទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គជាជំនួយ និងជាខែលរបស់អ្នក។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់បាននឹកចាំពីយើង ព្រះ‌អង្គនឹងប្រទានពរយើងព្រះ‌អង្គនឹងប្រទានពរពួកវង្សអុីស្រា‌អែល ព្រះ‌អង្គនឹងប្រទានពរពួកវង្សអើរ៉ុន។¹³ព្រះ‌អង្គនឹងប្រទានពរអស់អ្នក ដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ទាំងអ្នកតូច ទាំងអ្នកធំ។¹⁴សូមព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានពរ ឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានចម្រើនឡើង គឺទាំងអ្នករាល់គ្នា ទាំងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁵សូមឲ្យអ្នកបានពរពីព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី។¹⁶ស្ថាន‌សួគ៌ គឺជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ចំណែកផែនដីវិញ ព្រះ‌អង្គបានប្រទានដល់មនុស្សជាតិ។

¹⁷មនុស្សស្លាប់មិនចេះសរសើរតម្កើង ព្រះ‌អម្ចាស់ទេ ហើយអ្នកណាដែលចុះទៅស្ថានស្ងាត់ឈឹង ក៏មិនចេះសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដែរ។¹⁸ប៉ុន្តែ យើងវិញ នឹងថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់ ចាប់តាំងពីឥឡូវនេះ រហូតអស់‌កល្ប។ សរសើរដល់ព្រះអម្ចាស់។

116

¹ខ្ញុំស្រឡាញ់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រោះព្រះ‌អង្គទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់សំឡេងខ្ញុំ និងពាក្យដែលខ្ញុំទូល‌អង្វរ។²ដោយព្រោះព្រះ‌អង្គបានផ្អៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ខ្ញុំ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គអស់មួយជីវិត។

³អន្ទាក់នៃសេចក្ដីស្លាប់បាននៅជុំវិញខ្ញុំ ការឈឺចាប់នៃស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ បានរឹតរួតខ្ញុំ ខ្ញុំរងទុក្ខវេទនា ហើយថប់បារម្ភ។⁴ខ្ញុំបានអំពាវ‌នាវ ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖ «ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំសូមអង្វរ សូមរំដោះព្រលឹងទូល‌បង្គំផង»។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់ ប្រកបដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ ប្រណីសន្ដោស ហើយសុចរិត ព្រះនៃយើងប្រកបដោយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ ករុណា។⁶ព្រះ‌អម្ចាស់ជួយការពារមនុស្សឆោតល្ងង់ កាលខ្ញុំត្រូវគេបន្ទាប‌បន្ថោក ព្រះ‌អង្គបានសង្គ្រោះខ្ញុំ។

⁷ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ! ចូរបែរមករក ទីសម្រាករបស់ខ្លួនវិញទៅ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តនឹងអ្នក ដោយព្រះគុណហើយ។⁸ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានរំដោះព្រលឹងខ្ញុំឲ្យរួចពីស្លាប់ ជូតទឹកភ្នែកឲ្យខ្ញុំហើយការពារជើងខ្ញុំមិនឲ្យជំពប់ដួល។

⁹ខ្ញុំនឹងដើរនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ នៅក្នុងទឹកដីរបស់មនុស្សរស់។¹⁰ខ្ញុំបានជឿ ទោះជាពេលដែលខ្ញុំពោលថា៖«ខ្ញុំមាន ទុក្ខព្រួយខ្លាំងណាស់»។¹¹ខ្ញុំបានពោលទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ថា «មនុស្សទាំងអស់សុទ្ធតែភូតកុហក»។

¹²តើខ្ញុំនឹងតបស្នងអ្វីដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ចំពោះអស់ទាំងព្រះ‌គុណ ដែលទ្រង់បានផ្តល់មកខ្ញុំ?¹³ខ្ញុំនឹងលើកពែងនៃការសង្គ្រោះឡើង ហើយអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁴ខ្ញុំនឹងលាបំណន់របស់ខ្ញុំចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ នៅចំពោះមុខប្រជាជនទាំងប៉ុន្មាន របស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁵ការស្លាប់របស់ពួកអ្នកបរិសុទ្ធនៃព្រះ‌អម្ចាស់មានតម្លៃវិសេសណាស់ នៅចំពោះព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ កូនរបស់ស្ត្រីជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គបានស្រាយចំណងរបស់ទូល‌បង្គំហើយ។¹⁷ទូល‌បង្គំនឹងថ្វាយយញ្ញបូជា នៃការអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អង្គ ហើយអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁸ខ្ញុំនឹងលាបំណន់របស់ខ្ញុំចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ នៅចំពោះមុខប្រជាជនទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គ¹⁹នៅក្នុងព្រះ‌លាននៃព្រះដំណាក់ របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នៅកណ្ដាលអ្នក ក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ។ សរសើរព្រះអម្ចាស់។

117

¹ជនជាតិទាំង‌ឡាយអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ប្រជា‌រាស្ត្រទាំងប៉ុន្មានអើយ ចូរលើកតម្កើងព្រះអង្គ។²ដ្បិតព្រះអង្គមានព្រះ‌ហឫទ័យ មេត្តាករុណាចំពោះយើងពន់ពេកក្រៃ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌ហឫទ័យស្មោះ‌ស្ម័គ្រ ចំពោះយើងរហូត។ សរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់។

118

¹ចូរអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គល្អព្រះ‌ ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។²ចូរឲ្យអុីស្រា‌អែលពោលថា៖ «ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច»។

³ចូរឲ្យពូជ‌ពង្សរបស់លោកអើរ៉ុនពោលថា៖ «ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច»។⁴ចូរឲ្យអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ពោលថា៖ «ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច»។

⁵ខ្ញុំបានអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ក្នុងសេចក្ដីវេទនារបស់ខ្ញុំ ព្រះ‌អម្ចាស់បានឆ្លើយតបមកខ្ញុំ ហើយបានដោះខ្ញុំឲ្យមានសេរីភាព។⁶ព្រះ‌អម្ចាស់កាន់ខាងខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងមិនខ្លាចអ្វីឡើយ តើមនុស្សអាចធ្វើអ្វីដល់ខ្ញុំបាន?⁷ព្រះ‌អម្ចាស់កាន់ខាងខ្ញុំ ហើយព្រះ‌អង្គជាជំនួយរបស់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងឃើញជ័យជម្នះឈ្នះលើ អស់អ្នកដែលស្អប់ខ្ញុំ។

⁸ស៊ូពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ ជាជាងទុកចិត្តដល់មនុស្ស។⁹ស៊ូពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ ជាជាងទុកចិត្តដល់ពួកអ្នកធំ។

¹⁰ជាតិសាសន៍ទាំងប៉ុន្មានបានឡោម‌ព័ទ្ធខ្ញុំ តែក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងបំផ្លាញគេចេញ។¹¹គេបានឡោម‌ព័ទ្ធខ្ញុំ បានឡោម‌ព័ទ្ធខ្ញុំគ្រប់ទិស តែក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងបំផ្លាញគេចេញ។¹²គេបានឡោម‌ព័ទ្ធខ្ញុំដូចឃ្មុំ តែគេត្រូវរលត់ទៅ ដូចភ្លើងដែលឆេះបន្លា ក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងបំផ្លាញគេចេញ។

¹³ពួកគេបានច្រានខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីឲ្យខ្ញុំដួល តែព្រះ‌អម្ចាស់បានជួយខ្ញុំ។¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់ជាកម្លាំង និងជាបទចម្រៀងរបស់ខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គបានត្រឡប់ជាការសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំ។

¹⁵នៅក្នុងជំរំរបស់មនុស្សសុចរិត មានចម្រៀងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ អំពីការសង្គ្រោះ គឺព្រះ‌ហស្តស្តាំនៃព្រះ‌អម្ចាស់សម្ដែងឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិ។¹⁶ព្រះ‌ហស្តស្តាំនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានថ្កើងឡើង ព្រះ‌ហស្តស្តាំនៃព្រះ‌អម្ចាស់សម្ដែងឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិ។

¹⁷ខ្ញុំនឹងមិនស្លាប់ទេ គឺខ្ញុំនឹងរស់នៅ ហើយរៀបរាប់អំពីស្នាព្រះ‌ហស្តនៃព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់បានវាយផ្ចាលខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង តែមិនបានបណ្ដោយឲ្យខ្ញុំស្លាប់ទេ។

¹⁹សូមបើកទ្វារនៃសេចក្ដីសុចរិតឲ្យខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានចូលទៅ ហើយអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។²⁰នេះហើយជាទ្វារនៃព្រះ‌អម្ចាស់ មនុស្សសុចរិតនឹងចូលតាមទ្វារនេះ។²¹ទូល‌បង្គំអរព្រះ‌គុណព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានឆ្លើយមកទូល‌បង្គំ ហើយបានត្រឡប់ជាការសង្គ្រោះរបស់ទូល‌បង្គំ។

²²ថ្មដែលពួកជាងសង់ផ្ទះបានចោលចេញ នោះបានត្រឡប់ជាថ្មជ្រុងយ៉ាងឯក។²³នេះហើយជាការដែលព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើ ជាការដ៏អស្ចារ្យនៅភ្នែកនៃយើងខ្ញុំ។

²⁴នេះគឺជាថ្ងៃដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្កើត ចូរយើងមានអំណរ ហើយសប្បាយរីក‌រាយក្នុងថ្ងៃនេះ។²⁵ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ យើងខ្ញុំទូល‌អង្វរព្រះ‌អង្គ សូមសង្គ្រោះយើងខ្ញុំ! ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ យើងខ្ញុំទូល‌អង្វរព្រះ‌អង្គ សូមប្រទានឲ្យយើងខ្ញុំមានជោគជ័យ!

²⁶សូមឲ្យព្រះ‌អង្គដែលយាងមកក្នុងព្រះ‌នាម ព្រះ‌អម្ចាស់ បានប្រកបដោយព្រះ‌ពរ យើងសូមឲ្យ‌ពរអ្នករាល់គ្នា ពីក្នុងដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។²⁷ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះ ព្រះ‌អង្គបានប្រទានពន្លឺបំភ្លឺយើង ចូរចងយញ្ញ‌បូជាភ្ជាប់នឹងស្នែងអាសនា ដោយខ្សែចុះ។²⁸ព្រះ‌អង្គជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ ហើយទូល‌បង្គំនឹងអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំនឹងលើតម្កើងព្រះ‌អង្គ។

²⁹ចូរអរព្រះគុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គល្អ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

119

¹មានពរហើយ អស់អ្នកដែលផ្លូវប្រព្រឹត្ត របស់ខ្លួនបានគ្រប់លក្ខណ៍ ជាអ្នកដែលដើរតាមក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។²មានពរហើយ អស់អ្នកដែលកាន់តាម សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ ជាអ្នកដែលស្វែងរកព្រះ‌អង្គដោយអស់ពីចិត្ត។

³ជាអ្នកដែលមិនប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត គឺដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គវិញ។⁴ព្រះ‌អង្គបានប្រកាសព្រះ‌ឱវាទរបស់ព្រះ‌អង្គមក ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំបានប្រតិ‌បត្តិតាម ដោយយកចិត្តទុកដាក់។

⁵ឱប្រសិន‌បើផ្លូវទាំងប៉ុន្មានរបស់ទូល‌បង្គំ បានខ្ជាប់ខ្ជួន ដោយប្រតិ‌បត្តិតាមច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គទៅ!⁶នោះទូល‌បង្គំនឹងមិនត្រូវខ្មាសឡើយ ដោយភ្នែកទូល‌បង្គំបានសម្លឹងមើល បទ‌បញ្ជាទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁷កាលទូល‌បង្គំរៀនអស់ទាំងវិន័យ ដ៏សុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ នោះទូល‌បង្គំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដោយចិត្តទៀងត្រង់។⁸ទូល‌បង្គំនឹងកាន់តាមច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ ឱសូមកុំបោះបង់ចោលទូល‌បង្គំសោះឡើយ។

⁹តើមនុស្សកំលោះធ្វើដូចម្ដេច ដើម្បីរក្សាផ្លូវដែលខ្លួនប្រព្រឹត្តឲ្យបានបរិសុទ្ធ? គឺដោយប្រព្រឹត្តតាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁰ទូល‌បង្គំបានស្វែងរកព្រះ‌អង្គយ៉ាងអស់ពីចិត្ត សូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំវង្វេងចេញពីបទ‌បញ្ជា របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។

¹¹ទូល‌បង្គំបានរក្សាព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អង្គ ទុកនៅក្នុងចិត្តដើម្បីកុំឲ្យទូល‌បង្គំប្រព្រឹត្តអំពើបាប ទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ។¹²ព្រះ‌ អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គមានពរ សូមបង្រៀនឲ្យទូល‌បង្គំស្គាល់ច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គផង។

¹³បបូរមាត់ទូល‌បង្គំប្រកាសពីគ្រប់ទាំងវិន័យ ដែលចេញមកពីព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁴ទូល‌បង្គំរីករាយនឹងផ្លូវប្រព្រឹត្ត តាមសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ ដូចជាទូល‌បង្គំរីករាយ នឹងទ្រព្យ‌សម្បត្តិគ្រប់យ៉ាង។

¹⁵ទូល‌បង្គំនឹងសញ្ជឹងគិតពីសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយភ្នែកទូល‌បង្គំសម្លឹងមើលផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁶ទូល‌បង្គំមានចិត្តរីក‌រាយនឹងច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំមិនភ្លេចព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។

¹⁷សូមប្រទានឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ បានប្រកបដោយគុណដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានរស់នៅ ហើយប្រតិ‌បត្តិតាមព្រះ‌ បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁸សូមបំភ្លឺភ្នែកទូល‌បង្គំ ឲ្យបានឃើញការដ៏អស្ចារ្យនៅក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁹ទូល‌បង្គំជាមនុស្សស្នាក់អាស្រ័យ បណ្ដោះអាសន្ននៅលើផែនដីសូមកុំលាក់បទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងទូល‌បង្គំឡើយ។²⁰ព្រលឹងទូល‌បង្គំសោកសង្រេង ដោយចង់បាន វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គគ្រប់ពេលវេលា។

²¹ព្រះ‌អង្គបន្ទោសមនុស្សព្រហើន ជាពួកអ្នកដែលត្រូវបណ្ដាសាជាពួកអ្នកដែលវង្វេងចេញពីបទ‌បញ្ជា របស់ព្រះ‌អង្គ។²²សូមដកយកដំណៀល និងការមើល‌ងាយចេញពីទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំបានកាន់តាមសេចក្ដីបន្ទាល់ របស់ព្រះ‌អង្គហើយ។

²³ទោះបីពួកអ្នកធំបានអង្គុយប្រឹក្សាគ្នា ទាស់នឹងទូល‌បង្គំក៏ដោយក៏អ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គនៅតែសញ្ជឹងគិត ពីច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គជានិច្ច។²⁴សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ ជាទីសប្បាយរីករាយរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយសេចក្ដីបន្ទាល់ទាំងនោះ ជាដំ‌បូន្មានដល់ទូល‌បង្គំ។

²⁵ព្រលឹងទូល‌បង្គំជាប់ស្អិតនឹងធូលីដី សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិត តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គផង។²⁶ទូល‌បង្គំបានទូល អំពីផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គបានឆ្លើយតបមកទូល‌បង្គំ សូមបង្រៀនឲ្យទូល‌បង្គំស្គាល់ច្បាប់ របស់ព្រះ‌អង្គផង។

²⁷សូមឲ្យទូល‌បង្គំបានយល់ផ្លូវ នៃសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ នោះទូល‌បង្គំនឹងសញ្ជឹងគិត អំពីការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ។²⁸ព្រលឹងទូល‌បង្គំរលាយទៅ ដោយព្រោះទុក្ខព្រួយ សូមចម្រើនកម្លាំងទូល‌បង្គំ តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គផង។

²⁹សូមដកផ្លូវភូត‌ភរចេញឆ្ងាយពីទូល‌បង្គំ ហើយសូមប្រោសប្រទានក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គដោយព្រះ‌គុណផង។³⁰ទូល‌បង្គំបានរើសយកផ្លូវស្មោះ‌ត្រង់ ទូល‌បង្គំបានតាំងវិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅមុខទូល‌បង្គំ។

³¹ទូល‌បង្គំជាប់ចិត្តនឹងសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ ឱព្រះ‌ អម្ចាស់អើយ សូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រូវខ្មាសឡើយ។³²ទូល‌បង្គំនឹងរត់តាមផ្លូវនៃបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានពង្រីកចិត្តទូល‌បង្គំ។

³³ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមបង្រៀនទូល‌បង្គំ ឲ្យស្គាល់ផ្លូវនៃច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ នោះទូល‌បង្គំនឹងកាន់តាមរហូតដល់ទីបំផុត។³⁴សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានយោបល់ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានកាន់តាម ក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំនឹងប្រតិ‌បត្តិតាមយ៉ាងអស់ពីចិត្ត។

³⁵សូមនាំទូល‌បង្គំទៅតាមផ្លូវច្រក នៃបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតទូល‌បង្គំមានចិត្តរីក‌រាយ នឹងផ្លូវនោះណាស់។³⁶សូមធ្វើឲ្យចិត្តទូល‌បង្គំផ្អៀងទៅរក សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ កុំឲ្យផ្អៀងទៅរកសេចក្ដីលោភឡើយ។

³⁷សូមបង្វែរភ្នែកទូល‌បង្គំកុំឲ្យមើលអ្វីៗ ដែលឥតប្រយោជន៍ ហើយប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិតរស់នៅ តាមផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ។³⁸សូមបញ្ជាក់ដល់អ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គតាម ព្រះ‌បន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ‌អង្គ ជាសេចក្ដីដែលទុកសម្រាប់អស់អ្នក កោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ។

³⁹សូមបង្វែរពាក្យដំណៀល ដែលទូល‌បង្គំខ្លាចនោះចេញ ដ្បិតវិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គសុទ្ធតែល្អទាំងអស់។⁴⁰មើល៍ ទូល‌បង្គំប្រាថ្នាចង់បាន ព្រះ‌ឱវាទរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិតរស់នៅ តាមសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁴¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ផ្សាយមកដល់ទូល‌បង្គំ គឺការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ តាមព្រះ‌បន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ‌អង្គ⁴²នោះទូល‌បង្គំនឹងមានពាក្យឆ្លើយតបដល់អ្នកណា ដែលត្មះ‌តិះ‌ដៀលទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំទុកចិត្តដល់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁴³សូមកុំដកព្រះ‌បន្ទូលនៃសេចក្ដីពិត ចេញពីមាត់ទូល‌បង្គំ សោះឡើយ ដ្បិតទូល‌បង្គំសង្ឃឹមដល់វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁴⁴ទូល‌បង្គំនឹងកាន់តាមក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គជា‌និច្ច នៅអស់‌កល្បជា‌និច្ចរហូត។

⁴⁵ទូល‌បង្គំនឹងដើរដោយមានសេរី‌ភាព ដ្បិតទូល‌បង្គំបានស្វែងរកសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁴⁶ទូល‌បង្គំនឹងថ្លែងអំពីសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ នៅចំពោះពួកស្តេច ហើយនឹងមិនខ្មាសឡើយ

⁴⁷ដ្បិតទូល‌បង្គំមានចិត្តរីក‌រាយ នឹងបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ ជាសេចក្ដីដែលទូល‌បង្គំស្រឡាញ់។⁴⁸ទូល‌បង្គំនឹងលើកដៃប្រណម្យ ឆ្ពោះទៅបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ ជាសេចក្ដីដែលទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ ហើយទូល‌បង្គំនឹងសញ្ជឹងគិត អំពីច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ។

⁴⁹សូមនឹកចាំពីសេចក្ដីដែលព្រះ‌អង្គ មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់អ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ជាសេចក្ដីដែលនាំឲ្យទូល‌បង្គំមានសង្ឃឹម។⁵⁰នេះហើយជាសេចក្ដីកម្សាន្តចិត្តដល់ទូល‌បង្គំ ក្នុងវេលាដែលទូល‌បង្គំកើតទុក្ខព្រួយ គឺព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អង្គប្រទាន ឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិត។

⁵¹មនុស្សព្រហើនចំអកមើល‌ងាយ ទូល‌បង្គំជាពន់‌ពេក ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំមិនបានបែរចេញ ពីក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។⁵²ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ កាលទូល‌បង្គំនឹកដល់វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គពីបុរាណ នោះចិត្តទូល‌បង្គំក៏បានធូរស្បើយ។

⁵³កំហឹងបានតោងខ្ញុំដោយព្រោះមនុស្សអាក្រក់ ជាអ្នកដែលបោះ‌បង់ចោល ក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁵⁴ច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គបានក្លាយជា បទចម្រៀងរបស់ទូល‌បង្គំ នៅក្នុងផ្ទះដែលទូល‌បង្គំស្នាក់អាស្រ័យ។

⁵⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំនឹកដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គនៅពេលយប់ ហើយកាន់តាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁵⁶ព្រះពរនេះបានធ្លាក់មកដល់ទូល‌បង្គំ ព្រោះទូល‌បង្គំបានប្រតិ‌បត្តិតាម សេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁵⁷ព្រះ‌អម្ចាស់ជាចំណែករបស់ទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំសន្យានឹងប្រតិ‌បត្តិតាម ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អង្គ។⁵⁸ទូល‌បង្គំសូមអង្វរដល់ព្រះ‌អង្គយ៉ាងអស់ពីចិត្ត សូមប្រណីសន្ដោសទូល‌បង្គំ តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គផង។

⁵⁹កាលទូល‌បង្គំគិតអំពីផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួន នោះជើងទូល‌បង្គំក៏បែរទៅរក សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ។⁶⁰ទូល‌បង្គំប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយមិន‌បង្អង់នឹង ប្រតិ‌បត្តិតាមបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។

⁶¹ទោះជាមនុស្សអាក្រក់ដាក់អន្ទាក់ ចាំចាប់ទូល‌បង្គំក៏ដោយ ក៏ទូល‌បង្គំមិនភ្លេចក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។⁶²នៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ទូល‌បង្គំក្រោកឡើង ហើយសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដោយព្រោះវិន័យដ៏សុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁶³ទូល‌បង្គំជាមិត្ត‌ភក្តិនៃអស់អ្នក ដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ និងអស់អ្នកដែលកាន់តាម ការបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁶⁴ផែនដីមានពេញដោយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមបង្រៀនឲ្យទូល‌បង្គំ ស្គាល់ច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គផង។

⁶⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គបានប្រោសប្រណីអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គតាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁶⁶សូមបង្រៀនឲ្យទូល‌បង្គំចេះវិនិច្ឆ័យដឹងខុសត្រូវ ដ្បិតទូល‌បង្គំជឿដល់បទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁶⁷ពីមុនទូល‌បង្គំបានវង្វេង ហើយក៏មានទុក្ខព្រួយ តែឥឡូវនេះ ទូល‌បង្គំប្រតិ‌បត្តិតាម ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អង្គ។⁶⁸ព្រះ‌អង្គល្អ ហើយធ្វើការល្អ សូមបង្រៀនឲ្យទូល‌បង្គំ ស្គាល់ច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ។

⁶⁹មនុស្សព្រហើននាំគ្នាបង្ខូចឈ្មោះទូល‌បង្គំ ដោយពាក្យភូត‌ភរ តែទូល‌បង្គំនឹងប្រតិ‌បត្តិតាមព្រះ‌ឱវាទ របស់ព្រះ‌អង្គយ៉ាងអស់ពីចិត្ត។⁷⁰ចិត្តរបស់គេស្ពឹក ដូចមនុស្សមានខ្លាញ់កក តែទូល‌បង្គំមានចិត្តរីករាយ នឹងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁷¹ការដែលទូល‌បង្គំមានទុក្ខព្រួយ នោះជាការល្អដល់ទូល‌បង្គំ គឺដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំអាចរៀនច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ។⁷²ក្រឹត្យ‌វិន័យដែលចេញពីព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គ វិសេសដល់ទូល‌បង្គំ ជាជាងមាសប្រាក់ទាំងពាន់។

⁷³ព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គបានបង្កើត និងបានសូនទូល‌បង្គំ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានយោបល់ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានរៀនស្គាល់ បទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ។⁷⁴អស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ នឹងឃើញទូល‌បង្គំ ហើយមានចិត្តត្រេកអំណរ ព្រោះទូល‌បង្គំបាន សង្ឃឹមដល់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁷⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំដឹងថា វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គសុទ្ធតែសុចរិត ហើយថា ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំមានទុក្ខ ដោយសេចក្ដីស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គទេ។⁷⁶សូមឲ្យព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ កម្សាន្តចិត្តទូល‌បង្គំ តាមសេចក្ដីដែលព្រះ‌អង្គបានសន្យា ដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁷⁷សូមសម្ដែងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ករុណា របស់ព្រះ‌អង្គដល់ទូល‌បង្គំ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានរស់នៅ ដ្បិតក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ ជាទីសប្បាយរីករាយរបស់ទូល‌បង្គំ។⁷⁸សូមឲ្យមនុស្សព្រហើនត្រូវខ្មាស ព្រោះគេបានប្រព្រឹត្តមួលបង្កាច់ទូល‌បង្គំ រីឯទូល‌បង្គំវិញ ទូល‌បង្គំនឹងសញ្ជឹងគិត អំពីព្រះ‌ឱវាទរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁷⁹សូមឲ្យអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ ងាកមករកទូល‌បង្គំ ដើម្បីឲ្យគេបានស្គាល់ សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ។⁸⁰សូមឲ្យចិត្តទូល‌បង្គំបានឥតសៅហ្មង តាមច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ ដើម្បីកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រូវខ្មាសឡើយ។

⁸¹ព្រលឹងទូល‌បង្គំដង្ហក់ចង់បាន ការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁸²ភ្នែកទូល‌បង្គំស្រវាំងដោយចង់ឃើញ ព្រះ‌បន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំសួរថា តើពេលណាទើបព្រះ‌អង្គកម្សាន្តចិត្តទូល‌បង្គំ?

⁸³ដ្បិតទូល‌បង្គំបានត្រឡប់ដូចជា ថង់ស្បែកដែលត្រូវផ្សែង តែទូល‌បង្គំមិនភ្លេចបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។⁸⁴តើអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គត្រូវស៊ូទ្រាំ ដល់កាលណាទៀត តើពេលណាទើបព្រះ‌អង្គវិនិច្ឆ័យទោស អស់អ្នកដែលបៀត‌បៀនទូល‌បង្គំ?

⁸⁵មនុស្សព្រហើនបានជីករណ្តៅ ដើម្បីចាប់ទូល‌បង្គំ គេមិនរស់នៅតាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គទេ។⁸⁶បទ‌បញ្ជាទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គ សុទ្ធតែពិតទាំងអស់ គេបៀត‌បៀនទូល‌បង្គំដោយឥតហេតុ សូមជួយទូល‌បង្គំផង។

⁸⁷ពួកគេបានធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំ ហៀបតែនឹងសូន្យបាត់ពីផែនដី ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំមិនបានបោះ‌បង់ចោល សេចក្តីបង្រៀនបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។⁸⁸សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិតរស់នៅ តាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានប្រតិ‌បត្តិតាមសេចក្ដីបន្ទាល់ ដែលចេញពីព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁸⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គបានតាំងជាប់ នៅស្ថាន‌សួគ៌រហូតអស់‌កល្បជា‌និច្ច។⁹⁰ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ នៅស្ថិត‌ស្ថេរដល់មនុស្សគ្រប់ជំនាន់តរៀងទៅ ព្រះ‌អង្គបានប្រតិស្ឋានផែនដី ហើយផែនដីក៏តាំងនៅជាប់។

⁹¹អ្វីៗទាំងអស់ស្ថិត‌ស្ថេរនៅរហូតដល់សព្វថ្ងៃ ដោយសារច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតអ្វីៗទាំងអស់សម្រាប់បម្រើព្រះ‌អង្គ។⁹²ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំមិនបានរីក‌រាយ នឹងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គនោះទូល‌បង្គំមុខជាវិនាស ទៅក្នុងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ របស់ទូល‌បង្គំមិនខាន។

⁹³ទូល‌បង្គំនឹងមិនដែលភ្លេចសេចត្តីបង្រៀន របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានប្រោសឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិត ដោយ‌សារសេចក្តីបង្រៀនទាំងនេះ។⁹⁴ទូល‌បង្គំជារបស់ព្រះ‌អង្គហើយ សូមសង្គ្រោះទូល‌បង្គំផង ដ្បិតទូល‌បង្គំបានស្វែងរក សេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁹⁵មនុស្សអាក្រក់ពួនចាំសម្លាប់ទូល‌បង្គំ តែទូល‌បង្គំពិចារណាសេចក្ដីបន្ទាល់ របស់ព្រះ‌អង្គ។⁹⁶ទូល‌បង្គំបានឃើញថា អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែមានដែនកំណត់ តែបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គធំទូលាយក្រៃលែង។

⁹⁷ឱទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គណាស់ហ្ន៎! ទូល‌បង្គំរំពឹងគិតអំពីក្រឹត្យ‌វិន័យ នោះដរាបរាល់ថ្ងៃ។⁹⁸បទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ ធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំមានប្រាជ្ញា លើសជាងខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំ ដ្បិតបាននៅជាប់ជាមួយទូល‌បង្គំជា‌និច្ច។

⁹⁹ទូល‌បង្គំមានយោបល់ជាងគ្រូទាំងប៉ុន្មាន របស់ទូល‌បង្គំទៅទៀត ដ្បិតទូល‌បង្គំសញ្ជឹងគិតពីសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌ អង្គ។¹⁰⁰ទូល‌បង្គំយល់ដឹងជាងមនុស្សចាស់ដ្បិតទូល‌បង្គំ ប្រតិ‌បត្តិតាម សេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁰¹ទូល‌បង្គំបានបង្ខាំងជើង ឲ្យវៀរ‌ចាកពីអស់ទាំងផ្លូវអាក្រក់ ដើម្បីនឹងប្រតិ‌បត្តិតាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁰²ទូល‌បង្គំមិនបានបែរចេញ ពីវិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានបង្រៀនទូល‌បង្គំ។

¹⁰³ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ផ្អែមដល់អណ្ដាតទូល‌បង្គំណាស់ហ្ន៎ គឺផ្អែមដល់មាត់ទូល‌បង្គំជាងទឹកឃ្មុំទៅទៀត!¹⁰⁴ទូល‌បង្គំមានយោបល់ដោយ‌សារ ការប្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ ហេតុនេះហើយបានជាទូល‌បង្គំ ស្អប់ដល់អស់ទាំងផ្លូវភូតភរ។

¹⁰⁵ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ជាចង្កៀងដល់ជើងទូល‌បង្គំ ហើយជាពន្លឺបំភ្លឺផ្លូវទូល‌បង្គំ។¹⁰⁶ទូល‌បង្គំបានស្បថ ហើយបានសម្រេចតាមថា ទូល‌បង្គំនឹងប្រតិ‌បត្តិតាមវិន័យ ដ៏សុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁰⁷ទូល‌បង្គំមានទុក្ខព្រួយខ្លាំងណាស់ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិត តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គផង។¹⁰⁸ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមទទួល តង្វាយស្ម័គ្រចិត្តរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយសូមបង្រៀនទូល‌បង្គំ ឲ្យស្គាល់វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គផង។

¹⁰⁹ជីវិតទូល‌បង្គំមានអន្តរាយឥតឈប់‌ឈរ តែទូល‌បង្គំមិនភ្លេចក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។¹¹⁰មនុស្សអាក្រក់បានដាក់អន្ទាក់ ចាំចាប់ទូល‌បង្គំ ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំមិនបានវង្វេងចេញ ពីការបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។

¹¹¹សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ ជាមរតករបស់ទូល‌បង្គំជាដរាបដ្បិតសេចក្ដីទាំងនោះ ធ្វើឲ្យចិត្តទូល‌បង្គំមានអំណរ។¹¹²ទូល‌បង្គំដាក់ចិត្តដើម្បីធ្វើតាមច្បាប់ របស់ព្រះ‌អង្គជាដរាប រហូតដល់ចុងបំផុត។

¹¹³ទូល‌បង្គំស្អប់មនុស្សដែលមានចិត្តពីរ តែទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹¹⁴ព្រះ‌អង្គជាទីពួនជ្រក និងជាខែលរបស់ទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹¹⁵អ្នករាល់គ្នាដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់អើយ ចូរថយចេញពីខ្ញុំទៅ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានប្រតិ‌បត្តិតាម បទ‌បញ្ជារបស់ព្រះនៃខ្ញុំ។¹¹⁶សូមទ្រទ្រង់ទូល‌បង្គំតាម ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យទូល‌បង្គំបានរស់នៅ សូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រូវខ្មាស ដោយព្រោះសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ទូល‌បង្គំឡើយ។

¹¹⁷សូមធ្វើជាបង្អែករបស់ទូល‌បង្គំ ឲ្យទូល‌បង្គំបានសេចក្ដីសុខ ហើយបានគោរពរាប់អានច្បាប់ របស់ព្រះ‌អង្គជា‌និច្ច។¹¹⁸ព្រះ‌អង្គមិនរាប់រកអស់អ្នកដែលវង្វេងចេញ ពីច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតឧបាយកលរបស់គេ ជាសេចក្ដីឥតប្រយោជន៍។

¹¹⁹ព្រះ‌អង្គផាត់មនុស្សអាក្រក់បាត់ចេញពីផែនដី ដូចគេផាត់សំរាម ហេតុនេះហើយបានជាទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ។¹²⁰រូបកាយទូល‌បង្គំញ័រ‌ញាក់ ដោយកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ ហើយទូល‌បង្គំភ័យខ្លាចការជំនុំជម្រះ របស់ព្រះ‌អង្គ។

¹²¹ទូល‌បង្គំបានប្រព្រឹត្តអំពើសុចរិត និងយុត្តិធម៌ សូមកុំប្រគល់ទូល‌បង្គំទៅឲ្យពួកអ្នក ដែលសង្កត់‌សង្កិនឡើយ។¹²²សូមធានាឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ បានសេចក្ដីល្អ សូមកុំឲ្យមនុស្សព្រហើនសង្កត់‌សង្កិន ទូល‌បង្គំឡើយ។

¹²³ភ្នែកទូល‌បង្គំស្រវាំង ដោយរង់ចាំមើល ការសង្គ្រោះទូល‌បង្គំរបស់ព្រះ‌អង្គ និងរង់ចាំមើលព្រះ‌បន្ទូលសន្យាដ៏សុចរិត របស់ព្រះ‌អង្គបានសម្រេច។¹²⁴សូមប្រព្រឹត្តនឹងអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ តាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសូមបង្រៀនឲ្យទូល‌បង្គំ ស្គាល់ច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ។

¹²⁵ទូល‌បង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានយោបល់ផង ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានស្គាល់ សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ។¹²⁶នេះជាពេលដែលព្រះ‌អម្ចាស់ ចាត់វិធានការហើយ ដ្បិតគេបានប្រព្រឹត្តល្មើស នឹងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹²⁷ទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ បទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គលើសជាងមាស គឺលើសជាងមាសសុទ្ធទៅទៀត។¹²⁸ដូច្នេះ ទូល‌បង្គំរាប់ថា សេចក្តីបង្រៀនទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គសុទ្ធតែត្រឹម‌ត្រូវទាំងអស់ ទូល‌បង្គំស្អប់គ្រប់ទាំងផ្លូវភូតភរ។

¹²⁹សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គសុទ្ធតែអស្ចារ្យ ហេតុនេះហើយបានជាព្រលឹងទូល‌បង្គំ ប្រតិ‌បត្តិតាម។¹³⁰ការបើកសម្ដែងព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ប្រទានឲ្យមានពន្លឺ ក៏ធ្វើឲ្យមនុស្សឆោតល្ងង់មានយោបល់។

¹³¹ទូល‌បង្គំហាមាត់ ដកដង្ហើមធំ ព្រោះទូល‌បង្គំចង់បានបទ‌បញ្ជា របស់ព្រះ‌អង្គណាស់។¹³²សូមបែរមកទូល‌បង្គំ ហើយប្រណីសន្ដោសទូល‌បង្គំ ដូចព្រះ‌អង្គធ្លាប់ធ្វើដល់អស់អ្នក ដែលស្រឡាញ់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គផង។

¹³³សូមរក្សាជំហានទូល‌បង្គំ តាមព្រះ‌បន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសូមកុំឲ្យអំពើទុច្ចរិតមានអំណាច លើទូល‌បង្គំឡើយ។¹³⁴សូមលោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចពី ការសង្កត់‌សង្កិនរបស់មនុស្សដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានប្រតិ‌បត្តិតាម ការបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹³⁵សូមឲ្យព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គ ភ្លឺមកលើអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយសូមបង្រៀនឲ្យទូល‌បង្គំ ស្គាល់ច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គផង។¹³⁶ទឹកភ្នែកទូល‌បង្គំហូររហាម ព្រោះគេមិនប្រតិ‌បត្តិតាម ក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹³⁷ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គសុចរិត ហើយវិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវ។¹³⁸ព្រះ‌អង្គបានតាំងសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ ដោយសេចក្ដីសុចរិត និងដោយសេចក្ដីស្មោះ‌ត្រង់ទាំងអស់។

¹³⁹ទូល‌បង្គំមានចិត្តឈឺឆ្អាលជាខ្លាំង ព្រោះបច្ចា‌មិត្តរបស់ទូល‌បង្គំបំភ្លេចព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁴⁰ព្រះ‌បន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ‌អង្គ បានសម្រិតសម្រាំងយ៉ាងល្អ ហើយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្រឡាញ់ព្រះបន្ទូលនេះណាស់។

¹⁴¹ទូល‌បង្គំជាមនុស្សតូចតាច ហើយត្រូវគេមើល‌ងាយ ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំមិនភ្លេចសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។¹⁴²សេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ សុចរិតអស់‌កល្បជា‌និច្ច ហើយក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គជាសេចក្ដីពិត។

¹⁴³ទុក្ខលំបាក និងភាពតានតឹង បានគ្របសង្កត់ទូល‌បង្គំ តែបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ ជាទីរីករាយដល់ទូល‌បង្គំ។¹⁴⁴សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ សុចរិតអស់កល្បជានិច្ច សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានយោបល់ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំនឹងបានរស់នៅ។

¹⁴⁵ទូល‌បង្គំស្រែករកព្រះ‌អង្គយ៉ាងអស់ពីចិត្ត ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមឆ្លើយមកទូល‌បង្គំផង ទូល‌បង្គំនឹងប្រតិ‌បត្តិតាមច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁴⁶ទូល‌បង្គំអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ សូមសង្គ្រោះទូល‌បង្គំផង ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានកាន់តាម សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁴⁷ទូល‌បង្គំក្រោកពីដំណេកមុនព្រលឹមស្រាង ហើយស្រែករកជំនួយ ទូល‌បង្គំសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁴⁸ភ្នែកទូល‌បង្គំមិនបានលង់លក់ នៅអស់ទាំងយាមយប់ ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានសញ្ជឹងគិត អំពីព្រះ‌បន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁴⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមស្តាប់សំឡេងទូល‌បង្គំ តាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិត តាមសេចក្ដីយុត្តិធម៌របស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁵⁰អស់អ្នកដែលបៀតបៀនទូល‌បង្គំ ដោយបំណងអាក្រក់ នាំគ្នាចូលមកជិត អ្នកទាំងនោះនៅឆ្ងាយពីក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁵¹ប៉ុន្ដែ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គគង់នៅជិត ហើយបទ‌បញ្ជាទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌អង្គ សុទ្ធតែពិតត្រង់។¹⁵²តាំងពីយូរមកហើយ ទូល‌បង្គំបានដឹង ដោយ‌សារសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គថា ព្រះ‌អង្គបានតាំងសេចក្ដីទាំងនោះមក ឲ្យនៅអស់‌កល្បជា‌និច្ច។

¹⁵³សូមទតមើលទុក្ខព្រួយរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយរំដោះទូល‌បង្គំផង ដ្បិតទូល‌បង្គំមិនភ្លេចក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គទេ។¹⁵⁴សូមការពាររឿងក្ដីរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយលោះទូល‌បង្គំ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិត តាមព្រះ‌បន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ‌អង្គផង។

¹⁵⁵ការសង្គ្រោះស្ថិតនៅឆ្ងាយពីមនុស្សអាក្រក់ ដ្បិតគេមិនស្វែងរកច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គទេ។¹⁵⁶ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ករុណា របស់ព្រះ‌អង្គធំវិសេសណាស់ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានជីវិត តាមវិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁵⁷អស់អ្នកដែលបៀត‌បៀន ហើយបច្ចា‌មិត្តរបស់ទូល‌បង្គំមានគ្នាច្រើន ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំមិនបានបែរចេញ ពីសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។¹⁵⁸ទូល‌បង្គំមើលទៅមនុស្សក្បត់ដោយស្អប់ខ្ពើមព្រោះគេមិនប្រតិ‌បត្តិតាម ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គទេ។

¹⁵⁹សូមទតមើលថា ទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ ព្រះ‌ឱវាទរបស់ព្រះ‌អង្គយ៉ាងណា ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំ មានជីវិតរស់ តាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁶⁰បូករួមទាំងអស់ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ជាសេចក្ដីពិត ហើយគ្រប់ទាំងវិន័យដ៏សុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់‌កល្បជា‌និច្ច។

¹⁶¹ពួកអ្នកធំបានបៀត‌បៀន ទូល‌បង្គំដោយឥតហេតុ ប៉ុន្តែ ចិត្តទូល‌បង្គំស្ញប់ស្ញែងនឹងព្រះ‌បន្ទូល របស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁶²ទូល‌បង្គំរីក‌រាយនឹងព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលប្រទះនឹងរបឹបដ៏មានតម្លៃ។

¹⁶³ទូល‌បង្គំស្អប់ ហើយខ្ពើមពាក្យភូតភរ តែទូល‌បង្គំស្រឡាញ់ក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁶⁴ទូល‌បង្គំសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ មួយថ្ងៃប្រាំពីរដង ព្រោះតែវិន័យដ៏សុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁶⁵អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ក្រឹត្យ‌វិន័យ របស់ព្រះ‌អង្គ មានសេចក្ដីសុខដ៏លើស‌លប់ គ្មានអ្វីអាចធ្វើឲ្យគេជំពប់ដួលសោះឡើយ។¹⁶⁶ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំសង្ឃឹមដល់ការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយទូល‌បង្គំប្រព្រឹត្តតាម បទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁶⁷ព្រលឹងទូល‌បង្គំប្រតិ‌បត្តិតាម សេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំស្រឡាញ់សេចក្ដីបន្ទាល់នោះ យ៉ាងក្រៃ‌លែង។¹⁶⁸ទូល‌បង្គំប្រតិ‌បត្តិតាមសេចក្តីបង្រៀន និងសេចក្ដីបន្ទាល់របស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតផ្លូវដែលទូល‌បង្គំប្រព្រឹត្ត សុទ្ធតែនៅចំពោះព្រះ‌អង្គទាំងអស់។

¹⁶⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមឲ្យសម្រែករបស់ទូល‌បង្គំ បានចូលទៅដល់ព្រះ‌អង្គ សូមប្រទានឲ្យទូល‌បង្គំមានយោបល់ តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គផង។¹⁷⁰សូមឲ្យពាក្យអង្វររបស់ទូល‌បង្គំ បានចូលទៅដល់ព្រះ‌អង្គ សូមរំដោះទូល‌បង្គំ តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គផង។

¹⁷¹បបូរមាត់ទូល‌បង្គំនឹងហូរចេញជាពាក្យសរសើរ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបង្រៀនឲ្យទូល‌បង្គំ ស្គាល់ច្បាប់របស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁷²អណ្ដាតទូល‌បង្គំនឹងច្រៀង អំពីព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតគ្រប់ទាំងបទ‌បញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ សុទ្ធតែសុចរិតទាំងអស់។

¹⁷³សូមឲ្យព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ បានប្រុងប្រៀបនឹងជួយទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំបានជ្រើសរើសយក សេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁷⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំចង់ឃើញការសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ ជាទីរីក‌រាយដល់ទូល‌បង្គំ។

¹⁷⁵សូមឲ្យព្រលឹងទូល‌បង្គំរស់នៅ ហើយសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ហើយសូមឲ្យវិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គ ជួយទូល‌បង្គំផង។¹⁷⁶ទូល‌បង្គំបានវង្វេងទៅ ដូចចៀមដែលបាត់បង់ សូមយាងមករកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គផង ដ្បិតទូល‌បង្គំមិនភ្លេចបទបញ្ជា របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។

120

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹កាលខ្ញុំមានទុក្ខព្រួយ ខ្ញុំអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយព្រះ‌អង្គបានឆ្លើយតបមកខ្ញុំ។²ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមរំដោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីបបូរមាត់ភូតភរ និងពីអណ្ដាតបោកបញ្ឆោតផង។

³អណ្ដាតបាកបញ្ឆោតអើយ តើត្រូវឲ្យអ្វីដល់ឯង ហើយតើត្រូវធ្វើអ្វីទៀតដល់ឯង?⁴គឺមានតែព្រួញដ៏មុតរបស់អ្នកចម្បាំង និងរងើកភ្លើងឈើដង្កោតែប៉ុណ្ណោះ។

⁵វេទនាដល់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំស្នាក់អាស្រ័យ នៅស្រុកមែសេក គឺដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងចំណោមលំនៅ របស់ជនជាតិកេដារដូច្នេះ។⁶យូរណាស់ហើយ ខ្ញុំបានរស់នៅជាមួយអស់អ្នក ដែលស្អប់សេចក្ដីសុខ។⁷ខ្ញុំស្វែងរកសេចក្ដីសុខ តែនៅពេលខ្ញុំនិយាយ គេចង់ប្រកាសសង្គ្រាមទៅវិញ។

121

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់¹ខ្ញុំងើបភ្នែកមើលទៅឯរកភ្នំ តើជំនួយរបស់ខ្ញុំមកពីណា?²ជំនួយរបស់ខ្ញុំមកតែពីព្រះ‌អម្ចាស់ គឺជាព្រះដែលបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី។

³ព្រះ‌អង្គនឹងមិនឲ្យជើងអ្នករអិលភ្លាត់ឡើយ ព្រះ‌អង្គដែលថែ‌រក្សាអ្នក ព្រះ‌អង្គនឹងមិនផ្ទំរលីវឡើយ។⁴មើល៍ ព្រះ‌អង្គដែលរក្សាអុីស្រា‌អែល ព្រះ‌អង្គនឹងមិនដែលងោក‌ងុយ ក៏មិនដែលផ្ទំុលក់ឡើយ។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះដែលថែ‌រក្សាអ្នក ព្រះ‌អម្ចាស់ជាម្លប់នៅខាងស្តាំអ្នក។⁶នៅពេលថ្ងៃ អ្នកនឹងមិនត្រូវព្រះ‌អាទិត្យ ធ្វើទុក្ខឡើយ ហើយនៅពេលយប់ ក៏មិនត្រូវព្រះ‌ច័ន្ទធ្វើទុក្ខដែរ។

⁷ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងថែ‌រក្សាអ្នក ឲ្យរួចពីគ្រប់ទាំងសេចក្ដីអាក្រក់ ព្រះ‌អង្គនឹងថែ‌រក្សាជីវិតរបស់អ្នក។⁸ដំណើរដែលអ្នកចេញចូលទៅមក នោះព្រះ‌អម្ចាស់នឹងថែ‌រក្សា ចាប់តាំងពីឥឡូវនេះ រហូតអស់‌កល្បតទៅ។

122

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់ ជាបទរបស់ស្តេចដាវីឌ។¹ខ្ញុំមានអំណរណាស់ កាលគេប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «មកយើង នាំគ្នាទៅដំណាក់ របស់ព្រះ‌អម្ចាស់»²ក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ ជើងរបស់យើងឈរនៅក្នុងច្រកទ្វារ របស់អ្នកហើយ។³យេរូ‌សាឡិមអើយ អ្នកត្រូវបានសង់ឡើង ជាក្រុងមួយចងភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងរឹងមាំ!

⁴ជាកន្លែងដែលកុលសម្ព័ន្ធនានា គឺកុល‌សម្ព័ន្ធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នាំគ្នាឡើងទៅតាមច្បាប់ របស់សាសន៍អុីស្រា‌អែល ដើម្បីអរ ព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់។⁵ដ្បិតនៅទីនោះ មានតាំងបល្ល័ង្កវិនិច្ឆ័យ ជាបល្ល័ង្កនៃរាជ‌វង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។

⁶ចូរអធិស្ឋានសូមឲ្យក្រុងយេរូ‌សាឡិម បានសេចក្ដីសុខ «សូមឲ្យអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ក្រុងនេះ បានចម្រុងចម្រើន។⁷សូមឲ្យមានសេចក្ដីសុខ នៅខាងក្នុងកំផែងរបស់អ្នក ហើយសូមឲ្យមានសន្ដិសុខ នៅក្នុងបន្ទាយរបស់អ្នក»។

⁸ដ្បិត ដោយយល់ដល់បងប្អូន និងញាតិមិត្តរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងពោលថា «សូមឲ្យមានសេចក្ដីសុខ នៅក្នុងអ្នក»។⁹ដោយយល់ដល់ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើង ខ្ញុំនឹងស្វែងរកសេចក្ដីល្អឲ្យអ្នក។

123

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹ព្រះ‌អង្គដែលសោយរាជ្យនៅស្ថាន‌សួគ៌អើយ ទូល‌បង្គំងើបភ្នែកឡើងសម្លឹងទៅព្រះ‌អង្គ។²មើល៍ ភ្នែករបស់ពួកទាសា សម្លឹងមើលដៃចៅ‌ហ្វាយខ្លួន ហើយភ្នែករបស់ទាសីសម្លឹងមើលដៃ ចៅ‌ហ្វាយស្រីរបស់ខ្លួនយ៉ាងណា នោះភ្នែកយើងខ្ញុំក៏សម្លឹងមើលព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំយ៉ាងនោះដែរ រហូតដល់ព្រះ‌អង្គប្រោសមេត្តាដល់យើង។

³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមមេត្តាប្រោសយើងខ្ញុំ សូមមេត្តាប្រោសយើងខ្ញុំផង ដ្បិតយើងខ្ញុំឆ្អែតឆ្អន់ នឹងការមើល‌ងាយខ្លាំងណាស់។⁴ព្រលឹងយើងខ្ញុំឆ្អែតឆ្អន់នឹងការចំអក របស់មនុស្សដែលមិនចេះខ្វល់ និងការមើល‌ងាយរបស់មនុស្ស អំនួតខ្លាំងណាស់។

124

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់ ជាបទរបស់ស្តេចដាវីឌ។¹«ប្រសិន‌ បើមិនមែនជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលកាន់ខាងយើងទេនោះ» សូមឲ្យអុីស្រា‌អែលពោលតាមឥឡូវនេះថា²«ប្រសិន‌បើមិនមែនជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលកាន់ខាងយើងទេនោះ ពេលខ្មាំងសត្រូវបានលើកគ្នាទាស់នឹងយើង³នោះគេច្បាស់ជានឹងលេបយើងទាំងរស់មិនខាន នៅពេលកំហឹងរបស់គេឆួលឡើងទាស់នឹងយើង។

⁴ទឹកជំនន់ច្បាស់ជាបោសយើងទៅបាត់ ទឹកជ្រោះនឹងគ្របលើយើង។⁵ហើយទឹកគួចយ៉ាងខ្លាំងក៏នឹងពន្លិចយើងទៅដែរ»។

⁶សូមឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រកបដោយព្រះ‌ពរ ដែលព្រះ‌អង្គមិនបានប្រគល់យើងជារំពា ទៅឲ្យធ្មេញរបស់គេ។⁷យើងបានរួចផុត ដូចបក្សីរួចពីអន្ទាក់របស់ព្រាន គឺអន្ទាក់គេបានធ្លុះធ្លាយ ហើយក៏យើងបានរួចផុត។

⁸ជំនួយរបស់យើង គឺនៅក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលព្រះ‌អង្គបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី។

125

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹អស់អ្នកដែលទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ប្រៀបដូចជាភ្នំស៊ីយ៉ូនដែលមិនអាចរង្គើបានឡើយ គឺនៅជាប់ជារៀងរហូត។²មានភ្នំនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញក្រុងយេរូ‌សាឡិមយ៉ាងណា ព្រះ‌អម្ចាស់ក៏គង់នៅព័ទ្ធជុំ‌វិញ ប្រជា‌ រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ចាប់តាំងពីឥឡូវនេះ រហូតអស់‌កល្បតទៅ យ៉ាងនោះដែរ។³ដ្បិតដំបងនៃសេចក្ដីអាក្រក់នឹងមិនស្ថិត លើទឹកដិដែលជាចំណែក របស់មនុស្សសុចរិតឡើយប្រយោជន៍កុំឲ្យមនុស្សសុចរិត លូកដៃទៅប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមសម្ដែងសេចក្ដីល្អ ដល់អស់អ្នកដែលជាមនុស្សល្អ និងដល់អស់អ្នកដែលមានចិត្តទៀងត្រង់ផង។⁵ប៉ុន្ដែ អស់អ្នកដែលងាកទៅរក ផ្លូវវៀចវេររបស់ខ្លួនវិញ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងនាំគេចេញទៅ ជាមួយពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត។ សូមឲ្យសេចក្ដីសុខគ្របដណ្ដប់លើអុីស្រា‌អែល!

126

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹កាលព្រះ‌អម្ចាស់បានលើកមុខ ក្រុងស៊ីយ៉ូនឡើងវិញ យើងរាល់គ្នាបានដូចជាមនុស្ស ដែលយល់‌សប្តិ។

²ក្រោយមក មាត់យើងបានពេញដោយ សំណើចក្អាកក្អាយ ហើយអណ្ដាតយើងក៏ពេញដោយ សម្រែកអរសប្បាយ នោះក្នុងចំណោមជាតិតសាសន៍នានា មានគេពោលថា «ព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើការ យ៉ាងធំសម្រាប់ពួកគេ»។³ព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើការយ៉ាងធំសម្រាប់យើងមែន ហើយយើងក៏អរសប្បាយ!

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមលើកមុខយើងខ្ញុំឡើងវិញ ដូចជាទឹកជ្រោះនៅតំបន់ណេកិបផង។⁵អស់អ្នកដែលសាប‌ព្រោះទាំងស្រក់ទឹកភ្នែក គេនឹងច្រូតបានវិញទាំងសម្រែកអរសប្បាយ។⁶អ្នកដែលកណ្ដៀតពូជសម្រាប់សាបព្រោះ ចេញទៅទាំងយំ គេនឹងវិលត្រឡប់មកវិញ ទាំងសម្រែកអរសប្បាយ ព្រមទាំងយកកណ្ដាប់មកជាមួយផង។

127

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់ ជាបទរបស់ស្តេចសាឡូម៉ូន។¹ប្រសិន‌បើព្រះ‌អម្ចាស់មិនសង់ផ្ទះទេ អស់អ្នកដែលសង់នឹងធ្វើការជាឥតប្រយោជន៍។ ប្រសិន‌បើព្រះ‌អម្ចាស់មិនថែ‌រក្សាទីក្រុងទេ អ្នកយាមល្បាតនឹងខំប្រឹងយាម ជាឥតប្រយោជន៍។²ការដែលអ្នករាល់គ្នាក្រោកឡើងតាំងពីព្រលឹម ហើយក្រចូលដេកនៅពេលយប់ ព្រមទាំងខំប្រឹងរកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិតយ៉ាងពិបាក នោះជាការឥតប្រយោជន៍ ដ្បិតព្រះ‌អង្គប្រោសប្រទានឲ្យពួកស្ងួន‌ភ្ងារបស់ព្រះ‌អង្គបានដេកលក់។

³មើល៍ កូនចៅជាមរតកមកពីព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយផលដែលកើតពីផ្ទៃ ជារង្វាន់ដែលព្រះ‌អង្គប្រទាន។⁴កូនប្រុសៗដែលកើតមកកាលឪពុកនៅក្មេង នោះប្រៀបដូចជាព្រួញ នៅក្នុងដៃរបស់មនុស្សខ្លាំងពូកែ។⁵មានពរហើយអ្នកណា ដែលមានព្រួញពេញបំពង់។ អ្នកនោះនិយាយ នឹងខ្មាំងសត្រូវនៅមាត់ទ្វារក្រុង គេនឹងមិនត្រូវខ្មាសឡើយ។

128

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹មានពរហើយអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ជាអ្នកដែលដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ។²អ្នកនឹងបានបរិ‌ភោគផល ចេញពីកម្លាំងដៃរបស់អ្នក អ្នកនឹងមានពរ ហើយមានសេចក្ដីសុខ។

³ប្រពន្ធរបស់អ្នកនឹងបានដូចជា ដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរមានផ្លែ នៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នក កូនៗរបស់អ្នកនឹងបានដូចជា ដើមអូលីវនៅជុំ‌វិញតុរបស់អ្នក។⁴មើល៍ មនុស្សដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងមានពរបែបនេះឯង។⁵សូមព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានពរអ្នកពីក្រុងស៊ីយ៉ូន សូមឲ្យអ្នកបានឃើញភាពចម្រុងចម្រើន របស់ក្រុងយេរូ‌សាឡិម អស់មួយជីវិតរបស់អ្នក។⁶សូមឲ្យអ្នកបានឃើញចៅរបស់អ្នកដែរ។ សូមឲ្យសេចក្ដីសុខគ្របដណ្ដប់លើអ៊ីស្រា‌អែល!

129

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹«តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេង គេបានធ្វើទុក្ខខ្ញុំជាច្រើនដង» សូមឲ្យអុីស្រា‌អែលពោលតាមឥឡូវនេះថា។²«តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេង គេបានធ្វើទុក្ខខ្ញុំជាច្រើនដង តែគេមិនបានឈ្នះខ្ញុំឡើយ។³ពួកអ្នកភ្ជួរបានភ្ជួរលើខ្នងខ្ញុំ គេបានធ្វើគន្លងរបស់គេឲ្យវែង។

⁴ប៉ុន្ដែ ព្រះ‌អម្ចាស់សុចរិត ព្រះ‌អង្គបានផ្ដាច់ចំណង របស់មនុស្សអាក្រក់ចេញ។⁵សូមឲ្យអស់អ្នកដែលស្អប់ក្រុងស៊ីយ៉ូនត្រូវខ្មាស ហើយត្រឡប់ថយក្រោយទៅ។

⁶សូមឲ្យគេបានដូចជាស្មៅ ដែលដុះនៅលើដំបូលផ្ទះ ដែលស្វិតក្រៀមទៅ មុនពេលវាលូតលាស់ឡើង⁷ជាស្មៅដែលមិនបានពេញមួយក្ដាប់ ក្នុងដៃរបស់អ្នកច្រូត ក៏មិនបានពេញដៃរបស់អ្នក ដែលចងជាកណ្ដាប់ដែរ។⁸ហើយសូមកុំឲ្យអស់អ្នកដែលដើរតាមទីនោះ ពោលថា៖ «សូមឲ្យព្រះ‌ពរនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ស្ថិតនៅលើអ្នក! យើងឲ្យពរអ្នក ក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់»។

130

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ពីក្នុងទីដ៏ជ្រៅ ទូល‌បង្គំស្រែករកព្រះ‌អង្គ។²ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមស្តាប់សំឡេងទូល‌បង្គំ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ពាក្យទូល‌អង្វរ របស់ទូល‌បង្គំផង។

³ព្រះ‌អម្ចាស់ ប្រសិន‌បើព្រះ‌អង្គកត់ចំណាំអំពើទុច្ចរិត ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើអ្នកណាអាចធន់នៅបាន?⁴ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអត់ទោស ដើម្បីឲ្យគេបានកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ។

⁵ទូល‌បង្គំរង់‌ចាំព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រលឹងទូល‌បង្គំរង់‌ចាំ ទូល‌បង្គំសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁶ព្រលឹងទូល‌បង្គំរង់‌ចាំព្រះ‌អម្ចាស់ខ្លាំងជាងពួកអ្នកយាមរង់‌ចាំឲ្យបានដល់ពេលព្រឹកទៅទៀត។

⁷អុីស្រា‌អែលអើយ ចូរសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ដ្បិតមានសេចក្ដីសប្បុរសនៅនឹងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយមានសេចក្ដីប្រោសលោះ ជាបរិបូរនៅនឹងព្រះ‌អង្គ។⁸ព្រះ‌អង្គនឹងលោះអុីស្រា‌អែលឲ្យរួចពីគ្រប់ទាំងអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ។

131

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់ ជាបទរបស់ស្តេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់ អើយ ទូល‌បង្គំគ្មានចិត្តអំនួតឡើយ ហើយភ្នែកទូល‌បង្គំក៏មិនមើលដោយឆ្មើងឆ្មៃដែរ ទូល‌បង្គំមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងការធំៗ និងអ្វីដែលអស្ចារ្យហួសល្បត់ទូល‌បង្គំឡើយ។

²ទូល‌បង្គំបានរម្ងាប់ចិត្ត ហើយធ្វើឲ្យព្រលឹងទូល‌បង្គំស្ងប់ ដូចកូនក្មេងដែលនៅជាប់នឹងទ្រូងម្តាយ គឺព្រលឹងនៅក្នុងខ្លួនទូល‌បង្គំ ដូចកូនក្មេងដែលបៅឆ្អែតស្កប់ស្កល់។³អុីស្រា‌អែលអើយ ចូរសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ចាប់តាំងពីឥឡូវនេះ រហូតអស់‌កល្ប។

132

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹ព្រះ‌អម្ចាស់ សូមនឹកចាំពីព្រះបាទដាវីឌ និងពីគ្រប់ទាំងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់លោក។²ពីដំណើរដែលលោកបានស្បថ ចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ គឺបានស្បថចំពោះព្រះដ៏ខ្លាំងពូកែ របស់លោកយ៉ាកុបថា។

³លោកបាននិយាយថា៖ «ទូល‌បង្គំនឹងមិនចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ទូល‌បង្គំ ឬឡើងទៅដេកនៅលើគ្រែរបស់ទូល‌បង្គំដែរ⁴ទូល‌បង្គំនឹងមិនព្រមឲ្យភ្នែកទូល‌បង្គំដេក ឬឲ្យត្របកភ្នែកទូល‌បង្គំលង់លក់ឡើយ⁵ទាល់តែទូល‌បង្គំរកបានទីកន្លែងមួយ ថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ គឺជាព្រះពន្លាសម្រាប់ព្រះដ៏ខ្លាំងពូកែ របស់លោកយ៉ាកុប»។

⁶មើល៍ យើងខ្ញុំបានឮថា ហិបរបស់ព្រះ‌អង្គនៅភូមិអេប្រាតា យើងក៏បានរកឃើញហិបនេះនៅវាលយ៉ាអើរ។⁷សូមឲ្យយើងខ្ញុំចូលទៅក្នុងព្រះពន្លារបស់ព្រះ‌អង្គ សូមឲ្យយើងខ្ញុំក្រាបថ្វាយ‌បង្គំ នៅទៀបកំណល់ព្រះ‌បាទរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ សូមក្រោកឡើង សូមព្រះ‌អង្គយាងចូលទៅក្នុងទីសម្រាក របស់ព្រះ‌អង្គ ព្រមទាំងហិបនៃព្រះ‌ចេស្តារបស់ព្រះ‌អង្គផង។

⁹សូមឲ្យពួកសង្ឃរបស់ព្រះ‌អង្គបានប្រដាប់កាយ ដោយសេចក្ដីសុចរិត ហើយឲ្យពួកអ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្រែក ហ៊ោដោយអំណរ។¹⁰ដោយយល់ព្រះបាទដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គសូមកុំបោះបង់អ្នកដែលព្រះ‌អង្គ បានចាក់ប្រេងតាំងឡើយ។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់បានស្បថនឹងព្រះបាទដាវីឌ ដោយសេចក្ដីពិត ដែលព្រះ‌អង្គនឹងមិនប្រែប្រួលឡើយថា៖ «ក្នុងចំណោមកូនប្រុសៗ ដែលកើតចេញពីខ្លួនអ្នក យើងនឹងតាំងម្នាក់ឲ្យអង្គុយលើបល្ល័ង្ករបស់អ្នក។¹²ប្រសិន‌បើកូនៗរបស់អ្នកកាន់តាម សេចក្ដីសញ្ញារបស់យើង និងសេចក្ដីបន្ទាល់ដែលយើងនឹងបង្រៀនដល់គេ នោះកូនៗរបស់គេក៏នឹងអង្គុយលើបល្ល័ង្ក របស់អ្នកជារៀងរហូតដែរ»។

¹³ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់បានជ្រើសរើសក្រុងស៊ីយ៉ូន ព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យចង់បានក្រុងនេះ សម្រាប់ជាលំនៅរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁴«នេះជាទីសម្រាករបស់យើងរហូតតទៅ យើងនឹងអាស្រ័យនៅទីនេះ ដ្បិតយើងមានចិត្តចង់បានក្រុងនេះ។

¹⁵យើងនឹងឲ្យពរក្រុងនេះមានអ្វីៗជាបរិបូរណ៏ យើងនឹងឲ្យអ្នកក្រនៅក្រុងនេះ មានអាហារបរិ‌ភោគឆ្អែតស្កប់ស្កល់។¹⁶ពួកសង្ឃរបស់ក្រុងនេះ យើងនឹងតាក់‌តែងដោយសេចក្ដីសង្គ្រោះហើយពួកបរិសុទ្ធនៅក្រុងនេះ នឹងស្រែកហ៊ោដោយអំណរ។

¹⁷នៅទីនេះ យើងនឹងធ្វើឲ្យស្នែង របស់ដាវីឌដុះពន្លកឡើង យើងបានរៀបចំចង្កៀងមួយសម្រាប់អ្នក ដែលយើងបានចាក់ប្រេងតាំង។¹⁸យើងនឹងគ្របដណ្ដប់ខ្មាំងសត្រូវរបស់គេ ដោយសេចក្ដីខ្មាស តែនៅលើក្បាលលោកវិញ នឹងមានមកុដដ៏រុងរឿង»។

133

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹មើល៍ ការដែលបងប្អូនរស់នៅជាមួយគ្នា ដោយចិត្តព្រមព្រៀងនោះជាការល្អ ហើយសមគួរយ៉ាងណាទៅ!

²គឺធៀបដូចជាប្រេងដ៏វិសេសដែលចាក់លើក្បាល ក៏ហូរចុះមកដល់ពុកចង្កា គឺជាពុកចង្ការបស់លោកអើរ៉ុន រួចស្រក់ទៅដល់ជាយអាវរបស់លោកផង។³ក៏ធៀបដូចជាទឹកសន្សើមនៅលើភ្នំហ៊ើរម៉ូន ដែលធ្លាក់មកលើភ្នំនៃក្រុងស៊ីយ៉ូន ដ្បិតនៅទីនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យមានព្រះ‌ពរ គឺជាជីវិតដែលនៅអស់‌កល្បជា‌និច្ច។

134

ទំនុកច្រៀងតាមថ្នាក់។¹មក អស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលឈរនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះ‌អង្គ នៅពេលយប់អើយ ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់។²ចូរប្រណម្យដៃទៅឯទីបរិសុទ្ធ ហើយថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់។

³សូមព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលព្រះ‌អង្គបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ប្រទានពរអ្នករាល់គ្នាពីក្រុងស៊ីយ៉ូន។

135

¹ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់។ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ឱពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ចូរនាំគ្នាសរសើរតម្កើង²អ្នករាល់គ្នាដែលឈរនៅក្នុងដំណាក់របស់ ព្រះ‌អម្ចាស់គឺនៅក្នុងទីព្រះ‌លាននៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះជា ម្ចាស់នៃយើងអើយ។

³ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ល្អ ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ដ្បិតនេះជាទីដ៏សប្បាយរីករាយ។⁴ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ បានជ្រើសរើសយ៉ាកុប សម្រាប់ព្រះ‌អង្គ គឺអុីស្រា‌អែល ទុកជាកម្ម‌សិទ្ធិរបស់ព្រះ‌អង្គផ្ទាល់។

⁵ដ្បិតខ្ញុំដឹងថា ព្រះ‌អម្ចាស់ធំអស្ចារ្យ ហើយថា ព្រះ‌អម្ចាស់របស់យើង ព្រះ‌អង្គខ្ពស់លើសអស់ទាំងព្រះ។⁶ព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើការអ្វី ដែលព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ នៅលើមេឃ និងនៅផែនដី នៅក្នុងសមុទ្រ និងអស់ទាំងទីជម្រៅ។

⁷ព្រះ‌អង្គហើយដែលធ្វើឲ្យពពកឡើងពីចុងផែនដី ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យមានផ្លេក‌បន្ទោរសម្រាប់ភ្លៀង ក៏បញ្ចេញខ្យល់ពីឃ្លាំងរបស់ព្រះ‌អង្គមកដែរ។

⁸ព្រះ‌អង្គហើយដែលបានប្រហារ អស់ទាំងកូនច្បងរបស់សាសន៍អេស៊ីប ទាំងមនុស្ស ទាំងសត្វ។⁹អេស៊ីបអើយ ព្រះ‌អង្គបានចាត់ទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យ ឲ្យចូលទៅកណ្ដាលឯង គឺឲ្យទាស់នឹងផារ៉ោន និងមហាតលិកទាំងប៉ុន្មានរបស់ទ្រង់។

¹⁰ព្រះ‌អង្គបានប្រហារជាតិសាសន៍ជាច្រើន ហើយសម្លាប់ពួកស្តេចដ៏ខ្លាំងពូកែ¹¹គឺស៊ីហុន ជាស្តេចសាសន៍អាម៉ូរី និងអុក ជាស្តេចនៅទឹកដីបាសាន ហើយអស់ទាំងនគរនៅស្រុកកាណាន។

¹²ព្រះ‌អង្គបានប្រគល់ស្រុករបស់គេទុកជាមរតក គឺជាមរតកដល់អុីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ។¹³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះកិត្តិនាមរបស់ព្រះ‌អង្គ ក៏ស្ថិត‌ស្ថេរជារៀងតទៅ។

¹⁴ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នឹងវិនិច្ឆ័យ ឲ្យប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអាណិតអាសូរ ដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁵ព្រះរបស់សាសន៍ដទៃសុទ្ធតែជារូប ធ្វើពីប្រាក់ និងមាស ដែលជាស្នាដៃរបស់មនុស្ស។¹⁶រូបទាំងនោះមានមាត់ តែមិនចេះនិយាយ មានភ្នែក តែមើលមិនឃើញ¹⁷មានត្រចៀក តែស្តាប់មិនឮ ក៏គ្មានខ្យល់ដង្ហើមនៅក្នុងមាត់ដែរ។¹⁸អស់អ្នកដែលធ្វើរូបទាំងនោះ នឹងត្រឡប់ដូចជារូបនោះឯង ហើយអស់អ្នកដែលទុកចិត្តនឹងរូបទាំងនោះ ក៏នឹងត្រឡប់ដូចជារូបទាំងនោះដែរ។

¹⁹ពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែលអើយ ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់ ឱពូជពង្សអើរ៉ុនអើយ ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់។²⁰ឱពូជពង្សលេវីអើយ ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់ អស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ចូរថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អម្ចាស់។²¹សូមឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រកបដោយព្រះ‌ពរ ពីក្រុងស៊ីយ៉ូន គឺព្រះ‌អង្គដែលគង់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម។ សរសើរតម្តើងព្រះអម្ចាស់។

136

¹សូមអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គល្អ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។²សូមអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះដ៏ធំលើអស់ទាំងព្រះ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។³សូមអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ៏ធំលើអស់ទាំងព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

⁴គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលធ្វើការអស្ចារ្យធំៗ តែមួយព្រះ‌អង្គឯង ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច⁵គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ ដោយប្រាជ្ញាញាណ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

⁶គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលបានក្រាលផែនដីនៅលើទឹក ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច⁷គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលបានបង្កើតតួពន្លឺធំៗ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

⁸គឺព្រះ‌អាទិត្យ ឲ្យគ្រប់គ្រងនៅពេលថ្ងៃ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច⁹ព្រះ‌ច័ន្ទ និងហ្វូងផ្កាយ ឲ្យគ្រប់គ្រងនៅពេលយប់ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

¹⁰គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលបានប្រហារ អស់ទាំងកូនច្បងរបស់ពួកអេស៊ីព្ទ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច¹¹ព្រះ‌អង្គបាននាំអុីស្រា‌អែល ចេញពីក្នុងចំណោមពួក‌គេ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច¹²ដោយព្រះ‌ហស្តខ្លាំងពូកែ និងព្រះ‌ពាហុលើកសម្រេច ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

¹³គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលបានញែក សមុទ្រក្រហមចេញជាពីរ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច¹⁴ព្រះ‌អង្គឲ្យសាសន៍អុីស្រា‌អែល ដើរកាត់កណ្ដាលសមុទ្រនោះ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច¹⁵តែព្រះ‌អង្គបានបោះទម្លាក់ផារ៉ោន ព្រមទាំងពល‌ទ័ពរបស់ស្ដេច ទៅក្នុងសមុទ្រក្រហម ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

¹⁶គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលបាននាំប្រជា‌រាស្ត្រ របស់ព្រះ‌អង្គដើរកាត់ទីរហោ‌ស្ថាន ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច¹⁷គឺដល់ព្រះ‌អង្គដែលបានប្រហារស្ដេចធំៗ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

¹⁸ព្រះ‌អង្គបានសម្លាប់ពួកស្តេចដ៏ខ្លាំងពូកែ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច¹⁹គឺស៊ីហុន ជាស្តេចនៃសាសន៍អាម៉ូរី ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច²⁰និងអុក ជាស្តេចស្រុកបាសានដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

²¹ហើយប្រគល់ស្រុករបស់គេ ទុកជាមរតក ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច²²គឺជាមរតកដល់អុីស្រា‌អែល ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។²³គឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបាននឹកចាំពីយើង កាលយើងនៅក្នុងសណ្ឋានទាបថោកនៅឡើយ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

²⁴ហើយបានសង្គ្រោះយើងឲ្យរួចពីខ្មាំងសត្រូវ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច²⁵ព្រះ‌អង្គជាព្រះដែលប្រទានអាហារ ដល់អស់ទាំងសាច់ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។²⁶សូមអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះនៃស្ថាន‌សួគ៌ ដ្បិតព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

137

¹យើងបានអង្គុយចុះ នៅមាត់ទន្លេទឹកដីបាប៊ីឡូន យើងបានយំ ដោយនឹករឭកដល់ក្រុងស៊ីយ៉ូន។²នៅទីនោះ យើងបានព្យួរស៊ុងរបស់យើង នៅដើមចាក។

³ដ្បិតនៅទីនោះ ពួកអ្នកដែលនាំយើង ទៅជាឈ្លើយ បានសុំឲ្យយើងច្រៀង គឺពួកអ្នកដែលធ្វើទុក្ខយើង គេបានសុំឲ្យយើងលេង ឲ្យគេបានអរសប្បាយ គេពោលថា «ចូរច្រៀងបទមួយរបស់ក្រុងស៊ីយ៉ូន ឲ្យយើងស្តាប់ផង»។⁴តើឲ្យយើងច្រៀងបទរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នៅក្នុងប្រទេសដទៃដូចម្តេចកើត?

⁵ក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ ប្រសិន‌បើខ្ញុំភ្លេចអ្នក សូមឲ្យដៃស្តាំរបស់ខ្ញុំភ្លេចជំនាញរបស់វាទៅចុះ។⁶ប្រសិន‌បើខ្ញុំមិននឹកដល់អ្នកទេ ប្រសិន‌បើខ្ញុំមិនដាក់ក្រុងយេរូ‌សាឡិម ឲ្យខ្ពស់លើសជាងអំណរដ៏ខ្ពស់បំផុតរបស់ខ្ញុំទេ នោះសូមឲ្យអណ្ដាតខ្ញុំ ស្អិតជាប់នឹងក្រអូមមាត់ខ្ញុំទៅចុះ។

⁷ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមនឹកចាំពីពួកអេដុម នៅថ្ងៃដែលក្រុងយេរូ‌សាឡិមដួលរលំ គេពោលថា៖ «ចូររំលំវា ចូររំលំវាទៅ រំលំវាឲ្យដល់គ្រឹះទៅ»។

⁸កូនស្រីក្រុងបាប៊ីឡូនអើយ ឯងនឹងត្រូវវិនាសមិនខាន មានពរហើយ អ្នកណាដែលសងដល់ឯង តាមអំពើដែលឯងបានប្រព្រឹត្តចំពោះយើង។⁹មានពរហើយ អ្នកណាដែលនឹងចាប់កូនតូចរបស់ឯង ទៅបោកនឹងថ្ម។

138

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំសូមអរព្រះ‌គុណព្រះ‌អង្គ យ៉ាងអស់ពីចិត្តរបស់ទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំច្រៀងសរសើរព្រះ‌អង្គ នៅចំពោះព្រះទាំងឡាយ។²ទូល‌បង្គំក្រាបថ្វាយ‌បង្គំ តម្រង់ទៅឯព្រះ‌វិហារបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ដោយព្រោះព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស និងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានលើកតម្កើង ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ខ្ពស់លើសជាងព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អង្គទៅទៀត។

³នៅថ្ងៃដែលទូល‌បង្គំបានអំពាវ‌នាវ ព្រះ‌អង្គបានឆ្លើយតបមកទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គបានចម្រើនកម្លាំងចិត្តទូល‌បង្គំ។⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ អស់ទាំងស្តេចនៅផែនដី នឹងអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតគេបានឮព្រះ‌បន្ទូល ដែលចេញពីព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁵ហើយគេនឹងច្រៀងពីផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នោះធំក្រៃ‌លែង។⁶ដ្បិតទោះបើព្រះ‌អម្ចាស់ខ្ពស់ ក៏ព្រះ‌អង្គនៅតែគិតដល់មនុស្សទន់ទាបជានិច្ច តែឯមនុស្សឆ្មើង‌ឆ្មៃវិញ ព្រះ‌អង្គស្គាល់គេពីចម្ងាយ។

⁷នៅពេលទូល‌បង្គំដើរនៅកណ្ដាលទុក្ខវេទនា ព្រះ‌អង្គរក្សាការពារជីវិតទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គលើកព្រះ‌ហស្តឡើង ទាស់នឹងសេចក្ដីក្រេវ‌ក្រោធ របស់ខ្មាំងសត្រូវទូល‌បង្គំ ហើយព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គរំដោះទូល‌បង្គំ។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសម្រេចគោលបំណង របស់ព្រះ‌អង្គដល់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ ស្ថិត‌ស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។ សូមកុំបោះ‌បង់ចោលស្នាព្រះ‌ហស្ត របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។

139

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ ដែលទ្រង់លើកសម្រាប់មេភ្លេង។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គបានពិនិត្យមើលទូល‌បង្គំ ហើយបានស្គាល់ទូល‌បង្គំ។²ព្រះ‌អង្គជ្រាបពេលដែលទូល‌បង្គំអង្គុយចុះនិងពេលដែលទូល‌បង្គំក្រោកឡើង ព្រះ‌អង្គយល់គំនិតរបស់ទូល‌បង្គំតាំងពីចម្ងាយ។

³ព្រះ‌អង្គពិនិត្យពិចារណាផ្លូវច្រករបស់ទូល‌បង្គំ និងទីដេកសម្រាករបស់ទូល‌បង្គំ ហើយស្គាល់អស់ទាំងផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់ទូល‌បង្គំ។⁴ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូម្បីតែពាក្យសម្ដីមិនទាន់មាន នៅអណ្ដាតទូល‌បង្គំនៅឡើយ នោះព្រះ‌អង្គក៏ជ្រាបគ្រប់ជំពូកទៅហើយ។⁵ព្រះ‌អង្គបានព័ទ្ធទូល‌បង្គំជិត ពីមុខពីក្រោយហើយបានដាក់ព្រះ‌ហស្តលើទូល‌បង្គំ។⁶ការជ្រាបច្បាស់បែបនេះអស្ចារ្យពេកសម្រាប់ទូល‌បង្គំ គឺខ្ពស់ណាស់ ទូល‌បង្គំមិនអាចយល់បានឡើយ។

⁷តើទូល‌បង្គំនឹងទៅឯណា ឲ្យផុតពីព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់ព្រះ‌អង្គបាន? តើទូល‌បង្គំនឹងរត់ទៅឯណា ឲ្យផុតពីព្រះ‌វត្តមានរបស់ព្រះ‌អង្គបាន?⁸ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំឡើងទៅស្ថាន‌សួគ៌ ព្រះ‌អង្គគង់នៅទីនោះ ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំរៀបដំណេក នៅស្ថានឃុំនៅព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ព្រះ‌អង្គគង់នៅទីនោះ។

⁹ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំពាក់ស្លាបហោះ ទៅទិសព្រះអាទិត្យរះ ហើយទៅរស់នៅឯទីបំផុតនៃសមុទ្រ។¹⁰ក៏គង់តែព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងនាំទូល‌បង្គំនៅទីនោះ ហើយព្រះ‌ហស្តស្តាំរបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងក្តាប់ទូល‌បង្គំជាប់។

¹¹ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំពោលថា៖ «ប្រាកដជាភាពងងឹតនឹងគ្របពីលើខ្ញុំ ហើយពន្លឺដែលនៅជុំ‌វិញខ្ញុំ នឹងត្រឡប់ទៅជាយប់»¹²នោះសូម្បីតែភាពងងឹត ក៏លាក់ពីព្រះ‌អង្គមិនបានឡើយ គឺយប់ភ្លឺដូចជាថ្ងៃ ដ្បិតភាពងងឹត និងពន្លឺ ស្មើគ្នានៅចំពោះព្រះ‌អង្គ។

¹³ដ្បិតគឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបានបង្កើត ចិត្តថ្លើមទូល‌បង្គំ ហើយបានផ្សំគ្រឿងទូល‌បង្គំនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយ។¹⁴ទូល‌បង្គំសូមសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានបង្កើតទូល‌បង្គំមក គួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង ហើយអស្ចារ្យ ស្នាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គសុទ្ធតែអស្ចារ្យព្រលឹងទូល‌បង្គំដឹងច្បាស់ណាស់។

¹⁵កាលទូល‌បង្គំបានកកើតឡើងក្នុងទីកំបាំង គឺបានចាក់ស្រេះយ៉ាងស្មុគស្មាញ ក្នុងទីជ្រៅនៃផែនដី នោះគ្រោងកាយរបស់ទូល‌បង្គំ មិនកំបាំងនឹងព្រះ‌អង្គឡើយ។¹⁶ព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ បានឃើញធាតុនៃទូល‌បង្គំ តាំងពីទូល‌បង្គំមិនទាន់មានរូបរាងនៅឡើយ។ គ្រប់ទាំងអស់សុទ្ធតែបានកត់ទុក ក្នុងបញ្ជីរបស់ព្រះ‌អង្គ គឺអស់ទាំងថ្ងៃអាយុដែលបានតម្រូវ ឲ្យទូល‌បង្គំរស់នៅ មុននឹងមានថ្ងៃទាំងនោះមកដល់ទៅទៀត។

¹⁷ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះ‌តម្រិះរបស់ព្រះ‌អង្គ មានតម្លៃវិសេសដល់ទូល‌បង្គំណាស់ គឺមានច្រើនឥតគណនា!¹⁸ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំខំប្រឹងរាប់ នោះមានច្រើនជាងគ្រាប់ខ្សាច់ទៅទៀត កាលណាទូល‌បង្គំភ្ញាក់ឡើង នោះទូល‌បង្គំនៅជាមួយព្រះ‌អង្គដដែល។

¹⁹ព្រះជាម្ចាស់ សូមទ្រង់ប្រហារមនុស្សអាក្រក់ទៅមនុស្សកម្ចាយឈាមអើយ ចូរថយចេញពីខ្ញុំទៅ។²⁰គេពោលពាក្យអាក្រក់ទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ ហើយខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គ ចេញព្រះ‌នាម ព្រះ‌អង្គជាអសារឥតការ។

²¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើទូល‌បង្គំមិនបានស្អប់អស់អ្នក ដែលស្អប់ព្រះ‌អង្គទេឬ? តើទូល‌បង្គំមិនបានខ្ពើមអស់អ្នក ដែលលើកគ្នាទាស់នឹងព្រះ‌អង្គទេឬ?²²ទូល‌បង្គំស្អប់អ្នកទាំងនោះពេញទីហើយ ទូល‌បង្គំចាត់ទុកពួកគេជាខ្មាំងសត្រូវ របស់ទូល‌បង្គំ។

²³ព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមពិនិត្យមើលទូល‌បង្គំ ហើយស្គាល់ចិត្តទូល‌បង្គំផង! សូមល្បងមើលទូល‌បង្គំ ដើម្បីឲ្យស្គាល់គំនិតទូល‌បង្គំ។²⁴សូមទតមើល ប្រសិន‌បើមានអំពើអាក្រក់ណា នៅក្នុងទូល‌បង្គំ ហើយនាំទូល‌បង្គំ តាមផ្លូវដ៏នៅអស់‌កល្បជា‌និច្ចផង។

140

ទំនុករបស់ស្តេចដាវីឌ សម្រាប់មេភ្លេង។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមប្រោសទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីមនុស្សអាក្រក់សូមការពារទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីមនុស្សឃោរ‌ឃៅ។²ជាអ្នកដែលគិតគូរបង្កើត សេចក្ដីអាក្រក់នៅក្នុងចិត្ត ហើយចេះតែញុះញង់ឲ្យមានចម្បាំងជា‌និច្ច។³គេបានសំលៀងអណ្ដាតរបស់គេ ឲ្យស្រួចដូចជាអណ្ដាតពស់ ហើយនៅក្រោមបបូរមាត់របស់គេ មានសុទ្ធតែពិសពស់ហនុមាន។ សម្រាក

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមការពារទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃមនុស្សអាក្រក់ សូមរក្សាទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីមនុស្សឃោរ‌ឃៅ ជាអ្នកដែលគិតនឹងធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំ ភ្លាត់ជើងដួល។⁵អ្នកអួតអាងបានដាក់អន្ទាក់ចង់ចាប់ទូល‌បង្គំ គេបានលាតមង ទាំងមានខ្សែចាំរូត ហើយគេដាក់អង្គប់តាមផ្លូវ ចាំចាប់ទូល‌បង្គំ។ សម្រាក

⁶ខ្ញុំទូលព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖ «ព្រះ‌អង្គជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ពាក្យ ដែលទូល‌បង្គំ ទូល‌អង្វរផង»។⁷ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃ ទូល‌បង្គំអើយ ព្រះ‌អង្គជាកម្លាំងនៃការសង្គ្រោះរបស់ទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គបានគ្របក្បាលទូល‌បង្គំ នៅថ្ងៃសឹកសង្គ្រាម។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំឲ្យចិត្តប៉ងប្រាថ្នារបស់មនុស្សអាក្រក់ បានសម្រេចឡើយ ក៏កុំឲ្យកិច្ច‌កលរបស់គេបានលឿនទៅមុខដែរ ក្រែងគេអួតខ្លួន។ សម្រាក

⁹អស់អ្នកដែលឡោមព័ទ្ធទូល‌បង្គំ សូមឲ្យអំពើអាក្រក់នៃបបូរមាត់របស់គេ បានធ្លាក់ទៅលើគេវិញទៅ។¹⁰សូមឲ្យមានរងើកភ្លើងឆេះធ្លាក់ទៅលើគេ ហើយឲ្យគេត្រូវបោះទៅក្នុងភ្លើង គឺទៅក្នុងរណ្តៅយ៉ាងជ្រៅ ងើបឡើងវិញមិនរួចឡើយ។¹¹សូមកុំឲ្យមនុស្សដែលមួលបង្កាច់គេ តាំងនៅជាប់លើផែនដីឡើយ សូមឲ្យសេចក្ដីអាក្រក់ដេញតាម មនុស្សឃោរ‌ឃៅយ៉ាងលឿនទៅ។

¹²ទូល‌បង្គំដឹងថា ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងកាន់ក្ដី របស់មនុស្សមានទុក្ខវេទនា ហើយរកយុត្តិ‌ធម៌ឲ្យមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត។¹³ប្រាកដហើយ មនុស្សសុចរិត នឹងអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ហើយមនុស្សទៀងត្រង់ នឹងរស់នៅក្នុងព្រះវត្ត‌មានព្រះ‌អង្គ។

141

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំបានអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ សូមប្រញាប់យាងមករកទូល‌បង្គំ ពេលទូល‌បង្គំអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់សំឡេងទូល‌បង្គំផង។²សូមឲ្យពាក្យអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំ បានដូចជាគ្រឿងក្រអូបនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយការលើកដៃប្រណម្យរបស់ទូល‌បង្គំ បានដូចជាយញ្ញ‌បូជានៅពេលល្ងាច។

³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមការពារមាត់ទូល‌បង្គំ សូមថែ‌រក្សាទ្វារបបូរមាត់របស់ទូល‌បង្គំផង។⁴សូមកុំឲ្យចិត្តទូល‌បង្គំ ល្អៀងទៅខាងសេចក្ដីអាក្រក់ណា ដើម្បីប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ជាមួយមនុស្ស ដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត ហើយសូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំទទួលទាន ចំណីឆ្ងាញ់របស់គេឡើយ។

⁵សូមឲ្យមនុស្សសុចរិតវាយទូល‌បង្គំចុះ នោះនឹងបានជាគុណ សូមឲ្យគេប្រដៅទូល‌បង្គំ នោះនឹងបានដូចជា ប្រេងលាបលើក្បាលទូល‌បង្គំ សូមកុំឲ្យក្បាលទូលបង្គំប្រកែកឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំនៅតែបន្ដអធិស្ឋាន ទាស់នឹងអំពើអាក្រក់របស់មនុស្សទុច្ចរិត។⁶កាលពួកចៅ‌ក្រមរបស់គេ ត្រូវបោះទម្លាក់ទៅក្នុងក្រហែងថ្ម នោះគេនឹងឮពាក្យរបស់ទូល‌បង្គំ ដ្បិតពាក្យទាំងនោះគួរឲ្យរីករាយចិត្ត។⁷ពួកគេនឹងនិយាយថា «កាលគេភ្ជួរ ហើយបំបែកដីយ៉ាងណានោះឆ្អឹងយើងខ្ញុំក៏នឹងត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយ នៅមាត់នៃស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់»។

⁸ប៉ុន្ដែ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ភ្នែកទូល‌បង្គំសម្លឹងទៅរកព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំស្វែងរកទីពឹងជ្រកនៅក្នុងព្រះ‌អង្គ សូមកុំទុកឲ្យទូល‌បង្គំនៅតែលតោលឡើយ។⁹សូមការពារទូល‌បង្គំឲ្យរួចពីអន្ទាក់ ដែលគេបានដាក់សម្រាប់ចាប់ទូល‌បង្គំ និងពីអង្គប់របស់ពួកអ្នក ដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ផង។¹⁰សូមឲ្យមនុស្សអាក្រក់ ធ្លាក់ទៅក្នុងអន្ទាក់របស់ខ្លួនគេ តែឲ្យទូល‌បង្គំវិញនឹងបានរួចផុត។

142

ទំនុករបស់ស្តេចដាវីឌ ក្នុងគ្រាដែលស្ដេចស្ថិតនៅក្នុងរអាងថ្ម ជាពាក្យអធិស្ឋាន។¹ខ្ញុំស្រែករកព្រះ‌អម្ចាស់ដោយសំឡេងរបស់ខ្ញុំ គឺដោយសំឡេងរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំទូល‌អង្វរដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។²ខ្ញុំបង្ហូរទំនួញរបស់ខ្ញុំនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ខ្ញុំទូលរៀបរាប់ពីទុក្ខលំបាករបស់ទូលបង្គំ នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ។

³កាលវិញ្ញាណទូល‌បង្គំបានអន់‌ថយនៅក្នុងខ្លួន ព្រះ‌អង្គជ្រាបពីផ្លូវរបស់ទូល‌បង្គំ តាមផ្លូវច្រកដែលទូល‌បង្គំដើរ គេបានបង្កប់អន្ទាក់ចាំចាប់ទូល‌បង្គំ។⁴សូមទតទៅខាងស្តាំមើល៍ ដ្បិតគ្មានអ្នកណាអើពើនឹងទូល‌បង្គំទេ ទូល‌បង្គំគ្មានទីពឹងជ្រក គ្មានអ្នកណារវីរវល់នឹងព្រលឹងទូល‌បង្គំឡើយ។⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំបានអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំពោលថា៖ «ព្រះ‌អង្គជាទីពឹងជ្រករបស់ទូល‌បង្គំ ជាចំណែករបស់ទូល‌បង្គំ នៅក្នុងទឹកដីរបស់មនុស្សរស់។

⁶សូមប្រុងស្តាប់ពាក្យអំពាវ‌នាវរបស់ទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំត្រូវអាប់ឱនណាស់ហើយ សូមរំដោះទូល‌បង្គំឲ្យរួច ពីពួកអ្នកដែលបៀត‌បៀនទូល‌បង្គំ ដ្បិតគេខ្លាំងពូកែជាងទូល‌បង្គំ។⁷សូមនាំព្រលឹងទូល‌បង្គំចេញពីគុកផង ដើម្បីឲ្យទូល‌បង្គំបានអរព្រះ‌គុណ ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។ មនុស្សសុចរិតនឹងនៅព័ទ្ធជុំវិញទូល‌បង្គំ ព្រោះព្រះ‌អង្គនឹងប្រោសប្រណីដល់ទូល‌បង្គំ។

143

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមព្រះ‌អង្គទ្រង់ព្រះ‌សណ្ដាប់ពាក្យអធិស្ឋាន របស់ទូល‌បង្គំផង សូមផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ពាក្យទូល‌អង្វរ របស់ទូល‌បង្គំ។ សូមឆ្លើយតបមកទូល‌បង្គំ ដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យស្មោះ‌ត្រង់ និងដោយសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ!²សូមកុំឲ្យកើតក្ដីក្ដាំនឹងអ្នកបម្រើ របស់ព្រះ‌អង្គឡើយ ដ្បិតនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ គ្មានមនុស្សរស់ណាម្នាក់ សុចរិតឡើយ។

³ដ្បិតខ្មាំងសត្រូវបានបៀត‌បៀនព្រលឹងទូល‌បង្គំ គេបានជាន់ឈ្លីជីវិតទូល‌បង្គំចុះដល់ដី គេបានធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំអង្គុយនៅក្នុងទីងងឹត ដូចអស់អ្នកដែលបានស្លាប់ជាយូរមកហើយ។⁴ហេតុនេះហើយបានជាវិញ្ញាណ នៅក្នុងទូល‌បង្គំចុះខ្សោយ ហើយចិត្តនៅក្នុងទូល‌បង្គំក៏ញាប់ញ័រ។

⁵ទូល‌បង្គំនឹកចាំពីសម័យចាស់បុរាណ ក៏សញ្ជឹងគិតអំពីអស់ទាំងកិច្ច‌ការ ដែលព្រះ‌អង្គបានធ្វើ ទូល‌បង្គំពិចារណាអំពី ស្នាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁶ទូល‌បង្គំលើកដៃប្រណម្យដល់ព្រះ‌អង្គ ព្រលឹងទូល‌បង្គំស្រេកឃ្លានចង់បានព្រះ‌អង្គ ដូចជាដីហួតហែង។ សម្រាក

⁷ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមឆ្លើយមកទូល‌បង្គំជាប្រញាប់! វិញ្ញាណទូល‌បង្គំអន់‌ថយហើយ។ សូមកុំលាក់ព្រះ‌ភក្ត្រនឹងទូល‌បង្គំឡើយ ក្រែងទូល‌បង្គំត្រឡប់ដូចជាអស់អ្នក ដែលចុះទៅក្នុងរណ្តៅ។⁸សូមឲ្យទូល‌បង្គំបានឮព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គ នៅពេលព្រឹក ដ្បិតទូល‌បង្គំទុកចិត្តដល់ព្រះ‌អង្គ។ សូមប្រោសឲ្យទូល‌បង្គំ ស្គាល់ផ្លូវដែលទូល‌បង្គំត្រូវដើរ ដ្បិតទូល‌បង្គំលើកព្រលឹងទូល‌បង្គំ ទៅរកព្រះ‌អង្គ។

⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមរំដោះទូល‌បង្គំឲ្យរួចផុតពីខ្មាំងសត្រូវ របស់ទូល‌បង្គំ ទូល‌បង្គំរត់មកពឹងជ្រកក្នុងព្រះ‌អង្គ។¹⁰សូមបង្រៀនទូល‌បង្គំឲ្យធ្វើតាម ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាព្រះនៃទូល‌បងំ្គ។ សូមឲ្យព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ ដឹកនាំទូល‌បង្គំឲ្យដើរនៅលើដីរាបស្មើ។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមរក្សាការពារជីវិតទូល‌បង្គំ ដោយយល់ដល់ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អង្គ! សូមនាំព្រលឹងទូល‌បង្គំចេញពីទុក្ខវេទនា ដោយសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹²ហើយដោយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស របស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គនឹងកាត់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូល‌បង្គំចេញ ហើយបំផ្លាញបច្ចា‌មិត្តទាំងប៉ុន្មាន នៃព្រលឹងទូល‌បង្គំ ដ្បិតទូល‌បង្គំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ។

144

ទំនុករបស់ស្ដេចដាវីឌ។¹សូមឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់ ជាថ្មដានៃទូល‌បង្គំ បានប្រកបដោយព្រះ‌ពរ ជាព្រះដែលបង្ហាត់ដៃទូល‌បង្គំឲ្យចេះធ្វើសង្គ្រាម ហើយម្រាមដៃទូល‌បង្គំឲ្យចេះច្បាំង។²ព្រះ‌អង្គជាថ្មដា និងជាបន្ទាយរបស់ទូល‌បង្គំ ជាប៉មយ៉ាងខ្ពស់ ហើយជាអ្នកដែលរំដោះទូល‌បង្គំ ក៏ជាខែលរបស់ទូល‌បង្គំ ហើយទូល‌បង្គំពឹងជ្រកនៅក្នុងព្រះ‌អង្គ គឺជាព្រះដែលបានដាក់ជនជាតិនានានៅក្រោមអំណាចទូល‌បង្គំ។

³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើមនុស្សជាអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គ យកចិត្តទុកដាក់នឹងគេ តើកូនមនុស្សជាអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គ នឹកគិតដល់គេដូច្នេះ?⁴មនុស្សប្រៀបបាននឹងខ្យល់មួយដង្ហើមប៉ុណ្ណោះ ថ្ងៃអាយុរបស់គេប្រៀបបាននឹងស្រមោល ដែលតែងតែរសាត់បាត់ទៅ។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមផ្អៀងផ្ទៃមេឃ ហើយយាងចុះមក សូមពាល់ភ្នំទាំងប៉ុន្មាន ដើម្បីឲ្យមានផ្សែងហុយឡើង។⁶សូមបញ្ចេញផ្លេក‌បន្ទោរ ហើយកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកគេ សូមបាញ់ព្រួញរបស់ព្រះ‌អង្គ ទៅបំបាក់ទ័ពពួកគេ។

⁷សូមលាព្រះ‌ហស្តចុះពីស្ថានលើមក សូមសង្គ្រោះ ហើយរំដោះទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចផុតពីទឹកដ៏ធំ គឺពីកណ្ដាប់ដៃពួកសាសន៍ដទៃ។⁸ដែលមាត់របស់គេពោលតែពាក្យកុហក ហើយដៃស្តាំរបស់គេ ជាដៃស្ដាំនៃសេចក្ដីកុហក។

⁹ព្រះជាម្ចាស់ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងបទថ្មីថ្វាយព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំនឹងច្រៀងសរសើរព្រះ‌អង្គ ដោយដេញពិណខ្សែដប់¹⁰ព្រះ‌អង្គហើយដែលប្រទានឲ្យ ពួកស្តេចមានជ័យជម្នះ ក៏សង្គ្រោះដាវីឌជាអ្នកបម្រើព្រះ‌អង្គ ឲ្យរួចពីដាវដ៏សាហាវ។¹¹សូមសង្គ្រោះ ហើយរំដោះទូល‌បង្គំ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកសាសន៍ដទៃ ដែលមាត់របស់គេពោលតែពាក្យកុហក ហើយដៃស្តាំរបស់គេ ជាដៃស្ដាំនៃសេចក្ដីភូតភរ។

¹²សូមឲ្យកូនប្រុសៗរបស់យើង បានដូចជារុក្ខជាតិ ដុះលូតលាស់ពេញកម្លាំង ក្នុងវ័យនៅក្មេងរបស់គេ ហើយកូនស្រីៗរបស់យើង បានដូចជាថ្មសីមា ដែលដាប់ធ្វើតាមរបៀបព្រះ‌រាជវាំង។¹³សូមឲ្យជង្រុករបស់យើងបានពេញ ដោយស្បៀងអាហារគ្រប់មុខ សូមឲ្យហ្វូងចៀមរបស់យើង កើតកូនទាំងពាន់ទាំងម៉ឺន ចម្រើនឡើងនៅតាមវាលស្មៅ។

¹⁴សូមឲ្យគោស្ទាវរបស់យើងមានកម្លាំងខ្លាំង គ្មានសត្រូវចូលរុករាន ឬលួចចាប់យកទៅឡើយ ហើយសូមកុំឲ្យមានសម្រែកភ័យអាសន្ន នៅតាមផ្លូវរបស់យើងដែរ។¹⁵មានពរហើយប្រជាជនណា ដែលមានព្រះពរដូច្នេះធ្លាក់មក មានពរហើយប្រជាជនណា ដែលយកព្រះ‌អម្ចាស់ទុកជាព្រះរបស់ខ្លួន។

145

ទំនុកជាបទសរសើររបស់ស្តេចដាវីឌ។¹ព្រះដ៏ជាមហា‌ក្សត្រនៃទូល‌បង្គំអើយ ទូល‌បង្គំនឹងលើកតម្កើងព្រះ‌អង្គ ហើយសូមថ្វាយព្រះពរព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ អស់‌កល្បជា‌និច្ច។²ទូល‌បង្គំនឹងថ្វាយព្រះ‌ពរព្រះ‌អង្គជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយសរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ អស់‌កល្បជា‌និច្ច។³ព្រះ‌អម្ចាស់ធំ ហើយគួរសរសើរតម្កើងយ៉ាងក្រៃ‌លែង ភាពធំអស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ នោះរកយល់មិនបាន។

⁴មនុស្សជំនាន់មួយនឹងសរសើរ ពីស្នាព្រះហស្ដរបស់ព្រះ‌អង្គ ប្រាប់មនុស្សជំនាន់មួយទៀត ហើយគេនឹងប្រកាសពីកិច្ចការ ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁵ទូល‌បង្គំនឹងសញ្ជឹងគិតអំពីឫទ្ធា‌នុភាព ដ៏រុង‌រឿងឧត្តម និងអំពីការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁶គេនឹងថ្លែងប្រាប់ពីឫទ្ធានុភាពនៃស្នាព្រះ‌ហស្ដ ដ៏គួរឲ្យស្ញប់ស្ញែងរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយទូល‌បង្គំនឹងប្រកាស ពីភាពធំអស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁷គេនឹងបញ្ចេញព្រះកិត្តិ‌នាមនៃព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ សប្បុរសជាបរិបូររបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយគេនឹងស្រែកច្រៀង ពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រកប ដោយព្រះហឫទ័យប្រណីសន្ដោស និងអាណិតអាសូរ ព្រះ‌អង្គយឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយពោរពេញដោយ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរស។⁹ព្រះ‌អម្ចាស់ល្អដល់មនុស្សទាំងអស់ ហើយព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអាណិតអាសូររបស់ព្រះ‌អង្គ គ្របលើអ្វីៗទាំងអស់ ដែលព្រះ‌អង្គបានបង្កើតមក។

¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ អស់ទាំងស្នាព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងអរព្រះ‌គុណដល់ព្រះ‌អង្គ ហើយអស់ទាំងពួកអ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ នឹងថ្វាយព្រះពរព្រះ‌អង្គ។¹¹គេនឹងថ្លែងពីសិរី‌ល្អនៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយរៀបរាប់ពីព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ‌អង្គ។¹²ដើម្បីឲ្យពួកកូនមនុស្សស្គាល់ ពីកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ និងពីសិរី‌ល្អដ៏រុងរឿងនៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹³ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ជារាជ្យដ៏ស្ថិត‌ស្ថេរអស់‌កល្បជា‌និច្ច ហើយអំណាចរបស់ព្រះ‌អង្គ ក៏នៅស្ថិតស្ថេរគ្រប់ជំនាន់តរៀងទៅ។

¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់ទ្រទ្រង់អស់អ្នកដែលដួល ក៏លើកអស់អ្នកដែលត្រូវឱនចុះ ឲ្យងើបឡើងវិញ។¹⁵ភ្នែករបស់មនុស្សទាំងអស់ទន្ទឹងរង់ចាំព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គប្រទានអាហារឲ្យគេ តាមពេលកំណត់។¹⁶ព្រះ‌អង្គលាព្រះ‌ហស្ត ព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យជីវិតទាំង‌ឡាយ ឲ្យឆ្អែតបានស្កប់ស្កល់។

¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់សុចរិតក្នុងគ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ ក៏សប្បុរសក្នុងគ្រប់ទាំងកិច្ច‌ការ របស់ព្រះ‌អង្គដែរ។¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់គង់នៅជិតអស់អ្នក ដែលអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ គឺដល់អស់អ្នកដែលអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អង្គ ដោយពិតត្រង់។¹⁹ព្រះ‌អង្គបំពេញតាមចិត្តប៉ងប្រាថ្នារបស់អស់អ្នក ដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គក៏ឮសម្រែករបស់គេ ហើយសង្គ្រោះគេ។

²⁰ព្រះ‌អម្ចាស់ការពារអស់អ្នក ដែលស្រឡាញ់ព្រះ‌អង្គ តែព្រះ‌អង្គនឹងបំផ្លាញ អស់ទាំងមនុស្សអាក្រក់វិញ។²¹មាត់ទូល‌បង្គំនឹងពោលពាក្យ សរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយសូមឲ្យមនុស្សទាំង‌អស់ ថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះ‌នាមដ៏បរិសុទ្ធ របស់ព្រះ‌អង្គ អស់‌កល្បជា‌និច្ច។

146

¹សរសើរតម្តើងព្រះអម្ចាស់! ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់។²ខ្ញុំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់អស់មួយជីវិត ខ្ញុំនឹងច្រៀងសរសើរដល់ព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ កាលខ្ញុំនៅមានជីវិតនៅឡើយ។

³កុំឲ្យទុកចិត្តនឹងអ្នកធំ ឬទុកចិត្តនឹងមនុស្សលោក ដែលមិនអាចសង្គ្រោះអ្នកណាបាននោះឡើយ។⁴កាលគេផុតដង្ហើមទៅ គេវិលត្រឡប់ទៅជាដីវិញ នៅថ្ងៃនោះឯង គំនិតរបស់គេ ក៏សូន្យបាត់ទៅដែរ។

⁵មានពរហើយអ្នកណាដែលមានព្រះ របស់យ៉ាកុបជាជំនួយរបស់ខ្លួន ជាអ្នកដែលសង្ឃឹមដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ខ្លួន។⁶ជាព្រះដែលបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ព្រមទាំងសមុទ្រ និងអ្វីៗសព្វសារពើ នៅស្ថានទាំងនោះ ព្រះ‌អង្គរក្សាសេចក្ដីពិតត្រង់ជារៀងរហូត។

⁷ព្រះ‌អង្គរកយុត្តិធម៌ឲ្យពួកអ្នក ដែលត្រូវគេសង្កត់‌សង្កិន ព្រះ‌អង្គប្រទានអាហារដល់អស់អ្នក ដែលស្រេកឃ្លាន។ ព្រះ‌អម្ចាស់ដោះលែងអ្នកជាប់ឃុំឃាំង⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រោសភ្នែកមនុស្សខ្វាក់ឲ្យមើលឃើញ ព្រះ‌អម្ចាស់លើកអស់អ្នកដែលត្រូវឱនចុះ ឲ្យងើបឡើងវិញ ព្រះ‌អម្ចាស់ស្រឡាញ់មនុស្សសុចរិត។

⁹ព្រះ‌អម្ចាស់ការពារពួកអ្នកស្នាក់អាស្រ័យ ព្រះ‌អង្គទ្រទ្រង់ក្មេងកំព្រា និងស្ត្រីមេម៉ាយ តែឯផ្លូវរបស់មនុស្សអាក្រក់វិញ ព្រះ‌អង្គនាំទៅរកសេចក្ដីវិនាស។¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសោយ‌រាជ្យអស់‌កល្បជា‌និច្ច ឱក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ព្រះរបស់អ្នក នឹងសោយ‌រាជ្យគ្រប់ជំនាន់តរៀងទៅ។ សរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់។

147

¹ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតការដែលច្រៀងសរសើរដល់ព្រះនៃយើង ជាការប្រពៃណាស់ ដ្បិតនេះជាទីដ៏សប្បាយរីករាយ ហើយចម្រៀងសរសើរតម្កើង ស័ក្ដិ‌សមណាស់។

²ព្រះ‌អម្ចាស់សង់ក្រុងយេរូ‌សាឡិមឡើងវិញ ព្រះ‌អង្គប្រមូលអុីស្រា‌អែល ដែលខ្ចាត់ខ្ចាយឲ្យត្រឡប់មកវិញ។³ព្រះ‌អង្គប្រោសអ្នកដែលមានចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ ឲ្យបានជា ព្រះ‌អង្គរុំរបួសឲ្យគេ។

⁴ព្រះ‌អង្គកំណត់ចំនួនផ្កាយ ហើយព្រះ‌អង្គដាក់ឈ្មោះឲ្យផ្កាយទាំងនោះ។⁵ព្រះ‌អម្ចាស់របស់យើងធំអស្ចារ្យ ហើយមានពេញដោយព្រះចេស្ដា ប្រាជ្ញា‌ញាណរបស់ព្រះ‌អង្គ មិនអាចវាស់ស្ទង់បានឡើយ។

⁶ព្រះ‌អម្ចាស់លើកមនុស្សរាប‌សា តែព្រះ‌អង្គបន្ទាបមនុស្សអាក្រក់ដល់ដី។⁷ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយពាក្យអរព្រះ‌គុណ ចូរលើកទំនុកថ្វាយព្រះនៃយើង ដោយចាប់ស៊ុង។

⁸ព្រះ‌អង្គបិទបាំងផ្ទៃមេឃដោយពពក ព្រះ‌អង្គរៀបចំឲ្យមានភ្លៀងសម្រាប់ផែនដី ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យមានស្មៅដុះនៅលើភ្នំ។⁹ព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យសត្វពាហនៈមានអាហារ ហើយក៏ប្រទានឲ្យកូនក្អែកដែលយំដែរ។

¹⁰ព្រះ‌អង្គមិនសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងកម្លាំងសេះទេ ក៏មិនរីករាយនឹងជើងមនុស្សដែរ។¹¹តែព្រះ‌អម្ចាស់សព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ នឹងអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អង្គ គឺនឹងអស់អ្នកដែលសង្ឃឹមដល់ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹²ក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះរបស់អ្នក។¹³ដ្បិតព្រះ‌អង្គពង្រឹងរនុកទ្វារឯងឲ្យរឹងមាំ ព្រះ‌អង្គប្រទានពរកូនចៅដែលរស់នៅក្នុងឯង។¹⁴ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យមានសេចក្ដីសុខ នៅក្នុងព្រំដែនរបស់ឯង ព្រះ‌អង្គចម្អែតឯង ដោយស្រូវសាលីយ៉ាងល្អបំផុត។

¹⁵ព្រះ‌អង្គចាត់ព្រះ‌រាជបញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គមកផែនដី ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គក៏រត់ទៅយ៉ាងរហ័ស។¹⁶ព្រះ‌អង្គប្រទានឲ្យមានព្រឹលសក្បុស ដូចរោមចៀម ព្រះ‌អង្គបាចសាចសន្សើម កកដូចផេះ។

¹⁷ព្រះ‌អង្គបោះទឹកកករបស់ព្រះ‌អង្គមកជាដុំៗ តើអ្នកណាអាចទ្រាំនឹងធាតុអាកាសត្រជាក់ របស់ព្រះ‌អង្គបាន?¹⁸ព្រះ‌អង្គចាត់ព្រះ‌បន្ទូលទៅ ហើយទាំងអស់ក៏រំលាយទៅ ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យខ្យល់របស់ព្រះ‌អង្គបកមក ហើយទឹកនោះក៏ហូរ។

¹⁹ព្រះ‌អង្គប្រកាសព្រះ‌បន្ទូល របស់ព្រះ‌អង្គដល់យ៉ាកុប គឺច្បាប់ និងវិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គដល់អុីស្រា‌អែល។²⁰ព្រះ‌អង្គមិនបានប្រព្រឹត្តដូច្នេះ ចំពោះសាសន៍ដទៃណាឡើយ គេមិនស្គាល់វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គទេ។ សរសើរតម្តើងព្រះអម្ចាស់។

148

¹ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ នៅស្ថានបរម‌សុខ អ្នករាល់គ្នាដែលស្ថិតនៅស្ថានដ៏ខ្ពស់បំផុតអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ។²ទេវតាទាំងអស់អើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ ពពួកទេវតាទាំងប៉ុន្មានអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ។

³ព្រះ‌អាទិត្យ និងព្រះ‌ចន្ទអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ អស់ទាំងផ្កាយដ៏ភ្លឺអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ។⁴ផ្ទៃមេឃដ៏ខ្ពស់បំផុតអើយ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ហើយឯងដែរ អស់ទាំងទឹក ដែលនៅពីលើមេឃអើយ។

⁵ចូរឲ្យអ្វីៗសព្វសារពើសរសើរតម្កើង ព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានចេញបង្គាប់ នោះអ្វីៗទាំងអស់ក៏បានកើតមក។⁶ព្រះ‌អង្គបានតាំងរបស់ទាំងនោះ ឲ្យនៅជាប់អស់‌កល្បជា‌និច្ច ព្រះ‌អង្គបានដាក់ចេញជាច្បាប់ ហើយច្បាប់នោះមិនអាចកន្លងបាត់ឡើយ។

⁷ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ចេញពីផែនដី ឯងដែលជាសត្វដ៏សម្បើមនៅក្នុងសមុទ្រ និងទីជម្រៅទាំងប៉ុន្មាន⁸ភ្លើង និងព្រឹល ហិមៈ និងចំហាយទឹក ខ្យល់ព្យុះដែលសម្រេចតាម ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁹ភ្នំធំភ្នំតូចទាំងឡាយ ដើមឈើដែលមានផ្លែ និងដើមតា‌ត្រៅទាំងប៉ុន្មាន¹⁰សត្វព្រៃ និងសត្វស្រុកទាំងប៉ុន្មាន សត្វលូនវារ ព្រមទាំងសត្វហើរដែរ។

¹¹ស្តេចនៅផែនដី និងប្រជា‌រាស្ត្រទាំង‌ឡាយ អ្នកធំ និងអ្នកគ្រប់គ្រងនៅផែនដី¹²យុវជន និងយុវនារី មនុស្សចាស់ ព្រមទាំងកូនក្មេងដែរ។

¹³ចូរឲ្យទាំងអស់សរសើរតម្កើង ព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតមានតែព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គប៉ុណ្ណោះ ត្រូវលើកតម្កើង តេជានុភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ ខ្ពស់ជាងផែនដី និងផ្ទៃមេឃ។¹⁴ព្រះ‌អង្គបានលើកស្នែងឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គជាទីសរសើរដល់ អស់ទាំងពួកអ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ដល់ប្រជាអុីស្រា‌អែល ដែលនៅជិតដិតនឹងព្រះ‌អង្គ។ សរសើរព្រះ‌អម្ចាស់។

149

¹សរសើរព្រះអម្ចាស់។ ចូរច្រៀងបទថ្មីថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរច្រៀងសរសើរព្រះអង្គ នៅក្នុងអង្គប្រជុំរបស់អ្នកជឿព្រះអង្គ។

²ចូរឲ្យអុីស្រា‌អែលរីក‌រាយក្នុងព្រះដែលបង្កើតខ្លួន ចូរឲ្យពួកកូននៃក្រុងស៊ីយ៉ូនបានត្រេក‌អរ នឹងព្រះមហា‌ក្សត្ររបស់ខ្លួន។³គួរឲ្យគេសរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ដោយលោតកញ្ឆេង គួរឲ្យគេច្រៀងថ្វាយព្រះ‌អង្គ ដោយវាយក្រាប់ និងចាប់ស៊ុង។

⁴ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់សព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ នឹងប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គតាក់‌តែងមនុស្សរាប‌សា ដោយការសង្គ្រោះ។⁵ចូរឲ្យពួកអ្នកបរិសុទ្ធរីក‌រាយឡើងនឹងសិរី‌ល្អ ចូរឲ្យគេច្រៀងដោយអំណរ ក្នុងដំណេករបស់ខ្លួន។

⁶សូមឲ្យមានការសរសើរតម្កើងយ៉ាងខ្ពស់ ពីព្រះនៅក្នុងមាត់របស់គេ ហើយឲ្យមានដាវមុខពីរ នៅជាប់នឹងដៃរបស់គេដែរ⁷ដើម្បីសម្រេចការសង‌សឹក ដល់ជនជាតិដទៃទាំងនោះ និងដាក់ទោសដល់ប្រជាជនទាំង‌ឡាយ។

⁸ប្រយោជន៍នឹងដាក់ច្រវាក់ដល់ពួកស្តេចរបស់គេ ហើយដាក់ខ្នោះដែក ដល់ពួកអ្នកមានត្រកូលខ្ពស់របស់គេ។⁹ដើម្បីសម្រេចការវិនិច្ឆ័យដល់ជនជាតិទាំងនោះ ដូចជាបានចែងទុកមកហើយ ការនេះជាកិត្តិយស ដល់អស់អ្នកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។ សរសើរព្រះអម្ចាស់។

150

¹ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គនៅក្នុងលំហអាកាស ជាទីសម្ដែងព្រះ‌ចេស្តារបស់ព្រះ‌អង្គ។²ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដោយព្រោះស្នាព្រះ‌ហស្ដដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ឲ្យសមនឹងភាពអស្ចារ្យក្រៃលែងរបស់ព្រះ‌អង្គ។

³ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដោយសូរត្រែ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដោយដេញពិណ និងចាប់ស៊ុង។⁴ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដោយវាយក្រាប់ ហើយលោតកញ្ឆេង ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដោយប្រដាប់មានខ្សែ និងខ្លុយ។⁵ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គដោយវាយឈិងឲ្យឮរងំ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះ‌អង្គ ដោយវាយឈឹងឮសូររំពង។

⁶គួរឲ្យអ្វីៗទាំងអស់ដែលមានជីវិត បានសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់។ សរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់។

សុភាសិត

1

¹សុភាសិតរបស់ព្រះ‌បាទសា‌ឡូម៉ូន ជាព្រះ‌រាជបុត្រព្រះ‌បាទដាវីឌ និងជាព្រះមហា‌ក្សត្រស្រុកអុីស្រា‌អែល។²សុភាសិតទាំងនេះផ្ដល់ឲ្យមនុស្សមានប្រាជ្ញា និងការចេះដឹង ដើម្បីយល់ពាក្យ‌ពេចន៍ប្រកបដោយអត្ថ‌ន័យជ្រៅជ្រះ³ព្រមទាំងបង្រៀនមនុស្សឲ្យចេះដឹង សុចរិត ត្រឹមត្រូវ និងមានចិត្តទៀងត្រង់។

⁴ដើម្បីបង្រៀនមនុស្សឆោតល្ងង់ឲ្យចេះប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយឲ្យយុវជនស្គាល់ខុសស្គាល់ត្រូវ។⁵សូមឲ្យអ្នកប្រាជ្ញបានស្តាប់ ហើយបង្កើនចំណេះដឹងរបស់ខ្លួនថែមទៀត សូមឲ្យអ្នកណាដែលមានយោបល់ បានដឹងពីផ្លូវដែលត្រូវដើរ⁶ព្រមទាំងឲ្យបានយល់ពាក្យសុភា‌សិត និងប្រស្នា អស់ទាំងពាក្យរបស់អ្នកប្រាជ្ញ និងពាក្យអាថ៌‌កំបាំងទាំងប៉ុន្មានផង។

⁷ការគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ជាប្រភពនៃការចេះដឹង។ មនុស្សខ្លៅតែងតែមើល‌ងាយតម្រិះប្រាជ្ញា និងការប្រៀន‌ប្រដៅ។⁸កូនអើយ ចូរស្ដាប់ឪពុកប្រៀន‌ប្រដៅ ហើយត្រង‌ត្រាប់ស្ដាប់ម្ដាយទូន្មាន⁹ដ្បិតដំបូន្មានរបស់ឪពុកម្ដាយនឹងកសាងចរិយាសម្បត្តិរបស់កូន ឲ្យបានល្អដូចមកុដ និងខ្សែកមាស។

¹⁰កូនអើយ បើមនុស្សមានបាបបបួលនាំឯង កុំព្រមតាមគេឡើយ។¹¹ប្រសិនបើពួកគេថា «ចូរមកជា‌មួយយើង យើងនឹងរង់ចាំឱកាសកម្ចាយឈាម យើងនឹងលបដោយសម្ងាត់ដើម្បីចាប់មនុស្សដែលឥតទោសដោយឥតហេតុ។

¹²យើងនឹងលេបគេទាំងរស់ ដូចជាស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ហើយទាំងមូលផង ដូចជាពួកអ្នកដែលចុះទៅក្នុងរណ្តៅ។¹³យើងនឹងរឹបអូស របស់មានតម្លៃគ្រប់យ៉ាង ក៏នឹងបំពេញលំ‌នៅយើង។¹⁴ចូរឯងចូលមកក្នុងពួកយើងចុះ យើងនឹងមានថង់ប្រាក់តែមួយប៉ុណ្ណោះ»។

¹⁵កូនអើយ សូមកូនកុំដើររួមផ្លូវជា‌មួយគេឡើយ ត្រូវឃាត់‌ជើងកូនមិនឲ្យចូលទៅក្នុង ផ្លូវច្រករបស់គេវិញ។¹⁶ដ្បិតជើងគេរត់តាមតែការអាក្រក់ទេ គេក៏រហ័សនឹងកម្ចាយឈាមផង។¹⁷ដ្បិតការដែលដាក់អន្ទាក់ នៅចំពោះសត្វស្លាបដែលវាមើលឃើញនោះ គឺឥតប្រ‌យោជន៍ទេ។

¹⁸មនុស្សទាំងនេះរង់ចាំតែនឹងសម្លាប់ខ្លួនឯង ហើយក៏អែបលបដោយសម្ងាត់ ដើម្បីតែនឹងបំផ្លាញជីវិតខ្លួនគេវិញ។¹⁹ផ្លូវនៃអស់អ្នកដែលលោភចង់បាន កម្រៃក៏យ៉ាងនោះដែរ សេចក្ដីនោះនឹងដកយកជីវិត ចេញពីអ្នកដែលបានកម្រៃបែបនោះ។

²⁰ប្រាជ្ញាតែងបន្លឺឡើងនៅក្នុងផ្លូវ ក៏បញ្ចេញសំឡេងនៅទីធ្លា²¹ប្រាជ្ញាស្រែកប្រកាស នៅទីផ្លូវប្រសព្វទ្រហឹង‌អឺង‌កង និងនៅមាត់ទ្វារក្រុង ឯនៅខាងក្នុងទីក្រុង នោះក៏បញ្ចេញពាក្យថា²²«មនុស្សឆោតល្ងង់អើយ តើនៅស្រឡាញ់សេចក្ដីឆោតល្ងង់ដល់កាលណាទៀត? ពួកមនុស្សចំអក គេនឹងចូលចិត្តខាងសេចក្ដីឡក‌ឡឺយ តើមនុស្សកំឡៅនឹងចេះតែស្អប់ ដល់ការចេះដឹងដល់កាលណា?

²³ចូរអ្នករាល់គ្នាស្តាប់តាមនូវសេចក្តីកែរតម្រូវរបស់យើង នោះយើងនឹងចាក់វិញ្ញាណយើងទៅលើអ្នករាល់គ្នា ហើយឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានយល់ពាក្យរបស់យើង។²⁴ពីព្រោះយើងបានស្រែកហៅ តែអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមស្តាប់ទេ យើងបានហុចដៃទៅ តែឥតមានអ្នកណារវល់សោះ។²⁵អ្នករាល់គ្នាក៏បោះ‌បង់ចោល អស់ទាំងដំបូ‌ន្មានរបស់យើង ហើយមិនព្រមទទួលពាក្យបន្ទោសរបស់យើងដែរ។

²⁶យើងនឹងសើចដែរ ក្នុងថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវអន្ត‌រាយ យើងនឹងចំអកឲ្យ ក្នុងកាលដែលអ្នករាល់គ្នា កើតមានសេចក្ដីភិត‌ភ័យផង²⁷កាលដែលសេចក្ដីភិត‌ភ័យ មកលើអ្នករាល់គ្នា ដូចជាព្យុះសង្ឃរា ហើយសេចក្ដីអន្ត‌រាយរបស់អ្នករាល់គ្នាមក ដូចជាខ្យល់កួច ក្នុងកាលដែលសេចក្ដីលំបាក និងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ មកគ្របសង្កត់លើអ្នករាល់គ្នា។

²⁸ក្រោយមក គេនឹងអំពាវនាវដល់យើង តែយើងមិនព្រមឆ្លើយសោះ គេនឹងស្វែងរកយើងអស់ពីចិត្ត តែគេនឹងរកមិនឃើញឡើយ។²⁹ព្រោះពួកគេបានស្អប់ការចេះដឹង ហើយមិនបានរើសយកសេចក្ដីកោតខ្លាច ដល់ព្រះ‌អង្គម្ចាស់ទេ។³⁰ពួកគេមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ នឹងដំបូ‌ន្មានរបស់យើងឡើយ ក៏បានមើលងាយសេចក្ដីបន្ទោសរបស់យើងដែរ។

³¹ពួកគេនឹងស៊ីផលនៃផ្លូវរបស់ខ្លួនគេវិញ ហើយគេនឹងបានឆ្អែតដោយកិច្ច‌ការរបស់ខ្លួន។³²ដ្បិតពួកឆោតល្ងង់នោះ ការថយទៅវិញរបស់គេនឹងសម្លាប់គេទៅ ហើយចំណែកមនុស្សកំឡៅ នោះសេចក្ដីសុខស្រួលរបស់គេ នឹងបំផ្លាញគេផងដែរ។³³ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលស្តាប់តាមយើង នោះនឹងរស់ដោយសេចក្ដីសុខ ហើយនឹងមានសេចក្ដីសម្រាក ឥតភ័យខ្លាចចំពោះការអា‌ក្រក់ឡើយ»។

2

¹កូនអើយ បើឯងទទួលពាក្យយើង ហើយប្រមូលពាក្យបណ្ដាំរបស់យើង ទុកនៅជាប់នឹងកូន²សូមឲ្យត្រចៀករបស់កូនស្តាប់តាមប្រាជ្ញា ហើយផ្ចង់ចិត្តឲ្យបានយល់ នឹងសេចក្តីចេះដឹងផង។

³ប្រសិនបើកូនស្រែកហៅរកចំណេះដឹង ព្រមទាំងបន្លឺសំឡេងឡើង សូមឲ្យបានយោ‌បល់⁴បើកូនខំរកដូចជារកប្រាក់ ហើយស្វែងរកដូចជារកកំណប់ទ្រព្យ⁵នោះកូននឹងបានយល់សេចក្ដីកោតខ្លាច ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយកូននឹងអាចស្គាល់ពីប្រាជ្ញានៃព្រះ‌ជាម្ចាស់។

⁶ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានឲ្យមានប្រាជ្ញា នោះចេញពីព្រះ‌ឪស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គមក គឺជាចំណេះដឹងហើយនិងយោបល់។⁷ព្រះ‌អង្គបម្រុងទុកសេចក្ដីដែលមានប្រាជ្ញា សម្រាប់មនុស្សសុចរិត ក៏ជាខែលដល់អស់អ្នក ដែលដើរក្នុងសេចក្ដីទៀងត្រង់⁸ព្រះជាម្ចាស់បានរក្សាអស់ទាំងផ្លូវច្រកនៃសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ហើយការពារផ្លូវរបស់ពួកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁹ក្រោយមក អ្នកនឹងបានយល់សេចក្ដីសុចរិត សេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ និងសេចក្ដីទៀងត្រង់ គឺគ្រប់ទាំងផ្លូវល្អ។¹⁰ដ្បិតប្រាជ្ញានឹងចូលមកស្ថិតនៅក្នុងចិត្តកូន ហើយការចេះដឹងនឹងគាប់ចិត្តដល់ព្រលឹងកូនផង។

¹¹ការចេះគិតពិចារណានឹងការពារកូន ហើយការដឹងខុសត្រូវនឹងថែ‌រក្សាកូន។¹²ការទាំងនោះនឹងជួយឲ្យកូនរួចពីផ្លូវអា‌ក្រក់ ហើយពីពួកមនុស្ស ដែលតែងតែនិយាយពាក្យមិនពិត¹³ជាអ្នកដែលបោះ‌បង់ចោលផ្លូវទៀងត្រង់ ដើម្បីនឹងដើរតាមផ្លូវងងឹតវិញ។

¹⁴ពួកគេមានចិត្តរីក‌រាយដោយប្រព្រឹត្តការអា‌ក្រក់ ហើយត្រេក‌អរដោយចិត្តមិនត្រង់ របស់មនុស្សអា‌ក្រក់។¹⁵ផ្លូវពួកគេសុទ្ធតែក្ងិច‌ក្ងក់ ហើយបិទបាំងការទទួលខុសត្រូវ។

¹⁶ប្រាជ្ញានឹងយោបល់ជួយឲ្យកូនរួចពីស្រីកំផឹតក្បត់ និងសម្រស់ដោយប្រលោមដោយពាក្យផ្អែម‌ល្ហែមរបស់នាង។¹⁷នាងជាអ្នកដែលលះចោលគូសម្លាញ់ ដែលបានគ្នាពីក្រមុំកំលោះ ក៏ភ្លេចសេចក្ដីសញ្ញានៃព្រះរបស់ខ្លួន។

¹⁸ដ្បិតផ្ទះរបស់ស្ត្រីនោះ ទ្រេតទៅខាងសេចក្ដីស្លាប់ ហើយផ្លូវច្រករបស់នាង នាំទៅចំពោះពួកមនុស្សស្លាប់។¹⁹ពួកអ្នកដែលទៅវានោះគ្មានអ្នកណាត្រឡប់មកវិញឡើយ ក៏មិនចាប់កាន់ផ្លូវច្រកនៃជីវិតដែរ។

²⁰ដូច្នេះ ចូរកូនដើរក្នុងផ្លូវរបស់មនុស្សល្អ ព្រមទាំងរក្សាផ្លូវច្រកនៃពួកសុចរិត។²¹ដ្បិតមនុស្សទៀងត្រង់នឹងអា‌ស្រ័យនៅផែនដី ហើយមនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍នឹងបាននៅជាប់។²²ប៉ុន្តែមនុស្សអា‌ក្រក់នឹងត្រូវកាត់ចេញ ឲ្យសូន្យពីផែនដីវិញ ហើយមនុស្សប្រទូស‌រ៉ាយ និងត្រូវរំលើងចេញពីទីនេះ។

3

¹កូនអើយ ចូរកុំភ្លេចពាក្យទូន្មានរបស់យើងឡើយ ចូរប្រតិបត្តិតាមពាក្យដែលយើងបានផ្ដែ‌ផ្ដាំជានិច្ច។²ដ្បិត ពាក្យរបស់យើងនឹងផ្ដល់ឲ្យកូនមានអាយុយឺន‌យូរ ប្រកបដោយសេចក្ដីសុខ‌សាន្ត។

³ចូរកាន់ចិត្តភក្ដី និងចិត្តសច្ចៈជានិច្ច គឺត្រូវចារឹកគុណសម្បត្តិនេះជាប់ក្នុងចិត្ត ដូចពាក់គ្រឿងអលង្ការជាប់នៅនឹងកដែរ។⁴ក្រោយមក កូននឹងបានគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យព្រះ‌ជាម្ចាស់ គាប់ចិត្តមនុស្សផងទាំងពួង ហើយកូននឹងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ។

⁵កុំពឹងលើចំណេះចេះដឹងរបស់ខ្លួនឡើយ តែត្រូវទុកចិត្តលើព្រះ‌អម្ចាស់ទាំងស្រុងវិញ។⁶ចូរនឹកដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលកូនធ្វើ នោះព្រះអង្គនឹងរៀបចំផ្លូវរបស់កូន។

⁷កុំចាត់ទុកខ្លួនកូនថាជាអ្នកមានប្រាជ្ញាឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយងាកចេញពីការអាក្រក់។⁸ការទាំងនេះគឺជាឱសថព្យាបាលខ្លួនឲ្យបានជាសះ‌ស្បើយពីជំងឺ។

⁹ចូរយកផលដំបូងពីផលដំណាំ និងសម្បត្តិដែលកូនរកបាន មកថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ដើម្បីសម្តែងការគោរពចំពោះព្រះអង្គ។¹⁰ដូច្នេះ កូននឹងមានស្រូវពេញជង្រុក ហើយមានស្រាទំពាំង‌បាយជូរដ៏បរិបូណ៌ហូរ‌ហៀរផង។

¹¹កូនអើយ មិនត្រូវមើល‌ងាយការប្រៀន‌ប្រដៅរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវធ្លាក់ទឹកចិត្តដែរ នៅពេលព្រះអង្គស្ដីបន្ទោស¹²ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់តែងតែប្រៀន‌ប្រដៅអស់អ្នកដែលព្រះអង្គស្រឡាញ់ ដូចឪពុកវាយប្រដៅកូនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួន។

¹³អ្នកណារកប្រាជ្ញាឃើញ និងយល់ដឹងពីយោបល់ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ។¹⁴ដ្បិតប្រាជ្ញាដែលកូនរកបាននេះគឺប្រសើរជាងមានប្រាក់ ហើយផ្ដល់ឲ្យបានចំណេញប្រសើរជាងមានមាសផងដែរ។

¹⁵ប្រាជ្ញាមានតម្លៃលើសត្បូង ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នកប្រាថ្នាចង់បាន ពុំអាចមានតម្លៃស្មើនឹងប្រាជ្ញានេះឡើយ។¹⁶ប្រាជ្ញាផ្ដល់ឲ្យមានអាយុយឺន‌យូរ ព្រមទាំងនាំឲ្យមានសម្បត្តិ និងកិត្តិយសដ៏រុងរឿងទៀតផង។

¹⁷ប្រាជ្ញាដឹកនាំមនុស្សឲ្យរស់នៅដោយសុខដុម‌រមនា និងសុខ‌សាន្ត។¹⁸ប្រាជ្ញាជាដើមឈើផ្ដល់ជីវិត សម្រាប់អស់អ្នកដែលបេះផ្លែបរិភោគ អ្នកណាមានប្រាជ្ញាជាប់ក្នុងខ្លួន អ្នកនោះនឹងរីករាយ។

¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្កើតផែនដី ដោយ‌សារព្រះប្រាជ្ញាញាណ ហើយព្រះអង្គបានលាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃ ដោយ‌សារព្រះតម្រិះរបស់ព្រះអង្គ។²⁰ដោយសារព្រះ‌តម្រិះដ៏វាង‌វៃរបស់ព្រះអង្គ និងឲ្យពពកបង្អូរភ្លៀងចុះមក។

²¹កូនអើយ កុំឲ្យសេចក្ដីទាំងនេះ ចេញបាត់ពីភ្នែកកួនឡើយ ចូររក្សាសេចក្ដីដែលមានប្រាជ្ញា និងគំនិតវាងវៃ។²²ដូច្នេះ សេចក្ដីនោះនឹងបានជាជីវិត ដល់ព្រលឹងកូន ហើយជាគ្រឿងលម្អនៅករបស់កូនផង។

²³នោះកូននឹងបានដើរតាមផ្លូវរបស់កូន ដោយសេចក្ដីសុខ ហើយជើងកូននឹងមិនចំពប់ឡើយ។²⁴ប្រសិនបើកូន អង្គុយចុះ នោះកូននឹងមិនភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ កាលណាកូនចូលដេក នោះកូននឹងដេកលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់។

²⁵កុំឲ្យនឹកខ្លាច ក្រែងលោមានហេតុភ័យ កើតមកឆាប់ភ្លាមនោះឡើយ ក៏កុំឲ្យខ្លាចការហិនវិនាសរបស់មនុស្សអា‌ក្រក់ ក្នុងកាលដែលកើតមកនោះដែរ²⁶ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នឹងបានជាទីទុកចិត្តដល់កូន ព្រះ‌អង្គនឹងរក្សាជើងកូនមិនឲ្យត្រូវជាប់ឡើយ។

²⁷កាលណាកូនមានលទ្ធភាពអាចនឹងធ្វើបាន នោះមិនត្រូវបដិសេធនឹងអ្នក ដែលត្រូវការជំនួយពីកូនឡើយ។²⁸បើកាលណាកូនមានរបស់អ្វីនៅជិតកូន ដែលអ្នកជិតខាងត្រូវការ នោះកុំនិយាយឡើយថា ទៅសិនចុះ ស្អែកសឹមមក នោះខ្ញុំនឹងឲ្យ។

²⁹កុំបង្កើតការអា‌ក្រក់ទាស់នឹងអ្នកជិតខាងកូន ដែលអា‌ស្រ័យនៅជិតកូន ដោយសុខសាន្តនោះឡើយ។³⁰បើមនុស្សណាមិនបានធ្វើប្រទូស្តដល់កូន នោះកុំឲ្យតតាំងនឹងគេដោយឥតហេតុឲ្យសោះ។

³¹កុំច្រណែននឹងមនុស្សច្រឡោតឡើយ ក៏កុំរើសយកផ្លូវប្រព្រឹត្តណាមួយរបស់គេដែរ។³²ដ្បិតមនុស្សវៀចជាទីខ្ពើមឆ្អើមដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ តែចំណែកមនុស្សទៀងត្រង់ ព្រះ‌អង្គជាមិត្តនឹងគេវិញ។

³³បណ្ដាសានៃព្រះ‌អម្ចាស់ នោះនៅក្នុងផ្ទះរបស់មនុស្សអា‌ក្រក់តែព្រះ‌អង្គប្រទានពរដល់ទីលំ‌នៅ របស់មនុស្ស សុចរិតវិញ។³⁴ព្រះ‌អង្គតែងមើលងាយ ដល់ពួកអ្នកដែលមើលងាយតែព្រះ‌អង្គផ្តល់ព្រះ‌គុណចំពោះអ្នកបន្ទាបខ្លួនវិញ។

³⁵មនុស្សមានប្រាជ្ញានឹងគ្រងបានសិរី‌ល្អទុកជាមរតក តែសេចក្ដីអាម៉ាស់ខ្មាសនឹងបានជារង្វាន់ ដល់មនុស្សឆោតល្ងង់វិញ។

4

¹កូនអើយ ចូរស្ដាប់ពាក្យទូន្មានរបស់យើង ចូរប្រុងស្មារតី ដូច្នេះកូននឹងយល់ដឹងហើយនិងចំណេះផង។²យើងបានបង្រៀនកូនអំពីការល្អ កុំបោះ‌បង់ចោលសេចក្តីបង្រៀនរបស់យើងឡើយ។

³ពេលមុន យើងធ្លាប់ជាកូនរបស់ឪពុកយើង ហើយក៏ជាកូនសំណព្វរបស់ម្តាយយើងដែរ។⁴ឪពុកយើងបានបង្រៀនយើងថា៖ «ចូរកូនចងចាំពាក្យរបស់ឪពុកទុកក្នុងចិត្ត ចូរប្រតិបត្តិតាមដំបូន្មានរបស់ឪពុក នោះកូននឹងមានជីវិត។

⁵ចូររកប្រាជ្ញា និងចំណេះដឹងឲ្យបាន មិនត្រូវបំភ្លេច ឬងាកចេញពីពាក្យរបស់ឪពុកឡើយ⁶កុំបោះ‌បង់ប្រាជ្ញាឲ្យសោះ នោះប្រាជ្ញានឹងការពារកូន ចូរស្រឡាញ់ប្រាជ្ញា នោះប្រាជ្ញានឹងថែ‌រក្សាកូន។

⁷ប្រភពនៃប្រាជ្ញាចាប់ផ្ដើមដូចតទៅ គឺត្រូវរកប្រាជ្ញាឲ្យបាន ហើយចំណាយអ្វីៗទាំងអស់ដែលកូនមាន ដើម្បីរកឲ្យបានការចេះដឹង។⁸ចូរឱបរឹតប្រាជ្ញាឲ្យជាប់ក្នុងដួងចិត្ត នោះប្រាជ្ញានឹងលើកតម្កើងកូនឡើងយ៉ាងថ្លៃ‌ថ្នូរ។⁹ប្រាជ្ញានឹងផ្ដល់ឲ្យកូនបានរុងរឿង គឺប្រៀបដូចជាមកុដ នឹងជាគ្រឿងអលង្ការដ៏ថ្លៃបំផុត សម្រាប់កូន»។

¹⁰កូនអើយ ចូរស្ដាប់ ហើយធ្វើតាមពាក្យរបស់យើង នោះកូននឹងមានអាយុវែង។¹¹យើងបានណែ‌នាំកូនឲ្យស្គាល់របៀបរស់នៅប្រកបដោយប្រាជ្ញា និងបានអប់រំកូនឲ្យដើរតាមផ្លូវទៀងត្រង់។¹²ពេលណាកូនដើរតាមផ្លូវនេះ នឹងគ្មានឧបសគ្គអ្វីមករារាំងកូនឲ្យជំពប់ដួលឡើយ។

¹³ចូរកាន់តាមសេចក្តីបង្រៀនរបស់យើង ដោយឥតលះ‌បង់ចោលឡើយ ចូរថែ‌រក្សាឲ្យជាប់ ដ្បិតដំបូន្មាននេះជាជីវិតរបស់កូន។¹⁴មិនត្រូវចូលរួមក្នុងផ្លូវរបស់មនុស្សពាលឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវយកតម្រាប់តាមមនុស្សអាក្រក់ដែរ។¹⁵ចូរចៀស‌វាងដើរតាមផ្លូវនោះ ត្រូវដើរវាងឲ្យឆ្ងាយតាមផ្លូវផ្សេងវិញ។

¹⁶ដ្បិត ពួកគេមិនចូលដំណេកទេ ដរាបទាល់តែបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ជាមុនសិន គឺប្រសិនបើគេមិនបានធ្វើទុក្ខទោសអ្នកផ្សេងទេនោះ គេដេកមិនលក់ឡើយ។¹⁷ដ្បិតគេចិញ្ចឹមជីវិតដោយ‌សារអំពើទុច្ចរិត ហើយគេផឹកស្រាដែលបានមកដោយ‌សារអំពើឃោរ‌ឃៅ។

¹⁸ប៉ុន្តែ ផ្លូវរបស់មនុស្សសុចរិតប្រៀបបីដូចជាពន្លឺអរុណ‌រះ បញ្ចេញរស្មីកាន់តែភ្លឺឡើងៗ រហូតដល់ព្រះអាទិត្យពេញកម្ដៅ។¹⁹ចំណែកផ្លូវរបស់ជនពាលវិញ ដូចទៅនឹងភាពងងឹតអន្ធការ គឺពួកគេមិនអាចមើលឧបសគ្គដែលធ្វើឲ្យខ្លួនជំពប់ដួលនោះឃើញឡើយ។

²⁰កូនអើយ ចូរផ្ទៀងត្រចៀក ចូរត្រង‌ត្រាប់ស្ដាប់ពាក្យទូន្មាន និងសេចក្តីបង្រៀនរបស់យើង។²¹កុំបំភ្លេចពាក្យយើង គឺត្រូវរក្សាទុកឲ្យជាប់នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់កូនផង។

²²ដ្បិតពាក្យទាំងនេះនឹងផ្ដល់ជីវិត និងសុខ‌ភាពដល់រូបកាយអស់អ្នកដែលទទួលយក។²³ចូរកូនថែ‌រក្សាចិត្តដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដ្បិតចិត្តគំនិតរបស់កូនយ៉ាងណា ជីវិតរបស់កូនក៏យ៉ាងនោះដែរ។

²⁴ចូរទប់មាត់កុំឲ្យពោលពាក្យអាស្រូវឡើយ ហើយក៏កុំគ្រលាស់អណ្ដាតពោលពាក្យមួលបង្កាច់គេដែរ។²⁵ចូរឲ្យភ្នែកកូនមើលចំទៅមុខ ហើយត្របកភ្នែកឯងទៅត្រង់ទៅមុខដែរ។

²⁶ត្រូវកំណត់ផ្លូវដែលជើងកូនដើរ ហើយផ្លូវរបស់កូននឹងមានសុវត្ថិភាព។²⁷កុំងាកបែរទៅខាងស្តាំ ឬខាងឆ្វេងឡើយ ត្រូវឲ្យជើងរបស់កូនងាកចេញពីសេចក្ដីអាក្រក់វិញ។

5

¹កូនអើយ ចូរយកចិត្តទុកដាក់នឹងប្រាជ្ញារបស់យើង ហើយចាប់អារម្មណ៍ និងតម្រិះរបស់យើងផងដែរ²ដើម្បីឲ្យកូនស្គាល់ការរិះគិត និងការនិយាយស្ដីដឹងខុសត្រូវ។

³ដ្បិត ស្ត្រីក្បត់ប្ដីតែងតែនិយាយមាយាផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ ហើយមាត់រអិលដូចប្រេង⁴ប៉ុន្តែ តាមពិតស្ត្រីនោះប្រៀបបាននឹងផ្លែស្លែងដែលមានជាតិល្វីង ហើយមុតដូចដាវមុខពីរ។

⁵ស្ត្រីប្រភេទនេះបណ្ដាលឲ្យអ្នកត្រូវស្លាប់ ដ្បិតផ្លូវរបស់គេតម្រង់ទៅរកមច្ចុរាជ។⁶ផ្លូវរបស់ស្ត្រីនេះមិននាំទៅកាន់ជីវិតទេ។ តែនាំឲ្យគេវង្វេង ដោយនាងមិនដឹងថាកំពុងតែធ្វើអ្វីនោះទេ។

⁷ឥឡូវនេះ កូនអើយ ចូរស្ដាប់យើង កុំងាកចេញពីពាក្យ ដែលចេញពីមាត់របស់យើងឡើយ។⁸រក្សាផ្លូវរបស់កូនឲ្យឆ្ងាយពីស្ត្រីប្រភេទនេះ កុំទៅជិតមាត់ទ្វារផ្ទះរបស់គេឲ្យសោះ។

⁹ក្នុងផ្លូវនេះ អ្នកខ្លះអាចនឹងប្រមាថមាក់‌ងាយកេរ្តិ៍ឈ្មោះកូន ហើយមនុស្សគ្មានចិត្តមេត្តាបំផ្លាញជីវិតកូន¹⁰ក្រែង‌លោអ្នកដទៃមករឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កូន ហើយអ្វីៗដែលកូនរកបានដោយកម្លាំងញើស ត្រូវធ្លាក់ក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់អ្នកផ្សេង។

¹¹នៅទីបំផុត កូនលែងមានកម្លាំងអ្វីទៀត ហើយកូននឹងស្រែកថ្ងូរដូចសត្វ។¹²កូននឹងពោលថា «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំស្អប់ដំបូន្មាន ហើយមិនយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់ការប្រៀន‌ប្រដៅដូច្នេះ!

¹³ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនស្ដាប់ពាក្យសម្ដីគ្រូ ហើយក៏មិនផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់អ្នកបង្រៀនខ្ញុំដូច្នេះ។¹⁴យើងស្ទើរតែនឹងចូលទៅក្នុងអស់ទាំងអំពើអា‌ក្រក់ហើយ គឺនៅកណ្ដាលចំណោមមនុស្សនិងក្រុមជំនុំផង»។

¹⁵ចូរផឹកទឹកពីពាងរបស់ខ្លួនកូន ព្រមទាំងទឹកដែលហូរចេញពីអណ្តូងរបស់ខ្លួនផងដែរ។¹⁶តើគួរឲ្យរន្ធទឹករបស់កូនហូរសាចចេញទៅក្រៅ ហើយគន្លងទឹករបស់កូនហូរទៅក្នុងផ្លូវឬ?¹⁷ត្រូវទុកសម្រាប់ខ្លួនកូនតែមួយប៉ុណ្ណោះ មិនមែនសម្រាប់មនុស្សដទៃ ជា‌មួយកូនផងនោះទេ។

¹⁸ចូរផ្ដល់សុភមង្គលឲ្យភរិយារបស់កូន ចូររួមរស់យ៉ាងសប្បាយជាមួយភរិយា ដែលកូនបានរៀបការតាំងពីកំលោះក្រមុំ។¹⁹ភរិយារបស់កូនមានចរិយាសមសួនគួរឲ្យស្រឡាញ់ សម្រស់របស់នាងគួរជាទីគាប់ចិត្ត។ ចូរត្រេក‌ត្រអាលនឹងសម្ផស្សរបស់នាង ចូរស្រឡាញ់នាងយ៉ាងអស់ពីចិត្តរហូតតទៅ។

²⁰កូនអើយ ហេតុអ្វីបានជាកូនមានចិត្តស្រឡាញ់ប្រពន្ធរបស់គេទៅវិញ? ហេតុអ្វីបានជាកូនចង់សប្បាយជាមួយស្រីផ្សេងដូច្នេះ?²¹អ្វីៗដែលមនុស្សលោកប្រព្រឹត្ត ព្រះ‌អម្ចាស់ជ្រាបទាំងអស់ ព្រះអង្គទតឃើញកិរិយាមារយាទរបស់គេ។

²²កំហុសរបស់មនុស្សអាក្រក់ជាចំណងចងខ្លួន ហើយអំពើបាបជាអន្ទាក់ដែលធ្វើឲ្យខ្លួនគេរើពុំរួច។²³គេនឹងត្រូវស្លាប់ ព្រោះខ្វះការអប់រំ គេនឹងត្រូវវិនាស ព្រោះតែអំពើលេលាហួសល្បត់របស់ខ្លួន។

6

¹កូនអើយ ប្រសិនបើកូន រៀបចំទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កូន ឲ្យទៅអ្នកជិតខាងរបស់កូន ប្រសិនបើកូនបានសន្យាឲ្យអ្នកណាខ្ចីហើយមិនបានស្គាល់²ក្រោយមកកូន បានជាប់អន្ទាក់ ដោយ‌សារពាក្យសន្យារបស់កូន គឺកូនបានត្រូវចាប់ហើយ ដោយពាក្យសម្ដីដែលចេញពីមាត់កូនមក។

³នោះកូនអើយ ចូរធ្វើដូច្នេះវិញ ហើយដោះខ្លួនឲ្យរួចចុះ ដ្បិតកូនបានធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃ នៃអ្នកជិតខាងរបស់កូនហើយ ដូច្នេះ ចូរទៅជួបអ្នកជិតខាងរបស់កូនភ្លាម ហើយអង្វរដោយការបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះអ្នកជិតខាង។

⁴សូមកុំឲ្យភ្នែករបស់កូនដេក ហើយកុំត្របកភ្នែករបស់បិទឡើយ។⁵គឺខំប្រឹងរើ‌បម្រះឲ្យទាល់តែរួចខ្លួន ដូចឈ្លូស និងបក្សីខំប្រឹងរំដោះខ្លួន ឲ្យរួចពីអន្ទាក់របស់ព្រានដែរ។

⁶កូនកម្ជិលអើយ ចូរទៅមើលស្រមោច ហើយពិចារណាអំពីការរស់នៅរបស់វា រួចយកឲ្យមានប្រាជ្ញា។⁷វាគ្មានអ្នកដឹកនាំ គ្មានមេកើយ ឬគ្មានអ្នកត្រួតត្រាទេ⁸ប៉ុន្តែនៅរដូវក្ដៅវាប្រមូលចំណី នៅរដូវចម្រូត វាសន្សំស្បៀងដែលវាអាចសុីបានទុក។

⁹កូនកម្ជិលអើយ តើកូននៅតែដេកដល់ណាទៀត? តើដល់អង្កាល់ទើបកូនភ្ញាក់ឡើង?¹⁰«កូនចង់ដេកថែមបន្តិច ចង់ដំអក់បន្តិច ដេកឱបដៃបន្តិច»។¹¹បើបែបនេះ កូននឹងខ្វះខាត ហើយធ្លាក់ខ្លួនក្រភ្លាម ដូចមានមកលួច ហើយមានតម្រូវការហើយត្រូវការជំនួយជាដរាប។

¹²អ្នកគឺជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ អ្នកនោះជាមនុស្សពាល រស់នៅជាមួយនឹងការនិយាយពាក្យមិនពិត¹³គេមិចភ្នែក ធ្វើជាសញ្ញាដោយលើកដៃលើកជើង ហើយនិងចង្អុលដោយម្រាមដៃរបស់គេដែរ។

¹⁴គេមានចិត្តពាលហើយរិះគិតធ្វើអាក្រក់គ្រប់ពេលវេលា ហើយគេនិងបង្កជំលោះ។¹⁵ហេតុនេះ គេមុខជាវិនាសយ៉ាងទាន់‌ហន់ ព្រមទាំងត្រូវអន្តរាយមួយរំពេចរកអ្វីមកកែ‌កុនពុំបាន។

¹⁶មានអំពើប្រាំមួយ ឬប្រាំ‌ពីរយ៉ាងផង ដែលព្រះ‌អម្ចាស់មិនសព្វព្រះ‌ហឫទ័យ ដែលជាការគួរខ្ពើម ហើយព្រះជាម្ចាស់មិនអាចទ្រាំ‌ទ្របាន។

¹⁷ភ្នែកនៃអ្នកដែលមានឫកធំ ការពោលពាក្យកុហក ការបង្ហូរឈាមដល់មនុស្សស្លូតត្រង់¹⁸ដួងចិត្តដែលរិះគិតធ្វើអំពើទុច្ចរិត ជើងដែលរត់ទៅប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់¹⁹ការធ្វើជាសាក្សីក្លែង‌ក្លាយ ដែលពោលពាក្យមិនពិត និងការបង្កជំលោះបំបាក់បំបែកបងប្អូន។

²⁰កូនរបស់យើងអើយ ចូរស្ដាប់ឱវាទរបស់យើង កុំចោលសេចក្តីបង្រៀនរបស់ម្ដាយកូនឡើយ។²¹ចូរចងចាំទុកក្នុងចិត្ត ចូររក្សាជាប់នឹងខ្លួនដូចគ្រឿងអលង្ការ។

²²ពេលកូនធ្វើដំណើរទៅណាមកណាដំបូន្មានទាំងនេះនឹងនាំផ្លូវកូន ការពារកូនក្នុងពេលដេកផង ហើយនិងបង្រៀនកូនថែមទៀតនៅពេលកូនភ្ញាក់ឡើង។²³ដ្បិតឱវាទប្រៀបបាននិងចង្កៀង សេចក្តីបង្រៀនដូចជាពន្លឺ ហើយការប្រៀន‌ប្រដៅគឺជាផ្លូវដឹកនាំជីវិតរបស់កូន។

²⁴ពាក្យដាស់តឿនទាំងនេះការពារកូន កុំឲ្យចាញ់បោកស្រីទុច្ចរិត កុំឲ្យចាញ់បញ្ឆោតពាក្យផ្អែម‌ល្ហែមរបស់ស្ត្រីក្បត់ប្ដី។²⁵កុំមានចិត្តពុះកញ្ជ្រោលនិងសម្ផស្សរបស់ស្រីរបៀបនេះឡើយ ហើយក៏កុំបណ្ដោយឲ្យចិត្តអ្នកឈ្លក់វង្វេងទៅតាមកែវភ្នែករបស់គេដែរ។

²⁶ដេកជាមួយស្រីពេស្យា គឺនាងចង់បាននំបុ័ងតែមួយដុំប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែប្រពន្ធរបស់អ្នកផ្សេងវិញ គឺនាងនឹងត្រូវការជីវិតរបស់អ្នក។²⁷តើមានមនុស្សណាអាចយកភ្លើងមកដាក់លើទ្រូង ហើយភ្លើងនោះមិនឆេះអាវរបស់អ្នកនោះទេ?

²⁸តើមានមនុស្សណាដែលអាចដើរលើរងើកភ្លើង ដោយមិនរលាកជើងរបស់គាត់ទេ?²⁹ដូច្នេះ អ្នកដែលបានដេកជាមួយប្រពន្ធរបស់អ្នកជិតខាង គឺអ្នកដែលបានដេកជានាង នឹងត្រូវទទួលផលវិបាកជានិច្ច។

³⁰គ្មានមនុស្សណានឹងចាប់ទោសដល់ ចោរលួចបើសិនដើម្បីគ្រាន់តែចម្អែតក្រពះដែលគាត់ឃ្លាននោះ។³¹ប៉ុន្តែបើគេចាប់បានចោរនោះ គឺត្រូវតែសងមួយជាប្រាំ‌ពីរ នូវអ្វីដែលគាត់បានលួចទោះបើត្រូវចំណាយរបស់ដែលមានតម្លៃនៅក្នុងផ្ទះក៏ដោយ។

³²អ្នកណាលួចប្រពន្ធគេ អ្នកនោះជាមនុស្សមិនចេះពិចារណា ដ្បិតប្រព្រឹត្តយ៉ាងនេះនាំតែវិនាសខ្លួនឯង។³³អ្នកនោះនឹងទទួលទោសបាត់‌បង់កិត្តិយស ហើយត្រូវខ្មាសនោះនឹងនៅជាមួយគេរហូត។

³⁴ដ្បិតសេចក្តីប្រចណ្ឌរបស់ប្តីនាងគឺសាហាវណាស់ ហើយប្តីនឹងបានសង‌សឹកឥតត្រាប្រណីឡើយ។³⁵គាត់មិនព្រមទទួលសំណង ហើយគាត់ក៏មិនអត់‌ទោសឲ្យដែរ ទោះបីយកជំងឺចិត្តទៅសងច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ។

7

¹កូនអើយ កុំភ្លេចពាក្យបណ្ដាំយើង ចូរចង‌ចាំពាក្យដែលយើងទូន្មាន។²ចូររក្សាពាក្យដែលយើងទូន្មាននេះ ទើបកូនមានជីវិត ចូររក្សាសេចក្តីបង្រៀនរបស់យើងទុកដូចជាកែវភ្នែក។³ចូរចង‌ចាំពាក្យរបស់ឪពុកគ្រប់ពេលវេលា ហើយចារឹកទុកក្នុងដួងចិត្តជានិច្ច។

⁴ចូរនិយាយដោយប្រាជ្ញា «អ្នកគឺជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ» ហើយត្រូវហៅការចេះដឹងថាជាមិត្តសម្លាញ់⁵ធ្វើដូច្នេះ កូនអាចគេចផុតពីស្ត្រីក្បត់ប្ដី និងគេចផុតពីប្រពន្ធគេ ដែលប្រសប់លួង‌លោម។

⁶ដ្បិតយើងបានមើលតាមបង្អួចផ្ទះរបស់យើង សម្លឹងទៅផ្លូវកែង។⁷យើងឃើញមនុស្សដែលមិនសូវដឹងខុសត្រូវ យើងក៏ឃើញក្មេងកំលោះម្នាក់ គឺជាអ្នកគ្មានប្រាជ្ញាទាល់តែសោះ។

⁸ក្មេងកំលោះនោះដើរតាមផ្លូវមានផ្ទះលក់ដូរ ក្បែរកន្លែងដែលស្ត្រីក្បត់ប្ដីរស់នៅ ហើយដើរតម្រង់ទៅផ្ទះនាង។⁹ពេលនោះ ជាពេលល្ងាច ថ្ងៃកំពុងលិច ហើយយប់ងងឹតក៏ជិតមកដល់។

¹⁰ស្ត្រីនោះចេញមកជួបអ្នកកំលោះ ទាំងស្លៀកពាក់ជារបៀបស្រីពេស្យា ដើម្បីទាក់‌ទាញចិត្តគេ។¹¹នាងពុះ‌កញ្ជ្រោល ស្រើប‌ស្រាល ឥតអៀនខ្មាស ទ្រាំនៅក្នុងផ្ទះមិនបានទេ។¹²នាងនេះដើររកប្រុសនៅតាមដងផ្លូវ នៅតាមផ្សារ និងនៅគ្រប់កៀនកោះ។

¹³ដូច្នេះ នាងចាប់អ្នកកំលោះមកឱបរឹតនិងថើប ហើយនិយាយដោយមុខខឹងថា¹⁴«ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំទើបនឹងថ្វាយយញ្ញ‌បូជាអរព្រះ‌គុណ ដើម្បីលាបំណន់។¹⁵ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំចេញមកជួបបង ដ្បិតខ្ញុំចង់ស្គាល់បងយូរហើយ ឥឡូវ ខ្ញុំជួបបងមែន។

¹⁶អូនបានរៀបចំគ្រែរួចហើយ ដែលមានភួយចម្រុះពណ៌ និងមានផាហ៊ុមល្អៗមកពីអេស៊ីប។¹⁷អូនបានប្រោះទឹកអប់ និងគ្រឿងក្រអូបផ្សេងៗពីលើគ្រែនោះ។¹⁸សូមមកចុះ ហើយផឹកស្រារួមស្នេហ៍យ៉ាងសប្បាយជាមួយគ្នា រហូតដល់ព្រឹកស្អែក។

¹⁹ដ្បិត ប្ដីអូនមិននៅផ្ទះទេ គាត់បានចេញដំណើរទៅកន្លែងឆ្ងាយទៅហើយ។²⁰គាត់យកប្រាក់មួយថង់ទៅជាមួយដល់ថ្ងៃពេញ‌បូណ៌ ទើបគាត់វិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ»។²¹នាងនិយាយបញ្ចុះ‌បញ្ចូលយ៉ាងប៉ិន‌ប្រសប់ អូសទាញអ្នកកំលោះដោយពាក្យសម្ដីផ្អែម‌ល្ហែម។

²²អ្នកកំលោះក៏ទៅតាមនាងភ្លាម ដូចគោដែលគេនាំទៅទីសត្ត‌ឃាត និងដូចមនុស្សឆ្កួតដែលបណ្ដោយឲ្យគេចងជើងចងដៃ យកទៅធ្វើទោស។²³អ្នកនោះប្រៀបបាននឹងសត្វស្លាប ហើរបោះ‌ពួយទៅរកអន្ទាក់ ដោយមិនដឹងថា ខ្លួនមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតទេ។ លុះត្រាតែមានព្រួញមកទម្លុះដល់បេះ‌ដូង។

²⁴ឥឡូវនេះ កូនអើយ ចូរស្ដាប់យើង ចូរត្រង‌ត្រាប់ស្ដាប់សេចក្ដីដែលដែលចេញពីមាត់របស់យើង។²⁵កុំបាក់ចិត្តទៅតាមស្ត្រីប្រភេទនេះឡើយ ហើយក៏កុំវង្វេងទៅសេព‌គប់ជាមួយផ្លូវរបស់នាងដែរ។

²⁶ដ្បិត ស្ត្រីនេះបានធ្វើឲ្យមនុស្សវិនាសជាច្រើនហើយ សេចក្តីស្លាប់ដោយ‌សារស្នាដៃនាងគឺមានច្រើនណាស់ដែរ។²⁷ផ្ទះរបស់នាងជាស្ថានមច្ចុរាជ គេបានចូលទៅក្នុងបន្ទុប់ដែលងងឺត នៃសេចក្តីស្លាប់។

8

¹តើប្រាជ្ញានេះចេញមកពីណា? តើមិនមែនចំណេះដឹងដែលបានចេញមកតាមសម្លេងនាងទេ?²នៅលើទីខ្ពស់ ក្បែរមាត់ផ្លូវ និងនៅត្រង់ផ្លូវបំបែក គឺនាងឈរពេញដោយប្រាជ្ញា។³ក្បែរមាត់ទ្វារក្រុង នៅតាមផ្លូវចេញចូល ហើយនាងស្រែកឡើងថា។

⁴«មនុស្សរាល់គ្នាអើយ ពាក្យទាំងនេះគឺសម្រាប់អ្នក ហើយសម្លេងរបស់យើងគឺសម្រាប់កូនមនុស្សទាំងអស់។⁵មនុស្សមិនដឹងខុសត្រូវអើយ ចូររៀនពីប្រាជ្ញា មនុស្សឥតប្រាជ្ញាអើយ អ្នកត្រូវខំឲ្យបានចំណេះដឹងដល់គំនិតផង។

⁶សូមស្ដាប់ ពីព្រោះយើងនឹងនិយាយសេចក្ដីសំខាន់ៗប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ពេលមាត់យើងបើកគឺថ្លែងពីផ្លូវទៀង‌ត្រង់។⁷ដ្បិត យើងថ្លែងប្រាប់តែសេចក្ដីពិតប៉ុណ្ណោះ យើងមិនចូលចិត្តនិយាយសេចក្ដីអាក្រក់ឡើយ។

⁸ពាក្យទាំងអស់ដែលចេញពីមាត់យើងសុទ្ធតែទៀង‌ត្រង់ គឺគ្មានពាក្យវៀច‌វេរ ឬបោក‌បញ្ឆោតទេ។⁹ពាក្យទាំងនោះគឺសំដៅទៅរក អ្នកដែលនឹងយល់ដឹង ហើយពាក្យរបស់យើងនឹងធ្វើឲ្យមានសេចក្តីត្រឹមត្រូវដល់អ្នកដែលមានប្រាជ្ញាដែរ។

¹⁰ចូរទទួលដំបូន្មានខ្ញុំជាជាងទទួលប្រាក់ រីឯការចេះដឹងមានតម្លៃលើសមាសទឹក‌ដប់ទៅទៀត។¹¹ដ្បិត ប្រាជ្ញាមានតម្លៃជាងត្បូងពេជ្រ គ្មានរបស់អ្វីមានតម្លៃស្មើនឹងប្រាជ្ញាឡើយ។

¹²យើង គឺជាប្រាជ្ញា រស់នៅជាមួយនិងការពិចារណា ហើយយើងមានតម្រិះរិះគិត ដោយសុភ‌និច្ឆ័យ។¹³អ្នកគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ តែងតែស្អប់អំពើអាក្រក់។ យើងមិនចូលចិត្ត ការអួតអាងនិងការព្រហើន របៀបអាក្រក់ និងការពោលពាក្យបោក‌បញ្ឆោតឡើយ។ យើងមិនចូលចិត្តទេ។

¹⁴យើងមានយោបល់ល្អ ហើយសម្លេងនៃប្រាជ្ញាដែរ យើងជាតួនៃប្រាជ្ញា ហើយយើងជាកម្លាំងដែរ។¹⁵ស្ដេចនានាគ្រប់‌គ្រងទឹកដីបាន ដោយ‌សារយើង អ្នកដឹកនាំទាំង‌ឡាយ តែងច្បាប់ដ៏ត្រឹមត្រូវ។¹⁶អ្នកធំទាំង‌ឡាយត្រួត‌ត្រាទឹកដី ដោយ‌សារយើងហើយអ្នកទាំងនោះធ្វើការដ៏សុចរិត។

¹⁷យើងស្រឡាញ់អ្្នកណាដែលស្រឡាញ់យើង ហើយអ្នកណាដែលស្វែងរកយើង អ្នកនោះនឹងរកឃើញ។¹⁸យើងផ្ដល់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងសិរី‌រុងរឿង ភាពចម្រុង‌ចម្រើន និងសេចក្ដីសុចរិតផងដែរ។

¹⁹ផលផ្លែរបស់យើងមានតម្លៃជាងមាសទឹក‌ដប់ អ្វីៗដែលខ្ញុំផ្ដល់ឲ្យមានតម្លៃជាងប្រាក់សុទ្ធទៅទៀត។²⁰យើងនឹងដើរតាមមាគ៌ាដ៏សុចរិត និងប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវយុត្តិធម៌។²¹យើងផ្ដល់ទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងបរិបូណ៌ ឲ្យដល់អ្នកដែលស្រឡាញ់យើង ក៏បំពេញមិនឲ្យចេះខ្វះអ្វីឡើយ។

²²ព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្កើតយើងតាំងពីដើមដំបូងបង្អស់ គឺមុនអ្វីៗដែលព្រះអង្គបង្កើតមកទៅទៀត។²³ព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងតែង‌តាំងយើង តាំងពីអស់‌កល្បរៀងមក គឺនៅគ្រាដំបូងបង្អស់ មុនកំណើតពិភព‌លោកទៅទៀត។

²⁴កាលយើងកើតមក មិនទាន់មានសមុទ្រ ហើយក៏មិនទាន់មានប្រភពទឹកផងដែរ។²⁵ព្រះអង្គបង្កើតខ្ញុំមក មុនព្រះអង្គបង្កើតឲ្យមានភ្នំធំភ្នំតូចនិងជ្រលោងផ្សេងៗផងដែរ។

²⁶ពេលយើងកើតមក គឺមុនពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្កើតផែនដីឬទីវាល ឬទោះបីធូលីដីដំបូងគេនៅផែនដីទៅទៀត។²⁷កាលព្រះ‌អម្ចាស់លាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃ និងគូរ‌វាសជើងមេឃពីលើមហាសមុទ្រ យើងក៏បាននៅទីនោះដែរ។

²⁸កាលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតពពកនៅលើទីខ្ពស់អាកាស ហើយកាលប្រភពទឹកផុសទាំងឡាយត្រូវបានបង្កើតរួច យើងក៏នៅទីនោះដែរ។²⁹កាលព្រះអង្គកំណត់ព្រំ‌ដែនសមុទ្រ ដើម្បីខណ្ឌទឹកកុំឲ្យហៀរចេញ កាលព្រះអង្គចាក់គ្រឹះផែនដីផងដែរនោះ យើងក៏បាននៅទីនោះជាមួយព្រះអង្គដែរ។

³⁰នៅពេលនោះ យើងបានជាមេជាងជួយធ្វើការព្រះអង្គ ហើយយើងគឺជាអំណរព្រះអង្គ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃទៀត។ នៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ យើងតែងតែមានអំណរ។³¹យើងមានអំណរនៅលើផែនដីដែលព្រះអង្គបានបង្កើត យើងមានអំណរកើតក្នុងចំណោមមនុស្សលោក។

³²ឥឡូវនេះ កូនអើយ ចូរនាំគ្នាស្ដាប់យើង អ្នកណាប្រតិបត្តិតាមមាគ៌ារបស់ឪពុក អ្នកនោះពិតជាមានសុភមង្គល។³³ចូរស្ដាប់ដំបូន្មានរបស់យើង ដោយឥតធ្វេស‌ប្រហែសឡើយ នោះកូននឹងទៅជាអ្នកមានប្រាជ្ញា។³⁴អ្នកណាស្ដាប់យើង ហើយឈរយាមមាត់ទ្វារខ្ញុំជារៀងរាល់ថ្ងៃ អ្នកនោះពិតជាមានពរហើយ។

³⁵អ្នកណារកយើងឃើញ អ្នកនោះមានជីវិត ហើយព្រះ‌អម្ចាស់គាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹងអ្នកនោះ។³⁶អ្នកណារកយើងមិនឃើញ អ្នកនោះធ្វើបាបខ្លួនឯង អ្នកណាស្អប់យើង អ្នកនោះស្រឡាញ់សេចក្ដីស្លាប់»។

9

¹ប្រាជ្ញាបានសង់ផ្ទះរបស់ខ្លួនរួចហើយគឺបានចាំងសសរទាំងប្រាំពីរស្រេចឡើងពីថ្ម។²ក៏បានសម្លាប់សត្វសម្រាប់ជប់‌លៀង ព្រមទាំងលាយស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងរៀបតុស្រេចហើយផងដែរ។

³បានទាំងចាត់ពួកស្រីបម្រើក្រមុំៗឲ្យចេញទៅ ក៏ស្រែកប្រកាសនៅលើទីខ្ពស់បំផុតនៃទីក្រុង⁴«តើអ្នកណាដែលឆោតល្ងង់ខ្លះ? ចូរបែរចូលមកក្នុងទីនេះមក!» ឯចំណែកអ្នកណាដែលឥតមានយោបល់» គឺនិយាយទៅកាន់អ្នកដែលខ្វះប្រាជ្ញា។

⁵«ចូរមកបរិ‌ភោគអាហាររបស់យើង ហើយផឹកស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរដែលយើងបានលាយហើយ។⁶ចូរលះចោលសេចក្ដីល្ងង់ខ្លៅចេញនោះនឹងបានរស់នៅ រួចដើរក្នុងផ្លូវនៃការចេះដឹងផង។

⁷អ្នកណាស្ដីបន្ទោសមនុស្សវាយឫកខ្ពស់ អ្នកនោះនឹងត្រូវគេមើល‌ងាយ អ្នកណាស្ដីបន្ទោសមនុស្សពាល អ្នកនោះនឹងត្រូវការនោះវិញ។⁸កុំស្ដីបន្ទោសមនុស្សវាយ‌ឫកខ្ពស់ ក្រែងគេស្អប់អ្នក បើអ្នកស្ដីបន្ទោសមនុស្សមានប្រាជ្ញា គេនឹងស្រឡាញ់អ្នក។⁹សេចក្ដីដែលអ្នកពោលទៅកាន់មនុស្សមានប្រាជ្ញា ធ្វើឲ្យគេកាន់តែមានប្រាជ្ញា សេចក្ដីដែលអ្នកបង្រៀនមនុស្សសុចរិត ធ្វើឲ្យគេកាន់តែចេះដឹងទៀត។

¹⁰ការកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ជាដើមចមនៃប្រាជ្ញា ហើយការដែលស្គាល់ដល់ព្រះដ៏បរិសុទ្ធ នោះគឺជាយោបល់។¹¹ដ្បិតដោយ‌សារយើង នោះអស់ទាំងថ្ងៃរបស់កូន នឹងបានចម្រើនជាច្រើនឡើង ហើយអស់ទាំងឆ្នាំនៃអាយុកូន នឹងបានយឺន‌យូរទៅ។¹²បើកូនមានប្រាជ្ញា នោះគឺមានសម្រាប់តែខ្លួនកូនទេ ឬបើកូនចំអក នោះមានតែកូនម្នាក់គត់ នឹងត្រូវរងភារៈនោះ»។

¹³ចំណែកពួកស្ត្រីដែលល្ងី‌ល្ងើ គេតែងស្រែកឡូឡា ក៏ល្ងង់ខ្លៅឥតដឹងអ្វីសោះ។¹⁴ពួកគេអង្គុយនៅមាត់ទ្វារផ្ទះរបស់ខ្លួនរបស់នាង ឬទីអង្គុយត្រង់ទីខ្ពស់នៃទីក្រុង។¹⁵ដើម្បីហៅរកអស់អ្នកដែលដើរតាមទីនោះ ជាពួកអ្នកដែលដើរតម្រង់តាមផ្លូវរបស់ខ្លួនពួកគេ។

¹⁶«ចូលឲ្យអ្នកណាដែលឆោតល្ងង់ បែរមកទីនេះចុះ» ប្រាជ្ញានិយាយបបួលអស់អ្នក ដែលគ្មានយោបល់ថា។¹⁷«ទឹកដែលលួចពីគេ នោះរមែងផ្អែម នំប័ុងដែលលួចគេ នោះក៏ឆ្ងាញ់ណាស់ដែរ»។¹⁸ប៉ុន្តែ គេមិនដឹងថា ពួកមនុស្សស្លាប់មាននៅទីនោះ ឬថាភ្ញៀវរបស់ស្ត្រីនោះស្ថិតនៅក្នុង ទីជម្រៅនៃស្ថានឃុំព្រលឹងដែរនោះទេ។

10

¹សុភាសិតរបស់ព្រះ‌បាទសា‌ឡូម៉ូន។ កូនដែលមានប្រាជ្ញាគឺធ្វើឲ្យឪពុកសប្បាយចិត្ត ប៉ុន្តែកូនដែលល្ងង់គឺធ្វើឲ្យម្ដាយព្រួយចិត្ត។²ទ្រព្យដែលរកបានដោយទុច្ចរិតមិនមានតម្លៃឡើយ ប៉ុន្តែធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ នោះនឹងរក្សាជីវិតពីស្លាប់បាន។³ព្រះ‌អម្ចាស់មិនបណ្ដោយឲ្យមនុស្សសុចរិតអត់ឃ្លានឡើយ ប៉ុន្តែព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យខកចិត្តដល់មនុស្សទុច្ចរិតវិញ។

⁴មនុស្សដែលមានដៃខ្ជិលនាំឲ្យអ្នកទៅជាក្រ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលមានដៃឧស្សាហ៍នាំឲ្យខ្លួនមានទ្រព្យ។⁵កូនដែលមានប្រាជ្ញាប្រមូលស្បៀងទុកនៅរដូវចម្រូត ប៉ុន្តែនឹងមិនមានក្តីមេត្តាដល់អ្នកដែលគិតតែដេកនៅរដូវចម្រូតនោះទេ។

⁶អំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺបើកដល់ដៃមនុស្សសុចរិត ប៉ុន្តែមនុស្សពាលតែងតែនិយាយបិទ‌បាំងអំពើឃោរ‌ឃៅរបស់ខ្លួន។⁷មនុស្សតែងតែនឹកចាំដោយសប្បាយ ដល់មនុស្សសុចរិតជានិច្ច ប៉ុន្តែឈ្មោះរបស់មនុស្សទុច្ចរិត នឹងត្រូវបំភេ្លចចោលវិញ។

⁸មនុស្សមានប្រាជ្ញាតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់ដំបូន្មាន ចំណែកមនុស្សនិយាយទទឹង‌ទទែងតែងតែរត់ទៅរកភាពអន្តរាយ។⁹អ្នកដើរតាមផ្លូវទៀងត្រង់តែងតែបានសុខ‌សាន្ត តែអ្នកដើរតាមផ្លូវវៀច‌វេរ នឹងត្រូវគេរកមុខឃើញ។

¹⁰អ្នកលាក់សេចក្ដីពិតរមែងធ្វើឲ្យអ្នកដទៃអំពល់ទុក្ខ ប៉ុន្តែមនុស្សនិយាយទទឹង‌ទទែងតែងតែរត់ទៅរកភាពអន្តរាយ។¹¹ពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សសុចរិតជាប្រភពនៃជីវិត ចំណែកមនុស្សពាលតែងតែនិយាយបិទ‌បាំងអំពើឃោរ‌ឃៅរបស់ខ្លួន។

¹²ចិត្តស្អប់រមែងបង្កជំលោះ ប៉ុន្តែចិត្តស្រឡាញ់រមែងគ្របបាំងកំហុសទាំងអស់។¹³គេអាចសម្គាល់មនុស្សមានប្រាជ្ញា តាមរយៈពាក្យសម្ដីដ៏ឆ្លាតវាង‌វៃ ប៉ុន្តែមនុស្សនិយាយដោយឥតគិតពិចារណា រមែងត្រូវរំពាត់។

¹⁴អ្នកប្រាជ្ញតែងប្រមូលចំណេះទុកជាសម្បត្តិ ប៉ុន្តែពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សល្ងី‌ល្ងើតែងនាំឲ្យវិនាសមួយរំពេច។¹⁵ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកមាន ប្រៀបបាននឹងក្រុងមួយដែលមានកំពែងរឹង‌មាំ ប៉ុន្តែភាពទុគ៌តរបស់អ្នកក្រ‌ក្សត់ រមែងនាំឲ្យគេវិនាស។

¹⁶កម្រៃរបស់សុចរិតគឺនឹងនាំមនុស្សឲ្យបានជីវិតតែផលរបស់មនុស្សអាក្រក់ នឹងនាំអ្នកនោះទៅធ្វើបាបវិញ។¹⁷អ្នកណាដែលស្តាប់តាមសេចក្ដីប្រៀន‌ប្រដៅ នោះឈ្មោះថា ដើរក្នុងផ្លូវនៃជីវិតហើយ តែអ្នកណាដែលមិនព្រមទទួលសេចក្ដីកែតម្រូវ នឹងនាំទៅកាន់ក្តីវិនាស។

¹⁸អ្នកណាដែលលាក់សេចក្ដីសម្អប់ទុក គឺជាអ្នកកុហក ហើយអ្នកណាដែលនិយាយដើមគេ នោះជាមនុស្សល្ងី‌ល្ងើ។¹⁹អ្នកណាដែលនិយាយច្រើន នឹងមានកំហុសច្រើន ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលឃាត់ទប់បបូរមាត់បាន នោះជាមនុស្សប្រព្រឹត្តដោយប្រាជ្ញា។

²⁰អណ្ដាតរបស់មនុស្សសុចរិតប្រៀបបីដូចជាប្រាក់ដែលវិសុទ្ធ តែវាមានតម្លៃតិចណាស់ ក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សអាក្រក់ ។²¹បបូរមាត់របស់មនុស្សសុចរិត នឹងរក្សាមនុស្សជាច្រើន តែមនុស្សល្ងី‌ល្ងើស្លាប់បាត់ទៅ ដោយការខ្វះយោបល់វិញ។

²²ព្រះអំណោយទាននៃព្រះ‌អម្ចាស់ នាំឲ្យមានទ្រព្យ ហើយព្រះ‌អង្គមិនបន្ថែមការឈឺចាប់ឡើយ។²³មនុស្សល្ងី‌ល្ងើប្រព្រឹត្តអាក្រក់ ដូចជាល្បែងលេងសប្បាយដល់គេ តែប្រាជ្ញា នោះតែងតែរីករាយជាមួយមនុស្សដែលមានចំណេះដឹងវិញ។

²⁴សេចក្ដីដែលមនុស្សអាក្រក់ភ័យខ្លាច នោះនឹងកើតឡើងដល់គេជាការពិត ហើយសេចក្ដីដែលមនុស្សសុចរិត ប្រាថ្នាចង់បាន នោះនឹងបានបើកឲ្យដែរ។²⁵កាលណាខ្យល់គួចហួសបាត់ទៅ នោះមនុស្សអាក្រក់ឥតមានសល់ឡើយ តែមនុស្សសុចរិត មានឫសដ៏ស្ថិត‌ស្ថេរនៅអស់‌កល្បវិញ។

²⁶ម្ជូរធ្វើឲ្យស្រកៀរធ្មេញ ផ្សែងធ្វើឲ្យផ្សាភ្នែក រីឯកូនឈ្នួលកម្ជិលក៏ធ្វើឲ្យចៅហ្វាយមួម៉ៅដែរ។²⁷សេចក្ដីកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ នោះចម្រើនថ្ងៃអាយុ តែអាយុរបស់មនុស្សអា‌ក្រក់ នឹងខ្លីទៅ។

²⁸ក្តីសង្ឃឹមរបស់មនុស្សសុចរិត នោះនាំឲ្យមានចិត្តរីក‌រាយ តែសេចក្ដីទុកចិត្តរបស់មនុស្សអាក្រក់ នឹងសូន្យបាត់ទៅ។²⁹ផ្លូវព្រះ‌អម្ចាស់ ជាបន្ទាយដល់មនុស្សទៀងត្រង់ តែសេចក្ដីវិនាសវិញ ជារបស់អស់អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។³⁰មនុស្សសុចរិត នឹងមិនត្រូវរង្គើឡើយ តែមនុស្សអាក្រក់ នឹងអាស្រ័យនៅផែនដីមិនបាន។

³¹មាត់របស់មនុស្សសុចរិត តែងបញ្ចេញផលផ្លែនៃប្រាជ្ញា ប៉ុន្តែអណ្ដាតមិនទៀងត្រង់ នឹងត្រូវបានកាត់ចេញ។³²បបូរមាត់របស់មនុស្សសុចរិត រមែងដឹងសេចក្ដីដែលគួរគប្បី តែមាត់របស់មនុស្សអាក្រក់ ពោលតែសេចក្ដីក្រវិច‌ក្រវៀនវិញ។

11

¹ព្រះ‌អម្ចាស់ស្អប់អ្នកបន្លំភ្នែកជញ្ជីង តែព្រះអង្គគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹងអ្នកដែលប្រើជញ្ជីងត្រឹមត្រូវ។²អ្នកណាដែលមានអំនួត នឹងមិនត្រូវគេឲ្យតម្លៃទេ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលបន្ទាបខ្លួន គឺជាអ្នកដែលពេញដោយប្រាជ្ញា។

³ចិត្តទៀងត្រង់តែងតែនាំផ្លូវមនុស្សត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែផ្លូវអាក្រក់តែងតែនាំទៅរកសេចក្តីវិនាស។⁴នៅថ្ងៃព្រះ‌អម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោស ទ្រព្យសម្បត្តិគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេ គឺមានតែសេចក្ដីសុចរិតប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចជួយឲ្យរួចពីស្លាប់បាន។

⁵សេចក្ដីសុចរិតរបស់មនុស្សគ្មានកំហុស រមែងតម្រង់ផ្លូវរបស់ខ្លួន រីឯមនុស្សពាលវិញ តែងតែស្លាប់ដោយ‌សារអំពើពាលរបស់ខ្លួន។⁶សេចក្ដីទៀង‌ត្រង់នៃអ្នកដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ នឹងរក្សាពួកគេឲ្យបានសង្រ្គោះ ប៉ុន្តែមនុស្សវៀច‌វេរ តែងតែជាប់អន្ទាក់របស់ពួកគេខ្លួនឯង។

⁷នៅពេលមនុស្សពាលស្លាប់ ក្តីសង្ឃឹមរបស់គេនឹងត្រូវវិនាសដែរ ហើយក្តីសង្ឃឹមជាកម្លាំងរបស់គេក៏គ្មានន័យអ្វីដែរ។⁸ពួកអ្នកសុចរិតនឹងរក្សាគេចេញពីសេចក្តីទុក្ខលំបាក ហើយការអាក្រក់ទាំងនោះ និងត្រូវធ្លាក់មកលើមនុស្សពាលវិញ។

⁹មនុស្សមានមាត់អាក្រក់គឺបំផ្លាញអ្នកជិតខាង ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតវិញ តែងតែបានសង្គ្រោះ ដោយ‌សារចំណេះដឹង។¹⁰ពេលមនុស្សសុចរិតមានសុភមង្គល អ្នកក្រុងទាំងមូលនឹងសប្បាយរីក‌រាយ ពេលមនុស្សអាក្រក់វិនាស ពួកគេបែរជានាំគ្នាស្រែកហ៊ោវិញ។¹¹តាមរយៈសេចក្តីល្អរបស់អ្នកដែល កោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ធ្វើឲ្យទីក្រុងរបស់ពួកគេកាន់តែរីកចំរើនឡើង ប៉ុន្តែតាមរយៈមាត់មិនល្អរបស់មនុស្សពាលវិញ នោះធ្វើឲ្យទីក្រុងធ្លាក់ចុះវិញ។

¹²អ្នកណាមើល‌ងាយមិត្តរបស់ខ្លួន អ្នកនោះជាមនុស្សមិនចេះពិចារណាប៉ុន្តែមនុស្សមានចំណេះដឹងតែងតែនៅស្ងៀម។¹³អ្នកនិយាយដើមគេមិនអាចរក្សារឿងសម្ងាត់ជិតឡើយ តែអ្នកដែលគេទុកចិត្តតែងតែលាក់រឿងសម្ងាត់ទាំងនោះបាន។

¹⁴កន្លែងណាដែលគ្មានអ្នកដឹកនាំមានប្រាជ្ញា ប្រជា‌ជនតែងតែវិនាស ប៉ុន្តែជ័យជំនះគឺដែលមានទីប្រឹក្សា និងអ្នកឲ្យយោបល់ច្រើនៗ។

¹⁵អ្នកណាធានារ៉ាប់រងអ្នកដទៃ អ្នកនោះតែងតែកើតទុក្ខ រីឯអ្នកដែលមិនព្រមធានា តែងតែបានសុខ។¹⁶ស្ត្រីរូបស្អាតតែងតែមានគេសរសើរ ប៉ុន្តែមនុស្សស្វាហាប់ តែងតែរកទ្រព្យបាន។

¹⁷អ្នកមានចិត្តសប្បុរសតែងតែធ្វើឲ្យខ្លួនមានសុភមង្គល ប៉ុន្តែមនុស្សឃោរ‌ឃៅរមែងធ្វើឲ្យរូបកាយរបស់ខ្លួនកាន់តែរងទុក្ខវេទនា។¹⁸មនុស្សពាលរកបានតែសម្បត្តិក្ដៅក្រហាយ រីឯមនុស្សដែលសាបព្រោះសេចក្ដីសុចរិត រមែងទទួលផលដែលមិនចេះសាប‌សូន្យ។

¹⁹សេចក្ដីសុចរិតតែងតែនាំទៅកាន់ជីវិត ប៉ុន្តែអ្នកដែលដើរតាមផ្លូវអាក្រក់រមែងស្លាប់ខ្លួន។²⁰ព្រះ‌អម្ចាស់ស្អប់មនុស្សមានចិត្តវៀច‌វេរ ប៉ុន្តែព្រះអង្គគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹងមនុស្សទៀង‌ត្រង់។

²¹មនុស្សទុច្ចរិតត្រូវតែទទួលទោសជៀសមិនផុត រីឯពូជ‌ពង្សរបស់មនុស្សសុចរិតនឹងរួចជីវិត។²²ដូចជាស្ត្រីមានរូបស្អាតតែឥតគំនិត ប្រៀបដូចជាចិញ្ចៀនមាស ដែលគេយកទៅពាក់នៅច្រមុះជ្រូក។

²³មនុស្សសុចរិតមានបំណងតែមួយគត់ គឺធ្វើអំពើល្អ ប៉ុន្តែសេចក្ដីប៉ង‌ប្រាថ្នារបស់មនុស្សអាក្រក់រមែងធ្វើឲ្យខ្លួនទទួលទោស។²⁴មនុស្សមានចិត្តទូលាយរឹតតែមានទ្រព្យច្រើន រីឯមនុស្សកំណាញ់ធ្វើឲ្យខ្លួនកាន់តែក្រទៅៗ។

²⁵មនុស្សមានចិត្តសទ្ធាតែងតែបានចម្រុង‌ចម្រើន ប៉ុន្តអ្នកដាក់ទានទឹកឲ្យគេ តែងតែទទួលទឹកពីគេវិញ។²⁶អ្នកដែលទុកស្រូវក្នុងឃ្លាំង ដើម្បីដំឡើងថ្លៃតែងតែត្រូវប្រជា‌ជនដាក់បណ្ដាសា រីឯអ្នកដែលសុខចិត្តលក់ស្រូវរបស់ខ្លួននឹងបានទទួលពរ។

²⁷ព្រះ‌ជាម្ចាស់គាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹងអ្នកដែលព្យាយាមប្រព្រឹត្តល្អ រីឯអ្នកដែលគិតតែពីប្រព្រឹត្តអាក្រក់ តែងតែទទួលផលអាក្រក់។²⁸មនុស្សដែលពឹងផ្អែកលើទ្រព្យសម្បត្តិ មុខជាត្រូវអន្តរាយ ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតប្រៀបបាននឹងស្លឹកឈើលាស់ខៀវខ្ចី។

²⁹អ្នកណាធ្វើឲ្យគ្រួសាររបស់ខ្លួនមានទុក្ខកង្វល់ អ្នកនោះនឹងមិនទទួលផលអ្វីទាំងអស់។ មនុស្សល្ងី‌ល្ងើនឹងធ្លាក់ខ្លួនទៅជាខ្ញុំបម្រើរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញា។

³⁰អំពើដែលមនុស្សសុចរិតប្រព្រឹត្ត ប្រៀបបាននឹងដើមឈើផ្ដល់ជីវិត ហើយអ្នកប្រាជ្ញតែងតែទាក់‌ទាញចិត្តមនុស្ស។³¹មនុស្សសុចរិតតែងតែទទួលរង្វាន់ នៅលើផែនដីនេះ រីឯមនុស្សអាក្រក់ និងមនុស្សបាប តែងតែទទួលផល តាមអំពើដែលគេប្រព្រឹត្ត។

12

¹អ្នកណាស្រឡាញ់ការប្រៀនប្រដៅ និងស្រឡាញ់ចំណេះដឹង ប៉ុន្តែអ្នកណាស្អប់ការកែតម្រូវគឺជាមនុស្សល្ងង់។²ព្រះអម្ចាស់ ផ្តល់ព្រះគុណដល់មនុស្សល្អ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនផ្តល់ក្តីមេតា្តដល់ មនុស្សដែលដើរតាមផ្លូវអាក្រក់ឡើយ។

³គ្មានមនុស្សណាបានតាំងមាំ‌មួនឡើង ដោយ‌សារអំពើអាក្រក់ទេ ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិត មិនត្រូវរលើងឡើយ។⁴ស្ត្រីមានចិត្តបរិសុទ្ធ នោះជាមកុដដល់ប្តី តែស្ត្រីណាដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីខ្មាស និងដូចជាជំងឺដែលបានចាក់ឬស នៅក្នុងឆ្អឹងរបស់ប្តីវិញ។

⁵គ្រប់ទាំងផែនការរបស់មនុស្សសុចរិត គឺសុទ្ធតែទៀងត្រង់ តែយោបល់របស់មនុស្សអាក្រក់ គឺជាការឆបោកវិញ។⁶ពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សអាក្រក់ គឺរកតែរឿងនឹងរង់ចាំដើម្បីសម្លាប់ តែពាក្យរបស់មនុស្សទៀងត្រង់ នឹងជួយឲ្យគេបានជីវិត។

⁷បើមនុស្សអាក្រក់រលំ គេគ្មាននៅសល់អ្វីឡើយ តែពូជ‌ពង្សរបស់មនុស្សសុចរិតនៅស្ថិត‌ស្ថេរជានិច្ច។⁸មនុស្សដែលចេះត្រិះ‌រិះពិចារណាតែងតែមានគេសរសើរ ប៉ុន្តែមនុស្សមានចិត្តមិនត្រង់តែងតែមានគេមើល‌ងាយ។

⁹រស់នៅជាមនុស្សសាមញ្ញ ហើយមានអ្នកបម្រើតែម្នាក់ នោះប្រសើរជាងវាយ‌ឫកហ៊ឺ‌ហា តែខ្វះអាហារបរិភោគវិញ។¹⁰មនុស្សសុចរិតតែងតែថែ‌ទាំសត្វរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់វិញ គ្មានចិត្តមេត្តាករុណាសោះឡើយ។

¹¹អ្នកខំប្រឹងធ្វើស្រែចម្ការ គឺតែងតែមានអាហារបរិភោគឆ្អែតគ្រប់គ្រាន់ ចំណែកអ្នកចូលចិត្តនិយាយឥតប្រយោជន៍ជាមនុស្សខ្វះការពិចារណា។¹²មនុស្សពាលតែងតែលោភចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិរបស់មនុស្សអាក្រក់ ប៉ុន្តែអ្វីៗដែលមនុស្សសុចរិតបានធ្វើផងនោះគឺចេញមកពីគេខ្លួនឯង។

¹³មនុស្សអាក្រក់ជាប់អន្ទាក់ ដោយ‌សារតែពាក្យសម្ដីរបស់ខ្លួនចំណែកមនុស្សសុចរិតតែងតែរួចពីទុក្ខលំបាកវិញ។¹⁴ផលចេញពីពាក្យដែលអ្នកនោះប្រើ បានបំពេញដល់គាត់នូវការល្អ គឺបានមកពីផលនៃដៃរបស់គាត់បានជារង្វាន់។

¹⁵ផ្លូវរបស់មនុស្សអាក្រក់គឺនៅត្រង់ចំពោះមុខ ប៉ុន្តែមនុស្សមានប្រាជ្ញា គឺស្តាប់យោបល់អ្នកដទៃ។¹⁶មនុស្សខ្លៅឆាប់ច្រឡោតខឹង ចំណែកមនុស្សឆ្លាតតែងតែចេះទប់ចិត្ត។

¹⁷មនុស្សនិយាយការពិតរមែងធ្វើឲ្យមានភាពត្រឹមត្រូវ ចំណែកសាក្សីក្លែង‌ក្លាយតែងតែធ្វើឲ្យមានមិនត្រឹមត្រូវ។¹⁸អ្នកដែលនិយាយប៉បាច់‌ប៉ប៉ោចតែងតែធ្វើឲ្យអ្នកដទៃរបួស ដូចចាក់មួយដាវ ចំណែកពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញាជាឱសថព្យាបាលមុខរបួស។

¹⁹ពាក្យពិតពីមាត់មានតម្លៃរហូត ប៉ុន្តែពាក្យភូត‌ភរស្ថិតនៅតែមួយគ្រាខ្លីតែប៉ុណ្ណោះ។²⁰អ្នកដែលប៉ុន‌ប៉ងធ្វើអំពើអាក្រក់តែងតែលាក់ចិត្តអាក្រក់ជានិច្ច ប៉ុន្តែអ្នកកសាងសន្តិ‌ភាពតែងតែមានក្តីសុខសាន្ត។

²¹គ្មានគ្រោះកាចណាកើតមានដល់មនុស្សសុចរិតទេ ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់វិញ តែងតែជួបប្រទះនិងទុក្ខលំបាក។²²ព្រះ‌អម្ចាស់ស្អប់មនុស្សកុហក តែព្រះអង្គគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យមនុស្សដែលរស់ជាមួយពាក្យស្មោះត្រង់។

²³មនុស្សឆ្លាតមិនអួតពីចំណេះដឹងខ្លួនទេ ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លៅចូលចិត្តអួត‌អាងអំពីអវិជ្ជារបស់ខ្លួន។²⁴មនុស្សឧស្សាហ៍នឹងក្លាយទៅជាមេគ្រប់‌គ្រង ចំណែកមនុស្សខ្ជិលច្រអូសនឹងធ្លាក់ខ្លួនជាអ្នកបម្រើវិញ។

²⁵ការខ្វល់‌ខ្វាយតែងតែធ្វើឲ្យមនុស្សបាក់ទឹកចិត្ត ប៉ុន្តែពាក្យទន់‌ភ្លន់តែងតែធ្វើឲ្យមានអំណរឡើងវិញ។²⁶មនុស្សសុចរិតតែងតែនាំមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្លួនឲ្យដើរតាមផ្លូវល្អ ចំណែកកិរិយារបស់មនុស្សអាក្រក់នាំឲ្យគេវង្វេងវិញ។

²⁷ព្រានកម្ជិលគ្មានសាច់អាំងទេ ចិត្តឧស្សាហ៍ជាសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃរបស់មនុស្ស។²⁸នៅក្នុងផ្លូវសុចរិតមានជីវិត ហើយផ្លូវនេះមិននាំមនុស្សទៅរកសេចក្ដីស្លាប់ឡើយ។

13

¹កូនដែលឆ្លាតនឹងស្តាប់សេចក្តីបង្រៀនរបស់ឪពុកខ្លួន តែអ្នកចំអកនឹងមិនស្តាប់ក៏មិនទទួលយកដែរ។²ពីផលដែលចេញពីមាត់របស់អ្នកគឺមានអំណរហើយនឹងការល្អ ប៉ុន្តែអ្នកព្រហើនមិនព្រមស្ដាប់ការបន្ទោសហើយរកតែហឹង្សា។

³អ្នកណាដែលរវាំងមាត់របស់ខ្លួន នោះរមែងរក្សាជីវិតខ្លួន តែអ្នកណាដែលហាមាត់ធំ នោះនឹងត្រូវវិនាសទៅ។⁴ព្រលឹងនៃមនុស្សខ្ជិលច្រអូសប្រាថ្នាចង់បាន តែមិនបានអ្វីសោះ ប៉ុន្តែព្រលឹងនៃមនុស្សឧស្សាហ៍ នោះនឹងបានសម្បត្តិជាបរិបូរវិញ។

⁵មនុស្សសុចរិតរមែងស្អប់ពាក្យភូតភរ តែមនុស្សអាក្រក់គេគួរខ្ពើមហើយមានសេចក្ដីខ្មាសផង។⁶សេចក្ដីសុចរិតតែងតែការពារអ្នកណា ដែលប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវទៀងត្រង់ តែអំពើអាក្រក់តែងតែនាំនឹងជំរុញឲ្យមនុស្សបែរចុះចូលជាមួយបាបវិញ។

⁷អ្នកមានតែងតែអាងលើទ្រព្យ ដើម្បីធានាជីវិតរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែអ្នកដែលបានឲ្យទាំងអស់ ដែលខ្លួនមាន គ្មានអ្វីជាបន្ទុកឡើយ អ្នកនេះហើយជាសម្បត្តិពិតប្រាកដវិញ។⁸ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកមាន នឹងទុកសម្រាប់លោះជីវិតរបស់គេ តែមនុស្សក្រ គេមិនដែលឮពាក្យគំរាមកំហែងទេ។

⁹មនុស្សសុចរិតប្រៀបដូចជាពន្លឺត្រចះ‌ត្រចង់ ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់ប្រៀបដូចជាចង្កៀងរលត់។¹⁰ការវាយ‌ឫកធំតែងតែបង្កឲ្យមានទំនាស់ រីឯអ្នកដែលសុខចិត្តទទួលដំបូន្មានជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា។

¹¹ទ្រព្យរកបានរហ័ស បាត់‌បង់ក៏រហ័សដែរ ប៉ុន្តែទ្រព្យរកបានដោយសន្សំ រមែងកើនឡើងជាដរាប។¹²ការអស់សង្ឃឹមតែងតែនាំឲ្យព្រួយចិត្ត រីឯការសម្រេចដូចបំណង ប្រៀបបាននឹងដើមឈើដែលមានជីវិត។

¹³អ្នកណាមើល‌ងាយសេចក្តីបង្រៀន អ្នកនោះនឹងតែងតែមានការចុះចូលជាមួយកំហុស ប៉ុន្តែអ្នកដែលគោរពព្រះ‌បន្ទូលតែងតែទទួលរង្វាន់។¹⁴ការប្រៀន‌ប្រដៅរបស់មនុស្សសុចរិតជាប្រភពនៃជីវិត ហើយការពារជីវិតឲ្យរួចពីអន្ទាក់នៃសេចក្ដីស្លាប់។

¹⁵អ្នកចេះគិតពិចារណាតែងតែមានគេគោរព ប៉ុន្តែមនុស្សដែលគេទុកចិត្តមិនបានតែងតែវិនាស។¹⁶មនុស្សឆ្លាតរមែងគិតមុននឹងគូរ ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លៅតែងតែលាតត្រដាងភាពល្ងី‌ល្ងើរបស់ខ្លួន។

¹⁷អ្នកនាំសារដែលជាមនុស្សអាក្រក់ តែងតែធ្លាក់ខ្លួនអន្តរាយ ប៉ុន្តែទូតដ៏ស្មោះត្រង់តែងតែនាំសេចក្ដីសុខ។¹⁸អ្នកដែលមិនទទួលការអប់រំរមែងធ្លាក់ខ្លួនក្រ ហើយត្រូវគេមើល‌ងាយ រីឯអ្នកដែលសុខចិត្តទទួលការកែតម្រូវ តែងតែមានកិត្តិយស។

¹⁹សេចក្ដីប៉ង‌ប្រាថ្នាដែលបានសម្រេច រមែងនាំឲ្យសប្បាយចិត្ត ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លៅមិនចូលចិត្តលះ‌បង់គំនិតអាក្រក់របស់ខ្លួនចោលទេ។²⁰ដើរជាមួយមនុស្សមានប្រាជ្ញានាំឲ្យខ្លួនមានប្រាជ្ញា តែសេព‌គប់ជាមួយមនុស្សខ្លៅ នាំឲ្យខ្លួនទៅជាមនុស្សអាក្រក់។

²¹ទុក្ខវេទនាគឺដេញតាមមនុស្សមានបាប ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតតែងតែទទួលសុភមង្គលទុកជារង្វាន់។²²មនុស្សសប្បុរសតែងតែមានមរតកទុកចែកឲ្យកូនចៅ ប៉ុន្តែមនុស្សបាបតែងតែប្រមូលទ្រព្យទុកសម្រាប់មនុស្សសុចរិត។

²³ស្រែចម្ការដែលជនក្រីក្រភ្ជួររាស់ តែងតែបង្កើតផលយ៉ាងបរិបូណ៌ ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះស្លាប់ ព្រោះតែខ្វះយុត្តិធម៌។²⁴អ្នកណាមិនសូវប្រើរំពាត់ អ្នកនោះមិនស្រឡាញ់កូនទេ ប៉ុន្តែអ្នកដែលស្រឡាញ់កូនតែងតែបង្រៀនប្រដៅដល់កូនៗ។

²⁵មនុស្សសុចរិតតែងតែមានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់ជាដរាប ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់តែងតែអត់ខ្វះខាត។

14

¹ស្ត្រីមានប្រាជ្ញាតែងតែកសាងគ្រួសាររបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែស្ត្រីដែលគ្មានគំនិតតែងតែបំផ្លាញគ្រួសារ ដោយដៃរបស់នាងផ្ទាល់។²អ្នកដែលដើរតាមផ្លូវទៀង‌ត្រង់ តែងតែគោរពកោតខ្លាច ព្រះ‌អម្ចាស់ ប៉ុន្តែអ្នកដែលដើរតាមផ្លូវវៀច‌វេរ តែងតែមើល‌ងាយព្រះអង្គ។

³មនុស្សល្ងង់ខ្លៅហាមាត់និយាយតែពាក្យអួត‌អាងរបស់គេ ប៉ុន្តែពាក្យសម្ដីរបស់អ្នកប្រាជ្ញតែងតែការពារខ្លួន។⁴អ្នកណាគ្មានគោភ្ជួរស្រែ អ្នកនោះក៏គ្មានស្រូវដាក់ក្នុងជង្រុកដែរ តែគេទទួលបានភោគ‌ផលច្រើន ដោយ‌សារកម្លាំងរបស់គោ។

⁵សាក្សីគួរឲ្យទុកចិត្ត មិនដែលនិយាយកុហកទេ ប៉ុន្តែសាក្សីក្លែង‌ក្លាយតែងតែនិយាយចេញនូវពាក្យកុហកគ្រប់យ៉ាង។⁶មនុស្សព្រហើនខំស្វែងរកប្រាជ្ញា តែរកមិនបានទេ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលមានចំណេះដឹងវិញ រកតម្រិះបានយ៉ាងងាយ។

⁷ចូរចៀសឲ្យឆ្ងាយពីមនុស្សខ្លៅ ព្រោះអ្នកនឹងមិនអាចឮពាក្យចេះដឹងចេញពីមាត់អ្នកនោះឡើយ។⁸ប្រាជ្ញារបស់មនុស្សឆ្លាត គឺការយល់ច្បាស់នូវផ្លូវដែលខ្លួនកំពុងដើរ ប៉ុន្តែភាពល្ងី‌ល្ងើរបស់មនុស្សខ្លៅ គឺកល‌ល្បិចរបស់គេ។

⁹មនុស្សល្ងី‌ល្ងើតែងសើចចំអក នឹងតង្វាយលើកលែងទោសតែមនុស្សទៀងត្រង់ នោះគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះវិញ។¹⁰ចិត្តដែលកើតទុក្ខរមែងឈឺចាប់តែម្នាក់ឯង ហើយពេលមានអំណរ អ្នកក្រៅពុំអាចរំលែកបានឡើយ។

¹¹ផ្ទះរបស់មនុស្សអាក្រក់នឹងត្រូវរលំ ប៉ុន្តែជំរំរបស់មនុស្សទៀង‌ត្រង់ នឹងចម្រុង‌ចម្រើន។¹²មនុស្សខ្លះយល់ថា ផ្លូវដែលខ្លួនដើរជាផ្លូវត្រឹមត្រូវ ក៏ប៉ុន្តែ នៅទីបំផុត ផ្លូវនោះនាំទៅរកសេចក្ដីស្លាប់។

¹³ការសើចសប្បាយអាចបង្កប់នូវទុក្ខលំបាកក្នុងចិត្ត ហើយនៅទីបំផុតអំណរសប្បាយ អាចក្លាយទៅជាទុក្ខព្រួយ។¹⁴មនុស្សគ្មានសីលធម៌តែងតែទទួលផលពីអំពើដែលខ្លួនប្រព្រឹត្ត ប៉ុន្តែមនុស្សសប្បុរសរមែងទទួលផលគាប់ប្រសើរ។

¹⁵មនុស្សឆោតជឿពាក្យគេទាំងអស់ ប៉ុន្តែមនុស្សឆ្លាត មិនធ្វើអ្វីដោយឥតគិតពិចារណាឡើយ។¹⁶មនុស្សមានប្រាជ្ញាតែងតែខ្លាច និងចៀស‌វាងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ប៉ុន្តែមនុស្សល្ងង់‌ខ្លៅឆាប់ប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ព្រោះទុកចិត្តលើខ្លួន។

¹⁷អ្នករហ័សខឹងតែងតែប្រព្រឹត្តអំពើមិនត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែអ្នកដែលមានកល‌ល្បិច តែងតែធ្វើឲ្យគេស្អប់។¹⁸មនុស្សឆោតតែងតែទទួលភាពល្ងី‌ល្ងើទុកជាមរតក ប៉ុន្តែមនុស្សឆ្លាតរមែងទទួលយកការចេះដឹងទុកជាកិត្តិយស។

¹⁹មនុស្សអាក្រក់មុខជាឱនកាយ គោរពមនុស្សល្អ ហើយឈរចាំនៅមាត់ទ្វារផ្ទះរបស់មនុស្សសុចរិត។²⁰អ្នកក្រីក្រតែងតែមានគេស្អប់ សូម្បីតែអ្នកជិត‌ដិតក៏មិនរាប់អានដែរ ប៉ុន្តែអ្នកមានវិញ គឺមានមិត្តច្រើនរាប់អានណាស់។

²¹អ្នកណាមើល‌ងាយអ្នកដទៃ អ្នកនោះជាមនុស្សបាប ប៉ុន្តែអ្នកដែលមានចិត្តមេត្តាដល់ជនក្រីក្រ នឹងបានទទួលពរ។²²តើអស់អ្នកដែលមានបំណងអាក្រក់តែងតែត្រូវវង្វេងឬ? ប៉ុន្តែអ្នកដែលមានបំណងល្អរមែងទទួលបានចិត្តសប្បុរស និងស្មោះត្រង់ជានិច្ច។

²³អ្នកណាធ្វើការ អ្នកនោះតែងតែទទួលប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត ប៉ុន្តែអ្នកដែលពូកែព្រោក‌ប្រាជ្ញរមែងធ្លាក់ខ្លួនក្រ។²⁴សម្បត្តិស្ដុក‌ស្ដម្ភជារង្វាន់របស់មនុស្សមានប្រាជ្ញា តែមនុស្សល្ងង់‌ខ្លៅនៅតែល្ងង់‌ខ្លៅ។

²⁵សាក្សីដែលគេទុកចិត្តតែងតែជួយសង្គ្រោះជីវិត តែសាក្សីមិនពិតគឺដកដង្ហើមចេញមកដោយការកុហក។

²⁶អ្នកណាគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ អ្នកនោះមានទីបង្អែកដ៏រឹង‌មាំក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ហើយការទាំងនោះគឺដូចជាធ្វើជម្រកដល់កូនចៅរបស់ពួកគេ។²⁷ការគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ជាប្រភពនៃជីវិត ដូច្នេះ ហើយការពារខ្លួនឲ្យរួចផុតពីអន្ទាក់របស់សេចក្ដីស្លាប់។

²⁸ព្រះមហា‌ក្សត្របានរុងរឿងដោយ‌សារមានប្រជា‌រាស្ត្រ តែបើប្រជា‌រាស្ត្រចុះអន់‌ថយ ស្ដេចក៏អស់អំណាចដែរ។²⁹អ្នកណាចេះអត់‌ធ្មត់ អ្នកនោះមានប្រាជ្ញាវាង‌វៃ ប៉ុន្តែអ្នកដែលរហ័សខឹង រមែងបង្ហាញនូវភាពលេលារបស់ខ្លួន។

³⁰ចិត្តស្ងប់តែងតែធ្វើឲ្យមានសុខ‌ភាពល្អ ប៉ុន្តែចិត្តច្រណែន‌និន្ទា ប្រៀបដូចជាមហា‌រីកនៅក្នុងឆ្អឹង។³¹អ្នកណាសង្កត់‌សង្កិនជនក្រីក្រ អ្នកនោះប្រមាថព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលបានបង្កើតពួកគេ អ្នកណាជួយជនក្រីក្រ អ្នកនោះលើកតម្កើងព្រះអង្គវិញ។

³²មនុស្សអាក្រក់តែងតែទទួលបរា‌ជ័យ ដោយ‌សារអំពើអាក្រក់របស់ខ្លួន ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិត ទោះបីក្នុងពេលស្លាប់ក្ដី ក៏នៅតែមានទី‌ពឹងជានិច្ច។³³ប្រាជ្ញានៅក្នុងចិត្តគឺតែងតែនាំឲ្យចេះគិតពិចារណា ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លៅមិនដែលមានប្រាជ្ញាទេ។

³⁴សេចក្ដីសុចរិតតែងតែលើកតម្កើងប្រជា‌ជាតិមួយ ប៉ុន្តែអំពើបាបរមែងធ្វើឲ្យជាតិសាសន៍ទាំង‌ឡាយត្រូវអាម៉ាស់មុខ។³⁵ព្រះមហា‌ក្សត្រតែងតែសព្វព្រះ‌ហឫទ័យនឹងមន្ត្រីណាដែលមានសុភ‌និច្ឆ័យ តែស្តេចខ្ញាល់នឹងមន្ត្រីដែលបង្កភាពអាម៉ាស់។

15

¹ចម្លើយទន់‌ភ្លន់រមែងបន្ថយកំហឹង ប៉ុន្តែសម្ដីគំរោះ‌គំរើយតែងតែធ្វើឲ្យច្រឡោតខឹង។²សម្ដីរបស់អ្នកមានប្រាជ្ញា រមែងធ្វើឲ្យអ្នកដទៃចង់ចេះដឹង ប៉ុន្តែមាត់របស់មនុស្សខ្លៅ សាបព្រោះតែសេចក្ដីល្ងី‌ល្ងើ។

³ព្រះ‌អម្ចាស់ទតឃើញសព្វអន្លើ ព្រះអង្គសង្កេតមើលទាំងមនុស្សល្អ ទាំងមនុស្សអាក្រក់។⁴ពាក្យនៃការព្យាបាលប្រៀបដូចជាដើមឈើនៃជីវិត ប៉ុន្តែសម្ដីបោកប្រាសនាំឲ្យធ្លាក់ចុះខាងវិញ្ញាណ។

⁵មនុស្សល្ងី‌ល្ងើតែងតែមើល‌ងាយការប្រៀន‌ប្រដៅរបស់ឪពុក តែអ្នកដែលស្ដាប់តាមពាក្យកែតម្រូវជាមនុស្សឆ្លាត។⁶ផ្ទះរបស់មនុស្សសុចរិតតែងមានសម្បត្តិច្រើន តែទ្រព្យដែលរកបានដោយអំពើអាក្រក់ រមែងនាំឲ្យកើតទុក្ខ។

⁷ពាក្យរបស់អ្នកមានប្រាជ្ញារមែងបណ្ដុះ‌បណ្ដាលចេះដឹង តែមនុស្សខ្លៅវិញ គ្មានចិត្តធ្វើបែបនេះទេ។⁸ព្រះ‌អម្ចាស់មិនសព្វ ព្រះ‌ហឫទ័យ នឹងយញ្ញ‌បូជារបស់មនុស្សអាក្រក់ឡើយ តែព្រះអង្គទទួលពាក្យអធិស្ឋានរបស់មនុស្សទៀង‌ត្រង់វិញ។

⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មិនសព្វព្រះ‌ហឫទ័យនឹងផ្លូវរបស់មនុស្សអាក្រក់ទេ តែព្រះអង្គស្រឡាញ់អ្នកដែលស្វែងរកសេចក្ដីសុចរិត។¹⁰អ្នកដែលងាកចេញពីមាគ៌ាល្អរមែងទទួលទោសជាទម្ងន់ ចំណែកអ្នកដែលស្អប់ការស្ដីប្រដៅតែងតែស្លាប់។

¹¹ស្ថានមច្ចុរាជ និងនៅនរកអវិចី នឹងត្រូវបើកចំហរនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ តើចិត្តមនុស្សវិញ ព្រះអង្គរឹត‌តែជ្រាបយ៉ាងច្បាស់?¹²មនុស្សវាយ‌ឫកខ្ពស់មិនចូលចិត្តពាក្យកែតម្រូវទេ ហើយក៏មិនទៅសួរយោបល់ពីអ្នកមានប្រាជ្ញាដែរ។

¹³ចិត្តសប្បាយធ្វើឲ្យទឹកមុខរីក‌រាយ តែចិត្តព្រួយធ្វើឲ្យទឹកមុខស្រងូត‌ស្រងាត់។¹⁴អ្នកមានចិត្តពិចារណាតែងតែស្វែងរកចំណេះ តែមនុស្សខ្លៅចូលចិត្តភាពល្ងី‌ល្ងើ។

¹⁵ចំពោះមនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត ថ្ងៃណាក៏ជាថ្ងៃអាក្រក់ដែរ តែមនុស្សសប្បាយចិត្ត ថ្ងៃណាក៏ជាថ្ងៃបុណ្យដែរ។¹⁶ក្រទ្រព្យតែគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ប្រសើរជាងមានទ្រព្យច្រើន ហើយកើតទុក្ខកង្វល់។

¹⁷កន្លែងណាមានតែបន្លែបរិភោគ ហើយមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ នោះប្រសើរជាងកន្លែងមានសាច់បរិភោគយ៉ាងឆ្ងាញ់ តែមានការស្អប់គ្នា។¹⁸មនុស្សខឹងច្រើនតែងតែបង្កជំលោះ តែមនុស្សដែលចេះអត់‌ធ្មត់តែងតែសម្រុះ‌សម្រួល កុំឲ្យមានការទាស់‌ទែងគ្នា។

¹⁹ផ្លូវរបស់មនុស្សខ្ជិលគឺដូចជាកន្លែងមួយដែលមានសុទ្ធតែបន្លា ប៉ុន្តែផ្លូវរបស់មនុស្សទៀង‌ត្រង់រាបស្មើនឹងធំល្អ។²⁰កូនមានប្រាជ្ញាធ្វើឲ្យឪពុកសប្បាយចិត្ត ប៉ុន្តែមនុស្សល្ងី‌ល្ងើតែងតែមើល‌ងាយម្ដាយរបស់ខ្លួន។

²¹មនុស្សមិនដឹងខុសត្រូវតែងតែសប្បាយចិត្តនឹងភាពល្ងី‌ល្ងើ ប៉ុន្តែមនុស្សចេះយល់គិតពិចារណារមែងដើរតាមផ្លូវទៀង‌ត្រង់។²²ខ្វះការពិគ្រោះគ្នាគម្រោង‌ការតែងតែបរា‌ជ័យ មានទីប្រឹក្សាច្រើន គម្រោង‌ការតែងតែសម្រេច។

²³ពោលពាក្យត្រឹមត្រូវស្របនឹងកាលៈ‌ទេសៈ រមែងនាំឲ្យមានអំណរសប្បាយ។²⁴មនុស្សចេះគិត‌គូររមែងដើរតាមផ្លូវដែលឡើងទៅរកជីវិត ហើយចៀស‌វាងផ្លូវដែលចុះទៅរកសេចក្ដីស្លាប់។

²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់រំលំផ្ទះរបស់មនុស្សអំនួត តែព្រះអង្គការពារដី‌ធ្លីរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ។²⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មិនសព្វព្រះ‌ហឫទ័យនឹងគំនិតអាក្រក់ទេ តែព្រះអង្គគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹងពាក្យដែលហូរចេញពីចិត្តបរិសុទ្ធ។

²⁷មនុស្សលោភ‌លន់តែងតែនាំឲ្យមានវិបត្តិនៅក្នុងខ្លួន តែអ្នកដែលមិនព្រមទទួលសំណូក រមែងមានអាយុយឺន‌យូរ។²⁸បេះដូងរបស់មនុស្សសុចរិតតែងតែគិតពិចារណាមុននឹងឆ្លើយ ចំណែកមនុស្សអាក្រក់រមែងនិយាយចេញពីសេចក្តីអាក្រក់។

²⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មិនអើ‌ពើនឹងមនុស្សអាក្រក់ទេ តែព្រះអង្គស្ដាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់មនុស្សសុចរិត។³⁰ទឹកមុខដែលសម្តែងសេចក្ដីមេត្តាតែងនាំឲ្យមានអំណរ ហើយដំណឹង‌ល្អរមែងលើកទឹកចិត្តឲ្យមានកម្លាំង។

³¹អ្នកណាយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់តាមពាក្យស្ដីប្រដៅ ដែលនាំឲ្យមានជីវិត អ្នកនោះអាចរស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សមានប្រាជ្ញា។³²អ្នកណាបដិសេធការប្រៀន‌ប្រដៅ អ្នកនោះបានប្រមាថជីវិតខ្លួនឯង តែអ្នកដែលស្ដាប់តាមពាក្យកែតម្រូវតែងតែរីកចំរើនខាងចំណេះដឹង។

³³ការគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់តែងតែអប់រំខ្លួនឲ្យមានប្រាជ្ញា មុននឹងទទួលសិរី‌រុងរឿង។

16

¹ផែនការនៃដូងចិត្តគឺមកពីមនុស្ស ប៉ុន្តែសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ ចម្លើយគឺមកពីព្រះបន្ទូលនៃព្រះអង្គវិញ។²មនុស្សរមែងនឹកស្មានថា អំពើទាំងអស់ដែលខ្លួនប្រព្រឹត្តសុទ្ធតែត្រូវ ប៉ុន្តែព្រះ‌អម្ចាស់ឈ្វេងយល់ចិត្តគំនិតរបស់មនុស្ស។

³ចូរថ្វាយកិច្ចការដែលអ្នកធ្វើទៅព្រះ‌អម្ចាស់ នោះគម្រោង‌ការរបស់អ្នកមុខជាបានសម្រេច។⁴ព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើអ្វីៗសុទ្ធតែមានគោល‌ដៅ គឺសូម្បីតែមនុស្សអាក្រក់ក៏ព្រះអង្គបានគ្រោងទុកសម្រាប់ទទួលទណ្ឌ‌កម្មដែរ។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់មិនសព្វព្រះ‌ហឫទ័យ នឹងមនុស្សមានចិត្តខ្ពស់ទេ តែព្រះអង្គពិតជាដាក់ទោសគេមិនខាន។⁶ព្រះ‌ជាម្ចាស់លើក‌លែងទោសឲ្យអ្នកដែលមានចិត្តសប្បុរស និងចិត្តស្មោះត្រង់ ហើយ អ្នកគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់រមែងបែរចេញពីការអាក្រក់។

⁷កាលណាព្រះ‌អម្ចាស់សព្វព្រះ‌ហឫទ័យនឹងកិរិយាមារយាទរបស់អ្នកណាម្នាក់ សូម្បីតែខ្មាំងសត្រូវរបស់គេក៏ព្រះអង្គផ្សះ‌ផ្សាឲ្យជានាគ្នាវិញដែរ។⁸រកបានប្រាក់តិចដោយយុត្តិធម៌ ប្រសើរជាងរកបានប្រាក់ច្រើនដោយអយុត្តិធម៌។

⁹នៅក្នុងចិត្តមនុស្ស ដឹងពីផ្លូវដែលខ្លួនត្រូវដើរ តែព្រះ‌អម្ចាស់ជាអ្នកណែ‌នាំផ្លូវ។¹⁰ស្ដេចតែងតែមានរាជ‌ឱង្ការក្នុងនាមព្រះ‌ជាម្ចាស់ ទ្រង់ជំនុំជម្រះក្ដីដោយឥតលម្អៀង។

¹¹ជញ្ជីងដែលត្រឹមត្រូវគឺមកពីព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយរបស់ដែលត្រូវថ្លឹងទាំងនោះគឺជាកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹²ពេលស្ដេចប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ គឺជាភាពអាម៉ាស់ខ្លាំងណាស់ ដើម្បីឲ្យរាជ្យរបស់ទ្រង់ស្ថិតស្ថេបានគឺត្រូវសេចក្តីសុចរិតវិញ។

¹³ស្ដេចសព្វព្រះ‌ហឫទ័យនឹងអ្នកនិយាយសេចក្តីពិត ហើយស្រឡាញ់អ្នកនិយាយការត្រឹមត្រូវ។¹⁴សេចក្ដីក្រោធរបស់ស្ដេចប្រៀបបាននឹងពេជ្ឈ‌ឃាតនាំគេយកទៅសម្លាប់ តែមនុស្សមានប្រាជ្ញាអាចទប់កំហឹងរបស់ស្ដេច។

¹⁵ព្រះ‌ភ័ក្ត្ររីក‌រាយរបស់ស្ដេចរមែងផ្ដល់ជីវិត ហើយព្រះ‌ហឫទ័យសប្បុរសរបស់ស្ដេចប្រៀបបាននឹងទឹកភ្លៀងនៅដើមរដូវ។¹⁶ស្វែងរកប្រាជ្ញាប្រសើរជាងរកមាស។ ស្វែងរកការចេះដឹងប្រសើរជាងរកប្រាក់។

¹⁷ផ្លូវរបស់មនុស្សទៀង‌ត្រង់ស្ថិតនៅឆ្ងាយពីអំពើអាក្រក់ អ្នកណាចេះប្រយ័ត្នខ្លួន អ្នកនោះចេះរក្សាជីវិត។¹⁸ការអំនួតគឺឈរនៅចំពោះភាពអន្តរាយ ចិត្តព្រហើនរមែងនាំឲ្យវិនាស។

¹⁹ដាក់ខ្លួនរស់នៅជាមួយជនក្រីក្រ ប្រសើរជាងចែកជយ‌ភណ្ឌជាមួយមនុស្សអួត‌អាង។²⁰អ្នកណាចេះគិត‌គូរមុននឹងធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយ អ្នកនោះរមែងចម្រុង‌ចម្រើន រីឯអ្នកដែលផ្ញើជីវិតលើព្រះ‌អម្ចាស់រមែងមានសុភមង្គល។

²¹មនុស្សដែលចេះគិតពិចារណាជាមនុស្សឈ្លាស‌វៃ ចំណែកអ្នកដែលចេះនិយាយទន់‌ភ្លន់ គឺជាការបង្រៀនដ៏ល្អ។²²ការយល់ដឹងគឺប្រៀបដូចជាប្រភពនៃជីវិត សម្រាប់អ្នកចេះគិត‌គូរ ចំណែកជនល្ងង់‌ខ្លៅត្រូវវិនាស ដោយព្រោះតែភាពល្ងង់‌ខ្លៅរបស់ខ្លួន។

²³មនុស្សដែលចេះពិចារណារមែងរិះគិតមុននឹងនិយាយ ហើយអ្វីៗដែលអ្នកនោះនិយាយ រមែងធ្វើឲ្យគេទុកចិត្ត។²⁴សម្ដីទន់‌ភ្លន់ប្រៀបបាននឹងទឹកឃ្មុំ មានរស‌ជាតិឆ្ងាញ់ជាទីគាប់ចិត្ត ហើយផ្ដល់ការព្យាបាលដល់ឆ្អឹង។

²⁵មនុស្សខ្លះយល់ថា ផ្លូវដែលខ្លួនដើរជាផ្លូវត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ នៅទីបំផុត ផ្លូវនោះនាំទៅរកសេចក្ដីស្លាប់។²⁶ការអត់ឃ្លានបង្ខំឲ្យមនុស្សធ្វើការ ដ្បិតក្រពះគេទាម‌ទារ។

²⁷មនុស្សចោល‌ម្សៀតគិតតែពីប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ អណ្ដាតរបស់គេប្រៀបដូចជាភ្លើងឆេះបំផ្លាញ។²⁸មនុស្សទុយ៌សរមែងបង្កជំលោះ ហើយអ្នកអុជ‌អាលរមែងបំផ្លាញមិត្ត‌ភាព។

²⁹មនុស្សឃោរ‌ឃៅតែងតែបោកបញ្ឆោតមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្លួន ដើម្បីនាំគេឲ្យដើរក្នុងផ្លូវដែលមិនល្អ។³⁰អ្នកណាបិទភ្នែក ហើយខាំបបូរមាត់ អ្នកនោះក៏ដូចជាបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ដែលខ្លួនគ្រោងធ្វើវាឲ្យបានសម្រេច។

³¹សក់ស្កូវជាមកុដដ៏រុងរឿង មានតែមនុស្សសុចរិតទេ ដែលទទួលមកុដនេះតាមរស់ដ៏ត្រឹមត្រូវ។³²មនុស្សមិនចេះខឹងប្រសើរជាងវីរ‌បុរស ចំណែកមនុស្សចេះទប់ចិត្ត ប្រសើរជាងអ្នកវាយយកបានទីក្រុងមួយ។

³³មនុស្សតែងបោះឆ្នោតទៅក្នុងថ្នក់អាវ ប៉ុន្តែ ដែលសម្រេចទៅជាយ៉ាងណា នោះស្រេចនៅព្រះ‌អម្ចាស់។

17

¹បរិភោគបាយ‌កកតែមានសេចក្ដីសុខ ប្រសើរជាងជប់‌លៀងនៅផ្ទះមួយដែលមានតែការឈ្លោះគ្នា។²អ្នកបម្រើឆ្លាតរមែងត្រួត‌ត្រាលើកូនដ៏ថោកទាបរបស់ចៅហ្វាយ ហើយព្រមទាំងទទួលចំណែកមរតកក្នុងគ្រួសារនោះក្នុងនាមជាបងប្អូនផងដែរ។

³គេអាចស្គាល់តម្លៃមាស និងប្រាក់ ដោយ‌សារដុតក្នុងភ្លើង ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់ពិនិត្យមើលដួងចិត្តវិញ។⁴មនុស្សមានបំណងអាក្រក់រមែងយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់ពាក្យអាក្រក់ ហើយមនុស្សកុហករមែងផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ពាក្យមួល‌បង្កាច់។

⁵អ្នកមើល‌ងាយជនក្រីក្រ ដូចជាប្រមាថព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលបង្កើតគេ ប៉ុន្តែអ្នកសើចចំអកដាក់ជនរង‌គ្រោះនឹងត្រូវមានទោសដែរ។⁶កូនចៅរមែងធ្វើឲ្យជីតាមានកិត្តិយស ឪពុកម្តាយក៏បាននាំកិត្តិយសមកឲ្យកូនៗផងដែរ។

⁷ពាក្យថ្លៃ‌ថ្នូរមិនសមជាសម្ដីរបស់មនុស្សល្ងី‌ល្ងើទេ ហើយពាក្យកុហកក៏មិនសមចេញពីមាត់របស់អ្នកដឹកនាំដែរ។⁸សំណូករាប់ដូចជាត្បូងមានតម្លៃ ដល់អ្នកណាដែលមាន ទោះបើជូនទៅខាងណាក៏ដោយ គង់តែសម្រេចការបាន។

⁹អ្នកចង់បានមិត្ត‌ភាពយូរអង្វែងតែងតែបំភ្លេចកំហុស ចំណែកអ្នកណាដែលរំឭកកំហុសច្រើនដង គឺនឹងធ្វើឲ្យមិត្ត‌ភាពរលាយ។¹⁰ស្ដីប្រដៅមនុស្សចេះដឹងតែមួយម៉ាត់ មានប្រសិទ្ធ‌ភាពជាងវាយមនុស្សល្ងី‌ល្ងើមួយរយដំបង។

¹¹មនុស្សទុច្ចរិតគិតតែពីការបះ‌បោរ ដូច្នេះ ពួកគេនឹងចាត់មនុស្សកំណាចឃោរឃៅឲ្យទៅទាស់ជាមួយអ្នកនោះ។¹²ជួបមេខ្លា‌ឃ្មុំព្រាត់កូន ប្រសើរជាងជួបមនុស្សល្ងី‌ល្ងើដែលល្ងង់ហួស។

¹³អ្នកណាដែលបានធ្វើអំពើអាក្រក់តបស្នងនឹងអំពើល្អ ភាពអន្តរាយនៅមិនឆ្ងាយពីផ្ទះរបស់អ្នកនោះទេ។¹⁴ម្នាក់ដែលចាប់ផ្តើមជំលោះប្រៀបបាននឹងទំលាយទំនប់ទឹក ដូច្នេះចូរដកខ្លួនថយមុនពេលដែលទំនប់ទឹកនោះផ្ទុះឡើង។

¹⁵អ្នកដែលចាត់ទុកមនុស្សអាក្រក់ថាគ្មានទោស និងអ្នកដែលចាត់ទុកមនុស្សត្រឹមត្រូវថាមានកំហុស ព្រះ‌អម្ចាស់មិនសព្វព្រះ‌ហឫទ័យទេ។¹⁶ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សល្ងី‌ល្ងើ យកប្រាក់មកទិញឲ្យបានប្រាជ្ញាទាំងខ្លួនមិនមានសមត្ថភាពរៀនឲ្យបានប្រាជ្ញាផងនោះ?

¹⁷កល្យាណមិត្តតែងតែស្រឡាញ់គ្នាគ្រប់ពេលវេលា រីឯបងប្អូនវិញតែងតែចាំជួយគ្នាក្នុងពេលមានទុក្ខ‌លំបាក។¹⁸អ្នកណាធានាសងបំណុលជួសអ្នកដទៃ អ្នកនោះមិនចេះគិតពិចារណាទេ។

¹⁹អ្នកដែលចូលចិត្តសន្សំរឿងរមែងចូលចិត្តអំពើបាប អ្នកណាខ្លួនឯងកាន់តែខ្ពស់ ដល់ពេលធ្លាក់មកវិញនឹងធ្វើខ្លួនបាក់ឆ្អឹងជាមិនខាន។²⁰មនុស្សមានកល‌ល្បិចមិនស្គាល់អ្វីដែលជាការល្អនោះទេ ហើយមនុស្សសម្ដីអាក្រក់រមែងជួបគ្រោះកាច។

²¹អ្នកណាបង្កើតកូនល្ងី‌ល្ងើ អ្នកនោះស្គាល់តែទុក្ខព្រួយ ចំណែកឪពុករបស់មនុស្សលេលាមិនដែលស្គាល់អំណរសប្បាយទេ។²²ចិត្តសប្បាយរមែងនាំឲ្យជាសះ‌ស្បើយ ចំណែកចិត្តព្រួយរមែងធ្វើឲ្យរីង‌រៃដល់ឆ្អឹងវិញ។

²³មនុស្សអាក្រក់លួចទទួលសំណូក ដើម្បីបង្ខូចផ្លូវត្រឹមត្រូវដែលយុត្តិធម៌។²⁴ប្រាជ្ញារមែងនៅក្បែរមនុស្សដែលមានចំណេះដឹង ចំណែកឯមនុស្សល្ងី‌ល្ងើ គឺសម្លឹងមើលអ្វីដែលជាចុងបំផុតនៃផែនដីវិញ។

²⁵កូនដែលភ្លី‌ភ្លើធ្វើឲ្យឪពុកមានការព្រួយ និងធ្វើឲ្យម្ដាយដែលបានផ្តល់កំនើតដល់អ្នកនោះមានការជូរចត់។²⁶ដាក់ទោសមនុស្សសុចរិតជាការមិនល្អទេ ហើយវាយមនុស្សថ្លៃ‌ថ្នូរ ព្រោះតែគេមានចិត្តទៀង‌ត្រង់ក៏មិនល្អដែរ។

²⁷អ្នកណាទប់ពាក្យសម្ដីរបស់ខ្លួន អ្នកនោះជាមនុស្សចេះដឹង ប៉ុន្តែអ្នកតាំងចិត្តស្ងប់‌ស្ងៀមជាមនុស្សឈ្លាស‌វៃ។²⁸បើមនុស្សល្ងី‌ល្ងើនៅស្ងៀម គេចាត់ទុកគាត់ជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា បើគាត់បិទមាត់មិននិយាយអ្វី គេចាត់ទុកគាត់ជាមនុស្សឈ្លាស‌វៃ។

18

¹អ្នកណាមិនរវី‌រវល់នឹងអ្នកដទៃ អ្នកនោះគិតតែពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយបដិសេធយោបល់ទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នកឯទៀតៗ។²ចំណែកមនុស្សល្ងី‌ល្ងើគេឥតមាន សេចក្ដីរីក‌រាយក្នុងយោបល់ទេ គឺចូលចិត្តតែសម្ដែងគំនិត ក្នុងចិត្តខ្លួនឯងចេញវិញ។

³ពេលមនុស្សអាក្រក់បានមកដល់ តែងតែនាំមកជាមួយនូវសេចក្តីអាម៉ាស់ជាប់ជាមួយពួកគេ។⁴ពាក្យសម្ដីដែលចេញពីមាត់មនុស្ស ធៀបបានដូចជាទឹកជ្រៅ ហើយទីបញ្ចេញប្រាជ្ញាក៏ដូចជាជ្រោះទឹកហូរ។

⁵ការដែលយោគ‌យល់ដល់មនុស្សអាក្រក់ ហើយការបង្វែរសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ក្នុងការវិនិច្ឆ័យ នោះមិនល្អទេ។⁶បបូរមាត់មនុស្សល្ងី‌ល្ងើតែងតែស៊កចូលក្នុងសេចក្ដីឈ្លោះប្រកែកគ្នា ហើយមាត់វាត្រូវតែរំពាត់ទេ។

⁷មាត់របស់មនុស្សល្ងី‌ល្ងើ ជាហេតុនាំឲ្យខ្លួនត្រូវវិនាសទៅ ហើយបបូរមាត់ក៏ជាអន្ទាក់ដល់ព្រលឹងខ្លួនដែរ។⁸ពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សអុជអាល ធៀបដូចជាម្ហូបយ៉ាងឆ្ងាញ់មួយម៉ាត់ ដែលបានចូលទៅក្នុងពោះនៃរាងកាយ។

⁹អ្នកណាដែលធ្វេស‌ប្រហែសនឹងការរបស់ខ្លួន ឈ្មោះថាជាបង‌ប្អូនជា‌មួយអ្នកដែលបំផ្លាញ។¹⁰ព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ជាប៉មាំ‌មួន មនុស្សសុចរិតរត់ចូលទៅពឹងជ្រក ហើយមានសុវត្តិភាព។

¹¹អ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេជាទីក្រុងមាំ‌មួន ហើយតាមគំនិតរបស់គេ ក៏យល់ថាជាកំផែងយ៉ាងខ្ពស់ដែរ។¹²មុនពេលនឹងត្រូវវិនាស ចិត្តរបស់មនុស្សកើតមានសេចក្ដីអំនួត តែសេចក្ដីរាប‌សា រមែងតែនាំមុខកិត្តិ‌យសវិញ។

¹³អ្នកណាដែលឆ្លើយមុនដែលបានស្តាប់រឿង រាប់ជាការចម្កួតហើយក៏ជាសេចក្ដីខ្មាសដល់ខ្លួនផង។¹⁴វិញ្ញាណរបស់មនុស្សទប់‌ទល់ខ្លួន ក្នុងគ្រាមានធុរៈឈឺ តែឯវិញ្ញាណបាក់‌បែក តើអ្នកណាទ្រាំបាន?

¹⁵ចិត្តរបស់មនុស្សវាង‌វៃ តែងតែចម្រើនចំណេះដឹង ហើយការស្តាប់របស់មនុស្សដែលមានប្រាជ្ញា ក៏ស្វះ‌ស្វែងរកចំណេះដឹងដែរ។¹⁶ជំនូនរបស់មនុស្ស រមែងបើកផ្លូវឲ្យដល់ខ្លួន នាំចូលទៅដល់ចំពោះអ្នកធំផង។

¹⁷អ្នកណាដែលនិយាយមុនគេក្នុងការក្តី មើលទៅដូចជាត្រឹមត្រូវហើយ តែគូក្តីរបស់អ្នកនោះមកដាក់សំនួរតបវិញដែរ។¹⁸ការស្បថ‌ស្បែអាចបញ្ឈប់ជំលោះ ហើយអារកាត់រឿងរ៉ាវរវាងអ្នកមានអំណាចផង។

¹⁹ពេលបងប្អូនណាម្នាក់របួសផ្លូវចិត្ត នោះពិបាកចូលទៅជិតជាងវាយយកទីក្រុងមួយ ដែលមានកំពែងរឹង‌មាំទៅទៀត។²⁰ពីជំលោះប្រៀបបាននឹងរនុកទ្វារដែកមួយ មនុស្សអាចរកអាហារបាន ដោយ‌សារពាក្យសម្ដី ហើយអ្វីៗដែលគេនិយាយធ្វើឲ្យគេអាចចិញ្ចឹមជីវិតបាន។

²¹សេចក្ដីស្លាប់ និងជីវិត ក៏នៅក្នុងអំណាចនៃអណ្ដាតដែរ អ្នកណាដែលចូលចិត្តប្រើអណ្តាត នោះនឹងស៊ីផលពីវាដែរ។²²អ្នកណាដែលរកបានប្រពន្ធឈ្មោះថាបានរបស់ល្អ ហើយបានប្រកបដោយព្រះ‌គុណរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²³អ្នកក្រពោលពាក្យអង្វរសូមក្តីមេត្តា តែអ្នកមានតបដោយពាក្យគំហកវិញ។²⁴អ្នកណាដែលមានមិត្តភក្តិច្រើនដែលមិនមានចិត្តស្មោះ អាចនាំឲ្យខ្លួនវិនាស ប៉ុន្តែ មានមិត្តសម្លាញ់តែម្នាក់ ដែលជិតស្និតជាងបង‌ប្អូនទៅទៀត។

19

¹មនុស្សទាល់ក្រ ដែលដើរតាមផ្លូវទៀងត្រង់ វិសេសជាងមនុស្សដែលមានបបូរមាត់ចចើង និងចិត្តល្ងី‌ល្ងើ។²មួយទៀត ការដែលចិត្តឥតមានចំណេះ នោះមិនគួរគប្បីទេ ហើយអ្នកណាដែលរហ័សឈានទៅ នោះជ្រួសផ្លូវហើយ។

³សេចក្ដីចម្កួតរបស់មនុស្ស រមែងបង្ខូចផ្លូវរបស់ខ្លួន ហើយអ្នកនោះក៏អន់ចិត្តចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ដែរ។⁴ការដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ នាំឲ្យមានមិត្ត‌ភក្តិកើនឡើង តែមនុស្សក្រត្រូវញែកពីពួកមិត្ត‌ភក្តិ។

⁵សាក្សីភូតភរនឹងមិនរួចចាកទោសឡើយ ហើយអ្នកណាដែលពោលពាក្យកុហក ក៏គេចមិនរួចដែរ។⁶មនុស្សជាច្រើនខំយកចិត្តមនុស្សសទ្ធា ហើយអ្នកណាក៏ដោយ ក៏ជាមិត្តសម្លាញ់នឹងអ្នកដែលចែកអំណោយ‌ទានដែរ។

⁷មនុស្សក្រីក្រ ត្រូវបានបងប្អូនស្អប់គាត់ ចុះបើមិត្ត‌ភក្តិ តើនឹងចេញឆ្ងាយពីអ្នកនោះ ជាជាងអម្បាល‌ម៉ានទៅទៀត! ទោះជាខំតាមទៅអង្វរគេ តែពួកគេនៅតែគេចពីគាត់ដែរ។⁸អ្នកណាដែលបានប្រាជ្ញា ជាអ្នកស្រឡាញ់ដល់ព្រលឹងខ្លួន អ្នកណាដែលរក្សាការចេះដឹងទុកនោះនឹងបានសេចក្ដីល្អ។

⁹សាក្សីភូតភរនឹងមិនរួចចាកពីទោសឡើយ ហើយអ្នកណាដែលពោលពាក្យកុហក នឹងត្រូវវិនាសទៅ។¹⁰ការដែលអា‌ស្រ័យនៅដោយរុងរឿង មិនសមនឹងមនុស្សល្ងី‌ល្ងើទេ លើសពីនេះទៀតនោះ ទាសករក៏មិនសមមានអំណាចលើអ្នកធំដែរ។

¹¹សតិបញ្ញារបស់មនុស្សធ្វើឲ្យយឺតនឹងខឹង ហើយអ្នកនោះក៏តែងបានលើកតម្កើង ដោយការមិនប្រកាន់ច្រើន។¹²សេចក្ដីក្រោធរបស់ស្តេច ធៀបដូចជាសូរគ្រហឹមរបស់សិង្ហ តែសេចក្ដីសប្បុរសរបស់ស្ដេច ប្រៀបដូចជាទឹកសន្សើមនៅលើស្មៅ។

¹³កូនល្ងី‌ល្ងើជាទីអន្ត‌រាយដល់ឪពុក ហើយការឌុក‌ដាន់របស់ប្រពន្ធ ក៏ដូចជាទឹកស្រក់តក់ៗមកជា‌និច្ច។¹⁴ផ្ទះសម្បែង និងទ្រព្យសម្បត្តិ ជាមរតកមកពីឪពុក តែប្រពន្ធដែលឆ្លៀវ‌ឆ្លាត នោះហើយជាអំណោយ‌ទានមកពីព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁵សេចក្ដីខ្ជិលច្រអូស តែងធ្វើឲ្យមនុស្សដេកលក់ ហើយអ្នកណាដែលមិនព្រមធ្វើការ នឹងត្រូវអត់ឃ្លាន។¹⁶អ្នកណាដែលកាន់តាមក្រឹត្យ‌វិន័យ នោះនឹងរក្សាជីវិតខ្លួន តែអ្នកណាដែលមិនប្រយ័ត្នក្នុងផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួន មុខជាត្រូវស្លាប់។

¹⁷អ្នកណាដែលមានចិត្តអាណិត ចែកដល់ពួកទាល់ក្រ នោះឈ្មោះថាថ្វាយឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់ខ្ចី ព្រះ‌អង្គនឹងតបស្នងសងគុណអ្នកបានធ្វើ។¹⁸ចូលប្រដៅដល់កូនរបស់អ្នក ក្នុងកាលដែលនៅមាន ដោយបំណងចិត្តសង្ឃឹមថា នឹងបានកូនល្អ កុំរង់ចាំដល់សេចក្តីស្លាប់មកដល់។

¹⁹អ្នកណាដែលមានចិត្តក្តៅខ្លាំង នោះនឹងត្រូវទទួលទោស ដ្បិតបើអ្នកជួយគាត់ឲ្យរួចម្តងហើយ នោះអ្នកនឹងត្រូវជួយជាលើកទីពីរ។²⁰ចូរស្តាប់ដំបូន្មាន ហើយទទួលការបង្រៀន ដើម្បីឲ្យមានប្រាជ្ញាសម្រាប់ជីវិតអ្នក។

²¹នៅក្នុងចិត្តមនុស្ស តែងមានគំនិតគិតធ្វើជាច្រើនយ៉ាង មានតែដំបូន្មានរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលនឹងស្ថិត‌ស្ថេរនៅ។²²សេចក្ដីស្មោះត្រង់គឺជាការចង់បានរបស់មនុស្ស ទោះបីជាអ្នកនោះក្រគឺវាប្រសើរជាងភូតភរ។

²³សេចក្ដីកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដឹកនាំឲ្យបានជីវិត ហើយអ្នកណាដែលមានសេចក្ដីនោះ នឹងមានចិត្តស្កប់‌ស្កល់ជា‌និច្ច ហើយក៏គ្មានសេចក្តីអាក្រក់ និងភាពអាម៉ាស់កើតឡើងដែរ។²⁴មនុស្សខ្ជិលច្រអូសគឺ ដល់ថ្នាក់ពេលបរិភោគអាហារមិនចង់យកបាយដាក់ចូលមាត់ផង។

²⁵ចូរវាយមនុស្សចំអកមើលងាយ នោះមនុស្សល្ងង់ចេះប្រយ័ត្នឡើង ចូរបង្រៀនដល់អ្នកដែលចង់បានយោបល់ ដើម្បីឲ្យអ្នកនោះបានចំណេះដឹង។

²⁶អ្នកណាដែលបំផ្លាញឪពុកខ្លួន ហើយបណ្តេញម្តាយចេញ នោះជាកូនដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីខ្មាស និងអាប់យស។²⁷កូនអើយ! បើអ្នកលែងស្ដាប់ការប្រៀន‌ប្រដៅ អ្នកមុខជាវង្វេងចេញឆ្ងាយពីចំណេះដឹង។

²⁸ជនថោកទាបធ្វើជាសាក្សីតែងតែប្រមាថយុត្តិធម៌ ព្រោះមនុស្សអាក្រក់គឺនិយាយតែពាក្យទុច្ចរិត។²⁹មនុស្សចំអកឡក‌ឡឺយត្រូវតែទទួលទោស ប៉ុន្តែមនុស្សល្ងង់ខ្លៅត្រូវស៊ីផងពីការអាក្រក់វិញ។

20

¹ស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ត្រូវជាមួយអ្នកចំអក ហើយការផឹកធ្វើឲ្យក្លាហាន អ្នកណាអនុញ្ញាតឲ្យគ្រឿងស្រវឹងដឹកមុខ មិនឆ្លាតទេ។²សេចក្ដីស្ញែងខ្លាចរបស់ស្តេច ប្រៀបដូចជាសំឡេងគ្រហឹមរបស់សិង្ហ អ្នកណាធ្វើឲ្យស្តេចខ្ញាល់ គឺនឹងបាត់ជីវិតខ្លួនហើយ។

³ជាកិត្តិ‌សព្ទសម្រាប់អ្នកជៀសចេញពីជំលោះ ប៉ុន្តែ គ្រប់ទាំងមនុស្សល្ងី‌ល្ងើ គឺតែងតែរកឲ្យមានជំលោះ។⁴មនុស្សខ្ជិលច្រអូសមិនព្រមភ្ជួររាស់ ដោយព្រោះនៅរងានៅឡើយ ដូច្នេះ គេនឹងត្រូវសុំទានក្នុងរដូវចម្រូត ហើយនឹងគ្មានអ្វីទាំងអស់។

⁵គោលបំណងដែលក្នុងចិត្តមនុស្សដូចទឹកដែលជ្រៅ តែមនុស្សដែលមានយោបល់ គេនឹងដងទឹកនោះចេញមក។⁶មនុស្សជាច្រើន បានប្រកាសថាពួកគេជាអ្នកសប្បុរស តើអ្នកណានឹងរកមនុស្សដែលស្មោះត្រង់ម្នាក់បាន?

⁷មនុស្សសុចរិតដើរតាមផ្លូវស្មោះត្រង់របស់ខ្លួន ហើយកូនចៅរបស់ពួកគេដែលធ្វើតាមនឹងបានពរផងដែរ។⁸កាលណាស្ដេចប្រកបដោយយុត្តិធម៌គង់លើរាជ្យ‌បល្ល័ង្ក ទ្រង់ពិចារណាឃើញអំពើអាក្រក់ភ្លាម។

⁹តើអ្នកណាអាចនិយាយបានថា «ខ្ញុំបានជម្រះចិត្តខ្ញុំឲ្យស្អាត តើខ្ញុំមានសេរីភាពពីបាបរបស់ខ្ញុំហើយ?»¹⁰ជញ្ជីងដែលមិនត្រឹមត្រូវ ហើយនិងការវ៉ាស់វែងមិនត្រឹមត្រូវ ព្រះអម្ចាស់ស្អប់ការទាំងពីរនេះ។

¹¹សូម្បីតែយុវជនក៏អាចបង្ហាញឲ្យឃើញនូវកិរិយាល្អត្រឹមត្រូវរបស់គេ តាមអំពើដែលគេបានប្រព្រឹត្តដែរ។¹²ត្រចៀកសម្រាប់ស្ដាប់ និងភ្នែកសម្រាប់មើល សុទ្ធតែព្រះ‌អម្ចាស់បង្កើតអវៈជីវៈទាំងពីរនោះ។

¹³កុំល្មោភដេក ក្រែងលោត្រឡប់ជាទាល់ក្រ ចូរបើកភ្នែកឡើង នោះនឹងបានអាហារឆ្អែត។¹⁴អ្នកដែលទិញថ្លែងថា «មិនល្អ! មិនល្អ!» ប៉ុន្តែ ពេលពួកទៅទីឆ្ងាយនោះក៏មានអួត។

¹⁵មាសក៏សម្បូណ៌ ពេជ្រក៏សម្បូណ៌ ប៉ុន្តែ ពាក្យសម្ដីប្រកបដោយប្រាជ្ញាមានតម្លៃលើសអ្វីៗទាំងអស់។¹⁶ចូរទទួលបញ្ចាំអាវរបស់អ្នក ដែលធានាឲ្យអ្នកដទៃ ហើយទាររបស់បញ្ចាំពីអ្នកសន្យា នៅពេលគេដាក់បញ្ចាំជារបស់ស្រ្តី។

¹⁷អាហារសម្រាប់បោកបញ្ឆោតគឺមានរសជាតិផ្អែម ក្រោយមក អាហារនោះក្លាយទៅជាដុំគ្រួសក្នុងមាត់វិញ។¹⁸យោបល់ល្អរមែងធ្វើឲ្យគម្រោង‌ការបានសម្រេច ត្រូវរិះគិតឲ្យបានលំអិត មុននឹងធ្វើសង្គ្រាម។

¹⁹អ្នកនិយាយដើមគេរមែងបើកកកាយការសម្ងាត់ កុំសេព‌គប់ជាមួយអ្នកដែលនិយាយច្រើនពេក។²⁰ប្រសិនបើអ្នកណាប្រទេច‌បណ្តាសាឪពុកម្ដាយ ចង្កៀងរបស់អ្នកនោះនឹងរលត់ ហើយជួបទុក្ខលំបាកនៅក្នុងទីងងឹត។

²¹ចំណែកមរតកដែលដើមដំបូងបានយ៉ាងរួស‌រាន់ នោះដល់ចុងក្រោយមិនបានពរទេ។²²កុំនិយាយថា «យើងនឹងសង‌សឹកដល់អ្នកវិញ» ចូររង់ចាំព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងជួយសង្គ្រោះអ្នកវិញ។

²³ព្រះអម្ចាស់ស្អប់ជញ្ជីង ហើយការវាស់វែងដែលមិនត្រឹមត្រូវ ពីព្រោះការទាំងនោះមិនល្អ។²⁴ជំហានរបស់មនុស្ស ស្រេចលើព្រះ‌អម្ចាស់ ដូច្នេះធ្វើដូចម្តេចឲ្យមនុស្ស យល់ផ្លូវរបស់ខ្លួនបាន?

²⁵ការដែលនិយាយឥតប្រើការគិតថា «នេះជាតង្វាយថ្វាយព្រះហើយ» រួចកាលណាបានបន់ព្រះហើយ ទើបស៊ើបសួរជាក្រោយ នោះជាអន្ទាក់ដល់មនុស្សហើយ។²⁶ស្តេចដែលមានប្រាជ្ញាទ្រង់កម្ចាត់មនុស្សអាក្រក់ចេញ ហើយឲ្យកង់បញ្ជាន់ស្រូវកិនលើគេ។

²⁷វិញ្ញាណរបស់មនុស្សជាចង្កៀងនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ក៏ស្ទង់មើលទៅគ្រប់ក្នុងចំណែកនៃរាងកាយ។²⁸សេចក្ដីសប្បុរស និងសេចក្ដីស្មោះត្រង់ រមែងការពារស្តេច ហើយបល្ល័ង្ក‌រាជ្យរបស់ស្ដេចស្ថិតស្ថេរនៅ ដោយ‌សារសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែរ។

²⁹កម្លាំងជាអំនួតរបស់យុវជន រីឯសក់ស្កូវជាកិត្តិយសរបស់មនុស្សចាស់។³⁰របួសដ៏ឈឺចាប់ជាឱសថបំបាត់ភាពអាក្រក់ ហើយការវាយ‌ដំអាចធ្វើឲ្យមានការកែ‌ប្រែ រហូតដល់ជម្រៅចិត្ត។

21

¹ព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ស្ដេចប្រៀបបាននឹងទឹកនៅក្នុងព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះជាម្ចាស់បង្វែទៅខាងណាតាមតែព្រះអង្គចង់។²មនុស្សគ្រប់ៗរូបតែងយល់ថា អំពើដែលខ្លួនប្រព្រឹត្តសុទ្ធតែត្រឹម‌ត្រូវ ប៉ុន្តែព្រះ‌អម្ចាស់ទេ ដែលឈ្វេងយល់ចិត្តរបស់មនុស្ស។

³ព្រះ‌អម្ចាស់សព្វព្រះ‌ហឫទ័យចំពោះយុត្តិធម៌ និងសេចក្ដីទៀង‌ត្រង់ ជាងការថ្វាយយញ្ញ‌បូជាទៅទៀត។⁴កែវភ្នែកក្រអឺត‌ក្រទម និងចិត្តព្រហើន បង្ហាញឲ្យឃើញនូវអំពើបាបរបស់មនុស្សអាក្រក់។

⁵អ្នកដែលធ្វើការអ្វីមួយដោយពិចារណាយ៉ាងហ្មត់‌ចត់ គឺទទួលបានសម្បត្តិ ប៉ុន្តែអ្នកដែលធ្វើអ្វីមួយដោយតក់‌ក្រហល់ តែងតែជួបក្រីក្រ។⁶ការដែលប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិ ដោយ‌សារអណ្ដាតភូតភរ នោះជាចំហាយទឹកដែលផាត់ទៅមក និងជាអន្ទាក់នៃសេចក្ដីស្លាប់។

⁷សេចក្ដីច្រឡោតរបស់មនុស្សអាក្រក់ នឹងបោសខ្លួនគេចេញទៅដោយព្រោះគេមិនព្រមប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌សោះ។⁸ផ្លូវរបស់មនុស្សដែលមានទោសគឺថោកទាប ចំណែកមនុស្សបរិសុទ្ធ គឺគេធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ។

⁹ស៊ូរស់នៅតាមសំយាបផ្ទះ ជាជាងរស់នៅក្នុងផ្ទះជាមួយប្រពន្ធពូកែឈ្លោះ។¹⁰ចំណង់របស់មនុស្សអាក្រក់ប្រាថ្នាតែការអាក្រក់ សូម្បីអ្នកជិតខាងក៏មិនមានក្តីមេត្តានោះក្នុងក្រសែភ្នែករបស់គេដែរ។

¹¹ពេលមនុស្សចំអកមើលងាយជាប់ទោស នោះមនុស្សល្ងង់នឹងមានប្រាជ្ញាឡើង កាលណាមនុស្សមានប្រាជ្ញាបានទទួលសេចក្ដីប្រៀន‌ប្រដៅ នោះគេកាន់តែមានចំណេះដឹង។¹²មនុស្សសុចរិតរមែងពិចា‌រណាមើលពីផ្ទះរបស់មនុស្សអាក្រក់ ឃើញថាគេក៏នាំឲ្យពួកអាក្រក់វិនាសផងដែរ។

¹³អ្នកណាធ្វើជាថ្លង់ មិនឮសម្រែករបស់មនុស្សក្រីក្រ គេក៏នឹងស្រែកហៅឲ្យគេជួយ នឹងគ្មាននរណាឲ្យចម្លើយដែរ។¹⁴ជំនូនដែលជូនដោយសម្ងាត់ តែងតែរំងាប់កំហឹង រីឯអំណោយដែលជូនដោយលាក់ការណ៍ ក៏ធ្វើឲ្យស្ងប់កំរោលដែរ។

¹⁵ការដែលប្រព្រឹត្តដោយយុត្តិ‌ធម៌ នោះជាអំណរដល់មនុស្សសុចរិត តែនោះជាសេចក្ដីវិនាសដល់មនុស្ស ដែលប្រព្រឹត្តទុច្ចរិតវិញ។¹⁶មនុស្សណាដែលវង្វេងចេញពីផ្លូវនៃប្រាជ្ញា គេនឹងសម្រាកនៅក្នុងចំណោម មនុស្សស្លាប់។

¹⁷អ្នកណាដែលចូលចិត្តតែការលេងសើច នោះនឹងត្រូវទៅជាមនុស្សទាល់ក្រ អ្នកណាដែលចូលចិត្តតែស្រា និងប្រេង មិនអាចក្លាយជាអ្នកមានទេ។¹⁸មនុស្សអាក្រក់ គឺសម្រាប់ជាថ្លៃលោះមនុស្សសុចរិត ហើយមនុស្សក្បត់ក៏សម្រាប់មនុស្សស្មោះត្រង់ដែរ។

¹⁹ស៊ូរស់នៅក្នុងវាលរហោ‌ស្ថាន ជាជាងរស់នៅជាមួយប្រពន្ធពូកែឈ្លោះ ហើយឆាប់ខឹង។²⁰ទ្រព្យសម្បត្តិ និងវត្ថុដ៏មានតម្លៃ ស្ថិតនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកប្រាជ្ញ ប៉ុន្តែមនុស្សល្ងី‌ល្ងើវិញរមែងបង្ហិនទ្រព្យសម្បត្តិផង។

²¹អ្នកដែលស្វែងរកសេចក្ដីសុចរិត និងសេចក្ដីសប្បុរសតែងតែមានអាយុវែង ជួបប្រទះនឹងសេចក្ដីសុចរិត ហើយទទួលកិត្តិយស។²²មនុស្សមានប្រាជ្ញាអាចវាយដណ្ដើមយកបានទីក្រុងរបស់អ្នកខ្លាំងពូកែ ហើយកម្ទេចកំពែង ដែលជាទីទុកចិត្តរបស់អ្នកទាំងនោះផង។

²³អ្នកដែលប្រយ័ត្នមាត់និងពាក្យសម្ដី នោះនឹងរក្សាពួកគេឲ្យផុតពីបញ្ហា។²⁴មនុស្សមានអំអួត និងព្រហើន តែងតែ «ចំអក» នឹងអួតពីឈ្មោះរបស់គេនឹងទង្វើអួតបំប៉ោងរបស់ខ្លួន។

²⁵បំណងរបស់មនុស្សខ្ជិលរមែងធ្វើឲ្យខ្លួនស្លាប់ព្រោះគេមិនព្រមធ្វើការ។²⁶មនុស្សខ្លះគិតតែពីលោភចង់បាន ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតវិញ តែងតែធ្វើទានដោយមិនគិតអ្វីសម្រាប់ខ្លួនឡើយ។

²⁷ព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះ‌ហឫទ័យនឹងយញ្ញ‌បូជារបស់មនុស្សអាក្រក់ទេ ដ្បិតពួកគេយកមកថ្វាយដោយបំណងអាក្រក់។²⁸សាក្សីក្លែង‌ក្លាយរមែងវិនាស ប៉ុន្តែអ្នកដែលដឹងរឿងច្បាស់ ទើបអាចនិយាយបាន។

²⁹មនុស្សអាក្រក់រមែងមានមុខក្រាស់ ប៉ុន្តែមនុស្សស្មោះត្រង់ នៅតែរក្សាផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ពួកគេ។

³⁰គ្មានប្រាជ្ញា ហើយនិងការចេះដឹងណា ឬយោបល់ណាអាចទាស់ប្រឆាំងជាមួយនឹងព្រះ‌អម្ចាស់បានឡើយ។³¹គេរៀបទ័ពសេះសម្រាប់ថ្ងៃប្រយុទ្ធ តែជ័យ‌ជម្នះគឺជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

22

¹មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អជាជាងមានទ្រព្យសម្បត្តិស្ដុក‌ស្ដម្ត មានគេរាប់អានច្រើនប្រសើរជាងមានមាសប្រាក់។²អ្នកមាន និងអ្នកក្រ ជាមនុស្សដូចគ្នា ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សទាំងអស់។

³មនុស្សឆ្លាតឃើញគ្រោះកាចមកដល់ គេលាក់ខ្លួន មនុស្សឥតគំនិតឱនក្បាលដើរទៅមុខ ហើយត្រូវបង់ខាតធ្ងន់។⁴មនុស្សរាបសារតែងតែគោរពកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ គេនឹងទទួលទ្រព្យសម្បត្តិ កិត្តិយស និងមានអាយុវែង។

⁵នៅលើផ្លូវអំពើអាក្រក់របស់សេចក្តីកុហក មានសុទ្ធតែបន្លា និងអន្ទាក់ អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ជីវិតតែងតែដើរជៀស‌ឆ្ងាយពីផ្លូវទាំងនោះ។⁶ចូរអប់រំកូនក្មេងឲ្យមានទម្លាប់ល្អ តាំងពីតូច គេនឹងរក្សាទម្លាប់នេះរហូតដល់ចាស់។

⁷អ្នកមានគ្រប់គ្រងលើអ្នកក្រ ចំណែកដែលជំពាក់គេគឺជាទាសកររបស់ម្ចាស់បំណុល។⁸អ្នកសាបព្រោះអំពើអាក្រក់ តែងតែចូតកាត់ការលំបាក ហើយអ្វីដែលខ្លួនខំប្រមូលទុកនឹងរលាយបាត់អស់ទៅ។

⁹មនុស្សមានភ្នែកសប្បុរសតែងតែទទួលព្រះ‌ពរ ដ្បិតគេចែកអាហារដល់ជនក្រីក្រ។¹⁰បំបាត់មនុស្សចំអកឡក‌ឡឺយ ជំលោះក៏បាត់អស់ដែរ ការឈ្លោះប្រកែក និងការមើល‌ងាយត្រួវបញ្ចាប់។

¹¹អ្នកដែលស្រឡាញ់ចិត្តបរិសុទ្ធ ហើយមានពាក្យសម្ដីសុភាពរាបសារ អ្នកនោះនឹងបានគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យស្ដេច។¹²ព្រះនេត្រនៃព្រះ‌អម្ចាស់តែងតែទតលើអ្នកដែលមានចំណេះដឹង តែព្រះអង្គផ្ចាញ់‌ផ្ចាលពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សពាល។

¹³មនុស្សកម្ជិលតែងពោលថា «មានសត្វសិង្ហមួយនៅតាមផ្លូវ! ខ្ញុំនឹងត្រូវស្លាប់ដោយតែវានៅទីនោះជាមិនខាន»។¹⁴ពាក្យសម្ដីរបស់ស្ត្រីក្បត់ប្ដីជាអន្ទាក់មួយគួរឲ្យខ្លាច ព្រះ‌អម្ចាស់មិនសព្វព្រះ‌ហឫទ័យ ចំពោះអ្នកដែលជាប់ក្នុងអន្ទាក់នោះ។

¹⁵កូនក្មេងតែងតែជំពាក់ចិត្តជាមួយភាពល្ងង់ខ្លៅ ការវាយប្រដៅនឹងនាំវាឲ្យចេញឆ្ងាយពីភាពល្ងី‌ល្ងើនោះ។¹⁶អ្នកដែលជួបទុក្ខលំបាកត្រូវគេសង្កត់‌សង្កិនមុខជាបានចម្រើន ឬអ្នកដែលមានទ្រព្យ នឹងត្រឡប់ទៅជាធ្លាក់ខ្លួនក្រវិញ។

¹⁷ចូរផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ដល់ពាក្យអ្នកដែលមានប្រាជ្ញា ចូរយកចិត្តទុកដាក់នឹងការយល់ដឹងរបស់យើង¹⁸ដ្បិតអ្នកនឹងសប្បាយចិត្ត ដោយចង‌ចាំការទាំងនោះនៅក្នុងអ្នក ហើយពាក្យនៃប្រាជ្ញានោះគឺនៅក្នុងមាត់របស់អ្នកដែរ។¹⁹ដូច្នេះអ្នកបានទុកចិត្តដល់ព្រះអម្ចាស់ ដែលយើងបានបង្រៀនប្រាជ្ញាទាំងនោះដល់អ្នក ។

²⁰តើយើងមិនបានកត់‌ត្រាទុក ឲ្យអ្នកសាម‌សិបដងនូវឱវាទ និងចំណេះដឹង។²¹ដើម្បីឲ្យអ្នកស្គាល់ការត្រឹម‌ត្រូវ និងសេចក្តីពិត ហើយដូច្នេះអ្នកអាចផ្ដល់ចម្លើយដ៏ពិតប្រាកដដល់ អ្នកដែលបានចាត់អ្នកឲ្យមកឬ?

²²កុំបំពានលើមនុស្សក្រីក្រដោយសារតែគ្នាទន់ខ្សោយ ឬកុំសង្កត់‌សង្កិនជនក្រីក្រតាមទ្វារក្រុងឡើយ²³ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នឹងរកយុត្តិធម៌ឲ្យពួកគេ ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងដកយកជីវិតអ្នកនោះ ដែលបានធ្វើដាក់មនុស្សក្រីក្រ។

²⁴កុំសេព‌គប់នឹងមនុស្សឆាប់ខឹង ហើយអ្នកក៏មិនគួររួមគំនិតជាមួយមនុស្សកំរោលដែរ²⁵ឬអ្នកនឹងយកតម្រាប់តាមគេ ហើយនាំឲ្យជីវិតរបស់អ្នកត្រូវវិនាសទៅដែរ។

²⁶កំុឲ្យអ្នកចូលដៃជាមួយមនុស្ស ដែលពូកែដាក់ចំណងនោះដែរ ឬសន្យាសងបំណុលជួសអ្នកដទៃឡើយ។²⁷បើអ្នកគ្មានអ្វីសងទេ តើមានអ្វីអាចបញ្ឈប់ការដកហូតយកគ្រែដេករបស់អ្នកទៅបាននោះ?

²⁸កុំដកបង្គោលព្រំចម្ការ ដែលឪពុករបស់អ្នកបានបោះទុករួចហើយ។²⁹តើអ្នកបានឃើញម្នាក់ដែលមានជំនាញការ‌ងារទេ? អ្នកនោះអាចចូលបម្រើស្ដេច គឺគេមិនស្ថិតក្នុងចំណោមមនុស្សគ្មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះឡើយ។

23

¹កាលណាអ្នកអង្គុយរួមតុជាមួយអ្នកធំ ចូលសង្គេតមើលថាមានអ្វីនៅចំពោះមុខអ្នក²បើដឹងខ្លួនថាអ្នកជាមនុស្សល្មោភអាហារ ចូរយកកាំបិតដាក់ឲ្យចំបំពងករបស់អ្នកទៅ។³កុំលោភចង់បានម្ហូបឆ្ងាញ់របស់គេ ក្រែងលោម្ហូបនោះជាគ្រឿងបញ្ឆោតអ្នក។

⁴កុំខំប្រឹងធ្វើការដើម្បីទ្រព្យសម្បត្តិពេក ត្រូវឆ្លាតដោយដឹងថាពេលណាគួរសម្រាកដែរ។⁵តើអ្នកតាមសម្លឹងមើលតែទ្រព្យសម្បត្តិឬ? ដ្បិតប្រាក់នឹងហើរបាត់ចេញទៅ ដូចឥន្ទ្រីកំពុងហើរឡើងទៅលើមេឃដែរ។

⁶កុំរួមតុជាមួយមនុស្សដែលមានកែវភ្នែកអាក្រក់ ហើយកុំបរិភោគអាហារឆ្ងាញ់របស់គេឲ្យសោះ⁷ដ្បិតចិត្តរបស់គេមិនដូចសម្ដីរបស់គេទេ គេពោលថា «សូមអញ្ជើញពិសា!» ប៉ុន្តែ តាមពិត ចិត្តគេមិនស្មោះត្រង់ជាមួយអ្នកឡើយ។⁸ក្រោយមក អ្នកនឹងខ្ជាក់អាហារនោះចោល ហើយពាក្យសរសើររបស់អ្នកនឹងឥតប្រយោជន៍។

⁹កុំបង្រៀនមនុស្សល្ងង់ ដ្បិតគេនឹងមិនឲ្យតម្លៃពាក្យប្រកបដោយប្រាជ្ញារបស់អ្នក។¹⁰កុំដកបង្គោលព្រំចម្ការចាស់ឡើយ ហើយក៏កុំបង្ខិតចូលទៅក្នុងដីរបស់កូនកំព្រាដែរ¹¹ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រកបដោយឫទ្ធា‌នុភាពនឹងការពារគេ ព្រះអង្គប្រឆាំងនឹងអ្នក ដើម្បីរកយុត្តិធម៌ឲ្យគេ។

¹²ចូរយកចិត្តទុកដាក់ទទួលមកការបង្រៀន ហើយស្ដាប់ពាក្យនៃសេចក្ដីដែលចេះដឹង។

¹³កុំរុញ‌រានឹងវាយប្រដៅកូនឡើយ ដ្បិតបើសិនអ្នកវាយវានឹងរំពាត់ ក៏វាមិនស្លាប់ដែរ។¹⁴អ្នកត្រូវតែវាយគេនិងរំពាត់ អ្នកនឹងជួយការពារជីវិតគាត់ពីស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់។

¹⁵កូនអើយ បើក្នុងកូនមានប្រាជ្ញា នោះយើងក៏សប្បាយចិត្តណាស់។¹⁶បើកូនពោលពាក្យត្រឹមត្រូវ នោះយើងនឹងរឹតតែពេញដោយអំណរយ៉ាងខ្លាំង។

¹⁷កុំឲ្យចិត្តអ្នកធ្វើតាមមនុស្សបាប តែត្រូវបន្តកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ រៀងរាល់ថ្ងៃវិញ។¹⁸ពិតណាស់ កូននឹងមានអនាគតភ្លឺស្វាង ហើយមិនអស់សង្ឃឹមឡើយ។

¹⁹កូនអើយ ចូរស្ដាប់យើង នោះនឹងបានប្រាជ្ញា ហើយដឹកនាំចិត្តរបស់កូនទៅតាមផ្លូវត្រឹមត្រូវ។²⁰កុំសេព‌គប់នឹងមនុស្សប្រមឹក ឬមនុស្សល្មោភស៊ីឡើយ។²¹ដ្បិតមនុស្សប្រមឹក និងមនុស្សល្មោភស៊ី នឹងធ្លាក់ខ្លួនក្រ ហើយមនុស្សខ្ជិលច្រអូសរមែងខ្វះសម្លៀក‌បំពាក់។

²²ចូរស្ដាប់ឪពុករបស់អ្នក ដែលគាត់បង្កើតអ្នកមក ហើយកុំមើល‌ងាយម្ដាយ ក្នុងកាលដែលគាត់ចាស់ជរា។²³ចូរស្វែងរកសេចក្ដីពិត ហើយរក្សាទុកនៅក្នុងអ្នក ចូរស្វែងរកប្រាជ្ញា ការអប់រំ ហើយនិងចំណេះដឹងចុះ។

²⁴ឪពុករបស់មនុស្សសុចរិតតែងតែមានអំណរដ៏លើស‌លប់ ហើយមានកូនជាអ្នកប្រាជ្ញក៏សប្បាយចិត្តដល់ឪពុកដែរ។²⁵ចូរធ្វើឲ្យឪពុកម្ដាយសប្បាយចិត្ត ព្រោះតែកូន ហើយសូមឲ្យម្ដាយដែលបានបង្កើតកូនមក មានអំណរជាខ្លាំងដែរ។

²⁶កូនអើយ ចូរទុកចិត្តលើយើង ហើយសូមឲ្យចិត្តកូនពិចារណាពីផ្លូវរបស់យើងចុះ។²⁷ស្រីពេស្យាប្រៀបបាននឹងរណ្ដៅដ៏ជ្រៅ ចំណែកប្រពន្ធវិញប្រៀបបាននឹងអណ្ដូងដ៏ចង្អៀត។²⁸ស្រីនោះចាំស្ទាក់នៅតាមផ្លូវ ដូចចោរស្ទាក់ចាំប្លន់ វាធ្វើឲ្យប្រុសជាច្រើនក្បត់ប្រពន្ធ។

²⁹តើអ្នកណាពិបាកចិត្ត? តើអ្នកណាកើតទុក្ខព្រួយ? តើអ្នកណាទាស់ទែងគ្នា? តើអ្នកណាត្អូញ‌ត្អែរ? តើអ្នកណាត្រូវរបួសឥតហេតុ? តើអ្នកណាមានភ្នែកក្រហម?³⁰គឺអ្នកវក់នឹងស្រា អ្នកដែលចូលចិត្តស្រាខ្លាំង។

³¹កុំចាប់ចិត្តនឹងស្រាដែលមានពណ៌ក្រហម ធ្វើឲ្យកែវភ្លឺថ្លា ហើយហូរចូលក្នុងបំពង់កយ៉ាងស្រួលនោះ។³²នៅទីបំផុត ស្រានោះធ្វើឲ្យអ្នកឈឺចាប់ដូចពស់អាសិរ‌ពិស។³³ភ្នែករបស់អ្នកព្រឹល មើលអ្វីៗឃើញសុទ្ធតែចម្លែកទាំងអស់ ហើយអ្នកនឹងនិយាយឥតដឹងខុសត្រូវ។

³⁴អ្នកនឹងប្រៀបដូចជាមនុស្សដេកនៅកណ្ដាលសមុទ្រ និងដូចមនុស្សដេកនៅលើចុងក្ដោងសំពៅ។³⁵«គេនឹងបុកខ្ញុំ» អ្នកនឹងពោលថា៖ «បើគេវាយខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំមិនឈឺ។ បើគេសំពងខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំមិនដឹងខ្លួនដែរ។ តើពេលណាខ្ញុំដឹងខ្លួន? ខ្ញុំនឹងទៅរកផឹកទៀត»។

24

¹កុំច្រណែនជាមួយនឹងមនុស្សអាក្រក់ ហើយកុំសេព‌គប់ជាមួយពួកគេដែរ។²ពួកគេគិតតែប្រព្រឹត្តអំពើឃោរ‌ឃៅ ហើយពោលពាក្យបង្កើតបញ្ហា។

³ដោយ‌សារប្រាជ្ញា គេសង់ផ្ទះបាន ដោយ‌សារចំណេះដឹង គេធ្វើឲ្យផ្ទះនោះរឹង‌មាំ។⁴ហើយដោយ‌សារតម្រិះ គេធ្វើឲ្យបន្ទប់មានពេញទៅដោយវត្ថុដ៏មានតម្លៃ ជាទីគាប់ចិត្ត។

⁵អ្នកប្រាជ្ញតែងតែមានកម្លាំង ហើយអ្នកចេះដឹងមានកម្លាំងកាន់តែខ្លាំងឡើង។⁶ដ្បិតមុននឹងធ្វើសង្គ្រាម ត្រូវរិះគិតឲ្យបានដិតដល់ មានទីប្រឹក្សាច្រើននឹងនាំឲ្យមានជោគជ័យ។

⁷មនុស្សខ្លៅឈោងពុំដល់ប្រាជ្ញាទេ នៅឯទីទ្វារក្រុងគេនឹងមិនបើកមាត់និយាយឡើយ។

⁸អ្នកនោះគឺគិតតែពីធ្វើការអាក្រក់ ហើយគេនាំគ្នាហៅមនុស្សនេះទុយ៌ស។⁹មនុស្សល្ងង់ខ្លៅគិតតែពីធ្វើអំពើបាប មនុស្សគ្រប់គ្នាស្អប់មនុស្សឡកលើយបែបនេះ។

¹⁰ប្រសិនបើអ្នកត្រឡប់ទៅជាខ្សោយជាមួយការភ័យខ្លាច ព្រោះកម្លាំងរបស់អ្នកទន់ខ្សោយពេក។

¹¹ចូរជួយសង្គ្រោះអស់អ្នកដែលគេកាត់ទោសប្រហារជីវិត ហើយខំប្រឹងរំដោះអស់អ្នកដែលគេនាំទៅសម្លាប់ផង។¹²ប្រសិនបើអ្នកថា «មើល៍! យើងមិនបានដឹងទេ» តើមិនមែនព្រះ‌អង្គទេ ដែលថ្លឹងមើលចិត្ត និងជ្រាបទាំងអស់? តើមិនមែនព្រះ‌អង្គទេដែលថែ‌រក្សាព្រលឹងអ្នក ក៏ស្គាល់អ្នកច្បាស់? ហើយតើព្រះ‌អង្គមិនសងដល់មនុស្សទាំង‌ឡាយ តាមការដែលគេប្រព្រឹត្តទេឬ?

¹³កូនអើយ ចូរបរិ‌ភោគទឹកឃ្មុំចុះ ដ្បិតគឺវាល្អ ហើយសំណុំឃ្មុំដែលមានឱជារស់ផ្អែមដល់មាត់កូនផងដែរ។¹⁴គឺយ៉ាងនោះ ដែលកូននឹងដឹងថាប្រាជ្ញាក៏ល្អ ដល់ព្រលឹងកូនដែរ បើកូនរកប្រាជ្ញានោះឃើញ នោះគឺក្ដីសង្ឃឹមរបស់កូន ដែលនឹងមិនត្រូវកាត់បង់ឡើយ។

¹⁵មនុស្សអាក្រក់អើយ កុំលបចាំវាយប្រហារនឹងលំ‌នៅ របស់មនុស្សសុចរិតឡើយ។ កុំបំផ្លាញទីស្នាក់នៅរបស់គេឲ្យសោះ!¹⁶ដ្បិតមនុស្សសុចរិត ទោះបើគេដួលដល់ប្រាំពីរដងក៏ដោយ គង់តែនឹងក្រោកឡើងវិញ តែមនុស្សអាក្រក់ត្រូវទម្លាក់ ទៅក្នុងសេចក្ដីអន្ត‌រាយ។

¹⁷កុំឲ្យមានចិត្តរីក‌រាយ ក្នុងកាលដែលខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកដួលចុះឡើយ ក៏កុំឲ្យមានចិត្តសប្បាយ ក្នុងកាលដែលគេត្រូវទម្លាក់ទៅដែរ¹⁸ក្រែងព្រះ‌អម្ចាស់ទតឃើញ ហើយការនោះមិនគាប់ដល់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ រួចព្រះ‌អង្គបង្វែរសេចក្ដីក្រោធចេញពីព្រះអង្គ។

¹⁹កុំក្ដៅចិត្តនឹងមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយក៏កុំច្រណែននឹងមនុស្សអាក្រក់ឲ្យសោះ។²⁰ដ្បិតមនុស្សអាក្រក់គ្មានអនាគតភ្លឺស្វាងទេ ហើយចង្កៀងរបស់មនុស្សអាក្រក់នឹងរលត់។

²¹កូនអើយ ចូរគោរពព្រះ‌អម្ចាស់ និងគោរពស្ដេច កុំចូលដៃនឹងអ្នកបះ‌បោរជាមួយ ព្រះអម្ចាស់ហើយនិងស្តេចឡើយ²²ដ្បិតពួកគេនឹងត្រូវវិនាសយ៉ាងទាន់‌ហន់ ហើយគ្មាននរណាដឹងថា តើព្រះ‌អម្ចាស់ ឬស្ដេច ការដាក់ទោសមិនបានកើតឡើងព្រះអង្គទេឬអី?

²³អ្នកប្រាជ្ញពោលទៀតថា៖ គឺថាការដែលយោគ‌យល់ខាងអ្នកណាក្នុងរឿងក្តី នោះមិនល្អទេ។

²⁴អ្នកណាដែលនិយាយឲ្យមនុស្សអាក្រក់ថា «អ្នកជាមនុស្សសុចរិត» នោះបណ្ដា‌ជននឹងប្រទេចបណ្តាសាដល់អ្នកនោះ ហើយអស់ទាំងជនជាតិនឹងស្អប់ខ្ពើមអ្នកនោះដែរ។²⁵តែអ្នកណាដែលបន្ទោសដល់មនុស្សអាក្រក់វិញ គេនឹងពេញចិត្តចំពោះអ្នកនោះ ហើយនឹងមានពរយ៉ាងវិសេស មកស្ថិតលើអ្នកនោះដែរ។

²⁶អ្នកណាដែលតបឆ្លើយ ដោយពាក្យត្រឹមត្រូវ នោះគេនឹងថើបអ្នកនោះដោយបបូរមាត់។²⁷ចូរត្រៀមខ្លួនអ្នកនៅខាងក្រៅចុះ ហើយរៀបចំសម្រាប់ខ្លួន នៅឯវាលជាមុនសិន ទើបសង់ផ្ទះឯងឡើងជាក្រោយ។

²⁸កុំឲ្យធ្វើបន្ទាល់ទាស់នឹងអ្នកជិតខាង ដោយឥតហេតុឡើយ ក៏កុំឲ្យបញ្ឆោតដោយបបូរមាត់អ្នក។²⁹កុំនិយយាយដូច្នេះ៖ «យើងនឹងប្រព្រឹត្តដល់គេ ដូចជាគេបានប្រព្រឹត្តដល់យើងដែរ យើងនឹងសង់ដល់អ្នកនោះតាមការ ដែលគេបានប្រព្រឹត្តរួចហើយ»។

³⁰យើងបានដើរក្បែរចម្ការ របស់មនុស្សខ្ជិលច្រអូស ហើយក្បែរដំណាំទំពាំង‌បាយ‌ជូរ របស់មនុស្សដែលឥតមានប្រាជ្ញា។³¹មានបន្លាដុះគ្របពេញ ហើយដីនោះដេរ‌ដាសដោយព្រៃទ្រុប‌ទ្រុល ឯរបងក៏រលំដែរ។

³²នោះយើងបានរំពឹងមើល ហើយពិចា‌រណាដោយល្អិត យើងយល់ឃើញ ហើយទទួលសេចក្ដីបង្រៀនថា។³³ដេកបន្តិច ងោកបន្តិច ឱបដៃសម្រាកបន្តិច³⁴ហើយសេចក្ដីក្រីក្ររបស់អ្នក និងលោមកដល់ដូចជាចោរប្លន់ ព្រមទាំងសេចក្ដីខ្វះខាត ដូចជាទាហាន។

25

¹នេះជាសុភាសិតរបស់ព្រះ‌បាទសា‌ឡូម៉ូន ចម្លងឡើងដោយមន្ត្រីនៃព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ជាស្ដេចយូដា។²សិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ស្ថិតនៅលើគម្រោង‌ការដ៏លាក់កំបាំង តែសិរី‌រុងរឿងរបស់ស្ដេចស្ថិតនៅលើការស្វែងរក។³ផ្ទៃមេឃខ្ពស់យ៉ាងណា ផែនដីទាបយ៉ាងណា ព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ស្ដេចក៏ដូច្នោះដែរ គ្មាននរណាអាចដឹងនោះទេ។

⁴ត្រូវបណ្តេញយកអាចម៍ប្រាក់ ហើយចេញពីដែកផង ជាងក៏អាចធ្វើគំរូសម្រាប់ឆ្លាក់ក្បាច់ប្រាក់នោះផង។⁵បើស្ដេចចង់ពង្រឹងរាជសម្បត្តិនោះ ត្រូវតែដកមនុស្សអាក្រក់ចេញឲ្យឆ្ងាយពីព្រះ‌ភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គហើយកសាងអាណាចក្រដ៏ត្រឹមត្រូវ។

⁶កុំធ្វើព្រហើននៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រស្ដេច ហើយក៏កុំឈរនៅកន្លែងរបស់អ្នកមានតួនាទីធំទាំងនោះដែរ។

⁷អ្នកធំទាំងនោះនិយាយឲ្យអ្នកបែបនេះល្អជាង «សូមអញ្ជើញមកចុះ» ប្រសើរជាងគេបំបាក់មុខអ្នកនៅចំពោះមុខអ្នកធំ។ តើអ្នកជាសាក្សី⁸កុំប្រញាប់នាំគេឡើងតុលាការ។ ព្រោះអ្វីដែលអ្នកនឹងធ្វើចុងក្រោយ តើពេលដែលអ្នកជិតខាងបានដាក់ក្តីអាម៉ាស់ដល់អ្នកនោះ?

⁹បើមានទំនាស់ជាមួយអ្នកជិតខាង ចូរជជែកគ្នារកខុសត្រូវទៅ តែកុំបង្ហើបសេចក្ដីដែលអ្នកក្រៅបានខ្សឹបប្រាប់អ្នកឡើយ¹⁰ឬអ្នកផ្សេងដែលបានដឹងឮពីអ្នក គេនឹងដៀលដល់អ្នក ដោយការរៀបរាប់របស់ពួកគេ ហើយអ្នកត្រូវអាម៉ាស់ផង។

¹¹ពាក្យសម្ដីដែលនិយាយចំពេល គឺដូចជាផ្លែប៉ោមមាស ឆ្លាក់ភ្ជាប់នឹងក្បាច់ប្រាក់។¹²អ្នកដែលចេះស្តីបន្ទោសដោយប្រាជ្ញា ដល់ត្រចៀកដែលព្រមស្តាប់តាម នោះធៀបដូចជាក្រវិលមាស និងគ្រឿងលម្អមាសសុទ្ធ។

¹³អ្នកនាំសារស្មោះត្រង់ ប្រៀបដូចជាត្រជាក់នៃហិមៈនៅរដូវចម្រូត ដល់អ្នកដែលបានចាត់គាត់ឲ្យទៅ ដ្បិតអ្នកនោះបាននាំជីវិតមកឲ្យចៅ‌ហ្វាយខ្លួន។¹⁴អ្នកណាដែលអួត ដោយពាក្យកំភូត ពីការដែលខ្លួនឲ្យ នោះទុកដូចជាពពក និងខ្យល់ដែលឥតមានភ្លៀង ស្មើទៅនិងមិនបានឲ្យវិញ។

¹⁵ដោយការអត់‌ធ្មត់ នោះទើបនឹងបន្ទន់ចិត្តដល់អ្នកគ្រប់គ្រងបានពាក្យស្រទន់នឹងការលួងលោមអាចបំបាក់ឆ្អឹងបាន។

¹⁶បើអ្នករកបានទឹកឃ្មុំ កុំបរិភោគច្រើនហួស បើមិនដូច្នេះទេ អ្នកនឹងធុញ ហើយចង់ក្អួតមកវិញផង។¹⁷ចូរកុំទៅផ្ទះអ្នកជិតខាងញឹកញាប់ពេក ក្រែងគេធុញ‌ទ្រាន់ ហើយពួកគេក៏អាចនឹងស្អប់អ្នកផងដែរ។

¹⁸អ្នកណាចោទប្រកាន់អ្នកដទៃទាំងបំពាន អ្នកនោះប្រៀបដូចជាវាយគេនឹងព្រនង់ កាប់គេនឹងដាវ ឬបាញ់គេនឹងព្រួញមុតស្រួច។¹⁹នៅពេលមានគ្រាអាសន្ន ទុកចិត្តលើមនុស្សក្បត់ ប្រៀបដូចជាបរិភោគអាហារនៅពេលធ្មេញរង្គើ ឬឈរលើជើងកំបាក់។

²⁰អ្នកណាដែលច្រៀងចម្រៀង ឲ្យមនុស្សកើតទុក្ខបានស្តាប់ នោះដូចអ្នកដែលបានដោះអាវនៅរដូវរងា ឬដូចជាចាក់ទឹកខ្មេះទៅលើមុខរបួសដែរ។

²¹បើសត្រូវឯងឃ្លាន ចូរឲ្យវាស៊ីចុះ បើវាស្រេក ត្រូវឲ្យវាផឹកផង។²²ដ្បិតយ៉ាងនោះនឹងបានដូចជាបង្គររងើកភ្លើងនៅលើក្បាលវា ហើយព្រះ‌អម្ចាស់នឹងប្រទានរង្វាន់ដល់អ្នកផង។

²³ខ្យល់ខាងជើងរមែងនាំភ្លៀងមក ហើយអណ្ដាតដែលនិយាយដើមគេ ក៏នាំឲ្យគេមានមុខមួ‌ម៉ៅដូច្នោះដែរ។²⁴ស៊ូនៅក្នុងទីកៀនមួយនៅលើដំបូលផ្ទះ ជាជាងនៅក្នុងផ្ទះធំទូលាយជា‌មួយស្ត្រី ដែលចេះតែរករឿង។

²⁵ទឹកបានត្រជាក់ដល់ព្រលឹងមនុស្ស ល្វឹង‌ល្វើយជាយ៉ាងណាដំណឹងល្អដែលមកពីស្រុកឆ្ងាយ ក៏យ៉ាងនោះដែរ។²⁶មនុស្សសុចរិតដែលចុះចាញ់ ចំពោះមនុស្សអាក្រក់ នោះធៀបដូចជារន្ធទឹកល្អក់ ក៏ដូចជាក្បាលទឹកដែលខូចហើយដែរ។

²⁷បើបរិ‌ភោគទឹកឃ្មុំច្រើនពេក នោះមិនល្អទេ ហើយបើស្វែងរកកិត្តិ‌សព្ទដល់ខ្លួន នោះក៏ជាបន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់ដែរ។²⁸បើអ្នកណាដែលមិនចេះគ្រប់‌គ្រង លើចិត្តរបស់ខ្លួន នោះធៀបដូចជាទីក្រុងដែលរលំ ហើយឥតមានកំផែង។

26

¹លើកមនុស្សខ្លៅមិនគួរផ្តល់កិត្តិយសទេ គឺប្រៀបដូចជាមេឃធ្លាក់ព្រឹល នៅរដូវក្ដៅ និងដូចភ្លៀងនៅរដូវចម្រូត។²ការដែលចាបហើរទៅបាត់ ហើយសត្វត្រចៀក‌កាំចេះតែហើរទៅដូច្នេះការដាក់បណ្ដាសាដោយឥតហេតុផល គ្មានបានការអ្វីទេ។

³មានត្មោងសម្រាប់សេះ មានបង្ហៀរសម្រាប់លា ហើយរំពាត់ក៏សម្រាប់ខ្នងមនុស្សល្ងី‌ល្ងើដែរ។⁴កុំឲ្យឆ្លើយតបនឹងមនុស្សល្ងី‌ល្ងើតាមសេចក្ដីចម្កួតរបស់គេឡើយ ឬមួយអ្នកនឹងអាចដូចជាពួកគេដែរ។

⁵ចូរឆ្លើយតបនឹងមនុស្សល្ងី‌ល្ងើ ឲ្យចំនឹងសេចក្ដីចម្កួតរបស់គេទៅ ដូច្នេះគេនឹងមិនគិតថាខ្លួនមានប្រាជ្ញា ដូចគេធ្លាប់គិតមកនោះទេ។⁶អ្នកណាដែលបានផ្ញើដំណឹងតាមមនុស្សល្ងង់ គឺដូចជាកាប់ផ្តាច់ជើងរបស់ខ្លួន ហើយត្រូវមិនស្កប់ចិត្តដែរ។

⁷សុភាសិតដែលចេញពីមាត់មនុស្សខ្លៅ ពុំមានខ្លឹម‌សារអ្វីទេ គឺដូចជើងរបស់អ្នកពិការ ដែលប្រើការមិនកើត។⁸លើកតម្កើងមនុស្សខ្លៅ ប្រៀបដូចជាយកគ្រាប់ក្រួសមកចងនឹងដង្ហក់។

⁹សុភាសិតចេញពីមាត់មនុស្សខ្លៅ ប្រៀបដូចជាបន្លាដែលមនុស្សប្រមឹកកាន់នៅក្នុងដៃ។¹⁰ចៅហ្វាយណាជួលមនុស្សខ្លៅ ឬមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ឲ្យមកធ្វើការ តែងតែធ្វើឲ្យគេអំពល់ទុក្ខគ្រប់គ្នា។

¹¹មនុស្សល្ងង់មិនចោលក្បួនរបស់ខ្លួនទេ គឺដូចឆ្កែដែលតែងតែត្រឡប់មកស៊ីកំអួតរបស់វាដែរ។¹²តើអ្នកឃើញនរណាម្នាក់ អួតខ្លួនថាជាមនុស្សមានប្រាជ្ញាតាមការយល់របស់គេទេ? អ្នកល្ងង់អាចមានសង្ឃឹមជាងអ្នកអំនួតនោះទៀត។

¹³មនុស្សកម្ជិលនិយាយថា «មានសិង្ហមួយនៅលើផ្លូវ! ហើយមានសិង្ហមួយនៅតាមទីវាល!»¹⁴ទ្វារតែងតែវិលជាប់នឹងត្រចៀកទ្វារ ចំណែកមនុស្សកម្ជិលនៅដេកជាប់នឹងគ្រែជានិច្ច។

¹⁵មនុស្សខ្ជិលច្រអូសលូកដៃក្នុងចាន តែពុំយកម្ហូបមកដាក់ក្នុងមាត់ទេ ដោយនិយាយថាអត់កម្លាំង។¹⁶មនុស្សខ្ជិលនឹកស្មានថាខ្លួនមានប្រាជ្ញា លើសមនុស្សប្រាំ‌ពីរនាក់ ដែលមានពេញដោយចំណេះ។

¹⁷អ្នកណាដែលកំពុងតែដើរតាមផ្លូវ ព្រមទុកឲ្យខ្លួនក្តៅក្រហាយ ដោយការឈ្លោះប្រកែករបស់អ្នកដទៃ នោះធៀបដូចជាមនុស្សដែលចាប់ត្រចៀកឆ្កែ។

¹⁸ដូចជាមនុស្សឆ្កួត ដែលបាញ់ព្រួញកំពុងឆេះ¹⁹គឺជាមនុស្សដែលបញ្ឆោតអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន ដោយនិយាយថា «ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើលេងទេតើ?»

²⁰ទីណាដែលខ្វះឧស ភ្លើងក៏រលត់ ហើយទីណាដែលគ្មានអ្នកនិយាយដើម ក៏គ្មានការទាស់‌ទែងគ្នាដែរ។²¹មនុស្សដែលចេះតែរករឿង គឺអុច‌អាលឲ្យមានទាស់‌ទែងគ្នា ដូចជាដាក់ធ្យូងនៅលើរងើកភ្លើង ហើយដូចជាដាក់ឧសនៅលើភ្លើងដែរ។

²²ពាក្យសម្ដីរបស់អ្នកនិយាយដើម ធៀបដូចជាចំណីដែលឆ្ងាញ់ បានចូលទៅក្នុងពោះរបស់មនុស្ស។²³សម្ដីផ្អែម‌ល្ហែម តែចិត្តអាក្រក់ ធៀបដូចជាភាជនៈដីស្រោបដោយអាចម៍ប្រាក់។

²⁴អ្នកណាដែលស្អប់គេ នោះរមែងក្លែងពាក្យដោយបបូរមាត់ នោះក៏ប្រមូលទុកសេចក្ដីបញ្ឆោតនៅក្នុងចិត្តដែរ។²⁵កាលណាអ្នកនោះពោលពាក្យល្អ នោះកុំឲ្យជឿឲ្យសោះ ដ្បិតនៅក្នុងចិត្តគេមានសេចក្ដីគួរស្អប់ខ្ពើមប្រាំពីរមុខ។²⁶ការសម្អប់របស់គេបានគ្របបាំង ដោយពុតមាយាក៏ដោយ តែអាក្រក់របស់គេ នឹងសម្ដែងចេញឲ្យច្បាស់ នៅចំពោះមនុស្សទូទៅ។

²⁷អ្នកណាជីករណ្ដៅ អ្នកនោះនឹងត្រូវធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅ ហើយអ្នកណាប្រមៀលថ្ម អ្នកនោះនឹងត្រូវថ្មរមៀលកិនវិញ។²⁸អណ្ដាតភូតភរ នោះរមែងស្អប់ដល់ពួកអ្នក ដែលវាបានធ្វើទុក្ខនោះ ហើយមាត់បញ្ចើចតែងតែបណ្ដាលឲ្យវិនាស។

27

¹កុំឲ្យអួតពីថ្ងៃស្អែកឡើយ ដ្បិតអ្នកនឹងមិនដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងនោះទេ។²សូមឲ្យអ្នកដទៃសរសើរអ្នកវិញ តែមិនមែនចេញពីមាត់អ្នកនោះទេ គឺអ្នកដែលមិនស្គាល់គ្នាប្រសើរជាង ពីមាត់របស់អ្នក។

³សូមគិតថា ថ្មក៏ធ្ងន់ ហើយដីខ្សាច់ក៏ធ្ងន់ដែរ ប៉ុន្តែ កំហឹងរបស់មនុស្សល្ងី‌ល្ងើរឹតតែធ្ងន់លើសនេះទៅទៀត។⁴កំរោលរបស់មនុស្សឃោរ‌ឃៅណាស់ ហើយកំហឹងរបស់មនុស្សប្រៀបបាននឹងទឹកជន់បាក់ទំនប់ តែចិត្តប្រច័ណ្ឌតើអ្នកណាអាចទ្រាំបាន?

⁵ជាល្អបើមានការស្តីបន្ទោសដោយបើកចំហរ ជាងលាក់បាំងដោយស្រឡាញ់។⁶ការធ្វើឲ្យឈឺដោយស្មោះត្រង់ ពីមិត្តគឺមិនអីទេ តែសត្រូវអ្នកនឹងថើបអ្នក ជាមួយនឹងការបោកប្រាស់វិញ។

⁷អ្នកឆ្អែតឃើញសំបុកទឹកឃ្មុំក៏មិនចង់បរិភោគដែរ ប៉ុន្តែអ្នកឃ្លាន ទោះជាអាហារដែលល្វីងជូរចត់ក៏ផ្អែមដែរ។⁸ដូចមនុស្សដែលវង្វេងឆ្ងាយពីស្រុកកំណើត ប្រៀបដូចជាសត្វចាបហើរវង្វេងសំបុករបស់វាដែរ។

⁹ប្រេងលាប និងទឹកអប់ តែងធ្វើឲ្យចិត្តរីក‌រាយ តែភាពផ្អែមល្អែមមិត្តសម្លាញ់រឹតតែប្រសើរលើសជាងនោះទៅទៀត។¹⁰កុំឲ្យបោះ‌បង់ចោលមិត្ត‌ភក្តិរបស់ខ្លួន និងមិត្ត‌ភក្តិរបស់ឪពុកឡើយ ក៏កុំចាំតែរត់ទៅផ្ទះរបស់បង‌ប្អូនក្នុងគ្រា ដែលអ្នកមានទុក្ខព្រួយ។ អ្នកជិតខាងនោះវិសេស ជាងបង‌ប្អូនដែលនៅឆ្ងាយបងប្អូនដែលនៅឆ្ងាយទៅទៀត។

¹¹កូនអើយ ចូរមានប្រាជ្ញាឡើង ហើយយើងនឹងសប្បាយចិត្ត ដើម្បីឲ្យយើងអាចនឹងអួតពីកូន នៅចំពោះអស់អ្នកដែលបានចំអកមកលើយើង។¹²កាលមនុស្សឆ្លាតឃើញគ្រោះកាចមកដល់ គេលាក់ខ្លួន ប៉ុន្តែមនុស្សឥតគំនិតឱនក្បាលដើរទៅមុខ និងរងទុក្ខដោយសារតែវា។

¹³បើមានគេមកធានាសងបំណុលជំនួសនរណាម្នាក់ ចូរទារយកអាវធំរបស់គេទុកជារបស់បញ្ចាំ ព្រោះគេបានធានាមនុស្សដែលអ្នកមិនស្គាល់។¹⁴បើមាននរណាម្នាក់ស្រែកឲ្យពរអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន តាំងពីព្រឹកព្រលឹមដោយសម្លេងខ្លាំងៗ គេចាត់ទុកការធ្វើបែបនេះជាបណ្ដាសាទៅវិញ!

¹⁵ស្ត្រីពូកែឈ្លោះប្រៀបបាននឹងទទឹក ដែលបង្ហូរមិនចេះឈប់ នៅថ្ងៃមានភ្លៀង។¹⁶នរណាចង់ឃាត់នាង ក៏ដូចជាចង់ឃាត់ខ្យល់ ឬចង់យកដៃចាប់ប្រេងដែរ។

¹⁷ដែករមែងសំលៀងដែកយ៉ាងណា មនុស្សក៏សំលៀងគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងនោះដែរ។¹⁸អ្នកថែដើមឧទុម្ពរនឹងបានបរិភោគផ្លែ ហើយអ្នកណាដែលការពារចៅហ្វាយខ្លួន នឹងទទួលបានការសរសើរ។

¹⁹ទឹកគឺអាចឆ្លុះមើលមុខរបស់មនុស្សបាន ដូច្នេះចិត្តរបស់មនុស្សគឺត្រូវយកមនុស្សទៅពិនិត្យដែរ។²⁰ស្ថានមនុស្សស្លាប់ និងរណ្ដៅមច្ចុរាជ គឺមិនដែលចេះស្កប់ចិត្ត ភ្នែកបស់មនុស្សក៏មិនចេះស្កប់ដែរ។

²¹គេអាចស្គាល់តម្លៃមាស និងប្រាក់ ដោយដុតក្នុងភ្លើង ហើយមនុស្សវិញ គេអាចស្គាល់តម្លៃដោយ‌សារកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។²²ទោះបីដាក់មនុស្សខ្លៅនៅក្នុងត្បាល់ ហើយយកអង្រែមកបុកដូចគេបុកអង្ករក៏ដោយ ក៏គេពុំអាចយកភាពខ្លៅចេញពីអ្នកនោះបានដែរ។

²³ចូរស្គាល់ចៀមនីមួយៗរបស់អ្នកឲ្យបានច្បាស់ ចូរថែទាំហ្វូងសត្វរបស់អ្នកឲ្យបានដិតដល់²⁴ទ្រព្យសម្បត្តិមិនស្ថិត‌ស្ថេរគង់‌វង្ស។ តើមរតកអាចនៅស្ថិត‌ស្ថេរ សម្រាប់មនុស្សគ្រប់ជំនាន់ដែរឬទេ?²⁵ចូរកាត់ស្មៅនៅក្នុងចម្ការ ទុកជាចំណីសម្រាប់សត្វ ពេលស្មៅថ្មីកំពុងដុះ ត្រូវទៅប្រមូលស្មៅសម្រាប់ចៀម។

²⁶អ្នកអាចមានសម្លៀក‌បំពាក់ ដោយ‌សាររោមចៀមរបស់អ្នក ហើយចៀមធ្វើឲ្យចំការមានតម្លៃផងដែរ។²⁷ចូរយកទឹកដោះរបស់ពពែ ធ្វើជាអាហារចិញ្ចឹមជីវិតអ្នក និងគ្រួសាររបស់អ្នក ព្រមទាំងស្រីបម្រើរបស់អ្នកផងដែរ។

28

¹មនុស្សអាក្រក់នឹងរត់ បើទោះជាមិនមានអ្នកដេញពីក្រោយក៏ដោយ តែមនុស្សសុចរិតវិញនិងក្លាហានឈរដូចសិង្ហ។²ពេលណាមានការរំជើប‌រំជួលកើតឡើងក្នុងទឹកដី នឹងមានមេដឹកនាំជាច្រើនដែរ ប៉ុន្តែ មានមនុស្សឈ្លាសវៃ ហើយចេះដឹង គេនឹងនៅទីនោះសម្រាប់ពេលវែងឆ្ងាយ។

³អ្នកក្រដែលជួបទុក្ខលំបាក នឹងត្រូវអ្នកក្រផ្សេងទៀតវាយធ្វើបាបហើយបោះចោលមិនឲ្យអាហារ។⁴អ្នកណាដែលបោះបង់ច្បាប់នឹងសរសើរមនុស្សអាក្រក់វិញ តែបើអ្នកដែលរក្សាច្បាប់ពិតនឹងទាស់ជាមួយមនុស្សអាក្រក់។

⁵មនុស្សអាក្រក់នឹងមិនស្គាល់យុត្តិធម៌ឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលកោតក្លាចព្រះអម្ចាស់នឹងអាចយល់គ្រប់រឿង។⁶ជាការប្រសើរបើអ្នកក្រដើរក្នុងផ្លូវត្រឹមត្រូវ ហើយអ្នកមានដែលដើរក្នុងផ្លូវថោកទាបរបស់គេ។

⁷អ្នកដែលរក្សាច្បាប់ គឺជាកូនដែលមានចំណេះដឹង តែអ្នកដែលមិនរក្សាច្បាប់ហើយធ្វើតាមតែចិត្ត នោះនឹងនាំសេចក្តីអាម៉ាស់ដល់ឪពុករបស់ខ្លួនវិញ។⁸អ្នកណាប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិ ដោយចងការប្រាក់ហួសកម្រិត ធន‌ធានរបស់អ្នកនោះនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងដៃរបស់មនុស្ស ដែលមានចិត្តមេត្តាចំពោះជនក្រីក្រ។

⁹បើមាននរណាម្នាក់បែរត្រចៀកចេញ ពីការឭក្រឹត្យ‌វិន័យ ទោះពាក្្យអធិស្ឋានរបស់គេក៏មិនស្ថិតស្ថេរដែរ។¹⁰អ្នកណានាំមនុស្សទៀង‌ត្រង់ឲ្យដើរតាមផ្លូវអាក្រក់ អ្នកនោះនឹងធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅដែលខ្លួនបានជីក រីឯអ្នកដែលគ្មានកំហុស នឹងទទួលបានមរតកដ៏ប្រសើរ។

¹¹អ្នកមានទ្រព្យរមែងស្មានថាខ្លួនមានប្រាជ្ញា តែអ្នកក្រដែលឈ្លាសវៃ អាចផ្ចាញ់អ្នកមាននោះបាន។¹²កាលណាមនុស្សសុចរិតឡើងកាន់អំណាច ប្រជា‌ជនទាំងអស់នឹងមានកិត្តិយស ប៉ុន្តែ ពេលមនុស្សទុច្ចរិតឈ្នះគេនឹងរត់ពួនគ្រប់ៗគ្នា។

¹³អ្នកណាលាក់កំហុសរបស់ខ្លួន អ្នកនោះពុំអាចចម្រើនឡើងបានឡើយ រីឯអ្នកដែលសារភាពកំហុស ហើយឈប់ប្រព្រឹត្តអាក្រក់ទៀតនោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងអាណិតមេត្តា។¹⁴អ្នកណាប្រយ័ត្នខ្លួន មិនប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ រីឯអ្នកកាន់ចិត្តរឹង‌រូសមុខជាជួបនឹងទុក្ខលំបាក។

¹⁵មនុស្សអាក្រក់គ្រប់‌គ្រងលើប្រជា‌ជនក្រីក្រ ដូចនឹងសិង្ហរោទ៍ ឬដូចខ្លា‌ឃ្មុំប្រុងសង្គ្រប់។¹⁶អ្នកដឹកនាំស្រុកដែលគ្មានប្រាជ្ញា តែងតែសង្កត់‌សង្កិនប្រជា‌រាស្ត្រកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ប៉ុន្តែអ្នកមិនចូលចិត្តនឹងទ្រព្យដែលរកបានដោយអយុត្តិធម៌ មុខជាមានអាយុវែង។

¹⁷មនុស្សដែលមានទោស ជាអ្នកកម្ចាយឈាមគេ នោះនឹងរត់ចុះទៅក្នុងរណ្តៅ កុំឲ្យអ្នកណាឃាត់វាឡើយ។¹⁸អ្នកដែលដើរតាមផ្លូវទៀង‌ត្រង់រមែងបានសុខសាន្ត ប៉ុន្តែអ្នកដែលដើរតាមផ្លូវវៀចវេរ មុខជាធ្លាក់ទៅក្នុងផ្លូវនោះមិនខាន។

¹⁹អ្នកណាដែលធ្វើស្រែខ្លួន នោះនឹងបានអាហារជាបរិបូរ តែអ្នកណាដែលជាប់តាមមនុស្សឥតប្រយោជន៍ នោះនឹងបានការក្រក្រីវិញ។²⁰មនុស្សស្មោះត្រង់នឹងបានពរច្រើន តែអ្នកណាដែលប្រញាប់‌ប្រញាល់ ឲ្យបានជាអ្នកមាន នោះនឹងមិនរួចចាកពីទោសឡើយ។

²¹មិនត្រូវកាត់ក្ដីដោយរើសមុខឡើយ ក៏ប៉ុន្តែ មានចៅ‌ក្រមខ្លះកាត់ក្ដីដោយអយុត្តិធម៌ ដើម្បីដូរអាហារ។²²មនុស្សលោភ‌លន់គិតតែពីខំប្រឹងស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិ ដោយឥតដឹងថា ភាពក្រីក្រកំពុងមករកគេទេ។

²³អ្នកណាដែលស្ដីបន្ទោសនរណាម្នាក់ ថ្ងៃក្រោយ អ្នកនោះនឹងដឹងគុណដល់គាត់ លើសជាងអ្នកដែលប្រើអណ្តាតនិយាយបញ្ជោរ។²⁴អ្នកណាលួចទ្រព្យឪពុកម្ដាយ ដោយគិតថា «គ្មានបាបទេ» អ្នកនោះមិនខុសពីចោរប្លន់ឡើយ។

²⁵អ្នកមានចិត្តលោភ‌លន់រមែងបង្ករជំលោះ តែអ្នកដែលទុកចិត្តលើព្រះ‌អម្ចាស់ តែងតែបានចម្រើនឡើង។²⁶អ្នកណាទុកចិត្តលើខ្លួនឯង អ្នកនោះជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ តែអ្នកដែលដើរដោយប្រាជ្ញា នឹងរក្សាខ្លួនពីគ្រោះថ្នាក់។

²⁷អ្នកណាចែកទានដល់ជនក្រីក្រ នឹងមិនខ្វះខាតអ្វីឡើយ តែអ្នកដែលមិនរវល់នឹងអ្នកក្រ តែងតែទទួលបណ្ដាសាជាច្រើន។²⁸ពេលមនុស្សអាក្រក់ឈរឡើង មនុស្សនឹងរត់ពួនគ្រប់ៗគ្នា ប៉ុន្តែ ពេលពួកនោះវិនាស មនុស្សសុចរិតនឹងកើនចំនួនឡើង។

29

¹មនុស្សម្នាក់ដែលបានទទួលការស្តីបន្ទោស តែបើអ្នកនោះនៅតែរឹងរូសនឹងធ្វើឲ្យបាក់ក ហើយពិបាកនឹងព្យាបាលណាស់។²កាលណាមានមនុស្សសុចរិតច្រើនគ្រប់‌គ្រងស្រុក ប្រជា‌រាស្ត្ររមែងមានអំណរ ប៉ុន្តែបើមនុស្សអាក្រក់កាន់កាប់អំណាចវិញ ប្រជា‌រាស្ត្រនឹងស្រែកថ្ងូរ។

³អ្នកដែលស្រឡាញ់ប្រាជ្ញាតែងតែធ្វើឲ្យឪពុកសប្បាយចិត្ត តែអ្នកដែលសេព‌គប់ជាមួយស្រីពេស្យារមែងបង្ហិនទ្រព្យសម្បត្តិ។⁴ស្ដេចប្រកបដោយយុត្តិធម៌តែងតែធ្វើឲ្យទឹកដីបានចម្រើន តែស្ដេចដែលមានចិត្តអាក្រក់ រមែងធ្វើឲ្យទឹកដីហិន‌ហោច។

⁵អ្នកណាបញ្ជោរអ្នកជិតខាង អ្នកនោះដូចជាដាក់អន្ទាក់ជើងខ្លួនឯង។⁶មនុស្សអាក្រក់រមែងធ្លាក់ទៅក្នុងអន្ទាក់របស់ខ្លួន ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតតែងតែមានអំណរសប្បាយ។

⁷មនុស្សសុចរិតតែងតែយល់ពីបញ្ហារបស់ជនក្រីក្រ ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់ មិនយល់ពីបញ្ហាទាំងនោះទេ។⁸មនុស្សចំអកឡក‌ឡឺយរមែងបង្កឲ្យមានភ្លើងឆេះពេញទីក្រុង តែមនុស្សមានប្រាជ្ញា តែងតែធ្វើឲ្យចលាចលនោះស្ងប់ទៅវិញ។

⁹ពេលមនុស្សមានប្រាជ្ញាទាស់គ្នា ជាមួយមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ គាត់ខឹង ឬសើចក្ដី ហើយគាត់មិនបានស្ងប់ចិត្តទេ។¹⁰ពួកឃាតករមែងស្អប់មនុស្សទៀង‌ត្រង់ តែមនុស្សសុចរិតតែងតែចូលចិត្តមនុស្សទៀង‌ត្រង់នោះវិញ។

¹¹មនុស្សល្ងង់ខ្លៅរមែងបញ្ចេញកំហឹងរបស់ខ្លួនឲ្យគេឃើញ ប៉ុន្តែ មនុស្សមានប្រាជ្ញាតែងតែចេះទប់ចិត្ត។¹²កាលណាចៅហ្វាយចូលចិត្តស្ដាប់ពាក្យភូត‌ភរ កូនចៅនឹងក្លាយទៅជាមនុស្សអាក្រក់ជាងដើម។

¹³អ្នកក្រីក្រហើយនិងមនុស្សរងទុក្ខលំបាក គឺដូចគ្នា ព្រះអម្ចាស់បានបើកភ្នែកមនុស្សទាំងពីរនោះភ្លឺឡើង។¹⁴ប្រសិនបើស្តេចនឹងកាត់ទោសដល់ពួកអ្នកក្រដោយផ្អែកលើសេចក្តីពិត នោះបល្ល័ង្កព្រះអង្គនឹងស្ថិតនៅជារៀងរហូត។

¹⁵រំពាត់ហើយនិងការបង្រៀនដោយប្រាជ្ញា តែកូនដែលមិនព្រមទទួលការប្រដៅពីម្តាយ នឹងធ្វើឲ្យមានអាម៉ាស់។¹⁶ពេលមនុស្សអាក្រក់នៅក្នុងអំណាច អំពើអាក្រក់នោះកាន់តែរីកចម្រើន ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតនឹងឃើញការដួលចុះរបស់មនុស្សអាក្រក់ដែរ។

¹⁷សូមបង្រៀនកូនអ្នកនោះអ្នកនឹងបានសម្រាក ពួកគេនឹងនាំភាពរីករាយមកកាន់ជីវិតរបស់អ្នក។¹⁸កន្លែងណាដែលគ្មានការថ្លែងពីនិមិត្តទេ នោះមនុស្សនឹងវង្វេងទៅគ្រប់ទីកន្លែង ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលរក្សាក្រឹត្យវិន័យនោះនឹងបានពរវិញ។

¹⁹ទាសករគឺមិនអាចកែតម្រូវដោយពាក្យ ដ្បិតទោះបីជាគេយល់ក៏ដោយនៅតែមិនបានចម្លើយនោះទេ។²⁰តើបើឃើញអ្នកម្នាក់ដែលមានពាក្យមិនល្អ? បើអញ្ចឹងមែនមនុស្សអាក្រក់គឺប្រសើរជាងអ្នកនោះទៅទៀត។

²¹បើអ្នកណាទំរើសអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនតាំងពីក្មេង ចុងក្រោយអ្នកនឹងរកឃើញថាមានបញ្ហាច្រើន។²²មនុស្សឆាប់ខឹងរមែងបង្កជំលោះ ហើយអ្នកដែលចិត្តកំរោលជាចៅហ្វាយ រមែងប្រព្រឹត្តអំពើបាបច្រើន។

²³អំនួតរបស់មនុស្សនាំឲ្យគាត់បាក់មុខ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលបន្ទាបខ្លួនខាងឯវិញ្ញាណនឹងបានទទួលការលើកតម្កើង។²⁴អស់អ្នកណាដែលរួមស្អប់ទៅលើជីវិតរបស់ខ្លួនឯងវិញ នឹងមិនស្តាប់ឮអ្វី ក៏មិននិយាយអ្វីដែរ។

²⁵ការខ្លាចដល់មនុស្សគឺនឹងត្រូវជាប់អន្ទាក់ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលបានទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់នឹងបានទទួលការជួយគាំទ្រវិញ។²⁶មនុស្សជាច្រើនតែងស្វែងរកមុខអ្នកគ្រប់គ្រង ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់វិញនឹងទទួលក្តីយុត្តិធម៌សម្រាប់មនុស្សវិញ។

²⁷មនុស្សទុច្ចរិតគឺ មិនចូលចិត្តមនុស្សសុចរិតនោះទេ ប៉ុន្តែហើយអ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តដោយទៀងត្រង់ នោះក៏ជាទីស្អប់ខ្ពើមដល់មនុស្សអាក្រក់ដែរ។

30

¹នេះជាពាក្យទូន្មានរបស់លោកអេគើរ ជាកូនរបស់លោកយ៉ាកេ គឺសេចក្ដីដែលលោកថ្លែងទៅកាន់លោកអ៊ីធាល និងលោកយូកាល។²ជាការពិត ខ្ញុំជាមនុស្សល្ងង់ជាងគេទាំងអស់ ខ្ញុំគ្មានតម្រិះខាងលោកីយ៍នេះទេ។³ខ្ញុំមិនបានរៀនអំពីប្រាជ្ញាទេ តែខ្ញុំស្គាល់ចំណេះដឹង អំពីព្រះជាម្ចាស់ដ៏វិសុទ្ធ។

⁴តើអ្នកណាបានឡើងទៅឯស្ថាន‌សួគ៌ រួចត្រឡប់ចុះមកវិញ? តើអ្នកណាបានកើបប្រមូលខ្យល់ក្តាប់នៅដៃអាវ? តើអ្នកណាបានដកក្របួចអស់ទាំងទឹក នៅក្នុងថ្នក់អាវរបស់ខ្លួនបាន? តើអ្នកណាបានប្រតិ‌ស្ឋានចុងផែនដីទាំងប៉ុន្មាន? តើព្រះ‌អង្គនោះមានព្រះ‌នាមជាអ្វី? ហើយព្រះ‌រាជបុត្រារបស់ព្រះ‌អង្គ តើមានព្រះ‌នាមជាអ្វី? ពិតណាស់អ្នកនឹងដឹង!

⁵គ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូលអាចទុកចិត្តបាន ព្រះជាម្ចាស់ជាខែលការពារអស់អ្នកណា ដែលនៅក្រោមព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ។⁶កុុំឲ្យថែមអ្វីទៅលើព្រះបន្ទូលព្រះអង្គឡើយ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់នឹងទូទាត់ជាមួយអ្នក ហើយអ្នកនឹងមានឈ្មោះថាអ្នកកុហកផងដែរ។

⁷ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំទូលសូមការពីរ នឹងសម្រេចឲ្យនោះផង មុនពេលទូលបង្គំស្លាប់⁸សូមដកការឥតប្រយោជន៍និងការកុហកពីទូលបង្គំ។ សូមកុំឲ្យទូលបង្គំក្រពេក ឬក៏មានពេកដែរ គឺសូមប្រទានឲ្យទូលបង្គំមានអាហារគ្រប់គ្រាន់បានហើយ។⁹ដ្បិតទូលបង្គំមានទ្រព្យច្រើនពេក ទូលបង្គំចេញឆ្ងាយពីព្រះអង្គ ដោយពោលថា«តើព្រះ‌អម្ចាស់ជានរណា?» ឬបើទូលបង្គំក្រពេក ទូលបង្គំបែរជាលួចគេ ហើយបង្អាប់ព្រះ‌នាមព្រះជាម្ចាស់។

¹⁰កុំមួលបង្កាច់អ្នកបម្រើនៅចំពោះចៅហ្វាយឡើយ បើមិនដូច្នេះអ្នកបម្រើនោះដាក់បណ្ដាសាអ្នក ហើយអ្នកត្រូវទទួលទោស។

¹¹មនុស្សជំនាន់ខ្លះដាក់បណ្ដាសាឪពុក ហើយមិនដែលដឹងគុណម្ដាយដែរ។¹²មានមនុស្សខ្លះស្មានថា ខ្លួនជាមនុស្សបរិសុទ្ធ ក៏ប៉ុន្តែ គេមិនដែលជម្រះអំពើសៅហ្មងចេញពីខ្លួនឡើយ។

¹³មានមនុស្សជំនាន់ខ្លះ ភ្នែករបស់ពួកគេមើលទៅកាន់ទីខ្ពស់ ហើយមើល‌ងាយអ្នកដទៃដោយប្រើក្រខ្សែភ្នែកធំៗ!¹⁴មានមនុស្សខ្លះមានធ្មេញមុតដូចដាវ ថ្គាមដូចកាំបិត គេប្រុងតែត្របាក់លេបមនុស្សក្រីក្រឲ្យវិនាសសូន្យពីផែនដី ហើយលុបបំបាត់មនុស្សមានទុក្ខលំបាកឲ្យអស់ពីចំណោមមនុស្សលោក។

¹⁵ឈ្លើងមានកូនញីពីរ ពួកវាស្រែកថា «សូមឲ្យហើយ សូមឲ្យ» មានការបីមុខ ដែលមិនចេះស្កប់ចិត្ត ក៏មានទីបួនផង គឺមិនដែលនិយាយថា៖ «ល្មមហើយ»¹⁶គឺស្ថានមច្ចុរាជ ស្ត្រីដែលអារ ទឹកដីដែលមិនចេះស្កប់ជាមួយនឹងទឹក ហើយភ្លើងដែលឆេះមិនចេះអស់មិនចេះហើយក៏មិនដែលនិយាយថា «ល្មមហើយ!»¹⁷អ្នកណាមើល‌ងាយឪពុក ហើយមិនស្ដាប់បង្គាប់ម្ដាយទេ អ្នកនោះនឹងត្រូវក្អែកនៅទឹកជ្រោះចោះភ្នែក ហើយត្រូវត្មាតស៊ីសាច់។

¹⁸មានការបីយ៉ាង ដែលគួរឲ្យអស្ចារ្យសម្រាប់ទូលបង្គំ ហើយមានទីបួនផងដែលទូលបង្គំមិនអាចយល់ៈ¹⁹គឺផ្លូវដែលឥន្រ្ទីហើរលើមេឃ ផ្លូវដែលសត្វពស់លូនលើថ្ម ហើយជាផ្លូវសំពៅនៅកណ្ដាលសមុទ្រ និងផ្លូវដែលនាំឲ្យបុរសទៅរកស្រីក្រមុំ។

²⁰ស្ត្រីផិតក្បត់ តែងតែប្រព្រឹត្តដូចតទៅនេះ គឺនាងបរិភោគ រួចជូតមាត់ ទាំងពោលថា «ខ្ញុំមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់អ្វីទេ»។

²¹នៅក្រោមការទាំងបីយ៉ាង ដែលធ្វើឲ្យក្រឡាប់ផែនដី ហើយនៅក្រោមការទីបួន ដែលផែនដីទ្រាំមិនបាន។²²ទាសករដែលបានឡើងសោយរាជ្យ មនុស្សល្ងង់មានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់។²³ស្ត្រីចិត្តអាក្រក់មានប្ដី និងអ្នកបម្រើយកប្ដីរបស់ចៅហ្វាយស្រី។

²⁴មានសត្វបួនយ៉ាង ដែលតូចជាងគេនៅលើផែនដី តែជាសត្វមានប្រាជ្ញាវាង‌វៃ គឺ:²⁵ស្រមោចជាសត្វដែលគ្មានកម្លាំង តែចេះប្រមូលអាហារគរទុកនៅរដូវក្ដៅ²⁶ទន្សាយជាសត្វខ្សោយមិនអស្ចារ្យអីទេ តែពួកវាចេះធ្វើរូងនៅក្រោមផ្ទាំងថ្ម។

²⁷កណ្ដូបជាសត្វគ្មានស្ដេច តែចេះលើកគ្នាជាក្រុមជាពួក ដូចកង‌ទ័ពដ៏មានរបៀបរៀបរយ។²⁸ជីង‌ចក់ជាសត្វដែលគេអាចចាប់បាននឹងដៃ តែពួកវារស់នៅក្នុងវាំងរបស់ស្ដេច។

²⁹មានបីមុខ ដែលមានដំណើររុងរឿងក៏មានបួនផង ដែលមានដំណើរយ៉ាងល្អ³⁰គឺសិង្ហជាសត្វខ្លាំងពូកែ លើសជាងអស់ទាំងពួកសត្វ វាមិនព្រមចៀសផ្លូវដល់សត្វណាឡើយ³¹សេះចម្បាំង ពពែឈ្មោល ហើយមហា‌ក្សត្រជាអ្នកដែលមានទាហាននៅក្បែរជានិច្ច។

³²បើឯងបានប្រព្រឹត្តបែបចម្កួត ដោយលើកតម្កើងខ្លួនឡើង ឬបើអ្នកបានគិតនឹងប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ ចូរយកដៃខ្ទប់មាត់ចុះ។³³បើអ្នកចម្រាញ់ទឹកដោះគោ អ្នកនឹងបានខ្លាញ់ទឹកដោះ បើវាយច្រមុះ នឹងចេញឈាម ហើយបើបញ្ឆេះកំហឹង នឹងបង្កឲ្យមានជំលោះ។

31

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌បាទលេម‌យួល ជាសេចក្ដីទូន្មាន ដែលទ្រង់បានទទួលពីមាតា។²កូនអើយ តើហេតុអ្វី តើនេះគឺអ្វី ជាកូនដែលនៅក្នុងផ្ទៃរបស់យើង? តើកូនត្រូវការអ្វី ជាកូននៃសម្បថរបស់យើង?³កុំឲ្យកម្លាំងរបស់អ្នកទៅកាន់ស្រ្តី ឬផ្តល់ឲ្យអ្នកដែលនឹងបំផ្លាញស្តេចឡើយ។

⁴លេមយួលអើយ មិនគួរឲ្យពួកស្តេច គឺមិនគួរឲ្យព្រះករុណា សោយស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ក៏មិនគួរឲ្យអ្នកដឹកនាំពោលសួរថា៖ «តើគ្រឿងស្រវឹងដែលខ្លាំងនៅទីណាដែរ?»⁵ក្រែងផឹកទៅហើយ នោះភ្លេចបញ្ញត្តិច្បាប់ ហើយបង្វែរពីការត្រឹមត្រូវ នឹងមិនបានជួយដល់មនុស្សខ្វះខាត។

⁶គួរឲ្យគ្រឿងស្រវឹងទៅអ្នកទោសជិតស្លាប់ និងឲ្យស្រាទៅអ្នកដែលកើតទុក្ខកង្វល់វិញ។⁷ដ្បិតកាលណាគេផឹក គេនឹងភ្លេចភាពក្រីក្រ ហើយលែងនឹកឃើញទុក្ខព្រួយរបស់ពួកគេទៀត។

⁸ចូរនិយាយជំនួសអ្នកដែលមិនអាចនិយាយបាន ហើយរកយុត្តិធម៌ឲ្យអស់អ្នកដែលគ្មាននរណាការពារ។⁹ចូរបើកមាត់វិនិច្ឆ័យតាមសេចក្ដីសុចរិត ហើយសម្រេចសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ដល់មនុស្សកម្សត់ទុគ៌ត និងមនុស្សក្រលំបាកដែរ។

¹⁰ស្ត្រីគ្រប់លក្ខណ៍ តើអ្នកណានឹងរកបាន? ដ្បិតស្ត្រីយ៉ាងនោះមានតម្លៃ ជាជាងពួកត្បូងទទឹមទៅទៀត។¹¹ដួងចិត្តរបស់ប្តីនាងនឹងទុកចិត្តចំពោះនាង ហើយមិនត្រូវខ្វះខាតអ្វីឡើយ។¹²នាងធ្វើការល្អសម្រាប់ប្តី ក៏មិនដែលប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ពេញមួយជីវិតនាង។

¹³នាងខិត‌ខំរកអំបោះ និងសូត្រ យកមកត្បាញរវៃយ៉ាងដោយដៃ យ៉ាងសប្បាយរីករាយ។¹⁴នាងគឺដូចជាអ្នកនាំអាហារមកពីឆ្ងាយ ដូចនាវាដឹកទំនិញ។¹⁵នាងក្រោកពីព្រលឹម រៀបចំបាយទឹកឲ្យអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះ ហើយចាត់ចែងការ‌ងារឲ្យស្រីបម្រើរបស់ខ្លួនបានធ្វើ។

¹⁶នាងពិចា‌រណាមើលចម្ការមួយ ហើយក៏ទិញទុក រួចយកផលនៃស្នាដៃនាង ទៅដាំដំណាំទំពាំង‌បាយ‌ជូរ។¹⁷នាងទម្លាប់ចង្កេះឲ្យមានកម្លាំង ហើយឲ្យដៃបានខ្លាំងឡើងដែរ។

¹⁸នាងឃើញកិច្ចការរបស់នាងដែលអាចបានចម្រើនឡើង នាងធ្វើការទាំងយប់ ក្រោមពន្លឺចង្កៀងដែលមិនរលត់។¹⁹នាងកាន់ខ្នាររវៃអំបោះដោយដៃរបស់នាង ហើយរួចនាងបោះត្រល់ត្បាញផង។

²⁰នាងចែកទានទៅដល់មនុស្សក្រីក្រ ហើយជួយជនខ្វះខាតជាមួយនិងដៃដែលពេញក្តីសប្បុរស។²¹នៅរដូវរងា នាងមិនភ័យបារម្ភអ្វីឡើយ ដ្បិតអ្នកនៅក្នុងផ្ទះរបស់នាង សុទ្ធតែមានសម្លៀក‌បំពាក់យ៉ាងកក់ក្ដៅគ្រប់ៗគ្នា។

²²នាងត្បាញកម្រាលគ្រាលសម្រាប់ខ្លួនឯង នាងមានសម្លៀក‌បំពាក់ល្អៗដែលមានពណ៌ស្វាយស្រស់។²³ស្វាមីរបស់នាងជាមនុស្សដែលគេស្គាល់គោរពរាប់អាន គាត់ចូលរួមក្នុងក្រុមព្រឹទ្ធា‌ចារ្យរបស់ទីក្រុង។

²⁴នាងក៏ធ្វើអាវខ្លូត‌ទេសសម្រាប់លក់ ហើយធ្វើខ្សែក្រវាត់ឲ្យដល់អ្នកជំនួញ។²⁵នាងមានកម្លាំង និងមានកិត្តិយសថ្លៃ‌ថ្នូរ នាងសើចសប្បាយជាមួយ ពេលវេលាដែលនឹងមកដល់។

²⁶នាងពោលដោយប្រាជ្ញានិងក្រឹត្យវិន័យ ហើយនៅអណ្ដាតនាងមានសេចក្ដីសប្បុ‌រស។²⁷នាងពិនិត្យមើលអស់ទាំងរបៀប របស់ពួកផ្ទះនាងយ៉ាងល្អ ឥតដែលបរិ‌ភោគអាហារ ដោយសេចក្ដីកម្ជិលឡើយ។

²⁸កូនរបស់នាងទាំងប៉ុន្មានក្រោកឈរឡើង គោរពដល់ម្តាយ ថាជាអ្នកមានពរ ប្តីនាងក៏សរសើរដល់នាងដោយពោលថា៖²⁹«មានស្រីៗជាច្រើនបានប្រព្រឹត្ត ដោយគ្រប់លក្ខណ៍ តែនាងបានវិសេសលើសជាងគេទាំងអស់»។

³⁰រូបឆោម‌ឆាយជាសេចក្ដីបញ្ឆោត ហើយមុខស្រស់ល្អក៏ឥត ប្រ‌យោជន៍ដែរ តែស្ត្រីណាដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ នាងនឹងទទួលការសរសើរ។³¹សូមផ្តល់ឲ្យនាងនូវផលនៃដៃរបស់នាង សូមឲ្យកិច្ចការរបស់នាង បានជាទីសរសើរដល់នាងនៅទ្វារក្រុង។

សាស្ដា

1

¹ទាំងនេះគឺជាពាក្យរបស់គ្រូ ពូជពង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ និងស្ដេចនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។²គ្រូនិយាយថា «ការទាំងអស់ដែលនៅកណ្តាលយើង គឺឥតប្រយោជន៍ទេ គ្រប់យ៉ាងនឹងហោះទៅតាមខ្យល់ នៅសល់តែសំនួរជាច្រើន។³តើអ្វីទៅជាប្រយោជន៏ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សលោកខំប្រឹងពីគ្រប់ការងារដែលពួកគេធ្វើដោយនឿយហត់នៅក្រោមកម្ដៅថ្ងៃ?

⁴ដំណមួយចាក់ចេញទៅ ហើយដំណមួយទៀតចូលមក ប៉ុន្តែផែនដីនៅតែស្ថិតសេ្ថរជារៀងរហូត។⁵ព្រះអាទិត្យរះឡើង និងលិចទៅវិញ ហើយប្រញាប់វិលត្រលប់ទៅរកកន្លែងដែលរះឡើងម្ដងទៀត។⁶ខ្យលបក់ពីទិសខាងត្បូង ហើយបក់វិលទៅវិលមកទៅទិសខាងជើង តែងតែបក់ចុះឡើងតាមផ្លូវរបស់ខ្លួន ហើយវិលត្រលប់មកវិញម្ដងទៀត។

⁷ទន្លេទាំងអស់ហូរចាក់ទៅសមុទ្រ ប៉ុន្តែសមុទ្រមិនដែលពេញឡើយ។ កន្លែងណាដែលទន្លេហូរចាក់ទៅ នោះទន្លេហូរចាក់ទៅម្ដងទៀត។⁸អ្វីៗទាំងអស់ប្រែក្លាយទៅជានឿយហត់ ហើយគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចពន្យល់បានទេ។ ភ្នែកមិនចេះស្កប់ស្កល់នូវអ្វីដែលមើលឃើញនោះទេ ឬត្រចៀកក៏ពេញដោយអ្វីដែលបានស្ដាប់។

⁹អ្វីក៏ដោយដែលធ្លាប់កើតមាននឹងកើតមានឡើង ហើយអ្វីក៏ដោយដែលធ្លាប់បានធ្វើនឹងបានធ្វើ។ គ្មានអ្វីថ្មីសោះឡើយនៅក្រោមថ្ងៃ។¹⁰តើមានអ្វីណាមួយដែលអាចនិយាយថា «មើល នេះគឺជារបស់ថ្មីឬ? អ្វីក៏ដោយដែលមានស្រាប់ កើតមានតាំងពីយូរណាស់មកហើយ មុនពេលយើងកើតមកផង។¹¹គ្មានអ្នកណានឹកចាំពីការដែលបានកើតឡើងនៅសម័យបុរាណ និងការដែលកើតបានឡើងនៅពេលក្រោយ និងការដែលនឹងកើតឡើង និងនៅពេលអនាគតនឹងមិនចាំដូចគ្នា»។

¹²ខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀន ហើយខ្ញុំធ្វើជាស្ដេចគ្រប់គ្រងស្រុកអ៊ុីស្រាអែលទាំងមូលនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម។¹³ខ្ញុំធ្វើតាមចិត្តរបស់ខ្ញុំដើម្បីរៀន និងដើម្បីស្វែងរកដោយប្រាជ្ញា អ្វីៗដែលកើតមាននៅក្រោមមេឃ។ ការស្វែងរកនេះគឺជាកិច្ចការដ៏ធំធេងដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យដល់កូនចៅរបស់មនុស្សដើម្បីសិក្សា។¹⁴ខ្ញុំបានឃើញកិច្ចការទាំងអស់ដែលបានធ្វើនៅក្រោមថ្ងៃ ហើយមើល៌ សុទ្ធតែឥតបានការ ដូចដេញចាប់ខ្យល់។¹⁵អ្វីៗដែលមូលមិនអាចធ្វើឲ្យត្រង់បានឡើយ! អ្វីៗដែលបាត់បង់មិនអាចរាប់បានដែរ!

¹⁶ខ្ញុំបាននិយាយក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំថា «មើល៍! ខ្ញុំទទួលបានប្រាជ្ញាច្រើនជាងអ្នកដែលនៅក្រុងយេរូសាឡឹមពីមុន»។ គំនិតរបស់ខ្ញុំបានឃើញប្រាជ្ញាដ៏ធំ និងការចេះដឹង។¹⁷ដូច្នេះ ខ្ញុំធ្វើតាមចិត្តរបស់ខ្ញុំដើម្បី ប្រាជ្ញាហើយព្រមទាំងការឆ្កួតលីលា និងល្ងីល្ងើ។ ខ្ញុំមកដើម្បីឲ្យយល់ថានេះក៏ដូចដេញចាប់ខ្យល់ដែរ។¹⁸ដ្បិតការចម្រើនឡើងនៃប្រាជ្ញា គឺមានការស្មុគស្មាញខ្លាំង ហើយអ្នកណាដែលបង្កើនការចេះដឹងនោះក៏បង្កើនទុក្ខព្រួយដែរ។

2

¹ខ្ញុំនិយាយនៅក្នុងចិត្តខ្ញុំថា «ចូលមកឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងសាកល្បងអ្នកដោយសុភមង្គល។ ដូច្នេះចូលពេញចិត្តសេចក្ដីរីករាយចុះ»។ ប៉ុន្ដែមើល៌ ការនេះក៏ដូចជាពន្លឺខ្យល់បណ្ដោះអាសន្នតែប៉ុណ្ណោះ។²ខ្ញុំនិយាយអំពីអ្នកសើច «វាជាការចម្កួត» និងអំពីសេចក្ដីរីករាយ «តើមានប្រយោជន៏អ្វី?»

³ខ្ញុំបានស្ទង់ចិត្តខ្ញុំពីរបៀបដើម្បីបំពេញបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំជាមួយស្រា។ ខ្ញុំអនុញ្ញាតឲ្យគំនិតនាំផ្លូវខ្ញុំដោយ្របាជ្ញា ទោះបីជាខ្ញុំនៅតែមានភាពល្ងីល្ងើ។ ខ្ញុំចង់បានដើម្បីស្វែងរកអ្វីគឺការល្អសម្រាប់មនុស្សធ្វើការនៅក្រោមមេឃ ក្នុងអំឡុងពេលថ្ងៃរស់នៅរបស់ពួកគេ។

⁴ខ្ញុំបានសម្រេចកិច្ចការអស្ចារ្យជាច្រើន។ ខ្ញុំបានសាងសង់ដំណាក់សម្រាប់ខ្លួនឯង និងដាំចម្ការទំពាំងបាយជូរ។⁵ខ្ញុំបានសាងសង់សួនច្បារសម្រាប់ខ្លួនឯង និងឧទ្យាន ខ្ញុំបានដាំដើមឈើមានផ្លែគ្រប់មុខនៅក្នុងសួននោះ។⁶ខ្ញុំបានធ្វើស្រះទឹកដើម្បីស្រោចស្រពព្រៃ កន្លែងដែលមានដើមឈើដុះ។

⁷ខ្ញុំទិញអ្នកបម្រើស្រី និងអ្នកបម្រើប្រុស ខ្ញុំមានអ្នកបម្រើបានកើតនៅដំណាក់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏មានហ្វូងគោ និងហ្វូងចៀមជាសត្វចិញ្ចឹមជាច្រើន ច្រើនជាងស្ដេចនានា ដែលគ្រប់គ្រងក្នុងយេរូសាឡឹមមុនខ្ញុំ។⁸ខ្ញុំក៏បានប្រមូលប្រាក់ និងមាស ព្រមទាំងទ្រព្យសម្បតិ្តរបស់ស្ដេច និងនគរជាច្រើនសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមានអ្នកចម្រៀងស្រីប្រុសសម្រាប់ខ្លួនឯង ជាការរីករាយរបស់មនុស្សជាតិ និងមានស្រីស្នំជាច្រើន។

⁹ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំក្លាយជាអ្នកដែលអស្ចារ្យ និងមានទ្រព្យសម្បតិ្តជាង អ្នកដែលបានគ្រប់គ្រងក្រុងយេរូសាឡឹមមុនខ្ញុំ ហើយប្រាជ្ញារបស់ខ្ញុំនៅជាប់នឹងខ្ញុំ។¹⁰អ្វីៗដែលភ្នែករបស់ខ្ញុំចង់បាន ខ្ញុំមិនដកយកចេញពីពួកគេបានឡើយ។ ខ្ញុំមិនដកចិត្តរបស់ខ្ញុំចេញពីសេចក្ដីរីករាយណាបានទេ ពីព្រោះចិត្តរបស់ខ្ញុំបានអរសប្បាយជាមួយការងាររបស់ខ្ញុំទាំងអស់ ហើយសេចក្ដីរីករាយជារង្វាន់សម្រាប់កិច្ចការទាំងអស់របស់ខ្ញុំ។

¹¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំមើល៏លើគ្រប់ទង្វើដែលដៃរបស់ខ្ញុំបានសម្រេចទាំងអស់ និងមើល៍លើការងារដែលខ្ញុំបានធ្វើ ប៉ុន្តែអ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែឥតបានការ ដូចដេញចាប់ខ្យល់។ គ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេនៅក្រោមថ្ងៃ។¹²បន្ទាប់មក ខ្ញុំបែរទៅពិចារណាពីប្រាជ្ញា ភាពឆ្កួតលីលានិង ភាពល្ងីល្ងើ។ តើស្ដេចដែលមកបន្ទាប់ អាចធ្វើអ្វីដែលមិនទាន់បានធ្វើរួចបានដែរឬទេ?

¹³ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមយល់ថាប្រាជ្ញាមានសារៈប្រយោជន៍លើភាពល្ងីល្ងើ ដូចជាពន្លឺល្អជាង ងងឹត។¹⁴មនុស្សមានប្រាជ្ញាប្រើភ្នែកក្នុងក្បាលរបស់គេដើម្បីមើល៌កន្លែងដែលគេនឹងទៅ ប៉ុន្ដែមនុស្សល្ងីល្ងើដើរនៅក្នុងទីងងឹតវិញ ទោះបីជាខ្ញុំដឹងថាជោគវាសនាដូចគ្នានេះគឺមាននៅទុកសម្រាប់គ្រប់គ្នា។

¹⁵បន្ទាប់មកខ្ញុំនិយាយក្នុងចិត្តថា «តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះមនុស្សល្ងីល្ងើ ហើយនឹងមានអ្វីកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ។ ដូច្នេះតើមានអ្វីខុសគ្នាទៅ បើសិនខ្ញុំជាមនុស្សដែលមានប្រាជ្ញាច្រើន?» ខ្ញុំសន្និដ្ឋានក្នុងចិត្តថា «នេះក៏ឥតបានការដែរ»។¹⁶ដ្បិតមនុស្សមានប្រាជ្ញាដូចមនុស្សល្ងីល្ងើដែរ គឺមិនចងចាំបានយូរអង្វែងនោះទេ។ ពេលវេលាចេះតែកន្លងទៅ អ្វីៗទាំងអស់នឹងត្រូវភ្លេចអស់។ មនុស្សមានប្រាជ្ញាក៏ស្លាប់ដូចមនុស្សមនុស្សល្ងីល្ងើដែរ។

¹⁷ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំស្អប់ជីវិតពីព្រោះគ្រប់ទាំងកិច្ចការដែលបានធ្វើនៅក្រោមព្រះថ្ងៃគីជាអំពើអាក្រក់ដល់ខ្ញុំ។ ពីព្រោះអ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែឥតបានការ ដូចដេញចាប់ខ្យល់។¹⁸ខ្ញុំស្អប់សមិទ្ធិផលរបស់ខ្ញុំ អ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើនៅក្រោមថ្ងៃពីព្រោះខ្ញុំត្រូវតែទុកចោលការទាំងអស់នោះនៅពីក្រោយដល់មនុស្សដែលមកបន្ទាប់ពីខ្ញុំ។

¹⁹ដ្បិត តើមានអ្នកណាដឹងថា អ្នកនោះនឹងក្លាយជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា ឬជាមនុស្សល្ងីល្ងើទេ? ប៉ុន្ដែអ្នកនោះនឹងក្លាយទៅជាចៅហ្វាយគ្រប់គ្រង់លើអ្វីៗទាំងអស់នៅក្រោមព្រះអាទិត្យដែលកិច្ចការរបស់ខ្ញុំនិងប្រាជ្ញាបានសាងសង់ឡើងហើយ។ ការនេះក៏ឥតបានការដែរ។²⁰ហេតុនេះបានជាចិត្តរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមអស់សង្ឃឹមលើកិច្ចការនៅក្រោមថ្ងៃដែលខ្ញុំបានធ្វើ។

²¹ដ្បិតមានអ្នកដែលធ្វើការងារដោយប្រាជ្ញា ការចេះដឹង និងដោយជំនាញ ប៉ុន្ដែអ្នកនោះនឹងទុកអ្វីទាំងអស់ដែលគេបានធ្វើសម្រាប់មនុស្សដែលមិនបានធ្វើអ្វីសោះនោះវិញ។ ការនេះក៏ឥតបានការ និងជារឿងខ្លោចផ្សាបំផុត។²²ដ្បិតតើមានប្រយោជន៍អ្វីទៅដល់មនុស្សដែលខំប្រឹងធ្វើការងារយ៉ាងខ្លាំង ហើយព្យាយាមនៅចិត្តដើម្បីសម្រេចការងាររបស់ខ្លួននៅក្រោមថ្ងៃ?²³រៀងរាល់ថ្ងៃកិច្ចការរបស់គេគឺមានតែឈឺចាប់ និងមានភាពតានតឹង ហើយពេលយប់វិញព្រលឹងរបស់គេមិនបានឈប់សម្រាកទេ។ ការនេះក៏ឥតបានការដែរ។

²⁴គ្មានអ្វីដែលល្អសម្រាប់មនុស្សជាងការផឹកស៊ី និងពេញចិត្តនូវអ្វីដែលល្អក្នុងការងាររបស់ខ្លួនគេនោះទេ។ ខ្ញុំឃើញថាការពិតការនេះបានមកពីព្រះហស្តនៃព្រះទេ។²⁵ដ្បិតតើអ្នកណាអាចបរិភោគ ឬអាចមានសេចក្ដីរីករាយផ្សេងៗក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់បានទៅ?

²⁶អស់អ្នកណាដែលគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអង្គ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានប្រាជ្ញា ការចេះដឹង និងអំណរដល់អ្នកនោះ។ ប៉ុន្ដែមនុស្សមានបាបវិញ ព្រះអង្គប្រទានកិច្ចការនៃការប្រមូល និងការរក្សាទុកសម្រាប់អ្នកដែលគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ការនេះក៏នៅក្នុងចំណោមឥតបានការ និងជាការដេញចាប់ខ្យលដែរ។

3

¹ដ្បិតអ្វីៗទាំងអស់មានពេលកំណត់ ហើយមានរដូវការសម្រាប់គ្រប់គោលបំណងនៅក្រោមមេឃ។²មានពេលសម្រាប់កើតនិងពេលសម្រាប់ស្លាប់ទៅវិញ មានពេលដើម្បីដាំ និងពេលដើម្បីដកដំណាំនោះ³មានពេលដើម្បីសម្លាប់ និងមានពេលដើម្បីព្យាបាល មានពេលដើម្បីផ្ដួលរំលំ និងមានពេលដើម្បីសាង់សងឡើង។

⁴មានពេលដើម្បីយំ និងមានពេលដើម្បីសើច មានពេលដើម្បីកាន់ទុក្ខ និងមានពេលរាំសប្បាយ⁵មានពេលដើម្បីគប់ដំថ្មចោល និងមានពេលដើម្បីប្រមូលដំងថ្ម មានពេលដើម្បីឱបក្រសោប និងមានពេលមិនព្រមឱបក្រសោបវិញ។

⁶មានពេលដើម្បីស្វែងរករបស់របរ និងមានពេលដើម្បីឈប់ស្វែងរករបស់វិញ មានពេលដើម្បីរក្សារទុករបស់របរ និងមានពេលដើម្បីបោះចោលរបស់របរវិញ⁷មានពេលវេលាហែកសំលៀកបំពាក់ចោល និងមានពេលដើម្បីដេរភ្ជាប់ឡើងវិញ មានពេលដើម្បីរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ និងមានពេលដើម្បីនិយាយ។

⁸មានពេលវេលាដើម្បី ស្រឡាញ់ និងមានពេលវេលាដើម្បីស្អប់ មានពេលវេលាសម្រាប់សង្គ្រាម និងមានពេលសម្រាប់សន្តិភាព។⁹តើមានប្រយោជន៍អ្វីដល់កម្មករដែលខំប្រឹងក្នុងការងារខ្លួន?¹⁰ខ្ញុំឃើញថាកិច្ចការដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានសម្រាប់មនុស្សដើម្បីធ្វើឲ្យបានសម្រេច។

¹¹អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើសុទ្ធតែ ស្អាតសម្យតាមពេលវេលារបស់វា។ ព្រះអង្គក៏បានដាក់ភាពអស់កល្បជានិច្ចនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែមនុស្សមិនអាចយល់អំពីកិច្ចការដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើនោះទេ តាំងពីការចាប់ផ្ដើមរហូតដល់ចុងក្រោយនៃផ្លូវរបស់គេ។

¹²ខ្ញុំដឹងថាគ្មានអ្វីដែលល្អសម្រាប់មនុស្សជាងការសប្បាយ និងការធ្វើល្អក្នុងពេលដែលខ្លួននៅមានជីវិតនោះឡើយ¹³មនុស្សគួរតែស៊ី និងផឹក ហើយគួរតែយល់អំពីរបៀបរីករាយក្នុងការល្អដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់ក្នុងកិច្ចការរបស់ខ្លួន។ នេះគឺជាអំណោយមកពីព្រះជាម្ចាស់។

¹⁴ខ្ញុំដឹងថាអ្វីៗដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើនឹងស្ថិតស្ថេរជាដរាប។ គ្មានអ្វីអាចនឹងបន្ថែម ឬដកចេញបាននោះទេ ព្រោះព្រះអម្ចាស់ធ្វើការនេះ ដូច្នេះមនុស្សទាំងឡាយនឹងត្រូវគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ។¹⁵អ្វីៗដែលកើតមកគឺបានកើតមានតាំងពីយូរអង្វែងណាស់មកហើយ ហើយអ្វីៗនឹងកើតមកខាងមុខ ក៏បានមានជាយូរអង្វែងណាស់មកហើយដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យមនុស្សស្វែងរករបស់ដែលបានលាក់ទុក។

¹⁶ខ្ញុំឃើញថា នៅក្រោមថ្ងៃអំពើ ទុច្ចរិតមាននៅកន្លែងវិនិច្ឆ័យ ហើយនៅកន្លែង សុចរិតក៏មានអំពេើ អាក្រក់នៅទីនោះដែរ។¹⁷ខ្ញុំនិយាយក្នុងចិត្តថា «ព្រះអម្ចាស់នឹងជំនុំជម្រះមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សទុច្ចរិត នៅពេលកំណត់សម្រាប់គ្រប់ទាំងបញ្ហារ និងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់»។

¹⁸ខ្ញុំនិយាយក្នុងចិត្តថា «ព្រះអម្ចាស់ល្បងមនុស្សដើម្បីបង្ហាញគេថាពួកគេមិនខុសពីសត្វនោះទេ»។

¹⁹ដ្បិតវាសនារបស់មនុស្ស និងវាសនារបស់សត្វគឺមានវាសនាដូចគ្នា។ សេចក្ដីស្លាប់របស់មនុស្សគឺដូចសេចក្ដីស្លាប់របស់សត្វដែរ។ មនុស្ស និងសត្វគឺដកដង្ហើមដូចគ្នា។ សម្រាប់មនុស្សគឺគ្មានប្រយោជន៍អ្វីជាងសត្វនោះទេ។ ដ្បិតតើមិនអ្វីៗដែលមិនដកដង្ហើមទេឬ?²⁰អ្វីៗទាំងអស់គឺនឹងទៅកន្លែងតែមួយ។ អ្វីៗទាំងអស់គឺកើតមកពីដី ហើយអ្វីៗទាំងអស់ នឹងត្រលប់ទៅជាដីវិញ។

²¹តើនរណាដឹងថា វិញ្ញាណរបស់មនុស្សឡើងទៅលើមេឃ និងវិញ្ញណរបស់សត្វចុះទៅក្រោមផែនដី?²²ដូច្នេះ ខ្ញុំយល់ថាគឺគ្មានអ្វីដែលល្អសម្រាប់ជាងក្រៅពីសេចក្ដីរីករាយចំពោះកិច្ចការរបស់ខ្លួននោះទេ ដ្បិតនេះគឺជាភារកិច្ចរបស់គេ តើមានអ្នកណាអាចនាំគេឲ្យត្រលប់វិញដើម្បី មើលអ្វីដែលកើតបន្ទាប់ពីគាត់ស្លាប់នោះ?

4

¹ម្ដងទៀត ខ្ញុំបានគិតអំពីការជិះជាន់គ្រប់យ៉ាងដែលបានធ្វើនៅក្រោមថ្ងៃ។ ហើយឃើញទឹកភ្នែកនៃមនុស្សដែលត្រូវគេជិះជាន់ និងគ្មាននរណាម្នាក់បានសម្រាលទុក្ខដល់ពួកគេឡើយ! អំណាចនៅក្នុងដៃរបស់ពួកអ្នកជិះជាន់ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់សម្រាលទុក្ខពួកគេដែរ!

²ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំសាទរដល់អ្នកដែលបានស្លាប់ហើយ ជាជាងមនុស្សដែលនៅរស់។³ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកដែលមានសំណាងជាងមនុស្សទាំងពីរនោះគឺជាមនុស្សដែលមិនទាន់កើតមក ជាអ្នកដែលមិនបានឃើញអំពើ អាក្រក់ដែលបានធ្វើនៅក្រោមថ្ងៃនៅឡើយ។

⁴បន្ទាប់មក ខ្ញុំឃើញគ្រប់សកម្មភាពទាំងអស់នៃការងារ និងជំនាញក្នុងកិច្ចការទាំងអស់ក្លាយទៅជាការច្រណែនគ្នា។ ការនេះក៏ឥតបានការ និងការដេញចាប់ខ្យល់ដែរ។

⁵មនុស្សល្ងីល្ងើឱបដៃរបស់គេ ហើយមិនបានធ្វើការងារ ដូច្នេះហើយគេស៊ីសាច់របស់ខ្លួនឯងវិញ។⁶ប៉ុន្តែមួយក្ដាប់តូចនៃប្រាក់ចំណេញដោយធ្វើការតិចតួចនោះល្អប្រសើរជាង ពីរក្ដាប់តូចជាមួយការងារដែលព្យាយាមដេញចាប់ខ្យល់។

⁷បន្ទាប់មក ខ្ញុំគិតម្ដងទៀតអំពីការឥតប្រយោជន៍ និងការវិនាសឥតបានការនៅក្រោមថ្ងៃ។⁸នេះគឺជាមនុស្សដែលនៅតែម្នាក់ឯងឯការ។ គេគ្មានអ្នកណាម្នាក់ឡើយ គ្មានកូន ឬគ្មានបងប្អូនទេ។ ការងាររបស់គេគ្មានទីបញ្ចប់ ហើយភ្នែករបស់គេមិនស្កប់ស្កល់នឹងទ្រព្យសម្បតិ្តដែលគេមានឡើយ។ គេឆ្ងល់ថា «ដ្បិតតើខ្ញុំខំប្រឹងធ្វើការ និងបង្អត់សេចក្ដីរីករាយខ្លួនឯងនេះដើម្បីអ្នកណាទៅ?» នេះក៏ជាការឥតបានការ និងជាការអាក្រក់ដែរ។

⁹មនុស្សពីរនាក់ធ្វើការងារប្រសើរជាងមនុស្សម្នាក់ បើពួកគេរួមគ្នាធ្វើ នោះពួកគេអាចទទួលបានការបង់ថ្លៃល្អសម្រាប់ការងាររបស់គេ។¹⁰បើសិនមានម្នាក់ដួល នោះម្នាក់ទៀតអាចជួយលើកមិត្តគេឡើងវិញ។ ប៉ុន្តែ ទុក្ខព្រួយនឹងនៅតាមម្នាក់ដែលនៅម្នាក់នោះនៅពេលដែលម្នាក់ទៀតដួល បើសិនជាគ្មាននរណាម្នាក់លើកគេឡើងនោះ។¹¹បើសិនមនុស្សពីរនាក់នោះ ដេកដួលទាំងអស់គ្នា ពួកគេអាចបានកក់ក្ដៅ ប៉ុន្ដែបើម្នាក់ឯងតើគេអាចបានកក់ក្ដៅដោយរបៀបណា?

¹²មនុស្សតែម្នាក់គេអាចយកជ័យជំនះ ប៉ុន្តែមនុស្សពីរនាក់អាចទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារ និងខ្សែពួរដែលវេញដោយបីសរសៃ គឺមិនងាយដាច់ឡើយ។

¹³ក្មេងប្រុសម្នាក់ក្រីក្រ តែមានប្រាជ្ញានោះប្រសើរជាងស្ដេចល្ងីល្ងើ ហើយចាស់ជរា ដែលមិនស្គាល់ពីព្រមាន។¹⁴ទោះបីជាក្មេងប្រុសនោះក្លាយជាស្ដេចចេញពីគុក ឬទោះបីជាក្មេងប្រុសនោះបានកើតជាអ្នកក្រីក្រនៅក្នុងនរគរបស់ខ្លួនក្ដី។

¹⁵យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំឃើញមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលមានជីវិត និងដើរចុះឡើងនៅក្រោមថ្ងៃ ចុះចូលខ្លួនដើម្បីក្មេងប្រុសដែលលើកឡើងធ្វើជាស្ដេច។¹⁶គឺគ្មានទីបញ្ចប់ទេ សម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ដែលចង់ស្ដាប់បង្គាប់ស្ដេចថ្មី ប៉ុន្ដែក្រោយមកមនុស្សជាច្រើននឹងមិនសសរសើរស្ដេចនោះទៀតទេ។ ប្រាកដណាស់ ការនេះគឺជាការឥតបានការ និងការដេញចាប់ខ្យល់។

5

¹ចូរប្រុងប្រយ័ត្នការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នក នៅពេលដែលអ្នកទៅព្រះដំណាក់នៃព្រះជាម្ចាស់។ ទៅទីនោះដើម្បីស្ដាប់។ ការស្ដាប់បង្គាប់ល្អប្រសើរជាងពេលដែលមនុស្សល្ងីល្ងើថ្វាយយញ្ញបូជា ដ្បិតអ្នកទាំងនោះមិនដឹងថាខ្លួនគេប្រព្រឹត្តអាក្រក់ទេ។

²កុំឆាប់និយាយលឿនពេក ហើយកុំឆាប់ឲ្យចិត្តរបស់អ្នកនាំបញ្ហាផ្សេងៗមកចំពោះព្រះជាម្ចាស់លឿនពេក។ ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែអ្នករស់នៅលើផែនដីដូច្នេះ ត្រូវចេះប្រមាណពាក្យសម្ដីរបស់អ្នក។³ប្រសិនជា អ្នកមានការងារច្រើនពេកដើម្បីធ្វើ និងខ្វល់ខ្វាយ នោះអ្នកនឹងមុខជាយល់សបិ្តអាក្រក់ហើយ។ អ្នកនិយាយច្រើនកាលណា នោះអ្នកមុខជានិយាយដោយភាពល្ងីល្ងើច្រើនយ៉ាងនោះដែរ។

⁴ពេលណាដែលអ្នកសន្យាជាមួយព្រះជាម្ចាស់ នោះកុំពន្យារពេលធ្វើការនោះឡើយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះហឫទ័យនឹងមនុស្សល្ងីល្ងើទេ។ ត្រូវធ្វើតាមអ្វីដែលអ្នកសន្យានឹងធ្វើ។⁵បើសិនអ្នកមិនសន្យា នោះល្អប្រសើរជាងសន្យាហើយ តែអ្នកមិនបានធ្វើ។

⁶កុំបណ្ដោយឲ្យមាត់របស់អ្នក នាំសាច់ឈាមរបស់អ្នកទៅធ្វើបាបឡើយ។ កុំនិយាយទៅកាន់បូជាចារ្យថា «អ្នកបានសន្យាដោយច្រឡំឡើយ»។ ហេតុអ្វីបានជាធ្វើឲ្យព្រះជាម្ចាស់ក្រោធដោយការសន្យាមិនពិត ដែលធ្វើឲ្យព្រះជាម្ចាស់បំផ្លាញកិច្ចការដែលដៃអ្នកបានធ្វើទៅវិញ?⁷ដ្បិតការយល់សបិ្តច្រើន ដោយពាក្យសម្ដីក៏ច្រើន ការនេះគឺគ្មានន័យទេ។ ដូច្នេះ ចូរគោរពដល់ព្រះជាម្ចាស់។

⁸ពេលណាអ្នកឃើញមនុស្សក្រីក្រត្រូវ គេជិះជាន់ ត្រូវគេប្លន់យកសេចក្ដីយុតិ្តធម៌ និងបំពានច្បាប់នៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នក នោះមិនត្រូវឆ្ងល់អ្វីឡើយ ពីព្រោះមនុស្សដែលមានអំណាចត្រួតលើពួកគេ ហើយសូម្បីតែអ្នកដែលមានអំណាចក៏ត្រូវមានអ្នកត្រួតពីលើពួកគេដែរ។⁹លើសពីនេះទៀត ផលដែលកើតចេញពីដីគឺសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយស្ដេចក៏ទទួលផលពីស្រែចម្ការដែរ។

¹⁰អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ប្រាក់នឹងមិនចេះស្កប់ស្កល់ជាមួយប្រាក់ឡើយ ហើយអ្នកណាដែលស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បតិ្តតែងតែចង់បានថែមទៀត។ ការនេះក៏ឥតបានការដែរ។¹¹ភាពសំបូរសប្បាយកើនឡើង នោះមនុស្សដែលដេកស៊ីក៏កើនចំនួនច្រើនដែរ។ តើមានផលប្រយោជន៍ពីទ្រព្យសម្បតិ្តចំពោះម្ចាស់ទ្រព្យនោះ ក្រៅពីឃើញទ្រព្យនោះផ្ទាល់នឹងភ្នែកឡើយ?

¹²អ្នកដែលធ្វើការនឿយហត់ រមែងដេកលក់ស្រួល ទោះបីជាគេបរិភោគតិច ឬច្រើនក្ដី ប៉ុន្ដែអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនវិញគេមិនអាចឲ្យខ្លួនគេដេកលក់ស្រួលទេ។

¹³នេះគឺជាការអាក្រក់ធ្ងន់ធ្ងរដែលខ្ញុំបានឃើញនៅក្រោមថ្ងៃ គឺមនុស្សសន្សំទ្រព្យទុកសម្រាប់ឲ្យខ្លួនឯងវេទនា។¹⁴នៅពេលអ្នកមានបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន តាមរយះការអាក្រក់ណាមួយ នោះកូនរបស់គេគ្មានអ្វីនៅនឹងដៃឡើយ។

¹⁵មនុស្សកើតពីផ្ទៃមកដោយខ្លួនទទេ ដូច្នេះហើយគេនឹងត្រលប់ទៅវិញខ្លួនទទេដែរ។ គេមិនអាចយកអ្វីដែលខ្លួនខំប្រឹងធ្វើនោះទៅតាមបានទេ។¹⁶ការអាក្រក់ធ្ងន់ធ្ងរមួយទៀតគឺ គេកើតមកផែនដីយ៉ាងណា នោះគេត្រូវតែទៅវិញយ៉ាងនោះដែរ។ ដូច្នេះហើយ តើមានប្រយោជន៍អ្វីដែលគ្រប់គ្នាខំប្រឹងការងារ ដូចដេញចាប់ខ្យល់?¹⁷មិនតែប៉ុណ្ណោះគេរស់នៅក្្នុងសេចក្ដីងងឹត ហើយកើតទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំងដោយជំងឺ និងក្ដៅក្រហាយផង។

¹⁸មើល៌ អ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញថាជាការល្អ និងប្រពៃ គឺឲ្យមនុស្សផឹកស៊ី និងសប្បាយរីករាយក្នុងកិច្ចការដែលខ្លួនបានធ្វើ នៅក្រោមកំដៅថ្ងៃ ក្នុងពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យមានជីវិត។ ដ្បិតនេះគឺជាភារកិច្ចរបស់មនុស្ស។

¹⁹អ្្នកណាដែលព្រះបានប្រទានឲ្យមានទ្រព្យសម្បតិ្ត ធនធាន និងឲ្យមានសមត្ថភាពដើម្បីទទួលយកនូវអ្វីដែលព្រះបានប្រទានឲ្យ និងអរសប្បាយនៅក្នុងកិច្ចការបស់ខ្លួនដែលបានធ្វើ នេះគឺជាអំណោយទានដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមក។²⁰ដ្បិតគេនឹងមិននឹកចាំពីអាយុជីវិតរបស់ខ្លួនទេ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យគេមានអំណរសប្បាយហើយ។

6

¹នេះគឺជាអំពើអាក្រក់ដែលខ្ញុំបានឃើញនៅក្រោមថ្ងៃ ហើយការនេះគឺជាការធ្ងន់ធ្ងរណាស់សម្រាប់មនុស្ស។²ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានទ្រព្យសម្បតិ្ត ធនធាន និងកិតិ្តយលឲ្យមនុស្ស ដូច្នេះហើយគេមិនខ្វះខាតអ្វីទេ គេពេញចិត្តនឹងខ្លួនគេ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មិនប្រទានឲ្យគេមានសមត្ថភាពក្នុងការសប្បាយរីករាយនោះទេ។ គឺមានម្នាក់ទៀតទទួលជំនួសវិញ។ ការនេះគឺឥតបានការ ហើយអាក្រក់បំផុត។

³ប្រសិនមានឪពុកម្នាក់មានកូនមួយរយ ហើយរស់នៅបានច្រើនឆ្នាំ ទោះបីគាត់រស់នៅបានច្រើនឆ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើសិនចិត្តរបស់គាត់មិនចេះស្កប់ស្កល់ដោយសេចក្ដីល្អ ហើយគាត់មិនបានធ្វើពិធីបញ្ចុះដោយកិតិ្តយសផង ខ្ញុំយល់ថាកូនដែលកើតមកស្លាប់នោះគឺល្អប្រសើរជាងគាត់ទៅទៀត។⁴ទោះបីជាកូននោះដែលកើតដោយឥតប្រយោជន៍ ហើយស្លាប់បាត់ក្នុងទីងងឹត ហើយគ្មាននរណានឹកនា។

⁵ទោះបីជាកូននោះមិនបានឃើញពន្លឺថ្ងៃ ឬស្គាល់អ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្ដែវាសុខជាងអ្នកដែលមានអាយុវែងនោះទៅទៀត។⁶ទោះបីជាបុរសនោះអាចរស់បានពីរពាន់ឆ្នាំក្ដី ប៉ុន្តែគេមិនបានរៀនពីសេចក្ដីល្អនោះ គេគង់តែទៅកន្លែងដូចអ្នកដ៏ទៃទៀតដែរ។

⁷គ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលមនុស្សធ្វើគឺបានត្រឹមតែមាត់គេប៉ុណ្ណោះ ពុំទាន់អាចបំពេញសេចក្ដីស្រែកឃ្លានរបស់គេបានទេ។⁸ជាការពិតណាស់ តើមនុស្សដែលមានប្រាជ្ញាមានគុណសម្បត្តិអ្វីលើសជាងមនុស្សល្ងីល្ងើ? តើមនុស្សក្រីក្រមានគុណសម្បតិ្តអ្វី ទោះបីជាគេដឹងពីការប្រព្រឹត្តនៅចំពោះមុខមនុស្សដទៃទៀត?

⁹ជាការល្អប្រសើរក្នុងការដែលភ្នែកស្កប់ស្កល់នឹងអ្វីដែលបានឃើញជាជាងចង់បានអ្វីដោយការវង្វេងស្រែកឃ្លានខ្លាំង នេះជាការឥតបានការ និងដូចជាការដេញចាប់ខ្យល់ដែរ។¹⁰អ្វីៗដែលកើតមកស្រាប់ សុទ្ធតែមានឈ្មោះរបស់ខ្លួនស្រេច ហើយក៏ដឹងថាអ្វីទៅដែលហៅថាមនុស្សដែរ។ ដូច្នេះហើយ គេពុំអាចជជែកតវ៉ានឹងអ្នកដែលខ្លាំងជាងខ្លួនបានឡើយ។¹¹និយាយកាន់តែច្រើនយ៉ាងណា ការឥតប្រយោជន៍កាន់តែច្រើនយ៉ាងនោះដែរ ដូច្នេះ តើមនុស្សបានប្រយោជន៍អ្វីខ្លះទៅ?¹²ដ្បិត តើអ្នកណាដឹងថាអ្វីទៅការល្អសម្រាប់មនុស្សនៅក្នុងជីវិតដែលគ្មានប្រយោជន៍របស់គេ ចំនួនថ្ងៃដែលគេឆ្លងកាត់ដូចជាស្រមោលបាន? តើអ្នកណាអាចប្រាប់មនុស្សពីអ្វីដែលនឹងកើតមាននៅក្រោមថ្ងៃ ក្រោយពីគេស្លាប់ផុតទៅ?

7

¹កេរិ៍្តឈ្មោះល្អប្រសើរជាងទឹកអប់ដែលមានតម្លៃ ហើយថ្ងៃស្លាប់នោះក៏វិសេសជាងថ្ងៃដែលកើតមកដែរ។²ចូលទៅក្នុងដែលមានការកាន់ទុក្ខប្រសើរជាងចូលផ្ទះដែលគេជប់លៀង ដ្បិតការកាន់ទុក្ខមានសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅចុងបញ្ចប់នៃជីវិត ដូច្នេះហើយ មនុស្សដែលនៅរស់ត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការនេះ។

³ទុក្ខព្រួយប្រសើរជាងសើចសប្បាយ ដិ្បតបន្ទាប់ពីទឹកមុខសោកសៅនឹងប្រែជាចិត្តសប្បាយវិញ។⁴ចិត្តរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញាគឺនៅក្នុងផ្ទះរបស់មនុស្សកាន់ទុក្ខ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់មនុស្សល្ងីលើ គឺនៅក្នុងផ្ទះអ្នកជប់លៀងវិញ។

⁵ការដែលស្ដាប់ការបន្ទោសនៃមនុស្សមានប្រាជ្ញាប្រសើរជាងស្ដាប់ចម្រៀងរបស់មនុស្សល្ងីល្ងើ។⁶ដ្បិតសំណើចរបស់មនុស្សល្ងីល្ងើ ដូចជាស្នូរគេដុតបន្លាដែលឆេះក្រោមឆ្នាំង។ ការនេះក៏ឥតបានការដែរ។

⁷ការគំរាមកំហែងច្បាស់ជាធ្វើឲ្យមនុស្សមានប្រាជ្ញាទៅជាល្ងីល្ងើ ហើយសំណូកក៏បង្ខូចចិត្តដែរ។

⁸បញ្ចប់បញ្ហាប្រសើរជាងចាប់ផ្ដើម ហើយមនុស្សអត់ធ្មត់ប្រសើរជាងមនុស្សអួតបំប៉ោង។⁹កុំឆាប់មានចិត្តខឹងពេក ដ្បិតកំហឹងមាននៅតែក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សល្ងីល្ងើទេ។

¹⁰កុំនិយាយថា «ហេតុអ្វីបានជាសម័យបុរាណល្អជាងសម័យនេះ?» ដ្បិតការសូរសំនួរបែរនេះគឺមិនមែនដោយប្រាជ្ញានោះទែ ។

¹¹ប្រាជ្ញាល្អដូចមរតកមានតម្លៃ ដែលយើងទទួលពីដូនតារបស់ពួកយើង។ វាផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកណាដែលឃើញពន្លឺថ្ងៃផង។¹²ដ្បិតប្រាជ្ញាផ្ដល់ការការពារដូចជាលុយក៏អាចផ្ដល់នូវការការពារខ្លួនដែរ ប៉ុន្តែគុណសម្បត្តិនៃការចេះដឹងគឺជាប្រាជ្ញាដែលឲ្យអ្នកនោះមានជីវិតវិញ។

¹³ចូរសង្កេតមើលកិច្ចការនៃព្រះជាម្ចាស់ តើអ្នកណាអាចកែនូវអ្វីៗដែលព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យវៀចវិញបាន?

¹⁴នៅគ្រាដែលមានពេលល្អ ចូររស់នៅដោយសប្បាយចុះ ប៉ុន្តែនៅគ្រាដែលទុក្ខលំបាក ចូរពិចារណាការនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ការទាំងពីរនេះនោះឲ្យនៅទន្ទឹមគ្នា។ ហេតុនេះហើយ គ្មានរណាម្នាក់នឹងយល់អ្វីៗដែលកើតមកនៅពេលក្រោយទេ។

¹⁵ខ្ញុំបានឃើញហេតុការណ៍ជាច្រើននៅក្នុងជីវិតឥតបានការរបស់ខ្ញុំ។ មានមនុស្សសុចរិតបាត់បង់ ដោយសារតែអំពើសុចរិតរបស់ពួកគេ ហើយមនុស្សទុច្ចរិតរស់នៅបានអាយុវែង ដោយសារអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ។¹⁶កុំធ្វើជាមនុស្សសុចរិត ដោយខ្លួនឯងឡើយ ក៏កុំឲ្យធ្វើខ្លួនមានប្រាជ្ញាជ្រុសពេកដែរ។ ហេតុអ្វីអ្នកចង់បំផ្លាញខ្លួនឯងដូច្នេះ?

¹⁷កុំធ្វើជាមនុស្សអាក្រក់ពេក និងជាមនុស្សលី្ងល្ងើពេក។ ហេតុអ្វីអ្នកចង់ស្លាប់មុនពេលកំណត់យ៉ាងនេះ?¹⁸ជាការល្អដែលអ្នកចង់ចាប់យកប្រាជ្ញានេះ ហើយកុំឲ្យចាក់ចេញពីសេចក្ដីសុចរិត។ ដ្បិតអ្នកណាដែលកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់នឹងចៀសចេញរួចពីសេចក្ដីទាំងនេះបាន។

¹⁹អ្នកប្រាជ្ញាមានកម្លាំងជាងអ្នកគ្រប់គ្រងដប់នាក់នៅក្នុងក្រុងមួយ។²⁰នៅលើផែនដី គ្មានមនុស្សណាម្នាក់សុចរិត ដែលធ្វើអំពើល្អ និងមិនដែលធ្វើអំពើបាបនោះទេ។

²¹កុំស្ដាប់ចំពោះពាក្យសម្ដីណាដែលមនុស្សនិយាយឡើយ ព្រោះអ្នកអាចឮបាវបម្រើររបស់អ្នកដាក់បណ្ដាសាអ្នក។²²ដូចគ្នាដែរ អ្នកដឹងខ្លួនឯងហើយថា នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកធ្លាប់និយាយអាក្រក់ពីអ្នកដ៏ទៃច្រើនលើកដែរ។

²³ខ្ញុំបានបង្ហាញឲ្យឃើញការទាំងនេះដោយប្រាជ្ញា។ ខ្ញុំនិយាយថា «ខ្ញុំនឹងមានប្រាជ្ញា» ប៉ុន្តែវាច្រើនជាងអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន។²⁴ប្រាជ្ញាគឺនៅឆ្ងាយហើយជ្រៅណាស់។ តើអ្នកណាអាចយល់បាន?²⁵ខ្ញុំបានប្ដូរចិត្តរបស់ខ្ញុំទៅរៀនហើយពិចារណា និងស្វែងរកប្រាជ្ញាហើយការពន្យល់នៃការពិត និងដើម្បីស្វែងយល់ថាអំពើអាក្រក់គឺជាការឆោតល្ងង់ និងភាពល្ងីល្ងើគឺការឆ្កួតបំផុត។

²⁶ខ្ញុំស្វែងយល់ថាភាពដែលល្វីងជូរចត់ជាងសេចក្ដីស្លាប់នោះគឺស្រីៗណាមានចិត្តពេញដោយអន្ទាក់ ជាសំណាញ់ និងមានដៃជាចំណង។ អ្នកណាដែលគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់នឹងគេចរួចពីពួកស្រីៗទាំងនោះ ប៉ុន្តែមនុស្សមានបាបនឹងត្រូវធ្លាក់ក្នុងដៃរបស់នាងវិញ។

²⁷គ្រូនិយាយថា «ចូរពិចារណាអ្វីដែលខ្ញុំបានរកឃើញ» ។ «ខ្ញុំបានបន្ថែមការសង្កេតមើលហេតុការណ៍មួយទៅមួយតាមលំដាប់ដើម្បីស្វែងរកការពន្យល់នៃការពិត។²⁸នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំនៅតែស្វែងរក ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនទាន់បានរកឃើញនៅឡើយ។ ខ្ញុំបានរកឃើញបុរសសុចរិតម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សមួយពាន់នាក់ ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមស្រីទាំងអស់នោះ ខ្ញុំរកពុំបានសូម្បីតែម្នាក់។

²⁹ខ្ញុំបានរកឃើញតែការមួយនេះ គឺព្រះជាមា្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សមកឲ្យបានទៀងត្រង់ តែមនុស្សស្វែងរកការដែលពិបាកយ៉ាងច្រើនទៅវិញ» ។

8

¹តើនរណាជាអ្នកមានប្រាជ្ញា? តើអ្នកណាដឹងថាអ្វីជាព្រឹតិ្តការណ៍នៅក្នុងជីវិតមានន័យដូចម្តេច? ប្រាជ្ញានៅក្នុងមនុស្សធ្វើឲ្យមុខមាត់គេចែងចាំងឡើង ហើយភាពរឹងនៃមុខមាត់គេក៏ផ្លាស់ប្ដូរដែរ។

²ខ្ញុំសូមណែនាំឲ្យអ្នកប្រព្រឹត្តតាមបញ្ជារបស់ស្ដេចចុះ ដោយយល់ពាក្យសច្ចារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីការពារស្ដេចនោះ។³កុំប្រញាប់រត់ចេញពីវត្តមានរបស់ស្ដេចឡើយ និងកុំមានចិត្តប្រព្រឹត្តកំហុសដែរ ដ្បិតស្ដេចអាចធ្វើអ្វីៗទាំងអស់តាមតែព្រះរាជបំណង។⁴ស្ដេចមានរាជឱង្ការយ៉ាងណា ក៏មានអំណាច ហេតុនេះហើយនរណានឹងហ៊ានសួរស្ដេចថា «តើព្រះករុណាកំពុងធ្វើអ្វី?»

⁵អ្នកណាដែលធ្វើតាមបញ្ជារបស់ស្ដេច នឹងអាចគេចផុតពីគ្រោះថ្នាក់។ ចិត្តរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញារមែងស្គាល់កាលៈទេសៈត្រឹមត្រូវ និងការវិនិច្ឆ័យ។⁶ដ្បិតគ្រប់ការទាំងអស់គឺមានការឆ្លើយតបត្រឹមត្រូវ និងមានពេលដើម្បីតប ពីព្រោះបញ្ហារបស់មនុស្សគឺធំណាស់។⁷គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងពេលបន្ទាប់ទេ។ តើអ្នកណាអាចប្រាប់គេថានឹងមានអ្វីកើតឡើង?

⁸គ្មាននរណាម្នាក់មានអំណាចឃាត់ដង្ហើមរបស់ខ្លួនបានឡើយ និងគ្មាននរណាម្នាក់មានអំណាចលើថ្ងៃនៃសេចក្ដីស្លាប់របស់ខ្លួនបានដែរ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចគេផុតពីសត្រូវនៅពេលប្រយុទ្ធបានទេ ហើយអំពើអាក្រក់នឹងមិនសង្គ្រោះអស់អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់បានដែរ។⁹ខ្ញុំបានយល់គ្រប់ការទាំងអស់ហើយ ខ្ញុំបានអនុវត្តនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំចំពោះគ្រប់ការងារទាំងអស់ដែលបានធ្វើនៅក្រោមថ្ងៃ។ មានគ្រាដែលមនុស្សម្នាក់ជិះជាន់ម្នាក់ទៀតដើម្បី ឲ្យម្នាក់នោះឈឺចាប់។

¹⁰ខ្ញុំបានឃើញគេបញ្ចុះសពមនុស្សអាក្រក់នៅទីសាធារណៈ។ ពួកគេត្រូវបានដកចេញពីកន្លែងបរិសុទ្ធ ហើយបញ្ចុះ ហើយមនុស្សដែលរស់នៅក្នុងក្រុងដែលគេបានប្រព្រឹត្តការអាក្រក់របស់ពួកគេនោះបានសរសើរគេ។ ការនេះក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ។¹¹ការកាត់ទោសប្រឆាំងនឹងទោសអំពើអាក្រក់គឺមិនបានជំនុំជំរះភ្លាមៗនោះទេ ដូច្នេះហើយបានជាចិត្តរបស់មនុស្សនៅតែបន្តធើ្វអំពើអាក្រក់។

¹²ទោះបីជាមនុស្សមានបាបប្រព្រឹត្តអំពេើអាក្រក់មួយដង ហើយនៅតែរស់បានយូរយ៉ាងណាក្ដី តែខ្ញុំដឹងថាការនេះនឹងល្អដល់អ្នកណាដែលកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ដល់អ្នកណាដែលគោរពព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹³ប៉ុន្តែការនេះនឹងមិនល្អទេសម្រាប់មនុស្សអាក្រក់ ជីវិតរបស់គេនឹងមិនបានវែងឡើយ។ ជីវិតរបស់គេដូចជាស្រមោលមួយប្រព្រិចភ្នែក ដោយសារគេមិនគោរពព្រះជាម្ចាស់។

¹⁴មានការឥតបានការផ្សេងមួយទៀតដែលបានធ្វើនៅលើផែនដី។ រឿងទាំងឡាយដែលកើតឡើងចំពោះមនុស្សសុចរិតដូចជារឿងដែលកើតឡើងចំពោះមនុស្សទុច្ចរិតដែរ ហើយរឿងទាំងឡាយដែលកើតឡើងចំពោះមនុស្សទុច្ចរិតក៏ដូចជារឿងដែលកើតឡើងចំពោះមនុស្សសុចរិតដែរ។ ដូចដែលខ្ញុំបាននិយាយហើយថា ការនេះក៏ឥតបានការដែរ។¹⁵ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំឲ្យតម្លៃលើការសប្បាយ ព្រោះនៅក្រោមថ្ងៃគ្មានអ្វីដែលប្រសើរសម្រាប់មនុស្សជាជាងស៊ី និងផឹកដើម្បីភាពសប្បាយឡើយ។ ការសប្បាយនេះនឹងនៅជាមួយនឹងការងាររបស់គេ សម្រាប់ថ្ងៃនៃជីវិតរបស់គេដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់គេនៅក្រោមថ្ងៃ។

¹⁶ពេលដែលខ្ញុំធ្វើតាមចិត្តរបស់ខ្ញុំដើម្បី ដឹងពីប្រាជ្ញា និងដើម្បីយល់ពីកិច្ចការដែលបានធ្វើនៅលើផែនដី គឺកិច្ចការទាំងឡាយដែលបានបញ្ចប់ជាទូទៅធ្វើដោយមិនបានដេកលក់មិនថាពេលថ្ងៃឬពេលយប់ឡើយ¹⁷ពេលនោះ ខ្ញុំបានយល់ពីកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងអស់ គឺមនុស្សមិនអាចស្គាល់ពីកិច្ចការដែលមាននៅក្រោមថ្ងៃបានទេ។ មិនថាមនុស្សខិតខំស្វែងរកចម្លើយយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនឹងមិនអាចរកឃើញឡើយ។ ទោះបីជាមនុស្សមានប្រាជ្ញាដែលគេជឿថាគេស្គាល់ ក៏គេមិនអាចនឹងយល់បានដែរ។

9

¹ខ្ញុំបានគិតអំពីការទាំងអស់នេះនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំដើម្បី ឲ្យខ្ញុំយល់អំពីមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សមានប្រាជ្ញា ហើយនិងកិច្ចការទាំងអស់របស់គេ។ ពួកគេគឺសិ្ថតនៅក្នុងព្រះហស្តនៃព្រះជាម្ចាស់។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ដឹងថា តើសេចក្ដីស្រឡាញ់ ឬការស្អប់នឹងមកកាន់អ្នកណាឡើយ។

²មនុស្សគ្រប់ៗរូបមានវាសនាដូចគ្នា។ វាសនាដូចគ្នានេះ រង់ចាំទាំងមនុស្សសុចរិត ទាំងមនុស្សទុច្ចរិត ទាំងមនុស្សល្អ ទាំងមនុស្សបរិសុទ្ធ ទាំងមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ ទាំងមនុស្សដែលថ្វាយយញ្ញបូជា និងទាំងមនុស្សដែលមិនបានថ្វាយយញ្ញបូជា។ ក្នុងនាមជាមនុស្សល្អនឹងស្លាប់ ដូច្នេះហើយមនុស្សមានបាបក៏នឹងស្លាប់ដែរ។ ក្នុងនាមជាមនុស្សដែលស្បថនឹងស្លាប់ ដូច្នេះហើយមនុស្សដែលភ័យខ្លាចក្នុងការបង្កើតពាក្យស្បថក៏នឹងស្លាប់ដូចគ្នាដែរ។

³អ្វីៗទាំងអស់ដែលកើតមាននៅក្រោមថ្ងៃគឺសុទ្ធតែជួបវាសនាអាក្រក់ គឺមនុស្សទាំងអស់មានជោគវាសនាដូចគ្នា។ ចិត្តរបស់មនុស្សមានពេញទៅដោយអំពើអាក្រក់ ហើយភាពឆ្កូតលីលាគឺនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេក្នុងកាលគេរស់នៅ។ ដូច្នេះ បន្ទាប់មកពួកគេនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្ដីស្លាប់។

⁴ដ្បិតអ្នកណាដែលនៅរួមគ្នាជាមួយអ្នកដែលមានជីវិតរស់នៅ នោះនឹងមានសេចក្ដីសង្ឃឹម ទោះបីដូចជាសត្វឆ្កែដែលរស់នៅនោះប្រសើរជាងសិង្ហងាប់ដែរ។⁵ដ្បិតមនុស្សដែលមានជីវិតរស់នៅដឹងថា ពួកគេនឹងស្លាប់ ប៉ុន្តែសេចក្ដីស្លាប់មិនបានដឹងអ្វីទាំងអស់។ ពួកគេលែងបានទទួលរង្វាន់អ្វីទៀតឡើយ ព្រោះការចាំរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបំភេ្លចចោល។

⁶សេចក្ដីស្រឡាញ់ សេចក្ដីស្អប់ខ្ពើម និងការច្រណែនរបស់ពួកគេបានវិនាសបាត់ទៅជាយូណាស់ហើយ។ ពួកគេនឹងលែងមានចំណែកណា ក្នុងការអ្វីដែលធ្វើនៅក្រោមថ្ងៃទៀតហើយ។⁷ចូរទៅចុះ បរិភោគអាហាររបស់អ្នកដោយអំណរ និងផឹកស្រាទំពាំងបាយជូររបស់អ្នកដោយចិត្តសប្បាយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យនឹងកិច្ចការដែលអ្នកធ្វើហើយ។⁸ចូរឲ្យសំលៀកបំពាក់របស់អ្នកនៅសជានិច្ច ហើយលាបប្រេងលើក្បាលរបស់អ្នកផងដែរ។

⁹ចូររស់នៅដោយសប្បាយជាមួយប្រពន្ធដែលអ្នកស្រឡាញ់ ជារៀងរាល់ថ្ងៃអស់មួយជីវិតរបស់អ្នក ក្នុងជីវិតដែលឥតបានការ ជាថ្ងៃដែលព្រះជាមា្ចាស់បានប្រទានមកអ្នកនៅក្រោមថ្ងៃ គឺជាជីវិតដែលឥតបានការរបស់អ្នក។ ដ្បិតនេះគឺជារង្វាន់ដែលអ្នកបានធ្វើនៅក្រោមថ្ងៃក្នុងជីវិតរបស់អ្នក។¹⁰អ្វីៗដែលដៃរបស់អ្នកស្វែងរកដើម្បីធ្វើ ចូរធ្វើដោយអស់ពីកម្លាំងរបស់អ្នក ព្រោះគ្មានកិច្ចការ ឬការពន្យល់ ឬការចេះដឹង ឬប្រាជ្ញានៅក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹង ជាកន្លែងដែលអ្នកនឹងទៅនោះទេ។

¹¹ខ្ញុំបានឃើញរឿងដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយចំនួនដែលនៅក្រោមថ្ងៃ ការរត់ប្រណាំងមិនមែនកម្មសិទ្ធអ្នកដែលរត់លឿននោះទេ។ ចម្បាំងមិនមែនជាកម្មសិទ្ធអ្នកដែលខ្លាំងពូកែនោះទេ។ នំប័ុងមិនមែនជាកម្មសិទ្ធអ្នកដែលមានប្រាជ្ញានោះទេ។ ទ្រព្យសម្បត្តិមិនមែនជាកម្មសិទ្ធអ្នកដែលយល់ដឹងទេ។ ការពេញចិត្តមិនមែនជាកម្មសិទ្ធអ្នកដែលមានការចេះដឹងដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពេលវេលា និងឱកាសជះឥទិ្ធពលដល់ពួកគេទាំងអស់វិញ។¹²ដ្បិតគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាពេលណាគេស្លាប់នោះទេ ដូចជាត្រីដែលជាប់ក្នុងសំណាញ់នៃសេចក្ដីស្លាប់ ឬដូចជាសត្វចាបដែលជាប់អន្ទាក់។ ដូចជាសត្វយ៉ាងណា មនុស្សត្រូវជាប់ក្នុងពេលវេលាអាក្រក់នឹងធ្លាក់ទៅលើគេភ្លាមយ៉ាងនោះដែរ។

¹³នៅក្រោមថ្ងៃ ខ្ញុំក៏បានឃើញប្រាជ្ញា ដែលខ្ញុំយល់ថាអស្ចារ្យណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។¹⁴នៅក្នុងក្រុងតូចមួយ មានមនុស្សតែបន្តិចបន្តួចទេដែលរស់នៅ ហើយមានសេ្ដចដ៏ពូកែមួយអង្គបានប្រឆាំងនឹងក្រុងនោះ និងឡោមព័ទ្ធក្រុងនោះ ទាំងបង្កើតបន្ទាយយ៉ាងធំច្បាំងនឹងក្រុងនោះ។¹⁵នៅក្នុងក្រុងនោះ មានមនុស្សក្រីក្រមា្នក់តែមានប្រាជ្ញា គាត់បានសង្គ្រោះទីក្រុងនោះដោយសារប្រាជ្ញារបស់លោក។ ក្រោយមក គ្មាននរណាម្នាក់នឹកនាដល់បុរសក្រីក្រនោះទៀតទេ។

¹⁶ដូច្នេះ ខ្ញុំយល់ថា «ប្រាជ្ញាគឺប្រសើរជាងភាពក្លាហាន ប៉ុន្តែប្រាជ្ញារបស់បុរសក្រីក្រនោះគឺ គេមើលងាយ ហើយពាក្យសម្តីរបស់គេក៏គ្មានអ្នកណាស្ដាប់ដែរ»។

¹⁷ស្ដាប់ពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញានិយាយដោយភាពស្ងាត់ៗនោះប្រសើរជាងស្ដាប់សម្រែករបស់មនុស្សដែលគ្រប់គ្រងមនុស្សល្ងីល្ងើ។¹⁸ប្រាជ្ញាគឺប្រសើរជាងគ្រឿងសស្រ្តាវុធ ប៉ុន្តែមនុស្សបាបតែម្នាក់អាចបំផ្លាញការល្អជាច្រើន។

10

¹រុយងាប់បង្ករឲ្យទឹកអប់ទៅជាស្អុយ ដូច្នេះភាពល្ងីល្ងើតូចមួយក៏អាចយកឈ្នះប្រាជ្ញា និងកិតិ្តយសបានដែរ។²ចិត្តរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញាមានទំនោរទៅលើសេចក្ដីត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់មនុស្សល្ងីល្ងើមានទំនោរទៅសេចក្ដីខុសឆ្គងវិញ។³នៅពេលដែលមនុស្សល្ងីល្ងើដើរតាមផ្លូវ ការគិតរបស់គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ បង្ហាញឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងថាគេជាមនុស្សល្ងីល្ងើ។

⁴ប្រសិនបើអ្នកគ្រប់គ្រងមានអារម្មណ៍ខឹងនឹងអ្នក កុំបោះបង់ការងាររបស់អ្នកឡើយ។ ការរំងាប់ចិត្តអាចបញ្ចៀសកំហឹងដ៏ខ្លាំងបាន។

⁵នេះគឺជាការអាក្រក់ដែលខ្ញុំបានឃើញនៅក្រោមថ្ងៃ គឺជាកំហុសដែលចេញពីអ្នកគ្រប់គ្រង⁶មនុស្សល្ងីល្ងើបានទទួលតំណែងជាអ្នកដឹកនាំ ហើយអ្នកដែលទទួលការជោគជ័យបានទទួលតំណែងតូចតាចទៅវិញ។⁷ខ្ញុំបានឃើញអ្នកបម្រើជិះសេះ តែអ្នកដែលជោគជ័យបែរជាដើរនៅលើដី ដូចជាអ្នកបម្រើទៅវិញ។

⁸អ្នកណាដែលជិករណ្ដៅអាចនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅនោះ ហើយពេលណា មានអ្នកណាម្នាក់វាយបំបែកជញ្ជាំង នោះអាចត្រូវពស់ចឹក។⁹អ្នកណាដែលរើសថ្មចេញអាចនឹងត្រូវមុតថ្មនោះ និងអ្នកណាដែលកាប់ឈើក៏មានគ្រោះថ្នាក់់ដោយសាឈើនោះដែរ។

¹⁰ប្រសិនបើកាំបិតដែកមួយរិល ហើយមនុស្សមិនបានសំលៀងកាំបិតនោះទេ គេនឹងត្រូវប្រើកម្លាំងបន្ថែម ប៉ុន្តែប្រាជ្ញាផ្ដល់ឲ្យសម្រេចជោគជ័យ។¹¹ប្រសិនបើពស់ចឹកមុនពេលដែលគ្រូស្ដោះផ្លុំ នោះគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេសម្រាប់គ្រូស្ដោះផ្លុំ។

¹²ពាក្យសម្ដីដែលចេញពីមាត់របស់អ្នកមានប្រាជ្ញាមានភាពទន់ សន្ដោស ប៉ុន្តែបបូរមាត់របស់មនុស្សល្ងីល្ងើបំផ្លាញខ្លួនគេវិញ។

¹³ពាក្យចាប់ផ្ដើមហូរចេញពីមាត់របស់មនុស្សល្ងីល្ងើ ចេញមកតែពាក្យលីលា ហើយចុងបញ្ចប់នៃមាត់របស់គេចេញមកដោយភាពឆ្កួតរបស់មនុស្សអាក្រក់។¹⁴ពាក្យរបស់មនុស្សល្ងីល្ងើកាន់តែចម្រើនឡើង ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងនោះទេ។ តើអ្នកណាដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់បានទេ?

¹⁵កិច្ចការរបស់មនុស្សល្ងីល្ងឺធ្វើឲ្យគេព្រួយបារម្មណ៍ ដូច្នេះហើយពួកគេមិនបានដឹង សូម្បីតែផ្លូវទៅកាន់ក្រុងផង។

¹⁶វេទនាដល់អ្នកហើយ ទឹកដីណាមានក្មេងប្រុសជាស្ដេច ហើយបើសិនអ្នកដឹកនាំរបស់អ្នកនាំគ្នាជប់លៀងនៅតាំងពីពេលព្រឹក!¹⁷ប៉ុន្ដែមានពរដល់អ្នកហើយ ទឹកដីណាមានអ្នកថ្លៃថ្នូរជាស្ដេច ហើយបើសិនអ្នកដឹកនាំរបស់អ្នកបរិភោគតាមពេលវេលាត្រឹមត្រូវ សម្រាកកម្លាំង និងមិនមែនសម្រាប់ផឹកស្រាស្រវឹងនោះទេ។

¹⁸ដំបូងផ្ទះស្រុតធ្លាក់ ដោយសារតែភាពខ្ជិលច្រអូស ហើយផ្ទះលិចធ្លាយ ដោយសារតែដៃទំនេរ។¹⁹មនុស្សរៀបចំអាហារសម្រាប់សំណើច រីឯស្រានាំមកការសប្បាយរីករាយដល់ជីវិត និងលុយបំពេញនូវសេចក្ដីត្រូវការទាំងអស់។

²⁰កុំដាក់បណ្ដាសារសេ្ដចឡើយ សូម្បីតែនៅក្នុងចិត្តរបស់ក៏ដោយ ហើយកុំដាក់បណ្ដាសាអ្នកមាននៅក្នុងបន្ទប់របស់អ្នកដែរ។ ដ្បិតសត្វចាបដែលហើរលើមេឃ អាចនឹងនាំពាក្យសម្ដីរបស់អ្នក អ្វីៗដែលមានស្លាបអាចថ្លែងប្រាប់តាមរឿងនោះ។

11

¹ចូរបោះនំបុ័ងរបស់អ្នកទៅក្នុងទឹក ដ្បិតអ្នកនឹងរកនំបុ័ងវិញនៅថ្ងៃបន្ទាប់ៗទៀត។²ចែកនំប័ុងនេះជាមួយមនុស្សប្រាំពីរនាក់ ឬប្រាំបីនាក់ ដ្បិតអ្នកមិនដឹងថាមានគ្រោះមហន្តរាយអ្វីកើតមាននៅលើផែនដីនោះទេ។³ប្រសិនបើ ពពកពោរពេញទៅដោយទឹកភ្លៀង ពពកនោះនឹងបង្ហូរទឹកភ្លៀងមកលើផែនដីពុំខាន ហើយប្រសិនបើ ដើមឈើរលំ ទោះបីរលំទៅទិសខាងត្បូង ឬទិសខាងជើង កន្លែងណាដែលដើមឈើនោះរលំនឹងនៅតែមាន។

⁴អ្នកណាដែលមើលខ្យល់ មិនសាបព្រោះទេ ហើយអ្នកណាដែលមើលពពក ក៏មិនច្រូតកាត់ដែរ។⁵បើអ្នកមិនដឹងអំពីផ្លូវនៃខ្យល់ ឬមិនដឹងពីរបៀបដែលឆ្អឹងទារកកកើតនៅក្នុងផ្ទៃម្ដាយនោះទេ ដូច្នេះ អ្នកក៏មិនអាចយល់ពីកិច្ចការនៃព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះដែលបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់មកដែរ។

⁶ចូរសាបព្រោះគ្រាប់ជូពរបស់អ្នកនៅពេលព្រឹក រហូតដល់ពេលល្ងាច ធ្វើការដោយមិនទំនេរដៃរបស់អ្នកឡើយ ដ្បិតអ្នកមិនដឹងថា កិច្ចការណាមួយនឹងបង្កើតផលឡើយ ថាតើពេលព្រឹក ឬពេលល្ងាច ថាតើខាងនោះ ឬខាងនេះ ឬថាតើទាំងពីរនឹងបង្កើតផលល្អដូចគ្នាទេ។⁷ពន្លឺរមែងធ្វើឲ្យចិត្តទន់ភ្លន់ ហើយពន្លឺគឺជារឿងរីករាយសម្រាប់ភ្នែកដើម្បីមើលព្រះអាទិត្យ។⁸ប្រសិនបើមានម្នាក់រស់នៅបានយូរឆ្នាំ ចូរឲ្យគេរីករាយក្នុងឆ្នាំទាំងប៉ុន្មាននៃអាយុរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែចូរឲ្យគេគិតអំពីថ្ងៃសេចក្ដីងងឹតនឹងមកដល់ ដ្បិតថ្ងៃនោះនឹងមានច្រើនណាស់។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលកើតមកសុទ្ធតែឥតបានការ។

⁹យុវជនអើយ ចូរសប្បាយទាន់ខ្លួនអ្នកនៅក្មេង ចូរឲ្យចិត្តរបស់អ្នកបានរីក‌រាយក្នុងគ្រាយុវ‌វ័យនេះ។ ចូរប្រព្រឹត្តតាមចិត្តប៉ង‌ប្រាថ្នា និងតាមការយល់ឃើញរបស់អ្នក។ ទោះជាយ៉ាងណាត្រូវដឹងថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងវិនិច្ឆ័យគ្រប់កិច្ចការទាំងនេះជាមិនខាន។¹⁰ចូរដកកំហឹងចេញពីចិត្តរបស់អ្នក ហើយធ្វើគធ្វើថ្លង់ការឈឺចាប់ក្នុងខ្លួនរបស់អ្នក ព្រោះភាពជាយុវវ័យ និងភាពរឹងមាំនៃយុវវ័យគឺគ្មានប្រយោជន៍ទេ។

12

¹ចូរនឹកចាំពីព្រះអាទិកររបស់អ្នក នៅពេលដែលអ្នកនៅជាយុវវ័យនៅឡើយ មុនពេលដែលថ្ងៃនៃលំបាកមកដល់ ហើយមុនពេលច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅ ពេលដែលអ្នកនិយាយថា «ខ្ញុំលែងមានភាពរីករាយក្នុងឆ្នាំទាំងនេះទៀតហើយ»។²ត្រូវធ្វើការនេះមុនពេលពន្លឺនៃព្រះអាទិត្យ ទាំងព្រះច័ន្ទ និងផ្កាយទៅជាងងឹត ហើយពពកខ្មៅនឹងត្រលប់មកវិញបន្ទាប់ពីភ្លៀងរួច។

³ជាពេលដែលឆ្មាំយាមរាជវាំងនឹងញ័ររន្ធត់ និងមនុស្សខ្លាំងពូកែក្រាបចុះ ចំណែកស្រ្តីដែលកិនម្សៅនឹងឈប់កិន ដោយសារមានគ្នាពីបីនាក់ ហើយអស់អ្នកណាដែលមើលមកតាមបង្អួចត្រូវងងឹតទៅ។

⁴ជាពេលដែលទ្វាទាំងឡាយនៅតាមផ្លូវនឹងត្រូវបិទ និងជាពេលដែលលែងឮសំឡេងសូរត្បាល់កិន ហើយនៅពេលដែលមនុស្សភ្ញាក់ផ្អើលដោយឮសត្វចាបយំ ព្រមទាំងសំឡេងកូនស្រីដែលច្រៀងបាត់ទៅ។

⁵ជាពេលដែលមនុស្សនឹងប្រែជាខ្លាចទីខ្ពស់ និងប្រែជាខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ពេលធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ ហើយនៅពេលដែលដើមចំបក់ចេញផ្កា ហើយនៅពេលដែលកណ្ដូបអូសខ្លួនឯងតាមផ្លូវ និងនៅពេលដែលបំណងប្រាថ្នាពីកំណើតត្រូវបរាជ័យ។ មនុស្សលោកឈានទៅរកផ្ទះដែលអស់កល្បជានិច្ចរបស់ពួកគេ និងពួកអ្នកកាន់ទុក្ខដើរទៅតាមផ្លូវ។

⁶ចូរនឹកចាំពីព្រះអាទិកររបស់អ្នក មុនពេលដែលខ្សែប្រាក់ដាច់ ឬចានមាសបែក ឬក្អមបែកនៅប្រភពទឹក ឬរហាត់ទឹកនៅអណ្ដូងខូចបាត់ទៅ និងមុនពេលធូលីត្រលប់ទៅជាដីវិញ⁷ហើយប្រលឹងវិញ្ញាណត្រលប់ទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះដែលបានប្រទានមកវិញ។

⁸«ឥតបានការសោះ» គ្រូនិយាយថា «អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែឥតបានការសោះ»។⁹គ្រូជាអ្នកប្រាជ្ញ ហើយលោកបានបង្រៀនមនុស្សឲ្យចេះដឹង។ លោកបានរៀន ហើយសញ្ជឹងគិត និងរៀបចំជាសុភាសិតជាច្រើន។

¹⁰គ្រូព្យាយាមស្វែងរកពាក្យល្អត្រឹមត្រូវ នៃសេចក្ដីពិតដែលបានចែងទុកមកសរសេរ។¹¹ពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញាប្រៀបដូចជាគ្រឿងលើកទឹកចិត្ត។ ពាក្យសម្ដីរបស់អ្នកមានប្រាជ្ញាប្រៀបដូចជាដែកគោល ដែលគេបោះយ៉ាងជាប់ ជាពាក្យដែលបង្រៀនដោយអ្នកគង្វាលតែមួយគត់។

¹²កូនអើយ ត្រូវដឹងពីអ្វីៗបន្ថែមទៀត ដ្បិតការបង្កើតសៀវភៅជាច្រើន គឺគ្មានទីបញ្ចប់ទេ ហើយការរៀនសូត្រច្រើនក៏នាំមកនូវភាពធុញថប់ដល់រាងកាយដែរ។

¹³ចុងបញ្ចប់នៃអ្វីៗបញ្ហា គឺក្រោយពីបញ្ហាបានឮ នោះគឺថាអ្នកត្រូវតែគោរពកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយកាន់តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ ដ្បិតនេះគឺជាកាតព្វកិច្ចទាំងមូលរបស់មនុស្សជាតិ។¹⁴ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ទៅកាន់ការជំនុំជំរះ ទោះបីជាអំពេើដែលគេលាក់កំបាំង មិនថាជាការល្អ ឬការអាក្រក់។

បទចម្រៀងសាឡូម៉ូន

1

¹នេះជាចម្រៀងមួយ ក្នុងចំណោមចម្រៀងទំនុករបស់ស្តេចសាឡូម៉ូន។²សូមឲ្យប្តីថើបខ្ញុំដោយស្និតស្នាល ដ្បិតសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់បង វិសេសជាងស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរទៅទៀត។³ប្រេងអប់របស់បងក្រអូបណាស់ ហើយឈ្មោះរបស់បង ក៏ដូចជាប្រេងក្រអូបដែលចាក់ចេញ ហេតុនោះបានជាពួកព្រហ្ម‌ចារីសុទ្ធតែស្រឡាញ់បង⁴ខ្ញុំសូមដើរតាមបង ហើយយើងនឹងរត់។ ស្ដេចបាននាំខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់ទ្រង់ យើងនឹងមានអំណរ ហើយរីក‌រាយជា‌មួយព្រះអង្គ យើងនឹងចាំពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ ជាជាងស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ គេស្រឡាញ់ព្រះអង្គនោះត្រឹមត្រូវណាស់។ ស្រ្តីនិយាយទៅកាន់ស្រ្តីផ្សេងទៀត

⁵ពួកកូនស្រីក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ ខ្ញុំមានសម្បុរខ្មៅមែន តែគួរឲ្យស្រឡាញ់ ឧបមាដូចជាត្រសាលរបស់ពួកកេដារ ក៏ដូចជាវាំង‌ននរបស់ស្តេចសាឡូម៉ូន។⁶សូមកុំមើលខ្ញុំ ដោយព្រោះខ្ញុំជាមនុស្សខ្មៅ ដ្បិតខ្ញុំបានហាលថ្ងៃហើយ។ ម្តាយរបស់កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ បានខឹងនឹងខ្ញុំ ពួកគេបានឲ្យខ្ញុំថែរក្សាចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ឯចម្ការរបស់ខ្លួនខ្ញុំវិញ នោះមិនបានថែរក្សាទេ។ ស្រ្តីនិយាយទៅកាន់គួរស្នេហ៍របស់នាង

⁷អ្នកដែលចិត្តខ្ញុំម្ចាស់ស្រឡាញ់អើយ សូមប្រាប់ខ្ញុំម្ចាស់ថា ព្រះអង្គឃ្វាលហ្វូងសត្វនៅត្រង់ណាផង តើនៅកន្លែងណាដែលឲ្យសម្រាកពេលថ្ងៃត្រង់? តើមានទំនងអ្វីឲ្យខ្ញុំម្ចាស់បានដូចជាស្រី ដែលត្រូវបាំងមុខ នៅជា‌មួយហ្វូងសត្វឬ? គួរសេ្នហ៍របស់នាងបានឆ្លើយទៅនាង

⁸នាងដែលល្អលើសជាងគេក្នុងពួកស្រីៗអើយ បើមិនដឹងទេ មានតែចេញទៅតាមដានជើង របស់ហ្វូងសត្វទៅ ហើយឃ្វាលកូនពពែរបស់ឯង ក្បែរត្រសាលរបស់ពួកគង្វាលចុះ។

⁹ឱមាសសម្លាញ់អើយ យើងបានប្រៀបឯងដូចជាសេះ ទឹមរាជ‌រថរបស់ផារ៉ោន។¹⁰ថ្ពាល់ឯងស្រស់ល្អសមនឹងគ្រឿងតែងហើយកឯងផង ដែលប្រដាប់ដោយខ្សែដូច្នេះ។¹¹យើងនឹងធ្វើខ្សែកមាសដាំដោយប្រាក់ឲ្យឯង។ ស្រ្តីនិយាយមកកាន់ខ្លួននាង

¹²កំពុងដែលស្ដេចគង់នៅតុ នោះប្រេងទេព្វិរូរបស់ខ្ញុំបានសាយក្លិនក្រអូបទៅ។¹³ស្ងួនសម្លាញ់របស់ខ្ញុំជាកញ្ចប់កំញាន នៅដើមទ្រូងរបស់ខ្ញុំ។¹⁴ស្ងួនសម្លាញ់របស់ខ្ញុំប្រៀបដូចជា កញ្ចុំផ្កាក្រពេនដល់ខ្ញុំ ដែលដុះនៅក្នុងចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ទឹកដីអេន កេឌី។ គួរស្នហ៍និយាយមកកាន់នាង

¹⁵មើល ឯងស្រស់‌បស់ល្អ មាសសម្លាញ់អើយ មើលឯងស្រស់បស់ល្អណាស់ ភ្នែកឯងដូចជាភ្នែកព្រាប។ ស្ត្រីនិយាយទៅកាន់គួរសេ្នហ៍របស់នាង

¹⁶មើល! ព្រះអង្គក៏ល្អ ស្ងួនសម្លាញ់អើយអើ ព្រះអង្គគួរស្រឡាញ់ណាស់។¹⁷ដំណេករបស់យើងខៀវខ្ចី រតផ្ទះរបស់យើងជាដើមតា‌ត្រៅ ហើយធ្នឹមរបស់យើងជាដើមកកោះ។

2

¹ខ្ញុំជាផ្កាកុលាបដែលដុះនៅវាលសារ៉ុន គ្រាន់តែជាផ្កាកំភ្លឹងដែលដុះនៅច្រកភ្នំ²មានបុរសខ្លះនិយាយមកកាន់នាងថា នាងគឺជាផ្កាដែលនៅក្នុងបន្លា ហើយនាងជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ក្នុងចំណោមស្រីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្ញុំ។ ស្រ្តីនិយាយមកកាន់ខ្លួននាង

³ដូចដើមចន្ទន៍ដុះក្នុងចំណោមដើមឈើព្រៃ នាងគួរឲ្យស្រឡាញ់ណាស់នៅចំពោះពួកកម្លោះ។ ខ្ញុំពេញចិត្តអង្គុយនៅក្រោមម្លប់របស់បង ហើយផ្លែចន្ទន៍នេះមានរស‌ជាតិផ្អែមឆ្ងាញ់។⁴ម្ចាស់ជីវិតរបស់ខ្ញុំបាននាំខ្ញុំចូលទៅក្នុង ដំណាក់ស្រាទំពាំង‌បាយជូរ នៅពីលើខ្ញុំមានសរសេរថា សេចក្ដីស្នេហា។ ស្រ្តីនិយាយទៅកាន់នាងថា

⁵សូមចម្អែតខ្ញុំ ដោយនំទំពាំង‌បាយជូរ សូមយកផ្លែចន្ទន៍មកឲ្យខ្ញុំទទួលទាន ដើម្បីមានកម្លាំងឡើងវិញ ដ្បិតខ្ញុំមានជំងឺស្នេហា។ ស្រ្តីនោះនិយាយមកកាន់ខ្លួនឯង⁶ដៃឆ្វេងរបស់បងដាក់ឲ្យខ្ញុំកើយ ហើយដៃស្ដាំរបស់បងឱបរឹតខ្ញុំ។ ស្រ្តីនិយាយមកកាន់ស្រ្តីផ្សេង

⁷ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកសន្យាកូនស្រីនៃក្រុងយេរូសាឡិមអើយ ដោយយកសត្វក្ដាន់ និងសត្វប្រើសធ្វើជាសាក្សីថា មុននឹងម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំបង្ហើយរួចរាល់ កុំមករំខាន់សេចក្តីស្នេហាយើងឡើយ។ ស្ត្រីនិយាយមកកាន់នាងខ្លួនឯង

⁸ខ្ញុំឮសំនៀងម្ចាស់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ! គាត់កំពុងតែមក ទាំងលោតផ្លោះគឺមកតាមជ្រលោងធំៗ។⁹ម្ចាស់ជីវិតរបស់ខ្ញុំរត់លឿនដូចក្ដាន់ ឬប្រើសស្ទាវ មើល គាត់ឈរនៅខាងក្រៅផ្ទះ គាត់អើតតាមបង្អួច ហើយពិនិត្យមើលតាមចម្រឹង។

¹⁰ម្ចាស់ជីវិតរបស់ខ្ញុំបន្លឺសំឡេងមកខ្ញុំថា៖ អូនសម្លាញ់មាសបងអើយ ចូរក្រោកឡើង ស្រីស្រស់ស្អាតអើយ ចូរចេញមកជាមួយនឹងបង។¹¹មើល៍! ដ្បិតរដូវរងាបានកន្លងផុតទៅហើយ រីឯភ្លៀងក៏ឈប់បង្អុរមកទៀតដែរ។

¹²បុប្ផាទាំង‌ឡាយរីកស្គុស‌ស្គាយពាស‌ពេញផែនដី ហើយជាពេលដែលបក្សា‌បក្សីយំខ្ញៀវ‌ខ្ញារ លលកបូលលាន់ឮពេញក្នុងទឹកដីរបស់យើងដែរ។¹³ឧទុម្ពរចាប់ផ្ដើមផ្លែ ដើមទំពាំង‌បាយជូរមានផ្កា សាយក្លិនក្រអូប អូនសម្លាញ់មាសបងអើយ ចូរក្រោកឡើង ស្រីស្រស់ស្អាតអើយ ចូរចេញមក។

¹⁴ព្រលឹងមាសបងអើយ! ប្រៀបដូចជាព្រាបលាក់ខ្លួន នៅតាមក្រហែងថ្ម នៅតាមទីសម្ងាត់ ហើយក៏នៅតាមរូងភ្នំផងដែរ សូមបង្ហាញមុខឲ្យបងឃើញផង។ សូមបន្លឺសំឡេងឲ្យបងឮផង ដ្បិតសំឡេងរបស់អូនពីរោះ ហើយមុខរបស់អូនស្អាតណាស់»។ ស្រ្តីនិយាយទៅកាន់ស្រ្តីដូចគ្នា

¹⁵ចូរនាំគ្នាចាប់កញ្ជ្រោងនោះមកឲ្យយើង កូនកញ្ជ្រោងទាំងនោះបំផ្លាញ ទំពាំង‌បាយជូររបស់យើង ដែលកំពុងតែចេញផ្កា។

¹⁶ម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ ជាគូស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ជាគូស្នេហ៍របស់គាត់ដែរ គាត់ឃ្វាលហ្វូងសត្វ នៅតាមដើមក្រវាន់។¹⁷ម្ចាស់ជីវិតអូនអើយ សូមវិលទៅវិញ ឲ្យបានមុនជំនោរពេលល្ងាច ហើយមុនពេលស្រមោលរលាយបាត់ទៅ។ សូមវិលទៅវិញឲ្យបានលឿនដូចក្ដាន់ និងប្រើសស្ទាវ នៅលើភ្នំដែលបែកគ្នា។

3

¹ពេលយប់ នៅលើគ្រែ ខ្ញុំស្វែងរកម្ចាស់ចិត្តខ្ញុំ ខ្ញុំខំស្វែងរក ប៉ុន្តែ រកគាត់មិនឃើញសោះ ខ្ញុំស្រែកហៅគាត់ តែគាត់មិនឆ្លើយ។²ខ្ញុំបាននិយាយមកកាន់ខ្លួនឯងថា៖ «ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង ដើរពាស‌ពេញទីក្រុង ដើម្បីស្វែងរកម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ»។ នៅតាមផ្លូវ នៅតាមផ្សារ ខ្ញុំស្វែងរកគាត់ តែរកពុំឃើញឡើយ។

³ពួកយាមល្បាតដែលដើរក្រវែលក្នុងទីក្រុង គេប្រទះនឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំសួរគេថា «តើអ្នករាល់គ្នាបានឃើញម្ចាស់ដួងចិត្ត ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ឬទេ?»⁴ខ្ញុំបានដើរហួសពីគេបន្តិច ស្រាប់តែខ្ញុំជួបម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានឱបគាត់ជាប់ មិនព្រមឲ្យគាត់ឃ្លាតទៅឡើយ ទាល់តែខ្ញុំបាននាំចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ម្តាយខ្ញុំ គឺក្នុងបន្ទប់របស់អ្នកដែលមានគភ៌បង្កើតខ្ញុំមក។ ស្រ្តីនិយាយទៅកាន់ស្រ្តីម្នាក់ផ្សេង

⁵កូនស្រីក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ ខ្ញុំឲ្យនាងរាល់គ្នាស្បថដោយមានពួកប្រើស និងពួកក្តាន់ជាសាក្សីថា នាងទាំង‌ឡាយនឹងមិនអង្រួន ឬដាស់ស្ងួនសម្លាញ់របស់ខ្ញុំឡើយ ចាំទាល់តែម្ចាស់ចិត្តខ្ញុំយល់ស្រប។ ស្រីក្រមុំនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯង

⁶តើអ្នកណាឡើងពីរហោ‌ស្ថានមក ហុយដូចជាផ្សែង មានក្លិនក្រអូបដោយខ្លឹមចន្ទន៍ និងកំញាន ព្រមទាំងមានម្សៅក្រអូបគ្រប់យ៉ាង របស់ពួកជំនួញដូច្នេះ?⁷នៅទីនោះ គឺជាគ្រែស្នែងរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ដែលហែ‌ហមដោយទាហានដ៏អង់‌អាច ចំនួនហុក‌សិបនាក់ គឺជាទាហានដ៏អង់‌អាចជាងគេនៃកង‌ទ័ពអុីស្រា‌អែល។

⁸ពួកគេទាំងនោះប្រដាប់អាវុធ ហើយពួកគេមានជំនាញក្នុងការធ្វើសឹកសង្គ្រាម។ ម្នាក់ៗស្ពាយដាវ ត្រៀមខ្លួនតទល់នឹង ភាពអាសន្ន នៅពេលយប់។⁹ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើគ្រែស្នែងមួយ ពីឈើដែលយកមកពីទឹកដីលីបង់។

¹⁰ស្ដេចបានធ្វើបង្គោលពីប្រាក់ បង្អែកពីមាស រីឯខ្នើយធ្វើពីក្រណាត់ពណ៌ក្រហមទុំ។ ផ្នែកខាងក្នុងលំអ ដោយក្រណាត់ប៉ាក់ ជាស្នា‌ដៃរបស់ស្ត្រីៗក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ដែលបំពេញកិច្ចការនេះដោយចិត្តស្រឡាញ់។¹¹កូនស្រីនៅក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរនាំគ្នាចេញមកមើលព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន ស្ដេចពាក់មកុដដែលមាតាបានបំពាក់ថ្វាយ នៅថ្ងៃស្ដេចរៀបអភិសេក ជាថ្ងៃដែលស្ដេចមានព្រះ‌ហឫទ័យរីក‌រាយ។

4

¹អូនស្អាត់ណាស់! ម្ចាស់ស្នេហ៍បងអើយ អូនស្អាតណាស់។ នៅពីក្រោយស្បៃ កែវភ្នែករបស់អូនភ្លឺថ្លាដូចកែវ‌ចរណៃ។ សក់របស់អូន គឺដូចជាហ្វូងពពែចុះពីភ្នំ នៅទឹកដីកាឡាត។

²ធ្មេញរបស់អូន ដូចហ្វូងចៀមដែលគេទើបនឹងកាត់រោម ហើយនាំគ្នាឡើងពីអណ្ដូងទឹកមកវិញ។ វាសុទ្ធតែមានគូរបស់វាហើយគ្មានណាមួយនៅឯកោឡើយ។

³បបូរមាត់របស់អូនប្រៀបបាននឹង ខ្សែបូពណ៌ មាត់របស់អូនគួរឲ្យស្រលាញ់ នៅពីក្រោយស្បៃ ថ្ពាល់របស់អូន ក្រហមស្រស់ដូចផ្លែទទឹម។

⁴ករបស់អូនប្រៀបបាននឹងប៉មរបស់ស្ដេចដាវីឌ ដែលមានរាងមូល ហើយរលោង មានខែលរាប់ពាន់ព្យួរនៅលើប៉មនោះ គឺជាខែលរបស់ទាហានដ៏អង់‌អាច។⁵សុដន់ទាំងពីររបស់អូនប្រៀបបាននឹងកូនភ្លោះ របស់ប្រើស ដែលស៊ីស្មៅនៅតាមដើមក្រវាន់។

⁶ខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរទៅភ្នំប្រេងទេព្វិរូ និងភ្នំគ្រឿងក្រអូប ឲ្យបានមុនជំនោរពេលល្ងាច ហើយមុនពេលស្រមោលរលាយបាត់ទៅ។⁷ម្ចាស់ចិត្តបងអើយ អូនស្អាតណាស់គ្រប់កន្លែងទាំងអស់ បណ្តូលចិត្តបងអើយ អូនរកកន្លែងបន្ទោសមិនបានឡើយ។

⁸កូនក្រមុំបងអើយ ចូរចេញដំណើរពីភ្នំលីបង់ទៅជាមួយបង។ ចូរចេញដំណើរពីភ្នំលីបង់នេះជាមួយបង ចូរមើលពីកំពូលភ្នំអាម៉ា‌ណា កំពូលភ្នំសេនៀរ និងកំពូលភ្នំហ៊ើរ‌ម៉ូន ចូរចាកចេញពីលំ‌នៅរបស់សិង្ហ និងពីភ្នំដែលជាលំ‌នៅរបស់ខ្លា‌រខិននេះទៅ។

⁹អូនស្រីសម្លាញ់ចិត្តបងអើយ អូនបានយកបេះដូងបងទៅហើយ ដោយ‌សារការសម្លឹងរបស់អូនមករកបង និងដោយ‌សារលំអខ្សែកតែមួយរបស់អូន អូនបានយក បេះដូងបងទៅហើយ។

¹⁰អូនស្រីសម្លាញ់អើយ ក្តីស្នេហារបស់អូនស្រស់ស្អាត់ណាស់ កូនក្រមុំបងអើយ! គឺប្រសើរជាង ស្រាទំពាំង‌បាយជូរ ហើយក្លិនរបស់អូន ក្រអូបជាងគ្រឿងក្រអូប ទាំងប៉ុន្មានទៅទៀត។¹¹កូនក្រមុំបងអើយ បបូរមាត់អូនមានរស‌ជាតិផ្អែម ដូចទឹកដមរបស់ផ្កានៅក្រោមអណ្ដាតរបស់អូន ក៏មានរស‌ជាតិផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ និងទឹកដោះគោហើយសម្លៀក‌បំពាក់របស់អូន មានក្លិនក្រអូប ដូចព្រៃព្រឹក្សានៅទឹកដីលីបង់។

¹²កូនក្រមុំបណ្តូលចិត្តបងអើយ អូនជាសួនឧទ្យានហើយអូនជាសូនដំណាំក៏ជាប្រភពទឹករបស់បងតែម្នាក់គត់។¹³ក្លិនរបស់អូនប្រៀបបាននឹងក្លិនរបស់ ចម្ការទទឹម ដែលមានផ្លែយ៉ាងល្អវិសេស ចម្ការនោះក៏មានដាំដើមខ្លឹមចន្ទន៍ និងទេព្វិរូដែរ។¹⁴ដើមទេព្វិរូ និងរមៀត ដើមចំប៉ី និងដើមសម្បុរល្វែង ព្រមទាំងដើមឈើទាំងអស់សម្រាប់ធ្វើគ្រឿងក្រអូប ជ័រល្វីង‌ទេស ក្រស្នា និងឈើក្រអូបដ៏វិសេស គ្រប់យ៉ាង។

¹⁵អូនជាប្រភពទឹក ហូរស្រោចស្រពសួនឧទ្យាន អូនជាអណ្ដូងផ្ដល់ទឹករស់ និងជាទឹកជ្រោះដែលហូរចុះពីភ្នំលីបង់។ «ស្រី្តក្មេងនិយាយទៅកាន់ប្រុសដែលខ្លួនស្រឡាញ់»¹⁶ខ្យល់ពីទិសខាងជើងអើយ ចូរភ្ញាក់ឡើង ខ្យល់ពីទិសខាងត្បូងអើយ ចូរបក់មកលើសួនឧទ្យានរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យសាយក្លិនក្រអូប។ សូមម្ចាស់ចិត្តរបស់អូន ចូលមកក្នុងសួនឧទ្យានរបស់បង ហើយពិសាផ្លែឈើដ៏ល្អវិសេសរបស់សួននេះចុះ។

5

¹អូនស្រីសម្លាញ់ចិត្តបងអើយ បងចូលក្នុងសួនឧទ្យានរបស់បងហើយ កូនក្រមុំរបស់បងអើយ បងនឹងបេះផ្កាដែលមានក្លិនក្រអូបរបស់បង។ បងនឹងបរិភោគទឹកឃ្មុំរបស់បង បងនឹងផឹកស្រាទំពាំង‌បាយជូរ និងទឹកដោះគោរបស់បង។ មិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំអើយ សូមអញ្ជើញពិសាឲ្យបានស្រវឹងចុះ។ ស្រ្តីក្មេងនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯង

²ខ្ញុំបានគេងលក់ទៅហើយ តែចិត្តរបស់ខ្ញុំបានភ្ញាក់នៅក្នុងសុបិន្ត។ ខ្ញុំឮម្ចាស់ជីវិតរបស់ខ្ញុំគោះទ្វារ ហៅខ្ញុំថា៖ «អូនស្រីសម្លាញ់ចិត្តបងអើយ ចូរបើកទ្វារឲ្យបងផង អូនជាទីស្រឡាញ់របស់បង អូនល្អឥតខ្ចោះ ដ្បិតក្បាលរបស់បងទទឹកជោក ដោយសន្សើមដែលធ្លាក់នៅពេលយប់»។

³«អូនដោះសម្លៀក‌បំពាក់ចេញទៅហើយ តើឲ្យអូនស្លៀកវិញដូចម្ដេចបាន? អូនទើបនឹងលាងជើង តើឲ្យអូនប្រឡាក់ជើងវិញដូចម្ដេចកើត?»⁴ម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំលូកដៃចូលមកតាមប្រហោងទ្វារ ធ្វើឲ្យចិត្តខ្ញុំរំភើបដោយសារតែរូបបង។

⁵ខ្ញុំក៏ស្ទុះឡើងទៅដើម្បីបើកទ្វារ ឲ្យស្នេហារបស់ខ្ញុំ ប្រេងក្រអូបហូរពីដៃ និងម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំ បានស្រក់ជាប់ទៅលើគន្លឹះទ្វារ។

⁶ខ្ញុំបើកទ្វារឲ្យម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ តែម្ចាស់ចិត្តបានបែរក្រោយ ហើយចាកចេញទៅបាត់។ បេះដូងរបស់ខ្ញុំបានស្លត់ ខ្ញុំត្រឡប់ទៅជាគាំង។ ខ្ញុំខំព្រឹងរកមើលគាត់ តែខ្ញុំមិនអាចរកគាត់ឃើញទេ ខ្ញុំស្រែករកគាត់ តែម្ចាស់ចិត្តមិនបានឆ្លើយតប។

⁷ពួកអ្នកយាម‌ល្បាតទីក្រុងបានជួបខ្ញុំ ពួកគេវាយខ្ញុំ ពួកគេធ្វើឲ្យខ្ញុំរបួស ពួកអ្នកយាមកំពែងក្រុងយកស្បៃរុំខ្លួនចេញពីខ្ញុំ។ ស្រ្តីក្មេងនិយាយទៅកាន់ស្រ្តីនៅក្នុងទីក្រុង

⁸កូនស្រីនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមអើយ សូមអ្នកសន្យាពួជាមួយខ្ញុំថា បើពួកនាងឃើញម្ចាស់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ សូមប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំបានឈឺដោយសារតែស្រឡាញ់គាត់។ ស្រ្តីនៅទីក្រុងបាននិយាយស្រ្តីក្មេងជាង

⁹តើម្ចាស់ចិត្តរបស់នាងពិតជាល្អជាងប្រុសដទៃទៀត ហើយនាងពិតជាស្រីស្អាត់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សស្រីមែនឬ? ហេតុអ្វីបានជាម្ចាស់ចិត្តវិសេសជាងអ្នកផ្សេង ដែលនាងឲ្យយើងសន្យាបែរនេះ? ស្រ្តីក្មេងនិយាយទៅកាន់ស្រ្តីនៅក្នុងទីក្រុង

¹⁰ម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ មានស្បែករលោង និងក្រហមព្រឿងៗ គាត់សង្ហាខ្លាំងណាស់ បើទោះយកបុរសមួយមុឺននាក់ មកធៀបក៏មិនស្មើរនឹងគាត់ដែរ។¹¹ក្បាលរបស់គាត់ប្រៀបបាននឹងមាសសុទ្ធ សក់របស់គាត់រួញដូចអង្គាស‌ដី ហើយមានពណ៌ខ្មៅ ដូចសារិកា‌កែវ។

¹²ភ្នែករបស់គាត់ស្រស់ស្អាត ដូចសត្វព្រាបដែលស្ថិតនៅក្បែរមាត់ទឹក លាងសម្អាត់ដោយទឹកដោះគោ រង្វង់ភ្នែកចាំងដូចត្បូង។

¹³ថ្ពាល់របស់គាត់ប្រៀបបីដូចថ្នាល ដែលមានពេញដោយផ្កា សាយគន្ធ‌ពិដោរ។ បបូរមាត់របស់គាត់ប្រៀបដូចជាផ្កាក្រវាន់ ដែលបញ្ចេញក្លិនយ៉ាងក្រអូប។

¹⁴ដៃរបស់គាត់ប្រៀបបាននឹងកងមាស ដែលមានដាំត្បូង ខ្លួនរបស់គាត់ប្រៀបបាននឹងភ្លុក ព្រមទាំងមានដាំត្បូងកណ្ដៀងផង។

¹⁵ជើងរបស់គាត់ប្រៀបបាននឹងសសរ ដែលបញ្ឈរនៅលើជើងសសរធ្វើពីមាសសុទ្ធ គាត់មានរាងសង្ហាដូចភ្នំលីបង់ ហើយមានរូបល្អស្អាតដូចដើមតាត្រៅ។

¹⁶ពាក្យចេញពីមាត់គាត់គឺទន់‌ភ្លន់ គាត់ជាមនុស្សគួរឲ្យស្រឡាញ់។ កូនស្រីនៃយេរូសាឡិមអើយ! នេះគឺជាម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ ហើយនេះវិញគឺជាមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ។

6

¹ស្ត្រីដែលមានរូបឆោមល្អដាច់គេអើយ តើម្ចាស់ចិត្តរបស់នាងទៅទីណា? តើម្ចាស់ចិត្តរបស់នាងទៅតាមផ្លួវណា? នោះយើងនឹងស្វែងរកគាត់ជាមួយនាងដែរ? ស្រី្តក្មេងបាននិយាយទៅកាន់ខ្លូននាង

²ម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំបានទៅសួនឧទ្យានរបស់គាត់ ឆ្ពោះទៅថ្នាល ដែលមានពេញដោយផ្កាសាយគន្ធ‌ពិដោរ គាត់ទៅឃ្វាលហ្វូងសត្វរបស់គាត់ ព្រមទាំងបេះផ្កាក្រវាន់ផង។³ម្ចាស់ចិត្តរបស់ខ្ញុំជាគូស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ជាគូស្នេហ៍របស់គាត់ដែរ គាត់ឃ្វាលហ្វូងសត្វនៅតាមដើមក្រវាន់។ ស្រ្តីដែលជាម្ចាស់ស្នេហ៍និយាយទៅកាន់នាង

⁴ម្ចាស់ចិត្តបងអើយ អូនស្អាតណាស់ គឺស្អាតដូចក្រុងធើសា ស្រស់ដូចក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ហើយអូនដូចហ្វូង‌តារាគួរឲ្យស្ញប់‌ស្ញែង។

⁵កុំសម្លឹងមើលមកបងដូច្នេះ ដ្បិតកែវភ្នែករបស់អូនធ្វើឲ្យបងភាំងស្មារតី។ សក់របស់អូនដូចហ្វូងពពែ ចុះពីភ្នំនៅទឹកដីកាឡាត។

⁶ធ្មេញរបស់អូនមានពណ៌ស ដូចហ្វូងចៀមដែលឡើងពីកន្លែងលាងទឹកមកវិញ។ គឺសុទ្ធតែមានគូរបស់វា ហើយគ្មានណាមួយនៅឯកោឡើយ។⁷នៅពីក្រោយស្បៃ ថ្ពាល់របស់អូនក្រហមស្រស់ដូចផ្លែទទឹម។ ម្ចាស់ស្នេហ៍របស់នាងនិយាយមកកាន់នាង

⁸ស្ដេចមានមហេសី ហុក‌សិបនាក់ មានស្រីស្នំ ប៉ែត‌សិបនាក់ ព្រមទាំងយុវ‌នារីឯទៀតៗច្រើនឥតគណនា។⁹បណ្តូលចិត្តបងអើយ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំពោះបងវិញ មានតែអូនមួយប៉ុណ្ណោះដែលជាគូកំណាន់ចិត្ត អូនល្អឥតខ្ចោះ អូនជាកូនតែមួយគត់របស់ម្ដាយ ជាកូនសម្លាញ់ចិត្តរបស់ម្ដាយ។ ពេលកូនស្រីទាំងឡាយបានឃើញនាង ក៏ពោលថា នាងគឺជាស្រី្តដែរបានពរ ពួកមហេសី និងពួកស្រីស្នំ ក៏កោតសរសើរនាងដែរ។ មហេសី និងស្រីស្នំនិយាយ

¹⁰«តើស្ត្រីដែលមានសម្ផស្ស ដូចពេលអរុណ‌រះ មានរូបឆោមល្អដូចព្រះ‌ច័ន្ទ មានពន្លឺរស្មីដូចព្រះ‌អាទិត្យ ហើយដូចហ្វូង‌តារាគួរឲ្យស្ញប់‌ស្ញែងនេះ ជានរណា?» ម្ចាស់ស្នេហ៍របស់បុរសនិយាយមករកគាត់

¹¹ខ្ញុំបានចុះទៅចម្ការដែលមានដាំដើមឈើស៊ីផ្លែ ដើម្បីមើលកូនឈើដែលទើបនឹងដុះ មើលទំពាំង‌បាយជូរដែលទើបនឹងពន្លក មើលដើមទទឹម ក្រែងលោមានផ្កា។¹²ខ្ញុំសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ដែលនាមអារម្មណ៍ថាបានជិៈរទះរបស់ព្រះមហាក្សត្រ។ ម្ចាស់ចិត្តរបស់ស្រ្តីនិយាយមករកនាង

¹³នាងជាស្រ្តីដែល្អឥតខ្ចោះអើយ! សូមត្រឡប់មក ត្រឡប់មកចុះ ដើម្បីឲ្យបងបានសំឡឹងមើលអូន។ (ស្រ្តីវ័យក្មេងនិយាយទៅកាន់ម្ចាស់ចិត្តរបស់នាង) តើហេតុអ្វីបានជាបងជក់ចិត្តលើរូបអូន ស្រ្តីដែលល្អឥតខ្ចោះ ប្រសិនបើអូនបានរាំ រវាងអ្នករាំនៃខ្សែរទាំងពីរជួរនោះឬ?

7

¹ម្ចាស់‌ក្សត្រីអើយ! អូនពាក់ស្បែកជើងដូច្នេះស្អាតណាស់ ចង្កេះរបស់អូនរាងមូល ដូចខ្សែកដែលមានបំពាក់ត្បូង ដែលជាស្នា‌ដៃរបស់មេជាងដ៏ចំណានបំផុត។

²ផ្ចិតរបស់អូនមានរាងដូចពែង ពេញទៅដោយស្រាដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ជានិច្ច។ ពោះរបស់អូនប្រៀបបាននឹងគំនរស្រូវសាលី ដែលមានផ្កាក្រវាន់លំអជុំ‌វិញ។

³សុដន់ទាំងពីររបស់អូន ប្រៀបបាននឹងកូនភ្លោះ របស់ប្រើស។⁴ករបស់អូនប្រៀបបាននឹងប៉មធ្វើពីភ្លុក ភ្នែករបស់អូនភ្លឺថ្លាដូចទឹកត្រពាំង នៅក្រុងហេស‌បូន ដែលស្ថិតនៅក្បែរទ្វារបាត-‌រ៉ាប៊ីម។ ច្រមុះរបស់អូនប្រៀបបាននឹងប៉មលីបង់ ដែលបែរទៅរកក្រុងដាម៉ាស។

⁵ក្បាលរបស់អូនស្ថិតនៅពីលើដងខ្លួន ដូចភ្នំកើមែល សរសៃសក់របស់អូនពណ៌ស្វាយ។ ព្រះ‌រាជា គាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹង ផ្នួងសក់របស់អូនណាស់។⁶ម្ចាស់ស្នេហ៍របស់បង បងពេញចិត្ត និងអូនខ្លាំង អូនល្អស្អាត គួរឲ្យស្រឡាញ់ណាស់។

⁷កំពស់របស់អូនល្អស្អាតដូចដើមទន្លាប់ សុដន់របស់អូនក៏ដូចផ្លែទន្លាប់ដែរ។ បងគិតថា «បងចង់ឡើងដើមទន្លាប់នេះ ហើយខ្ញុំនឹងតោងមែករបស់វា»។⁸សូមឲ្យសុដន់របស់អូនប្រៀបបាននឹង ចង្កោមទំពាំង‌បាយជូរ ហើយឲ្យដង្ហើមរបស់អូនសាយក្លិនក្រអូបដូចផ្លែចន្ទន៍។

⁹មាត់របស់អូនប្រៀបបាននឹងស្រាទំពាំង‌បាយជូរ យ៉ាងឆ្ងាញ់ សូមឲ្យស្រាទំពាំង‌បាយជូរនេះ ហូរមកសម្រាប់ម្ចាស់ចិត្តអូន ហើយស្រក់លើបបូរមាត់និងធ្មេញរបស់យើង។ ស្រ្តីវ័យក្មេងនិយាយមករកម្ចាស់ចិត្តនាង

¹⁰អូនប្រគល់រូបកាយជូនម្ចាស់ចិត្តរបស់អូន ហើយគាត់ចង់បានខ្ញុំណាស់។¹¹ម្ចាស់ចិត្តអូនអើយ សូមអញ្ជើញមក យើងទៅចម្ការជាមួយគ្នា យប់នេះ យើងសម្រាកនៅតាមភូមិ។

¹²ព្រលឹមស្រាងឡើង យើងទៅចម្ការទំពាំង‌បាយជូរ ដើម្បីមើល ក្រែងលោទំពាំង‌បាយជូរពន្លកឡើង ហើយចេញផ្កា រួចយើងមើល ក្រែងលោដើមទទឹមមានផ្កា។ នៅទីនោះ អូននឹងប្រគល់ស្នេហាជូនបង។

¹³ផ្លែស្នេហ៍ សាយក្លិនយ៉ាងក្រអូប នៅមាត់ទ្វារកន្លែងយើងសម្រាក មានផ្លែដ៏ល្អវិសេសគ្រប់មុខ គឺទាំងផ្លែចាស់ និងផ្លែថ្មី ម្ចាស់ចិត្តអូនអើយ អូនរក្សាផ្លែទាំងនោះទុកជូនបង។

8

¹ប្រសិនបើបងជាបងប្រុសរបស់អូន ដែលបៅដោះម្ដាយរបស់អូន។ ពេលអូនជួបបងនៅខាងក្រៅ អូននឹងថើបបង ហើយគ្មាននរណាមើល‌ងាយអូនទេ។

²អូននឹងនាំបងចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ម្ដាយអូន ហើយបងនឹងបង្រៀនអូនអំពីសេចក្ដីស្រឡាញ់។ ហើយអូននឹងយកស្រាដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ព្រមទាំងទឹក‌ដមផ្លែទទឹមជូនបងពិសា។ (ស្រ្តីវ័យក្មេងនិយាយមករកខ្លួនឯង)³ដៃឆ្វេងរបស់បងដាក់ឲ្យខ្ញុំកើយ ហើយដៃស្ដាំរបស់បងបបោសអង្អែលខ្ញុំ។ (ស្រ្តីនិយាយទៅកាន់ស្រី្តផ្សេងទៀត)

⁴កូនក្រមុំនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមអើយ ខ្ញុំសូមឲ្យពួកនាងស្បត់ថា សូមកុំរំខាន់ក្តីស្នេហារបស់យើង រហូតដល់រសស្នេហ៍យើងបានចប់សិន។ (ស្រ្តីនៃយេរូសាឡិមបាននិយាយ)

⁵តើស្ត្រីដែលឡើងទៅវាលរហោ‌ស្ថាន ហើយផ្អែកលើម្ចាស់ចិត្តរបស់នាង នោះជានរណា?(ស្ត្រីវ័យក្មេងនិយាយទៅរកម្ចាស់ចិត្តនាង) អូនបានដាស់បង នៅក្រោមដើមចន្ទន៍ ជាកន្លែងដែលមាតារបស់បងមានគភ៌ ហើយបង្កើតបងមក។

⁶សូមចារឹករូបអូនក្នុងដួងចិត្តរបស់បង ដើម្បីកុំឲ្យភ្លេចឡើយ ដ្បិតសេចក្ដីស្រឡាញ់មានកម្លាំងដូច សេចក្ដីស្លាប់។ សេចក្ដីស្នេហាប្រៀបដូចស្ថានមនុស្សស្លាប់ សេចក្ដីស្នេហានេះឆាប‌ឆេះ ដូចភ្លើងដែលមិនដែលមានភ្លើងណាដូចភ្លើងនេះឡើយ។

⁷មហាសាគរពុំអាចពន្លត់ភ្លើង នៃសេចក្ដីស្នេហាបានឡើយ រីឯទន្លេទាំងប៉ុន្មានក៏ពុំអាចពន្លិចសេចក្ដីស្នេហាបានដែរ។ បើសិនអ្នកណាយកទ្រព្យសម្បត្តិ ទាំងប៉ុន្មានរបស់ខ្លួនទិញសេចក្ដីស្នេហា អ្នកនោះជាមនុស្សគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម។ (បងប្រុសរបស់ស្រ្តីនិយាយគ្នាក្នុងចំណោមគេ)

⁸យើងនៅមានប្អូនស្រីម្នាក់ តែនាងមិនទាន់ពេញរូបរាងនៅឡើយទេ តើយើងអាចធ្វើអ្វីសម្រាប់ប្អូនស្រីរបស់យើង នៅថ្ងៃដែលនាងសន្យាថានឹងរៀបចំមង្គលការនោះ?

⁹ប្រសិនបើនាងជាកំពែងក្រុងមួយ នោះយើងនឹងសង់ប៉មពីប្រាក់ការពារនាង។ ប្រសិនបើនាងជាទ្វារក្រុង នោះយើងនឹងយកបន្ទះឈើតាត្រៅមកបាំងនាង។ (ស្រ្តីវ័យក្មេងនិយាយមកខ្លួនឯង)

¹⁰ខ្ញុំជាកំពែងក្រុងមួយ សុដន់របស់ខ្ញុំប្រៀបបាននឹងប៉មរបស់ក្រុងនេះ ដុច្នេះខ្ញុំផ្ដល់ក្ដីសុខ‌ដល់ភ្នែករបស់ម្ចាស់ចិត្តខ្ញុំ។ (ស្រ្តីវ័យក្មេងនិយាយមករកខ្លួនឯង)

¹¹ព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនមានចម្ការទំពាំង‌បាយជូរមួយ នៅបាល‌ហាម៉ូន។ ស្ដេចបានប្រគល់ចម្ការនោះឲ្យអ្នកថែ‌រក្សា មើលខុសត្រូវ។ ម្នាក់ៗត្រូវយកចេញពីផងប្រាក់មួយពាន់ស្លឹងថ្វាយ។¹²បពិត្រព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូន ព្រះ‌ករុណាទទួលយកប្រាក់មួយពាន់ស្លឹងនេះ តែទុកពីររយស្លឹងឲ្យអ្នកថែ‌រក្សាចម្ការ។ រីឯចម្ការទំពាំង‌បាយជូររបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំរក្សាទុកខ្លួនឯង។ (ម្ចាស់ចិត្តរបស់នាងនិយាយមករកនាង)

¹³អូនសម្លាញ់ដែលស្ថិតនៅក្នុងសួនឧទ្យានអើយ មានគេលួចស្ដាប់សំឡេងរបស់អូន ចូរបន្លឺសំឡេងឲ្យបងឮផង។ (ស្រ្តីវ័យក្មេងនិយាយទៅកាន់ម្ចាស់ចិត្តនាង)

¹⁴សម្លាញ់ចិត្តអូនអើយ លឿនឡើង សូមរត់យ៉ាងលឿនដូចក្ដាន់ និងប្រើសស្ទាវ រត់នៅលើភ្នំដែលពោរ‌ពេញដោយគន្ធ‌ពិដោរ។

អេសាយ

1

¹នេះគឺជានិមិត្តនៃលោកអេសាយ ដែលជាកូនរបស់លោកអម៉ូស ដែលលោកបាននិមិត្តឃើញការអស្ចារ្យអំពីជនជាតិយូដា និងយេរូសាឡិម នៅក្នុងរជ្ជកាលនៃព្រះបាទអ៊ូសៀស ព្រះបាទយ៉ូថាម ព្រះបាទអេហាស ហើយនិងព្រះបាទហេសេគា ជាស្ដេចនៃយូដា។

²សូមឲ្យផ្ទៃមេឃ និងផែនដីបានផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់អ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូល៖ «យើងបានចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាកូនចៅ ប៉ុន្តែពួកគេបានប្រឆាំងបះបោរទាស់និងយើង។³សត្វគោបានស្គាល់ម្ចាស់របស់វា ហើយសត្វលាក៏ស្គាល់ម្ចាស់ដែលបានផ្ដល់ចំណីឲ្យវាដែ ប៉ុន្តែប្រជាជនអីុស្រាអែលមិនស្គាល់ ហើយអុីស្រាអែលក៏មិនអាចយល់បានដែរ»។

⁴វេទនាហើយ! ប្រជាជាតិដែលមានបាបអើយ មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតអើយ គឺជាកូនចៅរបស់មនុស្សអាក្រក់ និងកូនចៅដែលពោពេញដោយល្បិចកល្ប! ពួកគេបានបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់ ពួកគេបានមើលងាយដល់ព្រះដ៏បរិសុទ្ធរបស់អីុស្រាអែល ពួកគេបានបែខ្នងគេចចេញពីព្រះអង្គ។

⁵ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនៅតែត្រូវបានគេវាយដំ? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកកាន់តែបះបោរខ្លាំងឡើងៗ? ក្បាលរបស់អ្នករាល់គ្នាបានឈឺ ហើយចិត្តអ្នករាល់គ្នាក៏ខ្សោយដែរ។⁶តាំងពីចុងជើងដល់ក្បាលគ្មានកន្លែងណាដែលគេមិនបានវាយដំនោះឡើយមាន ហើយស្នាមជាំនិងស្នាមរបួសថ្មីជានិច្ច ពួកគេក៏មិនបានបិទភ្ជិត និងសម្អាត់ នឹងមិនបានលាបប្រេងផងដែរ។

⁷ប្រទេសរបស់អ្នកត្រូវបានបំផ្លាញ ទីក្រុងទាំងឡាយរបស់អ្នកត្រូវបានដុតចោល ស្រែចម្ការរបស់អ្នកត្រូវបានអ្នកដទៃបំផ្លាញ និងលេបត្របាក់យកទាំងអស់ ហើយមនុស្សផ្សេងធ្វើជាម្ចាស់វិញ⁸កូនស្រីរបស់ស៊ីយ៉ូនត្រូវបោះបង់ចោល រោងចម្ការទំពាំងបាយជូរ ដូចជាខ្ទមនៅចម្ការត្រសក់ ដូចជាទីក្រុងដែលត្រូវគេឡោមព័ទ្ធ។

⁹ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមិនទុកអោយយើងនៅសេសសល់ចំនួនដ៏តូចនេះទេ នោះយើងមុខជាដូចក្រុងសូដុម ហើយនឹងដូចជាកូម៉ូរ៉ាដែរ។

¹⁰ចូរស្តាប់ពាក្យរបស់ព្រះអម្ចាស់! មេដឹកនាំនៃក្រុងសូដុម ប្រជាជននៅក្រុងកូម៉ូរ៉ាអើយ ចូរស្តាប់ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងៈ¹¹«តើការលះបង់របស់អ្នកមានប៉ុន្មានសំរាប់ខ្ញុំ?» នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។ «ខ្ញុំមានតង្វាយដុតជាចៀមឈ្មោលនិងខ្លាញ់សត្វសាហាវដែលមានខ្លាញ់ គ្រប់គ្រាន់ហើយយើងមិនពេញចិត្តនឹងឈាមរបស់គោ ចៀមនិងឈាមពពែទេ។

¹²ពេលអ្នកចូលមកបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខយើង តើនរណាតម្រូវអោយអ្នករាល់គ្នាជាន់ឈ្លីតំណាក់របស់យើង?¹³កុំយកតង្វាយដែលគ្មានន័យឡើយ និងផ្សែងដង្វាយរបស់អ្នកគឺយើងក៏ធុញទ្រាន់ ហើយបុណ្យចូលខែថ្មី បុណ្យសប្ប័ទ យើងមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការប្រជុំដែលរៀបចំនោះឡើង។

¹⁴យើងស្អប់ពិធីបុណ្យចូលខែថ្មី និងពិធីបុណ្យតាមពេលកំណត់ដែលអ្នករាល់គ្នាបានរៀបចំ ពិធីបុណ្យទាំងនោះជាបន្ទុកដល់យើង យើងក៏នឿយហត់ជាមួយពិធីទាំងនោះដែរ។¹⁵ដូច្នេះហើយ ពេលអ្នកលើកដៃអធិស្ធាន យើងបានបិទភ្នែកពីអ្នករាល់គ្នាដែរ បើទោះជាអ្នកអធិស្ធានច្រើនយ៉ាងណាក្ដី ក៏យើងមិនស្ដាប់ដែរ ដ្បិតដៃអ្នករាល់គ្នាប្រឡាក់ពេញទៅដោយឈាម។

¹⁶ចូរលាងសម្អាត និងជម្រះខ្លួនអ្នក ហើយដកការអាក្រក់ដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្ដ ពីភ្នែករបស់យើង ហើយឈប់ធ្វើអាក្រក់តទៀត¹⁷ចូររៀនធ្វើការល្អ ស្វែងរកយុត្តិធម៌ឲ្យដល់ក្មេងកំព្រា ហើយការពារស្ត្រីមេម៉ាយដែលត្រូវបានគេធ្វើទុក្ខលំបាក»។

¹⁸«ចូលមកឥឡូវ យើងរកហេតុផលជាមួយគ្នា» នេះជាបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់៖ «ទោះបីអំពើបាបរបស់អ្នកមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅយ៉ាងណាក្ដី ក៏នឹងប្រែទៅជាពណ៏សរដូចជាព្រិល ហើយបើទោះជាមានពណ៌ក្រហមជាំយ៉ាងណាក្ដី វានិងប្រែដូចជារោមចៀមវិញ។

¹⁹ប្រសិនបើអ្នកមានចិត្តហើយស្ដាប់តាមយើង អ្នកនឹងបានបរិភោគភោគផលដែលល្អនៅលើទឹកដីនេះ²⁰ប៉ុន្តែបើអ្នករាល់គ្នាប្រឆាំងជំទាស់ នឹងរឹងចចេសចំពោះយើង អ្នកនឹងស្លាប់ដោយមុខដាវពុំ‌ខានឡើយ» ដ្បិតនេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²¹តើក្រុងដ៏ស្មោះត្រង់ បានខូចបង់អស់យ៉ាងណាទៅ! ទីក្រុុងដែលពេញដោយយុត្តិធម៌ នាងនិងពេញដោយសេចក្ដីសុចរិត ប៉ុន្តែពេលនេះពេញពោទៅដោយ ការកាប់សម្លាប់²²ប្រាក់របស់អ្នករាល់គ្នាមិនបរិសុទ្ធ ហើយស្រារបស់អ្នកក៏លាយជាមួយទឹកដែរ។

²³អ្នកដឹកនាំរបស់អ្នកជាអ្នកបះបោរនិងចូលដៃជាមួយចោរ ពួកគេរាល់គ្នាចូលចិត្តសំណូក ហើយក៏ឧស្សាហ៍តាមរករង្វាន់ដែរ។ ពួកគេមិនបានការពារដល់ពួកក្មេងកំព្រាឡើយ ហើយក៏មិនរវី‌រវល់ស្ដាប់ស្ត្រីមេម៉ាយដែលនៅចំពោះពួកគេដែរ។

²⁴ហេតុនេះហើយបានជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលនិងជាព្រះដ៏មានព្រះចេស្ដាលើជនជាតិអុីស្រាអែលមានព្រះបន្ទូលថា៖ «វេទនាដល់គេហើយ! យើងនឹងដណ្ដើមយកជ័យ‌ជម្នះនៅលើបច្ចា‌មិត្តរបស់យើង ហើយយើងនឹងសង‌សឹកខ្មាំងសត្រូវរបស់យើង²⁵យើងនឹងដាក់ដៃទាស់នឹងអ្នក និងសម្អាតមន្ទិលសៅ‌ហ្មងរបស់អ្នកចេញឲ្យស្អាត នឹងដកអ្វីៗទាំងអស់ដែលសៅហ្មងចេញពីអ្នក។

²⁶យើងនឹងធ្វើឲ្យចៅក្រមរបស់អ្នកមានលក្ខណៈដូចជាចៅក្រមដែលនៅជំនាន់ដើម ហើយអ្នកព្រឹក្សារបស់អ្នកបានដូចគ្រាដើមដែរ នោះអ្នកនឹងហៅថាជាទីក្រុងមានសេចក្ដីសុចរិត និងស្មោះ‌ត្រង់ដែរ»។

²⁷ក្រុងស៊ីយ៉ូននឹងត្រូវបានរំដោះដោយយុត្តិធម៌ ហើយប្រជា‌ជនដែលកែប្រែចិត្តគំនិត ដោយសេចក្ដីសុចរិត។²⁸អ្នកដែរបះបោរ និងមនុស្សបាបនឹងត្រូវគេជាន់ឈ្លី ហើយអស់អ្នកដែលបោះបង់ចោលព្រះអម្ចាស់នឹងត្រូវវិនាសទៅជាមួយគ្នា។

²⁹«ហើយអ្នកនិងត្រូវអាម៉ាស់ព្រោះតែជំពាក់ចិត្តនឹងដើមម៉ៃសាក ដែលអ្នកចង់បាន ហើយអ្នកនឹងខ្មាសអៀ ដោយសារ សួនច្បារដែលអ្នកបានជ្រើសរើស។³⁰ដ្បិតអ្នករាល់គ្នានឹងបានដូចជាដើមម៉ៃសាក់ ដែលស្លឹកស្វិតក្រៀមទៅ ហើយដូចជាសួន‌ច្បារដែលគ្មានទឹក។

³¹មនុស្សខ្លាំងពូកែនឹងដូចជាអាចម៍បន្ទោះ ហើយអ្វីៗដែលគេធ្វើប្រៀបដូចផ្កាភ្លើង ដែលឆេះជាមួយគ្នា ហើយគ្មាននរណាអាចពន្លត់បានឡើយ»។

2

¹នេះជាសេចក្ដីដែលព្យាការីអេសាយ ជាកូនរបស់េអម៉ូស បានទទួលតាមនិមិត្តដែលនឹងកើតឡើង ទាក់ទងទៅនិងយូដា ហើយនិងក្រុងយេរូ‌សាឡិម²នៅថ្ងៃចុងក្រោយបង្អស់ ភ្នំនៃដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នឹងត្រូវបានតម្កើងឡើង គឺដូចជាភ្នំខ្ពស់បំផុត ហើយវានឹងត្រូវលើកឡើងខ្ពស់ដូចជាជួរភ្នំ ប្រជាជាតិទាំងមូលនឹងហូរទៅតាមវាដែរ។

³មនុស្សជាច្រើននឹងចូលមកហើយពោលថា «ចូរនាំគ្នាមក! យើងឡើងលើភ្នំរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌វិហារនៃព្រះរបស់លោកយ៉ាកុប ព្រះ‌អង្គនឹងបង្រៀនយើងពីផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ នោះយើងនឹងដើរតាមផ្លូវទាំងនោះ» ដ្បិតការប្រៀន‌ប្រដៅចេញមកពីក្រុងស៊ីយ៉ូន ហើយព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ក៏ចេញមកពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមដែរ។

⁴ព្រះអង្គនឹងធ្វើជាចៅ‌ក្រមរវាងជនជាតិទាំងអស់ ហើយសម្រុះ‌សម្រួលមនុស្សជាច្រើន ពួកគេនឹងយកដាវរបស់ខ្លួនដំធ្វើជាផាល‌នង្គ័ល ហើយលំពែងគេធ្វើជាកណ្ដៀវវិញ ប្រជា‌ជាតិមួយនឹងឈប់ច្បាំងនឹងប្រជា‌ជាតិមួយទៀត ហើយគេនឹងមិនហ្វឹកហាត់ក្នុងការធ្វើសង្គ្រាមទៀតដែរ។

⁵កូនចៅរបស់យ៉ាកុប ចូរមកហើយសូមឲ្យយើងដើរនៅក្នុងពន្លឺនៃព្រះអម្ចាស់។⁶ដ្បិតអ្នកបានបោះបង់ចោល ប្រជាជនខ្លួនឯង គឺកូនចៅរបស់យ៉ាកុប ដោយសារតែពួកគេមានគ្រូមន្ត‌អាគមពីទិសខាងកើត ហើយពួកគេមានគ្រូទាយច្រើនដូចនៅភីលីស្ទីន ហើយពួកគេបានចងសម្ពន្ធ‌មិត្តនឹងពួកជនជាតិបរទេស។

⁷ទឹកដីរបស់ពួកគេពោពេញទៅដោយមាស និងប្រាក់ ហើយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេគ្មានដែនកំណត់ទេ ទឹកដីរបស់ពួកគេក៏សម្បូរទៅដោយសេះ រទេះចម្បាំងរបស់គេរាប់មិនអស់។⁸ទឹកដីរបស់គេក៏ពោរ‌ពេញទៅដោយ រូបសំណាកព្រះក្លែងក្លាយដែរ ពួកគេនាំគ្នាក្រាបថ្វាយ‌បង្គំស្នា‌ដៃរបស់ខ្លួន គឺជារបស់ដែលម្រាមដៃគេបានធ្វើ។

⁹មនុស្សនឹងត្រូវក្រាប់ចុះ ហើយម្នាក់ៗនឹងត្រូវដូលចុះ ដូច្នោះហើយសូមកុំលើកពួកគេឡើងវិញអី។¹⁰ចូរទៅលាក់ខ្លួននៅកន្លែងក្រោមថ្ម និងក្នុងដី ដើម្បីឲ្យគេចចេញពីការភ័យខ្លាចនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយពីសិរី‌ល្អនៃឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹¹ព្រះអង្គនិងបន្ទាបមនុស្សដែលមានឬកខ្ពស់ចុះ ហើយមនុស្សមានចិត្តអួត‌អាងក៏ត្រូវទាបចុះដែរ មានតែព្រះ‌អម្ចាស់មួយព្រះអង្គគត់ ដែលនឹងបានតម្កើងឡើងនៅថ្ងៃនោះ។

¹²ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល បានកំណត់ថ្ងៃមួយទុក សម្រាប់អស់អ្នកណាដែលមានចិត្តអំនួត ហើយនិងមនុស្សដែលមានចិត្តឆ្មើង‌ឆ្មៃ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងបន្ទាបចុះវិញ¹³ហើយព្រះអង្គនឹងទាស់ជាមួយនឹងដើមឈើដែលខ្ពស់ៗទាំងនោះ នៅក្នុងទឹកដីលីបង់ ហើយគ្រប់ទាំងដើមម៉ៃសាក់នៅក្នុងទឹកដីបាសានផងដែរ។

¹⁴នៅថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល ព្រះអង្គនឹងទាស់ជាមួយនឹងភ្នំទាំងឡាយ ហើយនឹងពួកជួរភ្នំដែលបានត្រូវលើកតម្កើនផងដែរ¹⁵ហើយព្រះអង្គទាស់ជាមួយនិងប៉មខ្ពស់ៗ និងកំពែងដែលរឹងមាំដែរ¹⁶ហើយព្រះអង្គទាស់ជាមួយនិងសំពៅទាំងអស់នៅតើស៊ីស ព្រមទាំងទាស់និងនាវាដ៏ល្អប្រណិតទាំងនោះផង។

¹⁷ពួកមនុស្សអំនួតនឹងត្រូវបាក់មុខ ហើយការសើចឡកឡើយរបស់មនុស្ស ក៏នឹងត្រូវបន្ទាបចុះដែរ ព្រះ‌អម្ចាស់មួយអង្គគត់ ដែលត្រូវលើកតម្កើង នៅថ្ងៃនោះ។¹⁸គ្រប់ទាំងរូបព្រះ ក្លែងក្លាយទាំងនោះ នឹងត្រូវវិនាសបាត់អស់។¹⁹មនុស្សនឹងចូលទៅក្នុងរអាងថ្មហើយក្នុងរូងដី ដើម្បីគេចពីព្រះ‌សេចក្តីក្រោធនៃព្រះ‌អម្ចាស់ និងពីសិរី‌ល្អនៃឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅគ្រាដែលព្រះ‌អង្គក្រោកឡើងអង្រួនផែនដីនេះ។

²⁰នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សនឹងបោះចោលរូបព្រះរបស់ពួកគេដែលបានធ្វើពីមាសហើយនិងប្រាក់ ជារបស់ដែលគេបានធ្វើសម្រាប់នឹងថ្វាយបង្គំ ទៅឲ្យសត្វកណ្តុរនិងសត្វប្រចៀវ។²¹មនុស្សនឹងនាំគ្នាចូលទៅពួនក្នុងគំលាតថ្ម និងក្រហែងភ្នំ ដើម្បីគេចចេញពីព្រះ‌ពិរោធនៃព្រះ‌អម្ចាស់ និងសិរី‌ល្អនៃឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ពេលដែលព្រះ‌អង្គក្រោកឡើងអង្រួនផែនដីនេះ។²²ចូរឈប់ទុក្ខចិត្តមនុស្ស ដើម្បីគ្រាន់តែដកខ្យល់ដង្ហើមចេញចូលតាមរន្ធច្រមុះ ដ្បិតតើគេមានតម្លៃប៉ុណ្ណាទៅ?

3

¹មើល៍! ព្រះអម្ចាស់ដែលជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល នឹងដកចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងយូដាពីជំនួយនិងរបស់ផ្សេងៗ រួមទាំងចំណីអាហារ ហើយនិងប្រភពទឹកផងដែរ²មនុស្សខ្លាំងពូកែ និងមនុស្សពូកែចម្បាំង ទាំងចៅ‌ក្រមនិងពួកព្យាការី និងអ្នកចាស់ទុំ³ពួកមេត្រួតលើហាសិបនាក់ និងមនុស្សដែលមានកិត្តិយស ទាំងអ្នកប្រឹក្សា ហើយនិងជាងដែលមានស្នាដៃ ហើយអ្នកមានវោហារផងដែរ។

⁴«យើងនឹងតាំងពួកយុវជន ឲ្យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ហើយពួកយុវជននោះនឹងគ្រប់គ្រងលើពួកអ្នកទាំងនោះផង។⁵មនុស្សនឹងត្រូវសង្កត់‌សង្កិន គឺអ្នកមួយនឹងសង្កត់‌សង្កិនម្នាក់ទៀតព្រមទាំងអ្នកជិតខាងខ្លួនផង ពួកក្មេងៗនឹងប្រព្រឹត្តព្រហើនចំពោះមនុស្សចាស់ ហើយមនុស្សថ្នាក់ទាប នឹងប្រជែងជាមួយមនុស្សថ្នាក់ខ្ពស់ដែរ។

⁶មានមនុស្សម្នាក់ចាប់បង្ខំបងប្អូនបង្កើត ពីឪពុកតែមួយ ដោយនិយាយថា៖ អ្នកមានអាវធំដូច្នេះ សូមអ្នកធ្វើជាអ្នកគ្រប់‌គ្រង ហើយឲ្យទឹកដីនេះនឹងខ្ទេចខ្ទាំដោយដៃអ្នកចុះ។⁷នៅថ្ងៃនោះ អ្នកនឹងស្រែកដោយនិយាយថា៖ ខ្ញុំមិនមែនជាគ្រូពេទ្យទេ ខ្ញុំក៏គ្មានអាហារ ឬអាវធំដែរ។ អ្នកមិនអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំទៅជាមេដឹកនាំលើមនុស្សឡើយ»។

⁸ដ្បិតក្រុងយេរូ‌សាឡិមបានជំពប់ជើង ហើយយូដាក៏បានដួលចុះដែរ ដោយសារដំណើរហើយនិងទង្វើដែរទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់ដើម្បីប្រមាថក្នុងព្រះនេត្រនិងសិរី‌រុងរឿងនៃព្រះ អង្គ។⁹មើលមុខពួកគេសម្តែងឃើញពីការប្រឆាំងរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេប្រាប់អំពីបាបរបស់គេដូចអ្នកក្រុងសូដុម ពួកគេមិនលាក់‌លៀមសោះឡើយ។ វេទនាដល់គេ! ដ្បិតពួកគេបានប្រព្រឹត្ត អំពើអាក្រក់ដល់ខ្លួនគេហើយ។

¹⁰ចូរថ្លែងប្រាប់ទៅមនុស្សសុចរិតថាមិនអីទេគ្រប់យ៉ាងនឹងប្រសើរ ដ្បិតគេនឹងទទួលផលនៃការដែលគេប្រព្រឹត្ត។¹¹វេទនាដល់មនុស្សអាក្រក់! ការអាក្រក់នឹងកើតឡើងដល់គេ ដ្បិតពួកគេនឹងទទួលផលតាមអំពើដែលដៃបានធ្វើ។¹²ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង គឺជាកូនដែលសង្កត់‌សង្កិនដល់គេ ហើយពួកស្រីៗដ៏មានអំណាចលើគេដែរ។ ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងដែលជាអ្នកនាំមុខអ្នកឲ្យវង្វេងហើយច្រឡំ ផ្លូវដែលអ្នកដើរនោះ។

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់កំពុងឈរដើម្បីតវ៉ា ហើយព្រះ‌អង្គឈរដើម្បីជំនុំ‌ជម្រះមនុស្ស។¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់ចោទប្រកាន់ពួកព្រឹទ្ធា‌ចារ្យនិងពួកមេដឹកនាំនៃមនុស្សទាំងនោះ៖ «គឺអ្នកហើយដែលបានស៊ីបង្ហិនចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ហើយប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិពីពួកអ្នកក្រ យកមកដាក់ក្នុងផ្ទះរបស់អ្នក។¹⁵ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាជាន់ឈ្លីប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ហើយប្រមាថដល់អ្នកក្រីក្រដូច្នេះ?» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា ដោយសារពួកកូនស្រីក្រុងស៊ីយ៉ូនមានអំនួត ហើយដើរបែបងើយក្បាល ផាត់រង្វង់ភ្នែកដើរកាច់រាង ហើយដើរឲ្យគេឮសូរកណ្ដឹងកងជើងផង¹⁷ហេតុដូច្នេះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងធ្វើកូនស្រីនៅក្រុងស៊ីយ៉ូន កើតរមាស់ពេញក្បាល ហើយព្រះ‌អម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យកេរ្ដិ៍‌ខ្មាស់របស់គេ នៅកណ្តាលវាលដែរ។

¹⁸នៅថ្ងៃនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងដកយកគ្រឿងអលង្ការ ដែលស្រស់ស្អាតចេញពី កជើង និងភ្នួង‌សក់ បន្តោងខ្សែក¹⁹ក្រវិល ខ្សែដៃ ស្បៃបាំងមុខ²⁰ស្នៀតសក់ ដែលមានដាំពេជ្រ កងជើង ខ្សែក្រវាត់ ប្រអប់ដាក់គ្រឿងក្រអូប ហើយនិងការធ្វើឲ្យមានស្នេហ៍មុខ។

²¹ព្រះជាម្ចាស់នឹងដកចិញ្ចៀន និង ចិញ្ចៀនពាក់លើច្រមុះ²²សម្លៀក‌បំពាក់ដ៏មានតម្លៃ អាវវែង អាវធំ កាបូប²³កញ្ចក់កាន់ដៃ អាវពណ៌ទេសឯក ហើយនិងមួក ព្រមទាំងស្បៃរុំខ្លួន។

²⁴ផ្ទុយទៅវិញ ក្លិនទឹកអប់ប្រែទៅជាក្លិនស្អុយ ហើយ ខ្សែវាត់ទៅជាខ្សែពួរទៅវិញ ជំនួសឲ្យសក់មានរបៀបទៅជាគ្មានសក់វិញ ហើយជំនួយអាវស្អាតបែបជាក្រណាត់ធ្វើពីថង់វិញ ខំដេញតាមម៉ូតទំនើបជំនួសឲ្យភាពស្រស់ស្អាតវិញផងដែរ។²⁵ពួកប្រុសៗរបស់អ្នកនឹងដួល ដោយមុខដាវ ហើយមនុស្សខ្លាំងពូកែរបស់អ្នកនឹងស្លាប់ក្នុងចម្បាំង។²⁶នៅទ្វារក្រុងយេរូ‌សាឡិម នឹងយំសោកហើយកាន់ទុក្ខ ហើយនាងនឹងនៅតែម្នាក់ឯង អង្គុយនៅលើដីផង។

4

¹នៅថ្ងៃនោះ មានស្ត្រីប្រាំ‌ពីរនាក់ នឹងចង់បានបុរសម្នាក់ទាំងនិយាយថា៖ «យើងនឹងបរិភោគអាហាររបស់យើង នឹងប្រើសម្លៀកបំពាក់របស់យើងដែរ។ ប៉ុន្តែសូមឲ្យយើងប្រើឈ្មោះរបស់លោកដើម្បីដកភាពអាម៉ាស់ចេញ»។²នៅថ្ងៃនោះ មែកនៃព្រះអម្ចាស់និងស្រស់ស្អាតហើយមានសិរីរុងរឿង ហើយផលផ្លែដែលកើតចេញពីទឹកដីនោះ គឺរស់ជាតិឆ្ងាញ់ក៏ធ្វើឲ្យសប្បាយចិត្តដល់មនុស្សដែលបានរួចជីវិតនៅក្នុងអុីស្រាអែល។

³ការនេះនឹងកើតឡើងដល់អ្នកដែលចាកចេញពីក្រុងស៊ីយ៉ូនហើយអ្នកដែលរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម នឹងត្រូវហៅថាបរិសុទ្ធ គ្រប់គ្នាដែលរស់ក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដែលមានឈ្មោះកត់ទុកនៅទីនោះផង។⁴ការនេះនឹងកើតឡើងនៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់នឹងលាងសំអាតភាពកខ្វក់របស់កូនស្រីក្រុងស៊ីយ៉ូនហើយព្រះអង្គនឹងសំអាតស្នាមប្រឡាក់ឈាមចេញពីកណ្ដាលក្រុងយេរូសាឡិម ដោយអំណាចនៃការជំនុំជម្រះនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហើយអំណាចនៃភ្លើងឆេះបន្សុសផងដែរ។

⁵បន្ទាប់មក ទូរទាំងតំបន់ភ្នំស៊ីយ៉ូនហើយកន្លែប្រជុំរបស់ទីក្រុង ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងបង្កើតដុំពពក និងផ្សែង នៅពេលថ្ងៃ ហើយពន្លឺដ៏ចិញ្ចែង‌ចិញ្ចាច យ៉ាងសន្ធោ‌សន្ធៅ នៅពេលយប់ វាគឺជាសិរីល្អនៅពីលើទីកន្លែងនោះទាំងមូល។⁶វានឹងជាម្លប់នៅពេលថ្ងៃនិងពីកម្តៅថ្ងៃផង ហើយក៏ជាជម្រក ហើយបាំងពីព្យុះ ហើយភ្លៀងដែរ។

5

¹សូមឲ្យខ្ញុំច្រៀងសម្រាប់សម្លាញ់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ ជាចម្រៀងអំពីសម្លាញ់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ និងចម្ការទំពាំង‌បាយជូររបស់គាត់។ សម្លាញ់ចិត្តខ្ញុំមានចម្ការទំពាំងបាយជូរស្ថិតនៅលើជម្រាលភ្នំ។²គាត់បានកាប់គាស់ដី រើសដុំថ្មចេញ ហើយដាំទំពាំង‌បាយជូរពូជល្អបំផុត។ គាត់បានសង់ប៉ម នៅកណ្ដាលចម្ការនោះ និងជីកកន្លែងបញ្ជាន់ផ្លែ។ គាត់រង់ចាំដើម្បីឲ្យបានផ្លែល្អ ប៉ុន្តែចម្ការនោះឲ្យផលគឺជាផ្លែទំពាំងបាយជូរព្រៃវិញ។

³ឥឡូវនេះ អ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងអ្នកស្រុកយូដា សូមកាត់ក្តីរឿងខ្ញុំនេះ ហើយនិងចម្ការទំពាំង‌បាយជូររបស់ខ្ញុំផង។⁴តើគួរធ្វើអ្វីទៀតដើម្បីឲ្យចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ខ្ញុំកើតផលបាន? ពេលខ្ញុំសម្លឹងមើលផ្លែទំពាំង‌បាយជូរ ហេតុអ្វីបានជាចេញផ្លែទំពាំង‌បាយ‌ជូរព្រៃវិញ?

⁵ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកឲ្យដឹងពីអ្វីដែលខ្ញុំនឹងធ្វើជាមួយចម្ការរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងរើរបងចេញ ហើយវានឹងទៅជាវាលស្មៅ ខ្ញុំនឹងទម្លុះជញ្ជាំងវាចេញ ឲ្យគេចូលជាន់ឈ្លីវិញ។⁶ខ្ញុំបំផ្លាញវាឲ្យដូចចម្ការដែល គេបោះបង់ចោល គ្មានអ្នកណាលួសមែកគ្មានអ្នកណាជ្រួយដីទៀតឡើយ។ គឺមានតែអព្ចាញ បន្លាដុះ ពាស‌ពេញ។ ខ្ញុំនឹងហាមពពកមិនឲ្យបង្អុរភ្លៀង មកលើចម្ការឡើយ។

⁷ដ្បិតចម្ការទំពាំង‌បាយជូររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នៃពិភពទាំងមូល គឺជាជនជាតិអីុស្រា‌អែល ហើយមនុស្សនៅយូដា ដើមទំពាំង‌បាយជូរដែលព្រះអង្គជាអ្នកដាំ។ ព្រះ‌អង្គប្រាថ្នាចង់បានសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ តែផ្ទុយទៅវិញ បានតែការសម្លាប់ សម្រាប់មនុស្សសុចរិត ហើយនិងសម្រែករកជំនួយវិញ។

⁸វេទនាហើយ! អស់អ្នកដែលយកផ្ទះគេមកភ្ជាប់ផ្ទះរបស់ខ្លួនអស់អ្នកដែលយកដីគេ មកធ្វើជាដីខ្លួនឯងទាំងអស់់ មានអ្នកម្នាក់គត់ដែលរស់នៅលើទឹកដីនេះ។⁹ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំ ផ្ទះជាច្រើននឹងត្រូវចោលទទេ ទោះជាផ្ទះនោះធំល្អបែបណាក្តី នៅតែគ្មានអ្នករស់នៅដែរ។¹⁰ដ្បិតចម្ការទំពាំងបាយជូរបីហិចតានឹងបានទឹកទំពាំង‌បាយ‌ជូរ តែមួយបាថ ហើយពូជមួយហូមើរ នឹងបានផលតែមួយអេផាប៉ុណ្ណោះ។

¹¹វេទនាដល់ពួកអ្នកដែលក្រោកឡើងពីព្រលឹមស្រាង ដើម្បីតែនឹងរកគ្រឿងស្រវឹង ហើយអត់ងងុយដរាបដល់យប់ជ្រៅ រហូតដល់ស្រាឆាបឆេះពួកគេ។¹²ជាពួកអ្នកដែលមានស៊ុង ពិណ ក្រាប់ ខ្លុយ និងស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ តែពួកគេមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងកិច្ចការដែលព្រះ‌អម្ចាស់ ពួកគេក៏មិនបានគិតពីការដែលព្រះហស្តព្រះអង្គធ្វើដែរ។

¹³ហេតុនោះហើយបានជាមានមនុស្សរបស់យើងបានត្រូវចាប់ទៅជាឈ្លើយ ដោយព្រោះការខ្វះប្រាជ្ញា មេដឹកនាំរបស់ពួកគេបានឃ្លាន ហើយប្រជាជនទូទៅរបស់ពួកគេក៏គ្មានអ្វីផឹកដែរ។¹⁴ដូច្នេះហើយ ស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់បានរីកធំឡើង ព្រមទាំងហាមាត់យ៉ាងធំផងដែរ ហើយលេបយកទាំងពួកអ្នកធំរបស់គេ ទាំងប្រជា‌ជនតូច‌តាចដែលសប្បាយចិត្តនិងគេ ក៏ត្រូវចុះទៅស្ថានឃុំព្រលឹងដែរ។

¹⁵មនុស្សនឹងបង្ខំឲ្យត្រូវទាបចុះ ហើយមនុស្សទាំងមូលក៏ត្រូវបន្ទាបខ្លួនដែរ ចំណែកភ្នែករបស់អ្នកមានឫកខ្ពស់នឹងត្រូវសំយុង។¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនឹង លើកតម្កើងដោយសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ហើយព្រះដ៏បរិសុទ្ធគឺនឹងបង្ហាញព្រះអង្គថាបរិសុទ្ធ ដោយសេចក្ដីសុចរិតវិញ។¹⁷ក្រោយមក កូនចៀមនឹងរកស៊ីដូចជាវាលស្មៅរបស់វាហើយបំផ្លាញ ចៀមទាំងនោះនឹងសុីស្មៅរបស់ជនជាតិដ៏ទៃផងដែរ។

¹⁸វេទនាហើយ អស់អ្នកដែលខំប្រឹងប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដូចគោខំប្រឹងទាញរទេះ ព្រោះគេនឹងទទួលទោស តាមអំពើដែលខ្លួនប្រព្រឹត្ត។¹⁹វេទនាហើយ អ្នកដែលនិយាយថា «សូមព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រញាប់ឡើង ដើម្បីឲ្យយើងបានឃើញផង សូមឲ្យគម្រោង‌ការរបស់ព្រះដ៏វិសុទ្ធ នៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលបានសម្រេចចុះ ដើម្បីឲ្យយើងបានស្គាល់ផង»។

²⁰វេទនាហើយ អស់អ្នកដែលហៅអំពើអាក្រក់ថាល្អ ហៅអំពើល្អថាអាក្រក់ ចាត់ទុកភាពងងឹតថាជាពន្លឺ ចាត់ទុកពន្លឺថាជាភាពងងឹត ហើយចាត់ទុកការជូរចត់ថាផ្អែម ចាត់ទុកផ្អែមថាជាការជូរចត់!²¹វេទនាហើយ អស់អ្នកដែលនឹកស្មានថាខ្លួនមានប្រាជ្ញា ហើយចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាអ្នកចេះដឹង!

²²វេទនាហើយ អស់អ្នកដែលចូលចិត្តផឹកស្រា ហើយជាជើងឯកខាងលាយស្រាខ្លាំង²³ពួកគេទទួលសំណូក ហើយចាត់ទុកអំពើអាក្រក់ថាគ្មានទោសដោយសារប្រាក់ និងដកហូតសិទ្ធពីគ្មានទោសវិញ!

²⁴ហេតុនេះហើយ ដូចអណ្ដាតភ្លើងឆាប‌ឆេះស្បូវ ហើយក៏ដូចជាចំបើងត្រូវភ្លើងឆេះដែរ ដូច្នេះពួកគេនឹងរលួយទាំងឫសផង និងផ្ការបស់ពួកគេនឹងក្លាយទៅជាធូលីដី។ ការទាំងនេះនឹងកើតឡើងដោយសារពួកគេបានបដិសេធ ច្បាប់នៃព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ហើយមាក់ងាយព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះដ៏វិសុទ្ធនៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល។

²⁵ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌ពិរោធទាស់នឹងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះជាម្ចាស់លើកព្រះ‌ហស្ដនៃព្រះអង្គ ទាស់នឹងគេហើយវាយប្រហារពួកគេផង។ ភ្នំទាំង‌នោះនឹងត្រូវរង្គើ ហើយនឹងមានសាក‌សពដូចជាសំរាម នៅតាមដងផ្លូវ។ នៅក្នុងការទាំងអស់នេះ ព្រះ‌ពិរោធរបស់ព្រះអង្គនៅតែមិនស្ងប់ដែរ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គលើកព្រះ‌ហស្ដសន្ធឹងចេញទៅរកគេ។

²⁶ព្រះជាម្ចាស់លើកទង់ឡើង ជាសញ្ញាដល់គ្រប់ប្រជា‌ជាតិ ដែលនៅឆ្ងាយៗ ដ្បិតគឺជាសម្លេងអ្នកដែលនៅចុងផែនដី។ ចូរមើល៍ ពួកខ្មាំងនឹងខំសង្វាតមកដោយប្រញាប់។

²⁷ក្នុងចំណោមពួកគេ គ្មាននរណាម្នាក់នឿយ‌ហត់ គ្មាននរណាម្នាក់បាក់កម្លាំង ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់ងោក‌ងុយដែរ។ គ្មាននរណាម្នាក់ដោះខ្សែក្រវាត់ចេញពីចង្កេះ ឬស្រាយខ្សែស្បែកជើងសោះឡើយ។²⁸ពួកគេសំលៀងមុខព្រួញរបស់ខ្លួនជានិច្ច ហើយធ្នូរបស់គេនៅត្រៀមជាស្រេច ក្រចកជើងសេះរបស់គេដូចថ្មភ្លឺរលើប កង់រទេះរបស់គេប្រៀបដូចជាខ្យល់កួចផងដែរ។

²⁹សម្រែករបស់គេប្រៀបបានទៅនឹងសត្វសិង្ហ ពួកគេគ្រហឹមដូចជាសិង្ហស្ទាវ។ ពួកគេចាប់រំពានាំយកទៅ គ្មាននរណាអាចមករំដោះឲ្យរួចបានឡើយ។³⁰នៅថ្ងៃនោះ ពួកគេនឹងមានឮសន្ធឹកដូចស្នូរសមុទ្រគ្រហឹម។ បើអ្នកណាមើលទៅកាន់ទឹកដីនោះ អ្នកនោះនឹងឃើញភាពងងឹតនិងការឈឺចាប់ ហើយនឹងមានពពកយ៉ាងក្រាស់មកបាំងពន្លឺថ្ងៃ ឲ្យប្រែទៅជាងងឹតដែរ។

6

¹នៅឆ្នាំដែលព្រះ‌បាទអ៊ូសៀសសោយទិវង្គត ខ្ញុំបានឃើញព្រះ‌អម្ចាស់គង់លើបល្ល័ង្កដ៏ខ្ពស់បំផុត ហើយបានតម្កើងឡើង ចំណែករំយោលព្រះ‌ពស្ត្រសាយពេញក្នុងព្រះ‌វិហារ។²នៅពីលើព្រះអង្គ មានពពួកសេរភីម ហើយសេរភីមនីមួយៗមានស្លាបប្រាំមួយ គឺស្លាបពីរសម្រាប់បាំងមុខ ស្លាបពីរសម្រាប់បាំងជើង និងស្លាបពីរទៀតសម្រាប់ហើរ។

³ម្នាក់ៗបានបន្លឺសំឡេងឆ្លើយឆ្លងគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «ដ៏វិសុទ្ធ ដ៏វិសុទ្ធ ដ៏វិសុទ្ធ គឺព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល! ផែនដីទាំងមូលពោរ‌ពេញទៅដោយសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ»។

⁴គ្រឹះច្រកចូលរបស់ទ្វារ ត្រូវបានរំជួយដោយសម្លេងស្រែករបស់ពួកគេ ហើយមានផ្សែងហុយពេញពីព្រះ‌ដំណាក់មក។⁵ក្រោយមកខ្ញុំពោលថា៖ «វរហើយខ្ញុំ! ដ្បិតខ្ញុំត្រូវវិនាសដោយសារខ្ញុំជាមនុស្សមានបបូរមាត់មិនស្អាត ហើយខ្ញុំនៅកណ្ដាលបណ្ដាមនុស្សដែលមានបបូរមាត់មិនស្អាតដែរ ពីព្រោះភ្នែកខ្ញុំបានឃើញព្រះ‌មហា‌ក្សត្រ ជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល!»

⁶ក្រោយមក សេរភីមមួយហើរមករកខ្ញុំ ទាំងកាន់រងើកភ្លើងដែលនៅក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំ ហើយក៏នាំជាមួយអណ្តាតមកដាក់អាសនៈមកជាមួយផង⁷ព្រះអ្នកមកប៉ះនឹងមាត់ខ្ញុំ ដោយពោលថា៖ «ចូលមើល៍ នេះបានប៉ះនឹងបបូរមាត់អ្នកហើយ អំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកបានដកចេញ ហើយអំពើបាបរបស់អ្នកបានអត់ទោសឲ្យដែរ»

⁸ខ្ញុំបានឮព្រះ‌សូរសៀងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដែលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «តើយើងនឹងចាត់អ្នកណាឲ្យទៅ តើនរណានិងទៅជំនួសយើង?» បន្ទាប់មកខ្ញុំឆ្លើយថា «ខ្ញុំនៅទីនេះហើយ សូមប្រើខ្ញុំចុះ»⁹ព្រះជាម្ចាស់ឆ្លើយថា៖ «ព្រះអង្គថ្លែងដូច្នេះ ស្រាប់ហើយ! សូមប្រាប់ពួកគេ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលតបថា៖ «ចូរទៅប្រាប់ជនជាតិនេះថា អ្នករាល់គ្នាស្តាប់ តែឥតយល់ ហើយមើល តែឥតដឹងឡើយ។

¹⁰បានធ្វើឲ្យចិត្តរបស់មនុស្សទាំងនេះទៅជាមិនរស់រវើក ហើយឲ្យត្រចៀកគេធ្ងន់ ហើយភ្នែករបស់ពួកគេមើលមិនឃើញ។ ដូច្នេះហើយ គេអាចមើលឃើញដោយភ្នែក និងស្ដាប់ឮដោយត្រចៀក ហើយបានយល់ដោយចិត្តរបស់គេ នោះគេនឹងបែរហើយបានការព្យាបាល»។

¹¹ដ្បិតខ្ញុំទូលថា «ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើដល់ពេលណាទៅ?» ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលតបថា «គឺដល់ពេលទីក្រុងទាំងអស់ ត្រូវវិនាសអស់ គ្មានអ្នកណារស់នៅទៀត ហើយផ្ទះទាំងអស់ គ្មានមនុស្ស ហើយទឹកដីទាំងមូល បានទៅជាទីស្ងាត់ឈឹងដោយការខ្ជះខ្ជាយ។¹²ដល់ពេលព្រះ‌អម្ចាស់នឹងបណ្ដេញមនុស្ស‌ចេញទីឆ្ងាយ ហើយស្ងៀមស្ងាត់ នៅកណ្ដាលទឹកដី។

¹³ទោះបើនៅសល់តែដប់ភាគរយ នៃប្រជា‌ជនដែលនៅក្នុងក្រុងនេះ ក៏ពួកគេនឹងតែត្រូវបំផ្លាញ ដូចជាដើមឈើ‌ទាល និងដើមម៉ៃសាក់ ដែលគេកាប់រំលំហើយនៅសល់តែគល់ គឺពូជ‌បរិសុទ្ធនៃគល់ឈើនោះ»។

7

¹នៅគ្រាដែលព្រះ‌បាទអេហាស ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូថាម ដែលត្រូវជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអ៊ូសៀស គ្រងរាជ្យនៅស្រុកយូដា ហើយរេស៊ីន ជាស្តេចស្រុកអារ៉ាម ហើយពេកា ជាបុត្ររេម៉ាលា ស្តេចស្រុកអីុស្រា‌អែល បានលើកទ័ពឡើងទៅច្បាំងនឹងក្រុងយេរូ‌សាឡិម ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចវាយចូលបានឡើយ។²មានដំណឹងមកដល់ពួកវង្សដាវីឌថា ជនជាតិអារ៉ាមបានចូលដៃនឹងពួកអេប្រាអិម។ ព្រះទ័យនៃព្រះ‌បាទអេហាស និងប្រជា‌រាស្ត្រត្រូវញ័ររន្ធត់ ដូចព្រៃឈើត្រូវខ្យល់បក់បោក។

³គ្រាដែល ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់អេសាយ «ចូរចេញទៅក្រៅជាមួយ ស្អា យ៉ាស៊ូប ទៅជួបអេហាសនៅចុងប្រឡាយទឹក ត្រង់ស្រះខាងលើ តាមផ្លូវទៅចម្ការរបស់អ្នកជ្រលក់ល័ក្ខ។⁴ហើយប្រាប់គាត់ថា ចូរប្រយ័ត្នខ្លួន ហើយរក្សាចិត្តឲ្យបានស្រួល កុំឲ្យភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ ដោយព្រោះកន្ទុយឧសទាំងពីរដែលហុយផ្សែងនោះឡើយ គឺដោយព្រោះសេចក្ដីកំហឹងដ៏សហ័សរបស់រេស៊ីន និងជនជាតិអារ៉ាម ហើយរបស់កូនរេម៉ាលាផងដែរ។

⁵ជនជាតិអារ៉ាម និងពួកអេប្រាអិម ហើយកូនរេម៉ាលាបានផែនការអាក្រក់ទាស់និងអ្នក ពួកគេនិយាយថា⁶«ចូរយើងលើកគ្នាទៅច្បាំងនឹងស្រុកយូដា ហើយយើងបំភ័យគេឲ្យតក់‌ស្លុត ហើយវាយលុកស្រុកគេ ហើយយើងនឹងតាំងកូនរបស់តាប‌បៀល ឲ្យធ្វើជាស្តេចនៅទីនោះ»។

⁷ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «វាមិនអាចទៅរួចទេ ហើយ វាក៏មិនកើតឡើងដែរ⁸ដ្បិតអ្នកដឹកនាំរបស់អារ៉ាម គឺក្រុងដាម៉ាស ហើយអ្នកដឹកនាំរបស់ក្រុងដាម៉ាស គឺរេស៊ីន។ ក្នុងរវាងហុក‌សិបប្រាំឆ្នាំទៀត អេប្រាអ៊ីមនឹងត្រូវវិនាសសូន្យ ហើយគ្មានទីជម្រកនិងមនុស្សរស់នៅទៀតដែរ។⁹ពួកអ្នកដឹកនាំរបស់ពួកអេប្រាអ៊ីម គឺក្រុងសាម៉ារី ហើយអ្នកដឹកនាំរបស់ក្រុងសាម៉ារី គឺជាកូនរេម៉ាលា។ ប្រសិន‌បើអ្នកមិនរក្សាជឿទេ អ្នកប្រាកដជាមិនមានក្តីសុខសាន្តបានឡើយ»។

¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលម្តងទៀតទៅកាន់អេហាស¹¹«សូមការបង្ហាញពីព្រះជាម្ចាស់ដែលជាព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យដឹងពីជំរៅឬពីកំពស់ផងដែរ»។¹²ប៉ុន្តែ អេហាសតបថា៖ «យើងនឹងមិនសូម ហើយមិនល្បង‌លព្រះ‌អម្ចាស់ដែរ»។

¹³ហើយព្យាការីអេសាយតបថា «ចូរស្តាប់! ពូជពង្សរបស់ព្រះ‌បាទដាវីឌអើយ។ តើមិនគ្រប់គ្រាន់ទេឬអីដែលអ្នកបានល្បងលពីការអត់ធ្មត់របស់មនុស្សនោះ? ត្រូវល្បងលការអត់ធ្មត់នៃព្រះជាម្ចាស់ផងដែរឬ?¹⁴ដូច្នេះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់ផ្ទាល់នឹងប្រទានទីសម្គាល់មកដល់មនុស្ស មើល៍! នាងព្រហ្ម‌ចារីនឹងមានគភ៌ប្រសូតបានបុត្រាមួយ ហើយនឹងឲ្យព្រះ‌នាមថា អេម៉ា‌ញូអែល។¹⁵បុត្រនោះនឹងសោយតែទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ រហូតដល់ពេលចេះបដិសេធអ្វីៗដែលអាក្រក់ ហើយជ្រើសយកអ្វីៗដែលល្អដែរ។

¹⁶ដ្បិតមុនពេលដែលបុត្រនោះចេះបដិសេធរបស់អាក្រក់ ហើយរើសយករបស់ល្អ នោះទឹកដីរបស់ស្តេចទាំងពីរ ដែលអ្នកខ្ពើមនោះ នឹងត្រូវស្ងៀមស្ងាត់។¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងនាំអ្នក ឲ្យលើប្រជា‌ជនរបស់អ្នក ហើយលើពួកវង្សរបស់ឪពុកអ្នក ថ្ងៃនោះសូម្បីតែពួកអេប្រាអ៊ីម ក៏ដកចេញពីទឹកដីយូដាដែល គេនឹងនាំស្តេចនៃអាស្ស៊ីរី មកចំពោះអ្នក»។

¹⁸នៅវេលានោះ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងហៅហ្វូងរុយ ដែលនៅទីឆ្ងាយបំផុត នៃទន្លេស្រុកអេស៊ីប ហើយហ្វូងឃ្មុំនៅស្រុកអាស្ស៊ីរី¹⁹ពួកវានឹងនាំគ្នាមកទំនៅទីកន្លែងដែលគេបោះបង់ចោល នៅក្នុងក្រហែងថ្ម នៅលើគ្រប់ទាំងរបងបន្លា ហើយនៅអស់ទាំងវាលស្មៅផង។

²⁰នៅគ្រានោះ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងកោរសក់ក្បាល និងរោមជើងផង នៅក្បែទន្លេអីប្រាទី ដល់ស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី កោរសក់ ហើយនិងកោររោមជើង និងកោរពុកចង្កាផងដែរ ។²¹នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សម្នាក់នឹងចិញ្ចឹមគោស្ទាវ និងចៀមពីរផង²²ហើយដោយព្រោះសត្វទាំងនោះមានទឹកដោះជាបរិបូរណ៌ បានជាពួកគេ នឹងបរិ‌ភោគខ្លាញ់ទឹកដោះ ដ្បិតពួកអ្នកដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះពួកគេ នឹងយកខ្លាញ់ទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំមកបរិ‌ភោគគ្រប់គ្នា។

²³ហើយនៅគ្រានោះ គ្រប់ទីកន្លែងដែលមានដើមចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ចំនួនមួយពាន់ដើម គឺមានតម្លៃជាប្រាក់មួយពាន់រៀលដែរ ហើយគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតឡើយក្រៅពីអញ្ចាញនិងបន្លា។²⁴មនុស្សនឹងចូលទៅទីនោះ ដើម្បីបបាញ់និងធ្នូ ដ្បិតទឹកដីនោះបានដុះអញ្ចាញនិងបន្លា²⁵ពួកគេនៅឲ្យឆ្ងាយពីទីទួលដែលពីដើមមានគេកាប់គាស់ដោយចបកាប់ ព្រោះខ្លាចអញ្ចាញ និងបន្លា តែជាកន្លែងសម្រាប់ហ្វូងគោ ហើយនិងហ្វូងចៀមទេ។

8

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា «ចូរយកក្តារឈ្នួនមួយធំ ហើយសរសេរថា «រឹបអូសជាប្រញាប់ ប្រមូលជយ‌ភណ្ឌឲ្យលឿន»។²យើងនឹងយកស្មរបន្ទាល់ស្មោះ‌ត្រង់សម្រាប់យើង គឺអ៊ូរីជាបូជាចារ្យ និងសាការី ជាកូនបេរេគា»។

³ខ្ញុំបានរួមរស់ជាមួយព្យាការីស្រី ដែលជាប្រពន្ធខ្ញុំ ហើយនាងមានទម្ងន់បង្កើតបានកូនប្រុសមួយ។ គ្រានោះព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ត្រូវដាក់ឈ្មោះឲ្យគាត់ថា ម៉ាហ៊េ សាឡាល ហាសបាស។⁴ដ្បិតមុនពេលដែលកូននេះចេះហៅ «ពុកហើយម៉ែ» ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ក្រុងដាម៉ាស ហើយនឹងសាម៉ារី នឹងត្រូវប្រមូលនាំយកទៅដោយស្ដេចអាស្ស៊ីរី»។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំម្តងទៀតថា៖⁶«ដោយព្រោះមនុស្សទាំងនេះ បានបដិសេធទឹកស៊ីឡោម ដែលហូរចុះមក ហើយរីក‌រាយចំពោះរេស៊ីន និងកូនរបស់រេម៉ាលាវិញ។⁷ដូច្នេះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យទឹកទន្លេដ៏ធំ ហូរយ៉ាងខ្លាំងចុះមក លើស្តេចអាស្ស៊ីរីហើយនិងសិរីរុងរឿងរបស់ស្តេចផងដែរ។ ទឹកទន្លេនោះនឹងជន់លិចច្រាំងហើយបំផ្លាញពួកគេ។

⁸ទន្លេនេះនឹងហូរសាយចូលទៅក្នុងទឹកដីយូដាផងដែរ ហើយទឹកជន់ឡើង រហូតដល់លិចដល់ករបស់អ្នក។ ទឹកនេះនឹងហូរលិចទឹកដីព្រះអង្គទាំងមូលហើយ ឱព្រះអង្គអេម៉ា‌ញូអែល»។

⁹ប្រជា‌ជនទាំង‌ឡាយអើយ អ្នកនឹងត្រូវខ្ជះខ្ជាយទៅ។ ចូរផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ អស់អ្នកដែលស្ថិតនៅទីដាច់ស្រយាល ចូរអ្នករាល់គ្នារៀបចំខ្លួនដើម្បីធ្វើសឹក តែអ្នករាល់គ្នាមុខជាត្រូវវិនាសសូន្យដែរ ហើយ ដៃរបស់អ្នកនិងត្រូវបាក់ជាចំណែកផងដែរ។¹⁰ពេលអ្នករៀបផែន‌ការ តែផែន‌ការទាំងនោះមិនបានសម្រេចទេ អ្នករាល់គ្នាចាត់វិធាន‌ការ តែវិធាន‌ការនោះក៏មិនអាចសម្រេចដែរ ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយយើង។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំ ព្រះជាម្ចាស់ដាក់ព្រះហស្តនៃព្រះអង្គលើរូបខ្ញុំ ហើយហាមខ្ញុំមិនឲ្យដើរតាមផ្លូវរបស់មនុស្សទាំងនេះ។¹²កុំឲ្យមានគិតអ្វីដើម្បីក្បត់និងរួមជាមួយពួកមនុស្សក្បត់ទាំងនោះឡើយ ក៏មិនត្រូវខ្លាចអ្វីដែលពួកគេខ្លាចនោះដែរ ហើយមិនត្រូវខ្លាចញ‌ញើតឡើយ។¹³គឺព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលប៉ុណ្ណោះ ដែលជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ ព្រះអង្គដែលអ្នកត្រូវស្ញែងខ្លាច ហើយព្រះអង្គដែលអ្នកគួរភ័យខ្លាច។

¹⁴ព្រះអង្គផ្ទាល់នឹងធ្វើជាទីសក្ការៈ តែព្រះអង្គជាថ្មដែលនាំឲ្យ ជនជាតិអុីស្រា‌អែលទាំងពីរនគរប៉ះទង្គិច ជាសិលាដែលនាំឲ្យគេជំពប់ដួល ហើយក៏ជាជង់ និងជាអន្ទាក់ ដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡិមដែរ។¹⁵មនុស្សជាច្រើនជំពប់ជើងនឹងថ្មនេះ ហើយដួលបាក់បែកហើយពួកគេនឹងជាប់អន្ទាក់ ហើយត្រូវព្រានចាប់យកទៅ។

¹⁶ចូរចងក្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុក ព្រមទាំងបិទត្រាបញ្ញត្តិច្បាប់ ហើយរក្សាទុកក្នុងចំណោមសាវ័ករបស់ខ្ញុំចុុះ¹⁷ខ្ញុំនឹងទន្ទឹងចាំព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានលាក់ព្រះ‌ភ័ក្ត្រនឹងកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុប ខ្ញុំនឹងរងចាំទ្រង់¹⁸មើល! ខ្ញុំនឹងកូនចៅដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកនៅស្រុកអុីស្រា‌អែលនិងរួមគ្នាធ្វើជា ទីសម្គាល់ ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ដែលគង់នៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូន។

¹⁹ពួកគេនឹងនិយាយទៅកាន់អ្នកថា «សូមពិគ្រោះជាមួយគ្រូខាបនិងគ្រូមន្តអាគម» អ្នកដែលស្រែកច្រៀងនិងមួលបង្កាច់។ តើមិនគួរឲ្យបណ្ដា‌ជនស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់ទេឬ? តើនឹងរកចំពោះរូបខ្មោចជាប្រយោជន៍ដល់មនុស្សរស់ធ្វើអ្វី?²⁰ចូលទៅមើលបទបញ្ញត្តិ និងទីបន្ទាល់ចុះ! ប្រសិនបើគេមិនពោលពាក្យដែលមិនស្របតាមព្រះបន្ទូលនោះទេ នោះពួកគេនិងមិនមានពន្លឺរះនៅក្នុងខ្លួនពួកគេនោះទេ។

²¹ពួកគេនឹងឆ្លងកាត់ទឹកដីនេះទាំងកាន់ទុក្ខនិងស្រេកឃ្លានយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលពួកគេឃ្លានពួកគេនឹងខឹងហើយដាក់បណ្តាសាស្តេចនិងព្រះរបស់ពួកគេនៅពេលពួកគេងើយមុខទៅលើ។²²ពួកគេក្រឡេកមើលផែនដីដែលពោពេញដោយទុក្ខព្រួយភាពងងឹតនិងភាពអាប់អួរ ពួកគេនឹងត្រូវបណ្ដេញទៅក្នុងទឹកដីនៃសេចក្ដីងងឹត។

9

¹ភាពអាប់អួនឹងត្រូវបានបណ្ដេញចេញពីទឹកដីដែលរងទុក្ខវេទនានេះ កាលពីដើម ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យទឹកដីសាប់‌យូឡូន និងស្រុកណែប‌ថា‌លីត្រូវគេមើល‌ងាយ តែទៅអនាគត ព្រះអង្គនឹងប្រទានឲ្យ ស្រុកនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ស្រុកនៅខាងកើតទន្លេយ័រដាន់ និងស្រុកកាលី‌ឡេដែលមានសាសន៍ដទៃ រស់នៅបានរុងរឿងឡើង។²ប្រជាជនដែលដើរក្នុងសេចក្ដីងងឹត និងបានឃើញពន្លឺដែលភ្លឺចិញ្ចាញចិញ្ចែង អស់អ្នកដែលបានរស់នៅក្នុងទឹកដីស្រមោលនៃសេចក្ដីស្លាប់ ក៏និងមានពន្លឺភ្លឺមកលើពួកគេ។

³ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យប្រជា‌ជាតិនេះបានចម្រើនឡើង ព្រមទាំងមានអំណរផង។ ពួកគេមានអំណរនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ដូចជាអំណរ ក្នុងរដូវចម្រូត ហើយដូចជាអំណរនៃមនុស្ស ដែលកំពុងតែចែករបឹបគ្នា។

⁴ដ្បិតព្រះអង្គបំបាក់នឹម ដែលខ្មាំងសត្រូវដាក់លើគេ ហើយឲ្យរួចពីការជិះ‌ជាន់ នោះអ្នកនឹងត្រូវខ្ជះខ្ជាយដូចជានៅគ្រានៃពួកជនជាតិម៉ាឌានដែរ។⁵ដ្បិតគ្រប់ទាំងស្បែកជើងរបស់ទាហាន ដែលតែងតែរុកទន្ទ្រាន ហើយសម្លៀក‌បំពាក់ប្រឡាក់ជោកដោយឈាម នោះនឹងត្រូវដុត ហើយជាចំណីដល់ភ្លើង។

⁶ដ្បិតមានបុត្រមួយកើតមកសម្រាប់យើងហើយគ្រប់ទាំងក្បួនច្បាប់នឹងស្ថិតនៅលើស្មារបស់ព្រះអង្គ ហើយគេនឹងហៅព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គថា ព្រះដ៏ជួយគំនិតយ៉ាងអស្ចារ្យ ព្រះដ៏មានព្រះ‌ចេស្តាព្រះ‌វបិតាដ៏គង់នៅអស់‌កល្ប និងជាម្ចាស់នៃសន្តិភាព។⁷ព្រះ‌រាជ‌បុត្រនោះនឹងលាតសន្ធឹងអំណាច ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យរាជបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ‌បាទ ដាវីឌ និងនគររបស់ព្រះអង្គ មានសេចក្ដីសុខ‌សាន្តរហូតតទៅ ព្រះអង្គយកសេចក្ដីសុចរិត និងយុត្តិធម៌មកពង្រឹងនគររបស់ព្រះអង្គឲ្យគង់‌វង្ស ចាប់ពីពេលនេះ រហូតអស់‌កល្បជាអង្វែង តរៀងទៅ។ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនឹងធ្វើការនេះ។

⁸ព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់បានទាស់ប្រឆាំងនឹងលោកយ៉ាកុបហើយវាបានធ្លាក់មកលើជនជាតិអីុស្រាអែល។⁹ប្រជាជនទាំងអស់នឹងបានស្គាល់ ទាំងអេប្រាអ៊ីមនិងប្រជាជននៅស្រុកសាម៉ារី ដែលនិយាយដោយអំនួតនិងចិត្តក្រអឺតក្រទម¹⁰«ជញ្ជាំងឥដ្ឋបានរលំ តែយើងនឹងសង់ឡើងដោយថ្មដាវិញ គេបានកាប់រំលំសសរធ្វើពីដើមត្បែង តែយើងនឹងយកសសរធ្វើពីដើមផ្ចឹកមកជំនួសវិញ»។

¹¹ដូច្នេះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងនាំបច្ចា‌មិត្តរបស់ស្ដេចរេស៊ីន ឲ្យមកវាយលុកពួកគេ¹²នឹងពង្រឹងកម្លាំងខ្មាំងសត្រូវរបស់គេ ជន‌ជាតិស៊ីរីនៅខាងកើត ហើយជន‌ជាតិភីលីស្ទីននៅខាងលិច។ ខ្មាំងសត្រូវត្របាក់លេបអុីស្រា‌អែលដោយម៉ាត់។ ក្នុងគ្រប់ការទាំងនេះ ក៏ព្រះ‌ពិរោធនៅតែពុំទាន់ស្ងប់ដដែល គឺព្រះ‌អម្ចាស់នៅតែលាតព្រះ‌ហស្ដ ចាំវាយគេជានិច្ច។

¹³ប៉ុន្តែមនុស្សនឹងមិនងាកមករកព្រះអង្គ ដែលវាយពួកគេទេហើយពួកគេក៏មិនស្វែងរកព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលដែរ។¹⁴ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់នឹងកាត់ផ្តាច់ក្បាលនិងកន្ទុយកណ្តាល របស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែលចេញ ក្នុងថ្ងៃតែមួយ។¹⁵ពួកអ្នកដឹកនាំនិងពួកអភិជនដែលជាប្រមុខ ហើយព្យាការីដែលបង្រៀនសេចក្តីកុហកគឺជាកន្ទុយ។

¹⁶អ្នកដែលដឹកនាំប្រជាជននេះឲ្យគេវង្វេង ហើយអ្នកដែលត្រូវបានគេដឹកនាំគឺត្រូវបានលេបត្របាក់។¹⁷ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌អម្ចាស់មិនអាណិតយុវជនរបស់ពួកគេឡើយ ព្រះអង្គក៏មិនមេត្តាក្មេងកំព្រានិងស្ត្រីមេម៉ាយរបស់ពួកគេដែរ ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សមិនគោរពព្រះនិងជាមនុស្សអាក្រក់ ហើយមាត់របស់គេនិយាយពាក្យល្ងីល្ងើ។ ក្នុងការទាំងនេះ ធ្វើឲ្យព្រះ‌ពិរោធនៃព្រះអង្គមិនស្ងប់ដដែល គឺព្រះ‌ហស្ដព្រះអង្គ ចាំវាយគេជានិច្ច។

¹⁸មនុស្សអាក្រក់នឹងដុតដោយភ្លើង វាបានឆេះគុម្ពបន្លា និងគុម្ពរពាក់ រួចហើយរាល‌ដាលឆេះព្រៃរបោះធ្វើឲ្យមានផ្សែងខ្មួល‌ខ្មាញ់ហុយឡើង។¹⁹ដោយសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល ទឹកដីរបស់គេនឹងត្រូវឆាប‌ឆេះហើយប្រជា‌ជននឹងក្លាយទៅជាចំណី របស់ភ្លើង។ គ្នាអ្នកណាត្រាប្រណីដល់បងប្អូនរបស់ខ្លួនឡើយ។

²⁰ពួកគេបានយកអាហារដោយដៃស្តាំ តែគេនៅតែឃ្លាន គេងាកទៅសីុអាហារនៅខាងឆ្វេង ក៏នៅតែមិនបានឆ្អែតដដែល។ រហូតដល់ហែកសាច់ឈាមរបស់ខ្លួនឯងស៊ីផង។²¹គឺម៉ាណា‌សេស៊ីសាច់អេប្រាអ៊ីម ហើយ អេប្រាអ៊ីមនិងម៉ាណា‌សេ ហើយពួកគេព្រួតគ្នាស៊ីសាច់យូដា។ ក្នុងការទាំងនេះ ក៏ព្រះ‌ពិរោធនៅតែពុំទាន់ស្ងប់ដដែល គឺព្រះ‌អម្ចាស់នៅតែលាតព្រះ‌ហស្ដ ចាំវាយគេជានិច្ច។

10

¹វេទនាហើយ អ្នកណាបង្កើតច្បាប់អយុត្តិធម៌ ហើយចេញបទ‌បញ្ជា ដើម្បីជិះ‌ជាន់ប្រជា‌ជន។²ពួកគេឃាត់ជនក្រីក្រមិនឲ្យរកយុត្តិធម៌ ហើយបំបិទសិទ្ធិដល់អ្នកក្រ ដែលជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ពួកគេរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិពីស្ត្រីមេម៉ាយ ហើយប្លន់យកអ្វីៗទាំងអស់ពីក្មេងកំព្រា!

³តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វីនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ ហើយនៅពេលដែលមានការបំផ្លាញដែលនឹងមកពីទីឆ្ងាយ? តើអ្នករាល់គ្នានឹងរកអ្នកណាជាជំនួយ ហើយតើអ្នករាល់គ្នានឹងទុកទ្រព្យសម្បត្តិអ្នករាល់គ្នានៅទីណា?⁴គ្មានអ្វីនៅសេសសល់ឡើយ ហើយអ្នកនឹងដេកនៅក្នុងចំណោមអ្នកទោសឬធ្លាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវគេសម្លាប់។ ទោះបើធ្វើទោសយ៉ាងណាក៏ដោយគង់ តែសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គមិនទាន់បែរចេញនៅឡើយគឺព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គនៅតែលូកមកទៀត។

⁵វេទនាហើយ ដល់ជន‌ជាតិអាស្ស៊ីរី ដែលជាដំបងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់យើងហើយរំពាត់នៅដៃគេ គឺជាសេចក្ដីគ្នាន់‌ក្នាញ់របស់យើង!⁶យើងចាត់គាត់អោយទៅជាតិសាសន៍មួយដែលក្រអឺតក្រទមនិងប្រឆាំងនឹងប្រជាជនដែលខឹងនឹងយើងយ៉ាងខ្លាំង។ យើងបញ្ជាឲ្យគេចាប់យកជយភ័ណ្ឌចាប់យកហើយជាន់ឈ្លីពួកគេដូចភក់នៅតាមផ្លូវ។

⁷ប៉ុន្តែគេមិនបានយល់ទេ គឺគេមានចិត្តគំនិតផ្សេងគឺមានចិត្តចង់បំផ្លាញវិញ គឺគេចង់បំផ្លាញនិង រំលាយប្រជាជាតិជាច្រើន។⁸ដ្បិតគេពោលថា អ្នកដឹកនាំរបស់យើងទាំងនោះ «តើមិនមែនជាស្តេចគ្រប់គ្នាទេឬ?⁹តើក្រុងកាល‌នរមិនដូចដូចក្រុងកើ‌កេ‌មីសទេឬ? តើក្រុងហា‌ម៉ាត់ ក្រុងអើផាឌ ក្រុងសាម៉ារីមិនដូចអាផាបទេឬ? តើស្រុកសាម៉ារីមិនដូចក្រុងដាម៉ាសទេឬ?

¹⁰យើងបានយកឈ្នះលើរាជាណាចក្រដែលមានរូបព្រះក្លែងក្លាយគឺរូបបដិមា ហើយធំជាងរូបព្រះនៅក្រុងយេរូសាឡិមនិងនៅទឹកដីសាម៉ារីទៅទៀត។¹¹គឺដូចយើងបានធ្វើដល់ក្រុងសាម៉ារី និងរូបព្រះរបស់គេដូចដែល តើយើងនឹងមិនធ្វើដល់ក្រុងយេរូសាឡិមនិងរូបព្រះរបស់គេដែរទេឬ?»

¹²នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានសម្រេចកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គនៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូន ហើយនិងក្រុងយេរូសាឡិម យើងនឹងដាក់ទោសដល់ស្ដេចអាស្ស៊ីរី ដែលមានចិត្តអួត‌អាង និងមើលទៅមានឫកខ្ពស់¹³ដ្បិតស្ដេចនោះមានរាជ‌ឱង្ការថា «យើងទទួលជ័យ‌ជម្នះដោយ‌សារកម្លាំង និងប្រាជ្ញារបស់យើងផ្ទាល់។ យើងបានស្គាល់ការនោះ យើងបានដកចេញព្រំ‌ដែនរបស់ប្រជនជាតិទាំងនោះ។ យើងបានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេទៀតផង ហើយដូចដែលយើងទម្លាក់ស្ដេចជាច្រើនចុះពីបល្ល័ង្ក។

¹⁴ដៃរបស់យើងបានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ប្រជាជាតិទាំងឡាយ ហើយដូចគេប្រមូលពងសត្វពីសំបុកដែលមេវាបោះបង់ចោល យើងក៏បានប្រមូលរួបរួមលោកទាំងមូលយ៉ាងនោះដែរគ្មានណាមួយកម្រើកស្លាប ឬបើកមាត់ ឬស្រែកចេក‌ចាចឡើយ»។

¹⁵ពូថៅតើនឹងអួតខ្លួនប្រឆាំងនឹងអ្នកដែលកាន់វាបាននោះទេ? តើរណានិងលើកតម្កើងខ្លួនវាជាងអ្នកដែលប្រើវាបានឬទេ? ឬដូចជាដំបងនឹងលើកមនុស្សឡើង ជាមនុស្សដែលមិនមែនធ្វើជាឈើផង។¹⁶ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល ចាត់ខ្មាំងសឹកចេញពីចំណោមទាហានដ៏ពូកែៗ របស់ពួកគេ ហើយនៅក្រោមសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គនឹងឆេះដូចភ្លើងផងដែរ។

¹⁷ពន្លឺរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែលនឹងប្រែទៅជាភ្លើងហើយព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គនឹងក្លាយទៅជាអណ្ដាតភ្លើងនោះនឹងឆេះឡើង បន្សុសបន្លា និងអញ្ចាញរបស់គេនៅថ្ងៃតែមួយ។¹⁸ព្រះអម្ចាស់នឹងបំផ្លាញព្រៃឈើនិងស្រុកដ៏សម្បូណ៌សប្បាយរបស់វាទាំងព្រលឹងទាំងនឹងរូបកាយបានដូចជាមនុស្សកើតជំងឺដែលនាំឲ្យខ្លួនរីង‌រៃស្លាប់ទៅ។¹⁹សំណល់ដើមឈើដែលសល់នៅក្នុងព្រៃរបស់គេនឹងបានតិចណាស់ បានជាកូនក្មេងនឹងអាចកត់ទុកបាន។

²⁰នៅថ្ងៃនោះកូនចៅអុីស្រាអែលដែលនៅសេសសល់គឺកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុប ដែលបានរត់គេចខ្លួនលែងពឹងផ្អែកលើអ្នកដែលបានវាយឈ្នះពួកគេទៀតហើយ តែពួកគេនឹងពឹងផ្អែកលើព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែលវិញ។²¹កូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុបដែលនៅសល់នឹងវិលត្រឡប់ទៅរកព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានឫទ្ធានុភាព។

²²ដ្បិតអុីស្រា‌អែលអើយ ទោះបីប្រជា‌ជនរបស់អ្នកមានចំនួនច្រើន ដូចគ្រាប់ខ្សាច់នៅឆ្នេរសមុទ្រក្ដីគង់តែនឹងមានតែសំណល់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចមកវិញ។ ដ្បិតបានសម្រេចឲ្យមានការបំផ្លាញ ដោយសេចក្ដីសុចរិតដ៏លើស‌លន់។²³ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនៃពិភពលោកទាំងមូល ព្រះ‌អង្គនឹងបង្ហើយការបំផ្លាញសព្វគ្រប់នៅកណ្ដាលទឹកដីទាំងមូល។

²⁴ហេតុនេះហើយ ព្រះជាអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា «ប្រជាជនរបស់យើងដែលរស់នៅស៊ីយ៉ូនមិនត្រូវភ័យខ្លាចនឹងជនជាតិអាសស៊ើរឡើយ។ ទោះ‌បីគេវាយអ្នកដោយរំពាត់ ហើយលើកដំបងទាស់នឹងអ្នក ដូចយ៉ាងសាសន៍អេស៊ីបក៏ដោយ។²⁵កុំខ្លាចពួកគេឡើយដ្បិតមួយរយៈខ្លីនេះនៅតែបន្តិចទៀត សេចក្ដីគ្នាន់‌ក្នាញ់នឹងបានសម្រេច គឺយើងនឹងបំបែរកំហឹងទៅបំផ្លាញពួកគេវិញ»។

²⁶ក្រោយមក ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនឹងវាយឈ្នះពួកគេ ដូចព្រះអង្គបានវាយឈ្នះជនជាតិម៉ាឌាននៅលើផ្ទាំងថ្មអូរែប។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកដំបងរបស់ខ្លួនលើសមុទ្រហើយលើកវាឡើង ដូចព្រះអង្គបានធ្វើនៅអេស៊ីប។²⁷នៅថ្ងៃនោះ បន្ទុករបស់អ្នកនឹងត្រូវលើកយកចេញពីស្មារបស់អ្នក និងនឹមរបស់អ្នកចេញពីកអ្នក ហើយនឹមរបស់អ្នកនឹងត្រូវបំផ្លាញដោយសារកម្លាំង។

²⁸ខ្មាំងសត្រូវបានឡើងមកដល់អៃយ៉ាត ហើយគេបានដើរកាត់ស្រុកមីករ៉ូន មកដាក់អីវ៉ាន់របស់គេនៅត្រង់មីកម៉ាស។²⁹ពួកគេបានឆ្លងមកហួសផ្លូវកាត់ភ្នំ ហើយបានឈប់ស្នាក់នៅត្រង់កេបា ក្រុងរ៉ាម៉ាក៏ភ័យ‌ញ័រ ហើយពួកគី‌បៀរជាស្រុករបស់សូល បានរត់អស់ហើយ។

³⁰សូមស្រែកអោយខ្លាំងៗ កូនស្រីរបស់កាលីម! ចូរត្រង‌ត្រាប់ស្ដាប់! អ្នកស្រុកអាណា‌ថោតអើយ អ្នកពិតជាលំបាកណាស់!³¹អ្នកស្រុកម៉ាដ‌ម៉េណា នឹងរត់បែក‌ខ្ញែកគ្នាអ្នកស្រុកកេប៊ីមនឹងនាំគ្នារត់រកកន្លែងមានសុខសាន្ត។³²នៅថ្ងៃដដែលនោះ ខ្មាំងសត្រូវទៅដល់ណូប គេប្រើកម្លាំងគំរាមកំហែងភ្នំស៊ីយ៉ូន គឺគំរាមកំហែងក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

³³ចូរមើល៍! ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលនឹងធ្វើអោយមែកឈើធ្លាក់ពីលើភ្នំដ៏គួរអោយស្ញែងខ្លាច។ ដើមឈើខ្ពស់ ៗ នឹងត្រូវគេកាប់ហើយដើមឈើខ្ពស់ៗ នឹងត្រូវរលំ។³⁴ព្រះអង្គនឹងកាប់រំលំព្រៃរបោះ ហើយដើមឈើធំៗដ៏មានតម្លៃនៅស្រុកលីបង់នឹងត្រូវរលំដែរ។

11

¹ពន្លកនឹងដុះចេញពីគល់របស់លោកអុីសាយ ហើយមែកមួយដែលដុះចេញពីឫសរបស់វានឹងបង្កើតផល។²ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងសណ្ឋិតលើគាត់ គឺព្រះវិញ្ញាណនៃប្រាជ្ញា ហើយនិងយល់ដឹង ព្រះវិញ្ញាណនៃស្មារតីនិងកម្លាំង ព្រះវិញ្ញាណនៃចំណេះដឹង ហើយកោតខ្លាចនៃព្រះអម្ចាស់។

³អំណរសប្បាយរបស់បុត្រនោះនឹង កោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌បុត្រានេះមិនវិនិច្ឆ័យ តាមអ្វីដែលភ្នៃកមើលឃើញ គឺមិនតាមអ្វីដែលព្រះអង្គស្តាប់ឮនោះទេ។⁴ហើយព្រះអង្គនឹងវិនិច្ឆ័យជនក្រីក្រដោយយុត្តិធម៌ ដោយទៀងត្រង់នៅលើផែនដីនេះ។ ព្រះអង្គប្រើព្រះ‌បន្ទូលជាដំបង ដើម្បីធ្វើទោសដល់មនុស្ស ហើយពេលព្រះអង្គចេញបញ្ជា មនុស្សអាក្រក់ត្រូវប្រហារ។⁵ព្រះអង្គនឹងយកយុត្តិធម៌ធ្វើជាខ្សែក្រវាត់ចង្កេះ នឹងយកព្រះ‌ហឫទ័យស្មោះត្រង់ធ្វើជាសង្វារ។

⁶សត្វចចកនឹងរស់នៅជាមួយកូនចៀម ហើយចំណែកខ្លារខិន នឹងដេកជិតកូនពពែ ហើយកូនគោនិងកូនសិង្ហ នឹងដើររកស៊ីចំណីជាមួយគ្នា។ ហើយមានក្មេងតូចម្នាក់ឃ្វាលពួកវា។⁷គោហើយនិងខ្លាឃ្មុំ នឹងដើររកស៊ីជាមួយគ្នាហើយកូនរបស់ពួកវានឹងដេកជាមួយគ្នា។ សត្វតោនឹងស៊ីចំបើងដូចសត្វគោដែរ។

⁸កូនក្មេងនឹងលេងនៅលើរន្ធពស់ ហើយកូនក្មេងដែលផ្តាច់ដោះនឹងដាក់ដៃលើរូងពស់។⁹ពួកគេមិនខាំគ្នាឬបំផ្លាញគ្នានៅភ្នំដ៏វិសុទ្ធរបស់យើងឡើយ ដ្បិតផែនដីនឹងស្គាល់ដ៏ពោពេញទៅដោយចំណេះដឹងនៃព្រះអម្ចាស់ ដូចជាទឹកដែលបានគ្របលើសមុទ្រ។

¹⁰នៅថ្ងៃនោះ តាមរយៈពូជ‌ពង្សលោកអុីសាយ នឹងធ្វើជាទង់ សម្រាប់ប្រជា‌ជនទាំង‌ឡាយ។ ប្រជាជាតិផ្សេងៗនឹងស្វែងរកអ្នកនោះ ទីកន្លែងសម្រាករបស់គាត់ នឹងបានជាទីរុងរឿងឧត្តម។¹¹នៅថ្ងៃនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងលូកព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គទៅម្តងទៀត ដើម្បីប្រមូលពួកសំណល់នៃប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គដែលនៅសល់ពីអាស្ស៊ីរី និងអេស៊ីប ហើយស្រុកប៉ាត្រូស អេត្យូ‌ពីអេឡាម ស៊ី‌ណើរ ក្រុងហា‌ម៉ាត់ និងកោះទាំង‌ឡាយនៃសមុទ្រ។

¹²ព្រះអង្គនឹងលើកទង់មួយ ជាសញ្ញាឲ្យប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយដឹងថា ព្រះអង្គនឹងប្រមែ‌ប្រមូលជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល ហើយកុលសម្ព័ន្ធយូដា ដែលបែកខ្ញែកចេញពីទិសទាំងបួននៃផែនដី។¹³ព្រះអង្គនឹងបង្វែរ អេប្រាអ៊ីមឈប់មានចិត្តច្រណែន ហើយខ្មាំងសត្រូវរបស់យូដា នឹងវិនាសសូន្យ។ អេប្រាអ៊ីមលែងច្រណែននឹងយូដា ហើយយូដាក៏លែងប្រឆាំងនឹងអេប្រាអ៊ីមទៀតដែរ។

¹⁴ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងវាយលុកនៅលើភ្នំភីលីស្ទីននៅទិសខាងលិច ហើយពួកគេនឹងប្លន់ប្រជាជនរបស់អ្នកនៅទិសខាងកើត។ ពួកគេនឹងលូកដៃទៅបង្ក្រាបអេដុមនឹងម៉ូអាប់ ហើយពួកកូនចៅអាំម៉ូន នឹងស្តាប់បង្គាប់គេដែរ។¹⁵ព្រះអម្ចាស់នឹងបំផ្លាញឈូងសមុទ្រអេស៊ីបទាំងនោះ។ ដោយមានខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គនឹងគ្រវីព្រះហស្តរបស់ទ្រង់លើទន្លេអឺប្រាតហើយនឹងចែកវាទៅជាអូរចំនួនប្រាំពីរ ដូច្នេះវាអាចត្រូវបានឆ្លងកាត់ដោយស្បែកជើង។

¹⁶នោះនឹងមានផ្លូវធំមួយសម្រាប់ពួកអ្នកដែលសល់ជីវិត នៃប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ដែលបានមកពីអាស្ស៊ីរីវិញ ដូចកាលពីដើម មានផ្លូវមួយសម្រាប់ បុព្វបុរសរបស់គេចេញពីអេស៊ីបដែរ។

12

¹នៅថ្ងៃនោះអ្នកនឹងពោលថា «ព្រះអម្ចាស់អើយ! ខ្ញុំអរព្រះគុណព្រះអង្គ។ ទោះបីព្រះអង្គព្រះពិរោធនិងទូលបង្គំ សេចក្ដីក្រោធនោះបានបែរចេញទៅ ហើយព្រះ‌អង្គបានកម្សាន្តចិត្តទូល‌បង្គំវិញ។²មើល៍! ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំនឹងទុកចិត្តដោយមិនខ្លាចឡើយ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ជាកម្លាំងរបស់ខ្ញុំ នឹងជាចម្រៀងខ្ញុំច្រៀង។ ព្រះអង្គបានសង្គ្រោះខ្ញុំ»។

³ដោយសេចក្តីអំណរអ្នកនឹងដងទឹកចេញពីអណ្តូងនៃសេចក្តីសង្គ្រោះ។⁴នៅថ្ងៃនោះ អ្នកនឹងពោលថា «អរព្រះគុណដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយអំពាវនាវរកព្រះនាមព្រះអង្គ នឹងប្រកាសអំពីកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ នៅក្នុងចំណោមប្រជាជនប្រកាសថា ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គត្រូវលើកតម្កើន។

⁵ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតព្រះអង្គបានសំដែងសិរីរុងរឿង សូមឲ្យផែនដីបានដឹងរឿងនេះ។⁶ចូរនាំគ្នាបន្លឺសំឡេងជ័យ‌ឃោសដោយអំណរ អ្នកក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ! ដ្បិតព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល ដែលគង់នៅកណ្ដាលចំណោមអ្នករាល់គ្នា ព្រះអង្គអស្ចារ្យណាស់»។

13

¹សេចក្តីប្រកាសអំពីបាប៊ីឡូន ដែលលោកអេសាយជាកូនរបស់លោកអម៉ូសបានទទួល²ចូរលើកទង់សញ្ញាមួយ នៅលើភ្នំមួយដែលគ្មានដើមឈើ ចូរនាំគ្នាស្រែកដាក់ពួកគេ និងបក់ដៃហៅពួកគេផង ទាំងនោះឲ្យចូលមកតាមទ្វារកិត្តិយស។³យើងបានចេញបញ្ជាទៅកាន់អ្នកដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង ហើយយើងបានហៅពួកខ្លាំងពូកែរបស់យើង សម្រាប់នឹងសម្រេចសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង គឺជាពួកអ្នកដែលមានអំណរចំពោះសេចក្ដីខ្ពង់‌ខ្ពស់របស់យើង។

⁴មានឮសូរគឹក‌កងរបស់មនុស្សកក‌កុញនៅលើភ្នំ គឺជាសំឡេងរបស់ប្រជា‌ជាតិនៃរាជាណាចក្រ ជាច្រើនឥតគណនាដែលមកជួប‌ជុំគ្នា! ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលកំពុងតែត្រួត‌ត្រាមើលពល‌ទ័ពសម្រាប់ចូលច្បាំង។⁵ពួកគេទាំងនោះមកពីស្រុកឆ្ងាយៗគឺមកពីជើងមេឃ គឺព្រះអម្ចាស់និងគ្រឿងអាវុធនៃសេចក្ដីគ្នាន់‌ក្នាញ់របស់ព្រះ‌អង្គដើម្បីនឹងបំផ្លាញស្រុកនោះទាំងមូល។

⁶ចូរស្រែកឡើង ព្រោះថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ជិតមកដល់ហើយ។ ព្រះដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតនឹងធ្វើឲ្យកើតមហន្ត‌រាយ។⁷ហេតុនេះហើយ បានជាមនុស្សគ្រប់ៗគ្នា បាក់ទឹកចិត្ត លែងមានសេចក្ដីក្លា‌ហាន។⁸ពួកគេនឹងភ័យរន្ធត់ ការឈឺចាប់និងការស្រែកថ្ងូរនឹងរឹបអូសពួកគេដូចជាស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ។ ពួកគេមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមកដោយងឿងឆ្ងល់ ហើយមុខរបស់គេពោរ‌ពេញទៅដោយភាពអាម៉ាស់។

⁹មើល៍! ថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់មកដល់ ជាមួយព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំងនិងកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីនឹងបំផ្លាញទឹកដីគ្មានសល់ នឹងធ្វើឲ្យមនុស្សមានបាបសូន្យចេញ។¹⁰ផ្កាយនៅលើមេឃនិងក្រុមតារានិករនឹងមិនផ្តល់ពន្លឺដល់ពួកគេទេ។ ព្រះ‌អាទិត្យនឹងបាត់រស្មីតាំងពីពេលរះឡើងហើយព្រះ‌ច័ន្ទក៏លែងចាំងពន្លឺទៀតដែរ។

¹¹យើងនឹងដាក់ទោសពិភពលោក ព្រោះតែអំពើអាក្រក់និងអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ។ យើងនឹងបំបាត់ចោលភាពក្រអឺតក្រទមរបស់មនុស្សអំនួត ហើយបង្ក្រាបចិត្តព្រហើនរបស់មនុស្សឃោរ‌ឃៅ។¹²យើងនឹងធ្វើឲ្យមនុស្សនៅសល់តិច‌តួចបំផុត គឺពិបាករកជាងមាសទឹកដប់ និងមាសដ៏ល្អបំផុត ទៅទៀត។

¹³ដូច្នេះហើយ យើងនឹងធ្វើឲ្យផ្ទៃមេឃនឹងកក្រើករំពើក ផែនដីនឹងរញ្ជួយនៅលើគ្រឹះរបស់វា តាមដែលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ខ្ញាល់នឹងមនុស្សលោក ដោយ‌សារព្រះ‌ពិរោធដ៏ខ្លាំងរបស់ព្រះអង្គ។¹⁴ប្រៀបដូចសត្វប្រើសប្រឹងរត់នៅមុខព្រាន ឬដូចហ្វូងចៀមដែលគ្មាននរណាឃ្វាល ម្នាក់ៗវិលទៅរកប្រជា‌ជនរបស់ខ្លួន ហើយរត់ទៅរកស្រុកកំណើតវិញ ។

¹⁵អ្នកដែលត្រូវគេរកឃើញនឹងត្រូវគេសម្លាប់ ហើយអ្នកដែលចាប់បាននឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ។¹⁶កូនៗរបស់ពួកគេក៏នឹងត្រូវបែកជាបំណែកៗ នៅចំពោះមុខភ្នែករបស់ពួកគេដែរ។ដោយពួកខ្មាំងសត្រូវ ផ្ទះរបស់គេក៏ត្រូវខ្មាំងរឹបអូសយកទៅ ហើយប្រពន្ធរបស់គេក៏ត្រូវគេរំលោភដែរ។

¹⁷មើល៍! យើងនឹងញុះ‌ញង់សាសន៍មេឌីឲ្យទាស់នឹងគេ ជាជនជាតិដែលមិនចង់បានប្រាក់ សូម្បីតែមាសក៏មិនមានចិត្ត រីក‌រាយដែរ។¹⁸ជន‌ជាតិមេឌីនឹងបាញ់ព្រួញប្រហារពួកយុវជន។ ពួកគេគ្មានចិត្តអាណិតអាសូរទារកដែលទើប នឹងកើត ឬក៏អាណិតមេត្តាក្មេងតូចៗទេ។

¹⁹ហើយបាប៊ី‌ឡូន ជាក្រុងដ៏ថ្កុំ‌ថ្កើងជាងគេ ក្នុងរាជា‌ណាចក្រ ដែលធ្វើឲ្យជន‌ជាតិខាល់ដេ មានមោទន‌ភាព នឹងត្រូវព្រះ‌ជាម្ចាស់រំលាយ ដូចក្រុងសូដុម ហើយក្រុងកូម៉ូរ៉ាដែរ។²⁰ក្រុងនោះនឹងលែងមានមនុស្សរស់នៅ ក៏លែងមានដំណរមនុស្សទៀតដែរ។ សូម្បីពួកអារ៉ាប់ ក៏លែងបោះជំរំនៅទីនោះ ហើយពួកគង្វាលក៏មិននាំហ្វូងសត្វរបស់គេ ទៅដេកនៅទីនោះទៀតទេ។

²¹ប៉ុន្តែសត្វព្រៃទាំងឡាយដែលនឹងនាំគ្នាមកនៅទីនោះ។ ផ្ទះពួកគេនឹងមានពេញដោយសំឡេងសត្វយំ សត្វអូទ្រុសនឹងរស់នៅហើយពពែព្រៃនឹងលោតកញ្ឆេងនៅទីនោះ។²²ហ្វូងឆ្កែព្រៃនឹងលូនៅតាមដំណាក់របស់ពួកគេ ហើយហ្វូងស្វារស់នៅក្នុងវិមានលំហែកាយ។ ពេលកំណត់របស់ក្រុងបាប៊ី‌ឡូនជិតមកដល់ គ្មានពន្យារឡើយ។

14

¹ព្រះ‌អម្ចាស់អាណិត‌អាសូរដល់ពូជ‌ពង្សលោកយ៉ាកុប ព្រះអង្គនៅតែជ្រើសរើស ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលដដែល ព្រះអង្គនឹងឲ្យគេទៅរស់នៅលើទឹកដីរបស់ខ្លួនវិញ។ ជនបរទេសនឹងមកជ្រកកោន ហើយរួមរស់ជាមួយកូនចៅលោកយ៉ាកុប។²ជាតិសាសន៍ផ្សេងៗនឹងជួយជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល ឲ្យវិលត្រឡប់ទៅទឹកដីគេវិញ។ ហើយ ទឹកដីរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ អុីស្រា‌អែលនឹងយកអ្នកទាំងនោះធ្វើជាអ្នកបម្រើ។ ពួកគេនឹងចាប់អស់អ្នកដែលបានចាប់ពួកគេទៅជាឈ្លើយ យកមកជាឈ្លើយវិញ ហើយយកអស់អ្នកដែលធ្លាប់សង្កត់‌សង្កិនខ្លួន មកក្រោមខ្លួនដែរ។

³នៅថ្ងៃដែលព្រះ‌អម្ចាស់ឲ្យអ្នកបានសម្រាក ពីការទុក្ខវេទនា ហើយនិងការបារម្ភ និងការធ្វើការលើសកម្លាំង ដែលគេតម្រូវឲ្យធ្វើនោះ⁴ហើយអ្នកនឹងច្រៀងចំអកឲ្យស្ដេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូនដូចតទៅ៖ «អំពើជិះ‌ជាន់ បានកន្លងបាត់ទៅហើយ អំណាចផ្ដាច់ការ ក៏បានបញ្ចាប់ដែរ!

⁵ព្រះអម្ចាស់បានបំបាក់ដំបងរបស់មនុស្សអាក្រក់និងដំបងរបស់មេដឹកនាំទាំងនោះ។⁶គឺមនុស្សដែលមានចិត្តកាចសាហាវវាយធ្វើបាបប្រជា‌ជន គ្មានភាពស្រាក‌ស្រាន្ត មនុស្សដែលមានចិត្តកំរោល ហើយយកប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយធ្វើជាចំណុះនិងតាមព្យាបាទពួកគេគ្មានត្រាប្រណី។

⁷ផែនដីទាំងមូលបានសម្រាកហើយស្ងប់ស្ងាត់ ពួកគេចាប់ផ្តើមអបអរជាមួយនឹងការច្រៀង។⁸សូម្បីតែដើមតាត្រៅក៏រីករាយនឹងអ្នកដែរ ដោយដើមតាត្រៅនៅស្រុកលីបង់ ពួកគេនិយាយថា ចាប់តាំងពីអ្នកបានបន្ទាបខ្លួនគ្មានជាងឈើណាម្នាក់មកកាប់បំផ្លាញយើងទេ។⁹ស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់នៅខាងក្រោមមានសេចក្ដីរំជួល ដោយព្រោះពួកអ្នកធំនៅផែនដីផងក៏បានឲ្យអស់ទាំងស្តេច នៃជនជាតិទាំងឡាយនៅក្រោកពីបល្ល័ង្ករបស់ពួកគេ។

¹⁰ពួកគេទាំងអស់គ្នានឹងនិយាយមកអ្នកថា អ្នកខ្សោយដូចជាពួកយើងហើយ។ អ្នកបានក្លាយដូចជាពួកយើងដែរ។¹¹ភាពថ្កុំ‌ថ្កើងរបស់អ្នក បានធ្លាក់ទៅក្នុងស្ថានមច្ចុរាជ ដោយមានសំឡេងពិណកំដរផង មានដង្កូវក្រាលក្រោមអ្នក និងមានដង្កូវគ្របដណ្តប់លើអ្នកផងដែរ។

¹²ផ្កាយភ្លឺពេលព្រឹកអើយ ម្ដេចក៏អ្នកធ្លាក់ពីលើមេឃមក! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកធ្លាក់ដល់ដីអញ្ចឹង អ្នកហើយដែលធ្លាប់តែបំភ្លឺប្រជាជាតិទាំងឡាយ!¹³អ្នកតែងតែពោលថា៖ «យើងនឹងឡើងទៅលើមេឃ ហើយលើក បល្ល័ង្ករបស់យើងឡើងឲ្យខ្ពស់ជាងផ្កាយ របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទៅទៀត ហើយយើងនឹងអង្គុយលើភ្នំនៅខាងជើងបំផុត ជាកន្លែងដែលជួប‌ជុំគ្នា។¹⁴យើងនឹងឡើងទៅលើ ខ្ពស់ជាងពពកទៅទៀត យើងនឹងបានដូចព្រះដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត»។

¹⁵ឥឡូវនេះអ្នកត្រូវបានគេទម្លាក់ចុះទៅស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ រហូតដល់ក្នុងរណ្តៅ។¹⁶អ្នកដែលឃើញអ្នកនឹងក្រឡេកមើលអ្នកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ពួកគេមុខជាពោលថា៖ «តើអ្នកនេះដែលធ្វើឲ្យផែនដីរញ្ជួយញ័រ ហើយធ្វើឲ្យនរគរង្គើ¹⁷ជាអ្នកដែលបានធ្វើឲ្យលោកីយទីរហោឋាន ព្រមទាំងបំផ្លាញទីក្រុងទាំងនោះ មិនដែលលែងពួកឈ្លើយឲ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះគេវិញនោះទេ?»

¹⁸ស្ដេចរបស់ប្រជា‌ជាតិទាំងឡាយសុទ្ធតែសម្រាក យ៉ាងរុងរឿង ក្នុងផ្នូររបស់ខ្លួន។¹⁹ប៉ុន្តែ អ្នកត្រូវបានបោះសាក‌សពចោលឆ្ងាយពីផ្នូរ។ ដូចកូនដែលគេរំលូតចោល ឬដូចសាក‌សពដែលគេដើរជាន់។ មានសាក‌សពរបស់អស់អ្នកដែលគេ សម្លាប់ដោយមុខដាវនៅគរពីលើអ្នក ហើយសាក‌សពទាំងនោះត្រូវគេច្រានទម្លាក់ ទៅលើថ្មនៅបាតរណ្ដៅ។²⁰អ្នកមិនបានគប់នៅក្នុងផ្នូរ ព្រោះអ្នកបានបំផ្លាញស្រុករបស់អ្នក និងសម្លាប់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់អ្នកផង។ ទៅថ្ងៃមុខ គេនឹងលែងនឹកនាដល់ឈ្មោះ ពូជដ៏កំណាចរបស់អ្នកទៀតហើយ»។

²¹ចូររៀបចំការសម្លាប់របស់អ្នក សម្រាប់កូនៗរបស់គេចោលទៅ ដោយសារអំពើរបស់ដូនតារបស់គេ ដូច្នេះពួកគេក្រោកឡើងរុក‌រានទន្ទ្រានផែនដី ហើយសង់ក្រុងពាស‌ពេញលើពិភពលោក។²²ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «យើងនឹងក្រោកឡើង ប្រឆាំងនឹងជន‌ជាតិបាប៊ី‌ឡូន យើងនឹងលុបបំបាត់ឈ្មោះបាប៊ី‌ឡូន ព្រមទាំងពូជ‌ពង្ស និងខ្សែស្រឡាយរបស់គេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។²³«យើងនឹងធ្វើឲ្យទឹកដីរបស់គេក្លាយទៅជាព្រៃរនាម ដែលមានតែសត្វកាំ‌ប្រមារស់នៅ យើងនឹងបោសក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ឥតទុកអ្វីឲ្យនៅសល់ឡើយ» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

²⁴ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលរំលឹកថា៖ «ពិតណាស់ យើងបានគ្រោងទុកយ៉ាងណា យើងក៏នឹងប្ដេជ្ញាចិត្តធ្វើយ៉ាងនោះដែរ យើងបានសម្រេចការនោះ។²⁵យើងនឹងកម្ទេចពួកអាស្ស៊ីរីក្នុងទឹកដីរបស់យើង លើភ្នំរបស់យើងគឺយើងនឹងជាន់គេនៅក្រោយជើង។ នឹមដែលអាស្ស៊ីរីដាក់លើ ប្រជា‌ជនរបស់យើងនឹងត្រូវយកចេញ យកបន្ទុកដែលគេដាក់លើស្មាប្រជា‌ជនយើងនោះចេញដែរ»។

²⁶នេះគឺជាផែនការដែលត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់ផែនដីទាំងមូល ហើយនេះជាព្រះ‌ហស្តដែលបានសន្ធឹងទៅលើប្រជាជាតិទាំងអស់។²⁷ដ្បិតព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលបានសំរេចការនេះ តើអ្នកណានឹងបញ្ឈប់ព្រះអង្គបាន? ព្រះហស្តនៃព្រះអង្គបានលើកឡើង តើអ្នកណានឹងបង្វែរវាមកវិញបាន?

²⁸ក្នុងឆ្នាំដែលស្តេចអហាសសោយទិវង្គត សេចក្តីប្រកាសចូលមកដល់៖²⁹អ្នកភីលីស្ទីនអើយ! កុំរីក‌រាយដោយព្រោះរំពាត់ដែលធ្លាប់វាយអ្នកបានបាក់ទៅនោះ។ ដ្បិតនឹងមានពស់វែកមួយ កើតចេញពីពូជរបស់ពស់នោះហើយក៏នឹងមានពស់អសិរ‌ពិស កើតចេញពីពងពស់វែកនោះដែរ។³⁰កូនដំបូងពីមនុស្សក្រីក្រនឹងឃ្វាលចៀមគេនៅវាលស្មៅរបស់យើង ហើយមនុស្សក្រីក្រទៅរកកន្លែង សម្រាកដោយសុខ‌សាន្ត។ យើងនឹងសម្លាប់ពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក ហើយយើងនឹងដាក់សេចក្តីនោះដល់ជីវិតរបស់អ្នក។

³¹ទ្វារក្រុងអើយ ចូរសោកសង្រេងទៅ ស្រុកភីលី‌ស្ទីននិងរលាយសូន្យ។ ដ្បិតមានផ្សែងចេញមកពីទិសខាងជើង ខ្មាំងសត្រូវលើកទ័ពមកទាំងអស់គ្នា មិនបាត់ម្នាក់ណាឡើយ។³²តើធ្វើដូចម្តេចទើបអាចឆ្លើយទៅអ្នកនាំសាររបស់ប្រជាជាតិនោះ? ហើយព្រះ‌អម្ចាស់បានសង់ក្រុងស៊ីយ៉ូនឡើង ហើយជនទុគ៌តក្នុងចំណោមប្រជា‌រាស្ដ្ររបស់ ព្រះអង្គនឹងជ្រកកោននៅក្នុងក្រុងនោះ។

15

¹សេចក្ដីប្រកាសស្ដីអំពីស្រុកម៉ូអាប់។ ជាការពិត ក្រុងអើរ ម៉ូអាប់មុខជាត្រូវហិន‌ហោច និងវិនាសសូន្យក្នុងពេលតែមួយយប់ទេ ហើយដោយព្រោះនៅក្នុងយប់មួយ ក្រុងគាររបស់ស្រុកម៉ូអាប់ត្រូវបំផ្លាញខ្ទេច‌ខ្ទី ហើយសាប‌សូន្យទៅដែរ។²ពួកគេបាននាំគ្នាឡើងទៅវិហារនៅឌីបូន គេយំសោកនៅកន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ ជន‌ជាតិម៉ូអាប់នាំគ្នាសោកសង្រេង ស្រណោះក្រុងនេបូ និងក្រុងមេឌី‌បា។ គេបានកោរសក់ក្បាលគ្រប់គ្នា ក៏កាត់ពុកចង្កាទាំងអស់គ្នាដែរ។

³នៅតាមផ្លូវពួកគេស្លៀកបាវ កាន់ទុក្ខ នៅលើដំបូលផ្ទះរបស់ពួកគេ និងនៅតាមទីធ្លាមនុស្សគ្រប់គ្នាយំសោកដោយទឹកភ្នែក។⁴នៅក្រុងហេស‌បូន និងអេឡា‌លេ ប្រជា‌ជនស្រែកយំលាន់ឮ សំឡេងរបស់គេបានឮរហូតទៅដល់ក្រុងយ៉ាហាស់ ហេតុនោះបានជាពលទាហានម៉ូអាប់ស្រែករកជំនួយ ពួកគេញាប់ញ័រនៅក្នុងខ្លួនគេ។

⁵ដូងចិត្តខ្ញុំបានអាណិតស្រុកម៉ូអាប់ ដ្បិតមានពួកគេខ្លះរត់ រហូតដល់ក្រុងសូអារ ក្រុងអេក្លាត សេលី‌ស្យ៉ា។ ពួកគេដើរទៅយំតាមផ្លូវ ឡើងទៅក្រុងលូគិត គេស្រែកប្រកាសពីការបំផ្លាញតាមផ្លូវទៅក្រុងហូរ៉ូណែម⁶ទឹកដែលនៅនីមរីមបានរីងហើយ ស្មៅនឹងក្រៀមស្វិតហើយស្មៅដែលលាស់ខ្ចីនឹងរួញទៅវិញ អត់មានអ្វីខៀវខ្ចីឡើយ។⁷ដោយសារការនេះ គេនឹងប្រមូលរបស់ទ្រព្យដែលគេមាន ទុកនៅឆ្ងាយហួសជ្រោះដើមចាកទៅទៀត។

⁸សម្រែករបស់ប្រជា‌ជនលាន់ឮជុំ‌វិញព្រំ‌ដែនស្រុកម៉ូអាប់ទាំងមូល សូរទ្រហោ‌យំក៏បានឮទៅដល់ក្រុងអេក‌ឡែម សូរទ្រហោ‌យំនោះ បានឮរហូតដល់ក្រុងបៀរ អេលីម។⁹ដ្បិតទឹកអូរដែលហូរកាត់ភូមិឌីម៉ូនមានសុទ្ធតែឈាម ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យទុក្ខវេទនាកើតមានដល់ភូមិឌីម៉ូននេះថែមទៀត គឺសត្វសិង្ហនឹងមកខាំជន‌ជាតិម៉ូអាប់ ដែលនៅសល់លើទឹកដីរបស់គេ។

16

¹សូមផ្ញើរចៀមពីក្រុងសិលាតាមផ្លូវវាលរហោ‌ស្ថាន យកទៅថ្វាយព្រះ‌មហា‌ក្សត្រយូដា ដែលគង់នៅភ្នំស៊ីយ៉ូន។²ដូចជាសត្វបក្សីដែលវង្វេងដូចជាសំបុកដែលខ្ចាត់ខ្ចាយ ដូចស្រីៗនៅស្រុកម៉ូអាប់កំពុងតែនៅមាត់ទន្លេអើ‌ណូន។

³«សូមជួយផ្តល់ការណែនាំឲ្យយើងខ្ញុំ សូមចាត់វិធាន‌ការជួយយើងខ្ញុំផង នៅកណ្តាលថ្ងៃនេះ សូមធ្វើជាម្លប់ដល់យើងខ្ញុំដូចនៅពេលយប់ដែរ សូមបិតបាំងពួកយើងដែលរត់គេចខ្លួនផង ហើយកុំឲ្យក្បត់ពួកអ្នកដែលរត់ភៀសខ្លួនឡើយ។⁴សូមអនុញ្ញាតឲ្យជនភៀសខ្លួនសាសន៍ម៉ូអាប់ អាស្រ័យនៅជា‌មួយអ្នកផង សូមគ្របបាំងគេឲ្យរួចពីអ្នកបំផ្លាញផងដែរ» ដ្បិតទាល់តែពួកជិៈជាន់បញ្ចប់ ហើយពួកគួរភ័យខ្លាចបានវិនាសពីទឹកដីផង។

⁵មានបល្ល័ង្កមួយតាំងឡើង ដោយសេចក្ដីសប្បុរស ហើយស្តេចមួយអង្គក្នុងពូជ‌ពង្សរបស់ដាវីឌ នឹងគង់លើបល្ល័ង្កនោះ។ ស្តេចនឹងវិនិឆ្ច័យដោយស្វែងរកសេចក្តីយុត្តិធម៌ ហើយធ្វើនូវសេចក្តីសុចរិតផង។

⁶យើងបានឮគេនិយាយថាពួកម៉ូអាប់ មានអំនួត ពួកគេមានចិត្តព្រហើន វាយឫកខ្ពស់ ហើយអួតបំប៉ោង ហើយពេញដោយកំហឹង។⁷ដូច្នេះ ជន‌ជាតិម៉ូអាប់បែរជា សោកសង្រេង! គ្រប់យ៉ាងបានបំផ្លាញ ពួកគេយំសោកស្ដាយអាហារដែលគេធ្លាប់បរិភោគនៅគារ ហារ៉ា‌សែត។

⁸ដ្បិតចម្ការនៃក្រុងហែស‌បូន ត្រូវបានខូចខាតអស់ ហើយចម្ការទំពាំង‌បាយជូរនៅស៊ីបម៉ាក៏ដូចគ្នា។ ពួកមេដឹកនាំនៃប្រជាជាតិនានា បានជាន់ឈ្លីកាច់បំបាក់ខ្នែងល្អបំផុត ធ្លាប់លាតសន្ធឹង រហូតដល់យ៉ា‌ស៊ើរ និងវាររហូតដល់វាលរហោ‌ស្ថាន។ ព្រមទាំងបែកមែកកាត់ឆ្លងសមុទ្រផងដែរ។

⁹ប្រាកដណាស់ខ្ញុំនឹងយំរួមជាមួយអ្នកយ៉ា‌ស៊ើរស្រណោះចម្ការទំពាំង‌បាយជូរនៅស៊ីបម៉ា។ យើងបង្ហូរទឹកស្រោចស្រពហេស‌បូន និងអេឡា‌លេ ដោយទឹកភ្នែកយើង។ ដ្បិតចម្ការអ្នកឲ្យផលនៅរដូវក្តៅនិងច្រូតកាត់ផង យើងបានបញ្ចាប់ដោយសម្លេងនៃអំណរ។¹⁰ក្តីអំណរនិងសេចក្ដីរីករាយត្រូវបានយកផ្លែពីចម្ការអ្នក ហើយនៅទីនោះក៏មិនមានស្រែកច្រៀង ឬអំណរនៅក្នុងចម្ការទំពាំងបាយជូរដែរ។ គ្មានអ្នកណាជាន់បញ្ចេញទឹកទំពាំង‌បាយ‌ជូរនៅក្នុងធុងដែរ យើងបានបញ្ឈប់សូរសម្រែក នៃការធ្វើទំពាំង‌បាយ‌ជូរហើយ។

¹¹ដូច្នេះហើយ ដួងចិត្តយើងនឹងបញ្ចេញសូរទំនួញ ដូចសំឡេងពិណ ព្រោះយើងអាណិតស្រុកម៉ូអាប់និងក្រុងគារ ហារ៉ា‌សែត។¹²កាលណាម៉ូអាប់ឡើងទៅឯទីខ្ពស់ ហើយនឿយហត់ដោយការចូលទៅអធិ‌ស្ឋានក្នុងទីបរិសុទ្ធ នោះការអធិស្ឋានគ្មានបានផលអ្វីសោះ។

¹³នេះជាព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាស់បានថ្លែងទាក់ទងនឹងជនជាតិម៉ូអាប់កាលពីលើកមុន។¹⁴ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំទៀតភាពថ្កុំថ្កើងរបស់ម៉ូអាប់នឹងរលាយសូន្យ ព្រមទាំងប្រជាជនកុះ‌កររបស់គេផង អ្នកដែលនៅសល់ មានតិចតួចណាស់ ហើយខ្សោយផង»។

17

¹សេចក្ដីប្រកាសស្ដីអំពីក្រុងដាម៉ាស។²ទីក្រុងផ្សេងៗនៃអារ៉ូ‌អ៊ើរត្រូវបានបោះបង់។ ពួកគេនឹងហ្វូងសត្វនាំទៅជ្រកកោន នៅទីនោះ គ្មានអ្នកណាខ្លាចពួកគេទៀតឡើយ។³បន្ទាយនឹងបាត់ចេញពីស្រុកអេប្រាអិមទៅ ព្រមទាំងនរគពីក្រុងដាម៉ាស ហើយជន‌ជាតិស៊ីរីដែលនៅសេស‌សល់នឹងត្រូវអាប់ឱនដូចជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នៃពិភពទាំងមូល។

⁴នៅវេលាថ្ងៃនោះ សិរីរុងរឿងរបស់លោកយ៉ាកុបនឹងប្រែទៅជាអន់ថយ ហើយសាច់ធាត់ធំរបស់គេ នឹងត្រឡប់ជាស្គមស្គាំង‌ទៅវិញ។⁵ស្រុកអុីស្រា‌អែលប្រៀបបានទៅនឹងស្រែ ដែលគេទើបនឹងច្រូតកាត់រួចគ្មានអ្វីនៅសល់សោះ។ គឺដូចវាលទំនាបរេផែម នៅពេលដែលគេទើបនឹងប្រមូលស្រូវអស់។

⁶នឹងមានផលខ្លះសល់នៅដែរប្រៀបបាននឹង ដើមអូលីវដែលគេទើបនឹងបេះផ្លែរួចនៅខាងចុងមានសល់ពីរបីផ្លែហើយតាមមែកមានសល់បួនប្រាំផ្លែ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល។⁷នៅគ្រានោះ មនុស្សទាំងពួងនឹងបែរទៅរកព្រះដែលបានបង្កើតខ្លួន ហើយភ្នែករបស់គេនឹងមើលចំទៅព្រះដ៏បរិសុទ្ធនៃសាសន៍អុីស្រា‌អែល។

⁸ពួកគេនឹងមិនមើលទៅអាសនៈដែលជាស្នាដៃបស់ពួកគេហើយពួកគេក៏លែងសម្លឹងមើលទៅស្តូបព្រះ‌អាសេ‌រ៉ា ឬអាសនៈសម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូប ដែលបានសង់ឡើងដោយដៃរបស់គេនោះដែរ។⁹នៅថ្ងៃនោះទីក្រុងដ៏រឹងមាំរបស់ពួកគេនឹងប្រៀបដូចជាជម្រាលភ្នំដែលត្រូវគេបោះបង់ចោលហើយនៅលើកំពូលភ្នំ ជាកន្លែងដែលគេបោះ‌បង់ចោល នៅចំពោះមុខពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល ហើយទីនោះនឹងនៅស្ងាត់ឈឹង។

¹⁰ដ្បិតអ្នកបានភ្លេចព្រះនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់អ្នក ហើយអ្នកបានព្រងើយកន្តើយនឹងព្រះដែលជាថ្មដានៃកម្លាំងរបស់អ្នក។ ដូច្នេះ អ្នកដាំដំណាំដែលគាប់ចិត្តអ្នក ព្រមទាំងផ្សាំមែកប្លែកៗផង¹¹នៅថ្ងៃដែលអ្នកដាំដំណាំ អ្នកបានធ្វើឲ្យដំណាំនោះដុះឡើង មិនយូរប៉ុន្មានពូជដែលអ្នកបានសាបព្រោះនឹងដុះឡើង។ ប៉ុន្តែ ពេលចម្រូតមកដល់ គ្មានផលអ្វីសោះផ្ទុយទៅវិញ មានតែការឈឺចាប់ គ្មានអ្វីព្យាបាលឲ្យជាបានទេ។

¹²វេទនាហើយ! ការបះបោររបស់ប្រជាជនជាច្រើនមានសន្ឋឹកដូចជាស្នូរគ្រហឹមនៃមហាសាគរនិងសូររបស់សាសន៍ផ្សេងៗដែលបក់បោកដូចរលកយក្សដ៍ធំនៃមហាសមុទ្រ!¹³ប្រជាជាតិនានានឹងស្រែកហ៊ោកញ្ជ្រោលដូចរលកសមុទ្រ បក់បោកយ៉ាងខ្លាំងប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់នឹងស្តីបន្ទោសពួកគេ នោះគេនឹងរត់ទៅឆ្ងាយហើយនឹងត្រូវបណ្តេញទៅដូចជាខ្យល់ ផាត់អង្កាមពីលើភ្នំ ហើយដូចជាធូលីហុយឡើងពីមុខខ្យល់ព្យុះ។¹⁴នៅពេលល្ងាចសូមមើល! មុនពេលព្រឹកពួកគេនឹងត្រូវបាត់! មុនពេលថ្ងៃរះ ពួកគេវិនាសសូន្យអស់ទៅ នេះហើយជាទុក្ខទោសរបស់ពួកអ្នកដែលប្លន់ និងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើង។

18

¹វេទនាដល់ស្រុកដែលបាំងដោយស្លាប ជាស្រុកនៅត្រើយខាងនាយទន្លេស្រុកអេត្យូ‌ពី²ព្រះអង្គបានបញ្ជូនទូតគឺឲ្យជិះនាវាធ្វើពីឫស្សីទៅលើទឹកធំ ដោយបង្គាប់ថាចូរទៅចុះ ចូរនាំគ្នាវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់សាសន៍ ដែលមានមាឌខ្ពស់ និងមានស្បែកភ្លឺរលើប មនុស្សទាំងជិតទាំងឆ្ងាយស្ញែងខ្លាចសាសន៍នេះ ព្រោះពួកគេជាប្រជា‌ជាតិដ៏ខ្លាំងពូកែ ដែលជាន់ឈ្លីទាំងអស់ហើយមានទន្លេហូរកាត់ទឹកដីគេ។

³អ្នករាល់គ្នាដែលរស់នៅលើពិភពលោក និងអ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី នៅពេលដែលមានសញ្ញាសំគាល់នៅលើភ្នំ ចូរមើល! ហើយនៅពេលដែលត្រែផ្លុំឡើងចូរស្តាប់។

⁴នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា «យើងនឹងឃ្លាំមើលពីផ្ទះរបស់យើងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ដូចកំដៅនិងដូចទឹកសន្សើមនៅរដូវចម្រូត។⁵មុនពេលរដូវចម្រូតមកដល់នៅពេលទំពាំង‌បាយជូរឈប់ផ្កា គឺពេលផ្កាទំពាំង‌បាយជូរក្លាយទៅជាផ្លែ ហើយពេលផ្លែនោះទុំព្រះ‌អង្គនឹងយកកាំបិតកាត់ទងហើយកាត់ខ្នែងចេញដែរ។

⁶ពួកគេក៏បោះ‌បង់ចោលជា‌មួយគ្នាដល់សត្វហើរមកពីភ្នំ ដែលស៊ីគំរង់ហើយដល់សត្វព្រៃនៅផែនដីដែរ សត្វហើរទាំងនោះនឹងអាស្រ័យដោយ‌សារខ្មោចគេអស់មួយរដូវក្តៅហើយសត្វព្រៃនឹងអាស្រ័យដោយ‌សារគេអស់មួយរដូវរងា។⁷នៅគ្រានោះ សាសន៍ដែលមានមាឌខ្ពស់ និងមានស្បែកភ្លឺរលើប ជាជាតិមនុស្សគួរស្ញែង‌ខ្លាច តាំងពីគេកើតមកជាសាសន៍ខ្លាំងពូកែ ដែលជាន់ឈ្លីទាំងអស់ ក៏មានទន្លេហូរកាត់កណ្ដាលស្រុកគេ គឺនឹងនាំតង្វាយនោះមកថ្វាយ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលដល់ ភ្នំស៊ីយ៉ូន។

19

¹សេចក្តីប្រកាសអំពីអេសុីប។ មើល៍! ព្រះ‌អម្ចាស់យាងមកស្រុកអេស៊ីបដោយគង់លើពពកមួយដុំ ដែលរសាត់យ៉ាងលឿន អស់ទាំងរូបព្រះរបស់ស្រុកអេស៊ីព្ទនឹងញាប់‌ញ័រនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយចិត្តពួកសាសន៍អេស៊ីប នឹងរលត់ទៅនៅក្នុងខ្លួនគេ។²«យើងនឹងធ្វើអោយជនជាតិអេស៊ីបប្រព្រឹត្ដប្រឆាំងនឹងជនជាតិអេស៊ីប ទីក្រុងមួយនឹងធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងទីក្រុងមួយហើយនគរមួយប្រឆាំងនឹងនគរមួយទៀត។

³គំនិតរបស់សាសន៍អេស៊ីព្ទ នឹងភាពកំសោយក្នុងកណ្ដាលគេ។ ហើយធ្វើឲ្យនយោ‌បាយរបស់គេត្រូវរលាយ ពួកគេនឹងទៅបន់ព្រះក្លែង‌ក្លាយ គ្រូសន្ធាប់ គ្រូខាប និងពួកគ្រូគាថារបស់គេ។⁴យើងនឹងប្រគល់ជនជាតិអេស៊ីបទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ម្ចាស់ដ៏សាហាវម្នាក់ ហើយស្តេចដ៏អាក្រក់ផ្ដាច់ការនឹងគ្រប់គ្រងលើពួកគេ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល»។

⁵ទឹកសមុទ្រនឹងរីងស្ងួតហើយទឹកទន្លេក៏ស្រក ហើយរីងអស់ទៅ។⁶ដៃទន្លេទាំងប៉ុន្មាននឹងធុំស្អុយ ហើយព្រែកទាំងពួងនៃស្រុកអេស៊ីប នឹងអន់ថយ ហើយរីងស្ងួតទៅ ចំណែកដើមបបុស ដើមត្រែងនឹងស្វិតក្រៀម។

⁷វាលស្មៅនៅតាមដងទន្លេនីល និងមាត់ទន្លេនីលនិងវាលស្រែទាំងអស់នៃទន្លេនីលនឹងរីងស្ងួត ប្រែទៅជាធូលីហើយផាត់បាត់ទៅ។⁸អ្នកនេសាទនឹងយំសោក កាន់ទុក្ខ ចំណែកពួកអ្នកដែលបោះសន្ទូចក្នុងទន្លេនីល នឹកស្រណោះ‌ស្រណោក ហើយពួកអ្នកបង់សំណាញ់ដែរ។

⁹ពួកអ្នកដែលរកស៊ីធ្វើខ្លូត‌ទេសយ៉ាងម៉ដ្ត និងពួកដែលត្បាញសំពត់ស នឹងប្រែទឹកមុខទៅជាស្លេកស្លាំង។¹⁰ពួកអ្នកធ្វើការងារ ទាំងប៉ុន្មាននៃអេសុីប នឹងត្រូវរលាយខ្ទេចទៅ ហើយពួកជើងឈ្នួលនឹងស្លុតចិត្ត។

¹¹មេដឹកនាំនៅក្រុងសូអានគឺល្ងីល្ងើ។ ចំណែកក្រុមប្រឹក្សាដ៏ពូកែរបស់ព្រះចៅផារ៉ោនបានក្លាយជាមនុស្សឥតន័យ។ ធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នករាល់គ្នាទូលទៅផារ៉ោនបានថា «ទូល‌បង្គំជាកូនរបស់អ្នកប្រាជ្ញ គឺជាពូជ‌ពង្សនៃស្តេចពីបុរាណ?»¹²តើអ្នកប្រាជ្ញរបស់ទ្រង់នៅឯណា? សូមឲ្យពួកគេទូលព្រះ‌ករុណាអំពីអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល មានគំរោងទាក់ទងនឹងអេស៊ីប។

¹³ពួកមេដឹកនាំរបស់សូអានបានក្លាយជាមនុស្សល្ងីល្ងើ ហើយមេដឹកនាំរបស់ក្រុងណូបត្រូវបានគេបោកបញ្ឆោត។ ពួកអ្នកដែលជាសសរកន្លោងក្នុងពូជអំបូរ បាននាំស្រុកអេស៊ីព្ទឲ្យវង្វេង។¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យពួកគេឡប់ស្មារតីពួកគេនឹងនាំស្រុកអេស៊ីបឲ្យវង្វេង ក្នុងគ្រប់ វិស័យទាំងអស់ គឺប្រៀបដូចជាមនុស្សប្រមឹក ដើររអិលដួលនៅក្នុងកំអួតរបស់ខ្លួន។¹⁵គ្មានការអ្វីសម្រាប់ឲ្យជនជាតិអេស៊ីបអាចធ្វើបានឡើយ ទោះជាក្បាល ឬកន្ទុយជាមែកឬធាង។

¹⁶នៅគ្រានោះ ជនជាតិអេស៊ីបនឹងបានដូចជាស្ត្រី។ ពួកគេ នឹងញ័ររន្ធត់ហើយតក់‌ស្លុត នៅពេលឃើញព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល លើកព្រះ‌ហស្ដគំរាមពួកគេ។¹⁷ហើយទឹកដីយូដានឹងត្រឡប់ជាទីស្ញែង‌ខ្លាចដល់ជនជាតិអេស៊ីប ពេលណារំឭកពីយូដា គេភ័យខ្លាចណាស់ ដោយសារផែនការរបស់ព្រះអម្ចាស់ហើយនេះជាផែនការដើម្បីប្រឆាំងនឹងពួកគេ។

¹⁸នៅថ្ងៃនោះ នឹងមានទីក្រុងប្រាំនៅក្នុងស្រុកអេស៊ីបដែលនិយាយភាសាកាណាន ហើយស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។ ទីក្រុងមួយក្នុងចំណោមទីក្រុងទាំងនោះនឹងត្រូវបានគេហៅថា ទីក្រុងកណ្តាលថ្ងៃ។

¹⁹នៅថ្ងៃនោះនឹងមានអាសនៈមួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់ នៅចំកណ្តាលចំណោមអេស៊ីប គេនឹងដំឡើងស្តូបមួយថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់នៅក្បែរព្រំ‌ដែន។²⁰នេះជាទីសំគាល់និងជាបន្ទាល់របស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល នៅស្រុកអេស៊ីប។ ដ្បិតគេនឹងអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយព្រោះពួកអ្នកដែលសង្កត់‌សង្កិនគេ ព្រះអង្គនឹងចាត់អ្នកសង្គ្រោះម្នាក់ឲ្យមកការពារ និងរំដោះពួកគេ។

²¹ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសម្តែងឲ្យជន‌ជាតិអេស៊ីបស្គាល់ព្រះអង្គ ពួកគេនឹងថ្វាយបង្គំដោយថ្វាយយញ្ញបូជានិងតង្វាយនានាហើយពួកគេនាំគ្នាស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់ ពួកគេនាំគ្នាបន់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រមទាំងលាបំណន់ផង។²²ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើអោយស្រុកអេស៊ីបរងទុក្ខវេទនានិងព្យាបាលជំងឺ។ ពួកគេនឹងវិលមករកព្រះអម្ចាស់វិញ ព្រះអង្គនឹងព្រះសណ្ដាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់គេហើយព្រះអង្គនឹងប្រោសពួកគេអោយបានជា។

²³នៅគ្រានោះ នឹងមានផ្លូវមួយភ្ជាប់ពីអេស៊ីបទៅដល់អាស្ស៊ីរី ហើយជនជាតិអាស្ស៊ីរី គេនឹងមកអេស៊ីបដែរ ហើយជនជាតិអេស៊ីប នឹងទៅអាស្ស៊ីរីផងដែរ ពួកជនជាតិអេស៊ីបនឹងថ្វាយបង្គំជា‌មួយពួកជនជាតិអាស្ស៊ីរី។

²⁴នៅថ្ងៃនោះ ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលនឹងមករួមជាមួយជន‌ជាតិអេស៊ីប ហើយជន‌ជាតិអាស្ស៊ីរីជាទីបញ្ចេញពរនៅកណ្ដាលផែនដី²⁵ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល នឹងប្រទានពរដល់ពួកគេដោយពោលថា៖ «សូមលើកតម្កើងជនជាតិអេស៊ីប ប្រជាជនរបស់យើង ហើយស្រុកអាស្ស៊ីរីដែលជាស្នាដៃរបស់យើង និងអុីស្រា‌អែល ជាមរតករបស់យើងផង»។

20

¹នៅក្នុងឆ្នាំដែលថើរថានបានមកដល់ក្រុងអាស‌ដូឌ ជាគ្រាដែលសើកុន ស្តេចជនជាតិអាស្ស៊ីរីបានចាត់លោកឲ្យទៅ ហើយលោកបានច្បាំងចាប់យកក្រុងអាស‌ដូឌនោះ។²នៅគ្រានោះព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកអេសាយជាកូនរបស់លោកអម៉ូសថា៖ «ចូរទៅយកបាវចេញពីចង្កេះទៅហើយដោះស្បែកជើងចេញពីជើងទៅ»។ លោកក៏ធ្វើតាម គឺលោកដើរខ្លួនអាក្រាត ហើយជើងទទេ។

³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ដូចព្យាការីអេសាយជាអ្នកបំរើរបស់យើងបានដើរអាក្រាតកាយនិងដើរដោយជើងទទេអស់រយៈពេលបីឆ្នាំមកហើយនោះគឺជាទីសំគាល់និងជានិមិត្តរូបមួយទាក់ទងនឹងអេស៊ីបនិងទាក់ទងនឹងស្រុកអេត្យូ‌ពី⁴គឺស្ដេចអាស្ស៊ីរីនឹងចាប់អ្នកអេស៊ីបនាំទៅជាឈ្លើយសឹក ជាពួកដែលចេញពីអេស៊ីប ព្រមទាំងជន្លៀសអ្នកអេត្យូ‌ពីទាំងក្មេងទាំងចាស់យកទៅដែរ ទាំងខ្លួនអាក្រាត និងជើងទទេ ជន‌ជាតិអេស៊ីបនឹងត្រូវអាម៉ាស់ជាខ្លាំង។

⁵ពួកគេនឹងមានសេចក្ដីស្រយុត ហើយស្រងាកចិត្តដោយព្រោះអ្នកអេត្យូ‌ពី ដែលជាទីសង្ឃឹមរបស់គេ និងស្រុកអេស៊ីប ជាសេរីរុងរឿងរបស់គេ។⁶ប្រជា‌ជនដែលរស់នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រនេះ នឹងនាំគ្នានិយាយថា៖ «ជាការពិតណាស់ ទីសង្ឃឹមដែលយើងបានរត់ទៅពឹង ឲ្យបានរួចពីស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ធ្លាក់ដល់កម្រិតហ្នឹងទៅហើយ តើធ្វើដូចម្ដេចឲ្យយើងអាចរួចខ្លួនបាន?»

21

¹សេចក្ដីប្រកាស អំពីទីវាលរហោ‌ស្ថាននៅក្បែរសមុទ្រ។ ដូចព្យុះសង្ឃរាបក់បោកកាត់តំបន់ណេកិប វាឆ្លងកាត់ពីវាលរហោស្ថាន ពីទឹកដីដ៏គួរអោយខ្លាច។²ខ្ញុំបានឃើញនិមិត្តមួយគួរឲ្យព្រឺខ្លាច គឺមនុស្សឧបាយ គេប្រព្រឹត្តដោយកិច្ច‌កលរបស់គេ ពួកអ្នកដែលធ្លាប់បំផ្លាញ ក៏បំផ្លាញកង‌ទ័ពអេឡាម។ ចូរនាំគ្នាវាយលុកកង‌ទ័ពមេឌីអើយ ចូរនាំគ្នាឡោម‌ព័ទ្ធ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យពួកគេបាក់អំនួត។

³ហេតុនេះហើយ បានជាចង្កេះទូលបង្គំពេញការឈឺចាប់ ដូចជាការឈឺចាប់របស់ស្ត្រីដែលសំរាលកូន ខ្ញុំបានអោនចុះនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានស្តាប់ឮ និងរំខាន់នូវអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញ។⁴បេះដូងខ្ញុំញ័រ ខ្ញុំក៏ភ័យខ្លាចដែរ។ វេលាល្ងាច ជាពេលខ្ញុំចូលចិត្ត នាំឲ្យខ្ញុំមិនតក់‌ស្លុតឡើយ។

⁵ពួកគេកំពុងតែរៀបចំតុ និងក្រាលកម្រាលព្រំសម្រាប់បរិភោគអាហារ អ្នកដឹកនាំស្រែថា ចូរក្រោកឡើងចាក់ប្រេងលើ ខែលរបស់អ្នក។

⁶ដ្បិតនេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំ «ចូរទៅដាក់អ្នកល្បាតម្នាក់ឲ្យចាំយាម ឲ្យគេប្រាប់ហេតុការណ៍អ្វីដែលគេឃើញ។⁷ពេលគាត់ឃើញរទេះសេះចម្បាំង ដែលទឹមដោយសេះមួយគូ មានម្នាក់ជិះលើលា និងម្នាក់ជិះលើអូដ្ឋមក គេត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នខ្លួនឲ្យមែនទែន»។

⁸អ្នកយាមស្រែកថា «ព្រះអម្ចាស់អើយខ្ញុំឈរយាមនៅលើប៉មរាល់ថ្ងៃហើយខ្ញុំប្របាទ ស្ថិតនៅកន្លែងយាមនេះ អស់មួយយប់ដែរ»។⁹មានកង‌ទ័ពពលសេះ ដើរមកទាំងគូៗ។ គេស្រែកថា» ហើយស្រែកថា៖ «ក្រុងបាប៊ី‌ឡូនដូលហើយ ក្រុងបាប៊ី‌ឡូនដូលហើយ និងរាល់រូបព្រះដែលសង់ទាំងប៉ុន្មានបានដួលរលំដល់ដីផង»។

¹⁰ប្រជា‌ជនរបស់ខ្ញុំអើយ ជាគ្រាប់ពូជនៅទី‌លានរបស់យើងអើយ អ្នកត្រូវគេបង្ក្រាបដូចស្រូវដែលគេបោកបែនឥឡូវនេះ អ្វីៗដែលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះនៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលឲ្យខ្ញុំដឹងនោះខ្ញុំក៏យកមកប្រាប់ដល់អ្នក។

¹¹សេចក្ដីប្រកាសស្ដីអំពីក្រុងឌូម៉ា។ មានម្នាក់នៅស្រុកសៀរសួរខ្ញុំថា៖ «អ្នកយាមអើយ យប់ថ្មើរណាហើយ? អ្នកយាមអើយ យប់ថ្មើរណាហើយ?»¹²អ្នកយាមក៏ឆ្លើយតបថា៖ «ពេលព្រឹកកំពុងតែមក ហើយយប់ក៏មកដែរ។ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាចង់សួរក៏សួរទៅ ចូរវិលមកសួរម្ដងទៀតចុះ»។

¹³សេចក្ដីប្រកាសនិយាយអំពីអារ៉ាប់។ នៅរហោស្ថាន បានចំណាយពេលពេញមួយយប់ ពួកអ្នកនឹងស្នាក់នៅក្នុងដងព្រៃនៅស្រុកអារ៉ាប់¹⁴អ្នកស្រុកថេម៉ាអើយ ទៅយកទឹកទៅឲ្យពួកអ្នកដែលស្រេកទឹក យកអាហារមកទទួលពួកអ្នកភៀសខ្លួនទាំងនោះផង។¹⁵ដ្បិតពួកគេរត់គេចពីមុខដាវ ពីធ្នូដែលដំឡើងជាស្រេច ហើយរត់ចេញពីសង្គ្រាមដ៏ធំ។

¹⁶ដ្បិតនេះជាអ្វីព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖«ក្នុងរវាងមួយឆ្នាំ រាប់តាមឆ្នាំរបស់កូនឈ្នួល ស្រុកកេដារនឹងបាត់បង់ភាពរុងរឿងរបស់ខ្លួនទាំងស្រុង។¹⁷នឹងមានគ្នាតិចតួចប៉ុណ្ណោះ» ដ្បិតនេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល។

22

¹សេចក្ដីប្រកាសអំពីជ្រលងភ្នំ នៃនិមិត្ត តើមានមូលហេតុអ្វីដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាឡើងទៅលើដំបូលផ្ទះ?²ហេតុអ្វីបានជាក្រុងនេះមានពេញទៅដោយ ភាពអ៊ូអរ និងសំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវបែបនេះ? ពួកអ្នកដែលត្រូវគេសម្លាប់មិនបានស្លាប់ដោយដាវទេ ហើយពួកគេក៏មិនបានស្លាប់នៅក្នុងចម្បាំង។

³ពួកអ្នកដែលដឹកនាំលើអ្នក បានរត់ទៅជា‌មួយគ្នា តែពួកពលធ្នូចាប់ចងគេបានហើយ ពួកអ្នកដែលគេរកឃើញ ជាពួកអ្នកដែលបានរត់ទៅឆ្ងាយហើយ។⁴ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំនិយាយថា៖ «កុំមើលមកខ្ញុំអី ខ្ញុំនឹងទុក្ខសោកខ្លាំងណាស់ មិនបាច់លោងចិត្តខ្ញុំទេ ដោយព្រោះជនជាតិដែលជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ត្រូវបានបំផ្លាញហើយ»។

⁵ដ្បិតថ្ងៃនេះ ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ធ្វើឲ្យមានចលាចលជាថ្ងៃជាន់ឈ្លី ហើយវល់គំនិត នៅជ្រលងភ្នំនៃនិមិត្ត គឺការបាក់បែកនៃកំពែង ហើយប្រជាជននាំគ្នាស្រែកនៅតាមភ្នំ។⁶កង‌ទ័ពអេឡាមស្ពាយបំពង់ព្រួញមកហើយក៏មានរទេះចម្បាំង និងកង‌ពលសេះមកជាមួយដែរ កង‌ទ័ពគៀរនាំគ្នារៀបចំខែល។⁷វានឹងមកតាមច្រកភ្នំយ៉ាងល្អបំផុតរបស់អ្នក បានពេញដោយរទេះចម្បាំង ហើយទ័ពសេះនឹងឈរជើងនៅមាត់ទ្វារ។

⁸ព្រះអង្គដកការការពារពីស្រុកយូដា ហើយនៅថ្ងៃនោះអ្នកបានទីពឹងដល់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធ ដែលនៅក្នុងឃ្លាំងដំណាក់ព្រៃ។⁹អ្នករាល់គ្នាបានឃើញកំពែងក្រុង របស់ព្រះ‌បាទដាវីឌ បាក់បែកជាច្រើនកន្លែង អ្នករាល់គ្នាបានប្រមូលទឹកនៃស្រះខាងក្រោមទុក។

¹⁰អ្នករាល់គ្នារាប់ចំនួនផ្ទះនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយអ្នករាល់គ្នារំលំផ្ទះដើម្បីពង្រឹងកំពែងក្រុង។ អ្នកបានធ្វើអាងស្តុកទឹកនៅចន្លោះកំផែងទាំងពីរ សម្រាប់ទឹកនៃអាងចាស់។¹¹អ្នកមិនបានពឹង‌ពាក់ដល់ព្រះដែលព្រះ‌អង្គធ្វើការទាំងនេះ ឬផ្អែកដល់ព្រះ‌អង្គដែលបានសម្រេចការនេះជាយូរមកហើយ។

¹²នៅគ្រានោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលបានយំសោកកាន់ទុក្ខដោយកោរសក់និងស្លៀកបាវ។¹³ប៉ុន្តែមើលទៅអ្នករាល់គ្នាបែជាធ្វើការអបអរនិងរីករាយដោយសម្លាប់គោ ស៊ីសាច់ចៀមនិងផឹកស្រា។ ដោយពោលថាយើងនាំគ្នាស៊ីផឹកទៅ ព្រោះស្អែកយើងមុខជាស្លាប់មិនខាន។¹⁴ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលបានសំដែងអោយខ្ញុំ «ដឹងថាអំពើទុច្ចរិតនេះនឹងមិនត្រូវអត់ទោសអោយអ្នកឡើយ» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល។

¹⁵ព្រះជាអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា «ចូរទៅជួបលោកសេបណា ជាមន្ត្រីមើលខុសត្រូវក្នុងព្រះ‌រាជវាំង ប្រាប់គាត់ដូចតទៅ៖¹⁶«តើអ្នកធ្វើអ្វីនៅទីនេះ តើអ្នកបានការអនុញ្ញាតមកពីណា បានជាអ្នកធ្វើម៉ុងសម្រាប់ខ្លួន អ្នកបានធ្វើម៉ុងសម្រាប់ខ្លួននៅលើទីខ្ពស់ គឺដាប់ទីលំនៅសម្រាប់ខ្លួននៅក្នុងថ្ម?»

¹⁷មើល៍! ព្រះអម្ចាស់នឹងបោះអ្នកចោលទៅ មនុស្សដែលពេញដោយកម្លាំងអើយ នឹងបោះអ្នកទៅក្រោម ហើយព្រះ‌អង្គនឹងរុំអ្នកយ៉ាងជិតបំផុត។¹⁸ព្រះអង្គនឹងបោះអ្នកឲ្យរមៀល ដូចគេបោះកូនបាលនៅលើដីដ៏ធំទូលាយដែរ។ អ្នកនឹងស្លាប់លើដីនោះ ជាមួយរទេះចម្បាំងដ៏រុងរឿងរបស់អ្នក អ្នកបានបន្ថោកដំណាក់នៃម្ចាស់អ្នក!¹⁹«យើងនឹងបណ្តេញអ្នកពីដំណែងចេញ។ ហើយអ្នកនឹងត្រូវទម្លាក់ចុះពីតួនាទី។

²⁰នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងហៅអ្នកបម្រើរបស់យើង ឲ្យមក គឺអេលា‌គីមជាកូនហ៊ីលគី‌យ៉ា។²¹យើងនឹងយកអាវសរបស់អ្នកមកបំពាក់ឲ្យគាត់វិញ ព្រមទាំងឲ្យមានកម្លាំងឡើង ដោយខ្សែក្រវាត់របស់អ្នកផង យើងនឹងដកអំណាចរបស់អ្នកប្រគល់ទៅឲ្យគាត់។ គាត់នឹងថែ‌រក្សាអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម និងអ្នកស្រុកយូដា ដូចឪពុកថែ‌រក្សាកូន។²²យើងនឹងប្រគល់កូនសោរាជ្យវាំងរបស់ស្ដេចដាវីឌឲ្យដាក់លើស្មាគាត់ បើគាត់បើកគ្មានអ្នកណាបិទបានឡើយ ហើយបើគាត់បិទក៏គ្មាននរណាបើកបានដែរ។

²³យើងនឹងតាំងគាត់ឲ្យមានជំហររឹង‌ប៉ឹង ដូចដែកគោលដែលបោះភ្ជាប់លើឈើខ្លឹម ហើយគាត់នឹងធ្វើជាបល្ល័ង្កដ៏រុងរឿងដល់វង្សានៃបិតាគាត់។²⁴ពួកគេពឹងផ្អែកលើគាត់ទាំងអស់នូវសិរី‌ល្អនៃវង្សារបស់បិតាគាត់ មកបំពាក់នៅលើគាត់វិញ គឺប្រៀបដូចជាចាន ឆ្នាំងនិងគ្រឿងប្រដាប់តូចៗទាំងប៉ុន្មាន។

²⁵នៅថ្ងៃនោះ នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ដែកគោលដែលបោះភ្ជាប់ លើឈើខ្លឹមនោះ នឹងបាក់របូតធ្លាក់ចុះមក ហើយអ្វីៗដែលព្យួរនៅនឹងដែកគោលនោះ ក៏បាក់បែកខ្ទេច‌ខ្ទីអស់ដែរ ដ្បិតព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូល។

23

¹សេចក្ដីប្រកាសអំពីក្រុងទីរ៉ុស៖ នាវាពីស្រុកតើស៊ីសអើយ ចូរស្រែកទ្រហោ‌យំចុះ ដ្បិតក្រុងទីរ៉ុសត្រូវបំផ្លាញហើយ អត់មានសល់ផ្ទះ អត់មានកន្លែងចូលសំចតឡើយ អ្នកធ្វើដំណើរមកពីកោះគីប្រុសបានបើកឲ្យគេឃើញ។²ចូរនៅស្ងៀមចុះ ពួកអ្នកដែលរស់នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ពួកឈ្មួញពីក្រុងស៊ីដូនអើយ ពួកអ្នកបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់សមុទ្រ។³នៅតាមដងទន្លេដ៏ធំ មានអ្នកស្រុកស៊ីដូនបានប្រមូលភោគផល ដែលគេដាំនៅតាមដងទន្លេនីល ហើយវាបានក្លាយជាពាណិជ្ជកម្មរបស់ប្រជាជាតិទាំងមូល។

⁴ស៊ីដូនអើយ អ្នកជាក្រុងដ៏រឹង‌មាំនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ត្រូវអាម៉ាស់ហើយ។ អ្នកពោលថា៖ «ខ្ញុំពុំធ្លាប់ឈឺពោះ ក៏មិនធ្លាប់បង្កើតកូន ហើយមិនធ្លាប់ចិញ្ចឹមកូនកម្លោះកូនក្រមុំដែរ»។⁵ពេលដំណឹងនេះមកដល់អេស៊ីប ពួកគេនាំគ្នាភ័យញ័រ ហើយគិតដល់ក្រុងទីរ៉ុស។

⁶ចូរឆ្លងទៅតើស៊ីសទៅ ហើយយំសោកចុះ ពួកអ្នកដែលរស់នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រអើយ។⁷តើការនេះបានកើតឡើងចំពោះអ្នក ដែលជាទីក្រុងរីករាយ ជាអ្នកដែលនៅតាំងពីសម័យបុរាណ ហើយជាអ្នកដែលជើងខ្លួនបានចាកចេញ ទៅអាស្រ័យនៅទីឆ្ងាយនោះ?

⁸តើអ្នកណាបានរៀបចំផែនការទាស់នឹងក្រុងទីរ៉ុស គឺជាក្រុងគឺជាអ្នកបំពាក់មកុដឲ្យ ហើយដែលពួកជំនួញសុទ្ធតែជាអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកជំនួញតែងតែគោរពបំផុតនៅផែនដីឬ?⁹ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល បានធ្វើការនេះ ដើម្បីនឹងបង្អាប់សេចក្ដីអំនួត របស់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់កិត្តិយស និងដើម្បីបន្ទាបអស់អ្នកដែលតម្កើងខ្លួន នៅលើផែនដីនេះ។

¹⁰ទីរ៉ុសអើយ ចូរភ្ជួររាស់ដីរបស់អ្នក ដូចគេភ្ជួររាស់នៅតាមទន្លេនីល ដ្បិតនេះមិនមែនជាកន្លែងសំចតទៀតឡើយ។¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់បានលូកព្រះ‌ហស្តទៅលើសមុទ្រ ហើយព្រះ‌អង្គបានអង្រួនគ្រប់ទាំងនគរ ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជាឲ្យជន‌ជាតិកាណាន កម្ទេចក្រុងដែលមានកំពែងរឹង‌មាំរបស់ខ្លួន។¹²ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «អ្នកក្រុងស៊ីដូន ដែលត្រូវគេធ្វើបាបអើយ អ្នកនឹងលែងបានធ្វើបុណ្យយ៉ាងសប្បាយ តទៅមុខទៀតហើយ ទោះបីអ្នករូត‌រះឆ្លងទៅកោះគីប្រុសក្ដី ក៏គង់តែមិនបានសម្រាកដែរ»។

¹³ចូរមើល៍ ទៅស្រុកខាល់ដេ។ ប្រជា‌ជនមិនមែនជន‌ជាតិអាស្ស៊ីរីបានធ្វើឲ្យស្រុកនោះ ក្លាយទៅជាជម្រករបស់សត្វព្រៃ។ ពួកគេបានដំឡើងប៉មចាំយាមរបស់គេ គេបានផ្តូលដំណាក់ទាំងប៉ុន្មាននៃក្រុងទីរ៉ុស គេបំផ្លាញក្រុងនោះទាំងមូល។¹⁴នាវាទាំង‌ឡាយដែលមកពីស្រុកតើស៊ីសអើយ ចូរស្រែកទ្រហោ‌យំចុះ ដ្បិតជំរករបស់អ្នកត្រូវបានបំផ្លាញ។

¹⁵នៅថ្ងៃនោះ ក្រុងទីរ៉ុសនឹងត្រូវគេបំភ្លេចចោលអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ គឺដូចពេលមួយនៃរជ្ជកាលរបស់ស្ដេចមួយអង្គ។ ក្រោយចប់ចិតសិបឆ្នាំការនេះនឹងកើតឡើងដល់ទីរ៉ុស ដូចជាចម្រៀងរបស់ស្រីពេស្យា៖¹⁶ចូរយកពិណដើរលេងជុំវិញទីក្រុង បំភ្លេចស្រីពេស្យា ហើយលេងភ្លេងយ៉ាងពីរោះចុះ ហើយច្រៀងឡើងជាច្រើនបទផង ដើម្បីឲ្យគេនឹកចាំពីអ្នកឡើងវិញ។

¹⁷ហើយវានឹងប្រហែលរវាងចិត‌សិបឆ្នាំ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងយាងមកសង្គ្រោះក្រុងទីរ៉ុស ហើយទីក្រុងនោះនឹងត្រឡប់ទៅជាកន្លែងបង្កើតប្រាក់ម្តងទៀតតាមរយៈធ្វើជាស្រីពេស្យា ហើយទីក្រុងនេះនឹងបម្រើដល់គ្រប់ទាំងនគររបស់លោកីយ។¹⁸ប៉ុន្តែកម្រៃនិងប្រាក់ដែលក្រុងនេះរកបាន ត្រូវញែកថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់។ ពួកគេនឹងមិនប្រមូលទុកទៀតទេ ដ្បិតរបស់ទ្រព្យទាំងនោះនឹងត្រូវបម្រុងទុកជាអាហារ ហើយសម្រាប់ពួកអ្នកបម្រើព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយពួកគេ ក៏អាចមានសម្លៀក‌បំពាក់ដែលមានគុណភាពសម្រាប់ពួកគេ។

24

¹ចូរមើល៍! ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងជិតបំផ្លាញផែនដីឲ្យវិនាស ហើយធ្វើឲ្យផែនដីហិនហោច ព្រះអង្គនឹងរម្លើងផែនដី ហើយកម្ចាត់‌កម្ចាយ មនុស្ស‌ម្នាដែលរស់នៅលើផែនដីផង។²ពេលវេលានោះជិតមកដល់ហើយ ដូចជាមួយមនុស្ស ដូចជាបូជា‌ចារ្យ ពួកស្រីសៅកែ ហើយពួកស្រីកំណាន់ ពួកអ្នកទិញ ពួកអ្នកលក់ ពួកអ្នកខ្ចីប្រាក់ ពួកកូនបំណុល ហើយនិងពួកដើរយកកាប្រាក់ និងពួកអ្នកដែលបានឲ្យកាប្រាក់ផងដែរ។

³ផែនដីនឹងត្រូវខ្ចេចខ្ទីទាំងស្រុង ហើយស្ងាត់សូន្យឈឹង ត្បិតព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលពីការនេះហើយ។⁴នៅផែនដីនឹងសោកសង្រេង គេធ្លាក់ខ្សោយគ្មានកម្លាំង អស់មនុស្សជាន់ខ្ពស់នឹងត្រូវថយចុះទៅ។⁵ផែនដីនឹងត្រូវអាស្រូវដោយសារមនុស្សបំផ្លាញ ពួកគេបានល្មើសនឹងក្រឹត្តិវិន័យ ពួកគេបានបំពាននឹងច្បាប់ទាំងប៉ុន្មាន ហើយបំបែកសេចក្តីសញ្ញទាំងប៉ុន្មានដែលនៅអស់កល្បជានិច្ច។

⁶ដូច្នេះហើយ ផែនដីត្រូវបណ្តាសារ ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅផែនដីក៏ត្រូវមានទោស និងត្រូវដុតបំផ្លាញអស់ទៅ មានមនុស្សបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះដែលនៅសល់។⁷ទឹកទំពាំងបាយជូរថ្មីក៏ត្រូវសោយសោក ចម្ការទំពាំងបាយជូរក៏ត្រូវហិនវិនាសដែរ អស់អ្នកដែលសប្បាយក្លាយជាទុក្ខវិញ។

⁸សម្លេងសប្បាយរីករាយ នៃការវាយក្រាបបានប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ ហើយសម្លេងអឺងកងរីករាយក៏បាត់ទៅ ហើយអំណរដោយការដេញស៊ុងក៏ឈប់អស់ដែរ។⁹ពួកគេមិនផឹកស្រា និង ច្រៀងទៀតទេ ហើយស្រាក៏ប្រែជាល្វីងសម្រាប់អ្នកផឹក។

¹⁰ទីក្រុងដែលគ្មានមនុស្សនៅក៏ត្រូវរំលាយចោល គ្រប់ផ្ទះត្រូវបិទទ្វារហើយនៅទទេ។¹¹មានសម្លេងស្រែកតាមផ្លូវរកស្រាទំពាំងបាយជូរ អស់ទាំងអំណរត្រូវងងឹតឈឹងហើយភាពរីករាយក៏បាត់អស់ទៅដែរ។

¹²នៅក្នុងទីក្រុងមានតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយទ្វារក្រុងត្រូវបំបាក់ចោល។¹³ត្បិតអស់ជាតិសាសន៍ដែលនៅលើផែនដី នឹងត្រូវសេសសល់ដូចពេលដែល ប្រមូលផលផ្លែអូលីវ និង ដូចផ្លែទំពាំងបាយជូរដែលគេបេះផ្លែហើយ។

¹⁴ពួកគេទាំងនោះនឹងបន្លឺសម្លេងស្រែកដោយអំណរពីខាងសមុទ្រ ដោយព្រោះឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁵ដូច្នេះចូរលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងនៃព្រះអម្ចាស់ពីទិសខាងកើត ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅតាមកោះនានាលើកតម្កើងព្រះកិត្តិនាមព្រះអម្ចាស់ ដែលជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែល។

¹⁶យើងបានឮចម្រៀងពីចុងផែនដីស្រែកច្រៀងថា «សូមថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ព្រះដ៏សុចរិត!» តែខ្ញុំនិយាយថា «ខ្ញុំបានវិនាសបង់អស់ហើើយ ខ្ញុំវេទនាណាស់ហើយ! ត្បិតមនុស្សមានកលបានប្រព្រឹត្តដោយកលល្បិច មនុស្សមានល្បិចបានប្រព្រឹត្តិដោយកលល្បិចណាស់ទៅហើយ»។

¹⁷សេចក្តីរន្ធត់ញាប់ញ័រ និងការធ្លាក់ក្នុងរណ្តៅមនុស្សនៃអ្នករាល់គ្នានឹងជួបជាក់នៅផែនដីនេះជាមិនខាន។¹⁸ពួកអ្នកដែលគេចផុតពីការរន្ធត់ញាប់ញ័រនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅ ហើយអស់អ្នកដែលគេចពីរណ្តៅនឹងជាប់អន្ទាក់វិញ។ ទ្វារនៃស្ថានសួគ៌នឹងបើកចំហរបង្អុរទឹកចុះមក ហើយគ្រឹះនៃផែនដីនឹងកគ្រើកឡើង។

¹⁹ផែនដីនឹងបាក់បែក ផែនដីនឹងប្រេះក្រហែងទៅ គឺផែនដីនឹងត្រូវរញ្ជួយញាប់ញ័រជាខ្លាំង។²⁰ផែនដីនឹងត្រូវទ្រេតទ្រោតដូចជាមនុស្សស្រវឹង ហើយយោលទៅមកដូចជាអង្រឹង។ ហើយអំពើបាបរបស់មនុស្សនឹងត្រូវសង្កត់យ៉ាងធ្ងន់ ហើយគេនឹងត្រូវដួលដោយងើបពុំរួចឡើយ។

²¹គឺជិតដល់ថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់នឹងដាក់ទោសនៅលើមេឃចំពោះពួកពលបរិវាដែលនៅស្ថានសួគ៌ ព្រមទាំងធ្វើទោសដល់ស្តេចទាំងឡាយនៅលើផែនដីផង។²²ពួកគេទាំងនោះគឺដូចជាអ្នកទោសទៅក្នុងរណ្តៅ ហើយយកទៅឃុំនៅក្នុងគុក ក្រោយជាយូរថ្ងៃទើបព្រះអង្គកាត់ទោសពួកគេ។²³គ្រានោះព្រះច័ន្ទត្រូវអាម៉ាស់មុខ ព្រះអាទិត្យត្រូវអាប់កេរ្ត៍ឈ្មោះដែរ ត្បិតព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូលសោយរាជ្យលើភ្នំស៊ីយ៉ូន និង ក្រុងយេរូសាឡិមនោះ នឹងមានសិរិរុងរឿងនៅចំពោះមុខពួកចាស់ទុំរបស់ព្រះអង្គ។

25

¹ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គជាម្ចាស់នៃទូលបង្គំ ទូលបង្គំសូមលើកតម្កើងព្រះនាមព្រះអង្គ ដ្បិតព្រះអង្គបានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យ គឺអ្វីដែលព្រះអង្គគិតធ្វើតាំងពីមុនមក ដែលល្អគ្រប់លក្ខណ៍ហើយស្មោះត្រង់។²ត្បិតព្រះអង្គបានធ្វើឱ្យទីក្រុងរលាយ ក្លាយទៅជាគំនរឥដ្ឋ ព្រះអង្គបានធ្វើឱ្យទីក្រុងដែលមានបន្ទាយរឹងមាំក្លាយទៅជាគំនរបាក់បែក ហើយបន្ទាយរបស់សត្រូវក៏លែងមានទៀតដែរ។³ដូច្នេះហើយ មនុស្សខ្លាំងពូកែនឹងថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គ សូម្បីតែទីក្រុងរបស់មនុស្សកាចសាហារក៏ត្រូវខ្លាចព្រះអង្គដែរ។

⁴ត្បិតព្រះអង្គជាទីមាំមួនដល់មនុស្សទីទ័លក្រនៅពេលមានអាសន្ន ជាទីជម្រកនៅពេលមានព្យុះ ហើយជាម្លប់បាំងកម្តៅ នៅពេលដែលកំហឹងរបស់កាចសាហាវ ដែលប្រៀបបាននឹងព្យុះបោកបក់យ៉ាងកំណាចប៉ះនឹងជញ្ជាំង⁵ព្រះអង្គបង្ក្រាបសម្លេងរបស់ពួកសាសន៍ដទៃ ដូចជាបន្ថយកម្តៅនៅដីដែលស្ងួតហួតហែង។ ព្រះអង្គនឹងធ្វើឱ្យចម្រៀងជោគជ័យរបស់ពួកកាចសាហាវប្រែជាស្ងាត់ឈឹង ដូចជាកម្តៅថ្ងៃដែលថយដោយពពកដែរ។

⁶នៅលើភ្នំនេះព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល នឹងជប់លៀងដល់មនុស្សទាំងឡាយ ជាមួយនឹងស្រាទំពាំងបាយជូរដែលសម្រាំង សាច់នឹងម្ហូបអាហារដែលមានឱជារស់យ៉ាងពិសេស។⁷ព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញស្បៃដែលបាំងមុខមនុស្សគ្រប់សាសន៍នៅលើភ្នំនេះ ព្រមទាំងគម្របដែលគ្របលើជាតិសាសន៍ផ្សេងៗ។⁸ព្រះអង្គនឹងកំចាត់សេចក្តីស្លាប់ជាដរាប ព្រះអម្ចាស់នឹងជូតទឹកភ្នែកចេញពីមុខមនុស្សទាំងឡាយ ព្រះអង្គនឹងដកយកភាពអាម៉ាស់ចេញពីប្រជាជនព្រះអង្គ ចេញពីផែនដីទាំងមូល ត្បិតព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលពីការនេះហើយ។

⁹នៅថ្ងៃនោះគេនឹងនិយាយថា៖ «ចូរមើល៍! នេះគឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើងរាល់គ្នា។ នេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដែលយើងបានរង់ចាំ ហើយយើងបានរីករាយដែលទ្រង់បានជួយសង្គ្រោះយើង»។¹⁰ត្បិតនៅលើភ្នំនេះព្រះហស្ថនៃព្រះអម្ចាស់នឹងសម្រាកហើយជនជាតិម៉ូអាប់នឹងត្រូវគេជាន់ឈ្លី នៅក្នុងស្រុករបស់គេ ប្រៀបបានដូចចំបើងដែលគេជាន់ជាមួយនឹងលាមកសត្វ។

¹¹ពួកគេខំបោះដៃរបស់គេនៅកណ្តាលកន្លែងនោះ ដូចអ្នកហែលទឹកដែលបានបោះដៃដើម្បីហែលទឹក។ ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់នឹងបំបាក់ចិត្តអំនួតរបស់គេចេញ ព្រមទាំងល្បិចកលនៃដៃរបស់ពួកគេ។¹²បន្ទាយកំពែងដ៏ខ្ពស់នៅម៉ូអាប់របស់គេ នោះព្រះអង្គនឹងផ្តួលវាឱ្យរាបដល់ដី ហើយកប់ក្នុងធូលី។

26

¹នៅថ្ងៃនោះ ច្រៀងនេះនឹងត្រូវច្រៀងនៅក្នុងស្រុកយូដាថា «យើងមានទីក្រុងមួយដ៏រឹងមាំ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានសេចក្តីសង្គ្រោះទុកជាកំពែងការពារពួកយើង។²សូមបើកទ្វារហើយឲ្យពួកអ្នកសុចរិត ដែលរក្សាភាពស្មោះត្រង់បានចូលមក។

³អស់អ្នកដែលមានគំនិតជាប់ជាមួយព្រះអង្គ អ្នកនោះនឹងមានសេចក្តីសុខសាន្ត ព្រះអង្គនឹងការពារគេ ដោយព្រោះគេបានទុកចិត្តព្រះអង្គ។⁴ចូរទុកចិត្តដល់ព្រះអម្ចាស់ចុះ ត្បិតព្រះអម្ចាស់ជាថ្មដាដែលនៅអស់កល្បជានិច្ច។

⁵ព្រះអង្គបានបន្ទាបអស់អ្នកដែលមានចិត្តអំនួតចុះ ហើយទីក្រុងដ៏ខ្ពស់ព្រះអង្គបានរំលំដល់ដីអស់ ហើយក៏បន្ទាបដល់ដីដែរ។⁶ជើងរបស់មនុស្សទ័លក្រនឹងដើរជាន់ ហើយនឹងជំហានរបស់មនុស្សខ្សត់ទុរគតដែរ។

⁷សេចក្តីទៀងត្រង់ជាផ្លូវរបស់មនុស្សសុចរិត ហើយព្រះអង្គពិនិត្យមើលអស់ទាំងផ្លូវរបស់មនុស្សសុចរិត។⁸ឱព្រះអម្ចាស់អើយ យើងបានរង់ចាំព្រះអង្គនៅក្នុងសេចក្តីយុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ ព្រះអម្ចាស់អើយ យើងរង់ចាំព្រះអង្គ ហើយព្រះនាមព្រះអង្គជាក្តីប្រាថ្នារបស់យើង។⁹ទូលបង្គំបានរង់ចាំព្រះអង្គនៅពេលយប់ ពិតណាស់ ដួងចិត្តទូលបង្គំក៏ស្វែងរកព្រះអង្គ។ ត្បិតសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះអង្គបានមកដល់ផែនដី នោះមនុស្សនៅផែនដីនឹងរៀនពីសេចក្តីសុចរិត។

¹⁰បើព្រះអង្គលើកលែងទោសដល់មនុស្សអាក្រក់ នោះគេនឹងមិនរៀនពីសេចក្តីសុចរិតឡើយ។ នោះគេនឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅក្នុងស្រុកសុចរិត ហើយមិនយល់ពីឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។

¹¹ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះហស្ថព្រះអង្គបានលើកឡើង តែគេមិនបានចាប់អារម្មណ៍ទេ។ តែពួកគេនឹងឃើញសេចក្តីឧស្សាហ៍របស់ព្រះអង្គចំពោះមនុស្ស នោះគេនឹងមានភាពអាម៉ាស់ ដោយព្រោះភ្លើងនឹងបញ្ឆេះពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់។¹²ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គនឹងប្រទានឱ្យយើងមានសេចក្តីសុខសាន្ត ត្បិតព្រះអង្គបានជួយយើងសម្រេចកិច្ចការនានារបស់យើង។

¹³ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំអើយ ធ្លាប់មានម្ចាស់ជាច្រើនត្រួតត្រាលើយើង តែយើងលើកតម្កើងតែព្រះនាមទ្រង់មួយអង្គគត់។¹⁴អស់អ្នកដែលបានស្លាប់ហើយមិនរស់វិញទេ ពួកគេរលាយអស់ហើយ មិនត្រឡប់មកវិញទេ។ ត្បិតព្រះអង្គបានកាត់ទោសគេ ហើយបំផ្លាញគេហើយ នឹងមិនមានអ្នកណានឹកចាំពីគេឡើយ។

¹⁵ព្រះអង្គបានចម្រើនជនជាតិនេះជាច្រើនឡើង ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ទ្រង់បានចម្រើនសាសន៍នេះឡើង គេលើកតម្កើងទ្រង់ឡើង ព្រះអង្គបានពង្រីកព្រំប្រទល់ទឹកដី។

¹⁶ឱព្រះអម្ចាស់អើយ នៅគ្រាមានទុក្ខ គេបានសម្លឹងមើលទៅចំពោះព្រះអង្គ ពួកគេបានអធិស្ឋានស្រែករកព្រះអង្គ នៅគ្រាព្រះអង្គវាយផ្ចាលគេ។¹⁷ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះបម្រុងនឹងសម្រាលកូន នាងនឹងពេញដោយសម្រែកនៃការឈឺចាប់ នោះយើងខ្ញុំក៏ស្រែកនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់។

¹⁸យើងបានមានគត៌ ហើយយើងក៏បាននៅក្នុងការឈឺចាប់ តែយើងសម្រាលចេញមកបានតែខ្យល់។ យើងមិនបានបង្កើតជាការសង្គ្រោះដល់ផែនដីឡើយ ហើយក៏មិនបានបង្កើតមនុស្សថ្មីនៅផែនដីដែរ។

¹⁹សេចក្តីស្លាប់របស់អ្នកនឹងរស់ឡើងវិញ សាកសពគេនឹងក្រោកឡើង ពួកអ្នកដែលដេកលើធូលីដីនឹងច្រៀងដោយអំណរ ត្បិតទឹកសន្សើមរបស់ព្រះអង្គនឹងស្រោចស្រពផែនដី ហើយប្រោសឱ្យអស់ទាំងអស់អ្នកដែលស្លាប់ទៅឱ្យមានជីវិតឡើងវិញ។

²⁰ចូរទៅ ឱប្រជាជនខ្ញុំអើយ សូមចូលមកក្នុងបន្ទប់ខ្លួន ហើយបិទទ្វារឲ្យជិត ត្រូវលាក់ខ្លួនបន្តិចសិនរហូតដល់កំហឹងបានកន្លងផុតទៅ។²¹ត្បិតមើល ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងចេញពីដំណាក់ព្រះអង្គ ដើម្បីដាក់ទោសមនុស្សនៅលើផែនដីដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប នៅពេលនោះអំពើអាក្រក់ដែលមនុស្សប្រព្រឹត្តនឹងលាក់លែងជិតហើយ ផែនដីនឹងបង្ហាញ ឈាមមនុស្សដែលត្រូវគេសម្លាប់។

27

¹នៅថ្ងៃនោះ ព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់នឹងប្រើដាវធំហើយមុត ប្រកបដោយអំណាច ដើម្បីដាក់ទោសអារក្សទឹក គឺជាពស់ដែលមានកលល្បិច ព្រះអង្គនឹងសម្លាប់សត្វចម្លែកដែលនៅក្នុងសមុទ្រ។²នៅគ្រានោះនឹងមានចម្ការដែលធ្វើស្រាទំពាំងបាយជូរនឹងច្រៀងថា³«យើងគឺព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកថែរក្សា យើងស្រោចទឹកគ្រប់ពេល យើងនឹងការពារទាំងយប់ទាំងថ្ងៃមិនឲ្យនរណាម្នាក់រងទុក្ខឡើយ។

⁴យើងមិនខ្ញាល់នឹងវាទៀតទេ អូ តែបើមានអញ្ចាញ និងបន្លាដុះ! នៅទីនោះយើងនឹងកាប់ឆ្ការ ជាន់ឈ្លីដុតបំផ្លាញវាទាំងអស់វិញ។⁵បើសិនជាគេទទួលយកការការពារ ហើយសាងសន្តិភាពជាមួយនិងយើង ចូលឲ្យពួកគេសាងសន្តិភាពជាមួយនិងយើងចុះ។

⁶ពេលថ្ងៃនោះមកដល់ ពូជពង្សយ៉ាកុបនឹងចាក់ឫស ពួកអុីស្រាអែលនឹងដុះពន្លកចេញមក ហើយបង្កើតផលផ្លែនៅពាសពេញផែនដី»។

⁷តើព្រះអម្ចាស់បានវាយប្រហារពួកយ៉ាកុប និងពួកអុីស្រាអែលដូចដែលព្រះអង្គបានវាយប្រហារពួកជាតិសាសន៍ដែលបានវាយប្រហារពួកគេឬ? តើពួកយ៉ាកុបហើយនិងអីុស្រាអែលត្រូវបានវាយប្រហារដូចពួកជាតិសាសន៍ដែលបានសម្លាប់ដោយពួកគេទេ?⁸ព្រះអង្គដាក់ទោសពួកគេដោយបណ្តេញពួកយ៉ាកុបនិងអីុស្រាអែលចេញដោយខ្យល់ ដែលនៅគ្រានោះគឺជាខ្យល់ពីទិសខាងកើត។

⁹ដូច្នេះអំពើបាបរបស់យ៉ាកុបនឹងត្រូវលើកលែងទោសបែបនោះដែរ ហើយនេះជាផលពីការដកអំពើបាបគេចេញ ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យថ្មទាំងប៉ុន្មាននៃអាសនា ឲ្យខ្ទេចប្រៀបបានដូចថ្មកំបោរដែលគេកិន ហើយផ្តួលរំលំបង្គោលរបស់ព្រះអាសេរ៉ា និងកន្លែងថ្វាយទីសក្ការៈបូជារបស់ព្រះទាំងប៉ុន្មាន។

¹⁰ត្បិតកំពែងទីក្រុងទាំងនោះនឹងត្រូវស្ងាត់ឈឹង ហើយមនុស្សដែលរស់នៅក្នុងក្រុងនោះ និងត្រូវបោះបង់ចោលដូចជាទីរហោស្ថាន។ ដែលនឹងមានសត្វគោរស់នៅទីនោះ នឹងស៊ីបំផ្លាញមែកខ្ចីរបស់ពួកវាផងដែរ។¹¹កាលណាមែកប្រែជាក្រៀមអស់ទៅ នោះគេនឹងកាច់វាចេញ។ ហើយពួកស្រីៗនឹងប្រមូលដុតចោល ដោយព្រោះពួកគេមិនយល់ ដូច្នេះព្រះដែលបានបង្កើតគេនឹងមិនមេត្តាដល់គេឡើយ ព្រះដែលបង្កើតគេនឹងមិនប្រទានក្តីករុណាដល់គេឡើយ។

¹²ដល់គ្រានោះមកដល់ ព្រះអម្ចាស់នឹងវាយជំរុះផលគេ ចាប់ពីទន្លេអឺប្រាត រហូតដល់ទឹកជ្រោះ អេសីុព្ទ ហើយឱពួកអុីស្រាអែលអើយ នៅពេលនោះព្រះអង្គនឹងប្រមូលអ្នករាល់គ្នាមួយឡែក។¹³នៅថ្ងៃនោះនឹងមានគេផ្លុំត្រែយ៉ាងធំ ហើយប្រជាជននៅទឹកដីអស្ស៊ីរីដែលខ្ចាត់ខ្ចាយ ប្រជាជនដែលនៅស្រុកអេស៊ីបបែកខ្ញែក នឹងវិលត្រឡប់មកវិញហើយគេនឹងក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់នៅលើភ្នំដ៏វិសុទ្ធនៅក្រុងយេរូសាឡិម។

28

¹វេទនាដល់ម្កុដនៃភាពអំនួតរបស់ពួកប្រមឹកអេទាំងអស់នោះដែលនៅប្រាអិម ហើយផ្កាដែលស្រពោនជាគ្រឿងលម្អដ៏រុងរឿងរបស់គេ ហើយនៅលើក្បាលជ្រលងភ្នំរបស់អស់អ្នកដែលបានយកឈ្នះលើស្រាទំពាំងបាយជូរ។²ចូរមើល៍! ព្រះអម្ចាស់បញ្ជូនមនុស្សមានអំណាចខ្លាំងពូកែម្នាក់ ដែលអ្នកនោះនឹងប្រៀបដូចជាខ្យល់ព្យុះសង្ឃរា ដូចជាភ្លៀងដែលធ្លាក់មកជោជន់ ព្រះអង្គនឹងរំលំម្កុដនៃសេចក្តីអំនួតនោះឲ្យរលំដល់ដី។

³សេចក្តីអំនួតរបស់ពួកអ្នកប្រមឹករបស់ពួកអេប្រាអឹម នឹងត្រូវជាន់ឈ្លីនៅក្រោមជើង។⁴ចំណែក ផ្កាស្រពោនដែលជាសិរីរុងរឿងនៅលើក្បាលជ្រលងភ្នំរបស់ពួកគេ ហើយនឹងប្រៀបដូចផ្លែឧទុម្ពរទុំមុនរដូវក្តៅ ដែលពេលនរណាម្នាក់ក្រលេកឃើញវា ពេលវាមិនបាននៅដៃរបស់គេ នោះនិងត្រូវបោះវាចោល។

⁵នៅថ្ងៃនោះ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល នឹងបានដូចជាម្កុដដ៏រុងរឿង ហើយជាគ្រឿងតុបតែងដល់ប្រជាជនព្រះអង្គ⁶ហើយជាវិញ្ញាណនៃភាពយុត្តិធម៌ ដល់អស់អ្នកដែលអង្គុយកាត់ក្តី ហើយជាកម្លាំងដល់អ្នកដែលដេញពួកខ្មាំងសត្រូវនៅច្រកទ្វារ។

⁷ប៉ុន្តែ អស់អ្នកទាំងនេះក៏ត្រូវវង្វេងវង្វាន់ដោយសារស្រាទំពាំងបាយជូរ និងស្រាខ្លាំងៗដែរ។ ពួកបូជាចារ្យ និង ពួកព្យាការីក៏ត្រូវវង្វេងដោយស្រាខ្លាំងដែរ។ ដោយសារស្រាខ្លាំងធ្វើឲ្យពួកគេស្រវឹងទ្រេតទ្រោត ហើយនិមិត្តឃើញផ្តេសផ្តាស។⁸ជាការពិតណាស់ តុរបស់គេទាំងប៉ុន្មានប្រឡាក់ទៅដោយកម្អួត រកកន្លែងស្អាតគ្មានសោះ។

⁹តើព្រះអង្គនឹងបង្រៀនចំណេះទៅដល់អ្នកណាទៅ តើព្រះអង្គនឹងពន្យល់ពីសេចក្តីនេះដល់អ្នកណា? គឺដល់អស់អ្នកដែលទើបតែលែងដោះ ដល់អស់អ្នកទើបតែផ្តាច់ដោះឬអី?¹⁰ត្បិតវាគឺជាបញ្ចានៅលើការបញ្ចា ហើយបញ្ចានៅលើការបញ្ចាដែរ ច្បាប់នៅលើច្បាប់ ហើយច្បាប់នៅលើច្បាប់ដែរ នៅទីនេះបន្តិចហើយទៅនោះបន្តិច។

¹¹ប្រាកដណាស់! ព្រះអម្ចាស់ប្រើភាសាដែលគេស្តាប់មិនបាន នឹងមានបន្ទូលមកកាន់ប្រជាជននេះ។¹²ពីមុនព្រះអង្គធ្លាប់មានបន្ទូលមកកាន់ពួកគេថា «អស់អ្នកនឿយហត់អើយ ចូរសម្រាកចុះ» តែគេមិនព្រមស្តាប់ទ្រង់សោះ។

¹³ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា ពីបទបញ្ញត្តិមួយទៅបទបញ្ញត្តិមួយ ពីច្បាប់មួយទៅច្បាប់មួយទៀត មកនេះបន្តិច ទៅនោះបន្តិច ធ្វើដូច្នេះពួកគេនឹងចេញទៅហើយជំពប់ដួលមកក្រោយ ហើយបាក់បែក នឹងជាប់អន្ទាក់រើមិនរួចឡើយ។

¹⁴ដូច្នេះចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ អស់ពួកអ្នកដែលចំអកឡកឡឺយ អស់អ្នកដែលត្រួតត្រាលើបណ្តាជននៅក្រុងយេរូសាឡិម។¹⁵ការនេះនឹងកើតឡើងដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានពោលថា «យើងបានចុះសន្ធិសញ្ញាជាមួយសេចក្តីស្លាប់ ហើយក៏ព្រមព្រៀងជាមួយនឹងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់។ ដូច្នេះពេលណាសេចក្តីមហ្តរាយមកដល់នោះនឹងមិនកើតដល់យើងទេ ព្រោះយើងបានយកការកុហកជាទីពឹង ហើយយកការភូតភរជាទីជ្រកកោន»។

¹⁶ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា «ចូរមើល យើងនឹងយកថ្មមួយដុំមកធ្វើជាគ្រិះនៃក្រុងស៊ីយ៉ូន ជាថ្មដើម្បីល្បងល ជាថ្មដែលមានតម្លៃ ដែលអាចធ្វើជាគ្រិះយ៉ាងមាំបាន។ ហើយអ្នកណាដែលជឿពឹងអាងលើថ្មនេះ អ្នកនោះនឹងមិនត្រូវខ្មាសឡើយ។

¹⁷យើងនឹងយកយុត្តិធម៌ធ្វើជារង្វាស់ ហើយយកសេចក្តីសុចរិតធ្វើជាខ្សែប្រយោល។ ព្យុះព្រិលនឹងបោកបក់ទីជម្រករបស់សេចក្តីកុហក ហើយទឹកក៏ជោជន់លិចទីពួនអស់ទៅ។

¹⁸សម្ពន្ធមេត្រីរបស់អ្នករាល់គ្នាជាមួយនឹងសេចក្តីស្លាប់ នឹងត្រូវលុបចោល ហើយការព្រមព្រៀងគ្នាជាមួយនឹងស្ថានឃុំព្រលឹងនោះនឹងមិនស្ថិតស្ថេរដែរ។¹⁹កាលណាសេចក្តីអន្តរាយបានហូរកាត់ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវអន្តរាយដែរ។ ពេលណាសេចក្តីអន្តរាយនោះបានឆ្លងកាត់នោះវានឹងបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នា សេចក្តីអន្តរាយនោះនឹងកើតមានរាល់ព្រឹក នឹងរាល់យប់។ គ្រាន់តែឮគេនិយាយក៏គួរឲ្យព្រឺខ្លាច។

²⁰ត្បិតគ្រែប្រែជាខ្លីមិនអាចមនុស្សដេកត្រង់បានទេ ហើយភួយក៏តូចមិនអាចដណ្តប់អ្នកនោះបានពេញដែរ»។²¹ព្រះអម្ចាស់នឹងក្រោកឡើងដូចនៅលើភ្នំពេរ៉ាស៊ីម ព្រះអង្គនឹងមានសេចក្តីក្រោធ ដូចនៅជ្រលងភ្នំគីបៀនដែលទ្រង់ធ្វើកិច្ចការទ្រង់ ដែលចម្លែក ហើយសម្រេចកិច្ចការរបស់ទ្រង់ដែលចម្លែកខុសពីធម្មតា។

²²ដូច្នេះអស់អ្នកនៅចំអកឡកឡឺយទៀត នោះអ្នកនឹងត្រូវរឹតរួតកាន់តែខ្លាំងឡើង។ ខ្ញុំបានឮថាព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនឹងសម្រេចឱ្យមានការបំផ្លាញផែនដី។

²³ចូរប្រុងប្រៀបត្រចៀក ហើយស្តាប់សម្លេងរបស់ខ្ញុំ ចូរយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ពាក្យខ្ញុំ។²⁴អ្នកស្រែភ្ជួររាស់ដើម្បីសាបព្រួស តើគេភ្ជួរពេលមួយថ្ងៃឬ? តើគេចេះតែបន្តបំបែកដី ហើយនិងរាស់ស្រែឬ?

²⁵ពេលគេពង្រាបដីហើយ តើគេមិនព្រួសល្ងស ល្ងខ្មៅ ហើយនិងបាចពូជស្រូវសាលីជាជួរៗ ហើយស្រូវឱកនៅកន្លែងបម្រុងទុក និងស្រូវអេប៉ូតតាមភ្លឺទេឬអី?²⁶ត្បិតព្រះជាម្ចាស់បង្រៀនគេឲ្យមានគំនិត ទ្រង់បង្ហាត់គេឲ្យមានតំរិះប្រាជ្ញាផង។

²⁷លើសពីនេះ ល្ងសនឹងមិនបែកដោយសារប្រដាប់មុតទេ ក៏គេមិនដែលយកកង់រទេះកិនល្ងខ្មៅដែរ តែគេបោកល្ងសនឹងរំពាត់ ហើយបោកល្ងខ្មៅនឹងដំបងវិញ។²⁸ស្រូវដែលគេយកធ្វើនំប៉័ង គេមិនវាយប្រឡេះទេ គេបោកដោយកង់រទេះ និងសេះវិញតែមិនកិនវាទេ។

²⁹តម្រិះទាំងនេះគឺមកអំពីព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ដែលព្រះអង្គផ្តល់ដំបូន្មានយ៉ាងអស្ចារ្យ ហើយមានប្រាជ្ញាដ៏ពូកែផង។

29

¹វេទនាដល់ ក្រុងអើរាល ក្រុងអើរាល ជាក្រុងដែលដាវីឌគង់នៅ ចូរធ្វើបុណ្យខួបរាល់ឆ្នាំទៅ។²តែយើងនឹងវាយព័ទ្ធក្រុងអើរាល ហើយគេនឹងកើតទុក្ខសោកសង្រេង នឹងការទួញសោក ហើយក្រុងទាំងមូលនឹងបានដូចជាក្រុងអើរាល។

³យើងនឹងបោះជំរុំទ័ពព័ទ្ធដើម្បីទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នក ហើយរាយទ័ពជុំវិញ ហើយយើងនឹងលើកបន្ទាយទាស់នឹងអ្នកជាមួយនិងកំពែង ហើយយើងរៀបចំគ្រឿងសឹកដើម្បីច្បាំងនឹងអ្នក។⁴អ្នកនឹងត្រូវផ្តួលចុះ ហើយអ្នកនឹងនិយាយពីដីមក សម្លេងរបស់អ្នកនឹងឮខ្សាវៗ។ សម្លេងរបស់អ្នកដូចជាខ្មោចចេញពីដី ហើយសម្លេងអ្នកនិងឮខ្សឹបៗចេញពីធូលីដីមក។

⁵ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកនឹងកើនឡើងយ៉ាងសណ្ធឹកដូចជាធូលីដី ហើយពួកកាចសាហាវនេះនឹងបានដូចជាអង្កាមដែលប៉ើងទៅ។ ហើយហេតុនោះកើតឡើងភ្លាមមួយរំពេច។⁶ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល នឹងយាងមកជាមួយនឹងរន្ទះ ផែនដីរញ្ជួយ ខ្យល់ព្យុះសង្ឃរាបក់បោកយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏មានភ្លើងឆេះបំផ្លាញផង។

⁷វាប្រៀបដូចគេយល់សុបិន្ត ដូចសុបិន្តពេលយប់ គឺមានមនុស្សជាច្រើនមកពីគ្រប់ជាតិសាសន៍នឹងច្បាំងនឹងអើរាល នឹង បន្ទាយវាផង។⁸គឺដូចជាមនុស្សស្រេកឃ្លានដែលគេសុបិន្តឃើញថា ខ្លួនបានបរិភោគ ដែលពេលភ្ញាក់ឡើងពោះនៅទទេវិញ។ គឺប្រៀបបានដូចមនុស្សដែលស្រេកទឹកដែលសុបិន្តឃើញខ្លួនបានផឹកទឹក តែពេលគេភ្ញាក់ឡើងគេនៅតែស្រេកទឹក។ ពិតណាស់ ដូច្នេះហើយបានជាមានមនុស្សយ៉ាងច្រើនដែលមកពីគ្រប់ជនជាតិមកច្បាំងទាស់ជាមួយនឹងភ្នំស៊ីយ៉ូនក៏ដូចយ៉ាងនោះដែរ។

⁹អ្នករាល់គ្នានឹង ភាំងឆ្ងល់ ចូរបិទភ្នែក ហើយធ្វើជាមនុស្សខ្វាក់ចុះ ចូរស្រវឹងចុះ តែមិនមែនស្រវឹងដោយសារស្រាទំពាំងបាយជូរ ហើយមិនទ្រេតទ្រោតដោយសារស្រាដែរ។¹⁰ត្បិតព្រះអម្ចាស់បានចាក់វិញ្ញាណដែលបណ្តាលឲ្យលង់លក់លើអ្នករាល់គ្នា។ ព្រអង្គបានបិទភ្នែកអ្នករាល់គ្នា ជាពួកព្យាការី ហើយបានគ្រប់ក្បាលអ្នករាល់គ្នាគឺជាពួកគ្រូទាយ។

¹¹គ្រប់ទាំងនិមិត្តក្លាយជាពាក្យនៅសៀវភៅ ដែលបានបោះត្រា ដែលគេឲ្យសៀវភៅនេះទៅកាន់អ្នកសិក្សាដោយនិយាយថា «សូមអានសៀវភៅនេះចុះ» ហើយអ្នកនោះក៏ឆ្លើយមកវិញថា «ខ្ញុំមើលមិនបានទេដោយគេបានបិទត្រាបាត់ហើយ»។¹²បើគេឲ្យសៀវភៅនេះទៅកាន់អ្នកមិនចេះអាន «សូមអានសៀវភៅនេះចុះ» នោះគេនឹងឆ្លើយវិញថា «ខ្ញុំមិនចេះអានអក្សរទេ»។

¹³ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា «សាសន៍នេះបានចូលមកជិតយើង ដោយបបូរមាត់របស់គេ និងថ្វាយកិត្តិយសដល់យើងតែមាត់ប៉ុណ្ណោះ តែចិត្តរបស់គេបានឃ្លាតឆ្ងាយពីយើងហើយ។ ការថ្វាយកិត្តិយសរបស់គេគ្រាន់តែធ្វើតាមបទបញ្ញត្តិដែលមនុស្សបង្រៀនប៉ុណ្ណោះ។¹⁴ហេតុដូច្នេះ មើលយើងនឹងធ្វើការមួយយ៉ាងអស្ចារ្យនៅចំណោមសាសន៍នេះ ជាការអស្ចារ្យ ហើយប្លែក។ នោះតម្រិះរបស់អ្នកប្រាជ្ញនឹងរលាយសាបសូន្យ ហើយការយល់ឱ្យបានយោបល់របស់ពួកគេក៏រលត់បាត់ទៅផង»។

¹⁵វេទនាដល់អស់អ្នកណាដែលលាក់ គម្រោងការគេនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ អ្នកទាំងនោះដែលធ្វើកិច្ចការខ្លួនទៅទីងងឹត គេបានពោលថា «តើមាននរណាឃើញយើង តើមាននរណាដឹងថាយើងធ្វើអី?»

¹⁶អ្នករាល់គ្នាគិតខុសហើយ! តើគួរឲ្យជាងស្មូនប្រៀបដូចជាដីឥដ្ឋឬ របស់ដែលគេបានបង្កើតមកនឹងនិយាយពីអ្នកដែលបង្កើតគេមកឡើងថា «អ្នកនោះមិនមែនជាអ្នកបង្កើតខ្ញុំមកទេ» ឬ នឹងពោលទៅអ្នកដែលបានបង្កើតគេមកថា «អ្នកនោះនឹងមិនយល់អ្វីឡើយ?»

¹⁷នៅតែបន្តិចទៀតប៉ុណ្ណោះ ព្រៃល្បាណូននឹងត្រឡប់ទៅជាវាលវិញ ហើយវាលនឹងត្រឡប់ទៅជាព្រៃវិញ។¹⁸នៅថ្ងៃនោះមនុស្សថ្លង់នឹងស្តាប់ឮពាក្យពេជន៍នៅក្នុងសៀវភៅ ហើយភ្នែកមនុស្សខ្វាក់ក៏នឹងមើលឃើញច្បាស់នៅទីងងឹតដែរ។¹⁹មនុស្សដែលជិៈជាន់គេនឹងមានអំណរនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ ហើយមនុស្សទ័លក្រក្នុងចំណោមមនុស្សនានានឹងមានចិត្តរីករាយនៅក្នុងព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជនជាតីអុីស្រាអែល។

²⁰មនុស្សដែលគ្មានមេត្តានឹងត្រូវបញ្ឈប់ មនុស្សចំអកឡកឡឺយនឹងត្រូវរលាយបាត់សូន្យ។ អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នឹងត្រូវបាត់បង់ទៅ²¹អ្នកដែលចាប់កំហុសចោទប្រកាន់គេ ឲ្យគេមានទោស។ ពួកគេនោះដាក់អន្ទាក់ចាប់មនុស្សដែលស្វែងរកយុត្តិធម៌នៅទ្វារក្រុង ហើយបង្វែរសេចក្តីសុចរិតដោយគ្មានហេតុផល។

²²ដូច្នេះហើយ នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលអំពីកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុបថា ព្រះអម្ចាស់ដែលបានសង្រ្គោះអ័ប្រាហាំម «យ៉ាកុបនឹងមិនត្រូវខ្មាសទៀតទេ ក៏មិនត្រូវស្រឡាំងកាំងទៀតដែរ។²³ប៉ុន្តែពេលលោកបានឃើញកូនចៅរបស់ខ្លួន នោះកិច្ចការដែលដៃយើងពួកគេនឹងធ្វើឲ្យព្រះនាមយើងបានបវិសុទ្ធ។ ពួកគេនឹងទទួលស្គាល់នាមយើងជានាមដ៏វិសុទ្ធនៃលោកយ៉ាកុប ហើយគេនឹងគោរពគោតខ្លាចយើងដែលជាព្រះនៃអុីស្រាអែល។²⁴អស់អ្នកដែលវង្វេងខាងវិញ្ញាណនឹងទទួលបានយោបល់វិញ ហើយអស់អ្នកដែលរអ៊ូរទាំនឹងមានចំណេះវិញ»។

30

¹ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា «វេទនាដល់អស់កូនចៅដែលបះបោរ»។ «ពួកគេមានគម្រោងការតែមិនមែនចេញពីយើងទេ ពួកគេបានចង់សម្ពន្ធមិត្តជាមួយសាសន៍ដទៃ ដែលផ្ទុយពីឆន្ទៈរបស់យើង គេប្រព្រឹត្តអំពើបាបផ្ទួនៗ។²ពួកគេនាំគ្នាចេញដំណើរទៅស្រុកអេស៊ីប ដោយមិនបានសុំយោបល់ពីយើងសោះ។ គេសុំការការពារពីស្តេចផារ៉ោន ហើយជ្រកកោននៅក្នុងម្លប់ស្រុកអេស៊ីប។

³ដូច្នេះហើយ ការពឹងអាងលើស្តេចផារ៉ោន នឹងនាំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្តីខ្មាសវិញ ហើយការជ្រកកោនក្រោមម្លប់នៅស្រុកអេស៊ីបនឹងនាំឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាប់មុខវិញ⁴ទោះបីអ្នកដឹកនាំរបស់គេសុទ្ធតែនៅក្រុងសូអាន ពួកទូតរបស់អ្នករាល់គ្នាបានមកដល់ក្រុងហានេសដែរ។⁵ពួកគេនឹងអាម៉ាស់មុខដោយព្រោះសាសន៍នោះមិនអាចជួយអ្វីដល់គេបាន ជាសាសន៍ដែលមិនបានជាជំនួយ ឬ សង្គ្រោះអ្វីឡើយតែបែរជានាំឲ្យមានសេចក្តីអាម៉ាស់ និង សេចក្តីអាប់យសប៉ុណ្ណោះ»។

⁶សេចក្តីប្រកាសអំពីសត្វនៅវាលរហោស្ថានណេកិប ពួកគេដើរឆ្លងកាត់វាលរហោស្ថានដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត ដែលមានសិង្ហ មានពស់វែក និងនាគហោះ គេដឹកទ្រព្យសម្បត្តិមានតម្លៃរបស់គេនៅលើខ្នងលា និងលើខ្នងអូដ្ឋយកទៅជូនប្រជាជនដែលមិនអាចជួយអ្វីដល់គេបាន។⁷ត្បិតជំនួយមកអំពីស្រុកអេស៊ីបគ្មានតម្លៃឥតប្រយោជន៍អ្វីសោះ ដូច្នេះហើយយើងបានហៅគេថា "រ៉ាហាប ជាអ្នកដែលអង្គុយស្ងៀមត្រឹង។

⁸ឥឡូវនេះ ចូរចេញទៅ ហើយសរសេរសេចក្តីនេះនៅចំពោះមុខពួកគេទុកលើបន្ទះថ្ម ហើយកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅ ដើម្បីទុកជាបន្ទាល់នៅថ្ងៃខាងមុខ។⁹ត្បិតអស់អ្នកដែលរឹងចចេស ជាពួកកូនចៅដែលកុហក ពួកកូនចៅដែលមិនស្តាប់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁰ពួកគេក៏ពោលទៅពួកគ្រូទាយថា «កុំមើលឲ្យសោះ» ហើយពោលទៅពួកហោថា «កុំថ្លែងពីសេចក្តីពិតឲ្យយើងស្តាប់់ឲ្យសោះ ត្រូវនិយាយតែពាក្យបញ្ចើចបញ្ចើ ទាយតែពាក្យប្រឌិតបានហើយ។¹¹ត្រូវបែរចេញពីផ្លូវសុចរិត ងាកចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវ សូមឈប់និយាយឲ្យយើងឮពីព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែលនៅចំពោះមុខយើង»។

¹²ដូច្នេះហើយ បាន1ជាព្រះដ៏វិសុទ្ធនៃជនជាតិអុីស្រាអែលមានបន្ទូលថា «ដោយព្រោះឯងរាល់គ្នាមិនទទួលពាក្យយើង ហើយបែរទៅពឹងលើការឆបោក និងកលល្បិច¹³ដូច្នេះអំពើបាបទាំងនេះនឹងបានដូចកំពែងដែលបាក់បែកហៀបនឹងរលំមក ដូចជាកន្លែងទ្រេតនៅកំពែងយ៉ាងខ្ពស់ដែលរលំបាក់បែកមួយរំពេច»។

¹⁴ព្រះជាម្ចាស់នឹងបំបែក ដូចជាគេបំបែកឆ្នាំងជាងស្មូន ហើយព្រះអង្គនឹងបំបែកគ្មានសល់ ដោយគ្មានឃើញបំណែកសល់ សូម្បីតែយកទៅប្រើដើម្បីកាយរងើកភ្លើងពីចង្ក្រានពុំបាន ឬក៏យកទៅដងទឹកពុំបានផង។

¹⁵ត្បិតនេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដ៏វិសុទ្ធនៃជនជាតិអុីស្រាអែលបានមានបន្ទូលថា «បើអ្នករាល់គ្នាបែរមករកយើង ហើយសម្រាក នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានសង្គ្រោះ នៅក្នុងការស្ងៀមស្ងាត់និងការទុកចិត្តនឹងជាកម្លាំងរបស់អ្នក។ តែអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមធ្វើទេ។¹⁶អ្នករាល់គ្នាបានពោលថា «ទេ! យើងនឹងជិះសេះចេញទៅ» នោះអ្នករាល់គ្នានឹងចេញទៅមែន ហើយ «យើងនឹងចេញទៅជាមួយរទេះច្បាំងយ៉ាងលឿន» តែរទេះរបស់ខ្មាំងអ្នករាល់គ្នាលឿនជាងទៅទៀត។

¹⁷មានមួយពាន់នាក់នឹងរត់ចេញទៅ ហើយមានម្នាក់សម្លុត បើសិនជាមានគ្នាប្រាំនាក់មកការសម្លុត នោះអ្នករាល់គ្នានឹងខ្ចាត់ខ្ចាយ ប្រៀបបានដូចជាបង្គោលមួយនៅលើភ្នំ ឬដូចជាទង់មួយនៅលើទួល»។

¹⁸ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់រង់ចាំផ្តល់ព្រះគុណដល់អ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះហើយព្រះអង្គនឹងសម្តែងសេចក្តីមេត្តាករុណាដល់អ្នករាល់គ្នា។ ត្បិតព្រះអម្ចាស់ជាព្រះយុត្តិធម៌ មានពរហើយដល់អស់អ្នកដែលរង់ចាំទ្រង់។¹⁹ត្បិតប្រជាជនដែលរស់នៅក្រុងស៊ីយ៉ូន ដែលនៅក្នុងក្រុងយេរ៉ូសាឡិម ហើយអ្នកមិនត្រូវជូតទឹកភ្នែកទៀតទេ។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងសម្តែងព្រះគុណដល់អ្នកចំពោះសម្រែក ទួញយំរបស់អ្នក។ ពេលព្រះអង្គឮព្រះអង្គនឹងឆ្លើយតបអ្នករាល់គ្នា។

²⁰ទោះបីជាព្រះអម្ចាស់ប្រទានគ្រោះកាចទុកជាអាហារ ហើយប្រទានទុក្ខវេទនាជាទឹកដល់អ្នករាល់គ្នាផឹក នោះពួកគ្រូរបស់អ្នកនឹងមិនអាចលាក់ពីអ្នកបានទៀតឡើយ តែអ្នកនឹងឃើញពួកគ្រូរបស់អ្នកដោយភ្នែកអ្នកផ្ទាល់។²¹ត្រចៀកអ្នកនឹងឮពាក្យមកពីក្រោយការនិយាយរបស់អ្នកវិញ «នេះគឺជាផ្លូវ ដើរតាមនេះ» នៅពេលដែលអ្នកបែរទៅស្តាំ ឬនៅពេលដែលអ្នកបែរទៅឆ្វេង។

²²ពេលនោះអ្នកនឹងចាត់ទុកប្រាក់ និង មាសដែលស្រោបរូបបដិមាកររបស់អ្នកថាជារបស់ស្មោកគ្រោកវិញ។ អ្នកនឹងបោះរូបបដិមាករទាំងនោះដូចជាសំរាម។ អ្នកនឹងពោលពួកគេថា «ចេញពីទីនេះទៅ»។

²³ព្រះអង្គនឹងបង្ហូរទឹកភ្លៀងទៅលើគ្រាប់ពូជដែលអ្នកបានសាបព្រួសលើដី ហើយអ្នកនឹងបានអាហារយ៉ាងហូរហៀរពីដី ហើយដំណាំរបស់អ្នកនឹងបង្កើតផលល្អយ៉ាងបរិបូណ៌ផង។ នៅថ្ងៃនោះហ្វូងសត្វរបស់អ្នកនឹងស៊ីស្មៅក្នុងវាលដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។²⁴ចំណែកគោ នឹងសត្វលាដែលព្យួរដីនឹងបានស៊ីស្មៅឆ្ងាញ់បំផុតដែលបានរាស់នឹងចប និងរនាស់។

²⁵នៅគ្រប់ទាំងភ្នំខ្ពស់ និង ភ្នំតូចទាំងប៉ុន្មានមានជ្រោះ និង ផ្លូវទឹក ជាថ្ងៃដែលមានការប្រហារជីវិតយ៉ាងធំ ក្នុងការដែលកំពែងទាំងប៉ុន្មានត្រូវរលំ។²⁶ពន្លឺព្រះច័ន្ទនឹងភ្លឺដូចពន្លឺព្រះអាទិត្យ ហើយពន្លឺព្រះអាទិត្យនឹងភ្លឺជាងធម្មតាប្រាំពីរដង ដូចជាពន្លឺថ្ងៃប្រាំពីររួមគ្នាតែមួយបំភ្លឺពេលថ្ងៃ។ ព្រះអម្ចាស់នឹងរុំកន្លែងដែលបាក់បែកនៃប្រជាជនព្រះអង្គ ហើយព្យាបាលរបួសឈឺចាប់របស់គេឲ្យបានជាវិញ។

²⁷ចូរមើល៍! ព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់មកពីទីកន្លែងដែលឆ្ងាយ ពោពេញដោយកំហឹងដែលឆេះដូចផ្សែង។ ព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអង្គមានបន្ទូលពេញទៅដោយពាក្យពិរោធ ហើយអណ្តាតរបស់ព្រះអង្គគឺដូចជាភ្លើងដែលលេបត្របាក់។²⁸ដង្ហើមដែលចេញពីព្រះអង្គប្រៀបដូចជាទឹកដែលជោរជន់ត្រឹមក ដើម្បីនឹងរែងប្រជាជនទាំងនោះឲ្យវិនាសបង់។ ហើយព្រអង្គនឹងដាក់បង្ហៀរនៅនឹងមាត់របស់សាសន៍ហើយនាំឱ្យគេវង្វេងទៅ។

²⁹អ្នករាល់គ្នានឹងច្រៀងសប្បាយដូចនៅក្នុងរាត្រីជប់លៀងដែលប្រារព្ធឡើង ហើយមានចិត្តអំណររីករាយដូចដើរតាមចង្វាក់ខ្លុយឡើងលើភ្នំរបស់ព្រះអម្ចាស់ឆ្ពោះទៅថ្មដារបស់ជនជាតិអុីស្រាអែល។

³⁰ព្រះអម្ចាស់នឹងបន្លឺព្រះសូរសៀងឲ្យឮ ហើយនឹងសម្តែងព្រះចេស្តាដែលធ្វើទោស នឹងព្រះពិរោធរបស់ព្រះអង្គ និងអណ្តាតភ្លើង ព្រមទាំងខ្យល់ព្យុះសង្ឃរា និងដុំព្រិលធ្លាក់ចុះមកផង។

³¹ត្បិតព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ នឹងធ្វើឲ្យសាសន៍អាសស៊ើរ នឹងត្រូវភ័យស្លុត ហើយព្រះអង្គនឹងធ្វើទុក្ខគេដោយដំបង។³²ហើយគ្រប់ទាំងដំបងដែលព្រះអម្ចាស់ប្រើដើម្បីវាយគេឮសូរក្រាប់ និង ពិណប្រគុំជាតន្រ្តីឡើង ដូចដែលព្រះអង្គច្បាំងនឹងតយុទ្ធជាមួយពួកគេ។

³³ត្បិតគេនឹងរៀបចំកន្លែងបូជាយូរណាស់មកហើយរួចជាស្រេច គឺរៀបចំសម្រាប់ស្តេច ហើយព្រះអម្ចាស់បានជីករណ្តៅយ៉ាងជ្រៅ ហើយទូលាយ។ ហើយក៏ប្រមូលគំនរអុសយ៉ាងច្រើនទុក សម្រាប់ ដុត។ ខ្យល់នៃព្រះអម្ចាស់ប្រៀបបាននឹងស្ពាន់ធ័រនឹងបក់បង្កាត់ភ្លើងនោះ។

31

¹វេទនាដល់អស់អ្នកដែលទៅស្រុកអេស៊ីប ដើម្បីឲ្យគេជួយ ហើយពឹងអាងលើសេះ ហើយទុកចិត្តលើរទេះចម្បាំង ដោយសារគេមានគ្នាច្រើន ហើយនិងទ័ពសេះ ដោយសារគេមានកម្លាំងខ្លាំងផង។ តែពួកគេមិនបានខ្វល់ពីភាពវិសុទ្ធ ហើយក៏មិនបានស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ដែរ!²ព្រះអង្គមានប្រាជ្ញា ព្រះអង្គនឹងនាំគ្រោះ កាចមក ហើយនឹងមិនដកព្រះបន្ទូលព្រះអង្គវិញឡើយ។ ព្រះអង្គនឹងក្រោកឈរទាស់នឹងផ្ទះរបស់ពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ និងអ្នកដែលរួមដៃជាមួយនឹងការអាក្រក់ដែរ។

³ពួកជនជាតិអេស៊ីប គ្រាន់តែជាមនុស្សប៉ុណ្ណោះមិនមែនជាព្រះទេ ហើយសេះរបស់ពួកគេគ្រាន់តែជាសាច់ឈាម មិនមែនជាវិញ្ញាណទេ។ ពេលព្រះអម្ចាស់លាតព្រះហស្ថ នោះទាំងអ្នកជួយគេភ្លាត់ជើង ទាំងអ្នកដែលគេជួយក៏ត្រូវដួល នោះគេនឹងត្រូវវិនាសទាំងអស់គ្នា។

⁴នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា «ពេលដែលសត្វសឹង្ហ ឬកូនសឹង្ហគ្រហឹមទៅរំពា ទោះបីជាអ្នកគង្វាលនាំគ្នាស្រែកកំហែងទាស់នឹងវាដណ្តើមរំពារពីវាក៏ដោយ ក៏វាមិនខ្វល់នឹងសម្រែកនោះឡើយ ឬក៏មិនដកថយ ឬខ្លាចសម្លេងបង្អើលរបស់អ្នកគង្វាលឡើយ ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលនឹងច្បាំងទាស់នៅភ្នំស៊ីយ៉ូន។

⁵ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល នឹងការពារក្រុងយេរូសាឡិមដូចសត្វស្លាបហើរការពារសម្បុកវាដែរ ព្រះអង្គនឹងការពារ ជួយ សង្គ្រោះគេ ព្រះអង្គនឹងហោះពីលើទាំងរេរា។⁶ចូរត្រឡប់បែរមករកព្រះអង្គ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានបែរចេញពីទ្រង់ ពួកកូនចៅអុីស្រាអែលអើយ។⁷ត្បិតនៅថ្ងៃនោះមនុស្សគ្រប់គ្នានឹង បោះចោលរូបព្រះធ្វើពីប្រាក់ ហើយពីមាសដែលគេធ្វើដោយដៃរាប់ថាអំពើបាប។⁸ជនជាតិអាសស៊ើរនឹងដួលស្លាប់ដោយ សារដាវ ហើយដាវនោះមិនមែនជារបស់មនុស្សឡើយ។ គេនឹងរត់គេច ពីដាវនោះ ហើយពួកកំលោះៗរបស់គេនឹងត្រូវចាប់ជាឈ្លើយ។⁹ពួកគេនឹងរត់ទៅទាំងញាប់ញ័រ ហើយមេទ័ពរបស់ពួកគេនឹងរន្ធត់ខ្លាចទង់ជ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ នេះជាសេចក្តីប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលភ្លើងរបស់ព្រះអង្គបញ្ឆេះក្រុងស៊ីយ៉ូន ហើយដុត ដង្វាយថ្វាយព្រះអង្គនៅក្រុងយេរូសាឡិម។

32

¹មើល មានស្តេចមួយអង្គនឹងឡើងសោយរាជ្យដោយសុចរិត ហើយពួកមេដឹកនាំនឹងដឹកនាំដោយយុត្តិធម៌។²ម្នាក់ៗនឹងបានដូចជាជម្រកដែលការពារពីខ្យល់ព្យុះបក់បោក ហើយក៏ដូចជាទឹកដែលហូរទៅលើដីប្រេះក្រហែង ដូចជាស្រមោលផ្ទាំងថ្មដែលជាម្លប់ទៅលើដីហួតហែង។³រួចហើយ ភ្នែកអស់អ្នកដែលមើលនឹងលែងស្រវាំងទៀតហើយ ហើយត្រចៀករបស់អ្នកនោះនឹងលែងថ្លង់ទៀតហើយ។

⁴មនុស្សរហ័សរហួននឹងចាប់ផ្តើមយល់ ហើយអស់អ្នកដែលនិយាយត្រដិតនឹងបែរជានិយាយច្បាស់ៗ។⁵ហើយមនុស្សល្ងីល្ងឺមិនត្រូវហៅថាថ្លៃថ្នូរទៀតទេ ហើយមនុស្សបោកប្រាស់មិនគួហៅថាមានគុណធម៌ដែរ។⁶ត្បិតមនុស្សល្ងីល្ងឺនិយាយតែសេចក្តីលីលា ហើយចិត្តរបស់គេគិតប្រព្រឹត្តតែអំពើអាក្រក់ ហើយគេពោលពាក្យប្រមាថទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេធ្វើអ្នកអត់ឃ្លានគ្មានអ្វីទាំងអស់ ហើយដកទឹកចេញពីអ្នកស្រេកផង។

⁷វីធីរបស់មនុស្សបោកប្រាស់ដើម្បីធ្វើការអាក្រក់។ គេឲ្យយោបល់ពីការអាក្រក់ ដើម្បីធ្វើបាបមនុស្សស្លូតត្រង់ដោយពាក្យកុហក ទោះបីមនុស្សទ័លក្រនោះនិយាយសេចក្តីត្រឹមត្រូវក៏ដោយ។⁸តែមនុស្សថ្លៃថ្នូរគេគិតធ្វើកិច្ចការដែលមានកិត្តិយសវិញ ហើយដោយព្រោះតែសេចក្តីថ្លៃថ្នូរនិងទង្វើរបស់គេ នោះគេនឹងគង់វង្សជានិច្ច។

⁹ចូរក្រោកឡើង ពួកស្រីៗដែលស្រណុកសុខស្រួលអើយ ហើយប្រុងស្តាប់ពាក្យយើងចុះ ចូរផ្ទៀងស្តាប់យើង។¹⁰ត្បិតរយៈពេលជាងកន្លៈឆ្នាំទៀតទំនុកចិត្តអ្នកនឹងភ័យញាប់ញ័រ ពួកស្រីៗត្រូវប្រយ័ត្នត្បិតដើមទំពាំងបាយជូរនឹងមិនបង្កើតផលផ្លែឡើយ ហើយរដូវប្រមូលផលក៏នឹងមិនមកដល់ដែរ។

¹¹ការញាប់ញ័រ ពួកស្រីៗដែលគ្មានកង្វល់អើយ អ្នកនឹងត្រូវភ័យរន្ធត់ ឱអ្នកដែលមានទំនុកចិត្តអើយ ចូរដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ ហើយស្លៀកសំពត់ធ្មៃវិញ។¹²អ្នកនឹងទ្រហោយំស្រណោះស្រែចម្ការ និង ស្រណោះចម្ការទំពាំងបាយជូរផង។¹³ដីនៅស្រុករបស់ប្រជាជនយើងនឹងដុះសុទ្ធតែគុម្ភបន្លា និង អញ្ចាញសូម្បីតែនៅក្នុងផ្ទះទាំងនៅក្នុងក្រុងដែលធ្លាប់តែអរសប្បាយ។

¹⁴ត្បិតព្រះរាជវាំងនឹងត្រូវគេទុកចោល ទីក្រុងដែលមានមនុស្សច្រើនកុះករនឹងត្រឡប់ជាស្ងាត់ឈឹង កំពែងខ្ពស់ៗ និងប៉មក្លាយជារូង ហើយជាទីសោយសុខរបស់សត្វលាព្រៃ ហើយជាវាលស្មៅរបស់ហ្វូងសត្វ។¹⁵ដរាបដល់ព្រះវិញ្ញាណបានចាក់បង្ហូរដល់យើងរាល់គ្នាពីស្ថានដ៏ខ្ពស់ ហើយវាលរហោស្ថាននឹងក្លាយជាចម្ការបង្កើតផលផ្លែជាច្រើន ហើយចម្ការនោះនឹងក្លាយជាព្រៃ។

¹⁶រួចហើយអ្នករស់នៅតាមវាលរហោស្ថាននឹងរស់នៅដោយយុត្តិធម៌ ហើយអ្នករស់នៅតាមចម្ការនឹងរស់នៅដោយសុចរិតផងដែរ។¹⁷សេចក្តីសុចរិតនឹងធ្វើឲ្យមានក្តីសុខសាន្ត ហើយផងពីក្តីសុចរិត និងការស្ងាត់ស្ងៀមគឺជាទំនុកចិត្តជាអង្វែងតទៅ។¹⁸ប្រជាជនរបស់យើងនឹងរស់នៅដោយសុខសាន្ត ក្នុងផ្ទះដែលមានសុវត្ថិភាព ហើយជាកន្លែងស្ងាត់សម្រាកផងដែរ។

¹⁹ប៉ុន្តែប្រសិនបើព្រៃប្រឹក្សានឹងព្រិលត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយទីក្រុងក៏ត្រូវបានរលំហិនហោចនោះ²⁰អ្នករាល់គ្នាដែលសាបព្រួសនៅតាមមាត់ទឹក នោះមានពរហើយ អ្នកអាចលែងគោ នឹងលាទៅក្រៅឲ្យដើរស៊ីតាមចិត្ត។

33

¹វេទនាដល់អ្នក គឺបានបំផ្លាញដល់អ្នកដែលមិនទាន់បានបំផ្លាញ! វេទនាដល់អស់អ្នកដែលក្បត់ដល់អ្នកដែលមិនបានក្បត់អ្នកសោះ! កាលណាអ្នកលែងបំផ្លាញគេ នោះគេនឹងបំផ្លាញអ្នកវិញ។ កាលណាអ្នកលែងក្បត់គេ នោះគេនឹងក្បត់អ្នកវិញដែរ។

²ព្រះអម្ចាស់ ផ្តល់ព្រះគុណដល់យើង ហើយយើងក៏រង់ចាំទ្រង់ សូមព្រះអង្គការពារយើងខ្ញុំក្នុងព្រះហស្ថព្រះជារៀងរាល់ព្រឹក ហើយជួយសង្គ្រោះយើងក្នុងពេលលំបាក។

³មានសម្លេងឮខ្លាំងដែលប្រជាជនបានរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ ពេលព្រះអង្គក្រោកឡើង ជាតិសាសន៍នានាបែកខ្ញែកអស់។⁴ពេលនោះមនុស្សម្នាជាច្រើនមូលគ្នាដូចជាកណ្តូប ដូចកណ្តូបលោត ហើយមនុស្សលោត សង្គ្រុបលើវាដែរ។

⁵ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានតម្កើតឡើង។ ព្រះអង្គគង់នៅស្ថានដ៏ខ្ពស់។ ព្រះអង្គនឹងបំពេញក្រុងស៊ីយ៉ូនដោយសេចក្តីយុត្តិធម៌ និងសេចក្តីសុចរិត។⁶ព្រះអង្គនឹងជាស្ថេរភាពនៅក្នុងពេលរបស់អ្នក ការសង្គ្រោះពេញបរិបូណ៌ ប្រាជ្ញា ចំណេះដឹង និងការគោរពកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ជាទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ។

⁷មើល ទាហានរបស់គេនឹងស្រែកយំតាមផ្លូវ អ្នកការទូតរបស់គេដែលស្វែងរកសន្តិភាពគេនឹងយំស្រែកខ្លោចផ្សារ។ ផ្លូវនានានឹងស្ងាត់ជ្រងំ⁸នៅតាមផ្លូវគ្មានអ្នកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់។ សេចក្តីសញ្ញាត្រូវគេផ្តាច់ គេប្រមាថមើលងាយសាក្សីសេចក្តីសញ្ញា ហើយមិនគោរពនរណាទាំងអស់។

⁹មនុស្សនៅក្នុងស្រុកកំពុងតែយំកាន់ទុក្ខ ហើយល្វើយទៅ ព្រៃល្បាណូននឹងមានសេចក្តីអាម៉ាស់ ហើយរុះរោយ វាលសារ៉ូនបានដូចជាវាលស្ងួតហែង ឯភ្នំបាសាន និង ភ្នំកើមែលនឹងលែងមានស្លឹកឈើទៀត។

¹⁰«ឥឡូវនេះយើងនឹងក្រោកឡើង» ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ឥឡូវនេះគេនឹងលើកតម្កើងយើង គេនឹងលើកយើងឡើង។¹¹អ្នករាល់គ្នានឹងមានគត៌ជាអង្កាម ហើយបង្កើតបានជាជញ្ជ្រាំងវិញ ដង្ហើមអ្នករាល់គ្នាបានដូចជាភ្លើងដែលនឹងដុតបំផ្លាញខ្លួនឯងវិញ។¹²ហើយប្រជាជននឹងបានដូចជាការដុតក្នុងឡ ដូចជាគុម្ភបន្លារដែលគេកាប់យកទៅដុត។

¹³អស់អ្នកដែលនៅឆ្ងាយអើយ ចូរស្តាប់ពីកិច្ចការដែលយើងបានធ្វើ ហើយអស់អ្នកដែលនៅជិតអើយ ចូរទទួល ឫិទ្ធបារមីរបស់យើង»។¹⁴ពួកអ្នកមានបាបនៅក្រុងស៊ីយ៉ូនគេភ័យខ្លាច ពួកត្មិលឥតសាសនាគេញាប់ញ័រទាំងពោលថា ក្នុងចំណោមយើងតើនរណាអាចទ្រាំទ្រនឹងភ្លើងដែលឆេះសណ្ធោសណ្ធៅអស់កល្បនេះបាន?

¹⁵អស់អ្នកដែលដើរដោយសុចរិត ហើយនិយាយដោយទៀងត្រង់ ជាអ្នកដែលមិនរកកម្រៃដោយហឹង្សា មិនទទួលការស៊ីសំណូកសូកប៉ាន់ ហើយជាអ្នកដែលបិទភ្នែកពីការបង្ហូរឈាម ហើយអស់អ្នកដែលធ្មេចភ្នែកចេញពីអំពើអាក្រក់¹⁶អ្នកនោះនឹងបានរស់នៅទីខ្ពស់ ទីជ្រកកោនរបស់គេនឹងជាទីមាំមួន គេមានអាហារបរិភោគ នឹងទឹកផឹកគ្រប់គ្រាន់មិនខ្វះអ្វីសោះឡើយ។

¹⁷ភ្នែកអ្នកនឹងបានឃើញព្រះមហាក្សត្រដែលមានពេញដោយគ្រឿងលម្អរុងរឿង អ្នកនឹងមើលឃើញទឹកដីដ៏ល្វឹងល្វើយ។¹⁸ចិត្តរបស់អ្នកនឹងនៅនឹកឃើញពីការដែលអ្នកភ័យរន្ធត់ដោយសួរថា តើអ្នកត្រួតត្រា អ្នកយកពន្ធ អ្នកត្រួតពិនិត្យតាមកំពែងទៅណាអស់ហើយ?¹⁹អ្នកនឹងលែងបានឃើញមនុស្សដែលវាយឫកខ្ពស់ ហើយនិយាយភាសាចម្លែកដែលស្តាប់មិនយល់ទៀតហើយ។

²⁰ចូរសម្លឹងមើលទៅក្រុងស៊ីយ៉ូន ជាក្រុងដែលតែងតែមានពិធីជប់លៀង អ្នកនឹងឃើញក្រុងយេរូសាឡិមដែលជាក្រុងស្ងប់ស្ងាត់ ជាត្រសាលដែលគ្មានអ្នករុះរើបំផ្លាញ ដែលមិនត្រូវគេដកចម្រឹងចេញ សូម្បីខ្សែរមួយក៏មិនដាច់ផង។²¹ជាការពិត ព្រះអម្ចាស់ដែលពេញដោយឫិទ្ធចេស្តានឹងគង់នៅជាមួយយើង ជាកន្លែងដែលមានទន្លេ និងផ្លូវទឹកយ៉ាងធំ។ ឥតមានសំពៅចែវ ហើយកាប៉ាល់ណាបរឆ្លងកាត់ឡើយ។

²²ត្បិតព្រះអម្ចាស់ជាចៅក្រមដល់យើង ព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកប្រទានច្បាប់ដល់យើង ព្រះអម្ចាស់ជាមហាក្សត្រយើង ព្រះអង្គនឹងជួយសង្គ្រោះយើង។

²³ខ្សែរចងក្តោងរបស់អ្នកធូររលុងហើយ មិនអាចទប់ក្តោងឱ្យជាប់បានទេ ពួកគេមិនអាចចងក្តោងបានទៀតទេ ពេលនោះគេនឹងយកបានជយភណ្ឌជាច្រើនចែកគ្នា សូម្បីតែមនុស្សខ្វិនក៏យកជយភណ្ឌនេះដែរ។²⁴គ្មានមនុស្សណានឹងនិយាយថា «ខ្ញុំឈឺ» ទៀតឡើយ មនុស្សទាំងនោះនឹងត្រូវអត់ទោសចំពោះអំពើបាបរបស់គេ។

34

¹ប្រជាជាតិទាំងឡាយអើយ ចូរចូលមកជិតហើយប្រុងស្តាប់ ផែនដី និង សពសារពើលើផែនដីចូរស្តាប់ ពិភពលោក និងអ្វីៗដែលមាននៅលើពិភពលោកនេះផង។²ត្បិតព្រះអម្ចាស់មានព្រះទ័យខ្ញាល់នឹងប្រជាជាតិទាំងអស់ ហើយព្រះអង្គមានព្រះទ័យពិរោធចំពោះកងទ័ពរបស់គេទាំងប៉ុន្មាន ព្រះអង្គបានបំផ្លាញគេទាំងស្រុង ព្រះអង្គបានបញ្ជូនគេទៅឱ្យខ្មាំងសម្លាប់គ្មានសល់។

³សាកសពរបស់គេត្រូវគេបោះចោល។ ហើយមានក្លិនអាសោចគ្រប់ទីកន្លែង ហើយឈាមរបស់គេហូរស្រោចពាសពេញភ្នំ។⁴ផ្កាយទាំងប៉ុន្មាននៅលើមេឃនឹងរលាយបាត់អស់ទៅ ហើយមេឃនឹងត្រូវរមៀលរមូរចុះឡើង ហើយគ្រប់ទាំងផ្កាយនៅលើមេឃនឹងរុះរោយដូចជាស្លឹកទំពាំងបាយជូរដែលជ្រុះពីមែក ហើយដូចស្លឹកដែលជ្រុះចេញពីដើមល្វាដែរ។

⁵ត្បិតពេលដែលដាវរបស់យើងបានគ្រវីនៅលើមេឃ មើលវានឹងធ្លាក់លើស្រុកអេដុម ហើយលើមនុស្សដែលយើងបានញែកគេចេញដើម្បីដាក់បណ្តាសារធ្វើទោសគេ។⁶ដាវរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងដាបដោយឈាម ហើយប្រឡាក់ដោយខ្លាញ់ គឺប្រឡាក់ដោយឈាមកូនចៀម និងពពែ និងប្រឡាក់ដោយខ្លាញ់ជាប់នឹងក្រលៀនសត្វចៀមឈ្មោល។ ត្បិតព្រះអម្ចាស់បានធ្វើយញ្ញបូជានៅក្រុងបូសរ៉ា និងមានការសម្លាប់នៅក្នុងក្រុងអេដុម។

⁷គោព្រៃ ហើយគោស្ទាវ ទាំងគោចាស់នឹងដួលជាមួយគ្នា។ ស្រុកគេនឹងប្រឡាក់ពេញទៅដោយឈាមដាប ហើយធូលីដីប្រឡាក់ដោយខ្លាញ់។

⁸ត្បិតនៅថ្ងៃនោះព្រះអម្ចាស់នឹងសងសឹក ហើយក៏មានឆ្នាំដែលនឹងសងសឹកចំពោះខ្មាំងសត្រូវជំនួសឲ្យក្រុងស៊ីយ៉ូន។⁹ទឹកជ្រោះនៅក្រុងអេដុមនឹងត្រឡប់ទៅជាធ្យូងថ្ម ធូលីនឹងក្លាយជាស្ពាន់ធ័រ ហើយស្រុកគេក្លាយជាធ្យូងដែលកំពុងតែឆេះ។¹⁰វានឹងឆេះទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ហើយមានផ្សែងហុយជានិច្ច ពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយនឹងវិនាស គ្មាននរណាដើរកាត់ជារៀងរហូត។

¹¹សត្វទុក និង សត្វកាំប្រមានឹងរស់នៅទីនោះ ហើយសត្វទីទុយ និង ក្អែកនឹងធ្វើសម្បុកនៅទីនោះដែរ។ ព្រះអង្គនឹងលាតខ្សែវាស់នៅស្រុកនោះឲ្យខូចខ្ចេច ហើយបំផ្លាញខ្សែប្រយោលឱ្យសូន្យបង់។¹²គេនឹងហៅពួកខ្ពង់ខ្ពស់ឲ្យមកគ្រងរាជ្យតែគ្មាននណារម្នាក់មកទេ។

¹³បន្លានឹងដុះនៅក្នុងរាជវាំង ហើយអញ្ជាញ និងដើមដំបងយក្សនឹងដុះនៅក្នុងបន្ទាយគេ។ វានឹងក្លាយជាទីជម្រករបស់សត្វឆ្កែព្រៃ ហើយជារោងរបស់សត្វអូទ្រុស។¹⁴អស់ទាំងសត្វព្រៃនឹងប្រជុំគ្នានៅទីនោះ ហើយពពែព្រៃនឹងមកជុំគ្នា។ បក្សីរាត្រីនឹងមកតាំងទីលំនៅទីនោះ។¹⁵ទីទុយនឹងធ្វើសម្បុកព្រមទាំងទម្លាក់ពង និងញាស់រួចការពារកូនវា។ ដូចជា សត្វស្ទាំងក៏នឹងមកទាំងគូរហើយជុំគ្នា ក៏ជាមិត្តនិងគ្នា ។

¹⁶ចូរស្វែងរកព្រះគម្ពីររបស់ព្រះអម្ចាស់ មិនត្រូវឱ្យសត្វមួយណាខានបានឡើយ ត្បិតព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអង្គមានបង្គាប់មក ហើយព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ក៏ប្រមូលគេមកដែរ។¹⁷ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសកន្លែងសម្រាប់សត្វទាំងនោះ ព្រះហស្ថទ្រង់បានវាស់ចែកទឹកដីឱ្យពួកវា។ ពួកវានឹងធ្វើជាម្ចាស់នៅទីនោះ និងរស់នៅទីនោះគ្រប់តំណជារៀងដរាបទៅ។

35

¹វាលរហោស្ថាន និង ទីហួតហែងរីករាយឡើងវិញ ហើយ វាលខ្សាច់នឹងមានអំណរអរសប្បាយ នឹង ផ្ការីកស្គុះស្គាយ។ ដូចផ្កាកុលាប²វានឹងរីកជាបរិបូណ៌ ហើយរីករាយ និងមានអំណរ ទាំងច្រៀងផង គេនឹងសរសើរពីសិរីរុងរឿងរបស់ព្រៃល្បាណូន ព្រមទាំងភាពរុងរឿងនៃភ្នំកើមែល និង វាលសារ៉ុនដែរ គេនឹងឃើញសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងសិរីល្អរបស់ព្រះនៃយើងរាល់គ្នា។

³ចូរចម្រើនកម្លាំងដល់ដៃដែលល្វើយ ហើយឲ្យជង្គង់ដែលញ័របានរឹងមាំឡើង។⁴ត្រូវប្រាប់ទៅអស់អ្នកដែលមានចិត្តភ័យខ្លាចថា «ចូរមានកម្លាំង កុំភ័យខ្លាចអី! មើលព្រះនៃអ្នករាល់គ្នានឹងមកសងសឹកជួសអ្នករាល់គ្នា ហើយនាំយករង្វាន់របស់ព្រះមកផង។ ព្រះអង្គនឹងមកជួយសង្គ្រោះអ្នក»។

⁵ពេលនោះភ្នែករបស់មនុស្សខ្វាក់នឹងមើលឃើញ ហើយត្រចៀកមនុស្សថ្លង់នឹងស្តាប់ឮ។⁶គ្រានោះមនុស្សខ្វិននឹងលោតឡើងដូចជាក្តាន់ ហើយអណ្តាតមនុស្សគនឹងស្រែកច្រៀងឡើង ត្បិតនៅទីរហោស្ថាននឹងមានទឹកផុសចេញមក ហើយក៏មានផ្លូវទឹកហូរចេញពីវាលខ្សាច់ដែរ។⁷ដីហួតហែងនឹងត្រឡប់ទៅជាបឹង ហើយ ដីដែលរីងស្ងួតនឹងមានទឹកផុសចេញមក នៅក្នុងរូងចចកនឹងមានស្មៅ និង ដើមត្រែងវិញ។

⁸មានផ្លូវមួយដែលគេនឹងហៅផ្លូវនោះថា ផ្លូវដ៏វិសុទ្ធ ។ មនុស្សមិនស្អាតនឹងមិនដើរលើផ្លូវនោះទេ។ តែទុកសម្រាប់តែបានប្រោសលោះប៉ុណ្ណោះ ក៏មិនមានមនុស្សលីលាណានឹងដើរលើផ្លូវនោះទេ។⁹នឹងគ្មានសត្វសឹង្ហ ក៏គ្មានសត្វសាហាវណានៅទីនោះដែរ មានតែមនុស្សដែលបានប្រោសលោះទេដែលដើរនៅទីនោះ។

¹⁰អស់អ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រោសគេ នោះគេនឹងត្រឡប់មកវិញទាំងច្រៀងដល់ក្រុងស៊ីស៉ូន ហើយមានអំណរអស់កល្បជានិច្ចពាក់លើក្បាលគេ គេនឹងមានអំណររីករាយជាប់ជានិច្ច ក្តីទុក្ខសោក នឹងសម្រែកថ្ងូរនឹងចាកឆ្ងាយទៅ។

36

¹នៅឆ្នាំទីដប់បួននៃរជ្ជកាលព្រះបាទហេសេគា ព្រះបាទ សានហេរីម ជាស្តេចស្រុកសាសន៍អាស្ស៊ីរី ទ្រង់ច្បាំងយក បន្ទាយទាំងប៉ុន្មាននៅស្រុកយូដា។²គ្រានោះស្តេច អាសស៊ើរបញ្ជូនមេទ័ពមួយរូបមកពី កន្លែងបោះទ័ពនៅឡាគីស ឲ្យទៅក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីជួបព្រះបាទហេសេគាព្រមទាំងនាំកងទ័ពយ៉ាងច្រើនមកជាមួយផង។ លោកក៏ឈរនៅប្រឡាយទឹក ដែលជាប់នឹងស្រះទឹកខាងលើ តាមផ្លូវទៅចម្ការរបស់ជាងប្រមោក។³ពេលនោះអេលាគីមជាកូនហ៊ីលគីយ៉ាជា ឧកញ៉ារាជវាំង និង សេបណា ជាស្មៀនហ្លួង ហើយយ៉ូអាជាកូនអេសាភ ជាអ្នកតែងពង្សាវតាក៏ចេញទៅឯលោក។

⁴ពេលនោះមេទ័ពក៏ពោលថា «សូមអស់លោកទៅទូលព្រះបាទហេសេគាជាមហាក្សត្រធិរាជ គឺជាមហាក្សត្រនៃស្រុកអាស្ស៊ីរីមានរាជឱង្ការថា «តើព្រះអង្គមានអ្វីបានទ្រង់អង់អាចយ៉ាងនេះ?⁵យើងគិតថា គំនិត និងកម្លាំងសម្រាប់ច្បាំងនោះគ្មានប្រយោជន៍ទេ តើអ្នកនឹងពឹងអាងអ្នកណា? តើអ្នកណាឲ្យអ្នកហ៊ានបះបោរទាស់នឹងយើងដូច្នេះ?

⁶មើល៍! អ្នកបានពឹងអាងលើស្រុកអេស៊ីបទុកជាឈើច្រត់ជា ដើមត្រែងដែលបាក់ តែកាលណាគេផ្អែកទៅលើ ឈើនោះនឹងចាក់ទម្លុះដៃ នោះក៏ដូចជាអ្នកណាដែលទុកចិត្តលើស្តេចផារ៉ោន ជាស្តេចអេស៊ីបយ៉ាងនោះដែរ។⁷តែបើអ្នករាល់គ្នានិយាយមកកាន់យើងថា «យើងខ្ញុំទុកចិត្តដល់ព្រះអម្ចាស់» យើងមិនមែនព្រះដែលហេសេគាបានកម្ទេចទីសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ និងអាសនៈ ហើយថែមទាំងបញ្ជាអ្នកស្រុកយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិម «អ្នកត្រូវក្រាបថ្វាយបង្គំនៅមុខអាសនៈយេរូសាឡិមនេះវិញ?»

⁸ឥឡូវនេះខ្ញុំសូមឲ្យអ្នកចុះសន្យានឹងស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីជាម្ចាស់យើងខ្ញុំសិន។ ខ្ញុំនឹងឲ្យសេះពីរពាន់ដល់អ្នក បើអ្នកអាចរកអ្នកជិះបាន។

⁹ធ្វើម្តេចឲ្យអ្នកអាចយកឈ្នះមេទ័ពមួយយ៉ាងតូចពីអ្នកបម្រើរបស់ម្ចាស់យើងបាន? អ្នកបានទុកចិត្តស្រុកអេស៊ីបដើម្បីឱ្យរទេះចម្បាំង និងទ័ពសេះ!¹⁰ឥឡូវនេះ តើយើងបានមកច្បាំងបំផ្លាញនៅស្រុកនេះ ដោយគ្មានព្រះអម្ចាស់ឬ? ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរច្បាំងហើយបំផ្លាញស្រុកនេះចុះ»

¹¹ពេលនោះអេលាគីម សេបណា និង យ៉ូអាបាននិយាយទៅមេទ័ពអាស្ស៊ីរីថា «សូមលោកមានប្រសាសន៍មកយើងជាអ្នកបម្រើលោកជាភាសាអើរ៉ាមមក ដើម្បីឲ្យយើងបានយល់។ សូមលោកកុំមានប្រសាសន៍ជាភាសាយូដា ដែលប្រជាជននៅតាមកំពែងស្តាប់ឮ»។¹²ប៉ុន្តែមេទ័ពនោះពោលថា «តើម្ចាស់របស់យើងបានបញ្ជូនយើងមកដើម្បីគ្រាន់តែនាំពាក្យទូលស្តេចរបស់លោកប៉ុណ្ណោះឬ? គឺលោកម្ចាស់ខ្ញុំឱ្យខ្ញុំមកដើម្បីប្រាប់អ្នកនៅតាមកំពែងទាំងអស់ ពួកគេទាំងនោះស៊ីលាមក នឹងទឹកនោមខ្លួនឯងឬ?»

¹³ពេលនោះមេទ័ពនោះក្រោកឈរ ហើយស្រែកឮៗជាភាសាយូដាថា «ចូរនាំគ្នាស្តាប់រាជឱង្ការរបស់ព្រះមហាក្សត្រធិរាជ ជាស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី។¹⁴ស្តេចមានរាជឱង្ការថា កុំឱ្យស្តេចហេសេគាបោកបញ្ឆោតអ្នករាល់គ្នាឡើយ ត្បិតស្តេចនេះមិនអាចជួយរំដោះអ្នករាល់គ្នាបានឡើយ។¹⁵កុំឲ្យស្តេចហេសេគានាំអ្នកឲ្យជឿទុកចិត្តព្រះអម្ចាស់ ដែលថា ព្រះអម្ចាស់នឹងជួយរំដោះយើងរាល់គ្នា ព្រះអង្គនឹងប្រគល់ក្រុងនេះទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី»។

¹⁶សូមកុំស្តាប់ស្តេចហេសេគា ត្បិតនេះជារាជឱង្ការរបស់ស្តេចអាស្ស៊ីរីថា «ចូរមកចុះសន្ធិសញ្ញាជាមួយយើងដើម្បីសុំសន្តិភាពចុះ។ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានបរិភោគផ្លែទំពាំងបាយជូរ និងផ្លែល្វារបស់គេ ហើយផឹកទឹកពីអណ្តូងរបស់ខ្លួន។¹⁷អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើបែបនេះ ដរាបដល់ពេលដែលយើងនាំអ្នករាល់គ្នាទៅស្រុកមួយ ដូចស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នា ជាស្រុកដែលស្រូវ មានទឹកទំពាំងបាយជូរ មាននំប៉័ង និងចម្ការទំពាំងបាយជូរផង»។

¹⁸ចូរប្រយ័ត្នក្រែងហេសេគាបបួលអ្នករាល់គ្នាដោយពោលថា «ព្រះអម្ចាស់នឹងសង្រ្គោះយើង» តើមានព្រះសាសន៍ដទៃណា ដែលជួយរំដោះគេឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីបាន?¹⁹តើព្រះរបស់ពួកក្រុងហាម៉ាត និង ក្រុងអើផាឌនៅឯណាទៅ។ តើព្រះរបស់ពួកក្រុងសេផាវែមនៅឯណាទៅ? តើព្រះទាំងនោះបានជួយរំដោះ សាម៉ារីពីអំណាចរបស់យើងទេ?²⁰ក្នុងចំណោមព្រះទាំងនោះ តើមានព្រះណាមួយបានជួយរំដោះស្រុកគេឲ្យរួចពីអំណាចរបស់យើងទេ? បានជាព្រះអម្ចាស់អាចជួយរំដោះក្រុងយេរូសាឡិមពីអំណារបស់យើងទេ?»

²¹ប៉ុន្តែគេនៅស្ងៀមមិនឆ្លើយតបអ្វីសោះ ត្បិតស្តេចបានហាមថា «មិនត្រូវឆ្លើយតបអ្វីសោះ»។²²ពេលនោះអេលាគីមជាកូន ហ៊ីលគីយ៉ាជាឧកញ៉ារាជវាំង សេបណាជាស្មៀនហ្លួង ហើយយ៉ូអាកូនអេសាភជាអ្នកតែងពង្សាវតារ គេមកគាល់ព្រះបាទហេសេគាទាំងស្លៀកខោអាវរហែក ហើយនាំពាក្យរបស់មេទ័ពទូលទ្រង់។

37

¹កាលស្តេចហេសេគាបានឮពីដំណឹងនេះ ទ្រង់ក៏ហែកព្រះភូសាចោល ហើយក៏ស្លៀកបាវ រួចយាងទៅដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។²ព្រអង្គបានបញ្ជូនអេលាគីម ដែលជាអ្នកមើលការខុសត្រូវនៅក្នុងរាជវាំង ហើយសេបណាជាស្មៀនហ្លួង ហើយបូជាចារ្យចាស់ៗ ទាំងអស់គ្នានាំគ្នាស្លៀកបាវ ទៅជួបព្យាការី អេសាយកូនរបស់អម៉ូស។

³គេនិយាយទៅកាន់គាត់ថា «ព្រះបាទហេសេគាមានរាជឱង្ការថា «ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃអាសន្ន ហើយអាម៉ាស់ ដូចទារកដែលហៀបនឹងសម្រាលតែម្តាយគ្មានកម្លាំងនឹងប្រឹងឲ្យកើតមក។⁴ប្រហែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះអ្នករាល់គ្នាបានឮពីពាក្យដែលមេទ័ពដែលស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីជាម្ចាស់គាត់បានបញ្ជូនមក បានប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់ ហើយស្តីបន្ទោសដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់រាល់គ្នាបានឮ។ ឥឡូវសូមអធិស្ឋានអង្វរសូមឲ្យព្រះអង្គបានប្រណីអត់ទោសដល់ប្រជាជនដែលនៅសល់ទីនេះ»។

⁵ដូច្នេះអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចហេសេគាក៏មកជួបអេសាយ⁶ហើយអេសាយក៏ពោលទៅគេថា «សូមទូលទៅព្រះករុណាលោកថា» ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា «កុំភ័យចំពោះដំណឹងដែលអ្នកឮឡើយ និងពាក្យប្រមាថរបស់ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីឡើយ។⁷មើលយើងនឹងធ្វើឲ្យស្តេចនេះទទួលដំណឹងមួយ ហើយវិលត្រឡប់ទៅស្រុកគេវិញ។ យើងនឹងធ្វើឲ្យគេបានធ្វើគុតដោយដាវនៅក្នុងស្រុករបស់វាវិញ»។

⁸បន្ទាប់មកមេទ័ពក៏ត្រឡប់ទៅគាល់ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ខណៈដែលស្តេចកំពុងតែលើកទ័ពច្បាំងនឹងក្រុងលីបណា ដោយលោកបានដឹងថាស្តេចបានលើកទ័ពចេញពីក្រុងឡាគីស។⁹រួចមកស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីបានឮថាព្រះចៅទារហាកាជាស្តេចអេត្យូពីកំពុងតែលើកទ័ពមកធ្វើសឹកជាមួយនឹងទ័ពអាស្ស៊ីរី។ ដូច្នេះស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីក៏ចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅជួបព្រះបាទហេសេគាម្តងទៀត។¹⁰ដោយផ្តាំទៅព្រះបាទហេសេគា ជាស្តេចស្រុកយូដាថា «កុំឲ្យព្រះរបស់ព្រះករុណាដែលព្រះករុណាទុកចិត្ត បោកព្រះករុណាថា «ក្រុងយេរូសាឡិមនឹងមិនធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីឡើយ»។

¹¹មើល អ្នកបានឮមកហើយនូវអ្វីដែលស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីបំផ្លាញស្រុកនានាទាំងប៉ុន្មាន។ ដូច្នេះតើព្រះនឹងជួយរំដោះអ្នករាល់់គ្នាឬ?¹²តើព្រះនៃសាសន៍ទាំងប៉ុន្មានបានជួយគេទេ សាសន៍ដែលបុព្វបុរសយើងបានបំផ្លាញដូចជា ក្រុងកេសាន ក្រុងខារ៉ាន ក្រុងរេសែភ និងពួកកូនចៅអេដែនដែលនៅស្រុកធេឡាសើរ?¹³តើស្តេចស្រុកហាម៉ាត ស្តេចក្រុងអើផាឌ ស្តេចក្រុងសេផាវែម ក្រុងហេណា និងក្រុងអ៊ីវ៉ានៅឯណា?»

¹⁴ព្រះបាទហេសេគាក៏ទទួលសំបុត្រនោះពីអ្នកនាំសារហើយក៏អាន។ ហើយទ្រង់ក៏យាងទៅព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ ហើយលាសំបុត្រនោះនៅចំពោះព្រះអង្គ។¹⁵ព្រះបាទហេសេគាបានអធិស្ឋានទៅព្រះអម្ចាស់ថា¹⁶«ឱព្រះអម្ចាស់ព្រះនៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះនៃអុីស្រាអែលអើយ ដែលគង់លើចេរូប៊ីន គឺព្រះអង្គតែមួយដែលជាព្រះនៃអ្វីទាំងអស់នៅលើផែនដី ព្រះអង្គបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី។

¹⁷ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមផ្ទៀងព្រះកាណ៌ស្តាប់ សូមទ្រង់បើកព្រះនេត្រទត សូមព្រះអម្ចាស់សណ្តាប់ពាក្យរបស់ស្តេច សានហេរីប ដែលបានបញ្ជូនគេឲ្យប្រជែងនឹងព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់។¹⁸ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះអម្ចាស់អើយ ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរីបានបំផ្លាញប្រជាជននិងស្រុកគេអស់ហើយ។

¹⁹គេបានបោះព្រះទាំងនោះទៅក្នុងភ្លើង ត្បិតព្រះទាំងនោះមិនមែនជាព្រះទេ ជាស្នាដៃដែលមនុស្សធ្វើពីឈើ ហើយនិងថ្ម។ ហេតុនោះហើយបានជាគេបំផ្លាញព្រះនោះ។²⁰ឥឡូវនេះ ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះយើងខ្ញុំ សូមជួយសង្គ្រោះយើង ពីកណ្តាប់ដៃគេផង នោះស្តេចនៅផែនដី នេះនឹងដឹងថាមានតែព្រះអម្ចាស់តែមួយគត់»។

²¹ក្រោយមក អេសាយជាកូនអ័ម៉ូសចាត់គេឲ្យទៅទូលព្រះបាទហេសេគាថា «ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអុីស្រាអែលមានបន្ទូលថា៖ ដោយព្រោះអ្នកបានអធិស្ឋាន ដល់យើងពីក្តីបារម្ភចំពោះ សានហេរីបជាស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី²²នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលមានបន្ទូលពីដំណើរស្តេចនោះ «នាងក្រមុំក្រុងស៊ីយ៉ូនស្តីបន្តោស ហើយសើចចំអកដាក់អ្នកដោយប្រមាថមើល ងាយអ្នក កូនស្រីក្រុងយេរូសាឡិមគ្រវីក្បាលដាក់អ្នក។²³តើអ្នកបានប្រជែង និងប្រមាថដល់អ្នកណា? តើបានទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នកណា ដែលអ្នកបានដំឡើងសម្លេង ហើយបើកភ្នែកងើបឡើងខ្ពស់យ៉ាងដូច្នេះ? គឺទាស់នឹងព្រះដ៏វិសុទ្ធជាព្រះនៃជនជាតិអុីស្រាអែល។

²⁴អ្នកបានប្រជែង នឹងព្រះអម្ចាស់ដោយអ្នកបម្រើរបស់អ្នកដោយពោលថា ដោយរទេះច្បាំងរបស់យើង យើងបានឡើងទៅដល់កំពូលភ្នំទាំងនោះ ហើយទៅដល់ព្រៃល្បាណូនយ៉ាងជ្រៅ យើងនឹងកាប់ដើមតាត្រៅ និងដើមកកោះដែលខ្ពស់នៅទីនោះ ហើយនឹងចូលទៅដល់ទីខ្ពស់នៅចុងស្រុកគេ ទៅដល់ចម្ការដែលពេញទៅដោយព្រៃដុះ។²⁵យើងបានជីងអណ្តូង ហើយផឹកទឹកពីវា យើងបានធ្វើឲ្យទន្លេរបស់ស្រុកអេស៊ីបរីងដោយសារបាតជើងរបស់យើង។

²⁶តើអ្នកមិនបានឮទេឬអីថា យើងបានគ្រោងទុក ហើយគិតជាស្រេច ហើយធ្វើកិច្ចការនេះតាំងពីយូរមកម្លេះ? ហើយចាត់ចែងការនេះតាំងពីបុរាណមក។ ឥឡូវនេះយើងបានសម្រេចហើយ។ គឺបានឲ្យអ្នកមកបំផ្លាញទីក្រុងដែលមានកំពែងនេះឲ្យរលំខ្ទេចខ្ទី។²⁷ហើយពួកអ្នកក្រុងនោះគេល្វើយអស់កម្លាំង ស្រយុតចិត្តហើយខ្មាស់។ គេបានដូចជាស្មៅដែលដុះនៅតាមទីវាល និងពន្លកស្មៅខៀវខ្ចី ដូចជាស្មៅដែលដុះនៅលើដំបូលឬនៅតាមវាល ដែលនៅចំពោះមុខខ្យល់បក ពីទិសខាងកើត។

²⁸ប៉ុន្តែយើងវិញ អ្នកបានធ្វើអ្វីយើងដឹងពេលអ្នកអង្គុយ ហើយអ្នកទៅណាមកណា អ្នកច្រឡោតទាស់នឹងយើងក៏យើងដឹងដែរ។²⁹ដោយព្រោះអ្នកខឹងទាស់នឹងយើង យើងបានឮរាល់ទាំងពាក្យកំហឹងទាំងនោះ យើងនឹងយកកន្លុះដាក់ច្រមុះអ្នក ហើយពាក់បង្ហៀរនៅមាត់អ្នក ហើយដឹកអ្នកទៅស្រុកអ្នកវិញតាមផ្លូវដែលអ្នកមក»។

³⁰នេះនឹងជាទីសម្គាល់សម្រាប់អ្នក នៅឆ្នាំនេះអ្នកនឹងបរិភោគដំណាំដែលដុះនៅក្នុងព្រៃ ហើយឆ្នាំទីពីរអ្នកនឹងបរិភោគអ្វីដែលដុះនៅទីនោះដែរ។ តែនៅឆ្នាំទីបី អ្នកនឹងសាបព្រួស រួចច្រូតកាត់ ហើយដាំទំពាំងបាយជូរ ហើយបរិភោគផលពីវាផង។

³¹អស់អ្នកស្រុកយូដាដែលនៅមានជីវិត សេសសល់នោះប្រៀបដូចជាដើមឈើចាក់ឬសហើយបង្កើតផលផ្លែជាច្រើន។³²ត្បិតនឹងមានសំណល់ពីក្រុងយេរូសាឡិមនឹងចេញទៅ ហើយអ្នកដែលរួចជីវិតតពីក្រុងស៊ីយ៉ូននឹងមកដែរ ដោយសារព្រះហឬទ័យស្រឡាញ់»។

³³ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលអំពីស្តេចអាស្ស៊ីរី ដូច្នេះថា «គេនឹងមិនចូលក្រុងនេះទៀតទេ គេនឹងមិនបាញ់ព្រួញនៅទីនេះទៀតទេ គេនឹងមិនប្រើខែល ឬ លើកដីដើម្បីវាយក្រុងនេះទៀតទេ។³⁴ស្តេចនោះនឹងត្រឡប់ទៅវិញតាមផ្លូវដែលគេមក ហើយនឹងមិនចូលក្រុងនេះទៀតឡើយ នេះជាសេចក្តីប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់។

³⁵ត្បិតយើងនឹងការពារ ហើយរំដោះទីក្រុងនេះ សំរាប់ប្រយោជន៍ ដល់ដាវីឌជាអ្នកបម្រើយើងឲ្យបានប្រយោជន៍ផង»។

³⁶រួចមកទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់វាយច្បាំងទីតាំងទ័ពរបស់ពួកអាស្ស៊ីរី ហើើយសម្លាប់ទាហានអស់ 185,000នាក់។ កាលគេក្រោកឡើងពីព្រលឹមក៏ឃើញសុទ្ធតែសាកសពនៅពាសពេញគ្រប់ទីកន្លែង។³⁷ហេតុនោះព្រះបាទសានហេរីជាស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ក៏ដកថយទ័ពទៅគង់នៅក្រុងនីនីវេវិញ។

³⁸ក្រោយមក ស្តេចកំពុងថ្វាយបង្គំព្រះនីសរ៉ុក នៅក្នុងព្រះវិហារនោះ បុត្រាទ្រង់ពីរអង្គគឺអ័ឌរ៉ាម៉ាឡេក និងសារេស៊ើរបាននាំគ្នាធ្វើគុតទ្រង់ដោយដាវ។ ហើយពួកគេក៏នាំគ្នារត់ភៀសខ្លួនទៅស្រុកអារ៉ារ៉ាត។ រួចបុត្រាមួយទៀតគឺអេសារហាដោនក៏ឡើងគ្រងរាជ្យជំនួស។

38

¹នៅប៉ុន្មានថ្ងៃនោះព្រះបាទ ហេសេគាប្រឈួនជាទម្ងន់ ហៀប នឹងសុគត។ ដូច្នេះអេសាយជាកូនអ័ម៉ូសក៏មកគាល់ព្រះអង្គទាំង ទូលថា «ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា សូមព្រះករុណារៀបចំផ្តែផ្តាំព្រះរាជវង្សានុវង្សព្រះអង្គឲ្យហើយទៅ ត្បិតព្រះអង្គជិតសោយទិវង្គត់ហើយ»។²រួចមកព្រះបាទហេសេគា ក៏បែរព្រះភ័ក្រទៅជញ្ជាំងទាំងអធិស្ឋានទៅព្រះអម្ចាស់ថា³ស្តេចទូលថា «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមទ្រង់នឹកចាំពីទូលបង្គំដែលដើរតាមព្រះអង្គដោយអស់ពីចិត្ត និងទៀងត្រង់ ទូលបង្គំប្រព្រឹត្តតែអំពើដែលគាប់ព្រះហឬទ័យព្រះអង្គ»។ ព្រះបាទហេសេគាបង្ហូរ នេត្រាយ៉ាងខ្លាំង។

⁴រួចព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់អេសាយថា⁵«ចូរចេញទៅទូលព្រះបាទហេសេគា ជាអ្នកដឹកនាំប្រជារាស្រ្តយើងថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ដាវីឌជាបុព្វបុរសរបស់ព្រះករុណា ទ្រង់មានបន្ទូលដូចតទៅ យើងបានឮពាក្យអធិស្ឋានទូលអង្វររបស់អ្នក យើងបានឃើញអ្នកសម្រក់ទឹកភ្នែកចំពោះយើង។ មើល យើងនឹងបន្ថែមអាយុឲ្យអ្នកដប់ប្រាំឆ្នាំទៀត។⁶យើងនឹងរំដោះទីក្រុងនេះពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ហើយយើងនឹងការពារក្រុងនេះ។

⁷នេះជាទីសម្គាល់មកពីព្រះអម្ចាស់ដល់ព្រះករុណាថា ព្រះអង្គមុខជានឹងសម្រេចចំពោះព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គសន្យា។⁸មើល៍! យើងនឹងធ្វើឱ្យស្រមោលថ្ងៃដែលជះលើរង្វាស់ម៉ោងពេលរបស់ព្រះបាទអហាស ដើរថយក្រោយដប់កាំ»។ ដូច្នេះស្រមោលនោះក៏ជ្រេថយក្រោយដប់ដងមែន។

⁹នេះគឺជាពាក្យដែលព្រះបាទហេសេគាជាស្តេចស្រុកយូដាបានសរសេរនៅពេលដែលព្រះអង្គប្រឈួន ហើយបានជាឡើងវិញ។¹⁰«ខ្ញុំបានពោលថា ពាក់កណ្តាលនៃជីវិតខ្ញុំ ហើយខ្ញុំត្រូវទៅតាមច្រកទ្វារនៃស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ខ្ញុំនឹងបន្តរស់នៅទីនោះសម្រាប់ឆ្នាំទៅមុខទៀត។¹¹ខ្ញុំពោលថា ខ្ញុំនឹងលែងបានជួបព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះទៀតហើយ ខ្ញុំនឹងលែងបានឃើញមនុស្សលោកនៅផែនដីនេះទៀតហើយ។

¹²ជីវិតរបស់ខ្ញុំត្រូវបានដកចេញហើយឃ្លាតទៅឆ្ងាយពីខ្ញុំ ដូចអ្នកគង្វាលរើជំរុំគេដែរ ខ្ញុំបានរមូរជីវិតខ្ញុំដូចជាអ្នកត្បាញ ព្រះអង្គបានកាត់ខ្ញុំចេញពីតំបាញ តាំងពីថ្ងៃដល់យប់ ព្រះអង្គក៏បានបញ្ចប់ជីវិតខ្ញុំ។¹³ខ្ញុំបានស្រែកអង្វរទល់ភ្លឺដូចជាសឹង្ហ ព្រះអង្គបំបាក់ឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំទាំងប៉ុន្មាន។ តាំងពីថ្ងៃដល់យប់ព្រះអង្គនឹងបញ្ចប់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

¹⁴ខ្ញុំស្រែកយំដូចត្រចៀកកាំ ស្រែកថ្ងូរដូចសត្វព្រាប ភ្នែកខ្ញុំក៏ស្រវាំង ហើយងើយមើលទៅលើ។ ព្រះអម្ចាស់ទូលបង្គំត្រូវគេសង្កត់សង្គិន សូមជួយទូលបង្គំផង។¹⁵តើទូលបង្គំគួរថ្លែងពីអ្វី? ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យការនេះសម្រេចឡើង ទូលបង្គំដើរមួយៗអស់មួយជីវិតទូលបង្គំ ដោយព្រោះក្តីសោកសង្រេងរបស់ទូលបង្គំ។

¹⁶ព្រះអម្ចាស់អើយ ការឈឺចាប់ដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់ទូលបង្គំគឺល្អ ជីវិតរបស់ទូលត្រូវបានប្រទានដល់ទូលបង្គំវិញ ព្រះអង្គបានជួយនិងប្រោសជីវិតទូលបង្គំបានជា។¹⁷ការសោកសង្រេងបានធ្វើឲ្យទូលបង្គំមានបទពិសោធ។ ព្រះអង្គបានសង្គ្រោះទូលបង្គំ ពីរណ្តៅមច្ចុរាជ ត្បិតព្រះអង្គបានលើកលែងអំពើបាបរបស់ទូលបង្គំទាំងអស់នៅពីក្រោយទ្រង់។

¹⁸ត្បិត ស្ថានឃុំមនុស្សស្លាប់មិនបានអរគុណទ្រង់ទេ សេចក្តីស្លាប់មិនបានសសើរព្រះអង្គដែរ ហើយអ្នកដែលចុះទៅក្នុងរណ្តៅនោះ មិនមានសង្ឃឹម លើសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គដែរ។¹⁹មនុស្សមានជីវិតរស់ មនុស្សដែលមានជីវិត ដែលជាអ្នកអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដូចដែលទូលបង្គំបានធ្វើថ្ងៃនេះ ឪពុកនឹងបរិយាយឱ្យកូនៗបានស្គាល់ពីភាពស្មោះត្រង់ររបស់ព្រះអង្គ។

²⁰ព្រះអម្ចាស់គឺនឹងជួយសង្គ្រោះទូលបង្គំ ហើយយើងខ្ញុំនឹងអរសប្បាយដោយប្រគុំតន្រ្តីនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ពេញមួយជីវិតយើងខ្ញុំ»។

²¹ពេលនេះលោកអេសាយបានពោលថា «ចូរយកចំនិតផ្លែឧទុម្ពមកលាបលើបូសព្រះករុណា នោះស្តេចនឹងបានជាសះស្បើយ»។²²ព្រះបាទហេសេគាក៏មានបន្ទូលថា «តើនឹងមានទីសម្គាល់អ្វីដើម្បីឲ្យយើងបានដឹងថា យើងអាចឡើងទៅឯដំណាក់ព្រះអម្ចាស់បាន?»

39

¹នៅគ្រានោះ ព្រះចៅម្រដាក់ បាឡាដាន ជាបុត្ររបស់ព្រះចៅបាឡាដានជាស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូនបានថ្វាយព្រះរាជសារ នឹង អំណោយមកថ្វាយព្រះបាទហេសេគា ត្បិតស្តេចជ្រាបដំណឹងថា ព្រះបាទហេសេគាប្រឈួន ហើយក៏បានជាសះស្បើយឡើងវិញ។²ព្រះបាទហេសេគាមានព្រះទ័យរីករាយជាមួយការទាំងនោះ ស្តេចនាំរាជទូតរបស់ស្រុកបាប៊ីឡូនទៅទស្សនាកន្លែងដែលព្រះអង្គតម្កល់វត្ថុមានតម្លៃ ដែលធ្វើពីប្រាក់ មាស ព្រមទាំងគ្រឿងក្រអូប ប្រេងមានតម្លៃ និងគ្រឿងសព្វាវុធនានា និងអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលរក្សានៅក្នុងឃ្លាំងរាជទ្រព្យនោះ។ គ្មានអ្វីដែលមាននៅក្នុងរាជវាំង និងក្នុងនគរដែលព្រះបាទហេសេគាមិនបានបង្ហាញដល់រាជទូតស្រុកបាប៊ីឡូនឡើយ។

³រួចមកព្យាការីអេសាយបានចូលគាល់ព្រះបាទហេសេគា ទាំងទូលសូរថា «តើមនុស្សទាំងនោះបានទូលអ្វីខ្លះជាមួយព្រះករុណា? តើពួកគេមកពីណាដែរ?» ព្រះបាទហេសេគាមានរាជឱង្ការថា «ពួកគេមកពីស្រុកឆ្ងាយ គឺស្រុកបាប៊ីឡូន ដើម្បីមកគាល់យើង»។⁴លោកអេសាយក៏ទូលសួរថា «តើពួកគេបានឃើញអ្វីខ្លះនៅក្នុងរាជវាំងរបស់ព្រះករុណា?» ព្រះបាទហេសេគាតបវិញថា «ពួកគេបានឃើញអ្វីៗទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងរាជវាំងរបស់យើង គ្មានរបស់ណាមួយដែលយើងមិនបានបង្ហាញដល់ពួកគេទេ»។

⁵ហើយលោកអេសាយ ក៏ទូលទៅព្រះបាទហេសេគាថា «សូមព្រះករុណាសណ្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល⁶មើល៍! នឹងមានគ្រាមួយមកដល់ ដែលគេនឹងមកប្រមូលយកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងប៉ុន្មានដែលបុព្វបុរសព្រះករុណាបានរក្សាទុកនៅក្នុងរាជវាំងដរាបដល់សព្វថ្ងៃនេះ ហើយនឹងនាំយកទៅក្រុងបាប៊ីឡូន។ គ្មានអ្វីនៅសល់ទេ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁷បុត្រាទាំងអស់ដែលកើតចេញពីទ្រង់ នឹងត្រូវគេចាប់យកទៅធ្វើជាមហាតលិក នៅក្នុងរាជវាំងរបស់ស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូន»។⁸ក្រោយមក ស្តេចហេសេគាក៏មានរាជឱង្ការទៅលោលអេសាយថា «នោះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលលោកបានថ្លែង»។ ត្បិតព្រះរាជាគិតថា «ពីព្រោះនៅក្នុងជីវិតយើង មានសន្តិភាព និងសេចក្តីសុខសាន្តហើយ»។

40

¹«ស្កប់ចិត្ត ស្កប់ចិត្តចុះ ប្រជារាស្តរបស់យើងអើយ» ព្រះបន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។²«សូមថ្លែងជាពាក្យស្នើរដល់ក្រុងយេរូសាឡិម ហើយប្រកាសទៅកាន់ប្រជាជនទាំងអស់ថាចំបាំង បានត្រូវបញ្ចាប់ហើយ អំពើទុច្ចរិត គឺគេនឹងត្រូវទទួលទោស ហើយមនុស្សទាំងនោះនឹងទទួលពីរដង ពីព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់ សម្រាប់អំពើបាបរបស់ពួកគេ»។

³សម្រែកយំសោកឮឡើង «នៅទីរហោស្ថាន ចូររៀបចំផ្លូវថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរកាប់ឆ្ការព្រៃរបោះធ្វើផ្លូវថ្វាយព្រះជាម្ចាស់នៃយើង»។⁴គ្រប់ទាំងច្រកភ្នំទាំង‌ឡាយត្រូវលើកឡើង ហើយ ពង្រាបភ្នំតូចភ្នំធំទាំងប៉ុន្មានឲ្យរាប កន្លែងណាមានដីខ្ពស់ទាប ត្រូវធ្វើឲ្យទៅជាវាលរាបស្មើ កន្លែងណារដិប‌រដុបក៏ត្រូវពង្រាបឲ្យស្មើផងដែរ⁵ហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសម្តែងសិរី‌រុងរឿង ឲ្យមនុស្សលោកឃើញក្នុងពេលជាមួយគ្នា ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះផ្ទាល់។

⁶មានសំឡេងមួយប្រាប់ថា៖ «ចូរស្រែកយំចុះ» សំឡេងមួយទៀតតបថា៖ «តើឲ្យខ្ញុំស្រែកយំពីអ្វី?» «មនុស្សលោកប្រៀបដូចជាស្មៅ ចំណែកអំពើល្អទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ ប្រៀបដូចជាផ្កាដែលដុះតាមវាលស្មៅ។⁷នៅពេលណាខ្យល់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់បក់មកលើ ស្មៅតែងតែក្រៀម ហើយផ្កាក៏ស្រពោនដែរ។ មនុស្សលោកនេះប្រៀបបាននឹងស្មៅដែរ។⁸ស្មៅតែងតែក្រៀម ហើយផ្កាក៏ស្រពោន ប៉ុន្តែ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង នៅស្ថិត‌ស្ថេរអស់‌កល្បជានិច្ច»។

⁹ ចូរឡើងទៅលើភ្នំខ្ពស់ ស៊ីយ៉ូនមានអ្នកនាំសារនៃដំណឹងល្អ។ យេរូ‌សាឡឹម ចូរស្រែកឲ្យបានខ្លាំងឡើង។ អ្នកគឺជាអ្នកនាំដំណឹងល្អ សូមលើកសម្លេងឡើងកុំខ្លាចឡើយ។ ចូរប្រាប់ក្រុងទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងយូដាថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា!»¹⁰មើល៍! ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់យាងមក ប្រកបដោយឫទ្ធា‌នុភាព ព្រះអង្គយាងមកប្រកបដោយព្រះ‌បារមី ដើម្បីគ្រងរាជ្យ។ មើល៍! រង្វាន់របស់ព្រះជាម្ចាស់គឺនៅជាមួយព្រះអង្គ ហើយអស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានលោះ គឺនៅខាងមុខព្រះអង្គ។

¹¹ព្រះអង្គនឹងថែ‌រក្សាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ដូចជាអ្នកគង្វាល ព្រះអង្គលើកព្រះ‌ហស្ដឡើងប្រមូលកូនចៀម ព្រះអង្គបីកូនតូចៗជាប់នឹងព្រះ‌ឱរា ហើយព្រះអង្គថែទាំមេចៀម ដែលកំពុងបំបៅកូនផងដែរ។

¹²តើមានអ្នកណាអាចក្បង់ទឹកនៅក្នុងដៃ យកមកវាល់បាន ហើយយកបាតដៃវាស់ទំហំនៃផ្ទៃមេឃបានទៅ តើអ្នកណាអាចយកល្អីមកវាល់ធូលីនៃផែនដីទាំងមូលនេះបាន ហើយតើមានអ្នកណាអាចថ្លឹងទម្ងន់ភ្នំ និងជ្រលោងភ្នំទាំងអស់នោះបាន?

¹³តើនរណាស្ទង់ព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះ‌អម្ចាស់ តើនរណាធ្វើជាទីប្រឹក្សាជួយគំនិតព្រះអង្គ?¹⁴តើព្រះអង្គសុំនរណាឲ្យធ្វើជាទីប្រឹក្សា ដើម្បីថ្វាយយោបល់ព្រះអង្គ? តើនរណាបង្រៀនព្រះអង្គអំពីមាគ៌ាដ៏សុចរិត? តើនរណាបង្រៀនព្រះអង្គឲ្យស្គាល់ប្រាជ្ញា ហើយណែ‌នាំព្រះអង្គឲ្យស្គាល់មាគ៌ា នៃព្រះប្រាជ្ញាញាណ?

¹⁵មើល៍! ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយប្រៀបដូចជា ដំណក់ទឹកដែលធ្លាក់ទៅក្នុងពាង ពួកគេដូចធូលីដីនៅលើជញ្ជីង។ ចំណែកកោះតូចៗប្រៀបបាននឹងធូលីដី ដែលផាត់ទៅតាមខ្យល់។¹⁶ព្រៃឈើនៅស្រុកលីបង់ពុំមានច្រើនល្មម សម្រាប់ធ្វើជាអុស ហើយសត្វដែលនៅក្នុងព្រៃនោះក៏ពុំមានច្រើន ល្មម សម្រាប់ធ្វើយញ្ញ‌បូជាថ្វាយព្រះអង្គដែរ។¹⁷នៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ប្រជា‌ជាតិទាំងអស់គ្មានតម្លៃអ្វីទាល់តែសោះ ហើយគ្មានប្រយោជន៍។

¹⁸តើអ្នករាល់គ្នាចង់ប្រៀបប្រដូចព្រះ‌ជាម្ចាស់ ទៅនឹងព្រះណា? តើអ្នករាល់គ្នាយកអ្វីមកតំណាងព្រះអង្គ?¹⁹ព្រះក្លែង‌ក្លាយ! គឺជាងទេតើ ដែលសូនធ្វើរូបព្រះទាំងនោះ ជាងមាសយកមាសមកស្រោបរូបនោះ ព្រមទាំងធ្វើខ្សែកប្រាក់ពាក់ឲ្យទៀតផង។²⁰ដើម្បីជ្រើសរើសយកឈើខ្លឹម ហើយគេក៏ស្វែងរកជាងមួយរូបដ៏ចំណាន ឲ្យឆ្លាក់ធ្វើរូបព្រះដ៏រឹង‌មាំ។

²¹តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬ? តើអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់ឮទេឬ? តើអ្នកមិនធ្លាប់មាននរណាប្រាប់ តាំងពីដើមដំបូងមកទេឬ? តើអ្នករាល់គ្នាពុំយល់អំពីដើមកំណើតរបស់ ផែនដីនេះទេឬ?²²ព្រះអង្គដែលគង់នៅពីលើលំហអាកាស ទ្រង់ទតមើលមនុស្សនៅលើផែនដី ឃើញមនុស្សដូចសត្វស្រមោច ព្រះអង្គលាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃ ដូចគេលាតសន្ធឹងក្រណាត់មួយផ្ទាំង ព្រះអង្គដំឡើងផ្ទៃមេឃធ្វើជាព្រះ‌ដំណាក់ ដូចដំឡើងព្រះ‌ពន្លា។

²³ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យមេដឹកនាំទាំង‌ឡាយ ទៅជាឥតប្រយោជន៍ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យអ្នកកាន់អំណាចទាំងប៉ុន្មាន នៅលើផែនដីទៅជាឥតបានការ។²⁴ពួកគេប្រៀបបាននឹងដើមឈើដែលដុះ ទោះបីលូតលាស់ ឬមិនលូតលាស់ ចាក់ឫស ឬមិនចាក់ឫសក្ដី ពេលណាខ្យល់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់បក់មកលើ ក៏ស្វិតក្រៀមអស់ រួចត្រូវខ្យល់កួចយកបាត់ទៅដូចកម្ទេចចំបើង។

²⁵«តើអ្នករាល់គ្នាប្រៀបប្រដូចយើង ទៅនឹងនរណា តើនរណាអាចស្មើនឹងយើងបាន?» ព្រះបន្ទូលនៃព្រះដ៏វិសុទ្ធ។²⁶ចូរងើយទៅលើមេឃចុះ! តើនរណាបានបង្កើតផ្កាយទាំងនោះ? គឺព្រះ‌អម្ចាស់ដែលបានហៅហ្វូង‌តារាទាំងនោះ ឲ្យរះឡើង ផ្ដុំគ្នា ហើយព្រះអង្គហៅផ្កាយនីមួយៗតាមឈ្មោះរបស់វា។ ដោយព្រះ‌ចេស្ដាដ៏ខ្លាំងពូកែ ឥតមានផ្កាយណាមួយពុំព្រមរះនោះឡើយ។

²⁷ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នានិយាយថា កូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុប អុីស្រា‌អែលអើយ «ផ្លូវរបស់ទូលបង្គំបានលាក់ពីព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយទ្រង់មិនយល់ទុក្ខលំបាករបស់ខ្ញុំទេ ព្រះរបស់ខ្ញុំមិនអើពើនឹងរកយុត្តិធម៌ឲ្យខ្ញុំឡើយ?»²⁸តើអ្នកមិនធ្លាប់ដឹងទេឬ? តើអ្នកមិនធ្លាប់ឮទេឬថា ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះដែលគង់នៅអស់‌កល្បជានិច្ច បានបង្កើតផែនដីទាំងមូល ព្រះអង្គមិនចេះនឿយ‌ហត់ មិនចេះអស់កម្លាំង រីឯព្រះ‌តម្រិះរបស់ព្រះអង្គ ក៏គ្មាននរណាអាចយល់បានដែរ។

²⁹ព្រះអង្គប្រទានកម្លាំង ដល់អ្នកដែលនឿយ‌ហត់ និងខ្សោយល្វើយឲ្យមានកម្លាំងឡើងវិញ។³⁰ទោះបីក្មេងជំទង់ក៏នឹងអស់កម្លាំងនិងភ័យព្រួយ ហើយមនុស្សពេញកម្លាំងក៏តែងភ្លាត់ដួលដែរ³¹ប៉ុន្តែអ្នកជឿសង្ឃឹមលើព្រះ‌អម្ចាស់ តែងតែមានកម្លាំងថ្មីជានិច្ច ប្រៀបបាននឹងសត្វឥន្ទ្រីហោះហើរ គេស្ទុះរត់ទៅមុខ ដោយមិនចេះហត់ ហើយដើរដោយមិនចេះអស់កម្លាំង។

41

¹«ចូរស្ដាប់ខ្ញុំនិយាយដោយស្ងៀមស្ងាត់ចុះ ចូលឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រទាំង‌ឡាយមានកម្លាំងឡើងវិញ ចូរនាំគ្នាមកជិតចុះហើយនិយាយ សូមឲ្យយើងចូលមកជិតដើម្បីរកខុសត្រូវជាមួយគ្នា។²តើនរណាជាអ្នកបំផុសគំនិតមកពីទិសខាងកើត សូមហៅអ្នកនោះក្នុងភាពសុចរិត ដល់ការរបស់គាត់ធ្វើឬ? ព្រះអង្គដាក់ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយនៅខាងគាត់ដើម្បីជួយគាត់ឲ្យបង្ក្រាបស្ដេចទាំងនោះ។ លោកនាំពួកគេមកចំពោះមុខដាវរបស់គាត់ ដូចជាខ្យល់បក់ចំបើងជាមួយគ្រាប់ព្រួញរបស់គាត់។

³លោកដេញតាមពួកគេ ហើយលោកបានឆ្លងកាត់ ដោយគ្មានគ្រោះថ្នាក់ ដោយជើងរបស់លោករហ័សណាស់។⁴តើអ្នកណាអាចនឹងធ្វើការទាំងនេះដូចលោកបាន? តើអ្នកណាបានណែ‌នាំមនុស្សគ្រប់ជំនាន់ តាំងពីដើមដំបូងនោះ? យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ដែលនៅមុនគេ ហើយយើងក៏នៅជាមួយ មនុស្សចុងក្រោយបង្អស់ដែរ គឺយើងនេះហើយ។

⁵ប្រជា‌ជននៅតាមកោះនានាឃើញអ្នកនោះ ហើយនាំគ្នាភ័យខ្លាច។ ហើយប្រជា‌ជនដែលនៅទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដី នឹងនាំគ្នាចូលមកជិត ពួកគេមានការញ័ររន្ធត់។⁶ពួកគេជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ម្នាក់ៗពោលទៅកាន់បងប្អូនរបស់ខ្លួនថា ចូរមានចិត្តក្លាហានឡើង។⁷ដូច្នេះ ពួកជាងចម្លាក់លើកទឹកចិត្តជាងស្មិត អ្នកដុតដែកលើកទឹកចិត្តអ្នកដំដែក ដោយពោលថា ផ្សារដូច្នេះ «ល្អណាស់។» ពួកគេយកដែកគោលមកដំភ្ជាប់ រូបចម្លាក់កុំឲ្យរង្គើ។

⁸ប៉ុន្តែអ្នក ដែលជាជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែលជាអ្នកបម្រើរបស់យើង កូនចៅយ៉ាកុបដែលយើងបានជ្រើសរើស ពូជ‌ពង្សរបស់អប្រាហាំ ដែល ជាមិត្តសម្លាញ់របស់យើង⁹អ្នកត្រូវបានយើងនាំចេញ ពីស្រុកដាច់ស្រយាលនៃផែនដី ហើយជាអ្នកដែលយើងបានហៅអ្នកពីកន្លែងឆ្ងាយមក ជាអ្នកដែលយើងបាននិយាយទៅកាន់ថា «ជាអ្នកបម្រើយើង» យើងបានជ្រើសរើសអ្នក ហើយមិនបោះបង់ចោលអ្នកដែរ។

¹⁰កុំភ័យខ្លាចអ្វី ដ្បិតយើងស្ថិតនៅជាមួយអ្នក។ កុំព្រួយបារម្ភឲ្យសោះ យើងជាព្រះរបស់អ្នក។ យើងនឹងឲ្យអ្នកមានកម្លាំងរឹង‌ប៉ឹង យើងជួយអ្នក យើងគាំទ្រអ្នក យើងនឹងសម្តែងបារមី រកយុត្តិធម៌ឲ្យអ្នក។

¹¹មើល៍! ពួកគេនឹងត្រូវអាម៉ាស់ហើយនិងបាក់មុខផង សម្រាប់អ្នកដែលបានខឹងនិងអ្នក ពួកគេនឹងមិនបានអ្វីហើយវិនាស សម្រាប់អ្នកដែលទាស់និងអ្នក។

¹²អ្នកនឹងស្វែងរកពួកដែលធ្លាប់ប្រឆាំងនឹងអ្នក តែរកពួកគេមិនឃើញទៀតទេ ពួកដែលធ្លាប់ធ្វើសឹកជាមួយអ្នក ប្រែជាសាប‌សូន្យ រលាយបាត់អស់។¹³ដ្បិត យើង ជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នក យើងកាន់ដៃស្ដាំរបស់អ្នកហើយ យើងប្រាប់អ្នកថា «កុំភ័យខ្លាចអ្វី យើងជួយអ្នកហើយ»។

¹⁴កុំខ្លាចអ្វីឡើយ កូនចៅយ៉ាកុប និងបុរសនៃអីុស្រា‌អែលអើយ ពួកអ្នកខ្សោយដូចដង្កូវ យើងជាព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល យើងជួយអ្នកនិងលោះអ្នកជាមិនខាន នេះជាព្រះ‌បន្ទូល របស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃជនជាតិអុីស្រាអែល។¹⁵មើល៍! យើងធ្វើឲ្យអ្នកប្រែទៅជារនាស់ដែកថ្មី ដែលមានធ្មេញយ៉ាងមុត អ្នកនឹងរាស់កម្ទេចភ្នំតូចធំ ឲ្យទៅជាធូលីដី។

¹⁶អ្នកកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកគេឲ្យរសាត់តាមខ្យល់ ហើយខ្យល់កួចយកពួកគេទៅអស់គ្មានសល់។ អ្នកនឹងរីក‌រាយ ព្រោះតែព្រះ‌អម្ចាស់ អ្នកនឹងខ្ពស់មុខ ព្រោះតែព្រះដ៏វិសុទ្ធនៃជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល។

¹⁷ជនក្រីក្រ និងអ្នកជួបទុក្ខលំបាកស្វែងរកទឹក ប៉ុន្តែមិនមានទឹកនោះទេ ហើយអណ្តាតពួកគេស្រេកទឹកខ្លាំង។ យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងឆ្លើយតបចំពោះពាក្យអង្វររបស់ពួកគេ យើងជាព្រះនៃជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល នឹងមិនបោះបង់ចោលគេទេ។¹⁸យើងនឹងធ្វើឲ្យមានទន្លេ ផុសចេញពីផ្នូកខ្សាច់ ហើយមានទឹកហូរតាមជ្រលងភ្នំ យើងនឹងធ្វើឲ្យវាលរហោ‌ស្ថាន ប្រែទៅជាបឹង‌ធំ ឲ្យដីហួត‌ហែងប្រែជាប្រភពទឹកទៅវិញ។

¹⁹យើងនឹងធ្វើឲ្យមានដើមគគីរ បេង នាង‌នួន ពពាល‌ខែ ដុះក្នុងវាលរហោ‌ស្ថាន។ យើងនឹងត្រៀមដើមកកោះ ស្រល់នៅទីរហោស្ថាន ជាមួយស្រឡៅ ដុះជាមួយគ្នាតាមព្រៃរបោះ។²⁰យើងនឹងធ្វើការទាំងនេះ ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងអស់មើលឃើញ ហើយដឹងផង និងយល់ជាមួយគ្នាថា ជាដីរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើការនេះ ជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ នៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល បានបង្កើតពួកវាមក។

²¹«សូមបង្ហាញរបស់អ្នកមក» ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ «សូមជជែកពីការល្អសម្រាប់ព្រះរបស់អ្នក» មានបន្ទូលទៅកាន់ពួកយាកុប។²²សូមឲ្យព្រះទាំងនោះ ថ្លែងប្រាប់អំពីហេតុ‌ការណ៍ដែល នឹងត្រូវកើតមាននៅអនាគត ដូច្នេះយើងដឹងអំពីការអ្វី។ តើព្រះទាំងនោះប្រាប់អ្វីពីដើមដំបូង នោះយើងនឹងរិះគិត ដូច្នេះយើងអាចបង្ហាញដល់ពួកគេ ហើយដឹងពីអ្វីដែលនឹងត្រូវកើតឡើងជាពិត។

²³ចូរនិយាយប្រាប់យើងអំពីអនាគត នោះយើងនឹងដឹងថាអ្នកគឺជាព្រះ ចូរធ្វើការអ្វីមួយ ទោះបីអាក្រក់ឬ ល្អក្ដី ដើម្បីឲ្យយើងឃើញ និងស្ងើចសរសើរ។²⁴មើល៍! អ្នកគឺព្រះក្លែងក្លាយហើយការងារឯងក៏គ្មានន័យដែរ ហើយពួកអ្នកដែលជ្រើសរើសឯង សុទ្ធតែជាមនុស្សគម្រក់។

²⁵យើងបានហៅមនុស្សម្នាក់មកពីទិសខាងជើង ហើយអ្នកនោះក៏មកដល់ នៅទិសខាងកើត គេគោរពឈ្មោះគាត់ គាត់ជាន់ឈ្លីអ្នកដឹកនាំរបស់ប្រជា‌ជាតិនានា ដូចគេដើរជាន់ភក់ ឬដូចជាងស្មូនជាន់ដីឥដ្ឋដែរ។²⁶តើនរណាបានប្រកាសអំពីការទាំងនេះ តាំងពីដើម ដែលយើងអាចដឹងនោះ? មុនពេលនេះ ដែលយើងគួរនិយាយថា «អ្នកជាព្រះ?» តែផ្ទុយទៅវិញគ្មានការអ្វីមួយកើតឡើង ពិតហើយក៏មិនឮអ្នកនិយាយអ្វីដែរ។

²⁷យើងទេតើ ដែលបានប្រាប់ដល់ ក្រុងស៊ីយ៉ូន «មើលន៍ គេមកហើយ» ខ្ញុំបានចាត់អ្នកនាំសារមកប្រាប់ អ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។²⁸យើងក្រឡេកមើលទៅ ពុំឃើញមាននរណាម្នាក់ទាល់តែសោះក្នុងចំណោមទាំងនោះ គ្មាននរណាម្នាក់ផ្ដល់យោបល់ឬឆ្លើយ នឹងសំណួរ ដែលយើងសាកសួរនោះទេ។²⁹មើល៍! ព្រះទាំងនោះគ្មានបានការ គេពុំអាចធ្វើអ្វីបានសោះឡើយ រូបបដិមាទាំងនោះសុទ្ធតែឥតប្រយោជន៍ ឥតបានការអ្វីទាំងអស់។

42

¹មើល៍! អ្នកបម្រើរបស់យើង ជាអ្នកដែលយើងបានជ្រើសរើស និងជាទីគាប់ចិត្តរបស់យើង។ យើងដាក់វិញ្ញាណរបស់យើងលើគាត់ ហើយនឹងនាំសេចក្តីយុតិធម៌ឲ្យប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ។²លោកមិនស្រែក ឬគំហកកំហែង ដាក់នរណាឡើយ ហើយក៏មិនបន្លឺសំឡេងនៅតាមផ្លូវដែរ។

³លោកនឹងមិនកាត់ផ្ដាច់ដើមត្រែងណា ដែលទក់ហើយនោះទេ ហើយលោកក៏មិនផ្លុំពន្លត់ភ្លើង ដែលហៀបនឹងរលត់នោះដែរ លោកនឹងនាំយកក្តីយុតិធម៌ពិត។⁴លោកនឹងមិនទន់ខ្សោយឡើយ លោកអង់‌អាចជានិច្ច រហូតទាល់តែមានយុតិធម៌លើផែនដី ហើយតាមកោះនានា បានទទួលច្បាប់ពីលោក។

⁵នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល ជាព្រះដែលបានបង្កើត ផ្ទៃមេឃ និងព្រះអង្គបានសន្ធឹងផែនដី និងអ្វីៗទាំងអស់កកើតឡើង ព្រះអង្គប្រទានដង្ហើមដល់មនុស្ស ហើយសត្វទាំង‌ឡាយផង។⁶«យើងនេះហើយជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានហៅអ្នកមកដោយសុចរិតរបស់យើង ហើយយើងកាន់ដៃអ្នក។ យើងទុកអ្នកដោយឡែក ហើយតែង‌តាំងអ្នកជាសម្ពន្ធ‌មេត្រី សម្រាប់ប្រជា‌ជន ឲ្យអ្នកធ្វើជាពន្លឺដល់សាសន៍ដទៃផង។

⁷ដើម្បីប្រោសមនុស្សខ្វាក់ឲ្យភ្លឺ ដោះលែងជនជាប់ជាឈ្លើយសឹកចេញពីទីឃុំ‌ឃាំង ព្រមទាំងរំដោះប្រជា‌ជនដែលរស់នៅក្នុង ភាពងងឹត ឲ្យបានចេញរួចផង។

⁸យើងគឺជា ព្រះ‌អម្ចាស់គឺជានាមរបស់យើង ហើយសិរី‌រុងរឿងរបស់យើងនឹងមិនចែកការសរសើរ ជាមួយព្រះផ្សេងណាឡើយ។⁹មើល៍! ការដែលកើតពីមុនគឺបានសម្រេច យើងក៏នឹងប្រកាសពីហេតុ‌ការណ៍ថ្មីទៀតដែរ។ មុនការនោះកើតឡើង គឺយើងប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងអំពីពួកវា»។

¹⁰ចូរច្រៀងបទថ្មីថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ចូរសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ ពីផែនដី នឹងអស់អ្នកដែលនៅតាមសមុទ្រ ហើយនៅតាមកោះ និងមនុស្សទាំងអស់ផង។¹¹សូមអ្នកដែលរស់នៅតាមវាលរហោ‌ស្ថាន និងទីក្រុងស្រែកឡើង អ្នកតាមភូមិដែលមានមនុស្សកេដាររស់នៅ ចូរបន្លឺដោយអំណរ! សូមអ្នកក្រុងសេឡា ស្រែកច្រៀង! សូមអ្នកដែលរស់នៅតាមកំពូលភ្នំ ស្រែកអបអរ‌សាទរ។

¹²ចូរនាំគ្នាលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ នៅតាមកោះទាំង‌ឡាយ។¹³ព្រះ‌អម្ចាស់ស្រឡាញ់ប្រជា‌ជន របស់ព្រះអង្គយ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គយាងចេញទៅដូចវីរ‌ជន ដូចអ្នកចម្បាំងដ៏ចំណាន ព្រះអង្គបន្លឺព្រះសូរសៀង ស្រែកកម្លា ហើយយកជ័យ‌ជម្នះលើខ្មាំងសត្រូវ។

¹⁴យើងនៅស្ងៀមតាំងពីយូរណាស់មកហើយ យើងនៅសំងំ យើងខំទប់ចិត្ត ឥឡូវនេះ យើងស្រែកដង្ហក់ ដូចស្ត្រីស្រែកថ្ងូរ នៅពេលសម្រាលកូន។¹⁵យើងនឹងកម្ទេចទាំងភ្នំធំទាំងភ្នំតូចទាំងជ្រលោងទាំងឡាយដែរ យើងនឹងធ្វើឲ្យរុក្ខ‌ជាតិក្រៀមស្វិត យើងនឹងធ្វើឲ្យទន្លេក្លាយទៅជាដីគោក ហើយឲ្យបឹង‌បួរីងហួត‌ហែង។

¹⁶យើងនឹងធ្វើឲ្យមនុស្សខ្វាក់ដើរនៅតាមផ្លូវ ដែលគេពុំស្គាល់ យើងនឹងដឹកដៃគេដើរតាមផ្លូវ ដែលគេពុំធ្លាប់ដើរ។ យើងនឹងប្ដូរភាពងងឹត ឲ្យទៅជាពន្លឺនៅមុខពួកគេ ហើយធ្វើឲ្យផ្លូវរដិប‌រដុប ប្រែទៅជាផ្លូវរាបស្មើ។ យើងពិតជាធ្វើដូច្នោះមែន ហើយយើងនឹងមិនធ្វើឲ្យពួកគេខកខានឡើយ។

¹⁷ពួកគេនឹងត្រឡប់មកវិញ ពួកគេពិតជាត្រូវរង់អាម៉ាស់ ដែលបានទុកចិត្តលើព្រះក្លែង‌ក្លាយ ហើយនិយាយទៅរូបព្រះទាំងនោះថា «អ្នកគឺជាព្រះរបស់យើង»។

¹⁸ចូរស្ដាប់ មនុស្សថ្លង់អើយ ហើយមើល មនុស្សខ្វាក់អើយ ចូរមើលឃើញចុះ។¹⁹តើនរណាជាមនុស្សខ្វាក់ គឺអ្នកបម្រើរបស់យើង? តើនរណាថ្លង់ដូចអ្នកនាំពាក្យ ដែលយើងចាត់ឲ្យមក? តើនរណាខ្វាក់ដូចអ្នកដែលយើង ស្រោចស្រង់ឡើងវិញ គឺខ្វាក់ដូចអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់?

²⁰អ្នកឃើញការជាច្រើន តែអ្នកមិនយកចិត្តទុកដាក់ចងចាំទេ អ្នកស្ដាប់ តែមិនឮអ្វីសោះ។²¹ដោយព្រះ‌អម្ចាស់យុតិ្តធម៌ ព្រះអង្គសព្វព្រះ‌ហឫទ័យធ្វើឲ្យសេចក្តីយុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ បានថ្កុំ‌ថ្កើងរុងរឿង។

²²ក៏ប៉ុន្តែ ប្រជា‌រាស្ត្រនោះត្រូវគេប្លន់ ត្រូវគេរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិ ត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងអន្ទាក់ ហើយត្រូវគេឃុំ‌ឃាំងទាំងអស់គ្នា។ ខ្មាំងសត្រូវបានប្លន់ពួកគេ តែគ្មាននរណារំដោះពួកគេឡើយ ខ្មាំងសត្រូវបានរឹបអូសយកសម្បត្តិពួកគេ តែគ្មាននរណាអើពើទាម‌ទាររបស់ទាំងនោះ «ឲ្យពួកគេវិញដែរ!»

²³ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា តើមាននរណានិងស្តាប់ការនេះ? តើនរណានិងស្ដាប់ ហើយឮនៅពេលអនាគត?²⁴តើនរណាបានប្រគល់លោកយ៉ាកុបទៅចោរប្លន់ និងអុីស្រា‌អែលទៅចោរលូចដូច្នេះ? តើមិនមែនព្រះ‌អម្ចាស់ដែលទាស់និងយើងដែលបានធ្វើបាប តើអ្នកណាមិនព្រមដើរតាមផ្លូវព្រះអង្គ ហើយតើអ្នកណាមិនស្ដាប់ក្រឹត្យ‌វិន័យនោះ?

²⁵ដូច្នេះហើយ បានជាព្រះអង្គដាក់ព្រះ‌ពិរោធ មកលើពួកគេ ដោយធ្វើឲ្យភ្លើងសង្គ្រាមផ្ទុះឡើង។ វាបានឆេះជុំវិញពួកគេ ទោះបីយ៉ាងនេះក្ដី ក៏ពួកគេពុំបានភ្ញាក់ខ្លួន ហើយទោះវាបានឆេះបំផ្លាញពួកគេក្តី ប៉ុន្តែពួកមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ដែរ។

43

¹ប៉ុន្តែ ពេលនេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះបន្ទូល ព្រះអង្គដែលបានបង្កើតអ្នកមក យ៉ាកុប ហើយព្រះអង្គដែលបង្កើតអ្នកអុីស្រាអែល «កុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ ដ្បិតយើងបានលោះអ្នក យើងក៏បានហៅអ្នកចំឈ្មោះ ហើយអ្នកធ្វើជារបស់យើង។

²ពេលអ្នកឆ្លងកាត់ទឹកសមុទ្រ យើងនឹងនៅជាមួយអ្នក ប្រសិនបើអ្នកឆ្លងកាត់ទន្លេ អ្នកនឹងមិនលង់ទឹកឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកដើរកាត់ភ្លើង អ្នកនឹងមិនរលាកទេ អណ្ដាតភ្លើងក៏មិនឆាប‌ឆេះអ្នកដែរ។³ដ្បិតយើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក យើងជាព្រះដ៏វិសុទ្ធនៃអីុស្រា‌អែល ជាព្រះ‌សង្គ្រោះរបស់អ្នក។ យើងបានប្រគល់អេស៊ីបដើម្បីលោះអ្នក ហើយអេត្យូ‌ពី និងស្រុកសេបា ជាថ្នូរសម្រាប់អ្នកដែរ។

⁴ចាប់តាំងពីអ្នកមានតម្លៃ ហើយវិសេសនៅក្នុងភ្នែករបស់យើង នោះយើងបានស្រឡាញ់អ្នក ដូច្នេះហើយយើងនឹងយកមនុស្សជាច្រើនសម្រាប់ប្តូរនឹងអ្នក ហើយមនុស្សជាច្រើននោះគឺប្តូរសម្រាប់ជីវិតរបស់អ្នក។⁵កុំភ័យខ្លាចឡើយ ដ្បិតយើងនៅជាមួយអ្នក យើងនឹងនាំកូនចៅរបស់អ្នកពីទឹកដីខាងកើត ហើយប្រមូលពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក ពីទឹកដីខាងលិចដែរ។

⁶យើងនឹងបញ្ជាទៅដល់ស្រុកខាងជើង «ប្រគល់កូនចៅរបស់អ្នក» ហើយបញ្ជាដល់ស្រុកខាងត្បូង «មិនត្រូវឃាត់ពួកគេក្នុងការត្រឡប់មកវិញឡើយ» នឹងនាំកូនប្រុសកូនស្រីរបស់យើងដែលស្ថិតនៅស្រុកឆ្ងាយដាច់ស្រយាលនៃផែនដីមកវិញ⁷គឺអស់អ្នកដែលហៅដោយឈ្មោះរបស់យើង គឺជាអ្នកបង្កើតសម្រាប់សិរី‌រុងរឿងរបស់យើង ជាអ្នកដែលយើងបានសូនឡើង ពិតណាស់ជាអ្នកដែលយើងបានបង្កើតមក។

⁸សូមនាំប្រជាជនដែលមើលមិនឃើញ ទោះបីគេមានភ្នែកក៏ដោយ ហើយស្តាប់មិនឮ ទោះបីគេមានត្រចៀកក៏ដោយ។⁹ប្រជា‌ជាតិទាំងអស់មកជួប‌ជុំគ្នា ហើយប្រជា‌ជនទាំង‌ឡាយមកប្រមូលផ្ដុំគ្នា។ តើមានព្រះណាបានប្រាប់ ដំណឹងជាមុនអំពីហេតុ‌ការណ៍ទាំងនេះ? ចូលឲ្យគេនាំព្រះទាំងនោះនឹងសាក្សី ដើម្បីបង្ហាញភស្ដុតាងមក ដើម្បីឲ្យអ្នកឯទៀតឮ រួចពោលថា ពាក្យសម្ដីរបស់ព្រះនោះ «ត្រឹមត្រូវមែន»។

¹⁰អ្នករាល់គ្នាគឺជាសាក្សីរបស់យើង «ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា» អ្នករាល់គ្នានេះហើយជាអ្នកបម្រើរបស់យើងដែលបានជ្រើសរើស ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹង និងជឿលើយើង ព្រមទាំងទទួលស្គាល់ថាយើង ជាព្រះ‌ជាម្ចាស់។ នៅមុនយើងគ្មានព្រះណាទេ នៅក្រោយយើងក៏គ្មានព្រះណាទៀតដែរ។¹¹យើង គឺយើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ គ្មានព្រះ‌សង្គ្រោះណាទៀតឡើយ គឺមានតែយើងវិញ។

¹²យើងបានប្រកាស់ ពីការសង្គ្រោះហើយបានថ្លែងថា គ្មានព្រះដទៃក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាជាសាក្សីរបស់យើង «នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់» យើងគឺជាព្រះជាម្ចាស់។¹³តាំងពីថ្ងៃនេះទៅ យើងគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយគ្មាននរណាអាចរំដោះអ្នកណាពីកណ្ដាប់ដៃ របស់យើងដែរ។ យើងធ្វើរួចហើយ តើអ្នកណាអាចធ្វើដូចយើងបាន?»

¹⁴នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់អ្នក គឺព្រះដ៏វិសុទ្ធនៃជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល «ដ្បិតយើងនឹងចាត់ទ័ពឲ្យទៅវាយក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ដើម្បីផ្តូលអំណាចរបស់ពួកគេ ហើយបែរក្តីអំណររបស់អ្នកបាប៊ីឡូន ទៅជាចម្រៀងកាន់ទុក្ខវិញ។¹⁵យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ យើងជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្រដែលបាន បង្កើតអីុស្រាអែល»។

¹⁶នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានបន្ទូល (តើអ្នកណាបានញែកសមុទ្រធ្វើផ្លូវនៅកណ្ដាលមហាសមុទ្រ¹⁷តើអ្នកណាដែលបាននាំកង‌ទ័ពមានរទេះចម្បាំង កង‌ពលសេះដ៏ខ្លាំង។ ពួកគេបានបរា‌ជ័យទាំងអស់គ្នា ហើយពួកគេមិនអាំចក្រោកឡើងវិញឡើយ ហើយពួកគេរលត់ទៅ ដូចជាចង្កៀងអស់ប្រេង)។

¹⁸«កុំគិតពីអ្វីដែលបែបធម្មតាឡើយ ហើយកុំនឹកនាការដែលកើតមានតាំងបុរាណកាលនោះ។¹⁹មើល៍! យើងនឹងធ្វើឲ្យមានការថ្មីកើតឡើង ពេលនេះកំពុងតែកើតហើយ តើអ្នករាល់គ្នាមិនឃើញទេឬ? យើងនឹងធ្វើផ្លូវមួយក្នុងវាលរហោ‌ស្ថាន ព្រមទាំងធ្វើឲ្យមានទន្លេហូរ នៅវាលហួត‌ហែងទៀតផង។

²⁰សត្វព្រៃទាំង‌ឡាយនៅតាមទីវាលនឹងគោរពយើង ហើយឆ្កែព្រៃ និងត្មាតផងដែរ ពីព្រោះយើងធ្វើឲ្យមានទឹក នៅក្នុងវាលរហោ‌ស្ថាន និងធ្វើឲ្យមានទន្លេហូរកាត់វាលហួត‌ហែង ដើម្បីផ្ដល់ទឹកឲ្យប្រជា‌ជន ដែលយើងបានជ្រើសរើសបានផឹក²¹ប្រជា‌ជនទាំងនេះដែលយើងបានបង្កើតសម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យពួកគេលើកតម្កើងយើង។

²²ប៉ុន្តែ ពូជ‌ពង្សយ៉ាកុបអើយ អ្នកពុំបានហៅរកយើងទេ អ្នកនឿយ‌ណាយនឹងបម្រើយើងអុីស្រា‌អែលអើយ។²³អ្នកយកកូនចៀមមកដុតទាំងមូលធ្វើយញ្ញ‌បូជា តែមិនមែនថ្វាយយើងទេ អ្នកធ្វើយញ្ញ‌បូជា តែមិនបានបន្ថែមសិរី‌រុងរឿងរបស់យើងទេ។ យើងមិនបានបង្ខិត‌បង្ខំ អ្នកឲ្យយកតង្វាយមកឲ្យយើង យើងក៏មិនបានឲ្យអ្នកនឿយ‌ហត់ដុតធូបដែរ។

²⁴អ្នកយកប្រាក់ទៅទិញគ្រឿងក្រអូប តែមិនមែនសម្រាប់យើងទេ ហើយអ្នកយកខ្លាញ់សត្វធ្វើយញ្ញ‌បូជា តែមិនមែនដើម្បីចម្អែតយើងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ដោយ‌សារអំពើបាបរបស់អ្នក អ្នកបែរជាបង្ខិត‌បង្ខំយើង ឲ្យធ្វើជាខ្ញុំបម្រើរបស់អ្នកទៅវិញ អ្នកបានធ្វើឲ្យយើងនឿយ‌ណាយ ដោយ‌សារអំពើអាក្រក់របស់អ្នក។

²⁵គឺយើងដែលបានលុបអំពើរំលងអ្នកចេញ ដោយយើងយល់ដល់នាមរបស់យើង ព្រមទាំងលើក‌លែងទោសឲ្យអ្នក នឹងមិននឹកនាដល់អំពើបាប របស់អ្នកទៀតឡើយ។²⁶ចូររៀបរាប់ប្រាប់យើងមកមើល! យើងទាំងពីរនឹងវិនិច្ឆ័យរកខុសត្រូវជាមួយគ្នា ចូរនិយាយការពារខ្លួន ដើម្បីបញ្ជាក់ថា អ្នកពិតជាគ្មានទោស។

²⁷បុព្វបុរសរបស់អ្នកបានធ្វើបាប ហើយពួកអ្នកដឹកនាំរបស់អ្នក ក៏បានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងយើងដែរ។²⁸ហេតុនេះហើយ បានជាយើងនឹងមើលងាយ អ្នកដឹកនាំបរិសុទ្ធ យើងឲ្យគេបំផ្លាញយ៉ាកុប យើងឲ្យគេប្រមាថដល់ ប្រជា‌ជនអុីស្រា‌អែល»។

44

¹ឥឡូវនេះ ចូរស្ដាប់ យ៉ាកុបជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ហើយនិងអីុស្រា‌អែល ដែលយើងបានជ្រើសរើសអើយ²នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានមានបន្ទូល ព្រះអង្គដែលបានសូនអ្នកតាំងពីក្នុងផ្ទៃម្ដាយ ព្រះអង្គនឹងជួយអ្នក៖ «កុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ យ៉ាកុបជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ហើយយេស៊ូ‌រូន ដែលយើងបានជ្រើសរើស។

³យើងនឹងចាក់បង្ហូរទឹកទៅលើដីបែកក្រហែង យើងនឹងធ្វើឲ្យមានទឹកហូរ នៅលើដីហួត‌ហែង យើងនឹងចាក់បង្ហូរព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់យើង ទៅលើពូជ‌ពង្សអ្នក ព្រមទាំងឲ្យពរដល់កូនចៅរបស់អ្នកផង។⁴ពួកគេនឹងចម្រើនឡើង ដូចស្មៅត្រូវទឹកភ្លៀងនិងដូចរុក្ខ‌ជាតិដុះនៅតាមមាត់ស្ទឹង។

⁵ម្នាក់ពោលថា «ខ្ញុំជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់» ម្នាក់ទៀតនឹងហៅឈ្មោះថា យ៉ាកុប ម្នាក់ទៀតចារលើបាតដៃថា ខ្ញុំថ្វាយខ្លួនទៅព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រមទាំងមានមោទន‌ភាព ព្រោះខ្លួនជាជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល»។

⁶នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្ររបស់ ជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល ហើយជាព្រះសង្គ្រោះ គឺព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល៖ «យើងនៅមុនគេ ហើយនៅក្រោយគេបំផុតក្រៅពីយើង គ្មានព្រះណាទៀតឡើយ។

⁷តើមានព្រះណាដូចយើង? ឲ្យព្រះនោះបង្ហាញខ្លួន ហើយនិយាយមកកាន់យើងមក គឺត្រូវរៀបរាប់អំពីហេតុ‌ការណ៍ដែលកើតមាន ចាប់ពីពេលយើងបង្កើតប្រជា‌ជន ព្រមទាំងរៀបរាប់អំពីការ ដែលនឹងកើតមាននៅពេលខាងមុខដែរ។

⁸កុំញ័ររន្ធត់ កុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។ តើយើងមិនបានប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងជានិច្ចតាំងពីយូរមកទេរឺ? អ្នករាល់គ្នាជាសាក្សីរបស់យើង តើមានព្រះណាទៀតទេក្រៅពីយើង? គ្មានថ្ម‌ដាណាផ្សេងទៀតទេ ដែលយើងមិនស្គាល់សោះឡើយ»។

⁹អស់អ្នកដែលឆ្លាក់រូបបដិមា សុទ្ធតែជាមនុស្សឥតបានការ ចំណែកស្នា‌ដៃដែលគេចូលចិត្ត ក៏គ្មានបានការអ្វីដែរ រូបព្រះទាំងនោះជាសាក្សីនៃការមើលមិនឃើញ ហើយក៏មិនដឹងអ្វីដែរ គឺធ្វើឲ្យពួកគេអាម៉ាស់វិញ។¹⁰តើអ្នកសូនរូបព្រះក្លែង‌ក្លាយ ឬសិតរូបបដិមា ដែលមិនបានប្រយោជន៍ទាំងនោះ?

¹¹មើល៍! អស់អ្នកដែលថ្វាយ‌បង្គំរូបទាំងនោះ នឹងត្រូវអាម៉ាស់ ដ្បិតអ្នកឆ្លាក់រូបទាំងនោះសុទ្ធតែជាមនុស្ស។ ទុកឲ្យពួកគេប្រមូលគ្នា ឲ្យគេជួប‌ជុំគ្នាទៅ ពួកគេនឹងត្រូវញាប់ញ័រ ហើយអាម៉ាស់មុខ។

¹²ជាងដែកយកលោហ‌ធាតុមកដុត ហើយឆ្នៃវា ជាមួយនិងធ្យូងថ្ម។ គាត់ដំនឹងញញួរធ្វើជារូប ហើយខំប្រឹងធ្វើការដោយប្រើកម្លាំងដៃ។ ហើយគាត់ក៏ឃ្លាន ក៏ធ្វើឲ្យគាត់អស់កម្លាំង ព្រោះគាត់មិនបានផឹកទឹក ហើយក៏ខ្សោយ។

¹³ជាងឈើលាតសន្ធឹងខ្សែមកវាស់ឈើ ជាមួយខ្សែរបន្ទាត់ និងគូររូបពីលើដោយស្លាបប៉ាកកា។ គាត់យកពន្លាកមកដាប់ឈើនោះ តាមរូបរាងផង។ គាត់នឹងធ្វើរូបនោះទៅដូចជាមនុស្ស ហើយទាក់ទាញចិត្តមនុស្សលោក ដូច្នេះវានឹងតម្កល់នៅក្នុងផ្ទះផង។

¹⁴គាត់កាប់ដើមឈើដ៏ធំៗ រួចជ្រើសរើសយកឈើខ្លឹមដ៏មានតម្លៃ ពីចំណោមដើមឈើទាំង‌ឡាយនៅក្នុងព្រៃ។ គាត់ដាំដើមស្រល់ ហើយភ្លៀងបានធ្វើឲ្យដុះលូតលាស់ឡើង។

¹⁵មនុស្ស‌ម្នាយកឈើទាំងនោះមកប្រើជាអុស សម្រាប់កម្ដៅផ្ទះ និងចម្អិនម្ហូបអាហារ។ គេក៏យកឈើនោះឆ្លាក់ធ្វើរូបព្រះសម្រាប់ក្រាបថ្វាយ‌បង្គំ និងធ្វើជារូបបដិមាសម្រាប់គោរពបូជា។¹⁶គេយកឈើមួយចំណែកទៅធ្វើជាអុស អាំងសាច់បរិភោគចម្អែតក្រពះ ហើយក៏ប្រើសម្រាប់កម្ដៅរូបរាងកាយ ទាំងពោលថា «មើល៍ អណ្ដាតភ្លើងនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំកក់ក្ដៅស្រួលណាស់»។

¹⁷ឈើមួយចំណែកទៀត គេយកទៅធ្វើជា រូបបដិមា ជាព្រះរបស់ខ្លួន រួចក្រាបថ្វាយ‌បង្គំ គេគោរពបម្រើរូបនោះ និងទូល‌អង្វរថា«សូមរំដោះទូលបង្គំផង ដ្បិតព្រះអង្គជាព្រះរបស់ទូលបង្គំ»។

¹⁸ពួកគេទាំងនោះមិនយល់ និងមិនរិះគិតពិចារណា ព្រោះភ្នែកគេងងឹតមើលអ្វីពុំឃើញ ហើយចិត្តគំនិតរបស់គេក៏ពុំយល់អ្វីដែរ។

¹⁹គ្មាននរណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍ រិះគិត និងពិចារណា រួចពោលថា «ខ្ញុំបានដុតឈើអស់ពាក់កណ្ដាល ខ្ញុំដុតនំបុ័ងនៅលើរងើកភ្លើង ខ្ញុំអាំងសាច់បរិភោគ។ គួរឲ្យខ្ញុំយកឈើពាក់កណ្ដាលទៀតដែលនៅសល់ យកទៅធ្វើជារូបព្រះគួរស្អប់ខ្ពើម ដើម្បីថ្វាយបង្គំឬអី? តើខ្ញុំនឹងក្រាបថ្វាយ‌បង្គំរូបឈើនោះឬអី?»

²⁰គឺវាដូច្នេះ ប្រសិនបើវាកំពុងតែសុីផេះ ដូងចិត្តបោកបញ្ឆោតរបស់វាបាននាំឲ្យគេវង្វេង។ វាមិនអាចជួយខ្លួនវាបានទេ ហើយវាក៏មិនអាចនិយាយបានដែរ «ការទាំងនេះដែលនៅខាងស្តាំដៃយើង គឺជាព្រះក្លែង‌ក្លាយ»។

²¹ចូរគិតពីការនេះ អីុស្រា‌អែលដែលជាកូនចៅយ៉ាកុបអើយ ដ្បិតអ្នកជាអ្នកបម្រើរបស់យើង យើងបានបង្កើតអ្នក ហើយអ្នកជាអ្នកបម្រើយើង អុីស្រាអែលយើងនឹងមិនបំភ្លេចអ្នកឡើយ។²²យើងបានលុបបំបាត់ទោសកំហុសរបស់អ្នក ដូចពពករសាត់ដ៏ក្រាស់ អំពើបាបរបស់អ្នកនឹងធ្លាក់មកលើយើងវិញ ដ្បិតយើងបានលោះអ្នកហើយ។

²³ចូរស្រែកច្រៀងឡើងផ្ទៃមេឃអើយ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើការនេះហើយ ចូលស្រែកឡើង ទីជម្រៅនៃផែនដីអើយ។ ភ្នំទាំង‌ឡាយអើយ ចូរស្រែកអឺង‌កងឡើង ព្រៃព្រឹក្សានិងរុក្ខ‌ជាតិ ក៏ត្រូវបន្លឺសំឡេងរួមជាមួយគ្នាដែរ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់បានលោះកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុប ហើយព្រះអង្គបានសម្តែងសិរី‌រុងរឿងដល់ជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល។

²⁴នេះជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានបន្ទូល ព្រះដែលបានលោះអ្នក គឺព្រះអង្គដែលបានបង្កើតអ្នកតាំងពីក្នុង ផ្ទៃម្ដាយមក «យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ដែលបានបង្កើត អ្វីៗទាំងអស់ យើងបានលាតផ្ទៃមេឃ ហើយយើងក៏បានសន្ធឹងផែនដី ដោយខ្លួនយើងផ្ទាល់។²⁵យើងធ្វើឲ្យទំនាយរបស់គ្រូ‌ហោរ ទៅជាឥតបានការ យើងធ្វើឲ្យពួកគ្រូទាយវង្វេងវង្វាន់ យើងនឹងរំលាយគម្រោង‌ការរបស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញ ដោយធ្វើឲ្យចំណេះរបស់គេ ក្លាយទៅជាការលេលាទៅវិញ។

²⁶យើង គឺជាព្រះអម្ចាស់ ដែលបំពេញតាមពាក្យសម្ដីអ្នកបម្រើរបស់យើង ហើយធ្វើឲ្យគម្រោង‌ការរបស់អស់អ្នកដែល យើងចាត់ឲ្យមកនោះបានសម្រេច យើងថ្លែងអំពីក្រុងយេរូ‌សាឡឹមថា «ចូរឲ្យមានប្រជា‌ជនរស់នៅឡើង» និងក្រុងយូដា «ចូរសង់ក្រុងទាំងនោះឡើងវិញ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្វីៗដែលបាក់បែកមានរូបរាងឡើងវិញ»²⁷តើនរណាដែលបង្គាប់អោយមហា‌សាគរដ៏ជ្រៅ «ចូលឲ្យរីងស្ងួត ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យទន្លេរីងដែរ»។

²⁸ព្រះអម្ចាស់ដែលបានមានបន្ទូលអំពីស្តេចស៊ីរូសថា «ទ្រង់គឺជាអ្នកដឹកនាំ ស្តេចនឹងបំពេញអ្វីៗតាមចិត្តរបស់យើង ទ្រង់នឹងចេញរាជសារឲ្យសង់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹម «ក្រុងនឹងសង់ឡើង» ហើយអំពីព្រះ‌វិហារ«សូមឲ្យគ្រិៈរបស់វាបានសង់ឡើង»។

45

¹នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលទៅ ស្ដេចស៊ីរូសដែលព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងអភិសេក ជាស្តេចដែលយើងកាន់ដៃស្ដាំរបស់យើង ក្នុងការបង្ក្រាបប្រជា‌ជាតិនានានៅចំពោះមុខទ្រង់ ហើយដកអាវុធពីស្ដេចទាំង‌ឡាយ ព្រមទាំងបើកទ្វារក្រុងចំហនៅចំពោះមុខទ្រង់ ហើយទ្វារក្រុងនៅតែបើកជានិច្ច

²«យើងនឹងនៅខាងមុខអ្នក ហើយភ្នំនឹងរាបស្មើ យើងនឹងបំបាក់ទ្វារលង្ហិនទាំង‌ឡាយ ព្រមទាំងកម្ទេចរនុកដែកឲ្យខ្ទេចផង³យើងនឹងប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលអ្នកមានបានកប់ទុកក្នុងទីងងឹត ហើយ អ្នកនឹងដឹងថាគឺជាយើង ពិតជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានហៅអ្នកដោយឈ្មោះរបស់យើង យើង ជាព្រះជាម្ចាស់នៃអុីស្រាអែល។

⁴ដ្បិតយ៉ាកុបជាអ្នកបម្រើយើង ហើយអុីស្រា‌អែលដែលយើងបានជ្រើសរើស យើងបានហៅអ្នកដោយចំឈ្មោះរបស់អ្នក បានប្រទានតួនាទីនៃកិត្ដិយស ទោះបីអ្នកមិនស្គាល់យើងក៏ដោយ ។⁵យើងនេះហើយជាព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយគ្មានអ្នកផ្សេងទៀតដែរ គ្មានព្រះ‌ណាទៀតទេតែយើងជាព្រះជាម្ចាស់។ យើងនឹងជាកម្លាំងដល់អ្នកក្នុងចំបាំង ទោះអ្នកមិនស្គាល់យើងក៏ដោយ⁶មនុស្សនឹងដឹងថា តាំងពីទិសខាងកើតដល់ទិសខាងលិច គឺគ្មានព្រះណាក្រៅពីយើងឡើយ យើងនេះហើយជាព្រះ‌អម្ចាស់ គ្មានព្រះ‌អ្នកណាផ្សេងទៀតទេ។

⁷យើងបានបង្កើតពន្លឺ និងភាពងងឹត យើងធ្វើឲ្យមានសេចក្ដីសុខ និងក្តីមហត្តរាយ គឺយើង ជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានធ្វើការទាំងនេះ។⁸ចូរឲ្យផ្ទៃមេឃធ្លាក់ភ្លៀងចុះពីលើមក ចូលឲ្យផ្ទៃមេឃបង្អុរសេចក្ដីសុចរិតចុះមក។ ចូរឲ្យផែនដីបើកចំហ ដើម្បីឲ្យការសង្គ្រោះរីកចម្រើនឡើង ហើយឲ្យសេចក្ដីសុចរិត ពន្លកចេញជាមួយគ្នាដែរ។ យើងនេះហើយជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតការទាំងនោះមក។

⁹វេទនាដល់អ្នកណាដែលប្រឆាំងជាមួយនិងព្រះជាម្ចាស់ដែលបានបង្កើតមនុស្សនោះមក អ្នកនោះគឺដូចជាឆ្នាំងដីផ្សេងទៀតដែលនៅក្នុងចំណោមឆ្នាំងដីទាំងអស់នៅលើដី! តើមានដីឥដ្ឋណាដែលនិយាយទៅកាន់ជាងស្មូន «តើអ្នកកំពុងតែធ្វើអ្វីហ្នឹង?» ឬ «ការងាររបស់លោកមិនបានការទេ?»

¹⁰វេទនាដល់អ្នកណាដែលនិយាយទៅកាន់ឪពុកថា «តើអ្នកជាឪពុកបែបណាដែរ?» ឬនិយាយទៅម្តាយខ្លួនថា «ហេតុអ្វីបានជាផ្តល់កំណើតខ្ញុំធ្វើអី?»

¹¹នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល គឺជាព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល ជាព្រះដែលបានបង្កើតគេមក «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកសួរយើង អំពីកិច្ចការដែលយើងនឹងធ្វើ សម្រាប់កូនចៅរបស់យើងឬ? តើអ្នករាល់គ្នាចង់ប្រាប់យើងអំពីអ្វីដែលដៃយើងនឹងត្រូវធ្វើឬ?»

¹²«យើងនេះហើយដែលបានបង្កើតផែនដី ហើយបានបង្កើតមនុស្សនៅលើផែនដីនេះផង។ យើងបានលាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃ ដោយដៃរបស់យើង ហើយយើងក៏បញ្ជាហ្វូង‌ផ្កាយទាំងនោះឲ្យលេចមកដែរ។

¹³យើងបានលើកស្ដេចស៊ីរូសឡើង នៅក្នុងសេចក្ដីសុចរិត ហើយយើងនឹងរៀបចំផ្លូវឲ្យបានល្អ។ ស្ដេចនោះនឹងសង់ទីក្រុងរបស់យើង ទ្រង់នឹងឲ្យប្រជា‌ជនរបស់យើង ដែលជាប់ជាឈ្លើយសឹកវិលមកផ្ទះវិញ ហើយមិនបាច់បង់ថ្លៃនិងគ្មានសំណូកដែរ» ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «សម្បត្តិនៃអេស៊ីប និងភោគទ្រព្យរបស់អេត្យូ‌ពី ជាមួយនិងស្រុកសេបាដែលបរុសមាឌធំ នឹងនាំមកឲ្យអ្នក។ ពួកគេទាំងនោះនឹងជារបស់អ្នក។ ពួកគេនឹងដើរតាមអ្នក ទាំងជាប់ច្រវាក់។ ពួកគេនាំគ្នាក្រាបនៅចំពោះមុខអ្នក ហើយប្រកាសប្រាប់អ្នកថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយអស់លោកពិតមែន ក្រៅពីព្រះអង្គគ្មានព្រះណាទៀតទេ»។¹⁵ពិតណាស់ ព្រះអង្គគឺជាព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានលាក់អង្គទ្រង់ ហើយជាព្រះជាម្ចាស់នៃអុីស្រាអែលក៏ជាព្រះសង្គ្រោះដែរ។

¹⁶ពួកគេទាំងនោះនឹងមានការអាម៉ាស់និងបាក់មុខទាំងអស់គ្នា ពួកអ្នកដែលសូនធ្វើរូបបដិមានឹងត្រូវដើរក្នុងភាពអាម៉ាស់ដែរ ។¹⁷ប៉ុន្តែជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល នឹងបានទទួលការសង្គ្រោះពីព្រះ‌អម្ចាស់ ជាមួយការសង្គ្រោះដ៏អស់‌កល្បជានិច្ច អ្នកមិនត្រូវអាម៉ាស់ ឬបាក់មុខសោះឡើយ។

¹⁸នេះជាព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ពិតដែលបានបង្កើតផែនដីមក ហើយធ្វើឲ្យវាកើតឡើង គឺព្រះអង្គបានតាំងផែនដីឡើង។ ព្រះអង្គបង្កើតវាឡើងមិនមែនអត់ប្រយោជន៍ទេគឺឲ្យសត្វលោកស្នាក់អាស្រ័យនៅ។ «គឺយើងនេះហើយជាព្រះ‌អម្ចាស់ ក្រៅពីយើង គ្មានព្រះ‌ណាទៀតទេ។

¹⁹យើងមិនបាននិយាយនៅទីស្ងាត់នោះទេ ឬក្នុងទីកន្លែងលាក់បាំងទេ។ យើងក៏មិនដែលប្រាប់ពូជ‌ពង្សរបស់យ៉ាកុប «ឲ្យស្វែងរកយើងដោយគ្មានប្រយោជន៍ដែរ!» យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ យើងតែងនិយាយត្រឹមត្រូវ ហើយយើងប្រកាសសុទ្ធតែការពិតត្រង់។

²⁰ចូរនាំគ្នាខិតចូលមកជិត! មកទាំងអស់គ្នា អ្នកបានសេស‌សល់ពីប្រជា‌ជាតិនានាអើយ! ពួកគេគ្មានប្រាជ្ញាអ្វីសោះឡើយ ជាអ្នកដែលសែងព្រះរបស់ខ្លួនធ្វើពីឈើ ហើយបួង‌សួងព្រះដែលមិនអាចសង្គ្រោះខ្លួនបាន។

²¹ចូរមកជិត និងប្រកាសមកកាន់យើង ចូរយកភស្តុតាងមកមើល! ចូលឲ្យគេឃុបឃិតគ្នាទៅ។ តើអ្នកណាដែលបានបង្ហាញគេតាំងពីយូរហើយនោះ? តើអ្នកបានប្រកាស់ពីវា? តើមិនមែនយើងទេឬ ជាព្រះអម្ចាស់? គ្មានព្រះណាផ្សេងទៀតទេគឺមានតែយើង មានព្រះជាម្ចាស់តែមួយ និងព្រះ‌សង្គ្រោះតែមួយ គ្មានព្រះណាទៀតឡើយ។

²²ចូរនាំគ្នាបែរមករកយើង យើងនឹងសង្គ្រោះអ្នក គឺសម្រាប់គ្រប់គ្នាពេញផែនដីទាំងមូល ដ្បិតយើងជាព្រះ‌ជាម្ចាស់ គ្មានព្រះ‌ណាទៀតទេ។²³យើងខ្លួនឯងស្បថថា នេះជាពាក្យយើង ហើយវានឹងមិនត្រឡប់មកវិញទេ «នៅមុខយើងមនុស្សលោកនឹងលុតជង្គង់ចុះ ហើយគ្រប់ទាំងអណ្តាតថ្លែងប្រាប់ផង។

²⁴ពួកគេនឹងពោលពីយើងថា «មានតែព្រះ‌អម្ចាស់មួយព្រះអង្គទេ ដែលនាំនូវការសង្រ្គោះ និងកម្លាំង»។ ពួកគេពេញដោយភាពអាម៉ាស់ អស់អ្នកដែលបានខឹងនិងព្រះអង្គ។²⁵ក្នុងព្រះអម្ចាស់ ពូជ‌ពង្សអីុស្រា‌អែលទាំងមូលនឹងបានសុចរិត ហើយខ្ពស់មុខផង។

46

¹ព្រះបាលបានក្រាប់ចុះ ព្រះ‌នេបូក៏អស់ឫទ្ធិដែរ។ រូបព្រះរបស់ពួកគេលីសែងដោយសត្វពាហនៈ និងសត្វព្រៃដាក់ទំងន់លើពួកវា។ រូបព្រះទាំងនោះដែលអ្នកដឹកទៅមក គឺមានធ្ងន់ណាស់នៅសម្រាប់សព្វទាំងនោះ។²ពួកគេក៏ទន់ជើងចុះ លត់ចង្គុង់ចុះ គេមិនអាចជួយរូបទាំងបានទេ ហើយពួកគេក៏ត្រូវដឹកទៅជាឈ្លើយសឹកដែរ។

³ចូរស្តាប់យើង កូនចៅយ៉ាកុបអើយ និងអ្នករួចជីវិតកូនចៅអុីស្រា‌អែលដែរ យើងបានថែទាំអ្នករាល់គ្នា តាំងពីអ្នករាល់គ្នាមុនពេលចាប់កំណើតមក ហើយពីក្នុងផ្ទៃម្តាយដែរ។⁴ទោះបីជាអ្នកចាស់ជរា យើងនឹងបីអ្នកដរាបដល់អ្នកមានសក់ស គឺយើងបានបង្កើតអ្នក ហើយយើងនឹងថែរក្សាអ្នក ហើយយើងនឹងសង្គ្រោះអ្នកផងដែរ។

⁵តើអ្នកនឹងប្រៀបធៀបយើងទៅនឹងអ្នកណា? តើអ្នកគិតថាយើងស្រដៀងនឹងអ្នកណាដើម្បីឲ្យយើងអាចប្រៀបធៀបបាន?⁶មនុស្សខ្លះចាក់មាសអស់ពីថង់របស់ខ្លួនពួកគេថ្លឹងប្រាក់ គេជួលជាងមាស ជាងនោះក៏ធ្វើជាព្រះឲ្យគេ រួចគេក្រាបចុះ ថ្វាយបង្គំចំពោះរូបនោះ។

⁷ពួកគេលើករូបព្រះទាំងនោះនៅលើស្មារបស់ពួកគេហើយកាន់វា ហើយរូបព្រះនោះមិនកម្រើកទៅណាឡើយ។ ពួកគេអំពាវ‌នាវដល់រូបនោះ ប៉ុន្តែវាមិនចេះតប ឬជួយសង្គ្រោះឲ្យរួចពីសេចក្ដីទុក្ខវេទនាបានឡើយ។

⁸ចូរគិតពីការទាំងនេះចុះ កុំបដិសេធឡើយ អ្នករាល់គ្នាដែលជាមនុស្សបះ‌បោរអើយ!⁹គិតពីការគ្រាដំបូង គឺអ្វីដែលកន្លងទៅ ដ្បិតយើងជាព្រះ‌ជាម្ចាស់ គ្មានព្រះណាទៀតទេ យើងគឺជាព្រះ‌ជាម្ចាស់ គ្មានអ្នកណាដូចយើងឡើយ។

¹⁰យើងបានប្រាប់ពីគ្រាចុងក្រោយ តាំងពីពេលដំបូង ហើយអ្វីដែលមិនទាន់កើតឡើង យើងបានថ្លែងថា «ផែនការរបស់យើងនឹងកើតឡើង ហើយយើងនឹងធ្វើតាមបំណងចិត្តយើង»។¹¹យើងបានហៅបក្សីព្រៃពីទិសខាងកើត និងមនុស្សដែលនឹងសម្រេចតាមគំនិតរបស់យើងឲ្យមកពីទីឆ្ងាយ យើងបានចេញថ្លែងហើយ យើងនឹងធ្វើឲ្យសម្រេចជារូបរាង អ្វីដែលយើងគិត‌គូរ យើងមុខជាធ្វើមិនខាន។

¹²ចូរស្ដាប់យើង មនុស្សមានចិត្តរឹង‌រូស ដែលនៅឆ្ងាយពីការងារត្រឹមត្រូវអើយ¹³យើងនាំសេចក្ដីសុចរិតរបស់យើងមកជិត គឺមិននៅឆ្ងាយឡើយ ហើយការសង្គ្រោះយើងក៏មិនរង់ចាំដែរ យើងនឹងសង្គ្រោះក្រុងស៊ីយ៉ូន ហើយអុីស្រា‌អែល ដែលស្រស់ស្អាតរបស់យើង។

47

¹ចុះមកហើយអង្គុយនៅលើដី ក្រុងបាប៊ី‌ឡូនអើយ អ្នករលំហើយ ក្រុងរបស់ជន‌ជាតិខាល់ដេអើយ ចូរអង្គុយផ្ទាល់នឹងដីនេះទៅ អ្នកគ្មានបល្ល័ង្កទៀតទេ។ អ្នកលែងត្រូវហៅថា ជាអ្នកល្វតល្វន់ហើយទន់ភ្លន់ទៀតហើយ។²ចូរយកត្បាល់មកកិនម្សៅ ចូរយកស្បៃចេញពីមុខ ហើយដាក់សម្លៀកបំពាក់អ្នកចុះ ចូរលាត់សំពត់ឡើង ហើយដើរឆ្លងទឹកទន្លេទៅ។

³ភាពអាក្រាតនិងកេរ្តិ៍ខ្មាស់បស់អ្នកនឹងត្រូវបានគេមើលឃើញ យើងនឹងសង‌សឹក ឥតប្រណីដល់អ្នកណាឡើយ។⁴ព្រះអង្គដែលជាព្រះដ៏ប្រោសលោះរបស់យើងព្រះអង្គជាព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែល។⁵សូមអង្គុយនៅស្ងៀមហើយចូលទៅក្នុងភាពងងឹតឱកូនស្រីនៃពួកខាល់ដេអើយ ដ្បិតគេនឹងលែងហៅអ្នកជាម្ចាស់នៃនរគផ្សេងៗទៀតហើយ។

⁶យើងបានខឹងនឹងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង យើងបានឲ្យមរតកប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងទៅក្នុងដៃអ្នក តែអ្នកមិនបានអាណិតអាសូរពួកគេទេ។ អ្នកបានដាក់នឹមធ្ងន់ៗ លើមនុស្សចាស់។⁷អ្នកនិយាយាថា៖ «ខ្ញុំនឹងត្រួតត្រាលើអ្នកជារៀងរហូតគឺជាម្ចាស់»។ អ្នកមិនបានយកការនេះដាក់ក្នុងចិត្ត ហើយក៏មិនបានគិតដល់ចុងបំផុតថាពួកគេនឹងងៀកចេញដែរ។

⁸ដូច្នេះឥឡូវនេះសូមស្តាប់ អ្នកដែលចូលចិត្តការសប្បាយ ហើយនៅដោយឥតកង្វល់ អ្នកនឹកក្នុងចិត្ត «គឺយើងនេះហើយ គ្មាននរណាម្នាក់ដូចយើងទេហើយយើងនឹងមិនអង្គុយធ្វើដូចជាស្ត្រីមេម៉ាយទៀតទេហើយយើងក៏មិនដែលបាត់បង់កូនដែរ»។⁹ប៉ុន្តែសេក្ដីទាំងពីរនេះនឹងមកដល់អ្នកក្នុងពេលតែមួយថ្ងៃតែមួយគឺការបាត់បង់កូននិងជាស្ត្រីមេម៉ាយ ទុក្ខវេទនានេះនឹងកើតមានដល់អ្នក ទោះបីអ្នកមានមន្ត‌អាគម ឬមានគាថា ការពារខ្លួនច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ។

¹⁰អ្នកបានទុកចិត្តនៅក្នុងអំពើអាក្រក់របស់អ្នក ហើយអ្នកបាននិយាយថា «គ្នាននរណាម្នាក់មើលឃើញទេ» ប្រាជ្ញានិងចំណេះដឹងរបស់អ្នកបាននាំអ្នកឲ្យវង្វេងប៉ុន្តែអ្នកនិយាយក្នុងចិត្តថា «ខ្ញុំមានហើយគ្មាននរណាម្នាក់ដូចខ្ញុំទេ»។¹¹ដោយហេតុនេះគ្រោះមហន្តរាយនឹងកើតមានដល់អ្នក អ្នកនឹងមិនអាចបណ្តេញវាចេញបានទេ មហន្ត‌រាយនឹងធ្លាក់មកលើអ្នកគ្រោះមហន្តរាយនឹងវាយប្រហារអ្នកភ្លាមៗមុនពេលដែលអ្នកដឹង។

¹²ចូរប្រើមន្ត‌អាគម‌គាថាដ៏ច្រើនរបស់អ្នក ជាវិជ្ជាដែលអ្នកបានខំប្រព្រឹត្តតាម តាំងតែពីក្មេងមក ប្រហែលជាអ្នកនឹងទទួលបានជោគជ័យឬ ប្រហែលជាអ្នកអាចឈ្នះ គ្រោះមហន្តរាយដែរ។¹³អ្នកអស់កម្លាំង ដោយគំនិតយោបល់គ្រូហោរជាច្រើនរបស់អ្នក អ្នកទាំងនោះបែងចែកមេឃ សង្កេតមើលផ្កាយហើយទស្សន៍‌ទាយរៀងរាល់ខែ អំពីការដែលត្រូវនឹងកើតមាន សូមអោយពួកគ្រូទាំងនោះ ក្រោកឈរហើយជួយសង្រ្គោះអ្នក។

¹⁴ចូរមើល៍! ពួកគេនឹងក្លាយដូចជាចំបើង។ ភ្លើងនឹងឆាបឆេះពួកគេអស់ទៅដែរ។ ពួកគេនឹងមិនសង្រ្គោះខ្លួនពួកគេពីដៃនៃអណ្តាតភ្លើងទេ។ ដ្បិតភ្លើងនោះមិនមែនជាភ្លើង សម្រាប់ចម្អិនអាហារ ឬសម្រាប់អាំងកម្ដៅខ្លួននោះឡើយ!¹⁵របស់ទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នកបានខំតាមនោះ នឹងបានដូច្នោះ ហើយពួកអ្នកដែលបានខំតាមជា‌មួយអ្នកតាំងតែពីក្មេងមកគេនឹងធ្វើការឆ្កូតលីលាទៅតាមផ្លូវរបស់គេរៀងខ្លួន ហើយនៅពេលដែលអ្នកស្រែករកជំនួយគ្មាននរណាម្នាក់អាចជួយសង្គ្រោះអ្នកបានទេ»។

48

¹សូមស្ដាប់ការនេះ កូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុបដែលមានឈ្មោះថាអុីស្រាអែលហើយមកពីពូជពង្សរបស់យូដា អ្នកដែលបានស្បថនៅចំពោះព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ហើយស្រែកអង្វររកព្រះនាមរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែល ប៉ុន្តអ្នករាល់គ្នាមិនបានសម្ដែងនូវភាពស្មោះត្រង់និងភាពសុចរិកឡើយ។²ដ្បិតគេហៅខ្លួនឯងថាជាប្រជាជននៃក្រុងដ៏វិសុទ្ធហើយទុកចិត្តលើព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែល ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលជាព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ។

³«យើងបានប្រកាសប្រាប់អ្នក តាំងពីយូរ‌ណាស់មកហើយ សេចក្ដីដែលចេញពីមាត់យើង ហើយឲ្យអ្នកគេបានដឹង យើងក៏បានធ្វើឲ្យការទាំងនោះមែន ហើយក៏កើតមួយជារំពេចដែរ។⁴ដ្បិតយើងបានដឹងថា អ្នកជាមនុស្សរឹងចចេស សាច់ដុំករបស់អ្នករឹងដូចដែកហើយថ្ងាសរបស់អ្នកដូចជាលង្ហិន⁵ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំប្រាប់អោយអ្នកបានដឹងជាមុន យើងបានឲ្យអ្នកដឹងមុនការដែលនឹងមកដល់ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកនិយាយថា «គឺរូបព្រះរបស់ខ្ញុំដែលបានធ្វើការនេះ» ឬ «គឺរូបព្រះដែលខ្ញុំបង្កើត បានធ្វើឲ្យការកើតមក»។

⁶អ្នករាល់គ្នាបានឮពីការណ៍ទាំងនេះ មើលទៅភស្តុតាងទាំងនោះ ហើយអ្នកនឹងមិនទទួលស្គាល់ អ្វីដែលយើងបានប្រាប់ថាជាការពិតទេ? តាំងពីពេលនេះទៅ យើងប្រាប់ឲ្យអ្នកដឹង អំពីការណ៍ថ្មីៗទៀត ដែលយើងបានគ្រោងទុក តែអ្នករាល់គ្នាមិនទាន់ដឹងនៅឡើយ។⁷ឥឡូវនេះ មិនមែនកាលពីបុរាណទេ ការណ៍ទាំងនោះនឹងកើត រហូតមកទល់ពេលនេះ អ្នកពុំដែលឮគេនិយាយពីការណ៍នេះទេ ដូច្នេះអ្នកមិនអាចនិយាយថា «ពិតណាស់ ខ្ញុំស្គាល់ការណ៍នោះហើយ»។

⁸អ្នកមិនដែលបានឮសោះ មិនបានដឹងទេ ហើយតាំងពីដើមមក អ្នកមិនដែលយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់ឡើយ។ ដ្បិតយើងបានដឹងថា អ្នកនឹងប្រព្រឹត្តដោយចិត្តបោកប្រាស់ ហើយអ្នកបាន បះ‌បោរតាំងពីចាប់កំណើតមក។

⁹ដោយយល់ដល់នាមយើងនឹងបំបាត់សេចក្ដីក្រោធរបស់យើង ដោយយល់ដល់កិត្តិនាមរបស់យើង យើងបានទុកជីវិតឲ្យអ្នក យើងមិនបំផ្លាញអ្នកឡើយ។¹⁰មើល៍ យើងបានបន្សុទ្ធអ្នក ប៉ុន្តែមិនដូចគេបន្សុទ្ធប្រាក់នោះទេគឺយើងលត់‌ដំអ្នក ដោយទុក្ខលំបាកដ៏ខ្លាំង។¹¹ដ្បិតយើងនឹងធ្វើការនោះ ដោយយល់ដល់ខ្លួនយើង គឺដោយយល់ដល់ខ្លួនយើង តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីឱ្យឈ្មោះខ្ញុំត្រូវអាម៉ាស់? សិរី‌ល្អរបស់យើង យើងមិនឲ្យទៅព្រះដទៃណាផ្សេងឡើយ។

¹²ចូរស្តាប់យើងយ៉ាកុបនិងអុីស្រាអែល ដែលយើងត្រាស់ហៅអើយ ចូរនាំគ្នាស្ដាប់ពាក្យយើង! គឺយើងនេះហើយដែលនៅមុនគេ និងនៅក្រោយគេបំផុត។¹³ត្រូវហើយ ដៃយើងបានដាក់ឫសនៃផែនដី ហើយដៃស្តាំរបស់យើងបានលាតផ្ទៃមេឃ កាលណាយើងហៅ នោះទាំងពីរក៏ឈរឡើងជា‌មួយគ្នា។

¹⁴ប្រជា‌ជនទាំងមូលអើយ ចូរមកជួប‌ជុំគ្នា ហើយស្ដាប់ចុះ! ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាតើមាននរណាម្នាក់ដែលបានប្រកាសសេចក្ដីទាំងនេះ? សម្ព័ន្ធមិត្តរបស់យើងនឹងប្រហារក្រុងបាប៊ី‌ឡូន គេ នឹងធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ប្រឆាំងនឹងជនជាតិខាល់ដេ។¹⁵យើង គឺយើងនេះហើយបានថ្លែង យើងបានហៅគេ យើងបាននាំគេមក ហើយគេនឹងសម្រេចកិច្ច‌ការបាន។

¹⁶ចូរនាំគ្នាចូលមកជិត ហើយស្ដាប់យើងចុះ! តាំងតែពីដើមដំបូងមក យើងមិនបាននិយាយដោយសម្ងាត់ទេ ពេលការទាំងនេះចាប់ផ្ដើមកើតឡើង យើងក៏ស្ថិតនៅទីនោះដែរ»។ ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះបានចាត់ខ្ញុំអោយមកនិងព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁷ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដ៏ប្រោសលោះនិងជាព្រះដ៏វិសុទ្ធនៃជនជាតិអុីស្រាអែល មានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកដែលបង្រៀនអ្នកពីរបៀបដែលអ្នកអាចទទួលជោគជ័យបាន។¹⁸ប្រសិនបើអ្នកបានធ្វើតាមបញ្ញត្ដិរបស់ខ្ញុំ! ពេលនោះសេចក្តីសុខសាន្តនិងភាពថ្កុំថ្កើងរបស់អ្នកនឹងហូរដូចជាទន្លេហើយសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់អ្នកនឹងដូចជារលកសមុទ្រ។

¹⁹កូនចៅរបស់អ្នកនឹងកើនចំនួនច្រើនឥតគណនា ដូចខ្សាច់ ចំណែកកូនចៅដែលចេញពីផ្ទៃរបស់អ្នកកើនចំនួនច្រើនដូចគ្រាប់ខ្សាច់ផងដែរ ឈ្មោះរបស់ពួកគេនឹងមិនត្រូវបានគេកាត់ចេញ ឬបំផ្លាញពីមុខយើងនោះឡើយ។

²⁰ចូរចេញពីក្រុងបាប៊ី‌ឡូន! ចូររត់ចេញពីក្នុងចំណោមជន‌ជាតិខាល់ដេ! ចូរបន្លឺសំឡេងប្រកាសយ៉ាងសប្បាយ! ចូរប្រកាសរហូតដល់ទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដី! ចូលនិយាយថា «ព្រះអម្ចាស់បានរំដោះយ៉ាកុបជាអ្នកបំរើរបស់ព្រះអង្គ»។

²¹ពួកគេនៅមិនស្រែកទឹកទេនៅពេលព្រះអង្គនាំឆ្លងវាលហួត‌ហែង ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឱ្យទឹកហូរចេញពីថ្មសម្រាប់ពួកគេ ដោយអង្គបំបែកថ្មហើយទឹកក៏ហូរចេញមក។²²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា មនុស្សអាក្រក់អត់មានក្តីសុខសាន្តទេ»។

49

¹ចូរស្តាប់យើង កោះទាំង‌ឡាយអើយ! ឥឡូវនេះសូមចំណាយពេលស្ដាប់យើងដោយចិត្តទុកដាក់ អស់អ្នកដែលនៅកន្លែងឆ្ងាយ។ ព្រះ‌អម្ចាស់ត្រាស់ហៅខ្ញុំ តាំងពីខ្ញុំនៅក្នុងផ្ទៃម្ដាយ ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅខ្ញុំតាំងពីមុនខ្ញុំកើត។²ព្រះអង្គបានធ្វើអោយមាត់ខ្ញុំដូចជាដាវមុតស្រួច ព្រះអង្គបានលាក់ខ្ញុំនៅក្នុងម្លប់ព្រះហស្ដរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យខ្ញុំក្លាយជាព្រួញមួយស្រួច ហើយលាក់ទុកក្នុងបំពង់ព្រួញរបស់ព្រះអង្គ។

³ព្រះអង្គមានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា «អុីស្រាអែលដែលជាអ្នកបំរើរបស់យើង ដែលយើងនឹងបានសិរី‌ល្អដោយ‌សារអ្នក»។⁴ប៉ុន្តែខ្ញុំបានឆ្លើយថា «ទោះបីខ្ញុំគិតថាខ្ញុំបានធ្វើការអត់ប្រយោជន៍ ខ្ញុំក៏បានប្រើកម្លាំងរបស់ខ្ញុំដោយអត់ប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែយុត្តិធម៌របស់ខ្ញុំ គឺនៅជាមួយព្រះអម្ចាស់ ហើយរង្វាន់របស់ខ្ញុំក៏នៅមួយព្រះជាម្ចាស់ដែរ»។

⁵ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ព្រះអង្គដែលបានបង្កើតខ្ញុំមកដើម្បីឲ្យខ្ញុំបម្រើព្រះអង្គ សម្រាប់នឹងនាំពួកយ៉ាកុបមករកព្រះ‌អង្គវិញ ហើយឲ្យពួកអុីស្រា‌អែលបានមូលមករកព្រះ‌អង្គដែរ ដ្បិតនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ខ្ញុំជាមនុស្សដែលមានកិត្តិយស ហើយព្រះជាម្ចាស់ជាកម្លាំងនៃខ្ញុំ⁶ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា «ធ្វើជាអ្នកបំរើរបស់យើងគឺជារឿងដែលតូចតាចបំផុត ក្នុងការបង្កើតកុលសម្ព័ន្ធរបស់លោកយ៉ាកុបឡើងវិញ ដើម្បីស្តារជនជាតិអុីស្រាអែលដែលនៅសល់ឡើងវិញ យើងនឹងធ្វើឱ្យអ្នកក្លាយជាពន្លឺបំភ្លឺដល់ប្រជាជាតិទាំងមូល ដើម្បីអោយអ្នកធ្វើជាក្តីសង្គ្រោះរបស់យើងដល់ចុងផែនដី»។

⁷នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ដែលបានលោះអុីស្រាអែល ហើយជាព្រះជាម្ចាស់ដ៏បរិសុទ្ធផង មកចំពោះអ្នក ដែលត្រូវគេមើល‌ងាយ និងជាអ្នកដែលប្រជាជាតិបានស្អប់ខ្ពើម ដែលជាខ្ញុំបម្រើនៃអ្នកដឹកនាំ «បណ្ដាក្សត្រនឹងឃើញ ហើយក្រោកឈរឡើង ព្រមទាំងពួកអ្នកដឹកនាំផង អ្នកនឹងក្រាបចុះ ដោយសារព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលជាព្រះដ៏ស្មោះ‌ត្រង់ គឺជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធនៃជនជាតិអីុស្រា‌អែលដែលព្រះ‌អង្គបានរើសអ្នក»។

⁸នេះជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល «ដល់ពេលមួយដែលយើងគាប់ព្រះហឬទ័យយើងនិងឆ្លើយតបទៅកាន់អ្នក ហើយនៅថ្ងៃនៃការសង្គ្រោះមកដល់យើងនិងជួយដល់អ្នក យើងនិងការពារអ្នក ហើយយើងបានញែកអ្នកឲ្យនៅដាច់ឡែកពីគេដើម្បីធ្វើជាសម្ពន្ធ‌មេត្រីសម្រាប់ប្រជា‌ជន ដើម្បីតាំងទឹកដីឡើង ប្រយោជន៍នឹងចែកដីដែលចោលស្ងាត់ដល់គេ ទុកជាមរតក។

⁹អ្នកនឹងនិយាយទៅកាន់អ្នកទោសថា «ចេញមក» ដើម្បីប្រាប់អ្នកដែលនៅក្នុងគុកងងឹតថា«ចូរបង្ហាញខ្លួនអ្នក» ពួកគេនឹងមានអាហារបរិភោគតាមផ្លូវ ហើយស្វែងរកអាហារ តាមទីវាលផងដែរ។

¹⁰ពួកគេនឹងមិនឃ្លាន ឬ ស្រេកទឹកឡើយ ចំហាយក្តៅ ឬព្រះ‌អាទិត្យ នឹងធ្វើអីគេមិនបានឡើយ ដ្បិតព្រះដែលមានព្រះ‌ហឫទ័យ មេត្តាករុណាចំពោះគេ ទ្រង់នាំផ្លូវគេ ព្រះអង្គដឹកនាំគេឆ្ពោះទៅកាន់ប្រភពទឹក។¹¹យើងនឹងធ្វើអស់ទាំងភ្នំរបស់យើងឲ្យជាផ្លូវ អស់ទាំងថ្នល់របស់យើង នឹងបានលើកឡើង»។

¹²ចូរមើល៍! ពួកគេមកពីឆ្ងាយណាស់អ្នកខ្លះមកពីខាងជើង អ្នកខ្លះមកពីខាងលិច អ្នកខ្លះទៀតមកពីស្រុកខាងត្បូង និងផ្សេងទៀតមកពីស្រុកសុីនីម។¹³ផ្ទៃមេឃអើយ ចូរច្រៀងឡើង ឱផែនដីអើយ ចូរឲ្យអរសប្បាយចុះភ្នំទាំង‌ឡាយអើយ ចូរស្រែកអបអរ‌សាទរ! ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់សម្រាលទុក្ខ ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ទាំងមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអាណិតអាសូរដល់ប្រជារាស្ត្រ របស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁴ប៉ុន្តែក្រុងស៊ីយ៉ូនបានថា «ព្រះអម្ចាស់បានបោះបង់ចោលខ្ញុំហើយព្រះអម្ចាស់បានបំភ្លេចខ្ញុំហើយ»។¹⁵«តើម្ដាយអាចបំភ្លេចកូនរបស់ខ្លួន ដែលនៅបៅបានឬ? ដូច្នេះនាងមិនអាណិតអាសូរកូនប្រុសដែលនាងបានសម្រាលទេ? មែនហើយ ពួកគេនឹងភ្លេចបាន ប៉ុន្តែ យើងមិនដែលភ្លេចអ្នកឡើយ។

¹⁶ចូរមើល៍! យើងបានចារឈ្មោះអ្នក នៅលើបាតដៃរបស់យើង ហើយកំពែងរបស់អ្នក តែងនៅមុខយើងជានិច្ច។¹⁷កូនចៅអ្នកនឹងត្រឡប់មកវិញ ក្នុងពេលសត្រូវដែលបានកម្ទេច និងបំផ្លាញអ្នក នឹងចាកចេញឆ្ងាយពីអ្នក។¹⁸ចូរងើបភ្នែកឡើងមើលជុំ‌វិញចុះ កូនចៅរបស់អ្នកមកជួប‌ជុំគ្នាអស់ហើយ គេនាំគ្នាមករកអ្នក។ ដរាបណាយើងគង់នៅ នេះជាព្រះអម្ចាស់ថ្លែងព្រះបន្ទូល អ្នកនឹងបានពាក់វាដូចគ្រឿងអលង្ការ អ្នកនឹងពាក់ដូចកូនក្រមុំតាក់តែងខ្លួន។

¹⁹ដ្បិតទីកន្លែងដែលគេបំផ្លាញចោលឲ្យនៅស្ងាត់ជ្រងំ ហើយមានតែគំនរបាក់បែកនេះ នឹងបានជាទីចង្អៀតណែន ដល់ពួកអ្នកដែលអាស្រ័យនៅវិញ សត្រូវដែលបានលេបទឹកដីអ្នកកាលពីមុន នឹងចាកចេញឆ្ងាយពីទីនេះ។²⁰ពួកកូនចៅអ្នកដែលកើតក្នុងសេចក្ដីទុក្ខលំបាករបស់អ្នក ពួកគេនឹងនិយាយដាក់ត្រចៀកអ្នកថា កន្លែងនេះចង្អៀតពេកសម្រាប់ពួកយើងទុកកន្លែងសម្រាប់ពួកយើងដូច្នេះយើងអាចរស់នៅទីនេះ។

²¹បន្ទាប់មកអ្នកនឹងសួរខ្លួនឯងថា«តើអ្នកណាបានយកកូនទាំងនេះមកអោយខ្ញុំ? ដ្បិតខ្ញុំបានបាត់កូនចៅអស់ហើយ ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯង។ តើអ្នកណាបានមើលថែកូនៗទាំងនេះ? មើល៍! ខ្ញុំបាននៅម្នាក់ឯង តើកូនទាំងនេះបានមកពីទីណា?»

²²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «មើល យើងនឹងលើកដៃហៅទៅប្រជាជាតិនានាយើងនឹងលើកទង់សញ្ញារបស់យើងដល់ប្រជាជន។ គេនឹងបីយកកូនប្រុសៗរបស់អ្នកមក ហើយដាក់កូនស្រីៗរបស់អ្នកនៅលើស្មាគេ។

²³ស្តេចនឹងទៅជាឪពុកចិញ្ចឹមរបស់អ្នក ហើយម្ចាស់ក្សត្រីទាំងនោះនឹងធ្វើជាអ្នកមើលថែជំនួសអ្នក ពួកគេនឹងក្រាបសំពះអ្នកនៅលើផែនដីហើយលិទ្ធធូលីដីនៅជើងរបស់អ្នក ពេលនោះអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលស្គាល់ថាយើងពិតជាព្រះអម្ចាស់មែន។ អ្នកដែលរង់ចាំខ្ញុំនឹងមិនត្រូវអាម៉ាស់ឡើយ»។

²⁴អ្វីៗដែលអ្នកចម្បាំងដ៏ជំនាញរឹបអូសយកហើយ តើនរណា អាចដណ្ដើមយកមកវិញបាន? រំដោះពួកឈ្លើយពីជនកំណាចបាន?²⁵ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ពិតមែនហើយអស់អ្នកដែលត្រូវចាប់ជាឈ្លើយសឹកនឹងត្រូវខ្មាំងកៀរយកទៅជាឈ្លើយ។ យើងនឹងប្រឆាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកហើយសង្គ្រោះកូនចៅរបស់អ្នក។

²⁶យើងនឹងឃ្វាលពួកសង្កត់សង្កិនរបស់អ្នកដោយ អោយគេបរិភោគសាច់ខ្លួនឯង ហើយពួកគេនឹងស្រវឹងឈាមរបស់ខ្លួនដូចជាស្រា។ ពេលនោះមនុស្សលោកទាំងអស់នឹងដឹងថាយើងជាព្រះសង្គ្រោះនិងជាព្រះប្រោសលោះរបស់អ្នកគឺព្រះរបស់យ៉ាកុបដ៏មានឫទ្ធានុភាព»។

50

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «តើសំបុត្រលះ‌លែងដែលយើងឲ្យដល់ម្តាយអ្នក ដើម្បីលេងគ្នានោះនៅឯណា? តើយើងលក់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីសងបំណុលនរណា? មើល៍! អ្នកត្រូវបានលក់ដោយព្រោះតែអំពើបាបរបស់និងព្រោះការបះបោររបស់អ្នកដែរ ហើយម្តាយអ្នកបានបញ្ជូនទៅឆ្ងាយ។

²ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមកតែគ្មាននរណាម្នាក់នៅទីនេះសោះ? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំហៅ តែគ្មាននរណាឆ្លើយ? តើដៃរបស់យើងខ្លីពេកដើម្បីលោះអ្នកមែនទេ? តើយើងគ្មានអំណាចអ្វីដើម្បីរំដោះអ្នកទេឬ? មើល៍! យើងស្រែកគំរាម នោះសមុទ្រក៏រីងស្ងួត ទន្លេក្លាយទៅជាវាលរហោ‌ស្ថាន ធ្វើឲ្យត្រីវិនាសអស់ ព្រោះគ្មានទឹក។³យើងអាចធ្វើឲ្យផ្ទៃមេឃប្រែជាងងឹត យើងបិតបាំងវាជាសំពត់ធ្មៃ»។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានប្រទានឲ្យខ្ញុំនិយាយមានវោហារ ដូចជាអ្នកដែលបានរៀន ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានចេះប្រើពាក្យសម្ដី ដើម្បីឲ្យខ្ញុំលើកទឹកចិត្ត មនុស្សដែលអស់សង្ឃឹម។ រៀងរាល់ព្រឹក ព្រះអង្គបានដាស់‌តឿនខ្ញុំ ហើយអប់រំខ្ញុំឲ្យចេះស្ដាប់ ដូចសិស្សស្ដាប់ពាក្យគ្រូ។

⁵ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានបើកត្រចៀកខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិនបានបះ‌បោរប្រឆាំង ហើយមិនបានដកខ្លួនថយក្រោយដែរ។⁶ខ្ញុំបានបែរខ្នងអោយអ្នកដែលបានវាយខ្ញុំ និងថ្ពាល់ខ្ញុំដល់អ្នកដែលបើកពុកចង្កាខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនបានលាក់បាំងមុខខ្ញុំពីការអៀនខ្មាស់និងការស្តោះទឹកមាត់ទេ។

⁷ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនឹងជួយខ្ញុំ។ ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំមិនត្រូវអាម៉ាស់ដូចដែលខ្ញុំបានធ្វើឲ្យមុខរបស់ខ្ញុំដូចជាអណ្តាតភ្លើង ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនត្រូវអាម៉ាស់ឡើយ។

⁸ព្រះអង្គដែលនឹងរកយុត្តិធម៌អោយខ្ញុំទ្រង់គង់នៅជិត។ តើអ្នកណានឹងប្រឆាំងនឹងខ្ញុំ? ចូរយើងឈរឡើងជា‌មួយគ្នា។ តើអ្នកណាជាអ្នកចោទប្រកាន់ខ្ញុំ? ឲ្យគាត់ចូលមកជិតខ្ញុំ។⁹មើល៍! ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនឹងជួយខ្ញុំ តើនរណាអាចផ្ដន្ទាទោសខ្ញុំ? មើល៍! ពួកគេទាំងអស់គ្នានឹងចាស់ទៅដូចជាសម្លៀក‌បំពាក់ ហើយកន្លាតនឹងកាត់គេអស់ទៅ។

¹⁰ក្នុងចំណោមអ្នកតើមានកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ទេ? តើអ្នកស្តាប់តាមសំឡេងអ្នកបំរើរបស់ព្រះអង្គទេ? តើអ្នកណាដើរក្នុងភាពងងឹតដែលអត់មានពន្លឺទេ? អ្នកនោះត្រូវពឹងផ្អែកលើព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ និងផ្ញើរជីវិតលើព្រះជាម្ចាស់ខ្លួន។

¹¹មើល៍! អស់អ្នកដែលបង្កាត់ភ្លើង អស់អ្នកដែលបំពាក់ខ្លួនដោយភ្លើង ដើរក្នុងអណ្ដាតភ្លើង អ្នករាល់គ្នាមុខជាត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងភ្លើងដែល ឆេះយ៉ាងសន្ធោ‌សន្ធៅ ជាភ្លើងដែលអ្នករាល់គ្នាដុត ក៏នឹងឆាប‌ឆេះអ្នករាល់គ្នាដែរ។ យើងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នា ដោយដៃយើងផ្ទាល់ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់នៅកន្លែងនៃការឈឺចាប់។

51

¹ចូរស្តាប់យើង អ្នកដែលស្វែងរកសេចក្តីសុចរិតអើយ អ្នកដែលស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ ចូរមើលឲ្យចំទៅថ្មដា ជាទីកន្លែងដែលយើងបានដាប់កាត់យកអ្នករាល់គ្នាចេញមកក្រៅ។

²ចូរមើល ពីអប្រាហាំដែលជាបុព្វបុរសរបស់អ្នក និងសារ៉ាដែលបង្កើតអ្នកមក ពេលយើងហៅអប្រាហាំមក គាត់នៅម្នាក់ឯង យើងបានហៅគាត់។ យើងឲ្យពរគាត់ ហើយគាត់ក៏មានចំនួនជាច្រើនឡើង។

³ពិតណាស់ ព្រះអម្ចាស់នឹងកំសាន្តចិត្តក្រុងស៊ីយ៉ូន ព្រះអង្គនឹងសំរាលទុក្ខដល់ទីដែលបាក់បែក ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យដីហួត‌ ហែងនេះ ប្រែទៅជាសួនឧទ្យានអេដែន ហើយទីស្ងាត់ក្បែទន្លេ យ័រដាន់ទៅជាជ្រលោងឧឡាននៃព្រះអម្ចាស់វិញ ហើយសម្រែកសប្បាយរីក‌រាយ និងមានបទចម្រៀងអរព្រះ‌គុណ។

⁴«ចូរប្រុងស្តាប់យើង ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងអើយ ចូរស្តាប់ចុះ ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងអើយ! ដ្បិតយើងនឹងចេញក្រឹត្យមួយហើយយើងនឹងអោយយុត្ដិធម៌របស់យើងធ្វើជាពន្លឺបំភ្លឺប្រជាជាតិទាំងមូល។⁵សេចក្តីសុចរិតនៃយើងជិតបង្កើយ សេចក្តីសង្គ្រោះរបស់យើងនឹងចេញទៅ ហើយដៃយើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះអស់ទាំងប្រជាជាតិទាំងមូល កោះទាំងឡាយដែលបានរង់ចាំយើង ដ្បិតដៃយើងក៏រង់ចាំដែរ។

⁶សូមងើយភ្នែកអ្នកមើលទៅមេឃហើយមើលផែនដីដែលនៅពីក្រោម ដ្បិតមេឃនឹងរសាត់បាត់ទៅដូចជាផ្សែង អ្វីៗនឹងត្រូវរលាយដូចសម្លៀកបំពាក់ មនុស្សនៅលើផែនដីនឹងត្រូវវិនាសដូចសត្វល្អិត។ ប៉ុន្តែការសង្គ្រោះរបស់យើងនឹងនៅស្ថិតស្ថេរជាដរាប ហើយសេចក្ដីសុចរិតរបស់យើងនឹងមិនឈប់ដែរ។

⁷ចូរស្តាប់យើង អស់អ្នកដែលស្គាល់សេចក្ដីពិត ប្រជា‌ជនដែលគោរពក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់យើង ដោយចិត្តស្មោះអើយ ចូរនាំគ្នាស្ដាប់យើង កុំខ្លាចមនុស្សហើយក៏មិនត្រូវខកចិត្តដោយការរំលោភបំពានរបស់ពួកគេដែរ។⁸ដ្បិតកណ្ដៀរនឹងស៊ីវាដូចសម្លៀកបំពាក់ហើយដង្កូវនឹងស៊ីដូចជារោមចៀម ប៉ុន្តែសេចក្តីសុចរិតរបស់យើងនឹងនៅស្ថិតស្ថេរ ហើយសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់យើងនឹងស្ថិតស្ថេរនៅគ្រប់ជំនាន់»។

⁹ សូមក្រោកឡើង! សូមក្រោកឡើង ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ បំពាក់ខ្លួនអ្នកជាមួយកម្លាំង ព្រះហ័ស្តព្រះអម្ចាស់។ សូមក្រោកឡើង ដូចនៅកាលពីដើម ជាជំនាន់ពីបុរាណ។ តើមិនមែនទ្រង់ទេឬដែលបានផ្តូលរ៉ាហាប់ ហើយព្រះអង្គក៏បានចាក់ទម្លុះសត្វដ៏សម្បើម?¹⁰តើមិនមែនព្រះ‌អង្គដែលធ្វើឲ្យទឹកសមុទ្ររីង គឺជាទឹកដ៏សែនជម្រៅ ហើយបានធ្វើឲ្យបាតសមុទ្រត្រឡប់ជាផ្លូវ សម្រាប់ឲ្យពួកមនុស្សដែលរំដោះបានដើរឆ្លងទៅ?

¹¹ពួកឈ្លើយសឹកដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានរំដោះ នឹងត្រឡប់មកក្រុងស៊ីយ៉ូន ហើយគេនឹងមានអំណរដ៏នៅអស់កល្បជា‌និច្ច នៅលើក្បាលរបស់គេ នឹងទទួលបានសេចក្ដីរីក‌រាយនិងអំណរ ដ្បិតទុក្ខព្រួយ និងសម្រែកយំថ្ងូរ លែងមានទៀតហើយ។

¹²«យើង គឺយើងនេះហើយដែលសម្រាលទុក្ខអ្នក។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកភ័យខ្លាចនិងមនុស្ស ដែលនឹងត្រូវស្លាប់កើតពីមនុស្ស ដែលនឹងត្រូវក្រៀមទៅដូចជាស្មៅនោះ?

¹³ហេតុអ្វីបានជាអ្នកភ្លេចព្រះអម្ចាស់ដែលបានបង្កើតអ្នក ហើយទ្រង់បានលាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃនិងរៀបគ្រិះនៃផែនដី? ហើយអ្នកខ្លាចចំពោះការនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយកំហឹងនៃការសង្កត់‌សង្កិន នៅពេលគេសម្រាចនឹងបំផ្លាញអ្នក។ តើសេចក្តីកំហឹងរបស់អ្នកជិះជាន់នោះនៅទីណា?

¹⁴ពួកអ្នកដែលបានបានឱនចុះ ព្រះអម្ចាស់នឹងដោះគេចេញយ៉ាងឆាប់ គេនឹងមិនត្រូវស្លាប់ទេ មិនធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅឡើយ គេក៏មិនខ្វះអាហារបរិភោគដែរ។¹⁵ដ្បិតយើងជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកដែលធ្វើអោយសមុទ្របក់បោក ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលជាព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁶យើងបានដាក់ពាក្យពេចន៍របស់យើងនៅក្នុងមាត់អ្នក ហើយបានគ្របបាំងអ្នកដោយស្រមោលដៃរបស់យើង ដោយលាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃ ចាក់គ្រឹះនៃផែនដី ហើយពោលទៅកាន់អ្នកក្រុងសុីយ៉ូនថា «អ្នកជាប្រជា‌ជនរបស់យើង»។

¹⁷ចូរភ្ញាក់ឡើង ចូរក្រោកឡើង ក្រុងយេរូសាឡិមអើយ ចូរឈរឡើង អ្នកបានផឹកពីពែងនៃព្រះ‌ពិរោធដ៏ខ្លាំង របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ អ្នកបានផឹកព្រះ‌ពិរោធពីពែងនេះ រហូតដល់តំណក់ចុងក្រោយ គឺរហូតដល់បាត់ស្មារតី។¹⁸ក្នុងពួកកូនប្រុសៗដែលកើតចេញពីទីក្រុងនោះមក គ្មានណាមួយសម្រាប់ដឹក‌នាំមុខគេឡើយ ក្នុងចំណោមកូនទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នកចិញ្ចឹម គ្មាននរណាម្នាក់ជួយអ្នកទេ។

¹⁹សេចក្ដីទាំងពីរមុខនេះ បានកើយឡើងមកលើអ្នក តើអ្នកសោកស្តាយជាមួយអ្នក? គ្រោះមហន្តរាយ និងសេចក្ដីបំផ្លាញ គ្រោះទុរ្ភិក្សនិងដាវផង។ តើអ្នកសម្រាលទុក្ខអ្នក?²⁰កូនប្រុសរបស់អ្នកបានដួលសន្លប់ហើយ។ ពួកគេដេកនៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់ ពួកគេកម្រើកលែងរួច ដូចសត្វជាប់អន្ទាក់ ព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់ទ្រង់ព្រះ‌ពិរោធចំពោះពួកគេ ហើយគំរាមកំហែងដល់ព្រះរបស់អ្នក។

²¹ដូច្នេះ អ្នកដែលត្រូវរងទុក្ខវេទនា ហើយអ្នកស្រវឹង តែមិនមែនស្រវឹងដោយផឹកស្រាទេ²²នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ដែលបានសូមអង្វរសម្រាប់ប្រជារាស្រ្តរបស់ទ្រង់ «មើល៍! យើងលែងឲ្យអ្នកផឹកពីពែង ដែលបណ្ដាលឲ្យអ្នកបាត់ស្មារតី គឺជាកាកនៅក្នុងពែងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង ចេញពីដៃអ្នកហើយ អ្នកនឹងមិនត្រូវផឹកម្តងទៀតឡើយ។

²³យើងនឹងឲ្យសត្រូវដែលធ្វើបាបអ្នក ជាពួកអ្នកដែលបាននិយាយទៅព្រលឹងអ្នកថា «ចូរឱនចុះ ដើម្បីឲ្យយើងបានដើរលើអ្នក ហើយខ្នងរបស់អ្នកបានរាបដូចជាដី និងជាផ្លូវថ្នល់សំរាប់គេដើរលើ»។

52

¹ក្រោកឡើង ក្រោកឡើង ក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ហើយដាក់កម្លាំងនៅលើអ្នក និងពាក់ខោអាវស្រស់ស្អាតរបស់អ្នកផង ក្រុងយេរូសាឡិមដ៏បរិសុទ្ធ ដ្បិតពួកមិនកាត់ស្បែកឬពួកមិនស្អាត មិនអាចចូលមកក្រុងអ្នកបានទៀតឡើយ។

²ចូររលាស់ធូលីដីចេញពីអ្នក ចូរក្រោកមកអង្គុយនៅកន្លែងដើម យេរូ‌សាឡិមអើយ ចូរដោះខ្សែច្រវាក់ចេញពីករបស់អ្នកកូនស្រីរបស់ស៊ីយ៉ូន។³ដ្បិតនេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «អ្នកបានត្រូវគេលក់ដោយគ្មានតម្លៃអ្វីទេអ្នកនឹងត្រូវបានលោះដោយគ្មានប្រាក់»។

⁴ដ្បិតនេះគឺជាព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល៖ «កាលពីដើមដំបូង ប្រជារាស្ដ្ររបស់យើងបានចេញទៅស្រុកអេស៊ីប ជាបណ្តោះអាសន្ន តែត្រូវបានអាស្ស៊ីរីជិះជាន់ពួកគេ។

⁵ឥឡូវនេះតើយើងមានអ្វីនៅទីនេះ? ដោយឃើញថាប្រជា ‌ រាស្ត្ររបស់យើងត្រូវគេនាំយកទៅដោយឥតបានការអ្វី? អ្នកដែលគ្រប់គ្រងលើពួកគេនឹងចំអកអោយពួកគេ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁶ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាប្រជាជនរបស់យើង នឹងស្គាល់នាមរបស់យើង ហើយពួកគេនឹងរស់នៅក្នុងថ្ងៃដែលយើងបាននិយាយ «គឺយើងនេះហើយ!»

⁷តើល្អយ៉ាងណាទៅ គឺជើងអ្នកដែលដើរលើភ្នំ ជាអ្នកដែលនាំដំណឹង ហើយប្រកាសដំណឹងល្អ ជាអ្នកប្រកាសពីក្តីសុខសាន្ត ហើយពីការសង្គ្រោះ គឺពោលមកកាន់ក្រុងស៊ីយ៉ូនថា «ព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកសោយរាជ្យ!»⁸ចូរស្តាប់ អ្នកយាមក្រុងបន្លឺសំឡេងឡើង ពួកគេស្រែកហ៊ោរួមជាមួយគ្នា ដ្បិតគេនឹងឃើញដោយភ្នែករបស់ខ្លួនគេ គឺព្រះ‌អម្ចាស់យាងមកក្រុងស៊ីយ៉ូនវិញហើយ។

⁹ក្រុងយេរូសាឡិមអើយ ចូរនាំគ្នាស្រែកហ៊ោនិងច្រៀងដោយអំណរទៅ។ ព្រះអម្ចាស់បានសំរាលទុក្ខប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គ ដោយព្រះអង្គបានលោះក្រុងយេរូសាឡឹម។¹⁰ព្រះអម្ចាស់បានសំដែងព្រះបារមីដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គនៅចំពោះមុខប្រជាជាតិនានា។ ផែនដីទាំងមូលនឹងឃើញការសង្គ្រោះនៃព្រះរបស់យើង។

¹¹ចាកចេញ ចូរនាំគ្នាចាកចេញពីទីនេះទៅ កុំប៉ះ‌ពាល់អ្វីៗដែលមិនបរិសុទ្ធឡើយ ចូរញែកខ្លួនចេញជាស្អាតចុះ ឱពួកអ្នកដែលលើកយកគ្រឿងនៃព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ។¹²ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាមិនចាកចេញទៅយ៉ាងដោយប្រញ៉ាប់នោះទេ ហើយក៏មិនចាកចេញទៅដូចគេរត់លូនដែរ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់នឹងយាងពីមុខអ្នក។ ព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែលនឹងការពារអ្នក។

¹³មើល៍! អ្នកបម្រើរបស់យើង នឹងប្រព្រឹត្ដដោយឈ្លាសវៃ អ្នកបម្រើរបស់យើងនឹងបានចម្រុង‌ចម្រើន ហើយត្រូវលើកតម្កើង។¹⁴មានមនុស្សច្រើនឃើញទ្រង់គេក៏នាំគ្នាព្រឺខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគេមើលមុខទ្រង់លែងស្គាល់ លោកលែងមានទ្រង់‌ទ្រាយជាមនុស្សទៀតហើយ។

¹⁵ទោះបីជាយ៉ាងនោះក្តី អ្នកបំរើរបស់យើងនឹងប្រោសប្រជាជាតិជាច្រើនហើយស្តេចនានានឹងបិទមាត់ពួកគេព្រោះតែព្រះអង្គ ដ្បិតគេនឹងឃើញការដែលឥតមានអ្នកណាប្រាប់ដល់គេហើយគេ នឹងបានឮសេចក្ដីដែលគេមិនដែលឃើញ ហើយគេអាចយល់បាន។

53

¹តើមានអ្នកណាបានជឿដំណឹងដែលយើងប្រាប់ ហើយតើព្រះពាហុរបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចមកឲ្យអ្នកណាឃើញ?²ដ្បិតព្រះអង្គធំឡើងនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះអម្ចាស់ដូចគ្រាប់ស្រូវហើយដូចពន្លកដុះចេញពីដីហួតហែង។ ព្រះអង្គគ្មានរូបសម្បត្តិ និងគ្មានកិត្តិយសថ្លៃ‌ថ្នូរគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ឡើយ ហើយលោកក៏គ្មានរូបរាងអ្វីគួរឲ្យទាក់‌ទាញចិត្តយើងដែរ។

³ព្រះអង្គត្រូវបានគេមើលងាយនិងបដិសេធ គ្មាននរណារាប់រក។ ព្រះ‌អង្គសោកសៅ និងធ្លាប់ស្គាល់ការឈឺចាប់។ ដូចជាអ្នកដែលមកពីពួកលាក់មុខរបស់ពួកគេ ព្រះ‌អង្គត្រូវគេមើល‌ងាយ ហើយយើងមិនចាត់ទុកព្រះ‌អង្គថាសំខាន់។

⁴តែព្រះអង្គបានរងទុក្ខដោយសារជំងឺរបស់យើង ហើយបានទទួលយកទុក្ខព្រួយរបស់យើង ប៉ុន្តែយើងរាល់គ្នាបានរាប់ព្រះ‌អង្គទុកជាអ្នកមានទោសវិញ គឺជាអ្នកដែលព្រះបានវាយ ជាអ្នកដែលរងវេទនា។

⁵ប៉ុន្តែដោយព្រោះតែការបះបោរបស់យើង ព្រះអង្គត្រូវបានគេចាក់ទម្លុះ។ ព្រះអង្គត្រូវបានគេវាយដំដោយព្រោះតែបាបរបស់យើង។ ព្រះអង្គបានរងទារុណកម្មដើម្បីឱ្យយើងបានទទួលនូវសេចក្ដីសុខសាន្ត ហើយដោយព្រោះតែស្នាមរបួសរបស់ទ្រង់យើងបានជា។

⁶យើងទាំងអស់គ្នាដូចជាចៀមបានវង្វេង យើងម្នាក់ៗបានងាកទៅរកមាគ៌ារៀងៗខ្លួន ហើយព្រះអម្ចាស់បានទម្លាក់អំពើទុច្ចរិត របស់យើងទាំងអស់គ្នាទៅលើព្រះ‌អង្គ។

⁷ព្រះ‌អង្គត្រូវគេសង្កត់‌សង្កិន ហើយធ្វើទុក្ខ តែព្រះ‌អង្គមិនបានហើបព្រះ‌ឧស្ឋសោះ ដូចកូនចៀមដែលត្រូវគេនាំទៅរកការសម្លាប់ហើយដូចចៀមដែលនៅចំពោះមុខអ្នកកាត់រោមវានៅស្ងៀម ដូច្នេះវាមិនបានបើកមាត់របស់វាទេ។

⁸ដោយការបង្ខិតបង្ខំ និងសេចក្ដីជំនុំជរះ ព្រះអង្គត្រូវទទួលទោស តើមានអ្នកណានៅជំនាន់នោះបានគិតពីព្រះ‌អង្គ? តែព្រះអង្គបានដកចេញពីចំណោមមនុស្ស ដែលរស់នៅលើផែនដីនេះ ព្រោះតែអំពើបាបនៃប្រជា‌ជនបានដាក់លើទ្រង់។⁹ពួកគេបានបញ្ចុះព្រះអង្គជាមួយឧក្រិដ្ឋជន ហើយនៅជាមួយអ្នកមានម្នាក់ ទោះបីព្រះអង្គមិនបានប្រព្រឹត្ដអំពើឃោរឃៅហើយពាក្យបោកបញ្ឆោតក៏គ្មាននៅក្នុងព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះអង្គដែរ។

¹⁰ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងវាយគេ ហើយធ្វើឲ្យគេឈឺ។ ពេលលោកបានបូជាជីវិត ធ្វើជាយញ្ញ‌បូជាលោះបាប ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យលោកមានអ្នកបន្តវាន ព្រះអង្គនឹងបន្តថ្ងៃអាយុរបស់លោក ហើយព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសម្រេចតាមព្រះ‌ហឫទ័យ របស់ព្រះអង្គតាមរយៈលោក។¹¹បន្ទាប់ពីរងទុក្ខលំបាកក្នុងជីវិតរបស់គាត់ នោះលោកនឹងមានពន្លឺ ហើយមនុស្សជាច្រើននឹងទទួលស្គាល់ចំណេះលោក។ អ្នកបម្រើសុចរិតរបស់យើង នឹងបានយុត្តិធម៌ពីមនុស្សជាច្រើន ព្រះអង្គនឹងទទួលយកសេចក្តីទុច្ចរិតរបស់គេ។

¹²ដូច្នេះហើយ យើងនឹងបានប្រគល់ព្រះអង្គគ្រប់‌គ្រងលើមនុស្សជាច្រើន ព្រះអង្គនឹងចែកជ័យ‌ភណ្ឌរួមជាមួយ ពួកកាន់ អំណាច ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានច្រួចព្រលឹងចេញ រហូតដល់ស្លាប់ និងសុខចិត្តឲ្យគេរាប់បញ្ចូលទៅក្នុងចំណោមជនពាល។ ព្រះ‌អង្គបានទទួលរងទោស នៃអំពើបាបរបស់មនុស្សជាច្រើន ព្រមទាំងទូល‌អង្វរឲ្យមនុស្សបាបផង។

54

¹«ចូស្រែកច្រៀងឡើង អស់ទាំងស្ត្រីដែលមិនអាចមានកូនបាន ចូស្រែកច្រៀងឡើងដោយអំណរ អ្នកដែលមិនបានឈឺចាប់នឹងសម្រាលអើយ ចូរអបអរ‌សាទរឡើង។ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា កូនរបស់ស្ត្រីដែលនៅតែម្នាក់ឯង មានច្រើនជាងកូនរបស់ស្ត្រី» ដែលមានប្តីទៅទៀត។

²«ចូរពង្រីកត្រសាលរបស់អ្នកឲ្យធំជាងមុន ហើយពង្រាយវាំងននតង់របស់អ្នកឲ្យវែងដែរ ត្រូវឲ្យបន្តខ្សែឲ្យវែង ហើយបោះចម្រឹងឲ្យមាំចុះ។³ដ្បិតទឹកដីរបស់អ្នកនឹងរីកទៅស្តាំដៃ និងឆ្វេងដៃ ហើយកូនចៅរបស់អ្នកនឹងឈ្នះលើប្រជាជាតិនានានិងតាំងទីលំនៅក្នុងក្រុងដែលស្ងាត់ជ្រងំ។

⁴កុំខ្លាចឲ្យសោះ ដ្បិតអ្នកនឹងមិនដែលត្រូវខ្មាសឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវធ្លាក់ទឹកចិត្ដដែរព្រោះអ្នកនឹងមិនត្រូវបាក់មុខឡើយ ហើយអ្នកនឹងមិននឹកចាំពីសេចក្ដីអាម៉ាស់ពីកាលនៅក្មេង និងការខ្មាស់ដែលអ្នកបោះបង់ដែរ។

⁵គឺព្រះអង្គដែលបានបង្កើត ស្វាមីរបស់អ្នក ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលជាព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់អុីស្រាអែលជាព្រះប្រោសលោះរបស់អ្នក។ ទ្រង់ត្រូវបានគេហៅថាជាព្រះនៃផែនដីទាំងមូល។⁶ដ្បិតអម្ចាស់បានហៅអ្នកត្រឡប់មកវិញដូចភរិយាដែលត្រូវគេបោះបង់ចោលហើយទុក្ខ ព្រួយក្នុងវិញ្ញាណ ដូចជាស្ត្រីដែលបានរៀបការហើយត្រូវគេបោះបង់» ព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់នៃអ្នក។

⁷«ដ្បិតយើងបានបោះបង់អ្នកចោលនៅក្នុងរយៈពេលខ្លី ប៉ុន្តែដោយក្ដីមេត្តាករុណាយើងនិងទទួលអ្នកត្រឡប់មកវិញ។⁸ដោយសចក្ដីក្រោធយើងបានគេចមុខចេញពីអ្នកមួយរយៈមែន ប៉ុន្តែ យើងនឹងអាណិតមេត្តាអ្នក ព្រោះយើងស្រឡាញ់អ្នកអស់កល្បជានិច្ច។ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានសង្គ្រោះអ្នក។

⁹ដ្បិតការនេះប្រៀបដូចជាទឹកជន់ នៅជំនាន់ណូអេ ដល់យើង ដូចយើងបានស្បថថាយើងនិងមិន ឲ្យទឹកជន់នៅជំនាន់ណូអេនឹងមិនដែលគ្របលើផែនដីទៀតជាយ៉ាងណា ដូច្នេះយើងបានស្បថថាខ្ញុំនឹងមិនខឹងអ្នកឬស្តីបន្ទោសអ្នកឡើយ។¹⁰ទោះភ្នំនានារញ្ជួយយ៉ាងណាតែសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួនរបស់យើងនឹងមិនឃ្លាតឆ្ងាយពីអ្នកហើយក៏មិនធ្វើអោយកក្រើកដល់សម្ពន្ធមេត្រីនៃសន្តិភាពរបស់យើងដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលអាណិតមេត្តាអ្នក។

¹¹អ្នកមានទុក្ខវេទនា អ្នកត្រូវខ្យល់ព្យុះបក់បោក តែគ្មានអ្នកណាសម្រាលទុក្ខអ្នកទេ មើល៍យើងនឹងរៀបថ្មអ្នកឡើង ដោយបាយអមានពណ៌ល្អ ហើយដាក់គ្រឹះរបស់អ្នកជាមួយត្បូងកណ្តៀង។¹²យើងយកត្បូងទទឹមធ្វើជាប៉ម យកពេជ្រចរណៃធ្វើជាទ្វារ ព្រមទាំងយកត្បូងមកធ្វើជាកំពែង។

¹³ក្រោយមកកូនៗ របស់អ្នកនឹងទទួលការប្រៀន‌ប្រដៅ ពីព្រះអម្ចាស់ ហើយសេចក្តីសុខសាន្តរបស់កូនចៅអ្នកនឹងបានប្រសើរឡើង។¹⁴យើងនិងបង្កើតអ្នកឡើងវិញដោយសេចក្ដីសុចរិត អ្នកនឹងលែងរងការបៀតបៀនទៀតហើយ ដ្បិតអ្នកនឹងមិនខ្លាចអ្វីសោះ គ្មានការភ័យខ្លាចណាមួយចូលមកជិតអ្នកឡើយ។

¹⁵មើលប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់បង្កបញ្ហា វាមិនមែនមកពីយើងទេ ឯអ្នកណាដែលលើកគ្នាទាស់នឹងអ្នក គេនឹងដួលចុះវិញ ។¹⁶មើល៍! គឺយើងបានបង្កើតទាំងជាងដែក ដែលសប់ភ្លើងធ្វើគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធសម្រាប់ការរបស់ខ្លួន ហើយយើងក៏បានបង្កើតមេបំផ្លាញដើម្បីបំផ្លាញដែរ។

¹⁷គ្មានអាវុធណាមួយដែលបង្កើតឡើងមកអាចប្រឆាំងនឹងអ្នកបានទេ អស់អ្នកដែលចោទប្រកាន់អ្នកគេនិងទទួលទោសវិញ នេះហើយជាសេចក្ដីដែលពួកអ្នកបម្រើ របស់ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងទទួលជាមរតក ហើយសេចក្ដីសុចរិតរបស់គេក៏មកពីយើង នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

55

¹«ចូលមកអស់អ្នកដែលស្រេកទឹក សូមអញ្ជើញមកពិសារទឹក ហើយអស់អ្នកដែលគ្មានប្រាក់ ចូរមកទិញហើយបរិ‌ភោគទៅ សូមអញ្ជើញមកទិញស្រាទំពាំងបាយជូរនិងទឹកដោះគោដោយមិនគិតថ្លៃ។

²ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាយកប្រាក់ទៅទិញ អាហារដែលមិនអាចចិញ្ចឹមជីវិត ហេតុអ្វីបានជាអ្នកខំធ្វើការដើម្បីអ្វីដែលមិនស្កប់ស្កល់? ចូរស្ដាប់យើងដោយប្រុងប្រយ័ត្នដល់យើង នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបាន បរិភោគអាហារយ៉ាងឆ្ងាញ់ ហើយរីករាយក្នុងអាហាររបស់អ្នក។

³ចូរបែរត្រចៀកហើយមករកយើង! ចូរស្ដាប់ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជីវិតរស់នៅ! យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីមួយដែលនៅស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ចជាមួយអ្នក។ គឺជាសេចក្ដីមេត្តា‌ ករុណាស្មោះ‌ត្រង់ ដែលបានផ្តល់ដល់ដាវីឌ។⁴ចូរមើល៍! យើងបានតាំងគាត់ទុកជាទីបន្ទាល់ ដល់ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ គឺជាអ្នកនាំមុខហើយជាអ្នកបង្គាប់ដល់គេ។

⁵ចូរមើល៍! អ្នកនឹងហៅប្រជាជាតិិដែលអ្នកមិនស្គាល់នឹងប្រជាជាតិដែលមិនស្គាល់អ្នក ពួកគេនឹងរត់មករកអ្នក ដោយព្រោះតែព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ ជាព្រះរបស់ ជនជាតិអុីស្រាអែល ដែលបានលើកតម្កើងអ្នក»។

⁶ចូស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ ក្នុងពេលដែលអ្នកអាចរកព្រះអង្គឃើញ ចូរទូលរកព្រះអង្គ ក្នុងពេលដែលព្រះអង្គគង់នៅជិតអ្នក។⁷ត្រូវឲ្យមនុស្សអាក្រក់បោះ‌បង់ចោលផ្លូវរបស់ខ្លួន មនុស្សមានបាបត្រូវលះ‌បង់គំនិតអាក្រក់ដែរ។ សូមអោយគាត់បានវិល ត្រឡប់មករកព្រះអម្ចាស់វិញ នោះព្រះអង្គនិងអាណិតដល់គេ សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង នឹងអត់ទោសឲ្យជាបរិបូរណ៏ដល់គេផង។

⁸«ដ្បិតគំនិតរបស់យើងមិនមែនជាគំនិតរបស់អ្នកទេ ហើយផ្លូវរបស់យើងក៏មិនមែនជាផ្លូវរបស់អ្នកដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁹ដ្បិតផ្ទៃមេឃខ្ពស់ជាងផែនដីយ៉ាងណារបៀបដែលយើងប្រព្រឹត្តក៏ខ្ពស់ជាងបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តយ៉ាងនោះដែល ហើយគំនិតរបស់យើងក៏ខ្ពស់ជាងគំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នាយ៉ាងនោះផងដែរ។

¹⁰ដ្បិតភ្លៀងនិងព្រិល ដែលធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃ មិនអាចត្រឡប់ទៅលើវិញឡើយ ដរាបណាទាល់តែបានធ្វើឲ្យដំណាំដុះឡើង ហើយឲ្យពូជពង្រោះដល់អ្នកដែលព្រោះ និងអាហារដល់អ្នកដែលបរិ‌ភោគជាយ៉ាងណា។¹¹ដ្បិតពាក្យរបស់យើងក៏ដូច្នោះដែរ គឺពាក្យដែលចេញពីមាត់របស់យើង នឹងមិនវិលត្រឡប់មករកយើងវិញឡើយ គឺនឹងធ្វើសម្រេចតាមសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នានៅក្នុងចិត្តយើង ហើយនឹងចម្រើនកើនឡើង ក្នុងការអ្វី ដែលយើងចាត់ទៅធ្វើនោះ។

¹²ដ្បិតអ្នកនឹងមានអំណរសប្បាយហើយដើរដោយសុខសាន្ត។ ឯអស់ទាំងភ្នំធំ និងជ្រលងភ្នំទាំងប៉ុន្មាននឹងនាំគ្នាស្រែកហ៊ោយ៉ាងសប្បាយនៅចំពោះមុខអ្នក ហើយដើមឈើនៅតាមវាលនឹងនាំគ្នាទះដៃ។¹³ជំនួសអោយ ដើមកកោះនឹងដុះឡើង និងជំនួសឲ្យបន្លា ហើយដើមយីថោនឹងដុះឡើង ទាំងអញ្ចាញ ដុះឡើងសំរាប់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ដែលជាទីសម្គាល់ដ៏ស្ថិត‌ស្ថេរនៅអស់កល្បតរៀងទៅ ដែលមិនត្រូវកាត់ផ្តាច់ចេញឡើយ»។

56

¹នេះជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរសង្កេតមើលអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ចូរធ្វើអ្វីត្រឹមត្រូវ ដ្បិតសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់យើងជិតមកដល់ហើយ សេចក្តីសុចរិតរបស់យើងក៏ជិតមកដល់ដែរ។²មានពរហើយអ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តបែបនេះ ហើយកាន់សេចក្ដីនេះឲ្យខ្ជាប់‌ខ្ជួនផង គឺគោរពថ្ងៃសប្ប័ទបានត្រឹមត្រូវឥតខ្ចោះ ព្រមទាំងមិនអោយដៃរបស់គេប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ណាមួយ»។

³កុំអោយជនបរទេសណាដែលដើរតាមព្រះអម្ចាស់ហើយពោលថា «ព្រះអម្ចាស់ប្រាកដជានឹងដកខ្ញុំចេញពីប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ»។ រីឯមនុស្សកម្រៀវក៏មិនត្រូវពោលថា «មើលចុះខ្ញុំជាដើមឈើស្ងួត»។

⁴ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «បើមនុស្សកម្រៀវណាគោរពថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយជ្រើសរើសយកអ្វីដែលគាប់ចិត្តយើងហើយស្ថិតនៅជាប់នឹងសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់យើង⁵ដូច្នេះយើងនឹងអោយគេសង់ផ្ទះនិងក្នុងកំពែងរបស់យើង យើងនឹងឲ្យគេមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីជាង កូនប្រុសកូនស្រីរបស់យើងទៅទៀត។ យើងនឹងឲ្យគេមានឈ្មោះនៅអស់កល្បជា‌និច្ច ជាឈ្មោះដែលមិនត្រូវកាត់ចេញឡើយ។

⁶រីឯជនបរទេសដែលជាប់ចិត្តនឹងចូលរួមជាមួយព្រះអម្ចាស់គោរពបម្រើព្រះអង្គនិងស្រឡាញ់នាមព្រះអង្គ អស់អ្នកដែលគោរពថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយស្ថិតនៅជាប់នឹងសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់យើង⁷យើងនឹងនាំគេមកកាន់ភ្នំដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង ហើយអោយគេមានអំណរសប្បាយនៅក្នុងដំណាក់ដែលយើងអធិស្ឋាន។យើងនឹងទទួលអស់ទាំងតង្វាយដុត និងយញ្ញ‌បូជារបស់គេ នៅលើអាស‌នា។ ដ្បិតគេនឹងហៅដំណាក់របស់យើងថាជាកន្លែង អធិស្ឋានសំរាប់ប្រជាជាតិទាំងមូល។

⁸នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ ដែលប្រមូលអស់អ្នកត្រូវបានគេបោះបង់ ក្នុងជនជាតិអុីស្រា‌អែល យើងនឹងប្រមែ‌ប្រមូលអ្នកផ្សេងឲ្យមកជួប‌ជុំគ្នាបន្ថែមទៀតផង»។

⁹អស់ទាំងសត្វនៅវាល ហើយសត្វនៅព្រៃទាំងប៉ុន្មានអើយ ចូរនាំគ្នាមកស៊ីចំណី!¹⁰អ្នកយាមរបស់ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធ តែខ្វាក់ពួកគេមិនយល់។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែជាឆ្កែដែលមិនចេះព្រុស។ ពួកគេតែង‌តែស្រមើស្រមៃ។ ពួកគេសម្រាកចុះ ហើយចូលចិត្តដេកណាស់។

¹¹គេជាពួកឆ្កែសាហាវ ដែលគិតតែពីត្របាក់ស៊ី ហើយមិនចេះស្កប់ស្កល់ទេ។ ជាពួកគង្វាលដែលមិនចេះយល់សោះ ពួកគេបាន ងាកទៅរកមាគ៌ារៀងៗខ្លួន ម្នាក់ៗលោភលន់ចង់បានផលប្រយោជន៍អយុត្តិធម៌។¹²«អញ្ជើញមក» ពួកគេនិយាយថា «តោះយើងផឹកស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ។ ហើយថ្ងៃស្អែកនឹងដូចជាថ្ងៃនេះដែរ ព្រោះថ្ងៃណាក៏មានស្រាច្រើនដែរ»។

57

¹មនុស្សសុចរិតត្រូវវិនាសអន្ដរាយ តែអត់មានអ្នកណាយកចិត្តទុកដាក់ឡើយ ហើយមនុស្សចិត្តល្អ គេត្រូវយកទៅ គ្មានអ្នកណាពិចារ‌ណាថា មនុស្សសុចរិតបានដកចេញ ឲ្យរួចពីចំពោះការអាក្រក់នោះទេ។²អ្នកនោះចូលទៅក្នុងសេចក្ដីសុខ‌សាន្ត គឺគ្រប់ទាំងមនុស្សដែលដើរតាមផ្លូវទៀងត្រង់។

³ប៉ុន្តែមកទីនេះ អ្នករាល់គ្នាដែលជាកូនរបស់មេធ្មប់ ហើយជាកូនរបស់ស្រីផឹតក្បត់ និងស្រីដែលបានធ្វើឲ្យខ្លួនទៅជាពេស្យា។⁴តើអ្នកកំពុងសើចចំអកឲ្យនរណា? តើអ្នកហាមាត់ចំអក ហើយលៀនអណ្ដាតឲ្យអ្នកណា? តើអ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាពូជពង្សបះបោរដែលជាកូនចៅនៃការបោកបញ្ឆោតទេឬ?

⁵អ្នកបានដុតខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នា ដោយបានដេកនៅក្រោមអូស នៅក្រោមដើមឈើខៀវខ្ចី ហើយអ្នករាល់គ្នាសម្លាប់កូនចៅនៅបាតទន្លេនោះដែរ និងនៅខាងក្រោមក្រហែងថ្ម។

⁶នៅក្នុងចំណោមរបស់ដែលរលើប នៅក្នុងទន្លេបាតជ្រោះជាវត្ថុដែលបានផ្ដល់ឲ្យដល់អ្នក។ ពួកគេបានចាត់ទុកវត្ថុជាទីសក្ការៈរបស់គេ។ អ្នករាល់គ្នាច្រួច‌ស្រា ហើយបានសែនដល់របស់ទាំងនោះ ហើយដ៏បានថ្វាយដង្វាយស្រូវផងដែរ។ តើការបែបនេះគួរឲ្យយើងរីករាយបានទេ?

⁷អ្នកបានរៀបចំគ្រែរបស់អ្នកនៅលើភ្នំខ្ពស់។ អ្នកក៏បានឡើងទៅទីនោះដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជា។⁸អ្នកបានដំឡើងទីរំឭកពីអ្នកនៅខាងក្រោយសន្លឹកទ្វារ និងក្របទ្វារដែរ អ្នកប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់នៅពីក្រោយខ្នងយើង គឺអ្នកយកសម្លៀក‌បំពាក់ចេញ ហើយអ្នកបានបើកខ្លួនឲ្យដល់ម្នាក់ដទៃទៀតក្រៅពីយើង អ្នកបានធ្វើឲ្យគ្រែរបស់អ្នកធំទូលាយ។ ហើយបានតាំងសញ្ញានឹងគេ អ្នកបានស្រឡាញ់ដំណេករបស់គេ អ្នកបានឃើញផ្លូវឯកជនរបស់គេ។

⁹អ្នករត់ទៅថ្វាយ‌បង្គំព្រះម៉ូឡុកជាមួយប្រេងក្រអូប និងទឹកអប់យ៉ាងច្រើន ហើយគ្រឿងក្រអូប របស់អ្នកបានចម្រើនឡើង អ្នកបានឲ្យពួកនាំសារទៅឆ្ងាយៗ គឺរហូតទៅដល់ស្ថានមច្ចុរាជ ។¹⁰អ្នកបាននឿយហត់នឹង ដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយរបស់អ្នកប៉ុន្តែអ្នកមិនដែលនិយាយថា «វាអស់សង្ឃឹមទេ»។ គឺអ្នកបានទទួលជីវិតដោយដៃអ្នកខ្លួនឯង អ្នកមិនបានអស់កម្លាំងទេ។

¹¹«តើអ្នកព្រួយបារម្ភអំពីនរណា? តើអ្នកបានភ័យខ្លាចអ្នកណា បានជាអ្នកកុហក ហើយមិនបាននឹកដល់យើង ឬយកចិត្តទុកដាក់យើងនោះ? ដោយព្រោះតែយើងនៅស្ងៀមយូរពេក ហើយបានជាអ្នករាល់គ្នាមិន កោតខ្លាចដល់យើងសោះ។¹²យើងនឹងប្រកាស់អំពីសេចក្តីសុចរិតដែលអ្នកបានធ្វើ ហើយប្រាប់គ្រប់ដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្ត តែការទាំងនោះមិនអាចជួយដល់អ្នកបានទេ។

¹³ពេលអ្នកស្រែកអង្វរករ សូមឲ្យរូបចម្លាក់ព្រះដែលអ្នកបានជ្រើសរើសជួយសង្គ្រោះអ្នកផង។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្យល់នឹងផាត់រូបព្រះទៅទាំងអស់។ ចំណែកអ្នកដែលមកជ្រកកោនជាមួយយើង នឹងទទួលទឹកដីជាមត៌ក ហើយនឹងកាន់កាប់ភ្នំដ៏វិសុទ្ធរបស់យើងទៀតផង។

¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា«ចូរត្រួស‌ត្រាយរៀបចំផ្លូវ ហើយដកថ្មដែលធ្វើឲ្យជំពប់ដួល ចេញពីផ្លូវរបស់ប្រជាជនយើង!»¹⁵ដ្បិតនេះជាអ្វីដែលព្រះដ៏ខ្ពស់ ដែលព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គជានាមបរិសុទ្ធ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា «យើងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត តែយើងក៏ស្ថិតនៅជាមួយមនុស្សដែលត្រូវគេគាបសង្កត់ខាងវិញ្ញាណ ដើម្បីធ្វើឲ្យវិញ្ញាណមនុស្សដែលត្រូវបានគេគាបសង្កត់មានសង្ឃឹម ធ្វើឲ្យចិត្តរបស់មនុស្សសោគសង្រេងបានសង្ឃឹមផងដែរ។

¹⁶ដ្បិតយើងនឹងមិនចោទប្រកាន់ជារហូតទេ មិនបានខឹងជា‌និច្ចដែរ ព្រោះវិញ្ញាណគេនឹងរលត់នៅមុខយើង ជីវិតដែលយើងបានបង្កើត។¹⁷ដោយសារតែអំពើបាប អំពើឃោឃៅរបស់គេចម្រើនឡើង យើងបានខឹងហើយជំនុំជម្រះគេ យើងបានបាំងមុខយើងដោយខឹង ប៉ុន្តែគេបានត្រឡប់មកនៅចំពោះដូងចិត្តយើងទៀត។

¹⁸យើងបានឃើញអស់ទាំងផ្លូវរបស់គេ តែយើងនឹងប្រោសគេឲ្យបានជាសះ‌ស្បើយ យើងនឹងនាំមុខគេ ព្រមទាំងកម្សាន្តចិត្តគេ ព្រមទាំងសម្រាលទុក្ខប្រជា‌ជន ដែលកំពុងកាន់ទុក្ខនេះទៀតផង។¹⁹យើងដែលបង្កើតបបូរមាត់ចេញជាផលផ្លែ ចូរឲ្យសេចក្ដីសុខ‌សាន្តកើតមានដល់អ្នកដែលនៅឆ្ងាយៗ និងអ្នកដែលនៅជិត នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងប្រោសពួកគេឲ្យបានជាសះ‌ស្បើយ។

²⁰ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់វិញប្រៀបបាននឹងសមុទ្រដែលបក់បោក មិនដែលសម្រាក ហើយទឹកនោះចេះតែបារល្បាប់ និងភក់ឡើង។²¹មនុស្សអាក្រក់នឹងមិនបានសេចក្ដីសុខ‌សាន្តទេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ទ្រង់»។

58

¹«ចូរស្រែកអោយខ្លាំង កុំទប់ទៀតឡើយ។ ចូរបន្លឺសំឡេងឡើងដូចសំឡេងត្រែ។ ប្រាប់ប្រជាជនរបស់យើង ពីការបះ‌បោររបស់ពួកគេ ចូរប្រាប់កូនចៅលោកយ៉ាកុប ពីអំពើបាបរបស់គេផង។²ពួកគេស្វែងរកយើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយរីករាយនឹងចង់ស្គាល់មាគ៌ារបស់យើង ដូចជាប្រជាជាតិ មួយដែលអនុវត្តសេចក្តីសុចរិតហើយមិនបោះបង់ចោលក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះរបស់ខ្លួន។ ពួកគេសុំឲ្យយើងវិនិច្ឆ័យពួកគេ តាមយុត្តិធម៌ ពួកគេរីករាយក្នុងការគិតថាព្រះជាម្ចាស់ជិតមកវិញ។

³«ហេតុអ្វីបានជាយើងតមអាហារ» ពួកគេនិយាយថា «តែព្រះអង្គមិនបានទតមើលផង? ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវបន្ទាបខ្លួន តែព្រះ‌អង្គមិនយកចិត្តទុកដាក់ផង? មើល៍! នៅថ្ងៃដែលអ្នករាល់គ្នាតមអត់ គឺអ្នកធ្វើដើម្បីជាប្រយោជន៍ខ្លួន ហើយក៏សង្កត់‌សង្កិនពួកកម្មករផង។

⁴មើល៍ អ្នករាល់គ្នាតមអត់ឲ្យតែបានរឿងជជែក និង ឈ្លោះប្រកែកហើយវាយដោយកណ្តាប់ដៃ គឺអ្នករាល់គ្នាពុំបានតមអាហារឲ្យស្របតាមគោល‌ការណ៍របស់ថ្ងៃតមអាហារដើម្បី ឲ្យពាក្យទូល‌អង្វររបស់អ្នករាល់គ្នា លាន់ឮទៅដល់យើងឡើយ។⁵តើការតមអាហារដែលយើងចង់បានគឺជាថ្ងៃដែលមនុស្សបញ្ឈឺចិត្តខ្លួនឬ? អ្នករាល់គ្នាឱនក្បាល ដូចដើមត្រែងត្រូវខ្យល់បក់ ហើយក្រាលសំពត់ធ្មៃ និងរោយផេះនៅក្រោមខ្លួន តើធ្វើបុណ្ណឹងល្មមឬ? តើអ្នកពិតជាហៅការតមនេះជាថ្ងៃដែលគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ឬ?

⁶នេះមិនមែនជាការតមអាហារដែលយើងជ្រើសរើសទេ ដើម្បីដោះច្រវាក់មនុស្សអាក្រក់ ត្រូវដោះលែងអ្នកដែលត្រូវគេសង្កត់‌សង្កិន ឲ្យមានសេរី‌ភាពឡើងវិញ ពោលគឺត្រូវបំបាក់នឹមគ្រប់យ៉ាង?⁷តើមិនគួរចែកនំប៉័ងរបស់អ្នកជាមួយអ្នកឃ្លានហើយនាំអ្នកក្រនិងអ្នកគ្មានផ្ទះសម្បែងចូលក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកទេឬ?» ពេលអ្នកឃើញនរណាម្នាក់អាក្រាតអ្នកគួរតែស្លៀកពាក់ឲ្យគេ។ ហើយមិនត្រូវគេចខ្លួនពីបងប្អូនណា ដែលមកពឹងពាក់អ្នកឡើយ។

⁸បន្ទាប់មក ទើបពន្លឺរបស់អ្នកនឹងលេចមកដូចជាអរុណរស្មី ហើយស្នាមរបួសរបស់អ្នកនឹងបានជាយ៉ាងឆាប់រហ័ស សេចក្តីសុចរិតរបស់អ្នកនឹងនៅចំពោះមុខអ្នកហើយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើជាអ្នកជួយការពារអ្នក។

⁹ហើយបើអ្នកស្រែកអង្វរ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងព្រះ‌សណ្ដាប់អ្នក។ បើអ្នកស្រែករក នោះព្រះ‌អង្គនឹងមានព្រះ‌បន្ទូលថា «យើងនៅឯណេះហើយ» ប្រសិនបើអ្នកដកយកនឹមដែលចោទប្រកាន់និងការនិយាយបង្កាច់បង្ខូចចេញពីក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា¹⁰ប្រសិនបើអ្នក ផ្តល់សេចក្ដីសប្បុរស ដល់មនុស្សស្រេកឃ្លាន ពេលនោះពន្លឺរបស់អ្នកនឹងភ្លឺនៅក្នុងភាពងងឹតហើយ សេចក្ដីងងឹតរបស់អ្នកនឹងបានភ្លឺ ដូចជាវេលាថ្ងៃត្រង់។

¹¹ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងដឹកនាំអ្នកជានិច្ច ព្រះអង្គប្រទានអាហារដ៏បរិបូណ៌ឲ្យអ្នក និងប្រទានឲ្យអ្នកមានកម្លាំងមាំ‌មួន ទោះបីជាស្ថិតនៅទីហួតហែងក៏ដោយ ហើយព្រះអង្គនឹងឲ្យឆ្អឹងអ្នកមានកម្លាំង។ អ្នកប្រៀបដូចជាសួនច្បារមួយដែលសម្បូណ៌ទៅដោយទឹក ឬដូចជាប្រភពទឹកដែលមិនចេះរីង។

¹²ក្នុងចំណោមអ្នកនឹងសង់អ្វីៗដែលបាក់បែកឡើងវិញ អ្នកនឹងសង់នៅលើគ្រឹះដែលគេបានចាក់ ពីបុរាណកាល។ អ្នកនឹងត្រូវបានហៅថា «ជាអ្នកជួស‌ជុលទីបាក់បែក» «អ្នករៀបចំផ្លូវឲ្យមានមនុស្សរស់នៅ ក្នុងក្រុងឡើងវិញ»។

¹³គួរតែអ្នកទេដែលបានឃាត់ជើងអ្នក ពីការធ្វើដំណើរនៅក្នុងថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយពីការបំពេញចិត្តខ្លួនអ្នក ដែលនៅក្នុងថ្ងៃដ៏បរិសុទ្ធរបស់យើងនោះ។ គួរតែអ្នកចាត់ទុកថ្ងៃសប្ប័ទ ថាជាថ្ងៃមួយដ៏សប្បាយ ជាថ្ងៃដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ហើយគួរឲ្យគោរពបំផុត។ គួរតែអ្នកគោរពថ្ងៃសប្ប័ទនោះ ដោយមិនចេញទៅដើម្បីធ្វើការផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ហើយក៏មិនស្វែងរកអំណរដល់ខ្លួនឯង ដោយតាមរយៈមិនបាននិយាយពាក្យរបស់ខ្លួន។

¹⁴«ពេលនោះអ្នកនឹងបានគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងនាំអ្នកឡើងទៅទីខ្ពស់នៃផែនដី យើងនឹងអោយអ្នកទទួលកេរមត៌កពីលោកយ៉ាកុបជាឪពុករបស់អ្នកដ្បិតនេះជាព្រះ‌បន្ទូលដែលចេញមកពី ព្រះ‌ឱស្ឋរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់មក»។

59

¹មើល!៍ ព្រះហស្ដរបស់ព្រះអម្ចាស់មិនខ្លីទេដែលមិនអាចសង្គ្រោះបាននោះទេ ហើយព្រះ‌អង្គក៏មិនធ្ងន់ព្រះ‌កាណ៌ ដែលស្តាប់មិនឮនោះដែរ។²អំពើបាបរបស់អ្នកបានធ្វើអោយអ្នកឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក ហើយអំពើបាបរបស់អ្នក បានបាំងព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អង្គមិនឲ្យអ្នកឃើញ ហេតុនោះហើយបានជាព្រះ‌អង្គមិនព្រមស្តាប់អ្នក។

³ដ្បិតដៃរបស់អ្នកប្រឡាក់ដោយឈាមហើយម្រាមដៃរបស់អ្នកមានបាប។ ហើយបបូរមាត់របស់អ្នកនិយាយកុហកហើយ អណ្តាតរបស់អ្នកពោលពាក្យអាក្រក់។⁴គ្មាននរណាម្នាក់អំពាវនាវរកភាពសុចរិត ឬអ្នកណាដែលប្តឹងដោយសេចក្ដីពិតឡើយ ពួកគេទុកចិត្តលើពាក្យដែលគ្មានន័យ អ្នករាល់គ្នាគិត‌គូរគម្រោង‌ការជិះ‌ជាន់គេ រួចនាំគ្នាកើតចេញជាអំពើបាប។

⁵ពួកគេភ្ញាស់ពងពស់ពិស ហើយក៏ព័ទ្ធជាមងពីងពាង អ្នកណាដែលបរិភោគពងនោះ រមែងស្លាប់ទៅ ហើយបើគេបំបែកពងពស់ណាមួយ នោះនឹងមានពស់វែកចេញមក។⁶មងរបស់គេប្រើធ្វើជាសម្លៀក‌បំពាក់មិនបាន ហើយគេនឹងបិទបាំងខ្លួនដោយការដែលគេធ្វើក៏មិនបានដែរ អ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តសុទ្ធតែទុច្ចរិត ស្នា‌ដៃរបស់អ្នកពេញដោយឃោរ‌ឃៅ។

⁷ជើងរបស់គេរត់ទៅរកអំពើអាក្រក់ ហើយប្រញាប់ទៅបង្ហូរឈាមជនស្លូតត្រង់ គំនិតរបស់ពួកគេគឺជាគំនិតនៃអំពើទុច្ចរិត មានសេចក្ដីវិនាស និងសេចក្ដីបំផ្លាញនៅអស់ទាំងផ្លូវរបស់គេដែរ។⁸ពួកគេនឹងមិនដឹងដែលពីផ្លូវនៃសន្តិភាពហើយគ្មានយុត្តិធម៌នឹងសេចក្ដីសុខ‌សាន្តឡើយ។ ពួកគេបានដើរតាមផ្លូវកោង វៀច ហើយអ្នកណាដែលដើរតាមផ្លូវទាំងនោះ នឹងមិនដែលស្គាល់សុខសាន្តទេ។

⁹ដូច្នេះហើយ សេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌នៅឆ្ងាយពីយើងខ្ញុំ ហើយសេចក្ដីសុចរិតក៏មិនមានដល់យើងដែរ។ យើងសង្ឃឹមថានឹងមានពន្លឺ ផ្ទុយទៅវិញ យើងជួបតែភាពងងឹត យើងរង់‌ចាំថ្ងៃរះ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបែរជាដើរក្នុងយប់អន្ធការ។¹⁰យើងដើរស្ទាបៗ ដូចមនុស្សខ្វាក់ដើរសសៀរ តាមជញ្ជាំង ដូចអ្នកដែលមិនអាចមើលឃើញ។ យើងជំពប់ដួលនៅពេលថ្ងៃត្រង់ ដូចនៅពេលព្រលប់ ក៏ប្រៀបដូចជាមនុស្សស្លាប់ដែរ។

¹¹យើងស្រែកគ្រហឹមដូចខ្លាឃ្មុំ និងថ្ងូរដូចជាសត្វព្រាប យើងរងចាំយុត្តិធម៍ តែគ្មានសោះ យើងរង់‌ចាំព្រះ‌អម្ចាស់សង្គ្រោះ តែនៅឆ្ងាយពីយើង។

¹²ដ្បិតអំពើរំលងរបស់យើងខ្ញុំ បានចម្រើនជាច្រើនឡើងនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ អំពើបាបរបស់យើងធ្វើជាបន្ទាល់ទាស់នឹងយើង អំពើរំលងរបស់យើងខ្ញុំនៅជាប់នឹងយើងជានិច្ច ហើយយើងខ្ញុំក៏ស្គាល់អំពើបាបរបស់យើងខ្ញុំដែរ¹³យើងបានបះបោរបដិសេធព្រះអម្ចាស់ហើយងាកចេញពីព្រះរបស់យើង។ ព្រមទាំងគិតបង្កើត ហើយពោលពាក្យភូត‌ភរចេញពីចិត្តមក។

¹⁴យុត្តិ‌ធម៌បានចេញឆ្ងាយ ហើយសេចក្តីសុចរិតនៅឆ្ងាយ ពីសេចក្តីពិត ដ្បិតសេចក្ដីពិតបានដួលនៅកណ្ដាលផ្លូវ ហើយសេចក្ដីទៀងត្រង់ចូលមកមិនបាន។¹⁵សេចក្ដីពិតបានបាត់ពីខ្លួនយើងខ្ញុំទៅហើយ រីឯអ្នកដែលងាកចេញពីអំពើអាក្រក់រមែងតែងតែ ធ្វើឲ្យខ្លួនគេក្លាយជាជនរងគ្រោះ។ ព្រះអម្ចាស់បានឃើញដូច្នេះហើយព្រះអង្គមិនសព្វព្រះហឫទ័យ ហើយយល់ឃើញថា នោះជាការអាក្រក់ ដែលគ្មានយុត្តិ‌ធម៌សោះ។

¹⁶ព្រះ‌អង្គឃើញថា គ្មាននរណាម្នាក់អើពើ ហើយព្រះអង្គសោកស្ដាយ ដោយពុំឃើញមាននរណាម្នាក់ឈឺ‌ឆ្អាល។ ដូច្នេះ ព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ បាននាំយកសេចក្ដីសង្គ្រោះមកឯទ្រង់ដោយអាងលើក្តីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គវិញ។

¹⁷ព្រះអង្គបានពាក់សេចក្ដីសុចរិតទុកជាអាវក្រោះព្រះអង្គយកការសង្គ្រោះធ្វើជាមួកដែក ព្រះអង្គយកការសង‌សឹកធ្វើជាព្រះ‌ពស្ដ្រ និងសេចក្ដីខ្មី‌ឃ្មាត ទុកជាព្រះ‌ភូសា។¹⁸ព្រះអង្គបានតបស្នងទៅពួកគេវិញនូវអំពើដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ដ និងវិនិច្ឆ័យទោសចំពោះខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ សូម្បីតែជាតិសាសន៍ដែលនៅឆ្ងាយៗ ក៏ព្រះអង្គដាក់ទោសជារង្វាន់។

¹⁹ដូច្នេះ ពួកគេនឹងគោរពកោតខ្លាចព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ពីទិសខាងលិច ហើយដល់សិរី‌ល្អនៃព្រះ‌អង្គ ចាប់តាំងពីថ្ងៃរះ ដ្បិតព្រះអង្គនឹងយាងមកដូចទឹកទន្លេត្រូវខ្យល់បក់បោក ហូរមកយ៉ាងខ្លាំង។²⁰«ព្រះអម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា នឹងមានអ្នកជួយប្រោសលោះមកក្រុងស៊ីយ៉ូន និងលោះប្រជា‌ជនក្នុងចំណោមកូនចៅ របស់លោកយ៉ាកុបដែលលះ‌បង់អំពើទុច្ចរិត នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា នេះជាសម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងចងជាមួយពួកគេ ព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់យើងសណ្ឋិតលើអ្នកហើយ យើងឲ្យអ្នកប្រកាសព្រះ‌បន្ទូលរបស់យើង ហើយពាក្យដែលយើងបានដាក់នៅក្នុងមាត់អ្នក នោះនឹងមិនដែលឃ្លាតចេញពីមាត់អ្នក ឬចេញពីមាត់កូនៗ របស់អ្នកទេ។ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

60

¹ចូរក្រោកឡើង ចូរភ្លឺឡើង ដ្បិតពន្លឺរបស់អ្នកមកដល់ហើយ ហើយសិរី‌ល្អនៃព្រះ‌អម្ចាស់ បានភ្លឺដល់អ្នកដែរ។

²ទោះសេចក្ដីងងឹតនឹងគ្របលើផែនដី ហើយសេចក្ដីសូន្យ‌សុងនឹងគ្របលើអស់ទាំងប្រជាជាតិ ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកសណ្ឋិត លើអ្នកដែលព្រះអង្គនឹងសំដែង សិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គអោយគេឃើញ។³គ្រប់ប្រជាជាតិ នឹងចូលមកក្នុងពន្លឺរបស់អ្នក ហើយស្ដេចទាំង‌ឡាយក៏ដើរទៅរករស្មីដែលចាំងចេញពីអ្នកដែរ។

⁴ចូរអ្នកមើលជុំ‌វិញឲ្យឃើញ។ ពួកគេទាំងអស់ជួប‌ជុំគ្នាដើរតម្រង់មករកអ្នក។ ពួកកូនប្រុសៗរបស់អ្នកទាំងអស់នឹងមកពីឆ្ងាយ ហើយនឹងមានគេបីពួកកូនស្រីៗរបស់អ្នកមកដែរ។⁵ពេលនោះ អ្នកនឹងឃើញ ហើយមានសេចក្ដីរីក‌រាយ នឹងត្រេកអរសប្បាយ ពីព្រោះសេចក្ដីបរិបូរណ៏នៃសមុទ្រ បានបង្ហូរមកឯអ្នកហើយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ប្រជាជាតិនានានឹងមកដល់អ្នក។

⁶សត្វអូដ្ឋទាំងហ្វូងៗនឹងមកពេញទីក្រុង គឺអូដ្ឋរបស់ពួកម៉ាឌាន និងពួកអេផា។ អ្នកស្រុកសេបាទាំងអស់នឹងនាំគ្នាមក ពួកគេយកមាស និងកំញានមកជាមួយផង ហើយលើកតម្កើងការអស្ចារ្យ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើ។⁷ហ្វូងសត្វនៅស្រុកកេដារនឹងមកជួប‌ជុំគ្នានៅមុខអ្នក។ អ្នកនឹងទទួលចៀមឈ្មោលពីស្រុកនេបា‌យ៉ូត សម្រាប់ធ្វើជាយញ្ញ‌បូជានៅលើ អាសនៈរបស់យើងជាតង្វាយដែលគាប់ចិត្តយើង។ យើងនឹងធ្វើឲ្យដំណាក់ដ៏រុងរឿងរបស់យើង បានថ្កុំ‌ថ្កើងឡើង។

⁸តើអ្នកទាំងនោះជានរណា តើនរណាដែលរសាត់ដូចពពក និងដូចព្រាបដែលហើរមករកសំបុកវាវិញ? ។⁹មនុស្ស‌ម្នានៅតាមកោះនានានឹងមករកយើង នាវានៅស្រុកតើស៊ីសនឹងដឹកកូនប្រុសៗ របស់អ្នកពីស្រុកឆ្ងាយវិលត្រឡប់មកវិញ ទាំងនាំមាសប្រាក់របស់ខ្លួនមកជាមួយ ពួកគេនាំគ្នាមកតម្កើងព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នក គឺព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល ដែលប្រោសអ្នកឲ្យបានថ្កុំ‌ថ្កើង។

¹⁰កូនរបស់ជន‌ជាតិដ៏ទៃនឹងនាំគ្នាសង់ កំពែងរបស់អ្នកឡើងវិញ ស្ដេចរបស់ពួកគេនឹងមកបម្រើអ្នក ដ្បិតកាលពីមុន យើងបានខឹង ហើយវាយអ្នក តែឥឡូវនេះ យើងសម្តែងចិត្តអាណិតមេត្តាចំពោះអ្នកវិញ។¹¹ទ្វាររបស់អ្នក នៅបើកចំហ ឥតបិទសោះឡើយ ទោះជាយប់ ឬថ្ងៃក្ដី ដើម្បីឲ្យភោគទ្រព្យរបស់ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយហូរចូលមក និងឲ្យស្ដេចរបស់ពួកគេ មកជាហូរ‌ហែដែរ។

¹²ជាការពិតណាស់ ប្រជា‌ជាតិ និងនគរនានា ដែលមិនបម្រើអ្នក មុខជាត្រូវវិនាសមិនខាន ប្រជា‌ជាតិទាំងនោះនឹងត្រូវគេបំផ្លាញ។¹³សេចក្តីលម្អនៃស្រុកលីបង់និងមានដល់អ្នក គឺជាឈើកកោះ ឈើស្រស់ និងឈើស្រឡៅផង ដើម្បីយកមកធ្វើជាគ្រឿងសង្ហារឹម លំអទីសក្ការៈរបស់យើង។ យើងនឹងធ្វើឲ្យកន្លែងដែលយើង ស្ថិតនៅនេះ បានប្រកបដោយសិរី‌រុងរឿង។

¹⁴ពួកគេនាំគ្នាមកឱនកាយនៅចំពោះមុខអ្នក គឺកូនចៅអ្នកដែលបានប្រមាថអ្នក ពួកគេនឹងមកក្រាបនៅទៀបជើងអ្នក គេនឹងហៅអ្នកថាជាក្រុងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ក្រុងស៊ីយ៉ូនរបស់ព្រះដ៏វិសុទ្ធ នៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល។

¹⁵ផ្ទុយទៅវិញ គេបានបោះបង់ចោលអ្នក គេស្អប់អ្នក ហើយគ្មាននរណាដើរកាត់ តែយើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកប្រែទៅជាក្រុងមួយដ៏ថ្លៃ‌ថ្នូរ ជាក្រុងដ៏សប្បាយរហូតអស់‌កល្ប ជាអង្វែងតរៀងទៅ។¹⁶ប្រជា‌ជាតិ និងស្ដេចទាំង‌ឡាយ នឹងធ្វើជាមេដោះរបស់អ្នក។ អ្នកនឹងទទួលស្គាល់ថា ព្រះ‌សង្គ្រោះរបស់អ្នក គឺព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះដែលលោះអ្នក គឺព្រះរបស់យ៉ាកុប ជាព្រះប្រកបដោយឫទ្ធិ‌បារមី។

¹⁷យើងនឹងឲ្យគេយកមាសមកជំនួសលង្ហិន ប្រាក់ជំនួសដែក លង្ហិនជំនួសឈើ ដែកជំនួសថ្ម។ យើងឲ្យសន្តិ‌ភាព និងយុត្តិធម៌ គ្រប់‌គ្រង ហើយកាន់អំណាចលើអ្នក។¹⁸ក្នុងស្រុករបស់អ្នក គេនឹងលែងនិយាយពី អំពើហិង្សាទៀតហើយ ក្នុងទឹកដីរបស់អ្នកក៏លែងមាន ការវិនាសហិន‌ហោចទៀតដែរ។ គេនឹងហៅកំពែងរបស់អ្នកថា សង្គ្រោះ ហៅទ្វាររបស់អ្នកថាទ្វារ សរសើរតម្កើង។

¹⁹ព្រះ‌អាទិត្យនឹងគ្មានពន្លឺដល់អ្នកនៅពេលថ្ងៃ ហើយក៏មិនមានពន្លឺព្រះ‌ច័ន្ទចាំងមកលើអ្នកដែរ ប៉ុន្តែព្រះ‌អម្ចាស់នឹងធ្វើជាពន្លឺបំភ្លឺអ្នករហូតទៅ ហើយជាព្រះអម្ចាស់នឹងជាសិរីល្អរបស់អ្នកដែរ។²⁰ពន្លឺថ្ងៃរបស់អ្នកនឹងមិនលិចបាត់ទេ ពន្លឺព្រះ‌ច័ន្ទរបស់អ្នកក៏មិនលិចបាត់ទៅវិញដែរ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នឹងធ្វើជាពន្លឺបំភ្លឺអ្នករហូតទៅ ហើយថ្ងៃដែលអ្នកកាន់ទុក្ខ នឹងត្រូវបញ្ចាប់ដែរ។

²¹ប្រជា‌ជនរបស់អ្នកសុទ្ធតែជាមនុស្សសុចរិត ពួកគេនឹងគ្រប់គ្រងទឹកដីនេះរហូតតទៅ។ ពួកគេប្រៀបដូចជាកូនឈើដែលយើងបានដាំ យើងបង្កើតពួកគេមក ដើម្បីបង្ហាញភាពថ្កុំ‌ថ្កើងរបស់យើង។²²អំបូរដែលតូចជាងគេនឹងកើនចំនួនរាប់ពាន់អ្នក ដែលខ្សោយជាងគេ នឹងប្រែទៅជាប្រជា‌ជាតិមួយដ៏ខ្លាំងពូកែ។ យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ យើងនឹងធ្វើឲ្យការទាំងនេះសម្រេចជារូបរាង យ៉ាងឆាប់ៗ តាមពេលកំណត់។

61

¹ព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ សណ្ឋិតលើខ្ញុំ ដោយព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់បានចាក់ប្រេងអភិសេកខ្ញុំ ឲ្យនាំដំណឹង‌ល្អទៅប្រាប់អ្នកដែលត្រូវគេជិះ‌ជាន់ ជួយថែទាំអ្នកដែលបាក់ទឹកចិត្ត ប្រកាសប្រាប់ជនជាប់ជាឈ្លើយថា ពួកគេនឹងរួចខ្លួន ហើយបើកឲ្យអ្នកជាប់ឃុំ‌ឃាំងរួចពីចំណង។

²ព្រះអង្គបានឲ្យខ្ញុំមកប្រកាសពីឆ្នាំដែលព្រះ‌អម្ចាស់សម្តែង ព្រះ‌គុណ និងពីថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់របស់យើង នឹងសងសឹក ហើយសម្រាលទុក្ខដល់អ្នកដែលកាន់ទុក្ខ។

³ព្រះអង្គបានបពា្ជូនខ្ញុំ ដើម្បីចែកឲ្យដល់អ្នកដែលកាន់ទុក្ខនៅក្រុងសុីយ៉ូន បានទទួលមកុដនៅលើក្បាលជំនួសផេះ ប្រេងនៃអំណរ ជំនួសឲ្យការកាន់ទុក្ខ តាំងគំនិតក្នុងការសសើរ នៅក្នុងទីកន្លែងដែលមានវិញ្ញាណងងឹត ដើម្បីហៅពួកគេថាជាដើមតាត្រៅនៃក្តីសុចរិត ព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកដាំ ហើយព្រះអង្គនឹងត្រូវបានលើកតម្កើង។

⁴ពួកគេនឹងសង់ក្រុង ដែលបាក់បែកពីមុនឡើងវិញ ពួកគេនឹងជួសជុលអ្វីៗដែលខ្ទេច‌ខ្ទីកាលពីបុរាណ ឲ្យមានរូបរាងឡើងវិញ។ ពួកគេជួស‌ជុលក្រុងដែលខ្មាំងបំផ្លាញចោលជាច្រើន ជំនាន់នោះឡើងវិញ។⁵ជនជាតិដទៃនឹងនាំគ្នាមកហើយ ត្រួតហ្វូងចៀមរបស់អ្នករាល់គ្នា កូនចៅគេនឹងភ្ជួររាស់ដី ហើយដាំទំពាំង‌បាយជូរឲ្យអ្នករាល់គ្នា។

⁶អ្នករាល់គ្នាត្រូវបានហៅជា បូជា‌ចារ្យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ គេនឹងហៅអ្នករាល់គ្នាថា អ្នកបម្រើរបស់ព្រះនៃយើង។ អ្នករាល់គ្នានឹងចិញ្ចឹមជីវិតដោយភោគទ្រព្យ របស់ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ ហើយអ្នកបានអួតដោយសារទ្រព្យរបស់ពួកគេ។⁷ជំនួសអោយភាពអាម៉ាស់ អ្នកនឹងទទួលបានទ្វេដង ហើយគេមិនបាក់មុខផ្ទុយទៅវិញរីករាយជាមួយនិងការចែកទៅវិញ។ ហើយគេនឹងចែកពីរដងនៃដីរបស់ពួកគេ អ្នករាល់គ្នានឹងមានអំណរ អស់‌កល្បជានិច្ច។

⁸ដ្បិតយើង ព្រះ‌អម្ចាស់យើងស្រឡាញ់យុត្តិធម៌ ហើយស្អប់ការជំរិតជិះ‌ជាន់ និងអំពើឃោរឃៅណាស់។ យើងនឹងសងអ្នករាល់គ្នាវិញយ៉ាងត្រឹមត្រូវ យើងនឹងចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីដែលនៅស្ថិត‌ស្ថេរ អស់‌កល្បជានិច្ចជាមួយអ្នករាល់គ្នា។⁹គ្រប់ទាំងប្រជា‌ជាតិនឹងស្គាល់កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយពូជ‌ពង្សអ្នករាល់គ្នាក៏នឹងមានឈ្មោះល្បី នៅក្នុងចំណោមជាតិសាសន៍នានាដែរ។ អស់អ្នកដែលបានឃើញពួកគេនឹងទទួលស្គាល់ថា ពួកគេជាប្រជាជនដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រទានពរ។

¹⁰ខ្ញុំនឹងមានអំណរយ៉ាងខ្លាំងក្រៃលែង ព្រោះតែព្រះ‌អង្គនៅក្នុងយើង ខ្ញុំរីក‌រាយយ៉ាងអស់ពីចិត្ត ព្រោះតែព្រះរបស់ខ្ញុំ ដ្បិតព្រះអង្គបានសង្គ្រោះខ្ញុំ។ ព្រះអង្គបានយកសេចក្ដីសុចរិត មកពាក់ឲ្យខ្ញុំ ដូចកូនកម្លោះ និងកូនក្រមុំ តែងខ្លួននៅថ្ងៃរៀបមង្គលការ។¹¹ដ្បិត ដូចជាផែនដីធ្វើឲ្យមានពន្លករុក្ខជាតិ ហើយដូចគ្រាប់ពូជដុះឡើងនៅក្នុងសួនច្បារជាយ៉ាងណា ដូច្នេះហើយ ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនឹងធ្វើឲ្យសេចក្ដីសុចរិត មានការសរសើរតម្កើងផុសចេញពីទឹកដីនេះ នៅចំពោះប្រជា‌ជាតិទាំងមូលយ៉ាងនោះដែរ។

62

¹ដ្បិតដើម្បីក្រុងស៊ីយ៉ូន យើងនឹងមិននៅស្ងៀមទេ ដោយយល់ដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹម យើងនឹងមិននៅសំងំទៀត រហូតក្ដីសុចរិតបានចាំងចេញមក ហើយការសង្គ្រោះនៃក្រុងនេះ គឺកើតមាន យ៉ាងច្បាស់ដូចភ្លើងចន្លុះ។²ប្រជា‌ជាតិទាំងមូលនឹងឃើញ សេចក្ដីសុចរិតរបស់អ្នក ហើយស្ដេចទាំងអស់នឹងឃើញសិរី‌រុងរឿងរបស់អ្នកដែរ។ អ្នកនឹងត្រូវហៅតាមឈ្មោះថ្មីថា ព្រះ‌អម្ចាស់បានជ្រើសរើស។

³អ្នកនឹងប្រៀបដូចជាភួងជ័យដ៏ល្អប្រណីត នៅក្នុងព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ និងជាមកុដរាជ្យក្នុងព្រះ‌ហស្ដរបស់ទ្រង់។⁴នឹងគ្មានការនិយាយទៅអ្នកថា «បោះបង់ចោល» នឹងគ្នាអ្នកណានិយាយទៅដីរបស់អ្នកថា «ស្ងាត់ជ្រងំ»។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកនឹងត្រូវហៅអ្នកថា «បណ្តូលចិត្តរបស់បង» ហើយដីរបស់អ្នកថា «រៀបការ» ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់គាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹងអ្នក ហើយទឹកដីរបស់អ្នកនឹងបានរៀបមង្គការ។

⁵ពិតណាស់ ដូចកំលោះម្នាក់រៀបការនឹងស្រីក្រមុំ ដូចកូនប្រុសដែលនឹងរៀបមង្គការឲ្យអ្នកដែរ។ ភរិយាថ្មោងថ្មីនិងផ្ដល់អំណរសប្បាយឲ្យស្វាមីយ៉ាងណា ហើយព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកនឹងរីករាយជាមួយអ្នកដែរ។

⁶យើងនឹងដាក់អ្នកយាម នៅតាមកំពែងរបស់អ្នក យេរូ‌សាឡឹមអើយ ទោះបីថ្ងៃក្ដីយប់ក្ដី អ្នកទាំងនោះមិនត្រូវនៅស្ងៀមឡើយ។ អ្នកត្រូវរំឭកដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ មិនត្រូវសម្រាកឡើយ។⁷មិនត្រូវអនុញ្ញតិឲ្យគាត់សម្រាកដរាបណាទាល់តែព្រះអង្គស្ដារក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយធ្វើឲ្យមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីលើផែនដីឡើងវិញ។

⁸ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានសន្យាយ៉ាងម៉ឹង‌ម៉ាត់ ដោយព្រះហស្តស្តាំដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ព្រះអង្គ «យើងមិនប្រគល់ស្រូវរបស់អ្នកទៅឲ្យខ្មាំងសត្រូវទៀតឡើយ សាសន៍ដទៃក៏លែងផឹក ស្រាទំពាំង‌បាយជូរថ្មីដែលអ្នកបាននឿយ‌ហត់ នោះទៀតដែរ។⁹ដ្បិតអ្នកដែលច្រូតកាត់ នឹងបានស្រូវបានអង្ករបរិភោគ ហើយនាំគ្នាសរសើរតម្កើងព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយអស់អ្នកដែលបេះផ្លែទំពាំង‌បាយជូរ នឹងបានស្រាទំពាំង‌បាយជូរផឹកនៅ ក្នុងទីធ្លាសក្ការៈរបស់យើង»។

¹⁰ចូរនាំគ្នាចេញទៅ ចូរនាំគ្នាចេញតាមទ្វារ! ចូររៀបចំផ្លូវសម្រាប់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង! ចូរត្រួស‌ត្រាយ ចូរត្រួស‌ត្រាយផ្លូវ ចូរយកដុំថ្មចេញ! ហើយលើកទង់សញ្ញាមួយឲ្យ ប្រជា‌ជនទាំង‌ឡាយឃើញ!

¹¹មើល៍! ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រកាសប្រាប់មនុស្ស‌ម្នាដែល នៅទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដីដូចតទៅ «ចូរប្រាប់ប្រជា‌ជននៅក្រុងស៊ីយ៉ូនថា មើល៍! ព្រះ‌សង្គ្រោះរបស់អ្នក ទ្រង់យាងមកដល់! មើល៍ ព្រះអង្គនាំនូវរង្វាន់ ហើយសំណងរបស់ព្រះអង្គក៏នាំនៅមុខ»។¹²ពួកគេនឹងហៅអ្នកថា «ប្រជា‌រាស្ត្រដ៏វិសុទ្ធ ប្រជា‌រាស្ត្រដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានលោះ» ហើយអ្នកនឹងត្រូវហៅថា «ទីក្រុងសំណប់ចិត្ត ក្រុងដែលគេមិនបោះបង់ចោល»។

63

¹តើនរណាដែលមកពីនៅស្រុកអេដុម ដោយស្លៀកពាក់ដ៏ក្រហមឆ្អិន‌ឆ្អៅពីក្រុង បុសរ៉ា? តើអ្នកនោះជានរណាដែលមានសម្លៀកបំពាក់ជាស្តេច យ៉ាងអង់‌អាច សម្តែងឫទ្ធិដ៏ខ្លាំងពូកែ? គឺយើងនេះដែលនិយាយដោយក្តីសុចរិត និងពូកែសង្គ្រោះ។²ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌ភូសារបស់ព្រះអង្គមានពណ៌ក្រហម ហើយដូចជាសម្លៀក‌ បំពាក់របស់អ្នក ដែលបានជាន់និងផ្លែទំពាំង‌បាយជូរដូច្នេះ?

³យើងបានជាន់ផ្លែ ទំពាំង‌បាយជូរតែម្នាក់ឯង ហើយគ្មាននរណាពីជនជាតិនានាជួយយើងទេ។ យើងបានជាន់ពួកវា ដោយកំហឹងរបស់យើង ដោយជាន់កម្ទេចពួកវា ព្រោះយើងខឹងជាខ្លាំង។ ឈាមរបស់ពួកវាបានខ្ទាតមកលើសម្លៀក‌បំពាក់របស់យើង ហើយសម្លៀក‌បំពាក់របស់យើង ប្រឡាក់ពណ៌របស់វា។⁴យើងបានទន្ទឹងរង់ចាំ នឹងដល់ថ្ងៃសងសឹក ហើយឆ្នាំកំណត់ដែលយើងត្រូវប្រោសលោះ ក៏បានមកដល់ដែរ។

⁵យើងមើល៍! ហើយគ្មាននរណាម្នាក់មកជួយយើងទេ។ យើងឆ្ងល់ថាហេតុអីគ្មាននរណាម្នាក់គាំទ្រយើងដូច្នេះ តែយើងដៃរបស់យើងបាននាំជ័យជំនះមកឲ្យយើង ហើយប្រើកំហឹងរបស់យើង ដើម្បីគាំទ្រយើង។⁶យើងជាន់កម្ទេចជាតិសាសន៍ទាំង‌ឡាយ មកពីយើងខឹងយ៉ាងខ្លាំង យើងដាក់ទោសគេយ៉ាងសែនវេទនា យើងនឹងបង្ហូរឈាមរបស់គេនៅលើផែនដី។

⁷ខ្ញុំសូមប្រាប់ពីក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំសរសើរតម្កើងនៅកិច្ចការដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើ។ ខ្ញុំសូមថ្លែងអំពីកិច្ចការដ៏ល្អគ្រប់យ៉ាងដែល ព្រះអម្ចាស់ប្រទានមកជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល។ ព្រះអង្គបានសម្តែងចំពោះពួកគេ ដោយព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តា និងព្រះ‌ហឫទ័យសប្បុរសផងដែរ ជាមួយសម្ពមេត្រីនៃភាពស្មោះត្រង់ផងដែរ។⁸ដ្បិតព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ដ្បិតពួកគេពិតជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងមែន ជាអ្នកដែលមិនធ្វើឲ្យយើងខកចិត្ត»។ ព្រះអង្គនិងក្លាយជាព្រះសង្គ្រោះដល់គេ។

⁹តាមរយៈការឈឺចាប់របស់ពួកគេ ព្រះអង្គក៏ឈឺចាប់រួមជាមួយពួកគេដែរ ហើយទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងជួយពួកគេ។ នៅក្នុងក្តីស្រឡាញ់ហើយនឹងក្តីមេត្តាព្រះអង្គបានសង្គ្រោះពួកគេ ហើយព្រះអង្គលើកគេឡើង ហើយនាំពួកគេឆ្លងគ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់។

¹⁰ប៉ុន្តែ ពួកគេនាំគ្នាបះ‌បោរ ពួកគេធ្វើឲ្យព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ខកព្រះ‌ហឫទ័យ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គក្លាយជាសត្រូវ ហើយក៏បានប្រហារពួកគេដែរ។

¹¹ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គបាននឹកដល់ ជំនាន់លោកម៉ូសេ។ ពួកគេនិយាយថា «តើព្រះជាម្ចាស់ដែលបាននាំពួកគេឡើងពីសមុទ្រ ជាមួយមេដឹកនាំរបស់ពួកគេទ្រង់នៅឯណា? តើព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រទានព្រះ‌វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធឲ្យគង់នៅជាមួយពួកគេ ទ្រង់នៅឯណា?

¹²តើព្រះជាម្ចាស់នៅទីណា ហើយតើអ្នកណាបានធ្វើឲ្យសិរីល្អនិងព្រះចេស្តាររបស់ព្រះអង្គនៅខាងស្តាំដៃរបស់ម៉ូសេ ហើយធ្វើឲ្យទឹកញែកជាពីរនៅពីមុខគេ ធ្វើឲ្យឈ្មោះគេល្បីមកដល់រហូតមកនោះ?¹³តើព្រះជាម្ចាស់នៅទីណា ដែលបាននាំគេឆ្លងកាត់ទឹកជ្រៅ? ដូចជាសត្វសេះរត់តាមដីស្មើនោះ ហើយគេមិនដែលជំពប់ឡើយ។

¹⁴ដូចហ្វូងចៀមចុះទៅសម្រាក នៅតាមជ្រលងភ្នំដែរ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានឲ្យគេសម្រាក។ ដូច្នេះអ្នកបានដឹកនាំប្រជា‌ជនរបស់អ្នក ដើម្បីធ្វើឲ្យខ្លួនអ្នកបានការសរសើរ។

¹⁵សូមទ្រង់ទតមើលពីស្ថានសួគ៌ គឺពីព្រះ‌ដំណាក់ដ៏វិសុទ្ធនិងរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ។ តើព្រះ‌ហឫទ័យស្រឡាញ់ដ៏ខ្លាំងបំផុត និងភាពអង់‌អាចរបស់ព្រះអង្គនៅទីណា? ក្តីអាណិតនិងក្តីមេត្តារបស់ទ្រង់ ហើយកិច្ចការទ្រង់ បាននៅឆ្ងាយពីទូលបង្គំហើយ។¹⁶ដ្បិតព្រះអង្គពិតជាព្រះ‌បិតារបស់យើង លោកអប្រាហាំពុំដែលបានស្គាល់យើងទេ ហើយលោកអុីស្រា‌អែលក៏ពុំដែលបានដឹងពីយើងដែរ គឺព្រះអម្ចាស់ ដែលជាព្រះ‌បិតារបស់យើង។ «ជាព្រះអង្គរំដោះយើង» ដោយព្រះនាមព្រះអង្គតាំងពីដើមរៀងមក។

¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គ បណ្ដោយឲ្យយើងវង្វេងឆ្ងាយពីផ្លួវរបស់ព្រះអង្គ ហើយចិត្តរឹង‌រូស និងមិនព្រមស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ? សូមយាងមកវិញ សម្រាប់អ្នកបម្រើ និងជាកុល‌សម្ព័ន្ធផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គផង។

¹⁸ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ បានគ្រប់‌គ្រងលើទឹកដីនេះគឺពេលខ្លីណាស់ តែខ្មាំងសត្រូវបានមកជាន់ឈ្លីវិញ។¹⁹យើងបានក្លាយជាប្រជា‌រាស្ត្រ ដែលមិនធ្លាប់គ្រប់‌គ្រងថិញ យើងដូចជាប្រជា‌រាស្ត្រ ដែលមិនត្រូវបានហៅដោយព្រះនាមព្រះអង្គ»។

64

¹«អូ ប្រសិនបើស្ថានសួគ៌ បានហែកជាពីរហើយធ្លាក់ចុះមក! នោះភ្នំនឹងត្រូវកក្រើករំពើកនៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ²គឺដូចជាភ្លើងបានឆេះគុម្ពព្រៃ ឬភ្លើងក្តៅដែលធ្វើឲ្យទឹកពុះបាន។ ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គនឹងបានស្គាល់ តាមរយៈសត្រូវរបស់ព្រះអង្គដែរ ហើយប្រជាជាតិទាំងមូលនឹងភ័យខ្លាច នៅក្នុងព្រះវត្តមានព្រះអង្គផង!

³តាំងពីមុនមក នៅពេលដែលព្រះអង្គបានធ្វើការអស្ចារ្យ ដែលយើងពុំដែលរំពឹងទុកនោះ ព្រះអង្គបានយាងមកចុុះមក ហើយភ្នំបានក្រាបចុះនៅចំពាះព្រះវត្តមានទ្រង់។⁴ចាប់តាំងពីបុរាណមកគ្មាន អ្នកណាឭ រឺយល់ និងបានឃើញព្រះអង្គដូចជាអ្នកឡើយ។ អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើល្អ និងរង់ចាំព្រះអង្គវិញ។

⁵ព្រះអង្គតែងតែប្រោសឲ្យអ្នកនោះមានចិត្តរីករាយ និងធ្វើការត្រឹមត្រូវ គឺដល់ពួកអ្នកនឹកចាំពីទ្រង់ក្នុងគ្រប់ផ្លូវ ទាំងស្តាប់បង្គាប់។ ព្រះអង្គទ្រង់ព្រះ‌ពិរោធនៅពេលដែលយើងធ្វើបាប។ នៅក្នុងមាគ៌ាររបស់ទ្រង់ យើងខ្ញុំតែងតែមានសុវត្តិភាព។

⁶ដ្បិតយើងទាំងអស់គ្នាក្លាយជាមនុស្សមិនស្អាត ហើយអំពើសុចរិតដែលយើងបានធ្វើ ដូចជាក្រណាត់ទ្រាប់ឈាម។ យើងទាំងអស់គ្នាប្រៀបបាននឹងស្លឹកឈើក្រៀម ហើយអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងនឹងបក់បោកទៅដូចស្លឹកឈើទៅតាមខ្យល់។⁷គ្មាននរណាទូលអង្វររកព្រះ‌នាមព្រះអង្គទេ គ្មាននរណាម្នាក់ភ្ញាក់រឭក ហើយជំពាក់ចិត្តនឹងព្រះអង្គឡើយ។ ដ្បិតព្រះអង្គបានលាក់ព្រះ‌ភ័ក្ត្រនឹងយើង ហើយធ្វើឲ្យជំរះចិត្តអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងចេញផងដែរ។

⁸ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គជាព្រះ‌បិតារបស់យើង។ យើងគឺជាដីឥដ្ឋដែលនៅក្នុងព្រះហស្តទ្រង់ ដែលព្រះអង្គជាជាងស្មូន។⁹សូមកុំព្រះ‌ពិរោធ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមកុំចងចាំអំពើបាបរបស់យើងឡើយ។ សូមទតមើលចុះ យើងទាំងអស់គ្នា សុទ្ធតែជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។

¹⁰ក្រុងដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ក្លាយទៅជាទីរហោស្ថាន ស៊ីយ៉ូនក៏ក្លាយទីរហោស្ថានដែរ យេរូ‌សាឡិមក្លាយទៅជាទីចោលស្ងាត់។¹¹ព្រះ‌វិហារបវិសុទ្ធដ៏ល្អ របស់យើង ជាកន្លែងដែលដូនតាយើងតែងតែសរសើរតម្កើងព្រះ‌នាមរបស់ព្រះអង្គ បានត្រូវភ្លើងឆេះ ហើយរបស់ទាំងអស់ក៏ត្រូវវិនាសដែរ។¹²តើព្រះអង្គនៅស្ងៀមដល់ពេលណាទៀតព្រះអម្ចាស់? តើព្រះអង្គនៅស្ងៀមរហូត ទុកឲ្យយើងអាម៉ាស់មុខឬ?»

65

¹«យើងបានរួចរាល់ដើម្បីដោះស្រាយ ជាមួយអស់អ្នកដែលមិនបានទូលសូម ហើយយើងក៏នឹងបានរកឃើញ ដោយអ្នកដែលមិនបានស្វែងរកយើងដែរ។ យើងបាននិយាយថា «យើងនៅទីនេះ! យើងនៅទីនេះ!» សម្រាប់ប្រជាជាតិដែលមិនបានស្រែករកព្រះនាមយើង។²យើងបានលូកដៃរបស់យើងទៅរកមនុស្សរឹង ចចេស ជាអ្នកដែលដើរតាមផ្លូវមិនល្អ ក៏ជាអ្នកដែលដើរតាមគំនិតហើយនិងផ្លូវខ្លួនឯងផង!

³ពួកគេជាមនុស្សធ្វើឲ្យយើងទាស់ចិត្តជានិច្ច ដោយការអាក្រក់នៅមុខយើង ពួកគេធ្វើយញ្ញ‌បូជានៅក្នុងសួនឧទ្យាន ហើយ អុជធូបបន់ព្រះក្លែង‌ក្លាយ នៅលើអាសនៈធ្វើពីឥដ្ឋ។⁴ពួកគេអង្គុយនៅកណ្តាលផ្នូរខ្មោច ទាំងបើកភ្នែកពេញមួយយប់ គេបរិភោគសាច់ជ្រូក និងសំឡគួរខ្ពើមនៅក្នុងចានរបស់គេ។

⁵ពួកគេនិយាយថា «ចូរចៀសចេញ កុំចូលមកជិតខ្ញុំអី ព្រោះខ្ញុំបរិសុទ្ធជាងអ្នក»។ ការទាំងនេះគឺជាផ្សែងហុយដល់ច្រមុះយើង ក៏ជាភ្លើងដែលឆេះពេញមូយថ្ងៃផង។

⁶ចូរមើល៍! មានសេចក្តីចែងទុកមកនៅចំពោះយើងថា៖ យើងនឹងមិននៅស្ងៀមឡើយ ហើយយើងនឹងសងសឹកនឹងគេវិញ យើងនឹងឲ្យគេសងទាំងអស់នៅពេលគេចាស់ផង⁷គឺសរុបទាំងអំពើបាបរបស់គេនឹងបាបរបស់ឪពុកគេផង» នេះជាពាក្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ «យើងនឹងសងសឹកគេពីកាដុតកំញានដែលនៅលើភ្នំ ហើយធ្វើឲ្យមានផ្សែងនៅតាមជ្រលោងភ្នំដែរ។ យើងនឹងធ្វើដូច្នេះក្នុងការវាស់ពីផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់គេ ក្នុងពេលគេចាស់ផង»។

⁸នេះគឺជាអ្វីព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល «នៅពេលទំពាំង‌បាយជូរមានផ្លែចង្គោម នោះមានម្នាក់និយាយថា កុំបំផ្លាញវាអី ព្រោះផ្លែល្អនៅក្នុងនោះដែរ ការនេះដែលយើងនឹងធ្វើដាក់ពួកអ្នកបម្រើរបស់យើង យើងនឹងមិនបំផ្លាញពួកគេទាំងអស់ឡើយ។

⁹យើងនឹងធ្វើឲ្យមានពូជ‌ពង្សមួយ កើតចេញពីកូនចៅរបស់យ៉ាកុប ហើយឲ្យម្នាក់ដែលគ្រប់‌គ្រងលើ ភ្នំរបស់យើង កើតចេញពីកូនចៅរបស់យូដា។ អស់អ្នកដែលយើងជ្រើសរើស នឹងគ្រប់‌គ្រងលើទឹកដីនេះ អ្នកបម្រើរបស់យើងក៏នឹងរស់នៅទីនេះដែរ។¹⁰សារ៉ូននឹងក្លាយជាវាលស្មៅសម្រាប់ហ្វូងចៀម ហើយជ្រលងភ្នំអាកោរជាជម្រកសម្រាប់ហ្វូងគោ គឺសម្រាប់ប្រជារាស្រ្តយើងដែលស្វែងរកយើង។

¹¹ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាដែលបានបោះបង់ចោលព្រះ‌អម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នាដែលបំភ្លេចភ្នំដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង ហើយបែរជារៀបចំតុសែនព្រះមានលាភ ហើយក៏ច្រួចស្រាសែនព្រះជោគវាសនាផង។

¹²យើងនឹងប្រហារអ្នកឲ្យស្លាប់ដោយមុខដាវ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងលុតជង្គង់ចុះដើម្បីឲ្យគេសម្លាប់ ព្រោះយើងបានហៅ តែអ្នកមិនឆ្លើយទេ ពេលយើងបាននិយាយ អ្នករាល់គ្នាមិនស្ដាប់ទេ។ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅមុខយើង ហើយជាអំពើដែលយើងមិនពេញចិត្ត»។

¹³ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា «មើល អ្នកបម្រើរបស់យើងនឹងមានអាហារបរិភោគ តែអ្នករាល់គ្នានឹងឃ្លាន មើល អ្នកបម្រើរបស់យើងនឹងមានទឹកផឹក តែអ្នករាល់គ្នានឹងស្រេក មើល អ្នកបម្រើរបស់យើងនឹងមានអំណរសប្បាយ តែអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវអាម៉ាស់។¹⁴មើល អ្នកបម្រើរបស់យើងនឹងស្រែកហ៊ោ ព្រោះគេសប្បាយចិត្ត តែអ្នករាល់គ្នាបែរជាស្រែកយំ ព្រោះឈឺចុកចាប់នៅក្នុងចិត្ត អ្នករាល់គ្នានឹងសោកសង្រេង បាក់ទឹកចិត្ត។

¹⁵អ្នកនឹងជាប់ឈ្មោះ សម្រាប់ឲ្យមនុស្សដែលយើងបានជ្រើសរើសយកមកដាក់បណ្ដាសា យើងគឺព្រះ‌អម្ចាស់លើទាំងព្រះនឹងសម្លាប់អ្នក ហើយយើងនឹងហៅអ្នកបម្រើយើងតាមឈ្មោះផ្សេង។¹⁶អ្នកណាដែលឲ្យពរដល់ផែនដី នឹងបានពរពីយើងដែលជាព្រះនៃសេចក្តីពិត។ អ្នកណាដែលបានស្បថនៅលើផែនដី នឹងត្រូវស្បថចំពោះយើងជាព្រះនៃសេចក្តីពិតដែរ ដោយសារតែបញ្ហាពីមុនត្រូវបានបំភ្លេច ហើយការទាំងនោះក៏បានលាក់បាំងពីភ្នែកយើងដែរ។

¹⁷មើលនោះ យើងនឹងបង្កើតផ្ទៃមេឃថ្មី និងផែនដីថ្មី អ្វីៗដែលកើតមានកាលពីមុន គេលែងនឹកនាទៀតហើយ គឺគ្មាននរណានឹងឃើញទៀតទេ។¹⁸ប៉ុន្តែចូរអ្នកអរសប្បាយឡើង ចូរសប្បាយរីក‌រាយរហូតតទៅ ចំពោះអ្វីៗដែលយើងបង្កើតមក គឺយើងបង្កើតក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដែលមានអំណរសប្បាយរីក‌រាយ យើងបង្កើតប្រជា‌ជននៅក្រុងនេះ ដែលមានអំណរ។¹⁹ក្រុងយេរូ‌សាឡិមនឹងធ្វើឲ្យយើង សប្បាយរីក‌រាយ ប្រជា‌ជនរបស់យើងក៏ធ្វើឲ្យយើងរីក‌រាយ ក្នុងទីក្រុង គេលែងឮសូរសម្រែកយំសោកទៀតហើយ។

²⁰នឹងមិនដែលមានទារក ដែលអាចរស់បានតែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតឡើយ ហើយសម្រាប់មនុស្សចាស់ ក៏នឹងមិនស្លាប់មុនអាយុដែរ។ អ្នកដែលស្លាប់ក្នុងវ័យមួយរយឆ្នាំត្រូវរាប់ថានៅវ័យក្មេង។ អ្នកណាដែលរស់មិនបានអយុមួយរយឆ្នាំទេ អ្នកនោះត្រួវរាប់ថាទទួលបណ្តាសារហើយ។²¹ពួកគេនឹងសង់ផ្ទះហើយអាស្រ័យនៅក្នុងផ្ទះនោះ ហើយគេដាំដើមទំពាំងបាយជូរ នោះគេនឹងទទូលផលរបស់វាដែរ។

²²គឺគេមិនសង់ផ្ទះឲ្យអ្នកផ្សេងមកនៅ គេមិនដាំដំណាំទុកឲ្យអ្នកផ្សេង បរិភោគផលឡើយ ដ្បិតប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងនឹងមានអាយុវែង ដូចអាយុដើមឈើធំៗ អស់អ្នកដែលយើងជ្រើសរើសនឹងប្រើ‌ប្រាស់អ្វីៗដែលខ្លួនបានបង្កបង្កើត ។²³ពួកគេនឹងមិនធ្វើការនឿយ‌ហត់ជាអសារ‌បង់ ហើយគេក៏មិនបង្កើតកូនចៅមក ដើម្បីឲ្យត្រូវអន្តរាយដែរ ដ្បិតពួកគេនឹងបានទៅជាពូជ‌ពង្សមួយ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់ប្រទានពរ កូនចៅរបស់គេនឹងគង់‌វង្សនៅជាមួយគេ។

²⁴មុនពេលដែលគេសូម យើងនឹងឆ្លើយតបចំពោះពួកគេ ហើយកំឡុងពេលពួកគេកំពុងតែទូល‌អង្វរនោះ យើងសម្រេចតាមពាក្យសុំរបស់គេ រួចស្រេចទៅហើយ។²⁵ពេលនោះ ចចកនិងកូនចៀម នឹងស៊ីស្មៅជាមួយគ្នា សត្វសិង្ហនឹងស៊ីស្មៅដូចគោ។ រីឯសត្វពស់ វានឹងស៊ីធូលីដីជាអាហារ។ ពួកវានឹងលែងសុីបំផ្លាញគ្នា នៅលើភ្នំដ៏វិសុទ្ធរបស់យើងទៀតហើយ» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

66

¹នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល «ផ្ទៃមេឃជាបល្ល័ង្ករបស់យើង ហើយផែនដីជាកំណល់ទ្រជើងរបស់យើង។ តើអ្នកនឹងសង់ដំណាក់ឲ្យយើងនៅទីណាទៅ? តើកន្លែងនោះនៅទីណាហើយយើងនឹងសម្រាកនៅកន្លែងណា?

²ដៃរបស់យើងដែលបានបង្កើតរបស់ទាំងនេះ ហើយនេះគឺជាមូលហេតុដែលរបស់ទាំងអស់កើតឡើង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ មនុស្សទាំងនេះដែលយើងពេញចិត្ត គឺជនកម្សត់ទុគ៌ត និងអ្នកបាក់ទឹកចិត្ត ហើយធ្វើតាមពាក្យយើង ដោយញាប់‌ញ័រផង។

³អ្នកដែលសម្លាប់គោ ហើយក៏សម្លាប់មនុស្សផងដែរ ជាអ្នកបានយកចៀមមកធ្វើយញ្ញ‌បូជា ហើយក៏បំបាក់កឆ្កែ និងអ្នកដែលយកតង្វាយមកថ្វាយ តែតង្វាយនេះជាឈាមជ្រូក អ្នកដែលដុតគ្រឿងក្រអូប ហើយក៏ឲ្យពរដល់សេចក្តីអាក្រក់។ ពួកគេបានជ្រើសរើសផ្លូវរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេចូលចិត្តតែអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ពួកគេផងដែរ។

⁴ក្នុងរបៀបនេះដែរ យើងនឹងជ្រើសរើសការជំនុំជម្រះរបស់គេដែរ យើងនឹងនាំការភ័យខ្លាចមកដល់ពួកគេ ដោយព្រោះពេលយើងហៅគ្មាននរណាឆ្លើយទេ ពេលយើងប្រកាសគ្មាននរណាស្តាប់ទេ។ ពួកគេបានធ្វើការអាក្រក់នៅចំពោះយើង ហើយជ្រើសរើសធ្វើអ្វីដែលទាស់ចិត្តយើង»។

⁵ចូរស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ អស់អ្នកដែលញាប់‌ញ័រ និងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ «បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលស្អប់និងបដិសេធអ្នករាល់គ្នា ដោយព្រោះអ្នកបាននិយាយពីឈ្មោះរបស់យើង «សូមព្រះ‌អម្ចាស់សម្តែងសិរី‌រុងរឿង ដើម្បីឲ្យយើងឃើញអំណររបស់អ្នក» តែពួកគេនឹងត្រូវអាម៉ាស់វិញ។

⁶មានសំឡេងចម្បាំងឮរំពងពីទីក្រុង មានសំឡេងលាន់ឮពីព្រះ‌វិហារ ហើយជាព្រះ‌សូរសៀងនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលសងសឹកដល់សត្រូវរបស់ព្រះអង្គ។

⁷មុនពេលស្ត្រីទៅកន្លែងសម្រាល ដើម្បីផ្តល់កំណើត គឺមុនដែលការឈឺចាប់ ហើយនាងឲ្យកំណើតដល់កូនប្រុស។⁸តើនរណាធ្លាប់បានឮការណ៍ទាំងនេះ? តើនរណាធ្លាប់បានឃើញការណ៍ទាំងនេះ? តើផែនដីនេះអាចកើតឡើង ក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃបានឬ? តើប្រជា‌ជាតិមួយអាចកើត ក្នុងពេលតែមួយបានឬ? ប៉ុន្តែក្រុងស៊ីយ៉ូនវិញ នាងទើបនឹងចាប់ផ្ដើមឈឺផ្ទៃ គឺបានសម្រាលកូនទៅហើយ។

⁹តើយើងជាអ្នកនាំកូនក្មេងទៅក្នុងការចាប់កំណើត ហើយមិនអនុញ្ញាតដល់កូនកើតមកឬ? សំនួររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ម៉្យាងទៀត តើយើងបានព្រមផ្តល់កំណើតកូននោះហើយ ក្រោយមកមិនឲ្យវិញឬ? សំនួរព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក»។

¹⁰ចូររីករាយជាមួយក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយសប្បាយ នឹងមានអំណរជាមួយទីក្រុងនេះផង អស់អ្នកដែលកាន់ទុក្ខ ដើម្បីក្រុងយេរូ‌សាឡិមក៏ត្រូវអរសប្បាយផងដែរ!¹¹ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបានស្កប់ចិត្តនឹងក្រុងនេះ ដូចកូនដែលបានបៅដោះម្ដាយឆ្អែតផងដែរ ហើយសូមសប្បាយជាមួយសេរីរុងរឿងជាបរិបូរណ៏នៃទីក្រុងផង។

¹²នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល «យើងនឹងឲ្យភាពចម្រុងចម្រើនហូរហៀរដល់ក្រុងនេះ ដូចទឹកទន្លេ យើងនឹងបង្ហូរទ្រព្យសម្បត្តិនៃ ប្រជា‌ជាតិទាំងមូលចូលមកក្នុងក្រុងនេះ ដូចទឹកហូរប្រៀបមាត់ច្រាំង។ អ្នកនឹងបានការថ្នាក់‌ថ្នមដូចម្ដាយបំបៅកូន បីអ្នក និងថ្នាក់‌ថ្នមអ្នកនៅលើភ្លៅផង។¹³ដូចម្ដាយលួង‌លោមកូនរបស់នាង យើងនឹងលួង‌លោមអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងនោះដែរ អ្នករាល់គ្នានឹងរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម»។

¹⁴អ្នកនឹងឃើញការនេះ ហើយដូងចិត្តរបស់អ្នកនឹងរីករាយ ហើយឆ្អឹងរបស់អ្នកនឹងពន្លកឡើង ដូចជាស្មៅទន់។ ព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យបានស្គាល់ដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ តែព្រះជាម្ចាស់នឹងបង្ហាញសេចក្តីក្រោធដល់សត្រូវព្រះអង្គវិញ។

¹⁵ដ្បិតមើល៍! ព្រះ‌អម្ចាស់កំពុងតែយាងមក ជាមួយនិងភ្លើង ហើយរាជ‌រថរបស់ព្រះអង្គយាងមក ប្រៀបបាននឹងខ្យល់កួច ដើម្បីនាំព្រះ‌ពិរោធដ៏ខ្លាំងហើយជាមួយសេចក្តីបញ្ជានៃអណ្ដាត ភ្លើងផងដែរ។¹⁶ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នឹងវិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សទាំងអស់ ដោយប្រើភ្លើងនិងដាវរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះ‌អម្ចាស់សម្លាប់អ្នកដែលជាសត្រូវជាច្រើននោះ។

¹⁷ពួកគេបានរៀបចំញែកខ្លួន ហើយធ្វើឲ្យខ្លួនបានបរិសុទ្ធផង ដូច្នេះគេអាចចូលទៅក្នុងឧទ្យាន របស់ព្រះក្លែង‌ក្លាយ តាមមេដឹកនាំរបស់គេ ហើយនាំគ្នាបរិភោគសាច់ជ្រូក ហើយនិងអ្វីៗដ៏គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមផង។ «ពួកគេនឹងត្រូវបញ្ចាប់ ហើយនេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁸ដ្បិតយើងដឹងពីកិច្ចការ ហើយអ្វីដែលគេគិតផងដែរ។ ពេលវេលាគឺជិតមកដល់ហើយ ជាពេលដែលយើងប្រមូលប្រជាជាតិនិងភាសារទាំងអស់ផង។ ពួកគេនឹងមកដល់ហើយឃើញសេរីរុងរឿងរបស់យើង។¹⁹យើងនឹងតាំងសញ្ញាដ៏ធំក្នុងចំណោមពួកគេ។ ក្រោយមកយើងនឹងបញ្ចូនអ្នកដែលរួចជីវិតនៅក្នុងចំណោមគេ ទៅកាន់ប្រជាជាតិទាំងអស់ៈ គឺតើស៊ីស ពូល និងលូឌ អ្នកបាញ់ព្រួញដ៏ចំណាន ទៅទូបាល យ៉ាវ៉ាន ហើយនិងកោះឆ្ងាយៗជាកន្លែងដែលគេមិនទាន់បានឪឮអំពីយើងនិងឃើញសិរីរុងរឿងនៃយើង។ ពួកគេនឹងប្រកាសសិរីល្អយើងក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងអស់។

²⁰ពួកគេនឹងនាំត្រឡប់មកវិញបងប្អូនរបស់អ្នក ចេញពីប្រជាជាតិទាំងនោះ ដូចជាតង្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេនឹងមកវិញដោយសេះនិងរទេះចម្បាំង ក្រុមរទេះសេះ លើលា ហើយលើសត្វអូដ្ឋ មកភ្នំយេរូសាឡិមបរិសុទ្ធរបស់យើង ព្រះបន្ទូលនៃព្រះម្ចាស់។ ដ្បិតប្រជាជនអុីស្រាអែលនឹងថ្វាយតង្វាយធញ្ញជាតិ ដែលស្អាតល្អដាក់ក្នុងដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់។²¹អ្នកទាំងនេះយើងនឹងជ្រើសរើសឲ្យធ្វើជាបូជាចារ្យ និងលេវី ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។

²²ដ្បិតផ្ទៃមេឃថ្មី និងផែនដីថ្មី ដែលយើងនឹងបង្កើត នឹងគង់‌វង្សនៅចំពោះមុខយើង ដូច្នេះពូជ‌ពង្ស និងឈ្មោះរបស់អ្នករាល់គ្នា ក៏គង់‌វង្សនៅចំពោះមុខយើង រហូតតរៀងទៅយ៉ាងនោះដែរ។ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។²³ពីមួយខែ ទៅខែបន្ទាប់ ហើយពីថ្ងៃសប្ប័ទ មនុស្សលោកទាំងអស់នឹងនាំគ្នា មកក្រាបថ្វាយ‌បង្គំយើង នេះជាព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់។

²⁴ពួកគេនឹងចេញទៅមើលរូបកាយដែលបានស្លាប់នៃមនុស្ស ដែលបានបះបោរទាស់នឹងយើង ដ្បិតដង្កូវដែលបានសុីពួកគេ នឹងមិនអាចស្លាប់ទេ ហើយភ្លើងដែលបានដុតគេនឹងឆេះរហូត មិនអាចរលត់ឡើយ ហើយវានឹងក្លាយទៅជារបស់គួរស្អប់ខ្ពើម ដល់សាច់ឈាមទាំងអស់»។

យេរេមា

1

¹ទាំងនេះគឺជាពាក្យដែលលោកយេរេមាបានថ្លែង និងកិច្ចការដែលលោកបានធ្វើ។²ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្លួន នៅក្នុងឆ្នាំទី១៣ នៃរាជ្យព្រះបាទយ៉ូសៀស ជាបុត្រព្រះបាទអាំម៉ូន ស្តេចទឹកដីយូដា³ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលម្តងទៀតមកដល់លោក នៅរជ្ជកាលព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីមជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស និងជាស្ដេចទឹកដីយូដា រហូតដល់ចុងឆ្នាំទីដប់មួយនៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទសេដេ‌គា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស និងជាស្ដេចទឹកដីយូដា ហើយរហូតដល់គ្រាដែលអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមត្រូវគេកៀរយកទៅជាឈ្លើយសឹក។

⁴ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា៖⁵«មុនដែលយើងបានបង្កើតអ្នកនៅក្នុងពោះម្តាយ គឺយើងស្គាល់អ្នកហើយ កាលមុនដែលអ្នកសម្រាលចេញពីផ្ទៃមក នោះយើងបានញែកអ្នកជាបរិសុទ្ធផង ក៏បានតាំងអ្នកឡើងព្យាការី ដល់គ្រប់ជនជាតិផ្សេងៗ»។⁶«ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះអើយ» ខ្ញុំបានឆ្លើយថា «ទូល‌បង្គំគ្មានវោហារអធិប្បាយទេ ដ្បិត ទូល‌បង្គំនៅក្មេង»។

⁷ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «កុំនិយាយថា អ្នកក្មេងពេកឡើយ អ្នកត្រូវតែទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលយើងបញ្ចូនអ្នកឲ្យទៅ ហើយនិយាយអ្វី ដែលយើងបង្គាប់អ្នក នោះអ្នកត្រូវតែប្រាប់ដែរ!⁸កុំឲ្យខ្លាចចំពោះពួកគេឡើយ ដ្បិតយើងនៅជា‌មួយ ដើម្បីនឹងជួយឲ្យអ្នករួច នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់»។

⁹បន្ទាប់មក ព្រះ‌អម្ចាស់លូកព្រះ‌ហស្ដមកពាល់មាត់ខ្ញុំ ហើយមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «យើងដាក់ពាក្យរបស់យើងក្នុងមាត់អ្នកហើយ។¹⁰យើងតែង‌តាំងអ្នកឲ្យមានអំណាចលើប្រជា‌ជាតិ និងលើអាណា‌ចក្រទាំង‌ឡាយ ដើម្បីឲ្យអ្នករម្លើង និងរំលំ ដើម្បីឲ្យអ្នកកម្ទេច និងបំផ្លាញ ហើយដើម្បីឲ្យអ្នកសង់ និងដាំឡើងវិញ»។

¹¹ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់មកខ្ញុំដូចតទៅនេះ៖ «យេរេមាអើយ តើអ្នកឃើញអ្វី?»។ ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំឃើញស្វាយ‌ចន្ទីមួយ មែក»។¹²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «អ្វីដែលអ្នកឃើញ ត្រឹមត្រូវហើយ ដ្បិតយើងបានមើលលើពាក្យរបស់យើងដើម្បីឲ្យបានសម្រេចជារូបរាង»។

¹³ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ បានមកដល់ខ្ញុំជាលើទីពីរថា៖ «តើអ្នកឃើញអ្វី?» ខ្ញុំក៏ទូលតបថា៖ «ទូល‌បង្គំឃើញថ្លាងទឹកកំពុងតែពុះ ដែលមានមាត់ផ្អៀងមកពីទិសខាងជើង»។¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «នឹងកើតមានការអាក្រក់ ផុលចេញពីទិសខាងជើង មកលើពួកអ្នកដែលរស់នៅលើទឹកដីទាំងនោះ។

¹⁵ដ្បិត យើងនឹងហៅគ្រប់ទាំងប្រជាជននៃនគរទាំងប៉ុន្មាននៅខាងជើង ហើយគេនឹងមកតាំងបល្ល័ង្ករបស់គេរៀងខ្លួន នៅត្រង់មាត់ទ្វារក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទល់នឹងកំផែងទីក្រុងព័ទ្ធជុំ‌វិញ ហើយទល់នឹងទីក្រុងរបស់ទឹកដីយូដាទាំងអស់ផង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁶យើងនឹងធ្វើទោសដល់ទីក្រុងទាំងនោះ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់គេទាំងប៉ុន្មាន គឺដែលគេបានបោះ‌បង់ចោលយើង ហើយបានដុតកំញានថ្វាយដល់ព្រះដទៃ ព្រមទាំងថ្វាយ‌បង្គំចំពោះរបស់ដែលដៃខ្លួនគេបានធ្វើផង។

¹⁷ចូរឲ្យអ្នកក្រវាត់ចង្កេះ! ហើយក្រោកឡើងទៅប្រាប់ដល់គេ តាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីដែលយើងបង្គាប់អ្នកចុះ កុំឲ្យស្រយុតចិត្តចំពោះគេឡើយ ក្រែងយើងធ្វើឲ្យអ្នកស្រយុតចិត្តនៅមុខគេជាពិត!¹⁸មើល៍! នៅថ្ងៃនេះ យើងបានតាំងអ្នកឡើង ទុកជាទីក្រុងត្រៀមដោយគ្រឿងចម្បាំង ជាសសរដែក ហើយជាកំផែងលង្ហិន សម្រាប់តនឹងទឹកដីទាំងមូល និងស្តេចទាំងប៉ុន្មាននៃជនជាតិយូដា ព្រមទាំងតនឹងពួកចៅ‌ហ្វាយ និងពួកសង្ឃ ហើយនឹងបណ្ដា‌ជនទាំង‌ឡាយនៅទឹកដីនេះផង។¹⁹គេនឹងតជាមួយអ្នក តែមិនឈ្នះអ្នកឡើយ ដ្បិតយើងនៅជា‌មួយ ដើម្បីនឹងជួយអ្នកឲ្យរួច» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។

2

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា៖²«ចូរទៅចុះ ហើយប្រកាសឲ្យពួកក្រុងយេរូ‌សាឡិមបានឮ។ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ គឺយើងនឹកចាំពីអ្នកកាលនៅក្មេង ដែលអ្នកមានចិត្តកួចចំពោះយើង ហើយពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់អ្នក កាលទើបនឹងបានគ្នា គឺដែលអ្នកបានដើរតាមយើង នៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន ជាកន្លែងដែលឥតមានអ្នកណាសាប‌ព្រោះឡើយ។³អុីស្រាអែលជាពួកបរិសុទ្ធដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាផលដំបូងនៃសេចក្ដីចម្រើនរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា អស់អ្នកណាដែលស៊ីបង្ហិនគេ នោះនឹងត្រូវមានទោស សេចក្ដីអាក្រក់នឹងមកគ្របលើអ្នកនោះ»។

⁴ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ ពួកវង្សរបស់យ៉ាកុប និងអស់ទាំងគ្រួសារនៃពួកអីុស្រា‌អែលអើយ។⁵ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលសួរថា៖ បុព្វ‌បុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានឃើញមាន អំពើទុច្ចរិតយ៉ាងណានៅក្នុងយើង បានជាគេថយទៅឆ្ងាយពីយើងដូច្នេះ ព្រមទាំងប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីឥតប្រយោជន៍ ហើយក៏ទៅជាឥតប្រយោជន៍គ្រប់គ្នាផង?⁶គេក៏មិនបានសួរថា៖ ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលនាំយើងរាល់គ្នាឡើងចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក ហើយបាននាំយើងដើរកាត់ទីរហោ‌ស្ថាន ជាកន្លែងដែលមានសុទ្ធតែវាលខ្សាច់ និងជង្ហុក គឺជាទីមានតែដីហួត‌ហែង និងម្លប់នៃសេចក្ដីស្លាប់ទទេ ជាកន្លែងដែលឥតមានមនុស្សដើរកាត់ ឬមនុស្សណាអាស្រ័យនៅឡើយ តើព្រះ‌អង្គនៅឯណា?

⁷យើងបាននាំអ្នករាល់គ្នាចូលមកនៅក្នុងទឹកដី ដែលមានដំណាំដាំដុះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបរិភោគ ផ្លែឈើដែលមានរស‌ជាតិ។ ប៉ុន្តែ កាលអ្នករាល់គ្នាចូលមកដល់ អ្នករាល់គ្នាធ្វើឲ្យទឹកដីរបស់យើង ទៅជាសៅហ្មង អ្នករាល់គ្នាធ្វើឲ្យទឹកដីដែលជាមត៌ក របស់យើងក្លាយជាកន្លែងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម។⁸ក្រុមបូជា‌ចារ្យពុំដែលសួរថា ព្រះ‌អម្ចាស់នៅឯណា? គ្រូអាចារ្យខាងវិន័យក៏មិនស្គាល់យើងដែរ។ មេដឹកនាំរបស់ប្រជា‌ជននាំគ្នាប្រឆាំងនឹងយើង ពួកព្យាការីនិយាយក្នុងនាមព្រះបាល ហើយនាំគ្នារត់ទៅពឹងពាក់ព្រះក្លែង‌ក្លាយ ដែលពុំអាចជួយពួកគេបានឡើយ។

⁹ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងតវ៉ានឹងអ្នករាល់គ្នាទៀត ព្រមទាំងកូនចៅរបស់អ្នកតទៅដែរ។¹⁰ដ្បិតមានតែឆ្លងទៅឯកោះទាំងប៉ុន្មាន របស់ពួកគីទីមមើល ហើយចាត់គេទៅឯទឹកដីកេដារ ឲ្យពិចារណាយ៉ាងអស់ពីចិត្ត នោះនឹងឃើញបើមានអ្វីដូច។¹¹តើដែលមានជនជាតិណាផ្លាស់ព្រះរបស់ខ្លួន ដែលមិនមែនជាព្រះផងឬទេ? តែប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងបានដូរព្រះ ដ៏ជាសិរី‌ល្អរបស់ខ្លួន ឲ្យបានតែរបស់ ដែលឥតមានប្រយោជន៍វិញ។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ផ្ទៃមេឃអើយ ចូរឲ្យនឹកប្លែកពីដំណើរនេះ ហើយឲ្យភ័យស្បើមចុះ ត្រូវឲ្យមានចិត្តត្រមោចនៅ។¹³ដ្បិតប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងបានប្រព្រឹត្ត អំពើអាក្រក់ពីរយ៉ាង គឺបានទាំងបោះ‌បង់ចោលយើង ដែលជាក្បាលទឹករស់ ហើយបានដាប់ធ្វើអាងវិញ ជាអាងប្រេះបែកដែលទុកទឹកមិនបានផង។

¹⁴តើអុីស្រា‌អែលជាខ្ញុំបម្រើលោះដោយប្រាក់ ឬជាខ្ញុំបម្រើដែលកើតនៅផ្ទះអ្នកដឹកនាំ? ហេតុអ្វីបានជាត្រូវរឹបយកដូច្នេះ?¹⁵កូនសិង្ហទាំងប៉ុន្មានបានគ្រហឹម ហើយសន្ធាប់ដាក់គេ បានបំផ្លាញទឹកដី ទីក្រុងរបស់គេទាំងប៉ុន្មានត្រូវឆេះអស់ហើយ ឥតមានអ្នកណានៅទៀត។¹⁶ពួកក្រុងណូព និងក្រុងតាហា‌ពេនេស គេបានបំបែកកំពូលក្បាលរបស់អ្នកហើយ។¹⁷តើអ្នកមិនបាននាំការនេះមកលើខ្លួនអ្នកទេឬ? ដោយអ្នកបានបោះ‌បង់ចោលព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នក ក្នុងកាលដែលព្រះ‌អង្គ កំពុងតែនាំអ្នកតាមផ្លូវនោះ។

¹⁸ឥឡូវនេះ តើអ្នកមានការអ្វី បានជាទៅតាមផ្លូវទៅឯទឹកដីអេស៊ីប ដោយប្រាថ្នាចង់ផឹកទឹកទន្លេស៊ីហោរដូច្នេះ? ឬមានការអ្វីតាមផ្លូវទៅឯទឹកដីអាស‌ស៊ើរ ដើម្បីផឹកទឹកទន្លេនោះ?¹⁹អំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នក នឹងវាយផ្ចាលអ្នក ហើយការរាថយរបស់អ្នក នឹងស្ដីបន្ទោសអ្នកវិញ។ ដូច្នេះ ចូរពិចារណា ហើយដឹងថា ការដែលអ្នកបានបោះ‌បង់ចោលព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃអ្នក ឥតមានចិត្តកោតខ្លាច ដល់យើងនៅក្នុងខ្លួន នោះជាការអាក្រក់ ក៏ជូរចត់ណាស់ហើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូល របស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល។

²⁰តាំងពីយូរមកហើយ អ្នកបានបំបាក់នឹមរបស់ខ្លួន ហើយបានផ្តាច់ចំណងអ្នកចេញ ដោយពាក្យថា យើងមិនបម្រើទៀតទេ ដ្បិតនៅលើគ្រប់ទាំងភ្នំតូចៗ ហើយនៅក្រោមគ្រប់ទាំងដើមឈើខៀវខ្ចី នោះអ្នកបានផិតក្បត់នឹងយើង។²¹យើងបានផ្សាំអ្នកទុកជាទំពាំង‌បាយ‌ជូរសម្រាំង ជាពូជយ៉ាងល្អបំផុត ម្តេចបានជាអ្នកក្លាយទៅជា ខ្នែងរបស់ដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរដទៃ ដល់យើងដូច្នេះ?²²ទោះបើអ្នកលាងខ្លួនដោយក្បុង ហើយប្រើសាប៊ូជាច្រើនក៏ដោយ គង់តែព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ អំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នក នៅមានកត់ជាប់ ចំពោះយើងនៅឡើយដែរ។

²³ធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នកបានថា អ្នកមិនសៅ‌ហ្មង ហើយមិនបានគោរពតាមអស់ទាំងព្រះ‌បាលសោះ។ ចូរមើលស្នាមផ្លូវដែលអ្នកដើរនៅវាលច្រកភ្នំ ហើយយល់ពីការដែលអ្នកបានធ្វើនោះចុះ អ្នកជាសត្វអូដ្ឋក្រមុំយ៉ាងលឿន ហើយសាវា។²⁴ជាលាព្រៃក្រមុំដែលធ្លាប់នៅទីរហោ‌ស្ថាន ក៏ស្រងក្លិនខ្យល់ដោយមានសម្រើប លុះដល់រដូវកំណត់របស់វា តើអ្នកណានឹងបំបែរចេញបាន? អ្នកណាដែលរកចាប់វា មិនបាច់នឿយហត់នឹងទៅតាមទេ ដ្បិតដល់រដូវកំណត់ នឹងបានប្រទះហើយ។²⁵កុំប្រថុយខ្លួនឲ្យនៅជើងទទេ ហើយខះកនោះឡើយ តែអ្នកបានតបថា ឥតប្រយោជន៍ទេ ដ្បិតខ្ញុំបានស្រឡាញ់ពួកដទៃ ហើយនឹងរត់ទៅតាមគេវិញ។

²⁶ចោរដែលគេទាន់ឃើញ តែងមានសេចក្ដីខ្មាសយ៉ាងណា នោះពួកវង្សអុីស្រា‌អែល ក៏មានសេចក្ដីខ្មាសយ៉ាងនោះដែរ គឺស្តេចគេ ព្រមទាំងពួកគេ ពួកអ្នកដឹកនាំ ពួកសង្ឃ និងពួកព្យាការីរបស់គេផង!²⁷ជាពួកអ្នកដែលនិយាយដល់ដុំឈើថា លោកជាឪពុកខ្ញុំ ហើយដល់ដុំថ្មថា លោកបានបង្កើតខ្ញុំ ពីព្រោះគេបានបែរខ្នងឲ្យយើង មិនហ៊ានបែរមុខឡើយ ប៉ុន្តែ ដល់គ្រាដែលគេកើតមានសេចក្ដីវេទនា នោះគេនឹងអំពាវ‌នាវដល់យើងថា សូមព្រះ‌អង្គក្រោកឡើង ជួយសង្គ្រោះយើងខ្ញុំផង។²⁸ព្រះដែលអ្នកបានធ្វើសម្រាប់ខ្លួន តើនៅឯណា? ចូរឲ្យវាក្រោកឡើងជួយអ្នកចុះ បើវាអាចនឹងជួយសង្គ្រោះអ្នក ក្នុងគ្រាដែលអ្នកកើតមានសេចក្ដីវេទនានោះបាន។ ដ្បិត ពួកយូដាអើយ ចំនួនព្រះរបស់អ្នក នោះប្រមាណស្មើនឹងទីក្រុងរបស់អ្នកដែរ។

²⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាចង់តនឹងយើងដូច្នេះ? អ្នករាល់គ្នាបានរំលងចំពោះយើងហើយ។³⁰ការដែលយើងបានវាយផ្ចាលពួកកូនចៅអ្នក នោះជាឥតអំពើទេ វាមិនព្រមរាងចាលឡើយ គឺជាដាវរបស់ខ្លួនអ្នករាល់គ្នា ដែលបានត្របាក់លេបពួកព្យាការីរបស់អ្នក ដូចជាសិង្ហដែលហែកបំផ្លាញវិញ។³¹ចូរមើលព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ តើយើងដូចជាទីរហោ‌ស្ថាន ដល់ជនជាតិអ៊ី ស្រា‌អែល ឬជាទីងងឹតសូន្យសុងឬ? ហេតុអ្វីបានជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងពោលថា យើងបានផ្តាច់ចំណង ហើយយើងមិនព្រម មកឯព្រះ‌អង្គទៀតឡើយ ដូច្នេះ?

³²តើស្រីក្រមុំនឹងភ្លេចគ្រឿងប្រដាប់របស់ខ្លួនបានឬទេ? តើប្រពន្ធថ្មោងថ្មីនឹងភ្លេចគ្រឿងតែងខ្លួន សម្រាប់រៀប‌ការឬទេ? ប៉ុន្តែ ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង បានភ្លេចយើងជាយូរថ្ងៃហើយ នឹងរាប់មិនបានឡើយ។³³អ្នកប្រសប់អីម៉្លេះ នឹងរៀបផ្លូវរក សេចក្ដីស្រឡាញ់ដូច្នេះ អ្នកបានទាំងបង្រៀនពួកស្រីៗអាក្រក់ តាមផ្លូវរបស់អ្នកដែរ។³⁴មួយទៀត នៅជាយអាវអ្នកឃើញមានឈាមរបស់មនុស្សក្រីក្រ ជាអ្នកដែលឥតមានទោសផង យើងមិនបានដឹងដោយស៊ើបសួររកបែបសម្ងាត់ទេ គឺបានឃើញដោយអំពើទាំងនេះវិញ។

³⁵ប៉ុន្តែ អ្នកថា ខ្ញុំគ្មានទោសទេ ប្រាកដជាសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ បានបែរចេញពីខ្ញុំហើយ យើងនឹងកាត់ទោសអ្នកដោយព្រោះអ្នកថា អ្នកគ្មានធ្វើបាបឡើយដូច្នេះ។³⁶ហេតុអ្វីបានជាអ្នកអាល័យតែដើរចុះឡើង ដើម្បីបំផ្លាស់កិរិយារបស់អ្នក អ្នកនឹងត្រូវមានសេចក្ដីខ្មាសចំពោះទឹកដីអេស៊ីប ដូចជាអ្នកបានខ្មាសចំពោះទឹកដីអាស‌ស៊ើរដែរ។³⁷ហើយអ្នកនឹងត្រូវចេញពីទឹកដីនោះ ទៅទាំងដៃខ្ទប់ក្បាល ពីព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់ មិនព្រមទទួលពួកដែលអ្នកយកជាទីពឹងនោះទេ ហើយអ្នកនឹងមិនបានចម្រើននៅជា‌មួយគេដែរ»។

3

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «បើអ្នកណាលះលែងប្រពន្ធ ហើយនាងបានចេញពីអ្នក ទៅធ្វើជាប្រពន្ធរបស់អ្នកដទៃ តើដែលត្រឡប់ទៅនៅជា‌មួយនាងនោះទៀតដែរឬ? តើទឹកដីយ៉ាងនោះមិនត្រូវអាប់‌ឱនជាខ្លាំងទេឬ? ចំណែកអ្នកវិញ អ្នកបានផិតយើង ដោយមានសហាយជាច្រើន ប៉ុន្តែ ចូរត្រឡប់មករកយើងវិញចុះ។²ចូរមើលទៅទីខ្ពស់ត្រងិលទាំងប៉ុន្មាន ហើយមើលចុះ តើមិនមែនជាកន្លែង ដែលអ្នកបានដេកជា‌មួយទេឬ? អ្នកបានអង្គុយចាំគូកំណាន់តាមផ្លូវ ដូចជាជនជាតិអារ៉ាប់នៅទីរហោ‌ស្ថានដែរ។ ហើយអ្នកបានធ្វើឲ្យទឹកដីអាប់‌ឱន ដោយអំពើផិតក្បត់ និងអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នក។

³ដូច្នេះ បានជាឥតមានភ្លៀងមួយមេឡើយ ហើយភ្លៀងចុងរដូវក៏គ្មានដែរ។ អ្នកនៅមានមុខងងើល ដូចជាស្រីពេស្យាទៀត អ្នកមិនព្រមអៀនខ្មាសសោះ។⁴តើអ្នកមិនចង់អំពាវ‌នាវរកយើងវិញទេឬ ដោយថា ព្រះ‌វរ‌បិតានៃខ្ញុំម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជាព្រះដឹក‌នាំខ្ញុំម្ចាស់ពីកាលនៅក្មេង!⁵តើព្រះ‌អង្គនឹងនៅតែខ្ញាល់ជាដរាបឬ? តើព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យក្តៅ ដរាបដល់ចុងបំផុតឬ? តែមើល៍ អ្នកបាននិយាយ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់តាមតែកម្លាំងចិត្ត!»

⁶នៅក្នុងគ្រាស្តេចយ៉ូសៀស ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «តើបានឃើញការដែលអ៊ីស្រា‌អែល ជាពួករាថយនោះបានប្រព្រឹត្តឬទេ គឺគេបានឡើងទៅលើគ្រប់ទាំងភ្នំខ្ពស់ៗ និងនៅក្រោមដើមឈើខៀវខ្ចីទាំងប៉ុន្មាន ហើយបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់នៅទីនោះ។⁷ក្រោយដែលគេបានប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនោះហើយ យើងបាននិយាយថា ចូរឲ្យគេវិលត្រឡប់មកយើងវិញ តែគេមិនបានវិលមកទេ ហើយយូដា ជាប្អូនគេ ដែលមានចិត្តក្បត់ក៏បានឃើញដែរ។

⁸យូដាបានឃើញថា ទោះបើយើងបានលែងលះអុីស្រា‌អែលដែលមានចិត្តសាវា ព្រមទាំងចេញសំបុត្រលែងលះ‌ដល់នាងហើយ ដោយព្រោះតែនាងផិតក្បត់ក៏ដោយ តែយូដា ជាប្អូន ដែលមានចិត្តក្បត់មិនបានកោតខ្លាចដែរ គឺបានទៅប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ដូចគ្នា។⁹ហើយទឹកដីបានអាប់‌ឱនទៅ ដោយឮរន្ទឺពីការកំផិតរបស់គេ គេបានកំផិតនឹងដុំថ្ម ហើយដុំឈើផង។¹⁰ទោះបើមានយ៉ាងនោះក៏ដោយ យូដាជាប្អូនគេ ដែលមានចិត្តក្បត់នោះ មិនបានវិលមកឯយើងដោយអស់ពីចិត្តដែរ គឺមានពុត‌ត្បុត នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់ក៏មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «អុីស្រាអែលជាពួករាថយ គេបានសម្ដែងខ្លួនជាសុចរិត ជាជាងពួកយូដា ដែលមានចិត្តក្បត់នោះទៅទៀត។¹²ចូរទៅប្រកាសប្រាប់ពាក្យទាំងនេះទៅទិសខាងជើង ដោយពាក្យថា៖ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អុីស្រា‌អែល ជាពួករាថយអើយ ចូរវិលមកវិញចុះ យើងនឹងមិនបំភ័យអ្នក ដោយទឹកមុខយើងទេ ដ្បិតយើងមានសេចក្ដីមេត្តា។ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងនឹងមិនក្រោធជាដរាបឡើយ។

¹³អ្នកមានអំពើទុច្ចរិតមែន ដោយបានរំលងនឹងព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ហើយបានចែកអំពើគោរពរបស់អ្នក ឲ្យសុស‌សាយទៅដល់ព្រះដទៃទាំងប៉ុន្មាន នៅក្រោមដើមឈើខៀវខ្ចីផង តែព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ អ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមយើងសោះ។¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ពួកក្មេងៗដែលរាថយអើយ ចូរវិលមកវិញចុះ ដ្បិតយើងជាប្ដីដល់អ្នករាល់គ្នាហើយ យើងនឹងយកអ្នករាល់គ្នា ម្នាក់ពីក្រុងមួយ ហើយពីរនាក់ពីកុល‌សម្ព័ន្ធមួយ នាំត្រឡប់ទៅក្រុងស៊ីយ៉ូនវិញ។¹⁵យើងនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានអ្នកគ្រប់គ្រងដែលគាប់ចិត្តយើង ជាអ្នកដែលឃ្វាលអ្នករាល់គ្នាដោយតម្រិះ និងយោបល់»។

¹⁶ក្រោយមក ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ នៅគ្រានោះ កាលណាអ្នករាល់គ្នាមានគ្នាច្រើនឡើងនៅក្នុងទឹកដី នោះគេនឹងលែង «និយាយពីហិបនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទៀតហើយ!» ហិបនោះក៏មិនដែលចូលក្នុងគំនិតគេ ហើយគេមិនដែលនឹកចាំ ឬរឭករក ក៏មិនដែលមានអ្នកណាធ្វើឡើងវិញដែរ។

¹⁷នៅគ្រានោះ គេនឹងហៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមថាជាបល្ល័ង្កនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយអស់ទាំងជនជាតិនឹងមូលគ្នា មករកព្រះ‌នាមនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម គេនឹងមិនរឹងចចេស ធ្វើតាមចិត្តអាក្រក់របស់គេទៀតឡើយ។¹⁸នៅក្នុងគ្រានោះ ពួកវង្សយូដានឹងដើរជា‌មួយពួកវង្សអុីស្រា‌អែល ហើយគេនឹងចេញពីទឹកដីខាងជើងជា‌មួយគ្នា មកក្នុងទឹកដីដែលយើងបានឲ្យដល់បុព្វ‌បុរសរបស់អ្នកទុកជាមរតក។

¹⁹យើងគិតថា យើងសប្បាយចិត្ត នឹងចាត់ទុកអ្នកជាកូនប្រុសប្រសើរជាងគេ ព្រមទាំងប្រគល់ទឹកដីដ៏ល្អប្រណីតជាងគេ ក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយឲ្យអ្នក។ យើងគិតថា អ្នកនឹងហៅយើងថា «ព្រះ‌បិតា» ហើយអ្នកនឹងមិនងាកចេញពីយើងទៀតទេ។²⁰ប៉ុន្តែ ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលអើយ អ្នករាល់គ្នាបានក្បត់ចិត្តយើង ដូចស្ត្រីក្បត់ចិត្តប្ដីដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

²¹មានសំឡេងលាន់ឮឡើង នៅតាមកំពូលភ្នំ គឺជាសម្រែកយំសោក និងសម្រែកអង្វរករ របស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ដ្បិតពួកគេបានវង្វេងចេញពីមាគ៌ា គេបានបំភ្លេចព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់គេ។²²កូនចៅដែលក្បត់ចិត្តយើងអើយ! ចូរនាំគ្នាវិលត្រឡប់មកវិញ យើងប្រោសឲ្យអ្នករាល់គ្នា លែងមានចិត្តសាវាទៀត។ មើល៍! យើងខ្ញុំមករកព្រះអង្គហើយ ដ្បិតព្រះអង្គជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំ។

²³យើងខ្ញុំបានវង្វេងទៅគោរពព្រះក្លែង‌ក្លាយ នៅលើកំពូលភ្នំ យើងខ្ញុំទៅតាមសំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវលើភ្នំខ្ពស់ៗ។ មានតែព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចសង្គ្រោះ អុីស្រា‌អែលបាន។²⁴តាំងពីយើងខ្ញុំនៅក្មេង ព្រះគម្រក់បានធ្វើឲ្យអ្វីៗ ដែលដូនតារបស់យើងខ្ញុំបានសន្សំ វិនាសហិន‌ហោចអស់ គឺទាំងហ្វូងចៀម និងហ្វូងគោ ទាំងកូនប្រុស និងកូនស្រី។ សេចក្ដីអាម៉ាស់ធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំងើបមុខមិនរួច ការបាក់មុខគ្របសង្កត់លើយើងខ្ញុំ!²⁵តាំងពីក្មេងរហូតមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ យើងខ្ញុំ និងដូនតារបស់យើងខ្ញុំ បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំ យើងខ្ញុំពុំបានស្ដាប់ព្រះ‌សូរសៀង របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំឡើយ!»

4

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «អីុស្រា‌អែលអើយ ប្រសិនបើអ្នកចង់វិលមកវិញ ចូរវិលមករកយើងចុះ។ ប្រសិនបើអ្នកយកព្រះដ៏គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ចេញពីមុខយើង នោះអ្នកនឹងលែងវង្វេង ដើរគ្មានគោល‌ដៅ ទៀតហើយ។²ប្រសិនបើអ្នកស្បថក្នុងនាមព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលមានព្រះ‌ជន្មគង់នៅ គឺស្បថដោយនិយាយពាក្យពិត ស្របតាមយុត្តិធម៌ នោះប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ មុខជាចង់បានពរពីយើង ព្រមទាំងបានខ្ពស់មុខ ដោយ‌សារយើងផង។³ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់មនុស្ស‌ម្នា នៅទឹកដីយូដា និងនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមថា ចូរនាំគ្នាកាប់ឆ្ការចម្ការមួយថ្មី កុំសាបព្រោះនៅលើដីដែលមានបន្លាឡើយ។

⁴ចូលធ្វើពិធីកាត់ស្បែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ហើយក៏ត្រូវយកចេញស្បែកនៃដួងចិត្តរបស់អ្នកដែរ បុរសនៃជនជាតិយូដា ហើយនិងយេរូសាឡិមអើយ ត្រូវតែធ្វើការនេះ បើមិនដូច្នេះទេ កំហឹងរបស់យើងនឹងឆេះរាល‌ដាល គ្មាននរណាអាចទ្រាំបានទេ ព្រោះតែអំពើអាក្រក់ដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្ត។⁵ចូរថ្លែងប្រាប់អ្នកយូដា ហើយប្រកាសប្រាប់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម។ ដោយពាក្យថា «ចូរផ្លុំត្រែនៅក្នុងទឹកដី»។ ចូរស្រែកឡើងជាខ្លាំងថា «ចូរមូលគ្នាមក យើងចូលទៅក្នុងទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលមានបន្ទាយ»។⁶ចូរលើកទង់ឡើងនៅខាងក្រុងស៊ីយ៉ូន ត្រូវរត់ទៅ កុំបង្អង់ឡើយ ព្រោះយើងនឹងនាំសេចក្ដីអាក្រក់មកពីទិសខាងជើង ព្រមទាំងការបំផ្លាញយ៉ាងធំផង។

⁷មានសត្វសិង្ហមួយបានឡើងចេញពីព្រៃស្តុករបស់វាមក ជាមេបំផ្លាញនគរផ្សេងៗ។ វាកំពុងតែមកតាមផ្លូវ វាបានចេញពីកន្លែងរបស់វាមកហើយ ដើម្បីនឹងបំផ្លាញទឹកដីអ្នក ហើយឲ្យទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នក ត្រូវបែកបាក់ ចោលឥតមានអ្នកណានៅ។⁸ដោយការនេះ ចូរអ្នករាល់គ្នាស្លៀកសំពត់ធ្មៃ ព្រមទាំងទួញទំនួញ ហើយទ្រហោយំចុះ។ ដ្បិតសេចក្ដីក្រោធដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ មិនបានបែរចេញពីយើងរាល់គ្នាទេ។

⁹ក្រោយមកអ្វីដែលនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះ នេះគឺព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនៃស្តេច និងចិត្តរបស់ពួកដឹកនាំនឹងរលត់សូន្យទៅ ឯពួកសង្ឃនឹងស្រឡាំង‌កាំង ហើយពួកព្យាការីនឹកប្លែកដែរ។¹⁰ខ្ញុំបានទូលថា "ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះអើយ ពិតប្រាកដជាព្រះ‌អង្គបានបព្ឆោាតជនជាតិនេះ ព្រមទាំងក្រុងយេរូ‌សាឡិមជាខ្លាំងហើយ ដោយព្រះ‌បន្ទូលថា នឹងមានសេចក្ដីសុខដល់អ្នករាល់គ្នា តែមានដាវលូកមករកជីវិតគេវិញ"។

¹¹នៅគ្រានោះនឹងមានសេចក្ដីប្រាប់ដល់ជនជាតិនេះ ហើយដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡិមថា មានខ្យល់ក្តៅបក់មកពីទីខ្ពស់ត្រងិលនៅទីរហោ‌ស្ថាន ទៅខាងកូនស្រីរបស់ប្រជា‌រាស្ត្រយើង មិនមែនសម្រាប់រោយស្រូវទេ ក៏មិនមែនសម្រាប់សម្អាតដែរ។¹²គឺជាខ្យល់ពេញកម្លាំងនឹងមកជំនួសយើង ឥឡូវនេះ យើងនឹងសម្រេចទោសដល់ពួកគេ។

¹³មើល៍! អ្នកនោះនឹងឡើងមកដូចជាពពក ហើយរទេះចម្បាំងរបស់គេ នឹងដូចជាខ្យល់កួច ឯសេះរបស់គេក៏លឿនជាងសត្វឥន្ទ្រី វរហើយយើង ដ្បិតយើងត្រូវវិនាសហើយ។¹⁴ក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ ចូរលាងចិត្តអ្នកឲ្យជ្រះចេញពីអំពើទុច្ចរិត ដើម្បីឲ្យអ្នកបានសង្គ្រោះ តើគំនិតអាក្រក់នឹងចេះតែនៅជាប់ក្នុងចិត្តខ្លួន ដល់កាលណាទៀត។¹⁵ដ្បិតមានសំឡេងមួយបន្លឺចេញពីទឹកដីដាន់ ក៏ចេញពីភ្នំអេប្រាអិម មកប្រកាសពីការអាក្រក់។

¹⁶ចូរឲ្យគ្រប់ជនជាតិគិតអំពីការនេះ៖ ចូរប្រកាសប្រាប់ទាស់នឹងក្រុងយេរូ‌សាឡិមថា មានពួកទ័ពកំពុងតែមកពីទីឆ្ងាយ ដើម្បីឡោម‌ព័ទ្ធអ្នក គេស្រែកទាស់នឹងទីក្រុងទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន។¹⁷ពួកគេបាននៅព័ទ្ធជុំ‌វិញទីក្រុង ដូចជាពួកចាំមើលចម្ការ ពីព្រោះពួកក្រុងបានបះ‌បោរនឹងយើង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁸គឺជាផ្លូវដែលអ្នកប្រព្រឹត្ត និងអំពើរបស់អ្នក ដែលបាននាំការទាំងនេះមកលើអ្នក។ នេះគឺជាសំណងនៃអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នក ពិតប្រាកដជាជូរចត់ណាស់ ព្រោះការនេះលូកមកប៉ះ‌ពាល់ដល់ចិត្តអ្នកហើយ។

¹⁹បេះដូងខ្ញុំ បេះដូងខ្ញុំអើយ! ខ្ញុំមានការឈឺចាប់នៅក្នុងចិត្ត។ បេះ‌ដូងខ្ញុំប្រដំនៅក្នុងខ្លួន។ ខ្ញុំនៅស្ងៀមមិនបានទេ ដ្បិតខ្ញុំបានឮសូរត្រែ ជាសូរអឺង‌កងនៃចម្បាំងហើយ។²⁰គេស្រែកតឿនគ្នាឲ្យបំផ្លាញហើយលើការបំផ្លាញ ព្រោះទឹកដីទាំងមូលត្រូវខូចអស់ហើយ ទីស្នាក់អាស្រ័យរបស់ខ្ញុំក៏ខូច និងជម្រករបស់ខ្ញុំក៏ត្រូវបំផ្លាញអស់គ្មានសល់ដែរ។

²¹តើត្រូវឲ្យខ្ញុំមើលឃើញទង់ជ័យ? តើខ្ញុំនឹងឮសូរត្រែដល់កាលណាទៀត?²²ពិតប្រាកដជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងល្ងី‌ល្ងើ គេមិនស្គាល់យើងសោះ គេសុទ្ធតែជាកូនវង្វេង‌វង្វាន់ ឥតមានយោបល់ឡើយ។ គេមានប្រាជ្ញាខាងឯផ្លូវប្រព្រឹត្តអាក្រក់ តែគ្មានចំណេះខាងឯការល្អសោះ។

²³មើល៍! ខ្ញុំបានឃើញផែនដី។ ឃើញថាខូច ហើយនៅទទេ រួចមើលទៅលើមេឃ ក៏ឥតមានពន្លឺដែរ។²⁴ខ្ញុំក្រឡេកមើលទៅភ្នំធំ ឃើញថាញ័រទាំងអស់ ហើយភ្នំតូចទាំងប៉ុន្មានក៏កក្រើករញ្ជួយ។²⁵ខ្ញុំសម្លឹងមើលឃើញថា គ្មានមនុស្សណាទៀតសោះ អស់ទាំងសត្វហើរលើអាកាសបានហើរទៅបាត់ហើយ។²⁶រួចខ្ញុំក៏មើលទៅឃើញដីដុះ‌ដាល បានត្រឡប់ជាវាលស្ងាត់ ហើយអស់ទាំងទីក្រុងក៏ត្រូវរលំចុះ នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយចំពោះសេចក្ដីក្រោធដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌អង្គ។

²⁷ដ្បិតនេះជាអ្វីដែល ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល៖ «ទឹកដីទាំងមូលនឹងត្រូវខូច‌បង់ ប៉ុន្តែ យើងមិនបំផ្លាញអស់រលីងទេ។²⁸ដោយហេតុការទាំងនេះ ផែនដីនឹងយំសោក ហើយមេឃខាងលើនឹងទៅជាខ្មៅ ពីព្រោះយើងបានចេញវាចា យើងបានគិតសម្រេចការនេះហើយ យើងនឹងមិនប្រែចិត្ត ឬបែរចេញពីការនេះឡើយ។²⁹បណ្ដាមនុស្សនៅទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរត់ទៅ ដោយព្រោះសូរពលសេះ និងពលធ្នូ គេចូលទៅក្នុងព្រៃស្តុក ហើយឡើងទៅលើថ្មដា ទីក្រុងទាំង‌ឡាយត្រូវចោលស្ងាត់ ឥតមានអ្នកណានៅឡើយ។

³⁰កាលណាអ្នកត្រូវខូច‌បង់ហើយ តើអ្នកនឹងធ្វើដូចម្តេច? ទោះបើអ្នកស្លៀកពាក់ពណ៌ក្រហម ហើយតែងខ្លួនដោយគ្រឿងមាស ទាំងផាត់រង្វង់ភ្នែកអ្នកដោយថ្នាំក៏ដោយ តែអ្នកខំធ្វើខ្លួនឲ្យល្អមើលនោះជាឥតប្រយោជន៍ទេ។ ពួកសហាយរបស់អ្នក គេស្អប់ខ្ពើមអ្នកហើយ ក៏រកសម្លាប់អ្នកទៀត។³¹ដ្បិតខ្ញុំបានឮសំឡេងមួយ ដូចជាសំឡេងរបស់ស្រី ដែលឈឺហៀបនឹងសម្រាលកូន ជាសេចក្ដីព្រួយបារម្ភរបស់ស្រី ដែលសម្រាលកូនជាដំបូង គឺជាសំឡេងកូនស្រីស៊ីយ៉ូន ដែលដកដង្ហើមថ្ងូរ ហើយស្រងាកដៃ ដោយថា វរហើយខ្ញុំ ដ្បិតព្រលឹងខ្ញុំល្វើយណាស់ នៅចំពោះពួកកាប់សម្លាប់នេះ»។

5

¹«ចូរទៅមកតាមផ្លូវក្រុងយេរូ‌សាឡិមមើល ឲ្យដឹងឥឡូវ ចូរស្វែងរកនៅទីធ្លាទាំងប៉ុន្មាន។ បើមានអ្នកណាមួយ គឺបើមានមនុស្សណា ដែលប្រព្រឹត្តដោយសុចរិត ឬដែលស្វែងរកសេចក្ដីពិត នោះយើងនឹងអត់ទោសដល់ទីក្រុងនេះ។²ទោះបើគេថា គេស្បថដោយព្រះ‌អម្ចាស់ ដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់នៅក៏ដោយ គង់តែគេស្បថដោយភូត‌ភរទេ»។³ព្រះ‌អម្ចាស់! តើព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ មិនបានទតឃើញសេចក្ដីពិតទេឬ? ព្រះ‌អង្គបានវាយគេ តែគេមិនឈឺអ្វីសោះ។ ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យគេអន្តរធានទៅ តែគេមិនព្រមទទួលសេចក្ដីប្រៀនប្រដៅទេ គេបានតាំងមុខរឹងជាងថ្ម គេមិនព្រមវិលមកវិញឡើយ។

⁴នោះខ្ញុំបានថា មនុស្សទាំងនេះ ប្រាកដជាទាល់ក្រ ហើយល្ងី‌ល្ងើទេ គេមិនស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ឬក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះនៃគេឡើយ។⁵ខ្ញុំនឹងទៅរកពួកអ្នកធំ ហើយនិយាយជា‌មួយពួកគេវិញ ដ្បិតមុខជាគេស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ និងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះនៃគេ ប៉ុន្តែ អ្នកទាំងនោះបានព្រមគ្នាបំបាក់នឹម ហើយផ្តាច់ចំណងចេញហើយ។⁶ដូច្នេះ សិង្ហមួយដែលចេញពីព្រៃ នឹងសម្លាប់គេ ឆ្កែព្រៃនៅវាលស្ងាត់នឹងបំផ្លាញពួកគេ ហើយខ្លារខិនសម្ងំចាំនៅមុខទីក្រុងរបស់គេ អ្នកណាដែលចេញពីទីក្រុងនោះ នឹងត្រូវហែកខ្ទេចខ្ទី។ ដ្បិតអំពើរំលងរបស់គេមានច្រើនណាស់ ហើយការរាថយរបស់គេ ក៏មានច្រើនដែរ។

⁷ធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងអត់ទោសឲ្យអ្នកបាន? ពួកកូនចៅរបស់អ្នកបានបោះ‌បង់ចោលយើងអស់ហើយ ក៏បានស្បថនឹងរបស់ដែលមិនមែនជាព្រះផង កាលយើងបានឲ្យគេស៊ីឆ្អែតជាបរិបូរណ៏ នោះគេក៏បែរជាផិតយើងវិញ ហើយប្រជុំគ្នាទាំងហ្វូងនៅឯផ្ទះស្រីពេស្យា។⁸គេប្រៀបដូចជាសេះដែលចិញ្ចឹមដោយល្អ ហើយរត់ទៅមកតាមតែចិត្ត គឺគេស្រែកកញ្ជ្រៀវរកប្រពន្ធ របស់អ្នកជិតខាងគ្រប់គ្នា។⁹ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ តើយើងមិនត្រូវធ្វើទោសចំពោះអំពើយ៉ាងនោះទេឬ? តើព្រលឹងយើងមិនត្រូវសង‌សឹក នឹងជនជាតិណាយ៉ាងដូច្នេះទេឬ?

¹⁰ចូរឡើងទៅលើកំផែងទីក្រុងរបស់គេ ហើយបំផ្លាញទៅ តែកុំឲ្យអស់រលីងឡើយ ចូរកាច់ខ្នែងគេចេញ ព្រោះខ្នែងទាំងនោះមិនមែនជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទេ។¹¹ដ្បិត ពួកវង្សអុីស្រា‌អែល និងពួកវង្សយូដា បានក្បត់នឹងយើងខ្លាំងហើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។ជាលទ្ឋផលវិបាកនៃការបោះ‌បង់ព្រះ‌អម្ចាស់¹²គេនិយាយមិនត្រឹមត្រូវអំពីព្រះ‌អម្ចាស់ដោយពាក្យថា៖ ព្រះអង្គមិនធ្វើអ្វីនោះទេ ក៏គ្មានសេចក្ដីអាក្រក់ណាធ្លាក់មកលើយើងរាល់គ្នា យើងនឹងមិនត្រូវឃើញដាវ ឬគ្រាអំណត់ឡើយ។¹³ពួកព្យាការីនឹងត្រឡប់ដូចជាខ្យល់ព្រះ‌បន្ទូលមិននៅក្នុងគេទេ សូមឲ្យគេបានយ៉ាងដូច្នោះចុះ។

¹⁴ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃពួកពល‌បរិវារ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានពោលពាក្យយ៉ាងនេះ នោះមើល៍ យើងនឹងធ្វើឲ្យពាក្យ ដែលយើងដាក់នៅមាត់អ្នក បានដូចជាភ្លើង ហើយឲ្យជនជាតិនេះបានត្រឡប់ជាឧសភ្លើងនោះនឹងឆេះបន្សុសគេអស់ទៅ¹⁵នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលព្រះអម្ចាស់៖ មើល! ពួកវង្សអុីស្រា‌អែលអើយ យើងនឹងនាំជនជាតិមួយពីឆ្ងាយមកលើអ្នករាល់គ្នា គឺជាជនជាតិមួយយ៉ាងស្វិត‌ស្វាញ ជាជនជាតិចាស់បុរាណ ដែលអ្នកមិនស្គាល់ភាសារបស់គេទេ ក៏ស្តាប់ពាក្យគេមិនបានដែរ។

¹⁶បំពង់ព្រួញគេ ដូចជាផ្នូរខ្មោចចំហ ពួកគេសុទ្ធតែជាទាហានខ្លាំងពូកែ។¹⁷គេនឹងស៊ីផលចម្រូត និងអាហាររបស់អ្នកអស់ ជាអាហារដែលទុកសម្រាប់កូនប្រុសកូនស្រីអ្នក ក៏នឹងស៊ីហ្វូងចៀម ហ្វូងគោរបស់អ្នក ហើយស៊ីបំផ្លាញដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងដើមល្វារបស់អ្នកដែរ។ គេនឹងវាយរំលំទីក្រុងមានកំផែង ដែលជាទីទុកចិត្តរបស់អ្នកនោះ ដោយ‌សារដាវ។

¹⁸ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ទោះបើមានគ្រានោះក៏ដោយ ក៏យើងមិនបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នាឲ្យអស់រលីងដែរ។¹⁹កាលណាអីុស្រាអែលនិងយូដាសួរថា៖ ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងព្រះ‌អង្គប្រព្រឹត្តការយ៉ាងនេះដល់យើង? ឯងយេរេមាត្រូវឆ្លើយបែបនេះ គឺដូចអ្នករាល់គ្នាបានបោះ‌បង់ព្រះអម្ចាស់ ទៅគោរពព្រះដទៃនៅក្នុងទឹកដីអ្នកជាយ៉ាងណា នោះអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគោរពដល់ជនជាតិដទៃ នៅក្នុងទឹកដីមួយដែលមិនមែនជារបស់ខ្លួនយ៉ាងនោះដែរ។

²⁰ចូរថ្លែងសេចក្ដីនេះនៅក្នុងពួកវង្សយ៉ាកុប ហើយប្រកាសប្រាប់នៅក្នុងពួកយូដាថា៖²¹មនុស្សល្ងី‌ល្ងើ ហើយគ្មានចំណោះដឹងអើយ ជាពួកអ្នកដែលមានភ្នែក តែមើលមិនឃើញ មានត្រចៀក តែស្តាប់មិនឮអើយ ចូរស្តាប់សេចក្ដីនេះឥឡូវចុះ។²²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ តើអ្នករាល់គ្នាមិនកោតខ្លាចដល់យើងទេ តើអ្នករាល់គ្នាមិនញាប់‌ញ័រនៅចំពោះយើងទេឬ? យើងបានដាក់ខ្សាច់ធ្វើជាព្រំខណ្ឌសមុទ្រ ដោយបញ្ញត្តិដ៏នៅជា‌និច្ច ដើម្បីមិនឲ្យហូររំលង ហើយទោះបើរលកបោកមាត់ច្រាំង គង់តែនឹងឈ្នះមិនបាន។ ទោះបើឮសន្ធឹកយ៉ាងណាគង់តែនឹងហូររំលងមិនបានដែរ។

²³ប៉ុន្តែជនជាតិនេះគេមានចិត្តរឹងចចេស ហើយបះ‌បោរវិញ គេបានបះ‌បោរចេញបាត់ទៅហើយ។²⁴ដ្បិតគេក៏មិនដែលនឹកក្នុងចិត្តថា ឥឡូវនេះ ចូរយើងកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងវិញ ដែលព្រះ‌អង្គប្រទានភ្លៀងមក គឺទាំងភ្លៀងដើមរដូវ ហើយចុងរដូវ តាមរដូវកាល ហើយក៏កំណត់រក្សាទុកប៉ុន្មានអាទិត្យ ដែលសម្រាប់ច្រូតកាត់ដល់យើងនោះឡើយ។²⁵អំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្វែរការទាំងនោះចេញ។ អំពើបាបរបស់អ្នក បានបង្ខាំងសេចក្ដីល្អចេញពីអ្នករាល់គ្នាដែរ។

²⁶ដ្បិត នៅក្នុងប្រជា‌រាស្ត្រយើង ឃើញមានមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ គេរំពៃចាំដូចជាអ្នកទាក់សត្វហើរពួនចាំដែរគេដាក់អន្ទាក់ចាប់មនុស្ស។²⁷ដូចជាទ្រុងមានពេញដោយសត្វហើរយ៉ាងណា ផ្ទះគេក៏ពេញដោយការឆ‌បោកយ៉ាងនោះដែរ ដូច្នេះ គេបានត្រឡប់ជាធំ ហើយជាអ្នកមានផង។²⁸ពួកគេឡើងសាច់ធាត់ ហើយរស់នៅផូផង់ គេប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ហួសល្បត់ ឥតដែលកាន់ក្ដីជំនួសពួកកំព្រា ដើម្បីឲ្យពួកនោះបានចម្រើនឡើងឡើយ ក៏មិនសម្រេចត្រឹមត្រូវដល់ពួកកម្សត់។²⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ តើយើងមិនត្រូវកាត់ទោសចំពោះការដូច្នេះទេឬ? តើព្រលឹងយើងមិនត្រូវសង‌សឹក នឹងជនជាតិយ៉ាងនោះទេឬ?

³⁰មានការដ៏អស្ចារ្យ ហើយគួរស្ញែងខ្លាច បានកើតឡើងនៅក្នុងទឹកដី³¹គឺពួកព្យាការីបានថ្លែងទំនាយកុហក ពួកសង្ឃក៏គ្រប់‌គ្រងដោយកម្លាំងដៃខ្លួន។ ចំណែកប្រជា‌រាស្ត្រយើងក៏ស្រឡាញ់ការយ៉ាងនោះដែរ ដូច្នេះ ដល់ចុងបំផុត តើនឹងមានអ្វីកើតឡើង?»

6

¹ចូរស្វែងរកទីសុវត្ថិភាព ពួកកូនចៅបេនយ៉ាមីនអើយ ចូរចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅ ហើយផ្លុំត្រែនៅត្រង់ត្កូអា។ ត្រូវដុតភ្លើងទុកជាទីសម្គាល់ នៅត្រង់បេត ហាកេរែមដែរ ពីព្រោះមានសេចក្ដីអាក្រក់បានចេញពីទិសខាងជើង ព្រមទាំងការបំផ្លាញយ៉ាងធំ។²ចំណែកកូនស្រីស៊ីយ៉ូនដ៏ល្អរុងរឿងនោះ យើងនឹងបំផ្លាញចោល។³អ្នកគង្វាលនឹងនាំហ្វូងចៀមរបស់គេទៅក្រុងនោះ គេនឹងបោះជំរំនៅជុំ‌វិញ គេនឹងឃ្វាលហ្វូងចៀមរបស់គេ តាមកន្លែងរៀងៗខ្លួន។

⁴«ចូរចាត់ចែងច្បាំងនឹងទីក្រុងនេះចុះ ចូររៀបចំ យើងនឹងឡើងទៅក្នុងវេលាថ្ងៃត្រង់ វរហើយយើង ពីព្រោះថ្ងៃជ្រេហើយ ស្រមោលល្ងាចក៏កាន់តែវែងទៅ។⁵ប៉ុន្តែ យើងនឹងឡើងទៅទាំងយប់ យើងនឹងបំផ្លាញអស់ទាំងបន្ទាយរបស់ពួកគេ»។

⁶ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រះ‌អង្គបានមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរកាប់ដើមឈើ ហើយជីកស្នាមភ្លោះ ទាស់នឹងក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅ នេះហើយជាទីក្រុងដែលត្រូវទោស ដ្បិតនៅកណ្ដាលនោះ មានសុទ្ធតែការសង្កត់‌សង្កិន។⁷អណ្តូងផុសទឹកចេញមកជាយ៉ាងណា ទីក្រុងនេះក៏ផុសចេញជាអំពើអាក្រក់យ៉ាងនោះដែរ មានឮសុទ្ធតែការច្រឡោត និងការបំផ្លាញ ឃើញមានតែជំងឺឈឺ និងរបួសនៅមុខយើងជា‌និច្ច។⁸ក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ ចូរឲ្យអ្នករាងចាល បើមិនដូច្នោះក្រែងយើងចាកចេញពីអ្នក ហើយនិងបំផ្លាញអ្នក ឲ្យទៅជាទឹកដីចោលស្ងាត់ទទេ»។

⁹ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ពួកគេនឹងប្រឡេះពួកសំណល់ជនជាតិអុីស្រា‌អែលអស់រលីង ដូចជាផ្លែទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ចូរដាក់ដៃអ្នកទៅក្នុងកព្ឆោវិញ ដូចជាអ្នកបេះផ្លែ។¹⁰តើឲ្យខ្ញុំនិយាយ ហើយធ្វើបន្ទាល់ដល់អ្នកណា ដើម្បីឲ្យគេបានស្តាប់តាម មើលត្រចៀកគេមិនបានកាត់ស្បែកទេ គេស្តាប់មិនឮ និងមិនយកចិត្តទុកដាក់ឡើយ មើល! ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ បានមកដើម្បីកែតម្រូវពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនចង់បានឡើយ»។

¹¹ដូច្នេះ ខ្លួនខ្ញុំមានពេញដោយសេចក្ដីក្រោធ របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ខ្ញុំហាត់នឹងការទ្រាំទៀតហើយ។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរចាក់ទៅលើកូនក្មេងតាមផ្លូវ ហើយទៅលើពួកកំលោះៗ។ ដ្បិតគ្រប់គា្នានឹងត្រូវចាប់យកប្រពន្ធរបស់ពួកគេ ហើយទាំងមនុស្សចាស់ជរាផង។¹²ផ្ទះពួកគេនឹងក្លាយជារបស់អ្នកដទៃ ព្រមទាំងស្រែចម្ការ និងប្រពន្ធរបស់គេដែរ។ ដ្បិតយើងនឹងលូកដៃទៅលើពួកអ្នកជនជាតិ នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។

¹³នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ គឺចាប់តាំងពីអ្នកតូចបំផុត ដល់អ្នកធំបំផុតក្នុងពួកគេ សុទ្ធតែលង់ទៅក្នុងសេចក្ដីលោភ ហើយចាប់តាំងពីព្យាការីទៅដល់បូជាចារ្យ គ្រប់គ្នាគឺជាអ្នកបោកប្រាស់។¹⁴ពួកគេបានព្យាបាលរបួសប្រជា‌រាស្ត្រយើង តែបន្តិច‌បន្តួចទេ ដោយនិយាយថា សុខសាន្ត! សុខសាន្ត ក្នុងពេលដែលគ្មានសេចក្ដីសុខសោះ។¹⁵គេបានប្រព្រឹត្តការគួរស្អប់ខ្ពើម តើគេមានសេចក្ដីខ្មាសឬទេ? ពួកគេមិនបានខ្មាសទេ ទាំងមុខក្រាសផងដែរ! ដូច្នេះ គេនឹងដួលទៅជា‌មួយអ្នកដែលវិនាស ពួកគេដូលចុះនៅពេលជំរុំជម្រះ នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាឈរតាមផ្លូវ ហើយមើលចុះ ត្រូវឲ្យសួររកផ្លូវចាស់ទាំងប៉ុន្មាន មើលមានផ្លូវណាដែលល្អ រួចដើរតាមផ្លូវនោះចុះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានសេចក្ដីសម្រាកដល់ព្រលឹង តែគេប្រកែកថា៖ យើងរាល់គ្នាមិនព្រមដើរតាមទេ។¹⁷យើងក៏បានដាក់ពួកចាំយាមឲ្យត្រួតលើអ្នករាល់គ្នា ឲ្យប្រាប់ថា៖ ចូរប្រុងស្តាប់សូរត្រែ តែគេប្រកែកថា៖ យើងមិនព្រមស្តាប់ទេ។¹⁸ដូច្នេះ ចូរស្តាប់ចុះ អស់ទាំងជនជាតិ ហើយក្រុមជំនុំអើយ ចូរដឹងពីសេចក្ដីដែលត្រូវកើតដល់ពួកគេ។¹⁹ផែនដីអើយ ចូរស្តាប់ចុះ! មើល៍ យើងនឹងនាំសេចក្ដីអាក្រក់មកលើជនជាតិនេះ គឺជាផលនៃគំនិតរបស់គេ ដោយព្រោះគេមិនបានស្តាប់តាមពាក្យរបស់យើងទេ ឯចំណែកក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់យើង នោះគេបានបោះ‌បង់ចោលហើយ។

²⁰តើមានប្រយោជន៍អ្វីដែលមានកំញាន មកពីជនជាតិសេបា និងឫសកន្ធាយពីជនជាតិឆ្ងាយ មកឲ្យយើងដូច្នេះ? យើងមិនទទួលតង្វាយដុតរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ ហើយយញ្ញ‌បូជារបស់អ្នក ក៏មិនគាប់ចិត្តដល់យើងដែរ។²¹ហេតុនោះបានជាព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ មើលយើងនឹងដាក់ថ្មចំពប់មួយនៅមុខជនជាតិនេះ ហើយទាំងឪពុក ទាំងកូននឹងចំពប់លើថ្មនោះជា‌មួយគ្នា ហើយទាំងអ្នកជិតខាង និងមិត្តសម្លាញ់របស់គេផង គេនឹងត្រូវវិនាសទាំងអស់។²²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ មានជនជាតិមកពីទឹកដីខាងជើង គឺជនជាតិមួយយ៉ាងធំ ដែលនៅចុងផែនដីនឹងត្រូវកម្រើកឡើង។

²³គេចាប់កាន់ធ្នូ និងលំពែង ជាជនជាតិសាហាវ ឥតត្រាប្រណីសំឡេងគេក៏លាន់ឮសន្ធឹកដូចជាសមុទ្រ គេសុទ្ធតែជិះសេះតម្រៀបជាក្បួនទ័ព ដូចជាមនុស្សដែលចូលទៅច្បាំង ឱកូនស្រីស៊ីយ៉ូនអើយ គឺច្បាំងនឹងអ្នកហើយ។²⁴យើងរាល់គ្នាបានឮសូរពីការនោះហើយ ដៃយើងក៏បានខ្សោយទៅ ហើយយើងមានការព្រួយបារម្ភព្រមទាំងឈឺចាប់ ដូចជាស្រីដែលរៀបនឹងសម្រាលកូន។

²⁵កុំចេញទៅចម្ការឡើយ ក៏កុំឲ្យដើរតាមផ្លូវដែរ ដ្បិតដាវរបស់ពួកខ្មាំងសត្រូវ និងសេចក្ដីស្ញែងខ្លាច បាននៅពាស‌ពេញជុំ‌វិញហើយ។²⁶កូនស្រីនៃប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងអើយ ចូរស្លៀកសំពត់ធ្មៃ ហើយននៀលក្នុងផេះចុះ ត្រូវកាន់ទុក្ខ ដូចជាកាន់ទុក្ខនឹងកូនតែមួយ ជាទំនួញយ៉ាងជូរ‌ចត់បំផុត ពីព្រោះមេបំផ្លាញនឹងមកលើយើងរាល់គ្នាភ្លាមៗ។

²⁷«យើងបានតាំងអ្នកយេរេមា ឲ្យបានដូចជាប៉មចាំយាម ហើយជាបន្ទាយនៅកណ្ដាលប្រជា‌រាស្ត្រយើង ដើម្បីឲ្យអ្នកបានស្គាល់ ហើយល្បងលផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់គេ។²⁸គេសុទ្ធតែជាពួកបះ‌បោរ គេដើរទៅមក ទាំងមួលបង្កាច់មនុស្ស គេសុទ្ធតែជាលង្ហិន និងដែក គេប្រព្រឹត្តសេចក្ដីដ៏លាមកអាក្រក់គ្រប់ៗគ្នា។²⁹ស្នប់ក៏សប់យ៉ាងខ្លាំង សំណបានសូន្យបាត់ទៅ ការដែលគេនៅតែសម្រង់ទៀត នោះជាឥតអំពើសោះ ដ្បិតពួកអាក្រក់មិនទាន់បានដកចេញនៅឡើយ។³⁰មនុស្សទាំង‌ឡាយនឹងហៅគេជាអាចម៍ប្រាក់ ពីព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់បានបោះ‌បង់គេហើយ»។

7

¹ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់លោកយេរេមាថា៖²«ចូរឈរត្រង់ទ្វារនៃព្រះ‌វិហារហើយប្រកាសប្រាប់នៅទីនោះ តាមពាក្យនេះថា៖ ពួកយូដាអើយ ចូរចូលទៅថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អម្ចាស់តាមទ្វារទាំងនេះ និងស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ។

³ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះជាម្ចាស់អុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរកែផ្លូវ និងការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យល្អទៅ នោះយើងនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាស្រ័យនៅទីនេះតទៅ។⁴កុំទុកចិត្តនឹងពាក្យបញ្ឆោត ដែលថា នេះជាព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ «ជាព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ!»

⁵ដ្បិតបើអ្នករាល់គ្នាកែផ្លូវប្រព្រឹត្ត និងចរិតរបស់អ្នកឲ្យល្អ ហើយបើសម្រេចក្ដីដល់មនុស្ស និងអ្នកជិតខាងដោយយុត្តិ‌ធម៌⁶បើអ្នកមិនសង្កត់‌សង្កិនមនុស្សជនជាតិដទៃ ពួកកំព្រា និងពួកស្ត្រីមេម៉ាយ ហើយមិនកម្ចាយឈាមដែលឥតមានទោសនៅទីនេះ ក៏មិនគោរពតាមព្រះដទៃ ឲ្យខ្លួនបានអន្តរាយឡើយ⁷នោះយើងនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាស្រ័យនៅទីនេះតទៅ គឺក្នុងទឹកដីដែលយើងបានឲ្យដល់បុព្វ‌បុរសអ្នក ចាប់តាំងពីចាស់បុរាណ ដរាបដល់អស់‌កល្បជា‌និច្ច។

⁸មើល៍! អ្នករាល់គ្នាទុកចិត្តនឹងពាក្យកំភូត ដែលគ្មានប្រយោជន៍ និងមិនអាចជួយខ្លួនបាន។⁹កុំអោយលួចប្លន់ កាប់សម្លាប់ ផិតគ្នា ស្បថបំពាន ដុតកំញានថ្វាយព្រះ‌បាល ហើយគោរពតាមព្រះដទៃ ដែលអ្នកមិនបានស្គាល់ពីដើម¹⁰រួចមកឈរនៅមុខយើងក្នុងវិហារនេះ ដែលបានហៅតាមឈ្មោះយើង ហើយពោលថា៖ យើងបានសង្គ្រោះហើយ គឺដើម្បីឲ្យអ្នកបានធ្វើអស់ទាំងការគួរស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងនេះឬ?¹¹ព្រះ‌វិហារនេះដែលហៅតាមឈ្មោះយើង តើបានត្រឡប់ជារោងចោរនៅភ្នែកអ្នករាល់គ្នាឬ? ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ គឺខ្លួនយើងបានឃើញការនេះហើយ។

¹²ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅទីកន្លែងរបស់យើង ដែលនៅត្រង់ស៊ីឡូរចុះ ជាកន្លែងដែលយើងបានតាំងឈ្មោះយើងឲ្យនៅមុនដំបូង ត្រូវពិចារណាមើល ដែលយើងបានធ្វើដល់កន្លែងនោះជាយ៉ាងណា ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់របស់អុីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្រយើង¹³ហើយឥឡូវនេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនេះ យើងបាននិយាយនឹងអ្នករាល់គ្នា ទាំងខ្នះ‌ខ្នែងរំឭកអ្នកតាំងពីព្រលឹមស្រាងផង តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមទេ យើងក៏បានហៅអ្នករាល់គ្នា តែអ្នកមិនបានឆ្លើយតបសោះ។¹⁴ហេតុនោះ យើងនឹងធ្វើដល់វិហារ ដែលហៅតាមឈ្មោះយើង គឺជាទីដែលអ្នករាល់គ្នាទុកចិត្តនេះ ហើយដល់ទីកន្លែងដែលយើងបានឲ្យដល់អ្នករាល់គ្នា និងបុព្វ‌បុរសអ្នកផង ដូចជាបានធ្វើដល់ស៊ីឡូរនោះដែរ។¹⁵យើងនឹងបោះ‌បង់អ្នករាល់គ្នាចេញពីភ្នែកយើង ដូចជាបានបោះ‌បង់ពួកបង‌ប្អូនអ្នកដែរ គឺជាពូជអេប្រាអិមទាំងប៉ុន្មាន។

¹⁶សម្រាប់អ្នក យេរេមាអើយ កុំអធិស្ឋានឲ្យជនជាតិនេះឡើយ ក៏កុំឲ្យបន្លឺសំឡេងអំពាវ‌នាវ ឬអធិស្ឋានឲ្យគេ ឬអង្វរដល់យើងជំនួសគេឲ្យសោះ ព្រោះយើងមិនព្រមស្តាប់អ្នកទេ។¹⁷តើអ្នកមិនឃើញអំពើដែលគេប្រព្រឹត្ត នៅក្នុងក្រុងនានានៃទឹកដីយូដា ហើយនៅតាមផ្លូវក្រុងយេរូ‌សាឡិមទេឬ?¹⁸គឺកូនក្មេងរើសឧស ឪពុកបង្កាត់ភ្លើង ហើយពួកស្រីៗច្របាច់មេធ្វើនំថ្វាយដល់ព្រះ‌ចន្ទ ព្រមទាំងច្រួចតង្វាយថ្វាយដល់ព្រះឯទៀត នេះជាការដែលបណ្ដាលឲ្យយើងខឹងក្តៅ។

¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលសួរថា៖ តើគេបណ្ដាលឲ្យយើងមានសេចក្ដីក្រោធមែនឬ? តើមិនមែនខ្លួនគេដែលមានសេចក្ដីខ្មាសជ្រប់មុខទេឬ?²⁰ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ មើល៍ កំហឹង និងសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង បានចាក់មកលើទីនេះ គឺលើមនុស្ស លើសត្វ ហើយលើដើមឈើនៅចម្ការ និងលើផលដែលកើតពីដីផង កំហឹងនោះនឹងឆេះឡើងឥតរលត់ឡើយ។

²¹ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរថ្វាយតង្វាយដុតថែមលើយញ្ញ‌បូជារបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយស៊ីសាច់ចុះ²²ដ្បិតនៅគ្រាដែលយើងបាននាំបុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នាចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក នោះយើងមិនបាននិយាយនឹងគេ ឬបង្គាប់គេ ពីដំណើរតង្វាយដុត និងយញ្ញ‌បូជាទេ²³គឺយើងបានបង្គាប់សេចក្ដីនេះដល់គេវិញថា «ចូរស្តាប់តាមពាក្យយើង នោះយើងនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង អ្នករាល់គ្នាត្រូវដើរតាមផ្លូវដែលយើងបង្គាប់អ្នកគ្រប់ជំពូក ដើម្បីឲ្យអ្នកបានសេចក្ដីសុខ»។

²⁴ប៉ុន្តែ គេមិនបានស្តាប់តាមសោះ ក៏មិនបានផ្ទៀងត្រចៀកផង។ ពួកគេបានដើរតាមតែគំនិតរបស់ខ្លួនគេ និងសេចក្ដីរឹងចចេសក្នុងចិត្តអាក្រក់របស់គេវិញ គេបានរាថយក្រោយ ឥតជឿនទៅខាងមុខទេ។²⁵ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលបុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នា បានចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក ដរាបដល់សព្វថ្ងៃនេះ យើងបានចាត់ពួកព្យាការី ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងឲ្យមករកអ្នក ដោយខ្នះ‌ខ្នែងចាត់គេពីព្រលឹមស្រាងរាល់ថ្ងៃផង។²⁶ប៉ុន្តែ អ្នកមិនបានស្តាប់តាមយើង ឬផ្ទៀងត្រចៀកមកសោះ គឺបានតាំងក្បាលរឹង ហើយបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ជាងបុព្វ‌បុរសទៅទៀត។

²⁷អ្នកត្រូវប្រាប់ដល់គេតាមអស់ទាំងពាក្យនេះ តែគេនឹងមិនស្តាប់តាមអ្នកទេ ហើយអ្នកនឹងស្រែកហៅគេដែរ តែគេមិនព្រមឆ្លើយតបឡើយ។²⁸អ្នកត្រូវប្រាប់គេថា នេះហើយ ជាជនជាតិដែលមិនបានស្តាប់តាមព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្លួន ក៏មិនបានទទួលសេចក្ដីប្រៀនប្រដៅ។ សេចក្ដីពិតបានសូន្យបាត់ គឺបានកាត់ចេញពីមាត់គេហើយ។

²⁹ចូរកាត់សក់អ្នកបោះចោលទៅ ហើយចាប់ផ្ដើមទួញទំនួញនៅលើទីខ្ពស់ចុះ ព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់បានបដិសេធ ហើយបោះ‌បង់ចោលតំណមនុស្ស ដែលត្រូវសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ។³⁰ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ពួកកូនចៅយូដាបានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏អាក្រក់នៅភ្នែកយើង គេបានដាក់របស់គួរស្អប់ខ្ពើមរបស់គេ នៅក្នុងវិហារដែលហៅតាមឈ្មោះយើង ដើម្បីធ្វើឲ្យអាប់‌ឱន។

³¹ក្រោយមក ពួកគេក៏បានធ្វើទីខ្ពស់ទាំងប៉ុន្មាននៅត្រង់តូផែត ដែលនៅក្នុងច្រកភ្នំនៃពួកកូនចៅហ៊ីនណម ដើម្បីដុតកូនប្រុសកូនស្រីរបស់គេក្នុងភ្លើង ជាការដែលយើងមិនបានបង្គាប់ឡើយ ក៏មិនដែលចូលក្នុងគំនិតយើងដែរ។³²ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មានពេលមកដល់ ដែលគេនឹងលែងហៅទីនោះថា តូផែត ឬថាច្រកភ្នំនៃកូនចៅហ៊ីនណមតទៅ គឺនឹងហៅថាច្រកភ្នំនៃការសម្លេះវិញ ពីព្រោះគេនឹងបញ្ចុះសពនៅត្រង់តូផែតនោះ ទាល់តែគ្មានកន្លែងទំនេរទៀត។

³³សាកសពទាំងប៉ុន្មានរបស់ជនជាតិនេះនឹងក្លាយជាចំណីសត្វហើរលើអាកាស សត្វនៅដីផង ឥតមានអ្នកណាបង្អើលវាចេញឡើយ។³⁴នៅគ្រានោះ យើងលែងឲ្យមានសំឡេងអំណរ និងសំឡេងរីក‌រាយ ជាសំឡេងរបស់ប្ដីប្រពន្ធថ្មោង‌ថ្មី ពីក្រុងទឹកដីយូដា ហើយពីផ្លូវក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅ ពីព្រោះទឹកដីនេះនឹងត្រូវវិនាសសូន្យ»។

8

¹«នៅក្នុងគ្រានោះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលការទាំងនេះថា៖ ពួកគេនឹងនាំយកឆ្អឹងនៃស្តេចជនជាតិយូដា ហើយនិងឆ្អឹងពួកអ្នកដឹកនាំ និងឆ្អឹងរបស់ពួកសង្ឃ ឆ្អឹងរបស់ពួកព្យាការី និងឆ្អឹងរបស់ពួកអ្នកដែលនឹងទទួលមរតកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមចេញពីផ្នូរចេញមក។²ក្រោយមក ពួកគេនឹងរាយឆ្អឹងទាំងនោះនៅចំពោះព្រះ‌អាទិត្យ ព្រះ‌ចន្ទ និងអស់ពួកបរិវារនៅលើមេឃ ជារបស់ដែលពួកគេបានស្រឡាញ់ និងគោរពប្រតិ‌បត្តិ ហើយប្រព្រឹត្តតាម ស្វែងរក ហើយថ្វាយ‌បង្គំផង។ និងគ្មានអ្នកណាប្រមូល ឬកប់ឆ្អឹងទាំងនោះឡើយ គឺនឹងបានសម្រាប់ជាជីនៅដីវិញ។³ចំណែកឯ ពួកអ្នកដែលនៅសេស‌សល់ពីពូជមនុស្សដ៏អាក្រក់ ដែលយើងបំបរ‌បង់ឲ្យទៅនៅគ្រប់ទីកន្លែងនោះវិញ គេចង់ស្លាប់ជាងនៅរស់ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

⁴អ្នកត្រូវប្រាប់គេថា៖ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ៖ បើមនុស្សដួល តើមិនក្រោកឡើងវិញទេឬ? បើអ្នកណាបែរចេញ តើមិនវិលមកវិញឬ?⁵តើហេតុអ្វីបានជាប្រជាជននៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទាំងនេះបានវង្វេងចេញ ហើយជាប់នៅក្នុងការនោះជា‌និច្ចដូច្នេះ? ពួកគេកាន់ខ្ជាប់តាមពាក្យបញ្ឆោត ហើយមិនព្រមប្រែចិត្តទេ។

⁶យើងនឹងរំពៃមើល៍ ហើយប្រុងស្តាប់ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបាននិយាយដោយទៀងត្រង់សោះ គ្មានអ្នកណាមួយបានប្រែចិត្តចេញពីអំពើអាក្រក់របស់ខ្លួន ដោយថា «តើយើងបានធ្វើអ្វីនេះ?» គ្រប់គ្នាបានបែរទៅតាមផ្លូវរបស់ខ្លួនវិញ ដូចជាសេះស្ទុះចូលទៅក្នុងសង្គ្រាម។⁷សត្វកុកដែលហើរលើអាកាសក៏ស្គាល់រដូវវាដែរឯលលក និងត្រចៀក‌កាំ ហើយក្រៀល ក៏កាន់ពេលវេលាដែលត្រូវមកដែរ តែប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង គេមិនស្គាល់ច្បាប់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទេ។

⁸ធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នករាល់គ្នាថា៖ «យើងមានប្រាជ្ញា ក៏មានក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នៅជា‌មួយយើងដែរដូច្នេះ?» តែមើល៍ ស្លាបប្រកាក្លែង‌ក្លាយរបស់ពួកអាចារ្យ នោះបានបំផ្លាស់ទៅជាសេចក្ដីភូត‌ភរ។⁹ពួកអ្នកប្រាជ្ញត្រូវខ្មាស ត្រូវស្រយុតចិត្ត ហើយចាប់បាន គេបានបោះ‌បង់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ដូច្នេះ តើគេមានប្រាជ្ញាអ្វីនៅក្នុងខ្លួន?¹⁰ហេតុនោះ យើងនឹងលើកប្រពន្ធគេឲ្យដល់អ្នកដទៃ ហើយស្រែចម្ការរបស់គេដល់ពួកអ្នក ដែលនឹងគ្រប់‌គ្រងតទៅ ដ្បិតតាំងពីអ្នកតូចបំផុត រហូតដល់អ្នកធំជាងគេ សុទ្ធតែលោភលន់ ចាប់តាំងពីព្យាការី រហូតដល់បូជាចារ្យ គ្រប់គ្នាប្រព្រឹត្តសេចក្ដីបោកប្រាស់។

¹¹គេបានព្យាបាលរបួសឲ្យប្រជា‌រាស្ត្រយើង បន្តិច‌បន្តួចទេ ហើយនិយាយថា «សុខសាន្ត សុខសាន្ត» ក្នុងកាលដែលគ្មានសេចក្ដីសុខសោះ។¹²កាលគេបានប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើម តើគេមានសេចក្ដីខ្មាសឬទេ? ពួកគេគ្មានសេចក្ដីខ្មាសទេ ក៏មុខក្រាស់ផង! ដូច្នេះបានជាគេនឹងដួលជា‌មួយពួកអ្នកដែលត្រូវដួល ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ នៅវេលាដែលយើងដាក់ទោសដល់គេ នោះគេនឹងត្រូវវិនាស។¹³ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងនឹងបំផ្លាញគេអស់រលីង នៅគ្រានោះនឹងគ្មានចង្កោមផ្លែនៅដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ឬផ្លែឧទម្ពរនៅដើមវា។ ស្លឹកទាំងប៉ុន្មាននឹងស្វិតក្រៀម ហើយរបស់ទាំងអស់ដែលយើង បានឲ្យដល់គេនឹងសូន្យបាត់ទៅ។

¹⁴ហេតុអ្វីបានជាយើងរាល់គ្នាអង្គុយតែស្ងៀមដូច្នេះ? ចូរមូលមក យើងនាំគ្នាចូលទៅក្នុងទីក្រុង ទាំងប៉ុន្មានដែលមានកំផែង ហើយភាំងនៅទីនោះវិញ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យយើងភាំងហើយ ក៏បានឲ្យយើងផឹកទឹកពុលដែរ ពីព្រោះយើងបានធ្វើបាបនឹងព្រះ‌អង្គ។¹⁵យើងបានទន្ទឹងចាំសេចក្ដីសុខ ប៉ុន្តែ ឥតមានអ្វីល្អមកសោះ ក៏សង្ឃឹមនឹងមានពេលប្រោសឲ្យជា តែមើល៍ បានតែសេចក្ដីវេទនា។

¹⁶មានឮសូរសណ្ឋឹក នៃសេះរបស់គេចេញពីដាន់មក កាលណាឮសូរសេះខ្លាំងពូកែរបស់គេស្រែកកញ្ជ្រៀវនោះផែនដីទាំងអស់ក៏ញ័រ ដ្បិតគេបានមកហើយ គេបានស៊ីលេបទឹកដី និងរបស់ទាំងប៉ុន្មានដែលនៅក្នុងទឹកដី ព្រមទាំងទីក្រុង និងពួកអ្នកនៅក្នុងនោះដែរ។¹⁷ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍! យើងនឹងចាត់ពស់វែក ឲ្យមកកណ្ដាលអ្នករាល់គ្នា ជាពស់ដែលគ្មានគ្រូធ្មប់ណាអាចសណ្តំបាន នឹងចឹកអ្នករាល់គ្នា»។

¹⁸ខ្ញុំឈឺចុកចាប់ក្នុងចិត្តពន់ប្រមាណ តែគ្មានអ្វីអាចសម្រាលទុក្ខរបស់ខ្ញុំបានទេ¹⁹មើល៍! សម្រែកយំសោកនៃប្រជា‌ជនរបស់ខ្ញុំ លាន់ឮពីដែនដីដ៏សែនឆ្ងាយ ព្រះ‌អម្ចាស់លែងគង់នៅក្រុងស៊ីយ៉ូនហើយឬ? ក្រុងស៊ីយ៉ូនលែងមានព្រះ‌ មហា‌ក្សត្រហើយឬ? ហេតុអ្វីបានជាពួកគេធ្វើឲ្យយើងខឹង ដោយ‌សារ រូបព្រះក្លែង‌ក្លាយជាព្រះឥតបានការរបស់ជនជាតិដទៃដូច្នេះ?

²⁰រដូវចម្រូតកន្លងផុតទៅ រដូវប្រាំងក៏ជិតផុតទៅដែរ តែពួកយើងពុំបានទទួលការសង្គ្រោះសោះ!²¹ដួងចិត្តខ្ញុំត្រូវខ្ទេច‌ខ្ទាំដោយ‌សារមហន្ត‌រាយនៃប្រជា‌ជនរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំវិល‌វល់ស្មារតី ដោយ‌សារទុក្ខព្រួយដ៏ធ្ងន់។²²តើនៅទឹកដីកាឡាដលែងមានប្រេង សម្រាប់រឹតឲ្យបានធូរស្រាលហើយឬ? តើនៅទីនោះ លែងមានគ្រូ‌ពេទ្យហើយឬ? ហេតុអ្វីបានជាដំបៅនៃប្រជា‌ជនរបស់ខ្ញុំ មិនព្រមជាសះស្បើយដូច្នេះ?

9

¹ប្រសិន‌បើក្បាលខ្ញុំពេញដោយទឹក ហើយភ្នែកខ្ញុំជារន្ធចេញទឹកជា‌និច្ច ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានយំទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ពីដំណើរពួកអ្នកដែលត្រូវគេសម្លាប់ ក្នុងកូនស្រីនៃជនជាតិខ្ញុំ²បើសិនខ្ញុំមានទីស្នាក់អាស្រ័យនៅទីរហោ‌ស្ថាន ជាទីសំណាក់របស់អ្នកដំណើរ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានលះ‌បង់ជនជាតិរបស់ខ្ញុំ ហើយឃ្លាតចេញពីគេទៅ ដ្បិតគេសុទ្ធតែជាពួកកំផិត គឺជាជំនុំមនុស្សក្បត់!³ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ពួកគេដំឡើងអណ្ដាតដូចជាធ្នូ សម្រាប់ពាក្យបោកប្រាស់ ហើយគេបានចម្រើនកម្លាំងនៅក្នុងទឹកដីផង។ ប៉ុន្តែ មិនមែនសម្រាប់សេចក្ដីពិតត្រង់ទេ ដ្បិតគេចេះតែប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ពីមួយហើយទៅមួយទៀតមិនឈប់ឡើយ។ ពួកគេមិនស្គាល់យើងទេ»។

⁴ចូរឲ្យគ្រប់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអ្នកជិតខាងខ្លួន កុំទុកចិត្តនឹងបង‌ប្អូនណាមួយឡើយ ដ្បិតគ្រប់ទាំងបង‌ប្អូននឹងដណ្ដើមយកប្រយោជន៍អស់រលីង ហើយគ្រប់ទាំងអ្នកជិតខាង នឹងដើរទៅមកនិយាយមួលបង្កាច់‌គេ។⁵គ្រប់គ្នានឹងបព្ឆោាតអ្នកជិតខាងខ្លួន ហើយមិនព្រមពោលសេចក្ដីពិតទេ គេបានបង្វឹកអណ្ដាតឲ្យកុហក គេខំអស់ពីចិត្តនឹងប្រព្រឹត្តអាក្រក់។⁶អ្នកបានរស់នៅក្នុងចំណោមការបោកបព្ឆោាតម្ដងហើយម្ដងទៀត ពួកគេមិនព្រមទទួលស្គាល់យើងឡើយ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

⁷ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍! យើងនឹងរំលាយ ហើយសាកល្បងគេ ដ្បិតតើឲ្យយើងធ្វើយ៉ាងណាទៀត ដល់កូនស្រីរបស់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងនេះ?⁸អណ្ដាតគេជាព្រួញដែលសម្លាប់ ក៏ពោលសុទ្ធតែពាក្យបោកបព្ឆោាត គេនិយាយសេចក្ដីមេត្រីនឹងអ្នកជិតខាង ដោយបបូរមាត់ តែក្នុងចិត្តគេលបចាំចាប់វិញ។⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ តើមិនត្រូវឲ្យយើងធ្វើទោសគេ ដោយព្រោះអំពើយ៉ាងនោះទេឬ? តើយើងមិនត្រូវសង‌សឹក ចំពោះជនជាតិនេះទេឬ?

¹⁰ខ្ញុំនឹងច្រៀងចំរៀងកាន់ទុក្ខ ដល់ភ្នំទាំងប៉ុន្មាន ទួញចំពោះវាលឃ្វាលសត្វនៅទីរហោ‌ស្ថាន ព្រោះបានឆេះអស់ហើយ បានជាគ្មានអ្នកណាដើរតាមនោះទៀត ក៏គ្មានអ្នកណាឮសំឡេងរបស់ហ្វូងសត្វដែរ សត្វហើរលើអាកាស និងសត្វជើងបួនបានបាត់អស់ទៅហើយ។¹¹យើងនឹងធ្វើឲ្យក្រុងយេរូ‌សាឡិមត្រឡប់ជាកងគំនរ គឺជាទីលំនៅនៃពួកចចក ហើយធ្វើឲ្យក្រុងទាំងប៉ុន្មាននៅទឹកដីយូដា ត្រូវចោលស្ងាត់ ឥតមានអ្នកណានៅឡើយ»។¹²តើអ្នកណាមានប្រាជ្ញា ដែលអាចយល់សេចក្ដីនេះបាន? តើព្រះ‌ឧស្ឋនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលចំពោះអ្នកណា ដើម្បីឲ្យគេបានថ្លែងប្រាប់តទៅ? ហេតុអ្វីបានជាទឹកដីត្រូវវិនាស ហើយឆេះសុសដូចជាទីរហោ‌ស្ថាន ដែលគ្មានអ្នកណាដើរកាត់ទៀតដូច្នេះ?

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ គឺដោយព្រោះតែគេបានបោះ‌បង់ក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់យើង ដែលយើងបានដាក់នៅមុខគេ ហើយមិនបានស្តាប់ ឬដើរតាមពាក្យរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ។¹⁴គឺគេបានដើរតាមតែចិត្តរឹងរបស់គេវិញ ព្រមទាំងតាមព្រះ‌បាលទាំងប៉ុន្មាន ដែលបុព្វ‌បុរសគេបានបង្រៀនដល់គេ។

¹⁵ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ យើងនឹងចិញ្ចឹមជនជាតិនេះដោយស្លែង ហើយនឹងឲ្យទឹកពុលទៅគេផឹក។¹⁶យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយគេទៅគ្រប់ទាំងជនជាតិ ដែលខ្លួនគេ ឬបុព្វ‌បុរសគេ ក៏មិនបានស្គាល់ផង ហើយយើងនឹងចាត់ប្រើដាវឲ្យទៅតាមគេ ដរាបដល់បានបំផ្លាញគេអស់រលីង។

¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាពិចារណាចុះ ហើយហៅពួកស្រីស៊ីឈ្នួលយំឲ្យមក ចូរចាត់គេឲ្យទៅហៅពួកស្រីវាង‌វៃឲ្យមកដែរ។¹⁸ត្រូវឲ្យគេប្រញាប់លើកបទទំនួញឲ្យយើង ដើម្បីឲ្យភ្នែកយើងបានស្រក់ទឹកចុះ ហើយឲ្យត្របកភ្នែកយើងបានចេញទឹកឥតឈប់។

¹⁹ដ្បិត មានឮសំឡេងទ្រហោយំ ពីក្រុងស៊ីយ៉ូនមកថា៖ តើយើងវេទនាយ៉ាងណាហ្នឹង។ យើងមានសេចក្ដីខ្មាសជ្រប់មុខ ដោយព្រោះយើងត្រូវចោលទឹកដី ហើយដោយព្រោះគេបានរំលំទីលំនៅ របស់យើងចោល។²⁰ប៉ុន្តែ ពួកស្រីៗអើយ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយឲ្យត្រចៀកទទួលព្រះ‌បន្ទូល ពីព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គផង ត្រូវបង្រៀនកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យចេះយំសោក ហើយឲ្យអ្នកជិតខាងទាំងប៉ុន្មាន ចេះទួញទំនួញ។

²¹ដ្បិតសេចក្ដីស្លាប់បានឡើងចូលមកតាមបង្អួចយើង ក៏បានចូលមកក្នុងដំណាក់របស់យើងដែរ ដើម្បីដកយកជីវិតកូនក្មេងនៅតាមទីធ្លា និងពួកកំលោះៗនៅតាមដងផ្លូវ។²²ចូរប្រាប់ចុះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ សាក‌សពរបស់មនុស្សនឹងធ្លាក់ចុះ ដូចជាជីនៅវាលស្រែ ហើយដូចជាកណ្ដាប់ស្រូវ តាមក្រោយអ្នកច្រូត ឥតមានអ្នកណាប្រមូលវិញឡើយ»។

²³ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «កុំបីឲ្យអ្នកប្រាជ្ញអួតពីប្រាជ្ញារបស់ខ្លួនឡើយ ក៏កុំឲ្យមនុស្សខ្លាំងពូកែអួតពីកម្លាំងខ្លួន ឬអ្នកមានអួតពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនដែរ។²⁴ឯអ្នកដែលអួត នោះត្រូវឲ្យអួតតែពីសេចក្ដីនេះវិញ គឺថាខ្លួនមានយោបល់ ហើយក៏ស្គាល់ដល់យើងថា យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ដែលប្រោសផ្សាយសេចក្ដីសប្បុរស សេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ និងសេចក្ដីសុចរិតនៅផែនដី ដ្បិតយើងរីក‌រាយចិត្តចំពោះសេចក្ដីទាំងនោះហើយនេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់»។

²⁵«ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍! នឹងមានគ្រាមកដល់ ដែលយើងនឹងវាយផ្ចាលពួកកាត់ស្បែក ដែលកាត់មិនស្មោះត្រង់។²⁶គឺជនជាតិអេស៊ីប ជនជាតិយូដា ជនជាតិអេដុម និងពួកកូនចៅអាំម៉ូន និងម៉ូអាប់ ព្រមទាំងអស់អ្នកនៅទីរហោ‌ស្ថាន ដែលកាត់ជ្រុងពុក‌ចង្កាផង ដ្បិតបណ្ដាជនជាតិទាំងប៉ុន្មាន មិនកាត់ស្បែកទេ ពួកវង្សអុីស្រា‌អែលទាំងអស់ ក៏មិនបានកាត់ស្បែកចិត្តដែរ»។

10

¹«ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលអើយ ចូរនាំគ្នាស្ដាប់សេចក្ដីដែលព្រះ‌ អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់អ្នករាល់គ្នា!²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «មិនត្រូវយកតម្រាប់តាមប្រជា‌ជាតិនានាឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវញ័ររន្ធត់ចំពោះទីសម្គាល់ ផ្សេងៗនៅលើមេឃ ដូចប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយដែរ។

³ដ្បិតជំនឿសាសនារបស់មនុស្សទាំងនោះ សុទ្ធតែឥតបានការ។ ពួកគេកាប់ដើមឈើពីក្នុងព្រៃ ហើយជាងក៏យកពន្លាកមកដាប់ឆ្លាក់ធ្វើជារូប⁴ក្រោយមកពួកគេយកប្រាក់ និងមាសស្រោបពីលើ។ បន្ទាប់មក គេយកដែកគោល និងញញួរ មកដំភ្ជិតរូបនោះកុំឲ្យរង្គើ។⁵អ្វីដែលគេធ្វើពីដៃទាំងនោះមិនចេះនិយាយទេ គឺប្រៀបបាននឹងទីង‌មោងចាំចម្ការត្រសក់ ព្រះទាំងនោះមិនចេះដើរឡើយ ទៅណាមកណា ត្រូវតែមានអ្នកលីសែង។ កុំខ្លាចព្រះទាំងនោះអី ព្រះទាំងនោះមិនចេះធ្វើបាបនរណាទេ ហើយក៏មិនចេះប្រព្រឹត្តអំពើល្អដែរ»។

⁶ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ គ្មានព្រះណាប្រៀបផ្ទឹមនឹងព្រះអង្គបានឡើយ ព្រះអង្គជាព្រះដ៏ឧត្ដម ហើយព្រះ‌នាមព្រះអង្គក៏ឧត្ដុង្គ‌ឧត្ដមដែរ ព្រោះព្រះអង្គប្រកបដោយឫទ្ធិ‌បារមី។⁷តើមនុស្សណាដែលមិនកោតខ្លាចព្រះអង្គ ដ្បិតព្រះអង្គជាព្រះ‌មហា‌ក្សត្ររបស់ប្រជា‌ជាតិនានា? ដ្បិតព្រះអង្គសមនឹងទទួលការនោះ ដ្បិតនៅក្នុងនគរទាំងប៉ុន្មាន គឺគ្មានអ្នកប្រាជ្ញណាផ្ទឹមនឹងព្រះអង្គបានឡើយ។

⁸ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សល្ងី‌ល្ងើ ជាអ្នកគោរពរូបព្រះ ប៉ុន្តែ ជាដុំឈើ!⁹គេនាំយកប្រាក់ផែជាផ្ទាំងមកពីទឹកដីតើស៊ីស និងមាសពីទឹកដីអ៊ូផាស ជាស្នាដៃរបស់ជាងទង និងជាងស្មិត ក៏មានសំពត់ពណ៌ខៀវ និងពណ៌ស្វាយជាគ្រឿងតែង រូបនោះសុទ្ធតែជាការដែលដៃមនុស្សបានធ្វើទាំងអស់។¹⁰ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះដ៏ពិត។ ព្រះ‌អង្គជាព្រះមានព្រះ‌ជន្មរស់ ក៏ជាមហា‌ក្សត្រដ៏នៅអស់‌កល្បជា‌និច្ច។ ផែនដីក៏ញ័រចំពោះសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយអស់ទាំងជនជាតិមិនអាចនឹងធន់នៅ ចំពោះសេចក្ដីក្រោធបស់ព្រះ‌អង្គបានឡើយ។

¹¹ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះទាំង‌ឡាយដែលពុំបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី មុខជាត្រូវវិនាសបាត់សូន្យពីផែនដី និងពីក្រោមមេឃនេះពុំ‌ខាន។¹²ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់វិញ ព្រះអង្គបានសូនផែនដី ដោយឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះអង្គ ហើយបានបង្កើតពិភពលោក ដោយព្រះ‌ប្រាជ្ញា‌ញាណរបស់ព្រះអង្គ ទ្រង់បានលាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃ ដោយព្រះ‌តម្រិះរបស់ព្រះអង្គ។¹³ពេលព្រះអង្គបន្លឺព្រះ‌សូរសៀង ទឹកទាំង‌ឡាយមកមូលផ្ដុំគ្នានៅលើមេឃពពករសាត់មកពីជើងមេឃ ផ្លេកបន្ទោរបង្អុរភ្លៀងចុះមកហើយខ្យល់ក៏ចេញពីកន្លែងរបស់វាដែរ។

¹⁴ពេលឃើញស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះអង្គ មនុស្សទាំងអស់បែរជាងឿង‌ឆ្ងល់ ហើយភ័ន្ត‌ភាំងស្មារតី ជាងមាសបែរជាខ្មាសខ្លួនឯង ដោយឆ្លាក់រូបព្រះក្លែង‌ក្លាយឥតបានការ ទាំងនោះ ដែលគ្មានវិញ្ញាណ។¹⁵ព្រះទាំងនោះឥតបានការអ្វីសោះ ជាវត្ថុគួរឲ្យមើល‌ងាយ ដែលនឹងត្រូវវិនាសសូន្យ នៅថ្ងៃដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់ដាក់ទោស។¹⁶ប៉ុន្តែ ព្រះរបស់លោកយ៉ាកុបវិញមិនដូច្នោះទេ ព្រះអង្គបានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសអុីស្រា‌អែល ធ្វើជាប្រជា‌រាស្ត្រផ្ទាល់របស់ទ្រង់ ព្រះអង្គមាននាមថា ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

¹⁷អស់អ្នកដែលនៅក្នុងកំឡុង ពួកខ្មាំងឡោម‌ព័ទ្ធអ្នកជុំ‌វិញ ចូរប្រមូលអីវ៉ាន់អ្នកចេញពីទឹកដីទៅ។¹⁸ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «មើល៍! ឥឡូវនេះ យើងនឹងបោះចោលពួកអ្នកទឹកដីនេះ។ យើងមឹងធ្វើទុក្ខដល់ពួកគេ ហើយឲ្យពួកគេស្គាល់ដៃយើង»។

¹⁹វរហើយខ្ញុំ! ដោយព្រោះសេចក្ដីឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ របួសខ្ញុំឈឺខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះហើយខ្ញុំនិយាយថា៖ «នេះហើយជាសេចក្ដីលំបាករបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវតែទ្រាំ‌ទ្រ»។²⁰ត្រសាលរបស់ខ្ញុំបានត្រូវបំផ្លាញបង់ អស់ទាំងខ្សែក៏ដាច់ចេញជាពីរ។ ពួកគេបានយកកូនចៅខ្ញុំចាកចេញពីខ្ញុំ ហើយមិនបានឃើញពួកគេទៀតទេ។ គ្មានអ្នកណានឹងដំឡើងត្រសាល ហើយចងរនាំងខ្ញុំទៀតដែរ។

²¹ដ្បិតពួកគង្វាល បានត្រឡប់ជាមនុស្សល្ងីល្ងើទាំងអស់ ហើយមិនបានសួរដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ទេ ហេតុនោះបានជាគេមិនបានចំរុងចម្រើន ហើយពួកគេទាំងប៉ុន្មានក៏ត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅ។²²មានឮសូរដំណឹងនឹងមកដល់ «មើល! វានឹងកើតឡើង ការរញ្ជួយដីមកពីខាងជើង ដើម្បីធ្វើឲ្យទីក្រុងនានាក្នុងទឹកដីយូដាត្រូវបំផ្លាញ ក្លាយជាទីអាស្រ័យរបស់ចចកវិញ»។

²³ព្រះអម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំដឹងថា ផ្លូវរបស់មនុស្សមិនស្រេចនៅខ្លួនគេទេ ហើយដែលតម្រង់ជំហានរបស់ខ្លួន នោះក៏មិនស្រេចនៅមនុស្សដែលដើរដែរ។²⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមតំរង់ផ្លូវទូល‌បង្គំចុះ តែគឺតាមសេចក្ដីទៀងត្រង់ មិនមែនដោយសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ ក្រែងទ្រង់ធ្វើឲ្យទូល‌បង្គំសាប‌សូន្យទៅ។²⁵សូមព្រះ‌អង្គចាក់សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ទៅលើជនជាតិដទៃទាំងប៉ុន្មានដែលមិនស្គាល់ព្រះ‌អង្គ ហើយទៅលើអស់ទាំងគ្រួសារគេ ដែលមិនអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គផង ដ្បិតគេបានត្របាក់លេបពួកយ៉ាកុប គេបានត្របាក់លេប ព្រមទាំងរំលីងអស់ ហើយបំផ្លាញទីលំនៅរបស់គេដែរ។

11

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយេរេមាថា៖²«ចូរស្តាប់អស់ទាំងពាក្យនៃសេចក្ដីសញ្ញានេះចុះ រួចនិយាយដល់ពួកមនុស្សនៅទឹកដីយូដា និងនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

³ប្រាប់គេថា ព្រះអម្ចាស់របស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ត្រូវបណ្ដាសាហើយ មនុស្សណាដែលមិនស្តាប់តាមអស់ទាំងពាក្យនៃសេចក្ដីសញ្ញានេះ⁴គឺជាសេចក្ដីដែលយើងបានបង្គាប់ដល់បុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នា នៅថ្ងៃដែលយើងនាំគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក គឺចេញរួចពីគុកភ្លើងរំលាយដែក ដោយប្រាប់គេថា ចូរស្តាប់ពាក្យរបស់យើង ហើយប្រព្រឹត្តតាមផង គឺតាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីដែលយើងបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នាចុះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ហើយយើងនឹងធ្វើជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា»។⁵ដើម្បីឲ្យយើងបានធ្វើសម្រេចតាមសេចក្ដីសម្បថ ដែលយើងបានស្បថនឹងបុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នាថា នឹងឲ្យគេបានទឹកដីដែលមានទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំហូរ‌ហៀរ ដូចជាសព្វថ្ងៃនេះ»។ នោះខ្ញុំក៏ទូលឆ្លើយថា៖ «អាម៉ែន ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ»។

⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរប្រកាសប្រាប់អស់ទាំងពាក្យនេះ នៅក្នុងទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់ទឹកដីយូដា ហើយនៅផ្លូវទាំងប៉ុន្មាននៃក្រុងយេរូ‌សាឡិមដែរថា ចូរស្តាប់អស់ទាំងពាក្យនៃសេចក្ដីសញ្ញានេះ ហើយប្រព្រឹត្តតាមចុះ។⁷ដ្បិតនៅថ្ងៃដែលយើងបាននាំបុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នាឡើងរួចពីទឹកដីអេស៊ីប ដរាបមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ នោះយើងបាននិយាយយ៉ាងម៉ឺង‌ម៉ាត់ដល់គេ ព្រមទាំងខ្នះ‌ខ្នែងប្រាប់គេ តាំងពីព្រលឹមស្រាងថា «ចូរស្តាប់តាមពាក្យយើងចុះ»។⁸តែគេមិនបានស្តាប់តាមទេ ក៏មិនបានផ្ទៀងត្រចៀកផង គឺបានប្រព្រឹត្តតាមតែសេចក្ដីរឹងចចេសនៅក្នុងចិត្តអាក្រក់របស់គេរៀងខ្លួនវិញ។ ដូច្នេះ យើងបាននាំគ្រប់ទាំងពាក្យនៃសេចក្ដីសញ្ញានេះមកលើគេ គឺជាសេចក្ដីដែលយើងបានបង្គាប់ឲ្យគេប្រព្រឹត្តតាម តែគេមិនបានប្រព្រឹត្តតាមសោះ»។

⁹បន្ទាប់មក ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ឃើញមានគំនិតក្បត់កើតឡើង នៅក្នុងពួកមនុស្សនៅទឹកដីយូដា ហើយនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមដែរ។¹⁰គេបានវិលត្រឡប់ទៅតាមអំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វ‌បុរសគេ ដែលមិនព្រមស្តាប់តាមពាក្យយើង គេបានទៅតាមព្រះដទៃផ្សេងៗ ដើម្បីគោរពបម្រើព្រះទាំងនោះវិញ ពួកអុីស្រា‌អែល និងពួកយូដាបានផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញា ដែលយើងបានតាំងនឹងបុព្វ‌បុរសគេហើយ។

¹¹ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «យើងនឹងនាំសេចក្ដីអាក្រក់មកលើគេ ជាសេចក្ដីដែលគេមិនអាចគេចរួចបានឡើយ គេនឹងអំពាវ‌នាវរកយើង តែយើងមិនស្ដាប់ទេ។¹²ទីក្រុងនៅទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន និងពួកអ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម នឹងទៅអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ ដែលគេបានដុតកំញានថ្វាយនោះ តែព្រះទាំងនោះនឹងមិនជួយដោះគេឲ្យរួច ក្នុងគ្រាវេទនារបស់គេឡើយ។¹³ដ្បិតពួកយូដាអើយ ចំនួនព្រះរបស់អ្នកមានច្រើនដូចទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នកដែរ ហើយដែលមានផ្លូវនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមប៉ុណ្ណា នោះអ្នកក៏បានស្អាងអាសនះថ្វាយដល់របស់គួរខ្មាសនោះ ចំនួនប៉ុណ្ណោះដែរ គឺជាអាសនះសម្រាប់ដុតកំញានថ្វាយដល់ព្រះ‌បាលផង។

¹⁴ចំណែកអ្នកវិញយេរេមា កុំអធិស្ឋានឲ្យជនជាតិនេះឡើយ ក៏កុំឡើងសំឡេងអំពាវ‌នាវ ឬអង្វរឲ្យគេដែរ ដ្បិតនៅគ្រាដែលគេអំពាវ‌នាវរកយើង ដោយកើតមានសេចក្ដីវេទនា នោះយើងមិនស្តាប់គេទេ។¹⁵តើស្ងួនសម្លាញ់របស់យើងមានសិទ្ធិអ្វីចូលមកក្នុងដំណាក់របស់យើងទៀត ដ្បិតគេបានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏លាមកអាក្រក់ជាច្រើន? តើពាក្យបន់ស្រន់របស់គេ និងយញ្ញបូជារបស់គេ ការពារមិនឲ្យគេវិនាសបានឬ? គេរីករាយនឹងប្រព្រឹត្តតែអំពើអាក្រក់។¹⁶កាលពីមុនព្រះ‌អម្ចាស់ បានដាក់ឈ្មោះឲ្យអ្នកថា ជាដើមអូលីវស្អាតនិងមានផ្លែដ៏ល្អ តែព្រះ‌អង្គបានបង្កាត់ភ្លើងបញ្ឆេះអស់ទៅ ដោយឮសូរសន្ធឹកយ៉ាងខ្លាំង ហើយមែកវាត្រូវបាក់អស់។

¹⁷ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ដែលបានដាំអ្នក ព្រះ‌អង្គបានប្រកាសសេចក្ដីអាក្រក់ទាស់នឹងអ្នក ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់របស់ពួកវង្សអុីស្រា‌អែល និងពួកវង្សយូដា ជាការដែលគេបានប្រព្រឹត្តដល់ខ្លួនគេ ដោយបណ្ដាលឲ្យយើងខឹង ព្រោះការដែលដុតកំញានថ្វាយដល់ព្រះ‌បាល»។

¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់បានសម្ដែងឲ្យខ្ញុំដឹងពីការនេះ ព្រះ‌អង្គបានបង្ហាញឲ្យខ្ញុំឃើញកិរិយារបស់គេ។¹⁹ខ្ញុំដូចជាកូនចៀមស្លូត ដែលគេនាំទៅឯទីសម្លាប់ ខ្ញុំមិនបានដឹងជាគេគិតឧបាយទាស់នឹងខ្ញុំសោះ គេថា «ចូរយើងបំផ្លាញទាំងដើម និងផលផង ចូរយើងកាត់វាចេញពីស្ថានរបស់មនុស្សរស់ទៅ ដើម្បីមិនឲ្យអ្នកណានឹកចាំពីឈ្មោះវាទៀតឡើយ»។²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះដែលជំនុំ‌ជម្រះដោយសុចរិតហើយក៏ល្បងលចិត្តគំនិតអើយ ទូល‌បង្គំនឹងឃើញព្រះ‌អង្គសង‌សឹកដល់គេជាមិនខាន ដ្បិតទូល‌បង្គំបានសម្ដែងដើមហេតុរបស់ទូល‌បង្គំ ថ្វាយព្រះ‌អង្គជ្រាបហើយ។

²¹ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់ មានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរពួកមនុស្ស នៅក្រុងអាណាថោត ដែលចង់សម្លាប់ខ្ញុំ ដោយពោលថា៖ «អ្នកមិនត្រូវថ្លែងទំនាយដោយនូវព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ទៀតឡើយ ក្រែងអ្នកស្លាប់ដោយដៃរបស់យើង។²²ហេតុនោះបានជាព្រះ‌អម្ចាស់ នៃពិភពលោក ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ មើល៍! យើងនឹងធ្វើទោសគេ ពួកកំលោះៗនឹងស្លាប់ដោយដាវ ពួកកូនប្រុសកូនស្រីរបស់គេនឹងស្លាប់ដោយអំណត់។²³ហើយគ្មានសំណល់សល់សម្រាប់គេឡើយ ដ្បិតនៅឆ្នាំដែលយើងនឹងធ្វើទោសដល់ពួកក្រុងអាណាថោត នោះយើងនឹងនាំសេចក្ដីអាក្រក់មកលើគេយ៉ាងពិតប្រាកដ»។

12

¹បពិត្រព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏សុចរិត ទូលបង្គំពុំអាចតវ៉ារកខុសត្រូវ ជាមួយព្រះអង្គបានទេ។ ទូលបង្គំសូមសាកសួរអំពីការវិនិច្ឆ័យ របស់ព្រះអង្គ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សអាក្រក់ចេះតែចម្រុង‌ចម្រើនដូច្នោះ? មនុស្សដែលគ្មានជំនឿកាន់តែជោគជ័យ។²ព្រះអង្គបានដាំពួកគេ ហើយពួកគេក៏ចាក់ឫស ចម្រើនឡើង និងមានផ្លែផ្កា។ ពួកគេពោលពីព្រះ‌នាមព្រះអង្គមិនដាច់ពីមាត់ តែចិត្តរបស់ពួកគេនៅឆ្ងាយពីព្រះអង្គ។

³ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គស្គាល់ទូលបង្គំ។ ព្រះអង្គទតឃើញទូលបង្គំ ព្រះអង្គស្វែងយល់ថា ទូលបង្គំជំពាក់ចិត្តនឹងព្រះអង្គ។ រីឯអ្នកទាំងនោះវិញ សូមព្រះអង្គយកពួកគេចេញ ដូចកូនចៀម ដែលគេនាំទៅទីសត្ត‌ឃាត សូមញែកពួកគេទុកដោយឡែក សម្រាប់ថ្ងៃប្រហារជីវិត។⁴តើទឹកដីនេះត្រូវកាន់ទុក្ខដល់កាលណា តើតិណ‌ជាតិនៅតាមចម្ការទាំងប៉ុន្មាន ត្រូវនៅក្រៀមស្ងួត ដូច្នេះដល់កាលណាទៀត? ដោយ‌សារអំពើអាក្រក់របស់អ្នកទឹកដីនេះសត្វចតុប្បាទ និងបក្សា‌បក្សីត្រូវវិនាសអស់។ ពួកគេនិយាយថា «ព្រះជាម្ចាស់មិនជ្រាបទេ នូវអ្វីដែលនឹងកើតឡើងចំពោះយើង»។

⁵ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា «ជាការពិតណាស់ យេរេមាអើយ បើអ្នកបានរត់ជា‌មួយពួកថ្មើរជើង ហើយគេបាននាំឲ្យអ្នកអស់កម្លាំងដូច្នេះ ធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នកប្រណាំងនឹងសេះបាន ហើយបើនៅក្នុងទឹកដីដ៏មានសន្តិ‌សុខ អ្នកមិនសូវមានសេចក្ដីសុខទេ នោះតើអ្នកនឹងធ្វើដូចម្តេចក្នុងកាល ដែលទន្លេយ័រដាន់ជន់ពេញកម្លាំង?⁶ដ្បិតទោះទាំងពួកបង‌ប្អូនអ្នក និងក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នក ក៏បានក្បត់នឹងអ្នកដែរ គេបានស្រែកហៅយ៉ាងខ្លាំងតាមក្រោយអ្នក តែទោះបើនិយាយពាក្យស្រួលល្អក៏ដោយ ក៏មិនត្រូវជឿតាមគេឡើយ។

⁷យើងបានលះ‌លែងគ្រួសាររបស់យើងហើយ ក៏បានបោះ‌បង់ចោលមរតករបស់យើងដែរ ឯអ្នកស្ងួនសម្លាញ់នៃដួងចិត្តយើងនោះបានប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខ្មាំងសត្រូវ។⁸ពួកដែលជាមរតករបស់យើង គេបានត្រឡប់ដូចជាសិង្ហ នៅក្នុងព្រៃដល់យើង គេបានបព្ចោញសំឡេងទាស់នឹងយើង ហេតុនោះបានជាយើងស្អប់គេ។⁹តើប្រជាជនដែលយើងបានជ្រើសរើស ប្រព្រឹត្តប្រៀបបាននឹងត្មាតពព្លាក់ តែខ្លួនគេចោមរោមទៅដោយពពួកត្មាត? ចូរទៅប្រមូលសត្វព្រៃមកស៊ីសាកសព របស់គេឲ្យអស់ទៅ។

¹⁰មានគង្វាលជាច្រើនបានបំផ្លាញចម្ការ ទំពាំង‌បាយ‌ជូររបស់យើង គេបានជាន់ឈ្លីដី ដែលជាចំណែករបស់យើង គេបានធ្វើឲ្យចំណែកដែលយើងពេញចិត្ត ទៅជាទីខូច‌អស់ហើយ។¹¹គេបានធ្វើឲ្យទៅជាទីវិនាសអន្តរាយ ទីនោះសោយសោករកយើង ដោយត្រូវខូច‌បង់ ទឹកដីទាំងមូលត្រូវវិនាស ដោយព្រោះគ្មានមនុស្សណាយកចិត្តទុកដាក់ឡើយ។

¹²នៅតាមទួលខ្ពស់ៗក្នុងវាលរហោ‌ស្ថាន ពួកបំផ្លិច‌បំផ្លាញកំពុងតែមកដល់។ ដាវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងប្រហារទឹកដីនេះ ពីជាយដែនម្ខាងទៅជាយដែនម្ខាង គ្មាននរណាម្នាក់គេចខ្លួនរួចឡើយ។¹³ពួកគេសាបព្រោះស្រូវ លុះដល់ពេលច្រូត គេទទួលបានតែបន្លា គេខំប្រឹង‌ប្រែងធ្វើការ ដោយឥតបានទទួលផលអ្វីឡើយ។ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវខ្មាស ដោយ‌សារផលនៃចម្រូត ព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់ទ្រង់ព្រះ‌ពិរោធយ៉ាងខ្លាំង»។

¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល ប្រកាសជំទាស់នឹងនគរជិតខាងដ៏អាក្រក់ ហើយឈ្លាន‌ពានទឹកដីដែលយើងបានចែកឲ្យអុីស្រា‌អែលជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ទុកជាចំណែកមត៌ក មើល៍! «យើងនឹងដកប្រជា‌ជននៅទឹកដីទាំងនោះចេញពីទឹកដីរបស់ខ្លួន ហើយយើងក៏ដកជន‌ជាតិយូដាចេញពីទឹកដីរបស់ខ្លួនដែរ។¹⁵ក្រោយមក យើងដកពួកគេចេញពីទឹកដីនោះហើយ យើងនឹងអាណិតមេត្តាពួកគេសារជាថ្មី យើងនាំពួកគេវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទឹកដីជាចំណែកមត៌ករបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួនវិញ។

¹⁶ប្រសិនបើពួកគេរៀនអំពីមាគ៌ាដ៏ល្អ ដូចប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ប្រសិនបើពួកគេស្បថក្នុងនាមយើងថា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌ជន្មគង់នៅ ដូចពួកគេធ្លាប់បង្រៀនប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ឲ្យស្បថក្នុងនាមព្រះបាល នោះពួកគេនឹងរស់នៅក្នុងចំណោមប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង។¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើជនជាតិណាមិនព្រមស្ដាប់បង្គាប់ទេ យើងនឹងដកពួកគេចេញ ហើយប្រហារពួកគេឲ្យវិនាសសូន្យ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

13

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរទៅទិញក្រណាត់ដ៏ល្អយកមកក្រវាត់ចង្កេះ តែកុំបោកទឹកឡើយ»។²ខ្ញុំក៏ទៅទិញក្រណាត់យកមកក្រវាត់ចង្កេះ តាមបញ្ជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។³ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំសារជាថ្មីថា⁴«ចូរយកក្រណាត់ដែលអ្នកបានទិញ ហើយក្រវាត់នៅនឹងចង្កេះនោះមក រួចធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅទន្លេអឺប្រាត លាក់ក្រណាត់នោះទុកក្នុងកន្លៀតថ្មមួយ»។

⁵ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ចេញដំណើរទៅ ហើយលាក់ក្រណាត់នៅជិតទន្លេអឺប្រាត តាមបញ្ជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁶យូរថ្ងៃកន្លងមកទៀត ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរក្រោកឡើង ទៅទន្លេអឺប្រាត យកក្រណាត់ដែលយើងបានបង្គាប់ឲ្យអ្នកលាក់នោះ មកវិញ»។⁷ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ត្រឡប់ទៅទន្លេអឺប្រាត កាយយកក្រណាត់ដែលខ្ញុំបានលាក់ទុកមកវិញ។ ប៉ុន្តែ មើល៍ចុះ! ក្រណាត់នោះពុកអស់ ប្រើការលែងកើត។

⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ក៏មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំបែបនេះ⁹«យើងនឹងធ្វើឲ្យចិត្តអួត‌អាងរបស់ប្រជា‌ជនយូដា និងចិត្តក្រអឺត‌ក្រទមរបស់អ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម បានដូចក្រណាត់ពុកនោះដែរ។¹⁰ប្រជា‌ជននេះអាក្រក់ណាស់ ពួកគេមិនព្រមស្ដាប់ពាក្យយើងទេ គឺគេធ្វើតាមចិត្តចចេសរឹង‌រូសរបស់ខ្លួន ដោយរត់តាមព្រះដទៃ ហើយនាំគ្នាគោរពបម្រើ និងក្រាបថ្វាយ‌បង្គំព្រះទាំងនោះ។ សូមឲ្យពួកគេបានដូចក្រណាត់នេះ ដែលយកទៅប្រើការលែងកើត!¹¹ដ្បិត មនុស្សធ្លាប់យកក្រណាត់មកក្រវាត់ចង្កេះរបស់ខ្លួនយ៉ាងណា យើងក៏ជាប់ចិត្តនឹងជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល និងជន‌ជាតិយូដាទាំងមូលយ៉ាងនោះដែរ ដើម្បីឲ្យពួកគេធ្វើជាប្រជា‌ជនរបស់យើង ជាកិត្តិនាម ជាគ្រឿងអលង្ការ និងជាសិរី‌រុងរឿងរបស់យើង តែពួកគេមិនព្រមស្ដាប់យើងសោះ» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹² ដូច្នេះអ្នកត្រូវយកពាក្យនេះទៅប្រាប់ពួកគេថា ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅ: ធម្មតា គេតែងចាក់ស្រាទំពាំង‌បាយជូរក្នុងថង់ស្បែក។ ពួកគេនឹងតបមកអ្នកវិញថា តើយើងមិនដឹងទេថា គេតែងចាក់ស្រាទំពាំង‌បាយជូរក្នុងថង់ស្បែក?¹³ដូច្នេះ អ្នកត្រូវប្រាប់ទៅពួកគេដូចតទៅ: ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងនឹងបង្អកស្រាដល់ប្រជា‌ជនទាំងអស់នៅទឹកដីនេះ ព្រមទាំងស្ដេចរបស់ពួកគេដែលស្នងរាជ្យតពីដាវីឌ ពួកបូជា‌ចារ្យ ពួកព្យាការី និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមទាំងមូល រហូតដល់ស្រវឹង។¹⁴យើងនឹងបណ្ដាលឲ្យពួកគេសម្លាប់គ្នា ទាំងឪពុក ទាំងកូន គឺយើងមិនត្រាប្រណី មិនមេត្តា ឬអាណិតអាសូរពួកគេទេ គ្មានអ្វីរា‌រាំងយើងមិនឲ្យកម្ទេចពួកគេឡើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

¹⁵ចូរស្តាប់ ហើយផ្ទៀងត្រចៀកចុះ កុំឲ្យតាំងចិត្តឆ្មើង‌ឆ្មៃឡើយ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ បានមានព្រះ‌បន្ទូលហើយ។¹⁶ចូរសរសើរតម្កើងដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នាចុះ ក្រែងព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យងងឹត ហើយអ្នករាល់គ្នាចំពប់ជើងនៅលើភ្នំងងឹត ហើយកំពុងដែលអ្នករាល់គ្នាសង្ឃឹមនឹងបានពន្លឺ នោះព្រះ‌អង្គនឹងបំប្រែឲ្យទៅជាម្លប់នៃសេចក្ដីស្លាប់ និងជាងងឹតយ៉ាងក្រាស់វិញ។¹⁷តែបើអ្នករាល់មិនព្រមស្តាប់ទេ នោះព្រលឹងខ្ញុំនឹងយំសោកក្នុងទីសម្ងាត់ ដោយព្រោះសេចក្ដីអំនួតរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយភ្នែកខ្ញុំនឹងយំសស្រាក់ ពីព្រោះហ្វូងចៀមរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ បានត្រូវគេចាប់ដឹកទៅជាឈ្លើយហើយ។

¹⁸ចូរទូលស្ដេច និងមាតារបស់ស្ដេចថា៖ សូមគង់ចុះនៅទីទាបវិញ ដ្បិតមកុដដ៏‌ល្អរបស់ព្រះ‌ករុណា បានធ្លាក់ចុះពីសិរសាហើយ។¹⁹អស់ទាំងទីក្រុងនៅតំបន់ណេកិបនឹងបិទជិតហើយឥតមានអ្នកណានឹងបើកវិញបានឡើយ ពួកយូដាទាំងអស់បានត្រូវដឹកទៅជាឈ្លើយ គេត្រូវ‌នាំទៅជាឈ្លើយទាំងអស់ហើយ។

²⁰ចូរងើបមុខឡើង ហើយមើលពួកអ្នកដែលមកពីទិសខាងជើង ឯហ្វូងចៀមដែលបានប្រគល់ដល់អ្នក គឺជាហ្វូង ដ៏ល្អរបស់អ្នក តើនៅឯណា។²¹តើអ្នកនឹងថាដូចម្តេច ក្នុងកាល ដែលព្រះ‌អង្គតាំងពួកមិត្តសម្លាញ់ របស់អ្នកឡើងឲ្យគ្រប់‌គ្រងលើអ្នក ដ្បិតគឺអ្នកហើយដែលបានបង្រៀនគេឲ្យធ្វើដូច្នេះ តើសេចក្ដីទុក្ខព្រួយដូចជាស្ត្រី ដែលឈឺចាប់នឹងសម្រាលកូនមិនចាប់អ្នកទេឬ?

²²បើអ្នកនឹកសួរក្នុងចិត្តថា៖ ហេតុអ្វីបានជាការទាំងនេះកើតដល់យើងដូច្នេះ នោះគឺដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតដ៏បរិបូររបស់អ្នកទេ បានជាសំពត់របស់អ្នកត្រូវបើកសើយឡើង ហើយអ្នកត្រូវនៅកែងជើងទទេផង។²³តើជនជាតិអេធីយ៉ូពី នឹងបំផ្លាស់បំប្រែសម្បុរស្បែករបស់ខ្លួនបានឬទេ? ឬខ្លារខិននឹងផ្លាស់សម្បុរពព្លាក់របស់វាទៅបានដែរទេ? បើបាន នោះអ្នករាល់គ្នាដែលធ្លាប់ប្រព្រឹត្តអាក្រក់ នឹងអាចប្រព្រឹត្តល្អវិញក៏បានដែរ។²⁴យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយអ្នកដូចជាចំបើង ដែលរសាត់ទៅបាត់ដោយខ្យល់ពីទីរហោ‌ស្ថាន។

²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ នេះហើយជាចំណែករបស់អ្នករាល់គ្នា ជាចំណែកដែលយើងវាល់ឲ្យអ្នក ដោយព្រោះអ្នកបានភ្លេចយើង ហើយទុកចិត្តនឹងពាក្យកុហក។²⁶ហេតុនោះ យើងនឹងបើកសើយសំពត់ របស់អ្នកឡើងគ្របលើមុខអ្នក ហើយកេរ្តិ៍ខ្មាសរបស់អ្នកនឹងបានឃើញច្បាស់។²⁷យើងបានឃើញអំពើគួរខ្ពើមឆ្អើមរបស់អ្នកហើយ គឺជាការកំផិត និងសូរឆ្លើយឆ្លងរកគ្នារបស់អ្នក ព្រមទាំងសេចក្ដីឥតខ្មាសនៃការកំផិតរបស់អ្នក នោះលើអស់ទាំងទីទួលនៅវាលផង វេទនាដល់អ្នក ក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ! តើពេលណាទៅទើបអ្នកនឹងស្អាតម្តងទៀត?»

14

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលមកដល់ព្យាការី យេរេមាពីដំណើរគ្រារាំងស្ងួត៖²ពួកយូដាសោយសោក ហើយទ្វារក្រុងក៏ថយកម្លាំង គេអង្គុយនៅដីដោយចិត្តព្រួយ ហើយសម្រែកនៃក្រុងយេរូ‌សាឡិមក៏ឮឡើង។³ពួកអ្នកធំរបស់គេចាត់អ្នកបម្រើឲ្យទៅរកទឹក គេក៏ទៅដល់ស្រះទាំងប៉ុន្មាន តែរកទឹកគ្មានសោះ។ ពួកគេត្រឡប់ទៅវិញដោយក្អមទទេ ដោយសេចក្តីខ្មាស ហើយជ្រប់មុខ និងឃ្លុំក្បាល។

⁴ពីព្រោះដីបែកក្រហែង ដ្បិត ដោយគ្មានភ្លៀងធ្លាក់មកលើទឹកដីនោះសោះឡើយ។ ពួកអ្នកភ្ជួររាស់ក៏ខ្មាស គេឃ្លុំក្បាលគ្រប់គ្នាដែរ។⁵សម្បីសត្វក្តាន់ញីនៅវាលក៏ទម្លាក់កូន រួចទុកចោល ដោយព្រោះតែគ្មានស្មៅ។⁶លាព្រៃក៏ឈរនៅលើទីទួល វាដង្ហក់ដូចជាចចក។ ភ្នែករបស់ពួកវាស្រវាំង ដោយព្រោះគ្មានស្មៅសោះ»។

⁷ទោះបើអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងខ្ញុំ ធ្វើបន្ទាល់ទាស់នឹងយើងខ្ញុំក៏ដោយ តែសូមព្រះ‌អង្គប្រោសមេត្តាដោយយល់ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ ដ្បិតការរាថយរបស់យើងខ្ញុំ នោះច្រើនណាស់ យើងខ្ញុំបានធ្វើបាបនឹងទ្រង់។⁸ក្តីសង្ឃឹមនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល ជាព្រះដ៏ជួយសង្គ្រោះគេ ក្នុងគ្រាលំបាកអើយ ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គត្រូវដូចជាអ្នកដទៃនៅក្នុងទឹកដី ហើយដូចជាអ្នកដំណើរ ដែលឈប់សំណាក់តែមួយយប់ដូច្នេះ?⁹ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គត្រូវដូចជាមនុស្សស្រឡាំង‌កាំង គឺដូចជាមនុស្សខ្លាំងពូកែ ដែលពុំអាចនឹងជួយសង្គ្រោះបាន? ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អើយអម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គគង់កណ្ដាលយើងខ្ញុំរាល់គ្នា ហើយក៏បានហៅតាមព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គដែរ។ សូមកុំលះចោលយើងខ្ញុំឡើយ។

¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលពីជនជាតិនេះដូច្នេះថា៖ គេចូលចិត្តដើរសាត់ព្រាត់ គេមិនបានឃាត់ជើងគេឡើយ ហេតុ នោះ ព្រះ‌អង្គក៏មិនព្រមទទួលគេដែរ ក្នុងពេលឥឡូវនេះ ព្រះ‌អង្គកំពុងតែនឹកចាំ ពីអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ ហើយនឹងធ្វើទោសដល់គេ ជាពិតប្រាកដ។¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «កុំអធិស្ឋានសូមសេចក្ដីល្អឲ្យជនជាតិនេះឡើយ។¹²កាលណាគេតមអត់ នោះយើងមិនព្រមស្ដាប់សម្រែករបស់គេទេ កាលណាគេថ្វាយតង្វាយដុត និងតង្វាយអាហារ នោះយើងមិនព្រមទទួលឡើយ។ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យគេសូន្យទៅដោយដាវ អំណត់ និងអាសន្ន‌រោគ»។

¹³ពេលនោះ ខ្ញុំទូលថា៖ «ឱព្រះ‌អម្ចាស់‌អើយ មើលពួកព្យាការីតែង‌តែប្រាប់គេថា អ្នករាល់គ្នានឹងមិនឃើញដាវទេ ក៏មិនត្រូវអំណត់ដែរ គឺយើងនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីសុខនៅទីនេះជាពិត»។¹⁴ព្រះ‌អង្គមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ពួកហោរាគេថ្លែងទំនាយកុហកដោយនូវឈ្មោះយើងទេ យើងមិនបានចាត់ប្រើគេឡើយ ក៏មិនបានបង្គាប់គេ ឬនិយាយនឹងគេដែរ គេថ្លែងទំនាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាពីការជាក់ស្តែងដែលមិនពិត ជាទំនាយដែលឥតប្រយោជន៍ទទេ ហើយជាសេចក្ដីបញ្ឆោតនៃចិត្តខ្លួនគេវិញ»។

¹⁵ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលបែបនេះ «សម្រាប់ពួកព្យាការីដែលថ្លែងព្រះបន្ទូលនៅក្នុងនាមរបស់យើង ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលយើងមិនបានបញ្ចូនឲ្យទៅ គឺជាអ្នកដែលនិយាយថានឹងមិនមានដាវឬការអំណត់ក្នុងទឹកដីៈ ព្យាការីទាំងនេះនឹងត្រូវវិនាសដោយដាវហើយនិងកាអំណត់។¹⁶មនុស្សដែលគេបានថ្លែងព្រះបន្ទូលប្រាប់នោះនឹងត្រូវបោះចោលទៅក្នុងផ្លូវនៃក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដោយព្រោះអំណត់ និងដាវដែរ ដ្បិតអត់មានអ្នកណានឹងបញ្ចុះសពគេឡើយ គឺទាំងខ្លួនគេ ប្រពន្ធគេ និងកូនប្រុសកូនស្រីគេផង ព្រោះយើងនឹងចាក់អំពើលាមកអាក្រក់របស់គេទៅលើគេវិញ។

¹⁷អ្នកត្រូវប្រាប់ពាក្យនេះដល់គេថា៖ «សូមឲ្យខ្ញុំហូរទឹកភ្នែកសស្រាក់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ឥតឈប់ឈរឡើយ ពីព្រោះកូនក្រមុំរបស់ជនជាតិខ្ញុំបានត្រូវខ្ទេច‌ខ្ទី ជាការបាក់បែកយ៉ាងធំ ដោយរបួសជាទម្ងន់។¹⁸ប្រសិនបើខ្ញុំចេញទៅវាល មើល៍ មានសុទ្ធតែសាក‌សពដែលស្លាប់ដោយដាវ ហើយបើខ្ញុំចូលទៅក្នុងទីក្រុងវិញ មានសុទ្ធតែមនុស្សដែលឈឺដោយអត់ឃ្លាន ដ្បិតពួកហោរា និងពួកបូជាចារ្យ តែង‌តែចុះឡើងក្នុងទឹកដីឥតដឹងអ្វីទេ»។

¹⁹តើព្រះ‌អង្គបោះ‌បង់ពួកយូដាចោលហើយឬ? តើព្រះ‌ហឫ‌ទ័យព្រះ‌អង្គស្អប់ខ្ពើមក្រុងស៊ីយ៉ូនឬ? ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គវាយយើងរាល់គ្នា ហើយមិនឲ្យជាឡើងវិញសោះ? យើងខ្ញុំបានរង់‌ចាំ ថានឹងបានសេចក្ដីសុខ តែឥតមានអ្វីល្អមកឡើយ ក៏សង្ឃឹមនឹងបានជា តែបានតែសេចក្ដីភ័យ។²⁰ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ យើងខ្ញុំទទួលស្គាល់អំពើអាក្រក់របស់យើងខ្ញុំហើយ ព្រមទាំងអំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វ‌បុរសយើងខ្ញុំផង ដ្បិតយើងខ្ញុំបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះ‌អង្គពិត។

²¹សូមកុំស្អប់យើងខ្ញុំឡើយ ដោយយល់ដល់ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ សូមកុំបង្អាប់បល្ល័ង្កនៃសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អង្គ សូមនឹកចាំឡើងវិញ ហើយកុំផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញា ដែលព្រះ‌អង្គបានតាំងនឹងយើងខ្ញុំឡើយ។²²ក្នុងអស់ទាំងព្រះឥតប្រយោជន៍របស់ជនជាតិដទៃ តើមានណាមួយបង្អុរឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់មកបានឬ? តើផ្ទៃមេឃនឹងឲ្យធ្លាក់ភ្លៀងមួយមេបានឬទេ? ឱព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃយើងខ្ញុំអើយ តើមិនមែនព្រះ‌អង្គទេឬ? យើងមានសង្ឈឹមលើព្រះ‌អង្គ ដ្បិតគឺព្រះ‌អង្គហើយដែលបានធ្វើគ្រប់ការទាំងនេះ។

15

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ទោះបីម៉ូសេ និងសាំយូ‌អែល មកអង្វរយើងឲ្យត្រាប្រណីប្រជា‌ជននេះក្ដី ក៏យើងមិនអត់‌ឱនឲ្យពួកគេដែរ។ ចូរបណ្ដេញប្រជា‌ជននេះឲ្យបាត់ពីមុខយើងទៅ។²ពេលគេសួរអ្នកថា តើឲ្យយើងខ្ញុំទៅណា? នោះត្រូវឆ្លើយវិញថា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅ: អ្នកណាដែលតម្រូវឲ្យស្លាប់ អ្នកនោះត្រូវតែស្លាប់ អ្នកណាដែលតម្រូវឲ្យស្លាប់ដោយមុខដាវ អ្នកនោះនឹងស្លាប់ដោយមុខដាវ។ អ្នកណាដែលតម្រូវឲ្យស្លាប់ដោយអត់ឃ្លាន អ្នកនោះនឹងស្លាប់ដោយអត់ឃ្លាន អ្នកណាដែលតម្រូវឲ្យជាប់ជាឈ្លើយ អ្នកនោះនឹងត្រូវគេកៀរទៅជាឈ្លើយ។

³ដ្បិត យើងនឹងឲ្យមានគ្រោះកាចបួនយ៉ាងកើតឡើង សម្រាប់ដាក់ទោសគេ គឺដាវសម្រាប់កាប់សម្លាប់ ឆ្កែសម្រាប់ហែកស៊ី សត្វហើរលើអាកាស ហើយសត្វព្រៃនៅផែនដីសម្រាប់ជញ្ជែងស៊ី ហើយបំផ្លាញផង។⁴យើងនឹងបោះទៅកណ្ដាលអស់ទាំងជនជាតិនៅផែនដី ដោយព្រោះម៉ាណា‌សេ ជាបុត្រាហេ‌សេ‌គា ស្តេចទឹកដីយូដា និងការដែលទ្រង់បានប្រព្រឹត្តនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

⁵ដ្បិតក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ តើអ្នកណានឹងអាណិតប្រណីដល់អ្នក? តើអ្នកណានឹងសោកស្តាយអ្នក? តើអ្នកណានឹងបែរមកសួរពីសេចក្ដីសុខទុក្ខរបស់អ្នក?⁶អ្នកបានបោះ‌បង់យើងហើយ អ្នកបានរាថយចេញ ហេតុនោះបានជាយើងលូកដៃទៅទាស់នឹងអ្នក ហើយបំផ្លាញអ្នក យើងលែងស្ដាយស្រណោះទៀតហើយ។⁷យើងបានអុំគេ ដោយចង្អេរនៅត្រង់ទ្វារក្រុងក្នុងទឹកដី យើងបានធ្វើឲ្យបាត់បង់កូនអស់ទៅ គឺយើងបានបំផ្លាញប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងហើយ ព្រោះគេមិនបានបែរត្រឡប់មកពីផ្លូវរបស់គេទេ។

⁸យើងធ្វើឲ្យមានស្ត្រីមេម៉ាយ កាន់តែច្រើនឡើងនៅមុខយើង លើសជាងខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រទៅទៀត យើងបាននាំអ្នកបំផ្លាញម្នាក់មកលើម្តាយ របស់ពួកកំលោះៗទាំងថ្ងៃត្រង់ យើងបានបណ្ដាលឲ្យមានសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ និងសេចក្ដីស្ញែងខ្លាចលោមកលើគេភ្លាម។⁹ស្ត្រីណាដែលបានបង្កើតកូនប្រាំពីរនាក់ក៏ល្វើយទៅ រួចប្លុងវិញ្ញាណចេញ ពន្លឺរបស់នាងបានលិចទៅ ក្នុងកាលដែលនៅថ្ងៃនៅឡើយ។ នាងបានត្រូវអៀនខ្មាស ហើយជ្រប់មុខ ឯពួកដែលនៅសល់ យើងនឹងប្រគល់ដល់ដាវនៅមុខពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់គេ នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់»។

¹⁰ម៉ែអើយ វរហើយខ្ញុំ ដ្បិតម៉ែបានបង្កើតខ្ញុំមកជាមនុស្សទទឹងទាស់ ហើយជជែកបន្ទោសដល់លោកីយ៍ទាំងមូល ខ្ញុំមិនបានឲ្យអ្នកណាខ្ចី ក៏មិនបានខ្ចីពីគេផងដែរ ប៉ុន្តែ គេប្រទេចផ្ដាសាខ្ញុំគ្រប់គ្នា។¹¹ព្រះ‌ម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ពិតប្រាកដជាយើងបានចម្រើនកម្លាំងក្នុងជីវិតអ្នក ឲ្យបានសេចក្ដីល្អ ពិតប្រាកដជាយើងបានបណ្ដាលឲ្យខ្មាំងសត្រូវមកអង្វរអ្នកក្នុងគ្រាមានអាសន្ន និងក្នុងគ្រាវេទនា។¹²តើអ្នកណាអាចបំបាក់បំបែកដែកពីទឹកដីខាងជើង និងលង្ហិនបាន?

¹³ចំណែកធន‌ធាន និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នក យើងនឹងប្រគល់អោយ ខ្មាំងសត្រូវអ្នកវិញ គឺដោយព្រោះអំពើបាបរបស់អ្នក នៅតាមព្រំដែនរបស់អ្នក។¹⁴យើងនឹងឲ្យអ្នកឆ្លងទៅជា‌មួយពួកខ្មាំងសត្រូវអ្នក ដល់ទឹកដីមួយដែលអ្នកមិនស្គាល់ ដ្បិតមានភ្លើងកាត់ឡើងក្នុងសេចក្ដីកំហឹងរបស់យើង ភ្លើងនោះនឹងឆេះដល់អ្នករាល់គ្នា»។

¹⁵ព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជ្រាបហើយ សូមព្រះ‌អង្គនឹកចាំពីទូល‌បង្គំ ហើយប្រោសទូល‌បង្គំផង សូមសង‌សឹកនឹងពួកអ្នកដែលបៀត‌បៀនទូល‌បង្គំ សូមកុំដកទូល‌បង្គំចេញ ដោយព្រះ‌អង្គត្រូវរងទ្រាំជាយូរនោះឡើយ សូមជ្រាបថា ទូល‌បង្គំរងទ្រាំសេចក្ដីដំណៀល ដោយយល់ដល់ព្រះ‌អង្គ¹⁶ទូល‌បង្គំបានឃើញព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អង្គ ទូល‌បង្គំក៏បានទទួលទានលេបចូលអស់ហើយ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គជាអំណរ ហើយជាទីរីក‌រាយចិត្តដល់ទូល‌បង្គំ ដ្បិតព្រះ‌នៃពិភពទាំងមូល ទូល‌បង្គំបានហៅតាមព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ។

¹⁷ទូល‌បង្គំមិនបានអង្គុយក្នុងចំណោម នៃពួកអ្នកដែលលេងសប្បាយ ហើយលោតកព្ឆោងនោះឡើយ គឺទូល‌បង្គំបានអង្គុយតែម្នាក់ឯង ដោយព្រោះព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានឲ្យទូល‌បង្គំ មានពេញដោយសេចក្ដីគ្នាន់‌ក្នាញ់។¹⁸ហេតុអ្វីបានជាទូល‌បង្គំមានសេចក្ដីទុក្ខព្រួយជា‌និច្ច ហើយរបួសទូល‌បង្គំមើលមិនព្រមសះសោះដូច្នេះ? តើព្រះអង្គដូចជាទឹកដែលហូរមិនទៀងទាត់ហើយហួតរីងអស់ឬ?

¹⁹ហេតុនោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «បើអ្នកវិលមកវិញ នោះយើងនឹងនាំអ្នកទៀត ដើម្បីឲ្យអ្នកបានឈរនៅមុខយើង ហើយបើអ្នកញែករបស់ថ្លៃវិសេស ចេញពីរបស់ស្មោក‌គ្រោក នោះអ្នកនឹងបានដូចជាមាត់យើង គេនឹងវិលមកអ្នកវិញ តែអ្នកមិនត្រូវត្រឡប់ទៅឯគេទេ។²⁰យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកជាកំផែងលង្ហិន មានគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធដល់ជនជាតិនេះ គេច្បាំងនឹងអ្នក តែមិនអាចឈ្នះបានទេ ដ្បិតយើងនៅជា‌មួយអ្នក ដើម្បីនឹងជួយសង្គ្រោះ ហើយប្រោសអ្នកឲ្យរួច នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។²¹យើងនឹងជួយឲ្យអ្នករួចពីកណ្ដាប់ដៃ នៃមនុស្សអាក្រក់ ហើយលោះអ្នកចេញពីកណ្ដាប់ដៃ នៃមនុស្សដែលគួរស្ញែងខ្លាច»។

16

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា៖²«មិនត្រូវយកប្រពន្ធសម្រាប់តែអ្នក ឬបង្កើតកូនប្រុស កូនស្រីនៅទីនេះទេសម្រាប់អ្នកនោះឡើយ³ដ្បិតព្រះ‌ អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរកូនប្រុសកូនស្រីដែលកើតនៅទីនេះ ពីម្តាយដែលសម្រាលវាមក និងពីឪពុកដែលបង្កើតវានៅទឹកដីនេះដូច្នេះថា⁴ពួគគេនឹងស្លាប់ដោយលំបាកណាស់ ឥតមានអ្នកណាយំសោកឡើយ ក៏គ្មានអ្នកណាបញ្ចុះសពគេដែរ គឺគេនឹងដូចជាជីនៅដី គេនឹងត្រូវវិនាសដោយដាវ និងអំណត់ ហើយសាកសពរបស់គេនឹងបានសម្រាប់ជាអាហារដល់សត្វហើរលើអាកាស និងសត្វព្រៃនៅផែនដី។

⁵ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ កុំចូលទៅក្នុងផ្ទះដែលគេកាន់ទុក្ខ ក៏កុំទៅយំសោក ឬទួញទំនួញដោយព្រោះគេឡើយ ដ្បិតយើងបានដកសេចក្ដីសុខរបស់យើង គឺជាសេចក្ដីសប្បុរស និងសេចក្ដីអាណិត‌អាសូរ ចេញពីជនជាតិនេះហើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។⁶មនុស្សទាំងអស់ ទាំងធំទាំងតូច នឹងត្រូវស្លាប់នៅទឹកដីនេះ ឥតមានអ្នកណាបញ្ចុះសពគេឡើយ មនុស្សក៏នឹងមិនយំសោក ឬឆូតសាច់ ឬកោរសក់ដោយព្រោះគេឡើយ។

⁷គ្មានអ្នកណាកាច់នំបុ័ងជូនដល់អ្នកសោយសោក ដើម្បីកម្សាន្តចិត្តពីដំណើរអ្នកដែលស្លាប់សោះ ក៏គ្មានអ្នកណាជូនពែងរំលែកទុក្ខដល់គេ ដោយព្រោះគេបាត់បង់ឪពុកម្តាយនោះដែរ។⁸ឯផ្ទះដែលគេកំពុងស៊ីលៀង អ្នកមិនត្រូវចូលទៅអង្គុយស៊ីផឹកជា‌មួយគេដែរ។⁹ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់ នៃពិភពទាំងមូលគឺជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ មើល៍! នៅគ្រាអាយុអ្នក ហើយនៅចំពោះភ្នែកអ្នក យើងនឹងធ្វើឲ្យសំឡេងរីក‌រាយ និងសំឡេងអរសប្បាយ ព្រមទាំងសំឡេងប្ដីប្រពន្ធថ្មោង‌ថ្មីបាត់ចេញពីទីនេះទៅ។

¹⁰ពេលណាអ្នកបានប្រាប់ពាក្យទាំងនេះដល់ជនជាតិនេះរួចជាស្រេច ហើយគេសួរអ្នកថា៖ ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល ពីការអាក្រក់យ៉ាងធំទាំងនេះទាស់នឹងយើងដូច្នេះ? តើយើងមានអំពើទុច្ចរិតណា ឬបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបយ៉ាងណា ទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង?¹¹នោះអ្នកត្រូវប្រាប់គេថា៖ ព្រះ‌អង្គមានបន្ទូលថា គឺដោយព្រោះបុព្វ‌បុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបោះ‌បង់យើង ទៅតាមព្រះដទៃ ព្រមទាំងគោរព ហើយថ្វាយ‌បង្គំដល់វាផង គេបានបោះ‌បង់យើង ឥតដែលរក្សាច្បាប់យើងឡើយ។

¹²ប៉ុន្តែ ចំណែកអ្នករាល់គ្នានោះបានប្រព្រឹត្តអាក្រក់ លើសជាងបុព្វ‌បុរសអ្នកទៅទៀត ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមតែសេចក្ដីរឹងចចេសនៅក្នុងចិត្តអាក្រក់របស់អ្នករៀងខ្លួន បានជាមិនព្រមស្តាប់តាមយើងសោះ។¹³ដូច្នេះ យើងនឹងបោះអ្នករាល់គ្នាចោលចេញពីទឹកដីនេះ ឲ្យទៅនៅឯទឹកដីមួយដែលអ្នក ឬបុព្វ‌បុរសអ្នកមិនបានស្គាល់ ហើយនៅទីនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងគោរពប្រតិ‌បត្តិតាមព្រះដទៃទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ព្រោះយើងនឹងមិនអាណិតដល់អ្នកទេ។

¹⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍! នឹងមានគ្រាមកដល់ដែលគេលែងស្បថថា ដូចជាព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌ជន្មរស់ ជាព្រះដែលបាននាំពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែលឡើងរួចពីទឹកដីអេស៊ីបមក។¹⁵ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គដែលមានព្រះ‌ជន្មរស់ ដែលព្រះ‌អង្គបាននាំពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល ចេញពីទឹកដីខាងជើងមក ហើយពីអស់ទាំងប្រទេស ដែលព្រះ‌អង្គបានបណ្តេញគេនោះផង។ ដ្បិតយើងនឹងនាំគេឲ្យវិលមកក្នុងទឹកដីរបស់គេ ជាទឹកដីដែលយើងបានឲ្យដល់បុព្វ‌បុរសគេ។

¹⁶មើល៍! យើងនឹងចាត់មនុស្សឲ្យទៅហៅពួកនេសាទជាច្រើនមក នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់ថា៖ អ្នកទាំងនោះនឹងបង់សំណាញ់ប្រមូលគេ បន្ទាប់មក យើងនឹងចាត់ឲ្យទៅហៅពួកព្រានជាច្រើនមក អ្នកទាំងនោះនឹងដេញចាប់គេនៅលើគ្រប់ទាំងភ្នំធំ និងភ្នំតូច ហើយនៅក្រហែងថ្មទាំងប៉ុន្មានផង។¹⁷ហើយគេមិនកំបាំងពីមុខយើងទេ ឯអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ ក៏មិនបិទបាំងពីភ្នែកយើងដែរ។¹⁸ប៉ុន្តែ មុនដំបូង យើងនឹងសងអំពើទុច្ចរិត និងអំពើបាបរបស់គេមួយជាពីរ ព្រោះគេបានធ្វើឲ្យទឹកដីយើងទៅជាស្មោក‌គ្រោក ដោយសាក‌សពនៃរូបព្រះគួរខ្ពើម ហើយធ្វើឲ្យទឹកដីជាមរតករបស់យើង មានពេញដោយរបស់គួរខ្ពើមឆ្អើមរបស់គេ»។

¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទ្រង់ជាកម្លាំងនៃទូល‌បង្គំ ជាទីមាំ‌មួន ហើយជាទីពឹងជ្រកដល់ទូល‌បង្គំ នៅគ្រាលំបាកអើយ ពួកជនជាតិទាំងប៉ុន្មាននឹងមកឯព្រះ‌អង្គ ពីអស់ទាំងចុងផែនដីបំផុត ហើយគេនឹងទូលថា បុព្វ‌បុរសរបស់យើងខ្ញុំបានទទួលតែពាក្យកុហក គឺជាសេចក្ដីអសារឥតការ និងសេចក្ដីដែលឥតមានប្រយោជន៍អ្វីសោះ។²⁰តើមានទំនងឲ្យមនុស្សធ្វើព្រះសម្រាប់ខ្លួនឬ? ដែលមិនមែនជាព្រះពិតដែរ។²¹ដូច្នេះ មើល៍! យើងនឹងធ្វើឲ្យគេស្គាល់ ម្តងនេះយើងនឹងធ្វើគេស្គាល់ដៃយើង និងឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិរបស់យើង នោះគេនឹងស្គាល់ឈ្មោះយើង ថាជាព្រះ‌អង្គម្ចាស់។

17

¹«អំពើបាបរបស់ជន‌ជាតិយូដា មានចារឹកទុកដូចអក្សរចារឹកលើថ្ម ដោយដែកដែលមានត្បូងពេជ្រ នៅខាងចុង។ អំពើបាបនេះបានចារឹកទុកក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ និងនៅលើជ្រុងអាសនៈរបស់ពួកគេ។²ដូច្នេះ កូនចៅរបស់គេនឹងនឹកឃើញ អាសនៈរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងនឹកឃើញបង្គោលរបស់ព្រះ‌អាសេ‌រ៉ា នៅក្បែរដើមឈើដ៏ខៀវខ្ចីដែលស្ថិតនៅលើកំពូលភ្នំ។

³បង្គោលនៃព្រះក្លែងក្លាយបានដាក់លើភ្នំ និងនៅកន្លែងបើកចំហរនៅតាមតំបន់។ យើងនឹងឲ្យគេចាប់យកធន‌ធាន និងទ្រព្យ‌សម្បត្តិរបស់អ្នក ព្រមទាំងទីខ្ពស់ទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នក ដោយព្រោះអំពើបាបដែលប្រព្រឹត្តនៅពេញក្នុងព្រំ‌ដែនរបស់អ្នក។⁴អ្នកនឹងប្រគល់ទឹកដីដែលយើងបានចែក ឲ្យអ្នក ទៅជនជាតិដទៃ។ យើងនឹងឲ្យអ្នកក្លាយទៅជាទាសករ របស់ខ្មាំងក្នុងទឹកដីមួយដែលអ្នកពុំស្គាល់ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបានបញ្ឆេះកំហឹងរបស់យើង ហើយភ្លើងនៃកំហឹងនេះនឹងឆេះរហូតតទៅ»។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា «ជនណាផ្ញើជីវិតលើមនុស្សហើយទុកចិត្តលើអ្វីៗដែលជាលោកីយ៍ ដោយបែរចិត្តចេញពីព្រះ‌អម្ចាស់ ជននោះមុខជាត្រូវបណ្ដាសាពុំ‌ខាន។⁶ដ្បិតគេប្រៀបបាននឹងដើមឈើក្រិន នៅតាមព្រៃល្បោះ គេពុំអាចជួបនឹងសុភមង្គលឡើយ។ គេរស់នៅតាមកន្លែងក្ដៅហួត‌ហែង ក្នុងវាលរហោ‌ស្ថានជាដីដែលគ្មានអ្វីដុះ និងគ្មានមនុស្សនៅ។

⁷ចំណែកអ្នកណាដែលទុកចិត្តលើព្រះ‌អម្ចាស់ គឺមានពរហើយ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់គឺជាមូលហេតុដែលសម្រាប់ទុកចិត្តបាន។⁸អ្នកនោះប្រៀបបាននឹងដើមឈើ ដុះនៅក្បែរផ្លូវទឹក ដែលមានឫសចាក់ទៅរកទឹកហូរវាមិនខ្លាចកម្ដៅ ហើយស្លឹករបស់វានៅខៀវខ្ចីជានិច្ច។ នៅពេលរាំងស្ងួត វាមិនព្រួយបារម្ភអ្វីទេ គឺវានៅតែបង្កើតផ្លែផ្កាដដែល។

⁹ចិត្តរបស់មនុស្សតែងតែវៀច‌វេរ មិនអាចកែតម្រង់បានឡើយ។ ហើយតើនរណាអាចមើលចិត្តធ្លុះនេះបាន?¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងឈ្វេងយល់ជម្រៅចិត្តរបស់មនុស្ស។ យើងនឹងតបស្នងឲ្យមនុស្សម្នាក់ៗ តាមកិរិយាមារយាទរបស់ខ្លួន និងតាមអំពើ ដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត។¹¹អ្នកដែលរកបានទ្រព្យសម្បត្តិដោយអយុត្តិធម៌ ប្រៀបបាននឹងសត្វទទាក្រាបស៊ុតសត្វដទៃ។ នៅពេលពាក់កណ្ដាលអាយុ ទ្រព្យសម្បត្តិនឹងចាកចេញពីអ្នកនោះទៅ ហើយនៅទីបញ្ចប់ គេក្លាយទៅជាមនុស្សមិនដឹងខុសត្រូវ»។

¹²កន្លែងទីបរិសុទ្ធរបស់យើងជាបល្ល័ង្កឧត្តុងឧត្តម ដែលបាន តម្កល់នៅខ្ពស់ ចាប់តាំងពីដើមមក។¹³ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាទីសង្ឃឹមនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលអើយ អ្នកណាដែលបោះ‌បង់ព្រះ‌អង្គ នោះនឹងត្រូវខ្មាស អស់អ្នកដែលថយចេញពីព្រះ‌អង្គ នោះនឹងមានឈ្មោះកត់ទុកនៅស្ថានក្រោម ដោយព្រោះគេបានបោះបង់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលជាប្រភពទឹករស់។¹⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់ សូមប្រោសទូល‌បង្គំឲ្យជាផង នោះទូល‌បង្គំនឹងបានជា! សូមជួយសង្គ្រោះទូល‌បង្គំ នោះទូល‌បង្គំនឹងបានរួច។ ដ្បិតព្រះ‌អង្គជាទីសរសើររបស់ទូល‌បង្គំ។

¹⁵មើល៍! គេសួរទូល‌បង្គំថា៖ តើព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ នៅឯណា? សូមឲ្យវាមកឥឡូវចុះ!¹⁶ទូល‌បង្គំមិនបានរត់គេចពីការធ្វើជា គង្វាលតាមព្រះ‌អង្គឡើយ ក៏មិនបានប្រាថ្នាឲ្យថ្ងៃវេទនានោះមកដែរ ព្រះ‌អង្គជ្រាបហើយពាក្យដែលចេញពីបបូរមាត់ទូល‌បង្គំ។ ពួកគេសុទ្ធតែនៅចំពោះព្រះ‌អង្គទាំងអស់។

¹⁷សូមព្រះ‌អង្គកុំបំភ័យទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គជាទីពឹងជ្រកនៃទូល‌បង្គំក្នុងថ្ងៃអាក្រក់។¹⁸សូមឲ្យពួកអ្នកដែលបៀត‌បៀនដល់ទូល‌ បង្គំត្រូវអៀនខ្មាស។ តែកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រូវខ្មាសឡើយសូមឲ្យគេត្រូវស្រយុតចិត្តទៅ។ តែកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រូវស្រយុតចិត្តអីសូមនាំថ្ងៃអាក្រក់នោះឲ្យមកលើគេ ហើយបំផ្លាញគេ ដោយការបំផ្លាញទ្វេដងទៅ»។

¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរទៅឈរនៅមាត់ “ទ្វារប្រជា‌ជន” ជាទ្វារដែលស្ដេចទឹកដីយូដាតែងតែចេញចូល និងទ្វារទាំងប៉ុន្មានទៀតនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។²⁰ចូរប្រកាសប្រាប់ពួកគេថា ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រ និងប្រជា‌ជនយូដាទាំងមូល ព្រមទាំងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមទាំងអស់ ដែលចេញចូលតាមទ្វារទាំងនេះអើយ ចូរស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រយ័ត្នខ្លួន! កុំលីសែងអ្វីនៅថ្ងៃសប្ប័ទឡើយ ហើយក៏កុំយករបស់ទាំងនោះឆ្លងកាត់ទ្វារក្រុងយេរូ‌សាឡឹមដែរ។²²កុំលីសែងអ្វីចេញពីផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅថ្ងៃសប្ប័ទ គឺកុំធ្វើការអ្វីទាំងអស់។ ត្រូវញែកថ្ងៃសប្ប័ទទុកសម្រាប់យើង ដូចយើងបានបង្គាប់ដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាស្រាប់ហើយ»។²³តែពួកគេពុំបានត្រង‌ត្រាប់ស្ដាប់យើងទេ ពួកគេតាំងចិត្តរឹង‌រូស មិនព្រមស្ដាប់ មិនព្រមទទួលមេរៀនសោះ។

²⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា៖ ចំណែកអ្នករាល់គ្នាវិញ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់យើង មិនលីសែងអ្វីកាត់តាមទ្វារក្រុងនេះ ហើយញែកថ្ងៃសប្ប័ទទុកសម្រាប់យើង ដោយមិនធ្វើការអ្វីទាំងអស់នៅថ្ងៃនោះទេ²⁵ស្ដេចទាំង‌ឡាយដែលស្នងរាជ្យដាវីឌនឹងជិះរទេះ ជិះសេះកាត់ទ្វារក្រុងនេះតទៅមុខទៀត ដោយមានមេដឹកនាំ ព្រមទាំងប្រជា‌ជនយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមហែ‌ហម ហើយនឹងមានមនុស្សរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡឹមតទៅមុខទៀត។

²⁶ប្រជា‌ជននឹងនាំគ្នាមកពីក្រុងនានាក្នុងទឹកដីយូដា តំបន់ជិតខាងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ទឹកដីបេន‌យ៉ាមីន ទឹកដីដែលនៅខាងលិចជើងភ្នំ ព្រមទាំងតំបន់ភ្នំ និងតំបន់ណេកិប ដើម្បីនាំយកតង្វាយដុតទាំងមូល យញ្ញ‌បូជា តង្វាយផ្សេងៗ និងគ្រឿងក្រអូប មកថ្វាយ ដើម្បីអរព្រះ‌គុណព្រះ‌អម្ចាស់ នៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។²⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនស្ដាប់យើង ដោយមិនញែកថ្ងៃសប្ប័ទទុកសម្រាប់យើង គឺអ្នករាល់គ្នាលីសែងអ្វីកាត់ទ្វារក្រុងយេរូ‌សាឡឹមនៅថ្ងៃសប្ប័ទ នោះយើងនឹងធ្វើឲ្យមានភ្លើងឆេះកម្ទេចទ្វារក្រុងនេះ ព្រមទាំងឆេះបំផ្លាញវិមាននៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមទៀតផង ភ្លើងនោះនឹងមិនរលត់ឡើយ»។

18

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយេរេមាដូចតទៅនេះ²«ចូរក្រោកឡើង ទៅផ្ទះរបស់ជាងស្មូន។ នៅទីនោះ អ្នកនឹងឮសេចក្ដីដែលយើងប្រាប់អ្នកឲ្យដឹង»។³ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ទៅផ្ទះរបស់ជាងស្មូន ហើយបានឃើញគាត់កំពុងសិតថូមួយនៅលើឈើក្រឡឹង។⁴ប៉ុន្តែ ពេលណាជាងស្មូនឃើញថូដែលគាត់កំពុងសូននៅក្នុងដៃមិនល្អ ដូច្នេះគាត់ក៏យកដីឥដ្ឋមកធ្វើថូមួយផ្សេងទៀត ដែលគាប់ភ្នែករបស់គាត់មកធ្វើ។

⁵ពេលនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖⁶«កូនចៅអុីស្រា‌អែលអើយ! យើងនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នករាល់គ្នាដូចជាងស្មូននេះដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងដៃយើង ដូចដីឥដ្ឋនៅក្នុងដៃរបស់ជាងស្មូន។⁷ជួនកាល យើងសម្រេចថា រម្លើង និងរលំប្រជា‌ជាតិណាមួយ ឬនគរណាមួយឲ្យវិនាស។⁸ប្រសិនបើប្រជា‌ជាតិណាមួយប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ដែលនាំឲ្យយើងសម្រេចចិត្តដាក់ទោសគេ ហើយគេបែរជាលះ‌បង់អំពើអាក្រក់នោះ យើងនឹងមិនធ្វើទោសពួកគេ តាមការសម្រេចរបស់យើងទេ។

⁹ក្នុងពេលផ្សេង យើងនឹងប្រកាសអំពី ការកសាង និងបណ្ដុះ‌បណ្ដាលប្រជា‌ជាតិណាមួយ ឬនគរណាមួយឡើង។¹⁰ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើពួកគេមិនព្រមស្ដាប់ពាក្យប្រៀន‌ប្រដៅរបស់យើង ហើយបែរទៅប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដែលទាស់ចិត្តយើង នោះយើងនឹងលែងប្រព្រឹត្តល្អចំពោះពួកគេ។

¹¹ឥឡូវនេះ យេរេមាអើយ ចូរប្រាប់អ្នកទឹកដីយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមថា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅនេះ៖ យើងកំពុងរៀបចំគម្រោង‌ការដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នា គឺយើងនឹងនាំគ្រោះកាចមួយមកលើអ្នករាល់គ្នា។ ដូច្នេះ ម្នាក់ៗត្រូវងាកចេញពីផ្លូវអាក្រក់របស់ខ្លួន ហើយកែប្រែ កិរិយា‌មារយាទឈប់ប្រព្រឹត្តបែបនេះតទៅមុខទៀត។¹²ប៉ុន្តែ ពួកគេនិយាយថា មិនបាច់និយាយទៀតទេ។ យើងនឹងធ្វើតាមគម្រោង‌ការរបស់យើង ហើយយើងនឹងប្រព្រឹត្តតាមទំនើងចិត្តរបស់យើងតទៅមុខទៀត។

¹³ដូច្នេះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ចូរសួរជនជាតិដទៃទាំងប៉ុន្មានចុះ តើដែល មានអ្នកណាឮនិយាយពីការយ៉ាងនេះឬទេ? នាងក្រមុំនៃពួកអុីស្រា‌អែល បានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏អាក្រក់បំផុត។¹⁴តើហិមៈនៅលើភ្នំល្បាណូន លែងមានពីថ្មនៅស៊ីរានឬ? តើទឹកត្រជាក់ដែលហូរចុះមកពីទីឆ្ងាយ នឹងហួតបាត់ទៅឬ?

¹⁵ប៉ុន្តែរាស្ត្ររបស់យើង បានបំភ្លេចយើង។ គេបានដុតកំញានថ្វាយដល់ព្រះក្លែង‌ក្លាយ ហើយគេត្រូវចំពប់ក្នុងផ្លូវរបស់ខ្លួន គឺជាផ្លូវពីចាស់បុរាណ ហើយដើរវាងតាមផ្លូវ ដែលមិនបានលើក គឺមិនដើរតាមផ្លូវធំសោះ¹⁶ដោយធ្វើឲ្យទឹកដីរបស់គេត្រឡប់ជាទីស្រឡាំង‌កាំង ហើយជាទីដែលធ្វើឲ្យមនុស្សហួសចិត្តជា‌និច្ច។ អស់អ្នកដែលដើរកាត់តាមនោះ នឹងព្រឺសម្បុរ ហើយគ្រវីក្បាល។¹⁷យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយគេនៅចំពោះពួកខ្មាំងសត្រូវ ហាក់ដូចជាមានខ្យល់ពីទិសខាងកើតផាត់ទៅ ឯយើងនឹងបែរខ្នងដាក់គេ មិនមែនបែរមុខមើលគេ ក្នុងវេលាដែល គេមានសេចក្ដីវេទនានោះឡើយ»។

¹⁸មនុស្សបាននិយាយថា៖ «មក! យើងរៀបផែនការទាស់នឹងយេរេមា ដ្បិតក្រឹត្យ‌វិន័យនឹងមិនដែលសូន្យបាត់ពីពួកសង្ឃ ឬសេចក្ដីប្រឹក្សាពីពួកអ្នកប្រាជ្ញ ឬព្រះ‌បន្ទូលពីពួកព្យាការីឡើយ។ មក! យើងនាំគ្នាវាយគាត់ដោយអណ្ដាត ហើយកុំយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់តាមពាក្យណារបស់គាត់ឡើយ»។¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមព្រះ‌អង្គប្រុងស្តាប់ទូល‌បង្គំ សូមស្តាប់ពាក្យរបស់ពួកអ្នកសត្រូវនៃទូល‌បង្គំ។²⁰តើនឹងយកការអាក្រក់ស្នងនឹងការល្អឬ? ដ្បិតគេបានជីករណ្តៅ ដើម្បីចាប់ព្រលឹងទូល‌បង្គំហើយ។ សូមនឹកចាំពីទូល‌បង្គំ ដែលបានឈរនៅចំពោះព្រះ‌អង្គដើម្បីសូមសេចក្ដីល្អឲ្យគេ ហើយបំបែរសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គចេញពីគេដែរ។

²¹ដូច្នេះ សូមព្រះ‌អង្គឲ្យកូនចៅគេជួបអំណត់ ហើយប្រគល់គេដល់អំណាចដាវ សូមឲ្យប្រពន្ធគេនៅជាឥតមានកូន និងជាមេម៉ាយ ហើយឲ្យពួកប្រុសៗរបស់គេត្រូវស្លាប់ និងពួកកំលោះៗ របស់គេត្រូវរបួសដោយដាវក្នុងសង្គ្រាម។²²សូមឲ្យមានឮសម្រែកចេញពីផ្ទះគេ ក្នុងកាលដែលព្រះ‌អង្គនាំពួកពល‌ទ័ពមកលើគេភ្លាម ដ្បិតគេបានជីករណ្តៅ ដើម្បីនឹងចាប់ទូល‌បង្គំហើយបានលាក់អន្ទាក់ ដើម្បីទាក់ជើងទូល‌បង្គំផង។²³ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គជ្រាបអស់ទាំងគំនិត ដែលគេប្រឹក្សាគ្នា ដើម្បីសម្លាប់ទូល‌បង្គំហើយ សូមព្រះ‌អង្គកុំអត់ទោសចំពោះអំពើទុច្ចរិតរបស់គេឡើយក៏កុំលុបអំពើបាបរបស់គេពីចំពោះព្រះ‌អង្គដែរ គឺឲ្យគេត្រូវដួលនៅចំពោះព្រះ‌អង្គវិញ សូមព្រះ‌អង្គសម្រេចដល់គេ ក្នុងវេលាដែលព្រះ‌អង្គមានសេចក្ដីក្រោធចុះ។

19

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរទៅទិញក្អមដីពីជាងស្មូនមក រួចនាំចាស់ទុំខ្លះក្នុងចំណោមប្រជា‌ជន និងចាស់ទុំខ្លះក្នុងចំណោមពួកសង្ឃមកជា‌មួយអ្នក។²ហើយចេញទៅច្រកភ្នំនៃកូនចៅហ៊ីនណម ដែលនៅត្រង់មុខទ្វារចូលហារស៊ីត ហើយប្រកាសប្រាប់ពាក្យទាំងប៉ុន្មាននៅទីនោះ ដែលយើងនឹងប្រាប់ដល់អ្នក។³ត្រូវប្រាប់ថា៖ ពួកស្តេចទឹកដីយូដា និងពួកអ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមអើយ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អង្គចុះ ព្រះ‌អង្គជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា «មើល៍! យើងនឹងនាំសេចក្ដីអាក្រក់មកលើទីនេះ ដែលអ្នកណាឮ នោះនឹងខ្ទ័រត្រចៀក។

⁴យើងធ្វើការទាំងនេះ ដោយគេបានបោះ‌បង់យើង ហើយបានបង្អាប់ទីនេះ ព្រមទាំងដុតកំញាននៅទីនេះថ្វាយដល់ព្រះដទៃ ជាព្រះដែល ទោះទាំងខ្លួនគេ បុព្វ‌បុរសគេ ឬពួកស្តេចជនជាតិយូដា ក៏មិនបានស្គាល់ផង ហើយបានធ្វើឲ្យទីនេះពេញដោយឈាមមនុស្ស ដែលឥតមានទោសដែរ។⁵ពួកគេបានស្អាងអស់ទាំងទីខ្ពស់របស់ព្រះ‌បាលសម្រាប់ដុតកូនប្រុសៗរបស់គេ ទុកជាតង្វាយដុតថ្វាយព្រះ‌បាល ជាការដែលយើងមិនបានបង្គាប់ដល់គេ ឬនិយាយឡើយ ក៏មិនបានចូលក្នុងគំនិតយើងដែរ។

⁶ដូច្នេះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ នឹងមានគ្រាមកដល់ ដែលគេលែងហៅទីនេះថា តូផែត ឬច្រកភ្នំរបស់កូនចៅហ៊ីនណមទៀត គឺនឹងហៅថា ច្រកភ្នំសម្លេះវិញ។⁷គ្រានោះ យើងនឹងធ្វើឲ្យសេចក្ដីប្រឹក្សារបស់ពួកទឹកដីយូដា និងក្រុងយេរូ‌សាឡិមបាត់ពីទីនេះ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យគេដួលដោយដាវ នៅមុខពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់គេ ហើយដោយដៃនៃពួកអ្នកដែលរកជីវិតគេផង យើងនឹងប្រគល់សាកសពរបស់គេដល់សត្វហើរលើអាកាស និងសត្វជើងបួននៅផែនដីធ្វើជាអាហារ។⁸យើងនឹងធ្វើឲ្យទីក្រុងនេះទៅជាទីស្រឡាំង‌កាំង ហើយជាទីដែលគេនឹងធ្វើស៊ីស‌ស៊ូស អ្នកណាដែលដើរមកជិត គេនឹងភាំងឆ្ងល់ ហើយនឹងធ្វើស៊ីស‌ស៊ូស ដោយព្រោះគ្រប់ទាំងសេចក្ដីវេទនារបស់ក្រុងនេះ។⁹យើងនឹងធ្វើឲ្យគេស៊ីសាច់កូនប្រុសកូនស្រីរបស់ខ្លួន ហើយគ្រប់គ្នានឹងស៊ីសាច់ភឿនមិត្តរបស់ខ្លួន ក្នុងគ្រាដែលពួកខ្មាំងឡោម‌ព័ទ្ធ ហើយក្នុងសេចក្ដីវេទនា ដែលពួកខ្មាំងសត្រូវនឹងធ្វើដល់គេ ដើម្បីរកប្រហារជីវិតគេ»។

¹⁰បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវបំបែកក្អមនោះ នៅមុខពួកមនុស្សដែលបានទៅជា‌មួយអ្នក។¹¹ហើយត្រូវប្រាប់ដល់គេថា៖ ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពលោក ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា គឺបែបយ៉ាងនេះ ដែលយើងនឹងបំបែកបំបាក់ជនជាតិនេះ និងទីក្រុងនេះផង គឺដូចជាអ្នកណាបំបែកក្អមរបស់ជាងស្មូន ឲ្យផ្គុំឡើងវិញមិនបានដែរ ហើយមនុស្សនឹងបញ្ចុះសពគេនៅត្រង់តូផែត ទាល់តែគ្មានកន្លែងទៀត។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រកាសថា៖ យើងនឹងធ្វើដូច្នេះដល់ទីនេះ ហើយដល់ពួកអ្នកដែលអាស្រ័យនៅ គឺនឹងធ្វើឲ្យទីក្រុងនេះត្រឡប់ទៅដូចជាតូផែត។¹³អស់ទាំងផ្ទះនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងដំណាក់នៃស្តេចទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេបានធ្វើឲ្យស្មោក‌គ្រោកហើយ នោះនឹងបានដូចជាទីតូផែតនេះដែរ គឺអស់ទាំងផ្ទះណាដែលគេបានឡើងទៅលើដំបូល ដើម្បីដុតកំញានថ្វាយដល់ពួកពល‌បរិវារនៅលើមេឃ ហើយច្រួចតង្វាយថ្វាយដល់ព្រះដទៃនោះ»។

¹⁴ព្យាការីយេរេមាក៏វិលមកពីតូផែត ជាកន្លែងដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់បានចាត់ឲ្យលោកទៅថ្លែងទំនាយនោះ លោកក៏ឈរនៅទី‌លានព្រះ‌វិហារនៃព្រះអម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ដល់បណ្ដា‌ជនទាំង‌ឡាយថា¹⁵«ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ មើល៍! យើងនឹងនាំគ្រប់ទាំងសេចក្ដីអាក្រក់មកលើក្រុងនេះ និងអស់ទាំងតំបន់នៅជុំ‌វិញ ដូចជាយើងបានប្រកាសប្រាប់ទាស់នឹងគេ ពីព្រោះគេបានតាំងចិត្តរឹង‌រូស ដើម្បីមិនឲ្យឮពាក្យរបស់យើងឡើយ»។

20

¹ពេលលោកផាស‌ហ៊ើរ ជាកូនរបស់សង្ឃអ៊ីមមើរ ដែលជានាយកធំក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ បានថាព្យាការីយេរេមាកំពុងថ្លែងទំនាយសេចក្ដីទាំងនេះ។²ដូច្នេះលោកផាសហ៊ើរក៏វាយព្យាការីយេរេមា ហើយយកទៅដាក់គុក ដែលនៅត្រង់ទ្វារបេនយ៉ាមីនខាងលើ កំផែងរបស់ព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់។

³លុះថ្ងៃបន្ទាប់ លោកផាស‌ហ៊ើរក៏នាំព្យាការីយេរេមាចេញពីគុកមកវិញ ខណៈនោះ ព្យាការីយេរេមាប្រាប់លោកថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់ មិនបានហៅឈ្មោះលោកថា ផាស‌ហ៊ើរ នោះទេ គឺហៅថា ម៉ាកោរ មីស្សាប៊ីបវិញ។⁴ដ្បិតព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា "យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកជាទីស្ញែងខ្លាចដល់ខ្លួន ហើយដល់អស់ទាំងមិត្តសម្លាញ់របស់អ្នកផង គេនឹងដួលដោយដាវរបស់ពួកខ្មាំងសត្រូវ ហើយភ្នែករបស់អ្នកនឹងឃើញដែរ យើងនឹងប្រគល់ទឹកដីយូដាទាំងមូល ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃស្ដេចបាប៊ីឡូន ស្តេចនោះនឹងនាំគេទៅជាឈ្លើយដល់ទឹកដីបាប៊ីឡូន ព្រមទាំងសម្លាប់គេដោយដាវផង។

⁵យើងនឹងប្រគល់អស់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិនៃក្រុងនេះ ហើយផលដែលកើតមានទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងរបស់ថ្លៃវិសេសទាំងអស់ យើងនឹងប្រគល់ព្រះ‌រាជទ្រព្យរបស់ពួកស្តេចទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខ្មាំងសត្រូវគេ ពួកនោះនឹងចាប់យកនាំទៅឯទឹកដីបាប៊ីឡូន។⁶ឯអ្នកផាស‌ហ៊ើរអើយ អ្នក និងអស់អ្នកដែលអាស្រ័យនៅផ្ទះអ្នកនឹងត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយ គឺអ្នកនឹងត្រូវទៅដល់ក្រុងបាប៊ីឡូន នៅទីនោះអ្នកត្រូវស្លាប់។ ហើយគេនឹងកប់អ្នកនៅទឹកដីនោះ គឺទាំងអ្នក និងពួកមិត្តសម្លាញ់អ្នកដែលអ្នកបានថ្លែងទំនាយកុហកដល់គេនោះផង»។

⁷ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គបានបញ្ជោតទូល‌បង្គំ ហើយទូល‌ បង្គំក៏បណ្ដោយតាម។ ព្រះ‌អង្គមានកម្លាំងជាងក៏បានឈ្នះទូល‌បង្គំ។ ទូល‌បង្គំបានត្រឡប់ជាទីសើចឡករាល់ថ្ងៃជា‌និច្ច មនុស្សទាំងអស់ចំអកឡក‌ឡឺយឲ្យទូល‌បង្គំ។⁸ដ្បិតវេលាណាដែលទូល‌បង្គំនិយាយ នោះទូល‌បង្គំស្រែកឡើង ទូល‌បង្គំបន្លឺពីការច្រឡោត និងការបំផ្លាញទទេ ពីព្រោះគេយកព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ធ្វើឲ្យត្រឡប់ជាសេចក្ដីដំណៀលដល់ទូល‌បង្គំ ហើយជាសេចក្ដីឡក‌ឡឺយឲ្យទូល‌បង្គំជា‌និច្ចរាល់ថ្ងៃ។⁹ប្រសិនបើទូល‌បង្គំទូលថា ទូលបង្គំនឹងមិនគិតពីព្រះអម្ចាស់ទៀតទេ។ ទូលបង្គំក៏មិនពោលពីព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គទៀតដែរ។ គឺដូចជាភ្លើងដែលឆះដូងចិត្តនិងឆ្អឹងរបស់ទូលបង្គំដែរ។ ដូច្នេះទូលបង្គំមានបញ្ហាច្រើនដែលមិនអាចធ្វើបាន។

¹⁰ទូល‌បង្គំបានឮពាក្យបង្កាច់របស់មនុស្សជាច្រើន ហើយមានសេចក្ដីស្ញែងខ្លាចនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញ។ អស់ទាំងសម្លាញ់ស្និទ្ធ‌ស្នាលរបស់ទូល‌បង្គំ គេជាពួកអ្នកដែលចាំមើលតែទូល‌បង្គំដួលដែរ គេថា ចូរបរិហារចុះ នោះយើងនឹងបរិហារដែរ ប្រហែលជាយើងនឹងបញ្ចុះបញ្ចូលវាបានទេដឹង។ ដូច្នេះ យើងនឹងឈ្នះវាបាន នោះ យើងនឹងសង‌សឹកនឹងវា។¹¹ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គគង់ជា‌មួយទូល‌បង្គំ ទុកជាមនុស្សខ្លាំងពូកែដែលគួរស្ញែងខ្លាច ហេតុនោះ ពួកអ្នកដែលបៀត‌បៀនទូល‌បង្គំ គេនឹងត្រូវចំពប់ដួលឥតឈ្នះបានឡើយ គេនឹងត្រូវខ្មាសជាទីបំផុត។ ពួកគេនឹងធ្វើតាមបំណងចិត្តមិនបាន គឺជាសេចក្ដីអាម៉ាស់ខ្មាស វានឹងមិនអាចបំភេចបាន។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលអើយ ជាព្រះដែលល្បងលពួកសុចរិត ហើយទតឃើញចិត្ត និងថ្លើមអើយ សូមឲ្យទូល‌បង្គំឃើញព្រះ‌អង្គសង‌សឹកនឹងគេ ដ្បិតទូល‌បង្គំបានសម្ដែងដើមហេតុ នៃទូល‌បង្គំដល់ព្រះ‌អង្គហើយ។¹³ចូរច្រៀងថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់ ចូរសរសើរដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ ដ្បិតព្រះ‌អង្គបានដោះព្រលឹងរបស់មនុស្សវេទនា ឲ្យរួចចេញពីកណ្ដាប់ដៃនៃពួកដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់។

¹⁴សូមឲ្យថ្ងៃដែលខ្ញុំកើតមកត្រូវបណ្ដាសាចុះ កុំឲ្យថ្ងៃដែលម្តាយបានសម្រាលខ្ញុំចេញមកនោះ បានពរឡើយ¹⁵សូមឲ្យត្រូវបណ្ដាសា ដល់អ្នកដែលនាំដំណឹងមកប្រាប់ឲ្យឪពុកខ្ញុំ មានអំណរជាខ្លាំង ដោយថា អ្នកបានកូនប្រុសហើយ

¹⁶សូមឲ្យមនុស្សនោះបានដូចជាអស់ទាំងទីក្រុង ដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់បានបំផ្លាញឥតស្តាយចុះ ឲ្យគេឮតែសម្រែកនៅពេលព្រឹក ហើយសូរហ៊ោនៅថ្ងៃត្រង់¹⁷ពីព្រោះគេមិនបានសម្លាប់ខ្ញុំ ពីកាលនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយនៅឡើយ ឲ្យម្តាយខ្ញុំជាផ្នូររបស់ខ្ញុំ ហើយមានពោះធំរហូតទៅ។¹⁸ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំបានចេញពីផ្ទៃម្តាយមក ឲ្យឃើញតែការនឿយហត់ និងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ ឲ្យថ្ងៃអាយុខ្ញុំបានសូន្យទៅ ដោយសេចក្ដីអាម៉ាស់ខ្មាសដូច្នេះ?

21

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ព្យាការីយេរេមា ក្នុងកាលដែលព្រះបាទសេដេគាបានចាត់ផាស‌ហ៊ើរជាកូនម៉ាលគា និងសេផានា ជាកូនរបស់សង្ឃម្អាសេយ៉ា មកជួបលោកដោយពាក្យថា៖²«សូមទូលសួរដល់ព្រះ‌អង្គឲ្យយើងផង ដ្បិតនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន ច្បាំងនឹងយើងហើយ ប្រហែលជាព្រះ‌អម្ចាស់នឹងប្រោសយើង។ តាមអស់ទាំងការអស្ចារ្យរបស់ព្រះ‌អង្គ ដើម្បីឲ្យស្តេចនោះបានថយចេញពីយើងទៅទេដឹង»។

³ដូច្នេះ ព្យាការីយេរេមាឆ្លើយតបថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាទូលតបនឹងព្រះបាទសេដេគាយ៉ាងនេះ⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា មើល៍! យើងនឹងបំបែរគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធដែលនៅក្នុងដៃអ្នករាល់គ្នានោះឲ្យត្រឡប់ថយ ជាគ្រឿងដែលប្រើច្បាំងតនឹងស្តេចបាប៊ីឡូន ហើយពួកខាល់ដេ ដែលឡោម‌ព័ទ្ធអ្នករាល់គ្នាខាងក្រៅកំផែងយើងនឹងប្រមូលគេមកនៅកណ្ដាលទីក្រុងនេះ។⁵ហើយខ្លួនយើងក៏ច្បាំងតនឹងអ្នករាល់គ្នា ដោយដៃលូកចេញ និងដើមដៃខ្លាំងពូកែ គឺដោយកំហឹង សេចក្ដីក្រោធ និងសេចក្ដីគ្នាន់‌ក្នាញ់ជាខ្លាំង។

⁶ដ្បិតយើងនឹងប្រហារពួកអ្នកនៅក្រុងនេះ ទាំងមនុស្ស និងសត្វផង គេនឹងត្រូវស្លាប់ដោយអាសន្ន‌រោគយ៉ាងសាហាវ។⁷បន្ទាប់មក ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ លំដាប់នោះ យើងនឹងប្រគល់សេដេគា ជាស្តេចយូដា ហើយពួកមហាតលិក និងបណ្ដា‌ជនទាំង‌ឡាយ គឺអស់អ្នកនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដែលសល់ពីអាសន្ន‌រោគ ពីដាវ និងពីអំណត់ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន គឺក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខ្មាំងសត្រូវគេ ជាពួកអ្នកដែលស្វែងរកជីវិតគេ ស្តេចនោះនឹងប្រហារគេ ដោយមុខដាវ។ ស្តេចនឹងឥតប្រណី ឥតមេត្តា ឥតអាណិត‌អាសូរឡើយ។

⁸សម្រាប់មនុស្សទាំងនេះ អ្នកត្រូវប្រាប់ដល់ជនជាតិនេះថា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ មើល៍! យើងដាក់ផ្លូវជីវិត និងផ្លូវស្លាប់នៅមុខអ្នករាល់គ្នា។⁹អ្នកណាដែលនៅជាប់ក្នុងក្រុងនេះ នឹងត្រូវស្លាប់ដោយដាវ ដោយអំណត់ ហើយដោយអាសន្ន‌រោគ តែឯអ្នកណាដែលចេញទៅខាងពួកខាល់ដេ ជាខ្មាំងដែលឡោម‌ព័ទ្ធអ្នករាល់គ្នា នោះនឹងនៅរស់ ហើយនឹងមានជីវិតរស់រួចពីសង្គ្រាម។¹⁰ដ្បិតព្រះ‌ អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងបានតាំងមុខទាស់នឹងទីក្រុងនេះ សម្រាប់ជាការអាក្រក់ មិនមែនជាការល្អទេ ទីក្រុងនេះនឹងត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃស្តេចបាប៊ីឡូន ស្តេចនោះនឹងដុតទីក្រុងចោល។

¹¹អ្នកត្រូវប្រាប់ពីដំណើរវង្សានៃស្តេចយូដាថា ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ¹²ពួកវង្សដាវីឌអើយ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរសម្រេចតាមសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ចាប់តាំងពីពេលព្រលឹមស្រាងចុះ។ ហើយដោះអ្នកណាដែលត្រូវគេប្លន់ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលសង្កត់‌សង្កិននោះផង ក្រែងសេចក្ដីក្រោធរបស់យើងចេញទៅដូចជាភ្លើង ហើយឆេះជាខ្លាំង ដល់‌ម៉្លេះបានជាគ្មានអ្នកណាអាចនឹងពន្លត់បានឡើយ ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់ដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្ត។

¹³នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ថា៖ មើល អ្នកដែលអាស្រ័យនៅច្រកភ្នំ ជាថ្មដានៅវាលអើយ យើងទាស់នឹងអ្នកហើយ អ្នកអួតថា «តើអ្នកណានឹងចុះមកទាស់នឹងយើង?» ឬ «អ្នកណានឹងចូលមកក្នុងទីលំនៅរបស់យើងបាន?»¹⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងនឹងផ្ចាលអ្នកឲ្យសមតាមផល ដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្ត គឺយើងនឹងបង្កាត់ភ្លើងនៅក្នុងព្រៃអ្នក ភ្លើងនោះនឹងឆេះបំផ្លាញរបស់ទាំងអស់ដែលនៅជុំ‌វិញ»។

22

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់៖ «ចូរចុះទៅដំណាក់ស្តេចយូដា ហើយពោលពាក្យនេះនៅទីនោះ²គឺប្រាប់ថា ស្តេចជនជាតិយូដាដែលគង់លើបល្ល័ង្កនៃដាវីឌ ព្រមទាំងពួកមហាតលិក និងបណ្ដា‌ជនរបស់ព្រះ‌អង្គដែលចូលតាមទ្វារទាំងនេះអើយ។³ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់៖ ចូរសម្រេចសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ និងសេចក្ដីសុចរិត ហើយដោះអ្នកដែលត្រូវគេប្លន់ ឲ្យបានរួចពីកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលសង្កត់‌សង្កិននោះ។ កុំជិះជាន់ ឬគំហកកំហែងដល់អ្នកដទៃ ដែលមកស្នាក់នៅ ឬដល់ពួកកំព្រា និងស្ត្រីមេម៉ាយឡើយ ក៏កុំកម្ចាយឈាមរបស់មនុស្សដែលឥតទោសនៅទីនេះដែរ។

⁴ដ្បិតប្រសិន‌បើអ្នករាល់គ្នាពិតជាធ្វើតាមពាក្យនេះ នោះនឹងមានស្តេចដែលគង់លើបល្ល័ង្កដាវីឌជិះរាជ‌រថ និងសេះយាងចូលតាមទ្វារនេះ ព្រមទាំងពួកមហាតលិក និងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គផង!⁵ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមស្តាប់តាមពាក្យទាំងនេះទេ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ យើងស្បថនឹងខ្លួនយើងថា ដំណាក់នេះនឹងត្រូវបំផ្លាញអស់រលីង»។

⁶ដ្បិតព្រះអម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ពីដំណើរដំណាក់នៃស្តេចយូដាថា៖ ចំពោះយើង អ្នកប្រៀបដូចជាទឹកដីកាឡាត និងកំពូលភ្នំល្បាណូន ប៉ុន្តែ យើងប្រាកដជានឹងធ្វើឲ្យអ្នកត្រឡប់ ទៅជាទីរហោស្ថាន ជាទីក្រុងដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅ។⁷យើងនឹងតាំងពួកបំផ្លាញឲ្យមកទាស់នឹងអ្នក គ្រប់គ្នានឹងកាន់គ្រឿងអាវុធរបស់ខ្លួន គេនឹងកាប់រំលំដើមតា‌ត្រៅ ដែលជ្រើសរើសរបស់អ្នក ហើយបោះទៅក្នុងភ្លើង។

⁸ជនជាតិជាច្រើននឹងដើរមកតាមទីក្រុងនេះ គ្រប់គ្នានឹងនិយាយដល់គូកនខ្លួនថា «ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើដូច្នេះដល់ក្រុងធំនេះ?»⁹គេនឹងឆ្លើយតបថា៖ «ពីព្រោះគេបានបោះ‌បង់សេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែល ជាព្រះរបស់គេ ក៏ថ្វាយ‌បង្គំ ហើយគោរពប្រតិ‌បត្តិដល់ព្រះដទៃ»។

¹⁰កុំយំនឹងមនុស្សដែលស្លាប់ឡើយ ក៏កុំសោកស្តាយគេដែរ ត្រូវឲ្យយំជាខ្លាំងនឹងអ្នកដែលចាកចេញពីទីនេះវិញ ដ្បិតគេនឹងមិនដែលវិលមកទៀតឡើយ ក៏មិនដែលឃើញទឹកដីកំណើតរបស់ខ្លួនទៀតផង។

¹¹ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់មានបន្ទូលដូច្នេះថា៖ សាលូម ជាបុត្រយ៉ូសៀស ស្តេចយូដា ដែលសោយ‌រាជ្យជំនួសយ៉ូសៀស ជាបិតា ហើយបានចាកចេញពីទីនេះទៅហើយ គេនឹងមិនមកទីនេះវិញទេ។¹²នៅកន្លែងណាដែលត្រូវចាប់នាំទៅជាឈ្លើយ គេនឹងស្លាប់នៅទីនោះ ឥតដែលឃើញទឹកដីនេះទៀតឡើយ។

¹³វេទនាដល់អ្នកណាដែលសង់ផ្ទះខ្លួន ដោយការទុច្ចរិត ហើយធ្វើបន្ទប់ខ្លួនដោយការមិនទៀងត្រង់ ជាអ្នកដែលប្រើប្រាស់អ្នកជិតខាងខ្លួនទទេ ឥតចេញឈ្នួលឲ្យ¹⁴ហើយក៏ពោលថា យើងនឹងសង់ផ្ទះមួយធំ ដែលមានបន្ទប់ទូលាយសម្រាប់យើង ក៏ធ្វើបង្អួច ហើយបិទជញ្ជាំងដោយក្តារតា‌ត្រៅ រួចលាបពណ៌ក្រហមស្រស់។

¹⁵តើអ្នកត្រូវសោយ‌រាជ្យ ដោយព្រោះតែអ្នកមានចិត្តសង្វាត និងចម្រើនឈើតា‌ត្រៅឬ? ឯឪពុកអ្នក តើមិនបានស៊ី ហើយផឹកដែរទេឬ? ប៉ុន្តែ បានប្រព្រឹត្តសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ និងសេចក្ដីសុចរិត បានជាមានសន្តិ‌សុខក្នុងគ្រានោះ។¹⁶គាត់បានកាត់ក្ដីឲ្យពួកក្រីក្រ និងពួកកម្សត់ទុគ៌ត ដូច្នេះ ក៏មានសេចក្ដីសុខ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលសួរថា៖ ដែលប្រព្រឹត្តដូច្នោះ តើមិនស្គាល់យើងទេឬ?

¹⁷ចំណែកភ្នែក និងចិត្តរបស់អ្នក រកតែបំពេញសេចក្ដីលោភរបស់អ្នក ក៏កម្ចាយឈាមរបស់មនុស្សដែលឥតមានទោស ព្រមទាំងជិះជាន់ និងប្រព្រឹត្តសេចក្ដីច្រឡោតប៉ុណ្ណោះ។¹⁸ហេតុនេះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល ស្ដីពីដំណើរយេហូ‌យ៉ាគីម ជាបុត្រយ៉ូសៀស ស្តេចជនជាតិយូដាដូច្នេះថា៖ មនុស្សនឹងមិនសោកស្តាយដោយពាក្យថា ឱបង ឱប្អូនអើយ ក៏មិនដែលសោកស្តាយថា ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ឬថាព្រះ‌ករុណាដ៏ឧត្តមអើយ នោះឡើយ។¹⁹គេនឹងបញ្ចុះសពយេហូ‌យ៉ាគីម ដូចជាបញ្ចុះសពសត្វលា គឺគេនឹងអូសទៅបោះចោល នៅខាងក្រៅទ្វារនៃក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

²⁰ចូរឡើងទៅលើភ្នំល្បាណូន ហើយស្រែកឡើង ចូរបន្លឺសំឡេងនៅទឹកដីបាសាន ហើយស្រែកពីភ្នំអាបារីមចុះ ពីព្រោះសហាយរបស់អ្នកត្រូវបំផ្លាញហើយ។²¹កាលនៅគ្រាសម្បូណ៌ នោះយើងបាននិយាយនឹងអ្នកហើយ តែអ្នកឆ្លើយតបថា៖ យើងមិនស្តាប់ទេ គឺបែបយ៉ាងនេះ ដែលបានប្រព្រឹត្ត តាំងតែពីក្មេងមក គឺមិនព្រមស្តាប់តាមពាក្យយើងឡើយ។

²²ខ្យល់នឹងស៊ីបំផ្លាញពួកគង្វាលរបស់អ្នក ហើយពួកសហាយរបស់អ្នកនឹងត្រូវដឹកទៅជាឈ្លើយ ដូច្នេះ អ្នកនឹងត្រូវខ្មាស ហើយជ្រប់មុខ ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់ដែលអ្នកប្រព្រឹត្តជាមិនខាន។²³ឱអ្នកដែលអាស្រ័យនៅព្រៃល្បាណូន ដែលធ្វើសម្បុកនៅដើមតា‌ត្រៅអើយ កាលណាសេចក្ដីទុក្ខវេទនាមកលើអ្នក ដូចជាស្ត្រីដែលឈឺចាប់សម្រាលកូន នោះអ្នកគួរឲ្យអាណិតយ៉ាងណាទៅ!»

²⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់ស្បថថា៖ ដូចជាយើងរស់នៅ ទោះបើព្រះបាទកូនាស ជាបុត្រព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម ស្តេចជនជាតិយូដា ជាចិញ្ចៀនត្រានៅដៃស្តាំយើងក៏ដោយ គង់តែយើងនឹងកន្ត្រាក់ចេញទៅដែរ។²⁵យើងនឹងប្រគល់អ្នកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលចង់បានជីវិតអ្នក ហើយក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលអ្នកបានខ្លាចនោះ គឺក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន ហើយក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃជនជាតិខាល់ដេផង។²⁶យើងនឹងបោះអ្នកចោល ព្រមទាំងម្តាយដែលបង្កើតអ្នកផង ទៅក្នុងទឹកដីមួយដែលមិនមែនជាទឹកដីកំណើតរបស់អ្នក ហើយអ្នកនឹងស្លាប់នៅក្នុងទឹកដីនោះ។

²⁷ចំពោះទឹកដីដែលចិត្តគេរឭកចង់វិលទៅនៅវិញនោះ គេនឹងមិនត្រឡប់ទៅនៅវិញឡើយ។²⁸ចំណែកមនុស្សឈ្មោះកូនាស នេះ តើជាភាជនៈកំបែក ហើយសម្អប់ ជាប្រដាប់ដែលឥតមានអ្នកណាយកចិត្តទុកដាក់ឬ? ហេតុអ្វីបានជាគេ និងកូនចៅរបស់គេត្រូវបោះចោល ហើយគ្រវែងទៅនៅទឹកដីមួយដែលគេមិនស្គាល់នោះ?

²⁹ឱផែនដី ផែនដី ផែនដីអើយ! ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ!³⁰ទ្រង់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ៖ «ត្រូវកត់ឈ្មោះរបស់មនុស្សនេះថាជាគ្មានកូន ជាមនុស្សដែលនឹងមិនចម្រើនក្នុងជំនាន់របស់ខ្លួនឡើយ ដ្បិតនឹងគ្មានពូជ‌ពង្សគេណាមួយ ដែលនឹងអាចអង្គុយលើបល្ល័ង្កស្ដេចដាវីឌ ហើយគ្រប់គ្រងលើទឹកដីយូដាបានទៀតឡើយ»។

23

¹«ពួកគង្វាលដែលមិនថែទាំហ្វូងចៀមរបស់យើង តែធ្វើឲ្យគេខ្ចាត់‌ខ្ចាយមុខជាត្រូវវេទនាពុំ‌ខាន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។²ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលអំពីពួកមេដឹកនាំ ដែលឃ្វាលប្រជា‌ជនរបស់ព្រះអង្គថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបោះបង់ចោលកូនចៀមរបស់យើងឲ្យខ្ចាត់‌ខ្ចាយ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងពួកគេទេ។ យើងយកចិត្តទុកដាក់នឹងអ្នករាល់គ្នា គឺដាក់ទោសតាមអំពើអាក្រក់ដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្ត នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

³គឺយើងនេះហើយ ដែលនឹងប្រមូលសំណល់នៃហ្វូងរបស់យើង ចេញពីគ្រប់ទឹកដី ដែលយើងបានបណ្តេញគេទៅនោះ ហើយនាំវិលត្រឡប់មកក្រោលគេវិញ នោះគេនឹងបង្កើតផល ហើយចម្រើនឡើង។⁴យើងនឹងតាំងគង្វាលលើគេ ដែលនឹងឃ្វាលគេ គ្រានោះ គេនឹងមិនភ័យ ឬស្រយុតចិត្តទៀតឡើយ ក៏មិនដែលបាត់‌បង់ណាមួយដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រកាសថា៖ មើល៍! នឹងមានគ្រាមកដល់ ដែលយើងនឹងបង្កើតឲ្យដាវីឌមានលំពង់សុចរិតមួយ លំពង់នោះទ្រង់នឹងសោយ‌រាជ្យទុកដូចជាស្តេច ហើយនឹងប្រព្រឹត្តដោយវាង‌វៃ ព្រមទាំងសម្រេចសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ និងសេចក្ដីសុចរិតនៅក្នុងទឹកដី។⁶នៅគ្រារបស់ស្ដេចនោះ ពួកយូដានឹងបានសង្គ្រោះ ហើយពួកអុីស្រា‌អែលនឹងនៅដោយសន្តិ‌សុខ ឯព្រះ‌នាម ដែលគេនឹងហៅព្រះអង្គ នោះគឺ ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាសេចក្ដីសុចរិតនៃយើង។

⁷ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ គឺហេតុនោះបានជាមានគ្រាមកដល់ ដែលគេនឹងលែងស្បថថា ដូចជាព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌ជន្មរស់ ដែលព្រះ‌អង្គបាននាំពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែលឡើងចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមកទៀតហើយ។⁸គឺគេនឹងថា ដូចជាព្រះ‌មានព្រះ‌ជន្មអង្គរស់ ដែលព្រះ‌អង្គបាននាំពូជ‌ពង្សនៃអុីស្រា‌អែល ហើយ‌នាំគេចេញពីទឹកដីខាងជើង និងពីគ្រប់ទាំងទឹកដីដែលព្រះ‌អង្គបានបណ្តេញគេនោះវិញ។ ពេលនោះ គេនឹងនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន»។

⁹ពីដំណើរពួកព្យាការី ចិត្តនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំត្រូវញាំ‌ញីហើយ អស់ទាំងឆ្អឹងខ្ញុំក៏ញ័រ ខ្ញុំដូចជាមនុស្សស្រវឹង គឺដូចជាមនុស្សដែលស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរបានឈ្នះហើយ ដោយព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់ហើយ ដោយព្រោះព្រះ‌បន្ទូល ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁰ដ្បិតទឹកដីនេះមានពេញដោយមនុស្ស ដែលប្រព្រឹត្តអំពើកំផិត ហើយទឹកដីក៏យំសោក ដោយព្រោះបណ្ដាសា អស់ទាំងទីឃ្វាលសត្វនៅទីរហោ‌ស្ថាន បានហួត‌ហែងអស់ហើយ គេរត់តាមតែសេចក្ដីអាក្រក់ ហើយគេប្រើអំណាចសម្រាប់តែការទុច្ចរិតទេ។

¹¹ដ្បិតទាំងព្យាការី និងបូជាចារ្យ សុទ្ធតែស្មោក‌គ្រោកទាំងអស់គ្នា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងបានឃើញអំពើអាក្រក់របស់គេ នៅក្នុងព្រះ‌វិហាររបស់យើង¹²ហេតុនោះ ផ្លូវរបស់គេនឹងបានដូចជាកន្លែងរអិល នៅទីងងឹតដល់គេ គេនឹងត្រូវច្រានទៅ ហើយដួលចុះនៅទីនោះ ដ្បិតយើងនឹងនាំសេចក្ដីអាក្រក់មកលើគេ គឺជាឆ្នាំដែលត្រូវធ្វើទោសដល់គេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹³ដ្បិតក្រុងសាម៉ារី យើងបានឃើញពួកព្យាការី ប្រព្រឹត្តអំពើដ៏អាស្រូវ គឺពួកគេនាំគ្នាទាយក្នុងនាមព្រះបាល ពួកគេនាំអុីស្រា‌អែលជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ឲ្យវង្វេង។¹⁴រីឯនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមវិញ យើងឃើញអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម គឺពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ ពួកគេនិយមការកុហក ពួកគេលើកទឹកចិត្តអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ដូច្នេះ គ្មាននរណាអាចងាកចេញពីផ្លូវអាក្រក់ របស់ខ្លួនបានឡើយ។ ចំពោះយើង ពួកគេទាំងអស់គ្នាប្រៀបដូចជា អ្នកក្រុងសូដុម ហើយអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមក៏ប្រៀបដូចជា អ្នកក្រុងកូម៉ូរ៉ាដែរ!»¹⁵ហេតុនេះ ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល មានព្រះ‌បន្ទូលស្ដីអំពីពួកព្យាការីថា៖ «យើងនឹងឲ្យពួកគេបរិភោគផ្លែស្លែង និងឲ្យពួកគេផឹកទឹកដែលមានជាតិពុល ដ្បិតអំពើទុច្ចរិតបានរាល‌ដាលពាស‌ពេញ ទឹកដីទាំងមូល ព្រោះតែពួកព្យាការី នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមនេះឯង»។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «កុំស្តាប់តាមពាក្យរបស់ព្យាការី ដែលគេថ្លែងទំនាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យសោះ គេនាំអ្នករាល់គ្នាឲ្យវង្វេងទេ គេសម្ដែងចេញតែពីការដែលគេនឹកឃើញក្នុងចិត្តគេ មិនមែនជាសេចក្ដីដែលចេញពីព្រះ‌ឧស្ឋរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ។¹⁷គេចេះតែប្រាប់ដល់ពួកអ្នកដែលមើល‌ងាយយើងថា៖ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា អ្នករាល់គ្នានឹងមានសន្តិ‌សុខទេ ហើយក៏ប្រាប់ដល់ពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តតាមតែសេចក្ដីរឹងចចេសនៅក្នុងចិត្តថា នឹងគ្មានសេចក្ដីអាក្រក់ណាកើតដល់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។¹⁸ដ្បិតតើអ្នកណាបានឈរក្នុងពួកប្រឹក្សានៃព្រះអម្ចាស់ ឲ្យបានឃើញ ហើយឮព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ? តើអ្នកណាបានប្រុងស្តាប់ ហើយឮព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ?

¹⁹មើល៍! ព្យុះសង្ឃរារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ គឺជាសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គបានចេញទៅហើយ ជាព្យុះកួចដែលនឹងធ្លាយមកលើក្បាល របស់ពួកមនុស្សអាក្រក់។²⁰សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងមិនវិលទៅវិញឡើយ ទាល់តែព្រះ‌អង្គបានធ្វើសម្រេច ហើយបានបង្ហើយតាមបំណងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យព្រះ‌អង្គ នៅថ្ងៃខាងមុខ អ្នករាល់គ្នានឹងយល់ច្បាស់។

²¹យើងមិនបានចាត់ប្រើពួកព្យាការីទាំងនេះទេ តែគេបានរត់ទៅ យើងមិនបាននិយាយនឹងគេសោះ តែគេបានទាយ។²²ប្រសិនបើគេគ្រាន់តែឈរនៅក្នុងពួកប្រឹក្សារបស់យើង នោះគេនឹងប្រាប់ឲ្យប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ស្តាប់ពាក្យរបស់យើងហើយ ព្រមទាំងបំបែរគេចេញពីផ្លូវអាក្រក់ និងពីអំពើដ៏លាមកដែលប្រព្រឹត្តរៀងខ្លួន។

²³ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលសួរថា៖ តើយើងជាព្រះដែលនៅឆ្ងាយ ឥតនៅជិតបង្កើយឬអី?²⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់សួរដូច្នេះទៀតថា៖ តើមានអ្នកណានឹងពួននៅទីស្ងាត់ណា ដែលយើងមើលមិនឃើញបានឬ? តើយើងមិននៅពេញស្ថាន‌សួគ៌ និងផែនដីផងទេឬ? នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ។

²⁵យើងបានឮសេចក្ដីដែលពួកព្យាការីប្រាប់ ជាពួកអ្នកដែលថ្លែងទំនាយកុហក ដោយនូវឈ្មោះយើងថា ខ្ញុំបានយល់‌សប្តិ ឃើញដូច្នេះមួយៗ!²⁶សេចក្ដីយ៉ាងនេះនឹងនៅក្នុងចិត្តនៃពួកព្យាការីដែលថ្លែងទំនាយកុហក ជាពួកអ្នកដែលបញ្ឆោតតាមសេចក្ដីនៅក្នុងចិត្តគេ តើដល់កាលណាទៀត?²⁷គេគិតតែបណ្ដាលឲ្យប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងភ្លេចឈ្មោះយើង ដោយការយល់‌សប្តិរបស់គេ ដែលថ្លែងប្រាប់ដល់អ្នកជិតខាងគេរៀងខ្លួន ដូចជាបុព្វ‌បុរសគេបានភ្លេចឈ្មោះយើង ឲ្យយកឈ្មោះព្រះ‌បាលវិញដែរ។

²⁸ព្យាការីណាដែលយល់‌សប្តិឲ្យគេប្រាប់តាមសប្តិនោះចុះ ហើយព្យាការីណាដែលបានទទួលពាក្យយើង ត្រូវឲ្យអ្នកនោះប្រាប់ពាក្យយើង ដោយស្មោះ‌ត្រង់ទៅ តើចំបើងជាអ្វីចំពោះស្រូវ? នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ²⁹ពាក្យរបស់យើង តើមិនមែនដូចជាភ្លើង ហើយដូចជាញញួរ ដែលបំបែកថ្មខ្ទេច‌ខ្ទីទេឬ?³⁰ដូច្នេះ មើល៍! ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងទាស់នឹងពួកព្យាការី ដែលជាពួកអ្នកដែលលួចពាក្យពីអ្នកដទៃផ្សេងទៀត ហើយនិយាយថា គឺជាព្រះបន្ទូលរបស់យើងទៅវិញ។

³¹មើល៍! យើងទាស់នឹងពួកព្យាការីដែលប្រើអណ្ដាតនិយាយនិង ប្រកាសពីព្រះ‌បន្ទូលព្រះអង្គ។³²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍! យើងទាស់នឹងពួកអ្នកដែលថ្លែងទំនាយកុហកតាមយល់‌សប្តិ ព្រមទាំងផ្សាយប្រាប់សប្តិនោះ ហើយនាំឲ្យប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងវង្វេងចេញដោយ‌សារពាក្យកុហករបស់គេ ហើយដោយ‌សារសេចក្ដីអំនួតឥតប្រយោជន៍របស់គេដែរ តែព្រះ‌អង្គមានបន្ទូលថា៖ យើងមិនបានចាត់គេ ឬបង្គាប់គេឡើយ គេក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដល់ជនជាតិនេះដែរ។

³³កាលណាប្រជាជននេះ ឬព្យាការីណាម្នាក់ ឬសង្ឃណាម្នាក់ សួរអ្នកថា៖ តើបន្ទុករបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាអ្វី? អ្នកត្រូវឆ្លើយតបទៅគេថា៖គឺអ្នករាល់គ្នាហ្នឹងហើយជាបន្ទុក យើងនឹងបោះ‌បង់អ្នករាល់គ្នាចោល នេះជាព្រះបន្ទូលទ្រង់ ។³⁴ព្យាការីណា និងបូជាចារ្យណា ឬជនជាតិណាដែលពោលថា នេះជាបន្ទុកពីព្រះ‌អម្ចាស់ហើយ យើងនឹងធ្វើទោសដល់អ្នកនោះ ព្រមទាំងពួកវង្សគេ។

³⁵អ្នករាល់គ្នាបន្តសួរអ្នកជិតខាង និងបង‌ប្អូនអ្នករៀងខ្លួនដូច្នេះវិញថា តើព្រះ‌អម្ចាស់ដែលបានតបឆ្លើយយ៉ាងដូចម្ដេច? ឬថា តើព្រះ‌ជាម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលយ៉ាងណា?³⁶ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវនិយាយពីបន្ទុករបស់ព្រះ‌អង្គទៀតឡើយ ឯបន្ទុករបស់អ្នករាល់គ្នា នោះគឺជាពាក្យរបស់គ្រប់គ្នាវិញ ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានបំផ្លាស់បំប្រែព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់ គឺព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះនៃយើងរាល់គ្នា។

³⁷អ្នកត្រូវសួរព្យាការីយ៉ាងដូច្នេះថា៖ តើព្រះ‌ជាម្ចាស់ឆ្លើយនឹងអ្នកយ៉ាងដូចម្ដេច? ឬថា តើព្រះ‌អង្គបានមានព្រះ‌បន្ទូលយ៉ាងណាខ្លះ?³⁸ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាហ៊ាននិយាយថា៖ នេះជាបន្ទុករបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ហើយ នោះព្រះ‌អង្គនិងមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាចេញពាក្យថា បន្ទុករបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយយើងបានចាត់គេឲ្យមក ឯអ្នកហាមនិយាយថា «កុំឲ្យនិយាយពីបន្ទុកព្រះ‌អង្គឡើយ»³⁹ដូច្នេះ មើល៍ ប្រាកដជាយើងនឹងលើកអ្នករាល់គ្នា ហើយបោះ‌អ្នករាល់គ្នាឲ្យចេញឆ្ងាយពីមុខយើង គឺទាំងអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងទីក្រុងដែលយើងបានឲ្យដល់អ្នករាល់គ្នា និងបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា។⁴⁰យើងនឹងនាំសេចក្ដីដំណៀលដ៏នៅជាប់អស់‌កល្បមកលើអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងសេចក្ដីខ្មាសនៅជាប់ជា‌និច្ចដែលភ្លេចមិនបានឡើយ»។

24

¹ព្រះជាម្ចាស់បង្ហាញឲ្យខ្ញុំឃើញផ្លែល្វាពីរល្អី ដាក់នៅមុខព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អង្គ ក្រោយពេលដែលព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូនចាប់ព្រះបាទយេកូនាស ជាបុត្រព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម ស្តេចយូដា នាំទៅជាឈ្លើយ ព្រមទាំងពួកចៅ‌ហ្វាយនៃទឹកដីយូដា និងពួករចនា ហើយពួកជាង ចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទៅដល់ទឹកដីបាប៊ីឡូន។²ល្អីមួយមានផ្លែល្វាល្អណាស់ ដូចជាផ្លែល្វាដែលទុំមុនគេ ឯល្អីមួយទៀតមានផ្លែល្វាអាក្រក់ណាស់ ដែលបរិ‌ភោគមិនបាន ដោយព្រោះអាក្រក់ពេក។³ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលសួរខ្ញុំថា៖ «យេរេមាអើយ អ្នកឃើញអ្វីនុ៎ះ»។ ខ្ញុំក៏ទូលឆ្លើយថា៖ «ឃើញផ្លែល្វា ឯផ្លែល្អ នោះល្អណាស់ ហើយផ្លែអាក្រក់ ក៏អាក្រក់ណាស់ដែរ បរិ‌ភោគមិនបាន ពីព្រោះអាក្រក់ពេក»។

⁴ពេលនោះ ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា៖⁵«ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា "ដូចជាអ្នកបានស្គាល់ផ្លែល្វាល្អនេះ យើងក៏នឹងស្គាល់ពួកយូដា ដែលត្រូវគេនាំទៅជាឈ្លើយនោះដែរ ដើម្បីនឹងប្រោសឲ្យគេបានសេចក្ដីល្អ គឺជាពួកអ្នកដែលយើងបានបណ្តេញចេញពីទីនេះ ទៅដល់ទឹកដីខាល់ដេហើយ។⁶ដ្បិតយើងនឹងតាមមើលគេ ឲ្យបានសេចក្ដីល្អ ហើយនឹងនាំគេមកក្នុងទឹកដីនេះវិញ យើងនឹងស្អាងគេឡើង មិនរុះវិញឡើយ ក៏ដាំគេចុះ ឥតរំលើងចេញដែរ។⁷យើងនឹងឲ្យគេមានចិត្តដែលស្គាល់យើងថា ជាព្រះ‌អម្ចាស់ របស់គេ ហើយពួកគេជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ពីព្រោះគេនឹងវិលមកឯយើងដោយអស់ពីចិត្ត។

⁸ប៉ុន្តែផ្លែឧទម្ពរអាក្រក់ ដែលបរិ‌ភោគមិនបាន ដោយព្រោះអាក្រក់ពេក នោះព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលជាប្រាកដថា យើងនឹងឲ្យសេដេគា ជាស្តេចយូដា បានយ៉ាងដូច្នោះដែរ ព្រមទាំងពួកចៅ‌ហ្វាយ និងសំណល់មនុស្សនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដែលសល់នៅក្នុងទឹកដីនេះ និងពួកដែលនៅទឹកដីអេស៊ីបផង។⁹យើងនឹងប្រគល់គេទៅឲ្យត្រូវរសាត់អណ្តែត នៅកណ្ដាលអស់ទាំងនគរនៅផែនដី ឲ្យបានសេចក្ដីអាក្រក់ ដើម្បីឲ្យគេបានជាទីដៀល‌ត្មះ ជាពាក្យទំនៀម ជាទីអុច‌អាល ហើយជាទីផ្ដាសា នៅគ្រប់ទីកន្លែងណាដែលយើងនឹងបណ្តេញទៅនោះ។¹⁰យើងនឹងចាត់ដាវ និងអំណត់ ហើយអាសន្ន‌រោគ ឲ្យនៅកណ្ដាលពួកគេ ដរាបដល់គេសូន្យបាត់អស់រលីងពីទឹកដីដែលយើងបានឲ្យដល់គេ ហើយដល់បុព្វ‌បុរសគេទៅ»។

25

¹នេះជាព្រះបន្ទូលដែលបានមកដល់ព្យាការីយេរេមា ពីដំណើរប្រជាជនទឹកដីយូដា។ ក្នុងឆ្នាំទីបួននៃរជ្ជកាលព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម ជាបុត្រព្រះបាទយ៉ូសៀស ស្តេចយូដា។ គឺជាឆ្នាំដំបូងនៃរជ្ជកាលព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចទឹកដីបាប៊ីឡូន។²ជាសេចក្ដីដែលព្យការីយេរេមា បានប្រាប់ដល់បណ្ដា‌ជននៅទឹកដីយូដា និងពួកអ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមទាំងអស់។

³ចាប់តាំងពីឆ្នាំទីដប់បី ក្នុងរាជ្យយ៉ូសៀសជាបុត្រអាំម៉ូន ស្តេចយូដា ដរាបដល់សព្វថ្ងៃនេះ គឺរយៈពេលម្ភៃបីឆ្នាំហើយ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានក្រោកពីព្រលឹមស្រាងប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមទេ។⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានចាត់ពួកព្យាការីទាំងប៉ុន្មាន ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យមករកអ្នករាល់គ្នា ជាច្រើនលើក ច្រើនសារ តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាម ឬផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់សោះ។

⁵ព្យាការីទាំងនោះនិយាយថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាវិលមកពីផ្លូវអាក្រក់របស់ខ្លួន ហើយពីអំពើអាក្រក់ដែលគ្រប់គ្នាប្រព្រឹត្តឥឡូវចុះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបាននៅក្នុងទឹកដី ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានដល់អ្នក និងបុព្វ‌បុរសអ្នក តាំងពីបុរាណ ហើយរហូតតទៅ។⁶កុំទៅតាមព្រះដទៃ ដើម្បីនឹងគោរព ហើយថ្វាយ‌បង្គំដល់វាឡើយ ក៏កុំបណ្ដាលឲ្យយើងខឹង ដោយ‌សារការដែលដៃអ្នករាល់គ្នាធ្វើដែរ យ៉ាងនោះយើងនឹងមិនប្រទូស្តដល់អ្នករាល់គ្នាទេ។

⁷ប៉ុន្តែអ្នកមិនបានស្តាប់តាមពាក្យរបស់យើងឡើយ គឺអ្នកបាននាំអោយយើងខឹង និងកិច្ចការដែលដៃរបស់អ្នកធ្វើ មានការប្រទូស្តសារ៉ាយដល់យើង។⁸ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមពាក្យយើង⁹យើងនឹងចាត់ទៅនាំយកអស់ទាំងពួកគ្រួនៅទឹកដីខាងជើង និងនេប៊ូក្នេសា ស្តេចបាប៊ីឡូន ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងមក។ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា៖ យើងនឹងនាំគេមកទាស់នឹងទឹកដីនេះ និងពួកអ្នកនៅក្នុងទឹកដី ហើយទាស់នឹងជនជាតិទាំងប៉ុន្មាននៅជុំ‌វិញផង យើងនឹងបំផ្លាញពួកអ្នកទឹកដីនេះឲ្យអស់រលីង ព្រមទាំងធ្វើឲ្យទៅជាទីស្រឡាំង‌កាំង ជាទីដែលគេហួសចិត្ត ហើយជាទីខូច‌បង់នៅអស់‌កល្បជា‌និច្ច។

¹⁰យើងនឹងបំបាត់សំឡេងអរសប្បាយ សំឡេងរីក‌រាយ សំឡេងប្ដីប្រពន្ធថ្មោងថ្មី សូរត្បាល់កិន និងពន្លឺចង្កៀងពីពួកគេ។¹¹ដូច្នេះ ទឹកដីនេះទាំងមូលនឹងនៅស្ងាត់ជ្រងំ ហើយជាទីស្រឡាំង‌កាំង ជនជាតិទាំងនេះនឹងត្រូវបម្រើស្តេចបាប៊ីឡូនអស់ចិតសិបឆ្នាំ។

¹²បន្ទាប់ពីចិតសិបឆ្នាំហើយ យើងនឹងធ្វើទោសស្តេចបាប៊ីឡូន និងពួកជនជាតិនោះ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ ឯទឹកដីរបស់ពួកខាល់ដេ យើងនឹងធ្វើឲ្យស្ងាត់ជ្រងំជារៀងរហូតទៅ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។¹³យើងនឹងសម្រេចតាមអស់ទាំងពាក្យដែលយើងបានប្រកាសទាស់នឹងទឹកដីនោះ គឺតាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីដែលបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅ នេះហើយជាពាក្យដែលព្យាការីយេរេមាបានថ្លែងទំនាយទាស់នឹងនគរទាំងប៉ុន្មាន។¹⁴ដ្បិតជនជាតិជាច្រើន និងស្តេចធំៗ នឹងចាប់ប្រើជនជាតិខាល់ដេនោះវិញ ហើយយើងនឹងសងគេ តាមអំពើដែលគេបានប្រព្រឹត្ត និងតាមការដែលដៃគេបានធ្វើ»។

¹⁵ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំដូច្នេះថា៖ «ចូរយកពែងស្រា ជាសេចក្ដីឃោរ‌ឃៅពីដៃយើង ទៅបង្អកជនជាតិទាំងប៉ុន្មានដែលយើងចាត់អ្នកឲ្យទៅនោះចុះ។¹⁶គេនឹងផឹក ហើយដើរវិលវល់ទៅមក ទៅជាឆ្កួតដោយព្រោះដាវ ដែលយើងនឹងចាត់ទៅកណ្ដាលពួកគេ»។

¹⁷ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏យកពែងនោះពីព្រះ‌ហស្តនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ទៅបង្អកដល់ជនជាតិទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះ‌អង្គបានចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅនោះ¹⁸គឺក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងទីក្រុងទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងស្ដេច និងពួកចៅ‌ហ្វាយរបស់គេផង ដើម្បីឲ្យគេទៅជាទីខូច‌បង់ ជាទីស្រឡាំង‌កាំង ជាទីដែលគេធ្វើស៊ីស‌ស៊ូស ហើយជាទីផ្ដាសាដូចជាសព្វថ្ងៃនេះ។

¹⁹ជនជាតិដ៏ទៃទៀត ក៏ត្រូវផឹកពីពែងនោះ ដែរ ផារ៉ោន ជាស្តេចទឹកដីអេស៊ីប ពួកមហាតលិក ពួកចៅ‌ហ្វាយ និងប្រជាជនទាំងអស់របស់ស្ដេច²⁰ហើយកុលសម្ព័ននានាទាំងអស់ក្នុងចំណោមពួកគេ ស្តេចទាំងអស់នៅទឹកដីអ៊ូស និងស្តេចទាំងអស់នៅទឹកដីភីលី‌ស្ទីន គឺក្រុងអាស‌កា‌ឡូន ក្រុងកាសា ក្រុងអេក្រុន និងសំណល់នៃក្រុងអាសដូឌ²¹ជនជាតិម៉ូអាប់ និងពួកកូនចៅអាំម៉ូន។

²²ស្តេចទាំងអស់នៅក្រុងទីរ៉ុស ស្តេចនៅក្រុងស៊ីដូន និងស្តេចទាំងប៉ុន្មានដែលនៅកោះខាងនាយសមុទ្រ²³ពួកដេដាន់ ពួកថេម៉ា និងពួកប៊ូស ហើយអស់ពួកអ្នកដែលកាត់ជ្រុងពុកចង្កា ពួកគេត្រូវតែផឹកពីវាដែរ។

²⁴មនុស្សទំាងនះ ក៏នឹងផឹកវា ស្តេចទាំងអស់នៅទឹកដីអារ៉ាប់ និងអស់ទាំងស្តេចនៃកុលសម្ព័ន្ធនានា ដែលអាស្រ័យនៅទីរហោ‌ស្ថាន²⁵ពួកស្តេចស៊ីមរី ស្តេចអេឡាំ និងអស់ទាំងស្តេចជនជាតិមេឌី²⁶ស្តេចទាំងប៉ុន្មាននៃទឹកដីខាងជើង ទាំងជិតទាំងឆ្ងាយជា‌មួយគ្នា ព្រមទាំងនគរទាំងអស់នៅក្នុងលោកីយ៍ ដែលនៅលើផែនដីផង បន្ទាប់មក ស្តេចសេសាកនឹងត្រូវផឹកក្រោយគេបង្អស់។

²⁷ទ្រង់មានបន្ទូលមកខ្ញុំថា «អ្នកត្រូវប្រាប់គេថា៖ ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពលោក ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរផឹកចុះ ហើយឲ្យស្រវឹងទៅ ចូរក្អួតចេញ ហើយដួលចុះ ឥតក្រោកឡើងវិញឡើយ ដោយព្រោះដាវដែលយើងនឹងចាត់ទៅកណ្ដាលពួកអ្នករាល់គ្នា។²⁸បើកាលណាគេមិនព្រមផឹកពីពែងនៅដៃអ្នកទេ នោះអ្នកត្រូវប្រាប់គេថា៖ ព្រះ‌នៃពិភពលោក ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែផឹក!²⁹ដ្បិតមើល៍! យើងចាប់ផ្ដើមធ្វើទោសដល់ទីក្រុង ដែលបានហៅតាមឈ្មោះយើង ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នានឹងរួចខ្លួនឥតមានទោសសោះបានឬ? យើងនឹងហៅឲ្យមានដាវមកលើមនុស្សគ្នានៅផែនដី នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល»។

³⁰ដូច្នេះ ចូរថ្លែងទំនាយតាមពាក្យទាំងនេះទាស់នឹងគេ ហើយប្រាប់គេថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងគ្រហឹមពីខាងលើ ហើយបព្ចោញព្រះ‌សូរ‌សៀង ពីទីលំនៅបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ ព្រះ‌អង្គនឹងគ្រហឹមជាខ្លាំងក្រៃ‌លែងទាស់នឹងក្រោលព្រះ‌អង្គ ក៏ស្រែកឡើងទាស់នឹងពួកអ្នកនៅផែនដីទាំងអស់ ដូចជាសម្រែកនៃពួកអ្នកដែលជាន់ផ្លែទំពាំង‌បាយ‌ជូរ³¹ព្រះសូរសៀងនឹងឮរហូតដល់ចុងបំផុតផែនដី ដ្បិតព្រះ‌អង្គមានការណ៍ទាស់ទទឹង នឹងជនជាតិទាំងប៉ុន្មាន ព្រះ‌អង្គនឹងកាត់ក្ដីមនុស្សគ្រប់គ្នា ឯពួកមនុស្សអាក្រក់ ព្រះ‌អង្គនឹងប្រគល់ដល់ដាវ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

³²ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍ សេចក្ដីអាក្រក់នឹងចេញពីនគរមួយ ដល់នគរមួយ ហើយកើតមានព្យុះសង្ឃរាយ៉ាងសម្បើម មកពីចុងផែនដីបំផុត។³³នៅថ្ងៃនោះ សាក‌សពរបស់មនុស្ស ដែលព្រះ‌អង្គបានប្រហារ នឹងនៅរាយពេញពីចុងផែនដីម្ខាង ទៅដល់ចុងផែនដីម្ខាង ឥតមានអ្នកណាសោកស្តាយគេ ឬប្រមូលខ្មោចគេទៅកប់ឡើយ គឺគេនឹងទៅជាជីនៅលើដី។

³⁴ពួកគង្វាលអើយ ចូរស្រែកទ្រហោយំចុះ! ឱពួកម្ចាស់ហ្វូងចៀមអើយ ចូរដេកននៀលក្នុងផេះទៅ ដ្បិតគ្រាដែលត្រូវសម្លេះនិងកម្ចាត់‌កម្ចាយអ្នករាល់គ្នាបានមកដល់ហើយ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវធ្លាក់បែកដូចជាភាជនៈមានតម្លៃ។³⁵ពួកគង្វាលនឹងគ្មានផ្លូវរត់រួចឡើយ ហើយពួកម្ចាស់ហ្វូងចៀមក៏គ្មានផ្លូវរួចបានដែរ។³⁶មានឮសម្រែកពួកគង្វាល និងសូរទ្រហោយំរបស់ពួកម្ចាស់ហ្វូងចៀម ព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់បានបំផ្លាញកន្លែងឃ្វាលរបស់គេ។

³⁷ដូច្នេះហើយ ក្រោលសុខ‌សាន្តទាំងប៉ុន្មាន ត្រឡប់ជាស្ងាត់ ដោយព្រោះសេចក្ដីក្រោធដ៏សហ័សនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់។³⁸ព្រះ‌អង្គបានចេញពីទីលំនៅរបស់ព្រះ‌អង្គ ដូចជាសិង្ហ ដ្បិតទឹកដីរបស់គេក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំ ដោយព្រោះសេចក្ដីច្រឡោតនៃពួកជិះជាន់ និងសេចក្ដីក្រោធដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌អង្គ»។

26

¹នៅដើមរជ្ជកាលព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម ជាបុត្រយ៉ូសៀស ស្តេចយូដា នោះព្រះ‌បន្ទូលនេះបានមកពីព្រះ‌អម្ចាស់²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរទៅឈរក្នុងទី‌លានព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អង្គចុះ ហើយប្រាប់ដល់មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងទីក្រុងនៃទឹកដីយូដា ដែលមកថ្វាយ‌បង្គំក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់ គ្រប់ពាក្យដែលយើងបង្គាប់ឲ្យអ្នកប្រាប់ដល់គេ កុំឲ្យបន្ថយពាក្យណាមួយឡើយ!³ប្រហែលជាគេនឹងស្តាប់តាម ហើយបែរចេញពីផ្លូវអាក្រក់ដែលគេប្រព្រឹត្តរៀងខ្លួន ដើម្បីឲ្យយើងបានប្រែគំនិតចេញពីការអាក្រក់ ដែលយើងសម្រេចនឹងធ្វើដល់គេ ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់ដែលគេប្រព្រឹត្តនោះ។

⁴អ្នកត្រូវប្រាប់គេថា «ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ បើអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមស្តាប់តាមយើង ហើយដើរតាមច្បាប់ ដែលយើងបានដាក់នៅមុខអ្នករាល់គ្នា⁵ឬស្តាប់តាមពាក្យរបស់ពួកហោរា ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ដែលយើងចាត់ឲ្យមកឯអ្នករាល់គ្នា ដោយក្រោកពីព្រលឹមស្រាង និងចាត់គេ បើអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមសោះ!⁶នោះយើងនឹងធ្វើឲ្យវិហារនេះបានដូចជាស៊ីឡូរ ហើយនឹងធ្វើឲ្យទីក្រុងនេះត្រឡប់ជាទីផ្ដាសា ដល់អស់ទាំងជនជាតិនៅផែនដីផង»។

⁷ពួកបូជាចារ្យ ពួកព្យាការី និងបណ្ដា‌ជនទាំង‌ឡាយ ក៏ឮព្យាការីយេរេមា ប្រាប់ពាក្យទាំងនេះនៅក្នុងព្រះ‌វិហារ នៃព្រះអម្ចាស់ដែរ។⁸ពេលព្យាការីយេរេមា បានប្រាប់គ្រប់សេចក្ដីដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់បានបង្គាប់ ឲ្យលោកប្រាប់ដល់ជនទាំង‌ឡាយរួចអស់ហើយ នោះពួកសង្ឃ ពួកព្យាការី និងបណ្ដា‌ជនទាំងអស់ ក៏ចាប់លោក ដោយពោលថា អ្នកត្រូវស្លាប់ហើយ!⁹ហេតុអ្វីបានជាអ្នកថ្លែងទំនាយដោយនូវព្រះ‌នាមព្រះ‌ជាម្ចាស់ថា៖ ព្រះ‌វិហារនេះនឹងបានដូចជាស៊ីឡូរ ហើយទីក្រុងនេះនឹងត្រូវខូច‌បង់ ឥតមានអ្នកណានៅដូច្នេះ? «ដ្បិតប្រជាជនក៏នាំមូលគ្នាមកព័ទ្ធជុំទាស់នឹងព្យាការីយេរេមា នៅក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះអម្ចាស់។

¹⁰ពេលពួកចៅ‌ហ្វាយនៃទឹកដីយូដាបានឮសេចក្ដីទាំងនោះហើយ គេក៏ចេញពីដំណាក់ស្តេច ឡើងទៅព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់។ រួចអង្គុយត្រង់ទ្វារថ្មីនៃព្រះ‌វិហារព្រះ‌អម្ចាស់។¹¹ពួកបូជាចារ្យ និងពួកព្យាការី គេជម្រាបដល់ពួកចៅ‌ហ្វាយ ហើយដល់ជនទាំងអស់ថា៖ «មនុស្សនេះគួរស្លាប់ហើយ ដ្បិតគេបានថ្លែងទំនាយទាស់នឹងក្រុងនេះ ដូចជាអស់លោកបានឮផ្ទាល់នឹងត្រចៀកស្រាប់!»¹²ព្យាការីយេរេមាក៏ជម្រាបដល់ពួកចៅ‌ហ្វាយ និងជនទាំងអស់ថា៖ ព្រះ‌អម្ចាស់បានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកថ្លែងទំនាយប្រាប់គ្រប់ពាក្យដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮ ទាស់នឹងព្រះ‌វិហារ ហើយទីក្រុងនេះ។

¹³ដូច្នេះ ចូរផ្លាស់ប្ដូរគំនិត និងកិរិយារបស់អ្នករាល់គ្នាឥឡូវ ហើយស្តាប់តាមព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ នោះព្រះ‌អម្ចាស់នឹងប្រែគំនិតចេញពីសេចក្ដីអាក្រក់ ដែលព្រះ‌អង្គបានប្រកាសទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នាវិញ។¹⁴តែឯខ្ញុំនេះ មើល៍ខ្ញុំនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ ចូរធ្វើដល់ខ្ញុំតាមដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញថាល្អ ហើយទៀងត្រង់ចុះ។¹⁵មានការមួយដែលអ្នកត្រូវដឹងថា បើអ្នករាល់គ្នាសម្លាប់ខ្ញុំ នោះនឹងនាំឲ្យឈាមដែលឥតមានទោសប្រឡាក់លើខ្លួនអ្នករាល់គ្នា លើទីក្រុងនេះ និងពួកអ្នកដែលអាស្រ័យនៅផង ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់បានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក ដើម្បីប្រាប់ពាក្យទាំងនេះ ដល់ត្រចៀកអ្នករាល់គ្នាជាពិត»។

¹⁶ពេលនោះ ពួកចៅ‌ហ្វាយ និងប្រជាជនទាំង‌ឡាយ ក៏ពិគ្រោះជាមួយពួកបូជាចារ្យ និងពួកព្យាការីថា៖ «មនុស្សនេះមិនគួរស្លាប់ទេ ដ្បិតគ្រាន់តែបានប្រាប់យើងរាល់គ្នា ដោយនូវព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងទេតើ»។¹⁷ក្រោយមក មានពួកចាស់ទុំខ្លះក្នុងទឹកដី ក្រោកឡើងប្រាប់ដល់ប្រជុំជនថា។

¹⁸ពួកគេថា «មីកា ជាពួកម៉ូរ៉ាស៊ីត បានថ្លែងទំនាយក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទហេ‌សេ‌គា ជាស្តេចយូដា ថ្លែងទៅកាន់ប្រជាជននៅទឹកដីយូដាទាំងអស់ថា ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពលោកមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ គេនឹងភ្ជួរក្រុងស៊ីយ៉ូន ដូចជាភ្ជួរស្រែចម្ការ ហើយក្រុងយេរូ‌សាឡិមនឹងត្រឡប់ជាគំនរបាក់បែក ឯភ្នំនៃព្រះ‌ដំណាក់ ដូចជាទីខ្ពស់នៅព្រៃណាមួួយ។¹⁹តើហេ‌សេ‌គា ជាស្តេចយូដា និងពួកយូដាទាំងអស់បានសម្លាប់លោកឬ? តើទ្រង់មិនបានកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌ជាម្ចាស់វិញ ហើយទូល‌អង្វរចំពោះព្រះ‌អង្គទេឬ? ឯព្រះ‌អម្ចាស់ក៏ប្រែគំនិតចេញពីសេចក្ដីអាក្រក់ ដែលព្រះ‌អង្គបានប្រកាសទាស់នឹងគេដែរ តើធ្វើដូច្នេះ យើងនឹងឈ្មោះថាបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់យ៉ាងធំ ទាស់នឹងព្រលឹងយើងហើយឬ?»

²⁰មួយទៀត ក៏មានម្នាក់ដែលថ្លែងទំនាយដោយនូវព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ឈ្មោះអ៊ូរីយ៉ា ជាកូនរបស់សេម៉ាយ៉ា ពីក្រុងគារយ៉ាត់-យារីម អ្នកនោះថ្លែងទំនាយទាស់នឹងទីក្រុង ហើយទឹកដីនេះ តាមអស់ទាំងពាក្យរបស់ព្យាការីយេរេមាដែរ។²¹កាលព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម និងមនុស្សខ្លាំងពូកែរបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងពួកចៅ‌ហ្វាយ បានឮពាក្យរបស់អ្នកនោះ ស្តេចក៏រកសម្លាប់អ៊ូរីយ៉ា តែកាលគាត់បានដឹង ក៏ភ័យ ហើយបានរត់ទៅទឹកដីអេស៊ីប។

²²បន្ទាប់មក ព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីមចាត់អែល‌ណា‌ថាន ជាកូនអ័កបោរ និងមនុស្សខ្លះទៀតឲ្យទៅទឹកដីអេស៊ីប²³អ្នកទាំងនោះក៏នាំអ៊ូរីយ៉ា ពីទឹកដីអេស៊ីបមកថ្វាយព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម ហើយទ្រង់ក៏សម្លាប់គាត់ដោយដាវ ព្រមទាំងបោះសាសពទៅក្នុងផ្នូររបស់មនុស្សធម្មតាទៅ។²⁴ប៉ុន្តែ អ័ហ៊ី‌កាម ជាកូនសាផាន លោកជួយខាងព្យាការីយេរេមា ដើម្បីមិនឲ្យគេប្រគល់លោកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកជនឲ្យគេសម្លាប់លោកឡើយ។

27

¹នៅដើមរជ្ជកាលព្រះ‌បាទសេដេ‌គា បុត្រព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស ជាស្ដេចទឹកដីយូដា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយេរេមា ដូចតទៅ។²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរធ្វើនឹម និងវេញខ្សែ យកមកពាក់នៅលើស្មារបស់អ្នក។³បន្ទាប់មក ចូរផ្ញើខ្សែ និងនឹមទាំងនោះ ទៅឲ្យស្ដេចទឹកដីអេដុម ស្ដេចទឹកដីម៉ូអាប់ ស្ដេចទឹកដីអាំម៉ូន ស្ដេចក្រុងទីរ៉ុស និងស្ដេចក្រុងស៊ីដូន តាមរយៈពួករាជ‌ទូត ដែលមកគាល់សេដេ‌គា ជាស្ដេចទឹកដីយូដា នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។⁴ចូរផ្ដាំអ្នកទាំងនោះឲ្យទៅប្រាប់ស្ដេចរបស់ខ្លួនថា: ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅ: នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវប្រាប់ដល់អ្នកដឹកនាំរបស់អ្នក

⁵«យើងបានបង្កើតផែនដី មនុស្ស និងសត្វនៅលើផែនដីទាំងឡាយ ដោយ‌សារឫទ្ធិអំណាចដ៏អស្ចារ្យរបស់យើង ហើយយើងចង់ប្រគល់ឲ្យអ្នកណា តាមតែយើងគិតថាត្រូវ។⁶ឥឡូវនេះ យើងបានប្រគល់ទឹកដីទាំងនេះទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនេប៊ូក្នេសា ស្តេចបាប៊ីឡូន ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងហើយ ក៏បានឲ្យអស់ទាំងសត្វនៅវាល សម្រាប់នឹងបម្រើគេដែរ។⁷ជនជាតិទាំងអស់នឹងបម្រើស្តេចនោះ និងកូន ហើយចៅរបស់គេដែរ ដរាបដល់កំណត់ទឹកដីគេ នោះជនជាតិជាច្រើន ហើយស្តេចធំនឹងចាប់ស្តេចនោះប្រើជាបាវវិញ។

⁸ប្រសិនបើជនជាតិណា ឬនគរណា ដែលមិនព្រមបម្រើនេប៊ូក្នេសា ស្តេចបាប៊ីឡូននេះ ហើយមិនព្រមឱនកទទួលនឹមរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូន យើងនឹងធ្វើទោសដល់ជនជាតិនោះដោយដាវ ដោយអំណត់ និងអាសន្ន‌រោគ ទាល់តែយើងបានធ្វើឲ្យគេសូន្យបាត់ ដោយដៃរបស់ស្តេចនោះ។ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។

⁹ដូច្នេះ មិនត្រូវស្តាប់តាមពួកព្យាការីរបស់អ្នក ឬតាមពួកគ្រូទាយ ពួកយល់‌សប្តិ ពួកគ្រូអង្គុយធម៌ ឬពួកគ្រូនក្ខត្តឫក្សនោះឡើយ ដែលនិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំទៅបម្រើស្តេចបាប៊ីឡូន។¹⁰គេថ្លែងទំនាយកុហកអ្នករាល់គ្នាទេ ដើម្បីឲ្យអ្នកត្រូវព្រាត់ចាកឆ្ងាយពីទឹកដីរបស់អ្នក គឺឲ្យយើងបានបណ្ដេញអ្នករាល់គ្នាចេញ ហើយអ្នកនឹងត្រូវវិនាស។¹¹ប៉ុន្តែ ជនជាតិណាដែលឱនកទទួលនឹម ហើយបម្រើដល់ស្តេចបាប៊ីឡូនវិញ នោះយើងនឹងទុកគេ ឲ្យនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន គេនឹងភ្ជួររាស់ដី ហើយអាស្រ័យនៅផង នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់»។

¹²ខ្ញុំក៏បានទូលដល់ព្រះបាទសេដេគា ជាស្តេចយូដា តាមគ្រប់ទាំងពាក្យនេះថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាឱនកទទួលនឹម ទៅបម្រើដល់ស្តេចបាប៊ីឡូន និងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់គេចុះ នោះនឹងបានរួចជីវិត¹³តើចង់ស្លាប់ធ្វើអី គឺទាំងអង្គទ្រង់ និងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គផង ដោយដាវ អំណត់ និងអាសន្ន‌រោគ ដូចជាព្រះ‌ជាម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូល ពីដំណើរជនជាតិណា ដែលមិនព្រមបម្រើដល់ស្តេចបាប៊ីឡូនដូច្នេះឬ?

¹⁴កុំស្តាប់តាមពាក្យរបស់ព្យាការី ដែលនិយាយនឹងអ្នករាល់គ្នាថា៖ «មិនត្រូវបម្រើដល់ស្តេចបាប៊ីឡូននោះឡើយ ដ្បិតគេថ្លែងទំនាយកុហកទេ។¹⁵ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងមិនបានចាត់គេឲ្យមកទេ គឺគេថ្លែងទំនាយកុហក ដោយនាមយើង ដើម្បីឲ្យយើងបានបណ្តេញអ្នករាល់គ្នាចេញ ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវវិនាស គឺទាំងខ្លួនអ្នករាល់គ្នា និងពួកព្យាការីដែលថ្លែងទំនាយនោះផង»។

¹⁶ខ្ញុំក៏បានប្រាប់ដល់ពួកបូជាចារ្យ និងពួកជនទាំង‌ឡាយថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ កុំស្តាប់តាមពាក្យរបស់ពួកព្យាការី ដែលថ្លែងទំនាយដល់អ្នករាល់គ្នាថា មើលបន្តិចទៀត គេនឹងនាំយកអស់ទាំងគ្រឿងប្រដាប់របស់ព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ពីក្រុងបាប៊ីឡូនមកវិញ ដ្បិតគេថ្លែងទំនាយកុហកដល់អ្នករាល់គ្នាទេ។¹⁷កុំស្តាប់តាមគេឡើយ ត្រូវបម្រើស្តេចបាប៊ីឡូនចុះ នោះនឹងបានរួចជីវិត តើមានទំនងអ្វី ឲ្យទីក្រុងនេះត្រូវខូច‌បង់?¹⁸បើគេជាព្យាការីពិត ហើយបើព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់នៅជា‌មួយគេ នោះឲ្យគេទូល‌អង្វរ ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពលោកឥឡូវនេះចុះ ដើម្បីសូមកុំឲ្យគ្រឿងប្រដាប់ដែលនៅសល់ក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយនៅក្នុងដំណាក់ស្តេចយូដាដែលនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ត្រូវគេដឹក‌យកទៅក្រុងបាប៊ីឡូនទៀត។

¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរសសរ សមុទ្រ និងជើងថ្កល់ និងប្រដាប់ប្រដាដែលនៅសល់ក្នុងទីក្រុងនេះ²⁰ជាគ្រឿងដែលនេប៊ូក្នេសា ស្តេចបាប៊ីឡូនមិនបានយកទៅ ក្នុងកាលដែលចាប់យកយេកូនាស ជាបុត្រយេហូ‌យ៉ាគីម ស្តេចយូដា នាំចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅជាឈ្លើយដល់ក្រុងបាប៊ីឡូន ព្រមទាំងពួកអ្នកធំនៃទឹកដីយូដា និងក្រុងយេរូ‌សាឡិមផង។

²¹ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរគ្រឿងប្រដាប់ទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅសល់ក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយក្នុងដំណាក់ស្តេចយូដា ដែលនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមថា៖²²គេនឹងដឹក‌យកគ្រឿងទាំងនោះ ទៅក្រុងបាប៊ីឡូន ហើយត្រូវនៅទីនោះដរាបដល់ថ្ងៃដែលយើងប្រោស នោះយើងនឹងនាំយកឡើងមក ដាក់នៅត្រង់កន្លែងដើមវិញ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់»។

28

¹ក្នុងឆ្នាំដដែល គឺនៅដើមរាជ្ជកាលព្រះបាទសេដេគា ស្តេចយូដា ក្នុងខែទីប្រាំ ឆ្នាំទីបួន ព្យាការីហាណានា ជាកូនអ័ស៊ើរ ដែលនៅគីបៀន បាននិយាយមកខ្ញុំ នៅក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ចំពោះពួកសង្ឃ និងបណ្ដា‌ជនថា៖²«ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពលោក ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងបានបំបាក់នឹមរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូនហើយ។

³នៅរវាងគម្រប់ពីរឆ្នាំទៀត នោះយើងនឹងនាំយកអស់ទាំងគ្រឿងប្រដាប់របស់ព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលនេប៊ូក្នេសាជាស្តេចបាប៊ីឡូនបានយកពីទីនេះទៅដល់ទឹកដីបាប៊ីឡូន ត្រឡប់មកឯកន្លែងដើមវិញ។⁴យើងក៏នឹងនាំយេកូនាស ជាបុត្រយេហូ‌យ៉ាគីម ស្តេចយូដា និងពួកយូដាទាំងប៉ុន្មាន ដែលត្រូវចាប់ទៅជាឈ្លើយ ដល់ក្រុងបាប៊ីឡូន ឲ្យវិលមកទីនេះវិញដែរ ដ្បិតយើងនឹងបំបាក់នឹមរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូនពិត នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់»។

⁵បន្ទាប់មក ព្យាការីយេរេមាក៏និយាយនឹងព្យាការីហាណានា នៅចំពោះពួកសង្ឃ និងបណ្ដា‌ជនដែលឈរនៅក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់⁶គឺព្យាការីយេរេមានិយាយថា៖ «សូមឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើដូច្នោះចុះ សូមឲ្យព្រះ‌ជាម្ចាស់សម្រេចតាមពាក្យដែលអ្នកបានថ្លែងទំនាយនោះ ដើម្បីនាំយកអស់ទាំងគ្រឿងប្រដាប់របស់ព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ និងអស់អ្នកដែលត្រូវចាប់ទៅជាឈ្លើយនោះ ឲ្យត្រឡប់មកពីក្រុងបាប៊ីឡូនដល់ទីនេះវិញ។⁷ប៉ុន្តែ ចូរស្តាប់ពាក្យដែលខ្ញុំពោលនៅត្រចៀកអ្នក និងនៅត្រចៀករបស់បណ្ដា‌ជនទាំងនេះឥឡូវចុះ។

⁸ពួកព្យាការីកាលពីដើម ដែលនៅមុនខ្ញុំ និងអ្នក គេបានថ្លែងទំនាយទាស់នឹងទឹកដីជាច្រើន ហើយទាស់នឹងនគរយ៉ាងធំ គឺថ្លែងទំនាយពីចម្បាំង ពីការអាក្រក់ និងពីអាសន្ន‌រោគផង។⁹ប៉ុន្តែ ព្យាការីណាដែលថ្លែងទំនាយពីសន្តិ‌សុខ បើកាលណាទំនាយរបស់ព្យាការីនោះបានសម្រេចហើយ នោះទើបនឹងស្គាល់ព្យាការីនោះថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានចាត់ព្យាការីមកមែន»។

¹⁰ពេលនោះ ព្យាការីហាណានា ក៏យកនឹមពីកព្យាការីយេរេមាទៅបំបាក់ចោល¹¹រួចព្យាការីហាណានានិយាយចំពោះបណ្ដា‌ជនទាំង‌ឡាយថា៖ «ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ គឺយ៉ាងនេះ ដែលយើងនឹងបំបាក់នឹមរបស់នេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន» ចេញពីអស់ទាំងជនជាតិក្នុងរវាងគម្រប់ពីរឆ្នាំទៅមុខនេះ នោះព្យាការីយេរេមាក៏ចេញបាត់ទៅ។

¹²ក្រោយពេលដែលព្យាការីហាណានាបានបំបាក់នឹមពីកព្យាការីយេរេមាចេញហើយ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាថា៖¹³«ចូរទៅប្រាប់ដល់ហាណានាថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អ្នកបានបំបាក់នឹមដែលធ្វើពីឈើ តែអ្នកបានធ្វើនឹមដែកជំនួសវិញ។¹⁴ដ្បិតព្រះ‌នៃពិភពលោក ជាព្រះនៃពួកជនជាតិអុីស្រា‌អែល ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា យើងបានដាក់នឹមដែកនៅកនៃជនជាតិទាំងនេះហើយ ដើម្បីឲ្យគេត្រូវបម្រើនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន ហើយគេនឹងបម្រើពិតមែន យើងក៏បានឲ្យសត្វនៅវាលដល់គេដែរ»។

¹⁵បន្ទាប់មកព្យាការីយេរេមា និយាយទៅព្យាការីហាណានាថា៖ ហាណានាអើយ «ចូរស្តាប់ចុះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនបានចាត់អ្នកមកទេ គឺអ្នកនាំឲ្យជនជាតិនេះទុកចិត្តចំពោះពាក្យកុហកហើយ។¹⁶ហេតុនេះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ មើល៍! យើងនឹងបណ្តេញអ្នកឲ្យបាត់ចេញពីផែនដីទៅ គឺអ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងឆ្នាំនេះ ពីព្រោះអ្នកបានពោលសេចក្ដីបះ‌បោរទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់»។¹⁷ដូច្នេះ នៅខែទីប្រាំពីរ ក្នុងឆ្នាំនោះ ព្យាការីហាណានាក៏ស្លាប់ទៅ។

29

¹នេះជាសេចក្ដីនៅក្នុងសំបុត្រ ដែលព្យាការីយេរេមាបានផ្ញើពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទៅពួកចាស់ទុំ ក្នុងពួកដែលត្រូវចាប់ទៅជាឈ្លើយ ពួកសង្ឃ ពួកព្យាការី និងបណ្ដា‌ជនទាំងអស់ ដែលនេប៊ូក្នេសាបានចាប់ជាឈ្លើយ ពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទៅរស់នៅទឹកដីបាប៊ីឡូន។²គឺនៅក្រោយដែលស្តេចយេកូនាស និងអគ្គម‌ហេសី ពួកសេនាបតី ពួកចៅ‌ហ្វាយនៃទឹកដីយូដា និងក្រុងយេរូ‌សាឡិម ព្រមទាំងពួកជាងឈើ និងជាងដែក បានចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមអស់ហើយ។³លោកផ្ញើសំបុត្រនោះតាមអេលា‌សារ ជាកូនសាផាន និងកេម៉ារា ជាកូនហ៊ីល‌គីយ៉ា ជាអ្នកដែលព្រះបាទសេដេគា ស្តេចយូដាបានចាត់ទៅទឹកដីបាប៊ីឡូន ដល់នេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចទឹកដីនោះ។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដល់ពួកឈ្លើយទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះ‌អង្គបានឲ្យគេចាប់ជាឈ្លើយ ចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទៅដល់ទឹកដីបាប៊ីឡូនថា⁵ចូរអ្នករាល់គ្នាសង់ផ្ទះ ហើយអាស្រ័យនៅចុះ ចូរដាំដំណាំ ហើយស៊ីផលនោះទៅ។

⁶ចូរយកប្រពន្ធ ហើយបង្កើតកូនប្រុសកូនស្រី ព្រមទាំងរកប្រពន្ធឲ្យកូនប្រុសអ្នក ហើយលើកកូនស្រីរបស់អ្នកឲ្យមានប្ដីផង ដើម្បីឲ្យបានបង្កើតកូនប្រុសកូនស្រីដែរ ចូរឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើងនៅទីនោះ កុំឲ្យថយចំនួនអ្នកឡើយ។⁷ប៉ុន្តែ ចូរខំប្រឹងធ្វើឲ្យទីក្រុង ដែលយើងបានឲ្យគេដឹក‌នាំអ្នកទៅជាឈ្លើយនោះ បានសេចក្ដីសុខ ហើយត្រូវអធិស្ឋានដល់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ឲ្យទីនោះផង ដ្បិតក្នុងសេចក្ដីសុខរបស់ក្រុងនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងបានសេចក្ដីសុខដែរ។

⁸ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលមានព្រះ‌បន្ទូលថា កុំឲ្យពួកព្យាការី និងពួកគ្រូថ្លែងទំនាយរបស់អ្នក ដែលនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាបញ្ឆោតអ្នកឡើយ ក៏កុំទុកចិត្តការយល់សប្តិ ដែលគេយល់‌សប្តិនោះឡើយ⁹ដ្បិតគេថ្លែងទំនាយកុហកអ្នករាល់គ្នា ដោយនូវឈ្មោះយើងទេ។ យើងមិនបានចាត់គេឡើយ នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។

¹⁰ដ្បិតព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា លុះកាលបានសម្រេចគ្រប់ចិតសិបឆ្នាំនៅទឹកដីបាប៊ីឡូនហើយ យើងនឹងប្រោសអ្នករាល់គ្នា ហើយធ្វើសម្រេចដល់អ្នករាល់គ្នា តាមពាក្យល្អរបស់យើង ដោយធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិលមកទីនេះវិញ។¹¹ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា យើងស្គាល់សេចក្ដីដែលយើងគិតពីដំណើរអ្នករាល់គ្នា មិនមែនគិតធ្វើសេចក្ដីអាក្រក់ទេ គឺគិតឲ្យបានសេចក្ដីសុខវិញ ដើម្បីដល់ចុងបំផុត ឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសេចក្ដីសង្ឃឹម។

¹²អ្នករាល់គ្នានឹងអំពាវ‌នាវដល់យើង ហើយនឹងទៅអធិស្ឋានដល់យើង រួចយើងនឹងយល់ព្រមតាម។¹³អ្នករាល់គ្នានឹងស្វែងរកយើង ហើយនឹងឃើញ គឺកាលណាអ្នកស្វែងរកយើងឲ្យអស់អំពីចិត្ត។¹⁴យើងនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នារកយើងឃើញ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ យើងនឹងដោះអ្នករាល់គ្នាឲ្យរួចពីសណ្ឋានជាឈ្លើយ ហើយប្រមូលអ្នកពីគ្រប់ជនជាតិ និងពីគ្រប់កន្លែងដែលយើងបានបណ្តេញអ្នក នាំវិលត្រឡប់មកកន្លែងដែលយើងបានឲ្យគេចាប់ទៅជាឈ្លើយនោះវិញ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁵តាំងពីពេលអ្នករាល់គ្នានិយាយថា ព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្កើតឲ្យយើងមានពួកព្យាការី នៅទឹកដីបាប៊ីឡូននេះ¹⁶ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ពីដំណើរស្តេចដែលគង់លើបល្ល័ង្ករបស់ដាវីឌ ហើយពីដំណើរជនទាំង‌ឡាយដែលអាស្រ័យនៅទីក្រុងនេះ គឺជាបង‌ប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលមិនបានចាប់ទៅជាឈ្លើយជា‌មួយអ្នករាល់គ្នាទេ។¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលថា មើល៍! យើងនឹងចាត់ដាវ ជាអំណត់ និងអាសន្ន‌រោគមកលើគេ ហើយនឹងធ្វើឲ្យគេត្រឡប់ទៅដូចជាផ្លែល្វាអាក្រក់ ដែលបរិ‌ភោគមិនបាន។

¹⁸យើងនឹងដេញតាមគេ ដោយដាវ អំណត់ និងអាសន្ន‌រោគ ព្រមទាំងប្រគល់គេទៅឲ្យត្រូវរសាត់អណ្តែត នៅកណ្ដាលអស់ទាំងជនជាតិនៅផែនដី ឲ្យបានជាទីផ្ដាសា ជាទីស្រឡាំង‌កាំង ហើយជាទីដែលគេធ្វើស៊ីស‌ស៊ូសឲ្យ និងជាទីត្មះ‌តិះ‌ដៀលនៅកណ្ដាលអស់ទាំងជនជាតិ ដែលយើងនឹងបណ្តេញគេនោះ។¹⁹ដោយព្រោះគេមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ពាក្យរបស់យើង នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ដែលយើងបានចាត់ពួកហោរា ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងមកឯអ្នករាល់គ្នា ជារៀងរហូតមក តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមទេ នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²⁰ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាជាពួកឈ្លើយ ដែលយើងបានបណ្តេញចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទៅទឹកដីបាប៊ីឡូនអើយ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ។²¹ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរអ័ហាប់ ជាកូនកូឡាយ៉ា និងសេដេគាជាកូនម្អាសេយ៉ា ដែលគេថ្លែងទំនាយជាសេចក្ដីកុហកដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយនូវព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ គឺព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា យើងនឹងប្រគល់គេទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន ហើយស្តេចនោះនឹងសម្លាប់អ្នកទាំងពីរនោះនៅមុខអ្នករាល់គ្នា។

²²ពេលនោះពួកឈ្លើយ ជាជនជាតិយូដា ដែលនៅក្រុងបាប៊ីឡូន នឹងយករឿងនោះប្រើជាពាក្យផ្ដាសាដល់អ្នកដទៃថា សូមព្រះ‌ជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យអ្នកបានដូចជាសេដេគា និងអ័ហាប់ ដែលស្តេចបាប៊ីឡូនបានឆ្អើរលើភ្លើងនោះចុះ²³ពីព្រោះគេបានប្រព្រឹត្តអំពើចម្កួតក្នុងពួកអុីស្រា‌អែល គេបានសហាយ‌ស្មន់នឹងប្រពន្ធរបស់អ្នកជិតខាង ហើយពោលពាក្យកុហក ដោយនូវឈ្មោះយើង ជាសេចក្ដីដែលយើងមិនបានបង្គាប់ដល់គេឡើយ គឺយើងហើយដែលដឹង យើងជាទីបន្ទាល់ពិត នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ»។

²⁴អ្នកត្រូវប្រាប់សេម៉ាយ៉ា ជាអ្នកនៅទឹកដីនេហេលេមថា៖²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា ដោយព្រោះអ្នកបានធ្វើសំបុត្រដោយនូវឈ្មោះខ្លួនអ្នក ផ្ញើដល់អស់អ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងដល់សេផានា ជាកូនរបស់សង្ឃម្អាសេយ៉ា ហើយដល់ពួកសង្ឃទាំងអស់ផងថា²⁶«ព្រះ‌អង្គបានតាំងអ្នកឡើងធ្វើជាសង្ឃ ជំនួសសង្ឃយេហូ‌យ៉ា‌ដា ដើម្បីឲ្យមានពួកនាយកក្នុងព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យអ្នកបានចាប់អស់អ្នកឆ្កួត ដែលតាំងខ្លួនឡើងធ្វើជាព្យាការី ដាក់គុក ដាក់ខ្នោះ។

²⁷ចុះហេតុអ្វីបានជាមិនបានបន្ទោសដល់យេរេមា ដែលនៅក្រុងអាណាថោត ជាអ្នកដែលតាំងខ្លួនឡើងជាព្យាការីដល់លោករាល់គ្នានោះ?²⁸ដ្បិតគាត់បានផ្ញើសំបុត្រទៅយើងរាល់គ្នា នៅឯទឹកដីបាប៊ីឡូន ប្រាប់ថា ដំណើរនេះនឹងត្រូវយូរនៅ ចូរធ្វើផ្ទះ ហើយអាស្រ័យនៅចុះ ចូរដាំដំណាំ ហើយស៊ីផលទៅ»។²⁹ក៏អានមើលសំបុត្រនោះ ឲ្យព្យាការីយេរេមាស្តាប់។

³⁰ពេលនោះ ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាថា³¹«ចូរផ្ញើទៅប្រាប់ដល់ពួកអ្នកដែលនៅជាឈ្លើយថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរសេម៉ាយ៉ាជាអ្នកដែលមកពីទឹកដីនេហេលេមថា ដោយព្រោះសេម៉ាយ៉ា ជាអ្នកដែលយើងមិនបានចាត់ប្រើឡើយ បានថ្លែងទំនាយដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយបាននាំអ្នករាល់គ្នាឲ្យទុកចិត្តលើពាក្យកុហក³²ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា មើល៍! យើងនឹងធ្វើទោសសេម៉ាយ៉ា ជាអ្នកទឹកដីនេហេលេម ព្រមទាំងពូជ‌ពង្សរបស់គេដែរ។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់រស់នៅក្នុងចំណោមប្រជាជននេះឡើយ ក៏មិនឃើញការល្អដែលយើងនឹងប្រោសដល់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងដែរ ព្រោះគេបានប្រកាសបះ‌បោរទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់ នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ»។

30

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ព្យាការីយេរេមាដូចតទៅ:²«ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ចូរកត់‌ត្រាទុកក្នុងក្រាំងមួយនូវពាក្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងប្រាប់អ្នក។³ដ្បិតនៅគ្រាខាងមុខ យើងនឹងស្ដារអុីស្រា‌អែល និងយូដាជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ដែលជាប់ជាឈ្លើយ។ យើងនឹងនាំពួកគេវិលត្រឡប់មកទឹកដី ដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យដូនតារបស់ពួកគេវិញ ហើយពួកគេនឹងកាន់កាប់ទឹកដីនេះ»។

⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលស្ដីអំពីជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល និងជន‌ជាតិយូដាដូចតទៅ⁵«ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងឮសម្រែកភ័យខ្លាច ចលាចលកើតមាននៅក្នុងទឹកដី គឺមិនមែនសន្តិ‌ភាពទេ។

⁶ចូរស៊ើបសួរឥឡូវ ឲ្យដឹង តើមនុស្សប្រុសដែលឈឺសម្រាលកូនឬ? ចុះហេតុអ្វីបានជាឃើញប្រុសៗទាំងអស់ កំពុងតែយកដៃស្ទឹមចុចចង្កេះ ដូចជាស្រីដែលឈឺចាប់ ហៀបនឹងសម្រាលកូន ហើយមុខគេក៏ស្លេក‌ស្លាំងគ្រប់គ្នាដូច្នេះ?⁷វរហើយ ដ្បិតថ្ងៃនោះជាថ្ងៃគួរស្បើម ដែលគ្មានថ្ងៃណាមួយឲ្យដូចឡើយ នោះជាគ្រាវេទនារបស់ពួកយ៉ាកុប ប៉ុន្តែ គេនឹងបានប្រោសឲ្យរួចចេញពីគ្រានោះ។

⁸ដ្បិតនៅថ្ងៃនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងនឹងបំបាក់នឹមចេញពីករបស់គេ ក៏នឹងផ្តាច់ចំណងរបស់គេដែរ។ ពួកជនជាតិដទៃនឹងលែងធ្វើជាចៅហ្វាយរបស់គេទៀតហើយ។⁹ប៉ុន្តែគេនឹងគោរពបម្រើព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់គេ និងដាវីឌ ជាស្តេចរបស់គេ ជាអ្នកដែលយើងនឹងតាំងឡើងឲ្យគ្រងរាជ្យលើគេ។

¹⁰ដូច្នេះ យ៉ាកុប ជាអ្នកបម្រើយើងអើយ កុំខ្លាចឡើយ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ អុីស្រា‌អែលអើយ កុំស្រយុតចិត្តដែរ។ ដ្បិតយើងនឹងជួយសង្គ្រោះអ្នកមកពីឆ្ងាយ និងពូជ‌ពង្សអ្នកមកពីទឹកដីដែលគេនៅជាឈ្លើយ នោះពួកយ៉ាកុបនឹងវិលត្រឡប់មកវិញ ហើយនៅដោយសុខសាន្ត និងស្ងប់‌ស្ងាត់ ឥតមានអ្នកណាបំភ័យឡើយ។¹¹ដ្បិតព្រះ‌មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងនៅជា‌មួយ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះអ្នក ពីព្រោះយើងនឹងធ្វើឲ្យអស់ទាំងនគរ ដែលយើងបានកម្ចាត់‌កម្ចាយអ្នកទៅនោះ ត្រូវផុតអស់រលីងទៅ តែមិនធ្វើឲ្យអ្នកផុតទេ គឺយើងនឹងវាយផ្ចាលអ្នកតាមខ្នាត យើងមិនបណ្តោយឲ្យអ្នកនៅដោយឥតវាយផ្ចាលឡើយ។

¹²ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា ដំបៅអ្នកមើលមិនជាទេ ហើយរបួសអ្នកក៏ធ្ងន់ណាស់ផង។¹³គ្មានអ្នកណាកាន់ក្ដីអ្នក ដើម្បីនឹងរុំរបួសអ្នកសោះ អ្នកក៏គ្មានថ្នាំណាផ្សះ។

¹⁴មនុស្សដែលអ្នកស្រឡាញ់បានភ្លេចអ្នកហើយ គេមិនរកអ្នកទៀតទេ ព្រោះយើងបានវាយអ្នកឲ្យរបួស ដូចជាខ្មាំងសត្រូវវាយដែរ ហើយបានវាយផ្ចាលអ្នក ដូចជាមនុស្សសាហាវ ព្រោះចំនួនអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកមានច្រើនណាស់ បាបអ្នកបានចម្រើនជាច្រើនឡើងហើយ។¹⁵ហេតុអ្វីបានជាអ្នកស្រែកដោយព្រោះដំបៅអ្នកដូច្នេះ? សេចក្ដីឈឺចាប់របស់អ្នក មើលមិនជាទេ យើងបានធ្វើដល់អ្នកយ៉ាងនេះ ដោយព្រោះចំនួនអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកមានច្រើនពេក បាបអ្នកបានចម្រើនជាច្រើនឡើងហើយ។

¹⁶ដូច្នេះ អស់អ្នកណាដែលត្របាក់ស៊ីអ្នក នឹងត្រូវគេត្របាក់ស៊ីវិញ អស់ទាំងខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក គេនឹងត្រូវចាប់ទៅជាឈ្លើយគ្រប់គ្នាដែរ ពួកអ្នកដែលជិះជាន់អ្នក នឹងត្រូវគេជិះជាន់ដូចគ្នា ហើយអស់អ្នកដែលប្លន់អ្នក យើងនឹងឲ្យមានគេប្លន់អ្នកនោះវិញ។¹⁷ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងនឹងមើលអ្នកឲ្យជា ហើយនឹងធ្វើឲ្យរបួសអ្នកបានសះ ពីព្រោះគេបានហៅអ្នកជាពួកបំបរ‌បង់ ដោយពាក្យថា នេះជាក្រុងស៊ីយ៉ូន គ្មានអ្នកណារាប់រកសោះ»។

¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «មើល៍! យើងនឹងនាំពួកឈ្លើយ ដែលចាប់ពីត្រសាលរបស់យ៉ាកុបឲ្យត្រឡប់មកវិញ យើងនឹងមានសេចក្ដីអាសូរដល់ទីលំនៅរបស់គេ ហើយទីក្រុងនឹងបានសង់ឡើងវិញនៅលើគំនរចាស់ ហើយដំណាក់នឹងមាននៅដូចពីដើម។¹⁹ក៏នឹងឮពាក្យអរព្រះ‌គុណ និងសំឡេងអរសប្បាយ ចេញពីនោះមក យើងនឹងធ្វើឲ្យគេចម្រើនឡើង គេមិនមានគ្នាតិចឡើយ យើងក៏នឹងធ្វើឲ្យគេថ្កុំថ្កើងឡើង គេមិនមែនជានគរតូចទាបទៀតទេ។

²⁰កូនចៅរបស់គេនឹងបានដូចកាលពីដើម ហើយក្រុមជំនុំរបស់គេនឹងបានតាំងឡើងនៅចំពោះយើង យើងធ្វើនឹងទោសដល់អស់អ្នកណា ដែលសង្កត់‌សង្កិនគេ។²¹ពួកអ្នកធំរបស់គេនឹងកើតពីពួកគេមក ហើយចៅ‌ហ្វាយរបស់គេនឹងចេញពីកណ្ដាលពួកគេដែរ យើងនឹងនាំគេ ហើយគេនឹងចូលមកជិតយើង ទ្រង់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ តើដែលមានអ្នកណាមានចិត្តក្លាហាន ហ៊ានចូលមកជិតយើងដូច្នេះឬ?²²អ្នករាល់គ្នានឹងបានជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ហើយយើងនឹងធ្វើជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។

²³មើល៍! ព្យុះសង្ឃរារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ គឺជាសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គបានចេញមកហើយ គឺជាខ្យល់កួចដែលបោសរំលីង ខ្យល់នោះនឹងធ្លាយមកលើក្បាលរបស់ពួកអាក្រក់។²⁴សេចក្ដីក្រោធដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ នឹងមិនវិលមកវិញ ដរាបដល់ព្រះ‌អង្គបានធ្វើសម្រេច ហើយបានបង្ហើយតាមបំណងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ នៅគ្រាចុងក្រោយបង្អស់ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងយល់»។

31

¹«នៅគ្រានោះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖យើងនឹងធ្វើជាព្រះរបស់កុល‌សម្ព័ន្ធអុីស្រា‌អែលទាំងមូល ពួកគេនឹងធ្វើជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង»។²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា៖ «នៅវាលរហោ‌ស្ថានយើងបានសម្តែងការប្រណីសន្ដោសដល់ ប្រជា‌ជនដែលសេស‌សល់ពីស្លាប់ក្នុងចម្បាំង ហើយអុីស្រា‌អែលនឹងបានសុខ‌សាន្ត‌ត្រាណ»។³ពួកគេពោលថា ព្រះ‌អម្ចាស់បានសម្តែងព្រះអង្គ ឲ្យខ្ញុំឃើញពីចម្ងាយ។ ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «យើងស្រឡាញ់អ្នក ដោយចិត្តស្រឡាញ់ ដែលស្ថិត‌ស្ថេរនៅអស់‌កល្បជានិច្ច។ យើងទាក់‌ទាញចិត្តអ្នក ព្រោះយើងជំពាក់ចិត្តនឹងអ្នកយ៉ាងខ្លាំង។

⁴យើងនឹងសង់អ្នកឡើងវិញម្ដងទៀត នាងព្រហ្មចារីអុីស្រា‌អែលអើយ! ហើយអ្នកនឹងបានតាំងឡើង អ្នកនឹងបានតាក់‌តែងដោយក្រាប់ជាថ្មី ព្រមទាំងចេញទៅលោតកព្ឆោង ជា‌មួយពួកអ្នកដែលលេងសប្បាយ។⁵អ្នកនឹងដាំដំណាំទំពាំង‌ បាយ‌ជូរ នៅលើភ្នំទឹកដីសាម៉ារីទៀត ម្ចាស់ដំណាំនឹងដាំទៅ ហើយទទួលផលផង។⁶ដ្បិតនឹងមានថ្ងៃមកដល់ ដែលពួកយាមនៅលើភ្នំទឹកដីអេប្រាអិម នឹងស្រែកឡើងថា៖ ចូរក្រោកឡើង យើងនឹងឡើងទៅឯព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងនៅក្រុងស៊ីយ៉ូន។

⁷ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «ចូរច្រៀងដោយចិត្តអរសប្បាយ ព្រោះពួកយ៉ាកុប ហើយស្រែកឡើងដោយអំណរ ដោយព្រោះមេប្រធាននៃអស់ទាំងជនជាតិ ចូរប្រកាសប្រាប់ចុះ ចូរលើកសរសើរ ដោយពាក្យថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់អើយ សូមជួយសង្គ្រោះសំណល់នៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គផង។

⁸មើល៍! យើងនឹងនាំគេមកទឹកដីខាងជើង ហើយប្រមូលគេពីចុងផែនដីបំផុត មានទាំងពួកខ្វាក់ ពួកខ្វិន ស្រីមានទម្ងន់ និងស្រីដែលហៀបសម្រាលកូនផង ជាក្រុមមនុស្សយ៉ាងធំ ដែលនឹងវិលមកនៅទីនេះវិញ។⁹ពួកគេនឹងមកទាំងយំ និងទាំងពាក្យទូល‌អង្វរសូមសេចក្ដីមេត្តាករុណា។ យើងនឹងនាំគេត្រឡប់មកវិញ យើងនឹងឲ្យគេដើរក្បែរកន្លែងដែលមានទឹកហូរ តាមផ្លូវត្រង់ជាផ្លូវដែលគេមិនចំពប់ដួលឡើយ។ ដ្បិតយើងជាឪពុកដល់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល ហើយពួកអេប្រាអិមជាកូនច្បងរបស់យើង»។

¹⁰«ចូរអ្នករាល់គ្នាស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជនជាតិដទៃទាំងប៉ុន្មានអើយ ហើយថ្លែងប្រាប់ដល់ពួកកោះដែលនៅឆ្ងាយថា៖ ព្រះដែលបានកម្ចាត់‌កម្ចាយជនជាតិអុីស្រា‌អែល ព្រះ‌អង្គនឹងប្រមូលគេមកវិញ ហើយនឹងរក្សាគេដូចជាគង្វាលឃ្វាលហ្វូងចៀមរបស់ខ្លួន។¹¹ព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់បានលោះយ៉ាកុបហើយ ព្រះ‌អង្គបានដោះគេចេញពីកណ្ដាប់ដៃ នៃពួកអ្នកដែលខ្លាំងជាងខ្លួន។

¹²គេនឹងមក ហើយច្រៀងនៅលើទីខ្ពស់នៃភ្នំស៊ីយ៉ូន ហើយមកហូរ‌ហែដល់សេចក្ដីសប្បុរសរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ គឺមកដល់ស្រូវ ទឹកទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ប្រេង និងកូនចៀម កូនគោ ពីហ្វូងសត្វ ហើយព្រលឹងគេនឹងបានដូចជាសួនច្បារ ដែលមានទឹកស្រោច នោះគេនឹងមិនមាន សេចក្ដីព្រួយទៀតឡើយ។

¹³គ្រានោះ នាងក្រមុំនឹងមានចិត្តរីក‌រាយ ក្នុងការលោតកព្ឆោង ព្រមទាំងពួកកំលោះៗ និងពួកចាស់ៗទាំងអស់គ្នាផង ដ្បិតយើងនឹងបំប្រែសេចក្ដីសោក‌សៅរបស់គេ ទៅជាអំណរវិញ ហើយកម្សាន្តចិត្តគេ ព្រមទាំងឲ្យគេរីក‌រាយ ចេញពីសេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់គេ។¹⁴យើងនឹងចម្អែតព្រលឹងពួកសង្ឃ ដោយសេចក្ដីបរិបូរ ហើយឲ្យប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងបានស្កប់ចិត្ត ដោយសេចក្ដីសប្បុរសរបស់យើង នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់»។

¹⁵ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «មានឮសូរសំឡេងនៅរ៉ាម៉ា ជាសូរទំនួញ និងសូរយំយ៉ាងជូរ‌ចត់ គឺនាងរ៉ាជែលយំនឹងកូននាង ហើយមិនព្រមកម្សាន្តចិត្ត ពីដំណើរកូនសោះ ដ្បិតវាវិនាសបាត់ហើយ»។

¹⁶ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «ចូរទប់សំឡេងអ្នកមិនឲ្យយំ និងភ្នែកអ្នកមិនឲ្យហូរសស្រាក់ឡើយ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ កិច្ច‌ការរបស់អ្នកនឹងបានរង្វាន់ជាពិត ហើយ វារាល់គ្នានឹងវិលមកពីទឹកដីរបស់ខ្មាំងសត្រូវវិញ។¹⁷ព្រះ‌ជាម្ចាស់ក៏មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មានសេចក្ដីសង្ឃឹមសម្រាប់ចុងបំផុតរបស់អ្នក កូនចៅអ្នកនឹងវិលមកព្រំ‌ដែនរបស់គេវិញ»។

¹⁸«យើងបានឮពួកអេប្រាអិម កំពុងតែត្អូញ‌ត្អែរថា៖ ព្រះ‌អង្គបានវាយផ្ចាលទូល‌បង្គំ គឺទូល‌បង្គំត្រូវវាយពង្រាបដូចជាកូនគោ ដែលមិនធ្លាប់ទឹម សូមព្រះ‌អង្គទាញញាក់ទូល‌បង្គំមកវិញ នោះទូល‌បង្គំនឹងវិលបែរមកហើយ ដ្បិតគឺព្រះ‌អង្គហើយជា ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ។¹⁹ក្រោយដែលព្រះ‌អង្គបានទាញញាក់ទូល‌បង្គំមកវិញ នោះទូល‌បង្គំបានប្រែគំនិតឡើងជាពិត កាលទូល‌បង្គំបានទទួលសេចក្ដីប្រៀន‌ប្រដៅហើយ នោះក៏វាយទះភ្លៅខ្លួន ទូល‌បង្គំមានសេចក្ដីខ្មាស អើ ក៏ជ្រប់មុខផង ពីព្រោះទូល‌បង្គំធន់រង សេចក្ដីអាម៉ាស់ខ្មាសនៃវ័យក្មេង។²⁰តើអេប្រាអិមជាកូនសម្លាញ់របស់យើងឬ? តើជាកូនសំណព្វឬ? ដ្បិតដែលយើងនិយាយទាស់នឹងវាវេលាណា នោះយើងក៏នឹករឭកដល់វានៅវេលានោះ។ ដូច្នេះ យើងមានចិត្តរំជួលដល់វា និងអាណិតមេត្តាដល់វាជាមិនខាន នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់»។

²¹ចូរធ្វើទីសម្គាល់តាមផ្លូវ ហើយដោតតម្រុយចុះ ចូរតាំងចិត្តតម្រង់ទៅឯថ្នល់ គឺជាផ្លូវដែលអ្នកបានទៅតាមនោះ ព្រហ្មចារីនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលអើយ ចូរវិលមកវិញ ចូរវិលមកឯទីក្រុងរបស់អ្នកទាំងនេះចុះ។²²ឱកូនស្រីដែលរាថយអើយ តើនាងនៅតែដើរសាត់អណ្តែតដល់កាលណាទៀត? ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់បានបង្កើតការមួយថ្មីនៅលើផែនដី គឺស្ត្រីហ៊ុមព័ទ្ធបុរស។

²³ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «កាលណាយើងនាំពួកគេ ដែលជាឈ្លើយមកវិញ នៅក្នុងទឹកដីយូដា ហើយអស់ទាំងទីក្រុងនៅទឹកដីនោះ គេនឹងនិយាយពាក្យនេះឡើងជាថ្មីទៀត គឺថា ឱទីលំនៅនៃសេចក្ដីសុចរិត ហើយភ្នំនៃសេចក្ដីបរិសុទ្ធអើយ សូមព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់អ្នក។²⁴ទឹកដីយូដា និងទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់ទឹកដីនោះ នឹងនៅទីនោះជា‌មួយគ្នា ហើយពួកអ្នកធ្វើស្រែចម្ការ និងអស់អ្នកដែលដើរចុះឡើង ក៏នៅជា‌មួយហ្វូងសត្វរបស់គេដែរ។²⁵ដ្បិតយើងបានចម្អែតព្រលឹងមនុស្សដែលល្វើយ ឯព្រលឹងព្រួយលំបាក យើងបានឲ្យស្កប់ចិត្តឡើងវិញ»។²⁶មកដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំបានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង ហើយពេលនោះ ខ្ញុំដេកលក់ស្កប់ស្កល់ណាស់។

²⁷មើល៍! នឹងមានគ្រាមកដល់ ដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ដែលយើងនឹងយកពូជមនុស្ស និងពូជសត្វព្រោះចុះក្នុងពួកវង្សអុីស្រា‌អែល និងពួកវង្សយូដា។²⁸ដែលយើងបានមើលគេ ដើម្បីនឹងដករំលើង កាច់បំបាក់ រំលំ បំផ្លាញ ហើយធ្វើទុក្ខជាយ៉ាងណា នោះយើងនឹងមើលគេ ដើម្បីនឹងសង់គេឡើង ហើយដាំគេយ៉ាងនោះដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់។

²⁹នៅគ្រានោះ គេលែងនិយាយថា៖ ឪពុកបានស៊ីផ្លែទំពាំងបាយជូរ ហើយកូនបែរជាសង្កៀរធ្មេញ។³⁰ដ្បិតគ្រប់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់គេរៀងខ្លួន អស់អ្នកណាដែលស៊ីផ្លែទំពាំងបាយជូរ គឺអ្នកនោះឯងដែលនឹងសង្កៀរធ្មេញ។

³¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ នៅគ្រាខាងមុខយើងនឹងចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីថ្មីជាមួយប្រជា‌ជនអុីស្រា‌អែល និងប្រជា‌ជនយូដា។³²សម្ពន្ធ‌មេត្រីថ្មីនេះមិនដូចសម្ពន្ធ‌មេត្រី ដែលយើងបានចងជាមួយបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ នៅគ្រាដែលយើងដឹកដៃបុព្វបុរសនោះ នាំចេញពីទឹកដីអេស៊ីបទេ។ ទោះបីយើងជាម្ចាស់របស់ពួកគេក្ដី ក៏ពួកគេផ្ដាច់សម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់យើងដែរ។ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

³³សម្ពន្ធ‌មេត្រីថ្មី ដែលយើងនឹងចងជាមួយប្រជា‌ជនអុីស្រា‌អែលនៅពេលខាងមុខ មានដូចតទៅ: យើងនឹងដាក់ក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់យើងនៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ពួកគេ យើងនឹងចារក្រឹត្យ‌វិន័យនោះក្នុងចិត្តគំនិតរបស់ពួកគេ យើងនឹងធ្វើជាព្រះរបស់ពួកគេ ពួកគេធ្វើជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។³⁴គេនឹងលែងបង្រៀនជនរួមជាតិរបស់ខ្លួន គេក៏លែងនិយាយប្រាប់បងប្អូនរបស់ខ្លួនថា ត្រូវតែស្គាល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ទៀតហើយ ព្រោះតាំងពីអ្នកតូចបំផុតរហូតដល់អ្នកធំបំផុត គេនឹងស្គាល់យើងគ្រប់ៗគ្នា។ យើងអត់‌ឱនឲ្យគេចំពោះអំពើទុច្ចរិត ដែលគេបានប្រព្រឹត្ត ហើយយើងក៏លែងនឹកនាពីអំពើបាបរបស់គេទៀតដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

³⁵ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ព្រះដែលប្រទានព្រះ‌ អាទិត្យសម្រាប់ជាពន្លឺនៅពេលថ្ងៃ ហើយតាំងរបៀបនៃព្រះ‌ចន្ទ និងតារាទាំងប៉ុន្មានសម្រាប់បំភ្លឺនៅពេលយប់ ជាព្រះដែលបណ្ដាលឲ្យសមុទ្រកម្រើកឡើង ដល់‌ម៉្លេះបានជាឮសន្ធឹករលក ដែលព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃពួកពល‌បរិវារ³⁶«បើបញ្ញត្តិច្បាប់ទាំងនេះ ឃ្លាតចេញពីមុខយើងទៅកាលណា នោះព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ពូជអុីស្រា‌អែលក៏នឹងលែងធ្វើជានគរ នៅមុខយើងជារៀងរហូតដែរ»។

³⁷ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ «បើអាចនឹងវាស់ផ្ទៃមេឃខាងលើ ហើយស្ទង់ឫសផែនដីនៅខាងក្រោមបាន យើងនឹងបោះ‌បង់ចោលពូជអុីស្រា‌អែល ដោយព្រោះកិច្ច‌ការទាំងប៉ុន្មានដែលគេបានប្រព្រឹត្តដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់»។

³⁸«ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍! នឹងមានគ្រាមកដល់ ដែលទីក្រុងនេះនឹងបានសង់ឡើងថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់ ចាប់តាំងពីប៉មហាណានាល រហូតដល់ទ្វារជ្រុងកំផែង។³⁹គេនឹងយកខ្សែរង្វាស់វាស់ចេញទៅដល់ភ្នំការេប ហើយបត់មកដល់កូអាត។⁴⁰ឯច្រកភ្នំទាំងមូលនៃសាក‌សព និងផេះ ព្រមទាំងចម្ការទាំងប៉ុន្មានរហូតដល់ជ្រោះកេដ្រុន និងដល់ជ្រុងកំផែងទ្វារសេះ ដែលបើកទៅទិសខាងកើត នោះនឹងបានជាទីបរិសុទ្ធដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ទាំងអស់ មិនត្រូវដករំលើង ឬរំលំបំផ្លាញទៀតឡើយ នៅជាដរាបតទៅ»។

32

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ព្យាការីយេរេមា នៅឆ្នាំទីដប់នៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទសេដេ‌គាជាស្ដេចទឹកដីយូដា ត្រូវនឹងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរជ្ជកាលព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា។²ពេលនោះ កង‌ទ័ពរបស់ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ ចំណែកលោកព្យាការីយេរេមា ត្រូវបានគេយកទៅឃុំនៅពន្ធ‌នាគារ ក្នុងវាំងស្ដេចទឹកដីយូដា។

³ព្រះបាទសេដេគាជាស្តេចយូដា បានឃុំលោក ដោយមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកថ្លែងទំនាយថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងនឹងប្រគល់ក្រុងនេះ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃស្តេចបាប៊ីឡូន ហើយគេនឹងចាប់យក។⁴ហើយសេដេគា ជាស្តេចយូដា នឹងមិនរួចពីកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខាល់ដេឡើយ គឺត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃស្តេចទឹកដីបាប៊ីឡូន ហើយនិយាយនឹងគេផ្ទាល់មាត់ ទ្រង់ក៏នឹងឃើញគេផ្ទាល់នឹងភ្នែកដែរ។⁵គេនឹងនាំស្ដេចសេដេគាទៅក្រុងបាប៊ីឡូន ហើយទ្រង់នឹងត្រូវនៅទីនោះទាល់តែយើងចរចាជាមួយនិងគេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់។ ទោះបើអ្នករាល់គ្នាតស៊ូនឹងពួកខាល់ដេក៏ដោយ គង់តែនឹងឈ្នះមិនបានដែរ»។

⁶ព្យាការីយេរេមាមានប្រសាសន៏ថា៖ «ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា⁷មើល ហាណាមាល ជាកូនសាលូម ឪពុកមារបស់អ្នក នឹងមកនិយាយជាមួយអ្នកថា «សូមទទួលទិញចម្ការរបស់ខ្ញុំដែលនៅអាណាថោតទៅ ដ្បិតអំណាចដែលនឹងលោះបង‌ប្អូន នោះស្រេចនឹងអ្នកទេ»។

⁸ដូច្នេះ ហាណាមាល ជាកូនរបស់ឪពុកមាខ្ញុំ ក៏មករកខ្ញុំនៅក្នុងទី‌លានចាំយាម តាមព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយគាត់និយាយមកខ្ញុំថា៖ សូមទិញចម្ការរបស់ខ្ញុំដែលនៅអាណាថោត ក្នុងទឹកដីបេនយ៉ាមីនទៅ ដ្បិតអ្នកមានច្បាប់នឹងគ្រងបានជាមរតក ហើយអំណាចលោះក៏ស្រេចនៅលើអ្នកដែរ ដូច្នេះ សូមទទួលទិញ ទុកសម្រាប់ខ្លួនអ្នកចុះយ៉ាងនោះ ទើបខ្ញុំបានដឹងថា ជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។⁹ខ្ញុំក៏ទទួលទិញចម្ការ ដែលនៅអាណាថោត ពីហាណាមាល ជាកូនរបស់ឪពុកមាខ្ញុំ ហើយបានថ្លឹងប្រាក់ដប់ប្រាំពីរសេកែលឲ្យគាត់។

¹⁰ក៏ធ្វើសំបុត្រ ហើយវាយត្រាព្រមទាំងហៅស្មរបន្ទាល់មក។ រួចថ្លឹងប្រាក់ក្នុងជញ្ជីងប្រគល់ដល់គាត់។¹¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានយកសំបុត្រទិញដី ទាំងសំបុត្រដែលមានវាយត្រាតាមច្បាប់ តាមទំនៀម និងសំបុត្រមួយដែលមិនមានត្រាដែរ¹²ខ្ញុំក៏ប្រគល់សំបុត្រទិញដីដល់បារូក ជាកូននេរីយ៉ាដែលជាកូនម៉ាសេយ៉ានៅចំពោះមុខហាណាមាលជាកូនរបស់ឪពុកមាខ្ញុំ និងនៅចំពោះពួកស្មរបន្ទាល់ ដែលបានចុះឈ្មោះនិងវាយត្រាក្នុងសំបុត្រទិញដីនោះផងដែរ នៅមុខពួកយូដាទាំងប៉ុន្មាន ដែលអង្គុយនៅទី‌លានចាំយាមនៅទីនោះផង។

¹³ដូច្នេះ ខ្ញុំបានផ្តាំដល់លោកបារូកនៅមុខពួកគេថា¹⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពលោក ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរយកសំបុត្រទិញដីនេះ គឺជាសំបុត្រទិញដីដែលបិទត្រា និងសំបុត្រដែលនៅចំហ ទៅដាក់ក្នុងភាជនៈដី ដើម្បីឲ្យបានទុកជាយូរថ្ងៃតទៅ។¹⁵ដ្បិតព្រះ‌នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ នឹងមានគេទិញទាំងផ្ទះ និងចម្ការ ហើយនឹងដំណាំទំពាំង‌បាយ‌ជូរនៅក្នុងទឹកដីនេះទៀត»។

¹⁶ក្រោយមក ខ្ញុំបានប្រគល់សំបុត្រទិញដីដល់បារូកជាកូននេរីយ៉ាហើយ នោះខ្ញុំក៏អធិស្ឋានដល់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ថា៖¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់‌ជាព្រះអើយ ព្រះ‌អង្គបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ដោយ‌សារព្រះ‌ចេស្តាដ៏ធំរបស់ព្រះ‌អង្គ និងព្រះ‌ពាហុដ៏លើកសម្រេច គ្មានអ្វីដែលពិបាកសម្រាប់ព្រះ‌អង្គទេ។¹⁸គឺព្រះ‌អង្គសម្ដែងសេចក្ដីសប្បុរសដល់មនុស្សទាំងពាន់ៗ ហើយក៏សងអំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វ‌បុរស ទៅលើទ្រូងនៃពួកកូនចៅគេ នៅតាមក្រោយ ព្រះ‌អង្គជាព្រះដ៏ធំ ហើយមានឫទ្ធិ ព្រះ‌នាមព្រះ‌អង្គ គឺព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

¹⁹ព្រះ‌អង្គប្រសប់ក្នុងការជួយគំនិត ហើយក៏មានឫទ្ធិធ្វើការផ្សេងៗ ព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គទតឃើញយើង ទាំងផ្លូវរបស់ពួកមនុស្សជាតិ ដើម្បីនឹងសងគ្រប់គ្នាតាមផ្លូវគេប្រព្រឹត្ត ហើយតាមផលនៃកិរិយារបស់គេរៀងខ្លួន។²⁰ព្រះ‌អង្គក៏បានធ្វើទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យនៅទឹកដីអេស៊ីប ដរាបដល់សព្វថ្ងៃ ព្រមទាំងនៅពួកអុីស្រា‌អែល ហើយកណ្ដាលពួកមនុស្សដទៃផង ព្រះ‌អង្គក៏បានតាំងកិត្តិនាមរបស់ព្រះ‌អង្គឡើងដូចជាមានសព្វថ្ងៃ។²¹ព្រះ‌អង្គបាននាំអុីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្រព្រះ‌អង្គ ចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមកដោយទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យ ដោយព្រះ‌ហស្តខ្លាំងពូកែ និងព្រះ‌ពាហុលើកសម្រេច ព្រមទាំងការស្ញែងខ្លាចយ៉ាងធំ។

²²ព្រះ‌អង្គបានប្រទានទឹកដីនេះឲ្យដល់គេ ជាទឹកដីដែលព្រះ‌អង្គបានស្បថនឹងបុព្វ‌បុរស ថានឹងឲ្យដល់គេ គឺជាទឹកដីមានទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំហូរហៀរ។²³ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចូលមកចាប់យកទឹកដី ប៉ុន្តែ មិនបានស្តាប់តាមព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អង្គ ឬដើរតាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ ក៏មិនបានធ្វើអ្វីមួយដែលព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់ដល់គេដែរ។ ហេតុនោះបានជាព្រះ‌អង្គបណ្ដាលឲ្យការអាក្រក់ទាំងនេះមកលើគេ។

²⁴មើល៍! ប្រដាប់ចម្បាំងរបស់ពួកខាល់ដេបានមកដល់ ដើម្បីនឹងចាប់យកទីក្រុង។ ដ្បិត ក្រុងនេះបានត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខាល់ដេ ដែលមកតយុទ្ធហើយ គឺត្រូវប្រគល់ទៅដោយចាញ់ដាវ អំណត់ និងអាសន្ន‌រោគ អស់ទាំងការដែលព្រះ‌អង្គបានមានព្រះ‌បន្ទូល នោះបានកើតមកហើយ ទ្រង់ក៏ទតឃើញដែរ។²⁵ព្រះ‌អង្គបានមានព្រះ‌បន្ទូលមកទូល‌បង្គំថា៖ «ចូរអ្នកទទួលទិញចម្ការដោយប្រាក់ ហើយហៅស្មរបន្ទាល់មក តែទីក្រុងនេះបានត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខាល់ដេហើយ»។

²⁶ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាថា៖²⁷«មើល! យើងជាព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃគ្រប់ទាំងជនជាតិ តើមានការអ្វីដែលពិបាកសម្រាប់យើងឬ?²⁸ហេតុនេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា មើលយើងនឹងប្រគល់ទីក្រុងនេះទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខាល់ដេ គឺក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន។ ហើយគេនឹងចាប់យកបាន។

²⁹ពួកខាល់ដេ ដែលតយុទ្ធនឹងទីក្រុងនេះ គេនឹងចូលមកដុតចោល ព្រមទាំងផ្ទះទាំងប៉ុន្មានផង ជាទីដែលមនុស្សបានដុតកំញានថ្វាយដល់ព្រះ‌បាល ហើយច្រួចតង្វាយច្រូចដល់ព្រះដទៃនៅលើដំបូល ជាការដែលបណ្ដាលឲ្យយើងខឹង។³⁰ពីព្រោះពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល និងពួកកូនចៅយូដា បានប្រព្រឹត្តសុទ្ធតែការដែលអាក្រក់នៅចំពោះយើង តាំងតែពីក្មេងមក ដ្បិតពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែលបានបណ្ដាលឲ្យយើងខឹង ដោយការដែលដៃគេធ្វើ នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់។

³¹ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានប្រកាសថា ទីក្រុងនេះជាទីអុច‌អាល ឲ្យយើងមានសេចក្ដីក្រោធ និងឃោរ‌ឃៅ ចាប់តាំងពីគ្រាដែលគេសង់ឡើង ដរាបដល់សព្វថ្ងៃ បានជាគួរឲ្យយើងបំបាត់ចេញពីមុខយើងទៅ³²ដោយព្រោះអស់ទាំងអំពើអាក្រក់ ដែលពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល និងពួកកូនចៅយូដាបានប្រព្រឹត្ត ជាហេតុបណ្ដាលឲ្យយើងខឹង គឺទាំងខ្លួនគេ ស្តេចគេ ពួកចៅ‌ហ្វាយ ពួកសង្ឃ និងពួកព្យាការីរបស់គេ អស់ទាំងពួកទឹកដីយូដា និងពួកអ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមទាំងអស់គ្នា។

³³គេបានបែរខ្នងដាក់យើង មិនបែរមុខឡើយ ហើយទោះបើយើងបានបង្ហាត់បង្រៀនគេ ព្រមទាំងក្រោកឡើងពីព្រលឹមស្រាង ដើម្បីនឹងបង្រៀនក៏ដោយ តែគេមិនបានស្តាប់តាម និងទទួលសេចក្ដីប្រៀន‌ប្រដៅសោះ។³⁴គឺគេបានតាំងរបស់គួរស្អប់ខ្ពើមរបស់គេ នៅក្នុងវិហារដែលហៅតាមឈ្មោះយើង ជាការដែលបង្អាប់ដល់ទីនោះវិញ។³⁵គេក៏បានធ្វើទីខ្ពស់ទាំងប៉ុន្មាននៃព្រះ‌បាល ដែលនៅក្នុងច្រកភ្នំរបស់កូនចៅហ៊ីនណម សម្រាប់ធ្វើឲ្យកូនប្រុសកូនស្រីគេដើរកាត់ភ្លើងថ្វាយដល់ព្រះ‌ម៉ូឡុក ជាការដែលយើងមិនបានបង្គាប់គេឡើយ ក៏មិនដែលចូលក្នុងគំនិតយើង ឲ្យគេបានធ្វើការគួរស្អប់ខ្ពើមនេះ ដើម្បីនាំឲ្យពួកយូដាបានធ្វើបាបដែរ។

³⁶ដោយហេតុនោះ ឥឡូវនេះព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរទីក្រុងដែលអ្នកថា ត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃស្តេចបាប៊ីឡូនដោយ‌សារដាវ អំណត់ និងអាសន្ន‌រោគនេះថា។³⁷មើល៍! យើងនឹងប្រមូលគេចេញពីអស់ទាំងទឹកដី ដែលយើងបានបណ្តេញគេទៅនោះ ដោយកំហឹង សេចក្ដីឃោរ‌ឃៅ និងសេចក្ដីគ្នាន់‌ក្នាញ់ជាខ្លាំងរបស់យើង ក៏នឹងនាំគេមកទីនេះវិញ ព្រមទាំងឲ្យគេនៅដោយសុខ‌សាន្ត។

³⁸គេនឹងបានជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ហើយយើងនឹងធ្វើជាព្រះដល់គេ។³⁹យើងនឹងឲ្យគេមានទឹកចិត្តតែមួយ និងផ្លូវប្រព្រឹត្តតែមួយ ប្រយោជន៍ឲ្យគេបានកោតខ្លាចដល់យើងជាដរាប សម្រាប់ជាសេចក្ដីល្អដល់គេ និងកូនចៅគេតរៀងទៅ។⁴⁰យើងនឹងតាំងសេចក្ដីសញ្ញានឹងគេ ជាសេចក្ដីសញ្ញាដ៏ស្ថិត‌ស្ថេរនៅអស់‌កល្បជា‌និច្ចថា យើងនឹងមិនបែរចេញពីគេឡើយ គឺនឹងឲ្យគេបានសេចក្ដីល្អវិញ យើងនឹងដាក់សេចក្ដីកោតខ្លាចដល់យើងក្នុងចិត្តគេ ប្រយោជន៍កុំឲ្យគេឃ្លាតចេញពីយើង។

⁴¹យើងនឹងយកគេជាទីរីក‌រាយចិត្ត ដើម្បីនឹងប្រោសសេចក្ដីល្អដល់គេ។ ពិតប្រាកដជាយើងនឹងដាំគេចុះ នៅក្នុងទឹកដីនេះ ឲ្យអស់ពីចិត្ត ហើយអស់ពីព្រលឹងយើង។⁴²ដ្បិតទ្រង់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ យើងបាននាំអស់ទាំងការអាក្រក់យ៉ាងធំនេះ មកលើជនជាតិនេះយ៉ាងណា យើងក៏នឹងនាំអស់ទាំងការដែលយើងបានសន្យាដល់គេ មកលើគេយ៉ាងនោះដែរ។

⁴³គ្រានោះ មនុស្សនឹងទទួលទិញចម្ការ នៅក្នុងទឹកដីនេះទៀត ជាទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាថា «បានចោលស្ងាត់ហើយ ឥតមានមនុស្ស ឬសត្វនៅទៀតឡើយ គឺបានប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខាល់ដេ។⁴⁴ពួកគេនឹងទទួលទិញស្រែចម្ការដោយប្រាក់ ព្រមទាំងចុះឈ្មោះ និងបិទត្រា ហើយហៅស្មរបន្ទាល់មកផង គឺនៅក្នុងទឹកដីបេនយ៉ាមីននេះនឹងនៅក្រវល់ក្រុងយេរូ‌សាឡិម នៅអស់ទាំងទីក្រុងរបស់ទឹកដីយូដា នៅទីក្រុងទឹកដីភ្នំ ទីក្រុងទឹកដីទំនាប និងក្នុងទីក្រុងនៃតំបន់ណេកិបទាំងប៉ុន្មានដែរ។ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យពួកគេដែលជាប់ជាឈ្លើយ បានត្រឡប់មកវិញ នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

33

¹ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាម្តងទៀត ក្នុងកាលដែលលោកនៅជាប់ឃុំក្នុងទី‌លានចាំយាមថា៖²«ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលបានបង្កើតផែនដី គឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ដែលបានជបសូនមក ដើម្បីតាំងឡើង ដែលមានព្រះ‌នាមជាព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា³ចូរអំពាវ‌នាវដល់យើង នោះយើងនឹងឆ្លើយតបដល់អ្នក។ យើងនឹងបង្ហាញឲ្យអ្នកឃើញការយ៉ាងធំ ហើយមុត‌មាំ ដែលអ្នកមិនដឹង។

⁴ចំពោះដំណើរអស់ទាំងផ្ទះនៅទីក្រុងនេះ និងពីដំណាក់ពួកស្តេចជនជាតិយូដា ដែលត្រូវរំលំ ដើម្បីការពារទាស់នឹងសត្រូវឡើងមកឡោមព័ទ្ធ ហើយទាស់នឹងដាវ ទ្រង់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖⁵គេចូលមកច្បាំងទាស់នឹងពួកខាល់ដេ ហើយក៏បំពេញផ្ទះទាំងនោះ ដោយសាក‌សពនៃមនុស្ស ដែលយើងសម្លាប់ ដោយកំហឹង និងសេចក្ដីឃោរ‌ឃៅរបស់យើង ដ្បិតយើងបានគេចមុខចេញពីទីក្រុងនេះ ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់ទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ។

⁶ប៉ុន្តែមើល៍! យើងនឹងនាំសុខភាព និងការប្រោសឲ្យជាដល់ទឹកដីនោះ យើងនឹងប្រោសគេ ហើយបង្ហាញសេចក្ដីចម្រុងចម្រើន និងសេចក្ដីសុខសាន្តជាបរិបូរឲ្យគេឃើញ។⁷យើងនឹងធ្វើឲ្យពួកយូដា និងពួកអុីស្រា‌អែល ដែលជាឈ្លើយវិលមកវិញ ហើយនឹងសង់គេឡើងដូចកាលដើម⁸ក៏នឹងសម្អាតគេ ឲ្យស្អាតពីអស់ទាំងអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ ជាអំពើដែលគេបានប្រព្រឹត្តរំលងនឹងយើង ហើយយើងនឹងអត់ទោសចំពោះអស់ទាំងអំពើទុច្ចរិត ដែលគេបានធ្វើបាប ហើយប្រព្រឹត្តរំលងនឹងយើងនោះ⁹ទីក្រុងនេះ នឹងបានសម្រាប់ជាហេតុនាំឲ្យអរសប្បាយដល់យើង សម្រាប់ជាសេចក្ដីសរសើរ និងសិរី‌ល្អផង នៅចំពោះអស់ទាំងនគរនៅផែនដី ជាពួកអ្នកដែលនឹងឮនិយាយពីអស់ទាំងការល្អ ដែលយើងប្រោសដល់គេ រួចគេនឹងកោតខ្លាច ហើយភ័យញ័រដោយព្រោះគ្រប់ទាំងសេចក្ដីល្អ និងសេចក្ដីសុខទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងផ្តល់ដល់ក្រុងនេះ។

¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ នៅទីនេះដែលអ្នករាល់គ្នាថា «ជាទីខូច‌បង់ឥតមានមនុស្ស ឬសត្វណានៅទៀត» គឺនៅក្នុងទីក្រុងនៃទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន ហើយនៅអស់ទាំងផ្លូវរបស់ក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដែលចោលស្ងាត់នេះ ឥតមានអ្នកណាអាស្រ័យនៅ ឬមនុស្ស ឬសត្វណាឡើយ នោះនឹងមានឮសំឡេងមនុស្សម្តងទៀត¹¹ជាសំឡេងអរសប្បាយ និងសំឡេងរីក‌រាយ គឺសំឡេងរបស់ប្ដីប្រពន្ធថ្មោង‌ថ្មី និងសំឡេងពួកអ្នកដែលពោលថា៖ «ចូរលើកសរសើរព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពលោកដ្បិតព្រះ‌អង្គល្អ ពីព្រោះសេចក្ដីសប្បុរសរបស់ព្រះ‌អង្គស្ថិត‌ស្ថេរនៅអស់‌កល្ប ហើយសំឡេងរបស់ពួកដែលនាំយកតង្វាយអរព្រះ‌គុណចូលក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់ដែរ!» ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យពួកអ្នកទឹកដីនេះ ដែលនៅជាឈ្លើយ បានវិលមកវិញដូចកាលពីដើម នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «នៅក្នុងក្រុងដែលវិនាសបាក់បែក នឹងគ្មានមនុស្ស គ្មានសត្វ ហើយនៅតាមក្រុងឯទៀតៗ ពួកគង្វាលនឹងនាំគ្នាធ្វើក្រោល ជាជម្រកសម្រាប់ហ្វូងសត្វរបស់ខ្លួនសាជាថ្មី។¹³ក្នុងក្រុងនានានៅតំបន់ភ្នំ តំបន់វាលទំនាប តំបន់ណេកិប ក្នុងទឹកដីបេន‌យ៉ាមីន តំបន់ជុំ‌វិញក្រុងយេរូ‌សាឡឹម និងនៅតាមក្រុងនានាក្នុងទឹកដីយូដា គង្វាលនឹងរាប់ចំនួនចៀមរបស់ខ្លួនសាជាថ្មី» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ នឹងមានគ្រាមកដល់ ដែលយើងនឹងសម្រេចតាមពាក្យល្អ ដែលយើងបាននិយាយពីដំណើរពួកវង្សអុីស្រា‌អែល និងពួកវង្សយូដា¹⁵នៅគ្រានោះ គឺនៅជាន់នោះ យើងនឹងធ្វើឲ្យមានលំពង់ដ៏សុចរិតពន្លកឡើងដល់ដាវីឌ លំពង់នោះ ព្រះ‌អង្គនឹងសម្រេចសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ និងសេចក្ដីសុចរិតនៅក្នុងទឹកដី¹⁶នៅគ្រានោះ ពួកយូដានឹងបានសង្គ្រោះ ហើយក្រុងយេរូ‌សាឡិមនឹងនៅដោយសុខ‌សាន្ត លំពង់នោះ គេនឹងហៅថា «ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដ៏ជាសេចក្ដីសុចរិតនៃយើងរាល់គ្នា»

¹⁷ដ្បិតព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ដាវីឌនឹងមិនដែលអាក់‌ខានមានមនុស្សសម្រាប់អង្គុយលើបល្ល័ង្ករបស់ពូជ‌ពង្សនៃអុីស្រា‌អែលឡើយ។¹⁸ហើយពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវី ក៏មិនដែលអាក់‌ខានមានមនុស្សនៅចំពោះយើងសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុត តង្វាយម្សៅ និងយញ្ញ‌បូជាជាប់នៅជា‌និច្ចដែរ»។

¹⁹ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាថា៖²⁰«ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ប្រសិន‌បើអ្នករាល់គ្នាអាចនឹងផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញារបស់យើង ពីដំណើរថ្ងៃ និងយប់ ដើម្បីមិនឲ្យមានថ្ងៃ ឬយប់តាមធម្មតាបាន²¹នោះសេចក្ដីសញ្ញាដែលយើងបានតាំងនឹងដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើយើង ក៏នឹងផ្តាច់ទៅបានដែរ។ ដើម្បីមិនឲ្យដាវីឌមានកូនចៅណាមួយសោយ‌រាជ្យ នៅលើបល្ល័ង្ករបស់លោក ព្រមទាំងសេចក្ដីសញ្ញា ដែលតាំងនឹងពួកលេវី ជាពួកអ្នកដែលទទួលការ‌ងាររបស់យើងដែរ។²²គឺដូចម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ឬដូចជាខ្សាច់នៅសមុទ្រដែលរាប់មិនអស់ នោះយើងនឹងចម្រើនពូជដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើយើង និងពួកលេវី ជាពួកអ្នកទទួលការ‌ងាររបស់យើងឲ្យមានច្រើនឡើងយ៉ាងនោះដែរ»។

²³ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាថា៖²⁴«អ្នកមិនបានពិចារណាសេចក្ដីដែលជនជាតិទាំងនេះពោលថា អំបូរទាំងពីរដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានរើសតាំងនោះ ព្រះ‌អង្គបានបោះ‌បង់ចោលវិញទេឬអី? គឺយ៉ាងនោះដែលគេមើល‌ងាយដល់ប្រជា‌រាស្ត្រយើង ដោយបំណងនឹងឲ្យគេលែងធ្វើជានគរនៅមុខខ្លួនតទៅ។

²⁵ដូច្នេះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ប្រសិន‌បើសេចក្ដីសញ្ញាពីដំណើរថ្ងៃ និងយប់ មិនស្ថិត‌ស្ថេរនៅ បើយើងមិនបានតាំងអស់ទាំងរបៀបនៃផ្ទៃមេឃ និងផែនដីទេ²⁶ពេលយើងនឹងបោះ‌បង់ពូជ‌ពង្សយ៉ាកុប និងដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងបានដែរ ដើម្បីមិនឲ្យពូជលោកណាមួយបានតាំងឡើងជាអ្នកគ្រប់‌គ្រង លើពូជនៃអ័ប្រា‌ហាំ អ៊ីសាក និងយ៉ាកុបឡើយ ដ្បិតយើងនឹងនាំពួកគេ ដែលជាប់ជាឈ្លើយ ឲ្យបានមកវិញ ហើយនឹងអាណិតមេត្តាដល់គេផង»។

34

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលមកដល់ព្យាការីយេរេមា ក្នុងកាលដែលព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន និងពល‌ទ័ពទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ ហើយដល់នគរទាំងប៉ុន្មាននៅផែនដីដែលនៅក្រោមអំណាចគេ ព្រមទាំងប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយដែលកំពុងច្បាំងនឹងក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងទីក្រុងទាំងប៉ុន្មាន²ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ ចូរទៅទូលព្រះបាទសេដេគា ជាស្តេចយូដាថា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងនឹងប្រគល់ទីក្រុងនេះ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃស្តេចបាប៊ីឡូន ហើយគេនឹងដុតចោល។³ឯអ្នកនឹងមិនរួចពីកណ្ដាប់ដៃគេដែរ គឺនឹងត្រូវចាប់បាន ហើយប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃគេជាពិតប្រាកដ អ្នកនឹងឃើញស្តេចបាប៊ីឡូនប្រទល់មុខគ្នា ហើយគេនិយាយនឹងអ្នកផ្ទាល់មាត់ អ្នកនឹងត្រូវទៅក្រុងបាប៊ីឡូន។

⁴ប៉ុន្តែ ឱសេដេគាជាស្តេចយូដាអើយ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌ជាម្ចាស់ចុះ ទ្រង់មានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរទ្រង់ថា អ្នកនឹងមិនស្លាប់ដោយដាវទេ។⁵គឺអ្នកនឹងស្លាប់ដោយសុខសាន្តវិញ។ ដូចជាគេដុតគ្រឿងក្រអូបអប់សពបុព្វបុរសរបស់អ្នក គឺជាពួកស្ដេចដែលសោយរាជ្យមុនអ្នកយ៉ាងណា នោះគេនឹងដុតគ្រឿងក្រអូបអប់សពអ្នក។ ពួកគេយំសោកថា "ឱព្រះ‌ករុណាអើយ!" យ៉ាងនោះដែរ។ ដ្បិតយើងបានចេញវាចាហើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់»។

⁶ពេលនោះ ព្យាការីយេរេមាក៏ទូលគ្រប់ទាំងព្រះ‌បន្ទូលនេះដល់ព្រះបាទសេដេគា ជាស្តេចយូដា នៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម។⁷ពេលដែលពួកពល‌ទ័ពរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូន កំពុងច្បាំងនឹងក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងអស់ទាំងទីក្រុងនៃទឹកដីយូដាដែលនៅសល់ គឺក្រុងឡាគីស និងក្រុងអាសេកា ដ្បិតក្នុងទីក្រុងនៃទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន ដែលមានកំផែង នោះសល់នៅតែប៉ុណ្ណេះទេ។

⁸នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលមកដល់ព្យាការីយេរេមា ក្នុងពេលក្រោយដែលព្រះបាទសេដេគា និងប្រជាជនទាំង‌ឡាយ ដែលនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម បានតាំងសេចក្ដីសញ្ញា ដើម្បីនឹងប្រកាសប្រាប់ពីការប្រោសលោះដល់គេ⁹គឺឲ្យគ្រប់មនុស្សដោះលែងបាវប្រុសបាវស្រីរបស់ខ្លួន ដែលជាជនជាតិ ហេព្រើរចេញទៅ ហើយកុំឲ្យអ្នកណាចាប់ប្រើជនជាតិហេព្រើរ ដែលជាបង‌ប្អូននឹងគ្នា ទុកជាបាវបម្រើទៀតឡើយ។

¹⁰ពួកចៅ‌ហ្វាយទាំងប៉ុន្មាន និងបណ្ដា‌ជនទាំង‌ឡាយ ដែលបានចូលក្នុងសេចក្ដីសញ្ញានេះ ក៏ស្តាប់បង្គាប់តាម ដើម្បីនឹងលែងបាវប្រុសបាវស្រីរបស់ខ្លួន ឲ្យរួចចេញទៅ ឥតមានអ្នកណាចាប់គេប្រើជាបាវបម្រើទៀត គេក៏ស្តាប់តាម ហើយលែងអ្នកទាំងនោះឲ្យរួចចេញទៅ។¹¹ប៉ុន្តែ ក្រោយមក គេក៏បែរជាបង្ខំបាវប្រុសបាវស្រីទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេបានលែងទៅហើយនោះ ឲ្យវិលមកនៅក្នុងបង្គាប់ខ្លួន និងធ្វើជាបាវប្រុសបាវស្រីវិញទៀត។

¹²ហេតុនោះ ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ បានមកដល់ព្យាការិយេរេមាថា៖¹³«ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងបានតាំងសេចក្ដីសញ្ញានឹងបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅថ្ងៃដែលយើងបាននាំគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ឲ្យរួចពីសណ្ឋានជាបាវបម្រើ ដោយពាក្យថា¹⁴«លុះផុតប្រាំពីរឆ្នាំហើយ នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវលែងបង‌ប្អូនអ្នក ជាជនជាតិហេព្រើរដែលបានលក់ខ្លួនដល់អ្នក ហើយបានបម្រើអ្នកអស់ប្រាំមួយឆ្នាំ គឺអ្នកត្រូវលែងគេឲ្យរួចចេញពីអ្នកទៅ»។ ប៉ុន្តែ បុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមយើងទេ ក៏មិនបានផ្ទៀងត្រចៀកផង។

¹⁵ពេលអ្នកទើបតែវិលមកធ្វើការ ដែលត្រឹមត្រូវនៅភ្នែកយើង ដោយប្រកាសប្រាប់សេចក្ដីប្រោសលោះ ដល់អ្នកជិតខាងអ្នករៀងខ្លួនថ្មីៗ ហើយបានតាំងសញ្ញានៅមុខយើង ក្នុងព្រះ‌វិហារដែលហៅតាមឈ្មោះយើង។¹⁶ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ បានបែរទៅជាបង្អាប់ដល់ឈ្មោះយើងវិញ ដោយបានបង្ខំឲ្យពួកបាវប្រុសបាវស្រីរបស់អ្នករៀងខ្លួន ដែលអ្នកបានលែងឲ្យរួចចេញតាមបំណងចិត្តគេនោះ ឲ្យវិលមកនៅក្នុងបង្គាប់។ និងធ្វើជាបាវប្រុសបាវស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញទៀត។

¹⁷ហេតុនោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ អ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមយើង ដើម្បីប្រកាសប្រាប់ពីសេចក្ដីប្រោសលោះដល់បង‌ប្អូនអ្នករៀងខ្លួន និងដល់អ្នកជិតខាងអ្នករៀងខ្លួនទេ ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងប្រកាសប្រាប់ពីសេចក្ដីប្រោសលោះដល់អ្នករាល់គ្នាវិញ គឺឲ្យរួចទៅដល់ដាវ ដល់អាសន្ន‌រោគ ហើយដល់អំណត់ដែរ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវសាត់អណ្តែត នៅក្នុងចំណោមអស់ទាំងនគរនៅផែនដី។¹⁸យើងនឹងធ្វើតាមសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើង ហើយមិនបានកាន់តាមពាក្យនៃសេចក្ដីសញ្ញា ដែលគេបានតាំងនៅមុខយើង នោះយើងនឹងធ្វើឲ្យគេបានដូចជាគោដែលគេបានពុះជាពីរចំហៀង។ រួចដើរនៅកណ្ដាលចំហៀងទាំងពីរនោះ។¹⁹ក្រុងយេរូ‌សាឡិម ពួកសេនាបតី ពួកបូជាចារ្យ និងពួកជនទាំង‌ឡាយនៅក្នុងទឹកដីដែលបានដើរកណ្ដាលចំហៀងនៃកូនគោនោះ។

²⁰គឺយើងនឹងប្រគល់គេទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់គេ ហើយក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលរកជីវិតគេ ចំណែកសាក‌សពរបស់គេក្លាយជាចំណីសត្វហើរលើអាកាស និងសត្វជើងបួននៅផែនដី។²¹ដូច្នេះ យើងនឹងប្រគល់សេដេគាជាស្តេចយូដា និងពួកចៅ‌ហ្វាយ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខ្មាំងសត្រូវ ហើយក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលរកជីវិតគេ និងក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកទ័ពរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូនដែលទើបនឹងថយចេញពីអ្នករាល់គ្នានោះ។²²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍! យើងនឹងបង្គាប់ ហើយធ្វើឲ្យគេវិលមកឯទីក្រុងនេះវិញ គេនឹងច្បាំងចាប់យកទីក្រុងនេះបាន រួចដុតចោល យើងនឹងធ្វើឲ្យទីក្រុងទាំងប៉ុន្មាននៅទឹកដីយូដាត្រូវខូច‌បង់ ឥតមានអ្នកណានៅ»។

35

¹នៅរជ្ជកាលព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីមបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស ជាស្ដេចទឹកដីយូដា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយេរេមាដូចតទៅ៖²«ចូរទៅជួបពួកអ្នកក្នុងអំបូររេកាប ហើយនិយាយជាមួយពួកគេ។ បន្ទាប់មក ចូរនាំពួកគេទៅព្រះ‌ដំណាក់ចូលក្នុងបន្ទប់មួយ រួចចាក់ស្រាឲ្យពួកគេផឹក»។

³ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ទៅយកយ៉ាសានា ជាកូនយេរេមា ដែលជាកូនហាបា ស៊ីនា បង‌ប្អូនរបស់គាត់ និងកូនចៅរបស់គាត់ទាំងអស់ ព្រមទាំងពូជ‌ពង្សនៃពួករេកាបទាំងអស់គ្នា។⁴ខ្ញុំបាននាំពួកគេចូលទៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់នៃព្រះ‌អម្ចាស់ គឺក្នុងបន្ទប់របស់កូនចៅហាណាន ជាកូនយីកដាលា អ្នកសំណព្វរបស់ព្រះ ដែលនៅជាប់បន្ទប់របស់ពួកចៅ‌ហ្វាយ នៅពីលើបន្ទប់របស់ម្អាសេយ៉ា កូនសាលូម ជាអ្នកឆ្មាំទ្វារ។

⁵រួចខ្ញុំដាក់ដបស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងពែងនៅមុខកូនចៅពួករេកាប ហើយប្រាប់ថាអញ្ជើញ «ពិសាស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរចុះ»។⁶ប៉ុន្តែ គេឆ្លើយតបថា៖ «យើងរាល់គ្នាមិនព្រមទទួលទានស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរទេ ព្រោះយ៉ូណាដាប ជាកូនរេកាប បុព្វ‌បុរសយើងបានផ្តាំថាអ្នករាល់គ្នាកុំផឹកស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរឡើយ ទោះទាំងអ្នក ឬកូនចៅអ្នកតរៀងទៅ។⁷អ្នកមិនត្រូវធ្វើផ្ទះ ឬសាប‌ព្រោះ ឬដាំ ឬមានចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរឡើយ គឺអ្នករាល់គ្នាត្រូវនៅក្នុងត្រសាលអស់មួយជីវិត ដើម្បីឲ្យបានរស់ជាយឺន‌យូរ នៅក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងស្នាក់នៅនោះ។

⁸យើងរាល់គ្នាបានស្តាប់បង្គាប់យ៉ូណាដាប ជាកូនរេកាប ដែលជាបុព្វ‌បុរសយើង តាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីដែលគាត់បានផ្តាំមក គឺមិនបានទទួលទានស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរដរាបដល់អស់មួយជីវិតយើង ព្រមទាំងប្រពន្ធ និងកូនប្រុសកូនស្រីរបស់យើងផង⁹ក៏មិនបានធ្វើផ្ទះសម្រាប់អាស្រ័យនៅ ហើយគ្មានដំណាំទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ឬចម្ការ ឬពូជពង្រោះណាផង¹⁰គឺយើងរាល់គ្នាបានអាស្រ័យនៅក្នុងត្រសាល ហើយបានស្តាប់បង្គាប់ ទាំងប្រព្រឹត្តតាមគ្រប់សេចក្ដីដែលយ៉ូណាដាប ជាបុព្វ‌បុរសយើងបានផ្តាំទុក។¹¹ប៉ុន្តែ ពេលព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូនបានឡើងមកក្នុងទឹកដីនោះយើងបាននិយាយគ្នាថា ចូរយើងចូលទៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិម ឲ្យរួចពីពួកទ័ពខាល់ដេ និងពួកទ័ពស៊ីរីចេញ ហេតុនោះបានជាយើងរាល់គ្នា អាស្រ័យនៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡិមសព្វថ្ងៃនេះ»។

¹²ពេលនោះ ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាថា៖¹³ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរទៅនិយាយនឹងពួកទឹកដីយូដា និងពួកអ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមថា តើអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមទទួលសេចក្ដីប្រៀន‌ប្រដៅ ដើម្បីស្តាប់តាមពាក្យយើងទេឬ? នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁴ពាក្យរបស់យ៉ូណាដាប ជាកូនរេកាបដែលបានហាមដល់ពួកកូនចៅមិនឲ្យផឹកស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ នោះបានសម្រេចហើយ ដ្បិតគេមិនផឹកសោះ ដរាបដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ពួកគេស្តាប់តាមបង្គាប់របស់បុព្វ‌បុរសគេ ឯយើងវិញ យើងបាននិយាយនឹងអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងក្រោកឡើងពីព្រលឹមស្រាង ដើម្បីប្រាប់ផង តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្តាប់តាមយើងសោះ។

¹⁵យើងបានចាត់ពួកព្យាការីទាំងប៉ុន្មាន ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ឲ្យមកឯអ្នកដែរ ទាំងក្រោកឡើងពីព្រលឹមស្រាង ដើម្បីចាត់គេ ឲ្យប្រាប់ថា ចូរអ្នកទាំងអស់គ្នាវិលមកពីផ្លូវអាក្រក់របស់ខ្លួនឥឡូវ ហើយកែកិរិយារបស់អ្នក កុំទៅតាមព្រះដទៃ ដើម្បីគោរពបម្រើព្រះទាំងនោះឡើយ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបាននៅជាប់ក្នុងទឹកដី ដែលយើងបានឲ្យដល់អ្នក និងបុព្វ‌បុរសអ្នក តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានផ្ទៀងត្រចៀក ឬស្តាប់តាមយើងសោះ។¹⁶ដ្បិត ដោយឃើញថា ពួកកូនចៅយ៉ូណាដាប ជាកូនរេកាប បានសម្រេចតាមបង្គាប់របស់បុព្វ‌បុរសគេ ដែលផ្តាំមកនោះ តែជនជាតិទាំងនេះមិនបានស្តាប់តាមយើងទេ»។

¹⁷ហេតុនោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល គឺជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ យើងនឹងនាំគ្រប់ទាំងសេចក្ដីអាក្រក់មកលើពួកយូដា ហើយលើពួកអ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដូចជាយើងបានពោលទាស់នឹងគេហើយ ព្រោះយើងបានប្រាប់ដល់គេ តែគេមិនបានស្តាប់ទេ យើងបានហៅគេ តែគេមិនបានឆ្លើយតបឡើយ»។

¹⁸ព្យាការីយេរេមាថ្លែងទៅកាន់ពួកវង្សរេកាបថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានស្តាប់តាមបង្គាប់យ៉ូណាដាប ជាបុព្វ‌បុរសអ្នក ហើយរក្សាអស់ទាំងបញ្ញត្តិរបស់គាត់ ព្រមទាំងសម្រេចតាមអស់ទាំងពាក្យដែលគាត់បានផ្តាំមក¹⁹ដូច្នេះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពលោក ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា យ៉ូណា‌ដាបជាកូនរេកាប នឹងមិនដែលខានមានមនុស្សសម្រាប់ឈរនៅមុខយើងឡើយ»។

36

¹នៅឆ្នាំទីបួនក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម ជាបុត្រព្រះបាទយ៉ូសៀស ស្តេចយូដា ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាថា៖²«ចូរយកក្រាំងមួយមកកត់អស់ទាំងពាក្យដែលយើងបានប្រាប់អ្នក ទាស់នឹងពួកអុីស្រា‌អែល និងពួកយូដា ហើយទាស់នឹងជនជាតិទាំងប៉ុន្មាន ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលយើងបាននិយាយទៅកាន់អ្នក គឺតាំងពីគ្រាយ៉ូសៀសរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។³ប្រហែលជាពួកវង្សយូដានឹងស្តាប់អស់ទាំងសេចក្ដីអាក្រក់ ដែលយើងសម្រេចនឹងធ្វើដល់គេទេដឹង ប្រយោជន៍ឲ្យគេបានវិលមកពីផ្លូវអាក្រក់របស់គេរៀងខ្លួន ដើម្បីឲ្យយើងបានអត់ទោសចំពោះអំពើទុច្ចរិត និងអំពើបាបរបស់គេ»។

⁴ដូច្នេះ ព្យាការីយេរេមាក៏ហៅបារូក ជាកូននេរីយ៉ាមក ហើយបារូកក៏សរសេរអស់ទាំងព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ចុះក្នុងក្រាំងតាមមាត់ព្យាការីយេរេមា ជាព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អង្គបានមានព្រះ‌បន្ទូលដល់លោក។⁵ព្យាការីយេរេមាប្រាប់បារូកថា៖ «ខ្ញុំនៅជាប់ឃុំ ចូលទៅក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនបាន។⁶ដូច្នេះ ចូរអ្នកយកក្រាំងនេះ ដែលអ្នកបានសរសេរតាមមាត់យើង ទៅអានមើលព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ នៅត្រចៀករបស់បណ្ដា‌ជនក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ នៅថ្ងៃតមទៅ ហើយអ្នកត្រូវអានឲ្យឮដល់ត្រចៀកពួកជនជាតិយូដាទាំងអស់ ដែលចេញពីទីក្រុងរបស់គេមកដែរ។

⁷ប្រហែលជាគេនឹងទូល‌អង្វរដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយវិលមកពីផ្លូវអាក្រក់របស់គេរៀងខ្លួនទេដឹង ដ្បិតសេចក្ដីក្រោធ និងសេចក្ដីឃោរ‌ឃៅ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានពោលទាស់នឹងជនជាតិនេះ នោះធ្ងន់ក្រៃ‌លែង»។⁸ដូច្នេះ បារូក ជាកូននេរីយ៉ា ក៏សម្រេចតាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីដែលព្យាការីយេរេមាបានបង្គាប់ គឺបានអានមើលព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលកត់ចុះក្នុងក្រាំង នៅក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់។

⁹នៅខែទីប្រាំបួន ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំនៃរាជ្យព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម ជាបុត្រព្រះបាទយ៉ូសៀសស្តេចយូដានោះប្រជាជនទាំង‌ឡាយនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយបណ្ដា‌ជនដែលមក ចំណែកក្រុងយេរូ‌សាឡិម ពីទីក្រុងទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន ក៏ប្រកាសឲ្យមានថ្ងៃតមនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁰ពេលនោះ បារូកក៏អានមើលក្រាំង ជាពាក្យរបស់ព្យាការីយេរេមា ក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ឲ្យបណ្ដា‌ជនស្តាប់ គឺក្នុងបន្ទប់របស់ស្មៀនកេម៉ារា ជាកូនសាផាន ដែលនៅទី‌លានខាងលើ ត្រង់ទ្វារថ្មីនៃព្រះ‌វិហារព្រះ‌អម្ចាស់។

¹¹ពេលមីកា ជាកូនកេម៉ារា ដែលជាកូនរបស់សាផានបានឮអស់ទាំងព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលនៅក្នុងក្រាំងនោះហើយ។¹²គាត់ក៏ចុះទៅឯព្រះ‌រាជវាំង ចូលក្នុងបន្ទប់ស្មៀន ឃើញមានពួកចៅ‌ហ្វាយទាំងប៉ុន្មាននៅទីនោះ គឺស្មៀនអេលីសាម៉ា ហើយដេឡាយ៉ា ជាកូនសេម៉ាយ៉ា និងអែល‌ណា‌ថាន ជាកូនអ័កបោរ កេម៉ារា ជាកូនសាផាន សេដេគា ជាកូនហាណានា ហើយពួកចៅ‌ហ្វាយទាំងអស់ផង។

¹³លោកមីការៀបរាប់នូវសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលគាត់បានឮលោកបារូកអានឲ្យប្រជា‌ជនស្ដាប់។¹⁴ពេលនោះ គណៈរដ្ឋ‌មន្ត្រីចាត់លោកយេហ៊ូ‌ឌី ជាកូនរបស់លោកនេថា‌នា ជាចៅរបស់លោកសេលេ‌មា និងជាចៅ‌ទួតរបស់លោកគូស៊ី ឲ្យទៅជួបលោកបារូក ប្រាប់ថា៖ «ចូរយកក្រាំងដែលអ្នកអានឲ្យប្រជា‌ជនស្ដាប់នោះមក!»។ លោកបារូក ជាកូនរបស់លោកនេរី‌យ៉ា ក៏យកក្រាំងទៅជួបពួកមន្ត្រី។¹⁵ពួកគេបង្គាប់គាត់ថា៖ «សុំអង្គុយចុះ អានឲ្យយើងស្ដាប់!»។ លោកបារូកក៏អានឲ្យពួកលោកស្ដាប់។

¹⁶លុះកាលគេបានឮពាក្យទាំងនោះរួចហើយ គេក៏បែរមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយភិត‌ភ័យ ហើយនិយាយទៅបារូកថា៖ «យើងនឹងទូលដល់ស្តេច ពីពាក្យទាំងនេះជាមិនខាន»។¹⁷រួចគេសួរបារូកថា៖ «ចូរប្រាប់យើងមក ធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នកបានកត់អស់ទាំងពាក្យនេះតាមមាត់គាត់បាន?»។¹⁸បារូកឆ្លើយថា៖ «លោកបានប្រាប់ពាក្យទាំងនេះដល់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏យកទឹកខ្មៅសរសេរចុះក្នុងក្រាំងនេះ»។¹⁹ពេលនោះ ពួកចៅ‌ហ្វាយប្រាប់បារូកថា៖ «ចូរអ្នក និងយេរេមាទៅលាក់ខ្លួនទៅ កុំឲ្យអ្នកណាដឹងជានៅឯណាឡើយ»។

²⁰រួចគេក៏ចូលទៅគាល់ស្តេចនៅក្នុងដំណាក់ តែឯក្រាំង គេបានដាក់ទុកនៅក្នុងបន្ទប់របស់ស្មៀនអេលីសាម៉ា ហើយគេទូលដល់ស្តេចតាមអស់ទាំងពាក្យនោះ។²¹ដូច្នេះ ស្ដេចចាត់យេហ៊ូឌី ឲ្យទៅយកក្រាំងពីបន្ទប់ស្មៀនអេលីសាម៉ាមក រួចយេហ៊ូឌីក៏អានថ្វាយស្តេចស្ដាប់ និងពួកចៅ‌ហ្វាយទាំងអស់ ដែលឈរនៅខាងស្តេចដែរ។²²ខណៈនោះ ស្ដេចគង់ក្នុងដំណាក់សម្រាប់រដូវរងានៅខែទីប្រាំបួន ហើយមានភ្លើងឆេះនៅជើង‌ក្រានក្បែរនោះ។

²³ពេលយេហ៊ូឌីបានអានបីបួនជួរ ស្ដេចយកកាំបិតស្នៀតកាត់ក្រាំងនោះបោះទៅក្នុងភ្លើងជើង‌ក្រាន រហូតទាល់តែក្រាំងទាំងមូលឆេះអស់។²⁴ទោះទាំងស្ដេច ឬពួកមហាតលិក ដែលឮពាក្យទាំងនោះហើយ គេឥតមានស្លុតចិត្ត ឬហែកសម្លៀក‌បំពាក់សោះ។

²⁵ទោះបីជាអែល‌ណា‌ថាន ដេឡាយ៉ា និងកេម៉ារា ទូល‌អង្វរស្តេច សូមកុំដុតក្រាំងក៏ដោយ តែស្តេចមិនព្រមស្តាប់តាមទេ²⁶រួចស្ដេចបង្គាប់យេរ៉ា‌ម្អែល ជាកូនហាម៉ាលេក និងសេរ៉ាយ៉ាជាកូនអាសរាល ហើយសេលេមា ជាកូនអាប់ឌាល ឲ្យទៅចាប់ស្មៀនបារូក និងព្យាការីយេរេមាមក តែព្រះ‌ជាម្ចាស់បានលាក់លោកទុក។

²⁷ក្រោយដែលស្តេចបានដុតក្រាំងជាពាក្យទាំងនោះ ដែលបារូកបានសរសេរទុកតាមមាត់ព្យាការីយេរេមាហើយ នោះព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ក៏មកដល់ព្យាការីយេរេមាថា៖²⁸«ចូរយកក្រាំងមួយទៀត ហើយសរសេរទុកពាក្យដើមទាំងប៉ុន្មាន ដូចបានសរសេរចុះក្នុងក្រាំងមុននោះ ដែលយេហូ‌យ៉ាគីម ជាស្តេចយូដាបានដុតចោលទៅហើយនោះ។²⁹បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវប្រាប់យេហូ‌យ៉ាគីម ជាស្តេចយូដាថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលយ៉ាងដូច្នេះ អ្នកបានដុតក្រាំងនោះចោល ដោយពាក្យថា ហេតុអ្វីបានជាសរសេរដូច្នេះថា ស្តេចបាប៊ីឡូននឹងមក ហើយបំផ្លាញទឹកដីនេះ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យលែងមានទាំងមនុស្ស និងសត្វ?»

³⁰ហេតុនោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរយេហូ‌យ៉ាគីម ជាស្តេចយូដាដូច្នេះថា «នឹងគ្មានអ្នកណាសម្រាប់អង្គុយលើបល្ល័ង្ករបស់ដាវីឌឡើយ ហើយសាកសពយេហូយ៉ាគីមនឹងត្រូវបោះចោលទៅក្រៅ ហាលក្តៅនៅពេលថ្ងៃ និងសន្សើមកកនៅពេលយប់។³¹យើងនឹងដាក់ទោសយេហូយ៉ាគីម និងពូជពង្ស ព្រមទាំងពួកមហាតលិកទាំងប៉ុន្មាន ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់វារាល់គ្នា ហើយយើងនឹងនាំអស់ទាំងសេចក្ដីអាក្រក់មកលើវារាល់គ្នា និងលើពួកអ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយលើពួកមនុស្សនៅទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មានផង តាមដែលយើងបានពោលទាស់នឹងគេរាល់គ្នាហើយ តែគេមិនព្រមស្តាប់តាមសោះ»។

³²ដូច្នេះ ព្យាការីយេរេមាក៏យកក្រាំងមួយទៀត ឲ្យដល់ស្មៀនបារូក ជាកូននេរីយ៉ា ហើយគាត់ក៏សរសេរទុកអស់ទាំងពាក្យនោះតាមមាត់ព្យាការីយេរេមា ដូចជាមាននៅក្នុងក្រាំងដែលយេហូ‌យ៉ាគីម ស្តេចយូដាបានដុតចោលនោះ ក៏មានសេចក្ដីដូចគ្នាជាច្រើនទៀតបានបន្ថែមបញ្ចូលផង។

37

¹ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ីឡូន បានតាំងព្រះបាទសេដេគា ជាបុត្រព្រះបាទយ៉ូសៀសឲ្យឡើងសោយ‌រាជ្យជំនួសព្រះបាទកូនាស ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម។²ប៉ុន្តែ ទោះទាំងស្តេច ឬពួកមហាតលិក ឬបណ្ដា‌ជននៅក្នុងទឹកដីនោះ ក៏មិនបានស្តាប់តាមព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមក តាមរយៈព្យាការីយេរេមា។

³ព្រះបាទសេដេគាបានចាត់យេហ៊ូកាល ជាកូនសេលេមា និងសេផានា ជាកូនរបស់សង្ឃម្អាសេយ៉ា ឲ្យទៅជួបព្យាការីយេរេមា ដោយផ្តាំថា៖ «ចូរអធិស្ឋានដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងរាល់គ្នាឲ្យយើងឥឡូវផង»។⁴ព្យាការីយេរេមាក៏ទៅមកក្នុងបណ្ដា‌ជន ដ្បិតគេមិនទាន់បានឃុំទុកលោកនៅឡើយ។⁵គ្រានោះ ពល‌ទ័ពរបស់ផារ៉ោន ក៏លើកចេញពីទឹកដីអេស៊ីបមក កាលពួកខាល់ដេ ដែលកំពុងតែឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងយេរូ‌សាឡិម បានឮដំណឹងនោះ គេក៏ថយចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅ។

⁶ពេលនោះ ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ព្យាការីយេរេមាថា៖⁷«ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អ្នកត្រូវឆ្លើយតបនឹងស្តេចយូដា ដែលចាត់អ្នកឲ្យមកសួរដល់យើងថា ពួកពល‌ទ័ពរបស់ផារ៉ោន ដែលលើកចេញមកជួយអ្នក គេនឹងវិលត្រឡប់ទៅទឹកដីអេស៊ីប ជាទឹកដីរបស់គេវិញ។⁸បន្ទាប់មក ពួកខាល់ដេនឹងមកម្តងទៀត។ ច្បាំងនឹងទីក្រុងនេះ ហើយចាប់យក រួចគេនឹងដុតចោល»។

⁹ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលយ៉ាងដូច្នេះថា៖ «កុំបញ្ឆោតខ្លួនអ្នករាល់គ្នាដោយថា» ពួកខាល់ដេនឹងថយចេញពីយើងជាប្រាកដនោះឡើយ ដ្បិតគេមិនថយចេញទៅទេ។¹⁰ទោះបើអ្នករាល់គ្នាបានវាយពល‌ទ័ពទាំងមូលរបស់ពួកខាល់ដេដែលច្បាំងនឹងអ្នក ឲ្យសល់តែអ្នករបួសក៏ដោយ ក៏គេនឹងក្រោកឡើង នៅក្នុងត្រសាលគេរៀងខ្លួន មកដុតទីក្រុងនេះចោលដែរ»។

¹¹នៅគ្រាដែលពល‌ទ័ពរបស់ពួកខាល់ដេ បានថយចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅ ដោយខ្លាចពួកពល‌ទ័ពរបស់ផារ៉ោន¹²ព្យាការីយេរេមាបានចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទៅទឹកដីបេនយ៉ាមីន ដើម្បីទទួលដីជាចំណែករបស់លោក នៅក្នុងចំណោមអ្នកទឹកដីនោះ។¹³ពេលលោកកំពុងចេញតាមទ្វារបេនយ៉ាមីន នោះមានមេ‌ទ័ពពួកល្បាតនៅទីនោះឈ្មោះយារីយ៉ា ជាកូនសេលេមា ដែលជាកូនហាណានា អ្នកនោះក៏ចាប់ទឹកដីយេរេមា ដោយចោទថា៖ «អ្នកចូលដៃខាងពួកខាល់ដេ»។

¹⁴ព្យាការីយេរេមាប្រកែកថា៖ «មិនមែនទេ ខ្ញុំមិនចូលទៅខាងពួកខាល់ដេឡើយ»។ ប៉ុន្តែ យារីយ៉ាមិនព្រមជឿលោកសោះ ក៏ចាប់ព្យាការីយេរេមានាំទៅឯពួកចៅ‌ហ្វាយ។¹⁵ពួកចៅ‌ហ្វាយមានសេចក្ដីក្រោធនឹងព្យាការីយេរេមា ក៏វាយលោក ហើយនាំទៅឃុំទុកក្នុងផ្ទះស្មៀនយ៉ូណា‌ថាន ដ្បិតគេបានយកផ្ទះនោះធ្វើជាគុក។

¹⁶កាលព្យាការីយេរេមាបានចូលទៅក្នុងគុក នៅបន្ទប់ក្រោមដី នៅទីនោះជាយូរថ្ងៃ។¹⁷ព្រះបាទសេដេគាបានចាត់គេឲ្យទៅនាំលោកមក ស្ដេចសួរលោកដោយសម្ងាត់នៅក្នុងដំណាក់ថា៖ «តើមានព្រះ‌បន្ទូលណាមកពីព្រះ‌អម្ចាស់ឬទេ?»។ ព្យាការីយេរេមាទូលតបថា៖ «មាន»។ លោកក៏ទូលទៀតថា៖ «ទ្រង់នឹងត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃស្តេចបាប៊ីឡូន»។

¹⁸មួយទៀត ព្យាការីយេរេមាក៏ទូលសួរព្រះបាទសេដេគាថា៖ «តើទូល‌បង្គំបានធ្វើខុសអ្វីនឹងទ្រង់ ឬនឹងពួកនាម៉ឺន ឬនឹងពួកជនជាតិនេះ បានជាដាក់ទូល‌បង្គំនៅក្នុងគុកដូច្នេះ?¹⁹ឥឡូវ តើពួកព្យាការីរបស់ព្រះ‌អង្គនៅឯណា ដែលគេថ្លែងទំនាយថា ស្តេចបាប៊ីឡូនមិនមកទាស់នឹងទ្រង់ ឬទាស់នឹងទឹកដីនេះឡើយនោះ?²⁰ឥឡូវនេះ ឱព្រះ‌ករុណាជាអម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ សូមទ្រង់‌សណ្តាប់ សូមមេត្តាប្រោសឲ្យទូល‌បង្គំបានទូល‌អង្វរបន្តិច សូមកុំឲ្យទូល‌បង្គំត្រឡប់ទៅក្នុងផ្ទះរបស់ស្មៀនយ៉ូណាថានទៀតឡើយ ក្រែងទូល‌បង្គំស្លាប់នៅទីនោះ»។

²¹ដូច្នេះ ព្រះបាទសេដេគាបានបង្គាប់ឲ្យគេឃុំលោកទុកនៅទី‌លានគុកវិញ ហើយឲ្យគេយកនំបុ័ងមួយដុំ ពីផ្លូវនៃពួកដុតនំបុ័ងមកឲ្យលោករាល់ៗថ្ងៃ ដរាបដល់នំបុ័ងទាំងប៉ុន្មាននៅទីក្រុងបានអស់។ ដូច្នេះ ព្យាការីយេរេមាក៏នៅជាប់ក្នុងទី‌លានគុកនោះ។

38

¹លោកសេផា‌ធាជាកូនរបស់លោកម៉ាត់‌ថាន លោកកេដា‌លាជាកូនរបស់លោកផាស‌ហ៊ើរ លោកយេហ៊ូ‌កាលជាកូនរបស់លោកសេលេ‌មា និងលោកផាស‌ហ៊ើរជាកូនរបស់លោកម៉ាល់គា បានឮពាក្យដែលលោកយេរេមាធ្លាប់ប្រកាសប្រាប់ប្រជា‌ជនទាំងមូលថា៖²«ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅ: អ្នកដែលនៅក្នុងក្រុងនេះតទៅមុខទៀត នឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ ដោយទុរ្ភិក្ស និងដោយជំងឺអាសន្ន‌រោគ។ អ្នកដែលចេញទៅចុះចូលនឹងជន‌ជាតិខាល់ដេនឹងបានរួចជីវិត³ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា ក្រុងនេះពិតជាធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់កង‌ទ័ពស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ហើយគេនឹងដណ្ដើមយកបានមិនខាន»។

⁴ដូច្នេះ ពួកចៅ‌ហ្វាយទាំងប៉ុន្មាន ក៏ទូលស្តេចថា៖ «សូមទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យមនុស្សនេះត្រូវទោសដល់ស្លាប់ចុះ ពីព្រោះវានាំឲ្យពួកទាហានដែលសល់នៅក្នុងទីក្រុង និងពួកបណ្ដា‌ជនទាំង‌ឡាយខ្សោយដៃទៅ ដោយពោលពាក្យយ៉ាងនេះដល់គេ ដ្បិតមនុស្សនេះមិនស្វែងរកសេចក្ដីល្អ ដល់ជនជាតិនេះទេ គឺឲ្យគេត្រូវអន្តរាយវិញ»។⁵ព្រះបាទសេដេគាមានរាជ‌ឱង្ការតបថា៖ «មើល៍! វានៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃអ្នករាល់គ្នាហើយ ដ្បិតស្តេចមិនអាចនឹងធ្វើអ្វីទាស់ទទឹងនឹងអ្នករាល់គ្នាបានទេ»។

⁶គេក៏ចាប់យកព្យាការីយេរេមាទៅដាក់ក្នុងគុកងងឹតរបស់ម៉ាលគា ជាកូនហាម៉ាលេក ដែលនៅទី‌លានគុក គេយកខ្សែសម្រូតព្យាការីយេរេមាចុះទៅ រីឯនៅក្នុងគុកងងឹតនោះគ្មានទឹកទេ មានសុទ្ធតែភក់ ហើយព្យាការីយេរេមាក៏ផុងទៅក្នុងភក់នោះ។

⁷លោកអេបេឌ មេលេក ជនជាតិអេត្យូពី ដែលជាមហាតហិកនៅក្នុងវាំង។ គាត់បានឮថា គេដាក់ព្យាការីយេរេមាក្នុងគុកងងឹត។ គ្រានោះ ស្តេចកំពុងគង់នៅត្រង់ទ្វារ បេនយ៉ាមីន។⁸អេបេឌ មេលេកក៏ចេញពីព្រះ‌រាជវាំងទៅទូលស្តេចថា៖⁹«ឱព្រះ‌ករុណា ជាអម្ចាស់នៃទូល‌បង្គំអើយ ក្នុងការទាំងប៉ុន្មានដែលមនុស្សទាំងនេះបានធ្វើដល់ព្យាការីយេរេមា។ ពួកគេបានដាក់លោកឲ្យនៅក្នុងគុកងងឹត ដ្បិតមុខជាលោកនឹងស្លាប់នៅទីនោះ ដោយការអត់ឃ្លានជាមិនខាន ពីព្រោះគ្មានអាហារនៅក្នុងទីក្រុងទេ»។

¹⁰ដូច្នេះ ស្ដេចបង្គាប់ អេបេឌ មេលេក ជាជនជាតិអេត្យូពីថា៖ «ចូរនាំមនុស្សសាមសិបនាក់ពីទីនេះទៅជា‌មួយអ្នក ហើយយកព្យាការីយេរេមា ចេញពីគុកងងឹតមកក្រែងលោកស្លាប់»។¹¹ដូច្នេះ អេបេឌ មេលេកក៏យកមនុស្សទាំងនោះទៅជា‌មួយ ចូលទៅក្នុងព្រះ‌រាជដំណាក់ គឺទៅកាន់បន្ទប់សម្លៀកបំពាក់នៅក្នុងឃ្លាំង យកក្រណាត់ចាស់ៗ និងសម្លៀកបំពាក់រយ៉ី‌រយ៉ៃពីកន្លែងនោះ ហើយចងនឹងខ្សែពួរ សម្រូតចុះទៅឲ្យយេរេមានៅក្នុងអណ្ដូងងងឹត។

¹²អេបេឌ មេលេក ជាជនជាតិ អេត្យូពី ក៏ប្រាប់ព្យាការី យេរេមាថា៖ «សូមទ្រាប់កំណាត់ចាស់ និងអាវរយ៉ី‌រយ៉ៃទាំងនេះ នៅក្រោមក្លៀកលោកពីក្រោមខ្សែពួរទៅព្យាការីយេរេមាក៏ធ្វើដូច្នោះ។¹³រួចក្រោយមក ពួកគេយោងទាញព្យាការីយេរេមាឡើងពីគុកងងឹតមក ហើយលោកបាននៅជាប់ក្នុងទី‌លានគុកចាំយាមវិញ។

¹⁴ព្រះបាទសេដេគាបានចាត់គេទៅនាំព្យាការីយេរេមា មកនៅត្រង់ទ្វារទីបីក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ស្ដេចមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់ព្យាការីយេរេមាថា៖ «យើងចង់សួរអ្នកនៅការមួយ កុំលាក់នឹងយើងឡើយ»។¹⁵ព្យាការីយេរេមា ទូលព្រះបាទសេដេគាថា៖ «ប្រសិន‌បើទូល‌បង្គំទូលទ្រង់ឲ្យជ្រាប តើទ្រង់មិនសម្លាប់ទូល‌បង្គំមែនទេ? ហើយបើទូល‌បង្គំឲ្យជាយោបល់ នោះទ្រង់ក៏មិនព្រមស្តាប់តាមដែរ»។¹⁶ព្រះបាទសេដេគាស្បថនឹងព្យាការីយេរេមាដោយសម្ងាត់ថា៖ «ដូចជាព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌ជន្មរស់នៅ ដែលព្រះ‌អង្គបានបង្កើតព្រលឹងឲ្យយើង នោះយើងនឹងមិនសម្លាប់ ឬប្រគល់អ្នកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលរកជីវិតអ្នកឡើយ»។

¹⁷ព្យាការីយេរេមាទូលព្រះបាទសេដេគាថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល គឺជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ បើទ្រង់យាងចេញទៅរកអ្នកសឹកនាំរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូន នោះទ្រង់នឹងមានព្រះ‌ជន្មគង់នៅ ហើយទីក្រុងនេះក៏មិនត្រូវដុតបំផ្លាញដែរ។ គឺទ្រង់ និងពួកវង្សាក៏បានរួចជីវិតដែរ។¹⁸ប៉ុន្តែ បើទ្រង់មិនព្រមចេញទៅរកពួកអ្នកដឹកនាំរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូនទេ ទីក្រុងនេះនឹងត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខាល់ដេ។ ពួកគេនឹងដុតចោល ហើយទ្រង់ក៏មិនរួចពីកណ្ដាប់ដៃគេដែរ»។

¹⁹ព្រះបាទសេដេគាមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់ព្យាការីយេរេមាថា៖ «យើងខ្លាចពួកជនជាតិយូដា ដែលចូលដៃខាងពួកខាល់ដេ ហើយក្រែងជនជាតិខាល់ដេប្រគល់យើង ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃគេ ហើយគេប្រព្រឹត្តអាក្រក់មកលើយើង»។

²⁰ព្យាការីយេរេមាទូលតបថា៖ «គេមិនប្រគល់ទ្រង់ទៅឲ្យពួកគេទេ។ សូមទ្រង់ស្តាប់តាមព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ តាមដែលទូល‌បង្គំទូលដល់ទ្រង់ចុះ នោះទ្រង់នឹងបានសេចក្ដីសុខ ហើយនឹងមានព្រះ‌ជន្មគង់នៅ។²¹ដ្បិតប្រសិន‌បើទ្រង់យាងចេញទៅក្រៅនោះគឺជាជម្រកជីវិត ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានសម្ដែងសេចក្ដីនេះ ឲ្យទូល‌បង្គំបានឃើញ។

²²ស្ត្រីទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅសល់ក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចយូដា នឹងត្រូវនាំចេញទៅឯពួកចៅ‌ហ្វាយរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូន ហើយ ស្ត្រីទាំងនោះនឹងពោលថា ពួកជំនិតរបស់ទ្រង់បានបញ្ឆោតទ្រង់ ហើយក៏ឈ្នះទ្រង់ផង ឥឡូវនេះ ព្រះ‌បាទរបស់ព្រះ‌ករុណាផុងជាប់ ទៅក្នុងភក់ហើយ នោះគេងាកចេញពីទ្រង់ទៅ។²³គេនឹងនាំភរិយា និងព្រះ‌រាជ្យបុត្ររបស់ព្រះ‌ករុណាទាំងប៉ុន្មាន ចេញទៅឯពួកខាល់ដេ ហើយព្រះករុណាផ្ទាល់ក៏មិនរួចពីកណ្ដាប់ដៃគេដែរ គឺដៃស្តេចបាប៊ីឡូននឹងចាប់ទ្រង់បាន ហើយទ្រង់នឹងជាហេតុឲ្យទីក្រុងនេះត្រូវភ្លើងឆេះ»។

²⁴ព្រះបាទសេដេគាមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់ព្យាការីយេរេមាថា៖ «កុំឲ្យអ្នកណាដឹងពីពាក្យទាំងនេះឡើយ អ្នកមិនត្រូវស្លាប់ទេ។²⁵ប៉ុន្តែ បើពួកចៅ‌ហ្វាយឮថា យើងបាននិយាយនឹងអ្នក ហើយគេមករកអ្នក ដោយពាក្យថា ចូរប្រាប់យើងពីសេចក្ដីដែលអ្នកបានទូលដល់ស្តេច កុំលាក់យើងឲ្យសោះ យើងមិនសម្លាប់អ្នកទេ ហើយប្រាប់យើងពីសេចក្ដីដែលស្តេចមានព្រះ‌បន្ទូលនឹងអ្នកដែរ។²⁶អ្នកត្រូវប្រាប់ដល់គេថា ខ្ញុំគ្រាន់តែទូល‌អង្វរស្ដេច សូមកុំឲ្យខ្ញុំត្រូវវិលត្រឡប់ទៅក្នុងផ្ទះយ៉ូណាថាន ឲ្យស្លាប់នៅទីនោះប៉ុណ្ណោះទេ»។

²⁷បន្ទាប់មក ពួកចៅ‌ហ្វាយទាំងប៉ុន្មាន ក៏មកឯយេរេមាសួរយ៉ាងនោះមែន ហើយលោកប្រាប់គេតាមគ្រប់ទាំងពាក្យដែលស្តេចបានបង្គាប់។ ដូច្នេះ គេក៏លែងនិយាយនឹងលោកទៅ ពីព្រោះការនោះមិនបានបើកឲ្យគេឃើញទេ។²⁸ដូច្នេះ ព្យាការីយេរេមាក៏នៅជាប់ក្នុងទី‌លានគុក ដរាបដល់ថ្ងៃដែលគេចាប់យកក្រុងយេរូ‌សាឡិមបាន។

39

¹នៅខែទីដប់ ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំបួន នៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទសេដេ‌គា ជាស្ដេចទឹកដីយូដា ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន លើកកង‌ទ័ពទាំងមូលមកដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ហើយឡោម‌ព័ទ្ធទីក្រុង។²នៅខែទីបួន ថ្ងៃទីប្រាំបួន ក្នុងឆ្នាំទីដប់មួយ នៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទសេដេ‌គាកង‌ទ័ពបាប៊ី‌ឡូន បានទម្លុះកំពែងក្រុង។³ពេលនោះមេ‌ទ័ពរបស់ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ដណ្ដើមយកបានទ្វារកណ្ដាល។ មេ‌ទ័ពទាំងនោះ គឺលោកនើកាល-‌សារេ‌ស៊ើរ លោកសាំការ-‌នេប៊ូ លោកសាសេ‌គិម ជាមេលើពួកមហា‌តលិក លោកមេបញ្ជា‌ការនើកាល-‌សារេ‌ស៊ើរ និងមេ‌ទ័ពឯទៀតៗរបស់ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន។

⁴វាបានកើតឡើងក្នុងកាលព្រះបាទសេដេគា ជាស្តេចយូដា និងពួកទាហានទាំងប៉ុន្មានបានឃើញគេ។ ហើយពួកគេក៏រត់ចេញពីទីក្រុងទៅទាំងយប់ តាមផ្លូវសួន‌ច្បាររបស់ស្តេច ដែលចេញតាមទ្វារនៅកណ្ដាលកំផែងទាំងពីរ។ ស្តេចចេញតម្រង់ទៅឯទឹកដីវាល។⁵ប៉ុន្តែ ពល‌ទ័ពជនជាតិខាល់ដេ ក៏ដេញតាមព្រះបាទសេដេគាទាន់នៅត្រង់វាលយេរីខូរ។ កាលពួកគេចាប់ទ្រង់បានហើយ ក៏នាំទៅព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន ត្រង់រីបឡា នៅទឹកដីហាម៉ាត ហើយនេប៊ូក្នេសាក៏កាត់ទោសព្រះអង្គ។

⁶ស្តេចបាប៊ីឡូនសម្លាប់ពួកបុត្រារបស់ព្រះបាទសេដេគា នៅចំពោះព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះអង្គត្រង់រីបឡានោះ ក៏សម្លាប់ពួកអ្នកមានត្រកូលខ្ពស់ទាំងប៉ុន្មាននៃទឹកដីយូដាដែរ។⁷ហើយចាក់បង្ខូចព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះបាទសេដេគា រួចដាក់ច្រវាក់នាំទៅឯទឹកដីបាប៊ីឡូន។

⁸ពួកខាល់ដេក៏ដុតព្រះ‌រាជវាំង និងផ្ទះទាំងប៉ុន្មានរបស់បណ្ដា‌ជនចោល ព្រមទាំងរំលំកំផែងក្រុងយេរូ‌សាឡិមផង។⁹បន្ទាប់មក នេប៊ូសា‌រ៉ាដាន ជាមេ‌ទ័ពធំ លោកដឹក‌នាំសំណល់ពួកបណ្ដា‌ជនដែលនៅក្នុងទីក្រុង។ ហើយក៏រួមទាំងពួកអ្នកដែលចូលខាងលោក ព្រមទាំងសំណល់នៃប្រជាជនទាំង‌ឡាយទៅជាឈ្លើយ ដល់ទឹកដីបាប៊ីឡូន។¹⁰ប៉ុន្តែ នេប៊ូសា‌រ៉ាដាន ជាមេ‌ទ័ពធំ លោកទុកពួកអ្នកក្រីក្រក្នុងបណ្ដា‌ជន ជាពួកអ្នកដែលគ្មានអ្វីសោះ ឲ្យនៅក្នុងទឹកដីយូដា។ ហើយនៅគ្រានោះ ពួកគេក៏ឲ្យដំណាំទំពាំងបាយជូរ និងចម្ការគឺនៅក្នុងថ្ងៃតែមួយ។

¹¹ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន បានបង្គាប់នេប៊ូសា‌រ៉ាដាន ជាមេ‌ទ័ពធំ ពីដំណើរព្យាការីយេរេមាថា៖¹²«ចូរទំនុក‌បម្រុងព្យាការីយេរេមាឲ្យបានល្អផង កុំធ្វើបាបលោកឡើយ គឺត្រូវប្រព្រឹត្តនឹងលោកតាមដែលលោកប្រាប់ចុះ»។¹³ដូច្នេះ នេប៊ូសា‌រ៉ាដាន ជាមេ‌ទ័ពធំ ហើយនេប៊ូសាសបាន រ៉ាប-សារីស នើកាល-សារេស៊ើរ រ៉ាប-ម៉ាក់ ព្រមទាំងចៅ‌ហ្វាយធំៗទាំងអស់របស់ស្តេចបាប៊ីឡូន។¹⁴ក៏ចាត់គេឲ្យទៅយកព្យាការីយេរេមាពីទី‌លានគុក មកប្រគល់ដល់កេដាលា ជាកូនអ័ហ៊ី‌កាម ដែលជាកូនសាផាន ឲ្យនាំលោកទៅផ្ទះវិញ ដូច្នេះ លោកយេរេមាបានរស់នៅក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំងនោះ។

¹⁵ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ បានមកដល់ព្យាការីយេរេមា ពេលលោកជាប់នៅក្នុងទី‌លានគុកនៅឡើយ នោះថា៖¹⁶«ចូរទៅប្រាប់អេបេឌ-មេលេកជាជនជាតិអេត្យូពី ដូច្នេះ គឺថាព្រះ‌ជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា មើល៍! យើងនឹងនាំអស់ទាំងពាក្យរបស់យើងមកលើក្រុងនេះ ឲ្យបានសេចក្ដីអាក្រក់ មិនមែនជាសេចក្ដីល្អទេ។ ពាក្យទាំងនោះនឹងបានសម្រេចនៅមុខអ្នកក្នុងថ្ងៃនោះ។

¹⁷ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «យើងនឹងជួយអ្នកឲ្យរួចនៅថ្ងៃនោះ ហើយអ្នកមិនត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកមនុស្សនោះ ដែលអ្នកខ្លាចឡើយ។¹⁸ដ្បិតយើងនឹងជួយសង្គ្រោះអ្នកពិតប្រាកដ អ្នកមិនត្រូវដួលដោយដាវឡើយ គឺនឹងបានរួចជីវិត ពីព្រោះអ្នកបានយកយើងជាទីទុកចិត្ត នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់»។

40

¹ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល មកកាន់ព្យាការីយេរេមា ក្រោយដែលនេប៊ូសា‌រ៉ាដាន ជាមេ‌ទ័ពធំ បានលែងលោកនៅត្រង់រ៉ាម៉ា ក្នុងកាលដែលគេបានចាប់លោក ដាក់ច្រវាក់ ជា‌មួយពួកក្រុងយេរូ‌សាឡិម និងពួកទឹកដីយូដាទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេនាំទៅជាឈ្លើយនៅទឹកដីបាប៊ីឡូននោះ។²មេ‌ទ័ពធំយកព្យាការីយេរេមាមកនិយាយថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ព្រះ‌អង្គបានប្រកាសសេចក្ដីអាក្រក់នេះទម្លាក់លើទីនេះ។

³ហើយព្រះ‌ជាម្ចាស់បាននាំការនេះមក ព្រមទាំងសម្រេចតាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គ ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើបាបនឹងព្រះ‌អង្គ ហើយមិនបានស្តាប់តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ ហេតុនោះបានជាការនេះកើតដល់អ្នករាល់គ្នា។⁴ដូច្នេះ មើល៍! នៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំដោះច្រវាក់ចេញពីដៃអ្នក។ ប្រសិន‌បើអ្នកចូលចិត្តទៅទឹកដីបាប៊ីឡូនជា‌មួយខ្ញុំ ក៏ចូលមកចុះ ខ្ញុំនឹងទំនុក‌បម្រុងអ្នកដោយល្អ តែបើមិនពេញចិត្តទៅឯទឹកដីបាប៊ីឡូនជា‌មួយខ្ញុំទេ នោះតាមតែចិត្តចុះ ទឹកដីទាំងមូលនៅមុខអ្នកហើយ។ នៅកន្លែងណាដែលអ្នកគិតថាស្រួល ហើយគួរឲ្យអ្នកទៅ អ្នកទៅចុះ»។

⁵ពេលលោកយេរេមាមិនទាន់ឆ្លើយ លោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដានក៏ពោលទៀតថា៖ «សុំលោកវិលទៅជួបនឹងលោកកេដា‌លា ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌កាម និងកូនលោកសាផាន ដែលព្រះចៅក្រុងបាប៊ី‌ឡូនបានតែង‌តាំងឲ្យគ្រប់‌គ្រងទឹកដីយូដានោះ។ សូមស្នាក់នៅជាមួយគាត់ ក្នុងចំណោមប្រជា‌ជនទៅ ឬមួយលោកចង់ទៅកន្លែងណាផ្សេងទៀត តាមចិត្តលោកប្រាថ្នា»។ លោករាជប្រតិភូបានប្រគល់ស្បៀង និងជំនូនខ្លះទៀត ជូនលោក ហើយប្រាប់ឲ្យលោកចេញទៅ។⁶លោកយេរេមាក៏ទៅជួបលោកកេដា‌លា ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌កាម នៅក្រុងមីសប៉ា រួចស្នាក់នៅជាមួយគាត់ ក្នុងចំណោមប្រជា‌ជនដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះ។

⁷ពេលនោះពួកមេ‌ទ័ពទាំងប៉ុន្មាន ដែលពួននៅទឹកដីស្រែចម្ការ ព្រមទាំងពួកទាហានរបស់គេ កាលបានឮថា ស្តេចបាប៊ីឡូន បានតាំងកេដាលា ជាកូនអ័ហ៊ី‌កាម ឡើងជា ចៅ‌ហ្វាយលើទឹកដី ហើយបានផ្ទុក‌ផ្តាក់មនុស្សទាំងប្រុសទាំងស្រី និងកូនក្មេងជាអ្នកក្រីក្របំផុតក្នុងទឹកដី ដែលមិនបានចាប់ទៅជាឈ្លើយ នៅទឹកដីបាប៊ីឡូន ឲ្យនៅក្នុងអំណាចលោក។⁸ដូច្នេះ ពួកគេក៏មកឯកេដាលា ត្រង់មីសប៉ាគឺមានអ៊ីស‌ម៉ា‌អែល ជាកូននេថានា យ៉ូ‌ហា‌ណាន និងយ៉ូណាថាន ជាកូនការា សេរ៉ាយ៉ា ជាកូនថានហ៊ូមែត និងពួកកូនរបស់អេផាយ ពីទឹកដីនថូផា ហើយយេសានា ជាកូនរបស់ម្នាក់នៅម៉ាកាធី ព្រមទាំងពួកទាហានរបស់គេផង។

⁹កេដាលា ជាកូនអ័ហ៊ី‌កាម និងជាចៅសាផាន ក៏ស្បថនឹងមេ‌ទ័ពទាំងនោះ និងទាហានរបស់គេ ដោយពាក្យថា៖ «កុំខ្លាចនឹងបម្រើពួកខាល់ដេឡើយ ចូរអាស្រ័យនៅក្នុងទឹកដីនេះ ហើយបម្រើដល់ស្តេចបាប៊ីឡូនចុះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានសេចក្ដីសុខ។¹⁰មើល៍! ខ្ញុំនឹងនៅត្រង់មីសប៉ា ដើម្បីធ្វើជាអ្នកដំណាង នៅមុខពួកខាល់ដេណាដែលមករកយើងរាល់គ្នា។ ដូច្នេះ ចូរទៅប្រមូលផលទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងផលរដូវក្តៅ ព្រមទាំងប្រេងទុកដាក់ក្នុងភាជនៈរបស់អ្នករាល់គ្នាទៅ។ ហើយរស់នៅក្នុងទីក្រុងទាំងនោះ ដែលអ្នករាល់គ្នាចាប់បានទៅ»។

¹¹មួយទៀត ពួកយូដាទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅទឹកដីម៉ូអាប់ និងនៅកណ្ដាលពួកកូនចៅអាំម៉ូន និងនៅទឹកដីអេដុម ព្រមទាំងនៅគ្រប់ទាំងទឹកដីផ្សេងៗទៀតផង កាលបានឮថា ស្តេចបាប៊ីឡូនបានទុកសំណល់ពួកយូដាឲ្យនៅសល់ ហើយបានតាំងកេដាលា ជាកូនអ័ហ៊ី‌កាម និងជាចៅសាផាន ឲ្យត្រួត‌ត្រាលើគេ។¹²ពួកយូដាទាំងនោះ ក៏ចេញពីគ្រប់ទីកន្លែងដែលគេត្រូវបណ្តេញទៅវិលមកក្នុងទឹកដីយូដា ជួបកេដាលាត្រង់មីសប៉ា។ ហើយគេក៏ប្រមូលផលទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងផលរដូវក្តៅជាច្រើន។

¹³យ៉ូ‌ហា‌ណាន ជាកូនការា និងពួកមេ‌ទ័ពទាំងប៉ុន្មាន ដែលពួននៅទឹកដីស្រែចម្ការ គេក៏មកជួបកេដាលានៅត្រង់មីសប៉ា។¹⁴គេជម្រាបលោកថា៖ «តើលោកជ្រាបឬទេថា ប្អាលីស ជាស្តេចពួកកូនចៅអាំម៉ូន បានចាត់អ៊ីស‌ម៉ា‌អែល ជាកូននេថានា ឲ្យមកសម្លាប់លោក?» តែកេដាលា ជាកូនអ័ហ៊ី‌កាមមិនជឿគេទេ។

¹⁵ដូច្នេះ យ៉ូ‌ហា‌ណាន ជាកូនការា ក៏ពិគ្រោះនឹងកេដាលា ដោយសម្ងាត់នៅត្រង់មីសប៉ាថា៖ «សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំទៅចុះ ខ្ញុំនឹងសម្លាប់អ៊ីស‌ម៉ា‌អែល ជាកូននេថានា ឥតឲ្យអ្នកណាដឹងឡើយ តើទុកឲ្យវាមកសម្លាប់លោកធ្វើអ្វី? ហេតុអ្វីពួកយូដាទាំងប៉ុន្មាន ដែលបានមូលមកឯលោក គេនឹងត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅ ហើយសំណល់ពួកយូដានឹងត្រូវវិនាស?»¹⁶ប៉ុន្តែ កេដាលា ជាកូនអ័ហ៊ី‌កាម ប្រាប់ដល់យ៉ូ‌ហា‌ណាន ជាកូនការាថា៖ «កុំធ្វើដូច្នោះឡើយ ដ្បិតអ្នកនិយាយកុហកអំពីអ៊ីស‌ម៉ា‌អែលទេ»។

41

¹ប៉ុន្តែវាបានកើតឡើងនៅខែទីប្រាំពីរ អ៊ីស‌ម៉ា‌អែល ជាកូននេថានា ដែលជាកូនអេលីសាម៉ា ក្នុងវង្សាស្តេច ហើយជានាយកធំម្នាក់របស់ស្តេច ព្រមទាំងដប់នាក់ឯទៀត ក៏មករកកេដាលាជាកូនអ័ហ៊ី‌កាម នៅត្រង់មីសប៉ា ហើយគេបានបរិ‌ភោគអាហារជា‌មួយគ្នានៅទីនោះ។²អ៊ីស‌ម៉ា‌អែល ជាកូននេថានា និងដប់នាក់ដែលនៅជា‌មួយ ក៏ក្រោកឡើងប្រហារកេដាលា ជាកូនអ័ហ៊ី‌កាម ដែលជាកូនសាផានដោយដាវ គឺគេសម្លាប់អ្នកដែលស្តេចបាប៊ីឡូនបានតាំងឡើង ធ្វើជាចៅ‌ហ្វាយលើទឹកដីនោះ។³អ៊ីស‌ម៉ា‌អែលក៏សម្លាប់ពួកយូដាទាំងអស់ ដែលនៅជា‌មួយកេដាលាត្រង់មីសប៉ាដែរ ព្រមទាំងពួកខាល់ ជាទាហានដែលនៅទីនោះផង។

⁴កន្លងបានពីរថ្ងៃ ក្រោយដែលសម្លាប់កេដាលាហើយ ឥតមានអ្នកណាដឹងសោះ។⁵នោះមានមនុស្សមកពីស៊ីគែម ស៊ីឡូរ និងសាម៉ារី ចំនួនប៉ែតសិបនាក់ គេបានកោរពុក‌ចង្កា ព្រមទាំងហែកអាវ ហើយអារសាច់ខ្លួន ក៏កាន់តង្វាយម្សៅ និងកំញាន ដើម្បីនាំយកទៅឯព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់។

⁶ដូច្នេះ អ៊ីស‌ម៉ា‌អែល ជាកូននេថានា ក៏ចេញពីមីសប៉ាទៅទទួលគេទាំងយំបណ្តើរ កាលបានទៅដល់គេហើយ ក៏និយាយថា៖ «សូមមករកកេដាលា ជាកូនអ័ហ៊ី‌កាម!»⁷ពេលគេចូលទៅក្នុងទីក្រុងហើយ អ៊ីស‌ម៉ា‌អែល ជាកូននេថានា និងពួកអ្នកដែលនៅជា‌មួយ ក៏សម្លាប់គេបោះចោលទៅក្នុងអណ្ដូង។

⁸ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានដប់នាក់ពោលទៅកាន់លោកអ៊ីស្មា‌អែលថា៖ «សូមកុំសម្លាប់យើងខ្ញុំអី យើងខ្ញុំមានស្បៀងអាហារលាក់ទុកនៅក្នុងចម្ការ គឺមានស្រូវ មានអង្ករ ប្រេង និងទឹកឃ្មុំ»។ លោកអ៊ីស្មា‌អែលក៏ទុកជីវិតឲ្យអ្នកទាំងដប់នោះ។⁹អណ្ដូងដែលលោកអ៊ីស្មា‌អែលបោះសាក‌សពអ្នកដែលគាត់បានសម្លាប់ ជាអណ្ដូងដែលព្រះ‌បាទអេសា ជាស្ដេចទឹកដីយូដាបានជីក នៅគ្រាធ្វើសឹកជាមួយព្រះ‌បាទបាសា ជាស្ដេចទឹកដីអុីស្រា‌អែល។ លោកអ៊ីស្មា‌អែលបោះសាក‌សពពេញក្នុងអណ្ដូងនោះ។

¹⁰បន្ទាប់មក លោកអ៊ីស្មា‌អែលចាប់ប្រជា‌ជនដែលនៅសេស‌សល់នៅមីសប៉ា ព្រមទាំងពួកបុត្រីរបស់ស្ដេច និងអស់អ្នកដែលរស់នៅមីសប៉ា គឺអស់អ្នកដែលលោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដាន ជារាជប្រតិភូ ផ្ទុក‌ផ្ដាក់ទៅឲ្យលោកកេដា‌លា ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌កាម មើលខុសត្រូវ នាំទៅជាឈ្លើយ។ លោកអ៊ីស្មា‌អែលចាប់អ្នកទាំងនោះជាឈ្លើយនាំទៅទឹកដីអាំម៉ូន។

¹¹កាលលោកយ៉ូហាណាន ជាកូនរបស់លោកការ៉ា និងមេទាហានទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោក បានឮពីការអាក្រក់ទាំងប៉ុន្មានដែលលោកអ៊ីស្មា‌អែល ជាកូនរបស់លោកនេថា‌នាបានប្រព្រឹត្ត។¹²ដូច្នេះ ពួកគេក៏នាំទាហានទាំងអស់ដែលនៅជាមួយ ចេញទៅតាមវាយលោកអ៊ីស្មា‌អែល ជាកូនរបស់លោកនេថា‌នា។ ពួកគេតាមគាត់ទាន់នៅបឹងគីបៀន។

¹³មានការមួយបានកើតឡើង គឺប្រជា‌ជនដែលលោកអ៊ីស្មា‌អែលចាប់នាំមកជាមួយ ឃើញលោកយ៉ូហាណាន ជាកូនរបស់លោកការ៉ា និងមេទាហានទាំងអស់ដែលនៅជាមួយលោក គេត្រេក‌អរយ៉ាងខ្លាំង។¹⁴ដូច្នេះ ប្រជា‌ជនដែលលោកអ៊ីស្មា‌អែលចាប់ទៅជាឈ្លើយ នាំគ្នាបកក្រោយ ចូលរួមជាមួយលោកយ៉ូហាណាន ជាកូនរបស់លោកការ៉ា។

¹⁵ប៉ុន្តែ លោកអ៊ីស្មា‌អែល ជាកូនរបស់លោកនេថា‌នា និងបក្ស‌ពួករបស់គាត់ប្រាំបីនាក់ ដែលបានមកពីលោកយ៉ូហាណាន។ គាត់បានគេចខ្លួនរួច ហើយរត់ទៅដល់ទឹកដីអាំម៉ូន។¹⁶លោកយ៉ូហាណាន ជាកូនរបស់លោកការ៉ា ព្រមទាំងពួកមេទាហាននៅជាមួយ បាននាំប្រជា‌ជនដែលលោករំដោះពីលោកអ៊ីស្មា‌អែលនៅគីបៀនមកវិញ គឺទាំងទាហាន ទាំងស្ត្រី ទាំងក្មេងៗ ទាំងមហា‌តលិកដែលនៅសេស‌សល់ ហើយត្រូវលោកអ៊ីស្មា‌អែលចាប់ពីមីសប៉ា ក្រោយបានសម្លាប់លោកកេដា‌លា ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌កាម។

¹⁷ក្រោយមក ពួកគេនាំគ្នាចេញដំណើរ ហើយឈប់នៅផ្ទះសំណាក់គីមហាំ ជិតភូមិបេថ្លេ‌ហិម។ ពួកគេបម្រុងនឹងបន្តដំណើរទៅទឹកដីអេស៊ីប ដោយព្រោះគេចពីពួកខាល់ដេ។¹⁸ពួកគេនឹកខ្លាច ដោយលោកអ៊ីស្មា‌អែល ជាកូនរបស់លោកនេថា‌នា បានសម្លាប់លោកកេដា‌លា ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌កាម ដែលស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូនតែង‌តាំងឲ្យគ្រប់‌គ្រងទឹកដី។

42

¹ពួកមេ‌ទ័ពទាំងអស់ លោកយ៉ូហាណានជាកូនរបស់លោកការ៉ា លោកយេសា‌នាជាកូនរបស់លោកហូសា‌យ៉ា និងប្រជា‌ជនទាំងមូល ចាប់ពីអ្នកតូចរហូតដល់អ្នកធំ នាំគ្នាទៅជួបព្យាការីយេរេមា។²ពួកគេថ្លែងថា៖ «សូមយកការទាំងអស់នេះមកដាក់ចំពោះព្រះអង្គ។ សូមអធិស្ឋានដល់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់លោក សម្រាប់មនុស្សទាំងនេះដែលមានចំនួនតិច ដូចលោកឃើញហើយ។³សូមព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់លោក បង្ហាញឲ្យយើងស្គាល់ផ្លូវដែលពួកយើងត្រូវដើរ និងអ្វីដែលយើងខ្ញុំត្រូវធ្វើផង»។

⁴ព្យាការីយេរេមាតបទៅពួកគេវិញថា៖ «ខ្ញុំបានឮពីអ្នកទាំងអស់គ្នាហើយ។ ខ្ញុំនឹងទូល‌អង្វរព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា តាមសំណូមពររបស់អ្នក។ ខ្ញុំនឹងប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹង នូវព្រះ‌បន្ទូល ដែលព្រះ‌អម្ចាស់ឆ្លើយមកអ្នក។ មិនលាក់‌លៀមពីអ្នកឡើយ»។⁵ពួកគេនិយាយទៅកាន់លោកយេរេមា «សូមព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើជាសាក្សីដ៏ពិតប្រាកដ និងដោយស្មោះត្រង់ ទាស់នឹងយើង ប្រសិនបើយើងខ្ញុំមិនធ្វើតាម អ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់លោក បង្គាប់មកយើងបានធ្វើ។⁶ទោះបីជាយ៉ាង ការល្អឬអាក្រក់ក្តី យើងនឹងស្តាប់តាមសម្លេងនៃព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើង ទៅកាន់អស់អ្នកដែលយើងបញ្ចូនអ្នកទៅគេ ដូច្នេះការនេះនឹងបានល្អសម្រាប់យើង គឺនៅពេលដែលយើងស្តាប់បង្គាប់សម្លេងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ»។

⁷នៅចុងថ្ងៃទីដប់ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយេរេមា។⁸ដូច្នេះ លោកក៏ហៅលោកយ៉ូហាណាន ជាកូនរបស់លោកការ៉ា និងពួកមេ‌ទ័ពទាំងអស់ដែលនៅជាមួយគាត់ ព្រមទាំងប្រជា‌ជនទាំងមូល តាំងពីអ្នកតូចរហូតដល់អ្នកធំ។⁹លោកបានថ្លែងទៅពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានចាត់ខ្ញុំឲ្យទូល‌អង្វរព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅ៖¹⁰ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាបន្តរស់នៅក្នុងទឹកដីនេះ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នារឹងមាំ គឺយើងមិនបំផ្លាញអ្នករាល់គ្នាទេ យើងនឹងដាំអ្នករាល់គ្នា គឺយើងមិនដកអ្នករាល់គ្នាទៀតឡើយ យើងនឹងបង្វែការមហន្តរាយចេញពីអ្នករាល់គ្នា។

¹¹នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ កុំខ្លាចចំពោះស្តេចបាប៊ីឡូន ដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងតែខ្លាចនោះ ដ្បិតយើងនៅជា‌មួយ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងដោះអ្នករាល់គ្នា ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់គេ។ ដ្បិតយើងនឹងប្រោសមេត្តាដល់អ្នក។¹²ដ្បិត យើងនឹងក្តីមេត្តាដល់អ្នក ហើយនឹងនាំអ្នកឲ្យត្រឡប់ទៅទឹកដីរបស់អ្នកវិញ។

¹³ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាថា៖ «យើងខ្ញុំមិនរស់នៅក្នុងទឹកដីនេះទេ» ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមស្តាប់សម្លេងរបស់យើង គឺជាសម្លេងនៃព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នក។¹⁴ហើយអ្នកនិយាយថា៖ «ទេ! យើងរាល់គ្នានឹងទៅរស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបវិញ ជាកន្លែងដែលមិនឃើញចម្បាំង ក៏មិនឮសូរត្រែ ហើយមិនត្រូវអត់‌ឃ្លានទេ។ ទីនោះដែលយើងនឹងអាស្រ័យនៅ»។

¹⁵ពេលនេះ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ពួកអ្នកជនជាតិយូដាអើយ។ ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា "បើអ្នករាល់គ្នាកាត់ចិត្តនឹងទៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបពិត ហើយក៏នឹងអាស្រ័យនៅទីនោះ¹⁶ដូច្នេះ ដាវដែលអ្នករាល់គ្នាខ្លាចនឹងតាមអ្នកទាន់ នៅក្នុងទឹកដីអេសុីប។ ហើយគ្រោះទុរ្ភិក្សដែលអ្នករាល់គ្នាខ្លាច នឹងកើតនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបដែរ ហើយអ្នកនឹងត្រូវស្លាប់នៅទីនោះ។¹⁷អស់អ្នកដែលពេញចិត្តនឹងទៅអាស្រ័យនៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប នោះនឹងបានដូច្នោះ គឺគេនឹងស្លាប់ដោយដាវ ដោយអំណត់ និងអាសន្ន‌រោគ។ គ្មាននរណាម្នាក់សល់ទេ ឬគេចរួចពីការអាក្រក់ ដែលយើងនឹងនាំមកលើគេនោះឡើយ។

¹⁸ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិ អុីស្រា‌អែលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាទៅទឹកដីអេស៊ីប យើងនឹងជះកំហឹងដ៏ខ្លាំង‌ក្លារបស់យើងទៅលើអ្នករាល់គ្នា ដូចយើងបានជះទៅលើអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមដែរ។ ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយយកឈ្មោះអ្នករាល់គ្នាទៅដាក់បណ្ដាសាជេរ ប្រមាថ និងចំអក‌ឡក‌ឡឺយឲ្យគ្នា អ្នករាល់គ្នាពុំបានឃើញទឹកដីនេះវិញឡើយ»។¹⁹លោកយេរេមាបានថ្លែងថា «ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ រំលឹកដល់អ្នកដែលជាជនជាតិយូដា។ កុំទៅទឹកដីអេសុីបឡើយ! ពីព្រោះយើងបានប្រាប់អ្នករួចហើយ គឺយើងនឹងទាស់ជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ។

²⁰ដ្បិត អ្នករាល់បានបោកចិត្តខ្លួនអ្នក ដោយសុំខ្ញុំឲ្យទូល‌អង្វរព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ទាំងពោលថា៖ សូមអង្វរព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើង ឲ្យយើងខ្ញុំផង។ អ្វីៗដែលព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំមានព្រះ‌បន្ទូល សូមប្រាប់យើងមក នោះយើងនឹងធ្វើតាមទាំងអស់។²¹ដ្បិតខ្ញុំក៏ប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងនៅថ្ងៃនេះ តែអ្នករាល់គ្នាពុំព្រមស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយក៏ពុំស្ដាប់សេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះអង្គបង្គាប់ឲ្យខ្ញុំនាំមកប្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែរ។²²ឥឡូវនេះ ចូរដឹងឲ្យច្បាស់ថា អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ ដោយទុរ្ភិក្ស ឬដោយជំងឺអាសន្ន‌រោគ ក្នុងទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាចង់ទៅរស់នៅ»។

43

¹លោកយេរេមាថ្លែងប្រាប់ប្រជា‌ជន ចប់ហើយពីព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួកគេ គឺព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះអង្គប្រគល់ឲ្យលោកនាំមកប្រាប់ពួកគេ។²លោកអសា‌រាជាកូនរបស់លោកហូសា‌យ៉ា លោកយ៉ូហាណានជាកូនរបស់លោកការ៉ា និងពួកដេលអំនួតបាន ពោលមកកាន់លោកយេរេមាថា៖ «លោកនិយាយកុហក។ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់យើង ពុំបានចាត់លោកឲ្យមកហាមពួកយើងទៅរស់នៅទឹកដីអេស៊ីបទេ។³ដ្បិតបារូក ជាកូនរបស់លោកនេរី‌យ៉ាទេតើ ដែលអុច‌អាលលោកឲ្យប្រឆាំងនឹងពួកយើង ដើម្បីប្រគល់ពួកយើងទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកខាល់ដេ ហើយអ្នកធ្វើឲ្យយើងស្លាប់ និងចាប់ពួកយើងធ្វើឈ្លើយនៅបាប៊ី‌ឡូន»។

⁴លោកយ៉ូហាណានជាកូនរបស់លោកការ៉ា ពួកមេ‌ទ័ព និងប្រជា‌ជនទាំងអស់ មិនព្រមស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អម្ចាស់បង្គាប់ឲ្យពួកគេរស់នៅក្នុងទឹកដីយូដាឡើយ។⁵លោកយ៉ូហាណានជាកូនរបស់លោកការ៉ា និងពួកមេ‌ទ័ព នាំប្រជា‌ជនយូដាទាំងអស់ដែលនៅសេស‌សល់ ដែលបានភៀសខ្លួនទៅនៅក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិផ្សេងៗ ហើយវិលមករស់នៅក្នុងទឹកដីយូដាវិញ។⁶ពួកគេបានយកទាំងប្រុស ទាំងស្រី ទាំងក្មេងៗ រួមទាំងបុត្រីរបស់ស្ដេច និងអ្នកផ្សេងទៀត ដែលលោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដាន ជារាជប្រតិភូ បានទុកឲ្យនៅជាមួយលោកកេដា‌លា ជាកូនរបស់លោកអហ៊ី‌កាម និងជាចៅរបស់លោកសាផានទៅជាមួយ។ ពួកគេក៏នាំព្យាការីយេរេមា និងលោកបារូក ជាកូនរបស់លោកនេរី‌យ៉ាទៅដែរ។⁷គឺពួកគេចេញដំណើរទៅទឹកដីអេស៊ីប ហើយទៅដល់ក្រុងថាផ្នេស ពួកគេមិនព្រមស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទេ។

⁸ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយេរេមា នៅថាផ្នេសដោយបន្ទូលថា៖⁹«ចូរយកដុំថ្មធំៗទៅកប់ក្នុងដីឥដ្ឋ ដែលស្ថិតនៅព្រលានធ្វើពីឥដ្ឋខាងមុខមាត់ទ្វារដំណាក់របស់ស្ដេចផារ៉ោន នាក្រុងតាផា‌ណែស ឲ្យប្រជា‌ជនយូដាឃើញ»។¹⁰ក្រោយមកចូលប្រាប់ពួកគេថា «ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅ៖ មើល៍! យើងនឹងប្រើគេឲ្យទៅហៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងមក។ យើងនឹងដាក់បល្ល័ង្ករបស់នេប៊ូ‌ក្នេសាត្រង់កន្លែងកប់ថ្មនេះ ហើយនេប៊ូ‌ក្នេសាក៏ដំឡើងស្វេតច្ឆត្ររបស់ខ្លួននៅកន្លែងនេះដែរ។

¹¹នេប៊ូ‌ក្នេសានឹងមកវាយទឹកដីអេស៊ីប។ ពេលនោះ អ្នកណាដែលតម្រូវឲ្យស្លាប់ អ្នកនោះត្រូវតែស្លាប់ អ្នកណាដែលតម្រូវឲ្យជាប់ជាឈ្លើយ អ្នកនោះនឹងត្រូវគេកៀរយកទៅជាឈ្លើយ អ្នកណាដែលតម្រូវឲ្យស្លាប់ដោយមុខដាវ អ្នកនោះនឹងស្លាប់ដោយមុខដាវ។¹²យើងនឹងដុតកម្ទេចវិហាររបស់ព្រះនានានៃទឹកដីអេស៊ីប។ គឺនេប៊ូ‌ក្នេសានឹងដុតកម្ទេចរូបបដិមាទាំងនោះ ហើយនាំយកខ្លះទៅជាជយ‌ភណ្ឌផង។ នេប៊ូ‌ក្នេសានឹងរឹបអូសយកអ្វីៗចេញអស់ពីទឹកដីអេស៊ីប ដូចគេយកចៃចេញពីអាវរោមសត្វដែរ។ នេប៊ូ‌ក្នេសាចាកចេញទៅវិញ ដោយជ័យជំនៈ។¹³នេប៊ូ‌ក្នេសានឹងកម្ទេចស្តូបទាំង‌ឡាយ នៅក្រុងបេត‌សេម៉េស នៅទឹកដីអេស៊ីប។ ព្រមទាំងដុតកម្ទេចទីសក្ការៈរបស់ព្រះនានានៃទឹកដីអេស៊ីបផង»។

44

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយេរេមា ឲ្យប្រាប់ ជន‌ជាតិយូដាដែលតាំងទីលំ‌នៅក្នុងអេស៊ីប គឺអ្នកនៅក្រុងមីគដូល ក្រុងថាផ្នេស ក្រុងណូប និងនៅទឹកដីប៉ាត្រូសដូចតទៅ។²«ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាឃើញគ្រោះកាចទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងបានធ្វើឲ្យកើតមាននៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម និងនៅក្រុងនានាក្នុងទឹកដីយូដា។ មើល៍! សព្វថ្ងៃ ក្រុងទាំងនោះនៅសល់តែគំនរបាក់បែក ហើយគ្មានប្រជា‌ជនរស់នៅទេ។³ការទាំងនោះកើតមកដោយសារមនុស្សធ្វើបាប ដោយដុតគ្រឿងក្រអូប គោរពបម្រើព្រះដទៃ។ ជាព្រះដែលពួកគេផ្ទាល់ និងដូនតារបស់ពួកគេពុំធ្លាប់ស្គាល់ផងដែរ។

⁴ដូច្នេះ យើងបានចាត់អ្នកបម្រើទាំងប៉ុន្មានរបស់យើង គឺពួកព្យាការីទៅកាន់ពួកគេ។ យើងចាត់ពួកគេឲ្យបា្រប់ថា៖ កុំប្រព្រឹត្តអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ដែលយើងស្អាប់នោះឡើយ។⁵ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានស្ដាប់ទេ ហើយក៏មិនងាកចេញពីអំពើអាក្រក់ដែរ ហើយនៅតែដុតគ្រឿងក្រអូបថ្វាយដល់ព្រះដទៃទៀត។⁶ដូច្នេះ កំហឹងរបស់យើងក៏ឆេះ‌ឆួលឡើង ដូចភ្លើងឆេះកម្ទេចក្រុងនានា នៅក្នុងទឹកដីយូដា និងផ្លូវទាំងប៉ុន្មាននៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ នៅសល់តែគំនរបាក់បែក និងក្លាយទៅជាទីស្មសានដូចសព្វថ្ងៃ»។

⁷ឥឡូវនេះ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល និងជាព្រះនៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាធ្វើការអាក្រក់ទាស់នឹងខ្លួនឯង? ហេតុអ្វីបានជានាំប្រជា‌ជនទាំងប្រុស ទាំងស្រី ទាំងក្មេង ទាំងទារក ចេញពីទឹកដីយូដា? នឹងគ្មានអ្នកណាម្នាក់បានរួចជីវិតឡើយ។⁸តាមរយៈអំពើអាក្រក់របស់អ្នកបានធ្វើឲ្យយើងខឹងជាមួយ និងទង្វើនៃដៃរបស់អ្នករាល់គ្នាដោយថ្វាយតង្វាយដុតដល់ព្រះផ្សេងជាច្រើន នៅក្នុងទឹកដីអេសុីប គឺជាកន្លែងដែលអ្នកបានទៅតាំងទីលំនៅ។ អ្នកបានរស់នៅទីនោះដូច្នេះកន្លែងនោះនឹងត្រូវបំភ្លាញ ដូច្នេះពួកអ្នកនឹងក្លាយទៅជាបណ្តាសារ នៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនានា នៅលើផែនដីនេះ។

⁹តើអ្នករាល់គ្នាភ្លេចអំពើអាក្រក់ដែលដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា ស្ដេចទឹកដីយូដា ពួកស្រីស្នំ អ្នករាល់គ្នា និងប្រពន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នា បានប្រព្រឹត្តក្នុងទឹកដីយូដា និងនៅតាមដងផ្លូវនៃក្រុងយេរូ‌សាឡឹមហើយឬ?¹⁰រហូតមកទល់សព្វថ្ងៃ គ្មាននរណាម្នាក់នឹកស្ដាយដោយខ្លួនបានធ្វើខុស គ្មាននរណាម្នាក់គោរពកោតខ្លាចយើង ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់ប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យ‌វិន័យ និងច្បាប់ ដែលយើងប្រគល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា និងដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ»។

¹¹ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «យើងសម្រេចចិត្តដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នា ហើយលុបបំបាត់ជន‌ជាតិយូដាទាំងមូល។¹²ដ្បិត យើងនឹងប្រហារជន‌ជាតិយូដាដែលនៅសេស‌សល់ ហើយចេញមករស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប។ ពួកគេនឹងត្រូវវិនាសសូន្យនៅទឹកដីអេស៊ីបនេះ ពួកគេនឹងត្រូវស្លាប់ ដោយមុខដាវ និងដោយទុរ្ភិក្ស។ តាំងពីអ្នកតូចរហូតដល់អ្នកធំ ពួកគេត្រូវវិនាសសូន្យទាំងអស់គ្នា ដោយមុខដាវ និងដោយទុរ្ភិក្ស។ ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយយកឈ្មោះពួកគេ ទៅដាក់បណ្ដាសា ជេរប្រមាថ នេះគឺជាការក៏អាក្រក់បំផុត។

¹³ដ្បិត យើងនឹងដាក់ទោសអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីប ដូចយើងបានដាក់ទោសអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ឲ្យស្លាប់ដោយមុខដាវ ដោយទុរ្ភិក្ស និងដោយជំងឺអាសន្ន‌រោគដែរ។¹⁴ពេលនេះ ក្នុងចំណោមជន‌ជាតិយូដា ដែលនៅសេស‌សល់ ហើយមករស់នៅទឹកដីអេស៊ីបនេះ គ្មាននរណាម្នាក់រត់រួច និងរស់រានមានជីវិតឡើយ។ ទោះបីពួកគេប្រាថ្នាចង់វិលត្រឡប់ទៅទឹកដីយូដាវិញក្ដី ក៏ពួកគេវិលទៅវិញមិនបានដែរ លើក‌លែងតែមនុស្សមួយចំនួនតិចណាស់ដែលបានរួចជីវិត»។

¹⁵ក្រោយមក ពួកអ្នកដែលដឹងថាប្រពន្ធរបស់ខ្លួនតែងតែដុតគ្រឿងក្រអូបសែនព្រះដទៃ ព្រមទាំងស្រីៗទាំងអស់ដែលប្រជុំគ្នាយ៉ាងច្រើនកុះ‌ករនៅទីនោះ និងប្រជា‌ជនទាំងអស់ដែលរស់នៅក្រុងប៉ាត្រូស ក្នុងទឹកដីអេស៊ីប នាំគ្នាតបទៅលោកយេរេមាវិញ។¹⁶ពួកគេនិយាយបែបនេះថា៖ «ទោះបីលោកមានប្រសាសន៍មកយើងក្នុងនាមព្រះ‌អម្ចាស់ក្ដី ក៏យើងមិនចង់ស្ដាប់ពាក្យរបស់លោកដែរ។¹⁷ដ្បិត យើងចង់ធ្វើអ្វីៗតាមការសម្រេចរបស់យើង គឺដុតគ្រឿងក្រអូប និងច្រួច‌ស្រាសែនម្ចាស់‌ក្សត្រីនៅស្ថាន‌សួគ៌ដូចយើង និងដូនតារបស់យើង ព្រមទាំងស្ដេច និងពួកមន្ត្រីធ្លាប់ធ្វើនៅតាមក្រុងនានាក្នុងទឹកដីយូដា និងនៅតាមដងផ្លូវក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ ហើយក្រោយមក យើងនឹងមានអាហារបរិភោគបរិបូណ៌ ហើយនឹងជម្រុងចម្រើន ដោយគ្មានការរងទុក្ខវេទនាអ្វីទេ។

¹⁸ប៉ុន្តែ តាំងពីពេលដែលយើងឈប់ធ្វើការនោះវិញទេ គឺឈប់ដុតគ្រឿងក្រអូប និងឈប់ច្រួច‌ស្រាសែនម្ចាស់‌ក្សត្រីនៅស្ថាន‌សួគ៌ យើងខ្វះខាតសព្វគ្រប់ ព្រមទាំងត្រូវវិនាសដោយមុខដាវ និងដោយទុរ្ភិក្សផងដែរ»។¹⁹ហើយពួកស្រីៗទាំងនោះនិយាយបន្ថែមទៀតថា៖ «ពេលយើងដុតគ្រឿងក្រអូប និងច្រួច‌ស្រាថ្វាយម្ចាស់‌ក្សត្រីនៅស្ថាន‌សួគ៌នោះ តើនេះមិនមែនប្ដីរបស់យើងបានយល់ស្របទាំងស្រុងទេឬ ពេលយើងធ្វើនំឲ្យដូចជារូបរបស់ម្ចាស់‌ក្សត្រី ហើយថ្វាយព្រះ‌នាង ព្រមទាំងច្រួច‌ស្រា ថ្វាយដល់ស់ម្ចាស់‌ក្សត្រីផងនោះ?»

²⁰ពេលនោះ លោកយេរេមាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជា‌ជនទាំងមូល ទៅកាន់ទាំងប្រុស ទាំងស្រី និងអស់អ្នកដែលបានឆ្លើយតបមកលោកថា៖²¹«តើព្រះអម្ចាស់មិនបានចាំ គ្រប់ទាំងគ្រឿងក្រអូបដែលអ្នករាល់គ្នា និងដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងស្ដេច មន្ត្រី និងអ្នកស្រុក បានដុតតាមទីក្រុងនានាក្នុងទឹកដីយូដា ហើយនិងនៅតាមដងផ្លូវក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម? ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់ក៏បានឃើញ និងចងចាំជានិច្ចផងដែរ។

²²ក្រោយមក ព្រះ‌អម្ចាស់ពុំអាចទ្រាំនឹងអំពើអាក្រក់ ព្រមទាំងអំពើដ៏គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តនោះ តទៅមុខទៀតឡើយ ហេតុនេះហើយបានជាទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នាក្លាយទៅជាគំនរបាក់បែក ជាទីស្មសាន ជាដីត្រូវបណ្ដាសា ហើយគ្មានមនុស្សរស់នៅដូចសព្វថ្ងៃ។²³ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាដុតគ្រឿងក្រអូប និងប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ គឺអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ មិនប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យ‌វិន័យ ច្បាប់ និងដំបូន្មានរបស់ព្រះអង្គ»។

²⁴លោកយេរេមាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជា‌ជនទាំងមូល និងស្រីៗទាំងនោះថា៖ «ជន‌ជាតិយូដាទាំងអស់ដែលរស់នៅទឹកដីអេស៊ីបអើយ ចូរនាំគ្នាស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូចតទៅ៖ អ្នករាល់គ្នា និងប្រពន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នាបាននិយាយ ហើយធ្វើតាមពាក្យរបស់ខ្លួនភ្លាម គឺអ្នករាល់គ្នានិយាយថា «យើងចង់ធ្វើតាមពាក្យដែលយើងបន់‌ស្រន់ ដោយដុតគ្រឿងក្រអូប និងច្រួច‌ស្រាសែនម្ចាស់‌ក្សត្រីនៅស្ថាន‌សួគ៌»។ ដូច្នេះ នឹងមិនបានតាមការបន់ស្រន់ឡើយ។

²⁶សូមស្តាប់ ជន‌ជាតិយូដាទាំងអស់ ដែលរស់នៅទឹកដីអេស៊ីបអើយ មើល៍! ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ យើងសូមស្បថក្នុងនាមដ៏ឧត្ដមរបស់យើងផ្ទាល់ថា៖ យើងលែងឲ្យជន‌ជាតិយូដាណាម្នាក់ ដែលរស់នៅទឹកដីអេស៊ីបយកឈ្មោះយើងមកស្បថ ដោយពោលថា ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏មានព្រះ‌ជន្មគង់នៅទៀតហើយ។²⁷មើល៍! យើងតាមមើលពួកគេ ដើម្បីដាក់ទោស គឺមិនមែនផ្ដល់សុភមង្គលទេ។ ប្រជា‌ជនយូដាទាំងអស់ដែលរស់នៅទឹកដីអេស៊ីប នឹងត្រូវវិនាសដោយមុខដាវ និងដោយទុរ្ភិក្ស រហូតដល់ផុតពូជ។²⁸មនុស្សមួយចំនួនតូច ដែលគេចផុតពីមុខដាវនឹងចាកចេញពីទឹកដីអេស៊ីប វិលត្រឡប់ទៅទឹកដីយូដាវិញ។ ដូច្នេះ ជន‌ជាតិយូដាដែលនៅសេស‌សល់ទាំងប៉ុន្មាន ពីចំណោមអស់អ្នកដែលមករស់នៅទឹកអេស៊ីបនេះ មុខជាដឹងថា ពាក្យរបស់នរណាបានសម្រេចជារូបរាង តើពាក្យរបស់យើង ឬពាក្យរបស់ពួកគេ។

²⁹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា យើងនឹងផ្ដល់ទីសម្គាល់មួយឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា យើងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នាឲ្យរងទុក្ខវេទនានៅលើទឹកដីនេះ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថាអ្វីកើតឡើងគឺស្របតាមពាក្យរបស់យើងមែន។³⁰ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលបែបនេះថា៖ មើល៍! «យើងនឹងប្រគល់ផារ៉ោន‌ហូប្រា ជាស្ដេចទឹកដីអេស៊ីប ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់អស់អ្នក ដែលចង់ប្រហារជីវិតស្ដេចនេះ។ ដូចយើងបានប្រគល់សេដេ‌គា ជាស្ដេចទឹកដីយូដា ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់នេប៊ូ‌ក្នេសា ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ជាសត្រូវដែលចង់ប្រហារជីវិតសេដេ‌គាយ៉ាងនោះដែរ គឺសត្រូវគេនឹងតាមប្រមាញ់ជីវិតគេដែរ»។

45

¹នេះជាពាក្យដែលព្យាការីយេរេមាបាននិយាយនឹងបារូក ជាកូននេរីយ៉ា ក្នុងកាលដែលបារូកបានសរសេរពាក្យទាំងនេះ ចុះក្នុងក្រាំងតាមមាត់ព្យាការីយេរេមា គឺនៅក្នុងឆ្នាំទីបួននៃរាជ្យព្រះបាទយេហូ‌យ៉ាគីម ជាបុត្រយ៉ូសៀស ស្តេចយូដា ដោយលោកថ្លែងថា៖²«ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលអំពីអ្នកបារូកអើយ³អ្នកពោលថា ខ្ញុំត្រូវវេទនាហើយ! ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានទុក្ខកង្វល់ ថែមពីលើការឈឺចាប់ដែលខ្ញុំកំពុងតែមានស្រាប់ ខ្ញុំថ្ងូររហូតដល់អស់កម្លាំង ខ្ញុំមិនអាចសម្រាកបានទេ។

⁴នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកប្រាប់ដល់គេ៖ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលការនេះ៖ យើងនឹងមិនកម្ទេចចោលនូវអ្វីៗដែលយើងបានសង់ឡើយ យើងនឹងដកចោលនូវអ្វីៗដែលយើងបានដាំ យើងធ្វើដូច្នេះនៅលើផែនដីទាំងមូល។⁵ប៉ុន្តែអ្នក តើអ្នកប្រាថ្នាចង់បានភាពឧត្តុង្គ‌ឧត្ដមឬ? កុំមានបំណងដូច្នេះទៀតឡើយ។ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យទុក្ខវេទនា កើតមានដល់សត្វលោកទាំងមូល នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ តែយើងនឹងឲ្យអ្នកបានរួចជីវិត នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នកទៅ»។

46

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អម្ចាស់ថ្លែងមកកាន់លោកយេរេមា ទាក់ទងនិងប្រជា‌ជាតិផ្សេងៗ។²នៅឆ្នាំទីបួននៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីម ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទយ៉ូសៀស ស្ដេចទឹកដីយូដា ព្រះ‌ចៅផារ៉ោន‌នេកោ ជាស្ដេចទឹកដីអេស៊ីប ស្ថិតនៅក្រុងកើ‌កេ‌មីសជិតទន្លេអឺប្រាត ហើយច្បាំងចាញ់ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន។ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលស្ដីអំពីទឹកដីអេស៊ីប និងកង‌ទ័ពរបស់ព្រះ‌ចៅផារ៉ោន‌នេកោដូចតទៅ៖³ចូរតម្រៀបគ្នាជាក្បួនទ័ពតូច ឬធំ ចូររៀបចំខ្លួនចូលច្បាំង។⁴ទ័ពសេះត្រូវចងបង្ហៀរសេះ ហើយឡើងជិះទៅ ចូរតម្រៀបគ្នាជាជួរ ពាក់មួកដែក សំលៀងមុខលំពែង ហើយពាក់អាវ‌ក្រោះទៅ។

⁵ហេតុអ្វីបានជាយើងឃើញពួកគេ ធ្លាក់ទឹកចិត្តដូច្នេះ? ពួកគេនាំគ្នាដកទ័ពថយ ទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែត្រូវខ្មាំងសម្លាប់ ពួកគេបាក់ទ័ពរត់ ឥតបែរក្រោយឡើយ។ ការព្រឺខ្លាចស្ថិតនៅគ្រប់ទីកន្លែង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់⁶អ្នករត់លឿនពុំអាចរត់រួចខ្លួនឡើយ ហើយពួកទាហានរបស់ក៏ពុំអាចគេចខ្លួនបានដែរ។ ពួកគេនឹងជំពប់ដួលត្រង់ នៅទិសខាងជើង ដៃទន្លេអឺប្រាត។

⁷តើនរណាប្រៀបដូចទន្លេនីលជន់‌ជោរឡើង ហើយប្រៀបដូចទឹកទន្លេហូរលិចច្រាំង?⁸គឺអេស៊ីបនេះហើយដែលប្រៀបដូច ទន្លេនីលជន់‌ជោរឡើង ហើយប្រៀបដូចទឹកទន្លេហូរលិចច្រាំង។ អ្នកនៅអេសុីបថា៖ ខ្ញុំនឹងជន់ឡើងលិចផែនដី។ ខ្ញុំនឹងវាយក្រុង និងសម្បត្តិទ្រព្យទាំងអស់។⁹ចូរនាំគ្នាឡើងជិះសេះ វាយសម្រុកទៅ! រទេះចម្បាំង។ ចូរសម្រុកទៅមុខយ៉ាងលឿន! ទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែ ពីទឹកដីអេត្យូ‌ពី ទឹកដីពូធ ដែលជាអ្នកកាន់ខែល និងទាហានពីទឹកដីលូឌដែលជាអ្នកបាញ់ព្រួញចូរនាំគ្នាចេញទៅដែរ។

¹⁰នៅថ្ងៃនោះគឺជាថ្ងៃសងសឹក ដ្បិតព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមួល ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងសង‌សឹកទៅលើខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ។ មនុស្សជាច្រើននឹងស្លាប់ដោយមុខដាវ។ ហើយមានឈាមដាបគ្រប់ទិស‌ទី។ ដ្បិត នៅទីនោះនឹងមានយញ្ញ‌បូជា ថ្វាយដល់ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល នៅក្នុងទឹកដីខាងជើង តាមមាត់ទន្លេអឺប្រាត។

¹¹ឱកូនស្រីក្រមុំនៃទឹកដីអេស៊ីព្ទអើយ ចូរឡើងទៅឯទឹកដីកាឡាត យកប្រទាលមុខសះចុះ អ្នកនឹងប្រើថ្នាំច្រើនមុខ ជាឥតប្រយោជន៍ទេ អ្នកនឹងមើលខ្លួនមិនជាឡើយ។¹²ប្រជា‌ជាតិនានាទទួលដំណឹងថា អ្នកត្រូវអាម៉ាស់ ព្រោះសម្រែករបស់អ្នក លាន់ឮពាស‌ពេញលើផែនដី។ ទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែរត់បុកគ្នា ដួលស្លាប់ទាំងពីរនាក់»។

¹³នេះជាព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានថ្លែងប្រាប់ដល់ព្យាការីយេរេមាអំពីព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ត្រូវទៅវាយទឹកដីអេស៊ីប៖¹⁴«ចូរប្រកាសនៅទឹកដីអេស៊ីប ចូរប្រាប់ឲ្យគេដឹងនៅក្រុងមីគដូល ចូរប្រាប់ឲ្យគេដឹងនៅក្រុងណូប និងក្រុងថាផ្នេស! ត្រូវពោលថា ចូររៀបចំខ្លួន និងត្រៀមខ្លួនទៅ ដ្បិតដាវនៃសង្គ្រាមផ្ទុះឡើងនៅជុំ‌វិញអ្នកហើយ។

¹⁵ហេតុអ្វីបានជាព្រះគោ ដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់អ្នក បែរជាអោនមុខទៅដីដូច្នេះ? ពួកព្រះទាំងនោះគឺមិនអាចឈរបានទេ នៅពេលព្រះ‌អម្ចាស់ផ្ដួលគេ ឲ្យរលំទៅលើដីនោះ។¹⁶ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានធ្វើមនុស្សចំនួនច្រើភ័យញ័រ។ ទាហានបានដូលលើគ្នាម្តងមួយៗ។ ពួកគេបានទាំងពោលថា ចូរយើងក្រោកឡើង។ ត្រឡប់ទៅផ្ទះយើងវិញ។ សូមឲ្យយើងត្រឡប់ទៅរកអ្នកស្រុក និងមាតុ‌ភូមិរបស់យើងវិញ។ ដើម្បីគេចឲ្យផុតពីសង្គ្រាមដ៏សាហាវនេះ។¹⁷ពួកបានគេប្រកាសថា ព្រះ‌ចៅផារ៉ោន ជាស្ដេចទឹកដីអេស៊ីប គឺបានតែសម្លេង គឺជាស្តេចដែលមានត្រចៀកសរ។

¹⁸ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រដែលមានព្រះ‌នាមថា ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល មានព្រះ‌បន្ទូល ដោយយកព្រះ‌ជន្មរបស់ ព្រះអង្គផ្ទាល់ជាសាក្សីថា តាបោរ ពិតជាភ្នំមួយក្នុងចំណោមភ្នំឯទៀតៗ ហើយភ្នំកើមែលនៅជាប់នឹងសមុទ្រយ៉ាងណា។¹⁹ប្រជា‌ជនទឹកដីអេស៊ីប ចូរវេចបង្វេចទៅ ដ្បិតខ្មាំងនឹងកៀរអ្នកទៅជាឈ្លើយ។ ក្រុងណូបនឹងក្លាយទៅជាទីស្មសាន ជាកន្លែងដែលឆេះខ្ទេច‌ខ្ទី គ្មាននរណារស់នៅ។

²⁰ទឹកដីអេស៊ីបប្រៀបបាននឹងគោញីស្ទាវដ៏ស្អាត តែនឹងមានមូសដ៏សាហាវ។ ពីទិសខាងជើងមកខាំ។²¹ពួកទាហានដែលទឹកដីអេស៊ីបជួលមកច្បាំង ឲ្យពួកគេ សុទ្ធតែមានសាច់មានឈាមដូចគោបំប៉ន តែទាហានទាំងនោះក៏បកក្រោយដែរ គេរត់ទាំងអស់គ្នា។ គ្មាននរណាស៊ូ‌ទ្រាំបានទេ ដ្បិតថ្ងៃមហន្ត‌រាយ គឺជាពេលដែលយើងដាក់ទោសពួកគេ បានធ្លាក់មកលើពួកគេហើយ។²²ពេលសត្រូវលើកទ័ពមកវាយលុកពួកគេ កង‌ទ័ពអេស៊ីបនាំគ្នារត់ទៅយ៉ាងស្ងៀម‌ស្ងាត់ ដូចពស់ដែលកំពុងលូន។ សត្រូវមកវាយពួកគេ ដូចអ្នកកាប់អុស កាន់ពូថៅ បម្រុងកាប់រំលំដើមឈើ។

²³ទ័ពសត្រូវនាំគ្នាកាប់ព្រៃឈើ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ទោះបីព្រៃនោះពិបាកចូលក៏ដោយ។ ដ្បិតពួកសត្រូវមានចំនួនច្រើនឥតគណនា គឺច្រើនជាងហ្វូងកណ្ដូបទៅទៀត ហើយមិនអាចរាប់បាននោះទេ។²⁴ប្រជា‌ជននៅទឹកដីអេស៊ីបត្រូវអាម៉ាស់។ ពួកគេធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ជនជាតិ ដែលមកពីទិសខាងជើង»។

²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «យើងនឹងដាក់ទោសអាំម៉ូន ជាព្រះនៃក្រុងណូ ព្រមទាំងផារ៉ោន ជាស្ដេចទឹកដីអេស៊ីប គឺយើងដាក់ទោសព្រះ និងស្ដេចទឹកដីអេស៊ីប យើងដាក់ទោសផារ៉ោន និងអស់អ្នកដែល ផ្ញើជីវិតលើស្ដេចនេះ។²⁶យើងនឹងប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ អស់អ្នកដែលចង់ប្រហារជីវិតពួកគេ គឺក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់នេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន និងក្នុងកណ្ដាប់ដៃនាយទាហានរបស់គេ។ ក្រោយមកទៀត ទឹកដីអេស៊ីបនឹងមាន មនុស្សរស់នៅ ដូចកាលពីមុន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²⁷យ៉ាកុបជាអ្នកបម្រើរបស់យើងអើយ កុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ! កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែលអើយ កុំអស់សង្ឃឹម យើងនឹងសង្គ្រោះអ្នកឲ្យវិលត្រឡប់ មកពីទឹកដីដ៏ឆ្ងាយវិញ យើងនឹងសង្គ្រោះពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក ពីទឹកដីដែលគេជាប់ជាឈ្លើយ។ កូនចៅយ៉ាកុបនឹងវិលមកវិញ គេនឹងរស់នៅយ៉ាងសុខក្សេម‌ក្សាន្ត គ្មាននរណាមកធ្វើទុក្ខគេទៀតឡើយ។²⁸យ៉ាកុបជាអ្នកបម្រើរបស់យើងអើយ កុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ យើងស្ថិតនៅជាមួយអ្នក យើងនឹងលុបបំបាត់ប្រជា‌ជាតិនានា ដែលយើងបានកម្ចាត់‌កម្ចាយអ្នក ឲ្យទៅនៅក្នុងចំណោមពួកគេ តែយើងមិនលុបបំបាត់អ្នកឡើយ។ យើងបានដាក់ទោសអ្នកដោយយុត្តិធម៌ យើងមិនអាចចាត់ទុកអ្នកថា គ្មានទោសបានទេ»។

47

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ មកកាន់លោកព្យាការីយេរេមា និយាយអំពីជន‌ជាតិភីលីស្ទីន។ ព្រះបន្ទូលទាំងនេះបានដល់លោក មុនពេលព្រះ‌ចៅផារ៉ោនមកវាយក្រុងកាសា។ «ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ មើល៍! មានទឹកជន់ឡើងនៅទិសខាងជើង។²ហើយក្លាយទៅជាទន្លេហូរយ៉ាងខ្លាំង លិចទឹកដី និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងទឹកដី លិចក្រុងនានា និងប្រជា‌ជន នៅក្នុងក្រុងព្រមទាំងទ្រព្យសម្បត្តិផង មនុស្ស‌ម្នានាំគ្នាស្រែករកជំនួយ អ្នកទឹកដីទាំងមូលបន្លឺសំឡេងយ៉ាងរន្ធត់។

³ព្រោះឮស្នូរសន្ធឹកជើងសេះ និងសន្ធឹកកង់រទេះចម្បាំងលាន់ឮយ៉ាងទ្រហឹង អឹង‌អាប់ដូចផ្គរ‌លាន់ ហើយឪពុកវិញក៏មិនអាចជួយកូនៗរបស់ពួកគេបានដែរ ដោយសារតែពួកមិនមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់។⁴ដ្បិត នៅថ្ងៃដែលទឹកដីភីលីស្ទីនត្រូវហិន‌ហោច បានមកដល់ហើយ! ថ្ងៃនោះ អ្នកក្រុងទីរ៉ុស និងអ្នកក្រុងស៊ីដូន នឹងគ្មាននរណាមកជួយពួកគេទៀតឡើយ។ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់កម្ទេចទឹកដីភីលីស្ទីន គឺពួកអ្នកដែលនៅសេស‌សល់ពីកោះកាប់‌ថោរ។

⁵ក្រុងកាសាគ្មាននៅសល់អ្វីសោះ ក្រុងអាស្កា‌ឡូនក្លាយទៅជាទីស្ងាត់ជ្រងំ។ អ្នកទឹកដីវាលទំនាប ដែលនៅសេស‌សល់អើយ តើអ្នកនៅតែឆូតសាច់របស់ខ្លួន ដល់កាលណាទៀត?⁶អ្នករាល់គ្នាពោលថា ដាវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ដល់ពេលណាទើបសម្រាក? ចូរចូលទៅក្នុងស្រោមវិញ ហើយសម្រាកឲ្យស្ងៀមទៅ។⁷បើព្រះ‌អម្ចាស់ចេញបញ្ជាឲ្យវាទៅប្រហារ ក្រុងអាស្កា‌ឡូន និងតំបន់តាមមាត់សមុទ្រហើយនោះ តើឲ្យដាវនៅស្ងៀមដូចម្ដេចបាន? វាត្រូវតែតម្រង់ទៅរកទីនោះ»។

48

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលចំពោះជន‌ជាតិម៉ូអាប់ ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «អ្នកដែលរស់នៅលើភ្នំនេបូ ត្រូវវេទនា ដ្បិតភ្នំនេះវិនាស។ ក្រុងគារយ៉ា‌ថែមត្រូវអាម៉ាស់ ព្រោះត្រូវខ្មាំងវាយយកបាន បន្ទាយរបស់គេក៏ត្រូវអាម៉ាស់ និងរលំដែរ។²ទឹកដីម៉ូអាប់បាត់បង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ។ នៅក្រុងហេស‌បូន ខ្មាំងសត្រូវគិត‌គូរគ្នាថា ទៅយើងនាំគ្នាលុបក្រុងនេះឲ្យបាត់ពី ចំណោមប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ។ ក្រុងម៉ាដ‌ម៉េនក៏ដូច្នោះដែរ អ្នកនឹងត្រូវវិនាស ហើយដាវតាមប្រហារអ្នកពីក្រោយ។

³សូមស្តាប់! មានសម្លេងមួយបានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង ចេញពីក្រុងហូរ៉ូ‌ណែម ជាកន្លែងដែលត្រូវគេកម្ទេច និងបំផ្លាញចោលទាំងស្រុង។⁴ទឹកដីម៉ូអាប់ត្រូវបានបំផ្លាញ ចោលហើយ។ មនុស្សដែលរស់នៅក្នុងម៉ូអាប់បានស្រែកឮឡើង។⁵ពួកគេនាំគ្នាឡើងទៅក្រុងលូគិត ទាំងយំសោក ដ្បិត នៅលើផ្លួវទៅក្រុងហូរ៉ូ‌ណែម ការស្រែកបានឮដោយសារ តែការបំផ្លាញនោះ។

⁶ភៀសខ្លួន! ដើម្បីឲ្យបានរួចជីវិត ដូចគុម្ពបន្លា! នៅតាមវាលរហោ‌ស្ថាន។⁷ដ្បិត មកពីអ្នកទុកចិត្តលើស្នា‌ដៃ និងលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន អ្នកនឹងត្រូវខ្មាំងវាយយកបាន។ ក្រោយមក កេម៉ូសជាព្រះរបស់អ្នក ក៏ត្រូវគេចាប់យកទៅជាឈ្លើយសឹក ជាមួយពួកបូជា‌ចារ្យ និងពួកមន្ត្រីដែរ។

⁸ដ្បិត ការបំផ្លាញកើតឡើងក្នុងក្រុងទាំងអស់ គ្មានក្រុងណាមួយគេចផុតទេ។ ដូច្នេះនៅតាមជ្រលងភ្នំ និងនៅតាមវាលទំនាប នឹងត្រូវវិនាសអន្តរាយទាំងអស់ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁹ចូររៀបចំផ្នូរឲ្យម៉ូអាប់ទៅ ដ្បិតទឹកដីនេះត្រូវអន្តរាយហើយ។ ក្រុងទាំង‌ឡាយនៅទឹកដីម៉ូអាប់នឹងត្រូវ កម្ទេចឲ្យវិនាសហិន‌ហោច គ្មានប្រជា‌ជនរស់នៅទៀតឡើយ។¹⁰អ្នកណាបំពេញកិច្ចការរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយខ្ជីខ្ជា គឺពុំបានធ្វើឲ្យដាវរបស់ខ្លួន ប្រឡាក់ជោកទៅដោយឈាមទេ អ្នកនោះត្រូវបណ្ដាសាជាពុំ‌ខាន!

¹¹តាំងពីក្មេងមក ម៉ូអាប់តែងតែសុខសាន្ត។ ពួកគេដូចជាស្រាទំពាំងបាជូរដែលចាក់ពីដបមួយទៅដបមួយទៀត។ ពួកគេមិនដែលទៅជាឈ្លើយសឹកឡើយ។ ដូច្នេះ រស់ជាតិរបស់ពួកគេគឺនៅតែល្អ មិនបានផ្តូរខ្លឹននិងរស់ជាតិឡើយ។¹²ហេតុនេះ នៅថ្ងៃខាងមុខ យើងនឹងចាត់មនុស្សឲ្យមកផ្ទេរម៉ូអាប់ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ អ្នកទាំងនោះនឹងចាក់ម៉ូអាប់ចេញពីដប ហើយបំបែកពាងរបស់ពួកគេចោល។

¹³ម៉ូអាប់នឹងខ្មាសចំពោះកេម៉ូស ជាព្រះរបស់ខ្លួន ដូចជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលដែលបានខ្មាសបេត‌អែល ជាទីពឹងផ្អែកដ៏ពិតរបស់គេ។¹⁴អ្នកម៉ូអាប់អើយតើអ្នកនិយាយយ៉ាងម៉េច យើងខ្ញុំជាទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែ យើងខ្ញុំជាអ្នកចម្បាំងមែនទេ?

¹⁵អ្នកម៉ូអាប់បានបំផ្លាញចោល ហើយនិងទីក្រុងផ្សេងៗដ៏ត្រូវវាយបំផ្លាញដែរ។ យុវជនដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ពួកគេ នឹងត្រូវខ្មាំងយកទៅសម្លាប់នៅទីសត្ត‌ឃាត។ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រដែល មាននាមថា ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។¹⁶មហន្ត‌រាយរបស់ម៉ូអាប់ជិតមកដល់ហើយ ទុក្ខវេទនារបស់ពួកគេនៅជិតបង្កើយ។¹⁷អ្នកគ្រប់គ្នាដែលនៅជិតខាង ហើយស្គាល់ឈ្មោះម៉ូអាប់យ៉ាងច្បាស់អើយ ចូរនាំគ្នាមកជួយរំលែកទុក្ខម៉ូអាប់ ដោយពោលថា ហេតុអ្វីបានជាមហាអំណាច ត្រូវរលំបែបនេះ។

¹⁸ប្រជា‌ជនក្រុងឌីបូនអើយ ចូរលះ‌បង់ភាពរុងរឿងរបស់ខ្លួន ហើយអង្គុយនៅលើដីហួត‌ហែងទៅ។ ដ្បិតអ្នកបំផ្លាញទឹកដីម៉ូអាប់កំពុងតែ ឡើងមកវាយអ្នក គេនឹងបំផ្លាញកំពែងដ៏រឹង‌មាំរបស់អ្នក។¹⁹ប្រជា‌ជនក្រុងអារ៉ូ‌អ៊ើរអើយចូរទៅឈរនៅតាមផ្លូវ ហើយចាំឃ្លាំមើលទៅ។ ចូរសាកសួរអ្នកដែលភៀសខ្លួនទៅ តើមានហេតុ‌ការណ៍អ្វីកើតឡើង?²⁰ម៉ូអាប់ត្រូវអាម៉ាស់ ដ្បិតទឹកដីនេះរលំហើយ ចូរនាំគ្នាស្រែកដើម្បីរកជំនួយចុះ។ ចូរប្រកាសនៅតាមស្ទឹងអើ‌ណូនថា ទឹកដីម៉ូអាប់វិនាសហិន‌ហោចហើយ។

²¹ឥឡូវនេះ ការវិនិច្ឆ័យទោសមកដល់ទឹកដីនៅតំបន់វាលទំនាបហើយ គឺក្រុងហូឡូន ក្រុងយ៉ាហាស និងក្រុងមេផាត²²ក្រុងឌីបូន ក្រុងនេបូ ក្រុងបេត និងឌីប្លា‌ថែម²³ក្រុងគារយ៉ា‌ថែម ក្រុងបេត‌កាមូល និងក្រុងបេតមេ‌យ៉ូន²⁴ក្រុងកេរី‌យ៉ុត ក្រុងបូសរ៉ា ក្រុងទាំងប៉ុន្មាននៃទឹកដីម៉ូអាប់ ទាំងជិតទាំងឆ្ងាយផង។²⁵អំណាចរបស់ម៉ូអាប់ត្រូវរលំ ហើយកម្លាំងរបស់គេក៏ធ្លាក់ទន់ខ្សោយដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²⁶ចូរបង្អកម៉ូអាប់ឲ្យស្រវឹងទៅ ព្រោះគេបានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងព្រះ‌អម្ចាស់ ម៉ូអាប់កំពុងននៀលក្នុងកំអួតរបស់ខ្លួន ហើយត្រូវមនុស្ស‌ម្នាសើចចំអក។²⁷ដ្បិត តើមិនមែនអុីស្រាអែល បានក្លាយទៅជាអ្នកដែលសើចចំអកដល់អ្នកទេឬ? តើមិនមែនពួកបាននៅក្នុងចំណោមចោរ ហើយអ្នកបានងក់ក្បាលដាក់គេ ហើយពេលខ្លះអ្នកបាននិយាយពីគេមែនទេ?

²⁸ប្រជា‌ជនទឹកដីម៉ូអាប់អើយ ចូរនាំគ្នាបោះបង់ចោលទីក្រុង ហើយទៅរស់នៅតាមក្រហែងថ្ម។ ដូចសត្វព្រាប ធ្វើសំបុកនៅកន្លៀតថ្មតាមមាត់រូងភ្នំចុះ។²⁹យើងបានឮគេនិយាយថា ម៉ូអាប់មានអំនួតខ្លាំងពន់ពេកណាស់ គេវាយ‌ឫក ព្រហើន ប្រកាន់ខ្លួន និងមានចិត្តឆ្មើង‌ឆ្មៃខ្លាំងណាស់។

³⁰ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា យើងស្គាល់ឫករបស់ម៉ូអាប់ ហើយអ្វីៗដែលគេនិយាយអួត‌អាង គ្មានបានការទេ ដូចជាដែលគ្មានប្រយោជន៍។³¹ហេតុនេះហើយបានជាយើងយំ ហើយសោកសង្រេងស្រណោះម៉ូអាប់ទាំងមូល។ ព្រមទាំងថ្ងូរ ព្រោះតែអ្នកទឹកដីគារ ហារ៉ា‌សែត។³²ចម្ការទំពាំង‌បាយជូរនៅស៊ីបម៉ាអើយ យើងនឹងយំស្រណោះអ្នក ជាងយំស្រណោះអ្នកក្រុងយ៉ា‌ស៊ើរទៅទៀត មែករបស់អ្នកលូតហួសសមុទ្រ ហើយហួសយ៉ា‌ស៊ើរ។ ប៉ុន្តែ មេបំផ្លាញបានកម្ទេចភោគផល និងផ្លែទំពាំង‌បាយជូររបស់អ្នក។

³³អំណរសប្បាយ និងការរីករាយចេញបាត់ពីចម្ការទំពាំង‌បាយជូរ និងពីទឹកដីម៉ូអាប់។ យើងក៏ធ្វើឲ្យលែងមានស្រានៅក្នុងធុង ហើយក៏លែងមាននរណាជាន់ផ្លែទំពាំង‌បាយជូរ។ គេនឹងបានធ្វើឲ្យអ្នកអរសប្បាយទៀតទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ មានតែសម្រែកនៃសេចក្តីទុក្ខលំបាកវិញ។

³⁴សម្រែករបស់អ្នកក្រុងហេស‌បូន លាន់ឮទៅដល់ក្រុងអេឡា‌ឡេ គេបន្លឺសំឡេងឮរហូតទៅដល់ក្រុងយ៉ាហាស់ សម្រែករបស់ពួកគេលាន់ឮពីក្រុងសូអារ រហូតដល់ក្រុងអេក្លាត សេលី‌ស៊ីយ៉ា ដ្បិតប្រភពទឹកនៅនីមរីមរីងស្ងួតអស់។³⁵ដ្បិត យើងនឹងលែងឲ្យមានជន‌ជាតិម៉ូអាប់ឡើងទៅកន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ ដើម្បីដុតគ្រឿងក្រអូបបូជាព្រះរបស់ខ្លួនទៀតហើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

³⁶ហេតុនេះបានជាចិត្តយើងស្រណោះ‌ស្រណោក ជន‌ជាតិម៉ូអាប់។ ហើយចិត្តយើងក៏ស្រណោះ‌ស្រណោកអ្នកក្រុងគារ ហារ៉ា‌សែតដែរ។ ដ្បិតទ្រព្យរបស់ពួកគេខំសន្សំត្រូវវិនាសអស់។³⁷ដ្បិត ពួកគេកោរសក់ កោរពុកមាត់ទាំងអស់គ្នា។ ហើយឆូតដៃរបស់ខ្លួនគ្រប់ៗគ្នា ព្រមទាំងស្លៀកបាវកាន់ទុក្ខផង។

³⁸នៅតាមដំបូលផ្ទះទាំងអស់ និងនៅតាមផ្លូវមានឮសូរតែសំណោកកាន់ទុក្ខ។ ព្រោះយើងបានបំបែកម៉ូអាប់ ដូចជាដបដែលគេលែងពេញចិត្ត នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។³⁹ចូរនាំគ្នាស្រែកយំទៅ ព្រោះម៉ូអាប់រលំហើយ! ម៉ូអាប់ងាកមុខចេញដោយអាម៉ាស់ ប្រជា‌ជាតិទាំងអស់នៅជុំ‌វិញ នាំគ្នាសើចចំអកឲ្យម៉ូអាប់ ព្រមទាំងស្រឡាំង‌កាំងទៀតផងទៅនិងអ្វីដេលបានកើតឡើងនៅជំុវិញគេផង»។

⁴⁰ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «មើល៍! សត្រូវមកវាយប្រហារទឹកដីម៉ូអាប់ ដូចខ្លែងសំកាំងស្លាប រេពីលើ នៅពីលើអ្នកម៉ូអាប់។⁴¹គេវាយយកបានក្រុងកេរី‌យ៉ូត ព្រមទាំងរំលំកំពែងដ៏រឹង‌មាំទៀតផង។ ដ្បិត នៅថ្ងៃនោះ ចិត្តរបស់ទាហានដ៏អង់‌អាច នៃជន‌ជាតិម៉ូអាប់នឹងឈឺចុកចាប់ ដូចស្ត្រីហៀបនឹងសម្រាលកូន។

⁴²ដូច្នេះ ម៉ូអាប់នឹងត្រូវវិនាស លែងមានឈ្មោះជាប្រជា‌ជនមួយទៀតហើយ ពីព្រោះគេបានលើកខ្លួនឡើង ទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះ‌អម្ចាស់។⁴³ប្រជា‌ជនទឹកដីម៉ូអាប់អើយ អ្នករាល់គ្នាមុខតែភ័យខ្លាច ធ្លាក់រណ្ដៅ និងជាប់អន្ទាក់ជាមិនខាន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁴⁴អ្នកដែលភៀសខ្លួនពីការភ័យខ្លាចនឹងធ្លាក់រណ្ដៅ ហើយអ្នកដែលឡើងពីរណ្ដៅ នឹងជាប់អន្ទាក់ ដ្បិតយើងធ្វើឲ្យឆ្នាំដែលត្រូវដាក់ទោសម៉ូអាប់ គឺការសងសឹករបស់យើង មកដល់ហើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

⁴⁵ជនភៀសខ្លួនដែលអស់កម្លាំងរត់មកជ្រក នៅហេស‌បូន ជាក្រុងដែលស្ដេចស៊ីហុន ធ្លាប់គ្រប់‌គ្រងកាលពីដើម តែមានភ្លើងឆាប‌ឆេះកណ្ដាលក្រុង។ ហើយឆេះរាល‌ដាលទៅដល់ព្រំ‌ប្រទល់ និងតាមកំពូលភ្នំរបស់ទឹកដីម៉ូអាប់ តាំងពីអ្នកធំដែលជាមនុស្សចូលចិត្តអូតអាង។

⁴⁶ជន‌ជាតិម៉ូអាប់អើយ! អ្នកវេទនាហើយ ប្រជា‌ជនដែលគោរពព្រះ‌កេម៉ូស ត្រូវអន្តរាយជាមិនខាន ដ្បិតកូនប្រុសកូនស្រីរបស់អ្នក ត្រូវគេកៀរយកទៅជាឈ្លើយ។⁴⁷ប៉ុន្តែ នៅគ្រាចុងក្រោយ យើងនឹងស្ដារទឹកដីម៉ូអាប់ឡើងវិញ» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ការវិនិច្ឆ័យទោសជន‌ជាតិម៉ូអាប់ចប់តែត្រឹមនេះ។

49

¹សម្រាប់ប្រជាជន‌នៃអាំម៉ូន ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «តើអ៊ីស្រា‌អែលគ្មានកូនតពូជទេឬ? តើមិនមានអ្នកណានឹងទទួលមរតកទេឬ? ហេតុអ្វីបានប្រជា‌ជនរបស់ព្រះម៉ូឡុក មករស់នៅក្នុងក្រុងនានានៃទឹកដីកាដ?²ដូច្នេះ នៅពេលខាងមុខ យើងនឹងឲ្យសង្គ្រាមកើតមានដល់ ជន‌ជាតិអាំម៉ូននៅក្រុងរ៉ាបាត់ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ក្រុងនោះនឹងក្លាយទៅជាទីស្មសាន ហើយក្រុងទាំង‌ឡាយដែលនៅជុំ‌វិញនឹងត្រូវ វិនាសដោយភ្លើង។ ដ្បិត អ៊ីស្រា‌អែលនឹងយកទឹកដីដែល ជន‌ជាតិអាំម៉ូនដណ្ដើមទៅនោះបានមកវិញ» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

³អ្នកក្រុងហេស‌បូនអើយ ចូរស្រែកយ៉ាងខ្លាំងទៅ ដ្បិតក្រុងអៃវិនាសសូន្យហើយ! អ្នកក្រុងទាំង‌ឡាយដែលនៅជុំ‌វិញរ៉ាបាតអើយ ចូរស្រែកទ្រហោយំ ចូរនាំគ្នាស្លៀកបាវកាន់ទុក្ខ ចូររត់ទៅរត់មក តាមបណ្ដោយកំពែងក្រុង ដ្បិតម៉ូឡុកជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ត្រូវគេចាប់យកទៅជាឈ្លើយ ជាមួយពួកបូជា‌ចារ្យ និងពួកមន្ត្រី។⁴ប្រជា‌ជនដែលបះ‌បោរអើយ ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នកអួតខ្លួនអំពីជ្រលងភ្នំ របស់អ្នកដូច្នេះ? ជ្រលងភ្នំនេះជិតវិនាសអន្តរាយហើយ។ អ្នកទុកចិត្តលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន ដោយពោលថា តើនរណាហ៊ានមកវាយប្រហារខ្ញុំ?

⁵មើល៍! យើងនឹងធ្វើឲ្យមានទុក្ខភ័យពីគ្រប់ទិស‌ទី កើតមានដល់អ្នក នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់នៃ ពិភពទាំងមូល ហើយការកើតទុក្ខភ័យនេះគឺនៅចំណោមអ្នករាល់គ្នា។ នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយចេញពីវាដែរ។ ម្នាក់ៗរត់ប្រាសអាយុ គ្មាននរណាប្រមូលផ្ដុំអ្នករាល់គ្នាឡើងវិញទេ។⁶ប៉ុន្តែ ក្រោយមក យើងនឹងស្ដារទឹកដីអាំម៉ូនឡើងវិញ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

⁷សម្រាប់ជនជាតិអេដុម ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល មានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើគ្មានប្រាជ្ញានៅក្នុងក្រុងថេម៉ានទៀតទេឬ? តើសេចក្ដីប្រឹក្សាបានសូន្យបាត់ពីពួកមនុស្សឆ្លៀវ‌ឆ្លាតឬ? តើប្រាជ្ញារបស់គេបានរលាយបាត់ទៅហើយឬ?⁸អ្នកក្រុងដេដាន់អើយ ចូរនាំគ្នារត់ ចូរចាកចេញពីទីនេះ ចូរនាំគ្នាពួនក្នុងរូងភ្នំទៅ។ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យមហន្ត‌រាយកើតមាន ដល់ពូជ‌ពង្សរបស់អេសាវ គឺដល់ពេលយើងវិនិច្ឆ័យទោសគេហើយ។

⁹ប្រសិនបើពួកបេះផ្លែទំពាំង‌បាយជូរ មកដល់ទឹកដីអ្នក គេមិនទុកឲ្យមានផ្លែនៅសល់ឡើយ។ ប្រសិនបើពួកចោរចូលប្លន់អ្នកនៅពេលយប់ គេនឹងយកអ្វីៗដែលគេអាចយកបាន។¹⁰តែយើងនឹងយកអ្វីៗទាំងអស់ចេញពីអេសាវ យើងនឹងបើកកកាយកន្លែងដែលគេពួន គឺគេពុំអាចពួនតទៅទៀតបានឡើយ។ ពូជ‌ពង្សរបស់គេ ព្រមទាំងអ្នកជិតខាងរបស់គេ នឹងត្រូវអន្តរាយ។¹¹គ្មាននៅសល់នរណាម្នាក់ពោលថា៖ កុំព្រួយបារម្ភនឹងកូនអ្នកដែលនៅកំព្រាឡើយ ខ្ញុំនឹងចិញ្ចឹមពួកវា ប្រពន្ធរបស់អ្នកដែលនៅមេម៉ាយ ក៏អាចទុកចិត្តលើខ្ញុំដែរ»។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «អស់អ្នកដែលមិនត្រូវផឹកពីពែងនៃទុក្ខលំបាកនេះ ក៏យើងដាក់ទោសឲ្យផឹកដែរ។ ចុះអ្នកវិញ តើអ្នកស្មានថាអាចរួចខ្លួនឬ? ទេ អ្នកពុំអាចរួចខ្លួនបានឡើយ អ្នកត្រូវតែផឹក។¹³យើងសុំស្បថក្នុងនាមយើងផ្ទាល់ថា ក្រុងបូសរ៉ានឹងត្រូវវិនាសអន្តរាយក្លាយទៅជាទីស្មសាន និងជាគំនរបាក់បែក។ ប្រជា‌ជនឯទៀតៗនឹងយកឈ្មោះក្រុងនេះទៅជេរប្រមាថ និងដាក់បណ្ដាសាគ្នា។ ទីក្រុងផ្សេងទៀតនឹងវេនាសជារៀងរហូត» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁴ខ្ញុំបានឮពីព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះបន្ទូលបាននាំទៅ ប្រកាសដល់ប្រជា‌ជាតិនានាថា ចូរប្រមូលគ្នាមកប្រហារទឹកដីអេដុម ចូរក្រោកឡើង វាយលុកទឹកដីនេះទៅ។¹⁵«អេដុមអើយ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយទៅ ជាប្រជា‌ជាតិមួយតូចជាងគេ ជាប្រជា‌ជាតិដែលមនុស្សលោកមើល‌ងាយ។

¹⁶ចិត្តអួត‌អាងរបស់អ្នកបញ្ឆោតខ្លួនឯង តែគ្មាននរណាខ្លាចអ្នក ដូចអ្នកនឹកស្មាននោះទេ អ្នករស់នៅតាមក្រហែងថ្ម និងនៅតាមកំពូលភ្នំ ប៉ុន្តែ ទោះបីអ្នកលើកទ្រនំរបស់អ្នក ឲ្យខ្ពស់ដូចទ្រនំសត្វឥន្ទ្រីក្ដី។ ក៏យើងនឹងច្រានអ្នកឲ្យធ្លាក់ចុះពីទីនោះដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁷ទឹកដីអេដុមនឹងវិនាសហិន‌ហោច អស់អ្នកដែលដើរក្បែរនោះនឹងព្រឺសម្បុរ ដោយឃើញសំណល់បាក់បែកទាំងប៉ុន្មាន។¹⁸ដូចអេដុមប្រៀបបាននឹងក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ាព្រមទាំងក្រុងឯទៀតៗនៅជុំ‌វិញ «ជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់» គ្មានអ្នកណារស់នៅ ហើយក៏គ្មានអ្នកអាស្រ័យនៅនោះដែរ។

¹⁹មើល៍! គេនឹងលោតដូចសត្វសិង្ហដែលមកព្រៃមាត់ទន្លេយ័រដាន់។ យើងក៏នឹងធ្វើឲ្យប្រជា‌ជនរត់ចេញពី ទឹកដីអេដុមរហ័សយ៉ាងនោះដែរ ហើយយើងនឹងតែង‌តាំងអ្នកគ្រប់‌គ្រងដែលយើងបាន ជ្រើសរើសឲ្យគ្រប់‌គ្រងលើទឹកដីនេះ។ តើមាននរណាអាចផ្ទឹមស្មើនឹងយើង? តើនរណាហ៊ានប្ដឹងយើង? តើអ្នកដឹកនាំណាអាចប្រឆាំងនឹងយើង?»

²⁰«ដូច្នេះ សូមស្ដាប់អំពីផែនការដែល ព្រះ‌អម្ចាស់សម្រេចធ្វើចំពោះទឹកដីអេដុម និងគម្រោង‌ការដែលព្រះអង្គគ្រោងទុក ដើម្បីដាក់ទោសអ្នកក្រុងថេម៉ាន។ សត្រូវពិតជានាំអ្នកទឹកដីនេះចេញទៅ ដូចកូនចៀមដែលគេកៀរយកទៅ។ ព្រមទាំងបំផ្លាញទឹកដីភូមិរបស់ពួកគេ ឲ្យហិន‌ហោចទៀតផង។

²¹សម្លេងនៃផែនដីក៏កក្រើក ហើយរំជួយផង។ ដោយសូរសម្លេងគេធ្លាក់ចុះ ក៏មានឮសម្រែកដែលឮរហូតដល់សមុទ្រក្រហម។²²មើល៍! នរណាម្នាក់នឹងវាយលុកដូចជាសត្វឥន្ទ្រី ហើយគេនឹងត្រដាងស្លាបលើក្រុងបុសរ៉ា នៅថ្ងៃនោះ ចិត្តរបស់មនុស្សខ្លាំងពូកែនៅទឹកដីអេដុមនឹងឈឺចាប់ដូចជាស្រីដែលហៀបនឹងសម្រាលកូន»។

²³នេះជាព្រះ‌បន្ទូលស្ដីអំពីក្រុងដាម៉ាស។ «អ្នកក្រុងហា‌ម៉ាត់ និងអ្នកក្រុងអើផាត ត្រូវអាម៉ាស់ ដ្បិតពួកគេទទួលដំណឹងមិនល្អ ពួកគេញ័ររន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង ពួកគេអន្ទះ‌អន្ទែងដូចទឹកសមុទ្រពុះកញ្ជ្រោល គ្មាននរណាអាចធ្វើឲ្យស្ងប់បានឡើយ។²⁴អ្នកក្រុងដាម៉ាសធ្លាក់ទឹកចិត្ត ហើយបែរក្រោយ ដើម្បីរត់គេចខ្លួន ពួកគេភ័យតក់‌ស្លុតឈឺចុកចាប់អន្ទះ‌អន្ទែង ដូចស្ត្រីហៀបនឹងសម្រាលកូន។²⁵តើក្រុងដ៏ល្បី‌ល្បាញ ក្រុងដ៏សប្បាយនេះ ត្រូវគេបោះបង់ចោលមែនឬ?

²⁶ដូច្នេះ នៅថ្ងៃនោះពួកយុវជនដួលស្លាប់នៅតាមផ្លូវ ទាហានទាំងអស់ក៏បាត់បង់ជីវិតដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល»។²⁷«ដ្បិត យើងនឹងយកភ្លើងទៅដុត កំពែងរបស់ទីក្រុងដាម៉ាស ហើយភ្លើងនោះនឹងឆេះបំផ្លាញវិមានរបស់ស្ដេចបេនហា‌ដាដ»។

²⁸នេះជាព្រះ‌បន្ទូលស្ដីអំពីទឹកដីកេដារ និងនគរទាំងប៉ុន្មាននៅហា‌សោរ ដែលព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន វាយយកបាន។ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ទៅវាយលុកទឹកដីកេដារ ចូរកម្ទេចពួកអ្នកទឹកដីខាងកើតនោះ ឲ្យអន្តរាយទៅ។²⁹ចូរដណ្ដើមយកជំរំ និងហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងយកក្រណាត់ដ៏ក្រាស់ៗ ហើយនិងអីវ៉ាន់ផ្សេងៗទៀត និងហ្វូងអូដ្ឋរបស់ពួកគេដែរ។ ចូរស្រែកដាក់ពួកគេថា ការព្រឺខ្លាចស្ថិតនៅគ្រប់ទីកន្លែង!»

³⁰អ្នកទឹកដីហា‌សោរអើយ ចូរនាំគ្នាភៀសខ្លួនទៅ ហើយពួនក្នុងរូងភ្នំទៅ! ដ្បិតនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន បានសម្រេចរៀបចំគម្រោង‌ការវាយប្រហារ អ្នករាល់គ្នាហើយ។ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។³¹ចូរក្រោកឡើងទៅវាយលុកប្រជា‌ជាតិ ដែលរស់នៅយ៉ាងសុខ‌សាន្ត គ្មានកង្វល់អ្វី នេះជា«ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។ ដ្បិតទីលំ‌នៅរបស់គេ គ្មានទ្វារ គ្មានរនុកទេ គេរស់នៅដាច់តែឯង។

³²ដ្បិត ហ្វូងអូដ្ឋរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងរឹបអូសយកហ្វូងសត្វដ៏ច្រើន របស់ពួកគេ ទុកជាជយ‌ភណ្ឌទៀតផង។ យើងនឹងកម្ចាត់ប្រជា‌ជនដែលកោរជើងសក់ ឲ្យខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅគ្រប់ទិសតំបន់ យើងនឹងធ្វើឲ្យទុក្ខវេទនាពីគ្រប់ទិស‌ទី កើតមានដល់ពួកគេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។³³ទឹកដីហា‌សោរនឹងក្លាយទៅជាជម្រករបស់ឆ្កែព្រៃ ជាទីស្មសានរហូតតទៅ គឺនឹងគ្មានប្រជា‌ជនរស់នៅ ហើយក៏គ្មានអ្នកណាមកជ្រកអាស្រ័យនៅទៀតដែរ»។

³⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់ព្យាការីយេរេមា ស្ដីអំពីទឹកដីអេឡាំ។ នៅដើមរជ្ជកាលព្រះ‌បាទសេដេ‌គា ជាស្ដេចទឹកដីយូដាដោយមានព្រះបន្ទូលថា³⁵«ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលថាៈ មើល៍! យើងកាច់បំបាក់ធ្នូ ជាអាវុធដ៏ល្បី‌ល្បាញ របស់ជន‌ជាតិអេឡាំ ហើយនឹងទីតាំងមានអំណាចរបស់គេ។³⁶ដ្បិត យើងនឹងធ្វើឲ្យខ្យល់ទាំងបួនទិស បក់មកលើទឹកដីអេឡាំ យើងឲ្យខ្យល់ទាំងនោះកម្ចាត់ពួកគេ ខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅគ្រប់ទិស‌ទី ជន‌ជាតិអេឡាំទៅនៅខ្យល់ទាំងនោះ។ នឹងមិនមានជនជាតិអេឡាំណាដែលមិនទៅនោះទេ។

³⁷ដូច្នេះ យើងនឹងធ្វើឲ្យជន‌ជាតិអេឡាំញ័ររន្ធត់ នៅចំពោះមុខខ្មាំងសត្រូវ និងនៅចំពោះមុខ អស់អ្នកដែលចង់ប្រហារជីវិតពួកគេ។ ដ្បិត យើងនឹងនាំទុក្ខវេទនាមកលើពួកគេ ដោយកំហឹងដ៏ខ្លាំង‌ក្លារបស់យើង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ យើងនឹងឲ្យដាវទៅតាមប្រហារពួកគេ រហូតទាល់តែប្រល័យជីវិតពួកគេ អស់គ្មានសល់។³⁸ក្រោយមក យើងនឹងមកគ្រងរាជ្យលើទឹកដីអេឡាំ យើងនឹងប្រហារជីវិតស្ដេច និងនាម៉ឺនរបស់ពួកគេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។³⁹ប៉ុន្តែ នៅគ្រាក្រោយ យើងនឹងស្ដារទឹកដីអេឡាំឡើងវិញ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់»។

50

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អម្ចាស់ប្រកាស តាមរយៈព្យាការីយេរេមា និយាយអំពីបាប៊ី‌ឡូន និងទឹកដីខាល់ដេ។²«ចូរប្រកាសប្រាប់ប្រជា‌ជាតិនានា ចូរប្រាប់ឲ្យពួកគេស្តាប់។ ចូរលើកទង់សញ្ញាឡើង ចូរប្រាប់ឲ្យពួកគេស្តាប់។ កុំលាក់ឲ្យសោះ។ ចូរនិយាយថា: សត្រូវវាយយកបានក្រុងបាប៊ី‌ឡូនហើយ។ ព្រះបាលត្រូវអាម៉ាស់ ព្រះម៉ារ៉ូ‌ឌូកត្រូវរលំ។ រូបបដិមារបស់ពួកគេត្រូវអាម៉ាស់ ព្រះក្លែង‌ក្លាយរបស់ពួកគេក៏ត្រូវរលំដែរ។

³ប្រជា‌ជាតិមួយនៅទិសខាងជើង លើកទ័ពមកវាយក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ធ្វើឲ្យទឹកដីនេះក្លាយទៅជាទីស្មសាន គ្មាននរណារស់នៅទៀតទេ។⁴គឺទាំងមនុស្ស ទាំងសត្វ រត់ចេញពីទីនោះ។ នៅគ្រានោះ កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល និងកូនចៅយូដា វិលត្រឡប់មកវិញជាមួយគ្នា ពួកគេដើរផង យំផង ហើយស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួកគេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁵ពួកគេនឹងស៊ើប‌សួររកផ្លូវទៅក្រុងស៊ីយ៉ូន ហើយនាំគ្នាបែរមុខតម្រង់ទៅរកក្រុងនោះ។ ពួកគេរួមរស់ជាមួយព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយចងសម្ពន្ធ‌មេត្រី ដែលនៅស្ថិត‌ស្ថេរអស់‌កល្បជានិច្ច ជាសម្ពន្ធ‌មេត្រីដែលពួកគេមិនបំភ្លេចឡើយ»។

⁶ប្រជា‌ជនរបស់យើងប្រៀបបាននឹងហ្វូងចៀម ដែលវង្វេងបាត់។ ពួកគង្វាលបាននាំពួកគេឲ្យវង្វេង ដោយពង្វាងទៅតាមភ្នំនានា ចៀមរបស់យើងដើរពីភ្នំមួយទៅភ្នំមួយ រហូតដល់ភ្លេចក្រោលរបស់ខ្លួន។⁷អស់អ្នកដែលជួបពួកគេ នាំគ្នាខាំហែកស៊ីសាច់ ហើយបច្ចា‌មិត្តរបស់ពួកគេពោលថា៖ បើយើងសម្លាប់ពួកគេ យើងគ្មានកំហុសអ្វីទេ ព្រោះពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ទាស់នឹងព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ដូនតារបស់ពួកគេបានសង្ឃឹមលើព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលជាប្រភពនៃសេចក្ដីសុចរិត។

⁸ចូរនាំគ្នារត់ចេញពីក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ចូរចាកចេញពីទឹកដីខាល់ដេ ចូរធ្វើដូចជាពពែឈ្មោល ដែលនៅខាងមុខហ្វូងចៀម។⁹ដ្បិត យើងនឹងប្រមូលប្រជា‌ជាតិនានា ដែលជាមហាអំណាច ពីទឹកដីខាងជើង ឲ្យមកវាយលុកក្រុងបាប៊ី‌ឡូន។ ប្រជា‌ជាតិទាំងនោះនឹងរៀបក្បួនទ័ព វាយយកក្រុងនេះ ព្រួញរបស់ពួកគេបាញ់មិនចេះខុសទេ គឺប្រៀបដូចជាទាហានដ៏មានថ្វីដៃ ដែលឥតត្រឡប់មកវិញ ដោយពុំបានប្រហារជីវិតមនុស្សឡើយ។¹⁰ខ្មាំងនឹងរឹបអូសយកសម្បត្តិរបស់ទឹកដីខាល់ដេ។ អស់អ្នកដែលរឹបអូសយកសម្បត្តិ របស់ទឹកដីនោះ មុខជាបានស្កប់‌ស្កល់មិនខាន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹¹ជន‌ជាតិបាប៊ី‌ឡូនអើយ អ្នករាល់គ្នាបានរឹបអូស យកទ្រព្យសម្បត្តិនៃប្រជា‌ជនរបស់យើង ម្ដេចក៏មិននាំគ្នារីក‌រាយ និងអរសប្បាយ ចូរលោតដូចគោញី ដែលកំពុងពេញកម្លាំង ចូរស្រែកហ៊ោកញ្ជ្រៀវដូចសេះខ្លាំងពូកែទៅ។¹²ក្រុងបាប៊ី‌ឡូនជាម្ដាយរបស់អ្នករាល់គ្នា នឹងត្រូវអាម៉ាស់ បាប៊ី‌ឡូននឹងក្លាយទៅជាប្រជា‌ជាតិមួយ អន់ជាងគេបំផុត ទឹកដីរបស់គេក្លាយទៅជាទីស្មសានជាដីហួត‌ហែង និងជាព្រៃល្បោះ»។¹³ព្រះ‌ពិរោធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បាប៊ី‌ឡូននឹងក្លាយទៅជាកន្លែងដែល គ្មាននរណារស់នៅ គឺក្រុងបាប៊ី‌ឡូនទាំងមូលនឹងវិនាសហិន‌ហោច។ អស់អ្នកដែលដើរក្បែរនោះ នឹងព្រឺសម្បុរ ដោយឃើញសំណល់បាក់បែក។

¹⁴ទ័ពបាញ់ព្រួញអើយ ចូរតម្រៀបគ្នាវាយលុក និងព័ទ្ធជុំ‌វិញក្រុងបាប៊ី‌ឡូនទៅ! ចូរបាញ់ព្រួញតម្រង់ទៅក្រុងនេះ ដោយឥតខ្លាចខាតព្រួញឡើយ ដ្បិតក្រុងនេះបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបប្រឆាំងនឹងព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁵ចូរស្រែកជយ‌ឃោសពីគ្រប់ទិស‌ទី ដ្បិតក្រុងនេះលើកដៃសុំចុះចាញ់ហើយ។ គ្រឹះរបស់វាត្រូវកក្រើក ហើយកំពែងរបស់វាក៏រលំដែរ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់សង‌សឹកនឹងក្រុងនេះដូច្នេះ ចូរសង‌សឹកនឹងក្រុងបាប៊ី‌ឡូន! សូមធ្វើដាក់គេនូវអ្វីដែលគេបានធ្វើដែរ!

¹⁶សូមបំផ្លាញអ្នកសាបព្រោះ និងអ្នកច្រូតកាត់ កុំឲ្យមានអ្នករស់នៅក្នុងទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ទៀតឡើយ។ សូមឲ្យគ្រប់គ្នាបានត្រឡប់ទៅនៅក្នុងក្រុងនេះ គឺមនុស្សដែលដាវបានធ្វើទុក្ខលំបាក សូមឲ្យពួកគេភៀសខ្លួនទៅលើទឹកដីរបស់គេវិញ។

¹⁷អីុស្រា‌អែលប្រៀបបាននឹងចៀមវង្វេង ដែលត្រូវហ្វូងសិង្ហដេញខាំ មុនដំបូង ស្ដេចទឹកដីអាស្ស៊ីរីខាំអីុស្រា‌អែល បន្ទាប់មក នេប៊ូ‌ក្នេសាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ហែកស៊ី និងកម្ទេចឆ្អឹង។¹⁸ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ យើងនឹងធ្វើទោសស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន និងទឹកដីរបស់គេ ដូចយើងបានធ្វើទោសស្ដេចទឹកដីអាស្ស៊ីរីដែរ។

¹⁹យើងនឹងនាំជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលឲ្យ វិលត្រឡប់មកទឹកដីរបស់ខ្លួនវិញ ពួកគេនឹងរស់នៅលើភ្នំកើមែល និងភ្នំបាសាន ហើយពួកគេនឹងបរិភោគឆ្អែតបរិបូណ៌ នៅលើភ្នំអេប្រាអ៊ីម និងភ្នំកាឡាដ។²⁰នៅគ្រានោះ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា គេរកមើលកំហុសរបស់ ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលលែងឃើញ។ រីឯអំពើបាបរបស់ជន‌ជាតិយូដា ក៏ពុំឃើញមានទៀតដែរ ដ្បិតយើងលើក‌លែងទោសអស់អ្នក ដែលយើងទុកឲ្យនៅសេស‌សល់ពីស្លាប់»។

²¹«ចូរឡើងទៅវាយលុកទឹកដីមេរ៉ា‌ថែម វាយលុកអ្នកទឹកដីពេកូដ ចូរកម្ទេច និងប្រហារពួកគេឥតទុកឲ្យនៅសល់អ្វីឡើយ ចូរប្រព្រឹត្តតាមពាក្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងបានបង្គាប់ដល់អ្នក នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។²²មានឮសូរសំឡេង សឹកសង្គ្រាម និងធំសម្បើម និងវិនាសមហន្ត‌រាយ នៅលើទឹកដី។

²³បាប៊ី‌ឡូនដែលប្រៀបដូចជាញញួរដំកម្ទេច ផែនដីទាំងមូល បែរជាបាក់បែកខ្ទេច‌ខ្ទីអស់។ ម្ដេចក៏បាប៊ី‌ឡូនក្លាយទៅជាទីស្មសាន ក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិនានាដូច្នេះ។²⁴បាប៊ី‌ឡូនអើយ យើងបានដាក់អន្ទាក់អ្នក ហើយអ្នកក៏ជាប់អន្ទាក់នេះ ដោយមិនដឹងខ្លួន ពេលគេឃើញអ្នក គេចាប់យកភ្លាម ព្រោះអ្នកហ៊ានរករឿងព្រះ‌អម្ចាស់។

²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់បានបើកឃ្លាំងរបស់ព្រះអង្គ ហើយយកគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធ នៃព្រះ‌ពិរោធចេញមក ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ត្រូវការប្រើគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធទាំងនេះ នៅទឹកដីខាល់ដេ។²⁶វាយប្រហារបាប៊ី‌ឡូនពីចំងាយ។ ចូរបើកជង្រុករបស់ពួកគេ ចូរកម្ទេចក្រុងនេះ ហើយបំផ្លាញទាំងអស់ ថ្វាយផ្ដាច់ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ កុំទុកឲ្យនៅសេស‌សល់អ្វីឡើយ។

²⁷ចូរសម្លាប់មេ‌ទ័ពទាំងអស់នៅទឹកដីនោះ ដូចគោដែលគេសម្លាប់នៅទីសត្ត‌ឃាត! ពួកគេមុខជាវេទនាពុំ‌ខាន ដ្បិតថ្ងៃដែលពួកគេទទួលទារុណ‌កម្ម មកដល់ហើយ។²⁸ប្រជា‌ជនដែលរត់ភៀសខ្លួនចេញពីក្រុង បាប៊ី‌ឡូន ប្រកាសឲ្យអ្នកក្រុងស៊ីយ៉ូនដឹងថាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើង ព្រះអង្គសង‌សឹកហើយ គឺព្រះអង្គសង‌សឹកពួកបាប៊ី‌ឡូន ព្រោះគេបានកម្ទេចព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះអង្គ»។

²⁹ចូរកោះហៅអ្នកបាញ់ព្រួញ គឺអ្នកបាញ់ព្រួញ ដ៏ពូកែទាំងប៉ុន្មាន មកវាយលុកបាប៊ី‌ឡូន ចូរបោះទ័ពជុំ‌វិញក្រុងនេះ កុំឲ្យនរណាម្នាក់រត់រួចឡើយ។ ចូរសងពួកបាប៊ី‌ឡូនវិញ តាមអំពើរបស់ពួកគេ ពួកគេធ្លាប់ប្រព្រឹត្តយ៉ាងណា ចូរប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេវិញយ៉ាងនោះដែរ។ ដ្បិតពួកគេវាយ‌ឫកព្រហើនដាក់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល។³⁰ហេតុនេះហើយបានជានៅថ្ងៃនោះ យុវជនរបស់ពួកគេដួលស្លាប់នៅតាមផ្លូវ ទាហានទាំងអស់ក៏បាត់បង់ជីវិតដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

³¹«មើល៍! ក្រុងបាប៊ី‌ឡូនដ៏ព្រហើនអើយ យើងនឹងដាក់ទោសអ្នកថ្ងៃដែលអ្នកទទួលទារុណ‌កម្មមកដល់ហើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល។³²ដូច្នេះក្រុងដ៏ព្រហើននេះ ត្រូវជំពប់ដួល។ គ្មាននរណាជួយលើកវាឡើងវិញទេ យើងដុតកម្ទេចក្រុងនានានៅទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ហើយភ្លើងនឹងឆាប‌ឆេះគ្រប់ទិស‌ទី។

³³ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែល និងប្រជា‌ជនយូដា ត្រូវបាប៊ី‌ឡូនសង្កត់‌សង្កិនរួមជាមួយគ្នា អស់អ្នកដែលបានកៀរពួកគេទៅជាឈ្លើយ នៅតែឃុំពួកគេទុកដដែល មិនព្រមលែងពួកគេឡើយ»។³⁴ព្រះដែលលោះពួកគេ ព្រះអង្គប្រកបដោយឫទ្ធា‌នុភាព ព្រះអង្គមាននាមថា ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។ ព្រះអង្គពិតជារកយុត្តិធម៌ឲ្យពួកគេ ហើយនាំសេចក្ដីសុខមកលើទឹកដី និងធ្វើឲ្យអ្នកទឹកដីបាប៊ី‌ឡូនកើតចលាចល។

³⁵ដាវនឹងតាមបំផ្លាញពួកជនជាតិខាល់ដេ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ក៏នឹងបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ប្រជាជន ហើយប្រហោរពួកអ្នកដឹកនាំ រួមទាំងអ្នកប្រាជ្ញរបស់គេដែរ។³⁶ចូរយកដាវទៅប្រហារគ្រូហោររបស់ពួកគេ! អ្នកទាំងនោះជាមនុស្សវិកល‌ចរិត! ចូរយកដាវទៅប្រហារទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ពួកគេ អ្នកទាំងនោះត្រូវរលំហើយ។³⁷ចូរយកដាវទៅប្រហារសេះ និងរទេះចម្បាំងរបស់ពួកគេ ហើយប្រហារជនបរទេសដែលមកជួយច្បាំង រួមជាមួយពួកគេដែរ! អ្នកទាំងនោះទន់ខ្សោយដូចមនុស្សស្រី! ចូរយកដាវបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ហើយរឹបអូសយកទាំងអស់ទៅ។

³⁸ចូរយកដាវទៅវាយទឹកទន្លេរបស់ពួកគេ ឲ្យរីងស្ងួត! ដ្បិតទឹកដីនេះពោរ‌ពេញដោយរូបបដិមា ពួកគេវង្វេង‌វង្វាន់ទៅតាមរូបទីង‌មោង ដ៏គម្រក់របស់ខ្លួន។³⁹ហេតុនេះហើយបានជាសត្វព្រៃ និងសត្វសាហាវ នាំគ្នាមកស្នាក់អាស្រ័យនៅក្នុងក្រុងនេះ សត្វត្មាតក៏មកធ្វើសំបុករស់នៅដែរ គ្មានមនុស្សរស់នៅ អស់‌កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ។⁴⁰ក្រុងនេះប្រៀបបាននឹងក្រុងសូដុម និងកូម៉ូរ៉ា ព្រមទាំងក្រុងឯទៀតៗ ដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់បានបំផ្លាញ គឺគ្មាននរណាមករស់នៅទៀតឡើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយក៏គ្មានមនុស្សណាមកតាំងទីលំ‌នៅ ទៀតដែរ»។

⁴¹«មើល៍! មានកង‌ទ័ពមកពីទិសខាងជើង ប្រជា‌ជាតិមួយ និងស្ដេចដ៏ខ្លាំងពូកែទាំង‌ឡាយ ចេញដំណើរពីទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដី។⁴²ពួកគេលើកធ្នូ លើកលំពែងឡើង ពួកគេសាហាវណាស់ ឥតមានចិត្តមេត្តាទេ សន្ធឹកទ័ពរបស់ពួកគេលាន់ឮដូចសន្ធឹកសមុទ្រ ពួកគេជិះសេះមក ហើយតម្រៀបគ្នាជាក្បួនទ័ព ដើម្បីវាយលុកក្រុងបាប៊ី‌ឡូន។⁴³ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូនបានឮដំណឹងនេះ ក៏ទន់ដៃទន់ជើង អន្ទះ‌សា និងឈឺចាប់ដូចស្ត្រីហៀបនឹងសម្រាលកូន។

⁴⁴គេលោដូចសត្វសិង្ហចេញពីមាត់ទន្លេយ័រដាន់ ចូលទៅក្នុងគុម្ពោតព្រៃរហ័សយ៉ាងណា យើងក៏នឹងធ្វើឲ្យអ្នកទឹកដី បាប៊ី‌ឡូនរត់ចេញទៅរហ័សយ៉ាងនោះដែរ។ យើងនឹងតែង‌តាំងអ្នកគ្រប់‌គ្រង ដែលយើងបានជ្រើសរើសឲ្យគ្រប់‌គ្រងលើទឹកដីនេះ។ តើមាននរណាអាចផ្ទឹមស្មើនឹងយើង? តើនរណាហ៊ានប្ដឹងយើង? តើអ្នកដឹកនាំណាអាចប្រឆាំងនឹងយើង?

⁴⁵ដូច្នេះ ចូរនាំគ្នាស្ដាប់អំពីការដែលព្រះ‌អម្ចាស់ សម្រេចធ្វើចំពោះបាប៊ី‌ឡូន និងគម្រោង‌ការដែលព្រះអង្គគ្រោងទុក ដើម្បីដាក់ទោសអ្នកទឹកដីខាល់ដេ! សត្រូវពិតជានាំអ្នកទឹកដីនេះចេញទៅ ដូចកូនចៀមដែលគេកៀរយកទៅ ព្រមទាំងបំផ្លាញទឹកដីភូមិរបស់ពួកគេ ឲ្យហិន‌ហោចទៀតផង។⁴⁶ពេលក្រុងបាប៊ី‌ឡូនរលំ ផែនដីក៏កក្រើក មានសម្រែកលាន់ឮឡើងក្នុងចំណោម ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ»។

51

¹«ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលការនេះ៖ មើល៍! យើងនឹងធ្វើឲ្យខ្យល់ព្យុះ បក់បោកបំផ្លាញក្រុងបាប៊ី‌ឡូន និងប្រជា‌ជនដែលរស់នៅក្រុងនោះ។²យើងនឹងប្រើជនជាតិផ្សេងឲ្យទៅក្រុងបាប៊ី‌ឡូន។ ពួកគេនឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយមហន្តរាយ របស់អ្នកផងដែរ ពួកគេមកពីគ្រប់ទិស‌ទី វាយលុកក្រុងបាប៊ី‌ឡូន នៅថ្ងៃវេទនានោះ។

³មិនត្រូវឲ្យទាហានទាញបាញ់ព្រួញ និងមិនឲ្យគេពាក់អាវ‌ក្រោះ ដែល។ កុំត្រាប្រណីយុវជនរបស់ពួកគេ ចូរបំផ្លាញកង‌ទ័ពទាំងមូលរបស់ពួកគេចោលទៅ។⁴ដ្បិត ពួកគេដួលស្លាប់នៅក្នុងទឹកដីខាល់ដេ អ្នកដែលគេចាក់ទម្លុះ ត្រូវស្លាប់នៅតាមដងផ្លូវរបស់ពួកគេដែរ។

⁵ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ដែលជាព្រះ របស់ជន‌ជាតិអីុស្រា‌អែល និងជន‌ជាតិយូដា ទ្រង់មិនបោះបង់ចោលប្រជា‌រាស្ត្រ របស់ព្រះអង្គឡើយ ទោះបីទឹកដីរបស់គេបានពេញទៅដោយ ពួកទាស់ប្រឆាំងនិងព្រះដ៏វិសុទ្ធនៃអុីស្រាអែលក៏ដោយ។⁶ចូររត់ចេញពីក្រុងបាប៊ី‌ឡូនទៅ សូមឲ្យគេសង្រ្គោះខ្លួនឯងទៅ។ មិនគួរឲ្យខ្លួនវិនាសទៅតាមគេឡើយ។ ដ្បិតនេះជាការសងសឹកនៃព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអង្គនឹងសងគ្រប់យ៉ាងដល់គេវិញ។

⁷បាប៊ី‌ឡូនប្រៀបបាននឹងពែងមាសនៅក្នុង ព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាពែងដែលធ្វើឲ្យពិភពលោកទាំងមូលស្រវឹង ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយបានផឹកស្រាពីពែងនេះ ហើយវង្វេងវង្វាន់។⁸ពេលនោះបាប៊ី‌ឡូនបំផ្លាញខ្ទេច‌ខ្ទីអស់។ ចូរយំសម្រាប់គេ! យកថ្នាំមកព្យាបាលការឈឺបាប់របស់គេ ប្រហែលជាគេអាចជាវិញ។

⁹«ពួកយើងខិត‌ខំព្យាបាលបាប៊ី‌ឡូនដែរ តែវាពុំអាចជាសះ‌ស្បើយបានទេ។ ដូច្នេះ ចូរបោះបង់ចោលក្រុងនេះ ហើយវិលទៅទឹកដីរបស់យើងរៀងៗខ្លួនវិញ ដ្បិតទោសរបស់ក្រុងនេះមានទំហំធំជាង ផ្ទៃមេឃ និងអាកាស‌វេហាស៍ទៅទៀត។¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់រកយុត្តិធម៌ឲ្យពួកយើង។ មក! យើងនាំគ្នារៀបរាប់ប្រាប់អ្នកក្រុងស៊ីយ៉ូន អំពីស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះនៃយើង»។

¹¹ចូរសម្រួចមុខព្រួញ ហើយដាក់ព្រួញពេញបំពង់។ ព្រះ‌អម្ចាស់មានគម្រោង‌ការកម្ទេចក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ហេតុនេះបានជាព្រះអង្គជំរុញ ស្ដេចទឹកដីមេឌីឲ្យសម្រេចការនេះ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់សង‌សឹកពួកបាប៊ី‌ឡូន ព្រោះពួកគេកម្ទេចព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះអង្គ។¹²ចូរលើកទង់សញ្ញាវាយលុកកំពែងក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ចូរបន្ថែមកងយាម‌ល្បាត ចូរដាក់អ្នកយាមឲ្យឃ្លាំមើល ចូរបង្កប់ទាហានចាំវាយឆ្មក់ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់សម្រេចតាមផែន‌ការ ដែលព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលប្រឆាំង នឹងអ្នកក្រុងបាប៊ី‌ឡូន។

¹³អ្នកដែលបានរស់នៅតាមមាត់ទន្លេ ហើយអ្នកដេលមានទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើន អ្នកមានចិត្តលោភ‌លន់ តែចុងបញ្ចប់របស់អ្នកមកដល់ហើយ។¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូល យ៉ាងម៉ឺង‌ម៉ាត់ ក្នុងនាមព្រះអង្គផ្ទាល់ថា «យើងនឹងនាំកង‌ទ័ពដ៏ច្រើនដូចហ្វូងកណ្ដូប មកវាយលុកអ្នក ពួកគេនឹងស្រែកដើម្បីទាស់ជាមួយអ្នក»។

¹⁵ព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្កើតផែនដី ដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតពិភពលោក ដោយព្រះ‌ប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានលាតសន្ធឹងផ្ទៃមេឃ ដោយព្រះ‌តម្រិះរបស់ព្រះអង្គ។¹⁶ពេលព្រះអង្គបន្លឺព្រះ‌សូរសៀង ទឹកទាំង‌ឡាយមកមូលផ្ដុំគ្នានៅលើមេឃ ពពករសាត់មកពីជើងមេឃ ផ្លេកបន្ទោរបង្អុរភ្លៀងចុះមក ហើយខ្យល់ក៏ចេញពីកន្លែងរបស់វាដែរ។

¹⁷គ្រប់មនុស្សទៅជាមានអំនួត ដោយគ្មានការយល់ដឹង។ គ្រប់អស់ទាំសរូបព្រះដែលធ្វើពីដែកគឺនាំឲ្យគេខ្មាស់វិញ។ ដ្បិតរូបព្រះទាំងនោះគឺបន្លំ ហើយមិនមានជីវិតក្នុងវាទេ។¹⁸ព្រះទាំងនោះគ្មានបានការ ហើយនឹងត្រូវវិនាសសូន្យ នៅថ្ងៃដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោស។¹⁹ប៉ុន្តែព្រះរបស់លោកយ៉ាកុបវិញ មិនដូច្នោះទេ គឺព្រះអង្គបានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសអ៊ីស្រា‌អែល ធ្វើជាប្រជា‌រាស្ត្រផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គមាននាមថា ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

²⁰អ្នកប្រៀបបាននឹងញញួរ ជាគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធ យើងបានប្រើអ្នកសម្រាប់វាយ‌ដំប្រជា‌ជាតិនានា និងកម្ទេចនគរទាំង‌ឡាយ។²¹យើងបានប្រើអ្នកសម្រាប់កម្ទេចសេះ និងទាហានដែលជិះនៅលើវា យើងបានប្រើអ្នកសម្រាប់កម្ទេច រទេះចម្បាំង និងអ្នកបរដែរ។

²²យើងបានប្រើអ្នក សម្រាប់ប្រហារមនុស្សប្រុសស្រី យើងបានប្រើអ្នក សម្រាប់ប្រហារចាស់ៗ និងក្មេងៗ យើងបានប្រើអ្នកសម្រាប់ប្រហារយុវជននិងនារីព្រហ្មចារី។²³យើងបានប្រើអ្នក សម្រាប់ប្រហារគង្វាល និងហ្វូងសត្វរបស់គេ យើងបានប្រើអ្នក សម្រាប់ប្រហារអ្នកភ្ជួរស្រែ និងគោដែលគេទឹម យើងបានប្រើអ្នក សម្រាប់ប្រហារចៅហ្វាយខេត្ត និងមន្ត្រីផង។

²⁴យើងនឹងសងទៅក្រុងបាប៊ី‌ឡូន និងអ្នកទឹកដីខាល់ដេទាំងអស់ តាមអំពើ ឃោរ‌ឃៅដែលគេបានប្រព្រឹត្ត ចំពោះក្រុងស៊ីយ៉ូន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²⁵មើល៍! បាប៊ី‌ឡូនអើយ យើងនឹងដាក់ទោសអ្នក ហើយអ្នកប្រៀបបាននឹងភ្នំមួយ ដែលកម្ទេច ផែនដីទាំងមូល នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ យើងនឹងលើកដៃប្រហារអ្នក យើងប្រមៀលអ្នកចុះពីលើថ្មភ្នំ ធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយទៅជាពំនូកភ្លើងមួយ។²⁶ដូច្នេះ គេនឹងលែងយកថ្មគ្រឹះដ៏មានតម្លៃ ឬថ្មសម្រាប់ធ្វើជាសសរ ចេញពីអ្នកទៀតឡើយ ដ្បិតអ្នកត្រូវវិនាសហិន‌ហោចរហូតតទៅ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²⁷ចូរលើកទង់សញ្ញាវាយលុកទឹកដីនេះ! ចូរផ្លុំស្នែងក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ! ចូរប្រមូលប្រជា‌ជាតិនានាវាយលុកក្រុងនេះ។ ចូរហៅនគរទាំង‌ឡាយ គឺនគរអារ៉ា‌រ៉ាត មិនី និងអ័ស‌ក្នាស មកច្បាំងនឹងក្រុងនេះ ចូរតែង‌តាំងឲ្យមានអ្នកកេណ្ឌទ័ព ចូរបញ្ជូនទ័ពសេះយ៉ាងច្រើនកុះ‌ករដូចកណ្ដូប។²⁸ចូររៀបចំប្រជា‌ជាតិនានាវាយលុកក្រុងនេះ ដោយរួមជាមួយស្ដេចទឹកដីមេឌី ព្រមទាំងពួកចៅហ្វាយខេត្ត និងមន្ត្រី ដែលនៅក្រោមគេផង។

²⁹ដ្បិត ផែនដីកក្រើករំពើក និងញាប់‌ញ័រ នៅពេលដែលព្រះ‌អម្ចាស់ប្រព្រឹត្តចំពោះក្រុងបាប៊ី‌ឡូន តាមគម្រោង‌ការរបស់ព្រះអង្គ គឺធ្វើឲ្យក្រុងនេះក្លាយទៅជាទីស្មសាន គ្មានមនុស្សរស់នៅ។

³⁰ពួកទាហានដ៏ពូកែរបស់ទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ឈប់ច្បាំង ហើយសំងំនៅក្នុងបន្ទាយ។ ពួកគេបាត់បង់សេចក្ដីក្លា‌ហាន ធ្លាក់ខ្លួនខ្សោយដូចមនុស្សស្រី។ ខ្មាំងសត្រូវដុតបំផ្លាញផ្ទះរបស់ពួកគេ ហើយកម្ទេចរនុកទ្វាររបស់ពួកគេចោលដែរ។³¹អ្នករត់នាំគ្នារត់បណ្ដាក់គ្នា អ្នកនាំសារក៏នាំដំណឹងតៗគ្នា ដើម្បីទៅទូលស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូនថា សត្រូវវាយយកបានទីក្រុង ពីជាយម្ខាង ទៅជាយម្ខាងទៀត។³²ដ្បិត សត្រូវកាន់កាប់ផ្លូវទឹកទាំង‌ឡាយ ហើយព្រមទាំងដុតកម្ទេចបន្ទាយផង ជាហេតុធ្វើឲ្យទាហានបាប៊ី‌ឡូននាំគ្នាធ្លាក់ទឹកចិត្ត។

³³ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលជាព្រះរបស់ ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ក្រុងបាប៊ី‌ឡូនប្រៀបបាននឹងលានបោកស្រូវ។ គឺដល់ពេលបោកហើយ។ នៅតែបន្តិចទៀត ដល់ពេលគេច្រូតកាត់ក្រុងនេះហើយ។

³⁴នេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន បានលេប និងកម្ទេចខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំប្រៀបបាននឹងចានគ្មានអាហារ ស្ដេចនេះប្រៀបបាននឹងនាគដែលលេបខ្ញុំ ស្ដេចនេះត្របាក់លេបអ្វីៗដ៏មានតម្លៃនៅក្នុងខ្ញុំ រួចខ្ជាក់ខ្ញុំចោល។³⁵អ្នកក្រុងស៊ីយ៉ូនពោលថា សូមឲ្យពួកបាប៊ី‌ឡូនរងនូវអំពើឃោរ‌ឃៅ ដែលគេបានប្រព្រឹត្តចំពោះខ្ញុំ។ អ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមពោលថា សូមឲ្យពួកខាល់ដេទទួលទោស ព្រោះតែបានបង្ហូរឈាមខ្ញុំ។

³⁶ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល មកកាន់ប្រជា‌ជនក្រុងយេរូ‌សាឡឹមថា៖ យើងនឹងរកយុត្តិធម៌ឲ្យអ្នក យើងនឹងសង‌សឹកជំនួសអ្នក យើងនឹងធ្វើឲ្យទន្លេនៅក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ហួត‌ហែងរហូតដល់ប្រភពទឹករបស់វា។³⁷ក្រុងបាប៊ី‌ឡូននឹងក្លាយទៅជាគំនរឥដ្ឋ ជាសំបុកឆ្កែព្រៃ ធ្វើឲ្យប្រជា‌ជាតិឯទៀតៗ ស្រឡាំង‌កាំង និងព្រឺសម្បុរ ជាកន្លែងដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅទៀត។

³⁸ជន‌ជាតិបាប៊ី‌ឡូននាំគ្នាគ្រហឹមដូចសិង្ហស្ទាវ ហើយពួកគេក៏គ្រហឹមដូចកូនសិង្ហដែរ។³⁹ពេលណាពួកគេពុះកញ្ជ្រោលដល់កម្រិតហើយ យើងនឹងរៀបចំជប់‌លៀងឲ្យពួកគេ យើងនឹងបង្អកពួកគេឲ្យស្រវឹង រហូតទាល់តែគេលេលា ហើយដេកលក់រហូត លែងភ្ញាក់ទៀតឡើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁴⁰យើងនឹងនាំពួកគេទៅទីសត្ត‌ឃាតដូចជា យកសត្វពពែ និងចៀមផងដែរ។

⁴¹ម្ដេចក៏ក្រុងសេសាក ដែលពិភពលោកទាំងមូលធ្លាប់តែលើកតម្កើង ត្រូវធ្លាក់ក្នុងកណ្ដាប់ដៃខ្មាំងដូច្នេះ! ម្ដេចក៏បាប៊ី‌ឡូនក្លាយទៅជាទីស្មសាន ក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិនានាបែបនេះ។⁴²សមុទ្រជន់លិចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ហើយទឹករលកក៏បក់បោកលើទឹកដីនេះដែរ!

⁴³ក្រុងទាំង‌ឡាយនៅទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ត្រូវវិនាសអន្តរាយ ទឹកដីនោះក្លាយទៅជាទីហួត‌ហែង និងព្រៃល្បោះ ជាទឹកដីដែលគ្មាននរណារស់នៅ ហើយក៏គ្មានមនុស្សណាដើរកាត់ដែរ។⁴⁴យើងនឹងដាក់ទោសបាល ដែលជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិ បាប៊ី‌ឡូន អ្វីៗដែលវាលេបចូលទៅនោះ យើងនឹងទាញចេញមកវិញ ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយលែងលើកគ្នា ទៅរកព្រះនោះទៀតហើយ រីឯកំពែងក្រុងបាប៊ី‌ឡូនក៏រលំដែរ។

⁴⁵ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងអើយ ចូរនាំគ្នារត់ចេញពីចំណោមគេ។ គ្រប់គ្នារត់ឲ្យបានជីវិត គេចពីកំហឹងរបស់យើង។⁴⁶មិនត្រូវបាក់ទឹកចិត្ត ហើយភ័យខ្លាចដោយឮពាក្យ ចចាម‌អារ៉ាម ដែលគេនិយាយក្នុងទឹកដីនោះឡើយ ដ្បិតឆ្នាំនេះមានឮពាក្យចចាម‌អារ៉ាមមួយ។ ឆ្នាំក្រោយមានឮពាក្យ ចចាម‌អារ៉ាមមួយទៀត អំពើហិង្សានឹងកើតមាននៅទឹកដីនេះ។ អ្នកមានអំណាចនឹងទាស់និងអ្នកមានអំណាចដែរ។

⁴⁷ហេតុនេះ នៅគ្រាខាងមុខ យើងនឹងដាក់ទោសព្រះក្លែង‌ក្លាយ របស់ទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ទឹកដីនោះទាំងមូលនឹងត្រូវអាម៉ាស់ ហើយនឹងមានមនុស្សដួលស្លាប់ដោយមុខដាវ ពាស‌ពេញក្នុងទីក្រុង។⁴⁸ក្រោយមកនៅលើមេឃ និងនៅលើផែនដី នឹងនាំគ្នាស្រែកហ៊ោយ៉ាងសប្បាយ ដោយបាប៊ី‌ឡូនរលំ ដ្បិតមានសត្រូវពីទិសខាងជើង មកបំផ្លាញក្រុងនេះ!» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁴⁹«ដូចបាប៊ី‌ឡូនបានធ្វើឲ្យអុី្រស្រាអែលស្លាប់ច្រើន ឥឡូវនេះបាប៊ី‌ឡូននឹងត្រូវស្លាប់វិញម្តង។

⁵⁰អស់អ្នកដែលគេចផុតពីមុខដាវអើយ ចូររត់ទៅចុះ កុំឈប់ឲ្យសោះ។ ចូរគិតដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ពីចម្ងាយ ហើយនឹកដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹមជានិច្ច។⁵¹ពួកយើងធ្លាប់អាម៉ាស់ នៅពេលឮខ្មាំងសត្រូវជេរប្រមាថ ពួកយើងបានបាក់មុខ នៅពេលជនជាតិដទៃនាំគ្នាចូលក្នុងទីសក្ការៈនៃព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

⁵²ហេតុនេះហើយបានជានៅគ្រាខាងមុខ យើងនឹងដាក់ទោសព្រះក្លែង‌ក្លាយ របស់ជន‌ជាតិបាប៊ី‌ឡូន ហើយអ្នករបួសនឹងថ្ងូរពាស‌ពេញក្នុងទឹកដីគេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁵³ទោះបីបាប៊ី‌ឡូនលើកខ្លួនឡើងដល់មេឃ ទោះបីពួកគេសង់បន្ទាយយ៉ាងខ្ពស់ៗក្ដី ក៏យើងនឹងចាត់អ្នកបំផ្លាញឲ្យនាំគ្នាមកប្រហារក្រុងនេះដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

⁵⁴មានសម្រែកលាន់ឮឡើងពីក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ហើយសំឡេងមហន្ត‌រាយលាន់ឮឡើង ពីទឹកដីខាល់ដេ។⁵⁵ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់កម្ទេចក្រុងបាប៊ី‌ឡូន។ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យសម្រែកលាន់ឮក្នុងក្រុងនេះ ប្រែទៅជាស្ងាត់ជ្រងំ កង‌ទ័ពដែលមានសូរសន្ធឹកដូចមហាសាគរ នាំគ្នាវាយលុកក្រុងនេះដោយសម្រែក យ៉ាងខ្លាំង។⁵⁶ពិតមែនហើយ អ្នកបំផ្លាញមកវាយលុក ក្រុងបាប៊ី‌ឡូន ទាហានដ៏អង់‌អាចរបស់ក្រុងនេះ ធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំង។ ធ្នូរបស់ពួកគេត្រូវបាក់ ត្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះដែលតែងតែសងទៅមនុស្ស តាមអំពើដែលម្នាក់ៗប្រព្រឹត្ត។

⁵⁷ដ្បិត យើងនឹងបង្អកមន្ត្រី អ្នកប្រាជ្ញ ចៅហ្វាយខេត្ត ទេសា‌ភិបាល និងទាហានដ៏អង់‌អាចរបស់ពួកគេ ឲ្យស្រវឹង។ ពួកគេដេកលក់រហូតលែងភ្ញាក់ទៀត នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រ ដែលមាននាមថាព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។⁵⁸ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ កំពែងដ៏ស្កឹម‌ស្កៃរបស់ក្រុងបាប៊ី‌ឡូន បាក់បែករហូតដល់គ្រឹះ ទ្វារដ៏ខ្ពស់ៗក៏ឆេះអស់។ គឺស្នា‌ដៃដែលប្រជា‌ជនទាំង‌ឡាយ បានធ្វើក្លាយជាអសារ‌បង់ គ្រប់យ៉ាងដែលប្រជា‌ជាតិនានាខំប្រឹងធ្វើ សម្រាប់តែភ្លើងឆេះអស់»។

⁵⁹នេះជាសេចក្ដីដែលព្យាការីយេរេមាបង្គាប់ដល់លោកសេរ៉ាយ៉ា ជាកូនរបស់លោកនេរី‌យ៉ា និងជាចៅរបស់លោកម៉ាសេ‌យ៉ា នៅពេលដែលគាត់ទៅទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ជាមួយព្រះ‌បាទសេដេ‌គា នៅឆ្នាំទីបួន ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ស្ដេចនេះ។ លោកសេរ៉ាយ៉ាមានមុខតំណែងជាមេលើពួកមហា‌តលិក។⁶⁰លោកយេរេមាសរសេរអំពីទុក្ខលំបាកទាំងប៉ុន្មាន ដែលកើតមានដល់ទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ទុកក្នុងក្រាំងមួយ គឺព្រះ‌បន្ទូលទាំងអស់ស្ដីអំពីទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ដែលបានមានចែងទុក។

⁶¹លោកយេរេមាថ្លែងទៅកាន់លោកសេរ៉ាយ៉ាថា៖ «ពេលអ្នកទៅដល់បាប៊ី‌ឡូន នោះនឹងឃើញហើយអ្នកត្រូវអានសេចក្ដីទាំងនេះឲ្យឮ។⁶²រួចត្រូវនិយាយថា ព្រះ‌អម្ចាស់ គឺព្រះអង្គផ្ទាល់ដែលមានព្រះ‌បន្ទូលថា ក្រុងនេះនឹងត្រូវបំផ្លាញ លែងមានមនុស្ស មានសត្វរស់នៅទៀតហើយ គឺក្រុងនេះក្លាយទៅជាទីស្មសានរហូតតទៅ។

⁶³ពេលអ្នកអានសេចក្ដីក្នុងក្រាំងនេះចប់ សូមចងភ្ជាប់នឹងថ្មមួយដុំ រួចយកទៅទម្លាក់នៅកណ្ដាលទន្លេអឺប្រាត។⁶⁴ហើយ សូមប្រកាសថា ក្រុងបាប៊ី‌ឡូននឹងត្រូវលិចលង់។ គឺក្រុងនេះមិនអាចងើបឡើងវិញ ដោយសារមហន្តរាយ ដែលយើងធ្វើឲ្យកើតដើម្បីទាស់នឹងពួកគេ ហើយពួកគេនឹងដួលចុះ»។ ពាក្យរបស់លោកយេរេមាបានចប់តែត្រឹមនេះ។

52

¹ព្រះ‌បាទសេដេ‌គាឡើងសោយរាជ្យ ទ្រង់មានជន្មាយុម្ភៃមួយព្រះ‌វស្សា ទ្រង់សោយរាជ្យបានដប់មួយឆ្នាំ នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា ហាមូ‌ថាល់ ជាកូនរបស់លោកយេរេមា ដែលជាអ្នកទឹកដីលីប‌ណា។²ព្រះ‌បាទសេដេ‌គា ប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់គ្រប់បែបយ៉ាង ទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់ ដូចព្រះ‌បាទយេហូ‌យ៉ាគីមដែរ។³ព្រះ‌អម្ចាស់ព្រះ‌ពិរោធចំពោះក្រុងយេរូ‌សាឡឹម និងទឹកដីយូដា ការនេះធ្វើគេធ្លាក់ចេញពីចំពោះព្រះអង្គ។ នៅគ្រានោះព្រះ‌បាទសេដេ‌គាបានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន។

⁴ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំបួននៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទសេដេ‌គា នៅថ្ងៃទីដប់នៃខែទីដប់ ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន បានលើកទ័ពទាំងមូលមកវាយក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ ពួកគេបានបោះជំរំទ័ព ទល់មុខទីក្រុង ហើយនិងសាងសង់ទួលព័ទ្ធជុំ‌វិញក្រុងយេរូ‌សាឡឹមផងដែរ។⁵ដូច្នេះ ពួកគេបានឡោមព័ទ្ធក្រុងនេះ រហូតដល់ឆ្នាំទីដប់មួយ នៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទ សេដេ‌គា។

⁶នៅក្នុងថ្ងៃទីប្រាំបួន នៃខែទីបួន នៅក្នុងឆ្នាំនោះ ពេលដែលទុរ្ភិក្សកើតមានយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងទីក្រុង ប្រជា‌ជននៅក្នុងទឹកដីទាំងមូល លែងមានអាហារបរិភោគទៀតហើយ។⁷ក្រោយមក ពួកខ្មាំងទម្លុះកំពែងក្រុង ទោះបីកង‌ទ័ពខាល់ដេឡោម‌ព័ទ្ធទីក្រុងក្ដី ពួកទាហានយូដាទាំងអស់នាំគ្នាចេញពីទីក្រុង នៅពេលយប់តាមទ្វារដែលស្ថិតនៅចន្លោះកំពែងទាំងពីរក្បែរឧទ្យានហ្លួង ហើយរត់តាមផ្លូវឆ្ពោះទៅវាលអារ៉ាបា ហើយនៅជុំវិញទីក្រុងនោះដែរ។⁸ប៉ុន្តែ កង‌ទ័ពខាល់ដេ ក៏នាំគ្នាដេញតាមព្រះ‌បាទសេដេ‌គាទាន់ នៅវាលទំនាបនៃទន្លេយូរដានជិតក្រុងយេរីខូ។ ពេលនោះពួកកងទ័ពទាំងមូលរបស់ស្ដេចក៏រត់បែក‌ខ្ញែកចេញពីស្តេចអស់ទៅ។

⁹ទាហានខាល់ដេចាប់ស្ដេចបញ្ជូនទៅព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសានៅក្រុងរីបឡា ក្នុងទឹកដីហា‌ម៉ាត់ ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាប្រកាសកាត់ទោសព្រះ‌បាទសេដេ‌គា។¹⁰ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូនបញ្ជាឲ្យគេអារកបុត្រទាំងអស់របស់ព្រះ‌បាទសេដេ‌គា នៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌បាទសេដេ‌គា ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូនក៏បានឲ្យគេអារកពួកមន្ត្រីទាំងអស់នៃទឹកដីយូដា នៅក្រុងរីបឡាដែរ។¹¹បន្ទាប់មក ព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសាឲ្យគេចាក់ភ្នែកព្រះ‌បាទសេដេ‌គា រួចដាក់ច្រវាក់លង្ហិនពីរជាន់។ ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូននាំព្រះ‌បាទសេដេ‌គាទៅទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ឃុំទុករហូតដល់ថ្ងៃសុគត។

¹²នៅពេលនោះ គឺក្នុងថ្ងៃទីដប់ខែទីប្រាំ ក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបួននៃរជ្ជកាលព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន លោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដាន ដែលជាមេទ័ពធំ ដែលបានបម្រើស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូនមកដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។¹³លោកដុតកម្ទេចព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដំណាក់របស់ស្ដេច ហើយព្រមទាំងផ្ទះនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ជាពិសេស គឺដុតកន្លែដែលសំខាន់ៗរបស់ពួកអភិជនទាំងអស់នៅក្នុងទីក្រុង។¹⁴ក៏ដូចជាកំពែងជុំវិញក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ហើយពួកកង‌ទ័ពរបស់ក្រុងបាប៊ី‌ឡូនដែលមកជាមួយមេទ័ព លោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដាន បានផ្លាញអ្វីទាំងអស់។

¹⁵លោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដាន ជារាជប្រតិភូ កៀរប្រជា‌ជនដែលនៅសេស‌សល់ក្នុងទីក្រុង គឺជនក្រីក្រមួយចំនួន ទាហានដែលបានរត់ទៅចុះចូលនឹងស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ព្រមទាំងពួកជាងដែលនៅសេស‌សល់យកទៅជាឈ្លើយសឹក។¹⁶ប៉ុន្តែ លោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដាន មេទ័ពមេធំ បានទុកឲ្យជនតូច‌តាចខ្លះរស់នៅក្នុងទឹកដីនោះ ដើម្បីដាំទំពាំង‌បាយជូរ ជាអ្នកដែលធ្វើការអារនៅឯទីវាល។

¹⁷ដ្បិត សសរលង្ហិនដែលនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ សម្រាប់កំណល់អាងធំ ហើយលង្ហិនសមុទ្រ ដែលស្ថិតនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ពួកជនជាតិខាត់ដេបានបំផ្លាញសសរទាំងនោះ ទៅជាចំណែលទូចៗ ហើយយកលង្ហិនទាំងប៉ុន្មាននាំទៅក្រុងបាប៊ី‌ឡូន។¹⁸ពួកគេយកឆ្នាំង វែក កាំបិត ភាជន៍ ពែង និងគ្រឿងបរិក្ខារឯទៀតៗធ្វើពីលង្ហិន ដែលពួកសង្ឃសម្រាប់ទុកជារបស់ប្រើប្រាស់ក្នុងព្រះ‌វិហារទៅដែរ។¹⁹លោកដែលជាមេទ័ពធំ ក៏បានយកផងដែរ ដូចជាចាន‌ក្លាំ ចង្ក្រាន ភាជន៍ ឆ្នាំង ជើងចង្កៀង ពែង ចាន គោម និងវត្ថុទាំងប៉ុន្មាន ដែលធ្វើពីមាសពីប្រាក់ គ្មានសល់អ្វីឡើយ។

²⁰រីឯសសរទាំងពីរ អាងធំ និងរូបគោលង្ហិនទាំងដប់‌ពីរជាកំណល់ ដែលព្រះ‌បាទសាឡូម៉ូនបានធ្វើ សម្រាប់ប្រើ‌ប្រាស់ក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ គឺវត្ថុទាំងប៉ុន្មានដែលធ្វើពីលង្ហិននេះ គ្មាននរណាដឹងថាមានទម្ងន់ប៉ុន្មានទេ។²¹សសរទីមួយមានកម្ពស់ដប់‌ប្រាំ‌បីហត្ថ ហើយរង្វង់សសរមានប្រវែងដប់‌ពីរហត្ថ។ សសរនោះប្រហោងក្នុង និងមានកម្រាស់បួនហ៊ុន។

²²នៅពីលើសសរមានក្បាច់ក្បាលសសរ មួយធ្វើពីលង្ហិន ដែលមានកម្ពស់ប្រាំហត្ថ។ នៅជុំ‌វិញក្បាច់ក្បាលសសរមានក្បាច់ក្រឡា‌អួន និងផ្លែទទឹមជាច្រើន ដែលធ្វើពីលង្ហិនទាំងអស់។ រីឯសសរទីពីរមានទំហំ និងមានផ្លែទទឹមដូចគ្នាដែរ។²³ដូច្នេះ មានផ្លែទទឹមទាំងអស់កៅ‌សិបប្រាំមួយនៅជុំ‌វិញ ហើយផ្លែទទឹមដែលនៅជាប់នឹងក្បាច់ក្រឡា‌អួន មានចំនួនទាំងអស់មួយរយ។

²⁴លោកដែលជាមេទ័ពធំ បានចាប់ពួកអ្នកទោសដូចជាលោកសេរ៉ាយ៉ា ជាមេក្រុមបូជា‌ចារ្យ ជាមួយលោកសេផា‌នា ជាបូជា‌ចារ្យរង ព្រមទាំងអ្នកយាមទ្វារព្រះ‌វិហារបីនាក់ យកទៅជាមួយ។²⁵ចេញពីទីក្រុង លោកក៏ចាប់អ្នកទោស ដែលជា មន្ត្រីមមួយរូបដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើពលទាហាន ព្រមទាំងពួក នៅក្នុងវាំងដែលមានតួនាទីជាអ្នកផ្តល់យោបល់ គឺជាអ្នកនៅក្នុងទីក្រុងនៅឡើយ។ លោកចាប់អ្នកទោលផ្សេងទៀត គឺស្មៀនរបស់មេ‌ទ័ពដែលមានភារ‌កិច្ចកេណ្ឌទាហាន និងប្រជា‌ជនហុក‌សិបនាក់ទៀត ដែលស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងនាពេលនោះ។

²⁶លោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដាន ដែលជាមេទ័ពធំ បានចាប់អ្នកទាំងនោះ នាំទៅថ្វាយស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូននៅរីបឡា។²⁷ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូនបានប្រហារជីវិតអ្នកទាំងនោះ នៅក្រុងរីបឡា ក្នុងទឹកដីហា‌ម៉ាត់។ ជន‌ជាតិយូដាត្រូវគេកៀរចេញឆ្ងាយពីទឹកដីរបស់ខ្លួនបែបនេះឯង។

²⁸ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំ‌ពីរនៃរជ្ជកាលព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ស្ដេចនេះកៀរជន‌ជាតិយូដាយកទៅជាឈ្លើយ ចំនួន៣០២៣នាក់។²⁹ក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរជ្ជកាលព្រះ‌ចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ស្ដេចនេះកៀរអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម យកទៅជាឈ្លើយចំនួន ៨៣២នាក់។³⁰ក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃបីនៃរជ្ជកាលព្រះចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា លោកនេប៊ូ‌សារ៉ា‌ដាន ជារាជប្រតិភូកៀរជន‌ជាតិយូដាយកទៅជាឈ្លើយចំនួន៧៤៥នាក់។ សរុបទាំងអស់មានចំនួន ៤៦០០នាក់។

³¹ហេតុការទាំងនោះគឺបានកើតឡើង នៅថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំខែទីដប់‌ពីរក្នុងឆ្នាំទីសាម‌សិបប្រាំ‌ពីរ ដែលព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីន ជាស្ដេចទឹកដីយូដា ត្រូវគេចាប់យកទៅជាឈ្លើយសឹក ត្រូវនឹងឆ្នាំទីមួយ នៃរជ្ជកាលព្រះ‌ចៅអេវីល-‌មេរ៉ូ‌ដាក ជាស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ព្រះ‌ចៅអេវីល មេរ៉ូ‌ដាក ដោះលែងព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីនឲ្យមានសេរី‌ភាព។

³²ស្ដេចមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់ព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីន ដោយស្និទ្ធ‌ស្នាលព្រមទាំងប្រទានកន្លែងកិត្តិយសជាងស្ដេចឯទៀតៗ ដែលជាប់ជាឈ្លើយនៅក្រុងបាប៊ី‌ឡូន។³³ស្ដេចអនុញ្ញាតឲ្យ ព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីន លែងស្លៀកសម្លៀក‌បំពាក់ជាឈ្លើយសឹក ហើយព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីនសោយព្រះ‌ស្ងោយ រួមតុជាមួយជារៀងរាល់ថ្ងៃ រហូតដល់អស់ព្រះ‌ជន្ម។³⁴ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ទំនុកបម្រុងព្រះ‌បាទយ៉ូយ៉ា‌គីន ជារៀងរាល់ថ្ងៃ អស់មួយជីវិត រហូតដល់ថ្ងៃទ្រង់សោយទីវង្គត។

បរិទេវ

1

¹ទីក្រុងដែលធ្លាប់មាន មនុស្សច្រើនកុះករ ម្ដេចឥឡូវបែរជានៅឯកោ នាងដូចជាស្ត្រីមេម៉ាយទៅវិញ ជាក្រុងដ៏រុងរឿងក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនានា ជាបុត្រីនៅកណ្ដាលខេត្តទាំងប៉ុន្មាន តែឥឡូវនេះ ត្រូវបានបង្ខំឲ្យទៅជាទាសករ។²នាងយំឥតល្ហែនៅពេលយប់ ហើយទឹកភ្នែករហាមនៅលើថ្ពាល់ផង គ្មានមនុស្សដែលស្រឡាញ់នាងបានជួយដោះទុក្ខឡើយ ពួកមិត្តសម្លាញ់ទាំងអស់បានក្បត់នាងហើយ គេត្រឡប់ជាខ្មាំងសត្រូវវិញ។

³ដោយភាពក្រីក្រ និងការរងទុក្ខ ពួកយូដាបានទៅជាឈ្លើយ នាងអា‌ស្រ័យនៅកណ្ដាលអស់ទាំងជនជាតិឥតបានសម្រាកទេ ពួកអ្នកបៀត‌បៀននាងបានតាមនាងទាន់ទាំងឃើញភាពអស់ សង្ឃឹមផង។

⁴ផ្លូវទៅកាន់ក្រុងស៊ីយ៉ូនយំទួញ ដ្បិតគ្មានអ្នកណាមកចូលរួមពិធីបុណ្យសោះ។ ទ្វារទីក្រុងទាំងប៉ុន្មាន នៅស្ងាត់ច្រៀប ហើយពួកសង្ឃក៏ថ្ងូរ ពួកក្រមុំៗមានទុក្ខក្រៀមក្រំ ហើយទីក្រុងទាំងមូលមានពេញដោយភាពជូរចត់។⁵ពួកបច្ចាមិត្តរបស់នាងបានក្លាយជាម្ចាស់ និងពួកខ្មាំងសត្រូវមានសេចក្ដីចម្រើនឡើង។ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់បានធ្វើទុក្ខនាង ដោយព្រោះអំពើរំលងដ៏ច្រើនរបស់នាង ពួកកូនចៅនាងត្រូវចាប់ទៅជាឈ្លើយ។

⁶សម្រស់នៃប្រជាជាតិក្រុងស៊ីយ៉ូន បានបាត់បង់ហើយ ពួកចៅ‌ហ្វាយរបស់នាងបានត្រឡប់ដូចជាប្រើស ដែលរកស្មៅមិនបាន ហើយពួកគេចេញទៅដោយល្វើយអស់កម្លាំង។

⁷ក្នុងថ្ងៃដែលរងទុក្ខវេទនា ហើយលំបាក ក្រុងយេរូ‌សាឡិមនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីល្អទាំងប៉ុន្មាន ដែលធ្លាប់មានកាលពីដើម ក្នុងគ្រាដែលជនទាំង‌ឡាយបានធ្លាក់ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខ្មាំងសត្រូវ ឥតមានអ្នកណាជួយសោះ នោះពួកខ្មាំងសត្រូវបានឃើញនាង ហើយបានចំអកឲ្យពីដំណើរដែលនាងបានជាប់គាំ។

⁸ក្រុងយេរូ‌សាឡិមបានធ្វើបាបយ៉ាងធ្ងន់ ហេតុនោះបានជាត្រូវត្រឡប់ដូចជារបស់ស្មោក‌គ្រោក អស់អ្នកដែលធ្លាប់លើកមុខនាងឥឡូវគេមើលងាយវិញ ពីព្រោះគេបានឃើញកេរ្ដិ៍‌ខ្មាសនាង ហើយនាងកំពុងតែថ្ងូរ ហើយបែរថយក្រោយ⁹សេចក្ដីស្មោក‌គ្រោករបស់នាងនៅត្រង់ជាយសំពត់ នាងមិននឹកគិតពីអនាគតទេ នាងត្រូវធ្លាក់ចុះយ៉ាងយ៉ាប់យឺន ឥតមានអ្នកណានឹងជួយដោះទុក្ខឡើយ។ នាងស្រែកអំពាវនាវ «សូមទតមើល៍ សេចក្ដីវេទនារបស់ខ្ញុំម្ចាស់ចុះព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលខ្មាំងសត្រូវបានឈ្នះហើយ!»។

¹⁰ពួកខ្មាំងសត្រូវបានលូកដៃមកលើទ្រព្យសម្បតិ្តទាំងប៉ុន្មានដែលគាប់ចិត្ត នាងបានឃើញជនជាតិដទៃចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់នាង បើទោះជាទ្រង់បានផ្តាំទុកមិនឲ្យគេចូលទៅក្នុងជំនុំរបស់ព្រះ‌អង្គឡើយ

¹¹ប្រជាជនទាំងអស់បានយំថ្ងូរ ដោយគេរកអាហារ ពួកគេបានឲ្យរបស់ដែលមានតំលៃទាំងប៉ុន្មាន ដើម្បីប្ដូរនឹងអាហារ សំរាប់រស់នៅវិញ។ មើល៍ សូមព្រះ‌អម្ចាស់ពិចារណា ដ្បិតខ្ញុំម្ចាស់បានត្រឡប់ជាទាបថោកហើយ។¹²អស់អ្នកដែលដើរកាត់តាមទីនេះ? សូមពិចា‌រណាមើល បើមានសេចក្ដីទុក្ខព្រួយណា ដូចសេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំនេះ ដែលព្រះ‌អម្ចាស់បាននាំមកធ្វើទុក្ខដល់ខ្ញុំ នៅថ្ងៃនៃសេចក្ដីក្រោធដ៏សហ័សរបស់ទ្រង់។

¹³ទ្រង់បានចាត់ភ្លើងពីស្ថានដ៏ខ្ពស់ឲ្យចូលក្នុងឆ្អឹងខ្ញុំ ភ្លើងនោះក៏ឈ្នះផង ព្រះ‌អង្គបានដាក់មងសម្រាប់ចាប់ជើងខ្ញុំ និងបង្វែរខ្ញុំឲ្យទៅថយក្រោយ ក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំនៅស្ងាត់ ហើយល្វើយកំលាំង¹⁴ឯនឹមនៃអំពើរំលងរបស់ខ្ញុំ នោះគឺព្រះ‌ហស្តរបស់ព្រះ‌អង្គបានចងជាប់ហើយ ឯអំពើទាំងនោះបានជំពាក់ជាប់គ្នា មកពាក់លើករបស់ខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គបានឲ្យកម្លាំងខ្ញុំស្បើយទៅ ព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រគល់ខ្ញុំទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃគេ ដែលខ្ញុំពុំអាចនឹងទាស់ប្រឆាំងបានឡើយ។

¹⁵ព្រះ‌អម្ចាស់បានកំចាត់មនុស្សខ្លាំងពូកែ ដែលនៅការពារខ្ញុំ។ ទ្រង់ហៅកងទ័ពឲ្យទាស់នឹងពួកកំលោះៗប្រឆាំងនិងខ្ញុំ ទាំងកំទេចភាពរឹងមាំរបស់មនុស្ស។ ព្រះ‌អម្ចាស់បានកម្ទេចជនជាតិយូដាដូចជាជាន់ធុងទំពាំង‌បាយ‌ជូរ

¹⁶ព្រោះហេតុ‌ការណ៍ទាំងនេះបានជាខ្ញុំយំ ទឹកភ្នែកខ្ញុំហូរសស្រាក់ ដោយព្រោះអ្នកកម្សាន្តចិត្ត ដែលគួរមកលំ‌ហើយជីវិតខ្ញុំនោះនៅឆ្ងាយណាស់។ កូនចៅខ្ញុំត្រូវចោលស្ងាត់ដោយព្រោះពួកខ្មាំងសត្រូវបានឈ្នះហើយ។¹⁷ក្រុងស៊ីយ៉ូនលូកដៃទៅ តែគ្មានអ្នកណានឹងជួយដោះទុក្ខសោះ ព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្គាប់ពីដំណើរយ៉ាកុបថា ត្រូវឲ្យពួកអ្នកដែលនៅជុំវិញ ធ្វើជាខ្មាំងសត្រូវនឹងគាត់ ក្រុងយេរូ‌សាឡិមនៅកណ្ដាលគេ ទុកដូចជារបស់ស្មោក‌គ្រោក។

¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏សុចរិត ដ្បិតខ្ញុំបានបះ‌បោរនឹងបញ្ញត្តិព្រះ‌អង្គ សូមស្តាប់ជនជាតិទាំង‌ឡាយ ហើយពិចា‌រណាមើលសេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំ ពួកក្រមុំៗ និងពួកកំលោះៗរបស់ខ្ញុំ គេបានទៅជាឈ្លើយអស់ហើយ¹⁹ខ្ញុំបានហៅមិត្តសំឡាញ់ខ្ញុំ តែគេបានបញ្ឆោតខ្ញុំវិញ ពួកបូជាចារ្យ និងព្រឹទ្ឋាចារ្យរបស់ខ្ញុំ បានវិនាសទៅក្នុងទីក្រុង កំពុងដែលគេរកអាហារដើម្បីចិព្ជឹាមជីវិត។

²⁰សូមទតមើលព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតខ្ញុំម្ចាស់មានសេចក្ដីវេទនា ដួងចិត្តខ្ញុំខ្លោចផ្សាជាខ្លាំង ដ្បិតខ្ញុំម្ចាស់បានបះ‌បោរនិងទ្រង់ ហើយនៅខាងក្រៅ ដាវបង្អត់បង់ ហើយនៅឯផ្ទះក៏មានដូចជាសេចក្ដីស្លាប់ដែរ។

²¹ពួកគេបានឮថា ខ្ញុំម្ចាស់ថ្ងូរ តែគ្មានអ្នកណានឹងជួយដោះទុក្ខខ្ញុំម្ចាស់ទេ។ ពួកខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មាន បានឮដំណឹងពីសេចក្ដីលំបាករបស់ខ្ញុំម្ចាស់ ហើយគេសប្បាយចិត្តដោយព្រោះព្រះ‌អង្គបានធ្វើយ៉ាងនេះ ។ ព្រះ‌អង្គនឹងឲ្យថ្ងៃដែលព្រះ‌អង្គបានប្រកាសប្រាប់នោះ បានមកដល់ នោះគេនឹងបានដូចជាខ្ញុំម្ចាស់វិញ។²²សូមឲ្យគ្រប់ទាំងអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ បានលេចមក នៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយសូមព្រះ‌អង្គធ្វើដល់គេ ដូចជាព្រះ‌អង្គបានធ្វើដល់ខ្ញុំម្ចាស់ ដោយព្រោះអស់ទាំងអំពើរំលងរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ដែរ ដ្បិតខ្ញុំម្ចាស់ថ្ងូរជាច្រើន ហើយចិត្តខ្ញុំម្ចាស់ក៏ល្វើយផង។

2

¹ព្រះ‌អម្ចាស់គ្របបាំងជនជាតិនៃក្រុងស៊ីយ៉ូនដោយពពក ក្នុងកាលដែលព្រះ‌អង្គខ្ញាល់។ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យភាពថ្កុំថ្កើងរបស់អុីស្រា‌អែល ចុះពីស្ថាន‌សួគ៌មកដល់ដី ។ ព្រះ‌អង្គមិននឹកចាំពីកំណល់កល់ព្រះ‌បាទរបស់ព្រះ‌អង្គ នៅថ្ងៃដែលព្រះ‌អង្គខ្ញាល់នោះទេ។²ព្រះ‌អម្ចាស់បានលេបទីលំ‌នៅរបស់យ៉ាកុបបាត់អស់ ឥតមានប្រណីឡើយ ក្នុងគ្រាដែលទ្រង់មានកំហឹង ព្រះ‌អង្គបានរំលំទីមាំ‌មួនទាំងប៉ុន្មានរបស់កូនស្រីយូដា ព្រះ‌អង្គបានពង្រាបទីទាំងនោះដល់ដី ទាំងបន្ទាប‌បន្ថោកទាំងនគរ និងពួកចៅ‌ហ្វាយផង។

³នៅពេលដែលព្រះ‌អង្គខ្ញាល់ ព្រះ‌អង្គបានកាត់ស្នែងរបស់អុីស្រា‌អែល ក៏ដកព្រះ‌ហស្តស្តាំចេញពីមុខខ្មាំងសត្រូវ ហើយបានបញ្ឆេះទឹកដីយ៉ាកុប ដូចជាភ្លើងឆាបឆេះគ្រប់ទិសទី។⁴ដូចជាខ្មាំងសត្រូវយឹតធ្នូចំពោះយើង ដូចជាអ្នកតតាំង។ ក៏បានប្រហារជីវិតទាំងអស់ដែលគាប់ភ្នែក ឯនៅក្នុងត្រសាលនៃជនជាតិស៊ីយ៉ូន ព្រះ‌អង្គបានចាក់សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ ចេញដូចជាភ្លើង។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់ត្រឡប់ដូចជាខ្មាំងសត្រូវ ហើយបានលេបអុីស្រា‌អែលបាត់ទៅ ព្រះ‌អង្គបានលេបអស់ទាំងដំណាក់របស់គេ ហើយបំផ្លាញទីមាំ‌មួនទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងចម្រើនការសោក‌សៅ និងការយំទួញក្នុងប្រជាជាតិយូដាជាច្រើនឡើង។⁶ព្រះ‌អង្គបានកន្ត្រាក់យកព្រះ‌ពន្លារបស់ព្រះ‌អង្គ ចេញដោយកម្លាំង ទុកដូចជាខ្ទមសួន‌ច្បារ ក៏បានបំផ្លាញកន្លែងប្រជុំរបស់ព្រះ‌អង្គចោល ព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើឲ្យពួកក្រុងស៊ីយ៉ូនភ្លេចពិធីបុណ្យ និងថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយក្នុងសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ នោះបានស្អប់ខ្ពើមដល់ស្តេច និងសង្ឃផង។

⁷ព្រះ‌អម្ចាស់បានបោះ‌បង់អាសនារបស់ព្រះ‌អង្គចោលហើយ បានខ្ពើមឆ្អើមចំពោះទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គដែរ ព្រះ‌អង្គបានប្រគល់កំផែងព្រះ‌រាជ‌វាំងទាំងប៉ុន្មានទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខ្មាំងសត្រូវ គេបានស្រែកហ៊ោនៅក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់ដូចនៅថ្ងៃបុណ្យធំមួយ។

⁸ព្រះ‌អម្ចាស់បានសម្រេចនឹងបំផ្លាញកំផែងក្រុង នៃប្រជាជាតិស៊ីយ៉ូន ។ ក៏បានលាតខ្សែរង្វាស់ហើយ ឥតដកព្រះ‌ហស្តចេញពីការបំផ្លាញឡើយ ព្រះ‌អង្គបានបណ្ដាលឲ្យទាំងរបង និងកំពែងបានសោកសង្រេង និងរោយ‌រៀវជា‌មួយគ្នា ទាំងបោះចេញទៅ⁹ទ្វារទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានបានស្រុតចុះក្នុងដី ព្រះ‌អង្គបានបំបាក់រនុកផង។ស្តេច និងពួកចៅ‌ហ្វាយ គេនៅកណ្ដាលពួកជនជាតិដ៏ទៃទាំងប៉ុន្មាន ឃ្លាតផុតពីក្រឹត្យ‌វិន័យ ទាំងពួកព្យាការីក៏លែងឃើញការជាក់ស្តែង ពីព្រះ‌អម្ចាស់ទៀតដែរ។

¹⁰ពួកចាស់ទុំរបស់ប្រជាជនក្រុងស៊ីយ៉ូនអង្គុយផ្ទាល់ដី ទាំងស្ងៀមស្ងាត់។ ពួកគេបានបាចធូលីដីលើក្បាល ហើយស្លៀកបាវកាន់ទុក្ខ។ ស្រីក្រមុំនៃក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដើរឱនមុខទៅដីយ៉ាងអាម៉ាស់។

¹¹ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំហូររហាម ចិត្តខ្ញុំក៏ខ្លោចផ្សា ថ្លើមប្រមាត់ខ្ញុំក៏ខ្ទេចខ្ទាំ ហើយត្រូវស្រលុងចុះដល់ដីផង ដោយព្រោះកូនតូចនឹងកូនស្រីនៃជនជាតិខ្ញុំ ហើយដោយព្រោះ កូនតូចនឹងកូនដែលនៅបៅដោះវាសន្លប់ទៅនៅតាមផ្លូវទីក្រុង។¹²ពួកគេសួរដល់ម្តាយថា«តើអង្ករ និងស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរនៅឯណា?» វាក៏សន្លប់ទៅតាមផ្លូវនៃទីក្រុង ដូចជាមនុស្សរបួស វាដាច់ខ្យល់នៅលើទ្រូងម្តាយ។

¹³តើត្រូវឲ្យខ្ញុំនិយាយអ្វី ប្រជាជននៃក្រុងយេរូ‌សាឡិម? តើឲ្យខ្ញុំធៀបអ្នកដូចជាអ្វី ដើម្បីនឹងកម្សាន្តចិត្តអ្នកបាន ប្រជាជននៃក្រុងស៊ីយ៉ូន? ដ្បិតការអន្ត‌រាយធំដូចជាសមុទ្រ ហើយតើអ្នកណានឹងមើលឲ្យជាបាន?¹⁴ពួកព្យាការីបានឃើញការជាក់ស្តែងក្លែងក្លាយ ហើយផ្តេស‌ផ្តាស គេមិនបានបើកឲ្យឃើញអំពើទុច្ចរិតឡើយ ពួកគេនៅតែជាឈ្លើយ គឺគេបានឃើញតែសេចក្ដីកំភូត និងសេចក្ដីដែលបណ្ដាលឲ្យត្រូវនិរទេសវិញប៉ុណ្ណោះ។

¹⁵អស់អ្នកណាដែលដើរហួសផ្លូវទៅ គេទះដៃឡកឡឺយឲ្យអ្នកវិញ គេធ្វើស៊ីស‌ស៊ូស ហើយគ្រវីក្បាលដល់ប្រជាជនក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដោយពាក្យថា «តើទីក្រុងនេះឬ ដែលមនុស្សហៅថា«ជាទីស្អាតល្អបំផុត» ហើយជាទីរីក‌រាយដល់ផែនដីទាំងមូលនោះ?»¹⁶ពួកខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មាន បានហាមាត់ធំដាក់អ្នក គេធ្វើស៊ីស‌ស៊ូស ហើយសង្កៀតធ្មេញដោយពាក្យថា«យើងបានលេបវាបាត់ហើយ! ទាំងនេះជាអ្វីដែលយើងកំពុងរង់ចាំ! យើងនិងរស់នៅដើម្បីមើលវា!»។

¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់បានសំរេចកិច្ចការដែលព្រះ‌អង្គគ្រងនិងធ្វើ ព្រះ‌អង្គបានសម្រេចតាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ទ្រង់។ គឺព្រះ‌អង្គបានរំលំ ឥតត្រាប្រណី ហើយបានធ្វើឲ្យខ្មាំងសត្រូវមានអំណរពីដំណើររបស់អ្នក ព្រះ‌អង្គបានលើកតម្កើងស្នែងរបស់ខ្មាំងសត្រូវអ្នកវិញ។

¹⁸ចិត្តរបស់គេបានស្រែកអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អម្ចាស់ កំផែងនៃក្រុងស៊ីយ៉ូន! ចូរឲ្យមានទឹកភ្នែកហូរសស្រាក់ដូចជាទន្លេទាំងថ្ងៃទាំងយប់ចុះ កុំឲ្យឈប់សម្រាកឡើយ កុំឲ្យភ្នែកអ្នកឈប់ផ្អាកឲ្យសោះ។¹⁹ចូរក្រោកឡើង ចូរបន្លឺ សំឡេងទាំងយប់ មុនពេលដែលមេឃភ្លឺឡើង! ចូរថ្លែងទុក្ខព្រួយថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយឥតលាក់‌លៀមអ្វីឡើយ។ ចូរលើកដៃឡើងអង្វរព្រះអង្គ សូមទ្រង់ប្រណីសន្ដោសជីវិតក្មេងៗ ដែលដេកដួលព្រោះអត់ឃ្លាន នៅគ្រប់ទាំងផ្លូវ»។

²⁰សូមទតមើលព្រះ‌អម្ចាស់ ទាំងពិចា‌រណាមើលការទាំងនេះ តើត្រូវឲ្យពួកស្រីៗ ស៊ីកូនខ្លួន ដែលនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយ គឺជាកូនដែលពួកគេបានថែរក្សារឺ? តើពួកបូជាចារ្យ និងពួកព្យាការីនឹងត្រូវគេសម្លាប់នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ នៃព្រះ‌អម្ចាស់ឬ?

²¹ទាំងពួកជំទង់ និងពួកចាស់ៗ សុទ្ធតែដេកនៅតាមផ្លូវ ឯពួកក្រមុំ និងពួកកំលោះៗរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ គេបានដួលស្លាប់ដោយដាវ ព្រះ‌អង្គបានប្រហារជីវិតគេ ទាំងកាប់សម្លាប់ឥតត្រាប្រណីដល់ពួកគេឡើយ។²²ព្រះ‌អង្គបានហៅប្រមូល ដូចជានៅថ្ងៃបុណ្យ អំពើភេរវកម្មមាននៅជុំវិញខ្ញុំ ក្នុងថ្ងៃនៃសេចក្ដីខ្ញាល់របស់ទ្រង់ គ្មានអ្នកណារត់រួច ឬគេចផុតឡើយ ពួកកូនដែលខ្ញុំបានបីក្រសោបនៅដៃ ហើយបានបីបាច់ចិញ្ចឹមមកនោះខ្មាំងសត្រូវវាបានបំផ្លាញអស់ហើយ។

3

¹ខ្ញុំជាមនុស្សដែលបានឃើញសេចក្ដីវេទនា ដោយដំបងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គ²ព្រះ‌អង្គបាននាំខ្ញុំចេញទៅ ឲ្យដើរក្នុងសេចក្ដីងងឹត ជាជាងក្នុងពន្លឺ³ពិតប្រាកដណាស់ព្រះ‌អង្គបានបែរព្រះ‌ហស្ត មកទាស់នឹងខ្ញុំម្តងហើយ ម្តងទៀត ឥតស្រាកស្រានឡើយ។⁴ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យសាច់ និង ស្បែកខ្ញុំរោយ‌រៀវទៅ ហើយបានបំបាក់ឆ្អឹងខ្ញុំផង។

⁵ព្រះ‌អង្គបានសាងសង់របងឃុំឃាំងខ្ញុំ ហើយបានឡោម‌ព័ទ្ធខ្ញុំដោយភាពជូរល្វីង និងការដែលនឿយលំបាក⁶ព្រះ‌អង្គឲ្យខ្ញុំរស់នៅកន្លែងងងឹត ដូចពួកដែលបានស្លាប់ជាយូរមកហើយ។⁷ព្រះ‌អង្គបានធ្វើជព្ជាាំងព័ទ្ធជុំវិញខ្ញុំ មិនឲ្យចេញទៅក្រៅឡើយ ក៏ចាក់ច្រវ៉ាក់ចងខ្ញុំយ៉ាងធ្ងន់⁸ទោះបើខ្ញុំខំស្រែកហៅរកជំនួយ ក៏ទ្រង់មិនព្រមទទួលសេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំឡើយ។

⁹ព្រះ‌អង្គបានបង្ខាំងផ្លូវរបស់ខ្ញុំដោយជពា្ជាំង ទាំងដាក់ថ្មរាំងផ្លូវ ហើយក៏បានពង្វាងផ្លូវខ្ញុំ។¹⁰ព្រះ‌អង្គប្រៀបដូចជាខ្លាឃ្មុំ ដែលលបសង្គ្រុប ហើយដូចជាសិង្ហពួនចាំប្រហារខ្ញុំ¹¹ព្រះ‌អង្គបានបង្វែរផ្លូវរបស់ខ្ញុំ ក៏ហែកខ្ញុំខ្ទេច‌ខ្ទី ហើយឲ្យខ្ញុំនៅកណ្ដោចកណ្ដែង។

¹²ព្រះ‌អង្គបានយឺតធ្នូ ហើយដាក់ខ្ញុំទុកជារង្វង់សម្រាប់បាញ់ព្រួញ។¹³ព្រះ‌អង្គទម្លុះក្រលៀនខ្ញុំ ជាមួយតួព្រួញពីបំពង់¹⁴ខ្ញុំបានទៅជាទីសំណើច ដល់ជនជាតិទាំង‌ឡាយរបស់ខ្ញុំ ហើយជាវត្ថុកំប្លែងរបស់គេជា‌និច្ចរាល់ថ្ងៃ។¹⁵ព្រះ‌អង្គបានចម្អែតខ្ញុំ ដោយសេចក្ដីជូរចត់ ព្រមទាំងបង្ខំខ្ញុំឲ្យផឹកស្លែងផង។

¹⁶ព្រះ‌អង្គបានបំបាក់ធ្មេញខ្ញុំដោយក្រួស ហើយរុញខ្ញុំឲ្យធ្លាក់ដល់ដីផេះ¹⁷ព្រលឹងរបស់ខ្ញុំបានចេញឆ្ងាយពីសេចក្ដីសុខ ខ្ញុំបានភ្លេចអស់ទាំងសុភមង្គលជាអ្វីហើយ¹⁸ខ្ញុំក៏ពោលថា៖ «សេចក្តីអត់ធន់របស់ខ្ញុំបាត់អស់ហើយ សេចក្ដីសង្ឃឹមលើព្រះ‌អម្ចាស់ក៏លែងមានដែរ»។

¹⁹សូមនឹកចាំពីទុក្ខលំបាក និងសេចក្ដីវេទនារបស់ខ្ញុំ ត្បិតផ្លែស្លែងនិងជូរល្វីងដ៏ម្ល៉េះ។²⁰ខ្ញុំបន្តចងចាំបាននៅឡើយថា ហើយក៏ឱនចុះនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។²¹តែខ្ញុំនឹកចាំពីសេចក្ដីទាំងនេះ បានជាខ្ញុំមានសេចក្ដីសង្ឃឹម។

²²គឺជាសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ មិនចេះចប់សេចក្ដីមេត្តា‌ករុណារបស់ព្រះ‌អង្គមិនចេះផុតឡើយ²³សេចក្ដីទាំងនោះចេះតែថ្មីរៀងរាល់ព្រឹក សេចក្ដីស្មោះត្រង់របស់ព្រះ‌អង្គធំណាស់។²⁴«ព្រះ‌អម្ចាស់ជាមរតករបស់ខ្ញុំ» ខ្ញុំបានពោលថា ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំមានសង្ឃឹមដល់ទ្រង់។

²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់ល្អដល់អស់អ្នកដែលរង់ចាំព្រះ‌អង្គ គឺដល់អស់អ្នកណាដែលស្វែងរកព្រះ‌អង្គ។²⁶វាជាការល្អ ដែលរង់ចាំសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ។²⁷ជាការល្អដែលមនុស្សទទួលរងនឹម ក្នុងកាលដែលនៅវ័យក្មេងនៅឡើយ។²⁸ឲ្យគាត់អង្គុយតែឯង ហើយនៅស្ងៀម នៅពេលដែលទ្រង់ដែលដាក់លើគាត់។²⁹ចូរអោយគាត់ដាក់មាត់ចុះក្នុងធូលីដី ប្រហែលជាមានទីសង្ឃឹម។

³⁰ចូរឲ្យថ្ពាល់គាត់ទៅឲ្យដល់អ្នកដែលចង់ទះគាត់ចុះ ហើយឲ្យគាត់ទ្រាំឲ្យបានពេញ ដោយសេចក្ដីត្មះ‌តិះដៀល។³¹ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មិនបោះ‌បង់ចោលជាដរាបទេ។³²ទោះបើទ្រង់ធ្វើទុក្ខក៏ដោយ គង់តែទ្រង់ នឹងអាណិតមេត្តាដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិបូរណ៏ដែរ³³ទ្រង់មិនមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យក្នុងការធ្វើទុក្ខ ឬឲ្យមនុស្សជាតិត្រូវវេទនានោះទេ។

³⁴ពួកគេបានជិះជាន់ពួកអ្នកទោសនៅលើផែនដី³⁵មនុស្សបានបដិសេដសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ពីវត្តមាននៅចំពោះព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត។³⁶ឬបំភាន់ភាពយុត្តធម៌ពីមនុស្ស នោះជាការដែលព្រះ‌អម្ចាស់ មិនអនុញ្ញាតិឡើយ។

³⁷តើនរណាអាចធ្វើឲ្យការនេះកើតឡើងបាន គឺទ្រង់ទេតើដែលអាចថ្លែងទំនាយ ហើយការនោះកើតឡើងបានជាពិត?³⁸ចំពោះសេចក្តីសុខ រឺ ទុក្ខ តើមិនមែនចេញពីព្រះ‌ឧស្ឋ របស់ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតមកទេឬ?³⁹ហេតុដូច្នេះហើយកុំឲ្យមនុស្សរស់នៅបានត្អូញ‌ត្អែរឡើយ? ហេតុអីបានជាមនុស្សមានបាបបានត្អូញត្អែរពីការផ្តន្ទាទោសគេទៅវិញ?

⁴⁰ចូរយើងពិនិត្យពិច័យ ហើយល្បងលផ្លូវដែលយើងប្រព្រឹត្ត រួចបែរចិត្តទៅឯព្រះ‌អម្ចាស់វិញចុះ។⁴¹ចូរឲ្យយើងតម្រង់ចិត្ត ជាមួយដៃរបស់យើង ទៅឯព្រះអម្ចាស់ដែលគង់នៅស្ថាន‌សួគ៌។⁴²យើងខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តល្មើស ព្រមទាំងបះ‌បោរ ហើយព្រះ‌អង្គមិនបានអត់ទោសឲ្យទេ។⁴³ព្រះ‌អង្គបានឃ្លុំអង្គទ្រង់ ដោយសេចក្ដីក្រោធ ទាំងដេញតាមយើងខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គបានប្រហារជីវិតឥតប្រណីសោះឡើយ។

⁴⁴ព្រះ‌អង្គបាំងអង្គទ្រង់ក្នុងពពក ដើម្បីមិនឲ្យសេចក្ដីអធិស្ឋានណាចូលទៅដល់បានឡើយ។⁴⁵ព្រះ‌អង្គបានធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំទៅជាកាកសំរាម និងទទួលការបដិសេដក្នុងចំណោមប្រជាជាតិ។⁴⁶ពួកខ្មាំងសត្រូវទាំងប៉ុន្មានបានដាក់បណ្តាសាយើងខ្ញុំ⁴⁷សេចក្ដីបំផ្លាញ និងសេចក្ដីវិនាស បានមកដល់យើងខ្ញុំ គឺជាសេចក្ដីភ័យខ្លាចនិងការបំផ្លិចបំផ្លាញផង។

⁴⁸ភ្នែករបស់ខ្ញុំបានយំឥតឈប់ ដោយព្រោះតែមហន្តរាយនៃជនជាតិខ្ញុំ។⁴⁹ទឹកភ្នែកខ្ញុំនឹងហូរសស្រាក់ ឥតឈប់ឈរ ឥតស្រាកឡើយ។⁵⁰ទាល់តែព្រះ‌អម្ចាស់ព្រមទតមកពីស្ថាន‌សួគ៌ដែរ។

⁵¹ភ្នែកខ្ញុំធ្វើឲ្យចិត្តខ្ញុំកើតទុក្ខ ដោយព្រោះតែជនជាតិនៃក្រុងរបស់ខ្ញុំ។⁵²គេដេញតាមខ្ញុំដូចតាមប្រមាញសត្វស្លាប អស់ពួកអ្នកដែលជាខ្មាំងសត្រូវនឹងខ្ញុំ ដោយឥតហេតុផលទេ។⁵³គេបានកាត់ជីវិតខ្ញុំចេញ ហើយបានទាំងបោះថ្មមកពីលើខ្ញុំផង⁵⁴មានទឹកហូរមកលិចក្បាលខ្ញុំ នោះខ្ញុំបានថា «ខ្ញុំស្លាប់ហើយ»។

⁵⁵ទូល‌បង្គំបានអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ‌នាម របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ពីក្នុងទីជម្រៅនៃគុកងងឹត។⁵⁶ព្រះ‌អង្គក៏ឮសំឡេងរបស់ទូល‌បង្គំ «សូមកុំគេចព្រះ‌កាណ៌ព្រះ‌អង្គចេញពីការថ្ងូរ និងសម្រែករបស់ទូល‌បង្គំឡើយ»⁵⁷នៅថ្ងៃដែលទូល‌បង្គំបានអំពាវ‌នាវដល់ព្រះ‌អង្គ នោះព្រះ‌អង្គបានយាងមកជិត ហើយមានព្រះ‌បន្ទូលថា «កុំឲ្យខ្លាចឡើយ»។

⁵⁸ព្រះ‌អង្គបានកាន់ក្តីខាងទូល‌បង្គំ ហើយបានសង្គ្រោះជីវិតរបស់ទូល‌បង្គំផង។⁵⁹ព្រះ‌អម្ចាស់បានទតឃើញកំហុសដែលគេបានធ្វើដល់ទូល‌បង្គំ សូមជំនុំជម្រះក្តីរបស់ទូល‌បង្គំចុះ។⁶⁰ព្រះ‌អង្គបានឃើញការសង‌សឹកទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ និងអស់ទាំងកិច្ច‌កល ដែលគេធ្វើដល់ទូល‌បង្គំដែរ។⁶¹ព្រះ‌អង្គបានឮពាក្យប្រមាថរបស់គេ និងអស់ទាំងកិច្ច‌កល ដែលគេគិតធ្វើដល់ទូល‌បង្គំហើយ។

⁶²ក៏ឮពាក្យសម្ដីរបស់ពួកអ្នកលើកគ្នា ទាស់នឹងទូល‌បង្គំ ហើយជ្រាបការដែលគេគិត ទាស់នឹងទូល‌បង្គំជា‌និច្ចដែរ។⁶³សូមព្រះ‌អង្គទតក្នុងកាលដែលគេអង្គុយចុះ ហើយក្រោកឡើងផង ពួកគេនាំគ្នាច្រៀងឡកឡឺយដាក់ទូលបង្គំហើយ។

⁶⁴ព្រះ‌អង្គនឹងសងដល់គេ ដ្បិតទ្រង់ជាព្រះ‌អម្ចាស់ ឲ្យស្របតាមការដែលគេប្រព្រឹត្ត។⁶⁵ព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើឲ្យចិត្តគេអាម៉ាស់ សូមដាក់បណ្ដាសាដល់គេទៅ!⁶⁶ព្រះ‌អង្គនឹងដេញតាមគេ ដោយសេចក្ដីក្រោធ ហើយបំផ្លាញគេឲ្យសូន្យ ចេញពីក្រោមស្ថានរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទៅ។

4

¹ម្ដេចក៏មាសប្រែជាស្រអាប់ ហើយមាសសុទ្ធប្រែជាបាត់បង់រស្មី! ថ្មបរិសុទ្ឋទាំងប៉ុន្មាននៅរាយប៉ាយ គ្រប់ទីកន្លែង ទាំងនៅតាមផ្លូវ²កូនប្រុសនៃអុីស្រាអែលដ៏មានតម្លៃថ្លៃដូចជាមាស ប៉ុន្តែឥឡូវនេះពួកគេគ្មានតំលៃជាជាងក្អមដីឡើយ ដូចជាកិច្ចការរបស់ជាងស្មូនដូច្នេះ!

³សូម្បីតែឆ្កែព្រៃ ក៏ចេះបំបៅដោះឲ្យកូនដែរ តែប្រជាជនខ្ញុំវិញ បែជាមានចិត្តខ្មៅ សាហាវ ដូចជាសត្វអូទ្រុស នៅទី រហោ‌ស្ថាន។

⁴អណ្ដាតរបស់កូនតូចៗ ស្រេកទឹកខះក ក្មេងៗនាំគ្នាយំទារកអាហារ តែគ្មានអ្នកណាឲ្យវាឡើយ។⁵ពួកអ្នកដែលធ្លាប់មានអាហារថ្លៃៗបរិ‌ភោគ ឥឡូវបែរជាត្រូវដាច់ពោះនៅតាមផ្លូវ ពួកអ្នកដែលធ្លាប់ស្លៀក‌ពាក់រុងរឿង ក៏បែរជាកាយសំរាមដើម្បីបរិភោគវិញ។

⁶ដ្បិតអំពើទុច្ចរិតរបស់ជនជាតិខ្ញុំធ្ងន់ជាង អំពើបាបរបស់ក្រុងសូដុមទៅទៀត ដែលត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងមួយរំពេច ឥតមានដៃអ្នកណាមកជួយទាន់ឡើយ។

⁷ពួកអ្នកដឹកនាំជាមនុស្ស ដែលបរិសុទ្ធជាងហិមៈ សស្អាតជាងទឹកដោះគោ ខ្លួនរបស់គេក្រហមជាងត្បូងទទឹមទៅទៀត ក៏ភ្លឺដូចជាត្បូងកណ្តៀង។⁸ឥឡូវនេះ រូបរាងរបស់គេខ្មៅជាងធ្យូង គ្មានអ្នកណាស្គាល់គេតាមផ្លូវទេ ស្បែកជាប់នឹងឆ្អឹង ស្វិតក្រៀមដូចជារំកាច់ឈើ។

⁹អស់អ្នកដែលស្លាប់ដោយមុខដាវ គឺរីករាយជាងពួកអ្នក ដែលស្លាប់ដោយស្រេកឃ្លាន ដែលវិនាសបន្តិចម្តងៗទៅ ដោយ ភាពខ្វះខាតស្បៀងអាហារ។¹⁰មនុស្សស្រីដែលធ្លាប់មានចិត្តទន់សន្តោស បានស្ងោរកូនខ្លួនស៊ី ដោយដៃខ្លួនឯង កូនៗទាំងនោះជាអាហាររបស់គេ ក្នុងគ្រាដែលប្រជាជាតិខ្ញុំត្រូវបានបំផ្លាញ។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់បង្ហាញសេចក្តីក្រោធយ៉ាងខ្លាំង ព្រះ‌អង្គបានចាក់សេចក្ដីកំហឹងដ៏សហ័សរបស់ទ្រង់។ ព្រះ‌អង្គបានបង្កាត់ភ្លើងដុតក្រុងស៊ីយ៉ូន ឲ្យឆេះរហូតដល់គ្រិះផង។

¹²ពួកស្តេចទាំងឡាយនៅផែនដី ព្រមទាំងមនុស្សដែលនៅក្នុងពិភពលោកនេះ គេមិនបានជឿថាពួកបច្ចាមិត្ត និងពួកខ្មាំងសត្រូវ រឺគូប្រជែង អាចចូលតាមទ្វារក្រុងយេរូ‌សាឡិមបានទេ។¹³ការនេះកើតឡើងដោយព្រោះតែអំពើបាបរបស់ពួកព្យាការី និងអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកបូជាចារ្យ ជាពួកអ្នកដែលបានកម្ចាយឈាម មនុស្សសុចរិតនៅក្នុងទីក្រុង។

¹⁴ពួកគេដើរតែលតោលនៅតាមផ្លូវដូចជាមនុស្សខ្វាក់ ពួកគេប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាម បានជាគ្មានអ្នកណាហ៊ានពាល់សម្លៀក‌បំពាក់របស់គេឡើយ។¹⁵«ចៀសចេញ! មនុស្សមិនស្អាត! មនុស្សទាំង‌ឡាយស្រែកដាក់គេថា «ចៀស! ចូរចៀសឲ្យឆ្ងាយទៅ! កុំមកប៉ះពាល់អ្វីឡើយ!» គេរត់ទៅហើយដើរសាត់អណ្តែតប្រជាជាតិមួយ ទៅប្រជាជាតិមួយទៀត «តែគ្មានអ្នកណាឲ្យគេអា‌ស្រ័យនៅឡើយ»។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់បានរកវិធីកម្ចាត់កម្ចាយគេទៅ ព្រះ‌អង្គមិនព្រមទតមើលគេទៀតទេ គ្មាននរណាគោរពប្រតិ‌បត្តិដល់ពួកបូជាចារ្យ រឺក៏អាណិតដល់ពួកចាស់ទុំដែរ។

¹⁷ភ្នែករបស់យើងឡើងផ្សា ដោយទន្ទឹងរង់ចាំជំនួយ យើងឃ្លាំចាំមើល ហើយចាំមើលទៀត តែគ្មានប្រជាជាតិណាមួយមក ជួយសង្គ្រោះសោះ។¹⁸គេដេញតាមយើងគ្រប់ជំហាន បានជាយើងរកចេញទៅផ្លូវមិនបាន។ ទីបញ្ចប់របស់យើងកាន់តែជិតមកដល់ កំណត់យើងក៏សម្រេច ដ្បិតចុងបំផុតរបស់យើងបានមកដល់ហើយ។

¹⁹ពួកអ្នកដែលដេញតាមយើង គេរហ័សជាងឥន្ទ្រីនៅលើអាកាសទៅទៀត គេបានដេញយើងឲ្យទៅលើភ្នំ ក៏លបចាំយើងនៅទីរហោ‌ស្ថាន។²⁰ខ្យល់ដង្ហើមដែលដកតាមរន្ធច្រមុះ គឺព្រះ‌អម្ចាស់បានចាក់ប្រេងតាំង ព្រះ‌អង្គត្រូវគេចាប់ចូលក្នុងអង្គប់ ហើយដែលយើងធ្លាប់ពោលថា «យើងខ្ញុំសូមជ្រកក្រោមម្លប់ដ៏ត្រជាក់របស់ព្រះ‌អង្គ ក្នុងចំណោមពួកជនជាតិដទៃ»។

²¹ចូរមានចិត្តរីក‌រាយ ហើយសប្បាយឡើង ប្រជាជាតិ អេដុម ដែលជាអ្នកអា‌ស្រ័យនៅទឹកដីអ៊ូស ដ្បិតអ្នកត្រូវទទួលពែងនៃទុក្ខលំបាក ទាំងស្រវឹងហើយនៅខ្លួនអាក្រាតវិញ។²²ជនជាតិក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ទោសនៃអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកគ្រប់ចំនួនហើយ ព្រះ‌អង្គនឹងមិនបន្តឲ្យអ្នកទៅជាឈ្លើយឡើយ តែគឺជាជនជាតិអេដុមវិញ ព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើទោសចំពោះអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកវិញ ព្រះ‌អង្គនឹងមិនគ្របបាំងអំពើបាបរបស់អ្នកឡើយ។

5

¹សូមនឹកចាំពីយើងខ្ញុំព្រះ‌អម្ចាស់ អ្វីដែលកើតមានឡើងដល់យើងរាល់គ្នា ទាំងគេឃើញពីភាពអាម៉ាស់²កេរ្ត៍អាកររបស់យើងក្លាយជារបស់អ្នកដ៏ទៃ ឯផ្ទះសំបែងរបស់យើងខ្ញុំ ក៏ក្លាយជារបស់ជនបរទេស។³យើងក្លាយជាកូនកំព្រាឪពុកម្តាយ ហើយម្តាយយើងទៅជាមេម៉ាយវិញ។⁴យើងត្រូវចំណាយប្រាក់ដើម្បីផឹកទឹករបស់ខ្លួន ហើយក៏ត្រូវចំណាយប្រាក់សំរាប់ទិញអុសរបស់ខ្លួនឯងដែរ។

⁵អស់ពួកដែលដេញតាមនោះនៅពីក្រោយខ្នងយើងខ្ញុំជានិច្ច យើងខ្ញុំពិតជាអស់កម្លាំង និងឥតមានពេលសម្រាកឡើយ។⁶យើងបានដាក់ខ្លួនទៅសុំពួកជនជាតិអេស៊ីប និងពួកជនជាតិអាស‌ស៊ើរ ដើម្បីឲ្យបានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់។⁷ដូនតារបស់យើងបានធ្វើបាប តែគាត់បានស្លាប់អស់ហើយ ដោយព្រោះកំហុសគាត់បានសាង យើងខ្ញុំត្រូវរងទ្រាំវិញ។

⁸ពួកអ្នកបម្រើបានធ្វើជាចៅ‌ហ្វាយលើយើងខ្ញុំ ឥតមានអ្នកណានឹងរំដោះយើងខ្ញុំ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃគេឡើយ។⁹យើងខ្ញុំរកអាហារបានដោយប្រថុយជីវិត ចំពោះមុខដាវនៅទីរហោ‌ស្ថាន។¹⁰ស្បែកយើងខ្ញុំក្តៅដូចជាជើងក្រាន ព្រោះតែការអត់ឃ្លាន។

¹¹ពួកស្រ្តីត្រូវបានគេចាប់រំលោភនៅក្រុងស៊ីយ៉ូន និងពួកក្រមុំៗនៅតាមទីក្រុងក្នុងទឹកដីយូដា។¹²ឯពួកចៅ‌ហ្វាយត្រូវបានគេចងដៃព្យួរ ហើយគ្មាននរណាគោរពចាស់ទុំទៀតទេ។

¹³ពួកយុវជនត្រូវបានបង្ខំឲ្យលីសែងត្បាល់‌កិន ហើយគេប្រើកូនក្មេងឲ្យលីឈើដ៏ធ្ងន់ រហូតដល់ជំពន់ដួល។¹⁴លែងមានពួកព្រឹទ្ឋាចារ្យនៅទ្វារក្រុងទៀតហើយ រីឯពួកយុវជនក៏ឈប់លេងភ្លេងទៀតដែរ។

¹⁵អំណរបានចាកចេញបាត់ពីចិត្តខ្ញុំហើយ រីឯការលោតកញ្ឆេងរបស់យើងខ្ញុំ ក៏ត្រឡប់ទៅជាការសោយ‌សោកវិញ។¹⁶មកុដបានធ្លាក់ចុះពីក្បាលយើង វរហើយ ព្រោះខ្ញុំបានធ្វើបាប!។

¹⁷ហេតុនេះបានជាចិត្តខ្ញុំខ្លោចផ្សា ហើយភ្នែកយើងខ្ញុំក៏ត្រឡប់ទៅជាងងឹត ដោយព្រោះការទាំងនេះដែរ¹⁸ដ្បិតភ្នំស៊ីយ៉ូនត្រូវចោលស្ងាត់ មានតែឆ្កែចចកដើរប៉ុណ្ណោះ។

¹⁹ប៉ុន្តែព្រះអង្គ គឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលគង់នៅអស់‌កល្បជា‌និច្ច បល្ល័ង្ករបស់ព្រះ‌អង្គស្ថិត‌ស្ថេរ ពីតំណមនុស្សមួយ ទៅតំណមនុស្សមួយទៀត។²⁰ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គភ្លេចយើងខ្ញុំរហូត? ហេតុអ្វីព្រះ‌អង្គបោះបង់ចោលយើងយូរយ៉ាងនេះ?²¹សូមនាំយើងខ្ញុំឲ្យវិលមកវិញ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ នោះយើងខ្ញុំនឹងបានស្តាឡើងវិញ សូមកែជីវិតរបស់យើង ដូចកាលពីដើម²²ឬក៏ព្រះ‌អង្គបានបោះ‌បង់ចោលយើងខ្ញុំហើយ តើព្រះ‌អង្គខ្ញាល់នឹងយើងខ្ញុំហួសកម្រិតបែបនេះរឺ។

អេសេគាល

1

¹ក្នុងឆ្នាំទីសាមសិប ខែទីបួន ហើយនៅថ្ងៃទីប្រាំនៃខែនោះ វាបានមកដល់ ពេលខ្ញុំនៅជា‌មួយពួកឈ្លើយ នៅមាត់ទន្លេកេបារ។ ផ្ទៃមេឃបានបើកចំហ ហើយខ្ញុំបានឃើញនិមិត្តពីព្រះជាម្ចាស់។²នៅថ្ងៃទីប្រាំនៃខែនោះ ហើយក៏ជាឆ្នាំទីប្រាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ស្តេចយ៉ូយ៉ា‌គីន³ដ្បិត ព្រះបន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកដល់អេសេ‌គាលជាកូនប៊ូស៊ី ដែលជាបូជាចារ្យនៅក្នុងទឹកដីខាល់ដេក្បែរទន្លេកេបារ ហើយព្រះ‌ហស្តនៃព្រះអម្ចាស់ដាក់លើលោកនៅទីនោះ។

⁴ក្រោយមក ខ្ញុំបានមើលទៅ ហើយក៏មានខ្យល់ព្យុះចេញមកពីទិសខាងជើង មានដុំពពកយ៉ាងធំ ហើយបញ្ចេញពន្លឺនៅខាងក្នុង ហើយពន្លឺនៅជុំវិញ និងនៅខាងក្នុងវាដែរ ហើយភ្លើងនោះចេញពន្លឺមានពណ៌លឿងទុំនៅក្នុងពពក។⁵ហើយនៅចំកណ្ដាលនោះ ក៏មានដូចជាសត្វដែលមានជីវិតបួនរូប។ គឺជាភាពដូចរបស់សត្វទាំងនោះ ពួកគេគ្រប់គ្នាមានភាពដូចជាមនុស្ស⁶ប៉ុន្តែ ពួកគេម្នាក់ៗមានមុខដល់ទៅបួន ហើយសត្វដែលមានជីវិតទាំងនោះ ម្នាក់ៗគឺមានស្លាបបួន។

⁷ជើងសត្វទាំងនោះគឺត្រង់ៗ ប៉ុន្តែ បាតជើងដូចជាក្រចកសេះ នៃកំភួនជើងគោដែលភ្លឺចាំងដូចជាខាត់លង្ហិនដែរ⁸ប៉ុន្តែ ពួកគេមានដៃជាមនុស្សនៅក្រោមស្លាបមានគ្រប់ទាំងបួនទិស។ ដ្បិត ទាំងបួន មុខរបស់ពួកគេ ហើយនិងស្លាបគឺយ៉ាងនេះ។⁹ស្លាបរបស់ពួកសត្វទាំងនោះ គឺជាប់គ្នាស្មើណាស់ ពីស្លាបមួយទៅជាប់មួយទៀត ហើយស្លាបនិមួយៗគឺមិនប្រច្រាស់គ្នាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ស្លាបទាំងនោះគឺត្រង់ទៅមុខ។

¹⁰ភាពដូចនៃមុខរបស់ពួកគេដូចជាមុខមនុស្សដែរ។ ទាំងបួនមានមុខដូចជាសិង្ហខាងស្តាំ ហើយទាំងបួនក៏មានមុខដូចជាគោនៅខាងឆ្វេង។ ពួកគេទាំងបួនមានមុខដូចជាឥន្ទ្រីដែរ។¹¹មុខរបស់ពួកគេគឺដូច្នោះ មានស្លាបពីរជាប់តគ្នាត្រដាងខាងលើ ដូច្នោះ ហើយស្លាបរបស់ពួកគេបានលាត្រឡាងឡើងនៅលើ ហើយតួមានជីវិតទាំងនោះមានស្លាបមួយគួរ ហើយស្លាបនោះដែលប៉ះស្លាបតួរមានជីវិតផ្សេងទៀត ហើយស្លាបមួយគួរនោះបិតបាំងខ្លួនរបស់គេ¹²ម្នាក់ៗបានហោះទៅខាងមុខ ហើយកន្លែងណា ដែលព្រះ‌វិញ្ញាណឲ្យពួកគេទៅ ពួកគេក៏ទៅតាម ដោយមិនដែលងាកក្រោយឡើយ។

¹³ដ្បិតតួរដែលមានជីវិតទាំងនោះ ទ្រង់ទ្រាយរបស់ពួកគេដូចជារងើកភ្លើង ហើយក៏ដូចជាចន្លុះឆេះដែរ ពន្លឺភ្លើងបានទ្រោលចុះឡើងនៅកណ្ដាលតួរមានជីវិតទាំងនោះ ហើយក៏មានភ្លើងចាំងនៃផ្លេក‌បន្ទោរ។¹⁴តួរដែលមានជីវិតទាំងនោះ ក៏បានហោះទៅមុខហើយមកក្រោយវិញ ហើយពួកគេមើលទៅដូចជាផ្លេក‌បន្ទោរ!

¹⁵ពេលខ្ញុំកំពុងមើលទៅកាន់តួរមានជីវិតទាំងនោះ នៅទីនោះគឺមានកង់នៅលើដី ដែលក្បែរតួរមានជីវិតទាំងនោះ។¹⁶ការនេះគឺមានភាពដូច ជាទំរង់របស់កង់ទាំងនោះ ហើយកង់នីមួយៗមើលទៅដូចជាត្បូងកណ្ដៀង ហើយកង់ទាំងបួនមានរាងដូចគ្នា ទំរង់ភាពដូចរបស់ពួកគេ គឺដូចជាកង់មួយបានប្រសព្វជាមួយកង់ផ្សេងទៀត។

¹⁷ពេលកង់ទាំងនោះធ្វើចលនា គឺកង់ទាំងអស់ទៅមុខមិនមានការបែរទៅរកទិសណាផ្សេងពីផ្លូវខាងមុខរបស់តួរមានជីវិតទេ។¹⁸ហើយដូចជាខ្នងកង់វិញ គឺកង់ទាំងនោះខ្ពស់គួរអោយខ្លាច ដ្បិតខ្នងកង់ទាំងបួននោះ មានពេញដោយគ្រប់ភ្នែកនៅជុំ‌វិញ។

¹⁹កាលណាតួរមានជីវិតទាំងបួនបានហោះទៅមុខ កង់ទាំងនោះក៏អមទៅជាមួយដែរ។ កាលណាតួរមានជីវិតទាំងបួនបានលើកឡើងផុតពីផេនដីទៅ កង់ទាំងនោះក៏បានលើកឡើងទៅជាមួយដែរ។²⁰ទីកន្លែងណាដែលព្រះ‌វិញ្ញាណបានទៅ ពួកតួរមានជីវិតក៏ទៅតាម កង់ទាំងនោះក៏ហោះឡើងទៅជាមួយដែរ ដ្បិតវិញ្ញាណរបស់តួរមានជីវិតទាំងនោះបាននៅក្នុងកង់នោះដែរ។²¹ពេលណាតួរមានជីវិតនោះទៅមុខ កង់ក៏ទៅដែរ ពេលណាតូរមានជីវិតនោះឈប់ កង់ក៏ឈប់ដែរ កាលណាតួរមានជីវិតនោះឡើងផុតពីដី កង់ទាំង‌នោះក៏លើកឡើងទៅជាមួយគ្នា ដោយព្រោះវិញ្ញាណរបស់តួរមានជីវិត បាននៅក្នុងកង់ទាំងនោះ។

²²នៅខាងលើក្បាលតួរមានជីវិតទាំងនោះ មានដូចជាផ្ទៃដ៏ធំមួយនៅលើកំពូល វាមើលទៅដូចជាចរណៃគួរស្ញែង‌ខ្លាច ហើយក៏លាតពីលើក្បាលតួរមានជីវិតទាំងនោះ។²³នៅក្រោមផ្ទៃដ៏ធំនោះ ស្លាបរបស់តួមានជីវិតនៅមួយបាន ត្រដាងទៅត្រង់តៗគ្នាហើយប៉ះស្លាបគ្នាទៅវិញទៅមក។ តួរមានជីវិតនីមួយៗគឺមានគួ ដើម្បីបិតបាំងពួកគេ ហើយគួនីមួយៗក៏អាចយកមកបាំងបិតរងកាយរបស់ពួកគេដែរ។

²⁴បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឮសូរសម្លេងរបស់ពួកគេ។ ដូចជាសូរទឹកធ្លាក់ដ៏ធំ។ គឺដូចជាព្រះ‌សូរ‌សៀងនៃព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ព្រះ‌ចេស្តា នៅពេលណាពួកតួរមានជីវិតធ្វើចលនា។ គដូចជាសម្លេងព្យុុះភ្លៀង។ ដូចជាសម្លេងកងទ័ពដែរ។ កាលណាតួទាំងនោះឈប់ ក៏ទម្លាក់ស្លាបចុះមកវិញ។²⁵មានឮសំឡេងពីផ្ទៃមេឃមកដល់ខាងក្រោម លើក្បាលតួមានជីវិតទាំងនោះ ពួកគេក៏នៅស្ងៀមហើយដាក់ស្លាបចុះ។

²⁶ពីលើផ្ទៃដ៏ធំហើយនៅខាងក្រោម ដែលនៅពីលើក្បាលដូចជាបល្ល័ង្ក ដែលមើលទៅដូចជាត្បូងកណ្តៀង ហើយមើលពីទ្រង់ទ្រាយដែលមានរាងដូចជាបល្ល័ង្ក នោះក៏មានឃើញ ដូចជារូបរាងមនុស្សម្នាក់។

²⁷ខ្ញុំក៏ឃើញពន្លឺពណ៌ដូចជាលង្ហិនខាត់រលោង មើលទៅដូចជាភ្លើងនៅខាងក្នុងវា ដូចជាត្រគាករបស់វាឡើងទៅលើ ហើយខ្ញុំក៏ឃើញពីត្រគាកចុះទៅខាងក្រោម ដែលមើលទៅដូចជាភ្លើង ហើយមានរស្មីភ្លឺនៅជុំ‌វិញផង។²⁸មានភាពដូចជាឥន្ទធនូដែលនៅក្នុងពពក ក្នុងថ្ងៃដែលមានភ្លៀង ហើយក៏មានដូចជាពន្លឺភ្លើនៅជំវិញវាផងដែរ។ វាដូចជារូបរាងដែលដូចជាសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ពេលខ្ញុំបានឃើញវា ខ្ញុំក្រាបចុះដល់ដី ហើយខ្ញុំឮព្រះ‌សម្លេងបានថ្លែងឡើង។

2

¹ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយ ចូរក្រោកឈរឡើង យើងនឹងនិយាយជា‌មួយអ្នក»។²ពេលព្រះ‌អង្គកំពុងមានព្រះ‌បន្ទូលនឹងខ្ញុំ ព្រះ‌វិញ្ញាណក៏មកសណ្ឋិតនៅក្នុងខ្ញុំ ហើយបានឲ្យជើងខ្ញុំឈរឡើង ហើយខ្ញុំក៏ឮព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ។³ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា «កូនមនុស្សអើយ យើងចាត់អ្នកឲ្យទៅរកប្រជាជនអុីស្រា‌អែល គឺជាជនជាតិដែលរឹងចចេសហើយបានបះ‌បោរនឹងយើង ទោះទាំងខ្លួនគេ និងបុព្វ‌បុរសរបស់គេ ក៏បានរំលងទាស់នឹងយើង រហូតដល់ថ្ងៃនេះ!

⁴កូនចៅរបស់ពួកគេគឺមានមុខចចេស ហើយមានចិត្តរឹង។ យើងចាត់អ្នកឲ្យទៅរកពួកគេ ហើយអ្នកត្រូវប្រាប់ពួកគេថា នេះគឺជាអ្វីព្រះ‌អម្ចាស់‌លើអស់ទាំងព្រះ‌បន្ទូល។⁵ទោះបើពួកគេស្តាប់ ឬមិនស្តាប់ក្តី។ ពួកគេជាពូជ‌ពង្សរឹងចចេស ប៉ុន្តែពួកគេនឹងដឹងថា យ៉ាងហោចមានព្យាការីមួយបានមកក្នុងចំណោមពួកគេ។

⁶អ្នកវិញ កូនមនុស្សអើយ កុំខ្លាចគេឡើយ ក៏កុំខ្លាចចំពោះកិច្ចការរបស់គេដែរ។ ចូរក៏កុំខ្លាច ទោះបើមានបន្លា និងអញ្ចាញមកទាស់នឹងអ្នក ដោយអាស្រ័យនៅកណ្ដាលពួកខ្យាដំរីក៏ដោយ។ កុំខ្លាចពាក្យសម្ដីរបស់ពួកគេ ឬក៏កុំស្លុតចិត្តនឹងទឹកមុខគេ ចាប់តាំងពួកគេជាពូជ‌ដែលបះបោរ។

⁷ប៉ុន្តែ អ្នកត្រូវថ្លែងពាក្យរបស់យើងប្រាប់គេ ទោះបើគេព្រមស្តាប់ ឬមិនព្រមក៏ដោយ ពីព្រោះគេរឹងចចេសខ្លាំងណាស់។⁸ប៉ុន្តែ អ្នកកូនមនុស្សអើយ ចូរស្តាប់សេចក្ដីដែលយើងប្រាប់អ្នក។ កុំមានចិត្តរឹងចចេស ដូចជាពូជ‌បះបោរនេះឡើយ។ ចូរបើកមាត់បរិភោគរបស់ដែលយើងឲ្យដល់អ្នក!»

⁹កាលខ្ញុំកំពុងតែមើល នោះឃើញមានដៃមួយលូកមកដល់ខ្ញុំ នៅក្នុងនោះឃើញក្រាំងមួយ។¹⁰ព្រះ‌អង្គក៏បើកក្រាំងនោះនៅមុខខ្ញុំ វាបានសរសេរទាំងខាងក្នុងនិងខាងក្រៅដែរ មានកត់ទុកសុទ្ធតែពាក្យទំនួញ ពាក្យកាន់ទុក្ខ និងក្ដីវេទនា។

3

¹ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយអ្វីដែលអ្នកឃើញចូរបរិភោគ។ បរិភោគក្រាំង រួចទៅថ្លែងដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែល»។²ដូច្នោះខ្ញុំក៏បើកមាត់ខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គឲ្យខ្ញុំទទួលទានក្រាំងនោះ។³ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយ ចូរបរិភោគក្រាំងដែលយើងប្រគល់ឲ្យអ្នកបានពេញពោះទៅ!»។ ដូច្នោះខ្ញុំក៏ទទួលទានក្រាំងនោះ ហើយវាមានរស‌ជាតិផ្អែម ដូចទឹកឃ្មុំនៅក្នុងមាត់ខ្ញុំ។

⁴ក្រោយមកព្រះអង្គមានបន្ទូលមកខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ ចូរទៅរកកូនចៅអុីស្រា‌អែល ហើយថ្លែងពាក្យរបស់យើងប្រាប់ពួកគេ។⁵ដ្បិតអ្នកមិនបានឲ្យទៅរកមនុស្សដទៃ ដែលនិយាយភាសាពិបាកស្ដាប់ ប៉ុន្តែទៅរកកូនចៅអីុស្រាអែលវិញ⁶មិនមែនទៅរកជនជាតិជាដ៏ធំ ហើយនិយាយភាសាពិបាកស្ដាប់ និងពាក្យដែលអ្នកមិនយល់បានទេ! ប្រសិនបើយើងចាត់អ្នកទៅអ្នកទាំងនោះ ពួកគេមុខជាស្ដាប់អ្នកយល់។⁷ប៉ុន្តែកូនចៅអុីស្រា‌អែលដែលនឹងមិនចង់ស្ដាប់អ្នក ដ្បិតពួកគេនឹងមិនចង់ស្តាប់យើងដែរ។ ដូច្នោះពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែលទាំងមូល ជាមនុស្សថ្ងាសរឹង និងមានចិត្តរឹង។

⁸មើល៍! យើងធ្វើឲ្យមុខរបស់អ្នកក្រាស់ ដូចជាមុខរបស់ពួកគេដែរ ហើយថ្ងាសរបស់អ្នករឹងដូចជារបស់ពួកគេដែរ។⁹យើងធ្វើឲ្យថ្ងាសរបស់អ្នកដូចពេជ្រ ហើយរឹងជាងត្បូងដែរ! កុំខ្លាចពួកគេឬ កុំញ័ររន្ធត់នៅចំពោះមុខពួកគេឡើយ តាំងពីពួកគេទាំងនោះជាពូជបះ‌បោរ»។

¹⁰ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំទៀតថា «កូនមនុស្សអើយ ចូរទទួលអស់ទាំងពាក្យដែលយើងនឹងប្រាប់ដល់អ្នក ទុកនៅក្នុងចិត្តចុះ ហើយស្តាប់ដោយត្រចៀកផង!¹¹ក្រោយមក ចូរទៅពួកអ្នកដែលនៅជាឈ្លើយ ហើយជាជនជាតិរបស់អ្នក ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេ។ ចូរប្រាប់ពួកគេ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះ‌បន្ទូលព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ ទោះបើគេព្រមស្តាប់ ឬមិនព្រមស្តាប់ក្តី»។

¹²ក្រោយមក ព្រះ‌វិញ្ញាណបរិសុទ្ធលើកខ្ញុំឡើង ហើយខ្ញុំឮសូរសំឡេងអឺងកងពីក្រោយខ្ញុំពីការរញ្ជួយផែនដី «សូមថ្វាយព្រះពរសិរី‌រុងរឿងពីព្រះដំណាក់នៃព្រះ‌អង្គ!»¹³មានឮសូរសម្លេងនៃស្លាបរបស់តូរមានជីវិតទាំងនោះដែលប៉ះគ្នា ហើយនិងសម្លេងកង់ទាំងនោះ ដែលអមមកជាមួយតួរមានជីវិតទាំងនោះ ហើយនិងសម្លេងនៃការរញ្ជួយដី។

¹⁴ព្រះ‌វិញ្ញាណបានលើកខ្ញុំឡើងហើយយកចេញ ហើយខ្ញុំក៏ទៅដោយមានសេចក្ដីជូរចត់ ដោយកំហឹងនៅក្នុងវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ដ្បិតព្រះ‌ហស្តនៃព្រះ‌អម្ចាស់សង្កត់លើខ្ញុំដោយព្រះចេស្តា!¹⁵ដូច្នោះ ខ្ញុំទៅជួបពួកដែលជាប់ជាឈ្លើយ នៅថេលអាប៊ីប ក្បែរទន្លេកេបារ ជាកន្លែងដែលពួកគេអាស្រ័យនៅ ហើយខ្ញុំស្នាក់នៅទីនោះក្នុងចំណោមពួកគេ សម្រាប់ប្រាំពីរថ្ងៃ ទាំងថប់ព្រួយខ្លាំង ដ៏លើសលប់។

¹⁶រួចហើយ វាបានកើតឡើងប្រាំពីរថ្ងៃក្រោយមក ដែលព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា¹⁷«កូនមនុស្សអើយ យើងបានតាំងអ្នកឲ្យជាអ្នកយាម សម្រាប់កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែល ដូច្នោះ អ្នកត្រូវស្តាប់ពាក្យពីមាត់យើង ហើយទៅប្រាប់គេពីការរំលឹករបស់យើង។¹⁸ពេលយើងនិយាយទៅកាន់មនុស្សអាក្រក់ អ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ជាពិត ហើយអ្នកមិនព្រមទៅប្រាប់គេ ឬរំលឹកមនុស្សអាក្រក់ទេ អំពីការអាក្រក់របស់គេ ដូច្នោះគេអាចនៅមានជីវិត ហើយមនុស្សអាក្រក់នឹងស្លាប់ក្នុងអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ តែយើងនឹងទារឈាមរបស់គេពីដៃអ្នកវិញ។¹⁹ប៉ុន្តែ បើអ្នករំលឹកដល់មនុស្សអាក្រក់នោះ ហើយគេមិនព្រមបែរចេញពីអំពើអាក្រក់ ឬពីការអាក្រក់របស់ខ្លួនទេ បន្ទាប់មកគេនឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងអំពើបាបរបស់ពួកគេ តែអ្នកនឹងបានជួយជីវិតខ្លួនឲ្យរួចវិញ។

²⁰ប្រសិនបើមនុស្សសុចរិតម្នាក់បានលះចោលអំពើសុចរិតរបស់ខ្លួន ទៅប្រព្រឹត្តអំពើមិនត្រិមត្រូវ ហើយយើងដាក់បញ្ហាឲ្យពួកគេចំពប់ ហើយគេនឹងត្រូវស្លាប់។ ដោយព្រោះអ្នកមិនបានប្រាប់ដល់គេ គេនឹងស្លាប់ក្នុងអំពើបាបរបស់គេ ហើយយើងនឹងមិននឹកចាំពីអំពើសុចរិត ដែលគេបានប្រព្រឹត្តដែរ តែយើងនឹងទារឈាមរបស់ពួកគេពីដៃអ្នក។²¹ប៉ុន្តែ បើអ្នកបាន‌ប្រាប់ដល់មនុស្សសុចរិត ដើម្បីឲ្យគេបានឈប់ធ្វើបាប ដូច្នោះហើយពួកគេនឹងមិនធ្វើបាបទៀតទេ ហើយគេនឹងរស់នៅជាពិត ដោយព្រោះបានឮការរំលឹករបស់អ្នក ហើយអ្នកនឹងបានជួយជីវិតខ្លួនឲ្យរួចវិញ»។

²²ដូច្នោះ ព្រះ‌ហស្តនៃព្រះ‌អម្ចាស់ក៏សណ្ឋិតនៅលើខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «ចូរក្រោកឡើង! ចេញទៅទីវាល នៅទីនោះយើងនឹងនិយាយជា‌មួយអ្នក!»²³ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង រួចចេញទៅទីវាល ហើយនៅទីនោះមានសិរី‌ល្អនៃព្រះ‌អម្ចាស់សណ្ឋិត ដូចជាសិរី‌ល្អដែលខ្ញុំបានឃើញ នៅក្បែរទន្លេកេបារដែរ ដូច្នោះខ្ញុំក៏ដួលផ្កាប់មុខ។

²⁴ព្រះ‌វិញ្ញាណព្រះ‌អង្គមកសណ្ឋិតនៅក្នុងខ្ញុំ ហើយលើកខ្ញុំបញ្ឈរឡើង ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលនឹងខ្ញុំ ហើយប្រាប់ថា៖ «ចូរអ្នកចូលទៅក្នុងផ្ទះ ហើយបិទទ្វារទៅ។²⁵សម្រាប់ពេលនេះកូនមនុស្សអើយ ពួកគេនឹងដាក់ខ្សែចំណងជាប់នឹងអ្នក ហើយចងអ្នកដោយខ្សែនោះ ដូច្នោះអ្នកមិនអាចចូលទៅក្នុងកណ្ដាលពួកគេបានឡើយ។

²⁶យើងនឹងធ្វើឲ្យអណ្ដាតអ្នក ជាប់នៅនឹងក្រអូមមាត់ ដូច្នោះអ្នកទៅជានិយាយមិនកើត ហើយអ្នកនឹងមិនអាចបន្ទោសដល់ពួកគេ ចាប់តាំងពួកគេជាមនុស្សដែលបះបោរ។²⁷ប៉ុន្តែ ពេលយើងនិយាយជាមួយអ្នក យើងនឹងបើកមាត់អ្នកឡើង ដូច្នោះអ្នកនឹងនិយាយទៅពួកគេ នេះគឺជាអ្វីព្រះ‌អម្ចាស់‌មានព្រះ‌បន្ទូល។ អ្នកណាដែលស្តាប់ នឹងស្តាប់ចុះ អ្នកណាដែលមិនព្រមស្តាប់ទេ នឹងមិនព្រមស្តាប់ ដ្បិតពួកគេជាប្រជាជនដែលបះបោរ!»

4

¹«ប៉ុន្តែ កូនមនុស្សអើយ ចូរយកឥដ្ឋមួយដុំមកដាក់នៅមុខអ្នក។ រួចហើយឆ្លាក់ផែនទីក្រុងយេរូ‌សាឡិមនៅលើវា។²រួចហើយនាំទាហានមកឡោម‌ព័ទ្ធវា ហើយសង់ប៉មដើម្បីទាស់នឹងវា។ ក្រោកឡើងនិងវាយប្រហារទាស់នឹងក្រុងនេះ ហើយធ្វើកំផែងជុំ‌វិញក្រុង។³រួចហើយត្រូវយកបន្ទះដែករបស់អ្នកមកធ្វើជាជញ្ជាំងដើម្បីខណ្ឌខ្លយនអ្នកនឹងទីក្រុងនេះ រួចហើយត្រូវវាយចូលទាស់នឹងទីក្រុងនោះ ដ្បិតទីក្រុងនេះនឹងត្រូវនៅក្រោមការឡោម‌ព័ទ្ធរបស់អ្នកនឹងទាស់វា។ នេះជាទីសម្គាល់សម្រាប់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល។

⁴រួចហើយចូរអ្នកដេកទៅខាងឆ្វេង ហើយដាក់ពួកអ្នកដែលមានបាបរបស់ប្រជាជនអុីស្រា‌អែលនៅលើវា អ្នកត្រូវទទួលអំពើបាបរបស់គេតាមចំនួនថ្ងៃដែលអ្នកដេកចុះសម្រាប់ទាស់ជាមួយប្រជាជនអុីស្រាអែល។⁵យើងខ្លួនឯងបានរាប់ចំនួនថ្ងៃស្មើនឹងចំនួនឆ្នាំ ដែលគេត្រូវរងការជំនុំជម្រះ ៣៩០ថ្ងៃ! តាមរបៀបនេះ អ្នកនឹងនាំបាបរបស់កូនចៅសអុីស្រា‌អែល។

⁶ពេលអ្នកបានធ្វើចប់ហើយ ក្រោយមកដេកចុះជាលើកទីពីរដោយទៅខាងស្តាំដៃអ្នកម្ដង ដ្បិតអ្នកនឹងនាំអំពើបាបរបស់ប្រជាជនយូដាសម្រាប់សែសិបថ្ងៃ។ យើងបានតាំងអ្នកនៅមួយថ្ងៃ សម្រាប់រាល់ឆ្នាំ។⁷អ្នកត្រូវសម្លឹងមើលទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលនៅក្រោមការឡោម‌ព័ទ្ធ ហើយអ្នកលើកដៃ ថ្លែងពាក្យទាស់នឹងទីក្រុង។⁸ដ្បិត ចូវមើល! យើងនឹងយកខ្សែរនេះចងអ្នក មិនឲ្យប្រែខ្លួនពីម្ខាងទៅម្ខាងឡើយ រហូតដល់អ្នកធ្វើគ្រប់ចំនួនថ្ងៃ ក្នុងការឡោម‌ព័ទ្ធរបស់អ្នក។

⁹យកស្រូវសាលី ម្សៅឱក សណ្តែកអង្គុយ សណ្តែកបាយ ថ្ពៅ ហើយស្រូវអេប៉ូតទៅជាមួយអ្នក ដាក់ក្នុងផើងមួយ ហើយប្រើធ្វើជានំបុ័ងសម្រាប់ខ្លួនអ្នក តាមចំនួនថ្ងៃដែលអ្នកត្រូវដេកនៅទីនោះ។ ដ្បិតសម្រាប់៣៩០ថ្ងៃដែលអ្នកបរិភោគវា។¹⁰អាហារដែលអ្នកនឹងបរិភោគ គឺសម្រាប់ទំងន់ម្ភៃសេកែលសម្រាប់មួយថ្ងៃ ហើយត្រូវបរិភោគបន្តិចតាមចំនួនថ្ងៃដែលបានកំណត់។¹¹រួចហើយអ្នកនឹងផឹកទឹក ក៏ត្រូវវាល់ដែរគឺប្រាំមួយកំប៉ុង ហើយអ្នកត្រូវផឹកតាមចំនួនកំណត់គ្រប់ពេល។

¹²អ្នកត្រូវបរិភោគនំបុ័ង ដូចជានំម្សៅឱក តែអ្នកត្រូវដុតនំបុ័ង ហើយយកលាមកមនុស្ស មកដាក់នៅនិងមុខពួកគេ!»¹³ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល «ការនេះមានន័យថានំប័ុងដែលកូនចៅអុីស្រា‌អែលនឹងបរិភោគគឺមិនស្អាត នៅកណ្ដាលអស់ទាំងជនជាតិដែលយើងនឹងដាក់ទោសពួកគេ»។

¹⁴ប៉ុន្តែខ្ញុំបាននិយាយ «បពិត្រ ព្រះ‌អម្ចាស់‌អើយ ទូល‌បង្គំមិនដែលធ្វើការស្មោក‌គ្រោកទេ! តាំងពីក្មេងរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ទូល‌បង្គំមិនដែលទទួលទានអ្វីដែលស្លាប់ ឬដែលត្រូវសត្វណាហែក‌ហួរឡើយ ហើយសាច់កខ្វក់មិនដែលចូលក្នុងមាត់ទូល‌បង្គំដែរ!»¹⁵ដូច្នោះព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «មើល៍! យើងឲ្យអ្នកប្រើលាមកគោ ជំនួសលាមករបស់មនុស្សវិញ ដូច្នោះអ្នកអាចរៀបចំអាហារនៅពីលើវា»។

¹⁶ព្រះ‌អង្គក៏មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ! យើងនឹងកាត់ផ្តាច់របស់និងអាហារ ពីក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ហើយពួកគេនឹងបរិភោគនំបុ័ងដោយខ្វះខាត់ ហើយព្រួយបារម្ភ ហើយផឹកទឹកដោយខ្វះខាត់ នៅក្នុងការភ័យញាប់ញ័រផង។¹⁷ពីព្រោះពួកគេនឹងខ្វះអាហារ ហើយនិងខ្វះទឹក គ្រប់មនុស្សប្រុសភ័យខ្លាចជាមួយគ្នាឯង ហើយត្រូវវិនាសដោយសារអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ»។

5

¹«សម្រាប់អ្នក កូនមនុស្សអើយ! ចូរយកដាវដែលមុត ដូចដែលកាំបិតកោររបស់ជាងកាត់សក់ សម្រាប់ខ្លួនអ្នក ហើយយក មកកោរសក់ក្បាលនិងពុកចង្ការបស់អ្នក រួចហើយយកជញ្ជីងមកថ្លឹង ហើយបែងចែកសក់ផង។²មួយភាគបី អ្នកត្រូវដុតនៅកណ្ដាលទីក្រុង ពេលដែលគ្រប់ចំនួនថ្ងៃនៃការឡោម‌ព័ទ្ធហើយយកសក់មួយភាគបីផ្សេងទៀត ហើយយកដាវកាប់វាដោយពង្រាយឲ្យពេញជុំ‌វិញទីក្រុង។ ក្រោយមក មួយភាគបីទៀតនៃសក់នោះ ចោលឲ្យវាទៅតាមខ្យល់ រួចហើយយើងនឹងហូតដាវដេញតាមពីក្រោយមនុស្សទាំងនោះ។

³ប៉ុន្តែ អ្នកត្រូវយកចំនួនសក់បន្តិច ហើយចងពួកវានៅជាប់និងជាយអាវរបស់អ្នក។⁴ក្រោយមក យកចំនួនសរសៃសក់ថែមទៀត យកដាក់នៅកណ្តាលភ្លើង ហើយដុតពួកវាឲ្យឆេះក្នុងភ្លើង ចេញពីទីនោះភ្លើងនឹងឆេះដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែល»។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ «នេះគឺជាក្រុងយេរូ‌សាឡិម នៅកណ្ដាលជនជាតិផ្សេងៗ ជាកន្លែងដែលយើងដាក់ក្រុងនេះ ហើយក៏ជាកន្លែងដែលយើងដាក់ឲ្យមានទឹកដីនៅជុំ‌វិញ។⁶ប៉ុន្តែ ក្រុងនេះមានពេញដោយសេចក្តីអាក្រក់ បដិសេធបញ្ញត្តិរបស់យើង ច្រើនជាងជនជាតិផ្សេងៗបានធ្វើ និងច្បាប់របស់យើងជាងប្រទេសដែលនៅជុំ‌វិញទីក្រុងនេះផង។ មនុស្សបានបដិសេធការដាក់ទោសរបស់យើង ហើយមិនបានដើរក្នុងច្បាប់របស់យើងដែរ»។

⁷ហេតុដូច្នោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌លើអស់ទាំងព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដុចនេះ «ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាជ្រួលជ្រើមលើសជាងជនជាតិដែលនៅជុំ‌វិញអ្នក ហើយមិនដើរតាមច្បាប់ ឬរក្សាបញ្ញត្តិរបស់យើង ឬក៏បានប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញត្តិរបស់ជនជាតិទាំងឡាយ ដែលនៅជុំ‌វិញអ្នកវិញ»⁸ហេតុដូច្នោះហើយព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ «មើល៍!យើងខ្លួនឯងនេះហើយ នឹងទាស់ជាមួយអ្នក។ យើងនឹងដាក់ទោសប្រហារជីវិត នៅកណ្ដាលអ្នក ឲ្យជនជាតិដទៃបានឃើញ។

⁹យើងនឹងធ្វើការមួយនៅក្នុងអ្នក ជាការដែលយើងមិនដែលធ្វើពីដើមមក ហើយពេលខាងមុខ យើងនឹងមិនធ្វើម្តងទៀតទេ ដោយព្រោះតែទង្វើដែលគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់អ្នក។¹⁰ដូច្នោះហើយ ឪពុកនឹងស៊ីកូននៅកណ្តាលចំណោម ហើយកូននឹងស៊ីឪពុកវិញ តាំងពីយើងនឹងដាក់ទោសប្រហារជីវិតដល់អ្នក ហើយអ្នកកម្ចាត់‌កម្ចាយទៅគ្រប់ទីកន្លែង អ្នករាល់គ្នាជាអ្នកចាកចេញ។

¹¹ដូច្នោះហើយ ក្នុងនាមយើងរស់នៅ នេះជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល ព្រោះអ្នកបានបង្អាប់ទីបរិសុទ្ធរបស់យើង ជាមួយអ្វីគួរស្អប់របស់អ្នក ហើយជាមួយការគួរឆ្អើមទាំងអស់របស់អ្នក ដូច្នោះយើងនឹងកាត់បន្ថាយអាយុរបស់អ្នក ហើយភ្នែកយើងនឹងមិនមេត្តាដល់អ្នកទេ និងមិនទុកជីវិតអ្នកទេ។¹²មួយភាគបីក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់ ដោយអាសន្ន‌រោគ និងភាពអត់ឃ្លាន។ មួយភាគបីទៀតនឹងដួលស្លាប់ដោយដាវនៅជុំវិញអ្នក។ រូចហើយមួយភាគបី យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយទៅតាមគ្រប់ទីកន្លែង ហើយហូតដាវដេញតាមក្រោយគេទៀតផង។

¹³បន្ទាប់មក សេចក្ដីក្រោធរបស់យើងនឹងបានបញ្ចាប់ ហើយយើងនឹងដាក់កំហឹងខ្លាំងរបស់យើងដល់គេដើម្បីសម្រាក។ យើងនឹងបានពេញចិត្ត ហើយពួកគេនឹងដឹងថា យើងនេះហើយ គឺព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានថ្លែងដោយសេចក្តីក្រោធ ពេលដែលយើងបង្ហើយកំហឹងខ្លាំងរបស់យើងទាស់នឹងពួកគេ។¹⁴យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកហិនវិនាស ត្រូវគេមើល‌ងាយ នៅកណ្ដាលជនជាតិផ្សេងៗដែលនៅជុំ‌វិញអ្នក ជាទីសម្គាល់សម្រាប់អ្នកដែលដើរឆ្លងកាត់។

¹⁵ដូច្នោះ យេរូសាឡិម នឹងក្លាយជាអ្វីមួយសម្រាប់មនុស្សដទៃ ថ្កោលទោស ហើយនឹងសើចចំអកផង ជាការរំលឹកហើយនិងសេចក្ដីរន្ធត់ដល់ប្រជាជាតិទាំងមូល ដែលនៅជុំវិញអ្នក។ យើងនឹងដាក់ទោសប្រហារជីវិតទាស់និងអ្នក នៅក្នុងសេចក្តីក្រោធនិងកំហឹងដ៏ខ្លាំង ហើយជាមួយការស្តីបន្ទោសខ្លាំងដែរ យើងព្រះអម្ចាស់បានប្រកាស់ពីការនេះ!¹⁶យើងនឹងចាត់ព្រួញកំណាច នៃគ្រោះទុរភិក្ស មកទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា ការទាំងនេះជាមូលហេតុដែលយើងបំផ្លាញអ្នក។ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យគ្រោះទុរភិក្សកាន់តែខ្លាំងដល់អ្នកហើយបំផាញវត្ថុនិងអាហារអ្នក។¹⁷យើងនឹងចាត់គ្រោះទុរភិក្សនិងការមហត្តរាយឲ្យទាស់និងអ្នក ដូច្នោះអ្នកនិងដាច់ពូជ។ ជំងឺអាសន្ន‌រោគ ហើយឈាមនឹងឆ្លងកាត់អ្នក ហើយយើងនឹងនាំដាវមកទាស់នឹងអ្នក យើងព្រះអម្ចាស់ បានប្រកាស់ពីការនេះ»។

6

¹ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំ ដោយព្រះបន្ទូលថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរបែរមុខទៅភ្នំនៅស្រុកអុីស្រា‌អែល ហើយថ្លែងប្រាប់ពួកគេ។³និយាយទៅ ភ្នំទាំងឡាយនៅស្រុកអុីស្រា‌អែល ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ‌មានបន្ទូល ដូច្នោះ ដល់ទាំងភ្នំធំ ទាំងភ្នំតូច ដល់ប្រភពទឹក ហើយដល់ជ្រលោងភ្នំទាំងអស់ថា មើល៍! យើងបានយកដាវមកទាស់និងអ្នករាល់គ្នា ហើយយើងនឹងបំផ្លាញអស់ទាំងទីខ្ពស់របស់អ្នក។

⁴រួចហើយ អាស‌នារបស់អ្នកនឹងត្រូវខូច ហើយបង្គោលរបស់អ្នកនឹងត្រូវបំផ្លាញ ហើយយើងនឹងបោះសេចក្តីស្លាប់របស់អ្នកចុះ នៅមុខរូបព្រះរបស់ពួកគេ។⁵យើងនឹងដាក់សាក‌សពរបស់ពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល នៅមុខរូបព្រះរបស់គេ ហើយនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយឆ្អឹងរបស់អ្នក នៅជុំ‌វិញអាស‌នារបស់អ្នក។

⁶គ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នករស់នៅ ទីក្រុងទាំងនោះនឹងត្រូវវិនាស ហើយទីខ្ពស់ៗនឹងត្រូវខូចបង់ ដើម្បីឲ្យអាស‌នារបស់អ្នករាល់គ្នាត្រូវអន្តរាយ ហើយខូចបង់។ រួចហើយពួកគេនឹងត្រូវបាក់បែកហើយបាត់អស់ បង្គោលរបស់អ្នកដូលរលំ ហើយកិច្ចការរបស់អ្នកត្រូវបោះចោល។⁷សេចក្តីសម្លាប់នឹងធ្លាក់មកក្នុងចំណោមអ្នក ហើយអ្នកនឹងដឹងថាយើងគឺព្រះអម្ចាស់។

⁸ប៉ុន្តែ យើងនឹងឲ្យមានអ្នករួចជីវិតក្នុងចំណោមអ្នក ដើម្បីឲ្យមានអ្នកដែលរួចពីដាវនៅកណ្ដាលជនជាតិដទៃ កាលដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅតាមប្រទេសផ្សេងៗ។⁹ក្រោយមក អ្នកដែលរួចជីវិត នឹងនឹកចាំពីយើងនៅកណ្ដាលអស់ទាំងជនជាតិ ដែលត្រូវចាប់ទៅជាឈ្លើយ ដែលយើងបានស្តាយ ដោយចិត្តមិនប្រកាន់របស់គេ ដែលបានបែរចេញពីយើងទៅ ព្រមទាំងភ្នែកពេស្យាតាមរូបរបស់ព្រះរបស់គេ។ រួចហើយគេនឹងមើលខ្លួន ដោយខ្ពើមឆ្អើម ព្រោះអំពើអាក្រក់ដែលគេបានប្រព្រឹត្ត ក្នុងអស់ទាំងការគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់គេ។¹⁰ដូច្នោះ ពួកគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។ វាជាមូលហេតុដែលយើងនិយាយថា យើងនឹងនាំការអាក្រក់មកដល់ពួកគេ។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នោះ «ចូរទះដៃ ហើយតន្ត្រំជើង! និយាយថា បពិត្រ! ដោយព្រោះការគួរស្អប់ខ្ពើមដ៏អាក្រក់របស់ពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែល! ដ្បិតពួកគេនឹងត្រូវដួលដោយដាវ ដោយគ្រោះទុរ្ភិក្ស និងដោយអាសន្ន‌រោគ។¹²អ្នកណាដែលនៅឆ្ងាយ នឹងស្លាប់ដោយអាសន្ន‌រោគ អ្នកដែលនៅជិត នឹងស្លាប់ដោយដាវ។ អ្នកដែលនៅមានជីវិត ដែលនៅសល់ នឹងស្លាប់ដោយគ្រោះទុរ្ភិក្សវិញ។ ក្នុងផ្លួវរបស់ពួកគេយើងនឹងតាំងសេចក្តីកំហឹងរបស់យើងទាស់និងពួកគេ។

¹³ក្រោយមកអ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ ក្នុងកាលដែលសេចក្តីសម្លាប់របស់គេ បានដេកកណ្ដាលរូបព្រះរបស់គេ នៅជុំ‌វិញអាស‌នា លើគ្រប់ទាំងជ្រលោងគ្រប់ទាំងកំពូលភ្នំ ហើយក្រោមគ្រប់ទាំងដើមជ្រៃ នឹងនៅក្រោមដើមម៉ៃសាក់ ជាកន្លែងដែលគេបានដុតគ្រឿងក្រអូប ថ្វាយដល់រូបព្រះនោះរបស់គេ។¹⁴យើងនឹងលូកដៃទៅលើគេ និងធ្វើឲ្យទឹកដីគេត្រូវខូច‌បង់ ហើយបោះបង់ចោល ពីទីរហោ‌ស្ថានដែលនៅខាងរីបឡា ទៅតាមគ្រប់ទាំងទីកន្លែងណាដែលគេអាស្រ័យនៅ។ ក្រោយមកគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

7

¹ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់មកដល់ខ្ញុំដោយបន្ទូលថា²«អ្នក កូនមនុស្សអើយ ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ ដល់ ស្រុកអុីស្រា‌អែល» ត្រូវបញ្ចាប់! ត្រូវបញ្ចាប់ កំពុងតែចូលមកតាមទិសទាំងបួន។

³ពេលបញ្ចប់បានមកដល់លើមក ដ្បិតយើងនឹងចាត់កំហឹងទៅលើអ្នក ហើយយើងនឹងវិនិច្ឆ័យទោសអ្នក តាមអំពើដែលអ្នកប្រព្រឹត្ត រួចហើយយើងនឹងដាក់ទោសអ្នក ព្រោះតែព្រះដ៏គួរស្អប់ខ្ពើមរបស់អ្នក។⁴ដ្បិតភ្នែករបស់យើងនឹងមិនអាណិតមេត្តាអ្នកទេ ហើយយើងនឹងមិនទុកអ្នកទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងនឹងនាំការអាក្រក់ដែលអ្នកបានធ្វើមកលើអ្នក និងការគួរស្អប់ខ្ពើមនៅក្នុងចំណោមរបស់អ្នក ដូច្នោះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

⁵ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រហមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ «មហត្តរាយ!មហត្តរាយមួយ! មើល៍ វាកំពុងតែមកហើយ។⁶គ្រាចុងក្រោយនឹងមកដល់ជាពិត។ ពេលបញ្ចប់មកទាស់នឹងអ្នក។ មើល៍វាកំពុងតែមកហើយ!⁷សេចក្តីវិនាសរបស់អ្នកមកដល់ហើយ ដែលជាអ្នករស់នៅលើទឹកដី។ ពេលនោះនឹងមកដល់ គឺជាថ្ងៃនៃការបំផ្លាញជិតមកដល់ ហើយតំបន់ភ្នំនឹងមិនមានភាពរីករាយទៀតឡើយ។

⁸ឥឡូវនេះជិតមកដល់ហើយ យើងនឹងចាក់កំហឹងរបស់យើង លើអ្នក ហើយយើងនឹងបំពេញលើអ្នកតាមកំហឹងរបស់យើង ពេលយើងដាក់ទោសអ្នកតាមការដែលអ្នកធ្វើដ៏គួរស្អប់ខ្ពើមរបស់អ្នក។⁹ដ្បិតភ្នែកយើងនឹងមិនអាណិតមេត្តា ហើយយើងក៏មិនត្រាប្រណីអ្នកដែរ។ ដូចអ្វីដែលធ្លាប់បានធ្វើ យើងនឹងធ្វើការនេះដល់អ្នក ហើយការគួរខ្ពើមរបស់អ្នកវានឹងនៅកណ្តាលអ្នក ដូច្នោះ អ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះហើយជាព្រះ‌អម្ចាស់ដែលជាអ្នកជំនុំជម្រះអ្នក។

¹⁰មើល៍! ថ្ងៃនោះ! មើល៍ វាកំពុងមកដល់ហើយ! សេចក្តីវិនាសបានចេញមកហើយ! ដំបងបានចេញផ្លា ភាពក្រអឺតក្រទមចេញផ្កាក្រពុំ!¹¹អំពើហិង្សាក៏កើនឡើង ដល់ដំបងនៃការអាក្រក់ គ្មានពួកគេណា ហើយក៏គ្មានមនុស្សកកកុញ ក៏គ្មានទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេ ហើយក៏គ្មានអ្វីដែលសំខាន់អាចមានទៀតដែរ!

¹²ពេលវេលានឹងមកដល់ ថ្ងៃនោះជិតមកដល់ហើយ។ កុំឲ្យទិញបានរីករាយឡើយ កុំឲ្យអ្នកលក់មិនត្រូវកាន់ទុក្ខដែរ ចាប់តាំងកំហឹងរបស់យើងចូលដល់មនុស្សជាច្រើន!¹³ដ្បិតអ្នកលក់ពុំអាចប្រមូលយកអ្វីៗដែលខ្លួនបានលក់យកមកវិញបានឡើយ ទោះបីគេនៅមានជីវិតក៏ដោយ ចាប់តាំងពីសេចក្តីនេះបានប្រកាសទាស់ជាមួយមនុស្ស។ ពួកគេនឹងមកវិញ ដ្បិតនឹងគ្មានមនុស្សណាអាចរស់ក្នុងអំពើបាបរបស់គេបានចំរើនឡើង នោះទេ !

¹⁴ពួកគេបានផ្លុំត្រែ ហើយបានត្រៀមគ្រប់យ៉ាងជាស្រេច តែគ្មានអ្នកណាចេញទៅតស៊ូឡើយ ចាប់តាំងពីកំហឹងរបស់យើង គ្របដណ្តប់លើពួកមនុស្សទាំងអស់។¹⁵ដាវបាននៅខាងក្រៅ ហើយមានអាសន្ន‌រោគ និងគ្រោះទុរ្ភិក្សនៅក្នុងផ្ទះ។ អ្នកណាដែលនៅទីវាល នឹងត្រូវស្លាប់ដោយដាវ ហើយអ្នកដែលនៅក្នុងទីក្រុង មានគ្រោះទុរ្ភិក្ស និងអាសន្ន‌រោគនឹងសម្លាប់គេ។¹⁶ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកដែលរត់រួចបាន នោះនឹងរួចជីវិតទៅនៅតាមលើភ្នំ។ ដូចជាសត្វព្រាបនៅតាមជ្រលងភ្នំ គ្រប់គ្នានឹងយំសោកដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់គេរៀងខ្លួន។

¹⁷ដៃរបស់ពួកគេនឹងគ្មានកម្លាំង ហើយជង្គង់គ្រប់គ្នានឹងខ្សោយដូចជាទឹក។¹⁸ហើយពួកគេនឹងស្លៀកសំពត់ធ្មៃ ហើយមានសេចក្ដីស្ញែង‌ខ្លាចនឹងគ្របបាំងពួកគេ ហើយសេចក្ដីខ្មាសនៅលើមុខ ហើយគេនឹងកោរសក់គ្រប់គ្នា។¹⁹ពួកគេនឹងបោះចោលប្រាក់របស់គេនៅតាមផ្លូវ ហើយមាសក៏គ្មានតម្លៃ។ ទាំងប្រាក់ ទាំងមាសរបស់គេ នឹងជួយគេមិនបានឡើយ នៅថ្ងៃនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ គេនឹងមិនស្កប់ចិត្ត ក៏មិនបានឆ្អែតពោះដោយរបស់នោះដែរ ព្រោះរបស់នោះ ដែលនាំឲ្យគេចំពប់ដួលទៅក្នុងអំពើពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន។

²⁰ក្នុងមោទនភាពរបស់គេ ពួកគេបានតាំងឡើងឲ្យមានភាពស្រស់ស្អាតដោយគ្រឿងលំអរ ហើយពួកគេបានធ្វើរូបព្រះនិងស្វែងរករបស់ដែលគួរឆ្អើម។ ដូច្នេះហើយ យើងបានធ្វើឲ្យការទាំងនេះរបស់ពួកគេទៅជារបស់មិនស្អាត។²¹ក្រោយមក យើងនឹងប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃ នៃជនជាតិដទៃប្លន់យក និងពួកមនុស្សអាក្រក់នៅផែនដីប្លន់យកដែរ ហើយពួកគេនឹងរងការប្រមាថផង។²²បន្ទាប់មក យើងនឹងបែរមុខចេញពីពួកគេ ហើយគេនឹងបង្អាប់ទីកំបាំងរបស់យើងដែរ និងមានចោរប្លន់ចូលទៅក្នុងហើយយកអ្វីទាំងអស់។

²³ចូរធ្វើច្រវាក់ ព្រោះទឹកដីនេះពោពេញដោយការដាក់ទោសនៃឈាម ហើយទីក្រុងពោពេញដោយការឃោរឃៅ។²⁴ដូច្នេះ យើងនឹងនាំមនុស្សដែលអាក្រក់បំផុតក្នុងជនជាតិ ហើយពួកគេចាប់យកផ្ទះរបស់គេ ហើយយើងនឹងបំបាក់អំនួតរបស់មនុស្សខ្លាំងពូកែ ហើយទីបរិសុទ្ធទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ នឹងត្រូវអាប់‌ឱនចុះ!²⁵ការភ័យខ្លាចនឹងមកសល់! ពួកគេនឹងស្វែងរកសេចក្ដីសុខ‌សាន្ត តែរកមិនបានសោះ។

²⁶មហន្ត‌រាយលើមហន្ត‌រាយនឹងមកដល់ ហើយវានឹងក្លាយជាពាក្យចចាមអារាមហើយចចាមអារាមទៀត។ បន្ទាប់មក ពួកគេស្វែងរកនិមិត្តពីពួកព្យាការី ប៉ុន្តែក្រឹត្យ‌វិន័យនឹងបាត់អស់ ហើយគ្មានការប្រឹក្សាពីចាស់ទុំទៀតដែរ។²⁷ស្តេចនឹងកាន់ទុក្ខ ហើយពួកអ្នកដឹងនាំនឹងអស់សង្ឃឹម ក្នុងពេលដៃប្រជាជននៅក្នុងទឹកដីត្រូវញ័ររន្ធត់។ ផ្អែកទៅលើការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេ ហើយនឹងជំនុំជម្រះពួកគេ! យើងនឹងទោសរបស់គេតាមកំរិតរបស់គេ រហូតពួកគេដឹងថា យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

8

¹ដូច្នេះ នៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំមួយ ហើយខែទីប្រាំមួយ នៅក្នុងថ្ងៃទីប្រាំនៃខែនោះ ខ្ញុំកំពុងអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះ ហើយមានព្រឹទ្ធា‌ចារ្យនៃជន‌ជាតិយូដាអង្គុយនៅមុខខ្ញុំ ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ដ៏ជាព្រះអម្ចាស់បានដាក់ព្រះ‌ហស្ដលើខ្ញុំម្តងទៀតនៅទីនោះ។²ដូច្នោះហើយ ខ្ញុំបានឃើញ ហើយមើល មានដូចជាទ្រង់‌ទ្រាយរបស់មនុស្សម្នាក់។ ពីត្រង់កន្លែងត្រគាកចុះទៅក្រោម គឺមានដូចភ្លើង។ ហើយពីត្រឹមត្រគាកឡើងទៅលើ មានសណ្ឋានដូចជាពន្លឺដ៏ត្រចះ‌ត្រចង់ ដូចធ្វើឡើងពីដែក។

³ក្រោយមក ព្រះ‌អង្គលូកមក មានរាងដូចជាដៃចាប់សក់ក្បាលខ្ញុំ រួចព្រះ‌វិញ្ញាណព្រះ‌អង្គលើកខ្ញុំពីដីឡើងទៅលើមេឃ ហើយក្នុងនិមិត្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គនាំខ្ញុំទៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម ទៅដល់មាត់ទ្វារនៃទី‌លានខាងក្នុង ដែលបើកទៅទិសខាងជើង ជាកន្លែងដែលមានរូបព្រះ ដែលបង្កើតឲ្យការប្រចណ្ឌយ៉ាងខ្លាំងឈរនៅទីនោះ។⁴ក្រោយមក មើល៍ សិរីល្អនៃព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអីុស្រាអែលនៅទីនោះ ដោយការបើសម្តែងដែលខ្ញុំបានឃើញនៅទីវាលនោះ។

⁵ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយ ចូរបើកភ្នែកសម្លឹងមើលទៅទិសខាងជើង» ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏មើលទៅខាងជើងនោះ ជាទ្វារដែលនាំចូលទៅឯអាស‌នា នៅកណ្តាលទ្វារចូលគឺមានរូបព្រះនៃច្រណែននៅទីនោះ។⁶ដូច្នោះព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយ តើអ្នកឃើញការដែលគេប្រព្រឹត្តឬទេ? គឺជាការគួរស្អប់ខ្ពើមខ្លាំង ដែលពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែលធ្វើនៅទីនេះ ដើម្បីឲ្យយើងបានឃ្លាតឆ្ងាយពីទីបរិសុទ្ធរបស់យើង។ តែចាំមើល អ្នកនឹងឃើញការគួរស្អប់ខ្ពើម យ៉ាងសម្បើមជាងនេះទៅទៀត»។

⁷ពេលនោះ ព្រះ‌អង្គនាំខ្ញុំទៅដល់ទ្វារទី‌លាន ខ្ញុំបានមើលទៅឃើញមានប្រហោងមួយក្នុងកំផែង។⁸ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយ ចូរជីកទៅក្នុងកំផែង» ដូច្នោះខ្ញុំបានជីកក្នុងកំផែងហើយ ឃើញមានទ្វារមួយ។⁹បន្ទាប់មកព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរអ្នកចូលទៅខាងក្នុង មើលការគួរស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងអាក្រក់ ដែលពួកគេធ្វើនៅទីនេះ»។

¹⁰ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ចូលទៅក្នុងហើយមើល ហើយចូលមើល! ហើយឃើញមានគំនូរគ្រប់ទាំងសត្វលូនវារ សត្វសាហាវ! រួមទាំងរូបព្រះរបស់ពូជ‌ពង្សជនជាតិអុីស្រា‌អែល ដែលគេគូរលើជញ្ជាំងនៅជុំ‌វិញ។¹¹ក៏មានពួកចាស់ទុំនៃពួកអុីស្រា‌អែលចិតសិបនាក់នៅទីនោះ ហើយមានយ្អាសានាដែលជាកូនសាផាន បានឈរនៅកណ្ដាលពួកគេ។ ពួកគេបានឈរនៅចំពោះរូបភាពនោះហើយគ្រប់គ្នាកាន់ជើង‌ពាននៅនិងដៃ ហើយផ្សែងពីគ្រឿងក្រអូបក៏ហុយឡើងយ៉ាងក្រាស់។

¹²ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ តើឃើញអំពើដែលពួកចាស់ទុំជនជាតិអុីស្រា‌អែល ធ្វើនៅទីងងឹតទេ? ម្នាក់ៗបានធ្វើការនេះហើយលាក់នៅក្នុងបន្ទប់នៃព្រះរបស់គេ ដ្បិតគេនិយាយ ព្រះអម្ចាស់មិនឃើញយើងទេ! ព្រះអម្ចាស់បានបោះ‌បង់ចោលទឹកដីនេះហើយ»។¹³ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «បែរមកម្តងទៀត នោះនឹងឃើញការគួរស្អប់ខ្ពើមដែលគេប្រព្រឹត្តជាច្រើនទៀត»។

¹⁴បន្ទាប់មកទៀត ព្រះអង្គបាននាំខ្ញុំទៅទ្វារចូលព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលនៅទិសខាងជើង ហើយមើល៍ចុះ! នៅទីនោះមានពួកស្រី្តអង្គុយយំកាន់ទុក្ខឲ្យព្រះថាមូស ។¹⁵ដូច្នោះព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «តើអ្នកឃើញការនេះឬទេ កូនមនុស្ស? ចូរមើលម្តងទៀតនឹងឃើញអំពើអាក្រក់ជាងនេះទៅទៀត»។

¹⁶ព្រះ‌អង្គបាននាំខ្ញុំចូលទៅទី‌លានខាងក្នុងរបស់ព្រះ‌ដំណាក់នៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយឃើញ! ត្រង់មាត់ទ្វារព្រះ‌វិហារនៃព្រះជាម្ចាស់ នៅរវាងផ្លូវដើរ ហើយនិងអាស‌នា មានមនុស្សប្រហែលជាម្ភៃប្រាំនាក់ បែរខ្នងទៅខាងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយមុខទៅខាងកើត ហើយពួកគេកំពុងតែថ្វាយបង្គំព្រះ‌អាទិត្យ។

¹⁷ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ តើអ្នកឃើញឬទេ? តើវាជាតូចតាចឬដែលពួកអ្នកស្រុកយូដា បានកំពុងធ្វើការអាក្រក់គួរខ្ពើមនៅទីនេះ? ដ្បិតគេបានធ្វើឲ្យទឹកដីនេះមានពេញដោយអំពើឃោរឃៅ ហើយបែរទាស់នឹង ធ្វើឲ្យយើងខឹងខ្លាំង ដូចយកមែកឈើរុកចូលច្រមុះគេអញ្ជឹង។¹⁸ដូច្នេះ យើងនឹងធ្វើការតបទៅពួកគេវិញ ហើយភ្នែកយើងនឹងមិនប្រណីឡើយ យើងនឹងមិនអាណិតគេទេ។ ទោះបើគេស្រែករកយើង ដោយសំឡេងខ្លាំងក្តី យើងក៏មិនស្តាប់ដែរ»។

9

¹ពេលនោះ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដាក់ត្រចៀកខ្ញុំ ដោយព្រះ‌សៀងយ៉ាងខ្លាំងថា «ចូរឲ្យពួកអ្នកដែលត្រួត‌ត្រាការក្នុងទីក្រុងចូលមក ត្រូវឲ្យគ្រប់គ្នាកាន់គ្រឿងសាស្រ្តាវុធដើម្បីបំផ្លាញនៅដៃ»។²មើល៍! មានមនុស្សប្រាំមួយនាក់មកតាមផ្លូវទ្វារខាងលើ ដែលបើកទៅទិសខាងជើង គ្រប់គ្នាក៏កាន់គ្រឿងអាវុធនៅដៃគេ។ មានម្នាក់ស្លៀក‌ពាក់សំពត់ទេស‌ឯក នៅកណ្ដាលគេ មានស្ពាយដបទឹកខ្មៅ អ្នកទាំងនោះក៏ចូលទៅឈរក្បែរអាស‌នាលង្ហិន»។

³រួចហើយ សិរី‌ល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលបានឡើងផុតពីចេរូ‌ប៊ីន ជាកន្លែងដែលធ្លាប់សណ្ឋិតនៅទៅដល់មាត់ទ្វារព្រះ‌វិហារ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលហៅអ្នកម្នាក់ដែលស្លៀក‌ពាក់សំពត់ទេស‌ឯក ហើយស្ពាយដបទឹកខ្មៅនោះ⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទៅអ្នកនោះ «ចូរដើរកាត់ទីក្រុង គឺនៅកណ្ដាលក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅ ហើយធ្វើទីសម្គាល់នៅថ្ងាសរបស់ពួកមនុស្សដែលដកដង្ហើមធំហើយថ្ងូរ ដោយព្រោះការគួរស្អប់ខ្ពើមដែលមនុស្សប្រព្រឹត្តនៅក្នុងទីក្រុង»។

⁵រូចហើយ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលដល់អ្នកផ្សេងហើយខ្ញុំក៏បានឮ «ចូរដើរកាត់ទីក្រុងតាមអ្នកមួយនោះ ហើយសម្លាប់។ កុំឲ្យភ្នែកអ្នកប្រណី ហើយទុកអ្នកណាឲ្យរួចជីវិត។⁶ត្រូវសម្លាប់ទាំងពួកចាស់ ពួកកំលោះ ពួកក្រមុំ ពួកក្មេង និងពួកស្រីៗ។ សម្លាប់គេទាំងអស់ទៅ! ប៉ុន្តែ កុំចូលទៅជិតមនុស្សណាដែលមានទីសម្គាល់នៅខ្លួនឡើយ ហើយត្រូវចាប់ផ្តើមពីទីបរិសុទ្ធរបស់យើងផង!» ដូច្នេះ អ្នកទាំងនោះក៏ផ្តើមពីពួកចាស់ទុំដែលនៅមុខព្រះ‌ដំណាក់។

⁷ព្រះ‌អង្គមានបន្ទូលទៅគេ «ចូរប្រមាថវិហារចុះ ត្រូវសម្លាប់គេធ្វើឲ្យទី‌លានបានពេញដោយសាក‌សព។ ទៅ!» ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចេញទៅប្រហារនៅក្នុងទីក្រុង។⁸កាលគេកំពុងតែសម្លាប់ ហើយមានតែខ្ញុំសល់នៅ នោះខ្ញុំក៏ផ្កាប់មុខយំហើយអង្វរថា «ឱព្រះ‌អម្ចាស់‌អើយ តើព្រះ‌អង្គនឹងបំផ្លាញសំណល់ជនជាតិអុីស្រា‌អែលទាំងអស់ ដោយចាក់សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គមកលើក្រុងយេរូ‌សាឡិម?»។

⁹ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «ពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែល និងយូដាមានទោសធ្ងន់ណាស់។ ទឹកដីនេះពោពេញដោយឈាម ហើយទីក្រុងមានពេញដោយភាពមានៈ តាំងពីពួកគេនិយាយថា ព្រះជាម្ចាស់បានបោះ‌បង់ចោលទឹកដីនេះ ហើយព្រះ‌ជាម្ចាស់មើលមិនឃើញទេ!¹⁰ដូច្នោះហើយ ភ្នែកយើងនឹងមិនប្រណីទេ យើងមិនអាណិតមេត្តាឡើយ យើងនឹងមិនទុកជីវិតឲ្យពួកគេទេ។ យើងនឹងនាំការទាំងអស់មកដាក់លើក្បាលគេ»¹¹មើល៍! មនុស្សដែលស្លៀក‌ពាក់សំពត់ទេស‌ឯក ហើយស្ពាយដបទឹកខ្មៅក៏មកវិញ។ គាត់ទូលព្រះអង្គថា «ទូល‌បង្គំបានធ្វើសម្រេចតាមបង្គាប់របស់ព្រះ‌អង្គហើយ»។

10

¹កាលដែលខ្ញុំបានសម្លឹងមើលទៅដំបូលខាងលើ ដែលនៅពីលើក្បាលរបស់ចេរូ‌ប៊ីន ដែលមានភាពដូចជាត្បូងកណ្តៀង ហើយមើលទៅដូចជាសណ្ឋាននៃបល្ល័ង្ក លេចឡើងមក។²ក្រោយមក ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់មនុស្សដែលស្លៀកសំពត់ទេស‌ឯកថា «ចូរចូលទៅកណ្ដាលកង់ទាំងនោះ គឺក្រោមចេរូ‌ប៊ីន ហើយកើបរងើកភ្លើងពេញដៃទាំងពីរ ពីកណ្ដាលចេរូ‌ប៊ីននោះ រួចបាចទៅលើទីក្រុងទៅ»។ បន្ទាប់មក បុរសនោះក៏បានចេញទៅក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងមើល។

³ពេលបុរសនោះចូលទៅដល់ ពួកចេរូប៊ីនស្ថិតនៅខាងស្ដាំនៃព្រះ‌ដំណាក់ ហើយមានពពកពាស‌ពេញទី‌លានខាងក្នុង។⁴សិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់អណ្ដែតឡើងពីលើពួកចេរូប៊ីនឈេ ឆ្ពោះកាន់មាត់ទ្វារព្រះ‌ដំណាក់។ មានពពកនៅពេញព្រះ‌ដំណាក់ ហើយទី‌លានក៏ពេញទៅដោយរស្មីនៃសិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁵សន្ធឹកស្លាបរបស់ពួកចេរូប៊ីន លាន់ឮរហូតទៅដល់ទី‌លានខាងក្រៅ មានសម្លេងដូចនៃព្រះដ៏មានឫទ្ធា‌នុភាពពេលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល។

⁶នៅក្នុងពេលនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់បង្គាប់ទៅបុរសដែលពាក់អាវទេស‌ឯកថា «ចូរយកភ្លើងពីក្នុងកង់ នៅចន្លោះពួកចេរូប៊ីនមក» បុរសនោះក៏បានទៅឈរក្បែរកង់នោះ។⁷ពេលនោះ ចេរូប៊ីនមួយលូកដៃទៅកាន់ភ្លើង ដែលកំពុងឆេះនៅចន្លោះពួកចេរូប៊ីន ហើយយកភ្លើងហុចទៅឲ្យបុរសដែលពាក់អាវទេសឯកសុទ្ធនោះ។ បុរសនោះក៏ទទួលយក រួចចេញទៅវិញ។⁸ខ្ញុំក៏បានឃើញ នៅក្រោមស្លាបរបស់ពួកចេរូប៊ីន មានហាក់ដូចជាដៃរបស់មនុស្សលេចចេញមក។

⁹ដូច្នេះ ខ្ញុំមើល ហើយមើល៍! ឃើញមានកង់បួននៅក្បែរពួកចេរូប៊ីន គឺនៅក្បែរចេរូប៊ីននីមួយៗមានកង់មួយ។ កង់ទាំងនោះភ្លឺចាំងដូចត្បូងពេជ្រ។¹⁰កង់ទាំងបួនមានទ្រង់‌ទ្រាយ និងមានសណ្ឋានដូចៗគ្នាទាំងអស់ មើលទៅហាក់ដូចជាកង់មួយស្ថិតនៅក្នុងកង់មួយទៀត។¹¹ពេលកង់ទាំងនោះវិលទៅមុខ កង់ទាំងនោះអាចវិលទៅទិសដៅទាំងបួន ដោយគ្មានងាករេចេញពីគ្នាទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកកង់ទាំងនោះវិលទៅមុខ តាមទិសដែលមុខរបស់ចេរូប៊ីនបែរទៅគេកង់ទាំងនោះទៅតាមដែរ។ កង់ទាំងនោះមិនងាកបែរទៅទិសផ្សេងឡើយ។

¹²រូបកាយរបស់ចេរូប៊ីនទាំងមូល រួមទាំងខ្នងរបស់ពួកគេ ដៃរបស់ពួកគេ ស្លាបរបស់ពួកគេ ហើយក៏បានបិតបាំងភ្នែក ហើយភ្នែកនោះទៀត ក៏បានបិតបាំងដោយកង់ទាំងមួលបួនផងដែរ។¹³ខ្ញុំក៏ស្តាប់ឮថា កង់ទាំងនោះត្រូវបានហៅថា «ខ្យល់កួច»។¹⁴ហើយពួកចេរូប៊ីននីមួយៗមានមុខបួន មុខទីមួយនោះគឺដូចជាទេវតា មុខទីពីរដូចដូចជាមុខមនុស្ស មុខទីបីដូចជាមុខសិង្ហ មុខទីបួនដូចជាមុខឥន្ទ្រី។

¹⁵ពួកចេរូ‌ប៊ីននោះក៏ឡើងទៅ នេះហើយជាសត្វមានជីវិត ដែលខ្ញុំឃើញក្បែរទន្លេកេបារដែលកំពុងជន់ឡើង។¹⁶កាលណាចេរូ‌ប៊ីនធ្វើដំណើរ កង់នោះក៏អមទៅជា‌មួយ ហើយកាលណាចេរូ‌ប៊ីនបានលើកស្លាបដើម្បីហោះហើរឡើងផុតពីផែនដី ហើយកង់ក៏ទាំងនោះក៏នឹងមិនបានបែរក្រោយដែរ។¹⁷កាលណាពួកចេរូប៊ីនទាំងនោះឈប់នៅស្ងៀម កង់ទាំងនោះក៏ឈប់ដែរ ហើយកាលណាពួកនេះហើរឡើងទៅ ពួកកង់ទាំងនោះក៏ឡើងទៅជា‌មួយគ្នាដែរ ដ្បិតវិញ្ញាណនៃតួរមានជីវិតសណ្ឋិតនៅក្នុងកង់ទាំងនោះ។

¹⁸ក្រោយមក សិរី‌ល្អនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ក៏ចេញពីប្រឡោះទ្វារនៃព្រះ‌វិហារ ហើយទៅសណ្ឋិតពីលើពួកចេរូ‌ប៊ីន។¹⁹រួចចេរូ‌ប៊ីនក៏កាងស្លាប ក្នុងកាលដែលចេញទៅនោះ ហើយហើរឡើងផុតពីផែនដី ខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែក នៅពេលដែលទាំងកង់អមទៅ។ ពួកគេក៏ទៅឈរនៅមាត់ទ្វារកំផែងទិសខាងកើតរបស់ព្រះ‌ដំណាក់ នៃព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយសិរី‌ល្អរបស់ព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលក៏សណ្ឋិតនៅពីលើ។

²⁰នេះហើយគឺជាតួរដែលមានជីវិត ដែលខ្ញុំបានឃើញនៅក្រោមព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល ត្រង់ទន្លេកេបារ ខ្ញុំបានដឹងថា នោះជាពួកចេរូ‌ប៊ីនដែរ។²¹ពួកគេដែលមានមុខបួន ហើយមានស្លាបបួនដែរ នៅក្រោមស្លាបនោះក៏មានសណ្ឋានដូចជាដៃមនុស្ស។²²ហើយមានដូចមុខរបស់តួទាំងនោះ គឺដូចជាមុខដែលខ្ញុំបានឃើញនៅក្បែរទន្លេកេបារ ហើយតួរទាំងនោះបានហើរត្រង់ទៅខាងមុខរៀងខ្លួន។

11

¹ព្រះ‌វិញ្ញាណលើកខ្ញុំឡើង នាំទៅឯទ្វារកំផែងទិសខាងកើតរបស់ព្រះ‌វិហារនៃព្រះអម្ចាស់ ជាទ្វារដែលបើកទៅទិសខាងកើត នោះឃើញនៅមាត់ទ្វារកំផែង មានមនុស្សម្ភៃប្រាំនាក់ ហើយនៅកណ្ដាលអ្នកទាំងនោះ។ ខ្ញុំឃើញមានយ្អាសានា ជាកូនអស៊ើរ ហើយពេឡាធា ជាកូនបេ‌ណា‌យ៉ា ទាំងពីរនាក់ជាអ្នកដឹកនាំក្នុងចំណោមពួកគេ។

²ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ គឺមនុស្សទាំងនេះហើយដែលគិត‌គូរបង្កើតការទុច្ចរិត ហើយទូន្មានសេចក្ដីអាក្រក់នៅក្នុងទីក្រុងនេះ។³ពួកគេនិយាយថា នេះមិនមែនជាពេលដែលត្រូវសង់ផ្ទះទេ ទីក្រុងនេះជាថ្លាង ហើយយើងរាល់គ្នាជាសាច់។⁴ដូច្នេះហើយ កូនមនុស្សអើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលទាស់នឹងពួកគេ»។

⁵ព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះ‌អម្ចាស់សណ្ឋិតលើខ្ញុំ ហើយព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «ចូរនិយាយ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល៖ ប្រជាជនអុីស្រា‌អែលអើយ ដ្បិតយើងស្គាល់អ្វីដែលនៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នក។⁶អ្នករាល់គ្នាបានសម្លាប់មនុស្សនៅក្នុងទីក្រុងនេះកាន់តែច្រើនឡើង ហើយទុកសពគេពាសពេញផ្លូវ។⁷ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌មានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ ពួកអ្នកដែលអ្នករាល់គ្នាបានសម្លាប់ផ្តេកនៅកណ្ដាលទីក្រុងយេរូ៉សាឡិម គឺជាសាច់នោះ ហើយទីក្រុងនេះជាថ្លាង។ ប៉ុន្តែចំណែកអ្នករាល់គ្នា យើងនឹងនាំចេញទៅក្រៅពីទីក្រុងវិញ។

⁸អ្នករាល់គ្នាខ្លាចដាវ ដូច្នោះ យើងនឹងនាំដាវមកលើដល់អ្នក នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។⁹យើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញទៅក្រៅទីក្រុង ហើយប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃជនជាតិដទៃ ព្រមទាំងនាំការជំនុំជម្រះទាស់និងអ្នក។¹⁰អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវដួលដោយដាវ។ យើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះអ្នក នៅត្រង់ព្រំប្រទល់ទឹកដីអុីស្រា‌អែល ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។

¹¹ទីក្រុងនេះនឹងមិនមែនជាថ្លាងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាឡើយ អ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវជាសាច់នៅក្នុងថ្លាងនោះដែរ គឺយើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះអ្នក នៅត្រង់ព្រំប្រទល់ទឹកដីអុីស្រា‌អែលវិញ¹²បន្ទាប់មកអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាអ្នកដាក់ច្បាប់ អ្នកមិនដើរតាមក្រឹត្យ‌ក្រមរបស់យើងទេ ក៏មិនបានធ្វើតាមបញ្ញត្តិរបស់យើងដែរ។ តែអ្នកបានប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញត្តិច្បាប់របស់ជនជាតិដទៃទាំងនោះ ដែលនៅជុំ‌វិញអ្នកវិញ»។

¹³ក្នុងកាលដែលខ្ញុំកំពុងតែថ្លែងព្រះបន្ទូល នោះពេឡាធា ជាកូនបេ‌ណា‌យ៉ាក៏ស្លាប់ទៅ។ ដូច្នោះ ខ្ញុំក៏ក្រាបផ្កាប់មុខយំដោយសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងថា «បពិត្រ ព្រះ‌អម្ចាស់‌អើយ តើព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើឲ្យសំណល់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល វិនាសទាំងអស់ឬ?»

¹⁴ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំ¹⁵«កូនមនុស្សអើយ គឺជាបង‌ប្អូនអ្នកបង្កើតទេតើ! ព្រមទាំងបង‌ប្អូនអ្នក! ដែលជាញាតិ‌សន្តាន និងពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែលទាំងមូល គឺពួកគេជាពួកអ្នកនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមបានពោលថា «ពួកគេឆ្ងាយពីព្រះ‌អម្ចាស់! ទឹកដីនេះបានប្រគល់មកពួកយើងទុកជាសម្បត្តិហើយ»។

¹⁶ដូច្នោះហើយចូរនិយាយ «ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ ទោះបីយើងបណ្តេញអ្នករាល់គ្នាទៅក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិទាំងនោះ ទោះបីយើងកម្ចាត់‌កម្ចាយអ្នករាល់គ្នាទៅតាមទឹកដីផ្សេងៗក្ដី ក៏យើងនឹងធ្វើជាទីសក្ការៈសម្រាប់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងទឹកដីទាំងនោះដែរ» ។¹⁷ដូចោះហើយចូរនិយាយ «ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ យើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីកណ្ដាលចំណោមជនជាតិទាំងនោះមកវិញ យើងនឹងប្រមូលអ្នករាល់គ្នាពីទឹកដីទាំង‌ឡាយ ដែលអ្នករាល់គ្នាខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅ ហើយយើងនឹងប្រគល់ទឹកដីដល់អុីស្រា‌អែល។¹⁸រួចហើយពួកគេនឹងនាំគ្នាត្រឡប់មកវិញ ហើយដកព្រះក្លែង‌ក្លាយដ៏ចង្រៃគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមទាំងប៉ុន្មាន ចេញពីទឹកដីនេះ។

¹⁹យើងនឹងឲ្យគេមានចិត្តតែមួយ ហើយនឹងដាក់វិញ្ញាណថ្មីមួយក្នុងគេ យើងនឹងដកចិត្តដែលរឹងដូចថ្មពីរូបសាច់គេចេញ ហើយនឹងឲ្យមានចិត្តជាសាច់វិញ²⁰ដើម្បីឲ្យគេបានប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យ‌ក្រមរបស់យើង ហើយរក្សាបញ្ញត្តិច្បាប់របស់យើង ព្រមទាំងប្រព្រឹត្តតាមផង នោះគេនឹងបានជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ហើយយើងនឹងធ្វើជាព្រះជាម្ចាស់ដល់គេ។²¹ប៉ុន្តែអស់អ្នកដែលមានចិត្តប្រព្រឹត្តតាមរូបព្រះគួរឆ្អើម និងសេចក្ដីគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់គេ យើងនឹងទម្លាក់អំពើរបស់គេទៅលើក្បាលគេវិញ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់»។

²²ពួកចេរូ‌ប៊ីនក៏កាងស្លាបហោះទៅ កង់ទាំងនោះក៏ទៅជា‌មួយដែរ ហើយសិរី‌ល្អរបស់ព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលសណ្ឋិតពីលើ²³ក្រោយមក សិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់យាងចេញពីកណ្ដាលបណ្តាលជនឡើងទៅទីក្រុង ហើយក៏សណ្ឋិតលើភ្នំនៅទិសខាងកើតនៃទីក្រុង។

²⁴ព្រះ‌វិញ្ញាណក៏លើកខ្ញុំឡើង ហើយព្រះ‌អង្គនាំខ្ញុំទៅដល់ស្រុកខាល់ដេ ទៅរកពួកនិរទេស ក្នុងនិមិត្តដោយនូវព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់ ហើយក្នុងនិមិត្តដែលខ្ញុំបានឃើញក៏ចេញបាត់ពីខ្ញុំទៅ។²⁵រួចហើយខ្ញុំនិយាយប្រកាស់ប្រាប់ដល់ពួកអ្នកដែលនៅជាឈ្លើយ តាមគ្រប់ទាំងការដែលព្រះ‌អម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំ។

12

¹ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំដោយព្រះបន្ទូល²«កូនមនុស្សអើយ អ្នករស់នៅក្នុងចំណោមពូជ‌បះបោរជាពួកអ្នកដែលមានភ្នែកសម្រាប់មើល តែមើលមិនឃើញទេ ហើយមានត្រចៀកសម្រាប់ស្តាប់ តែស្តាប់មិនឮដែរ ដ្បិតគេជាពូជ‌ទាស់ប្រឆាំង។

³ដូច្នោះហើយសម្រាប់អ្នក កូនមនុស្សអើយ ចូររៀបចំអីវ៉ាន់ សម្រាប់ដំណើរនិរទេស ហើយដើរចេញទៅ ទាំងថ្ងៃនៅចំពោះភ្នែកគេចុះ អ្នកត្រូវរើចេញពីកន្លែងអ្នក ទៅកន្លែងមួយទៀត។ ប្រហែលជាគេនឹងពិចារ‌ណាយល់ ទោះបើពួកគេជាពួជរឹងទទឹងក៏ដោយ។

⁴អ្នកត្រូវរើយកអីវ៉ាន់អ្នកចាកចេញនៅពេលថ្ងៃ ចំពោះភ្នែកគេ ធ្វើដូចជារៀបចំនឹងត្រូវនិរទេសទៅ ហើយខ្លួនអ្នកត្រូវចេញទៅនៅពេលល្ងាចចំពោះភ្នែកគេ បែបដូចជាមនុស្សដែលត្រូវនិរទេស។⁵ចូរជីកទម្លុះកំផែងនៅចំពោះភ្នែកគេ ហើយបញ្ចេញអីវ៉ាន់ទៅតាមនោះចុះ។⁶អ្នកត្រូវលីអីវ៉ាន់អ្នកនៅមុខគេ លើកអីវ៉ាន់ដាក់លើស្មារហើយចេញទៅទាំងយប់។ ត្រូវបាំងមុខ ដ្បិតអ្នកនឹងមិនឲ្យឃើញទឹកដីឡើយ យើងតាំងអ្នកទុកជាទីសម្គាល់ ដល់ពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែល»។

⁷ដូច្នេះខ្ញុំក៏ធ្វើការនេះ ដូចអ្វីដែលយើងបង្កាប់។ ខ្ញុំបានយកអីវ៉ាន់ ធ្វើនិរទេសចេញទាំងថ្ងៃ ហើយនៅពេលល្ងាចខ្ញុំជីកទម្លុះរូងឲ្យដល់កំផែងដោយដៃខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏បានយកអីវ៉ាន់របស់ខ្ញុំក្នុងពេលទីងងឹត ហើយលីអីវ៉ាន់ឡើងដាក់លើស្មាយកទៅនៅចំពោះភ្នែកពួកគេ។

⁸បន្ទាប់មកព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំនៅពេលព្រឹកដោយបន្ទូលថា⁹កូនមនុស្សអើយ តើប្រជាជនអុីស្រា‌អែលជាអ្នកបះបោរ មិនសួរអ្នកទេថា «តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វី?»¹⁰ចូរប្រាប់គេថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ការថ្លែងព្រះបន្ទូលនេះ ដោយបារម្ពពីអ្នកដឹកនាំនៃក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយប្រជាជនអុីស្រា‌អែលទាំងអស់គ្នា។

¹¹ចូរនិយាយថា ខ្ញុំជាទីសម្គាល់ដល់អ្នករាល់គ្នា។ ដូច្នោះវានឹងបានធ្វើកើតឡើង ពួកគេនឹងទៅជានិរទេសហើយទៅជាឈ្លើយ។¹²អ្នកដដឹកនាំដែលនៅក្នុងចំណោមពួកគេ នឹងលីអីវ៉ាន់ដាក់ លើស្មារបស់គាត់ចេញទៅក្នុងងងឹត ហើយនឹងឆ្លងកាត់ ជញ្ជាំង។ ពួកគេនឹងជិះរូងឆ្លងទៅដល់ជញ្ជាំង ដើម្បីយកអីវ៉ាន់របស់ពួកគេ។ គាត់នឹងបាំងមុខខ្លួនឯង ដូច្នោះគាត់នឹងមិនឃើញទឹកដីដោយភ្នែកឡើយ។¹³យើងនឹងដាក់សំណាញរបស់យើងលើគេ ហើយគាត់នឹងជាប់អន្ទាក់របស់យើង ហើយយើងនឹងនាំគាត់ទៅបាប៊ីឡូន ជាទឹកដីពួកខាល់ដេ ប៉ុន្តែគេនឹងមិនឃើញវាទេ។ គាត់នឹងស្លាប់នៅទីនោះ។

¹⁴យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកអ្នកដែលនៅជុំ‌វិញលោក និងកង‌ទ័ពរបស់លោកទាំងប៉ុន្មានទៅតាមខ្យល់គ្រប់ទិស រួចយើងនឹងហូតដាវទៅតាមក្រោយគេ។¹⁵ដូច្នេះ កាលណាយើងបានបែងចែកគេ ទៅនៅកណ្ដាលអស់ទាំងជនជាតិ ហើយបានកម្ចាត់‌កម្ចាយគេទៅនៅគ្រប់ប្រទេស នោះគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁶ប៉ុន្តែ យើងនឹងឲ្យមានពួកគេខ្លះរួចពីដាវ ពីអំណត់ និងពីអាសន្ន‌រោគដែរ ដើម្បីឲ្យគេបានថ្លែងប្រាប់ពីគ្រប់ទាំងអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់ខ្លួន នៅកណ្ដាលពួកជនជាតិដទៃទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេត្រូវទៅនៅនោះ ដូច្នេះ គេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

¹⁷ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំដោយបន្ទូលថា¹⁸«កូនមនុស្សអើយ ចូរបរិភោគអាហាររបស់អ្នក ដោយរន្ធត់ ព្រមទាំងផឹកទឹកដោយញាប់‌ញ័រ ហើយថប់ព្រួយចុះ។

¹⁹ក្រោយមក ចូរប្រាប់ប្រជាជនក្នុងទឹកដីថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលការនេះ បារម្ពពីអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ហើយអ្នកនៅក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែល ពួកគេនឹងបរិភោគអាហាររបស់គេ ដោយភ័យខ្លាច ហើយផឹកទឹករបស់គេដោយតក់‌ស្លុត ដ្បិតទឹកដីគេនឹងត្រូវខូច‌បង់ ព្រមទាំងរបស់ទាំងអស់ដែលនៅក្នុងទឹកដីនោះដែរ ព្រោះការឃោរឃៅរបស់ពួកអ្នកដែលរស់នៅទឹកដីនោះ។²⁰ដូច្នោះទីក្រុងទាំងអស់ ដែលមានមនុស្សនៅ នឹងត្រូវបំផ្លាញ ហើយទឹកដីនឹងត្រូវខូច‌បង់ទៅ អ្នកនឹងដឹងថាយើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

²¹ម្តងទៀតព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា²²«កូនមនុស្សអើយ តើពាក្យសុភាសិត ដែលអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់និយាយ នៅទឹកដីអុីស្រា‌អែល ដោយនិយាយ កំណត់ថ្ងៃបានបន្ថយទៅ ហើយគ្រប់ទាំងនិមិត្តក៏ខានមាន?²³ដូច្នោះហើយ ត្រូវប្រាប់គេថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងនឹងធ្វើឲ្យពាក្យសុភាសិតត្រូវចប់ ហើយប្រជាជនអុីស្រា‌អែលមិនប្រើទៀតទេ។ ចូរប្រាប់ពួកគេថា ថ្ងៃកំណត់ជិតដល់ហើយ នៅពេលគ្រប់ទាំងនិមិត្តបានកើតឡើង។

²⁴ដ្បិតនឹងគ្មាននិមិត្តក្លែង‌ក្លាយ ឬពាក្យទំនាយបញ្ចើច នៅក្នុងប្រជាជនសអុីស្រា‌អែលទៀតឡើយ។²⁵ដ្បិតយើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងចេញបង្គាប់ ហើយពាក្យដែលយើងប្រាប់។បញ្ហាមិនត្រូវពន្យាពេលឡើយ។ ដ្បិតយើងនឹងថ្លែងពាក្យបែរនេះក្នុងសម័យរបស់អ្នក ដែលជាប្រជាជនបះបោរ ហើយនឹងធ្វើឲ្យវាកើតឡើង! នេះជាគឺព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះបានប្រកាស»។

²⁶ម្តងទៀតព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា²⁷«កូនមនុស្សអើយ! មើល៍ ប្រជាជនអុីស្រា‌អែល គេនិយាយថា និមិត្តដែលគាត់ឃើញ នឹងកើតឡើងនាពេលខាងមុខចាប់ពីពេលនេះ ហើយគាត់ថ្លែងព្រះបន្ទូល សម្រាប់ពេលអនាគត។²⁸ដូច្នោះហើយចូរប្រាប់គេថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ ពាក្យរបស់យើងមិនត្រូវពន្យាពេលទេ តែពាក្យដែលយើងថ្លែង នោះនឹងកើតឡើង នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះបានប្រកាស»។

13

¹ម្តងទៀត ព្រះ‌បន្ទូលរបស់អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំ²«កូនមនុស្សអើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលទាស់នឹងពួកព្យាការីនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល ហើយប្រាប់អ្នកដែលថ្លែងទំនាយចេញពីការអំនួត ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។³ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ វេទនាដល់ពួកព្យាការីល្ងី‌ល្ងើ ដែលថ្លែងទំនាយតាមតែចិត្តរបស់ខ្លួន តែមិនបានឃើញអ្វីសោះ។⁴អុីស្រា‌អែលអើយ ពួកព្យាការីរបស់អ្នកធ្វើដូចជាឆ្កែចចក នៅទីស្ងាត់។

⁵អ្នករាល់គ្នាមិនបានឡើងទៅ កន្លែដែលបាក់បែកជុំវិញនៃជញ្ជាំងក្រុង នៃប្រជាជនអុីស្រា‌អែលហើយសង់ឡើងវិញទេ ដើម្បីអាចឈរនៅក្នុងគ្រាចម្បាំង នៅថ្ងៃនៃព្រះ‌អម្ចាស់។⁶មនុស្សបានឃើញសេចក្ដីភូត‌ភរ «និងពាក្យទំនាយកុហក ហើយក៏ថា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូល»។ ព្រះ‌អម្ចាស់មិនបានចាត់គេសោះ ហើយគេធ្វើឲ្យមនុស្សសង្ឃឹមថា ពាក្យនោះនឹងបានសម្រេចជាពិត។⁷តើការដែលអ្នករាល់គ្នាថា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ តែយើងមិនបានពោលសោះ «ការនេះគឺជាការដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រកាស» តាំងយើងមិនបានថ្លែងអ្វីសោះឬ?

⁸ដូច្នោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលថា ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបញ្ចេញនិមិត្តប្រាប់មិនពិត ដូចោះហើយបានជាព្រះ‌អម្ចាស់‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលទាសនិងអ្នក⁹ដៃយើងនឹងប្រហារពួកព្យាការី ជាមនុស្សប្រាប់និមិត្តកុហក ហើយដែលថ្លែងទំនាយមិនពិត។ ពួកគេនឹងមិនអាចនៅក្នុងការប្រជុំរបស់ប្រជា‌ជនរបស់យើងឡើយ ឬមិនបានកត់ទុកក្នុងបញ្ជីប្រជាជនអុីស្រា‌អែល គេមិនអាចចូលក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែលទេ។ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់។

¹⁰ដោយព្រោះតែគេបានលួង‌បញ្ឆោតប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ដោយពោលថា «មានសន្តិ‌ភាពហើយ» ពេលគ្មានសន្តិភាព ពួកគេសាងសង់កំពែង ដែលពួកគេនឹងលាបថ្នាំពណ៌ស។¹¹ចូរប្រកាសប្រាប់អស់អ្នកដែលបូកបាយអនោះថា កំពែងនោះនឹងត្រូវរលំ ដោយមានភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំង ហើយយើងនឹងចាត់គ្រាប់ព្រឹលឲ្យធ្លាក់មក ហើយខ្យល់ព្យុះយ៉ាងខ្លាំងក៏បំបាក់ឲ្យរលំដែរ។¹²ឃើញទេ ជញ្ជាំងនឹងរលំចុះ។ តើគេនឹងមិនសួរអ្នកទេ «តើបាយ‌អដែលអ្នកបានបូកនោះអ្នកដាក់ទីណា?»

¹³ដូច្នោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ យើងនឹងខ្យល់គំហុក ក្នុងកំហឹងរបស់យើង ហើយនឹងមានជន់ លិចដោយភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំង ដោយកំហឹងរបស់យើង! គ្រាប់ព្រឹលនឹងធ្លាក់ដោយកំហឹងរបស់យើង បំផ្លាញកំពែងនោះ។¹⁴ដ្បិតយើងនឹងរំលំកំពែងដែលអ្នករាល់គ្នាបានបូកបាយអនោះ ហើយយើងនឹងរលំចុះដល់ដី គ្រឹះត្រូវរលើងឡើង។ ដូច្នេះវានឹងរំលំចុះ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវិនាសនៅក្នុងនោះដែរ។ រួចហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁵គឺយ៉ាងនោះដែលយើងនឹងសម្រេចសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង នៅលើកំផែងនោះ ហើយលើពួកអ្នកដែលបានបូកបាយអដែរ។ យើងនឹងនិយាយមកអ្នករាល់គ្នាថា «កំផែងនោះមិនមានទៀតទេ ព្រមទាំងពួកអ្នកដែលបូកផង¹⁶គឺជាពួកព្យាការីរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែល ដែលថ្លែងទំនាយពីដំណើរក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ហើយឃើញនិមិត្តពីសេចក្ដីសុខសម្រាប់ទីក្រុង។ តែឥតមានសេចក្ដីសុខឡើយ! នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់»។

¹⁷សម្រាបអ្នក កូនមនុស្សអើយ ចូរតាំងមុខទាស់នឹងពួកអ្នកក្រុងរបស់ជនជាតិអ្នក ដែលថ្លែងទំនាយចេញពីគំនិតខ្លួនគេ ហើយថ្លែងទំនាយទាស់នឹងគេ។¹⁸ចូរនិយាយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ វេទនាដល់ពួកស្រីៗដែលធ្វើអំបោះពាក់នៅកដៃមនុស្ស ហើយធ្វើស្បៃបាំងមុខ សម្រាប់ក្បាលគ្រប់មនុស្ស ទោះទាំងធំទាំងតូច ដើម្បីនឹងចាប់ព្រលឹងគេ អ្នករាល់គ្នារកចាប់ព្រលឹងរបស់ជនជាតិយើងដូច្នេះ។ តើអ្នកបរបាញ់ជីវិតប្រជាជនរបស់យើង តែសង្គ្រោះជីវិតជីវិតខ្លួនមែនទេ?

¹⁹អ្នករាល់គ្នាបានប្រមាថយើងនៅកណ្ដាលប្រជា‌រាស្ត្រយើង ឲ្យតែបានស្រូវឱកមួយកំប៉ុងឬពីរ និងចំណិតនំបុ័ងខ្លះ ដើម្បីនឹងសម្លាប់ព្រលឹងមនុស្សដែលមិនគួរស្លាប់ ហើយនឹងរក្សាជីវិតអ្នកដែលមិនគួររស់នៅ ដោយអ្នកកុហកដល់ប្រជា‌ជនយើង ដែលស្តាប់តាមសេចក្ដីកុហកនោះ។

²⁰ដូច្នោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងទាស់នឹងខ្សែយ័ន្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលប្រើសម្រាប់ប្រមាញ់ជីវិតមនុស្ស ដូចប្រមាញ់សត្វស្លាប។ យើងនឹងហែកវាចេញពីដៃអ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងដោះលែងព្រលឹងទាំងនោះឲ្យរួច គឺជាព្រលឹងដែលអ្នកបានតាមប្រមាញ់ ដូចប្រមាញ់សត្វស្លាបនោះ។²¹យើងនឹងហែកស្បៃរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ ព្រមទាំងជួយឲ្យប្រជា‌ជនរបស់យើងរួចពីកណ្ដាប់ដៃអ្នករាល់គ្នា ដូច្នោះគេនឹងមិននៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃអ្នករាល់គ្នាទៀតទេ។ អ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។

²²ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានបញ្ឈឺចិត្តពួកសុចរិត ដោយសេចក្កីកុហក ជាពួកអ្នកដែលយើងមិនបានឲ្យព្រួយចិត្តសោះ ហើយអ្នកបានចម្រើនកម្លាំងដៃនៃមនុស្សអាក្រក់ ដើម្បីមិនឲ្យគេលះចោលផ្លូវអាក្រក់របស់ខ្លួន ឲ្យបានសង្គ្រោះជីវិតរបស់ពួកគេទេ²³ដូច្នោះហើយ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនអាចប្រាប់និមិត្តកុហក ឬថ្លែងទំនាយទៀតទេ យើងនឹងជួយប្រជា‌ជនរបស់យើងឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់អ្នក។ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

14

¹ពួកចាស់ទុំនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលខ្លះបានមករកខ្ញុំ ហើយក៏អង្គុយនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។²ក្រោយមក ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំ³«កូនមនុស្សអើយ ពួកអ្នកទាំងនេះបានតាំងរូបព្រះរបស់គេ នៅក្នុងចិត្តគេ ក៏បានជំពប់ដួលនៃអំពើទុច្ចរិតខ្លួននៅចំពោះមុខគេ។ តើគួរយើងសួរទាំងអស់នេះតាមរយៈពួកគេ?

⁴ដូច្នោះហើយ ចូរប្រកាសការនេះដល់គេ ហើយនិយាយថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ បុរសទាំងអស់ក្នុងពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល ដែលបានយករូបព្រះដាក់ក្នុងចិត្តខ្លួន ឬដាក់ការភ័យខ្លាចនៃអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួននៅចំពោះមុខខ្លួន រួចហើយមករកព្យាការី យើងព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងឆ្លើយដល់គេតាមចំនួនរូបព្រះរបស់គេវិញ។⁵យើងនឹងធ្វើការនេះ ដូច្នោះយើងអាចនឹងយកកូនចៅអុីស្រា‌អែលមកវិញ ក្នុងចិត្តរបស់គេបាននាំទៅឆ្ងាយពីយើងដោយ‌សាររូបព្រះរបស់គេ។

⁶ដូច្នោះហើយ ចូរនិយាយទៅកាន់កូនចៅអុីស្រា‌អែលថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរប្រែចិត្ត និងបែរចេញពីរូបព្រះរបស់អ្នកទៅ! ហើយងាកមុខពីអស់ទាំងការគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់អ្នកដែរ។

⁷ដ្បិត គ្រប់គ្នាពីប្រជាជនអុីស្រា‌អែល ហើយពួកជនជាតិដទៃ ជាអ្នកស្នាក់នៅក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែល ដែលញែកខ្លួនចេញពីយើង ជាអ្នកដែលយករូបព្រះដាក់ក្នុងចិត្ត ហើយដាក់ហេតុចំពប់នៃសេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់ខ្លួនចំពោះមុខខ្លួន រួចនឹងមករកព្យាការី ដើម្បីស្វែងរកយើង យើងគឺព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងឆ្លើយដល់អ្នកនោះ ដោយខ្លួនយើង។⁸ដូច្នេះយើងនឹងតាំងមុខទាស់នឹងអ្នកនោះ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យជាទីស្រឡាំង‌កាំង ជាទីសម្គាល់ ហើយនិងពាក្យសុភាសិត ដ្បិតយើងក៏នឹងកាត់អ្នកនោះចេញពីកណ្ដាលចំណោមមនុស្សយើង ហើយអ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។

⁹ប្រសិនបើព្យាការីណាត្រូវបញ្ឆោត ហើយបាននិយាយពាក្យ រួចហើយ យើងព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងត្រូវបញ្ឆោតព្យាការី ហើយយើងនឹងលូកដៃទៅលើគេ ព្រមទាំងបំផ្លាញគេចេញពីពួកអុីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងដែរ។¹⁰ពួកគេនឹងត្រូវទ្រាំ‌ទ្រចំពោះសេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន សេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់ព្យាការី នោះនឹងបានដូចជាសេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់អ្នកដែលរកគេដែរ។¹¹ដោយព្រោះការនេះកូនចៅអុីស្រា‌អែលវង្វេងចេញពីយើង ឬនាំឲ្យខ្លួនបានស្មោក‌គ្រោក ដោយអំពើរំលងទាំងប៉ុន្មានរបស់ខ្លួនទៀតឡើយ គឺឲ្យគេបានធ្វើជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងវិញ ហើយឲ្យយើងបានជាព្រះរបស់គេ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

¹²ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា¹³«កូនមនុស្សអើយ ពេលទឹកដីណាធ្វើបាបនឹងយើង ដោយប្រព្រឹត្តបាប ដូច្នោះយើងនឹងលូកដៃទាស់នឹងគេ ហើយបំផ្លាញអាហារនឹងអ្វីដែលគេមាន ហើយឲ្យគេកើតមានទុរភិក្ស ព្រមទាំងសម្លាប់មនុស្ស ហើយនិងសត្វពីទឹកដីនេះ¹⁴ទោះបើមនុស្សទាំងបីនាក់នេះ គឺណូអេ ដានី‌យ៉ែល និងយ៉ូប បាននៅក្នុងទឹកដីនោះ ពួកគេនឹងរួចជីវិតដោយសារសេចក្តីសុចរិតខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ នេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានថ្លែង។

¹⁵ប្រសិនបើ យើងចាត់សត្វកំណាចឲ្យទៅក្នុងទឹកដីនេះ ហើយធ្វើឲ្យវាវិនាស ដូច្នោះហើយទឹកដីនោះនឹងត្រូវលាងសម្អាត ហើយក៏គ្មានអ្នកណាហ៊ានដើរតាមនោះដែរ ដោយព្រោះសត្វទាំងនោះ¹⁶ទោះបើមនុស្សទាំងបីនាក់នោះនៅក្នុងទឹកដីនេះ ដូចដែលយើងនៅរស់ នេះជាការប្រកាស់នៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ គឺពួកគេនឹងមិនអាចដើម្បីជួយដល់កូនប្រុសកូនស្រីខ្លួនឲ្យរួចទេ គឺរួចបានតែជីវិតគេប៉ុណ្ណោះ តែទឹកដីនោះនឹងត្រូវចោលស្ងាត់វិញ។

¹⁷ឬប្រសិន‌បើយើងនាំដាវមកលើទឹកដីនោះ ដោយបង្គាប់ថា ដាវអើយ ចូរទៅក្នុងទឹកដីនេះ ហើយយើងកាត់ទាំងមនុស្ស និងសត្វចេញពីវាផង¹⁸ទោះបើមនុស្សទាំងបីនាក់នោះនៅក្នុងទឹកដីនេះ ដូចដែលយើងនៅរស់ នេះជាការប្រកាស់នៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ គឺពួកគេនឹងមិនអាចដើម្បីជួយដល់កូនប្រុសកូនស្រីខ្លួនឲ្យរួចទេ គឺរួចបានតែជីវិតពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

¹⁹ឬប្រសិន‌បើយើងចាត់អាសន្ន‌រោគ ទៅក្នុងទឹកដីនោះ ហើយដាក់កំហឹងរបស់យើងទាស់ទៅលើពួកគេ ដោយកម្ចាយឈាម ហើយសម្លាប់ទាំងមនុស្ស និងសត្វចេញផង²⁰ទោះបើណូអេ ដានី‌យ៉ែល និងយ៉ូបបាននៅក្នុងទឹកដីនោះក៏ដោយ ដូចដែលយើងនៅរស់ នេះជាការប្រកាស់នៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ គង់តែនឹងជួយកូនប្រុសកូនស្រីខ្លួន ឲ្យរួចមិនបានដែរ គឺសេចក្ដីសុចរិតរបស់អ្នកទាំងនោះ នឹងជួយបានជីវិតរបស់ខ្លួនឲ្យរួចបាន។

²¹ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះបានមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងចាត់សេចក្ដីវេទនាតាមរយៈការទាំងបួនយ៉ាងនេះ ទៅលើក្រុងយេរូ‌សាឡិម គឺជាដាវ ជាអំណត់ ជាសត្វសាហាវ និងអាសន្ន‌រោគ ដើម្បីនឹងសម្លាប់ទាំងមនុស្ស និងសត្វចេញផងពីក្រុងនោះ។

²²ប៉ុន្តែ មើល៍! នឹងមានអ្នករួចជីវិតនៅក្នុងក្រុងនោះ គេនឹងត្រូវនាំចេញមក ទាំងកូនប្រុសហើយនិងកូនស្រី។ មើល!៍ ពួកគេនឹងចេញទៅរកអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកនឹងឃើញផ្លូវ និងអំពើរបស់គេ រួចអ្នកនឹងបានក្សាន្តចិត្ត ពីដំណើរការអាក្រក់ ដែលយើងបានទម្លាក់ទៅលើក្រុងយេរូ‌សាឡិម គឺពីគ្រប់ទាំងការដែលយើងបាននាំទៅលើក្រុងនោះ។²³ពួកអ្នករួចជីវិតនឹងកម្សាន្តចិត្តអ្នករាល់គ្នា ដោយអ្នកឃើញផ្លូវ និងអំពើដែលគេប្រព្រឹត្តទាំងនោះ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា ការដែលយើងបានធ្វើដល់គេ នោះមិនមែនដោយគ្មានប្រយោជន៍ទេ! នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់»។

15

¹ក្រោយមកព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់មកខ្ញុំប្រាប់ថា៖²«កូនមនុស្សអើយ តើដើមទំពាំង‌បាយជូរ ប្រសើរជាងដើមឈឺហើយនិងមែកផ្សេង ដែលនៅក្នុងព្រៃទាំងមូលឬ?³តើមនុស្ស អាចយកឈឺពីដើមទំពាំង‌បាយជូរទៅធ្វើអ្វីមួយ? ឬក៏ពួកគេយកទៅធ្វើជាស្នួលហាលរបស់លើវា?⁴មើល៍! ប្រសិនបើ ដាក់វាដុតក្នុងភ្លើងជាអុស ហើយបើភ្លើងឆេះកន្ទុយអុសទាំងសងខាង និងឆេះផ្នែកកណ្ដាលអស់ដែរ តើវាអាចយកទៅធ្វើអ្វីបាន?

⁵មើល៍! កាលវានៅទាំងមូល វាមិនអាចប្រើការអ្វីបានទេ ពិតប្រាកដណាស់ ពេលភ្លើងបានឆេះអស់ ក្រោយមកវានៅតែមិនអាចយកទៅប្រើបានជាប្រយោជន៍ដដែល។⁶ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មិនចូលចិត្តដើមឈឺដែលនៅក្នុងព្រៃ យើងបានឲ្យដើមទំពាំងបាយជួរធ្វើជាអុសសម្រាប់ដុត យើងនឹងធ្វើបែបនេះដាក់ប្រជាជននៃក្រុងយេរូសាឡិមដែរ។

⁷ដ្បិត យើងនឹងតាំងមុខយើងទាស់នឹងពួកគេ។ ទោះបីគេនឹងចេញពីភ្លើងមក តែភ្លើងនោះនឹងឆេះពួកគេ ដូច្នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ ក្នុងកាលដែលយើងតាំងមុខទាស់នឹងពួកគេ។⁸រួចយើងនឹងធ្វើឲ្យទឹកដីនេះត្រូវចោលស្ងាត់ ដោយព្រោះគេបានធ្វើបាប នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

16

¹រួចហើយព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរធ្វើប្រាប់ក្រុងយេរូ‌សាឡិមពីអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមអ្នកក្រុង³ហើយប្រាប់ថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌មានព្រះ‌បន្ទូលនឹងក្រុងយេរូ‌សាឡិមដូច្នេះ ការចាប់ផ្តើមកំណើតរបស់អ្នក គឺនៅលើទឹកដីរបស់ជនជាតិកាណានមក ឪពុកអ្នកជាជនជាតិអាម៉ូរី ហើយម្តាយអ្នកជាជនជាតិហេត។

⁴នៅថ្ងៃកំណើតរបស់អ្នក គឺនៅថ្ងៃដែលអ្នកកើតមក គេមិនបានកាត់ផ្ចិតអ្នកទេ ក៏មិនបានលាងជម្រះអ្នកដោយទឹក ឬលាបអំបិល ឬរុំសំពត់ឲ្យផង។⁵គ្មានភ្នែកណាគួរឲ្យអាណិតឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកបានធ្វើការទាំងនោះដើម្បីខ្លួនអ្នក ឲ្យមានការអាណិតអាសូរចំពោះអ្នកវិញ។ នៅថ្ងៃដែលអ្នកបានកើតមកនោះ គឺគេបោះអ្នកចោលនៅទីវាល ពីព្រោះគេខ្ពើមជីវិតរបស់អ្នក។

⁶ប៉ុន្តែ យើងបានដើរតាមនោះជិតអ្នក ឃើញអ្នកលង់នៅក្នុងឈាមខ្លួន ហើយយើងបាននិយាយទៅអ្នក ក្នុងពេលដែលនៅក្នុងឈាមនោះថា «ជីវិត!» យើងបាននិយាយ ទៅអ្នកពេលក្នុងឈាមខ្លួនអ្នក «ជីវិតរ!»⁷យើងធ្វើឲ្យអ្នកចម្រើនឡើង ដូចដំណាំលូតលាស់នៅក្នុងចម្ការ។ អ្នកនឹងមានគ្នាច្រើន ហើយហើយអស្ចារ្យមានតម្លៃដូចគ្រឿងអលង្ការ។ ទ្រូងរបស់អ្នកដុះពេញរាង ហើយសក់ក៏លូតវែង តែពីមុន អ្នកធ្លាប់អាក្រាត ហើយនៅកណ្តាលវាល។

⁸យើងបានដើរកាត់តាមទីនោះម្តងទៀត ហើយយើងឃើញអ្នក។ មើល៍! អ្នកដល់វ័យដែលគេស្រឡាញ់ហើយ យើងក៏បានលាតជាយអាវរបស់យើងគ្របលើអ្នក គឺបិទបាំងកុំឲ្យឃើញភាពអាក្រាតរបស់អ្នក។ ហើយយើងបានស្បថនឹងអ្នក ហើយតាំងសញ្ញានឹងអ្នក នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ ហើយអ្នកបានត្រឡប់ជារបស់យើង។

⁹ដូច្នោះយើងបានលាងអ្នកដោយទឹក យើងបានជម្រះឈាមអ្នកចេញយ៉ាងស្អាត រួចចាក់ប្រេងលាបឲ្យអ្នក។¹⁰យើងបានតែងអ្នកដោយសំពត់ប៉ាក់ ក៏បំពាក់ស្បែកជើងធ្វើពីស្បែកផ្សោតឲ្យអ្នក។ ហើយយើងក្រវាត់អ្នកដោយសំពត់ទេស‌ឯក រួចបិតបាំងដោយសំពត់ព្រែ។¹¹បន្ទាប់មក យើងក៏បានតាក់‌តែងអ្នកដោយគ្រឿងអលង្ការ បានបំពាក់កងនៅដៃអ្នក ហើយខ្សែនៅក។¹²យើងបំពាក់ក្រវិលនៅច្រមុះអ្នក ហើយទំហូនៅត្រចៀកអ្នក ហើយនិងបូយ៉ាងល្អនៅក្បាលអ្នក។

¹³ដូច្នេះ អ្នកបានប្រដាប់ដោយមាស និងប្រាក់ ហើយអ្នកបានពាក់សំពត់ទេស‌ឯកយ៉ាងម៉ដ្ត ហើយសំពត់ប៉ាក់ អ្នកបរិភោគ ម្សៅមីដែលល្អ ទឹកឃ្មុំ និងប្រេង អ្នកមានរូបស្អាតខ្លាំងណាស់ ហើយអ្នកនឹងក្លាយជាអគ្គមហេសី។¹⁴កិត្តិ‌សព្ទនិងសិរីរុងរឿងរបស់អ្នក បានខ្ចរ‌ខ្ចាយទៅដល់អស់ទាំងនគរ ពីព្រោះភាពស្រស់ស្អាតរបស់អ្នក ដ្បិតអ្នកបានគ្រប់លក្ខណ៍ ដោយ‌តេជានុភាព ដែលយើងបានប្រទានដល់អ្នក នេះហើយជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

¹⁵ប៉ុន្តែ អ្នកបានទុកចិត្តលើភាពស្រស់ស្អាត ហើយអ្នកធ្វើ ដូចជាស្រីពេស្យាដោយសារសម្រស់អ្នក ដោយប្រគល់ខ្លួនឲ្យអស់អ្នកដែលដើរកាត់ ដូច្នេះភាពស្អាតរបស់អ្នកនឹកក្លាយជារបស់គេ។¹⁶ក្រោយមក អ្នកយកសម្លៀក‌បំពាក់របស់អ្នក ជាមួយសម្លៀក‌បំពាក់ពួកគេ ធ្វើពីក្រណាត់ចម្រុះពណ៌ ទៅតាក់តែងទីសក្ការៈនៅតាមទួលខ្ពស់ៗ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា‌ចារនៅទីនោះ។ ការនេះមិនគួរកើតឡើងទេ។ មិនដែលមានរឿងដូច្នេះកើតឡើងទេ ។

¹⁷អ្នកយកគ្រឿងអលង្ការអ្នក ដែលធ្វើពីមាស និងប្រាក់ ដែលយើង ប្រទានដល់អ្នកនោះ ទៅធ្វើទាក់ទាញមនុស្សប្រុស ហើយអ្នកបានធ្វើជាមួយពួកគេក្នុងភាពពេស្យា‌ដែលគួធ្វើ។¹⁸អ្នកបានយកសម្លៀក‌បំពាក់ប៉ាក់របស់អ្នក ទៅគ្របបាំងគេ ព្រមទាំងលាបប្រេង និងកំញានរបស់យើងនៅមុខគេ។¹⁹អាហារដែលយើងបានឲ្យដល់អ្នក គឺជាម្សៅយ៉ាងម៉ដ្ត ប្រេង និងទឹកឃ្មុំនោះ អ្នកបានរៀបនៅមុខគេ ដ្បិតក្លិនពិដោរ នេះគឺជាអ្វីដែលបានកើតឡើង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

²⁰រួចហើយ អ្នកបានយកកូនប្រុសស្រីអ្នក ដែលបានបង្កើតឲ្យយើង ទៅថ្វាយជាយញ្ញ‌បូជាដល់ព្រះទាំងនោះ ឲ្យវាសុីធ្វើដូចជាអាហារ។ តើការប្រព្រឹត្តកំផិតរបស់អ្នកជាបញ្ហាតូចទៀតឬ?²¹អ្នកបានសម្លាប់កូនយើង ហើយប្រគល់ទៅឲ្យត្រូវចូលក្នុងភ្លើង។²²ក្នុងការគួរស្អប់ខ្ពើម ហើយនិងការកំផិតរបស់អ្នក នោះអ្នកមិនបាននឹកពីកាលអ្នកនៅក្មេង ក្នុងគ្រាដែលអ្នកនៅអាក្រាត ហើយនៅកណ្តាលវាល ព្រមទាំងលង់នៅក្នុងឈាមរបស់អ្នក»។

²³វេទនា! វេទនាដល់អ្នក! នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលថា ដ្បិតក្រោយអស់ទាំងអំពើដ៏លាមកអាក្រក់របស់អ្នក²⁴អ្នកបានសង់ផ្ទះបនសម្រាប់ខ្លួន ហើយធ្វើកន្លែងសំខាន់សម្រាប់ខ្លួន នៅគ្រប់កន្លែង។

²⁵អ្នកបានធ្វើកន្លែងសំខាន់នោះ នៅគ្រប់ច្រកផ្លូវ ហើយបានធ្វើឲ្យសេចក្ដីលម្អរបស់អ្នកទៅទីខ្ពើមឆ្អើមវិញ អ្នកបានបើកជើងទទួលគ្រប់ប្រុសៗដែលដើរមកតាមនោះ ហើយបានចម្រើនការកំផិតរបស់អ្នកកាន់តែខ្លាំងឡើង។²⁶អ្នកបានធ្វើដូចជាពេស្យា នឹងជនជាតិអេស៊ីប ជាមួយពួកជិតខាងអ្នកធ្វើកាន់តែច្រើន ក្នុងការកំផិតរបស់អ្នក ដែលបណ្ដាលឲ្យយើងមានកំហឹង។

²⁷មើល៍! យើងនឹងវាយអ្នកដោយដៃរបស់យើង ហើយដកយកអាហាររបស់អ្នកផងដែរ។ យើងនឹងប្រគល់ជីវិតរបស់អ្នកទៅឲ្យសត្រូវរបស់អ្នក ហើយកូនស្រីជនជាតិភីលី‌ស្ទីន ដែលបានខ្មាសចំពោះទង្វើអាសអាភាសរបស់អ្នក។²⁸អ្នកបានប្រព្រឹត្តជាពេស្យាជាមួយនឹងជនជាតិអាស‌ស៊ើរដែរ ដ្បិតអ្នកមិនចេះឆ្អែត‌ឆ្អន់ឡើយ។ អ្នកបានរួម‌បវេណីនឹងគេ ក៏នៅតែមិនស្កប់‌ស្កល់ដែរ។²⁹អ្នកបានប្រព្រឹត្តជាពេស្យាកាន់ច្រើនឡើង រហូតដល់ទឹកដីនៃពួកឈ្មួញ ជាជនជាតិខាល់ដេ នៅក្នុងទឹកដីកាណាន ហើយទោះជាយ៉ាងនេះកី្តនៅតែមិនស្កប់‌ចិត្តអ្នក។

³⁰តើចិត្តរបស់អ្នកឈឺយ៉ាងណាទៅ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលថា ដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនេះ ហើយងារជាស្រីពេស្យាមិនខ្មាសគេទេ?³¹អ្នកបានសង់ផ្ទះបនរបស់អ្នក នៅត្រង់មុខច្រកផ្លូវ និងកន្លែងសំខាន់របស់អ្នកនៅតាមកន្លែងទីសាធារណៈ។ អ្នកមិនមែនដូចជាស្រីពេស្យាទេ ពីព្រោះអ្នកមិនយកប្រាក់់ពីគេឡើយ។

³²អ្នកជាស្រីដែលកំផិត អ្នកទទួលមនុស្សដទៃ ជំនួសឲ្យប្តីរបស់ខ្លួន។³³មនុស្សឲ្យប្រាក់ដល់ស្រីពេស្យាទាំងនោះ តែអ្នកវិញ អ្នកឲ្យប្រាក់ទាំងនោះដល់មនុស្សដែលអ្នកស្រឡាញ់វិញ ហើយឲ្យគេមករកអ្នកពីគ្រប់ទិសទីជុំវិញ ដើម្បីដេកជាមួយអ្នកទៀត។³⁴ដូច្នោះហើយអ្នកគឺខុសគ្នាពីស្រីទាំងនោះផ្សេងទៀត ចាប់តាំងពីគ្មានអ្នកណាមកសុំអ្នកដើម្បីដេកជាមួយពួកគេ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកឲ្យប្រាក់ដល់ពួកគេ។ អត់មាននរណាឲ្យប្រាក់ដល់អ្នកទេ។

³⁵ដូច្នេះហើយ ស្រីពេស្យាអើយ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។³⁶ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ពីព្រោះអ្នកបានបើកចំហរតណ្ហារបស់អ្នកនៅទីសំងាត់ ហើយធ្វើការពេស្យា ជាមួយពួកដែលអ្នកស្រឡាញ់ ហើយរួមទាំងព្រះដ៏គួរស្អប់ខ្ពើមរបស់អ្នក និងឈាមរបស់កូនចៅអ្នកដែលអ្នកបានថ្វាយដល់ព្រះទាំងនោះ³⁷ដូច្នោះហើយ ចូរមើល៍! យើងនឹងប្រមូលពួកសហាយរបស់អ្នក ដែលអ្នកបានជួបជា‌មួយគ្នា និងពួកទាំងដែលអ្នកបានស្រឡាញ់ ព្រមទាំងពួកដែលអ្នកបានស្អប់ផង ហើយយើងនឹងប្រមូលគេឲ្យមកទាស់នឹងអ្នកនៅគ្រប់ទិស។ យើងនឹងបើកកេរ្ដិ៍‌ខ្មាសអ្នកឲ្យគេឃើញ ដើម្បីឲ្យគេបានឃើញភាពអាក្រាត់អ្នក។

³⁸ដ្បិតយើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះអ្នក សម្រាប់ការដែលផិតប្តី និងកម្ចាយឈាមផង ហើយយើងនឹងទម្លាក់ឈាមទៅលើអ្នក ដោយកំហឹងហើយនិងចិត្តចង់របស់យើង។³⁹យើងនឹងប្រគល់អ្នកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់គេ នោះគេនឹងបំផ្លាញផ្ទះបនរបស់អ្នក ហើយរំលំអស់ទាំងទីសំខាន់របស់អ្នកដែរ គេនឹងបកសម្លៀក‌ បំពាក់អ្នកចេញ ហើយយកគ្រឿងអលង្ការរបស់អ្នក។ ពួកគេបោះបង់អ្នកឲ្យនៅអាក្រាត ហើយនៅកណ្តាលវាល។

⁴⁰ក្រោយមក ពួកគេនឹងនាំហ្វូងមនុស្សឡើងមកទាស់នឹងអ្នក ហើយគប់អ្នកនឹងថ្ម ហើយចាក់ទម្លុះអ្នកដោយដាវរបស់គេ។⁴¹ពួកគេនឹងដុតផ្ទះអ្នកចោល ហើយសម្រេចយុត្តិ‌ធម៌ដល់អ្នក នៅចំពោះភ្នែកពួកស្រីៗជាច្រើន ដូច្នេះ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកលែងប្រព្រឹត្តការពេស្យា ហើយអ្នកនឹងមិនចេញថ្លៃឈ្នួលឲ្យគេទៀតឡើយ។⁴²បន្ទាប់មក យើងនឹងសម្រាលសេចក្ដីកំហឹងរបស់យើងចំពោះអ្នក ហើយការក្រោធបស់យើង នឹងថយចេញពីចំពោះអ្នកដែរ ដ្បិតយើងនឹងនៅស្កប់ចិត្ត ហើយនិងមានកំហឹងទៀតទេ។

⁴³ដោយព្រោះអ្នកមិនបាននឹកពីកាលអ្នកនៅក្មេង ហើយបានធ្វើឲ្យយើងពេញទៅដោយកំហឹងដោយសារការទាំងនេះ ហេតុនេះហើយ សូមមើល៍! យើងខ្លួនឯងនឹងនាំក្បាលរបស់អ្នក មកដាក់ទោសតាមទង្វើរដែលអ្នកបានធ្វើ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់។ តើអ្នកមិនបានដាក់អំពើពេស្យាដែលគួរខ្ពើមដើម្បីប្រព្រិត្តតាមទេឬ?

⁴⁴មើល៍! គ្រប់គ្នាណាដែលធ្លាប់ប្រើពាក្យសុភា‌សិត អ្នកនឹងពោលពាក្យនេះទាស់នឹងអ្នកថា «ម្តាយយ៉ាងណា កូនស្រីក៏យ៉ាងនោះដែរ»។⁴⁵អ្នកជាកូនស្រីរបស់ម្តាយអ្នក ដែលជាអ្នកបានស្អប់ប្តី និងកូនខ្លួន អ្នកក៏ជាប្អូនស្រីរបស់ពួកបង‌ស្រីខ្លួន ដែលជាអ្នកបានស្អប់ប្តី និងកូនគេដែរ។ ម្តាយអ្នកជាជនជាតិហេត ហើយឪពុកអ្នកជាជនជាតិអាម៉ូរី

⁴⁶បងស្រីរបស់អ្នក ជាអ្នកសាម៉ារី ហើយកូនស្រីរបស់នាង ជាអ្នកដែលរស់នៅខាងតំបន់ខាងជើង ហើយប្អូនស្រីអ្នកវិញបានរស់នៅខាងត្បូងពីអ្នក នោះគឺជាសូដុម និងកូនស្រីរបស់នាង។

⁴⁷អ្នកមិនត្រឹមតែដើរតាមផ្លូវរបស់គេ ឬប្រព្រឹត្តតាមអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់គេទេ គឺអ្នកបានប្រព្រឹត្តខូចអាក្រក់ជាងគេ ក្នុងអស់ទាំងផ្លូវរបស់អ្នកទៅទៀត ដោយស្មានថាអំពើរបស់គេតិចតួចទេ។⁴⁸ដូចដែលយើងរស់នៅ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះបានថ្លែងព្រះបន្ទូល នោះប្រាកដជាសូដុម ជាប្អូនអ្នក ព្រមទាំងកូនមិនបានប្រព្រឹត្តដូចជាអ្នក និងកូនស្រីរបស់អ្នកបានធ្វើ។

⁴⁹មើល! នេះគឺជាអំពើបាបរបស់សូដុម ជាប្អូនស្រីអ្នក ព្រមទាំងកូន គឺមានអំនួត មានអាហារបរិ‌ភោគឆ្អែត ហើយមិនយកចិត្តទុកដាក់ គ្មានកង្វល់ពីអ្វីទេ។ នាងមិនដែលចម្រើនកម្លាំងដៃនៃពួកក្រីក្រ និងមនុស្សកម្សត់ទុគ៌តឡើយ។⁵⁰នាងក៏មានចិត្តឆ្មើង‌ឆ្មៃ ហើយបានប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើម នៅចំពោះយើង ដូច្នោះ យើងដកគេចេញដូចដែលអ្នកបានឃើញហើយ។

⁵¹ចំណែកសាម៉ារីវិញ មិនបានធ្វើបាបពាក់កណ្ដាលបាបរបស់អ្នកទេ ផ្ទុយទៅវិញអ្នកបានធ្វើនូវទទ្វើដែលគួរស្អប់ខ្ពើម ច្រើនជាងពួកគេបានធ្វើផង ហើយអ្នកបានបង្ហាញថាប្អូនស្រីអ្នកមើលទៅប្រសើរជាងអ្នក ដោយព្រោះគ្រប់ទាំងការអា្រកក់ដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្តនោះ!⁵²ជាពិសេសអ្នក បានបង្ហាញពីភាពអាមាស់ខ្លួនឯង ក្នុងរបៀបនេះអ្នកបានបង្ហាញថាប្អូនស្រីអ្នក គឺប្រសើេរជាងអ្នក ដោយសារតែបាបដែលអ្នកាបនធ្វើ ក្នុងរបៀបដែលឲកយស្អប់ខ្ពើម។ ប្អូនស្រីរបស់អ្នកពេលនេះមើលទៅដូចជាប្រសើរជាងអ្នក បង្ហាញការអាមាស់របស់អ្នក ដ្បិតក្នុងផ្លូវនេះអ្នកបង្ហាញថាប្អូនស្រីបានប្រសើរជាងអ្នក។

⁵³ដ្បិតយើងនឹងនាំពួកគេដែលជាឈ្លើយឲ្យមកវិញ គឺសូដុម ព្រមទាំងកូនដែលនៅជាឈ្លើយ សាម៉ារី ព្រមទាំងកូនដែលនៅជាឈ្លើយ និងពួកអ្នកទាំងប៉ុន្មានដែលនៅជាឈ្លើយ ឲ្យមកកណ្ដាលគេផង។⁵⁴ដើម្បីឲ្យមានតម្លាភាពនៃការអ្វីដែលអ្នកបង្ហាញពីសេចក្ដីខ្មាសខ្លួន ហើយអ្នកនឹងមានការអាម៉ាស់មុខដោយព្រោះគ្រប់ការដែលអ្នកបានធ្វើ ហើយនេះគឺជារបៀបដែលអ្នកអាចកម្សាន្តចិត្តដល់ពួកគេ។⁵⁵ដូច្នេះ ប្អូនស្រីអ្នក គឺសូដុម និងកូនស្រីរបស់នាង នឹងត្រឡប់ទៅក្នុងភាពដើមរបស់ខ្លួន ហើយសាម៉ារី និងកូនរបស់នាង នឹងត្រឡប់ទៅសណ្ឋាននដើមរបស់ខ្លួនវិញ។ ចំណែកអ្នក និងកូនអ្នកនឹងវិលត្រឡប់ទៅដូចជាសណ្ឋានដើមរបស់អ្នកដែរ។

⁵⁶សូដុមជាប្អូនស្រីអ្នក មិនបាននិយាយដល់ដែលចេញពីមាត់អ្នកទេ ក្នុងពេលអ្នកមានពេញដោយភាពអំនួត⁵⁷មុនពេលដែលសេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់អ្នកបានបើកបង្ហាញ។ ប៉ុន្តែពេលនេះអ្នកមានគោលបំណងប្រមាថ ដល់ពួកកូនស្រីស៊ីរី ហើយនិងពួកកូនស្រីភីលី‌ស្ទីន ហើយអ្នកនៅជុំ‌វិញនោះ។ មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងមើលងាយអ្នក។⁵⁸អ្នកនឹងត្រូវទទួលភាពអាមាស់ ហើយនិងទង្វើគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់អ្នក! នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់!

⁵⁹ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះជាមួយអ្នក តាមអ្វីដែលគួនឹងទទួល អ្នកបានមើល‌ងាយដល់ពាក្យសម្បថ ដោយផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញាចេញ។

⁶⁰ប៉ុន្តែ យើងនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញា ដែលយើងបានតាំងនឹងអ្នក ក្នុងកាលដែលអ្នកនៅក្មេងនោះ ហើយយើងនឹងតាំងសញ្ញាមួយនឹងអ្នក ដ៏ស្ថិត‌ស្ថេរនៅអស់កល្បជា‌និច្ចទៀត។⁶¹រួចហើយអ្នកនឹងនឹកឃើញពីផ្លូវរបស់អ្នក ហើយមានសេចក្ដីខ្មាស ក្នុងកាលដែលអ្នកទទួលបង‌ស្រីរបស់អ្នក និងប្អូនស្រីរបស់អ្នកផង។ យើងនឹងឲ្យបង‌ប្អូននោះដល់អ្នក ទុកជាកូនស្រីវិញ តែមិនមែនតាមសេចក្ដីសញ្ញារបស់អ្នកទេ។

⁶²យើងនឹងតាំងសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងដល់អ្នក នោះអ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។⁶³ដោយព្រោះការទាំងនេះ អ្នកបាននឹកចាំគ្រប់ការទាំងងស់ ហើយដោយអ្នកអៀនខ្មាស ដូច្នោះអ្នកមិនអាចបើកម៉ាត់ដើម្បីនិយាយបាន ព្រោះការអាមាស់ យើងបានអត់ទោស គ្រប់ទាំងអំពើដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្ត នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

17

¹ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់បានមកខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរនិទានរឿងមួយនឹងដាក់ជាប្រស្នាដល់ប្រជាជនអុីស្រា‌ អែលទៅ។³ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូចតនេះ មានសត្វឥន្ទ្រីមួយយ៉ាងធំ ផ្ទាំងស្លាបវាវែង ស្លាបវាក្រាស់ ហើយចម្រុះពណ៌ ហើយឥន្ទ្រីនោះហើរទៅដល់ភ្នំលីបង់ រួចហើយកាច់ចុងដើមតាត្រៅ។⁴ឥន្ទ្រីក៏កាច់មែកខ្ពស់ជាងគេ ហើយពាំយកទៅទឹកដីកាណាន ដាក់មែកឈឺក្នុងក្រុងរបស់អ្នកជំនួញ។

⁵មនុស្សក៏យកពូជចេញពីទឹកដីនោះមក ហើយយកទៅដាំនៅក្នុងដី ដែលមានជីជាតិ។⁶គាត់បានយកដាក់ដាំនៅក្បែប្រភពទឹកដ៏ធំដូចជាដើមដើមសូល។ រួចហើយដើមនោះក៏ដុះឡើងត្រឡប់ជាដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរលូត‌លាស់ទាបទៅដី។ ខ្នែងរបស់វាក៏បែរមកទៅរកគាត់ ហើយឫសក៏នៅពីក្រោមវាដែរ។ ដូច្នេះ ដើមនោះបានត្រឡប់ជាដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ហើយក៏បែកខ្នែង ហើយចេញត្រួយផង។

⁷ប៉ុន្តែមានសត្វឥន្ទ្រីធំមួយទៀត ដែលមានស្លាបធំ ហើយចំអេងស្លាបយ៉ាងសម្បើម។ ចូរមើល៍! នេះគឺជាដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ នោះបានចាក់ឫសពីដីដែលដាំនោះទៅខាងឥន្ទ្រីវិញ ហើយបោះមែកចេញទៅខាងវាដែរ ដើម្បីឲ្យវាបានស្រោចទឹក។⁸ដើមនោះបានដាំក្នុងដីល្អនៅក្បែរទឹកធំ ដើម្បីឲ្យបានបែកខ្នែង ហើយកើតផលផ្លែ ប្រយោជន៍ឲ្យបានជាដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរយ៉ាងប្រយោជន៍។

⁹ចូរប្រាប់មនុស្សថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ តើដើមនោះនឹងចម្រើនឡើងបានឬ? តើដើមមិនចាក់ឫស ហើយកាត់ផ្លែចេញ នោះវាទៅជាស្វិតទៅ ហើយឲ្យអស់ទាំងស្លឹកខ្ចីៗបានក្រៀមទៅដែរទេឬ? គឺមិនចាំបាច់មានដៃខ្លាំង ឬមនុស្សជាច្រើនមកដករំលើងឫសរបស់វាឡើយ។¹⁰ដូច្នេះមើល៍! ចាប់តាំងពីវាបានដាំហើយ តើដើមនេះអាចធំឡើងបានទេ? តើមិនស្វិតក្រៀមទៅទាំងអស់ ដោយគ្រាន់តែមានខ្យល់ពីខាងកើត បក់មកប៉ះវា? វានឹងត្រូវស្វិតក្រៀមនៅកន្លែងដែលដុះនោះ»។

¹¹ហើយព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា¹²«ចូរនិយាយទៅប្រជាជនដែលបះបោរថា តើអ្នករាល់គ្នាយល់ពីន័យទាំងនេះដែលទេ? ចូរមើល៍! ស្តេចបាប៊ីឡូនបានមកដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡិម កៀរយកទាំងស្តេច និងពួកអ្នកដឹកនាំទីក្រុង យកទៅជា‌មួយដល់ក្រុងបាប៊ី‌ឡូន។

¹³រួចហើយ ស្ដេចបាប៊ីឡូនក៏យកពូជស្តេចមួយអង្គ មកតាំងសញ្ញានឹងគ្នា ហើយក៏នាំគាត់ឲ្យស្បថ។ ស្តេចនាំពួកអ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងទឹកដីចេញទៅ។¹⁴ដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យរាជ្យនោះបានទាបថោក ហើយមិនដែលងើបឡើងទៀតបានឡើយ។ ដោយការរក្សាសេចក្តីសញ្ញាទឹកដីនឹងបានរួចជីវិត។

¹⁵ប៉ុន្តែ ស្តេចបានបះ‌បោរនឹងព្រះ‌អង្គវិញ ដោយចាត់រាជ‌ទូតទៅទឹកដីអេស៊ីប ដើម្បីឲ្យគេបានឲ្យសេះ និងពល‌ទ័ពមកជាច្រើន ដូច្នេះ តើនឹងចម្រើនឡើងបានឬ? តើអ្នកដែលប្រព្រឹត្តដូច្នេះរួចខ្លួនឬ? តើអាចផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញា ហើយរួចខ្លួនបានឬ?¹⁶ដូចជាយើងរស់នៅ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះស្បថថា នោះប្រាកដជាស្តេចនឹងត្រូវស្លាប់ នៅកន្លែងក្នុងទឹកដីដែលបានតាំងទ្រង់ឡើងឲ្យសោយ‌រាជ្យ ដែលទ្រង់បានមើល‌ងាយពាក្យសម្បថ ហើយផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញារនោះ។ ស្តេចនឹងស្លាប់ នៅកណ្ដាលក្រុងបាប៊ីឡូន។

¹⁷ផារ៉ោននិងពល‌ទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ទ្រង់ នឹងកងទ័ពជាច្រើនទៀតចូលទៅក្នុងសង្គាម តែមិនអាចការពារទ្រង់ពីចម្បាំងបានទេ ពេលពួកទាហានបាប៊ីឡូនបោះជំរុំពំនូកហើយនិងព័ទ្ទកំពាងដើម្បីសម្លាប់មនុស្សជាច្រើន។¹⁸ដ្បិតស្តេចបានមើល‌ងាយពាក្យសម្បថ ដោយផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញានោះចេញ។ ចូរមើល៍! ស្តេចលើដៃឡើងស្បថនិងធ្វើការសន្យា ប៉ុន្តែទ្រង់នៅតែធ្វើការទាំងនោះដដែល។ ស្តេចមិនអាចរួចខ្លួនទេ។

¹⁹ដូច្នោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ ដូចជាយើងរស់នៅ តើមិនមែនពាក្យសម្បថរបស់យើង ដែលគេបានមើល‌ងាយ និងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង ដែលគេធ្វើឲ្យខូច? ដូច្នេះយើងនឹងនាំការដាក់ទោសលើក្បាលគេដែរ!²⁰យើងនឹងដាក់សំណាញ់យើងទៅលើគេ ហើយនឹងត្រូវជាប់នៅក្នុងអន្ទាក់របស់យើង យើងនឹងនាំគេទៅក្រុងបាប៊ីឡូន ហើយនឹងមានរឿងនៅទីនោះ ដោយព្រោះអំពើរំលងដែលគេបានក្បត់យើង!²¹អស់អ្នកដែលចំណានៗទាំងប៉ុន្មានក្នុងកង‌ទ័ពរបស់គេ នឹងត្រូវដួលដោយដាវ ហើយពួកអ្នកដែលរួចជីវិត គេនឹងត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅគ្រប់កន្លែង។ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះគឺព្រះអម្ចាស់ យើងបានប្រកាស ហើយវានឹងកើតឡើង»។

²²ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ‌មានព្រះបន្ទូលដូចនេះ ដូច្នោះយើងខ្លួនឯងនឹងកាច់យកចុងដើមតា‌ត្រៅដែលខ្ពស់ ហើយយកទៅដាំ ឆ្ងាយពីមែកដែលទន់។ យើងនឹងកាច់វាចេញ ហើយយើងខ្លួនឯងនឹងដាំវា នៅលើកំពូលភ្នំយ៉ាងខ្ពស់។²³យើងនឹងដាំនៅលើភ្នំយ៉ាងខ្ពស់នៃទឹកដីអុីស្រា‌អែល ដើមនោះនឹងបោះមែក ហើយកើតផល ហើយវានឹងក្លាយជាដើមតា‌ត្រៅយ៉ាងល្អ ដូច្នោះហើយ អស់ទាំងសត្វស្លាបទាំងនោះនឹងជ្រកនៅក្រោមវា។ ពួកគេនឹងធ្វើសម្បុក នៅក្រោមម្លប់នៃមែកវា។

²⁴ក្រោយមក ដើមឈើទាំងអស់នៅផែន‌ដីនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។ យើងបន្ទាបដើមឈើខ្ពស់ចុះមក ហើយបានតម្កើងដើមឈើដែលទាបឲ្យខ្ពស់វិញ។ យើងនឹងធ្វើដើមឈើស្វិតនិងក្រៀមអាចចេញផ្កា។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ យើងបានប្រកាស់ការនោះនឹងកើតឡើង ហើយយើងបានធ្វើវា»។

18

¹ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំម្តងទៀតប្រាប់ថា²«តើអ្នកចង់មានន័យដូចម្តេច អ្នកជាបានប្រើសុភា‌សិតនេះ និយាយអំពីទឹកដីអុីស្រា‌អែលប្រាប់ថា ឪពុកបានស៊ីផ្លែជូរដែលមានរស់ជាតិជូរ ហើយធ្មេញកូនត្រូវសង្កៀរវិញឬ?

³ដូចជាយើងរស់នៅ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល ប្រាកដជាអ្នករាល់គ្នាមិនមានឱកាសនឹងនិយាយសុភា‌សិតនេះ នៅក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែលទៀតទេ។⁴មើល! ជីវិតទាំងនោះជារបស់យើង ទោះជាជីវិតរបស់ឪពុក និងជីវិតរបស់កូន គឺជារបស់យើងដូចគ្នា! ជីវិតអ្នកមានបាប គឺជាអ្នកដែលត្រូវស្លាប់!

⁵តើអាចនិយាយពីមនុស្សដែលសុចរិត ហើយជាអ្នកប្រព្រឹត្តសេចក្ដីត្រឹម‌ត្រូវ ហើយភាពសុចរិត⁶ប្រសិនបើគាត់មិនបាន ស៊ីនៅតាមលើភ្នំទាំងនោះទេ ឬមិនបានងើបមើលទៅរូបព្រះរបស់ជនជាតិអុីស្រា‌អែលទេ ហើយគាត់មិនបានបង្អាប់ប្រពន្ធរបស់អ្នកជិតខាងខ្លួន នឹងទាក់ទងស្រីដែលមានរដូវ តើគាត់នោះជាមនុស្សសុចរិតឬអី?

⁷តើអាចនិយាយបែបណាបាន មនុស្សម្នាក់មិនដែលកេញចំណេញពីនរណាម្នាក់សោះ ហើយគាត់បានសងគ្រប់ទាំងការជំពាក់ដល់អ្នកដែលបានឲ្យខ្ចីយ៉ាងតៀងទាត់ ហើយក៏មិនបានលូចទ្រព្យអ្នកដ៏ទៃដែរ តែងតែឲ្យអាហារនិងសម្លៀកបំពាក់ក្រីក្រវិញ តើអ្នកនោះគឺជាមនុស្សសុចរិតឬ?⁸តើនឹងនិយាយយ៉ាងណាចំពោះអ្នកឲ្យប្រាក់គេខ្ចី ដោយឥតយកការ ឬទារកម្រៃហួសហេតុ ពីអ្វីដែលគាត់បានរកសុី? អាចនិយាយបានថាគាត់រក្សានូវភាពយុតិធម៌ ហើយបានសាងទំនុកចិត្តដល់មនុស្សឯទៀត។⁹បើគាត់ប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យ‌ក្រមរបស់យើង ហើយរក្សាបញ្ញត្តិច្បាប់របស់យើង ដើម្បីនឹងប្រព្រឹត្តដោយស្មោះត្រង់ ហើយសេចកី្តសន្យាមនុស្សសុចរិតគឺដូចនេះ គាត់នឹងរស់នៅជាប្រាកដ។ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូល។

¹⁰ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើមនុស្សសុចរិតនោះមានកូនប្រុសម្នាក់លួចប្លន់កាប់សម្លាប់ និងធ្វើអំពើអាក្រក់បែបនេះ¹¹ទោះបីជាឪពុក គាត់មិនបានធ្វើការទាំងនោះក្តី ប៉ុន្តែគាត់បានបរិភោគនៅលើភ្នំទាំងនោះដែរ ហើយគាត់បង្អាប់ប្រពន្ធរបស់អ្នកជិតខាង តើយើងអាចនិយាយយ៉ាងដូចម្តេចអំពីគាត់?

¹²អ្នកនោះក៏បាន ទាំងសង្កត់‌សង្កិនពួកអ្នកក្រីក្រ អ្នកកម្សត់ទុគ៌ត ឬប្លន់គេ ក៏មិនបានប្រគល់របស់បញ្ចាំទៅវិញ ហើយបានងើបមើលទៅរូបព្រះ គឺបានប្រព្រឹត្តការដ៏គួរស្អប់ខ្ពើម¹³ហើយ បានទាំងឲ្យគាត់ខ្ចីប្រក់ដោយយកការ ហើយយកកម្រៃផង តើអ្នកនោះនឹងរស់នៅ ឬវាមិនត្រូវរស់ទេ? ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកនេះនឹងមិនអាចរស់បានទេ! ដោយការប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងនោះ ដូច្នេះ អ្នកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ជាមិនខាន ឈាមវានឹងធ្លាក់ទៅលើវាវិញ។

¹⁴ប៉ុន្តែចូលមើល៍! បើអ្នកនោះបង្កើតកូនប្រុសមក ដែលឃើញអស់ទាំងអំពើបាបដែលឪពុកប្រព្រឹត្ត ក៏ពិចារ‌ណា ហើយមិនប្រព្រឹត្តតាមអំពើយ៉ាងនោះទេ។¹⁵ដែលកូនប្រុសនោះគឺមិនបានបរិភោគនៅលើភ្នំ ហើយក៏មិនងើបមើលទៅរូបព្រះរបស់ពួកវង្សអុីស្រា‌អែល ហើយក៏មិនបានបង្អាក់ប្រពន្ធរបស់អ្នកជិតខាងខ្លួន តើនឹងនិយាយបែបណាវិញ ពីកូនប្រុសរបស់គាត់?

¹⁶កូនប្រុសដែលមិនសង្កត់‌សង្កិនអ្នកណា ឬទទួលបញ្ចាំរបស់គេ ក៏មិនបានប្លន់ដែរ គឺបានចែកអាហាររបស់ខ្លួន ដល់ពួកអ្នកដែលឃ្លាន ហើយបិទបាំងអ្នកដែលនៅខ្លួនអាក្រាតទទេ ដោយសម្លៀក‌បំពាក់។¹⁷កូនប្រុសដែលមិនសង្កត់‌សង្កិនអ្នកណា ហើយមិនបានយកការប្រាក់ ឬកម្រៃអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែធ្វើតាមច្បាប់ បស់យើង ហើយប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញត្តិរបស់យើង កូននោះនឹងមិនស្លាប់ ដោយព្រោះសេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់ឪពុកខ្លួនឡើយ គាត់នឹងមានជីវិតរស់នៅជាមិនខាន!

¹⁸ឪពុករបស់គាត់ ចាប់តាំងគាត់ បានសង្កត់‌សង្កិនដល់អ្នកដទៃយ៉ាងកំណាច ហើយបានប្លន់បង‌ប្អូន ព្រមទាំងប្រព្រឹត្តអំពើដែលមិនល្អក្នុងចំណោមជនជាតិរបស់ខ្លួន មើល៍គាត់នឹងស្លាប់់ក្នុងសេចក្តីទុច្ចរិតរបស់គាត់។

¹⁹ប៉ុន្តែអ្នកនិយាយថា ហេតុអ្វីបានជាកូនមិនត្រូវរងសេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់ឪពុកដូច្នេះ? ពីព្រោះកូនបានប្រព្រឹត្តសេចក្ដីដែលត្រឹម‌ត្រូវ ហើសុចរិត ហើយរក្សាក្រឹត្យ‌ក្រមរបស់យើង គាត់ប្រព្រឹត្តតាមទាំងអស់។ គាត់នឹងមានជីវិតរស់នៅ!²⁰អស់អ្នកណាដែលធ្វើបាប គឺអ្នកនោះហើយនឹងត្រូវស្លាប់។ កូនមិនត្រូវរងអំពើទុច្ចរិតរបស់ឪពុកទេ ហើយឪពុកក៏មិនត្រូវរងសេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់កូនដែរ សេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់មនុស្សសុចរិត នឹងនៅលើអ្នកនោះ ហើយសេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់មនុស្សទុច្ចរិតនឹងនៅលើខ្លួនអ្នកទុច្ចរិត។

²¹ប៉ុន្តែមនុស្សទុច្ចរិត បែរចេញពីអំពើបាបដែលខ្លួនបានធ្វើ ហើយរក្សាច្បាប់របស់យើង ព្រមទាំងប្រព្រឹត្តសេចក្ដីដែលត្រឹម‌ត្រូវ ហើយទៀងត្រង់វិញ អ្នកនោះនឹងមានជីវិតរស់នៅ ហើយមិនត្រូវស្លាប់ទេ។²²អំពើរំលងទាំងអស់ដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្តនោះ នឹងមិននឹកដើម្បីនឹងទាស់នឹងគាត់ទេ។ គាត់នឹងរស់នៅដោយសារសេចក្ដីសុចរិតដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត។

²³តើយើងមានអំណរដោយមនុស្សទុច្ចរិតស្លាប់ នេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល ហើយមិនមែនក្នុងការបែរចេញរបស់គាត់ ពីផ្លូវគាត់ ដូច្នោះហើយគាត់អាចរស់បានឬ?

²⁴ប៉ុន្តែបើមនុស្សសុចរិត បែរចេញពីអំពីសុចរិតរបស់ខ្លួនទៅប្រព្រឹត្តទុច្ចរិត ហើយធ្វើគ្រប់ការគួរស្អប់ខ្ពើម គឺដូចដែលមនុស្សទុច្ចរិតតែងបានធ្វើ តើមនុស្សអាក្រក់គួនឹងរស់ទេ? ការសុចរិតទាំងអស់ដែលអ្នកនោះបានធ្វើ នឹងមិនត្រូវបាននឹកចាំទៀតទេ ពេលដែលមនុស្សនេះបានបោកប្រាស់យើង ក្នុងសេចក្តីក្បត់របស់គាត់។ ដូច្នោះហើយគាត់នឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងអំពើបាប ដែលគាត់បានប្រព្រឹត្ត។

²⁵ប៉ុន្តែអ្នកនិយាយថា ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់មិនអាចទទូលយកបាន! ចូរស្តាប់ ជនជាតិអុីស្រា‌អែល! តើផ្លូវរបស់យើងអយុត្តិធម៌ឬ?²⁶កាលណាមនុស្សសុចរិត បែរចេញពីអំពើសុចរិតរបស់ខ្លួន ហើយទៅប្រព្រឹត្តទុច្ចរិតវិញ ហើយត្រូវស្លាប់ទៅដោយសារពួកគេខ្លួនឯង គឺនឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងអំពើទុច្ចរិត ដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត។

²⁷ប៉ុន្តែ កាលណាមនុស្សទុច្ចរិតបែរចេញពីអំពើទុច្ចរិត ដែលខ្លួនបានធ្វើ ហើយធ្វើការដែលត្រឹម‌ត្រូវ ហើយភាពសុចរិត ដូច្នេះគាត់នឹងធ្វើឲ្យជីវិតខ្លួនរស់។²⁸ដ្បិតគាត់ាបានឃើញថាបានបែរចេញពីអំពើអាក្រក់ដែលគាត់ធ្លាប់បានប្រព្រត្តឹ។ គាត់ប្រកដជារស់នៅ ហើយក៏មិនស្លាប់ដែរ។

²⁹ប៉ុន្តែ ជនជាតិអុីស្រា‌អែលនិយាយថា ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់អយុត្តិធម៌! តើផ្លូវរបស់យើងអយុត្តិធម៌បែបណាជនជាតិអីុស្រាអែល? គឺផ្លូវរបស់អ្នករាល់គ្នាទេដែលមិនត្រឹមត្រូវ។³⁰ដូច្នោះហើយ យើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះមនុស្សម្នាក់ៗនៅក្នុងចំណោមអ្នក តាមអំពើប្រព្រឹត្តរបស់អ្នក ជនជាតិអុីស្រាអែល! នេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល។ ចូរប្រែចិត្តហើយបែរចេញពីអំពើរំលងរបស់អ្នក ដូច្នោះហើយសេចក្ដីទុច្ចរិតទាំងនោះ នឹងមិនបំផ្លាញអ្នកទេ។

³¹ចូលលះចោលអំពើរំលងទាំងឡាយរបស់អ្នក ដែលអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានធ្វើ ហើយឲ្យខ្លួនមានចិត្តថ្មី ហើយវិញ្ញាណថ្មី។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកស្លាប់ជនជាតិអីុស្រាអែល?³²ដ្បិតយើងមិនបានសប្បាយចិត្តក្នុងសេចក្តីស្លាប់ ដែលអ្នកបានស្លាប់ទេ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល ដូច្នោះហើយប្រែចិត្តហើយរស់នៅ!»

19

¹«ពេលនេះអ្នក ចាប់យកទំនុកបទទំនួញទាស់ប្រឆាំងនឹងពួកអ្នកដឹកនាំនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល²ហើយនិយាយ តើនរណាជាម្តាយរបស់អ្នក? គឺជាសិង្ហញី ដែលបានក្រាបនៅកណ្ដាលសិង្ហឈ្មោលក៏បំបៅកូននៅកណ្ដាលពួកសិង្ហស្ទាវផង។³សិង្ហញីបានចិញ្ចឹមកូន ដែលវានឹងក្លាយទៅជាសិង្ហស្ទាវ ហើយបានហ្វឹកហាត់ចាប់រំពា ហើយវាក៏ត្របាក់លេបមនុស្សដែរ។⁴ក្រោយមក គ្រប់ទាំងជនជាតិផ្សេងៗបានឮនិយាយអំពីវា។ វាត្រូវបានគេចាប់ដោយអន្ទាក់របស់ពួកគេ ហើយពួកគេក៏នាំវាទៅទឹកដីអេស៊ីប។

⁵រួចហើយសិង្ហញីបានឃើញការនោះ ហើយក៏រង់‌ចាំសម្រាប់សិង្ហស្ទាវត្រឡប់មកវិញ ក្តីសង្ឃឹមក៏បានបាត់ទៅ ហើយក៏យកកូនផ្សេងមកចិញ្ចឹមឲ្យក្លាយជាសិង្ហស្ទាវ។⁶សិង្ហស្ទាវនេះក៏ដើរទៅមកជា‌មួយពួកសិង្ហឈ្មោល។ វាគឺជាសិង្ហស្ទាវ ហើយក៏ហាត់ចាប់រំពា វាក៏ត្របាក់លេបមនុស្សដែរ។⁷វាបានចាប់យកស្រ្តីមេម៉ាយ ហើយបានបំផ្លាញទីក្រុងរបស់គេ។ ទឹកដីនិងទាំងមូល ត្រូវបានបោះបង់ចោល ដោយសារតែសំឡេងគ្រហឹមរបស់វា។

⁸ប៉ុន្តែ ជនជាតិទាំងឡាយក៏នាំគ្នាមកទាស់នឹងវា ពីគ្រប់ទីតំបន់ទាំងអស់ ពួកគេដាក់សំណាញពីលើវា។ ហើយវាត្រូវបានចាប់ដោយអន្ទាក់។⁹ពួកគេបានទាក់វាដាក់ក្នុងទ្រុង ហើយក្រោយមក ពួកគេក៏យកវាទៅថ្វាយស្តេចបាប៊ីឡូន។ ពួកគេនាំវាចូលទៅក្នុងទីមាំ‌មួន ដើម្បីមិនឲ្យឮសូរសំឡេងវានៅលើភ្នំនៃទឹកដីអុីស្រា‌អែលទៀតឡើយ។

¹⁰ម្ដាយអ្នកប្រៀបបាននឹង ដើមទំពាំង‌បាយជូរដុះនៅក្បែរមាត់ទឹក។ ទំពាំង‌បាយជូរនោះមានផ្លែផ្កា ហើយបែកមែក ដោយសារសម្បូណទឹកច្រើន។¹¹ទំពាំង‌បាយជូរនោះមានមែករឹងមាំ ដែលក្លាយទៅជាដំបងរាជ្យ ហើយវាលូតឡើងខ្ពស់ជាងមែកផ្សេង ហើយកម្ពស់របស់វាអាចមើលឃើញដោយសារ ស្លឹកច្រើនរបស់វា។

¹²ប៉ុន្តែ ដើមទំពាំង‌បាយជូរនោះត្រូវគេរម្លើង យ៉ាងកំហឹង ហើយរលំទៅលើដី ហើយខ្យល់ដែលមកពីទិសខាងកើតបក់មក ធ្វើឲ្យផ្លែវាស្វិតក្រៀម។ មែកដែលរឹងមាំរបស់វា ក៏ដាច់ចេញពីដើមនិងស្វិត ហើយភ្លើងឆេះអស់ពួកវាអស់។¹³ដូច្នេះហើយ ទំពាំង‌បាយជូរនេះដាំនៅក្នុងវាលរហោ‌ស្ថាន លើដីហួត‌ហែងគ្មានទឹក។

¹⁴ដ្បិត ភ្លើងដែលឆេះចេញពីមែកដ៏ធំរបស់វា ធ្វើឲ្យឆេះផ្លែរបស់វាដែរ។ លែងមានមែកដែលរឹងមាំនៅលើវាទៀតទេ មិនអាចធ្វើដំបងរាជ្យដរ។ នេះជាបទទំនួញសោសៅ ហើយនឹងច្រៀងបែបនោះ»។

20

¹ចូលមកដល់ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំពី នៅថ្ងៃទីដប់ក្នុងខែទីប្រាំ ពួកចាស់ទុំនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលបានមក ដើម្បីទូលសួរដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយគេអង្គុយនៅមុខខ្ញុំ។

²ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា³«កូនមនុស្សអើយ ចូរប្រកាស់ដល់ពួកចាស់ទុំនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាបានមកសួរដល់យើងឬ? ដូចយើងមានជីវិត យើងមិនបាច់ឆ្លើយសំនួររបស់អ្នកឡើយ! នេះគឺជាសេចក្តីប្រកាសនៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់។

⁴តើអ្នកនឹងជំនុំ‌ជម្រះពួកគេឬ? តើអ្នកជំនុំ‌ជម្រះ កូនមនុស្ស? ចូរប្រាប់ពួកគេឲ្យដឹងពីការដែលគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់បុព្វ‌បុរសពួកគេ។⁵និយាយប្រាប់ពួកគេ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះបានមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ នៅថ្ងៃដែលយើងបានជ្រើសរើស អុីស្រា‌អែល ហើយយើងបានលើកដៃឡើងស្បថដល់ពូជ‌ពង្សនៃកូនចៅរបស់យ៉ាកុប ហើយព្រមទាំងសម្ដែងឲ្យពួកគេស្គាល់យើងនៅស្រុកអេស៊ីប គ្រាដែលយើងបានលើកដៃស្បថដល់ពួកគេ។ យើងនិយាយថា «យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នករាល់គ្នា»⁶នៅថ្ងៃនោះ យើងបានលើកដៃស្បថដល់ពួកគេថា នឹងនាំគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ទៅក្នុងទឹកដីមួយដែលយើងបានស្វែងរកឲ្យពួកគេ។ ជាទឹកដីមានទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ ជាទីកន្លែងស្អាត់បំផុតនៅក្នុងចំណោមទឹកដី។

⁷យើងបាននិយាយថា «ចូរឲ្យគ្រប់គ្នាបោះចោលអ្វីដែលគួ ស្អប់ខ្ពើម ចេញពីមុខភ្នែករបស់គេ ហើយដោយរូបព្រះរបស់ទឹកដីអេស៊ីប។ កុំធ្វើឲ្យខ្លួនអ្នកទៅជាមិនស្អាតឡើយ យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា»។

⁸ប៉ុន្តែ ពួកគេបានទាស់នឹងយើង មិនព្រមស្តាប់តាមយើងទេ។ បុរសម្នាក់ៗមិនបានលះចោលរបស់គួរស្អប់ខ្ពើម ចេញពីមុខភ្នែករបស់ពួកគេ ក៏មិនបោះ‌បង់ចោលរូបព្រះរបស់ជនជាតិ អេស៊ីបដែរ ដូច្នេះ យើងនឹងចាក់សេចក្ដីកំហឹងរបស់យើង ទៅលើពួកគេ ដើម្បីឲ្យសេចក្តីក្រោធរបស់យើងបានស្កប់ចិត្ត ក្នុងពួកគេនៅកណ្ដាលទឹកដីអេស៊ីប។⁹យើងបានប្រព្រឹត្តដោយយល់ដល់ឈ្មោះយើង ដើម្បីមិនត្រូវទាបថោក នៅចំពោះភ្នែកជនជាតិដទៃ ជាជនជាតិដែលស្នាក់នៅទីនោះ។ យើងបានសម្ដែងឲ្យគេស្គាល់យើង នៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ ដោយនាំគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប។

¹⁰ដូច្នេះ យើងបានបញ្ជូនពួកគេចេញពីទឹកដីអេស៊ីប ហើយបាននាំចូលទៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន។¹¹រួចហើយយើងក៏ឲ្យច្បាប់ ហើយឲ្យពួកគេស្គាល់បញ្ញត្តិរបស់យើង តាមរយៈការនេះមនុស្សនឹងរស់នៅ បើគេស្តាប់តាមច្បាប់នោះ។¹²យើងក៏តាំងថ្ងៃសប្ប័ទ សម្រាប់ជាទីសម្គាល់ដល់យើង ហើយពួកគេ ដើម្បីឲ្យគេដឹងថា យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ដែលបានធ្វើឲ្យគេបរិសុទ្ធ។

¹³ប៉ុន្តែ កូនចៅអុីស្រា‌អែលបានបះបោរទាស់នឹងយើង នៅទីរហោ‌ស្ថាន។ ពួកគេមិនបានប្រព្រឹត្តតាមច្បាប់យើងទេ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានបដិសេធបញ្ញត្តិរបស់យើង មនុស្សនឹងរស់នៅបើេពួកគេប្រព្រឹត្តតាម។ ពួកគេបានមើលងាយថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើង ហើយយើងបាននិយាយថា យើងនឹងចាក់សេចក្ដីឃោរ‌ឃៅរបស់យើង ទៅលើគេនៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន ដើម្បីនឹងបញ្ចាប់ពួកគេ។¹⁴ប៉ុន្តែ យើងបានប្រព្រឹត្តដោយយលដល់ឈ្មោះយើងវិញ ហើយនៅចំពោះភ្នែកជនជាតិដ៏ទៃ និងទីសម្កាល់ដែលយើងបាននាំពួកគេចេញពីអេស៊ីប។

¹⁵ដូច្នោះ យើងខ្លួនឯងបានលើកដៃស្បថនឹងគេ នៅទីរហោ‌ស្ថានថា មិននាំគេចូលទៅក្នុងទឹកដី ដែលយើងចង់ឲ្យដល់ពួកគេ ជាស្រុកមានទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ ដែលជាទឹកដីដែលស្អាតជាងគេបំផុតនៅលើផែនដីនេះ។¹⁶យើងបានស្បថបែបនេះ ពីព្រោះពួកគេបានបោះ‌បង់ក្រឹត្យ‌ក្រមរបស់យើង ហើយមិនដើរតាមបញ្ញត្តិច្បាប់របស់យើង ហើយពួកគេប្រមាថថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើងដែរ ដ្បិតចិត្តគេជាប់តាមរូបព្រះរបស់គេវិញ។¹⁷ប៉ុន្តែ ភ្នែកយើងបានប្រណីដល់គេ ពីការបំផ្លាញ ហើយយើងមិនបានឲ្យ ពួកគេវិនាស នៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថានទេ។

¹⁸យើងបាននិយាយ កូនប្រុសស្រីរបស់ពួកគេ នៅទីរហោ‌ស្ថានថា «កុំដើរតាមច្បាប់របស់បុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នា កុំកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់គេ ឬធ្វើឲ្យខ្លួនសៅ‌ហ្មង ដោយរូបព្រះរបស់គេឡើយ។ ¹⁹យើងនេះ គឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក ចូរដើរតាមក្រឹត្យ‌ក្រមហើយរក្សាបញ្ញត្តិច្បាប់របស់យើង ហើយស្តាប់តាមផង។²⁰ចូររក្សាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើងឲ្យបរិសុទ្ធ សម្រាប់ជាទីសម្គាល់ដល់យើង ហើយនិងអ្នក ដូច្នោះអ្នកបានដឹងថា យើងនេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក»។

²¹ប៉ុន្តែ កូនប្រុសហើយកូនស្រីរបស់គេបះបោរទាស់នឹងយើង។ ពួកគេមិនបានដើរតាមច្បាប់របស់យើង ឬរក្សាបញ្ញត្តិរបស់យើង មនុស្សអាចរស់នៅប្រសិនបើពួកគេស្តាប់តាម។ ពួកគេបានបង្អាប់ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើង ដូច្នេះយើងនឹងចាក់សេចក្ដីឃោរ‌ឃៅរបស់យើងទៅលើគេ ដើម្បីឲ្យស្កប់ចិត្តតាមសេចក្ដីកំហឹងរបស់យើងនៅលើគេ នៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន។²²ប៉ុន្តែ យើងបានដកដៃរបស់យើងចេញវិញ ហើយប្រព្រឹត្តដោយយល់ដល់ឈ្មោះយើង ដើម្បីមិនត្រូវទាបថោក នៅភ្នែកនៃជនជាតិដទៃ ដែលជាទីសម្គាល់យើងបាននាំកូនចៅអីុស្រាអែលចេញ។

²³យើងខ្លួនឯងបានលើកដៃស្បថនឹងពួកគេនៅទីរហោ‌ស្ថានថា យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយគេទៅនៅកណ្ដាលជនជាតិទាំងឡាយ ហើយបែងចែកគេទៅនៅក្នុងទឹកដីទាំងនោះ។²⁴យើងបានសម្រេចនឹងធ្វើការនេះ ចាប់តាំងពួកគេមិនបានស្តាប់តាមក្រឹត្យ‌ក្រមរបស់យើង ហើយចាប់តាំងបោះ‌បង់ចោលបញ្ញត្តិច្បាប់របស់យើង ហើយបង្អាក់ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើង។ ហើយភ្នែករបស់ពួកគេក៏ជាប់តាមរូបព្រះរបស់បុព្វ‌បុរសគេដែរ។

²⁵ក្រោយមក យើងក៏ឲ្យក្រឹត្យ‌ក្រមដល់ពួកគេដែលមិនល្អ ហើយបញ្ញត្តិច្បាប់ដែលមិនអាចឲ្យពួកគេរស់បាន។²⁶យើងបានធ្វើឲ្យគេស្មោក‌គ្រោក ដោយ‌សារតង្វាយរបស់គេ ពេលពួកគេថ្វាយនោះ ពីកូនកើតផ្ទៃដំបូងរបស់ខ្លួនដាក់ទៅក្នុងភ្លើង។ យើងបានធ្វើឲ្យពួកគេភ័យខ្លាច ប្រយោជន៍ឲ្យគេបានដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់!

²⁷ដូច្នោះហើយ កូនមនុស្សអើយ ចូរនិយាយទៅពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល ហើយប្រាប់គេថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ បុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នាបានប្រមាថដល់យើងក្នុងការនេះទៀត គឺគេបានប្រព្រឹត្តអំពើរំលងទាស់នឹងយើង។²⁸គ្រាយើងបាននាំគេចូលមកក្នុងទឹកដី ដែលយើងបានស្បថថានឹងឲ្យដល់គេ ពេលណាពួកគេបានឃើញទួលខ្ពស់ ហើយគ្រប់ទាំងដើមឈើស៊ុប‌ទ្រុប ពួកគេក៏ថ្វាយយញ្ញ‌បូជារបស់គេនៅលើទីនោះ ពួកគេបានថ្វាយតង្វាយជាគ្រឿងដុត‌ដាល នៅទីនោះ គេក៏បានថ្វាយតង្វាយសម្រាប់ជាក្លិនឈ្ងុយរបស់គេ ហើយបានច្រូចតង្វាយច្រូចរបស់គេដែរ។²⁹រួចហើយ យើងបានប្រាប់គេថា «តើទីខ្ពស់អ្វីដែលអ្នកតែង‌តែថ្វាយដង្វាយនោះ?» ដូច្នេះទីនោះហៅថា បាម៉ា រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

³⁰ដូច្នោះហើយ ចូលនិយាយទៅពួកកូនចៅស្រា‌អែលថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាតែងធ្វើឲ្យខ្លួនស្មោក‌គ្រោក តាមផ្លូវបុព្វ‌បុរសអ្នក? ហេតុអ្វីបានអ្នកប្រព្រឹត្តដូចពេស្យា តាមអ្វីដែលគួរស្អប់ខ្ពើម?³¹ដ្បិតកាលណាអ្នករាល់គ្នាថ្វាយតង្វាយរបស់ខ្លួន ហើយអ្នកដាក់កូនទៅក្នុងភ្លើង ដរាបដល់សព្វថ្ងៃនេះ ហើយធ្វើឲ្យខ្លួនស្មោក‌គ្រោក ជាមួយរូបព្រះរបស់អ្នក។ ដូច្នេះ តើយើងនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាសួរដល់យើងឬ? ដូចជាយើងរស់នៅ នេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល យើងមិនឲ្យអ្នកសួរដល់យើងទេ។³²ការគិតដែលកើតក្នុងគំនិតអ្នករាល់គ្នា នឹងមិនអាចកើតឡើយទេ។ អ្នកនិយាយថា សូមឲ្យយើងដូចជាជនជាតិដទៃ ដូចជាអំបូរដែលនៅទឹកដីផ្សេង ជាអ្នកថ្វាយបង្គំឈើ និងថ្មផង»។

³³ដូចជាយើងរស់នៅ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល យើងនឹងសោយ‌រាជ្យលើអ្នកដោយដៃដ៏ខ្លាំងពូកែ ដៃបានលើកឡើង ហើយចាក់កំហឹងខ្លាំងមកលើអ្នក។³⁴យើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីមនុស្សដទៃ ហើយនឹងប្រមូលអ្នករាល់គ្នាមកពីស្រុកទាំងឡាយដែលអ្នកត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅនោះ។ យើងនឹងធ្វើការនេះជាមួយដៃដ៏ខ្លាំងពូកែនិងកំហឹងដែលចាក់លើអ្នក។³⁵រួចហើយយើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាទៅ ទីសូន្យស្ងាត់នៃមនុស្សហើយនៅទីនោះ យើងនឹងជំនុំជម្រះអ្នកមុខទលនិងមុខ។

³⁶ដូចជាយើងបានជំនុំជម្រះបុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាននៃស្រុកអេស៊ីបជាយ៉ាងណា យើងក៏នឹងធ្វើអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងនោះដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។³⁷យើងនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាចូលក្រោមដំបង រួចនាំឲ្យជាប់ចំណងនៃសេចក្ដីសញ្ញា។³⁸យើងនឹងញែកពួករឹងចចេសពីអ្នកចេញ ព្រមទាំងពួកអ្នកដែលតែង‌តែប្រព្រឹត្តរំលង ទាស់នឹងយើងផង យើងនឹងនាំគេចេញពីទឹកដីដែលគេស្នាក់នៅនោះ តែគេមិនបានចូលទៅក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែល។ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។

³⁹ចំណែកអ្នក កូនចៅអុីស្រា‌អែលអើយព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះអម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា ចូរទៅចុះ ពីនេះទៅមុខអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមស្តាប់តាមយើងទេ ដូច្នេះចូរទៅគោរពដល់រូបព្រះរបស់អ្នករៀងខ្លួនចុះ តែមិនត្រូវបង្អាក់ឈ្មោះបរិសុទ្ធរបស់យើង ដោយតង្វាយ និងរូបព្រះរបស់អ្នក។

⁴⁰ដ្បិតនៅលើភ្នំបរិសុទ្ធរបស់យើង គឺជាភ្នំមានកំពូលខ្ពស់របស់ស្រុកអុីស្រា‌អែល នេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល កូនចៅស្រា‌អែលទាំងមូលនឹងថ្វាយបង្គំយើងគ្រប់គ្នានៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន។ យើងនឹងពេញចិត្ត ទទួលតង្វាយរបស់អ្នករាល់គ្នានៅទីនោះ និងផលដំបូងពីតង្វាយអ្នកផងដែរ ព្រមទាំងគ្រឿងបរិសុទ្ធរបស់អ្នកទាំងនោះផង។⁴¹យើងនឹងទទួលអ្នក ដូចជាក្លិនក្រអូបក្នុងកាលដែលយើងបាននាំអ្នកចេញពីពួកជនជាតិដទៃ ហើយប្រមូលអ្នកពីអស់ទាំងទឹកដីដែលអ្នកត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅ។ យើងខ្លួនឯងនឹងបានវិសុទ្ធក្នុងចំណោមអ្នក ហើយជនជាតិដទៃនឹងបានឃើញ។

⁴²ក្រោយមក ពេលយើងនាំអ្នកចូលទៅក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែល គឺក្នុងទឹកដីដែលយើងបានលើកដៃស្បថថា នឹងឲ្យដល់បុព្វ‌បុរសអ្នកហើយ នោះអ្នកនឹងដឹងថាយើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។⁴³ហើយអ្នកនឹងនឹកចាំពីអំពើគ្រប់យ៉ាង និងការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នកដែលអ្នកធ្វើឲ្យខ្លួនស្មោក‌គ្រោក ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងខ្ពើមខ្លួន ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់ទាំងនោះ ដែលអ្នកបានធ្វើ។⁴⁴ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ ក្នុងកាលដែលយើងបានប្រព្រឹត្តនឹងអ្នក ដោយយល់ដល់ឈ្មោះយើង មិនមែនតាមការអាក្រក់ ឬកិច្ចការថោកទាបរបស់អ្នកទេ កូនចៅនៃអីុស្រាអែល នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

⁴⁵ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា⁴⁶«កូនមនុស្សអើយ ចូរបែរមុខទៅខាងត្បូង ហើយប្រកាសទាស់នឹងទឹកដីខាងត្បូងនោះ ត្រូវថ្លែងទំនាយទាស់នឹងទឹកដីព្រៃក្នុងតំបន់ណេកិបចុះ។⁴⁷និយាយទៅកាន់ព្រៃតំបន់ណេកិបថា ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងនឹងបង្កាត់ភ្លើងនៅក្នុងចំណោមអ្នក។ វានឹងឆេះអស់ទាំងឈើស្រស់ និងដើមឈើសោះ‌កក្រោះនៅក្នុងចំណោមអ្នក។ ការឆេះត្រគោលនឹងមិនរលត់ទេ ចាប់តាំងពីខាងត្បូងរហូតដល់ខាងជើងនឹងត្រូវឆេះទាំងអស់។

⁴⁸ដូច្នេះ គ្រប់គ្នានឹងឃើញថា យើងគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ ពេលយើងដែលបានបង្កាត់ភ្លើង ហើយវានឹងមិនរលត់ឡើយ»។⁴⁹រួចហើយខ្ញុំទូលថា «បពិត្រព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះអើយ គេនិយាយពីទូល‌បង្គំថា តើគាត់មិនមែនជាអ្នកនិយាយសុទ្ធតែពាក្យប្រៀប‌ធៀបទេឬ?»។

21

¹រួចហើយព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា៖²«កូនមនុស្សអើយ ចូរដាក់មុខអ្នកទៅរកក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយថ្លែងទាស់នឹងទីបរិសុទ្ធទាំងនោះ រួចថ្លែងព្រះបន្ទូលទាស់នឹងទឹកដីអុីស្រា‌អែលចុះ។³ហើយប្រាប់ដល់ទឹកដីអុីស្រា‌អែលថា ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងទាស់នឹងអ្នក យើងនឹងហូតដាវរបស់យើងចេញពីស្រោម ហើយកាត់ទាំងមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សទុច្ចរិតចេញពីអ្នកផង!

⁴ដ្បិតយើងនឹងកាត់ទាំងមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សទុច្ចរិតចេញពីអ្នក នោះដាវរបស់យើងនឹងចេញពីស្រោម ទៅទាស់នឹងគ្រប់ទាំងមនុស្ស ចាប់តាំងពីខាងត្បូងរហូតដល់ខាងជើង។⁵គ្រប់គ្នានឹងដឹងថា យើងគឺព្រះ‌អម្ចាស់ បានហូតដាវរបស់យើងពីស្រោមចេញមក ដាវនោះនឹងមិនបានស៊កចូលទៅវិញឡើយ!

⁶ចំណែកអ្នកវិញ កូនមនុស្សអើយ ចូរថ្ងូរដូចសិង្ហឈឺចាប់ ក្នុងការថ្ងូរល្វីងជូរចត់នៅចំពោះមុខគេ។⁷រួចហើយវានឹងកើតឡើង ពួកគេនឹងសួរអ្នកថា ហេតុអ្វីបានជាថ្ងូរដូច្នេះ? អ្នកត្រូវប្រាប់ថា គឺដោយព្រោះបានឮដំណឹងដែលកំពុងតែមក ដ្បិតចិត្តមនុស្សទាំងអស់នឹងរលាយទៅ ដៃទាំងអស់នឹងអន់ខ្សោយ! វិញ្ញាណទាំងអស់នឹងស្រយុតចុះ ហើយក្បាលជង្គង់ទាំងប៉ុន្មាននឹងទន់ដូចជាទឹក ការនោះកំពុងតែមកហើយ ក៏នឹងបានសម្រេច នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

⁸រួចហើយព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា⁹«កូនមនុស្សអើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលថា ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មានដាវ! ជាដាវ! វានឹងមសំលៀង ហើយខាត់ឲ្យភ្លឺផ្លេកផង!

¹⁰វានឹងបានសំលៀងតាមការណែនាំ ដើម្បីឲ្យវាបានក្លាយជាអាវុធប្រហារដ៏ខ្លាំង! ហើយត្រូវខាត់វាជានិច្ចដើម្បីឲ្យភ្លឺដូចផ្លេក‌បន្ទោរ! តើយើងគួរនឹងរីករាយជាដំបងរបស់កូនទេ? ហើយដាវដ៏មុតនេះគឺវាស្អាប់ពួកអ្នកដែលលួចប្លនខ្លាំងណាស់!¹¹ដូច្នេះ ដាវនោះបានប្រគល់ឲ្យគេខាត់ ដើម្បីឲ្យបានកាន់នៅដៃជា។ ដាវនោះបានសំលៀងហើយ ហើយក៏បានខាត់ឲ្យភ្លឺធ្ចើដោយដៃដែរ ហើយប្រគល់ឲ្យទៅក្នុងដៃរបស់អ្នកប្រហារ!

¹²ចូរស្រែករកជំនួយហើយសោកសៅ កូនមនុស្សអើយ! ដ្បិតដាវនោះបានមកលើប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង! វាមកទាស់នឹងពួកអ្នកដឹកនាំ នៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល។ ពួកគេក៏ទាស់ជាមួយដាវនិងប្រជា‌រាស្ត្រយើង។ ដូច្នេះចូរទះភ្លៅអ្នកចុះ!¹³ដ្បិតនឹងមានការជំនុំជម្រះមួយ ប៉ុន្តែតើនឹងមានអ្វីកើតឡើងបើដំបងនោះមិននៅទៀតទេ? នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ។

¹⁴គ្រានោះ កូនមនុស្សអើយ ចូរអ្នកថ្លែងព្រះបន្ទូល ហើយទះដៃទាំងពីរផង ដ្បិតដាវបានកាប់ដល់ទៅបីដង! ដាវនោះសម្រាប់អ្នកដែលកាប់សម្លាប់! វាជាដាវដែលធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនស្លាប់ ហើយក៏ចាក់ទំលុះពួកគេគ្រប់ទីកន្លែងដែរ!

¹⁵ដើម្បីរៀបចំរំលាយចិត្តរបស់គេ ហើយធ្វើឲ្យគេធ្លាក់ចុះកាន់តែខ្លាំង យើងបានដាក់ដាវនៃការប្រហារទាស់នឹងគេនៅមាត់ទ្វារទាំងនោះ! វរហើយ! ដាវនោះបានធ្វើដូចជាផ្លេក‌បន្ទោរ ត្រៀមរួចសម្រាប់ប្រហារ!¹⁶អ្នក ជាដាវ! កាប់ទៅខាងស្តាំ! កាប់ទៅខាងឆ្វេង! មុខបែរទៅខាងណាកាប់ទៅខាងនោះទៅ។¹⁷ដ្បិតយើងនឹងទះដៃទាំងពីរបស់យើងដែរ ហើយសេចក្ដីក្រោធរបស់យើងនឹងបង្ហើយតាមក្រោយ! យើង ព្រះ‌អម្ចាស់ បានប្រកាសហើយ!»

¹⁸ព្រះបន្ទួលនៃព្រអម្ចាស់បានមកកាន់ខ្ញុំម្តងទៀតប្រាប់ថា¹⁹«ពេលនេះកូនមនុស្សអើយ យើងតាំងអ្នកឲ្យទៅយាមផ្លូវទាំងពីរ ដែលផ្លូវដាវរបស់ស្តេចបាប៊ីឡូននឹងមកបាន។ ផ្លូវទាំងពីរនោះត្រូវចេញពីទឹកដីតែមួយ ហើយត្រូវធ្វើជាសញ្ញាចង្អុលដាក់នៅត្រង់ដើមផ្លូវចូលទៅក្នុងទីក្រុង។²⁰ចូរធ្វើផ្លូវមួយសម្រាប់ទាហាន ពូកបាប៊ីឡូនបានទៅដល់ក្រុងរ៉ាបាត ជាក្រុងរបស់កូនចៅអាំម៉ូន។ ធ្វើមួយទៀតដើម្បីដឹកនាំទាហានយូដា ហើយក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ជាទីក្រុងមាំ‌មួន។

²¹ដ្បិតស្ដេចរបស់បាប៊ី‌ឡូននឹងឈប់នៅត្រង់ផ្លូវបំបែក នៅចំកន្លែងទីប្រសព្វហើយក៏ធ្វើការទស្សន៍ទាយ។ ហើយស្តេចបានពីធីអង្រួនព្រួញផ្សងដល់ព្រះផ្សេងៗ ទាំងពិចារណាអំពីជីវិតផងដែរ។²²ចំណែកផ្លូវដែលនៅខាងដៃស្តាំ បានទស្សន៍ ទាយថាក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដើម្បីរៀបចំការចម្បាំងទាស់និងក្រុងនោះ ហើយបើកម៉ាត់ឡើងបញ្ជាធ្វើការកាប់សម្លាប់ និងបន្លឺសំឡេងហ៊ោក្នុងចម្បាំង ហើយតាំងគ្រឿងសម្រាប់ទម្លាយទ្វារ ដើម្បីជីកទីលាន ហើយសង់បន្ទាយ។²³វានឹងមើលទៅដូចជាគ្មានប្រយោជន៏ដល់អ្នក ដែលរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម អ្នកដែលបានហូតដាវហើយស្បថទៅស្តេចបាប៊ី‌ឡូន! ប៉ុន្តែស្ដេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូននឹងចោទពួកគេពីការបំពានសន្ធិសញ្ ក្នុងការឡោមព័ទ្ធពួកគេ។

²⁴ហេតុនោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានរឭកអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន ដោយបើកអំពើរំលងរបស់ខ្លួនឲ្យឃើញ! ហើយអំពើបាបរបស់អ្នកក៏បានឃើញច្បាស់ ក្នុងគ្រប់ការដែលអ្នកធ្វើ! ដ្បិតមូលហេតុនេះនឹងរំលឹកអ្នកឲ្យដឹងថា គ្រប់គ្នានឹងត្រូវចាប់ធ្វើជាឈ្លើយ ដោយដៃសត្រូវរបស់អ្នក!

²⁵ចំណែកអ្នក ជាអ្នកមេដឹកនាំប្រមាថ និងអាក្រក់របស់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល ថ្ងៃដែលជំនុំជម្រះបានមកដល់ ហើយពេលអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតត្រូវបញ្ចាប់²⁶ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលថា គេនឹងយកឈ្នួតហើយដកមកុដរាជ្យចេញពីក្បាលអ្នក! ការទាំងនេះនឹងផ្លាស់ប្រែ តម្កើងមនុស្សទន់‌ទាបនឹងបន្ទាប់ខ្លួនត្រូវគេលើកតម្កើង!²⁷បំផ្លាញ! បំផ្លាញ! វានឹងមិនអាំចសង់ឡើងវិញទេ ដរាបដល់ម្នាក់ដែលយើងតាំងឲ្យមានអំណាចដាក់ទោសប្រហារជីវិត។

²⁸កូនមនុស្សអើយ ចូរថ្លែងពាក្យដោយពោលថាព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូល ដល់ជន‌ជាតិអាំម៉ូនដែលទាក់ទងនិងការអាម៉ាស់របស់ពួកគេដែលនឹងមកដល់ ដាវ! ដាវដកចេញ! វាគឺបានសំលាងខាត់យ៉ាងមុត សម្រាប់បហ្រហាររួចរាល់នឹងលេបត្របាក់ ដូច្នោះវាចាំដូចជាផ្លេកបន្ទោរ!²⁹កាលព្យាការីមិនបានឃើញនិមិត្តសម្រាប់អ្នក ជាពេលពួកគេធ្វើបង្គ្រប់កិច្ចដោយប្រមាថ ដើម្បីមករកអ្នកជាមួយពាក្យកុហក ដាវនេះនឹងកាត់កមនុស្សអាក្រក់ ជាអ្នកដែលនឹងត្រូវសម្លាប់ ជាអ្នកដែលថ្ងៃជីវិតត្រូវជំនុំជម្រះបានមកដល់ ហើយជាពេលអ្នកធ្វើការទុច្ចរិត នឹងជិតបញ្ចាប់។

³⁰ចូរស៊កដាវក្នុងស្រោមវិញទៅ។ យើងនឹងវិនិច្ឆ័យទោសអ្នក នៅកន្លែងដែលអ្នកកើត គឺស្រុកកំណើតរបស់អ្នក!³¹យើងនឹងជះកំហឹងរបស់យើងលើអ្នក! យើងនឹងផ្លុំភ្លើងនៃកំហឹងរបស់យើងទៅលើអ្នក ហើយប្រគល់អ្នកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សកំរោល ដែលប៉ិន‌ប្រសប់ខាងបំផ្លាញ!

³²អ្នកនឹងវិនាសនៅក្នុងភ្លើង! ឈាមរបស់អ្នកនឹងដក់នៅក្នុងទឹកដី ហើយក៏គ្មាននរណានឹកដល់អ្នកទៀតដែរ។ គ្មាននរណានឹងនឹកចាំពីអ្នកទៀតទេ ដ្បិតនេះជាពាក្យរបស់យើង គឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ!»

22

¹ក្រោយមក ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²«ពេលនេះកូនមនុស្សអើយ តើអ្នកនឹងដាក់ទោស? តើអ្នកនឹងដាក់ទោសទីក្រុងដែលពេញដោយឈាម? សូមប្រាប់ក្រុងនេះឲ្យដឹងពីសេចក្តីគួរខ្ពើមរបស់ខ្លួន។³អ្នកត្រូវនិយាយថា ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ទីក្រុងនេះបានបង្ហូរឈាមនៅកណ្តាលក្រុង ដូច្នោះពេលរបស់ក្រុងនេះជិតមកដល់ហើយ គឺជាក្រុងដែលធ្វើរូបព្រះ ធ្វើឲ្យក្រុងខ្លួនឯងទៅជាមិនស្អាត។

⁴អ្នកមានទោសដោយសារឈាមដែលអ្នកបានកម្ចាយទាំងនោះ ហើយក៏ស្មោក‌គ្រោកដោយរូបព្រះដែលអ្នកបានធ្វើ។ ដ្បិត អ្នកធ្វើឲ្យថ្ងៃកំណត់ជិតមកដល់ ហើយត់ឆ្នាំរបស់អ្នកក៏ជិតដែរ។ ដូច្នោះហើយ យើងធ្វើឲ្យអ្នកត្រឡប់ទៅទីត្មះ‌ដៀលដល់ជនជាតិ ទាំងនោះ ហើយជាទីចំអកឡក‌ឡឺយដល់កន្លែងផ្សេងទៀត។⁵ពួកអ្នកដែលនៅជិត ហើយពួកអ្នកដែលនៅឆ្ងាយ គេនឹងចំអកឡក‌ឡឺយឲ្យអ្នក អំពីទីក្រុងដែលស្មោកគ្រោក ជាមួយនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះមិនល្អនៅគ្រប់ទីកន្លែ ហើយពេញទៅដោយការចលាចល។

⁶មើល! ពួកអ្នកដឹកនាំរបស់អុីស្រា‌អែល អ្នកគ្រប់គ្នាបាននៅក្នុងអំណាចរៀងខ្លួន ដែលអ្នកបានយកវាមកកម្ចាយឈាម។⁷ពួកគេបានមើល‌ងាយទាំងឪពុកម្តាយផងទាំងអ្នកផង ហើយពួកគេបានសង្កត់‌សង្កិន លើជនជាតិបរទេសនៅមុខអ្នក។ ពួកគេបានជិះជាន់ពួកកំព្រា និងស្ត្រីមេម៉ាយទាំងអ្នកដែរ។⁸អ្នកបានមើលងាយវត្ថុរិសុទ្ធរបស់យើង ហើយបានបង្អាប់ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើងដែរ។⁹នៅក្នុងអ្នកមានមនុស្សដែលនិយាយបង្កាច់គេ ដើម្បីនឹងកម្ចាយឈាម ហើយពួកគេបានស៊ីនៅលើភ្នំ។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ជាច្រើននៅចំពោះអ្នក។

¹⁰ភាពអាម៉ាស់របស់ឪពុកត្រូវបានបង្ហាញដោយសារអ្នក។ ពួកគេបានបំពានដល់ស្រីដែលមិនទាន់ស្អាត កំឡុងពេលនាងកំពុងមករដូវ។¹¹មនុស្សប្រុសបានប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមជា‌មួយប្រពន្ធរបស់អ្នកជិតខាងខ្លួន ហើយបុរសផ្សេងទៀត បានធ្វើឲ្យកូនប្រសារស្រីខ្លួនមានសៅ‌ហ្មង ដោយការអាស្រូវបំផុត និងមនុស្សប្រុសបានបំពានលើកូនស្រីរបស់របស់ប្អូនស្រីខ្លួន ជាកូនរបស់ឪពុកខ្លួន ការទាំងនេះនៅក្នុងចំណោមអ្នក។¹²មនុស្សប្រុសទាំងនេះ បានស៊ីសំណូកនៅក្នុងចំណោមអ្នក ដើម្បីកម្ចាយឈាម។ អ្នកបានយកការប្រាក់ ហើយមកចំណេញច្រើនពេក អ្នកបានបំផ្លាញអ្នកជិតខាងអ្នក តាមរយៈការសង្កិតសង្កឹន ហើយអ្នកបំភ្លេចយើង នេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល។

¹³មើល៍! ដៃរបស់យើងបានវាយការមិនត្រឹមត្រូវ ដែលអ្នកបានធ្វើ ហើយការកម្ចាយឈាមដែលនៅក្នុងចំណោមអ្នក។¹⁴តើចិត្តរបស់អ្នកអាចតតាំង តើដៃរបស់អ្នកមានកម្លាំងក្នុងថ្ងៃ ពេលយើងខ្លួនឯងដោះស្រាយជាមួយអ្នក? យើងព្រះអម្ចាស់ប្រកាស់ពីការនេះ ហើយយើងនឹងធ្វើវាដែរ។¹⁵ដូច្នោះយើងនឹងកម្ចាត់‌ កម្ចាយអ្នក ទៅក្នុងចំណោមជនជាតិជាច្រើន ហើយគេមើលងាយអ្នក ពេញផែនដី។ ក្នុងរបៀបនេះ យើងនឹងលុបបំបាត់ការមិនស្អាតរបស់អ្នកចេញពីអ្នក។¹⁶ដូច្នោះអ្នកនឹងក្លាយមិនស្អាតនៅក្នុងភ្នែកនៃប្រជាជាតិទាំងមូល។ រួចហើយអ្នកនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់»។

¹⁷ក្រោយមក ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា¹⁸«កូនមនុស្សអើយ កូនចៅអុីស្រា‌អែលបានត្រឡប់ជាគ្មានតម្លៃដល់យើងទេ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាលង្ហិន ហើយស៊ីវិឡាត ដែក និងសំណនៅក្នុងចំណោមអ្នក។ ពួកគេដូចជាអាចម៍ប្រាក់នៅក្នុងឡរបសអ្នក»។¹⁹ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ «ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានត្រឡប់ជាអាចម៍ប្រាក់ទាំងអស់គ្នាទៅហើយ ចូលមើល៍! យើងនឹងប្រមូលអ្នករាល់គ្នាទៅកណ្ដាលក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

²⁰ដូចជាគេប្រមូលប្រាក់ លង្ហិន ដែក សំណ និងស៊ីវិឡាត ដាក់ក្នុងឡ ដើម្បីសប់ភ្លើងរំលាយទៅដែរ គឺយ៉ាងនោះដែលយើងនឹងប្រមូលអ្នករាល់គ្នា ដោយសេចក្ដីកំហឹង និងសេចក្ដីឃោរ‌ឃៅរបស់យើង គឺយើងនឹងដាក់អ្នករាល់គ្នានៅទីនោះ ហើយចាក់អ្នកឲ្យចេញ។²¹ដូច្នេះ យើងនឹងប្រមូលអ្នក ហើយផ្លុំលើអ្នក ដោយភ្លើងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង នោះអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវរលាយទៅ នៅកណ្ដាលទីក្រុង។²²ដូចប្រាក់ត្រូវរលាយទៅក្នុងឡយ៉ាងណា នោះអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវរលាយទៅ នៅកណ្ដាលនោះយ៉ាងនោះដែរ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើង គឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ យើងបានចាក់សេចក្ដីក្រោធរបស់យើងទៅលើអ្នករាល់គ្នា!»

²³ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²⁴«កូនមនុស្សអើយ ចូរប្រាប់ដល់ទីក្រុងថា អ្នកជាទឹកដីដែលមិនបានជម្រះសម្អាតឡើយ។ ក៏គ្មានភ្លៀងធ្លាក់មកលើអ្នក ក្នុងថ្ងៃសេចក្ដីក្រោធ។²⁵គមានការឃុបឃិត របស់ពួកព្យាការីរបស់វានៅកណ្ដាលក្រុង ដូចជាសិង្ហដែលគ្រហឹមកំពុងហែករំពាស៊ី។ ពួកគេបានត្របាក់លេបជីវិតមនុស្ស គេយកទ្រព្យ‌សម្បត្តិ និងរបស់មានតម្លៃទៅ ហើយគេធ្វើឲ្យមានពួកស្ត្រីមេម៉ាយជាច្រើននៅកណ្ដាលទីក្រុង!

²⁶ពួកបូជាចារ្យក៏បានធ្វើទទឹងនឹងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់យើង ព្រមទាំងបង្អាប់របស់បរិសុទ្ធទាំងប៉ុន្មានរបស់យើង គេមិនបានចេះញែករបស់បរិសុទ្ធចេញពីរបស់ធម្មតាទេ ក៏មិនបានបង្ហាញឲ្យមនុស្សចេះសម្គាល់របស់មិនស្អាត និងរបស់ស្អាតដែរ គេគេចភ្នែកចេញពីថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើង ហើយយើងក៏ត្រូវអាប់‌ឱននៅក្នុងពួកគេ។²⁷ពួកអ្នកដឹកនាំនៅកណ្ដាលទីក្រុងប្រព្រឹត្តដូចជាសត្វស្វាន ដែលកំពុងហែករំពា គេប្រព្រឹត្តដូច្នោះ ដើម្បីនឹងកម្ចាយឈាម ហើយបំផ្លាញព្រលឹងមនុស្ស ប្រយោជន៍ឲ្យបានកម្រៃទុច្ចរិត។²⁸ពួកព្យាការីបានបូកល្បាប់ឲ្យគេ ដោយឃើញនិមិត្តជាសេចក្ដីកំភូត។ ហើយថ្លែងទំនាយកុហកដល់គេថា «ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ» ក្នុងកាលដែលព្រះ‌អម្ចាស់មិនបានមានព្រះ‌បន្ទូលសោះ។

²⁹មនុស្សនៅលើទឹកដីធ្លាប់សង្កត់‌សង្កិន ហើយប្លន់ គេបៀត‌បៀនមនុស្សក្រីក្រ និងពួកកម្សត់ទុគ៌ត ហើយបានសង្កត់‌សង្កិនមនុស្ស ដែលស្នាក់នៅ ដោយគ្មានយុត្តិធម៌។

³⁰ដូច្នេះយើងបានស្វែងរកមនុស្សម្នាក់ក្នុងពួកគេ ដែលនឹងសង់កំផែង ហើយឈរនៅចន្លោះបាក់បែកនៅមុខយើងជំនួសគេ ដើម្បីឲ្យយើងមិនបំផ្លាញទឹកដីគេឡើយ ប៉ុន្តែយើងរកមិនបានអ្នកណាមួយសោះ។³¹ដូច្នោះហើយ បានជាយើងចាក់សេចក្ដីគ្នាន់‌ក្នាញ់របស់យើងទៅលើពួកគេ។ យើងបានរំលីងគេ ដោយភ្លើងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង ក៏បានទម្លាក់ផ្លូវរបស់គេទៅលើក្បាលគេវិញ» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

23

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ គឺមានស្រី្តពីរនាក់ដែលជាកូនស្រីកើតចេញពីម្តាយតែមួយ។³ពួកគេបានធ្វើពេស្យា នៅទឹកដីអេស៊ីប កាលពីពេលដែលពួកគេនៅវ័យក្មេង។ គឺពួកគេធ្វើជាពេស្យានៅទឹកដីនោះ។ ដោះរបស់គេបានអង្អែលតាំងពីវ័យក្រមុំមក។⁴ឈ្មោះរបស់ពួកគេ គឺឈ្មោះថា អូហូ‌ឡា ជាបងស្រី ហើយឈ្មោះអូហូ‌លីបា គឺជាប្អូនស្រី។ រួចហើយពួកគេក៏ត្រឡប់ជារបស់យើង ហើយបង្កើតបានកូនប្រុស និងកូនស្រី។ ឈ្មោះពួកគេមានន័យ បែរនេះ អូហូ‌ឡា មានន័យថាសាម៉ារី ហើយអូហូ‌លីបា មានន័យ ថាយេរូ‌សាឡិម។

⁵ប៉ុន្តែអូហូ‌ឡា នាងប្រព្រឹត្តដូចជាពេស្យា ទោះបីកាលនាងជារបស់យើង នាងជាប់ចិត្តនឹងសហាយនាង ដ្បិតជនជាតិអាស្ស៊ីរី ដែលជាកងទ័ព⁶ពួកមន្ត្រីដែលស្លៀក‌ពាក់ដោយសំពត់ពណ៌ខៀវ សុទ្ធតែជាអ្នកដឹកនាំ ហើយជាអ្នកមានកម្លាំង ហើយសង្ហារពួកគេក៏ជិះសេះគ្រប់គ្នា។⁷ដូច្នេះ នាងបានឲ្យដូចជាពេស្យានឹងពួកគេ ដែលសុទ្ធតែជាមនុស្សជ្រើស‌រើសក្នុងជនជាតិអាស្ស៊ីរី ហើយវាក៏ធ្វើឲ្យខ្លួនទៅជាស្មោក‌គ្រោក នាងមានតណ្ហាជាមួយគ្រប់គ្នា ហើយនឹងជាមួយរូបព្រះរបស់គេផង។

⁸ដ្បិត នាងមិនបានលះ‌ចោលការធ្វើពេស្យា ដែលធ្លាប់ប្រព្រឹត្តក្នុងទឹកដីអេស៊ីបទេ កាលពួកគេដេកជាមួយនាងគឺតាំងតែនាងក្មេង ហើយបានអង្អែលដោះនៃវ័យក្រមុំរបស់នាង ជាពេលដែលពួកគេចាក់ការកំផិតរបស់គេប្រព្រឹត្តលើនាង។⁹ហេតុនោះ យើងបានប្រគល់នាងទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកសហាយរបស់នាង គឺក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកជនជាតិអាស្ស៊ីរី ដែលនាងមានតណ្ហាជាមួយ។¹⁰ពួកគេបានបើកកេរ្ដិ៍‌ខ្មាសរបស់នាង។ ហើយចាប់យកកូនប្រុសកូនស្រីរបស់នាង ហើយពួកគេសម្លាប់នាងដោយដាវ ហើយនាងការអាម៉ាស់នៅក្នុងពួកជំណោមស្រីៗ ដូច្នេះគេបានដាក់ទោសដល់នាង។

¹¹អូហូ‌លីបា ដែលជាប្អូននាង ក៏ឃើញដូការនេះ ប៉ុន្តែនាងមានតណ្ហាកាមគុណ ហើយបានប្រព្រឹត្តដូចជាស្រីពេស្យា គឺខ្លាំងជាងបងស្រីរបស់នាងទៀត។¹²នាងមានតណ្ហាជាមួយពួកជនជាតិអាស្ស៊ីរីដែលជាមន្ត្រី ហើយពួកអ្នកគ្រប់‌គ្រងដែលសំខាន់ ហើយស្លៀក‌ពាក់មានការទាក់ទាញ ពួកបុរសទាំងនោះគឺជិះសេះ។ ពួកគេមានកម្លាំងហើយនឹងសង្ហារផង។¹³យើងបានឃើញនាងបានធ្វើខ្លួនឯងស្មោក‌គ្រោក។ ពីរនាក់បងប្អូនគឺអា្រកក់ដូចគ្នា។

¹⁴ប៉ុន្តែ នាងបានចម្រើនអំពើពេស្យារបស់ខ្លួនកាន់តែច្រើន។ នាងបានឃើញរូបមនុស្សដែលបានគូរនៅជញ្ជាំង គឺជារូបពួកជនជាតិខាល់ដេ ដែលគូរដោយពណ៌ក្រហម¹⁵មានពាក់ទាំងខ្សែក្រវាត់នៅចង្កេះ ហើយជាមួយឈ្នូតមានរំភាយសំយុងនៅលើក្បាល។ គ្រប់គ្នាមើលទៅដូចជាមន្ត្រីនៃទ័ពសេះ ហើយដូចជាកូនចៅស្តេចក្រុងបាប៊ីឡូន ជាអ្នកស្រុកខាល់ដេ។

¹⁶កាលណានាងបានឃើញពួកគេ មានតណ្ហាលើពួកគេដូច្នោះនាងបានបញ្ជូនសារទៅរកពួកគេ ក្នុងទឹកដីខាល់ដេ។¹⁷ក្រោយមក ពួកក្រុងបាប៊ីឡូនក៏មករកនាងហើយបានរួមដំណេកនៅលើគ្រែតណ្ហារបស់នាង ហើយពួកគេក៏ធ្វើឲ្យនាងទៅជាស្មោក‌គ្រោកដោយការកំផិតរបស់គេ។ តាមការដែលនាងបានធ្វើ គឺនាងបានសៅ‌ហ្មងដោយ‌សារ ដូច្នោះនាងក៏បែរខ្លួននាងចេញពីពួកគេក្នុងការគួខ្ពើម។

¹⁸នាងបានបើកបង្ហាញអំពើកំផិតរបស់នាង ហើយបើកបង្ហាញកេរ្ដិ៍‌ខ្មាសរបស់នាងឲ្យគេឃើញ ដូច្នេះចិត្តយើងក៏ជិន‌ណាយចេញពីនាងដែរ ក៏ដូចដែលយើងធ្លាប់បានជិន‌ណាយជាមួយបងនាងដែរ។¹⁹ក្រោយមក នាងកាន់តែធ្វើការពេស្យារបស់នាងច្រើនឡើងទៀត ដោយរំលឹកកាលពីនៅក្មេងនៅឡើយ ហើយជាពេលដែលនាងបានធ្វើជាពេស្យានៅក្នុងទឹកដីអេស៊ីបនោះ។

²⁰ដូច្នេះ នាងបានជាប់ចិត្តតណ្ហាជាមួយគួរស្នេហ៍របស់នាង ដែលមានប្រដាប់ភេទដូចជាសត្វលា ហើយទឹកកាមក៏ដូចជាទឹកកាមរបស់សេះ។²¹នេះគឺជាអ្វី ដែលអ្នកចង់ប្រព្រឹត្តតាមកាមតណ្ហាវ័យក្មេងរបស់អ្នក កាលពួកអេស៊ីបបានប៉ះពាល់ដើមទ្រូងរបស់អ្នក ហើយច្របាច់ដោះវ័យក្រមុំរបស់អ្នក។

²²ហេតុនោះហើយ អូហូ‌លីបាអើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងនឹងធ្វើឲ្យគួស្នហ៍របស់អ្នកស្អប់អ្នក។ យើងនឹងនាំឲ្យគេមកទាស់នឹងអ្នកនៅគ្រប់ផ្លូវរបស់អ្នក²³គឺជាពួកក្រុងបាប៊ីឡូន ពួកខាល់ដេទាំងនោះ ពួកពេកូឌ ពួកសូអា និងពួកកូអា ព្រមទាំងពួកអាស្ស៊ីរីផងដែរ និងពួកកំលោះសង្ហា ជាអ្នកដឹកនាំនិងពួកអ្នកគ្រប់‌គ្រងទាំងអស់គ្នា ព្រមទាំងពួកមន្ត្រី និងមនុស្សល្បីឈ្មោះ គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែជិះសេះទាំងអស់។

²⁴ពួកគេនឹងលើកគ្នាមកទាស់នឹងអ្នក ដោយមានគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធ រទេះ និងយន្តចម្បាំង ព្រមទាំងនាំកង‌ទ័ពមកជាច្រើន ពួកទាំងនោះនឹងតម្រៀបគ្នានៅជុំ‌វិញអ្នក ទាំងកាន់ខែលធំខែលតូច និងពាក់មួកសឹកផង។ យើងនឹងប្រគល់ការជំនុំ‌ជម្រះដល់គេ គេនឹងជំនុំ‌ជម្រះអ្នកតាមច្បាប់របស់ពួកគេ។²⁵ដ្បិតយើងនឹងតាំងសេចក្ដីប្រចណ្ឌរបស់យើងទាស់នឹងអ្នក ហើយគេនឹងប្រព្រឹត្តនឹងអ្នក ដោយសេចក្ដីឃោរ‌ឃៅ គេនឹងកាត់ច្រមុះ កាត់ត្រចៀកអ្នក ហើយសំណល់របស់អ្នកនឹងដួលដោយដាវ គេនឹងចាប់យកកូនប្រុសកូនស្រីរបស់អ្នកទៅ ពួកអ្នកដែលនៅសល់ នឹងត្រូវភ្លើងស៊ីបំផ្លាញទាំងអស់។

²⁶ពួកគេនឹងបកយកសម្លៀក‌បំពាក់អ្នក ហើយយកគ្រឿង អលង្ការរបស់អ្នកទៅដែរ។²⁷ដូច្នោះយើងនឹងលុបចោលការអាម៉ាស់របស់អ្នក ព្រមទាំងការពេស្យារបស់អ្នក ដែលវាបានជាប់នឹងអ្នកពីអេស៊ីបមក។ ភ្នែករបស់អ្នកមិនបាច់មើលពួកគេ ហើយរង់ចាំពាក្យគេ និងមិនបាច់គិតពីអ្វីដែលបានកើតនៅអេសីុបទៀតដែរ។

²⁸ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងនឹងប្រគល់អ្នកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលអ្នកស្អប់ គឺទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលចិត្តអ្នកបានណាយចេញពីគេនោះ។²⁹ពួកគេនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដោយចិត្តស្អប់ គេនឹងដកយកអស់ទាំងផលរបស់អ្នកទៅ ទុកឲ្យអ្នកគ្មានសំលៀកបំពាក់ ហើយនៅកណ្តាលវាល។ ការអាក្រាតនៃអាម៉ាស់គឺជាការកំផិតរបស់អ្នកនឹងបានបើកនៅចំហ ហើយការអាស្រូវ និងការពេស្យារបស់អ្នកផង។

³⁰ការទាំងនេះនឹងត្រូវធ្វើដល់អ្នក ក្នុងការប្រព្រឹត្តដូចជាបេស្យាហើយតណ្ហាសម្រាប់ជនជាតិដទៃ ដោយធ្វើឲ្យខ្លួនស្មោក‌ គ្រោកដោយរូបព្រះរបស់គេ។³¹អ្នកបានដើរតាមកិរិយារបស់បងស្រីអ្នក ដូច្នេះយើងនឹងដាក់ពែងនៃការជំនុំជម្រះនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នក។

³²ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អ្នកនឹងត្រូវផឹកពីពែងរបស់បងស្រីអ្នក ជាពែងយ៉ាងជ្រៅហើយធំ។ អ្នកនឹងត្រូវបានគេសើចឡក‌ឡឺយ ហើយទុកសម្រាប់ជាការមើល‌ងាយ ពែងនោះដាក់បានចំណុះជាច្រើន។

³³អ្នកនឹងបានពេញដោយការស្រវឹង ហើយទុក្ខព្រួយ គឺជាពែងនៃសេចក្ដីភ័យខ្លាច ហើយខ្លោចផ្សា! ជាពែងរបស់សាម៉ារីបងស្រីអ្នក។³⁴អ្នកនឹងត្រូវផឹកពីពែងនោះ ព្រមទាំងសម្រេងផង រួចនឹងកកេរបំណែក ហើយហែកដោះអ្នកទៅ ដ្បិតយើងនេះបានចេញវាចាហើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

³⁵ដូច្នោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ដោយព្រោះអ្នកបានភ្លេចយើង ហើយបោះ‌ចោលយើងទៅពីក្រោយខ្នងអ្នក ដូច្នេះនោះអ្នកត្រូវរងទ្រាំនឹងអំពើអាស្រូវគ្រប់បែបយ៉ាង និងការកំផិតរបស់អ្នក»។

³⁶ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលនឹងខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ តើអ្នកនឹងជំនុំ‌ជម្រះអូហូ‌ឡា និងអូហូ‌លីបាទេ? បើដូច្នេះ ចូររំលឹកឲ្យនាងដឹងពីអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់នាង។³⁷ចាប់តាំងពីពួកនាងប្រព្រឹត្តសេចក្ដីកំផិត ហើយចាប់តាំងមានឈាមប្រឡាក់នៅដៃពួកគេ។ ពួកគេបានកំផិតជាមួយរូបព្រះរបស់ខ្លួន ហើយបានយកកូនដាក់ទៅក្នុងភ្លើង ជាអាហារដល់រូបព្រះទាំងនោះរបស់ខ្លួន។

³⁸រួចហើយ ពួកនាងបានបន្តធ្វើការនេះដល់យើង ពួកគេធ្វើឲ្យទីបរិសុទ្ធរបស់យើងស្មោក‌គ្រោក ហើយនៅថ្ងៃមួយពួកគេបង្អាប់ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើង។³⁹ដ្បិតពេលពួកគេបានសម្លាប់កូនរបស់ខ្លួន ថ្វាយដល់រូបព្រះទាំងនោះ រួចហើយពួកនាងក៏ចូលក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់យើងដើម្បីនឹងបង្អាប់ទីនោះ! ដូច្នោះ មើល៍! នេះគឺជាអ្វីងដែលពួកនាងបានធ្វើ នៅកណ្ដាលដំណាក់របស់យើង។

⁴⁰អ្នកបានចាត់ឲ្យទៅរកមនុស្សមកពីទីឆ្ងាយ ទៅដល់ពួកអ្នកដែលបានចាត់ទូតឲ្យទៅហៅពេលនេះចូរមើល៍។ ពួកគេក៏មក អ្នកបានងូតទឹកគេ ផាត់រង្វង់ភ្នែក ហើយតែងខ្លួនដោយគ្រឿងអលង្ការ សម្រាប់ទទួលគេ។⁴¹អ្នកបានអង្គុយលើគ្រែដ៏ស្អាត មានតុរៀបជាស្រេចនៅពីមុខ អ្នកបានដាក់កំញាននិងប្រេងរបស់យើងនៅលើតុនោះ។

⁴²ដូច្នោះ មានឮសូរសំឡេងរបស់មនុស្សយ៉ាងសន្ធឹក ដែលនៅជុំវិញនាង រួមបញ្ចូលមនុស្សគ្រប់ប្រភេទ ទោះបីសេបា បាននាំមកពីទីរហោ‌ស្ថាន ហើយពួកគេបានបំពាក់កងនៅដៃពួកនាង ហើយមុកដដ៏ស្រស់ស្អាតនៅលើក្បាលរបស់នាង។

⁴³ក្រោយមកខ្ញុំបានប្រាប់ អំពីនាងដែលបានកើតមកសេចក្ដីកំផិត ឥឡូវនេះ ពួកគេនឹងរួមភេទជាមួយនឹងនាង ហើយនាងនៅជាមួយពួកគេ។⁴⁴ពួកគេក៏ចូលទៅរកនាង ហើយដេកជាមួយនាង ដូចមនុស្សប្រុសទៅរកស្រីពេស្យា។ ក្នុងរបៀបដែលគេដេកជាមួយ អូហូ‌ឡានិងអូហូ‌លីបា ជាស្រីអសីលធម៌។⁴⁵ប៉ុន្តែ នឹងមានមនុស្សសុចរិតជំនុំ‌ជម្រះនាងទាំងពីរ តាមមាត្រាច្បាប់ដែលត្រូវខាងស្រីកំផិត ហើយតាមមាត្រាច្បាប់ត្រូវខាងស្រីដែលកម្ចាយឈាម ពីព្រោះនាងទាំងពីរជាស្រីកំផិត ហើយដៃគេក៏ប្រឡាក់ដោយឈាមផង។

⁴⁶ដូច្នោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងនឹងលើើមនុស្សមួយពួកឡើងមកទាស់នឹងនាង ហើយនឹងប្រគល់ពួកគេនូវការភ័យខ្លាយហើយការលួចប្លន់។⁴⁷ក្រោយមក ពួកមនុស្សទាំងនោះនឹងយកថ្មគប់នាង ហើយថ្មដែលបានកាត់ដោយដាវរបស់ពួកគេ។ ពួកគេនឹងសម្លាប់កូនប្រុសកូនស្រីរបស់នាង ហើយដុតផ្ទះនាងចោល។

⁴⁸ដ្បិតយើងនឹងលុបចោលការប្រព្រឹតអាស្រូវចេញពីទឹកដី នឹងបង្រៀនពួកស្រីៗ កុំឲ្យប្រព្រឹត្តតាមការអាស្រូវដែលជារបស់នាងទៀតទេ។⁴⁹ដូច្នេះ ពួកគេនឹងសងការអាស្រូវរបស់អ្នកទៅលើអ្នកវិញ។ ហើយនាងនឹងត្រូវរងទោសនៃបាបរបស់អ្នកការគោរពដល់រូបព្រះរបស់អ្នករ ហើយរបៀបនេះអ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

24

¹ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំ នៅក្នុងឆ្នាំទីប្រាំបួន ខែដប់ និងថ្ងៃទីដប់ក្នុងខែនោះ ដោយប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ សូមកត់ថ្ងៃនេះទុក ដ្បិតនៅថ្ងៃនេះហើយ គឺជាថ្ងៃពិតប្រាកដ ដែលស្តេចនៃបាប៊ីឡូនបានឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

³ដូច្នេះ សូមរនិយាយជាពាក្យសុភាសិត ទាស់ជាមួយពូជបះបោរទាំងនោះ ដោយពាក្យប្រៀបធៀប សូមប្រាប់គេថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរដាក់ថ្លាងនៅលើភ្លើង។ សូមចាក់ទឹកក្នុងវាផង។⁴សូមប្រមូលដុំសាច់ គឺអស់ទាំងដុំល្អៗ និងភ្លៅ ហើយស្មាផង ត្រូវឲ្យបំពេញដោយឆ្អឹងផងដែរ។⁵ត្រូវរើសយកចៀមយ៉ាងល្អ ហើយដាក់ឆ្អឹងនៅពីក្រោមវា។ នាំវាយកទៅស្ងោរហើយនិងឆ្អឹងក៏ត្រូវដាក់ចូលស្ងោរដែរ។

⁶ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ វរដល់ ទីក្រុងដែលប្រឡាក់ដោយឈាម គឺជាឆ្នាំងសម្រាប់ចំអិនមានក្អែលក្នុងនោះ ហើយក្អែលនោះមិនបានដុសចេញ។ ដាក់សាច់ចេញមួយដុំម្តងៗពីវា ប៉ុន្តែកុំធ្វើបែបមិនយកទុកដាក់។

⁷ដ្បិតឈាមរបស់នាងគឺនៅកណ្តាលនោះ។ នាងបានរៀបចំនៅលើថ្មរលោង នាងមិនបានចាក់ទៅលើដីទេ ដើម្បីយកដីមកគ្របបាំងវានោះទេ។⁸ដូច្នេះហើយនាងនឹងបណ្ដាលឲ្យមានការសង‌សឹក។ យើងបានដាក់ឈាមនាងទៅលើថ្មរលោង ដូច្នេះនឹងគ្មានអ្វីគ្របបាំងឡើយ។

⁹ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ វេទនាដល់ទីក្រុងដែលប្រឡាក់ដោយឈាម។ យើងនឹងធ្វើគំនរអុសកាន់តែធំឡើង។¹⁰ជង់អុសឡើង ហើយ បង្កាត់ភ្លើងឡើង។ ហើយឆ្អិនសាច់ឲ្យបានល្អ រួចបង់គ្រឿង‌ផង ហើយឥ្យដុតឆ្អឹងឆេះខ្លោច។

¹¹ក្រោយមក ត្រូវឲ្យយកឆ្នាំធ្យូងថ្មទទេ ដាក់លើរងើកភ្លើងឲ្យក្តៅ ហើយខ្លោចលង្ហិនរបស់វា ដើម្បីឲ្យគ្រឿងស្មោក‌គ្រោកបានរលាយចេញ ហើយឲ្យច្រេះបានឆេះឲ្យសុស។¹²នាងបាននឿយហត់ជាមួយការទុក្ខលំបាក ប៉ុន្តែស្នឹមយ៉ាងក្រាស់របស់នាងមិនចេះជ្រះឡើយ ត្រូវដុតចោលក្នុងភ្លើង។

¹³ការប្រព្រឹត្តក្តីអាម៉ាស់ និងសេចក្ដីស្មោក‌គ្រោករបស់អ្នក គឺយើងបានដុសជម្រះអ្នក តែអ្នកមិនចង់ស្អាត់។ ដូច្នេះ អ្នកនឹងមិនបានស្អាតពីសេចក្ដីស្មោក‌គ្រោករបស់អ្នកឡើយ ដរាបដល់យើងឲ្យដកសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង ពីអ្នកវិញ។

¹⁴យើង គឺជាព្រះអម្ចាស់បានប្រកាសវា។ យើងនឹងធ្វើឲ្យវាកើតឡើង។ យើងមិនព្រមដកថយ ហើយក៏មិនសម្រាកពីវាដែរ។ ផ្លូវរបស់អ្នកបែបណាហើយនិងការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នក ពួកគេនឹងជំនុំជម្រះអ្នក! នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ»។

¹⁵ក្រោយមក ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា¹⁶«កូនមនុស្សអើយ! ចូលមើល៍ យើងនឹងដកយកអ្វីដែលបានទាក់ភ្នែកអ្នកចេញ ដោយអាសន្ន‌រោគ ប៉ុន្តែអ្នកមិនត្រូវសោយ‌ស្តាយឬយំទេ ហើយមិនត្រូវហូរទឹកភ្នែកដែរ។¹⁷អ្នកនឹងពិបាកចិត្តដោយស្ងៀមស្ងាត់។ កុំធ្វើបុណ្យសព្វសម្រាប់អ្នកស្លាប់ឡើយ។ ចងឈ្នូតនៅលើអ្នកនៅកន្លែអ្នក ហើយពាក់ស្បែកជើងរបស់អ្នក មិនត្រូវឲ្យស្បៃបាំងមុខនិងសក់អ្នក ឬបរិភោគអាហាររបស់បុរសដែលកាន់ទុក្ខ ប្រពន្ធបានស្លាប់ទាំងនោះ»។

¹⁸ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បាននិយាយ ទៅកាន់បណ្ដា‌ជននៅពេលព្រឹក ហើយពេលល្ងាចប្រពន្ធខ្ញុំស្លាប់។ ពេលព្រឹកឡើងខ្ញុំបានធ្វើដូចជាព្រះ‌អង្គបង្គាប់ឲ្យធ្វើ។

¹⁹មនុស្សទាំងនោះក៏សួរខ្ញុំថា «តើអ្នកនឹងមិនប្រាប់យើងពីអ្វីទាំងនេះមានន័យដូចម្តេច និងកិច្ចការដែលអ្នកកំពុងធ្វើ?»²⁰ដូច្នេះ ខ្ញុំបាននិយាយទៅគេ «ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់មកដល់ខ្ញុំ ប្រាប់ថា²¹ចូរប្រាប់ដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែលថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងនឹងប្រមាថទីបរិសុទ្ធរបស់យើង សេចក្ដីអំនួតនិងកម្លាំងអ្នក ហើយអ្វីដែលភ្នែកអ្នកចូលចិត្ត ហើយចំណង់ខ្លាំងនៃព្រលឹងរបស់អ្នក និងពួកកូនប្រុសកូនស្រីដែលអ្នកបានទុកចោល នោះនឹងត្រូវដួលស្លាប់ដោយដាវ។

²²គ្រានោះ អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើដូចជាខ្ញុំបានធ្វើនេះដែរ គឺអ្នកនឹងមិនបិទាំមុខដោយសក់របស់អ្នក ឬបរិភោគអាហាររបស់អ្នកកាន់ទុក្ខទេ!²³ផ្ទុយទៅវិញ សំពត់ឈ្នួតនឹងនៅជាប់លើក្បាល ហើយស្បែកជើងនៅជាប់នឹងជើង អ្នកនឹងមិនកាន់ទុក្ខ អត់យំ‌ដែរ ដ្បិតអ្នកនឹងរលាយទៅក្នុងអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន ហើយបុរសទាំងនោះស្រែកថ្ងរដាក់បងប្អូនខ្លួន។²⁴ដូច្នេះ អេសេ‌គាល នឹងជាទីសម្គាល់ដល់អ្នក ហើយអ្វីដែលគាត់បានធ្វើអ្នកនឹងធ្វើដែរនៅវេលាមកដល់។ អ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ!»

²⁵ចំណែកអ្នកវិញ កូនមនុស្សអើយ! នៅថ្ងៃដែលយើងដកយកទីមាំមួនពីគេចេញ ព្រមទាំងអំណរចំពោះសិរី‌ល្អរបស់គេ និងអ្វីៗដែលគប់ភ្នែក ហើយសំណព្វចិត្តរបស់គេ គឺទាំងកូនប្រុសកូនស្រីរបស់គេដែរ²⁶នៅថ្ងៃនោះ ជនភៀសខ្លួន នឹងមករកអ្នក ដើម្បីនឹងប្រាប់ពីការនោះឲ្យអ្នកឮដោយត្រចៀក!²⁷នៅថ្ងៃនោះ មាត់របស់អ្នកនឹងបើកឡើង និយាយដល់ជនភៀសខ្លួន ហើយអ្នកនឹងនិយាយ ហើយមិនត្រូវនៅស្ងៀមដែរ។ អ្នកនឹងធ្វើជាទីសម្គាល់ដល់ពួកគេ ដូច្នេះពួកគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

25

¹ក្រោយមក ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ! ចូរតាំងមុខអ្នកដើម្បីទាស់ នឹងប្រជាជននៃអាំម៉ូន ហើយថ្លែងព្រះបន្ទូលទាស់នឹងពួកគេផង។

³ចូរប្រាប់ដល់ប្រជាជននៃអាំម៉ូនថា ស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូល ដោយអ្នកបាននិយាយ «បពិត្រ!» នៅលើទីបរិសុទ្ធរបស់យើង ពេលដែលទីនោះត្រូវបានប្រមាថ ហើយទាស់នឹងទឹកដីអុីស្រា‌អែល ពេលដែលត្រូវចោលស្ងាត់ ហើយទាស់នឹងកូនចៅយូដា គ្រាដែលពួកគេបាននិរទេស។⁴ហេតុនោះ មើល៍! យើងនឹងប្រគល់អ្នកដល់ប្រជាជនដែលនៅទិសខាងកើតទុកជាកេរ‌អាករ។ ពួកគេនឹងតាំងបន្ទាយទាស់និងអ្នក ហើយធ្វើទីលំនៅរបស់គេនៅក្នុងចំណោមអ្នក។ ពួកគេនឹងបានសុីផល ហើយផឹកទឹកដោះសត្វរបស់អ្នក។⁵យើងនឹងធ្វើឲ្យក្រុងរ៉ាបាត ទៅជាក្រោលសម្រាប់សត្វអូដ្ឋ ហើយប្រជាជននៃអាំម៉ូនធ្វើទីវាលសម្រាប់ហ្វូងចៀមរ។ រួចហើយអ្នកនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់។

⁶ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អ្នកបានទះដៃ ហើយតន្ត្រំហើយឈរដោយជើងរបស់អ្នក ហើយមានសេចក្ដីរីក‌រាយ ជាមួយគ្រប់ទាំងសេចក្ដីស្អប់នៅក្នុងអ្នកទាស់និងទឹកដីអុីស្រា‌អែល។⁷ហេតុនោះ មើល៍! យើងនឹងវាយអ្នកជាមួយដៃយើង ហើយប្រគល់អ្នកជាចោរប្លន់ដល់ជនជាតិដទៃ។ យើងនឹងកាត់អ្នកចេញពីប្រជាជនផ្សេង ហើយយើងធ្វើឲ្យអ្នកវិនាសបាត់ពីប្រទេសផ្សេងៗ! យើងនឹងបំផ្លាញអ្នក ហើយអ្នកនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់។

⁸ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ដោយព្រោះម៉ូអាប់ និងសៀរនិយាយថា «មើល៍! ពួកយូដាគេក៏ដូចជាជនជាតិផ្សេងទៀតដែរ»។⁹ហេតុនោះ មើល៍! យើងនឹងបើកជាយស្រុកម៉ូអាប់ ចាប់តាំងពីទីក្រុងរបស់គេដល់ព្រំប្រទល់ ភាពរុងរឿនៃក្រុងបេត យេស៊ីម៉ូត ក្រុងបាល មេយ៉ូន និងក្រុងគារ‌យ៉ា‌ថែម¹⁰ទៅដល់ប្រជាជននៅទឹកដីខាងកើត ដែលជាអ្នកបានទាស់នឹងប្រជាជននៃអាំម៉ូន។ យើងនឹងឲ្យដល់ពួកគេនូវសម្បត្តិ ទុកជាកេរ‌អាករ ដូច្នោះប្រជាជននៃពួកអាំម៉ូននឹងមិនបាននឹកចាំ ក្នុងចំណោមជនជាតិទាំងទាំងនោះ¹¹ដូច្នេះ យើងនឹងជំនុំជម្រះ ជនជាតិម៉ូអាប់ ហើយយពួគគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ «ជនជាតិអេដុមបានប្រព្រឹត្តទាស់នឹងពួកយូដាដោយការសង‌សឹក ដោយបានធ្វើការដែលមិនត្រឹមត្រូវដូច្នេះ។¹³ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ៖ យើងនឹងប្រហារទឹកដីអេដុមជាមួយដៃរបស់យើង នឹងបំផ្លាញទាំងមនុស្ស ហើយនិងសត្វផង។ យើងនឹងធ្វើឲ្យទឹកដីនោះរលាយអស់ តាំងពីក្រុងថេម៉ាន ទៅដល់ដេដាន់។ ពួកគេនឹងដួលស្លាប់ដោយសារដាវ។

¹⁴យើងនឹងដាក់ការសង‌សឹករបស់យើង ទៅលើជនជាតិអេដុម ដោយ‌សារដៃនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្រយើង ហើយពួកគេនឹងធ្វើដល់ជនជាតិអេដុម តាមកំហឹង និងសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង ហើយពួកគេនឹងស្គាល់សេចក្ដីសង‌សឹករបស់យើង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

¹⁵ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ «ជនជាតិភីលី‌ស្ទីនបានដាក់ការសង‌សឹកដោយព្យាបាទ ហើយពួកគេព្យាយាម ដើម្បីបំផ្លាញយូដាម្តងហើយម្តងទៀត។¹⁶ដូច្នេះ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូល មើល៍! យើងនឹងលាដៃយើងចេញទៅទាស់ជាមួយជាតិភីលី‌ស្ទីន យើងនឹងកាត់ចេញ ពួកកេរេ‌ធីមផង ក៏បំផ្លាញសំណល់មនុស្សដែលនៅសល់តាមឆ្នេរសមុទ្រដែរ។¹⁷ដ្បិតយើងនឹងសម្រេចការសង‌សឹកយ៉ាងធំដល់គេ ដោយសេចក្ដីផ្ចាញ់‌ផ្ចាលដ៏ក្តៅក្រហាយ ពួកគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ ពេលដែលយើងទម្លាក់សេចក្ដីសង‌សឹកទៅលើពួកគេ»។

26

¹ដូច្នោះ វាកើតឡើងនៅឆ្នាំទីដប់មួយ ថ្ងៃទីមួយនៅក្នុងខែនោះ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ ដោយព្រោះក្រុងទីរ៉ុសបាននិយាយទាស់នឹងក្រុងយេរូ‌សាឡឹមថា «បពិត្រ! ទ្វាររបស់មនុស្សទាំងនោះនឹងត្រូវបាក់បែក! ហើយនាងនឹងវិលមករកយើង យើងនឹងបានពេញបរិបូណ៍ ដោយសារនាងបានវិនាស។

³ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងទាស់នឹងអ្នកទីរ៉ុសអើយ ហើយយើងនឹងលើកឲ្យមាន ជនជាតិជាផ្សេងៗមកទាស់នឹងអ្នក ដូចជាសមុទ្រមានរលកធំ។⁴ពួកគេនឹងបំផ្លាញកំផែងនៃក្រុងទីរ៉ុស ហើយនឹងផ្តូលប៉មទាំងអស់នោះ។ យើងនឹងគាស់យកទាំងធូលីដីចេញទៅ ឲ្យទីក្រុងនោះនៅជាថ្មដារដែលនៅតាមទីវាល។

⁵ក្រុងទីរ៉ុសនឹងក្លាយទៅជាកូនកោះមួយនៅដណ្តាលសមុទ្រ ដែលគេប្រើសម្រាប់ហាលសំណាញ់ ចាប់តាំងពីយើងជាព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់បានប្រកាសការនេះ អ្នកនឹងក្លាយជាកន្លែងជនជាតិផ្សេងៗប្លន់យកទៅ។⁶កូនស្រីរបស់នាងដែលនៅឯចម្ការវិញនឹងត្រូវដោយមុខដាវ ហើយគេនឹងស្គាល់ថា យើងពិតជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

⁷ដ្បិតនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា ចូរមើល៍! ពីទិសខាងជើងយើងនឹងនាំនេប៊ូ‌ក្នេសាជាស្តេចនៃបាប៊ីឡូន ជាស្តេចលើអស់ទាំងស្តេច មកវាយប្រហារអ្នក គឺមានកង‌ពលសេះ រទេះចម្បាំង ព្រមទាំងមនុស្សជាច្រើនដែរ។⁸ទ្រង់នឹងសម្លាប់ប្រជា‌ជនរបស់អ្នកនៅឯចម្ការ។ ស្តេចនឹងរៀបការឡោមព័ទ្ច ហើយនិងលើកកំពែងការពារខ្លួន ដើម្បីវាយជញ្ជាំងក្រុងអ្នក ហើយលើកខែលទាស់នឹងអ្នកដែរ។

⁹ស្តេចនឹងប្តូរគ្រឿងអាវុធដើម្បីវាយទម្លុះកំពែងរបស់អ្នក ហើយឧបករណ៍របស់ទ្រង់នឹងកម្ទេចប៉មរបស់អ្នក។¹⁰កង ទ័ពសេះច្រើន នឹងធ្វើឲ្យធូលីហុយឡើងគ្របលើអ្នក កំផែងរបស់អ្នកនឹងញ័រ ដោយសូរសន្ធឹកនៃពលសេះនិងរទេះចម្បាំងទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ ក្នុងកាលដែលគេចូលទៅតាមទ្វារក្រុងរបស់អ្នក ដូចជាចូលទៅក្នុងទីក្រុងណា ដែលគេបានរំលំកំពែងហើយ។¹¹ជើងសេះរបស់ទ្រង់នឹងជាន់កម្ទេចផ្លូវទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នក។ ទ្រង់នឹងសម្លាប់ជនជាតិអ្នកដោយដាវ ហើយបង្គោលថ្មនៃកម្លាំងអ្នក នឹងត្រូវរំលំដល់ដី។

¹²ពួកគេទាំងនោះ នឹងដណ្ដើមយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នក គេរឹបអូសយកទំនិញរបស់អ្នក។ ពួកគេនឹងរំលំកំពែងរបស់អ្នក បំផ្លាញវិមានរបស់អ្នក។ ថ្ម ឈើ និងអ្វីៗទាំងនោះ ពួកគេបោះទៅក្នុងទឹក។¹³យើងនឹងបំបាត់ចម្រៀងរបស់អ្នក។ ហើយសំឡេងពិណរបស់អ្នកក៏នឹងលែងឮទៀតដែរ។¹⁴យើងនឹងធ្វើក្លាយជាថ្មមួយនៅទីវាល អ្នកនឹងក្លាយជាកន្លែហាលសំណាញ់។ អ្នកមិនសង់អ្វីឡើងវិញឡើយ ដ្បិតយើងជាព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដែលបានថ្លែងបន្ទូល នេះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានប្រកាស់។

¹⁵ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ‌មានបន្ទូលដូច្នេះទៅកាន់ក្រុងទីរ៉ុស តើអ្នកតាមកោះមិនញ័ររន្ធត់ និងសម្លែងនៃការធ្លាក់ចុះរបស់អ្នក ហើយនិងសម្លេងថ្ងរពីការសម្លាប់ក្នុងចំណោមអ្នក?។¹⁶ក្រោយមក ស្ដេចទាំងឡាយដែលនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រនឹងនាំគ្នាចុះពីបល្ល័ង្ក ហើយបានដោះសម្លៀក‌បំពាក់ និងអាវប៉ាក់ដែលធ្វើពីក្រណាត់ចេញ។ ពួកអ្នកធំបានពាក់ការភ័យខ្លាចមកជំនួសវិញ ហើយអង្គុយផ្ទាល់ដី ទាំងភ័យញាប់‌ញ័រនៅក្នុងពេលនោះ ហើយពួកគេតក់ស្លុតដោយសារតែអ្នក។

¹⁷ពួកគេស្មូត្រទំនួញសោកសៅសម្រាប់អ្នក ហើយនិយាយទៅកាន់អ្នកថា តើអ្នកដែលរស់នៅដោយទាហានជើងទឹក គឺបានបំផ្លាញចោល។ ទីក្រុងដែលល្បីហើយធ្លាប់ជាក្រុងដែលរឹងមាំបំផុត ពេលនេះត្រូវរលាយបាត់ពីឆ្នេរសមុទ្រ។ ពួកអ្នកក្រុងដែលរស់នៅទីនេះ ឥឡូវនេះបានរសាត់ទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលក្បែពួកគេ។¹⁸ឥឡូវ ប្រជា‌ជននៅតាមឈូងសមុទ្រ ភ័យញាប់‌ញ័រ ប្រជា‌ជននៅតាមឆ្នេរសមុទ្ររន្ធត់ចិត្ត ព្រោះឃើញការស្លាប់របស់អ្នក។

¹⁹ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូល ពេលយើងធ្វើឲ្យអ្នក ក្លាយទៅជាក្រុងដែលសល់តែសំណល់បាក់បែក គឺដូចក្រុងដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅ ហើយពេលយើងធ្វើឲ្យទឹកពីទីជម្រៅ និងមហាសាគរជន់ឡើងគ្របពីលើអ្នក²⁰ក្រោយមក យើងនឹងនាំអ្នកចុះទៅជាមួយអស់អ្នកដែលធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅមុនអ្នក យើងនឹងឲ្យអ្នករស់នៅក្នុងទីជម្រៅនៃផែនដី ជាមួយអស់អ្នកដែលធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅ ជាកន្លែងវិនាសបង់អស់‌កល្បជានិច្ច។ អ្នកនឹងមិនវិលត្រឡប់មកផែនដីទទួលកន្លែងក្នុងពិភពរបស់អស់អ្នកដែលមានជីវិតឡើយ។²¹យើងនឹងដាក់មហត្តរាយលើអ្នក ហើយនឹងលែងមានអ្នកទៀតហើយ។ រួចហើយអ្នកនឹងស្វែងរក តែអ្នកនឹងមិនអាចរកឃើញឡើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ»។

27

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំម្តងទៀតប្រាប់ថា²«ឥឡូវអ្នក កូនមនុស្សអើយ! ចូរច្រៀងទំនួញទុក្ខសោកឲ្យទីក្រុងទីរ៉ុស³ហើយប្រាប់ដល់ក្រុងទីរ៉ុសថា អ្នកណាដែលនៅត្រង់ជាមួយទ្វារសមុទ្រ ជាអ្នកជំនួញសម្រាប់ជនជាតិនៅកោះជាច្រើនអើ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា ទីរ៉ុសអើយ អ្នកបាននិយាយថា យើងគ្រប់លក្ខណ៍ល្អបំផុត។

⁴ព្រំ‌ដែនរបស់អ្នកនៅកណ្ដាលសមុទ្រ ពួកអ្នកដែលបានសង់អ្នកគេបានធ្វើឲ្យអ្នកមានស្រស់ស្អាត។⁵ក្តាររបស់អ្នកសុទ្ធតែជាឈើកកោះពីទឹកដីសេនារ គេបានយកដើមតា‌ត្រៅពីព្រៃល្បាណូន មកធ្វើជាដងក្តោងសម្រាប់អ្នក។

⁶ពួកគេយកឈើម៉ៃ‌សាក់ពីទឹកដីបាសាន ពួកគេធ្វើជាពិតាន យកឈើគ្រញូងពីកោះគីប្រុស មកក្រាលជាមួយ ហើយពួកគេខាត់ឈឺទាំងនោះជាមួយភ្លុក។⁷ក្ដោងរបស់អ្នកធ្វើពីក្រណាត់ប៉ាក់ដ៏ល្អ មកពីទឹកដីអេស៊ីប សម្រាប់ឲ្យអ្នកប្រើជាទង់ផង!

⁸ពួកអ្នករស់នៅក្រុងស៊ីដូន និងអើវ៉ាឌ ជាអ្នកចែវសំពៅរបស់អ្នក ទីរ៉ុសអើយ ពួកអ្នកប្រាជ្ញនៅក្នុងអ្នក ពួកគេជាអ្នកបើកសំពៅ។⁹ពួកអ្នកចាស់ៗ ដែលមានបពិសោធន ពីក្រុងកេបាលបានជួយបិតប៉ះ ហើយនាវាទាំងអស់នៅសមុទ្រ និងពួកចែវសំពៅនៅក្នុងចំណោមអ្នក បានបន្តយកទំនិញរបស់អ្នកទៅលក់។

¹⁰ជនជាតិពើស៊ី និងជនជាតិលូឌ និងជនជាតិពូតនៅក្នុងកង‌ទ័ពរបស់អ្នក ពូកអ្នកចម្បាំងរបស់អ្នក។ ពួកគេបានពាក់ព្យួរខែលនិងមួកសឹកនៅក្នុងអ្នក ពួកគេបង្ហាញសេចក្ដីរុងរឿងរបស់អ្នក។¹¹មនុស្សក្រុងអើវ៉ាឌ និងពួកហេឡិច ជាអ្នកការពារនៅលើកំផែងជុំ‌វិញ ហើយមានមនុស្សក្លៀវក្លានៅក្នុងប៉មរបស់អ្នក។ ពួកគេបានពាក់ព្យួរអស់ទាំងខែលរបស់គេនៅជញ្ជាំងជុំ‌វិញអ្នក! ពួកគេបានធ្វើឲ្យបានស្រស់ស្អាត់។

¹²ក្រុងតើស៊ីសជាអ្នកជំនួញជាមួយអ្នក ដោយព្រោះអ្នកមានទ្រព្យ‌សម្បត្តិគ្រប់មុខជាបរិបូរសម្រាប់លក់ គឺរប្រាក់ ដែក ស៊ីវិឡាត និងសំណ។ ពួកគេបានទំនិញហើយលក់សម្រាប់សង្គាម!¹³ពួកយ៉ាវ៉ាន ពួកទូបាល ហើយពួកមែសេកជាអ្នកជំនួញជាមួយអ្នក ពួកគេដូរអ្នកបម្រើ ហើយព្រមទាំងគ្រឿងប្រដាប់លង្ហិនឲ្យបានទំនិញរបស់អ្នក។

¹⁴បេត តូកាម៉ា ពួកគេលក់សេះជិះ សេះចម្បាំង និងលា‌កាត់ឲ្យបានទំនិញរបស់អ្នក។¹⁵មនុស្សមកដេដាន់ដែលធ្វើជំនួញជា‌មួយអ្នក។ ទំនិញបាននៅក្នុងដៃរបស់អ្នក ហើយពួកគេបានបញ្ចូនមកវិញភ្លុក និងឈើគ្រញូងមកឲ្យអ្នកវិញ។

¹⁶អារ៉ាមបានទិញទំនិញពីអ្នកជាច្រើន ពួកគេបានដូរកែវមរកត សំពត់ពណ៌ស្វាយ សំពត់ប៉ាក់ សំពត់ទេសឯកយ៉ាងម៉ដ្ត ផ្កាថ្ម និងត្បូងទទឹមឲ្យបានទំនិញរបស់អ្នក។¹⁷យូដា និងអ្នកនៅអុីស្រា‌អែល ជាអ្នកជំនួញជាមួយអ្នក។ ពួកគេយកស្រូវសាលីពីមីនីត បង្អែម ទឹកឃ្មុំ និងប្រេង ហើយក្រែមមុខសះមកដូរនឹងទំនិញរបស់អ្នក។¹⁸ដាម៉ាសក៏ជួញដូជារបស់អ្នក អ្វីដែលអ្នកធ្វើបាន ដោយព្រោះអ្នកមានទ្រព្យ‌សម្បត្តិគ្រប់មុខ ហើយនិងស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ពីទឹកដីហេលបូន និងរោមចៀមស។

¹⁹ដាន់ និងយ៉ាវ៉ាន គេបានដូរអំបោះនិងទំនិញរបស់អ្នក មានទាំងដែកថែប ឈើអែម និងឫសកន្ធាយ នៅក្នុងទំនិញរបស់អ្នក។²⁰ពួកអ្នកស្រុកដាន់ធ្វើជំនួញជាមួយអ្នក ដោយយកប្រដាប់ប្រដាសម្រាប់សេះចម្បាំងមកលក់ឲ្យអ្នក។²¹ពួកអារ៉ាប់ ហើយពួកអ្នកសឹកនាំនៅទឹកដីកេដារទាំងអស់ ជាអ្នកជំនួញជាមួយអ្នក គេលក់កូនចៀម ចៀមឈ្មោល និងពពែដល់អ្នក។

²²ពួកអ្នកឈ្នួញពីសេបា ហើយពីរ៉ាម៉ា ជាអ្នកជួញក៏ជាអ្នកលក់ គ្រឿងម្ហូបយ៉ាងវិសេស ត្បូងមានតម្លៃ និងមាសដូរនឹងទំនិញរបស់អ្នក។²³ខារ៉ាន ហើយអ្នកកាននេ និងអ្នកអេដែន ព្រមទាំងពួកឈ្នួញនៃដែលមកពីសេបា អាស‌ស៊ើរ និងគីលម៉ាឌ។

²⁴ពួកគេគឺជាឈ្មួញរបស់អ្នក មានសំពត់ពណ៌ខៀវ ហើយប៉ាក់ក្រណាត់ ហើយភួយនៃក្រណាត់ភ្លឺរលោង ក្រហម វេចយ៉ងល្អជាមួយក្រណាត់ យកមកលក់ដូរជាមួយអ្នក។²⁵គ្រប់ទាំងសំពៅរបស់អ្នកតើស៊ីសជាពួកដឹកទំនិញអ្នក អ្នកបានចម្រើនជាពោរ‌ពេញឡើង ហើយបានថ្កុំ‌ថ្កើងយ៉ាងក្រៃ‌លែងនៅកណ្ដាលសមុទ្រនោះ!

²⁶ពួកអ្នកដើរសំពៅរបស់អ្នកបាននាំអ្នកទៅក្នុងសមុទ្រធំ ខ្យល់ពីទិសខាងកើតបានធ្វើឲ្យសំពៅអ្នកបែកធ្លាយ នៅក្នុងកណ្ដាលសមុទ្រ។²⁷ទ្រព្យ‌សម្បត្តិរបស់អ្នក និងរបស់លក់ដូរ ហើយទំនិញរបស់អ្នក ព្រមទាំងពួកជើងឈ្នួល ពួកនាយសំពៅ ពួកបិទពរ និងពួកអ្នកលក់ដូរទំនិញរបស់អ្នក ហើយពួកទាហានដែលនៅក្នុងអ្នក និងបណ្ដា‌ជនទាំងប៉ុន្មានដែលនៅកណ្ដាលអ្នក គេនឹងត្រូវលិចលង់នៅផ្ទៃសមុទ្រ ក្នុងថ្ងៃដែលអ្នកត្រូវអន្តរាយនោះ។

²⁸ក្រុងដែលនៅខាងសមុទ្របានញ័ររន្ធត់ដោយសារសម្រែកពួកអ្នកសំពៅ។²⁹ពួកអ្នកដែលធ្វើការលើសំពៅ ពួកអ្នកជំនួញ និងពួកនាយសំពៅតាមផ្លូវសមុទ្រ គេនឹងឡើងពីនាវារបស់គេមកឈរនៅលើច្រាំង។³⁰ក្រោយមក ពួកគេបានបន្លឺសំឡេងឡើង ឲ្យអ្នកបានឮ ហើយទ្រហោយំដោយយ៉ាងល្វីងជូចត់ ព្រមទាំងបាចធូលីដីទៅលើក្បាល។ ពួកគេដេកននៀលនៅក្នុងផេះ។

³¹ពួកគេនឹងកោរសក់ទំពែកសម្រាប់អ្នក ព្រមទាំងស្លៀក‌ពាក់ធ្មៃ ហើយយំស្តាយអ្នក ដោយចិត្តជូរចត់ ហើយដោយការស្រែកចេញមក។³²ពួកគេកំពុងតែទ្រហោ‌យំ នោះគេនឹងចាប់ផ្តើមទួញទំនួញដោយព្រោះអ្នក គេនឹងទួញថា តើអ្នកណាដូចជាទីរ៉ុស ជាអ្នកដែលបាននាំដល់កន្លែងស្ងាត់នៅក្នុងកណ្ដាលសមុទ្រ?³³ពេលណាទំនិញរបស់អ្នកចេញទៅតាមផ្លូវសមុទ្រ នោះអ្នកបានចម្អែតដល់ជនជាតិជាច្រើន អ្នកបានធ្វើឲ្យពួកស្តេចនៅផែន‌ដីមានជាច្រើនឡើង ដោយ‌សារទ្រព្យ‌សម្បត្តិ និងទំនិញដ៏បរិបូររបស់អ្នក!

³⁴ប៉ុន្តែពេលដែលអ្នកត្រូវអន្តរាយនៅក្នុងសមុទ្រ នោះទំនិញ និងពួកអ្នកទាំងប៉ុន្មានបានធ្លាក់ទៅបាទសមុទ្រជាមួយអ្នកដែរ!³⁵ពួកអ្នកនៅកោះទាំងនោះមានសេចក្ដីរន្ធត់ពីដំណើរអ្នក ហើយពួកស្តេចភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ក៏មានមុខភ័យ!³⁶ពួកអ្នកជំនួញនៃមនុស្សទាំងនោះ គេធ្វើហូចដាក់អ្នក អ្នកបានត្រឡប់ជាទីស្ញែង‌ខ្លាច ហើយលែងមានជារៀងរហូតតទៅ»។

28

¹បន្ទាប់មក ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរប្រាប់ស្ដេចក្រុងទីរ៉ុសទៅ ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចិត្តអ្នកព្រហើនណាស់! អ្នកហាននិយាយថា «ខ្ញុំជាព្រះ! ខ្ញុំគង់លើបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ ដែលស្ថិតនៅកណ្ដាលសមុទ្រ!» ទោះបីជា អ្នកជាមនុស្សមិនមែនជាព្រះទេ អ្នកធ្វើចិត្តខ្លួនឲ្យស្មើនឹងចិត្តរបស់ព្រះ‌³អ្នកគិតខ្លួនថា មានប្រាជ្ញាជាងដានី‌យ៉ែល ហើយថាគ្មានការអ្វីលាក់កំបាំងចំពោះអ្នកឡើយ!

⁴អ្នកបានខំធ្វើឲ្យខ្លួនមានទ្រព្យ‌សម្បត្តិ ដោយប្រាជ្ញា និងជំនាញរបស់អ្នក ហើយទទួលបានមាសប្រាក់ដាក់ក្នុងឃ្លាំងរបស់អ្នក។⁵អ្នកមានប្រាជ្ញាជាមួយការរកសុី ហើយសម្បត្តិក៏ចម្រើនឡើងដូច្នេះចិត្តអ្នកបានមានអំណួត ដោយសារទ្រព្យ‌សម្បត្តិរបស់អ្នក។

⁶ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលថា ដោយព្រោះ អ្នកបានធ្វើចិត្តរបស់អ្នក ដូចជាចិត្តរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់⁷យើងនឹងនាំជនជាតិដទៃ គឺជាពួកអ្នកគួរស្ញែង‌ខ្លាចពីគ្រប់ជនជាតិមកលើអ្នក។ ពួកគេនឹងហូតដាវទៅទាស់នឹងភាពស្រស់ស្អាតនៃប្រាជ្ញារបស់អ្នក ហើយពួកគេនឹងប្រមាថក្តីរុងរឿងរបស់អ្នក។

⁸ពួកគេនឹងវាយទម្លាក់អ្នកទៅក្នុងរណ្ដៅ អ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ ដោយគេចាក់ទម្លុះនៅកណ្ដាលសមុទ្រ។⁹តើអ្នកហ៊ាននិយាយថា «ខ្ញុំគឺជាព្រះ» នៅចំពោះមុខអ្នកដែលចង់សម្លាប់អ្នកឬទេ? អ្នកគឺជាមនុស្សមិនមែងជាព្រះជាម្ចាស់ទេ ហើយអ្នកស្ថិតនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពេជ្ឈ‌ឃាត។¹⁰អ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ដោយដៃអ្នកមិនបានកាត់ស្បែក ដែលជាជនជាតិផ្សេង ដ្បិតយើងបានប្រកាសការនេះ នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ»។

¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំម្តងទៀតប្រាប់ថា¹²«កូនមនុស្សអើយ ចូរលើកបទទំនួញអំពីស្ដេចក្រុងទីរ៉ុស ហើយប្រាប់ស្ដេចនោះថា ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អ្នកជាគំរូពេញលក្ខណៈ អ្នកពោរ‌ពេញទៅដោយប្រាជ្ញា ហើយល្អដាច់គេបំផុត។¹³អ្នកស្ថិតនៅអេដែន ជាសួននៃព្រះ‌ជាម្ចាស់។ មានត្បូងគ្រប់មុខនៅលើខ្លួនអ្នក គឺត្បូងទទឹម ត្បូងជម្ពូ‌រ័ត្ន ត្បូងពេជ្រ ត្បូងប៊ុត‌លឿង ត្បូងដៃ‌រគៀម ត្បូងមណី‌រ័ត្ន ត្បូងកណ្ដៀង ត្បូងនិល‌រ័ត្ន ហើយមរកត។ កន្លែងអង្គុយរបស់អ្នកបានគឺបានធ្វើពីមាស។ វាជាថ្ងៃដែលអ្នកបានបង្កើ ហើយថ្ងៃនោះវាបានរៀបចំជាស្រេច។

¹⁴យើងបានតាំងអ្នកឡើងនៅលើភ្នំបរិសុទ្ធនៃព្រះដូចជាចេរូប៊ីន ដែលយើងបានចាក់ប្រេងតាំងសម្រាប់ឲ្យការពារដល់មនុស្សលោក។ អ្នកក៏បានដើរទៅមកនៅកណ្ដាលត្បូងភ្លឺចាំងល្អ។¹⁵អ្នកបានគ្រប់លក្ខណ៍ក្នុងគ្រប់ផ្លូវរបស់អ្នក តាំងពីថ្ងៃដែលអ្នកបានកើតមកម្លេះ រហូតដល់ពេលដែលឃើញមាន សេចក្ដីទុច្ចរិតនៅក្នុងអ្នក។

¹⁶តាមការរីកចម្រើននៃជំនួញរបស់អ្នក នាំឲ្យអ្នកពោរ‌ពេញដោយអំពើឃោរ‌ឃៅ និងអំពើបាប។ ដូច្នេះយើងដេញអ្នកចុះពីភ្នំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យអ្នកក្លាយទៅជាមនុស្សសាមញ្ញ ហើយយើងនឹងបំភ្លាញឯង ចេរូប៊ីនដែលជាអ្នកការពារអើយ យើងដេញអ្នកចេញពីចំណោមថ្មដ៏ភ្លឺផ្លេក។¹⁷អ្នកមានចិត្តព្រហើន ព្រោះតែរូបសម្បត្តិដ៏ល្អស្អាតរបស់ខ្លួន អ្នកបានធ្វើឲ្យខ្លួនអាប់ប្រាជ្ញា ព្រោះតែភាពរុងរឿងរបស់អ្នក។ យើងបញ្ជូនអ្នកឲ្យមកលើផែនដី។ យើងធ្វើទោសអ្នកឲ្យស្ដេចទាំងឡាយ ឲ្យឃើញអ្នក។

¹⁸អ្នកបានបង្អាប់អស់ទាំងទីបរិសុទ្ធរបស់អ្នក ដោយអំពើទុច្ចរិតដ៏បរិបូររបស់អ្នក ហើយដោយសេចក្ដីទុច្ចរិតនៃការជួញប្រែរបស់អ្នក ហេតុនោះ យើងបានធ្វើឲ្យមានភ្លើង ចេញពីកណ្ដាលអ្នកមក ភ្លើងនោះបានឆេះបំផ្លាញអ្នក។ យើងបានឲ្យអ្នកទៅជាផេះនៅលើផែន‌ដី នៅចំពោះភ្នែកនៃអស់អ្នកដែលឃើញអ្នក។¹⁹ពួកអ្នកដែលស្គាល់ក្នុងចំណោមអ្នកនឹងងឿង‌ឆ្ងល់ពីអ្នក ពួកគេភ័យតក់‌ស្លុត ហើយអ្នកនឹងមិនចង់ជួបបែបនេះជារៀង រហូតទៅ»។

²⁰បន្ទាប់មក ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²¹«កូនមនុស្សអើយ ចូរត្រៀមខ្លួនដើម្បីទាស់ជាមួយស៊ីដូន ហើយថ្លែងព្រះបន្ទូលទាស់នឹងទីក្រុងនោះ។²²ពោលថាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! ស៊ីដូនអើយ យើងទាស់នឹងអ្នក ហើយយើងនឹងបានតម្កើងឡើងនៅកណ្ដាលអ្នក ហើយគេនឹងដឹងថាយើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ កាលដែលយើងបានសម្រេច សេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ដល់អ្នក។ យើងនឹងបានញែកជាបរិសុទ្ធនៅក្នុងអ្នក។

²³យើងនឹងចាត់អាសន្ន‌រោគទៅក្នុងវា និងឈាមទៅគ្រប់ផ្លូវរបស់វា ពួកអ្នកដែលត្រូវរបួសនឹងដួលនៅកណ្ដាលវា ដោយមានដាវគ្របសង្កត់នៅគ្រប់ទិស នោះគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។²⁴បន្ទាប់មក លែងមានមុតបន្លាហើយឈឺចាប់ដល់កូនចៅស្រា‌អែល ពីអ្នកដែលនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញក្រុង ដែលគេធ្លាប់មើល‌ងាយដល់មនុស្សក្នុងក្រុងទៀតហើយ ពួកគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ!

²⁵ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ពេលយើងបានប្រមូលពួកវង្សអុីស្រា‌អែល មកពីគ្រប់ជនជាតិ ដែលគេត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយទៅនោះ ហើយយើងបានញែកពួកគេចេញ ចំពោះភ្នែកនៃជនជាតិដទៃ ពួកគេនឹងអាស្រ័យនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន ដែលយើងបានឲ្យដល់យ៉ាកុបជាអ្នកបម្រើយើង។²⁶ក្រោយមក ពួកគេនឹងរស់នៅក្នុងក្រុង នោះដោយសុខ‌សាន្ត គេនឹងសង់ផ្ទះ ព្រមទាំងដាំដំណាំទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងអាស្រ័យនៅដោយសុខ‌សាន្តផង ក្នុងកាលដែលយើងសម្រេចសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ដល់ពួកអ្នកនៅជុំ‌វិញដែលបានប្រព្រឹត្ត នឹងគេដោយសេចក្ដីមើល‌ងាយ គេនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ របស់ពួកគេ!»

29

¹នៅឆ្នាំទីដប់ ខែទីដប់ និងថ្ងៃទីដប់ពីរ នៃខែនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ ត្រៀមខ្លួនដើម្បីទាស់ជាមួយផារ៉ោន ជាស្ដេចនៃអេស៊ីប ហើយថ្លែងពាក្យក្នុងនាមយើងប្រឆាំងនឹងស្ដេចនោះ រួមទាំងប្រជា‌ជនអេស៊ីបផងដែរ។³សូមប្រកាសថា ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ មើល៍! ផារ៉ោនជាស្ដេចនៃអេស៊ីបអើយ យើងទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នក។ អ្នកជាសត្វសមុទ្រធំសម្បើម ដេកនៅតាមដៃទន្លេ ហើយពោលថា «ទន្លេនេះគឺយើងជាម្ចាស់វា។ យើងបង្កើតទន្លេនេះសម្រាប់ខ្លួនយើង»។

⁴ដ្បិតយើងនឹងឃ្លុំមាត់របស់អ្នក យើងយកត្រីនៅតាមទន្លេមកដាក់នឹងជញ្ជីងរបស់អ្នក យើងនឹងអូសអ្នកចេញពីក្នុងទឹកទន្លេ ដោយមានត្រីនៅជាប់នឹងស្រកាអ្នកទៅជាមួយផង។⁵យើងនឹងបោះអ្នកចោលក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន អ្នកហើយនិងត្រីទាំងអស់ដែលចេញពីទន្លេដាក់ជញ្ជីងផង។ អ្នកនឹងធ្លាក់ទៅនៅទីវាល ឥតដែលបានប្រមូលផ្តុំគ្នាទៀតឡើយ។ យើងបានឲ្យអ្នកទៅជាអាហារ ដល់អស់ទាំងសត្វនៅផែនដី ហើយនិងឲ្យសត្វដែលហើរនៅលើអាកាសផងដែរ។

⁶ក្រោយមក ប្រជា‌ជនទាំងអស់នៅស្រុកអេស៊ីបនឹងទទួលស្គាល់ថា យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ ពីព្រោះពួកគេធ្លាប់បានដូចជាដើមត្រែង ដែលកូនចៅអុីស្រា‌អែលយកធ្វើជាបង្អែក។⁷នៅពេលពួកគេតោងអ្នកដោយដៃគេ ស្រាប់តែអ្នកបាក់ ហើយធ្វើឲ្យពួកគេមុតដៃ ដាច់រហូតដល់ស្មា ហើយនៅពេលពួកគេផ្អែកលើអ្នក តែអ្នកបែរជាដូលចុះមក ហើយធ្វើឲ្យពួកគេថ្លោះចង្កេះ។

⁸ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ មើល! យើងនឹងយកដាវមកទាស់និងអ្នក។ យើងនឹងកាត់ទាំងមនុស្សហើយនិងសត្វពីអ្នកចេញ។⁹ដូច្នេះ ទឹកដីអេស៊ីបនឹងត្រូវហិន‌ហោច ក្លាយជាគំនរបាក់បែក។ ក្រោយមកគេនឹងស្គាល់យើងថាជាព្រះអម្ចាស់ តាមរៈម្ចាស់នៃសមុទ្រដែលបានថ្លែងប្រាប់ «ទន្លេគឺជារបស់យើង ដ្បិតយើងគឺជាអ្នកបង្កើតវាមក»។¹⁰ដូច្នេះមើល! យើងនឹងទាស់នឹងអ្នកហើយនិងទន្លេរបស់អ្នកផង ដ្បិតយើងនឹងប្រគល់ទឹកដីរបស់អេស៊ីបដែលខូច‌បង់អស់រលីង តាំងពីក្រុងមីគដូល រហូតដល់ក្រុងស៊ីយេន និងព្រំ‌ប្រទល់ទឹកដីអេត្យូ‌ពី។

¹¹នឹងគ្មានជើងមនុស្ស ំហើយគ្មានជើងសត្វណាដើរកាត់ទឹកដីនោះឡើយ ក៏នឹងគ្មានអ្នកណាអាស្រ័យនៅផង។ ក្នុងនៅរវាងសែសិបឆ្នាំ។¹²ដ្បិត យើងនឹងធ្វើឲ្យទឹកដីអេស៊ីបទទៅជាទីស្ងាត់‌ច្រៀប នៅកណ្ដាលអស់ទាំងទឹកដីស្ងាត់ជ្រងំ និងទីក្រុងនានានៅស្ងាត់‌ច្រៀបអស់សែសិបឆ្នាំ នៅកណ្ដាលអស់ទាំងទីក្រុងដែលខូច‌បង់នោះ យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកជនជាតិអេស៊ីបឲ្យទៅនៅកណ្ដាលអស់ទាំងជនជាតិផ្សេងៗ ហើយបែងចែកគេទៅក្នុងទឹកដីនោះ»។

¹³ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានបន្ទូលដូចនេះ ដល់ផុតពីសែសិបឆ្នាំទៅ យើងនឹងប្រមូលពួកជនជាតិអេស៊ីប ពួកគេបានត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយ។¹⁴យើងនឹងស្តាសំណាងពួកអេស៊ីបហើយនាំអ្នកជាឈ្លើយឲ្យមកវិញ ហើយឲ្យគេត្រឡប់ទៅស្រុកដីប៉ាត្រូស ជាទីកំណើតរបស់ខ្លួន គេនឹងបានជានគរយ៉ាងតូចនៅទីនោះ។

¹⁵វានឹងបានតូចទាបជាងអស់ទាំងនគរផ្សេងៗ ហើយឥតដែលមានអ្នកណាលើកវាឡើងខ្ពស់ជាងនគរឯទៀតដែរ។ យើងនឹងធ្វើឲ្យអន់ថយ ដើម្បីមិនឲ្យគេគ្រប់‌គ្រងលើជនជាតិដទៃទៀតឡើយ។¹⁶ជនជាតិអេស៊ីបនឹងគ្មានហេតុតទៅទៀតទេ ដើម្បីនឹងគ្រប់គ្រងទៅលើទឹកដីរបស់អុីស្រា‌អែល។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងរំឭកពីអំពើទុច្ចរិតដែលអុីស្រាអែលបានធ្វើ ដ៏ជាពេលដែលគេងាកបែរដើម្បីរកជំនួយពីអេស៊ីបវិញ។ គេនឹងដឹងថាយើងគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ»។

¹⁷នៅឆ្នាំទីម្ភៃប្រាំពី ខែទីមួយនៃឆ្នាំនោះ ដែលព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា¹⁸«កូនមនុស្សអើយ នេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូនបានឲ្យកង‌ទ័ពរបស់ខ្លួនធ្វើការ‌ងារបម្រើយ៉ាងធំ ទាស់នឹងក្រុងទីរ៉ុស។ គ្រប់ទាំងក្បាលត្រូវកៅស៊ូរហូតដល់ទំពែក ហើយគ្រប់ទាំងស្មាត្រូវរបក។ ប៉ុន្តែ ស្តេចព្រមទាំងពួកពល‌ទ័ពឥតបានទទួលកម្រៃអ្វីពីក្រុងទីរ៉ុស សម្រាប់ការដែលខ្លួនបានទាស់នឹងទីក្រុងនោះឡើយ។

¹⁹ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល! យើងនឹងឲ្យទឹកដីអេស៊ីបដល់នេប៊ូ‌ក្នេសា ជាស្តេចបាប៊ីឡូន ស្តេចនោះនឹងដឹក‌នាំពួកជនទាំង‌ឡាយរបស់ទឹកដីនោះ ទៅជាឈ្លើយ ហើយយកទ្រព្យសម្បត្តិ និងរឹបអូសយកធ្វើជារបស់ពួកគេផង។²⁰យើងបានឲ្យទឹកដីអេស៊ីបដល់គេ ជាថ្លៃឈ្នូលនៃការដែលគេបានបម្រើ ពីព្រោះគេបានធ្វើការនោះបម្រើដល់យើង នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។

²¹នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងឲ្យស្នែងមួយប៉ិចឡើង សម្រាប់ដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែល ហើយយើងនឹងអ្នកនិយាយនៅកណ្ដាលចំណោមពួកគេ នោះគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

30

¹ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា៖²កូនមនុស្សអើយ! ចូលថ្លែងពាក្យយើងប្រាប់គេថា ព្រះអម្ចាស់ដល់ជាដ៏ព្រះមានព្រះបន្ទូលបែបនេះ ចូលទុក្ខសោក «ទុក្ខវេទនានោះនឹងមកដល់ថ្ងៃ។³ថ្ងៃនោះជិតមកដល់ហើយ។ ថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់ជិតមកដល់ហើយ។ គឺវាជាថ្ងៃដែលមានពពក ជាពេលកំណត់របស់ប្រជា‌ជាតិ។

⁴ក្រោយមក ដាវនឹងមកសម្លាប់អេស៊ីប ហើយទុក្ខវេទនានឹងកើតមាននៅទឹកដីអេត្យូ‌ពី ពេលដែលជន‌ជាតិអេស៊ីបនឹងត្រូវគេសម្លាប់រង្គាល សត្រូវរឹបអូសយកសម្បត្តិរបស់ស្រុកអេស៊ីប ព្រមទាំងកម្ទេចទឹកដីផង។⁵អ្នកអេត្យូ‌ពី អ្នកស្រុកពូត អ្នកស្រុកលូឌ ពួកកូនកាត់ទាំងប៉ុន្មាន និងអ្នកស្រុកគូប ព្រមទាំងប្រជា‌ជនរបស់យើងផ្ទាល់ ពួកគែនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ។

⁶ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលការនេះ ដូច្នេះអ្នកណាដែលគាំទ្រអេស៊ីបនឹងត្រូវដូលចុះ ហើយអំណាចអួត‌អាងរបស់អេស៊ីបក៏ត្រូវរលាយសូន្យទៅដែរ។ ចាប់តាំងពីក្រុងមីគដូល រហូតដល់ក្រុងស៊ីយេន នឹងត្រូវវិនាសទៅដែរដោយមុខដាវ នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់។⁷ពួកគេនឹងត្រូវស្ងាត់‌ច្រៀប នៅក្នុងទឹកដីនោះ ដែលត្រូវចោលស្ងាត់អស់ទាំងទីក្រុងរបស់គេ នឹងនៅក្នុងពួកទីក្រុងផ្សេងក៏ត្រូវខូច‌បង់ដែរ។

⁸ក្រោយមក ពួកគេនឹងទទួលស្គាល់ថា យើងពិតជាព្រះ‌អម្ចាស់ ពេលណាយើងដុតទឹកដីអេស៊ីប ហើយពេលពួកអ្នកជួយត្រូវបានបំផាញ។⁹នៅថ្ងៃយើងដាក់ទោសស្រុកអេស៊ីប យើងនឹងចាត់អ្នកឲ្យធ្វើដំណើរតាមសំពៅ នាំដំណឹងទៅប្រាប់អ្នកនៅអេត្យូ‌ពី ធ្វើឲ្យពួកគេភ័យតក់‌ស្លុត។ ដ្បិត ចូរមើល៍! ថ្ងៃនោះកំពុងមកដល់ហើយ។

¹⁰ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលបែបនេះ យើងនឹងធ្វើឲ្យបញ្ចាប់នៃជនជាតិអេស៊ីប ដោយ‌សារដៃរបស់នេប៊ូ‌ក្នេសាជាស្តេចបាប៊ីឡូន។¹¹ស្តេចនេប៊ូ‌ក្នេសា ហើយនិងកង‌ទ័ពនៅជាមួយទ្រង់ មានការភ័យខ្លាចដល់ជនជាតិទាំងឡាយ នាំគ្នាមកកម្ទេចទឹកដី ពួកគេបានដកដាវរបស់គេវាយប្រហារអេសុីប ហើយផែនដីនេះពេញទៅដោយមនុស្សស្លាប់។

¹²យើងនឹងធ្វើឲ្យដៃទន្លេនីលរីងស្ងួត ហើយយើងនឹងប្រគល់ទឹកដីនោះទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សអាក្រក់។ យើងនឹងធ្វើឲ្យទឹកដី ហើយពេញទៅដោយការបំផាញពីដៃនៃដទៃ យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់បានថ្លែងពាក្យទាំងនោះ»។

¹³ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងនឹងបំផាញរូបព្រះទាំងនោះ ហើយយើងនឹងបំបាត់រូបព្រះក្លែង‌ក្លាយពីក្រុងណូប។ ពេលនោះ ក្នុងទឹកដីអេស៊ីបនឹងលែងមានអ្នកដឹកនាំ ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យមានការភ័យខ្លាចនៅទឹកដីអេស៊ីប។¹⁴ក្រោយមក យើងនឹងបំផ្លាញក្រុងប៉ាត្រុស យើងនឹងដុតកម្ទេចក្រុងសូអាន ហើយដាក់ទោសក្រុងនរ។

¹⁵ដ្បិត យើងនឹងចាក់កំហឹងរបស់យើងលើក្រុងស៊ីន ជាក្រុងដែលមានកំពែងរឹង‌មាំរបស់ទឹកដីអេស៊ីប យើងនឹងដកជីវិតប្រជា‌ជនដ៏ច្រើននៅក្រុងនរ។¹⁶ក្រោយមកយើងនឹងដុតទឹកដីអេស៊ីប ក្រុងស៊ីននឹងភ័យតក់‌ស្លុត ក្រុងនរនឹងត្រូវខ្មាំងឡោម‌ព័ទ្ធ ហើយក្រុងណូបនឹងប្រឈរមុខជាមួយខ្មាំងសត្រូវរាល់ថ្ងៃ។

¹⁷ពួកយុវជននៅក្រុងអាវេន និងក្រុងពីបែ‌សែត នឹងដួលស្លាប់ដោយមុខដាវ ហើយអ្នកក្រុងទាំងនោះនឹងត្រូវខ្មាំងកៀរយកទៅជាឈ្លើយ។¹⁸ក្នុងក្រុងតាហា‌ពេនេស ថ្ងៃប្រែជាងងឹត ពពកអាប់‌អួគ្របដណ្ដប់ពាស‌ពេញក្រុង នៅពេលដែលយើងបំបាក់នឹមរបស់ទឹកដីអេស៊ីប គឺជាពេលដែលអំណាចអួត‌អាងរបស់ពួកគេ ត្រូវរលាយសូន្យ។¹⁹យើងនឹងធ្វើទោសដោយការជំនុំជម្រះ មកលើអេស៊ីប ដូច្នេះ ពួកគេនឹងទទួលស្គាល់ថា យើងពិតជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

²⁰ក្រោយមក បានចូលមកដល់ នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់មួយ ខែទីមួយ ថ្ងៃទីប្រាំពីនៃខែនោះ ហើយព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²¹«កូនមនុស្សអើយ យើងបានកាច់បំបាក់ដៃ របស់ផារ៉ោន ដែលជាស្ដេចរបស់អេស៊ីប។ មើល៍! គ្មាននរណារុំរបួស ឬដាក់ថ្នាំឲ្យ ហើយក៏គ្មាននរណាយកក្រណាត់មកចងអប ដើម្បីឲ្យស្ដេចនេះអាចកាន់ដាវបាន។

²²ហេតុនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះបានមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរមើល៍ យើងទាស់នឹងផារ៉ោន ជាស្តេចស្រុកអេស៊ីប។ ដ្បិតយើងនឹងបំបាក់ដៃវាទាំងសងខាង គឺដៃដែលនៅមាំ និងដៃដែលបាក់ហើយនោះ ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យដាវធ្លាក់ចុះពីដៃ។²³ក្រោយមក យើងនឹងរំលាយជន‌ជាតិអេស៊ីបក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិនានា យើងនឹងកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកគេឲ្យទៅទឹកដីផ្សេងៗ។²⁴យើងនឹងចម្រើនកម្លាំងដៃស្តេចបាប៊ីឡូន ហើយដាក់ដាវយើងទៅក្នុងដៃស្តេច តែយើងនឹងបំបាក់ដៃទាំងពីររបស់ផារ៉ោន។ ហើយស្ដេចស្រុកអេស៊ីបនឹងស្រែកថ្ងូរនៅចំពោះមុខស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ជាមួយសេចក្តីស្លាប់ជិតនកដល់។

²⁵ដ្បិតយើងនឹងពង្រឹងកម្លាំងរបស់ស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ក្នុងពេលដៃរបស់ស្ដេចផារ៉ោនទាំងពីបានធ្លាក់ចុះ។ រួចហើយពួកគេនឹងសឹងថា យើងពិតជាព្រះ‌អម្ចាស់ ពេលយើងប្រគល់ដាវរបស់យើងឲ្យស្ដេចទឹកដីបាប៊ី‌ឡូន ហើយពេលស្ដេចនេះលើកដាវតម្រង់ទៅរកអេស៊ីប។²⁶ដូច្នេះ យើងនឹងរំលាយជន‌ជាតិអេស៊ីបក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិផ្សេងៗ យើងនឹងតាមប្រហារពួកគេទៅគ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់។ ហើយពួកគេនឹងដឹងថា យើងពិតជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

31

¹ក្រោយ មកដល់នៅ ក្នុងឆ្នាំទីដប់មួយ ខែទីបី ថ្ងៃទីមួយនៅក្នុងខែនោះ ដែលព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរប្រាប់ដល់ផារ៉ោន ស្តេចប្រទេសអេស៊ីប ហើយនិងពួកបរិវានៅជុំវិញសេ្ត យ៉ាងច្រើន ក្នុងភាពធំសម្បើម តើអ្នកធៀបដូចជាអ្វី?

³ចូរមើល! អាសុីរីដូចជាដើមតាត្រៅនៅលើភ្នំលីបង់ ដែលបែកមែកសាខា និងមានម្លប់ដ៏ត្រជាក់ ហើយដើមតាត្រៅនោះលូតទៅខាងលើ ចុងវាខ្ពស់ក៏ខ្ពស់ឡើងដែរ។⁴ទឹកទន្លេធ្វើឲ្យវាដុះខ្ពស់ឡើង ទឹកនៅទីជម្រៅធ្វើឲ្យវាធំឡើង។ ហើយទឹកទន្លេនោះដ៏ហូរជុំ‌វិញតំបន់នោះ រួចបែកជាដៃទន្លេ ដោយហូរទៅស្រោចស្រព ដើមឈើទាំងប៉ុន្មាននៅតាមទីវាលដែរ។

⁵ដូច្នេះហើយ បានជាវាធំនិងលូតខ្ពស់ជាង អស់ទាំងដើមឈើនៅទីវាលនោះ និងមែកវាចម្រើនជាច្រើនឡើង ហើយក៏លូតចេញវែង ដោយមានទឹកជាច្រើន ដូច្នេះហើយបានជាធ្វើឲ្យបែកមែកកាន់តែច្រើន។⁶អស់ទាំងសត្វហើរលើអាកាស បានធ្វើសម្បុកនៅមែកវា ហើយគ្រប់ទាំងសត្វនៅដី បានបង្កើតកូននៅក្រោមដើមវាដែរ។ ហើយប្រជាជាតិនានា ក៏អាស្រ័យនៅក្រោមម្លប់របស់កើមនោះដែរ។⁷ដ្បិត ដោយសារតែសម្រស់ដ៏ស្អាត់និងភាពធំអស្ចារ្យហើយមានមែកវែង ដ្បិត ឫសរបស់វាបាននៅក្បែរផ្លូវទឹក។

⁸ដើមតាត្រៅនៅដែលក្នុងសួនរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងវាបានទេ។ ចំណែកឯដើមគគីរ ឬដើមកកោះ ក៏មិនអាចផ្ទឹមស្មើនឹងវាដែរ។ គឺគ្មានដើមឈើណាក្នុងសួនរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលល្អនិងមានភាពស្រស់ស្អាត់ដូចវាដែរ។⁹យើងបានតុប‌តែងវាឲ្យមានមែកជាច្រើន ដើមឈើទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងសួនអេដែន ដែលជាសួនរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់នាំគ្នាច្រណែននឹងវាណាស់។

¹⁰ដូច្នេះហើយ យើងគឺជាព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានបន្ទូលដូច្នេះ ដោយព្រោះដើមតាត្រៅនេះមានកម្ពស់ខ្ពស់ណាស់ ចុងរបស់វាលូតឡើងកប់ពពក ហើយចិត្តរបស់វាក៏ព្រហើនដែរ។¹¹យើងបានប្រគល់វាទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់មេដឹកនាំនៃប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ អ្នកនោះនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះវា តាមអំពើអាក្រក់របស់វា។ យើងបានបោះបង់វាចោលហើយ។

¹²ជនបរទេសដែលជាអ្នកសាហាវជាងគេទាំងអស់ក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ បានកាប់ដើមឈើនោះ រួចទុកចោល។ មែករបស់វារលំបាក់ទៅលើតំបន់ភ្នំ និងជ្រលងភ្នំទាំងអស់។ ចំណែកមែកតូចៗរបស់វាបាក់ធ្លាក់ទៅតាមជ្រោះទាំង‌ឡាយ នៅក្នុងទឹកដីនោះ។ ដ្បិតជនជាតិទាំងនោះដែលនៅផែនដីនាំគ្នាចាកចេញពីម្លប់របស់វា ហើយបោះបង់វាចោល។

¹³សត្វស្លាបទាំងអស់នោះដែលរស់តាមមែកឈើបាក់បែក បាននាំគ្នាមកទំនៅតាមមែករបស់វា ហើយសត្វផ្សេងឯទៀតដែលនៅទីវាលក៏មកស្នាក់អាស្រ័យនៅ តាមមែករបស់វាដែរ។¹⁴ការទាំងនេះកើតឡើង ដើម្បីកុំឲ្យដើមឈើដែលដុះក្បែប្រភពទឹកនឹងលូតខ្ពស់ ហើយចាក់ឬសទៅឆ្ងាយជាងដើមឈើដែលខ្ពស់ផ្សេងទៀត ហើយក៏គ្មានដើមណាផ្សេងដែលដុះក្បែប្រភពទឹកអាចលូតខ្ពស់បែបនោះឡើយ។ ពីព្រោះដើមទាំងនោះនឹងត្រូវស្លាប់ ធ្លាក់ទៅបាតដី រួមជាមួយអស់អ្នកដែលចុះទៅក្នុងរណ្ដៅ។

¹⁵ព្រះ‌ជា‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ នៅថ្ងៃដែលដើមតាត្រៅចុះទៅស្ថានមច្ចុរាជ យើងបានឲ្យធម្ម‌ជាតិកាន់ទុក្ខ។ ព្រោះតែដើមតាត្រៅនោះងាប់ យើងបានបិទប្រភពទឹកនៅក្រោមដី និងទប់ទឹកសមុទ្រ។ យើងនឹងរក្សាទឹកដ៏ធំនេះ ហើយយើងនឹងនាំភាពសោយសោកទៅលើភ្នំលីបង់សម្រាប់គាត់។ ដូច្នេះដើមឈឺទាំងអស់នៅទីវាលនឹងកាន់ទុក្ខដោយសារតែវា។

¹⁶យើងបានធ្វើឲ្យប្រជា‌ជាតិទាំងនោះញ័ររន្ធត់ នៅពេលឮសម្លេងដើមតាត្រៅនោះរលំចុះ ពេលយើងទម្លាក់វាទៅស្ថានមច្ចុរាជ ជាមួយអស់អ្នកដែលធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅ។ ដូច្នេះ យើងនឹងធ្វើ ឲ្យដើមឈើទាំងប៉ុន្មាននៅអេដែនមានទំនុកចិត្ត ព្រមទាំងដើមឈើដែលតូចៗនៅលើផែនដីផង។ ការនេះជាជម្រើសដ៏ល្អបំផុត ដែលដើមឈើដុះលីបង់ ដើមឈឺដែលផឹកទឹក។

¹⁷ដ្បិត ដើមឈើទាំងនោះក៏ធ្លាក់ចុះទៅស្ថានមច្ចុរាជ ទៅជាមួយអស់អ្នកដែលស្លាប់ដោយមុខដាវដែរ ព្រោះដើមឈើទាំងនោះជាបក្ស‌សម្ព័ន្ធ ដែលស្ថិតនៅក្រោមម្លប់របស់ដើមតាត្រៅ ក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ។¹⁸ក្នុងចំណោមដើមឈើនៅអេដែន តើមានដើមណារុងរឿងឧត្ដុង្គ‌ឧត្ដមដូចអ្នក? ដ្បិត យ៉ាងនេះក្ដី ក៏អ្នកនឹងត្រូវគេទម្លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅដូចដើមឈើឯទៀតៗដែរ អ្នកនឹងវិនាសជាមួយពួកទមិឡ ជាមួយអស់អ្នកដែលស្លាប់ដោយមុខដាវ។ នេះគឺស្ដេចផារ៉ោន និងប្រជា‌ជនដ៏ច្រើនឥតគណនារបស់ខ្លួន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ»។

32

¹ក្រោយមកវាបានកើតឡើង នៅឆ្នាំទីដប់ពីរ ខែទីដប់ពីរ ថ្ងៃទីមួយ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរផ្តើមពាក្យទំនួញទាក់ទងនឹងផារ៉ោន ជាស្តេចរបស់អេសុីប ហើយប្រាប់ថា អ្នកប្រៀបដូចជាសិង្ហស្ទាវរបស់ជនជាតិទាំងឡាយ ប៉ុន្តែ អ្នកដូចជាសត្វសម្បើមនៅក្នុងសមុទ្រ អ្នកបានធ្លាយចេញមកជា‌មួយទន្លេ ហើយបានធ្វើឲ្យទឹកខ្វល់ឡើងដោយជើងអ្នក ព្រមទាំងឲ្យទន្លេរបស់អ្នកល្អក់ដែរ។

³ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ ដូច្នោះយើងនឹងបោះសំណាញ់របស់យើងទៅលើអ្នក ដែលប្រជុំគ្នាមានចំនួនមនុស្សច្រើន ហើយពួកគេនឹងលើលឡើងដោយអ្នកជាប់ក្នុងសំណាញ់របស់យើង។⁴យើងនឹងបោះបង់អ្នកទៅលើដី។ ហើយនឹងបោះអ្នកឲ្យនៅកណ្ដាលវាល យើងនឹងឲ្យសត្វត្មាតមកពីមេឃចោម‌រោមអ្នក ហើយឲ្យសត្វសាហាវទាំងអស់នៅលើផែនដីនឹងស្កប់ចិត្តក្នុងការស៊ីអ្នកផងដែរ។

⁵ដ្បិត យើងនឹងយកសាច់អ្នកទៅដាក់នៅលើភ្នំ ហើយយើងបំពេញជ្រលងភ្នំជាមួយដង្កូវពេញសោយសាកសពដែរ។⁶ក្រោយមក យើងនឹងចាក់ស្រោចឈាមអ្នកនៅលើភ្នំ ហើយតាមស្ទឹង និងគ្រែជាច្រើននឹងពេញទៅដោយឈាមរបស់អ្នក។

⁷ក្រោយពេលយើងពន្លត់ចង្កៀងអ្នក យើងនឹងបិតបាំងផ្ទៃមេឃ ឲ្យផ្កាយប្រែជាងងឹត យើងនឹងដាក់ពពកបិតបាំងពន្លឺព្រះ‌អាទិត្យ ហើយឲ្យព្រះ‌ច័ន្ទលែងមានពន្លឺទៀត។⁸អស់ទាំងតួពន្លឺនៅលើមេឃ យើងនឹងធ្វើឲ្យងងឹតលើអ្នក ហើយយើងនឹងដាក់ភាពងងឹតនៅលើផែនដី នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

⁹ដូច្នោះ យើងនឹងធ្វើឲ្យស្រយុតចិត្តនៃមនុស្សជាច្រើន ក្នុងទឹកដីដែលអ្នកមិនបានដឹង ពេលយើងនាំទៅដាក់ក្នុងស្រុករបស់អ្នក ទៅកណ្ដាលប្រជាជាតិ ក្នុងទឹកដីជាច្រើនទៀតដែលអ្នកមិនបានស្គាល់។¹⁰យើងនឹងធ្វើឲ្យជនជាតិជាច្រើនតក់‌ស្លុត ខ្វល់ខ្វាយពីអ្នក។ ស្ដេចរបស់ពួកគេភ័យខ្លួននឹងញ័រ‌រន្ធត់ខ្វល់ខ្វាយពីអ្នក ពេលយើងក្រវីដាវរបស់យើងនៅមុខពួកគេ។ គ្រប់ពេលវេលា គ្រប់គ្នានឹងភ័យញាប់‌ញ័រដោយព្រោះតែអ្នក នៅថ្ងៃនៃសេចក្តីស្លាប់របស់អ្នក។

¹¹ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ដាវរបស់ស្ដេចនៃបាប៊ី‌ឡូននឹងប្រហារអ្នក។¹²យើងនឹងធ្វើឲ្យប្រជា‌ជនដ៏ច្រើនរបស់អ្នកស្លាប់ដោយមុខដាវរបស់អ្នកចម្បាំង អ្នកចម្បាំងម្នាក់ធ្វើឲ្យប្រជា‌ជាតិនានាភ័យខ្លាច។ ចម្បាំងទាំងនេះនឹងបំបាក់អំនួតរបស់ទឹកដីអេស៊ីប ហើយបំផ្លាញប្រជាជនរបស់គេទាំងអស់។

¹³ដ្បិតយើងនឹងបំផ្លាញហ្វូងសត្វទាំងអស់ចាប់តាំងពី នៅក្បែរទន្លេទឹកច្រើន ជើងរបស់មនុស្សមិនអាចធ្វើឲ្យល្អក់ទឹកទៀតហើយ។¹⁴ក្រោយមក យើងនឹងធ្វើឲ្យទឹកនៅស្ងប់‌ស្ងៀម ហើយធ្វើឲ្យទន្លេហូរដូចប្រេង នេះកឺជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ។

¹⁵ពេលយើងធ្វើឲ្យទឹកដីអេស៊ីប ក្លាយទៅជាកន្លែងគេបោះបង់ចោល ពេលទឹកដីគឺធ្វើនៅកណ្តាលវាលគ្រប់របស់បានពេញ ពេលយើងប្រហារប្រជាជនអេស៊ីប ពួកគេនឹងដឹងថា យើងពិតព្រះ‌អម្ចាស់។¹⁶នេះជាបទទំនួញដែលពួកកូនស្រីនៃជនជាំតិត្រូវស្មូត្រនៅតាមក្រុង ពួកគេនឹងស្មូត្រទំនួញនេះស្រណោះទឹកដីអេស៊ីប ហើយនៅលើប្រជា‌ជនពួកគេនឹងស្មូត្រទំនួញនេះ នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ»។

¹⁷ក្រោយមកវាកើតឡើង នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់ពីរ ខែទីដប់ប្រាំ ថ្ងៃទីដប់ប្រាំក្នុងខែនោះ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា¹⁸«កូនមនុស្សអើយ ចូរយំស្រណោះប្រជា‌ជនដ៏ច្រើននៅអេស៊ីបទៅ ហើយទម្លាក់ពួកគេចុះ ទាំងក្រុងហើយនិងប្រជាជនអស្ចារ្យនៃប្រជា‌ជាតិទាំងមូល គឺទៅទាបបំផុតនៃផែនដីជាមួយអស់អ្នកដែលធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅ។

¹⁹តើអ្នកពិតជាស្អាត់ជាងអ្នកណាទាំងអស់? ចូរទៅខាងក្រោមហើយដេកចុះជាមួយអ្នកដែលមិនបានកាត់ស្បែកទៅ។²⁰ពួកគេនឹងដូលក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវសម្លាប់ដោយដាវ។ ដាវហូតចេញពីស្រោមហើយ! ទីក្រុងនេះបានទទួលផ្លែដាវ ពួកគេនឹងប្រហារទីក្រុងនេះ ហើយនិងប្រជាជនរបស់គេផង។²¹ពួកអ្នកចម្បាំងដ៏អង់‌អាចនៃស្ថានមច្ចុ នឹងប្រកាស់អំពីអេសុីប និងសម្ពន្ធ‌មិត្តរបស់ពួកគេ! ពួកគេត្រូវតែមកទីនេះ! ពួកគេនឹងដេកដូលជាមួយពួកមិនកាត់ស្បែក ជាមួយពួកអ្នកដែលត្រូវបានសម្លាប់ដោយដាវ។

²²អាស្ស៊ីរីនៅទីនោះ ជាមួយកង‌ទ័ព។ ផ្នូរទាហាននៅព័ទ្ធជុំ‌វិញពួកគេ ហើយពួកគេទាំងនោះបានសម្លាប់ដោយដាវ។²³ហើយផ្នូរទាំងអស់នោះគឺជារបស់គេបានធ្វើនៅទីបំផុតនៃជង្ហុកធំ ជាមួយកងទ័ពរបស់គេ។ ផ្នូររបសគេព័ទ្ធជុំ‌វិញដោយអ្នកដែលបានស្លាប់ គឺអ្នកត្រូវដួលស្លាប់ដោយដាវ ជាពួកអ្នកដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីស្ញែង‌ខ្លាចមកលើទឹកដីដែលមនុស្សរស់នៅ។

²⁴អេឡាំគឺនៅទីនោះ ជាមួយប្រជាជនរបស់ខ្លួន។ ផ្នូរជាច្រើនទៀតបាននៅជុំ‌វិញផ្នូររបស់គាត់ អ្នកទាំងនោះត្រូវបានសម្លាប់។ គ្រប់គ្នាត្រូវដួលស្លាប់ដោយដាវ គឺជាអ្នកដែលបានទៅក្រោមអ្នកដែលមិនកាត់ស្បែកទៅទីដែលទាបបំផុតនៃផែនដី ក៏ជាអ្នកបាននាំការភ័យក្លាយរបស់ពួកគេមកលើទឹកដីដែលគេរស់នៅ ហើយក៏ជាអ្នកនាំមកនូវការអាម៉ាស់ដែរ រួមជាមួយអ្នកដែលបានធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅនោះ។²⁵ពួកគេរៀបចំរមាលគ្រែរបស់អេឡាំ ហើយនឹងប្រជាជនរបស់គាត់នៅកណ្តាលនៃការប្រហារនោះ ផ្នូររបស់គាត់នៅជុំវិញគាត់។ ពួកគេទាំងអស់គឺមិនបានកាត់ស្បែកត្រូវចាក់ទំលុះដោយដាវ ពីព្រោះពួកគេបាននាំការភ័យខ្លាចមកលើទឹកដីដែលគេរស់នៅ។ ដូច្នោះពួកគេនាំទៅជាមួយការអាម៉ាស់របស់គេ រួមជាមួយគ្នានិងអ្នកដែលបានធ្លាក់ចុះទៅក្នុងរណ្តៅនិងជាមួយចំណោមអ្នកដែលបានសម្លាប់។ អស់អ្នកណាដែលាបានធ្លាក់ទៅក្រោមរណ្តៅ។ អេឡាំគឺនៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលបានស្លាប់។

²⁶មែសេក និងទូបាល ព្រមទាំងពួកប្រជាជនដ៏នៅទីនោះដែរ! ហើយផ្នូររបស់គេនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញគេ។ គ្រប់គ្នាជាមនុស្សដែលមិនទទួលកាត់ស្បែក ហើយត្រូវស្លាប់ដោយដាវ ដ្បិតគេបានធ្វើឲ្យមានសេចក្ដីស្ញែង‌ខ្លាចដល់ទឹកដីដែលគេរស់នៅ។²⁷ពួកគេមិនបានដេកជា‌មួយអ្នកចម្បាំង ដែលមិនកាត់ស្បែកក្នុងពួកអ្នកដែលត្រូវសម្លាប់ ជាមនុស្សដែលបានចុះទៅឯស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ទាំងកាន់គ្រឿងចម្បាំងរបស់គេ ព្រមទាំងដាក់ដាវគេកើយក្បាល ហើយមានអំពើទុច្ចរិតរបស់គេជាប់នៅឆ្អឹងផងនោះទេ ដ្បិតគេជាទីស្ញែង‌ខ្លាចដល់ពួកខ្លាំងពូកែ នៅក្នុងស្ថានរបស់មនុស្សរស់។

²⁸ប៉ុន្តែអេសុីបអ្នក នឹងត្រូវបាក់បែកនៅក្នុងពួកដែលមិនបានកាត់ស្បែក! ហើយអ្នកដេកនៅជា‌មួយពួកអ្នកដែលត្រូវស្លាប់ដោយដាវដែរ។²⁹អេដុមក៏នៅទីនោះ ព្រមទាំងពួកស្តេច និងពួកអ្នកដឹកនាំគេផង។ ពួកអ្នកដែលទោះបើខ្លាំងពូកែក៏ដោយ គង់តែត្រូវដេកនៅជា‌មួយពួកអ្នកដែលស្លាប់ដោយដាវដែរ គេត្រូវដេកនៅជា‌មួយពួកដែលមិនទទួលកាត់ស្បែក ហើយជា‌មួយពួកអ្នកដែលធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅដ៏ធំ។

³⁰ពួកអ្នកដឹកនាំទាំងឡាយនៃផ្នែកខាងជើង ពួកគេទាំងអស់ហើយពួកស៊ីដូនទាំងអស់ក៏បានទៅកនលែងដែលពួកគេបាបចាក់ទំលុះ។ ពួកគេមានអំណោចហើយបានធ្វើអ្នកដទៃខ្លាច តែគេពេលនេះពួកគេនៅក្នុងភាពអាម៉ាស់ មិនបានកាត់ស្បែក រួមជាមួយអ្នកដែលបានចាក់ទំលុះដោយដាវ។ ពួកគេនាំទៅជាមួយការខ្មាសរបស់ខ្លួន ជា‌មួយពួកអ្នកដែលធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅដ៏ធំ។

³¹ផារ៉ោននឹងឃើញគេដែរ ហើយមានសេចក្ដីក្សាន្តចិត្ត ពីដំណើរពួកកក‌កុញរបស់វា គឺផារ៉ោននោះ និងពួកកង‌ទ័ព ដែលត្រូវស្លាប់ដោយដាវ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។³²ដ្បិតយើងបានធ្វើឲ្យសេចក្ដីស្ញែង‌ខ្លាចរបស់យើងកើតឡើងនៅក្នុងស្ថានរបស់មនុស្សរស់ ហើយវានឹងត្រូវផ្តេកនៅកណ្ដាលពួកអ្នកដែលមិនទទួលកាត់ស្បែក ជា‌មួយពួកអ្នកដែលត្រូវស្លាប់ដោយដាវដែរ គឺផារ៉ោននោះ ព្រមទាំងពួកកក‌កុញ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

33

¹ក្រោយមក ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់មកខ្ញុំប្រាប់ថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរប្រកាស់ប្រាប់ប្រជា‌ជនរបស់អ្នក និយាយទៅគេ ពេលយើងនាំដាវមកប្រហារទឹកដី ហើយប្រជា‌ជននៅទឹកដីនោះជ្រើសរើសយកនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ឲ្យធ្វើជាអ្នកយាម‌ល្បាត។³អ្នកយាមចាំមើលដាវចុះមកលើទឹកដី គាត់ផ្លុំស្នែងប្រកាសអាសន្នឲ្យប្រជា‌ជនដឹង!⁴ប្រសិនបើមនុស្សបានឮសូរត្រែ តែមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ ហើយដាវមកសម្លាប់ជីវិតពួកគេ បន្ទាប់ឈាមរបស់ម្នាក់ៗនឹងធ្លាក់ទៅលើក្បាលគេផងដែរ។

⁵ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់បានឮសូរត្រែ តែមិនអើពើសោះ ដូច្នេះ គេនឹងជាប់មានទោសចំពោះឈាមរបស់ខ្លួនវិញ ដ្បិតបើបានអើពើ នោះនឹងបានរួចជីវិត។⁶ទោះបីជាយ៉ាងណាដ៏ដោយ ប្រសិនបើអ្នកចាំយាមឃើញដាវមក ហើយមិនផ្លុំត្រែឲ្យបណ្ដា‌ជនបានដឹង រួចដាវក៏មកដល់ យកជីវិតអ្នកណាចេញពីពួកគេទៅ អ្នកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួន តែយើងនឹងទារឈាមរបស់អ្នកនោះពីដៃអ្នកចាំយាម។

⁷ចំណែកអ្នកវិញ កូនមនុស្សអើយ យើងបានតែង‌តាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាអ្នកយាម‌ល្បាត សម្រាប់កូនចៅអុីស្រា‌អែល អ្នកនឹងឮពាក្យចេញពីម៉ាត់របស់យើងរំលឹកគេដោយក្នុងនាមយើង។⁸បើយើងនិយាយទៅកាន់មនុស្សអាក្រក់ គឺមនុស្សអាក្រក់ អ្នកនោះនឹងត្រូវស្លាប់! ប៉ុន្តែប្រសិនបើមិនបានប្រាប់ការនេះដើម្បីឲ្យពួកមនុស្សអាក្រក់បានដឹងពីផ្លួវរបស់គេទេ ដូច្នេះពួកមនុស្សអាក្រក់នឹងស្លាប់ដោយអំពើបាបរបស់គេ ប៉ុន្តែយើងនឹងគិតគួបំណលឈាមនេះពីដៃរបស់អ្នកវិញ!⁹ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើអ្នកប្រាប់មនុស្សអាក្រក់ឲ្យលះ‌បង់ចោល កិរិយា‌មារយាទអាក្រក់របស់ខ្លួន តែគេមិនព្រមលះ‌បង់ទេនោះ គេពិតជាស្លាប់ ព្រោះតែអំពើបាបរបស់គេពុំ‌ខាន ចំណែកអ្នកវិញនឹងរួចជីវិត។

¹⁰ដូច្នោះអ្នក កូនមនុស្សអើយ ចូរប្រាប់កូនចៅអុីស្រា‌អែល អ្នកត្រូវនិយាយដូច្នេះ «អំពើរំលង និងអំពើបាបរបស់យើង គ្របសង្កត់លើយើងហើយ យើងកំពុងតែរោយ‌រៀវទៅក្នុងអំពើទាំងនោះ ដូច្នេះ ធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងរស់នៅបាន?»¹¹ចូរប្រាប់គេថា ដូចជាយើងរស់នៅ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះបានស្បថថា ប្រាកដជាយើងមិនរីក‌រាយចំពោះសេចក្ដីស្លាប់របស់មនុស្សអាក្រក់ឡើយ គឺចូលចិត្តឲ្យគេលះចោលផ្លូវរបស់ខ្លួន ហើយមានជីវិតរស់ ចូរអ្នករាល់គ្នាបែរមក ចូរបែរពីផ្លូវអាក្រក់របស់ខ្លួនចុះ! ដ្បិតហេតុអ្វីបានអ្នកស្លាប់ កូនចៅអុីស្រា‌អែល?

¹²ដូច្នេះ កូនមនុស្សអើយ ចូរប្រាប់ដល់ជនជាតិអ្នកថា សេចក្ដីសុចរិត នៃមនុស្សសុចរិត នឹងមិនអាចជួយសង្គ្រោះគាត់ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើបាប! អាក្រក់របស់មនុស្សអាក្រក់វិញ នឹងមិនធ្វើឲ្យគាត់វិនាស បើគាត់ប្រែចិត្តពីអំពើបាប! ដ្បិមនុស្សសុចរិតក៏មិនអាចនឹងរស់នៅ ដោយ‌សារអំពើសុចរិតរបស់ខ្លួន ប្រសិនបើគាត់ធ្វើបាប។¹³ប្រសិនបើយើងប្រាប់ដល់មនុស្សសុចរិតថា «គាត់នឹងមានជីវិតរស់នៅ!» ហើយបើគាត់ទុកចិត្តក្នុងសេចក្ដីសុចរិតរបស់ខ្លួន ហើយទៅធ្វើអំពើទុច្ចរិតវិញ នោះនឹងគ្មានអ្នកណានឹកចាំពីអំពើសុចរិតទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នកនោះទេ។ គាត់នឹងស្លាប់សម្រាប់អាក្រក់ ដែលគាត់បានធ្វើ។

¹⁴ដូច្នេះ ប្រសិនបើយើងនិយាយដល់មនុស្សអាក្រក់ «អ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ជាពិត» បើគេបែរចេញពីអំពើបាបរបស់ខ្លួន ទៅប្រព្រឹត្តសេចក្ដីដែលទៀងត្រង់ ហើយត្រឹម‌ត្រូវវិញ¹⁵ប្រសិនបើមនុស្សអាក្រក់នោះ នឹងប្រគល់របស់បញ្ចាំដល់ម្ចាស់វិញ ហើយប្រគល់របស់ដែលខ្លួនបានលួចទៅវិញដែរ ព្រមទាំងដើរតាមអស់ទាំងច្បាប់ដែលផ្តល់ជីវិត ហើយមិនប្រព្រឹត្តទុច្ចរិតទៀត នោះគេនឹងបានរស់ ឥតត្រូវស្លាប់ទេ។¹⁶គ្មានអ្នកណានឹកចាំពីអំពើបាបទាំងប៉ុន្មាន ដែលគាត់បានប្រព្រឹត្ត ឲ្យទាស់នឹងខ្លួនទៀតឡើយ ដ្បិតគេបានប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីទៀងត្រង់ត្រឹម‌ត្រូវហើយ គេនឹងមានជីវិតរស់នៅ!

¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រជាជនអ្នកបាននិយាយថា «ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់មិនត្រឹមត្រូវទេ!» ប៉ុន្តែ គឺផ្លូវរបស់គេទេតើដែលមិនត្រឹមត្រូវ!¹⁸កាលណាមនុស្សសុចរិតបែរចេញពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ខ្លួន ទៅប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតវិញ នោះគេនឹងត្រូវស្លាប់ដោយព្រោះអំពើនោះ។¹⁹ពេលមនុស្សអាក្រក់បែរចេញពីសេចក្ដីអាក្រក់របស់ខ្លួន ទៅប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីទៀតត្រង់ ហើយត្រឹម‌ត្រូវវិញ នោះគេនឹងរស់នៅដោយ‌សារអំពើនោះ។²⁰ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាថា «ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់មិនត្រឹមត្រូវទេ!» ពួកវង្សអុីស្រា‌អែលអើយ យើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះអ្នករាល់គ្នាតាមផ្លូវរបស់អ្នករៀងខ្លួន!»

²¹ការនេះកើតឡើង នៅថ្ងៃប្រាំ ខែទីដប់ ឆ្នាំទីដប់ពីរ ដែលគេបានចាប់យើងនាំទៅជាឈ្លើយ នោះមានម្នាក់ដែលរត់រួចពីក្រុងយេរូ‌សាឡឹម បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា «គេចាប់ទីក្រុងបានហើយ!»²²ព្រះ‌ហស្តនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានស្ថិតនៅលើខ្ញុំ នៅពេលល្ងាច មុនដែលអ្នករត់រួចបានមកដល់ ព្រះ‌អង្គក៏បើកមាត់ខ្ញុំ ចាំតែអ្នកនោះមកដល់នៅពេលព្រឹក ដូច្នេះមាត់ខ្ញុំបានបើកឡើង ខ្ញុំនឹងមិននៅស្ងៀមទៀតឡើយ!

²³ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា៖²⁴«កូនមនុស្សអើយ ពួកអ្នកដែលអាស្រ័យនៅកន្លែងបាក់បែក ក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែល គេថា លោកអ័ប្រា‌ហាំជាមនុស្សតែម្នាក់ទេ ហើយលោកបានទទួលទឹកដីនេះទុកជាមរតក ប៉ុន្តែយើងរាល់គ្នាមានគ្នាច្រើន! ទឹកដីនេះក៏បានប្រគល់មកយើងទុកជាសម្បត្តិ។

²⁵ដូច្នេះហើយ ចូរប្រាប់គេថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាបានផឹកឈាម ក៏ងើបភ្នែកមើលទៅរូបព្រះទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកបានបង្ហូរឈាមមនុស្ស។ តើអ្នកនឹងចាន់កាប់ទឹកដីនេះឬ?²⁶អ្នករាល់គ្នាពឹងតែដាវរបស់អ្នក ក៏ប្រព្រឹត្តការគួរស្អប់ខ្ពើម ម្នាក់ៗប្រមាថប្រពន្ធរបស់អ្នកជិតខាងអ្នករៀងខ្លួន។ តើអ្នករាល់គ្នានឹងបានទឹកដីនេះឬ?

²⁷អ្នកត្រូវប្រាប់ដល់គេដូច្នេះថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះអម្ចាស់ស្បថថា ដូចជាយើងរស់នៅ នោះប្រាកដជាពួកអ្នកដែលអាស្រ័យនៅកន្លែងបាក់បែកនេះ នឹងដួលដោយដាវ ហើយអ្នកណាដែលនៅឯទីវាល យើងនឹងឲ្យសត្វព្រៃហែកស៊ី ហើយពួកអ្នកដែលនៅក្នុងទីមាំ‌មួន និងក្នុងរអាងភ្នំ គេនឹងស្លាប់ដោយអាសន្ន‌រោគ។²⁸ក្រោយមក យើងនឹងធ្វើឲ្យទឹកដីនេះស្ងាត់ជ្រងំ ហើយជាទីស្រឡាំង‌កាំង នោះសេចក្ដីឆ្មើង‌ឆ្មៃនៃអំណាចវានឹងផុតទៅ ហើយភ្នំទាំងឡាយរបស់អុីស្រា‌អែល នឹងត្រូវចោលស្ងាត់នៅឥតមានអ្នកណាដើរកាត់ឡើយ។²⁹ដូច្នោះពួកគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ ក្នុងកាលដែលយើងបានធ្វើឲ្យទឹកដីនេះស្ងាត់ជ្រងំ ហើយជាទីស្រឡាំង‌កាំង ដោយព្រោះអំពើគួរស្អប់ខ្ពើម ដែលគេបានធ្វើ។

³⁰សម្រាប់អ្នក កូនមនុស្សអើយ ពួកជនជាតិរបស់អ្នក ពួកគេនិយាយគ្នាពីអ្នកនៅក្បែរកំផែង ហើយនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ គេនិយាយគ្នា គឺគ្រប់គ្នានិយាយនឹងបង‌ប្អូនខ្លួនថា ចូរយើងទៅស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូល ដែលបានថ្លែងមកពីព្រះ‌អម្ចាស់!³¹ដូច្នោះនឹងមានមនុស្សជាច្រើនមករកអ្នក ដូចគេធ្លាប់ធ្វើពីមុន ហើយគេអង្គុយនៅមុខអ្នក ហើយក៏ស្តាប់អស់ទាំងពាក្យរបស់អ្នក តែគេមិនធ្វើតាមពាក្យទាំងនោះទេ។ ដ្បិតបបូរមាត់គេសម្ដែងចេញជាសេចក្ដី តែចិត្តគេដេញរកកម្រៃដែលមិនត្រឹមត្រូវដល់ខ្លួនវិញ។

³²ដ្បិត អ្នកគឺដូចជាបទចម្រៀងដ៏ពីរោះដល់ពួកគេ ហើយមានសំឡេងយ៉ាងល្អ ហើយក៏ចេះលេងភ្លេងខ្សែយ៉ាងប្រសប់ ដ្បិតគេស្តាប់អស់ទាំងពាក្យរបស់អ្នក ប៉ុន្តែ មិនប្រព្រឹត្តតាមទេ។³³ដូច្នេះ ពេលណាការនេះកើតមក មើល៍! នោះគេនឹងដឹងថា មានព្យាការីបាននៅក្នុងពួកគេ»។

34

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរថ្លែងទំពាក្យទាស់នឹងពួកគង្វាលនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែលចុះ ត្រូវថ្លែងពាក្យប្រាប់គេ គឺពួកគង្វាលនោះថាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូចនេះ វេទនាដល់ពួកគង្វាលនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល ដែលឃ្វាលតែខ្លួនអ្នក។ តើមិនត្រូវឲ្យពួកគង្វាលនោះ ឃ្វាលហ្វូងចៀមទេឬ?³អ្នករាល់គ្នាស៊ីខ្លាញ់ ហើយស្លៀក‌ពាក់ដោយ‌សាររោមវា។ អ្នកសម្លាប់សត្វបំប៉នដែរ។ អ្នកមិនបានឃ្វាលហ្វូងចៀមទេ។

⁴អ្នករាល់គ្នាមិនបានចម្រើនកម្លាំង ដល់សត្វណាដែលអន់កម្លាំង ហើយសត្វណាដែលឈឺ មិនបានមើលឲ្យជាទេ ណាដែលបាក់ជើង អ្នកមិនបានរុំអប ណាដែលត្រូវកម្ចាត់‌កម្ចាយ អ្នកមិនបាននាំមកវិញ ហើយណាដែលវង្វេង ក៏មិនបានស្វែងរកដែរ។⁵ក្រោយមក អ្នករាល់គ្នាបានគ្រប់‌គ្រងលើវា ដោយកម្លាំង ហើយតឹង‌រ៉ឹងវិញ។ ដូច្នេះ វាត្រូវកម្ចាត់‌កម្ចាយទៅ ដោយព្រោះឥតមានគង្វាល វាត្រឡប់ជាអាហារដល់អស់ទាំងសត្វព្រៃ ហើយត្រូវខ្ចាត់‌ខ្ចាយអស់ទៅ។⁶ហ្វូងចៀមរបស់យើងបានដើរចុះឡើង នៅលើអស់ទាំងភ្នំធំ និងភ្នំតូចទាំងប៉ុន្មាន ហ្វូងចៀមរបស់យើងត្រូវកម្ចាត់‌កម្ចាយ នៅពេញ‌ពាសលើផែន‌ដី។ អត់មានអ្នកណាទៅស្វែងរកពួកវាទេ។

⁷ហេតុនោះ ពួកគង្វាលរាល់គ្នាអើយ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់⁸ដូចជាយើងរស់នៅព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះជាម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គស្បថថាដោយព្រោះហ្វូងចៀមយើងក្លាយទៅជារំពា ហើយត្រឡប់ទៅជាអាហារដល់អស់ទាំងសត្វព្រៃ ដោយឥតមានគង្វាល ហើយដោយព្រោះគង្វាលទាំងប៉ុន្មានរបស់យើង មិនបានស្វះ‌ស្វែងរកចៀមយើង គឺបានឃ្វាលតែខ្លួនឯង អត់មានអ្នកឃ្វាលហ្វូងចៀមយើងទេ។

⁹ដូច្នេះហើយ ពួកអ្នកគង្វាលអើយ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរមើល៍! យើងទាស់នឹងពួកអ្នកគង្វាល ហើយយើងនឹងយកចៀមរបស់យើងពីដៃពួកគេមកវិញ។ បន្ទាប់មក យើងនឹងមិនអនុញាតិឲ្យពួកគេមកឃ្វាលហ្វូងចៀមរបស់យើងទៀតឡើយ ហើយពួកដ៏នឹងមិនអាចបន្តធ្វើជាអ្នកគង្វាល បាប់តាំងពីយើងយកចៀមយើងពីម៉ាត់របស់គេ ដូច្នេះចៀមយើងនឹងមិនក្លាយជាអាហាររបស់គេទៀតឡើយ។

¹¹ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរមើល! យើង គឺយើងនេះហើយ នឹងស្វែងរកចៀមរបស់យើង¹²ដូចគង្វាលតែងមើលហ្វូងចៀមខ្លួន នៅថ្ងៃដែលគេនៅជា‌មួយហ្វូងចៀមដែលខ្ចាត់‌ខ្ចាយជាយ៉ាងណា។ នោះយើងនឹងថែមើលហ្វូងចៀមរបស់យើង ហើយជួយឲ្យវារួចចេញពីគ្រប់កន្លែងដែលវាត្រូវកម្ចាត់‌កម្ចាយនោះ នៅថ្ងៃដែលមេឃ‌មីរស្រទំ ហើយងងឹតយ៉ាងនោះដែរ។¹³ក្រោយមក យើងនឹងនាំវារាល់គ្នាចេញពីជនជាតិទាំងនោះ ហើយប្រមូលវាពីគ្រប់ទាំងទីកន្លែ រួចនាំចូលទៅក្នុងទឹកដីរបស់វាវិញ។ យើងនឹងឃ្វាលវានៅលើភ្នំនៃទឹកដីអុីស្រា‌អែល ហើយតាមផ្លូវទឹក និងនៅគ្រប់ទាំងកន្លែងដែលមានមនុស្សនៅក្នុងទឹកដីនោះ។

¹⁴យើងនឹងឃ្វាលវានៅទីវាលល្អ ហើយក្រោលវានឹងនៅលើភ្នំខ្ពស់ៗនៃទឹកដីអុីស្រា‌អែល នៅទីនោះវានឹងដេកចុះក្នុងក្រោលយ៉ាងល្អ ហើយនឹងរកស៊ីនៅវាលដ៏ល្អ នៅលើអស់ទាំងភ្នំនៃទឹកដីអុីស្រា‌អែលផងដែរ។¹⁵យើងខ្លួនឯងនឹងធ្វើជាគង្វាលដល់ហ្វូងចៀមរបស់យើង ហើយយើងនឹងឲ្យវាដេក នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។¹⁶យើងនឹងស្វែងរកសត្វណាដែលវង្វេងបាត់ ហើយនាំសត្វណាដែលត្រូវប្រដេញឲ្យមកវិញ សត្វណាដែលបាក់ជើង យើងនឹងរុំអបឲ្យ ហើយយើងនឹងចម្រើនកម្លាំងដល់សត្វណាដែលឈឺ តែសត្វណាដែលធាត់ ហើយមានកម្លាំង យើងនឹងបំផ្លាញវាចោល គឺយើងនឹងឃ្វាលវាដោយយុត្តិធម៌។

¹⁷ដូច្នោះអ្នកគឺជាហ្វូងរបស់យើងអើយ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលពីអ្នកដូច្នេះ ចូរមើល! យើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះរវាងចៀមនឹងចៀម ហើយរវាងចៀមឈ្មោលនឹងពពែឈ្មោលផង។¹⁸តើស៊ីស្មៅល្អដែលនៅទីវាលមិនគ្រប់សម្រាប់អ្នក បានជាអ្នកជាន់ឈ្លីស្មៅដែលនៅសល់ ហើយដែលអ្នករាល់គ្នាបានផឹកទឹកថ្លានោះ បានជាអ្នកទៅកកូរឡើងឲ្យល្អក់ ដោយជើងដូច្នេះ?¹⁹ចំណែកហ្វូងចៀមរបស់យើង តើវាត្រូវស៊ីស្មៅ ដែលអ្នករាល់គ្នាជាន់ឈ្លី ហើយផឹកទឹកដែលអ្នកបានធ្វើឲ្យល្អក់បានទេ?

²⁰ហេតុនោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌មានព្រះ‌មានព្រះបន្ទូលការនេះដល់ពួកវា មើល! យើងខហលួនឯង នឹងជំនុំ‌ជម្រះរវាងចៀមធាត់នឹងចៀមស្គម²¹ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាតែង‌រុញគេចេញដោយយកស្មាទៅបុក ហើយប្រើស្នែងបុះចៀមដែលខ្សោយៗ រហូតបានកម្ចាត់‌កម្ចាយគេទៅបាត់អស់ពីទឹកដី។

²²យើងនឹងជួយសង្គ្រោះហ្វូងចៀមរបស់យើង នោះវានឹងលែងក្លាយជារំពាទៀត ហើយយើងនឹងជំនុំ‌ជម្រះរវាងចៀមនឹងអ្នកផ្សេង!²³យើងនឹងតាំងគង្វាលតែមួយ ឲ្យថែមើលវា អ្នកនោះនឹងឃ្វាលវា គឺដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង គាត់នឹងកៀងនាំវាទៅឲ្យស៊ី ហើយធ្វើជាគង្វាលដល់ហ្វូង។²⁴ដ្បិតយើងនេះ គឺព្រះអម្ចាស់នឹងជាព្រះជាម្ចាស់របស់វារាល់គ្នា ហើយដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង និងធ្វើជាចៅ‌ហ្វាយលើគេ គឺយើងនេះ ជាព្រះ‌អម្ចាស់ យើងបានប្រកាសបែបនេះ។

²⁵បន្ទាប់មក យើងនឹងតាំងសញ្ញាដែលផ្ដល់សេចក្ដីសុខសាន្តជាមួយពួកគេ ហើយនឹងធ្វើឲ្យសត្វកំណាចផុតចេញពីទឹកដីវាទៅ ដូច្នេះ វានឹងអាស្រ័យនៅទីរហោ‌ស្ថានដោយសុខ‌សាន្ត ហើយដេកនៅក្នុងព្រៃផង។²⁶យើងនឹងព្រះពរដល់គេ ព្រមទាំងទីកន្លែងនៅជុំ‌វិញភ្នំតូចរបស់យើង ដ្បិតយើងនឹងបង្អុរឲ្យភ្លៀងធ្លាក់មកតាមរដូវកាល។ ការនោះនឹងមានព្រះ‌ពរធ្លាក់មក។²⁷ក្រោយមក ដើមឈើនៅផែន‌ដីនឹងបង្កើតផ្លែ ហើយដីនឹងបានផលចម្រើន វារាល់គ្នានឹងនៅក្នុងស្រុករបស់ខ្លួន ដោយសុខ‌សាន្ត ហើយនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ពិតម៉ែន ក្នុងកាលដែលយើងបានបំបាក់នឹមចេញពីវា ហើយបានជួយឲ្យវារួចពីកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកដែលចាប់វាទៅប្រើ។

²⁸ពួកគេនឹងមិនបានជាក្តីវិនាសដល់ជនជាតិដ៏ទៃឡើយ ហើយសត្វព្រៃនៅផែន‌ដីក៏មិនហែកពួកគេស៊ីដែរ គឺគេនឹងនៅដោយសុខ‌សាន្ត ឥតមានអ្នកណាបំភ័យឡើយ។²⁹ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យមានដំណាំមួយយ៉ាងល្បីល្បាញកើតឡើង នោះពួកគេរាល់គ្នានឹងមិនត្រូវសាប‌សូន្យទៅ ដោយអំណត់នៅក្នុងទឹកដីឡើយ ក៏មិនត្រូវរងទ្រាំសេចក្ដីខ្មាសនៃអស់ទាំងជនជាតិផ្សេងដែរ។

³⁰បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងដឹងថាយើងជាព្រះអម្ចាស់គឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ និងគង់នៅជាមួយពួកគេ។ ពួកគេជារាស្រ្តរបស់យើងទាំងទឹកដីអុីស្រា‌អែលផង នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌។³¹ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាដែលជាហ្វូងចៀមរបស់យើង គឺជាហ្វូងចៀមនៅទីឃ្វាលរបស់យើង អ្នករាល់គ្នាជាមនុស្ស ហើយយើងជាព្រះរបស់អ្នក នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

35

¹ក្រោយមក ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំ²«កូនមនុស្សអើយ ចូរងើយមុខឡើងរួចទាស់នឹងស្រុកភ្នំសៀរ ចូរថ្លែងទំនាយទាស់នឹងពួកគេថា។³និយាយទៅវា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល! ទឹកដីភ្នំសៀរអើយ យើងទាស់នឹងអ្នក យើងនឹងលូកដៃយើងទៅលើអ្នក ព្រមទាំងធ្វើឲ្យអ្នកទៅជាស្ងាត់ជ្រងំ ហើយភ័យខ្លាច។

⁴យើងនឹងធ្វើឲ្យទីក្រុងទាំងឡាយរបស់អ្នកខូច‌អស់ ហើយអ្នកខ្លួនឯងនឹងត្រូវចោលស្ងាត់ ក្រោយមកអ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។⁵ពីព្រោះអ្នកបានធ្វើជាសត្រូវដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែល ហើយអ្នកបានរួញពួកគេទៅក្នុងក្រោមដៃនៃដាវ នៅក្នុងពេលនៃទុកព្រួុយ ក្នុងពេលការជំនុំជម្រះរបស់ពួកគេាបានកើតឡើងយ៉ាងធំបំផុត។⁶ដូច្នោះហើយ ដូចជាយើងរស់នៅព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទួលបែបនេះ យើងនឹងត្រៀមអ្នកទុកសម្រាប់បង្ហូរឈាម ហើយឈាមនឹងដេញតាមអ្នក! តាំងពីអ្នកមិនបានស្អប់ឈាម ហើយឈាមនឹងដេញតាមអ្នក។

⁷យើងនឹងធ្វើឲ្យភ្នំសៀរទៅជាទី ស្ងាត់ជ្រងំ ពេលយើងបានកាត់វាចេញនោះ អ្នកណាដែលដើរឆ្លងកាត់ ហើយត្រឡប់មកវិញ ម្តងទៀត។⁸ក្រោយមក យើងនឹងឲ្យភ្នំរបស់វាពេញទៅដោយមនុស្សសម្លាប់។ តាមភ្នំតូចរបស់អ្នក ហើយច្រកភ្នំហើយនៅក្នុងផ្លូវទឹករបស់អ្នកផង ពួកអ្នកដែលត្រូវស្លាប់ដោយដាវ។⁹យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកនៅស្ងាត់‌ច្រៀបជា‌និច្ច។ ទីក្រុងទាំងរបស់អ្នកនឹងគ្មានមនុស្សណានៅទេ តែអ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះអម្ចាស់។

¹⁰អ្នកបាននិយាយថា «ជនជាតិទាំងពីរ និងទឹកដីទាំងពីរនោះ នឹងក្លាយជារបស់យើង ហើយយើងនឹងកាន់កាប់ជារបស់យើង» ទោះបើពេលព្រះ‌អម្ចាស់គង់នៅទីនោះក៏ដោយ។¹¹ដូច្នេះហើយ នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានមានបន្ទូលថា យើងនឹងធ្វើតាមកំហឹងរបស់អ្នក ហើយតាមសេចក្ដីច្រណែនដែលអ្នកបានស្អប់ដល់អុីស្រាអែល ហើយយើងនឹងបង្ហាញខ្លួនយើងដល់ពួកគេ នៅពេលយើងជំនុំជម្រះអ្នក។

¹²ដូច្នេះ អ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះគឺព្រះ‌អម្ចាស់។ យើងបានឮអស់ទាំងពាក្យឡកឡឺយ ដែលអ្នកបានថ្លែងទាស់នឹងភ្នំនៃអុីស្រា‌អែល «ពួកគេធ្លាប់បានបំផ្លាញ ពួកគេធ្លាប់បានប្រគល់មកឲ្យយើងដើម្បីត្របាក់លេប»។¹³អ្នករាល់គ្នាបានតម្កើងខ្លួនទាស់នឹងយើង ជាមួយនឹងអ្វីដែលអ្នកបាននិយាយ ព្រមទាំងចម្រើនពាក្យរបស់អ្នកទាស់នឹងយើងផង យើងបានឮវាទាំងអស់។

¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកស្ងាត់ជ្រងំ នៅពេលផែនដីទាំងមូលរីករាយ។¹⁵អ្នកបានអរសប្បាយពីដំណើរមរតកនៃកូនចៅអីុស្រា‌អែល ដោយព្រោះនៃការចោលស្ងាត់របស់វា យើងនឹងធ្វើដូចគ្នាដល់អ្នកដែរ។ អ្នកនឹងត្រូវចោលស្ងាត់ ភ្នំសៀរហើយអ្នកអេដុមទាំងមូលអើយ! នោះគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

36

¹«សម្រាប់អ្នក កូនមនុស្សអើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកភ្នំនៃអុីស្រា‌អែលដែរថា ភ្នំអុីស្រា‌អែលអើយ ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ។²ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ខ្មាំងសត្រូវបាននិយាយពីអ្នក «ហាសហា!» ហើយ «ទីខ្ពស់ពីបុរាណទាំងនេះបានត្រឡប់ជារបស់យើងហើយ»។³ដូច្នេះហើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលថា ហើយនិយាយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ដោយព្រោះអ្នកនៅស្ងាត់‌ស្ងៀម ហើយនិងការវាយប្រហារមកកាន់អ្នក នោះអ្នកដ៏បានក្លាយទៅជាទឹកដីចំណុះឲ្យជនជាតិផ្សេងៗ អ្នកនឹងនៅក្រោមការត្រួតត្រានៃការបង្កាច់បង្ខូច បបូរមាត់និងអណ្តាតគឺនិយាយមិនល្អពីអ្នក។

⁴ដូច្នោះហើយ អ្នកភ្នំអុីស្រា‌អែលអើយ! ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ទៅដល់អស់ទាំងភ្នំនិងជ្រលងភ្នំទាំងឡាយ ផ្លូវទឹក និងច្រកភ្នំ ព្រមទាំងកន្លែងស្ងាត់ជ្រងំ ហើយទីក្រុងដែលគេបោះចោល វាបានត្រឡប់កន្លែងប្លន់ ហើយក្នុងគោលបំណងនៃការឡក‌ឡឺយដល់ជនជាតិផ្សេងៗដែលនៅព័ទ្ធជុំ‌ពួកគេ⁵ដូច្នោះហើយព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះបានមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងបានតបនឹងពួកគេដោយភ្លើងនៃកំហឹងរបស់យើង ទាស់នឹងជនជាតិផ្សេងៗ ហើយអេដុមទាំងមូល ដែលជាអ្នកយកទឹកដីរបស់យើងទុកសម្បត្តិពួកគេ ហើយទាស់ជាមួយពួកអ្នកមានចិត្តរីករាយ ហើយអ្នកដែលមានចិត្តមើលងាយ ពួកគេចាប់យកដីរបស់យើងហើយក៏យកវាលស្មៅធ្វើជាខ្លួនឯង។⁶ដូច្នោះហើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលទៅកាន់ទឹដកីអុីស្រា‌អែល ហើយប្រាប់ដល់ភ្នំធំនិងជ្រលងភ្នំ ផ្លូវទឹក និងច្រកភ្នំតូចទាំងអស់ ព្រះ‌អម្ចាស់‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! ក្នុងកំហឹងខ្លាំងហើយការក្រោធរបស់យើង យើងថ្លែងការនេះដោយសារតែអ្នក បានកើតមកដើម្បីប្រម៉ាត់ប្រជាជាតិ។

⁷ហេតុដូច្នោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ យើងខ្លួនឯងនឹងលើកដៃស្បថថា ជនជាតិទាំងនោះដែលនៅជុំ‌វិញអ្នក នឹងប្រកដជារង់សេចក្ដីខ្មាសរបស់ខ្លួនគេវិញ។

⁸ប៉ុន្តែ អ្នកភ្នំអុីស្រា‌អែល! អ្នករាល់គ្នានឹងបែកមែក ហើយបង្កើតផលរបស់អ្នក ឲ្យអុីស្រា‌អែលជាប្រជា‌រាស្ត្រយើង ពីព្រោះគេរៀបនឹងមកហើយ។⁹ដ្បិត ចូរមើល! យើងកាន់ខាងអ្នក ហើយយើងនឹងវិលមកឯអ្នកវិញ នោះនឹងមានគេភ្ជួររាស់ ហើយសាប‌ព្រោះអ្នក។

¹⁰ដូច្នេះ យើងនឹងឲ្យមនុស្សចម្រើនឡើងនៅក្នុងអ្នក គឺជាពួកវង្សអុីស្រា‌អែលទាំងមូល។ ដូច្នេះ ទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នកនឹងមានមនុស្សនៅ ហើយអស់ទាំងកន្លែងបាក់បែកនឹងបានសង់ឡើងវិញ។¹¹យើងនឹងធ្វើឲ្យទាំងមនុស្ស និងសត្វបានចម្រើនឡើងនៅក្នុងអ្នក គេនឹងចម្រើនឡើង ហើយសាយ‌គ្រាយចេញទៅ យើងនឹងឲ្យមានមនុស្សអាស្រ័យនៅក្នុងអ្នកដូចពីដើម ហើយប្រព្រឹត្តនឹងអ្នកដោយល្អជាងជាន់ដើមទៅទៀត នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ពិតមែន។¹²យើងនឹងឲ្យមានមនុស្សដើរលើអ្នក គឺអុីស្រា‌អែលជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង គេនឹងបានអ្នកជារបស់គេ ហើយអ្នកនឹងបានជាមរតកដល់គេ នោះអ្នកនឹងមិនធ្វើឲ្យកូនរបស់គេស្លាប់ឡើយ។

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ដោយព្រោះពួកគេនិយាយពីអ្នកថា «អ្នកដែលលេបសីុមនុស្សបាត់ ហើយកូនចៅរបស់ជនជាតិអ្នកនឹងស្អាប់»។¹⁴ដូច្នេះហើយ អ្នកនឹងលែងលេបសុីមនុស្សទៀតទេ ហើយអ្នកមិនជនជាតិរបស់កាន់ទុក្ខសេចក្តីស្លាប់ទៀតដែរ។ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។¹⁵យើងមិនឲ្យអ្នកឮពាក្យត្មះ‌តិះ‌ដៀលរបស់ជនជាតិដទៃទាំងប៉ុន្មានទៀតទេ អ្នកមិនត្រូវរងទ្រាំសេចក្ដីប្រមាថមើល‌ងាយរបស់គេ អ្នកនឹងមិនធ្វើជាហេតុ ឲ្យជនជាតិរបស់អ្នកចំពប់ដួលទៀតឡើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់»។

¹⁶បន្ទាប់មក ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំ¹⁷«កូនមនុស្សអើយ! កាលពួកវង្សអុីស្រា‌អែលបាននៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន គេបានបង្អាប់ ដោយផ្លូវប្រព្រឹត្ត និងកិរិយារបស់ខ្លួន ផ្លូវដែលគេប្រព្រឹត្តនៅមុខយើង ប្រៀបដូចជាសេចក្ដីស្មោក‌គ្រោកនៃស្រីដែលមានរដូវ។¹⁸ដូច្នេះ យើងចាក់សេចក្ដីក្រោធរបស់យើងទាស់នឹងពួកគេ ដ្បិតឈាមដែលគេបានកម្ចាយនៅលើទឹកដីនោះ ហើយសម្រាប់ការបំពុលរបស់វាតាមរយៈរូបព្រះរបស់គេ។

¹⁹យើងបានកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកគេទៅក្នុងចំណោមជនជាតិផ្សេង ពួកគេត្រូវបែងចែកទៅនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ យើងបានជំនុំ‌ជម្រះគេតាមការប្រព្រឹត្ត ហើយកិច្ចការរបស់គេ។²⁰ក្រោយមក ពួកគេបានចូលទៅដល់ជនជាតិ កន្លែងដែលគេទៅពួកគេប្រមាថឈ្មោះបរិសុទ្ធរបស់យើង ពេលមនុស្សបាននិយាយពីពួកគេ តើពួកនេះជារស្រ្តរបស់ព្រះអម្ចាស់? ដ្បិតពួក គេបានបោះចេញពីទឹកដីរបស់ព្រះ‌អង្គ។²¹ប៉ុន្តែ យើងបានយល់ដល់ឈ្មោះបរិសុទ្ធរបស់យើង ដែលជាកូនអុីស្រា‌អែលបានបង្អាប់ នៅកណ្ដាលជនជាតិផ្សេងៗ ពេលគេបានទៅដល់ទីនោះ។

²²ដូច្នេះហើយ ចូរប្រាប់ដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែលថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ យើងមិនមែនធ្វើការនេះ ដោយយល់ដល់អ្នកអុីស្រាអែល តែយល់ដល់ឈ្មោះដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង ជាឈ្មោះដែលអ្នករាល់គ្នាបានបង្អាប់ នៅកណ្ដាលជនជាតិផ្សេងៗដែលអ្នកបានទៅដល់នោះ។²³ដ្បិតយើងនឹងញែកឈ្មោះដ៏ធំរបស់យើង ដែលត្រូវបង្អាប់នៅកណ្ដាលជនជាតិផ្សេងៗ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានបង្អាប់នៅក្នុងពួកគេ ដ៏វិសុទ្ធដែរ។ ក្រោយមក ផ្សេងនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ពិតមែន ហើយការនេះព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះបានមានព្រះបន្ទូល ពេលដែលអ្នកឃើញថាយើងបរិសុទ្ធ។

²⁴យើងនឹងយកអ្នកចេញពីជនជាតិដ៏ទៃ ហើយប្រមូលអ្នកពីគ្រប់ទីកន្លែង ហើយយើងនាំអ្នកមកក្នុងទឹកដីរបស់អ្នកវិញ។²⁵បន្ទាប់មក យើងនឹងប្រោះទឹកស្អាតទៅលើអ្នក ដូចេ្នះអ្នកនឹងបានស្អាត យើងនឹងជម្រះអ្នករាល់គ្នាឲ្យស្អាត ពីគ្រប់សេចក្ដីស្មោក‌គ្រោក ហើយយើងសម្អាតអ្នកពីអស់ទាំងរូបព្រះទាំងនោះ។

²⁶យើងនឹងឲ្យអ្នកមានចិត្តថ្មី ហើយនឹងដាក់វិញ្ញាណថ្មីនៅក្នុងអ្នកដែរ យើងនឹងដកចិត្តដែលរឹងដូចថ្មចេញពីរូបសាច់អ្នក ហើយឲ្យមានចិត្តជាសាច់វិញ។²⁷យើងនឹងដាក់វិញ្ញាណរបស់យើងនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា បណ្ដាលឲ្យអ្នករាល់គ្នាដើរតាមក្រឹត្យ‌ក្រម ហើយរក្សាបញ្ញត្តិច្បាប់របស់យើង ព្រមទាំងប្រព្រឹត្តតាមផង។²⁸បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នានឹងរស់នៅក្នុងទឹកដីដែលយើងបានឲ្យដល់បុព្វ‌បុរសអ្នក អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង ហើយយើងជាព្រះជាម្ចាស់ដល់អ្នក។

²⁹ដ្បិតយើងនឹងជួយសង្គ្រោះអ្នក ពីអ្វីទាំងអស់ដែលមិនស្អាតរបស់អ្នក។ យើងនឹងបង្គាប់ដល់ស្រូវ ឲ្យបានចម្រើនឡើង។ យើងនឹងមិនធ្វើឲ្យកើតមានការអំណត់ដក់អ្នកទេ។³⁰យើងនឹងចម្រើនផ្លែឈើ និងផលចម្ការឡើងដែរ ដើម្បីមិនឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវពាក្យដំណៀលរបស់ជនជាតិដទៃ ដោយព្រោះអំណត់ទៀត។³¹អ្នករាល់គ្នានឹងនឹកចាំពីកិរិយាអាក្រក់របស់អ្នក ហើយពីអំពើដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តមិនល្អ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងមើលខ្លួនដោយខ្ពើមឆ្អើម ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិត និងអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់អ្នក»។

³²យើងមិនធ្វើការនេះដើម្បីឲ្យអ្នកបានប្រយោជន៍ទេ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ សូមឲ្យអ្នកបានដឹង។ ដូច្នេះ អ្នកនឹងអាម៉ាស់ ហើយបាក់មុខ ដោយព្រោះកិរិយាអ្នកបានធ្វើ កូនចៅអុីស្រាអែល។³³ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះលើទាំងអស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា៖ នៅថ្ងៃដែលយើងជម្រះអ្នក ឲ្យស្អាតពីអស់ទាំងអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នក នោះយើងនឹងឲ្យអស់ទាំងទីក្រុងរបស់អ្នក មានមនុស្សរស់នៅវិញ ហើយឲ្យអស់ទាំងកន្លែងបាក់បែកបានសង់ឡើង។³⁴ដ្បិត ដែលនៅស្ងាត់ និងមានគេភ្ជួររាស់ ទឹកដីដែលពីដើមនៅស្ងាត់‌ច្រៀប ចំពោះភ្នែកនៃអស់អ្នកដែលដើរកាត់នោះ។

³⁵ក្រោយមកពួកគេនឹងនិយាយថា «ទឹកដីនេះដែលត្រូវបោះចោល ត្រឡប់ដូចជាសួន‌ច្បារអេដែន ហើយទីក្រុងទាំងនោះត្រូវបោះចោល ហើយបាក់បែក ដែលបានដាច់ចុះក្រោម ពេលនេះបានមាំ‌មួនឡើង ហើយមានមនុស្សអាស្រ័យនៅ»។³⁶ដូច្នេះ អស់ទាំងជនជាតិដែលសល់នៅព័ទ្ធជុំ‌វិញអ្នក គេនឹងដឹងថា យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ យើងបានសង់ទីដែលបាក់បែក ហើយបានសាងសារជាថ្មីកន្លែងបោះបង់ចោល។ យើងជាព្រះអម្ចាស់។ យើងបានថ្លែងពីវា ហើយយើងនឹងធ្វើវា។

³⁷ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ម្តងទៀតយើងនឹងបានសូមដោយកូនចៅអុីស្រា‌អែលដើម្បីធ្វើការនេះសម្រាប់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យចម្រើនគ្នាជាច្រើនដូចជាហ្វូងចៀម។³⁸ដូចជាហ្វូងចៀម ដែលបានត្រៀមសម្រាប់យញ្ញបូជា ដូចជាហ្វូងចៀមនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម នៅក្នុងថ្ងៃបុណ្យដែលបានកំណត់ ដូច្នោះនឹងដូចក្រុងដែលខូចអស់ ហើយបានពេញដោយហ្វូងមនុស្សហើយពួកគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

37

¹ព្រះ‌ហស្តនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានដាក់លើខ្ញុំ ហើយព្រះ‌អង្គក៏នាំយកខ្ញុំ ដោយព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ទៅដាក់ចុះនៅកណ្ដាលច្រកភ្នំមួយ ដែលពេញដោយឆ្អឹងខ្មោច។²ព្រះ‌អង្គឲ្យខ្ញុំដើរឆ្លងកាត់ទៅឆ្អឹងទាំងនោះជុំ‌វិញហើយជុំវិញ។ ចូរមើល៍! នៅវាលច្រកនោះ មានឆ្អឹងយ៉ាងសន្ធឹក។ ឆ្អឹងទាំងនោះស្ងួត‌ហែងណាស់។³ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ តើឆ្អឹងទាំងនេះនឹងរស់ម្តងទៀតទេ?» ដូច្នេះខ្ញុំក៏បាននិយាយថា «ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ មានតែព្រះ‌អង្គទេទើបដឹង»។

⁴រួចហើយព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលដល់ឆ្អឹងទាំងនេះ ហើយប្រាប់ថាឆ្អឹងស្ងួត‌ហែង ចូរស្តាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។⁵ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដល់ឆ្អឹងទាំងនេះដូច្នេះ ចូរមើល! យើងនឹងឲ្យមានខ្យល់ដង្ហើមចូលក្នុងអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកនឹងមានជីវិតរស់។⁶យើងនឹងដាក់ឲ្យមានសរសៃ ធ្វើឲ្យមានសាច់ដុះលើអ្នករាល់គ្នា ហើយគ្របរុំដោយស្បែក ព្រមទាំងបញ្ចូលខ្យល់ដង្ហើមទៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជីវិតរស់ ដូច្នេះអ្នកនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

⁷ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ថ្លែងព្រះបន្ទូល ដូចជាព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់ ដូចដែលខ្ញុំកំពយងថ្លែងព្រះបន្ទូលនោះ មានឮសម្លេងក្រិកៗ។ រួចហើយឆ្អឹងទាំងនោះបានកម្រើកផ្គុំជាប់គ្នា ឆ្អឹងមួយភ្ជាប់ឆ្អឹង។⁸ខ្ញុំសម្លឹងមើល ហើយមើល៍! មានសរសៃនិងសាច់កើតឡើងនៅឆ្អឹងទាំងនោះ រួចមានស្បែករុំគ្របទៀត។ តែអត់មានខ្យល់ដង្ហើមនៅក្នុងពួកគេទេ។

⁹ហើយព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលទៅ ដល់ខ្យល់ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូល កូនមនុស្សអើយ ហើយនិយាយទៅខ្យល់ថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ខ្យល់ដង្ហើម ចូរមកពីខ្យល់ទាំងបួនទិស ហើយខ្យល់ដង្ហើមលើអ្នកបានស្លាប់ទាំងនេះ គេនឹងរស់ឡើង»។¹⁰ដូច្នេះខ្ញុំក៏ថ្លែងព្រះបន្ទូលដូចជាព្រះ‌អង្គបានបង្គាប់មក ហើយខ្យល់ដង្ហើមក៏ចូលទៅក្នុងសពទាំងនោះ ហើយគេក៏រស់ឡើង បានទាំងឈរឡើងជាកង‌ទ័ពយ៉ាងធំ។

¹¹ក្រោយព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយ ឆ្អឹងទាំងនេះគឺជាកូនចៅអុីស្រា‌អែលទាំងមូល។ មើល៍! ពួកគេនិយាយថា ឆ្អឹងយើងរបស់រាល់គ្នាស្ងួត‌ហែងហើយ ក្តីសង្ឃឹមរបស់យើងក៏បាត់អស់ដែរ។ យើងរាល់គ្នាត្រូវកាត់ចេញហើយ។¹²ដូច្នេះហើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូល ដោយនិយាយថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល! ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងអើយ យើងនឹងបើកផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាឡើងចេញពីផ្នូរមក រួចនឹងនាំអ្នកឲ្យចូលទៅក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែលវិញ។

¹³រួចហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ ពេលយើងបើកផ្នូររបស់អ្នក ឲ្យអ្នកបានឡើងចេញពីទីនោះមក។¹⁴យើងនឹងដាក់វិញ្ញាណយើងនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា អ្នកនឹងមានជីវិតរស់ ហើយយើងនឹងធ្វើអ្នក ដើម្បីសម្រាកនៅក្នុងទឹកដីរបស់អ្នក នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា គឺយើង ជាព្រះ‌អម្ចាស់ បានមានបន្ទូលហើយ នឹងកើតឡើងមែន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។

¹⁵រួចហើយព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា¹⁶«កូនមនុស្សអើយ! ចូរយកបន្ទះឈើមួយមកសរសេរចុះថា សម្រាប់ពួកយូដា និងប្រជាជនរបស់អុីស្រា‌អែល ជាមិត្តនិងគ្នា។ រួចយកបន្ទះឈើមួយទៀតសរសេរថា សម្រាប់ពួកយ៉ូសែប ជាបន្ទះឈើរបស់ពួកអេប្រាអិម និងពួកប្រជាជននៃអុីស្រា‌អែលជាមិត្តរបស់គេ។¹⁷រួចនាំអ្នកទាំងពីរនោះមកជាមួយគ្នា ធ្វើជាបន្ទះឈើតែមួយធ្វើដំបង ដើម្បីឲ្យបានជាប់ជា‌មួយគ្នានៅដៃអ្នក។

¹⁸ពេលប្រជាជនអ្នកនឹងនិយាយទៅអ្នក ហើយប្រាប់ថា តើអ្នកនឹងមិនប្រាប់ឲ្យយើងដឹងពីរអ្វិដែលអ្នកចង់ធ្វើទេ?¹⁹ហើយនិយាយទៅគេថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងនឹងយកបន្ទះឈើរបស់យ៉ូសែប ដែលនៅដៃអេប្រាអិម និងកុល‌សម្ព័ន្ធអុីស្រា‌អែល ដែលជាគូកនរបស់គេ ដាក់ភ្ជាប់ជា‌មួយបន្ទះឈើរបស់យូដា រួចហើយគេធ្វើជាបន្ទះឈើតែមួយវិញ ដើម្បីឲ្យគេរួមមកតែមួយនៅក្នុងដៃរបស់យើង។²⁰សូមកាន់នៅក្នុងដៃអ្នកបន្ទះឈើទាំងពីរដែលអ្នកបានសរសេរ ដោយនៅចំពោះភ្នែកគេ។

²¹ចូរប្រកាសប្រាប់គេថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងនឹងយកពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែលចេញពីអស់ទាំងជនជាតិដែលគេបានទៅនោះ។ យើងនឹងប្រមូលមកពីគ្រប់ទិស នាំចូលទៅក្នុងទឹកដីរបស់ផងខ្លួន។²²យើងនឹងធ្វើឲ្យគេក្លាយជាជនជាតិមួយនៅក្នុងទឹកដីនេះ គឺនៅលើអស់ទាំងភ្នំនៃស្រុកអុីស្រា‌អែល ហើយនឹងមានស្តេចតែមួយអង្គធ្វើជាស្តេចលើពួកគេ ហើយពួកគេនឹងលែងជាជនជាតិពីរទៀតហើយ។ ពួកគេនឹងមិនបែងចែកទៅជាជនជាតិពីរទៀតឡើយ។²³រួចហើយពួកគេនឹងមិនត្រូវរងការប្រមាថដោយគោរពដល់រូបព្រះរបស់គេ ដែលវត្ថុគួរស្អប់ខ្ពើមរបស់គេដែរ ឬអំពើបាបរបស់ផ្សេងទៀតរបស់គេ។ ដ្បិតយើងនឹងជួយសង្គ្រោះគេ ចេញពីការជឿលើជំនឿផ្សេងៗដែលនឹងធ្វើឲ្យគេមានបាប ហើយយើងនឹងលាងសម្អាតពួកគេ ដូច្នោះគេនឹងជាប្រជាជនរបស់យើង ហើយយើងនឹងជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ។

²⁴ដាវីឌជាអ្នកបម្រើរបស់យើង នឹងធ្វើជាស្តេចលើពួកគេ។ ហើយពួកគេនឹងមានអ្នកគង្វាលតែម្នាក់លើពួកគេ ហើយពួកគេនឹងដើរតាមច្បាប់របស់យើង ហើយរក្សាបញ្ញត្តិទាំងនោះរបស់យើង ហើយស្អាប់បង្គាប់តាមទាំងអស់ផង។²⁵ពួកគេនឹងរស់នៅក្នុងទឹកដីដែលយើងបានឲ្យដល់យ៉ាកុបជាអ្នកបម្រើយើង ជាទឹកដីដែលបុព្វ‌បុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានអាស្រ័យនៅ។ ពួកគេនឹងរស់នៅទីនោះ ជាមួយកូនចៅរបស់ពួកគេជាប់ជារៀងរហូត ដ្បិតដាវីឌជាអ្នកបម្រើយើង នឹងធ្វើជាអ្នកដឹកនាំលើគេ ជារៀង‌រហូត។

²⁶យើងនឹងតាំងសញ្ញានៃសេចក្តីសុខសាន្តជាមួយពួកគេ។ វានឹងនៅជាប់នឹងពួកគេអស់កល្បជា‌និច្ច។ យើងនឹងតាំងពួកគេឡើង ហើយចម្រើនពួកគេ ហើយដាក់ទីបរិសុទ្ធរបស់យើង នៅកណ្ដាលពួកគេអស់កល្បជា‌និច្ច។²⁷ដំណាក់របស់យើងនឹងនៅជា‌មួយពួកគេ យើងក៏នឹងធ្វើជាព្រះដល់គេ ហើយគេនឹងបានជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង។²⁸រួចហើយគ្រប់ទាំងជនជាតិនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាអ្នកញែកពួកអុីស្រា‌អែលជាបរិសុទ្ធ ពេលដែលទីបរិសុទ្ធរបស់យើងបានតាំងនៅកណ្ដាលគេ អស់កល្បជា‌និច្ច»។

38

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំថា²«កូនមនុស្សអើយ ចូរត្រៀទាស់នឹងជនជាតិកុកនៃទឹកដីម៉ាកុក ជាអ្នកដដឹកនាំនៃពួករ៉ុស ពួកមែសេក និងពួកទូបាល ត្រូវថ្លែងព្រះបន្ទូលទាស់នឹងគេ។³ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះលើទាំងងស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរមើល! គឺយើងទាស់នឹងអ្នក កុក ជាអ្នកដឹកនាំនៃពួកមេសេក និងពួកទូបាល។

⁴រួចហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកត្រឡប់មកវិញ យើងនឹងដាក់ទំពក់នៅថ្គាមអ្នក ហើយយើងនឹងយកអ្នកចេញ ជាមួយទាហានរបស់អ្នក រួមទាំងសេះ និងពលទ័ពសេះផង គ្រប់គ្នាស្លៀក‌ពាក់ជាគ្រឿងសឹក កង‌ទ័ពយ៉ាងធំ មានទាំងខែលធំ ខែលតូច ហើយកាន់ដាវគ្រប់គ្នាផង!⁵ជនជាតិពើស៊ី ជាតិអេត្យូ‌ពី និងជនជាតិពូថមកជា‌មួយគ្នា គ្រប់គ្នាមានខែល ហើយមួកដែក!⁶ជនជាតិកូមើរ និងពួកគេទាំងប៉ុន្មានផង ក៏មានកូនចៅតូកាម៉ា ពីទឹកដីខាងជើងបំផុត ហើយពួកគ្នាគេទាំងអស់របស់គេ គឺមានជនជាតិជាច្រើនមកជា‌មួយអ្នកផង!

⁷ចូររៀបចំខ្លួន ត្រូវហើយ រួចចូររៀបចំខ្លួនអ្នក និងពួកកង‌ទ័ពទាំងអស់ដែលបាននៅជាមួយអ្នកផង ហើយឲ្យអ្នកធ្វើជាមេ‌ទ័ពដល់ពួកគេ។⁸អ្នកនឹងត្រូវបានហៅ ក្រោយយូរថ្ងៃមក ហើយ ដល់ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងទៅ ដែលអ្នកនឹងចូលមកក្នុងទឹកដី ដែលបានស្វែងរកដោយសារដាវមកវិញ ដែលបានប្រមូលយកមកវិញពីប្រជាជនជាច្រើន ប្រមូលមកវិញពីអស់ទាំងភ្នំនៃអុីស្រា‌អែល ជាទឹកដីដែលបានខូច‌បង់។ ប៉ុន្តែដីរបស់ប្រជាជនដែលបានយកបានយកចេញពីមនុស្សផ្សេង ហើយពួកគេនឹងរស់នៅក្នុងក្តីសុខសាន្ត គឺពួកគេទាំងអស់គ្នា!⁹ដូច្នោះអ្នកនឹងឡើងទៅ ដូចជាខ្យល់ព្យុះ អ្នកនឹងបានដូចជាពពកគ្របលើទឹកដី អ្នកហើយពួកកងទ័ពរបស់អ្នក និងទាហានទាំងអស់ដែលនៅជាមួយអ្នក។

¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា វាបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះគឺផែនការដែលមានក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ហើយអ្នកនឹងបង្កើតកិច្ច‌កាលអាក្រក់។¹¹ក្រោយមក អ្នកនឹងនិយាយថា ខ្ញុំនឹងឡើងទៅទឹកដីដែលនៅចំទំនេ ខ្ញុំនឹងទៅរកពួកមនុស្ស ដែលនៅដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយដោយសុខ‌សាន្ត ពួកគេរស់នៅកន្លែងដែលគ្មានញញ្ជាំងឬរបង ហើយជាកន្លែងដែលគ្មានទ្វារសម្រាប់ទីក្រុង។¹²យើងនឹងចាប់យកជ័យ‌ភណ្ឌ ហើយនិងការលូចប្លប់ ហើយទាស់នឹងកន្លែងបាក់បែក ដែលមានមនុស្សថ្មីរស់នៅទីនោះ ហើយទាស់នឹងមនុស្ស ដែលបានប្រមូលចេញពីគ្រប់ទាំងជនជាតិ ជាអ្នកដែលមានហ្វូងសត្វ និងទ្រព្យ‌សម្បត្តិ ហើយក៏ជាអ្នកដែលរស់នៅចំកណ្ដាលផែន‌ដី។

¹³ពួកសេបា ហើយពួកដេដាន់ ពួកជំនួញរបស់ទឹកដីតើស៊ីស ជាមួយអ្នកចម្បាំងវ័យក្មេង នឹងនិយាយមកអ្នកថា តើលោកមកប្លប់ពីយើងឬ? តើអ្នកបានប្រមូលពួកទាហានបស់លោក ដើម្បីនឹងយកទ្រព្យ នឹងដឹកយកប្រាក់ និងមាស ហើយនាំយកហ្វូងសត្វ ទ្រព្យ‌សម្បត្តិ ហើយយកជ័យ‌ភណ្ឌយ៉ាងច្រើនឬ?

¹⁴ដូច្នេះហើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូល កូនមនុស្សអើយ ប្រាប់ដល់ជនជាតិកុកថា «ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ នៅថ្ងៃនោះ ពេលអុីស្រា‌អែលប្រជាជនរបស់យើង បាននៅដោយសុខ‌សាន្ត តើអ្នកនឹងមិនបានរៀនពីពួកគេទេឬ?¹⁵អ្នកនឹងចេញពីកន្លែងរបស់អ្នក គឺពីខាងជើងបំផុតមក មានជនជាតិជាច្រើនមកជា‌មួយអ្នកផង ជាពួកគ្នាយ៉ាងសន្ធឹក ហើយជាពល‌ទ័ពខ្លាំងពូកែ ដែលសុទ្ធតែជិះសេះគ្រប់ៗគ្នា។¹⁶អ្នកនឹងឡើងមកទាស់នឹងអុីស្រា‌អែល។ នៅគ្រាចុងក្រោយបំផុត យើងនឹងនាំអ្នកឲ្យមកទាស់នឹងទឹកដីយើង ដូច្នោះជនជាតិទាំងនោះនឹងគួរតែបានស្គាល់យើង ពេលដែលយើងខ្លួនឯងបានគិតពីកុក ដើម្បីឲ្យជាបរិសុទ្ធ នៅចំពោះភ្នែកពួកគេ។

¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ តើអ្នកមិនមែនជាម្នាក់ដែលយើងបាននិយាយកាលពីពេលមុន តាមរយៈដៃពួកអ្នកបម្រើរបស់យើង និងពួកព្យាការីនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល ជាអ្នកដែលបានថ្លែងព្រះបន្ទូលក្នុងពេលរបស់ពួកគេ ដ្បិតយើងនឹងនាំអ្នកឲ្យមកទាស់នឹងពួកគេទេឬ?¹⁸ដូច្នោះវានឹងមកដល់ក្នុងថ្ងៃនោះ ពេលជនជាតិកុកវាយទឹកដីអុីស្រា‌អែល នេះគឺជាព្រះ‌អម្ចាស់‌មានព្រះ‌បន្ទូលថា សេចក្ដីក្រោធរបស់យើងនឹងឆួលឡើងដូចជាភ្នំ។

¹⁹ក្នុងសេចក្ដីប្រចណ្ឌរបស់យើង និងភ្លើងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់យើង ដែលយើងបានថា ពិតប្រាកដជានៅថ្ងៃនោះ នឹងមានការកក្រើករំពើកជាខ្លាំង នៅក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែល។²⁰ពួកគនឹងញាប់‌ញ័រនៅចំពោះយើង បានជាទាំងត្រីសមុទ្រ និងសត្វហើរលើអាកាស សត្វព្រៃ និងសត្វលូនវារនៅផែនកីដី ហើយមនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅទឹកដីផងដែរ។ ភ្នំទាំងនោះនឹងត្រូវបោះចោល ហើយច្រាំងភ្នំនឹងដូលចុះ រហូតដល់កំពែងបាក់មកលើផែនដី។

²¹យើងនឹងបង្គាប់ដាវមកទាស់នឹងគេ នៅលើភ្នំទាំងអស់នោះរបស់យើង នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ដាវរបស់ព្ួកគេនឹងទាស់ជាមួយបងប្អូនខ្លួន។²²រួចហើយយើងនឹងដាក់ទោសដល់ពួកគេ ដោយអាសន្ន‌រោគ និងឈាម ហើយយើងនឹងបង្អុរភ្លៀងច្រើនខ្លាំង ព្រមទាំងព្រឹលយ៉ាងធំ និងភ្លើងឆេះ ហើយស្ពាន់‌ធ័រមកលើគេ និងពួកគ្នារបស់ពួកគេ ហើយលើបណ្ដាជនជាតិជាច្រើនដែលមកជា‌មួយគេដែរ។²³ដ្បិតយើងនឹងតម្កើងខ្លួនយើង ហើយតាំងខ្លួនយើងជាបរិសុទ្ធ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យជនជាតិជាច្រើនស្គាល់យើងនៅនឹងមុខ ហើយពួកគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់»។

39

¹«ដូច្នេះអ្នក កូនមនុស្សអើយ ចូរថ្លែងព្រះបន្ទូលទាស់នឹងកុក ហើយប្រាប់ថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ មើល៍! យើងទាស់នឹងអ្នក កុក ជាអ្នកដឹកនាំនៃពួកមេសេក ហើយពួកទូបាលអើយ។²យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកបែរមក ហើយនាំអ្នកទៅមុខ ក៏នឹងបណ្ដាលឲ្យអ្នកឡើងមកពីទឹកដីខាងជើងបំផុត ព្រមទាំងនាំអ្នកមកលើភ្នំទាំងប៉ុន្មានរបស់ទឹកដីអុីស្រា‌អែល។³ហើយយើងនឹងវាយបំបាកធ្នូចេញពីដៃឆ្វេងរបស់អ្នក ហើយនឹងធ្វើឲ្យព្រួញធ្លាក់ចេញពីដៃស្តាំអ្នក។

⁴អ្នកនឹងដួលស្លាប់លើភ្នំរបស់អុីស្រា‌អែល គឺទាំងអ្នក និងពួកគ្នារបស់អ្នក ហើយជនជាតិទាំងប៉ុន្មានដែលនៅជា‌មួយផង យើងនឹងប្រគល់អ្នកដល់សត្វហើរផ្សេងៗដែលស៊ីគំរង់ ហើយដល់សត្វព្រៃឲ្យវាស៊ីទៅ។⁵អ្នកនឹងដួលស្លាប់ទីវាលទទេ ដ្បិតយើងបានប្រកាសហើយ នោះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។⁶ក្រោយមក យើងនឹងចាត់ភ្លើងទៅលើទឹកដីម៉ាកុក ហើយលើពួកអ្នកដែលអាស្រ័យនៅ ដោយសុខ‌សាន្តនៅកោះទាំង‌ឡាយ នោះគេនឹងដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់។

⁷ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យឈ្មោះយើងបានបរិសុទ្ធ នៅកណ្ដាលប្រជាជនអុីស្រា‌អែលរបស់យើង ហើយមិនឲ្យឈ្មោះបរិសុទ្ធរបស់យើងត្រូវប្រមាថ ជនជាតិនានានឹងដឹងថា យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់គឺជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធនៅក្នុងអុីស្រា‌អែល។⁸ចូរមើល៍! ថ្ងៃរនោះកំពុងតែមកដល់ ហើយនឹងហើយនឹងជំនួសអ្វីនៅពេលនេះផង នេះគឺជាព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ។

⁹ពួកអ្នកដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងរបស់អុីស្រា‌អែល នឹងចាកចេញទៅ ហើយពួកគេនឹងប្រើគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធដើម្បីបង្កាត់ភ្លើង ហើយដុតឆេះរួចដុតចោល ទាំងខែលតូច ខែលធំ ទាំងធ្នូ និងព្រួញ ដែកពួយ និងលំពែងផង គេនឹងដុតគ្រឿងទាំងនោះអស់ប្រាំពីរឆ្នាំ។¹⁰ពួកគែមិនត្រូវការរើសរំកាច់ឈើនៅទីវាល ឬកាប់ឧសនៅក្នុងព្រៃឡើយ តាំងពីគេបានដុតគ្រឿងសស្ត្រា‌វុធ ពួកគេនឹងយកពីពួកអ្នកដែលបានយកពីខ្លួនមកវិញពីពួកគេ ពួកគេប្លន់ពីពួកអ្នកដែលបានប្លន់ពីខ្លួនដែរ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

¹¹ក្រោយមកវានឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះដែល យើងនឹងធ្វើកន្លែងមួយសម្រាប់ពួកកុក សម្រាប់ជាទីបញ្ចុះសពក្នុងអុីស្រា‌អែល នឹងជ្រលងភ្នំរបស់អ្នកដំណើរខាងកើតសមុទ្រ។ វាបានបិទបាំងអស់អ្នកដែលចង់ធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់។ ពួកគេនឹងកប់សាក‌សពពួកកុកនៅទីនោះ ជាមួយប្រជាជនរបស់គាត់។ ពួកគេនឹងហៅជ្រលងភ្នំរបស់ហាមុន កុក។

¹²ដ្បិតប្រាំពីរខែដែលកូនចៅអុីស្រា‌អែលនឹងបញ្ចុះសពពួកគេ ទើបបានហើយ ដើម្បីនឹងសម្អាតទឹកដី។¹³ដ្បិតមនុស្សទាំងអស់នៅទឹកដីនោះនឹងធ្វើការបញ្ចុះសពពួកគេ ហើយការនោះនឹងល្បីដល់គេ ក្នុងថ្ងៃដែលយើងបានតម្កើងឡើង នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

¹⁴ក្រោយមក ពួកគេនឹងតម្រូវទុកមនុស្សមួយក្រុម បន្តធ្វើដំណើកាត់ទឹកដីនោះ ដើម្បីទៅរកអ្នកដែលបានឆ្លងកាត់ពីមុនប៉ុន្តែអ្នកបានស្លាប់ហើយសពនៅសេសសល់លើទឹកដី ដូច្នោះពួកគេនឹងបានបញ្ចុះសពទាំងនោះ ដើម្បីសម្អាតទឹកដី។ ក្រោយចប់ប្រាំពីរខែនោះមក ពួកគេនឹងដើរពិនិត្យមើល។¹⁵រួចមនុស្សដែលដើរកាត់ទឹកដី ពួកគេនឹងនឹងឃើញឆ្អឹង ពួកគេនឹងតាំងទីសម្គាល់មួយនៅជិតវា ទាល់តែពួកបញ្ចុះសពបានមកកប់ចោល នៅក្នុងច្រកភ្នំហាមុន កុក។¹⁶នៅទីនោះមានទីក្រុងមួយដែលមានឈ្មោះហៅថា ហាម៉ូណា។ ក្នុងការនេះពួកគេនឹងសម្អាតទឹកដីបាន។

¹⁷ឥឡូវដល់អ្នកវិញ កូនមនុស្សអើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរនិយាយទៅសត្វស្លាបគ្រប់យ៉ាង និងដល់អស់ទាំងសត្វព្រៃនៅទីវាល ចូរន្រមូលគ្នាមក។ ចូរប្រជុំគ្នាពីគ្រប់ទីកន្លែង ទៅទីយញ្ញ‌បូជារបស់យើង ដែលយើងធ្វើសម្រាប់អ្នក ជាយញ្ញ‌បូជាយ៉ាងធំ នៅលើភ្នំរបស់អុីស្រា‌អែល ដូច្នោះឲ្យអ្នកបានស៊ីសាច់ ហើយផឹកឈាម។¹⁸អ្នកនឹងស៊ីសាច់របស់អ្នកចម្បាំង ហើយផឹកឈាមរបស់ពួកអ្នកដឹកនាំនៅផែនដី ទាំងចៀមឈ្មោល កូនចៀម ពពែ និងគោផង សុទ្ធតែជាសត្វបំប៉នពីទឹកដីបាសាន។

¹⁹រួចហើយអ្នករាល់គ្នានឹងស៊ីខ្លាញ់ទាល់តែឆ្អែត ហើយអ្នកនឹងផឹកឈាម ទាល់តែស្រវឹង ដោយ‌សារយញ្ញ‌បូជា ដែលយើងធ្វើសម្រាប់អ្នក។²⁰អ្នករាល់គ្នានឹងបានឆ្អែតនៅតុ យើងដោយសាច់សេះ រទេះចម្បាំង ពួកអ្នកចម្បាំង និងពួកទាហានទាំងប៉ុន្មានដែរ នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

²¹យើងនឹងតាំងសិរី‌ល្អរបស់យើង ក្នុងចំណោមជនជាតិហើយអស់ទាំងជនជាតិនឹងឃើញការដាក់ទោសរបស់យើង ដែលយើងបានធ្វើ ហើយដៃរបស់យើងដែលបានដាក់ទាស់នឹងពួកគេ។²²កូនចៅអុីស្រា‌អែលនឹងបានដឹងថា យើងនេះជាព្រះ‌អម្ចាស់ គឺជាព្រះរបស់ពួកគេ តាំងតែពីថ្ងៃនេះតទៅ។

²³ប្រជាជាតិទាំងមូល នឹងដឹងថាកូនចៅអុីស្រា‌អែលបានចាប់យកទៅជាឈ្លើយ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ ដោយសារពួកគេក្បត់នឹងយើង ដូច្នោះយើងបានបាំងមុខពីពួកគេ បានជាយើងប្រគល់គេ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់គេ ហើយពួកគេត្រូវដួលដោយដាវ។²⁴យើងបានធ្វើដល់ពួកគេតាមសេចក្ដីស្មោក‌គ្រោក និងបាបរបស់ពួកគេ ពេលយើងបានបាំងចេញពីពួកគេ។

²⁵ដូច្នោះហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ឥឡូវនេះ យើងនឹងកសាងវាសនាពួកយ៉ាកុប ហើយយើងនឹងមានសេចក្ដីមេត្តាដល់កូនចៅសអុីស្រា‌អែល ហើយធ្វើការខ្នះខ្នែង សម្រាប់ឈ្មោះបរិសុទ្ធរបស់យើង។²⁶រួចហើយពួកគេនឹងរងការអាម៉ាស់ និងគ្រប់ទាំងអំពើក្បត់ដែលពួកគេបានមិនស្មោះនឹងយើង។ ពួកគេនឹងភ្លេចគ្រប់ការទាំងនេះពេលពួកគេសម្រាក់ដោយសុខ‌សាន្តក្នុងទឹកដីរបស់គេ។²⁷ពេលយើងស្តាគេឡើងវិញរួចពីមនុស្ស ហើយប្រមូលពួកគេពីទឹកដីផ្សេងៗចេញពីដៃខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ យើងនឹងបង្ហាញខ្លួនយើងថាបរិសុទ្ធ នៅក្នុងភ្នែកជនជាតិជាច្រើន។

²⁸រួចហើយគេនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដ្បិតយើងបានបញ្ចូនពួកគេទៅជាឈ្លើយ ក្នុងចំណោមជនជាតិទាំងនោះ ប៉ុន្តែយើងប្រមូលគេត្រឡប់មកវិញ ទៅក្នុងទឹកដីរបស់គេវិញ។ យើងមិនបានទុកពួកគេខ្លះក្នុងចំណោមជនជាតិទាំងនោះឡើយ។²⁹យើងនឹងមិនលាក់មុខពីពួកគេទៀតដែរ ពេលយើងចាក់វិញ្ញាណយើងចេញទៅលើកូនចៅអុីស្រា‌អែល នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

40

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីម្ភៃប្រាំ នៃការជាប់ជាឈ្លើយនៅដើមឆ្នាំ នៅថ្ងៃទីដប់ នៃខែនោះ នៅក្នុងឆ្នាំទីដប់បួន ក្រោយពីទីក្រុងត្រូវគេវាយយក នៅថ្ងៃនោះ ព្រះ‌ហស្តនៃព្រះ‌អម្ចាស់បានដាក់នៅលើខ្ញុំ ហើយព្រះ‌អង្គនាំខ្ញុំទៅទីនោះ។²ក្នុងនិមិត្តពីព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គបាននាំខ្ញុំមកដល់ទឹកដីអុីស្រាអែលវិញ។ ព្រះអង្គបាននាំខ្ញុំឲ្យបានសម្រាកលើភ្នំមួយយ៉ាងខ្ពស់ នៅទិសខាងត្បូងមានអ្វីមួយបានលេចមកក្នុងអាគានៃទីក្រុង។

³ហើយព្រះ‌អង្គនាំខ្ញុំទៅទីនោះ។ ចូរមើល៍ មានមនុស្សម្នាក់! រូបរាងរបស់លោកដូចជាលក្ខណៈជាលង្ហិន។ មានខ្សែខ្លូត‌ទេស និងបបុសសម្រាប់វាស់នៅនិងដៃរបស់គាត់ លោកឈរនៅក្នុងទ្វារក្រុង។⁴មនុស្សនោះក៏និយាយមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយ ចូរមើលដោយភ្នែក ហើយស្តាប់ដោយត្រចៀករបស់អ្នក រួចយកចិត្តទុកដាក់គ្រប់ទាំងអស់ ដែលយើងបង្ហាញដល់អ្នក ដ្បិតបាននាំអ្នកមកនៅទីនេះ ប្រយោជន៍ឲ្យយើងបានបង្ហាញទាំងអស់នេះដល់អ្នក។ ចូរប្រាប់ការទាំងអស់ដែលអ្នកនឹងឃើញដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែលផង»។

⁵នៅទីនោះមានកំពែងបានសង់ជុំ‌វិញព្រះ‌វិហារ។ ប្រវែងឈើសម្រាប់វាស់នៅក្នុងដៃរបស់បុរសនោះ មានប្រាំមួយហត្ថ ដែលក្នុងមួយហត្ថនោះ ត្រូវជា‌មួយហត្ថមួយកំណាត់ដៃប្រវែង។ បុរសនោះ ក៏បានវាស់កំពែង វាមានមួយខ្នាតនៃឈឺវាស់ ហើយកម្ពស់របស់ក៏មួយខ្នាតមានឈើដែរ។⁶បន្ទាប់មក លោកទៅដល់ទ្វារព្រះវិហារ ដែលបែបមុខទៅទិសខាងកើត។ លោកក៏ឡើងជណ្តើរទៅទ្វារនោះ ទៅវាស់ទទឹងមាត់ទ្វារបានមួយខ្នាត ហើយទទឹងមួយទៀត ក៏បានមួយខ្នាត ជម្រៅដូចគ្នា។⁷គ្រប់បន្ទប់ចាំយាម មានបណ្តោយមួយខ្នាតឈឺ និងទទឹងមួយខ្នាតឈើ ចំណែកប្រឡោះកណ្ដាលបន្ទប់ចាំយាមទាំងនោះ មានប្រាំហត្ថឈើ កម្រិតពន្លឺមាត់ទ្វារព្រះវិហារ តាមរយៈដំបូលផ្លូវដើរនៃព្រះវិហារគឺមានមួយឈើជម្រៅ។

⁸លោកវាស់ដំបូលផ្លូវដើរ នៃខ្លោងទ្វារ វាមានប្រវែងមួយឈើរង្វាស់។⁹លោកបានវាស់ដំបូលផ្លូវដើរនៃខ្លោងទ្វារនោះ។ វាមានមួយឈើជម្រៅ។ ហើយក្របទ្វារមានពីរហត្ថក្នុងប្រវែងទទឹង។ ហើយដំបូលផ្លូវដើរនៃខ្លោងទ្វារនោះបែរមុខទៅរកព្រះវិហារ។¹⁰មានចំនួនបន្ទប់យាមបីនៅសងខាងនៃខ្លោងទ្វារ ហើយបន្ទប់នីមួយមានទំហំដូចគ្នា ហើយរបងខណ្ឌបន្ទប់ទាំងនោះមានកម្ពស់ដូចគ្នា។

¹¹ក្រោយមក បុរសនោះបានវាស់ទទឹងខ្លោងទ្វារផ្លូវចូល មានប្រវែងដប់ហត្ថ ហើយលោកបានវាស់ប្រវែងច្រកចូលមានដប់បីហត្ថ។¹²លោកបានរបងដែលជាព្រំខាងមុខបន្ទប់ទាំងនោះមានប្រវែងមួយហត្ថ។ ហើយបានវាស់បន្ទប់មានប្រវែងប្រាំមួយហត្ថនៃជ្រុងម្ខាងៗ។¹³រួចហើយលោកវាស់ច្រកចូលតាំងពីដំបូលនៃបន្ទប់ទៅរបស់បន្ទប់មួយទៀត មានម្ភៃប្រាំហត្ថ ចាប់តាំងពីច្រកចូលនៃបន្ទប់ទីមួយទៅដល់នៃបន្ទប់ទីពីរ។

¹⁴រួចហើយលោកក៏វាស់ជញ្ជាំងដែលនៅរវាងបន្ទប់យាម មានក្នុងប្រវែងហុកសិបហត្ថ លោកបានវាស់កាន់តែឆ្ងាយដែលអាចធ្វើបានពីដំបូលផ្លូវដើរ។¹⁵តាំងពីច្រកចូលខាងមុខដល់ចុងបំផុតម្ខាងទៀតនែដំបូលផ្លូវដើរ មានហាសិបហត្ថ។¹⁶មានបិទបង្អួចជិត ឆ្ពោះទៅដល់បន្ទប់ហើយក៏សំដៅទៅសសររបស់វា នៅក្នុងខ្លោងទ្វារព័ទ្ធជុំ‌វិញ ហើយមានបាំងសាចដូច្នោះដែរ។ ហើយមានបង្អួចនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញនៅផ្នែកខាងក្នុង ហើយនិងមេបង្អួចមានឆ្លាក់រូបដើមលម៉ើ។

¹⁷រួចហើយ បុរសនោះបាននាំខ្ញុំទៅទី‌លានខាងក្រៅនៃព្រះវិហារ។ ចូរមើល៍! នៅទីនោះមានបន្ទប់ ហើយមានក្រាលថ្មនៅទីលាន ជាមួយសាម‌សិបបន្ទប់ ដែលបានក្បែកន្លែងក្រាលថ្ម។¹⁸កម្រាលថ្មស្ថិតនៅជាប់ខ្លោងទ្វារ ហើយមានទទឹងស្មើនឹងប្រវែងរបស់ខ្លោងទ្វារ។ កម្រាលថ្មនេះមានកម្ពស់ទាបជាង។¹⁹រួចហើយ បុរសនោះបានវាស់ពីពីចំងាយពីខាងមុខ នៃខ្លោងទ្វារទាប ទៅដល់បរិវេនខ្លោងទ្វារខាងក្នុង គឺមានមានប្រវែងមួយរយហត្ថ នៅទិសខាងកើត រហូតដល់ទិសខាងជើង។

²⁰រួចហើយលោកបានវាស់បណ្ដោយ និងទទឹងរបស់ខ្លោងទ្វារដែលនៅខាងជើងនៃទីជំនុំចម្រះក្តីខាងក្រៅ។²¹មានបន្ទប់បី នៃម្ខាងៗរបស់ខ្លោងទ្វារ ហើយខ្លោងទ្វារហើយនិងដំបូលផ្លូវដើរ មានទំហំដូចគ្នាទៅនិងខ្លោងទ្វារធំ គឺបណ្ដោយហា‌សិបហត្ថ និងទទឹងម្ភៃប្រាំហត្ថ។

²²ចំណែកបង្អួច ដំបូលផ្លូវដើរ បន្ទប់ និងដើមលម៉ើ មានដូច ជានិងដូចខ្លោងទ្វារដែលបែរមុខទៅទិសខាងកើត។ ជណ្ដើរដែលឡើងទៅខ្លោងទ្វារមានប្រាំ‌ពីរកាំ ហើយទៅដំបូលផ្លូវដើរ។²³មានខ្លោងទ្វារទី‌លានខាងក្នុង នៅខាងមុខខ្លោងទ្វារបែរមុខខាងជើង ហើយវាក៏មានខ្លោងទ្វារខាងកើត លោកវាស់ពីខ្លោងទ្វារមួយទៅខ្លោងទ្វារមួយទៀត ឃើញមានប្រវែងមួយរយហត្ថ។

²⁴បន្ទាប់មក បុរសនោះនាំខ្ញុំទៅខ្លោងទ្វារទិសខាងត្បូង ច្រកផ្លូវ ហើយជញ្ជាំងរបស់វា ហើយដំបូលផ្លូវដើរ លោកវាស់មាន ទំហំដូចគ្នានិងខ្លោងទ្វារខាងក្រៅផ្សេងទៀត។²⁵មានបង្អួចបិតនៅក្នុងផ្លូវចូលហើយដំបូលផ្លូវដើររបស់វា ក៏ដូចខ្លោងទ្វារនោះដែរ។ ខ្លោងទ្វារខាងជើង ហើយដំបូលផ្លូវដើររបស់វា មានបណ្តោយហាសិបងត្ថនិងទទឹងមានម្ពៃប្រាំហត្ថ។

²⁶មានជណ្ដើរដែលឡើងទៅខ្លោងទ្វារមានប្រាំ‌ពីរកាំ ហើយដំបូលផ្លូវដើររបស់វា មានឆ្លាក់ក្បាច់ដើមចាកលើជញ្ជាំងនៅសងខាង។²⁷ទី‌លានខាងក្នុងក៏មានខ្លោងទ្វារមួយនៅខាងត្បូង ហើយលោកវាស់ពីខ្លោងទ្វារមួយទៅខ្លោងទ្វារមួយទៀត នៅខាងត្បូងនៅច្រកផ្លូវចូលមានប្រវែងមួយរយហត្ថ ដែលនៅពីចំងាយ។

²⁸ហើយបន្ទាប់មក បុរសនោះក៏បាននាំខ្ញុំចូលទៅទី‌លានខាងក្នុង តាមខ្លោងទ្វារដែលនៅទិសខាងត្បូង ដែលមានទំហំដូចទៅនិងខ្លោងទ្វារម្ខាងទៀត។²⁹ហើយបន្ទប់ ជញ្ជាំង និងដំបូលផ្លូវដើរ ក៏មានទំហំដូចគ្នា ខ្លោងទ្វារផ្សេងទៀងដែរ ហើយដំបូលផ្លូវដើរ គឺមានបង្អួចនៅជុំ‌វិញទាំងអស់។ ហើយខ្លោងទ្វារខាងក្នុងហើយនិងដំបូលផ្លូវដើរ មានបណ្ដោយហា‌សិបហត្ថ ទទឹងម្ភៃប្រាំហត្ថ។³⁰ដំបូលផ្លូវដើរ ដែលនៅជំវិញជញ្ជាំងខាងក្នុងមានបណ្ដោយម្ភៃប្រាំហត្ថ និងទទឹងប្រាំហត្ថ។³¹ដំបូលផ្លូវដើរបែរមុខទៅនឹងទី‌លានខាងក្រៅ ដែលលើជញ្ជាំងមានឆ្លាក់ក្បាច់ដើមចាក ហើយមានជណ្ដើរដែលឡើងទៅខាងលើ។

³²ហើយក្រោយមក លោកបាននាំខ្ញុំចូលទៅទី‌លានខាងក្នុង តាមខ្លោងទ្វារខាងកើត ដែលលោកវាស់ខ្លោងទ្វារមានទំហំដូចគ្នា។³³បន្ទប់ទាំងនោះ ជញ្ជាំង និងដំបូលផ្លូវដើរ ក៏មានទំហំដូចគ្នាដែរ ខ្លោងទ្វារ ហើយមានបង្អួចជុំ‌វិញ។ ខ្លោងទ្វារខាងក្នុងហើយដំបូលផ្លូវដើរ មានបណ្ដោយហា‌សិបហត្ថ ទទឹងម្ភៃប្រាំហត្ថ។³⁴ដំបូលផ្លូវដើរបែរមុខទៅនឹងទី‌លានខាងក្រៅ វាមានឆ្លាក់ក្បាច់ដើមចាកលើសងខាងវា ហើយមានជណ្ដើរប្រាំបីកាំដែលឡើងទៅលើ។

³⁵បន្ទាប់មក លោកក៏បាននាំខ្ញុំទៅខ្លោងទ្វារខាងជើង ហើយធ្វើការវាស់ខ្លោងទ្វារឃើញមានទំហំដូចគ្នាទៅនិងខ្លោងទ្វារផ្សេង។³⁶ចំណែកបន្ទប់ទាំងនោះ ជញ្ជាំង និងដំបូលផ្លូវដើរ មានទំហំដូចគ្នានិងខ្លោងទ្វារផ្សេងដែរ ហើយមានបង្អួចជុំ‌វិញ។ ច្រកផ្លូវចូល ហើយដំបូលផ្លូវដើរមានបណ្ដោយហា‌សិបហត្ថ ទទឹងម្ភៃប្រាំហត្ថ។³⁷ដំបូលផ្លូវដើរបែរមុខនឹងទី‌លានខាងក្រៅ មានឆ្លាក់ក្បាច់ដើមចាកទាំងសងខាងលើវា ហើយមានជណ្ដើរប្រាំឡើងទៅខាងលើ។

³⁸មានបន្ទប់មួយដែលមានទ្វារនៅតាមផ្លូវច្រកចូលទៅខាងក្នុង។ កន្លែងដែលគេលាងជំរះតង្វាយដុត។³⁹មានតុពីរនៅនៅសងខាងនៃដំបូលផ្លូវដើរ សម្រាប់ថ្វាយជាតង្វាយដុត ដែលបានសម្លាប់រួចហើយ និងយញ្ញ‌បូជាសុំឲ្យរួចពីបាប និងយញ្ញ‌បូជាសុំលើក‌លែងទោស។

⁴⁰តាមជញ្ជាំងនៃទីធ្លា ទៅដល់ខ្លោងទ្វារខាងជើង មានតុពីរ។ ហើយនៅម្ខាងទៀត នៅនោះមានតុពីរដែរខ្លោងទ្វារដំបូលផ្លូវដេើរ។⁴¹មានតុបួន នៅម្ខាងតាមខ្លោងទ្វារ ពួកគេធ្វើការសម្លាប់សត្វ នៅលើតុទាំងប្រាំបី។

⁴²មានតុបួនទៀតដែលធ្វើពីផ្ទាំងថ្ម សម្រាប់ធ្វើពិធីយញ្ញ‌បូជា មានបណ្ដោយមួយហត្ថកន្លះ ទទឹងមួយហត្ថកន្លះ និងកម្ពស់មួយហត្ថ។ នៅលើតុទាំងនោះពួកគេបានដាក់ឧបករណ៍សម្រាប់អារ កសត្វថ្វាយតង្វាយដុត និងថ្វាយយញ្ញ‌បូជាផង។⁴³មានទំពក់ពីរ ចងទទឹងនិងឈើតាមបណ្តោយចងយ៉ាងជាប់ជាមួយនិងដំបូលផ្លូវដើរជុំវិញ ហើយចំណែកឯសាច់សម្រាប់ធ្វើយញ្ញ‌បូជា ពួកគេបានដាក់នៅលើតុ។

⁴⁴ជិតខ្លោងទ្វារខាងក្នុង នៅទីធ្លាខាងក្នុង មានបន្ទប់សម្រាប់អ្នកចម្រៀង។ បន្ទប់មួយក្នុងចំណោមនោះនៅខាងជើង ហើយមួយទៀតខាងត្បូង។⁴⁵លោកប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «បន្ទប់បែរមុខទៅទិសខាងត្បូង សម្រាប់ពួកបូជា‌ចារ្យដែលបំពេញការ‌ងារក្នុងព្រះ‌ដំណាក់។

⁴⁶បន្ទប់បែរមុខទៅទិសខាងជើង សម្រាប់ពួកបូជា‌ចារ្យដែលបំពេញការ‌ងារនៅទីអាសនៈ។ អ្នកទាំងនោះជាកូនចៅរបស់លោកសាដុក ក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធលេវី»។⁴⁷បន្ទាប់មក លោកវាស់ទី‌ធ្លាដែលមានរាងបួនជ្រុងស្មើ បណ្តោយមានប្រវែងមួយរយហត្ថ និងទទឹងមានមួយហត្ថ ជាមួយនិងអាសនៈស្ថិតនៅមុខនៃព្រះដំណាក់។

⁴⁸បន្ទាប់មកបុរសនោះនាំខ្ញុំចូលទៅក្នុងដំបូលផ្លូវដើរនៃព្រះ‌ដំណាក់ហើយ លោកវាស់ក្របទ្វាររបស់វា ដែលមានប្រវែងប្រាំហត្ថ ក្រាស់ទាំងសងខាង។ ផ្លូវចូលរបស់វាមានទទឹងដប់បួរហត្ថ ហើយជញ្ជាំងសងខាងរបស់វាមាន ប្រវែងបីហត្ថ។⁴⁹បណ្ដោយដំបូលផ្លូវដើរមានម្ភៃហត្ថ និងទទឹងដប់មួយហត្ថ។ មានជណ្ដើរឡើងទៅកាន់បន្ទប់ ហើយមានសសរ គឺម្ខាងៗមានបង្គោលមួយផងដែរ។

41

¹ហើយក្រោយមក លោកក៏បាននាំខ្ញុំចូលទៅក្នុងព្រះដំណាក់ទីសក្ការៈ លោកវាស់ក្របទ្វារទាំងនោះមានទទឹងប្រាំមួយហត្ថ។²ផ្លូវចូលមានទទឹងដប់ហត្ថ ជញ្ជាំងទាំងសងខាងវិញ មានបណ្តោយប្រាំហត្ថ។ ហើយក្រោយមក លោកវាស់ទំហំនៃទីសក្ការៈ មានបណ្ដោយសែ‌សិបហត្ថ ហើយទទឹងម្ភៃហត្ថផងដែរ។

³បន្ទាប់មក បុរសនោះចូលទៅខាងក្នុងទីបរិសុទ្ធវាស់សសរមាត់ទ្វារ ឃើញមានកម្រាស់ពីរហត្ថ ហើយមានទទឹងទ្វារចូលប្រាំមួយហត្ថ។ ជញ្ជាំងទាំងពីរនៅសងខាងមានប្រាំពីរហត្ថ។⁴ហើយក្រោយមក លោកក៏បានវាស់បណ្តោយនៃបន្ទប់ ទីសក្ការៈ ដែលមានម្ភៃហត្ថ។ ហើយនិងទទឹងម្ភៃហត្ថ នៅខាងមុខនៃព្រះវិហារ។ រួចហើយលោកក៏បាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា «នេះជាទីកន្លែងសក្ការៈបរិសុទ្ធបំផុត»។

⁵ហើយលោកក៏បានវាស់ជញ្ជាំងខណ្ឌព្រះ‌ដំណាក់ ឃើញមានកម្រាស់ប្រាំមួយហត្ថ។ បន្ទប់អមជុំ‌វិញព្រះ‌ដំណាក់មានទទឹងបួនហត្ថ។⁶បន្ទប់អមជុំ‌វិញទាំងនោះមានបីជាន់ ក្នុងមួយជាន់មានសាម‌សិបបន្ទប់។ បន្ទប់នីមួយៗស្ថិតនៅតាមជញ្ជាំងខាងក្រៅដែលព័ទ្ធជុំ‌វិញព្រះ‌ដំណាក់ គឺមិននៅតាមជញ្ជាំងទីសក្ការៈទេ។ បន្ទប់ជាន់ខាងលើទូលាយជាងបន្ទប់នៅជាន់ក្រោម ព្រោះផ្នែកខាងលើ កម្រាស់ជញ្ជាំងដែលព័ទ្ធជុំ‌វិញព្រះ‌វិហារតូចជាងកម្រាស់ផ្នែកខាងក្រោម។⁷ហេតុនេះហើយបានជាកាលណាគេឡើងទៅខាងលើកាន់តែខ្ពស់ នោះកាន់តែមានកន្លែងទូលាយជាង តាមរយៈនោះពួកគេអាចឡើងពីជាន់ក្រោមទៅជាន់កណ្ដាល រួចទៅជាន់ខាងលើផងដែរ។

⁸ក្រោយមក ខ្ញុំមើលឃើញផ្នែកមួយនៅជុំ‌វិញព្រះ‌ដំណាក់ គ្រិះសម្រាប់ទំហំមានពេញមួយឈើរង្វាស់ គឺបណ្តោយប្រាំមួយហត្ថ។⁹ទទឹងនៃជញ្ជាំងដែលនៅខាងក្រៅមានប្រាំហត្ថ។ មានទីធ្លាដែលនៅចន្លោះខាងក្រៅ នៃបន្ទប់ក្នុងទីសក្ការៈ។

¹⁰នៅផ្នែកម្ខាងទៀត របស់ទីធ្លាបើកចំហរជាកន្លែងបូជាចារ្យបន្ទប់ខាងក្រៅ ទំហំនេះមានប្រវែងម្ភៃហត្ថ ដែលសង់ឡើងនៅជុំវិញកន្លែទីសក្ការៈ។¹¹មានទ្វារចូលទៅខាងក្នុងបន្ទប់ពីទីធ្លាចំហរម្ខាងទៀត ច្រកចូលដែលនៅទិសខាងជើង ច្រកមួយទៀតគឺនៅទិសខាងត្បូងផងដែរ។ ប្រវែងទទឹងមានប្រាំហត្ថជុំវិញ។

¹²មានអាគារមួយបែរមុខទៅទីធ្លានៅទិសខាងលិច មានទទឹងចិត‌សិបហត្ថ។ បណ្ដោយកៅ‌សិបហត្ថ ហើយជញ្ជាំងមានកម្រាស់ប្រាំហត្ថ។¹³ក្រោយមកទៀត បុរសទាំងនោះក៏វាស់ព្រះ‌ដំណាក់ ឃើញមានបណ្ដោយប្រវែងមួយរយហត្ថ។ ហើយចំណែកទីធ្លា អាគារ និងជញ្ជាំង ក៏មានបណ្ដោយប្រវែងមួយរយហត្ថផងដែរ។¹⁴សម្រាប់ជញ្ជាំងខាងមុខនៃព្រះ‌ដំណាក់ និងទីធ្លាដែលនៅទិសខាងកើតវិញ គឺមានប្រវែងមួយរយហត្ថដូចគ្នា ចេញពីកន្លែទីសក្ការៈ។

¹⁵ហើយបុរសនោះក៏បានវាស់បណ្ដោយរបស់អាគារ ដែលស្ថិតនៅខាងក្រោយទីសក្ការៈនៅទិសខាងលិច ហើយវិចិត្រសាល នៅសងខាងផង ឃើញមានប្រវែងមួយរយហត្ថ។ កន្លែងបរិសុទ្ធ ហើយដំបូលផ្លូវដើរ¹⁶នៅខាងក្នុងបង្អូច មានដាក់បង្អួចចម្រឹងដែក ហើយវិចិត្រសាលនៅជុំវិញដែលជាន់ទីបីមានបន្ទះឈើ។¹⁷ចាប់ពីលើទ្វាររហូតដល់ក្នុងទីសក្ការៈ ហើយទីធ្លាជាមួយជញ្ជាំងមានក្បាច់លំអ។

¹⁸វាមានក្បាច់ចេរូប៊ីន និងក្បាច់ដើមចាក ដែលមានរូបដើមចាកមួយ រូបចេរូប៊ីន ពីរ នៅឆ្លាស់គ្នាផងដែរ ហើយចេរូប៊ីនមានមុខពីរ។¹⁹មុខរបស់បុរសនោះមើលទៅរកដើមចាកម្ខាង ហើយមុខសិង្ហមើលទៅរកដើមចាកនៅម្ខាងទៀត។ រូបទាំងនោះគឺនៅបន្តបន្ទាប់គ្នាព័ទ្ធជុំ‌វិញព្រះ‌ដំណាក់។²⁰តាំងពីដីដល់ទីខ្ពស់នៃផ្លូវចូល ចេរូប៊ីន និងក្បាច់ដើមចាក មានឆ្លាកនៅលើជញ្ជាំងខាងក្រៅនៃព្រះដំណាក់។

²¹ក្របទ្វារនៃកន្លែងបរិសុទ្ធមានរាងបួនជ្រុង។ លក្ខណៈរបសស់វាគឺដូចទៅនឹង²²ដូចអាសនៈធ្វើពីឈើ ខាងមុខនៃកន្លែងបរិសុទ្ធ កម្ពស់បីហត្ថ និងបណ្ដោយពីរហត្ថ ទាំងសងខាង។ បង្គោលវានៅតាមកាច់ជ្រុង គោល ដាក់ក្រប បានធ្វើពីឈើ។ បុរសនោះពោលមកខ្ញុំថា៖ «នេះជាតុតម្កល់នៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះ‌អម្ចាស់»។²³មានទ្វារពីរសម្រាប់កន្លែងចរិសុទ្ធ ហើយនិងនៅទីបរិសុទ្ធបំផុត។²⁴ទ្វារទាំងនេះបត់បានពីរបត់ នៃទ្វារបន្ទះនីមួយៗ ពីរបន្ទះសម្រាប់ទ្វារមួយ ហើយពីរបន្ទះសម្រាប់ផ្សេងមួយទៀត។

²⁵មានឆ្លាក់នៅលើទ្វារទាំងនោះ នៅលើទ្វារនៃកន្លែងបរិសុទ្ធមានក្បាច់ចេរូប៊ីន និងដើមចាក ដូចនៅតាមជញ្ជាំងដែរ ហើយធ្វើពីឈើសម្រាប់ដំបូលផ្លូវដើរ នៅផ្នែកខាងមុខ។²⁶មានបង្អួចចម្រឹងដែក និងក្បាច់ដើមចាកនៅម្ខាងទៀតនៃដំបូលផ្លូវដើរ។ នេះគឺជាទំហំបន្ទប់នៃព្រះដំណាក់ ហើយបន្ទប់ទាំងនោះក៏មានដំបូលលយចេញដែរ។

42

¹បន្ទាប់មក បុរសនោះបញ្ជូនខ្ញុំចេញទៅទី‌ធ្លាខាងក្រៅ ផ្នែកខាងជើង ហើយនាំខ្ញុំទៅបន្ទប់ផ្សេងៗ ដែលនៅមុខទីធ្លាខាងក្រៅនិងទិសខាងជើងនៃជញ្ជាំងខាងក្រៅ។²បន្ទប់ទាំងនោះមាន មានបណ្ដោយមួយរយហត្ថ ហើយនៅពីខាងមុខមានទទឹងហា‌សិបហត្ថ។³មានបន្ទប់ខ្លះបែរមុខទៅទីធ្លាខាងក្នុង ហើយដែលមានប្រវែងម្ភៃហត្ថចេញពីទីសក្ការៈ។ មានបីជាន់នៃបន្ទប់ទាំងនោះ ហើយមួយផ្នែកខាងលើអាចមើលមកមួយខាងក្រោមបាន ហើយគ្រប់ជាន់ទាំងអស់គឺមានផ្្លូវដើរ។ បន្ទប់ខ្លះទៀតក៏អាចមើលឃើញទីធ្លាខាងក្រៅផងដែរ។

⁴នៅពីមុខបន្ទប់ទាំងនោះមានច្រកមួយ ទទឹងដប់ហត្ថ និងបណ្ដោយមួយរយហត្ថ។ ទ្វារបន្ទប់ទាំងនោះបែរមុខទៅទិសខាងជើង។⁵ប៉ុន្តែបន្ទប់ជាន់ខាងលើតូចជាង សម្រាប់ផ្លួវដើរ ដោយសារមិនសូវមានកន្លែងធំ ដូចដែលគេបានធ្វើនៅខាងក្រោមនិងជាន់កណ្តាលនៃអាគា។⁶ដ្បិត នៅជាន់ទីបីនៃអាគារនោះ គឺអត់មានសសរដូចសសរនៅក្នុងទី‌ធ្លាទេ។ ហេតុនេះហើយ បានជាបន្ទប់នៅជាន់ខ្ពស់ តូចជាងក្នុងទំហំបើប្រៀបទៅនិងបន្ទប់ ដែលនៅជាន់ក្រោមនិងកណ្តាល។

⁷នៅជញ្ជាំងខាងក្រៅ នៅតាមបណ្ដោយបន្ទប់ ដើម្បីចេញទៅទីធ្លាខាងក្រៅ គឺមានប្រវែងហា‌សិបហត្ថ ដែលវានៅចំពីមុខបន្ទប់តែម្តង។⁸ដ្បិតបន្ទប់ដែលនៅជាប់នឹងទី‌លានខាងក្រៅនោះ មានប្រវែងហា‌សិបហត្ថដែរ ហើយបន្ទប់ទាំងនោះបែរមុខទៅរកទីសក្ការៈ មានប្រវែងមួយរយហត្ថ។⁹នៅក្រោមបន្ទប់ទាំងនោះ មានទ្វារចូលពីទី‌លានខាងក្រៅ តាមទិសខាងកើត សម្រាប់ឲ្យចូលពីទីធ្លាខាងក្រៅ។

¹⁰នៅតាមជញ្ជាំងនៃទី‌ធ្លាផ្នែកខាងកើតនៃទីធ្លាខាងក្រៅ ដែលនៅទល់មុខធ្លាផ្នែកខាងក្នុង ដែលទលនិងទីសក្ការៈ ក៏មានបន្ទប់ជាច្រើនដែរ។¹¹ជាមួយផ្លួវដើរនៅពីមុខ បន្ទប់ទាំងនោះ។ បន្ទប់ទាំងនោះគឺមានច្រកមួយដូចនៅមុខបន្ទប់ជួរខាងជើង។ បន្ទប់ទាំងនោះ គឺមានបណ្ដោយ មានទទឹងដូចគ្នា ហើយមានផ្លូវចេញចូល មានទ្រង់‌ទ្រាយ ដូចទៅនិងទ្វារដែល។¹²នៅទិសខាងត្បូង មានទ្វារមួយចូលទៅបន្ទប់ទាំងនោះ ហើយវាក៏ដូចគ្នានិងទិសខាងជើងដែរ។ ផ្លូវឆ្លង នៅខាងក្នុងមានទ្វារ នៅលើក្បាលរបស់វា ហើយផ្លូវឆ្លងឆ្ពោះទៅកាន់បនប្ទប់ផ្សេងទៀត។ នៅទិសខាងកើតក៏មានទ្វារចូល ទៅក្នុងផ្លូវឆ្លងដល់ចុងបំផុត។

¹³បុរសនោះប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «បន្ទប់ជួរខាងជើង និងបន្ទប់ជួរខាងត្បូង ដែលនៅទល់មុខនឹងទីធ្លាក្រៅ ជាបន្ទប់ទីសក្ការៈ ជាកន្លែងដែលពួកបូជា‌ចារ្យចូលទៅថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌អម្ចាស់ ពួកគេបរិភោគអាហារបរិសុទ្ធបំផុត។ ក្នុងបន្ទប់ទាំងនោះ មានដាក់របស់បរិសុទ្ធនៅទីនោះ តង្វាយអាំហារ តង្វាយលោះបាប តង្វាយលើក‌លែងទោស ដ្បិតកន្លែងនោះជាកន្លែងបរិសុទ្ធ។¹⁴ពេលពួកបូជា‌ចារ្យចូលទៅទីនោះ គេពុំអាចចេញមកទី‌បរិសុទ្ធទៅលានខាងក្រៅទេ គឺត្រូវទុកសម្លៀក‌បំពាក់ដែលគេស្លៀកពាក់ ពេលបំពេញមុខងារនោះ នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។ ពួកគេត្រូវស្លៀលពាក់ផ្សេងមុខចេញទៅខាងក្រៅជួយមនុស្ស»។

¹⁵បុរសនោះបានបញ្ចាប់វាស់ព្រះ‌ដំណាក់ខាងក្នុងរួចរាល់ហើយ ហើយលោកនាំខ្ញុំចេញតាមខ្លោងទ្វារដែលបែរមុខទៅខាងកើត ហើយវាស់នៅបរិវេណដែលនៅជុំ‌វិញនោះ។

¹⁶លោកវាស់នៅជ្រុងទិសខាងកើតជាមួយឈើវាស់ មានប្រវែងប្រាំរយហត្ថជាមួយឈើរង្វាស់។¹⁷លោកក៏បានវាស់ជ្រុងទេសខាងជើង ហើយក៏ឃើញមានប្រវែងប្រាំរយហត្ថឈើរង្វាស់។¹⁸លោកក៏បានទៅវាស់ជ្រុងទិសខាងត្បូង ហើយក៏ឃើញមានប្រវែងប្រាំរយហត្ថឈើរង្វាស់។¹⁹លោកក៏បែរទៅជ្រុងទិសខាងលិច ហើយវាស់ឃើញមានប្រវែងប្រាំរយហត្ថឈើរង្វាស់ដូចគ្នាផងដែរ។

²⁰លោកវាស់ទាំងបួនជ្រុង។ វាមានជញ្ជាំងនៅជុំវិញវាមានបណ្តោយ ប្រវែងប្រាំរយឈើរង្វាស់ ហើយមានទទឹងប្រាំរយហត្ថ ដើម្បីញែកឬឲទីបរិសុទ្ធចេញពីកន្លែងទូទៅ។

43

¹បុរសនោះក្រោយនកបាននាំខ្ញុំទៅកាន់ខ្លោងទ្វារខាងកើត។²មើល៍! សិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលមកពីទិសខាងកើត សម្លេងរបស់ព្រះអង្គដូចជាទឹកធ្លាក់ជាច្រើន ហើយផែនដីភ្លឺដោយសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ។

³វាបានផ្អែកទៅលើលក្ខណៈនិមិត្ត‌ដែលខ្ញុំបានឃើញនៅពេលនោះ ដោយផ្អែកទៅលើនិមិត្ត‌ដែលខ្ញុំបានឃើញ នៅពេលព្រះអង្គយាងមកកម្ទេចក្រុងយេរូ‌សាឡិម ហើយនិមិត្ត‌ទាំងពីរនេះក៏ដូចជានិមិត្ត‌ ដែលខ្ញុំបានឃើញនៅមាត់ទន្លេកេបារដែរ ពេល ខ្ញុំក្រាប មុខដល់ដី។⁴ដូច្នោះសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ចូលមកក្នុងព្រះ‌ដំណាក់តាមខ្លោងទ្វារខាងកើត។⁵ក្រោយមកព្រះ‌វិញ្ញាណក៏លើកខ្ញុំឡើង ហើយនាំខ្ញុំទៅដាក់កណ្ដាលទី‌លានខាងក្នុង។ មើល៍! សិរី‌ល្អរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ស្ថិតនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់។

⁶ពេលបុរសនោះនៅក្បែរខ្ញុំ ខ្ញុំឮមនុស្សម្នាក់និយាយចេញពីព្រះ‌ដំណាក់មកកាន់ខ្ញុំថា។⁷លោកបាននិយាយថា «កូនមនុស្សអើយ! កន្លែងនេះជាបល្ល័ង្ករបស់យើង និងជាកន្លែងដាក់ជើងរបស់យើងផង ហើយយើងនឹងស្ថិតនៅកន្លែងនេះជាមួយប្រជាជនអុីស្រា‌អែលរហូតតទៅ។ កូនចៅសអុីស្រា‌អែល និងមិនប្រមាថនាមយើងទៀតទេ ឬស្តេចរបស់ពួកគេ ជាមួយនិងភាពគ្មានជំនឿរបស់គេ ឬជាមួយនិងកសាក‌សពស្ដេចមកតម្កល់ទុកនៅទីខ្ពស់។⁸ពួកគេនឹងមិនប្រមាថនាមយើងដោយដាក់ច្រកចូលបន្ទាប់និងច្រកចូលយើងទេ ហើយក៏មិនដាក់ខ្លោងទ្ចារបិតនៅជិតខ្លោងទ្វារយើងដែរ គឺគ្មានអ្វីទេតែជញ្ជាំងរវាងយើងហើយពួកគេ។ ពួកគេធ្លាប់បានប្រមាថនាមបរិសុទ្ធយើងជាមួយការប្រព្រឹត្តអំពើស្អប់ខ្ពើម ដូច្នោះយើយលេបត្របាក់គេជាមួយកំហឹងយើង។

⁹ឥឡូវនេះ ចូរឲ្យពួកគេយកចេញការខ្វះជំនឿ ហើយនិងសពស្ដេចរបស់ពួកគេចេញឆ្ងាយពីយើង ហើយយើងនឹងនៅក្នុងចំណោមពួកគេរហូតតទៅ។

¹⁰កូនមនុស្សអើយ អ្នកខ្លួនឯងត្រូវប្រាប់កូនចៅអុីស្រា‌អែល ពីដំណាក់របស់យើង ដើម្បីឲ្យពួកគេខ្មាស់ដោយភាពទុច្ចរិតរបស់ពួកគេគួរគិតពីពាក្យទាំងអស់នេះ។¹¹ដ្បិត ប្រសិនបើពួកគេបានខ្មាស ដោយព្រោះការអាក្រក់ដែលខ្លួនបានធ្វើ ហើយចូរប្រាប់ពួកគេឲ្យដឹងពីរបៀបនៃព្រះ‌ដំណាក់ ទ្រង់‌ទ្រាយ ច្រកចេញចូល ហើយនិងរបៀបតុប‌តែង ព្រមទាំងរបៀបចាត់ចែង និងក្បួនតម្រាសព្វបែបយ៉ាង។ ចូរកត់‌ត្រាទុកដើម្បីឲ្យពួកគេឃើញនិងភ្នែកផង ដូច្នោះគេនឹងរក្សារបៀបតុប‌តែង ហើយច្បាប់ទាំងអស់ ដូចដែលគេស្តាប់តាម។

¹²នេះហើយជាបទបញ្ជានៃព្រះ‌ដំណាក់ នៅលើកំពូលភ្នំនោះ ទៅជុំ‌វិញទាំងមូលនៃព្រំប្រទល់វា ហើយវាត្រូវជាទីបរិសុទ្ធបំផុត។ ចូរមើល! នេះគឺជាបទបញ្ជាសម្រាប់ព្រះ‌ដំណាក់។

¹³នេះជាទំហំនៃអាស‌នាដែលវាស់នៅក្នុងហត្ថ គឺហត្ថធំដែលត្រូវជា‌មួយហត្ថមួយទះ បាតនៃអាស‌នា ហើយបានកម្ពស់មួយហត្ថ បណ្តោយមួយហត្ថ។ ដូច្នោះគែមនៅជុំ‌វិញនៃអាស‌នា បានមួយហត្ថជម្រៅនៃទទឹងក៏មានមួយហត្ថដែរ។ ហើយព្រំព្រទល់ជុំវិញ ហើយព័ទជុំវិញគែមវានឹងមានមួយចំអាម។ នេះនឹងជាមូលដ្ឋាននៃអាសនា។¹⁴ពីបាតដែលនៅលើដី ឡើងទៅដល់គន្លាក់ខាងក្រោមផ្នេកល នៃអាស‌នាមានពីរហត្ថ ហើយនិងទទឹងមួយហត្ថផងដែរ បន្ទាប់មក គឺរាប់តាំងពីគន្លាក់ក្រោម កម្ពស់នៃអាស‌នា គឺឡើងទៅដល់គន្លាក់ខាងលើ ដែលមានបួនហត្ថ ហើយនិងទទឹងមួយហត្ថតាមរង្វាស់។

¹⁵ជើងក្រានអាស‌នាសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុត គឺមានបួនហត្ថ កម្ពស់ ហើយនិងមានស្នែងបួនចេញពីអាស‌នាឡើងទៅផងដែរ។¹⁶ជើងក្រានប្រទាសអាស‌នា មានបណ្តោយដប់ពីរហត្ថ ទទឹងដប់ពីរហត្ថ បួនជ្រុងស្មើ។¹⁷វាមានគន្លាក់ប្រវែងដប់បួនហត្ថ ទទឹងដប់បួនហត្ថ ទាំងបួនជ្រុងនីមួយៗ ហើយក៏មានគែមនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញកន្លះហត្ថ។ ហើយបាតក៏មួយហត្ថទាំងបួនជ្រុង ឯជណ្តើរនោះ បែរមុខទៅទិសខាងកើត»។

¹⁸បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា «កូនមនុស្សអើយ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ នេះគឺជាបទបញ្ជារសម្រាប់អាស‌នា នៅថ្ងៃដែលគេធ្វើវាឡើង ដើម្បីថ្វាយតង្វាយដុត ហើយប្រោះឈាមទៅលើអាស‌នានោះ។¹⁹អ្នកនឹងត្រូវទទួលបានគោឈ្មោលស្ទាវមួយ សម្រាប់ជាតង្វាយលោះបាប ដល់ពួកលេវីដែលជាបូជាចារ្យ ក្នុងពូជ‌ពង្សសាដុក ជាពួកអ្នកដែលចូលមកជិត ដើម្បីធ្វើការ‌ងារសម្រាប់យើង នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ។

²⁰ហើយអ្នកនឹងត្រូវយកឈាមខ្លះនៃយញ្ញ‌បូជាទៅប្រឡាក់ នៅអាស‌នានៃស្នែងទាំងបួន និងនៅគន្លាក់ទាំងបួនជ្រុង ហើយនៅគែមព័ទ្ធជុំ‌វិញដែរ គឺយ៉ាងនោះដែលអ្នកត្រូវសម្អាត ហើយថ្វាយតង្វាយឲ្យធួននឹងអាស‌នា។²¹បន្ទាប់មក យកគោឈ្មោលដែលសម្រាប់ជាតង្វាយលោះបាបដែរ ហើយត្រូវដុតនៅកន្លែងសម្រាប់ការនោះ នៅក្នុងព្រះ‌វិហារខាងក្រៅទីសក្ការៈ។

²²បន្ទាប់មក ដល់ថ្ងៃទីពីរអ្នកត្រូវថ្វាយពពែឈ្មោលល្អឥតខ្ចោះ សម្រាប់ជាតង្វាយលោះបាប ហើយគេនឹងសម្អាតអាស‌នា ដូចជាបានសម្អាតដោយគោឈ្មោលនោះដែរ។²³ពេលអ្នកបានសម្អាតអាស‌នារួចហើយ អ្នកត្រូវថ្វាយគោឈ្មោលស្ទាវមួយល្អឥតខ្ចោះ និងចៀមឈ្មោលមួយល្អឥតខ្ចោះ ពីហ្វូងចៀមទៀត។²⁴ថ្វាយសត្វទាំងពីរនោះនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ រួចត្រូវឲ្យពួកបូជាចារ្យបាចអំបិលទៅលើ ហើយថ្វាយជាតង្វាយដុតដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²⁵អ្នកត្រូវរៀបពពែឈ្មោលមួយសម្រាប់ជាតង្វាយលោះបាបរាល់ៗថ្ងៃ ក្នុងរវាងប្រាំពីរថ្ងៃ គេត្រូវរៀបគោឈ្មោលស្ទាវមួយ និងចៀមឈ្មោលល្អឥតខ្ចោះមួយពីហ្វូងសត្វដែរ។²⁶ពួកគេថ្ងៃត្រូវឲ្យគេថ្វាយតង្វាយឲ្យធួននឹងអាស‌នា ក្នុងពេលប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយញែកចេញជាបរិសុទ្ធ គឺយ៉ាងនោះដែលគេត្រូវឆ្លងអាស‌នា ហើយញែកចេញជាបរិសុទ្ធ។²⁷ពួកគេបានសម្រេចកំណត់ថ្ងៃទាំងនោះហើយ ហើយដល់ថ្ងៃទីប្រាំបី ហើយតទៅមុខ ត្រូវឲ្យពួកបូជាចារ្យរៀបចំថ្វាយតង្វាយដុតរបស់អ្នក និងតង្វាយមេត្រីរបស់អ្នកដែរ នៅលើអាស‌នា ហើយយើងនឹងទទួលអ្នក នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

44

¹រួចហើយនាំខ្ញុំវិលទៅតាមផ្លូវនៃទ្វារខាងក្រៅរបស់ទីសក្ការៈ ដែលបែរទៅទិសខាងកើត ទ្វារនោះនៅបិទ។²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «ទ្វារនេះត្រូវបិទជានិច្ចជិត វានឹងមិនបើកឡើយ។ គ្មនមនុស្សណាចូលតាមទ្វារនេះដែរ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់គឺព្រះជាម្ចាស់នៃអុីស្រា‌អែល បានយាងចូលតាមទ្វារនេះហើយ ហេតុនោះនឹងត្រូវបិទរហូត។³អ្នកដឹកនាំ នៅលើពួកអុីស្រាអែល គឺអង្គុយបរិភោគពិធីជប់‌លៀងនៅចំពោះមុខព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេចូលមកតាមខ្លោងទ្វារដំបូលផ្លូវដើរ ហើយចេញទៅវិញតាមច្រកដដែល»។

⁴បន្ទាប់មក លោកនាំខ្ញុំទៅតាមផ្លូវនៃទ្វារខាងជើង ពីមុខព្រះ‌ដំណាក់។ ហើយខ្ញុំមើលហើយ ចូលមើល៍! សិរី‌ល្អនៃព្រះ‌អម្ចាស់ នៅពេញក្នុងព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ រួចខ្ញុំដូលក្រាបផ្កាប់មុខចុះ។⁵ហើយព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ ចូរផ្ចង់ចិត្តរបស់អ្នក ត្រូវមើលដោយភ្នែក ហើយស្តាប់ដោយត្រចៀក តាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីដែលយើងនិយាយ ពីដំណើរបៀបទាំងប៉ុន្មានក្នុងព្រះ‌វិហារនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយពីបទបញ្ជាផង។ ចូរគិតចំពោះផ្លូវចូលព្រះ‌ដំណាក់ គឺទាំងផ្លូវចូលនិងចេញផង។

⁶រួចហើយអ្នកត្រូវនិយាយដល់ពួកអ្នកបះបោរ កូនចៅអុីស្រា‌អែលថា ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ចូរឲ្យអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងអស់របស់អ្នកល្មមចប់ សម្រាប់អ្នកកូនចៅអុីស្រាអែល⁷អ្នកបាននាំពួកជនជាតិដទៃ ជាមនុស្សដែលមិនទទួលកាត់ស្បែកខាងចិត្ត ហើយខាងរូបសាច់ផង ឲ្យចូលមកនៅក្នុងទីសក្ការៈយើង ប្រមាថដំណាក់យើង ពេលអ្នកបានថ្វាយតង្វាយអាហារដល់យើង ព្រមទាំងខ្លាញ់និងឈាម ហើយបានផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញារបស់យើង តាមរយៈទង្វើគួរស្អប់ខ្ពើម។

⁸អ្នកមិនបានរក្សាបញ្ញើ ដែលនៅទីបរិសុទ្ធរបស់យើងទេ ប៉ុន្តែអ្នកបានតាំងជនជាតិដទៃ ឲ្យរក្សាបញ្ញើរបស់យើង និងឲ្យគេរក្សាទីបរិសុទ្ធរបស់យើងទៀត។⁹ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ គ្មានជនជាតិដទៃណាមួយ ដែលមិនទទួលកាត់ស្បែកខាងចិត្ត និងខាងរូបសាច់ ឲ្យនៅចំណោមពួកអុីស្រាអែល និងចូលក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់យើងទេ។

¹⁰ប៉ុន្តែ ពួកលេវីដែលបានឃ្លាតឆ្ងាយពីយើង ពួកគេបានវង្វេងចេញពីយើង ទៅតាមរូបព្រះរបស់ពួកគេ តែគេនឹងត្រូវបង់ថ្លៃសម្រាប់អំពើបាបរបស់គេ។¹¹ពូកគេជាអ្នកបម្រើនៅក្នុងទីសក្ការៈរបស់យើង ជាអ្នកមើលលើអស់ទាំងទ្វារនៃព្រះ‌ដំណាក់ហើយទាំងបម្រើក្នុងដំណាក់យើងរផង ពួកគេជាអ្នកសម្លាប់និងតង្វាយដុត និងយញ្ញ‌បូជាសម្រាប់បណ្ដា‌ជន ហើយពួកគេត្រូវឈរនៅមុខប្រជាជន ហើយបម្រើអ្នកទាំងនោះ។¹²ដោយព្រោះគេបានធ្វើការ‌ប្រមាថយញ្ញបូជានៅចំពោះរូបព្រះរបស់គេ គឺពួកគេបានដូលធ្លាក់ចុះសម្រាប់អំពើបានដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែលផង។ ដូច្នេះហើយ យើងនឹងលើកដៃរបស់យើងស្បថនឹងទាស់ជាមួយពួកគេ នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ ពួកគេនឹងត្រូវទទួលការដាក់ទោសរបស់គេ។

¹³ពួកគេមិនត្រូវចូលមកជិតយើង ដើម្បីធ្វើការ‌ងារជាសង្ឃដល់យើង ឬចូលទៅជិតរបស់បរិសុទ្ធណាមួយ ក្នុងអស់ទាំងវត្ថុបរិសុទ្ធបំផុតរបស់យើង ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងបានផលអាម៉ាស់ហើយកំហុសរបស់ពួកគេ សម្រាប់ទង្វើគួរស្អប់ខ្ពើមដែលគេបានធ្វើនោះ។¹⁴ប៉ុន្តែ យើងនឹងតាំងគេជាអ្នករក្សាបញ្ញើនៃព្រះ‌ដំណាក់ សម្រាប់គ្រប់ការ‌ងារទាំងនោះ និងគ្រប់កិច្ច‌ការហើយអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលធ្វើបានសម្រេច។

¹⁵ពួកលេវីដែលជាបូជាចារ្យ ជាកូនសាដុក ដែលបានធ្វើបញ្ញើទីសក្ការៈយើង នៅវេលាដែលពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល បានវង្វេងចេញឆ្ងាយពីយើង ពួកគេនឹងចូលមកជិតយើង ដើម្បីថ្វាយបង្គំយើងវិញ។ ពួកគេនឹងឈរនៅចំពោះយើង ដើម្បីថ្វាយខ្លាញ់ និងឈាម នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ។¹⁶ពួកគេនឹងចូលមកក្នុងទីសក្ការៈរបស់យើង ក៏ចូលមកជិតតុរបស់យើង ដើម្បីថ្វាយបង្គំយើង ព្រមទាំងរក្សាបញ្ញើរបស់យើង។

¹⁷ដូច្នោះវានឹងបែបនេះ ពេលគេចូលទៅតាមទ្វារកំពែង ទី‌ធ្លាខាងក្នុង ពួកគេនឹងត្រូវស្លៀក‌ពាក់ដោយសំពត់ទេសឯក ដ្បិតគេមិនត្រូវពាក់អ្វីធ្វើពីរោមសត្វទេ ក្នុងទ្វារទី‌លានខាងក្នុង និងក្នុងព្រះ‌ដំណាក់។¹⁸បានរុំឈ្នួតធ្វើពីសំពត់ទេសឯកនៅលើក្បាល ហើយស្លៀក‌ពាក់ខោស្នាប់ភ្លៅទេសឯកដែរ គេមិនត្រូវក្រវាត់ខ្លួនដោយអ្វីដែលនាំឲ្យបែកញើសទេ។

¹⁹កាលណាពួកគេចេញទៅទី‌លានខាងក្រៅ គឺទៅរកប្រជាជន ដែលនៅទី‌លានខាងក្រៅ នោះគេត្រូវដោះសម្លៀក‌ បំពាក់ដែលគេស្លៀក‌ពាក់សម្រាប់ធ្វើការ‌ងារចេញ ដាក់ទុកក្នុងបន្ទប់បរិសុទ្ធទាំងនោះ ហើយត្រូវស្លៀក‌ពាក់ផ្សេងវិញ ដើម្បីមិនធ្វើឲ្យប្រជាជនបានបរិសុទ្ធ ដោយ‌សារសម្លៀក‌បំពាក់របស់គេ។

²⁰ពួកគេក៏មិនត្រូវកោរសក់ កុំទុកឲ្យសក់របស់គេដុះវែងដល់ចងបាននោះឡើយ តែពួកគេត្រូវកាត់តម្រឹមសក់ក្បាលរបស់ពួកគេ។²¹គ្មានបូជាចារ្យណាម្នាក់ផឹកស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ក្នុងកាលដែលចូលទៅក្នុងទី‌លានខាងក្នុងឡើយ។²²ក៏មិនត្រូវយកតែស្ត្រីមេម៉ាយ ឬស្រីប្តីលែង ធ្វើជាប្រពន្ធខ្លួនដែរ គឺត្រូវយកស្រីក្រមុំ ពីពូជកូនចៅអុីស្រា‌អែល ឬស្ត្រីមេម៉ាយណាដែលជាប្រពន្ធរបស់បូជាចារ្យកាលពីមុន។

²³ដ្បិតពួកគេត្រូវបង្រៀនប្រជា‌ជនយើងឲ្យចេះសម្គាល់រវាងបរិសុទ្ធ និងអ្វីដែលប្រមាថ ហើយឲ្យគេមើលដឹងរបស់ស្អាត និងរបស់ដែលមិនស្អាត។²⁴ក្នុងការទាស់ទែងគ្នា ពួកគេឈរជំនុំ‌ជម្រះក្ដី ត្រូវឲ្យគេជំនុំ‌ជម្រះការនោះ តាមច្បាប់របស់យើង ព្រមទាំងរក្សាអស់ទាំងក្រឹត្យ‌ក្រម និងបញ្ញត្តិច្បាប់របស់យើង នៅអស់ទាំងបុណ្យមានកំណត់របស់យើងផង ហើយត្រូវឲ្យគេរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់យើង ទុកជាបរិសុទ្ធដែរ។

²⁵ពួកគេនឹងមិនចូលទៅជិតខ្មោចស្លាប់ ឲ្យខ្លួនត្រូវសៅ‌ហ្មងទេ លើកលែងតែខ្មោចឪពុកឬម្តាយ កូនប្រុស ឬកូនស្រី បង‌ប្អូនប្រុស ឬបង‌ប្អូនស្រី ដែលមិនទាន់មានប្តីនៅឡើយ នោះគេនឹងឲ្យខ្លួនសៅ‌ហ្មង ដោយព្រោះខ្មោចអ្នកទាំងនោះបាន។²⁶បន្ទាប់ ពីបូជាចារ្យក្លាយជាមិនស្អាត់ ពួកគេត្រូវរាប់ប្រាំពីរថ្ងៃសម្រាប់បូជាចារ្យនោះ។²⁷លុះដល់ថ្ងៃដែលចូលទៅក្នុងទី‌លានខាងក្នុងនៃទីបរិសុទ្ធ ក្នុងទីបរិសុទ្ធដើម្បីបម្រើ ត្រូវថ្វាយតង្វាយលោះបាបរបស់ខ្លួន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

²⁸ការនេះនឹងជាមរតករបស់គេ គឺយើងជាមរតករបស់គេ ហើយអ្នករាល់គ្នាឲ្យមិនបានឲ្យទ្រព្យសម្បត្តិ នៅក្នុងអុីស្រា‌អែលទេ យើងនឹងជាទ្រព្យរបស់គេហើយ!²⁹ពួកគេនឹងស៊ីតង្វាយអាហារ តង្វាយលោះបាប ហើយគ្រប់របស់ទាំងអស់ដែលបានថ្វាយដាច់ដល់ព្រះអម្ចាស់ នៅក្នុងពួកអុីស្រា‌អែល នោះបានជារបស់គេទាំងអស់។

³⁰ផលដំបូងដែលល្អបំផុតនៃអ្វីទាំងអស់ ហើយគ្រប់ទាំងចំណែក អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលបានពីចំណែករបស់អ្នក វាជារបស់ពួកបូជាចារ្យ ហើយយើងនឹងថ្វាយម្សៅល្អបំផុតដល់អ្នកដល់ពួកបូជាចារ្យ ដូច្នោះព្រះពរនឹងនៅក្នុងព្រះដំណាក់នៃព្រះអង្គ។³¹ពួកបូជាចារ្យមិនត្រូវស៊ីសាច់សត្វ ដែលស្លាប់ដោយជំងឺ ឬស្លាប់ដែលសត្វផ្សេងបានខាំហែក ទោះបើជាសត្វហើរ ឬសត្វជើងបួន។

45

¹ពេលណាអ្នករាល់គ្នាចាប់ឆ្នោត ដើម្បីបែងចែកទឹកដីដែលជាមត៌ក អ្នកត្រូវញែកដីមួយចំណែកទុកជាដីសក្ការៈសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ ការថ្វាយដីគឺត្រូវតែកន្លែងបរិសុទ្ធ ដីនោះមានបណ្ដោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ និងទទឹងមួយម៉ឺនហត្ថ។ វានឹងបរិសុទ្ធ នៅកន្លែងជុំវិញរបស់េវាផងដែរ។²ចេញពីទីនោះ មានទំហំប្រាំ‌រយហត្ថ បួនជ្រុង ដែលនៅទីធ្លាព័ទ្ធជុំ‌វិញ ទីសក្ការៈជាមួយព្រំព្រទល់ជុំវិញ មានទទឹងហាសិបហត្ថទៀត។

³ពីកន្លែងនេះអ្នកនឹងវាស់ដំបូលផ្លូវដើរ មានបណ្ដោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ និងទទឹងមួយម៉ឺនហត្ថ ហើយនឹងវាស់ទីសក្ការៈជាក្លែងបរិសុទ្ធបំផុត។⁴វាជាកន្លែងបរិសុទ្ធនៅក្នុងទឹកដីនោះ សម្រាប់ពួកបូជា‌ចារ្យ ដែលបម្រើព្រះ‌អម្ចាស់ជាអ្នកដែលចូលទៅជិតព្រះអម្ចាស់ដើម្បីបម្រើព្រះអង្គ។ ទីនោះជាកន្លែងសម្រាប់សង់ផ្ទះពួកគេហើយ ហើយជាកន្លែបរិសុទ្ធសម្រាប់ទីបរិសុទ្ធ។⁵ដូច្នោះវានឹងមានបណ្ដោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ និងទទឹងមួយម៉ឺនហត្ថទៀត ហើយវានឹងសម្រាប់ក្រុងពួកលេវី ដែលធ្វើការនៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់។

⁶អ្នកនឹងត្រូវរៀបចំទុកសម្រាប់ទីក្រុងទទឹងប្រាំពាន់ បណ្តោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ កន្លែងបន្ទាប់ទីនោះ ត្រូវបម្រុងទុកសម្រាប់ជាទីកន្លែងបរិសុទ្ធ ទីក្រុងនេះគឺជារបស់កូនចៅអុីស្រា‌អែលទាំងអស់។⁷ដីមួយចំណែកសម្រាប់អ្នកដឹកនាំ គឺនៅទាំងសងខាងកន្លែងទុកបម្រុងសម្រាប់ទីបរិសុទ្ធហើយទីក្រុង។ គឺពីព្រំប្រទល់ខាងលិចហើយទៅខាងកើត។ ប្រវែងដីនោះ គឺបានស្មើគ្តាទៅនឹងបណ្តោយដីរបស់ខ្លោងទ្វារដែលមានដំបូលផ្លូវដើរ ពីខាងលិចទល់ទៅដល់ខាងកើត។

⁸ដីនេះគឺជាសម្បតិ្តសម្រាប់ អ្នកដឹកនាំក្នុងអុីស្រា‌អែល។ អ្នកដឹកនាំរបស់យើង នឹងមិនសង្កត់‌សង្កិនប្រជាជនរបស់យើងទៀតទេ ពួកគេនឹងចែកដីដល់កូនចៅអុីស្រា‌អែល តាមកុល‌សម្ព័ន្ធរបស់គេ។

⁹ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ គឺវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នក ពួកអ្នកដឹកនាំនៃអុីស្រា‌អែល! ចូរលះ‌បង់សេចក្ដីឃោរឃៅ ហើយការជិះជាន់ សូមធ្វើតាមយុត្តិ‌ធម៌ និងសេចក្ដីសុចរិត! ឈប់បណ្តេញប្រជាជនរបស់យើងចេញ! នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។¹⁰អ្នកត្រូវមានជញ្ជីងត្រឹម‌ត្រូវ គឺរង្វាល់ពេញខ្នាត និងស្អាត់ស្អំ!¹¹ហើយនិងត្រូវមានចំណុះស្មើគ្នា ដើម្បីឲ្យបានមួយនោះ ដូច្នោះត្រូវជា‌មួយភាគក្នុងដប់ ក្នុងមួយថាំង។ ហើយឲ្យរង្វាល់នោះ ត្រូវជា‌មួយភាគក្នុងដប់ ក្នុងមួយថាំងដូចគ្នា រង្វាល់នោះរាប់តាមថាំង។¹²សេកែល ត្រូវជាម្ភៃកេរ៉ា ហើយម៉ានេ ត្រូវជាម្ភៃ សេកែលបូកនឹងម្ភៃប្រាំសេកែល បូកនឹងដប់ប្រាំសេកែល សម្រាប់អ្នក។

¹³នេះគឺជាចំណែកដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយ គឺក្នុងស្រូវរង្វាល់ភោជ្ជ‌សាលី មួយថាំង ត្រូវថ្វាយមួយភាគក្នុងប្រាំមួយ ក្នុងមួយរង្វាល់ ហើយក្នុងស្រូវឱកមួយថាំង ត្រូវថ្វាយមួយភាគក្នុងប្រាំមួយ ក្នុងមួយរង្វាល់ដែរ។¹⁴តាមទបបញ្ជាថ្វាយតង្វាយប្រេង គឺមួយបាថពីគ័រនីមួយៗ ត្រូវថ្វាយមួយភាគក្នុងដប់ (ឯគ័រស្មើនឹងហូមើរ គឺត្រូវជាដប់បាថ) ឬ។¹⁵ចំណែកហ្វូងចៀមឬពពែ ត្រូវយកមួយក្នុងពីររយសត្វ ដែលរកស៊ីតំបន់ដែលមានទឹកនៃអុីស្រា‌អែល នឹងប្រើសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុត ឬនិងតង្វាយមេត្រី ដើម្បីឲ្យបានធួននឹងប្រជាជន នេះគឺជាព្រះ‌បន្ទូលនៃអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ។

¹⁶ប្រជាជនទាំង‌ឡាយដែលនៅក្នុងទឹកដី ត្រូវតម្រូវឲ្យថ្វាយតង្វាយនេះសម្រាប់អ្នកដឹកនាំនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល។¹⁷គឺអ្នកដឹកនាំដែលមានចំណែកទទួលខុសត្រូវ ក្នុងការតង្វាយដុត តង្វាយម្សៅ និងតង្វាយច្រួច នៅថ្ងៃបុណ្យ នៅថ្ងៃដើមខែ ហើយនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក គឺនៅគ្រប់បុណ្យមានកំណត់របស់ពួកវង្សអុីស្រា‌អែល នោះស្រេចនៅលើអ្នកដឹកនាំ លោកត្រូវរៀបចំតង្វាយសម្រាប់លោះបាប តង្វាយម្សៅ តង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រី ដើម្បីឲ្យបានធួន នឹងជំនួសឲ្យពួកវង្សកូនចៅជនជាតិអុីស្រា‌អែល។

¹⁸ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ក្នុងខែដំបូង នៅថ្ងៃទីមួយ ក្នុងខែនោះ អ្នកត្រូវយកគោឈ្មោលស្ទាវមួយល្អឥតខ្ចោះ ហើយត្រូវសម្អាតទីបរិសុទ្ធ។¹⁹ចំណែកពួកបូជាចារ្យត្រូវយកឈាមតង្វាយលោះបាបនោះ ទៅប្រឡាក់នៅក្របទ្វារនៃព្រះ‌ដំណាក់ ហើយនៅគន្លាក់នៃអាស‌នាទាំងបួនជ្រុង ព្រមទាំងនៅក្របទ្វារកំផែងនៃទី‌លានខាងក្នុងផង។²⁰អ្នកត្រូវធ្វើការនេះ គឺនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរខែនោះ សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗមានបាបដោយមិនតាំងចិត្ត ឬបដិសេធ ក្នុងផ្លូវនេះអ្នកត្រូវយកដង្វាយធួន ទៅថ្វាយនៅព្រះវិហារ។

²¹ក្នុងខែដំបូង នៃថ្ងៃទីដប់បួន នៃខែនោះ គឺនឹងមាន ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើបុណ្យរំលង ជាបុណ្យដែលត្រូវធ្វើអស់ប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយត្រូវស៊ីតែនំបុ័ងឥតដំបែម៉្យាង។²²នៅថ្ងៃនោះ អ្នកដឹកនាំត្រូវរៀបចំគោឈ្មោលមួយ ទុកជាតង្វាយលោះបាប សម្រាប់ខ្លួនលោក និងបណ្ដា‌ជននៅក្នុងទឹកដីនោះផង។

²³ដ្បិតក្នុងរវាងប្រាំពីរថ្ងៃនៃបុណ្យ អ្នកដឹកនាំត្រូវរៀបចំតង្វាយដុតថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ គឺគោឈ្មោលប្រាំពីរ និងចៀមឈ្មោលប្រាំពីរ ឥតខ្ចោះ រាល់ថ្ងៃគ្រប់ប្រាំពីរថ្ងៃនោះ ព្រមទាំងពពែឈ្មោលមួយរាល់ថ្ងៃដែរ ទុកជាតង្វាយលោះបាប។²⁴ហើយអ្នកដឹកនាំត្រូវរៀបតង្វាយម្សៅដែរ គឺត្រូវយកមួយថាំងសម្រាប់គោមួយ និងមួយថាំងសម្រាប់ចៀមឈ្មោលមួយ ហើយប្រេងប្រាំបីកំប៉ុងសម្រាប់ម្សៅមួយថាំង។

²⁵នៅក្នុងខែទីប្រាំពីរ ក្នុងថ្ងៃទីដប់ប្រាំ ក្នុងខែនោះ ក្នុងពេលបុណ្យនោះ អ្នកដឹកនាំត្រូវធ្វើដូច្នោះទៀតគ្រប់ប្រាំពីរថ្ងៃ តង្វាយដុត តង្វាយលោះបាប តង្វាយម្សៅ ហើយតង្វាយប្រេងដែរ។

46

¹ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ «ខ្លោងទ្វារនៃទី‌លានខាងក្នុង បែរមុខទៅទិសខាងកើត ត្រូវបិទក្នុងរវាងប្រាំមួយថ្ងៃដែលធ្វើការ តែដល់ថ្ងៃសប្ប័ទត្រូវបើកវិញ ព្រមទាំងនៅថ្ងៃចូលខែបើកដែរ។²អ្នកដឹកនាំ នឹងចូលតាមផ្លូវទីលានខាងក្រៅ តាមផ្លូវខ្លោងទ្វារហើយច្រកដំបូលផ្លូវដើរពីខាងក្រៅ ហើយលោកឈរនៅពីមុខបង្គោលទ្វារខាងក្នុង ពេលពួកបូជាចារ្យ នឹងរៀបចំតង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រីរបស់លោក។ ហើយលោកនឹងថ្វាយបង្គំនៅត្រង់ទ្វារខាងក្នុងនោះ រួចលោកបែរជាចេញក្រៅទៅវិញ តែទ្វារនោះមិនត្រូវបិទទេរហូតដល់ពេលល្ងាច។

³មនុស្សនៅក្នុងទឹកដី នឹងថ្វាយបង្គំនៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ នៅមាត់ទ្វារនោះរាល់ថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃចូលខែដែរ។⁴តង្វាយដុតដែលពួកអ្នកដឹកនាំត្រូវថ្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់នៅថ្ងៃសប្ប័ទ គឺកូនចៀមប្រាំមួយឥតខ្ចោះ និងចៀមឈ្មោលមួយឥតខ្ចោះ។⁵តង្វាយម្សៅ ត្រូវជា‌មួយថាំងសម្រាប់ចៀមឈ្មោលនោះ ហើយតង្វាយម្សៅដែលសម្រាប់កូនចៀមទាំងនោះ ត្រូវតាមដែលលោកអាចនឹងថ្វាយបាន ព្រមទាំងប្រេងប្រាំបីកំប៉ុងសម្រាប់ម្សៅមួយថាំងផង។

⁶នៅថ្ងៃចូលខែចូលមកដល់ លោកត្រូវថ្វាយគោឈ្មោលស្ទាវមួយឥតខ្ចោះ កូនចៀមប្រាំមួយនិងចៀមឈ្មោលមួយ សុទ្ធតែឥតខ្ចោះទាំងអស់។⁷លោកត្រូវតែថ្វាយតង្វាយម្សៅមួយថាំងសម្រាប់គោឈ្មោល និងមួយថាំងសម្រាប់ចៀមឈ្មោលនោះ តែឯកូនចៀមវិញ នោះត្រូវតាមដែលលោកអាចនឹងថ្វាយបាន ព្រមទាំងប្រេងប្រាំបីកំប៉ុងសម្រាប់ម្សៅមួយថាំងផង។⁸ពេលអ្នកដឹកនាំត្រូវចូលតាមផ្លូវទ្វារដំបូលផ្លួវដើរ ហើយក៏ត្រូវចេញទៅវិញ តាមផ្លូវដដែលដែរ។

⁹ប៉ុន្តែ ពេលប្រជាជនក្នុងទឹកដីចូលមក នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ នៅវេលាថ្ងៃបុណ្យមានកំណត់ នោះអ្នកណាដែលចូលតាមផ្លូវទ្វារទិសខាងជើង ដើម្បីនឹងថ្វាយបង្គំ ត្រូវតែចេញទៅតាមផ្លូវនៃទ្វារខាងត្បូងវិញ ហើយអ្នកណាដែលចូលតាមទ្វារទិសខាងត្បូង នោះត្រូវតែចេញតាមផ្លូវទ្វារខាងជើងទៅ គេមិនត្រូវវិលទៅវិញ តាមផ្លូវនៃទ្វារដែលគេបានចូលនោះឡើយ គឺត្រូវចេញទៅតាមផ្លូវត្រង់ខាងមុខជារហូតទៅ។¹⁰ពួកដឹកនាំត្រូវចូលទៅនៅចំណោមពួកគេ រួចពេលគេចេញទៅ នោះនឹងចេញទៅជា‌មួយគ្នាដែរ។

¹¹នៅថ្ងៃបុណ្យ ត្រូវថ្វាយតង្វាយម្សៅជា‌មួយថាំងសម្រាប់គោឈ្មោលមួយ និងមួយថាំងសម្រាប់ចៀមឈ្មោលមួយ ហើយកូនចៀមទាំងប៉ុន្មាននោះត្រូវតាមតែលោកអាចនឹងថ្វាយបាន ហើយប្រេងត្រូវជាប្រាំបីកំប៉ុងសម្រាប់ម្សៅមួយថាំង។¹²ពេលអ្នកដឹកនាំថ្វាយតង្វាយស្ម័គ្រពីចិត្ត ជាតង្វាយដុត ឬតង្វាយមេត្រី ទុកជាតង្វាយថ្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ស្ម័គ្រពីចិត្ត នោះត្រូវឲ្យគេបើកទ្វារខាងកើតនោះជូនលោក។ រួចលោកនឹងរៀបតង្វាយដុត និងតង្វាយមេត្រីរបស់លោក ដូចជាធ្លាប់ធ្វើនៅថ្ងៃសប្ប័ទដែរ។ ស្រេចហើយ លោកនឹងចេញទៅ លុះលោកបានចេញទៅហើយ នោះគេនឹងបិទទ្វារវិញ។

¹³ក្នុងចំណុចនេះ អ្នកត្រូវឲ្យរៀបកូនចៀមមួយឥតខ្ចោះ អាយុមួយខួប ទុកជាតង្វាយដុតថ្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ត្រូវថ្វាយតង្វាយនេះរាល់តែព្រឹកជា‌និច្ច។¹⁴រាល់ព្រឹក ត្រូវរៀបតង្វាយម្សៅជា‌មួយផង គឺជាម្សៅមួយភាគក្នុងប្រាំមួយក្នុងមួយថាំង និងប្រេងផ្សើមមួយភាគក្នុងបីក្នុងមួយហីន ដើម្បីលាយនឹងម្សៅយ៉ាងម៉ដ្តនោះ ជាតង្វាយដែលថ្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ជា‌និច្ច តាមច្បាប់ដ៏នៅជាដរាបតទៅ។¹⁵ពួកគេនឹងរៀបចំកូនចៀម តង្វាយម្សៅ និងប្រេងរាល់ព្រឹក ទុកជាតង្វាយដុតជា‌និច្ច។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ ប្រសិនអ្នកដឹកនាំចែកអំណោយអ្វីឲ្យកូនខ្លួន វាចេញពីទ្រព្យខ្លួនដែរ។ នោះនឹងបានជារបស់កូននោះ គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេ ទុកជាកេរអាករ។¹⁷ប៉ុន្តែបើលោកចែកអំណោយអ្វីពីមរតករបស់លោក ឲ្យដល់បាវរបស់ខ្លួនវិញ នោះនឹងបានជារបស់ផងបាវនោះ ដរាបដល់ឆ្នាំដែលមានសេរីភាព រួចនឹងត្រឡប់មកជាអ្នកដឹកនាំវិញ។ ទ្រព្យរបស់លោកផ្ទាល់ខ្លួនទើបជាមរតករបស់កូនលោកបាន។¹⁸អ្នកដឹកនាំមិនអាចយកមរតកពីអ្នកដទៃទេ មកចែកឲ្យកូនខ្លួនបានទេ ដូច្នេះប្រជាជនយើងនឹងមិនខ្ចាត់ខ្ចាយទេ ប្រជាជនគ្រប់គ្នានឹងបានសម្បត្តិរបស់គេ»។

¹⁹បន្ទាប់នោះ បុរសនោះបាននាំខ្ញុំទៅតាមផ្លូវចូល តាមទ្វារ ទៅក្នុងបន្ទប់បរិសុទ្ធសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ ដែលបែរមុខទៅទិសខាងជើង ហើយមើល៍! ឃើញមានកន្លែងមួយដែលឆ្ពោះទៅខាងលិច។²⁰លោកប្រាប់ខ្ញុំថា «នេះជាកន្លែងដែលពួកបូជាចារ្យត្រូវស្ងោរតង្វាយ ដែលថ្វាយដោយព្រោះការរំលង និងតង្វាយលោះបាប ព្រមទាំងចម្អិនតង្វាយម្សៅ។ ពួកគេមិនត្រូវយកតង្វាយចូលទៅទី‌លានខាងក្រៅឡើយ ដ្បិតប្រជាជននឹងទៅជាបរិសុទ្ធ»។

²¹រួចហើយបុរសបាននាំខ្ញុំចេញទៅទី‌លានខាងក្រៅ ឲ្យខ្ញុំដើរទៅតាមទាំងបួនជ្រុងទី‌លាននោះ នោះឃើញមានទី‌លានមួយៗនៅគ្រប់ទាំងជ្រុងនៃទី‌លាននិងទីធ្លាក់ដទៃផង។²²គឺនៅជ្រុងទាំងបួននៃទី‌លាន មានទី‌លានតូចៗ បណ្តោយសែសិបហត្ថ ទទឹងសាមសិបហត្ថ ទី‌លានទាំងបួននោះមានទំហំប៉ុនគ្នា។²³មានរបងមួយជួរធ្វើឡើងពីថ្មព័ទ្ធជុំ‌វិញទីធ្លាទាំងបួន ហើយមានចង្ក្រានធ្វើម្ហូបដែលនៅពីក្រោមរបងថ្មនោះ ។²⁴បុរសនោះប្រាប់ខ្ញុំថា «នេះជាន្លែងអ្នកបម្រើការ‌ងារក្នុងព្រះ‌ដំាណាក់ នឹងស្ងោរយញ្ញ‌បូជារបស់មនុស្សទាំងឡាយ»។

47

¹បន្ទាប់មក បុរសនោះក៏បាននាំខ្ញុំត្រឡប់ទៅទ្វារនៃព្រះ‌វិហារ នៅទីនោះមានទឹកហូរចេញពីក្រោមមាត់ទ្វារនៃព្រះ‌វិហារ ព្រះ‌ដំណាក់បែរមុខទៅទិសខាងកើត ដ្បិតខាងមុខព្រះវិហារនោះគឺបែរមុខខាងកើត ហើយទឹកនោះហូរមកក្រោម ពីខាងត្បូងនៃព្រះវិហារទៅខាងស្តាំមនៃអាស‌នា។²ដូច្នេះហើយ លោកនាំខ្ញុំចេញទៅតាមផ្លូវនៃទ្វារកំផែងខាងជើង ហើយនាំវាងទៅតាមផ្លូវខាងក្រៅ រហូតដល់ទ្វារកំផែងខាងក្រៅដែលបើកទៅខាងកើត ឃើញមានទឹកហូរចេញមកខាងស្តាំទៅរកទិសខាងត្បូង។

³ក្នុងពេលដែលបុរសនោះបានចេញទៅខាងកើត នៅទីនោះបានរង្វាស់ខ្សែរនៅក្នុងដៃគាត់ លោកវាស់មួយពាន់ហត្ថ ហើយ នាំខ្ញុំដើរកាត់ទឹក ហើយទឹកនោះបានត្រឹមភ្នែកគោល។⁴រួចហើយលោកក៏វាស់មួយពាន់ហត្ថទៀត រួចឲ្យខ្ញុំដើរកាត់ទៅ ទឹកត្រង់នោះបានត្រឹមក្បាលជង្គង់ រួចលោកវាស់មួយពាន់ហត្ថទៀត ក៏ឲ្យខ្ញុំលុយកាត់ទៅ ត្រង់នោះទឹកដល់ត្រឹមចង្កេះ។⁵ហើយក្រោយមកទៀត លោកវាស់មួយពាន់ហត្ថទៀត ប៉ុន្តែមានទន្លេដែលខ្ញុំមិនអាចដើរឆ្លងកាត់បានទេ ដ្បិតទឹកបានឡើងកាន់តែខ្ពស់ ដែលទឹកនោះអាចល្មមនឹងហែលបាន គឺជាទន្លេដែលមិនអាចដើរឆ្លងកាត់បាននោះទេ។

⁶បុរសនោះនិយាយមកខ្ញុំ «កូនមនុស្សអើយ តើបានឃើញហើយឬ?» ហើយលោកនាំខ្ញុំឲ្យត្រឡប់ទៅមាត់ទន្លេនោះវិញ។⁷ដូចដែលខ្ញុំដើរមកវិញ តាមមាត់ទន្លេមានដើមឈើជាច្រើនទាំងសងខាង។⁸បុរសនោះប្រាប់ខ្ញុំ «ទឹកនេះហូរចេញទៅទិសខាងកើត ធ្លាក់ចុះទៅដល់តំបន់អារ៉ាប់ ហើយហូរធ្លាក់ទៅសមុទ្រអំបិល លុះហូរធ្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រហើយ ទឹកសមុទ្រនឹងទៅជាទឹកសាបវិញ។

⁹កន្លែងណាដែលទឹកទន្លេនោះហូរទៅ សត្វទាំងអស់ និងមានជីវិតរស់ ក៏មានត្រីច្រើន ដោយព្រោះទឹកនេះហូរទៅដល់ទីនោះ។ វានឹងធ្វើឲ្យទឹកប្រៃទៅជាទឹកសាបវិញ។ កន្លែងណាដែលទឹកទន្លេនេះហូរទៅដល់ នោះគ្រប់យ៉ាងនឹងមានជីវិតរស់។¹⁰រួចហើយវានឹងកើតឡើងជាមួយពួកនេសាទត្រីនៃអេនកេឌី នឹងឈរក្បែរទឹកនោះ ហើយនឹងមានកន្លែងសម្រាប់ហាលសំណាញ់ នៅកន្លែងអេនអេកលែម។ ទីនោះមានស្រីច្រើនប្រភេទនៅក្នុងសមុទ្រអំបិល ដូចជាត្រីនៅក្នុងសមុទ្រធំដែរ ដែលពួកគេបានបោះបង់ចោល។

¹¹ប៉ុន្តែ សមុទ្រអំបិលវាលភក់ល្បប់ហើយដីភក់ នឹងមិនបានសាបល្អទេ កន្លែងទាំងនោះនឹងបានទុកសម្រាប់ធ្វើអំបិលវិញ។¹²ចំណែកឯតាមមាត់ច្រាំងទាំងសងខាងទន្លេនោះ នឹងមានដុះដើមឈើគ្រប់យ៉ាង សម្រាប់ជាអាហារ។ ស្លឹកវាមិនស្វឹតស្រពោនឡើយ ហើយផ្លែរបស់វាក៏មិនធ្លាក់ចុះដែរ។ មួយខែម្តងដើមឈើនឹងឲ្យផ្លែថ្មី ពីព្រោះទឹកនោះចេញពីទីសកលការៈមក ហូរស្រោចដើមឈើទាំងនោះ។ ផ្លែឈើបានសម្រាប់ជាអាហារ ចំណែកស្លឹកសម្រាប់យកទៅធ្វើថ្នាំព្យាបាល។

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេ «នេះជារបៀបដែលអ្នករាល់គ្នានឹងចែងចែកដីសម្រាប់ កុល‌សម្ព័ន្ធអុីស្រា‌អែលទាំងដប់ពីរ លោកយ៉ូសែបនឹងត្រូវបានពីរចំណែក។¹⁴អ្នករាល់គ្នានឹងបែងចែកស្មើគ្នា ដ្បិតយើងបានលើកដៃស្បថនឹងឲ្យទឹកដីនេះដល់បុព្វ‌បុរសអ្នករាល់គ្នាហើយ។ ទឹកដីនេះនឹងត្រូវឲ្យដល់អ្នករាល់គ្នា ទុកជាមរតកដែរ។

¹⁵នេះគឺជាព្រំដែននៃទឹកដីនៅទិសខាងជើង ចាប់ពីសមុទ្រធំដោយតាមផ្លូវទៅហេត‌ឡូន រួចហើយដល់សេដាត។¹⁶បន្ទាប់មកព្រំដែននឹងទៅដល់ បេរ៉ូ‌ថា ហើយដល់ស៊ីប‌រ៉ែម ដែលនៅចន្លោះព្រំ‌ដែនដាម៉ាស ហើយនិង ហាសា ហាទី‌កុន ដែលនៅក្បែរព្រំ‌ដែននៃហារ៉ុន។¹⁷ដូច្នេះព្រំ‌ដែនចាប់ពីសមុទ្រទៅដល់ ហាសាអេណាន នៅនិងព្រំ‌ប្រទល់ជាមួយដាម៉ាស ហើយហា‌ម៉ាត់នៅខាងជើង។ នេះគឺជាផ្នែកនៃទឹកដីខាងជើង។

¹⁸នៅផ្នែកខាងកើត នៅក្នុងចន្លោះទឹកដីហាវរ៉ុន និងទឹកដីដាម៉ាស ហើយចន្លោះទឹកដីកាឡាត របស់ទឹកដីអុីស្រា‌អែលតាមដងទន្លេយ័រដាន់។ អ្នកត្រូវវាស់ចាប់ពីព្រំប្រទល់រហូតដល់សមុទ្រខាងកើត ទាំងអស់នេះគឺជាផ្នែកខាងកើតនៃព្រំប្រទល់។¹⁹រួចហើយផ្នែកខាងត្បូង លាតសន្ធឹងចាប់ពីតាម៉ារ រហូតដល់ទឹកមេរីបា កាដេស តាមជ្រោះទឹកអេស៊ីប ដែលហូរធ្លាក់ទៅសមុទ្រធំ ហើយនេះជាព្រំ‌ដែនខាងត្បូង។²⁰ហើយព្រំដែនខាងលិច គឺជាសមុទ្រធំ ចាប់ពីទល់ដែននឹងទ្វារទឹកដីហាម៉ាត។ នេះគឺជាផ្នែកខាងលិច។

²¹ក្នុងរបៀបនេះអ្នកត្រូវបែងចែកទឹកដីនេះ សម្រាប់អ្នក សម្រាប់កុល‌សម្ព័ន្ធនៃតិអុីស្រា‌អែល។²²អ្នកត្រូវចែកគ្នាដោយចាប់ឆ្នោត ទុកជាមរតកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ហើយសម្រាប់ពួកជនជាតិដទៃ ដែលអាស្រ័យនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ជាពួកអ្នកដែលនឹងបង្កើតកូន នៅកណ្ដាលអ្នកដែរ អ្នកទាំងនោះនឹងបានដូចអ្នកដែលកើតនៅក្នុងទឹកដីអុីស្រា‌អែល។ អ្នករាល់គ្នានឹងចាប់ឆ្នោត សម្រាប់មរតកនៅក្នុងកុល‌សម្ព័ន្ធនៃអុីស្រា‌អែល។²³ហើយវានឹងកើតដែលជនជាតិដទៃទាំងនោះអាស្រ័យនៅជាមួយ កុល‌សម្ព័ន្ធ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលកំពុងរស់នៅ។ អ្នកត្រូវឲ្យមរតកដល់គេដែល នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ»។

48

¹ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះកុល‌សម្ព័ន្ធទាំងឡាយ។ កុល‌សម្ព័ន្ធដាន់នឹងទទួលមួយចំណែកពីទឹកដីដែលស្ថិតនៅតាមព្រំ‌ប្រទល់ចុងខាងជើងបំផុតគឺជាព្រំ‌ប្រទល់នៃអីុស្រាអែល គឺនៅតាមបណ្ដោយផ្លូវពីហេតឡូនទៅ លីបូហា‌ម៉ាត់។ ហើយព្រំ‌ប្រទល់ម្ខាងទៀតទៅដល់ ហាសាអេណាន ព្រំ‌ប្រទល់ដាម៉ាស គឺទៅដល់ខាងជើងហា‌ម៉ាត់។ ព្រំ‌ប្រទល់ដាន់លាតសន្ធឹង ទៅដល់ទិសខាងលិច ទៅរហូតដល់សមុទ្រធំ។²កុល‌សម្ព័ន្ធអេ‌ស៊ើរស្ថិតនៅជាប់នឹងទឹកដីដាន់ ចាប់ពីខាងកើតទៅខាងលិច អេសើុរបានមួយចំណែកដែរ។³ជិតគ្នានិងព្រំប្រទល់អេ‌ស៊ើរដែលនៅផ្នែកកើតដល់ខាងលិច ណែប‌ថាលីនឹងបានមួយចំណែកដែរ។

⁴នៅជាប់ព្រំប្រទល់គ្នាណែប‌ថាលីនៅជាប់នឹងគ្នាចាប់ពីខាងកើតទៅខាងលិច ម៉ាណា‌សេចាប់ពីខាងកើតទៅខាងលិច នឹងបានមួយចំណែកផងដែរ។⁵នៅជាប់ព្រំប្រទល់គ្នាម៉ាណា‌សេចាប់ពីខាងកើតទៅខាងលិច អេប្រាអ៊ីមនឹងបានមួយចំណែកដែរ។⁶នៅជាប់គ្នាព្រំប្រទល់អេប្រាអ៊ីម ចាប់ពីខាងកើតទៅខាងលិច រូបេននឹងបានមួយចំណែកដែរ។⁷នៅជាប់គ្នាព្រំប្រទល់រូបេន ចាប់ពីខាងកើតទៅខាងលិច យូដានឹងបានមួយចំណែកដែរ។

⁸ដីសម្រាប់តង្វាយដែលអ្នកនឹងធ្វើ គឺជាប់នឹងព្រំប្រទល់ជាមួយយូដា ហើយពង្រីកចាប់ពីខាងកើតរហូតដល់ខាងលិច គឺមានទទឹងពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ខ្នាត។ ហើយបណ្តោយក៏ប៉ុននឹងចំណែកទឹកដីឯទៀត គឺចាប់តាំងពីខាងកើត រហូតដល់ខាងលិច ហើយព្រះវិហារត្រូវនៅកណ្ដាលទីនោះ។⁹ដីនៅត្រង់កន្លែងនេះ ជាតង្វាយដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវថ្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ នោះត្រូវបណ្តោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ ហើយទទឹងមួយម៉ឺនហត្ថ។

¹⁰កន្លែងនេះត្រូវតែ ញែកចេញជាកន្លែងដីមួយចំណែកដែលបរិសុទ្ធ ពួកបូជាចារ្យនឹងត្រូវបានទទួលចំណែកដីនេះ ដោយវាស់តាំងពីខាងជើងនោះ បណ្តោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ ហើយខាងលិច មានទទឹងជា‌មួយម៉ឺនហត្ថ ខាងកើតទទឹងមួយម៉ឺនហត្ថ ហើយខាងត្បូងបណ្តោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ ចំណែកនៃកន្លែងបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងនៅកណ្ដាលនោះ។¹¹ដីនោះនឹងទុកសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ ជាកូនចៅសាដុក ដែលបានញែកជាបរិសុទ្ធ ហើយក៏រក្សាបញ្ញើរបស់យើង មិនដែលវង្វេងចេញពីយើង ក្នុងកាលដែលពួកអុីស្រា‌អែលបានវង្វេង ដូចជាពួកលេវីបានវង្វេងនោះឡើយ។¹²តង្វាយបរិសុទ្ធសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ គឺជាចំណែកនៃដីដែលបរិសុទ្ធបំផុត។ ជាប់នឹងព្រំប្រទល់របស់ពួកលេវី។

¹³ព្រំប្រទល់ទឹកដីពួកលេវី ជាប់ជាមួយទឹកដីពួកពូជាចារ្យ ដែលមានបណ្តោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ ហើយទទឹងមួយម៉ឺនហត្ថផងដែល។ ទាំងមូលមានពីរប័ណ្ណកាន់កាប់ ហើយបណ្ដោយពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ និងទទឹងពីរម៉ឺនហត្ថ។¹⁴ពួកគេមិនត្រូវឲ្យគេលក់អ្វីពីនោះឡើយ ក៏មិនត្រូវប្តូរ ឬបញ្ជូនផលដំបូងចេញពីដីរបស់អីុស្រាអែល ទៅទីកន្លែងផ្ដេងទៀតដែរ អ្នកត្រូវញែកផលទាំងនោះជារបស់បរិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁵ហើយដីដែលនៅសល់ គឺដីប្រាំពាន់ខ្នាតដែលសល់នៅតាមទទឹងនៅខាងមុខចំណែកពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ងត្ថ នោះសម្រាប់ប្រើជុំគ្នាសម្រាប់ទីក្រុង ឲ្យធ្វើទីលំនៅ ហើយសម្រាប់ជាដីទំនេរ ចំណែកទីក្រុង ត្រូវនៅកណ្ដាលនោះ។¹⁶ចំណែកនេះ គឺជាទំហំទីក្រុងដែលបានវាស់ទុក្ខរួចហើយ គឺខាងជើង ត្រូវជា ៤៥០០ ខ្នាតតាមបណ្តោយដល់ ខាងត្បូង៤៥០០ ហត្ថដែលតាមបណ្តោយ ដល់ខាងកើតក៏មាន ៤៥០០ ហត្ថតាមបណ្តោយដែលទៅដល់ខាងលិច៤៥០០ ហត្ថដែរ។

¹⁷ទីក្រុងនោះត្រូវមានវាលទំនេដែលនៅជុំ‌វិញ គឺខាងជើង ត្រូវមានទំហំ ២៥០ហត្ថជំរៅ ចំណែកទៅខាងត្បូង មានទំហំ ២៥០ហត្ថជំរៅ ខាងកើតមានទំហំ២៥០ហត្ថជំរៅ និងខាងលិចក៏ត្រូវមានទំហំ ២៥០ហត្ថជំរៅផងដែរ។¹⁸ដីដែលសល់នៅតាមបណ្តោយជាប់តពីដីបរិសុទ្ធ ខាងកើតត្រូវជា‌មួយម៉ឺនខ្នាត ហើយខាងលិចមួយម៉ឺនខ្នាត នោះជាដីជាប់តពីដីបរិសុទ្ធ ចំណែកផលចម្រើនពីដីនោះ នឹងបានសម្រាប់ជាអាហារដល់ពួកអ្នកដែលធ្វើការនៅក្នុងទីក្រុង។

¹⁹ប្រជាជនដែលបានធ្វើការនៅក្នុងទីក្រុង ពីគ្រប់ទាំងកុល‌សម្ព័ន្ធអុីស្រា‌អែល គេនឹងភ្ជួររាស់ដីនោះ។²⁰ដីទាំងអស់ដែលថ្វាយជាតង្វាយ ទាំងអស់បណ្តោយត្រូវជាពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ខ្នាត ហើយទទឹងពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ។ នៅក្នុងរបៀបនេះអ្នកទាំងអស់គ្នាត្រូវថ្វាយដ៏បរិសុទ្ធនៃដីទាំងនោះ ព្រមទាំងដីសម្រាប់ទីក្រុងផង។

²¹ដីដែលសល់គ្រប់ផ្នែកទាំងអស់ពីការថ្វាយដ៏បរិសុទ្ធ ហើយនិងដីសម្រាប់ទីក្រុងនឹងឲ្យទៅអ្នកដឹកនាំ។ ការកាន់កាប់ដីរបស់អ្នកដឹកនាំគឺតាំងពីខាងកើតពង្រីកដល់ទំហំ ពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ ចេញទៅព្រំប្រទល់ទៅដីថ្វាយជាទីវរិសុទ្ធ ទៅដល់និងព្រំប្រទល់ខាងកើត ហើយក៏កាន់កាប់ដល់ទិសខាងលិចទំហំ ពីរម៉ឺនប្រាំពាន់ហត្ថ ចេញទៅព្រំប្រទល់ខាងលិច។ ប៉ុន្តែនៅកណ្តោលនោះត្រូវថ្វាយសម្រាប់ទីបរិសុទ្ធនៃព្រះវិហារ ត្រូវនៅកណ្ដាលនោះ។²²ហើយដីដែលត្រូវបានពង្រីកពីដីរបស់ពួកលេវី ហើយនិងពីដីដែលសម្រាប់ទីក្រុងនោះ ដែលនៅកណ្ដាលទឹកដីសម្រាប់អ្នកដឹកនាំ គឺពីព្រំប្រទល់នៃយូដា ហើយនិងព្រំប្រទល់នៃបេនយ៉ាមីន ហើយនិងយូដា ដីនេះសម្រាប់ពួកអ្នកដឹកនាំ។

²³សម្រាប់កុល‌សម្ព័ន្ធផ្សេងទៀត ចាប់តាំងពីខាងកើតរហូតដល់ខាងលិច។ កុល‌សម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីន នឹងបានទទួលមួយចំណែក។²⁴ជាប់នឹងទឹកដីរបស់បេនយ៉ាមីន ចាប់តាំងពីខាងកើតរហូតដល់ខាងលិច កុល‌សម្ព័ន្ធស៊ីម្មាននឹងបានមួយចំណែក។²⁵ជាប់នឹងទឹកដីរបស់ស៊ីម្មាន ចាប់តាំងពីខាងកើតរហូតដល់ខាងលិច កុល‌សម្ព័ន្ធអុីសា‌ខារ នឹងបានមយយចំណែក។²⁶ជាប់នឹងទឹកដីរបស់អ៊ីសា‌ខារ ចាប់តាំងពីខាងកើតរហូតដល់ខាងលិច កុល‌សម្ព័ន្ធសាប់‌យូឡូន នឹងបានមួយចំណែក។

²⁷ខាងត្បូងនៃសាប់‌យូឡូន ចាប់តាំងពីខាងកើតរហូតដល់ខាងលិច មានចំណែកមួយសម្រាប់កុល‌សម្ព័ន្ធកាដ។²⁸ហើយនៅខាងត្បូងព្រំប្រទល់កាដ ត្រូវលាតសន្ឋឹងចាប់ពីក្រុងតាម៉ារ ទៅដល់ទឹកធ្លាក់ មេរីបាកាដេស ជាប្រភពទឹកជ្រោះអេស៊ីប រហូតដល់សមុទ្រធំ។²⁹នេះជាទឹកដីដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវចាប់ឆ្នោត បែងចែកដល់កុល‌សម្ព័ន្ធទាំងនោះនៃអុីស្រា‌អែល ទុកជាមរតករបស់គេ។ ទាំងនេះគឺជាចំណែកពួកគេ។ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ។

³⁰នេះគឺជាច្រកចេញពីទីក្រុង គឺខាងជើងមានទំហំបណ្តោយ ៤៥០០ ហត្ថតាមរង្វាស់។³¹ហើយមានទ្វារបី ហើយនឹងមានឈ្មោះរបស់វា ទៅតាមឈ្មោះអស់ទាំងកុល‌សម្ព័ន្ធជនជាតិអុីស្រា‌អែល ទ្វារទីមួយរូបេនមួយ ទ្វារទីពីរយូដាមួយ និងទ្វារទីបីលេវី។³²ហើយនៅខាងកើតដែលត្រូវវាស់មាន ៤៥០០ ហត្ថប្រវែងនោះ ហើយទ្វារបី គឺទ្វារយ៉ូសែបមួយ ទ្វារបេនយ៉ាមីនមួយ និងទ្វារដាន់មួយ។

³³នៅខាងត្បូងមានទំហំ ៤៥០០ ហត្ថបណ្តោយ ហើយទ្វារបី គឺទ្វារសម្រាប់ស៊ីម្មានមួយ និងទ្វារសម្រាប់អុីសា‌ខារមួយ និងទ្វារសម្រាប់សាប់‌យូឡូនមួយ។³⁴នៅខាងលិចដែលបានវាស់មានទំហំ ៤៥០០ហត្ថ ហើយមានទ្វារបី គឺទ្វារសម្រាប់កាដមួយ និងទ្វារសម្រាប់អេស៊ើរមួយ ហើយនិងទ្វារសម្រាប់ ណែប‌ថា‌លីមួយដែរ។³⁵ទំហំដេលជុំ‌វិញទីក្រុង ត្រូវជា‌មួយម៉ឺនប្រាំបីពាន់ហត្ថ តាំងពីថ្ងៃនោះតទៅ ទីក្រុងនោះត្រូវមានឈ្មោះថា «ព្រះ‌អម្ចាស់គង់នៅទីនោះ»។

ដានីយ៉ែល

1

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលព្រះបាទយេហូយ៉ាគីម ជាស្តេចនៃស្រុកយូដា ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេចនៃបាប៊ីឡូនបានលើកទ័ពមកឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡឹមដើម្បីសម្រាប់កាត់ផ្តាច់ផ្លូវស្បៀងផង។²ព្រះអម្ចាស់បានប្រគល់ឲ្យព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា បានទទួលជោគជ័យលើព្រះបាទយេហូយ៉ាគីម ជាស្តេចនៃយូដា ហើយប្រគល់ប្រដាប់ប្រដាខ្លះៗពីព្រះវិហារនៃព្រះជាម្ចាស់។ ស្តេចក៏បាននាំយកប្រដាប់ប្រដាទាំងនោះទៅកាន់ទឹកដីបាប៊ីឡូន ហើយទៅដាក់នៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះរបស់ទ្រង់ ហើយក៏ដាក់របស់សក្ការៈនៅក្នុងរតនាគាររបស់ព្រះនៃទ្រង់។

³ព្រះមហាក្សត្របានមានបន្ទូលទៅកាន់លោកអាសផ្នាស ដែលជាមេលើពួកមន្រ្តីឱ្យនាំជនជាតិអុីស្រាអែលទាំងអ្នកដែលជាប់ពូជពង្សខ្សែស្រឡាយស្តេច និងពួកអ្នកដែលមានត្រកូលជាអភិជន⁴ពួកយុវជនដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិល្អឥតខ្ចោះ មានរូបសម្បត្តិល្អ ហើយឆ្លាតវាងវៃ ពេញទៅដោយចំណេះដឹង និងការយល់ដឹង ដែលអាចបម្រើនៅក្នងដំណាក់របស់ព្រះមហាក្សត្រ។ លោកនឹងបង្រៀនយុវជននោះនូវផ្នែកអក្សរសាស្រ្ត និងភាសាផងដែរ។⁵ព្រះមហាក្សត្របានតម្រូវឱ្យគេយកចំណែកនៃអាហាររបស់ពួកហ្លួង ទៅចែកដល់ពួកគេរាល់ថ្ងៃ ព្រមទាំងស្រាដែលទ្រង់ធ្លាប់តែសោយផងដែរ។ ពួកយុវជនទាំងនោះត្រូវទទួលការអប់រំអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ មុននឹងចូលបម្រើស្តេច។

⁶ក្នុងចំណោមយុវជនទាំងនោះមាន ដានីយ៉ែល ហាណានា មីសាអែល និងអ័សារាជាជនជាតិកយូដាខ្លះទៀត។⁷លោកដែលជាមេលើមន្ត្រីបានដាក់ឈ្មោះឲ្យពួកគេទាំងនោះ៖ ដានីយ៉ែល លោកហៅថាបែលថិស្សាសារ ហើយហាណានាថា លោកហៅថាសាដ្រាក់ មីសាអែលលោកហៅថាមែសាក់ ហើយ អ័សារាលោកហៅថា អ័បែឌនេកោ។

⁸ប៉ុន្តែដានីយ៉ែលបានតាំងចិត្តថា គាត់នឹងមិនធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមិនបរិសុទ្ធដោយសារអាហារ និង ស្រាដែលស្តេចបានសោយនោះទេ។ ដូច្នេះគាត់ក៏សុំការអនុញ្ញាតិពីមេលើមន្ត្រី ដើម្បីកុំឲ្យគាត់ត្រឡប់ទៅជាមិនបរិសុទ្ធ។⁹ព្រះជាម្ចាស់ បានប្រទានឲ្យយដានីយ៉ែលទទួលបានការសន្តោស និងការអាណិតអាសូរពីការគោរពដែលមេលើមន្ត្រីបានមានដល់លោក។¹⁰លោកមេលើមន្ត្រីលើបានពោលទៅកាន់ដានីយ៉ែលថា «ខ្ញុំខ្លាចព្រះករុណាជាម្ចាស់នៃខ្ញុំណាស់ ត្បិតទ្រង់បានបញ្ជាឲ្យខ្ញុំយកអាហារ និង ស្រាទាំងនេះមកឲ្យយពួកលោកបរិភោគ។ ហេតុអ្វីអ្នកចង់ឲ្យទ្រង់ឃើញអ្នកក្នុងសភាពអាក្រក់ជាង យុវជនផ្សេងទៀតដែលមានវ័យស្រករអ្នកដូច្នេះ? ព្រះករុណាជាម្ចាស់នឹងកាត់ក្បាលខ្ញុំជាមិនខានដោយសារតែអ្នក»។

¹¹គ្រានោះដានីយ៉ែលក៏បាននិយាយទៅកាន់ម្នាក់ដែលជាមន្ត្រីលើពួកមន្ត្រីតាំងឲ្យមើលលើដានីយ៉ែល ហាណានា មីសាអែល និងអ័សារាថា¹²លោកនិយាយថា «សូមសាកល្បងលជាមួយយើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើលោក ក្នុងរយៈពេលដប់ថ្ងៃសិនចុះ។ សូមឲ្យយយើងខ្ញុំបរិភោគតែបន្លែ និងទឹកសិនចុះ។¹³រួចហើយចាំលោកប្រៀបធៀបរូបរាងរបស់យើងខ្ញុំជាមួយនឹងយុវជនផ្សេងទៀតដែលបានបរិភោគអាហាររបស់ស្តេច ហើយលោកអាចនឹងប្រព្រឹត្តិនឹងយើងខ្ញុំដែលជាអ្នកបម្រើលោក តាមដែលលោកយល់ឃើញទៅចុះ»។

¹⁴ដូច្នេះលោកនោះក៏យល់ព្រមតាមសំណើររបស់គាត់ដើម្បីធ្វើការនោះ ហើយនឹងសាកល្បងរយៈពេលដប់ថ្ងៃ។¹⁵លុះកន្លងបានដប់ថ្ងៃ មុខមាត់របស់ពួកគេបែរជាស្រស់ថ្លា ហើយរាងកាយស្វាហាប់ជាងពួកយុវជនដែលបរិភោគអាហាររបស់ស្តេចទៅទៀត។¹⁶ដូច្នេះលោកមន្ត្រីត្រួតត្រានោះក៏ដកយក អាហារ និងស្រាចេញ ហើយឲ្យតែបន្លែដល់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

¹⁷ចំណែកយុវជនទាំងបួននាក់នោះ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទាន ឲ្យពួកគេមានប្រាជ្ញាវៀងវៃ ខាងអក្សរសាស្រ្ត និងមានចំណេះដឹងហើយដានីយ៉ែលមានសមត្ថភាពអាចយល់កាត់ស្រាយរាល់ទាំងនិមិត្ត និងសុបិន្តផ្សេងៗ។¹⁸ដល់ពេលកំណត់មកដល់ស្តេចបានបញ្ជាឲ្យនាំពួកគេចូល លោកជាមេមន្ត្រីក៏បាននាំពួកគេទៅគាល់ពីមុខព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា។

¹⁹ស្តេចក៏បានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេ ហើយដោយក្នុងចំណោមនោះពុំមាននណារអាចប្រៀបស្មើរនឹង ដានីយ៉ែល ហាណានា មីសាអែល និង អ័សារាបានឡើយ។ ពួកគេឈរនៅចំពោះមុខស្តេច ទាំងត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ក្នុងការបម្រើទ្រង់។²⁰គ្រប់អស់ទាំងសំនួរផ្សេងៗ ដែលពេញដោយតំរិះ និងប្រាជ្ញាដែលស្តេចបានសួរ ស្តេចឃើញថាពួកគេពូកែជាងដប់ដងបើប្រៀបនិងគ្រូមន្តអាគមន៍ និង គ្រូអង្គុយធម៌ទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងនគររបស់ស្តេច។²¹ដានីយ៉ែលក៍នៅទីនោះ រហូតដល់រជ្ជកាលទីមួយនៃព្រះបាទស៊ីរូស។

2

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីពីរនៃរជ្ជកាលរបស់ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា ទ្រង់ក៏បានយល់សុបិន្ត។ ព្រះទ័យរបស់ទ្រង់ខ្វល់ខ្វាយ ហើយស្តេចផ្ទុំពុំលក់ឡើយ។²រួចហើយស្តេចក៏បានហៅអស់ទាំងគ្រូមន្តអាគមដែលអាចហៅវិញ្ញាណអ្នកដែលបានស្លាប់មកនិយាយគ្នាបាន។ ស្តេចក៏ហៅពួកអាគមហោរាទាំងឡាយដែរ។ ស្តេចចង់ឲ្យពួកគេកាត់ស្រាយសុបិន្តថ្វាយស្តេច។ ដូច្នេះពួកគេក៏នាំគ្នាមកគាល់នៅចំពោះស្តេច។

³ស្តេចមានបន្ទូលទៅពួកគេថា «យើងបានសុបិន្តឃើញការមួយ ហើយយើងមានព្រះទ័យខ្វល់ខ្វាយណាស់ ដោយមិនដឹងថាតើសុបិន្តនោះមានន័យដូចម្តេច»។⁴រួចពួកគ្រូទាយទាំងនោះក៏ទូលទៅស្តេចវិញជាភាសាអារ៉ាមថា «បពិត្រព្រះរាជា សូមទ្រង់មានព្រះជន្មយឺនយូរ! ព្រះករុណាសូមមានរាជឱង្ការប្រាប់យើងខ្ញុំមក យើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើទ្រង់នឹងកាត់ស្រាយអត្ថន័យថ្វាយ»។

⁵ស្តេចមានរាជឱង្ការទៅកាន់គ្រូទាយទាំងនោះថា «យើងបានសម្រេចនឹងធ្វើយ៉ាងដូចនេះ។ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនប្រាប់យិើង ពីសុបិន្តនិមិត្តនោះ និង កាត់ស្រាយឲ្យយើងដឹងពីអត្ថន័យទេនោះ យើងនឹងកាត់ចិញ្ច្រាំអ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងបំផ្លាញផ្ទះអ្នករាល់គ្នាឱ្យខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់ទេ។⁶ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាប្រាប់យើងឲ្យដឹងពីអត្ថន័យវិញ យើងនឹងប្រទានអំណោយនិងរង្វាន់ ព្រមទាំងកិត្តិយសយ៉ាងធំពីយើងវញ។ ដូច្នេះចូរប្រាប់យើង ហើយកាត់ស្រាយពីសុបិន្តនេះដល់យើង»។

⁷ពួកគេក៏បានទូលឆ្លើយម្តងទៀតថា «សូមព្រះករុណាប្រាប់យើងខ្ញុំដែលជាអ្នកបម្រើទ្រង់ឲ្យដឹងពីសុបិន្ត រួចហើយយើងខ្ញុំនឹងកាត់ស្រាយអត្ថន័យថ្វាយ»។⁸ស្តេចតបទៅពួកគេថា «យើងជ្រាបច្បាស់ហើយថា អ្នករាល់គ្នាចង់ពន្យាពេលពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាឃើញថាយើងបានសម្រេចចិត្តយ៉ាងមុតមាំពីការនេះ។⁹ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនប្រាប់សុបិន្តនោះដល់យើងទេ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានទោសតែមួយប៉ុណ្ណោះសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាបានរៀបចំឃុបឃិតគ្នា ប្រឌិតរឿងក្លែងក្លាយបញ្ឆោតយើងទៅ រហូតដល់យើងមិនទាន់ផ្លាស់ប្តូរព្រះទ័យ។ ដូច្នេះចូរប្រាប់យើងពីសុបិន្តនោះមក នោះយើងនឹងបានជ្រាបថាអ្នករាល់គ្នាពិតជាអាចកាត់ស្រាយអត្ថន័យថ្វាយយើងបានមែន»។

¹⁰ពួកគ្រូទាយទាំងនោះបានទូលតបទៅស្តេចវិញថា «គ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅលើផែនដីនេះ ដែលអាចធ្វើតាមបញ្ជារបស់ព្រះករុណាបានឡើយ។ ហើយក៏គ្មានស្តេចអង្គណាមួយដែលអស្ចារ្យ ហើយមានអំណាចយ៉ាងណា ធ្លាប់បង្គាប់បញ្ជាយ៉ាងដូច្នេះមកកាន់គ្រូមន្តអាគម គ្រូអង្គុយធម៌ និងអាចហៅអ្នកស្លាប់មកនិយាយគ្នាបាន ឬពីមន្តអាគមហោរាផង។¹¹អ្វីដែលព្រះករុណាបង្គាប់បញ្ជានេះគឺពិបាកណាស់ ហើយក៏គ្មានមនុស្សណាអាចទូលថ្ចាយស្តេចបានក្រៅពីព្រះប៉ុណ្ណោះ ហើយព្រះទាំងនោះមិនគង់នៅជាមួយយើងជាមនុស្សទេ»។

¹²ការនេះបានធ្វើឲ្យព្រះរាជាមានព្រះទ័យក្រេវក្រោធ និងខ្ញាល់ជាខ្លាំង រួចហើយទ្រង់ក៏បញ្ជាឲ្យបំផ្លាញពួកគ្រូទាំងនោះ ដែលនៅក្រុងបាប៊ីឡូន។¹³ដូច្នេះរាជសារក៏បានផ្សាយចេញអំពីពួកអ្នកប្រាជ្ញនិងពួកគ្រូមន្តអាគមដែលបានយកទៅសម្លាប់។ ដោយសាតែរាជសារនេះ ពួកគេក៏បានស្វែងរកដានីយ៉ែល និង ក្រុមមិត្តភក្តិរបស់គាត់ ដើម្បីពួកគេនឹងត្រូវបានសម្លាប់ដែរ។

¹⁴ពេលនោះដានីយ៉ែលបានឆ្លើយតបដោយប្រាជ្ញាទៅកាន់អើយ៉ុក ដែលជាមេកងអង្ករក្សរបស់ស្តេច ជាម្នាក់ដែលបានចេញមកដើម្បីសម្លាប់ពួកអ្នកប្រាជ្ញដែលមានឈ្មោះល្បីនៅក្នុងក្រុងបាប៊ីឡូន។¹⁵ដានីយ៉ែលបានសួរទៅកាន់មេកងអង្ករក្សរបស់ស្តេចថា «ហេតុអ្វីបានជា រាជបញ្ជារបស់ព្រះរាជាបន្ទាន់យ៉ាងនេះ?» ដូច្នោះហើយលោកអើយ៉ុកក៏បានប្រាប់ដានីយ៉ែលនៅអ្វីដែលបានកើតឡើង។¹⁶រួចហើយដានីយ៉ែលក៏ចូលទៅគាល់ស្តេច ដើម្បីស្នើរសុំឱកាសក្នុងការដែលគាត់អាចកាត់ស្រាយថ្វាយព្រះរាជា។

¹⁷រួចហើយដានីយ៉ែលក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ និងពន្យល់ប្រាប់ ហាណានា មីសាអែល និងអ័សារានូវអ្វីដែលបានកើតឡើង។¹⁸លោកនាំគ្នាទូលអង្វរសុំក្តីមេត្តាពីព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ សូមឲ្យទ្រង់បើកសម្តែងការអាថ៌កំបាំងនេះ ដើម្បីកុំឱ្យគេប្រហារជីវិតពួកគេ និងអស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយផ្សេងទៀតដែលនៅក្នុងក្រុងបាប៊ីឡូន។

¹⁹នៅយប់នោះមានបើកសម្តែងការអាថ៌កំបាំង មកដល់ដានីយ៉ែលគឺតាមរយៈនិមិត្ត។ លោកដានីយ៉ែលក៏លើកតម្កើងដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌²⁰ដោយពោលថា «សូមសសើរតម្កើងដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលគង់នៅអស់កល្បជានិច្ច ត្បិតព្រះប្រាជ្ញាញាណ និងអំណាចចេស្តាគឺជារបស់ព្រះអង្គ។

²¹ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យពេលវេលា និងរដូវកាលផ្លាស់ប្តូរ ព្រះអង្គបានទម្លាក់ស្តេច ហើយតែងតាំងស្តេចផ្សេងឲ្យឡើងគ្រងរាជ្យ ព្រះអង្គប្រទានប្រាជ្ញាដល់អ្នកប្រាជ្ញ និង ប្រទានចំណេះដឹងដល់អ្នកដែលចេះគិតពិចារណា។²²ព្រះអង្គបើកសម្តែងការអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រៅ ដោយព្រះអង្គជ្រាប់អំពីអ្វីដែលនៅក្នុងទីងងឹត ហើយពន្លឺបានរស់នៅជាមួយព្រះអង្គដែរ។

²³ព្រះជាម្ចាស់នៃបុព្វបុរសអើយ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណហើយលើកដម្កើងព្រះអង្គ ដោយព្រោះព្រះអង្គបានប្រទានប្រាជ្ញា និងអំណាចចេស្តាមកដល់ទូលបង្គំ។ ពេលនេះព្រះអង្គបានឆ្លើយតបមកទូលបង្គំនូវអ្វីដែលទូលបង្គំបានទូលសូមព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គក៏បានសម្តែងឲ្យយើងខ្ញុំដឹងពីហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតឡើងចំពោះព្រះរាជាដែរ»។

²⁴រួចហើយលោកដានីយ៉ែលក៏ទៅជួបលោកអើយ៉ុក (ជាម្នាក់ដែលស្តេចបានតាំងឲ្យទៅសម្លាប់ពួកអ្នកប្រាជ្ញនៅក្នុងបាប៊ីឡូន)។ លោកបានទៅហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា «សូមលោកកុំសម្លាប់ពួកអ្នកប្រាជ្ញនៅស្រុកបាប៊ីឡូនឡើយ។ សូមនាំខ្ញុំចូលទៅគាល់ព្រះករុណា ហើយខ្ញុំនឹងកាត់ស្រាយអាថ៌កំបាំងនៃសុបិន្តនោះថ្វាយព្រះរាជា»។

²⁵ក្រោយមកលោកអើយ៉ុកក៏ប្រញាប់ប្រញាល់នាំដានីយ៉ែលទៅគាល់នៅចំពោះស្តេច ហើយទូលថា «ទូលបង្គំបានរកឃើញបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកនិរទេសនៃជនជាតិយូដា គាត់អាចកាត់ស្រាយសុបិន្តនោះថ្វាយព្រះករុណាបាន»។²⁶ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការទៅកាន់ដានីយ៉ែលថា (ដែលត្រូវបានហៅថាបេលថិស្សាសារ) «តើអ្នកពិតជាអាចប្រាប់យើងឲ្យដឹងពីសុបិន្ត ហើយកាត់ស្រាយអត្ថន័យវាបានមែនឬ?»

²⁷ដានីយ៉ែលទូលឆ្លើយទៅព្រះរាជាថា «អាថ៌កំបាំងដែលព្រះករុណាចង់ដឹងនោះ ពុំមានអ្នកប្រាជ្ញហោរា គ្រូមន្តអាគម ឬគ្រូទាយ ឬហោរាសាស្ដ្រណាមួយអាចកាត់ស្រាយថ្វាយព្រះករុណាបានទេ។²⁸យ៉ាងណាក៏ដោយ គឺមានព្រះជាម្ចាស់មួយអង្គដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ដែលអាចបើកសម្តែងគម្រោងការដ៏អាថ៌កំបាំងទាំងនេះ ហើយព្រះអង្គនឹងបើកឲ្យទ្រង់បានដឹង ព្រះករុណានេប៊ូក្នេសា នឹងជ្រាបពីហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតមានឡើងនៅពេលអនាគតដែលនឹងមកដល់។ ការទាំងនេះគឺជាសេចក្តីសុបិន និងនិមិត្តដែលនៅក្នុងព្រះគំនិតរបស់ព្រះករុណាគឺនៅពេលទ្រង់ផ្ទំនៅលើគ្រារបស់ព្រះអង្គ។

²⁹បពិត្រព្រះករុណា នៅពេលដែលទ្រង់ផ្ទំលក់នោះ ព្រលឹងរបស់ទ្រង់បានឃើញពីហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតឡើង ហើយព្រះដែលសម្តែងការអាថ៌កំបាំងនោះ នឹងឲ្យព្រះករុណាជ្រាបពីការអ្វីដែលនឹងកើតឡើង។³⁰ដ្បិតទូលបង្គំបានយល់ពីគម្រោងការដ៏លាក់កំបាំងនេះ មិនមែនដោយសារទូលបង្គំមានប្រាជ្ញាលើសមនុស្សផ្សេងនោះទេ។ ការអាថ៌កំបាំងនេះបានបើកមកទូលបង្គំដើម្បីឲ្យទ្រង់ ព្រះករុណាបានជ្រាបពីន័យ ហើយទ្រង់នឹងជ្រាបពីគំនិតដែលមាននៅក្នុងព្រះករុណាផង។

³¹បពិត្រព្រះករុណា ទ្រង់បានទតឃើញរូបបដិមាករមួយយ៉ាងធំ។ រូបបដិមាករនេះមានអំណាច និងពន្លឺ ឈរនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះករុណា។ វាបានភ្លឺគួរឲ្យស្ងែងខ្លាច។³²ក្បាលនៃរូបបដិមាករនោះធ្វើឡើងពីមាសសុទ្ធ។ ដើមទ្រូង និងដៃវាគឺធ្វើពីប្រាក់។ ពោះហើយនិងភ្លៅវាគឺធ្វើពីលង្ហិន³³ហើយជើងទាំងពីរវាគឺធ្វើពីដែក។ ហើយប្រអប់ជើងមួយធ្វើពីដែក ហើយមួយទៀតធ្វើពីដីឥដ្ឋ។

³⁴ព្រះករុណាបានងើបទតទៅខាងលើ ហើយមានថ្មមួយដុំធ្លាក់មកចុះមកមិនមែនដោយដៃមនុស្សនោះទេ ហើយបុកទង្កិចនឹងប្រអប់ជើងដែលធ្វើពីដែក និងដីឥដ្ឋនោះបែកខ្ទេចខ្ទីអស់។³⁵រួចហើយដែក និងដីឥដ្ឋហើយលង្ហិន ប្រាក់និងមាសក្នុងពេលតែមួយក៏បែកខ្ទេចខ្ទី ជាបំណែកតូចៗ ហើយក្លាយទៅជាចំបើងនៅទីកន្លៃងបោកស្រូវក្នុងរដូវក្តៅ។ ហើយខ្យល់បក់ផាត់ពួកវាទៅអស់គ្មានចំណែករបស់វាណានៅសល់ទេ។ ប៉ុន្តែដុំថ្មដែលប៉ះ ទង្កិចនឹងរូបបដិមាករនោះ បានក្លាយទៅជាភ្នំយ៉ាងធំនៅពេញផែនដីទាំងមូល។

³⁶នេះហើយជាសុបិន្តរបស់ព្រះករុណា។ ពេលនេះពួកយើងនឹងកាត់ស្រាយន័យថ្វាយព្រះករុណា។³⁷បពិត្រព្រះរាជាដែលជាព្រះមហាក្សត្រលើអស់ទាំងព្រះមហាក្សត្រ ត្បិតព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌បានប្រទានអាណាចក្រ និងអំណាចហើយកម្លាំង និងព្រះកិត្តិយផងដែរ។³⁸ព្រះអង្គបានប្រទានមនុស្សលោក ហើយសត្វទាំងពួងនៅគ្រប់ទីកន្លែង និងបក្សាបក្សីនៅលើមេឃមកក្នុងព្រះហស្ថព្រះករុណា ព្រះអង្គបានតាំងព្រះករុណាឲ្យគ្រប់គ្រងលើរបស់ទាំងនោះ។ ព្រះករុណាគឺជាក្បាលនៃរូបបដិមាករដែលធ្វើពីមាស។

³⁹បន្ទាប់ពីព្រះករុណា នឹងមានរាជាណាចក្រមួយទៀតកើតឡើង ប៉ុន្តែរាជាណាចក្រនោះនឹងខ្សោយជាងរាជាណាចក្ររបស់ព្រះករុណា រួចហើយមានរាជាណាចក្រទីបីគឺ លង្ហិនដែលនឹងគ្រប់គ្រងលើផែនដីទាំងមូល។

⁴⁰ហើយនឹងមានរាជាណាចក្រទីបួនដែលរឹងមាំដូចជាដែក ត្បិតដែកនោះនឹងកម្ទេចអ្វីៗទាំងអស់ទៅជាចំណែកតូចៗគ្រប់យ៉ាង។ ហើយវាក៏ត្រូវខ្ទិចខ្ទីអស់និងកម្ទេចបំបែកអ្វីៗទាំងអស់ដែរ។

⁴¹ព្រះករុណាបានទតឃើញប្រអប់ជើង និងម្រាមជើងដែលមួយផ្នែកធ្វើពីដីឥដ្ឋ និងមួយផ្នែកទៀតធ្វើពីដែកនោះ គឺអាណាចក្រនោះនឹងបែងចែកជាពីរ ហើយកម្លាំងរបស់ដែកនឹងនៅក្នុងវាដែរ ត្បិតព្រះករុណាបានឃើញហើយថាដែកនៅជាប់ជាមួយនឹងដីឥដ្ឋដែលជ្រាយ។⁴²ដូចម្រាមជើងរបស់បដិមាករ មួយផ្នែកធ្វើពីដែក និងមួយផ្នែកទៀតធ្វើពីដីឥដ្ឋ គឺមានន័យថាអាណាចក្រមួយ នឹងមានអំណាចខ្លាំងក្លា ហើយមួយផ្នែកទៀតខ្សោយដែរ។⁴³ត្បិតព្រះករុណាបានទតឃើញហើយថាដែកនៅភ្ជាប់ជាមួយដីឥដ្ឋ ដូច្នេះមនុស្សនឹងនៅជាមួយគ្នា តែពួកគេមិនរស់នៅចូលគ្នាទេ ដូចជាដែកមិនរលាយចូលគ្នាជាមួយដីឥដ្ឋយ៉ាងដូច្នោះដែរ។

⁴⁴នៅក្នុងរជ្ជកាលនៃស្តេចទាំងនោះ ព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌នឹងធ្វើឲ្យអាណាចក្រមួយទៀត ដែលមិនមានប្រជាជាតិណាអាចវាយលុក ឬគ្រប់គ្រងដោយមនុស្សណាបានឡើយ។ អាណាចក្រនេះនឹងកម្ទេចអាណាចក្រផ្សេងទៅជាចំណែកតូចហើយពួកគេនឹងវិនាសអស់ទៅ ហិើយអាណាចក្រនេះនឹងស្ថិតនៅគង់វង្សជាយូអង្វែងទៅ។⁴⁵បពិត្រព្រះករុណាបានទតឃើញថ្មដែលធ្លាក់ចុះមកពីលើភ្នំតែមិនមែនដោយដៃមនុស្សឡើយ។ វាបានកម្ទេចដែក លង្ហិន ដីឥដ្ឋ ប្រាក់ និងមាសទៅជាចំណែកតូចៗ។ ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មហិមាព្រះអង្គបានសម្តែងឲ្យព្រះករុណាជ្រាបពីអ្វីដែលកើតឡើងនាពេលបន្ទាប់ពីនេះ។ សុបិន្តរបស់ព្រះករុណានេះគឺជាសេចក្តីពិត ហើយអត្ថន័យនេះគួរឲ្យជឿទុកចិត្តបាន»។

⁴⁶ព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសា ឱនព្រះភ័ក្រ្តចុះថ្វាយបង្គំនៅចំពោះ ដានីយ៉ែលដោយគោរពដល់លោក ទ្រង់ក៏បញ្ជាឲ្យមន្ត្រីធ្វើយញ្ញបូជា និងដុតគ្រឿងក្រអូបជូនលោក។⁴⁷ស្តេចមានបន្ទូលទៅដានីយ៉ែលថា «ពិតប្រាកដណាស់ព្រះរបស់លោក គឺពិតជាព្រះលើអស់ទាំងព្រះមែនហើយ ជាព្រះអម្ចាស់លើអស់ទាំងស្តេចហើយជាព្រះតែមួយអង្គដែលបើកសម្តែងពីគម្រោងការដ៏អាថ៌កំបាំង សម្រាប់អ្នកដែលអាចបើកបង្ហាញអាថ៌កំបាំងនេះ»។

⁴⁸បន្ទាប់មកព្រះរាជាបានលើកតម្កើងដានីយ៉ែលខ្ពស់ឡើង ហើយបានប្រទានអំណោយដ៏អស្ចារ្យ។ ស្តេចក៏បានតែងតាំងឲ្យដានីយ៉ែលត្រួតលើខេត្តរបស់បាប៊ីឡូនទាំងមូល។ ដានីយ៉ែលក៏ក្លាយទៅជាប្រមុខលើពួកអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់នៅក្នុងបាប៊ីឡូន។⁴⁹ដានីយ៉ែលបានទូលសូមព្រះរាជា ឲ្យតែងតាំងលោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ គ្រប់គ្រងលើខេត្តបាប៊ីឡូន។ តែលោកសុំទៅបម្រើស្តេចនៅព្រះរាជវាំងវិញ។

3

¹ព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសាបានសាងសង់រូបបដិមាករមាសមួយដែលមានកំពស់ហុកសិបហត្ថ និងទទឹងប្រាំមួយហត្ថ។ ទ្រង់តំឡើងរូបបដិមាករនោះនៅត្រង់វាលទំនាបឌូរ៉ា ក្នុងអាណាខេត្តបាប៊ីឡូន។²បន្ទាប់មកព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសាបានចេញរាជសារ ឲ្យគេទៅប្រមូលចៅហ្វាយខេត្ត មន្ត្រីរដ្ឋបាលតាមតំបន់ មន្ត្រីមូលដ្ឋាន ជាមួយទីព្រឹក្សា និងមន្ត្រីរក្សាព្រះរាជទ្រព្យ មន្រ្តីតុលាការ ព្រះរាជអាជ្ញាចៅក្រម និងនាម៉ឺនសព្វមុខមន្ត្រីនៅតាមអាណាខេត្តនានាក៏មកជួបជុំគ្នា ដើម្បីប្រារព្ធពិធីសម្ភោធរូបបដិមាករ ដែលទ្រង់បានសង់ឡើង។

³រួចហើយចៅហ្វាយខេត្ត មន្ត្រីរដ្ឋបាលតាមតំបន់ មន្ត្រីមូលដ្ឋាន ជាមួយទីព្រឹក្សា និងមន្ត្រីរក្សាព្រះរាជទ្រព្យ មន្រ្តីតុលាការ ព្រះរាជអាជ្ញាចៅក្រម និងនាម៉ឺនសព្វមុខមន្ត្រីនៅតាមអាណាខេត្តនានាក៏មកជួបជុំគ្នា ដើម្បីប្រារព្វពិធីសម្ភោធរូបបដិមាករ ដែលព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសាបានសង់ឡើងនោះ។ ពួកមន្ត្រីទាំងនោះបានឈរនៅចំពោះរូបបដិមាករ។⁴ពេលនោះមានអាមាត្យម្នាក់បានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំងៗថា «អ្នករាល់គ្នាត្រូវទទួលបញ្ជាដល់មនុស្សជាតិ និងជាតិសាសន៍ ហើយភាសាទាំងឡាយ⁵ពេលណាដែលអ្នករាល់គ្នាឮសម្លេងស្នែង ខ្លុយ ចាប៉ី ទ្រប៉ីគែន និងតន្ត្រីគ្រប់យ៉ាងប្រគុំឡើង ត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាឱនកាយក្រាបថ្វាយបង្គំរូបបដិមាករមាស ដែលព្រះករុណា នេបូក្នេសាបានសង់ឡើង។

⁶ចំពោះអ្នកណាដែលមិនព្រមក្រាបថ្វាយបង្គំទេ គឺនៅក្នុងពេលនោះ អ្នកនោះនឹងត្រូវបោះចូលទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅភ្លាមៗ»។⁷ដូច្នេះនៅពេលដែលប្រជាជនទាំងឡាយ បានឮសម្លេង ស្នែង ខ្លុយ ចាប៉ីទ្រប៉ីគែន និង តន្រី្តគ្រប់យ៉ាងប្រគុំឡើង នោះប្រជាជាតិ និងជនជាតិនានា ហើយភាសាទាំងឡាយ ត្រូវឱនកាយក្រាបថ្វាយបង្គំរូបបដិមាករមាសដែលព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសាបានកសាង។

⁸នៅក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះដែរ ពួកខាល់ដេបាននាំគ្នាចូលទៅប្តឹង ដើម្បីចោទប្រកាន់ទាស់និងពួកជនជាតិយូដា។⁹ពួកគេទូលព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសាថា «បពិត្រព្រះករុណា សូមឲ្យព្រះមានព្រះជន្មយឺនយូរតរៀងទៅ!¹⁰ត្បិតព្រះអង្គ ព្រះករុណាបានចេញរាជបញ្ជាឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នា ក្រាបថ្វាយបង្គំរូបបដិមាករមាស នៅពេលគេឮសម្លេងស្នែង ខ្លុយ ចាប៉ី ទ្រ ប៉ី គែន និង តន្រី្តគ្រប់យ៉ាងប្រគុំឡើង។

¹¹ហើយបើមានអ្នកណាមិនព្រមក្រាបថ្វាយបង្គំទេ នឹងត្រូវ បោះចូលទៅក្នុងភ្លើង។¹²នៅពេលនេះមានជនជាតិយូដាខ្លះ ដែលព្រះករុណាបានតែងតាំងឲ្យគ្រប់គ្រងលើអាណាខេត្ត នៃបាប៊ីឡូន ឈ្មោះរបស់ពួកគេគឺលោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ។ បពិត្រព្រះករុណា ពួកអ្នកទាំងនេះ មិនស្តាប់បង្គាប់របស់ទ្រង់ទេ។ ពួកគេក៏មិនបានគោរពថ្វាយបង្គំ ឬបម្រើព្រះបដិមាកររបស់ទ្រង់ដែរ ហើយពួកគេនឿយដែលឈរនៅចំពោះព្រះបដិមាករមាសដែលព្រះករុណាបានកសាងឡើយ»។

¹³ក្រោយមកព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសា មានព្រះទ័យខ្ញាល់ពន់ពេក ហើយចេញរាជបញ្ជាថា លោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ នាំមកគាល់ទ្រង់។ ដូច្នេះគេក៏នាំពួកលោកទាំងនោះមកគាល់ស្តេច។¹⁴ព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសាបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា «លោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ អស់លោកពិតជាមិនបានគោរពព្រះរបស់យើង ហើយមិនព្រមថ្វាយបង្គំរូបព្រះមាសដែលយើងបានកសាងមែនឬ?

¹⁵ឥឡូវនេះចូរប្រុងប្រៀបខ្លួនជាស្រេច នៅពេលណាពួកអ្នក បានឮសម្លេងស្នែង ខ្លុយ ចាប៉ី ទ្រ ប៉ី គែន និង តន្រី្តគ្រប់យ៉ាងប្រគុំឡើង ហើយចូរឱនកាយក្រាបចុះ ហើយថ្វាយបង្គំរូបបដិមាករដែលយើងសង់នេះចុះនោះគ្រប់យ៉ាងនឹងមិនអីទេ។ តែបើពួកអ្នកមិនក្រាបថ្វាយបង្គំទេ នោះពួកអ្នកនឹងត្រូវបោះចូលទៅក្នុងភ្លើងភ្លាមៗ។ តើមានព្រះឯណាអាចនឹងមកជួយពួកអ្នកពីកណ្តាប់ដៃយើងបានឡើយនោះ?»

¹⁶លោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ បានទូលឆ្លើយតបទៅព្រះករុណាវិញថា៖ «ព្រះករុណានេបូ៊ក្នេសា ទូលបង្គំមិនចាំបាច់ឆ្លើយនឹងព្រះករុណាអំពីរឿងនេះទេ។¹⁷ចម្លើយគឺមានតែមួយទេ បពិត្រព្រះរាជា ព្រះជាម្ចាស់ដែលយើងខ្ញុំគោរពថ្វាយបង្គំ គឺពិតជាអាចជួយសង្គ្រោះពួកទូលបង្គំពីភ្លើងដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ ហើយទ្រង់ក៏នឹងរំដោះយើងខ្ញុំពីកណ្តាប់ដៃព្រះករុណាបានដែរ។¹⁸ប៉ុន្តែ បពិត្រព្រះករុណា សូមជ្រាបថាយើងខ្ញុំនឹងមិនគោរពព្រះទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះករុណាឡើយ ហើយក៏មិនក្រាបថ្វាយបង្គំរូបបដិមាករមាសដែលព្រះករុណាសង់ឡើយ»។

¹⁹គ្រានោះព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសាពេញដោយកំហឹងក្រៀវក្រោធនឹងលោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោជាខ្លាំង។ ព្រះភ័ក្រ្តទ្រង់ក៏ផ្លាស់ប្តូរ។ ទ្រង់ក៏បញ្ជាឲ្យគេបង្កើនកម្តៅឲ្យក្តៅខ្លាំងជាងធម្មតាប្រាំពីរដង។²⁰រួចទ្រង់ក៏មានរាជបញ្ជាឲ្យមេទ័ពដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាចាប់ចងលោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ ហើយបោះពួកគេចូលទៅក្នុងភ្លើងនោះ។

²¹ពួកគេត្រូវបានគេចាប់ចងទាំងមានសម្លៀកបំពាក់ និង ឈ្នួត ព្រមទាំងសម្លៀកបំពាក់ផ្សេងៗផង រួចពួកគេត្រូវបានគេបោះចូលទៅក្នុងគុកភ្លើងដែលកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ។²²ដោយសារនោះជារាជបញ្ជាដ៏តឹងរ៉ឹងរបស់ព្រះរាជា ហើយកុកភ្លើងនោះមានកម្តៅជាខ្លាំង អណ្តាតភ្លើងនោះបានសម្លាប់បុរសដែលបានយកលោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ ទៅក្នុងគុកភ្លើងនោះ។²³អ្នកទាំងបីនាក់នេះគឺ លោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោត្រូវគេបោះចូលទៅក្នុងភ្លើងទាំងខ្លួនជាប់ចំណង។

²⁴ពេលនោះ ព្រះចៅនេបូ៊ក្នេសាមានព្រះទ័យរន្ធត់ ហើយក្រោកឈរជាប្រញាប់។ ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការទៅកាន់ក្រុមប្រឹក្សារបស់ទ្រង់ថា៖ «តើយើងមិនបានបោះបុរសបីនាក់នោះទៅក្នុងភ្លើង ទាំងជាប់ចំណងទេឬអី?» ពួកគេក៏ទូលតបទៅទ្រង់ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះករុណា»។²⁵ប៉ុន្តែ ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា៖ «ហេតុអ្វីយើងឃើញមានបុរសបួននាក់ដែលគ្មានជាប់ចំណង កំពុងដើរនៅក្នុងភ្លើងដោយមិនរលាកអ្វីសោះ។ ចំណែកឯអ្នកទីបួននោះមានរូបរាងដូចជាទេវតា»។

²⁶ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសាបានយាងចូលទៅជិតទ្វារឡភ្លើងហើយហៅពួកគេថា៖ «លោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ ជាអ្នកបម្រើព្រះ ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុតអើយ សូមចេញមក! ហើយមកទីនេះ!»។ ពេលនោះ លោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌ នេកោក៏ចេញពីភ្លើងមក។²⁷ពួកចៅហ្វាយខេត្ត មន្ត្រីតាមតំបន់ និងពួកមន្រ្តីផ្សេងៗទៀត ហើយនិងពួកមន្ត្រីក្រុមប្រឹក្សារបស់ព្រះរាជា ដែលបានជុំគ្នាបានឃើញបុរសទាំងនេះ។ ភ្លើងមិនបានមានឥទ្ធិពលអ្វីដល់ខ្លួនរបស់ពួកគេឡើយ សក់នៅលើក្បាលក៏មិនឆេះដែរ សម្លៀកបំពាក់ពួកគេមិនឆេះដែរ ហើយក៏គ្មានធុំក្លិនឈ្ងៀមពីពួកគេដែរ។

²⁸ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសាមានរាជឱង្ការថា៖ «ចូរយើងសូមសសើរតម្កើងដល់ព្រះជាម្ចាស់របស់លោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ ដែលបានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់មករំដោះអ្នកបម្រើទ្រង់។ ពួកគេបានទុកចិត្តលើព្រះអង្គ ហើយមិនព្រមធ្វើតាមរាជបញ្ជារបស់ព្រះរាជាទេ ពួកគេបានលះបង់រូបកាយរបស់ពួកគេជាជាងថ្វាយបង្គំ ឬ លុតក្រាបខ្លួនរបស់ពួកគេនៅចំពោះព្រះឯណាទៀត ក្រៅអំពីព្រះអង្គឡើយ។

²⁹ដូច្នេះ យើងចេញរាជបញ្ជាទៅកាន់មនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍ គ្រប់ភាសាទាំងអស់ថា ប្រសិនបើ អ្នកណាហ៊ាននិយាយប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់របស់លោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោ អ្នកនោះនឹងត្រូវមានទោសដល់ជីវិត ហើយផ្ទះរបស់អ្នកនោះនឹងត្រូវដុតកម្ទេចចោល ពីព្រោះគ្មានព្រះឯណាដែលអាចសង្គ្រោះពួកគេបានដូច្នេះឡើយ»។³⁰បន្ទាប់មកព្រះរាជាក៏ប្រទានឲ្យលោកសាដ្រាក់ លោកមែសាក់ និងលោកអបេឌនេកោមានឋានៈខ្ពស់ជាងមុន នៅក្នុងអាណាខេត្តបាប៊ីឡូន។

4

¹ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសាបានបញ្ជូនរាជសារនេះទៅដល់ប្រជាជនទាំងអស់ ហើយគ្រប់ជាតិសាសន៍ និងគ្រប់ភាសាទាំងមូល ដែលរស់នៅលើផែនដីទាំងមូលៈ «សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្ត។²គ្រប់ទាំងការល្អបានកើតដល់យើង ដើម្បីប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យបានដឹងពីទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យទាំងឡាយ ដែលព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានធ្វើសម្រាប់យើង។³តើទីសម្គាល់របស់ព្រះអង្គអស្ចារ្យយ៉ាងណាទៅ និងរិទ្ធិនុភាពដ៏អស្ចារ្យយ៉ាងទៅ! ហើយព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គគង់នៅអស់កល្បជានិច្ចតទៅ ហើយអំណាចត្រួតត្រារបស់ព្រះអង្គគង់នៅអស់កល្បជានិច្ចពីជំនាន់មួយទៅដល់ជំនាន់ដែល»។

⁴យើង នេប៊ូក្នេសាកំពុងតែរស់នៅយ៉ាងមានសុភមង្គលនៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់របស់យើង ហើយយើងក៏រីករាយនៅក្នុងទ្រព្យសម្បិត្តនៅក្នុងរាជវាំងរបស់យើងដែរ។⁵ប៉ុន្តែសុបិន្តដែលយើងឃើញពិតជាធ្វើឲ្យយើងភ័យខ្លាចណាស់។ សូម្បីតែពេលយើងផ្ទំនៅទីនោះ រូបភាពដែលយើងឃើញហើយនិងនិមិត្តដែលនៅក្នុងគំនិតរបស់យើង បានធ្វើឲ្យយើងព្រួយព្រះហឫទ័យ។⁶ដូច្នេះហើយបានជាយើងចេញរាជសារដើម្បីប្រមូលអស់អ្នកប្រាជ្ញនៅស្រុកបាប៊ីឡូនដែលមានប្រាជ្ញាអាចកាត់ស្រាយសុបិន្តនោះថ្វាយយើងបាន។

⁷រួចហើយពួកគ្រូមន្តអាគម ហើយនិងអ្នកអាចហៅអ្នកស្លាប់មកនិយាយបាន ពួកអ្នកប្រាជ្ញហើយនឹងគ្រូធ្មបផង។ យើងបានប្រាប់ពួកគេពីសុបិន្តនោះ តែពួកគេពុំមាននណារម្នាក់អាចកាត់ស្រាយអត្ថន័យឲ្យយើងបានទេ។⁸ប៉ុន្តែចុងក្រោយ ដានីយ៉ែលបានមកគាល់យើង ម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថាលោកបេល‌ថិស្សា‌សារ ជាឈ្មោះតាមព្រះរបស់យើង គឺម្នាក់ដែលមានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធគង់នៅជាមួយ ហើយយើងបានរៀបរាប់ប្រាប់លោកពីសុបិន្តនោះ។⁹«លោកបេល‌ថិស្សា‌សារអើយ! ជាប្រមុខលើគ្រូមន្តអាគម យើងដឹងថាមានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធគង់នៅក្នុងលោក ហើយក៏គ្មានការលាក់កំបាំងណាដែលពិបាកសម្រាប់លោកដែរ។ សូមជួយប្រាប់យើងនូវអ្វីដែលយើងឃើញនៅក្នុងសុបិន្តរបស់យើង ហើយវាមានន័យយ៉ាងណាដែរ។

¹⁰នៅពេលដែលយើងផ្ទំ យើងនិមិត្តឃើញដូចតទៅ៖ពេល យើងទតទៅឃើញមានដើមឈើមួយនៅចំកណ្តាលផែនដី ដើមឈើនោះខ្ពស់អស្ចារ្យ។¹¹ដើមឈើនោះលូតកាន់តែធំឡើងៗ។ ចុងរបស់វាខ្ពស់ដល់មេឃ ហើយ សូម្បីតែមនុស្សនៅចុងផែនដីក៏អាចមើលឃើញដើមឈើនេះដែរ។¹²ស្លឹកវា ខៀវខ្ចី មានផ្លែជាបរិបូណ៍ ដែលអាចចិញ្ចឹមជីវិតមនុស្សទាំងអស់បាន។ សត្វគ្រប់ប្រភេទមកជ្រកក្រោមម្លប់របស់វា ហើយបក្សាបក្សីនានានាំគ្នាមកទំលើមែករបស់វា។ ហើយសត្វលោកទាំងអស់រស់រានចិញ្ចឹមជីវិតដោយសារដើមឈើមួយដើមនេះ។

¹³យើងបានឃើញនៅក្នុងព្រលឹងរបស់យើង នៅក្នុងពេលយើងផ្ទំហើយឃើញទេវតាដ៏វិសុទ្ធមួយបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌។¹⁴ទេវតាស្រែកនិងពោលថា «ចូរកាប់រំលំដើមឈើនោះ ហើយកាត់មែករបស់វាចោល ចូរលះស្លឹកចេញហើយជម្រុះផ្លែរបស់វាផង។ ចូរឲ្យសត្វទាំងឡាយចេញពីម្លប់របស់វា ហើយឲ្យបក្សាបក្សី ហើរចេញពីមែករបស់វាដែរ។

¹⁵ចូរទុកគល់នៃឬសរបស់វានៅក្នុងដី ហើយយកច្រវ៉ាក់ដែក និងលង្ហិន មកចង់វាទុកនៅក្នុងកណ្តាលទីវាលស្មៅ។ ហើយចូរទុកចោលឲ្យវាត្រូវទឹកសន្សើមពីលើមេឃចុះ។ ចូរឲ្យវារស់នៅជាមួយនិងសត្វនៅក្នុងចំណោមរុក្ខជាតិដែលនៅលើផែនដី។¹⁶ចូរឲ្យដើមឈើនោះលែងមានចិត្តគំនិតជាមនុស្សទៀតទៅ គឺឲ្យមានចិត្តគំនិតដូចជាសត្វវិញ រហូតដល់គម្រប់ប្រាំពីរឆ្នាំបានកន្លងផុត។

¹⁷ការសម្រេចចិត្តគឺតាមរយៈរាជសារថ្លែងដោយពួកទេវតា។វាគឺជាសម្រេចចិត្តដែលធ្វើឡើងដោយពួកដ៏វិសុទ្ធ ដូច្នេះមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលរស់នៅគួរស្គាល់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតដែលគ្រប់គ្រងលើអាណាចក្ររបស់មនុស្ស ហើយប្រទានដល់អ្នកណា ដែលព្រះអង្គចង់គង់នៅជាមួយពួកគេ ហើយព្រះអង្គនឹងលើកអស់អ្នកដែលបន្ទាបខ្លួនឡើងដែរ។¹⁸យើង ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា បានសុបិន្តឃើញការនេះ។ ពេលនេះលោកបេល‌ថិស្សា‌សារបានប្រាប់យើង ពីការកាត់ស្រាយសុបិន្តនោះ ត្បិតគ្មានអ្នកប្រាជ្ញណាដែលនៅក្នុងអាណាចក្រយើងអាចកាត់ស្រាយបានឡើយ។ ប៉ុន្តែលោកអាចកាត់ស្រាយបាន ដោយសារលោកមានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធគង់នៅក្នុងលោក»។

¹⁹រួចហើយដានីយ៉ែលដែលមានឈ្មោះថា បេល‌ថិស្សា‌សារ ក៏បានស្រឡាំងកាំងមួយសន្ទុះ ដោយគាត់ដឹងក្នុងចិត្តហើយថា ការនោះនឹងរំលឹកដល់លោក «ព្រះករុណាក៏មានរាជឱង្ការថា បេល‌ថិស្សា‌សារ សូមកុំឲ្យចិត្តលោកភ័យខ្លាចដោយសារសុបិន្តមួយនេះ និងអត្ថន័យរបស់វាអី»។ បេល‌ថិស្សា‌សារក៏ទូលតបទៅវិញថា «បពិត្រព្រះករុណា សូមឲ្យសុបិន្តនេះកើតឡើងចំពោះអស់អ្នកដែលស្អប់ព្រះករុណា ហើយសូមឲ្យអត្ថន័យរបស់វាបានកើតឡើងលើខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះករុណាចុះ។

²⁰ដើមឈើដែលព្រះករុណាបានឃើញនោះ នឹងលូតកាន់តែធំឡើងហើយរឹងមាំដែរ ហើយចុងរបស់វាខ្ពស់ដល់មេឃ ហើយ សូម្បីតែមនុស្សនៅចុងផែនដីក៏អាចមើលឃើញដើមឈើនេះដែរ។²¹ស្លឹកវាទាំងអស់ខៀវខ្ចី ហើយមានផ្លែជាបរិបូណ៍ ហើយនៅក្នុងវាអាចជាអាហារសម្រាប់គ្រប់គ្នាបាន។ សត្វគ្រប់ប្រភេទមកជ្រកក្រោមម្លប់របស់វា ហើយបក្សាបក្សីនានានាំគ្នាមករស់នៅលើមែករបស់វា។²²ដើមឈើនោះគឺជាព្រះករុណា ទ្រង់បានចម្រើនឡើងហើយរឹងមាំ។ ហើយអំណាចចេស្តា ខ្ពង់ខ្ពស់រហូតដល់មេឃ ហើយសិទ្ធអំណាចរបស់ទ្រង់ពេញរហូតដល់ចុងផែនដីទាំងមូល។

²³បពិត្រព្រះករុណា ទ្រង់បានទតឃើញទេវតាយាងចុះមកពីស្ថានសួគ៌ហើយថ្លែងថា «ចូរកាប់រំលំដើមឈើនោះ ហើយបំផ្លាញវាចោល ប៉ុន្តែចូរទុកគល់ និងឬសរបស់វានៅក្នុងដី ហើយយកច្រវ៉ាក់ដែក និងលង្ហិនមកចង់វាទុកនៅកណ្តាលទីវាលស្មៅ។ ចូរទុកវាចោលឲ្យត្រូវទឹកសន្សើមធ្លាកពីលើមេឃចុះ។ ចូរឲ្យវារស់នៅជាមួយនិងសត្វទាំងឡាយដែលនៅក្នុងទីវាល រហូតដល់គម្រប់ប្រាំពីរឆ្នាំចុះ»។

²⁴បពិត្រព្រះករុណា នេះគឺជាអត្ថន័យសុបិន្តដែលជារាជសារនៃព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានប្រទានព្រះករុណាដែលជាស្តេចនៃទូលបង្គំ។²⁵ព្រះករុណានឹងត្រូវគេបណ្តេញចេញពីចំណោមមនុស្ស ហើយនឹងត្រូវរស់នៅជាមួយសត្វតាមវាល។ ហើយគេនឹងយកស្មៅឲ្យព្រះរាជាសោយដូចជាគោដែរ ហើយព្រះកាយរបស់ព្រះករុណានឹងសើមដោយសារទឹកសន្សើមដែលធ្លាក់មកពីលើមេឃ នឹងរហូតដល់គម្រប់ប្រាំពីរឆ្នាំ គឺទាល់តែដល់ពេលមួយដែលព្រះរាជា ទទួលស្គាល់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើអាណាចក្ររបស់មនុស្សលោក ហើយព្រះអង្គចង់ប្រទានឲ្យអ្នកណាតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ។

²⁶គឺមានការបញ្ជាឲ្យទុកគល់ឈើ នៃឫសរបស់ដើមឈើ គឺមានន័យថាអានាចក្ររបស់ទ្រង់នឹងប្រគល់មកឲ្យព្រះករុណាវិញ នៅពេលដែលព្រះរាជាទទួលស្គាល់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់និងការគ្រប់គ្រងនៃស្ថានសួគ៌។²⁷ដូច្នេះហើយ ព្រះករុណាសូមទ្រង់មេត្តាទទួលយោបល់ពីទូលបង្គំ។ សូមទ្រង់លះចោលអំពើបាប ហើយធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវវិញ។ សូមបែរចេញពីការទុច្ចរិតដោយបង្ហាញព្រះទ័យមេត្តាដល់អ្នកដែលត្រូវគេសង្កត់សង្គិន ធ្វើដូច្នេះព្រះករុណានឹងមានភាពរុងរឿងជាយូរអង្វែងទៅ»។

²⁸ហេតុការណ៍ទាំងអស់នេះបានកើតឡើងចំពោះព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា។²⁹ដប់ពីរខែកន្លងទៅ ទ្រង់កំពុងយាងក្រសាលនៅលើដំបូលព្រះបរមរាជវាំងនៅក្រុងបាប៊ីឡូន³⁰ហើយទ្រង់មានរាជអង្ការថា «តើនេះមិនមែនជាបាប៊ីឡូនដ៏អស្ចារ្យទេឬ ដែលយើងបានបានសង់ឡើង សម្រាប់ប្រជារាស្រ្តរបស់យើង ដើម្បីបង្ហាញសិរីរុងរឿងនៃរិទ្ធានុភាពរបស់យើងទេឬ?»

³¹ខណៈពេលដែលស្តេចកំពុងតែមានរាជអង្ការនៅឡើយ ក៏មានសម្លេងពីស្ថានសួគ៌ៈ «ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសាអើយ សេចក្តីទាំងនេះគឺសម្តៅមករកទ្រង់ ហើយអាណាចក្រនេះនឹងត្រូវយកចេញពីទ្រង់។³²ព្រះករុណានឹងត្រូវគេបណ្តេញចេញពីចំណោមមនុស្ស ហើយដំណាក់ទ្រង់នឹងរស់នៅតាមវាលដូចជាសត្វព្រៃ។ ហើយគេនឹងឲ្យទ្រង់ស៊ីស្មៅដូចជាគោ។ រហូតដល់កន្លងប្រាំពីរឆ្នាំ គឺទ្រង់ទទួលស្គាល់ថាព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើអាណាចក្ររបស់មនុស្សលោក ហើយព្រះអង្គចង់ប្រទានដល់ពួកគេស្រេចតែព្រះហឫទ័យទ្រង់»។

³³រាជសារនេះគឺមកទាស់ប្រឆាំងនិងព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា ដែលនឹងនាំចេញមកភ្លាមៗ។ ព្រះករុណាត្រូវគេបណ្តេញចេញពីចំណោមមនុស្ស។ ទ្រង់សោយស្មៅជាអាហារដូចជាគោ ហើយព្រះកាយទ្រង់សើមដោយទឹកសន្សើមពីលើមេឃ។ ព្រះកេសាទ្រង់ដុះវែងដូចស្លាបឥន្រ្ទី ចំណែកក្រចករបស់ទ្រង់ប្រៀបដូចជាក្រចករបស់សត្វស្លាប។

³⁴នៅថ្ងៃចុងក្រោយ យើង ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា បានងើបភ្នែកឡើងទៅលើមេឃ ហើយបានធ្វើឲ្យយើងដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ «យើង សូមសសើតម្កើងដល់ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត និងសូមថ្វាយព្រះកិត្តិយស និង សិរីរុងរឿងដល់ព្រះដ៏គង់នៅអស់កល្បជានិច្ច។ ត្បិតរាជទ្រង់សោយរាជ្យនៅអស់កល្បជានិច្ច ហើយព្រះរាជ្យព្រះអង្គនៅអស់កល្បពីជំនាន់មួយទៅដល់គ្រប់ជំនាន់ទាំងអស់។

³⁵មនុស្សជាតិទាំងអស់នៅលើផែនដី គឺបានពិចារណាដោយព្រះអង្គថាគ្មានតម្លៃអ្វីឡើយ ព្រះអង្គប្រព្រឹត្តចំពោះទាហាននៃស្ថានសួគ៌ និងមនុស្សជាតិនៃផែនដី ស្របតាមព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រឆាំង ឬទាស់និងព្រះអង្គបានឡើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់ពោលទៅកាន់ព្រះអង្គថា «ហេតុដូចម្តេចបានជាទ្រង់ធ្វើដូច្នេះ?»

³⁶ក្នុងពេលតែមួយដែលការដឹងខ្លួនរបស់យើងបានត្រឡប់មកវិញ រិទ្ធានុភាពនិងពន្លឺរបស់យើងបានត្រឡប់មកកាន់យើង គឺជាភាពថ្កុំថ្កើងក្នុងអាណាចក្ររបស់យើង។ ក្រុមប្រឹក្សា និងនាម៉ឺនមន្ត្រីរបស់យើងស្វែងរកក្តីមេត្តារបស់យើង។ យើងបាននាំត្រឡប់មកគ្រងរាជ្យឡើងវិញ ហើយភាពថ្កុំថ្កើងបានប្រគល់មកកាន់យើង។³⁷ឥឡូវនេះយើង ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា សូមលើកតម្កើង ថ្វាយព្រះកិត្តិយសដល់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៅស្ថានសួគ៌ ត្បិតស្នាព្រះហស្ថរបស់ព្រះអង្គសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវ ហើយមាគា៌ព្រះអង្គគឺសុចរិត។ ព្រះអង្គនឹងបន្ទាបអស់អ្នកដែលមានអំណួត។

5

¹ព្រះចៅបេលសាសារបានចាត់ឲ្យគេ រៀបចំពិធីជប់លៀងសម្រាប់ពួកអភិជនចំនួនមួយមឺុននាក់ ហើយទ្រង់បានសោយ ស្រានៅមុខពួកមួយមឺុននាក់នោះ។²នៅពេលដែលព្រះចៅបេលសាសារ ក្រេបស្រារួចហើយ ទ្រង់ក៏បញ្ជាឲ្យគេយកពែងមាសពែងប្រាក់ ដែលព្រះចៅនេប៊ូក្នេសា ជាបិតាទ្រង់បានរឹបអូសយកពីព្រះវិហារនៅក្នុងក្រុងយេរ៉ូសាឡឹម ហើយទ្រង់ចង់យកពែងនោះមកដាក់ស្រាសម្រាប់ អភិជន ពួកមហេសី ហើយពួកស្នំ អាចផឹកស្រាបាន។

³ពួកអ្នកបម្រើបានយកពែងមាសដែលបានយកមកពីព្រះវិហារដែលជាដំណាក់នៃព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងក្រុងយេរូ៉សាឡឹម។ ព្រះរាជា និងពួកអភិជនហើយមហេសី និងស្នំបានប្រើពែងទាំងនោះដើម្បីក្រេបស្រា។⁴ពួកគេបានស្រវឹងស្រា ហើយ ថ្វាយបង្គំរូបព្រះរបស់គេដែលបានធ្វើពីមាស ហើយនិងប្រាក់ លង្ហិន និងដែក ឈើ និងថ្ម។

⁵នៅក្នុងពេលនោះស្រាប់តែមានម្រាមដៃលេចចេញមក នៅពីមុខចង្កៀង ហើយសសេរនៅលើជញ្ជាំងក្នុងព្រះបរមរាជវាំងរបស់ព្រះរាជា។ ព្រះរាជាក៏បានឃើញនូវចំណែកដែលម្រាមដៃនោះបានសសេរនោះ។⁶បន្ទាប់មកស្តេចប្រែព្រះភ័ក្រ្ត ហើយព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះករុណាទៅជារន្ធត់ ព្រះកាយទ្រង់មិនអាចជួយស្តេចបាន ហើយជង្គង់ខ្សោយទាំងពីរ។

⁷ព្រះរាជាបានប្រកាសព្រះរាជបញ្ជាឲ្យគេទៅកោះហៅពួកហោរា គ្រូទាយ គ្រូមន្តអាគម គ្រូធ្មប់អ្នកប្រាជ្ញនានា។ ព្រះរាជាបានមានព្រះរាជបន្ទូលទៅដល់អ្នកដែលមានប្រាជ្ញានៅស្រុកបាប៊ីឡូន «បើនរណាអាចបកស្រាយពីអត្ថន័យនៃអក្សរដែលបានសសេរនេះ ទ្រង់នឹងបំពាក់អាវពណ៌ស្វាយ និងខ្សែកមាសជូនជាកិត្តិយស។ អ្នកនោះនឹងប្រទានឋានៈជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីបីនៅក្នុងរាជាណាចក្រនេះ»។

⁸រួចហើយគ្រប់ទាំងហោរាគ្រូធ្មប់ ហើយពួកអ្នកប្រាជ្ញនានាក៏នាំគ្នាមក ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចអាន ឬយល់និងមិនអាចបកស្រាយពីអត្ថន័យនៃអក្សរនោះថ្វាយព្រះរាជបានឡើយ។⁹រួចហើយព្រះចៅបេលសាសារក៏កាន់តែខ្វល់ខ្វាយ ភ័យរន្ធត់ញាប់ញ័រនៅលើព្រះភក្រ្ត័របស់ទ្រង់។ ហើយពួកនាមីុនមន្ត្រីនានាក៏ទាល់គំនិតដែរ។

¹⁰នៅពេលនេះព្រះមហាក្សត្រិយានីឮពីរាជឱង្ការ និងពីអ្វីដែលពួកនាមីុននាំបានពិភាក្សាគ្នា ទ្រង់ក៏យាងចូលក្នុងសាលជប់ លៀង។ ព្រះមហាក្សត្រិយានីមានរាជសវនីយ៍ថា៖ «បពិត្រព្រះករុណា សូមទ្រង់មានព្រះជន្មយឺនយូរ! សូមកុំឲ្យព្រះគំនិតធ្វើឲ្យទ្រង់ខ្វល់ខ្វាយឡើយ។ ហើយកុំឲ្យព្រះភ័ក្រ្តរបស់ទ្រង់ប្រែឡើយ។

¹¹នៅក្នុងរាជាណាចក្ររបស់ព្រះអង្គមានបុរសម្នាក់ដែលមានព្រះវិញ្ញាណ ដ៏វិសុទ្ធគង់នៅជាមួយ។ នៅក្នុងរជ្ជកាលនៃព្រះបិតាព្រះអង្គ បុរសម្នាក់នោះគឺជាម្នាក់ដែលដឹងការលាក់កំបាំង មានតម្រិះ ប្រាជ្ញាមកពីព្រះនៅក្នុងអ្នកនោះ។ ព្រះចៅនេប៊ូសា ព្រះបិតាទ្រង់បានតែងតាំងលោកធ្វើជាមេប្រមុខលើអស់ទាំងពួកគ្រូ គ្រូមន្តអាគមហោរា គ្រូទាយគ្រូធ្មប់ និងអ្នកប្រាជ្ញនានា។¹²ដោយឃើញថាបុរសនោះ លោកមានប្រាជ្ញាវាងវៃ ចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះ អាចកាត់ស្រាយសុបិន្ត ហើយអាចដោះស្រាយរាល់បញ្ហាពិបាកៗផ្សេងៗ លោកនោះមានឈ្មោះថាដានីយ៉ែល ដែលព្រះបិតាទ្រង់ប្រទាននាមថា បេលថិស្សាសារ។ ពេលនេះសូមអនុញ្ញាតឲ្យគេហៅលោកនោះមក ដើម្បីឲ្យលោកបានកាត់ស្រាយអត្ថន័យអក្សរដែលបានសសេរនោះ»។

¹³រួចហើយគេក៏នាំដានីយ៉ែលមកគាល់ព្រះរាជា។ ព្រះរាជាបានមានរាជឱង្ការទៅកាន់គាត់ថា «តើលោកគឺជាដានីយ៉ែល ដែលបានជម្លៀសចេញពីស្រុកយូដាដែលព្រះបិតាយើងបាននាំចេញពីយូដា។¹⁴យើងបានឮអំពីលោកថាមានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះគង់នៅក្នុងលោក ដែលមានភាពវាងវៃ និងមានចំណេះដឹងជ្រាលជ្រៅ ហើយប្រាជ្ញាដ៏អស្ចារ្យនៅក្នុងលោកផងដែរ។

¹⁵ពេលនេះពួកគ្រូអ្នកប្រាជ្ញ និងពួកអ្នកដែលអាចហៅវិញ្ញាណអ្នកស្លាប់មកជួប គឺបាននាំមកគាល់យើងដើម្បីអានអក្សរទាំងនេះ ហើយបកស្រាយអត្ថន័យដល់យើង ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមពួកគេគ្មានអ្នកណាអាចកាត់ស្រាយបានឡើយ។¹⁶យើងបានឮថាលោកអាចកាត់ស្រាយអត្ថន័យ និងដោះស្រាយរាល់បញ្ហាបាន។ ពេលនេះប្រសិនបើលោកអាចអានអក្សរនៅលើជញ្ជាំងនេះ ហើយអាចកាត់ស្រាយអត្ថន័យវា លោកនឹងបំពាក់អាវពណ៌ស្វាយ និងខ្សែកមាសជូនជាកិត្តិយស ហើយមានសិទ្ធអំណាចជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីបីនៅក្នុងរាជាណាចក្រផង»។

¹⁷គ្រានោះដានីយ៉ែលក៏ទូលឆ្លើយទៅព្រះរាជាថា «បពិត្រព្រះករុណា សូមព្រះអង្គទុករង្វាន់ទាំងនោះ សម្រាប់អ្នកដ៏ទៃចុះ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទូលបង្គំសូមអានអក្សរថ្វាយព្រះរាជា និងកាត់ស្រាយអត្ថន័យថ្វាយទ្រង់ផងដែរ។¹⁸បពិត្រព្រះរាជា ដូចទ្រង់ជ្រាបថាព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់ព្រះចៅនេប៊ូក្នេសាជាបិតាទ្រង់នៅអាណាចក្រ ជាមហាកិត្តិយសនិងរិទ្ធានុភាព។¹⁹ដោយសារដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកព្រះបិតាទ្រង់ ហើយប្រជាជាតិ គ្រប់ជាតិសាសន៍ និងគ្រប់ភាសាគោរពកោតខ្លាចញាប់ញ័រចំពោះទ្រង់។ ទ្រង់ដាក់ទោសប្រហារជីវិតដល់អ្នកដែលគួរនឹងស្លាប់ ហើយទុកជីវិតដល់អ្នកដែលគួរនឹងរស់។ ទ្រង់លើកអស់អ្នកណាដែលស្តេចសព្វព្រះហឫទ័យ ហើយទ្រង់បន្ទាបអស់អ្នកដែលចង់បាន។

²⁰ប៉ុន្តែដោយសារព្រះរាជាមានចិត្តរឹងរូស និងអំណួតហើយប្រព្រឹត្តបំពាន នោះទ្រង់ត្រូវគេទម្លាក់ពីរាជបល្ល័ង្ក ហើយគេបានយកសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់។²¹ទ្រង់ត្រូវបានបណ្តេញចេញពីចំណោមមនុស្សជាតិ ហើយទ្រង់បែរជាមានគំនិតដូចជាសត្វតិរច្ឆាន ហើយទ្រង់រស់នៅជាមួយសត្វលាព្រៃ។ ទ្រង់សោយស្មៅដូចជាសត្វគោ។ ព្រះកាយទ្រង់សើមដោយទឹកសន្សើមពីលើមេឃ រហូតដល់ពេលដែលទ្រង់ដឹងស្មារតី និងទទួលស្គាល់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់គ្រប់គ្រងលើអាណាចក្រមនុស្ស ហើយទ្រង់សោយរាជលើពួកគេ លើអ្នកដែលទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ។

²²ព្រះករុណាបេសសាសារ ព្រះរាជាគឺជាព្រះរាជបុត្រទ្រង់ ហើយទ្រង់មិនទាន់បានបន្ទាបចិត្តទ្រង់ទេ ទោះបីព្រះករុណាបានដឹងពីរឿងទាំងនេះហើយក្តី។²³ទ្រង់បានតម្កើងខ្លួនទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់នៃនគរស្ថានសួគ៌។ ដោយទ្រង់បានបញ្ជាឲ្យគេយកពែងពីព្រះវិហារនៃព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់ចាក់ស្រាឲ្យព្រះករុណាផ្ទាល់ សម្រាប់នាម៉ឺនមន្ត្រី មហេសី និងស្នំ ហើយទ្រង់បានក្រាបថ្វាយបង្គំអស់ព្រះដែលធ្វើពី មាស លង្ហិន ដែក ឈើ និងពីថ្ម ដែលព្រះទាំងនោះមើលមិនឃើញ ស្តាប់មិនឮ និងមិនដឹងអ្វីទាំងអស់។ ព្រះករុណាមិនបានសសើរតម្កើងដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលកាន់ខ្យល់ដង្ហើមនៅក្នុងព្រះហស្តព្រះអង្គ ហើយស្គាល់ពីព្រះករុណាគ្រប់ផ្លូវទាំងអស់។²⁴ហេតុដូច្នោះហើយ បានជាព្រះជាម្ចាស់ចាត់ម្រាមដៃព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គមកសសេរអក្សរនេះ។

²⁵អក្សរនេះបានសសេរថាៈ «ម៉េណេ ម៉េណេ តេកែល និងអ៊ូប៉ារស៊ីន»។²⁶ពាក្យទាំងនេះមានន័យថា «ម៉េេណ» «ព្រះជាម្ចាស់បានរាប់ថ្ងៃនៃរាជ្យរបស់ព្រះករុណា ហើយនឹងបញ្ចប់រាជនេះផង»។²⁷ពាក្យថា «តេកែល» «បានថ្លឹងព្រះករុណានៅលើជញ្ជីង ហើយឃើញថាព្រះករុណានៅខ្វះ»។²⁸«ពេរេស» «អាណាចក្ររបស់ព្រះករុណាបែកជាពីរ គឺមួយចំណែកឱ្យទៅជនជាតិមេឌី និងមួយចំណែកទៀតឲ្យទៅជនជាតិពែរ្ស»។

²⁹រួចហើយព្រះចៅបេលសាសាររាជបញ្ជា ហើយគេបានយកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស្វាយស្លៀកឲ្យដានីយ៉ែល។ ខ្សែរកមាសមកបំពាក់ឲ្យដានីយ៉ែល ព្រះរាជាចេញរាជប្រកាសថា លោកនឹងមានឋានៈគ្រប់គ្រងទីបីនៅក្នងរាជាណាចក្រនេះ។³⁰នៅរាត្រីនោះ ព្រះចៅបេលសាសារជាព្រះរាជានៃជនជាតិបាប៊ីឡូនត្រូវបានធ្វើគុត³¹ហើយព្រះចៅដារីយូស និងជនជាតិមេឌីបានគ្រងរាជ្យបន្តនៅក្នុងព្រះជន្មហុកសិបពីរព្រះវស្សា។

6

¹ព្រះចៅដារីយូសសព្វព្រះទ័យតែងតាំងចៅហ្វាយខេត្តចំនួន១២០រូបដើម្បីមន្ត្រីគ្រប់គ្រងលើអាណាចក្រទាំងមូល។²នៅពីលើពួកគេមានមហាមន្ត្រីបីរូប ដែលត្រូវបានតែងតាំងឲ្យធ្វើជាប្រមុខលើមន្ត្រីទាំងអស់ ហើយដានីយ៉ែលជាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះ។ ពួកមហាមន្ត្រីត្រូវតែងតាំងឡើងសម្រាប់មើលពីលើពួកមន្រ្តីតាមខេត្ត ដូច្នេះព្រះរាជនឹងមិនបាត់អ្វីទៀតឡើយ។³ដានីយ៉ែលមានកិត្តិយសជាងពួកមហាមន្ត្រីមតាមខេត្ត ដោយលោកមានព្រះវិញ្ញាណអស្ចារ្យគង់នៅជាមួយ។ ហើយព្រះរាជាមានបំណងចង់តែងតាំងលោកឲ្យគ្រប់គ្រងលើអាណាចក្រទាំងមូល។

⁴ដូច្នេះហើយពួកមហាមន្ត្រីផ្សេងទៀត ហើយនិងពួកចៅហ្វាយខេត្តក៏បានខំរកកំហុសនៅក្នុងការងាររបស់លោកដានីយ៉ែលដែលបានធ្វើសម្រាប់អាណាចក្រ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចចាប់កំហុសគាត់បានឡើយ ឬភាពខ្សោយនៅក្នុងកិច្ចការរបស់គាត់ពីព្រោះគាត់គឺជាមនុស្សស្មោះត្រង់។ គ្មានកំហុសឬការធ្វេសប្រហែសអាចរកឃើញនៅក្នុងលោកឡើយ។⁵ដូច្នេះពួកគេទាំងនោះបាននិយាយថា «យើងមិនអាចរកហេតុផលនិងបន្ទោសទាស់និងដានីយ៉ែលនេះបានឡើយ មានតែចាប់កំហុសគាត់តាមរយៈក្រិត្យវិន័យព្រះជាម្ចាស់របស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ»។

⁶រួចហើយពួកមហាមន្ត្រី និងពួកមន្ត្រីក៏បាននាំផែនការទៅគាល់នៅចំពោះព្រះរាជា។ ពួកគេបានទូលទៅកាន់ព្រះរាជាថា «បពិត្រព្រះករុណា ដារីយុស សូមឲ្យព្រះអង្គមានព្រះជន្មយឺនយូរ!⁷ពួកមហាមន្ត្រីទាំងអស់នៃអាណាចក្រ ហើយនិងពួកមន្ត្រីតាមតំបន់ និងពួកមន្រ្តីចៅហ្វាយខេត្ត ហើយពួកទីប្រឹក្សា និងពួកមន្ត្រីទាំងអស់បានមូលមតិរួមគ្នាសម្រេចទូលព្រះករុណា សូមឲ្យព្រះរាជាចេញរាជឱង្ការមួយច្បាប់ ប្រកាស់បំរាមយ៉ាងតឹងតែងបំផុត ដោយក្នុងរយៈពេលសាមសិបថ្ងៃ បើអ្នកណាសូមអ្វីពីព្រះណាផ្សេង ឬមនុស្ស ណាក្រៅអំពីព្រះករុណា អ្នកនោះនឹងត្រូវបោះចូលទៅក្នុងរូងសឹង្គ។

⁸ពេលនេះ បពិត្រព្រះរាជា សូមទ្រង់ចេញច្បាប់នេះ ហើយឡាយព្រះហស្ថលេខាលើច្បាប់នោះ ដើម្បីកុំឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរបាន ហើយឲ្យស្របទៅនឹងច្បាប់របស់សាសន៍មេឌី និង សាសន៍ពើស៊ីដូច្នេះវាមិនអាចកែប្រែបានឡើយ»។⁹រួចហើយព្រះបាទដារីយុស ក៏ឡាយព្រះហស្ថលេខាលើឯកសារន និងបានធ្វើច្បាប់នេះឡើង។

¹⁰នៅពេលដានីយ៉ែលបានដឹងថា ច្បាប់នោះបានចុះហត្ថលេខារួចរាល់ហើយ លោកក៏ចូលទៅផ្ទះរបស់លោក (ពេលនេះដែលទ្វារបន្ទប់ខាងលើបានបើកចំហរឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងយេរូសាឡឹម) ហើយលោកលុតជង្គង់ចុះ គឺលោកបានធ្វើបីដងក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយអធិស្ឋាន និងអរព្រះគុណនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដូចដែលគាត់ធ្លាប់ធ្វើពីពេលមុន។¹¹រួចហើយពួកមនុស្សដែលបានបង្កើតច្បាប់រួមគ្នាបាន ឃើញដានីយ៉ែលកំពុងតែអធិស្ឋានទៅព្រះជាម្ចាស់ស្វែងរកជំនួយ។

¹²ពេលនោះពួកគេនាំគ្នាទៅទូលព្រះរាជាពីច្បាប់បំរាមដែលបានចែង «បពិត្រព្រះករុណា តើទ្រង់មិនបានឡាយព្រះហស្ថលេខាលើច្បាប់ ដែលចែងថាក្នុងរយៈពេល៣០ថ្ងៃ បើអ្នកណាទូលសូមអ្វីពី ព្រះណាផ្សេង ឬពីនណារម្នាក់ក្រៅអំពីព្រះករុណា អ្នកនោះនឹងត្រូវបោះចូលទៅក្នុងរូងសឹង្គទេឬអី»? ព្រះរាជាក៏មានរាជឱង្ការតបវិញថា «សេចក្តីនោះគឺពិតប្រាកដមែន ដោយស្របតាមច្បាប់របស់សាសន៍មេឌី និងសាសន៍ពើស៊ី គឺមិនអាចកែប្រែបានឡើយ»។

¹³រួចហើយពួកគេទូលឆ្លើយទៅព្រះរាជាវិញថា «ម្នាក់នោះគឺជាលោក ដានីយ៉ែល ដែលជាម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រជាជនជាឈ្លើយដែលមកពីយូដា មិនបានខ្វល់នឹងព្រះករុណា ឬមិនគោរពច្បាប់ដែលព្រះករុណាបានឡាយព្រះហស្ថទេ។ លោកបានអធិស្ឋានទៅព្រះជាម្ចាស់របស់លោកមួយថ្ងៃបីដង»។¹⁴ពេលព្រះរាជាបានឮការនេះ ទ្រង់ព្រួយព្រះទ័យជាខ្លាំង ហើយទ្រង់ក៏គិតក្នុងព្រះគំនិតថា ដើម្បីអាចជួយរំដោះដានីយ៉ែលពីច្បាប់ទាំងនេះ។ ព្រះរាជាបានខំប្រឹងរក វីធីជួយដានីយ៉ែលរហូតដល់ថ្ងៃលិច។

¹⁵រួចហើយបរុសទាំងនោះដែលបានប្តឹងក៏នាំគ្នាមកគាល់ព្រះរាជា ហើយទូលទៅកាន់ទ្រង់ថា «បពិត្រព្រះករុណា ទ្រង់ជ្រាបហើយថា រាល់ច្បាប់របស់ពួកសាសន៍មេឌី និងសាសន៍ពើស៊ី ដែលគ្មានច្បាប់ឬសេចក្តីណាដែលព្រះរាជាបានចេញរួចហើយអាចនឹងប្តូរវិញបាននោះទេ»។

¹⁶គ្រានោះស្តេចក៏ចេញរាជបញ្ជា ហើយពួកគេក៏បាននាំយកលោក ដានីយ៉ែលបោះទៅក្នុងរូងសឹង្គ។ ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការទៅកាន់ដានីយ៉ែលថា «សូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់របស់លោកដែលលោកបានបម្រើនោះជួយ សង្គ្រោះលោកផងចុះ»។

¹⁷ថ្មមួយផ្ទាំងត្រូវបានយកមកសង្កត់បិទមាត់រូងសឹង្គ ហើយព្រះរាជាក៏បានប្រថាប់ត្រាព្រះទម្រង់ និងចិញ្ចៀនត្រារបស់ពួកសេនាបតីនាមីុនមន្ត្រី ដើម្បីមិនឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរទាក់ទងទៅនឹងលោកដានីយ៉ែល។¹⁸រួចហើយព្រះរាជាក៏យាងត្រឡប់ទៅ ព្រះរាជវាំងវិញ ដោយមិនសោយអ្វីសោះពេញមួយរាត្រីនោះ។ ពុំមានការប្រគុំតន្ត្រីឬការសម្តែងថ្វាយទ្រង់ឡើយ ហើយទ្រង់ក៏ផ្ទំមិនលក់ដែរ។

¹⁹កាលព្រលឹមឡើងស្រាងៗព្រះរាជាក៏តើនឡើង ហើយរួសរាន់យាងទៅឯរូងសឹង្គ។²⁰ពេលព្រះរាជាយាងមកដល់ជិតរូងសឹង្គ ទ្រង់ក៏ស្រែកហៅ ដានីយ៉ែលយ៉ាងក្រៀមក្រំថាដានីយ៉ែល «ដានីយ៉ែលជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មរស់អើយ តើព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកដែលបានបម្រើរៀងរហូតមក បានជួយសង្គ្រោះលោកចេញពីមាត់សឹង្គទាំងនោះដែរឬទេ?»

²¹ពេលនោះដានីយ៉ែលក៏ទូលតបទៅព្រះរាជាវិញថា «បពិត្រព្រះករុណា សូមឲ្យទ្រង់មានព្រះជន្មយឺនយូរ!²²ព្រះជាម្ចាស់នៃទូលបង្គំបានបញ្ជូនទេវតាមកបិទមាត់សឹង្គទាំងនេះ ហើយពួកវាមិនធ្វើបាបដល់ទូលបង្គំទេ។ ត្បិតទូលបង្គំមិនមានទោសអ្វីនៅចំពោះព្រះអង្គ ហើយនិងនៅចំពោះព្រះករុណាទេ បពិត្រព្រះរាជាហើយនិងទូលបង្គំមិនបានធ្វើអ្វីខុសនោះទេ»។

²³រួចហើយព្រះរាជាមានព្រះទ័យរីករាយ។ ទ្រង់ក៏បានបញ្ជាឲ្យគេ នាំលោកដានីយ៉ែលឡើងពីរូងសឹង្គវិញ។ ដូច្នេះដានីយ៉ែលក៏បានគេយោងឡើងមក ពីរូងសឹង្គ។ គ្មានការធ្វើបាបណាមកលើរូបលោកឡើយ ដោយសារលោកទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់របស់លោក។

²⁴ព្រះរាជាបានចេញរាជបញ្ជា ហើយពួកអ្នកដែលចោទប្រកាន់ប្តឹងដានីយ៉ែល ហើយបានបោះពួកគេទាំងប្រពន្ធកូនចូលទៅក្នុងរូងសឹង្គដែរ។ មុនពេលពួកគេបានធ្លាក់ទៅដល់បាតរូង ពួកសឹង្គទាំងនោះបានបង្ហាញអំណាចដាក់ពួកគេ ហើយត្របាក់ស៊ីពួកគេខ្ទេចគ្មានសល់។²⁵គ្រានោះព្រះចៅដារីយុសបានចេញរាជសារប្រកាស់ដល់ប្រជាជាតិ គ្រប់ជាតិសាសន៍គ្រប់ភាសា ដែលរស់នៅលើផែនដីៈ «សូមអ្នករាល់គ្នាប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្តចុះ។

²⁶យើងចេញរាជបញ្ជាឲ្យមនុស្សទាំងឡាយ ដែលរស់នៅក្នុងអាណាចក្ររបស់យើងទាំងមូល គោរពកោតខ្លាចញាប់ញ័រ នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់របស់លោកដានីយ៉ែល ត្បិតព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់អស់កល្បជានិច្ច ហើយរាជរបស់ព្រះអង្គមិនអាចបំផ្លាញបានឡើយ ហើយអំណាចរបស់ព្រះអង្គក៏នៅអស់កល្បជានិច្ចដែរ។²⁷ព្រះអង្គធ្វើឲ្យយើងមានសុវត្តភាព និងសង្គ្រោះយើង ហើយព្រះជាម្ចាស់ធ្វើទីសម្គាល់ អស្ចារ្យនៅក្នុងស្ថានសួគ៌ និងផែនដី ព្រះអង្គបានជួយ សង្គ្រោះ ដានីយ៉ែលពីអំណាចរបស់សត្វសឹង្គកំណាច»។

²⁸ដូច្នេះដានីយ៉ែលក៏មានភាពចម្រុងចម្រើនឡើងនៅកុ្នុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះចៅដារីយុស និងនៅក្រោមសម័យកាលស៊ីរូស ហើយនិងជាសាសន៍ពើស៊ី។

7

¹នៅឆ្នាំទីមួយនៃរជ្ជកាលព្រះបាទបេលសាសារ ជាស្តេចស្រុកបាប៊ីឡូន ដានីយ៉ែលបានសុបិន្តហើយនិមត្តឃើញគំនិតរបស់លោក នៅពេលដែលលោកសម្រាកនៅលើគ្រែ។ រួចលោកបានកត់ត្រានូវអ្វីដែលលោកបានសុបិន្តឃើញនោះ។ លោកបានកត់ត្រានៅហេតុការណ៍ដែលសំខាន់ៗៈ²ដានីយ៉ែលបានពន្យល់ថា «នៅក្នុងនិមិត្តដែលខ្ញុំបានឃើញនោះគឺ ខ្យល់បួនទិសមកពីលើមេឃធ្លាក់ចុះចំសមុទ្រធំ។³ហើយមានសត្វធំៗបួន មានរូបរាងខុសៗគ្នា បានឡើងចេញពីសមុទ្រមក។

⁴សត្វទីមួយមានរូបរាងដូចជាសត្វសឹង្គ ប៉ុន្តែមានស្លាបដូចឥន្ទ្រី។ នៅក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែមើល វាបានដកហូតស្លាបរបស់វា ហើយវាក៏បានលើកផុតពីដីទៅ ហើយវាអាចឈរជើងពីរដូចជាមនុស្ស។ ហើយចិត្តគំនិងរបស់មនុស្សត្រូវបានប្រទានដល់វាដែរ។⁵រួចហើយកីមានសត្វទីពីរមានរូបរាងដូចសត្វខ្លាឃ្មុំ ហើយវាឈរកោងខ្លួន វាមានឆ្អឹងជំនីបីនៅរវាងធ្មេញនៅក្នុងមាត់។ វាត្រូវបានប្រាប់ថា «ក្រោកឡើង ហើយត្របាក់ស៊ីមនុស្សឲ្យបានច្រើន»។

⁶បន្ទាប់ពីការនេះ ខ្ញុំក៏បានមើលម្តងទៀត។ គឺមានសត្វមួយទៀតដែលមើល ទៅរាងដូចជាខ្លារខិន។ នៅលើខ្នងវាមានស្លាបបួនដូចស្លាបបក្សី ហើយមានក្បាលបួន។ វាមានសិទ្ធអំណាចដើម្បីគ្រប់គ្រង។⁷បន្ទាប់ពីនេះមកនៅក្នុងនិមិត្តនាយប់នោះខ្ញុំបានឃើញសត្វទីបួន ដែលគួរឲ្យខ្លាចនិងរន្ធត់ ហើយមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា។ ហើយវាមានធ្មេញដែករឹងមាំ ដែលត្របាក់លេប ស៊ីកម្ទេចទៅជាចំណែក ហើយជាន់សំណល់ទាំងអស់ដែលនៅសល់ផង។ សត្វនេះមានសណ្ឋានខុសពីសត្វដទៃ ហើយវាមានស្នែងដប់។

⁸ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែសង្កេតមើលពីស្នែង ខ្ញុំបានមើលដ៏បានឃើញស្នែងតូចផ្សេងទៀតដុះចេញមកក្នុងចំណោមស្នែងទាំងនោះដែរ។ ស្នែងចាស់បីត្រូវបានដកចេញទាំងឫស។ ខ្ញុំឃើញស្នែងនោះមានភ្នែកដូចមនុស្ស ហើយមាត់វាពោលប្រកាសពីពាក្យកុហកយ៉ាងអស្ចារ្យ។

⁹ពេលខ្ញុំមើលទៀត ឃើញបល្ល័ងជាច្រើនត្រូវបានតាំងឡើង ហើយព្រះពី បុរាណបានសោយរាជ្យលើបល្ល័ងនោះ។ ព្រះភូសាព្រះអង្គមានពណ៌សដូចជាព្រិល ព្រះកេសាទ្រង់សដូចសំឡី។ រាជបល្ល័ងនោះប្រៀបបានទៅនឹងអណ្តាតភ្លើង ហើយកង់វាកំពុងឆេះយ៉ាងសណ្ធោសណ្ធៅ។

¹⁰មានទន្លេមួយហូរចេញអណ្តាតភ្លើងនៅពីមុខព្រះអង្គ ហើយមនុស្សរាប់លាននាក់គោរពបម្រើព្រះអង្គ ហើយមនុស្សមួយរយលាននាក់កំពុងឈរនៅមុខព្រះភ័ក្រ្តទ្រង់។ គ្រានោះចៅក្រមដែលអង្គុយក៏នាំគ្នាបើកក្រាំង។

¹¹ខ្ញុំក៏បន្តតាមមើលទៀត ក៏បានឮស្នែងមួយពោលពាក្យអួតព្រហើន។ ពេលខ្ញុំកំពុងតែមើល ស្រាប់តែសត្វទីបួននោះត្រូវគេសម្លាប់ ខ្មោចវាត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទី ហើយយកវាទៅដុតចោល។¹²ចំណែកឯសត្វផ្សេងៗទៀត ត្រូវគេដកសិទ្ធគ្រប់គ្រងចេញពីវា ប៉ុន្តែវាអាចនៅមានជីវិតរស់នៅដល់ពេលកំណត់មកដល់។

¹³នៅក្នុងសុបិន្តដែលខ្ញុំឃើញនៅយប់នោះ ខ្ញុំបានឃើញមនុស្សម្នាក់មកពីលើមេឃជាមួយពពកដូចជាកូនមនុស្ស លោកចូលទៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់នៃពេលវេលា ហើយលោកបានទៅគាល់ព្រះអង្គ។¹⁴គ្រប់ទាំងសិទ្ធអំណាចដើម្បីគ្រប់គ្រងជាមួយសេរីយរុងរឿង និងអំណាចបានប្រគល់ជួនលោក ដូច្នេះគ្រប់ទាំងប្រជាជាតិគ្រប់ជាតិសាសន៍ គ្រប់ភាសានឹងគោរពបម្រើលោក។ អំណាចគ្រប់គ្រងរបស់លោកនឹងនៅស្ថិតស្ថេរជានិច្ច ហើយព្រះរាជរបស់ទ្រង់និងមិនអាចបំផ្លាញបានដែរ។

¹⁵គ្រានោះទូលបង្គំ គឺដានីយ៉ែល នៅក្នុងព្រលឹងរបស់ទូលបង្គំទុក្ខទោម្នេញជាខ្លាំង ហើយសុបិន្តទូលបង្គំបានឃើញធ្វើឲ្យទូលបង្គំបារម្ភខ្លាំងណាស់។¹⁶ទូលបង្គំបានទៅជិតម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលឈរទីនោះ ហើយសួរលោកឲ្យជួយបកស្រាយអត្ថន័យពីការទាំងនេះ។

¹⁷«ពួកសត្វដ៏ធំទាំងបួននោះ គឺមហាក្សត្រទាំងបួនដែលនឹងឡើងគ្រងរាជ្យនៅលើផែនដី។¹⁸ប៉ុន្តែប្រជាជាតិនៃព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុតនឹងទទួលព្រះរាជ្យនោះ ហើយពួកគេនឹងគ្រងរាជ្យនៅជាអស់កល្បជានិច្ចទៅ»។

¹⁹បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ចង់ដឹងថែមទៀតអំពីសត្វទីបួន វាមានលក្ខណៈខុសពីសត្វផ្សេងទៀត ហើយគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចនិងធ្មេញដែក របស់វាខ្លាំងណាស់ហើយនិងក្រចកលង្ហិន របស់វាផង ហើយវាលេបត្របាក់និងបំផ្លាញជាចំណែកតូចៗ ហើយថែមទាំងជាន់កំទេចអ្វីដែលនៅសល់ដោយជើងរបស់វា។²⁰ខ្ញុំក៏ចង់ដឹងអំពីស្នែងទាំងដប់នៅលើក្បាលរបស់វា ហើយនឹងស្នែងតូចៗផ្សេងទៀតដែលដុះឡើង ហើយពេលមុនស្នែងបីទៀតបានជ្រុះចេញ។ ហើយខ្ញុំក៏ចង់ដឹងអំពីស្នែងដែលមានភ្នែក និងអំពីមាត់របស់វាពោលពាក្យអំនួតព្រហើន ដែលវាមើលទៅហាក់ដូចជាធំជាងស្នែងផ្សេងទៀត។

²¹ពេលដែលខ្ញុំមើលទៅឃើញស្នែងនេះកំពុងតែប្រយុទ្ធជាមួយប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធ ហើយកំពុងយកឈ្នះពួកគេ។²²ដល់ពេលដែលព្រះជាម្ចាស់នៃពេលវេលាយាងមក ដើម្បីរកយុត្តិធម៌ឲ្យប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធនៃព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ រួចហើយជាពេលកំណត់ដែលប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធនឹង ទទួលបានព្រះរាជ្យ។

²³នេះគឺជាអ្វីដែលមនុស្សនោះបានប្រាប់ខ្ញុំ «សត្វទីបួន គឺជាអាណាចក្រទីបួនដែលនៅលើផែនដី ដែលនឹងខុសពីអាណាចក្រផ្សេងៗទៀត។ អាណាចក្រនោះនឹងលេបត្របាក់ កម្ទេចអាណាចក្រផ្សេងៗឲ្យទៅជាចំណែកតូចផង។²⁴រីឯស្នែងទាំងដប់នោះវិញ គឺនឹងមានអាណាចក្រ មានព្រះរាជាដបនឹងឡើងសោយរាជ្យ ហើយនឹងមានព្រះរាជាផ្សេងទៀតដែលឡើងសោយរាជ្យបន្ទាប់ពួកទ្រង់។ ព្រះរាជានេះនឹងខុសពីស្តេចមុនៗ ហើយទ្រង់នឹងគ្រប់គ្រងនៅលើអាណាចក្រទាំងបី។

²⁵ស្តេចនឹងមានរាជឱង្ការទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ហើយនឹង សង្កត់សង្គិនប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធនៃព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ស្តេចនឹងព្យាយាមផ្លាស់ប្តូរពិធីបុណ្យ និងច្បាប់ផ្សេងៗ។ ការនេះនឹងស្ថិតក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់អស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ ពីរឆ្នាំនិង កន្លះឆ្នាំ។²⁶ប៉ុន្តែលុះពេលវិនិច្ឆ័យទោសមកដល់គេនឹងដកសិទ្ធិអំណាចគ្រប់គ្រងចេញពីស្តេចនេះ នឹងត្រូវលេបត្របាក់ហើយបំផ្លាញនៅគ្រាចុងបញ្ចប់។

²⁷អាណាចក្រ ហើយអំណាចគ្រប់គ្រង ដ៏ធំអស្ចារ្យនៃណាចក្រទាំងឡាយដែលនៅក្រោមផ្ទៃមេឃ បានប្រគល់មកឲ្យប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធនៃព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ព្រះរាជ្យរបស់ស្តេចនេះនឹងគង់នៅស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច ហើយគ្រប់ទាំងណាចក្រទាំងអស់នឹងគោរពបម្រើស្តេចនេះ»។²⁸នេះគឺជាពេលចុងក្រោយនៃរឿងរ៉ាវ។ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែលមានសេចក្តីភិតភ័យជាពន់ពេក ហេតុការណ៍នេះបានធ្វើឲ្យទឹកមុខខ្ញុំស្លេកស្លាំង។ តែខ្ញុំបានរក្សាការទាំងនេះទុកនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំម្នាក់ឯង»។

8

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទបេសសាសារ ខ្ញុំដានីយ៉ែលមាននិមិត្តមួយបានបង្ហាញដល់ខ្ញុំ (បន្ទាប់ពីសុបិន្តនិមិត្តដំបូងដែលខ្ញុំបានឃើញ)។²ខ្ញុំបានឃើញក្នុងនិមិត្ត ដូចដែលខ្ញុំបានឃើញដែលដូចជាខ្ញុំផ្ទាល់ស្ថិតនៅក្នុងបន្ទាយទីក្រុងស៊ូសាន ជាក្រុងនៅអាណាខេត្តអេឡាំ។ ខ្ញុំបានឃើញក្នុងនិមិត្តថាខ្លួនខ្ញុំស្ថិតនៅក្បែរទន្លេអ៊ូឡៃ។

³ពេលខ្ញុំមើលទៅឃើញចៀមឈ្មោលមួយដែលមានស្នែងពីរ ឈរនៅក្បែរទន្លេនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ មានស្នែងវាមួយវែងជាងស្នែងមួយទៀត ប៉ុន្តែស្នែងដែលវែងនោះដុះក្រោយស្នែងដែលខ្លីជាង។⁴ខ្ញុំឃើញចៀមពូកែប្រយុទ្ធពីទិសខាងលិច រួចហើយទិសខាងជើង និងទិសខាងត្បូង អត់មានសត្វណាទៀតអាចតទល់នឹងវាបានឡើយ។ គ្មានសត្វណាមួយអាចជួយ គ្នាវាឲ្យរួចពីក្នុងកណ្តាប់ដៃវាបានឡើយ។ វាចង់ធ្វើអ្វីតាមតែអំពើចិត្តរបស់វា ហើយវាបានក្លាយទៅជាអស្ចារ្យ។

⁵ពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែគិតអំពីការនេះ ខ្ញុំឃើញពពែឈ្មោលមួយដែលវាចេញមកពីទិសខាងលិច វាបានបោលកាត់នៃផ្ទៃផែនដី រត់យ៉ាងលឿនបំផុតដោយជើងវាមិនបានជាប់និងដី។ ពពែនោះមានស្នែងមួយយ៉ាងធំនៅចន្លោះភ្នែករបស់វា។⁶វាបានចូលមកជិតចៀមដែលមានស្នែងពីរ ដែលខ្ញុំឃើញនោះឈរនៅមាត់ទន្លេ ហើយពពែនោះស្រាប់តែរត់សម្រុកទៅបុកចៀមនោះយ៉ាងពេញទំហឹង។

⁷ខ្ញុំបានឃើញពពែនោះមកជិតដល់ ចៀម។ ហើយវាបានខឹងយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនិងចៀម។ ហើយវាបានបុកបំបាក់ស្នែងទាំងពីររបស់ចៀមនោះ។ ចៀមក៏មិនមានកម្លាំងដើម្បីឈរនៅចំពោះមុខពពែនោះទៀតដែរ។ ពពែនោះបានផ្តូលវាទៅលើដី ហើយជាន់នៅលើវាទៀតផង។ គ្មាននរណាអាចជួយសង្រ្គោះចៀមពីអំណាចរបស់វាបានឡើយ។⁸រួចមកពពែនោះប្រែជាធំឡើងៗ។ ប៉ុន្តែនៅពេលវាកាន់តែខ្លាំងឡើង ស្នែងធំបានបាក់ទៅ ហើយកន្លែងដែលបាក់នោះមានដុះស្នែងបួនធំចេញមក ដែលបែរមុខទៅទិសទាំងបួនទៅលើមេឃ។

⁹ស្នែងមួយបានបាក់ហើយដុះចេញស្នែងមួយតូចផ្សេងទៀត តែស្នែងទាំងនោះ វាកាន់តែដុះធំឡើងៗឆ្ពោះទៅកាន់ទិសខាងត្បូង និងទិសខាងកើត ហើយសំដៅទៅកាន់ស្រុកដ៏ស្រស់ត្រកាលបំផុត។¹⁰ស្នែងនោះរីកធំឡើងៗរហូតដល់ពលទ័ពនៃស្ថានសួគ៌។ មានពួកពលទ័ពខ្លះ និងផ្កាយខ្លះត្រូវបានធ្លាក់ចុះមកផែនដី ហើយវាជាន់ពួកគេ។

¹¹វាតម្កើងខ្លួនវាយ៉ាងអស្ចារ្យប្រៀបដូចជាមេបញ្ជាការនៃពួកពលទ័ព។ វាដកចេញពីគេមិនឲ្យថ្វាយដង្វាយដុតទៀងទាត់ដល់ព្រះអង្គ ហើយបានធ្វើឲ្យទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គខូចអស់។¹²ដោយសារតែការប្រឆាំងទាស់ ពួកពលទ័ព និងប្រគល់ឲ្យនៅស្នែងរបស់ពពែ ហើយការថ្វាយដង្វាយដុតក៏បានឈប់។ស្នែងនោះនឹងបោះសេចក្តីពិតទម្លាក់ដល់លើដី ហើយវានឹងជោគជ័យនៅក្នុងអ្វីដែលវាបានធ្វើ។

¹³បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏បានឮអ្នកដ៏វិសុទ្ធកំពុងនិយាយ និងអ្នកដ៏វិសុទ្ធផ្សេងទៀតតបឆ្លើយ «តើការនោះនៅយូរដល់កាលណាទៀត និមិត្តពីការថ្វាយដង្វាយដុត ហើយអំពើបាបដែលនាំនូវការមហត្តរាយ និងការប្រគល់ទីសក្ការ និងពួកពលទ័ពនៃស្ថនសួគ៌បានជាន់ឈ្លីពីលើនោះ?»¹⁴លោកបាននិយាយមកខ្ញុំថា «វានឹងមានរយៈកាល២៣០០ដង គិតទាំងល្ងាចទាំងព្រឹក។ បន្ទាប់ពីនោះមកទីសក្ការនឹងរៀបចំបានត្រឹមត្រូវ»។

¹⁵ពេលដែលខ្ញុំ ដានីយ៉ែលបានឃើញនិមិត្តនោះហើយ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមរិះគិតឲ្យយល់ពីអត្ថន័យរបស់វា។ រួចមកមានម្នាក់មានលក្ខណៈដូចមនុស្សឈរនៅពីមុខខ្ញុំ។¹⁶ខ្ញុំបានឮសម្លេងមនុស្សម្នាក់ចេញពីរវាងទន្លេអ៊ូឡាយ។ គាត់បាននិយាយថា «កាព្រីយ៉ែលអើយ សូមជួយឲ្យបុរសនេះយល់ពីអត្ថន័យនៃនិមិត្តផង»។¹⁷ដូច្នេះ គាត់ក៏ចូលមកជិតនៅកន្លែងដែលខ្ញុំឈរ។ ពេលគាត់ចូលមកដល់ ខ្ញុំក៏ភ័យរន្ធត់និងញាប់ញ័រ ហើយក៏ដួលចុះដល់ដី។ គាត់បាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «សូមឲ្យបានយល់ចុះ កូនមនុស្សអើយ និមិត្តនោះគឺសម្រាប់ពេលចុងក្រោយ»។

¹⁸នៅពេលគាត់បាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំបានលង់លក់ទាំងមុខក្រាបនៅដី។ រួចគាត់បានមកប៉ះខ្ញុំ ហើយលើកខ្ញុំឡើង។¹⁹គាត់បាននិយាយថា «មើល! ខ្ញុំនឹងបង្ហាញលោកពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងនៅពេលខាងមុខ ក្នុងគ្រានៃសេចក្តីក្រោធ ដោយព្រោះនិមិត្តនេះគឺសម្រាប់គ្រាចុងក្រោយ។

²⁰ចំពោះសត្វចៀមឈ្មោលដែលលោកបានឃើញ គឺដែលមានស្នែងពីរ នោះគឺជាស្តេចសាសន៍មេឌី និងស្តេចសាសន៍ពើស៊ី។²¹ចំណែកឯពពែ គឺស្តេចសាសន៍ក្រិក។ ចំណែកស្នែងដែលធំនៅចន្លោះភ្នែកនោះគឺស្តេចមុនដំបូងគេ។

²²ចំពោះស្នែងដែលបាក់នោះ ក្នុងកន្លែងដែលស្នែងបួនទៀតដុះឡើងជំនួស គឺសំដៅទៅលើនគរបួនដែលនឹងកើតឡើងពីជនជាតិនោះ តែពុំមានអំណាចអស្ចារ្យដូចស្តេចមុននោះទេ។²³នៅចុងរជ្ជកាលនៃរាជ្យទាំងនោះ ពួកដែលធ្វើការទុច្ចិរតនឹងឈានដល់កម្រិតរបស់ខ្លួន ស្តេចដែលទឹកមុខកោងកាច មានប្រាជ្ញា វៀងវៃណាស់ នឹងឡើងសោយរាជ្យ។

²⁴ស្តេចនោះនឹងមានអំណាចកាន់តែអស្ចារ្យ តែមិនមែនខ្លាំងដោយសារអំណាចរបស់ខ្លួនទេ។ ស្តេចនោះអស្ចារ្យនូវអ្វីដែលខ្លួនបំផ្លាញ ហើយអ្វីដែលស្តេចនេះធ្វើគឺបានជោគជ័យ។ ស្តេចនឹងបំផ្លាញអំណាចរបស់មនុស្ស និងចំណោមប្រជាជនដែលបរិសុទ្ធ។²⁵ដោយសារភាពបុិនប្រសព្វរបស់ខ្លួនស្តេចបានយកអ្វីៗជារបស់ខ្លួនតាមការបោកបញ្ឆោត។ ស្តេចបានតម្កើងខ្លួនឡើង ហើយបំផ្លាញមនុស្សជាច្រើន។ ស្តេចនឹងងើបឡើងទាស់ប្រឆាំងនឹងស្តេចលើអស់ទាំងស្តេច ហើយស្តេចនោះនឹងត្រូវវិនាស តែមិនមែនដោយសារដៃមនុស្សទេ។

²⁶និមិត្តអំពីពេលល្ងាច និងនៅព្រឹកគឺបានប្រាប់ថាជាការពិត។ តែពេលនេះត្រូវបិទត្រាលើនិមិត្តនោះសិន សម្រាប់សំដៅលើរយៈពេលដ៏យូរនៅពេលអនាគត»។

²⁷រួចហើយ គឺខ្ញុំដានីយ៉ែល ក៏បានខ្សោះល្វើយអស់កម្លាំងជាច្រើនថ្ងៃ។ រួចហើយខ្ញុំក្រោកឡើង ហើយទៅបំពេញកិច្ចការថ្វាយស្តេច។ តែខ្ញុំនៅតែភ័យរន្ធត់ជាមួយនឹងនិមិត្តនោះ ហើយមិនមានអ្នកណាអាចយល់ពីវាឡើយ។

9

¹ព្រះចៅដារីយុសគឺជាបុត្ររបស់ព្រះចៅអ័ហាស៊ូរុសដែលជាកូនចៅនៃជនជាតិមែឌី។ គឺជាព្រះចៅអ័ហាស៊ូរុសដែលបានអភិសេកឲ្យធ្វើជាស្តេចនៃអាណាចក្រនៃជនជាតិបាប៊ីឡូន។²ពេលនេះ រជ្ជកាលទីមួយនៃព្រះចៅដារីយុស ខ្ញុំគឺដានីយ៉ែលកំពុងសិក្សាពីព្រះគម្ពីរ ទាក់ទងទៅនិងព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ គឺជាព្រះបន្ទូលដែលបានមកដល់ព្យាការីយេរេមា។ ខ្ញុំរកឃើញថាគឺមានចិតសិបឆ្នាំ រហូតដល់ក្រុងយេរ៉ូសាឡឹម បានដល់ទីបញ្ចាប់។

³ខ្ញុំបានបែរមុខទៅរកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីស្វែងរកព្រះអង្គដោយអធិស្ឋានទូលអង្វរ ដោយការតមអាហារ ស្លៀកសំពត់ធ្មៃ ហើយអង្គុយលើផេះផង។⁴ខ្ញុំអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំ ហើយលន់តួបាបរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា «ព្រះអម្ចាស់អើយ! ព្រះអង្គដ៏ធំ ហើយជាព្រះជាម្ចាស់ដ៏អស្ចារ្យ គឺព្រះអង្គបានរក្សាសម្ព័នមេត្រី និងភាពទៀងត្រង់ ដល់អស់អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ហើយអ្នកស្តាប់បង្គាប់តាមបទបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអង្គ។

⁵ពួកយើងបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប បានធ្វើអ្វីដែលខុស។ យើងបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ និងបានប្រឆាំងទាស់នឹងព្រះអង្គ ហើយបែរចេញពីបទបញ្ញត្តិ និងវិន័យរបស់ព្រះអង្គ។⁶យើងខ្ញុំមិនបានស្តាប់បង្គាប់តាមព្យាការីដែលជាអ្នកបម្រើទ្រង់ ជាអ្នកដែលបានថ្លែងក្នុងនាមព្រះអង្គ ប្រាប់ដល់ស្តេចទាំងឡាយ ពួកអ្នកដឹកនាំរបស់យើង ពួកបុព្វបុរសយើង ព្រមទាំងប្រជាជាតិទាំងអស់នៅលើទឹកដីផង។

⁷ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! សេចក្តីសុចរិតជារបស់ព្រះអង្គ។ តែសម្រាប់យើងខ្ញុំវិញ សេចក្តីអាម៉ាស់គឺនៅលើមុខយើងវិញ ត្បិតប្រជាជនយូដា និងអ្នកនៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយជនជាតិអុីស្រាអែលទាំងអស់។ ព្រមទាំងអ្នកនៅជិត ហើយនិងអ្នកនៅឆ្ងាយ គឺអស់ទាំងទឹកដីដែលព្រះអង្គបានបណ្តេញគេចេញ។ ដោយព្រោះតែអំពើបាបដែល គេបានធ្វើទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ។⁸ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! យើងខ្ញុំពេញដោយភាពអាម៉ាស់មុខ ដល់ស្តេចរបស់យើង និងមន្ត្រីរបស់យើង និងពួកបុព្វបុរសយើងទាំងឡាយ ដោយសារយើងបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះអង្គ។

⁹ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើងសេចក្តីមេត្តាករុណា និងការអត់ទោសជារបស់ព្រះអង្គ ត្បិតយើងខ្ញុំបានប្រឆាំងបះបោរនឹងព្រះអង្គ។¹⁰យើងមិនបានស្តាប់បង្គាប់តាមព្រះបន្ទួលនៃព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង ដើម្បីប្រព្រឹត្តតាមបទបញ្ញាត្តិរបស់ព្រះអង្គតាមរយៈព្យាការីដែលជាអ្នកបម្រើព្រះអង្គ។¹¹ពួគជនជាតិអុីស្រាអែលទាំងអស់បានប្រព្រឹត្តទាស់នឹងបទបញ្ញត្តិ ហើយបែរចេញមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ។ ដូច្នេះហើយបណ្តាសារ និងសម្បថដែលមានចែងទុកក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ត្រូវបានធ្លាក់មកលើយើងខ្ញុំដោយសារយើងបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះអង្គ។

¹²ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជាក់ពីព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គបានមានបន្ទូលទាស់នឹង អ្នកដឹកនាំរបស់យើង តាមរយៈការនាំមកនៅគ្រោះមហត្តរាយមកលើយើង។ ត្បិតនៅក្រោមមេឃ ពុំមានហេតុការណ៍អ្វីដែលអាចប្រៀបនឹងអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅក្រុងយេរូសាឡិមឡើយ។¹³ដោយមានចែងនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេថា ហើយយើងមិនបានទូលអង្វរសុំសេចក្តីមេត្តា ពីព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង ដោយបែរចេញពីអំទុច្ចរិត និង រួមជាមួយសេចក្តីពិតរបស់ព្រះអង្គ។¹⁴ដូច្នេះហើយ បានជាព្រះអម្ចាស់បាននាំសេចក្តីមហត្តរាយនោះឲ្យធ្លាក់មកលើយើង ត្បិតព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងសុចរិតក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលព្រះអង្គធ្វើ តែយើងមិនបានស្តាប់បង្គាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គឡើយ។

¹⁵ឥឡូវនេះ ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃយើងខ្ញុំអើយ ព្រះអង្គបាននាំប្រជាជនរបស់ទ្រង់ចេញពីស្រុកអេស៊ីប ដោយព្រះហស្ថដ៏ខ្លាំងអស្ចារ្យ ហើយបានធ្វើឱ្យព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គល្បីសុះសាយ ដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ប៉ុន្តែយើងនៅតែប្រព្រឹត្តអំពើបាប យើងនៅតែធ្វើការអាក្រក់។¹⁶ឱព្រះអម្ចាស់ ដោយព្រោះការសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះអង្គ សូមដកសេចក្តីកំហឹងនិងសេចក្តីក្រោធចេញពីក្រុងយេរូសាឡិមរបស់ទ្រង់ និងពីភ្នំបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គផង។ ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់យើងខ្ញុំ និងអំពើទុច្ចរិតរបស់បុព្វបុរសយើង បានជាយេរូសាឡិម និង ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ បានក្លាយជាទីអាម៉ាស់ដល់មនុស្សជុំវិញយើង។

¹⁷ពេលនេះ ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងអើយ សូមព្រះសណ្តាប់ពាក្យអធិស្ឋាន នៃអ្នកបម្រើទ្រង់ដែលទូលសូមក្តីមេត្តា ដោយយល់ដល់ព្រះនាមព្រះអង្គ ព្រះអម្ចាស់សូមឲ្យព្រះភ័ក្រ្តព្រះអង្គបានចែងចាំងនៅចំពោះទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ដែលសោះកក្រោះនេះ។¹⁸ព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមផ្ទៀងព្រះកាណ៌សណ្តាប់ សូមទតព្រះនេត្រមើល។ យើងខ្ញុំកំពុងតែជាជួបសេចក្តីវេទនា សូមទតមើលទីក្រុងដែលហៅដោយព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ។ យើងខ្ញុំមិនបានទូលសុំព្រះអង្គដោយព្រោះ សេចក្តីសុចរិតរបស់យើងទេ តែដោយសារសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គវិញទេ។¹⁹ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមស្តាប់! ព្រះអម្ចាស់នៃការអត់ទោស! ព្រះអម្ចាស់តែងតែយកព្រះទ័យទុកដាក់និងឆ្លើយតប! ដោយយល់ដល់ព្រះនាមព្រះអង្គ សូមកុំពន្យាពេល ព្រះជាម្ចាសនៃយើងអើយ ត្បិតទីក្រុងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់បានស្រែករកព្រះនាមព្រះអង្គ»។

²⁰នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែនិយាយក្នុងការអធិស្ធាន ហើយលន់តួរបាបរបស់ខ្ញុំ និង អំពើបាបរបស់ជនជាតិអុីស្រាអែល ហើយបានលើសំនួមទូលអង្វរចំពោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងនាមភ្នំបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំ។²¹ក្នុងពេលខ្ញុំកំពុងអធិស្ឋាន លោកដែលមានឈ្មោះថា កាព្រីយ៉ែល គឺជាអ្នកដែលខ្ញុំបាននិមិត្តឃើញពីដំបូងនោះ បានហោះយ៉ាងលឿនចូលមករកខ្ញុំ ចំពេលនៃការថ្វាយយញ្ញបូជា។

²²លោកបានមកពន្យល់ខ្ញុំដោយនិយាយមកខ្ញុំថា «ដានីយ៉ែលខ្ញុំមកនេះ ដើម្បីពន្យល់ឲ្យលោកបានយល់។²³នៅពេលដែលលោកបានចាប់ផ្តើមទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់សុំសេចក្តីមេត្តា ក៏មានការបញ្ជាបានផ្តល់មកឲ្យ ហើយខ្ញុំមកប្រាប់លោកពីចំលើយ ដិ្បតក្តីស្រឡាញ់ព្រះអង្គអស្ចារ្យ។ ដូច្នេះហើយ សូមលោករិះគិតពីព្រះបន្ទូលនេះ ហើយយល់ពីអត្ថន័យពីការបើកសម្តែង។

²⁴ចិតសិបប្រាំពីរនៃឆ្នាំ គឺរាជក្រឹត្យសម្រាប់ប្រជាជនរបស់អ្នក និងទីក្រុងបរិសុទ្ធរបស់អ្នក នឹងត្រូវបញ្ចាប់ពីកំហុស ហើយអំពើបាបផង គ្មានអ្នកបង់ថ្លៃសម្រាប់មនុស្សអាក្រក់ទេ ដើម្បីនាំសេចក្តីសុចរិតអស់កល្បជានិច្ចដែរ ហើយនាំយកនិមិត្ត និងការថ្លែងព្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយញែកទីបរិសុទ្ធបំផុតផង។²⁵ហើយដឹង និងយល់ពីបញ្ហាដែលជាលំដាប់លំដោយ ដើម្បីសង់ក្រុងយេរូសាឡិមឡើងវិញ រហូតដល់ម្នាក់ដែលព្រះបានចាក់ប្រេងតាំងមកដល់ (ម្នាក់នោះនឹងធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ) នោះនឹងមានរយៈពេល ប្រាំពីរ ប្រាំពីរ ហើយហុកសិបពីរ ប្រាំពីរដង។ ក្រុងយេរូសាឡិម នឹងសង់ផ្លូវហើយបន្ទាយ សូម្បីតែក្នុងពេលដែលមានទុក្ខព្រួយ។

²⁶បន្ទាប់ពីពេលហុកសិបពីរ ប្រាំពីរដងនៃឆ្នាំទាំងនោះហើយ ពួកអ្នកដែលបានចាក់ប្រេងតាំងនឹងត្រូវបានបំផ្លាញគ្មានសល់អ្វីឡើយ។ ពួកទាហានរបស់អ្នកដែលគ្រប់គ្រងនឹងមកហើយបំផ្លាញទីក្រុង និងទីបរិសុទ្ធ។ ហើយនៅទីបញ្ចប់នឹងមកជាមួយទឹកជំនន់ ហើយនិងមានការច្បាំងលុះដល់ទីបញ្ចាប់។ ការបំផ្លិចបំផ្លាញនេះគឺបានប្រកាសហើយ។

²⁷លោកនឹងតាំងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយនិងមនុស្សជាច្រើនតែម្តង គឺប្រាំពីរ។ ហើយនៅរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះលោកនឹងលែងឲ្យមានការថ្វាយយញ្ញបូជា ហើយនិងការថ្វាយដង្វាយទៀតហើយ។ នៅលើស្លាបរបស់ចង្រៃគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម នឹងកើតឡើងជាមួយអ្នកដែលធ្វើឲ្យមានការបំផ្លាញ។ ការបញ្ចាប់ទាំងមូលនិងការបំផ្លិចបំផ្លាញ គឺបានប្រកាសដើម្បីចាក់មកលើអ្នកដែលបានធ្វើឲ្យការខូចបង់»។

10

¹នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលរបស់ព្រះចៅស៊ីរូស ជាស្តេចរបស់ពើស៊ី គឺជាសារមួយបានបើកសម្តែងដល់ដានីយ៉ែល ដែលត្រូវគេហៅថា បេសថិស្សាសារ។ សារនេះជាសេចក្តីពិត។ គឺវាមានការចំបាំងដ៏ខ្លាំងក្លា។ ដានីយ៉ែលបានយល់ពីសារនោះ នៅពេលដែលលោកមានការយល់ដឹងពីនិមិត្ត។

²នៅក្នុងសម័យនោះខ្ញុំ ដានីយ៉ែលបានកាន់ទុក្ខអស់រយៈពេលបីអាទិត្យ។³ខ្ញុំមិនបានទទួលទានអាហារដ៏ឆ្ងាញ់ឡើយ ខ្ញុំមិនបានបរិភោគសាច់ ខ្ញុំមិនបានផឹកស្រាហើយខ្ញុំក៏មិនបានលាបប្រេងលើខ្លួនឯង រហូតដល់គ្រប់បីអាទិត្យ។

⁴នៅថ្ងៃទីម្ភៃបួននៃខែទីមួយ ក្នុងពេលខ្ញុំកំពុងឈរនៅមាត់ទន្លេធំ (គឺជាហ៊ីដេកែល)⁵ខ្ញុំបានសម្លឹងមើលទៅ បានឃើញបុរសម្នាក់ស្លៀកសំពត់ឯកទេស និង មានក្រវ៉ាត់ចង្កេះដោយមាសសុទ្ធមកពីទឹកដីអ៊ូផាស។⁶ខ្លួនប្រាណរបស់លោកមើលទៅដូចជាត្បូងបេរីល ហើយមុខលោកចាំងដូចផ្លេកបន្ទោរ។ ភ្នែករបស់លោកវិញដូចជាភ្លើងដែលឆេះ ហើយដៃលោកនិងជើងរបស់លោក ដូចជាលង្ហិនដែលគេខាត់យ៉ាងរលោង។ សម្លេងលោកឮត្រហឹងអឺងកងប្រៀបបានទៅនឹងសម្លេងហ្វូងមនុស្ស។

⁷ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល ក៏បានឃើញនិមិត្ត ដ្បិតមនុស្សម្នាក់ដែលបាននៅជាមួយខ្ញុំ គឺមិនបានឃើញនិមិត្តដូចនោះទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការភ័យរន្ធត់ជាខ្លាំង បានធ្លាក់មកលើពួកគាត់ ហើយពួកគេក៏បាននាំគ្នាទៅលាក់ខ្លួន។⁸ដូច្នោះហើយ បានជាខ្ញុំនៅតែម្នាក់ឯងហើយឃើញនិមិត្តដ៏អស្ចារ្យនេះ។ ខ្ញុំអត់មានកម្លាំងកំហែងនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំទៀតទេ មុខមាត់របស់ខ្ញុំក៏ស្លេកស្លាំង។⁹ក្រោយមកខ្ញុំបានឮពាក្យលោក នៅពេលខ្ញុំឮសម្លេងទាំងនោះ ខ្ញុំបានក្រាបមុខចុុះលង់ស្មារតី ជាមួយមុខរបស់ខ្ញុំក្រាបចុះដល់ដី។

¹⁰មានដៃមួយបានពាល់ខ្ញុំ ហើយធ្វើឲ្យជង្គង់ខ្ញុំ ហើយប្រអប់ដៃខ្ញុំញាប់ញ័រ។¹¹ទេវតាក៏ពោលមកខ្ញុំថា «ដានីយ៉ែលអើយ លោកជាមនុស្សមានតម្លៃខ្លាំងណាស់ សូមឲ្យបានយល់ពីសេចក្តីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយមកកាន់លោកចុះ។ សូមឈរឲ្យបានត្រង់ ត្បិតព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកជួបលោក»។ ពេលព្រះជាម្ចាស់បានព្រះបន្ទូលនេះមកកាន់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏បានឈរឡើងដោយញាប់ញ័រដែរ។

¹²រួចហើយលោកក៏បាននិយាយមកខ្ញុំថា «សូមកុំភ័យខ្លាចអី ដានីយ៉ែល។ តាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលលោកបានប្រុងចិត្តកើម្បីចង់យល់ ហើយបានបន្ទាបខ្លួនចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ពាក្យរបស់លោកក៏បានឮ ហើយខ្ញុំក៏មកដោយសារតែពាក្យលោកដែរ។¹³ម្ចាស់នៃនគរពើស៊ីបានប្រឆាំងតទល់នឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានជាប់នៅជាមួយស្តេចពើស៊ីអស់រយៈពេលម្ភៃមួយថ្ងៃ។ តែទេវតាមីកែល ដែលជាប្រមុខនៃទេវតាបានមកជួយខ្ញុំ។

¹⁴ឥឡូវនេះខ្ញុំមក ដើម្បីជួយដល់លោកឲ្យបានយល់ពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងចំពោះប្រជាជនរបស់លោកនៅគ្រាចុងក្រោយ។ ត្បិតនិមិត្ត សម្រាប់ថ្ងៃទាំងនោះមិនទាន់កើតឡើងនោះទេ»។¹⁵នៅពេលទេវតានោះកំពុងនិយាយមកកាន់ខ្ញុំជាមួយនឹងពាក្យទាំងនោះ ខ្ញុំក៏ក្រាបមុខចុះទៅដល់ដី ហើយមិនអាចនិយាយបានទេ។

¹⁶មានម្នាក់ដែលមានរូបរាងដូចជាកូនមនុស្សបានមកប៉ះបបូរមាត់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏បើកមាត់និយាយទៅកាន់លោកដែលឈរនៅមុខខ្ញុំថាៈ «លោកម្ចាស់អើយ ខ្ញុំតានតឹងក្នុងចិត្តដោយសារតែនិមិត្តនេះ ខ្ញុំគ្មានកម្លាំងកំហែងទេ។¹⁷ខ្ញុំជាអ្នកបម្រើលោក។ តើធ្វើដូចម្តេចឱ្យខ្ញុំអាចនិយាយជាមួយជាមួយម្ចាស់ខ្ញុំបានទៅ? ត្បិតពេលនេះខ្ញុំគ្មានកម្លាំងទេ ហើយក៏គ្មានទាំងខ្យល់ដង្ហើមនៅក្នុងខ្ញុំដែរ»។

¹⁸ម្តងទៀតម្នាក់ដែលមានសណ្ឋានដូចមនុស្ស បានប៉ះខ្ញុំហើយចម្រើនកម្លាំងខ្ញុំ។¹⁹លោកបាននិយាយថា «កុំខ្លាចអី មនុស្សដែលមានតម្លៃដ៏អស្ចារ្យអើយ។ សូមឲ្យសេចក្តីសុខសាន្តមានដល់លោក! សូមឲ្យមានមានកម្លាំងពេលនេះ ចូរឲ្យមានកម្លាំងចុះ!» ខណៈដែលលោកកំពុងតែនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំស្រាប់តែមានកម្លាំង។ ខ្ញុំក៏និយាយថា «សូមលោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍ចុះ ត្បិតលោកបានចម្រើនកម្លាំងដល់ខ្ញុំហើយ»។

²⁰លោកបានថ្លែងថា «តើលោកដឹងទេថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមកជួបលោកដូច្នេះ? ត្បិតខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅប្រយុទ្ធនឹងទេវតាដែលជាម្ចាស់នៃនគរពើស៊ី។ នៅពេលខ្ញុំចេញទៅ នោះទេវតាដែលជាម្ចាស់នៃក្រិកនឹងចេញមក។²¹តែខ្ញុំនឹងប្រាប់លោកនូវសេចក្តីពិតដែលមានចែងក្នុងសៀវភៅនៃសេចក្តីពិត។ នឹងគ្មានអ្នកណាដែលខ្លាំងហើយនៅជាមួយខ្ញុំដើម្បីនឹងតយុទ្ធជាមួយនឹងពួកវាឡើយ គឺមានតែមីកែលដែលជាទេវតារបស់លោកប៉ុណ្ណោះ»។

11

¹នៅឆ្នាំទីមួយនៃរជ្ជកាលរបស់ព្រះចៅដារីយុសជាជនជាតិមែឌី ខ្ញុំខ្លួនឯងបានមកជួយនិងការពារទេវតាមីកែល។²ពេលនេះខ្ញុំនឹងប្រាប់លោកពីការពិត។ នឹងមានស្តេចបីអង្គនឹងឡើងសោយរាជ្យនៅលើពើស៊ី ហើយស្តេចទីបួននឹងមានទ្រព្យសម្បត្តិហូរហៀរជាងស្តេចផ្សេង។នៅពេលដែលស្តេចនោះកាន់តែមានអំណាច តាមរយៈទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ស្តេចហើយស្តេចនោះនឹងលើកគ្នាមកទាស់ប្រឆាំងនឹងអាណាចក្រក្រិក។

³នឹងមានស្តេចមួយអង្គដែលខ្លាំងពូកែ នឹងឡើងគ្រងរាជ្យ លើអាណាចក្រដ៏អស្ចារ្យ ហើយស្តេចនោះឯងនឹងប្រព្រឹត្តអ្វីតាមតែអំពើចិត្តខ្លួន។⁴ដល់ពេលដែលស្តេចនោះបានឡើងគ្រងរាជ្យហើយ នគរនោះនឹងត្រូវបាក់បែក ហើយបែងចែងជាបួនទិសខ្យល់នៃស្ថានសួគ៌ តែពុំបានបែងចែកសម្រាប់ពូជពង្សស្តេចទេ ហើយស្តេចមិនបានគ្រប់គ្រងដោយអំណាចទ្រង់ដែរ។ ត្បិតរាជ្យរបស់ស្តេចនេះនឹងត្រូវគេផ្តួលរំលំ ហើយធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃអ្នកផ្សេងវិញ

⁵ស្តេចនៅទិសខាងត្បូងនឹងមានកម្លាំងខ្លាំង ប៉ុន្តែមានមេទ័ពមួយរបស់ស្តេចដែលមានខ្លាំងពូកែជាងទ្រង់ទៅទៀត ដែលនឹងឡើងគ្រប់គ្រងអាណាចក្ររបស់ស្តេចជាមួយនិងអំណាចក៏អស្ចារ្យ។⁶ហើយប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ដល់ពេលកំណត់មកដល់ ពួកគេនឹងចងសម្ព័ន្ធនឹងគ្នា។ គឺបុត្រីរបស់ស្តេចអាណាចក្រខាងត្បូងនឹងទៅជួបស្តេចអាណាចក្រខាងជើង ដើម្បីបញ្ជាក់ពីកិច្ចព្រមព្រៀងនេះ។ ប៉ុន្តែនាងមិនអាចរក្សាអំណាចបានគង់វង្សទេ ទាំងរាជវង្សស្តេចខាងជើងក៏មិនស្ថិតស្ថេរដែរ។ នាងនឹងត្រូវគេបោះបង់ចោលទាំងអ្នកហែហមនាង បិតានាង និងអស់អ្នកដែលគាំទ្រនាងនៅក្នុងពេលនោះផង។

⁷ប៉ុន្តែនឹងមានស្តេចមួយអង្គកើតចេញពីត្រកូលរបស់នាងនឹងឡើងស្នងរាជ្យជំនួសនាង។ ស្តេចនោះនឹងលើកទ័ពទៅច្បាំងនឹងបន្ទាយស្តេចខាងជើង។ ស្តេចនោះនឹងប្រយុទ្ធនិងពួកគេ ហើយដណ្តើមជ័យជម្នះលើពួកគេផងដែរ។⁸ស្តេចនឹងនាំយកទៅអេសីុបគឺព្រះរបស់ពួកគេ និង រូបសិតទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងរបស់មានតម្លៃធ្វើពីប្រាក់នឹងមាស។ ត្បិតប៉ុន្មានឆ្នាំនោះស្តេចនេះនឹងនៅឲ្យឆ្ងាយពីស្តេចខាងជើង។⁹រួចមកស្តេចខាងជើងក៏ឈ្លានពានចូលអាណាចក្រខាងត្បូង តែទីបំផុតស្តេចក៏ត្រូវត្រឡប់មកទឹកដីខ្លួនវិញ។

¹⁰បុត្រាទាំងនោះរបស់ស្តេចប្រុងប្រៀបនិងប្រមូលកម្លាំងទ័ពយ៉ាងច្រើនឲ្យបានច្រើន។ កងទ័ពទាំងនោះក៏ចេញទៅដូចជាទឹកជំនន់ហើយហូរយកគ្រប់យ៉ាងទៅជាមួយ វានឹងហូរកាត់ផ្លូវទាំងអស់រហូតដល់បន្ទាយរបស់គេ។

¹¹រួចហើយស្តេចនៃអាណាចក្រខាងត្បូងនឹងត្រឡប់ទៅជាខ្ញាល់យ៉ាងខ្លាំង ហើយស្តេចនឹងចេញទៅហើយច្បាំងទាស់ប្រឆាំងជាមួយទ្រង់ ហើយស្តេចនៃអាណាចក្រខាងជើង។ ស្តេចនៃអាណាចក្រខាងជើងបានលើកទ័ពជាច្រើន តែទីបំផុតក៏ត្រូវធ្លាក់ក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចខាងត្បូង។¹²ពួកទ័ពនឹងបាននាំចេញទៅ ហើយព្រះហឫទ័យស្តេចក៏បានលើកឡើង ហើយសម្លាប់ពួកគេរាប់ម៉ឺនរាប់សែននាក់ តែស្តេចនេះនៅតែមិនអាចយកជ័យជម្នះបានទេ។

¹³រួចហើយស្តេចខាងជើងក៏បានលើកទ័ពក្រុមផ្សេងទៀត ទ័ពនេះគឺធំជាងលើកមុន។ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ស្តេចខាងជើងនឹងលើកទ័ពយ៉ាងធំ រួមទាំងគ្រឿងសាស្ត្រាវុធជាច្រើនមកជាមួយផង។

¹⁴នៅពេលនោះមានមនុស្សជាច្រើនបានប្រឆាំងបះបោរនឹងស្តេចខាងត្បូង។ហើយកូនមនុស្សកំណាចនៅក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់អ្នកបានលើកគ្នាទាស់ប្រឆាំងដែរ ដើម្បីឲ្យស្របតាមនិមិត្តនោះ ប៉ុន្តែពួកគេនឹងជំពប់ដួល។

¹⁵ស្តេចខាងជើងនឹងចូលមក ហើយលើកដីយ៉ាងខ្ពស់ជាពំនូក និងព័ទ្ធជុំវិញទីក្រុង ជាមួយនិងបន្ទាយ។ ពួកទ័ពរបស់ស្តេចខាងត្បូងមិនអាចឈរបាន សូម្បីតែ ទ័ពខ្លាំងពូកែរបស់ពួកគេ។ ពួកគេអាចទប់ទល់បានដែរ។ ពួកគេពុំមានកម្លាំងតទល់ទៀតឡើយ។¹⁶ម៉្យាងវិញទៀត ស្តេចមួយអង្គដែលមកនឹងធ្វើអ្វីតាមតែអំពើចិត្ត ទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់។ ហើយស្តេចនឹងឈរនៅលើទឹកដីដ៏ស្រស់ស្អាត ហើយការបំផ្លាញនឹងនៅក្នុងដៃទ្រង់។

¹⁷ស្តេចនៃអាណាចក្រខាងជើង បានតាំងព្រះភក្រ្តដើម្បីចូលទៅជាមួយនិងកម្លាំងនៃអាណាចក្រទាំងមូល ហើយរួមជាស្តេចខាងត្បូងនឹងមានការព្រមព្រៀងថាស្តេចនឹងតាំងសម្ព័ន្ធជាមួយស្តេចខាងត្បូង។ ស្តេចនឹងលើកបុត្រីខ្លួនឲ្យធ្វើជាមហេសីស្តេចខាងត្បូង ដើម្បីប្រើល្បិចបោកបញ្ឆោត។ ប៉ុន្តែផែនការនោះមិនបានជោគជ័យឬអាចជួយទ្រង់បានឡើយ។¹⁸បន្ទាប់មកស្តេចខាងជើងក៏បែរទៅតាមកោះផ្សេងៗ ហើយវាយយកកោះទាំងនោះ។ តែមានមេទ័ពម្នាក់នឹងបញ្ឈប់ភាពអំនួតហើយអំនួតរបស់ស្តេច បានធ្លាក់មកលើទ្រង់វិញ។¹⁹រួមហើយស្តេចបានបែរទៅមើលបន្ទាយនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួនវិញ ប៉ុន្តែស្តេចនឹងត្រូវបរាជ័យ ហើយទ្រង់នឹងបាត់ខ្លួនផង។

²⁰បន្ទាប់មកនឹងមានស្តេចមួយនឹងឡើងសោយរាជ្យជំនួសស្តេចនេះ នឹងចាត់តាំងអ្នកយកពន្ធម្នាក់ ដើម្បីរក្សាភាពថ្កុំថ្កើងរបស់អាណាចក្រ។ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មានរាជ្យស្តេចនេះនឹងត្រូវបាក់បែក តែមិនដោយសារកំហឹង ឬដោយចម្បាំងទេ។²¹មានម្នាក់ទៀតដែលនឹងឡើងសោយរាជ្យជំនួសស្តេចនេះ ជាមនុស្សគួរឲ្យស្អប់ ជាស្តេចដែលគ្មាននរណាម្នាក់ប្រគល់រាជសម្បត្តិឲ្យស្តេចនេះឡើយ ហើយស្តេចនេះចូលមក ហើយដណ្តើមយករាជ្យដោយប្រើល្បិចកល។²²ពួកទ័ពនឹងត្រូវលាងសំអាតជាមួយនឹងទឹកជំនន់នៅចំពោះស្តេចនេះ។ ទ័ពទាំងពីរក្រុមនៃសម្ពន្ធមេត្រីនឹងត្រូវបានបំផ្លាញ។

²³តាំងពីពេលដែលបានចងសម្ព័ន្ធភាពហើយ ស្តេចនោះកាន់តែមានឧបាយកល ហើយស្តេចនេះនឹងកាន់តែខ្លាំងឡើង ជាមួយមនុស្សមួយចំនួនតូច ស្តេចនោះនឹងក្លាយទៅខ្លាំងពូកែ។²⁴ដោយមិនមានការរំលឹកមុនទេស្តេចនេះក៏បានចូលទៅក្នុងកន្លែងដែលមានបំផុតនៃអាណាខេត្ត ហើយស្តេចនេះប្រព្រឹត្តអ្វីៗដែលបុព្វបុរសទ្រង់មិនដែលបានប្រព្រឹត្តពីមុន។ ស្តេចបាននឹងផ្សព្វផ្សាយដល់អ្នកដើរតាមទ្រង់ពីជ័យភណ្ឌ័ដែលប្លន់បាននិងទ្រព្យសម្បត្តិ។ ស្តេចនឹងមានផែនការដើម្បីវាយលុក យកបន្ទាយទាំងឡាយ តែបានតែមួយរយៈទេ។

²⁵ស្តេចនឹងខំព្រឹងប្រមូលកម្លាំង និងចិត្តទ្រង់ដើម្បីទាស់ប្រឆាំងនិងស្តេចខាងត្បូង ជាមួយកម្លាំងទ័ពដ៏ធំ។ ស្តេចខាងត្បូងនឹងបង្កសង្គ្រាមដ៏ធំមួយ ជាមួយនិងទ័ពដែលខ្លាំងពូកែ ប៉ុន្តែស្តេចមិនអាចយកជ័យបានទេដោយសារស្តេចខាងជើងបានប្រើល្បិចកលទាស់នឹងស្តេចខាងត្បូង។²⁶ទោះបីអ្នកដែលបរិភោគអាហារជាមួយស្តេច នឹងបំផ្លាញស្តេចដែរ។ កងទ័ពរបស់ស្តេចនឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយពួកគេទាំងនោះជាច្រើនត្រូវដួលស្លាប់គ្មានសល់។²⁷ស្តេចទាំងពីរនោះ មានចិត្តអាក្រក់ចំពោះគ្នា ហើយអង្គុយចចារគ្នាទាំងមានល្បិចកលដាក់គ្នាដោយកុហកគ្នាទៅវិញទៅមក ប៉ុន្តែគ្មានប្រយោជន៍សោះឡើយ។ ត្បិតមិនទាន់ដល់់ពេលវេលា ដែលបានកំណត់ឡើយ។

²⁸បន្ទាប់មកស្តេចខាងជើងក៏ត្រឡប់ទៅទឹកដីខ្លួនវិញ ជាមួយនិងទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើនផង ស្តេចនេះនៅតែមានចិត្តមានៈទាស់ប្រឆាំងនឹងសម្ពន្ធមេត្រីដ៏បរិសុទ្ធ។ ស្តេចធ្វើអ្វីតាមតែអំពើចិត្តរួចក៏ត្រឡប់ទៅទឹកដីខ្លួនវិញ។

²⁹ដល់ពេលកំណត់មកដល់ស្តេចនឹងត្រឡប់ហើយទាស់ប្រឆាំងនឹងស្តេចខាងត្បូងម្តងទៀត។ ប៉ុន្តែលើកនេះមិនដូចពេលមុនៗទេ។³⁰ត្បិតនឹងមាននាវាមកពីស្រុកគីទីមមកទាស់នឹងទ្រង់ ហើយធ្វើឲ្យស្តេចភ័យខ្លាចរួចដកថយទៅវិញ។ ស្តេចនឹងក្រៀវក្រោធចំពោះសម្ពន្ធមេត្រីដ៏បរិសុទ្ធ ហើយទ្រង់នឹងផ្តល់គុណដល់អ្នកដែលក្បត់សម្ពន្ធមេត្រីដ៏វិសុទ្ធ។

³¹ពួកកងទ័ពដែលស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជារបស់ស្តេចនឹងនាំគ្នាមើលងាយបន្ទាយនៃទីសក្ការៈ។ ពួកគេនឹងដកយកថ្វាយដង្វាយដុត ហើយពួកគេនាំយករបស់ដែលជាទីស្អប់ខ្ពើមមកតាំងជំនួសវិញ។³²ត្បិតអស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តិអំពើអាក្រក់ ទាស់នឹងសម្ពន្ធមេត្រីដីបរិសុទ្ធ ស្តេចនឹងបោកប្រាស់គេ និងធ្វើឲ្យគេទៅជាអាក្រក់។ ប៉ុន្តែអស់អ្នកដែលស្គាល់ព្រះរបស់គេច្បាស់នឹងឈរមាំតយុទ្ធវិញ។

³³អ្នកដែលមានប្រាជ្ញានៅក្នុងចំណោមប្រជាជននឹងជួយឲ្យមនុស្សជាច្រើនបានយល់ដឹងដែរ។ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវដួលចុះដោយដាវ ហើយអណ្ដាតភ្លើងៈ ពួកគេធ្លាក់ចុះទៅធ្វើជាឈ្លើយ ហើយក៏ត្រូវប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិ។³⁴នៅក្នុងពេលពួកគេដួលចុះ ហើយពួកគេមកជួយពួកគេខ្លះដែរ។ ពួកមនុស្សលាក់ពុតជាច្រើនបានចូលរួមជាមួយពួកគេ។³⁵អ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះនិងត្រូវដួលចុះ ដើម្បីឲ្យបានជំរះនឹងកើតឡើងដល់គេ និងសម្អាត់ ហើយបានបរិសុទ្ធផង រហូតដល់ពេលចុងក្រោយ។ ត្បិតវេលានោះត្រូវតែមកដល់តាមការកំណត់។

³⁶ស្តេចនោះនឹងធ្វើតាមតែអំពើចិត្តរបស់ទ្រង់។ ស្តេចបានតម្កើងខ្លួនឡើង ហើយតាំងខ្លួនលើសខ្ពស់ជាងព្រះ។ ហើយប្រឆាំងទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់លើអស់ទាំងព្រះ ហើយស្តេចនឹងពោលអ្វីដែលភ្ញាក់ផ្អើល ត្បិតទ្រង់នឹងជោគជ័យគ្រប់កិច្ចការរហូតទាល់តែព្រះពិរោធបានកើតឡើង។ ត្បិតរាជសារដែលបានប្រកាសនឹងត្រូវតែបានសម្រេច។³⁷ស្តេចនឹងមិនខ្វល់ដល់ព្រះដែលបុព្វបុរសទ្រង់ធ្លាប់គោរព ឬព្រះដែលអស់ពួកស្ត្រីគោរពប្រាថ្នាចង់បាន។ ស្តេចនឹងមិនខ្វល់ពីព្រះណាទាំងអស់។ ត្បិតទ្រង់បានតម្កើងខ្លួនលើសអស់ទាំងអ្វីៗទាំងអស់។

³⁸ស្តេចនឹងគោរពព្រះដែលការពារបន្ទាយជំនួសឲ្យព្រះទាំងនេះ។ ជាព្រះដែលបុព្វបុរសស្តេចមិនដែលស្គាល់ ហើយស្តេចនឹងថ្វាយដោយមាស និងប្រាក់ ហើយត្បូង រួមទាំងអំណោយដ៏មានតម្លៃផ្សេងទៀត។³⁹ស្តេចនឹងវាយលុកយក បន្ទាយដែលរឹងមាំបំផុត ដោយពឹងអាងលើព្រះជនជាតិផ្សេង។ គឺជាអ្នកណាដែលបានទទួលស្គាល់ព្រះនោះ ស្តេចនឹងលើកតម្កើងខ្លាំង។ ស្តេចនឹងឲ្យពួកគេត្រួតត្រាលើប្រជាជនជាច្រើន នឹងចែកទឹកដីដល់ពួកគេទុកជារង្វាន់ផង។

⁴⁰ដល់គ្រាចុងក្រោយ ស្តេចខាងត្បូងនឹងទៅច្បាំង។ ស្តេចខាងជើងនឹងលើកទ័ពទាស់ប្រឆាំងវិញដោយប្រើ រទេះច្បាំង ទ័ពសេះ និងនាវាចម្បាំងជាច្រើន។ ស្តេចនឹងសម្រុកចូលយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ដូចជាទឹកជំនន់ ឆ្លងកាត់ទឹកដីទាំងមូល។⁴¹ស្តេចនឹងចូលទៅក្នុងទឹកដីដ៏ស្រស់ស្អាត ហើយសាសន៍អុីស្រាអែលរាប់ម៉ឺននាក់ត្រូវដួលចុះ។ ប៉ុន្តែពួកអ្នកទាំងនេះគេចផុតពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេច គឺជនជាតិអេដុម ជនជាតិម៉ូអាប់ និងពួកអ្នកដឹកនាំសំខាន់នៃជនជាតិអាំម៉ូន។

⁴²ស្តេចនោះនឹងលូកដៃទៅទឹកដីនោះ ហើយទឹកដីអេស៊ីបក៏គេចមិនរួចដែរ។⁴³ស្តេចនឹងកាន់កាប់លើទ្រព្យសម្បត្តិគឺ មាស និងប្រាក់ ហើយលើរបស់ទ្រព្យទាំងអស់ដែលមានតម្លៃនៅក្នុងអេស៊ីប ចំណែកជនជាតិលីប៊ី និងជនជាតិអេធីយ៉ូពីនឹងនឹងដើរតាមជំហាននោះដែរ។

⁴⁴ប៉ុន្តែដំណឹងចេញពីទឹកដីខាងកើត និងខាងត្បូងបានធ្វើឲ្យស្តេចភិតភ័យជាខ្លាំង ហើយទ្រង់បានយាងចេញទៅទាំងក្រេវក្រោធ ដើម្បីបំផ្លាញ ហើយញែកចេញកើម្បីសម្លាប់មនុស្សជាច្រើនផង។⁴⁵ស្តេចនឹងតម្លើងពន្លាធ្វើជារាជដំណាក់នៅរវាងសមុទ្រ និងជិតភ្នំដ៏ស្រស់ស្អាតដ៏បរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែជីវិតស្តេចនឹងដល់ទីបញ្ចប់របស់ទ្រង់ហើយ ដោយគ្មានអ្នកណាអាចជួយទ្រង់បានដែរ។

12

¹«នៅគ្រានោះមហាទេវតាមីកែល ដែលថែរក្សាប្រជាជនរបស់លោកបានក្រោកឡើង។ នឹងមានគ្រាដ៏វេទនា ដែលមិនដែលកើតមានពីមុន តាំងពីមានជាតិសាសន៍ផ្សេងៗរហូតដល់ពេលនេះ។ នៅគ្រានោះប្រជាជនរបស់លោកនឹងត្រូវបានសង្គ្រោះ គឺអស់អ្នកដែលមានឈ្មោះបានកត់នៅក្នុងក្រាំង។²មនុស្សជាច្រើនដែលបានដេកនៅលើធលីដីនឹងក្រោកឡើង ខ្លះទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ខ្លះទទួលបានភាពអាម៉ាស់ព្រមទាំងទទួលបានទោសអស់កល្បជានិច្ច។

³ចំពោះអ្នកដែលមានប្រាជ្ញា នឹងបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺពីមេឃ ហើយអស់អ្នកដែលជួយណែនាំមនុស្សជាច្រើនឲ្យប្រព្រឹត្តិអំពើសុចរិតវិញ នឹងបានភ្លឺដូចជាផ្កាយដែលនៅអស់កល្បវិញ។⁴ប៉ុន្តែ លោក ដានីយ៉ែល សូមបិតពាក្យទាំងនោះ នឹងរក្សាសៀវភៅត្រា រហូតដល់ពេលចុងក្រោមមកដល់។ មនុស្សជាច្រើននឹងរត់មកពីនេះនិងជានោះ ហើយចំណេះរបស់គេនឹងបានរីកចម្រើនឡើង»។

⁵បន្ទាប់មក ខ្ញុំដានីយ៉ែល បានមើលទៅបានឃើញមនុស្សពីរនាក់កំពុងឈរនៅទីនោះ។ គឺម្នាក់បានឈរនៅម្ខាងនៃទន្លេហើយម្នាក់ទៀតក៏ឈរនៅត្រើយទន្លេម្ខាងទៀត។⁶ម្នាក់នៃពួកគេបាននិយាយទៅកាន់បុរសដែលស្លៀកឈុតភ្លឺរលើប ដែលកំពុងឈរនៅលើទឹកទន្លេនោះថា «តើហេតុការណ៍នេះនឹងត្រូវបញ្ចប់នៅពេលណាទៅ?»

⁷ខ្ញុំបានឮបរុសដែលស្លៀកឈុតភុ្លឺរលើប ដែលកំពុងឈរនៅលើទឹកទន្លេនេះលោកបានលើកដៃទាំងពីរឡើងទៅលើមេឃ ហើយខ្ញុំឮលោកប្រកាសខ្លាំងៗ ក្នុងព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់ថា ហេតុការណ៍នេះនឹងមានរយៈពេលមួយខួប ហើយពីរខួបកន្លះ។ ពេលណាដែលអំណាចរបស់ប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធត្រូវបានបាក់បែកអស់ នោះគ្រប់ការទាំងអស់នឹងត្រូវបានកើតឡើង។

⁸ខ្ញុំបានស្តាប់ឮ តែខ្ញុំមិនអាចយល់បានទេ។ ដូច្នេះខ្ញុំក៏សួរថា «លោកម្ចាស់អើយ! តើអ្វីទៅផលដែលបានមកពីគ្រប់ការទាំងនេះ»?⁹លោកក៏ឆ្លើយថា «ដានីយ៉ែលអើយ ចូលបន្តលើផ្លូវអ្នកទៅ ព្រោះពាក្យទាំងនោះបានបិតហើយ ហើយបិតត្រារហូតដល់ពេលចុងបញ្ចាប់។

¹⁰មនុស្សជាច្រើននឹងបានជាបរិសុទ្ធ សម្អាត ហើយបានជំនះ តែមនុស្សអាក្រក់នឹងនៅតែប្រព្រឹត្តិអាក្រក់។ ហើយមនុស្សអាក្រក់ក៏មិនយល់បានដែរ ប៉ុន្តែអស់អ្នកដែលមានប្រាជ្ញានឹងអាចយល់។¹¹ចាប់ពីពេលដែលគេបញ្ឈប់មិនឲ្យមានការថ្វាយដង្វាយដុត ហើយមានការតាំងរបស់ដែលគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមឡើង នោះនឹងមានរយៈពេល ១២៩០ ថ្ងៃ។

¹²មានពរដល់អ្នកដែលបានរង់ចាំរហូតដល់ពេលចុងក្រោយ ១៣៣៥ថ្ងៃ។¹³លោកត្រូវបន្តលើផ្លូវរបស់អ្នករហូតដល់ទីបញ្ចប់ចុះ ហើយលោកនឹងបានសម្រាក។ លោកនឹងក្រោកវិញនៅកន្លែងដែលរៀបចំសម្រាប់អ្នក នៅថ្ងៃចុងក្រោយ»។

ហូសេ

1

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលមកដល់លោកហូសេ ជាកូនបេរី ក្នុងរជ្ជ‌កាលព្រះបាទអូសៀស ព្រះបាទយ៉ូថាម ព្រះបាទអេហាស និងព្រះបាទហេ‌សេ‌គា ជាស្តេចស្រុកយូដា និងក្នុងគ្រាដែលព្រះបាទយេរ៉ូ‌បោម ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយ៉ូអាស ជាស្តេចស្រុកអុីស្រា‌អែល។²កាលព្រះ‌អម្ចាស់ចាប់ផ្តើមមានព្រះ‌បន្ទូលតាមរយៈហូសេ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកថា៖ «ចូរទៅយកស្ត្រីពេស្យាម្នាក់មកធ្វើជាប្រពន្ធ ហើយបង្កើតកូនពីស្ត្រីពេស្យានោះ។ ដ្បិតទឹកដីនេះចេះតែប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា‌ចារ ដោយបោះបង់ចោលព្រះ‌អម្ចាស់»។

³ដូច្នេះ លោកហូសេក៏ទៅរៀបការជាមួយនាងកូមើរ ជាកូនឌីប្លែម ហើយនាងមានទម្ងន់ បង្កើតបានកូនប្រុសមួយឲ្យហូសេ។⁴ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ហូសេថា៖ «ចូរហៅឈ្មោះកូននេះថា យេស‌រាល។ ដ្បិតនៅតែបន្តិចទៀត យើងនឹងដាក់ទោសពូជ‌ពង្សយេហ៊ូវ ព្រោះតែឈាមយេស‌រាល ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យរាជ្យនៃពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែលត្រូវចប់។⁵វានឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះ ដែលយើងនឹងបំបាក់ធ្នូរបស់អុីស្រា‌អែល នៅជ្រលងភ្នំយេស‌រាល»។

⁶នាងកូមើរមានទម្ងន់ម្តងទៀត ហើយបង្កើតបានកូនស្រី។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ហូសេថា៖ «ចូរហៅឈ្មោះកូននេះថា ឡូរូហាម៉ា ដ្បិតយើងនឹងលែងមេត្តាដល់ពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែល ដែលយើងមិនអត់ទោសឲ្យគេដែរ។⁷ប៉ុន្ដែយើងនឹងមេត្តាដល់ពូជ‌ពង្សយូដា ហើយយើងនឹងសង្គ្រោះគេដោយខ្លួនយើង ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់គេ។ យើងនឹងមិនសង្គ្រោះគេដោយធ្នូ ដាវ សង្គ្រាមសេះ ឬពលសេះឡើយ»។

⁸កាលនាងបានផ្តាច់ដោះឡូរូហាម៉ារួចហើយ នាងក៏មានទម្ងន់ទៀត បង្កើតបានកូនប្រុសមួយទៀត។⁹រួចហើយព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរហៅឈ្មោះកូននេះថា ឡូអាំមី ដ្បិតអ្នកមិនមែនជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងទេ ហើយយើងក៏មិនមែនជាព្រះរបស់អ្នក។

¹⁰ប៉ុន្តែកូនចៅអុីស្រា‌អែល នឹងដូចខ្សាច់នៅសមុទ្រ ដែលមិនអាចរាប់ ដឹងពីចំនួនបានឡើយ។ គឺនឹងមានពាក្យនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងទេ» នឹងត្រូវនិយាយពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាជាប្រជាជនរបស់ព្រះដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់»។¹¹ប្រជាជននៃយូដា និងប្រជាជនអុីស្រា‌អែលនឹងមកជួបជុំគ្នា។ ពួកគេនឹងតាំងឲ្យមានមេដឹកនាំតែមួយគ្រប់គ្រងលើគេ ហើយគេនឹងឡើងចេញពីទឹកដីនោះ ដ្បិតថ្ងៃរបស់យេស‌រាល នឹងបានជាថ្ងៃមួយដ៏ធំ។

2

¹ចូរនិយាយទៅកាន់បងប្អូនប្រុស «រាស្រ្តរបស់យើងអើយ!» ហើយបងប្អូនស្រីរបស់អ្នកថា «គឺអ្នកបានបង្ហាញចិត្តក្តូលអាណិតហើយ»។

²ចូរនាំពាក្យបណ្តឹងទាស់និងម្តាយរបស់អ្នក ចូរនាំពាក្យបណ្តឹងទៅចុះ ដ្បិតនាងមិនមែនជាប្រពន្ធយើងទេ យើងក៏មិនមែនជាប្តីរបស់នាងដែរ។ ចូរឲ្យនាងលះចោលអំពើពេស្យា‌ចារពីមុខនាងចេញ ហើយអំពើផិតក្បត់ពីចន្លុះទ្រូងនាងផង។³ពុំនោះទេ យើងនឹងសម្រាតឲ្យនាងនៅខ្លួនទទេ ហើយធ្វើឲ្យនាងត្រឡប់ដូចជាថ្ងៃដែលកើតមក។ យើងឲ្យនាងបានដូចជាទីរហោ‌ស្ថាន គឺដូចជាដីហួត‌ហែង ក៏នឹងធ្វើឲ្យនាងស្លាប់ដោយស្រេកទឹក។

⁴យើងនឹងមិនអាណិតមេត្តាដល់កូនរបស់នាងទេ ព្រោះគេសុទ្ធតែជាកូននៃអំពើពេស្យា‌ចារ។⁵ដ្បិតម្តាយរបស់គេបានធ្វើជាស្ត្រីពេស្យា ហើយនាងដែលបានពរពោះពួកគេ បានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏អាម៉ាស់។ នាងបាននិយាយថា «ខ្ញុំនឹងទៅតាមគូស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ ដ្បិតពួកគេបានឲ្យនំបុ័ងនិងទឹកដល់ខ្ញុំ ហើយឲ្យរោមចៀម ខ្លូត‌ទេស ប្រេង និងស្រាមកខ្ញុំទៀតផង»។

⁶ដូច្នេះហើយ យើងនឹងសង់របងបិតផ្លូវនាងជាមួយបន្លា។ យើងសង់កំពែងទាស់នឹងនាង ដូច្នោះកុំឲ្យនាងរកផ្លូវរបស់នាងឃើញឡើយ។⁷នាងនឹងរត់តាមគូស្នេហ៍របស់នាង តែតាមរកស្នេហានាងមិនទាន់ឡើយ។ នាងនឹងស្វែងរកគួស្នេហ៍របស់នាង តែនាងនឹងមិនបានជួបគេឡើយ។ រួចហើយ នាងនឹងនិយាយថា «ខ្ញុំនឹងវិលទៅរកប្តីដើមខ្ញុំវិញ ដ្បិតនៅគ្រាកន្លង គឺប្រសើរជាងពេលនេះ»។

⁸ដ្បិត នាងមិនបានដឹងថា គឺយើងនេះហើយដែលបានផ្ដល់ស្រូវ និងស្រាថ្មី ហើយប្រេងដល់នាង ហើយបានផ្ដល់ប្រាក់និងមាសជាច្រើនដល់នាង ដែលពួកគេនឹងប្រើសម្រាប់ថ្វាយព្រះបាលទៅវិញ។⁹ដូច្នេះយើងនឹងដកយកស្រូវរបស់យើងនៅរដូវចម្រូត យើងនឹងដកស្រាថ្មីរបស់យើងវិញ នៅរដូវរបស់វា។ យើងក៏នឹងដកយករោមចៀម និងខ្លូត‌ទេសរបស់យើង ដែលសម្រាប់បិទបាំងភាពអាក្រាតរបស់នាង។

¹⁰ក្រោយមក យើងនឹងបើកកេរ្តិ៍ខ្មាសរបស់នាង នៅមុខគូស្នេហ៍របស់នាង គ្មានអ្នកណាអាចជួយនាងចេញពីដៃយើងទេ។¹¹យើងនឹងធ្វើឲ្យការអបអរសាទរត្រូវបញ្ឈប់ ពិធីបុណ្យផ្សេងៗ បុណ្យចូលខែ បុណ្យថ្ងៃសប្ប័ទ និងបុណ្យដែលបានកំណត់ទាំងឡាយរបស់នាង។

¹²«យើងនឹងបំផ្លាញដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងដើមឧទម្ពររបស់នាង ដែលនាងធ្លាប់និយាយថា «ចម្ការទាំងនេះជាឈ្នួលដែលគូស្នេហ៍របស់ខ្ញុំបានឲ្យ»។ យើងនឹងធ្វើឲ្យចម្ការទាំងនោះត្រឡប់ទៅជាព្រៃ ហើយសត្វព្រៃនឹងស៊ីបង្ហិនអស់។¹³យើងនឹងដាក់ទោសនាងសម្រាប់អស់ទាំងថ្ងៃ ដែលនាងបានដុតកំញានថ្វាយព្រះបាល ពេលដែលនាងបានតែងខ្លួន ជាមួយចិញ្ចៀនគ្រឿងអលង្ការរបស់នាង ហើយនាងរត់តាមគូស្នេហ៍របស់នាង រួចហើយបំភ្លេចយើងចោល នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់»។

¹⁴ដូច្នេះ យើងនឹងឈ្នះចិត្តនាងមកវិញ។ យើងនឹងនាំនាងទៅទីរហោ‌ស្ថាន ហើយនិយាយលួងលោមចិត្តនាង។¹⁵យើងនឹងប្រគល់ចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ របស់នាងឲ្យនាងវិញ ហើយធ្វើឲ្យជ្រលងភ្នំអាកោរ ក្លាយជាទ្វារនៃសេចក្ដីសង្ឃឹម។ នៅទីនោះ នាងនឹងឆ្លើយតបមកយើង ដូចគ្រានៅពីក្មេង គឺដូចគ្រាដែលនាងបានចេញពីស្រុកអេស៊ីប។

¹⁶«ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា វានឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះ ដែលនាងនឹងហៅយើងថា «លោកប្តីខ្ញុំអើយ» ហើយនាងនឹងមិនដែលហៅយើងថា «ព្រះបាល។¹⁷ដ្បិតយើងនឹងដកឈ្មោះព្រះបាលទាំងនោះចេញពីមាត់នាង ហើយនឹងមិនមានអ្នកណានៅចាំពីឈ្មោះរបស់ពួកគេទៀតឡើយ»។

¹⁸«នៅថ្ងៃនោះ យើងក៏នឹងតាំងសម្ពន្ឋមេត្រីសម្រាប់ពួកគេ ជាមួយសត្វព្រៃនៅតាមទីវាល ជាមួយនិងសត្វហើរលើអាកាស ហើយជាមួយនិងសត្វលូនវារលើដីផងដែរ។ យើងនឹងបំបាត់ធ្នូ និងដាវ ហើយនិងសង្គ្រាមចេញពីទឹកដី ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកដេកយ៉ាងសុខសាន្ត។

¹⁹យើងសន្យាថានឹងជាប្តីរបស់នាងជារៀងរហូត។ យើងសន្យាថានឹងធ្វើជាប្តីរបស់នាង ដោយសេចក្ដីសុចរិត និងសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ដោយសេចក្ដីសប្បុរស និងសេចក្ដីមេត្តា‌។²⁰យើងនឹងរៀបចំខ្លួនយើងសម្រាប់នាង ដោយសេចក្ដីស្មោះត្រង់ ហើយនាងនឹងស្គាល់ព្រះ‌អម្ចាស់។

²¹នៅថ្ងៃនោះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា យើងនឹងឆ្លើយតប ដែលយើងនឹងឆ្លើយតបដល់ផ្ទៃមេឃ ហើយផ្ទៃមេឃនឹងឆ្លើយតបដល់ផែន‌ដី។²²ចំណែកផែនដីនឹងឆ្លើយតបដល់ស្រូវ ហើយស្រាថ្មី និងប្រេង គេនឹងឆ្លើយតបដល់យេស‌រាល។

²³យើងនឹងសាប‌ព្រោះពូជគេនៅលើផែន‌ដីសម្រាប់យើង ហើយយើងនឹងផ្តល់មេត្តាដល់ឡូរូហាម៉ា។ យើងនឹងនិយាយទៅឡូអាំមីថា «អ្នកឡូអាំមី អាតា» រួចហើយគេនឹងពោលមកយើងថា «ព្រះ‌អង្គជាព្រះជាម្ចាស់នៃទូលបង្គំ»។

3

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរទៅម្តងទៀត ស្រឡាញ់ស្រី្តនេះ ដូចជាប្តីរបស់នាង តែនាងជាស្រីផិតក្បត់។ ចូរស្រឡាញ់នាង ដូចព្រះ‌អម្ចាស់ស្រឡាញ់ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល ទោះបីពួកគេបែរចិត្តទៅរកព្រះដទៃ ហើយចូលចិត្តនំទំពាំង‌បាយជូរក៏ដោយ»។²ដូច្នោះខ្ញុំក៏លោះនាងមកវិញ ដោយបង់ប្រាក់បួនតម្លឹងកន្លះ និងស្រូវប្រាំមួយថាំង។³ខ្ញុំបាននិយាយនាងថា «នាងត្រូវរស់នៅជាមួយខ្ញុំឲ្យបានច្រើនថ្ងៃ ចូរឈប់ធ្វើស្ត្រីពេស្យា ហើយឈប់ស្រឡាញ់បុរសផ្សេងទៀតទៅ នោះខ្ញុំនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះនាងវិញដូច្នោះដែរ»។

⁴ដ្បិតជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែល នឹងរស់នៅរយៈពេលយូរ ដោយគ្មានស្ដេច គ្មានមេដឹកនាំ គ្មានយញ្ញ‌បូជា គ្មានស្តូប គ្មានអាវបូជាចារ្យ ឬអសនៈព្រះក្លែងក្លាយ ។⁵ក្រោយមក ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលនឹងនាំគ្នាវិលមកវិញ ពួកគេស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងព្រះ‌បាទដាវីឌជាស្ដេចរបស់ពួកគេ នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ពួកគេនឹងញាប់‌ញ័រចំពោះ ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយស្វែងរកព្រះ‌ទ័យរបស់ព្រះអង្គ។

4

¹ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលអើយ ចូរស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ព្រះ‌អម្ចាស់កំពុងតែទាស់នឹងមនុស្សដែលនៅលើទឹកដីនេះ ដោយព្រោះគ្មានអ្នកណាស្មោះត្រង់ គ្មានភក្ដី‌ភាព ហើយក៏គ្មាននរណាទទួលស្គាល់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ក្នុងទឹកដីដែរ។²គឺជាការដាក់បណ្ដាសាគ្នា ការបោកប្រាស់គ្នា សម្លាប់គ្នា អំពើចោរ‌កម្ម និងការផិតក្បត់។ មនុស្សបំបាក់ឆ្អឹងទាំងនោះ ហើយឈាមនឹងហូរចុះមកមិនចេះដាក់។

³ដូច្នេះទឹកដីគឺរាំងស្ងួត ហើយមនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅលើទឹកដីនេះនឹងវិនាសអស់ទៅ រួមទាំងសត្វព្រៃដែលនៅទីវាល និងបក្សា‌បក្សីដេលនៅលើមេឃ ហើយត្រីដែលនៅក្នុងសមុទ្រក៏ត្រូវវិនាសសូន្យអស់។

⁴ប៉ុន្តែ មិនត្រូវឲ្យនរណានាំនូវការពាក្យបណ្តឹង ហើយកុំឲ្យនរណាម្នាក់ចោទប្រកាន់នរណាម្នាក់ឡើយ។ ដ្បិតគឺជាអ្នក ដែលជាបូជាចារ្យទទួលការបន្ទោសពីយើង។⁵អ្នកគឺបូជាចារ្យនឹងជំពប់ដួលនៅពេលថ្ងៃ ពួកព្យាការីនឹងជំពប់ដួលជាមួយអ្នកនៅពេលយប់ ហើយយើងនឹងបំផ្លាញម្ដាយរបស់អ្នក។

⁶ប្រជា‌ជនរបស់យើងត្រូវបានបំផ្លាញ ពីព្រោះពួកគេខ្វះការចេះដឹង។ ដោយអ្នកជាបូជាចារ្យបានបដិសេធការទទួលស្គាល់ យើងនឹងបដិសេធអ្នកជាបូជាចារ្យរបស់យើង។ ដោយអ្នកបានបំភ្លេចក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់យើង ទោះយើងជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក យើងនឹងបំភ្លេចកូនចៅរបស់អ្នកដែរ។⁷ពួកបូជា‌ចារ្យកាន់តែចម្រើនឡើង អំពើបាបក៏កាន់តែទាស់ប្រឆាំងនឹងយើង។ ពួកគេប្តូរកិត្តិយសរបស់ខ្លួន សម្រាប់ការអាម៉ាស់វិញ។

⁸ពួកគេបានឆ្អែតដោយសារប្រជាជនរបស់យើង ហើយពួកគេល្មោបប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។⁹បូជា‌ចារ្យក៏ដូចជាប្រជា‌ជនដែរ យើងនឹងដាក់ទោសពួកគេតាមអំពើដែលខ្លួនប្រព្រឹត្ត យើងនឹងសងសឹកពួកគេសម្រាប់ការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេ។

¹⁰ពួកគេបរិភោគតែមិនចេះឆ្អែត ពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា‌ចារ តែមិនបានចម្រុង‌ចម្រើនទេ ដោយព្រោះពួកគេចាកឆ្ងាយពីយើង ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹¹ពួកគេចូលចិត្តការអសីលធម៌ អំពើពេស្យា‌ចារ ហើយចូលចិត្តស្រា និងស្រាថ្មី ដែលបានធ្វើឲ្យស្មារតីរបស់ពួកវង្វេង។¹²ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងទៅរកព្រះដែលធ្វើពីឈើ ឲ្យទស្សន៍‌ទាយ ដំបងរបស់គេប្រាប់សេចក្ដីដែលគេចង់ដឹង។ ដ្បិតគំនិតពេស្យា‌ចារបាននាំពួកគេឲ្យវង្វេង ហើយពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា‌ចារ ដោយងាកចេញពីព្រះ‌ជាម្ចាស់របស់ខ្លួន។

¹³ពួកគេថ្វាយយញ្ញ‌បូជានៅតាមកំពូលភ្នំ ហើយដុតគ្រឿងកំញាននៅតាមជ្រលោងភ្នំ នៅក្រោមដើមជ្រៃ ក្រោមដើមពោធិ និងក្រោមដើមម៉ៃ‌សាក់ ដោយព្រោះមានម្លប់ដ៏ត្រជាក់‌ល្អ។ ដច្នេះកូនស្រីរបស់អ្នក ប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា‌ចារ ហើយកូនប្រសាស្រីរបស់អ្នក ប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ដែរ។¹⁴យើងមិនដាក់ទោសកូនស្រីរបស់អ្នក ពេលគេបានជ្រើសរើសប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា‌ចារ ហើយក៏មិនដាក់ទោសកូនប្រសាស្រីរបស់អ្នក នៅពេលគេប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់។ ដ្បិតពួកបុរសបានឲ្យខ្លួនគេ រួមជាមួយសេចក្តី កំផឹតដែរ និងគេថា្វាយយញ្ញ‌បូជា ដើម្បីពួកគេអាចធ្វើអំពើអសីលធម៌ ជាមួយស្រីពេស្យាដែរ។ ដូច្នោះប្រជា‌ជនទាំងនេះដែលមិនបានយល់ នឹងទំលាក់ចុះ។

¹⁵អុីស្រា‌អែលអើយ ទោះបើអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា‌ចារក្តី យូដាមិនបានទៅជាមានទោសទេ។ មនុស្សអើយ កុំឲ្យទៅគីល‌កាល់ និងកុំទៅបេតអា‌វេន ហើយកុំឲ្យស្បថ ដោយនិយាយថា «ដូចព្រះ‌អម្ចាស់ដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់»។¹⁶ដ្បិតអុីស្រា‌អែលមានចិត្តរឹង‌រូសដូចគោញី។ តើព្រះ‌អម្ចាស់នឹងនាំពួកគេទៅវាលស្មៅដូចកូនចៀម នៅតាមវាលស្មៅបាននោះ?

¹⁷អេប្រាអ៊ីមចូលរួមជាមួយព្រះក្លែង‌ក្លាយ ចូរចាកចេញពីគេទៅ។¹⁸ទោះបីពួកគេបានស្វាងស្រាទៅហើយនោះ ពួកគេនៅតែប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យា‌ចារ អ្នកដឹកនាំរបស់ពួកគេចូលចិត្តភាពអាម៉ាស់។¹⁹ខ្យល់នឹងកួចពួកគេយកទៅជាមួយនឹងស្លាបវា ហើយពួកគេនឹងត្រូវខ្មាស ព្រោះតែយញ្ញ‌បូជារបស់ខ្លួន។

5

¹«បូជា‌ចារ្យអើយ ចូរស្ដាប់ការនេះ! ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ពូជ‌ពង្សអុីស្រា‌អែលអើយ! សូមស្តាប់ ញាតិវង្សរបស់ស្ដេចអើយ! ដ្បិតការជំនុំជម្រះនឹងមកទាស់ និងអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាដាក់អន្ទាក់នៅមីសប៉ា អ្នករាល់គ្នាដាក់សំណាញ់នៅលើតាបោរ²អ្នកបះបោរឈរជ្រៅក្នុងការសម្លាប់ ប៉ុន្តែយើងនឹងដាក់ទោសពួកគេទាំងអស់។

³យើងស្គាល់អេប្រាអ៊ីម ហើយយើងអុីស្រា‌អែលលាក់បាំងពីយើងបានទេ។ អេប្រាអ៊ីមអើយ អ្នកបានដូចពេស្យា‌ចារ អុីស្រា‌អែលគឺស្មោកគ្រោក។⁴អំពើដែលពួកគេប្រព្រឹត្ត មិនអាចឲ្យពួកគេត្រឡប់មករកព្រះជាម្ចាស់បានទេ ដ្បិតគំនិតនៃការកំផឹតគឺនៅក្នុងពួកគេ ពួកគេពុំស្គាល់ព្រះ‌អម្ចាស់ដែរ។

⁵អំនួតរបស់អុីស្រា‌អែលទីបន្ទាល់ទាស់និងខ្លួនគេ ដូច្នេះអុីស្រា‌អែល និងអេប្រាអ៊ីម នឹងជំពប់ដួល ដោយកំហុសរបស់ខ្លួន ហើយយូដាក៏ជំពប់ដួលជាមួយពួកគេដែរ។⁶ពួកគេនាំគ្នាស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយយកចៀម និងគោទៅជាមួយ តែពួកគេរកព្រះអង្គមិនឃើញទេ ដ្បិតព្រះអង្គបានដក់ចាកចេញពីពួកគេ។⁷ពួកគេមិនស្មោះត្រង់ដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយបង្កើតកូនដែលគ្មានខាន់‌ស្លា។ ឥឡូវនេះ បុណ្យចូលខែថ្មីនឹងលេបត្របាក់ពួកគេ ជាមួយស្រែចម្ការរបស់ពួកគេដែរ។

⁸ចូរផ្លុំស្នែងប្រកាសសឹកនៅគីបៀរ ចូរផ្លុំត្រែប្រកាសភាពអាសន្ននៅរ៉ាម៉ា។ ចូរឲ្យសម្រែកចម្បាំងឮនៅបេតអាវេន «យើងនឹងតាមពីក្រោយអ្នកបេន‌យ៉ាមីន!»⁹អេប្រាអ៊ីមនឹងទៅជាខូចបង់នៅថ្ងៃនៃចេសក្តីជំនុំជម្រះ។ នៅក្នុងចំណោម កុល‌សម្ព័ន្ធទាំងឡាយ នៃអុីស្រា‌អែលយើងបានប្រកាសពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងហើយ។

¹⁰ពួកអ្នកដឹកនាំនៃជនជាតិយូដា ដូចអ្នកដែលដកបង្គោលរបងថ្ម។ យើងនឹងជះកំហឹងរបស់យើងលើពួកគេដូចជាទឹក។¹¹អេប្រាអ៊ីមនឹងត្រូវកំទេច គេត្រូវរងការកំទេចក្នុងការជំនុំជម្រះ ដោយព្រោះពួកគេពេញចិត្តដើរតាមព្រះក្លែងក្លាយ។

¹²ដូច្នះយើងដូចជាអង្គែដល់ពួកអេប្រាអ៊ីម ហើយដូចដំបៅដល់ពួកយូដា។¹³ពេលអេប្រាអ៊ីមឃើញជំងឺរបស់ខ្លួន យូដាក៏ឃើញដំបៅរបស់ខ្លួនដែរ រួចហើយអេប្រាអ៊ីមទៅពឹងអាស្ស៊ីរី ហើយយូដាចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅគាល់ស្តេចអធិរាជ។ ប៉ុន្តែ ស្ដេចនោះពុំអាចកែរោគអ្នករាល់គ្នា ឬព្យាបាលដំបៅអ្នករាល់គ្នា ឲ្យជាសះបានឡើយ។

¹⁴ដូច្នោះយើងដូចសិង្ហដល់អេប្រាអ៊ីម និងដូចសិង្ហស្ទាវដល់កូនចៅយូដា។ យើងទោះបើយើងនឹងហែកពួកគេ នោះយើងនឹងយកពួកគេចេញទៅ គ្មាននរណាអាចជួយពួកគេបានឡើយ។¹⁵ហើយត្រឡប់មកដំណាក់របស់យើងវិញ រហូតដល់ពួកគេទទួលស្គាល់ទោសកំហុសរបស់គេ ហើយស្វែងរកមុខយើង រហូតដល់គេមានភាពស្មោះត្រង់ ស្វែងរកយើងក្នុងទុក្ខព្រួយរបស់គេ»។

6

¹«មក! សូមយើងវិលទៅរកព្រះ‌អម្ចាស់វិញ។ ដ្បិតព្រះអង្គបានធ្វើហែកយើងជាចំណែក តែព្រះអង្គក៏នឹងប្រោសពួកយើងឲ្យជាវិញ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យយើងរបួស តែព្រះអង្គក៏នឹងរុំរបួសឲ្យពួកយើងដែរ។²ពីរថ្ងៃក្រោយមក ព្រះអង្គនឹងកែតម្រូវយើង នៅថ្ងៃទីបី ព្រះអង្គនឹងលើកពួកយើងឡើង ហើយពួកយើងនឹងរស់នៅចំពោះព្រះអង្គ។³សូមឲ្យយើងស្គាល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ឲ្យយើង ឈានទៅស្គាល់ព្រះអម្ចាស់។ ការយាងរបស់ព្រះអង្គពិតដូចជាព្រឹកព្រលឹម។ ព្រះអង្គនឹងយាងមករកពួកយើងទឹកចាក់ស្រោច ដូចជាភ្លៀងធ្លាក់ស្រោចស្រពផែនដីតាមរដូវកាល»។

⁴អេប្រាអ៊ីមអើយ! តើឲ្យយើងធ្វើអ្វីដល់អ្នកទៅ? យូដាអើយ! តើឲ្យយើងធ្វើអ្វីដល់អ្នកបាន? ភាពស្មោះត្រង់របស់អ្នកមកលើយើង ប្រៀបដូចជាពពកនៅពេលព្រលឹម និងទឹកសន្សើម ដែលបាត់ទៅវិញយ៉ាងឆាប់ដែរ។⁵ដច្នោះ យើងកាត់ពួកគេជាចំណែកដោយពួកព្យាការី យើងបានសម្លាប់ពួកគេ ដោយពាក្យដែលចេញពីម៉ាត់យើង។ ច្បាប់របស់អ្នកគឺដូចជាពន្លឺដែលចាំងចេញក្រៅ។

⁶ដ្បិតយើងចង់បានភាពស្មោះត្រង់ គឺមិនមែនយញ្ញ‌បូជាទេ ហើយការទទួលស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ជាជាងយកតង្វាយដុត។⁷ដូចអដាំ ដែលបានបំផ្លាញសម្ពន្ធ‌មេត្រី ពួកគេមិនបានស្មោះត្រង់និងយើង។

⁸កាឡាដគឺជាទីក្រុងនៃពួកអ្នកដែលធ្វើអាក្រក់ ជាមួយស្នាមជើងនៃឈាម។⁹ដូចពួកចោរប្លន់ដែលចាំមនុស្សម្នាក់ ដូច្នោះពួកបូជាចារ្យរួមគ្នា ដើម្បីប្រព្រឹត្តការសម្លាប់នៅតាមផ្លូវទៅសុីគែល ពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើដ៏អាម៉ាស់បំផុត។

¹⁰ក្នុងចំណោមប្រជា‌ជនអុីស្រា‌អែល យើងបានឃើញការដែលគួរឱ្យរន្ធត់ គឺអំពើពេស្យា‌ចាររបស់អេប្រាអ៊ីមនៅទីនោះ ហើយអុីស្រា‌អែលទៅជាមិនស្អាត់។¹¹យូដាអើយ អ្នកក៏ដូច្នោះដែរ យើងបានកំណាត់ពេលច្រូតកាត់រួហើយ ពេលយើងនឹងសាងសង់ជោគវាសនានៃប្រជារាស្រ្តយើងឡើងវិញ។

7

¹នៅពេលយើងចង់ប្រោសអុីស្រា‌អែល អំពើបាបរបស់អេប្រាអ៊ីមបានលាតត្រដាង ដូចជាអំពើទុច្ចរិតរបស់សាម៉ារី ដ្បិតពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបោកប្រាស់ មានចោរចូលមកក្នុង ហើយនឹងក្រុមចោរមួយហ្វូងធ្វើសកម្មភាពនៅលើផ្លូវ។²ពួកគេមិនដឹងនៅក្នុងចិត្តគេថា យើងនឹកចាំពីអំពើអាក្រក់ ដែលពួកគេប្រព្រឹត្ត។ ពេលនេះ ការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេ បានឡោម‌ព័ទ្ធពួកគេ ហើយពួកគេនៅចំពោះមុខយើង។

³ជាមួយការអាក្រក់របស់គេ ពួកគេធ្វើឲ្យស្ដេចរីករាយ ហើយតាមរយះកុហករបស់គេដល់ពួកមន្ត្រី។⁴ពួកគេទាំងអស់ជាមនុស្សកំផឹត ដូចជាឡកម្តៅមួយដោយអ្នកដុតនំ ឈប់ដាក់ភ្លើងចាប់ពីពេលច្របាចម្សៅរហូតដល់វាឡើងដំបែ។⁵នៅថ្ងៃនៃស្ដេចរបស់យើង ពួកមន្ត្រីធ្វើឲ្យខ្លួនគេឈឺជាមួយផឹកស្រាខ្លាំង។ គេបានឈោងដៃរបស់គេ ទៅជាមួយមនុស្សដែលឡក‌ឡឺយ។

⁶ដ្បិតនៅក្នុងចិត្តដូចជាឡភ្លើង ពួកគេបង្កើតផែនការបោកប្រាស់។ កំហឹងរបស់គេក្តៅខ្លាំងពេញពេលយប់ នៅព្រលឹមឡើង វាឆេះឡើងខ្ពស់ដូចជាអណ្ដាតភ្លើង។⁷ពួកគេទាំងអស់គ្នាក្ដៅដូចជាឡភ្លើង ហើយពួកគេលេបត្របាក់ អ្នកដែលគ្រប់គ្រងលើពួកគេ។ ស្ដេចរបស់គេទាំងអស់បានធ្លាក់ចុះ ហើយគ្មាននរណាស្រែករកយើងទេ។

⁸អេប្រាអ៊ីមលាយបញ្ចូលគ្នាខ្លួនលោក ក្នុងចំណោមមនុស្ស។ អេប្រាអ៊ីមដូចជានំសំប៉ែតដែលគេមិនបានប្រែ។⁹ជនបរទេសលេបត្របាក់កម្លាំងខ្លួនគេ ប៉ុន្តែគេនៅតែមិនដឹងខ្លួនទេ។ សក់ស្កូវបានរោយលើគាត់ហើយ តែគាត់អស់ដឹងពីវាទេ។

¹⁰អំនួតរបស់អុីស្រា‌អែល ជាសាក្សីទាស់នឹងគេ ទោះជាយ៉ាងក៏ដោយ ពួកគេមិនបានត្រឡប់មករកព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ គ្មានពួកគេណាទៅស្វែងរកគេ ក្នុងរណ្តៅអស់ទាំងនេះ។¹¹អេប្រាអ៊ីមដូចជាសត្វព្រាប វាចេះនិយាយតែគ្មានប្រាជ្ញា ពួកវាស្រែកហៅទៅរកអេស៊ីប រួចហើយហើរទៅអាស្ស៊ីរីវិញ។

¹²ពេលពួកគេហើរទៅទីនោះ យើងនឹងលាតសំណាញ់យើងទៅលើពួកគេ យើងនឹងទំលាក់គេចុះដូចសត្វស្លាបនៅលើមេឃ។ យើងនឹងដាក់ទោសពួកគេ នៅក្នុងហ្វូងរបស់គេទាំងអស់គ្នា។¹³វេទនាដល់ពួកគេហើយ! ដ្បិតពួកគេបានវង្វេងចេញពីយើង។ អន្តរាយកំពុងមកដល់ពួកគេ! ពួកគេបានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងយើង! យើងអាចសង្គ្រោះពួកគេ តែពួកគេបាននិយាយកុហក ទាស់នឹងយើង។

¹⁴ពួកគេមិនបានស្រែករកយើងដោយអស់ពីចិត្តទេ តែពួកគេទុក្ខសោកនៅលើគ្រែរបស់គេ។ ពួកគេបានជួបជុំគ្នាសម្រាប់ស្រូវ និងស្រាទំពាំង‌បាយជូរ ហើយពួកគេបែរចេញពីយើង។¹⁵ទោះបីជាយើងបានបណ្ដុះបណ្ដាល និងចម្រើនកម្លាំងដៃរគេ ពួកគេក្នុងពេលនេះ មានគម្រោងអាក្រក់ប្រឆាំងនឹងយើង។

¹⁶ពួកគេវិលមកវិញ តែមិនមែនមករកយើងទេ ជាទីខ្ពស់បំផុត។ ពួកគេដូចជាគ្រប់ព្រួញដែលវៀច។ ពួកមេដឹកនាំរបស់គេនឹងដួលស្លាប់ដោយមុខដាវ ដោយព្រោះពាក្យសម្ដីព្រហើនក្នុងអណ្តាតរបស់ខ្លួន។ ការទាំងនេះនឹងក្លាយជាការចំអករបស់គេ នៅក្នុងទឹកដីរបស់អេសុីប។

8

¹«ចូរដាក់ត្រែនៅលើបបូរមាត់អ្នក! ដូចសត្វឥន្ទ្រី ដែលនឹងមកលើដំណាក់នៃជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយព្រោះប្រជា‌ជនបានធ្វើឲ្យខូចសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់យើង ហើយបះបោរទាស់នឹងច្បាប់យើង។²ពួកគេស្រែករកយើងថា ព្រះជាម្ចាស់នៃទូលបង្គំអើយ យើងនៅក្នុងអុីស្រា‌អែល ស្គាល់ព្រះអង្គ។³ប៉ុន្តែអុីស្រា‌អែលបានបដិសេធការល្អ ហើយសត្រូវដេញតាមពួកគេ។

⁴ពួកគេតាំងស្ដេចឡើង តែមិនបានខ្វល់ពីយើង។ ពួកគេតាំងមេដឹកនាំ តែអត់មានប្រាជ្ញាពីយើង។ ពួកគេយកប្រាក់ហើយមាសធ្វើជារូបព្រះក្លែង‌ក្លាយសម្រាប់ខ្លួន ប៉ុន្តែវាបានតែរូបព្រះ ដូច្នោះពួកគេនឹងកាត់ចេញ»។⁵«ព្រះ‌គោរបស់អ្នកត្រូវបានបដិសេធ សាម៉ារីអើយ។ កំហឹងរបស់យើងឆេះឡើង ទាស់និងមនុស្សទាំងនេះ។ តើយូរប៉ុណ្ណាទៀតទើបពួកគេរស់នៅដោយគ្មានទោស?

⁶ដ្បិត រូបព្រះនេះចេញមកពីអុីស្រា‌អែល មានជាងឆ្លាក់វា គឺវាមិនមែនជាព្រះទេ! រូបគោរបស់សាម៉ារី នឹងត្រូវបាក់បែកខ្ទេច‌ខ្ទីជាចំណែកៗ។⁷ដ្បិត ពួកគេសាបព្រោះខ្យល់ ពួកគេនឹងទទួលផលជាព្យុះ។ ស្រូវស្កកមិនបានលូតក្បាលទេ គ្រាប់វាគ្មានម្សៅទេ។ ប្រសិនបើវាដុះមកចេញពេញលក្ខណះ ជនជាតិផ្សេងនឹងសុីត្របាក់វាអស់។

⁸អុីស្រា‌អែលត្រូវខ្មាំងលេបបាត់ហើយ ឥឡូវនេះពួកគេស្ថិតនៅក្នុងចំណោមជា‌ជាតិផ្សេង ដូចអ្វីដែលគ្មានប្រយោជន៍។⁹ដ្បិតពួកគេបានទៅអាស្ស៊ីរី ដូចជាសត្វលាព្រៃនៅតែម្នាក់ឯង។ អេប្រាអ៊ីមបែរជាជួលមនុស្ស សម្រាប់បំពេញបំណងខ្លួនឯង។¹⁰ទោះបីពួកគេបានជួលមនុស្សគួរឲ្យស្រលាញ់ ពីចំណោមជនជាតិដទៃ យើងនឹងប្រមូលពួកគេ។ ពួកគេនឹងចាប់ផ្តើមលាងសម្អាតចេញ ដោយព្រោះនៃការជិះជាន់ពីស្តេចហើយពួកមន្ត្រីទាំងនោះ។

¹¹ដ្បិតអេប្រាអ៊ីមសង់អសនៈកាន់តែច្រើន សម្រាប់តង្វាយ លោះបាប តែអាសនៈទាំងនោះក្លាយទៅជាកន្លែង សម្រាប់ប្រព្រឹត្តអំពើបាបជំនួសវិញ។¹²ទោះជាយើងសរសេរចុះក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់យើង សម្រាប់ពួកគេពីរពាន់ដង់ ប៉ុន្តែពួកគេបានមើលច្បាប់យើង ហើយថាជាអ្វីដែលចម្លែកដល់ពួកគេវិញ ។

¹³សម្រាប់យញ្ញ‌បូជានៃតង្វាយយើង ព្រោះពួកជាសាច់ហើយក៏បរិភោគវា ប៉ុន្តែយើង ព្រះ‌អម្ចាស់ មិនពេញទទួលតង្វាយរបស់ពួកគេទេ។ ឥឡូវនេះយើងគិតពីអំពើទុច្ចហើយការដាក់ទោសដល់បាបពួកគេ។ ពួកគេនឹងត្រូវត្រឡប់ទៅអេស៊ីបវិញ។¹⁴អុីស្រា‌អែលបានបំភ្លេចយើង អ្នកបង្កើតគេ ហើយបានសង់វិមានជាច្រើន។ យូដាក៏បានសង់ទីក្រុង និងកំពែងរឹង‌មាំកាន់តែច្រើន តែយើងចាត់ភ្លើងទៅលើទីក្រុងទាំងអស់របស់គេ វានឹងបំផាញកំពែងរឹងមាំពួកគេដែរ។

9

¹អុីស្រា‌អែលអើយ កុំត្រេក‌អរឡើយ! ជាអំណរដូចជនជាតិផ្សេង។ ដ្បិតអ្នកមិនបានស្មោះត្រង់ ដោយបោះបង់ចោលព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្លួន។ អ្នកចូលចិត្តឲ្យប្រាក់ដល់ពួកពេស្យាហើយបំពេញតម្រូវការ នៅតាមទីលានបោកស្រូវ។²ប៉ុន្តែនៅទីលានបោកស្រូវហើយនិងកន្លែងជាន់ទំពាំងបាយជូរ នឹងមិនបានឲ្យផលដល់ពួកគេទេ ស្រាទំពាំងបាជូរថ្មីនឹងធ្វើឲ្យគេស្រវឹង។

³ពួកគេនឹងមិនអាចបន្តរស់នៅ ក្នុងទឹកដីព្រះ‌អម្ចាស់ទៀតទេ ផ្តូយទៅវិញ អេប្រាអ៊ីមនឹងត្រឡប់ទៅអេស៊ីបវិញ ហើយថ្ងៃមួយពួកគេនឹងបរិភោគអាហារមិនស្អាត នៅក្នុងស្រុកអាស្ស៊ីរី។⁴ពួកគេចាក់ស្រាថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយពួកគេមិនគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យដល់ព្រះអង្គដែរ។ យញ្ញ‌បូជារបស់ពួកគេនឹងសម្រាប់ពួកគេដូចជាអាហារសម្រាប់អ្នកកាន់ទុក្ខ អស់អ្នកដែលបរិភោគវានឹងស្មោកគ្រោក។ អាហាររបស់គេសម្រាប់គេខ្លួនឯងប៉ុណ្ណុះ វាមិនអាចយកចូលមកក្នុងដំណាក់នៃព្រះ‌អម្ចាស់បានទេ។

⁵តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វីនៅថ្ងៃបុណ្យដែលបានកំណាត់ ហើយនៅថ្ងៃបុណ្យនៃព្រះ‌អម្ចាស់?⁶ដ្បិត មើលចុះ! ប្រសិនបើពួកគេចាកគេចចេញពីការបំផាញ អេស៊ីបនឹងប្រមូលពួកគេ ហើយក្រុងណូបនឹងបញ្ចុះសព្វពួកគេ។ ដ្បិតទ្រព្យ‌សម្បត្តិរបស់ពួកគេធ្វើពីប្រាក់ ហើយអញ្ចាញដែលមុតជាម្ចាស់ពួកវា ហើយបន្លាដុះនៅពេញត្រសាលរបស់ពួកគេ។

⁷ក្នុងថ្ងៃនៃសម្រាប់ជំនុំជម្រះ កំពុងតែមកដល់ហើយ ហើយថ្ងៃនៃសងសឹកកំពុងតែមកដល់ហើយ។ ចូរឲ្យអីុស្រាអែលបានដឹងពីការទាំងនេះ។ ពួកព្យាការីគឺជាមនុស្សឡប់‌ល្ងីល្ងើ ហើយពួកអ្នកលើកទឹកចិត្តគឺឆ្កូត ដោយសារតែអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នក និងអំពើឃោរ‌ឃៅដ៏ច្រើនរបស់អ្នក ហើយកាចសាហាវណាស់។

⁸ពួកព្យាការីគឺចាំយាម‌សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ នៅលើអេប្រាអ៊ីម។ ប៉ុន្តែអន្ទាក់បក្សីគឺនៅលើផ្លូវរបស់គេ ហើយការដ៏សាហាវមករកគេ នៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះរបស់គេ។⁹ពួកគេផុងខ្លួនទៅក្នុងអំពើពុករលួយខ្លួនគេ ដូចគ្រានៅគីបៀរដែរ។ ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹកនឹកចាំពីអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ ហើយព្រះអង្គនឹងដាក់ទោស តាមអំពើបាបពួកគេ។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ពេលយើងបានឃើញអ៊ីស្រា‌អែល ដូចជាផ្លែទំពាំង‌បាយជូរនៅវាលរហោ‌ស្ថាន។ ដូចជាផ្លែដំបូងរបស់ដើមឧទុម្ពរ ហើយយើងបានឃើញដូចតាអ្នកដែរ។ ប៉ុន្តែពួកគេទៅដល់ បាលពេអ៊រ ហើយនាំគ្នាបំផាញខ្លួន ទៅក្នុងកាអាម៉ាស់នៃព្រះនោះ។ ពួកគេក្លាយទៅជាគួរស្អប់ខ្ពើម ដូចព្រះដែលគេស្រឡាញ់ដែរ។

¹¹សម្រាប់អេប្រាអ៊ីម កិត្តិយសរបស់គេនឹងហើរចេញ ដូចសត្វស្លាប។ គឺគ្មានទារកកើតទៀតទេ ហើយគ្មានទារកនៅក្នុងផ្ទៃ ហើយមានមានគភ៌ដែរ។¹²ពួកគេបានមើលថែក្មេងៗឡើង យើងនឹងយកក្មេងទាំងនោះចេញ ដូច្នោះគ្មានគ្មានណានឹងមានជីវិតបានទេ។ វេទនាដល់ពួកគេ នៅពេលយើងបែរចេញពីពួកគេ!

¹³យើងបានឃើញថាអេប្រាអ៊ីម ក៏ដូចក្រុងទីរ៉ុស បានដាំនៅក្នុងវាលស្មៅ តែអេប្រាអ៊ីមនឹងបញ្ជូនកូនរបស់ខ្លួនទៅដល់អ្នកណាម្នាក់ដើម្បីប្រហារ»។¹⁴ប្រគល់ដល់ពួកគេ ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើអ្វីទៅដែលព្រះអង្គនឹងប្រទានដល់ពួកគេ? ប្រគល់ដល់គេនៅការរលូតកូនពីផ្ទៃ ហើយសុដនដែលគ្មានទឹកដោះ។

¹⁵«ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតទាំងឡាយនៅក្នុងគីល‌កាល់ នេះហើយដែលធ្វើឲ្យយើងស្អប់ពួកគេ។ ដោយពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាប យើងនឹងដេញពួកគេចេញ ពីដំណាក់របស់យើង។ យើងនឹងមិនស្រឡាញ់ពួកគេទៀតទេ ហើយអ្នកដឹកនាំទាំងឡាយបះ‌បោរ។

¹⁶អេប្រាអ៊ីមគឺជាជំងឺ ហើយឫសរបស់ពួកគេស្ងួតអស់ ពួកគេមិនអាចបង្កើតផលបានទេ។ ប្រសិនបើពួកគេបង្កើតកូន យើងនឹងធ្វើឲ្យកូនដ៏ជាទីស្រឡាញ់ របស់ពួកគេបាត់បង់ជីវិត»។¹⁷ព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំនឹងបដិសេធពួកគេ ព្រោះពួកគេមិនបានស្ដាប់ព្រះអង្គទេ។ ពួកគេនឹងវង្វេង នៅក្នុងចំណោមប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ។

10

¹អុីស្រា‌អែល គឺដូចជាទំពាំង‌បាយជូរប្រណីត ដែលបង្កើត ផលផ្លៃ។ ហើយផ្លែកាន់តែចម្រើនឡើង ត្រូវតែសង់រោងឲ្យបានច្រើន។ ដីដែលបង្កើតកាន់ផលបានច្រើន គេត្រូវសង់សសរថ្មកាន់ តែធំដែរ។²ចិត្តរបស់គេពេញដោយការបោកប្រាស់ ពេលនេះពួកគេត្រូវទទួលផលនៃទោស។ ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងផ្ដួលរំលំអាសនៈទាំងឡាយរបស់ ព្រះអង្គនឹងកម្ទេចសសររបស់ពួកគេដែរ។

³ដ្បិតពួកគេនឹងនិយាយគ្នាថា «យើងគ្មានស្ដេចទេ ព្រោះយើងមិនបានកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយស្ដេច តើស្ដេចអាចធ្វើអ្វីបានសម្រាប់យើង?»⁴ពួកគេពោលពាក្យគ្មានបានការ ហើយធ្វើសម្ពន្ឋមេត្រីក្នុងការស្បថមិនពិត។ ដូច្នោះយុត្តិធម៌ប្រៀបបាននឹង តិណ‌ជាតិពុល ដុះនៅតាមចម្ការដែលគេភ្ជួររាស់។

⁵ប្រជាជនសាម៉ារីនឹងភ័យខ្លាច ព្រោះតែរូបគោញី របស់បេតអាវេន។ ប្រជា‌ជនគេនិងធ្វើពិធីកាន់ទុក្ខឲ្យពួកគេ ដូចជាបូជាចារ្យបានធ្វើដល់ព្រះក្លែងក្លាយដែលបានរីករាយលើពួកគេ ហើយការលូចប្លន់របស់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនមាននៅទីនោះទៀតទេ។⁶ពួកគេនឹងយកនឹងនាំទៅអាស្ស៊ីរី សម្រាប់ថ្វាយព្រះចៅអធិរាជ។ អេប្រាអ៊ីមនឹងត្រូវអាម៉ាស់ ហើយអុីស្រា‌អែលនឹងត្រូវខ្មាស់ដោយព្រះក្លែងក្លាយ។

⁷ស្តេចនៃសាម៉ារីនឹងត្រូវបំផាញ ដូចជាបន្ទះឈើ អណ្ដែត‌នៅលើផ្ទៃទឹក។⁸ទីខ្ពស់សក្ការៈនៃសេចក្តីអាក្រក់ទាំងឡាយនឹងត្រូវបំផ្លាញ។ នេះគឺជាបាបរបស់អុីស្រា‌អែល! បន្លា និងអញ្ចាញ នឹងដុះឡើងលើអាសនៈរបស់គេ។ ពេលនោះ គេនឹងនិយាយទៅកាន់ភ្នំធំៗថា៖ «ចូរជួយលាក់យើងផង!» ហើយមនុស្សនឹងនិយាយទៅកាន់ភ្នំថា «គ្រប់បាំងយើង!» ហើយជ្រលោងភ្នំ «ធ្លាក់លើយើងមក!»

⁹«អុីស្រា‌អែល អ្នកបានធ្វើបាបចាប់តាំងពីពេលនៅគីបៀរ នៅទីនោះអ្នកបានបន្សល់ទុក។ ប្រព្រឹត្តអំពើបាប ឥតរាង‌ចាលឡើយ។ តើមិនគួរឲ្យសង្គ្រាមកើតឡើងនៅក្នុងគីបៀរទេ?

¹⁰នៅពេលយើងសម្រេចចិត្ត យើងនឹងបង្រៀនដល់ពួកគេ។ ជនជាតិទាំងឡាយនឹងលើកគ្នាមកទាស់និងពួកគេ ហើយដាក់ចំណងពួកគេ សម្រាប់ការទុច្ចរិតផ្ទួនគ្នាដែលគេប្រព្រឹត្ត។¹¹អេប្រាអ៊ីមប្រៀបបានបង្ហាត់គោញី ឲ្យចូលចិត្តបញ្ជាន់ស្រូវ ដូច្នោះយើងនឹងដាក់នឹមលើករបស់គោញី។ យើងនឹងដាក់ទឹមលើអេប្រាអ៊ីម ជនជាតិយូដានឹងភ្ជួរ ហើយយ៉ាកុបនឹងរាស់ដោយខ្លួនឯង។

¹²ចូរសាបព្រោះសេចក្ដីសុចរិត សម្រាប់ខ្លួនអ្នក ហើយច្រូតកាត់ផលនៃសម្ពន្ឋមេត្រីស្មោះត្រង់។ ចូរបំបែកដីដែលមិនទាន់បានភ្ជួរ ដ្បិតវាជាពេលត្រូវស្វែងរកព្រះ‌អម្ចាស់ រហូតដល់ព្រះអង្គយាងមក ហើយចាក់ភ្លៀងនៃសេចក្ដីសុចរិតលើអ្នក។¹³អ្នកបានភ្ជួររាស់អំពើអាក្រក់ ហើយអ្នកនឹងច្រូតកាត់អំពើទុច្ចរិត។ អ្នករាល់គ្នាបានបរិភោគផ្លែនៃបោកប្រាស់ ដោយព្រោះអ្នកទុកចិត្តក្នុងផែនការរបស់អ្នក ហើយនឹងព្រះទាំងឡាយរបស់អ្នក។

¹⁴ដូច្នេះ ការវឹកវរនៃសង្រ្គាមនឹងងើបឡើង ក្នុងចំណោមប្រជាជនអ្នក កំពែងទីក្រុងដ៏រឹង‌មាំរបស់អ្នកនឹងត្រូវបំផ្លាញ។ វាគឺជាសាល‌ម៉ានបានបំផ្លាញ ក្រុងបេតអើបេល នៅថ្ងៃធ្វើចម្បាំង ពេលម្ដាយបានកម្ទេចជាចំណែកតូចៗ ជាមួយកូនរបស់ខ្លួន។¹⁵ដូច្នោះវានឹងកើតដល់អ្នក បេត‌អែល ពីព្រោះអំពើអាក្រក់របស់អ្នក។ ពេលថ្ងៃរះ ស្តេចនៃះអុីស្រាអែលពិតជាត្រូវកាត់ចោល»។

11

¹«កាលអុីស្រា‌អែលនៅពីក្មេង យើងបានស្រឡាញ់គេ ហើយយើងហៅកូនប្រុសរបស់យើងចេញពីអេស៊ីបមក។²ពួកគេស្រែកហៅយើងយ៉ាងណា ហើយគេក៏ងាកចេញឆ្ងាយពីយើងយ៉ាងនោះដែរ។ គេថ្វាយយញ្ញ‌បូជាដល់ព្រះបាល ហើយដុតគ្រឿងកំញ្ញានថ្វាយព្រះក្លែងក្លាយ។

³ប៉ុន្តែ គឺយើងដែលបានបង្ហាត់អេប្រាអ៊ីមឲ្យចេះដើរ។ គឺយើងដែលបានលើកពួកគេដោយដៃរបស់គេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានដឹងថាយើងយកចិត្តទុកដាក់សម្រាប់ពួកគេទេ។⁴យើងបានដឹកនាំគេដោយរំពាត់ នៃមនុស្សលោក ជាមួយចំណងនៃសេចក្តី ស្រលាញ់។ យើងបានធ្វើដល់គេដូចនរណាម្នាក់បានសម្រាល នឹមផ្គាមរបស់គេ ហើយយើងឱនកាយបញ្ចុកចំណីដល់គេ។

⁵តើពួកគេនឹងមិនវិលទៅស្រុកអេស៊ីបវិញទេ? តើជន‌ជាតិអាស្ស៊ីរីនឹងគ្រប់‌គ្រងលើពួកគេ ពីព្រោះពួកគេមិនព្រមវិលត្រឡប់មករកយើងវិញទេ?⁶គឺដាវនឹងធ្លាក់មកលើទីក្រុងឡាយរបស់ពួកគេ ហើយបំផ្លាញរបាំងនៃខ្លោងទ្វាររបស់គេ វានឹងបំផ្លាញពួកគេដោយសារផែនការរបស់គេខ្លួនឯង។⁷ប្រជា‌ជនរបស់យើងមានបំណង បែរចេញពីយើង។ ទោះបីពួកគេស្រែកដល់ទីខ្ពស់បំផុត គ្មាននរណានឹងជួយពួកគេទេ។

⁸អេប្រាអ៊ីមអើយ តើឲ្យយើងលើកលែងដល់អ្នកដូចម្តេច? អុីស្រា‌អែលអើយ តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងដកដៃចេញពីអ្នក? តើយើងគួរធ្វើអ្វីឲ្យអ្នកដូចក្រុងអាដម៉ា? តើយើងគួរធ្វើអ្វីឲ្យអ្នកដូចក្រុងសេបោ? ចិត្តរបស់យើងាបានប្តូរនៅខាងក្នុងយើង ហើយសេចក្តីមេត្តារបស់យើងបានរំជួលឡើង។⁹យើងមិនអាចប្រតិបត្តិ តាមកំហឹងដ៏ខ្លាំង‌របស់យើងទេ យើងនឹងមិនបំផ្លាញអេប្រាអ៊ីមម្តងទៀតទេ។ ព្រោះយើងជាព្រះ‌ជាម្ចាស់ មិនមែនជាមនុស្សទេ យើងជាព្រះដ៏វិសុទ្ធដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នក ហើយយើងនឹងមិនមក ដោយកំហឹងឡើយ។

¹⁰ពួកគេនឹងដើរតាមព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គនឹងក្រហឹមដូចសត្វសិង្ហ។ ពេលព្រះអង្គបន្លឺព្រះ‌សូរសៀង កូនចៅរបស់ព្រះអង្គនឹងមកដោយញាប់ញ័រ ពីទិសខាងលិច។¹¹ពួកគេញាប់ញ័រដូចជាចាបមកពីអេស៊ីប ហើយដូចព្រាបមកពីអាស្ស៊ីរី។ យើងនឹងឲ្យពួកគេរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

¹²អេប្រាអិមឡោម‌ព័ទ្ធ យើងដោយសេចក្ដីភូត‌ភរ ហើយពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែល ជាមួយសេចក្ដីបោកបញ្ឆោត។ ប៉ុន្តែយូដាគឺនៅតែទៅជាមួយនិងយើង ព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏ស្មោះត្រង់ចំពោះយើង ដល់ព្រះដ៏វិសុទ្ធ»។

12

¹អេប្រាអិមចំអែតខ្លួនដោយខ្យល់ ហើយចេះតែដេញតាមខ្យល់ពីទិសខាងកើត។ គេបន្តចម្រើនសេចក្ដីភូត‌ភរ និងអំពើឃោរឃៅ។ ពួកគេតាំងសម្ពន្ឋមេត្រីជាមួយអាស‌ស៊ើរ ហើយនាំយកប្រេងអូលីវទៅអេស៊ីប។²ព្រះ‌អម្ចាស់មានបណ្តឹងទាស់និងយូដា ហើយនឹងដាក់ទោសយ៉ាកុបតាម សម្រាប់អ្វីដែលគាត់បានធ្វើ ព្រះអង្កនឹងសងគេសម្រាប់អ្វីដែលគេបានប្រព្រឹត្ត។

³ពេលនៅក្នុងផ្ទៃនៅឡើយ យ៉ាកុបបានចាប់កែងជើងរបស់បង ហើយមានវ័យពេញកម្លាំង យ៉ាកុបបានបោកចំបាប់ជាមួយព្រះជាម្ចាស់។⁴លោកបានបោកចំបាប់ជាមួយទេវតា ហើយក៏បានឈ្នះ។ លោកបានយំ ហើយអង្វរសុំការប្រណីសន្ដោស។ លោកបានជួបព្រះ‌ជាម្ចាស់នៅបេតអែល នៅទីនោះ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលជាមួយលោក។

⁵នេះគឺព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃពីភពទាំងមូល «ព្រះអម្ចាស់» គឺជានាមដើម្បីសម្រាប់ហៅ។⁶ដូច្នេះ ចូរវិលមករកព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។ ចូររក្សាកិច្ចព្រមព្រៀង ស្មោះត្រង់ ហើយយុត្តិ‌ធម៌ ហើយរង់ចាំចំពោះសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក។

⁷ពួកឈ្មួញដែលប្រើជញ្ជីងមិនត្រឹម‌ត្រូវ នៅក្នុងដៃគេ ហើយពួកគេចូលចិត្តបន្លំ។⁸អេប្រាអិមបាននិយាយថា «ខ្ញុំពិតជាអ្នកមានទ្រព្យ ខ្ញុំរកបានទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំ។ ក្នុងការងារទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំ គ្មានអ្នកណាឃើញអំពើទុច្ចរិតនៅក្នុងខ្ញុំទេ ឬអ្វីដែលជាអំពើបាប»។

⁹«យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នកតាំងពីនៅអេស៊ីប។ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកបាននៅក្នុងក្រសាលម្តងទៀត ដូចនៅថ្ងៃបុណ្យដែលបានកំណត់។¹⁰យើងបាននិយាយទៅកាន់ពួកព្យាការី គឺយើងនេះហើយដែលសម្ដែង ឲ្យឃើញនិមិត្តកាន់តែច្រើនសម្រាប់អ្នក។ តាមរយៈដៃពួកព្យាការីដែរ យើងនឹងឲ្យជាពាក្យប្រៀបធៀប»។

¹¹បើសិនមានអំពើទុច្ចរិតនៅក្នុងកាឡាត ពិតណាស់មនុស្សនឹងទៅជាគ្មានប្រយោជន៍។ ក្នុងគីល‌កាល គេថ្វាយគោជាយញ្ញ‌បូជា អាសនារបស់គេប្រៀបដូចជាគំនរដុំថ្ម នៅតាមគន្លងដែលគេភ្ជួរក្នុងចម្ការ។¹²យ៉ាកុបបានគេចទៅដល់អើរ៉ាម អុីស្រា‌អែលបានធ្វើការបម្រើ ដើម្បីបានប្រពន្ធ ហើយរក្សាហ្វូងចៀមដើម្បីឲ្យបានប្រពន្ធ។

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់បាននាំអីុស្រា‌អែល ឡើងចេញពីស្រុកអេស៊ីប ដោយ‌សារព្យាការី ព្រះ‌អង្គបានការពារពួកគេ។¹⁴អេប្រាអិមបានធ្វើឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់ខ្ញាល់។ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់របស់គេនឹងធ្វើឲ្យឈាមរបស់គេ នៅជាប់លើខ្លួនគេ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងបង្វែសេចក្ដីអាម៉ាស់ របស់គេទៅលើគេវិញ។

13

¹«កាលអេប្រាអិមនិយាយ មនុស្សរន្ធត់ញាប់‌ញ័រ។ គេបានតម្តើងក្នុងពួកអុីស្រា‌អែល ប៉ុន្តែគេមានទោសពីដំណើរព្រះបាល ហើយក៏ស្លាប់ទៅ។²ឡូវនេះ ពួកគេនៅតែប្រព្រឹត្តអំពើបាប ថែមហើយថែមទៀត។ ពួកគេបានបន្សុទ្ធដែកស្វែងរកប្រាក់របស់គេ ធ្វើជារូបព្រះដែលមានជំនាញធ្វើការបានសម្រេច រូបព្រះទាំងនោះជាស្នាដៃរបស់ពួកជាង។ មនុស្សនិយាយពីរូបទាំងនោះថា មនុស្សដែលថ្វាយយញ្ញ‌បូជា ចូរថើបរូបគោនេះ។

³ដូច្នោះ ពួកគេនឹងបានដូចជាអ័ព្ទនៅពេលព្រលឹម ហើយដូចជាទឹកសន្សើមដែលសូន្យបាត់យ៉ាងឆាប់ ដូចជាអង្កាមដែលខ្យល់កួចផាត់ចេញពីលានស្រូវ ហើយដូចជាផ្សែងដែលហុយចេញពីជើងក្រាន។

⁴ប៉ុន្ដែ យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នកតាំងពីអេស៊ីប។ អ្នកមិនស្គាល់ព្រះណាក្រៅពីយើងឡើយ ហើយក្រៅពីយើង ក៏គ្មានព្រះ‌សង្គ្រោះណាដែរ។⁵យើងបានស្គាល់អ្នកនៅក្នុងទីរហោ‌ស្ថាន ក្នុងនៅលើទឹកដីហួត‌ហែង។⁶ពេលអ្នកមកដល់កន្លែងវាលស្មៅ អ្នកក៏បានបរិភោគឆ្អែត ហើយកាលគេបានស្កប់ស្កល់ហើយ ចិត្តរបស់អ្នកលើកឡើង។ ដ្បិតមូលហេតុនេះហើយដេលអ្នកបំភ្លេចយើង។

⁷ដូច្នេះ យើងនឹងត្រឡប់ដូចជាសិង្ហដល់គេ ដូចជាខ្លារខិន យើងចាំមើលនៅតាមផ្លូវ។⁸យើងនឹងសង្រ្គបលើពួកគេ ដូចខ្លាឃ្មុំដែលលូចកូនរបស់វា។ យើងនឹងហែកបេះដូងរបស់គេ ហើយនៅទីនោះ យើងនឹងត្របាក់ស៊ីគេដូចសិង្ហ គឺនឹងហែកគេ ដូចសត្វព្រៃហែកទៅជាចំណែកៗ។

⁹អុីស្រា‌អែលអើយ យើងនឹងបំផ្លាញអ្នក តើអ្នកណាអាចជួយអ្នកបាន?¹⁰តើស្តេចរបស់អ្នកនៅទីណា ដែលស្តេចអ្នកនឹងជួយសង្គ្រោះអ្នកនិងក្រុងទាំងឡាយ? តើពួកមេដឹកនាំរបស់អ្នក តើអំពីអ្នកណាដែលអ្នកបាននិយាយមកយើង ចូរឲ្យយើងមានស្តេចហើយពួកមេដឹកនាំមក?¹¹យើងបានឲ្យអ្នកមានស្តេច ទាំងកំហឹងរបស់យើង ហើយយើងបានដកស្តេចចេញ ក្នុងការក្រោធរបស់យើង។

¹²អំពើទុច្ចរិតរបស់អេប្រាអិមបានរក្សាទុកហើយ កំហុសរបស់គេក៏បានសន្សំទុកដែរ។¹³ការឈឺចាប់ដូចស្រ្ដីសម្រាលកូន បានមកដល់លើគេហើយ តែគេជាកូនដែលគ្មានប្រាជ្ញា ដ្បិតដល់ពេលកំណត់វាបានកើតមក ហើយវាមិនព្រមចេញមកពីផ្ទៃម្ដាយមកទេ។

¹⁴តើយើងត្រូវសង្គ្រោះគេចេញពីស្ថានឃុំព្រលឹងទេ? តើយើងត្រូវសង្គ្រោះគេឲ្យរួចពីសេចក្ដីស្លាប់? តើសេចក្តីស្លាប់និងគ្រោះកាចអ្នកនៅឯណា? តើស្ថានឃុំព្រលឹងមនិងការហិនវិនាសរបស់អ្នកនៅទីណា? សេចក្ដីអាណិតមេត្តាបានបាំងពីភ្នែករបស់យើងហើយ»។

¹⁵ទោះបើអេប្រាអិមបានចម្រើន នៅក្នុងចំណោមពួកបង‌ប្អូនរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ហើយខ្យល់ពីទិសខាងកើតនឹងមក ខ្យល់នៃព្រះ‌អម្ចាស់នឹងបក់មកពីមុខទីរហោ‌ស្ថាន។ អេប្រាអិមក្បាលទឹកនឹងរីងស្ងួត ហើយអណ្តូងទឹករបស់គេគ្មានទឹកដែរ។ សត្រូវរបស់គេនឹងប្លន់យកពីឃ្លាំងរបស់គេ និងគ្រប់របស់ទ្រព្យដ៏មានតម្លៃ។

¹⁶សាម៉ារីនឹងត្រូវមានទោស ដោយព្រោះគេបានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងព្រះរបស់ខ្លួន។ ពួកគេនឹងដួលស្លាប់ដោយដាវ កូនក្មេងតូចៗរបស់គេ នឹងត្រូវបោកខ្ទេចជាចំណែក ហើយស្ដ្រីដែលមានទម្ងន់នឹងត្រូវវះពោះ។

14

¹អុីស្រា‌អែលអើយ ចូរវិលមករកព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលជាព្រះរបស់អ្នក ដ្បិតអ្នកបានធ្លាក់ចុះ ដោយអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នក។²ចូរទទួលយកព្រះបន្ទូល ហើយវិលមករកព្រះ‌អម្ចាស់វិញ។ ទូលព្រះ‌អង្គថា «សូមដកអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងចេញ ហើយទទួលអ្វីដែលល្អ ដូច្នោះយើងខ្ញុំបានថ្វាយផល នៃបបូរមាត់របស់យើងខ្ញុំ។

³អាស‌្សីុរីមិនអាចសង្គ្រោះយើងឡើយ ពួកយើងក៏មិនជិះសេះទៅធ្វើសង្គ្រាមដែរ។ យើងក៏លែងនិយាយពីការងារនៃដៃរបស់ពួកយើងថា «អ្នកជាព្រះរបស់យើង» ទៀតដែរ ដ្បិតនៅក្នុងព្រះអង្គមនុស្សកំព្រារកឃើញសេចក្ដីមេត្តា‌»។

⁴«យើងនឹងព្យាបាលផ្លូវបះបោរពួកគេឲ្យជា យើងនឹងស្រឡាញ់គេដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត ដ្បិតកំហឹងរបស់យើង បានបែរចេញពីគេហើយ។⁵យើងនឹងបានដូចទឹកសន្សើមដល់អុីស្រា‌អែល គេនឹងចេញផ្កាដូចផ្កាលីលី ហើយចាក់ឫសដូចដើមឈើនៅព្រៃល្បាណូន។⁶មែករបស់វានឹងលូតចេញភាពលម្អរបស់វា នឹងបានដូចដើមអូលីវ ហើយមានក្លិនដូចក្លិននៅព្រៃល្បាណូន។

⁷មនុស្សដែលជ្រកក្រោមម្លប់របស់វា នឹងត្រឡប់មកវិញ ពួក គេនឹងលាស់ឡើងដូចស្រូវចេញផ្កា ដូចដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ។ កិក្តិយសនាមរបស់គេ នឹងដូចជាស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ មកពីល្បាណូន។⁸អេប្រាអិមអើយ តើយើងនឹងធ្វើយ៉ាងណាជាមួយរូបព្រះរបស់អ្នក? យើងគឺជាចម្លើលគេ ហើយថែរក្សាគេ។ យើងប្រៀបដូចជាដើមកកោះស្លឹកខៀវខ្ចី ចេញពីយើងអ្នកអាចបង្កើតផលបាន»។

⁹តើអ្នកណាដែលមានប្រាជ្ញា ដែលនឹងយល់សេចក្ដីទាំងនេះបាន? បើអ្នកណាមានចំណេះដឹងអំពីការនេះ ដូច្នេះគេនឹងយល់បានទេ? ដ្បិតផ្លូវនៃព្រះ‌អម្ចាស់គឺទៀងត្រង់ ហើយអ្នកសុចរិតនឹងដើរក្នុងផ្លូវទាំងនោះ តែមនុស្សបះបោរនឹងភ័យខ្លាចនៅក្នុងពួកគេ។

យ៉ូអែល

1

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌អម្ចាស់ ថ្លែងមកកាន់លោកយ៉ូ‌អែល ជាកូនរបស់លោកពេធូ‌អែល។²ពួកព្រឹទ្ធា‌ចារ្យទាំង‌ឡាយអើយ សូមស្តាប់ការនេះចុះ ពួកអ្នកស្រុកអើយ ចូរផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់។ តើហេតុ‌ការណ៍បែបនេះដែលកើតមាន ក្នុងគ្រារបស់អ្នករាល់គ្នា ឬក្នុងជំនាន់ដូនតាអ្នករាល់គ្នាឬទេ?³សូមប្រាប់ការទាំងនេះដល់កូនរបស់អ្នក និងឲ្យកូនរបស់អ្នក ប្រាប់ដល់ចៅ រួចឲ្យចៅប្រាប់ដល់ជំនាន់ក្រោយៗទៀតផង។

⁴អ្វីៗដែលដង្កូវទុកឲ្យនៅសល់ នោះមានកណ្ដូបស៊ីបង្ហិន អ្វីៗដែលកណ្ដូបទុកឲ្យនៅសល់ នោះមានចង្រិតស៊ីបង្ហិន ហើយអ្វីៗដែលចង្រិតទុកឲ្យនៅសល់ នោះមានក្រាស៊ីបង្ហិន។

⁵ពួកអ្នកប្រមឹកអើយ ចូរភ្ញាក់ឡើង ហើយយំផង ពួកអ្នកដែលធ្លាប់ផឹកស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរទាំងឡាយ ទ្រហោយំចុះ ដោយព្រោះតែស្រាទំពាំងបាយជូរផ្អែម គឺបានកាត់ចេញពីអ្នកទាំងអស់គ្នាហើយ។⁶ត្បិត ជនជាតិមួយនឹងមករស់នៅលើទឹកដីរបស់ខ្ញុំ ពួកគេរឹងមាំហើយចំនួនរាប់មិនអស់។ ធ្មេញរបស់ពួកគេគឺជាធេញនៃសត្វសិង្ហ ក៏មានថ្គាមដូចថ្គាមរបស់សិង្ហញី។⁷វាបានបំផ្លាញដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូររបស់យើង ក៏បានស៊ីកម្ទេចដើមឧទម្ពររបស់យើង វាហែកសម្បកហើយគ្រវែងចោល វាធ្វើឲ្យមែកទាំងអស់ប្រែទៅជាពណ៌ស។

⁸ចូរកាន់ទុក្ខ ដូចស្រីក្រមុំដែលស្លៀក‌ពាក់សំពត់ធ្មៃ យំសោកនឹងគូដណ្ដឹងរបស់នាងស្លាប់។⁹ចំណែកតង្វាយម្សៅ និងតង្វាយច្រួច នោះបានផ្តាច់ចេញពីព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ហើយ។ ពួកសង្ឃដែលបម្រើការ‌ងារថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ នាំគ្នាកាន់ទុក្ខដែរ។¹⁰ស្រែចម្ការត្រូវខូច‌បង់ ហើយស្រុកកំពុងសោយ‌សោក ដ្បិតស្រូវត្រូវបំផ្លាញ។ ស្រាទំពាំង‌បាយជូរថ្មីក៏រីងហួត និងប្រេងក៏ខ្វះទៅដែរ។

¹¹ពួកអ្នកធ្វើស្រែចម្ការអើយ ចូរស្រងាកចិត្តទៅ ពួកអ្នកធ្វើចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរអើយ ចូរទ្រហោយំចុះ ដោយព្រោះស្រូវសាលី និងស្រូវឱក។ ដ្បិតចម្រូតនៅស្រែចម្ការខូចអស់ហើយ។¹²ដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរស្វិតក្រៀម ហើយដើមល្វាស្វិតស្រពោនអស់ហើយ ហើយដើមទទឹម ដើមលម៉ើ និងដើមសារី គឺអស់ទាំងដើមឈើនៅចម្ការ ក៏ស្វិតក្រៀមទៅដែរ។ អំណរក៏ស្ងួតពីមនុស្សលោកដែរ។

¹³ពួកសង្ឃអើយ! ចូរស្លៀកសំពត់ធ្មៃ ហើយពួកអ្នកដែលបម្រើនៅលើអាសនាអើយ ចូរទ្រហោរយំចុះ។ ពួកអ្នកបម្រើព្រះជាម្ចាស់អើយ ចូរនាំគ្នាចូលមក ចូរដេកឃ្លុំខ្លួនដោយសំពត់ធ្មៃពេញមួយយប់ចុះ។ ដ្បិតតង្វាយម្សៅ និងតង្វាយច្រួច ត្រូវដកហូតចេញពីព្រះ‌ដំណាក់ នៃព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ។¹⁴ចូរតមអាហារឲ្យបានបរិសុទ្ធ ចូរប្រកាសឲ្យមានការប្រជុំក្នុងចំណោមអ្នកបរិសុទ្ធ។ ត្រូវប្រមូលពួកចាស់ទុំ និងពួកអ្នកស្រុកទាំងអស់ ឲ្យមកព្រះ‌ដំណាក់នៃព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះអង្គរបស់អ្នក ហើយស្រែកអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អម្ចាស់ផង។

¹⁵វេទនាហើយថ្ងៃនោះ ដ្បិតជាថ្ងៃនៃព្រះ‌អម្វាស់ ជិតមកដល់ហើយ។ ថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ដូចជាការបំផ្លាញ មកពីព្រះអង្គពេញដោយអំណាច។¹⁶តើអាហារមិនបានរលាយបាត់ពីភ្នែករបស់យើង ហើយអំណរនិងការសប្បាយរីក‌រាយ ពីព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងឬទេ?¹⁷គ្រាប់ពូជពង្រោះរលួយអស់នៅក្នុងដី ឃ្លាំងនៅទទេហើយជង្រុកស្រូវក៏រលំអស់ ព្រោះស្រូវស្វិតក្រៀមអស់ហើយ។

¹⁸សត្វទាំងប៉ុន្មានស្រែកយំ ហ្វូងគោស្រឡាំង‌កាំង ដ្បិតគ្មានស្មៅស៊ីសោះ ទាំងហ្វូងចៀមក៏ត្រូវរីងរៃដែរ។¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំទូលអង្វរព្រះ‌អង្គ។ ដ្បិតភ្លើងបានឆេះវាលស្មៅនៅទីរហោ‌ស្ថាន ហើយអណ្ដាតភ្លើងបានឆេះអស់ទាំងដើមឈើនៅវាលដែរ។²⁰សូម្បីតែសត្វនៅដីទាំងប៉ុន្មាន ក៏ដង្ហក់រកព្រះ‌អង្គដែរ ព្រោះប្រភពទឹកទាំងប៉ុន្មានរីងស្ងួតទៅ ហើយភ្លើងក៏បានឆេះវាលស្មៅ នៅទីរហោ‌ស្ថានអស់ដែរ។

2

¹ចូរផ្លុំត្រែនៅក្រុងស៊ីយ៉ូន ហើយចូរធ្វើសូរសញ្ញានៅលើភ្នំបរិសុទ្ធរបស់យើង! ត្រូវឲ្យអ្នកស្រុកទាំងអស់ញាប់ញ័រនឹងភ័យខ្លាចផង ដ្បិតថ្ងៃរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់កំពុងតែមកហើយ ថ្ងៃនោះនៅជិតបង្កើយ។²គឺជាថ្ងៃងងឹត ហើយមេឃស្រទំ ជាថ្ងៃមានពពក ហើយងងឹតយ៉ាងក្រាស់។ មានជនជាតិមួយយ៉ាងធំ ហើយខ្លាំងពូកែចូលមក ដូចពន្លឺថ្ងៃដែលទើបនឹងរះលាតត្រដាងលើភ្នំ តាំងពីដើមមកមិនដែលមានដូច្នេះឡើយ ហើយនៅពេលខាងមុខ គ្រប់ជំនាន់តរៀងទៅក៏មិនមានទៀតដែរ។

³មានភ្លើងឆេះបន្សុសនៅពីមុខវា ហើយខាងក្រោយវាក៏មានអណ្ដាតភ្លើងឆេះដែរ។ នៅពីមុខវា ផែន‌ដីប្រៀបដូចជា សួន‌អេដែន តែខាងក្រោយវា ប្រៀបដូចជា ទីរហោ‌ស្ថានហួតហែង គ្មានរបស់អ្វីគេចផុតពីវាបានឡើយ។

⁴រូបរាងរបស់វាមើលទៅដូចជាសេះ ហើយពួកវាក៏រត់ដូចជាសេះចម្បាំងផងដែរ។⁵ពួកវាកញ្ឆលឮសន្ធឹកដូចរទេះចម្បាំងនៅលើកំពូលភ្នំ គឺដូចសន្ធឹកអណ្ដាតភ្លើងដែលឆេះជញ្ជ្រាំង ហើយដូចជាកង‌ទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ ដែលរួចរាល់ក្នុងការចូលទៅច្បាំង។

⁶មនុស្សមានសេចក្ដីថប់ព្រួយនៅមុខគេ ហើយមុខអ្នកទាំងអស់នោះទៅជាស្លេក‌ស្លាំង។⁷ពួកគេសម្រុកទៅមុខដូចមនុស្សខ្លាំងពូកែ ក៏ឡើងកំផែងដូចមនុស្សថ្នឹកច្បាំង ម្នាក់ៗសម្រុកទៅមុខ ឥតងាកចេញពីផ្លូវរបស់ខ្លួនឡើយ។

⁸ម្យ៉ាងវិញទៀត ពួកគេមិនរុញគ្នាទៅវិញទៅមកទេ គឺម្នាក់ៗដើរតាមជួររៀងខ្លួនជានិច្ច ពួកគេវាយលុកទៅមុខបំបែកអ្នកការពារ ដោយរក្សាជួររបស់គេដ៏ដែរ។⁹ពួកគេគំហុកចូលទៅក្នុងទីក្រុង ក៏រត់នៅលើកំផែង ហើយគេតោងឡើងទៅក្នុងផ្ទះទាំងប៉ុន្មាន ដោយគេចូលតាមបង្អួចដូចជាចោរ។

¹⁰ផែន‌ដីកក្រើកនៅមុខគេ ផ្ទៃមេឃក៏ញ័ររន្ធត់ ព្រះ‌អាទិត្យ និងព្រះ‌ចន្ទប្រែជាងងឹត ហើយផ្កាយទាំងប៉ុន្មានក៏លែងបញ្ចេញពន្លឺ។¹¹ព្រះ‌អម្ចាស់បញ្ចេញព្រះ‌សូរ‌សៀង នៅមុខកងទ័ពរបស់ព្រះ‌អង្គ ដ្បិតជំរំទ័ពរបស់ព្រះ‌អង្គធំណាស់ អស់អ្នកដែលធ្វើតាមបញ្ជារបស់ព្រះ‌អង្គ នោះមានច្រើនឥតគណនា ដ្បិតថ្ងៃរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ជាថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ ហើយគួរស្ញែងខ្លាចណាស់។ តើអ្នកណាអាចរួចជីវិតពីវាបាន?

¹²ព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ ឥឡូវនេះ ចូរនាំគ្នាបែរមករកយើងឲ្យអស់ពីចិត្ត ទាំងតមអត់ទាំងយំសោក ហើយកាន់ទុក្ខផង។¹³មិនគ្រាន់តែហែកអាវខ្លួនទេ គឺត្រូវយំក្នុងចិត្ត ហើយបែរមករកព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកវិញ ដ្បិតព្រះ‌អង្គប្រកបដោយព្រះ‌គុណ និងព្រះ‌ហឫ‌ទ័យមេត្តា‌ករុណា ព្រះ‌អង្គយឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យសប្បុរសជាបរិបូរ ព្រះ‌អង្គមិនសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងការជំនុំជម្រះទេ។

¹⁴តើនរណានឹងដឹង? ប្រហែលជាព្រះ‌អង្គនឹងលើកលែងទោស ហើយចាត់ព្រះទានពរមកដល់អ្នករាល់គ្នា ជំនួសឲ្យបណ្ដាសា។ គឺឲ្យមានតង្វាយម្សៅ និងតង្វាយច្រួច សម្រាប់ថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នក។

¹⁵ចូរផ្លុំត្រែឡើងនៅក្រុងស៊ីយ៉ូន ចូរញែកពេលចេញសម្រាប់តមអត់ ចូរហៅអ្នកបរិសុទ្ធមកប្រជុំគ្នា។¹⁶ចូរប្រមូលប្រជា‌ជន ចូរញែកក្រុមជំនុំចេញជាបរិសុទ្ធ ចូរប្រជុំពួកចាស់ទុំ ចូរប្រមូលកូនក្មេង ព្រមទាំងកូនដែលនៅបៅដោះមកផង។ ត្រូវឲ្យប្តីថ្មោង‌ថ្មីចេញពីបន្ទប់មក ហើយប្រពន្ធថ្មោង‌ថ្មីចេញពីវាំង‌ននមកដែរ។

¹⁷ចូរឲ្យពួកបូជាចារ្យ ជាពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ យំនៅចន្លោះច្រកចូល និងអាសនា។ ត្រូវឲ្យគេពោលថា «ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមមេត្តដល់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គផង សូមកុំឲ្យគេមាក់ងាយមរតករបស់ព្រះ‌អង្គ ឲ្យពួកជនជាតិដទៃបានគ្រប់‌គ្រងលើគេឡើយ។ តើមានទំនងអ្វីឲ្យគេនិយាយគ្នា នៅកណ្ដាលជនជាតិទាំងឡាយថា តើព្រះរបស់គេនៅឯណាវិញ?»

¹⁸ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រ‌ចណ្ឌ ចំពោះទឹកដីរបស់ព្រះ‌អង្គហើយមានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអាណិតអាសូរ ដល់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ។¹⁹ព្រះ‌អម្ចាស់ឆ្លើយតបនឹងប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គថា «មើល៍ យើងនឹងផ្ញើស្រូវ ស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរថ្មី និងប្រេងមកអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នានឹងបានស្កប់ចិត្ត យើងនឹងមិនធ្វើឲ្យអ្នកទៅជាទីត្មះ‌តិះដៀល ក្នុងចំណោមជនជាតិទាំងផ្រេងៗ។

²⁰យើងនឹងដកយកកង‌ទ័ពនៅទិសខាងជើង ចេញឆ្ងាយពីអ្នករាល់គ្នា យើងនឹងបណ្តេញគេទៅទឹកដីមួយដែលហួត‌ហែង ហើយស្ងាត់‌ច្រៀប ក៏បោះទ័ពជួរមុខរបស់គេទៅក្នុងសមុទ្រខាងកើត ហើយទ័ពជួរក្រោយ ទៅក្នុងសមុទ្រខាងលិច។ ក្លិនស្អុយអសោចរបស់គេនឹងសាយឡើង»។ ដ្បិតគេបានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យ។

²¹ទឹកដីអើយ កុំភ័យខ្លាច! ចូរត្រេក‌អរ ហើយសប្បាយរីក‌រាយឡើង ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យ។²²សត្វទាំងឡាយនៅទី‌វាលអើយ កុំភ័យខ្លាច! ដ្បិតវាលស្មៅនៅទីរហោ‌ស្ថានកំពុងលាស់ខៀវខ្ចី ហើយដើមឈើទាំងប៉ុន្មានក៏មានផ្លែ ដើមឧទម្ពរ និងដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ក៏ចេញផ្លែជាបរិបូរដែរ។²³ពួកកូនក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរអរសប្បាយ ចូរត្រេកអរក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ ដ្បិតព្រះ‌អង្គប្រទានភ្លៀងដំបូងមកតាមខ្នាតត្រឹមត្រូវ ព្រះ‌អង្គបង្អុរឲ្យភ្លៀងធ្លាក់ចុះ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា គឺជាភ្លៀងដើមរដូវ និងភ្លៀងចុងរដូវដូចកាលពីមុន។

²⁴ក្នុងទីលានបោកស្រូវ នឹងមានពេញដោយស្រូវសាលី ហើយធុងទាំងប៉ុន្មាននឹងពេញហូរហៀរ ដោយស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងប្រេងផងដែរ។²⁵យើងនឹងសងអ្នករាល់គ្នាវិញ នូវឆ្នាំទាំងប៉ុន្មាន ដែលត្រូវកណ្តូបចង្រិត ដង្កូវនិងក្រាស៊ីបង្ខូច គឺជាកង‌ទ័ពធំរបស់យើង ដែលយើងបានចាត់មក ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

²⁶អ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគជាបរិបូរ ហើយឆ្អែតស្កប់ស្កល់ រួចសរ‌សើរតម្កើងព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលព្រះ‌អង្គបានប្រព្រឹត្តនឹងអ្នកយ៉ាងអស្ចារ្យ។ ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងនឹងមិនត្រូវអាម៉ាស់ទៀតឡើយ។²⁷អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងគង់នៅកណ្ដាលជនជាតិអីុស្រា‌អែល ហើយថា យើងនេះ គឺព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា គ្មានព្រះណាទៀតឡើយ ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងនឹងមិនត្រូវអាម៉ាស់ទៀតដែរ។

²⁸ក្រោយមកទៀត យើងនឹងចាក់បង្ហូរ ព្រះវិញ្ញាណរបស់យើងទៅលើមនុស្សទាំងអស់ កូនប្រុសកូនស្រីរបស់អ្នកនឹងថ្លែងព្រះបន្ទូល ពួកចាស់ៗរបស់អ្នកនឹងយល់‌សប្តិឃើញ ហើយពួកកំលោះៗរបស់អ្នកនឹងឃើញនិមិត្ត។²⁹សូម្បីតែពួកអ្នកបម្រើប្រុសស្រី ក៏យើងនឹងចាក់បង្ហូរព្រះ‌វិញ្ញាណ របស់យើងទៅលើពួកគេដែរ។

³⁰យើងនឹងសម្ដែងការអស្ចារ្យនៅលើមេឃ និងនៅលើផែន‌ដី គឺជាឈាម ភ្លើងនិងកម្សួលផ្សែង។³¹ព្រះ‌អាទិត្យនឹងប្រែទៅជាងងឹត ព្រះ‌ចន្ទនឹងទៅជាឈាម គឺមុនថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ ហើយគួរស្ញែងខ្លាចរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់មកដល់។

³²ការនោះនឹងកើតឡើង អស់អ្នកដែលអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌នាមព្រះ‌អម្ចាស់ នោះនឹងបានសង្គ្រោះ ដ្បិតនៅភ្នំស៊ីយ៉ូន និងនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិម នោះនឹងមានអស់អ្នកដែលរត់គេច ដូចព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលហើយ ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលបានរួចជីវិត គឺជាអស់អ្នកដែលព្រះ‌អម្ចាស់ត្រាស់ហៅ។

3

¹មើល៍! នៅថ្ងៃនោះ និងនៅវេលានោះ កាលយើងបានស្ដារស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដូចដើមឡើងវិញ²នោះយើងនឹងប្រមូលជនជាតិទាំងអស់ ហើយនាំគេចុះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំយេហូ‌សាផាត នៅទីនោះយើងនឹងជំនុំជម្រះទោសពួក‌គេ ដោយព្រោះប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង គឺអុីស្រា‌អែលជាមរតករបស់យើង ដែលគេកម្ចាត់កម្ចាយទៅគ្រប់ទីកន្លែង ហើយគេបានបែងចែកទឹកដីរបស់យើង។³គេយកប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងទៅចាប់ឆ្នោតចែកគ្នា គេដោះដូរក្មេងប្រុសយកស្រីពេស្យា ហើយគេលក់ក្មេងស្រី ដើម្បីទិញស្រាផឹក ហើយក៏ស្រវឹងដោយស្រានោះ។

⁴តើហេតុអ្វីបានជាអ្នកខឹងនឹងយើង ក្រុងទីរ៉ុស ក្រុងស៊ីដូន និងតំបន់នានាទាំងប៉ុន្មាននៅស្រុកភីលី‌ស្ទីនអើយ? តើអ្នករាល់គ្នាគិតសងសឹកនឹងយើងឬ? ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាសងយើង នោះយើងនឹងទម្លាក់ទៅលើក្បាលអ្នកវិញភ្លាមមួយរំពេច។⁵ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបានយកប្រាក់ និងមាសរបស់យើង ហើយបានដឹក‌យកសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃរបស់យើង ទៅទុកនៅក្នុងវិហាររបស់អ្នក។⁶អ្នកបានលក់ប្រជាជនយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡិមឲ្យពួកជនជាតិក្រិក ដើម្បីយកគេចេញទៅឆ្ងាយពីព្រំដែនរបស់ខ្លួន។

⁷មើល៍! យើងនឹងដាស់គេឡើង ឲ្យចេញពីទីកន្លែងដែលអ្នកបានលក់គេទៅ ហើយនឹងសងអំពើនោះ ទៅលើក្បាលរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញ។⁸យើងនឹងលក់កូនប្រុសកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ប្រជា‌ជនយូដាវិញ ហើយគេនឹងលក់វាទៅឲ្យពួកសេបា គឺដល់ជនជាតិមួយដែលនៅឆ្ងាយ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់បានមានព្រះ‌បន្ទូលហើយ។

⁹ចូរប្រកាសការនេះក្នុងចំណោមជនជាតិទាំងឡាយថា៖ សូមត្រៀមខ្លួនចូលច្បាំង ចូរដាស់មនុស្សខ្លាំងពូកែឡើង ត្រូវឲ្យពួកទាហានទាំងប៉ុន្មានចូលមកជិត ត្រូវឲ្យគេនាំគ្នាឡើងមក។¹⁰ចូរដំដែកផាលនង្គ័លរបស់អ្នករាល់គ្នាធ្វើជាដាវ ហើយដង្កាវរបស់អ្នករាល់គ្នាធ្វើជាលំពែងទៅ ត្រូវឲ្យអ្នកខ្សោយពោលថា «ខ្ញុំខ្លាំងពូកែ»។

¹¹ពួកជនជាតិទាំង‌ឡាយដែលនៅព័ទ្ធជុំវិញអើយ ចូរប្រញាប់មកប្រជុំគ្នា។ ព្រះ‌អម្ចាស់ សូមឲ្យពួកខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះ‌អង្គចុះមក។

¹²ត្រូវឲ្យជនជាតិទាំងប៉ុន្មានភ្ញាក់ឡើង ហើយមកឯជ្រលងភ្នំយេហូ‌សាផាត ដ្បិតនៅទីនោះ យើងនឹងអង្គុយជំនុំជម្រះ ជនជាតិទាំងប៉ុន្មានដែលនៅព័ទ្ធជុំវិញ។¹³ចូរដាក់កណ្តៀវទៅ ដ្បិតចម្រូតទុំហើយ ចូរមកជាន់ផ្លែចុះ ដ្បិតធុងបញ្ជាន់ផ្លែពេញហើយ ធុងត្រងទឹកទំពាំងបាយជូរក៏ពេញហៀរដែរ ដ្បិតអំពើអាក្រក់របស់គេសម្បើមណាស់។

¹⁴នៅទីនោះមានមនុស្សមួយហ្វូង ហើយមនុស្សទាំងនោះនៅជ្រលងភ្នំនៃការជំនុំជម្រះទោស ដ្បិតថ្ងៃរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ជិតដល់ហើយ នៅក្នុងច្រកភ្នំនៃកាត់ទោស។¹⁵ព្រះ‌អាទិត្យ និងព្រះ‌ចន្ទងងឹតសូន្យ ហើយផ្កាយទាំងប៉ុន្មានក៏លែងភ្លឺដែរ។

¹⁶ព្រះ‌អម្ចាស់នឹងស្រែកគ្រហឹមពីភ្នំស៊ីយ៉ូន ហើយបញ្ចេញព្រះ‌សៀងពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម ផ្ទៃមេឃ និងផែន‌ដីកក្រើករំពើក តែព្រះ‌អម្ចាស់ជាជម្រកដល់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ជាទីមាំ‌មួនដល់ប្រជា‌ជនអុីស្រា‌អែល។¹⁷«យ៉ាងនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងជាព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា យើងគង់នៅភ្នំស៊ីយ៉ូន ជាភ្នំបរិសុទ្ធរបស់យើង ក្រុងយេរូ‌សាឡិមនឹងបានបរិសុទ្ធ ហើយគ្មានអ្នកដទៃណាដើរកាត់ទៀតឡើយ។

¹⁸នៅគ្រានោះ ភ្នំធំៗនឹងស្រក់ស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរផ្អែម ហើយភ្នំតូចៗនឹងហូរដោយទឹកដោះ អស់ទាំងជ្រោះនៅទឹកដីយូដានឹងមានទឹកហូរ ហើយនឹងមានក្បាលទឹកមួយ ហូរចេញពីព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ មកស្រោច‌ស្រពជ្រលងភ្នំស៊ីទីម។¹⁹ទឹកដីអេស៊ីប នឹងទៅជាស្ងាត់ច្រៀប ហើយស្រុកអេដុមនឹងទៅជាទីរហោ‌ស្ថាន ព្រោះតែអំពើឃោរឃៅដែលគេ បានប្រព្រឹត្តចំពោះប្រជា‌ជនយូដា ដ្បិតគេបានកម្ចាយឈាមមនុស្សស្លូតត្រង់ នៅលើទឹកដីរបស់គេ។

²⁰ប៉ុន្តែ យូដានឹងរស់នៅរហូតតទៅ ហើយក្រុងយេរូ‌សាឡិមដែរ គឺគ្រប់ជំនាន់តរៀងទៅ។²¹យើងនឹងសងសឹកឲ្យឈាមរបស់គេ គឺឈាមដែលយើងមិនទាន់បានសងសឹកឲ្យនៅឡើយ» ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់គង់នៅក្រុងស៊ីយ៉ូន។

អេម៉ុស

1

¹នេះជាពាក្យរបស់លោកអេម៉ុស ជាអ្នកគង្វាលចៀមនៅភូមិត្តូអា ជាការបើកសម្តែងពីនិមិត្តហេតុអស្ចារ្យ។ លោកបានទទួលការទាំងនោះ នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទអូសៀលនៃស្តេចស្រុកយូដា និងនៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទយេរ៉ូបោម ជាបុត្រព្រះបាទយ៉ូសអាស ស្តេចអុីស្រាអែល គឺពីរឆ្នាំមុនពេលរញ្ជួយផែនដី។²លោកបាននិយាយថា «ព្រះអម្ចាស់ស្រែកគ្រហឹមពីភ្នំស៊ីយ៉ូនហើយព្រះអង្គនឹងបន្លឺព្រះសូសៀងពីក្រុងយេរូសាឡឹម។ កន្លែងវាលស្មៅរបស់ពួកអ្នកគង្វាលក៏ក្រៀមស្ងួត ហើយកំពូលភ្នំកើមែលក៏ហួតហែងអស់ដែរ»។

³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូច្នោះថា «ដោយព្រោះអំពើបាបទាំងបីរបស់ក្រុងដាម៉ាស ដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបជាច្រើនដង យើងនឹងមិនព្រមលើកលែងទោសឲ្យពួកគេឡើយ ព្រោះពួកគេបានប្រហារអ្នកស្រុកកាឡាដដោយឧបករណ៍ធ្វើពីដែក។⁴យើងនឹងបញ្ជូនភ្លើងឲ្យឆាបឆេះដំណាក់របស់ស្តេចហាសែល ហើយភ្លើងនឹងឆេះបំផ្លាញបន្ទាយរបស់ស្តេច បេន ហាដេឌ ផងដែរ។

⁵យើងនឹងបំបាក់រនុកទ្វារបស់ក្រុងដាម៉ាសហើយលប់បំបាត់ប្រជាជនដែលរស់នៅតាមជ្រលងភ្នំអាវេន និងព្រមទាំងអ្នកដែលកាន់អំណាចនៅបេតអេដែនផង។ ហើយអ្នកស្រុកអើរ៉ាមនឹងត្រូវគេកៀរយកទៅធ្វើជាឈ្លើយនៅស្រុក គៀរ» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁶ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូច្នោះថា៖ «ដោយអ្នកក្រុងកាសាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបជាច្រើនដង យើងនឹងមិនលើកលែងទោសឲ្យពួកគេឡើយ ដោយព្រោះពួកគេបានចាប់ប្រជាជនធ្វើជាឈ្លើយ ហើយយកទៅលក់ឲ្យជនជាតិអេដុម។⁷យើងនឹងបញ្ជូនភ្លើងឲ្យឆាបឆេះកំផែងក្រុងសាកា ហើយភ្លើងនឹងឆេះក្រុងនោះអស់ទៅ។

⁸យើងនឹងដកប្រជាជនទាំងអស់ដែលរស់នៅអាសដូឌចេញ ហើយព្រមទាំងដកអ្នកកាន់កាប់អំណាចពីក្រុងអាស្កាឡូនចេញ។ យើងនឹងលើកដៃទៅទាស់នឹងក្រុងអេក្រុន ហើយអ្នកស្រុកភីលីស្ទីនដែលនៅសេសសល់នឹងត្រូវវិនាសសូន្យអស់» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁹នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ «ដោយអ្នកក្រុងទីរ៉ុសបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបជាច្រើនដង យើងនឹងមិនលើកលែងទោសឲ្យពួកគេឡើយ ដោយព្រោះពួកគេបានប្រគល់ពួកឈ្លើយទាំងអស់ដល់ជនជាតិអេដុម ហើយពួកគេមិនបាននឹកចាំសម្ព័ន្ធមេត្រីដែលពួកគេបានចុះជាមួយអុីស្រាអែលឡើយ។¹⁰យើងនឹងបញ្ជូនភ្លើងឲ្យឆាបឆេះបន្ទាយក្រុងទីរ៉ុស ហើយភ្លើងនឹងឆាបឆេះប្រាសាទក្រុងនោះផង»។

¹¹នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ «ដោយអ្នកស្រុកអេដុមបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបជាច្រើនដង យើងនឹងមិនលើកលែងទោសឲ្យពួកគេឡើយ ដោយព្រោះពួកគេបានកាន់ដាវវាយប្រហារបងប្អូនរបស់ខ្លួនដោយឥតប្រណី។ ពួកគេគិតតែបំផ្លាញតាមកំហឹងរបស់គេ ហើយចេះតែចងកំហឹងឥតឈប់ឡើយ។¹²យើងនឹងបញ្ជូនភ្លើងឲ្យឆាបឆេះក្រុងថេម៉ាន ហើយភ្លើងនឹងឆាបឆេះប្រាសាទរបស់ក្រុងបូសរ៉ាផង»។

¹³នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ «ដ្បិតអ្នកស្រុកអាំម៉ូនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបបីឬបួនដងផង យើងនឹងមិនលើកលែងទោសឲ្យពួកគេឡើយ ដោយព្រោះពួកគេឡើយ ព្រោះគេបានវះពោះរបស់ពួកស្រី្តៗដែលមានទម្ងន់ នៅស្រុកកាឡាដ ដើម្បីវាតទឹកដីរបស់ខ្លួនឲ្យធំជាងមុន។

¹⁴យើងនឹងបញ្ឆេះភ្លើងឲ្យឆេះកំផែងរ៉ាបាត ហើយភ្លើងនឹងឆាបឆេះប្រាសាទក្រុងនោះអស់ទៅ នៅថ្ងៃមានចម្បាំង ក៏មានសម្រែកសឹកសង្រ្គាមទាំងមានព្យុះសង្ឃរាមកយ៉ាងខ្លាំង។¹⁵ស្តេចរបស់ពួកគេនឹងត្រូវចាប់ធ្វើជាឈ្លើយ ព្រមទាំងពួកមេដឹកនាំរបស់គេផងដែរ» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

2

¹នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ «ដ្បិតពួកអ្នកស្រុកម៉ូអាប់បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបបួនដង យើងនឹងមិនលើកលែងទោសឲ្យពួកគេឡើយ ព្រោះគេបានដុតឆ្អឹងស្តេចរបស់អេដុមឲ្យជាផេះ។

²យើងនឹងបញ្ជូនភ្លើងឲ្យឆាបឆេះម៉ូអាប់ ហើយភ្លើងនោះនឹងឆេះបន្ទាយក្រុងកេរីយ៉ុតផងដែរ។ ស្រុកម៉ូអាប់នឹងត្រូវស្លាប់ក្រោមសម្រែកច្រួលច្របល់ ដោយសម្រែក និងសូសំឡេងត្រែ។³យើងនឹងបំផ្លាញចៅក្រមចេញពីចំណោមពួកគេ ព្រមទាំងប្រហារជីវិតមេដឹកនាំទាំងអស់ដែរ» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁴នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ «ដ្បិតពួកអំពើបាបបីដង ឬបួនដងផងរបស់យូដា យើងនឹងមិនលើកលែងទោសឲ្យពួកគេឡើយ ព្រោះពួកគេបានបដិសេធ ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយមិនបានកាន់តាមច្បាប់របស់ព្រះអង្គ។ សេចក្តីភូតភរបរស់ពួកគេ បានធ្វើឲ្យគេវង្វេងចេញ ដូចដូនតារបស់ពួកគេដែរ។⁵យើងនឹងបញ្ជូនភ្លើងឲ្យឆាបឆេះយូដា ហើយភ្លើងនោះឆេះបន្ទាយរបស់ក្រុងយេរ៉ូសាឡឹមផង»។

⁶នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់៖ «ដ្បិតអ្នកស្រុកអុីស្រាអែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបបីដងឬបួនដងផង យើងនឹងមិនលើកលែងទោសឲ្យពួកគេឡើយ ដោយព្រោះពួកគេបានលក់មនុស្សគ្មានទោសដើម្បីប្រាក់ ឬដើម្បីស្បែកជើងមួយគូរ។

⁷ពួកគេជាន់ឈ្លីជិះជាន់ដល់ជនក្រីក្រហើយជាន់ឈ្លីពន្លិចក្នុងដី ហើយរំលោភសិទ្ធប្រជាជនតូចតាច។ បរុសនោះ និងឪពុករបស់គាត់ បានរួមដំណេកជាមួយមនុស្សស្រីតែម្នាក់ ពួកគេធ្វើដូច្នេះប្រមាថនាមដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង។⁸នៅក្បែអាសនៈរបស់ពួកគេ ពួកគេដេកលើសម្លៀកបំពាក់ដែលពួកអ្នកក្រយកមកបញ្ចាំ ហើយនៅក្នុងដំណាក់ព្រះរបស់ពួកគេ ជាកន្លែងដែលពួកគេផឹកស្រាជាមួយគូកនគេទៅវិញ។

⁹ប៉ុន្តែយើងវិញ យើងបានបំផ្លាញអ្នកស្រុកអាម៉ូរី ដែលមានកម្ពស់ដូចដើមតាត្រៅ និងមានកម្លាំងដូចដើមម៉ៃសាក់។ យើងបានបំផ្លាញទាំងដើម ទាំងឫសនៅមុខពួកគេ។¹⁰ហើយយើងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីអេស៊ីប នៅក្នុងទីរហោស្ថាន សែសិបឆ្នាំ ដើម្បីចាប់យកទឹកដីអាម៉ូរីដើម្បីទុកជាកេរ្ត៍អាករ។

¹¹យើងបានតាំងកូនចៅខ្លះរបស់ពួកអ្នករាល់គ្នាឡើងធ្វើជាព្យាការី និងឲ្យពួកណាសារីតងើបឡើងពីចំណោមពួកយុវជនរបស់អ្នករាល់។ តើយ៉ាងនេះមែនទេកូនចៅអុីស្រាអែល? នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹²ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាបង្ខំឲ្យពួកណាសារីតផឹកស្រា ហើយបានហាមដល់ពួកព្យាការីថាកុំឲ្យថ្លែងព្រះបន្ទូលទៀតផង។

¹³មើល៍ យើងនឹងកិនអ្នករាល់គ្នាឲ្យខ្ទិចខ្ទី ដូចរទេះដឹកស្រូវកិនអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្រោមកង់។¹⁴អ្នករហ័សរហួនពុំអាចគេចខ្លួនបានឡើយ ចំណែកមនុស្សមានកម្លាំងខ្លាំងក៏មិនអាចបញ្ចេញកម្លាំងរបស់ខ្លួនបានដែរ អ្នកចម្បាំងក៏មិនអាចសង្រ្គោះជីវិតរបស់ខ្លួនបានឡើយ។

¹⁵អ្នកពូកែបាញ់ឆ្នូមិនអាចឈរនៅបាន អ្នកពូកែរត់ក៏រត់គេចមិនរួច អ្នកជិះសេះក៏មិនអាចសង្រ្គោះខ្លួនបានដែរ។¹⁶ទោះបើជាអ្នកចម្បាំងមានចិត្តក្លាហានជាងគេនឹងរត់ទៅទាំងខ្លួននៅអាក្រាតផង នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់»។

3

¹ជនជាតិអុីស្រាអែលអើយ! ចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នា គឺទាស់នឹងគ្រួសារទាំងមូល ដែលយើងបាននាំចេញពីអេស៊ីប²«យើងបានជ្រើសរើសអ្នកតែម្នាក់ពីគ្រួសារផ្សេងៗនៅផែនដី។ ហេតុនេះយើងនឹងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នា ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្ត»។

³តើមនុស្សពីរនាក់អាចដើរជាមួយគ្នាបានលុះត្រ្តាពួកគេព្រមព្រៀងនឹងគ្នាសិនមែនទេ?⁴តើសត្វសិង្ហនឹងគ្រហឹមនៅក្នុងព្រៃពេលដែលគ្មានសព្វចាប់ជាចំណីទេ? ហើយបើសិង្ហស្ទាវចាប់មិនទាន់បានអ្វីសោះ តើឲ្យវាគ្រហឹមក្នុងរូងម្តេចបាន?

⁵បើគ្មាននុយបញ្ឆោតទេ តើសត្វស្លាបហើរមកជាប់អន្ទាក់នៅដីបានឬ? បើគ្មានសត្វជាប់ទេ តើឲ្យអន្ទាក់វាត់ឡើងដូចម្តេចបាន?⁶បើគេផ្លុំត្រែប្រកាសអាសន្ននៅក្នុងក្រុងមួយ តើប្រជាជនមិនច្រួលច្របល់ទេឬ? បើព្រះអម្ចាស់មិនបានដាក់ទោសទេ តើមានមហន្តរាយអាចកើតមានឡើងដល់ក្រុងណាមួយឬ?

⁷ពិតប្រាកដណាស់ នៅពេលដែលព្រះជាអម្ចាស់ធ្វើការអ្វីមួយ ព្រះអង្គមិនសម្តែងការលាក់កំបាំងរបស់ព្រះអង្គពីពួកព្យាការីដែលជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គនោះឡើយ។⁸ពេលសត្វសិង្ហគ្រហឹម តើនរណាមិនខ្លាច? ពេលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូល តើនរណាមិនថ្លែងពាក្យទាំងនោះ?

⁹ចូរប្រកាសប្រាប់នៅតាមបន្ទាយក្រុងអាសឌូស នឹងនៅតាមបន្ទាយនៃអេស៊ីបថា «ចូរជួបជុំគ្នានៅលើភ្នំនៃសាម៉ារី ហើយសង្កេតមើលការច្រួសច្របល់ និងការសង្កត់សង្កិន ដែលកើតមានឡើងនៅទីនោះ។¹⁰ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ពួកគេមិនចេះប្រព្រឹត្តអំពើទៀងត្រង់ទេ ពួកគេយករបស់របរដែលលួចឆក់ប្លន់ មកដាក់ពេញបន្ទាយរបស់ខ្លួន»។

¹¹ហេតុនេះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ខ្មាំងសត្រូវនឹងឡោមព័ន្ធទឹកដី។ គេនឹងធ្វើឲ្យកម្លាំងរបស់អ្នកថយចុះ ហើយបំផ្លាញបន្ទាយរបស់អ្នកទៀតផង»។¹²នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ «ដូចពួកអ្នកគង្វាលចៀមដែលដណ្តើមសត្វពីមាត់សិង្ហវិញ ហើយនៅសល់តែជើងពីរ ឬ ត្រចៀកមួយដុំ ដូចជាជនជាតិអុីស្រាអែលនៅក្រុងសាម៉ារី ដែលដេកនៅលើគ្រែ និងលើកម្រាលព្រំដ៏មានតម្លៃពីទឹកដីស៊ីរី»។

¹³ចូរស្តាប់ ហើយធ្វើទីបន្ទាល់ទាស់នឹងពូជពង្សលោកយ៉ាកុបផង នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល¹⁴«ដ្បិតនៅថ្ងៃដែលយើងដាក់ទោសអុីស្រាអែល ដោយព្រោះអំពើរំលង យើងក៏នឹងដាក់ទោសដល់គេ ដោយព្រោះតែអាសនៈនៅបេតអែលដែរ។ ហើយស្នែងអាសនៈនោះនឹងត្រូវកាត់ចេញឲ្យធ្លាក់ដល់ដី។

¹⁵យើងនឹងធ្វើឲ្យដំណាក់នៅរដូវរងា និងដំណាក់នៅរដូវក្តៅរលំលើគ្នា។ ចំណែកដំណាក់ភ្លុកនឹងត្រូវវិនាសទៅ ហើយដំណាក់ធំៗនឹងត្រូវសូន្យបាត់ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់»។

4

¹ចូរស្តាប់ពាក្យនេះចុះ គោពីស្រុកបាសានអើយ! អ្នករាល់គ្នាដែលនៅលើភ្នំសាម៉ារី ដែលជិះជាន់ដល់អ្នកក្រីក្រ ហើយជិះជាន់ដល់មនុស្សកម្សត់ទុគ៍ត ក៏និយាយទៅប្តីរបស់ខ្លួនថា «ចូរយកស្រាមកផឹក»។²ព្រះជាម្ចាស់បានស្បថដោយសេចក្តីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គថា «មើល៍! នៅថ្ងៃនោះនឹងធ្លាក់មក លើអ្នករាល់គ្នា ជាគ្រាដែលពួកគេនឹងអូសអ្នករាល់គ្នាចេញដោយទម្ពក់ ហើយនឹងដោតអ្នករាល់គ្នាដូចផ្លែសន្ទូច។

³អ្នករាល់គ្នានឹងចេញទៅតាមប្រឡោះកំផែងក្រុងបាក់បែក ម្នាក់ៗទៅត្រង់រៀងៗខ្លួន ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគេបោះទៅកាន់ហាម៉ូន នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់»។

⁴«ចូរទៅបេតអែល ហើយធ្វើបាបទៅ ចូរទៅគីលកាល ហើយនាំគ្នាធ្វើបាបកាន់តែច្រើនចុះ ចូរយកយញ្ញបូជារបស់អ្នករាល់គ្នារាល់ព្រឹក ហើយថ្វាយតង្វាយមួយភាគដប់ជារៀងរាល់ពេលបីថ្ងៃម្ដង។⁵កូនចៅអុីស្រាអែលអើយ ចូរធ្វើយញ្ញបូជាអរព្រះគុណជាមួយដំបែ ចូរស្រែកប្រកាសឲ្យថ្វាយតង្វាយស្ម័គ្រចិត្តទៅ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាចូលចិត្តធ្វើដូច្នេះនេះជា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁶យើងបានធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានធ្មេញស្អាតនៅគ្រប់ទាំងទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយគ្រប់ផ្ទះនឹងខ្វះអាហារបរិភោគ។ តែទោះជាយ៉ាងណា អ្នករាល់គ្នាក៏មិនព្រមវិលមករកយើងវិញដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁷យើងបានបង្ខាំងមិនឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់មកដល់រាល់គ្នា រហូតដល់បីខែមុនរដូវចម្រូត។ យើងធ្វើឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់លើក្រុងមួយ ហើយក្រុងមួយទៀត មិនមែនភ្លៀងទេ ចម្ការមួយទទួលបានទឹកភ្លៀង។ ប៉ុន្តែចម្ការមួយទៀត ត្រូវស្ងួតហួតហែងដោយព្រោះគ្មានទឹកភ្លៀង។

⁸ទីក្រុងពីរ ឬ ទីក្រុងបីនាំគ្នាដើររកទឹកផឹកនៅក្រុងមួយទៀត តែមិនបានឆ្អែតឡើយ។ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាក៏មិនព្រមវិលមករកយើងវិញដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁹យើងបានធ្វើឲ្យស្រូវរបស់អ្នករាល់់គ្នាស្កក និងមានក្រាស៊ី។ សួនដំណាំជាច្រើន និងចម្ការទំពាំងបាយជូរ ព្រមទាំងដើមឧទម្ពរ និងដើមអូលីវរបស់អ្នករាល់គ្នា ក៏ត្រូវដង្កូវស៊ីបំផ្លាញអស់ដែរ។ តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក៏អ្នករាល់គ្នាមិនព្រមវិលមករកយើងវិញដែរ។ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁰យើងបានបញ្ជូនជំងឺអាសន្នរោគឲ្យរាតត្បាតដល់អ្នករាល់គ្នាដូចនៅលើទឹកដីអេស៊ីបដែរ។ យើងបានសម្លាប់យុវជនរបស់អ្នករាល់គ្នាដោយមុខដាវ ហើយចាប់សេះរបស់អ្នករាល់គ្នាយកទៅ ក៏ធ្វើឲ្យមានក្លិនស្អុយ សាយឡើងពីទីតាំងទ័ពរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមវិលមករកយើងវិញដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹¹យើងបានបំផ្លាញទីក្រុងរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចដែលយើងបានបំផ្លាញទីក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា។ ហើយអ្នករាល់គ្នាប្រៀបបានដូចជាអង្កត់អុស ដែលយកចេញពីភ្លើង។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមវិលមករកយើងវិញដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹²ហេតុនេះ អុីស្រាអែលអើយ យើងនឹងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នា ដោយព្រោះយើងនឹងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នាដូច្នេះ ចូរឲ្យរៀបចំខ្លួនជួបនឹងព្រះរបស់អ្នកទៅ អុីស្រាអែលអើយ!។¹³ដ្បិតមើល៍ ព្រះដែលសូនធ្វើភ្នំ ហើយបង្កើតខ្យល់ ព្រះដែលបង្ហាញឲ្យមនុស្សស្គាល់ ព្រះដែលធ្វើឲ្យពន្លឺថ្ងៃរះប្រែជាងងឹត ព្រះដែលយាងទៅតាមទីខ្ពស់ៗនៃផែនដី។ ព្រះអង្គដែលមានព្រះនាមថា ព្រះនៃពិភពលោកទាំងមូល»។

5

¹កូនចៅអុីស្រាអែលអើយ ចូនាំគ្នាស្តាប់ពាក្យ ទំនួញដែលខ្ញុំស្មូត្រអំពីអ្នករាល់គ្នាចុះ។²ស្ត្រីព្រហ្មចារីអុីស្រាអែលបានដូលចុះហើយ នាងនឹងមិនអាចក្រោកឡើងវិញឡើយ នាងត្រូវគេបោះបង់ចោលលើទឹកដីរបស់ខ្លួន គ្មាននរណាលើកនាងឡើយ។

³ដ្បិតព្រះជាអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ក្រុងរបស់អុីស្រាអែលដែលលើកទ័ពចេញទៅមួយពាន់នាក់ឲ្យទៅច្បាំង ហើយពួកគេត្រលប់មកវិញឃើញតែមួយរយនាក់ ហើយក្រុងមួយចាត់កងទ័ពអោយទៅច្បាំងមួយរយនាក់ ឃើញពួកគេត្រលប់មកវិញតែដប់អ្នកប៉ុណ្ណោះ»។

⁴ដ្បិតព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកូនចៅអុីស្រាអែលថា៖ «ចូរស្វែង រកយើងនោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជីវិត!⁵កុំស្វែង បេតអែល ឬទៅគីលកាលឡើយ កុំធ្វើដំណើទៅបៀរសេបាឡើយ។ ដ្បិតអ្នកក្រុងគីលកាលនឹងត្រូវទៅជាឈ្លើយ ហើយ បេតអែល និងត្រូវសូន្យបាត់ទៅ។

⁶ចូរស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជិវិត ចូរប្រយ័ត្ន ក្រែងព្រះអង្គឆាបឆេះឡើងដូចជាភ្លើងក្នុងពូជពង្សយ៉ូសែប។ ហើយនឹងបញ្ឆេះអស់រលីងទៅ គ្មាននរណានៅបេត អែលអាចពន្លត់បានឡើយ។⁷អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យយុតិ្តធម៌ប្រែទៅជាពិសពុល ហើយជាន់ឈ្លីសេចក្តីសុចរិតទៀតផង!»

⁸ព្រះអង្គបានបង្កើតផ្កាយកូនមាន់និងផ្កាយនង្គ័ល ព្រះអង្គធ្វើឲ្យភាពអន្ធការប្រែទៅជាពន្លឺនៅពេលថ្ងៃរះ ហើយធ្វើឲ្យថ្ងៃត្រលប់ទៅជាយប់ងងឹត ព្រមទាំងហៅទឹកសមុទ្រមកចាក់ស្រោចស្រពលើផែនដី។ ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ គឺព្រះអម្ចាស់!⁹ព្រះអង្គធ្វើឲ្យមហន្តរាយកើតដល់មនុស្សខ្លាំងពូកែយ៉ាងទាន់ហន់ ហើយធ្វើឲ្យបន្ទាយដ៏រឹងមាំត្រូវវិនាស។

¹⁰ពួកគេស្អប់អស់អ្នកដែលកែតំរង់គេនៅ មាត់ទ្វា ហើយពួកគេស្អប់ខ្ពើមអ្នកដែលនិយាយសេចក្តីពិត។¹¹ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាជាន់ឈ្លីមនុស្សក្រីក្រ ហើយរឹបអូសយកស្រូវរបស់ពួកគេ ទោះអ្នករាល់គ្នាសាងសង់ផ្ទះថ្មដ៏រឹងមាំ តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានរស់នៅក្នុងផ្ទះនោះដែរ។ អ្នករាល់គ្នាបានដាំស្រាទំពាំងបាយជូរដ៏ឆ្ងាញ់ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានផឹកស្រាទំពាំងបាយជូរពីចំម្ការនោះឡើយ។

¹²ដ្បិតយើងដឹងហើយថាអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតជាច្រើន ហើយអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្ងន់ធ្ងរណាស់ អ្នករាល់គ្នានេះហើយដែលធ្វើទុក្ខដល់មនុស្សសុុចរិត និងស៊ីសំណូក ហើយមិនរកយុត្តិធម៌ឲ្យជនក្រីក្រទេ។¹³ហេតុនេះហើយបានជាមនុស្សឈ្លាសវៃ សុខចិត្តនៅស្ងៀម ដ្បិតនេះជាគ្រាមួយដ៏លំបាក។

¹⁴ចូរស្វែងរកអំពើល្អ កុំស្វែងរកអំពើអាក្រក់ឡើយ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជីវិត។ ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពលោកទាំងមូល នឹងគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ដូចអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់និយាយហើយ។¹⁵ចូរស្អប់អំពើអាក្រក់ ហើយស្រលាញ់អំពើល្អ ចូរតាំងឲ្យមានយុត្តធម៌នៅត្រង់ទ្វារក្រុង នោះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល នឹងសម្តែងព្រះគុណដល់ពូជពង្សលោកយ៉ូសែបដែលនៅសេសសល់។

¹⁶ហេតុនេះព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពលោកទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា «មនុស្សម្នានឹងទ្រហោយំនៅតាមទីសាធារណៈទាំងអស់ ហើយនៅតាមផ្លូវគេនឹងនិយាយថា វរហើយ! វរហើយ! ពួកគេហៅអ្នកភ្ជួររាស់មកយំសោក ហើយពួកអ្នកដែលប្រសព្វទួញទំនួញមកទ្រហោយំ សម្រាប់ពិធីបញ្ចុះសព។¹⁷នៅគ្រប់ទាំងចម្ការទំពាំងបាយជូរ មនុស្សម្នានឹងទ្រហោយំក្នុងគ្រាដែលយើងដើរកាត់ចំណោមអ្នករាល់គ្នា» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁸អ្នកនោះមុខជាវេទនាពុំខាន អស់អ្នកណាដែលសង្វាតចង់បានថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់! តើហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាចង់បានថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់? ថ្ងៃនោះនឹងងងឹត មិនមែនភ្លឺទេ¹⁹ប្រៀបដូចជាមនុស្សម្នាក់រត់រួចពីសិង្ហ ហើយទៅជួបខ្លាឃ្មុំ ឬចូលទៅក្នុងផ្ទះ ហើយច្រត់ដៃនឹងជញ្ជាំង រួចត្រូវពស់ចឹក។²⁰តើថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់មិនមែនជាថ្ងៃងងឹត ហើយឥតពន្លឺទេឬ? តើជាថ្ងៃអន្ធការ គ្មានពន្លឺរស្មីទេឬ?

²¹«ហើយយើងក៏មិនរីករាយនឹងពិធីបុណ្យផ្សេងៗរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រារព្ធដែរ។²²ទោះបីអ្នករាល់គ្នាថ្វាយដង្វាយដុត និងដង្វាយម្សោមកឲ្យយើង ក៏យើងមិនទទួលដង្វាយរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ ហើយយើងនឹងមិនអើពើសត្វធាត់ៗដែលអ្នករាល់គ្នាថ្វាយ ជាដង្វាយមេត្រីឡើយ។

²³ចូរឈប់ច្រៀងចម្រៀងដ៏កងរំពងរបស់អ្នករាល់គ្នាចេញពីយើងទៅ យើងនឹងមិនចង់ស្តាប់សម្លេងពិណរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ។²⁴ផ្ទុយទៅវិញ ចូរឲ្យមានសេចក្តីយុត្តិធម៌ហូរដូចជាទឹក និងសេចក្តីសុចរិតដូចជាស្ទឹងមិនចេះរីងស្ងួត។

²⁵កូនចៅអីុស្រាអែលអើយ ក្នុងរយះពេលសែសិបឆ្នាំនៅទីវាលហោស្ថាន តើអ្នករាល់គ្នាមានយកយញ្ញបូជានឹងដង្វាយផ្សេងៗមកឲ្យយើងដែរឬទេ?²⁶ដោយអ្នករាល់គ្នាបានថ្វាយបង្គំស៊ីគុក ដូចជាសេចរបស់អ្នក និងគីយ៉ូនជារូបព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងរូបផ្កាយរបស់ព្រះ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានសូនដោយដៃខ្លួនឯង។

²⁷ដូច្នេះ យើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាទៅជាឈ្លើយនៅក្រុងដាម៉ាស» នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលមានព្រះនាមជាព្រះនៃពិភពលោកទាំងមូល។

6

¹វេទនាដល់អស់អ្នកណាដែលរស់ដោយឥតខ្វល់នៅក្រុង ស៉ុីយ៉ូន និងអស់អ្នកដែលរស់យ៉ាងសុខសាន្តនៅលើភ្នំសាម៉ារី ហើយអ្នករាល់គ្នាជាប្រមុខនៃប្រជាជាតិដ៏សំខាន់ជាងគេក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងឡាយ ដែលពូជពង្សអុីស្រាអែលយកអ្នករាល់គ្នាជាបង្អែក!²មេដឹកនាំរបស់អ្នករាល់គ្នានិយាយថា «ចូរនាំគ្នាទៅកាល់ណេហើយសង្កេតមើលចុះ ចូរទៅដល់ក្រុងហាម៉ាតដែលជាក្រុងដ៏ធំ រួចចុះទៅក្រុងកាថ ក្នុងស្រុកភីលីស្ទីន។ តើក្រុងទាំងនោះវិសេសជាងនគររបស់អ្នករាល់គ្នាឬ? តើទឹកដីរបស់គេធំជាងទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នាឬ?»

³អ្នករាល់គ្នាចង់ពន្យាពេលកុំឲ្យថ្ងៃមហន្តរាយមកដល់ ហើយបែជាធ្វើឲ្យរាជ្យដ៏ឃោឃៅកាន់តែខិតចូលមកជិត។⁴អ្នករាល់គ្នាដេកនៅលើគ្រែភ្លុក ហើយទម្រេតខ្លួននៅលើកម្រាលព្រំ។ ព្រមទាំងបរិភោគសាច់ចៀមពីហ្វូងសត្វ និងកូនគោដែលគេបំប៉នទុក។

⁵អ្នករាល់គ្នាច្រៀងចម្រៀងឡូឡាតាមសំឡេងពិណ ហើយបង្កើតគ្រឿងភ្លេងចង់ធ្វើដូចជាស្តេចដាវីឌ។⁶អ្នករាល់គ្នាផឹកស្រាពីចានគោមធំៗ ហើយលាបខ្លួនដោយប្រេងដ៏មានតម្លៃ តែអ្នករាល់គ្នាមិនព្រួយចំពោះការវិនាសរបស់កូនលោកយ៉ូសែបទេ។

⁷ដូច្នេះហើយគេនឹងនាំអ្នកទៅជាឈ្លើយជាមួយអស់អ្នកដែលជាឈ្លើយមុនគេ ហើយពួកខ្ជិលច្រអូសដូចអ្នករាល់គ្នានឹងលែងស្គាល់ការសប្បាយទៀតហើយ។⁸«ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា យើងស្អប់ខ្ពើមនឹងអំនួតរបស់ពួកកូនចៅយ៉ាកុប យើងស្អប់ប្រាសាទរបស់ពួកគេ។ ហេតុដូច្នេះ យើងនឹងប្រគល់ទីក្រុង និងរបស់អ្វីៗដែលនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់សត្រូវ»។

⁹ប្រសិនបើក្នុងផ្ទះមួយមានមនុស្សដប់នាក់នៅសល់ នោះមុខជាត្រូវស្លាប់ទាំងដប់នាក់។¹⁰ពេលនរណាម្នាក់យកសាកសពសាច់ញាតិរបស់ខ្លួនចេញពីផ្ទះទៅបូជា នោះគាត់នឹងស្រែកសួរអ្នកដែលនៅក្នុងផ្ទះថា «តើមាននរណានៅជាមួយអ្នកទៀតទេ?» អ្នកនោះនឹងឆ្លើយមកវិញថា «គ្មានទេ»។ បន្ទាប់មកគាត់នឹងក៏ពោលទៀតថា «កុំមាត់អី យើងមិនត្រូវលើកពីព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ទេ»។

¹¹ចូរមើល៍ចុះ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ចេញរាជបញ្ជា នោះផ្ទះដែលធំៗនឹងត្រូវបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីអស់ ហើយសូម្បីតែផ្ទះតូចៗក៏ត្រូវបាក់ខ្ទេចខ្ទីអស់ដែរ។

¹²តើសេះបោលនៅលើផ្ទាំងថ្មឬ? តើគេយកគោទៅភ្ជួរនៅលើផ្ទាំងថ្មឬ? តែអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យយុត្តិធម៌ប្រែទៅជាពិសពុល ហើយបង្វែរផលនៃសេចក្តីសុចរិត ទៅជាល្វីងដូចជាស្លែង។¹³អ្នករាល់គ្នាអរសប្បាយក្នុងក្រុងឡូដាបា ហើយអ្នករាល់គ្នាពោលថា «តើយើងមិនវាយយកបានក្រុងកាណាអ៊ីម ដោយសារតែកម្លាំងរបស់ខ្លួនយើងទេឬ?»

¹⁴ប៉ុន្តែមើល៍! ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូល មានព្រះបន្ទូលថា ពូជពង្សអុីស្រាអែលអើយ យើងនឹងធ្វើឲ្យប្រជាជាតិមួយងើបមកទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា។ ពួកគេនឹងធ្វើទុក្ខវេទនាដល់អ្នករាល់គ្នា ចាប់តាំងពីច្រកចូលហាម៉ាត់ រហូតដល់ស្ទឹងអារ៉ាបា»។

7

¹នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំ។ មើល៍! កាលគេកាត់ស្មៅយកទៅថ្វាយស្តេច ហើយពេលដែលស្មៅកំពុងលូតឡើងសាជាថ្មី ស្រាប់តែមានហ្វូងកណ្តូបហើរមក។²កាលកណ្តូបទាំងនោះបានស៊ីបន្លែអស់ពីស្រុក ខ្ញុំក៏ទូលថា «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ សូមអត់ទោសឲ្យយើងខ្ញុំផង ដូចដែលយ៉ាកុបរួចជីវិតនោះដែរ? ដ្បិតគេតូចណាស់»។³ព្រះអម្ចាស់ប្ដូរព្រះហប្ញទ័យអំពីរឿងនេះ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «ហេតុការណ៍នេះនឹងមិនកើតឡើងទេ»។

⁴ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះបានបង្ហាញដល់ខ្ញុំ៖ មើល៍! ព្រះអម្ចាស់បានហៅភ្លើងមកដើម្បីជំនុំជម្រះទោស។ នោះភ្លើងធ្វើឲ្យទឹកនៅទីជម្រៅរីងស្ងួត ព្រមទាំងធ្វើឲ្យស្រុកទាំងនោះហួតហែង។⁵ពេលនោះ ខ្ញុំទូលព្រះអង្គថា «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ សូមព្រះអង្គឈប់ធ្វើដូច្នេះទៅ តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយ៉ាកុបរួចជីវិតរស់នៅបាន? ដ្បិតគេតូចណាស់»។⁶ព្រះអម្ចាស់ដូរព្រះហប្ញទ័យ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «ហេតុការណ៍នេះនឹងមិនកើតឡើងទេ»។

⁷ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំថា៖ មើល៍ ព្រះអម្ចាស់ឈរនៅលើជញ្ជាំង សង់ដោយខ្សែប្រយោល ព្រះអង្គកាន់ខ្សែប្រយោល។⁸ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា «អេម៉ុសអើយ តើអ្នកឃើញអ្វី?» ខ្ញុំក៏ទូលថា «ទូលបង្គំឃើញខ្សែប្រយោល» បន្ទាប់មកព្រះអម្ចាស់ទូលថា «មើល៍ យើងនឹងឲ្យមានខ្សែប្រយោលនៅកណ្តាលចំណោមពួកអុីស្រាអែលជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើង។ ដ្បិតយើងនឹងមិនអធ្យាស្រ័យឲ្យពួកគេទៀតឡើយ។

⁹អស់ទាំងទីខ្ពស់ៗរបស់អីុសាកនឹងត្រូវបំផ្លាញចោល ហើយកន្លែងទីសក្ការៈរបស់អុីស្រាអែលនឹងត្រូវវិនាសដែរ យើងនឹងក្រោកឡើងទាស់ប្រឆាំងនឹងស្តេចយេរ៉ូបោមដោយមុខដាវ»។

¹⁰ពេលនោះ លោកអម៉ាស៊ាជាបូជាចារ្យនៅបេតអែល ចាត់គេឲ្យទៅទូលព្រះបាទយេរ៉ូបោម នៃស្តេចអុីស្រាអែលថា «លោកអេម៉ុសកំពុងរួមគំនិតទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះករុណា នៅកណ្តាលប្រជាជនអុីស្រាអែល។ ទឹកដីទាំងមូលនឹងមិនអាចទ្រាំបាននឹងពាក្យគាត់ឡើយ។¹¹ដ្បិតអេម៉ុសបានពោលដូច្នេះថា ព្រះបាទយេរ៉ូបោមនឹងត្រូវសុគតដោយមុខដាវ ហើយប្រជាជនអុីស្រាអែលនឹងត្រូវនិរទិសចេញពីទឹកដីរបស់ខ្លួន»។

¹²លោកអម៉ាស៊ាក៏ពោលទៅកាន់លោកអេម៉ុសថា «គ្រូ ទាយឆុតអើយ ចូរចេញពីទីនេះហើយរត់ទៅយូដា ហើយរកស៊ីទាយចិញ្ចឹមជីវិតនៅទីនោះចុះ។¹³កុំទាយនៅត្រង់បេតអែលទៀតអី ដ្បិតទីនេះជាទីសក្ការៈរបស់ស្តេច និងជាដំណាក់ហ្លួង»។

¹⁴ពេលនោះលោកអេម៉ុសឆ្លើយទៅលោក អម៉ាស៊ាថា «ខ្ញុំមិនមែនជាព្យាការីទេ ហើយក៏មិនមែនជាកូនរបស់ព្យាការីដែរ។ ខ្ញុំគឺជាអ្នកឃ្វាលសត្វ ហើយជាអ្នកបេះផ្លែឧទុម្ពរ។¹⁵ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់បានយកខ្ញុំចេញពីឃ្វាលហ្វូងសត្វ ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា ចូរទៅ ថ្លែងព្រះបន្ទូលរបស់យើងដល់ប្រជាជនអុីស្រាអែល។

¹⁶ដូច្នេះ ចូរលោកស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ឥឡូវនេះចុះ។ លោកប្រាប់ខ្ញុំថា ហើយកុំនិយាយទាស់នឹងជនជាតិអុីស្រាអែល ហើយកុំនិយាយទាស់ជាមួយនឹងពូជពង្សលោកអីសាកដែរ។¹⁷ហេតុនេះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ប្រពន្ធរបស់លោកនឹងធ្វើជាស្ត្រីពេស្យានៅកណ្តាលទីក្រុង កូនប្រុស និងកូនស្រីរបស់លោកនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ ដីធ្លីរបស់លោកនឹងត្រូវគេវាស់ចែកគ្នា ហើយខ្លួនលោកនឹងត្រូវស្លាប់នៅលើទឹកដីមិនបរិសុទ្ធ ហើយប្រជាជនអុីស្រាអែលនឹងត្រូវនិរទេសចេញឆ្ងាយពីទឹកដីរបស់ខ្លួន»។

8

¹នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះបានបង្ហាញខ្ញុំ។ មើល៍! មានកន្ត្រក់មួយពេញដោយផ្លែឈើនៅរដូវក្តៅ!²ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា «អេម៉ុសអើយ តើអ្នកឃើញអ្វី?» ខ្ញុំក៏ទូលទៅព្រះអង្គថា «មានកន្រ្តក់មួយពេញដោយផ្លែឈើនៅរដូវក្តៅ»។ រួចព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចុងបញ្ចប់បានមកដល់ប្រជាជនអុីស្រាអែល ដែលជារាស្ត្ររបស់យើង យើងនឹងមិនអធ្យាស្រ័យឲ្យគេទៀតទេ។³នៅថ្ងៃនោះ បទចម្រៀងដែលច្រៀងនៅក្នុងវិហារហ្លួង និងត្រឡប់ជាសម្រែកទ្រហោយំ មានសាកសពជាច្រើននឹងត្រូវគេបោះចោលនៅកន្លែងស្ងាត់ជ្រងំគ្រប់ទីកន្លែង!» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁴ចូរស្តាប់ចុះ អស់អ្នកណាដែលជិះជាន់មនុស្សកម្សត់ ហើយធ្វើឲ្យអ្នកក្រីក្រចេញពីទឹកដី។⁵ពួកគេនិយាយថា «តើពេលណាទើបផុតបុណ្យចូលខែថ្មី ដើម្បីឲ្យយើងបានលក់ស្រូវ? តើពេលណាទើបផុតបុណ្យសប្ប័ទ ដើម្បីឲ្យយើងបានលក់ភោជ្ជសាលី? យើងនឹងបង្រួមរង្វាស់ឲ្យតូចហើយដំឡើងថ្លៃ ព្រមទាំងកេងប្រវ័ញ្ចគេដោយបំបាត់ភ្នែកជញ្ជីងទៀតផង។⁶អ្នករាល់គ្នាបានទិញមនុស្សក្រីក្រដោយប្រាក់ និងមនុស្សកម្សត់ ដោយស្បែកជើងមួយគូរ សូម្បីតែអង្កាមក៏អ្នករាល់គ្នាលក់ដែរ»។

⁷ព្រះអម្ចាស់បានស្បថដោយអំនួតរបស់លោកយ៉ាកុបថា «ប្រាកដណាស់ យើងនឹងមិនភ្លេចអំពើអាក្រក់ណាមួយដែលគេបានប្រព្រឹត្តឡើយ»។⁸តើនឹងមិនមានរំញ្ជួយផែនដី ហើយគ្រប់គ្នាដែលរស់នៅលើផែនដី តើមិនកាន់ទុក្ខទេឬ? ផែនដីទាំងមូលនឹងកក្រើកឡើងដូចជាទន្លេនីល រួចក៏ស្ងប់ទៅវិញ ដូចទន្លេនៅអេស៊ីបដែលជន់ឡើងរួចក៏ស្រកទៅវិញ។

⁹ការទាំងនោះនឹងកើតឡើងនៅពេលថ្ងៃ នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងធ្វើឲ្យមានព្រះអាទិត្យលេចបាត់ នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ហើយធ្វើឲ្យផែនដីងងឹតសូន្យនៅពេលមេឃស្រឡះ¹⁰យើងនឹងធ្វើឲ្យពិធីបុណ្យរបស់អ្នក ត្រឡប់ទៅជាពិធីកាន់ទុក្ខ ហើយបទចម្រៀងរបស់អ្នក ត្រឡប់ទៅជាពាក្យទំនួញវិញ។ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្លៀកពាក់កាន់ទុក្ខ និងកោសក់ផង។ យើងនឹងធ្វើឲ្យមានការកាន់ទុក្ខ ដូចគេកាត់ទុក្ខកូនតែមួយ ហើយនៅថ្ងៃចុងបញ្ចប់អ្នករាល់គ្នាស្គាល់តែភាពល្វីងជូរចត់។

¹¹ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលថា មើល៍! ថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ យើងនឹងបញ្ជូនការអត់ឃ្លានឲ្យដល់ទឹកដីអ្នក មិនមែនជាការអត់ឃ្លានខាងអាហារ ឬស្រែកទឹកនោះទេ គឺជាការស្រែកឃ្លានដែលមិនបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹²ពួកគេនឹងដើរចុះឡើងពីសមុទ្រម្ខាងទៅសមុទ្រម្ខាង ហើយនឹងរត់ពីទិសខាងជើង រហូតដល់ទិសខាងកើត ដើម្បីស្វែងរកព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ តែពួកគេរកមិនឃើញឡើយ។

¹³នៅថ្ងៃនោះ ក្រមុំស្អាតៗ និងកំលោះៗនឹងអស់កម្លាំងដោយសារស្រែកទឹក។¹⁴អស់អ្នកដែលស្បថដោយអំពើបាបរបស់សាម៉ារី នោះគេនឹងដួលស្លាប់ហើយក្រោកឡើងវិញមិនរួចឡើយ»។

9

¹ខ្ញុំបានឃើញព្រះអម្ចាស់ឈរនៅក្បែរអាសនា ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរវាយក្បាលសសរឲ្យកក្រើក រហូតដល់ជើងសសរ។ ហើយកិនកំម្ទេចមេដឹកនាំរបស់ពួកគេទាំងអស់ រួចអស់អ្នកដែលនៅសល់យើងនឹងសម្លាប់ពួកគេដោយមុខដាវ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចរត់ចេញ ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់គេចផុតបានឡើយ។²ទោះបើគេជីកទម្លុះទៅដល់ស្ថានមនុស្សស្លាប់ក៏ដោយ ក៏ដៃរបស់យើងនឹងអូសយកមកវិញ។ ហើយទោះបើគេប្រឹងឡើងទៅដល់ស្ថានសួគ៌ ក៏យើងទាញទម្លាក់មកវិញដែរ។

³ទោះបើពួកគេទៅពួននៅលើកំពូលភ្នំកើមែលក៏ដោយ ក៏យើងនឹងរកពួកគេហើយចាប់យកមកវិញ។ ទោះបើពួកគេលាក់ខ្លួនពីភ្នែករបស់យើងដល់បាតសមុទ្រក៏ដោយ ក៏យើងប្រើពស់ឲ្យទៅខាំពួកគេដែរ។⁴ទោះបើពួកគេត្រូវចាប់ទៅជាឈ្លើយនៅពីមុខខ្មាំងសត្រូវ ក៏យើងនឹងបញ្ជាដាវឲ្យទៅតាមសម្លាប់ពួកគេដែរ។ យើងនឹងតាមមើលពួកគេដើម្បីឲ្យពួកគេវេទនា ហើយមិនឲ្យពួកគេមានក្តីសុខឡើយ»។

⁵ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពិភពទាំងមូលបានពាល់ផែនដី ហើយផែនដីក៏រញ្ជួយ និងអ្នកដែលនៅផែនដីក៏នាំគ្នាសោកសៅកាន់ទុក្ខ ផែនដីទាំងមូលនឹងកក្រើកឡើងដូចទឹកទន្លេ ហើយក៏ស្ងប់ទៅវិញដូចជាទន្លេដែលនៅអេស៊ីប។⁶ព្រះអង្គសង់ព្រះដំណាក់ដ៏ខ្ពស់នៅលើស្ថានសួគ៌ ហើយព្រះអង្គដាក់លំហអាកាសនៅពីលើផែនដី។ ព្រះអង្គហៅទឹកសមុទ្រហើយចាក់ស្រោចស្រពមកលើផែនដី ព្រះអង្គមានព្រះនាមថា ព្រះអម្ចាស់។

⁷កូនចៅអុីស្រាអែលអើយ តើយើងមិនចាត់ទុកអ្នកដូចជាជនជាតិអេត្យូពី ទេឬអី? នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។ តើមិនមែនជាយើងដែលបាននាំជនជាតិអុីស្រាអែលចេញពីអេស៊ីប និងពួកភីលីស្ទីនចេញពីកាប់ថោរ ព្រមទាំងនាំជនជាតិស៊ីរីចេញពីគៀរទេឬ?⁸មើល៍! ព្រះនេត្រនៃព្រះអម្ចាស់នឹងទតមើលនគរដែលមានបាប ហើយនឹងបំផ្លាញនគរនេះឲ្យវិនាសបាត់ពីផែនដី ប៉ុន្តែយើងនឹងមិនបំផ្លាញកូនចៅលោកយ៉ាកុបទាំងអស់ទេ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁹មើល៍! យើងនឹងបញ្ជាហើយរែងពូជពង្សអុីស្រាអែលក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងអស់ ដូចគេរែងអង្ករនៅក្នុងកញ្រែ្ចង តែមិនមានគ្រាប់ថ្មតូចណាមួយធ្លាក់ដល់ដីឡើយ។¹⁰អស់មនុស្សដែលមានបាបក្នុងប្រជារាស្រ្តរបស់យើងនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ អ្នកទាំងនោះពោលថា ទុក្ខវេទនានឹងមិនចូលមកជិត ឬកើតមានដល់ពួកយើងឡើយ។

¹¹នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងលើកទីលំនៅរបស់ដាវីឌដែលបាន ដួលរលំនោះឡើងវិញ និងជួសជុលកន្លែងធ្លុះធ្លាយឲ្យជិត។ យើងនឹងលើកកន្លែងដែលខូចបង់ឡើង ហើយសង់ខ្ទមនោះឲ្យបានល្អដូចដើមវិញ។¹²ដើម្បីឲ្យជនជាតិអុីស្រាអែលចាប់យកអេដុមដែលនៅសល់ និងទឹកដីបស់ប្រជាជាតិទាំងអស់ ដែលជាកម្មសិទ្ធរបស់យើងកាលពីដើម នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គបានធ្វើការទាំងនេះ។

¹³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា មើល៍! ថ្ងៃនោះជិតមកដល់ហើយ កាលណាគេច្រូតស្រូវរួចរាល់ហើយនោះអ្នកភ្ជូររាស់នឹងមកភ្ជូរភ្លាម ហើយអ្នកដែលជាន់ផ្លែទំពាំងបាយជូរនឹងតាមទាន់អ្នកដែលសាបព្រោះពូជ។ ទឹកទំពាំងបាយជូរនឹងហូរស្រក់តាមភ្នំធំៗ ហើយអស់ទាំងភ្នំតូចៗ ក៏នឹងហូរមកដែរ។

¹⁴យើងនឹងនាំប្រជាជនអុីស្រាអែល ជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើងដែលជាប់ជាឈ្លើយឲ្យមកវិញ។ ពួកគេនឹងសង់ទីក្រុងដែលខូចទាំងប៉ុន្មានឡើងវិញដើម្បីស្នាក់នៅ ពួកគេនឹងដាំទំពាំងបាយជូរ ហើយផឹកស្រាពីចម្ការទំពាំងបាយជូរនោះ ពួកគេធ្វើចម្ការហើយក៏បរិភោគផលផ្លែពីចម្ការនោះដែរ។¹⁵យើងនឹងឲ្យពួកគេរស់នៅលើទឹកដីរបស់ខ្លួន ហើយគ្មាននរណាអាច បណ្តេញពួកគេចេញពីទឹកដី ដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យទៅពួកគេបានឡើយ» នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។

អូបាឌា

1

¹នេះជានិមិត្តរបស់ព្យាការីអូបាឌា។ ព្រះ‌អម្ចាស់‌ដ៏ជាព្រះ មានព្រះ‌បន្ទូល ពីដំណើរជនជាតិអេដុមដូច្នេះថា៖ ពួកយើងបានឮដំណឹងមកពីព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះ‌អង្គបានចាត់អ្នកនាំពាក្យម្នាក់ ឲ្យទៅក្នុងចំណោមជនជាតិទាំងឡាយថាចូរក្រោកឡើង! «ចូរក្រោកឡើង! ចូរនាំគ្នាយើងលើកគ្នាទៅច្បាំងនឹងគេ!»²មើល៍ យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជានគរមួយតូចជាងគេក្នុងចំណោមនគរទាំងប៉ុន្មាន អ្នកនឹងត្រូវបានគេប្រមាថមាក់ងាយយ៉ាងខ្លាំង។

³ចិត្តអំនួតរបស់អ្នកបានបញ្ឆោតអ្នកហើយ អ្នកដែលរស់នៅតាមក្រហែងថ្ម ហើយមានទីលំនៅតាមកន្លែងខ្ពស់ៗ អ្នកគិតក្នុងចិត្តថា «តើអ្នកណាអាចទម្លាក់ខ្ញុំចុះដល់ដីបាន?»⁴អ្នកគិតថានឹងហើរឡើងទៅយ៉ាងខ្ពស់ ដូចឥន្ទ្រី ហើយធ្វើសម្បុកនៅកណ្ដាលអស់ទាំងផ្កាយក៏ដោយក៏យើងនឹងទាញទម្លាក់ពីទីនោះដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

⁵បើមានពួកចោរមកលួចអ្នក ហើយបើពួកចោរប្លន់ចូលមកនៅពេលយប់ (តើអ្នកនឹងបាត់បង់អ្វីខ្លះ!) តើចោរមិនត្រឹមតែលួចឲ្យល្មមសម្រាប់ខ្លួនពួកគេទេ? ប្រសិនបើពួកបេះផ្លែទំពាំង‌បាយជូរ មកដល់ទឹកដីអ្នកតើគេមិនទុកផ្លែខ្លះឲ្យបានបេះតាមក្រោយទេឬ?⁶តើអេសាវមិនត្រូវបានគេគាស់កកាយហើយប្រមូលយកកំណប់ទ្រព្យទេរឺ!

⁷អស់ទាំងសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់អ្នកបានបញ្ឆោតអ្នកគេបានបណ្តេញអ្នករហូតដល់ព្រំដែន។ មនុស្សដែលចងស្ពានមេត្រីជាមួយអ្នក បោកបព្ឆោតអ្នក និងបាននាំគ្រោះប្រឆាំងនិងអ្នក។ ពួកគេដែលចង់បានបរិ‌ភោគអាហាររបានដាក់អន្ទាក់ចាប់អ្នក ។ដោយព្រោះអ្នកគ្មានការយល់ដឹងអ្វីឡើយ។⁸«តើយើងគួរមិនធ្វើទេនៅថ្ងៃនោះ» គឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ «យើងនឹងបំផ្លាញពួកអ្នកប្រាជ្ញឲ្យអស់ពីទឹកដីអេដុម ហើយអ្នកចេះដឹងឲ្យអស់ពីទឹកដីភ្នំរបស់អេសាវ?»⁹ មនុស្សខ្លាំងពូកែរបស់អ្នកនឹងត្រូវញាប់ញ័រថេម៉ាន ដើម្បីឲ្យគ្រប់គ្នាត្រូវកាត់ចេញពីភ្នំរបស់អេសាវដោយសម្លាប់រង្គាល។

¹⁰ដោយព្រោះអ្នកបានធ្វើអំពើដ៏ឃោរឃៅចំពោះប្អូនប្រុសយ៉ាកុប នោះអ្នកនិងមានពេញដោយសេចក្តីខ្មាសអៀន ហើយអ្នកនឹងត្រូវកាត់ចេញជារៀង‌រហូត។¹¹នៅថ្ងៃដែលអ្នកបានឈរមើលពីចំងាយ នៅថ្ងៃដែលពួកប្រទេសក្រៅបានចាប់យក ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេទៅ ហើយជនជាតិដទៃចូលទៅក្នុងទ្វារក្រុងរបស់គេ រួចចាប់ឆ្នោតយកក្រុងយេរូ‌សាឡិម នោះអ្នកក៏ដូចជាពួកគេអច្ចឹងដែល។

¹²ប៉ុន្តែ អ្នកមិនគួរព្រងើយកន្តើយរមើល‌ប្អូនរបស់អ្នក ក្នុងថ្ងៃដែលគេជួបទុក្ខវេទនាឡើយ ក៏មិនគួរមានចិត្តរីក‌រាយនឹងប្រជា‌ជនយូដា នៅថ្ងៃដែលគេត្រូវបំផ្លាញនោះដែរ អ្នកមិនគួរអួតខ្លួននៅថ្ងៃដែលគេមានភាពតានតឹងឡើយ។¹³អ្នកមិនគួរចូលទៅក្នុងទ្វារក្រុងរបស់ប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងក្នុងគ្រាមហន្តរាយទេ ។ អ្នកមិនគួរនាំគ្នាឈរមើលទាំងត្រេកអរ នឹងគេក្នុងថ្ងៃដែលគេរងទុក្ខឡើយ។ នៅថ្ងៃដែលគេជួបមហន្តរាយ អ្នកមិនគួរឆ្លៀតលួចយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេសោះ។¹⁴អ្នកមិនគួរឈរស្កាត់នៅត្រង់ផ្លូវបំបែក ដើម្បីសម្លាប់ជនភៀសខ្លួន ក៏មិនគួរធ្វើអាក្រក់ដល់អ្នកដែលនៅមានជីវិតរស់ក្នុងទុក្ខលំបាកឡើយ។

¹⁵ដ្បិតថ្ងៃរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៅជិតបង្កើយ ដើម្បីទាស់នឹងអស់ទាំងជនជាតិ។ អ្នកបានប្រព្រឹត្តយ៉ាងណា ព្រះក៏នឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកយ៉ាងនោះដែរ អំពើដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្ត នោះនឹងធ្លាក់មកលើក្បាលអ្នកវិញ។¹⁶ដ្បិតដែលអ្នកបានផឹកស្រវឹងនៅលើភ្នំបរិសុទ្ធរបស់យើងជាយ៉ាងណា អស់ទាំងជនជាតិនៅជុំវិញអ្នកក៏នឹងបន្តផឹកយ៉ាងនោះដែរ ពួកគេនឹងផឹក ហើយគេនឹងលេបចូលទៅ រួចគេនឹងវិនាសសូន្យទៅ។

¹⁷ប៉ុន្តែនៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូននឹងមានអស់អ្នកដែលគេចរួចជីវិត នោះនឹងបានបរិសុទ្ធ ពូជពង្សយ៉ាកុបនឹងបានកេរ‌្ត៍អាកររបស់ខ្លួនវិញ។¹⁸ពូជពង្សយ៉ាកុបនឹងបានដូចជាភ្លើង ចំណែក ពូជពង្សយ៉ូសែបជាអណ្ដាតភ្លើង ចំណែកពូជពង្សអេសាវនឹងបានដូចជាជញ្ជ្រាំង ហើយភ្លើងនោះនឹងឆាបឆេះគេ រួចបន្សុសគេអស់ទៅ គ្មានអ្នកណាសល់នៅក្នុងពូជពង្សអេសាវឡើយ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលហើយ»។

¹⁹អស់អ្នកនៅតំបន់ណេកិបនឹងកាន់កាប់ភ្នំរបស់អេសាវ ហើយអស់អ្នកនៅទឹកដីទំនាប នឹងកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ពួកភីលី‌ស្ទីន។ ពួកគេនឹងកាន់កាប់ទឹកដីវាលរបស់អេប្រាអិម និងទឹកដីរបស់សាម៉ារី ហើយបេនយ៉ាមីននឹងកាន់កាប់ទឹកដីកាឡាត។

²⁰ការនិរទេសខ្លួនរបស់ជនជាតិនៃកូនចៅអុីស្រា‌អែលដែលជាប់ជាឈ្លើយ នឹងកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ពួកកាណាន រហូតដល់ក្រុងសារិបតា។ ហើយពួកក្រុងយេរូ‌សាឡិម ដែលជាប់ជាឈ្លើយនៅសេផារ៉ាឌ នឹងកាន់កាប់ក្រុងនានានៅតំបន់ណេកិប។²¹អស់អ្នកដែលបានរំដោះនឹងឡើងមកភ្នំស៊ីយ៉ូន ដើម្បីគ្រប់គ្រងភ្នំរបស់អេសាវ ហើយរាជ្យនោះនឹងបានជារបស់ព្រះ‌អម្ចាស់។

យ៉ូណាស

1

¹ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូណាស ជាកូនរបស់អ័មីថាយថា៖²ចូរងើបឡើងហើយចេញទៅនីនីវេ ជាទីក្រុងធំ ហើយប្រកាសទាស់នឹងក្រុងនោះ ព្រោះអំពើអាក្រក់របស់គេបានល្បីរន្ទឺ នៅចំពោះមុខយើងហើយ។³ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូណាសក្រោកឡើង រត់ចេញពីព្រះ‌ភក្ត្រនៃព្រះ‌អម្ចាស់ទៅឯក្រុងតើស៊ីសវិញ។ លោកចុះទៅដល់ក្រុងយ៉ុប‌ប៉េ បានជួបនឹងសំពៅមួយ ដែលកំពុងរៀបចេញទៅក្រុងតើស៊ីស។ លោកក៏បង់ថ្លៃធ្វើដំណើរ ហើយក៏ចុះសំពៅនោះទៅឯក្រុងតើស៊ីសជា‌មួយគេ ដើម្បីគេចចេញពីព្រះ‌ភក្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁴ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមានខ្យល់យ៉ាងខ្លាំង បក់មកលើសមុទ្រ បង្កើតជាព្យុះយ៉ាងធំនៅលើសមុទ្រ។ បណ្ដាលឲ្យសំពៅស្ទើរតែបែកបាក់។⁵ឯពួកអ្នកសំពៅក៏ភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ម្នាក់ៗបានស្រែកបន់ព្រះរបស់គេរៀងៗខ្លួន។ ពួកគេបានបោះទំនិញទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅក្នុងសំពៅចោលទៅក្នុងសមុទ្រ ដើម្បីឲ្យសំពៅស្រាល។ ឯលោកយ៉ូណាសបានចុះទៅដេកលក់នៅខាងក្នុងសំពៅ។

⁶ដូច្នេះ នាយសំពៅក៏មកសួរលោកថា៖ «អ្នកទ្រមក់អើយ អ្នកធ្វើអីដូច្នេះ? ក្រោកឡើង ចូរទូល‌អង្វរដល់ព្រះរបស់អ្នកទៅ ក្រែងលោព្រះ‌របស់អ្នកនឹកចាំពីយើង ដើម្បីមិនឲ្យយើងត្រូវវិនាស»។⁷ពួកអ្នកសំពៅនិយាយគ្នាថា៖ «មក! ចូរយើងចាប់ឆ្នោត ដើម្បីឲ្យដឹងថា ការអាក្រក់កើតឡើងដល់យើងនេះ ដោយព្រោះអ្នកណា»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានចាប់ឆ្នោត ហើយឆ្នោតនោះក៏ត្រូវលើលោកយ៉ូណាស។

⁸ហើយពួកគេសួរលោកយ៉ូណាសថា៖ «ចូរប្រាប់យើង តើអ្នកណាបាននាំការអាក្រក់នេះមកលើយើង។ តើលោកមានមុខរបរអី្វ? ហើយលោកមកពីណា? តើលោកនៅស្រុកណា? ហើយលោកជាជាតិសាសន៍អី្វ?»⁹លោកយ៉ូណាសប្រាប់គេថា៖ «ខ្ញុំជាជនជាតិហេព្រើរ ហើយខ្ញុំកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃស្ថាន‌សួគ៌ ដែលបានបង្កើតសមុទ្រ និងដីគោក។»¹⁰ហើយពួកអ្នកសំពៅកាន់តែភ័យខ្លាចក៏សួរលោកយ៉ូណាសថា៖ «តើលោកបានធ្វើអ្វីដូច្នេះ?» ដ្បិតពួកគេបានដឹងថា លោកបានកំពុងរត់គេចពីព្រះ‌ភក្ត្ររបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយសារតែលោកបានប្រាប់ពួកគេ។

¹¹បន្ទាប់មកពួកគេសួរលោកយ៉ូណាសថា៖ «តើត្រូវឲ្យយើងធ្វើដូចម្តេចដល់អ្នក ដើម្បីឲ្យសមុទ្របានស្ងប់ឡើងវិញ?» ដ្បិតសមុទ្រចេះតែកម្រើករឹតតែខ្លាំងឡើង។¹²លោកយ៉ូណាសប្រាប់ពួកគេថា៖ «សូមលើកបោះខ្ញុំចូលក្នុងសមុទ្រចុះ។ នោះសមុទ្រនឹងស្ងប់ទៅវិញហើយ ដ្បិតខ្ញុំដឹងថា ដោយព្រោះខ្លួនខ្ញុំ ខ្យល់ព្យុះយ៉ាងខ្លាំងនេះកើតឡើងដល់ពួកអ្នក»។¹³ទោះជាពួកគេព្យាយាមចែវត្រឡប់ ដើម្បីឲ្យពួកគេទៅច្រាំងវិញ ប៉ុន្តែទៅមិនបានសោះ ដ្បិតសមុទ្រចេះតែបក់បោកមកកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។

¹⁴ពេលនោះ ពួកគេក៏ទូលអង្វរដល់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ យើងខ្ញុំសូមអង្វរព្រះ‌អង្គ សូមកុំឲ្យយើងខ្ញុំត្រូវវិនាសឡើយ ដោយព្រោះជីវិតបុរសនេះឡើយ ហើយកុំទម្លាក់ទោសរបស់គាត់ មកលើយើងខ្ញុំរាល់គ្នាដែរ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គបានសម្រេចតាមដែលព្រះ‌អង្គគាប់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ»។¹⁵ហើយពួកគេក៏ចាប់លោកយ៉ូណាស បោះចូលទៅក្នុងសមុទ្រ រួចសមុទ្រក៏ស្ងប់ទៅ។¹⁶ពួកគេទាំងនោះកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំង។ ហើយពួកគេក៏ថ្វាយយញ្ញ‌បូជាដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រមទាំងបន់ស្រន់ផង។

¹⁷ព្រះ‌អម្ចាស់ក៏បានធ្វើឲ្យមានត្រីមួយយ៉ាងធំដើម្បីលេបលោកយ៉ូណាស ហើយលោកយ៉ូណាសបាននៅក្នុងពោះត្រីនោះអស់បីថ្ងៃបីយប់។

2

¹ពេលនោះ លោកយ៉ូណាសបានអធិស្ឋានដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្លួន នៅក្នុងពោះត្រី។²លោកទូលថា៖ «ទូល‌បង្គំបានទូលអង្វរព្រះ‌អម្ចាស់ អំពីទុក្ខលំបាករបស់ទូល‌បង្គំ ហើយព្រះ‌អង្គក៏បានឆ្លើយមកទូល‌បង្គំ ពីក្នុងពោះនៃស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ទូល‌បង្គំបានស្រែកហៅព្រះអង្គជួយ! ហើយព្រះ‌អង្គព្រះ‌សណ្ដាប់ពាក្យរបស់ទូល‌បង្គំ។

³ព្រះ‌អង្គបានបោះទូល‌បង្គំទៅក្នុងទីជម្រៅ គឺចុះទៅក្នុងផ្ទៃបាតនៃសមុទ្រ ហើយខ្សែរទឹកបាននៅព័ទ្ធជុំ‌វិញទូល‌បង្គំ ហើយគ្រប់ទាំងរលក និងអស់ទាំងខ្សែទឹករបស់ព្រះ‌អង្គបានហូរពីលើទូល‌បង្គំ។⁴ទូល‌បង្គំបានពោលថា៖ «ទូល‌បង្គំត្រូវបោះចោលពីព្រះ‌នេត្ររបស់ព្រះ‌អង្គហើយ ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំនឹងសម្លឹងឆ្ពោះទៅរកព្រះ‌វិហារបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ»។

⁵ទឹកបានព័ទ្ធជុំវិញទូល‌បង្គំ រហូតដល់ករបស់ទូលបង្គំ ដែលសេចក្ដីអន្តរាយបានហ៊ុមទូល‌បង្គំជិត ហើយសារ៉ាយបានរុំព័ទ្ធក្បាលទូល‌បង្គំ។⁶ទូល‌បង្គំបានចុះទៅដល់បាតនៃភ្នំទាំងឡាយ ហើយផែនដីបានបិទខ្ទប់ពីលើ ទូល‌បង្គំទុកជាដរាបតទៅ។ ប៉ុន្តែ ឱព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃទូល‌បង្គំ ព្រះ‌អង្គបាននាំទូល‌បង្គំងើបចេញពីរណ្តៅ!

⁷កាលព្រលឹងទូល‌បង្គំបានសន្លប់ក្នុងទូលបង្គំ នោះទូល‌បង្គំស្រែកហៅព្រះ‌អម្ចាស់ មកនៅក្នុងចិត្តរបស់ទូលបង្គំ ហើយសេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់ទូល‌បង្គំបានទៅព្រះ‌អង្គ គឺចូលទៅក្នុងព្រះ‌វិហារបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។⁸អស់ពួកអ្នកដែលជឿលើព្រះដែលក្លែងក្លាយ សូមលះ‌បង់ភាពស្មោះត្រង់របស់អ្នកចំពោះពួកគេ។

⁹ប៉ុន្តែ ទូល‌បង្គំនឹងថ្វាយយញ្ញ‌បូជាដល់ព្រះ‌អង្គដោយសំឡេងនៃពាក្យអរព្រះ‌គុណ ហើយទូល‌បង្គំនឹងលាបំណន់របស់ទូល‌បង្គំផង។ ឯសេចក្ដីសង្គ្រោះនោះកើតមកតែពីព្រះ‌អម្ចាស់»។¹⁰ពេលនោះព្រះ‌អម្ចាស់ បង្គាប់ត្រី ឲ្យខ្ជាក់លោកយ៉ូណាសចេញនៅលើដីគោក។

3

¹ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មកកាន់លោកយ៉ូណាសម្តងទៀតថា៖²«ចូរក្រោកឡើងទៅឯនីនីវេ ជាក្រុងធំ ហើយប្រកាសប្រាប់គេ តាមសេចក្ដីដែលយើងបង្គាប់»។³ដូច្នេះ លោកយ៉ូណាសក៏ក្រោកឡើងទៅក្រុងនីនីវេតាមការបង្គាប់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់។ នីនីវេជាទីក្រុងដ៏ធំសម្បើមអស្ចារ្យ ដែលដើរអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ ទើបបានសព្វ។

⁴លោកយ៉ូណាសបានចាប់ផ្ដើមដើរចូលទៅទីក្រុង បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរអស់មួយថ្ងៃហើយ នោះលោកប្រកាសថា «នៅតែសែសិបថ្ងៃទៀតក្រុងនីនីវេនឹងត្រូវបំផ្លាញហើយ»។⁵ពួកបណ្ដា‌ជននៅក្រុងនីនីវេក៏ជឿលើព្រះ‌អង្គ ដូច្នេះគេក៏ប្រកាសឲ្យមានពេលតមអត់។ ពួកគេស្លៀកពាក់កាន់ទុក្ខចាប់តាំងពីអ្នកធំបំផុត រហូតដល់អ្នកតូចជាងគេ។

⁶ភ្លាមនោះដំណឹងក៏បានទៅដល់ស្តេចនៃក្រុងនីនីវេ។ ស្ដេចក៏យាងចុះពីបល្ល័ង្ក ដោះព្រះ‌ពស្ត្រចេញ ហើយឃ្លុំអង្គដោយសំពត់កាន់ទុក្ខ និងគង់នៅក្នុងផេះវិញ។⁷ដែលស្ថិតនៅក្រោមការបង្គាប់របស់ស្តេច និងពួករដ្ឋ‌មន្ត្រីថា៖ «មិនត្រូវឲ្យពួកមនុស្ស ឬសត្វ ហ្វូងគោ ឬហ្វូងចៀមភ្លក់អ្វីឡើយ។ កុំឲ្យពួកវាស៊ី ឬផឹកឲ្យសោះ។

⁸ប៉ុន្តែទាំងមនុស្ស និងសត្វត្រូវឃ្លុំខ្លួនដោយសំពត់កាន់ទុក្ខ ហើយគ្រប់គ្នាត្រូវអំពាវ‌នាវយ៉ាងខ្លាំងដល់ព្រះ។ ត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាលាចេញពីផ្លូវអាក្រក់របស់គេរៀងខ្លួន ហើយចេញពីការច្រឡោតដែលនៅដៃខ្លួនគេផងដែរ។⁹ក្រែងលោព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រែព្រះ‌ហឫទ័យលែងព្រះ‌ពិរោធ ដូច្នេះ យើងនឹងមិនត្រូវវិនាសអន្តរាយឡើយ»។

¹⁰ពេលព្រះទតឃើញការទាំងប៉ុន្មានដែលពួកគេប្រព្រឹត្តនោះ ដែលគេបានលៈបង់ពីផ្លូវអាក្រក់របស់គេ។ ហើយព្រះក៏ប្រែគំនិតពីការដាក់ទណ្ឌកម្ម ដែលព្រះ‌អង្គធ្លាប់មានបន្ទូលថា ទ្រង់នឹងធ្វើដល់ពួកគេ ហើយព្រះ‌អង្គក៏លែងធ្វើទៅ។

4

¹ប៉ុន្តែ ការនោះលោកយ៉ូណាសមិនពេញចិត្តសោះ ហើយលោកក៏ខឹងខ្លាំង។²រួចលោកយ៉ូណាសអធិស្ឋានដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ថា៖ «ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ តើមិនមែនការនេះទេឬ ដែលទូល‌បង្គំបាននិយាយកាលទូល‌បង្គំត្រលប់ទៅស្រុករបស់ទូល‌បង្គំនោះ? គឺដោយហេតុនោះបានជាទូល‌បង្គំខំរត់ទៅក្រុងតើស៊ីសវិញ ព្រោះទូល‌បង្គំបានដឹងថា ព្រះ‌អង្គជាព្រះដ៏ប្រកបដោយករុណា ក៏មានព្រះ‌ហឫ‌ទ័យអាណិត‌អាសូរ ព្រះ‌អង្គយឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយមានសេចក្ដីសប្បុរសជាបរិបូរ ក៏តែង‌តែប្រែចិត្តចេញពីការធ្វើទុកផងដែរ។³ដូច្នេះអាលូវនេះ ឱព្រះ‌អម្ចាស់អើយ ទូល‌បង្គំសូមអង្វរដល់ព្រះ‌អង្គ សូមដកជីវិតទូល‌បង្គំចុះ ដ្បិតស៊ូឲ្យទូល‌បង្គំស្លាប់ទៅជាជាងរស់នៅ»។

⁴ព្រះ‌យេហូវ៉ាមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ការដែលឯងខឹងដូច្នេះ តើគួរឬ?»⁵លោកយ៉ូណាសក៏ចេញទៅអង្គុយនៅខាងកើតទីក្រុង។ នៅទីនោះលោកធ្វើជម្រកមួយ ហើយអង្គុយជ្រកនៅក្រោមម្លប់នោះ ដើម្បីចាំមើលការអ្វី ដែលនឹងកើតដល់ទីក្រុងនោះ។

⁶ព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់ធ្វើឲ្យមានដើមឈើ ហើយដុះឡើងគ្របបាំងលោកយ៉ូណាស ដើម្បីឲ្យបានជាម្លប់ពីលើក្បាលរបស់គាត់ ដើម្បីកុំឲ្យលោកមួម៉ៅតទៅទៀត។ លោកយ៉ូណាសមានអំណរណាស់ ដោយព្រោះដើមឈើនោះ។⁷ប៉ុន្តែ ពេលដល់ថ្ងៃស្អែកឡើង ព្រះធ្វើឲ្យមានដង្កូវមួយ។ វាមកស៊ីដើមឈើស្វិតក្រៀមវិញ។

⁸ពេលថ្ងៃរះឡើង ព្រះឲ្យមានខ្យល់ក្តៅ បក់មកពីទិសខាងកើត។ ថ្ងៃក៏ចាំងក្បាលលោកដែរ ឲ្យលោកខ្សោះល្វើយ។ លោកក៏សូមឲ្យខ្លួនបានស្លាប់ទៅ។ ដោយពោលពាក្យដាក់ខ្លួនឯងថា៖ «ស៊ូឲ្យទូល‌បង្គំស្លាប់ទៅ ជាជាងរស់នៅ»។⁹ពេលនោះព្រះ‌ទ្រង់មានព្រះ‌បន្ទូលទៅលោកយ៉ូណាសថា៖ តើវាជាការល្អដែលឯងខឹងពីដើមឈើនោះ?» រួចលោកយ៉ូណាសតបថា៖ «វាជាការល្អដែលទូល‌បង្គំខឹងនេះ ទោះបើដល់ស្លាប់ក៏ដោយ»។

¹⁰ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «តើឯងបានអាណិតចំពោះរុក្ខជាតិ ដែលឯងមិនបានដាំ ឬធ្វើឲ្យដុះឡើង។ វាដុះឡើងក្នុងមួយយប់ ហើយបានវិនាសបាត់ ក្នុងមួយយប់ដូចគ្នានោះ។¹¹ដូច្នេះដូចយើងចឹង តើមិនគួរឲ្យយើងអាល័យចំពោះក្រុងនីនីវេ ជាទីក្រុងយ៉ាងធំនេះ ដែលមានមនុស្សជាងមួយសែនពីរម៉ឺននាក់ ជាពួកអ្នកដែលមិនស្គាល់ស្តាំ មិនស្គាល់ឆ្វេងសោះ ព្រមទាំងហ្វូងសត្វជាច្រើនទៀត?»

មីកា

1

¹នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានថ្លែងមកលោកមីកាជាពួកម៉ូរ៉ាស៊ីត នៅក្នុងរជ្ជកាលនៃព្រះបាទយ៉ូថាម ព្រះបាទអេហាស និងព្រះបាទហេ‌សេ‌គា ជាស្តេចយូដា ជាសេចក្ដីដែលលោកបានឃើញពីដំណើរក្រុងសាម៉ារី និងក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

²ជាតិសាសន៍ទាំងអស់អើយ ចូរយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់! ផែនដី និងគ្រប់របស់សព្វសារពើទាំងអស់គឺនៅក្នុងខ្លួនអ្នក។ ហើយបើកឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់‌ធ្វើបន្ទាល់ទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា ព្រះ‌អង្គមកពីព្រះ‌វិហារបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អង្គ។³មើល៍! ព្រះ‌អម្ចាស់កំពុងយាងចេញពីព្រះដំណាក់របស់ព្រះ‌អង្គ ចុះមកយាងនៅតាមទីខ្ពស់នៃផែនដី។⁴ភ្នំទាំង‌ឡាយស្រុតចុះនៅក្រោមព្រះ‌បាទាហើយជ្រលងភ្នំទាំង‌ឡាយក៏ត្រូវរលាយដូចក្រមួនរលាយនៅមុខភ្លើង ឬដូចទឹកហូរចុះពីទីខ្ពស់ដែរ។

⁵នេះគឺដោយសារតែអំពើទុច្ចរិតរបស់ពូជពង្សលោកយ៉ាកុប និងអំពើបាបរបស់ពួកពូជពង្សអុីស្រា‌អែល។ អំពើទុច្ចរិតរបស់ពូជពង្សលោកយ៉ាកុបនោះជាអ្វី? តើមិនមែនជាក្រុងសាម៉ារីទេឬ? ហើយអស់ទាំងទីខ្ពស់របស់ពួកយូដាជាអ្វី? តើមិនមែនជាក្រុងយេរូ‌សាឡិមទេឬ?

⁶«យើងនឹងធ្វើឲ្យក្រុងសាម៉ារី ដូចជាគំនរនៅទីវាលជាកន្លែងសម្រាប់ធ្វើចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ។ យើងនឹងចាក់ថ្មទាំងប៉ុន្មាននៃទីក្រុងទៅក្នុងជ្រលងភ្នំ ហើយនឹងបើកឲ្យឃើញគ្រឺះជញ្ជាំង។⁷អស់ទាំងរូបឆ្លាក់របស់វា នឹងត្រូវវាយបំបែកខ្ទេច‌ខ្ទី ឯអស់ទាំងគ្រឿងសក្ការៈបូជារបស់វានឹងត្រូវដុតក្នុងភ្លើង។ រាល់ព្រះក្លែង‌ក្លាយរបស់គេ យើងនឹងបំផ្លាញចោល។ រូបព្រះទាំងនោះជាផលនៃអំពើពេស្យា‌ចារ ដូច្នេះគេនឹងយករូបទាំងនោះទៅបង់ថ្លៃស្រីពេស្យា»។

⁸ដោយហេតុនេះបានជាខ្ញុំនឹងសោកស្តាយ ហើយទ្រហោយំ ខ្ញុំនឹងដើរដោយជើងទទេ ហើយអាក្រាតកាយ ខ្ញុំនឹងស្រែកដូចជាឆ្កែចចក ហើយនឹងយំរងំដូចជាសត្វមៀម។⁹ដ្បិតរបួសនៃក្រុងសាម៉ារី មើលមិនជាឡើយ ព្រោះបានរាលរហូតដល់ស្រុកយូដាផង។ បានទៅដល់ទ្វារក្រុងសាសន៍ខ្ញុំ គឺជាក្រុងយេរូ‌សាឡិម។¹⁰កុំថ្លែងប្រាប់រឿងនេះនៅក្រុងកាថឡើយ ក៏កុំយំឲ្យសោះ។ ចូរអ្នកននៀលខ្លួននៅក្នុងធូលីដី ត្រង់បេតលេ អាប្រាចុះ។

¹¹សូមដើរបង្ហួសទៅ ឱពួកអ្នកក្រុងសាភាអើយ ដោយខ្លួនអាក្រាត ហើយមានសេចក្ដីអាម៉ាសចុះ។ ពួកអ្នកនៅក្រុងស្អាណាន មិនត្រូវចេញមកឲ្យសោះ។ ចំណែកពួកអ្នកក្រុងបេត អេតសែល ចូរកាន់ទុក នឹងដកទីពឹងរបស់ឯងរាល់គ្នាចេញ។¹²ចំណែកឯពួកអ្នកក្រុងម៉ារូតទន្ទឹងរងចាំដំណឹងល្អយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះសេចក្ដីអាក្រក់បានចុះពីព្រះ‌អម្ចាស់ មកដល់ទ្វារក្រុងយេរូ‌សាឡិមហើយ។

¹³ឱពួកអ្នកនៅក្រុងឡាគីសអើយ ចូរទឹមរទេះទៅនឹងសេះចុះ។ ឯង ជាដើមចមនៃអំពើបាបដល់កូនស្រីស៊ីយ៉ូន ដ្បិតអំពើរំលងទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកអ៊ីស្រា‌អែល បានឃើញមាននៅក្នុងខ្លួនឯង។¹⁴ដូច្នេះ ឯងនឹងចែកចំណែកនៃក្រុងម៉ូរ៉ាស៊ីត កាថ ជាទីប្រជុំជននៃពួកអាក់ស៊ីបទាំងប៉ុន្មាននោះ ដែលនឹងធ្វើដល់ពួកស្តេចអ៊ីស្រា‌អែលខកចិត្ត។

¹⁵ឱពួកអ្នកក្រុងម៉ារីសាអើយ យើងនឹងនាំអ្នកចម្បាំងទៅនឹងឯងម្តងទៀត ដែលនឹងធ្វើជាម្ចាស់លើឯង ដែលមានសិរី‌ល្អនៃអ៊ីស្រា‌អែល ដែលនឹងមកដល់អាឌូឡាម។¹⁶ចូរកោរក្បាល ហើយកាត់សក់របស់ឯង សម្រាប់កូនចៅជាទីគាប់ចិត្តរបស់ឯងចុះ។ ចូរកោរសក់ឲ្យអស់ ដូចជាឥន្ទ្រី ពីព្រោះកូនចៅរបស់ឯងរាល់គ្នា នឹងបានភៀសខ្លួនចេញពីអ្នកទៅ។

2

¹សេចក្តីវេទនាដល់ពួកអ្នកដែលគិត‌គូរគម្រោងការទុច្ចរិត អ្នកណាដេកសញ្ជឹងគិតនៅលើដំណេករបស់ខ្លួនដើម្បីបង្កើតអំពើទុច្ចរិត។ លុះព្រឹកភ្លឺឡើង គេធ្វើការនោះ ដោយព្រោះគេមានកម្លាំងនឹងធ្វើបាន។²ពួកគេចង់បានស្រែចម្ការណា ហើយក៏ដណ្តើមយកស្រែនោះ ពួកគេចង់បានផ្ទះណា គេក៏ដណ្ដើមយកផ្ទះនោះ។ ពួកគេសង្កត់សង្កិតម្ចាស់ផ្ទះ ហើយប្លន់យកផ្ទះ និងរឹបអូសយកមរតករបស់គេដែរ។

³ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «មើល៍! យើងកំពុងតែរៀបចំដាក់ទោសទាស់នឹងមនុស្សប្រភេទនេះដែរ ជាការដែលឯងរាល់គ្នានឹងមិនងាកកចេញបានឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាក៏មិនដើរដោយវាយ‌ឫកទៀតដែរ ដ្បិតគ្រានោះនឹងបានជាគ្រាអាក្រក់។⁴នៅគ្រានោះ ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក គេនឹងចាប់ផ្ដើមច្រៀងលេងសើចអំពីអ្នក ហើយនឹងទួញទំនួញយ៉ាងអាក់‌អួល។ ដោយប្រើពាក្យថា «យើងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរាល់គ្នាត្រូវបំផ្លាញអស់រលីងហើយ ព្រះអម្ចាស់បានផ្លាស់មរតករបស់ជនជាតិខ្ញុំហើយ។ ព្រះ‌អង្គដកចេញមរតកពីខ្ញុំយ៉ាងណាហ្ន៎! ព្រះ‌អង្គបានចែកស្រែចម្ការរបស់យើង ទៅឲ្យបច្ចាមិត្តរបស់យើងហើយ»។⁵ដូច្នេះ អ្នកនឹងមិនមានកូនចៅជំនាន់ក្រោយ សម្រាប់បែងចែកទឹកដី នៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ។

⁶ពួកគេថា «កុំថ្លែងទំនាយឲ្យសោះ»។ «ពួកគេនឹងលែងថ្លែងទំនាយដល់រឿងទាំងនេះ ហើយភាពអាម៉ាស់នឹងមិនមកដល់ឡើយ»។⁷ឱពូជពង្សលោកយ៉ាកុបអើយ តើគួរតែនិយាយយ៉ាងនេះថា ព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះ‌អម្ចាស់ខ្ញាល់ឬ? តើព្រះ‌អង្គធ្វើការទាំងនោះឬ?» តើយើងមិននិយាយពាក្យល្អ ទៅចំពោះអ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តដោយទៀងត្រង់ឬ?⁸ពីមុនមក រាស្ត្ររបស់យើងបានលើកគ្នាដូចជាខ្មាំងសត្រូវ។ អ្នករាល់គ្នាដោះរ៉ូបសំពត់ សំលៀកបំពាក់ចេញ ពីអ្នកដែលដើរតាមផ្លូវ ដូចជាទាហ៊ានត្រឡប់មកពីសមរ‌ភូមិយ៉ាងសុខសប្បាយ។

⁹អ្នករាល់គ្នាបានដេញពួកស្រីៗរបស់ប្រជា‌រាស្ត្រយើង ចេញពីផ្ទះដែលពួកគេស្រឡាញ់ ហើយដកសិរី‌ល្អរបស់យើង ចេញពីពួកកូនតូចៗរបស់គេជា‌និច្ចដែរ។¹⁰ចូរក្រោកឡើង ហើយចេញទៅចុះ ដ្បិតនេះមិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់ឯងរាល់គ្នាសម្រាកទេ ព្រោះសេចក្ដីស្មោក‌គ្រោកបានបង្កឲ្យកើតមហន្ត‌រាយយ៉ាងខ្លោច‌ផ្សា។¹¹ប្រសិនបើមានមនុស្សណាមកកាន់អ្នកដោយភូតភរ ហើយកុហកថា «ខ្ញុំនឹងថ្លែងទំនាយប្រាប់អ្នក បើមានស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរ និងគ្រឿងស្រវឹង» គឺអ្នកនោះឯងដែលធ្វើជាហោរាដល់ជនជាតិនេះ។

¹²ឱយ៉ាកុបអើយ យើងនឹងកៀរប្រមូលអ្នករាល់គ្នាមកវិញ។ ជន‌ជាតិអុីស្រា‌អែលដែលនៅសេស‌សល់ យើងនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាមកនៅជុំគ្នាវិញ។ យើងនឹងយកជនជាតិអុីស្រា‌អែលដែលនៅសេសសល់មកឲ្យនៅជា‌មួយគ្នា ដូចជាចៀមនៅក្នុងក្រោល នឹងហ្វូងសត្វនៅកណ្ដាលវាលស្មៅ។ ពួកគេនឹងបព្ចោញសូរអ៊ូអរយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារមានគ្នាច្រើន។¹³មានអ្នកដែលបើកផ្លូវ និងដើរនៅមុខអ្នករាល់គ្នា។ ពួកគេទម្លុះរទ្វាក្រុង ហើយចេញតាមនោះ។ ស្ដេចរបស់អ្នកពួកគេ យាងនៅមុខពួកគេ។ ហើយព្រះ‌អម្ចាស់ក៏យាងនៅមុខគេបង្អស់។

3

¹ខ្ញុំក៏និយាយទៀតថា៖ «ចូរស្ដាប់ ឱពួកអ្នកដឹកនាំរបស់លោកយ៉ាកុប និងពួកអ្នកគ្រប់‌គ្រងលើពូជពង្សអុីស្រា‌អែលអើយ តើមិនគួរឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានស្គាល់សេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ទេឬ?²អ្នករាល់គ្នាដែលស្អប់ការល្អ ហើយស្រឡាញ់ការអាក្រក់អើយ ជាពួកអ្នកដែលបកស្បែកគេ ហើយបេះសាច់ពីឆ្អឹងគេ³អ្នករាល់គ្នាស៊ីសាច់របស់ជនជាតិខ្ញុំ ហើយពន្លាត់ស្បែកពីខ្លួនគេចេញ រួចបំបាក់ឆ្អឹង ហើយកាត់គេជាដុំៗ ដូចជាកាប់សាច់ រៀបដាក់ក្នុងឆ្នាំង ក៏ដូចជាសាច់នៅក្នុងឆ្នាំងដី។

⁴នៅគ្រានោះ ពួកអ្នកដឹកនាំនឹងអំពាវ‌នាវរកព្រះ‌អម្ចាស់ តែព្រះ‌អង្គមិនព្រមតបឡើយ។ ព្រះ‌អង្គនឹងគេចព្រះ‌ភក្ត្រចេញពីគេនៅពេលនោះ ព្រោះគេបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់»។

⁵ព្រះអម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលពីពួកព្យាការី ដែលនាំឲ្យប្រជាជាតិរបស់ទ្រង់វង្វេង «បើអ្នកណាអោយគេបរិភោគឆ្អែត ពួកគេនឹងថ្លែងទំនាយថា មានសេចក្ដីសុខហើយ។ តែបើមិនឲ្យអ្វីបរិភោគទេ ពួកគេនឹងធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងអ្នក។⁶ហេតុនេះមានតែយប់ងងឹត នឹងលែងឃើញនិមិត្ត‌ហេតុអស្ចារ្យទៀតហើយ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ ហើយមានភាពងងឹតដល់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីមិនឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចថ្លែងទំនាយឡើយ។ ព្រះ‌អាទិត្យនឹងលិចបាត់ពីពួកព្យាការីទៅ ហើយថ្ងៃនឹងងងឹតសូន្យដល់គេ។⁷ពួកគ្រូទាយនឹងត្រូវខ្មាស ហើយពួកព្យាការីនឹងទាល់គំនិត។ គេនឹងបិទខ្ទប់មាត់ទាំងអស់គ្នា ដ្បិតគ្មានពាក្យតបមកពីព្រះឡើយ»។

⁸តែចំណែកខ្ញុំ គឺខ្ញុំបានពេញជាព្រះ‌ចេស្តា ដោយ‌សារព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះ‌អម្ចាស់ព្រមទាំងសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ និងអំណាច ដើម្បីនឹងថ្លែងប្រាប់ឲ្យពូជពង្សយ៉ាកុបស្គាល់អំពើរំលង ហើយឲ្យអ៊ីស្រា‌អែលស្គាល់អំពើបាបរបស់ខ្លួន។

⁹ចូរស្តាប់សេចក្ដីនេះចុះ ឱពួកអ្នកដឹកនាំនៃពូជវង្សយ៉ាកុបអើយ និងពួកអ្នកគ្រប់‌គ្រងលើវង្សអុីស្រា‌អែលអើយ អ្នករាល់គ្នាដែលខ្ពើមសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌ ហើយកែប្រែឲ្យសេចក្ដីត្រឹម‌ត្រូវ។¹⁰អ្នករាល់គ្នាសង់ក្រុងស៊ីយ៉ូនឡើងដោយឈាម ហើយក្រុងយេរូសាឡិមដោយសេចក្ដីជិះ‌ជាន់សង្កត់‌សង្កិនគេ។¹¹ពួកអ្នកដឹកនាំរបស់អ្នកតែង‌តែជំនុំ‌ជម្រះដោយចង់បានសំណូក ពួកបូជាចារ្យ បង្រៀនដោយចង់បានកម្រៃ ហើយពួកព្យាការីរបស់អ្នក ក៏ថ្លែងទំនាយដោយចង់បានប្រាក់កាស។ ប៉ុន្តែ គេពឹងផ្អែកលើព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយពាក្យថា «ព្រះ‌អម្ចាស់គង់នៅកណ្ដាលយើងរាល់គ្នាទេ គ្មានសេចក្ដីអាក្រក់ណាកើតឡើងដល់យើងឡើយ»។

¹²ដូច្នេះដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នា ក្រុងស៊ីយ៉ូននឹងត្រូវគេភ្ជួររាស់ដូចជាស្រែចម្ការ ហើយក្រុងយេរូ‌សាឡិមនឹងត្រឡប់ជាគំនរ ឯភ្នំជាទីតាំងព្រះ‌វិហារ គឺដូចជាទីខ្ពស់នៅព្រៃវិញ។

4

¹នៅថ្ងៃក្រោយ ភ្នំដែលជាទីតាំងនៃព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងត្រូវបង្កើតឡើងឲ្យខ្ពស់ជាងកំពូលភ្នំទាំង‌ឡាយ។ ហើយត្រូវបានសរសើរតម្កើងលើកំពូលភ្នំទាំងនោះ និងប្រជាជាតិទាំង‌ឡាយនឹងឡើងទៅហូរ‌ហែ។

²ហើយប្រជាជាតិជាច្រើននឹងទៅលើភ្នំទាំងពោលថា «ចូរមក យើងឡើងទៅភ្នំនៃព្រះ‌អម្ចាស់ គឺទៅឯព្រះ‌ដំណាក់នៃព្រះរបស់លោកយ៉ាកុប។ ព្រះ‌អង្គនឹងបង្រៀនយើងរាល់គ្នាឲ្យស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អង្គ យើងនឹងដើរតាមអស់ទាំងផ្លូវច្រករបស់ព្រះ‌អង្គ»។ ដ្បិតក្រឹត្យ‌វិន័យនឹងត្រូវបានផ្សាយចេញពីក្រុងស៊ីយ៉ូនទៅ ជាមួយនឹងព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់ពីក្រុងយេរូ‌សាឡិម។³ព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើជាចៅក្រមដល់ជនជាតិជាច្រើន ព្រះអង្គនឹងសម្រុះ‌សម្រួលប្រជា‌ជាតិមួយចំនួន ដែលនៅឆ្ងាយៗ ឲ្យឈប់ទាស់‌ទែងគ្នា។ ពេលនោះពួកគេនឹងដំដាវរបស់គេធ្វើជាផាល ហើយលំពែងគេធ្វើជាកណ្តៀវវិញ។ ប្រជាជាតិនានាលែងលើកដាវច្បាំងគ្នាទៀត ក៏មិនរៀនវិជ្ជាចម្បាំងទៀតដែរ។

⁴គឺគ្រប់គ្នានឹងអង្គុយក្រោមដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរ ហើយក្រោមដើមល្វារបស់ខ្លួន។ ឥតមានអ្នកណាបំភិតបំភ័យពួកគេទៀតឡើយ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ។⁵ទោះបើអស់ទាំងសាសន៍ដើរតាមឈ្មោះរបស់ព្រះរបស់ពួកគេរៀងខ្លួន។ គង់តែយើងរាល់គ្នានឹងដើរតាមព្រះ‌នាមនៃព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងជាដរាបតទៅ។

⁶នៅថ្ងៃនោះព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «យើងនឹងប្រមូលអស់អ្នកណាដែលខ្វិន ហើយប្រមូលអស់អ្នកដែលបានបណ្តេញ ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលយើងបានធ្វើទុក្ខឲ្យមកវិញ»។⁷ឯពួកអ្នកខ្វិន ទៅជានឹងអ្នកខ្ចាត់‌ខ្ចាយ ហើយពួកដែលត្រូវបោះចោលទៅជាឆ្ងាយ នឹងបានចូល ក្នុងប្រជាជាតិមួយខ្លាំងពូកែ នោះព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសោយ‌រាជ្យលើគេនៅភ្នំស៊ីយ៉ូន ចាប់តាំងពីគ្រានោះជាដរាបតទៅ។⁸ដូច្នេះ ឯង គឺជាប៉មចាំយាមនៃហ្វូងចៀម ជាទួលខ្ពស់របស់ក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ អ្នកនឹងមានអំណាចគ្រប់‌គ្រងដូចដើមវិញ ជារាជ្យរបស់ក្រុងយេរូ‌សាឡិម។

⁹ឥឡូវនេះ ហេតុអ្វីបានជាឯងស្រែកឡើងដូច្នេះ? តើគ្មានស្តេចនៅក្នុងឯងឬ? តើអ្នកប្រឹក្សារបស់ឯងវិនាសអស់ហើយឬ បានជាអ្នកឈឺចាប់ដូចជាស្រី ដែលឈឺនឹងសម្រាលកូនដូច្នេះ?¹⁰ឱក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរឈឺចាប់ដូចជាស្រីដែលឈឺនឹងសម្រាលកូន។ ដ្បិតឯងនឹងត្រូវចេញពីទីក្រុងទៅឥឡូវ ហើយនឹងអាស្រ័យនៅឯទីវាល ព្រមទាំងទៅរហូតដល់ក្រុងបាប៊ីឡូនផង។ នៅទីនោះឯងនឹងបានប្រោសឲ្យរួច។ គឺនៅទីនោះព្រះ‌អម្ចាស់នឹងលោះឯង ចេញពីកណ្ដាប់ដៃនៃពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ឯង។

¹¹ឥឡូវនេះ មានជនជាិតជាច្រើន ដែលប្រមូលមកទាស់នឹងអ្នក គេពោលថា «ចូរឲ្យវាត្រូវស្មោក‌គ្រោកទៅ ហើយឲ្យភ្នែកយើងបានស្កប់ ដោយមើលក្រុងស៊ីយ៉ូនចុះ»។¹²ពួកព្យាការីពោលថា «តើពួកគេមិនស្គាល់គំនិតរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទេ ហើយក៏មិនយល់ពីផែនការរបស់ព្រះ‌អង្គដែរដ្បិតព្រះ‌អង្គបានប្រមូលគេដូចជាកណ្តាលស្រូវនៅទី‌លានដូចជាកណ្ដាប់ស្រូវ»។

¹³ព្រះអម្ចាស់បន្ទូលថា ឱក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរក្រោកឡើងបញ្ជាន់ទៅចុះ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យស្នែងអ្នកទៅជាដែកហើយក្រចកជើងអ្នកទៅជាលង្ហិន។ អ្នកនឹងបំបែកជាតិសាសន៍ជាច្រើន។ ញែកកម្រៃរបស់គេចេញ ទុកជាតង្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ គឺទ្រព្យ‌សម្បត្តិរបស់គេ។

5

¹ឥឡូវនេះ ពួកខ្មាំងសត្រូវមកសមរភូមិ ដើម្បីធ្វើការហ៊ុមព័ទ្ធច្បាំងជំុវិញទីក្រុង ហើយគេយករំពាត់វាយលើថ្ពាល់មេដឹកនាំរបស់អុីស្រា‌អែល។

²តែឯង ឱបេថ្លេ‌ហិម-អេប្រាតាអើយ ទោះឯងមានចំនួនតូចជាងគេក្នុងចំណោមអំបូរទាំងប៉ុន្មានរបស់ស្រុកយូដា នឹងមានម្នាក់កើតចេញពីឯងមកឲ្យយើង អ្នកនោះនឹងត្រូវឡើងជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងលើអុីស្រា‌អែល ដែលមានដើមកំណើតតាំងពីបុរាណដ៏យូរលង់។³ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់នឹងបោះបង់ពួកគេមួយរយៈសិន រហូតដល់ស្រ្តីជាមាតាសម្រាលបានកូននោះមក ហើយបងប្អូនឯទៀតរបស់គេ នឹងបានវិលត្រឡប់ជាពួកកូនចៅអុីស្រា‌អែលវិញ។

⁴អ្នកនោះនឹងឈរឡើងឃ្វាលហ្វូងចៀមរបស់ខ្លួន ដោយ‌សារព្រះចេស្តានៃព្រះ‌អម្ចាស់ និងឫទ្ធា‌នុភាពរបស់ព្រះ‌នាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ខ្លួន។ ត្បិតចាប់ពីពេលនេះទៅ អ្នកនោះនឹងមានអំណាចឧត្តុងឧត្តមរហូតដល់ចុងផែនដីបំផុត។⁵ហើយអ្នកនោះនឹងបានជាស្ដេចនៃសេចក្ដីសុខសាន្ត។ ប្រសិនបើពួកអាស‌ស៊ើរលុក‌លុយចូល ក្នុងស្រុករបស់ពួកយើង ហើយវាយដល់កំពែងរបស់យើង ពួកយើងនឹងចាត់មេដឹកនាំប្រាំពីរ ប្រាំបីនាក់ឲ្យទៅប្រយុទ្ធនឹងពួកគេ។

⁶មេដឹកនាំទាំងនោះ នឹងដឹកនាំស្រុកអាស‌ស៊ើរ និងស្រុកនីមរ៉ូឌនៅត្រង់ទ្វារស្រុករបស់គេ ដោយប្រើអាវុធ។ អ្នកនោះនឹងដោះឲ្យយើងរួចពីពួកជនជាតិអាស‌ស៊ើរ ក្នុងពេលដែលគេទន្ទ្រានចូលក្នុងស្រុកយើង។ ឬបើកាលណាគេដាក់ជើងជាន់ក្នុងព្រំប្រទល់ស្រុករបស់យើង។⁷គ្រានោះកូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុបដែលនៅសេសសល់ នឹងនៅកណ្ដាលជនជាតិជាច្រើន ដូចជាទឹកសន្សើមមកពីព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយដូចទឹកភ្លៀងរ៉ុយៗនៅលើស្មៅ ដែលមិនរង់‌ចាំមនុស្ស ក៏មិនសង្ឃឹមដល់មនុស្សជាតិដែរ។

⁸កូនចៅរបស់លោកយ៉ាកុបដែលនៅសេសសល់ នឹងនៅកណ្ដាលប្រជាជាតិដទៃ គឺនៅក្នុងចំណោមមនុស្សជាច្រើន ដូចសិង្ហស្ថិតនៅក្នុងចំណោមសត្វព្រៃ និងដូចសិង្ហស្ទាវស្ថិតនៅក្នុងចំណោមហ្វូងចៀម។ ពេលសិង្ហដើរកាត់ វាជាន់កម្ទេច និងហែកស៊ីជាដុំៗ ដោយឥតមាននរណាម្នាក់អាចរំដោះឲ្យរួចបានឡើយ។⁹ចូរលើកដៃអ្នកឡើង ដាក់លើខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក គេនឹងត្រូវបំផ្លាញ។

¹⁰ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងដកហូតសេះរបស់ឯង ហើយយើងនឹងបំផ្លាញរទេះចម្បាំងទាំងប៉ុន្មានរបស់ឯងដែរ។¹¹យើងនឹងដកទីក្រុងនានាចេញពីស្រុករបស់អ្នក និងផ្ដួលរំលំកំពែងដ៏រឹងមាំទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹²យើងនឹងកម្ចាត់អស់ទាំងមន្តអាគមគាថាពីដៃឯងចេញ អ្នកនឹងគ្មានគ្រូធ្មប់ទៀតទេ។¹³យើងនឹងបំផ្លាញរូបចម្លាក់ និងព្រះក្លែងក្លាយចេញពីកណ្ដាលពួកអ្នក។ នោះឯងនឹងលែងថ្វាយ‌បង្គំស្នាដៃរបស់ខ្លួនអ្នកទៀតហើយ។¹⁴យើងនឹងរំលំបង្គោលព្រះ‌អាសេ‌រ៉ា របស់អ្នកចេញពីកណ្ដាលអ្នកដែរ ហើយនឹងបំផ្លាញទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់អ្នក។¹⁵យើងនឹងដាក់ទោស ដោយកំហឹង និងឃោរ‌ឃៅ នៅលើអស់ទាំងជនជាតិដែលមិនព្រមស្តាប់បង្គាប់»។

6

¹ចូរនាំគ្នាយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ចូរក្រោកឡើង យករឿងក្តីរបស់ឯងនៅមុខភ្នំធំទាំង‌ឡាយចុះ ហើយបន្លឺសំឡេងឲ្យភ្នំតូចទាំងប៉ុន្មានឮសំឡេងអ្នកផង។²ចូរស្តាប់រឿងក្ដីរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ ភ្នំទាំង‌ឡាយ និងឫសនៃផែនដីដ៏ស្ថិត‌ស្ថេរអើយ។ ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់មានរឿងក្ដី ជាមួយប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងតវ៉ាជាមួយពួកអុីស្រា‌អែល»។

³«ឱប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងអើយ តើយើងបានធ្វើអ្វីដល់ឯង? តើយើងបានធ្វើឲ្យឯងធុញទ្រាន់ដោយ‌សារអ្វី? ចូរឆ្លើយនឹងយើង!⁴ដ្បិតយើងបាននាំឯងឡើងចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក ហើយលោះអ្នកចេញពីផ្ទះរបស់ពួកបាវបម្រើ។ ហើយយើងបានចាត់ម៉ូសេ អើរ៉ុន និងម៉ារាមឲ្យនាំមុខឯង។⁵ឱប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងអើយ ចូរនឹកចាំពីកិច្ច‌ឧបាយដែលបាឡាកជាស្តេចស្រុកម៉ូអាប់ដែលបានបង្កើត ហើយពីសេចក្ដីដែលបាឡាមជាកូនបេអ៊របានឆ្លើយតបជាយ៉ាងណា ហើយនឹកពីដំណើរដែលអ្នកដើរ ចាប់តាំងពីស៊ីទីម រហូតដល់គីល‌កាល ដើម្បីឲ្យអ្នកបានស្គាល់អស់ទាំងកិច្ច‌ការសុចរិតរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ចុះ»។

⁶តើត្រូវឲ្យខ្ញុំយកអ្វី ដើម្បីចូលទៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់ ពេលខ្ញុំក្រាបថ្វាយ‌បង្គំនៅមុខព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់? តើត្រូវឲ្យខ្ញុំយកតង្វាយដុត ជាកូនគោអាយុមួយខួប ដើម្បីចូលទៅចំពោះព្រះ‌អង្គឬ?⁷តើព្រះ‌អម្ចាស់នឹងសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យដោយចៀមទាំងពាន់ ឬប្រេងយ៉ាងច្រើនអនេកអនន្តឬ? តើត្រូវឲ្យខ្ញុំថ្វាយកូនច្បងខ្ញុំ ដើម្បីសុំព្រះអង្គលើកលែងទោស ឬផលផ្លែនៃរូប‌កាយខ្ញុំ ដើម្បីសុំរំដោះនឹងអំពើខ្ញុំឬ?⁸ឱមនុស្សអើយ ព្រះបានបង្ហាញឯងឲ្យស្គាល់សេចក្ដីដែលល្អ នឹងអ្វីដែលព្រះ‌អម្ចាស់សព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យឲ្យអ្នក ឲ្យប្រព្រឹត្តដោយសុចរិត ឲ្យស្រឡាញ់សេចក្ដីសប្បុរស ចូលដើរដោយសុភាពជាមួយព្រះជាម្ចាស់។

⁹ព្រះសូរ‌សៀងនៃព្រះ‌អម្ចាស់បន្លឺទៅកាន់ទីក្រុងថា៖ ការកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌នាមរបស់ព្រះ‌អង្គ នោះជាប្រាជ្ញាដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ចូរស្តាប់ចុះ អស់អ្នកដែលជួបជុំគ្នានៅក្នុងទីក្រុងអើយ។¹⁰ទ្រព្យ‌សម្បត្តិ នៃផ្ទះមនុស្សអាក្រក់ ដែលរកបានដោយអំពើទុច្ចរិត ហើយនិងរង្វាល់មិនស្មោះត្រង់ គឺជាអំពើគួរឲ្យស្អប់‌ខ្ពើម។

¹¹តើយើងគួរអត់ឱនឲ្យមនុស្សដែលប្រើជញ្ជីងបោកប្រាស់ និងថង់ពេញដោយកូនជញ្ជីងឆបោកបានឬទេ?¹²ដ្បិតអ្នកមាននៅក្នុងទីក្រុង គេពេញដោយអំពើច្រឡោត ហើយពួកអ្នកនៅក្នុងទីក្រុង គេពោលតែពាក្យកុហក ហើយអណ្ដាតរបស់គេ នៅក្នុងមាត់គេគឺពោលពេញទៅដោយការបោកប្រាស់។

¹³ហេតុនេះហើយបានជាយើងវាយឯងឲ្យរបួសយ៉ាងធ្ងន់ ហើយបានធ្វើឲ្យឯងចុកចាប់ ព្រោះតែអំពើបាបរបស់ឯង។¹⁴អ្នកនឹងស៊ី តែមិនបានឆ្អែតទេ សេចក្ដីស្រេកឃ្លាននឹងនៅកណ្ដាលឯង។ ឯងនឹងសន្សំទុក តែមិនគង់នៅទេ ឯរបស់អ្វីដែលឯងទុកបាន យើងនឹងធ្វើឲ្យវិនាសដោយសង្គ្រាម។¹⁵ឯងនឹងសាប‌ព្រោះទៅ តែមិនបានច្រូតកាត់ឡើយ អ្នកនឹងជាន់ផ្លែអូលីវ តែមិនបានប្រេងសម្រាប់លាបខ្លួនទេ ហើយឯងក៏នឹងបេះផ្លែទំពាំង‌បាយ‌ជូរដែរ តែមិនបានផឹកស្រាទំពាំង‌បាយ‌ជូរសោះ។

¹⁶ត្បិតអ្នករាល់គ្នាបានកាន់តាមបញ្ញត្តិច្បាប់របស់ស្តេចអំរី និងអស់ទាំងអំពើរបស់រាជវង្សស្ដេចអ័ហាប់។ ហើយអ្នករាល់គ្នាបានដើរតាមឱវាទរបស់គេ។ ហេតុនេះហើយបានជាយើងធ្វើឲ្យអ្នកត្រូវខូច‌បង់ ហើយឲ្យពួកអ្នកដែលរស់នៅទីក្រុង ត្រូវគេមើលងាយ អ្នកនឹងត្រូវរងពាក្យត្មះ‌តិះ‌ដៀលនៃប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើង»។

7

¹វរហើយខ្ញុំ! ដ្បិតខ្ញុំដូចជាអ្នកដែលប្រមូលផលបន្ទាប់ពីផ្លែរដូវក្តៅ និងបន្ទាប់ពីគេបានប្រឡេះផ្លែទំពាំង‌បាយ‌ជូរអស់ហើយ គ្មានចង្កោមណាសល់ឲ្យបានឃើញទេ ក៏គ្មានផ្លែល្វាទុំដើមរដូវ ដែលខ្ញុំចូលចិត្តដែរ។²មនុស្សដែលគោរពតាមព្រះ បានបាត់សូន្យពីផែនដីទៅ គ្មានអ្នកណាដែលទៀងត្រង់ នៅក្នុងពួកមនុស្សលោកទេ។ គេសុទ្ធតែកុហកលបចាំកម្ចាយឈាម គ្រប់គ្នាចាំធ្វើបាបបងប្អូនខ្លួនឯង។

³ដៃរបស់គេជំនាញនឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ពួកមេដឹកនាំ និងពួកចៅ‌ក្រមឃុបឃិតគ្នាទាររកសំណូក ឯអ្នកមានអំណាចទាររកអ្វីដែលចិត្តគេចង់បាន។ គឺយ៉ាងនោះឯងដែលពួកគេធ្វើការអាក្រក់ជាមួួយគ្នា។⁴មនុស្សល្អបំផុតក្នុងចំណោមពួកគេ ប្រៀបដូចជាបន្លា ហើយអ្នកដែលទៀងត្រង់បំផុតក្នុងចំណោមពួកគេ ប្រៀបដូចជាគុម្ពបន្លា។ ថ្ងៃដែលពួកព្យាការី ជាអ្នកយាម‌ល្បាត បានប្រកាសទុក គឺថ្ងៃដែលគេត្រូវទទួលទោស។ ឥឡូវនេះ គ្រាចលាចលរបស់គេនៅជិតបង្កើយ។

⁵កុំទុកចិត្តនឹងអ្នកជិតខាង ក៏កុំជឿមិត្តភក្រ្តដែរ។ ចូររក្សាបបូរមាត់របស់អ្នក ចេញឆ្ងាយពីស្ត្រីដែលកុហកនៅនឹងទ្រូងរបស់អ្នក។⁶ដ្បិតកូនប្រុសបង្អាប់ឪពុក ហើយកូនស្រីចចើងទាស់នឹងម្តាយ ឯកូនប្រសាស្រីទាស់ទទឹងនឹងម្តាយក្មេក។ ហើយខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកណា នោះគឺជាពួកអ្នកនៅផ្ទះរបស់អ្នកនោះឯង។

⁷ចំណែកខ្លួនខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងសម្លឹងមើលដល់ព្រះ‌អម្ចាស់។ ខ្ញុំនឹងរង់‌ចាំព្រះដ៏ជួយសង្គ្រោះខ្ញុំ ព្រះ‌អង្គនឹងស្តាប់ខ្ញុំ។⁸ឱខ្មាំងសត្រូវអើយ កុំឲ្យសប្បាយចិត្តលើខ្ញុំឡើយ។ កាលណាខ្ញុំដួល នោះខ្ញុំនឹងក្រោកឡើងវិញ។ កាលណាខ្ញុំអង្គុយក្នុងទីងងឹត នោះព្រះ‌អម្ចាស់នឹងជាពន្លឺដល់ខ្ញុំ។

⁹ខ្ញុំសុខចិត្តស៊ូទ្រាំនឹងព្រះ‌ពិរោធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ដោយសារខ្ញុំធ្វើអំពើរបាបប្រឆាំងព្រះ‌អម្ចាស់ គឺនឹងរងទ្រាំដរាបដល់ព្រះ‌អង្គកាន់ក្ដីខ្ញុំ។ ព្រះ‌អង្គនឹងនាំខ្ញុំចេញមកឯពន្លឺ រួចខ្ញុំនឹងរំពឹងមើលសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ‌អង្គ។

¹⁰គ្រានោះ ខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្ញុំនឹងឃើញ ហើយសេចក្ដីអាម៉ាសនឹងគ្របលើនាង ដែលពោលមកខ្ញុំថា «តើព្រះ‌អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកនៅឯណា?» ភ្នែកខ្ញុំនឹងឃើញនាង ត្រូវបានគេជាន់ នាងនឹងត្រូវគេជាន់ឈ្លី ដូចជាភក់ជ្រាំនៅតាមផ្លូវ។

¹¹នៅថ្ងៃដែលកំពែងក្រុងឯងនឹងបានសង់ឡើង ថ្ងៃនោះទឹកដីនឹងត្រូវលាតសន្ធឹងកាន់តែឆ្ងាយ។¹²នៅគ្រានោះ ប្រជាជនរបស់ឯងនឹងមករកឯងពីស្រុកអាស‌ស៊ើរ និងពីទាំងទីក្រុងអេស៊ីប ហើយចាប់តាំងពីស្រុកអេស៊ីប រហូតដល់ទន្លេធំ គឺអឺប្រាត និងពីសមុទ្រម្ខាងទៅដល់សមុទ្រម្ខាង ហើយពីភ្នំមួយទៅដល់ភ្នំមួយទៀត។¹³ទឹកដីទាំងនោះនឹងត្រូវបោះបង់ ដោយព្រោះផលនៃកិរិយារបស់ពួកអ្នកដែលអាស្រ័យនៅ។

¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ សូមថែ‌រក្សាប្រជា‌រាស្ត្រផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ ដូចអ្នកគង្វាលថែ‌រក្សាហ្វូងសត្វដែលជាមរតករបស់ព្រះ‌អង្គ។ ពួកគេនៅព្រៃតែម្នាក់ឯង នៅកណ្តាលចំការ។ សូមឲ្យពូកគេរកស៊ីនៅស្រុកបាសាន និងនៅស្រុកកាឡាត ដូចកាលពីដើម។¹⁵យើងនឹងឲ្យគេឃើញការអស្ចារ្យ ដូចនៅគ្រាដែលឯងបានចេញពីអេស៊ីបមក។

¹⁶ប្រជា‌ជាតិនានានឹងឃើញ ហើយត្រូវអាម៉ាស់ ដោយសារឥទ្ធិឫទ្ធិខ្លាំងរបស់ពួកគេ។ ពួកទាំងនោះនឹងដាក់ដៃខ្ទប់មាត់ហើយត្រចៀកគេនឹងត្រូវថ្លង់ទៅដែរ។¹⁷គេនឹងលិឍធូលីដីដូចជាពស់ គឺដូចជាសត្វលូនវារនៅផែនដី។ ពួកគេចេញពីកន្លែងពួនមករកព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃយើង ដោយភ័យញ័រ ពួកគេនឹងភ័យតក់‌ស្លុត ហើយខ្លាចព្រះអង្គ។

¹⁸តើមានអ្នកណាជាព្រះឲ្យដូចព្រះ‌អង្គ ដែលព្រះ‌អង្គលើកលែងទោស ហើយក៏បំភ្លេចទុច្ចរិតរបស់ប្រជារាស្រ្តនៃមរតកព្រះ‌អង្គដែលនៅសេសសល់? ព្រះអង្គមិនពិរោធរហូតឡើយ ពីព្រោះព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យនឹងសេចក្ដីសប្បុរសវិញ។

¹⁹ព្រះ‌អង្គនឹងមានសេចក្ដីអាណិត‌អាសូរ ដល់យើងរាល់គ្នាទៀត ព្រះ‌អង្គនឹងជាន់សេចក្ដីទុច្ចរិតរបស់យើងនៅក្រោមព្រះ‌បាទ។ ហើយព្រះអង្គនឹងបោះអស់ទាំងអំពើបាបរបស់យើងទៅក្នុងសមុទ្រជ្រៅ។²⁰ព្រះ‌អង្គនឹងសម្រេចតាមសេចក្ដីពិតដល់លោកយ៉ាកុបនិងតាមសេចក្ដីសប្បុរសដល់អ័ប្រា‌ហាំ ដូចជាព្រះ‌អង្គបានស្បថនឹងពួកព្ធយុ‌កោយើងរាល់គ្នា ចាប់តាំងពីបុរាណមកនោះ។

ណាហ៊ូម

1

¹នេះជាសេចក្ដីប្រកាសអំពីក្រុងនីនីវេ។ សៀវភៅនេះចែងអំពីនិមិត្ត‌ហេតុដ៏អស្ចារ្យដែលលោកណាហ៊ូមជាអ្នកភូមិអែល‌កូស។

²ព្រះ‌អម្ចាស់គឺជាព្រះប្រចណ្ឌ ព្រះ‌អង្គក៏សង‌សឹក ព្រះ‌ អម្ចាស់ សង‌សឹក ហើយក៏មានពេញដោយសេចក្ដីក្រោធព្រះ‌អម្ចាស់សង‌សឹក ដល់ពួកអ្នកតតាំងនឹងព្រះ‌អង្គ ហើយព្រះ‌ អង្គរក្សាសេចក្ដីក្រោធ សម្រាប់ពួកខ្មាំងសត្រូវ។³ព្រះ‌ អម្ចាស់យឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយមានព្រះ‌ចេស្តាយ៉ាងខ្លាំងព្រះ‌អង្គមិនលើក‌លែងទោសដល់ខ្មាំងសត្រូវឡើយ។ ផ្លូវរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ នៅក្នុងខ្យល់កួច ហើយក្នុងព្យុះសង្ឃរា ពពកទាំង‌ឡាយជាធូលីហុយពីព្រះ‌បាទរបស់ព្រះ‌អង្គ។

⁴ព្រះ‌អង្គគំរាមសមុទ្រ ឲ្យទៅជាដីគោក ព្រះ‌អង្គធ្វើឲ្យទន្លេទាំងប៉ុន្មានរីងស្ងួតដែរ។ ចំណែកទឹកដីបាសាន ទៅជាខ្សោយរូមទាំងទឹកដីកើមែលដែរ ផ្កាព្រៃល្បាណូនក៏ស្រពោន។⁵ភ្នំធំៗទាំង‌ឡាយកក្រើកនៅចំពោះព្រះ‌វត្តមានទ្រង់ ហើយភ្នំតូចទាំងប៉ុន្មានក៏រលាយ ផែនដី និងពិភព‌លោកទាំងមូល និងអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងលោកនេះ និងដួលរលំនៅចំពោះព្រះ‌វត្តមានទ្រង់។

⁶តើមានអ្នកណាអាចនឹងឈរនៅមុខ សេចក្ដីក្រោធព្រះ‌អង្គបាន? តើអ្នកណានឹងធន់នៅបានក្នុងពេលដែល សេចក្ដីខ្ញាល់ដ៏សហ័សរបស់ព្រះ‌អង្គឆួលឡើង? សេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ‌អង្គក៏ចាក់ចេញដូចជាភ្លើង ហើយថ្មទាំងប៉ុន្មានក៏ត្រូវបែកខ្ចាយ ដោយ‌សារព្រះ‌អង្គ។

⁷ព្រះ‌អម្ចាស់ល្អ ហើយជាទីពឹងមាំ‌មួននៅថ្ងៃដ៏លំបាក ព្រះអង្គក៏ស្មោះត្រង់ដល់អស់អ្នកដែលជ្រកកោនក្នុងទ្រង់។⁸ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អង្គនឹងបំផ្លាញពួកបច្ចាមិត្តរបស់សត្រូវ ឲ្យវិនាសសាបសូន្យ ដោយទឹកជំនន់ ហើយនឹងដេញពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ‌អង្គទៅក្នុងទីងងឹត។

⁹តើអ្នករាល់គ្នាគិតបង្កើតគម្រោង ទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់? ព្រះ‌អង្គនឹងធ្វើឲ្យវាវិនាសទៅ មិនឲ្យវាធ្វើទុក្ខជាលើកទីពីរទេ។¹⁰ដ្បិតពួកគេនឹងត្រូវឆេះអស់រលីងដូចជាចំបើងស្ងួត ក៏ស្រវឹងដូចជាបានផឹកស្រាហើយ ពួកគេត្រូវបានលេបត្របាកដោយភ្លើង ដូចភ្លើងឆេះគំនរចំបើង។¹¹មានម្នាក់ដែលនឹងងើបឡើងចេញពីចំណោមអ្នក គឺនីនីវេ ដែលគិត‌គូរការអាក្រក់ទាស់នឹងព្រះ‌អម្ចាស់ គឺជាអ្នកដែលប្រឹក្សាសុទ្ធតែអំពើអាក្រក់។

¹²នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់៖ «ទោះបីខ្មាំងសត្រូវមានចំនួនច្រើន និងមានកម្លាំងយ៉ាងណាក្ដី ពួកគេមុខជារលាយសូន្យ គ្មានសល់ឡើយ។ ប៉ុន្តែអ្នកវិញយូដាអើយ យើងបានបន្ទាបអ្នកម្តងហើយ តែយើងនឹងមិនបន្ទាបអ្នកទៀតទេ។¹³ឥឡូវនេះ យើងនឹងបំបាក់នឹមរបស់គេចេញពីឯង ហើយបណ្ដាច់ចំណងឯងផង»។

¹⁴ព្រះ‌អម្ចាស់បានផ្តល់សេចក្តីបង្គាប់អំពីអ្នក ក្រុងនីនីវេ «អ្នកនឹងមិនមានកូនចៅដើម្បីបន្តវេនឈ្មោះទៀតឡើយ។ យើងនឹងដកអស់ទាំងរូបឆ្លាក់ និងរូបសិត ចេញពីវិហាររបស់ព្រះទាំងប៉ុន្មានចេញពីរបស់ឯង។ យើងនឹងជីករណ្តៅដីហើយរៀបចំផ្នូរសម្រាប់ឯង ដ្បិតឯងគម្រក់ណាស់»។

¹⁵មើល៍! នៅលើភ្នំទាំង‌ឡាយ ឃើញជើងរបស់អ្នកដែលនាំដំណឹងល្អមក គឺជាអ្នកដែលប្រកាសប្រាប់ពីសេចក្ដីសុខ ចូររក្សាថ្ងៃបុណ្យទាំងប៉ុន្មានរបស់ឯង យូដាចូរលាបំណន់ឯងចុះ ដ្បិតមនុស្សពាលនឹងមិនដែល ធ្វើទុក្ខឯងទៀតឡើយ គេត្រូវវិនាសអស់ទៅ»។

2

¹អ្នកដែលកម្ចាត់កម្ចាយបានឡើងមកទាស់នឹងឯងហើយ។ ចូរការពារបន្ទាយ ត្រូវយាមផ្លូវ ចូរក្រវាត់ចង្កេះឲ្យខែង‌រ៉ែង ហើយចម្រើនកម្លាំងទព័យ៉ាងសន្ធឹកចុះ។²ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់កំពុងកសាងសេចក្ដីរុងរឿង របស់យ៉ាកុបឡើងវិញ ដូចជារាជ្យអុីស្រា‌អែលដែរ ដ្បិតពួកចោរប្លន់បានបំផ្លាញខ្នែង ទំពាំង‌បាយ‌ជូររបស់គេអស់។

³ខែលនៃមនុស្សខ្លាំងពូកែរបស់គេ ពណ៌ក្រហម ទាហានរបស់គេស្លៀក‌ពាក់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ចំណែក ឯរទេះចម្បាំងភ្លឺផ្លេកៗនៅថ្ងៃដែលគេប្រមូលផ្ដុំទ័ព ទាំងគ្រវីលំពែងដងកកោះ។⁴រទេះចម្បាំងរត់យ៉ាងសម្បើមទៅតាមផ្លូវ រត់ចុះឡើងតាមផ្លូវ មានភាពដូចជាចន្លុះ ហើយរត់លឿនដូចជាផ្លេក‌បន្ទោរ។

⁵ម្នាក់ដែលនឹងមកបំផ្លាញអ្នកទៅជាចំណែកតូចៗ បានហៅជាមេទ័ព តែពួកគេភ័យញ័រនៅក្នុងចំណោមគេទាំងញ័រជើងផង ពួកគេប្រញាប់‌ប្រញាល់ដើម្បីវាយកំផែងក្រុង។ ខែលធំទាំងនេះគឺធ្វើសម្រាប់ការពារទ័ពប្រយុទ្ធទាំងនោះ។

⁶ទ្វារខាងទន្លេបានបង្ខំឲ្យរបើកឡើង ហើយដំណាក់ស្តេចក៏រលំចុះក្រោម។⁷ព្រះ‌នាងហ៊ូសាបត្រូវគេយកសំលៀកបំពាក់និងចាប់ជាឈ្លើយ ពួកបាវបម្រើស្រីរបស់ព្រះ‌នាងក៏យំថ្ងូរដូចជាសត្វព្រាបទាំងគក់ទ្រូងផង។

⁸ក្រុងនីនីវេប្រៀបដូចជាអាងទឹកដែលធ្លាយ គឺមនុស្សបានរត់ភៀសខ្លួន ដូចជាទឹកបុកគំហុក។ គេឯទៀតស្រែកថា «ឈប់សិន ឈប់សិន» តែគ្មាននរណាមួយបែរក្រោយឡើយ។⁹ចូរយកប្រាក់ជាជ័យភ័ណ្ឌ យកមាសជាជ័យភ័ណ្ឌចុះ ដ្បិតរបស់ទ្រព្យមិនចេះអស់មិនចេះហើយទេ សុទ្ធតែជាប្រដាប់‌ប្រដាយ៉ាងល្អវិសេស។¹⁰ទីក្រុងនីនីវេនៅទទេ ក៏‌ខូច‌បង់ មនុស្សក៏រសាយចិត្តទៅ ទាំងទន់ជង្គង់ ញ័រខ្លួន ហើយមុខរបស់គេទាំងអស់គ្នាក៏ស្លេក‌ស្លាំង។

¹¹តើរូងសិង្ហនោះបាត់ទៅណាហើយ ប្រៀបដូចជាកន្លែងដែលចិញ្ចឹមពួកសិង្ហស្ទាវ សិង្ហឈ្មោល និងសិង្ហញីឲ្យដើរនៅទីនោះ ព្រមទាំងកូនសិង្ហ ឥតមានអ្នកណាបំភ័យវាឡើយ?¹²ឯសិង្ហឈ្មោល វាតែង‌តែហែករំពាល្មមចម្អែតកូនក៏ខាំកសត្វយកមកឲ្យញី ព្រមទាំងពាំសាច់សត្វមកដាក់ពេញក្នុងរូងវាទៀតផង។

¹³«មើល៍! យើងទាស់នឹងឯង នេះគឺជាការប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។ យើងនឹងដុតអស់ទាំងរទេះចម្បាំងរបស់ឯង ឲ្យទៅជាផេះ ហើយដាវនឹងស៊ីកូនសិង្ហរបស់ឯង យើងនឹងបំបាត់ជ័យភ័ណ្ឌចេញពីទឹកដីរបស់ឯង ហើយគេនឹងលែងឭសំឡេងរបស់អ្នកនាំសារទៀតឡើយ»។

3

¹វេទនាដល់ទីក្រុងដែលប្រឡាក់ដោយឈាម! វាមានពេញដោយការកុហក និងការលួចប្លន់មិនឈប់ឈរ អំពើឃោរឃៅ គឺតែងតែកើតឡើងនៅក្នុងទីក្រុងនេះ។²ប៉ុន្តែពេលនេះ មានតែសូរសម្លេងយំសោក ហើយនិងសម្លេងសូរសន្ធឹកកង់ សូរសេះបោល និងសូររឃុក‌រឃាក់នៃរទេះចម្បាំងវិញ។

³មានកងទ័ពប្រយុទ្ធសេះបានសំរុកចូល ជាមួយដាវដែលភ្លឺចាំង ហើយលំពែងផ្លេកៗ មានសាក‌សពគរលើគ្នាយ៉ាងច្រើន មានមនុស្សស្លាប់យ៉ាងសន្ធឹក វាគ្មានទីបព្ចាប់ឡើយ អ្នកដែលវាយប្រហារគេបានជំពប់ដួលលើសាកសពនោះ។⁴នេះគឺដោយព្រោះការកំផិតយ៉ាងសន្ធឹករបស់ស្រីពេស្យា ដែលមានរូបឆោម‌ឆាយជាមេនៃអស់ទាំងអំពើអាប‌ធ្មប់ ជាអ្នកដែលលក់ជនជាតិទាំងឡាយ ដោយ‌សារការកំផិតរបស់វា ព្រមទាំងគ្រួមនុស្សផង ដោយ‌សារអំពើអាប‌ធ្មប់របស់វា។

⁵«មើល៍! យើងទាស់ប្រឆាំងនិងឯង នេះព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល មានព្រះ‌បន្ទូលថា យើងនឹងសើយសំពត់ឯងឡើងគ្របមុខឯង ហើយនឹងបង្ហាញឲ្យពួកជនជាតិទាំងប៉ុន្មាន ឃើញកាយអាក្រាត និងឲ្យអស់ទាំងនគរ ឃើញកេរ្តិ៍‌ខ្មាសរបស់ឯង។⁶ហើយយើងនឹងបោះសេចក្តីកខ្វក់ គួរខ្ពើមទៅលើឯង ឲ្យឯងទៅជាស្មោក‌គ្រោក រួចនឹងតាំងឯងឲ្យមនុស្សមើលលេង។⁷នោះអស់អ្នកណាដែលឃើញឯង និងគេចរត់ពីឯងទៅ ដោយពាក្យថា «ក្រុងនីនីវេបានត្រូវខូច‌បង់ហើយ តើអ្នកណានឹងយំសោក» តើនឹងរកអ្នកណាអាចជួយរំលែកទុក្ខអ្នកបាន?»

⁸នីនីវេ! តើឯងវិសេសជាងក្រុងថេប ដែលនៅជាប់ទាំងទន្លេនីលហើយមានទឹកនៅព័ទ្ធជុំ‌វិញនោះ ក៏មានសមុទ្រការពារ គឺសមុទ្រទុកជាកំផែងឬអី?⁹ទឹកដីអេត្យូ‌ពី និងទឹកដីអេស៊ីប ជាកម្លាំងដែលមិនចេះសាប‌សូន្យរបស់គេ រីឯអ្នកទឹកដីពូថ និងអ្នកទឹកដីលីប៊ី ក៏ជាពួកសម្ព័ន្ឋមិត្តរបស់គេដែរ។

¹⁰ទោះបីបោះបង់យ៉ាងនេះក្ដី នាងក៏ទៅជាឈ្លើយដែរ ទារករបស់គេត្រូវខ្មាំងជាន់សម្លាប់នៅតាមផ្លូវ ពួកអ្នកធំរបស់គេត្រូវខ្មាំងចាប់ឆ្នោតចែកគ្នា មេដឹកនាំរបស់គេជាប់ច្រវាក់ទាំងអស់គ្នា។¹¹ឯងនិងត្រូវស្រវឹងដូច្នោះដែរ អ្នកនឹងព្យាយាមលាក់ខ្លួន ហើយនឹងស្វែងរកទីកន្លែងពួន ឲ្យរួចផុតពីខ្មាំងសត្រូវ។

¹²អស់ទាំងបន្ទាយរបស់ឯងនឹងដូចជាដើមល្វា ដែលមានផ្លែទុំជាដំបូង បើអ្នកណាអង្រួន នោះផ្លែក៏ជ្រុះចូលក្នុងមាត់របស់អ្នកដែលស៊ី។¹³មើល៍ នៅក្នុងចំណោមពួកស្រីៗរបស់ពួកអ្នក ទ្វារនៃទឹកដីឯងបើកចំហសម្រាប់ខ្មាំងសត្រូវ ភ្លើងបានឆេះរនុកអ្នកអស់ទៅហើយ។

¹⁴ចូរដងទឹកទុកសម្រាប់ពេលដែលសត្រូវឡោម‌ព័ទ្ធឯងជុំជិត ត្រូវរៀបចំបន្ទាយឯងឲ្យមាំ‌មួនឡើង ចូរចុះទៅលាយដីឥដ្ឋ ហើយជួស‌ជុលឡឥដ្ឋឲ្យមាំ‌មួន។¹⁵ភ្លើងនឹងឆេះបន្សុសអ្នកគ្មានសល់ ហើយនឹងមានដាវកាត់អ្នកផងដែរ។ គឺវានឹងស៊ីបង្ហិនអ្នកដូចជាកណ្តូប។ ចូរចម្រើនគ្នាឲ្យច្រើនឡើងដូចកណ្តូបទៅ ត្រូវឲ្យមានគ្នាច្រើនដូចជាកណ្តូបផង។

¹⁶អ្នកបានចម្រើនពួកជំនួញរបស់ឯង ឲ្យមានច្រើនជាងផ្កាយនៅលើមេឃ តែពួកគេដូចជាកណ្តូបតូចៗ ក៏ត្រូវបានដង្កូវស៊ីបង្ហិននៅលើដី រួចទៅបាត់ហើយ។¹⁷ពួកចៅ‌ហ្វាយរបស់ឯងប្រៀបដូចជាកណ្តូប ហើយពួកមេ‌ទ័ពរបស់ឯងក៏ដូចជាហ្វូងកណ្តូប ដែលទំក្នុងរបងនៅពេលថ្ងៃរងា។ ប៉ុន្តែ កាលណាថ្ងៃរះឡើង នោះវាហើរទៅបាត់ ទៅកន្លែងណាក៏មិនដឹងដែរ។

¹⁸ស្តេចជនជាតិអាស‌្សុីរី ពួកគង្វាលរបស់អ្នក គេដេកលក់អស់ហើយ ការគ្រប់គ្រង់ដែលពេញដោយកុហកនិងដួលទៅ ប្រជាជនរបស់អ្នកត្រូវកំចាត់កំចាយទៅលើភ្នំ ឥតមានអ្នកណានឹងប្រមូលគេឡើយ។¹⁹គ្មានអ្វីអាចព្យាបាលអ្នកឲ្យបាត់របួសឡើយ ព្រោះរបួសអ្នកធ្ងន់ណាស់។ គ្រប់គ្នាដែលឮដំណឹងពីអ្នក គេទះដៃអរសប្បាយដាក់អ្នកដែរ។ តើមានអ្នកណាដែលបានគេចពីអំពើកំណាច របស់អ្នកបាននោះ?

ហាបាគូក

1

¹នេះគឺជាសេចក្តីប្រកាសដែលឲ្យព្យាការីហាបាគូកបានឃើញ²«ព្រះអម្ចាស់អើយ តើទូលបង្គំត្រូវស្រែកឲ្យព្រះអង្គជួយដល់ពេលណាទៅ តើព្រះអម្ចាស់បានឮទូលបង្គំទេ? ទូលបង្គំស្រែកដល់ព្រះអម្ចាស់ដោយក្តីរន្្ធត់ «អំពើឃោរឃៅ!» ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិនសង្រ្គោះទូលបង្គំទេ។

³ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គឲ្យទូលបង្គំឃើញតែសេចក្តីទុច្ចរិត ហើយនិងក្តីមិនត្រឹមត្រូវយ៉ាងនេះ? ហើយនៅជុំវិញទូលបង្គំឃើញតែសេចក្តីហិនវិនាស និងអំពើឃោឃៅ ការឈ្លោះទាស់ទែង និងប្តឹងផ្តល់គ្នា។⁴ច្បាប់ទៅជាខ្យោយហើយភាពយុត្តិធម៍ ក៏មិនមាននរណាធ្វើតាមដែរ។ ដ្បិតមនុស្សអាក្រក់នៅជុំវិញមនុស្សសុចរិត ហើយក្តីអយុត្តិធម៍កើតឡើង»។ ព្រះអម្ចាស់ក៏តបទៅលោកហាបាគូក

⁵«ចូរមើលទៅប្រជាជាតិនានា ហើយនាំគ្នាពិចារណាអំពីពួកគេទៅ ហើយមានការអសា្ចរ្យបានកើតឡើង! ដ្បិត យើងជឿថា អ្វីដែលកំពុងតែកើតមាននៅជំនាន់អ្នករាល់គ្នា បើសិនអ្នកគ្រាន់តែឮ នោះអ្នកនឹងមិនជឿឡើយ។⁶មើល៏! យើងនឹងតាំងជនជាតិខាល់ដេឡើង ហើយជនជាតិនេះសាហាវកោងកាចបំផុត! គេនឹងលើកគ្នាដើរកាត់ផែនដីទាំងមូល ដើម្បីដណ្តើមយកទឹកដីពីជនជាតិផ្សេង ដែលមិនមែនជារបស់ខ្លួន⁷ពួកគេជាមនុស្សដែលគួរឲ្យភ័យខ្លាច និងភ័យញ័រ ពួកគេបង្កើតច្បាប់ និងសិទ្ធអំណាច មកតែពីខ្លួនគេទេ។

⁸សេះរបស់ពួកគេបោលលឿនជាខ្លារខិន ហើយសាហាវជាងឆ្កែចចកដែលរកសីុ នៅពេលព្រលប់ទៅទៀត។ កងទ័ពសេះរបស់ពួកគេសម្រុកចូលដោយឥតញញើត ដូចសត្វឥន្រ្ទីបោះពួយមកចាប់រំពារ⁹ពួកគេនាំគ្នាមកដើម្បីបំផ្លាញ ទឹកមុខរបស់ពួកគេពិតជាសាហាវណាស់ ហើយពួកគេចាប់ឈ្លើយសឹកដូចជាខ្សាច់។

¹⁰ពួកគេសើចចំអកឡកឡើយឲ្យស្តេចនានា ហើយមើលងាយដល់មេដឹកនាំទាំងឡាយ ពួកគេនឹងមិនញញើតនឹងកំផែងក្រុងទាំងនោះឡើយ ដ្បិតពួកគេគ្រាន់តែលើកសម្លេងឡើង ផែនដីនឹងជារបស់គេ។¹¹ពេលពួកគេមានកម្លាំងគេក៏បន្តរដំណើរទៅមុខដូចជាខ្យល់ព្យុះ ដើម្បីប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ពួកគេចាត់ទុកកម្លាំងរបស់ខ្លួនដូចជាព្រះ»។ ព្យាការីហាបាគូកទូលសួរទៅព្រះអម្ចាស់នូវសំនួរផ្សេងទៀត

¹²«ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃទូលបង្គំ ជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធនៃទូលបង្គំអើយ! ព្រះអង្គគង់នៅតាំងពីដើមរៀងមក យើងខ្ញុំនឹងមិនស្លាប់ទេ ព្រះអង្គដែលជាថ្មដានៃទូលបង្គំអើយ! ព្រះអង្គបានតាំងខ្មាំងសត្រូវឡើងដើម្បីវាយផ្ចាលយើងខ្ញុំ ព្រះអង្គឲ្យកម្លាំងដល់គេដើម្បីវាយប្រដៅយើងខ្ញុំ។

¹³ព្រះអង្គមានព្រះនេត្របរិសុទ្ធ ហើយព្រះអង្គទ្រាំ មើលកាអាក្រក់មិនបានទេ ព្រះអង្គក៏ពុំអាចទតមើលការទុច្ចរិតមិនបានដែរ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គទតមើលពួកអ្នក ដែលប្រព្រឹត្តការក្បត់? ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គធ្វើព្រងើយ ពេលឃើញមនុស្សអាក្រក់បំផ្លាញអ្នកដែលសុចរិតជាងពួកគេ?¹⁴ព្រះអង្គធ្វើឲ្យមនុស្សដូចជាត្រីដែលនៅក្នុងសមុទ្រ ឬដូចសត្វលូនវា ដែលគ្មានអ្នកណាគ្រប់គ្រងលើពួកគេ។

¹⁵ប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវខ្មាំងចាប់ដូចជាត្រីជាប់សន្ទូង និងជាប់សំណាញ់ ខ្មាំងបង់សំណាញ់ចាប់ពួកគេ យកទៅ ទាំងមានចិត្តអរសប្បាយហើយរីករាយ¹⁶ហេតុនោះបានជាគេថ្វាយយញ្ញបូជាដល់សំណាញ់របស់គេ ព្រោះគេបានអាហារឆ្ងាញ់យ៉ាងបរិបូណ៏ដោយសាររបស់ទាំងនោះ¹⁷ដូច្នេះ តើពួកសម្អាត់សំណាញ់របស់ពួកគេ ហើយបន្តប្រហារជីវិតប្រជាជាតិនានាដោយគ្មានការប្រណីបែបនេះមែនទេ?»

2

¹ខ្ញុំនឹងឈរចាំយាម ខ្ញុំនឹងទទ្ទឹងរង់ចាំនៅលើប៉ម ហើយខ្ញុំនឹងសម្លឹងមើលដោយយកចិត្តទុកដាក់ តើព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំដូចម្តេច ហើយខ្ញុំគួរបែរចេញពីការរអូ៊រទាំរបស់ខ្ញុំដែរ។

²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតបមកខ្ញុំថា «ចូរកត់ត្រានិមិត្តហេតុដ៏អស្ចារ្យនេះ ត្រូវឲ្យចារទុកនៅលើបន្ទះថ្ម ដើម្បីឲ្យមនុស្សងាយស្រួលអាន³ហើយនិមិត្តហេតុដ៏អស្ចារ្យនឹងទុកដល់វេលាកំណត់ គឺនឹងមានព្រឹត្តការណ៏កើតឡើង ស្របតាមនិមិត្តហេតុដ៏អស្ចារ្យនេះដោយមិនខុសត្រង់ណាឡើយ ប្រសិនបើបង្អង់យូរ ចូរទទ្ទឹងរង់ចាំចុះ។ ដ្បិតព្រឹត្តការណ៏ពិតកើតមានឡើង ពិតប្រាកដមិនក្លែងក្លាយឡើយ។

⁴មើល៏! មនុស្សកោងកាចនឹងត្រូវវិនាសតែមនុស្សឲ្យសុចរិតនឹងរស់នៅដោយសារជំនឿរបស់ខ្លួន⁵មួយទៀត ស្រាទំពាំងបាយជូរ ជាគ្រឿងបញ្ឆោតដល់មនុស្ស ដែលអួតបំប៉ោងមិនដែលមានចិតស្កប់ទេ គេបើកមាត់ចំហយ៉ាងធំដូចស្ថានមនុស្សស្លាប់ គេប្រៀបដូចជា មច្ជុរាជដែលមិនចេះស្កប់ចិត្ត ហើយគេកៀប្រមូលអស់ទាំងជាតិសាសន៏ អោយមកនៅក្រោមអំណាចរបស់ខ្លួន។

⁶ប៉ុន្តែពួកគេទាំងនោះនាំគ្នានិយាយពាក្យចំអក និងប្រមាថមាក់ងាយពួកគេថា វេទនាដល់មនុស្សដែលប្រមូលទ្រព្យរបស់អ្នកដទៃ យកមកធ្វើជាទ្រព្យរបស់ខ្លួន! តើអ្នកនៅប្រព្រឹត្តដូច្នេះដល់កាលណាទៀត? ហើយអ្នកនឹងជំពាក់បំណុលគេកាន់តែធ្ងន់ទៅៗ⁷ម្ចាស់បំណុលនឹងក្រោកឡើងហើយនឹងខាំឯង ជាមួយរំពេច ហើយពួកគេនឹងរឹបអូសយកទ្រព្យរបស់ពួកឯង ដូចដែលឯងបានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដ៏ទៃដែរ⁸ពីព្រោះឯងបានប្លន់រឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ប្រជាជាតិផ្សេងៗ ក៏នឹងប្លន់រឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិពីឯងយ៉ាងនោះដែរ ព្រោះឯងបានបង្ហូរឈាមមនុស្ស ហើយប្រព្រឹត្តអំពើយ៉ាងឃោឃៅចំពោះប្រជាជនទាំងអស់ ដែលរស់នៅក្នុងទឹកដី នឹងទីក្រុងនោះផង។

⁹វេទនាដល់មនុស្សដែលបានកម្រៃដោយ ការទុច្ចរិតដើម្បីធ្វើឲ្យក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន ក្លាយទៅជាអ្នកមាន ហើយសង់ផ្ទះរបស់ខ្លួនយ៉ាងខ្ពស់ដើម្បីគេចផុតពីសេចក្តីអាក្រក់។¹⁰ឯងគិតគូរបង្កើតសេចក្តីអាម៉ាសដល់ក្រុមគ្រួសារឯង ដោយឯងកម្ទេចជាតិសាសន៏ជាច្រើន ដូច្នេះឯងនឹងធ្វើឲ្យជីវិតរបស់ឯងត្រូវវិនាស¹¹ដ្បិតថ្មកំផែងក្រុងក៏ចោទប្រកាន់ឯងដែរ ហើយឈើធឹ្នមនឹងស្រែកបន្ទរយល់ស្របផងដែរ។

¹²វេទនាដល់អ្នកណាដែលបានសង់ទីក្រុង ដោយបង្ហូរឈាមនឹងប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត¹³តើព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូលនឹងធ្វើឲ្យស្នាដៃរបស់ជាតិសាសន៍រលាយទៅ ក្នុងភ្លើង ហើយអោយកិច្ចការដែលជាតិសាសន៍ប្រឹងប្រែងទាំងប៉ុន្មាន ទៅជាគ្មានប្រយោជន៍?¹⁴សមុទ្រពោពេញដោយទឹក យ៉ាងណា នៅផែនដីក៏ពេញដោយចំណេះដឹងនិងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់យ៉ាងនោះដែរ។

¹⁵វេទនាដល់អ្នកណាដែលបង្អកស្រាដល់អ្នកជិតខាងខ្លួនប្រៀបបាននឹងពឹសពុលឲ្យអ្នកដ៏ទៃផឹកស្រវឹង ដើម្បីបានមើលការអាក្រាតរបស់គេ។¹⁶ឯងនឹងមិនទទួលបានកិត្តិយសទេ ផ្ទុយទៅវិញនឹងទទួលបានភាពអាម៉ាសយ៉ាងខ្លាំងវិញ។ ចូរផឹកស្រានេះខ្លួនឯង ហើយបើកភាពអាក្រាតរបស់ឯង ដែលមិនកាត់ស្បែកឲ្យគេឃើញទៅ ព្រះអម្ចាស់នឹងបែទៅដាក់ទោសឯង ដោយព្រះហស្តស្តាំរបស់ព្រះអម្ចាស់ ការរុងរឿងរបស់ឯងនឹងក្លាយទៅជាភាពអាម៉ាស់វិញ។

¹⁷ឯងមុខជាត្រូវបំផ្លាញ ដោយព្រោះតែអំពើ ឃោឃៅដែលឯងបានប្រព្រឹត្តនៅលីបាណូន ឯងបានសម្លាប់សត្វយ៉ាងព្រៃផ្សៃ ដែលនាំឲ្យពួកវាភ័យខ្លាច។ ដោយព្រោះឈាមមនុស្ស ហើយប្រព្រឹត្តអំពើព្រៃផ្សៃចំពោះប្រជាជនទាំងអស់ដែលរស់នៅលើទឹកដីនឹងទីក្រុងផ្សេងៗផង។

¹⁸តើជាងឆ្លាក់រូបបដិមាករទទួលបានប្រយោជន៏អ្វី? គេប្រើរូបដែលធ្វើពីលង្ហិនដើម្បីប្រៀនប្រដៅសេចក្តីកំភូតនោះ ហេតុអ្វីបានជាជាងចម្លាក់ផ្ញើជីវិតលើព្រះក្លែងក្លាយ មិនចេះនិយាយហើយជារូបដែលគេសូនដោយដៃខ្លួនឯងដូច្នោះ។¹⁹វេទនាដល់អ្នកណាដែលនិយាយទៅកាន់រូបឈើថា សូមក្រោកឡើង! ឬនិយាយទៅកាន់ថ្ម ដែលមិនចេះនិយាយថា សូមតើនឡើង! តើថ្មទាំងនេោះអាចបង្រៀនបានឬ? មើល៍! គេស្រោបវាដោយមាស និងប្រាក់ តែសុទ្ធសឹងតែជារូបដែលគ្មានវិញ្ញាណ។²⁰ឯព្រះអម្ចាស់គង់នៅក្នុងព្រះវិហារដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ចូរឲ្យផែនដីទាំងមូលស្ងៀមស្ងាត់នៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តរបស់ព្រះអង្គ»។

3

¹នេះជាពាក្យអធិស្ឋានរបស់ព្យាការីហាបាគូក²ព្រះអម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំបានឮសេចក្តីដែលព្រះអង្គមានបន្ទូល ហើយទូលបង្គំស្ងប់ស្ងែងស្នាព្រះហស្តដែលព្រះអង្គបានធ្វើ សូមសម្តែងឲ្យមនុស្សលោកបានស្គាល់ ស្នាព្រះហស្តទាំងនេះ ហើយក្នុងគ្រាដែលព្រះអង្គក្រោធ សូមនឹកចាំដល់ព្រះហឬទ័យអាណិតមេត្តារបស់ព្រះម្ចាស់ផង។

³ព្រះជាម្ចាស់យាងមកពីស្រុកថេម៉ាន ហើយព្រះដ៏បរិសុទ្ធយាងមកពីភ្នំប៉ារ៉ាន។ សម្រាក។ សិរីល្អរបស់ព្រះអង្គចែងចាំង ពាសពេញផ្ទៃមេឃហើយនិងផែនដីទាំងមូល គឺពេញដោយការ សរសើរតម្កើងព្រះអង្គ។

⁴សិរីរុងរឿងព្រះអង្គប្រកបទៅដោយពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់ពីព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គដែលបង្គប់ទុកនូវព្រះចេស្តារបស់ព្រះអង្គ។⁵ព្រះអង្គចាត់ជំងឺអាសន្នរោគឲ្យចេញពីចំពោះព្រះអង្ក ហើយព្រះអង្គយាងទៅទីណា កន្លែងនោះជំងឺរាតត្បាតនឹងចេញពីព្រះបាទរបស់ព្រះអង្គ។

⁶ព្រះអង្គឈរហើយវាស់ទំហំនៃផែនដី ព្រះអង្គទតធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនំាគ្នាភ័យញាប់ញ័រ។ ភ្នំធំទាំងនោះត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅ ហើយភ្នំតូចដែលនៅជាដរាបចុះ។ ផ្លូវរបស់ព្រះអង្គនឹងមិនសាបសូន្យឡើយ។

⁷ទូលបង្គំបានឃើញជំរំរបស់ជនជាគូសានរលាយសូន្យ ចំណែកជម្រករបស់ជនជាតិម៉ាឌានក៏ញ័រកក្រើក។⁸តើព្រះអម្ចាស់មានព្រះហឬទ័យខ្ញាល់នឹងទន្លេទាំងនោះឬ? តើព្រះអង្កក្រោធនឹងទន្លេឬក៏ក្រោធទៅលើសមុទ្រ នៅគ្រាដែលព្រះអង្គជិះសេះនិងរទេះចម្បាំង វាយយកជ័យជម្នះមែនទេ?

⁹ព្រះអង្គបានទាញធ្នូចេញ ដោយមិនមានស្រោម ហើយព្រះអង្គបានគ្រប់ព្រួញនៅលើធ្នូរបស់ព្រះអង្គ! សម្រាក។ ព្រះអង្គបានញែកផែនដីជាពីរដោយទទ្លេ។¹⁰ពួកភ្នំបានឃើញព្រះអង្គ ក៏នាំគ្នាភ័យញាប់ញ័រដោយឈឺចាប់។ ទីជម្រៅនៃទឹកក៏ពុះកញ្រ្ជោលយ៉ាងខ្លាំង។ ហើយក៏ធ្វើឲ្យមានរលកធំៗ។

¹¹ព្រះអាទិត្យ និងព្រះច័ន្ទក៏ឈប់នៅទីដ៏ខ្ពស់ ដើម្បីជាបំភ្លឺដល់គ្រប់ព្រួញរបស់ព្រះអង្គដែលហោះទៅ នឹងចាងពន្លឺដូចជាផ្នែកបន្ទោលមកលើលំពែងរបស់ព្រះអង្គផង។¹²ព្រះអង្គបានយាងកាត់ផែនដីដោយកំហឹង។ ព្រះអង្គជាន់កម្ទេចប្រជាជាតិនានាដោយសេចក្តីក្រោធ។

¹³ព្រះអង្គបានយាងចេញមកដើម្បីសង្គ្រោះប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ និងសង្រ្គោះអ្នកដែលព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងតាំង។ ព្រះអង្គវាយប្រហារមេគ្រួសាររបស់មនុស្សអាក្រក់ ក៏បំផ្លាញពួកគេឲ្យវិនាសសូន្យទាំងអស់។ សម្រាក

¹⁴ព្រះអង្គបានចាក់ទម្លុះក្បាលមេដឹកនាំរបស់ពួកគេ ដោយគ្រប់ព្រួញរបស់ពួកគេ ព្រួញទាំងនោះដូចខ្យល់ព្យុះដើម្បីកម្ចាត់កម្ចាយយើង ទាំងស្រែកហ៊ោសប្បាយ ហើយពួកគេពួនស្ទាក់ប្រហារជនក្រីក្រ។¹⁵ព្រះអង្គបានធ្វើដំណើរលើសមុទ្រដោយសេះរបស់ព្រះអង្គ ដែលទឹកកំពុងបោកបក់យ៉ាងខ្លាំង។

¹⁶ខ្ញុំបានឮហើយខ្ញុំក៏ភ័យញ័ររន្ធត់ ហើយបបូរមាត់ខ្ញុំក៏ញ័រដោយឮសម្លេងនោះ។ ហើយឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំកាន់តែពុកទៅៗ ខ្ញុំក៏ទន់ជើងនៅស្ងៀមឥតកម្រើក ព្រោះទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃវេទនានោះដែលមកដល់ ពួកអ្នកដែលបានឈ្លានពានលើយើង។

¹⁷ទោះបើដើមឧទុម្ពរមិនមែនផ្កា ទំពំាងបាយជូរមិនមែនផ្លែ ហើយដើមអូលីវលែងមានប្រេង ស្រែចម្ការឥតមានបង្កើតផលជាអាហារ ហើយនិងពួកចៀមក៏បានកាត់ចេញពីក្រោល ហើយក៏លែងមានគោនៅក្នុងក្រោលទៀតដែរនោះ ការទាំងនេះគឺជាអ្វីដែលយើងនឹងធ្វើ។

¹⁸ចំណែកខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនឹងអររីករាយជាមួយព្រះអម្ចាស់។ ខ្ញុំនឹងមានអំណរដ៏លើសលប់ ដោយព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះសង្រ្គោះរបស់ខ្ញុំ។¹⁹ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះនៃកម្លាំងរបស់ខ្ញុំ ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យជើងរបស់ខ្ញុំរត់លឿន ដូចឈ្លូស។ ព្រះអង្គប្រទានឲ្យខ្ញុំដើរនៅលើទីខ្ពស់។ ទំនុករបស់គ្រូចម្រៀង ប្រគំដោយតន្ត្រីដែលមានខ្សែរ។

សេផានា

1

¹នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅកាន់លោកសេផានាដែលជាកូនប្រុសរបស់គូស៊ីជាចៅរបស់លោកកេដាលាជាកូនរបស់លោកអាម៉ារា និងជាកូនរបស់លោកហេសេគា ក្នុងសម័យកាលរបស់លោកយ៉ូសៀសជាកូនប្រុសរបស់អម៉ូនជាស្តេចនៃស្រុកយូដា។²«យើងនឹងបំផាញអ្វីៗទាំងអស់ ចេញពីផ្ទៃនៃផែនដី នេះជាសេចក្តីប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់។³យើងនឹងបំផ្លាញមនុស្សសត្វ យើងនឹងបំផ្លាញសត្វស្លាបលើមេឃ ត្រីនៅក្នុងសមុទ្រ យើងនឹងកំទេចមនុស្សអាក្រក់។ ដ្បិត យើងនឹងដកមនុស្សពីផែនដី នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

⁴យើងនឹងប្រហាទឹកដីយូដាដោយដៃយើង និងប្រជាជនទាំងអស់នៃក្រុងយេរូសាឡឹម។ យើងនឹងបំផ្លាញសំណល់នៃព្រះបាលចេញពីទីកន្លែងនេះ និងមនុស្សដែលថ្វាយបង្គំបូជាចារ្យ⁵ហើយអស់អ្នកដែលនៅលើផ្ទះថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ និងមនុស្សដែលថ្វាយបង្គំ ព្រមទាំងស្បថទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ប៉ុន្តែក៏បានស្បថចំពោះស្តេចរបស់ពួកគេ។⁶យើងនឹងបំផ្លាញអស់អ្នកដែលងាកចេញឆ្ងាយពីការដើរតាមព្រះអម្ចាស់ និងអស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ តែមិនបានធ្វើតាមការណែនាំរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

⁷ចូរស្ងៀមនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់! នៅថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់យាងមក ព្រះអម្ចាស់បានរៀបចំថ្វាយយញ្ញបូជា ហើយបានញែកភ្ញៀវរបស់ព្រះអង្គដោយឡែក។⁸«នៅថ្ងៃថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ព្រះអម្ចាស់ យើងនិងដាក់ទោសមេដឹកនាំនិងកូនៗរបស់ស្តេច និងគ្រប់គ្នាដែលពាក់សំលៀកបំពាក់ជនជាតិដទៃ។⁹នៅថ្ងៃនោះយើងនឹងដាក់ទោសអស់អ្នកដែលលោតរំលងទ្វារ និងអស់អ្នកដែលបំពេញផ្ទះចៅហ្វាយរបស់ពួកគេដោយអំពើហឹង្សានឹងការបោកប្រាស។

¹⁰នេះគឺសេចក្តីប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ អ្នកដែលមានសេចក្តីទុក្ខព្រួយនឹងចេញមកពីមាត់ទ្វារត្រី និងទ្រហោយំចេញមកពីស្រុកទីពីរ និងសម្លេងទោកសោកចេញពីភ្នំ។¹¹សម្រែកទ្រហោយំរបស់ប្រជាជនដែលរស់នៅស្រុកម៉ាកថេស ដែលជាអ្នកជំនួញទាំងអស់នឹងបំផ្លាញ អ្នកដែលទារប្រាក់នឹងត្រូវកាត់ចេញ។

¹²នៅគ្រានោះ យើងនឹងកាន់ចន្លុះ រុក‌រកអស់អ្នកដែលយើងត្រូវដាក់ទោស នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម អ្នកទាំងនោះសម្ងំ ហើយគិតថា ព្រះ‌អម្ចាស់ មិនអាចធ្វើអាក្រក់ ឬល្អបានទេ។¹³ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេនឹងត្រូវគេប្លន់ ហើយផ្ទះរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបំផ្លិចបំផ្លាញ! ពួកគេនឹងសង់ផ្ទះប៉ុន្តែមិនអាចនៅបាន ហើយគេនឹងធ្វើចម្ការទំពាំងបាយជូរ តែមិនបានផឹកស្រាចេញពីផលទំពាំងបាយជូរបានដែរ។

¹⁴នៅថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ជិតមកដល់ហើយ និងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗ! សម្លេងនៃថ្ងៃព្រះអម្ចាស់នឹងមានអ្នកចម្បាំងស្រែកយំយ៉ាងខ្លោចផ្សា!¹⁵ថ្ងៃនោះ ជាថ្ងៃនៃកំហឹង ជាថ្ងៃនៃទុក្ខព្រួយ និងវេទនា ថ្ងៃមួយនៃព្យុះសង្ឃរានិងការបំផ្លិចបំផ្លាញ ថ្ងៃនៃយប់ខ្មៅងងឹត ជាថ្ងៃដែលមានពពកក្រាស់ខ្មៅ។¹⁶ជាថ្ងៃនៃសម្លេងត្រែ និងសម្រែកសឹកសង្គ្រាមច្បាំងនឹងក្រុងដែលមានកំផែងការពារទីក្រុង និងប៉មខ្ពស់ៗ។

¹⁷យើងនឹងនាំយកសេចក្តីទុក្ខព្រួយមកដាក់លើមនុស្សជាតិ ដូច្នេះពួកគេនឹងដើរដូចមនុស្សខ្វាក់ចាប់តាំងពីពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់។ ឈាមរបស់ពួកគេនឹងត្រូវចាក់បង្ហូរដូចជាធូលីដីហើយផ្នែកខាងក្នុងដូចជាលាមក។¹⁸ទាំងប្រាក់ ឬមាសមិនអាចជួយពួកគេរួចពីកំហឹងរបស់ព្រះអម្ចាស់បានទេ។ ដោយភ្លើងប្រចណ្ឌរបស់ព្រះអម្ចាស់ ផែនដីទាំងមូលនឹងត្រូវឆេះ ទ្រង់នឹងបញ្ចប់សេចក្តីអាក្រក់របស់ប្រជាជនដែលរស់នៅលើផែនដី»។

2

¹ចូរប្រមូលផ្តុំគ្នា និងប្រជុំប្រជាជាតិដែលមិនមានភាពអៀនខ្មាស²មុនពេលដែលថ្ងៃនៃព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទោសមនុស្សគ្រប់គ្នា នឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយដូចជាអង្កាមហោះតាមខ្យល់ មុនពេលព្រះអម្ចាស់ព្រះពិរោធមកលើអ្នករាល់គ្នា។³ស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ដោយបន្ទាប់ខ្លួន ចំពោះអ្នកដែលស្តាប់បង្គាប់ការណែនាំរបស់ព្រះអម្ចាស់! ស្វែងរកសេចក្តីសុចរិត។ ស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ដោយបន្ទាបខ្លួននោះ អ្នកនឹងទទួលបានការការពារនៅថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់យាងមកដល់។

⁴តំបន់ហ្គាហ្សានឹងត្រូវបោះបង់ចោល និងក្រុងអាស្កាឡូននឹងត្រូវបំផ្លិចបំផ្លាញ។ ពួកគេនឹងទៅក្រៅអាសដូឌនៅពេលល្ងាច ហើយក្រុងអេក្រូននឹងត្រូវដកចេញ! ប្រជាជនកេរេរស់នៅឆ្មេរខ្សាច់នឹងត្រូវវេទនា!⁵ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលប្រឆាំងនឹងអ្នកកាណាននៃទឹកដីភីលីស្ទីន។ យើងនៅតែកំទេចប្រជាជាតិរបស់អ្នកមិនឲ្យនៅសល់ទៀតទេ។

⁶ដូច្នេះតាមឆ្នេរសមុទ្រនឹងក្លាយទៅជាវាលស្មៅ សម្រាប់អ្នកគង្វាល និងសម្រាប់សត្វចៀម។⁷តាមតំបន់ច្រាំងសមុទ្រនឹងក្លាយជាសំណល់ផ្ទះនៃទឹកដីយូដា ជាអ្នកគង្វាលឃ្វាលហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេនៅទីនោះ។ ប្រជាជនរបស់ពួកគេនឹងសម្រាកក្នុងផ្ទះរបស់អាសកាឡូននៅពេលល្ងាច ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេនឹងមើលថែទាំ ហើយស្តារពួកគេឡើងវិញ។

⁸យើងបានឮពាក្យចំអកមើលងាយដល់ម៉ូអាប់ និងការត្មិះតិះដៀលនៃពួកអាំម៉ូន នៅពេលដែលពួកគេចំអកមកប្រជាជនរបស់យើង និងការរំលោភបំពានព្រំដែនរបស់ពួកគេ។⁹ហេតុនេះហើយ ព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់ យើងនឹងប្រកាសក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអុីស្រាអែល ហើយម៉ូអាប់នឹងក្លាយដូចជាសូដុម ហើយនិងប្រជាជនអាំម៉ូនក៏ដូចជាក្រុងកូម៉ូរ៉ា ទៅជាទីកន្លែងនៃដើមកន្ទេចអាល និងរណ្តៅអំបិល ជាវាលខ្សាច់ជារៀងរហូត។ ប៉ុន្តែប្រជាជនដែលនៅសល់ពួកគេនឹងយកជ័យភ័ណ្ឌ ហើយទុកជាការរំលឹកនៃប្រជាជាតិរបស់យើង នឹងកាន់កាប់លើពួកគេ។

¹⁰ហេតុការណ៍នេះនឹងកើតឡើងលើទឹកដីម៉ូអាប់ និងអាំម៉ូនដោយព្រោះតែការក្រអឺតក្រទមរបស់ពួកគេ ចាប់តាំងពីពួកគេចំអកឡកឡើយ និងសើចចំអកប្រជាជនរបស់ព្រះអម្ចាស់ជានៃពិភពទាំងមូល។¹¹ពួកគេនឹងភ័យខ្លាចចំពោះព្រះអម្ចាស់ នឹងធ្វើឲ្យព្រះទាំងអស់លើផែនដីសាបសូន្យ។ គ្រប់គ្នានឹងក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ គ្រប់គ្នាដែលមកពីតាមឆ្មេរ និងគ្រប់ទីកន្លែង។

¹²អ្នកដែលជាជនជាតិអេត្យូពីនឹងទំលាក់ដោយដាវរបស់យើង¹³ហើយព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងវាយប្រហារ ហើយបំផ្លាញលើស្រុកអាស្ស៊ីរី ដូច្នេះក្រុងនីនីវេនឹងត្រូវបោះបង់ចោលហើយបំផ្លិចបំផ្លាញឲ្យរីងស្ងួតដូចខ្សាច់។¹⁴ហ្វូងសត្វនឹងសម្រាក់នៅទីនោះទាំងសត្វគ្រប់ប្រភេទ ទាំងស្មោញ និងខ្វែកនឹងទំលើក្បាសសរ។ សម្លេងបានច្រៀងឡើងតាមបង្អួចហើយគ្រប់ទាំងទ្វារផ្ទះបាក់បែក ដើមតាត្រៅដែលឆ្លាក់ហើយធ្នឹមនឹងត្រូវជ្រុះអស់។

¹⁵នេះជាទីក្រុងដែលរស់នៅដោយសប្បាយដោយគ្មានភាពភ័យខ្លាច នេះជាពាក្យដែលនិយាយពីក្នុងចិត្ត «មានតែយើងហើយគ្មានអ្វីស្មើនិងយើងទេ»។ ទីក្រុងនោះក្លាយជាទីកន្លែងរន្ធត់ ជាកន្លែងជម្រកសត្វព្រៃសម្រាក។ គ្រប់មនុស្សទាំងអស់នឹងឆ្លងកាត់ទីនេះ សត្វទាំងនោះនឹងហួចចំអក ហើយអង្រន់ដៃ។

3

¹វេទនាដល់អ្នកដែលប៉ះបោរក្នុងទីក្រុង! អំពើហិង្សាក្នុងទីក្រុងមានកាន់តែស្មោកគ្រោក។²ពួកគេនេះមិនបានស្តាប់សម្លេងរបស់ព្រះអម្ចាស់ ឬការទទួលយកការកែតម្រូវពីព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេមិនបានទុកចិត្តព្រះអម្ចាស់ ហើយមិនអាចចូលជិតព្រះអម្ចាស់បានឡើយ។

³ក្រុមមេដឹកនាំកណ្តាលក្រុង នាំគ្នាគ្រហឹមដូចសត្វសិង្ហ។ ពួកចៅក្រមដូចជាសត្វចចកដែលចេញនៅពេលល្ងាចស៊ីរហូតដល់ព្រឹកឡើង។⁴ពួកព្យាការីគេព្រហើន ហើយជាមនុស្សក្បត់។ ពួកបូជាចារ្យនាំគ្នាប្រមាថអ្វីៗដែលបរិសុទ្ធ ហើយប្រព្រឹត្តក្បត់នឹងច្បាប់។

⁵ព្រះអម្ចាស់គឺនៅកណ្តាលហើយព្រះអង្គសុចរិត។ ព្រះអង្គមិនបានធ្វើអ្វីខុសឡើយ។ នៅរាល់ពេលព្រឹកទ្រង់បង្ហាញសេចក្តីយុត្តិធម៍! គ្មានអ្វីដែលអាចលាក់កំបាំងក្នុងពន្លឺ តែមនុស្សទុច្ចរិតមិនចេះខ្មាស់ឡើយ។

⁶យើងបានកំទេចជនជាតិនេះ បន្ទាយរបស់ពួកគេត្រូវបានបាក់បែក។ ហើយយើងធ្វើឲ្យផ្លូវរបស់ពួកគេខូតខាត ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់អាចដើរកាត់ទីនោះឡើយ។ ទីក្រុងរបស់ពួកគេត្រូវបានខ្ទេចខ្ទី ដូច្នេះគ្មានមនុស្សណាស្នាក់អាស្រ័យបានឡើយ។⁷ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ប្រាកដណាស់អ្នកនឹងភ័យខ្លាចយើង។ ការទទួលយកការកែតម្រូវមិនត្រូវកាត់ចេញពីផ្ទះរបស់អ្នក ដោយយើងជាអ្នករៀបចំគំរោងការណ៍ទាំងអស់»។ ប៉ុន្តែពួកគេចាប់ផ្តើមប្រព្រឹត្តអំពើពុករលួយរៀងរាល់ព្រឹក។

⁸ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះអម្ចាស់មានសេចក្តីប្រកាសថា ចូររងចាំរហូតដល់ថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់លើកអ្នកដែលជាជនរងគ្រោះឡើង។ ការសម្រេចចិត្តរបស់យើងនឹងប្រមូលផ្តុំជនជាតិក្នុងនគរនេះ ហើយជាសេចក្តីក្រោធរបស់យើងទៅលើពួកគេ ជាសេចក្តីក្រោធដ៏សាហាវ ដូច្នេះគ្រប់ទាំងផែនដីនឹងត្រូវលេបត្របាក់ដោយភ្លើងនៃកំហឹងរបស់យើង។

⁹ប៉ុន្តែនៅពេលនោះយើងនឹងឲ្យប្រជាជនមានបបូរមាត់ស្អាត យើងនឹងហៅពួកគេក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកបម្រើ យើងឈរដោយប្រកៀកស្មាគ្នាទៅវិញទៅមក។¹⁰អ្នកដែលថ្វាយបង្គំយើងនឹងត្រូវទៅឆ្ងាយនៅនាយទន្លេទឹកដីអេត្យូពី និងនាំយកដង្វាយមកកាន់យើង។¹¹នៅថ្ងៃនោះអ្នកនឹងលែងខ្មាស់ព្រោះអំពើរបស់អ្នកដែលបានប្តេជា្ញចិត្តទាស់ប្រឆាំងនឹងយើងចាប់តាំងពីនោះមកយើងនឹងដកចេញពីក្នុងចំណោមអ្នកដែលក្រអឺតក្រទម ដូច្នេះអ្នកក៏លែងវាយឬកខ្ពស់នៅលើភ្នំដ៏បរិសុទ្ធរបស់យើងទៀតដែរ។

¹²ប៉ុន្តែយើងនឹងចាកចេញទៅយឺតៗ ចេញពីប្រជាជនក្រីក្រហើយអ្នកនឹងបដិសេដនៅក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ។¹³ប្រជាជនអុីស្រាអែលដែលនៅសេសសល់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអយុតិ្តធម៍ ឬការនិយាយកុហក ហើយពោលពាក្យបោកបញ្ជោតនៅក្នុងមាត់ដែរ ដូច្នេះពួកគេនឹងដេកចុះដូចសត្វ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ធ្វើឲ្យពួកគេភ័យខ្លាចឡើយ»។

¹⁴ក្រុងស៊ីយ៉ូនបន្លឺសម្លេងឡើង! អុីស្រាអែលចូរស្រែកឡើង។ ចូរមានអំណរ ចូរអរសប្បាយដោយអស់ពីដួងចិត្តរបស់អ្នក កូនចៅនៃក្រុងយេរូសាឡឹមអើយ។¹⁵ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់បានដកការផ្តន្ទាទោសហើយ ទ្រង់បង្វែខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកចេញ! ព្រះអម្ចាស់គឺជាសេ្តចនៃរាស្រ្តអុីស្រាអែលទាំងអស់។ អ្នកនឹងមិនភ័យខ្លាចការអាក្រក់ទៀតឡើយ!¹⁶នៅថ្ងៃនោះប្រជាជនទាំងអស់នឹងនិយាយទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡឺមថា «កុំឲ្យភ័យខ្លាចនឹងក្រុងស៊ីយ៉ូន។ កុំអនុញ្ញាតិឲ្យដៃរបស់អ្នកធ្លាក់ចុះឡើយ។

¹⁷ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ខ្លាំងពូកែជាព្រះដែលជួយសង្រ្គោះអ្នក។ ព្រះអង្គទ្រង់អបអរសាទរចំពោះអ្នកដោយអំណរ ហើយទ្រង់មានព្រះហប្ញទ័យស្រលាញ់ចំពោះអ្នកដោយស្ងៀមស្ងាត់។ ព្រះជាម្ចាស់មានអរសប្បាយចំពោះអ្នកហើយទ្រង់នឹងស្រែកដោយអំណរ¹⁸នៅថ្ងៃនៃបុណ្យតែងតាំង។ យើងនឹងរំដោះអ្នកចេញពីគ្រោះមហន្តរាយ អ្នកនឹងមិនត្រូវអាម៉ាស់ទៀតឡើយ។

¹⁹មើល៍! យើងនឹងដោះស្រាយចំពោះអស់អ្នកដែលសង្កត់សង្កិនអ្នក។ នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងជួយសង្រ្គោះចៀម ហើយប្រមូលចៀមដែលវង្វេង។ យើងនឹងធ្វើឲ្យពួកគេទៅជាសរសេីរ ហើយនឹងបំផ្លាស់ភាពអាម៉ាស់របស់គេទៅជាមានកិត្តិនាមនៅលើផែនដីទាំងមូល។²⁰នៅថ្ងៃនោះយើងនឹងដឹកនាំអ្នក នៅថ្ងៃនោះយើងនឹងប្រមូលអ្នករាល់គ្នា។ យើងនឹងឲ្យគ្រប់ជនជាតិទាំងអស់នៃផែនដីគោរពសរសើរអ្នករាល់គ្នា នៅពេលដែលអ្នកឃើញការស្តាឡើងវិញរបស់យើង» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

ហាកាយ

1

¹នៅឆ្នាំទីពីរនៃរជ្ជកាលព្រះចៅដារីយូស នៅខែទីប្រាំមួយ នៃថ្ងៃទីមួយ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតាមរយះ ព្យាការីហាកាយ មកកាន់លោកសូរ៉ូបាបិល ជាកូនលោកសាលធាល ជាមន្ត្រីនៃជនជាតិយូដា និងដល់សម្តេចសង្ឃយេសួរ ជាកូនរបស់លោកយ៉ូសាដាកថា ពោលថា²«ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា ប្រជាជនទាំងនេះពោលថា វាមិនទាន់ដល់ពេលដែលត្រូវសង់ព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ឡើងវិញទេ។

³ក្រោយមក ព្រះអម្ចាស់ក៏មានព្រះបន្ទូលមកពួកគេតាមរយះព្យាការីហាកាយថា⁴«ពេលដំណាក់របស់យើងបាក់បែកនៅឡើយ តើជាវេលាដែលឲ្យអ្នករាល់គ្នាគួរ រស់នៅក្នុងផ្ទះដែលរៀបចំដោយឈើដ៏មានតម្លៃដូច្នេះឬ?»⁵ឥឡូវនេះព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា ចូរអ្នករាល់គ្នារិះគិតផ្លូវប្រពឹត្រ្តរបស់ខ្លួនចុះ។⁶អ្នករាល់គ្នាសាបព្រោះ ច្រើន ប៉ុន្តែច្រូតបានផលតិច អ្នករាល់គ្នាបរិភោគ តែមិនចេះឆ្អែត អ្នករាល់គ្នាផឹកស្រា តែមិនចេះស្កប់ស្កល់់ អ្នករាល់គ្នាស្លៀកពាក់ តែមិនកក់ក្តៅ អ្នកធ្វើការទទួលប្រាក់ឈ្នួល តែដូចជាទុកក្នុងថង់ធ្លុះ!

⁷ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា «ចូរអ្នករាល់គ្នារិះគិតផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួនចុះ»⁸ចូរនាំគ្នាឡើងទៅលើភ្នំ ហើយយកឈើមកសង់ជាដំណាក់របស់យើង ដូច្នេះយើងពេញចិត្តដំណាក់នេះ ហើយយើងនឹងបង្ហាញសិរីរុងរឿងរបស់យើង នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁹អ្នករាល់គ្នាប្រថ្នាចង់បានផលច្រើន តែអ្នករាល់គ្នាទទួលបានតិច អ្នករាល់គ្នាយកផលទាំនោះដាក់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ តែយើងបានផ្លុំបំបាត់អស់ទៅ! តើហេតុអ្វី? ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា «គឺមកពីដំណាក់របស់យើងបាក់បែកនៅឡើយ ខណៈពេលដែលអ្នករាល់គ្នាខ្នះខ្នែងពីរឿងផ្ទះសំបែងរបស់ខ្លួន។

¹⁰ហេតុដូច្នេះបានជាមេឃទប់មិនឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់ ហើយដីក៏មិនបង្កើតផលផ្លែឲ្យអ្នករាល់គ្នាដែរ¹¹យើងនឹងធ្វើឲ្យកើតរាំងស្ងួត គ្មានភ្លៀងធ្លាក់មកលើផែនដី ហើយលើភ្នំ តាមវាលស្រែ លើចំការទំពាំងបាយជូ ចំការអូលីវ លើផលដំណាំនៅផែនដីនេះ លើមនុស្ស លើសត្វ និងកិច្ចការដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើ នោះនឹងមិនបង្កើតផលផ្លែឡើយ!»

¹²ព្យាការីហាកាយបាននាំយកព្រះបន្ទូលដែលព្រះអម្ចាល់មានបន្ទូលមកកាន់លោក ទៅជម្រាបលោកសូរ៉ូបាបិល ជាកូនរបស់លោកសាលធាល និងលោកមហាបូជាចារ្យយេសួរ ជាកូនរបស់លោក យ៉ូសាដាក ព្រមទាំងប្រជាជនទាំងប៉ុន្មានដែលនៅសល់ ចូរឲ្យពួកគេស្តាប់បង្គាប់សេចក្តីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេ តាមរយះព្យាការីហាកាយ ដោយកោតខ្លាចដល់ព្រះអម្ចាស់¹³ពេលនោះលោកហាកាយ បាននាំយកព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់ដែលមានប្រសាសន៍ ទៅកាន់ប្រជាជន តាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ «យើងសិ្ថតនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអមា្ចាស់!»

¹⁴ខណៈនោះព្រះអម្ចាស់បានដាស់តឿនស្មារតី លោកស៉ូរ៉ូបាបិល ជាកូនរបស់លោកសាលធាល និងជាមន្ត្រីរបស់អាណាខេត្តយូដា ព្រមទាំងលោកមហាបូជាចារ្យយេសួរ ជាកូនរបស់លោកយ៉ូសាដាក ហើយព្រះអម្ចាស់ក៏បានដាស់តឿនស្មារតីប្រជាជនដែលនៅសេសសល់ ពួកគេនាំគ្នាមក ហើយចាប់ផ្តើមសង់ព្រះដំណាក់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួកគេ¹⁵នៅថ្ងៃទីម្ភៃបួនក្នុងខែទីប្រាំមួយ ក្នុងឆ្នាំទីពីរនៃរជ្ជកាលព្រះចៅដារីយូស។

2

¹ក្នុងខែទីប្រាំពីរ នៅថ្ងៃទីម្ភៃមួយ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតាមរយះព្យាការីហាកាយថា²«ចូរទៅប្រាប់សូរ៉ូបាបិល កូនសាលធាល ជាមន្ត្រីនៃជនជាតិយ៉ូដា និងមហាបូជាចារ្យយេសួរ ជាកូនរបស់លោកយ៉ូសាដាក ព្រមទាំងប្រជាជនដែលនៅសេសសល់។ ដោយពោលថា

³នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា តើនរណាធ្លាប់បានឃើញព្រះដំណាក់ដ៏រុងរឿងកាលពីជំនាន់មុន ហើយឥឡូវនេះអ្នករាល់គ្នាឃើញព្រះដំណាក់ថ្មីមានសភាពដូចម្តេចដែរ អ្នករាល់គ្នាឃើញដំណាក់ថ្មីនេះ មិនល្អទាល់តែសោះ⁴សូរ៉ូបាបិលអើយ ចូរមានកម្លាំងចុះ! នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ មហារបូជាចារ្យយេសួរ ជាកូនរបស់លោកយ៉ូសាដាកអើយ ចូរមានកម្លាំងចុះ ប្រជាជនដែលនៅក្នុងទឹកដីអើយចូរមានកម្លាំងចុះ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ចូរនាំគ្នាធ្វើការទៅ ដ្បិតយើងនឹងនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល⁵ដ្បិតព្រះវិញ្ញាណរបស់យើងស្ថិតនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ដូចដែលយើងបានសន្យា នៅគ្រាដែលអ្នករាល់គ្នាចាកចេញពីអេសីុប។ សូមកុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ!

⁶ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា នៅបន្តិចទៀត យើងនឹងធ្វើឲ្យផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ព្រមទាំងសមុទ្រ និងដីគោក កក្រើក⁷យើងនឹងធ្វើឲ្យប្រជាជាតិកក្រើក ហើយគ្រប់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានតម្លៃ និងហូរចូលមកក្នុងដំណាក់របស់យើង ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យដំណាក់នេះពេញដោយសិរីរុងរឿង នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

⁸ប្រាក់ និងមាសជាកម្មសិទ្ធរបស់យើង! នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល⁹សិរីរុងរឿងនៅក្នុងដំណាក់នេះនឹងថ្កុំថ្កើងឡើង ជាងសិរីរុងរឿងរបស់ដំណាក់កាលពីជំនាន់់មុនផងដែរ នេះគឺព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យមានសេចក្តីសុខសាន្តនៅទីនេះផង! នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល»

¹⁰នៅថ្ងៃទីម្ភៃបួន ក្នុងខែទីប្រាំបួន នៅក្នុងឆ្នាំទីពីនៃរជ្ជកាលព្រះចៅដារីយូស ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកតាមរយះព្យាការីហាកាយថា¹¹ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូលមានបន្ទូលថា ចូរសួរទៅពួកបូជាចារ្យអំពីក្រិត្យវិន័យថា¹²បើមានបុរសម្នាក់យកសាច់មកដាក់ក្នុងថ្នក់អាវដែលគេបានញែកជាសក្ការៈ ហើយបើអាវរបស់អ្នកនោះប៉ះនំប័ុង បន្លែ ស្រា ប្រេង ឬអាហារផ្សេងទៀត តើរបស់ទាំងនោះអាចចាត់ទុកជាបរិសុទ្ធដែរទេ? ពួកបូជាចារ្យឆ្លើយថា «ទេ»

¹³បន្ទាប់មក លោកហាកាយបានមានប្រសាសន៍ទៀតថា«ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់មិនស្អាតដោយព្រោះទៅប៉ះសាកសព ហើយក៏ទៅប៉ះរបស់ផ្សេងទៀត តើរបស់ទាំងនោះត្រឡប់ទៅជាមិនស្អាតដែរឬ?» ពួកបូជាចារ្យបានឆ្លើយថា «ត្រូវហើយ របស់ទាំងនោះនឹងមិនស្អាតប្រាកដណាស់»¹⁴ដូច្នេះលោកហាកាយបានមានប្រសាសន៍ថា «ប្រជាជននេះក៏ដូច្នោះដែរ ហើយយើងចាត់ទុកប្រជាជាតិនេះមិនស្អាត ហើយរបស់អ្វីៗដែលគេធ្វើដោយដៃរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេយកមកថ្វាយយើងនៅទីនេះក៏ចាត់ទុកជារបស់មិនស្អាតដែរ នេះគឹជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁵ដូច្នេះ ចូរអ្នករាល់គ្នាគិតពិចារណាដែលកើតមានចាប់ពីពេលនេះតទៅខាងមុខ មុនពេលដែលពួកអ្នករាល់គ្នាយកថ្មមកដាក់ត្រួតលើគ្នា ដើម្បីសាងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់¹⁶តើអ្នកគិតដូចម្តេចដែរ? នៅពេលដែលអ្នកទៅជង្រុកដើម្បីនឹងកើបស្រូវម្ភៃថាំង ប៉ុន្តែវាមានតែដប់ថាំងទេ ហើយពេលដែលអ្នករាល់គ្នាទៅកន្លែងបញ្ជាន់ស្រាទំពាំងបាយជូរ ដើម្បីដួសយកស្រាហាសិបធុង ប៉ុន្តែវាមានម្ភៃធុងប៉ុណ្ណោះ¹⁷យើងបានធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នារងទុក្ខវេទនា ដោយធ្វើឲ្យដំណាំរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងខូចខាត ស្រូវអ្នករាល់គ្នានឹងស្កក ហើយក៏មានព្រិលធ្លាក់មកបំផ្លាញអស់ តែទោះបីយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នករាល់គ្នាមិនវិលមករកយើងវិញដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁸ដូច្នេះ ចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាគិតពិចារណាពីពេលនេះតទៅមុខ ចាប់តាំងពីថ្ងៃទីម្ភៃបួន ក្នុងខែទីប្រាំបួន ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលគេចាក់គ្រឹះសាងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ចូអ្នករាល់គ្នាគិតពិចារណាមើលចុះ!¹⁹តើនៅក្នុងជង្រុកមានគ្រាប់ពូជទៀតទេ? សូម្បីតែ ចំម្ការទំពាំងបាយជូរ ដើមឧទុម្ពរ ដើមទទឹម និងដើមអូលីវក៏មិនមានផ្តល់ផល់ទៀតដែរ! ប៉ុន្តែ ចាប់ពីថ្ងៃនះទៅយើងនឹងប្រទានពរដល់អ្នក!»

²⁰បន្ទាប់មកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏មានព្រះបន្ទូលមកលោកហាកាយជាលើកទីពីរ នៅថ្ងៃទីម្ភៃបួន ដដែលនោះថា²¹«ចូរប្រាប់សូរ៉ូបាបិល ដែលជាមន្ត្រីរបស់នៃយូដាថា យើងនឹងធ្វើឲ្យផ្ទៃមេឃ និងផែនដីកក្រើកឡើង។²²ដ្បិត យើងនឹងទម្លាក់បល្ល័ងស្តេចរបស់នគរទាំងឡាយ ហើយបំផ្លាញកម្លាំងរបស់ប្រជាជាតិផ្សេងៗផងដែរ! យើងនឹងផ្តួលរលំរទេះចម្បាំង ព្រមទាំងអស់ អ្នកដែលបរទេះ យើងនឹងផ្តួសរលំសេះ ព្រមទាំងអ្នកជិះឲ្យធ្លាក់ចុះ ហើយបងប្អូននឹងកាប់សម្លាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។

²³នៅថ្ងៃនោះ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា សូរ៉ូបាបិល ជាកូនរបស់សាលធាល ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងអើយ យើងនឹងតែងតាំងអ្នក នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងតែងតាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាអ្នកត្រួតត្រារបស់យើង ព្រោះយើងបានជ្រើសរើសអ្នកហើយ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល!»

សាការី

1

¹នៅខែទីប្រាំបី នៃឆ្នាំទីពីរក្នុងរជ្ជកាលព្រះចៅដារីយូស ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ព្យាការី សាការី ត្រូវជាកូនលោកបេរេគា និងជាចៅរបស់លោកអ៊ីដោថា²«ព្រះអម្ចាស់ក្រោធនឹងដូនតារបស់អ្នកខ្លាំងណាស់!³ចូរនិយាយប្រាប់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងនេះថា៖ ចូរត្រលប់មករកយើងវិញ! ហើយយើងនឹងត្រលប់ទៅរកអ្នកវិញដែរ នេះគឺជាសេចក្ដីប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

⁴កុំធ្វើដូចដូនតារបស់អ្នកឡើយ ជាពួកព្យាការីដែលបានស្រែកថា ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា ចូលបែរចេញពីផ្លូវអាក្រក់ និងការប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត!» ប៉ុន្តែពួកគេមិនស្ដាប់ និងមិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងពាក្យរបស់យើងឡើយ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁵តើដូនតារបស់អ្នកនៅទីណា? តើពួកព្យាការីនៅទីណា តើពួកគេអាចនៅទីនេះជារៀងរហូតឬ?⁶ប៉ុន្តែពាក្យ និងបញ្ញត្តិដែលបានបង្គាប់ដល់ពួកព្យាការី ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង តើពួកគេមិនបានវិលត្រលប់មកធ្វើតាមដូនតារបស់អ្នកវិញទេឬ? ដូច្នេះ ពួកគេបានប្រែចិត្តហើយនិយាយថា ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល មានផែនការសម្រាប់ពួកយើង តាមផ្លូវនិងការប្រព្រឹត្តដែលយើងបានធ្វើយ៉ាងនោះដែរ ដូច្នេះព្រះអង្គបានធ្វើជាមួយយើងយ៉ាងនោះដែរ»។

⁷នៅថ្ងៃទីម្ភៃបួន នៃខែទីដប់មួយ ដែលត្រូវជាខែមាឃ ក្នុងឆ្នាំទីពីរនៃរជ្ជកាលព្រះចៅដារីយូស ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ ព្យាការី សាការីត្រូវជាកូនលោកបេរេគា និងជាចៅរបស់លោកអ៊ីដោថា ដោយព្រះបន្ទូលថា៖⁸«នៅពេលយប់យើងបានមើលឃើញបុរសម្នាក់ដែលកំពុងជិះសេះពណ៍ក្រហម នៅកណ្ដាលដើមយីថោ ក្នុងជ្រលងភ្នំ ហើយនៅពីក្រោយគាត់មានសេះពណ៍ក្រហម ត្នោត និងស ជាច្រើនទៀត»។⁹ខ្ញុំក៏បានពោលថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់អើយ តើការទាំងនេះគឺជាអ្វីទៅ?» បន្ទាប់មកទេវតា ដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំប្រាប់ថា «យើងនឹងបង្ហាញអ្នកថាតើការទាំងអស់នេះគឺជាអ្វី»។

¹⁰បន្ទាប់មកបុរសដែលឈរនៅកណ្ដាលដើមយីថោ និយាយថា «អ្នកទាំងអស់នេះជាអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជូនមកឲ្យធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ផែនដី»។¹¹ពួកគេក៏ឆ្លើយប្រាប់ទៅកាន់ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកដែលឈរនៅកណ្ដាលដើមយីថោថា «យើងបានធ្វើដំណើរឆ្លាងកាត់ផែនដី ក៏ឃើញផែនដីទាំងមូលនៅដោយស្ងប់ស្ងាត់ ហើយដោយសេចក្ដីសុខ»។

¹²បន្ទាប់មកទេវតានៃព្រះអម្ចាស់ក៏និយាយថា «ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលអើយ តើពេលណាទើបព្រះអង្គបង្ហាញការអាណិតមេត្តាដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយនិងទីក្រុងផ្សេងៗទៀតនៃស្រុកយូដាទៅ?»¹³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ទេវតាដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំដោយពាក្យល្អៗ ហើយជាពាក្យកម្សាន្តចិត្ត។

¹⁴ដូច្នេះហើយ ទេវតាដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំនោះក៏ប្រាប់ខ្ញុំថា «ចូរប្រកាសថា ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលទាំងនេះថា យើងបានប្រច័ណ្ឌយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះក្រុងយេរូសាឡឹម និងភ្នំស៊ីយ៉ូន!¹⁵យើងពិតជាខឹងយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះជនជាតិណាដែលអាងលើកម្លាំងខ្លួនឯង។ តែនៅពេលដែលយើងខឹងនឹងគេតិចតួច គេបែរជាបង្កើតគ្រោះមហន្តរាយកាន់តែខ្លាំងទៅវិញ។

¹⁶ហេតុនេះហើយ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងនេះថា យើងនឹងវិលមកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញដោយចិត្តអាណិតអាសូរ។ ដំណាក់របស់យើងនឹងត្រូវសង់ឡើងវិញ ហើយនឹងមានខ្សែវាស់លាតសន្ធឹងជុំវិញក្រុងយេរូសាឡឹម!¹⁷ចូរប្រកាសម្ដងទៀតថា ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលទាំងនេះថា ទីក្រុងរបស់យើងជាច្រើនផ្សេងទៀតនឹងមានភោគទ្រព្យហូរហៀរឡើងវិញ ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងសម្រាលទុក្ខក្រុងស៊ីយ៉ូនសាជាថ្មី ហើយព្រះអង្គនឹងជ្រើសរើសក្រុងយេរូ‌សាឡឹមម្ដងទៀត»។

¹⁸ខ្ញុំក្រឡេកភ្នែកមើលទៅ ឃើញស្នែងបួន!¹⁹ខ្ញុំបានសួរទៅទេវតាដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំថា «តើទាំងអស់នេះគឺជាអ្វី?» លោកក៏ប្រាប់ខ្ញុំថា «ទាំងអស់នេះគឺជាស្នែងដែលមកកម្ចាត់‌កម្ចាយពួកយូដា ពួកអុីស្រា‌អែល និងពួកក្រុងយេរូ‌សាឡិម»។

²⁰បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បង្ហាញខ្ញុំឲ្យឃើញជាងដែកបួននាក់។²¹ខ្ញុំក៏សួរថា «តើមនុស្សទាំងអស់នេះមកធ្វើអ្វី?» ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា «ទាំងការនេះគឺជាស្នែងដែលមកកម្ចាត់ពួកយូដា ដូច្នេះហើយគ្មានមនុស្សណាម្នាក់អាចតទល់នឹងពួកគេបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ មនុស្សទាំងនេះមក ដើម្បីបំភ័យ និងកម្ទេចស្នែងនៃប្រជា‌ជាតិណាដែលបានប្រើកម្លាំងវាយទឹកដីយូដា និងកម្ចាត់‌កម្ចាយគេ»។

2

¹ក្រោយមកខ្ញុំក៏ក្រឡេកភ្នែកមើលឃើញបុរសម្នាក់ជាមួយខ្សែវាស់នៅក្នុងដៃរបស់លោក។²ខ្ញុំក៏សួរថា «តើលោកអញ្ជើញទៅណា?» ដូច្នេះគាត់បាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «ទៅវាស់ក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីឲ្យដឹងប្រវែងទទឹង និងបណ្ដោយ»។

³បន្ទាប់មកទេវតាដែលបាននិយាយជាមួយខ្ញុំក៏ចាក់ចេញទៅ ហើយមានទេវតាមួយផ្សេងទៀតបានមកជួបលោក។⁴ទេវតាទីពីរបាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា «ចូររត់ទៅប្រាប់មនុស្សកំលោះនោះថា ក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងទៅជាក្រុងដែលគ្មានកំផែង ពីព្រោះមានមនុស្ស និងសត្វរស់នៅជាច្រើន។⁵ដ្បិត នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងធ្វើជាកំផែងភ្លើងនៅជុំវិញក្រុង ហើយយើងនឹងត្រូវលើកតម្កើងនៅកណ្តាលក្នុងទីក្រុងផងដែរ។

⁶ចូរប្រញាប់‌! ភៀសខ្លួនចេញពីទឹកដីខាងជើងមក នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ យើងបានបែងចែកអ្នករាល់គ្នាដូចជាខ្យល់តាមទិសទាំងបួន! នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁷ចូរងើបឡើង! គេចចេញពីពួកស៊ីយ៉ូនដែលរស់នៅជាមួយកូនស្រីក្រុងបាប៊ីឡូនអើយ!»

⁸ក្រោយមក ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ប្រទានអំណាច និងបានចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅប្រឆាំងនឹងប្រជាជាតិណាដែល បានប្លន់យកទឹកដីអ្នករាល់គ្នា អ្នកណាប៉ះពាល់អ្នករាល់គ្នា នោះគឺប៉ះពាល់ដល់ប្រស្រីភ្នែករបស់ព្រះហើយ បន្ទាប់មកព្រះអម្ចាស់ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា⁹«យើងនឹងលើកដៃរបស់យើងប្រហារពួកគេ ហើយពួកគេនឹងក្លាយទៅជាឈ្លើយនៃពួកទាសកររបស់ពួកគេវិញ»។ ពេលនោះគេនឹងដឹងថា ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលបានចាត់ឲ្យខ្ញុំមកមែន។

¹⁰«ប្រជា‌ជននៃក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរច្រៀងដោយអំណរ ដ្បិតយើងមករកអ្នកហើយ យើងនឹងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមអ្នកហើយ! នេះជាព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់»។¹¹ពេលនោះ ប្រជា‌ជនជាច្រើននឹងចូលរួមជាមួយព្រះ‌អម្ចាស់នៅថ្ងៃនោះ។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទួលថា ពេលនោះអ្នករាល់គ្នានឹងក្លាយទៅជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើង ហើយយើងនឹងនៅកណ្ដាលឯងរាល់គ្នា» នោះអ្នកនឹងទទួលស្គាល់ថាព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល បានចាត់ខ្ញុំឲ្យមករកអ្នកមែន។

¹²ព្រះអម្ចាស់នឹងយកយូដាធ្វើជាមរតករបស់ព្រះអង្គ ក្នុងទឹកដីដ៏វិសុទ្ធ ព្រះអង្គនឹងជ្រើសរើសក្រុងយេរូសាឡឹមម្ដងទៀត។¹³ចូរស្ងៀមស្ងាត់ មនុស្សទាំងឡាយអើយ នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ត្បិតព្រះអង្គតើនឡើងហើយយាងចេញពីព្រះដំណាក់ដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ!

3

¹បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំឲ្យឃើញ លោកមហាបូជាចារ្យយេសួរ ឈរនៅមុខទេវតានៃព្រះអម្ចាស់ និងសាតាំងឈរនៅខាងស្ដាំ ដើម្បីតវ៉ានឹងលោក។²ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់សាតាំងថា «សូមព្រះអម្ចាស់ផ្ដន្ទាទោសអ្នកសាតាំងអើយ សូមព្រះអម្ចាស់ ដែលបានជ្រើសរើសក្រុងយេរូសាឡឹម ផ្ដន្ទាទោសអ្នកហើយ! តើមិនមែនជាអង្កត់អុសដែលគេយកចេញពីភ្លើងទេឬអី?»³ចំណែកលោកយេសួរ ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់កខ្វក់ ឈរនៅមុខទេវតា។

⁴ទេវតាពោលទៅកាន់អ្នកដែលឈរនៅពីមុខលោកថា «ចូរយកសម្លៀកបំពាក់កខ្វក់ចេញពីលោក»។ បន្ទាប់មក លោកពោលទៅកាន់ លោកយេសួរថា «ចូរមើល៍! ខ្ញុំបានដកអំពើទុច្ចរិតចេញពីអ្នកហើយ ខ្ញុំនឹង‌ពាក់សម្លៀកបំពាក់ដ៏រុងរឿងឲ្យអ្នកវិញ»។⁵ទេវតាពោលឡើងថា «សូមឲ្យគេយកឈ្នូតស្អាតមកបំពាក់លើក្បាលរបស់លោក!» ដូច្នេះហើយ ពួកគេរៀបចំឈ្នូតស្អាតមួយលើក្បាលរបស់លោកយេសួរ និងស្លៀកពាក់ជូនលោក ដោយមានទេវតានៃព្រះអម្ចាស់ឈរនៅទីនោះដែរ។

⁶ក្រោយមក ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បង្គាប់លោកយេសួរយ៉ាងមុតមាំថា⁷«ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងនេះថា ប្រសិនបើអ្នកនឹងដើរក្នុងផ្លូវរបស់យើង ហើយបើអ្នកនឹងរក្សាបញ្ញើររបស់យើង នោះអ្នកនឹងគ្រប់គ្រងដំណាក់របស់យើង និងរក្សាទីលានរបស់យើងដែរ ត្បិតយើងនឹងឲ្យអ្នកចូលរួមក្នុងចំណោមអ្នកដែលនៅពីមុខខ្ញុំដែរ។

⁸ចូរស្ដាប់ មហាបូជាចារ្យយេសួរ ព្រមទាំងពួកដៃគូររបស់អ្នកដែលរស់នៅជាមួយអ្នកផងដែរ! ត្បិតពួកគេគឺជាទីសម្គាល់ យើងនឹងនាំ ពន្លកជាអ្នកបម្រើរបស់យើងមក។⁹ចូរមើល៍! ទៅកាន់ថ្មដែលយើងបានដាក់នៅពីមុខ េលោកយេសួរ។ ថ្មមួយមានភ្នែកប្រាំពីរ ហើយយើងនឹងចារអក្សរលើថ្មនោះ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ហើយយើងនឹងដកអំពើបាបចេញពីទឹកដីនេះនៅថ្ងៃណាមួយ។

¹⁰នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សម្នាក់ៗនឹងអញ្ជើញអ្នកជិតខាងរបស់លោក ដើម្បីអង្គុយនៅក្រោមដើមទំពាងបាយជូរ និងដើមឧទម្ពររបស់លោក»។

4

¹បន្ទាប់មក ទេវតាដែលបាននិយាយជាមួយខ្ញុំពីមុនត្រលប់មកវិញហើយដាស់ខ្ញុំឲ្យភ្ញាក់ ដូចជាមនុស្សភ្ញាក់ពីដេក។²លោកនិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «តើអ្នកបានឃើញអ្វី?» ខ្ញុំឆ្លើយថា «ខ្ញុំឃើញជើងចង្កៀងមួយធ្វើអំពីមាស មានទាំងចានប្រេងនៅពីលើវាផង។ ចង្កៀងប្រាំពីរនៅពីលើជើងចង្កៀងនោះ ហើយមានបញ្ឆេះចង្កៀងប្រាំពីរនៅលើចង្កៀងនីមួយៗ។³មានដើមអូលីវពីរដើមនៅក្បែរនោះ មួយនៅខាងស្ដាំ ហើយមួយដើមទៀតនៅខាងឆ្វេងនៃចានប្រេងនោះ»។

⁴ខ្ញុំក៏សួរទៅកាន់ទេវតាដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំម្ដងទៀតថា «តើរបស់ទាំងនេះមានន័យដូចម្ដេចទៅ លោកម្ចាស់?»⁵ទេវតាឆ្លើយមកកាន់ខ្ញុំវិញថា «តើអ្នកមិនស្គាល់របស់ទាំងនេះមានន័យថាយ៉ាងមិចទេឬ?» ខ្ញុំឆ្លើយថា «ទេ លោកម្ចាស់»។

⁶ទេវតាក៏និយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មកកាន់ លោកសូរ៉ូ‌បាបិលថា មិនមែនដោយឥទ្ធិ‌ឫទ្ធិ ឬដោយអំណាចទេ ប៉ុន្តែដោយសារព្រះវិញ្ញាណរបស់យើងវិញ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូល។⁷ភ្នំធំអើយ តើអ្នកជាអ្វី? នៅចំពោះមុខ សូរ៉ូ‌បាបិលអ្នកនឹងក្លាយទៅជាដីរាបស្មើវិញ ហើយលោកនឹងយកកំពូលថ្មមក ដើម្បីស្រែកថា ព្រះគុណ! ព្រះគុណដល់ថ្មនេះ!»

⁸ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា⁹«ដៃរបស់លោកសូរ៉ូ‌បា‌បិលបានចាក់គ្រឹះព្រះដំណាក់នេះ ហើយដៃរបស់លោកនឹងនាំការបង្ហើយនៃការសាងសង់ដែរ។ នោះគេនឹងដឹងថាព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលបានបញ្ជូលខ្ញុំមកមែន។¹⁰តើអ្នកណាដែលបានមើលងាយនៅថ្ងៃនៃកិច្ចការតូចនោះ? មនុស្សទាំងនេះនឹងសប្បាយរីករាយ ហើយនឹងឃើញថ្មប្រយោលនៅក្នុងដៃរបស់លោកសូរ៉ូ‌បា‌បិល។ (ចង្កៀងទាំងប្រាំពីរនេះគឺជាព្រះនេ្រតរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលទតមើលជុំវិញផែនដីទាំងមូល)»។¹¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏សួរទេវតាថា «តើដើមអូលីវទាំងពីរ ដែលនៅខាងស្ដាំ និងខាងឆ្វេងនៃជើងចង្កៀងនោះជាអ្វីទៅ?»

¹²ខ្ញុំសួរលោកម្ដងទៀតថា «តើមែកអូលីវទាំងពីរនៅក្បែរបំពង់មាសដែលហូរចេញប្រេងមាសមកនេះជាអ្វីទៅ?»¹³លោកក៏និយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «តើអ្នកមិនស្គាល់ទាំងនេះជាអ្វីទេឬ?» ខ្ញុំឆ្លើយថា «អត់ស្គាល់ទេ លោកម្ចាស់»។

¹⁴ដូច្នេះលោកនិយាយថា «ទាំងអស់នេះគឺជាកូនប្រុសនៃប្រេងអូលីវស្រស់ ជាអ្នកដែលឈរនៅពីមុខព្រះជាម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល»។

5

¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំក្រឡេកភ្នែកមកវិញ ខ្ញុំបានឃើញ ក្រាំងមួយកំពុងហោះ!²ទេវតានិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «តើអ្នកឃើញអ្វី?» ខ្ញុំឆ្លើយថា «ខ្ញុំឃើញក្រាំងមួយកំពុងហោះ បណ្ដោយម្ភៃហត្ថ និងទទឹងដប់ហត្ថ»។

³បន្ទាប់មក គាត់និយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «នេះគឺជាបណ្ដាសារ ដែលកើតមាននៅក្នុងទឺកដីទាំាងមូល ផ្នែកម្ខាងនៃក្រាំងនេះសរសេរថា ត្បិតចោរនឹងត្រូវកាត់ចេញ ហើយផ្នែកម្ខាងទៀតសរសេរថា អស់អ្នកណាដែលស្បថបំពាននឹងត្រូវកាត់ចេញដែរ។⁴ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា យើងនឹងបញ្ជូនបណ្ដាសារមក ដូច្នេះ បណ្ដាសារនេះនឹងចូលក្នុងផ្ទះពួកចោរ និងផ្ទះពួកអស់អ្នកដែលស្បថបំពានដោយឈ្មោះរបស់យើង។ បណ្ដាសារនឹងបន្ដរនៅផ្ទះរបស់ពួកគេ ហើយនិងធ្វើឲ្យផ្ទះគេ វិនាស ទាំងនៅលើនិងថ្មផងដែឬ»។

⁵បន្ទាប់មក ទេវតាដែលបាននិយាយជាមួយខ្ញុំក៏ចាក់ចេញទៅហើយនិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «ចូរបើកភ្នែករបស់អ្នកឡើង ហើយឃើញនូវអ្វីដែលចេញមកនោះ!»⁶ខ្ញុំឆ្លើយថា «តើនេះគឺជាអ្វី?» គាត់និយាយថា «នេះគឺជាកញ្ជើដែលចេញមក គឺជា អំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេក្នុងទឹកដីទាំងមូល»។⁷បន្ទាប់មក មានសំណរចេញមកពីកញ្ជើ ហើយមានស្រ្ដីម្នាក់នៅក្នុងកញ្ជើនោះ!

⁸ទេវតាពោលថា «នេះគឺជាអំពើ ទុច្ចរិត!» លោកបានបោះនាងចូលទៅក្នុងកញ្ជើវិញ ហើយលោកបានបោះសំណរបិទមាត់កញ្ជើផង។⁹ខ្ញុំក៏ក្រឡេកភ្នែករបស់ខ្ញុំ ឃើញស្ត្រីពីរនាក់ចេញជិតៗខ្ញុំ ហើយខ្យល់បក់មកប៉ះស្លាបរបស់ពួកនាង មានស្លាបដូចស្លាបសត្វក្រសា។ ពួកគេហោះឡើងចេញពីកញ្ជើរវាងផែនដី និងឋានសួគ៌។

¹⁰ខ្ញុំក៏និយាយទៅទេវតាដែលបាននិយាយជាមួយខ្ញុំថា «តើពួកគេយកកញ្ជើទៅកន្លែងណា?»¹¹លោកនិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «ដើម្បីសាងសង់ប្រាសាទមួយនៅលើទឹកដីស៊ីណើរ ហើយនៅពេលដែលប្រាសាទរួចរាល់ ពួកនាងនឹងយកកញ្ជើទៅដាក់កន្លែងនោះ»។

6

¹ខ្ញុំក៏ក្រឡេកភ្នែករបស់ខ្ញុំមកវិញ ឃើញរទេះបួនចេញមកពីចន្លោះភ្នំពីរ ហើយភ្នំទាំងពីរនោះកើតឡើងពីលង្ហិន។²រទេះទីមួយមានសេះពណ៌ក្រហម រទេះទីពីរមានសេះពណ៌ខ្មៅ³រទេះទីបីមានពណ៌ស រទេះទីបួនសេះមានស្នាមអុចពណ៌ប្រផេះ។⁴ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ឆ្លើយដោយបាននិយាយទៅកាន់ទេវតាដែលជាអ្នកនិយាយជាមួយខ្ញុំថា «តើការទាំងនេះគឺជាអ្វីទៅ លោកម្ចាស់?»

⁵ទេវតាក៏ឆ្លើយដោយនិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «នេះគឺជាខ្យល់ទាំងបួនទិសនៃឋានសួគ៌ ដែលចេញពីទីកន្លែងដែលពួកគេឈរនៅពីមុខព្រះជាម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល។⁶រទេះដែលមានសេះពណ៌ខ្មៅចេញទៅទឹកដីខាងជើង សេះពណ៌សចេញទៅទឹកដីខាងលិច ហើយសេះស្នាមអុចពណ៌ប្រផេះចេញទៅទឹកដីខាងត្បូង»។

⁷សេះខ្លាំងទាំងនេះបានចេញទៅហើយប្រឹងប្រែងរកផ្លូវដើម្បីធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ជុំវិញផែនដី ទេវតាក៏ពោលឡើងថា «ចូរចេញទៅ ហើយធ្វើដំណើរជុំវិញផែនដី!» ពួកគេបានចេញទៅជុំវិញផែនដីទាំងមូល។⁸បន្ទាប់មក គាត់ហៅខ្ញុំហើយនិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «មើល៌ ទៅកាន់រទេះសេះដែលចេញទៅទឹកដីខាងជើង ពួកគេនឹង រំងាប់វិញ្ញាណរបស់យើងនៅទឹកដីខាងជើងនោះ»។

⁹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា¹⁰«ទទួលយកដង្វាយពីពួកអ្នកដែលជាប់ជាឈ្លើយ ពីលោកហែល‌ដាយិង លោកថូប៊ីយ៉ា និងយេដាយ៉ា ហើយនៅថ្ងៃនោះដដែលត្រូយកដង្វាយទៅផ្ទះរបស់យូ៉សៀល ជាកូនរបស់សេផានា ជាអ្នកដែលមកពីបាប៊ីឡូន។¹¹បន្ទាប់មក ទទួលយកមាស និងប្រាស់ ធ្វើជាមកុដដំពាក់លើក្បាលរបស់មហាបូជាចារ្យយេសួរ ជាកូនរបស់យូសាដាក់។

¹²ចូរប្រាប់លោកថា ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា បុរសនេះឈ្មោះរបស់លោកគឺ លំពង់ និងពន្លកដែលដុះចេញពីកន្លែងរបស់ខ្លួន ហើយលោកនឹងសាងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់!¹³គឺលោកនោះហើយនឹងដែលជាអ្នកសាងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយនឹងតាំងភាពរុងរឿងឡើង ហើយនឹងអង្គុយគ្រប់គ្រង់លើបល្ល័ង្ករបស់លោក។ លោកនឹងក្លាយជាបូជាចារ្យលើបល្ល័ង្ករបស់លោក ហើយនិងការយល់ដឹងនៃសន្តិភាពដែលបានកើតឡើងរវាងការទាំងពីរនោះ។

¹⁴មកុដនឹងទុកដាក់នៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីគោរពដល់ លោកហែល‌ដាយ លោកថូប៊ីយ៉ា និងលោកយេដាយ៉ា ព្រមទាំងជាការរំឭកដើម្បីចិត្ដសប្បុរសនៃកូនរបស់សេផា‌នា។¹⁵បន្ទាប់មក អស់អ្នកណាដែលនៅឆ្ងាយនឹងមកសាងសង់ព្រះវិហារនៃព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះអ្នកនឹងដឹងថាព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលបានបញ្ជូនខ្ញុំមកអ្នកមែន ការនេះនឹងកើតឡើង បើសិនស្តាប់តាមព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកពិតប្រាកដមែន!»

7

¹នៅពេលដែលព្រះចៅដារីយូសគ្រប់គ្រងបានបួនឆ្នាំ នៅក្នុងថ្ងៃទីបួននៃខែមិគ្គសិរ (ជាខែទីប្រាំបួន) ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់សាផានា។²ប្រជាជននៅក្រុងបេតអែលបានបញ្ជូនលោកសារេស៉ុរ និងលោករេគេមមែឡេក ព្រមទាំងមនុស្សមួយក្រុម ដើម្បីទូលអង្វរទៅព្រះអម្ចាស់។³ពួកគេនិយាយទៅកាន់ពួកបូជាចារ្យជាអ្នកដែលនៅព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល និងពួកព្យាការីថា «តើខ្ញុំត្រូវកាន់ទុក្ខនៅខែទីប្រាំដោយការតមអាហារ ដូចខ្ញុំធ្លាប់បានធ្វើជាច្រើនឆ្នាំមកហើយឬ?»

⁴ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា⁵«ចូរនិយាយប្រាប់ទៅមនុស្សគ្រប់គ្នា និងពួកបូជាចា្យដែលរស់នៅលើទឹកដីថា «នៅពេលដែលអ្នកតមហើយកាន់ទុក្ខនៅក្នុងខែទីប្រាំ និងខែទីប្រាំពីរ រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំមកនេះ តើអ្នកពិតជាតមអាហារដើម្បីយើងមែនទេ?⁶នៅពេលដែលអ្នកបរិភោគអាហារ ឬផឹកតើអ្នកមិនបានបរិភោគអាហារ ឬផឹកដើម្បីខ្លួនឯមែនឬទេ?⁷តើទាំងនេះមិនមែនជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រកាសប្រាប់តាមរយៈមាត់របស់ព្យាការី នៅពេលដែលអ្នករស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយនៅជុំវិញក្រុងដោយភាពចម្រុងចម្រើន និងមានស្ថេរភាពតំបន់ណេកិប និងតំបន់ទំនាបខាងលិចទេឬអី?»

⁸ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកសាការីថា⁹«ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា ចូរវិនិច្ឆ័យដោយយុត្តិធម៏ ចូរមានចិត្តសប្បុរស និងមានចិត្តមេត្តាអោយគ្នាទៅវិញទៅមក។¹⁰មិនត្រូវជិះជាន់ដល់ស្ត្រីមេម៉ាយ ក្មេងកំព្រារ ជនបរទេស និងមនុស្សទ័លក្រឡើយ ហើយកុំឲ្យនរណាម្នាក់នៃអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកដែរ។

¹¹ប៉ុន្តែពួកគេមិនព្រមយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ទេ ពួកគេមានចិត្តរឹងរូស។ ពួកគេខ្ទប់ត្រចៀករបស់គេ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចឮទេ។¹²ពួកគេមានចិត្តរឹងរូសដូចជាថ្ម ដូច្នេះហើយពួកគេមិនអាចឮក្រឹត្យវិន័យ ឬព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលឡើយ។ ព្រះអង្គបានចាត់ព្រះបន្ទូលទៅកាន់មនុស្សតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គតាំងពីដើមមកម៉េ្លះ តាមរយះមាត់របស់ពួកព្យាការី។ ប៉ុន្ដែពួកគេបដិសេដមិនស្ដាប់ឡើយ ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រះពិរោធនឹងពួកគេយ៉ាងខ្លាំង។

¹³ការនេះកើតឡើងនៅពេលដែលព្រះអង្គហៅ តែពួកគេមិនស្ដាប់»។ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា «ពួកគេនឹងហៅយើង ប៉ុន្ដែយើងនឹងមិនស្ដាប់ពួកគេឡើយ។¹⁴ត្បិតយើងនឹងកម្ចាត់កម្ចាយគេដោយខ្យល់ព្យុះ ដល់អស់ទាំងប្រជាជាតិដែលពួកគេមិនធ្លាប់បានឃើញ ហើយទឹកដីនឹងទៅជាខូចបង់ដោយសារពួកគេ។ ដ្បិតគ្មាននរណាម្នាក់នឹងដើរកាត់ទឹកដីឬត្រលប់ទៅវិញឡើយ តាំងពីមនុស្សបានបង្កើតទឹកដីដោយរីករាយ ហើយគ្មានមនុស្សរស់នៅ»។

8

¹ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា²«ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានបន្ទូលយ៉ាងនេះ យើងប្រចណ្ឌចំពោះក្រុងស៊ីយ៉ូនដោយចិត្តខ្នះខ្នែងយ៉ាងខ្លាំង ហើយប្រចណ្ឌកចំពោះក្រុងនេះដោយការក្រោធយ៉ាងខ្លាំង!³ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានបន្ទូលថា យើងនឹងត្រលប់ទៅក្រុងស៊ីយ៉ូនវិញ ហើយនឹងរស់នៅកណ្ដាលក្រុងយេរូសាឡឹម ដ្បិតក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងហៅថាជា ក្រុងនៃសេចក្ដីពិត ហើយភ្នំរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនឹងហៅថាជា ភ្នំបរិសុទ្ធ!

⁴ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា មនុស្សចាស់ទាំងប្រុសទាំងស្រីនឹងអង្គុយនៅតាមផ្លូវនៃក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយមនុស្សម្នាក់ៗនឹងត្រូវការឈើច្រត់នៅក្នុងដៃ ព្រោះដោយសារពួកគេមានវ័យចាស់ណាស់ទៅហើយ។⁵តាមផ្លូវនៃក្រុងនឹងពេញទៅដោយក្មេងប្រុស និងក្មេងស្រីជាច្រើនលេងនៅតាមផ្លូវនោះ។

⁶ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា បើសិនការនេះមើលទៅមិនសមនៅក្នុងភ្នែករបស់មនុស្សសំណល់នៅក្នុងថ្ងៃនោះ តើការនោះវាអាចទៅរួចនៅក្នុងភ្នែករបស់យើងដែរឬទេ? នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁷ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា ចូរមើល៍! យើងជាអ្នកសង្គ្រោះប្រជារាស្រ្ដរបស់យើងពីទឹកដីខាងកើត និងពីទឹកដីខាងលិច!⁸ដ្បិតយើងនឹងនាំពួកគេមកវិញ ហើយគេនឹងរស់នៅកណ្ដាលក្រុងយេរូសាឡឹម ដូច្នេះហើយ ពួកគេនឹងក្លាយជាប្រជារាស្រ្ដយើងម្ដងទៀត ហើយយើងនឹងក្លាយជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេដោយសេចក្ដីពិត និងសេចក្តីសុចរិត!

⁹ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា អស់អ្នកណាដែលបន្ដស្ដាប់ពាក្យទាំងប៉ុន្មានដែលបានចេញមកពីមាត់ពួកព្យាការីនៅពេលចាក់គ្រឹះសង់ដំណាក់យើង បានដាក់ដំណាក់នេះជារបស់យើង ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ពង្រឹងដៃរបស់អ្នកនោះព្រះវិហារអាចសាងសង់បាន។¹⁰ដ្បិតមុនថ្ងៃនោះគ្មានផលណាប្រមូលផ្ដុំគ្នាដោយនរណាម្នាក់ឡើយ ក៏គ្មានប្រយោជន៍សម្រាប់មនុស្ស ឬសត្វដែរ ហើយគ្មានក្តីសុខសាន្តសម្រាប់អ្នកដែលចេញចូលតាមនោះដែរ។ យើងបានធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាទាល់ជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់គេផង។

¹¹ប៉ុន្ដែ ឥឡូវនេះមិនដូចពីថ្ងៃមុនទៀតទេ យើងនឹងនៅជាមួយមនុស្សសំណល់ទាំងនេះ ហើយនេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។¹²ដ្បិតពូជនៃសន្តិភាពនឹងត្រូវសាបព្រោះ ដើមជំពាំងបាយជូរនឹងមានផ្លែឡើងវិញ ហើយផែនដីនឹងបង្កើតផលឲ្យ មេឃនឹងឲ្យទឹកសន្សើមដល់ពួកគេ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យសំណល់នៃមនុស្សទាំងអស់នេះទទួលការទាំងនេះទុកជាមរតក។

¹³អ្នកគឺជាគំរូដល់ប្រជាជាតិផ្សេងៗនៃបណ្ដាសា ពួកកូនចៅយូដា និងពួកកូនចៅអុីស្រាអែល។ ដូច្នេះយើងនឹងសង្គ្រោះអ្នកហើយអ្នកនឹងទទួលបានព្រះពរ។ កុំភ័យខ្លាចអី ចូរឲ្យដៃរបស់អ្នករឹងមាំឡើង!¹⁴ដ្បិតព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា ដូចយើងបានបង្កគ្រោះអន្តរាយដល់អ្នក ដោយបុព្វបុរសរបស់អ្នកបញ្ឆេះកំហឹងរបស់យើង ដោយឥតនឹកស្ដាយ¹⁵ដូច្នេះហើយយើងនឹងគិតធ្វើល្អដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម និងកូនចៅរបស់យូដា ម្ដងទៀតនៅថ្ងៃនេះ! ចូរកុំខ្លាចអ្វីឡើយ!

¹⁶នេះគឺជាការងារដែលអ្នកត្រូវតែធ្វើ ចូរនិយាយសេចក្ដីពិតទៅកាន់អ្នកជិតខាង។ ចូរវិនិច្ឆ័យដោយសេចក្ដីពិត យុត្តិធម៍ និងដោយសន្ដិភាពនៅតាមច្រកទ្វារបស់អ្នក។¹⁷ចូរកុំគិតធ្វើអំពើអាក្រក់នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកទាល់ជាមួយអ្នកណាម្នាក់ឡើយ កុំស្រឡាញ់ការស្បថមិនត្រឹមត្រូវ យើងស្អប់ការទាំងអស់នោះ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់»។

¹⁸បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំ¹⁹«ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានបព្រះបន្ទូលថា ការតបអាហារនៃខែទីបួន ខែទីប្រាំ ខែទីប្រាំពីរ និងខែទីដប់នឹងក្លាយជាពេលនៃអំណរ រីកររាយ និងពិធីបុណ្យ សប្បាយរីរាយសម្រាប់កូនចៅយូដា! ចូរស្រឡាញ់សេចក្ដីពិត និងក្តីសុខសាន្ត!

²⁰ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា មនុស្សនឹងមកវិញម្ដងទៀត។²¹ទោះបីអ្នកណាដែលរស់នៅក្រុងផ្សេងៗក៏ដោយ។ ប្រជាជននៃក្រុងមួយនឹងទៅហៅក្រុងមួយទៀតដោយនិយាយថា។²²«ចូរពួកយើងប្រញាប់ទូលអង្វរនៅចំពោះព្រះភក្រ័្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយស្វែងរកព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល! យើងខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ទៅដែរ។ មនុស្សជាច្រើន និងប្រជាជាតិដែលខ្លាំងពូកែរជាច្រើននឹងទៅស្វែងរកព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងអង្វរដល់ព្រះអម្ចាស់!

²³ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពងទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា នៅក្នុងថ្ងៃនោះមានបុរសដប់នាក់មកពីគ្រប់ជនជាតិ និងគ្រប់ភាសានឹងចាប់កាន់ជាយអាវរបស់ជនជាតិយូដាម្នាក់ ហើយនិយាយថា ចូរឲ្យពួកយើងទៅជាមួយអ្នកផង ពីព្រោះយើងបានដឹងថាព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយអ្នក!»

9

¹នេះគឺសេចក្ដីប្រកាសរបស់ព្រះអម្ចាស់ អំពីទឹកដីរបស់ហាត្រាក និងដាម៉ាស។ ដ្បិតព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់គឺនៅលើមនុស្សទាំងអស់ ព្រមទាំងកុលសម្ព័នទាំងអស់របស់អុីស្រាអែលផង។²សេចក្ដីប្រកាសនេះក៏និយាយអំពីក្រុងហាម៉ាត ដែលព្រំប្រទល់ជាប់ និងក្រុងដាម៉ាស ហើយក៏និយាយអំពីទីរ៉ុស និងស៊ីដូនទោះបីជាពួកគេមានប្រាជ្ញាយ៉ាងណាក៏ដោយ។

³ក្រុងទីរ៉ុសបានសង់កំពែងមួយដ៏រឹងមាំសម្រាប់ខ្លួន ហើយបានប្រមូលប្រាក់ច្រើនដូចជាធូលីដី និងមាសល្អៗជាច្រើនដូចជាភក់នៅតាមផ្លូវ។⁴មើល៍! ព្រះជាម្ចាស់នឹងបំបែកពួកគេ ហើយបំផ្លាញកម្លាំងនៅលើសមុទ្រ ដូច្នេះហើយពួកគេនឹងលេបត្របាក់ដោយសារភ្លើងវិញ។

⁵ក្រុងអាស្កាឡូននឹងឃើញ ហើយនឹងភ័យខ្លាច! ក្រុងកាសានឹងញាប់ញ័រជាខ្លាំង! ក្រុងអេក្រូននឹងបាត់បងសេចក្ដីសង្ឃឹមអស់! សេ្ដចនឹងលែងមាននៅក្រុងកាសា ហើយក្រុងអាស្កាឡូននឹងលែងមានមនុស្សរស់នៅទៀតដែរ!⁶ជនបរទេសជាច្រើននឹងធ្វើផ្ទះពួកគេនៅក្រុងអាស្តូឌ ហើយយើងនឹងយើងបំបាត់អំនួតរបស់ពួកគេពីភីលីស្ទីន។⁷ដ្បិតយើងនឹងយកឈាមចេញពីមាត់របស់ពួកគេ និងដកអំពើដ៏អាក្រក់ចេញពីចន្លោះធ្មេញរបស់ពួកគេ។ នោះពួកគេនឹងក្លាយទៅជាមនុស្សសំណល់នៃព្រះជាម្ចាស់របស់យើង ដូចជាអំបូរយូដា ហើយក្រុងអេក្រូឌនឹងក្លាយទៅជាពួកក្រុងយេបូសដែរ។

⁸យើងនឹងបោះជំរុំទ័ពជុំវិញទឹកដីរបស់យើងដើម្បីទាស់និងសត្រូវ ដូច្នេះហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចដើរកាត់ឬត្រលបទៅវិញបានឡើយ ដ្បិតគ្មានការសង្កត់សង្កិនណានៅលើពួកគេទៀតឡើយ។ ដ្បិតយើងនឹងមើលថែរក្សាទឹកដីរបស់យើងដោយភ្នែករបស់យើងដោយផ្ទាល់!

⁹កូនស្រីនៃក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរស្រែកដោយអំណរជាខ្លាំង! ស្រែកជាមួយសុភមង្គល កូនស្រីនៃក្រុងយេរូសាឡឹមអើយ! មើល៍! សេ្ដចរបស់អ្នកគឺនឹងមកនៅជាមួយអ្នកហើយ ជាមួយសេចក្ដីសុចរិតនឹងមកសង្គ្រោះអ្នក។ ព្រះអង្គបន្ទាប់ខ្លួន ហើយព្រះអង្គគង់នៅលើខ្នងសត្វលា ខ្នងកូនលា។¹⁰ហើយយើងនឹងដករទេះចេញពីស្រុកអេប្រាអ៊ីម ហើយដកសេះចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹម និងធ្នូនឹងដកចេញពីចំបាំង ដ្បិតព្រះអង្គនឹងមានបន្ទូលពីក្តីសុខសាន្តចំពោោះប្រជាជាតិនានា អំណាចគ្រប់គ្រង់របស់ព្រះអង្គនឹងចាប់តាំងពីសមុទ្រម្ខាងទៅសមុទ្រម្ខាង ហើយពីទន្លេរហូតដល់ចុងផែនដី!

¹¹ចំណែកអ្នកវិញ ដោយព្រោះយល់ដល់លោកហិតនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើងចំពោះអ្នក យើងនឹងដោះលែងអ្នកទោសឲ្យមានសេរីភាពចេញពីរណ្ដៅដែលគ្មានទឹក។¹²អ្នកទោសនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមអើយ ចូរត្រលប់ទៅរកកំផេងដែលរឹងមាំវិញ! ថ្ងែនេះយើងប្រកាសថាយើងនឹងសង់អ្នកមួយជាពីរវិញ¹³ដ្បិតយើងបានធ្វើឲ្យយូដាដូចជាធ្នូរបស់យើង។ យើងបានបំពេញព្រួញរបស់យើងជាមួយអ៊ីប្រាអ៊ីម។ ស៊ីយ៉ូនអើយ យើងបានតាស់តឿនកូនៗប្រុសរបស់អ្នក ប្រឆាំងនឹងជាមួយកូនៗប្រុសរបស់ជនជាតិក្រិក ដូចជាដាវរបស់អ្នកចំបាំង!

¹⁴ព្រះអម្ចាស់នឹងលេចមកពួកគេ ហើយគ្រាប់ព្រួញរបស់ព្រះអង្គនឹងបាញ់ចេញមកដូចជាផ្លេកបន្ទោរ! ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ដ៏ជាព្រះរបស់យើងនឹងផ្លុំត្រែ ហើយនឹងរុលទៅមុខក្នុងព្យុះចេញពីថេម៉ាន។¹⁵ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនឹងការពារពួកគេ ហើយពួកគេនឹងលាបត្របាក់ពួកគេ និងយកឈ្នះថ្មនៃខ្សែដង្ហក់។ បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងផឹក ហើយស្រែកដូចជាមនុស្សស្រវឹងស្រា ហើយពួកគេនឹងពេញដោយស្រាដូចជាចាន ដូចជាជ្រុងអាសនៈ។

¹⁶ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេនឹងសង្គ្រោះពួកគេនៅក្នុងថ្ងៃនោះ ពួកគេនឹងដូចជាហ្វូងចៀមនៃរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ពួកគេនឹងដូចជាគ្រឿងអលង្ការនៃមកុដមួយបំពាក់លើែទឹកដីរបស់ព្រះអង្គ។¹⁷តើពួកគេនឹងទៅជាល្អ និងស្រស់ស្អាតយ៉ាងណាទៅ! ពួកកំលោះៗនឹងចម្រើនក្នុងការធ្វើស្រូវ និងស្រីៗក្រមុំចម្រើនខាងស្រាទំពាំងបាយជូរដែរ!

10

¹ចូរទូលសូមទឹកភ្លៀងពីព្រះអម្ចាស់នៅចុងរដូវ ព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកដែលបង្កើតឲ្យមានខ្យល់ព្យុះ ហើយព្រះអង្គប្រទានទឹកភ្លៀងបរិបូរដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយមានរុក្ខជាតិនៅក្នុងស្រែ។²ចំណែក រូបព្រះក្លែងក្លាយនិយាយមិនពិត ពួកព្យាការីថ្លែងអំពីនិមត្តហេតុក្លែងក្លាយ សប្តិក៏សម្ដែងជាសេចក្ដីកំភូតក៏កម្សាន្តចិត្តដោយសេចក្ដីឥតប្រយោជន៍ដែរ ហេតុនោះបានជាគេដើរតាមផ្លូវ របស់ខ្លួនដូចជាហ្វូងចៀមរងទុក្ខ ដោយព្រោះគ្មានគង្វាល។

³សេចក្តីក្រោធរបស់យើងទាស់នឹងពួកអ្នកគង្វាល យើងនឹងដាក់ទោសដល់ពួកអ្នកដឹកនាំពពែឈ្មោលផងដែរ។ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនឹងចូលរួមដើម្បីហ្វូងចៀមរបស់ព្រះអង្គ កូនចៅយូដា ហើយព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យពួកគេដូចជាសេះចំបាំងរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងសង្គ្រាម!

⁴នៅក្នុងចំណោមពួកគេនឹងមានអ្នកក្លាយជាសសរគ្រឹះយ៉ាងឯក ពួកគេនឹងក្លាយជាដែកគោល ពួកគេនឹងក្លាយជាធ្នូចំបាំង ពួកគេនឹងក្លាយជាអ្នកដឹកនាំទាំងអស់គ្នា។⁵ពួកគេនឹងដូចជាអ្នកចំបាំងដែលជាន់ឈ្លីសត្រូវរបស់ពួកគេដូចជា ភក់នៅតាមផ្លូវនៅក្នុងសង្គ្រាម ពួកគេនឹងបង្កើតសង្គ្រាម ដ្បិតព្រះអម្ចាស់គឺគង់នៅជាមួយពួកគេ ហើយពួកគេនឹងត្រូវអាម៉ាស់មុខអ្នកណាដែលជិះសេះចំបាំង។

⁶យើងនឹងពង្រឹងកម្លាំងកូនចៅយូដា និងសង្គ្រោះកូនចៅយូ៉សែប ដ្បិតយើងនឹងស្ដារពួកគេ និងមានក្ដីអាណិតអាសូរលើពួកគេ។ ពួកគេនឹងក្លាយជាប្រជាជនដែលយើងមិនបានបោះបង់ចោល ដ្បិតយើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួកគេ យើងនឹងឆ្លើយតបទៅកាន់ពួកគេវិញ។⁷បន្ទាប់មក អេប្រាអ៊ីមនឹងដូចជាអ្នកចំបាំងម្នាក់ ហើយចិត្តរបស់ពួកគេនឹងរីករាយឡើង ដូចជាបានផឹកស្រា កូនៗរបស់ពួកគេនឹងមានចិត្តរីករាយ។ ចិត្តរបស់ពួកគេនឹងរីករាយជាមួយយើង!

⁸យើងនឹងផ្លុំសម្លែងសម្រាប់ពួកគេ ហើយប្រមូលផ្ដុំពួកគេ ដ្បិតយើងនឹងរំដោះពួកគេ ហើយពួកគេនឹងត្រលប់ជាចម្រើនឡើងដូចកាលពីមុន!⁹យើងសាបព្រោះពួកគេក្នុងចំណោមមនុស្សនានា ប៉ុន្តែពួកគេនឹងចងចាំយើងពីចម្ងាយ ដូច្នេះហើយ ពួកគេ និងកូនចៅរបស់គេនឹងត្រលប់មករស់នៅវិញ។¹⁰ដ្បិតយើងនឹងស្ដារពួកគេឡើងចេញពីទឹកដីអេស៊ីប និងប្រមូលផ្ដុំពួកគេចេញពីអាស្ស៊ីរី។ យើងនឹងនាំពួកគេទៅស្រុកកាឡាដ និងស្រុកលីបង់រហូតទាល់តែគ្មានកន្លែងសស់ទៀតសម្រាប់ពួកគេ។

¹¹យើងនឹងដើរកាត់សមុទ្រនៃទុក្ខវេទនារបស់ពួកគេ យើងនឹងវាយទឹករលកនៃសមុទ្រនោះ ហើយនឹងសម្ងួតជម្រៅទឹកទាំងអស់នៃទន្លេរនីលដែរ។ ឫទ្ធានុភាពនៃស្រុកអាស្ស៊ីរីនឹងត្រូវទម្លាក់ចុះ ហើយដំបងនៃអេស៊ីបនឹងបាត់ចេញពីជនជាតិអេស៊ីប។¹²យើងនឹងពង្រឹងពួកគេឡើងដោយយើងផ្ទាល់ ហើយពួកគេនឹងដើរនៅក្នុងនាមរបស់យើង នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

11

¹ទឹកដីលីបង់អើយ ចូរបើទ្វាររបស់អ្នក ដ្បិតអាចមានភ្លើងឆេះដើមតាត្រៅរបស់អ្នក!²ដើមកកោះអើយ ចូរស្រែកឲ្យអស់ទំហឹងទៅ ដ្បិតដើម តាត្រៅដួលហើយ! ដើមឈើដ៏ល្អប្រណិតរលំអស់ហើយ! ឱដើមមៃសាក់នៅបាសានអើយ ចូរស្រែកឲ្យអស់ទំហឹងឡើង ពីព្រោះព្រៃស្រោងវិនាសអស់ហើយ។³ពួកគង្វាលស្រែកទ្រហោយំ ដ្បិតសេចក្ដីរុងរឿងរបស់គេត្រូវបានបំផ្លាញហើយ! សំលេងនៃសិង្ហស្ទាវស្រែកឡើង ដ្បិតអំនួតនៃទន្លេយ័រដាន់ត្រូវបានហិនហោចអស់ហើយ!

⁴នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះជាម្ចាស់របស់យើងមានព្រះបន្ទូល «ដូចអ្នកគង្វាល ឃ្វាលហ្វូងចៀមដែលទុកសម្រាប់សម្លាប់!⁵(អស់អ្នកណាដែលទិញចៀមយកទៅសម្លាប់ នោះគ្មានទោសទេ ហើយអ្នកលក់និយាយថា សូមថ្វាយព្រះពរដល់ព្រះអម្ចាស់! ខ្ញុំបានក្លាយជាអ្នកមានហើយ! ដ្បិតពួកអ្នកគង្វាលបានធ្វើការសម្រាប់ហ្វូងចៀម គ្មានម្ចាស់ណានឹកអាណិតចៀមនោះទេ)។⁶ដ្បិតយើងនឹងមិនប្រណីដល់ប្រជាជននៅលើផែនដីទៀតទេ! នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ មើល៍! យើងនឹងប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃអ្នកជិតខាង និងស្ដេចរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងបំផ្លាញទឹកដី តែយើងនឹងមិនរំដោះនរណាម្នាក់ឲ្យរួចទេ»។

⁷ដូច្នេះយើងនឹងក្លាយជាអ្នកគង្វាលនៃហ្វូងចៀមដែលទុកសម្រាប់សម្លាប់នោះ គឺជាចៀមដែលវេទនាជាងគេ។ ខ្ញុំយកដំបងពីរ ដំបងមួយខ្ញុំហៅថា «ចំណងមេត្រី» និងដំបងមួយទៀតខ្ញុំហៅថា «មិត្តភាព»។⁸នេះគឺជារបៀបដែលខ្ញុំឃ្វាលហ្វូងចៀម។ ក្នុងមួយខែខ្ញុំកម្ចាត់អ្នកគង្វាលបីនាក់ ព្រោះខ្ញុំអត់ទ្រាំនឹងពួកគេលែងបាន ហើយពួកគេក៏ស្អប់ខ្ញុំវិញដែល។⁹បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏និយាយទៅកាន់ម្ចាស់ថា «ខ្ញុំនឹងលែងធ្វើការជាអ្នកគង្វាលសម្រាប់អ្នកទៀតហើយ។ ចៀមដែលងាប់ ចូរឲ្យពួកគេងាប់ ចៀមណាដែលត្រូវវិនាសឲ្យពួកវាវិនាសចុះ។ ចូរឲ្យចៀមដែលនៅសល់ឲ្យវាហែកគ្នាវាស៊ីទៅ»។

¹⁰ដូច្នេះខ្ញុំយកដំបងរបស់ខ្ញុំ «ចំណងមេត្រី» មកកាច់បំបាក់ចោល ដើម្បីផ្ដាច់សម្ពន្ធមេត្រីដែលខ្ញុំបានចង់ជាមួយពូជអំបូរខ្ញុំទាំងអស់។¹¹នៅថ្ងៃនោះសម្ពន្ធមេត្រីត្រូវបែកបាក់ ហើយអស់អ្នកណាដែលវេទនាជាងគេក្នុងចៀម និងចៀមដែលមើលមកខ្ញុំនឹងបានដឹងថាព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលពិតមែន។¹²ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា «បើសិនមើលទៅល្អចំពោះអ្នក ចូរបង់ប្រាក់ឈ្នូលមកឲ្យខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ បើសិនមើលទៅមិនល្អចំពោះអ្នក មិនបាច់បង់ទេ។ «ដូច្នេះ គេថ្លឹងប្រាក់សាមសិបស្លឹងទុកជាប្រាក់ឈ្នូលរបស់ខ្ញុំ។

¹³បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរដាក់ប្រាក់ទៅក្នុងឃ្លាំង គឹជាតម្លៃដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលពួកគេឲ្យតម្លៃអ្នក!» ដូច្នេះខ្ញុំយកប្រាប់សាមសិមស្លឹង និងដាក់ប្រាក់នេះទៅក្នុងឃ្លាំងនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់។¹⁴បន្ទាប់មក ខ្ញុំបំបាក់ដំបងទីពីររបស់ខ្ញុំ «មិត្តភាព» ដើម្បីផ្ដាច់ចំណងភាតរភាពរវាងពួកយូដា និងពួកអុីស្រាអែល។

¹⁵ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរយកគ្រឿងប្រដាប់របស់អ្នកគង្វាលល្ងីល្ងើម្ដងទៀតទៅ!¹⁶ដ្បិតមើល៍! យើងនឹងឲ្យមានអ្នកគង្វាលមួយកើតឡើងនៅក្នុងទឹកដី។ អ្នកគង្វាលនោះនឹងមិនខ្វល់ខ្វាយចំពោះចៀមវិនាសឡើយ។ លោកនឹងមិនស្វែងរកចៀមដែលបាត់បង់ ឬព្យាបាលចៀមដែលមានរបួលឡើយ។ លោកនឹងមិនឲ្យចំណីចៀមណាដែលសុខភាពល្អទេ ប៉ុន្ដែលោកនឹងបរិភោគសាច់របស់ចៀមធាត់ៗ ហើយលោកនឹងហែកក្រចករបស់ចៀមវិញ។

¹⁷វេទនាហើយដល់អ្នកគង្វាលគ្មានតម្លៃដែលបង់បោះហ្វូងចៀមចោល! សូមឲ្យដាវបានប្រហារដៃរបស់គេ និងភ្នែកខាងស្ដាំរបស់គេចុះ! សូមឲ្យដៃរបស់គេស្វិតលែងប្រើការ ហើយភ្នែកខាងស្ដាំរបស់គេទៅជាខ្វាក់វិញ!»

12

¹នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ថ្លែងអំពីទឹកដីអុីស្រាអែល ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដែលបានលាតស្ធឹងផ្ទៃមេឃ និងចាក់គ្រឹះផែនដី ជាព្រះដែលបង្កើតវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស មានព្រះបន្ទូលថា²«មើល៍! យើងជាអ្នកធ្វើឲ្យក្រុងយេរូសាឡឹមទៅក្នុងពែងបណ្ដាលឲ្យប្រជាជនដែលនៅជុំវិញក្រុងភ្ញាក់ផ្អើល។ ការនេះនឹងដូចជាពេលដែលជនជាតិយូដាឡោមព័ទ្ធប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹមដែរ។³នៅក្នុងថ្ងៃនោះ យើងនឹងបង្កើតថ្មដែលធ្ងន់ឲ្យក្រុងយេរូសាឡឹមដល់ប្រជាជនគ្រប់គ្នា។ អ្នកណាមួយដែលព្យាយាមលើកថ្មនោះនឹងឈឺចាប់ខ្លួនឯងវិញយ៉ាងខ្លាំង ហើយប្រជាជាតិទាំងអស់នៅលើផែនដីនឹងប្រមូលផ្ដុំគ្នាប្រឆាំងនឹងទីក្រុងនោះវិញ។

⁴ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា នៅក្នុងថ្ងៃនោះយើងនឹងប្រហារទាំងអស់ណាដែលភ័យខ្លាំង និងអស់ទាំងអ្នកជិះសេះណាដែលឆ្គួតលីលា។ យើងនឹងពេញចិត្តលើសេះរបស់ក្រុងយេរូសាឡឹមដែលនឹងប្រហារអស់ទាំងសេះរបស់កងទ័ពណាដែលខ្វាក់។⁵បន្ទាប់មក ពួកមេដឺកនាំរបស់យូដានឹងនិយាយនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេថា ប្រជាជននៃក្រុងយេរូសាឡឹមជាកម្លាំងរបស់ពួកយើង ព្រោះព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលជាព្រះរបស់ពួកគេ។

⁶នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងបង្កើតមេដឹកនាំនៃពួកយូដាដូចជា ផើងភ្លើងនៅកណ្ដាលឈើ និងដូចជាភ្លើងពិលនៅកណ្ដាលស្រូវឈរ ដ្បិតពួកគេនឹងប្រើប្រាស់ប្រជាជននៅជុំវិញទាំងអស់នៅខាងឆ្វាង និងខាងស្ដាំ។ ក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងរស់នៅក្នុងទីក្រុងរបស់ខ្លួនវិញ»។

⁷ព្រះអម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះត្រសាលរបស់ពួកយូដាជាមុន ដូច្នេះហើយកិត្ដិយសរបស់កូនចៅរបស់ព្រះបាទដាវិឌ និងកិត្ដិយសរបស់អ្នកដែលរស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមមិនអាចធំជាងពួកយូដានោះទេ។⁸នៅថ្ងៃនោះ ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើជាអ្នកការពាររបស់ប្រជាជនរបស់ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយនៅថ្ងៃនៅក្នុងចំណោមពួកគេនោះអស់អ្នកណាដែលខ្សោយនោះនឹងបានដូចជាព្រះបាទដាវិឌ ហើយពូជពង្សរបស់ព្រះបាទដាវិឌនឹងបានដូចជាព្រះ ដូចជាទេវតានៃព្រះអម្ចាស់នៅពីមុខពួកគេ។⁹នៅថ្ងៃនោះយើងនឹងចាប់ផ្ដើមបំផ្លាញប្រជាជាតិទាំងអស់ណាប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹម។

¹⁰ប៉ុន្តែ យើងនឹងចាក់បង្ហូរវិញ្ញាណនៃសេចក្ដីមេត្តា និងទូលអង្វរដល់ពូជពង្សរបស់ព្រះបាទដាវិឌ ហើយនិងប្រជាជនរបស់ក្រុងយេរូសាឡឹម ដូច្នេះហើយពួកគេនឹងមើលមកយើង ជាមា្នក់ដែលពួកគេបានចាក់ទំលុះ។ ពួកគេនឹងកាន់ទុក្ខសម្រាប់ខ្ញុំ ដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលកាន់ទុក្ខសម្រាប់កូនប្រុសរបស់គាត់តែមួយ ពួកគេនឹងសោកសង្រេងយ៉ាងឈឺផ្សាសម្រាប់ព្រះអង្គ ដូចជាគេសោកសង្រេងការស្លាប់របស់កូនប្រុសច្បង។¹¹នៅថ្ងៃនោះទុក្ខសោកនៅក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងបានដូចជាទុក្ខសោក ព្រះហាដាដ រីម៉ូននៅវាលមេគីដោ។

¹²ផែនដីនឹងត្រូវកាន់ទុក្ខ អំបូរនីមួយៗបែងចែកចេញពីអំបូរផ្សេងៗទៀត។ អំបូររបស់ព្រះបាទដាវិឌនឹងត្រូវបែងចែកចេញពីគ្នា ហើយប្រពន្ធរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបែងចែកដោយឡែកពីបុរស។¹³អំបូររបស់កូនចៅលាវីនឹងត្រូវបែងចែកដោយឡែក ហើយប្រពន្ធរបស់ពួកគេនឹងត្រូវចែកដោយឡែកពីបុរស។ អំបូររបស់ស៊ីម៉ៃ នឹងត្រូវបែងចែកដោយឡែក ហើយប្រពន្ធរបស់ពួកគេនឹងត្រូវចែកដោយឡែកពីបុរស។¹⁴គ្រប់អំបូរទាំងអស់ដែលសល់ពី អំបូរនីមួយៗនោះនឹងត្រូវបែងចែកដោយឡែក និងប្រពន្ធនឹងត្រូវចែកចេញដោយឡែកពីបុរសដែរ»។

13

¹«នៅថ្ងៃនោះប្រភពទឹកនឹងត្រូវបើកសម្រាប់ពូជពង្សរបស់ព្រះបាទដាវិឌ និងប្រជាជនក្រុងយេរូសាឡឹម សម្រាប់អំពើបាប និងអំពើសៅហ្មងរបស់ពួកគេ។²នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងកាត់ផ្ដាច់ឈ្មោះរបស់ព្រះក្លែងក្លាយចេញពីទឹកដី ដូច្នេះពួកគេនឹងមិនអាចចាំតទៅទៀតឡើយ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។ យើងនឹងធ្វើឲ្យពួកព្យាការីក្លែងក្លាយ និងវិញ្ញណមិនបរិសុទ្ធរបស់ពួកគេចេញពីទឹកដីផងដែរ។

³ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់នៅតែបន្តទាយទៀត នោះឪពុក និងម្ដាយដែលបង្កើតគេនឹងនិយាយប្រាប់គេថា «អ្នកនឹងមិនអាចរស់ទេ ពីព្រោះអ្នកនិយាយកុហកនៅក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់! បន្ទាប់មកឪពុក និងម្តាយដែលបង្កើតលោកនឹងចាក់ទំលុះគេនៅពេលគាត់ប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។

⁴នៅថ្ងៃនោះ ព្យាការីនីមួយៗនឹងត្រូវអាម៉ាសវិញ ព្រោះតែនិមិត្តរបស់ពួកគេពេលដែលប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ពួកព្យាការីទាំងអស់នេះនឹងមិនអាចពាក់អាវរោមសត្វ ដើម្បីបោកបញ្ឆោតមនុស្សបានទៀតទេ។⁵ដ្បិតម្ន្ាក់ៗនឹងនិយាយថា «ខ្ញុំមិនជាព្យាការីទេ! ខ្ញុំគឺជាមនុស្សដែលអ្នកស្រែ ធ្វើស្រែជាការងាររបស់ខ្ញុំតាំងពីខ្ញុំនៅកំលោះមកម្លេ៉ះ!⁶បុ៉ន្តែគេនឹងនិយាយមកគាត់ថា តើស្នាមរបួសនៅលើទ្រូងរបស់អ្នកគឺជាអ្វី៉? ហើយគាត់នឹងឆ្លើយថា ខ្ញុំមានរបួសនៅក្នុងផ្ទះមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ»។

⁷«ដាវអើយ! ចូរភ្ញាក់ឡើងប្រឆាំងនឹងអ្នកគង្វាលរបស់យើង ជាមនុស្សដែលឈរនៅក្បែរយើង នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។ ចូរប្រហារអ្នកគង្វាល ហើយហ្វូងចៀមនឹងខ្ចាត់ខ្ចាយ! ដ្បិតយើងនឹងបែរដៃរបស់យើងប្រហារចៀមតូចៗវិញ។

⁸បន្ទាប់មក នៅទឹកដីទាំងមូល មនុស្សពីរភាគបីនឹងត្រូវវិនាសអស់! ហើយមានមនុស្សតែមួយភាគបីដែលនឹងនៅសល់ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁹យើងនឹងនាំមនុស្សមួយភាគបីនោះទៅដាក់ក្នុងភ្លើង ហើយសម្រិតសម្រាំងពួកគេដូចជាប្រាក់ដែលស្លរហើយ យើងនឹងសាកល្បងពួកគេដូចជាមាសដែលសាកល្បងហើយ។ ពួកគេនឹងហៅឈ្មោះរបស់យើង ហើយយើងនឹងឆ្លើយទៅកាន់ពួកគេថា «នេះគឺជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើង!» ហើយពួកគេនឹងនិយាយថា «ព្រះអម្ចាស់គឺជាព្រះរបស់ពួកយើងខ្ញុំ!»

14

¹មើល៍! ថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងមកដល់ នៅពេលដែលចោរប្លន់ដណ្ដើមរបស់អ្នកនឹងចែកគ្នានៅកណ្ដាលអ្នក។²ដ្បិតយើងនឹងប្រមូលគ្រប់ប្រជាជាតិ ប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម ហើយទីក្រុងនឹងត្រូវគេយកបាន។ ផ្ទះសំបែងជាច្រើននឹងត្រូវប្លន់ដណ្ដើមយក ហើយស្រីៗនឹងត្រូវគេរំលោភ។ មនុស្សពាក់កណ្ដាលក្រុងនឹងកៀរទៅជាឈ្លើយ ប៉ុន្ដែប្រជាជនដែលនៅនៅសល់នឹងមិនបានបណ្ដេញចេញពីទីក្រុងទេ។

³ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងចេញមក ហើយប្រកាសសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងប្រជាជាតិទាំងនោះ ដូចជាព្រះអង្គប្រកាសសង្គ្រាមនៅក្នុងថ្ងៃចម្បាំង។⁴នៅក្នុងថ្ងៃនោះ ព្រះបាទនៃព្រះអម្ចាស់នឹងឈរនៅលើភ្នំអូលីវ ដែលនៅក្បែរក្រុងយេរូសាឡឹមនៅភាគខាងកើត។ ភ្នំអូលីវនឹងត្រូវពុះពាក់កណ្តាលនៅចន្លោះខាងកើត និងលិចក្បែរជ្រលងភ្នំដ៏ធំ ហើយពាក់កណ្ដាលទៀតនឹងត្រូវត្រលប់ឆ្ពោះទៅរកទិសខាងជើង និងម្ខាងទៀតទៅទិសខាងត្បូង។

⁵បន្ទាប់មក អ្នកនឹងរត់គេចខ្លួនទៅខាងក្រោមជ្រលងភ្នំនៅចន្លោះភ្នំរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតជ្រលងភ្នំនេះនៅចន្លោះភ្នំទាំងនោះនឹងលាតសន្ធឹងទៅដល់អាសែល។ អ្នកនឹងរត់គេចខ្លួនដូចជាអ្នកបានគេចខ្លួនចេញពីការរញ្ជួយដីនៅជំនាន់អូសៀល ជាស្ដេចរបស់យូដា។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងនឹងយាងមក ហើយប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធទាំងអស់នឹងមកជាមួយព្រះអង្គដែរ។

⁶នៅថ្ងៃនោះ នឹងលែងមានពន្លឺថ្ងៃ ប៉ុន្តែមិនត្រជាក់ ឬទឹកសន្សើមឡើយ។⁷នៅថ្ងៃនោះ ជាថ្ងៃដែលមានតែព្រះអម្ចាស់ទើបជ្រាប ពេលនោះនឹងលែងមានថ្ងៃ ឬយប់ទៀតហើយ ដ្បិតពេលល្ងាចនឹងទៅជាម៉ោងពេលថ្ងៃវិញ។⁸នៅថ្ងៃនោះ ទឹករស់នឹងហូរចេញមកពីក្រុងយេរូសាឡឹម។ ពាក់កណ្ដាលនៃទឹករស់នឹងហូរទៅសមុទ្រខាងកើត និងពាក់កណ្ដាលទៀតហូរទៅសមុទ្រខាងលិច នៅរដូវក្ដៅ និងរដូវរងារ។

⁹ព្រះអម្ចាស់នឹងក្លាយទៅជាស្ដេចលើផែនដីទាំងមូល។ នៅថ្ងៃនោះ ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើជាព្រះតែមួយអង្គគត់ ហើយមានតែព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គតែមួយដែរ។¹⁰ទឹកដីទាំងមូលនឹងដូចជាតំបន់ អារ៉បា ចាប់ពីកេបារហូរដល់រីម៉ូនខាងត្បូងក្រុងយេរូសាឡឹម។ ក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងនៅតែបន្តលើកឡើង និងនៅតែនៅលើកន្លែងរបស់ខ្លួនដដែល ចាប់ពីទ្វារបេនយ៉ាមីនដល់កន្លែងដែលមានទ្្វារកាលពីមុន រហូតដល់ជ្រុងទ្វារ ហើយចាប់ពីប៉មហាណានាល ដល់កន្លែងជាន់ផ្លែនទំពាំងបាយជូររបស់ស្ដេច។¹¹ប្រជាជននឹងរស់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយនឹងគ្មាននរណាអាចមកបំពេញការបំផ្លាញពីព្រះជាម្ចាស់ប្រឆាំងនឹងពួកគេឡើយ។ ក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងរស់នៅដោយសុខសាន្ត។

¹²ការនេះនឹងទៅជាគ្រោះកាច ដែលព្រះអម្ចាស់នឹងវាយប្រហារដល់មនុស្សណាដែលបានប្រកាសសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹម សាច់របស់គេនិងរលួយ សូម្បីតែពួកគេកំពុងឈរដោយជើងរបស់ពួកគេក៏ដោយ។ ភ្នែករបស់ពួកគេនឹងរលួយនៅក្នុងរន្ធរបស់ពួកគេ ហើយអណ្ដាតនឹងរលួយនៅក្នុងមាត់របស់គេពួកគេ។¹³នៅថ្ងៃនោះ ភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងនៃព្រះអម្ចាស់នឹងមកនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។ ម្នាក់ៗនឹងចាប់ដៃអ្នកផ្សេងទៀត ហើយនឹងលើកដៃឡើងប្រឆាំងនឹងដៃរបស់ម្នាក់ផ្សេងដែរ។

¹⁴ពួកយូដានឹងវាយប្រឆាំងក្រុងយេរូសាឡឹមដែរ។ ពួកគេនឹងប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ប្រជាជាតិទាំងអស់ដែលនៅជុំវិញ ដូចជាមាស ប្រាក់ និងសម្លៀកបំពាក់ល្អៗយ៉ាងច្រើនក្រៃលែង។¹⁵គ្រោះកាចនឹងអាចកើតមានចំពោះសេះ លាកូនកាត់ អូដ្ឋ លា និងគ្រប់ទាំងសត្វអស់ដែលនៅក្នុងជំរំនឹងអាចទទួលរងគ្រោះកាចដូចគ្នាដែរ។

¹⁶បន្ទាប់មក គ្រោះកាចនឹងកើតមានដល់ប្រជាជាតិណាដែលនៅតែមកប្រឆាំងក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលនឹងទៅរាល់ឆ្នាំដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះមហាក្សត្រ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ហើយនិងរក្សាទុកពីធីបុណ្យបារាំជំនួសវិញ។¹⁷គ្រោះកាចនឹងកើតបើសិនមានអ្នកណាម្នាក់ពីគ្រប់ប្រជាជាតិទាំងអស់លើផែនដីទាំងមូលមិនឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹមដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះមហាក្សត្រ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនោះ ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនបង្ហូរទឹកភ្លៀងដល់ពួកគេឡើយ។¹⁸បើសិនប្រជាជាតិនៃប្រទេសអេស៊ីបមិនឡើងទៅ នោះពួកគេនឹងមិនទទួលបានទឹកភ្លៀងឡើយ។ គ្រោះកាចដែលមកពីព្រះអម្ចាស់នឹងប្រហារដល់ប្រជាជាតិណាដែលមិនឡើងទៅ បន្តរក្សារពីធីបុណ្យបារាំ។

¹⁹ការដាកទោសនេះគឺសម្រាប់ទឹកដីអេស៊ីប និងការដាក់ទោសចំពោះប្រជាជាតិទាំងអស់ណាដែលមិនឡើងទៅដើម្បីរក្សារពីធីបុណ្យបារាំ។

²⁰ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃនោះ កណ្ដឹងនៃសេះនឹងស្រែកឡើងថា «ចូរញែកដោយឡែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់» ហើយថ្លាងទាំងប៉ុន្មានដែលនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់នឹងបានដូចជាចាននៅពីមុខអាសនៈដែរ។²¹គ្រប់ទាំងឆ្នាំងទាំងអស់ដែលនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម និងយូដានឹងត្រូវញែកជាចំណែកៗសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ហើយអស់អ្នកណាដែលនាំយញ្ញបូជានឹងបរិភោគពីថ្លាង និងស្ងោរសាច់នៅក្នុងឆ្នាំងនេះ។ នៅថ្ងៃនោះពួកអ្នកជំនួញនឹងលែងមាននៅក្នុងព្រះដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលទៀតហើយ។

ម៉ាឡាគី

1

¹សេចក្តីប្រកាសនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅកាន់កូនចៅអុីស្រាអែល តាមរយះការសរសេរបស់លោកម៉ាឡាគី។²ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «យើងស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា»។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាបែរជាពោលថា «តើមានអ្វីបញ្ជាក់ថាព្រះអង្គស្រឡាញ់យើងខ្ញុំ?» នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌អម្ចាស់។ «តែយើងស្រឡាញ់យ៉ាកុប³ប៉ុន្តែយើងស្អាប់អេសាវវិញ។ យើងបានធ្វើឲ្យភ្នំនៅទឹកដីអេសាវ ក្លាយទៅជាទីបំផ្លិចំផ្លាញ ហើយយើងបានធ្វើឲ្យកន្លែងពួកគេរស់នៅ សម្រាប់ឆ្កែព្រៃនៃវាលរហោស្ថាន»។

⁴ប្រសិនបើអេដុមពោលថា «យើងនឹងកម្ទេចចោល តែយើងនឹងសាងសង់ទីកន្លែងត្រូវបំផ្លាញសាជាថ្មី។ ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលនឹងមានព្រះបន្ទូល់ «ពួកគេនឹង សង់ឡើងវិញ តែយើងនឹងបំផ្លាញម្តងទៀត ។ អ្នកផ្សេងនឹងហៅគេថា «ស្រុកនៃសេចក្តីអាក្រក់» ហើយ «មនុស្សដែលព្រះអម្ចាស់ដាក់បណ្តាសាជានិច្ច»។⁵ភ្នែករបស់អ្នកនឹងឃើញការទាំងនេះ ហើយអ្នកពោលថា៖ ព្រះ‌អម្ចាស់គឺអស្ចារ្យ ហួសព្រំ‌ដែននៃអុីស្រា‌អែល»។

⁶«កូនដែលគោរពឪពុក ហើយអ្នកបម្រើដែលគោរពម្ចាស់របស់គេ។ ហើយបើយើង ជាឪពុក តើការគោរពយើងនៅទី ណា? ប្រសិនបើយើងជាម្ចាស់ តើការគោរពសម្រាប់យើងនៅឯណា?» ព្រះ‌ បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ដល់អ្នកជាព្យាការីដែលប្រមាថនាមរបស់យើង។ «តែអ្នករាល់គ្នាពោលថា៖ «តើយើងប្រមាថព្រះ‌នាមព្រះអង្គត្រង់បែបណា?⁷ដោយថ្វាយតង្វាយម្ហូបអាហារកខ្វក់ ដាក់លើអាសនៈរបស់យើង។ តែអ្នករាល់គ្នាពោលថា «តើយើងខ្ញុំបានធ្វើឲ្យព្រះអង្គកខ្វក់បែបណា?» ដោយពោលថា តុនៃព្រះ‌អម្ចាស់មិនសូវសំខាន់ទេ។

⁸ពេលអ្នករាល់ថ្វាយសត្វខ្វាក់ សម្រាប់យញ្ញ‌បូជា នេះមិនមែនអាក្រក់ទេឬ? ពេលអ្នករាល់ថ្វាយសត្វបាក់ជើង និងសត្វមានជំងឺ តើមិនមែនអាក្រក់ទេឬ? បើបង្ហាញការនេះទៅជូនពួកមន្ត្រីវិញ! តើគេនឹងទទួលយកអ្នក ឬតើគេនឹងលើកមុខអ្នកឡើងទេ?» ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។⁹ពេលនេះអ្នកបន្តទូល‌អង្វររកព្រះភក្រ្តនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គសន្ដោសប្រណីដល់យើង។ ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះបន្ទូលថា ជាមួយតង្វាយអាក្រក់ក្នុងដៃអ្នក តើព្រះអង្គនឹងលើកមុខអ្នកឡើងទេ?

¹⁰«អូរ បើគ្រាន់តែមានម្នាក់ពីអ្នករាល់គ្នាដែលបានបិទទ្វារព្រះ‌វិហារ ដូច្នេះដែលអ្នកនឹងមិនដុតភ្លើងនៅលើអាសនៈរបស់យើងដោយឥតបានការនោះទេ! យើងមិនពេញចិត្តនឹងអ្នកទេ» ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់ នៃពិភពទាំងមូល «ហើយយើងមិនទទួលតង្វាយពីដៃរបស់អ្នកទេ។¹¹ដ្បិត តាំងពីថ្ងៃរៈដល់ថ្ងៃលិច គឺនាមរបស់យើងបានឧតម្ត នៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនានា ហើយនិងនៅគ្រប់ទីកន្លែងផង កំញាណនិងតង្វាយបរិសុទ្ឋនឹងត្រូវថ្វាយក្នុងនាមយើង។ ដ្បិតនាមយើង នឹងលើកតម្កើងនៅក្នុងចំណោមប្រជាតិនានា» ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។¹²«ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាបប្រមាថនាមយើងដោយពោលថា តុនៃព្រះ‌អម្ចាស់កខ្វក់ ហើយផលផ្លែ និងអាហារគឺត្រូវបានប្រមាថ។

¹³ប៉ុន្តែអ្នកក៏បានពោលថា «ការនេះធុញទ្រាន់ ហើយអ្នករាល់គ្នាបានមើលងាយយើង» ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។ «អ្នកនាំអ្វីដែលត្រូវបានចាប់យកទៅដោយសត្វព្រៃ ឬសត្វបាក់ជើង និងសត្វឈឺផង ហើយអ្នករាល់គ្នានាំតង្វាយមកថ្វាយ។ តើគួរឲ្យយើងទទួលតង្វាយបែបនេះពីដៃអ្នករាល់គ្នាឬទេ? ព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់¹⁴«អ្នកបញ្ឆោតនឹងត្រូវបណ្តាសា ដែលមានសត្វឈ្មោលនៅក្នុងហ្វូង ហើយក៏ស្បថថានឹងថ្វាយដល់យើង ហើយនឹងថ្វាយយញ្ញ‌បូជាដល់យើង ដែលជាព្រះអម្ចាស់នៅអ្វីដែលមិនល្អ! ដ្បិតយើងជាស្តេចដ៏ធំ» ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល «ហើយឈ្មោះយើងនឹងបានការគោរពក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងឡាយ»។

2

¹ឥឡូវនេះ អ្នកជាបូជាចារ្យអើយ សេចក្ដីបង្គាប់នេះ គឺសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។²«បើសិនអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមស្តាប់ទេ ហើយបើអ្នកមិនយកដាក់ក្នុងចិត្តនឹងថ្វាយសិរី‌ល្អដល់នាមយើងទេ» ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «យើងនឹងចាត់បណ្ដាសាមកលើអ្នករាល់គ្នា យើងនឹងដាក់បណ្ដាសាដល់ព្រះពរអ្នក។ ការពិតយើងដាក់បណ្តាសារពួកគេ ដោយអ្នកមិនបានយកការបង្គាប់យើងទុកដាក់នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។

³មើល៍! យើងនឹងបន្ទោសពូជពង្សរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយជះលាមកទៅលើមុខអ្នករាល់គ្នា គឺជាលាមកចេញពីពិធីបុណ្យរបស់អ្នក ហើយគេនឹងយកអ្នករាល់គ្នាចេញទៅជា‌មួយនឹងលាមកនោះដែរ។⁴អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងបានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នាហើយ ហើយសម្ពន្ឋមេត្រីរបស់យើងអាចបន្តនៅជា‌មួយពួកលេវី» ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

⁵«សម្ពន្ឋមេត្រីជាមួយគេគឺជាជីវិត និងជាសេចក្ដីសុខសាន្ត ដែលយើងបានប្រទានដល់គេ យើងបានឲ្យភ័យខ្លាចដល់គេ ហើយគេក៏ភ័យ‌ខ្លាចយើង ហើយងឈរស្ញប់ស្ញែងនាមរបស់យើង។⁶គេមានសេចក្តីបង្រៀនពិតនៅក្នុងមាត់ ហើយមិនឃើញមានអំពើទុច្ចរិតនៅបបូរមាត់គេឡើយ។ គេបានដើរជា‌មួយយើងក្នុងសេចក្ដីសុខសាន្ត ហើយទៀងត្រង់ ក៏បាននាំមនុស្សជាច្រើនចេញពីអំពើទុច្ចរិតផង។⁷ដ្បិតគួរឲ្យបបូរមាត់របស់បូជាចារ្យរក្សាទុកនូវចំណោះដឹង ហើយគួរឲ្យមនុស្សស្វែងរកការបង្រៀនពីមាត់គេ ដ្បិតគេជាអ្នកនាំសារនៃព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

⁸តែអ្នករាល់គ្នាបានបែរចេញពីផ្លូវនៃសេចក្តីពិត។ អ្នកបាននាំឲ្យមនុស្សជាច្រើនជំពប់ដួលក្នុងការគោរពដល់ក្រឹត្យ‌វិន័យដែរ។ អ្នករាល់គ្នាបានផ្តាច់សម្ពន្ឋមេត្រីរបស់លេវីហើយ» ព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។⁹«ដូច្នេះយើងក៏បានធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាជាទីមើល‌ងាយ ហើយអប្រិយ នៅចំពោះមុខមនុស្សទាំង‌ឡាយ ពី ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនបានកាន់តាមផ្លូវរបស់យើង តែផ្ទុយទៅវិញ បង្ហាញពីការចូលរួមជាមួយនឹងសេចក្តីបង្រៀនទាំងនោះវិញ»។

¹⁰«តើយើងទាំងអស់គ្នាមិនមានឪពុកតែមួយទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាយើងបានជាយើងក្បត់ ម្នាក់ៗទាស់ប្រឆាំងនឹងបង‌ប្អូនខ្លួន ឯង ហើយប្រមាថសម្ពន្ឋមេត្រីនៃពួកដូនតារបស់យើងដូច្នេះ?¹¹ពួកយូដាបានកំផឹត។ ប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើម នៅក្នុងពួកអុីស្រា‌អែល ហើយនៅក្រុងយេរូ‌សាឡិមដែរ។ ដ្បិតយូដាបានប្រមាថទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលព្រះ‌អង្គស្រឡាញ់ ហើយបានរៀបការជា‌មួយកូនស្រីរបស់ព្រះជនជាតិដទៃ។¹²សូមព្រះ‌អម្ចាស់កាត់ចេញពីត្រសាលនៃពួកយ៉ាកុបទៅ ចំពោះមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើដូច្នេះ ជាអ្នកដែលដែលដឹងខ្លួនហើយក៏បានឆ្លើយតប ទោះបីគេនាំយកតង្វាយមកថ្វាយដល់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលក៏ដោយ។

¹³អ្នករាល់គ្នាក៏បានធ្វើនេះដែរ គឺអ្នករាល់គ្នាបានបិតបាំងអាសនានៃព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយទឹកភ្នែក ដោយការយំសោក ហើយស្រែកថ្ងូរ ពីព្រោះព្រះ‌អង្គមិនបានបែរមករកតង្វាយ ឬទទួលតង្វាយនោះដោយព្រះគុណពីដៃអ្នករាល់គ្នាដោយ។

¹⁴ប៉ុន្តែអ្នកនិយាយថា «ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គមិនទទួល?» ព្រោះព្រះ‌អម្ចាស់ជាសាក្សីរវាងអ្នកនឹងប្រពន្ធអ្នក ដែលបានគ្នាកាលពីក្រមុំកំលោះមក បានទាស់ប្រឆាំងដែលអ្នកបានក្បត់នឹងនាង ទោះបីនាងបានផ្តល់ក្តីមេត្តាដល់អ្នកហើយជាប្រពន្ធស្របតាមសម្ពន្ឋមេត្រីដ៏ដោយ។¹⁵តើព្រះ‌អង្គមិនបានធ្វើឲ្យអ្នកទាំងពីរក្លាយជាតែមួយទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គធ្វើមកតែមួយដូច្នេះ? ពីព្រោះព្រះ‌អង្គចង់ស្វែងរកពូជបរិសុទ្ធមកពីព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ ចូរប្រយ័ត្នចំពោះវិញ្ញាណរបស់អ្នក ហើយកុំឲ្យមិនស្មោះត្រង់ចំពោះប្រពន្ធដែលបានគ្នាកាលពីក្មេងឡើយ។¹⁶«ដ្បិតយើងស្អប់ការលះ‌លែងគ្នា» ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះនៃជនជាតិអុីស្រា‌អែល «ហើយជាអ្នកបិតបាំងសម្លៀក‌បំពាក់ខ្លួន ដោយការឃោរឃៅ» ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។ «ដូច្នេះ ចូរប្រយ័ត្នចំពោះវិញ្ញាណរបស់អ្នក ហើយកុំប្រព្រឹត្តក្បត់ឡើយ»។

¹⁷ពាក្យសម្ដីរបស់អ្នករាល់គ្នា រំខានដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ណាស់។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នានិយាយថា «ហេតុអ្វីបានជាយើងបានរំខានព្រះ‌អង្គដូចម្ដេច?» ដោយនិយាយថា «អស់អ្នកដែលធ្វើការអាក្រក់ គឺល្អនៅចំពោះព្រះ‌នេត្រនៃព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយព្រះ‌អង្គសព្វព្រះ‌ហឫ‌ទ័យក្នុងពួកគេ» ឬ «តើព្រះអម្ចាស់នៃសេចក្ដីយុត្តិ‌ធម៌នៅឯណា?»

3

¹«មើល៍! យើងចាត់អ្នកនាំសាររបស់យើងឲ្យទៅ ហើយគេនឹងរៀបចំផ្លូវនៅពីមុខយើង។ ហើយព្រះ‌អម្ចាស់ដែលអ្នករាល់គ្នាស្វែងរក នឹងយាងចូលក្នុងព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌អង្គភ្លាម។ អ្នកនាំសារនៃសម្ពន្ឋមេត្រីដែលអ្នករាល់គ្នាប្រាថ្នានោះ មើល៍! ព្រះ‌អង្គនឹងយាងមក» ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។²ប៉ុន្តែតើអ្នកណាអាចទ្រាំបាននៅថ្ងៃដែលព្រះ‌អង្គយាងមកនោះ? តើអ្នកណានឹងឈរ ពេលដែលព្រះ‌អង្គលេចមក? ដ្បិតព្រះ‌អង្គប្រៀបដូចជាងភ្លើងសម្រាំង ហើយដូចកន្លែងបោក សម្អាត។³ព្រះ‌អង្គនឹងគង់ចុះ ដូចជាជាងសម្រាំង ហើយសម្រង់ប្រាក់ ហើយព្រះ‌អង្គនឹងសម្អាតពួកកូនចៅលេវី។ ព្រះអង្កនឹងសម្រាំងគេដូចជាមាស និងប្រាក់ ហើយគេនឹងនាំយកតង្វាយនៃសេចក្ដីសុចរិតមកថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

⁴ហើយតង្វាយរបស់ពួកយូដា និងយេរូ‌សាឡិមនឹងគាប់ដល់ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដូចកាលពីដើម គឺដូចកាលពីចាស់បុរាណនោះ។⁵«ហើយយើងនឹងមកជិតអ្នករាល់គ្នាដោយការជំនុំជម្រះ។ យើងនឹងធ្វើជាសាក្សីយ៉ាងរហ័ស ទាស់នឹងពួកគ្រូអាប‌ធ្មប់ ហើយនឹងពួកកំផិត ទាស់នឹងពួកសាក្សីក្លែងក្លាយ ហើយទាស់នឹងពួកជិៈជាន់លើប្រាក់ជួលរបស់កម្មករក្នុងឈ្នូលរបស់គេ ហើយសង្កត់‌សង្កិនស្ត្រីមេម៉ាយ និងមនុស្សកំព្រាផង ហើយទាស់នឹងអ្នកដែលបែរទៅរកជនជាតិដទៃ ហើយទាស់នឹងអ្នកដែលមិនគោរពយើង» ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

⁶«ដ្បិតយើង ព្រះអម្ចាស់ មិនប្រែ‌ប្រួលទេ ដូច្នេះហើយអ្នក ពួកកូនចៅយ៉ាកុបអើយ មិនទាន់មកដល់ទីបញ្ចាប់ដោយ។⁷ចាប់តាំងពីជំនាន់ដូនតារបស់អ្នក បានបែរចេញពីក្តីបរិសុទ្ធរបស់យើងហើយមិនរក្សាការទាំងនោះឡើយ។ ចូរត្រឡប់មកយើងវិញ ហើយយើងនឹងត្រឡប់មករកអ្នករាល់គ្នាដែរ» ព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។ «តែអ្នកនិយាយថា តើយើងនឹងវិលទៅវិញយ៉ាងដូចម្តេច?"

⁸តើមនុស្សនឹងប្លន់ព្រះជាម្ចាស់ឬ? ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាបានប្លន់យើង។ តែអ្នកនិយាយថា តើយើងបានយករបស់ព្រះ‌អង្គដូចម្តេច? គឺក្នុងតង្វាយមួយភាគក្នុងដប់។⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវបណ្ដាសាជាមួយបណ្តាសា ដ្បិតអ្នកបានប្លន់យើង ប្រជាតិទាំងមូល។

¹⁰ចូរយកតង្វាយមួយភាគក្នុងដប់ទាំងអស់មកដាក់ក្នុងឃ្លាំង ដូច្នេះហើយនឹងមានអាហារនៅក្នុងដំណាក់របស់យើង ហើយល្បង‌លយើងឥឡូវក្នុងការនេះ» ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល «បើយើងមិនបើកបង្ហាញដល់អ្នកនូវទ្វារនៃស្ថានសួគ៌ ហើយចាក់ព្រះពរដល់អ្នករហូតដល់គ្មានកន្លែងសម្រាប់នឹងដាក់ផង។¹¹យើងនឹងថ្លែងទាស់នឹងអ្នកដែលបំផ្លាញផលដំណាំ ដូច្នេះគេនឹងមិនបំផ្លាញការច្រូតកាត់នៃដីរបស់អ្នក។ ដើមទំពាំង‌បាយ‌ជូរនៅចម្ការ នឹងមិនជ្រុះផ្លែដែរ» ព្រះ‌បន្ទូលព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។¹²«ប្រជាតិទាំងមូលនឹងហៅអ្នករាល់គ្នាថាមានពរ ដ្បិតទឹកដីរបស់អ្នករាល់គ្នា នឹងបានជាទឹកដីអរសប្បាយ ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល»។

¹³ព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ពាក្យសម្ដីរបស់អ្នករាល់គ្នាបានទាស់នឹងយើងយ៉ាងខ្លាំង ទោះបើយ៉ាងនោះក៏អ្នករាល់គ្នាថា យើងបាននិយាយអ្វីទាស់នឹងព្រះ‌អង្គ¹⁴គឺអ្នករាល់គ្នាពោលថា ការដែលខំគោរពបម្រើព្រះជាម្ចាស់ នោះឥតអំពើទេ ហើយដែលយើងបានរក្សាបញ្ញើរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល ព្រមទាំងដើរនៅចំពោះព្រះ‌អង្គដោយកាន់ទុក្ខដូច្នេះ តើមានប្រយោជន៍អ្វី?¹⁵ដ្បិត យើងរាប់មនុស្សឆ្មើង‌ឆ្មៃ ទុកជាសប្បាយហើយ ពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តការអាក្រក់បានតាំងឡើង គេល្បង‌លព្រះជាម្ចាស់ហើយក៏រួចខ្លួន»។

¹⁶ហើយពួកអ្នកដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះ‌អម្ចាស់ បាននិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា។ ព្រះ‌អម្ចាស់ប្រុងស្តាប់ ហើយបានស្តាប់ ហើយសៀវភៅនៃការចងចាំ បានសរសេរទុកនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ សម្រាប់ពួកអ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយតម្កើងព្រះនាមព្រះអង្គឡើង។

¹⁷«ពួកគេនឹងជារបស់យើង» ព្រះ បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពួកពិភពទាំង មូល «សម្បត្តិដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង នៅថ្ងៃដែលយើងបានប្រព្រឹត្ត។ យើងនឹងប្រណីដល់ពួកគេ ដូចជាមនុស្សអាណិតដល់កូនដែលបានបម្រើដល់ខ្លួនដែរ។¹⁸ហើយម្តងទៀត អ្នករាល់គ្នានឹងបាន ញែកចេញ ពីមនុស្សសុចរិតនឹងមនុស្សអាក្រក់ រវាងអ្នកដែលថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់នឹងអ្នកដែលមិនថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ។

4

¹ដ្បិតមើល៍! ថ្ងៃនោះកំពុងតែមកដល់ ឆេះដូចឡដុតនំ ពេលពួកអ្នកឆ្មើង‌ឆ្មៃ ហើយពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ គេនឹងដូចជាចំបើង។ ថ្ងៃដែលត្រូវមកដល់នោះ នឹងដូតពួកគេ» ព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់នៃពួកពិភពទាំងមូល «ដូច្នេះមិនទុកឲ្យគេសូម្បីតែឬសនិងមែក។²ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះនាមរបស់យើង ព្រះ‌អាទិត្យនៃសេចក្ដីសុចរិតនឹងរះឡើង មានសស្លាបនៃការប្រោសឲ្យជាផង។ អ្នករាល់គ្នានឹងចេញទៅ លោតកព្ឆោងដូចជាកូនគោដែលចេញពីក្រោល។³នៅថ្ងៃនោះអ្នករាល់គ្នានឹងជាន់ឈ្លីពួកមនុស្សអាក្រក់ ដ្បិតគេនឹងដូចជាផេះនៅក្រោមបាទជើងនៅថ្ងៃដែលយើងប្រព្រឹត្ត» ព្រះបន្ទូលព្រះអម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។

⁴«ចូរនឹកចាំពីសេចក្តីបង្រៀនរបស់លោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ដែលយើងបានផ្តល់ដល់គាត់នៅលើភ្នំហោរែប សម្រាប់ជនជាតិអុីស្រា‌អែលទាំងមូល គឺបញ្ញត្តិច្បាប់ហើយសិទ្ធអំណាចទាំងឡាយ ។⁵មើល៍! យើងនឹងចាត់ព្យាការីអេលីយ៉ា មុនថ្ងៃដែលនឹងមកដល់នៃការអស្ចារ្យ ហើយនិងគួរឲ្យខ្លាច នៅថ្ងៃព្រះអម្ចាស់។⁶លោកនឹងបង្វែរចិត្តឪពុកមករកកូន ហើយដូងចិត្តរបស់កូនក៏មករកឪពុកដែរ ដូច្នេះយើងមិនមកប្រហារផែនដីជាមួយការបំផ្លាញទាំងមូលឡើយ»។

កណ្ឌគម្ពីរម៉ាថាយ

1

¹នេះជាសៀវភៅរាយនាមអំពីព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ ជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ដែលត្រូវជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំ។²លោកអប្រាហាំបង្កើតលោកអ៊ីសាក លោកអ៊ីសាកបង្កើតលោកយ៉ាកុប លោកយ៉ាកុបបង្កើតលោកយូដា និងបងប្អូនរបស់គាត់។³លោកយូដា និងនាងតាម៉ារបង្កើតលោកពេរេស និងលោកសេរ៉ាស លោកពេរេសបង្កើតលោកហេស្រុន លោកហេស្រុនបង្កើតលោកអើរ៉ាម

⁴លោកអើរ៉ាមបង្កើតលោកអមីណាដាប់ លោកអមីណាដាប់បង្កើតលោកណាសូន លោកណាសូនបង្កើតលោកសាលម៉ូន។⁵លោកសាលម៉ូន និងនាងរ៉ាហាបបង្កើតលោកបូអូស លោកបូអូស និងនាងរស់បង្កើតលោកអូបេដ ហើយលោកអូបេដបង្កើតលោកអ៊ីសាយ។⁶លោកអ៊ីសាយបង្កើតស្ដេចដាវីឌ ហើយស្ដេចដាវីឌ និងភរិយារបស់អ៊ូរី បង្កើតស្ដេចសាឡូម៉ូន។

⁷សាឡូម៉ូនបង្កើតរេហូបោម រេហូបោមបង្កើតអប៊ីយ៉ា អប៊ីយ៉ាបង្កើតអេសា។⁸អេសាបង្កើតយ៉ូសាផាត យ៉ូសាផាតបង្កើតយ៉ូរ៉ាម យ៉ូរ៉ាមបង្កើតអូសៀស។

⁹អូសៀសបង្កើតយ៉ូថាម យ៉ូថាមបង្កើតអេហាស អេហាសបង្កើតអេសេគាស។¹⁰អេសេគាសបង្កើតម៉ាណាសេ ម៉ាណាសេបង្កើតអាំម៉ូន អាំម៉ូនបង្កើតយ៉ូសៀស។¹¹យ៉ូសៀសបង្កើតយេកូនាស និងប្អូនប្រុសរបស់គាត់ ក្នុងគ្រាដែលគេនិរទេស ទៅស្រុកបាប៊ីឡូន។

¹²ក្រោយពីនិរទេសទៅស្រុកបាប៊ីឡូន លោកយេកូនាសបង្កើតលោកសាលធាល លោកសាលធាលបង្កើតលោកសូរ៉ូបាបិល។¹³លោកសូរ៉ូបាបិលបង្កើតលោកអប៊ីយូដ លោកអប៊ីយូដបង្កើតលោកអេលាគីម លោកអេលាគីមបង្កើតលោកអេសូរ។¹⁴លោកអេសូរបង្កើតលោកសាដុក លោកសាដុកបង្កើតលោកអេគីម លោកអេគីមបង្កើតលោកអេលីយូដ។

¹⁵លោកអេលីយូដបង្កើតលោកអេឡាសារ លោកអេឡាសារបង្កើតលោកម៉ាថាន លោកម៉ាថាន បង្កើតលោកយ៉ាកុប។¹⁶លោកយ៉ាកុបបង្កើតលោកយ៉ូសែប ជាស្វាមីរបស់នាងម៉ារី ដែលបង្កើតព្រះយេស៊ូ ដែលហៅថាព្រះគ្រិស្ដ។¹⁷ពីជំនាន់លោកអប្រាហាំមកដល់ស្ដេចដាវីឌ មានដប់បួនតំណ ពីស្ដេចដាវីឌមកដល់នឹងគ្រា ដែលគេនិរទេសទៅស្រុកបាប៊ីឡូន មានដប់បួនតំណ ហើយចាប់ពីគ្រាដែលគេនិរទេសទៅស្រុកបាប៊ីឡូនមកទល់ព្រះគ្រិស្ដ ក៏មានដប់បួនតំណដែរ។

¹⁸នេះជាដំណើររឿងស្តីអំពីកំណើតរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ។ នាងម៉ារីជាមាតារបស់ព្រះអង្គ ត្រូវជាគូដណ្ដឹងរបស់លោកយ៉ូសែប។ មុនពេលពូកគេរួមរស់ជាមួយគ្នា នាងម៉ារីមានផ្ទៃពោះ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធរួចទៅហើយ។¹⁹លោកយ៉ូសែបដែលជាស្វាមីរបស់នាង ជាមនុស្សសុចរិត ហើយលោកមិនចង់បំបាក់មុខនាងជាសាធារណៈឡើយ។ ដូច្នេះ លោកបានសម្រេចចិត្តផ្ដាច់ពាក្យជាមួយនាងដោយស្ងាត់ៗវិញ។

²⁰ពេលដែលគាត់កំពុងគិតដូច្នេះ ស្រាប់តែមានទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ លេចមកប្រាប់គាត់ក្នុងសុបិនថា៖ «យ៉ូសែប! ជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌអើយ! សូមកុំខ្លាចនឹងទទួលយកនាងម៉ារីមកធ្វើជាភរិយាឡើយ ពីព្រោះបុត្រដែលនៅក្នុងផ្ទៃនាង កើតមកពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធទេ។²¹នាងនឹងសម្រាលបានបុត្រមួយ ហើយត្រូវថ្វាយព្រះនាមថា យេស៊ូ ដ្បិតបុត្រនោះនឹងសង្គ្រោះប្រជារាស្ត្រព្រះអង្គ ឲ្យរួចពីបាបរបស់គេ»។

²²ហេតុការណ៍នេះកើតឡើង ស្របតាមសេចក្ដីដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល តាមរយៈព្យាការីថា៖²³«មើល! ស្ត្រីព្រហ្មចារីនឹងមានផ្ទៃពោះ ហើយនាងនឹងសម្រាលបានបុត្រមួយ គេនឹងថ្វាយព្រះនាមថា «អេម៉ាញូអែល» មានន័យថា «ព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយយើង»។

²⁴លុះលោកយ៉ូសែបភ្ញាក់ពីដំណេក លោកក៏ធ្វើតាមបង្គាប់ទេវតា គឺលោកទទួលនាងម៉ារីមកធ្វើជាភរិយា។²⁵ប៉ុន្តែ លោកពុំបានរួមបវេណីជាមួយនាង រហូតដល់នាងសម្រាលបានបុត្រ។ រួចលោកថ្វាយព្រះនាមថា «យេស៊ូ»។

2

¹បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូប្រសូតនៅក្នុងភូមិបេថ្លេហិម ស្រុកយូដា ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទហេរ៉ូដ មានពួកហោរាចារ្យធ្វើដំណើរពីទិសខាងកើតមកដល់យេរូសាឡឹមដោយសួរថា៖²«តើព្រះអង្គដែលប្រសូតមកជាមហាក្សត្ររបស់ជនជាតិយូដាគង់នៅឯណា? យើងបានឃើញផ្កាយរបស់ព្រះអង្គពីទិសខាងកើត ហើយយើងមកថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ»។³កាលព្រះបាទហេរ៉ូដឮដំណឹងនេះ ព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យរន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង ហើយអ្នករស់នៅយេរូសាឡឹមទាំងអស់ ក៏រន្ធត់ចិត្តជាមួយព្រះអង្គដែរ។

⁴ព្រះបាទហេរ៉ូដកោះហៅពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យទាំងប៉ុន្មានរបស់ប្រជាជនមក ហើយសួរគេពីទីកន្លែងដែលព្រះគ្រិស្ដបានប្រសូត។⁵ពួកគេទូលប្រាប់ស្ដេចថា ព្រះគ្រិស្ដប្រសូតនៅភូមិបេថ្លេហិម ក្នុងស្រុកយូដា ព្រោះមានសេចក្ដីចែងទុកមកតាមរយៈព្យាការីថា៖⁶«បេថ្លេហិមជាដែនដីយូដាអើយ! អ្នកមិនមែនតូចជាងគេទេ ក្នុងក្រុងសំខាន់ៗនៃស្រុកយូដា ដ្បិតនឹងមានមេដឹកនាំមួយរូបកើតចេញពីអ្នក លោកនឹងមើលថែជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរបស់យើង»។

⁷ក្រោយមក ព្រះបាទហេរ៉ូដហៅពួកហោរាចារ្យមកជាសម្ងាត់ សួរបញ្ជាក់យ៉ាងហ្មត់ចត់ពីពេលដែលផ្កាយរះឡើង។⁸ព្រះអង្គចាត់ពួកគេទាំងនោះឲ្យទៅបេថ្លេហិម ដោយបង្គាប់ថា៖ «នាំគ្នាទៅចុះ! ហើយស៊ើបសួរដំណឹងអំពីព្រះបុត្រនោះអោយបានច្បាស់លាស់។ កាលបើបានឃើញបុត្រនោះហើយ សូមមកប្រាប់យើងវិញផង ដើម្បីឲ្យយើងទៅថ្វាយបង្គំព្រះអង្គដែរ»។

⁹បន្ទាប់ពីបានឮបញ្ជារបស់ស្តេចហើយ ពួកគេក៏នាំគ្នាចេញទៅ ហើយផ្កាយដែលគេបានឃើញនៅទិសខាងកើត ក៏នាំមុខគេជានិច្ចរហូតដល់កន្លែងដែលព្រះបុត្រគង់នៅទើបឈប់។¹⁰កាលហោរាចារ្យទាំងនោះឃើញផ្កាយហើយ គេសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

¹¹ពួកគេចូលទៅក្នុងផ្ទះ ហើយឃើញព្រះបុត្រនៅជាមួយនាងម៉ារី ជាមាតារបស់ព្រះអង្គ។ ពួកគេក៏នាំគ្នាថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ រួចក៍បើកហិបយកទ្រព្យរបស់ខ្លួនមក គឺមាន មាស គ្រឿងក្រអូប និងជ័រល្វីងទេសថ្វាយដល់ព្រះអង្គ។¹²ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលព្រមានគេ ក្នុងសុបិនមិនឲ្យវិលទៅជួបព្រះបាទហេរ៉ូដវិញឡើយ បន្ទាប់មក ពួកគេវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ខ្លួនវិញ តាមផ្លូវមួយផ្សេងទៀត។

¹³បន្ទាប់ពីពួកហោរាចារ្យចាកចេញទៅ ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់លេចមកប្រាប់លោកយ៉ូសែបក្នុងសុបិនថា៖ «ក្រោកឡើង! នាំព្រះបុត្រ និងមាតារបស់ព្រះអង្គ ភៀសខ្លួនទៅអេស៊ីបទៅ។ ត្រូវស្នាក់នៅកន្លែងនោះ រហូតដល់យើងប្រាប់ឲ្យវិលត្រឡប់មកវិញសឹមមក ពីព្រោះព្រះបាទហេរ៉ូដរកសម្លាប់ព្រះបុត្រ»។¹⁴យប់នោះលោកយ៉ូសែបក្រោកឡើង ហើយនាំព្រះបុត្រ និងមាតារបស់ព្រះអង្គ រត់ភៀសខ្លួនទៅអេស៊ីបទាំងយប់។¹⁵គាត់នៅទីនោះរហូតដល់ព្រះបាទហេរ៉ូដសោយទិវង្គត ការនេះកើតឡើងស្របនឹងសេចក្ដី ដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតាមរយៈព្យាការីថា៖ «យើងហៅបុត្រយើងចេញពីអេស៊ីបមក»។

¹⁶បន្ទាប់ពីព្រះបាទហេរ៉ូដយល់ថា ពួកហោរាចារ្យបានបំបាក់មុខព្រះអង្គ ព្រះអង្គព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៍ចេញបញ្ជាឲ្យគេសម្លាប់ក្មេងប្រុសៗទាំងអស់ក្នុងភូមិបេថ្លេហិម និងភូមិជិតខាង ចាប់ពីអាយុយពីរឆ្នាំចុះក្រោម គឺតាមកំណត់ថ្ងៃដែលទ្រង់បានសួរបញ្ជាក់ពួកហោរាចារ្យ។

¹⁷ហេតុការណ៍នេះកើតឡើង ស្របតាមសេចក្ដីដែលបានចែងទុកតាមរយៈព្យាការី យេរេមាថា៖¹⁸«មានឮសំឡេងពីរ៉ាម៉ាមកជាទំនួញយំសោក និងកាន់ទុក្ខ គឺនាងរ៉ាជែលយំសោកអាណិតកូននាង ហើយនាងមិនព្រមអោយនរណាសម្រាលទុក្ខនាងឡើយ ព្រោះកូននាងបាត់បង់ជីវិតអស់ទៅហើយ»។

¹⁹ក្រោយពីព្រះបាទហេរ៉ូដសោយទិវង្គត ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចមកប្រាប់លោកយ៉ូសែប នៅអេស៊ីបក្នុងសុបិនថា៖²⁰«ក្រោកឡើង! នាំព្រះបុត្រ និងមាតារបស់ព្រះអង្គត្រឡប់ទៅអ៊ីស្រាអែលវិញទៅ ដ្បិតពួកអ្នកដែលប៉ុនប៉ងមកលើព្រះកុមារបានស្លាប់បាត់អស់ទៅហើយ»។²¹យ៉ូសែបក្រោកឡើង នាំព្រះបុត្រ និងមាតារបស់ព្រះអង្គត្រឡប់ទៅអ៊ីស្រាអែលវិញ។

²²ប៉ុន្តែ កាលលោកឮថា ព្រះបាទអើខេឡោសឡើងគ្រងរាជ្យនៅស្រុកយូដា ស្នងស្តេចហេរ៉ូដជាព្រះបិតា លោកភ័យខ្លាចមិនហ៊ានទៅស្រុកនោះទេ លោកភៀសខ្លួនទៅកាលីឡេ ដោយព្រោះព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់លោកឲ្យដឹងក្នុងសុបិន។²³លោកទៅរស់នៅ ក្នុងភូមិមួយឈ្មោះណាសារ៉ែត ការនេះកើតឡើងស្របតាមសេចក្ដីដែលពួកព្យាការី បានថ្លែងទុកថា៖ គេនឹងហៅព្រះអង្គថា ជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត។

3

¹នៅគ្រានោះ លោកយ៉ូហានបាទីស្ដប្រកាសនៅវាលរហោស្ថាន ស្រុកយូដាថា៖²«ចូរប្រែចិត្តឡើង! ដ្បិតព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ ជិតមកដល់ហើយ!»។³លោកនេះហើយដែលព្យាការីអេសាយបានថ្លែងទុកអំពីលោកថា៖ «មានសំឡេងមួយស្រែកឡើងនៅវាលរហោស្ថានថា៖ ចូររៀបចំផ្លូវថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ចូរតម្រង់ផ្លូវថ្វាយព្រះអង្គ!»។

⁴លោកយ៉ូហានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធ្វើអំពីរោមអូដ្ឋ ហើយខ្សែក្រវាត់គាត់ធ្វើអំពីស្បែក។ លោកបរិភោគកណ្ដូប និងទឹកឃ្មុំធ្វើជាអាហារ។⁵អ្នករស់នៅយេរូសាឡឹម ស្រុកយូដា និងអ្នកស្រុកនៅតំបន់ ទន្លេយ័រដាន់ទាំងមូលនាំគ្នាមករកលោក។⁶ពួកគេសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន ហើយលោកក៏ធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យគេក្នុងទន្លេយ័រដាន់។

⁷ប៉ុន្តែកាលលោកឃើញពួកផារីស៊ី និងពួកសាឌូស៊ី មកទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោក លោកនិយាយទៅគេថា៖ «ឲ្យពូជពស់វែកអើយ! តើនរណាប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យរត់គេចពីព្រះពិរោធ ដែលនឹងមកដល់ដូច្នេះ?។⁸ចូរបង្កើតផលផ្លែល្អ ដើម្បីបញ្ជាក់ពីការដែលអ្នករាល់គ្នាបានកែប្រែចិត្តគំនិតមែន។⁹កុំគិតថាថាខ្លួនមានលោកអប្រាហាំជាបុព្វបុរសនោះឡើយ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះជាម្ចាស់អាចបង្កើតកូចចៅលោកអប្រាហាំចេញពីថ្មទាំងនេះក៍បានដែរ។

¹⁰ពូថៅដាក់នៅជិតគល់ឈើស្រេចហើយ ដើមឈើណាមិនផ្ដល់ផ្លែល្អទេ នឹងត្រូវកាប់ ហើយបោះចោលទៅក្នុងភ្លើង។¹¹ខ្ញុំធ្វើពិធីជ្រមុជឲ្យអ្នករាល់គ្នាដោយទឹក ដើម្បីអ្នករាល់គ្នាកែប្រែចិត្តគំនិត ប៉ុន្តែលោកដែលមកក្រោយខ្ញុំ មានអំណាចលើសខ្ញុំទៅទៀត។ ខ្ញុំមិនសក្តិសមសូម្បីតែដោះស្បែកជើងជូនលោក។ លោកនឹងធ្វើពិធីជ្រមុជឲ្យអ្នករាល់គ្នា ដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធនិងដោយភ្លើងវិញ។¹²លោកកាន់ចង្អេរ សម្អាតលានបោកស្រូវ អុំស្រូវប្រមូលយកគ្រាប់ដាក់ក្នុងជង្រុក រីឯសំដី លោកនឹងដុតក្នុងភ្លើង ដែលឆេះរហូត»។

¹³ពេលនោះ ព្រះយេស៊ូយាងពីកាលីឡេទៅទន្លេយ័រដាន់ដើម្បីឲ្យលោកយ៉ូហានធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យ។¹⁴ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូហានព្យាយាមប្រកែកថា៖ «ខ្ញុំទេតើដែលត្រូវទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោក ម្ដេចក៏លោកមករកខ្ញុំវិញ?»។¹⁵ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយតបទៅគាត់ថា៖ «ចូរធើ្វម្តងនេះសិនចុះ ដើម្បីឲ្យសម្រេចស្របតាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដីសុចរិតដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់»។ លោកយ៉ូហានក៏យល់ព្រម។

¹⁶ក្រោយពេលទទួលពិធីជ្រមុជទឹករួចហើយ ព្រះយេស៊ូយាងឡើងពីទឹកភ្លាម ស្រាប់តែផ្ទៃមេឃបើកចំហ ទ្រង់ឃើញព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចុះមកដូចសត្វព្រាប និងសណ្ឋិតលើព្រះអង្គ។¹⁷មើល មានសំឡេងពីលើមេឃមកថា៖ «នេះជាបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង យើងគាប់ព្រះទ័យនឹងព្រះអង្គខ្លាំងណាស់!»។

4

¹បន្ទាប់មក ព្រះវិញ្ញាណបាននាំព្រះយេស៊ូទៅវាលរហោស្ថានដើម្បីឲ្យមារសាតាំងល្បួង។²ពេលទ្រង់បានតមអាហារអស់ពេលសែសិបយប់ សែសិបថ្ងៃមក ព្រះអង្គក៏ចាប់ផ្តើមឃ្លាន។³មេល្បួងបានចូលមករកព្រះអង្គ ទាំងនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើលោកពិតជាបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន សូមបញ្ជាឲ្យដុំថ្មទាំងនេះទៅជានំបុ័ងមើល៍!»។⁴ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូឆ្លើយតបទៅមេល្បួងវិញថា៖ «ក្នុងគម្ពីរបានចែងថា មនុស្សមិនមែនរស់ដោយសារតែនំបុ័ង ប៉ុណ្ណោះទេ គឺរស់ដោយសារគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូល ដែលចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ»។

⁵បន្ទាប់មក មារបាននាំព្រះអង្គទៅក្រុងដ៏វិសុទ្ធ ដាក់ព្រះអង្គលើកំពូលព្រះវិហារ⁶ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើលោកពិតជាបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន ចូរលោតទម្លាក់ខ្លួនចុះទៅក្រោមមើល៍ ដ្បិតក្នុងគម្ពីរបានចែងថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងបញ្ជាឲ្យទេវតាថែរក្សាលោក ចាំទ្រលើកលោកឡើង មិនឲ្យជើងលោកប៉ះទង្គិចនឹងថ្មឡើយ»។

⁷ព្រះយេស៊ូឆ្លើយតបទៅមារវិញថា៖ «ក្នុងគម្ពីរបានចែងទៀតថា អ្នកមិនត្រូវល្បងលព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកឡើយ»។⁸លើកនេះមារក៏នាំព្រះអង្គទៅកន្លែងយ៉ាងខ្ពស់មួយ ហើយបង្ហាញនគរទាំងប៉ុន្មានក្នុងពិភពលោក ព្រមទាំងបង្ហាញឲ្យឃើញភាពរុងរឿងរបស់នគរទាំងនោះផង។⁹មារនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ខ្ញុំនឹងប្រគល់សម្បត្តិទាំងនេះឲ្យទៅលោកប្រសិនបើលោកក្រាបថ្វាយបង្គំខ្ញុំ!»។

¹⁰ក្រោយមកព្រះយេស៊ូនិយាយទៅកាន់មារថា៖ «ថយចេញពីទីនេះទៅសាតាំងអើយ! ដ្បិតក្នុងគម្ពីរបានចែងថា អ្នកត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក និងបំរើតែព្រះអង្គមួយប៉ុណ្ណោះ»។¹¹ក្រោយមក មារក៏ចាកចេញពីព្រះអង្គទៅ រូចមានពួកទេវតានាំគ្នាចូលមក និងបម្រើព្រះអង្គ។

¹²កាលព្រះយេស៊ូឮដំណឹងថា គេបានចាប់លោកយ៉ូហានដាក់ឃុំឃាំងហើយ ព្រះអង្គក៏ភៀសចេញទៅស្រុកកាលីឡេ។¹³ព្រះអង្គចាកចេញពីភូមិណាសារ៉ែត ទៅរស់នៅក្រុងកាពើណិមជិតមាត់សមុទ្រ ក្នុងតំបន់សាប់យូឡូន និងណែបថាលី។

¹⁴ការនេះកើតឡើងដើម្បីឲ្យបានស្របនឹងសេចក្ដីដែលបានចែងទុកតាមរយៈព្យាការីអេសាយថា៖¹⁵«ដែនដីសាប់យូឡូន និងណែបថាលី ដែលជាផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់សមុទ្រអើយ! ខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ ស្រុកកាលីឡេដែលជាកន្លែងសាសន៍ដទៃរស់នៅអើយ!¹⁶ប្រជាជនដែលអង្គុយនៅក្នុងទីងងឹត បានឃើញពន្លឺមួយដ៏អស្ចារ្យ ហើយពួកអ្នករស់ក្នុងស្រុកដែលស្ថិតនៅក្រោមអំណាចនៃសេចក្ដីស្លាប់ នឹងមានពន្លឺមួយលេចឡើងបំភ្លឺពួកគេ»។

¹⁷ចាប់តាំងពីគ្រានោះមក ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្ដើមប្រកាសនិងនិយាយថា៖ «ចូរកែប្រែចិត្តឡើង! ដ្បិតព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខមកជិតបង្កើយហើយ»។

¹⁸កាលព្រះអង្គយាងតាមឆ្នេរសមុទ្រកាលីឡេ ទ្រង់បានឃើញបងប្អូនពីរនាក់គឺស៊ីម៉ូន ហៅពេត្រុស និងអនទ្រេ ជាប្អូនរបស់គាត់ ដែលកំពុងតែបង់សំណាញ់ ពួកគេជាអ្នកនេសាទ។¹⁹ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «សូមអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំចុះ ខ្ញុំនឹងតាំងអ្នកឲ្យនេសាទមនុស្សវិញ»។²⁰ភ្លាមនោះអ្នកទាំងពីរក៏ទុកសំណាញ់ចោល រួចដើរតាមព្រះអង្គទៅ។

²¹កាលព្រះយេស៊ូយាងទៅមុខបន្តិច ព្រះអង្គឃើញបងប្អូនពីរនាក់ទៀត គឺយ៉ាកុប និងយ៉ូហានប្អូនរបស់គាត់ ពួកគេនៅក្នុងទូកជាមួយឪពុករបស់ពួកគេគឺលោកសេបេដេជា ដែលកំពុងតែរៀបចំអួន។ ព្រះអង្គក៏ហៅអ្នកទាំងពីរ។²²ហើយអ្នកទាំងពីរក៏ចាកចោលទូក និងឪពុកភ្លាម រួចដើរតាមព្រះអង្គទៅ។

²³ព្រះយេស៊ូយាងកាត់ពេញស្រុកកាលីឡេទាំងមូល ទ្រង់បង្រៀនក្នុងគ្រប់សាលាប្រជុំ ប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះរាជ្យនៃព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រោសជំងឺគ្រប់យ៉ាង និងអ្នកជំងឺគ្រប់ប្រភេទ ក្នុងចំណោមប្រជាជនឲ្យបានជាសះស្បើយ។²⁴ដំណឹងនេះក៏ល្បីឮពាសពេញស្រុកស៊ីរីទាំងមូល ហើយគេបាននាំអស់អ្នកជំងឺគ្រប់ប្រភេទដែលមានជំងឺផេ្សងគ្នាៗ អ្នកអារក្សចូល មនុស្សឆ្កួតជ្រូក និងមនុស្សស្លាប់ដៃស្លាប់ជើង មករកព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គក៏ប្រោសបានពួកគេឲ្យបានជាសះស្បើយទាំងអស់។²⁵មានមហាជនជាច្រើននាំគ្នាដើរតាមព្រះអង្គ ចាប់ពីស្រុកកាលីឡេ ស្រុកដេកាប៉ូល ក្រុងយេរូសាឡឹម ស្រុកយូដា និងពីតំបន់ខាងនាយទន្លេយ័រដាន់។

5

¹ពេលព្រះយេស៊ូឃើញមហាជនទាំងនេះ ព្រះអង្គយាងឡើងទៅលើភ្នំ ហើយគង់នៅទីនោះ ពូកសិស្សនាំគ្នាចូលមកគាល់ព្រះអង្គ²ទ្រង់បង្រៀនពូកគេដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖³«មានពរហើយអ្នកណាក្រខ្សត់ខាងវិញ្ញាញ ដ្បិតអ្នកនោះនឹងបានទទួលព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ។⁴មានពរហើយអ្នកណាដែលសោកសៅ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងសម្រាលទុក្ខពួកគេ។

⁵មានពរហើយអ្នកណាមានចិត្តស្លូតបូត ដ្បិតពួកគេនឹងទទួលផែនដីទុកជាមត៌ក។⁶មានពរហើយអ្នកណាស្រេកឃ្លានសេចក្ដីសុចរិត ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យពួកគេបានឆ្អែត។⁷មានពរហើយអ្នកណាមានចិត្តមេត្តាករុណា ដ្បិតគេនឹងទទួលបានក្តីមេត្តាករុណាត្រឡប់មកវិញ។⁸មានពរហើយអ្នកណាមានចិត្តបរិសុទ្ធ ដ្បិតគេនឹងឃើញព្រះជាម្ចាស់។

⁹មានពរហើយអ្នកណាកសាងសន្តិភាព ដ្បិតពួកគេ នឹងមានឈ្មោះជាបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹⁰មានពរហើយអ្នកណាត្រូវគេបៀតបៀន ព្រោះបានធ្វើតាមសេចក្ដីសុចរិត ដ្បិតពួកគេនឹងទទួលបានព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ។

¹¹មានពរហើយអ្នកដែលត្រូវគេត្មះតិះដៀល បៀតបៀន និងមានគេនិយាយអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង បង្ខូចឈ្មោះ ព្រោះតែខ្ញុំ។¹²ចូរមានអំណរ និងចិត្តរីករាយឡើង ព្រោះអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលរង្វាន់យ៉ាងធំនៅស្ថានបរមសុខ សូម្បីតែពួកព្យាការីដែលរស់នៅមុនអ្នករាល់គ្នា ក៏ត្រូវគេបៀតបៀនដែរ។

¹³អ្នកជាអំបិលនៃផែនដី ប៉ុន្តែ បើអំបិលបាត់ជាតិប្រៃហើយ តើគេនឹងយកអ្វីមកធ្វើឲ្យវាប្រៃឡើងវិញបាន? អំបិលនោះគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទៀតឡើយ មានតែបោះចោលឲ្យមនុស្សដើរជាន់ប៉ុណ្ណោះ។¹⁴អ្នកជាពន្លឺ សម្រាប់បំភ្លឺពិភពលោក។ ទោះក្រុងនៅលើភ្នំក៏មិនអាចលាក់បំបាំងបានឡើយ។

¹⁵គ្មានអ្នកណាអុជចង្កៀងហើយ យកទៅដាក់ក្រោមល្អីលើនោះទេ គឺគេយកចង្កៀងនោះទៅដាក់លើជើងចង្កៀងវិញ ហើយចង្កៀងនោះនឹងបំភ្លឺមនុស្សនៅក្នុងផ្ទះ។¹⁶ចូរឲ្យពន្លឺរបស់អ្នក បំភ្លឺដល់មនុស្សដូច្នោះដែរ គេនឹងឃើញអំពើល្អ ដែលអ្នកប្រព្រឹត្ត ហើយសរសើរតម្កើងដល់ព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ។

¹⁷កុំគិតថាខ្ញុំមកដើម្បីលុបបំបាត់គម្ពីរវិន័យ ឬគម្ពីរព្យាការីចោលឡើយ។ ខ្ញុំមិនមែនមកលុបបំបាត់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមកដើម្បីធ្វើឲ្យគម្ពីរនោះបានសម្រេចពេញលក្ខណៈទៅវិញទេ។¹⁸ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យបានដឹងច្បាស់ថា បើផ្ទៃមេឃ និងផែនដីនៅតែស្ថិតស្ថេរជាដរាប នោះគ្មានក្បៀស ឬបន្តក់ណាមួយក្នុងគម្ពីរវិន័យត្រូវរលុបចោលឡើយ គឺរហូតដល់ការទាំងនេះបានសម្រេចសព្វគ្រប់។

¹⁹អ្នកណាល្មើសបទបញ្ជាតូចបំផុតណាមួយ ហើយបង្រៀនអ្នកផ្សេងទៀតឲ្យធ្វើតាម អ្នកនោះនឹងមានឋានៈតូចបំផុតជាងគេ ក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ។ ប៉ុន្តែ អ្នកណាប្រព្រឹត្តតាមបទបញ្ជាទាំងនេះ ហើយបង្រៀនអ្នកផ្សេងទៀតឲ្យធ្វើតាម អ្នកនោះនឹងមានឋានៈធំក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ។²⁰ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា បើសេចក្ដីសុចរិតរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនលើសសេចក្ដីសុចរិតរបស់ពួកអាចារ្យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ីទេនោះ អ្នករាល់គ្នាគ្មានផ្លូវអាចចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខបានឡើយ។

²¹អ្នកធ្លាប់ឮសេចក្ដីដែលបាននិយាយពីជំនាន់ដើមថា៖ «កុំសម្លាប់មនុស្ស» ហើយ «អ្នកណាសម្លាប់មនុស្ស អ្នកនោះនឹងត្រូវគេផ្ដន្ទាទោសវិញ»។²²ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាខឹងបងប្អូនខ្លួន អ្នកនោះនឹងត្រូវគេផ្ដន្ទាទោសដែរ។ ហើយអ្នកណាជេរបងប្អូនថាជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ អ្នកនោះនឹងត្រូវក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់កាត់ទោស ហើយអ្នកណាជេរគេថាមនុស្សឆ្កួត អ្នកនោះនឹងត្រូវផ្ដន្ទាទោសធ្លាក់ក្នុងភ្លើងនរកអវិចី។

²³ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកយកតង្វាយមកថ្វាយលើអាសនា ហើយស្រាប់តែនឹកឃើញថាអ្នកមានទំនាស់ជាមួយបងប្អូនណាមួយ²⁴អ្នកត្រូវទុកតង្វាយរបស់អ្នក នៅលើអាសនាសិន ហើយទៅស្រុះស្រួលនឹងបងប្អូនរបស់អ្នកជាមុន រួចសូមវិលមកថ្វាយតង្វាយរបស់អ្នកវិញ។

²⁵ត្រូវស្រុះស្រូលជាមួយគួរវិវាទរបស់អ្នកសិន ពេលអ្នកធ្វើដំណើរទៅតុលាការជាមួយគ្នា ក្រែងលោគេបញ្ជូនអ្នកទៅចៅក្រម ហើយចៅក្រមបញ្ជូនអ្នកទៅនគរបាល ហើយអ្នកត្រូវជាប់គុក។²⁶ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នកដឹងថា បើអ្នកមិនបង់ប្រាក់ពិន័យគ្រប់ចំនួនឥតខ្វះមួយកាក់នោះទេ អ្នកនឹងមិនអាចរួចខ្លួនបានឡើយ»។

²⁷អ្នកធ្លាប់ឮសេចក្ដីថ្លែងទុកមកថា «កុំប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់»។²⁸ប៉ុន្តែខ្ញុំវិញ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាមើលស្ត្រីម្នាក់ ហើយមានចិត្តស្រើបស្រាលជាមួយនាង អ្នកនោះដូចជាបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់នៅក្នុងចិត្ត រួចស្រេចទៅហើយ។

²⁹ប្រសិនបើភ្នែកស្ដាំអ្នក នាំអ្នកឲ្យជំពុបដួល ចូរខ្វេះវាចេញ ហើយបោះចោលឲ្យឆ្ងាយពីអ្នកទៅ ដ្បិតបើបាត់ភ្នែកម្ខាងនោះនឹងប្រសើរជាងឲ្យរូបកាយទាំងមូលធ្លាក់ទៅក្នុងនរក។³⁰ប្រសិនបើដៃស្ដាំអ្នក នាំអ្នកឲ្យជំពុបដួល ចូរកាត់វា ហើយបោះចោលឲ្យឆ្ងាយពីអ្នកទៅ ដ្បិតបើបាត់អវយវៈមួយនេះ ប្រសើរជាងបណ្ដោយឲ្យរូបកាយទាំងមូលធ្លាក់ទៅក្នុងនរក»។

³¹មានសេចក្តីចែងទុកមកថា «អ្នកណាលែងភរិយាខ្លួន ត្រូវធ្វើលិខិតលែងលះឲ្យនាង»។³²រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាលែងភរិយារបស់ខ្លួន (លើកលែងតែអ្នកទាំងពីររស់នៅជាមួយគ្នា ដោយឥតបានរៀបការ) អ្នកនោះធ្វើឲ្យនាងទៅជាស្ត្រីផិតក្បត់ ប្រសិនបើនាងរៀបការម្ដងទៀត។ រីឯបុរសណាមករៀបការជាមួយនឹងស្ត្រីដែលប្ដីលែងនោះ អ្នកនោះក៏ប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ដែរ»។

³³អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮសេចក្ដីដែលមានតែងទុកមកថា «កុំក្បត់ពាក្យសម្បថឡើយ ត្រូវធ្វើតាមគ្រប់ពាក្យដែលអ្នកបានស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់»។³⁴រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំស្បថឲ្យសោះ កុំយកមេឃមកស្បថឡើយ ព្រោះមេឃជាបល្ល័ង្ករបស់ព្រះជាម្ចាស់³⁵ក៏កុំយកផែនដីមកស្បថដែរ ព្រោះផែនដីជាកំណល់កល់ព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គ។ កុំយកក្រុងយេរូសាឡឹមមកស្បថឡើយ ព្រោះយេរូសាឡឹមជាក្រុងរបស់ព្រះមហាក្សត្រដ៏ឧត្តុង្គឧត្ដម។

³⁶ក៏កុំស្បថដោយយកក្បាលអ្នកមកដាក់ឡើយ ព្រោះអ្នកពុំអាចធ្វើឲ្យសក់ទៅជាស ឬខ្មៅបានឡើយ។³⁷ប៉ុន្តែត្រូវនិយាយឲ្យប្រាកដ បើ «មែន» ត្រូវនិយាយថា «មែន» បើ «ទេ» ត្រូវនិយាយថា «ទេ»។ រីឯពាក្យពន្លើស សុទ្ធតែមកពីមារទាំងអស់»។

³⁸អ្នកធ្លាប់បានឮសេចក្ដីចែងទុកមកថា «ភ្នែកទល់និងភ្នែក ធ្មេញទល់នឹងធ្មេញ»។³⁹រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំតបតនឹងមនុស្សអាក្រក់សោះឡើយ បើគេទះកំផ្លៀងស្ដាំរបស់អ្នក ត្រូវបែរឲ្យគេទះម្ខាងទៀតទៅ។

⁴⁰បើមានគេប្តឹងចង់យកអាវក្នុងអ្នក ចូរឲ្យគេយកអាវធំថែមទៀតទៅ។⁴¹បើមានគេបង្ខំអ្នកឲ្យធ្វើដំណើរមួយគីឡូដី ចូរដើរពីរគីឡួដីជាមួយគេចុះ។⁴²អ្វីដែលគេសុំពីអ្នក ចូរឲ្យគេទៅ ហើយកុំគេចមុខចេញពីអ្នក ដែលចង់សុំខ្ចីពីអ្នកដែរឡើយ។

⁴³អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានឮសេចក្ដីចែងទុកមកថា «ត្រូវស្រឡាញ់បងប្អូន តែត្រូវស្អប់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក»។⁴⁴រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ត្រូវស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក ព្រមទាំងអធិស្ថានឲ្យអ្នកដែលបៀតបៀនដល់អ្នករាល់គ្នាផង។⁴⁵ដូច្នោះ ទើបអ្នកសមជាបុត្ររបស់ព្រះបិតា ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ដ្បិតព្រះអង្គឲ្យព្រះអាទិត្យរបស់ព្រះអង្គរះបំភ្លឺ ទាំងមនុស្សអាក្រក់ ទាំងមនុស្សល្អ ហើយទ្រង់ឲ្យទឹកភ្លៀងធ្លាក់មកលើទាំងមនុស្សសុចរិត ទាំងមនុស្សទុច្ចរិតផងដែរ។

⁴⁶ដ្បិត បើអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់តែអស់អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ដល់អ្នក តើអ្នកនឹងទទួលបានរង្វាន់អ្វី? តើអ្នកទារពន្ធពួកគេមិនបានប្រព្រឹត្តដូច្នេះទេឬអី?⁴⁷បើអ្នករាល់គ្នារាប់អានតែបងប្អូនខ្លួន តើមានអ្វីល្អជាងគេ? តើសាសន៍ដទៃមិនប្រព្រឹត្តដូច្នោះដែរឬ?។⁴⁸ដូច្នេះសុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានគ្រប់លក្ខណ៍ ដូចព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ដែលព្រះអង្គគ្រប់លក្ខណ៍យ៉ាងនោះដែរ»។

6

¹ចូរប្រុងប្រយ័ត្្នកំុធ្វើទាននៅមុខមនុស្សម្នា ដើម្បីឲ្យតែមនុស្សឃើញនោះឡើយ។ ការធ្វើបែបនេះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនបានរង្វាន់ពីព្រះបិតា ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខនោះទេ។²ដូច្នេះពេលណាអ្នកឲ្យទានដល់គេ កុំស្រែកប្រកាសឲ្យគេដឹង ដូចជាពួកមានពុតដែលតែងតែធ្វើនៅសាលាប្រជុំ ឬនៅតាមដងផ្លូវ ដើម្បីឲ្យមនុស្សលោកកោតសរសើរនោះឡើយ។ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងប្រាកដថា អ្នកទាំងនោះបានទទួលរង្វាន់របស់គេហើយ។

³ប៉ុន្តែ កាលណាដៃស្ដាំអ្នកធ្វើទាន នោះកំុឲ្យដៃឆ្វេងដឹងថាដៃស្តាំធ្វើទាននោះឡើយ⁴ដើម្បីឲ្យទានរបស់អ្នកនៅទីស្ងាត់កំបាំង នោះព្រះបិតារបស់អ្នក ដែលទតឃើញពីទីស្ងាត់កំបាំង ទ្រង់នឹងប្រទានរង្វាន់មកអ្នករាល់គ្នាជាមិនខាន។

⁵ពេលណាអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋាន កុំធ្វើដូចមនុស្សមានពុត ដែលចូលចិត្តឈរអធិស្ឋាន ក្នុងសាលាប្រជុំ និងនៅត្រង់ថ្នល់កែង ដើម្បីឲ្យមនុស្សឃើញនោះឡើយ។ ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យដឹងប្រាកដថាពួកអ្នកទាំងនោះបាន ទទួលរង្វាន់របស់គេហើយ។⁶ប៉ុន្តែកាលណាអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋាន ត្រូវចូលទៅក្នុងបន្ទប់ បិទទ្វារឲ្យជិត ហើយអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះបិតារបស់អ្នកដែលគង់នៅក្នុងទីស្ងាត់កំបាំង។ ព្រះបិតាដែលទតឃើញពីទីស្ងាត់កំបាំងមក ព្រះអង្គនឹងប្រទានរង្វាន់មកអ្នករាល់គ្នាជាពុំខាន។⁷ពេលអ្នកអធិស្ឋាន កុំពោលពាក្យច្រំដែលៗ ដូចសាសន៍ដទៃនោះឡើយ។ ព្រោះគេនឹកស្មានថា បើពោលពាក្យយ៉ាងច្រើនដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងសណ្តាប់ពាក្យអធិស្ឋានរបស់គេ។

⁸ដូច្នេះ កុំធ្វើដូចពួគគេឡើយ ដ្បិតព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាព្រះអង្គជ្រាបពីអ្វីៗ ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវការ មុនអ្នករាល់គ្នាទូលសូមព្រះអង្គទៅទៀត។⁹ដូច្នេះត្រូវអធិស្ថានបែបដូច្នេះ ឱព្រះបិតានៃយើងខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខអើយ! សូមឲ្យមនុស្សលោកស្គាល់ព្រះនាមដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ។¹⁰សូមឲ្យព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គបានមកដល់ សូមឲ្យព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ បានសម្រេចនៅលើផែនដីដូចជានៅស្ថានបរមសុខដែរ។

¹¹សូមប្រទានអាហារដល់យើងខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ។¹²សូមអត់ទោសឲ្យយើងខ្ញុំ ដូចយើងខ្ញុំបានអត់ទោសឲ្យគេដែរ។¹³សូមកុំឲ្យយើងខ្ញុំចាញ់ការល្បួងឡើយ តែសូមរំដោះយើងខ្ញុំឲ្យរួចពីមារកំណាចវិញ។

¹⁴បើអ្នកអត់ទោសឲ្យគេ ព្រះបិតារបស់អ្នកដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ក៏អត់ទោសឲ្យអ្នកដែរ។¹⁵ប៉ុន្តែ បើអ្នកមិនអត់ទោសឲ្យគេទេនោះ ព្រះបិតារបស់អ្នកក៏មិនអត់ទោសឲ្យអ្នកដែរ»។

¹⁶ជាងនេះទៅទៀត ពេលណាអ្នកតមអាហារ កុំធ្វើមុខក្រៀមដូចអ្នកមានពុតនោះឡើយ។ ពីព្រោះពួកគេបង្ហាញទឹកមុខដើម្បីឲ្យអ្នកដទៃឃើញថា គេតមអាហារ។ ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នកដឹងប្រាកដថា អ្នកទាំងនោះបានទទួលរង្វាន់របស់គេហើយ។¹⁷ប៉ុន្តែរីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ ពេលណាអ្នកតមអាហារ ត្រូវលាបប្រេងនៅលើក្បាល ហើយលុបមុខផង¹⁸ធ្វើដូចនេះកុំឲ្យគេឃើញថាអ្នកតមអាហារឡើយ គឺឲ្យតែព្រះបិតារបស់អ្នក ដែលគង់ក្នុងទីស្ងាត់ឃើញប៉ុណ្ណោះ ហើយព្រះបិតារបស់អ្នកដែលទតឃើញនៅក្នុងទីស្ងាត់ នឹងប្រទានរង្វាន់ឲ្យអ្នកជាមិនខាន។

¹⁹កុំសន្សំទ្រព្យទុកសម្រាប់ខ្លួន នៅផែនដីដែលជាកន្លែងមានកណ្ដៀរ និងច្រេះស៊ី និងជាកន្លែង ដែលចោរអាចទម្លាយជញ្ជាំងចូលមកលួចប្លន់នោះឡើយ។²⁰ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវប្រមូលទ្រព្យទុកនៅស្ថានបរមសុខវិញ ជាកន្លែងគ្មានកណ្ដៀរ និងច្រេះស៊ី និងជាកន្លែងគ្មានចោរចូលមកលួចប្លន់ឡើយ²¹បើទ្រព្យរបស់អ្នកនៅទីណា ចិត្តរបស់អ្នកក៏នៅទីនោះដែរ។

²²ភ្នែកជាចង្កៀងនៃរូបកាយ ដូច្នេះបើភ្នែករបស់អ្នកនៅភ្លឺល្អ រូបកាយអ្នកទាំងមូលក៏ភ្លឺល្អដែរ²³ប៉ុន្តែ បើភ្នែករបស់អ្នកងងឹត នោះរូបកាយអ្នកទាំងមូលក៏ងងឹតដែរ។ បើពន្លឺនៅក្នុងអ្នកត្រឡប់ទៅជាងងឹតទៅហើយ តើសេចក្ដីងងឹតនោះ នឹងទៅជាសូន្យសុង ដល់កំរិតណាទៅ!²⁴គ្មានអ្នកណាអាចបម្រើម្ចាស់ពីរបាននោះទេ ព្រោះអ្នកនោះនឹងស្អប់មួយ ស្រឡាញ់មួយ ស្មោះត្រង់នឹងម្នាក់ ហើយមើលងាយម្នាក់ទៀត អ្នករាល់គ្នាក៏មិនអាចបម្រើព្រះជាម្ចាស់ផង ហើយនិងបម្រើទ្រព្យសម្បត្តិផងបាននោះឡើយ។

²⁵ដូច្នេះ បានជាខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំខ្វល់ខ្វាយនឹងជីវិត ថាត្រូវបរិភោគអាហារអ្វី ឬសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់បិទបាំងរូបកាយឡើយ។ តើជីវិតមិនមានតម្លៃលើសម្ហូបអាហារ ហើយរូបកាយក៏មានតម្លៃលើសសម្លៀកបំពាក់ដែរឬអី?²⁶ចូរមើលបក្សាបក្សីនៅលើមេឃ។ វាមិនសាបព្រោះ មិនច្រូតកាត់ និងមិនប្រមូលផលដាក់ជង្រុកឡើយ ប៉ុន្តែ ព្រះបិតារបស់អ្នកដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ទ្រង់ចិញ្ចឹមវា។ តើអ្នករាល់គ្នា មិនមានតម្លៃលើសបក្សាបក្សីទាំងនោះទេឬអី?។

²⁷ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ទោះបីខំប្រឹងខ្វល់ខ្វាយ តើអាចបង្កើនអាយុរបស់ខ្លួនអោយវែងបានដែរទេ?²⁸ហេតុអ្វីបានជាអ្នកខ្វល់ខ្វាយអំពីសម្លៀកបំពាក់ដូច្នេះ? ចូរមើលទៅផ្កានៅតាមទីវាល វាដុះឡើងយ៉ាងណា។ វាមិនបានធ្វើការនឿយហត់ ឬត្បាញរវៃឡើយ។²⁹ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សូម្បីតែសាឡូម៉ូនមានគ្រប់ទាំងសិរីរុងរឿងព្រះអង្គ ក៏មិនល្អស្មើនឹងផ្កាមួយទងនេះផង។

³⁰ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ផ្ដល់សម្រស់ឲ្យស្មៅនៅតាមទីវាល រស់នៅថ្ងៃនេះហើយថ្ងៃស្អែកត្រូវគេដុតចោលយ៉ាងហ្នឹងទៅហើយ តើព្រះអង្គនឹងផ្គត់ផ្គង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាលើសពីនេះ យ៉ាងណាទៅទៀត?។³¹ដូច្នេះ ចូរកុំខ្វល់ខ្វាយដោយពោលពាក្យថា យើងនឹងបានអ្វីបរិភោគ និងមានអ្វីស្លៀកពាក់ឡើយ?

³²ដ្បិត មានតែសាសន៍ដទៃទេ ដែលខំស្វះស្វែងរករបស់ទាំងនោះ។ ចំណែកឯព្រះបិតារបស់អ្នកដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ព្រះអង្គជ្រាបនូវអ្វីៗដែលអ្នកត្រូវការហើយ។³³ប៉ុន្តែត្រូវស្វែងរកព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះអង្គជាមុនសិន ទើបព្រះអង្គប្រទានរបស់ទាំងនោះឲ្យអ្នករាល់គ្នាថែមទៀតផង។³⁴ចូរកុំខ្វល់ខ្វាយអំពីថ្ងៃស្អែកឡើយ ចាំស្អែកសឹមគិតពីរឿងថ្ងៃស្អែកទៅ! ការលំបាកនៅថ្ងៃណា គឺល្មមគ្រប់គ្រាន់នៅថ្ងៃនោះហើយ។

7

¹មិនត្រូវថ្កោលទោសគេឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យគេថ្កោលទោសអ្នករាល់គ្នាវិញដែរ។²ដ្បិត បើអ្នករាល់គ្នាថ្កោលទោសគេយ៉ាងណា នោះគេក៏នឹងថ្កោលទោសអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងនោះដែរ។ ហើយគេនឹងវាល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា តាមរង្វាល់ដែលអ្នករាល់គ្នាវាល់ឲ្យអ្នកដទៃដែរ។

³ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមើលឃើញកំទេចធូលីនៅក្នុងភ្នែកបងប្អូនរបស់អ្នក ប៉ុន្តែមិនមើលធ្នឹមដែលនៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកដូច្នេះ?⁴ម្តេចក៏អ្នកនិយាយទៅកាន់បងប្អួនអ្នកថា ឲ្យខ្ញុំយកកំទេចធូលីនៅក្នុងភ្នែករបស់ឯងចេញទៅ តែក្នុងភ្នែកខ្លួនឯងនៅមានធ្នឹមដូច្នេះ?⁵មនុស្សមានពុតអើយ! ត្រូវយកធ្នឹមចេញពីភ្នែកខ្លួនជាមុនសិន ទើបអ្នកមើលឃើញច្បាស់ ដើម្បីនឹងផ្ដិតយកកំទេចធូលីចេញពីភ្នែករបស់បងប្អូនរបស់អ្នកបាន។

⁶កុំយករបស់ដែលវិសុទ្ធ ទៅឲ្យសត្វឆ្កែឡើយ ហើយក៏កុំបោះត្បូងគុជររបស់អ្នកនៅមុខសត្វជ្រូកដែរ ក្រែងលោវាជាន់ឈ្លី ហើយបែរមកហែកខាំអ្នករាល់គ្នាជាដំុៗវិញ។

⁷ចូរសុំ នោះអ្នកនឹងបានទទួល ចូរស្វែងរក នោះអ្នកនឹងបានឃើញ ចូរគោះ នោះទ្វារនឹងបើកឲ្យអ្នកជាពុំខាន។⁸ព្រោះអ្នកណាសុំ អ្នកនោះនឹងបានទទួល អ្នកណាស្វែងរក អ្នកនោះនឹងបានឃើញ ហើយអ្នកណាគោះ ទ្វារនឹងបើកឲ្យអ្នកនោះ។⁹ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ប្រសិនកូនសុំនំបុ័ងតេីអ្នកនឹងដុំថ្មទៅវាឬអី?¹⁰ហើយប្រសិនបើកូនសុំត្រី តេីអ្នកនឹងឲ្យពស់អសិរពិសទៅវាឬអី?

¹¹បើអ្នករាល់គ្នាដែលជាមនុស្សអាក្រក់ ក៏ចេះឲ្យរបស់ល្អទៅកូនដូច្នេះ ចុះចំណង់បើព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ តើព្រះអង្គនឹងឲ្យរបស់ល្អៗដល់អស់អ្នកដែលទូលសូមពីព្រះអង្គ យ៉ាងណាទៅទៀត?¹²ដូច្នេះ បើអ្នកចង់ឲ្យគេប្រព្រឹត្តចំពោះខ្លួនបែបណា អ្នកត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះគេបែបនោះដែរ ដ្បិតនេះជាក្រឹត្យវិន័យ និងគម្ពីរព្យាការីមានចែងទុកមកស្រាប់។

¹³ចូរនាំគ្នាចូលតាមទ្វារចង្អៀតចុះ ដ្បិតទ្វារធំទូលាយនាំទៅរកសេចក្ដីវិនាសអន្តរាយ ហើយមានមនុស្សច្រើនណាស់ចូលតាមទ្វារនោះ។¹⁴រីឯទ្វារចង្អៀត និងផ្លូវពិបាកវិញនាំទៅរកជីវិត មានមនុស្សតិចណាស់រកផ្លូវនោះឃើញ។

¹⁵ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកព្យាការីក្លែងក្លាយ គេមករកអ្នករាល់គ្នា ដោយពាក់ស្បែកចៀម តែចិត្តរបស់គេវិញសាហាវដូចឆ្កែចចកអ៊ីចឹង។¹⁶អ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់គេ តាមផលផ្លែដែលគេបានធ្វើ។ តើដែលមានមនុស្សណាបេះផ្លែទំពាំងបាយជូរ ពីគុម្ភបន្លា ឬផ្លែឧទុម្ពរ ពីដើមដំបងយក្សឬទេ?¹⁷ដូច្នេះ ដើមឈើល្អតែងតែផ្ដល់ផ្លែល្អ រីឯដើមឈើអាក្រក់ តែងតែផ្ដល់ផ្លែអាក្រក់ដែរ។

¹⁸ដើមឈើល្អមិនអាចផ្ដល់ផ្លែអាក្រក់នោះទេ រីឯដើមឈើអាក្រក់វិញក៏មិនអាចផ្ដល់ផ្លែល្អបានដែរ។¹⁹ដើមឈើណាមិនផ្ដល់ផ្លែល្អ នឹងត្រូវកាប់ចោល ហើយយកទៅដុតក្នុងភ្លើង។²⁰ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់អ្នកទាំងនោះបានដោយសារអំពើដែលគេប្រព្រឹត្តដែរ។

²¹មិនមែនអ្នកដែលគ្រាន់តែហៅខ្ញុំថា «ព្រះអម្ចាស់! ព្រះអម្ចាស់!» នឹងអាចចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខបាននោះឡើយ ប៉ុន្តែមានតែអ្នកដែលធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះបិតាខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខប៉ុណ្ណោះទើបអាចចូលបាន។²²មានមនុស្សជាច្រើននឹងពោលមកខ្ញុំនៅថ្ងៃនោះថា «ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអម្ចាស់អើយ! តើយើងខ្ញុំមិនធ្លាប់បានថ្លែងទំនាយ ដេញអារក្ស ហើយនិងធ្វើការអស្ចារ្យជាច្រើនក្នុងនាមព្រះអង្គដែរទេឬអី?”។²³នៅពេលនោះ ខ្ញុំនឹងប្រកាសប្រាប់គេថា យើងមិនដែលស្គាល់អ្នករាល់គ្នាទេ ចូរថយចេញឲ្យឆ្ងាយពីយើងទៅ «ពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតអើយ!» ។

²⁴ដូច្នេះអ្នកណាដែលឮពាក្យខ្ញុំ ហើយប្រព្រឹត្តតាម អ្នកនោះប្រៀបបានទៅនឹងមនុស្សឈ្លាសវៃ ដែលបានសង់ផ្ទះរបស់ខ្លួននៅលើថ្មដា។²⁵ទោះបីមានភ្លៀងធ្លាក់ចុះមក ហើយមានទឹកជន់ មានខ្យល់បក់ប៉ះផ្ទះនោះខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ផ្ទះនោះមិនរលំដែរ ព្រោះវាបានចាក់គ្រឹះនៅលើថ្មដា។

²⁶អស់អ្នកណាដែលឮពាក្យខ្ញុំហើយ តែមិនប្រព្រឹត្តតាម អ្នកនោះប្រៀបបានទៅនឹងមនុស្សល្ងង់ ដែលបានសង់ផ្ទះរបស់ខ្លួននៅលើដីខ្សាច់។²⁷ពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ចុះមក ហើយមានទឹកជន់ មានខ្យល់បក់ប៉ះផ្ទះនោះ ផ្ទះនោះរលំបាក់បែកខ្ទេចអស់គ្មានសល់ទេ។

²⁸កាលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលពីសេចក្តីទាំងនេះ ចប់សព្វគ្រប់ហើយ មហាជនមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងអំពីសេចក្ដីដែលព្រះអង្គបង្រៀន។²⁹ពីព្រោះព្រះអង្គបង្រៀនដល់ពួកគេប្រកបដោយអំណាច ខុសប្លែកពីពួកអាចារ្យដែលបានបង្រៀន។

8

¹កាលព្រះយេស៊ូយាងចុះពីលើភ្នំមក មានមហាជនជាច្រើននាំគ្នាដើរតាមព្រះអង្គ។²ពេលនោះ មានមនុស្សឃ្លង់ម្នាក់ចូលមកក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គដោយទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! ប្រសិនបើព្រះអង្គសព្វព្រះហឬទ័យ សូមប្រោសទូលបង្គំឲ្យជាស្អាតផង។³ព្រះយេស៊ូលូកព្រះហស្តទៅពាល់គាត់ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងសព្វព្រះហឬទ័យ ចូរឲ្យបានជាស្អាតចុះ។ ភ្លាមនោះ គាត់ក៏បានជាស្អាតពីរោគឃ្លង់។

⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «កុំនិយាយប្រាប់ឲ្យនរណាដឹងពីការនេះឡើយ តែត្រូវទៅបង្ហាញខ្លួនដល់ពួកបូជាចារ្យ ហើយថ្វាយតង្វាយដូចដែលលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ចុះ ដើម្បីជាសក្ខីភាពបញ្ជាក់ថា អ្នកពិតជាបានជាប្រាកដមែន។

⁵កាល ព្រះយេស៊ូបានយាងចូលក្រុងកាពើណិម នោះមានមេទ័ពម្នាក់ ចូលមកគាល់ព្រះអង្គទាំងទូលអង្វរថា៖⁶«ព្រះអម្ចាស់អើយ! អ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំដេកស្ដូកស្ដឹងនៅឯផ្ទះ ទាំងមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។⁷ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅប្រោសគាត់ឲ្យបានជា»។

⁸មេទ័ពនោះទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ហើយ ទូលបង្គំ មិនសក្តិសម ឲ្យព្រះអង្គអញ្ជើញចូលក្នុងផ្ទះទូលបង្គំទេ សូមទ្រង់គ្រាន់តែមានព្រះបន្ទូលប៉ុណ្ណោះ អ្នកបម្រើរបស់ទូលបង្គំនឹងជាសះស្បើយមិនខាន។⁹ទូលបង្គំជាអ្នកនៅក្រោមបញ្ជាគេ ហើយក៏មានកូនទាហាននៅក្រោមបញ្ជាទូលបង្គំដែរ បើទូលបង្គំបញ្ជាអ្នកណាម្នាក់ឲ្យទៅ គេនឹងទៅ បើប្រាប់ម្នាក់ទៀតឲ្យមក គេនឹងមក។ ពេលទូលបង្គំប្រាប់អ្នកបម្រើឲ្យធ្វើអ្វីមួយ គេនឹងធ្វើតាម»។¹⁰ពេលព្រះយេស៊ូព្រះសណ្ដាប់ឮដូច្នេះ ទ្រង់ស្ងើចសរសើរ ហើយក៏មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អស់អ្នកដែលដើរតាមព្រះអង្គថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា ខ្ញុំមិនដែលឃើញនរណាមានជំនឿបែបនេះ នៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលឡើយ។

¹¹ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នឹងមានមនុស្សជាច្រើន មកពីទិសខាងកើត និងទិសខាងលិច មកអង្គុយជាមួយលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុបក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ។¹²ប៉ុន្តែកូនប្រុសៗរបស់ព្រះរាជ្យនោះ នឹងត្រូវបោះចេញទៅក្នុងទីងងឹត ជាកន្លែងដែលមានការយំសោក ខឹងសង្កៀតធ្មេញ។¹³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅមេទ័ពរ៉ូម៉ាំងថា៖ «អញ្ជើញទៅវិញទៅចុះ សុំឲ្យបានសម្រេចតាមពាក្យដែលលោកជឿចុះ!»។ អ្នកបម្រើក៏បានជាសះស្បើយនៅពេលនោះឯង។

¹⁴ពេលព្រះយេស៊ូយាងទៅផ្ទះលោកពេត្រុស ទ្រង់ទតឃើញម្ដាយក្មេករបស់លោកពេត្រុសកំពុងគ្រុនក្តៅសម្រាន្ដនៅលើគ្រែ។¹⁵ព្រះអង្គពាល់ដៃគាត់ ហើយគាត់ក៏បាត់គ្រុន បន្ទាប់មកគាត់ក៏ក្រោកឡើងហើយបម្រើព្រះអង្គ។

¹⁶លុះដល់ល្ងាច គេនាំមនុស្សដែលមានអារក្សចូលជាច្រើននាក់មករកព្រះអង្គ។ ទ្រង់ដេញវិញ្ញាណទាំងនោះដោយមានព្រះបន្ទូល ហើយប្រោសអ្នកជំងឺឲ្យបានជាគ្រប់ៗគ្នា។¹⁷ស្របនឹងសេចក្ដីដែលបានចែងទុក តាមរយៈព្យាការីអេសាយថា៖ «ទ្រង់បានទទួលយកអស់ទាំងរោគា និងជំងឺរបស់យើងមកផ្ទុកលើព្រះអង្គ»។

¹⁸កាលព្រះយេស៊ូឃើញបណ្ដាជនចោមរោមព្រះអង្គ ទ្រង់ក៏បញ្ជាឲ្យគេចេញទូកទៅត្រើយម្ខាងនៃសមុទ្រកាលីឡេ។¹⁹បន្ទាប់មក មានអាចារ្យម្នាក់ចូលមកជិតព្រះអង្គទូលថា៖ «លោកគ្រូ! ខ្ញុំនឹងទៅតាមលោក ទោះបីលោកអញ្ជើញទៅទីណាក៏ដោយ»។²⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់វិញថា៖ «សត្វកញ្ជ្រោងមានរូងរបស់វា បក្សាបក្សីនៅលើមេឃក៏មានសំបុករបស់វាដែរ ប៉ុន្តែរីឯបុត្រមនុស្សវិញ គ្មានទីជម្រកសម្រាប់សម្រាកសោះឡើយ»។

²¹មានសិស្សម្នាក់ទៀតទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកម្ចាស់ សូមលោកអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំត្រឡប់ទៅបញ្ចុះសពឪពុករបស់ខ្ញុំសិន»។²²ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «សុំមកតាមខ្ញុំចុះ ទុកឲ្យមនុស្សស្លាប់បញ្ចុះសពគ្នាគេចុះ»។

²³ពេលព្រះយេស៊ូយាងចុះទូកហើយ ពួកសិស្សនាំគ្នាទៅជាមួយព្រះអង្គដែរ។²⁴ពេលនោះ មានខ្យល់ព្យុះបក់បោកមកលើសមុទ្រយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឲ្យរលកជះមកគ្របពីលើទូក។ រីឯព្រះយេស៊ូវិញក៏ផ្ទំលក់។²⁵ពួកសិស្សចូលទៅជិត ហើយដាស់ព្រះអង្គ៖ «សូមជួយយើងផងលោកម្ចាស់អើយ យើងស្លាប់ឥឡូវហើយ»។

²⁶ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាភិតភ័យដូច្នេះ មនុស្សមានជំនឿតិចអើយ?»។ បន្ទាប់មកព្រះអង្គក្រោកឡើង ហើយមានព្រះបន្ទូលគំរាមខ្យល់ និងសមុទ្រ ពេលនោះសមុទ្រក៏ស្ងប់ឈឹង។²⁷ពួកគេនាំគ្នាស្ងើចសរសើរ ហើយពោលថា៖ «តើលោកនេះមានឋានៈអ្វី សូម្បីតែខ្យល់ និងសមុទ្រ ក៏ស្ដាប់បង្គាប់លោកដូច្នេះ?។

²⁸កាលព្រះយេស៊ូបានទៅដល់ត្រើយម្ខាង ក្នុងតំបន់គេរ៉ាស៊ីន មានបុរសអារក្សចូលពីរនាក់ជួបព្រះអង្គ ពួកគេចេញពីទីបញ្ចុះសពមក ហើយបុរសទាំងពីរនោះកាចណាស់ គ្មាននរណាហ៊ានដើរកាត់តាមនោះទេ។²⁹បុរសទាំងពីរនោះស្រែកឡើងថា៖ «តើយើងបានធ្វើអីព្រះអង្គ ព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់អើយ? តើព្រះអង្គយាងមកទីនេះ ដើម្បីធ្វើទុក្ខទោសយើងខ្ញុំ មុនពេលកំណត់ឬ?។

³⁰មានជ្រូកមួយហ្វូងធំកំពុងរកស៊ី ដែលនៅឆ្ងាយពីទីនោះបន្តិច។³¹ពួកអារក្សអង្វរព្រះយេស៊ូថា៖ «បើព្រះអង្គចង់ដេញពួកយើងចេញ សូមបញ្ជូនពួកយើងឲ្យចូលទៅក្នុងជ្រូកមួយហ្វូងនេះទៅ»។³²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅអារក្សថា៖ «ទៅចុះ!»។ ពួកអារក្សក៏ចេញពីបុរសទាំងពីរ ហើយចូលទៅក្នុងហ្វូងជ្រូកទៅ។ ពេលនោះ ហ្វូងជ្រូកបោលចុះតាមជម្រាលភ្នំតម្រង់ទៅសមុទ្រ ហើយងាប់នៅក្នុងទឹកអស់ទៅ។

³³ពួកអ្នកថែរក្សាហ្វូងជ្រូករត់ទៅប្រាប់អ្នករស់នៅក្នុងក្រុង ពីរឿងអស់ទាំងនេះ ព្រមទាំងហេតុការណ៍អំពីបុរសអារក្សចូលទាំងពីរនាក់នោះផង។³⁴អ្នកក្រុងទាំងអស់ក៏នាំគ្នាចេញមកជួបព្រះយេស៊ូ លុះពេលគេបានឃើញព្រះអង្គហើយ គេអង្វរព្រះអង្គឲ្យចាកចេញពីស្រុកភូមិរបស់ពួកគេទៅ។

9

¹ព្រះយេស៊ូយាងចុះទូកឆ្លងសមុទ្រ ទៅក្រុងរបស់ព្រះអង្គវិញ។²មានគេសែងមនុស្សខ្វិនដៃខ្វិនជើងម្នាក់ ដែលដេកលើកន្ទេលមករកព្រះអង្គ។ ដោយយល់ដល់ជំនឿរបស់អ្នកទាំងនោះ ព្រះយេស៊ូក៏មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកពិការថា៖«កូនអើយ! ចូរត្រេកអរឡើង។ ខ្ញុំបានអត់ទោសកូនឲ្យរួចបាបហើយ»។

³ពេលនោះមានពួកអាចារ្យខ្លះ ក៏នឹកក្នុងចិត្តថា៖ «អ្នកនេះកំពុងប្រមាថព្រះជាម្ចាស់!»។⁴ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់គំនិតពួកគេ ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមានគំនិតអាក្រក់បែបនេះនៅក្នុងចិត្តដូច្នេះ?⁵តើឃ្លាមួយណាស្រួលនិយាយជាង «ខ្ញុំបានអត់ទោសកូនឲ្យរួចពីបាប» ឬក៏ «ចូរក្រោកឡើងដើរទៅចុះ?»⁶ប៉ុន្តែ អ្នកគួរដឺងថា បុត្រមនុស្សមានអំណាចអត់ទោសអំពើបាបឲ្យមនុស្សនៅក្នុងលោកនេះបាន។ ព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលទៅអ្នកខ្វិនថា៖ «ក្រោកឡើង! ចូរយកគ្រែស្នែងរបស់អ្នក ហើយដើរទៅផ្ទះវិញទៅ»។

⁷បន្ទាប់អ្នកខ្វិនក៏ក្រោកឡើងហើយដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់គាត់វិញ។⁸កាលមហាជនបានឃើញដូច្នេះ គេស្ញែងខ្លាច ទាំងនាំគ្នាលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានប្រទានអំណាចដ៏អស្ចារ្យយ៉ាងនេះដល់មនុស្សលោក។⁹កាលព្រះយេស៊ូយាងពីទីនោះទៅ ព្រះអង្គទតឃើញបុរសម្នាក់ឈ្មោះម៉ាថាយ ដែលកំពុងអង្គុយនៅកន្លែងយកពន្ធ។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរមកតាមខ្ញុំចុះ»។ លោកម៉ាថាយក៏ក្រោកឡើង ហើយដើរតាមព្រះអង្គទៅ។

¹⁰ពេល ព្រះអង្គអង្គុយសោយព្រះស្ងោយនៅក្នុងផ្ទះ នោះមានអ្នកយកពន្ធជាច្រើន ព្រមទាំងមនុស្សបាបមកអង្គុយរួមតុអាហារជាមួយព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គដែរ។¹¹ពេលពួកខាងគណៈផារីស៊ីឃើញដូច្នេះ គេក៏និយាយទៅកាន់សិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាគ្រូរបស់អ្នកបរិភោគជាមួយអ្នកយកពន្ធ និងមនុស្សមានបាបដូច្នេះ?»។

¹²ពេលព្រះយេស៊ូឮដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលថា៖ «មនុស្សមានសុខភាពល្អមិនត្រូវការគ្រូពេទ្យទេ មានតែអ្នកជំងឺប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវការគ្រួពេទ្យ។¹³អ្នករាល់គ្នាគួររិះគិតមើលទៅ ពីសេចក្ដីទាំងនេះមានន័យយ៉ាងម៉េច «យើងចង់បានតែសេចក្ដីមេត្តាករុណាប៉ុណ្ណោះ មិនមែនយញ្ញបូជាទេ» ព្រោះខ្ញុំមិនមែនមករកមនុស្សសុចរិតទេ គឺមករកមនុស្សបាបវិញ»។

¹⁴បន្ទាប់មក ពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានចូលមកគាល់ព្រះអង្គ ហើយទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកយើង និងពួកខាងគណៈផារីស៊ីតែងតែតមអាហារ តែសិស្សរបស់លោកមិនតមដូច្នេះ?»។¹⁵ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយទៅវិញថា៖ «តើភ្ញៀវក្នុងពិធីមង្គលការអាចកាន់ទុក្ខកើតឬទេ ពេលដែលកូនកំលោះនៅជាមួយពួកគេដូច្នេះ? ប៉ុន្តែថ្ងៃមួយនឹងមកដល់ ពេលគេចាប់កូនកំលោះយកទៅ ទើបភ្ញៀវទាំងនោះនឹងតមអាហារវិញ។

¹⁶មិនដែលមាននរណាយកក្រណាត់ថ្មី មកប៉ះសម្លៀកបំពាក់ចាស់ឡើយ ព្រោះនឹងធ្វើឲ្យសម្លៀកបំពាក់នោះរហែកលើសដើមទៅទៀត។

¹⁷ក៏មិនដែលមាននរណាច្រកស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ចូលក្នុងថង់ស្បែកចាស់ដែរ។ ប្រសិនបើធ្វើដូច្នេះថង់ស្បែកមុខជាធ្លាយ ស្រានឹងហូរចេញ ហើយថង់ស្បែកត្រូវខូចខាតមិនខាន។ ផ្ទុយទៅវិញ គេតែងតែច្រកស្រាថ្មីទៅក្នុងថង់ស្បែកថ្មី ទើបទាំងស្រាទាំងថង់ស្បែកនៅគង់បាន»។

¹⁸កាលព្រះយេស៊ូកំពុងតែមានព្រះបន្ទូលការទាំងនេះទៅកាន់គេ ហើយមាននាម៉ឺនម្នាក់ចូលមកក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គទាំងទូលថា៖ «កូនស្រីរបស់ខ្ញុំទើបនឹងស្លាប់ថ្មីៗនេះ សូមលោកមេត្តាអញ្ជើញទៅដាក់ដៃលើនាង នោះនាងនឹងមានជីវិតរស់វិញពុំខាន»។¹⁹បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូក្រោកឡើង ហើយយាងទៅជាមួយគាត់ ពួកសិស្សក៏ទៅជាមួយព្រះអង្គដែរ។

²⁰មានស្ត្រីម្នាក់ដែលមានជំងឺធ្លាក់ឈាម អស់រយះពេលដប់ពីរឆ្នាំមកហើយ មកពីក្រោយព្រះយេស៊ូ ហើយពាល់ជាយព្រះពស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គ²¹ដ្បិតនាងបានគិតក្នុងចិត្តថា៖ «បើខ្ញុំគ្រាន់តែពាល់អាវលោក ខ្ញុំនឹងជាពីជំងឺមិនខាន»។²²ព្រះយេស៊ូបែរទៅក្រោយ ហើយឃើញនាង ក៏មានព្រះបន្ទូលថា៖ «កូនស្រីអើយ! ចូរមានចិត្តក្លាហានឡើង ជំនឿរបស់កូនបានប្រោសកូនឲ្យជាហើយ»។ ស្ត្រីធ្លាក់ឈាមក៏បានជាសះស្បើយនៅពេលនោះទៅ។

²³កាលព្រះយេស៊ូយាងចូលក្នុងផ្ទះនាម៉ឺននោះ ព្រះអង្គទតឃើញអ្នកលេងខ្លុយ និងឃើញមនុស្សម្នាជ្រួលច្របល់។²⁴ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «នាំគ្នាចេញទៅ! ដ្បិតក្មេងស្រីនេះមិនស្លាប់ទេ នាងគ្រាន់តែដេកលក់ប៉ុណ្ណោះ»។ ប៉ុន្តែពួកគេសើចចំអកដាក់ព្រះអង្គ។

²⁵ពេលព្រះអង្គដេញពួកគេចេញទៅក្រៅអស់ហើយ ព្រះអង្គយាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ហើយចាប់ដៃក្មេងស្រីនោះ បន្ទាប់មកនាងក៏ក្រោកឡើង។²⁶ដំណឹងនេះលេចឮពាសពេញក្នុងតំបន់នោះទាំងមូល។

²⁷កាលព្រះយេស៊ូយាងចេញពីទីនោះទៅ មានមនុស្សខ្វាក់ពីរនាក់ដើរតាមព្រះអង្គ ពួកគេស្រែកថា៖ «សូមអាណិតមេត្តាដល់យើងខ្ញុំផង ព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ!»។²⁸ពេលព្រះអង្គយាងចូលទៅក្នុងផ្ទះ មនុស្សខ្វាក់ទាំងពីរនោះចូលទៅជិតព្រះអង្គ។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅអ្នកទាំងពីរនោះថា៖ «តើអ្នកជឿថាខ្ញុំអាចធ្វើការនេះបានឬទេ?»។ ពួកគេទូលព្រះអង្គវិញថា៖ «យើងខ្ញុំជឿហើយ ព្រះអម្ចាស់អើយ»។

²⁹បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូក៏ពាល់ភ្នែកអ្នកទាំងពីរនោះ ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «សុំឲ្យបានសម្រេចតាមជំនឿរបស់អ្នកចុះ»។³⁰ពេលនោះ ភ្នែករបស់ពួកគេក៏បានមើលឃើញ។ ក្រោយមកព្រះយេស៊ូហាមពួកគេយ៉ាងតឹងតែងថា៖ «កុំឲ្យនរណាដឹងសោះឡើយ»។³¹ប៉ុន្តែ បុរសទាំងពីរនោះចេញទៅផ្សព្វផ្សាយរឿងនោះឲ្យគេដឹងពាសពេញស្រុក។

³²លុះដល់អ្នកទាំងពីរចេញផុតទៅហើយ មានគេនាំមនុស្សគម្នាក់ដែលមានអារក្សចូល មកគាល់ព្រះយេស៊ូ។³³ពេលព្រះអង្គដេញអារក្សចេញហើយ មនុស្សគនោះក៏អាចនិយាយបាន។ មហាជននាំគ្នាស្ងើចសរសើរយ៉ាងខ្លាំងទាំងនិយាយថា៖ «មិនដែលឃើញការអស្ចារ្យបែបនេះ នៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលពីមុនឡើយ»។³⁴ប៉ុន្តែ ពួកខាងគណៈផារីស៊ីពោលថា៖ «គាត់ដេញអារក្សបាន មកពីអារក្សប្រគល់អំណាចឲ្យគាត់ទេ»។

³⁵ព្រះយេស៊ូយាងទៅតាមក្រុង និងតាមភូមិនានា ព្រះអង្គបន្តបង្រៀនអ្នកស្រុកនៅក្នុងសាលាប្រជុំ ព្រមទាំងប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះរាជ្យ និងប្រោសអ្នកជំងឺ គ្រប់ប្រភេទឲ្យបានជាផង។³⁶កាលព្រះអង្គទតឃើញមហាជន ទ្រង់មានព្រះហឫទ័យអាណិតពួកគេណាស់ ព្រោះអ្នកទាំងនោះល្វើយ និងធ្លាក់ទឹកចិត្តពួកគេ ប្រៀបបីដូចជាចៀមដែលគ្មានគង្វាលថែទាំ។

³⁷ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖ «ស្រូវដែលត្រូវច្រូតមានច្រើនណាស់ ប៉ុន្តមានអ្នកច្រូតតិចពេក។³⁸ហេតុនេះ ចូរអធិស្ឋានទៅព្រះអម្ចាស់ដែលជាម្ចាស់ស្រែ សូមទ្រង់ចាត់អ្នកច្រូតមកក្នុងស្រែរបស់ព្រះអង្គ»។

10

¹ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅសិស្សទាំងដប់ពីររូបរបស់ព្រះអង្គមក ហើយទ្រង់ប្រទានឲ្យគេមានអំណាចលើវិញ្ញាណអាក្រក់ អាចដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញ មានអំណាចប្រោសជំងឺរោគា និងអ្នកជំងឺគ្រប់ប្រភេទឲ្យបានជាសះស្បើយ។

²ឈ្មោះសាវកទាំងដប់ពីរមានដូចតទៅ អ្នកទីមួយ គឺស៊ីម៉ូនហៅពេត្រុស និងអនទ្រេ ជាប្អូនរបស់គាត់ យ៉ាកុបជាកូនរបស់លោកសេបេដេ និងយ៉ូហានជាប្អូនរបស់គាត់ ³ភីលីព និងបារថូឡូមេ ថូម៉ាស់ និងម៉ាថាយជាអ្នកទារពន្ធ យ៉ាកុបជាកូនរបស់លោកអាល់ផាយ និងថាដេ⁴ស៊ីម៉ូនជាអ្នកជាតិនិយម និងយូដាសអ៊ីស្ការីយ៉ុត ជាអ្នកដែលក្បត់ព្រះអង្គ។

⁵ព្រះយេស៊ូចាត់បញ្ជូនសិស្សទាំងដប់ពីររូបឲ្យចេញទៅទាំងមានការផ្ដែផ្ដាំថា៖ «កុំទៅកន្លែងដែលសាសន៍ដទៃរស់នៅឡើយ ហើយក៏កុំចូលទៅក្នុងក្រុងរបស់ជនជាតិសាម៉ារីដែរ⁶តែត្រូវទៅស្វែងរកចៀមដែលវង្វេង ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនោះវិញ។⁷ពេលអ្នកធ្វើដំណើរទៅ ចូរប្រកាសប្រាប់គេថា ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ មកជិតបង្កើយហើយ។

⁸ចូរមើលអ្នកជំងឺឲ្យជា ប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ ប្រោសមនុស្សឃ្លង់បានជាស្អាត និងដេញអារក្ស។ អ្នករាល់គ្នាបានទទួលដោយឥតគិតថ្លៃ ត្រូវជួយគេវិញដោយឥតគិតថ្លៃដែរ។⁹កុំយកមាសប្រាក់ ឬលុយកាក់ដាក់ក្នុងថង់ឡើយ¹⁰កុំយកកាបូបស្ពាយ កុំយកអាវពីរបន្លាស់ កុំយកស្បែកជើង ឬដំបងទៅតាមខ្លួន ដ្បិតអ្នកធ្វើការត្រូវទទួលម្ហូបអាហារបរិភោគ។

¹¹នៅក្នុងក្រុង ឬភូមិណាមួយដែលអ្្នកចូរ អ្នកត្រូវរកអ្នកដែលសក្តិសមហើយទទួលអ្នករាល់គ្នាឲ្យស្នាក់នៅ ត្រូវស្នាក់នៅផ្ទះអ្នកនោះ រហូតដល់ពេលដែលអ្នកចាកចេញពីទីនោះ។¹²ពេលអ្នកចូលទៅក្នុងផ្ទះណាត្រូវជម្រាបសួរអ្នកផ្ទះនោះ¹³ប្រសិនបើអ្នកផ្ទះនោះមានការគួរសម នោះសូមឲ្យសេចក្ដីសុខសាន្តរបស់អ្នកកើតមានដល់គេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ បើគេមិនទទួលអ្នកទេ សូមឲ្យក្តីសុខសាន្តរបស់អ្នកមកវិញចុះ។

¹⁴បើសិនអ្នកណាមិនព្រមទទួលអ្នក ឬមិនព្រមស្ដាប់ពាក្យរបស់អ្នកទេនោះ ពេលអ្នកចាកចេញពីផ្ទះ ឬពីក្រុងនោះ ត្រូវរលាស់ធូលីដីចេញពីជើងរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹⁵ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងប្រាកដថា ការវិនិច្ឆ័យទោសមនុស្្សក្នុងក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា នោះទទួលទោសស្រាលជាងអ្នកនៅក្នុងក្រុងនេះទៅទៀត។

¹⁶ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅ ដូចឲ្យចៀមទៅក្នុងកណ្ដាលហ្វូងចចកអ៊ីចឹងដែរ។ ហេតុនេះ ត្រូវមានប្រាជ្ញាដូចជាសត្វពស់ ហើយមានចិត្តស្លូតត្រង់ដូចសត្វព្រាប។¹⁷ចូរប្រយ័ត្ននឹងមនុស្សលោក! ដ្បិតគេនឹងចាប់បញ្ជូនអ្នកទៅតុលាការ គេនឹងវាយអ្នកនឹងរំពាត់ខ្សែតីក្នុងសាលាប្រជុំរបស់ពួកគេ។¹⁸បន្ទាប់មកគេនឹងបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាទៅឲ្យលោកទេសាភិបាល និងឲ្យស្ដេចនានាកាត់ទោស ដោយព្រោះតែខ្ញុំ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើបន្ទាល់ដល់ពួកគេ និងឲ្យសាសន៍ដទៃបានឮផង។

¹⁹ពេលគេចាប់បញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាទៅ ចូរកុំព្រួយបារម្ភនឹងរកពាក្យណា ដែលអ្នកគួរនិយាយនោះឡើយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានពាក្យឲ្យអ្នកត្រូវនិយាយ នៅពេលនោះ។²⁰ដ្បិត មិនមែនអ្នករាល់គ្នាទេដែលនឹងនិយាយ គឺព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបិតាដែលនឹងមានព្រះបន្ទូលនៅក្នុងចិត្តអ្នករាល់គ្នា។

²¹បងប្អូននឹងចាប់បញ្ជូនបងប្អូនខ្លួនឯង ទៅឲ្យគេសម្លាប់ ហើយឪពុកនឹងចាប់បញ្ជូនកូនខ្លួនឯងទៅឲ្យគេសម្លាប់ដែរ។ កូនៗនឹងនាំគ្នាប្រឆាំងនឹងឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន ព្រមទាំងបញ្ជូនទៅឲ្យគេសម្លាប់ទៀតផង។²²មនុស្សនឹងស្អប់អ្នក ព្រោះតែនាមខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ អ្នកណាស៊ូទ្រាំរហូតដល់ចុងបញ្ចប់ អ្នកនោះនឹងបានទទួលការសង្គ្រោះ។²³ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា ប្រសិនបើគេបៀតបៀនអ្នកនៅក្រុងនេះ ចូររត់ទៅក្រុងមួយទៀតទៅ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនទៅដល់ក្រុងទាំងប៉ុន្មានក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេ មុនពេលបុត្រមនុស្សមកដល់។

²⁴សិស្សមិនដែលចេះជាងគ្រូឡើយ ហើយអ្នកបម្រើក៏ពុំដែលធំជាងម្ចាស់ដែរ។²⁵បើសិស្សចេះបានដូចគ្រូ និងអ្នកបម្រើបានដូចម្ចាស់ នោះវាល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប្រសិនបើគេហៅឈ្មោះម្ចាស់ផ្ទះនោះថា បេលសេប៊ូល គេមុខជាហៅឈ្មោះអ្នកនៅក្នុងផ្ទះនោះ រឹតតែអាក្រក់ជាងនេះទៅទៀតជាមិនខាន។

²⁶ចូរកុំខ្លាចនិងពួកអ្នកទាំងនោះឡើយ ពីព្រោះគ្មានការលាក់កំបាំងណាដែល មិនបើកឲ្យគេឃើញ ហើយក៏គ្មានអាថ៌កំបាំងណាដែល មិនបង្ហាញឲ្យគេដឹងដែរ។²⁷ការអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាក្នុងទីងងឹត ចូរនិយាយនៅក្នុងពន្លឺថ្ងៃ ហើយអ្វីៗដែលគេឮក្នុងត្រចៀក ចូរយកទៅប្រកាសនៅពីលើដំបូលផ្ទះ។

²⁸កុំខ្លាចអស់អ្នកដែលសម្លាប់បានត្រឹមតែរូបកាយ តែមិនអាចសម្លាប់ព្រលឹងអ្នកបាននោះឲ្យសោះ គឺត្រូវខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ដែលអាចធ្វើឲ្យទាំងព្រលឹង និងរូបកាយ ធ្លាក់ទៅក្នុងភ្លើងនរកបានវិញ។²⁹តើមិនមែនចាបពីរ គេលក់ថ្លៃមួយសេនឬអី? តែគ្មានចាបណាមួយធ្លាក់ចុះដល់ដី ហើយព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាមិនដឹងនោះឡើយ។³⁰សូម្បីតែសក់នៅលើក្បាលអ្នករាល់គ្នា ក៏ព្រះអង្គរាប់អស់ដែរ។³¹ចូរកុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមានតម្លៃលើសចាបទាំងអស់ទៅទៀត។

³²ដូច្នេះអ្នកណាទទួលស្គាល់ខ្ញុំ នៅចំពោះមុខមនុស្ស ខ្ញុំនឹងទទួលស្គាល់អ្នកនោះវិញ នៅចំពោះព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ។³³ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ខ្ញុំនៅចំពោះមុខមនុស្ស ខ្ញុំក៏បដិសេធមិនទទួលស្គាល់អ្នកនោះនៅចំពោះព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខដែរ។

³⁴កុំនឹកថា ខ្ញុំមកនេះដើម្បីនាំយកសន្តិភាពមកផែនដីឡើយ។ ខ្ញុំមិនបាននាំសន្តិភាពមកទេ តែខ្ញុំនាំដាវមកវិញ។³⁵ដ្បិតខ្ញុំមកដើម្បីធ្វើឲ្យកូនប្រុសប្រឆាំងជាមួយឪពុកខ្លួន កូនស្រីប្រឆាំងជាមួយម្ដាយខ្លួន និងកូនប្រសាស្រីប្រឆាំងជាមួយម្ដាយក្មេក។³⁶សត្រូវរបស់មនុស្សគឺជាអ្នកដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះជាមួយគ្នា។

³⁷អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ឪពុកម្ដាយ ខ្លាំងជាងស្រឡាញ់ខ្ញុំ អ្នកនោះមិនសក្តិសមជាសិស្សខ្ញុំឡើយ។ អ្នកដែលស្រឡាញ់កូនប្រុសកូនស្រីរបស់ខ្លួន ខ្លាំងជាងស្រឡាញ់ខ្ញុំ ក៏មិនសក្តិសមធ្វើជាសិស្សខ្ញុំដែរ។³⁸អ្នកណាមិនលីឈើឆ្កាងរបស់ខ្លួន ដើរតាមខ្ញុំទេ អ្នកនោះមិនសក្តិសមធ្វើជាសិស្សខ្ញុំឡើយ។³⁹អ្នកណាចង់ស្វែងរកជីវិតរបស់ខ្លួន អ្នកនោះនឹងបាត់បង់ជីវិតវិញ រីឯអ្នកដែលបាត់បង់ជីវិតព្រោះតែខ្ញុំ នឹងបានជីវិតនោះមកវិញ។

⁴⁰អ្នកណាដែលទទួលអ្នករាល់គ្នា ក៏ដូចជាទទួលខ្ញុំដែរ ហើយអ្នកណាទទួលខ្ញុំ ក៏ដូចជាទទួលព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំអោយមកនោះដែរ។⁴¹អ្នកណាទទួលព្យាការីម្នាក់ព្រោះគាត់ជាព្យាការី អ្នកនោះនឹងទទួលរង្វាន់ដូចព្យាការី។ អ្នកណាទទួលមនុស្សសុចរិតម្នាក់ ព្រោះគាត់ជាមនុស្សសុចរិត អ្នកនោះនឹងទទួលរង្វាន់ដូចមនុស្សសុចរិតដែរ។

⁴²អ្នកណាឲ្យទឹកត្រជាក់មួយកែវ ដល់អ្នកតូចតាចម្នាក់ផឹក ព្រោះគាត់ជាសិស្សរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា អ្នកនោះនឹងមិនបាត់រង្វាន់គាត់ឡើយ។

11

¹ក្រោយពេលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលផ្ដែផ្ដាំសិស្សទាំងដប់ពីររូបចប់សព្វគ្រប់ហើយ ព្រះអង្គក៏យាងចាកចេញពីទីនោះទៅបង្រៀន និងប្រកាសដំណឹងល្អនៅតាមក្រុងនានារបស់ពួកគេ។²ពេលលោកយ៉ូហានដែលជាប់ក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំង បានឮពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះគ្រិស្ដបានធ្វើ គាត់ក៏ចាត់សិស្សឲ្យទៅ³ហើយទូលសួរថា៖ «តើលោកគឺជាព្រះអង្គដែលត្រូវយាងមក ឬមួយយើងខ្ញុំត្រូវរង់ចាំមួយផ្សេងទៀត?»

⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅប្រាប់លោកយ៉ូហាន នូវអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮ និងបានឃើញនេះទៅ។⁵មនុស្សខ្វាក់មើលឃើញ មនុស្សខ្វិនដើរបាន មនុស្សឃ្លង់បានជាស្អាត មនុស្សថ្លង់ស្ដាប់ឮ មនុស្សស្លាប់បានរស់ឡើងវិញ ហើយមនុស្សក្រីក្របានឮដំណឹងល្អ។⁶មានពរហើយអ្នកណាមិនរវាតចិត្តដោយព្រោះនាមខ្ញុំ»។

⁷ពេលពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានចេញផុតទៅ ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្តើមមានព្រះបន្ទូលទៅមហាជនអំពីលោកយ៉ូហានថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាទៅវាលរហោស្ថានមើលអ្វី មើលដើមត្រែងដែលត្រូវខ្យល់បក់ឬ?⁸តើអ្នករាល់គ្នាទៅក្រៅមើលអ្វី? មើលមនុស្សស្លៀកពាក់ខោអាវទន់ភ្លន់ឬ? តាមពិត! អ្នកដែលស្លៀកពាក់ខោអាវទន់ភ្លន់ គេរស់នៅក្នុងដំណាក់ស្ដេចឯណោះ»។

⁹ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាទៅក្រៅ រកមើលព្យាការីម្នាក់ឬ?។ ត្រូវហើយ! ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា លោកនោះប្រសើរជាងព្យាការីទៅទៀត។¹⁰ដ្បិតគឺអ្នកនោះហើយ មានចែងមកថា៖ «មើល! យើងចាត់ទូតយើងឲ្យទៅមុនព្រះអង្គ គឺជាអ្នកដែលនឹងរៀបចំផ្លូវមុខព្រះអង្គ»។

¹¹ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលកើតចេញពីផ្ទៃម្តាយមក គ្មាននរណាមានឋានៈធំជាងលោកយ៉ូហានបាទីស្ដនោះឡើយ។ តែអ្នកណាមានឋានៈតូចជាងគេនៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ អ្នកនោះប្រសើរលើសលោកយ៉ូហានទៅទៀត។¹²ចាប់តាំងពីជំនាន់លោកយ៉ូហានបាទីស្ដ មកទល់សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខបានរងនូវអំពើឃោរឃៅ ហើយមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើឃោរឃៅនោះ បាននាំគ្នាប្រើកម្លាំងយកព្រះរាជ្យនេះផង។

¹³ព្យាការីទាំងអស់ និងក្រឹត្យវិន័យ បានថ្លែងទុករហូតមកដល់ជំនាន់លោកយ៉ូហាន។¹⁴ប្រសិនបើអ្នកព្រមទទួលការនេះ គឺលោកហ្នឹងហើយជាព្យាការីអេលីយ៉ាដែលត្រូវមក។¹⁵អ្នកដែលមានត្រចៀកចូរស្តាប់ ហើយយកទៅពិចារណាទៅ!។

¹⁶តើខ្ញុំអាចប្រៀបរធៀបមនុស្សជំនាន់នេះទៅនឹងអ្វី? គឺដូចទៅនឹងកូនក្មេងដែលកំពុងលេងនៅតាមទីផ្សារ ដែលហៅគ្នាទៅវិញទៅមក¹⁷ព្រមទាំងនិយាយថា៖ «យើងបានផ្លុំខ្លុយឲ្យអ្នក តែអ្នកពុំព្រមរាំទេ។ យើងបានកាន់ទុក្ខ តែអ្នកពុំព្រមយំដែរ»។

¹⁸ដ្បិតលោកយ៉ូហានកើតមកមិនបានបរិភោគនំបុ័ង និងសុរាទេ តែគេថា «លោកមានអារក្សចូល»។¹⁹រីឯបុត្រមនុស្សមក លោកបរិភោគអាហារ និងពិសាសុរា តែគេថា «មើល៍! អ្នកនេះល្មោភសីុ និងជាមនុស្សប្រមឹក ហើយសេពគប់ជាមួយពួកទារពន្ធ និងមនុស្សមានបាប»។ ប៉ុន្តែ ប្រាជ្ញាដែលល្អត្រឹមត្រូវវិនិច្ឆ័យទង្វើ ដែលគេបានប្រព្រឹត្តវិញ»។

²⁰បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្ដើមស្ដីបន្ទោសដល់ក្រុងនានា ដែលបានឃើញព្រះអង្គសម្តែងការអស្ចារ្យផ្សេងៗក្នុងក្រុងនោះ ប៉ុន្តែ ពួកគេពុំព្រមកែប្រែចិត្តគំនិតសោះ។²¹«អ្នកត្រូវវេទនាជាពុំខាន ក្រុងខូរ៉ាស៊ីនអើយ! ។ អ្នកក៏ត្រូវវេទនាដែរ ក្រុងបេតសៃដាអើយ! ។ ប្រសិនបើមានការអស្ចារ្យនៅក្រុងទីរ៉ូស និងក្រុងស៊ីដូន ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញនៅទីនេះ ម៉្លេះក្រុងទាំងនោះកែប្រែចិត្តគំនិត ហើយស្លៀកបាវអង្គុយក្នុងផេះជាមិនខាន។²²ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោស ក្រុងទីរ៉ូស និងអ្នកក្រុងស៊ីដូនទទួលទោសស្រាលជាងអ្នករាល់គ្នា។

²³អ្នកក្រុងកាពើណិមអើយ! តើអ្នកគិតថាខ្លួនអ្នកនឹងបានតម្កើងឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ឬ? ពុំមែនដូច្នោះឡើយ! អ្នកនឹងធ្លាក់ទៅស្ថាននរកវិញ។ ប្រសិនបើអ្នកក្រុងសូដុមបានឃើញការអស្ចារ្យ ដូចដែលអ្នកបានឃើញ ម៉្លេះសមក្រុងសូដុមនឹងនៅស្ថិតស្ថេរ មកទល់សព្វថ្ងៃជាមិនខាន។²⁴ប៉ុន្តែខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅថ្ងៃព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោស អ្នកក្រុងសូដុមនឹងទទួលទោសស្រាលជាងអ្នករាល់គ្នា។

²⁵នៅគ្រានោះ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទូលបង្គំសូមសរសើរតម្កើងព្រះបិតា ជាព្រះអម្ចាស់នៃស្ថានបរមសុខ និងផែនដី ព្រោះព្រះអង្គបានលាក់មិនឲ្យអ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកចេះដឹងយល់ទេ តែបង្ហាញការទាំងនេះឲ្យមនុស្សតូចតាចយល់វិញ។²⁶មែនហើយ! ព្រះបិតាអើយ ដ្បិតព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យធ្វើដូច្នេះ។²⁷អ្វីៗទាំងអស់ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំបានប្រគល់មកខ្ញុំហើយ គ្មានអ្នកណាស្គាល់ព្រះបុត្រា ក្រៅពីព្រះបិតាឡើយ ហើយក៏គ្មាននរណាស្គាល់ព្រះបិតា ក្រៅពីព្រះបុត្រាដែរ ហើយនិងអ្នកណាដែលព្រះបុត្រាសព្វព្រះហឫទ័យ សម្តែងឲ្យស្គាល់នោះដែរ។

²⁸អស់អ្នកដែលនឿយហត់ និងបន្ទុកធ្ងន់អើយ ចូរមកឯខ្ញុំ! ខ្ញុំនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសម្រាក។²⁹ចូរយកនឹមរបស់ខ្ញុំដាក់លើអ្នករាល់គ្នា ហើយរៀនពីខ្ញុំទៅ ដ្បិត ខ្ញុំស្លូត និងមានចិត្តសុភាពនោះព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងជាបានសម្រាកមិនខាន។³⁰ព្រោះនឹមរបស់ខ្ញុំស្រួល ហើយបន្ទុករបស់ខ្ញុំក៏ស្រាលដែរ»។

12

¹នៅគ្រានោះ ព្រះយេស៊ូយាងកាត់តាមវាលស្រែ នៅថ្ងៃសប្ប័ទ សិស្សរបស់ព្រះអង្គឃ្លានពេក ក៏នាំគ្នាបូតកួរស្រូវមកបរិភោគ។²ពេលពួកខាងគណៈផារីស៊ីឃើញដូចនេះ គេក៏ទូលព្រះអង្គថា៖ «មើល! សិស្សរបស់លោកនាំគ្នាធ្វើការនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ដែលបញ្ញត្តិហាម»។

³ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូតបវិញថា៖ «តើអ្នកមិនធ្លាប់បានអានអត្ថបទមួយពីការដែលព្រះបាទដាវីឌ និងពួកអ្នកដែលនៅជាមួយព្រះអង្គបានប្រព្រឹត្តនៅពេលឃ្លានទេឬ? ⁴ព្រះអង្គបានយាងចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបរិភោគនំបុ័ងដែលគេតាំងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ គឺផ្ទុយនឹងបញ្ញត្តិហាមឃាត់ គឺមានតែពួកបូជាចារ្យប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចបរិភោគនំបុ័ងនេះបាន។

⁵តើអ្នករាល់គ្នាមិនដែលអានគម្ពីរវិន័យដែលថា នៅថ្ងៃសប្ប័ទពួកបូជាចារ្យបំពេញមុខងារនៅក្នុងព្រះវិហារ សុទ្ធតែរំលោភលើក្រឹត្យវិន័យថ្ងៃសប្ប័ទទាំងអស់ ឬឥតមានទោសឡើយ?⁶ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ម្នាក់ដែលប្រសើរជាងព្រះវិហារទៅទៀតនោះ គឺនៅទីនេះហើយ។

⁷ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាយល់ពីអត្ថន័យនេះ «ខ្ញុំមិនចង់បានយញ្ញបូជានោះទេ គឺចង់បានតែចិត្តមេត្តាករុណាប៉ុណ្ណោះ” អ្នករាល់គ្នាមុខជាមិនប្រកាន់ទោសដល់ជនដែលគ្មានទោសទាំងនេះឡើយ⁸ដ្បិតបុត្រមនុស្សជាម្ចាស់របស់ថ្ងៃសប្ប័ទ»។

⁹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូចាកចេញពីទីនោះ ហើយយាងចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់ពួកគេ។¹⁰មើល! នៅទីនោះមានបុរសស្វិតដៃម្នាក់នៅក្នុងសាលាប្រជុំនោះដែរ។ ពួកផារីស៊ីគេនាំគ្នាទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «តើយើងមានសិទ្ធិប្រោសអ្នកជំងឺឲ្យជានៅថ្ងៃសប្ប័ទបានដែរឬទេ?» គេសួរដូច្នេះ ក្នុងបំណងរកលេសដើម្បីចោទប្រកាន់ព្រះអង្គថាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប។

¹¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បើនរណាម្នាក់មានចៀមតែមួយ ហើយចៀមនោះធ្លាក់រណ្តៅដ៏ជ្រៅនៅថ្ងៃសប្ប័ទ តើអ្នកនោះមិនទៅស្រង់យកចៀមឡើងមកវិញទេឬ?។¹²រីឯមនុស្សវិញ គឺមានតម្លៃថ្លៃលើសចៀមឆ្ងាយណាស់! ដូច្នេះយើងមានសិទ្ធិធ្វើអំពើល្អនៅថ្ងៃសប្ប័ទបាន»។

¹³បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់បុរសស្វិតដៃនោះថា៖ «ចូរលាតដៃរបស់អ្នកមើល៍!។ បុរសនោះលាតដៃ ហើយដៃគាត់ក៏បានជាដូចដៃម្ខាងទៀត។¹⁴ប៉ុន្តែពួកខាងគណៈផារីស៊ីចេញពីសាលាប្រជុំ ហើយពិគ្រោះគ្នាប្រឆាំងព្រះអង្គ។ ពួកគេថែមទាំងរកមធ្យោបាយធ្វើគុតព្រះអង្គទៀតផង។

¹⁵កាលព្រះយេស៊ូជ្រាបពីការនេះហើយ ទ្រង់យាងចាកចេញពីទីនោះទៅ មានមហាជនជាច្រើនដើរតាមព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គបានប្រោសពួកគេឲ្យជាពីជំងឺទាំងអស់គ្នា¹⁶ព្រះអង្គហាមគេយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ មិនឲ្យនិយាយអំពីព្រះអង្គប្រាប់អ្នកដទៃឡើយ¹⁷ដើម្បីឲ្យស្របនឹងសេចក្ដីដែលបានចែងទុកមក តាមរយៈព្យាការីអេសាយថា៖

¹⁸«មើល! នេះហើយយជាអ្នកបម្រើដែលយើងបានជ្រើសរើស ជាអ្នកដែលយើងស្រឡាញ់ ហើយជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យចិត្តយើងរីករាយ។ យើងនឹងដាក់វិញ្ញាណរបស់យើងឲ្យសណ្ឋិតលើលោក ហើយលោកនឹងប្រកាសប្រាប់ឲ្យសាសន៍ដទៃដឹងពីការវិនិច្ច័យទោសរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁹លោកនឹងមិនឈ្លោះប្រកែក ឬក៏ស្រែកដាក់នរណាឡើយ ហើយក៏គ្មាននរណាឮសំឡេងរបស់លោកនៅតាមផ្លូវដែរ។²⁰លោកនឹងមិនកាច់ដើមត្រែងណាដែលទក់ហើយនោះឡើយ ហើយលោកក៏មិនផ្លុំពន្លត់ភ្លើងណា ដែលហៀបនឹងរលត់ហើយនោះដែរ រហូតដល់លោកនាំសេចក្ដីសុចរិតឲ្យមានជ័យជម្នះ។²¹សាសន៍ដទៃនឹងមានសង្ឃឹមដោយសារលោក»។

²²បន្ទាប់មក មានគេនាំបុរសខ្វាក់ភ្នែក និងថ្លង់ផង ដែលត្រូវបានអារក្សចូល មកគាល់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គប្រោសគាត់ឲ្យជា បុរសនោះក៏អាចនិយាយបាន និងមើលឃើញទៀតផង។²³មហាជនទាំងអស់ស្ញប់ស្ញែងហើយពោលថា៖ «តើលោកនេះពិតជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌមែនឬ?»

²⁴ប៉ុន្តែ ពេលពួកខាងគណៈផារីស៊ីបានឮពីការអស្ចារ្យនោះដ៏ពោលថា៖ អ្នកនេះដេញអារក្សបាន គឺដោយបេលសេប៊ូល ជាស្ដេចអារក្សទេ»។²⁵ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់គំនិតរបស់គេ ព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «នគរណាមានការបាក់បែកទាស់ទែងគ្នាឯង នគរនោះមុខជាត្រូវវិនាសមិនខាន រីឯក្រុង ឬផ្ទះណាមានការបាក់បែកទាស់ទែងគ្នាឯង ក៏មិនអាចនៅស្ថិតស្ថេរបានដែរ។

²⁶ប្រសិនបើមារសាតាំងបណ្ដេញមារសាតាំង វាគឺមានការបាក់បែកទាស់ទែងនឹងខ្លួនវា។ តើធ្វើម្ដេចឲ្យរាជ្យរបស់វានៅស្ថិតស្ថេរបាន?²⁷ហើយប្រសិនបើខ្ញុំដេញអារក្ស ដោយសារបេលសេប៊ូលមែននោះ តើកូនចៅរបស់អ្នកដេញអារក្ស ដោយអាងលើនរណាវិញ? ដោយហេតុផលនេះ គេនឹងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នាជាពុំខាន។

²⁸ប៉ុន្តែ បើខ្ញុំដេញអារក្សដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះបានសេចក្ដីថា ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គបានមកដល់អ្នករាល់គ្នាហើយ។²⁹តើមាននរណាចូលទៅក្នុងផ្ទះមនុស្សខ្លាំងពូកែ ហើយរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ ដោយមិនចងមនុស្សខ្លាំងពូកែនោះជាមុនសិន?³⁰អ្នកណាមិននៅខាងខ្ញុំ អ្នកនោះប្រឆាំងនឹងខ្ញុំ ហើយអ្នកណាមិនជួយប្រមូលផ្ដុំជាមួយខ្ញុំទេ អ្នកនោះជាអ្នកកំចាត់កំចាយហើយ។

³¹ហេតុដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា រាល់អំពើបាបនិង ពាក្យប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គនឹងលើកលែងទោសឲ្យបាន ប៉ុន្តែការប្រមាថព្រះវិញ្ញាណវិញ ព្រះអង្គនឹងមិនលើកលែងទោសឲ្យសោះឡើយ។³²បើអ្នកណានិយាយទាស់នឹងបុត្រមនុស្ស ព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកលែងទោសឲ្យគេបាន ប៉ុន្តែអ្នកដែលនិយាយទាស់នឹងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធវិញ ព្រះអង្គមិនលើកលែងទោសឲ្យទេ ទោះបីនៅក្នុងលោកនេះ ឬនៅបរលោកក្ដី ។

³³ដាំដើមឈើល្អ ផ្លែក៏ល្អដែរ តែបើដាំដើមឈើអាក្រក់វិញ ផ្លែវាក៏អាក្រក់ដែរ ដ្បិតគេស្គាល់ដើមឈើតាមផ្លែរបស់វា។³⁴ពួកពូជពស់វែកអើយ! អ្នករាល់គ្នាជាសុទ្ធតែមនុស្សអាក្រក់ តើអាចឲ្យអ្នកនិយាយសេចក្ដីល្អៗបានយ៉ាងដូចម្ដេចទៅ? ដ្បិតមាត់របស់មនុស្សតែងនិយាយនូវសេចក្ដីណា ដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន។³⁵មនុស្សល្អតែងប្រព្រឹត្តល្អ ចេញពីចិត្តរបស់ខ្លួន រីឯមនុស្សអាក្រក់វិញ តែងប្រព្រឹត្តអាក្រក់ ព្រោះចិត្តគេមានសុទ្ធតែគំនិតអាក្រក់។

³⁶ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅថ្ងៃព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោស ព្រះអង្គនឹងវិនិច្ឆ័យមនុស្សតាមពាក្យសម្តីដែលគេបាននិយាយ។³⁷ដ្បិតគេនឹងរាប់អ្នកថាសុចរិតដោយសារពាក្យសម្តីរបស់អ្នក ហើយគេនឹងថ្កោលទោសអ្នករាល់គ្នា ដោយសារពាក្យសម្តីដែរ។

³⁸បន្ទាប់មក ពួកអាចារ្យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ី ឆ្លើយតបទៅព្រះយេស៊ូ និងទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ! យើងចង់ឃើញទីសម្គាល់អស្ចារ្យមួយពីលោកគ្រូ»។³⁹ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «មនុស្សជំនាន់នេះអាក្រក់ណាស់ ហើយមានចិត្តក្បត់ទៀត គេចង់តែឃើញទីសម្គាល់អស្ចារ្យ។ ប៉ុន្ត ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនប្រទានទីសម្គាល់ណាផ្សេងទៀត ក្រៅពីទីសម្គាល់របស់ព្យាការីយ៉ូណាសឡើយ។⁴⁰លោកយ៉ូណាសនៅក្នុងពោះត្រីធំរយះពេលបីថ្ងៃបីយប់យ៉ាងណា នោះបុត្រមនុស្សក៏នឹងស្ថិតនៅក្នុងដីរយៈបីថ្ងៃបីយប់យ៉ាងនោះដែរ។

⁴¹អ្នកក្រុងនីនីវេនឹងក្រោកឡើងជាមួយមនុស្សជំនាន់នេះ នៅថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក ព្រមទាំងចោទប្រកាន់គេផង។ ដ្បិតពួកគេបានកែប្រែចិត្តគំនិត ពេលបានឮសេចក្ដីដែលលោកយ៉ូណាសប្រកាសប្រាប់។ រីឯនៅទីនេះ មានម្នាក់ដែលប្រសើរជាងលោកយ៉ូណាសទៅទៀត។

⁴²មហាក្សត្រីស្រុកខាងត្បូង នឹងក្រោកឡើងនៅថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក ជាមួយមនុស្សជំនាន់នេះ ព្រមទាំងចោទប្រកាន់គេផង។ ព្រះនាងបានយាងមកពីទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដី ដើម្បីស្ដាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ប្រកបដោយប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ។ រីឯនៅទីនេះ មានម្នាក់ប្រសើរជាងព្រះបាទសាឡូម៉ូនទៅទៀត។

⁴³ពេលវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញពីមនុស្សណាម្នាក់ហើយ វាតែងតែទៅចុះឡើងនៅកន្លែងហួតហែង រកមើលកន្លែងសម្រាក តែវារកពុំឃើញទេ។⁴⁴បន្ទាប់មក វាមុខជានិយាយថា អញនឹងវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះ ដែលអញទើបចេញមក លុះទៅដល់ហើយ វាឃើញផ្ទះនោះនៅទំនេរ បោសស្អាត ហើយតុបតែងយ៉ាងល្អនោះ។⁴⁵វានឹងទៅបបួលវិញ្ញាណអាក្រក់ប្រាំពីរផ្សេងទៀត ដែលសុទ្ធតែអាក្រក់ជាងវា មកចូលនៅក្នុងផ្ទះនោះ ក្រោយមកមនុស្សនោះរឹតតែអាក្រក់លើសដើមទៅទៀត។ មនុស្សនៅជំនាន់នេះអាក្រក់ណាស់»។

⁴⁶ខណៈពេលព្រះយេស៊ូកំពុងតែមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់មហាជននៅឡើយ មាតា និងបងប្អូនរបស់ព្រះអង្គ មកឈរចាំនៅខាងក្រៅ ចង់រកនិយាយជាមួយព្រះអង្គ។⁴⁷មានម្នាក់ទូលព្រះអង្គថា៖ «មើល៍! ម្ដាយលោក និងបងប្អូនលោកនៅខាងក្រៅ ចង់និយាយជាមួយលោក»។

⁴⁸ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគាត់វិញថា៖ «តើនរណាជាម្ដាយខ្ញុំ ហើយនរណាជាបងប្អូនខ្ញុំ?»។⁴⁹ព្រះអង្គលើកព្រះហស្ថចង្អុលទៅពួកសិស្ស ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មើល! អ្នកទាំងនេះហើយជាមាតា និងជាបងប្អូនរបស់ខ្ញុំ⁵⁰ដ្បិតអ្នកណាធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះបិតាខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ អ្នកនោះហើយគឺជាបងប្អូនប្រុសស្រី និងជាម្ដាយរបស់ខ្ញុំ»។

13

¹នៅថ្ងៃនោះ ព្រះយេស៊ូបានចាកចេញពីផ្ទះ ហើយយាងទៅគង់នៅមាត់សមុទ្រ។²មានមហាជនជាច្រើនកុះករ មកចោមរោមព្រះអង្គ ដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏យាងចុះទៅគង់ក្នុងទូកមួយ រីឯបណ្ដាជនឈរនៅមាត់ច្រាំង។

³បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេយ៉ាងច្រើន ដោយប្រើប្រស្នា។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មើល! មានកសិករម្នាក់ចេញទៅព្រោះគ្រាប់ពូជ។⁴ពេលគាត់ព្រោះគ្រាប់ពូជ នោះមានគ្រាប់ពូជខ្លះធ្លាក់ទៅលើផ្លូវ ហើយសត្វស្លាបមកចឹកស៊ីអស់ទៅ។⁵គ្រាប់ពូជខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅលើកន្លែងមានថ្ម ពុំសូវមានដី ភ្លាមនោះគ្រាប់ពូជក៏ដុះឡើងលើដីមិនជ្រៅ។⁶ប៉ុន្តែ លុះដល់ថ្ងៃរះឡើង វាក៏ក្រៀមស្វិតអស់ទៅ ព្រោះវាមិនមានឫស។

⁷គ្រាប់ពូជខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅលើដីមានបន្លា ពេលបន្លានោះដុះឡើង ក៏បាំងគ្រប់ពូជនោះមិនឲ្យដុះបានឡើយ។⁸មានគ្រាប់ពូជខ្លះទៀត ធ្លាក់ទៅលើដីមានជីជាតិល្អ ហើយគ្រាប់ពូជមួយគ្រាប់ ឲ្យផលជាមួយរយគ្រាប់ មួយជាហុកសិប និងមួយទៀតជាសាមសិប។⁹អ្នកដែលមានត្រចៀក សូមស្តាប់យកទៅពិចារណាចុះ»។

¹⁰ពួកសិស្សនាំគ្នាចូលមកជិតព្រះយេស៊ូ ហើយទូលសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់បណ្ដាជន ដោយប្រើពាក្យប្រស្នាដូច្នេះ?»¹¹ព្រះយេស៊ូតបទៅគេវិញថា៖ «មកពីព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាយល់ ពីគម្រោងការដ៏លាក់កំបាំងនៃព្រះរាជ្យរបស់ស្ថានបរមសុខ ប៉ុន្តែ រីឯពួកគេវិញ ព្រះអង្គពុំបានប្រទានឲ្យគេយល់ឡើយ។¹²ដ្បិតអ្នកណាដែលមានហើយ អ្នកនោះនឹងបានបរិបូរណ៌ថែមទៀត រីឯអ្នកដែលគ្មានវិញ សូម្បីអ្វីដែលគេមាននឹងត្រូវដកហូតពីអ្នកនោះទៀតផង។

¹³នេះជាមូលហេតុ ដែលខ្ញុំនិយាយទៅពួកគេ ដោយប្រើពាក្យប្រស្នា ទោះបីគេប្រឹងមើលក៏មើលពុំឃើញ ហើយទោះបីគេស្ដាប់ក៏ស្តាប់ពុំឮ ហើយក៏មិនយល់ដែរ។¹⁴ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចស្របនឹងសេចក្ដីដែលព្យាការី អេសាយថ្លែងទុកពីគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាស្ដាប់មែនតែមិនយល់ទេ ហើយអ្នករាល់គ្នាមើលមែន តែមើលមិនឃើញដែរ។

¹⁵ដ្បិត ចិត្តរបស់មនុស្សទាំងនេះរឹងណាស់ ហើយពួកគេក៏ពិបាកស្តាប់ដែរ គេខំបិទភ្នែក មិនឲ្យមើលឃើញ មិនឲ្យត្រចៀកស្ដាប់ឮមិនឲ្យចិត្តយល់ ដូច្នេះ គេនឹងវិលត្រឡប់មកវិញម្តងទៀត ហើយយើងនឹងប្រោសគេឲ្យបានជា»។

¹⁶ប៉ុន្តែ ភ្នែករបស់អ្នកមានពរហើយ ដ្បិតភ្នែកអ្នករាល់គ្នាមើលឃើញ ត្រចៀកស្ដាប់ឮ។¹⁷ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងប្រាកដថា មានព្យាការី និងមនុស្សសុចរិតជាច្រើនមានបំណងចង់ឃើញការណ៍ ដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញនេះណាស់ តែគេមិនបានឃើញទេ គេមានបំណងចង់ឮសេចក្ដីដែលអ្នករាល់គ្នាឮណាស់ តែមិនបានឮឡើយ។

¹⁸សុំស្ដាប់ពីការបកស្រាយប្រស្នាអំពីអ្នកព្រោះគ្រាប់ពូជ។¹⁹ពេលអ្នកណាដែលបានឮព្រះបន្ទូលអំពីព្រះរាជ្យ តែមិនយល់នោះ ព្រោះមារកំណាចមកឆក់យកព្រះបន្ទូលដែលបានធ្លាក់ក្នុងចិត្តគេនោះចេញទៅ នេះគឺជាគ្រាប់ពូជធ្លាក់នៅតាមផ្លូវ ។

²⁰រីឯគ្រាប់ពូជដែលធ្លាក់លើដីមានថ្ម គឺអ្នកដែលបានឮព្រះបន្ទូលហើយ ក៏ទទួលយកភ្លាមដោយអំណរ²¹តែគេពុំបានឲ្យព្រះបន្ទូលចាក់ឫសនៅក្នុងខ្លួនគេឡើយ ហើយគេជាប់ចិត្តតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ ដល់ពេលមានទុក្ខលំបាកកើតឡើង ឬមានគេបៀតបៀនដោយសារតែព្រះបន្ទូល គេក៏បោះបង់អ្វីដែលគេជឿនោះភ្លាម។

²²គ្រាប់ពូជដែលធ្លាក់លើដីមានបន្លា គឺអ្នកដែលឮព្រះបន្ទូលហើយ ប៉ុន្តែមានការខ្វល់ខ្វាយអំពីជីវិតក្នុងលោកីយ៍ និងការបោកបញ្ជោតនៃទ្រព្យសម្បត្តិ គឺនាំឲ្យព្រះបន្ទូលមិនបង្កើតផលក្នុងគេឡើយ។²³រីឯគ្រាប់ពូជដែលធ្លាក់លើដីមានជីជាតិល្អ គឺអស់អ្នកដែលបានឮព្រះបន្ទូលហើយយល់ គេបង្កើតផល ខ្លះបានមួយជាមួយរយ មួយជាហុកសិប និងខ្លះទៀតបានមួយជាសាមសិប។

²⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នាទៅគេទៀតថា៖ «ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបដូចនឹងបុរសម្នាក់ ដែលបានព្រោះគ្រាប់ពូជល្អទៅក្នុងស្រែរបស់គាត់។²⁵ប៉ុន្តែ ពេលមនុស្សដេកលក់អស់ទៅ ហើយសត្រូវរបស់គាត់បានមក ថែមទាំងព្រោះស្រងែនៅក្នុងស្រែនោះដែរ រួចក៏ចេញបាត់ទៅ។²⁶ពេលស្រូវដុះឡើងហើយដាក់គ្រាប់ ស្រងែក៏ដុះឡើងមកជាមួយដែរ។

²⁷ពួកអ្នកបម្រើបានចូលមកជម្រាបម្ចាស់ស្រែថា៖ «លោកម្ចាស់! តើលោកមិនបានព្រោះតែគ្រាប់ពូជល្អក្នុងស្រែរបស់លោកទេឬអី? ចុះស្រងែនេះមកបានដោយរបៀបណាទៅ?»²⁸ម្ចាស់តបវិញថា៖ «មានមារសត្រូវមកព្រោះស្រងែ»។ ពួកអ្នកបម្រើសួរលោកទៀតថា៖ «តើលោកចង់ឲ្យយើងទៅដកស្រងែនោះចេញឬទេ?»

²⁹ម្ចាស់ស្រែតបថា៖ «កុំអី! ពីព្រោះបើអ្នករាល់គ្នាដកស្រងែ ក្រែងលោដោយស្រូវទៅជាមួយដែរ³⁰ទុកឲ្យវាដុះជាមួយគ្នារហូតដល់ស្រូវទុំចុះ លុះដល់ពេលចម្រូត ខ្ញុំនឹងប្រាប់ពួកអ្នកច្រូតមុនដំបូងត្រូវប្រមូលស្រងែចងជាបាច់ យកទៅដុតចោលជាមុនសិន រួចសឹមប្រមូលស្រូវមកដាក់ក្នុងជង្រុករបស់ខ្ញុំ»។

³¹បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល ជាពាក្យប្រស្នាមួយទៀតទៅពួកគេថា៖ «ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបដូចជាគ្រាប់ពូជតូចល្អិតម្យ៉ាង ដែលបុរសម្នាក់យកទៅដាំនៅក្នុងស្រែរបស់ខ្លួន។³²គ្រាប់ពូជនោះគឺពិតជាគ្រាប់ពូជដែលតូចជាងគេទាំងអស់ ប៉ុន្តែពេលវាដុះឡើង វាធំជាងដំណាំឯទៀតៗ គឺវាទៅជាដើមឈើមួយយ៉ាងធំ ហើយបក្សាបក្សីដែលហោះនៅលើើអាកាស មកធ្វើសំបុកស្នាក់អាស្រ័យនៅតាមមែករបស់វា»។

³³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នាមួយទៀតទៅគេថា៖ «ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបបីដូចជាមេនំបុ័ង ដែលស្ត្រីម្នាក់យកទៅលាយនឹងម្សៅបីរង្វាល់ រហូតដល់ធ្វើឲ្យម្សៅនោះដោរឡើងទាំងអស់»។

³⁴គ្រប់សេចក្តីដែលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់មហាជនគឺជាពាក្យប្រស្នាទាំងអស់ ព្រះអង្គមិនដែលមានព្រះបន្ទូលទៅគេ ដោយឥតប្រើពាក្យប្រស្នានោះឡើយ។³⁵ដើម្បីឲ្យស្របនឹងសេចក្ដីដែលបានចែងទុកតាមរយៈពួកព្យាការីមកថា៖ យើងនឹងនិយាយជាពាក្យប្រស្នាទៅគេ យើងនឹងនិយាយការលាក់កំបាំង តាំងពីដើមកំណើតពិភពលោកមក ឲ្យគេដឹង»។

³⁶បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីមហាជនចូលទៅក្នុងផ្ទះ។ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គនាំគ្នាចូលមកគាល់ព្រះអង្គទាំងទូលថា៖ «សូមលោកគ្រូបកស្រាយប្រស្នាអំពីស្រងែក្នុងស្រែ ឲ្យយើងខ្ញុំបានយល់ផង»។³⁷ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេវិញថា៖ «អ្នកព្រោះគ្រាប់ពូជល្អ គឺបុត្រមនុស្ស។³⁸ស្រែគឺពិភពលោកនេះ ហើយគ្រាប់ពូជល្អ គឺកូននៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គ ស្រងែគឺកូនចៅរបស់មារកំណាច³⁹ហើយសត្រូវដែលព្រោះស្រងែគឺមារ។ រដូវចម្រូត គឺជាអវសានកាលនៃពិភពលោក ហើយអ្នកច្រូត គឺជាទេវតា។

⁴⁰ដូច្នេះកាលស្រងែត្រូវគេយកទៅដុតក្នុងភ្លើងយ៉ាងណា នៅអវសានកាលនៃពិភពលោក ក៏នឹងកើតមានយ៉ាងនោះដែរ។⁴¹បុត្រមនុស្សនឹងចាត់បញ្ជូនទេវតារបស់លោកឲ្យមក ហើយទេវតាទាំងនោះនឹងប្រមូលអ្នកដែលនាំគេឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប និងអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតយកចេញពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គ។⁴²ទេវតានឹងបោះអ្នកទាំងនោះទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ ជាកន្លែងមានតែសំរែកយំសោក ខឹងសង្កៀតធ្មេញ។⁴³រីឯមនុស្សសុចរិតវិញ គេនឹងមានរស្មីភ្លឺឡើងដូចព្រះអាទិត្យ នៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃព្រះបិតារបស់គេ។ អ្នកណាមានត្រចៀក សូមស្តាប់ហើយយកទៅពិចារណាចុះ!

⁴⁴ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ ប្រៀបដូចជាកំណប់ដែលគេកប់ទុកនៅក្នុងរវាលស្រែ។ មានបុរសម្នាក់រកកំណប់នោះឃើញ ហើយក៏កប់ទុកវិញ។ គាត់មានចិត្តត្រេកអរជាខ្លាំង ហើយក៏ចេញទៅលក់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងប៉ុន្មានដែលគាត់មាន យកប្រាក់មកទិញដីស្រែនោះ។⁴⁵ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្្នកម្តងទៀតថា ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបដូចជាអ្នកជំនួញម្នាក់ ដែលស្វែងរកទិញត្បូងគុជដ៏មានតម្លៃ។⁴⁶កាលគាត់បានឃើញត្បូងគុជមួយដ៏មានតម្លៃហើយ គាត់ក៏ទៅលក់អ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មាន ហើយយកប្រាក់មកទិញត្បូងគុជនោះ។

⁴⁷ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកម្តងទៀតថា ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបបីដូចជាអួនដែលគេបោះទម្លាក់នៅក្នុងសមុទ្រ ហើយជាប់បានត្រីគ្រប់ប្រភេទ។⁴⁸ពេលបានជាប់ត្រីពេញហើយ អ្នកនេសាទអូសអួននោះឡើងមកលើឆ្នេរ រួចហើយអង្គុយរើសត្រីល្អៗដាក់ក្នុងកព្ឆោ ប៉ុន្តែចំណែកត្រីមិនល្អវិញ គេបោះចោល។

⁴⁹នៅគ្រាអវសានកាលនៃពិភពលោក ក៏នឹងកើតមានដូច្នេះដែរ។ ពួកទេវតានឹងមកញែកមនុស្សទុច្ចរិត ចេញពីចំណោមមនុស្សសុចរិត។⁵⁰មនុស្សទុច្ចរិតនឹងត្រូវបោះទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ ជាកន្លែងដែលមានតែសម្រែកយំសោកខឹងសង្កៀតធ្មេញ។

⁵¹តើអ្នករាល់គ្នាយល់សេចក្ដីទាំងនេះឬទេ? ពួកសិស្សទូលព្រះអង្គថា៖ «យល់ហើយ!»⁵²បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេទៀតថា៖ «ហេតុនេះហើយបានជាពួកអាចារ្យដែលទទួលការបង្រៀនពីព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ ប្រៀបបានទៅនឹងម្ចាស់ផ្ទះដែលយកទ្រព្យចាស់ និងទ្រព្យថ្មីទាំងអស់ចេញពីឃ្លាំងរបស់គាត់ដូច្នោះដែរ»។⁵³បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលពីរឿងប្រស្នាទាំងនេះចប់សព្វគ្រប់ហើយ ព្រះអង្គក៏យាងចេញពីទីនោះទៅ។

⁵⁴បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ព្រះអង្គវិញ ហើយព្រះអង្គបង្រៀនអ្នកស្រុកទាំងនោះនៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់គេ ដោយធ្វើឲ្យគេងឿងឆ្ងល់ ហើយគេបានពោលថា៖ «តើគាត់បានទទួលប្រាជ្ញា និងឫទ្ធានុភាពធ្វើការអស្ចារ្យទាំងនេះមកពីណាមក?⁵⁵តើអ្នកនេះមិនមែនជាកូនរបស់ជាងឈើទេឬ? តើម្ដាយរបស់គាត់ពុំមែនមានឈ្នោះថានាងម៉ារីទេឬ? ហើយតើយបងប្អូនគាត់ពុំមែនមានឈ្មោះយ៉ាកុប យ៉ូសែប ស៊ីម៉ូន និងយូដាសទេឬ?⁵⁶តើប្អូនស្រីរបស់គាត់ទាំងប៉ុន្មានមិនមែនរស់នៅក្នុងភូមិជាមួយយើងដែរទេឬ? តើគាត់ដឹងសេចក្ដីទាំងនេះពីណាមក?»

⁵⁷ពួកគេបែចិត្តចេញពីព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ជាធម្មតា ព្យាការីមនុស្សតែងតែមិនទទួលស្គាល់នៅក្នុងស្រុកកំណើត និងក្នុងផ្ទះខ្លួន»។⁵⁸ទ្រង់មិនអាចធ្វើការអស្ចារ្យនៅទីនោះឡើយ ព្រោះគេមិនមានជំនឿ។

14

¹នៅគ្រានោះ ហេរ៉ូដ ជាស្តេចអនុរាជបានជ្រាបអំពីព្រះនាមរបស់ព្រះយេស៊ូ។²ទ្រង់មានរាជឱង្ការទៅពួកអ្នកបម្រើថា៖ «នេះជាលោកយ៉ូហានបាទីស្ត ដែលបានរស់ឡើងវិញ។ ដូច្នេះ គាត់មានឫទ្ធានុភាពសម្តែងការអស្ចារ្យនៅក្នុងគាត់»។

³ដ្បិត ព្រះបាទហេរ៉ូដបានចាប់លោកយ៉ូហានយកទៅដាក់ច្រវាក់ ហើយឃុំឃាំងគាត់នៅក្នុងគុកហើយ ពីព្រោះដោយសារតែទ្រង់ជឿតាមពាក្យព្រះនាងហេរ៉ូឌាស ដែលត្រូវជាមហេសីរបស់ស្ដេចភីលីពជាអនុជ។⁴ដ្បិតលោកយ៉ូហានបានបន្ទោសស្ដេចថា៖ «ខុសនឹងច្បាប់ហើយ បើព្រះករុណាយកព្រះនាងមកធ្វើជាមហេសី»។⁵ស្ដេចហេរ៉ូដចង់សម្លាប់លោកយ៉ូហាន តែទ្រង់ខ្លាចបណ្ដាជន ព្រោះពួកគេទុកលោកជាព្យាការីមួយរូប។

⁶ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃបុណ្យចម្រើនព្រះជន្មរបស់ព្រះបាទហេរ៉ូដ បុត្រីរបស់ព្រះនាងហេរ៉ូឌាសចូលមករាំនៅមុខភ្ញៀវ ហើយធ្វើឲ្យស្ដេចហេរ៉ូដពេញចិត្តខ្លាំងណាស់។⁷រហូតធ្វើឲ្យស្តេចស្បថស្បែទាំងសន្យាឲ្យនាង នូវអ្វីៗដែលនាងចង់បាន។

⁸ក្រោយពីបានទទួលពាក្យបង្គាប់របស់មាតារបស់ព្រះនាង នាងទូលទៅស្ដេចថា៖ «សូមទ្រង់ប្រទានក្បាលរបស់លោកយ៉ូហានបាទីស្ដ ដាក់លើថាសមកឲ្យខ្ញុំម្ចាស់មក»។⁹ព្រះរាជាទ្រង់ព្រួយព្រះហឫទ័យយ៉ាងខ្លាំង ដោយព្រោះសំណើរនេះ ប៉ុន្តែដោយព្រោះទ្រង់បានស្បថនៅមុខភ្ញៀវទាំងអស់ ជ្រុលហួសទៅហើយ ទ្រង់ក៏បញ្ជាឲ្យគេធ្វើតាមពាក្យសុំរបស់នាងទៅ។

¹⁰ទ្រង់ចាត់គេឲ្យទៅកាត់កលោកយ៉ូហាននៅក្នុងគុក។¹¹ហើយយកក្បាលមកដាក់លើថាសរួចប្រគល់ឲ្យនាង ហើយនាងក៏យកទៅថ្វាយមាតារបស់ខ្លួន។¹²ក្រោយមកពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហាន បានមកយកសពលោកទៅបញ្ចុះ។ បន្ទាប់មកពួកគេនាំគ្នាយកដំណឹងទៅទូលព្រះយេស៊ូ។

¹³ពេលព្រះយេស៊ូបានជ្រាបដំណឹងនេះហើយ ទ្រង់ក៏យាងចុះទូក ចាកចេញពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅកាន់កន្លែងមួយស្ងាត់ដាច់ឡែកពីគេ។ ពេលមហាជនបានដឹងថា ព្រះអង្គចាកចេញ គេនាំគ្នាចេញពីក្រុងនានាដើរទៅតាមព្រះអង្គ។¹⁴លុះព្រះយេស៊ូយាងឡើងពីទូកមក ព្រះអង្គឃើញមហាជនដ៏ច្រើនយ៉ាងនេះ ព្រះអង្កក៏មានព្រះហឫទ័យអាណិតអាសូរដល់គេ ហើយទ្រង់ក៏ប្រោសអ្នកជំងឺឲ្យបានជាសះស្បើយ។

¹⁵លុះដល់ពេលល្ងាច សិស្សនាំគ្នាចូលមកជិតព្រះអង្គហើយទូលថា៖ «ទីនេះស្ងាត់ណាស់ ហើយក៏ជិតយប់ផង សូមប្រាប់ឲ្យបណ្ដាជនទាំងនេះត្រឡប់ទៅវិញចុះ ហើយរកទិញម្ហូបអាហារនៅតាមភូមិនានារៀងៗខ្លួនទៅ»។

¹⁶ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «មិនបាច់ឲ្យពួកគេវិលត្រឡប់ទៅវិញទេ អ្នករាល់គ្នាយកម្ហូបអាហារឲ្យគេបរិភោគទៅ»។¹⁷ពួកសិស្សទូលព្រះអង្គថា៖ «យើងមានតែនំបុ័ងប្រាំដុំ និងត្រីងៀតពីរកន្ទុយប៉ុណ្ណោះ»។¹⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរយកនំបុ័ង និងត្រីនោះមកឲ្យខ្ញុំ»។

¹⁹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូប្រាប់បណ្ដាជនអោយអង្គុយលើស្មៅ ទ្រង់យកនំបុ័ងទាំងប្រាំដុំ និងត្រីពីរកន្ទុយនោះមក ទ្រង់ងើបព្រះភក្ត្រមើលទៅឋានសួគ៌ ទាំងសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ហើយកាច់នំបុ័ងប្រទានឲ្យពួកសិស្ស ពួកសិស្សក៏ចែកឲ្យបណ្ដាជនបរិភោគ។²⁰អ្នកទាំងនោះបានបរិភោគឆ្អែតគ្រប់គ្នា ហើយពួកសិស្សក៏ប្រមូលនំបុ័ងដែលនៅសល់ ដាក់បានពេញដប់ពីរល្អី។²¹អ្នកដែលបានបរិភោគនំបុ័ងនោះ មានប្រុសៗទាំងអស់ប្រមាណប្រាំពាន់នាក់ ឥតគិតស្រីៗ និងក្មេងៗទេ។

²²រំពេចនោះ ព្រះយេស៊ូបញ្ជាឲ្យពួកសិស្សចុះទូកឆ្លងទៅត្រើយម្ខាងមុនព្រះអង្គ ខណៈពេលដែលព្រះអង្គបានប្រាប់មហាជនឲ្យវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដែរ។²³បន្ទាប់ពីទ្រង់បានឲ្យមហាជនចេញផុតអស់ហើយ ព្រះអង្គឡើងទៅលើភ្នំ ដើម្បីអធិស្ឋាន។ លុះដល់ពេលយប់ ទ្រង់គង់នៅទីនោះតែមួយព្រះអង្គឯង។²⁴ពេលនោះ ទូកបានចេញឆ្ងាយពីច្រាំងទៅហើយ ក៏ត្រូវរលកបក់បោក ព្រោះតែទៅបញ្ច្រាសខ្យល់។

²⁵ដល់ម៉ោងបួនទាបភ្លឺ ព្រះយេស៊ូយាងលើទឹកឆ្ពោះទៅរកពួកគេ។²⁶ពេលពួកសិស្សបានឃើញព្រះអង្គយាងលើទឹកសមុទ្រដូច្នេះ ពួកគេភ័យរន្ធត់ ហើយស្រែកឡើងថា៖ «ខ្មោចលង!» ព្រោះគេភ័យពេក។²⁷ប៉ុន្តែរំពេចនោះ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចូរតាំងចិត្តក្លាហានឡើង នេះគឺខ្ញុំទេតើ! កុំខ្លាចអី!»

²⁸លោកពេត្រុសទូលតបថា៖ «លោកម្ចាស់ ប្រសិនបើពិតជាលោកមែន សូមបញ្ជាឲ្យខ្ញុំអាចដើរលើទឹកទៅរកលោកផង»។²⁹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អញ្ជើញមក!» លោកពេត្រុសក៏ចុះពីទូក ហើយដើរលើទឹកឆ្ពោះទៅរកព្រះយេស៊ូ។³⁰ប៉ុន្តែ ពេលពេត្រុសឃើញខ្យល់បក់បោក លោកក៏ភ័យណាស់ ហើយចាប់ផ្ដើមលិចទៅក្នុងទឹក លោកស្រែកឡើងថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ សូមជួយខ្ញុំផង!»។

³¹ព្រះយេស៊ូក៏លូកព្រះហស្ថរបស់ព្រះអង្គទាញលោកពេត្រុសឡើងភ្លាម ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មនុស្សមានជំនឿតិចអើយ! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមានចិត្តសង្ស័យដូច្នេះ?។³²បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូ និងលោកពេត្រុសចូលមកក្នុងទូក ហើយខ្យល់ក៏ស្ងប់ទៅ។³³សិស្សនៅក្នុងទូកនាំគ្នាក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះយេស៊ូ ទាំងពោលថា៖ «ព្រះអង្គពិតជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន»។

³⁴ពេលពួកគេបានឆ្លងទៅដល់ត្រើយម្ខាង ពួកគេទៅស្រុកគេនេសារ៉ែត។³⁵នៅពេលអ្នកស្រុកនោះស្គាល់ព្រះអង្គភ្លាម គេយកដំណឹងទៅផ្សព្វផ្សាយពាសពេញតំបន់ជិតនោះទាំងមូល ហើយគេនាំអ្នកជំងឺមករកព្រះអង្គ³⁶ពួកគេអង្វរសូមគ្រាន់តែពាល់ជាយព្រះពស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ហើយអស់អ្នកដែលបានពាល់ បានជាសះស្បើយគ្រប់ៗគ្នា។

15

¹មានពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកអាចារ្យមកពីក្រុងយេរូសាឡឹម ចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូ ពួកគេទូលថា៖²«ហេតុអ្វីបានជាសិស្សរបស់លោកមិនគោរពតាមទំនៀមទម្លាប់របស់ចាស់បុរាណដូច្នេះ? ដ្បិតពួកគេមិនបានលាងដៃមុន ពេលគេបរិភោគអាហារ»។³ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយតបទៅគេវិញថា៖ «ចុះហេតុដូចម្តេចបានជាអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងបទបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយទៅកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់របស់អ្នករាល់គ្នាវិញដូច្នេះ»?

⁴ព្រោះព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ ចូរគោរពមាតាបិតារបស់អ្នក ហើយអ្នកណាជេរប្រទេចផ្ដាសាមាតាបិតារបស់ខ្លួន នឹងត្រូវស្លាប់ជាមិនខាន។⁵ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាវិញ បែរជាពោលថា៖ បើអ្នកណានិយាយទៅឪពុកម្ដាយថា អ្វីៗដែលឪពុកអ្នកម្ដាយត្រូវទទួលពីខ្ញុំនោះ ខ្ញុំបានទុកសម្រាប់ថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ទេ⁶អ្នកនោះមិនបាច់គោរពឪពុកទេ។ ត្រង់នេះហើយ ដែលអ្នករាល់គ្នាមិនគោរពព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បែរទៅប្រព្រឹត្តតាមទំនៀមទម្លាប់របស់ខ្លួនវិញ។

⁷មនុស្សមានពុតអើយ! ពាក្យដែលព្យាការីអេសាយបានថ្លែងទុកអំពីអ្នករាល់គ្នាត្រូវណាស់⁸គឺថា៖ «ប្រជារាស្ត្រនេះគោរពយើងតែបបូរមាត់ប៉ុណ្ណោះ តែចិត្តគេនៅឆ្ងាយពីយើងណាស់។⁹គេថ្វាយបង្គំយើងដោយឥតការអ្វីសោះ ពីព្រោះគេបង្រៀនតែក្បួនច្បាប់របស់មនុស្សតែប៉ុណ្ណោះ»។

¹⁰បន្ទាប់មក ព្រះអង្គហៅបណ្ដាជនឲ្យមក ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលប្រាប់គេថា៖ «ចូរស្ដាប់ ហើយឲ្យយល់ផង។¹¹គ្មានអ្វីមួយដែលចូលតាមមាត់មនុស្ស ហើយធ្វើឲ្យមនុស្សទៅជាមិនបរិសុទ្ធឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ មានតែអ្វីដែលចេញពីមាត់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សត្រឡប់ទៅជាមិនបរិសុទ្ធវិញ»។

¹²បន្ទាប់មក ពួកសិស្សនាំគ្នាចូលមក ហើយទូលព្រះអង្គថា៖ «តើលោកគ្រូជ្រាបទេថា ពួកខាងគណៈផារីស៊ីទាស់ចិត្តខ្លាំងណាស់ ពេលគេឮលោកគ្រូមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ»។¹³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេវិញថា៖ «គ្រប់រុក្ខជាតិទាំងឡាយណា ដែលព្រះបិតារបស់ខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខមិនបានដាំទេ ទ្រង់នឹងដកវាចោល។¹⁴កុំខ្វល់ពីគេឡើយ អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាមនុស្សខ្វាក់ទេ។ បើមនុស្សខ្វាក់ដឹកដៃមនុស្សខ្វាក់ គេទាំងពីរមុខជាធ្លាក់រណ្ដៅមិនខាន»។

¹⁵លោកពេត្រុសទូលព្រះយេស៊ូថា៖ «សូមលោកគ្រូជួយបកស្រាយពាក្យប្រស្នានេះឲ្យយើងយល់ផង»។¹⁶ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នានៅតែគ្មានការយល់ដឺងដូចគេដែរឬ?¹⁷តើអ្នករាល់គ្នាមិនយល់ទេឬអី ថាអ្វីៗដែលចូលតាមមាត់មនុស្ស ត្រូវចូលទៅក្នុងពោះ រួចធ្លាក់ទៅកន្លែងបន្ទោរបង់?

¹⁸ប៉ុន្តែ អ្វីៗដែលចេញពីមាត់មនុស្ស សុទ្ធតែកើតចេញពីចិត្តមក។ សេចក្ដីទាំងនោះហើយដែលធ្វើឲ្យមនុស្សទៅជាមិនបរិសុទ្ធ។¹⁹ដ្បិតសេចក្តីដែលចេញពីចិត្តមក គឺជាគំនិតអាក្រក់ ការកាប់សម្លាប់ អំពើផិតក្បត់ កាមគុណថោកទាប ការលួចប្លន់ សាក្សីក្លែងក្លាយ និងពាក្យត្មះតិះដៀល។²⁰សេចក្តីទាំងនេះហើយដែលធ្វើឲ្យមនុស្សក្លាយទៅជាមិនបរិសុទ្ធនោះ។ ចំណែកឯការបរិភោគដោយមិនបានលាងដៃនោះ មិនធ្វើឲ្យមនុស្សក្លាយទៅជាមិនបរិសុទ្ធនោះឡើយ»។

²¹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ជិតក្រុងទីរ៉ូស និងក្រុងស៊ីដូន។²²មើល! មានស្ត្រីសាសន៍កាណានម្នាក់នៅស្រុកនោះ។ នាងចូលមកគាល់ព្រះអង្គ ហើយទូលព្រះអង្គថា៖ «សូមអាណិតមេត្តាដល់នាងខ្ញុំផង ឱព្រះអម្ចាស់ ជារាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌអើយ! កូនស្រីរបស់នាងខ្ញុំត្រូវអារក្សចូលបណ្ដាលឲ្យវេទនាខ្លាំងណាស់»។²³ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូពុំបានឆ្លើយតបទៅនាងសោះឡើយ។ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គនាំគ្នាចូលមកជិតព្រះអង្គ ហើយអង្វរទូលថា៖ «សូមលោកគ្រូដេញនាងចេញទៅ! ដ្បិតនាងចេះតែស្រែកអង្វរតាមពីក្រោយយើងដូច្នេះ»។

²⁴ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់មិនបានចាត់ឲ្យខ្ញុំមករកអ្នកផ្សេង ក្រៅពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលវង្វេងនោះទេ»។²⁵ប៉ុន្តែ ស្ត្រីនោះបានចូលមកចំពោះព្រះអង្គហើយទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមជួយនាងខ្ញុំផង!»²⁶ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «មិនគួរយកនំប័ុងកូនរបស់ខ្លួន បោះទៅឲ្យកូនឆ្កែស៊ីឡើយ»។

²⁷នាងទូលព្រះអង្គថា៖ «ពិតមែនហើយព្រះអម្ចាស់អើយ! ប៉ុន្តែ កូនឆ្កែវាគ្រាន់តែស៊ីកំទេចអាហារ ដែលជ្រុះពីតុរបស់ម្ចាស់វា»។²⁸រួចព្រះយេស៊ូក៏មានព្រះបន្ទូលតបទៅនាងថា៖ «នាងអើយ នាងមានជំនឿមាំមួនណាស់ សូមឲ្យបានសម្រេចដូចដែលចិត្តនាងប្រាថ្នាចុះ!» ពេលនោះ កូនស្រីរបស់នាងក៏បានជាសះស្បើយ។

²⁹ព្រះយេស៊ូចាកចេញពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅកាន់ជិតឆ្នេរសមុទ្រកាលីឡេ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់ក៏យាងឡើងទៅលើភ្នំ ហើយព្រះអង្គគង់ចុះនៅទីនោះ។³⁰មានមហាជនច្រើនកុះករនាំគ្នាចូលមករកព្រះអង្គ ពួកគេនាំមនុស្សខ្វិន មនុស្សខ្វាក់ មនុស្សគថ្លង់ មនុស្សពិការជើង និងអ្នកមានជំងឺផ្សេងទៀតមកជាមួយដែរ។ គេដាក់អ្នកទាំងនោះនៅទៀបព្រះបាទារបស់ព្រះយេស៊ូ ហើយព្រះអង្គក៏ប្រោសពួគេឲ្យបានជាគ្រប់គ្នា។³¹មហាជននាំគ្នាកោតស្ញប់ស្ញែងក្រៃលែង ពេលឃើញមនុស្សគនិយាយបាន មនុស្សពិការជើងជាដូចធម្មតា មនុស្សខ្វិនដើរបាន និងមនុស្សខ្វាក់មើលឃើញ ពួកគេលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់នៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។

³²ព្រះយេស៊ូហៅពួកសិស្សមកឯទ្រង់ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំអាណិតបណ្ដាជននេះខ្លាំងណាស់ ព្រោះពួកគេនៅជាមួយខ្ញុំអស់រយៈពេលបីថ្ងៃមកហើយ ហើយគ្មានអ្វីបរិភោគសោះ។ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យគេត្រឡប់ទៅវិញ ទាំងអត់មានអីបរិភោគនោះឡើយ ក្រែងលោកគេអស់កម្លាំងដួលនៅតាមផ្លូវ»។³³ពួកសិស្សទូលព្រះអង្គថា៖ «តើយើងទៅរកម្ហូបអាហារឯណាមក ឲ្យបណ្ដាជនច្រើនយ៉ាងនេះបរិភោគគ្រាន់ទៅ ព្រោះទីនេះស្ងាត់ណាស់?»³⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមាននំបុ័ងប៉ុន្មានដុំ?» ពួកគេទូលថា៖ «មានប្រាំពីរដុំ និងមានត្រីតូចៗខ្លះទៀតដែរ»។³⁵បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូក៏ប្រាប់បណ្ដាជនឲ្យអង្គុយផ្ទាល់នៅលើដី។

³⁶ទ្រង់យកនំបុ័ងទាំងប្រាំពីរដុំ និងត្រីមកកាន់ ហើយបន្ទាប់ពីអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ហើយ ទ្រង់ក៏កាច់ហើយប្រទានឲ្យពួកសិស្ស ពួកសិស្សក៏យកទៅចែកឲ្យបណ្ដាជន។³⁷បណ្តាលជនទាំងនោះគេបរិភោគឆ្អែតគ្រប់ៗគ្នា ហើយពួកសិស្សប្រមូលនំបុ័ង និងត្រីដែលនៅសល់ បានប្រាំពីរល្អី។³⁸មនុស្សដែលបានបរិភោគនោះមានចំនួនបួនពាន់នាក់ មិនគិតស្រីៗ និងក្មេងៗទេ។³⁹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូប្រាប់មហាជនឲ្យវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ រួចហើយទ្រង់យាងចុះទូក ឆ្ពោះទៅតំបន់ម៉ាកាដាន។

16

¹ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកខាងគណៈសាឌូស៊ី នាំគ្នាចូលមកគាល់ព្រះអង្គ ក្នុងគោលបំណងចាប់កំហុសព្រះអង្គ ដោយសុំឲ្យព្រះអង្គសម្តែងទីសម្គាល់ពីលើមេឃមក។²ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «នៅពេលថ្ងៃល្ងាច«អ្នករាល់គ្នានិយាយថា «អាកាសធាតុល្អ ព្រោះផ្ទៃមេឃពណ៌ក្រហម»។

³នៅពេលព្រឹក អ្នករាល់គ្នានិយាយថា៖ «ថ្ងៃនេះនឹងមានភ្លៀងហើយ ព្រោះផ្ទៃមេឃក្រហមស្រទំ»។ អ្នករាល់គ្នាយល់ហេតុការណ៍ផ្សេងៗនៅលើមេឃបាន តែអ្នករាល់គ្នាមិនយល់ទីសម្គាល់នាសម័យនេះសោះ!⁴មនុស្សជំនាន់នេះអាក្រក់ ហើយផិតក្បត់ទៀត គេចង់តែឃើញទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែនឹងមិនទីសម្គាល់ណាផ្សេងក្រៅពីទីសម្គាល់របស់លោកយ៉ូណាសឡើយ។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូយាងចាកចេញពីគេទៅ។

⁵ពេលពួកសិស្សឆ្លងទៅដល់ត្រើយម្ខាងហើយ ពួកគេភ្លេចយកនំបុ័ងទៅជាមួយ។⁶ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រយ័ត្ននឹងដំបែររបស់ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកខាងគណៈសាឌូស៊ី»។⁷ពួកសិស្សជជែកគ្នាគេថា៖ «មកពីយើងមិនបានយកនំបុ័ងមកជាមួយ»។⁸ព្រះយេស៊ូជ្រាបពីគំនិតរបស់គេ ក៏មានព្រះបន្ទូលថា៖ «មនុស្សមានជំនឿតិចអើយ! ម្ដេចក៏ជជែកគ្នាអំពីរឿងគ្មាននំបុ័ងដូច្នេះ?

⁹តើអ្នករាល់គ្នានៅតែពុំទាន់យល់ និងមិនចាំទេឬអី នំបុ័ងត្រឹមតែប្រាំដុំអាចចម្អែតមនុស្សប្រាំពាន់នាក់ ហើយអ្នករាល់គ្នាប្រមូលនៅសល់បានប៉ុន្មានល្អី?¹⁰ឬនំបុ័ងប្រាំពីរដុំ ចម្អែតមនុស្សបួនពាន់នាក់ ហើយអ្នករាល់គ្នាប្រមូលនៅសល់បានប៉ុន្មានល្អី?

¹¹ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នករាល់គ្នានៅតែមិនយល់ថា ខ្ញុំមិនបាននិយាយទៅអ្នករាល់គ្នាអំពីនំបុ័ងទេនោះទេ? គឺចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រយ័ត្ននឹងដំបែររបស់ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកខាងគណៈសាឌូស៊ីឯណោះទេ។¹²ពេលនោះ ពួកសិស្សយល់ថា ព្រះអង្គចង់ឲ្យគេប្រយ័ត្ននឹងសេចក្ដី ដែលពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកខាងគណៈសាឌូស៊ីបង្រៀន មិនមែនប្រយ័ត្នអំពីមេម្សៅនោះឡើយ។

¹³កាលព្រះយេស៊ូយាងមកដល់ជិតស្រុកសេសារាភីលីព ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖ «តើមនុស្សថាបុត្រមនុស្សជានរណា?»¹⁴ពួកគេទូលថា៖ «អ្នកខ្លះថាលោកជាលោកយ៉ូហានបាទីស្ដ អ្នកខ្លះថាលោកជាព្យាការីអេលីយ៉ា ហើយអ្នកខ្លះទៀតថា លោកជាព្យាការីយេរេមា ឬជាព្យាការីណាមួយរូប»។¹⁵ព្រះអង្គនិយាយទៅគេថា៖ «ប៉ុន្តែ ចុះអ្នករាល់គ្នាវិញ តើថាខ្ញុំជានរណាដែរ?»¹⁶លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកជាព្រះគ្រិស្ដ ជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ»។

¹⁷ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគាត់វិញថា៖ «មានពរ ហើយ ស៊ីម៉ូនកូនលោកយ៉ូណាសអើយ! មិនមែនដោយគំនិតប្រាជ្ញាខាងលោកីយ៍ទេ ប៉ុន្តែព្រះបិតារបស់ខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ បានសម្តែងឲ្យអ្នកដឹង។¹⁸ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នកថាអ្នកឈ្មោះពេត្រុស ហើយនៅលើផ្ទាំងសិលានេះ ខ្ញុំនឹងសង់ក្រុមជំនុំរបស់ខ្ញុំ ទ្វារមច្ចុរាជពុំមានអំណាចលើក្រុមជំនុំនេះបានឡើយ។

¹⁹ខ្ញុំនឹងប្រគល់កូនសោព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខឲ្យអ្នក។ អ្វីៗដែលអ្នកចងនៅលើផែនដី ព្រះជាម្ចាស់នឹងចងនៅស្ថានបរមសុខដែរ ហើយអ្វីៗដែលអ្នកស្រាយនៅលើផែនដីនេះ ព្រះជាម្ចាស់ក៏នឹងស្រាយនៅស្ថានបរមសុខដែរ»។²⁰បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូហាមពួកសិស្ស មិនឲ្យប្រាប់នរណាថា ព្រះអង្គជាព្រះគ្រិស្ដឡើយ។

²¹តាំងពីពេលនោះមក ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្ដើមប្រាប់ឲ្យពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គដឹងថា ព្រះអង្គត្រូវតែយាងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ ពួកនាយកបូជាចារ្យនឹងនាំគ្នាធ្វើបាបព្រះអង្គឲ្យរងទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំង ថែមទាំងធ្វើគុតព្រះអង្គទៀតផង តែបីថ្ងៃក្រោយមក ព្រះអង្គនឹងមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។²²បន្ទាប់មកលោកពេត្រុស នាំព្រះអង្គទៅដាច់ឡែកពីគេ ហើយទូលជំទាស់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមកុំឲ្យហេតុការណ៍នេះ កើតមានដល់ព្រះអង្គឡើយ»។²³ព្រះយេស៊ូ បែរមកមានព្រះបន្ទូលទៅលោកពេត្រុសថា៖ «នែ៎ មារសាតាំងអើយ! ថយទៅខាងក្រោយខ្ញុំ ដ្បិតអ្នកកំពុងរារាំងផ្លូវខ្ញុំ ព្រោះគំនិតរបស់អ្នកមិនមែនមកពីព្រះជាម្ចាស់ទេ គឺជាគំនិតរបស់មនុស្សលោកសុទ្ធសាធ»។

²⁴បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖ «បើអ្នកណាចង់មកតាមក្រោយខ្ញុំ អ្នកនោះត្រូវលះបង់ខ្លួនឯងចោល ត្រូវលីឈើឆ្កាងរបស់ខ្លួន ហើយមកតាមខ្ញុំចុះ²⁵បើអ្នកណាចង់បានរួចជីវិត អ្នកនោះនឹងបាត់បង់ជីវិត ប៉ុន្តែ អ្នកណាបាត់បង់ជីវិតព្រោះតែខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងបានជីវិតវិញ។²⁶តើនឹងមានប្រយោជន៍អ្វី បើមនុស្សម្នាក់បានពិភពលោកទាំងមូល តែបាត់បង់ជីវិតវិញនោះ? តើមនុស្សអាចយកអ្វីមកប្ដូរនឹងជីវិតរបស់ខ្លួនបាន?

²⁷ដ្បិតបុត្រមនុស្សយាងមក ប្រកបដោយសិរីរុងរឿងព្រះបិតារបស់ព្រះអង្គ ហើយមកជាមួយពួកទេវតារបស់ព្រះអង្គដែរ។ ព្រះអង្គនឹងប្រទានរង្វាន់តាមអំពើដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត។²⁸ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា អ្នកខ្លះដែលឈរនៅទីនេះនឹងមិនស្លាប់ទេ រហូតទាល់តែបានឃើញបុត្រមនុស្សយាងមកគ្រងព្រះរាជ្យ»។

17

¹ប្រាំមួយថ្ងៃក្រោយមក ព្រះយេស៊ូនាំពេត្រុស យ៉ាកុប និងយ៉ូហានជាប្អូនទៅជាមួយ ហើយទ្រង់នាំគេឡើងទៅលើភ្នំដាច់ឡែកពីគេ។²ព្រះអង្គប្រែជាមានទ្រង់ទ្រាយប្លែកនៅមុខពួកសិស្ស គឺព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះអង្គបញ្ចេញរស្មីចែងចាំងដូចពន្លឺព្រះអាទិត្យ ហើយព្រះពស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គត្រឡប់ជាមានពណ៌សដូចពន្លឺ។

³លោកម៉ូសេ និងព្យាការីអេលីយ៉ាបានលេចមកសន្ទនាជាមួយព្រះអង្គ។⁴ពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់! ជាការប្រសើរណាស់ដែលយើងខ្ញុំបាននៅទីនេះ។ បើសិនព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យ ទូលបង្គំនឹងសង់ជម្រកបី គឺមួយសម្រាប់ព្រះអង្គ មួយសម្រាប់លោកម៉ូសេ និងមួយទៀតសម្រាប់លោកអេលីយ៉ា។

⁵កាលពេត្រុសកំពុងតែមានប្រសាសន៍នៅឡើយ ស្រាប់តែមានពពកដ៏ភ្លឺមកគ្របបាំងគេទាំងអស់គ្នា ហើយមានព្រះសូរសៀងបន្លឺពីក្នុងពពកមកថា៖ «នេះជាបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង យើងគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងព្រះអង្គណាស់ ចូរស្ដាប់ព្រះអង្គចុះ!»⁶ពេលដែលពួកសិស្សឮដូច្នោះ ពួកគេនាំគ្នាក្រាបចុះ អោនមុខដល់ដី ព្រោះគេភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់។⁷បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូយាងមក ហើយដាក់ព្រះហស្ដលើគេ ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរនាំគ្នាក្រោកឡើង កុំខ្លាចអី!»⁸កាលពួកសិស្សងើបមុខឡើង ឃើញតែព្រះយេស៊ូមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ។

⁹ពេលទ្រង់យាងចុះពីលើភ្នំជាមួយពូកសិស្សវិញ ព្រះយេស៊ូហាមប្រាមគេថា៖ «កុំនិយាយប្រាប់នរណា អំពីហេតុការណ៍ដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញនេះឡើយ ត្រូវចាំរហូតដល់បុត្រមនុស្ស មានជីវិតរស់ឡើងវិញ»។¹⁰ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «ហេតុដូចម្ដេចបានជាពួកអាចារ្យតែងតែនិយាយថា ព្យាការីអេលីយ៉ាត្រូវអញ្ជើញមកមុនដូច្នោះ?»

¹¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «លោកអេលីយ៉ាអញ្ជើញមកមែន ដើម្បីរៀបចំសព្វគ្រប់ទាំងអស់ឡើងវិញ។¹²ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា លោកអេលីយ៉ាបានអញ្ជើញមករួចហើយ តែពួកគេមិនស្គាល់លោកទេ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេថែមទាំងបានធ្វើបាបលោកសព្វបែបយ៉ាងតាមអំពើចិត្តរបស់គេទៀត។ បុត្រមនុស្សក៏នឹងត្រូវគេធ្វើបាបដូច្នោះដែរ»។¹³ពេលនោះ ពួកសិស្សយល់ថា ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ពូកគេអំពីលោកយ៉ូហានបាទីស្ដ។

¹⁴កាលទ្រង់ និងពូកសិស្ស មកដល់កន្លែងដែលបណ្ដាជននៅជុំគ្នា មានបុរសម្នាក់ចូលមកគាល់ព្រះអង្គ គាត់លុតជង្គង់ចុះ ទូលថា៖¹⁵«លោកម្ចាស់អើយ! សូមអាណិតមេត្តាដល់កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំប្របាទផង គ្នាមានជំងឺឆ្កួតជ្រូក បណ្ដាលឲ្យឈឺចុកចាប់ខ្លាំងណាស់ ពេលខ្លះដួលទៅក្នុងភ្លើង និងធ្លាក់ទឹកជាញឹកញាប់។¹⁶ខ្ញុំប្របាទបាននាំកូនប្រុសខ្ញុំមកជួបសិស្សរបស់លោកដែរ តែគេពុំអាចមើលកូនប្រុសខ្ញុំឲ្យជាបានទេ»។

¹⁷ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «នែ៎ ពួកមនុស្សដែលមិនព្រមជឿ ហើយមានចិត្តវៀចវេរអើយ! តើត្រូវឲ្យខ្ញុំទ្រាំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាដល់ពេលណាទៀត? តើត្រូវឲ្យខ្ញុំទ្រាំងនឹងអ្នករាល់គ្នាដល់កាលណា? ចូរនាំក្មេងនោះមកឲ្យខ្ញុំ»។¹⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលគំរាមអារក្ស រួចអារក្សក៏ចេញ ហើយក្មេងនោះបានជាតាំងពីពេលនោះមក។

¹⁹បន្ទាប់មក ពួកសិស្សនាំគ្នាចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូដាច់ឡែកពីគេ ហើយទូលសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកយើងពុំអាចដេញអារក្សនោះបាន?»²⁰ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «មកពីអ្នករាល់គ្នាមានជំនឿតិចពេក។ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងប្រាកដថា បើអ្នករាល់គ្នាមានជំនឿប៉ុនគ្រាប់ពូជដ៏ល្អិត អ្នករាល់គ្នាអាចបញ្ជាទៅភ្នំនោះថា៖ «ចូរចេញពីនេះ ទៅនៅកន្លែងផ្សេងទៅ!«ភ្នំមុខជាធ្វើតាមពាក្យអ្នករាល់គ្នាជាមិនខាន ដ្បិតគ្មានការអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើមិនកើតឡើយ។²¹គេអាចដេញអារក្សប្រភេទនេះឲ្យចេញបាន លុះត្រាតែអធិស្ឋាន និងតមអាហារ។

²²កាលពួកគេនៅជុំគ្នាក្នុងស្រុកកាលីឡេ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖ «បុត្រមនុស្សនឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សលោក²³ហើយគេនឹងសម្លាប់ព្រះអង្គ តែនៅថ្ងៃទីបីព្រះអង្គនឹងមានជីវិតរស់ឡើងវិញ»។ ឮដូច្នោះ ពួកសិស្សព្រួយចិត្តជាខ្លាំង។

²⁴ពេលព្រះអង្គ និងពូកសិស្សយាងមកដល់ក្រុងកាពើណិម មានបុរសម្នាក់ជាអ្នកយកពន្ធសម្រាប់ព្រះវិហារ នាំគ្នាចូលមករកលោកពេត្រុសហើយសួរថា៖ «តើលោកគ្រូរបស់អ្នកបង់ពន្ធសំរាប់ព្រះវិហារឬទេ?»²⁵លោកតបវិញថា៖ «បាទ! លោកបង!» កាលពេត្រុសទៅដល់ផ្ទះ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់មុនថា៖ «ស៊ីម៉ូន! តាមយោបល់អ្នក ស្ដេចនៅផែនដីនេះយកពន្ធអាករពីនរណា? ពីបុត្ររបស់ស្ដេច ឬពីអ្នកផ្សេង?»

²⁶ពេលលោកពេត្រុសទូលថា៖ «ពីអ្នកផ្សេង»។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «បើដូច្នេះ បុត្ររបស់ស្ដេចមិនត្រូវបង់ពន្ធឡើយ²⁷ប៉ុន្តែ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកហូតពន្ធទាំងនោះទាស់ចិត្ត ចូរទៅស្ទូចត្រីសមុទ្រ ហើយយកត្រីដែលស្ទូចបានមុនគេមកបើកមាត់ អ្នកនឹងឃើញកាក់មួយ ចូរយកកាក់នោះទៅបង់ពន្ធឲ្យខ្ញុំ និងឲ្យអ្នកចុះ‍‍‍‍»។

18

¹ពេលនោះ ពួកសិស្សបាននាំគ្នាចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូហើយទូលថា៖ «តើអ្នកណាមានឋានៈធំជាងគេនៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ?»²ព្រះយេស៊ូហៅក្មេងតូចម្នាក់ឲ្យមកឈរនៅកណ្ដាលចំណោមពួកសិស្ស³ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា បើអ្នករាល់គ្នាមិនដូរចិត្តគំនិត ឲ្យដូចជាក្មេងតូចៗទេ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យ នៃស្ថានបរមសុខបានឡើយ។

⁴ដូច្នេះបើអ្នកណាដាក់ខ្លួនដូចក្មេងតូចនេះ អ្នកនោះគឺមានឋានៈធំជាងគេ ក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ។⁵អ្នកណាទទួលក្មេងតូចណាម្នាក់ដូចក្មេងនេះ ក្នុងនាមខ្ញុំ ក៏ដូចជាទទួលខ្ញុំដែរ។⁶ប៉ុន្តែអ្នកណាធ្វើឲ្យអ្នកតូចតាចម្នាក់ក្នុងបណ្ដាអ្នកដែលជឿលើខ្ញុំនេះឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប អ្នកនោះគួរតែយកត្បាល់ថ្មយ៉ាងធំមកចងកខ្លួនឯង ហើយទម្លាក់ខ្លួនទៅក្នុងបាតសមុទ្រឲ្យលង់ទឹកស្លាប់ទៅនោះប្រសើរជាង!

⁷មនុស្សលោកមុខជាត្រូវវេទនាមិនខាន ដ្បិតមានហេតុផ្សេងៗជាច្រើននាំឲ្យគេភ្លាត់ដូល។ ការផ្សេងៗ ដែលនាំឲ្យគេភ្លាត់ដូលនោះ ត្រូវតែមានចៀសមិនផុតឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវវេទនាហើយអ្នកណាដែលភ្លាត់ដូលនោះ!⁸ប្រសិនបើដៃ ឬជើងរបស់អ្នក នាំអ្នកឲ្យភ្លាត់ដួលនោះ ចូរកាត់វាបោះចោល ឲ្យឆ្ងាយពីអ្នកទៅ បើអ្នកមានតែដៃម្ខាង ឬជើងម្ខាងតែរូចជីវិត នោះប្រសើរជាងមានដៃពីរ ឬមានជើងពីរ ហើយត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះអស់កល្បជានិច្ច។

⁹ប្រសិនបើភ្នែករបស់អ្នក នាំអ្នកឲ្យភ្លាត់ដួល ចូរខ្វេះវាចេញ ហើយបោះចោលឲ្យឆ្ងាយពីអ្នកទៅ បើអ្នកមានតែភ្នែកម្ខាងតែរួចជីវិត នោះប្រសើរជាងមានភ្នែកពីរ ហើយត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងភ្លើងនរក។

¹⁰កុំមើលងាយនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកតូចតាចនេះឡើយ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថាទេវតារបស់ពួកគេស្ថិតនៅឯស្ថានបរមសុខ តែងតែឃើញព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះបិតា ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខគ្រប់ពេលវេលាផង¹¹ដ្បិតបុត្រមនុស្សបានមកសង្គ្រោះមនុស្សដែលវិនាសបាត់បង់។

¹²តើអ្នករាល់គ្នាយល់យ៉ាងណាដែរ? ប្រសិនបើបុរសម្នាក់មានចៀមមួយរយក្បាល ហើយចៀមមួយវង្វេងបាត់ តើគាត់មិនទុកចៀមកៅសិបប្រាំបួននៅលើភ្នំ ហើយទៅតាមរកចៀម ដែលវង្វេងបាត់នោះទេឬអី?¹³ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា បើគាត់រកចៀមនោះឃើញវិញហើយ គាត់មុខតែត្រេកអរសប្បាយ គឺសប្បាយលើសពីឃើញចៀមកៅសិបប្រាំបួនដែលមិនវង្វេងបាត់ទៅទៀត។¹⁴ដូច្នោះ រីឯព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ទ្រង់មិនសព្វព្រះហឫទ័យឲ្យអ្នកណាម្នាក់ ក្នុងចំណោមអ្នកតូចតាចទាំងនេះ វិនាសបាត់បង់ឡើយ។

¹⁵ប្រសិនបើមានបងប្អូនណាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងអ្នក ចូរទៅជួបអ្នកនោះ ស្ងាត់ៗតែពីរនាក់ ហើយស្ដីប្រដៅគាត់ទៅ បើគាត់ស្ដាប់អ្នក អ្នកនឹងរក្សាបងប្អូននោះ¹⁶តែបើគាត់មិនព្រមស្ដាប់អ្នកនោះទេ ចូរនាំម្នាក់ ឬពីរនាក់ទៀតទៅជាមួយ ដើម្បីបញ្ជាក់រឿងទាំងអស់ដោយមានសាក្សីពីរ ឬបីនាក់។

¹⁷ហើយប្រសិនបើគាត់ នៅតែមិនព្រមស្ដាប់ពាក្យអ្នកទាំងនោះ ត្រូវនាំរឿងនេះទៅប្រាប់ក្រុមជំនុំឲ្យដឹង បើគាត់នៅតែមិនព្រមស្ដាប់ក្រុមជំនុំទៀតនោះ ត្រូវចាត់ទុកគាត់ដូចជាសាសន៍ដទៃ ឬដូចជាអ្នកទារពន្ធចុះ។

¹⁸ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងប្រាកដថា អ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នាចងនៅលើផែនដីនេះ នឹងត្រូវចងនៅស្ថានបរមសុខដែរ ហើយអ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាស្រាយនៅលើផែនដី ក៏នឹងត្រូវស្រាយនៅស្ថានបរមសុខដែរ។¹⁹ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាម្តងទៀតថា ប្រសិនបើមានពីរនាក់នៅលើផែនដីនេះ រួមចិត្តគំនិតគ្នា ទូលសូមអ្វីក៏ដោយ ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខនឹងប្រទានឲ្យជាមិនខាន²⁰ដ្បិតនៅទីណាមានពីរ ឬបីនាក់ជួបជុំគ្នាក្នុងនាមខ្ញុំ នោះខ្ញុំក៏ស្ថិតនៅកណ្តាលចំណោមគេដែរ»។

²¹បន្ទាប់មក លោកពេត្រុសចូលមកជិតព្រះយេស៊ូ ហើយទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ តើទូលបង្គំត្រូវអត់ទោសឲ្យបងប្អូន ដែលតែប្រព្រឹត្តអំពើបាបមកលើទូលបង្គំប៉ុន្មានដង? រហូតដល់ប្រាំពីរដងឬ?»។²²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នកថា អ្នកមិនត្រូវអត់ទោសឲ្យគេត្រឹមតែប្រាំពីរដងប៉ុណ្ណោះទេ គឺត្រូវអត់ទោសឲ្យគេចិតសិបដងប្រាំពីរដង។

²³ហេតុនេះ ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបបានទៅនឹងស្ដេចមួយអង្គ ដែលចង់គិតបញ្ជីជាមួយអ្នកបម្រើ។²⁴ពេលដែលព្រះរាជាចាប់ផ្ដើមគិតបញ្ជី មានគេនាំកូនបំណុលម្នាក់ដែលជំពាក់ប្រាក់មួយមឺុនណែនមក។²⁵ប៉ុន្តែដោយអ្នកនោះគ្មានប្រាក់បង់សង ស្ដេចក៏ចេញបញ្ជាឲ្យលក់ទាំងគាត់ ទាំងប្រពន្ធ ទាំងកូន ទាំងរបស់របរដែលគាត់មាន ដើម្បីយកប្រាក់មកសងបំណុល។

²⁶អ្នកបម្រើនោះក៏លុតជង្គង់ក្រាបទៀបព្រះបាទាស្ដេច ទាំងទូលអង្វរថា៖ «សូមទ្រង់មេត្តាអត់ឱន ឲ្យទូលបង្គំផង ទូលបង្គំនឹងសងព្រះអង្គវិញគ្រប់ចំនួន»។²⁷ព្រះរាជាមានព្រះហឫទ័យអាណិតអាសូរអ្នកបម្រើនោះពន់ពេកណាស់ ព្រះអង្គក៏ឲ្យគាត់ទៅវិញ ទាំងលុបបំណុលទាំងអស់ចោលថែមទៀតផង។

²⁸ប៉ុន្តែពេលអ្នកបម្រើនោះចេញទៅ គាត់បានជួបនឹងអ្នកបម្រើម្នាក់ ដែលជំពាក់ប្រាក់គាត់មួយរយដួង គាត់ចាប់អ្នកនោះដាក់ច្របាច់កទាំងពោលថា៖ «សងប្រាក់អញទាំងអស់មក!»។²⁹ប៉ុន្តែអ្នកបម្រើរបស់អ្នកនោះក៏លុតជង្គង់ចុះអង្វរថា សុំអត់ឱនឲ្យខ្ញុំផង ខ្ញុំនឹងវិញគ្រប់ចំនួន។

³⁰ប៉ុន្តែ អ្នកបម្រើរូបនោះពុំព្រមទេ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គាត់ចាប់អ្នកជំពាក់ប្រាក់នោះយកទៅឃុំឃាំង រហូតទាល់តែបានសងបំណុលគ្រប់ចំនួន។³¹ពេលអ្នកបម្រើឯទៀតៗឃើញដូច្នោះ ទាស់ចិត្តជាខ្លាំង គេយករឿងនេះទៅទូលស្ដេច។

³²ស្ដេចក៏ហៅអ្នកបម្រើនោះមកសួរថា៖ «អ្នកបម្រើអាក្រក់អើយ! យើងបានលុបបំណុលឯងទាំងប៉ុន្មានចោលអស់ហើយ ព្រោះឯងបានទទូចអង្វរយើង។³³ហេតុដូចម្ដេចបានជាឯងពុំព្រមអាណិតមេត្តាដល់អ្នកបម្រើរបស់ឯង ដូចជាយើងបានអាណិតមេត្តាដល់ឯងដែរ?»។

³⁴ស្ដេចទ្រង់ខ្ញាល់ក្រៃលែង ហើយក៏បញ្ជាឲ្យគេយកអ្នកនោះទៅធ្វើទារុណកម្ម រហូតទាល់តែសងបំណុលគ្រប់ចំនួន។³⁵ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ក៏នឹងធ្វើទារុណកម្មអ្នករាល់គ្នាដូច្នោះដែរ ចំពោះអ្នកណាដែលមិនព្រមលើកលែងទោសឲ្យបងប្អូនដោយស្មោះអស់ពីចិត្តនោះ។

19

¹ក្រោយព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទាំងនេះចប់សព្វគ្រប់ហើយ ព្រះអង្គក៏យាងចាកចេញពីស្រុកកាលីឡេ ឆ្ពោះទៅត្រើយខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ ក្នុងស្រុកយូដា។²មហាជនយ៉ាងច្រើនកុះករនាំគ្នាមកតាមព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គក៏ប្រោសអ្នកជំងឺឲ្យបានជានៅទីនោះដែរ។

³ពួកខាងគណៈផារីស៊ីបានចូលមកជិត ហើយទូលសួរក្នុងគោលបំណងល្បងលមើលព្រះអង្គថា៖ «តើស្វាមីមានសិទ្ធិនឹងលែងភរិយា ដោយសំអាងលើមូលហេតុអ្វីមួយបានឬទេ?»។⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមិនដែលធ្លាប់អានគម្ពីរទេឬអី កាលដើមដំបូងព្រះជាម្ចាស់ បានបង្កើតមនុស្សមក ជាបុរស ជាស្ត្រី?

⁵ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា ហេតុនេះហើយបានជាបុរសត្រូវចាកចេញពីឪពុកម្ដាយ ទៅរួមរស់ជាមួយភរិយារបស់ខ្លួន ហើយអ្នកទាំងពីរនឹងត្រឡប់ទៅជារូបកាយតែមួយ។⁶គេមិនមែនមនុស្សពីរនាក់ទៀតទេ គឺជារូបកាយតែមួយវិញ។ ដូច្នេះ អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានផ្សំផ្គុំឡើយ មនុស្សមិនត្រូវបំបាក់បំបែកគេឡើយ។

⁷ពួកគេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «ចុះតើហេតុដូចម្ដេចបានជាម៉ូសេបញ្ជាឲ្យស្វាមីធ្វើលិខិតលែងលះភរិយា ហើយឲ្យនាងចាកចេញទៅ?»⁸ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ម៉ូសេអនុញ្ញាតឲ្យអ្នករាល់គ្នាលែងភរិយាបាន ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តរឹងរូសពេក តែកាលដើមឡើយមិនមែនដូច្នោះទេ។⁹ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា បុរសណាលែងភរិយា (លើកលែងតែរួមរស់ជាមួយគ្នា ដោយឥតបានរៀបការ) ហើយទៅរៀបការនឹងស្ត្រីម្នាក់ទៀត បុរសនោះឯងជាអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់។

¹⁰ពួកសិស្សនាំគ្នាទូលព្រះអង្គថា៖ «បើមានលក្ខខណ្ឌរវាងប្ដីប្រពន្ធបែបនេះ គួរកុំរៀបការប្រសើរជាង»។¹¹ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេវិញថា៖ «មិនមែនមនុស្សគ្រប់រូបអាចយល់សេចក្ដីនេះបានឡើយ ប៉ុន្តែមានតែអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រោសប្រទានឲ្យយល់ប៉ុណ្ណោះទេ ទើបអាចយល់បាន។¹²គឺមានអ្នកខ្លះមិនអាចរៀបការបានតាំងពីកំណើតមក ហើយអ្នកខ្លះទៀតមិនអាចរៀបការបានមកពីត្រូវគេក្រៀវ រីឯអ្នកខ្លះទៀតមិនរៀបការមកពីយល់ដល់ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ អ្នកណាដែលអាចទទួលយកការបង្រៀននេះបាន ចូរយកទៅរិះគិតចុះ»។

¹³មានក្មេងតូចៗមកឯព្រះអង្គ ដើម្បីទ្រង់ដាក់ព្រះហស្តលើ និងអធិស្ឋានឲ្យ។ ប៉ុន្តែពួកសិស្ស ស្ដីបន្ទោសអ្នកទាំងនោះ¹⁴តែព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទុកឲ្យក្មេងតូចៗទាំងនេះមករកខ្ញុំចុះ កុំឃាត់ពួកគេឡើយ ដ្បិតមានតែអ្នកមានចិត្តដូចក្មេងៗទាំងនេះប៉ុណ្ណោះ គឺអាចចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខបាន»។¹⁵ព្រះអង្គដាក់ព្រះហស្ដលើក្មេងទាំងនោះ រួចទ្រង់យាងចាកចេញពីទីនោះទៅ។

¹⁶មានបុរសម្នាក់ចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូ ហើយទូលថា៖ «លោកគ្រូ! តើខ្ញុំត្រូវប្រព្រឹត្តអំពើល្អអ្វីខ្លះទៅ ដើម្បីឲ្យមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច?»¹⁷ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «តើហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នកសួរខ្ញុំអំពីអ្វីដែលជាការល្អដូច្នេះ? មានតែព្រះជាម្ចាស់មួយប៉ុណ្ណោះដែលល្អសប្បុរស បើអ្នកចង់មានជីវិតអស់កល្ប ត្រូវប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជាទៅ»។

¹⁸បុរសនោះក៏ទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «តើបទបញ្ជាមួយណា? ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ កុំសម្លាប់មនុស្ស កុំប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ កុំលួច កុំធ្វើជាសាក្សីក្លែងក្លាយ¹⁹ចូរគោរពមាតាបិតា ហើយត្រូវស្រឡាញ់បងប្អូនឯទៀតៗឲ្យបានដូចស្រឡាញ់ខ្លួនឯងដែរ»។

²⁰បុរសវ័យក្មេងនោះទូលព្រះអង្គថា៖ «ខ្ញុំបានប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជាទាំងនេះហើយ តើនៅមានអ្វីទៀតដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ?។²¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ បើអ្នកចង់បានល្អឥតខ្ចោះនោះ ចូរទៅលក់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកទាំងប៉ុន្មានដែលមាន ហើយចែកឲ្យអ្នកក្រីក្រទៅ នោះទើបអ្នកបានសម្បត្តិសួគ៌ រួចសឹមមកតាមខ្ញុំចុះ»។²²កាលបុរសវ័យក្មេងនោះឮព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ គាត់ត្រឡប់ទៅវិញទាំងព្រួយចិត្ត ដ្បិតគាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនណាស់។

²³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា ពួកអ្នកមានពិបាកចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខណាស់។²⁴ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាម្តងទៀតថា ដែលឲ្យសត្វអូដ្ឋចូលតាមប្រហោងម្ជុល គឺងាយជាងឲ្យអ្នកមានចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខទៀត»។

²⁵កាលពួកសិស្សឮដូច្នោះ គេងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ហើយពោលថា៖ «បើដូច្នេះ តើអ្នកណានឹងអាចទទួលការសង្គ្រោះទៅ?»²⁶ព្រះយេស៊ូទតមើលទៅពួកគេ រួចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ការនេះមនុស្សធ្វើពុំបានទេ តែងព្រះជាម្ចាស់វិញ អ្វីក៏ដោយព្រះអង្គធ្វើបានទាំងអស់»។²⁷បន្ទាប់មក ពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «យើងខ្ញុំបានលះបង់អ្វីៗទាំងអស់ ដើម្បីមកតាមព្រះអង្គ តើយើងខ្ញុំនឹងទទួលបានអ្វីទៅ?»

²⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា នៅក្នុងជីវិតថ្មីនេះ ពេលបុត្រមនុស្សគង់លើបល្ល័ង្កប្រកបដោយសិរីរុងរឿង អ្នករាល់គ្នាដែលមកតាមខ្ញុំនោះ ក៏នឹងអង្គុយលើបល្ល័ង្កទាំងដប់ពីរ ដែលនឹងវិនិច្ឆ័យកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលផងដែរ។

²⁹អ្នកណាលះបង់ផ្ទះសំបែង បងប្អូនប្រុសស្រី ឪពុកម្ដាយ កូន ឬស្រែចម្ការ ដោយព្រោះតែខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងបានទទួលវិញមួយជាមួយរយ ព្រមទាំងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។³⁰មានមនុស្សជាច្រើនដែលនៅខាងមុខ នឹងត្រឡប់ទៅនៅខាងក្រោយវិញ រីឯអ្នកដែលនៅក្រោយ នឹងត្រឡប់ទៅនៅមុខវិញ។

20

¹ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ ប្រៀបបានទៅនិងម្ចាស់ចម្ការម្នាក់ ដែលចាកចេញពីផ្ទះតាំងពីព្រលឹម ទៅរកជួលកម្មករមកធ្វើការនៅក្នុងចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ខ្លួន។²ក្រោយគាត់ព្រមព្រៀងជាមួយនិងកម្មករថា នឹងឲ្យប្រាក់មួយដួងក្នុងមួយថ្ងៃហើយ ក៏ចាត់ពួកគេឲ្យទៅធ្វើការក្នុងចម្ការរបស់គាត់ទៅ។

³ប្រមាណជាម៉ោងប្រាំបួនព្រឹក គាត់ចេញទៅម្តងទៀតហើយក៏ឃើញអ្នកផ្សេងទៀតកំពុងតែឈរនៅតាមទីផ្សារ។⁴គាត់ក៏និយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅធ្វើការនៅឯចម្ការខ្ញុំដែរទៅ ខ្ញុំនឹងឲ្យប្រាក់ឈ្នួលត្រឹមត្រូវដល់អ្នក អ្នកទាំងនោះក៏នាំគ្នាទៅធ្វើការនៅចម្ការរបស់គាត់។

⁵ម្ចាស់ចំការក៏ចេញទៅសារជាថ្មីទៀតនៅម៉ោងដប់ពីរ និងម៉ោងបីរសៀល ហើយជួលអ្នកផ្សេងតាមរបៀបដដែល។⁶ប្រហែលជាម៉ោងប្រាំល្ងាចគាត់ក៏ចេញទៅសាជាថ្មីម្តងទៀត ហើយឃើញអ្នកខ្លះទៀតឈរនៅតាមទីផ្សារ គាត់ក៏សួរពួកគេថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាឈរនៅទីនេះ មួយថ្ងៃវាល់ល្ងាច ឥតធ្វើអ្វីសោះដូច្នេះ⁷ពួកគេឆ្លើយថា មកពីគ្មាននរណាជួលយើងខ្ញុំឲ្យធ្វើការនោះទេ! គាត់ក៏ពោលទៅពួកអ្នកទាំងនោះថា ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅធ្វើការនៅចម្ការខ្ញុំដែរទៅ។

⁸លុះដល់ពេលល្ងាច ម្ចាស់ចម្ការបានប្រាប់ទៅអ្នកកាន់ប្រាក់ថា ចូរហៅពួកកម្មករមក ហើយបើកប្រាក់ឲ្យពួកគេទៅ គឺចាប់ផ្ដើមពីអ្នកដែលធ្វើការក្រោយគេបង្អស់ រហូតដល់អ្នកមកមុនគេបង្អស់។⁹ពេលពួកអ្នកដែលបានចាប់ផ្ដើមធ្វើការម៉ោងប្រាំល្ងាចមកដល់ ទទួលប្រាក់ម្នាក់មួយដួងៗ។¹⁰ហើយពួកអ្នកដែលចាប់ផ្ដើមធ្វើការមុនគេ ក៏មកដល់ដែរពួកគេគិតថា នឹងបានប្រាក់ច្រើនជាងអ្នកផ្សេង ប៉ុន្តែ ពួកគេទទួលម្នាក់ត្រឹមតែមួយដួងដូចៗគ្នា។

¹¹ពេលគេទទួលយកប្រាក់ឈ្នួល ហើយពួកគេរក៏អ៊ូរទាំដាក់ម្ចាស់ចំការ¹²ដោយនិយាយថា ពួកអ្នកដែលមកក្រោយនេះ បានធ្វើការតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ តែលោកបែរជាបើកប្រាក់ឲ្យគេស្មើនឹងយើងខ្ញុំ ដែលធ្វើការហាលថ្ងៃហាលក្ដៅ។

¹³ប៉ុន្តែ ម្ចាស់ចម្ការនិយាយទៅកាន់ម្នាក់ក្នុងចំណោមកម្មករទាំងនោះថា៖ «សម្លាញ់អើយ! ខ្ញុំមិនបានបោកបញ្ឆោតអ្នកទេ។ តើអ្នកមិនបានយល់ព្រមធ្វើការឲ្យខ្ញុំក្នុងតម្លៃមួយដួងក្នុងមួយថ្ងៃ មែនទេ?»¹⁴ចូរយកប្រាក់ឈ្នួលរបស់អ្នកហើយចេញទៅចុះ! ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកដែលមកដល់ក្រោយ ទទួលប្រាក់ស្មើនឹងអ្នកដែរ។

¹⁵តើខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិនឹងយកប្រាក់របស់ខ្លួន ទៅធ្វើអ្វីតាមបំណងចិត្តខ្ញុំទេឬអី? ឬក៏អ្នកមានចិត្តច្រណែន ព្រោះតែខ្ញុំមានចិត្តសប្បុរស?¹⁶ហេតុនេះ អ្នកដែលនៅក្រោយនឹងត្រឡប់ទៅជាមុន រីឯអ្នកដែលមុននោះ នឹងត្រឡប់ទៅខាងក្រោយវិញ។

¹⁷កាលព្រះយេស៊ូកំពុងយាងឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ទ្រង់ក៏នាំសិស្សទាំងដប់ពីររូប ចេញដាច់ឡែកពីគេ ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេនៅតាមផ្លូវថា៖¹⁸«មើល! យើងកំពុងឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយបុត្រមនុស្សនឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យ។ ពួកគេនឹងកាត់ទោសប្រហារជីវិតលោក។¹⁹ហើយគេនឹងបញ្ជូនលោកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់សាសន៍ដទៃ ឲ្យពួកនោះចំអកដាក់លោក យករំពាត់វាយលោក ព្រមទាំងឆ្កាងសម្លាប់លោកថែមទៀតផង ប៉ុន្តែ បីថ្ងៃក្រោយមកលោកនឹងរស់ឡើងវិញ»។

²⁰ពេលនោះ ភរិយារបស់លោកសេបេដេ បាននាំកូនទាំងពីរចូលមករកព្រះយេស៊ូ គាត់ក្រាបទៀបព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គចង់ទូលសុំអ្វីមួយ។²¹ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរគាត់ថា៖ «តើអ្នកចង់បានអ្វី?» គាត់ទូលព្រះអង្គវិញថា៖ «សូមឲ្យកូនរបស់ខ្ញុំម្ចាស់បានអង្គុយអមនិងព្រះអង្គផង គឺម្នាក់នៅខាងស្ដាំ និងម្នាក់ទៀតនៅខាងឆ្វេងដៃរបស់ព្រះអង្គផង នៅពេលព្រះអង្គគ្រងរាជ្យ» ។

²²ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «អ្នកមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងសុំអ្វីនោះឡើយ តើអ្នកទាំងពីរអាចទទួលពែង ដែលខ្ញុំត្រូវទទួលនោះបានឬទេ?» យ៉ាកុប និងយ៉ូហានទូលថា៖ «យើងខ្ញុំអាចទទួលបាន»។²³ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅអ្នកទាំងពីរថា៖ «អ្នកនឹងទទួលពែងរបស់ខ្ញុំបានមែន តែការអង្គុយនៅខាងស្ដាំ ឬនៅខាងឆ្វេងដៃរបស់ខ្ញុំនោះ ខ្ញុំមិនអាចសម្រេចអោយបានឡើយ ព្រោះកន្លែងនោះបម្រុងទុកសម្រាប់តែអស់អ្នកដែលព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ បានសំរេចអោយតែប៉ុណ្ណោះ»។²⁴កាលសិស្សដប់រូបទៀតបានឮដូច្នោះ គេក៏ខឹងនិងបងប្អូនទាំងពីរនាក់នេះខ្លាំងណាស់។

²⁵ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅសិស្សទាំងអស់មក ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាដឹងស្រាប់ហើយថា ពួកអ្នកគ្រប់គ្រងសាសន៍ដ៏ទៃតែងតែជិះជាន់ប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្លួន រីឯអ្នកធំក៏តែងតែប្រើអំណាចលើប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្លួនដែរ។²⁶ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា មិនមែនដូច្នោះទេផ្ទុយទៅវិញ បើមានអ្នកណាចង់ធ្វើធំជាងគេក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ត្រូវឲ្យអ្នកនោះបម្រើអ្នករាល់គ្នាវិញ។²⁷ហើយបើមានអ្នកណាចង់ធ្វើមេគេក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា អ្នកនោះត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើដល់អ្នករាល់គ្នាសិន។²⁸ដូចគ្នាដែលបុត្រមនុស្សមកក្នុងពិភពលោកនេះ មិនមែនដើម្បីឲ្យមនុស្សបម្រើលោកនោះទេ ប៉ុន្តែលោកមកបម្រើគ្រប់គ្នាវិញ ហើយព្រមទាំងបូជាជីវិត ដើម្បីលោះមនុស្សទាំងអស់ផង»។

²⁹ពេលព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សយាងចេញពីក្រុងយេរីខូ មានបណ្ដាជនច្រើនកុះករនាំគ្នាដើរតាមព្រះអង្គ³⁰មានមនុស្សខ្វាក់ពីរនាក់អង្គុយនៅក្បែរផ្លូវ ក្រោយអ្នកទាំងពីរឮថា ព្រះយេស៊ូយាងមក ក៏ស្រែកឡើងថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ! សូមអាណិតមេត្តាយើងខ្ញុំផង»។³¹បណ្ដាជនស្តីបន្ទោសដល់អ្នកទាំងពីរឲ្យនៅស្ងៀម ប៉ុន្តែគេស្រែករឹតតែខ្លាំងឡើងថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ! សូមអាណិតមេត្តាដល់យើងខ្ញុំផង»។

³²បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូក៏ឈប់ហើយនៅស្ងៀម ដោយហៅពួកគេមកសួរថា៖ «តើអ្នកចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីសម្រាប់អ្នក?»³³គេទូលព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! សូមប្រោសឲ្យភ្នែកយើងខ្ញុំបានភ្លឺផង»។³⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះហឫទ័យអាណិតអាសូរដល់អ្នកទាំងពីរនោះយ៉ាងពន់ពេក ព្រះអង្គក៏ពាល់ភ្នែកគេភ្លាមនោះពួកគេក៏មើលឃើញ ហើយនាំគ្នាដើរតាមព្រះយេស៊ូទៅ។

21

¹កាលព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គយាងមកជិតដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយកាលមកដល់ភូមិបេតផាសេ ដែលនៅភ្នំដើមអូលីវ ព្រះអង្គចាត់សិស្សពីរនាក់ឲ្យទៅ²ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅភូមិដែលនៅមុខអ្នករាល់គ្នា ពេលទៅដល់ភ្លាម អ្នកនឹងឃើញមេលាមួយដែលគេចងនៅទីនោះ ហើយមានកូនវានៅជាមួយដែរ។ ចូរស្រាយវាហើយដឹកមករកខ្ញុំ។³ប្រសិនបើមាននរណាសួរអ្នក ចូរប្រាប់គេថា ព្រះអម្ចាស់ត្រូវការវា ហើយគេដឹកវាមកវិញភ្លាមជាមិនខាន»។

⁴ការណ៍នេះកើតឡើង ឲ្យស្របនឹងសេចក្ដីដែលបានចែងទុកតាមរយៈព្យាការីថា៖⁵ចូរប្រាប់កូនស្រីក្រុងស៊ីយ៉ូនថា៖ «មើលហ្ន៎ ព្រះមហាក្សត្ររបស់អ្នកយាងមករកអ្នកហើយ ព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យស្លូតបូត ទ្រង់សុភាព គង់លើខ្នងលា ហើយគង់លើខ្នងកូនលាផងដែរ»។

⁶បន្ទាប់មកសិស្សទាំងពីរនាំគ្នាចេញទៅ ធ្វើតាមបញ្ជារបស់ព្រះយេស៊ូុ។⁷គេដឹកមេលា និងកូនវាមក ហើយគេយកអាវក្រាលពីលើខ្នងលា និងលើខ្នងកូនលាផង ហើយព្រះយេស៊ូឡើងគង់លើខ្នងវានោះ។⁸មានបណ្ដាជនជាច្រើននាំគ្នាយកអាវរបស់ខ្លួនក្រាលតាមផ្លូវ ហើយអ្នកខ្លះ ទៀតកាច់មែកឈើយកមកក្រាលលើផ្លូវដែរ។

⁹បន្ទាប់មក មហាជនដែលដើរហែហមព្រះយេស៊ូ ពីមុខពីក្រោយនាំគ្នាស្រែកឡើងថា៖ «ហូសាណាថ្វាយព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ! សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់ព្រះអង្គ ដែលយាងមកក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់! ហូសាណាថ្វាយព្រះជាម្ចាស់នៅស្ថានដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត»។¹⁰កាលព្រះយេស៊ូយាងទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមហើយ នៅក្នុងទីក្រុងទាំងមូល នាំគ្នាជ្រួលច្របល់សួរថា៖ «តើលោកនោះជានរណា?»¹¹មហាជនឆ្លើយថា៖ «លោកជាយេស៊ូ ដែលជាព្យាការី មកពីភូមិណាសារ៉ែតក្នុងស្រុកកាលីឡេ»។

¹²បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូយាងចូលក្នុងព្រះវិហារ ហើយព្រះអង្គដេញអ្នកលក់ដូរចេញពីទីនោះ ហើយទ្រង់ផ្ដួលតុអ្នកដូរប្រាក់ ផ្ដួលកៅអីរបស់អ្នកលក់ព្រាប។¹³ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ក្នុងគម្ពីរបានចែងថា ដំណាក់របស់យើងត្រូវធ្វើជាកន្លែងសម្រាប់អធិស្ឋាន តែអ្នករាល់គ្នាបែរជាយកធ្វើជាសំបុកចោរទៅវិញ»។¹⁴បន្ទាប់មកមានមនុស្សខ្វាក់ និងមនុស្សខ្វិន នាំគ្នាមករកព្រះអង្គនៅក្នុងព្រះវិហារ ហើយព្រះអង្គក៏ប្រោសពួកគេឲ្យបានជា។

¹⁵ប៉ុន្តែ កាលពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យឃើញការអស្ចារ្យដែលព្រះអង្គបានធ្វើ ហើយឮក្មេងៗស្រែកនៅក្នុងព្រះវិហារថា៖ «ហូសាណាថ្វាយព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌ! ពួកគេបានខឹងយ៉ាងខ្លាំង»¹⁶ពួកគេទូលព្រះអង្គថា៖ «តើលោកឮមនុស្សទាំងនោះស្រែកថាដូចម្ដេចទេ?» ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេវិញថា៖ «ខ្ញុំឮហើយ! តើអ្នកមិនដែលដឹងទេថា គឺព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យពាក្យសរសើរតម្កើង ហូរចេញពីបបូរមាត់ក្មេងតូចៗ និងទារកដែលនៅបៅ?»¹⁷បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូយាងចេញពីគេ ហើយទ្រង់យាងចេញពីទីក្រុងឆ្ពោះទៅភូមិបេថានី ហើយក៏ស្នាក់នៅទីនោះ។

¹⁸ព្រលឹមឡើង ទ្រង់យាងត្រឡប់ទៅទីក្រុងវិញ ពេលនោះ ព្រះអង្គឃ្លាន។¹⁹ព្រះអង្គទតឃើញឧទុម្ពរមួយដើមនៅតាមផ្លូវ ទ្រង់យាងចូលទៅជិត ហើយមិនឃើញមានផ្លែសោះ មានសុទ្ធតែស្លឹក ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ដើមឧទុម្ពរនោះថា៖ «ឯងនឹងមិនដែលបង្កើតផ្លែទៀតឡើយ»។ ពេលនោះ ស្រាប់តែដើមឧទុម្ពរក្រៀមស្វិតជាមួយរំពេច។

²⁰ពេលពួកសិស្សឃើញដូច្នោះ គេងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំងពួកគេពោលថា៖ «ហេតុដូចម្ដេចបានជាដើមឧទុម្ពរក្រៀមស្វិតមួយរំពេចដូច្នេះ?»²¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយទៅគេថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងប្រាកដថា ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមានជំនឿដោយឥតសង្ស័យនោះ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រឹមតែអាចធ្វើឲ្យដើមឧទុម្ពរនេះក្រៀមស្វិតប៉ុណ្ណោះទេ គឺអ្នករាល់គ្នាអាចនិយាយទៅកាន់ភ្នំនេះថា៖ ចូរចេញពីទីនេះ ធ្លាក់ក្នុងសមុទ្រទៅ! នោះនឹងសំរេចដូច្នោះជាមិនខាន។²²អ្វីក៏ដោយអោយតែអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋានសុំដោយមានជំនឿ អ្នករាល់គ្នាមុខជាបានទទួលបានជាមិនខាន»។

²³ពេលព្រះយេស៊ូយាងចូលក្នុងព្រះវិហារ ហើយនៅពេលព្រះអង្គកំពុងតែបង្រៀន ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ប្រជាជននាំគ្នាចូលមកសួរព្រះអង្គថា៖ «តើលោកធ្វើការទាំងនេះដោយអាងអំណាចអ្វី? អ្នកណាប្រគល់អំណាចនេះឲ្យលោក?»²⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ ខ្ញុំក៏សុំសួរសំណួរមួយដល់អ្នកដែល បើអស់លោកប្រាប់ខ្ញុំបាន នោះខ្ញុំនឹងប្រាប់អស់លោកវិញនូវ អំណាចអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើការទាំងនេះបាន។

²⁵អំពីពិធីជ្រមុជទឹករបស់លោកយ៉ូហាន តើកើតឡើងពីណាមក? មកពីស្ថានសួគ៌ ឬពីមនុស្ស? ពួកគេពិគ្រោះគ្នាពីការនេះ៖ «បើយើងនិយាយថា មកពីស្ថានសួគ៌ គាត់មុខជាសួរយើងថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនជឿលោកយ៉ូហាន»។²⁶ប៉ុន្តែ បើយើងឆ្លើយថា មកពីមនុស្សនោះយើងខ្លាចប្រជាជនរករឿង ដ្បិតមនុស្សគ្រប់ៗគ្នាចាត់ទុកលោកយ៉ូហានជាព្យាការីមួយរូបដែរ»។²⁷ដូច្នេះ ពួកគេឆ្លើយទៅព្រះយេស៊ូថា៖ «យើងមិនដឹងទេ»។ ព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលគេទៅវិញថា៖ «រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំក៏មិនប្រាប់អស់លោកថា ខ្ញុំធ្វើការទាំងនេះដោយអាងលើអំណាចអ្វីដែរ។

²⁸តើអ្នករាល់គ្នាយល់យ៉ាងណាដែរ? បុរសម្នាក់មានកូនប្រុសពីរ គាត់និយាយទៅកាន់កូនច្បងថា៖ «កូនអើយ! ថ្ងៃនេះ ចូរកូនទៅធ្វើការ នៅចំការទំពាំងបាយជូរទៅ»។²⁹កូនតបមកវិញថា៖ «ខ្ញុំមិនចង់ទៅទេ! ប៉ុន្តែ ក្រោយមក កូននោះក៏ដូរគំនិត ហើយក៏ទៅចំការវិញ។³⁰បន្ទាប់មក ឪពុកនិយាយពាក្យដដែលទៅកាន់កូនពៅ តែកូនពៅឆ្លើយថា៖ «បាទ! កូននឹងទៅ»។ តែកូនពៅអត់ទៅទេ។

³¹តើក្នុងចំណោមកូនទាំងពីរនាក់នេះ មួយណាបានធ្វើតាមបំណងឪពុក? ពួកគេទូលព្រះអង្គថា៖ «កូនច្បង»។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា ពួកអ្នកទារពន្ធ និងពួកស្ត្រីពេស្យា នឹងចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មុនអ្នករាល់គ្នា។³²ដ្បិតលោកយ៉ូហានបានមកណែនាំអ្នករាល់គ្នាឲ្យដើរតាមផ្លូវសុចរិត តែអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមជឿលោកទេ តែពួកអ្នកទារពន្ធ និងស្ត្រីពេស្យាបានជឿលោក រីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ ទោះបីអ្នករាល់គ្នាបានឃើញហេតុការណ៍ទាំងនោះក្តី ក៏អ្នករាល់គ្នាមិនបានដូរចិត្តគំនិត ហើយជឿលោកដែរ។

³³សុំស្ដាប់ប្រស្នាមួយទៀត គឺមានបុរសម្នាក់ជាម្ចាស់ចម្ការ គាត់បានដាំទំពាំងបាយជូរ រួចធ្វើរបងព័ទ្ធជុំវិញ គាត់រៀបចំកន្លែងមួយ ដើម្បីបញ្ជាន់ផ្លែទំពាំងបាយជូរ ព្រមទាំងសង់ខ្ទមមួយផងហើយគាត់ក៏ប្រវាស់ឲ្យទៅពួកកសិករមើលថែទាំ រួចចេញដំណើរទៅស្រុកផ្សេងបាត់ទៅ។³⁴លុះដល់ពេលរដូវទំពាំងបាយជូរទុំ គាត់ក៏ចាត់ពួកអ្នកបម្រើឲ្យមកជួបអ្នកថែចម្ការទាំងនោះ ដើម្បីទទួលយកផលរបស់គាត់។

³⁵ប៉ុន្តែ ពួកកសិករនាំគ្នាចាប់ពួកអ្នកបម្រើមកវាយដំម្នាក់ ប្រហារជីវិតម្នាក់ និងយកដុំថ្មគប់សម្លាប់ម្នាក់ទៀត។³⁶ម្ចាស់ចំការក៏ចាត់អ្នកបម្រើផ្សេងទៀត ដែលមានគ្នាច្រើនជាងមុនឲ្យមកម្តងទៀត ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកថែចម្ការបានធ្វើបាបអ្នកបម្រើទាំងនោះដូចពួកមុនៗដែរ។³⁷ក្រោយមក ម្ចាស់ចម្ការចាត់កូនប្រុសរបស់គាត់ ឲ្យមកជួបគេដោយគិតថា៖ «គេមុខជាគោរពកោតខ្លាចកូនប្រុសគាត់ជាមិនខាន»។

³⁸ប៉ុន្តែ ពេលពួកកសិករឃើញកូនប្រុសរបស់ម្ចាស់ចម្ការមកដល់ គេពិគ្រោះគ្នាថា៖ «អ្នកនេះជាអ្នកទទួលកេរមត៌កពីម្ចាស់ចម្ការបើយើងនាំគ្នាសម្លាប់វា មត៌កនេះនឹងត្រូវបានមកយើងជាមិនខាន។³⁹គេក៏ចាប់កូនប្រុសម្ចាស់ចម្ការបោះទៅខាងក្រៅ ហើយសម្លាប់គាត់ចោលទៅ។

⁴⁰លុះដល់ពេលម្ចាស់ចម្ការមក តើគាត់នឹងធ្វើយ៉ាងណាចំពោះកសិករទាំងនោះ?⁴¹ពួកគេទូលព្រះអង្គថា៖ «គាត់មុខជាសម្លាប់ជនពាលទាំងនោះឥតត្រាប្រណីឡើយ រួចហើយប្រវាស់ចម្ការឲ្យអ្នកផ្សេងទៀត ដែលជាអ្នកនឹងប្រគល់ផលជាចំណែករបស់គាត់ជូនដល់គាត់ នៅរដូវទំពាំងបាយជូរទុំ»។

⁴²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នកធ្លាប់បានអានគម្ពីរទេថា ថ្មដែលពួកជាងសង់បោះចោល បានត្រឡប់មកជាថ្មគ្រឹះដ៏សំខាន់បំផុត។ ព្រះអម្ចាស់បានសម្រេចការទាំងនេះឲ្យយើងឃើញ ហើយឲ្យយើងស្ងើចសរសើរផង»?

⁴³ដូចនេះហើយ បានជាខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងដកព្រះរាជ្យចេញពីអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រគល់ទៅឲ្យសាសន៍មួយទៀត ដែលចេះបង្កើតផលរបស់ព្រះរាជ្យ។⁴⁴អ្នកណាដួលលើថ្មនេះ អ្នកនោះមុខជាត្រូវបាក់បែកខ្ទេចខ្ទាំមិនខាន ប៉ុន្តែបើថ្មនេះសង្កត់លើអ្នកណា មុខជាកិនកំទេចអ្នកនោះជាប្រាកដដែរ។

⁴⁵ពេលពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ីបានឮពីប្រស្នានេះក៏ដឹងថា ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសំដៅទៅលើពួកគេ។⁴⁶ពួកគេនាំគ្នារកមធ្យោបាយចាប់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែគេខ្លាចមហាជន ពីព្រោះមហាជនចាត់ទុកព្រះយេស៊ូជាព្យាការីមួយរូប។

22

¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នាទៅពួកគេម្ដងទៀតថា៖²«ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ ប្រៀបបាននឹងស្ដេចមួយអង្គដែលរៀបចំវិវាហមង្គលការសម្រាប់ព្រះរាជបុត្រ។³ព្រះអង្គបានចាត់រាជបម្រើឲ្យទៅអញ្ជើញភ្ញៀវមកជប់លៀង ក្នុងឱកាសមង្គលការនោះ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាមកសោះ។

⁴ព្រះអង្គចាត់រាជបម្រើផ្សេង ឲ្យទៅជម្រាបភ្ញៀវម្តងទៀតថា៖ «សូមអញ្ជើញមកពិសាការ។ មើល! យើងបានរៀបចំភោជនាហារសម្រាប់ជប់លៀង។ ខ្ញុំបានសម្លាប់គោ និងសម្លាប់សត្វដែលបានបំប៉ននោះរួចរាល់អស់ហើយ»។

⁵ប៉ុន្តែ ភ្ញៀវមិនរវីរវល់អើពើឡើយ ហើយដើរចេញ អ្នកខ្លះទៅចម្ការ អ្នកខ្លះទៅធ្វើជំនួញ។⁶អ្នកខ្លះទៀតចាប់ពួករាជបម្រើរបស់ស្តេចវាយធ្វើបាប ព្រមទាំងសម្លាប់ចោលថែមទៀត។⁷ព្រះរាជាទ្រង់ពិរោធយ៉ាងខ្លាំង ក៏ចាត់ទាហានឲ្យទៅប្រហារជីវិតឃាតកទាំងនោះ ហើយដុតស្រុកភូមិរបស់គេផង។

⁸បន្ទាប់មក ទ្រង់មានរាជឱង្ការទៅពួករាជបំរើថា៖ «ពិធីមង្គលការត្រូវបានរៀបចំរួចស្រេចហើយ ប៉ុន្តែ ភ្ញៀវទាំងនោះមិនសមនឹងមកចូលរួមទេ។⁹ហេតុនេះ ចូរនាំគ្នាចេញទៅតាមផ្លូវកែង ហើយអញ្ជើញមនុស្សទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នាជួប ឲ្យមកជប់លៀង»។¹⁰ពួករាជបម្រើក៏ចេញទៅតាមផ្លូវ ប្រមូលមនុស្សម្នា ដែលគេបានជួបទាំងប៉ុន្មានមក ទាំងមនុស្សអាក្រក់ហើយនិងមនុស្សល្អផង។ ពេលនោះ មានភ្ញៀវពេញរោងការ។

¹¹ប៉ុន្តែ ពេលព្រះរាជាយាងចូលមកមើលភ្ញៀវនៅក្នុងរោងការ ទតឃើញបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់មិនត្រូវនឹងរបៀបពិធីការ¹²ស្តេចក៏មានរាជឱង្ការទៅអ្នកនោះថា៖ «សម្លាញ់អើយ! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចូលមកទីនេះ ដោយមិនស្លៀកសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់មង្គលការដូច្នេះ?» ប៉ុន្តែបុរសនោះរកនិយាយអ្វីមិនចេញឡើយ។

¹³បន្ទាប់មកព្រះរាជាបង្គាប់ទៅពួករាជបម្រើថា៖ «ចូរចងដៃចងជើងអ្នកនេះ ហើយយកទៅចោលនៅទីងងឹតខាងក្រៅ ជាកន្លែងយំសោកខឹងសង្កៀតធ្មេញនោះទៅ»។¹⁴មានមនុស្សជាច្រើនដែលព្រះត្រាស់ហៅ តែព្រះអង្គជ្រើសរើសយកបានចំនួនតិចទេ។

¹⁵បន្ទាប់មកពួកខាងគណៈផារីស៊ី ចេញទៅពិគ្រោះគ្នា រិះរកមធ្យោបាយចាប់កំហុសព្រះយេស៊ូ¹⁶ក្រោយមកគេក៏ចាត់សិស្សរបស់ពួកគេ និងពួកខាងស្ដេចហេរ៉ូដ ទៅទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ! យើងខ្ញុំដឹងថា សេចក្តីពិតហើយពាក្យដែលលោកមានប្រសាសន៍សុទ្ធតែពិតទាំងអស់។ គឺលោកគ្រូពុំយោគយល់ ហើយក៏ពុំរើសមុខនរណាឡើយ។¹⁷ហេតុនេះ សូមលោកគ្រូប្រាប់យើងខ្ញុំមើល៍ថា បើតាមក្រឹត្យវិន័យ តើយើងត្រូវបង់ពន្ធ ថ្វាយសេសារឬទេ?»

¹⁸ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់គំនិតអាក្រក់របស់ពួកគេ ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាចង់ចាប់កំហុសខ្ញុំដូច្នេះ មនុស្សមានពុតអើយ?¹⁹ចូរបង្ហាញប្រាក់សម្រាប់បង់ពន្ធនោះឲ្យខ្ញុំមើលមើល៍»។ គេក៏យកប្រាក់មួយកាក់មកថ្វាយព្រះអង្គ។

²⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «តើលើកាក់នេះ មានរូបនរណា ឈ្មោះនរណា?»²¹គេទូលថា៖ «រូប និងឈ្មោះព្រះចៅអធិរាជ ព្រះយេស៊ូក៏មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្វីៗដែលជារបស់សេសារ ចូរថ្វាយទៅសេសារវិញទៅ ហើយអ្វីៗដែលជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចូរថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់វិញដែរ»។²²ពួកគេងឿងឆ្ងល់នឹងចម្លើយរបស់ព្រះអង្គ ហើយនាំគ្នាចាកចេញពីព្រះអង្គទៅ។

²³នៅថ្ងៃនោះ មានពួកខាងគណៈសាឌូស៊ីដែលមិនជឿថា មនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ ចូលមកគាល់ព្រះអង្គ។ ពួកគេទូលសួរព្រះអង្គថា៖²⁴«លោកគ្រូ! លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា បើបុរសណាស្លាប់ទៅ តែគ្មានកូនសោះ នោះប្អូនប្រុសរបស់បុរសនោះត្រូវរៀបការនឹងបង់ថ្លៃ ដើម្បីបន្តពូជឲ្យបងប្រុសរបស់ខ្លួន។

²⁵ឧបមាថា មានបងប្អូនប្រុសប្រាំពីរនាក់ បងបង្អស់រៀបការ ហើយស្លាប់ទៅ តែគ្មានកូនសោះ ទុកប្រពន្ធឲ្យប្អូន។²⁶បន្ទាប់មកប្អូនទីពីរ ប្អូនទីបី រហូតដល់ប្អូនទីប្រាំពីរ សុទ្ធតែបានរៀបការជាមួយនាង ហើយស្លាប់ទៅគ្មានកូនដូចគ្នា។²⁷ហើយនៅទីបំផុត ស្ត្រីនោះក៏ស្លាប់ទៅដែរ។²⁸ដល់ពេលមនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ តើនាងបានទៅជាប្រពន្ធនរណា បើបងប្អូនទាំងប្រាំពីរនាក់ សុទ្ធតែបានរៀបការជាមួយនាងគ្រប់គ្នាដូច្នេះ?

²⁹ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាយល់ខុសហើយ! ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនយល់គម្ពីរ ទាំងមិនស្គាល់ឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់។³⁰ដ្បិត ពេលមនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ គេមិនរៀបការប្ដីប្រពន្ធទៀតឡើយ គឺគេនឹងបានដូចទេវតានៅស្ថានបរមសុខ។

³¹អំពីមនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ តើអ្នកមិនដែលអានដែលថាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖³²«យើងជាព្រះរបស់អប្រាហាំ ជាព្រះរបស់អ៊ីសាក និងជាព្រះរបស់យ៉ាកុប? ព្រះជាម្ចាស់មិនមែនជាព្រះបស់មនុស្សស្លាប់ទេ គឺជាព្រះអង្គរបស់មនុស្សដែលមានជីវិត»³³កាលមហាជនបានឮសេចក្ដី ដែលព្រះអង្គបង្រៀន ពួកគេងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង។

³⁴ពេលនោះ ពួកខាងគណៈផារីស៊ីប្រជុំគ្នា ព្រោះពួកគេឮថា ព្រះយេស៊ូបានធ្វើឲ្យពួកខាងគណៈសាឌូស៊ីទ័លប្រាជ្ញ។³⁵ក្នុងចំណោមពួកគេមានម្នាក់ជាបណ្ឌិតខាងវិន័យ ទូលសួរព្រះអង្គក្នុងគោលបំណងល្បងលមើលព្រះអង្គថា៖³⁶«លោកគ្រូ! ក្នុងក្រឹត្យវិន័យ តើមានបទបញ្ជាណាសំខាន់ជាងគេ?»។

³⁷ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកឲ្យអស់ពីចិត្តគំនិត អស់ពីស្មារតី និងអស់ពីប្រាជ្ញា»។³⁸នេះហើយជាបទបញ្ជាទីមួយ ដែលសំខាន់ជាងគេបំផុត។

³⁹រីឯបទបញ្ជាទីពីរគឺដូច្នេះ គឺត្រូវស្រឡាញ់បងប្អូនឯទៀតៗ ឲ្យបានដូចស្រឡាញ់ខ្លួនឯងដែរ។⁴⁰បទបញ្ជាទាំងពីរនេះ ជាឫសគល់របស់គម្ពីរវិន័យ និងគម្ពីរព្យាការីទាំងអស់»។

⁴¹ពេលនោះ ពួកខាងគណៈផារីស៊ីនៅតែជុំគ្នា ព្រះយេស៊ូក៏សួរទៅពួកគេ។⁴²ដោយព្រះបន្ទូលថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាយល់ថា ព្រះគ្រិស្ដជាព្រះរាជវង្សរបស់អ្នកណាដែរ?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ព្រះអង្គជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ»។

⁴³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចុះហេតុដូចម្ដេចបានជាព្រះបាទដាវីឌ ដែលមានព្រះវិញ្ញាណបំភ្លឺហៅព្រះគ្រិស្ដថា ព្រះអម្ចាស់ ទៅវិញដូច្នេះ គឺព្រះអង្គមានរាជឱង្ការថា⁴⁴ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកកាន់ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំថា ចូរអង្គុយនៅខាងស្ដាំយើង រហូតដល់យើងដាក់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកនៅក្រោមជើងរបស់អ្នក?

⁴⁵បើព្រះបាទដាវីឌហៅព្រះគ្រិស្ដថា ជាព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះ តើឲ្យព្រះគ្រិស្ដត្រូវជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះអង្គដូចម្ដេច?»⁴⁶គ្មាននរណាម្នាក់អាចឆ្លើយទៅព្រះអង្គវិញ សូម្បីតែមួយម៉ាត់ក៏មិនបានផង ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមក គ្មាននរណាហ៊ានសួរព្រះអង្គទៀតឡើយ។

23

¹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់មហាជន និងពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖²ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ី មានភារកិច្ចបង្រៀនគម្ពីរវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ។³អ្វីៗដែលគេបង្រៀនអ្នករាល់គ្នា ចូរស្ដាប់ ហើយយកទៅប្រតិបត្តិតាមទៅ តែកុំយកតម្រាប់តាមអំពើដែលគេប្រព្រឹត្តឡើយ ពីព្រោះគេមិនប្រតិបត្តិតាមសេចក្ដីដែលគេបង្រៀននោះឡើយ។

⁴ពិតមែន អ្នកទាំងនោះបានបង្កើតវិន័យយ៉ាងតឹងរ៉ឹង យកមកផ្ទុកលើស្មារបស់មនុស្ស ប៉ុន្តែគេមិនជួយសម្រាលបន្ទុកនោះទេ សូម្បីតែបន្តិចបន្តួចក៏មិនជួយផង។⁵ពួកគេធ្វើកិច្ចការទាំងនេះ គឺដើម្បីឲ្យមនុស្សម្នាកោតសរសើរ គឺគេធ្វើក្លាក់ កាន់តែធំឡើងៗ និងធ្វើខ្សែរំយោល នៅជាយអាវកាន់តែវែងទៅៗ។

⁶ពួកគេចូលចិត្តកន្លែងកិត្តិយសក្នុងពិធីជប់លៀង ហើយរើសកន្លែងអង្គុយនៅមុខគេក្នុងសាលាប្រជុំ។⁷ហើយពួកនេះជាពិសេសចូលចិត្តឲ្យគេអោនកាយគោរព នៅតាមផ្សារ និងឲ្យគេហៅខ្លួនថា «លោកគ្រូ»។

⁸ប៉ុន្តែរីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ កុំបង្គាប់គេឲ្យហៅខ្លួនថា «លោកគ្រូ» សោះឡើយ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាមានលោកគ្រូតែមួយគត់ ហើយអ្នករាល់គ្នាសុទ្ធតែជាបងប្អូននឹងគ្នា។⁹កុំហៅនរណាម្នាក់នៅលើផែនដីនេះថា «ព្រះបិតា» ឲ្យសោះ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាមាន ព្រះបិតា តែមួយគត់ប៉ុណ្ណោះ គឺទ្រង់គង់នៅស្ថានបរមសុខ។¹⁰កុំឲ្យគេហៅអ្នករាល់គ្នាថា គ្រួឡើយ ដ្បិតមានតែព្រះគ្រិស្ដមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ដែលជាគ្រូរបស់អ្នករាល់គ្នា។

¹¹ប៉ុន្តែបើអ្នកណាមានឋានៈធំជាងគេក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ត្រូវឲ្យអ្នកនោះបម្រើអ្នករាល់គ្នាវិញ។¹²អ្នកណាលើកតម្កើងខ្លួន អ្នកនោះនឹងត្រូវគេបន្ទាបចុះ រីឯអ្នកដែលបន្ទាបខ្លួន នឹងត្រូវគេលើកតម្កើងវិញ។

¹³ប៉ុន្តែ ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីដ៏មានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបិទទ្វារព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ មិនឲ្យមនុស្សចូលទៅក្នុង អ្នករាល់គ្នាមិនត្រឹមតែមិនបានចូលខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងរារាំងអ្នកដែលចង់ចូលមិនឲ្យគេចូលទៀតផង។¹⁴ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីដ៏មានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន ព្រោះអ្នករាល់គ្នាឆបោកយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ ដោយធ្វើឫកជាសូត្រធម៌យ៉ាងយូរ។ ហេតុនេះហើយបានជាអ្នករាល់គ្នាត្រូវទទួលទោសយ៉ាងធ្ងន់ជាមិនខាន។¹⁵ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីដ៏មានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន ព្រោះអ្នករាល់គ្នាធ្វើដំណើរតាមផ្លូវទឹក និងតាមផ្លូវគោក ស្វែងរកបញ្ចុះបញ្ចូលគេ ឲ្យចូលសាសនារបស់អ្នករាល់គ្នា ។ លុះពួកគេចូលសាសនាហើយ អ្នករាល់គ្នាធ្វើឲ្យគេរឹតតែអាក្រក់ជួជាតិជាងអ្នករាល់គ្នាមួយទ្វេជាពីរ។

¹⁶ឱពួកអ្នកដឹកនាំកង្វាក់អើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន អ្នករាល់គ្នានិយាយថា បើអ្នកណាស្បថដោយយកព្រះវិហារមកធ្វើជាសាក្សី ពាក្យសម្បថនោះយកជាការពុំបានទេ។ ប៉ុន្តែ បើស្បថដោយយកមាសរបស់ព្រះវិហារធ្វើជាសាក្សី ទើបយកជាការបាន។¹⁷មនុស្សកង្វាក់លេលាអើយ! មាស និងព្រះវិហារដែលធ្វើឲ្យមាសទៅជាវត្ថុពិសិដ្ឋ តើមួយណាសំខាន់ជាង?

¹⁸ហើយអ្នកណាស្បថដោយយកអាសនាធ្វើជាសាក្សី ពាក្យសម្បថនោះយកជាការពុំបានទេ ប៉ុន្តែបើស្បថដោយយកតង្វាយលើអាសនាធ្វើជាសាក្សី ទើបយកជាការបាន។¹⁹ឱមនុស្សកង្វាក់អើយ! តង្វាយដែលគេថ្វាយលើអាសនា និងអាសនាដែលធ្វើឲ្យតង្វាយទៅជាតង្វាយពិសិដ្ឋ តើមួយណាសំខាន់ជាង?

²⁰ដូច្នេះ អ្នកណាស្បថដោយយកអាសនាជាសាក្សី អ្នកនោះមានទាំងអាសនា និងមានទាំងអ្វីៗនៅលើអាសនាជាសាក្សី។²¹អ្នកណាស្បថដោយយកព្រះវិហារជាសាក្សី អ្នកនោះមានទាំងព្រះវិហារ និងមានទាំងព្រះជាម្ចាស់ដែលគង់នៅក្នុងព្រះវិហារជាសាក្សីដែរ។²²ហើយអ្នកណាស្បថដោយយកស្ថានបរមសុខជាសាក្សី អ្នកនោះមានទាំងបល្ល័ង្ករបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានទាំងព្រះជាម្ចាស់ដែលគង់នៅលើបល្ល័ង្កជាសាក្សី។

²³ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីដ៏មានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាយកជីរអង្កាម ជីរនាងវង និងម្អមមួយភាគដប់មកថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាលះបង់ក្រឹត្យវិន័យសំខាន់ៗចោល គឺមានសេចក្ដីសុចរិត មេត្តាករុណាធម៌ និងជំនឿស្មោះត្រង់ជាដើម។ ប៉ុន្តែវិន័យទាំងប៉ុន្មាននេះហើយ ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រតិបត្តិតាមដោយឥតលះបង់ចោលណាមួយឡើយ។²⁴អ្នកដឹកនាំកង្វាក់អើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រងយកមូសចេញពីទឹកផឹក តែអ្នករាល់គ្នាលេបអូដ្ដវិញ។

²⁵ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីដ៏មានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន ព្រោះអ្នករាល់គ្នាសំអាតពែង និងចាន តែខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ ផ្នែកខាងក្នុងពោរពេញទៅដោយផលដែលកើតមកពីការកេងប្រវ័ញ្ច និងការលោភលន់។²⁶ពួកផារីស៊ីដ៏កង្វាក់អើយ! ចូរសម្អាតផ្នែកខាងក្នុងពែងជាមុនសិន ទើបអ្វីៗនៅខាងក្រៅបានស្អាតដែរ។

²⁷ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីដ៏មានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន ព្រោះអ្នករាល់គ្នាប្រៀបបាននឹងផ្នូរ ដែលលាបពណ៍ស មើលពីក្រៅឃើញហាក់ដូចជាស្អាត តែខាងក្នុងពោរពេញទៅដោយឆ្អឹងសាកសព និងអ្វីដែលមិនស្អាត់។²⁸ដូចគ្នានោះដែរ អ្នករាល់គ្នាសំដែងឫកពារខាងក្រៅឲ្យមនុស្សម្នាឃើញថា ជាអ្នកសុចរិត តែចិត្តអ្នករាល់គ្នាពោរពេញដោយគំនិតលាក់ពុត និងគំនិតទុច្ចរិតទៅវិញ។

²⁹ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីដ៏មានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានសង់ផ្នូរឲ្យពួកព្យាការី ព្រមទាំងតុបតែងផ្នូររបស់មនុស្សសុចរិត³⁰ដោយខ្លួនពោលថា៖ «ប្រសិនបើយើងបានរស់នៅជំនាន់បុព្វបុរសរបស់យើង នោះយើងមុខជាមិនសមគំនិតជាមួយគេ ក្នុងការសម្លាប់ពួកព្យាការីឡើយ»។³¹ពោលដូច្នេះបានសេចក្ដីថា អ្នករាល់គ្នាចោទខ្លួនឯងថាជាពូជពង្សរបស់ពួកអ្នកដែលបានសម្លាប់ព្យាការី។

³²អ្នករាល់គ្នានៅតែបន្តកិច្ចការរបស់បុព្វបុរសអ្នករាល់គ្នា!³³ឱពូជពស់វែកអើយ! តើធ្វើម្ដេចឲ្យអ្នករាល់គ្នាគេចផុតពីទោសធ្លាក់នរកបានទៅ?

³⁴ហេតុនេះហើយ ខ្ញុំចាត់ព្យាការី អ្នកប្រាជ្ញ និងអាចារ្យឲ្យមករកអ្នករាល់គ្នា តែអ្នករាល់គ្នានឹងសម្លាប់ពួកគេខ្លះ ឆ្កាងខ្លះ និងវាយធ្វើបាបខ្លះក្នុងសាលាប្រជុំ ព្រមទាំងដេញពួកគេពីក្រុងមួយទៅក្រុងមួយផង។³⁵ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវទទួលទោស ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានបង្ហូរឈាមជនសុចរិត ចាប់ពីលោកអេបិលជាមនុស្សសុចរិតរហូតដល់លោកសាការី ជាកូនរបស់លោកបារ៉ាគាដែលអ្នករាល់គ្នាបានសម្លាប់ នៅត្រង់ចន្លោះទីសក្ការៈ និងអាសនា។³⁶ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានដឹងថា ទោសទាំងនោះនឹងត្រូវធ្លាក់មកលើមនុស្សជំនាន់នេះជាមិនខាន។

³⁷យេរូសាឡឹម យេរូសាឡឹមអើយ! អ្នករាល់គ្នាបានសម្លាប់ពួកព្យាការី និងយកដុំថ្មគប់សម្លាប់អស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ឲ្យមករកអ្នករាល់គ្នា។ ច្រើនលើកច្រើនសារមកហើយដែលខ្ញុំប្រមូលផ្ដុំអ្នករាល់គ្នា ដូចមេមាន់ក្រុងកូនវានៅក្រោមស្លាប តែអ្នករាល់គ្នាពុំព្រមសោះ។³⁸ហេតុនេះ ផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នា នឹងត្រូវបោះបង់ចោលអោយនៅស្ងាត់ជ្រងំ។³⁹ដ្បិតខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នានឹងលែងឃើញខ្ញុំទៀតហើយ រហូតដល់ពេលអ្នករាល់គ្នាពោលថា៖ «សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់ព្រះអង្គដែលយាងមកក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់»។

24

¹ព្រះយេស៊ូកំពុងយាងចេញពីព្រះវិហារ ពួកសិស្សចូលមកជិត ចង្អុលបង្ហាញវិមានផ្សេងៗក្នុងព្រះវិហារ ថ្វាយព្រះអង្គទត។²ប៉ុន្តែទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនឃើញអ្វីៗនៅទីនេះទេឬ? ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា លែងមានថ្មត្រួតពីលើថ្មទៀតហើយ វានឹងត្រូវរលំបាក់បែកអស់»។

³កាលទ្រង់គង់នៅលើភ្នំដើមអូលីវ ពួកសិស្សនាំគ្នាចូលទៅគាល់ព្រះអង្គដាច់ឡែកពីគេ ហើយទូលថា៖ «សូមប្រាប់ឲ្យយើងខ្ញុំដឹងផង ហេតុការណ៍ទាំងនេះនឹងកើតឡើងនៅពេលណា? តើមានទីសំគាល់អ្វីឲ្យយើងខ្ញុំដឹងថាដល់ពេលព្រះអង្គយាងមក និងដល់អវសានកាលនៃពិភពលោក?»⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន កុំឲ្យនរណាមកបញ្ឆោតអ្នករាល់គ្នាឲ្យវង្វេងបានឡើយ។⁵ដ្បិតនឹងមានមនុស្សជាច្រើន យកឈ្មោះខ្ញុំទៅប្រើដោយពោលថា៖ «ខ្ញុំនេះហើយជាព្រះគ្រិស្ដ ហើយគេនឹងនាំមនុស្សជាច្រើនឲ្យវង្វេង។

⁶អ្នករាល់គ្នានឹងឮគេនិយាយអំពីសង្គ្រាម និងឮដំណឹងថា មានសង្គ្រាមផ្ទុះឡើង។ កុំជ្រួលច្របល់ឡើយ ដ្បិតហេតុការណ៍ទាំងនេះត្រូវតែកើតឡើង តែមិនទាន់ដល់អវសានកាលនៃពិភពលោកនៅឡើយទេ។⁷ប្រជាជាតិមួយនឹងតតាំងទល់នឹងប្រជាជាតិមួយទៀត ប្រទេសមួយតទល់នឹងប្រទេសមួយទៀត។ នៅតាមតំបន់ផ្សេងៗនឹងមានកើតទុរ្ភិក្ស និងរញ្ជួយផែនដី។⁸ប៉ុន្តែ ហេតុការណ៍ទាំងនេះប្រៀបបានទៅនឹងការឈឺចាប់ ដើមដំបូងរបស់ស្ត្រីដែលហៀបនឹងសម្រាលកូនប៉ុណ្ណោះ។

⁹គេនឹងបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាទៅធ្វើទុក្ខទោស ព្រមទាំងឲ្យគេសម្លាប់អ្នករាល់គ្នាថែមទៀតផង។ ជាតិសាសន៍ទាំងអស់នឹងស្អប់អ្នករាល់គ្នា ព្រោះតែនាមខ្ញុំ។¹⁰មានមនុស្សជាច្រើននឹងបែកចិត្តឃ្លាតចេញពីជំនឿ ក្បត់គ្នា និងស្អប់គ្នាផង។¹¹នឹងមានព្យាការីក្លែងក្លាយជាច្រើនមកដល់ ហើយបញ្ឆោតមនុស្សជាច្រើនឲ្យវង្វេង។

¹²ដោយអំពើទុច្ចរិតនឹងរីកចម្រើនឡើងជាខ្លាំង បណ្ដាលឲ្យការស្រឡាញ់របស់មនុស្សជាច្រើន ត្រូវធ្លាក់ចុះអន់ថយ។¹³ប៉ុន្តែ អ្នកណាស៊ូទ្រាំរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ព្រះជាម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះអ្នកនោះ។¹⁴គេនឹងប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះរាជ្យនេះ ពាសពេញសកលលោកទាំងមូល ទុកជាសក្ខីភាពដល់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់។ ពេលនោះ ទើបដល់អវសានកាលនៃពិភពលោក។

¹⁵កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញ វត្ថុចង្រៃដ៏គួរស្អប់ខ្ពើម តាំងនៅក្នុងទីសក្ការៈ ដូចព្យាការីដានីយ៉ែលបានថ្លែងទុក» (សូមឲ្យអ្នកអានយល់ពាក្យនេះចុះ)¹⁶ពេលនោះ អ្នកដែលរស់ក្នុងស្រុកយូដា ត្រូវនាំគ្នារត់ទៅជ្រកនៅតាមភ្នំ។¹⁷រីឯអ្នកនៅលើដំបូលផ្ទះ មិនត្រូវចុះមកយកអ្វីៗនៅក្នុងផ្ទះឡើយ¹⁸ហើយអ្នកដែលនៅឯចម្ការ ក៏មិនត្រូវវិលទៅផ្ទះយកអាវធំរបស់ខ្លួនដែរ។

¹⁹ប៉ុន្តែគ្រានោះ ស្ត្រីដែលមានផ្ទៃពោះ និងស្ត្រីបំបៅកូនមុខជាត្រូវវេទនាជាពុំខាន។²⁰ចូរទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ សូមកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវរត់ភៀសខ្លួននៅរដូវត្រជាក់ ឬនៅថ្ងៃសប្ប័ទឡើយ²¹ដ្បិតនៅគ្រានោះ ជាគ្រាដែលមានទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំង តាំងពីដើមកំណើតពិភពលោក មកទល់សព្វថ្ងៃ ហើយទោះជាទៅថ្ងៃមុខទៀត ក៏ពុំដែលមានទុក្ខលំបាកខ្លាំងយ៉ាងនេះដែរ។²²ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនបន្ថយចំនួនថ្ងៃទាំងនោះទេ មុខជាគ្មានមនុស្សណាមួយបានរួចជីវិតឡើយ ប៉ុន្តែដោយយោគយល់ដល់ពួកអ្នកដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស ចំនួនថ្ងៃនឹងកាត់បន្ថយ។

²³ប្រសិនបើមានគេប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «មើល៍! ព្រះគ្រិស្ដគង់នៅទីនេះ» «ឬនៅទីនោះ» កុំជឿគេឡើយ។²⁴ដ្បិតនឹងមានមនុស្សក្លែងខ្លួនធ្វើជាព្រះគ្រិស្ដ ព្រមទាំងជាព្យាការី នាំគ្នាសម្តែងទីសម្គាល់ធំអស្ចារ្យ និងឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ផ្សេងៗ ដើម្បីបញ្ឆោតមនុស្សរហូតដល់ទៅនាំពួកអ្នក ដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសឲ្យវង្វេងថែមទៀតផង ប្រសិនបើគេអាចធ្វើទៅបាន។²⁵ខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងជាមុនឲ្យហើយ។

²⁶បើមានគេប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «មើល៍! ព្រះអង្គនៅវាលរហោស្ថានឯណោះ» កុំចេញទៅតាមគេឡើយ ឬមួយបើគេថា៖ «ព្រះអង្គនៅក្នុងបន្ទប់ឯណេះ» ក៏កុំជឿពាក្យគេដែរ។²⁷ដ្បិតបុត្រមនុស្សនឹងយាងមក ប្រៀបបីដូចជាផ្លេកបន្ទោរដ៏ភ្លឺ ឆូតកាត់ពីទិសខាងកើតទៅទិសខាងលិច។²⁸សាកសពនៅទីណា ត្មាតក៏មកប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅទីនោះដែរ។

²⁹ប៉ុន្តែលុះគ្រាដែលមានទុក្ខវេទនានេះ កន្លងផុតទៅភ្លាមនោះ ព្រះអាទិត្យនឹងបាត់រស្មី ព្រះច័ន្ទលែងមានពន្លឺទៀតហើយ រីឯផ្កាយទាំងឡាយនឹងធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ ហើយអំណាចនានានៅលើមេឃ នឹងត្រូវកក្រើករំពើក។

³⁰បន្ទាប់ ទីសម្គាល់របស់បុត្រមនុស្សនឹងលេចចេញពីផ្ទៃមេឃមក ហើយកុលសម្ព័ន្ធទាំងប៉ុន្មាននៅលើផែនដី នឹងនាំគ្នាយំគក់ទ្រូង ។ គេនឹងឃើញបុត្រមនុស្សយាងមកលើពពកក្នុងផ្ទៃមេឃ ប្រកបដោយឫទ្ធានុភាព និងសិរីរុងរឿងដ៏អស្ចារ្យ។³¹លោកក៏ចាត់ពួកទេវតារបស់លោក ជាមួយសំឡេងត្រែលាន់ឮរំពងឡើង ឲ្យទៅទិសទាំងបួន ដើម្បីប្រមូលពួកអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើស ចាប់ពីជើងមេឃម្ខាង ទៅជើងមេឃម្ខាង។

³²ចូរអ្នករាល់គ្នាយកដើមឧទុម្ពរទៅរិះគិតចុះ។ កាលណាមែករបស់វាមានស្លឹកលាស់ខៀវខ្ចី អ្នករាល់គ្នាដឹងថា រដូវប្រាំងជិតមកដល់ហើយ។³³ដូច្នេះ កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់នោះកើតឡើងត្រូវដឹងថា បុត្រមនុស្សក៏ជិតមកដល់ហើយដែរ គឺលោកមកជិតបង្កើយហើយ។

³⁴ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា ក្នុងពេលដែលមនុស្សជំនាន់នេះ នៅមានជីវិតនៅឡើយ ហេតុការណ៍ទាំងនោះនឹងកើតឡើង ។³⁵ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីនឹងរលាយបាត់ទៅ តែពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយមិនរលាយបាត់ទេ។

³⁶ប៉ុន្តែរីឯថ្ងៃកំណត់ និងពេលវេលា គ្មាននរណាដឹងឡើយ ទោះបីទេវតានៅស្ថានបរមសុខ ឬព្រះបុត្រាក៏ពុំជ្រាបដែរ មានតែព្រះបិតាមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះដែលជ្រាប។

³⁷នៅគ្រាបុត្រមនុស្សយាងមក ក៏ដូចកាលនៅសម័យលោកណូអេដែរ។³⁸ដ្បិតនៅមុនពេលទឹកជំនន់ធំ មនុស្សម្នាតែងតែនាំគ្នាស៊ីផឹក រៀបការប្ដីប្រពន្ធរហូតដល់ថ្ងៃដែលលោកណូអេចូលក្នុងទូកធំ។³⁹ហើយគេមិនបានចាប់អារម្មណ៍អ្វីសោះ ទាល់តែទឹកជំនន់ឡើងមកដល់បំផ្លាញគេអស់ទៅ ដូចគ្នានេះដែរនៅគ្រាដែលបុត្រមនុស្សយាងមក ក៏កើតមានដូច្នោះដែរ។

⁴⁰បើមានមនុស្សពីរនាក់ធ្វើការក្នុងចំការជាមួយគ្នា ព្រះជាម្ចាស់នឹងយកម្នាក់ទៅ ទុកម្នាក់ទៀតឲ្យនៅ។⁴¹បើមានស្ត្រីពីរនាក់កិនស្រូវជាមួយគ្នា ព្រះជាម្ចាស់នឹងយកម្នាក់ទៅទុកម្នាក់ទៀតឲ្យនៅ។⁴²ដូច្នេះ ចូរប្រុងស្មារតីឲ្យមែនទែន ព្រោះអ្នករាល់គ្នាពុំដឹងថា ព្រះអម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នានឹងមកដល់នៅពេលណាឡើយ។

⁴³ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាដឹងហើយថា បើម្ចាស់ផ្ទះដឹងចោរចូលមកប្លន់ថ្មើរណា គាត់មុខជាប្រុងស្មារតីពុំខាន មិនបណ្ដោយឲ្យចោរចូលមកប្លន់ផ្ទះគាត់បានឡើយ។⁴⁴ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវត្រៀមខ្លួនជានិច្ច ដ្បិតបុត្រមនុស្សនឹងមកដល់ នៅវេលាដែលអ្នករាល់គ្នាពុំបានគិត។

⁴⁵បើអ្នកបម្រើណាមានចិត្តស្មោះត្រង់ ហើយឈ្លាសវៃ ម្ចាស់មុខជាផ្ទុកផ្ដាក់ឲ្យអ្នកបម្រើនោះមើលខុសត្រូវលើអ្នកបំរើឯទៀតៗ ក្នុងការចែកម្ហូបអាហារឲ្យគេ តាមពេលដែលកំណត់ជាពុំខាន?⁴⁶អ្នកបំរើនោះពិតជាមានពរហើយ ពេលម្ចាស់ត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញ ឃើញអ្នកបម្រើកំពុងបំពេញកិច្ចការរបស់ខ្លួនដូច្នេះ។⁴⁷ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា ម្ចាស់មុខជាផ្ទុកផ្ដាក់ឲ្យគាត់មើលខុសត្រូវ លើទ្រព្យសម្បត្តិទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកថែមទៀតផង។

⁴⁸ប៉ុន្តែ បើអ្នកបម្រើអាក្រក់គិតក្នុងចិត្តថា៖ «ម្ចាស់អញក្រមកដល់ណាស់»⁴⁹ហើយគាត់វាយអ្នកបម្រើឯទៀតៗព្រមទាំងទៅស៊ីផឹកជាមួយអ្នកប្រមឹកផងនោះ⁵⁰ពេលម្ចាស់វិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ នៅថ្ងៃដែលអ្នកបម្រើនោះមិននឹកគិត ឬនៅពេលដែលគាត់មិនដឹងនោះ⁵¹លោកនឹងធ្វើទោសគាត់ជាទម្ងន់ ដោយឲ្យគាត់ទទួលទោសរួមជាមួយពួកមានពុតត្បុតដែរ គឺឲ្យទៅនៅកន្លែងយំសោកខឹងសង្កៀតធ្មេញ។

25

¹ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខប្រៀបបានទៅនឹងស្ត្រីក្រមុំដប់នាក់ ដែលយកចង្កៀងហើយចេញទៅទទួលស្វាមី។²ពួកនាងប្រាំនាក់ជាស្ត្រីឥតគំនិត ហើយប្រាំនាក់ទៀតជាស្ត្រីឈ្លាសវៃ។³ស្ត្រីឥតគំនិតយកចង្កៀងទៅ តែមិនយកប្រេងទៅបង្ការជាមួយទេ។⁴រីឯស្ត្រីឈ្លាសវៃវិញ នាងបានយកចង្កៀងទៅ ទាំងមានប្រេងបង្ការផង។

⁵ដោយស្វាមីក្រមកដល់ នាងទាំងដប់នាក់ងោកងុយពេក ក៏ដេកលក់ទាំងអស់គ្នាទៅ។⁶ប៉ុន្តែលុះដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រមានគេស្រែកឡើងថា៖ «មើល៍! ស្វាមីមកដល់ហើយ! ចូរនាំគ្នារត់ទៅទទួលលោក!»។

⁷ស្ត្រីក្រមុំទាំងនោះក៏ក្រោកឡើង ហើយរៀបចំអុជចង្កៀង។⁸ស្ត្រីឥតគំនិតនិយាយទៅកាន់ស្ត្រីឈ្លាសវៃថា សុំចែកប្រេងឲ្យយើងខ្លះផង ព្រោះចង្កៀងយើងចង់រលត់អស់ហើយ។⁹ប៉ុន្តែស្ត្រីឈ្លាសវៃឆ្លើយទៅវិញថា៖ «ទេមិនបានទេ! បើយើងចែកឲ្យពួកនាងក្រែងមិនគ្រាន់សម្រាប់យើងផង និងសម្រាប់ពួកនាងផង។ ចូរនាំគ្នាទៅទិញនៅផ្ទះលក់ប្រេងទៅ»។

¹⁰នៅពេលដែលស្ត្រីឥតគំនិតទាំងប្រាំចេញទៅរកទិញប្រេង ស្រាប់តែស្វាមីមកដល់ ឯស្ត្រីប្រាំនាក់ដែលត្រៀមខ្លួនជាស្រេច នាំគ្នាចូលទៅក្នុងរោងការជាមួយលោក ហើយគេបិទទ្វារជិត។¹¹ក្រោយមក ស្ត្រីប្រាំនាក់ទៀតមកដល់ស្រែកហៅថា៖ «លោកម្ចាស់! លោកម្ចាស់! សូមបើកទ្វារឲ្យយើងខ្ញុំចូលផង»។¹²ស្វាមីឆ្លើយទៅវិញថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យនាងទាំងអស់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ខ្ញុំមិនស្គាល់ពួកនាងទេ!»។¹³ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងស្មារតី ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាពុំដឹងថា ថ្ងៃណា ឬពេលណាដែលបុត្រមនុស្សមកនោះឡើយ។

¹⁴ប្រៀបបាននឹងបុរសម្នាក់ ដែលហៀបចេញដំណើរទៅស្រុកឆ្ងាយ គាត់ហៅពួកអ្នកបម្រើមកប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិឲ្យ។¹⁵គឺឲ្យប្រាំណែនទៅអ្នកទីមួយ ពីរណែនទៅអ្នកទីពីរ និងមួយណែនទៅអ្នកទីបី តាមសមត្ថភាពរៀងៗខ្លួន រួចគាត់ចេញដំណើរទៅ។¹⁶អ្នកបម្រើដែលបានទទួលប្រាក់ប្រាំណែន យកប្រាក់ចេញទៅរកស៊ីភ្លាម ហើយចំណេញបានប្រាំណែនទៀត។

¹⁷ដូច្នោះដែរ អ្នកទីពីរដែលទទូលបានប្រាក់ពីរណែននោះក៍យកទៅរកស៊ី ចំណេញបានពីរណែនទៀត។¹⁸រីឯអ្នកដែលទទួលប្រាក់មួយណែន បានចេញទៅ ជីកដីកប់ប្រាក់ម្ចាស់របស់ខ្លួនទុក។

¹⁹លុះពេលយូរក្រោយមក ម្ចាស់វិលត្រឡប់មកវិញ ហើយគិតបញ្ជីជាមួយអ្នកទាំងបីនោះ។²⁰អ្នកទទួលប្រាក់ប្រាំណែន យកប្រាក់ដែលចំណេញបានប្រាំណែន មកជូនម្ចាស់ដោយពោលថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ! លោកបានប្រគល់ប្រាក់ប្រាំណែនឲ្យខ្ញុំប្របាទ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំប្របាទចំណេញបានប្រាំណែនទៀត»។²¹ម្ចាស់ក៏ពោលទៅគាត់ថា៖ «ល្អហើយ! អ្នកបម្រើដ៏ល្អ និងមានចិត្តស្មោះត្រង់អើយ! អ្នកបានស្មោះត្រង់នឹងកិច្ចការមួយដ៏តូចនេះ ខ្ញុំនឹងតាំងអ្នកឲ្យមើលខុសត្រូវលើកិច្ចការធំៗ។ ចូរអ្នកចូលមកសប្បាយរួមជាមួយនឹងខ្ញុំចុះ»។

²²អ្នកទទួលប្រាក់ពីរណែន ក៏យកប្រាក់ដែលចំណេញបានពីរណែនទៀតនោះចូលមកដែរ ហើយជំរាបថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ! លោកបានប្រគល់ប្រាក់ពីរណែនឲ្យខ្ញុំប្របាទ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំប្របាទចំណេញបានពីរណែនទៀត»។²³ម្ចាស់ក៏ពោលទៅគាត់ថា៖ «ល្អហើយ! អ្នកបម្រើដ៏ល្អ និងមានចិត្តស្មោះត្រង់អើយ! អ្នកបានស្មោះត្រង់នឹងកិច្ចការមួយដ៏តូចនេះ ខ្ញុំនឹងតាំងអ្នកឲ្យមើលខុសត្រូវលើកិច្ចការធំៗ ចូរអ្នកចូលមកសប្បាយរួមជាមួយនឹងខ្ញុំចុះ»។

²⁴បន្ទាប់មក អ្នកដែលបានទទួលប្រាក់មួយណែនក៏ចូលមក ហើយជម្រាបថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ! ខ្ញុំប្របាទដឹងថាលោកជាមនុស្សតឹងតែងណាស់ លោកតែងច្រូតយកផលពីស្រែដែលលោកមិនបានសាបព្រោះ ហើយប្រមូលយកផលពីដំណាំដែលលោកមិនបានដាំ។²⁵ខ្ញុំប្របាទបានយកប្រាក់ដែលលោកប្រគល់ឲ្យទៅជីកដីកប់ ព្រោះខ្ញុំប្របាទភ័យខ្លាចពេក ឥឡូវនេះ សូមលោកម្ចាស់យកប្រាក់របស់លោកវិញចុះ»។

²⁶ប៉ុន្តែម្ចាស់ក៏ពោលទៅអ្នកនោះថា៖ «នែ៎ អ្នកបម្រើអាក្រក់ និង ខ្ជិលច្រអូសអើយ! អ្នកដឹងស្រាប់ហើយថា ខ្ញុំតែងច្រូតយកផលពីស្រែដែលខ្ញុំមិនបានសាបព្រោះ និងប្រមូលផលពីដំណាំដែលខ្ញុំមិនបានដាំ។²⁷អ្នកគួរតែយកប្រាក់របស់ខ្ញុំទៅចងការ កាលណាខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំនឹងទទួលប្រាក់ទាំងដើមទាំងការ។

²⁸ចូរយកប្រាក់ពីអ្នកនេះ ហើយប្រគល់ឲ្យអ្នកដែលមានដប់ណែននោះទៅ²⁹ដ្បិតអ្នកណាមានហើយ អ្នកនោះនឹងទទួលបរិបូណ៌ហូរហៀរថែមទៀត រីឯអ្នកដែលគ្មានវិញ គេនឹងដកហូតនូវអ្វីៗដែលអ្នកនោះមានទៀតផង។³⁰ចំណែកឯអ្នកបម្រើឥតបានការនេះ ចូរយកអ្នកបម្រើនេះទៅចោលនៅទីងងឹតខាងក្រៅ ជាកន្លែងយំសោក ខឹងសង្កៀតធ្មេញនោះទៅ»។

³¹ពេលបុត្រមនុស្សយាងមក ប្រកបដោយសិរីរុងរឿង ជាមួយពួកទេវតា លោកនឹងគង់នៅលើបល្ល័ង្កដ៏រុងរឿង។³²ពេលនោះមនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍នឹងមកផ្ដុំគ្នានៅមុខលោក ទ្រង់នឹងញែកគេចេញពីគ្នា ដូចអ្នកគង្វាលញែកចៀមចេញពីពពែ³³គឺឲ្យចៀមនៅខាងស្ដាំ ពពែនៅខាងឆ្វេង។

³⁴បន្ទាប់មក ព្រះមហាក្សត្រនឹងមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អស់អ្នកនៅខាងស្ដាំព្រះអង្គថា៖ «អស់អ្នកដែលព្រះបិតាខ្ញុំបានប្រទានពរអើយ! ចូរមកទទួលព្រះរាជ្យដែលទ្រង់បានរៀបទុកឲ្យអ្នករាល់គ្នា តាំងពីកំណើតពិភពលោកមក។³⁵ដ្បិតកាលយើងឃ្លាន អ្នករាល់គ្នាបានឲ្យអាហារដល់យើងបរិភោគ កាលយើងស្រេក អ្នករាល់គ្នាបានឲ្យទឹកដល់យើងពិសា កាលយើងជាជនបរទេស អ្នករាល់គ្នាបានទទួល យើងឲ្យស្នាក់នៅ³⁶កាលយើងគ្មានសម្លៀកបំពាក់ អ្នករាល់គ្នាបានយកសម្លៀកបំពាក់មកឲ្យយើង កាលយើងមានជំងឺ អ្នករាល់គ្នាបានយកចិត្តទុកដាក់ដល់យើង កាលយើងជាប់ឃុំឃាំង អ្នករាល់គ្នាក៏បានមកសួរសុខទុក្ឌយើងដែរ»។

³⁷ក្រោយមកពួកអ្នកសុចរិតទូលព្រះអង្គវិញថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! តើយើងខ្ញុំដែលបានឃើញព្រះអង្គឃ្លាន ហើយយកម្ហូបអាហារមកថ្វាយព្រះអង្គសោយកាលណា? ឬឃើញព្រះអង្គស្រេក ហើយយកទឹកមកថ្វាយព្រះអង្គសោយពីអង្កាល់ណាដែរ?³⁸តើយើងខ្ញុំដែលបានឃើញព្រះអង្គជាជនបរទេស ហើយទទួលព្រះអង្គឲ្យស្នាក់នៅកាលណាដែរ? ឬឃើញព្រះអង្គគ្មានសម្លៀកបំពាក់ ហើយយកសម្លៀកបំពាក់មកថ្វាយព្រះអង្គពីអង្កាល់?³⁹តើយើងខ្ញុំដែលបានឃើញព្រះអង្គប្រឈួន ឬជាប់ឃុំឃាំង ហើយមកសួរសុខទុក្ខព្រះអង្គពីអង្កាល់ណាដែរ?»។⁴⁰ព្រះមហាក្សត្រនឹងមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា យើងសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា គ្រប់ពេលដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនោះ ចំពោះអ្នកតូចតាចជាងគេបំផុតម្នាក់ ដែលជាបងប្អូនរបស់យើងនេះ អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចជាបានប្រព្រឹត្តចំពោះយើងដែរ។

⁴¹បន្ទាប់មក ព្រះអង្គនឹងមានព្រះបន្ទូលទៅពួកអ្នកនៅខាងឆ្វេងដៃព្រះអង្គថា៖ «ពួកត្រូវបណ្ដាសាអើយ! ថយចេញឲ្យឆ្ងាយពីយើង ហើយធ្លាក់ទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះអស់កល្បជានិច្ច ជាភ្លើងបម្រុងទុកសំរាប់ផ្ដន្ទាទោសមារសាតាំង និងបរិវាររបស់វានោះទៅ!⁴²ព្រោះពេលយើងឃ្លាន អ្នករាល់គ្នាពុំបានឲ្យម្ហូបអាហារយើងបរិភោគទេ កាលយើងស្រេក អ្នករាល់គ្នាក៏ពុំបានឲ្យទឹកយើងពិសាដែរ⁴³កាលយើងជាជនបរទេសអ្នករាល់គ្នាពុំបានទទួលយើងឲ្យស្នាក់អាស្រ័យឡើយ កាលយើងគ្មានសម្លៀកបំពាក់ អ្នករាល់គ្នាក៏ពុំបានយកសម្លៀកបំពាក់មកឲ្យយើងដែរ កាលយើងមានជំងឺ និងជាប់ឃុំឃាំង អ្នករាល់គ្នាពុំបានមកមើលយើងទាល់តែសោះ»។

⁴⁴បន្ទាប់មកពួកនោះនាំគ្នាទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! តើយើងខ្ញុំមានដែលបានឃើញព្រះអង្គឃ្លាន ឃើញព្រះអង្គស្រេក ឃើញព្រះអង្គជាជនបរទេស ឃើញព្រះអង្គគ្មានសម្លៀកបំពាក់ ឃើញព្រះអង្គប្រឈួន ឬជាប់ឃុំឃាំង ហើយយើងខ្ញុំមិនដែលជួយព្រះអង្គសោះពីអង្កាល់ណា?»។⁴⁵ព្រះអង្គនឹងមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «យើងសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា គ្រប់ពេលអ្នករាល់គ្នាមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនោះ ចំពោះអ្នកតូចតាចជាងគេបំផុតម្នាក់ អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចជាមិនបានប្រព្រឹត្តចំពោះយើងដែរ។⁴⁶អ្នកទាំងនេះនឹងត្រូវទទួលទោសអស់កល្បជានិច្ច រីឯអ្នកសុចរិតវិញ នឹងទទួលជីវិតអស់កល្បជានិច្ច»។

26

¹កាលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទាំងនេះរួចហើយ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖²«អ្នករាល់គ្នាដឹងហើយថា ពីរថ្ងៃទៀតដល់បុណ្យចម្លងហើយ បុត្រមនុស្សនឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅឆ្កាង»។

³ក្រោយមក ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ប្រជាជន ជួបជុំគ្នានៅក្នុងដំណាក់របស់លោកមហាបូជាចារ្យ ឈ្មោះកៃផាស⁴គេបានសម្រេចចិត្តជាមួយគ្នា រកកលល្បិចចាប់ព្រះយេស៊ូយកទៅធ្វើគុត។⁵ដ្បិតគេនិយាយគ្នាថា៖ «កុំចាប់ក្នុងពេលបុណ្យឡើយ ក្រែងលោកើតចលាចលក្នុងចំណោមប្រជាជន»។

⁶កាលព្រះយេស៊ូគង់នៅភូមិបេថានី ក្នុងផ្ទះរបស់ស៊ីម៉ូន ជាមនុស្សឃ្លង់។⁷ពេលព្រះយេស៊ូកំពុងសោយព្រះស្ងោយ មានស្ត្រីម្នាក់ចូលមករកព្រះអង្គ ទាំងកាន់ដបថ្មកែវមានប្រេងក្រអូបដ៏មានតម្លៃថ្លៃ នាងយកប្រេងក្រអូបនោះចាក់លើព្រះសិរសាព្រះអង្គ។⁸ប៉ុន្តែពេលពួកសិស្សឃើញដូច្នេះទាស់ចិត្តជាខ្លាំង ហើយពោលថា៖ «ម្ដេចក៏ខ្ជះខ្ជាយអ៊ីចឹង!⁹បើយកនាងប្រេងក្រអូបនេទៅលក់មុខជាបានប្រាក់ច្រើនណាស់ សម្រាប់ចែកទានដល់ជនក្រីក្រ»។

¹⁰ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូជ្រាបគំនិតរបស់គេ ក៏មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នារករឿងនាងដូច្នេះ? ព្រោះនាងបានធ្វើការដ៏ល្អចំពោះខ្ញុំ។¹¹អ្នករាល់គ្នាមានជនក្រីក្រនៅជាមួយអ្នករហូត រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមិននៅជាមួយអ្នករាល់គ្នារហូតនោះទេ។

¹²ដ្បិតកាលនាងបានចាក់ប្រេងលាបរូបកាយខ្ញុំដូច្នេះ ដើម្បីធ្វើពិធីបញ្ចុះសពរបស់ខ្ញុំ។¹³ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប្រាកដថា គ្រប់ទីកន្លែងក្នុងពិភពលោកទាំងមូល ពេលណាគេប្រកាសដំណឹងល្អ គេនឹងនិយាយអំពីកិច្ចការដែលនាងបានធ្វើនេះដែរ ដើម្បីរំលឹកអំពីនាង»។

¹⁴ពេលនោះ សិស្សម្នាក់ក្នុងក្រុមសិស្សទាំងដប់ពីរឈ្មោះ យូដាសអ៊ីស្ការីយ៉ុត បានទៅជួបក្រុមនាយកបូជាចារ្យ¹⁵ហើយជម្រាបថា៖ «បើខ្ញុំប្រគល់លោកយេស៊ូជូនអស់លោក តើអស់លោកឲ្យអ្វីដល់ខ្ញុំ»? ពួកនាយកបូជាចារ្យក៏រាប់ប្រាក់ឲ្យគាត់សាមសិបស្លឹង។¹⁶ចាប់ពីពេលនោះមក យូដាសរកឱកាស ដើម្បីនាំគេទៅចាប់ព្រះយេស៊ូ។

¹⁷នៅថ្ងៃដំបូងនៃពិធីបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ ពួកសិស្សនាំគ្នាមកគាល់ព្រះយេស៊ូទូលថា៖ «តើព្រះគ្រូចង់ឲ្យយើងខ្ញុំរៀបចំជប់លៀង ជូនក្នុងឱកាសបុណ្យចម្លងនៅកន្លែងណា?»¹⁸ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរនាំគ្នាទៅក្នុងទីក្រុង ប្រាប់បុរសម្នាក់ថា លោកគ្រូមានប្រសាសន៍ថា ពេលកំណត់របស់ខ្ញុំជិតមកដល់ហើយ ខ្ញុំនឹងធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងជាមួយសិស្សរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងផ្ទះអ្នក»។¹⁹ពួកសិស្សនាំគ្នាធ្វើតាមដូចព្រះយេស៊ូបង្គាប់ ហើយរៀបចំម្ហូបអាហារ សម្រាប់បុណ្យចម្លង។

²⁰លុះដល់ល្ងាចចូលមកដល់ ព្រះអង្គបរិភោគរួមតុជាមួយសិស្សទាំងដប់ពីររូប²¹នៅពេលពួកគេកំពុងបរិភោគ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា មានម្នាក់នឹងក្បត់ខ្ញុំ»។²²ពួកសិស្សព្រួយចិត្តក្រៃលែង ម្នាក់ៗទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! តើទូលបង្គំឬព្រះអង្គ?»

²³ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅគេវិញថា៖ «អ្នកជ្រលក់នំបុ័ងក្នុងចានជាមួយខ្ញុំ គឺអ្នកនោះហើយដែលក្បត់ខ្ញុំ។²⁴បុត្រមនុស្សត្រូវទៅ ដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរអំពីលោកស្រាប់។ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលក្បត់បុត្រមនុស្ស នឹងត្រូវវេទនាជាមិនខាន។ ចំពោះអ្នកនោះ បើមិនបានកើតមកទេ នោះប្រសើរជាង!²⁵យូដាសជាអ្នកក្បត់ព្រះអង្គ ទូលសួរថា៖ «តើខ្ញុំឬ លោកគ្រូ? ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «អ្នកនិយាយនឹងត្រូវហើយ»។

²⁶នៅពេលពួកគេកំពុងបរិភោគ ព្រះយេស៊ូយកនំបុ័ងមកកាន់ ហើយអធិស្ឋានទៅព្រះជាម្ចាស់ រួចក៏កាច់ប្រទានឲ្យពួកសិស្ស ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នេះជារូបកាយខ្ញុំ សូមពិសាចុះ»។

²⁷ព្រះអង្គយកពែងមកកាន់ ហើយអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ រួចប្រទានឲ្យពួកសិស្ស ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «សុំពិសាទាំងអស់គ្នាចុះ²⁸ដ្បិតនេះជាលោហិតរបស់ខ្ញុំ ជាលោហិតនៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលត្រូវបង្ហូរ ដើម្បីលើកលែងទោសដល់មនុស្សទាំងអស់ឲ្យរួចពីបាប។²⁹ប៉ុន្តែខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំនឹងមិនពិសាស្រាទំពាំងបាយជូរនេះទៀតឡើយ រហូតដល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំនឹងពិសាស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ជាមួយអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ»។

³⁰ក្រោយពីពួកគេបានច្រៀងបទទំនុកតម្កើងរួចហើយ ព្រះយេស៊ូយាងឆ្ពោះទៅភ្នំដើមអូលីវ ជាមួយពួកសិស្ស។³¹ព្រះយេស៊ូក៏មានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ យប់នេះ អ្នកទាំងអស់គ្នានឹងបោះបង់ខ្ញុំចោល ដ្បិតមានចែងទុកមកថា៖ «យើងនឹងវាយសម្លាប់អ្នកគង្វាល ហើយហ្វូងចៀមនឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ។³²ប៉ុន្តែ ក្រោយពេលខ្ញុំមានជីវិតរស់ឡើងវិញ ខ្ញុំនឹងទៅស្រុកកាលីឡេមុនអ្នករាល់គ្នា»។

³³ប៉ុន្តែ ពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «ទោះបីអ្នកឯទៀតបោះបង់ចោលព្រះអង្គក៏ដោយ ទូលបង្គំនឹងមិនបោះបង់ចោលព្រះអង្គជាដាច់ខាត»។³⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នកដឹងច្បាស់ថា នៅយប់នេះឯង មុនមាន់រងាវ អ្នកនឹងបដិសេធមិនស្គាល់ខ្ញុំបីដង»។³⁵ពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «ទោះបីទូលបង្គំត្រូវស្លាប់ជាមួយព្រះអង្គក៏ដោយ ក៏ទូលបង្គំមិនបដិសេធថា មិនស្គាល់ព្រះអង្គឡើយ»។ សិស្សឯទៀតៗក៏ទូលព្រះអង្គ ដូចពេត្រុសដែរ។

³⁶ក្រោយមក ព្រះយេស៊ូយាងទៅជាមួយពួកសិស្សដល់កន្លែងមួយ ឈ្មោះកេតសេម៉ានី ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ ពួកអ្នកទាំងអ្ស់គ្នាអង្គុយនៅទីនេះសិនចុះ ខ្ញុំទៅអធិស្ឋាននៅត្រង់កន្លែងនោះ។³⁷ព្រះអង្គនាំពេត្រុស និងកូនរបស់លោកសេបេដេទាំងពីរនាក់ទៅជាមួយ ពេលនោះព្រះអង្គចាប់ផ្ដើមព្រួយព្រះហឫទ័យ ហើយអន្ទះសាពន់ប្រមាណ³⁸ក្រោយមកទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកទាំងបីថា៖ «ខ្ញុំព្រួយចិត្តយ៉ាងខ្លាំងស្ទើរតែស្លាប់ អ្នករាល់គ្នានៅទីនេះសិនហើយ ចូរប្រុងស្មារតីជាមួយខ្ញុំ»។

³⁹ព្រះអង្គយាងទៅមុខបន្តិច ក្រាបព្រះភក្ត្រដល់ដីហើយអធិស្ថានថា៖ «ឱព្រះបិតាអើយ! ប្រសិនបើបាន សូមឲ្យពែងនេះរំលងឆ្ងាយពីទូលបង្គំទៅ។ ប៉ុន្តែ សូមកុំធ្វើតាមបំណងទូលបង្គំឡើយ សូមឲ្យបានសម្រេចតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គវិញ»។⁴⁰ព្រះអង្គយាងមករកពួកសិស្ស ឃើញគេកំពុងតែដេកលក់ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅពេត្រុសថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមិនស៊ូទ្រាំប្រុងស្មារតីជាមួយខ្ញុំ សូម្បីតែមួយម៉ោងក៏មិនបានដែរឬអី?⁴¹ចូរប្រុងស្មារតី ហើយអធិស្ឋាន កុំឲ្យចាញ់ការល្បួងឡើយ។ វិញ្ញាណរបស់មនុស្សប្រុងប្រៀបបានមែន តែសាច់ឈាមរបស់គេនៅទន់ខ្សោយ»។

⁴²ព្រះអង្គយាងចេញទៅអធិស្ថានលើកទីពីរ ទ្រង់មានព្រះបន្ទួលថា៖ «ឱព្រះបិតាអើយ! ប្រសិនបើទូលបង្គំត្រូវតែទទួលពែងនៃទុក្ខលំបាកនេះចៀសពុំបានទេនោះ សូមឲ្យបានសម្រេចតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គចុះ»។⁴³ព្រះអង្គវិលត្រឡប់ទៅរកពួកសិស្សម្ដងទៀត ឃើញគេដេកលក់ ដ្បិតគេងងុយពេក បើកភ្នែកពុំរួចសោះ។⁴⁴ព្រះអង្គក៏យាងចាកចេញពីគេទៅអធិស្ឋានជាលើកទីបី ហើយទូលអង្វរដោយពាក្យដដែល។

⁴⁵បន្ទាប់មក ព្រះអង្គវិលមករកសិស្សវិញ មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នានៅតែដេកលក់ ហើយនាំគ្នាសម្រាកដល់អង្កាល់ទៀត? ដ្បិតពេលកំណត់ដែលបុត្រមនុស្សត្រូវគេបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃ របស់មនុស្សបាបជិតមកដល់ហើយ។⁴⁶ចូរក្រោកឡើង! យើងនាំគ្នាទៅ មើល៍ អ្នកដែលក្បត់ខ្ញុំមកជិតដល់ហើយ»។

⁴⁷កាលព្រះអង្គកំពុងតែមានព្រះបន្ទូលនៅឡើយ ស្រាប់តែយូដាសជាសិស្សម្នាក់ ក្នុងចំណោមសិស្សទាំងដប់ពីរបានមកដល់ ដោយនាំបណ្ដាជនជាច្រើនដែលពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ប្រជាជនបានចាត់អ្នកទាំងនោះ ឲ្យមក ទាំងកាន់ដាវ កាន់ដំបងមកជាមួយផង។ ។⁴⁸ម្នាក់ដែលក្បត់ព្រះយេស៊ូ បានប្រាប់សញ្ញាមួយថា៖ «បើខ្ញុំថើបអ្នកណា គឺអ្នកនោះហើយ សុំចាប់គាត់ទៅ»។

⁴⁹ភ្លាមនោះយូដាសមកដល់ គាត់ដើរតម្រង់មករកព្រះយេស៊ូទូលថា៖ «ជម្រាបសួរលោកគ្រូ! រួចក៏ថើបព្រះអង្គ។⁵⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «សម្លាញ់អើយ! ធ្វើអ្វីដែលអ្នកចង់ធ្វើទៅចុះ»។ ពេលនោះ បណ្ដាជនក៏នាំគ្នាចូលមកចាប់ព្រះអង្គ។

⁵¹មានម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលនៅជាមួយព្រះយេស៊ូ បានហូតដាវចេញមកកាប់អ្នកបម្រើរបស់លោកមហាបូជាចារ្យ ដាច់ស្លឹកត្រចៀក។⁵²បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅអ្នកនោះថា៖ «ទុកដាវអ្នកទៅក្នុងស្រោមវិញទៅ ដ្បិតអស់អ្នកដែលប្រើដាវនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ។⁵³តើអ្នកស្មានថា ខ្ញុំមិនអាចអង្វរករព្រះបិតាខ្ញុំឲ្យចាត់ទេវតាជាងដប់ពីរកងពល មកជួយខ្ញុំបានភ្លាមៗទេឬអី?⁵⁴បើធ្វើដូច្នោះ តើធ្វើម្ដេចនឹងបានស្របតាមសេចក្ដីដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរ អំពីហេតុការណ៍ដែលត្រូវតែកើតឡើងនេះទៅ»?

⁵⁵ពេលនោះ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់មហាជនថា៖ «អស់លោកកាន់ដាវកាន់ដំបងមកចាប់ខ្ញុំ ដូចជាមកចាប់ចោរអញ្ចឹង? ខ្ញុំអង្គុយបង្រៀននៅក្នុងព្រះវិហារជារៀងរាល់ថ្ងៃ តែអស់លោកពុំបានចាប់ខ្ញុំទេ។⁵⁶ប៉ុន្តែហេតុការណ៍ទាំងនេះកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបានស្របតាមសេចក្ដី ដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរព្យាការី»។ ពេលនោះ ពួកសិស្សនាំគ្នារត់ចោលព្រះអង្គអស់ទៅ។

⁵⁷ពួកអ្នកដែលចាប់ព្រះយេស៊ូ នាំគ្នាបណ្ដើរព្រះអង្គទៅដល់ដំណាក់របស់លោកកៃផាសជាមហាបូជាចារ្យ។ ពួកអាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ ជួបជុំគ្នានៅទីនោះ។⁵⁸ប៉ុន្តែពេត្រុសដើរតាមព្រះអង្គពីចម្ងាយ គាត់តាមរហូតដល់ទីធ្លាខាងក្នុងដំណាក់របស់មហាបូជាចារ្យ ហើយអង្គុយជាមួយកងរក្សាព្រះវិហារ រងចង់មើលហេតុការណ៍នឹងទៅជាយ៉ាងណា។

⁵⁹ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ នាំគ្នារកពាក្យចោទប្រកាន់ មួលបង្កាច់ព្រះយេស៊ូ ដើម្បីកាត់ទោសប្រហារជីវិតព្រះអង្គ⁶⁰ទោះបីមានមនុស្សជាច្រើនធ្វើសាក្សីក្លែងក្លាយក៏ដោយ ក៏គេរកមិនឃើញកំហុសព្រះអង្គដែរ។ តែមានបុរសពីរនាក់នាំគ្នាចូលមក⁶¹ពោលថា៖ «អ្នកនេះបានអះអាងថា ខ្ញុំអាចរុះព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ចោល ហើយសង់ឡើងវិញបានក្នុងរវាងបីថ្ងៃ»។

⁶²លោកមហាបូជាចារ្យក្រោកឈរឡើង សួរព្រះអង្គថា៖ តើអ្នកឆ្លើយយ៉ាងម៉េចចំពោះអ្នកចោទប្រកាន់អ្នកទាំងនេះ?⁶³ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូនៅស្ងៀម លោកមហាបូជាចារ្យសួរព្រះអង្គទៀតថា៖ ចូរបញ្ជាអ្នកនាមព្រះដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ តើអ្នកពិតជាព្រះគ្រិស្ដ ជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែនឬ?⁶⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅលោកថា៖ «ត្រូវដូចលោកនិយាយអ៊ីចឹង ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសុំបញ្ជាក់ប្រាប់អស់លោកថា អំណើះតទៅ អស់លោកនឹងឃើញ បុត្រមនុស្សគង់នៅខាងស្ដាំព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាព ហើយនឹងយាងមកលើពពកក្នុងផ្ទៃមេឃ»។

⁶⁵ពេលនោះ លោកមហាបូជាចារ្យហែកអាវរបស់លោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជននេះបានពោលពាក្យប្រមាថព្រះជាម្ចាស់! តើយើងនៅរកសាក្សីទៀតធ្វើអី? មើល៍ អស់លោកបានឮអ្នកនេះពោលពាក្យប្រមាថព្រះជាម្ចាស់អំបាញ់មិញស្រាប់។⁶⁶តើអស់លោកគិតយ៉ាងណាដែរ?» ពួកគេឆ្លើយឡើងថា៖ «អ្នកនេះត្រូវមានទោសដល់ជីវិត!»

⁶⁷ក្រោយមកគេក៏នាំគ្នាស្ដោះទឹកមាត់ដាក់ព្រះភក្ត្រព្រះអង្គ ហើយគេវាយតប់ព្រះអង្គ ហើយអ្នកខ្លះទះកំផ្លៀងព្រះអង្គ⁶⁸ទាំងពោលថា៖ «ទាយមើល៍ ព្រះគ្រិស្ដអើយ អ្នកណាវាយព្រះអង្គ?»

⁶⁹ពេលនោះ ពេត្រុសអង្គុយនៅខាងក្រៅក្នុងទីធ្លា ហើយមានស្ត្រីបម្រើរបស់មហាបូជាចារ្យម្នាក់ចូលមកជិតគាត់ និយាយថា៖ «អ្នកឯងជាបក្សពួករបស់យេស៊ូ ជាអ្នកស្រុកកាលីឡេដែរ»។⁷⁰ប៉ុន្តែ គាត់ប្រកែកថានៅមុខពួកគេថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថា នាងចង់និយាយអំពីរឿងអ្វីឡើយ»។

⁷¹ពេលពេត្រុសដើរចេញពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅរកខ្លោងទ្វារ មានស្ត្រីបម្រើម្នាក់ទៀតឃើញគាត់ហើយនិយាយថា៖ «អ្នកនេះជាបក្សពួករបស់យេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែតដែរ»។⁷²លោកពេត្រុសក៏ប្រកែកសាជាថ្មីទាំងស្បថថា៖ «ខ្ញុំមិនស្គាល់អ្នកនោះទេ!»

⁷³បន្តិចក្រោយមក អស់អ្នកដែលនៅទីនោះ នាំគ្នាចូលទៅជិតពេត្រុសហើយពោលថា៖ «អ្នកឯងពិតជាបក្សពួករបស់អ្នកទាំងនោះ ព្រោះសម្តីអ្នកឯងបញ្ជាក់ច្បាស់ថា អ្នកឯងមកពីស្រុកកាលីឡេមែន»។⁷⁴ពេត្រុសក៏ពោលឡើងថា៖ «គាត់ចាប់ផ្តើមស្បថថា ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់អ្នកនោះទាល់តែសោះ» ភ្លាមនោះ ស្រាប់តែមាន់រងាវឡើង⁷⁵ពេត្រុសក៏នឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូថា៖ «មុនមាន់រងាវ អ្នកនឹងបដិសេធមិនស្គាល់ខ្ញុំបីដង»។ បន្ទាប់មក ពេត្រុសចាកចេញពីទីនោះ ហើយយំសោកយ៉ាងខ្លោចផ្សា។

27

¹លុះពេលព្រឹកបានមកដល់ ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ប្រជាជនប្រជុំគ្នា ហើយសម្រេចចិត្តធ្វើគុតព្រះយេស៊ូ។²ពួកគេចងព្រះអង្គ ហើយបញ្ជូនទៅលោកពីឡាតជាទេសាភិបាល។

³កាលយូដាស ជាអ្នកដែលក្បត់ព្រះយេស៊ូ ឃើញគេកាត់ទោសព្រះអង្គដូច្នេះ គាត់សោកស្ដាយជាខ្លាំង ក៏យកប្រាក់សាមសិបស្លឹងទៅប្រគល់ឲ្យពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យវិញ⁴ហើយពោលថា៖ «ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ព្រោះខ្ញុំបានក្បត់មនុស្សឥតទោសទៅឲ្យគេបង្ហូរឈាម»។ ប៉ុន្តែពួកគេឆ្លើយថា៖«តើរឿងនេះមានទាក់ទងអ្វីនឹងយើងទៅ? ជារឿងរបស់អ្នកទេតើ»។⁵បន្តាប់មកយូដាសបាចប្រាក់នោះនៅក្នុងព្រះវិហារហើយចេញទៅចងកសម្លាប់ខ្លួនទៅ។

⁶ពួកនាយកបូជាចារ្យបានរើសប្រាក់នោះ ហើយពោលថា៖ «គ្មានច្បាប់នឹងបញ្ចូលប្រាក់នេះទៅក្នុងហិបតង្វាយឡើយ ព្រោះវាជាប្រាក់បង់ថ្លៃឈាម»។⁷ពួកគេបានពិភាក្សាគ្នាហើយ គេក៏យកប្រាក់នោះទៅទិញដីចម្ការរបស់ជាងស្មូន ទុកធ្វើជាកន្លែងបញ្ចុះសពជនបរទេស។⁸ព្រោះហេតុនេះហើយបានជាគេហៅចម្ការនោះថា «ចម្ការបង្ហូរឈាម» រហូតមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ។

⁹ហេតុការណ៍នេះកើតឡើង ស្របនឹងសេចក្ដីដែលមានចែងទុក តាមរយៈព្យាការីយេរេមាមកថា៖ «គេបានយកប្រាក់សាមសិបស្លឹង ជាប្រាក់ដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលសន្មតថាជាថ្លៃទិញលោកនោះ¹⁰ហើយគេបានយកប្រាក់នោះទៅទិញចំការរបស់ជាងស្មូន ដូចព្រះអម្ចាស់បង្គាប់មកខ្ញុំ»។

¹¹ឥឡួវនេះព្រះយេស៊ូ ឈរនៅចំពោះមុខលោកទេសាភិបាល លោកសួរព្រះអង្គថា៖ «តើអ្នកជាស្ដេចរបស់យូដាមែនឬ?» ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ត្រូវដូចលោកមានប្រសាសន៍ហើយ»។¹²ប៉ុន្តែពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនាំគ្នាចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ តែព្រះអង្គពុំឆ្លើយអ្វីទាល់តែសោះ។¹³បន្ទាប់មកលោកពីឡាតសួរព្រះអង្គថា៖ «តើអ្នកមិនឮការទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេចោទប្រកាន់អ្នកទេឬ»?¹⁴ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គពុំបានឆ្លើយតបមួយម៉ាត់ណាសោះឡើយ ជាហេតុនាំឲ្យលោកទេសាភិបាលងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង។

¹⁵ពេលនោះជារៀងរាល់ឆ្នាំ ក្នុងឱកាសបុណ្យចម្លង លោកទេសាភិបាលតែងតែដោះលែងអ្នកទោសម្នាក់ តាមសំណូមពររបស់បណ្ដាជន។¹⁶នៅពេលនោះ មានអ្នកទោសដ៏ល្បីម្នាក់ ឈ្មោះបារ៉ាបាស។

¹⁷កាលបណ្ដាជនមកជុំគ្នាហើយ លោកពីឡាតសួរគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យខ្ញុំដោះលែងអ្នកណា? ដោះលែងបារ៉ាបាស ឬយេស៊ូហៅព្រះគ្រិស្ដ?»¹⁸លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ មកពីលោកជ្រាបថា ពួកគេបញ្ជូនព្រះយេស៊ូមកលោក ព្រោះគេមានចិត្តច្រណែន។¹⁹នៅពេលដែលលោកពីឡាត អង្គុយនៅលើវេទិកាកាត់ក្ដី ភរិយារបស់លោកបានចាត់គេឲ្យមកជម្រាបថា៖ «កុំឡូកឡំនឹងរឿងមនុស្សឥតទោសនេះធ្វើអ្វី។ ដ្បិតតែរឿងបុរសនេះ ខ្ញុំយល់សប្ដិអាក្រក់ណាស់»។

²⁰ពេលនោះពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនាំគ្នាញុះញង់បណ្ដាជន ឲ្យសុំដោះលែងបារ៉ាបាស និងសុំឲ្យប្រហារជីវិតព្រះយេស៊ូ។²¹លោកទេសាភិបាលមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «ចំណោមអ្នកទាំងពីរនេះ តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យខ្ញុំដោះលែងអ្នកណា?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «បារ៉ាបាស»។²²លោកពីឡាតសួរទៅគេថា៖ «បើដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីដល់ឈ្មោះ យេស៊ូ ហៅព្រះគ្រិស្ដនេះ?» ពួកគេស្រែកឡើងទាំងអស់គ្នាថា៖ «យកគាត់ទៅឆ្កាងទៅ!»

²³បន្ទាប់មកលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នកនេះបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់អ្វី?» គេនាំគ្នាស្រែកកាន់តែខ្លាំងឡើងថា៖ «យកគាត់ទៅឆ្កាងទៅ»។²⁴ដោយលោកពីឡាតឃើញថា មិនអាចធ្វើអ្វីលើសពីនេះទៀត ហើយផ្ទុយទៅវិញ ឃើញគេកើតចលាចលកាន់តែខ្លាំងឡើងៗដូច្នេះ លោកក៏យកទឹកមកលាងដៃនៅមុខបណ្ដាជន ហើយពោលថា៖ «ខ្ញុំឥតទទួលខុសត្រូវក្នុងការបង្ហូរឈាមបុរសនេះឡើយ នេះជាបញ្ហារបស់អ្នករាល់គ្នាទេ»។

²⁵ប្រជាជនឆ្លើយឡើងទាំងអស់គ្នាថា៖ «យើងខ្ញុំ និងកូនចៅរបស់យើងខ្ញុំ នឹងទទួលខុសត្រូវក្នុងការប្រហារជីវិតជននេះ»។²⁶បន្ទាប់មក លោកពីឡាតក៏ដោះលែងបារ៉ាបាស រីឯព្រះយេស៊ូវិញ លោកឲ្យគេវាយនឹងរំពាត់ រួចបញ្ជូនព្រះអង្គទៅឲ្យគេឆ្កាង។

²⁷បន្ទាប់មក ពួកទាហានរបស់លោកទេសាភិបាលនាំព្រះយេស៊ូទៅទីធ្លាបន្ទាយ ហើយប្រមូលទាហានមកចោមរោមព្រះអង្គ។²⁸ពួកគេដោះព្រះពស្រ្តរបស់ព្រះអង្គចេញ ហើយពាក់អាវធំពណ៌ក្រហមទុំឲ្យព្រះអង្គវិញ²⁹ពួកគេធ្វើមកុដពីបន្លាមកពាក់លើព្រះសិរសាព្រះអង្គ ហើយយកដើមត្រែងមកដាក់ក្នុងព្រះហស្តស្តាំព្រះអង្គ ហើយពួកគេលុតជង្គុងចុះ ទាំងពោលពាក្យចំអកព្រះអង្គថា៖ «សូមថ្វាយបង្គំស្តេចសាសន៍យូដាអើយ!»

³⁰ពួកបានគេស្តោះទឹកមាត់ និងយកដើមត្រែងនោះវាយព្រះសិរសាព្រះអង្គទៀតផង។³¹ក្រោយពីបានប្រមាថមើលងាយព្រះអង្គរួចហើយ ពួកគេដោះអាវធំចេញ យកព្រះពស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គមកបំពាក់ថ្វាយព្រះអង្គវិញ រួចបណ្ដើរព្រះអង្គនាំយកទៅឆ្កាង។

³²ពេលចេញពីទីក្រុងទៅ គេជួបបុរសម្នាក់ឈ្មោះស៊ីម៉ូន ជាអ្នកស្រុកគីរេន គេបង្ខំគាត់ឲ្យលីឈើឆ្កាងរបស់ព្រះអង្គ។³³លុះពួកគេមកដល់កន្លែងមួយឈ្មោះ គាល់កូថា ដែលប្រែថា «ភ្នំលលាដ៍ក្បាល»។³⁴គេយកស្រាទំពាំងបាយជូរលាយជាមួយប្រមាត់ មកឲ្យព្រះអង្គសោយ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូក្រេបបន្តិច ព្រះអង្គពុំព្រមសោយទេ។

³⁵ក្រោយពីឆ្កាងព្រះអង្គរួចហើយ ពួកគេយកសម្លៀកបំពាក់របស់ព្រះអង្គមកចាប់ឆ្នោតចែកគ្នា³⁶រួចហើយពួកគេអង្គុយយាមព្រះអង្គនៅទីនោះ។³⁷គេបានសរសេរប្រកាសដាក់ខាងលើព្រះសិរសារបស់ព្រះអង្គ អំពីហេតុដែលគេធ្វើទោសព្រះអង្គថា៖ «អ្នកនេះគឺយេស៊ូ ជាស្ដេចជនជាតិយូដា»។

³⁸ពួកគេបានឆ្កាងចោរពីរនាក់ជាមួយនិងព្រះយេស៊ូដែរ ម្នាក់នៅខាងស្ដាំ ម្នាក់ទៀតនៅខាងឆ្វេង។³⁹មនុស្សម្នាដែលដើរកាត់តាមនោះ នាំគ្នាប្រមាថមើលងាយព្រះអង្គ គ្រវីក្បាលដាក់ព្រះអង្គ⁴⁰ទាំងពោលថា៖ «អ្នករុះព្រះវិហារ ហើយសង់ឡើងវិញតែបីថ្ងៃអើយ! ចូរសង្គ្រោះខ្លួនឯងមើល! បើអ្នកពិតជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន អញ្ជើញចុះពីឈើឆ្កាងមកមើល៍!»

⁴¹ពួកនាយកបូជាចារ្យ ពួកអាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យក៏នាំគ្នាចំអកដាក់ព្រះអង្គដូចគេដែរ ដោយនិយាយថា៖⁴²«គាត់បានសង្គ្រោះអ្នកឯទៀតៗ តែមិនអាចសង្គ្រោះខ្លួនឯងបានទេ។ គាត់ជាស្ដេចអ៊ីស្រាអែល ឲ្យគាត់ចុះពីឈើឆ្កាងឥឡូវនេះមក ដើម្បីឲ្យយើងជឿផង។

⁴³គាត់បានទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់ ទុកឲ្យព្រះអង្គដោះលែងគាត់ឥឡូវនេះទៅ បើព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យនឹងគាត់មែន។ ដ្បិតគាត់ពោលថា៖ «ខ្ញុំជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់»។⁴⁴សូម្បីតែចោរដែលជាប់ឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូ ក៏ជេរប្រមាថព្រះអង្គដូច្នោះដែរ។

⁴⁵ផែនដីទាំងមូលងងឹតសូន្យចាប់ពីម៉ោងប្រាំមួយ រហូតដល់ម៉ោងប្រាំបួន។⁴⁶ប្រមាណជាម៉ោងបីរសៀល ព្រះយេស៊ូស្រែកខ្លាំងៗថា៖ «អេលី» អេលីឡាម៉ាសាបាច់ថានី? ដែលមានន័យថា «ឱព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះនៃទូលបង្គំអើយ! ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គបោះបង់ទូលបង្គំចោលដូច្នេះ?»⁴⁷ពេលអ្នកខ្លះឈរនៅទីនោះបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ក៏និយាយថា៖ «គាត់កំពុងហៅលោកអេលីយ៉ា»។

⁴⁸ភ្លាមនោះ មានគ្នាគេម្នាក់រត់ទៅយកសារ៉ាយស្ងួត ជ្រលក់នឹងទឹកខ្មេះ រុំជាប់នៅចុងត្រែងមួយដើម ហើយហុចថ្វាយព្រះអង្គសោយ។⁴⁹អ្នកឯទៀតៗពោលថា៖ «ចាំមើលមើល៍! តើលោកអេលីយ៉ាមកសង្គ្រោះគាត់ឬទេ?»⁵⁰បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូស្រែកយ៉ាងខ្លាំងម្ដងទៀត រួចផុតវិញ្ញាណទៅ។

⁵¹ពេលនោះ វាំងនននៅក្នុងព្រះវិហារ ក៏រហែកជាពីរ តាំងពីលើចុះដល់ក្រោម ផែនដីក៏រញ្ជួយផ្ទាំងថ្មក៏ប្រេះចេញពីគ្នា។⁵²ផ្នូរក៏របើកចំហឡើង ហើយសាកសពប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធជាច្រើនបានរស់ឡើងវិញ។⁵³ពួកគេក៏ចេញពីផ្នូរ ក្រោយពេលទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ គេបានចូលទៅក្នុងក្រុងដ៏វិសុទ្ធ ព្រមទាំងបង្ហាញខ្លួនឲ្យមនុស្សជាច្រើនបានឃើញផង។

⁵⁴កាលនាយទាហានរ៉ូម៉ាំង និងពួកទាហានដែលនៅយាមព្រះយេស៊ូ បានឃើញផែនដីរញ្ជួយ និងបានឃើញហេតុការណ៍ដែលបានកើតឡើងដូច្នេះ គេមានការភ័យជាខ្លាំង ហើយពោលថា៖ លោកនេះ ពិតជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន!⁵⁵មានស្ត្រីជាច្រើនមើលពីចម្ងាយ គឺស្ត្រីៗដែលតាមបំរើព្រះយេស៊ូ តាំងពីស្រុកកាលីឡេមក។⁵⁶ក្នុងចំណោមស្ត្រីៗទាំងនោះ មាននាងម៉ារីម៉ាដាឡា នាងម៉ារី ជាម្ដាយរបស់យ៉ាកុប និងយ៉ូសែប ព្រមទាំងភរិយារបស់លោកសេបេដេ។

⁵⁷លុះដល់ល្ងាចចូលមកដល់ មានអ្នកមានម្នាក់ ឈ្មោះយ៉ូសែប ជាអ្នកក្រុងអើរីម៉ាថេ មកដល់ គាត់ក៏ជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូដែរ។⁵⁸គាត់បានទៅជួបលោកពីឡាតសុំយកព្រះសពព្រះយេស៊ូ ក្រោយមកលោកពីឡាតក៏បញ្ជាឲ្យគេប្រគល់ព្រះសពមកគាត់។

⁵⁹លោកយ៉ូសែបយកព្រះសពមករុំនឹងក្រណាត់ផាឌិបថ្មី⁶⁰រួចដាក់ក្នុងផ្នូរថ្មីរបស់គាត់ ជារូងថ្មដែលគេដាប់ធ្វើផ្នូរ។ បន្ទាប់មក គាត់ប្រមៀលថ្មមួយដុំធំបិទមាត់ផ្នូរ ហើយចាកចេញទៅ។⁶¹នាងម៉ារីម៉ាដាឡា និងនាងម៉ារីម្នាក់ទៀត ក៏នៅទីនោះដែរ នាងអង្គុយនៅមុខផ្នូរ។

⁶²នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ជាថ្ងៃរៀបចំថ្ងៃឈប់សម្រាក ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ី នាំគ្នាទៅជួបលោកពីឡាត⁶³គេជម្រាបថា៖ «លោកម្ចាស់! យើងខ្ញុំនៅចាំពាក្យរបស់ជនបោកប្រាស់នោះ កាលពីគាត់នៅរស់ថា បីថ្ងៃក្រោយពីបានខ្ញុំស្លាប់ នោះខ្ញុំនឹងមានជីវិតរស់ឡើងវិញ។⁶⁴ហេតុនេះ សូមលោកបញ្ជាឲ្យគេយាមផ្នូរនោះ រហូតដល់ថ្ងៃទីបីទៅ ក្រែងលោសិស្សរបស់គាត់មកលួចយកសព ហើយប្រាប់ប្រជាជនថាគាត់រស់ឡើងវិញ។ ការបោកប្រាស់លើកនេះ មុខជាអាក្រក់ជាងមុនទៅទៀត»។

⁶⁵លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «អស់លោកមានទាហានស្រាប់ហើយ សុំអញ្ជើញទៅចាត់ចែងឲ្យគេយាមផ្នូរ តាមអស់លោកយល់ឃើញទៅចុះ»។⁶⁶ពួកគេក៏នាំគ្នាចេញទៅចាត់ចែងឲ្យយាមផ្នូរ គឺភ្ជិតផ្នូរ បោះត្រាពីលើ និងដាក់ទាហានឲ្យនៅយាមផង។

28

¹ក្រោយថ្ងៃសប្ប័ទ គឺនៅព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យ នាងម៉ារីម៉ាដាឡា និងនាងម៉ារីម្នាក់ទៀតនាំគ្នាទៅមើលផ្នូរ។²ពេលនោះ ស្រាប់តែផែនដីរញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំង ដ្បិតមានទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ ចុះពីស្ថានបរមសុខមកប្រមៀលថ្មចេញពីមាត់ផ្នូរ ហើយអង្គុយលើថ្មនោះថែមទៀតផង។

³ទេវតានោះមានទ្រង់ទ្រាយភ្លឺដូចផ្លេកបន្ទោរ ហើយមានសម្លៀកបំពាក់សដូចសំឡី។⁴ទាហានភ័យញ័រជាខ្លាំង ភាំងស្មារតីដូចមនុស្សស្លាប់។

⁵ទេវតានិយាយទៅកាន់ស្ត្រីៗថា៖ «កុំភ័យខ្លាចអ្វី! ខ្ញុំដឹងថានាងៗ មករកព្រះយេស៊ូ ដែលគេបានឆ្កាង។⁶ព្រះអង្គមិននៅទីនេះទេ ព្រះអង្គរស់ឡើងវិញហើយ ដូចទ្រង់មានព្រះបន្ទូលរួចមកហើយ។ សុំមកមើលកន្លែងដែលគេដាក់ព្រះសពព្រះអង្គឯណេះសិន។⁷សឹមអញ្ជើញទៅប្រាប់ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គជាប្រញាប់ ថាព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ ឥឡូវនេះព្រះអង្គយាង ទៅស្រុកកាលីឡេមុនអ្នករាល់គ្នា។ នៅទីនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងឃើញព្រះអង្គ»។

⁸ស្ត្រីទាំងនោះប្រញាប់ប្រញាល់ចេញពីផ្នូរ ទាំងភ័យផងទាំងអរផង ហើយរត់យកដំណឹងនេះរត់ទៅជម្រាបប្រាប់ពួកសិស្ស។⁹ពេលនោះ ព្រះយេស៊ូយាងមកជួបពួកនាង ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ជម្រាបសួរនាង!» នាងទាំងនោះក៏ចូលមកឱបព្រះបាទា ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ។¹⁰បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ! សុំទៅប្រាប់បងប្អូនខ្ញុំឲ្យទៅស្រុកកាលីឡេទៅ គេនឹងឃើញខ្ញុំនៅទីនោះ»។

¹¹កាលស្ត្រីទាំងនោះកំពុងតែធ្វើដំណើរទៅ ទាហានខ្លះក៏នាំគ្នាចូលទៅទីក្រុង ជម្រាបពួកនាយកបូជាចារ្យ អំពីហេតុការណ៍ទាំងប៉ុន្មាន ដែលកើតឡើង។¹²ពេលនោះពួកនាយកបូជាចារ្យក៏ប្រជុំពិភាក្សាគ្នា ជាមួយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហើយសម្រេចចិត្តឲ្យប្រាក់យ៉ាងច្រើនដល់ពួកទាហាន¹³ទាំងប្រាប់ថាត្រូវនិយាយថាពេលយើងខ្ញុំកំពុងដេកលក់ មានសិស្សរបស់អ្នកនោះមកលួចយកសពទៅទាំងយប់»។

¹⁴ប្រសិនបើរឿងនេះលេចឮដល់លោកទេសាភិបាល ចាំយើងជួយដោះស្រាយ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានទោស។¹⁵ពួកទាហានទទួលយកប្រាក់ ហើយធ្វើតាមសេចក្ដីដែលគេបង្គាប់ រឿងនេះក៏លេចឮសុសសាយក្នុងចំណោមជនជាតិយូដា រហូតមកទល់សព្វថ្ងៃ។

¹⁶សិស្សទាំងដប់មួយរូប នាំគ្នាធ្វើដំណើរទៅស្រុកកាលីឡេ ហើយឡើងទៅលើភ្នំដែលព្រះយេស៊ូបានប្រាប់ឲ្យគេទៅ។¹⁷កាលគេបានឃើញព្រះអង្គ គេក្រាបថ្វាយបង្គំ ប៉ុន្តែមានអ្នកខ្លះនៅមានការសង្ស័យនៅឡើយ។

¹⁸ព្រះយេស៊ូយាងចូលមកជិតពួកគេ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «គ្រប់ទាំងអំណាច ទាំងនៅស្ថានបរមសុខ ទាំងនៅលើផែនដីបានប្រគល់មកខ្ញុំហើយ។¹⁹ដូច្នេះ ចូរចេញទៅនាំមនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍ឲ្យធ្វើជាសិស្ស ហើយធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យគេ ក្នុងព្រះនាមព្រះបិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

²⁰ចូរបង្រៀនគេឲ្យប្រតិបត្តិតាមសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា។ ចូរដឹងថា ខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាជារៀងរាល់ថ្ងៃ រហូតដល់អវសានកាលនៃពិភពលោក»។

ម៉ាកុស

1

¹នេះជាដំណើរចាប់ផ្តើមអំពីដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ជាព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់។²ដូចបានកត់ត្រានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរអេសាយដែលជាព្យាការីថា៖ «មើល៍ យើងបានចាត់អ្នកនាំសារមកចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា គឺជាម្នាក់ដែលនឹងរៀបចំផ្លូវសម្រាប់អ្នក។³មានសំឡេងរបស់បុរសម្នាក់ស្រែកនៅទីរហោ‌ស្ថានថា៖ «ចូររៀបចំផ្លូវថ្វាយព្រះ‌អម្ចាស់ និងតម្រង់ផ្លូវថ្វាយព្រះអង្គចុះ»។

⁴លោកយ៉ូហានបានមកដើម្បីធ្វើការជ្រមុជទឹក នៅទីរហោ‌ស្ថាន ហើយបង្រៀនអំពីពិធីជ្រមុជទឹក និងអំពីការប្រែចិត្ត ដើម្បីទទួលការលើកលែងទោសឲ្យរួចពីបាប។⁵អ្នកស្រុកយូដាទាំងអស់ និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡិមទាំងមូលនាំគ្នាចេញទៅរកលោក។ ពួកគេទទួលសារ‌ភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន ហើយលោកក៏ធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យពួកគេក្នុងទន្លេយ័រដាន់។⁶លោកយ៉ូហានស្លៀកសម្លៀក‌បំពាក់ធ្វើពីរោមអូដ្ឋ ពាក់ខ្សែក្រវាត់ធ្វើពីស្បែក ហើយហូបកណ្ដូប និងទឹកឃ្មុំ។

⁷គាត់បានប្រកាសថា៖ «ម្នាក់ដែលនឹងមកតាមក្រោយខ្ញុំ គឺជាអ្នកដែលមានអំណាចជាងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិនសមសូម្បីឱនចុះ ដើម្បីស្រាយខ្សែស្បែកជើងថ្វាយព្រះអង្គផង។⁸ខ្ញុំបានជ្រមុជអ្នករាល់គ្នាដោយទឹក តែព្រះជាម្ចាស់នឹងជ្រមុជអ្នកទាំងអស់គ្នា ជាមួយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធវិញ»។

⁹ការនេះបានកើតឡើង ក្នុងពេលដែលព្រះ‌យេស៊ូយាងមកពីភូមិណាសា‌រ៉ែត ក្នុងស្រុកកាលី‌ឡេ ព្រះអង្គបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោកយ៉ូហានក្នុងទន្លេយ័រដាន់។¹⁰នៅពេលព្រះអង្គយាងឡើងពីទឹកមកភ្លាម ព្រះអង្គទតឃើញផ្ទៃមេឃបើកចំហ ហើយព្រះ‌វិញ្ញាណយាងចុះដូចសត្វព្រាប។¹¹មានសម្លេងចេញពីលើមេឃមកថា៖ «ព្រះអង្គជាបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង យើងពេញចិត្ត និងព្រះអង្គណាស់»។

¹²ក្រោយមក ព្រះ‌វិញ្ញាណក៏នាំព្រះ‌យេស៊ូទៅទីរហោ‌ស្ថាន។¹³ព្រះអង្គគង់នៅទីរហោ‌ស្ថានអស់រយៈពេលសែ‌សិបថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យសាតាំងបានល្បួង។ ព្រះអង្គគង់នៅជាមួយសត្វព្រៃ ហើយក៏មានពួកទេវតាបានបម្រើព្រះអង្គដែរ។

¹⁴ក្រោយពេល លោកយ៉ូហានត្រូវបានចាប់ខ្លួន ព្រះយេស៊ូបានយាងចូលទៅស្រុកកាលីឡេប្រកាសពីដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់¹⁵ដោយមានបន្ទូលថា៖ «វេលាកំណត់បានមកដល់ហើយ ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏នៅជិតបង្កើយដែរ។ ចូរប្រែចិត្ត ហើយជឿនៅលើដំណឹងល្អចុះ»។

¹⁶នៅពេលព្រះយេស៊ូកំពុងយាងតាមសមុទ្រកាលីឡេ នោះព្រះអង្គបានទតឃើញលោកស៊ីម៉ូន និងលោកអនទ្រេ ជាប្អូនរបស់គាត់ដែលកំពុងតែបង់សំណាញ់ទៅក្នុងសមុទ្រ ដ្បិត ពួកគេជាអ្នកនេសាទត្រី។¹⁷ព្រះយេស៊ូបានមានបន្តូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរមក ហើយដើរតាមខ្ញុំចុះ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យអ្នកជាអ្នកនេសាទមនុស្សវិញ»។¹⁸ហើយរំពេចនោះ ពួកគេក៏លះចោលសំណាញ់ ហើយដើរតាមព្រះយេស៊ូទៅ។

¹⁹គ្រាដែលព្រះយេស៊ូបានយាងឆ្ងាយពីទីនោះបន្តិច ព្រះអង្គបានទតឃើញលោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានដែលត្រូវជាប្អូនរបស់គាត់ ពួកគេនៅក្នុងទូកកំពុងតែជួសជុលអួន អ្នកទាំងពីរជាកូនលោកសេបេ‌ដេ។²⁰ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅពួកគេ ពេលនោះពួកគេក៏លាចេញ ពីឪពុក លោកសេបេ‌ដេ ឲ្យនៅក្នុងទូកជាមួយពួកកូនឈ្នួល។

²¹បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃសប្ប័ទ ពួកគេបានចូលក្រុងកាពើ‌ណិម ហើយព្រះយេស៊ូបានយាងចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំ និងបានបង្រៀន។²²ពួកគេមានការងឿង‌ឆ្ងល់នឹងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គ ដ្បិត ព្រះអង្គបង្រៀនពេញដោយអំណាច និងមិនដូចជាការបង្រៀនរបស់ពួកអាចារ្យទេ។

²³នៅពេលនោះ មានបុរសម្នាក់ដែលនៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់ពួកគេ មានវិញ្ញាណអាក្រក់នៅស្រែកឡើងខ្លាំង²⁴ដោយនិយាយថា៖ «ព្រះ‌យេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសា‌រ៉ែតអើយ តើព្រះអង្គចង់ធ្វើអ្វីយើង? តើព្រះអង្គមកបំផ្លាញយើងមែនទេ? ខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គហើយ។ ព្រះអង្គជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធដែលមកពីព្រះ‌ជាម្ចាស់»។²⁵ព្រះយេស៊ូបានបង្គាប់ទៅវិញ្ញាណអាក្រក់ ដោយបន្ទូលថា៖ «ស្ងៀម ហើយចេញពីអ្នកនេះភ្លាម»²⁶វិញ្ញាណអាក្រក់ក៏ធ្វើឲ្យបុរសនោះដួលចុះ ហើយវាចេញទៅ ទាំងស្រែកយ៉ាងខ្លាំងផង។

²⁷មនុស្សគ្រប់គ្នាមានការអស្ចារ្យ ដូច្នេះពួកគេបានសួរគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើការនេះគឺជាអ្វី? ជាការបង្រៀនថ្មី ជាមួយនឹងសិទ្ធិអំណាច? លោកបានបញ្ជាវិញ្ញាណអាក្រក់ ហើយវាស្តាប់បង្គាប់លោកទៀត²⁸ដំណឹងអំពីព្រះយេស៊ូបានឮទៅដល់គ្រប់ទីកន្លែង ឮរហូតដល់តំបន់សំខាន់ៗរបស់ស្រុកកាលីឡេទៀតផង។

²⁹ក្រោយចេញពីសាលាប្រជុំមក ពួកគេមកឯផ្ទះរបស់លោកស៊ីម៉ូន និងលោកអនទ្រេ លោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានក៏ទៅជាមួយដែរ។³⁰ខណៈនោះម្តាយក្មេករបស់លោកសីុម៉ូនបានដេកឈឺជាមួយអាការក្តៅខ្លួន ហើយពួកសិស្សបានមកប្រាប់ព្រះយេស៊ូអំពីជំងឺរបស់គាត់។³¹ព្រះអង្គបានយាងចូលទៅជិត ចាប់ដៃគាត់ឲ្យក្រោកឡើង គាត់ក៏បាត់គ្រុន ហើយគាត់បានចាប់ផ្តើមបម្រើពួកគេ។

³²នៅល្ងាចនោះ បន្ទាប់ពីថ្ងៃលិច ពួកគេបាននាំអ្នកជំងឺ និងអ្នកដែលអារក្សចូលទាំងអស់មករកព្រះ‌យេស៊ូ។³³អ្នកក្រុងទាំងប៉ុន្មានមកផ្ដុំគ្នានៅមាត់ទ្វារ។³⁴ព្រះអង្គបានប្រោសមនុស្សជាច្រើន ដែលមានជំងឺផ្សេងៗឲ្យជា ហើយព្រះអង្គដេញអារក្សជាច្រើនចេញពីមនុស្សផង ព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាតឲ្យអារក្សនិយាយជាដាច់ខាត ព្រោះពួកវាស្គាល់ព្រះអង្គ។

³⁵ព្រះ‌យេស៊ូតើនឡើង នៅពេលព្រឹកព្រលឹម កាលដែលងងឹតនៅឡើយ ទ្រង់យាងចេញពីផ្ទះ ទៅកន្លែងមួយស្ងាត់ដោយឡែក ហើយអធិស្ឋាននៅទីនោះ។³⁶លោកស៊ីម៉ូន និងអ្នកដែលនៅជាមួយគាត់ នាំគ្នាតាមរកព្រះអង្គ។³⁷ក្រោយពេលដែលពួកគេរកព្រះអង្គឃើញហើយ គេទូលថា៖ «គ្រប់គ្នាបានស្វែងរកលោកគ្រូ»។

³⁸ព្រះ‌យេស៊ូបានមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «យើងត្រូវនាំគ្នាទៅភូមិផ្សេងទៀតដែលនៅជិតនេះ ខ្ញុំត្រូវប្រកាសដំណឹង‌ល្អនៅទីនោះដែរ ដ្បិត ខ្ញុំបានមក ដើម្បីបំពេញការនេះឯង»។³⁹ព្រះអង្គបានយាងទៅគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងស្រុកកាលី‌ឡេ ហើយប្រកាសដំណឹង‌ល្អនៅតាមសាលាប្រជុំទាំង‌ឡាយ ព្រមទាំងដេញអារក្សផង។

⁴⁰មានមនុស្សឃ្លង់ម្នាក់ចូលមករកព្រះអង្គ គាត់លុតជង្គង់ចុះ ហើយទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «បើលោកមិនយល់ទាស់ទេ សូមប្រោសខ្ញុំឲ្យជាស្អាតផង»។⁴¹ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌ហឫទ័យអាណិត‌អាសូរដល់គាត់ ព្រះអង្គក៏លូកព្រះ‌ហស្ដទៅពាល់គាត់ ទាំងមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំយល់ព្រមហើយ ចូរឲ្យជាស្អាតចុះ»។⁴²ខណៈនោះ ជំងឺឃ្លង់ក៏បានជា ហើយគាត់បានស្អាតឡើងវិញភ្លាម។

⁴³ព្រះ‌យេស៊ូបានដាស់តឿនដល់គាត់ហើយចាត់ឲ្យចេញទៅ។ ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖⁴⁴«ចូរកុំនិយាយពីការនេះប្រាប់ឲ្យនរណាផ្សេងឡើយ តែចូរទៅបង្ហាញខ្លួនដល់លោកបូជា‌ចារ្យ រួចថ្វាយតង្វាយ ដូចដែលលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ទុក ដើម្បីជាទីបន្ទាល់បញ្ជាក់ថា អ្នកបានជាស្អាតមែន»។

⁴⁵ប៉ុន្តែ បុរសនោះបានចេញទៅ ហើយចាប់់ផ្តើមប្រាប់រឿងនេះដល់គ្រប់គ្នានៅគ្រប់កន្លែងឲ្យបានដឹង ការនេះធ្វើឲ្យព្រះ‌យេស៊ូមិនអាចយាងចូលទីក្រុងណាមួយដូចពីមុនទៀតឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គគង់នៅកន្លែងស្ងាត់ដោយឡែក ហើយមានមនុស្សពីគ្រប់ទិស‌ទីនាំគ្នាមករកព្រះអង្គ។

2

¹បន្ទាប់ពីប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ព្រះ‌យេស៊ូយាងត្រឡប់មកក្រុងកាពើ‌ណិមវិញ ហើយអ្នកស្រុកឮដំណឹងថា ព្រះអង្គគង់នៅក្នុងផ្ទះ។²ដូច្នេះ មានមនុស្សជាច្រើនបានមកជួបជុំគ្នា ហើយនៅទីនោះគ្មានកន្លែងទំនេរ សូម្បីតែនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ ហើយព្រះយេស៊ូក៏ថ្លែងព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេ។

³មានបុរសខ្លះ បានចូលមករកព្រះអង្គ គឺជាអ្នកនាំមនុស្សខ្វិនដៃ ខ្វិនជើងម្នាក់ មានបុរសបួនអ្នកបានសែងគាត់មករកព្រះអង្គ។⁴នៅពេលពួកគេមិនអាចចូលទៅជិតព្រះអង្គ ដោយសារមនុស្សច្រើនពេក ដូច្នេះ គេក៏ចោះដំបូលផ្ទះចំពីលើកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូគង់នៅ ហើយពួកគេបានសម្រូតមនុស្សខ្វិននៅលើគ្រែស្នែង ចុះតាមប្រឡោះនោះមក។

⁵ការឃើញពីជំនឿរបស់អ្នកទាំងនោះ ព្រះយេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅកាន់អ្នកពិការថា៖ «កូនអើយ អំពើបាបរបស់អ្នកបានអត់ទោសហើយ»។⁶ពួកអាចារ្យខ្លះដែលអង្គុយនៅទីនោះ បានរិះគិតក្នុងចិត្តថា៖⁷«ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នកនេះហ៊ាន និយាយពាក្យបែបនេះ? អ្នកនេះកំពុងតែប្រមាថព្រះ‌ជាម្ចាស់ហើយ ក្រៅពីព្រះ‌ជាម្ចាស់មួយព្រះអង្គ តើនរណាអាចអត់‌ទោសមនុស្សឲ្យរួចពីបាបបាន?»។

⁸ក្នុងខណៈនោះ ព្រះយេស៊ូជ្រាបនៅក្នុងវិញ្ញាណ អំពីអ្វីដែលពួកអាចារ្យកំពុងគិតក្នុងចំណោមពួកគេ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «តើហេតុអ្វីបានជាអ្នកកំពុងគិតបែបនេះនៅក្នុងចិត្ត?⁹បើខ្ញុំប្រាប់អ្នកពិការនេះថា៖ «ខ្ញុំអត់‌ទោសឲ្យអ្នករួចពីបាបហើយ» ឬថា៖ «ចូរក្រោកឡើង យកគ្រែស្នែងរបស់អ្នកដើរទៅចុះ» តើឃ្លាមួយណាស្រួលនិយាយជាង»?។

¹⁰ប៉ុន្តែ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា បុត្រមនុស្សមានអំណាចនឹងអត់‌ទោសឲ្យមនុស្សលើផែនដីនេះ ឲ្យរួចពីបាបបាន» ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់អ្នកខ្វិនថា៖¹¹«ចូរក្រោកឡើង យកគ្រែរបស់អ្នកដើរទៅផ្ទះវិញទៅ»។¹²មនុស្សខ្វិនក៏ក្រោកឈរឡើងភ្លាម យកគ្រែ និងស្នែងរបស់ខ្លួន ហើយដើរកាត់មុខមនុស្សទាំងអស់ចេញទៅ ដូច្នេះ ពួកគេគ្រប់គ្នាស្ញប់‌ស្ញែងយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ទាំងនិយាយថា៖ «យើងមិនដែលឃើញការ‌អស្ចារ្យណាមួយដូចពេលនេះឡើយ»។

¹³ព្រះយេស៊ូបានយាងទៅតាមឆ្នេរសមុទ្រម្តងទៀត ហើយហ្វូងមនុស្សទាំងនោះ ក៏មករកព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គក៏បង្រៀនពួកគេ។¹⁴កាលព្រះអង្គយាងកាត់តាមនោះ ព្រះអង្គទតឃើញលោកលេវី ជាកូនរបស់លោកអាល់‌ផាយ អង្គុយនៅកន្លែងយកពន្ធ ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «សូមមកតាមខ្ញុំ»។ លោកលេវីក៏ក្រោកឡើង ហើយដើរតាមព្រះអង្គ។

¹⁵ព្រះ‌យេស៊ូសោយអាហារ នៅក្នុងផ្ទះលោកលេវី ហើយមានអ្នកទារពន្ធ ព្រមទាំងមនុស្សបាបជាច្រើន មករួមតុជាមួយព្រះអង្គ និងពួកសិស្ស ដោយមានមនុស្សច្រើននាក់ណាស់ បានមកតាមព្រះអង្គ។¹⁶ពេលពួកអាចារ្យ ដែលជាគណៈផារី‌ស៊ី ឃើញព្រះ‌យេស៊ូសោយអាហារ ជាមួយមនុស្សមានបាប ហើយនិងអ្នកទារពន្ធទាំងនោះ គេនិយាយទៅកាន់ពួកសិស្សថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកបរិ‌ភោគជាមួយអ្នកទារពន្ធ និងជាមួយមនុស្សបាបដូច្នេះ?»។

¹⁷កាលព្រះយេស៊ូបានឮពីការនេះ ព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «មនុស្សដែលមានសុខភាពល្អ មិនត្រូវការគ្រូពេទ្យទេ មានតែអ្នកឈឺប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវការគ្រូពេទ្យ។ ខ្ញុំមិនបានមករកមនុស្សសុចរិតទេ ប៉ុន្តែមករកមនុស្សដែលមានបាបវិញ»។

¹⁸ថ្ងៃមួយ ពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហាន‌បាទីស្ដ និងពួកសិស្សខាងគណៈផារី‌ស៊ីនាំគ្នាតមអាហារ។ មានអ្នកខ្លះមកទូលសួរព្រះ‌យេស៊ូថា៖ «តើហេតុអ្វីបានជា សិស្សរបស់លោកយ៉ូហាន និងសិស្សខាងគណៈផារី‌ស៊ី តមអាហារ ប៉ុន្តែ សិស្សរបស់លោកមិនតមដូច្នេះ?»។¹⁹ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «ក្នុងពិធីមង្គល‌ការ នៅពេលកូនកម្លោះនៅជាមួយ តើភ្ញៀវអាចតមអាហារកើតឬ? ដរាបណាកូនកំលោះនៅជាមួយ គេមិនអាចតមអាហារឡើយ។

²⁰ប៉ុន្តែវ ថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ នៅពេលដែលកូនកម្លោះត្រូវចាកចេញពីពួកគេ អ៊ីចឹងនៅក្នុងថ្ងៃទាំងនោះពួកសិស្សរបស់ខ្ញុំ នឹងតមអាហារដែរ។²¹មិនដែលមាននរណាយកក្រណាត់ថ្មីមកប៉ះសម្លៀក‌បំពាក់ចាស់ឡើយ បើធ្វើដូច្នេះ ក្រណាត់ថ្មីនឹងបណ្ដាលឲ្យសម្លៀក‌បំពាក់ចាស់រហែកលើសដើមទៅទៀត។

²²គ្មាននរណាច្រកស្រាទំពាំង‌បាយជូរថ្មីទៅក្នុងថង់ស្បែកចាស់ឡើយ បើធ្វើដូច្នោះ ស្រានឹងធ្វើឲ្យថង់ស្បែកនោះធ្លាយ បណ្ដាលឲ្យខូចទាំងស្រា ទាំងថង់ស្បែកជាមិនខាន។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវច្រកស្រាថ្មីទៅក្នុងថង់ស្បែកថ្មី»។

²³នៅថ្ងៃមួយជាថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រះ‌យេស៊ូយាងកាត់វាលស្រែ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គចាប់ផ្តើមនាំគ្នាដើរបណ្ដើរ បូតកួរស្រូវបណ្ដើរ។²⁴ពួកគណៈផារី‌ស៊ី ទូលព្រះ‌យេស៊ូថា៖ «មើលចុះ ហេតុអ្វីបានជាសិស្សរបស់លោកធ្វើការ ដែលបញ្ញត្តិហាមមិនឲ្យធ្វើ នៅក្នុងថ្ងៃសប្ប័ទដូច្នេះ?»។

²⁵ព្រះអង្គបានឆ្លើយតបទៅគេវិញថា៖ «តើអ្នកមិនដែលអានអំពីអ្វីដែលព្រះ‌បាទដាវីឌបានប្រព្រឹត្ត នៅពេលដែលទ្រង់ និងទាហានរបស់ព្រះអង្គមានត្រូវការ និងឃ្លានអាហារ²⁶ព្រះ‌បាទដាវីឌបានចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលលោកអបៀ‌ថើរធ្វើជាមហាបូជា‌ចារ្យ។ ហើយយកនំប៉័ងដែលបានតាំងថ្វាយព្រះ‌ជាម្ចាស់ មកបរិភោគ ការធ្វើបែបនេះគឺខុសនឹងច្បាប់ សម្រាប់អ្នកដែលបរិភោគ លើកលែងតែបូជាចារ្យតែប៉ុណ្ណោះ លោកក៏ឲ្យនំប័ុងទៅពួកទាហានហូបដែរ តើមិនខុសទេឬ?»។

²⁷ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានបង្កើតថ្ងៃសប្ប័ទសម្រាប់មនុស្ស ព្រះអង្គមិនបានបង្កើតមនុស្ស សម្រាប់ថ្ងៃសប្ប័ទឡើយ។²⁸ហេតុនេះហើយបុត្រមនុស្សជាព្រះអម្ចាស់ ហើយក៏ជាម្ចាស់លើថ្ងៃសប្ប័ទដែរ»។

3

¹ព្រះយេស៊ូបានយាងចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំម្តងទៀត ហើយនៅក្នុងទីនោះមានបុរសម្នាក់ស្វិតដៃម្ខាង។²មានអ្នកខ្លះខំសម្លឹងមើលព្រះអង្គយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ថាតើព្រះយេស៊ូប្រោសគាត់ឲ្យជានៅក្នុងថ្ងៃសប័្បទឬយ៉ាងណា បើដូច្នោះមែន ពួកគេនឹងចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ។

³ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនឹងបុរសដែលមានស្វិដៃម្ខាងនោះថា៖ «ចូលក្រោកឈរឡើង ហើយឈរនៅទីនេះនៅក្នុងចំណោមមនុស្សគ្រប់គ្នាចុះ»។⁴បន្ទាប់មក ព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលទៅមនុស្សទាំងនោះថា៖ «តើមានច្បាប់ក្នុងការធ្វើការល្អ ឬក៏ជាការអាក្រក់នៅថ្ងៃសាប្ប័ទ? ត្រូវជួយសង្គ្រោះជីវិត ឬឲ្យសម្លាប់?» ប៉ុន្តែអ្នកទាំងនោះបានស្ងៀម។

⁵ព្រះ‌យេស៊ូបានទតជុំវិញមើលទៅពួកគេ ទាំងមានព្រះ‌ហឫទ័យពិរោធ ហើយព្រះអង្គព្រួយព្រះហឫទ័យដោយសារពួកគេមានចិត្តរឹង‌រូស ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់បុរសស្វិតដៃម្ខាងនោះថា៖ «ចូរលាតដៃមើល៍!»។ បុរសនោះលាតដៃ ហើយដៃរបស់គាត់ក៏បានជា។⁶ពួកខាងគណៈផារី‌ស៊ីចេញពីសាលាប្រជុំ ហើយទៅពិគ្រោះជាមួយបក្សពួកស្ដេចហេរ៉ូដភ្លាម ដើម្បីរកមធ្យោ‌បាយធ្វើគុតព្រះ‌យេស៊ូ។

⁷ក្រោយមក ព្រះយេស៊ូជាមួយសិស្សរបស់ព្រអង្គ ចេញទៅឯសមុទ្រ ហើយបណ្តាជនយ៉ាងច្រើនដើរតាមព្រះអង្ គអ្នកទាំងនោះមកពីស្រុកកាលីឡេ និងពីស្រុកយូដា⁸ហើយពីក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ស្រុកអេដុម ហើយពួកអ្នកជិតទន្លេយ័រដាន់ ព្រមទាំងតំបន់ជុំ‌វិញក្រុងទីរ៉ូស និងក្រុងស៊ីដូនផងដែរ។ នៅពេលពួកគេបានឮអំពីអ្វីបានធ្វើ ដូច្នេះហើយ មានបណ្តាជនជាច្រើនមករកព្រះអង្គ។

⁹ព្រះអង្គបានប្រាប់ដល់ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គរៀបចំទូកតូចមួយឲ្យហើយសម្រាប់ព្រះអង្គ ពីព្រោះបណ្តាជនច្រើនពេក ក្រែងពួកគេប្រជ្រៀតគ្នាចោម‌រោមព្រះអង្គ។¹⁰ដ្បិត ព្រះអង្គបានប្រោសមនុស្សជាច្រើនឲ្យជា ដូច្នេះហើយ មានអ្នកជំងឺជាច្រើនខំប្រឹងសម្រុកចូលមកជិត ដើម្បីពាល់ព្រះអង្គ។

¹¹ហើយនៅពេលវិញ្ញាណអាក្រក់ឃើញព្រះអង្គ ពួកវាក៏ដួលចុះនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ ហើយស្រែកឡើងថា៖ «ព្រះអង្គជាព្រះ‌បុត្រារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់»។¹²ប៉ុន្តែ ព្រះ‌យេស៊ូបានហាមពួកវាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ មិនឲ្យនិយាយប្រាប់គេថាព្រះអង្គជានរណាឡើយ។

¹³ព្រះយេស៊ូបានយាងឡើងទៅលើភ្នំ ហើយព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅអស់អ្នកដែលព្រះអង្គសព្វព្រះ‌ហឫទ័យ ហើយពួកគេក៏បានចូលមករកព្រះអង្គ។¹⁴ព្រះអង្គជ្រើសរើសដប់ពីរ (ជាអ្នកដែលព្រះអង្គហៅថាសាវ័ក) ដើម្បីឲ្យពួកគេនៅជាមួយព្រះអង្គ និងដើម្បីចាត់គេឲ្យទៅប្រកាសដំណឹង‌ល្អ¹⁵ទាំងឲ្យពួកគេមានអំណាចដេញអារក្សផងដែរ។¹⁶បន្ទាប់ពីនោះ ព្រះអង្គបានតែង‌តាំងអ្នកដប់‌ពីរនាក់នោះ គឺលោកស៊ីម៉ូនដែលព្រះអង្គដាក់ឈ្មោះថា៖ «ពេត្រុស»

¹⁷លោកយ៉ាកុបជាកូនរបស់លោកសេបេ‌ដេ និងលោកយ៉ូហានជាប្អូនរបស់គាត់ ដែលព្រះ‌យេស៊ូដាក់ឈ្មោះថា «បោន‌អ៊ើកេ» ប្រែថា «អ្នកដែលមានកូននៃផ្គរ‌លាន់»¹⁸ហើយលោកអនទ្រេ លោកភីលីព លោកបារថូ‌ឡូមេ លោកម៉ាថាយ លោកថូម៉ាស លោកយ៉ាកុបជាកូនរបស់លោកអាល់‌ផាយ លោកថាដេ លោកស៊ីម៉ូនជាអ្នកជាតិនិយម¹⁹និងលោកយូដាស‌អ៊ីស្កា‌រីយ៉ុតជាអ្នកក្បត់ព្រះអង្គ។

²⁰កាលព្រះ‌យេស៊ូយាងត្រឡប់មកផ្ទះវិញ បណ្ដា‌ជនបានមកជួប‌ជុំគ្នាម្តងទៀត ជាហេតុធ្វើឲ្យព្រះអង្គ និងពួកសិស្សមិនអាចហូបនំប័ុងបាន។²¹ពេលគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គបានឮដំណឹងនេះ ក៏នាំគ្នាធ្វើដំណើរមក ដើម្បីចាប់ព្រះអង្គយកទៅវិញ ព្រោះពួកគេថា៖ «ព្រះអង្គវង្វេងស្មារតីហើយ»។²²ពួកអាចារ្យដែលបានមកពីក្រុងយេរូ‌សាឡឹមនិយាយថា៖ «អ្នកនេះមានបេល‌សេប៊ូលជាស្ដេចអារក្សនៅក្នុងខ្លួន ទើបគាត់អាចដេញអារក្សបាន»។

²³ព្រះយេស៊ូបានហៅពួកគេមកឯព្រះអង្គ ហើយប្រាប់ពួកគេជាការបៀបធៀបថា «តើសាតាំងដេញសាតាំងបានដូចម្តេច?²⁴ប្រសិនបើ នៅក្នុងនគរណាមួយបែកបាក់ទាស់‌ទែងគ្នាឯង នគរនោះពុំអាចស្ថិត‌ស្ថេរបានឡើយ។²⁵ប្រើសិនបើ នៅក្នុងផ្ទះមានការទាស់ទែងគ្នានោះ ផ្ទះនោះនឹងមិនអាចស្ថិតស្ថេរបានឡើយ។

²⁶ប្រសិនបើ សាតាំងវាក្រោកឡើងប្រឆាំងនឹងខ្លួនឯង បែកបាក់ទាស់‌ទែងនឹងខ្លួនឯង វាមិនអាចនៅស្ថិត‌ស្ថេរឡើយ គឺវាមុខជាដល់ពេលបញ្ចាប់មិនខាន។²⁷គ្មាននរណាអាចចូលទៅក្នុងផ្ទះអ្នកខ្លាំងពូកែ ហើយប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់បានឡើយ គឺត្រូវតែចងអ្នកខ្លាំងពូកែនោះជាមុនសិន ទើបអាចប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងផ្ទះគាត់របស់បាន។

²⁸ខ្ញុំប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា បាបរបស់កូនមនុស្សទាំងអស់នឹងត្រូវអត់ទោសឲ្យ ព្រមទាំងពាក្យប្រមាថដែលពួកគេនិយាយផង²⁹ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលប្រមាថទាស់នឹងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនឹងមិនអាចលើកលែងទោសឲ្យឡើយ ដ្បិតជាកំហុសនៃបាបដ៏នូវអស់‌កល្បជានិច្ច»។³⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលបែបនេះ ដោយព្រោះពួកអាចារ្យបាននិយាយថា៖ «នៅក្នុងព្រះអង្គមានវិញ្ញាណអាក្រក់នៅក្នុងខ្លួន»។

³¹បន្ទាប់មក មាតា និងប្អូនៗប្រុសរបស់ព្រះអង្គ បានមកហើយឈរនៅខាងក្រៅផ្ទះ។ ហើយបានចាត់គេឲ្យចូលមកហៅព្រះអង្គ។³²បណ្តាជនដែលអង្គុយជុំវិញព្រះអង្គ ពួកគេទូលព្រះអង្គថា៖ «មាតាហើយ និងប្អូនៗប្រុសរបស់ព្រះអង្គមករកព្រះអង្គ ពួកគេនៅខាងក្រៅផ្ទះឯណោះ»។

³³ព្រះអង្គបានឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «តើនរណាទៅជាបងប្អូនរបស់ខ្ញុំពិត?»³⁴ព្រះអង្គទតមើលអស់អ្នកដែលអង្គុយនៅជុំវិញហើយមានបន្ទូលថា៖ «ឃើញទេ អ្នកទាំងអស់គ្នាហើយ គឺជាមាតា និងប្អូនៗប្រុសរបស់ខ្ញុំ!³⁵ដ្បិត អ្នកណាដែលធ្វើតាមព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះហើយជាបងប្អូនប្រុសស្រី និងមាតារបស់ខ្ញុំ»។

4

¹ម្តងទៀត ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្តើមបង្រៀននៅក្បែរសមុទ្រ ហើយបណ្តាជនយ៉ាងច្រើនកុះករនៅជុំវិញព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គឈានទៅក្នុងទូកដែលនៅលើទឹកសមុទ្រ ហើយព្រះអង្គក៏គង់ចុះនៅលើទូកនោះ។ បណ្តាជនទាំងអស់ក៏ឈរនៅលើឆ្នេរសមុទ្រ។²ព្រះយេស៊ូបានបង្រៀនដល់ពួកគេដោយពាក្យប្រៀបធៀបជាច្រើន នៅក្នុងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះបានមានបន្ទូលដល់ពួកគេ។

³«ចូរស្តាប់ មានកសិករម្នាក់ចេញទៅព្រោះគ្រាប់ពូជរបស់គាត់។⁴នៅពេលគាត់បានព្រោះគ្រាប់ពូជនោះ មានគ្រាប់ពូជខ្លះធ្លាក់ទៅលើផ្លូវ ហើយសត្វស្លាបមកចឹកសីុអស់ទៅ។⁵ហើយមានគ្រាប់ពូជខ្លះទៀតបានធ្លាក់ទៅលើថ្ម ជាកន្លែងដែលមិនសូវមានដី។ គ្រាប់ពូជទាំងនោះក៏ដុះឡើងភ្លាម ដោយព្រោះតែគ្រាប់ពូជទាំងនោះមិនដីច្រើនទេ។

⁶ប៉ុន្តែ នៅពេលពន្លឺថ្ងៃរៈឡើង គ្រាប់ពូជនោះក៏ក្រៀមស្វិតអស់ ដោយព្រោះវាគ្មានឫសជ្រៅនៅក្នុងដី។⁷និងគ្រាប់ពូជខ្លះទៀតធ្លាក់នៅក្នុងបន្លា។ ពេលបន្លាដុះឡើងខ្ទប់គ្រាប់ពូជទាំងនោះ ដែលធ្វើឲ្យគ្រាប់ពូជនោះមិនអាចបង្កើតផលបានឡើយ។

⁸មានគ្រាប់ពូជខ្លះទៀតបានធ្លាក់ទៅក្នុងដីល្អ ហើយវាក៏បង្កើតផលផ្លែដែលធំឡើង និងរីកចម្រើន គ្រាប់ពូជខ្លះបង្កើតបានពីមួយទៅជាសាមសិប ខ្លះទៀតពីមួយទៅជាហុកសិប ហើយនិងខ្លះទៀតពីមួយទៅជាមួយរយ»។⁹បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «អស់អ្នកណាដែលមានត្រចៀកស្តាប់ ចូលស្តាប់ចុះ!»

¹⁰នៅពេលព្រះយេស៊ូនៅតែម្នាក់ឯង ពួកអ្នកដែលជិតដិតជាមួយព្រះអង្គ ហើយនិងពួកសាវកបានទូលសួរព្រះអង្គអំពីរឿងប្រៀបធៀបទាំងនោះ។¹¹ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ព្រះអង្គប្រទាំងដល់អ្នករាល់គ្នាដឹងពីសេចក្តីលាក់កំបាំងនៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អស់អ្នកដែលនៅខាងក្រៅវិញ ព្រះអង្គនឹងមានបន្ទូលជាពាក្យបៀបធៀបវិញ¹²ទោះបីពួកគេមើល ពិតណាស់គឺមើល ប៉ុន្តែមើលមិនអាចឃើញទេ ហើយនៅពេលពួកគេស្តាប់ ពិតណាត់ពួកគេស្តាប់ ប៉ុន្តែពួកគេស្តាប់មិនអាចយល់ទេ ប៉ុន្តែ ប្រិសិនបើ ពួកគេប្រែចិត្តវិញ ព្រះជាម្ចាស់នឹងអត់ទោសឲ្យពួកគេ»។

¹³បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមិនយល់ពាក្យប្រៀបធៀបនេះមែនទេ? បើដូច្នោះមែន ធ្វើម្ដេចឲ្យអ្នករាល់គ្នាយល់ពីពាក្យប្រៀបធៀបឯទៀតៗបាន?¹⁴កសិករដែលព្រោះគ្រាប់ពូជរបស់គាត់គឺជាអ្នកដែលព្រោះព្រះ‌បន្ទូលដែរ។¹⁵មនុស្សខ្លះបៀបដូចជាផ្លូវ ដែលមានព្រះបន្ទូលបានព្រោះធ្លាក់ទៅលើផ្លូវ ប៉ុន្តែ នៅពេលគាត់បានឮព្រះ‌បន្ទូលហើយ សាតាំងក៏មកហើយឆក់យកព្រះ‌បន្ទូលដែលបានព្រោះលើពួកគេទៅបាត់ភ្លាម។

¹⁶មនុស្សដែលបានទទួលគ្រាប់ពូជនៅលើដីមានថ្មក៏ដូច្នោះដែរ កាលបានឮព្រះ‌បន្ទូលហើយ គេទទួលយកភ្លាមដោយអំណរ។¹⁷ប៉ុន្តែ គេពុំទុកឲ្យព្រះ‌បន្ទូលឲ្យចាក់ឫសនៅក្នុងខ្លួនគេទេ គឺគេជាប់នឹងគេតែមួយ‌ភ្លែតប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលមានទុក្ខវេទនា ឬការបៀត‌បៀនមកដល់ ដោយព្រោះតែព្រះ‌បន្ទូល ពួកគេរវាតចិត្តភ្លាម។

¹⁸មនុស្សផ្សេងទៀត បានទទួលគ្រាប់ពូជនៅលើដីដែលមានបន្លា។ គេបានឮព្រះ‌បន្ទូលដែរ¹⁹ប៉ុន្តែ ការខ្វល់‌ខ្វាយអំពីលោកីយ៍ ចិត្តមិនស្មោះត្រង់ហើយចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិ និងចិត្តប៉ង‌ប្រាថ្នាលើអ្វីផ្សេងរឹបរួតព្រះ‌បន្ទូលមិនឲ្យបង្កើតផលបាន។²⁰រីឯអ្នកដែលបានទទួលគ្រាប់ពូជនៅលើដីដែលមានជី‌ជាតិល្អ កាលបានឮព្រះ‌បន្ទូលហើយ ក៏ទទួលយក និងបង្កើតផលផ្លែ មួយជាសាម‌សិប មួយជាហុក‌សិប អ្នកខ្លះទៀតបានមួយជាមួយ‌រយ»។

²¹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នកយកចង្កៀងនៅក្នុងផ្ទះហើយដាក់នៅក្រោមធុងមែនទេ? ឬយកទៅដាក់នៅក្រោមគ្រែមែនទេ? ប៉ុន្តែ អ្នកនឹងយកវាទៅក្នុងផ្ទះហើយដាក់វានៅលើជើងចង្កៀងវិញ។²²ដិ្បត គ្មានអ្វីបិតបាំង ដែលមិនអាចបើកឲ្យដឹងបាននោះទេ ហើយក៏គ្មានអ្វីជាការសម្ងាត់ដែលមិនអាចបើកចំហបាននោះដែរ។²³ប្រសិនបើ អ្នកណាមានត្រចៀកស្តាប់ សូមឲ្យអ្នកនោះស្តាប់ចុះ!»។

²⁴ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៀតថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្នជាមួយនឹងសេចក្ដី ដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮនេះឲ្យមែនទែន ព្រះ‌អង្គនឹងវាល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាតាមរង្វាល់ ដែលអ្នករាល់គ្នាវាល់ឲ្យអ្នកដទៃ ហើយព្រះអង្គនឹងបន្ថែមឲ្យអ្នករាល់គ្នាផង²⁵ព្រោះអ្នកណាមានហើយ ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យថែមទៀត តែអ្នកណាដែលគ្មាន ព្រះអង្គនឹងហូតយកអ្វីៗដែលអ្នកនោះមានដែរ»។

²⁶ហើយព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលទៀតថា៖ «ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺដូចបុរសម្នាក់ដែលព្រោះគ្រាប់ពូជទៅលើដី។²⁷ហើយអ្នកនោះដេកនៅពេលយប់ និងក្រោកនៅពេលថ្ងៃក្ដី គ្រាប់ពូជនៅតែមានពន្លកដុះឡើង ដោយគាត់ក៏មិនងដឹងថា គ្រាប់ពូជនោះដុះរបៀបណាដែរ។²⁸ដ្បិត ដីធ្វើឲ្យពូជបង្កើតផលដោយខ្លួនឯង ដំបូងមានពន្លកលេចឡើង បន្ទាប់មកក៏បែកជាកួរ ហើយចេញជាផ្លែ។²⁹លុះផ្លែនោះទុំ ភ្លាមៗគេក៏យកកណ្ដៀវមកច្រូត ដ្បិត ដល់រដូវចម្រូតហើយ»។

³⁰ព្រះអង្គមានបន្ទូលម្តងទៀតថា៖ «តើយើងអាចប្រៀបធៀបព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅនឹងអ្វី ឬ តើយើងប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្វី ដើម្បីអាចពន្យល់ពីការនេះ?³¹ព្រះ‌រាជ្យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រៀប‌បីដូចជាគ្រាប់ពូជម្យ៉ាង កាលគេព្រោះលើដី គ្រាប់ពូជនោះល្អិតជាងគេទាំងអស់ក្នុងលោក។³²តែពេលព្រោះរួចហើយ គ្រាប់ពូជនោះក៏ដុះឡើងធំជាងដំណាំឯទៀតៗ ព្រមទាំងបែកមែកសាខា មានម្លប់ឲ្យបក្សា‌បក្សីមកពីអាកាស ធ្វើសំបុកជ្រកអាស្រ័យ»។

³³ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលបៀបធៀបទាំងនេះទៅកាន់ពួកគេ ជាច្រើនគឺងាយឲ្យពួកគេយល់បាន។³⁴ហើយព្រះអង្គតែងតែមានព្រះ‌បន្ទូលជាពាក្យប្រៀបធៀបទៅកាន់បណ្តាជន ប៉ុន្តែ ពេលនៅព្រះអង្គនៅដោយឡែកពីបណ្ដា‌ជន ព្រះអង្គពន្យល់ការទាំងអស់នោះដល់ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។

³⁵នៅថ្ងៃនោះ ពេលរសៀលចូលមកដល់ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរយើងឆ្លងទៅត្រើយម្ខាងទៀត»។³⁶ដូច្នេះ ពួកសិស្សបានចេញពីបណ្ដា‌ជន ហើយទៅជាមួយព្រះ‌យេស៊ូ ព្រះអង្គបានគង់នៅក្នុងទូកនោះជាមួយនឹងពួកគេ។ក៏មានទូកផ្សេងទៀតទៅជាមួយព្រះអង្គដែរ។³⁷ស្រាប់តែមានខ្យល់ព្យុះបក់បោកមកយ៉ាងខ្លាំង ហើយរលកក៏បោកប៉ះនឹងទូក ដូច្នេះហើយ បណ្ដាលឲ្យទឹកចូលស្ទើរពេញ។

³⁸ប៉ុន្តែ ព្រះ‌យេស៊ូវិញ ព្រះអង្គផ្ទំលក់លើខ្នើយ នៅកន្សៃទូក។ ពួកសិស្សបានដាស់ព្រះអង្គ ហើយទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ យើងស្លាប់ឥឡូវហើយ លោកមិនបារម្ភទេឬ?»។³⁹ព្រះ‌យេស៊ូតើនឡើង មានព្រះ‌បន្ទូលបង្គាប់ទៅខ្យល់ព្យុះ និងមានបន្ទូលទៅកាន់សមុទ្រថា៖ «ស្ងប់ស្ងៀមទៅ!» ពេលនោះ ខ្យល់ព្យុះក៏ស្ងប់ ហើយផ្ទៃទឹកក៏រាបស្មើដែរ។

⁴⁰បន្ទាប់មក ព្រះ‌អង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាភ័យខ្លាចដូច្នេះ? អ្នករាល់គ្នាគ្មានជំនឿទេឬ?»។⁴¹ពួកគេកោតស្ញប់‌ស្ញែងជាខ្លាំង ហើយនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើលោកនេះជានរណាបានជាខ្យល់ព្យុះ និងសមុទ្រស្ដាប់បង្គាប់គាត់ដូច្នេះ?»។

5

¹ពួកគេបានឆ្លងទៅត្រើយម្ខាងនៃសមុទ្រ គឺដល់តំបន់របស់ពួកគេរ៉ាស៊ីន។²នៅពេលព្រះយេស៊ូកំពុងឈានជើងចេញពីទូក រំពេចនោះស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់ដែលមានវិញ្ញាណអាក្រ់ ដែលចេញពីផ្នូរបានមករកព្រះអង្គ។

³បុរសម្នាក់បានរស់ក្នុងផ្នូរខ្មោច គ្មានអ្នកណាអាចចាប់ចងគាត់បានឡើយ ទោះដាក់ច្រវាក់ក៏មិនជាប់ដែរ។⁴ពួកគេដាក់ខ្នោះជើង និងយកច្រវាក់ចងគាត់ច្រើនដង ប៉ុន្តែ គាត់នៅតែកាច់បំបាក់ច្រវាក់ និងខ្នោះទាំងនោះជានិច្ច គ្មាននរណាអាចបង្ក្រាបគាត់ឡើយ។

⁵គាត់នៅតាមភ្នំ និងផ្នូរខ្មោច ជារៀងរាល់យប់ និងថៃ្ង ហើយគាត់ចេះតែស្រែក ព្រមទាំងយកថ្មមកអារដៃរបស់ខ្លួនឯង។⁶នៅពេលដែលគាត់ឃើញព្រះយេស៊ូពីចម្ងាយ ក៏រត់រកព្រះអង្គ ហើយក្រាបចុះនៅចំពោះព្រះអង្គ។

⁷គាត់បានស្រែកឡើងដោយសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ឱព្រះយេស៊ូ ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតអើយ តើឲ្យទូលបង្គំធ្វើអ្វីជាមួយព្រះអង្គ? ទូលបង្គំសុំព្រះអង្គក្នុងព្រះ‌នាមព្រះ‌ជាម្ចាស់ សូមមេត្តាកុំធ្វើទារុណកម្មទូលបង្គំអី»។⁸នោះ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលទៅវាថា៖ «នែ៎ វិញ្ញាណអាក្រក់ ចេញពីបុរសនេះភ្លាម!»។

⁹ព្រះអង្គបានសួរវាថា «តើឯងឈ្មោះអី?» វាក៏ទូលឆ្លើយជាមួយព្រះអង្គថា៖ «ទូលបង្គំឈ្មោះកង‌ទ័ព ដ្បិតយើងយើងមានគ្នាច្រើន»។¹⁰វាបានទទូចអង្វរ សូមកុំឲ្យព្រះអង្គបណ្ដេញពួកវាចេញពីស្រុកនោះឡើយ។

¹¹គ្រានោះ មានជ្រូកមួយហ្វូងធំដែលកំពុងរកស៊ីនៅតាមជម្រាលភ្នំ។¹²ហើយពួកវាបានអង្វរព្រះអង្គថា៖ «សូមបញ្ជូនពួកយើងទៅក្នុងហ្វូងជ្រូកទាំងនោះទៅ សូមឲ្យពួកយើងចូលទៅក្នុងហ្វូងជ្រូកទៅ»។¹³ព្រះ‌អង្គក៏អនុញ្ញាត ពេលនោះពួកវិញ្ញាណអាក្រក់ក៏ចេញ ហើយចូលទៅក្នុងហ្វូងជ្រូកនោះ ពួកវាក៏បោលចុះតាមជម្រាលភ្នំ តម្រង់ទៅសមុទ្រ ហើយជ្រូកទាំងអស់នោះប្រហែលពីរពាន់ក្បាល បានលង់ទឹកអស់ទៅ។

¹⁴ក្រោយមក ពួកអ្នកចិញ្ចឹមជ្រូក ក៏យករឿងនេះរត់ទៅរកអ្នកនៅទីក្រុង និងអ្នកនៅស្រុកស្រែ ហើយរាយការណ៍ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង មនុស្ស‌ម្នាក៏នាំគ្នាមកមើលហេតុ‌ការណ៍នោះ ដូច្នេះហើយ អ្នកទាំងនោះក៏នាំគ្នាទៅមើលអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។¹⁵បន្ទាប់មក ពួកគេចូលមករកព្រះ‌យេស៊ូ ឃើញបុរសដែលមានអារក្សចូលកាលពីមុន អង្គុយនៅទីនោះ ទាំងមានសម្លៀក‌បំពាក់ ហើយមានស្មារតីល្អ នោះពួកគេមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។

¹⁶អស់អ្នកដែលបានឃើញអ្វីដែលបានកើតឡើងជាមួយបុរសដែលមានអារក្សចូល បានប្រាប់គេអំពីហេតុ‌ការណ៍នោះយ៉ាងក្បោះក្បាយ ហើយពួកគេក៏បានប្រាប់ពួកគេពីហ្វូងជ្រូកដែរ។¹⁷ក្រោយមកពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមសុំឲ្យព្រះអង្គចាកចេញពីស្រុករបស់ពួកគេ។

¹⁸ពេលដែលព្រះយេស៊ូកំពុងចុះទូក បុរសដែលអារក្សចូលនោះក៏សុំរួមដំណើរជាមួយព្រះអង្គដែរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ទៅទេ¹⁹តែព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរទៅផ្ទះ និងគ្រួសាររបស់អ្នក ហើយប្រាប់ពួកគេអំពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើសម្រាប់អ្នក និងពីសេចក្តីមេត្តាដែលព្រះអង្គផ្តល់ដល់អ្នកចុះ»។²⁰ហើយបុរសនោះក៏ចេញទៅ ហើយចាប់ផ្តើមប្រកាសពីការអស្ចារ្យដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើសម្រាប់ខ្លួន នៅក្នុងស្រុកដេកា‌ប៉ូល ហើយពួកគេគ្រប់គ្នាមានការកោតស្ញប់‌ស្ញែងជាខ្លាំង។

²¹លើកនេះ នៅពេលព្រះយេស៊ូឆ្លងតាមទូកទៅត្រើយម្ខាងវិញ មានបណ្តាលជនជាច្រើនកុះករបានជួបជុំគ្នានៅជុំវិញព្រះអង្គ ដូចពេលដែលព្រះអង្គនៅសមុទ្រកាលីឡេដែរ។²²បន្ទាប់មកមានអ្នកដឹកនាំម្នាក់នៃសាលាប្រជុំ លោកមានឈ្មោះថា យ៉ៃរូសបានឃើញព្រះអង្គ គាត់ក្រាបទៀបព្រះ‌បាទាព្រះអង្គ។²³គាត់បានទូលសូមម្តងហើយម្តងទៀត ដោយនិយាយថា៖ «កូនស្រីតូចរបស់ទូលបង្គំជិតស្លាប់ហើយ។ ទូលបង្គំសូមអង្វរព្រះអង្គ សូមយាងទៅដាក់ព្រះហស្តលើនាង ដើម្បីឲ្យនាងមានជីវិត ហើយបានជាសះស្បើយផងដែរ»។²⁴ព្រះ‌យេស៊ូយាងទៅជាមួយគាត់ ក៏មានបណ្ដា‌ជនជាច្រើនកុះ‌ករតាមព្រះអង្គទៅដែរ ទាំងប្រជ្រៀតគ្នាជុំ‌វិញព្រះអង្គ។

²⁵ខណៈនោះ មានម្នាក់ដែលធ្លាក់ឈាមអស់ដប់ពីរឆ្នាំ។²⁶នាងបានរស់នៅក្នុងការឈឺចាប់ និងចំណាយអស់ទ្រព្យសម្បតិ្តដែលនាងទៅលើគ្រូពេទ្យជាច្រើន ប៉ុន្តែ ជំងឺនោះមិនបានប្រសើរឡើងឡើយ តែកាន់តែធ្ងន់ជាងមុនទៀត។²⁷ពេលនាងបានឮគេនិយាយអំពីព្រះ‌យេស៊ូ ក៏ចូលក្នុងចំណោមបណ្ដា‌ជន ហើយពាល់ព្រះ‌ពស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គពីខាងក្រោយ។

²⁸ដោយនាងបាននិយាយថា៖ «បើខ្ញុំគ្រាន់បានពាល់អាវរបស់លោក ខ្ញុំនឹងបានជា»។²⁹ក្រោយពេលនាងបានពាល់ព្រះអង្គ ឈាមក៏ឈប់ធ្លាក់ភ្លាម រំពេចនោះនាងដឹងមានអារម្មណ៍ថា រូបកាយរបស់នាងបានជាសះស្បើយរោគនោះ។

³⁰ភ្លាមៗនោះ ព្រះយេស៊ូជ្រាបថា មានឫទ្ធា‌នុភាពហូរចេញពីព្រះអង្គ។ ព្រះយេស៊ូ បែររកមើលជុំវិញក្នុងបណ្តាជនទាំងនោះដោយបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកណាបានពាល់អាវរបស់ខ្ញុំ?»³¹ពួកសិស្សបានទូលតបទៅព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូមានមនុស្សច្រើនណាស់ប្រជ្រៀតគ្នានៅជុំវិញលោកគ្រូ តែលោកគ្រូសួរថា៖ «តើនរណាពាល់ខ្ញុំ?»³²ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូនៅតែទតមើលជុំវិញនោះថាតើនរណាបានពាល់ព្រះអង្គ។

³³ស្រ្តីនោះ ដឹងពីអ្វីដែលបានកើតឡើងក្នុងនាង ហើយនាងក៏ភ័យរន្ធត់។ ស្រ្តីនោះក៏ចេញមកហើយក្រាបនៅចំពោះព្រះយេស៊ូ ដោយនិយាយប្រាប់ព្រះអង្គពីសេចក្តីពិត។³⁴ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «កូនស្រីអើយ ជំនឿរបស់នាងបានឲ្យបានបានជាហើយ។ ចូរទៅដោយសុខសាន្ត ហើយបានជាពីជំងឺនេះចុះ»។

³⁵កាលព្រះ‌យេស៊ូកំពុងតែមានព្រះ‌បន្ទូលនៅឡើយ មានគេមកពីផ្ទះលោកយ៉ៃរូស ជម្រាបគាត់ថា៖ «កូនស្រីរបស់លោកស្លាប់ហើយ។ ហេតុអីក៏នៅរំខានលោកគ្រូទៀត?»។

³⁶ប៉ុន្តែ ព្រះ‌យេស៊ូមិនយកព្រះ‌ហឫទ័យទុកដាក់នឹងពាក្យរបស់អ្នកទាំងនោះឡើយ តែព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៅលោកយ៉ៃរូសថា៖ «កុំខ្លាចអី! គ្រាន់តែជឿចុះបានហើយ!»។³⁷ព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកណាទៅតាមព្រះអង្គឡើយ លើក‌លែងតែលោកពេត្រុស លោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានដែលជាប្អូនរបស់លោកយ៉ាកុប។³⁸កាលទៅដល់ផ្ទះលោកយ៉ៃរូសដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើសាលាប្រជុំ ព្រះ‌យេស៊ូទតឃើញមនុស្ស‌ម្នាជ្រួល‌ច្របល់ ព្រមទាំងទ្រហោយំជាខ្លាំងផង។

³⁹ក្រោយពេល ព្រះយេស៊ូចូលដល់ក្នុងផ្ទះ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាកើតទុក្ខ ហើយទ្រហោយំដូច្នេះ? នាងមិនស្លាប់ទេ គ្រាន់តែដេកលក់ប៉ុណ្ណោះ»។⁴⁰ពួកគេបានសើចចំអកដាក់ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូបានដេញពួកនោះទៅខាងក្រៅ ហើយយកឪពុកម្តាយ និងសិស្សនៅជាមួយព្រះអង្គ ទ្រង់បានយាងទៅកន្លែងដែលក្មេងស្រីនោះដេក។

⁴¹ព្រះអង្គបានចាប់ដៃក្មេងស្រីនោះ ហើយមានព្រះ‌បន្ទូលទៅនាងថា៖ «តាលី‌ថា‌គូមី!» ដែលអាចបកប្រែថា «នាងតូចអើយ ខ្ញុំប្រាប់នាងថា ចូរក្រោកឡើង»។⁴²រំពេចនោះ ក្មេងស្រីក៏ក្រោកឡើងដើរ (ដ្បិតនាងមានអាយុដប់‌ពីរឆ្នាំហើយ)។ ខណៈនោះ ធ្វើឲ្យពួកគេងឿង‌ឆ្ងល់ដ៏លើសលុប ទៅនឹងការអស្ចារ្យនោះ⁴³ប៉ុន្តែ ព្រះ‌យេស៊ូហាម‌ពួកគេមិនត្រូវប្រាប់រឿងនេះដល់នរណាឡើយ។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គប្រាប់គេឲ្យយកចំណីអាហារមកឲ្យក្មេងស្រីនោះបរិ‌ភោគ។

6

¹ព្រះយេស៊ូបានយាងចេញពីទីនោះត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតរបស់ព្រះអង្គវិញ ហើយពួកសាវកក៏បានទៅតាមព្រះអង្គដែរ។²នៅថ្ងៃសប្ប័ទមកដល់ ព្រះអង្គបានបង្រៀន បណ្ដាជននៅក្នុងសាលាប្រជុំ។ មានមនុស្សជាច្រើនបានស្តាប់ព្រះអង្គបង្រៀន ហើយពួកគេមានការអស្ចារ្យក្នុងចិត្តជាខ្លាំង។ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «តើគាត់បានសេចក្ដីបង្រៀនទាំងនេះមកពីណា?» «តើប្រាជ្ញាអ្វីដែលបានប្រទានឲ្យគាត់?» «តើគាត់អាចធ្វើការអស្ចារ្យទាំងអស់នេះបានដោយរបៀបណា?»³«តើគាត់មិនមែនជាកូនជាងឈើ ដែលត្រូវជាកូនប្រុសរបស់នាងម៉ារី ហើយត្រូវជាបងប្រុសរបស់លោកយ៉ាកុប លោកយ៉ូសែប លោកយូដាស និងលោកសុីម៉ូនទេឬអី?» «តើបងប្អូនស្រីរបស់គាត់មិនបានរស់នៅក្នុងភូមិជាមួយយើងទេឬអី?» ពួកគេបានរវាតចិត្តដោយសារព្រះយេស៊ូ។

⁴បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ព្យាការីត្រូវបានគេគោរពនៅគ្រប់កន្លែង លើកលែងតែនៅក្នុងស្រុកកំណើត នៅក្នុងចំណោមសាច់ញាតិបងប្អូន និងនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់តែប៉ុណ្ណោះ»⁵ព្រះអង្គមិនអាចធ្វើកិច្ចការអស្ចារ្យអ្វីបានទេ ទ្រង់គ្រាន់តែអាចដាក់ដៃលើអ្នកឈឺមួយចំនួន ហើយប្រោសគេឲ្យបានជាប៉ុណ្ណើ។⁶ព្រះអង្គពិតជាមានការងឿងឆ្ងល់ចំពោះការមិនជឿរបស់ពួកគេ។ ហើយទ្រង់ក៏បានយាងចេញទៅបង្រៀននៅទៅជុំវិញ តាមភូមិនានា។

⁷ហើយទ្រង់បានហៅពួកសិស្សទាំងដប់ពីរមក ហើយឱ្យពួកគេចេញទៅពីរៗនាក់ ព្រមទាំងប្រទានអំណាចដល់ពួកគេឲ្យឈ្នះលើវិញ្ញាណអាក្រក់នានា⁸ហើយព្រះអង្គបានបង្គាប់ដល់ពួកគេ មិនឲ្យយកអ្វីទាំងអស់ទៅជាមួយសម្រាប់កាធ្វើដំណើររបស់ពួកគេឡើយ លើកលែងតែដំបង មិនត្រូវយកនំបុ័ង ថង់យាម និងមិនត្រូវយកលុយកាក់ មាសប្រាក់ជាប់នឹងខ្លួនឡើយ។⁹ប៉ុន្តែ ត្រូវពាក់ស្បែកជើង និងមិនឲ្យពាក់អាវពីរបន្លាស់ឡើយ។

¹⁰ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «បើអ្នករាល់គ្នាចូលផ្ទះណា ចូរស្នាក់នៅទីនោះរហូតដល់អ្នកចេញពីទីនោះ។¹¹ប្រសិនបើ នៅទីក្រុងណាមិនទទួល ឬក៏មិនស្ដាប់អ្នក ចូរចេញពីទីនោះ ហើយរលាស់ធូរលីដីចេញពីជើងរបស់អ្នកឲ្យអស់ដើម្បីជាបន្ទាល់ទាស់នឹងពួកគេវិញ»។

¹²ពួកសិស្សបានចេញទៅ ហើយប្រកាសឲ្យមនុស្សងាកបែរចេញពីបាបរបស់ពួកគេ។¹³ពួកគេដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ជាច្រើន ព្រមទាំងចាក់ប្រេងលាបលើអ្នកជំងឺជាច្រើន ហើយប្រោសពួកគេឲ្យបានជាសះស្បើយ។

¹⁴ព្រះបាទហេរ៉ូដបានឮពីកិច្ចការទាំងអស់នេះ ព្រោះព្រះនាមរបស់ព្រះយេស៊ូល្បីល្បាញ។ អ្នកខ្លះបាននិយាយថា៖ «លោកយូ៉ហានបាទីស្តបានរស់ឡើងវិញ ហេតុនេះហើយបានជាគាត់អាចធ្វើការអស្ចារ្យបានយ៉ាងនេះ»¹⁵ហើយមានអ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «លោកគឺជាព្យាការីអេលីយ៉ា» នៅមានអ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «លោកដូចជាព្យាការីកាលពីជំនាន់ដើម»

¹⁶ប៉ុន្តែ នៅពេលស្ដេចហេរ៉ូដបានឮពីរឿងនេះ ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «លោកនេះគឺជាយ៉ូហានដែលយើងបានបញ្ជាឲ្យគេកាត់ក្បាល ពេលនេះគាត់បានរស់ឡើងវិញ»។¹⁷ស្ដេចហេរ៉ូដបានបញ្ចូនគេឲ្យចាប់លោកយ៉ូហានហើយឃុំឃាំងគាត់នៅក្នុងពន្ធធនាគារ ដោយសាតែទ្រង់ជឿតាមព្រះនាងហេរ៉ូឌាស (ដែលត្រូវជាមហេសីរបស់ស្ដេចភីលីព) ដោយសាតែទ្រង់បានរៀបអភិសេកជាមួយនាង។

¹⁸លោកយ៉ូហានទូលទៅស្ដេចហេរ៉ូដថា៖ «ទ្រង់គ្មានសិទ្ធិក្នុងការយកមហេសីរបស់អនុជទ្រង់ធ្វើជាមហេសីឡើយ»¹⁹ប៉ុន្តែ ព្រះនាងហេរ៉ូដាសបានខឹងនឹងលោក ហើយចង់សម្លាប់លោក ប៉ុន្តែ ព្រះនាងសម្លាប់មិនកើត។²⁰ព្រះបាទហេរ៉ូដកោតខ្លាចលោកយ៉ូហាន ព្រោះទ្រង់ជ្រាបថាលោកជាមនុស្សសុចរិត និងបរិសុទ្ធ ហើយទ្រង់ចង់ការពារលោក។ ស្ដេចសព្វព្រះហឫទ័យនឹងពាក្យលោកយូហានជាខ្លាំងតែទ្រង់ក៏ពិបាកព្រះហឫទ័យជាខ្លាំងដែរ។

²¹នៅក្នុងឱកាសបុណ្យចម្រើនព្រះជន្មរបស់ស្តេចហេរ៉ូដបានមកដល់ ទ្រង់ក៏បានរៀបចំពីធីជប់លៀងអាហារពេលល្ងាចជាមួយពួកមន្រ្តី ពួកមេទ័ព និងពួកអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងស្រុកកាលីឡេ។²²បុត្រីរបស់ព្រះនាងហេរ៉ូដាសបានចេញមករាំ នៅមុខស្ដេច និងភ្ញៀវរបស់គាត់ ស្ដេច ព្រមទាំងភ្ញៀវទាំងអស់ពេញចិត្តជាខ្លាំង។ ស្ដេចបានមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ចូរសុំនូវអ្វីដែលនាងចង់បានចុះ យើងនឹងឲ្យទៅនាង»។

²³ស្ដេចបានស្បថនឹងនាងថា៖ «អ្វីក្តីដែលនាងសុំយើង យើងនឹងឲ្យនាង ទោះបីជាមួយនគរពាក់កណ្តាលក៏ដោយ»។²⁴នាងបានចេញទៅក្រៅហើយសួរមាតានាងថា៖ «តើគួរឲ្យខ្ញុំម្ចាស់ទូលសុំអ្វីពីព្រះអង្គ?» មាតារបស់នាងបង្គាប់ថា៖ «ចូរសុំក្បាលរបស់យ៉ូហានបាទីស្តមក» ។²⁵នាងក៏បានប្រញាប់ប្រញាល់ត្រឡប់ទៅកាន់ស្ដេចវិញ ហើយនាងក៏បានទូលទៅស្ដេចថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់ចង់ឲ្យព្រះអង្គប្រទានក្បាលរបស់យ៉ូហានបាទីស្តដាក់នៅលើថាសឥឡូវនេះ។

²⁶ស្ដេចពិតជាព្រួយព្រះទ័យជាខ្លាំង តែព្រះអង្គមិនអាចបដិសេដនូវសំណើររបស់នាងបានឡើយ ព្រោះព្រះអង្គបានស្បថនៅចំពោះមុខភ្ញៀវទាំងអស់ដែលបានចូលរួមរួចហើយ។²⁷រួចស្ដេចក៏បានបញ្ចូនទាហាន ហើយបញ្ជាឲ្យគេនាំយកក្បាលរបស់លោកយ៉ូហានមក។ ទាហានបានចេញទៅ ហើយកាត់ក្បាលរបស់លោកយ៉ូហាននៅក្នុងពន្ធធនាគា។²⁸ទាហានបាននាំយកក្បាលរបស់លោកយ៉ូហានដោយដាក់នៅលើថាស ហើយឲ្យនាង ហើយនាងក៏យកទៅថ្វាយមាតារបស់នាង។²⁹កាលពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានបានឮរឿងនេះ ពួកគេបាននាំគ្នាមកយកសពរបស់លោកទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូរ។

³⁰ពួកសាវកបានមក ហើយប្រាប់ព្រះយេស៊ូអំពីកិច្ចការទាំងអស់ដែលគេបានធ្វើ និងបានបង្រៀន។³¹បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរនាំគ្នារកកន្លែងស្ងាត់សម្រាកសិនចុុះ»។ មានមនុស្សបានធ្វើដំណើរចេញចូលច្រើនពេក ធ្វើឲ្យព្រះយេស៊ូ និងពួកសាវ័កពុំអាចរកពេល សូម្បីតែហូបបាយក៏មិនបានផង។³²ព្រះយេស៊ូ និងពួកសាវ័កបានយាងចុះទូកទៅរកកន្លែងស្ងាត់ដាច់ដោយឡែកពីបណ្ដាជន ដើម្បីសម្រាក។

³³ប៉ុន្តែ បណ្តាជនបានឃើញពួកគេ ហើយមានមនុស្សជាច្រើនបានចំណាំពួកសិស្ស ពួកគេបានរត់ទៅទីនោះទាំងអស់គ្នា ចេញពីទីក្រុងទៅដល់មុនពួកសិស្សផង។³⁴ពេលដែលព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សបានចុះទូក ទ្រង់បានឃើញបណ្ដាជនជាច្រើន ហើយទ្រង់មានសេចក្ដីអាណិតអាសូរពន់ពេកព្រោះពួកគេប្រៀបបាននឹងចៀមដែលគ្មានអ្នកគង្វាល។ ដូចនេះព្រះអង្គក៏បង្រៀនពួកគេពីរឿងជាច្រើន។

³⁵នៅពេលនោះថ្ងៃកាន់តែជ្រេណាស់ទៅហើយ ពួកសាវកបាននាំគ្នាចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូ ហើយទូលព្រះអង្គថា៖ «ទីកន្លែងនេះស្ងាត់ ហើយថ្ងៃកាន់តែជ្រេណាស់ទៅហើយ»³⁶ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់គេថា៖ «សូមឲ្យពួកគេត្រឡប់ទៅវិញ ហើយរកទិញអាហារនៅតាមភូមិជិតៗនេះសម្រាប់ពួកគេរៀងៗខ្លួន»។

³⁷ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយ ហើយមានព្រះបន្ទូលកាន់ទៅគេវិញថា៖ «ចូរ អ្នករាល់គ្នាកឲ្យអាហារពួកគេហូបផង»។ ពួកគេបានទូលព្រះអង្គថា៖ «តើយើងត្រូវយកប្រាក់ពីររយដួងទៅទិញនំប័ុង ហើយឲ្យពួកគេហូបមែនទេ?»។³⁸ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ទៅមើល មើល៍! តើអ្នករាល់គ្នាមាននំប័ុងប៉ុន្មានដុំ?»។ កាលបានដឹងហើយពួកគេទូលទៅព្រះអង្គវិញថា៖ «យើងមាននំប័ុងប្រាំដុំ និងត្រីពីកន្ទុយ»។

³⁹ព្រះយេស៊ូបានបង្គាប់ឲ្យមនុស្សទាំងអស់អង្គុយចុះជាក្រុមនៅលើស្មៅ។⁴⁰ពួកគេបានអង្គុយចុះជាក្រុម ក្រុមខ្លះមានមួយរយនាក់ ក្រុមខ្លះមានហាសិបនាក់។⁴¹ព្រះយេស៊ូបានយកនំប័ុងប្រាំដុំ និងត្រីពីរកន្ទុយមក ហើយព្រះអង្គងើបព្រះភ័ក្ត្រឡើង សសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ហើយកាច់នំប័ុងប្រទានឲ្យដល់ពួកសិស្សចែកបណ្ដាជនហូប។ ព្រះអង្គក៏បានប្រទានត្រីពីរកន្ទុយដល់ពួកគេដែរ។

⁴²ពួកគេគ្រប់គ្នាហូបរហូតដល់ពួកគេបានឆ្អែត។⁴³ពួកសិស្សបានប្រមូលនំប័ុង និងត្រីដែលនៅសល់ដាក់បានពេញដប់ពីរល្អី។⁴⁴មានមនុស្សប្រុសចំនួនប្រាំពាន់នាក់ដែលបានហូបនំប័ុងនេះ។

⁴⁵នៅរំពេចនោះព្រះយេស៊ូបានបង្គាប់ឲ្យពួកសិស្សចុះទូកឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង ដើម្បីឆ្ពោះទៅភូមិបេតសៃដាមុនព្រះអង្គ ខណៈនោះព្រះអង្គបានប្រាប់ឲ្យបណ្ដាជនត្រឡប់ទៅវិញ។⁴⁶កាលបណ្ដាជនបានចេញទៅអស់ហើយ ព្រះយេស៊ូបានយាងទៅលើភ្នំ ដើម្បីអធិស្ឋាន។⁴⁷លុះពេលយប់មកដល់ទូកបានទៅដល់កណ្ដាលសមុទ្រ រីឯព្រះយេស៊ូគង់នៅលើគោកតែមួយព្រះអង្គឯង។

⁴⁸ព្រះអង្គទតឃើញពួកគេប្រឹងអ៊ុំទូកយ៉ាងលំបាក ព្រោះពួកគេអ៊ុំបញ្ច្រាសខ្យល់។ នៅពេលជិតភ្លឺព្រះអង្គបានយាងនៅលើទឹកឆ្ពោះទៅកាន់ពួកគេ ហើយព្រះអង្គធ្វើដូចជាទៅហួសពួកគេ។⁴⁹ប៉ុន្តែ កាលពួកសិស្សបានឃើញព្រះអង្គយាងនៅលើទឹកដូច្នេះ ពួកគេស្មានថាជាខ្មោចលង ហើយនាំគ្នាស្រែកជាខ្លាំង។⁵⁰ដ្បតិ ពួកគេបានឃើញព្រះអង្គហើយពួកគេមានការភ័យរន្ធត់ជាខ្លាំង។ ពេលនោះព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរតាំងចិត្តក្លាហានឡើង ខ្ញុំទេតើ កុំខ្លាចអី!»

⁵¹បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូយាងទៅលើទូកជាមួយពួកគេ ហើយខ្យល់ក៏បានស្ងប់។⁵²ពួកគេពិតជាឆ្ងល់ជាខ្លាំងពន់ពេកណាស់។ ដ្បិត ពួកគេមិនទាន់បានយល់អំពីរឿងនំប័ុងថាមានន័យយ៉ាងដូចម្តេចទេ មកពីពួកគេមានចិត្តរឹងរូស។

⁵³កាលព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សបានឆ្លងទៅដល់ទឹកដីនៃស្រុកគេនេសារ៉ែតហើយ ក៏ចតទូក។⁵⁴ពេលពួកគេចេញពីទូកមក មនុស្សម្នាបានស្គាល់ព្រះយេស៊ូភ្លាម⁵⁵ហើយពួកគេបានរត់ទៅគ្រប់ច្រកល្ហកនៅក្នុងតំបន់ ហើយបានសែងអ្នកឈឺទៅកន្លែងដែលពួកគេឮថាព្រះអង្គគង់នៅ។

⁵⁶គ្រប់ទីកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូយាងទៅ ទោះនៅក្នុងភូមិ ក្នុងទីក្រុង ឬក៏នៅតាមទីជនបទក្តី ពួកគេបាននាំអ្នកជំងឺមកតាមផ្សារ។ ពួកគេទទូចអង្វរសុំគ្រាន់តែអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេបានប៉ះជាយព្រះពស្ត្រព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ហើយនៅពេលដែលពួកគេបានពាល់ព្រះអង្គ សុទ្ធតែបានជាសះស្បើយគ្រប់គ្នា។

7

¹ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកអាចារ្យដែលបានមកពីក្រុងយេរូសាឡឹម នាំគ្នាទៅជួបព្រះយេស៊ូ។

²ពួកគេបានឃើញពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គមួយចំនួនហូបអាហារដោយដៃមិនស្អាតដែលមិនបានលាងជាមុនឡើយ។³ដ្បិត ពួកផារីស៊ី និងសាសន៍យូដាមិនហូបឡើយ ទាល់តែបានសម្អាតដៃជាមុនសិន ដោយសារពួកគេកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់ពីចាស់បុរាណ។⁴នៅពេលដែលពួកផារីស៊ីត្រឡប់មកពីផ្សារវិញ ពួកគេមិនហូបទេ ទាល់តែពួកគេបានងូតទឹកជាមុនសិន ពួកគេកាន់ខ្ជាប់នូវទំនៀមទម្លាប់ផ្សេងៗដូចជា ពិធីលាងពែង លាងឆ្នាំង លាងថូ និងតុជាដើម ជាអ្វីៗដែលត្រូវប្រើសម្រាប់ហូបអាហារ។

⁵ពួកផារីស៊ី និងពួកអាចារ្យបានទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖ «តើហេតុអ្វីបានជាពួកសិស្សរបស់លោក មិនកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់ចាស់បុរាណ ដោយនាំគ្នាហូបអាហាររបស់ពួកគេដោយដៃមិនស្អាតយ៉ាងដូច្នេះ?»។

⁶ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលតបទៅពួកគេវិញថា៖ «ព្យាការីអេសាយបានថ្លែងទុកថា៖ «អ្នករាល់គ្នាជាមនុស្សមានពុត»។⁷លោកបានថ្លែងថា៖ «ប្រជាជននេះគោរពយើងតែបបូរមាត់ប៉ុណ្ណោះ តែចិត្តគំនិតគេនៅឆ្ងាយពីយើងណាស់»។

⁸ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានលះចោលបញ្ញតិ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទៅកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់របស់មនុស្សវិញ។⁹ព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបោះបង់បទបញ្ញតិ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចោល ហើយបែរទៅកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់របស់អ្នករាល់គ្នាវិញ!¹⁰ដ្បិត លោកម៉ូសេបានផ្តាំថា៖ «ចូរគោរពប្រតិបត្តិឪពុកម្តាយខ្លួន ហើយបើអស់អ្នកណាដែលនិយាយពាក្យអាក្រក់់ពីឪពុកម្តាយខ្លួន អ្នកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ជាមិនខាន»។

¹¹ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នានិយាយថា៖ «បើអ្នករាល់គ្នានិយាយទៅកាន់ឪពុកម្តាយខ្លួននូវអ្វីៗដែលខ្ញុំអាចជួយឪពុកម្តាយបាន គឺពាក្យ គ័របាន់» «ដែលមានន័យថា ជាតង្វាយថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់។¹²នោះអ្នករាល់គ្នាមិនឲ្យគាត់ជួយឪពុកម្តាយ ក្នុងការធ្វើអ្វីទៀតសោះ។¹³ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏លើកព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់ចោល ដោយសារទំនៀមទម្លាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាបានបង្ហាត់បង្រៀនមក ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏ធ្វើកិច្ចការផ្សេងៗទៀតដូចការនេះដែរ»។

¹⁴រួចព្រះអង្គបានហៅបណ្ដាជនដោយមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាសូមស្តាប់ខ្ញុំ ហើយឲ្យយល់ចុះ!។¹⁵គ្មានអ្វីពីខាងក្រៅ ដែលចូលទៅក្នុងខ្លួនមនុស្សអាចធ្វើឲ្យស្មោកគ្រោកទេ តែអ្វីដែលចេញមកពីខ្លួនមនុស្សទេតើដែលធ្វើឲ្យស្មោកគ្រោកវិញ»។¹⁶បើអ្នកណាមានត្រចៀកស្តាប់ ចូរឲ្យស្តាប់ចុះ។

¹⁷កាលព្រះយេស៊ូយាងចេញពីបណ្ដាជន ហើយចូលទៅក្នុងផ្ទះ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គនាំគ្នាទូលសួរព្រះអង្គពីពាក្យប្រៀបធៀបនោះ។¹⁸ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនទាន់យល់ទេឬអី? តើអ្នករាល់គ្នាមិនបានឃើញទេថា របស់អ្វីពីខាងក្រៅ ដែលចូលទៅក្នុងខ្លួនមនុស្សមិនបានធ្វើឲ្យស្មោកគ្រោកទេ¹⁹ដ្បិត អ្វីៗទាំងនោះមិនចូលដល់ក្នុងចិត្តទេ គឺវាចូលទៅក្នុងពោះហើយចេញមកវិញធ្លាក់ចូលទៅក្នុងបង្គន់»។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលបញ្ជាក់ប្រាប់គេថា គ្រប់ទាំងអាហារទាំងអស់សុទ្ធតែជារបស់ស្អាត។

²⁰ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថា៖ «គឺជាអ្វីដែលចេញពីខ្លួនមនុស្សទេតើ ដែលធ្វើឲ្យស្មោកគ្រោកវិញ។²¹ដ្បិត អ្វីដែលនៅខាងក្នុងមនុស្សគឺចេញពីចិត្តគេ គឺមានគំនិតស្នោកគ្រោក ដែលនាំឲ្យប្រព្រឹត្តិអំពើអាក្រក់ផ្សេងៗដូចជា អាសអាភាស លួចប្លន់ កាប់សម្លាប់គ្នា²²អំពើកំផិតសហាយស្មន់ លោភលន់ចង់បានទ្រព្យអ្នកដទៃ កាចឃោឃៅ បោកបញ្ឆោតគេ កាមតុណ្ហា ច្រណែន មួលបង្កាច់ អំនួត និងសេចក្តីចម្កួត។²³សេចក្តីអាក្រក់ទាំងនេះហើយចេញពីខាងក្នុង ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សស្មោកគ្រោកវិញ»។

²⁴ព្រះអង្គក្រោកឡើង ហើយយាងចេញពីទីនោះឆ្ពោះទៅក្រុងទីរ៉ុស និងក្រុងស៊ីដូន។ រួចព្រះអង្គក៏យាងចូលទៅក្នុងផ្ទះមួយ ដោយទ្រង់មិនចង់ឲ្យនណារម្នាក់ដឹងថាទ្រង់គង់នៅទីនោះឡើយ តែមិនអាចលាក់ជិតបានឡើយ។²⁵ភ្លាមនោះ មានស្រី្តម្នាក់ដែលមានកូនស្រីត្រូវវិញ្ញាណអារក្សចូលបានឮគេនិយាយពីព្រះអង្គ ស្រ្តីនោះក៏មករកព្រះអង្គហើយលុតជង្គង់ក្រាមនៅទៀបព្រះបាទព្រះអង្គ។²⁶ស្រ្តីនោះជាសាសន៍ក្រិក កូនកាត់ស៊ីរ៉ុសភេនីស។ ស្រ្តីនោះទទូចអង្វរព្រះអង្គសុំឲ្យដេញវិញ្ញាណអាក្រក់នោះចេញពីកូនស្រីនាង។

²⁷ព្រះអង្គមានបន្ទូលតបទៅនាងថា៖ «ចូរទុកឲ្យកូនៗហូបអាហារឆ្អែតជាមុនសិន ដ្បិត មិនគួរយកនំប៉័ងរបស់កូនទៅឲ្យឆ្កែស៊ីទេ»។²⁸ប៉ុន្តែនាងទូលព្រះអង្គថា៖ «មែនហើយព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ឆ្កែដែលនៅក្រោមតុនោះវាស៊ីតែកម្ទេចដែលជ្រុះពីកូនក្មេងប៉ុណ្ណោះ»។

²⁹នោះព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ដោយនាងបាននិយាយដូច្នោះហើយ ចូរនាងទៅវិញចុះ អារក្សបានចេញពីកូនស្រីនាងហើយ»។³⁰ពេលនាងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញក៏បានដឹងថាកូននាងកំពុងតែដេកសម្រាកនៅលើគ្រែ ហើយអារក្សនោះក៏បានចេញពីកូនមែន។

³¹បន្ទាប់មក ព្រះអង្គក៏យាងចេញពីក្រុងទីរ៉ុសកាត់តាមក្រុងស៊ីដូន និងស្រុកដេកាប៉ូល ឆ្ពោះទៅកាន់សមុទ្រកាលីឡេ។³²មានគេនាំមនុស្សថ្លង់ម្នាក់ ដែលពិបាកនិយាយមកឯព្រះអង្គ ហើយអង្វរឲ្យព្រះអង្គដាក់ព្រះហស្តលើគាត់។

³³ព្រះអង្គក៏នាំគាត់ចេញពីបណ្តាជនទៅដោយឡែកពីពួកគេ ហើយព្រះអង្គក៏យកព្រះហស្តដាក់ក្នុងត្រចៀកគាត់ រួចបន្ទាប់ពីស្តោះទឹកព្រះឱស្ឋ ព្រះអង្គក៏ពាល់អណ្តាតគាត់។³⁴ព្រះអង្គបានងើបទតទៅលើមេឃ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «អិបផាថា» ដែលមានន័យថា «ចូរបើកឡើង»!³⁵ភ្លាមនោះត្រចៀកគាត់ក៏បានបើក អណ្តាតក៏គ្រលាស់បាន ហើយគាត់ក៏ចាប់ផ្តើមនិយាយយ៉ាងច្បាស់។

³⁶ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលហាមពួកគេមិនឲ្យប្រាប់រឿងរ៉ាវដែលពួកគេបានដឹងដល់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅតែប្រាប់រឿងរ៉ាវទាំងនោះដល់បណ្ដាជនដទៃ។³⁷ពួកគេងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងហើយ និយាយថា៖ «លោកធ្វើគ្រប់កិច្ចការបានយ៉ាងល្អ សូម្បីតែមនុស្សថ្លង់ក៏លោកធ្វើបានស្ដាប់ឮ ហើយមនុស្សគក៏និយាយបាន»។

8

¹នៅថ្ងៃនោះ បណ្ដាជនបានមកជុំគ្នាយ៉ាងច្រើនកុះករជាថ្មីម្ដងទៀត ហើយពួកគេមិនមានអ្វីហូបឡើយ។ ព្រះយេស៊ូបានហៅពួកសិស្ស ហើយមានបន្ទូលទៅគេថា៖²«ខ្ញុំមានចិត្តអាណិតអាសូរចំពោះបណ្ដាជនទាំងនេះណាស់ ពួកគេបាននៅជាមួយខ្ញុំអស់រយៈពេលបីថ្ងៃហើយ ហើយពេលនេះពួកគេគ្មានអ្វីសម្រាប់ហូបសោះ។³បើខ្ញុំឲ្យពួកគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទាំងអត់អាហារដូច្នេះ ពួកគេប្រាកដជាហេវហត់តាមផ្លូវហើយ ដ្បិត មានមនុស្សខ្លះមកពីឆ្ងាយ»⁴ពួកសិស្សព្រះអង្គក៏ទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «តើឲ្យយើងខ្ញុំទៅរកអាហារដើម្បីមកចម្អែតបណ្ដាជននៅក្នុងទីរហោស្ថានយ៉ាងនេះដូចម្តេចទៅ»?

⁵ព្រះអង្គក៏តបទៅគេវិញថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមាននំប៉័ងប៉ុន្មានដុំ?» ពួកគេទូលថា៖ «មានប្រាំពីរដុំ»។⁶ព្រះអង្គក៏បង្គាប់ឲ្យបណ្តាជនអង្គុយនៅលើដី។ ព្រះអង្គយកនំប៉័ងទាំងប្រាំពីរនោះមកអរព្រះគុណហើយ កាច់ឲ្យពួកសិស្ស ហើយឲ្យចែកដល់បណ្តាជន។

⁷ពួកគេក៏មានត្រីតូចៗខ្លះដែរ ហើយកាលព្រះអង្គបានអរព្រះគុណហើយ ទ្រង់ក៏បង្គាប់ឲ្យលើកទៅឲ្យគេទៀត។⁸ពួកគេហូបឆ្អែតគ្រប់គ្នា រួចគេប្រមូលបាននំប៉័ង និងត្រីដែលនៅសល់បានប្រាំពីរកន្រ្តក់។⁹នៅគ្រានោះបណ្ដាជនទាំងអស់ប្រមាណជាបួនពាន់នាក់។ រួចព្រះអង្គបានឲ្យពួកគេត្រឡប់ទៅវិញ។¹⁰រំពេចនោះស្រាប់តែព្រះអង្គយាងចុះទូកជាមួយពួកសិស្សឆ្ពោះទៅស្រុក ដាល់ម៉ានូថាទៅ។

¹¹នោះពួកផារីស៊ីចេញមក ជជែកវែកញែកដើម្បីល្បងលព្រះអង្គ ដោយសុំឲ្យព្រះអង្គសម្តែងទីសម្គាល់ដ៏អសា្ចរ្យពីស្ថានសួគ៌ឲ្យគេបានឃើញផង។¹²ព្រះយេស៊ូដកដង្ហើមក្នុងវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ ទាំងមានបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សជំនាន់នេះចង់ឃើញតែទីសម្គាល់ដូច្នេះ? ប្រាកដណាស់ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថានឹងគ្មានទីសម្គាល់ណាបានប្រទានមកមនុស្សជំនាន់នេះឡើយ»។¹³រួចព្រះអង្គក៏យាងចេញពីពួកគេ ហើយចុះទូកឆ្លងទៅឯត្រើយម្ខាងទៀតវិញ។

¹⁴ឯពួកសិស្សភ្លេចយកនំប៉័ងទៅជាមួយ។ ពួកគេមាននំប៉័ងតែមួយដុំប៉ុណ្ណោះនៅលើទូក។¹⁵ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលរំលឹកដាស់តឿនពួកគេថា៖ «ចូរប្រុងប្រយ័ត្នមើល ហើយក៏ប្រយ័ត្ននឹងមេដំបែររបស់ពួកផារីស៊ី និងស្តេចហេរ៉ូដឲ្យមែនទែន»។

¹⁶ពួកសិស្សនាំគ្នារិះគិតពិចារណាថា៖ «នេះមកពីយើងគ្មាននំប៉័ងទេដឹង»។¹⁷ព្រះយេស៊ូជ្រាបពីការនេះ នោះទ្រង់មានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នានៅរិះគិតពីការដែលគ្មាននំប៉័ង? តើអ្នករាល់គ្នាមិនទាន់គិតឃើញ? មិនទាន់យល់ទេឬអី? តើអ្នកមានចិត្តរឹងចចេសឬ?

¹⁸អ្នករាល់គ្នាមានភ្នែក តែមើលមិនឃើញឬ? អ្នករាល់គ្នាក៏មានត្រចៀកតែស្តាប់មិនឮឬ? អ្នកមិនចាំទេឬអី?¹⁹ពីកាលខ្ញុំបានកាច់នំប៉័ងប្រាំដុំ ចែកឲ្យមនុស្សប្រាំពាន់នាក់ ហើយពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រមូលចំណិតដែលសល់បានប៉ុន្មានកន្ត្រក»? ពួកគេឆ្លើយថា៖ «បានដប់ពីរ»។

²⁰ហើយកាលដែលខ្ញុំបានកាច់នំប៉័ង៧ដុំ ឲ្យទៅមនុស្សបួនពាន់នាក់ តើអ្នករាល់គ្នាប្រមូលទុកបានប៉ុន្មាន? ពួកគេឆ្លើយ៖ «បានប្រាំពីរ»²¹ព្រះអង្គទូលសួរថា៖ «តើអ្នកនៅមិនយល់ទៀតមែនទេ»?

²²ព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សក៏បានធ្វើដំណើរដល់ភូមិបេតសៃដា។ ពេលនោះមានគេនាំអ្នកពិកាភ្នែកមកឯងព្រះអង្គហើយសុំឲ្យព្រះអង្គពាល់គាត់។²³ព្រះយេស៊ូបានដឹកដៃអ្នកពិកាភ្នែកនោះចេញទៅក្រៅភូមិ។ រួចព្រះអង្គបានស្តោះព្រះឱស្ឋលើភ្នែកគាត់ ហើយដាក់ព្រះហស្តលើគាត់ ដោយសួរថា៖ «តើលោកបានឃើញអ្វីខ្លះ»?

²⁴គាត់ក៏បើកភ្នែកឡើងហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឃើញមនុស្សដើរ មើលទៅដូចជាដើមឈើអ៊ីចឹង»។²⁵រួចព្រះអង្គក៏ដាក់ព្រះហស្តលើភ្នែកគាត់ម្តងទៀត ហើយពេលនោះបុរសនោះក៏បានបើកភ្នែកមើល ហើយស្រាប់តែ បានភ្លឺឡើង ហើយមើលឃើញអ្វីៗច្បាស់ទាំងអស់។²⁶ព្រះយេស៊ូបានឲ្យគាត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយផ្តាំថា៖ «កុំចូលទៅក្នុងភូមិឲ្យសោះ»។

²⁷ព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សបានចេញពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅភូមិទាំងប៉ុន្មាននៃក្រុងសេសារា-ភីលីព។ នៅតាមផ្លូវព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលសួរពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖ «តើមនុស្សគ្រប់គ្នាគេនាំគ្នាថាខ្ញុំជានណា»?²⁸ពួកគេក៏បានតូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអង្គជាលោកយ៉ូហានបាទីស្ត ខ្លះថា ជាព្យាការី អេលីយ៉ា ហើយខ្លះទៀតថា ព្រះអង្គជាព្យាការីមួយរូបដែរ»។

²⁹ព្រះអង្គក៏សួរពួកគេទៀតថា៖ «ចុះអ្នករាល់គ្នាវិញ តើគិតថាខ្ញុំជានណា»? នោះពេត្រុសក៏ឆ្លើយថា៖ «ព្រះអង្គជាព្រះគ្រិស្ដ»³⁰ព្រះយេស៊ូក៏ហាមពួកគេមិនឲ្យប្រាប់ការនេះទៅនណាម្នាក់ឡើយ។

³¹រួចព្រះអង្គក៏ចាប់ផ្តើមបង្រៀនពួកគេពីកូនមនុស្សត្រូវរងទុក្ខជាច្រើន ហើយ ត្រូវពួកចាស់ទុំ នាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យបដិសេធ ហើយព្រះអង្គត្រូវគេធ្វើគុតទៀត តែបីថ្ងៃក្រោយមក ព្រះអង្គនឹងមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលបញ្ជាក់ពីការនេះយ៉ាងច្បាស់។³²នោះលោកពេត្រុសក៏នាំព្រះអង្គទៅក្រៅបន្តិច ហើយជំទាស់នឹងព្រះអង្គ។

³³ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូក៏បែរមកទតពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គផ្សេងទៀត ហើយព្រះអង្គក៏បន្ទោសលោកពេត្រុសថា៖ «សាតាំងអើយ! ថយទៅក្រោយអញទៅ ដ្បិត គំនិតឯងមិនមែនជាគំនិតដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់ទេ តែជាគំនិតរបស់មនុស្សលោកវិញ»។³⁴រួចព្រះអង្គក៏ត្រាស់ហៅមនុស្សម្នា និងពួកសិស្សមកប្រជុំគ្នា ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកណាចង់មកតាមខ្ញុំ អ្នកនោះត្រូវលះកាត់ចិត្តខ្លួនចោល ហើយលីឈើឆ្កាងមកតាមខ្ញុំចុះ»។

³⁵ដ្បិត អ្នកណាដែលចង់បានជីវិត នោះនឹងបាត់ជីវិតទៅ ហើយបើអ្នកណាដែលបាត់ជីវិតដោយព្រោះខ្ញុំ និងដំណឹងល្អនោះនឹងបានសង្គ្រោះវិញ។³⁶ដ្បិត បើអ្នកណាបានលោកីយ៍ទាំងមូល តែបាត់ជីវិតទៅ នោះមានប្រយោជន៍អ្វីដល់អ្នកនោះ?³⁷តើឲ្យមនុស្សនឹងយកអ្វីទៅដូរ ដើម្បីឲ្យបានជីវិត?

³⁸អស់អ្នកណាដែលមានភាពអាម៉ាស់ដោយសារខ្ញុំ និងពាក្យរបស់ខ្ញុំ នៅក្នុងជំនាន់មនុស្សផិតក្បត់ និងមនុស្សបាបនេះ នោះកាលដែលបុត្រមនុស្សយាងមកនឹងមានសេចក្តីខ្មាសនឹងអ្នកនោះដូចគ្នាដែរ ដែលព្រះអង្គនឹងយាងមកប្រកបដោយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះបិតា និងពួកទេវតាវិសុទ្ធផង»។

9

¹ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាដកថា នឹងមានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានឹងមិនដែរស្គាល់សេចក្តីស្លាប់ឡើយ គេនឹងឃើញព្រះរាជ្យនៃព្រះជាម្ចាស់យាងចុះមកជាមួយនឹងអំណាចព្រះចេស្តា»។²ប្រាំមួយថ្ងៃក្រោយមក ព្រះយេស៊ូបានយកលោកពេត្រុស លោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានទៅលើភ្នំជាមួយព្រះអង្គ ដាច់ដោយឡែកតែពួកគេ។ ក្រោយមកព្រះអង្គក៏មានរូបរាងប្លែកនៅពីមុខពួកគេ។³សម្លៀកបំពាក់របស់ព្រះអង្គប្រែជាសភ្លឺចាំងយ៉ាងអស្ចារ្យ គ្មានមនុស្សណានៅផែនដីនេះ អាចនឹងធ្វើឲ្យសដូចជាសម្លៀកបំពាក់នោះឡើយ។

⁴ក្រោយមក លោកអេលីយ៉ា និងលោកម៉ូសេបានលេចមកនៅចំពោះពួកគេ ហើយអ្នកទាំងពីរបានជជែកជាមួយព្រះយេស៊ូ។⁵លោកពេត្រុស បានឆ្លើយដោយនិយាយទៅកាន់ព្រះយេស៊ូថា៖ «លោកគ្រូ គឺជាការល្អដែលយើងនៅទីនេះ ដូច្នេះ សូមឲ្យយើងសង់ផ្ទះបី មួយសម្រាប់លោកគ្រូ និងមួយសម្រាប់លោកម៉ូសេ ហើយ និងមួយទៀតសម្រាប់លោកអេលីយ៉ា»។⁶(ដ្បិត គាត់មិនដឹងជាត្រូវនិយាយអ្វីទេ ដោយព្រោះពួកគេកំពុងភ័យ)។

⁷មានពពកមួយលេចមកគ្របបាំងពួកគាត់ទាំងបី។ ក្រោយមកមានសំឡេងចេញពីពពកមកថា៖ «នេះគឺជាបុត្រជាទីស្រឡាញ់របស់យើង សូមស្ដាប់តាមព្រះអង្គចុះ»។⁸រំពេចនោះ ពេលដែលពួកគេមើលជុំវិញ គឺមិនឃើញមានអ្នកណានៅទីនោះទៀតហើយ ប៉ុន្តែគឺឃើញតែព្រះយេស៊ូមួយព្រះអង្គគត់។

⁹គ្រាដែលពួកគេចុះពីលើភ្នំមកវិញ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ហាមមិនឲ្យប្រាប់ការអ្វីដែលពួកគេបានឃើញដល់អ្នកណាឲ្យសោះ ដរាបដល់កូនមនុស្សបានរស់ឡើងវិញពីសេចក្តីស្លាប់សិន។¹⁰ដូច្នេះ ហើយពួកគេក៏បានរក្សារឿងនោះ នៅក្នុងពួកគេ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានជជែកគ្នានៅក្នុងចំណោមពួកគេអំពី «រស់់ចេញពីសេចក្តីស្លាប់ឡើងវិញ» មានន័យយ៉ាងម៉េច។

¹¹ពួកគេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «ហេតុអ្វីពួកអាចារ្យនិយាយថាលោកអេលីយ៉ាត្រូវមកជាមុន»?¹²ព្រះអង្គតបទៅពួកគេថា៖ «លោកអេលីយ៉ាបានមកមុនមែន គឺដើម្បីស្តារអ្វីទាំងគ្រប់យ៉ាងឡើងវិញ។ ហេតុអ្វី បានជាមានសេចក្ដីចែងទុកមកថា កូនមនុស្ស ត្រូវតែរងទុក្ខលំបាកជាច្រើនដង និងត្រូវគេប្រព្រឹត្តឹដូចអ្នកគ្មានតម្លៃ?¹³ប៉ុន្ដែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា លោកអេលីយ៉ាបានមក ហើយពួកគេបានប្រព្រឹត្ដចំពោះគាត់តាមតែចិត្ដគេចង់ ដូចដែលមានចែងទុកអំពីគាត់»។

¹⁴ពេលពួកគេមកដល់ពួកសិស្សវិញ នោះក៏ឃើញមនុស្សកុះករ ហើយពួកអាចារ្យនៅជុំវិញពួកសិស្ស កំពុងតែប្រកែកគ្នា។¹⁵ពេលពួកបណ្តាជនឃើញព្រះយេស៊ូភ្លាមក៏អស្ចារ្យ ហើយពួកគេនាំគ្នារត់ទៅស្វាគមន៍ព្រះអង្គ។¹⁶ព្រះអង្គក៏សួរទៅពួកសិស្សថា៖ «តើអ្នកទាំងគ្នាកំពុងប្រកែកជាមួយពួកគេអំពីរឿងអ្វី»?

¹⁷មានម្នាក់ដែលនៅក្នុងបណ្តាជន បានទូលឆ្លើយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ ខ្ញុំបាននាំយកកូនប្រុសមករកលោក។ គឺគាត់មានវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួនដែលមិនអាចធ្វើឲ្យគាត់អាចនិយាយបាន។¹⁸នៅពេលវាចូលកូនខ្ញុំម្ដងៗ ហើយវាផ្ដួលកូនខ្ញុំឲ្យដួលចុះ ធ្វើឲ្យបែកពពុះមាត់ សង្កៀតធ្មេញ ហើយនិងរឹងខ្លួន។ ខ្ញុំបានសុំឲ្យពួកសិស្សលោកបណ្ដេញវាចេញពីកូនរបស់ខ្ញុំដែរ ប៉ុន្ដែពួកគេមិនអាចធ្វើបានទេ»។¹⁹ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលតបទៅពួកគេថា៖ «តំណមនុស្សដែលគ្មានជំនឿអើយ តើឲ្យខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាដល់ពេលណាទៀត? តើឲ្យខ្ញុំអត់ទ្រាំជាមួយអ្នករាល់គ្នាដល់ពេលណាទៀត? ចូរនាំក្មេងនោះមកកាន់ខ្ញុំចុះ»។

²⁰ពួកគេក៏នាំយកក្មេងនោះទៅរកព្រះអង្គ។ ពេលវិញ្ញាណនោះឃើញព្រះយេស៊ូ វាក៏ធ្វើឲ្យក្មេងនោះដួលននៀលលើដី និងបែកពពុះមាត់ផងដែរ។²¹ព្រះយេស៊ូបានសួរទៅកាន់ឪពុករបស់កូនថា៖ «តើការនេះបានកើតឡើងក្មេងនេះយូរប៉ុណ្ណាហើយ?» ឪពុកបានឆ្លើយថា៖ «តាំងតែពីតូចមក»²²វាជារឿយៗធ្វើឲ្យកូនខ្ញុំដួលទៅលើភ្លើងឬទៅក្នុងទឹក ដើម្បីនឹងសម្លាប់កូនរបស់ខ្ញុំ។ ប្រសិនបើ លោកគ្រូអាចធ្វើអ្វីម៉្យាង សូមមេត្តាអាណិតយើង និងជួយពួកយើងផង»។

²³ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ប្រសិនបើ លោកអាចជួយបានឬ? អ្វីៗទាំងអស់នឹងកើតឡើងសម្រាប់អ្នកណាដែលជឿ»។²⁴ភ្លាមនោះឪពុករបស់កូននោះក៏ស្រែកឡើងដោយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំជឿហើយ សូមជួយការមិនមានជឿរបស់ខ្ញុំផង»!²⁵ពេលព្រះយេស៊ូបានឃើញបណ្តាលជនកំពុងរត់ទៅរកពួកគេ នោះព្រះអង្គក៏ដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ ដោយបន្ទូលថា៖ «វិញ្ញាណគថ្លង់ យើងបង្គាប់ឯង ចូរចេញពីក្មេងនេះទៅ ហើយកុំចូលក្មេងនេះទៀត»។

²⁶វាបានស្រែកឡើង ហើយធ្វើឲ្យក្មេងនោះប្រកាច់យ៉ាងខ្លាំង រួចហើយក៏ចេញទៅ។ ក្មេងប្រុសនោះមើលទៅដូចជាមនុស្សស្លាប់ ដូច្នេះ មនុស្សជាច្រើនបាននិយាយថា៖ «គាត់ស្លាប់ហើយ»។²⁷ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូបានលើកគាត់ឡើងដោយព្រះហស្ត ហើយក្មេងប្រុសក៏ឈរឡើង។

²⁸ពេលព្រះយេស៊ូយាងចូលទៅក្នុងផ្ទះ ពួកសិស្សបានសួរព្រះអង្គស្ងាត់ៗថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនដេញវាចេញបាន»?²⁹ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «វិញ្ញាណប្រភេទនេះមិនអាចដេញបានទេ លើកលែងតែតាមរយៈពាក្យអធិស្ឋាន»។

³⁰ពួកគេធ្វើដំណើរចាកចេញពីទីនោះ ឆ្លងកាត់ស្រុកកាលីឡេ។ ព្រះអង្គមិនចង់ឲ្យអ្នកណាដឹង ថាពួកគេនៅទីណានោះទេ³¹ដោយសារព្រះអង្គកំពុងតែបង្រៀនពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «កូនមនុស្សនឹងត្រូវបានបញ្ជូនទៅក្នុងដៃមនុស្ស ហើយពួកគេនឹងសម្លាប់លោក។ កាលគេបានសម្លាប់ហើយ បីថ្ងៃក្រោយមក លោកនឹងរស់ឡើងវិញម្តងទៀត»។³²ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនយល់ពីអ្វីដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនហ៊ានសួរព្រះអង្គដែរ។

³³ពួកគេក៏មកដល់ក្រុងកាពើណិម។ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គយាងចូលក្នុងផ្ទះ ព្រះអង្គសួរទៅពួកគេថា៖ «តើពួកអ្នកបានជជែកគ្នាពីអ្វីនៅតាមផ្លូវ»?³⁴ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅស្ងៀម។ ដ្បិត ពួកគេបានប្រកែកគ្នានៅតាមផ្លូវ ក្នុងចំណោមពួកគេ អំពីអ្នកណានឹងក្លាយជាធំជាងគេ។³⁵ព្រះអង្គក៏គង់ចុះ ព្រះជាម្ចាស់ក៏ហៅពួកសិស្សទាំងដប់ពីរមក និងមានបន្ទូលទៅគេថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកណាចង់ធ្វើជាទីមួយ អ្នកនោះនឹងទៅក្រោយគេបង្អស់ និងជាអ្នកបម្រើដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែរ»។

³⁶ព្រះអង្គក៏យកក្មេងតូចម្នាក់មកដាក់នៅកណ្ដាលពួកគេ។ ព្រះជាម្ចាស់បានលើកក្មេងឡើង ដោយបន្ទូលថា³⁷«អ្នកណាដែលទទួលក្មេងតូចម្នាក់នេះ គឺក្នុងឈ្មោះខ្ញុំ នោះគឺបានទទួលខ្ញុំ ហើយបើមានអ្នកណាទទួលខ្ញុំ នោះមិនមែនទទួលតែខ្ញុំទេ គឺទទួលព្រះអង្គដែលបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកដែរ»។

³⁸លោកយ៉ូហានបានទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ យើងបានឃើញមនុស្សម្នាក់កំពុងបណ្ដេញអារក្សក្នុងនាមរបស់លោក ហើយយើងបានឃាត់គាត់ដែរ តែគាត់មិនតាមយើងសោះ»។³⁹ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «សូមកុំហាមគាត់អី ដ្បិត គ្មានអ្នកណាដែលនឹងធ្វើការដ៏អស្ចារ្យ នៅក្នុងឈ្មោះខ្ញុំ ហើយបន្ទាប់មក និយាយអាក្រក់ពីខ្ញុំនោះទេ។

⁴⁰អស់អ្នកណាដែលមិនប្រឆាំងនឹងយើងគឺនៅជាមួយពួកយើងហើយ។⁴¹អ្នកណាដែលឲ្យទឹកអ្នករាល់គ្នាផឹក ទឹកមួយកែវដោយសារតែអ្នកជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះគ្រិស្ត ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា គាត់នោះនឹងមិនបាត់រង្វន់របស់គាត់ឡើយ។

⁴²អ្នកណាធ្វើឲ្យអ្នកតូចម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលជឿក្នុងខ្ញុំ ទាំងឲ្យជំពប់ដួល វាគួរឲ្យអ្នកនោះចងកនឹងត្បាល់ថ្មកិន ហើយឲ្យគេទម្លាក់ក្នុងសមុទ្រនោះប្រសើរជាង។ ប្រសិនបើ ដៃរបស់អ្នកបានធ្វើឲ្យជំពប់ សូមកាត់វាចោលចុះ។⁴³ប្រសើរជាងឲ្យអ្នកនោះចូលទៅក្នុងជីវិត ដោយពិការតែបើមានដៃទាំងពីរ បែបជាត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងស្ថាននរកដែលមានភ្លើងមិនចេះរលត់។⁴⁴ជាកន្លែងដែលមានដង្កូវមិនចេះងាប់ និងភ្លើងដែលឆេះមិនរលត់។

⁴⁵ប្រសិនបើ ជើងរបស់អ្នកធ្វើឲ្យអ្នកជំពប់ សូមកាត់វាចេញទៅ។ គួរឲ្យអ្នកចូលទៅក្នុងជីវិតទាំងពិការ ប្រសើរជាងមានជើងទាំងពីរ ហើយត្រូវបោះចូលទៅក្នុងស្ថាននរក។⁴⁶ជាកន្លែងដែលមានដង្កូវមិនចេះងាប់ និងភ្លើងដែលឆេះមិនរលត់។

⁴⁷ប្រសិនបើភ្នែករបស់អ្នកធ្វើឲ្យអ្នកជំពប់ សូមខ្វេះវាចោលចុះ។ គួរឲ្យអ្នកចូលទៅក្នុងនគរព្រះជាម្ចាស់មានភ្នែកតែម្ខាង ប្រសើរជាងមានភ្នែកមួយគូ ហើយត្រូវបោះចូលទៅក្នុងស្ថាននរក។⁴⁸គឺជាកន្លែងដែលមានដង្កូវមិនចេះងាប់ និងភ្លើងដែលឆេះមិនរលត់។

⁴⁹ដ្បិត មនុស្សគ្រប់ៗគ្នា នឹងមានជាតិប្រៃដោយ‌សារភ្លើង។⁵⁰អំបិលជារបស់ល្អ ប៉ុន្ដែ បើអំបិលបាត់ជាតិប្រៃហើយ តើនឹងយកអ្វីមកធ្វើឲ្យប្រៃឡើងវិញបាន? សូមឲ្យមានជាតិប្រៃនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយរស់នៅជាមួយគ្នាដោយសុខសាន្តចុះ។

10

¹ព្រះយេស៊ូបានចាកចេញពីទីនោះ ហើយក៏យាងទៅដល់ស្រុកយូដា ហើយនិងទៅតាមតំបន់ទន្លេយ័រដាន់ ពួកបណ្តាលជនក៏មករកព្រះអង្គម្តងទៀត។ ព្រះអង្គក៏បង្រៀនពួកគេថែមទៀត ដូចដែលព្រះអង្គធ្លាប់ធ្វើកន្លងមក។²ពួកផារីស៊ីបានមកដល់ព្រះអង្គដើម្បីល្បងហើយទូលសួរថា៖ «តើប្តីលែងប្រពន្ធរបស់គាត់ត្រូវច្បាប់ទេ?»³ព្រះអង្គក៏ឆ្លើយថា៖ «តើលោកម៉ូសេបង្គាប់អ្នករាល់គ្នាយ៉ាងដូចម្ដេចខ្លះ?»⁴ពួកគេបាននិយាយថា៖ «លោកម៉ូសេអនុញ្ញាតឲ្យបុរសសរសេរសំបុត្រលែងលះ រួចហើយលែងប្រពន្ធបាន»។

⁵ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ដោយព្រោះតែចិត្តអ្នករាល់គ្នារឹងបានជាគាត់សរសេរច្បាប់បែបនេះឲ្យអ្នករាល់គ្នា»។⁶ប៉ុន្តែ «ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតពួកគេជាប្រុសជាស្រី តាំងពីដើមកំណើតនៃពិភពលោកមេ្ល៉ះ»។

⁷«ហេតុនេះហើយបានជាមនុស្សប្រុសនឹងចាកចេញពីឪពុកម្ដាយ ទៅរួមរស់ជាមួយប្រពន្ធរបស់ខ្លួន⁸ហើយអ្នកទាំងពីរត្រឡប់ទៅជាសាច់តែមួយ។ ដូច្នេះ ពួកគេលែងពីរនាក់ទៀតហើយ គឺសាច់តែមួយវិញ។⁹ដូច្នេះ កុំឲ្យមនុស្សបំបែកអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានផ្សំផ្គុំឡើយ»។

¹⁰ពេលពួកគេមកដល់ក្នុងផ្ទះ ពួកសិស្សសួរព្រះអង្គម្តងទៀតអំពីការនេះ។¹¹ព្រះអង្គមានបន្ទូលតបថា៖ «អ្នកណាលែងប្រពន្ធខ្លួន រួចរៀបការជាមយយស្ដ្រីម្នាក់ទៀត នោះផិតក្បត់នឹងប្រពន្ធហើយ។¹²ប្រសិនបើប្រពន្ធលែងប្ដីខ្លួន រួចរៀបការនឹងបុរសម្នាក់ទៀត នោះនាងផិតក្បត់ហើយ»។

¹³ក្រោយមក មានគេនាំក្មេងៗមករកព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គពាល់ពួកគេ ប៉ុន្តែ ពួកសិស្សបានស្ដីបន្ទោសដល់ពួកគេ។¹⁴ប៉ុន្តែ ពេលព្រះយេស៊ូទតឃើញ ព្រះអង្គមិនគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងពួកគេមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «កុំឃាត់ពួកគេអី ចូរឲ្យក្មេងៗទាំងនេះមករកខ្ញុំចុះ ដ្បិត ព្រះរាជ្យនៃព្រះជាម្ចាស់ជារបស់មនុស្សដូចជាក្មេងៗទាំងនេះដែរ។

¹⁵ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អ្នកណាដែលមិនទទួលព្រះរាជ្យនៃព្រះជាម្ចាស់ដូចជាក្មេងៗតូចនេះទេ នឹងប្រាកដជាមិនអាចចូលក្នុងព្រះរាជ្យនៃព្រះជាម្ចាស់បានទេ»។¹⁶ក្រោយមក ព្រះអង្គបានលើកពួកក្មេងៗមកក្នុងព្រះហស្តព្រះអង្គ ហើយឲ្យពរដល់ពួកគេ នៅពេលដែលព្រះអង្គដាក់ព្រះហស្តលើពួកគេ។

¹⁷ពេលព្រះអង្គកំពុងបន្តដំណើរតាមផ្លូវ មានបុរសបានរត់មករកព្រះអង្គហើយលុតជង្គង់នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយទូលថា៖ «លោកគ្រូដ៏ល្អអើយ តើធ្វើដូចម្តេច ដើម្បីឲ្យបានទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច»?¹⁸ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅគាត់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកហៅខ្ញុំគ្រូល្អដូច្នេះ? គ្មាននរណាល្អទេ លើកលែងតែព្រះមួយព្រះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់។¹⁹អ្នកបានស្គាល់ពីបញ្ញត្តិហើយ៖ មិនត្រូវសម្លាប់ឲ្យសោះ មិនត្រូវផិតក្បត់ឲ្យសោះ មិនត្រូវលួច មិនត្រូវធ្វើសាក្សីក្លែងក្លាយ មិនត្រូវកេងបន្លំ ហើយត្រូវគោរពឪពុកម្ដាយរបស់អ្នកឡើយ»។

²⁰បុរសនោះឆ្លើយថា៖ «លោកគ្រូ ខ្ញុំបានស្តាប់បង្គាប់តាមបញ្ញត្តិ តាំងតែពីក្មេងមកមេ៉្លះ»។²¹ព្រះយេស៊ូបានមើលទៅគាត់ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ការមួយទៀតដែលអ្នកមិនទាន់ធ្វើ។ អ្នកត្រូវលក់របស់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ហើយចែកដល់អ្នកក្រចុះ នោះអ្នកនឹងទទួលសម្បត្តិនៃស្ថានសួគ៌វិញ។ រួចហើយដើតាមខ្ញុំចុះ»។²²ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះប្រយោគនេះ ធ្វើឲ្យគាត់អស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង ហើយចេញទៅទាំងសោកសៅ ដោយព្រោះគាត់មានសម្បតិ្តច្រើនពេក។

²³ព្រះយេស៊ូទតមើលជុំវិញហើយមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សថា៖ «អ្នកមានចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិបាកណាស់»!²⁴ពួកសិស្សបានងឿងឆ្ងល់ជាមួយនឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេម្តងទៀតថា៖ «កូនអើយ តើអ្នកមានចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិបាកយ៉ាងណាទៅ!²⁵គឺសត្វអូដ្ឋដែលចូលតាមប្រហោងម្ជុល ងាយជាងដែលអ្នកមានចូលក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅទៀត»។

²⁶ពួកសិស្សកាន់តែងឿងឆ្ងល់ខ្លាំងឡើង ហើយក៏ជជែកគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើអ្នកណាទៅដែលអាចបានសង្គ្រោះទៅ»?²⁷ព្រះយេស៊ូទតទៅពួកគេហើយបន្ទូលថា៖ «មនុស្សមិនអាចធ្វើបានទេ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់អាចធ្វើបាន។ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់អាចធ្វើគ្រប់ការទាំងអស់បាន»។²⁸លោកពេត្រុសក៏ចាប់ផ្តើមទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «មើល៍! ពួកយើងបានលះចោលគ្រប់យ៉ាងហើយមកតាមលោកគ្រូ»។

²⁹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា គ្មានមានអ្នកណាចាកចេញពីផ្ទះ ឬបងប្អូនប្រុសស្រី ឬឪពុកម្តាយ ឬដីស្រែចម្ការ ដោយព្រោះខ្ញុំ និងដើម្បីដំណឹងល្អ³⁰អ្នកនោះនឹងបានទទួលមួយជាមួយរយដងវិញគឺផ្ទះសម្បែង ហើយបងប្អូនប្រុសស្រី ហើយនិងឪពុកម្តាយ និងដីស្រែចម្ការនៅក្នុងលោកនេះ ជាមួយនឹងការបៀតបៀនដែលនឹងកើតឡើងក្នុងពិភពលោកខាងមុខ ហើយនិងជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។³¹ប៉ុន្តែ នឹងមានអ្នកខ្លះដែលមកមុន នឹងទៅជាក្រោយ ហើយអ្នកដែលក្រោយនឹងទៅជាមុនវិញ»។

³²ពួកគេកំពុងធ្វើដំណើនៅតាមផ្លូវទៅក្រុងយេរូសាឡិម ព្រះយេស៊ូបានយាងទៅមុនពួកគេ។ ពួកសិស្សមានការអស្ចារ្យ ហើយនិងអ្នកដែលមកតាមក្រោយក៏មានការភ័យខ្លាច។ ក្រោយមក ព្រះយេស៊ូបាននាំពួកសិស្សទៅដោយឡែក ហើយក៏ចាប់ផ្តើមមានបន្ទូលប្រាប់អំពីអ្វីដែលនឹងត្រូវកើតឡើងមកលើព្រះអង្គនៅពេលឆាប់ៗនេះ។³³«មើល៍! ពួកយើងកំពុងធ្វើដំណើរទៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយកូនមនុស្សនឹងត្រូវគេប្រគល់ទៅដល់ក្រុមនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យ។ ពួកគេនឹងកាត់ទោសប្រហារជីវិតលោក រួចប្រគល់លោកឲ្យទៅសាសន៍ដទៃ។³⁴ពួកគេនឹងចំអកឲ្យលោក ស្ដោះទឹកមាត់ដាក់លោក វាយនឹងខ្សែតី រួចសម្លាប់លោក។ ប៉ុន្ដែ បីថ្ងៃក្រោយមក លោកនឹងរស់ឡើងវិញ»។

³⁵លោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានជាកូនលោកសេបេដេបានចូលទៅជិតព្រះអង្គហើយទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ យើងចង់ឲ្យលោកធ្វើតាមសំណូមរបស់យើង»។³⁶ព្រះអង្គមានបន្ទូលតបទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នកចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីដល់អ្នក?³⁷ពួកគេបានទូលឆ្លើយថា៖ «សូមឲ្យយើងបានអង្គុយ ម្នាក់នៅខាងស្ដាំ និងម្នាក់ទៀតនៅខាងឆ្វេងលោក នៅក្នុងសិរីរុងរឿងរបស់លោកគ្រូផង»។

³⁸ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូបានតបទៅពួកគេថា៖ «អ្នកមិនដឹងពីអ្វីដែលពួកអ្នកកំពុងសុំនោះទេ។ តើអ្នកអាចផឹកពីពែងដែលខ្ញុំផឹក និងទទួលពិធីជ្រមុជដែលខ្ញុំទទួលបានដែរឬទេ»?³⁹ពួកគេបានទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ពួកយើងអាចធ្វើបាន»។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេម្តងទៀតថា៖ «អ្នកនឹងផឹកពីពែងដែលខ្ញុំផឹក ហើយទទួលពិធីជ្រមុជដែលខ្ញុំបានទទួលដែរ។⁴⁰ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្នកដែលត្រូវអង្គុយនៅខាងស្តាំ ឬនៅខាងឆ្វេងព្រះហសត្តរបស់ព្រះអង្គនោះមិនមែនខ្ញុំទេជាអ្នកសម្រេចនោះទេ គឺសម្រាប់តែអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំទុកឲ្យតែប៉ុណ្ណោះ»។

⁴¹ពេលពួកសិស្សដប់អ្នកទៀតបានឮពីការនេះ គេចាប់ផ្តើមខឹងយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងលោកយ៉ាកុប ហើយនិងលោកយ៉ូហាន។⁴²ព្រះយេស៊ូបានហៅពួកគេមករកព្រះអង្គហើយមានបន្ទូលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាដឹងថា អ្នកដែលគេចាត់ទុកជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើសាសន៍ដទៃ គឺត្រួតត្រាលើពួកគេ ហើយពួកអ្នកដែលមានតួនាទីធំរបស់គេ ក៏ប្រើសិទ្ធិអំណាចគ្រប់គ្រងលើពួកគេផងដែរ។

⁴³ប៉ុន្តែ ការនេះមិនគួរមាននៅក្នុងអ្នករាល់គ្នានោះទេ។ អ្នកណាដែលចង់ធ្វើជាអ្នកធំក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា អ្នកនោះត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើអ្នករាល់គ្នាវិញ⁴⁴ហើយអ្នកណាប្រាថ្នាចង់ធ្វើជាទីមួយក្នុងចំណោមអ្នក គឺត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាវិញ។⁴⁵ដ្បិត កូនមនុស្សមិនបានមកដើម្បីឲ្យគេបម្រើនោះទេ ប៉ុន្តែ ដើម្បីបម្រើវិញ ទាំងប្រគល់ជីវិតខ្លួនទុកជាថ្លៃលោះសម្រាប់មនុស្សជាច្រើនផង»។

⁴⁶ពួកគេបានមកដល់ក្រុងយេរីខូរ។ គឺនៅពេលព្រះអង្គ និងពួកសិស្សព្រមទាំងបណ្តាជនជាច្រើន បានចាកចេញពីក្រុងយេរីខូរ ហើយមានអ្នកសុំទានម្នាក់ ពិការភ្នែក ឈ្មោះបារទីមេ ជាកូនប្រុសលោកទីមេកំពុងតែអង្គុយតាមដងផ្លូវ។⁴⁷ពេលគាត់បានឮថាព្រះយេស៊ូនៅស្រុកណាសារ៉ែត គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមស្រែកឡើងដោយនិយាយថា៖ «ព្រះយេស៊ូជាពូជពង្សដាវីឌអើយ សូមមេត្ដាខ្ញុំផង»!⁴⁸មានមនុស្សជាច្រើនបានស្តីបន្ទោសដល់គាត់ ដោយប្រាប់ឲ្យគាត់នៅស្ងៀម។ ប៉ុន្តែ គាត់នៅតែស្រែកខ្លាំងឡើងថា៖ «ពូជពង្សដាវីឌអើយ សូមមេត្ដាខ្ញុំផង»!

⁴⁹ព្រះយេស៊ូក៏ឈប់ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ចូរហៅគាត់មក!»។ ពួកគេក៏បានហៅបុរសពិការភ្នែកនោះមក ដោយនិយាយថា៖ «ចូរក្លាហាន! ហើយងើបឡើង! លោកគ្រូហៅអ្នកហើយ»។⁵⁰គាត់ក៏បោះអាវរបស់គាត់ចោល រួចលោតឡើង ហើយក៏ចូលមករកព្រះយេស៊ូ។

⁵¹ព្រះយេស៊ូបានតបទៅគាត់ដោយមានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីឲ្យដល់អ្នក?» បុរសពិការភ្នែកនោះបានទូលថា៖ «រ៉ាប៊ី ខ្ញុំចង់មើលឃើញ»។⁵²បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា៖ «ទៅចុះ! ជំនឿបានធ្វើឲ្យអ្នកជាសះស្បើយហើយ»។ រំពេចនោះ គាត់ក៏បានមើលឃើញ ហើយគាត់ក៏រួមដំណើរជាមួយព្រះអង្គទៅ។

11

¹ព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សមកដល់ទីក្រុងយេរូសាឡិម មកជិតភូមិបេតផាសេ និងភូមិបេតថានីដែលនៅជិតភ្នំអូលីវ ហើយព្រះយេស៊ូបានបញ្ជូនសិស្សពីរនាក់របស់ទព្រះអង្គឲ្យទៅមុន²ដោយមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ទៅភូមិនៅខាងមុខពួកយើង នៅពេលដែលអ្នកទៅដល់ភ្លាម អ្នកនឹងឃើញកូនលាមួយ ដែលមិនធ្លាប់មានអ្នកណាជិះនៅឡើយទេ។ ចូរស្រាយចំណង ហើយដឹកមកកាន់ខ្ញុំចុះ។³ប្រសិនបើ មាននរណាសួរអ្នកថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកធ្វើដូច្នេះ?» អ្នកត្រូវឆ្លើយប្រាប់គេថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវការវា ហើយព្រះអង្គនឹងឲ្យគេដឹកវាមកវិញ»។

⁴ពួកគេបានចេញទៅ ហើយឃើញកូនលាមួយដែលចងទុកនៅឯវាលក្បែរផ្លូវ រួចពួកគេក៏ស្រាយវា។⁵អ្នកខ្លះដែលនៅទីនោះបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថា «តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង ម្ដេចក៏អ្នកស្រាយកូនលាអ៊ីចឹង?»⁶ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់អ្នកនោះតាមពាក្យដែលព្រះយេស៊ូបានបង្គាប់ដល់គេ ហើយពួកគេក៏ឲ្យពួកគាត់ដឹកលានោះចេញទៅ។

⁷សិស្សទាំងពីរបានដឹកវាយកមកថ្វាយព្រះយេស៊ូ ហើយដោះអាវរបស់ខ្លួនក្រាលនៅលើខ្នងកូនលា ដើម្បីឲ្យព្រះយេស៊ូបាន ឡើងគង់លើកូនលានោះ។⁸មានមនុស្សម្នាជាច្រើនបានយកអាវរបស់ខ្លួនក្រាលតាមដងផ្លូវ ហើយខ្លះទៀតយកមែកឈើដែលកាប់មកពីចំការមកក្រាលនៅលើផ្លូវផងដែរ។⁹អស់អ្នកដែលដើរនៅពីមុខព្រះអង្គ ហើយនិងអ្នកដើរពីក្រោយព្រះអង្គនាំគ្នាស្រែកឡើងថា៖ «ហូសាណា សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានព្រះពរដល់ព្រះអង្គដែលយាងមកក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់¹⁰សូមប្រទានពរដល់រាជ្យរបស់ព្រះបាទដាវីឌដែលកំពុងមកដល់ជាបិតារបស់យើង ហូសាណា ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត»។

¹¹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូយាងទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ព្រះអង្គក៏យាងចូលទៅក្នុងព្រះវិហារ ហើយបានទតមើលសព្វគ្រប់ អស់ហើយ។ ពេលនោះល្ងាចណាស់ហើយព្រះអង្គក៏យាងទៅភូមិបេតថានីជាមួយនឹងសិស្សទាំងដប់ពីរនាក់វិញ។¹²ថ្ងៃបន្ទាប់ ព្រះអង្គ និងពួកសិស្សបានត្រឡប់មកពីភូមិបេតថានីវិញ ពេលនោះព្រះអង្គក៏ឃ្លាន។

¹³ព្រះអង្គ ទតឃើញដើមឧទុម្ពរមួយដើមដែលមានស្លឹកពីចម្ងាយ ព្រះអង្គយាងទៅទតមើល ព្រះអង្គទតឃើញមានតែស្លឹកតែប៉ុណ្ណោះគ្មានផ្លែឡើយ ដ្បិត ពុំទាន់ដល់រដូវដើមឧទុម្ពរមានផ្លែនៅឡើយទេ។¹⁴ព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលទៅកាន់ ដើមឧទុម្ពរនោះថា៖ «គ្មាននរណាហូបផ្លែរបស់ឯងទៀតឡើយ»។ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គក៏បានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គដែរ។

¹⁵ព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សបានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិម ព្រះអង្គក៏បានយាងចូលទៅក្នុងព្រះវិហារហើយព្រះអង្គបានដេញពួកអ្នកលក់ដូរ និងអ្នកទិញឲ្យចេញពីព្រះវិហារ។ ព្រះអង្គផ្តួលតុពួកអ្នកប្តូរប្រាក់ និងផ្តួលកៅអីរបស់អ្នកលក់ព្រាប។¹⁶ព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាតឲ្យនរណាលីសែងអីវ៉ាន់កាត់មុខព្រះវិហារឡើយ។

¹⁷ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល និងប្រៀនប្រដៅពួកគេថា៖ «តើនៅក្នុងព្រះគម្ពីរមិនបានចែងថា៖ «ដំណាក់របស់យើងត្រូវធ្វើជាដំណាក់សម្រាប់ឲ្យសាសន៍ទាំងឡាយអធិស្ឋានទេឬអី?» ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាបែរជាយកមកធ្វើជាសំបុកចោរទៅវិញ»។¹⁸កាលនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យបានឮរឿងទាំងនេះ ហើយ ពួកគេរកវិធីដើម្បីធ្វើគុតព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេភ័យខ្លាចព្រះអង្គ ព្រោះតែបណ្តាជនទាំងអស់មានសេចក្តីអស្ចារ្យនឹងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គណាស់។¹⁹នៅពេលល្ងាចបានមកដល់ ព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សក៏ចាកចេញពីទីក្រុង។

²⁰នៅពេលព្រឹក ពួកគេធ្វើដំណើរតាមផ្លូវនោះ ពួកគេបានឃើញដើមឧទុម្ពរក្រៀមស្វិតតាំងពីចុងរហូតដល់ឬស។²¹លោកពេត្រុសនឹកចាំព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូ ហើយក៏ទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ សូមមើលដើមឧទុម្ពរដែល លោកគ្រូបានដាក់បណ្តាសានោះ វាក្រៀមស្វិតហើយ»។

²²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរមានជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ចុះ²³ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងច្បាស់ថា បើអ្នកណានិយាយទៅកាន់ភ្នំនេះថា៖ «ចូរចេញទៅ ហើយទម្លាក់ខ្លួនរបស់អ្នកចូលក្នុងសមុទ្រទៅ» ហើយបើអ្នកនោះជឿនៅក្នុងចិត្តដោយឥតសង្ស័យថាព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យបានសម្រេចតាមពាក្យគេមែន។

²⁴ដោយហេតុនេះ បានជាខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋាន និងទូលសុំដោយចិត្តជឿ ថាអ្នកនឹងបានទទួល នោះព្រះអង្គនឹងប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាជាពុំខាន។²⁵នៅពេលដែលអ្នកឈរអធិស្ឋាន ហើយបើមានទម្នាស់ជាមួយនឹងនរណាម្នាក់ នោះចូរអត់ទោសឲ្យគេទៅ ក៏ដូចជាព្រះបិតានៃអ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខបានអត់ទោសនូវអំពើររំលងរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ»។²⁶«ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាមិនអត់ទោសឲ្យគេទេ នោះព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ក៏មិនអត់ទោសឲ្យអ្នករាល់គ្នាដែរ»។

²⁷ពួកគេបានចូលទៅទីក្រុងយេរូសាឡឹមម្តងទៀត។ កាលព្រះយេស៊ូកំពុងយាងចូលក្នុងព្រះវិហារ នាយកបូជាចារ្យ ពួកអាចារ្យ និងពួកចាស់ទុំបាននាំគ្នាមកជួបព្រះអង្គ។²⁸ពួកគេបានទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើលោកធ្វើការទាំងនេះដោយអាងលើអំណាចអ្វី ហើយនរណាផ្ដល់អំណាចឲ្យលោកធ្វើការទាំងនេះ?»

²⁹ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំសួរសំនួរដល់អ្នករាល់គ្នា ចូរប្រាប់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នករាល់គ្នាវិញថា ខ្ញុំធ្វើការទាំងអស់នេះដោយអាងលើអំណាចអ្វី។³⁰សូមឆ្លើយប្រាប់ខ្ញុំមក តើនរណាចាត់លោកយ៉ូហានឲ្យមកធ្វើពិធីជ្រមុជ តើមកពីស្ថានបរមសុខ ឬមកពីមនុស្ស»?

³¹ពួកគេក៏បានពិភាក្សា និងប្រកែកគ្នា ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើ ពួកយើងនិយាយថា៖ «មកពីស្ថានបរមសុខ» នោះគាត់នឹងនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមជឿគាត់»?³²ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ យើងនិយាយថា៖ «មនុស្សចាត់លោកឲ្យមក...» ។ ពួកគេភ័យខ្លាចមនុស្ស ព្រោះមនុស្សគ្រប់ៗគ្នាចាត់ទុក លោកយ៉ូហានជាព្យាការីពិតប្រាកដមែន។³³ដូច្នេះ ពួកគេក៏ឆ្លើយទៅព្រះយេស៊ូថា៖ «យើងមិនដឹងទេ»។ នោះព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេវិញថា៖ «រីឯខ្ញុំវិញ ក៏មិនប្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែរថា ខ្ញុំធ្វើការទាំងអស់នេះដោយអាងលើអំណាចអ្វីនោះ»។

12

¹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេជាពាក្យប្រៀបធៀបថា៖ «មានបុរសម្នាក់បានដាំទំពាំងបាយជូរមួយចម្ការ និងធ្វើរបងព័ទ្ធជុំវិញចម្ការនោះ ហើយជីករណ្តៅមួយ ដើម្បីបញ្ជាន់ផ្លែទំពាំងបាយជូរ។ គាត់បានសង់ខ្ទមមួយ ហើយក៏ប្រវាស់ឲ្យពួកកសិករមើលថែទាំ។ រួចគាត់ចាក់ចេញពីទីនោះទៅ។²លុះដល់ទំពាំងបាយជូរទុំ គាត់បានចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ឲ្យទៅប្រមូលផលដែលជាចំណែករបស់គាត់ពីពួកអ្នកថែចម្ការ។³ប៉ុន្តែពួកគេបានចាប់អ្នកបម្រើនោះ វាយដំហើយបណ្តេញគាត់ឲ្យត្រឡប់ទៅវិញដោយដៃទទេ។

⁴ម្ចាស់ចម្ការបានចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតឲ្យទៅម្តងទៀត នោះពួកអ្នកថែចម្ការនាំគ្នាវាយក្បាលអ្នកបម្រើនោះ ហើយជេស្តីទៀតផង។⁵ម្ចាស់ចម្ការបានចាត់អ្នកបម្រើផ្សេងទៀតឲ្យទៅ នោះអ្នកថែចម្ការបានសម្លាប់អ្នកបម្រើម្នាក់នោះ។ ពួកអ្នកបម្រើផ្សេងៗទៀតក៏រងគ្រោះដូច្នោះដែរ ខ្លះត្រូវគេវាយដំ ហើយខ្លះទៀតត្រូវគេសម្លាប់។

⁶ម្ចាស់ចម្ការមានកូនប្រុសតែម្នាក់ដែលគាត់ស្រឡាញ់ខ្លាំងបំផុត គាត់បានចាត់កូនប្រុសរបស់គាត់ឲ្យទៅក្រោយគេបង្អស់ ដោយគាត់គិតថា៖ «ពួកអ្នកថែចម្ការទាំងនោះ និងគោរពកោតខ្លាចកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមិនខាន»⁷ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកថែចម្ការទាំងនោះពិភាក្សាគ្នាថា៖ «បើយើងសម្លាប់កូនប្រុសម្ចាស់ចម្ការចោល នោះមរតកទាំងនេះនឹងក្លាយជារបស់ពួកយើងជាក់ជាមិនខាន»។

⁸ពួកគេបានចាប់កូនប្រុសម្ចាស់ចម្ការយកទៅសម្លាប់ រួចបោះទៅក្រៅចម្ការទំពាំងបាយជូរ។⁹តើម្ចាស់ចម្ការនឹងធ្វើយ៉ាងដូចម្តេចចំពោះពួកអ្នកថែចម្ការទាំងនោះ? គាត់នឹងទៅហើយសម្លាប់ពួកអ្នកថែចម្ការនោះចោល រួចប្រគល់ចម្ការទំពាំងបាយជូរឲ្យទៅអ្នកផ្សេងទៀតវិញ។

¹⁰តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានអានអត្ថបទក្នុងព្រះគម្ពីរទេឬអី? «ថ្មដែលពួកអ្នកសាងសង់ផ្ទះបោះបង់ចោល បានធ្វើឲ្យក្លាយជាគ្រឹះយ៉ាងរឹងមាំ។¹¹ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការអស្ចារ្យនេះ នៅចំពោះភ្នែករបស់យើង»។¹²ពួកមេដឹកនាំសាសន៍យូដារកវិធីចាប់ព្រះយេស៊ូ ប៉ុន្តែ ពួកគេខ្លាច បណ្តាជនព្រោះពួកគេបានដឹងថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គជាពាក្យប្រៀបធៀបទាស់នឹងពួកគេ។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេក៏ចេញពីព្រះយេស៊ូទៅ។

¹³គេចាត់ពួកខាងផារីសុី និងពួកខាងស្តេចហេរ៉ូដខ្លះឲ្យទៅជិតព្រះយេស៊ូដើម្បីលបចាប់កំហុសនៅពេលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល។¹⁴គេនាំគ្នាមកទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ បង្រៀនសុទ្ធតែសេចក្តីពិតពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយយើងដឹងថាលោកគ្រូ ពុំយោគយល់គំនិត ហើយក៏ពុំរើសមុខនរណាឡើយ។ តើវាជាការអាក្រក់ឬទេ ក្នុងការបង់ពន្ធថ្វាយដល់ព្រះចៅអធិរាជរ៉ូម? តើយើងគួរតែថ្វាយ ឬមិនថ្វាយ?»¹⁵ព្រះយេស៊ូជ្រាប ពីអំពីពុតត្បុតរបស់ពួកគេ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាចង់ល្បងលខ្ញុំដូច្នេះ? សុំយកកាក់មួយមកឲ្យខ្្ញុំមើលមើល៍»។

¹⁶គេក៏យកកាក់មួយមកថ្វាយព្រះយេស៊ូ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើកាក់នេះមានរូបដូចនរណា ឈ្មោះនរណា?» ពួកគេទូលឆ្លើយថា៖ «ឈ្មោះរបស់ស្តេចសេសារ»¹⁷ព្រះយេស៊ូក៏មានបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្វីៗដែលជារបស់ស្តេចសេសារ ចូរថ្វាយទៅកាន់សេសារចុះ ហើយអ្វីៗដែលជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចូរថ្វាយដល់ព្រះជាម្ចាស់វិញដែរ»។ ពួកគេមានការភ្ញាក់ផ្អើលនឹងព្រះយេស៊ូ។

¹⁸មានពួកសាឌូសុី ចូលមកគាល់ព្រះអង្គ ពួគគេមិនជឿថាមានការរស់ឡើងវិញនោះទេ។ ពួកគេទូលសួរទៅព្រះយេស៊ូថា៖¹⁹«លោកគ្រូ លោកម៉ូសេបានសរសេរចែងទុកថា៖ «បើបុរសណាមានប្រពន្ធ ហើយស្លាប់ចោលប្រពន្ធទៅ តែគ្មានកូនសោះ នោះត្រូវឲ្យប្អូនប្រុសបុរសនោះ យកប្រពន្ធបងប្រុសទៅ ដើម្បីបន្តពូជឲ្យបងប្រុសរបស់ខ្លួន»។

²⁰មានបងប្អូនប្រុសប្រាំពីរនាក់ បងគេបង្អស់បានការប្រពន្ធ ហើយក៏ស្លាប់ទៅតែគ្មានកូនសោះ។²¹ប្អូនបន្ទាប់ក៏យកនាងហើយស្លាប់ទៅ ដោយគ្មានកូនសោះ ហើយប្អូនទីបីក៏ដូចគ្នាដែរ។²²បងប្អូនប្រុសទាំងប្រាំពីរនាក់សុទ្ធតែគ្មានកូនដូចគ្នា នៅទីបំផុត នាងក៏ស្លាប់ទៅដែរ។²³នៅពេលពួកគេរស់ឡើងវិញ តើនាងត្រូវបានទៅជាប្រពន្ធរបស់អ្នកណា? បើបងប្អូនប្រាំពីរនាក់សុទ្ធតែយកនាងធ្វើជាប្រពន្ធដូច្នេះ»។

²⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នេះជាការយល់ខុសហើយ ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់បទគម្ពីរ ហើយមិនស្គាល់អំណាចរបស់ព្រះ?²⁵នៅពេលដែលមនុស្សរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ គេមិនរៀបការជាប្តីប្រពន្ធទៀតឡើយ ប៉ុន្តែ ពួកគេនឹងដូចជាទេវតានៅឯសា្ថនបរមសុខ។

²⁶ទាក់ទងនឹងរឿងមនុស្សស្លាប់រស់ឡើងវិញ តើអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់បានអានទាក់ទងនឹងគុម្ពបន្លានៅក្នុងគម្ពីលោកម៉ូសេឬទេ? ពីរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោក ហើយបន្ទូលថា៖ «យើងជាព្រះរបស់លោកអ័ប្រាហាំ ជាព្រះរបស់លោកអុីសាក នឹងជាព្រះរបស់លោកយ៉ាកុប?»²⁷ព្រះអង្គមិនមែនព្រះនៃសេចក្តីស្លាប់ទេ ប៉ុន្តែ ជាព្រះរបស់មនុស្សរស់ឡើងវិញ អ្នករាល់គ្នាយល់ខុសហើយ»។

²⁸មានអាចារ្យម្នាក់ចូលមកជិត គាត់ក៏ឮពួកគេជជែកគ្នា ហើយឃើញព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយទៅពួកគេយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ គាត់ទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «តើក្រឹត្យវិន័យមួយណាដែលសំខាន់ជាងគេ»?²⁹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «ក្រឹត្យវិន័យដែលសំខាន់ជាងគេគឺ «ឱអុីស្រាអែលអើយ ចូរស្តាប់ចុះ ព្រះអម្ចាស់មានតែមួយ ហើយជាព្រះរបស់យើងគ្រប់គ្នា។³⁰ត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់នៃអ្នករាល់គ្នា ឲ្យអស់អំពីចិត្ត អស់ពីព្រលឹង ហើយឲ្យអស់ពីគំនិត និងឲ្យអស់អំពីកម្លាំងអ្នករាល់គ្នា»។³¹រីឯក្រឹត្យវិន័យទីពីរគឺ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកដូចជាខ្លួនឯង»។ ដ្បិត គ្មានក្រឹត្យវិន័យណាល្អជាងក្រឹត្យវិន័យទាំងនេះទេ»។

³²រីឯអាចារ្យតបវិញថា៖ «ពិតហើយ លោកគ្រូ! លោកគ្រូមានប្រសាសន៍ត្រូវណាស់ ព្រះអង្គគឺជាព្រះតែមួយគត់ គ្មានព្រះឯណាក្រៅពីព្រះអង្គឡើយ។³³ត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ឲ្យអស់ពីចិត្ត អស់ពីប្រាជ្ញា អស់ពីព្រលឹង ឲ្យអស់ពីកម្លាំង ហើយស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងឲ្យដូចខ្លួនឯង នោះគឺវិសេសជាងតង្វាយដុត និងជាយញ្ញបូជាទៅទៀត»។³⁴នៅពេលព្រះយេស៊ូឃើញថាគាត់ឆ្លើយប្រកបដោយការយល់ដឹងដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «អ្នកមិននៅឆ្ងាយពីនគរព្រះនោះទេ»។ បន្ទាប់មក គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានទូលសួរព្រះយេស៊ូទៀតឡើយ។

³⁵នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូកំពុងតែបង្រៀននៅក្នុងព្រះវិហារ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកអាចារ្យនិយាយថាព្រះយេស៊ូគ្រិស្តគឺជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ?³⁶ព្រះបាទដាវីឌផ្ទាល់មានព្រះបន្ទូលដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ព្រះអម្ចាស់យើងខ្ញុំថា ចូរអង្គុយនៅខាងស្តាំយើង រហូតដល់យើងធ្វើឲ្យខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះអង្គនៅក្រោមកំណល់ព្រះបាទរបស់ព្រះអង្គ»។³⁷ព្រះបាទដាវីឌផ្ទាល់ហៅព្រះគ្រិស្តថាជា «ព្រះអម្ចាស់» តើឲ្យព្រះគ្រិស្តជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះអង្គបានដូចម្តេចកើត?» ពួកបណ្តាជនទាំងអស់ ស្តាប់ព្រះអង្គដោយអំណរ។

³⁸នៅក្នុងការបង្រៀន ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរប្រយ័ត្នជាមួយពួកអាចារ្យដែលដើរចុះឡើងដែលពាក់អាវវែងហើយគេចូលចិត្តការជម្រាបសួរដែលពួកគេបានទទួលនៅតាមផ្សារ។³⁹គេចូលចិត្តអង្គុយនៅកៅអីពួកមេដឹកនាំនៅក្នុងសាលប្រជុំ និងកន្លែងមេដឹកនាំនៅក្នុងពិធីបុណ្យ។⁴⁰គេលេបត្របាក់ផ្ទះស្ត្រីមេម៉ាយ ហើយគេធ្វើជាអ្នកអធិស្ឋានយូរដើម្បីឲ្យពួកបណ្តាជនឃើញ។ ពួកគេទាំងនោះនឹងទទួលការកាត់ទោសយ៉ាងធ្ងន់ជាងគេ»។

⁴¹ព្រះយេស៊ូគង់ទល់មុខហិបតង្វាយនៅក្នុងព្រះវិហារ ហើយព្រះអង្គទតមើលបណ្តាជនថ្វាយតង្វាយទៅក្នុងហិប។ មានអ្នកមានជាច្រើនដាក់ប្រាក់យ៉ាងច្រើន។⁴²ពេលនោះមានស្រ្តីមេម៉ាយក្រម្នាក់ បានមកហើយថ្វាយតង្វាយតែពីស្លឹង ដែលមានតម្លៃតែកន្លះសេន។

⁴³ព្រះអង្គក៏ហៅពួកសិស្សមកហើយមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ស្ត្រីមេម៉ាយក្រនេះបានថ្វាយតង្វាយច្រើនជាងគេទាំងអស់ទៅក្នុងហិបតង្វាយ។⁴⁴ដ្បិត ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានថ្វាយតង្វាយពីប្រាក់សំណល់របស់ពួកគេទេ។ រីឯស្រ្តីមេម៉ាយនេះវិញ បានថ្វាយតង្វាយពីភាពក្រីក្ររបស់នាង ហើយបានថ្វាយប្រាក់ទាំងអស់ដែលទុកសម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិតរបស់នាង»។

13

¹នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូយាងចេញពីព្រះវិហារ សិស្សព្រះអង្គម្នាក់ទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ សូមមើលថ្ម និងអគារល្អៗអសា្ចរ្យណាស់»²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកឃើញអគារធំៗទាំងនេះឬទេ? គ្មានថ្មណាមួយនៅត្រួតលើគ្នាទៀតឡើយ នឹងត្រូវបាក់ធ្លាក់ចុះមក»។

³នៅពេលដែលព្រះអង្គគង់នៅលើភ្នំដើមអូលេវទល់មុខព្រះវិហារ លោកពេត្រុស លោកយ៉ាកុប លោកយ៉ូហាន និងលោកអនទ្រេទូលសួរព្រះអង្គដោយសម្ងាត់ថា៖⁴«សូមលោកគ្រូប្រាប់ពួកយើងឲ្យដឹងផង តើហេតុការទាំងនេះ និងកើតឡើងពេលណា? តើនឹងមានអ្វីជាសញ្ញានៅពេលព្រឹត្តការណ៍ទាំងនេះកើតឡើង»?

⁵ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្តើមមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរប្រុងប្រយ័ត្នកុំឲ្យនរណាម្នាក់នាំអ្នកឲ្យដើរផ្លូវខុសឡើយ។⁶មានមនុស្សជាច្រើននឹងប្រើឈ្មោះខ្ញុំដោយពោលថា៖ «ខ្ញុំគឺជាព្រះគ្រិស្ត» ហើយពួកគេនឹងនាំមនុស្សជាច្រើនឲ្យដើរផ្លូវខុស។

⁷ពេលណាអ្នកឮពីសង្រ្គាម និងពាក្យចចាមអារាមនៃសង្រ្គាម ចូរកុំព្រួយបារម្ភអ្វីឡើយ ការទាំងនេះនឹងត្រូវកើតឡើង ប៉ុន្តែថ្ងៃចុងបញ្ចប់មិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។⁸នឹងមានជាតិសាសន៍មួយក្រោកឡើងទាស់នឹងជាតិសាសន៍មួយ ហើយមាននគរមួយទាស់នឹងនគរមួយទៀត។ នឹងមានរញ្ជួយដីនឹងគ្រោះទុរភិក្សកើតមានឡើងជាច្រើនកន្លែង។ ការទាំងនេះប្រៀបដូចជាការចាប់ផ្តើមនៃការឈឺចាប់ពេលសម្រាលកូន។

⁹ចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រយ័ត្នខ្លួន។ ពួកគេនឹងបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាទៅឲ្យក្រុមប្រឹក្សាហើយគេនឹងវាយដំអ្នកនៅក្នុងសាលាប្រជុំ។ អ្នកនឹងឈរចំពោះមុខទាំងទេសាភិបាល និងស្តេចដោយព្រោះធ្វើទីបន្ទាល់ពីនាមខ្ញុំ។¹⁰ប៉ុន្តែ ដំណឹងល្អត្រូវតែប្រកាសដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ជាមុនសិន។

¹¹នៅពេលពួកគេចាប់អ្នករាល់គ្នាបញ្ជូនទៅ ចូរកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាព្រួយបារម្ភអំពីអ្វីដែលអ្នកគួរនិយាយឡើយ។ អ្វីដែលអ្នកគួរនិយាយនៅពេលនោះនឹងប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គឺមិនមែនអ្នករាល់គ្នាជាអ្នកនិយាយនោះទេ។¹²បងប្រុសនឹងចាប់បញ្ជូនប្អូនទៅឲ្យគេសម្លាប់ ហើយឪពុកបញ្ជូនកូនទៅឲ្យគេសម្លាប់។ កូនៗនឹងក្រោកឡើងទាស់ប្រឆាំងនឹងឪពុកម្តាយហើយទាំងបញ្ជូនឲ្យគេសម្លាប់ទៀតផង។¹³មនុស្សនឹងស្អប់អ្នករាល់គ្នាដោយសារឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលស៊ូទ្រាំរហូតដល់ថ្ងៃបញ្ចប់ អ្នកនោះនឹងទទួលបានការសង្គ្រោះ។

¹⁴ពេលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញ មនុស្សចង្រៃគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ឈរនៅកន្លែងដែលមិនគួរឈរ (ចូរឲ្យអ្នកអានបានយល់ចុះ)¹⁵សូមឲ្យអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងស្រុកយូដារត់គេចទៅនៅតាមភ្នំ សូមកុំឲ្យអ្នកដែលនៅលើដំបូលផ្ទះកុំចុះមកចូលផ្ទះ ឬយករបស់នៅក្នុងផ្ទះឡើយ¹⁶ហើយកុំឲ្យអ្នកដែលនៅចម្ការត្រឡប់មកយកអាវធំរបស់ខ្លួននៅផ្ទះវិញដែរ។

¹⁷សេចក្ដីវេទនានឹងមានដល់ស្រ្ដីណាមានកូន និងស្រ្តីណាដែលបំបៅកូននៅថ្ងៃនោះ!¹⁸ចូរអធិស្ន សូមកុំឲ្យហេតុការណ៍នេះកើតឡើងនៅក្នុងរដូវរងារឡើយ។¹⁹ដ្បិត ពេលនោះជាពេលដែល មានទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង ដែលមិនធ្លាប់មានសោះតាំងពីព្រះបានបង្កើតពិភពលោកមករហូតដល់ឥឡូវនេះ ហើយវានឹងមិនកើតឡើងម្តងទៀតឡើយ។²⁰លុះត្រាតែព្រះជាម្ចាស់កាត់បន្ថយថ្ងៃខ្លះ ពុំដូច្នេោះទេនោះគ្មានសាច់ឈាមណាបានសង្គ្រោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានកាត់បន្ថយថ្ងៃខ្លះ ដោយយល់ដល់មនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើស។

²¹ប្រសិនបើ មាននរណាម្នាក់និយាយទៅកាន់អ្នកថា៖ «មើល៍! ព្រះគ្រិស្តនៅទីនេះ» ឬ «មើល៍! ព្រះគ្រិស្តនៅទីនោះ!» ចូរអ្នករាល់គ្នាកុំជឿឡើយ។²²ដ្បិត ព្រះគ្រិស្តក្លែងក្លាយ និងព្យាការីក្លែងក្លាយជាច្រើននឹងបង្ហាញខ្លួនពីទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យជាច្រើន ដើម្បីបោកបញ្ឆោតមនុស្សរួមទាំងអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសផង។²³ចូរប្រយ័ត្ន! ខ្ញុំបានប្រាប់ការទាំងនេះដល់អ្នករាល់គ្នាមុនពេលនឹងកើតឡើងហើយ។

²⁴ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីទុក្ខវេទនានៅថ្ងៃនោះហើយ ព្រះអាទិត្យនឹងប្រែក្លាយ ជាងងឹត ព្រះច័ន្ទនឹងមិនបញ្ចេញពន្លឺទៀតឡើយ²⁵ផ្កាយទាំងឡាយនឹងធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃ ហើយអំណាចនានាដែលមកពីស្ថានសួគ៌នឹងកក្រើករញ្ជួយឡើង។²⁶ពេលនោះ ពួកគេនឹងឃើញកូនមនុស្សយាងមកក្នុងពពកជាមួយនឹងអំណាចដ៏ខ្លាំងអស្ចារ្យដែលប្រកបដោយសិរីរុងរឿង។²⁷ពេលនោះលោកនឹងចាត់ពួកទេវតារបស់លោក ហើយនឹងប្រមូលពួកអ្នកដែលព្រះបានជ្រើសរើសពីទិសទាំងបួន ពីជើងមេឃម្ខាងទៅជើងមេឃម្ខាង។

²⁸ចូរអ្នករាល់គ្នារៀនពីមេរៀនដើមឧទុម្ពរ។ ពេលណា មែករបស់វាត្រឡប់ជាមានស្លឹកលាស់ឡើង នោះអ្នករាល់គ្នាដឹងថារដូវក្តៅជិតមកដល់ហើយ។²⁹ដូច្នោះហើយ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាឃើញការទាំងនេះកើតឡើង នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថាកូនមនុស្សជិតមកដល់ហើយ ក៏នៅជិតដល់មាត់ទ្វារផង។

³⁰ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា មនុស្សជំនាន់នេះនឹងមិនអាចឆ្លងផុតឡើយរហូតទាល់តែការទាំងនេះកើតឡើង។³¹ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីកន្លងផុតទៅ ប៉ុន្តែពាក្យរបស់ខ្ញុំនឹងមិនកន្លងផុតទៅណាឡើយ។³²ប៉ុន្តែ ទាក់ទងនឹងថ្ងៃណា ឬពេលណា គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងឡើយ សូម្បីតែទេវតានៅស្ថានសួគ៌ ឬកូនមនុស្ស មិនជ្រាបផង ប៉ុន្តែ ព្រះបិតាជ្រាបពីការទាំងអស់នេះ។

³³ចូរប្រយ័ត្ន! ហើយចាំយាមចុះ ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថាពេលវេលាណានឹងមកដល់ឡើយ។³⁴គឺដូចជាបុរសម្នាក់ដែលធ្វើដំណើរចាកឆ្ងាយពីផ្ទះរបស់គាត់ ហើយចាត់ឲ្យអ្នកបម្រើមើលការខុសត្រូវនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ម្នាក់ៗមានការងារដែលគាត់ឲ្យធ្វើរៀងៗខ្លួន ហើយគាត់បញ្ជាឲ្យអ្នកចាំយាមជួយដាល់តឿនផង។

³⁵ដូច្នេះ ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រៀបចុះ ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថាចៅហ្វាយនឹងមកផ្ទះវិញពេលណានោះទេ គឺអាចមកនៅពេលយប់ ពាក់កណ្តាលអា្រធាត ពេលមាន់រងាវ ឬនៅពេលព្រឹកព្រលឹមនោះទេ។³⁶ប្រសិនបើ ចៅហ្វាយមក នោះកុំឲ្យគាត់ឃើញថាអ្នកកំពុងដេកឡើយ។³⁷ពាក្យដែលខ្ញុំប្រាប់ទៅអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំក៏ប្រាប់អ្នកផ្សេងទៀតដែរ គឺចូរចាំយាមចុះ»!។

14

¹នៅពីរថ្ងៃ មុនពិធីបុណ្យរំលងមកដល់ និងបុណ្យនំប័ុងឥតមេ។ នាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យបាននាំគ្នាគិតដោយសម្ងាត់ដើម្បីចាប់ព្រះយេស៊ូ និងសម្លាប់ព្រះអង្គ។²ដ្បិត ពួកគេបាននិយាយថា៖ «កុំធ្វើការនេះក្នុងកំឡុងពេលបុណ្យឡើយ វានឹងកើតចលាចល នឹងមានការបះបោរកើតឡើងក្នុងចំណោមប្រជាជន»។

³គ្រាដែលព្រះយេស៊ូនៅភូមិបេតថា‌នី ក្នុងផ្ទះរបស់លោកស៊ីម៉ូនជាអ្នកមានជំងឺឃ្លង់ ព្រះយេស៊ូកំពុងសម្រាកនៅតុអាហារ មានស្រ្តីម្នាក់បានចូលមករកព្រះអង្គ ដោយកាន់ដបថ្មមួយដាក់ប្រេងទេព្វិរូសុទ្ធ ដែលមានតម្លៃបំផុត។ នាងបានបំបែកដបថ្ម ហើយចាក់ប្រេងនោះលើព្រះ‌សិរសារបស់ព្រះ‌អង្គ។⁴ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះបានខឹង ពួកគេបានជំនុំគ្នាហើយនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជានាងខ្ជះខ្ជាយបែបនេះ?⁵ប្រេងក្រអូបនេះបើលក់វិញគឺបានជាងបីរយដូង ហើយអានចែកឲ្យអ្នកក្របាន»។ ក្រោយមកពួកគេក៏ស្តីបន្ទោសដល់នាង។

⁶ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «សូមឲ្យនាងនៅតែម្នាក់ឯងចុះ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចេះតែរំខាននាង? គឺនាងបានធ្វើការយ៉ាងល្អសម្រាប់ខ្ញុំ។⁷អ្នកក្រនឹងនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាជានិច្ច ហើយនៅអ្នករាល់គ្នាមានបំណងចង់ធ្វើការល្អដល់ពួកគេពេលណាក៏បាន ប៉ុន្តែខ្ញុំវិញ អ្នករាល់គ្នាមិនបាននៅជាមួយខ្ញុំរហូតទេ។⁸នាងបានធ្វើអ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន នាងបានលាបប្រេងលើរូបកាយរបស់ខ្ញុំ សម្រាប់បញ្ចុុះក្នុងផ្នូរ។⁹ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ពេលណាដែលដំណឹងល្អបានប្រកាសនៅក្នុងពិភពលោកទាំងមូល អ្វីដែលស្រ្តីម្នាក់នេះបានធ្វើ នឹងមានគេនិយាយកិច្ចការដែលនាងបានធ្វើទុកជារំលឹកដល់នាង»។

¹⁰ក្រោយមក យូដាស‌អ៊ីស្កា‌រីយ៉ុត ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមសិស្សទាំងដប់ពីរ ចេញទៅជួបនាយកបូជាចារ្យ គាត់អាចនឹងប្រគល់ព្រះយេស៊ូឲ្យទៅពួកគេ។¹¹ពេលនាយកបូជាចារ្យបានឮការនោះ ពួកគេសប្បាយរីករាយ និងសន្យាថានឹងផ្តល់ប្រាក់ដល់គាត់។ គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមរកឱកាសដើម្បីបញ្ជូនព្រះយេស៊ូទៅពួកគេ។

¹²នៅថ្ងៃទីមួយនៃបុណ្យនំប័ុងឥតមេ នៅពេលពួកគេយកចៀមមកថ្វាយយញ្ញបូជា ក្នុងបុណ្យរំលង ពួកសិស្សបាននិយាយទៅព្រះអង្គថា៖ «តើលោកគ្រូចង់ឲ្យពួកយើងរៀបចំពិធីនេះនៅទីណា ដ្បិតលោកនឹងបរិភោគអាហារបុណ្យចម្លងនោះ។¹³ព្រះយេស៊ូបញ្ជូនសិស្សពីរនាក់ដោយបន្ទូលថា៖ «ចូលទៅឯទីក្រុង អ្នកនឹងជួបបុរសម្នាក់លីក្អមទឹក។ តាមគាត់ទៅ។¹⁴ពេលគាត់ចូលដល់ក្នុងផ្ទះ អ្នកត្រូវតាមចូលទៅក្នុងផ្ទះដែរ ហើយនិយាយទៅម្ចាស់ដូចនេះ លោកគ្រូនិយាយថា៖ «តើបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវជាកន្លែងដែលខ្ញុំជាមួយពួកសិស្សនឹងបរិភោគអាហារបុណ្យចម្លងនៅកន្លែងណា»?

¹⁵ម្ចាស់ផ្ទះនឹងបង្ហាញបន្ទប់មួយយ៉ាងធំនៅជាន់ខាងលើ ដែលរៀបចំហើយជាស្រេច។ ចូលរៀបចំសម្រាប់ពួកយើងនៅទីនោះចុះ»។¹⁶ពួកសិស្សក៏ចេញទៅក្នុងទីក្រុង។ ពួកគេក៏បានជួបគ្រប់យ៉ាងតាមដែលព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេ ហើយពួកសិស្សក៏បានរៀបចំពិធីបរិភោគអាហារបុណ្យរំលងនៅទីនោះ។

¹⁷នៅវេលាល្ងាច ព្រះយេស៊ូបានយាងមកជាមួយសិស្សទាំងដប់ពីរ។¹⁸ខណះពួកគេកំពុងតែសម្រាក និងបរិភោគ នៅឯតុអាហារ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ការពិតដែលខ្ញុំចង់ប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា និងមានម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែលកំពុងបរិភោគជាមួយខ្ញុំនឹងក្បត់ខ្ញុំ។¹⁹ពួកបង្ហាញពីភាពស្តោកស្តាយ ហើយគ្រប់គ្នាទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «អ្នកដែលធ្វើការបែបនេះគឺមិនមែនជារូបខ្ញុំទេ»?

²⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «គឺនៅក្នុងចំណោមសិស្សទាំងដប់ពីរ ដែលជាម្នាក់កំពុងជ្រលក់នំប័ុងក្នុងចានជាមួយនឹងខ្ញុំ។²¹ដ្បិត កូនមនុស្សនឹងត្រូវចាកចេញទៅ ស្របតាមបទគម្ពីរដែលបានចែងអំពីរូបលោក។ ប៉ុន្តែ វេនាដល់អ្នកនោះ ដែលជាអ្នកនាំកូនមនុស្សយកទៅលក់! ប្រសិនបើ អ្នកមិនបានកើតមកនោះ ប្រសើរជាង»។

²²នៅពេលពួកគេកំពុងហូបអាហារ ព្រះយេស៊ូបានយកនំប័ុង ហើយប្រទានពរ និងកាច់នំប័ុង។ ព្រះអង្គឲ្យទៅព្ួកគេដោយមានបន្ទូលថា៖ «សូមទទួល នេះគឺជារូបកាយខ្ញុំ។²³ព្រះយេស៊ូយកពែងមួយមក ហើយអរព្រះគុណ ហើយហុចឲ្យទៅសិស្ស ហើយពួកគេក៏ផឹកពីពែងនោះ។²⁴ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «នេះគឺជាឈាមនៃសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ខ្ញុំ គឺជាឈាមដែលនឹងហូរចុះសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន។²⁵ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ខ្ញុំនឹងមិនផឹកពីផលនៃទំពាំងបាយជូរម្តងម្តងទៀតឡើយ ដរាបដល់មួយដែលខ្ញុំនឹងផឹកជាថ្មី ម្តងទៀតគឺនៅក្នុងនគរព្រះ។

²⁶ពេលពួកគេបានច្រៀងទំនុកតម្កើងព្រះរួចហើយ ព្រះអង្គ និងពួកសិស្សក៏ចេញទៅភ្នំអូលីវ។²⁷ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «អ្នករាល់គ្នានឹងចាក់ចេញពីខ្ញុំ ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «យើងនឹងវាយអ្នកគង្វាលហើយចៀមនឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ»។

²⁸ប៉ុន្តែ ក្រោយមកខ្ញុំនឹងរស់ឡើងវិញ ហើយខ្ញុំនឹងទៅស្រុកកាលីឡេមុនអ្នករាល់គ្នា។²⁹លោកពេត្រុសបានឆ្លើយទៅព្រះអង្គថា៖ «ទោះបីគ្រប់គ្នារត់ចោលព្រះអង្គ តែទូលបង្គំនឹងមិនបោះបង់ចោលព្រះអង្គឡើយ»។

³⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា៖ «យប់នេះ មុនមាន់រងាវពីរដង អ្នកនឹងបដិសេធខ្ញុំបីដង»។³¹ប៉ុន្តែលោកពេត្រុសបានទូលឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនបដិសេធព្រះអង្គឡើយ បើទោះខ្ញុំត្រូវស្លាប់ក៏ដោយ»។ សិស្សដទៃក៏បានសន្យាដូចៗគ្នាផងដែរ។

³²ព្រះអង្គ និងពួកសិស្សបានទៅដល់កន្លែងមួយ ឈ្មោះថាកេតសេ‌ម៉ានី ហើយព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «អង្គុយនៅទីនេះ ពេលខ្ញុំអធិស្ឋាន»។³³ព្រះអង្គយកលោកពេត្រុស លោកយ៉ាកុប និងលោកយូ៉ហានទៅជាមួយព្រះអង្គហើយចាប់ផ្ដើមព្រួយចិត្ត ព្រមទាំងកង្វល់ជាខ្លាំង។³⁴ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់សិស្សទាំងបីថា៖ «ព្រលឹងខ្ញុំសោកសង្រេងស្ទើរតែស្លាប់ហើយ។ អ្នករាល់គ្នានៅទីនេះ ដោយចាំយាម»។

³⁵ព្រះយេស៊ូយាងទៅឆ្ងាយបន្តិច ក្រាបចុះដល់ដី ហើយព្រះអង្គអធិស្ឋាន ប្រសិនបើ អាចទៅរួចសូមឲ្យពេលដ៏លំបាកនេះនឹងឆ្លងផុតពីព្រះអង្គ។³⁶ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «អ័ប្បា ឱព្រះ‌បិតាអើយ គ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ អាចកើតឡើងបានតាមរយៈព្រះជាម្ចាស់។ សូមដកចេញពែងនេះពីទូលបង្គំទៅ ប៉ុន្តែ កុំតាមចិត្តទូលបង្គំឡើយ តែសូមឲ្យតាមព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់វិញ»។

³⁷ព្រះយេស៊ូត្រឡប់មកវិញ ឃើញពួកសិស្សកំពុងតែដេក នោះព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅលោកពេត្រុស ស៊ីម៉ូនថា៖«ម្ដេចបានជាអ្នកដេកលក់ដូច្នេះ?» តើអ្នកមិនអាចចាំយាមតែមួយម៉ោងទេឬ?³⁸សូមអធិស្ឋានចាំយាមនោះអ្នកនឹងមិនធ្លាក់ក្នុងក្តីល្បួងឡើយ។ ខាងឯវិញ្ញាណមានការប្រុងប្រៀបជាស្រេចមែន ប៉ុន្តែខាងឯសាច់ឈាមគឺខ្សោយវិញ។³⁹ព្រះយេស៊ូបានយាងទៅអធិស្ឋានម្តងទៀត ដោយប្រើពាក្យទូលអង្វរដដែល។

⁴⁰ព្រះអង្គបានត្រឡប់មកវិញម្តងទៀត ហើយឃើញពួកសិស្សកំពុងដេក ដ្បិត ភ្នែករបស់ពួកគេងងុយពេកហើយក៏មិនដឹងថាមានអ្វីនឹងនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គ។⁴¹ព្រះយេស៊ូយាងមកវិញជាលើកទីបីហើយមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នានៅតែដេក និងសម្រាកដល់កាលណាទៀត? បានហើយ ពេលកំណត់បានមកដល់ហើយ។ មើល៍! កូនមនុស្សត្រូវបានគេក្បត់ និងបញ្ជូនទៅឲ្យដៃរបស់មនុស្សមានបាប។⁴²ក្រោកឡើង តោះយើងទៅ ឃើញទេ ម្នាក់ដែលក្បត់ខ្ញុំនោះជិតមកដល់ហើយ»។

⁴³ពេលព្រះយេស៊ូកំពុងតែមានបន្ទូល លោកយូដាស ជាម្នាក់នៃពួកសិស្សទាំងដប់ពីរ មានបណ្ដា‌ជនមួយក្រុមកាន់ដាវ កាន់ដំបង ហើយពួកអ្នកទាំងនោះ គឺបានបញ្ជូនមកពីនាយកបូជាចារ្យ ពួកអាចារ្យ ហើយនិងពួកចាស់ទុំ។⁴⁴ពេលនោះ អ្នកក្បត់បានធ្វើជាសញ្ញាប្រាប់ថា៖ «អ្នកដែលខ្ញុំថើប គឺម្នាក់នឹងហើយ ចាប់គាត់ហើយនាំគាត់ចេញទៅ និងយាមឲ្យបានតឹងតែង។⁴⁵ពេលលោកយូដាសបានមកដល់ ភ្លាមគាត់បានទៅរកព្រះយេស៊ូហើយនិយាយថា៖ «លោកគ្រូ» ហើយលោកយូដាសថើបព្រះអង្គ។⁴⁶ក្រោយមកពួកគេក៏លូកដៃមកចាប់ព្រះអង្គ។

⁴⁷ប៉ុន្តែ មានម្នាក់ដែលនៅទីនោះហូតដាវកាប់អ្នកបម្រើរបស់មហាបូជា‌ចារ្យ ដាច់ស្លឹកត្រចៀកម្ខាង។⁴⁸ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកទាំងនោះថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមកចាប់ខ្ញុំ ដូចជាអ្នកតាមចាប់ចោរ មានទាំងដាវ និងដំបងនៅនឹងដៃដូច្នេះ?⁴⁹ពេលដែលខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់ថ្ងៃហើយខ្ញុំបានបង្រៀននៅព្រះវិហារនោះ ហេតុអ្វីអ្នករាល់គ្នាមិនចាប់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ ការនេះគឺកើតឡើង ដើម្បីឲ្យសម្រេចតាមបទគម្ពីរដែលបានចែង»។⁵⁰សិស្ស និងអ្នកឯទៀតបានបោះបង់ព្រះអង្គរត់ទៅកន្លែងផ្សេងៗពីគ្នា។

⁵¹មានកំលោះម្នាក់ដែល ស្លៀកសំពត់មួយផ្ទាំងរំបិទ‌បាំងកាយ បានដើរតាមព្រះយេស៊ូ។ ក្នុងពេលដែលពួកអ្នកទាំងនោះចាប់ព្រះអង្គ⁵²អ្នកកំលោះនេះបានរត់ចោលសំពត់រត់ទៅទាំងខ្លួនទទេ។

⁵³ពួកគេបាននាំព្រះយេស៊ូទៅជួបមហាបូជា‌ចារ្យ។ គឺមានការប្រជុំគ្នាជាមួយព្រះអង្គ ដូចជា នាយកបូជាចារ្យ ពួកចាស់ទុំ ពួកអាចារ្យ។⁵⁴គ្រានោះ លោកពេត្រុសទៅតាមព្រះអង្គពីចម្ងាយ គឺឆ្ងាយរហូតដល់ខាងក្នុងទីធ្លាដំណាក់មហាបូជា‌ចារ្យ។ លោកពេត្រុសបានអង្គុយជាមួយអ្នកយាមដែលកំពុងតែអាំងភ្លើង។

⁵⁵ពេលនោះ នាយកបូជា‌ចារ្យ និងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ នាំគ្នារកពាក្យចោទប្រកាន់ព្រះ‌យេស៊ូ ដើម្បីកាត់ទោសប្រហារជីវិតព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ ពួកគេរកមិនឃើញទេ។⁵⁶មនុស្សជាច្រើនបានប្រឌិតរឿងក្លែង‌ក្លាយចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ ពាក្យចោទទាំងនោះមិនមានការព្រមព្រៀងគ្នាទេ។

⁵⁷អ្នកខ្លះបានឈរឡើងហើយធ្វើទីបន្ទាល់ក្លែងក្លាយទាស់នឹងព្រះអង្គ ដោយនិយាយថា៖⁵⁸«យើងបានឮអ្នកនេះនិយាយថា នឹងបំផ្លាញព្រះវិហារដែលបានសង់ដោយដៃ ហើយនិងសង់ឡើងវិញក្នុងពេលតែបីថ្ងៃ គឺមិនមែនដោយដៃមនុស្សនោះទេ។⁵⁹ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយទីបន្ទាល់ទាំងនោះនៅតែមិនស្របគ្នាដែរ។

⁶⁰មហាបូជាចារ្យក៏ឈរឡើងក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖ «ហេតុអ្វីបានឯងមិនព្រមឆ្លើយ? តើសក្ខីភាពរបស់អ្នកទាំងនោះបានទាស់ជាមួយឯង?⁶¹ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូនៅតែស្ងាត់ស្ងៀម ហើយមិនឆ្លើយអ្វីឡើយ។ មហាបូជាចារ្យជាន់ខ្ពស់សួរសំនួរព្រះអង្គថា៖ «តើឯងគឺជាព្រះគ្រិស្ត ហើយជាព្រះបុត្រនៃព្រះដ៏មានពរមែនទេ?»⁶²ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយថា៖ «គឺខ្ញុំនេះហើយ អ្នករាល់គ្នានឹងឃើញកូនមនុស្សនឹងអង្គុយខាងស្តាំដៃពេញដោយឫទ្ធា‌នុភាព និងយាងមកជាមួយពពកនៅលើមេឃ»។

⁶³មហាបូជាចារ្យបានហែកអាវរបស់លោកហើយមានប្រាសាន៍ថា៖ «តើពួកយើងនៅត្រូវការសាក្សីណាទៀត?⁶⁴អ្នករាល់គ្នាបានឮពាក្យប្រមាថដល់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ។ តើអស់លោកគិតយ៉ាងណាដែរ»? ពួកគេបានសម្រេចចិត្តទាំងអស់គ្នា កាត់ទោសប្រហារជីវិតព្រះ‌យេស៊ូទេ។⁶⁵អ្នកខ្លះនាំគ្នាស្ដោះទឹកមាត់ដាក់ព្រះអង្គ ពួកគេគ្របព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះអង្គ វាយតប់ព្រះអង្គ ហើយសួរព្រះអង្គថា៖ «ទាយមើល៍»! ពួកទាហានចាប់ព្រះ‌យេស៊ូមកទះកំផ្លៀងព្រះអង្គ។

⁶⁶ពេលលោកពេត្រុសនៅខាងក្រោមនៃទីធ្លា មានស្រ្តីម្នាក់ដែលជាអ្នកបម្រើរបស់មហាបូជាចារ្យបានមករកលោក។⁶⁷គឺនាងបានឃើញពេត្រុសកំពុងតែឈរអាំងភ្លើង ហើយនាងក៏សម្លឹងមើលលោកយ៉ាងជិតបំផុត។ រួចនាងក៏និយាយថា៖ «អ្នកឯងក៏ជាអ្នកនៅជាមួយយេស៊ូ ជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែតដែរ»។⁶⁸ប៉ុន្តែ ពេត្រុសបានបដិសេធ ដោយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ហើយក៏មិនយល់អំពីអ្វីដែលអ្នកកំពុងនិយាយនេះទេ»។ ក្រោមមកពេត្រុសក៏ចេញពីទីធ្លានោះទៅ។

⁶⁹ប៉ុន្តែ មានស្ត្រីបម្រើម្នាក់ដែលនៅទីនោះ ហើយក៏ឃើញលោក ចាប់ផ្តើមនិយាយប្រាប់អ្នកដែលកំពុងឈរនៅទីនោះម្តងទៀតថា៖ «បុរសនេះគឺជាម្នាក់នៃពួកគេ»!⁷⁰ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសបានដិសេធម្តងទៀត។ បន្តាប់ពីនោះបន្តិច ពួកអ្នកដែកឈរនៅទីនោះបាននិយាយទៅលោកពេត្រុសថា៖ «ប្រាកដណាស់អ្នកគឺជាម្នាក់នៃពួកគេ ដ្បិត អ្នកក៏ជាអ្នកស្រុកកាលីឡេដែរ»។

⁷¹ប៉ុន្តែ ពេត្រុសចាប់ផ្តើមដាក់បណ្តាសាខ្លួនលោកឲ្យចេញពីការចោត ដោយស្បថថា៖ «ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់បុរស ដែល អស់លោកកំពុងនិយាយទេ»។⁷²រំពេចនោះមាន់ក៏ចាប់ផ្តើមរងាវជាលើកទីពីរ។ ក្រោយមក លោកពេត្រុសនឹកចាំពីពាក្យដែលព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលមកកាន់គាត់ថា៖ «មុនមាន់រងាវពីរដង អ្នកនឹងបដិសេធខ្ញុំបីដង» ហើយលោកក៏ក្រាប់ចុះហើយយំសោកស្តាយជាខ្លាំង។

15

¹ព្រឹកព្រលឹមស្រាង នាយកបូជាចារ្យប្រជុំគ្នាជាមួយ ពួកចាស់ទុំ ហើយនិងពួកអាចារ្យ និងពួកប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់របស់យូដា ទាំងមូល។ ក្រោយមក ពួកគេក៏ចងព្រះយេស៊ូ ហើយនាំព្រះអង្គ។ បន្ទាប់មកពួកគេក៏ប្រគល់ព្រះអង្គឲ្យទៅលោកពីឡាត។²លោកពីឡាតទូលសួរទៅកាន់ព្រះយេស៊ូ៖ «តើអ្នកជាស្ដេចយូដាមែនទេ?» ព្រះអង្គឆ្លើយទៅលោកវិញថា៖ «លោកនិយាយត្រូវហើយ»។³ពួកបូជាចារ្យបានយករឿងជាច្រើនមកចោទប្រកាន់ព្រះ‌យេស៊ូ។

⁴លោកពីឡាតទូលសួរព្រះអង្គម្តងទៀតថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនឆ្លើយយ៉ាងដូច្នេះ? ឃើញទេទាំងនេះសុទ្ធតែជាពាក្យចោទដែលនាំយកមកដើម្បីទាស់នឹងអ្នក!»⁵ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមិនបានឆ្លើយទៅលោកពីឡាតទៀតឡើយ ដូច្នេះ ធ្វើឲ្យលោកមានការងឿងឆ្ងល់។

⁶ក្នុងពេលនោះគឺជាពេលនៃបុណ្យរំលង លោកពីឡាតតែងតែដោះលែងអ្នកទោសឲ្យទៅពួកគេ គឺជាម្នាក់ដែលពួកគេបានធ្វើការស្នើសុំ។⁷មានម្នាក់ដែលជាអ្នកទោសបះបោរដែលសម្លាប់មនុស្សម្នាក់នៅពេលកើតចលាចល បុរសនេះមានឈ្មោះថា បារ៉ា‌បាស។⁸បណ្តាជន ក៏នាំគ្នាទៅជួបលោកពីឡាតហើយចាប់ផ្តើមសុំឲ្យលោកធ្វើការដោះលែងសម្រាប់ពួកគេ ដូចអ្វីដែលលោកធ្លាប់បានធ្វើពីមុន។

⁹លោកពីឡាតឆ្លើយទៅពួកគេហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យខ្ញុំដោះលែងស្តេចនៃយូដាមែនទេ?»¹⁰ដ្បិត មកពីលោកដឹងថានាយកបូជា‌ចារ្យបញ្ជូនព្រះ‌យេស៊ូមកលោក ព្រោះពួកគេមានចិត្តច្រណែន។¹¹ហើយនាយកបូជាចារ្យ បានជំរុញឲ្យពួកបណ្តាជនស្រែកឡើងឲ្យដោះលែងបារ៉ាបាសជំនួសព្រះអង្គវិញ។

¹²លោកពីឡាតបានឆ្លើយទៅពួកគេដោយនិយាយថា៖ «បើដូច្នេះ តើឲ្យខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចជាមួយស្តេចរបស់សាសន៍យូដានេះ»?¹³ពួកគេក៏ស្រែកឡើងម្តងទៀតថា៖ «ឆ្កាងគាត់ទៅ!»

¹⁴លោកពីឡាតនិយាយទៅពួកគេថា៖ «តើគាត់បានធ្វើអ្វីខុស»? ប៉ុន្តែ ពួកគេកាន់តែស្រែកឡើងខ្លាំង ហើយខ្លាំងទៀត «ឆ្កាងគាត់ទៅ»¹⁵ដោយលោកពីឡាតចង់ឲ្យពួកបណ្តាជនពេញចិត្ត ដូច្នេះ លោកក៏បានលែងបារ៉ាបាសឲ្យទៅពួកគេ។ បន្ទាប់ពីបញ្ជាឲ្យគេវាយព្រះ‌យេស៊ូនឹងរំពាត់រួចហើយ លោកប្រគល់ទៅឲ្យគេឆ្កាង។

¹⁶ពួកទាហានបណ្ដើរព្រះ‌យេស៊ូទៅក្នុងទីធ្លាបន្ទាយ (ដែលជាទីបញ្ជាការរដ្ឋាភិបាល) ហើយហៅកងទាហានទាំងមូលមក។¹⁷គេយកអាវពណ៌ក្រហមទុំមកពាក់ឲ្យព្រះយេស៊ូ រួចយកបន្លាមកក្រងធ្វើភួង បំពាក់ជាមកុដលើព្រះ‌សិរសាព្រះអង្គ។¹⁸ពួកគេផ្តើមសំពះព្រះអង្គ ទាំងនិយាយថា៖ «សូមថ្វាយបង្គំ ស្ដេចនៃសាសន៍យូដា!»។

¹⁹ពួកគេយកដើមត្រែងវាយព្រះ‌សិរសាព្រះអង្គ គេស្ដោះទឹកមាត់ដាក់ព្រះអង្គ។ ហើយពួកគេបានលុតជង្គង់ ធ្វើដូចជាថ្វាយ‌បង្គំព្រះអង្គថែមទៀតផង។²⁰ក្រោយពីបានប្រមាថមើល‌ងាយព្រះអង្គរួចហើយ ពួកគេដោះអាវពណ៌ក្រហមចេញ យកព្រះ‌ពស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គមកពាក់ថ្វាយព្រះអង្គវិញ រួចនាំយកទៅឆ្កាង។²¹ពួកគេបានបង្ខំដល់អ្នកដំណើរម្នាក់ ដែលទើបតែមកពីចម្ការ ដើម្បីឲ្យឮឈឺឆ្កាងថ្វាយព្រះយេស៊ូ បុរសនោះមានឈ្មោះថា ស៊ីម៉ូន អ្នកស្រុកគីរេ ជាឪពុករបស់អលេ‌ក្សាន‌ត្រុស និងរូភូស។

²²ពួកទាហានបាននាំព្រះយេស៊ូទៅដល់កន្លែងមួយហៅថា គាល់‌កូថា (ដែលប្រែថា «ភ្នំលលាដ៍ក្បាល»)។²³គេយកស្រាទំពាំង‌បាយជូរលាយជាមួយជ័រល្វីងទេស មកថ្វាយព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមិនផឹកឡើយ។²⁴ពួកគេក៏ឆ្កាងព្រះអង្គ ហើយយកសម្លៀក‌បំពាក់របស់ព្រះអង្គមកចាប់ឆ្នោតចែកគ្នា ដើម្បីឲ្យដឹងថាអ្នកណាចាប់បានអ្វី។

²⁵នៅម៉ោងប្រាំបួនព្រឹកដែលគេបានឆ្កាងព្រះអង្គ។²⁶នៅលើបានសរសេរកាត់ទោសព្រះអង្គ «ស្ដេចសាសន៍យូដា»។²⁷ក្នុងពេលនោះគឺគេបានឆ្កាងចោរពីរផងដែរ ម្នាក់នៅខាងស្តាំរបស់ព្រះអង្គហើយម្នាក់ទៀតនៅខាងឆ្វេង។²⁸អ្វីដែលកើតឡើងនេះ គឺស្របតាមសេចក្ដីដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរថា៖ «ព្រះអង្គត្រូវគេរាប់បញ្ចូលជាមួយមនុស្សអាក្រក់»។

²⁹អ្នកដំណើរដែលឆ្លងកាត់ទីនោះ បានប្រមាថព្រះអង្គ ក្រវីក្បាលរបស់គេហើយនិយាយថា «អ័ហា! អ្នកដែលចង់រុះព្រះវិហារចោល ហើយសងឡើងវិញក្នុងពេលពីរថ្ងៃអើយ³⁰ចូរសង្គ្រោះខ្លួនឯងទៅ ហើយចុះពីលើឈើឆ្កាងមក!»

³¹ក្នុងរបៀបនោះឯង មហាបូជាចារ្យក៏បានប្រមាថព្រះអង្គ នៅក្នុងចំណោមពួកគេដែរ រួមជាមួយពួកអាចារ្យដោយនិយាយថា៖ «អ្នកនេះធ្លាប់សង្គ្រោះអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែ ពេលនេះមិនអាចជួយខ្លួនឯងបាន។³²សូមឲ្យព្រះគ្រិស្ត ជាស្តេចនៃអ៊ីស្រាអែល ចុះពីឈើឆ្កាងនោះមក ដូច្នេះយើងនឹងបានឃើញ ហើយនិងបានជឿផង» ហើយអ្នកដែលគេបានឆ្កាងជាមួយព្រះអង្គក៏បានប្រមាថព្រះយេស៊ូដែរ។

³³នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ភាពងងឹតបានគ្រប់បាំងនៅលើផែនដីទាំងមូលរហូតដល់ម៉ោងបី។³⁴នៅរសៀលម៉ោងបីព្រះយេស៊ូបានស្រែកឡើង ជាមួយសម្លេងដ៏ខ្លាំង «អេឡយ អេឡយ ឡាម៉ា‌សាបាច់‌ថានី»? ពាក្យនេះប្រែថា «ឱព្រះ‌នៃទូលបង្គំ ព្រះ‌នៃទូលបង្គំអើយ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គបោះ‌បង់ចោលទូលបង្គំដូច្នេះ»?³⁵អ្នកដែលកំពុងតែឈរក្បែនោះ ក៏បានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយនិយាយថា៖ «មើល៍! គាត់កំពុងតែហៅលោកអេលីយ៉ា»។

³⁶មានម្នាក់រត់ទៅយកសារាយស្ងួត ជ្រលក់ទឹកខ្មេះជោក រុំជាប់នៅចុងត្រែងមួយដើម ហុចថ្វាយព្រះអង្គសោយ។ ទាំងនិយាយថា៖ «សូមមើល ប្រសិនបើលោកអេលីយ៉ាមកយកអ្នកនេះចុះពីឈើឆ្កាង»។³⁷ក្រោយមកព្រះ‌យេស៊ូបានបន្លឺសម្លេងយ៉ាងខ្លាំង រួចព្រះអង្គក៏សុគត។³⁸វាំងនននៅក្នុងព្រះ‌វិហារ រហែកជាពីរ តាំងពីលើរហូតដល់ក្រោម។

³⁹ពេល នាយទាហានរ៉ូមដែលឈរនៅខាងមុខព្រះ‌យេស៊ូ បានឃើញព្រះអង្គសុគតបែបយ៉ាងដូច្នេះ ហើយនិយាយថា៖ «ជាការពិតណាស់ លោកពិតជាព្រះរាជបុត្រនៃព្រះមែន»។⁴⁰ក៏មានស្រី្តម្នាក់ដែលឃើញពីចម្ងាយ។ ក្នុងចំណោមស្ត្រីទាំងនោះ មាននាងម៉ារីជាអ្នកស្រុកម៉ាដា‌ឡា នាងម៉ារី (ជាម្ដាយរបស់យ៉ាកុប ក្មេងជាង និងយ៉ូសេ) ហើយសាឡូ‌មេផង។⁴¹ពេលព្រះយេស៊ូនៅស្រុកកាលីឡេ ពួកស្រ្តីទាំងនោះបានតាម និងបម្រើព្រះអង្គផង។ មានស្ត្រីផ្សេងទៀតជាច្រើនបានឡើងមកក្រុងយេរូ‌សាឡិមជាមួយព្រះអង្គដែរ។

⁴²នៅពេលល្ងាចបានមកដល់ ដោយព្រោះវាគឺជាថ្ងៃនៃការរៀបចំ ហើយក៏ជាមួយថ្ងៃមុនថ្ងៃសប្ប័ទដែរ⁴³លោកយ៉ូសែបជាអ្នកស្រុកអើរី‌ម៉ាថេមកដល់ទីនោះ។ លោកជាអ្នកដែលមានការគោរពច្រើន ក្នុងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ គឺជាអ្នកដែលរង់ចាំព្រះ‌រាជ្យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែរ។ លោកមានចិត្តក្លាហានហ៊ានទៅជួបលោកពីឡាត សុំយកព្រះ‌សពព្រះ‌យេស៊ូ។⁴⁴លោកពីឡាតនឹកឆ្ងល់ណាស់ ដោយឮថាព្រះ‌យេស៊ូបានសុគត លោកហៅនាយទាហានមកសួរឲ្យដឹងថា បើសិនព្រះ‌យេស៊ូសុគត។

⁴⁵ពេលលោកពីឡាតបានដឹងពីពួកទាហាប្រាប់ថា ព្រះយេស៊ូបានសុគតហើយ លោកក៏ឲ្យគេប្រគល់ព្រះ‌សពទៅលោកយ៉ូសែប។⁴⁶លោកយ៉ូសែបទិញក្រណាត់សំពត់ទេសឯក។ លោកបានយកព្រះអង្គចុះពីលើឈើឆ្កាងមក ហើយរុំនឹងក្រណាត់ រួចដាក់ក្នុងរូងថ្មមួយដែលគេដាប់ធ្វើជាផ្នូរ។ បន្ទាប់មក លោកប្រមៀលថ្មមួយដុំបិទមាត់ផ្នូរ។⁴⁷នាងម៉ារីជាអ្នកស្រុកម៉ាដា‌ឡា និងនាងម៉ារីជាម្ដាយយ៉ូសេ នាំគ្នាមើលកន្លែងដែលគេបញ្ចុះព្រះ‌សពព្រះអង្គ។

16

¹ពេលថ្ងៃសប្ប័ទកន្លងផុតទៅ នាងម៉ារីជាអ្នកស្រុកម៉ាដា‌ឡា នាងម៉ារីជាម្ដាយ លោកយ៉ាកុប និងនាងសាឡូ‌មេ បានទិញគ្រឿងក្រអូប យកទៅអប់សពព្រះ‌យេស៊ូ។²ពេលថ្ងៃបានរះ នៅពេលព្រលឹម ក្នុងថ្ងៃទីមួយនៃអាទិត្យនោះ ពួកនាងក៏បានទៅឯផ្នូរ។

³ពួកស្រ្តីបាននិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើបាននរណាជួយប្រមៀលថ្មចេញពីមាត់ផ្នូរឲ្យយើង?»⁴ពេលពួកនាងងើយមើលទៅ ក៏ឃើញថ្មត្រូវបានរមៀលចេញពីផ្លូវ ហើយថ្មនោះគឺវាធំណាស់។

⁵ពួកនាងបានចូលទៅក្នុងផ្នូរហើយឃើញ កម្លោះម្នាក់សម្លៀក‌បំពាក់ពណ៌ស អង្គុយនៅខាងស្តាំ ហើយពួកនាងភ័យស្រឡាំង‌កាំង។⁶អ្នកកម្លោះនិយាយទៅពួកគេថា៖ «សូមកុំខ្លាចអី។ អ្នករាល់គ្នាមករកព្រះយេស៊ូ ជាអ្នកស្រុកណាសារ៉ែត ដែលត្រូវបានឆ្កាង។ ព្រះអង្គបានរស់ឡើងវិញហើយ! ព្រះអង្គមិននៅទីនេះទេ។ សូមមើលនេះជាកន្លែងដែលគេដាក់ព្រះសព របស់ព្រះអង្គ។⁷ប៉ុន្តែសូមទៅ ប្រាប់ដល់ពួកសិស្ស ហើយនិងពេត្រុសថា ព្រះអង្គបានទៅស្រុកកាលីឡេមុនហើយ។ នៅទីនោះអ្នករាល់គ្នានឹងឃើញព្រះអង្គ ដូចដែលព្រះអង្គបានប្រាប់អ្នករួចហើយ»។

⁸ពួកស្រ្តីក៏នាំគ្នារត់ចេញពីផ្នួរ ទៅទាំងញ័ររន្ធត់ និងមានភាពងឿងឆ្ងល់។ ពួកគាត់មិនបាននិយាយប្រាប់អ្នកណាឡើយ ដោយព្រោះពួកគេភ័យខ្លាំង។

⁹ព្រឹកព្រលឹមនៅថ្ងៃទីមួយនៃអាទិត្រនោះ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើយវិញ ព្រះយេស៊ូបានបង្ហាញខ្លួនមុនគេឲ្យនាងម៉ារីជាអ្នកស្រុកម៉ាដា‌ឡាឃើញ គឺអ្នកដែលព្រះអង្គបានដេញអារក្សប្រាំ‌ពីរចេញពីនាង។¹⁰នាងបានចេញហើយប្រាប់អ្នកទាំងនោះដែលធ្លាប់នៅជាមួយព្រះអង្គ ក្នុងពេលពួកគេកំពុងតែកាន់ទុក្ខហើយយំសោកផង។¹¹ពួកគេបានឮថាព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ ហើយនាងបានឃើញព្រះអង្គផ្ទាល់ផងដែរ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានជឿឡើយ។

¹²បន្ទាប់ពីការនោះ ព្រះយេស៊ូបង្ហាញឲ្យពួកគេពីរនាក់បានឃើញ តាមបែបមួយផ្សេងទៀត ក្នុងពេលពួកអ្នកទាំងពីរនោះធ្វើដំណើរទៅតាមស្រុកស្រែ។¹³ពួកនាក់ទាំងពីរបានទៅប្រាប់ពួកសិស្សឯទៀត ប៉ុន្តែពួកសិស្សនៅមិនជឿពួកគេទេ។

¹⁴ក្រោយមកព្រះយេស៊ូបានបង្ហាញឲ្យពួកទាំងដប់មួយឃើញ នៅពេលពួកសិស្សកំពុងហូបនៅតុអាហារ ហើយព្រះអង្គបន្ទោសគេ ព្រោះគេគ្មានជំនឿ ហើយមានចិត្តរឹង‌រូស ដែលមិនជឿអស់អ្នកដែលបានឃើញព្រះអង្គមានព្រះ‌ជន្មរស់ឡើងវិញ។¹⁵ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគេថា៖ «សូមចេញទៅក្នុងពិភពលោកទាំងមូល ហើយប្រកាសដំណឹងល្អ ដល់មនុស្សទាំងអស់ចុះ។¹⁶អស់អ្នកដែលជឿហើយធ្វើពិធីជ្រមុចទឹកនឹងបានសង្គ្រោះ ហើយអ្នកណាមិនជឿវិញនឹងត្រូវជាប់ទោស។

¹⁷ទីសម្គាល់ទាំងនេះនឹងទៅតាមអស់អ្នកដែលជឿ ដោយឈ្មោះខ្ញុំពួកគេនឹងដេញអារក្ស។ ពួកគេនឹងនិយាយនៅក្នុងភាសាថ្មីដែរ។¹⁸ពួកគេនឹងចាប់កាន់ពស់ជាមួយដៃរបស់គេដែរ និងបើគេផឹកអ្វីពុលក៏មិនធ្វើឲ្យពួកគេឈឺដែរ។ ពួកគេនឹងដាក់ដៃលើអ្នកឈឺនោះនឹងបានទទួលបានជាសះស្បើយ។

¹⁹បន្ទាប់ពីព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅគេរួចហើយ ព្រះអង្គក៏បានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយគង់នៅខាងស្តាំព្រះហស្តនៃព្រះជាម្ចាស់។²⁰ពួកសិស្សបានក៏ចេញទៅប្រកាសគ្រប់ទីកន្លែង ព្រះ‌អម្ចាស់ធ្វើការរួមជាមួយគេ ហើយបញ្ជាក់ព្រះបន្ទូលដោយទីសម្គាល់ដែលបានទៅជាមួយគេផងដែរ។

លូកា

1

¹មានមនុស្សជាច្រើនខិតខំរៀបរាប់ហេតុការណ៍តាមលំដាប់លំដោយ ដែលបានសម្រេចក្នុងចំណោមយើងរាល់គ្នា²ដូចដែលពួកគេបានប្រគល់មកយើង និងបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកតំាងពីដំបូងមក និងទទួលមុខងារជាអ្នកបម្រើព្រះបន្ទូល។³ចំពោះខ្ញុំពិនិត្យឃើញថាអ្វីៗល្អប្រសើរណាស់ ដោយដឹងថាត្រឹមត្រូវតាំងពីដើមរៀងមក ខ្ញុំបានកត់ត្រាទុក តាមលំដាប់លំដោយ ផ្ញើមកជូនឯកឧត្តមថេវភីល។⁴ដូច្នេះ បងប្អូននឹងស្គាល់សេចក្តីពិត ដែលខ្ញុំបានបង្រៀនដល់បងប្អូនរាល់គ្នា។

⁵នៅក្នុងរាជ្យព្រះបាទហេរ៉ូដជាស្តេចគ្រងរាជ្យក្នុងស្រុកយូដា មានបូជាចារ្យមួយរូប ឈ្មោះលោកសាការី មកពីក្រុមបូជាចារ្យអប៊ីយ៉ា។ ភរិយាលោកឈ្មោះនាងអេលីសាបិតកើតក្នុងត្រកូលលោកអើរ៉ុន។⁶អ្នកទាំងពីរជាមនុស្សសុចរិតចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយគោរពតាមបទបញ្ជា និងឱវាទរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁷ប៉ុន្តែ អ្នកទាំងពីរគ្មានកូនសោះ ព្រោះនាងអេលីសាបិតជាស្ត្រីអារ ហើយម្យ៉ាងទៀតអ្នកទាំងពីរក៏មានវ័យចំណាស់ទៅហើយ។

⁸ឥឡូវនេះ លោកសាការីកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងវត្តមានព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីបំពេញមុខងារជាបូជាចារ្យតាមវេនរបស់គាត់។⁹យោងតាមទំនៀមទម្លាប់ គេជ្រើសរើសបូជាចារ្យដោយការចាប់ឆ្នោត ឲ្យដុតគ្រឿងក្រអូបក្នុងព្រះវិហារព្រះអម្ចាស់។¹⁰មានមនុស្សច្រើនកុះករកំពុងតែអធិស្ឋាននៅខាងក្រៅព្រះវិហារ ពេលគាត់កំពុងតែដុតគ្រឿងក្រអូប។

¹¹ឥឡូវនេះ ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏បានលេចមក និងឈរនៅខាងស្តាំកន្លែងថ្វាយតង្វាយគ្រឿងក្រអូប។¹²ពេលលោកសាការីឃើញទេវតា គាត់រន្ធត់ ហើយភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។¹³ប៉ុន្តែ ទេវតាមានប្រសាសន៍ទៅលោកថា៖ «កុំខ្លាចអី! លោកសាការីអើយ! ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់ឮពាក្យអធិស្ឋានរបស់លោកហើយ។ នាងអេលីសាបិតភរិយារបស់គាត់ នឹងបង្កើតបានកូនប្រុសមួយ។ លោកត្រូវតែដាក់ឈ្មោះកូននោះថា យ៉ូហាន។

¹⁴លោកនឹងមានអំណរសប្បាយ ហើយមនុស្សជាច្រើននឹងអបអរកំណើតរបស់កូននោះ។¹⁵ដ្បិត កូននោះនឹងមានឋានៈប្រសើរឧត្ដម នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់។ កូននោះមិនដែលសេពសុរា ឬគ្រឿងស្រវឹងណាមួយសោះឡើយ ហើយកូននោះនឹងបានពេញទៅដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ តាំងពីក្នុងផ្ទៃម្ដាយមកមេ៉្លះ។

¹⁶មានប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលជាច្រើននឹងបែរត្រឡប់មករកព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់ពួកគេវិញ។¹⁷កូននោះនឹងមកមុនព្រះអម្ចាស់ បានពេញដោយព្រះវិញ្ញាណ និងប្ញទ្ធានុភាពរបស់លោកអេលីយ៉ា។ កូននោះនឹងបង្វែរចិត្តឪពុកមក រកកូន ដូច្នេះ ពួកមិនស្តាប់បង្គាប់នឹងដើរតាមប្រាជ្ញារបស់មនុស្សសុចរិត គឺរៀបចំចិត្តប្រជារាស្រ្តមួយថ្វាយព្រះអម្ចាស់។

¹⁸លោកសាការីសួរទេវតាថា៖ «តើខ្ញុំដឹងការនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច? ដ្បិត ខ្ញុំចាស់ណាស់ទៅហើយ ហើយភរិយាខ្ញុំក៏ចាស់ណាស់ដែរ»។¹⁹ទេវតាឆ្លើយតបថា៖ «ខ្ញុំជាទេវតាកាព្រីយ៉ែល ដែលឈរនៅចំពោះវត្តមានព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យនាំដំណឹងល្អនេះប្រាប់លោក។²⁰មើល៍! លោកនឹងក្លាយជាមនុស្សគ និយាយពុំកើត រហូតទាល់តែពេលកំណត់មកដល់។ ព្រោះតែលោកពុំជឿតាមពាក្យខ្ញុំ នោះលោកនឹងនិយាយកើតវិញ រហូតទាល់ពេលកំណត់បានសម្រេចមកដល់។

²¹ឥឡូវនេះ មនុស្សម្នាកំពុងតែរង់ចាំមើលលោកសាការី។ ពួកគេភ្ញាក់ផ្តើល ព្រោះគាត់បានចំណាយពេលយ៉ាងយូរនៅក្នុងព្រះវិហារ ដោយពុំដឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង។²²តែពេលគាត់ចេញមកវិញ គាត់ពុំអាចនិយាយដាក់គេកើត។ ពួកគេយល់ថា គាត់បានទទួលនិមិត្តមកពីព្រះជាម្ចាស់ ពេលគាត់នៅក្នុងព្រះវិហារ។ គាត់ព្យាយាមធ្វើសញ្ញាប្រាប់ពួកគេ ទាំងនិយាយមិនកើតដដែល។²³ក្រោយពេលបំពេញមុខងារដុតគ្រឿងក្រអូបរួច គាត់ក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

²⁴ក្រោយមកទៀត នាងអេលីសាបិតជាភរិយាលោកមានផ្ទៃពោះប្រាំខែហើយ នាងនៅតែលាក់ខ្លួនដដែល។ នាងនិយាយថា៖²⁵«នេះជាកិច្ចការដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើចំពោះនាងខ្ញុំ ពេលព្រះអង្គសម្លឹងមើលនាងខ្ញុំទាំងគាប់ព្រះហប្ញទ័យ ហើយបានដកសេចក្តីអាម៉ាស់ចេញពីនាងខ្ញុំ នៅចំពោះមនុស្សម្នាទាំងឡាយ»។

²⁶ក្នុងពេលប្រាំមួយខែ ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់បញ្ជូនទេវតាកាព្រីយ៉ែល ទៅភូមិមួយឈ្មោះណាសារ៉ែតក្នុងស្រុកកាលីឡេ²⁷ដើម្បីទៅជួបស្រ្តីក្រមុំព្រហ្មចារីម្នាក់ ដែលបានភ្ជាប់ពាក្យជាមួួយកំលោះយ៉ូសែប។ លោកជាញាតិវង្សនឹងព្រះបាទដាវីឌ ហើយស្ត្រីក្រមុំនោះឈ្មោះនាងម៉ារី។²⁸ទេវតាចូលទៅក្នុងផ្ទះនាង ហើយពោលថា៖ «ជម្រាបសួរ! ព្រះអម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យនឹងនាងហើយ ព្រះអង្គគង់ជាមួយនាង»។²⁹តែនាងរន្ធត់យ៉ាងខ្លាំងដោយសារពាក្យនេះ ហើយនាងឆ្ងល់ថា តើពាក្យជម្រាបសួរនេះមានន័យដូចម្ដេច?

³⁰ទេវតាក៏ពោលទៅនាងថា៖ «កុំខ្លាចអី! ម៉ារីអើយ! ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហប្ញទ័យនឹងនាងណាស់។³¹មើល! នាងនឹងមានគ៌ក ហើយសម្រាលបានបុត្រាមួយ។ នាងត្រូវដាក់ឈ្មោះបុត្រនោះថា «យេស៊ូ»។³²បុត្រានោះនឹងមានឋានៈប្រសើរឧត្តម ហើយត្រូវថ្វាយព្រះនាមថា ព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានបល្ល័ង្កនៃព្រះបាទដាវីឌជាអយ្យកោរបស់ព្រះអង្គដល់ព្រះអង្គ។³³ព្រះអង្គនឹងគ្រងរាជ្យដំណាក់របស់លោកយ៉ាកុបជាដរាបតទៅ ហើយរាជ្យរបស់ព្រះអង្គនឹងស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

³⁴នាងម៉ារីសួរទៅទេវតាថា៖ «ធ្វើដូចម្តេចឲ្យការនេះសម្រេចបាន ដ្បិត នាងខ្ញុំពុំបានរួមរស់ជាមួយបុរសណាផង?»³⁵ទេវតាក៏ឆ្លើយតបមកនាងថា៖ «ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធនឹងយាងមកសណ្ឋិតលើនាង ហើយប្ញទ្ធានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត នឹងមកគ្របបាំងលើនាង។ ដូច្នេះ ព្រះបុត្រាដ៏វិសុទ្ធនឹងត្រូវប្រសូតមក ហើយថ្វាយព្រះនាមថា ព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់។

³⁶មើល នាងអេលីសាបិតជាសាច់ញាតិរបស់នាងក៏មានផ្ទៃពោះ នៅក្នុងវ័យចាស់ផងដែរ។ នាងមានផ្ទៃពោះប្រាំមួួយខែហើយ ដ្បិតពីមុននាងត្រូវគេហៅថាជាស្រ្តីអារ។³⁷ដ្បិត គ្មានការអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើមិនកើតនោះឡើយ។³⁸នាងម៉ារីនិយាយថា៖ «មើល! នាងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ សុំឲ្យការនេះបានសម្រេចដូចជាពាក្យទេវតាបានប្រាប់ចុះ»។ បន្ទាប់មកទេវតាក៏ចាកចេញពីនាងទៅ។

³⁹នាងម៉ារីក៏ប្រញាប់ក្រោកឡើង រួចធ្វើដំណើរទៅភូមិមួយនៅតំបន់ភ្នំ ក្នុងស្រុកយូដា។⁴⁰នាងក៏ចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកសាការី និងជម្រាបសួរនាងអេលីសាបិត។⁴¹ឥឡូវនេះ ពេលនាងអេលីសាបិតបានឮនាងម៉ារីជម្រាបសួរដូច្នេះ ទារកនៅក្នុងផ្ទៃក៏រើបម្រាស់ឡើង នាងអេលីសាបិតបានពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

⁴²នាងបន្លឺសំឡេងឡើងខ្លាំងៗថា៖ «នាងជាស្រ្តីមានពរក្នុងចំណោមស្រ្តីទាំងឡាយ ហើយកូនកើតចេញពីផ្ទៃនាងក៏មានពរដែរ។⁴³ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើងចំពោះរូបខ្ញុំ ដែលមាតារបស់ព្រះអម្ចាស់មកលេងនាងខ្ញុំដូច្នេះ?⁴⁴ពេលឮពាក្យជម្រាបសួរភ្លាម កូននៅក្នុងផ្ទៃខ្ញុំក៏បំរះដោយអំណរសប្បាយ។⁴⁵នាងជាស្ត្រីមានពរ ព្រោះនាងបានជឿព្រះបន្ទូល ដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកនាង ពិតជាបានសម្រេចមិនខាន»។

⁴⁶នាងម៉ារីឆ្លើយតបវិញថា៖ «ព្រលឹងខ្ញុំសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់⁴⁷ហើយវិញ្ញាណខ្ញុំអរសប្បាយដែលព្រះជាម្ចាស់បានសង្គ្រោះខ្ញុំ។

⁴⁸ព្រះអង្គទតមើលអ្នកបម្រើដ៏ទន់ទាបរបស់ព្រះអង្គ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ មនុស្សគ្រប់ជំនាន់នឹងហៅខ្ញុំថាជាអ្នកមានពរមែន។⁴⁹ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានប្ញទ្ធានុភាពធ្វើការអស្ចារ្យចំពោះរូបខ្ញុំ ព្រះអង្គមានព្រះនាមដ៏វិសុទ្ធ។

⁵⁰ព្រះអង្គមានព្រះហប្ញទ័យមេត្តាករុណាពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ឮចំពោះអស់អ្នកកោតខ្លាចព្រះអង្គ។⁵¹ព្រះអង្គបានសម្តែងប្ញទ្ធានុភាពនៅនឹងព្រះហស្ត ដោយកំចាត់អស់ពួកអ្នកដែលអួតពីគំនិតខ្លួនឯង។

⁵²ព្រះអង្គទម្លាក់អ្នកមានអំណាចចេញពីតំណែង និងលើកតម្កើងមនុស្សទន់ទាបឡើង។⁵³ព្រះអង្គប្រទានអាហារឆ្ងាញ់ដល់មនុស្សស្រេកឃ្លាន និងបណ្តេញពួកអ្នកមានឲ្យត្រឡប់ទៅវិញដៃទទេរ។

⁵⁴ព្រះអង្គបានជួយអ៊ីស្រាអែលដែលជាអ្នកបម្រើព្រះអង្គ ដើម្បីសម្តែងព្រះហប្ញទ័យមេត្តាករុណា⁵⁵(ដូចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់បុព្វបុរស) ចំពោះលោកអប្រាហាំ និងកូនចៅរបស់លោកជារៀងរហូត»។

⁵⁶នាងម៉ារីស្នាក់នៅជាមួយនាងអេលីសាបិតប្រហែល៣ខែ ទើបត្រឡប់ទៅផ្ទះនាងវិញ។⁵⁷ឥឡូវនេះ ដល់ពេលនាងអេលីសាបិតត្រូវសម្រាលកូន ហើយនាងកើតបានកូនប្រុសមួយ។⁵⁸អ្នកជិតខាង និងសាច់ញ្ញាតិនាងបានឮថា ព្រះអម្ចាស់សម្តែងព្រះហប្ញទ័យមេត្តាករុណា ដ៏លើសលប់ចំពោះរូបនាង ហើយពួកគេអបអរសាទរនាង។

⁵⁹ប្រាំបីថ្ងៃក្រោយមក ដល់ពេលត្រូវធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យទារក។ ពួកគេចង់ដាក់ឈ្មោះកូននោះថា «សាការី» ដូចជាឪពុកគេដែរ។⁶⁰ប៉ុន្តែ នាងជាម្តាយប្រាប់ថា៖ «ទេ! ត្រូវដាក់ឈ្មោះកូននេះថា យ៉ូហាន វិញ»។⁶¹ពួកគេនិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «នៅក្នុងចំណោមសាច់ញាតិនាង គ្មាននរណាមានឈ្មោះនេះទេ»។

⁶²ពួកគេធ្វើសញ្ញាប្រាប់លោកសាការីជាឪពុក ដើម្បីឲ្យដឹងថា ត្រូវដាក់ឈ្មោះអ្វីពិតប្រាកដ។⁶³លោកសុំយកក្តារមួយមកសរសេរថា៖ «ត្រូវដាក់ឈ្មោះកូននេះ យ៉ូហាន»។ ពួកគេងឿងឆ្ងល់ទាំងអស់គ្នា។

⁶⁴ភ្លាមនោះមាត់របស់លោកក៏ចាប់បើក ហើយអណ្តាតលោកក៏គ្រលាស់បានវិញ។ លោកសាការីនិយាយបានដូចដើម រួចសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់។⁶⁵អស់អ្នកដែលបានរស់នៅជុំវិញទីនោះ មានការកោតខ្លាចក្រៃលែង។ ហេតុការណ៍ទាំងអស់នេះល្បីសុសសាយ⁶⁶ពេញតំបន់ភ្នំក្នុងស្រុកយូដាទំាងមូល។ អស់អ្នកដែលបានឮហេតុការណ៍នេះ ក៏ចងចាំទុកក្នុងចិត្ត ទាំងនិយាយថា៖ «តើថ្ងៃក្រោយកូននេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា?» ដោយព្រោះព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់តាមជួយថែរក្សាកូននេះជានិច្ចដូច្នេះ។

⁶⁷លោកសាការីជាឪពុកបានពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ហើយថ្លែងទំនាយថា៖⁶⁸«សរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់របស់អ៊ីស្រាអែល ព្រោះព្រះអង្គបានយាងមកជួយសង្គ្រោះ និងសម្រេចការប្រោសលោះដល់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។

⁶⁹ព្រះអង្គបានលើកស្នែងនៃការសង្រ្គោះមួយក្នុងដំណាក់នៃអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គគឺព្រះបាទដាវីឌ⁷⁰ដូចជាព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតាមរយៈពួកព្យាការីដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គនៅជំនាន់ដើម។⁷¹ព្រះអង្គសង្គ្រោះយើងឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃខ្មាំងសត្រូវ និងរួចពីកណ្តាប់ដៃអស់អ្នកដែលស្អប់យើង។

⁷²ព្រះអង្គសម្តែងព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណាដល់បុព្វបុរសយើង ហើយនឹកចាំពីសម្ពន្ធមេត្រីដ៏វិសុទ្ធ⁷³និងពាក្យសម្បថរបស់លោកអប្រាហាំជាបុព្វបុរសយើង។⁷⁴ព្រះអង្គស្បថដើម្បីរំព្ញកយើងថា ព្រះអង្គបានរំដោះយើងឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃខ្មាំងសត្រូវ ដូច្នេះយើងបម្រើព្រះអង្គដោយឥតភ័យខ្លាច⁷⁵ដ្បិតយើងរស់នៅក្នុងវិសុទ្ធភាព និងសុចរិតភាព នៅចំពោះព្រះអង្គរហូតអស់មួយជីវិតយើង។

⁷⁶ចំណែកឯបងប្អូនជាកូនវិញ ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅបងប្អូនបំពេញមុខងារជាព្យាការីរបស់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត បងប្អូននឹងដើរមុខព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីរៀបចំផ្លូវថ្វាយព្រះអង្គ⁷⁷ហើយប្រទានការយល់ដឹងអំពីការសង្រ្គោះទៅដល់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ដោយលើកលែងទោសឲ្យគេរួចពីបាប។

⁷⁸ការនេះកើតឡើងបាន ដោយសារព្រះជាម្ចាស់មានព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណាលើសលប់ ហើយកាលណាថ្ងៃរះពីស្ថានលើមកខ្ពស់យ៉ាងណា ព្រះអង្គមុខជាយាងមកជួួយសង្រ្គោះយើងពុំខាន⁷⁹ដើម្បីបំភ្លឺអស់អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងទីងងឹត និងក្រោមអំណាចនៃសេចក្ដីស្លាប់។ ព្រះអង្គធ្វើដូច្នេះដើម្បីតម្រង់ផ្លូវយើងឲ្យបានសុខសាន្ត»។

⁸⁰ឥឡូវកុមារយ៉ូហានធំពេញវ័យឡើង ទាំងខាងរូបកាយ និងវិញ្ញាណ ហើយគាត់រស់នៅតែក្នុងទីរហោស្ថាន រហូតដល់ថ្ងៃដែលគាត់បង្ហាញខ្លួនឲ្យប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលឃើញជាសាធារណៈ។

2

¹នៅគ្រានោះ ព្រះចៅអធិរាជរ៉ូម ព្រះនាមអូគូស្ដ មានព្រះរាជបញ្ជាឲ្យជំរឿនចំនួនប្រជាជនរស់នៅក្នុងចក្រភពរ៉ូម៉ាំងទាំងមូល។²ការជំរឿនប្រជាជនលើកដំបូងនេះ បានធ្វើឡើងអំឡុងពេលលោកគីរេនាស ធ្វើជាទេសាភិបាលនៅស្រុកស៊ីរី។³ដូច្នេះ អ្នកស្រុកទាំងអស់ក៏ចេញទៅចុះឈ្មោះក្នុងបញ្ជីជំរឿន។

⁴លោកយ៉ូសែបក៏ចេញពីភូមិណាសារ៉ែតក្នុងស្រុកកាលីឡេ ឆ្ពោះទៅភូមិបេថ្លេហិមក្នុងស្រុកយូដា ដែលជាក្រុងកំណើតរបស់ព្រះបាទដាវីឌផងដែរ ព្រោះលោកជាញ្ញាតិវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។⁵លោកបានធ្វើដំណើរទៅទីនោះជាមួយនាងម៉ារី ដែលជាគូដណ្តឹងកំពុងតែមានផ្ទៃពោះ។

⁶ខណៈពេលពួកគេកំពុងតែនៅទីនោះនៅឡើយ ដល់ពេលនាងត្រូវគ្រប់ខែសម្រាលបុត្រ។⁷នាងសម្រាលបានបុត្រាមួយ ដែលជាបុត្រច្បង រួចនាងបានរុំបុត្រនោះនឹងក្រណាត់ ហើយផ្តេកក្នុងស្នូកសត្វ ព្រោះគ្មានបន្ទប់ទំនេរនៅសល់សម្រាប់ពួកគេឡើយ។

⁸នៅតំបន់នោះ មានពួកគង្វាលនៅមើលហ្វូងសត្វរបស់គេតាមវាលស្មៅ នាពេលយប់។⁹ពេលនោះស្រាប់តែមានទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ លេចមកក្បែរពួកគេ ហើយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអម្ចាស់ភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាចនៅជុំវិញគេ ធ្វើឲ្យពួកគេភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។

¹⁰រួចមកទេវតាពោលទៅគេថា៖ «កុំខ្លាចអ្វីឡើយ! ព្រោះខ្ញុំនាំដំណឹងល្អមួយ មកប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ហើយដំណឹងនេះនាំប្រជារាស្ត្រទាំងមូល មានអំណរលើសលប់។¹¹យប់នេះ ព្រះសង្គ្រោះបានប្រសូតនៅភូមិកំណើតរបស់ព្រះបាទដាវីឌ! គឺព្រះគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់។¹²នេះជាសញ្ញាសម្គាល់មួយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹង គឺអ្នករាល់គ្នានឹងឃើញទារកមួយរុំដោយសំពត់ រួចផ្ដេកនៅក្នុងស្នូកសត្វ»។

¹³ភ្លាមនោះ ស្រាប់តែមានទេវតាច្រើនកុះករ ជាពលទេវតាចុះពីស្ថានបរមសុខមកច្រៀងសរសើរព្រះជាម្ចាស់ថា៖¹⁴«សូមលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅស្ថានដ៏ខ្ពស់បំផុត ហើយសូមឲ្យសេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ព្រះអង្គ ស្ថិតនៅក្នុងចំណោមមនុស្សលោកដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ នៅលើផែនដីនេះ»។

¹⁵ក្រោយពួកទេវតាត្រឡប់ទៅស្ថានបរមសុខវិញអស់ទៅ ពួកគង្វាលហ្វូងសត្វនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តោះ! យើងនាំគ្នាទៅបេថ្លេហិម ទៅមើលហេតុការណ៍នេះ តើកើតមានដូចព្រះអម្ចាស់បានសម្តែងប្រាប់យើងឬអត់»។¹⁶ពួកគេធ្វើដំណើរទៅយ៉ាងប្រញាប់ ស្រាប់តែឃើញនាងម៉ារី និងលោកយ៉ូសែប ព្រមទាំងព្រះឱរសផ្ទំក្នុងស្នូកសត្វមែន។

¹⁷ក្រោយពេលពួកគង្វាលឃើញព្រះឱរសរួចហើយ ពួកគេជឿនូវសេចក្ដីដែលទេវតាបានប្រាប់ពួកគេ អំពីព្រះឱរសនេះកាលនៅទីវាល។¹⁸អស់អ្នកដែលបានឮពួកគង្វាលនិយាយរៀបរាប់ មានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។¹⁹ប៉ុន្តែ នាងម៉ារីវិញ នាងនឹកគិតអំពីហេតុការណ៍ទាំងនេះទុកក្នុងចិត្តនាង។²⁰ពួកគង្វាលក៏ត្រឡប់ទៅវិញ លើកតម្កើងសិរីរុងរឿង និងសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ចំពោះហេតុការណ៍ដែលពួកគេបានឮ និងឃើញ ស្របតាមសេចក្តីដែលពួកទេវតាបានប្រាប់ពួកគេមែន។

²¹ក្រោយថ្ងៃទីប្រាំបី ដល់ពេលកំណត់ត្រូវធ្វើពិធីកាត់ស្បែកថ្វាយព្រះឱរស គេថ្វាយព្រះនាមថា «យេស៊ូ» ជាព្រះនាមដែលទេវតាបានប្រាប់នាងម៉ារី មុនពេលនាងមានផ្ទៃពោះ។

²²លុះដល់ពេលកំណត់ដែលលោកយ៉ូសែប និងនាងម៉ារីត្រូវធ្វើពិធីជម្រះកាយ ឲ្យបានវិសុទ្ធតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេរួចហើយ អ្នកទាំងពីរក៏នាំព្រះឱរសទៅក្រុងយេរូសាឡិម ដើម្បីថ្វាយព្រះអម្ចាស់។²³ដ្បិត ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់មានចែងទុកមកថា៖ «កូនប្រុសច្បងគ្រប់រូប ត្រូវទុកជាចំណែកថ្វាយព្រះអម្ចាស់»។²⁴ដូច្នេះ អ្នកទាំងពីរថ្វាយយញ្ញបូជា ស្របតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺតម្រូវឲ្យថ្វាយ «លលកមួយគូ ឬព្រាបជំទើពីរ»។

²⁵មើល! មានបុរសម្នាក់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ឈ្មោះស៊ីម្មានជាមនុស្សសុចរិត ហើយគាត់គោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់។ លោករង់ចាំព្រះអង្គយាងមកសម្រាលទុក្ខប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធសណ្ឋិតលើគាត់។²⁶ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធបើកសម្តែងប្រាប់គាត់ថា គាត់នឹងមិនទាន់ស្លាប់ទេ ដរាបណាមិនទាន់បានឃើញព្រះគ្រិស្ដយាងមក។

²⁷ព្រះវិញ្ញាណនាំលោកស៊ីម្មានចូលក្នុងព្រះវិហារ។ ពេលនោះមាតាបិតានាំព្រះឱរសយេស៊ូមកថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ស្របតាមក្រឹត្យវិន័យមានចែងទុកស្រាប់។²⁸លោកស៊ីម្មានក៏យកព្រះឱរសមកបី រួចសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ដោយទូលថា៖²⁹«ឥឡូវនេះ សូមឲ្យអ្នកបម្រើព្រះអង្គលាចាកលោកនេះទៅដោយសុខសាន្ត ស្របតាមព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះអង្គ។

³⁰ដ្បិតភ្នែកទូលបង្គំបានឃើញការសង្គ្រោះរបស់ព្រះអង្គ³¹ដែលបានប្រទានមកឲ្យប្រជាជាតិទាំងអស់ហើយ។³²គឺជាពន្លឺនៃការបើកសម្តែងចំពោះសាសន៍ដទៃ និងសិរីរុងរឿងចំពោះសាសន៍អ៊ីស្រាអែលជាប្រជារាស្ត្រព្រះអង្គ»។

³³មាតាបិតារបស់ព្រះយេស៊ូងឿងឆ្ងល់នឹងសេចក្ដី ដែលលោកស៊ីម្មានមានប្រសាសន៍អំពីព្រះឱរស។³⁴លោកស៊ីម្មានឲ្យពរអ្នកទាំងពីរ ហើយនិយាយទៅកាន់នាងម៉ារីជាមាតាថា៖ «មើល ព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងព្រះបុត្រានេះ ដើម្បីឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលច្រើននាក់ដួលចុះ និងងើបឡើងវិញ ដ្បិតគេប្រឆាំងនឹងទីសម្គាល់មួយនេះ³⁵គឺថាមានដាវមួយមកចាក់ទម្លុះដួងចិត្តរបស់នាង ដូច្នេះ បុត្រានេះនឹងបើកសម្តែងគំនិតលាក់កំបាំងនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់មនុស្សជាច្រើន»។

³⁶មានព្យាការិនីម្នាក់ឈ្មោះអាណក៏នៅទីនោះដែរ។ នាងជាកូនរបស់លោកផាញូអែល ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធអេស៊ើរ។ គាត់មានវ័យចំណាស់ទៅហើយ។ គាត់រួមរស់ជាមួួយប្តីបានប្រាំពីរឆ្នាំ³⁷ហើយគាត់ជាស្រ្តីម៉េម៉ាយអាយុប៉ែតសិបបួនឆ្នាំហើយ។ គាត់មិនទៅណាឆ្ងាយពីព្រះវិហារទេ គឺនៅគោរពបម្រើព្រះអង្គទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដោយតមអាហារ និងអធិស្ឋានផងដែរ។³⁸នៅពេលនោះ លោកស្រីអាណក៏នៅទីនោះដែរ គាត់សរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ រួចតំណាលអំពីព្រះឱរសនោះ ប្រាប់គ្រប់គ្នាដែលទន្ទឹងរង់ចាំព្រះជាម្ចាស់ យាងមកប្រោសលោះក្រុងយេរូសាឡិម។

³⁹កាលពួកគេបានបំពេញកិច្ចការទាំងអស់ ស្របតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់សព្វគ្រប់រួចហើយ ពួកគេក៏នាំគ្នាវិលត្រឡប់ភូមិណាសារ៉ែត ក្នុងស្រុកកាលីឡេវិញ។⁴⁰ព្រះកុមារចម្រើនវ័យជាលំដាប់ មានទាំងកម្លាំងមាំមួន និងពោរពេញទៅដោយព្រះប្រាជ្ញាញាណ។ ព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅលើព្រះកុមារនេះ។

⁴¹មាតាបិតារបស់ព្រះយេស៊ូចូលរួមបុណ្យរំលងរៀងរាល់ឆ្នាំ នៅក្រុងយេរូសាឡិម។⁴²កាលព្រះយេស៊ូចម្រើនវ័យដប់ពីរព្រះវស្សា ពួកគេនាំព្រះអង្គឡើងទៅចូលរួមពិធីបុណ្យតាមទំនៀមទម្លាប់។⁴³ក្រោយពេលពួកគេស្នាក់នៅ និងចូលរួមពិធីបុណ្យច្រើនថ្ងៃមក ពួកគេនាំគ្នាវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ប៉ុន្តែព្រះកុមារយេស៊ូគង់នៅក្រុងយេរូសាឡិមនៅឡើយ តែមាតាបិតាពុំបានដឹងទេ។⁴⁴ពួកគាត់ស្មានថា ព្រះកុមារគង់នៅក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលរួមដំណើរជាមួយដែរ ដូច្នេះពួកគេបានធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលមួយថ្ងៃ។ បន្ទាប់មក ពួកគាត់នាំគ្នាដើររកព្រះកុមារក្នុងចំណោមញាតិមិត្តទាំងអស់។

⁴⁵ពេលរកពុំឃើញព្រះកុមារ ពួកគាត់ក៏នាំគ្នាត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ ដើម្បីរកព្រះអង្គនៅទីនោះ។⁴⁶បីថ្ងៃក្រោយមក ពួកគេឃើញព្រះយេស៊ូក្នុងព្រះវិហារ កំពុងតែគង់នៅកណ្ដាលចំណោមគ្រូអាចារ្យ កំពុងតែស្ដាប់ព្រមទាំងសួរសំណួរផ្សេងៗដល់គេផង។⁴⁷អស់អ្នកដែលស្ដាប់ព្រះកុមារងឿងឆ្ងល់ពីព្រះប្រាជ្ញាញាណ និងចម្លើយឆ្លើយឆ្លងរបស់ព្រះកុមារ។

⁴⁸កាលពួកគេបានឃើញព្រះកុមារហើយ គាត់នឹកឆ្ងល់ជាខ្លាំង។ មាតាសួរព្រះកុមារថា៖ «កូនអើយ! ហេតុអ្វីបានជាកូនធ្វើដូច្នេះ? ចូរស្តាប់ ឪពុកខំដើររកកូនដោយអន្ទះសារ»។⁴⁹ព្រះកុមារមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកឪពុកអ្នកម្ដាយរកកូនដូច្នេះ? តើលោកឪពុកអ្នកម្ដាយមិនជ្រាបថា កូនត្រូវនៅក្នុងដំណាក់ព្រះបិតារបស់កូនទេឬ?»។⁵⁰ប៉ុន្តែ លោកទាំងពីរពុំយល់ថា ព្រះកុមារកំពុងមានបន្ទូលអំពីអ្វីឡើយ។

⁵¹ក្រោយពេល ព្រះកុមារយេស៊ូយាងត្រឡប់ទៅភូមិណាសារ៉ែតជាមួយមាតាបិតាវិញ ព្រះកុមារធ្វើតាមឱវាទរបស់លោកទាំងពីរ។ មាតារបស់ព្រះអង្គចងចាំហេតុការណ៍ទាំងអស់នោះទុកក្នុងចិត្ត។⁵²កាលព្រះយេស៊ូមានវ័យចម្រើនឡើង ព្រះអង្គមានប្រាជ្ញាកាន់តែវាងវៃ ហើយជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងជាទីគាប់ចិត្តមនុស្សផងទាំងពួង។

3

¹នៅឆ្នាំទីដប់ប្រាំ នៃរាជ្យព្រះចៅអធិរាជរ៉ូម ព្រះនាមទីប៊ើរ លោកប៉ុនទាស-ពីឡាតធ្វើជាទេសាភិបាលនៅស្រុកយូដា ព្រះបាទហេរ៉ូដជាស្ដេចអនុរាជគ្រប់គ្រងស្រុកកាលីឡេ ព្រះបាទភីលីពអនុជរបស់ព្រះបាទហេរ៉ូដ ជាស្ដេចអនុរាជគ្រប់គ្រងតំបន់អ៊ីទូរេ និងតំបន់ត្រាខូនីត ព្រះបាទលីសានាសជាស្ដេចអនុរាជគ្រប់គ្រងស្រុកអាប៊ីឡែន²លោកអាណ និងលោកកៃផាសធ្វើជាមហាបូជាចារ្យ។ ព្រះជាម្ចាស់ មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកយ៉ូហាន ជាកូនរបស់លោកសាការី នៅក្នុងទីរហោស្ថាន។

³លោកបានធ្វើដំណើរទៅគ្រប់ទីកន្លែង ក្នុងតំបន់ទន្លេយ័រដាន់ ហើយប្រកាសពីពិធីជ្រមុជទឹក សម្តែងពីការប្រែចិត្ត និងទទួលការលើកលែងទោសឲ្យរួចពីបាប។

⁴ដ្បិតនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរព្យាការីអេសាយមានចែងទុកមកថា៖ «មានសំឡេងបុរសម្នាក់ស្រែកឡើងនៅទីរហោស្ថានថា ចូររៀបចំផ្លូវថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ចូរតម្រង់ផ្លូវថ្វាយព្រះអង្គចុះ។

⁵ត្រូវបំពេញជ្រលងភ្នំទាំងអស់ឲ្យរាបស្មើ និងពង្រាបភ្នំតូចធំទាំងប៉ុន្មានទាប ត្រូវតម្រង់ផ្លូវកោងឲ្យត្រង់ ព្រមទាំងលុបផ្លូវរដិបរដុបឲ្យរាបស្មើផងដែរ⁶នោះមនុស្សលោកទាំងអស់នឹងឃើញការសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

⁷ដូច្នេះ លោកយ៉ូហានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់មហាជន ដែលមកទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោកថា៖ «ពូជពស់វែកអើយ! តើនរណាព្រមានអ្នករាល់គ្នា ឲ្យរត់គេចពីព្រះពិរោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលជិតមកដល់ដូច្នេះ?។

⁸ដូច្នេះ ចូរបង្កើតផលផ្លែឲ្យស័ក្តិសមនឹងការប្រែចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ ហើយកុំអាងថាខ្លួន មានលោកអប្រាហាំជាបុព្វបុរសនោះឡើយ ដ្បិតខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះជាម្ចាស់ក៏អាចធ្វើឲ្យថ្មទាំងនេះ ក្លាយជាកូនចៅលោកអប្រាហាំបានដែរ។

⁹ពូថៅត្រៀមនៅក្បែរគល់ឈើជាស្រេចហើយ។ ដើមឈើណាមិនផ្ដល់ផ្លែល្អទេ ត្រូវកាប់រំលំចោល រួចបោះចូលក្នុងភ្លើង»។

¹⁰រួចមក មហាជនសួរលោកយ៉ូហានថា៖ «តើយើងត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ?»។¹¹លោកតបទៅពួកគេវិញថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកណាមានអាវពីរ ត្រូវចែកមួយឲ្យអ្នកដែលគ្មាន ហើយបើអ្នកមានចំណីអាហារ ក៏ត្រូវចែកឲ្យអ្នកដែលគ្មានផង»។

¹²មានអ្នកទារពន្ធខ្លះក៏បានមកទទួលពិធីជ្រមុជទឹកដែរ ហើយពួកគេសួរលោកថា៖ «លោកគ្រូអើយ! តើយើងខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ?»។¹³លោកឆ្លើយវិញថា៖ «កុំទារពន្ធហួសពីកំណត់ ដែលមានចែងទុកក្នុងច្បាប់នោះឡើយ»។

¹⁴មានទាហានខ្លះក៏មកសួរលោកថា៖ «ចុះយើងខ្ញុំវិញ? តើយើងត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះដែរ?»។ លោកឆ្លើយថា៖ «កុំយកប្រាក់ពីអ្នកណាដោយសង្កត់សង្កិតឲ្យសោះ កុំចោទប្រកាន់អ្នកណាដោយបំពាន។ ត្រូវចេះស្កប់ចិត្តនឹងប្រាក់ខែរបស់អ្នករាល់គ្នា»។

¹⁵ឥឡូវនេះ ប្រជាជននៅតែរង់ចាំដោយអន្ទះសារ ដោយរំពឹងថាព្រះគ្រិស្តនឹងយាងមក ហើយគ្រប់គ្នាងឿងឆ្ងល់ក្នុងចិត្តទាក់ទងនឹងលោកយ៉ូហាន ថាតើលោកជាព្រះគ្រិស្តដែលត្រូវយាងមកឬយ៉ាងណា។¹⁶លោកយ៉ូហានមានប្រសាសន៍ប្រាប់គេទាំងអស់គ្នាថា៖ «ចំពោះខ្ញុំ ខ្ញុំធ្វើពិធីជ្រមុជនេះឲ្យអ្នករាល់គ្នាក្នុងទឹក ប៉ុន្តែ លោកដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាងខ្ញុំ លោកជិតមកដល់ហើយ។ ខ្ញុំមានឋានៈទាបណាស់ សូម្បីតែស្រាយខ្សែស្បែកជើងជូនលោក ក៏មិនសមនឹងឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់លោកផង លោកនឹងធ្វើពិធីជ្រមុជឲ្យអ្នករាល់គ្នា ក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និងដោយភ្លើងវិញ។

¹⁷លោកកាន់ចង្អេរ លោកសម្អាតលានបោកស្រូវ ដើម្បីអុំស្រូវ យកគ្រាប់ល្អប្រមូលដាក់ក្នុងជង្រុក។ លោកនឹងដុតអង្កាមក្នុងក្នុងភ្លើង ដែលឆេះពុំចេះរលត់ឡើយ»។

¹⁸ដោយមានពាក្យដាស់តឿនផងដែរ នោះលោកយ៉ូហានប្រកាសដំណឹងល្អប្រាប់ប្រជាជន។¹⁹លោកយ៉ូហានបានស្តីបន្ទោសព្រះបាទហេរ៉ូដ ជាស្ដេចអនុរាជយកនាងព្រះនាងហេរ៉ូឌាស ដែលត្រូវជាមហេសីរបស់អនុជព្រះអង្គ មកធ្វើជាមហេសីរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ និងមានអំពើអាក្រក់ជាច្រើន ដែលព្រះបាទហេរ៉ូដបានប្រព្រឹត្ត។²⁰ហើយព្រះអង្គបានធ្វើអំពើអាក្រក់មួយទៀត គឺចាប់លោកយ៉ូហានទៅដាក់ក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំង។

²¹ឥឡូវនេះ ពេលប្រជាជនទាំងអស់ទទួលពិធីជ្រមុជទឹករួចហើយ ព្រះយេស៊ូក៏ទទួលពិធីជ្រមុជទឹកដែរ។ នៅពេលព្រះអង្គកំពុងអធិស្ឋាន ស្រាប់តែផ្ទៃមេឃបើកចំហ²²ហើយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធយាងចុះមក មានរូបរាងដូចសត្វព្រាប សណ្ឋិតលើព្រះអង្គ រួចមានឮព្រះសូរសៀងពីលើមេឃមកថា៖ «ព្រះអង្គជាបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង យើងគាប់ចិត្តនឹងព្រះអង្គណាស់»។

²³ពេលព្រះយេស៊ូចាប់ផ្ដើមព័ន្ធកិច្ច ព្រះអង្គមានព្រះជន្មាយុប្រមាណសាមសិបព្រះវស្សា។ គេសន្មត់ថា ព្រះអង្គជាកូនរបស់លោកយ៉ូសែប ដែលត្រូវជាកូនលោកហេលី²⁴លោកហេលីជាកូនលោកម៉ាត់ថាត់ លោកម៉ាត់ថាត់ជាកូនលោកលេវី លោកលេវីជាកូនលោកម៉ិលគី លោកម៉ិលគីជាកូនលោកយ៉ាណាយ លោកយ៉ាណាយជាកូនលោកយ៉ូសែប។

²⁵លោកយ៉ូសែបជាកូនលោកម៉ាតាធាស លោកម៉ាតាធាសជាកូនលោកហាម៉ូស លោកហាម៉ូសជាកូនលោកណាអ៊ូម លោកណាអ៊ូមជាកូនលោកអែសលី លោកអែសលីជាកូនលោកណាកាយ²⁶លោកណាកាយជាកូនលោកម៉ាអាត លោកម៉ាអាតជាកូនលោកម៉ាតាធាល លោកម៉ាតាធាលជាកូនលោកសេម៉ី លោកសេម៉ីជាកូនលោកយ៉ូសែប លោកយ៉ូសែបជាកូនលោកយូដា។

²⁷លោកយូដាជាកូនលោកយ៉ូអាណាន់ លោកយ៉ូអាណាន់ជាកូនលោករេសា លោករេសាជាកូនលោកសូរ៉ូបាបិល លោកសូរ៉ូបាបិលជាកូនលោកសាលធាល លោកសាលធាលជាកូនលោកនេរី²⁸លោកនេរីជាកូនលោកម៉ិលគី លោកម៉ិលគីជាកូនលោកអ័តឌី លោកអ័តឌីជាកូនលោកកូសាម លោកកូសាមជាកូនលោកអែលម៉ូដាម លោកអែលម៉ូដាមជាកូនលោកអ៊ើរ²⁹លោកអ៊ើរជាកូនលោកយ៉ូស្វេ លោកយ៉ូស្វេជាកូនលោកអេលាស៊ើរ លោកអេលាស៊ើរជាកូនលោកយ៉ូរីម លោកយ៉ូរីមជាកូនលោកម៉ាត់ថាត់ លោកម៉ាត់ ថាត់ជាកូនលោកលេវី។

³⁰លោកលេវីជាកូនលោកស៊ីម្មាន លោកស៊ីម្មានជាកូនលោកយូដា លោកយូដាជាកូនលោកយ៉ូសែប លោកយ៉ូសែបជាកូនលោកយ៉ូណាន លោកយ៉ូណានជាកូនលោកអេលាគីម³¹លោកអេលាគីមជាកូនលោកមេលាស លោកមេលាសជាកូនលោកម៉ៃណាន លោកម៉ៃណានជាកូនលោកម៉ាតាថា លោកម៉ាតាថាជាកូនលោកណាថាន់ លោកណាថាន់ជាបុត្រស្ដេចដាវីឌ³²ស្ដេចដាវីឌជាកូនលោកអ៊ីសាយ លោកអ៊ីសាយជាកូនលោកអូបេដ លោកអូបេដជាកូនលោកបូអូស លោកបូអូសជាកូនលោកសាលម៉ូន លោកសាលម៉ូនជាកូនលោកណាសូន។

³³លោកណាសូនជាកូនលោកអមីណាដាប់ លោកអមីណាដាប់ជាកូនលោកអើរ៉ាម លោកអើរ៉ាមជាកូនលោកអ័រនី លោកអ័រនីជាកូនលោកអែសរ៉ូម លោកអែសរ៉ូមជាកូនលោកពេរេស លោកពេរេសជាកូនលោកយូដា³⁴លោកយូដាជាកូនលោកយ៉ាកុប លោកយ៉ាកុបជាកូនលោកអ៊ីសាក លោកអ៊ីសាកជាកូនលោកអប្រាហាំ លោកអប្រាហាំជាកូនលោកថេរ៉ា លោកថេរ៉ាជាកូនលោកណាឃរ³⁵លោកណាឃរជាកូនលោកសេរូក លោកសេរូកជាកូនលោករេហ៊ូវ លោករេហ៊ូវជាកូនលោកផាលេក លោកផាលេកជាកូនលោកហេប៊ើរ លោកហេប៊ើរជាកូនលោកសេឡា។

³⁶លោកសេឡាជាកូនលោកកៃណាន លោកកៃណានជាកូនលោកអើប៉ាកសាដ លោកអើប៉ាកសាដជាកូនលោកសិម លោកសិមជាកូនលោកណូអេ លោកណូអេជាកូនលោកឡាម៉េក³⁷លោកឡាម៉េកជាកូនលោកមធូសាឡា លោកមធូសាឡាជាកូនលោកហេណុក លោកហេណុកជាកូនលោកយ៉ារ៉េឌ លោកយ៉ារ៉េឌជាកូនលោកម៉ាលេលាល លោកម៉ាលេលាលជាកូនលោកកៃណាន³⁸លោកកៃណានជាកូនលោកអេណុស លោកអេណុសជាកូនលោកសេថ លោកសេថជាកូនលោកអដាំ ហើយលោកអដាំជាបុត្រព្រះជាម្ចាស់។

4

¹បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូបានពោរពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ព្រះអង្គយាងត្រឡប់ពីទន្លេយ័រដាន់មកវិញ ហើយព្រះវិញ្ញាណនាំព្រះអង្គទៅទីរហោស្ថាន²ជាកន្លែងដែលព្រះអង្គត្រូវសាតាំងល្បួងអស់រយៈពេលសែសិបថ្ងៃ។ ព្រះអង្គពុំបានសោយអ្វីសោះឡើយអំឡុងពេលនោះ រួចផុតពេលនោះមក ទើបព្រះអង្គឃ្លាន។

³សាតាំងទូលព្រះអង្គថា៖ «ប្រសិនបើលោកពិតជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន ចូរបញ្ជាទៅដុំថ្មនេះឲ្យក្លាយជានំបុ័ងទៅ»។⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅវិញថា៖ «គម្ពីរមានចែងថា មនុស្សពុំមែនរស់ដោយសារតែអាហារទេ»។

⁵រួចសាតាំងនាំព្រះយេស៊ូទៅកន្លែងមួយខ្ពស់មួយ ហើយបង្ហាញនគរទាំងអស់នៅលើផែនដីឲ្យព្រះអង្គឃើញ មួយរយៈពេលខ្លី។⁶សាតាំងទូលព្រះអង្គថា៖ «ខ្ញុំនឹងប្រគល់អំណាច និងសម្បត្តិរបស់នគរទាំងអស់ឲ្យលោក ដ្បិតខ្ញុំបានទទួលសម្បត្តិទាំងនេះ ហើយខ្ញុំអាចប្រគល់ឲ្យអ្នកណាក៏បាន ស្រេចតែខ្ញុំ។⁷ដូច្នេះ បើលោកក្រាបថ្វាយបង្គំខ្ញុំ សម្បត្តិទាំងនោះនឹងក្លាយជារបស់លោកភ្លាម»។

⁸ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅវិញថា៖ «មានសេចក្តីចែងទុកថា អ្នកត្រូវតែថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ហើយនិងគោរពបម្រើព្រះអង្គតែមួយប៉ុណ្ណោះ»។

⁹បន្ទាប់មក មារសាតាំងក៏នាំព្រះយេស៊ូទៅក្រុងយេរូសាឡិម រួចដាក់ព្រះអង្គលើកំពូលព្រះវិហារ ហើយទូលថា៖ «បើលោកពិតជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន សូមលោតទម្លាក់ខ្លួនចុះទៅ។¹⁰ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «ព្រះអង្គនឹងបញ្ជាទេវតាឲ្យការពារលោក¹¹ហើយទេវតាទាំងនោះនឹងចាំទ្រលោក មិនធ្វើឲ្យជើងលោកប៉ះថ្មឡើយ»។

¹²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅសាតាំងវិញថា៖ «មានសេចក្តីចែងទុកមកថា កុំល្បងលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកឡើយ»។¹³ក្រោយពេលមារល្បួងព្រះយេស៊ូរួចហើយ វាក៏ថយចេញពីព្រះអង្គទៅ ចាំពេលកំណត់មកដល់។

¹⁴ក្រោយពេលព្រះយេស៊ូយាងត្រឡប់ទៅស្រុកកាលីឡេវិញ ពេញដោយឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ចំណែកដំណឹងពីព្រះអង្គល្បីល្បាញពេញតំបន់។¹⁵បន្ទាប់មក ព្រះអង្គចាប់ផ្តើមបង្រៀនក្នុងសាលាប្រជុំ ហើយគេសរសើរតម្កើងព្រះអង្គគ្រប់ៗគ្នា។

¹⁶ព្រះអង្គយាងទៅភូមិណាសារ៉ែត ជាភូមិដែលព្រះអង្គធំដឹងក្តី ហើយតាមទម្លាប់ព្រះអង្គយាងទៅសាលាប្រជុំនៅថ្ងៃសប្ប័ទ រួចព្រះអង្គក្រោកឈរឡើង និងអានគម្ពីរឮខ្លាំងៗ។¹⁷គេបានយកគម្ពីររបស់ព្យាការីអេសាយមកថ្វាយព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបើកគម្ពីរត្រង់អត្ថបទមួយ ដែលមានចែងថា

¹⁸«ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់សណ្ឋិតលើខ្ញុំ ព្រោះព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងអភិសេកខ្ញុំឲ្យប្រកាសដំណឹងល្អ ប្រាប់ជនក្រីក្រ។ ព្រះអង្គចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅប្រកាសពីសេរីភាពប្រាប់ជនជាប់ជាឈ្លើយ និងប្រាប់មនុស្សខ្វាក់ថា គេនឹងមើលឃើញវិញ និងរំដោះអស់អ្នកដែលត្រូវគេសង្កត់សង្កិន¹⁹ព្រមទាំងប្រកាសអំពីឆ្នាំដែលព្រះអម្ចាស់សម្តែងព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណា»។

²⁰រួចព្រះអង្គបិទគម្ពីរ និងប្រគល់ទៅអ្នកថែរក្សាវិញ ហើយព្រះអង្គក៏គង់ចុះ។ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលាប្រជុំ សម្លឹងមើលព្រះអង្គ។²¹ព្រះអង្គមាន ព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ថ្ងៃនេះ អត្ថបទគម្ពីរនេះបានសម្រេចជារូបរាង ដូចអ្នករាល់គ្នាបានស្តាប់»។²²គ្រប់គ្នាស្ងើចសរសើរព្រះអង្គ ហើយគ្រប់គ្នានឹកឆ្ងល់អំពីព្រះបន្ទូលប្រកបដោយព្រះហឫទ័យប្រណីសន្ដោស ដែលហូរចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអង្គមក ហើយពួកគេពោលថា៖ «អ្នកនេះមិនមែនជាកូនរបស់លោកយ៉ូសែបទេឬ?»។

²³ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ប្រាកដណាស់អ្នករាល់គ្នានឹងយកសុភាសិតមកប្រាប់ខ្ញុំថា គ្រូពេទ្យអើយ ចូរមើលជំងឺរបស់ខ្លួនឲ្យជាសិនទៅ។ អ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮនៅក្រុងកាពើណិម ចូរប្រព្រឹត្តដូចគ្នានៅស្រុកកំណើតរបស់អ្នកផងចុះ»។²⁴ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងច្បាស់ថា ពុំមានព្យាការីណាម្នាក់ត្រូវគេគោរព នៅក្នុងស្រុកកំណើតខ្លួនឡើយ។

²⁵ខ្ញុំសុំបញ្ជាក់ថា មានស្រ្តីមេម៉ាយជាច្រើននៅក្នុងប្រទេសអ៊ីស្រាអែល នៅជំនាន់លោកអេលីយ៉ា មេឃរាំងអស់រយៈពេលបីឆ្នាំប្រាំមួយខែ បណ្ដាលឲ្យមានទុរ្ភិក្សយ៉ាងខ្លាំងពេញទាំងស្រុក។²⁶ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ពុំបានចាត់ព្យាការីអេលីយ៉ា ឲ្យទៅជួយស្ត្រីមេម៉ាយទាំងឡាយ ប៉ុន្តែចាត់ឲ្យទៅជួយស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់ ដែលរស់នៅភូមិសារិបតា ក្នុងក្រុងស៊ីដូនតែប៉ុណ្ណោះ។²⁷មានមនុស្សឃ្លង់ជាច្រើននៅជំនាន់ព្យាការីអេលីសេ ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល ប៉ុន្តែ គ្មានអ្នកណាម្នាក់បានជាសោះឡើយ គឺមានតែលោកណាម៉ាន់ជាជនជាតិស៊ីរីម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ»។

²⁸មនុស្សទាំងអស់នៅសាលាប្រជុំខឹងព្រះយេស៊ូ ពេលបានឮព្រះបន្ទូលទាំងនេះ។²⁹គេក្រោកឡើងចាប់ទាញព្រះយេស៊ូ នាំឆ្ពោះទៅមាត់ជ្រោះចេញពីភូមិដែលសង់លើកំពូលភ្នំ ពួកគេបម្រុងនឹងច្រានព្រះអង្គទម្លាក់ទៅក្រោម។³⁰ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គយាងចេញពីកណ្ដាលចំណោមពួកគេ រួចយាងទៅកន្លែងមួយផ្សេងទៀត។

³¹បន្ទាប់មកព្រះអង្គយាងទៅក្រុងកាពើណិម ក្នុងស្រុកកាលីឡេ រួចព្រះអង្គចាប់ផ្តើមបង្រៀនបណ្ដាជននៅថ្ងៃសប្ប័ទ។³²ពួកគេគ្រប់គ្នាងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងអំពីរបៀបព្រះអង្គបង្រៀនពួកគេ ព្រោះព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលដ៏មានអំណាច។

³³នៅក្នុងសាលាប្រជុំមានបុរសម្នាក់ ដែលវិញ្ញាណអារក្សនៅក្នុងខ្លួន ស្រែកឡើងខ្លាំងៗថា៖³⁴«តើព្រះអង្គចង់ធ្វើអ្វីយើង ព្រះយេស៊ូពីស្រុកណាសារ៉ែតអើយ? តើព្រះអង្គចង់មកបំផ្លាញយើង? ខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គហើយ គឺព្រះដ៏វិសុទ្ធ ដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់!»។

³⁵ព្រះយេស៊ូគំរាមវិញ្ញាណអារក្សថា៖ «នៅឲ្យស្ងៀម ចេញពីអ្នកនេះទៅ!»។ ពេលអារក្សផ្ដួលបុរសនោះ នៅកណ្ដាលចំណោមបណ្ដាជនរួចហើយ វាក៏ចេញចេញពីបុរសនោះទៅ គ្មានធ្វើអ្វីឲ្យគាត់ឈឺចាប់ឡើយ។³⁶មនុស្សទាំងអស់នៅទីនោះភ័យស្រឡាំងកាំង ហើយនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ចុះពាក្យសម្តីលោកនេះខ្លាំងពូកែម៉េ្លះ? លោកមានអំណាច និងឫទ្ធានុភាពអាចបញ្ជាទៅវិញ្ញាណអាក្រក់ឲ្យវាចេញ ហើយវាក៏ធ្វើតាម»។³⁷ដូច្នេះ បន្ទាប់មកដំណឹងអំពីព្រះយេស៊ូចាប់ផ្តើមល្បីពាសចេញស្រុកជុំវិញនោះ។

³⁸ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីសាលាប្រជុំ ទៅផ្ទះលោកស៊ីម៉ូន ពេលនោះ ស្រាប់តែម្ដាយក្មេករបស់លោកស៊ីម៉ូនគ្រុនយ៉ាងខ្លាំង គេទូលសូមព្រះអង្គមេត្តាប្រោសគាត់ឲ្យបានជា។³⁹ព្រះយេស៊ូឲ្យទៅលើអ្នកជំងឺ ព្រះអង្គគំរាមជំងឺគ្រុន ជំងឺគ្រុនក៏ចេញបាត់ទៅ ហើយម្ដាយក្មេករបស់លោកស៊ីម៉ូនក៏បានជា។ រំពេចនោះ គាត់ក្រោកឡើងចាប់ផ្តើមបម្រើភ្ញៀវ។

⁴⁰នៅពេលថ្ងៃលិច អ្នកស្រុកនាំបងប្អូនដែលមានជំងឺផ្សេងៗមករកព្រះយេស៊ូ។ ព្រះអង្គដាក់ព្រះហស្ដលើអ្នកទាំងនោះ ហើយប្រោសគេឲ្យបានជា។⁴¹មានអារក្សជាច្រើនចេញពីមនុស្សទាំងនោះស្រែកថា៖ «ព្រះអង្គជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់!» ព្រះយេស៊ូគំរាមអារក្សទាំងនោះ មិនឲ្យនិយាយជាដាច់ខាតថា ពួកគេបានស្គាល់ព្រះអង្គថា ជាព្រះគ្រិស្ដ។

⁴²ពេលព្រលឹមឡើង ព្រះអង្គយាងចេញពីក្រុងទៅកន្លែងស្ងាត់។ បណ្ដាជននាំគ្នាដើររកព្រះអង្គ នៅកន្លែងទ្រង់គង់នៅ។ ពួកគេឃាត់ព្រះអង្គឲ្យនៅជាមួយ មិនចង់ចេញចោលគេឡើយ។⁴³ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំត្រូវប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទៅក្រុងឯទៀត ព្រោះហេតុនេះបានជាព្រះអង្គបានចាត់ខ្ញុំមកបំពេញការនេះឯង»។⁴⁴បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូបន្តប្រកាសដំណឹងល្អ តាមសាលាប្រជុំនានា ក្នុងស្រុកកាលីឡេ។

5

¹ឥឡូវនេះ មានរឿងមួយកើតឡើង ពេលបណ្តាជនប្រជ្រៀតគ្នាជុំវិញព្រះយេស៊ូ ដើម្បីស្តាប់ព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់ នៅមាត់បឹងគេនេសារ៉ែត។²ព្រះអង្គទតឃើញទូកពីរចងនៅមាត់ច្រាំង។ ចំណែកអ្នកនេសាទចេញទៅលាងអួនរបស់គេ។³ព្រះយេស៊ូយាងចុះទៅក្នុងទូករបស់លោកស៊ីម៉ូន ហើយព្រះអង្គសុំឲ្យគាត់ចេញទូកទៅឆ្ងាយពីច្រាំងបន្តិច។ រួចព្រះអង្គគង់បង្រៀនបណ្ដាជនពីក្នុងទូកនោះមក។

⁴ពេលព្រះអង្គបង្រៀនគេចប់ហើយ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោកស៊ីម៉ូនថា៖ «ចូរចេញទូកទៅទឹកជ្រៅជាងនេះ រួចនាំគ្នាទម្លាក់អួនចុះ»។⁵លោកស៊ីម៉ូនតបទៅព្រះយេស៊ូវិញថា៖ «លោកគ្រូ! យើងខ្ញុំបានអូសអួនពេញមួយយប់ហើយ អត់បានត្រីទេ ប៉ុន្តែបើលោកគ្រូមានប្រាប់ ខ្ញុំនឹងទម្លាក់អួនចុះតាមពាក្យលោកគ្រូ»។⁶ពេលទម្លាក់អួនរួចហើយ មានជាប់ត្រីច្រើនស្ទើរតែធ្លាយអួន។⁷គេបក់ដៃហៅមិត្តភក្ដិដែលនៅក្នុងទូកមួយទៀតឲ្យមកជួយ។ ពួកគេមកដល់ ជួយចាប់ត្រីដាក់ពេញទូកទាំងពីរ ស្ទើរតែនឹងលិច។

⁸ប៉ុន្តែពេលលោកស៊ីម៉ូន-ពេត្រុសឃើញដូច្នោះ គាត់ក្រាបទៀបព្រះបាទាព្រះយេស៊ូ ទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមយាងចេញឆ្ងាយពីទូលបង្គំទៅ ព្រោះទូលបង្គំជាមនុស្សមានបាប»។⁹ដ្បិតលោកស៊ីម៉ូន និងអ្នកនៅជាមួយគាត់ភ័យស្ញប់ស្ញែងជាខ្លាំង ពេលបានឃើញត្រីច្រើនដូច្នេះ។¹⁰នៅទីនោះក៏មានលោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានជាកូនលោកសេបេដេ ដែលជាអ្នកនេសាទរួមជាមួយលោកស៊ីម៉ូនដែរ។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅលោកស៊ីម៉ូនថា៖ «កុំខ្លាចអី! ព្រោះចាប់ពីពេលនេះទៅមុខ អ្នកនឹងនេសាទមនុស្សវិញ»។¹¹ពេលទូកទៅដល់មាត់ច្រាំងវិញ ពួកគេបោះបង់របស់របរទាំងអស់ចោល រួចនាំគ្នាដើរតាមព្រះយេស៊ូទៅ។

¹²ក្រោយមកទៀត ព្រះយេស៊ូគង់នៅក្នុងក្រុងមួយ មានមនុស្សឃ្លង់ម្នាក់។ ពេលឃើញព្រះយេស៊ូគាត់ក្រាបថ្វាយបង្គំ អោនមុខដល់ដី និងទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! បើព្រះអង្គមិនយល់ទាស់ទេ សូមប្រោសខ្ញុំប្របាទឲ្យបានជាស្អាតបរិសុទ្ធផង»។¹³រួចព្រះយេស៊ូលូកព្រះហស្ដទៅពាល់គាត់ ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំយល់ព្រមហើយ សូមឲ្យបានជាស្អាតបរិសុទ្ធចុះ»។ រំពេចនោះ គាត់បានជាស្អាតបរិសុទ្ធពីជំងឺឃ្លង់ភ្លាម។

¹⁴ព្រះយេស៊ូហាមគាត់ពុំឲ្យប្រាប់អ្នកណាឡើយ ប៉ុន្តែប្រាប់គាត់ថា៖ «ត្រឡប់ទៅវិញចុះ រួចទៅបង្ហាញខ្លួនដល់លោកបូជាចារ្យ និងថ្វាយតង្វាយដូចលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ ជាបន្ទាប់ប្រាប់ថា អ្នកបានជាស្អាតបរិសុទ្ធមែន»។

¹⁵ប៉ុន្តែរឿងរ៉ាវនេះល្បីសុសសាយកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយមហាជនជាច្រើនមកជុំគ្នាស្ដាប់ព្រះអង្គបង្រៀន ព្រមទាំងទទួលការប្រោសឲ្យជាពីជំងឺផ្សេងៗផង។¹⁶តែព្រះយេស៊ូវិញតែងយាងទៅទីស្ងាត់ ដើម្បីអធិស្ឋាន។

¹⁷មានថ្ងៃមួយនោះ ព្រះយេស៊ូកំពុងតែបង្រៀនបណ្ដាជន ស្រាប់តែមានពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងអ្នកប្រាជ្ញខាងវិន័យអង្គុយស្ដាប់ព្រះអង្គដែរ ដែលអ្នកទាំងនោះមកពីភូមិនានា ក្នុងស្រុកកាលីឡេ ស្រុកយូដា និងពីក្រុងយេរូសាឡិម។ ឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយទ្រង់ និងប្រោសអ្នកជំងឺឲ្យបានជា។

¹⁸ពេលនេះ ស្រាប់តែមានគេសែងមនុស្សខ្វិនដៃខ្វិនជើងម្នាក់មក រកវិធីនាំគាត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ ដាក់នៅមុខព្រះយេស៊ូ។¹⁹ដោយគេរកផ្លូវចូលទៅពុំបាន ព្រោះមានមនុស្សច្រើនពេក ដូច្នេះ គេក៏សែងអ្នកជំងឺឡើងទៅលើដំបូលផ្ទះ បកក្បឿង សំរូតគាត់ចុះមកកណ្ដាលចំណោមមនុស្ស នៅចំពីមុខព្រះយេស៊ូ។

²⁰ដោយបានឃើញជំនឿពួកគេដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកពិការថា៖ «អ្នកអើយ ខ្ញុំអត់ទោសឲ្យអ្នករួចពីបាបហើយ»។²¹ពួកអាចារ្យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ីរិះគិតក្នុងចិត្ត និងនិយាយថា៖ «អ្នកនេះមានឋានៈអ្វី បានជាហ៊ានប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ដូច្នេះ? តើអ្នកណាអាចអត់ទោសឲ្យមនុស្សរួចពីបាបបាន?»។

²²ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់ពីគំនិតអ្នកទាំងនោះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នារិះគិតក្នុងចិត្តដូច្នេះ?²³តើឃ្លាមួយណាងាយស្រួលជាង «ខ្ញុំអត់ទោសឲ្យអ្នករួចពីបាបហើយ» ឬ «ចូរក្រោកឡើងដើរទៅចុះ?»²⁴នោះអ្នករាល់គ្នាដឹងថា បុត្រមនុស្សមានអំណាចនឹងអត់ទោសបាបមនុស្សលោក ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «ចូរក្រោកឡើង យកគ្រែស្នែងរបស់អ្នកទៅផ្ទះវិញទៅ»។

²⁵ភ្លាមនោះ បុរសនោះក្រោកឡើងនៅមុខមនុស្សទាំងអស់ រួចយកគ្រែស្នែងដែលគេសែងខ្លួនមក។ រួចគាត់ដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ទាំងលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផង។²⁶អស់អ្នកដែលនៅទីនោះកោតស្ញប់ស្ញែងគ្រប់ៗគ្នា ហើយលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ក៏និយាយគ្នាថា៖ «យើងបានឃើញហេតុការណ៍ចំឡែកអស្ចារ្យមែននៅថ្ងៃនេះ»។

²⁷បន្ទាប់មកហេតុការណ៍នេះកើតឡើង ព្រះយេស៊ូយាងចាកចេញពីទីនោះ ហើយទតឃើញអ្នកទារពន្ធម្នាក់ ឈ្មោះលេវី អង្គុយនៅកន្លែងយកពន្ធ។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «សុំអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ»។²⁸ដូច្នេះ លោកលេវីក្រោកឡើង ដើរតាមព្រះយេស៊ូ ដោយបោះបង់ចោលកិច្ចការទាំងអស់។

²⁹រួចលោកលេវីបានរៀបចំពិធីជប់លៀងមួយយ៉ាងធំ នៅផ្ទះលោកថ្វាយព្រះអង្គ។ មានអ្នកទារពន្ធ និងមនុស្សជាច្រើនទៀតក៏ចូលរួមពិធីជប់លៀងនោះដែរ។³⁰ប៉ុន្តែ ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកអាចារ្យត្អូញត្អែដាក់ក្រុមសិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាបរិភោគជាមួយអ្នកទារពន្ធ និងមនុស្សបាបដូច្នេះ?»។³¹ព្រះយេស៊ូតបទៅគេថា៖ «មនុស្សមានសុខភាពល្អមិនត្រូវការគ្រូពេទ្យឡើយ មានតែអ្នកជំងឺប៉ុណ្ណោះត្រូវការគ្រូពេទ្យ។³²ខ្ញុំពុំមែនមករកមនុស្សសុចរិតទេ ឲ្យប្រែចិត្តទេ ផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំមករកមនុស្សបាប ដើម្បីឲ្យគេកែប្រែចិត្តគំនិតវិញ»។

³³ពួកគេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «ពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហាន និងពួកសិស្សខាងគណៈផារីស៊ី តែងតែតមអាហារ និងអធិស្ឋានជាប្រចាំ។ ប៉ុន្តែសិស្សរបស់លោកនាំគ្នាបរិភោគជាធម្មតា»។³⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេវិញថា៖ «តើភ្ញៀវចូលរួមពិធីមង្គលការអាចតមអាហារកើតទេ បើកូនកម្លោះនៅជាមួយកូនក្រមុំដូច្នេះ?។³⁵ថ្ងៃក្រោយ ពេលគេចាប់ស្វាមីយកទៅ ទើបភ្ញៀវទាំងនោះតមអាហារវិញ»។

³⁶រួចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នាថា៖ «ពុំដែលមាននរណាហែកសម្លៀកបំពាក់ថ្មី យកទៅប៉ះសម្លៀកបំពាក់ចាស់នោះទេ បើធ្វើដូច្នេះ នោះសម្លៀកបំពាក់ថ្មីនឹងត្រូវរហែក ហើយក្រណាត់ថ្មីពុំសមនឹងក្រណាត់ចាស់ឡើយ។

³⁷ពុំដែលមាននរណាដាក់ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ទៅក្នុងថង់ស្បែកចាស់ឡើយ បើធ្វើដូច្នេះ ស្រាថ្មីនឹងធ្វើឲ្យថង់ស្បែកចាស់នោះ ត្រូវធ្លុះហើយបណ្ដាលឲ្យស្រាហូរចេញ ហើយថង់ស្បែកក៏ត្រូវខូចខាតជាពុំខាន³⁸ប៉ុន្តែ ត្រូវដាក់ស្រាថ្មីទៅក្នុងថង់ស្បែកថ្មីវិញ។³⁹គ្មាននរណាដែលផឹកស្រាចាស់ហើយ ទៅផឹកស្រាវិញនោះទេ ដ្បិតអ្នកនោះនឹងនិយាយថា «ស្រាចាស់ឆ្ងាញ់ជាងស្រាថ្មី»។

6

¹នៅថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រះយេស៊ូយាងកាត់វាលស្រែ ហើយសិស្សព្រះអង្គនាំគ្នាបូតកួរស្រូវសាលី មកឈ្លីដើម្បីបរិភោគ។²ប៉ុន្តែមានពួកខាងគណៈផារីស៊ីខ្លះនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាធ្វើការនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ដែលបញ្ញត្តិហាមដូច្នេះ?»។

³ព្រះយេស៊ូតបទៅគេវិញថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាបានអានអត្ថបទគម្ពីរមួយ ស្ដីអំពីព្រះបាទដាវីឌ និងបរិពារបានប្រព្រឹត្ត នៅពេលឃ្លានដែរឬទេ?⁴ព្រះបាទដាវីឌបានយាងចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ និងយកនំបុ័ងខ្លះដែលគេតាំងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់មកសោយ ព្រមទាំងចែកឲ្យពួកបរិពារបរិភោគទៀតផង។ តាមវិន័យមានតែពួកបូជាចារ្យប៉ុណ្ណោះ ដែលមានសិទ្ធិបរិភោគនំបុ័ងបាន។⁵បន្ទាប់មកព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេទៀតថា៖ «បុត្រមនុស្សជាម្ចាស់លើថ្ងៃសប្ប័ទ»។

⁶នៅថ្ងៃសប្ប័ទមួយទៀត ព្រះយេស៊ូយាងចូលក្នុងសាលាប្រជុំ ហើយព្រះអង្គបង្រៀនគេនៅទីនោះ។ មានបុរសម្នាក់ស្វិតដៃស្ដាំ។⁷ពួកអាចារ្យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ីឃ្លាំមើលព្រះយេស៊ូយ៉ាងដិតដល់ ក្រែងលោព្រះអង្គប្រោសអ្នកជំងឺនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ដើម្បីចង់រកលេសចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ។⁸ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់គំនិតពួកគេ និងមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់បុរសស្វិតដៃនោះថា៖ «ចូរក្រោកឡើង មកឈរនៅកណ្ដាលពួកគេទៅ»។ ដូច្នេះ បុរសនោះក៏ក្រោកឈរឡើង។

⁹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំសុំសួរអ្នករាល់គ្នាថា តើនៅថ្ងៃសប្ប័ទ មនុស្សមានសិទ្ធិធ្វើអំពើល្អ ឬអំពើអាក្រក់? តើសង្គ្រោះជីវិតមនុស្ស ឬបំផ្លាញមនុស្សឲ្យវិនាសអន្តរាយ?»។¹⁰រួចព្រះអង្គបែរព្រះភក្ត្រទតមើលមនុស្សទាំងអស់នៅជុំវិញ និងមានព្រះបន្ទូលទៅបុរសស្វិតដៃនោះថា៖ «ចូរលាតដៃមើល៍!»។ គាត់ក៏លាតដៃ ហើយដៃគាត់បានជាដូចដើមវិញ។¹¹ប៉ុន្តែ ពួកគេខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយពិគ្រោះគ្នា ថាតើត្រូវធ្វើអ្វីតបស្នងចំពោះព្រះយេស៊ូវិញ។

¹²នៅគ្រានោះ ព្រះយេស៊ូយាងឡើងទៅលើភ្នំដើម្បីអធិស្ឋាន។ ព្រះអង្គអធិស្ឋានទៅព្រះជាម្ចាស់ពេញមួយយប់។¹³លុះព្រលឹមឡើង ព្រះអង្គត្រាស់ហៅសិស្សមក ព្រះអង្គជ្រើសយកដប់ពីររូបក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយហៅពួកគេជាសិស្សរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁴សិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូមានលោកស៊ីម៉ូន (ដែលព្រះអង្គប្រទានឈ្មោះថា ពេត្រុស) និងលោកអនទ្រេជាប្អូនរបស់គាត់ លោកយ៉ាកុប លោកយ៉ូហាន លោកភីលីព លោកបាថូឡូមេ¹⁵លោកម៉ាថាយ លោកថូម៉ាស លោកយ៉ាកុបជាកូនរបស់លោកអាល់ផាយ លោកស៊ីម៉ូនហៅអ្នកជាតិនិយម¹⁶លោកយូដាសជាកូនលោកយ៉ាកុប និងលោកយូដាសអ៊ីស្ការីយ៉ុតដែលនឹងក្បត់ព្រះអង្គ។

¹⁷បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូយាងចុះពីលើភ្នំជាមួយពួកគេ គង់នៅត្រង់កន្លែងមួយរាបស្មើ មានពួកសិស្ស និងប្រជាជនជាច្រើនពីស្រុកយូដា និងពីក្រុងយេរូសាឡិម ពីក្រុងទីរ៉ូស និងក្រុងស៊ីដូននៅតាមមាត់សមុទ្រ។¹⁸ពួកគេនាំគ្នាមកស្ដាប់ព្រះអង្គ និងទទួលការប្រោសគេឲ្យជាពីជំងឺ។ ពួកអ្នកដែលមានវិញ្ញាណអាក្រក់នៅក្នុងខ្លួន ក៏បានជាដែរ។¹⁹គ្រប់គ្នាចូលមកពាល់ព្រះអង្គ ព្រោះមានឫទ្ធានុភាពចេញពីព្រះអង្គមក ប្រោសគេឲ្យជាគ្រប់ៗគ្នា។

²⁰រួចព្រះអង្គទតមើលពួកសិស្សព្រះអង្គ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មានពរហើយ អ្នករាល់គ្នាដែលជាជនក្រីក្រអើយ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នានឹងបានទទួលព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²¹មានពរហើយ អ្នករាល់គ្នាដែលកំពុងតែស្រេកឃ្លានអើយ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នានឹងបានឆ្អែត។ មានពរហើយ អ្នករាល់គ្នាដែលកំពុងតែយំសោកអើយ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នានឹងបានត្រេកអរ។

²²មានពរហើយ នៅពេលដែលគេស្អប់អ្នករាល់គ្នា នៅពេលដែលគេលែងរាប់រកអ្នករាល់គ្នា និងនៅពេលដែលគេបង្ខូចឈ្មោះអ្នករាល់គ្នា ព្រោះតែបុត្រមនុស្ស។²³ចូរមានអំណរសប្បាយឡើង ព្រោះអ្នករាល់គ្នាទទួលរង្វាន់យ៉ាងធំ នៅស្ថានបរមសុខ ដ្បិតបុព្វបុរសរបស់គេក៏បានប្រព្រឹត្តដូច្នេះចំពោះពួកព្យាការីដែរ។

²⁴ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាដែលជាអ្នកមានអើយ អ្នកនឹងត្រូវវេទនាហើយ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការកម្សាន្តចិត្តហើយ។²⁵អ្នករាល់គ្នាដែលឆ្អែតនៅពេលនេះអើយ អ្នកនឹងត្រូវវេទនា ដ្បិតអ្នករាល់គ្នានឹងស្រេកឃ្លាននៅពេលក្រោយ។ អ្នករាល់គ្នាដែលកំពុងតែសើចសប្បាយអើយ អ្នកនឹងត្រូវវេទនា ដ្បិតអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវកាន់ទុក្ខ ហើយយំសោកពេលក្រោយ។

²⁶អ្នករាល់គ្នាដែលមនុស្សទាំងអស់កោតសរសើរអើយ អ្នកត្រូវវេទនាហើយ ដ្បិតបុព្វបុរសរបស់គេក៏បានប្រព្រឹត្ត ចំពោះពួកព្យាការីក្លែងក្លាយដូច្នោះដែរ!»។

²⁷«ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែលកំពុងស្ដាប់ខ្ញុំថា ចូរស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្លួន និងប្រព្រឹត្តអំពើល្អដាក់អស់អ្នកដែលស្អប់អ្នករាល់គ្នា²⁸ត្រូវជូនពរដល់អស់អ្នកដែលដាក់បណ្តាសាអ្នករាល់គ្នា និងអធិស្ឋានជូនពរ ដល់អស់អ្នកដែលបៀតបៀនអ្នករាល់គ្នាផង។

²⁹ប្រសិនបើមានគេទះកំផ្លៀងអ្នកម្ខាង ចូរបែរឲ្យគេទះម្ខាងទៀតចុះ។ បើគេយកអាវធំរបស់អ្នក ចូរឲ្យគេយកអាវក្នុងថែមទៀត។³⁰បើមានអ្នកណាសុំអ្វីពីអ្នក ចូរឲ្យគេទៅ ហើយបើគេរឹបអូសយកអ្វីដែលជារបស់អ្នក ចូរកុំទារពីគេវិញឡើយ។

³¹បើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យគេប្រព្រឹត្តចំពោះខ្លួនបែបណា អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះគេបែបនោះដែរ។³²បើអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់តែមនុស្សដែលស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា តើនឹងមានគុណប្រយោជន៍អ្វី? សូម្បីតែមនុស្សបាបក៏ចេះស្រឡាញ់គ្នាគេដែរ³³បើអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តអំពើល្អ តែជាមួយមនុស្សណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើល្អដល់អ្នករាល់គ្នា តើនឹងមានគុណប្រយោជន៍អ្វី? សូម្បីតែមនុស្សបាបក៏ចេះប្រព្រឹត្តអំពើល្អដល់គ្នាគេដែរ។³⁴បើអ្នករាល់គ្នាឲ្យគេខ្ចីអ្វីមួយ ដោយសង្ឃឹមថាគេសំណងវិញ តើនឹងមានគុណប្រយោជន៍អ្វី? សូម្បីតែមនុស្សបាបក៏ឲ្យគ្នាគេខ្ចី ដើម្បីទទួលសំណងដូចដើមវិញដែរ។

³⁵ប៉ុន្តែ ចូរស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្លួន ហើយប្រព្រឹត្តអំពើល្អដល់គេផងដែរ។ ចូរឲ្យគេខ្ចី ដោយមិនសង្ឃឹមចង់បានអ្វីវិញឲ្យសោះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលរង្វាន់យ៉ាងធំ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងក្លាយជាកូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត ដ្បិតព្រះអង្គផ្ទាល់ក៏មានព្រះហឫទ័យសប្បុរស ចំពោះជនអកតញ្ញូ និងមនុស្សអាក្រក់ដែរ។³⁶ចូរមានចិត្តមេត្តាករុណា ដូចព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាក៏មានព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណាដែរ»។

³⁷«កុំកាត់ទោសអ្នកដទៃឡើយ នោះព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនកាត់ទោសអ្នករាល់គ្នាដែរ។ កុំថ្កោលទោសអ្នកដទៃឡើយ នោះព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនថ្កោលទោសអ្នករាល់គ្នាដែរ។ ចូរលើកលែងទោសឲ្យអ្នកដទៃ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកលែងទោសអ្នករាល់គ្នាដែរ។

³⁸ចូរចែកអំណោយដល់អ្នកដទៃ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានអំណោយដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ។ គេនឹងវាល់ឲ្យអ្នកដោយសប្បុរស ទាំងញាត់ ទាំងរលាក់ ហើយដាក់ឲ្យហៀរ ហូរធ្លាក់មកលើភ្លៅអ្នកថែមទៀត។ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងវាល់ឲ្យអ្នក តាមរង្វាល់ដែលអ្នកវាល់ឲ្យអ្នកដទៃដែរ»។

³⁹រួចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នាទៅគេទៀតថា៖ «តើមនុស្សខ្វាក់អាចនាំមនុស្សខ្វាក់ម្នាក់ទៀតបានទេ? បើធ្វើដូច្នោះមែន ពួកគេមុខជាធ្លាក់រណ្ដៅទាំងពីរនាក់ជាមិនខាន មែនទេ?⁴⁰ពុំដែលមានសិស្សណាធំជាងគ្រូឡើយ ប៉ុន្តែ ពេលសិស្សការបណ្តុះបណ្តាលចំណេះសព្វគ្រប់ អ្នកនោះអាចស្មើនឹងគ្រូបាន។

⁴¹ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមើលឃើញល្អងធូលីនៅក្នុងភ្នែករបស់បងប្អូនអ្នក តែមើលមិនឃើញធ្នឹមនៅក្នុងភ្នែករបស់ខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ដូច្នេះ?។⁴²តើអ្នកនិយាយទៅបងប្អូនថា៖ «បងប្អូនអើយ! ទុកឲ្យខ្ញុំផ្ដិតយកល្អងធូលីនេះចេញពីភ្នែកអ្នក» តែអ្នកផ្ទាល់មើលពុំឃើញធ្នឹមនៅុក្នុងភ្នែកខ្លួនដូច្នេះ? មនុស្សមានពុតអើយ! មុនដំបូង ចូរយកធ្នឹមចេញពីភ្នែកអ្នកជាមុនសិន នោះអ្នកនឹងមើលឃើញច្បាស់សិន សឹមទៅផ្ដិតយកល្អងធូលីចេញពីភ្នែករបស់បងប្អូនអ្នកបាន។

⁴³ដ្បិតគ្មានដើមឈើល្អណា ចេញផ្លែអាក្រក់ឡើយ ឯដើមឈើអាក្រក់វិញ ក៏មិនដែលចេញផ្លែល្អដែរ⁴⁴ដ្បិតគេស្គាល់ដើមឈើបាន ដោយសារផ្លែវា។ ដ្បិតពុំដែលមាននរណាបេះផ្លែឧទុម្ពរ ឬផ្លែទំពាំងបាយជូរពីគុម្ពបន្លាឡើយ។

⁴⁵មនុស្សល្អតែងប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ចេញពីចិត្តល្អរបស់គេ ចំណែកឯមនុស្សអាក្រក់ វិញ គេតែងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ចេញចិត្តអាក្រក់របស់គេ ដ្បិតមនុស្សស្រដីចេញមក ពីអ្វីដែលមានពេញពោរនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ខ្លួន»។

⁴⁶«ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាហៅខ្ញុំថា ព្រះអម្ចាស់! ព្រះអម្ចាស់! តែមិនប្រព្រឹត្តតាមពាក្យខ្ញុំដូច្នេះ?។⁴⁷គ្រប់គ្នាដែលចូលមករកខ្ញុំ ស្ដាប់ពាក្យខ្ញុំ ហើយប្រព្រឹត្តតាម ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងថា គេប្រៀបបាននឹងមនុស្សប្រភេទណា⁴⁸អ្នកនោះប្រៀបបាននឹងមនុស្សម្នាក់ដែលសង់ផ្ទះ ដែលជីកដីយ៉ាងជ្រៅ ហើយចាក់គ្រឹះលើផ្ទាំងថ្មយ៉ាងធំ។ ពេលមានទឹកជំនន់មកដល់ ទោះបីទឹកហូរមកប៉ះផ្ទះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ផ្ទះនោះមិនរង្គើរឡើយ ព្រោះគាត់បានសង់ផ្ទះយ៉ាងមាំ។

⁴⁹ប៉ុន្តែ អ្នកដែលស្ដាប់ពាក្យខ្ញុំហើយ តែមិនប្រព្រឹត្តតាម គាត់ប្រៀបបាននឹងមនុស្សម្នាក់ដែលសង់ផ្ទះដោយគ្មានចាក់គ្រឹះ។ ពេលទឹកហូរប៉ះចំផ្ទះនោះ ផ្ទះនោះក៏រលំភ្លាម ខូចខាតទាំងស្រុង»។

7

¹ក្រោយពេលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលប្រាប់ប្រជាជនស្ដាប់ចប់សព្វគ្រប់ហើយ ព្រះអង្គក៏យាងចូលទៅក្រុងកាពើណិម។

²ឥឡូវនេះ មានអ្នកបម្រើសំណព្វចិត្តរបស់នាយទាហានរ៉ូមម្នាក់ ឈឺធ្ងន់ហៀបនឹងស្លាប់។³ពេលនាយទាហាននោះឮគេនិយាយអំពីព្រះយេស៊ូ គាត់ក៏ចាត់បញ្ជូនចាស់ទុំជនជាតិយូដាខ្លះ ឲ្យទៅយាងព្រះអង្គមកប្រោសអ្នកបម្រើរបស់គាត់។⁴ពេលចាស់ទុំទៅគាល់ព្រះយេស៊ូ ពួកគេទទូចអង្វរព្រះអង្គថា៖ «នាយទាហាននោះជាមនុស្សម្នាក់ ដែលគួរតែលោកប្រោសប្រណីដល់គាត់⁵ព្រោះគាត់ស្រឡាញ់ប្រទេសជាតិយើង ហើយគាត់បានសង់សាលាប្រជុំឲ្យយើងទៀតផង»។

⁶ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូក៏យាងទៅជាមួយចាស់ទុំទាំងនោះ។ ប៉ុន្តែនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីផ្ទះ នាយទាហានចាត់មិត្តភក្ដិរបស់គាត់ឲ្យមកទូលថា៖ «លោកម្ចាស់! មិនបាច់អញ្ជើញចូលផ្ទះខ្ញុំប្របាទទេ ដ្បិតខ្ញុំមិនសមនឹងទទួលលោកនៅក្នុងផ្ទះខ្ញុំប្របាទឡើយ។⁷ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំប្របាទមិនហ៊ានមកជួបលោកផ្ទាល់ ប៉ុន្តែសូមលោកមេត្តាមានប្រសាសន៍តែមួយម៉ាត់ នោះអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំនឹងបានជាសះស្បើយពុំខាន។⁸ដ្បិតខ្ញុំប្របាទក៏ជាអ្នកនៅក្រោមបញ្ជាគេដែរ ហើយក៏មានកូនទាហានជាច្រើននៅក្រោមបញ្ជាខ្ញុំប្របាទដែរ។ បើខ្ញុំប្របាទបញ្ជាអ្នកណាម្នាក់ «ឲ្យទៅ!» គេមុខជាទៅ ហើយបញ្ជាម្នាក់ទៀត «ឲ្យមក!» គេនឹងមក ហើយខ្ញុំប្របាទប្រាប់អ្នកបម្រើ «ឲ្យធ្វើអ្វីមួយ!» គេនឹងធ្វើតាម!»។

⁹ពេលព្រះយេស៊ូព្រះសណ្ដាប់ពាក្យទាំងនេះរួចហើយ ព្រះអង្គស្ងើចសរសើរនាយទាហាននោះណាស់ នោះព្រះអង្គងាកទៅរកបណ្ដាជនដែលដើរតាមព្រះអង្គ ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់ថា ទោះបីនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល ខ្ញុំពុំដែលឃើញនរណាម្នាក់មានជំនឿបែបនេះឡើយ»។¹⁰ពេលមិត្តភក្ដិដែលនាយទាហានចាត់នោះវិលត្រឡប់ទៅវិញ ក៏ស្រាប់តែឃើញអ្នកបម្រើបានជាសះស្បើយទៅហើយ។

¹¹ភ្លាមនោះ ព្រះយេស៊ូក៏យាងទៅភូមិមួយឈ្មោះណាអ៊ីន ហើយសិស្សព្រះអង្គ និងបណ្ដាជនជាច្រើន ក៏ទៅជាមួយព្រះអង្គដែរ។¹²ពេលព្រះអង្គយាងមកជិតដល់ទ្វារកំពែងក្រុង មើល៍! មានគេដង្ហែសពយកទៅបញ្ចុះ សពនោះជាកូនប្រុសតែមួយគត់របស់ស្ត្រី (មេម៉ាយម្នាក់) ពេលនោះមានអ្នកស្រុកជាច្រើនបានមកជួយដង្ហែសពដែរ។¹³កាលព្រះអម្ចាស់បានឃើញស្ត្រីនោះហើយ ព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យអាណិតអាសូរនាងពន់ពេក រួចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅនាងថា៖ «កុំយំអី!»។¹⁴ព្រះអង្គយាងចូលទៅជិត ទ្រង់ពាល់មឈូស ពួកអ្នកសែងក៏នាំគ្នាឈប់។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកកំលោះអើយ! ចូរក្រោកឡើង!»។¹⁵រួចបុគ្គលដែលស្លាប់ ក៏ក្រោកអង្គុយ ចាប់ផ្ដើមនិយាយស្ដីឡើងវិញ ហើយព្រះយេស៊ូប្រគល់អ្នកកំលោះទៅម្ដាយវិញ។

¹⁶គេស្ញែងខ្លាចទាំងអស់គ្នា ហើយសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ដោយពោលថា៖ «មានព្យាការីដ៏ប្រសើរឧត្តមនៅក្នុងចំណោមយើង» ហើយ «ព្រះជាម្ចាស់ទតមើលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ»។¹⁷ដំណឹងដែលគេនិយាយអំពីព្រះយេស៊ូ បានល្បីពាសពេញក្នុងស្រុកយូដា និងតំបន់ជិតខាងទាំងមូល។

¹⁸សិស្សរបស់លោកយ៉ូហាន បានជម្រាបប្រាប់លោកនូវហេតុការណ៍ទាំងអស់នេះ។ បន្ទាប់មក លោកយ៉ូហានក៏ហៅសិស្សពីរនាក់មក¹⁹រួចចាត់អ្នកទាំងពីរឲ្យទៅទូលសួរព្រះអម្ចាស់ថា៖ «តើលោកជាព្រះគ្រិស្ដដែលត្រូវយាងមក ឬមួយយើងខ្ញុំត្រូវរង់ចាំម្នាក់ផ្សេងទៀត?»²⁰ពេលចូលទៅជិតព្រះយេស៊ូ អ្នកទាំងពីរទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖ «លោកយ៉ូហានបាទីស្ដចាត់យើងខ្ញុំឲ្យមកសួរលោកថា តើលោកជាព្រះគ្រិស្ដដែលត្រូវយាងមក ឬមួយគួរឲ្យយើងខ្ញុំត្រូវរង់ចាំម្នាក់ទៀត?»។

²¹នៅគ្រានោះ ព្រះយេស៊ូបានប្រោសអ្នកជំងឺឲ្យបានជា មនុស្សដែលមានវិញ្ញាណអាក្រក់នៅក្នុងខ្លួនឲ្យបានសេរីភាព និងមនុស្សខ្វាក់ឲ្យបានមើលឃើញដែរ។²²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅសិស្សទាំងពីរនាក់នោះថា៖ «ចូរអ្នកទៅជម្រាបប្រាប់លោកយ៉ូហាននូវហេតុការណ៍ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញ និងបានឮចុះ គឺថាមនុស្សខ្វាក់មើលឃើញ មនុស្សខ្វិនដើរបាន មនុស្សឃ្លង់ជាស្អាតបរិសុទ្ធ មនុស្សថ្លង់ស្ដាប់ឮ មនុស្សស្លាប់បានរស់ឡើងវិញ ហើយជនក្រីក្របានឮដំណឹងល្អ។²³អ្នកណាមិនរវាតចិត្តចេញពីជំនឿព្រោះតែខ្ញុំ អ្នកនោះពិតជាមានពរហើយ»។

²⁴ក្រោយពេលសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានត្រឡប់ទៅវិញ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅមហាជនអំពីលោកយ៉ូហានថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាទៅទីរហោស្ថានរកមើលអ្វី? មើលដើមត្រែងដែលត្រូវខ្យល់បក់នោះឬ?²⁵តើអ្នករាល់គ្នាទៅរកមើលអ្វី? ទៅមើលបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់ស្អាតបាតឬ? មើល៍! អស់អ្នកដែលស្លៀកពាក់ស្អាតបាត ហើយមានជីវភាពខ្ពង់ខ្ពស់ គេរស់នៅក្នុងវាំងឯណោះ។²⁶បើដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាទៅរកមើលអ្វី? រកមើលព្យាការីម្នាក់មែនទេ?។ ពិតមែនហើយ ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា លោកនោះប្រសើរជាងព្យាការីទៅទៀត។

²⁷ដ្បិត មានសេចក្តីចែងទុកអំពីលោកយ៉ូហានថា៖ «យើងចាត់ទូតយើងឲ្យទៅមុនព្រះអង្គ ដើម្បីរៀបចំផ្លូវថ្វាយព្រះអង្គ»។²⁸ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលកើតមកពីស្រ្តីក្នុងលោកនេះ ពុំមាននរណាម្នាក់ប្រសើរជាងលោកយ៉ូហានឡើយ។ ប៉ុន្តែ អ្នកណាតូចជាងគេនៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះប្រសើរជាងលោកយ៉ូហានទៅទៀត»។

²⁹(ពេលប្រជាជនទាំងឡាយ រួមទាំងអ្នកទារពន្ធ បានប្រកាសថា ព្រះជាម្ចាស់មានសុចរិតមែន ដ្បិតពួកគេបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោកយ៉ូហាន។³⁰ប៉ុន្តែពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យសាសនាយូដា មិនទទួលស្គាល់គោលបំណងព្រះជាម្ចាស់រៀបចំសម្រាប់ពួកគេឡើយ ព្រោះពួកគេមិនព្រមទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោកយ៉ូហានឡើយ)។

³¹តើខ្ញុំប្រដូចមនុស្សជំនាន់នេះ ទៅនឹងមនុស្សប្រភេទណា? តើពួកគេដូចជានរណា?³²ពួកគេប្រៀបដូចជាកូនក្មេងលេងនៅតាមទីផ្សារ ដែលអង្គុយ និងស្រែកដាក់គ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «យើងបានផ្លុំខ្លុយ តែពួកឯងមិនព្រមរាំ យើងបានស្មូត្របទទំនួញ តែពួកឯងពុំព្រមយំសោះ»។

³³ដ្បិតលោកយ៉ូហានបាទីស្ដតមអាហារ និងតមស្រា តែអ្នករាល់គ្នាថា៖ «លោកមានអារក្សចូល»។³⁴ចំណែកបុត្រមនុស្សបរិភោគអាហារ និងពិសាស្រា តែអ្នករាល់គ្នាថា «មើល៍! អ្នកនេះគិតតែពីស៊ីផឹក ហើយសេពគប់ជាមួយពួកទារពន្ធ និងមនុស្សបាប!³⁵ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលមានប្រាជ្ញាទទួលស្គាល់ថា ព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិតជាល្អត្រឹមត្រូវមែន»។

³⁶ឥឡូវនេះ មានបុរសម្នាក់ពីខាងគណៈផារីស៊ី បានយាងព្រះយេស៊ូទៅសោយព្រះស្ងោយនៅផ្ទះគាត់។ ក្រោយពេលព្រះអង្គយាងទៅផ្ទះបុរសម្នាក់ពីខាងគណៈផារីស៊ីនោះ ព្រះអង្គគង់រួមតុជាមួយគាត់។³⁷មើល៍! នៅក្រុងនោះមានស្ត្រីម្នាក់ជាមនុស្សមានបាប។ ពេលឮថាព្រះយេស៊ូគង់នៅក្នុងផ្ទះអ្នកខាងគណៈផារីស៊ី នោះនាងយកដបថ្មកែវដាក់ប្រេងក្រអូបចូលមក។³⁸កាលនាងនៅពីក្រោយព្រះយេស៊ូក្រាបទៀបព្រះបាទាព្រះអង្គ នាងយំសម្រក់ទឹកភ្នែកជោកព្រះបាទាព្រះយេស៊ូ ហើយយកសក់មកជូតព្រះបាទា បន្ទាប់មកនាងថើប ទាំងយកប្រេងក្រអូបមកចាក់ពីលើផង។

³⁹ពេលខាងគណៈផារីស៊ីដែលអញ្ជើញព្រះយេស៊ូ បានឃើញដូច្នោះ គាត់រិះគិតក្នុងចិត្តថា៖ «បើលោកនេះពិតជាព្យាការីមែន លោកច្បាស់ជាជ្រាបថា ស្ត្រីដែលពាល់លោកនេះ ជាស្ត្រីប្រភេទណាពុំខាន គឺនាងជាមនុស្សបាប»។⁴⁰ព្រះយេស៊ូឆ្លើយតបទៅបុរសខាងគណៈផារីស៊ីនោះថា៖ «លោកស៊ីម៉ូន ខ្ញុំចង់និយាយរឿងមួយជាមួយលោក»។ លោកស៊ីម៉ូនទូលតបទៅព្រះអង្គថា៖ «សូមលោកគ្រូមានប្រសាសន៍មកចុះ!»។

⁴¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ម្ចាស់បំណុលម្នាក់មានកូនបំណុលពីរនាក់។ ម្នាក់ជំពាក់ប្រាំរយ ម្នាក់ទៀតហាសិប។⁴²អ្នកទាំងពីរគ្មានប្រាក់សងទេ ដូច្នេះ ម្ចាស់ប្រាក់ក៏លុបបំណុលចោល។ ដូច្នេះ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរ តើអ្នកណាស្រឡាញ់ម្ចាស់បំណុលជាង?»។⁴³លោកស៊ីម៉ូនទូលឆ្លើយថា៖ «តាមយោបល់ខ្ញុំ គឺអ្នកដែលជំពាក់ប្រាក់ច្រើនជាង»។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅលោកស៊ីម៉ូនថា៖ «លោកវិនិច្ឆ័យបានត្រឹមត្រូវមែន»។

⁴⁴ព្រះអង្គបែរទៅរកស្ត្រីនោះ រួចមានព្រះបន្ទូលទៅលោកស៊ីម៉ូនថា៖ «សូមមើលស្ត្រីនេះចុះ។ ខ្ញុំបានចូលមកក្នុងផ្ទះលោក។ តែលោកពុំបានយកទឹកមកលាងជើងខ្ញុំទេ រីឯនាងវិញ នាងបានសម្រក់ទឹកភ្នែកជោកជើងខ្ញុំ ព្រមទាំងយកសក់នាងមកជូតទៀតផង។⁴⁵លោកមិនបានថើបខ្ញុំទេ រីឯនាងវិញ តាំងពីខ្ញុំចូលមក នាងថើបជើងខ្ញុំ ឥតឈប់ឈរសោះឡើយ។

⁴⁶លោកមិនបានយកប្រេងមកលាបក្បាលខ្ញុំទេ តែនាងវិញ នាងបានចាក់ប្រេងក្រអូបលាបជើងខ្ញុំ។⁴⁷ហេតុនេះហើយ ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យលោកដឹងថា នាងដឹងថាខ្លួនជាមនុស្សបាបច្រើនក្រៃ នាងក៏ទទួលការអត់ទោសបាបច្រើនដែរ នោះនាងសម្តែងសេចក្ដីស្រឡាញ់ជាខ្លាំងយ៉ាងនេះ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលដឹងថាខ្លួនបានទទួលការអត់ទោសតិច ក៏សម្តែងសេចក្ដីស្រឡាញ់តិចដែរ»។

⁴⁸រួចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅស្ត្រីនោះថា៖ «ខ្ញុំអត់ទោសឲ្យនាងបានរួចពីបាបហើយ»។⁴⁹អស់អ្នកដែលអង្គុយរួមតុជាមួយ រិះគិតក្នុងចិត្តរៀងៗខ្លួនថា៖ «តើលោកនេះជានរណាបានជាហ៊ានអត់ទោសឲ្យមនុស្សរួចពីបាបដូច្នេះ?»។⁵⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅនាងទៀតថា៖ «ជំនឿរបស់នាងបានសង្គ្រោះនាងហើយ សូមអញ្ជើញទៅវិញដោយសុខសាន្តចុះ»។

8

¹បន្ទាប់មកទៀត ព្រះយេស៊ូយាងទៅតាមក្រុង និងតាមភូមិនានា ដើម្បីបង្រៀនព្រះបន្ទូល និងប្រកាសដំណឹងល្អស្តីអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ សាវកទាំងដប់ពីររូបក៏ទៅជាមួយព្រះអង្គ²ព្រមទាំងមានស្ត្រីៗខ្លះទៀត ដែលព្រះអង្គបានប្រោសឲ្យជាពីជំងឺ និងបណ្ដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញ គឺមាននាងម៉ារីជាអ្នកស្រុកម៉ាដាឡា ដែលព្រះអង្គបានដេញអារក្សប្រាំពីរចេញពីនាង³នាងយ៉ូអាន់ ភរិយារបស់លោកឃូសាជាមហាតលិករបស់ព្រះបាទហេរ៉ូដ នាងស៊ូសាន ព្រមទាំងស្ត្រីឯទៀតៗជាច្រើន ដែលបានចំណាយធនធានរបស់ខ្លួន ដើម្បីទំនុកបម្រុងព្រះយេស៊ូ និងសិស្សពួកព្រះអង្គ។

⁴ខណពេលបណ្ដាជនច្រើនកុះករកំពុងតែជួបជុំគ្នា និងមានមនុស្សចេញពីទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួួយជួបព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នាដូចតទៅ៖⁵«មានកសិករម្នាក់ចេញទៅព្រោះគ្រាប់ពូជ។ កាលគាត់កំពុងតែព្រោះ នោះមានគ្រាប់ពូជខ្លះធ្លាក់ទៅលើផ្លូវ ត្រូវគេដើរជាន់ ហើយសត្វមកចឹកស៊ីអស់ទៅ។⁶ខ្លះទៀត ធ្លាក់ទៅលើដីមានថ្ម ពេលពន្លកវាដុះឡើង វាក៏ក្រៀមស្វិត ទៅវិញ ព្រោះគ្មានទឹក។

⁷ខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅលើដីមានបន្លា ហើយបន្លាដុះឡើងជាមួយគ្រាប់ពូជ និងរួបរឹតគ្រាប់ពូជនោះ។⁸ប៉ុន្តែគ្រាប់ពូជខ្លះទៀត ធ្លាក់ទៅលើដីមានជីជាតិល្អ គ្រាប់ពូជដុះឡើង ផ្តល់ផលមួយជាមួយរយ»។ បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលរួចហើយ ព្រះអង្គក៏បន្លឺថា៖ «អស់អ្នកដែលឮ សូមស្តាប់ពិចារណាចុះ»។

⁹ពួកសិស្សសួរព្រះយេស៊ូថា តើប្រស្នានេះមានន័យដូចម្តេច។¹⁰ព្រះអង្គតបទៅពួកគេថា៖ «គម្រោងការដ៏លាក់កំបាំងនៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គ បានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាហើយ តែចំពោះមនុស្សអ្នកដទៃ ខ្ញុំនិយាយជាប្រសា្នវិញ ដូច្នេះ ទោះបីគេមើល ក៏ពុំឃើញ ទោះបីគេស្ដាប់ ក៏ពុំយល់ដែរ»។

¹¹ប្រស្នានេះមានន័យថា គ្រាប់ពូជជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹²គ្រាប់ពូជខ្លះធ្លាក់លើផ្លូវ គឺអស់អ្នកណាដែលបានស្ដាប់ព្រះបន្ទូល តែសាតាំងមកឆក់យកពីចិត្តគេ ដើម្បីកុំឲ្យគេជឿ និងទទួលការសង្រ្គោះ។¹³ពូជខ្លះដែលធ្លាក់លើដីមានថ្ម ហើយពេលស្ដាប់ព្រះបន្ទូលហើយ គេទទួលយកដោយអំណរ។ តែព្រះបន្ទូលពុំបានចាក់ឫសឡើយ គេជំនឿតែមួួយរយខ្លី ហើយពេលមានការល្បងមកដល់ គេក៏បោះចង់ជំនឿចោល។

¹⁴គ្រាប់ពូជដែលធ្លាក់ទៅលើដីមានបន្លា ប្រៀបបីដូចជាអស់អ្នកដែលបានស្ដាប់ព្រះបន្ទូល តែប្រព្រឹត្តតាមចិត្តខ្លួន និងរួបរឹតដោយការខ្វល់ខ្វាយ និងលោភលន់ទ្រព្យសម្បត្តិ ព្រមទាំងចិត្តស្រើបស្រាល ធ្វើឲ្យជីវិតគេគ្មានផលផ្លែចាស់ទុំឡើយ។¹⁵តែគ្រាប់ពូជធ្លាក់ទៅលើដីមានជីជាតិល្អ ប្រៀបបីដូចជាអស់អ្នកដែលស្ដាប់ព្រះបន្ទូលស្មោះអស់ពីចិត្ត ហើយចងចាំទុកក្នុងចិត្ត និងបង្កើតផលផ្លែដោយចិត្តស៊ូទ្រាំ។

¹⁶ឥឡូវនេះ គ្មាននរណាអុជចង្កៀង ហើយយកធុងមកគ្របពីលើ ឬយកទៅដាក់ក្រោមគ្រែទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេយកចង្កៀងទៅដាក់លើជើងចង្កៀង ដូច្នេះ វានឹងបំភ្លឺគ្រប់គ្នាដែលចូលមកក្នុងផ្ផ្ទះ។¹⁷គ្មានការលាក់កំបាំង ដែលគេមិនដឹងឡើយ ហើយគ្រប់អាថ៌កំបាំង ក៏នឹងបើកបង្ហាញឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្គាល់ច្បាស់ដែរ។¹⁸ដូច្នេះ ចូរប្រុងប្រយ័ត្នឲ្យមែនទែន ដ្បិតអ្នកណាដែលមានហើយ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យមានថែមទៀត តែអ្នកណាដែលគ្មាន ព្រះអង្គនឹងហូតយកនូវអ្វីៗដែលខ្លួនគិតថាមាននោះផង»។

¹⁹បន្ទាប់មកមាតា និងបងប្អូនរបស់ព្រះយេស៊ូមករកព្រះអង្គ ប៉ុន្តពួកគេពុំអាចចូលទៅជិតព្រះអង្គបានឡើយ ព្រោះមហាជនច្រើនពេកនៅទីនោះ។²⁰គេទូលព្រះអង្គថា៖ «ម្ដាយលោក និងបងប្អូនលោកឈរនៅខាងក្រៅ ពួកគេចង់ជួបលោក»។²¹ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «ម្តាយ និងបងប្អូនខ្ញុំគឺអស់អ្នកដែលស្ដាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រតិបត្តិតាម»។

²²ថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូយាងជិះទូកជាមួយពួកសិស្ស រួចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «យើងនាំគ្នាឆ្លងបឹងទៅត្រើយម្ខាងទៀត»។ ពួកសិស្សក៏ចេញទូកទៅ។²³ប៉ុន្តែ ពេលឆ្លងទៅនោះ ព្រះយេស៊ូផ្ទំលក់។ ពេលនោះមានខ្យល់ព្យុះបក់បោកយ៉ាងខ្លាំងមកលើបឹង ធ្វើឲ្យទឹកជះចូលពេញទូក ហើយទាំងអស់គ្នាស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់។

²⁴ពួកសិស្សចូលទៅជិតព្រះយេស៊ូ និងដាស់ព្រះអង្គដោយទូលថា៖ «លោកគ្រូ! លោកគ្រូ! យើងជិតស្លាប់ហើយ!»។ ព្រះយេស៊ូតើនឡើង និងគំរាមខ្យល់ព្យុះ និងទឹករលកធំៗ ស្រាប់តែរលកក៏ស្ងប់ទៅវិញ។²⁵រួចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «ជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នានៅឯណា?» ហើយពួកសិស្សភ័យខ្លាច។ ពេលពួកគេភ័យខ្លាច នោះពួកគេក៏ស្ងើចសរសើរផងដែរ រួចគេសួរគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើលោកនេះជានរណា បានហ៊ានបញ្ជាទៅខ្យល់ និងទឹកភ្លាម ស្រាប់តែខ្យល់ និងទឹក ស្ដាប់បង្គាប់លោកដូច្នេះ?»។

²⁶ពួកគេបានមកដល់តំបន់គេរ៉ាស៊ីននៅត្រើយម្ខាង ទល់មុខស្រុកកាលីឡេ។²⁷កាលព្រះអង្គយាងឡើងគោក ព្រះអង្គបានជួបបុរសម្នាក់មកពីទីក្រុង ដែលគាត់មានអារក្សចូល។ គាត់មិនស្លៀកពាក់អ្វី និងមិនព្រមទាំងមិនរស់នៅក្នុងផ្ទះយូរមកហើយ តែគាត់រស់នៅតាមផ្នូរខ្មោច។

²⁸ពេលគាត់ឃើញព្រះយេស៊ូ គាត់ស្រែកយ៉ាងខ្លាំង និងក្រាបទៀបព្រះបាទាព្រះអង្គ ហើយទូលព្រះអង្គដោយសំឡេងខ្លាំងៗថា៖ «ឱព្រះយេស៊ូជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតអើយ! តើព្រះអង្គចង់ធ្វើអ្វីទូលបង្គំ? សូមព្រះអង្គកុំធ្វើទុក្ខទោសទូលបង្គំអី»។²⁹ដ្បិតព្រះយេស៊ូបានបញ្ជាទៅវិញ្ញាណអាក្រក់ ឲ្យវាចេញពីបុរសនោះទៅ។ វាចូលទៅបុរសនោះច្រើនដង ហើយគេបានយកច្រវាក់មកចងដៃចងជើងគាត់ និងដាក់ខ្នោះទុកមួយកន្លែង តែគាត់កាច់ច្រវាក់បាន ហើយអារក្សនាំគាត់ទៅទីរហោស្ថាន។

³⁰បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរថា៖ «ឯងឈ្មោះអី?» រួចវាឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំឈ្មោះកងទ័ព» ដ្បិតមានអារក្សជាច្រើនចូលក្នុងបុរសនោះ។³¹អារក្សទាំងនោះនៅតែទទូចអង្វរព្រះយេស៊ូ សូមព្រះអង្គកុំបញ្ជូនពួកវាទៅស្ថាននរកឡើយ។

³²ឥឡូនេះ មានជ្រូកមួយហ្វូងធំកំពុងរកស៊ីតាមចង្កេះភ្នំ។ ពួកអារក្សបានអង្វរព្រះអង្គ សូមអនុញ្ញាតឲ្យវាចូលក្នុងជ្រូកទាំងនោះ ព្រះយេស៊ូក៏អនុញ្ញាត។³³ដូច្នេះ អារក្សក៏ចេញពីបុរសនោះចូលទៅក្នុងជ្រូក រួចហ្វូងជ្រូកបោលចុះតាមជម្រាលភ្នំតម្រង់ទៅបឹង និងលង់ទឹកងាប់អស់ទៅ។

³⁴ពេលអ្នកថែរក្សាហ្វូងជ្រូកឃើញហេតុការណ៍កើតឡើងដូច្នេះ ពួកគេក៏រត់យកទៅប្រាប់ហេតុការណ៍ដល់អ្នកក្រុង និងជនបទ។³⁵ដូច្នេះ មនុស្សម្នានាំគ្នាចេញទៅមើលហេតុការណ៍នោះ រួចពួកគេចូលមករកព្រះយេស៊ូ ស្រាប់តែឃើញបុរសម្នាក់ដែលអារក្សចេញនោះ អង្គុយនៅទៀបព្រះបាទាព្រះអង្គ។ គាត់ស្លៀកពាក់បានត្រឹមត្រូវ និងដឹងស្មារតីឡើងវិញ រួចគេក៏ស្ញែងខ្លាចព្រះអង្គគ្រប់ៗគ្នា។

³⁶បន្ទាប់មក អស់អ្នកដែលបានឃើញហេតុការណ៍នេះ រៀបរាប់អំពីរបៀបដែលព្រះយេស៊ូប្រោសបុរសអារក្សចូល ឲ្យបានជាឡើងវិញ។³⁷ប្រជាជននៅតំបន់គេរ៉ាស៊ីនទាំងមូល សុំអង្វរឲ្យព្រះយេស៊ូចាកចេញពីភូមិស្រុករបស់គេ ដ្បិតគេភ័យខ្លាចខ្លាំង។ ដូច្នេះព្រះអង្គក៏យាងចុះទូកត្រឡប់ទៅវិញ។

³⁸បុរសដែលអារក្សចូលនោះ បានសុំអង្វរទៅជាមួយព្រះអង្គដែរ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមិនយល់ព្រម ដោយមានព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖³⁹«ចូរត្រឡប់ទៅផ្ទះអ្នកវិញចុះ ហើយរៀបរាប់ហេតុការណ៍ទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើចំពោះរូបអ្នក»។ បុរសនោះចេញទៅផ្ទះវិញ ដោយប្រកាសប្រាប់អ្នកក្រុងទាំងអស់ អំពីកិច្ចការដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើចំពោះរូបគាត់។

⁴⁰ពេលព្រះយេស៊ូយាងត្រឡប់មកវិញ បណ្ដាជននាំគ្នាមកទទួលព្រះអង្គ ព្រោះគេចាំមើលផ្លូវព្រះអង្គគ្រប់ៗគ្នា។⁴¹មើល៍! មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះយ៉ៃរូសជាអ្នកមេដឹកនាំម្នាក់លើសាលាប្រជុំ ក៏ចូលមកជិតព្រះយេស៊ូក្រាបទៀបព្រះបាទាព្រះអង្គ ហើយសុំអង្វព្រះអង្គឲ្យយាងទៅផ្ទះគាត់⁴²ព្រោះកូនស្រីតែមួយគាត់អាយុប្រហែលដប់ពីរឆ្នាំ កំពុងឈឺជិតស្លាប់។ កាលព្រះយេស៊ូយាងទៅតាមផ្លូវ ស្រាប់តែមានមហាជនប្រជ្រៀតគ្នាជុំវិញព្រះអង្គ។

⁴³នៅទីនោះ មានស្ត្រីម្នាក់មានជំងឺធ្លាក់ឈាមដប់ពីរឆ្នាំមកហើយ នាងបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានទាំងអស់ នៅតែគ្មានគ្រូពេទ្យណាអាចព្យាបាលនាងបានជាសះស្បើយ។⁴⁴នាងចូលមកពីក្រោយព្រះយេស៊ូ រួចពាល់ជាយព្រះពស្ដ្រព្រះអង្គ ភ្លាមនោះស្រាប់តែឈាមឈប់ធ្លាក់។

⁴⁵ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរថា៖ «តើនរណាពាល់ខ្ញុំអំបាញ់ម៉ិញនេះ?»។ គេប្រកែកគ្រប់គ្នាថាមិនបានពាល់ទេ រួចលោកពេត្រុសទូលថា៖ «លោកគ្រូអើយ មានបណ្ដាជនប្រជ្រៀតគ្នាជុំវិញលោកគ្រូ ហើយប្រាកដជាមានគេប៉ះលោកគ្រូមិនខាន»។⁴⁶ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ពិជាមានម្នាក់បានពាល់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំដឹងថាមានឫទ្ធានុភាពមួយចេញពីខ្លួនខ្ញុំទៅ»។

⁴⁷ពេលស្ត្រីនោះដឹងនាងមិនអាចលាក់បាំងបានទៀត នាងញ័ររន្ធត់ រួចក្រាបព្រះបាទាព្រះអង្គ។ នាងប្រកាសនៅចំពោះមុខប្រជាជនទាំងមូល អំពីមូលហេតុដែលនាំឲ្យនាងពាល់ព្រះអង្គ ហើយនាងក៏បានជាពីជំងឺមួយរំពេច។⁴⁸រួចមក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅនាងថា៖ «កូនស្រីអើយ! ជំនឿរបស់នាងបានសង្គ្រោះនាងហើយ សូមអញ្ជើញទៅឲ្យបានសុខសាន្តចុះ»។

⁴⁹ខណៈពេលព្រះយេស៊ូកំពុងតែមានព្រះបន្ទូលនៅឡើយ ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់មកពីផ្ទះលោកយ៉ៃរូស ជម្រាបគាត់ថា៖ «កូនស្រីលោកផុតដង្ហើមស្លាប់ទៅហើយ។ សូមកុំរំខានលោកគ្រូធ្វើអ្វីទៀត»។⁵⁰ប៉ុន្តែ ពេលព្រះយេស៊ូឮពាក្យបុរសនោះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅលោកយ៉ៃរូសថា៖ «កុំខ្លាចអី! លោកគ្រាន់តែជឿទៅ នោះកូនលោកនឹងបានជាវិញពុំខាន»។

⁵¹ពេលព្រះអង្គយាងទៅដល់ផ្ទះហើយ ព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកណាចូលជាមួយឡើយ លើកលែងតែលោកពេត្រុស លោកយ៉ូហាន និងលោកយ៉ាកុប ព្រមទាំងឪពុកម្ដាយក្មេងស្រីនោះតែប៉ុណ្ណោះ។⁵²ឥឡូវនេះ គ្រប់គ្នានៅទីនោះកំពុងតែយំសោកអាណិតក្មេងនោះគ្រប់ៗគ្នា តែព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុំយំអី! នាងមិនស្លាប់ទេ នាងគ្រាន់តែដេកលក់ប៉ុណ្ណោះ!»។⁵³ប៉ុន្តែអ្នកនៅទីនោះសើចចំអកដាក់ព្រះអង្គ ដោយគេគ្រប់គ្នាដឹងស្លាប់ពិតមែន។

⁵⁴ព្រះយេស៊ូចាប់ដៃក្មេងស្រីនោះ ហើយបន្លឺសំឡេងខ្លាំងៗថា៖ «កូនស្រីអើយ! ក្រោកឡើង!»។⁵⁵ព្រលឹងនាងក៏ត្រឡប់មកវិញ រំពេចនោះហើយនាងក្រោកឡើងភ្លាម។ ព្រះអង្គបង្គាប់ពួកគេឲ្យយកចំណីអាហារមកឲ្យនាងបរិភោគ។⁵⁶ឪពុកម្ដាយរបស់នាងងឿងឆ្ងល់ក្រៃលែង តែព្រះយេស៊ូហាមគេមិនឲ្យប្រាប់នរណាអំពើហេតុការណ៍នេះឡើយ។

9

¹ព្រះយេស៊ូហៅសិស្សទាំងដប់ពីររូបមកជុំគ្នា ហើយព្រះអង្គប្រទានឫទ្ធានុភាព និងអំណាចលើអារក្សទាំងអស់ និងប្រោសជំងឺផ្សេងៗឲ្យបានជា។²ព្រះអង្គចាត់ពួកគេចេញទៅប្រកាសអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងប្រោសអ្នកជំងឺឲ្យបានជា។

³ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ពេលធ្វើដំណើរទៅ អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវយកអ្វីទៅជាមួយឡើយ ទោះបីដំបងក្ដី ថង់ប្រាក់ក្ដី ចំណីអាហារក្តី ប្រាក់កាសក្ដី ហើយក៏មិនត្រូវយកអាវពីរបន្លាស់ទៅដែរ។⁴មិនថាអ្នករាល់គ្នាចូលផ្ទះណាទេ ចូរស្នាក់នៅផ្ទះនោះ រហូតដល់ពេលអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកនោះទៅ។

⁵នៅភូមិណាដែលគេមិនទទួលអ្នករាល់គ្នា ចូរចេញពីភូមិនោះទៅ ដោយរលាស់ធូលីដីចេញពីជើងអ្នករាល់គ្នាផង ទុកជាបន្ទាល់ប្រឆាំងនឹងគេ»។⁶បន្ទាប់មកពួកសិស្សនាំគ្នាចេញទៅ និងធ្វើដំណើរកាត់ភូមិជាច្រើន ទាំងប្រកាសដំណឹងល្អ និងមើលអ្នកជំងឺគ្រប់កន្លែងដែលពួកគេទៅឲ្យបានជាផងដែរ។

⁷ឥឡូវនេះ ព្រះបាទហេរ៉ូដ ជាស្ដេចអនុរាជជ្រាបហេតុការណ៍ទាំងនោះ ហើយ ទ្រង់មិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាទេ ព្រោះមានអ្នកខ្លះនិយាយថា លោកយ៉ូហានបាទីស្ដបានរស់ឡើងវិញហើយ។⁸អ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា ព្យាការីអេលីយ៉ាបានបង្ហាញខ្លួនហើយ ចំណែកឯអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា មានព្យាការីមួយរូបពីសម័យបុរាណបានរស់ឡើងវិញ។⁹ព្រះបាទហេរ៉ូដមានរាជឱង្ការថា៖ «យើងឲ្យគេកាត់កយ៉ូហានហើយ ប៉ុន្តែបុរសដែលយើងបានឮគេនិយាយ ជានរណាទៅវិញ?»។ ហើយព្រះបាទហេរ៉ូដមានបំណងចង់ជួបបុរសម្នាក់នោះ។

¹⁰ពេលពួកសាវកនាំគ្នាវិលត្រឡប់មកវិញ ពួកគេរៀបរាប់ទូលព្រះយេស៊ូ នូវគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលគេបានធ្វើ។ ព្រះអង្គនាំគេចេញពីមហាជន តម្រង់ទៅភូមិមួយឈ្មោះបេតសៃដា។¹¹តែពេលមហាជនដឹងរឿងនេះ គេក៏នាំគ្នាទៅតាមព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គទទួលពួកគេ ហើយមានព្រះបន្ទូលស្តីអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យគេស្ដាប់ ហើយព្រះអង្គក៏បានប្រោសអ្នកជំងឺឲ្យបានជាផង។

¹²ជិតដល់ថ្ងៃលិចហើយ សិស្សទាំងដប់ពីររូបចូលទៅទូលព្រះអង្គថា៖ «សូមព្រះអង្គប្រាប់បណ្ដាជនឲ្យចេញទៅភូមិ និងជនបទនៅជិតៗនោះ ដើម្បីរកម្ហូបអាហារ និងកន្លែងស្នាក់នៅ ព្រោះទីនេះជាតំបន់ដាច់ស្រយាលណាស់»។¹³ប៉ុន្តែព្រះអង្គតបទៅគេវិញថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាយកម្ហូបអាហារឲ្យគេបរិភោគ»។ ពួកសិស្សទូលព្រះអង្គថា៖ «យើងខ្ញុំមាននំបុ័ងតែប្រាំដុំ និងត្រីពីរកន្ទុយប៉ុណ្ណោះ ធ្វើម្ដេចនឹងគ្រាន់សម្រាប់ប្រជាជនទាំងនេះ»។¹⁴(នៅទីនោះ មានមនុស្សប្រុសប្រមាណប្រាំពាន់នាក់)។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់សិស្សថា៖ «ចូរប្រាប់ពួកគេឲ្យអង្គុយចុះជាក្រុមៗ ក្នុងមួយក្រុមមានគ្នាហាសិបនាក់»។

¹⁵ដូច្នេះ ពួកសិស្សក៏ធ្វើតាម គឺប្រាប់ឲ្យអង្គុយចុះទាំងអស់គ្នា។¹⁶ព្រះយេស៊ូយកនំបុ័ងទាំងប្រាំដុំ និងត្រីពីរកន្ទុយនោះមកកាន់ ងើបព្រះភក្ត្រឡើងលើសសើររតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ហើយកាច់ឲ្យសិស្ស ដើម្បីឲ្យគេចែកដល់បណ្ដាជនបរិភោគ។¹⁷ពួកគេបានបរិភោគឆ្អែតគ្រប់ៗគ្នា ហើយគេប្រមូលនំបុ័ងនៅសល់បានពេញដប់ពីរល្អី។

¹⁸មានពេលមួយ ខណៈពេលព្រះយេស៊ូកំពុងតែអធិស្ឋានដាច់ឡែកពីបណ្ដាជន ពួកសិស្សក៏នៅជាមួយព្រះអង្គដែរ។ ព្រះអង្គសួរពួកគេថា៖ «តើមហាជនទាំងឡាយគិតថាខ្ញុំជានរណា?»។¹⁹ពួកសិស្សទូលឆ្លើយថា៖ «អ្នកខ្លះថា លោកគ្រូជាលោកយ៉ូហានបាទីស្ដ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះទៀតថា លោកជាព្យាការីអេលីយ៉ា ហើយអ្នកខ្លះទៀតថា លោកជាព្យាការីមួយរូបពីសម័យបុរាណ ដែលរស់ឡើងវិញ»។

²⁰រួចព្រះអង្គសួរគេទៀតថា៖ «ចុះអ្នករាល់គ្នាវិញ ថាខ្ញុំជានរណាដែរ?»។ លោកពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកជាព្រះគ្រិស្ដ ដែលព្រះជាម្ចាស់ចាត់បញ្ជូនមក»។²¹ព្រះយេស៊ូក៏ហាមពួកគេ មិនឲ្យនិយាយរឿងនេះប្រាប់អ្នកណាជាដាច់ខាត។²²ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បុត្រមនុស្សត្រូវរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ ពួកនាយកបូជាចារ្យ ពួកអាចារ្យបដិសេធមិនព្រមទទួលស្គាល់លោក និងសម្លាប់លោកថែមទៀតផង ហើយបីថ្ងៃក្រោយមក លោកនឹងរស់ឡើងវិញ»។

²³បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេទាំងអស់គ្នាថា៖ «បើអ្នកណាចង់មកតាមខ្ញុំ អ្នកនោះត្រូវលះបង់ខ្លួនឯងចោល ត្រូវលីឈើឆ្កាងរបស់ខ្លួនរៀងរាល់ថ្ងៃហើយមកតាមខ្ញុំចុះ»²⁴ដ្បិតអ្នកណាចង់បានរួចជីវិត អ្នកនោះនឹងបាត់បង់ជីវិតមកវិញពុំខាន ប៉ុន្តែ អ្នកណាបាត់បង់ជីវិតព្រោះតែខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងបានទទួលជីវិតវិញ។²⁵បើមនុស្សម្នាក់បានពិភពលោកទាំងមូលមកធ្វើជាសម្បត្តិរបស់ខ្លួន តែត្រូវស្លាប់បាត់បង់ជីវិត ឬបញ្ឆោតខ្លួនតើមានប្រយោជន៍អ្វី?

²⁶អ្នកណាក៏ដោយ ដែលអៀនខ្មាសមិនហ៊ានទទួលស្គាល់ខ្ញុំ និងពាក្យរបស់ខ្ញុំទេ លុះដល់ពេលបុត្រមនុស្សយាងមក ប្រកបដោយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ និងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះបិតា ព្រមទាំងរបស់ទេវតាដ៏វិសុទ្ធ នោះព្រះអង្គក៏នឹងអៀនខ្មាស មិនហ៊ានទទួលស្គាល់អ្នកនោះវិញដែរ។²⁷ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកថា មានមនុស្សខ្លះដែលកំពុងតែឈរនៅទីនេះ នឹងមិនស្លាប់ទេមុនបានឃើញព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

²⁸ប្រហែលជាប្រាំបីថ្ងៃ ក្រោយពីព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលពាក្យទាំងនេះរួចមក ព្រះអង្គនាំលោកពេត្រុស លោកយ៉ូហាន និងលោកយ៉ាកុបឡើងទៅលើភ្នំ ដើម្បីអធិស្ឋាន។²⁹កាលកំពុងតែអធិស្ឋាននោះ ស្រាប់តែព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះអង្គផ្លាស់ប្រែជាមានរស្មី ហើយព្រះពស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គត្រឡប់ជាមានពណ៌សត្រចះត្រចង់មួយរំពេច។

³⁰មើល មានបុរសពីរនាក់កំពុងតែសន្ទនាជាមួយព្រះយេស៊ូ គឺលោកម៉ូសេ និងព្យាការីអេលីយ៉ា³¹ដែលលោកទាំងពីរលេចមកប្រកបដោយសិរីរុងរឿង។ លោកទាំងពីរមានប្រសាសន៍អំពីដំណើរ ដែលព្រះអង្គត្រូវបញ្ចប់សព្វគ្រប់នៅក្រុងយេរូសាឡិម។

³²ពេលនេះ លោកពេត្រុស និងមិត្តភក្ដិរបស់លោកសម្រាន្ដលង់លក់ ប៉ុន្តែពេលភ្ញាក់ឡើង ពួកគេឃើញសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះយេស៊ូ និងឃើញលោកទាំងពីរកំពុងឈរជាមួយព្រះអង្គដែរ។³³កាលលោកទាំងពីរកំពុងតែចាកចេញពីព្រះយេស៊ូទៅ លោកពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ! ជាការប្រពៃណាស់យើងនៅទីនេះ។ ចូរយើងសង់ដំណាក់បី គឺមួយសម្រាប់លោកគ្រូ មួយសម្រាប់លោកម៉ូសេ និងមួយទៀតសម្រាប់ព្យាការីអេលីយ៉ា»។ (លោកពេត្រុសពុំបានដឹងថា ខ្លួនកំពុងតែនិយាយអ្វីឡើយ)។

³⁴កាលលោកពេត្រុសកំពុងតែមានប្រសាសន៍ ស្រាប់តែមានពពកមកគ្របបាំងគេទាំងអស់គ្នា ធ្វើឲ្យពួកសិស្សភ័យខ្លាច ពេលពពកមកគ្របបាំង។³⁵មានព្រះសូរសៀងបន្លឺពីក្នុងពពកមកថា៖ «នេះជាបុត្របស់យើង ជាបុត្រដែលយើងបានជ្រើសរើស ចូរស្ដាប់ព្រះអង្គចុះ»។³⁶ក្រោយពេលឮព្រះសូរសៀងនេះរួចហើយ គេឃើញតែព្រះយេស៊ូមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ។ ពួកសិស្សនៅស្ងៀម និងប្រាប់គ្រប់គ្នាកុំឲ្យនិយាយអំពីហេតុការណ៍ ដែលគេបានឃើញប្រាប់អ្នកណាសោះឡើយ។

³⁷នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ពេលព្រះយេស៊ូយាងចុះពីលើភ្នំជាមួយសិស្សមកវិញ មានបណ្ដាជនយ៉ាងច្រើនមកជួបព្រះអង្គ។³⁸មើល មានបុរសម្នាក់ស្រែកពីកណ្ដាលចំណោមបណ្ដាជនមកថា៖ «លោកគ្រូអើយ! សូមលោកគ្រូមេត្តាមកមើលកូនប្រុសខ្ញុំផង ព្រោះខ្ញុំមានកូនតែមួយនេះគត់។³⁹ពេលវិញ្ញាណអាក្រក់ចូលម្ដងៗ វាស្រែករើបំរះ ប្រកាច់ប្រកិន និងបែកពពុះមាត់ថែមទៀត។ លុះធ្វើបាបវាយ៉ាងធ្ងន់ហើយ វិញ្ញាណអាក្រក់ក៏ចេញទៅ ទុកកូនខ្ញុំឲ្យនៅគ្រាំគ្រា។⁴⁰ខ្ញុំបានអង្វរសិស្សរបស់លោកឲ្យដេញវិញ្ញាណអាក្រក់នោះចេញដែរ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចដេញវាបាន»។

⁴¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ពួកមនុស្សមិនព្រមជឿ និងជំនាន់មនុស្សអាក្រក់អើយ! តើខ្ញុំត្រូវទ្រាំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាដល់ពេលណាទៀត? ចូរនាំកូនប្រុសរបស់អ្នកមកទីនេះ»។⁴²ខណៈពេលក្មេងនោះដើរចូលមកជិតព្រះយេស៊ូ អារក្សផ្ដួលកូននោះ និងធ្វើឲ្យវាប្រកាច់ប្រកិនយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលគំរាមទៅវិញ្ញាណអាក្រក់ និងប្រោសកុមារនោះ រួចព្រះអង្គប្រោសក្មេងនោះជា ហើយក៏ប្រគល់ទៅឪពុករបស់ក្មេងនោះវិញ។

⁴³បន្ទាប់មក មនុស្សគ្រប់គ្នាស្ងើចសរសើរអំពីភាពអស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ខណៈពេលមនុស្សគ្រប់ៗគ្នាកំពុងកោតស្ញប់ស្ញែង នឹងកិច្ចការទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖⁴⁴«ចូរអ្នករាល់គ្នាចងចាំពាក្យទាំងនេះទុកក្នុងចិត្ត គឺថាបុត្រមនុស្សនឹងត្រូវគេបញ្ជូន ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សលោកជាមិនខាន»។⁴⁵ប៉ុន្តែពួកសិស្សមិនយល់ព្រះបន្ទូលនេះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់ពុំទាន់បង្ហាញអត្ថន័យឲ្យគេយល់នៅឡើយ ដូច្នេះ ពួកគេខ្លាចមិនហ៊ានទូលសួរព្រះអង្គអំពីអត្ថន័យឡើយ។

⁴⁶បន្ទាប់មកក៏មានការជជែកគ្នាក្នុងចំណោមពួកគេ ថាតើនរណាធំជាងគេ។⁴⁷ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់ចិត្តគំនិតពួកគេ រួចក៏យកក្មេងម្នាក់ឲ្យមកឈរក្បែរព្រះអង្គ⁴⁸រួចមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្នកណាក៏ដោយដែលទទួលក្មេងនេះក្នុងនាមខ្ញុំ ក៏ដូចជាបានទទួលខ្ញុំដែរ ហើយអ្នកណាក៏ដោយដែលទទួលខ្ញុំ ក៏ដូចជាបានទទួលព្រះអង្គដែលបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកនោះដែរ។ ដ្បិតអ្នកណាមានឋានៈតូចទាបជាងគេក្នុងចំណោមអ្នកទាំងអស់គ្នា គឺអ្នកនោះហើយជាអ្នកធំជាងគេ»។

⁴⁹លោកយ៉ូហានទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ! យើងខ្ញុំបានឃើញបុរសម្នាក់ដេញអារក្ស ក្នុងនាមលោកគ្រូដែរ ហើយយើងខ្ញុំក៏បានឃាត់គាត់ ពីព្រោះគាត់មិនមកតាមលោកគ្រូដូចយើងខ្ញុំឡើយ»។⁵⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់វិញថា៖ «កុំឃាត់គេអី! ព្រោះអ្នកណាក៏ដោយមិនជំទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា អ្នកនោះនៅខាងអ្នករាល់គ្នាហើយ»។

⁵¹ពេលជិតដល់ថ្ងៃកំណត់ ដែលព្រះយេស៊ូត្រូវយាងចាកចេញពីលោកនេះទៅ ព្រះអង្គយាងទៅក្រុងយេរូសាឡិម។⁵²ព្រះអង្គបានចាត់បញ្ជូនមនុស្សខ្លះឲ្យទៅមុន ហើយពួកគេចេញដំណើរទៅដល់ភូមិមួយរបស់អ្នកស្រុកសាម៉ារី ដើម្បីរៀបចំកន្លែងថ្វាយព្រះអង្គ។⁵³ប៉ុន្តែ អ្នកភូមិនោះមិនបានទទួលព្រះអង្គស្នាក់នៅឡើយ ព្រោះព្រះអង្គត្រូវយាងឆ្ពោះទៅក្រុងយេរូសាឡិម។

⁵⁴ពេលសិស្សពីរនាក់របស់ព្រះអង្គ គឺលោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានឃើញដូច្នោះ ក៏ទៅទូលប្រាប់ព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! តើព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យឲ្យយើងខ្ញុំហៅភ្លើងពីស្ថានសួគ៌មកបញ្ឆេះកំទេចអ្នកទាំងនេះឬ?»⁵⁵ប៉ុន្តែព្រះអង្គបែរ និងស្ដីបន្ទោសពួកគេ⁵⁶រួចព្រះអង្គយាងឆ្ពោះទៅកាន់ភូមិមួយផ្សេងទៀត។

⁵⁷កាលព្រះយេស៊ូកំពុងយាងតាមផ្លូវ មានបុរសម្នាក់ទូលព្រះអង្គថា៖ «ខ្ញុំប្របាទសុខចិត្តទៅតាមលោក ទីកន្លែងណាក៏ដោយដែលលោកទៅ»។⁵⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគាត់វិញថា៖ «សត្វកញ្ជ្រោងមានរូងរបស់វា បក្សាបក្សីលើមេឃក៏មានសំបុករបស់វាដែរ ប៉ុន្តែ បុត្រមនុស្សគ្មានកន្លែងកើយក្បាលទេ»។

⁵⁹រួចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅម្នាក់ទៀតថា៖ «សុំអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ»។ ប៉ុន្តែ អ្នកនោះទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! ដំបូង សូមលោកមេត្តាអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំប្របាទទៅបញ្ចុះសពឪពុកសិន»។⁶⁰ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគាត់វិញថា៖ «ទុកឲ្យមនុស្សស្លាប់បញ្ចុះសពគ្នាគេចុះ។ រីឯអ្នកវិញ ចូរចេញទៅប្រកាសដំណឹងស្តីអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ ប្រសើរជាង»។

⁶¹រួចមានម្នាក់ទៀតទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកម្ចាស់! ខ្ញុំប្របាទសុខចិត្តទៅតាមលោកដែរ ប៉ុន្តែ ដំបូងសូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំប្របាទទៅលាក្រុមគ្រួសារសិន»។⁶²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់វិញថា៖ «អ្នកណាកាន់នង្គ័ល ហើយបែរជាងាកមើលក្រោយ អ្នកនោះមិនសក្តិសមនឹងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ»។

10

¹ក្រោយមកទៀត ព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសសិស្សចិតសិបររូបទៀត ហើយចាត់គេពីរៗនាក់ឲ្យចេញទៅតាមក្រុងនានា ដែលព្រះអង្គបម្រុងនឹងយាងទៅ។²ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចម្រូតមានច្រើនណាស់ តែអ្នកច្រូតមានតិច។ ហេតុនេះ ចូរអង្វរម្ចាស់ចម្រូតឲ្យចាត់អ្នកច្រូតមកក្នុងស្រែរបស់លោកថែមទៀត។

³ចូរនាំគ្នាទៅចុះ។ មើល ខ្ញុំចាត់បញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាទៅ ដូចជាកូនចៀមនៅកណ្ដាលហ្វូងចចក។⁴កុំយកថង់ប្រាក់ កាបូបស្ពាយ ឬស្បែកជើងទៅជាមួយឡើយ ហើយក៏កុំជម្រាបសួរអ្នកណាតាមផ្លូវដែរ។

⁵ផ្ទះណាក៏ដោយដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅ មុនដំបូងត្រូវពោលថា៖ «សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសេចក្ដីសុខសាន្ត ដល់មនុស្សក្នុងផ្ទះនេះ»។⁶បើមានមនុស្សណាចូលចិត្តសេចក្ដីសុខសាន្តនៅក្នុងផ្ទះនោះ គេនឹងបានសុខសាន្ត ដូចពាក្យអ្នករាល់គ្នាបានប្រាប់ តែបើគ្មានទេ សេចក្ដីសុខសាន្តនោះនឹងវិលត្រឡប់មកអ្នករាល់គ្នាវិញជាមិនខាន។⁷ចូរស្នាក់នៅផ្ទះនោះ បរិភោគម្ហូបអាហារ និងពិសាទឹកដែលគេជូនអ្នករាល់គ្នា ដ្បិតអ្នកធ្វើការតែងតែទទួលប្រាក់ឈ្នួល។ មិនត្រូវរើកន្លែងស្នាក់ពីផ្ទះមួយទៅនៅផ្ទះមួយទៀត ឆាប់ពេកឡើយ។

⁸មិនថាអ្នកចូលទៅក្រុងណាទេ ហើយបើមានគេទទួលអ្នករាល់គ្នា ត្រូវបរិភោគម្ហូបអាហារដែលគេរៀបជូននោះចុះ⁹ហើយត្រូវប្រោសអ្នកជំងឺក្នុងភូមិនោះឲ្យបានជា ហើយប្រាប់អ្នកភូមិថា៖ «ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅជិតអ្នករាល់គ្នាហើយ»។

¹⁰ពេលណាអ្នកចូលទៅក្រុងណាមួយ ហើយបើគេមិនព្រមទទួលអ្នករាល់គ្នាទេ ត្រូវចេញទៅតាមផ្លូវ និងប្រកាសថា៖¹¹«សូម្បីតែធូលីដីដែលជាប់ជើងយើង ក៏យើងរលាស់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិញដែរ! ប៉ុន្តែ តោងដឹងថា ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជិតមកដល់ហើយ»។¹²ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោស អ្នកក្រុងសូដុមទទួលទោសស្រាលជាងអ្នកក្រុងនោះទៅទៀត។

¹³វេទនាហើយ អ្នកក្រុងខូរ៉ាស៊ីនអើយ! អ្នកក្រុងបេតសៃដាអើយ! ប្រសិនបើអ្នកក្រុងទីរ៉ូស និងអ្នកក្រុងស៊ីដូនបានឃើញការអស្ចារ្យ ដូចអ្នករាល់គ្នាឃើញនៅទីនេះ នោះសមអ្នកក្រុងទាំងនោះបានប្រែចិត្តគំនិតទៅហើយ គឺពួកគេស្លៀកបាវអង្គុយក្នុងផេះជាមិនខាន។¹⁴ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក អ្នកក្រុងទីរ៉ូស និងក្រុងស៊ីដូននឹងទទួលទោសស្រាលជាងអ្នករាល់គ្នា។¹⁵អ្នកក្រុងកាពើណិមអើយ! តើអ្នកគិតថា អ្នកនឹងបានថ្កើងឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ឬ? ទេ! អ្នកនឹងធ្លាក់ទៅស្ថាននរកវិញ។

¹⁶អ្នកណាស្ដាប់អ្នករាល់គ្នា អ្នកនោះក៏ស្ដាប់ខ្ញុំដែរ ហើយអ្នកណាបដិសេធមិនទទួលអ្នករាល់គ្នា អ្នកនោះក៏បដិសេធមិនទទួលខ្ញុំដែរ ហើយអ្នកណាមិនទទួលខ្ញុំ អ្នកនោះក៏មិនទទួលព្រះអង្គ ដែលចាត់ខ្ញុំមកដែរ»។

¹⁷ពួកសិស្សទាំងចិតសិបពីររូបត្រឡប់មកវិញដោយអំណររ ហើយទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូម្បីតែអារក្សក៏ចុះចូលក្រោមអំណាចយើងខ្ញុំដែរ ដោយសារព្រះនាមព្រះអង្គ»។¹⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំឃើញសាតាំងធ្លាក់ចុះពីលើមេឃមក ដូចផ្លេកបន្ទោរ។¹⁹មើល! ខ្ញុំប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានអំណាចដើរជាន់ពស់ និងខ្យាដំរី ព្រមទាំងបង្ក្រាបឫទ្ធិអំណាចគ្រប់យ៉ាងរបស់សត្រូវផងដែរ ហើយគ្មានអ្វីមួួយអាចធ្វើទុក្ខអ្នករាល់គ្នាបានឡើយ។²⁰បើដូច្នេះ កុំអាលត្រេកអរពេលឃើញវិញ្ញាណអាក្រក់ចុះចូលអ្នករាល់គ្នា តែត្រូវត្រេកអរដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាមានឈ្មោះកត់ទុកនៅស្ថានបរមសុខវិញ»។

²¹ជាមួយគ្នានោះដែរ ព្រះយេស៊ូមានព្រះហឫទ័យរីករាយជាខ្លាំង ក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទូលបង្គំសូមសរសើរតម្កើងព្រះបិតា ជាព្រះអម្ចាស់នៃស្ថានបរមសុខ និងផែនដី ព្រោះព្រះអង្គលាក់អាថ៌កំបាំងទាំងនេះពីអ្នកប្រាជ្ញា និងអ្នកចេះដឹង តែបើកសម្តែងឲ្យមនុស្សតូចតាចយល់។ មែនហើយ! ព្រះបិតាសព្វព្រះហឫទ័យយ៉ាងណា ព្រះអង្គនឹងសម្រេចយ៉ាងនោះ។

²²ព្រះបិតាបានផ្ទុកផ្តាក់ការទាំងអស់នេះមកឲ្យខ្ញុំ ហើយគ្មាននរណាស្គាល់ព្រះបុត្រាក្រៅពីព្រះបិតាឡើយ ហើយក៏គ្មាននរណាស្គាល់ព្រះបិតាក្រៅពីព្រះបុត្រាដែរ ហើយនិងអស់អ្នកដែលព្រះបុត្រាសព្វព្រះហឫទ័យបើកសម្តែងឲ្យស្គាល់នោះដែរ»។

²³បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូបែរទៅរកសិស្ស ហើយមានព្រះបន្ទូលដាច់ឡែកពីគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមានពរហើយ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានយល់ដឹងពី ហេតុការណ៍ដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញនេះ។²⁴ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្យាការី និងស្ដេចជាច្រើន ប្រាថ្នាចង់ឃើញហេតុការណ៍ដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញនេះដែរ តែមិនបានឃើញ និងប្រាថ្នាចង់ឮសេចក្ដីដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮនេះដែរ តែមិនបានឮសោះ»។

²⁵មើល មានបណ្ឌិតខាងក្រឹត្យវិន័យម្នាក់ក្រោកឈរទូលសួរព្រះយេស៊ូ ក្នុងបំណងចង់ចាប់កំហុសព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ! តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ ដើម្បីទទួលជីវិតអស់កល្បជានិច្ចទុកជាមត៌ក?»²⁶ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «តើក្នុងក្រឹត្យវិន័យមានចែងអ្វីខ្លះ? តើលោកយល់យ៉ាងណាពេលអាន?»²⁷គាត់ទូលឆ្លើយទៅព្រះយេស៊ូថា៖ «ត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកអស់ពីចិត្ត អស់ពីព្រលឹង អស់ពីកម្លាំង និងអស់ពីគំនិត ហើយត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនឯងដែរ»។²⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «លោកឆ្លើយត្រឹមត្រូវល្អណាស់។ សុំធ្វើដូច្នេះចុះ នោះលោកនឹងមានជីវិតជាមិនខាន»។

²⁹ប៉ុន្តែ អាចារ្យនោះចង់បង្ហាញថា សំណួររបស់គាត់ត្រឹមត្រូវ គាត់ក៏សួរព្រះយេស៊ូទៀតថា៖ «តើនរណាជាអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ?»។³⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មានបុរសម្នាក់ ធ្វើដំណើរចុះពីក្រុងយេរូសាឡឹម ឆ្ពោះទៅក្រុងយេរីខូ។ គាត់ត្រូវពួកចោរប្លន់ យកទ្រព្យសម្បត្តិ និងវាយដំគាត់ឲ្យរបួស ទុកគាត់ចោលនៅស្ដូកស្ដឹងស្ទើរស្លាប់។

³¹ចៃដន្យ មានបូជាចារ្យមួយរូបធ្វើដំណើរចុះតាមផ្លូវនោះ ពេលគាត់ឃើញបុរសនោះ គាត់ក៏ដើរវាងហួសទៅ។³²ដូចគ្នានេះដែរ មានលេវីម្នាក់ ដើរមកដល់កន្លែងនោះដែរ គាត់ឃើញបុរសនោះ ក៏ដើរវាងហួសទៅដែរ។

³³ប៉ុន្តែ មានអ្នកស្រុកសាម៉ារីម្នាក់ ធ្វើដំណើរមកតាមផ្លូវកន្លែងនោះដែរ។ កាលគាត់ឃើញបុរសនោះ គាត់មានចិត្តអាណិតពន់ពេក។³⁴គាត់ចូលទៅជិតអ្នករបួស យកប្រេង និងស្រាចាក់ពីលើមុខរបួស ព្រមទាំងរុំរបួសឲ្យគាត់។ គាត់លើកអ្នករបួសដាក់លើជំនិះរបស់គាត់ នាំទៅផ្ទះសំណាក់ ហើយថែទាំអ្នកនោះ។³⁵ស្អែកឡើងគាត់យកប្រាក់ពីរកាក់ឲ្យម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់ ហើយផ្ដាំថា «សូមថែទាំបុរសនេះផង ប្រសិនបើអ្នកចំណាយលើសពីប្រាក់នេះ ពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំនឹងជូនប្រាក់អ្នកបង្គ្រប់»។

³⁶ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងបីនាក់ តើលោកគិតថា នរណាជាអ្នកជិតខាងនឹងបុរសដែលត្រូវចោរប្លន់នោះ?»³⁷អាចារ្យឆ្លើយថា៖ «គឺម្នាក់ដែលមានចិត្តមេត្តាករុណាចំពោះគាត់»។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «សូមអញ្ជើញទៅ និងប្រព្រឹត្តដូចអ្នកនោះចុះ!»។

³⁸កាលព្រះយេស៊ូនិងពួកសិស្សកំពុងតែធ្វើដំណើរ ព្រះអង្គយាងចូលក្នុងភូមិមួយ ហើយមានស្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះម៉ាថា នាងទទួលព្រះអង្គឲ្យស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះនាង។³⁹នាងមានប្អូនស្រីម្នាក់ឈ្មោះម៉ារី អង្គុយនៅទៀបព្រះបាទាព្រះអម្ចាស់ និងស្ដាប់ព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ។

⁴⁰ប៉ុន្តែនាងម៉ាថាវិញរវល់រៀបចំម្ហូបអាហារបម្រើព្រះអង្គ។ នាងចូលមកទូលព្រះយេស៊ូថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! តើព្រះអង្គមិនអើពើទេឬ ដែលប្អូនខ្ញុំម្ចាស់ទុកឲ្យខ្ញុំម្ចាស់បម្រើព្រះអង្គតែម្នាក់? សូមព្រះអង្គប្រាប់នាងឲ្យមកជួយខ្ញុំម្ចាស់ផង»។⁴¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ម៉ាថា! ម៉ាថាអើយ! នាងខ្វល់ខ្វាយច្រើនណាស់⁴²ប៉ុន្តែ មានកិច្ចការតែមួយគត់ដែលចាំបាច់។ នាងម៉ារីបានជ្រើសយកចំណែកដ៏ល្អវិសេសនោះហើយ ដែលមិនត្រូវយកចេញពីនាងបានឡើយ»។

11

¹មានថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូកំពុងតែអធិស្ឋាននៅកន្លែងមួយ រួចហើយមានសិស្សម្នាក់ទូលព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! សូមបង្រៀនយើងខ្ញុំឲ្យចេះអធិស្ឋាន ដូចលោកយ៉ូហានបានបង្រៀនសិស្សរបស់លោក ឲ្យចេះអធិស្ឋានដែរ»។

²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ពេលណាអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋាន ត្រូវពោលថា «ឱព្រះបិតាអើយ សូមឲ្យព្រះនាមព្រះអង្គបានវិសុទ្ធ។ សូមឲ្យព្រះរាជ្យព្រះអង្គបានមកដល់។

³សូមប្រទានអាហារដែលយើងខ្ញុំត្រូវការរៀងរាល់ថ្ងៃ។⁴សូមអត់ទោសបាបយើងខ្ញុំ ដូចយើងខ្ញុំបានអត់ទោសឲ្យអស់ណា ដែលបានប្រព្រឹត្តខុសនឹងយើងខ្ញុំដែរ។កុំនាំយើងខ្ញុំធ្លាក់ក្នុងការល្បួងឡើយ»។

⁵ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បើមានមិត្តសម្លាញ់ម្នាក់មករកអ្វីពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយពោលថា៖ «សម្លាញ់អើយ! សូមឲ្យគ្នាខ្ចីនំបុ័ងបីដុំសិនមក⁶ដោយដឹងមិត្តភក្ដិទើបនឹងធ្វើដំណើរមកដល់ ហើយគ្មានអ្វីទទួលគេសោះ»។⁷អ្នកនៅក្នុងផ្ទះម្នាក់ប្រហែលឆ្លើយមកវិញថា៖ «កុំរំខានគ្នាធ្វើអ្វី!។ គ្នាបិទទ្វារហើយ ម្យ៉ាងទៀត កូនចៅគ្នាកំពុងដេកលក់ គ្នាមិនអាចក្រោកទៅយកនំបុ័ងឲ្យសម្លាញ់ឯងបានទេ»។⁸ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ទោះបីជាម្ចាស់ផ្ទះមិនក្រោកទៅយកនំបុ័ង ដោយសារជាសម្លាញ់ក៏ដោយ តែដោយសារខ្មាសនឹងការទទូចអង្វរឥតខ្មាស នោះគាត់ប្រាកដជាក្រោកទៅយកនំប៉័ងតាមតែអ្នកចង់បាន ។

⁹ចំពោះខ្ញុំវិញ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ចូរសុំ! នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យ ចូរស្វែងរក! គង់នឹងឃើញ ចូរគោះទ្វារ! នោះព្រះអង្គនឹងបើកឲ្យមិនខាន។¹⁰ដ្បិតអ្នកណាសុំ អ្នកនោះតែងទទួល អ្នកណាស្វែងរក នោះតែងតែឃើញ ហើយអ្នកណាដែលគោះ នោះនឹងបើកឲ្យអ្នកដែលគោះ។

¹¹អ្នករាល់គ្នាជាឪពុកបែបណា បើកូនសុំត្រី តើឪពុកនឹងយកពស់ពិសឲ្យវាឬ?¹²បើកូនសុំពងមាន់ តើឪពុកនឹងយកខ្យាដំរីឲ្យវាដែរឬ?¹³ដូច្នេះ សូម្បីតែអ្នករាល់គ្នាដែលជាមនុស្សអាក្រក់ ក៏ចេះយករបស់ល្អៗឲ្យកូនដែរ ចុះចំណង់បើព្រះបិតាដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខវិញ តើព្រះអង្គនឹងប្រទានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធឲ្យអស់អ្នកដែលសុំពីព្រះអង្គយ៉ាងណាទៅទៀត?»

¹⁴ព្រះយេស៊ូកំពុងបណ្ដេញអារក្សចេញពីមនុស្សគម្នាក់។ លុះពេលអារក្សចេញផុតទៅ មនុស្សគនោះនិយាយបានវិញ ហើយមហាជនក៏ស្ងើចសរសើរគ្រប់គ្នា។¹⁵ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «អ្នកនេះដេញអារក្សបានដូច្នេះ ដោយប្រើអំណាចបេលសេប៊ូលជាស្ដេចអារក្ស»។

¹⁶មានអ្នកខ្លះទៀតល្បងល និងស្វែងរកទីសម្គាល់ពីស្ថានបរសុខមកបញ្ជាក់។¹⁷ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់គំនិតរបស់គេ រួចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «នគរណាដែលបែកបាក់គ្នាឯង នគរនោះមុខជាត្រូវវិនាស ហើយផ្ទះណាដែលបែកបាក់គ្នាឯង ក៏មុខជារលំសង្កត់គ្នាមិនខាន។

¹⁸ប្រសិនបើ សាតាំងទាស់ទែងបែកបាក់គ្នាឯង តើរាជ្យរបស់វានៅស្ថិតស្ថេរម្តេចបាន? ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំដេញអារក្សដោយអំណាចបេលសេប៊ូល។¹⁹ប្រសិនបើខ្ញុំដេញអារក្សដោយអំណាចបេលសេប៊ូលមែន តើកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាដេញអារក្សដោយអំណាចនរណាគេទៅវិញ?។ ហេតុនេះហើយបានជាកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នា នឹងដាក់ទោសអ្នករាល់គ្នាវិញម្តង។²⁰ប៉ុន្តែ បើខ្ញុំដេញអារក្សដោយឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន នោះបានសេចក្តីថាព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងមកដល់អ្នករាល់គ្នាហើយ។

²¹ពេលណាមានមនុស្សណាម្នាក់ខ្លាំងពូកែ ប្រដាប់ដោយអាវុធការពារផ្ទះរបស់ខ្លួន នោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេនឹងនៅស្ថិតស្ថេរគង់វង្ស²²ប៉ុន្តែ បើមានម្នាក់ទៀតខ្លាំងពូកែជាង គេនឹងមកដកហូតគ្រឿងអាវុធ និងរឹបអូសទ្រព្យសម្បត្តិពីអ្នកនោះ។²³អ្នកណាមិននៅខាងខ្ញុំ អ្នកនោះប្រឆាំងនឹងខ្ញុំ ហើយអ្នកណាមិនជួយប្រមូលផ្ដុំខ្ញុំទេ អ្នកនោះកំពុងតែកំចាត់កំចាយខ្ញុំហើយ។

²⁴ពេលណាវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញពីមនុស្សម្នាក់ វានឹងស្វែងរកទីវាលហួតហែង ដើម្បីសម្រាក។ បើវារកពុំឃើញទេ នោះវាមុខជានិយាយថា៖ «អញនឹងវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះ ដែលអញទើបនឹងចេញមក»។²⁵លុះពេលត្រឡប់មកដល់ហើយ ឃើញផ្ទះនោះបោសស្អាត ហើយរៀបចំមានរបៀបរៀបរយ។²⁶នោះវានឹងទៅបបួលវិញ្ញាណអាក្រក់ប្រាំពីរទៀត ដែលសុទ្ធតែអាក្រក់ជាងវា ឲ្យមកចូលអ្នកនោះ។ ចំណែកឯស្ថានភាពចុងក្រោយរបស់អ្នកនោះ រឹតតែអាក្រក់លើសដើមទៅទៀត»។

²⁷កាលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលការនេះរួចហើយ មានស្ត្រីម្នាក់បន្លឺសំឡេងចេញពីបណ្ដាជន ទូលព្រះអង្គថា៖ «ស្ត្រីដែលបានបង្កើតលោក ព្រមទាំងបានបំបៅលោក ពិតជាមានពរមែន»។²⁸ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «អ្នកណាស្ដាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយអនុវត្តតាម អ្នកនោះហើយមានពរជាង»។

²⁹កាលមហាជនប្រជុំគ្នាកាន់តែច្រើន ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មនុស្សជំនាន់នេះអាក្រក់ណាស់។ គេស្វែងរកទីសម្គាល់អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មិនប្រទានទីសម្គាល់ណាផ្សេងទៀត ក្រៅពីទីសម្គាល់របស់ព្យាការីយ៉ូណាសឡើយ។³⁰ដ្បិតលោកយ៉ូណាសក្លាយជាទីសម្គាល់ ឲ្យអ្នកក្រុងនីនីវេឃើញយ៉ាងណា នោះបុត្រមនុស្សក៏នឹងធ្វើជាទីសម្គាល់ ឲ្យមនុស្សជំនាន់នេះឃើញយ៉ាងនោះដែរ។

³¹មហាក្សត្រីយ៍ស្រុកខាងត្បូងនឹងក្រោកឡើង កាលណាព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សជំនាន់នេះ និងថ្កោលទោសពួកគេផង ព្រោះព្រះនាងបានយាងមកពីចុងបំផុតនៃផែនដី ដើម្បីស្ដាប់ប្រាជ្ញាញាណរបស់ស្ដេចសាឡូម៉ូន និងរកមើលក្រែងលោមាននរណាប្រសើរលើសស្ដេចសាឡូម៉ូនទៀត។

³²អ្នកក្រុងនីនីវេនឹងក្រោកឈរឡើងជាមួយមនុស្សជំនាន់នេះ នៅថ្ងៃដែលព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក ព្រមទាំងថ្កោលទោសគេផង ព្រោះអ្នកក្រុងនីនីវេបានកែប្រែចិត្តគំនិត កាលបានឮសេចក្តីប្រកាសរបស់លោកយ៉ូណាស និងរកមើលក្រែងលោកមាននរណាម្នាក់ប្រសើរលើសលោកយ៉ូណាសទៀត។

³³គ្មាននរណាអុជចង្កៀង យកទៅលាក់ទុក ឬយកធុងគ្របពីលើនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេតែងយកចង្កៀងទៅដាក់លើជើងចង្កៀង ដូច្នេះអស់អ្នកដែលចូលទៅក្នុងផ្ទះនឹងបានភ្លឺ។³⁴ភ្នែកជាចង្កៀងរបស់រូបកាយ។ ពេលណាភ្នែកអ្នកនៅភ្លឺល្អ រូបកាយអ្នកទាំងមូលក៏ភ្លឺដែរ។ ប៉ុន្តែ បើភ្នែកអ្នកងងឹតវិញ រូបកាយអ្នកក៏ងងឹតដែរ។³⁵ហេតុនេះ ត្រូវប្រយ័ត្នកុំឲ្យពន្លឺនៅក្នុងខ្លួនអ្នក ទៅជាងងឹតឡើយ។³⁶ប្រសិនបើរូបកាយរបស់អ្នកទាំងមូលមានពន្លឺ គ្មានផ្នែកណាមួយងងឹតនោះទេ រូបកាយទាំងមូលរបស់អ្នកប្រៀបបីដូចជាចង្កៀងភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាចលើអ្នកដែរ»។

³⁷ក្រោយពេលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលរួចហើយ មានបុរសម្នាក់ខាងគណៈផារីស៊ី សូមយាងព្រះអង្គទៅសោយព្រះស្ងោយនៅផ្ទះគាត់ ដូច្នេះព្រះយេស៊ូក៏យាងចូលទៅរួមតុជាមួយគាត់។³⁸អ្នកខាងគណៈផារីស៊ីភ្ញាក់ផ្អើល ព្រោះឃើញព្រះយេស៊ូមិនលាងព្រះហស្ដមុនពេលសោយអាហារ។

³⁹ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ឥឡូវនេះ ពួកផារីស៊ីអើយ អ្នករាល់គ្នាសម្អាតពែង និងចានតែផ្នែកខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ ផ្នែកខាងក្នុងអ្នករាល់គ្នាវិញ ពោរពេញទៅដោយចិត្តលោភលន់ និងគំនិតអាក្រក់។⁴⁰មនុស្សឆោតល្ងង់អើយ តើព្រះជាម្ចាស់សម្អាតខាងក្រៅ តើព្រះអង្គមិនសម្អាតខាងក្នុងដែរទេឬ?⁴¹ចូរចែកទានដល់ជនក្រីក្រនូវអ្វីដែលមានខាងក្នុង នោះគ្រប់ទាំងអស់នឹងបានស្អាតបរិសុទ្ធសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។

⁴²អ្នកត្រូវវេទនាហើយ ពួកផារីស៊ីអើយ! ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាថ្វាយមួយភាគដប់ពីជីរអង្កាម ជីរលីងល័ខ និងបន្លែគ្រប់មុខ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាព្រងើយកន្តើយមិនប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីសុចរិត និងស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ នេះហើយជាការចាំបាច់ ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រព្រឹត្តដោយសុចរិត និងស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយមិនបំភ្លេចចោលការឯទៀតឡើយ។

⁴³អ្នកត្រូវវេទនាហើយ ពួកផារីស៊ីអើយ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាចូលចិត្តអង្គុយកៅអីខាងមុខក្នុងសាលាប្រជុំ ហើយឲ្យគេគោរពរាប់អាននៅតាមផ្សារ។⁴⁴អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាជាពុំខាន ព្រោះអ្នករាល់គ្នាប្រៀបបីដូចផ្នូរខ្មោច ដែលមនុស្សដើរជាន់ដោយមិនដឹងខ្លួន»។

⁴⁵មានបណ្ឌិតខាងវិន័យម្នាក់ទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ លោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំអាម៉ាស់»។⁴⁶ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «អ្នកត្រូវវេទនាហើយ ពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យអើយ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានបង្កើតវិន័យតឹងរ៉ឹងដាក់លើមនុស្ស ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនជួយគេទេ សូម្បីតែប៉ុនម្រាមដៃក៏គ្មានផង។

⁴⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាហើយ! ព្រោះអ្នករាល់គ្នាសង់ផ្នូរឲ្យព្យាការី ដែលបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានសម្លាប់។⁴⁸ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាជាសាក្សី ហើយអ្នករាល់គ្នាសមគំនិតជាមួយកិច្ចការរបស់បុព្វបុរស ដ្បិតពួកគេបានសម្លាប់ពួកព្យាការី ហើយអ្នករាល់គ្នាបានសង់ផ្នូរឲ្យ។

⁴⁹ហេតុនេះហើយបានជាព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់បន្លឺឡើងថា៖ «យើងនឹងចាត់ព្យាការី និងពួកសាវ័ក គេនឹងបៀតបៀន និងសម្លាប់ពួកគេខ្លះ»។⁵⁰បន្ទាប់មក មនុស្សជំនាន់នេះនឹងទទួលខុសត្រូវ ចំពោះការខ្ចាយឈាមរបស់បុព្វបុរស តាំងពីកំណើតពិភពលោកមកម៉្លេះ⁵¹គឺចាប់តាំងពីការខ្ចាយឈាមរបស់លោកអេបិល រហូតដល់លោកសាការី ដែលត្រូវគេសម្លាប់នៅត្រង់ចន្លោះទីអាសនៈ និងទីសក្ការៈ។ ពិតណាស់ ខ្ញុំសុំបញ្ជាក់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា មនុស្សជំនាន់នេះនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវ។

⁵²អ្នករាល់គ្នាត្រូវវេទនាហើយ ពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យអើយ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានបិទសោទ្វារ ដែលនាំស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនត្រឹមតែមិនបានចូលខ្លួនទេ គឺថែមទាំងឃាត់អស់អ្នកដែលចង់ចូល មិនឲ្យគេចូលទៀតផង»។

⁵³ក្រោយពេល ព្រះយេស៊ូយាងចាកចេញពីទីនោះទៅ ពួកអាចារ្យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ីនាំគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គ ហើយដេញដោលសួរព្រះអង្គអំពីរឿងផ្សេងៗជាច្រើន⁵⁴រកល្បិចកលចាប់កំហុសព្រះអង្គ។

12

¹ខណៈពេលនោះ មានមហាជនរាប់ម៉ឺននាក់ជួបជុំគ្នា ស្ទើរតែដើរជាន់គ្នាទៅហើយ។ មុនដំបូង ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅសិស្សថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រយ័ត្ននឹងមេម្សៅរបស់ពួកខាងគណៈផារីស៊ី ជាមនុស្សមានពុតត្បុត។

²ប៉ុន្តែ គ្មានការលាក់កំបាំងណាមួយ មិនត្រូវគេលាតត្រដាងឃើញនោះឡើយ ហើយក៏គ្មានអាថ៌កំបាំងណា មិនត្រូវបើកគេដឹងដែរ។³ដូច្នេះ អ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នានិយាយក្នុងទីងងឹត នឹងត្រូវគេឮនៅក្នុងពន្លឺថ្ងៃ ហើយអ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាខ្សឹបដាក់ត្រចៀកនរណាម្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់ មុខជាត្រូវអ្នកដទៃយកទៅប្រកាសនៅលើដំបូលផ្ទះមិនខាន។

⁴ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដែលជាមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំថា ចូរកុំខ្លាចអ្នកដែលសម្លាប់បានត្រឹមតែរូបកាយ ហើយពុំអាចធ្វើអ្វីដល់អ្នករាល់គ្នានោះឡើយ។⁵ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា អ្នករាល់គ្នាត្រូវខ្លាចនរណា គឺត្រូវខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតព្រះអង្គមានអំណាចផ្ដាច់ជីវិត ហើយក៏អំណាចបោះទៅក្នុងភ្លើងនរកថែមទៀតផង។ មែន! ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នាត្រូវខ្លាចព្រះអង្គ។

⁶តើគេលក់ចាបប្រាំថ្លៃពីរសេនមែនទេ? ទោះជាយ៉ាងណា ក៏ព្រះជាម្ចាស់ឥតភ្លេចចាបណាមួយនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអង្គ។⁷សូម្បីតែសរសៃសក់នៅលើក្បាលរបស់អ្នករាល់គ្នា ក៏ព្រះអង្គរាប់អស់ដែរ។ កុំខ្លាចអ្វីឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាមានតម្លៃជាងចាបទៅទៀត។

⁸ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាដែលទទួលស្គាល់ខ្ញុំនៅចំពោះមុខមនុស្សលោក នោះបុត្រមនុស្សនឹងទទួលស្គាល់អ្នកនោះ នៅចំពោះមុខពួកទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។⁹ប៉ុន្តែ អ្នកណាបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ខ្ញុំនៅចំពោះមុខមនុស្សលោក នោះបុត្រមនុស្សក៏នឹងបដិសេធមិនទទួលស្គាល់អ្នកនោះ នៅចំពោះមុខពួកទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។¹⁰អ្នកណាពោលពាក្យទាស់នឹងបុត្រមនុស្ស នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកលែងទោសឲ្យ ប៉ុន្តែ អ្នកណាពោលពាក្យទាស់នឹងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធវិញ នោះព្រះអង្គមិនលើកលែងទោសឲ្យឡើយ។

¹¹ពេលណាគេបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាទៅកាត់ទោស ក្នុងសាលាប្រជុំ នៅមុខចៅក្រម និងអាជ្ញាធរ មិនត្រូវព្រួយបារម្ភពីរបៀបនិយាយ ដើម្បីឆ្លើយការពារខ្លួន ឬត្រូវនិយាយអ្វីនោះឡើយ។¹²ដ្បិត ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធនឹងបង្រៀនអ្នករាល់គ្នានៅពេលនោះ ត្រូវនិយាយអ្វីហើយ»។

¹³មានបុរសម្នាក់ពីក្នុងចំណោមបណ្ដាជនទូលព្រះយេស៊ូថា៖ «លោកគ្រូ! សូមប្រាប់បងខ្ញុំឲ្យចែកកេរមត៌កមកចែកខ្ញុំផង»។¹⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅបុរសនោះថា៖ «អ្នកអើយ តើនរណាបានតែងតាំងខ្ញុំឲ្យធ្វើជាចៅក្រម ឬអាជ្ញាកណ្តាលបែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិអ្នករាល់គ្នាដូច្នេះ?»។¹⁵ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅបណ្ដាជនថា៖ «ចូរប្រយ័ត្ន! កុំលោភលន់ចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិគេឲ្យសោះ ព្រោះជីវិតមនុស្សមិនអាស្រ័យលើសម្បត្តិបរិបូណ៌តែមួយមុខនោះឡើយ»។

¹⁶រួចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នាថា៖ «មានដីធ្លីរបស់សេដ្ឋីម្នាក់ផ្ដល់ភោគផលយ៉ាងបរិបូណ៌¹⁷គាត់រិះគិតក្នុងចិត្តថា «តើខ្ញុំនឹងធ្វើយ៉ាងម៉េច ព្រោះខ្ញុំគ្មានកន្លែងដាក់ភោគផលដូច្នេះ?»¹⁸គាត់គិតទៀតថា «ខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងនេះ គឺថាខ្ញុំរុះជង្រុករបស់ខ្ញុំចោល ហើយសង់ជង្រុកធំៗជាងមុន ហើយខ្ញុំប្រមូលស្រូវ និងភោគផលទាំងអស់ដាក់ក្នុងជង្រុកថ្មីវិញ។¹⁹រួចខ្ញុំនឹងនិយាយប្រាប់ខ្លួនថា៖ «ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ អ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើនបរិបូណ៌ ទុកចិញ្ចឹមជីវិតរាប់សិបឆ្នាំទៅមុខទៀត។ ខ្ញុំត្រូវសម្រាក គិតតែបរិភោគ និងស៊ីផឹកសប្បាយបានហើយ»។

²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា៖ «មនុស្សល្ងីល្ងើអើយ យប់នេះយើងនឹងដកជីវិតអ្នក តើទ្រព្យសម្បត្តិដែលអ្នកបានប្រមូលទុកនោះ បានទៅជារបស់នរណាវិញ?»²¹នេះជារបៀបមនុស្សម្នាក់ប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិទុកទុកសម្រាប់តែខ្លួនឯង ហើយគ្មានសម្បត្តិសួគ៌នៅក្នុងខ្លួន»។

²²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សថា៖ «ហេតុនេះ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នា កុំឲ្យខ្វល់ខ្វាយពីជីវិតនេះ ថាតើត្រូវបរិភោគអ្វី ឬរូបកាយតុបតែងអ្វី ឬស្លៀកពាក់អ្វីឡើយ²³ដ្បិត ជីវិតមានតម្លៃជាងម្ហូបអាហារ ហើយរូបកាយក៏មានតម្លៃជាងសម្លៀកបំពាក់ដែរ។

²⁴ចូរមើលសត្វក្អែក វាមិនចេះសាបព្រោះ មិនចេះច្រូតកាត់។ ពួកវាគ្មានឃ្លាំងឬជង្រុកទេ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ចិញ្ចឹមវា។ តែយើងមានតម្លៃលើសជាងបក្សាបក្សីទៅទៀត!²⁵ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា តើអាចបង្កើនអាយុរបស់ខ្លួនឲ្យបានវែង ដោយការខ្វល់ខ្វាយដែរទេ?²⁶ដូច្នេះ បើអ្នករាល់គ្នាពុំអាចសម្រេចការតូចតាចបានផង ចុះហេតុអ្វីបានជាខ្វល់ខ្វាយរឿងផ្សេងទៀត?

²⁷ចូរពិចារណាមើល ផ្កាដុះវាដុះឡើងយ៉ាងម៉េច។ វាមិនចេះធ្វើការនឿយហត់ ឬត្បាញរវៃឡើយ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សូម្បីតែព្រះបាទសាឡូម៉ូនប្រកបដោយសិរីរុងរឿងបំផុត ក៏ព្រះអង្គគ្មានព្រះភូសាល្អស្មើនឹងផ្កាមួយទងនេះផង។²⁸ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យផ្ការីកតាមទីវាលថ្ងៃនេះ ហើយថ្ងៃស្អែកត្រូវគេដុតចោល តើព្រះអង្គនឹងទំនុកបម្រុងអ្នករាល់គ្នាលើសជាងអំបាលម៉ានទៅទៀត ឱមនុស្សមានជំនឿតិចអើយ!

²⁹ចូរអ្នករាល់គ្នាកុំគិតតែពីរឿងបរិភោគ និងផឹកស៊ីនោះឡើយ ហើយមិនត្រូវអន្ទះសារឡើយ³⁰ដ្បិតជាតិសាសន៍ទាំងនៅលើផែនដី កំពុងតែស្វែងរករបស់ទាំងនេះ ហើយព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ជ្រាបនូវអ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវការ។

³¹ប៉ុន្តែ ចូរស្វែងរកព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ នោះទើបគ្រប់របស់នឹងបានប្រទានមកអ្នករាល់គ្នាថែមទៀតផង»។³²«កុំខ្លាចអី! ហ្វូងចៀមតូចអើយ ព្រោះ ព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា សព្វព្រះហឫទ័យប្រទានព្រះរាជ្យមកឲ្យអ្នករាល់គ្នាហើយ។

³³ចូរលក់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីយកទៅចែកទានដល់ជនក្រីក្រ។ ចូរប្រមូលយកទ្រព្យដែលមិនចេះពុករលួយ ទុកសម្រាប់ខ្លួននៅស្ថានបរមសុខ ដែលមិនចេះរលួយ គ្មានចោរប្លន់ ឬកណ្ដៀរស៊ីឡើយ។³⁴ដ្បិតទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នករាល់គ្នានៅកន្លែងណា ចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាក៏នៅកន្លែងនោះដែរ។

³⁵ចូរស្លៀកពាក់ឲ្យបានជាប់ដោយដាក់ខ្សែក្រវាត់ និងដុតចង្កៀងរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យនៅឆេះជាប់ជានិច្ច³⁶ចូរប្រព្រឹត្តដូចពួកអ្នកបម្រើ ទន្ទឹងរង់ចាំមើលផ្លូវម្ចាស់វិលត្រឡប់មកពីជប់លៀងមង្គលការវីញ ដូច្នេះពេលលោកត្រឡប់មកវិញគោះទ្វារ នោះអ្នកបម្រើទៅបើកជូនភ្លាម។

³⁷អ្នកបម្រើទាំងនោះមានពរហើយ ដោយទន្ទឹងរង់ចាំមើលផ្លូវម្ចាស់ត្រឡប់មកដល់វិញ។ ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា លោកនឹងស្លៀកពាក់អាវវែង ដោយពាក់ខ្សែក្រវាត់ ហើយលោកនឹងឲ្យអ្នកបម្រើអង្គុយបរិភោគ ហើយលោកបម្រើគេវិញ។³⁸ប្រសិនបើ លោកវិលមកវិញនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ឬមេឃជិតភ្លឺ ហើយមើលឃើញថា អ្នកបម្រើនៅរង់ចាំដូច្នេះ នោះអ្នកបម្រើទាំងនោះមានពរហើយ។

³⁹អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងជាងនេះទៅទៀត បើម្ចាស់ផ្ទះដឹងចោរចូលមកប្លន់ពេលណា នោះគាត់នឹងមិនបណ្ដោយឲ្យចោរចូលក្នុងផ្ទះគាត់បានឡើយ។⁴⁰ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវត្រៀមខ្លួនជានិច្ច ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងម៉ោងណាបុត្រមនុស្សមកវិញទេ»។

⁴¹លោកពេត្រុសទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! តើព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នានេះ សម្រាប់តែយើងខ្ញុំ ឬមួយមនុស្សគ្រប់គ្នា?»។⁴²ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «តើនរណាជាអ្នកបម្រើដែលស្មោះត្រង់ និងមានប្រាជ្ញាវាងវៃ ដែលម្ចាស់មុខជាផ្ទុកផ្ដាក់ឲ្យគាត់មើលខុសត្រូវលើអ្នកបម្រើឯទៀតៗ ក្នុងបែងចែកម្ហូបអាហារតាមពេលកំណត់?⁴³មានពរហើយអ្នកបម្រើណា ដែលពេលម្ចាស់ត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញ ឃើញអ្នកបម្រើនោះកំពុងតែធ្វើការងាររបស់ខ្លួន។⁴⁴ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ម្ចាស់មុខប្រគល់ភារកិច្ចឲ្យគាត់មើលការខុសត្រូវលើទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់លោក។

⁴⁵ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើអ្នកបម្រើនោះគិតក្នុងចិត្តថា៖ «ម្ចាស់អញក្រមកដល់ណាស់» ហើយគាត់ចាប់ផ្តើមវាយអ្នកបម្រើទាំងប្រុសស្រីឯទៀតៗ ហើយស៊ីផឹកស្រវឹងជោគជាំ⁴⁶នោះពេលម្ចាស់ត្រឡប់មកវិញ នៅថ្ងៃដែលអ្នកបម្រើមិនបានរង់ចាំ ហើយមិនដឹងជាត្រឡប់មកវិញពេលណា នោះម្ចាស់នឹងកាត់អ្នកបម្រើជាកង់ៗ យកទៅដាក់នៅកន្លែងពួកអ្នកមិនស្មោះត្រង់។

⁴⁷អ្នកបម្រើនោះស្គាល់ចិត្តម្ចាស់ តែមិនបានត្រៀមខ្លួនជាមុន ហើយមិនធ្វើតាមចិត្តម្ចាស់ខ្លួន អ្នកបម្រើនោះនឹងត្រូវច្រើនរំពាត់។⁴⁸ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកបម្រើណាមិនស្គាល់ចិត្តម្ចាស់ខ្លួន ហើយប្រព្រឹត្តខុសសមនឹងទទួលទោស អ្នកបម្រើនោះនឹងត្រូវរំពាត់តិចវិញ។ ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាបានទទួលច្រើន គេទាមទារច្រើនពីអ្នកនោះវិញដែរ ហើយបើនរណាម្នាក់ទទួលការផ្ទុកផ្ដាក់កិច្ចការច្រើន គេនឹងទាមទារពីអ្នកនោះវិញរឹងរឹតតែច្រើនថែមទៀត។

⁴⁹«ខ្ញុំមកដើម្បីនាំភ្លើងមកផែនដី ហើយបើភ្លើងនោះឆេះ ខ្ញុំនឹងបានស្ងប់ចិត្តហើយ។⁵⁰ខ្ញុំមានពិធីជ្រមុជ ដែលខ្ញុំត្រូវទទួល។ ខ្ញុំតឹងចិត្តណាស់ រហូតពិធីនោះបានសម្រច!

⁵¹តើអ្នករាល់គ្នាគិតថា ខ្ញុំនាំសេចក្តីសុខសាន្តមកផែនដីនេះមែនទេ? ទេ! ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំនាំការបាក់បែកទៅវិញទេ។⁵²ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ក្នុងផ្ទះមួយមានគ្នាប្រាំនាក់ គឺបីនាក់ទាស់នឹងពីរនាក់ ហើយពីរនាក់ទាស់នឹងបីនាក់។⁵³ឪពុកទាស់នឹងកូនប្រុស កូនប្រុសទាស់នឹងឪពុក ម្ដាយទាស់នឹងកូនស្រី កូនស្រីទាស់នឹងម្ដាយ ម្ដាយក្មេកទាស់នឹងកូនប្រសាស្រី ហើយកូនប្រសាស្រីទាស់នឹងម្ដាយក្មេក»។

⁵⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់មហាជនទៀតថា៖ «កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញពពករសាត់ពីទិសខាងលិចមក អ្នករាល់គ្នាពោលភ្លាមថា មេឃជិតភ្លៀងហើយ ហើយមេញក៏ភ្លៀងមែន។⁵⁵ពេលណាមានខ្យល់បក់ពីទិសខាងត្បូង អ្នករាល់គ្នាថាមុខជាក្ដៅមកហើយ ហើយក៏ក្ដៅមែន។⁵⁶មនុស្សមានពុតអើយ អ្នករាល់គ្នាដឹងពីរបៀបកាត់ស្រាយអ្វីៗនៅលើផែនដីនេះ និងនៅលើមេឃបាន ចុះហេតុដូចម្ដេចបានជាមិនចេះកាត់ស្រាយ នាសម័យបច្ចុប្បន្ននេះផង?»

⁵⁷«ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនកាត់ទោសអំពើសុចរិតដោយខ្លួនឯង?⁵⁸ប្រសិនបើអ្នកធ្វើដំណើរទៅតុលាការជាមួយគូវិវាទ នៅតាមផ្លូវអ្នកត្រូវខំសម្រុះសម្រួលគ្នា ដូច្នេះគេមិនបញ្ជូនអ្នកទៅដល់ចៅក្រម ចៅក្រមមិនបញ្ជូនអ្នកទៅមន្ត្រី ហើយមន្រ្តីមិនយកអ្នកទៅដាក់គុកទេ។⁵⁹ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នកថា អ្នកនឹងមិនរួចខ្លួនទេ ដរាបណាអ្នកមិនបានបង់ប្រាក់ពិន័យគ្រប់ចំនួន សូម្បីតែខ្វះមួយសេនក៏មិនបានផង»។

13

¹ពេលនោះ មានអ្នកខ្លះទូលព្រះយេស៊ូ អំពីអ្នកស្រុកកាលីឡេ ដែលលោកពីឡាតបានសម្លាប់ នៅពេលគេកំពុងតែថ្វាយយញ្ញបូជា។²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយតបទៅគេវិញថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាគិតថា អ្នកស្រុកកាលីឡេទាំងនោះមានបាប ជាងអ្នកស្រុកកាលីឡេឯទៀតៗ ព្រោះពួកគេបានតាមរបៀបនេះ?³ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ទេ មិនមែនទេ តែបើអ្នករាល់គ្នាមិនប្រែចិត្តទេ នោះអ្នកទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវវិនាសដូចគេមិនខាន។

⁴ឬមនុស្សដប់ប្រាំបីនាក់ដែលបានស្លាប់ ដោយប៉មស៊ីឡោមរលំសង្កត់លើ តើអ្នករាល់គ្នាគិតថា អ្នកទាំងនោះមានមានបាបជាង អ្នកក្រុងយេរូសាឡិមឯទៀតៗឬ?⁵ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ទេ មិនមែនទេ។ តែបើអ្នករាល់គ្នាមិនប្រែចិត្តទេ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវិនាសដូចគេដែរ»។

⁶ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នានេះទៅគេថា៖ «បុរសម្នាក់មានដើមឧទុម្ពរមួយដើមដុះក្នុងចម្ការគាត់ ហើយម្ចាស់ចម្ការដើរមករកបេះផ្លែ តែរកពុំឃើញមានផ្លែសោះ។⁷ម្ចាស់ក៏ប្រាប់អ្នកថែចម្ការថា៖ «មើល៍ ខ្ញុំមករកបេះផ្លែឧទុម្ពរនេះបីឆ្នាំហើយ តែពុំឃើញមានផ្លែសោះ។ ចូរកាប់វាចោលទៅ។ ហេតុអ្វីបានជាទុកនាំតែខាតដីទេ?»។

⁸អ្នកថែចម្ការឆ្លើយតបថា៖ «សូមលោកទុកវាមួយឆ្នាំទៀតសិនចុះ ចាំខ្ញុំជីកកំពែងជុំវិញគល់វា និងដាក់ជី។⁹បើឆ្នាំក្រោយនឹងមានផ្លែ តែបើមិនផ្លែទេ សឹមកាប់វាចោលទៅ មិនទាន់ហួសពេលទេ!»។

¹⁰កំឡុងពេលថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រះយេស៊ូកំពុងតែបង្រៀនគេក្នុងសាលាប្រជុំ។¹¹មើល មានស្ត្រីម្នាក់ដែលត្រូវវិញ្ញាណអាក្រក់ធ្វើឲ្យនាងចុះខ្សោយ អស់រយៈពេលដប់ប្រាំបីឆ្នាំមកហើយ ហើយខ្នងរបស់នាងកោង ពុំអាចងើបត្រង់បានឡើយ។

¹²ពេលព្រះយេស៊ូទតឃើញស្ត្រីនោះ ព្រះអង្គហៅនាងមក ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នាងអើយ! នាងមានសេរីភាពហើយ»។¹³ព្រះអង្គដាក់ព្រះហស្ដលើនាង ភ្លាមនោះ នាងក៏ឈរត្រង់វិញ ហើយលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹⁴ប៉ុន្តែ អ្នកទទួលខុសត្រូវលើសាលាប្រជុំទាស់ចិត្តណាស់ ព្រោះព្រះយេស៊ូប្រោសអ្នកជំងឺនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។ ដូច្នេះ អ្នកទទួលខុសត្រូវនោះក៏និយាយទៅកាន់បណ្ដាជនថា៖ «យើងមានសិទ្ធិធ្វើការបានប្រាំមួយថ្ងៃ។ ចូរអ្នករាល់គ្នារកពេលព្យាបាលខ្លួនក្នុងថ្ងៃទាំងនោះចុះ តែកុំមកថ្ងៃសប្ប័ទឡើយ»។

¹⁵ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា៖ «មនុស្សមានពុតអើយ! តើអ្នករាល់គ្នាមិនស្រាយគោ ឬលា ចេញពីក្រោលនិងដឹកទៅផឹកទឹកនៅថ្ងៃសប្ប័ទទេឬអី?។¹⁶ដូច្នេះ ស្រ្តីនេះជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំ ដែលសាតាំងបានចងនាងអស់រយៈពេលដប់ប្រាំបីឆ្នាំមកហើយ តើមិនគួរឲ្យខ្ញុំស្រាយចំណងនាងនៅថ្ងៃសប្ប័ទទេឬអី?»។

¹⁷កាលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលការណ៍ទាំងនេះរួចហើយ ពួកអ្នកប្រឆាំងនឹងព្រះអង្គទាំងអស់ត្រូវអាម៉ាស ប៉ុន្តែ បណ្ដាជនទាំងអស់វិញកំពុងតែមានអំណរការអស្ចារ្យប្រកបដោយសិរីរុងរឿង ដែលព្រះអង្គបានធ្វើ។

¹⁸រួចមកព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រៀបបានទៅនឹងអ្វីខ្លះ? តើខ្ញុំអាចប្រៀបប្រដូចព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ទៅនឹងអ្វី?។¹⁹ព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រៀបបីដូចជាគ្រាប់ពូជល្អិតម៉្យាង ដែលបុរសម្នាក់យកទៅដាំក្នុងសួនរបស់ខ្លួន ហើយគ្រាប់នោះក៏ដុះធំឡើងទៅជាដើមឈើមួយ ហើយមានបក្សាបក្សីមកធ្វើសំបុកតាមមែករបស់វា»។

²⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលម្តងទៀតថា៖ «តើខ្ញុំអាចប្រៀបប្រដូចព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ទៅនឹងអ្វី?។²¹ព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រៀបបីដូចជាមេម្សៅ ដែលស្ត្រីម្នាក់យកទៅលាយជាមួយនឹងម្សៅបីតៅ រហូតទាល់តែម្សៅនោះដោរឡើង»។

²²នៅតាមផ្លូវឆ្ពោះទៅក្រុងយេរូសាឡិម ព្រះយេស៊ូយាងកាត់តាមក្រុង និងតាមភូមិនានា ព្រមទាំងបង្រៀនអ្នកស្រុកនោះផងដែរ។²³មានបុរសម្នាក់ទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! មានមនុស្សតិចតួចនៅឡើយ ដែលព្រះជាម្ចាស់សង្គ្រោះ»។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបថា៖²⁴«ចូរខំប្រឹងចូលតាមទ្វារចង្អៀត។ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រោះមានមនុស្សជាច្រើនចង់ចូលដែរ ក៏ប៉ុន្តែ គេមិនអាចចូលបានឡើយ។

²⁵កាលណាម្ចាស់ផ្ទះក្រោកទៅបិទទ្វារជិតហើយ នោះរួចអ្នករាល់គ្នានឹងឈរនៅខាងក្រៅ គោះទ្វារផ្ទះទាំងអង្វរថា «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមបើកទ្វារឲ្យយើងខ្ញុំបានចូលផង»។ ម្ចាស់ផ្ទះនឹងតបមកអ្នករាល់គ្នាថា៖ «យើងមិនដឹងថាអ្នករាល់គ្នាមកពីណាទេ»។²⁶អ្នកនោះមុខជានិយាយថា៖ «យើងខ្ញុំធ្លាប់បរិភោគនៅចំពោះមុខព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គក៏ធ្លាប់បង្រៀននៅតាមផ្លូវដែរ»។²⁷ប៉ុន្តែលោកនឹងប្រាប់អ្នករាល់គ្នាវិញថា៖ «យើងមិនដឹងថា អ្នករាល់មកពីណាទេ។ ចូរថយចេញពីមុខយើងទៅ ពួកមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតអើយ!»

²⁸នឹងមានពេលអ្នករាល់គ្នាត្រូវយំសោក និងខឹងសង្កៀតធ្មេញ កាលអ្នករាល់គ្នាឃើញលោកអប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក លោកយ៉ាកុប និងព្យាការីទាំងឡាយ ស្ថិតនៅក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ គេបោះអ្នករាល់គ្នាទៅខាងក្រៅវិញ ។²⁹មានមនុស្សមកពីទិសខាងកើត ខាងលិច ខាងជើង និងខាងត្បូង អង្គុយរួមតុក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់។³⁰ចូរដឹងថា អ្នកណាដែលមិនសូវសំខាន់នឹងត្រឡប់ទៅជានៅខាងមុខគេ ហើយអ្នកដែលសំខាន់ជាងគេនឹងត្រឡប់ទៅនៅក្រោយគេវិញ»។

³¹បន្តិចក្រោយមក មានពួកខាងគណៈផារីស៊ីខ្លះមកទូលព្រះអង្គថា៖ «សូមលោកចាកចេញពីទីនេះទៅ ព្រោះស្ដេចហេរ៉ូដចង់សម្លាប់លោក!»។³²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបវិញថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅប្រាប់ស្តេចកំហូចនោះវិញថា៖ «មើល៍! យើងបណ្ដេញអារក្ស ខ្ញុំមើលអ្នកជំងឺឲ្យជា នៅថ្ងៃនេះ និងថ្ងៃស្អែក ហើយដល់ថ្ងៃខានស្អែក ខ្ញុំនឹងសម្រេចគោលដៅខ្ញុំ។³³ទោះជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ យើងត្រូវបន្តដំណើរទៅមុខថ្ងៃនេះ ថ្ងៃស្អែក និងថ្ងៃបន្តបន្ទាប់ទៀត ដ្បិត មិនគួរសម្លាប់ព្យាការីខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡិមឡើយ។

³⁴អ្នកក្រុងយេរូសាឡិម អ្នកក្រុងយេរូសាឡិមអើយ អ្នករាល់គ្នាបានសម្លាប់ពួកព្យាការី ហើយយកដុំថ្មគប់សម្លាប់អស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានចាត់បញ្ជូនឲ្យមករកអ្នករាល់គ្នា។ យើងចង់ប្រមូលផ្តុំអ្នករាល់គ្នា ដូចមេមាន់ក្រុងកូនវានៅក្រោមស្លាប តែអ្នករាល់គ្នាពុំព្រមសោះ។³⁵មើល៍! ផ្ទះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគេបោះបង់ចោល។ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នានឹងលែងឃើញខ្ញុំទៀតហើយ រហូតដល់ពេលអ្នករាល់គ្នាពោលថា៖ «មានពរហើយ អ្នកណាដែលមកក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់!»

14

¹នៅថ្ងៃសប្ប័ទមួយ ព្រះអង្គយាងទៅផ្ទះរបស់អ្នកដឹកនាំខាងគណៈផារីស៊ីម្នាក់ ដើម្បីសោយព្រះស្ងោយ ហើយអ្នកនៅផ្ទះនោះតាមឃ្លាំមើលព្រះអង្គយ៉ាងដិតដល់។²មើល នៅមុខព្រះអង្គ មានបុរសម្នាក់កើតទាច។³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរទៅពួកបណ្ឌិតខាងវិន័យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ីថា៖ «តើការមើលអ្នកជំងឺឲ្យបានជានៅថ្ងៃសប្ប័ទត្រូវតាមក្រឹត្យវិន័យឬទេ?»

⁴ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅស្ងៀមទាំងអស់គ្នា។ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូហៅអ្នកជំងឺមក ហើយប្រោសគាត់ឲ្យជា រួចប្រាប់គាត់ឲ្យត្រឡប់ទៅវិញ។⁵ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បើមានកូនប្រុសម្នាក់ ឬគោធ្លាក់អណ្ដូងនៅថ្ងៃសប្ប័ទ តើអ្នកនឹងស្រង់គេឡើងភ្លាមទេ?⁶ពួកគេមិនអាចឆ្លើយតបនឹងព្រះអង្គចំពោះសំណួរខាងលើ។

⁷ពេលព្រះយេស៊ូសង្កេតឃើញភ្ញៀវ ដែលគេអញ្ជើញមកជ្រើសរើសកៅអីកិត្តិយស នោះព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នាទៅគេថា៖⁸«បើមានគេអញ្ជើញអ្នកទៅជប់លៀងក្នុងពិធីមង្គលការណាមួយ សុំកុំទៅអង្គុយនៅកន្លែងកិត្តិយស ក្រែងលោគេបានអញ្ជើញកិត្តិយសម្នាក់ទៀតមានឋានៈខ្ពស់ជាងអ្នក។⁹ប្រសិនបើ ម្ចាស់កម្មវិធីអញ្ជើញអ្នកទាំងពីរមកដល់ គាត់មុខជានិយាយថា «ចូរទុកកន្លែងកិត្តិយសនេះ ជូនអ្នកផ្សេង» ពេលនោះ អ្នកនឹងត្រូវអាម៉ាស់មុខ ហើយទៅអង្គុយកន្លែងអន់ជាងគេវិញ។

¹⁰ផ្ទុយទៅវិញ ពេលមានគេអញ្ជើញអ្នក ចូរទៅអង្គុយកន្លែងអន់ជាងគេសិនចុះ លុះដល់ម្ចាស់កម្មវិធីមកដល់ នោះគាត់និយាយមកកាន់អ្នកថា៖ «សម្លាញ់អើយ! សូមអ្នកមកអង្គុយនៅកន្លែងនេះ»។ ពេលនោះអ្នកនឹងមានកិត្តិយស នៅចំពោះមុខភ្ញៀវទាំងអស់ ដែលអង្គុយរួមតុជាមួយអ្នកជាមិនខាន។¹¹ដ្បិត អ្នកណាលើកតម្កើងខ្លួន អ្នកនោះនឹងត្រូវគេបន្ទាបចុះ ចំណែកឯអ្នកដែលបន្ទាបខ្លួនវិញ គេនឹងលើកតម្កើងអ្នកនោះវិញ»។

¹²ព្រះយេស៊ូក៏មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកដែលបានយាងព្រះអង្គថា៖ «កាលណាអ្នកអញ្ជើញភ្ញៀវមកចូលរួមពិធីជប់លៀង កុំអញ្ជើញមិត្តសំឡាញ់ បងប្អូន សាច់ញាតិ ឬអ្នកជិតខាងដែលមានសម្បត្តិ អ្នកទាំងនោះអញ្ជើញអ្នកវិញជាការតបស្នង រួចគេនឹងតបស្នងអ្នកវិញ។

¹³ប៉ុន្តែ ពេលណាអ្នករៀបចំពិធីជប់លៀង ត្រូវហៅមនុស្សក្រីក្រ មនុស្សពិការ មនុស្សខ្វិន និងមនុស្សខ្វាក់¹⁴នោះអ្នកនឹងមានពរមិនខាន ព្រោះអ្នកទាំងនោះពុំមានលទ្ធភាពតបស្នងអ្នកវិញបានឡើយ។ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់វិញទេ ដែលនឹងតបស្នងជូនអ្នក នៅថ្ងៃដែលមនុស្សសុចរិតរស់ឡើងវិញ»។

¹⁵ក្រោយពេលបុរសម្នាក់ដែលអង្គុយរួមតុជាមួយព្រះយេស៊ូ បានឮព្រះបន្ទូលទាំងនេះហើយ គាត់ទូលព្រះអង្គថា៖ «មានពរហើយ អ្នកណាដែលបានចូលរួមពិធីជប់លៀងក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់!»។¹⁶ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «មានបុរសម្នាក់រៀបពិធីជប់លៀងមួយយ៉ាងធំ ហើយលោកបានអញ្ជើញភ្ញៀវជាច្រើននាក់មកចូលរួម។¹⁷ពេលអាហាររៀបចំរួចរាល់តាមម៉ោងកំណត់លោកចាត់អ្នកបម្រើឲ្យទៅប្រាប់ភ្ញៀវថា៖ «សូមអញ្ជើញមក! ព្រោះម្ហូបអាហារបានរៀបចំស្រេចហើយ»។

¹⁸ភ្ញៀវទាំងនោះនាំគ្នាដោះសាបន្តបន្ទាប់គ្នា។ ម្នាក់និយាយទៅកាន់អ្នកបម្រើថា៖ «ខ្ញុំទើបតែបានទិញដីចម្ការមួយកន្លែង ហើយខ្ញុំត្រូវតែទៅមើលឥឡូវនេះ។ សូមមេត្តាអភ័យទោសឲ្យខ្ញុំផង»។¹⁹ម្នាក់ទៀតក៏និយាយថា៖ «ខ្ញុំទើបនឹងទិញគោប្រាំនឹម ខ្ញុំត្រូវតែយកវាទៅទឹមសាកល្បង។ សូមលោកមេត្តាអភ័យទោសឲ្យខ្ញុំផង»។²⁰បន្ទាប់មកម្នាក់ទៀតពោលថា៖ «ខ្ញុំទើបនឹងរៀបការប្រពន្ធ ដូច្នេះខ្ញុំពុំអាចទៅចោលនាងបានទេ។

²¹អ្នកបម្រើចូលមកជម្រាបប្រាប់ចៅហ្វាយនូវរឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ។ ម្ចាស់ផ្ទះក៏ខឹង ហើយប្រាប់ទៅបម្រើថា៖ «ចូរប្រញាប់ប្រញាល់ចេញទៅតាមផ្លូវ និងតាមទីផ្សារក្នុងទីក្រុង ដើម្បីនាំមនុស្សក្រីក្រ មនុស្សពិការ មនុស្សខ្វិន និងមនុស្សខ្វាក់»។²²អ្នកបម្រើនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់! អ្វីដែលលោកម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ខ្ញុំ ខ្ញុំធ្វើបានសម្រេចរួចហើយ ហើយនៅមានកន្លែងអង្គុយនៅសល់ទៀត»។

²³ម្ចាស់ផ្ទះប្រាប់ទៅអ្នកបម្រើថា៖ «ចូរទៅតាមផ្លូវជាតិ ស្រុកស្រែ តាមកៀនរបង ហើយបង្ខំមនុស្សចូលមកពេញផ្ទះខ្ញុំ។²⁴ដ្បិត ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលខ្ញុំបានអញ្ជើញកាលពីមុននោះ ពុំបានបរិភោគអាហារឡើយ»។

²⁵ឥឡូវនេះ មានមហាជនជាច្រើនកុះករបានធ្វើដំណើរជាមួយព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបែរព្រះភក្ត្រទៅរកគេ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖²⁶«បើអ្នកណាចង់មកតាមខ្ញុំ តែមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំខ្លាំងជាងឪពុកម្ដាយ ប្រពន្ធ កូន បងប្អូនប្រុសស្រី និងជីវិតខ្លួនទេ អ្នកនោះពុំអាចធ្វើជាសិស្សរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។²⁷អ្នកណាមិនលីឈើឆ្កាងរបស់ខ្លួនមកតាមខ្ញុំទេ អ្នកនោះក៏ពុំអាចធ្វើជាសិស្សរបស់ខ្ញុំបានដែរ។

²⁸ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់សង់ផ្ទះថ្មធំមួយ អ្នកនោះត្រូវអង្គុយគិតគូរមើលថ្លៃសង់ជាមុនសិន ដើម្បីដឹងថា តើខ្លួនមានប្រាក់ល្មមនឹងបង្ហើយសំណង់ ឬយ៉ាងណា?²⁹បើមិនដូច្នេះទេ កាលណាចាក់គ្រឹះហើយ តែមិនអាចបង្ហើយបាន មនុស្សម្នាឃើញ មុខជាសើចចំអកអោយមិនខាន³⁰ដោយពោលថា៖ «មើលបុរសនេះសង់ផ្ទះ តែមិនអាចបង្ហើយបានទេ»។

³¹ម្យ៉ាងទៀត ប្រសិនបើមានស្ដេចមួយអង្គ រៀបនឹងចេញទៅធ្វើសឹកសង្គ្រាម តទល់នឹងស្ដេចមួយអង្គទៀត តើព្រះអង្គមិនគង់គិតគូរជាមុនសិនថា បើទ្រង់មានទ័ពមួយម៉ឺននាក់ អាចតទល់នឹងបច្ចាមិត្តដែលមានគ្នាពីរម៉ឺននាក់បានឬយ៉ាងណា?³²បើឃើញថាមិនអាចតទល់បានទេ នោះទ្រង់នឹងគណៈប្រតិភូទៅសុំចរចារកសន្តិភាព ពេលដែលស្ដេចមួយអង្គទៀតនៅឆ្ងាយនៅឡើយ។³³ដូច្នេះ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បើអ្នកណាមិនលះបង់អ្វីៗទាំងអស់ ដែលខ្លួនមានទេ អ្នកនោះមិនអាចធ្វើជាសិស្សរបស់ខ្ញុំបានឡើយ»។

³⁴«អំបិលជារបស់មានប្រយោជន៍មួយ ប៉ុន្តែ បើអំបិលបាត់ជាតិប្រៃហើយ តើត្រូវធ្វើម្ដេចឲ្យវាមានជាតិប្រៃឡើងវិញ?³⁵វាគ្មានសារប្រយោជន៍អ្វីទៀតទេ ទោះបីយកទៅលាយដី ឬលាយជីក៏មិនកើតដែរ។ មានតែយកវាទៅចាក់ចោលប៉ុណ្ណោះ។ អស់អ្នកដែលឮពាក្យនេះ សូមស្តាប់ដោយពិចារណាចុះ»។

15

¹ឥឡូវនេះ មានអ្នកទារពន្ធ និងមនុស្សបាបទាំងអស់ ចូលមកជិតព្រះយេស៊ូ ដើម្បីស្ដាប់ព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ។²ទាំងពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកអាចារ្យរអ៊ូរទាំដាក់គ្នាថា៖ «អ្នកនេះរាក់ទាក់មនុស្សមានបាប ថែមទាំងទាំងបរិភោគជាមួយគេទៀត»។

³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នានេះទៅពួកគេថា៖⁴«ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បើមានម្នាក់មានចៀមមួយរយក្បាល ហើយបាត់ចៀមមួយ តើគាត់មិនទុកចៀមកៅសិបប្រាំបួនចោលនៅទីវាល ហើយទៅតាមរកចៀមដែលបាត់នោះ រហូតទាល់តែបានឃើញវិញទេឬអី?⁵បន្ទាប់ពីរកឃើញហើយ គាត់លើកចៀមដាក់លើស្មា និងត្រេកអរសប្បាយ។

⁶ពេលគាត់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ គាត់ក៏ហៅមិត្តភក្ដិ និងអ្នកជិតខាងមកប្រាប់ថា៖ «សូមជួយអរសប្បាយជាមួយខ្ញុំផង ដ្បិត ខ្ញុំបានរកឃើញចៀមដែលបាត់នោះហើយ»។⁷ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះជាម្ចាស់នៅស្ថានបរមសុខនឹងអរសប្បាយ សូម្បីតែមានមនុស្សបាបម្នាក់ប្រែចិត្ត ខ្លាំងជាងព្រះអង្គអរសប្បាយនឹងមនុស្សសុចរិតកៅសិបប្រាំបួននាក់ ដែលមិនត្រូវការប្រែចិត្ត។

⁸ឬមានស្ត្រីម្នាក់មានប្រាក់ដប់ដួង ប្រសិនបើ បាត់តែមួយដួង តើគាត់នឹងអុជចង្កៀង បោសផ្ទះ និងស្វែងរកប្រាក់នោះគ្រប់ទីកន្លែងដោយយកចិត្តទុកដាក់ ទាល់តែបានឃើញវិញ។⁹ពេលរកឃើញហើយ គាត់ក៏ហៅមិត្តភក្ដិ និងអ្នកជិតខាងមកប្រាប់ថា៖ «សូមជួយអរសប្បាយជាមួយខ្ញុំផង! ដ្បិត ខ្ញុំបានរកឃើញប្រាក់ដួងដែលបាត់នោះហើយ»។¹⁰ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងអរសប្បាយជាខ្លាំង ដោយមានមនុស្សបាបតែម្នាក់ប្រែចិត្ត»។

¹¹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «មានបុរសម្នាក់មានកូនប្រុសពីរនាក់¹²ហើយកូនពៅនិយាយទៅកាន់ឪពុកថា៖ «លោកឪពុក! សូមចែកចំណែកកេរមរតកឲ្យកូនមក»។ ដូច្នេះ ឪពុកក៏ចែកមរតកឲ្យកូន។

¹³ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក កូនពៅប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិដែលខ្លួនមានទាំងអស់ រួចក៏ចាកចេញទៅស្រុកឆ្ងាយ ហើយកូនពៅបានចាយបង្ហិនទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនអស់ទៅ។¹⁴ពេលកូនពៅចាយវាយទ្រព្យសម្បត្តិអស់ហើយ ស្រាប់តែមានកើតទុរ្ភិក្សយ៉ាងខ្លាំងពាសពេញស្រុកនោះ ហើយកូនពៅនោះចាប់ផ្ដើមខ្វះខាត។

¹⁵គាត់ក៏ទៅស៊ីឈ្នួលឲ្យអ្នកស្រុកម្នាក់ ដែលគេប្រើគាត់ឲ្យមើលថែជ្រូកតាមវាលស្រែចម្ការ។¹⁶គាត់ចង់បរិភោគបាយជ្រូកនោះណាស់ តែគ្មានអ្នកណាឲ្យគាត់បរិភោគឡើយ។

¹⁷តែពេលកូនពៅភ្ញាក់ខ្លួន ហើយគិតក្នុងចិត្តថា៖ «អ្នកបម្រើរបស់ឪពុកអញទាំងអស់សុទ្ធតែមានម្ហូបអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់ ចំណែកអញនៅទីនេះវិញ អញសឹងតែដាច់ពោះស្លាប់ទៅហើយ!¹⁸អញត្រូវតែវិលត្រឡប់ទៅរកឪពុកអញវិញ និងប្រាប់គាត់ថា៖ «លោកឪពុក! កូនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបខុសនឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយខុសនឹងលោកឪពុកផងដែរ។¹⁹លោកឪពុកមិនគួរហៅខ្ញុំនេះជាកូនទៀតទេ សូមលោកឪពុករាប់ខ្ញុំជាអ្នកបម្រើបានហើយ»។

²⁰ដូច្នេះ កូនពៅក៏វិលត្រឡប់ទៅរកឪពុកវិញ។ ខណៈពេលឪពុកឃើញកូនប្រុសពីចម្ងាយ គាត់មានចិត្តក្តួលអាណិត រួចក៏រត់ទៅទទួលកូន ហើយឱបថើបទៀតផង។²¹កូនពៅនិយាយទៅកាន់ឪពុកថា៖ «លោកឪពុក! កូនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបខុសនឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយខុសនឹងលោកឪពុកដែរ។ លោកឪពុកមិនគួរហៅខ្ញុំនេះជាកូនទៀតទេ»។

²²ឪពុកប្រាប់ពួកអ្នកបម្រើថា៖ «ចូរប្រញាប់យកសម្លៀកបំពាក់ល្អៗបំផុត និងពាក់ឲ្យកូនខ្ញុំ ហើយយកចិញ្ចៀន និងស្បែកជើងមកពាក់ឲ្យផង។²³បន្ទាប់មកយកកូនគោបំប៉នទុក មកកាប់ជប់លៀង។ ចូរយើងជប់លៀងឲ្យសប្បាយ!²⁴ដ្បិត កូនខ្ញុំនេះបានស្លាប់ទៅហើយ តែឥឡូវនេះរស់ឡើងវិញ។ កូនបានវង្វេងបាត់ តែឥឡូវនេះ រកឃើញវិញហើយ»។ គេនាំគ្នាជប់លៀងយ៉ាងសប្បាយ។

²⁵ចំណែកកូនច្បងវិញនៅចម្ការ។ កាលគាត់ត្រឡប់មកជិតដល់ផ្ទះវិញ គាត់ឮស្នូរតន្ត្រី និងរបាំ។²⁶គាត់ក៏ហៅអ្នកបម្រើម្នាក់មកសួរថាតើ មានរឿងអ្វីកើតឡើង។²⁷អ្នកបម្រើឆ្លើយប្រាប់គាត់ថា៖ «ប្អូនលោកត្រឡប់មកវិញ ហើយឪពុករបស់លោកឲ្យគេកាប់កូនគោបំប៉ន ព្រោះប្អូនរបស់លោកបានត្រឡប់មកវិញដោយសុវត្ថិភាព»។

²⁸កូនច្បងខឹងណាស់ និងមិនចូលផ្ទះទេ ដូច្នេះ ឪពុកក៏ចេញមកអង្វរកូនឲ្យចូលផ្ទះ។²⁹ប៉ុន្តែ កូនច្បងឆ្លើយតបទៅឪពុកវិញថា «មើល៍! ខ្ញុំបានបម្រើលោកដូចជាទាសករច្រើនឆ្នាំមកនេះ ហើយខ្ញុំមិនដែលធ្វើខុសនឹងបទបញ្ជារបស់លោកត្រង់ណាមួយឡើយ តែលោកវិញមិនដែលឲ្យកូនពពែមួយមកកូន ដើម្បីកាប់ជប់លៀងជាមួយមិត្តភក្ដិទាល់តែសោះ³⁰ចំណែកកូនលោកត្រឡប់មកវិញ វាបានបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិលោកទាំងអស់ជាមួយស្រីញី លោកនៅតែកាប់កូនគោបំប៉នជប់លៀងទទួលវាទៀត»។

³¹ឪពុកនិយាយទៅកូនថា៖ «កូនអើយ! ឯងនៅជាមួយឪពុករហូត ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលជារបស់ឪពុក ក៏ជារបស់កូនដែរ។³²គួរតែយើងសប្បាយរីករាយវិញ ដ្បិតប្អូនរបស់ឯងដែលបានស្លាប់នោះ ឥឡូវនេះ វារស់ឡើងវិញហើយ។ ពីមុនវាបានវង្វេងបាត់ តែឥឡូវនេះ យើងរកឃើញវិញហើយ»។

16

¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សថា៖ «មានសេដ្ឋីមួយរូប បានប្រគល់មុខងារឲ្យអ្នកបម្រើម្នាក់មើលខុសត្រូវលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោក ហើយមានគេរាយការណ៍ប្រាប់លោកថា អ្នកមើលការខុសត្រូវនោះបានចាយវាយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោកខ្ជះខ្ជាយ។²ដូច្នេះ សេដ្ឋីក៏ហៅអ្នកមើលការខុសត្រូវមកប្រាប់ថា៖ «តើអ្វីដែលខ្ញុំបានឮពីអ្នកពិតមែនទេ? ចូរយកបញ្ជីការទទួលខុសត្រូវរបស់អ្នកចេញមកដ្បិតខ្ញុំលែងឲ្យអ្នកមើលការខុសត្រូវលើសម្បត្តិខ្ញុំទៅទៀតហើយ»។

³អ្នកមើលការខុសត្រូវនោះគិតក្នុងចិត្តថា៖ «តើអញគិតទៅធ្វើការអ្វីវិញ បើចៅហ្វាយដកការទទួលខុសត្រូវចេញពីអញ? អញគ្មានកម្លាំងនឹងកាប់គាស់ដីទេ ហើយអញខ្មាសមិនហ៊ានដើរសុំទានគេ។⁴ខ្ញុំនឹកឃើញ គួរធ្វើអ្វីហើយ ដូច្នេះនៅពេលអញឈប់កាន់ការងារ តែឲ្យអ្នកស្រុកនៅតែទទួលអញឲ្យស្នាក់នៅផ្ទះគេ ដដែល»។

⁵រួចអ្នកមើលការខុសត្រូវក៏ហៅកូនបំណុលរបស់ចៅហ្វាយឲ្យចូលមកម្នាក់ម្ដងៗ គាត់សួរអ្នកទីមួយថា៖ «តើអ្នកជំពាក់ចៅហ្វាយខ្ញុំប៉ុន្មាន?»⁶កូនបំណុលនោះឆ្លើយថា៖ «ប្រេងអូលីវមួយរយធុង»។ គាត់ប្រាប់អ្នកនោះថា៖ «យកបញ្ជីរបស់អ្នកទៅ ចូរអង្គុយចុះរួចសរសេរឲ្យលឿនដាក់ថា ជំពាក់ហាសិបធុង»។⁷បន្ទាប់មក គាត់សួរម្នាក់ទៀតថា៖ «តើអ្នកជំពាក់ចៅហ្វាយខ្ញុំប៉ុន្មានដែរ?» កូនបំណុលនោះឆ្លើយថា៖ «ស្រូវមួយរយថាំង»។ គាត់ប្រាប់ថា៖ «យកបញ្ជីរបស់អ្នកហើយសរសេរដាក់ថា ជំពាក់ប៉ែតសិបថាំងវិញ»។

⁸ម្ចាស់ក៏សរសើរអ្នកមើលការខុសត្រូវទុច្ចរិតនេះណាស់ ព្រោះគាត់ប៉ិនប្រសប់បោកបញ្ឆោត។ ដ្បិត មនុស្សក្នុងលោកនេះតែងតែប៉ិនប្រសប់បោកបញ្ឆោតគ្នាឯង ជាងមនុស្សក្នុងពន្លឺទៅទៀត។⁹ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ចូរបង្កើតមិត្តភក្តិ ដោយចេះប្រើប្រាស់ទ្រព្យសម្បត្តិលោកីយ៍នេះ ដូច្នេះ ពេលទ្រព្យនេះរលាយសូន្យទៅមិត្តភក្ដិទាំងនោះនឹងទទួលអ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងដំណាក់ដ៏អស់កល្បជានិច្ចវិញ។

¹⁰អ្នកណាស្មោះត្រង់ក្នុងកិច្ចការតូច អ្នកនោះក៏ស្មោះត្រង់ក្នុងកិច្ចការធំដែរ ហើយអ្នកទុច្ចរិតក្នុងកិច្ចការតូច អ្នកនោះក៏ទុច្ចរិតក្នុងកិច្ចការធំដែរ។¹¹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនស្មោះត្រង់ក្នុងរបៀបប្រើប្រាស់ទ្រព្យសម្បត្តិទុច្ចរិតនេះ តើអ្នកណាអាចប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិពិតប្រាកដ មកអ្នករាល់គ្នាបានដែរ?¹²ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនស្មោះត្រង់ក្នុងការប្រើប្រាសទ្រព្យសម្បត្តិអ្នកដទៃផង តើអ្នកណានឹងប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិមកឲ្យអ្នករាល់គ្នាមើលការខុសត្រូវ?

¹³គ្មានអ្នកបម្រើណាអាចបម្រើចៅហ្វាយពីរបានទេ ព្រោះអ្នកនោះនឹងស្អប់មួយហើយស្រឡាញ់មួយ ឬស្មោះត្រង់មួយ និងមើលងាយមួយជាពុំខាន។ អ្នករាល់គ្នាពុំអាចបម្រើព្រះជាម្ចាស់ផង និងបម្រើទ្រព្យសម្បត្តិលោកីយ៍ផងបានឡើយ»។

¹⁴ពេលណាពួកខាងគណៈផារីស៊ីដែលជាអ្នកស្រឡាញ់ប្រាក់ បានឮដូច្នោះ ពួកគេក៏ចំអកឲ្យព្រះអង្គ។¹⁵ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាសម្តែងថាខ្លួនសុចរិតនៅចំពោះមុខមនុស្ស ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់ឈ្វេងយល់ជម្រៅចិត្តអ្នករាល់គ្នាវិញ។ អ្វីៗដែលមនុស្សលើកតម្កើង តែជាការគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមនៅចំពោះភក្រ្តព្រះជាម្ចាស់។

¹⁶គម្ពីរវិន័យ និងគម្ពីរព្យាការីនៅតែសុពលភាព រហូតដល់លោកយ៉ូហានបាទីស្ដមកដល់។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមកមនុស្សបានឮដំណឹងល្អ ស្តីអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយគ្រប់គ្នាខំប្រឹងតាម។¹⁷ប៉ុន្តែ ផ្ទៃមេឃផែនដីនឹងរលាយសូន្យទៅ តែក្រឹត្យវិន័យមិនរលាយឡើយ សូម្បីតែតួអក្សរមួយដ៏តូច ក៏មិនរលាយបាត់ផង។

¹⁸បុរសណាដែលលែងភរិយា ហើយទៅរៀបការនឹងស្ត្រីម្នាក់ទៀត បុរសនោះបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ ចំណែកឯបុរសណារៀបការនឹងស្ត្រីប្ដីលែង បុរសនោះក៏បានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ដែរ។

¹⁹«មានបុរសម្នាក់មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ គាត់ប្រើសម្លៀកបំពាក់ល្អៗ ធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯក ហើយគាត់រស់នៅយ៉ាងសប្បាយ ជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល។²⁰នៅទីនោះក៏មានអ្នកសុំទានម្នាក់ឈ្មោះឡាសារ ហើយគាត់តែងដេកនៅមាត់ទ្វាររបងផ្ទះអ្នកមាននោះ ខ្លួនគាត់កើតដំបៅពេញ²¹គាត់រង់ចាំបរិភោគកំទេចម្ហូបអាហារជ្រុះពីតុអ្នកមាន។ សូម្បីតែសត្វឆ្កែក៏មកលិទ្ធដំបៅគាត់ទៀតផង។

²²ក្រោយមក អ្នកសុំទានបានស្លាប់ទៅ ហើយពួកទេវតាក៏នាំយកគាត់ទៅដាក់ក្បែរលោកអប្រាហាំ។ បុរសអ្នកមានក៏ស្លាប់ទៅដែរ គេយកសពគាត់ទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូរ²³នៅស្ថានមនុស្សស្លាប់ គាត់ទទួលទារុណកម្មយ៉ាងខ្លាំង គាត់ងើបមុខលើមើលឃើញលោកអប្រាហាំពីចម្ងាយ ហើយឡាសារក៏នៅក្បែរលោកដែរ។

²⁴ដូច្នេះ គាត់ស្រែកប្រាប់លោកអប្រាហាំថា៖ «លោកឪពុកអប្រាហាំអើយ! សូមមេត្តាខ្ញុំផង ហើយសូមលោកប្រាប់ឡាសារឲ្យយកកម្រាមដៃជ្រលក់ទឹក និងបន្តក់ផ្សើមអណ្ដាតខ្ញុំបន្តិច ព្រោះខ្ញុំនៅក្នុងភ្លើងនេះក្តៅណាស់។

²⁵លោកអប្រាហាំមានប្រសាសន៍ថា៖ «កូនអើយ! ចូរនឹកកាលកូនមានជីវិតនៅឡើយ កូនរស់នៅយ៉ាងសប្បាយ ហើយឡាសារវិញស្គាល់តែទុក្ខវេទនា។ ឥឡូវនេះ ឡាសារបានសុខសាន្តហើយ តែកូនវិញកូនត្រូវឈឺចុកចាប់។²⁶ក្រៅពីនេះ មានលំហមួយយ៉ាងធំខណ្ឌយើងពីគ្នា ដូច្នេះ ទោះបីអ្នកណាចង់ឆ្លងពីស្ថាននេះទៅរកអ្នករាល់គ្នា ក៏ឆ្លងមិនបានឡើយ ទោះបីមានអ្នកណាចង់ឆ្លងពីនោះមកររកយើង ក៏ឆ្លងមិនបានដែរ»។

²⁷អ្នកមាននោះអង្វរថា៖ «លោកឪពុកអប្រាហាំអើយ សូមលោកមេត្តាចាត់ឡាសារឲ្យទៅផ្ទះឪពុកខ្ញុំផង²⁸ខ្ញុំមានបងប្អូនប្រុសប្រាំនាក់ ដើម្បីឲ្យឡាសារទៅប្រាប់គេឲ្យដឹងខ្លួន ខ្លាចក្រែងលោកពួកគេត្រូវមកកន្លែងរងទុក្ខទារុណកម្មនេះ»។

²⁹ប៉ុន្តែ លោកអប្រាហាំឆ្លើយថា៖ «បងប្អូនរបស់កូនមានលោកម៉ូសេ និងពួកព្យាការីហើយ ចូរស្តាប់តាមពួកគេទៅ។³⁰អ្នកមានតបទៅលោកអប្រាហាំថា៖ «ទេ! លោកឪពុកអប្រាហាំ តែបើមានអ្នកណាម្នាក់ ពីចំណោមមនុស្សស្លាប់ទៅប្រាប់គេ ទើបគេប្រែចិត្ត។³¹ប៉ុន្តែ លោកអប្រាហាំឆ្លើយតបវិញថា៖ «ប្រសិនបើ គេមិនធ្វើតាមពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់លោកម៉ូសេ និងព្យាការីទេ ទោះបីមានមនុស្សស្លាប់បានរស់ឡើងវិញ ទៅប្រាប់គេក៏ដោយ ក៏គេមិនព្រមជឿដែរ»។

17

¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សថា៖ «ប្រាកដណាស់មានមូលហេតុជាច្រើនជាក់លាក់ ដែលបណ្តាលឲ្យមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើបាប ប៉ុន្តែ វេទនាហើយ អស់អ្នកណានាំគេឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប!²ចំពោះអ្នកនោះ ប្រសិនបើគេយកត្បាល់ថ្មយ៉ាងធំមកចងក រួចទម្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រ ប្រសើរជាងទុកឲ្យនាំមនុស្សតូចតាចណាម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើបាប។

³ចូរប្រយ័ត្នខ្លួន ប្រសិនបើ បងប្អូនណាប្រព្រឹត្តអំពើបាប ចូរស្ដីប្រដៅគាត់ផង តែបើគាត់ប្រែចិត្តរួចហើយ ចូរអត់ទោសឲ្យគាត់ទៅ។⁴ប្រសិនបើ គាត់ប្រព្រឹត្តអំពើបាបចំពោះអ្នក ប្រាំពីរដងក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយបើគាត់ត្រឡប់មករកអ្នកទាំងប្រាំពីរដង ដោយពោលថា៖ «ខ្ញុំប្រែចិត្តហើយ» អ្នកត្រូវអត់ទោសឲ្យគាត់ទៅ!»។

⁵ពួកសាវកទូលព្រះអម្ចាស់ថា៖ «សូមព្រះអង្គប្រទានជំនឿមកយើងខ្ញុំថែមទៀត»។⁶ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមានជំនឿប៉ុនគ្រាប់ពូជមួយដ៏ល្អិត ហើយបើអ្នករាល់គ្នានិយាយទៅកាន់ដើមឈើនេះថា៖ «ចូររំលើងឫសឯង ទៅដុះក្នុងសមុទ្រទៅ» វាមុខជាស្ដាប់បង្គាប់អ្នករាល់គ្នាមិនខាន។

⁷ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដែលមានអ្នកបម្រើទៅភ្ជួរស្រែ ឬឃ្វាលហ្វូងសត្វ ពេលពួកគេវិលត្រឡប់មកពីវាលស្រែវិញ និយាយថា៖ «មកនេះប្រញាប់ រួចអង្គុយពិសាបាយ?⁸ផ្ទុយទៅវិញ តើម្ចាស់មិននិយាយទៅកាន់អ្នកបម្រើថា៖ «ចូររៀបចំបាយទឹកឲ្យខ្ញុំ រួចក្រវ៉ាត់ចង្កេះមកបម្រើខ្ញុំពេលខ្ញុំកំពុងបរិភោគ រហូតដល់ខ្ញុំបរិភោគហើយ។ រួចចាំទៅបរិភោគតាមក្រោយ»។

⁹ម្ចាស់មិនបានអរគុណអ្នកបម្រើទេ ព្រោះអ្នកបម្រើធ្វើតាមបង្គាប់ខ្លួន មែនទេ?¹⁰ចុះអ្នករាល់គ្នាវិញគិតដូច្នោះដែរ ពេលណាអ្នករាល់គ្នាបានបំពេញតាមបទបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់សព្វគ្រប់ហើយ គួរពោលថា៖ «យើងខ្ញុំជាអ្នកបម្រើមិនស័ក្តិសម។ យើងខ្ញុំគ្រាន់តែបានបំពេញកិច្ចការដែលយើងខ្ញុំត្រូវធ្វើបុណ្ណោះ»។

¹¹កាលព្រះយេស៊ូកំពុងយាងទៅក្រុងយេរូសាឡិម ព្រះអង្គយាងកាត់តាមព្រំដែនស្រុកសាម៉ារី និងស្រុកកាលីឡេ។¹²កាលព្រះអង្គយាងចូលក្នុងភូមិមួយ ព្រះអង្គបានជួបមនុស្សឃ្លង់ដប់នាក់។ ពួកឈរឆ្ងាយពីព្រះអង្គ¹³រួចស្រែកឡើងថា៖ «ព្រះយេស៊ូ សូមលោកគ្រូមេត្តាអាណិតយើងខ្ញុំផង»។

¹⁴ព្រះយេស៊ូទតមើលពួកគេ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅបង្ហាញខ្លួនឲ្យពួកបូជាចារ្យបានឃើញចុះ»។ ពេលពួកគេនាំគ្នាចេញទៅ ពួកគេក៏បានជាស្អាតបរិសុទ្ធទាំងអស់គ្នា។¹⁵ពេលម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេឃើញថាខ្លួនបានជាសះស្បើយដូច្នេះ គាត់ក៏ត្រឡប់ក្រោយដោយបន្លឺសំឡេងលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹⁶គាត់ក្រាបទៀបព្រះបាទាព្រះយេស៊ូ ឱនក្បាលដល់ដី ទាំងអរព្រះគុណព្រះអង្គផង។ អ្នកនោះជាអ្នកស្រុកសាម៉ារី។

¹⁷បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកទាំងដប់នាក់មិនបានជាស្អាតបរិសុទ្ធគ្រប់គ្នាទេឬ? ចុះប្រាំបួននាក់ទៀតនៅឯណា?¹⁸គ្មាននរណាម្នាក់មកលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងព្រះជាម្ចាស់ ក្រៅពីជនបរទេសម្នាក់នេះទេឬ?»¹⁹ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ទៀតថា៖ «ចូរក្រោកឡើង! អញ្ជើញទៅចុះ!។ ជំនឿរបស់អ្នកបានប្រោសអ្នកឲ្យជាហើយ»។

²⁰ពេលពួកខាងគណៈផារីស៊ីទូលសួរព្រះយេស៊ូថាតើ ព្រះជាម្ចាស់នឹងយាងមកគ្រងរាជ្យនៅពេលណានោះ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់មិនមែនមក ដោយមនុស្សមើលឃើញនឹងភ្នែកទេ។²¹ក៏ពុំដែលមកដោយមានគេនិយាយថា៖ «មើល ព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់នៅទីនេះ!» ឬ «ព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់នៅទីនោះ!» ដ្បិត មើល៍! ព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា»។

²²ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សថា៖ «ថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ ពេលណាអ្នករាល់គ្នាចង់ឃើញបុត្រមនុស្សយាងមក ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាពុំបានឃើញឡើយ។²³បន្ទាប់មក មានគេប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «មើល៍! ព្រះអង្គនៅទីនេះ! ឬនៅទីនោះ! ប៉ុន្តែ កុំចេញទៅ ឬរត់ទៅតាមគេឲ្យសោះ²⁴ដ្បិត ផ្លេកបន្ទោរភ្លឺឆ្វាចឆ្កងកាត់ពីជើងមេឃម្ខាងទៅជើងមេឃម្ខាងយ៉ាងណា ថ្ងៃនោះបុត្រមនុស្សនឹងយាងមក។

²⁵ប៉ុន្តែ មុនដំបូងបុត្រមនុស្សត្រូវតែរងទុក្ខវេទនាជាច្រើន និងត្រូវមនុស្សជំនាន់នេះបដិសេធផងដែរ។²⁶នៅជំនាន់លោកណូអេយ៉ាងណា នោះក៏កើតមាននៅគ្រាបុត្រមនុស្សយាងមកយ៉ាងនោះដែរ។²⁷មនុស្សម្នានាំគ្នាគិតតែរឿងស៊ីផឹក និងរៀបការប្ដីប្រពន្ធ រហូតដល់ថ្ងៃលោកណូអេចូលក្នុងទូកធំ ហើយទឹកជំនន់ឡើងលិចបំផ្លាញពួកអស់។

²⁸ដូចគ្នាទៅនឹងជំនាន់លោកឡុតដែរ ពេលមនុស្សម្នាគិតតែរឿងស៊ីផឹក លក់ដូរ ដាំដំណាំ និងសង់ផ្ទះប៉ុណ្ណោះ។²⁹ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃដែលលោកឡុតចាកចេញពីក្រុងសូដុម មានភ្លើង និងស្ពាន់ធ័រធ្លាក់ពីលើមេឃ រួចបំផ្លាញអ្នកក្រុងទាំងអស់គ្នា។

³⁰ដូចគ្នានេះដែរ នៅថ្ងៃដែលបុត្រមនុស្សយាងមកនឹងត្រូវបើកសម្តែងឲ្យដឹង។³¹នៅថ្ងៃនោះ កុំឲ្យអ្នកនៅលើដំបូលផ្ទះ ចុះមកយករបស់របរចេញពីផ្ទះ ហើយកុំឲ្យអ្នកវាលស្រែចម្ការ វិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញឡើយ។

³²ចូរនឹកចាំអំពីរឿងរ៉ាវរបស់ភរិយាលោកឡុត។³³អ្នកណាខំរក្សាជីវិតរបស់ខ្លួន នឹងបាត់បង់ជីវិតទៅ ប៉ុន្តែអ្នកដែលបាត់បង់ជីវិត នឹងបានរួចជីវិតវិញ។

³⁴ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅយប់នោះបើមានពីរនាក់ដេកលើគ្រែជាមួយគ្នា។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងយកម្នាក់ទៅ ទុកម្នាក់ទៀតឲ្យនៅ។³⁵មានស្ត្រីពីរនាក់កិនស្រូវជាមួយគ្នា ព្រះជាម្ចាស់យកម្នាក់ទៅ ទុកម្នាក់ទៀតឲ្យនៅ។³⁶មានបុរសពីរនាក់នៅក្នុងចម្ការ ព្រះជាម្ចាស់យកម្នាក់ទៅ ទុកម្នាក់ទៀតឲ្យនៅ។³⁷ពួកសិស្សទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់ តើហេតុការណ៍ទាំងនេះនឹងកើតឡើងនៅទីណា?»។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «មានសាកសពនៅទីណា ក៏មានត្មាតជុំគ្នានៅទីនោះដែរ»។

18

¹បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នា ដើម្បីពន្យល់សិស្សឲ្យខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងការអធិស្ឋាន មិនត្រូវរសាយចិត្តឡើយ²ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នៅក្នុងក្រុងមួយ មានចៅក្រមម្នាក់ ដែលមិនចេះគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ និងមិនកោតក្រែងមនុស្សណាម្នាក់ឡើយ។

³ពេលនោះ មានស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់នៅក្នុងក្រុងនោះដែរ នាងតែងមកអង្វរចៅក្រមថា៖ «សូមលោកជួយរកយុត្តិធម៌ឲ្យនាងខ្ញុំផង»។⁴អស់ពេលជាយូរមកហើយ ចៅក្រមនោះមិនព្រមជួយនាងទាល់តែសោះ ប៉ុន្តែក្រោយមកលោកនឹកក្នុងចិត្តថា៖ «ទោះបីអញមិនគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ឬមិនកោតក្រែងនរណាម្នាក់ក្តី⁵ក៏អញត្រូវតែជួយកាត់ក្តីឲ្យស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់នេះដែរ ព្រោះនាងចេះតែមករំខានអញគ្រប់ពេលវេលា ដូច្នេះ នាងមុខជាលែងមករំខានអញទៀតហើយ»។

⁶បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរស្តាប់ពាក្យរបស់ចៅក្រមអយុត្តិធម៌នេះចុះ។⁷ចុះបើព្រះជាម្ចាស់វិញ តើព្រះអង្គរឹតតែរកយុត្តិធម៌ឲ្យអស់អ្នក ដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស ស្រែកអង្វរព្រះអង្គទាំងយប់ទាំងថ្ងៃយ៉ាងណាទៅទៀត? តើព្រះអង្គនឹងបង្អែរបង្អង់ពេលឬ?⁸ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះអង្គនឹងរកយុត្តិធម៌យ៉ាងលឿន។ ទោះបីជាពេលបុត្រមនុស្សមកដល់ តើលោកពិតជាឃើញមនុស្សនៅលើផែនដីមានជំនឿឬ?»

⁹ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នានេះ ទៅកាន់អ្នកខ្លះដែលនឹកគិតថាខ្លួនជាមនុស្សសុចរិត តែបែរជាមើលងាយអ្នកដទៃទៅវិញ¹⁰«មានបុរសពីរនាក់ឡើងទៅអធិស្ឋានក្នុងព្រះវិហារ គឺម្នាក់ខាងគណៈផារីស៊ី និងម្នាក់ទៀតជាអ្នកទារពន្ធ។

¹¹បុរសខាងគណៈផារីស៊ីឈរអធិស្ឋានក្នុងចិត្តថា៖ «បពិត្រព្រះជាម្ចាស់! ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ព្រោះទូលបង្គំមិនដូចជនឯទៀតទេ ពួកគេជាចោរ ជាមនុស្សទុច្ចរិត ជាមនុស្សផិតក្បត់ ឬដូចអ្នកទារពន្ធនេះជាដើម។¹²ទូលបង្គំតមអាហារពីរដងក្នុងមួយអាទិត្យ។ ទូលបង្គំថ្វាយមួយភាគដប់ពីរបស់ទូលបង្គំរកបាន»។

¹³ចំណែកឯ អ្នកទារពន្ធគាត់ឈរនៅពីចម្ងាយ មិនទាំងហ៊ានងើបមុខទៅលើផង ប៉ុន្តែគាត់គក់ទ្រូងទូលព្រះអង្គថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! សូមអាណិតមេត្តាទូលបង្គំជាមនុស្សបាបផង»។¹⁴ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា បុរសនេះត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់ប្រោសគាត់ឲ្យបានសុចរិត ព្រោះអ្នកណាលើកតម្កើងខ្លួន អ្នកនោះនឹងត្រូវគេបន្ទាបចុះ រីឯអ្នកដែលបន្ទាបខ្លួន នឹងត្រូវគេលើកតម្កើងវិញ»។

¹⁵មានមនុស្សម្នាបីទារកមក ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គដាក់ព្រះហស្ដលើ ប៉ុន្តែពេលពួកសិស្សឃើញដូច្នោះ គេក៏ស្ដីបន្ទោសអ្នកទាំងនោះ។¹⁶ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូហៅអ្នកទាំងនោះឲ្យយកទារកមកជិតព្រះអង្គ ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទុកឲ្យក្មេងៗមករកខ្ញុំចុះ កុំឃាត់ពួកវាអី ដ្បិតនៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏មានសុទ្ធតែពួកគេដែរ។¹⁷ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងច្បាស់ថា អ្នកណាមិនព្រមទទួលព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ដូចក្មេងតូចមួយនេះទេ អ្នកនោះចូលក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់មិនបានឡើយ»។

¹⁸មាននាម៉ឺនម្នាក់ទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូដ៏សប្បុរសអើយ តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វី ដើម្បីទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចទុកជាមត៌ក?»¹⁹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកហៅខ្ញុំថាសប្បុរសដូច្នេះ? លើកលែងតែព្រះជាម្ចាស់មួយអង្គប៉ុណ្តោះ?²⁰លោកស្គាល់បទបញ្ជាស្រាប់ហើយថា កុំប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ កុំសម្លាប់មនុស្ស កុំលួចទ្រព្យសម្បត្តិគេ កុំធ្វើសាក្សីក្លែងក្លាយ ចូរគោរពមាតាបិតា»។²¹នាម៉ឺននោះទូលព្រះយេស៊ូថា៖ «ខ្ញុំបានប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជាទាំងនេះតាំងតែពីក្មេងមកម្ល៉េះ»។

²²ពេលព្រះយេស៊ូឮដូច្នេះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «នៅខ្វះកិច្ចការមួយទៀត ដែលលោកពុំទាន់ធ្វើ គឺត្រូវលក់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ដែលលោកមាន ហើយចែកឲ្យជនក្រីក្រ នោះអ្នកនឹងបានសម្បត្តិសួគ៌ រួចសឹមលោកអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ»។²³ប៉ុន្តែ ពេលនាម៉ឺននោះឮដូច្នេះ គាត់ព្រួយចិត្តជាខ្លាំង ដ្បិតគាត់ជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្ដុកស្ដម្ភ។

²⁴ពេលព្រះយេស៊ូឃើញគាត់ព្រួយចិត្ដដូច្នេះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកមានពិបាកចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ណាស់!²⁵សត្វអូដ្ឋចូលតាមប្រហោងម្ជុលងាយជាង អ្នកមានចូលក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅទៀត»។

²⁶អស់អ្នកដែលបានឮព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ គេពោលឡើងថា៖ «តើអ្នកណាអាចទទួលការសង្គ្រោះបាន?»²⁷រួចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «ការអ្វីដែលមនុស្សធ្វើពុំកើត ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើកើតទាំងអស់»។

²⁸លោកពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «យើងខ្ញុំបានលះបង់ចោលទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ ហើយដើរតាមព្រះអង្គ»។²⁹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យដឹងច្បាស់ថា គ្មានអ្នកណាលះបង់ផ្ទះសម្បែង ប្រពន្ធ កូន ឪពុកម្ដាយ និងបងប្អូន ដោយយល់ដល់ព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ឡើយ³⁰អ្នកនោះនឹងទទួលបានយ៉ាងច្រើនលើសលប់ នៅពេលឥឡូវនេះ ព្រមទាំងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច នៅពេលខាងមុខថែមទៀតផង»។

³¹បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូជួបជុំសាវកទាំងដប់ពីររូបរួចហើយ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «មើល! យើងនឹងឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិម អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្យាការីបានចែងទុកអំពីបុត្រមនុស្ស នឹងបានសម្រេចនៅទីនោះ។³²ដ្បិត លោកនឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃសាសន៍ដទៃ ហើយពួកគេនឹងចំអកលោក មើលងាយលោក ព្រមទាំងស្ដោះទឹកមាត់ដាក់លោកផង។³³ក្រោយពេលវាយលោកនឹងរំពាត់ រួចគេក៏ប្រហារជីវិតលោក ហើយបីថ្ងៃក្រោយមកលោកនឹងរស់ឡើងវិញ»។

³⁴ពួកសិស្សពុំបានយល់អំពីព្រះបន្ទូលនោះទេ ព្រោះព្រះអង្គលាក់កំបាំងអត្ថន័យទាំងនេះ ហើយពួកគេពុំបានយល់នូវអ្វី ដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលនោះឡើយ។

³⁵ពេលព្រះយេស៊ូយាងដល់ក្រុងយេរីខូ មានមនុស្សខ្វាក់ម្នាក់ អង្គុយសុំទាននៅតាមផ្លូវ។³⁶ពេលគាត់ឮស្នូរបណ្ដាជនដើរកាត់តាមទីនោះ គាត់ក៏សួរគេថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង។³⁷គេប្រាប់គាត់ថា ព្រះយេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែតយាងកាត់តាមផ្លូវនេះ។

³⁸ដូច្នេះ មនុស្សខ្វាក់ក៏ស្រែកឡើងថា៖ «ឱព្រះយេស៊ូ ជាព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ! សូមលោកអាណិតមេត្តាទូលបង្គំផង»។³⁹ពួកអ្នកដើរខាងមុខបានឃាត់គាត់ឲ្យនៅស្ងៀម ប៉ុន្តែ គាត់ស្រែករឹតតែខ្លាំងឡើងៗថា៖ «ឱព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ សូមលោកអាណិតមេត្តាទូលបង្គំផង»។

⁴⁰ព្រះយេស៊ូក៏ឈប់នៅស្ងៀម ហើយបញ្ជាគេឲ្យបុរសនោះមកជិតព្រះអង្គ។ លុះមនុស្សខ្វាក់ដើរចូលជិតមក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរគាត់ថា៖⁴¹«តើអ្នកចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីចំពោះអ្នក?»។ គាត់ទូលព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! ទូលបង្គំចង់មើលឃើញវិញ»។

⁴²ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរឲ្យភ្នែកអ្នកបានភ្លឺឡើងវិញចុះ។ ជំនឿរបស់អ្នកបានប្រោសអ្នកឲ្យជាហើយ»។⁴³រំពេចនោះគាត់មើលឃើញវិញភ្លាម ហើយគាត់ក៏តាមព្រះយេស៊ូ ទាំងលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពេលឃើញហេតុការណ៍ទាំងនេះ ប្រជាជនទាំងអស់គ្នាសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់។

19

¹ព្រះយេស៊ូយាងចូលក្រុងយេរីខូ ហើយកំពុងយាងកាត់ទីក្រុង។²មើល មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះសាខេ។ គាត់ជាមេលើអ្នកទារពន្ធ ហើយគាត់ក៏មានទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើនដែរ។

³គាត់ព្យាយាមចង់ឃើញព្រះយេស៊ូមានភិនភាគយ៉ាងណា ប៉ុន្តែ គាត់ពុំឃើញទេ ព្រោះគាត់មានមាឌតូច។⁴ដូច្នេះ គាត់រត់ទៅខាងមុខឯង រួចឡើងដើមឈើមួយដើម ចាំមើលព្រះអង្គ ព្រោះព្រះយេស៊ូត្រូវយាងកាត់តាមផ្លូវនោះ។

⁵ពេលព្រះយេស៊ូយាងមកដល់កន្លែងនោះ ព្រះអង្គងើបព្រះភក្ត្រឡើង ហើយមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «លោកសាខេអើយ! សូមចុះមកជាប្រញាប់ ដ្បិតថ្ងៃនេះ ខ្ញុំត្រូវស្នាក់នៅផ្ទះអ្នកហើយ»។⁶ដូច្នេះ លោកសាខេក៏ចុះមកជាប្រញាប់ ហើយទទួលព្រះយេស៊ូដោយអំណរ។⁷ពេលគ្រប់គ្នាបានឃើញដូច្នេះ ពួកគេរអ៊ូរទាំថា៖ «លោកនេះទៅស្នាក់នៅផ្ទះមនុស្សបាប»។

⁸លោកសាខេក្រោកឈរឡើង ហើយទូលព្រះអម្ចាស់ថា៖ «មើល៍! បពិត្រព្រះអម្ចាស់! ទូលបង្គំនឹងចែកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ទូលបង្គំ ពាក់កណ្ដាលដល់ជនក្រីក្រ ហើយប្រសិនបើទូលបង្គំទារពន្ធពីអ្នកណាហួសកំរិត ទូលបង្គំនឹងសងអ្នកនោះវិញមួយជាបួន»។⁹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ថ្ងៃនេះ ការសង្គ្រោះបានមកដល់ផ្ទះនេះហើយ ព្រោះបុរសនេះជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំដែរ។¹⁰ដ្បិតបុត្រមនុស្សបានមក ដើម្បីស្វែងរក និងសង្គ្រោះមនុស្សបាត់បង់»។

¹¹កាលពួកគេបានឮដូច្នេះហើយ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នាមួយទៀតប្រាប់ពួកគេ ព្រោះព្រះអង្គយាងជិតដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមហើយ ហើយអ្នកទាំងនោះនឹកស្មានថា ព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់នឹងមកដល់ភ្លាមៗនេះ។¹²ហេតុដូចនេះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មានអភិជនម្នាក់ត្រូវចេញដំណើរទៅស្រុកឆ្ងាយ ដើម្បីនឹងទទួលរាជាភិសេក ហើយកាលណាទទួលរាជាភិសេកហើយ លោកនឹងត្រឡប់មកវិញ។

¹³លោកក៏ហៅអ្នកបម្រើដប់នាក់មក និងប្រគល់ប្រាក់ដប់ណែនឲ្យពួកគេ រួចផ្ដាំថា៖ «ចូរយកប្រាក់នេះទៅរកស៊ី រហូតដល់ពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ»។¹⁴ប៉ុន្តែ ប្រជាជនស្រុកនោះស្អប់លោក និងចាត់អ្នកតំណាងឲ្យទៅតាមក្រោយ ដោយជម្រាបថា៖ «យើងខ្ញុំមិនឲ្យលោកនេះធ្វើស្ដេចលើយើងជាដាច់ខាត»។¹⁵ពេលលោកត្រឡប់មកវិញ ក្រោយទទួលរាជ្យរួចហើយ លោកបានបង្គាប់ឲ្យហៅអ្នកអ្នកបម្រើទាំងដប់នាក់ ដែលលោកបានប្រគល់ប្រាក់ណែននោះ មកសួរចង់ដឹងថា ពួកគេបានរកស៊ីចំណេញបានប៉ុន្មាន។

¹⁶អ្នកបម្រើទីមួយចូលមកគាល់ទូលថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់អើយ! ប្រាក់ដែលព្រះអង្គប្រទានមក ទូលបង្គំចំណេញបានដប់ណែន»។¹⁷ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការទៅអ្នកនោះថា៖ «ល្អណាស់ អ្នកបម្រើដ៏ល្អអើយ!។ ដ្បិត អ្នកស្មោះត្រង់នឹងកិច្ចការដ៏តូចនេះយើងប្រគល់ឲ្យអ្នកគ្រប់គ្រងក្រុងដប់»។

¹⁸អ្នកបម្រើទីពីរចូលមកទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! ប្រាក់ដែលព្រះអង្គប្រទានមកនោះ ទូលបង្គំចំណេញបានប្រាំណែន»។¹⁹ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការទៅគាត់ថា៖ «យើងតែងតាំងអ្នកឲ្យគ្រប់គ្រងលើក្រុងប្រាំ»។

²⁰អ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតចូលមកទូលថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! នេះប្រាក់របស់ព្រះអង្គ ទូលបង្គំបានរំក្រណាត់ទុក²¹ដ្បិត ទូលបង្គំខ្លាចព្រះអង្គ ព្រោះព្រះអង្គប្រិតប្រៀងណាស់។ ព្រះអង្គតែងប្រមូលយកអ្វីៗ ដែលពុំមែនជារបស់ព្រះអង្គ និងច្រូតកាត់ពីស្រែ ដែលព្រះអង្គមិនបានសាបព្រោះ»។

²²ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការទៅអ្នកបម្រើនោះថា៖ «អ្នកបម្រើអាក្រក់អើយ យើងនឹងកាត់ទោសអ្នក ឲ្យស្របតាមពាក្យសម្តីរបស់អ្នក។ អ្នកដឹងស្រាប់ហើយថា យើងជាមនុស្សប្រិតប្រៀង ប្រមូលយកអ្វីៗដែលមិនមែនជារបស់យើង ហើយច្រូតកាត់ពីស្រែដែលយើងមិនបានសាបព្រោះ។²³ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនយកប្រាក់របស់យើងទៅចងការ ដូច្នេះពេលយើងយើងត្រឡប់មកវិញ យើងបានទាំងដើម និងបានទាំងការ?»

²⁴ព្រះរាជាបញ្ជាទៅអ្នកឈរនៅក្បែរនោះថា៖ «ចូរយកប្រាក់ពីអ្នកនេះ ប្រគល់ឲ្យអ្នកដែលមានដប់ណែនទៅ»។²⁵អ្នកទាំងនោះទូលព្រះរាជាថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! គាត់មានប្រាក់ដប់ណែនរួចទៅហើយ»។

²⁶«យើងសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាមានហើយ អ្នកនោះនឹងទទួលបានថែមទៀត ចំណែកឯអ្នកដែលគ្មានវិញ គេនឹងដកហូតនូវអ្វីៗដែលអ្នកនោះមានផង។²⁷ម្យ៉ាងវិញទៀត ពួកខ្មាំងសត្រូវដែលមិនចង់ឃើញយើងគ្រងរាជ្យលើគេទេ ចូរនាំគេមក ហើយសម្លាប់គេចោលនៅមុខយើងទៅ»។

²⁸ពេលព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលដូច្នោះហើយ ព្រះអង្គក៏យាងនាំមុខបណ្ដាជន ឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិម។

²⁹លុះព្រះអង្គយាងជិតដល់ភូមិបេតផាសេ និងភូមិបេតថានី ដែលនៅចង្កេះភ្នំដើមអូលីវ ព្រះអង្គចាត់សិស្សពីររូបឲ្យទៅមុន³⁰ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅភូមិខាងមុខនោះ។ ពេលអ្នកទៅដល់ អ្នកនឹងឃើញកូនលាមួយ ដែលពុំទាន់មាននរណាធ្លាប់ជិះសោះ។ ចូរស្រាយវាដឹកមកឲ្យយើង។³¹ប្រសិនបើមានគេសួរអ្នកថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកស្រាយវា?» ចូរឆ្លើយប្រាប់ទៅគេថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ត្រូវការវា»។

³²សិស្សទាំងពីរដែលព្រះអង្គបានចាត់បញ្ជូនទៅនោះ ក៏បានឃើញកូនលាដូចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលប្រាប់មែន។³³ពេលពួកគេកំពុងស្រាយកូនលាម្ចាស់វាសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកស្រាយលានេះ?»³⁴ពួកសិស្សឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ត្រូវការវា»។³⁵បន្ទាប់មក អ្នកទាំងពីរដឹកកូនលាយកមកថ្វាយព្រះយេស៊ូ ហើយក្រាលអាវធំរបស់ខ្លួនលើខ្នងវាថ្វាយព្រះយេស៊ូគង់លើ។³⁶កាលព្រះអង្គយាងទៅមុខ មនុស្សម្នាយកអាវធំរបស់ខ្លួនមកក្រាលតាមផ្លូវ។

³⁷កាលព្រះយេស៊ូយាងដល់ភ្នំដើមអូលីវ មានសិស្សច្រើនកុះករអរសប្បាយ ហើយនាំគ្នាបន្លឺសំឡេងសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ អំពីការអស្ចារ្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេបានឃើញ³⁸ដោយពោលថា៖ «មានពរហើយព្រះមហាក្សត្រណា ដែលយាងមកក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់! សូមលើកតម្កើងសេចក្តីសុខសាន្តមកពីស្ថានបរមសុខដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត!»។

³⁹មានអ្នកខាងគណៈផារីស៊ីខ្លះ នៅក្នុងចំណោមបណ្ដាជន ទូលព្រះយេស៊ូថា៖ «លោកគ្រូ សូមហាមឃាត់សិស្សរបស់លោក»។⁴⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា ប្រសិនបើអ្នកទាំងនេះនៅស្ងៀម ដុំថ្មមុខជាស្រែកជំនួសគេវិញ»។

⁴¹កាលព្រះយេស៊ូយាងមកដល់ក្រុងមួួយ ស្រាប់តែព្រះអង្គទតឃើញទីក្រុង ហើយអង្គព្រះកន្សែង⁴²មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ប្រសិនបើ មានតែអ្នកយល់ហេតុការណ៍នៅសម័យនេះ ដែលនាំអ្នកឲ្យបានសុខសាន្ត! តែឥឡូវ អត្ថន័យនេះនៅលាក់កំបាំងពីភ្នែកគេនៅឡើយ។

⁴³ដ្បិត ថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ ពេលណាខ្មាំងសត្រូវនឹងមកបោះទ័ពព័ទ្ធជុំវិញអ្នក ហើយវាយប្រហារអ្នកពីគ្រប់ទិស។⁴⁴គេនឹងកម្ទេចអ្នកចោលដល់ដី ហើយកូនរបស់អ្នកនឹងនៅជាមួយអ្នក។ គេមិនទុកឲ្យដុំថ្មនៅត្រួតពីលើគ្នាឡើយ ព្រោះអ្នកពុំបានចំណាំ ពេលណាព្រះជាម្ចាស់យាងមកសង្គ្រោះអ្នក»។

⁴⁵ព្រះយេស៊ូយាងចូលព្រះវិហារ ហើយដេញអ្នកលក់ដូរចេញពីទីនោះ⁴⁶ដោយមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «មានសេចក្តីចែងទុកមកថា ដំណាក់របស់យើងជាកន្លែងសម្រាប់អធិស្ឋាន តែអ្នករាល់គ្នាបែរជាយកធ្វើសំបុកចោរទៅវិញ»។

⁴⁷ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូបានបង្រៀនគេនៅក្នុងព្រះវិហារជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ក្រុមនាយកបូជាចារ្យ ពួកអាចារ្យ និងពួកមន្ត្រី នាំគ្នារកមធ្យោបាយធ្វើគុតព្រះអង្គ⁴⁸ប៉ុន្តែ គេពុំដឹងជាត្រូវប្រើវិធីណាឡើយ ព្រោះប្រជាជនទាំងមូលកំពុងស្ដាប់ព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ដោយយកចិត្តទុកដាក់។

20

¹ថ្ងៃមួយ ពេលព្រះយេស៊ូកំពុងតែបង្រៀនប្រជាជននៅក្នុងព្រះវិហារ និងផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អផងនោះ មានក្រុមនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យនាំគ្នាមកជាមួយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ²ពួកគេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «សុំលោកប្រាប់ឲ្យយើងដឹងផង តើលោកធ្វើការទាំងនេះដោយអាងលើអំណាចអ្វី? ឬ តើនរណាប្រគល់អំណាចនេះឲ្យលោក?»។

³ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំសុំសួរសំណួរមួយដល់អស់លោកដែរ។ សូមប្រាប់ខ្ញុំមើល៍⁴អំពីពិធីជ្រមុជទឹករបស់លោកយ៉ូហាន។ តើមកពីព្រះជាម្ចាស់ ឬមនុស្ស?»

⁵គេពិគ្រោះគ្នារកមូលហេតុ ដោយឆ្លើយតបថា៖ «បើយើងឆ្លើយថា មកពីព្រះជាម្ចាស់ នោះគាត់មុខជាសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនជឿលោកយ៉ូហាន?»⁶បើយើងឆ្លើយថា៖ «មកពីមនុស្ស នោះប្រជាជនទាំងមូលមុខជាគប់សម្លាប់យើងនឹងដុំថ្មមិនខាន ដ្បិតគេជឿជាក់ថា លោកយ៉ូហានពិតជាព្យាការីមែន»។

⁷ដូច្នេះ គេឆ្លើយតបទៅព្រះអង្គថា ពួកយើងមិនដឹងទេ មិនដឹងមកពីណាទេ។⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចំណែកឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំក៏មិនប្រាប់អស់លោកថា ខ្ញុំធ្វើការទាំងនេះដោយអាងលើអំណាចអ្វីដែរ»។

⁹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅប្រជាជនជាប្រស្នាដូចតទៅ៖ «មានបុរសម្នាក់បានដាំទំពាំងបាយជូរមួយចម្ការ រួចលោកបានប្រវាស់វាទៅអ្នកថែចម្ការមើលថែទាំ ហើយលោកដំណើរទៅស្រុកមួយទៀតអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។¹⁰លុះដល់ពេលកំណត់ គាត់ចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ ឲ្យមកជួបពួកអ្នកថែចម្ការ ដើម្បីទទួលយកចំណែករបស់គាត់ ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកថែចម្ការបានវាយដំអ្នកបម្រើនោះ ហើយបណ្ដេញគាត់ត្រឡប់ទៅវិញដៃទទេ។

¹¹ម្ចាស់ចម្ការក៏ចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតឲ្យមក ហើយពួកគេបានវាយដំអ្នកនេះដែរ ហើយបណ្ដេញគាត់ឲ្យទៅវិញ ដោយទៅវិញដៃទទេ។¹²គាត់ក៏ចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតឲ្យមកជាលើកទីបី។ អ្នកថែចម្ការបានវាយដំអ្នកបម្រើនេះ ឲ្យរបួស ហើយបោះចេញក្រៅ។

¹³ដូច្នេះ ម្ចាស់ចម្ការគិតថា៖ «តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វី? ខ្ញុំនឹងចាត់កូនប្រុសដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំឲ្យទៅម្ដង។ ប្រហែលជាគេមុខជាគោរពកោតខ្លាចកូនខ្ញុំ។¹⁴ប៉ុន្តែ ពេលអ្្នកថែចម្ការឃើញគាត់ដូច្នេះ ពួកគេពិគ្រោះយោបល់គ្នាថា៖ «អ្នកនេះជាអ្នកទទួលកេរមរតក។ តោះយើងសម្លាប់វាចោល ចម្ការនេះនឹងធ្លាក់មកជាសម្បត្តិរបស់យើង”។

¹⁵ពួកគេក៏បោះកូនប្រុសម្ចាស់ចម្ការទៅខាងក្រៅ ហើយសម្លាប់ចោល។ តើម្ចាស់ចម្ការនឹងធ្វើយ៉ាងដូចម្ដេចចំពោះពួកគេ?¹⁶ម្ចាស់ចម្ការមុខជាមកសម្លាប់អ្នកថែរក្សាចម្ការទាំងនេះមិនខាន រួចលោកនឹងប្រគល់ចម្ការទំពាំងបាយជូរទៅឲ្យអ្នកផ្សេងប្រវាស»។ កាលបានឮដូច្នេះ គេពោលថា៖ «កុំឲ្យមានរឿងនេះកើតឡើងឲ្យសោះ!»។

¹⁷ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូទតសម្លឹងទៅគេ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើអ្វីមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរថា៖ «ថ្មដែលពួកជាងសង់ផ្ទះបោះចោលបានត្រឡប់មកជាថ្មគ្រឹះដ៏សំខាន់» មានន័យដូចម្ដេច?។¹⁸គ្រប់គ្នាដែលដួលលើថ្មនេះ អ្នកនោះមុខជាត្រូវបាក់បែកជាបំណែកតូចៗ។ តែបើថ្មនេះសង្កត់លើអ្នកណា មុខជាកិនកម្ទេចអ្នកនោះឲ្យស្លាប់មិនខាន»។

¹⁹ដូច្នេះ ពួកអាចារ្យ និងពួកនាយកបូជាចារ្យរកមធ្យោបាយចាប់ព្រះយេស៊ូ នៅពេលនោះ ដ្បិតគេយល់ថាព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នានេះ សំដៅទៅលើពួកគេ ប៉ុន្តែ ពួកគេខ្លាចប្រជាជន។²⁰ពួកគេឃ្លាំមើលព្រះយេស៊ូយ៉ាងដិតដល់ ហើយចាត់មនុស្សទៅតាមដានព្រះអង្គ គឺអ្នកទាំងនោះធ្វើខ្លួនជាមនុស្សសុចរិត ស្វែងរកកំហុសព្រះយេស៊ូ ពេលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល ដើម្បីចាប់បញ្ជូនព្រះអង្គទៅអាជ្ញាធរ និងទៅក្នុងអំណាចរបស់លោកទេសាភិបាល។

²¹គេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ យើងខ្ញុំដឹងថា ពាក្យទាំងប៉ុន្មានដែលលោកគ្រូមានប្រសាសន៍ និងបង្រៀនយើងខ្ញុំសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវទាំងអស់ ដោយពុំរើសមុខនរណាឡើយ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបង្រៀនសេចក្តីពិតតាមរបៀបរបស់ព្រះជាម្ចាស់²²តើច្បាប់អនុញ្ញាតឲ្យបង់ពន្ធដារថ្វាយព្រះចៅអធិរាជរ៉ូមឬទេ?»។

²³ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់ភាពពុតត្បុតរបស់ពួកគេ ទើបមានព្រះបន្ទូលថា៖²⁴«ចូរបង្ហាញប្រាក់មួយកាក់ឲ្យខ្ញុំមើល តើលើកាក់នេះមានរូបនរណា ឈ្មោះនរណា?»។ គេឆ្លើយថា៖ «រូប និងឈ្មោះព្រះចៅអធិរាជ»។

²⁵ព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្វីៗដែលជារបស់ព្រះចៅអធិរាជ ចូរថ្វាយទៅព្រះចៅអធិរាជវិញទៅ ហើយអ្វីៗដែលជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចូរថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់វិញដែរ»។²⁶ពួកគេពុំអាចចាប់កំហុសព្រះអង្គ នៅពេលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល នៅមុខប្រជាជនបានឡើយ តែ ព្រះបន្ទូលឆ្លើយតបរបស់ព្រះអង្គឲ្យគេនៅស្ងៀមគ្រប់ៗគ្នា។

²⁷ពេលមានខាងគណៈសាឌូស៊ីខ្លះ ចូលមកគាល់ព្រះអង្គ ពួកសាឌូស៊ីមិនជឿថា មនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញទេ ទូលសួរព្រះអង្គថា៖²⁸«លោកគ្រូ! លោកម៉ូសេបានចែងច្បាប់ទុកថា បើបុរសណាមានប្រពន្ធ ហើយបុរសនោះស្លាប់ចោលប្រពន្ធទៅ តែគ្មានកូនសោះ ត្រូវឲ្យប្អូនប្រុសរបស់បុរសនោះរៀបការនឹងបងថ្លៃ ដើម្បីបន្តពូជឲ្យបងប្រុសរបស់ខ្លួន។

²⁹ឧបមាថា មានបងប្អូនប្រុសៗប្រាំពីរនាក់ បុរសបងបង្អស់បានរៀបការហើយស្លាប់ទៅ តែគ្មានកូនសោះ³⁰ហើយប្អូនទីពីរក៏ដូច្នោះដែរ។³¹អ្នកទីបីរក៏យកនាងធ្វើជាប្រពន្ធដែរ និងរហូតដល់អ្នកទីប្រាំពីរ ក៏គ្មានកូនដែរ។³²នៅទីបំផុតស្ត្រីក៏ស្លាប់ទៅដែរ។³³លុះដល់ពេលមនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ តើនាងនោះនឹងទៅជាប្រពន្ធនរណា ដ្បិតបងប្អូនទាំងប្រាំពីរនាក់ សុទ្ធតែបានយកនាងធ្វើជាប្រពន្ធគ្រប់គ្នាដូច្នេះ?»។

³⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «មនុស្សក្នុងលោកនេះតែងយកគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធ³⁵ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យប្រោសឲ្យគេរស់ឡើងវិញ នៅលោកខាងមុខគេមិនរៀបការប្ដីប្រពន្ធទៀតឡើយ។³⁶អ្នកទាំងនោះលែងស្លាប់ទៀតហើយ គឺគេបានដូចទេវតា និងជាបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានជីវិតរស់ឡើងវិញ។

³⁷ប៉ុន្តែ មនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ សូម្បីតែលោកម៉ូសេក៏បានបង្ហាញប្រាប់យើង នៅគុម្ពបន្លា ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ហៅថា ព្រះរបស់លោកអប្រាហាំ ព្រះរបស់លោកអ៊ីសាក និងជាព្រះរបស់លោកយ៉ាកុប។³⁸ឥឡូវនេះ ព្រះជាម្ចាស់មិនមែនជាព្រះរបស់មនុស្សស្លាប់ទេ គឺជាព្រះរបស់មនុស្សរស់វិញ ព្រោះមនុស្សទាំងអស់សុទ្ធតែរស់នៅថ្វាយព្រះជាម្ចាស់»។

³⁹ពួកអាចារ្យខ្លះទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ! លោកឆ្លើយត្រឹមត្រូវល្អណាស់»។⁴⁰ដ្បិត ពួកគេលែងហ៊ានចោទសួរសំណួរព្រះអង្គទៀតឡើយ។

⁴¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ហេតុដូចម្ដេចបានជាមនុស្សម្នាថា ព្រះគ្រិស្ដជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌដូច្នេះ?⁴²ដ្បិត ព្រះបាទដាវីឌមានរាជឱង្ការក្នុងកណ្ឌគម្ពីរទំនុកតម្កើងថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ របស់ខ្ញុំថា៖ «សូមគង់នៅខាងស្ដាំយើង⁴³រហូតដល់យើងបង្ក្រាបខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ មកដាក់ក្រោមព្រះបាទាព្រះអង្គ»។⁴⁴ដូច្នេះ ព្រះបាទដាវីឌហើយហៅព្រះគ្រិស្ដថា៖ «ព្រះអម្ចាស់» ដូច្នេះ តើព្រះគ្រិស្ដត្រូវជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌដូចម្ដេចកើត!»។

⁴⁵ពេលឮប្រជាជនទាំងមូលនិយាយគ្នា ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សថា៖⁴⁶«ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកអាចារ្យមែនទែន ដែលចូលចិត្តពាក់អាវវែងដើរចុះដើរឡើង ហើយចូលចិត្តឲ្យគេគោរពនៅតាមផ្សារ ព្រមទាំងរើសកន្លែងអង្គុយនៅមុខគេក្នុងសាលាប្រជុំ និងចូលចិត្តកន្លែងកិត្តិយសនៅពេលជប់លៀង។⁴⁷អ្នកទាំងនោះ តែងនាំគ្នាឆបោកយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ ដោយធ្វើឫកជាអ្នកអធិស្ឋានបានយូរ។ ពួកគេមុខជាត្រូវទទួលទោសយ៉ាងធ្ងន់បំផុត»។

21

¹ព្រះយេស៊ូទតឃើញពួកអ្នកមាន យកប្រាក់មកដាក់ក្នុងហិបថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។²ព្រះអង្គទតឃើញស្ត្រីមេម៉ាយក្រីក្រម្នាក់ យកប្រាក់ពីរសេនមកដាក់ក្នុងហិបនោះដែរ។³ដូច្នេះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ស្ត្រីមេម៉ាយក្រីក្រនេះបានដាក់ប្រាក់ច្រើនជាងគេទាំងអស់។⁴ដ្បិតអ្នកទាំងនោះបានយកប្រាក់សល់ហូរហៀររបស់ខ្លួនមកដាក់ក្នុងហិប។ ចំណែកឯស្ត្រីមេម៉ាយនេះវិញ នាងដាក់ប្រាក់ពីភាពក្រីក្ររបស់នាង គឺដាក់ប្រាក់ទាំងអស់ដែលខ្លួនមានសម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិត ថ្វាយដល់ព្រះជាម្ចាស់»។

⁵អ្នកខ្លះកំពុងនិយាយសរសើរព្រះវិហារ ដែលគេតុបឡើងដោយថ្មល្អប្រណីត និងតង្វាយផ្សេងៗ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖⁶«នៅពេលវេលាមកដល់ អ្វីៗដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញនៅពេលនេះ នឹងត្រូវបំផ្លាញចោលអស់ គឺនឹងលែងមានថ្មត្រួតពីលើថ្មទៀតហើយ»។

⁷ដូច្នេះ គេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូអើយ តើហេតុការណ៍ទាំងនោះនឹងកើតឡើងនៅពេលណា? តើមានទីសម្គាល់អ្វីថាព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះកើតមានឡើង?»។⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន កុំឲ្យនរណាបញ្ឆោតអ្នករាល់គ្នាឡើយ។ ដ្បិតនឹងមានមនុស្សជាច្រើនចេញមកយកឈ្មោះខ្ញុំប្រើ ដោយពោលថា៖ «ខ្ញុំនេះហើយជាព្រះគ្រិស្ត» ឬថា «ពេលកំណត់ជិតមកដល់ហើយ»។ កុំតាមអ្នកទាំងនោះឲ្យសោះ។⁹ពេលណាអ្នករាល់គ្នាឮគេនិយាយអំពីសង្គ្រាម ឬអំពីការបះបោរ កុំតក់ស្លុតឡើយ ដ្បិតហេតុការណ៍ទាំងនេះត្រូវតែកើតឡើងជាមុន ប៉ុន្តែ មិនទាន់ដល់អវសានកាលនៃពិភពលោកភ្លាមៗទេ»។

¹⁰បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «ប្រជាជាតិមួយនឹងធ្វើសង្គ្រាមតទល់នឹងប្រជាជាតិមួយទៀត ប្រទេសមួយតទល់នឹងប្រទេសមួយទៀត។¹¹នឹងមានរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងខ្លាំងនៅតាមតំបន់ផ្សេងៗ មានកើតទុរ្ភិក្ស ជំងឺរាតត្បាត។ អព្ភូតហេតុទាំងនេះនឹងបណ្ដាលឲ្យអ្នកភ័យតក់ស្លុត ហើយនិងមានទីសម្គាល់ធំមហិមាមកពីលើមេឃផង។

¹²ប៉ុន្តែ មុននឹងហេតុការណ៍ទាំងនោះកើតឡើង គេនឹងចាប់ចងអ្នករាល់គ្នា គេបៀតបៀន ហើយបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាទៅកាត់ទោសក្នុងសាលាប្រជុំ រួចយកអ្នករាល់គ្នាទៅឃុំឃាំង ដោយនាំអ្នករាល់គ្នាទៅឲ្យស្ដេច និងលោកទេសាភិបាលកាត់ទោសព្រោះតែនាមខ្ញុំ។¹³ប៉ុន្តែ ការនេះបែរជាផ្លល់ឱកាសឲ្យអ្នករាល់គ្នាធ្វើទីបន្ទាល់ទៅវិញ។

¹⁴ដូច្នេះ ត្រូវចងចាំក្នុងចិត្តថា មិនត្រូវរៀបចំការពារខ្លួន មុនពេលកំណត់មកដល់នោះឡើយ¹⁵ដ្បិត ខ្ញុំនឹងផ្ដល់ឲ្យអ្នកមានថ្វីមាត់ និងប្រាជ្ញា ដែលធ្វើឲ្យពួកប្រឆាំង ពុំអាចតទល់នឹងអ្នករាល់គ្នាបានឡើយ។

¹⁶ប៉ុន្តែ ទោះបីជាឪពុកម្ដាយ បងប្អូនញាតិសន្ដាន និងមិត្តភក្ដិរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងមនុស្សខ្លះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវគេយកសម្លាប់ផងដែរ។¹⁷អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគេស្អប់ព្រោះតែនាមខ្ញុំ។¹⁸ប៉ុន្តែ សូម្បីតែសក់អ្នករាល់គ្នាមួយសរសៃក៏មិនត្រូវបាត់ឡើយ។¹⁹កាលណាអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តស៊ូទ្រាំ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានរួចជីវិត។

²⁰«កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញមានកងទ័ពមកឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡិម ចូរដឹងថា ក្រុងនេះជិតវិនាសហើយ។²¹ពេលនោះ អស់អ្នកនៅស្រុកយូដាត្រូវតែរត់ទៅជ្រកនៅតាមភ្នំ ចំណែកឯអស់អ្នកនៅកណ្តាលក្រុង ត្រូវរត់ចេញអោយឆ្ងាយពីក្រុង ហើយអស់អ្នកដែលនៅជនបទ មិនត្រូវចូលទៅក្រុងឡើយ។²²ដ្បិត នៅគ្រានេះ ព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសប្រជារាស្ត្រព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យសម្រេចតាមសេចក្តីដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរ។

²³វេទនាហើយ ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ និងស្ត្រីបំបៅ! ដ្បិតនឹងកើតមានទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងស្រុក ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងសម្តែងព្រះពិរោធចំពោះប្រជារាស្ត្រនេះ។²⁴គេនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ ហើយខ្មាំងសត្រូវនឹងកៀរគេយកទៅធ្វើជាឈ្លើយសឹក រស់នៅកណ្ដាលចំណោមជាតិសាសន៍ទាំងអស់ ហើយក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវសាសន៍ដទៃជាន់ឈ្លី រហូតដល់ពេលកំណត់»។

²⁵គ្រានោះ នឹងមានទីសម្គាល់នៅក្នុងព្រះអាទិត្យ ក្នុងព្រះច័ន្ទ និងក្នុងផ្កាយទាំងប៉ុន្មាននៅលើមេឃ។ ប្រជាជាតិទាំងអស់នៅលើផែនដីនឹងតឹងទ្រូង និងព្រួយបារម្ភ ព្រោះឮសូរសន្ធឹករលកសមុទ្របក់បោក។²⁶មនុស្សម្នាភ័យស្លុតបាត់ស្មារតី ដោយគិតអំពីហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតមាននៅលើផែនដី។ ដ្បិត អំណាចនានានៅលើមេឃនឹងកក្រើករំពើក។

²⁷ពេលនោះ គេនឹងឃើញបុត្រមនុស្សយាងមកក្នុងពពក ពេញដោយឫទ្ធានុភាព និងសិរីរុងរឿងអស្ចារ្យ។²⁸ប៉ុន្តែ កាលណាព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះចាប់ផ្ដើមកើតឡើង ចូរអ្នករាល់គ្នាងើបមើលទៅលើ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់ជិតរំដោះអ្នករាល់គ្នាហើយ»។

²⁹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នានេះថា៖ «ចូរមើលដើមឧទុម្ពរ និងដើមឈើទាំងអស់ចុះ។³⁰ពេលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញស្លឹកវាលាស់ អ្នករាល់គ្នាដឹងថា រដូវប្រាំង ជិតមកដល់ហើយ។³¹ដូច្នេះ កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះកើតឡើង នោះអ្នកត្រូវដឹងថា ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកជិតមកដល់ហើយ។

³²ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា មនុស្សជំនាន់នេះនឹងមិនកន្លែងផុតទៅឡើយ ដរាបណាហេតុការណ៍ទាំងនោះនឹងកើតឡើង ជាមុនសិន។³³ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីនឹងរលាយបាត់ទៅ តែពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយមិនរលាយបាត់ឡើយ។

³⁴«ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្នឲ្យមែនទែន! កុំបណ្ដោយឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាត្រូវវក់វីនឹងគ្រឿងសប្បាយ គ្រឿងស្រវឹង ឬក៏ខ្វល់ខ្វាយអំពីជីវិតនេះឡើយ ក្រែងលោថ្ងៃពេលកំណត់នឹងត្រូវបិទដូចអន្ទាក់។³⁵ដ្បិតថ្ងៃនោះមកដល់ដែលនឹងគ្របពីលើមនុស្សទាំងអស់នៅលើផែនដីទាំងមូល។

³⁶ចូរប្រុងស្មារតី និងទូលអង្វរគ្រប់ពេលវេលា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានកម្លាំង ឆ្លងផុតពីហេតុការណ៍ទាំងអស់ ដែលត្រូវកើតមាន ព្រមទាំងឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចឈរនៅមុខបុត្រមនុស្ស»។

³⁷ពេលថ្ងៃ ព្រះយេស៊ូតែងប្រៀនគេនៅក្នុងព្រះវិហារ ហើយនៅពេលយប់ ព្រះអង្គយាងចេញទៅសម្រាកនៅលើភ្នំដើមអូលីវ។³⁸ប្រជាជនទាំងមូលនាំគ្នាមកតាំងពីព្រលឹម ស្ដាប់ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលនៅក្នុងព្រះវិហារ។

22

¹ពិធីបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ ដែលហៅថាបុណ្យរំលងនោះ កាន់តែខិតជិតដល់ហើយ។²ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យពិភាក្សាគ្នារកមធ្យោបាយធ្វើគុតព្រះយេស៊ូ ដ្បិត ពួកគេខ្លាចប្រជាជន។

³បន្ទាប់មក សាតាំងបានចូលយូដាសហៅអ៊ីស្ការីយ៉ុត ដែលជាសិស្សម្នាក់ក្នុងក្រុមសិស្សទាំងដប់ពីររូប។⁴យូដាសបានទៅពិភាក្សាជាមួយពួកនាយកបូជាចារ្យ និងមេក្រុមរក្សាព្រះវិហារ អំពីឧបាយកលក្បត់ដើម្បីចាប់ព្រះយេស៊ូបញ្ជូនទៅពួកគេ។

⁵ពួកលោកទាំងនោះសប្បាយចិត្តណាស់ ហើយព្រមព្រៀងនឹងប្រគល់ប្រាក់ឲ្យគាត់។⁶យូដាសក៏យល់ព្រម ហើយរកឱកាសល្អ ដើម្បីចាប់ព្រះយេស៊ូ ពេលនៅឆ្ងាយពីបណ្ដាជន។

⁷ថ្ងៃបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ ដែលជាថ្ងៃគេត្រូវសម្លាប់កូនចៀមធ្វើយញ្ញបូជា សម្រាប់បុណ្យរំលងក៏មកដល់។⁸ព្រះយេស៊ូបានចាត់លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានឲ្យទៅមុន ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅរៀបចំពិធីជប់លៀងក្នុងពេលបុណ្យរំលង ដើម្បីឲ្យយើងបរិភោគជុំគ្នា»។⁹អ្នកទាំងពីរទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «តើលោកគ្រូចង់ឲ្យយើងខ្ញុំរៀបចំជប់លៀងនៅកន្លែងណា?»។

¹⁰ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ចូរស្តាប់! ពេលណាអ្នកចូលទៅដល់ក្នុងទីក្រុង អ្នកនឹងជួបបុរសម្នាក់លីក្អមទឹក។ ចូរដើរតាមគាត់រហូតដល់ផ្ទះ រួចចូលទៅមួយគាត់ទៅ។¹¹បន្ទាប់មក ចូរពោលទៅកាន់ម្ចាស់ផ្ទះថា៖ «លោកគ្រូចាត់យើងឲ្យមកសួរអ្នកថា៖ «តើបន្ទប់ជប់លៀងពេលបុណ្យរំលងជាមួយសិស្សនៅឯណា?»

¹²ម្ចាស់ផ្ទះនឹងបង្ហាញបន្ទប់មួយយ៉ាងធំ នៅជាន់ខាងលើដែលបានរៀបចំរួចជាស្រេច។ ចូររៀបចំម្ហូបអាហារបុណ្យរំលងនៅក្នុងបន្ទប់នោះចុះ»។¹³ដូច្នេះ អ្នកទាំងពីរក៏ចេញទៅ ហើយបានឃើញអ្វីៗ ដូចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលប្រាប់មែន។ បន្ទាប់មក គេរៀបចំម្ហូបអាហារសម្រាប់បុណ្យរំលង។

¹⁴លុះដល់ពេលកំណត់ហើយ ព្រះអង្គក៏គង់រួមតុជាមួយក្រុមសាវក។¹⁵ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «ខ្ញុំមានបំណងប្រាថ្នាចង់ទទួលទានអាហារក្នុងឱកាសបុណ្យរំលងនេះ ជាមួយអ្នករាល់គ្នា មុនពេលខ្ញុំរងទុក្ខវេទនា។¹⁶ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំនឹងមិនបរិភោគម្ហូបអាហារបុណ្យរំលងនេះទៀតទេ លុះត្រាតែពិធីបុណ្យនេះបានសម្រេចសព្វគ្រប់ នៅក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់»។

¹⁷បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូយកពែងមួយមកកាន់ ទាំងអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ រួចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរយកទៅចែកគ្នាពិសាចុះ។¹⁸ដ្បិត ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំនឹងមិនទទួលទានស្រាទំពាំងបាយជូរទៀតឡើយ លុះត្រាតែព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់បានមកដល់»។

¹⁹បន្ទាប់មក ព្រះអង្គយកនំបុ័ងមកកាន់ ទាំងអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ រួចព្រះអង្គកាច់ប្រទានឲ្យគេទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នេះជារូបកាយខ្ញុំដែលត្រូវបូជាសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ចូរធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីនឹករឭកដល់ខ្ញុំចុះ»។²⁰លុះទទួលទានរួចហើយ ព្រះអង្គយកពែងមកកាន់តាមបែបដដែល ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នេះជាពែងនៃសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី ចងឡើងដោយសារលោហិតខ្ញុំ ដែលត្រូវបង្ហូរសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។

²¹ប៉ុន្តែ ចូរស្តាប់ខ្ញុំ។ អ្នកដែលនឹងក្បត់ខ្ញុំក៏នៅរួមតុជាមួយខ្ញុំដែរ។²²ដ្បិត បុត្រមនុស្សត្រូវតែស្លាប់ តាមព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ទុកមក។ ប៉ុន្តែ ត្រូវវេទនាហើយអ្នកដែលក្បត់បុត្រមនុស្ស!»។²³ពួកសិស្សសួរគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងចំណោមពួកគេ ចង់ដឹងថាតើនរណានឹងប្រព្រឹត្តដូច្នេះ។

²⁴បន្ទាប់មក ក៏មានការជជែកទាស់ទែងគ្នាក្នុងចំណោមពួកសិស្ស ថាតើនរណាមានឋានៈធំជាងគេ។²⁵ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ស្ដេចសាសន៍ដទៃទាំងឡាយតែងតែត្រួតត្រាលើប្រជារាស្ត្រ គឺជាអ្នកកាន់អំណាចលើពួកគេ ហើយត្រូវប្រព្រឹត្តអំពើល្អលើប្រជារាស្រ្តរបស់ខ្លួន។

²⁶អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើដូច្នេះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកដែលធំជាងគេក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា គឺត្រូវធ្វើជាអ្នកតូចជាងគេ ហើយត្រូវឲ្យអ្នកដែលធំជាងគេ បម្រើគេវិញ។²⁷តើអ្នកណាធំជាងគេ អ្នកអង្គុយនៅតុ ឬអ្នកបម្រើតុ? តើមិនមែនជាអ្នកដែលអង្គុយនៅតុទេឬអី? ចំណែកឯខ្ញុំ ខ្ញុំនៅកណ្ដាលចំណោមអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំធ្វើជាអ្នកបម្រើអ្នករាល់គ្នា។

²⁸ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាស៊ូទ្រាំបន្តនៅជាមួយខ្ញុំជានិច្ច គ្រប់ពេលខ្ញុំជួបការល្បួង។²⁹ខ្ញុំប្រគល់ព្រះរាជ្យមួយឲ្យអ្នករាល់គ្នា ដូចព្រះបិតាបានប្រគល់មកឲ្យខ្ញុំដែរ³⁰ហើយនៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នាអាចបរិភោគរួមតុជាមួយខ្ញុំ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងអង្គុយលើបល្ល័ង្ក ដើម្បីវិនិច្ឆ័យកុលសម្ពន្ធទាំងដប់ពីររបស់អ៊ីស្រាអែល។

³¹ស៊ីម៉ូន! ស៊ីម៉ូនអើយ! ចូរប្រយ័ត្នសាតាំងទាមទារសុំរែងអ្នករាល់គ្នា ដូចគេរែងអង្ករ។³²ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានអង្វរព្រះជាម្ចាស់ សូមកុំឲ្យអ្នកបាត់ជំនឿឡើយ។ ក្រោយពេលអ្នកប្រែចិត្តមកវិញ ចូរជួយបងប្អូនអ្នកឲ្យមានជំនឿមាំមួនផង»។

³³លោកពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! ទូលបង្គំត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ទោះបីត្រូវជាប់ឃុំឃាំង ឬត្រូវស្លាប់ទៅជាមួយព្រះអង្គក៏ដោយ»។³⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគាត់ថា៖ «ពេត្រុសអើយ! ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នកថា នៅយប់នេះ មុនមាន់រងាវ អ្នកនឹងបដិសេធបីដងថាមិនស្គាល់ខ្ញុំទេ»។

³⁵បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរពួកសិស្សថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមានចាំទេ កាលខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នាទៅ ដោយគ្មានថង់ប្រាក់ កាបូប ឬស្បែកជើង តើអ្នករាល់គ្នាមានខ្វះខាតអ្វីទេ?»។ គេទូលថា៖ «យើងខ្ញុំគ្មានខ្វះខាតអ្វីទេ»។³⁶បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «ឥឡូវនេះ អ្នកណាមានថង់ប្រាក់ ត្រូវយកទៅជាមួយ ហើយអ្នកណាមានកាបូប ក៏ត្រូវយកទៅជាមួយដែរ។ ហើយអ្នកដែលគ្មានដាវ ត្រូវលក់អាវធំរបស់ខ្លួន ទិញដាវមួយទៅ។

³⁷ដ្បិត ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្វីដែលគម្ពីរមានចែងទុកអំពីខ្ញុំ នោះត្រូវតែបានសម្រេចជាក់ជាមិនខាន «បានរាប់លោកទុកដូចជាអ្នកមានទោសឧក្រិដ្ឋ»។ ដ្បិត ហេតុការណ៍ដែលបានទាយទុក ត្រូវតែបានសម្រេចមិនខាន»។³⁸រួចមក ពួកសិស្សទូលព្រះអង្គថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! មើល៍! យើងមានដាវពីរ»។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយតបវិញថា៖ «ប៉ុណ្ណឹងគ្រប់គ្រាន់ហើយ»។

³⁹ក្រោយពិធីជប់លៀងចប់សព្វគ្រប់ ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីផ្ទះនោះ ដូចតាមទម្លាប់ព្រះអង្គត្រូវឆ្ពោះទៅភ្នំដើមអូលីវ ហើយពួកសិស្សក៏នាំគ្នាតាមព្រះអង្គទៅដែរ។⁴⁰កាលយាងទៅដល់ហើយ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចូរអធិស្ឋាន ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាចាញ់ការល្បួងឡើយ»។

⁴¹ព្រះអង្គក៏យាងទៅឆ្ងាយពីពួកសិស្ស ចម្ងាយប្រហែលគេចោលដុំថ្មមួយទំហឹងដៃ រួចព្រះអង្គលុតជង្គង់ចុះ ទូលអង្វរថា៖⁴²«ឱព្រះបិតាអើយ! ប្រសិនបើព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យ សូមដកយកពែងនៃទុក្ខលំបាកនេះចេញពីទូលបង្គំទៅ។ ប៉ុន្តែ សូមកុំឲ្យសម្រេចតាមចិត្តទូលបង្គំឡើយ គឺសម្រេចតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គវិញ»។

⁴³បន្ទាប់មក មានទេវតាមួយរូបចុះពីស្ថានបរមសុខឲ្យព្រះអង្គឃើញ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តព្រះអង្គ។⁴⁴ព្រះយេស៊ូព្រួយចិត្តអន្ទះអន្ទែង ធ្វើឲ្យព្រះអង្គទូលអង្វរកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ រហូតទាល់តែតំណក់ញើសរបស់ព្រះអង្គ ក្លាយជាតំណក់ឈាមស្រក់ចុះដល់ដី។

⁴⁵កាលព្រះអង្គទូលអង្វររួចហើយ ទ្រង់ក្រោកឡើងត្រឡប់ទៅរកពួកសិស្សវិញហើយព្រះអង្គឃើញពួកគេកំពុងដេកលក់ ព្រោះព្រួយចិត្តពេក⁴⁶រួចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាដេកលក់ដូច្នេះ? ចូរក្រោកឡើងអធិស្ឋាន ដើម្បីកុំឲ្យចាញ់ការល្បួង»។

⁴⁷ខណៈពេលព្រះអង្គកំពុងតែមានព្រះបន្ទូលនៅឡើយ មើល បណ្ដាជនមកដល់ នាំមុខដោយឈ្មោះយូដាស ជាសិស្សមួយរូបក្នុងក្រុមសិស្សទាំងដប់ពីរ។ គាត់ចូលមកជិតព្រះយេស៊ូ ហើយថើបព្រះអង្គ⁴⁸ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «យូដាសអើយ! អ្នកក្បត់បុត្រមនុស្សដោយការថើបឬអី?»

⁴⁹ពេលពួកអ្នកនៅជុំវិញព្រះយេស៊ូ បានឃើញហេតុការណ៍ ពួកគេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់! តើយើងខ្ញុំគួរហូតដាវកាប់គេឬ?»។⁵⁰បន្ទាប់មក សិស្សម្នាក់បានកាប់អ្នកបម្រើរបស់លោកមហាបូជាចារ្យ មួយផ្លែដាវដាច់ស្លឹកត្រចៀកស្ដាំ។⁵¹ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ!»។ ព្រះអង្គក៏ពាល់ត្រចៀកបុរសនោះ ហើយគាត់ក៏បានជាដូចដើមវិញ។

⁵²បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅពួកនាយកបូជាចារ្យ មេក្រុមរក្សាព្រះវិហារ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យដែលមកចាប់ព្រះអង្គនោះថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមកចាប់ខ្ញុំដោយដាវ និងដំបងដូចជាចាប់ចោរឬ?⁵³ពេលខ្ញុំនៅក្នុងព្រះវិហារជាមួយអស់លោករាល់ថ្ងៃ តែអស់លោកពុំបានចាប់ខ្ញុំទេ។ ប៉ុន្តែ ពេលនេះជាពេលម្ចាស់នៃសេចក្ដីងងឹតបញ្ចេញអំណាច»។

⁵⁴ពួកគេចាប់ព្រះយេស៊ូ រួចបណ្ដើរចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់លោកមហាបូជាចារ្យ។ ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសដើរតាមព្រះអង្គពីចម្ងាយ។⁵⁵ក្រោយពេល គេដុតភ្លើងនៅកណ្ដាលទីលាន ហើយអង្គុយជុំវិញ លោកពេត្រុសក៏អង្គុយនៅកណ្ដាលចំណោមពួកគេដែរ។

⁵⁶ស្ត្រីបម្រើម្នាក់ឃើញគាត់អង្គុយនៅមុខពន្លឺភ្លើង នាងក៏សម្លឹងមើលគាត់ហើយពោលថា៖ «ម្នាក់នេះក៏នៅជាមួយព្រះយេស៊ូដែរ»។⁵⁷បុន្តែ លោកពេត្រុសប្រកែកថា៖ «ទេនាងអើយ ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់គាត់ទេ»។⁵⁸មួយស្របក់ក្រោយមក មានម្នាក់ទៀតឃើញគាត់ ក៏ពោលថា៖ «អ្នកឯងក៏សិស្សគាត់ម្នាក់ដែរ»។ លោកពេត្រុសឆ្លើយទៅអ្នកនោះថា៖ «អ្នកអើយ! មិនមែនខ្ញុំទេ»។

⁵⁹ប្រហែលមួយម៉ោងក្រោយមក មានបុរសម្នាក់ទៀតទទូចសួរគាត់ថា៖ «អ្នកនេះពិតជានៅជាមួយយេស៊ូមែន ដ្បិតគាត់ជាអ្នកស្រុកកាលីឡេដូចគ្នា»។⁶⁰ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកចង់និយាយអំពីរឿងអ្វីសោះ»។ ភ្លាមនោះ ខណៈពេលលោកពេត្រុសកំពុងតែនិយាយនៅឡើយ ស្រាប់តែមាន់រងាវឡើង។

⁶¹ព្រះអម្ចាស់បែរព្រះភក្ត្រទតមកលោកពេត្រុស ស្រាប់តែលោកពេត្រុសនឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គថា៖ «យប់នេះ មុនមាន់រងាវ អ្នកនឹងបដិសេធបីដងថាមិនស្គាល់ខ្ញុំទេ»។⁶²លោកពេត្រុសក៏ចាកចេញពីទីនោះ ហើយយំក្តុកក្តួលជាខ្លាំង។

⁶³ពួកអ្នកយាមព្រះយេស៊ូចំអក និងវាយតប់ព្រះអង្គផងដែរ។⁶⁴គេយកក្រណាត់គ្របព្រះភក្ត្រព្រះអង្គហើយសួរថា៖ «លោកព្យាការី ទាយមើល៍ តើអ្នកណាវាយឯង?»។⁶⁵រួចគេនិយាយប្រឆាំង និងជេរប្រមាថព្រះអង្គទៀតផង។

⁶⁶កាលនៅពេលថ្ងៃនៅឡើយ ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ប្រជាជន ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យជួបជុំគ្នា។ ពួកលោកនាំព្រះយេស៊ូចូលមកឈរនៅខាងមុខក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់⁶⁷រួចសួរព្រះអង្គថា៖ «ប្រាប់យើងមកមើល៍ តើអ្នកជាព្រះគ្រិស្ដ* ឬ?» ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «បើខ្ញុំប្រាប់អស់លោក ក៏អស់លោកពុំជឿខ្ញុំដែរ⁶⁸ហើយបើខ្ញុំសួរអស់លោកវិញ ក៏អស់លោកមិនឆ្លើយនឹងខ្ញុំដែរ។

⁶⁹ប៉ុន្តែ ចាប់តាំងពេលនេះតទៅ បុត្រមនុស្សនឹងអង្គុយ នៅខាងស្ដាំព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានឫទ្ធានុភាព»។⁷⁰បន្ទាប់មក គេសួរព្រមគ្នាឡើងថា៖ «បើដូច្នេះមែន អ្នកជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬ?»។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «អស់លោកមានប្រសាសន៍ត្រូវមែន គឺខ្ញុំនេះហើយ»។⁷¹គេក៏និយាយឡើងថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាយើងចាំបាច់រកសាក្សី? ដ្បិតយើងបានឮពាក្យរបស់អ្នកនេះផ្ទាល់មាត់តែម្តង»។

23

¹ក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ក្រោកឡើងទាំងអស់គ្នា ហើយបញ្ជូនព្រះយេស៊ូទៅលោកពីឡាត។²ពួកគេនាំគ្នាចោទប្រកាន់ព្រះអង្គថា៖ «យើងខ្ញុំរកឃើញថា អ្នកនេះកំពុងតែបំភាន់ប្រជារាស្ត្រយើង គឺហាមគេមិនឲ្យបង់ពន្ធថ្វាយព្រះចៅអធិរាជ ហើយគាត់អះអាងខ្លួនថា ជាព្រះគ្រិស្ដ គឺជាស្ដេច»។

³លោកពីឡាតសួរព្រះអង្គថា៖ «តើអ្នកជាស្ដេចសាសន៍យូដាមែនឬ?»។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «លោកទេតើដែលមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ»។⁴លោកពីឡាតក៏ពោលទៅកាន់ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងបណ្ដាជនថា៖ «ខ្ញុំពុំរកឃើញអ្នកនេះមានទោសអ្វីសោះឡើយ»។⁵ប៉ុន្តែ ពួកគេរឹតតែចោទប្រកាន់ខ្លាំងឡើងៗថា៖ «អ្នកនេះបានធ្វើឲ្យប្រជាជនបះបោរ ដោយបង្រៀនគេពាសពេញស្រុកយូដាទាំងមូល ចាប់តាំងពីស្រុកកាលីឡេ រហូតមកដល់ទីនេះ»។

⁶ដូច្នេះ លោកពីឡាតឮហើយក៏សួរថាតើ អ្នកនេះជាអ្នកស្រុកកាលីឡេមែនទេ»។⁷កាលលោកពីឡាតដឹងថា ព្រះយេស៊ូជាអ្នកស្រុកនៅក្រោមអំណាចរបស់ព្រះបាទហេរ៉ូដ លោកក៏បញ្ជូនព្រះអង្គទៅព្រះបាទហេរ៉ូដ ដែលគង់នៅក្រុងយេរូសាឡិមពេលនោះដែរ។

⁸ពេលព្រះបាទហេរ៉ូដបានឃើញព្រះយេស៊ូ ទ្រង់សប្បាយព្រះហឫទ័យក្រៃលែងព្រោះចង់ជួបព្រះយេស៊ូតាំងពីយូរយារមកហើយ។ ទ្រង់តែងឮគេនិយាយអំពីព្រះអង្គហើយសង្ឃឹមថានឹងបានឃើញព្រះយេស៊ូធ្វើការអស្ចារ្យណាមួយ។⁹ព្រះបាទហេរ៉ូដទូលសួរសំណួរជាច្រើន តែព្រះយេស៊ូពុំមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយតបទាល់តែសោះ។¹⁰ពួកមហាបូជាចារ្យ និងពួកអាចារ្យក៏នៅទីនោះដែរ ក្រោកឈរឡើងចោទប្រកាន់ព្រះយេស៊ូយ៉ាងខ្លាំងបំផុត។

¹¹ព្រះបាទហេរ៉ូដ និងពួកទាហានចំអកឲ្យព្រះយេស៊ូ ព្រមទាំងជេរប្រមាថព្រះអង្គផងដែរ។ គេយកអាវដ៏ល្អវិសេសមកពាក់ឲ្យព្រះអង្គ រួចបញ្ជូនទៅលោកពីឡាតវិញ។¹²ដ្បិត ព្រះបាទហេរ៉ូដ និងលោកពីឡាតក្លាយជាមិត្តសម្លាញ់នឹងគ្នា នៅថ្ងៃនោះប៉ុណ្ណោះ (កាលពីមុនព្រះបាទហេរ៉ូដ និងលោកពីឡាត ជាសត្រូវនឹងគ្នា)។

¹³លោកពីឡាតបានកោះហៅពួកនាយកបូជាចារ្យ ពួកមន្ត្រី និងបណ្តាជនមកជួបជុំគ្នា¹⁴រួចលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «អស់លោកបាននាំបុរសនេះមកឲ្យខ្ញុំកាត់ទោស ដោយចោទប្រកាន់ថា គាត់នាំប្រជារាស្រ្តឲ្យបះបោរ ហើយ មើល៍! ខ្ញុំបានសួរចម្លើយគាត់នៅមុខអស់លោក តែរកមិនឃើញថាមានទោសអ្វី ដូចអស់លោកចោទប្រកាន់គាត់សោះ។

¹⁵សូម្បីតែព្រះបាទហេរ៉ូដក៏មិនឃើញថាគាត់មានទោសអ្វីដែរ ហេតុនេះហើយបានជាទ្រង់បញ្ជូនគាត់មកឲ្យយើងវិញ ហើយ មើល! បុរសនេះមិនបានប្រព្រឹត្តអ្វី សមនឹងទោសប្រហារជីវិតឡើយ។¹⁶បើដូច្នេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែឲ្យគេវាយប្រដៅគាត់ រួចលែងគាត់ឲ្យទៅវិញ»។¹⁷ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ក្នុងឱកាសបុណ្យរំលង លោកពីឡាតមានសិទ្ធិលើកលែងអ្នកទោសម្នាក់។

¹⁸ប៉ុន្តែ ពួកគេស្រែកឡើងព្រមគ្នាថា៖ «សូមសម្លាប់អ្នកនេះទៅ តែលែងបារ៉ាបាសឲ្យយើងខ្ញុំវិញ!»។¹⁹ឈ្មោះបារ៉ាបាសនេះជាប់ឃុំឃាំង ព្រោះគាត់បានបង្កចចលាចលនៅក្នុងទីក្រុង ព្រមទាំងបានសម្លាប់មនុស្សផង។

²⁰លើកនេះ លោកពីឡាតមានបញ្ជាក់ពួកគេម្តងទៀត ព្រោះលោកមានបំណងចង់ដោះលែងព្រះយេស៊ូ។²¹ប៉ុន្តែ ពួកគេស្រែកឡើងថា៖ «ឆ្កាងគាត់ទៅ! ឆ្កាងគាត់ទៅ!»។²²លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅគេ ជាលើកទីបីថា៖ «ហេតុអី? តើអ្នកនេះបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់អ្វីខ្លះ? ខ្ញុំមិនឃើញគាត់មានទោសអ្វី សមនឹងប្រហារជីវិតឡើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែឲ្យគេវាយប្រដៅគាត់ រួចលែងគាត់ឲ្យទៅវិញចុះ»។

²³ប៉ុន្តែ គេចេះតែស្រែកខ្លាំងឡើងៗ ទាមទារឲ្យឆ្កាងព្រះយេស៊ូ។ សម្រែករបស់គេមានប្រៀបជាងលោកពីឡាត។²⁴ដូច្នេះ លោកពីឡាតក៏យល់ព្រមតាមពាក្យទាមទាររបស់ពួកគេ²⁵លោកក៏ដោះលែងបារ៉ាបាស ជាអ្នកជាប់ឃុំឃាំង មកពីបានបង្កចលាចល និងបានសម្លាប់មនុស្សផង។ ចំពោះព្រះយេស៊ូវិញ លោកប្រគល់ឲ្យគេយកទៅធ្វើតាមអំពើចិត្ត។

²⁶នៅពេលបណ្ដើរព្រះយេស៊ូទៅ គេចាប់បុរសម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ីម៉ូន ជាអ្នកស្រុកគីរេន ដែលទើបត្រឡប់មកពីចម្ការវិញ។ គេចាប់បង្ខំគាត់ឲ្យលីឈើឆ្កាង ដើរតាមក្រោយព្រះយេស៊ូ។

²⁷បណ្តាជនច្រើនកុះករដើរតាមព្រះអង្គទៅ ព្រមទាំងមានពួកស្ត្រីគក់ទ្រូង យំសោកអាណិតព្រះអង្គ ក៏ដើរតាមក្រោយព្រះអង្គដែរ។²⁸ព្រះយេស៊ូក៏ងាកមកមានព្រះបន្ទូលនឹងស្ត្រីទាំងនោះថា៖ «កូនស្រីក្រុងយេរូសាឡិមអើយ កុំយំសោកអាណិតខ្ញុំធ្វើអ្វី ប៉ុន្តែ ចូរយំសោកអាណិតខ្លួននាង និងកូននាងវិញទៅ។

²⁹ដ្បិត នឹងមានថ្ងៃមកដល់ ដែលគេពោលថា៖ «មានពរហើយ ស្ត្រីណាឥតកូន ស្ត្រីណាមិនបង្កើតកូន និងស្ត្រីណាមិនដែលបំបៅកូន»។³⁰បន្ទាប់មក គេនឹងនិយាយទៅភ្នំថា៖ «ភ្នំអើយ ចូររលំសង្កត់ពីលើយើងខ្ញុំមក ហើយចូរជួយលាក់ខ្លួនយើងខ្ញុំផង»។³¹ដ្បិត បើគេធ្វើដូច្នេះចំពោះឈើស្រស់យ៉ាងហ្នឹងទៅហើយ ចុះទំរាំបើឈើងាប់វិញ តើគេនឹងធ្វើដល់កម្រិតណាទៅ?»។

³²គេបាននាំអ្នកទោសពីរនាក់ទៀត មកសម្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូដែរ។

³³លុះពេលពួកគេមកដល់កន្លែងឈ្មោះថា «ភ្នំលលាដ៍ក្បាល» គេឆ្កាងព្រះយេស៊ូ និងអ្នកទោសពីរនាក់ទៀតនៅទីនោះដែរ ម្នាក់នៅខាងស្ដាំព្រះអង្គ ម្នាក់ទៀតនៅខាងឆ្វេង។³⁴ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱព្រះបិតាអើយ! សូមព្រះអង្គអត់ទោសឲ្យអ្នកទាំងនេះផង ដ្បិត ពួកគេមិនដឹងថា ពួកគេកំពុងធ្វើអ្វីឡើយ»។ បន្ទាប់មក គេយកសម្លៀកបំពាក់របស់ព្រះអង្គ មកចាប់ឆ្នោតចែកគ្នា។

³⁵ប្រជាជននាំគ្នាឈរមើល ខណៈពេលពួកមន្រ្តីនិយាយចំអកមើលងាយព្រះអង្គថា៖ «គាត់បានសង្គ្រោះអ្នកដទៃ។ ចូរសង្រ្គោះខ្លួនឯងទៅ បើគាត់ពិតជាព្រះគ្រិស្ដរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយជាអ្នកដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើសមែននោះ»។

³⁶ពួកទាហានក៏បានចំអកដាក់ព្រះអង្គដែរ ពួកគេយកទឹកខ្មេះមកថ្វាយព្រះអង្គសោយ³⁷ទាំងពោលថា៖ «បើអ្នកជាស្ដេចជនជាតិយូដាមែន ចូរសង្គ្រោះខ្លួនអ្នកទៅ»។³⁸នៅពីលើព្រះអង្គមានសរសេរអក្សរថា «នេះជាស្ដេចសាសន៍យូដា»។

³⁹អ្នកទោសម្នាក់ដែលជាប់ឆ្កាងពោលប្រមាថព្រះយេស៊ូថា៖ «តើអ្នកមិនមែនជាព្រះគ្រិស្ដទេឬ? ចូរសង្គ្រោះខ្លួនអ្នកទៅ ហើយសង្គ្រោះយើងផង»។⁴⁰ប៉ុន្តែ អ្នកទោសម្នាក់ទៀតស្ដីឲ្យអ្នកនោះថា៖ «តើឯងមិនកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ទេឬ? ឯងត្រូវគេកាត់ទោសដូចលោកដែរ។⁴¹យើងត្រូវគេកាត់ទោស ព្រោះមុខយើងសមនឹងទទួលទោសតាមអំពើ ដែលយើងបានប្រព្រឹត្ត។ ចំណែកឯលោកវិញ លោកមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់អ្វីសោះ»។

⁴²បន្ទាប់មក គាត់ទូលព្រះអង្គថា៖ «ឱព្រះយេស៊ូអើយ! ចូរនឹកចាំពីទូលបង្គំផងពេលព្រះអង្គយាងមកគ្រងរាជ្យ»។⁴³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នកដឹងច្បាស់ថា ថ្ងៃនេះអ្នកបានទៅនៅស្ថានបរមសុខជាមួយខ្ញុំហើយ»។

⁴⁴ពេលនោះ ប្រហែលជាម៉ោងប្រាំមួយ មេឃងងឹតផែនដីទាំងមូលសូន្យសុងរហូតដល់ម៉ោងប្រាំបួន⁴⁵ព្រោះព្រះអាទិត្យបាត់រស្មី។ បន្ទាប់មក វាំងនននៅក្នុងព្រះវិហារក៏រហែកជាពីរចំពាក់កណ្ដាល។

⁴⁶ព្រះយេស៊ូបន្លឺព្រះសូរសៀងខ្លាំងៗថា៖ «ព្រះបិតាអើយ ទូលបង្គំសូមប្រគល់វិញ្ញាណរបស់ទូលបង្គំ ទៅក្នុងព្រះហស្ដព្រះអង្គវិញ»។ ក្រោយពេលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលដូច្នោះរួចហើយ ក៏រលត់វិញ្ញាណទៅ។⁴⁷ពេលនាយទាហានរ៉ូម៉ាំងដែលបានឃើញហេតុការណ៍ទាំងនេះ ក៏លើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពោលថា៖ «បុរសនេះពិតជាសុចរិតមែន!»។

⁴⁸កាលបណ្ដាជនទាំងឡាយដែលបានមក ឃើញហេតុការណ៍ទាំងនេះ គេនាំគ្នាត្រឡប់ទៅវិញទាំងគក់ទ្រូង។⁴⁹ប៉ុន្តែ អ្នកដែលស្គាល់ព្រះយេស៊ូទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងពួកស្ត្រីដែលដើរតាមព្រះអង្គតាំងពីស្រុកកាលីឡេមក នាំគ្នាឈរមើលហេតុការណ៍ទាំងអស់ពីចម្ងាយ។

⁵⁰មើល មានបុរសរូបឈ្មោះយ៉ូសែប ជាសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់មួយរូប។ លោកជាមនុស្សល្អសុចរិត។⁵¹លោកពុំបានយល់ស្របជាមួយគេ លើការសម្រេចចិត្តរបស់ក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ និងអំពើដែលគេប្រព្រឹត្តនោះឡើយ។ លោកមកពីក្រុងអើរីម៉ាថេ ដែលជាក្រុងមួយរបស់ជនជាតិយូដា ហើយលោកទន្ទឹងរង់ចាំព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁵²បុរសនេះបានទៅជួបលោកពីឡាត សុំយកព្រះសពព្រះយេស៊ូ។⁵³លោកយកព្រះសពព្រះយេស៊ូចុះពីឈើឆ្កាង ហើយរុំនឹងក្រណាត់ផាឌិប រួចដាក់ក្នុងរូងថ្មមួយ ដែលគេដាប់ធ្វើជាផ្នូរ ដោយពុំទាន់មានដាក់សពណាមួយនៅឡើយទេ។

⁵⁴នៅថ្ងៃនោះ ជាថ្ងៃរៀបចំបុណ្យរំលង ហើយថ្ងៃសប្ប័ទក៏ខិតជិតមកដល់ដែរ។⁵⁵ពួកស្ត្រីដែលមកតាមព្រះអង្គតាំងពីស្រុកកាលីឡេ ក៏ទៅជាមួយលោកយ៉ូសែបដែរ ហើយនាងបានឃើញផ្នូរ ព្រមទាំងឃើញរបៀបដែលគេដាក់ព្រះសពព្រះយេស៊ូផងដែរ។⁵⁶ស្ត្រីទាំងនោះវិលត្រឡប់ទៅវិញ រៀបចំគ្រឿងក្រអូប និងទឹកអប់។ បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃសប្ប័ទ នាងនាំគ្នាឈប់សម្រាកតាមបទបញ្ជាដែលមានចែងទុក។

24

¹នៅព្រលឹមស្រាងៗនៃថ្ងៃទីមួយ ស្ត្រីៗនាំគ្នាទៅផ្នូរដោយយកគ្រឿងក្រអូប ដែលគេបានរៀបចំទុកទៅជាមួយផង។²ពួកនាងសង្កេតឃើញថា ថ្មបានរមៀលចេញពីមាត់ផ្នូរបាត់ទៅហើយ។³នាងក៏នាំគ្នាចូលទៅក្នុងផ្នូរនោះ តែពុំឃើញព្រះសពរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូទេ។

⁴ខណៈពេលស្ត្រីទាំងនោះមានការស្រឡាំងកាំង ស្រាប់តែមានបុរសពីរនាក់ ស្លៀកពាក់ភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាច ឈរនៅជិតពួកនាង។⁵នាងភ័យខ្លាចជាខ្លាំងហើយឱនមុខចុះមើលដី បុរសទាំងពីរនាក់នោះនិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «ហេតុអ្វីបានជានាងនាំគ្នាមករកព្រះអង្គ ដែលមានព្រះជន្មរស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សស្លាប់ដូច្នេះ?

⁶ព្រះអង្គមិនគង់នៅទីនេះទេ! ចូរនឹកចាំអំពីព្រះបន្ទូល ដែលព្រះអង្គបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នា កាលនៅស្រុកកាលីឡេនៅឡើយ⁷ថា៖ «បុត្រមនុស្សត្រូវគេបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់មនុស្សបាប គេនឹងឆ្កាងព្រះអង្គ ហើយនៅថ្ងៃទីបី ព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ»។

⁸ពួកនាងក៏នឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ⁹ហើយនាំគ្នាចេញពីពីផ្នូរវិញ ទាំងរៀបរាប់ហេតុការណ៍ទាំងនេះ ប្រាប់ក្រុមសិស្សទាំងដប់មួយនាក់ ព្រមទាំងអ្នកឯទៀតៗដែរ។¹⁰ឥឡូវនេះ នាងម៉ារីជាអ្នកស្រុកម៉ាដាឡា នាងយ៉ូអាន់ និងនាងម៉ារីជាម្ដាយរបស់យ៉ាកុប ព្រមទាំងស្ត្រីឯទៀតៗ ដែលបានទៅជាមួយនាងទាំងនោះ ក៏រៀបរាប់ហេតុការណ៍ទាំងនេះប្រាប់ក្រុមសាវ័កដែរ។

¹¹ប៉ុន្តែ ពួកសាវកហាក់បីដូចជាពុំជឿពាក្យសម្តីនាងទេ ព្រោះគេគិតពួកនាងនិយាយរឿងផ្ដេសផ្ដាស។¹²ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសក៏ស្ទុះរត់ទៅផ្នូរ រួចឱនមើលទៅឃើញតែក្រណាត់រុំព្រះសពប៉ុណ្ណោះ។ លោកពេត្រុសវិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ទាំងងឿងឆ្ងល់អំពីហេតុការណ៍ដែលកើតមានឡើង។

¹³មើល មានសិស្សពីរនាក់កំពុងតែធ្វើដំណើរ ទៅភូមិមួយឈ្មោះអេម៉ោស ដែលមានចម្ងាយប្រមាណដប់មួយគីឡូម៉ែត្រពីក្រុងយេរូសាឡិម។¹⁴ពួកគេពិភាក្សាគ្នាអំពីហេតុការណ៍ទាំងប៉ុន្មានដែលកើតមាន។

¹⁵ខណៈពេលគេកំពុងតែពិភាក្សា និងសួរគ្នាទៅវិញទៅមក ស្រាប់តែព្រះយេស៊ូយាងមកជិតគេ ព្រមទាំងធ្វើដំណើរជាមួយគេទៅដែរ។¹⁶ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បំបាំងភ្នែកគេមិនឲ្យចំណាំព្រះអង្គបានឡើយ។

¹⁷ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាដើរបណ្ដើរ ជជែកគ្នាបណ្ដើរអំពីរឿងអ្វីដែរ?»។ គេក៏ឈប់នៅស្ងៀម បង្ហាញទឹកមុខក្រៀមក្រំ។¹⁸សិស្សម្នាក់ឈ្មោះក្លេវប៉ាសឆ្លើយតបទៅព្រះអង្គថា៖ «តើលោកជាមនុស្សម្នាក់គត់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ដែលមិនបានដឹងអំពីហេតុការណ៍ កើតឡើងប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះទេឬអី?»។

¹⁹ព្រះអង្គសួរគេថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?»។ គេទូលឆ្លើយថា៖ «គឺរឿងព្រះយេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត ដែលជាព្យាការីដ៏មានឫទ្ធានុភាពក្នុងគ្រប់កិច្ចការ និងគ្រប់ពាក្យសម្តីដែលលោកបានថ្លែង នៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះជាម្ចាស់ និងមុខប្រជាជនទាំងអស់²⁰និងអំពីហេតុការណ៍ ដែលពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកមន្ត្រីរបស់យើង បានបញ្ជូនលោកឲ្យទទួលការកាត់ទោសប្រហារជីវិត ព្រមទាំងឆ្កាងលោកផង។

²¹ប៉ុន្តែ យើងបានសង្ឃឹមថា លោកនឹងរំដោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឲ្យមានសេរីភាព។ ពិតមែនហើយ ហេតុការណ៍ទាំងនោះបានកន្លងផុតទៅបីថ្ងៃមកហើយ។

²²មានស្ត្រីខ្លះក្នុងចំណោមពួកយើង បានធ្វើឲ្យយើងឆ្ងល់ជាខ្លាំង គឺពួកនាងនាំគ្នាទៅផ្នូរតាំងពីព្រលឹម។²³ពេលពួកគេរកមិនឃើញសពលោក គេក៏ត្រឡប់មកវិញរៀបរាប់ប្រាប់យើងថា ពួកគេបានឃើញទេវតាប្រាប់ថា លោកមានជីវិតរស់។²⁴មានពួកយើងខ្លះនាំគ្នាទៅផ្នូរដែរ ហើយបានឃើញដូចពាក្យស្ត្រីទាំងនោះនិយាយមែន។ ប៉ុន្តែ ពុំមាននរណាបានឃើញលោកសោះ»។

²⁵ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ឱមនុស្សល្ងីល្ងើអើយ អ្នករាល់គ្នាមិនងាយជឿពាក្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលពួកព្យាការីបានថ្លែងប្រាប់សោះ!។²⁶តើមិនចាំចាប់ឲ្យព្រះគ្រិស្តត្រូវរងទុក្ខលំបាកបែបនេះសិន មុននឹងទទួលសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គទេឬ?»។²⁷ចាប់ពីគម្ពីរលោកម៉ូសេរហូតដល់គម្ពីរព្យាការីទាំងអស់ ព្រះយេស៊ូបកស្រាយសេចក្ដី ដែលមានចែងទុកអំពីព្រះអង្គនៅក្នុងគម្ពីរទាំងមូល។

²⁸ពេលមកជិតដល់ភូមិដែលសិស្សទាំងពីរបម្រុងនឹងទៅ ព្រះយេស៊ូធ្វើជាទុច ដូចជាចង់យាងបន្តទៅមុខទៀត។²⁹ប៉ុន្តែ គេឃាត់ព្រះអង្គថា៖ «សូមលោកស្នាក់នៅជាមួយយើងខ្ញុំទីនេះហើយ ដ្បិត ថ្ងៃកាន់តែទាបជិតយប់ហើយ»។ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូក៏ចូលទៅស្នាក់នៅជាមួយគេ។

³⁰ពេលព្រះអង្គគង់រួមតុជាមួយគេ ហើយយកនំបុ័ងមកកាន់ ទាំងអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ រួចកាច់ប្រទានឲ្យគេ។³¹រំពេចនោះ ស្រាប់តែភ្នែកគេបានភ្លឺឡើង មើលព្រះអង្គស្គាល់ ប៉ុន្តែព្រះអង្គបាត់ពីមុខគេទៅ។³²គេនិយាយគ្នាថា៖ «តើយើងមិនមានចិត្តរំភើបទេឬ កាលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកកាន់យើងនៅតាមផ្លូវ និងបកស្រាយគម្ពីរឲ្យយើងស្ដាប់?។

³³គេក៏ក្រោកឡើងភ្លាម វិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។ ពួកគេឃើញសិស្សទាំងដប់មួយនាក់នៅជុំគ្នា ជាមួយពួកអ្នកដទៃទៀត³⁴ដោយប្រាប់អ្នកទាំងពីរថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិតប្រាកដមែន ហើយព្រះអង្គបានបង្ហាញខ្លួនឲ្យស៊ីម៉ូនឃើញផងដែរ»។³⁵សិស្សទាំងពីរនាក់ក៏រៀបរាប់រឿងរ៉ាវ ដែលកើតមានឡើងនៅតាមផ្លូវ និងរបៀបពួកគេស្គាល់ព្រះយេស៊ូ ពេលព្រះអង្គកាច់នំបុ័ងប្រទានឲ្យ។

³⁶កាលគេរៀបរាប់ហេតុការណ៍ទាំងនេះ ព្រះយេស៊ូយាងមកគង់នៅកណ្ដាលចំណោមសិស្សទាំងអស់ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រកបដោយសេចក្ដីសុខសាន្ត»។³⁷គេតក់ស្លុត និងភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ព្រោះស្មានថាឃើញខ្មោចលង។

³⁸ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាពិបាកចិត្តដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នានៅសង្ស័យទៀត?³⁹ចូរមើលដៃមើលជើងខ្ញុំ គឺពិតជាខ្ញុំមែន។ ចូរស្ទាបខ្ញុំមើល៍។ ដ្បិត ខ្មោចគ្មានសាច់ គ្មានឆ្អឹង ដូចខ្ញុំទេ»។⁴⁰កាលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលដូចនេះ ព្រះអង្គក៏បង្ហាញព្រះហស្ដ និងព្រះបាទាឲ្យគេឃើញ។

⁴¹ពួកសិស្សនៅតែពុំទាន់ជឿនៅឡើយ ព្រោះគេអរផង ងឿងឆ្ងល់ផង។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមានអ្វីបរិភោគឬទេ?»។⁴²គេយកត្រីអាំងមួយដុំមកថ្វាយព្រះអង្គ⁴³ហើយព្រះអង្គទទួលយកទៅសោយនៅមុខពួកគេទាំងអស់គ្នា។

⁴⁴ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «កាលខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នានៅឡើយ ខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សេចក្ដីទាំងអស់ដែលមានចែងទុកអំពីខ្ញុំ ក្នុងគម្ពីរវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ គម្ពីរព្យាការី និងគម្ពីរទំនុកតម្កើងត្រូវតែបានសម្រេច»។

⁴⁵ព្រះអង្គក៏បំភ្លឺចិត្តគំនិតគេ ឲ្យយល់អត្ថន័យគម្ពីរទាំងឡាយ។⁴⁶ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ដូច្នេះ សេចក្ដីដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរ គឺថាព្រះគ្រិស្ដត្រូវរងទុក្ខលំបាក ហើយមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបី។⁴⁷អ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រកាសពីការប្រែចិត្ត និងការអត់ទោសបាបនៅក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គ ទៅមនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍ ចាប់ផ្តើមចេញពីក្រុងយេរូសាឡិមទៅ។

⁴⁸អ្នករាល់គ្នាជាសាក្សីអំពីហេតុការណ៍ទាំងនេះ។⁴⁹មើល ខ្ញុំនឹងចាត់ព្រះមួយអង្គ តាមព្រះបិតាបានសន្យាទុកស្រាប់។ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្ថិតនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមនេះ រហូតទាល់តែព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានឫទ្ធានុភាពមកស្ថានដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់»។

⁵⁰បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូនាំពួកសិស្សចេញពីទីក្រុងទៅជិតដល់ភូមិបេថានី។ ព្រះអង្គលើកព្រះហស្ដឡើង ហើយប្រទានពរឲ្យគេ។⁵¹ខណៈពេលព្រះអង្គកំពុងតែប្រទានពរ ព្រះជាម្ចាស់លើកព្រះយេស៊ូចេញពីគេ ឡើងទៅស្ថានបរមសុខ។

⁵²ដូច្នេះ ពួកគេក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ រួចវិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ ប្រកបដោយអំណរពេញពោរ។⁵³ពួកគេបន្តស្ថិតនៅក្នុងព្រះវិហារ ហើយនាំគ្នាថ្វាយព្រះពរព្រះជាម្ចាស់។

យ៉ូហាន

1

¹កាលដើមដំបូងឡើយមានព្រះបន្ទូល ហើយព្រះបន្ទូលនៅជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះបន្ទូលគឺជាព្រះជាម្ចាស់។²ព្រះអង្គនេះហើយនៅជាមួយព្រះជាម្ចាស់តាំងពីដំបូង។³អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសារព្រះអង្គ ហើយគ្មានអ្វីដែលបានកើតមកដោយព្រះអង្គមិនបានបង្កើតឡើយ។

⁴នៅក្នុងព្រះអង្គមានជីវិត ហើយជីវិតនោះគឺជាពន្លឺនៃមនុស្សលោកគ្រប់គ្នា។⁵ពន្លឺបំភ្លឺនៅក្នុងទីងងឹត ហើយទីងងឹតមិនអាចយកឈ្នះពន្លឺបានទេ។

⁶មានបុរសម្នាក់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានចាត់មក គាត់ឈ្មោះថាលោកយ៉ូហាន។⁷គាត់បានមកក្នុងនាមជាសាក្សី ដើម្បីធ្វើបន្ទាល់អំពីពន្លឺ ដើម្បីឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាបានជឿតាមរយៈគាត់។⁸លោកយ៉ូហានមិនមែនជាពន្លឺទេ ប៉ុន្តែ គាត់បានមក ដើម្បីធ្វើបន្ទាល់អំពីពន្លឺវិញ។

⁹ព្រះអង្គជាពន្លឺដ៏ពិត ដែលបានយាងមកលើផែនដី ដើម្បីផ្តល់ពន្លឺដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

¹⁰ព្រះអង្គបានយាងមកនៅលោកីយ៍នេះ ហើយលោកីយ៍ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសារព្រះអង្គ ហើយលោកីយ៍មិនស្គាល់ព្រះអង្គទេ។¹¹ព្រះអង្គបានយាងមកលោកីយ៍នេះ ប៉ុន្តែ លោកីយ៍នេះ មិនទទួលព្រះអង្គទេ។

¹²ប៉ុន្តែ មានមនុស្សជាច្រើនបានទទួលព្រះអង្គ គឺជាអ្នកដែលជឿលើព្រះនាមព្រះអង្គ ទ្រង់បានប្រទានសិទ្ធិឲ្យត្រឡប់ទៅជាបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹³ទាំងនេះ មិនមែនកើតឡើងពីឈាម ឬពីបំណងខាងសាច់ឈាម ឬពីបំណងរបស់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែ ជាព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។

¹⁴ព្រះបន្ទូលបានត្រឡប់ទៅជាសាច់ឈាម ហើយរស់នៅក្នុងចំណោមយើង។ យើងបានឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គ ជាសិរីល្អរបស់ព្រះតែមួយអង្គគត់ដែលមកពីព្រះបិតា ពេញដោយព្រះគុណ និងសេចក្តីពិត។¹⁵លោកយ៉ូហានបានធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះអង្គ ហើយបានស្រែកឡើង ហើយនិយាយថា៖ «នេះគឺជាព្រះអង្គដែលខ្ញុំបានប្រាប់ថា ព្រះអង្គដែលយាងមកក្រោយខ្ញុំ ព្រះអង្គធំជាងខ្ញុំ ដ្បិតព្រះអង្គគង់នៅមុនខ្ញុំ»។

¹⁶ដ្បិត ចេញពីភាពបរិបូរណ៌របស់ព្រះអង្គ យើងបានទទួលគ្រប់ទាំងព្រះគុណថែមហើយថែមទៀត។¹⁷ដ្បិត ក្រឹត្យវិន័យដែលបានប្រទានមកតាមរយៈលោកម៉ូសេ។ តែព្រះគុណ និងសេចក្តីពិតបានមកតាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។¹⁸គ្មាននរណាបានឃើញព្រះជាម្ចាស់នៅពេលណាមួយឡើយ។ មានតែព្រះអង្គជាព្រះជាម្ចាស់តែមួយប៉ុណ្ណោះដែលនៅជិតព្រះវរបិតា គឺព្រះអង្គបានសំដែងឲ្យស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁹នេះគឺជាទីបន្ទាល់របស់លោកយ៉ូហាន នៅពេលពួកយូដាចាត់ពួកបូជាចារ្យ និងពួកលេវីទៅឯព្រះអង្គពីក្រុងយេរ៉ូសាឡិម ដើម្បីទូលសួរគាត់ថា៖ «តើគាត់ជានរណា?»²⁰គាត់ថ្លែងយ៉ាងងាយ និងមិនបានបដិសេធទេ ប៉ុន្តែ ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនជាព្រះគ្រិស្តទេ»។²¹ដូច្នេះ គេបានសួរគាត់ទៀតថា «អ៊ីចឹង តើអ្នកជានរណា?» តើអ្នកជាលោកអេលីយ៉ា?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនទេ»។ ពួកគេសួរថា៖ «តើអ្នកជាព្យាការី?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «មិនមែនទេ»។

²²បន្ទាប់មក ពួកគេបានសួរគាត់ទៀតថា៖ «តើអ្នកជានរណា អ៊ីចឹង ដើម្បីឲ្យយើងអាចឆ្លើយទៅអស់អ្នកដែលចាត់យើងឲ្យមក? តើអ្នកនិយាយពីខ្លួនអ្នកយ៉ាងដូចម្តេច»?²³គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំជាសម្លេងមួយ ដែលស្រែកនៅក្នុងទីរហោស្ថានថា៖ «ចូររៀបចំផ្លូវត្រង់ថ្វាយព្រះអម្ចាស់ ដូចព្យាការីអេលីយាបានថ្លែង»។

²⁴មានអ្នកខ្លះត្រូវបានពួកគណៈផារីស៊ីចាត់មក²⁵ពួកគេសួរគាត់ ហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «ម្តេចក៏អ្នកធ្វើពិធីជ្រមុជអ៊ីចឹង ប្រសិនបើ អ្នកមិនមែនជាព្រះគ្រិស្ត ឬលោកអេលីយា ឬជាព្យាការី?»

²⁶លោកយ៉ូហានបានឆ្លើយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំជ្រមុជជាមួយនឹងទឹក។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែលឈរនេះ នឹងមានម្នាក់ដែលអ្នកមិនស្គាល់់។²⁷លោកជាម្នាក់ដែលនឹងមកក្រោយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិនស័ក្តិសមសូម្បីតែស្រាយខ្សែស្បែកជើងព្រះអង្គផង»។²⁸ការទាំងនេះបានកើតឡើងនៅក្នុងភូមិបេតថា‌នី នៅផ្នែកម្ខាងទៀតនៃទន្លេយ័រដាន់ ជាកន្លែងដែលលោកយ៉ូហានធ្វើពិធីជ្រមុជ។

²⁹នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកយ៉ូហានបានឃើញព្រះយេស៊ូយាងមករកគាត់ ហើយគាត់មានប្រសាសន៍ថា «មើល! លោកជាកូនចៀមនៃព្រះដែលដកយកបាបរបស់មនុស្សលោក។³⁰លោកជាម្នាក់ដែលខ្ញុំបាននិយាយ «គឺជាម្នាក់ដែលមកក្រោយខ្ញុំ ធំជាងខ្ញុំ ដ្បិតព្រះអង្គគង់នៅមុនខ្ញុំ»។³¹ខ្ញុំមិនបានស្គាល់ព្រះអង្គទេ ប៉ុន្តែគឺដូច្នេះហើយដែលព្រះអង្គបានបង្ហាញដល់អ៊ីស្រាអែលថាខ្ញុំបានមកធ្វើពិធីជ្រមុជដោយទឹកប៉ុណ្ណោះ»។

³²លោកយ៉ូហានបានធ្វើបន្ទាល់ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញព្រះវិញ្ញាណយាងចុុះពីស្ថានសួគ៌មក ដូចជាសត្វព្រាប ហើយសត្វព្រាបនោះបានសណ្ឋិតលើព្រះអង្គ។³³ខ្ញុំមិនបានស្គាល់ព្រះអង្គទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គគឺជាព្រះដែលបានចាត់ខ្ញុំមកជ្រមុជដោយទឹក ទ្រង់មានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «នៅពេលអ្នកឃើញព្រះវិញ្ញាណសណ្ឋិតលើនរណា ហើយស្ថិតនៅជាមួយអ្នកនោះ អ្នកនោះហើយជាអ្នកដែលធ្វើពិធីជ្រមុជនៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។³⁴ខ្ញុំបានឃើញទាំងពីរ ហើយបានធ្វើបន្ទាល់ថា នេះគឺជាបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

³⁵នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ជាថ្មីម្តងទៀត ក្នុងការដែលលោកយ៉ូហានឈរជាមួយសិស្សពីរនាក់របស់គាត់³⁶ពួកគេបានឃើញព្រះយេស៊ូយាងមកជិត ហើយលោកយ៉ូហានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មើល! កូនចៀមនៃព្រះ»។

³⁷សិស្សពីរនាក់របស់គាត់បានឮគាត់ដូច្នេះ ពួកគេក៏ដើរតាមព្រះយេស៊ូទៅ។³⁸បន្ទាប់មកបានបែរមក ហើយឃើញពួកគេដើរតាមព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើអ្នកចង់បានអ្វី?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «រ៉ាប៊ី (ដែលប្រែមានន័យថា លោកគ្រូ) តើលោកគ្រូស្នាក់នៅឯណា?»³⁹ទ្រង់មានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «សូមមកតាមខ្ញុំ នោះអ្នកនឹងឃើញ»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ទៅ ហើយឃើញកន្លែងដែលព្រះអង្គស្នាក់នៅ ពួកគេបាននៅជាមួយព្រះអង្គនៅថ្ងៃនោះ ដ្បិតនៅពេលនោះប្រហែលជាម៉ោងដប់។

⁴⁰សិស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមសិស្សទាំងពីរបានឮលោកយ៉ូហាននិយាយ ហើយបន្ទាប់មកបានដើរតាមព្រះយេស៊ូ គាត់ឈ្មោះអនទ្រេ ជាបងប្រុសរបស់លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុស។⁴¹គាត់ជាមនុស្សដំបូងដែលរកបងប្រុសគាត់ផ្ទាល់គឺលោកស៊ីម៉ូន ហើយនិយាយទៅគាត់ថា «យើងបានរកព្រះមេស្ស៊ីឃើញហើយ» (ដែលប្រែថាៈ ព្រះគ្រិស្ត)។⁴²អនទ្រេបាននាំគាត់ទៅជួបព្រះយេស៊ូ ហើយព្រះយេស៊ូបានសម្លឹងមកឯគាត់ ហើយមានបន្ទូលថា «អ្នកជាស៊ីម៉ូនកូនរបស់លោកយ៉ូហាន គេនឹងហៅអ្នកថា៖ កៃផាស់» (ដែលប្រែថាពេត្រុស)។

⁴³នៅថ្ងៃបន្ទាប់ នៅពេលព្រះយេស៊ូចង់ចាកចេញ ដើម្បីទៅឯកាលី‌ឡេវិញ ព្រះអង្គបានជួបលោកភីលីព ហើយមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរមកតាមខ្ញុំ»។⁴⁴លោកភីលីពមកពីបេត‌សៃ‌ដា ជាក្រុងរបស់លោកអនទ្រេ និងលោកពេត្រុស។⁴⁵លោកភីលីពបានជួបលោកណា‌ថា‌ណែល ហើយនិយាយទៅគាត់ថា៖ «ព្រះដែលលោកម៉ូសេសរសេរនៅក្នុងគម្ពីរក្រឹត្យវិន័យ និងពួកព្យាការីបានសរសេរ យើងបានជួបព្រះអង្គហើយ គឺព្រះយេស៊ូជាកូនរបស់លោកយ៉ូសែបមកពីស្រុកណាសារ៉ែត»។

⁴⁶លោកណាថាណែលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ថា៖ «តើមានការល្អណាចេញពីណាសារ៉ែត?» លោកភីលីពឆ្លើយថា៖ «សូមមកតាមខ្ញុំនោះអ្នកនឹងឃើញ»។⁴⁷ព្រះយេស៊ូបានឃើញលោកណាថាណែលដើរចូលមករកព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គមានបន្ទូលពីគាត់ថា៖ «មើល ឱជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដ៏ពិតអើយ អ្នកគ្មានសេចក្តីកុហកក្នុងខ្លួនឡើយ»។⁴⁸លោកណាថាណែលមានប្រសាសន៍ទៅព្រះអង្គវិញថា៖ «តើលោកអាចស្គាល់ខ្ញុំបានយ៉ាងដូចម្តេច?» ព្រះយេស៊ូឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «មុនពេលភីលីពហៅអ្នក ខ្ញុំបានឃើញអ្នក នៅពេលដែលអ្នកនៅក្រោមដើមឧទុម្ពររួចហើយ។

⁴⁹លោកណាថាណែលឆ្លើយថា៖ «រ៉ាប៊ី ព្រះអង្គគឺជាព្រះបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គគឺជាព្រះមហាក្សត្ររបស់អ៊ីស្រាអែល»។⁵⁰ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅគាត់វិញថា៖ «ដោយសារខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់អ្នកថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញអ្នកនៅខាងក្រោមដើមឧទុម្ពរ ទើបអ្នកជឿខ្ញុំមែនទេ? អ្នកនឹងឃើញការដ៏អស្ចារ្យជាងនេះ»។⁵¹បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា ប្រាកដណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា អ្នកនឹងឃើញស្ថានសួគ៌បើកចំហ ហើយឃើញពួកទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ចុះឡើងពីលើបុត្រមនុស្ស»។

2

¹បីថ្ងៃក្រោយមក មានពិធីមង្គលការមួយនៅភូមិកាណាក្នុងស្រុកកាលីឡេ ហើយមាតារបស់ព្រះយេស៊ូក៏នៅទីនោះដែរ។²ព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គក៏ត្រូវបានអញ្ជើញឲ្យចូលរួមនៅក្នុងមង្គលការនោះដែរ។

³នៅពេលអស់ស្រា មាតារបស់ព្រះយេស៊ូទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ពួកគេអស់ស្រាហើយ»។⁴ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «អ្នកម្តាយអើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកម្តាយមកឯខ្ញុំ? មិនទាន់ដល់ពេលខ្ញុំនៅឡើយទេ»។⁵មាតារបស់ព្រះអង្គនិយាយទៅកាន់ពួកអ្នកបម្រើថា៖ «អ្វីដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅអ្នក ចូរធ្វើវាចុះ!»។

⁶ឥឡូវនេះ មានពាងទឹកថ្មប្រាំមួយដែលប្រើសម្រាប់ពិធីជម្រះកាយរបស់សាសន៍យូដា ពាងនីមួយៗអាចផ្ទុកបានពីរទៅបីអម្រែក។⁷ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរចាក់ទឹកបំពេញពាងទឹកទាំងអស់នេះទៅ»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចាក់ទឹកពេញមាត់ពាង។⁸បន្ទាប់មក ទ្រង់ប្រាប់ទៅពួកអ្នកបម្រើ «ឥឡូវ ចូរយកខ្លះចេញមក ហើយយកវាទៅឲ្យមេការ»។ ពួកគេក៏ធ្វើតាម។

⁹មេការបានភ្លក់ទឹកដែលបានត្រឡប់ទៅជាស្រានោះ ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានដឹងថាស្រានោះបានមកពីណាទេ (ប៉ុន្តែ អ្នកបម្រើដែលដងទឹកនោះទើបដឹង)។ បន្ទាប់មក គាត់បានហៅកូនកម្លោះឲ្យមក¹⁰ហើយនិយាយទៅគាត់ថា «មនុស្សគ្រប់រូបគេដាក់ស្រាល្អមុន ហើយបន្ទាប់ពីស្រវឹងហើយ ទើបគេដាក់ស្រាមិនសូវល្អវិញ។ ប៉ុន្តែ អ្នកវិញ អ្នកបានទុកស្រាល្អរហូតមកដល់ពេលនេះ»។

¹¹នេះគឺជាការអស្ចារ្យទីមួយដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើនៅភូមិកាណាស្រុកកាលីឡេ ហើយព្រះអង្គបានបង្ហាញសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គ ហើយពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គបានជឿលើព្រះអង្គ។

¹²បន្ទាប់ពីនេះ ព្រះយេស៊ូ មាតា និងបងប្អូនរបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើដំណើរចុះទៅភូមិកាពើណឹម ហើយពួកគេក៏ស្នាក់នៅទីនោះពីរបីថ្ងៃ។

¹³ឥឡូវ ពិធីបុណ្យចម្លងរបស់សាសន៍យូដាក៏ជិតមកដល់ ហើយព្រះយេស៊ូបានយាងឡើងទៅក្រុងយេរ៉ូសាឡិម។¹⁴ព្រះអង្គបានជួបជាមួយនឹងពួកអ្នកលក់គោ ចៀម និងព្រាប ព្រមទាំងពួកអ្នកប្តូរប្រាក់អង្គុយនៅទីនោះ។

¹⁵ដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏ធ្វើខ្សែតី ហើយបានបណ្តេញពួកគេទាំងអស់ចេញពីព្រះវិហារ រួមទាំងចៀម និងគោផងដែរ។ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យលុយកាក់របស់ពួកអ្នកប្តូរប្រាក់ខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយបានក្រឡាប់តុរបស់ពួកគេចោល។¹⁶ចំពោះអ្នកលក់ព្រាបវិញ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ចូរយករបស់ទាំងអស់នេះចេញពីទីនេះ។ ឈប់ធ្វើឲ្យដំណាក់របស់ព្រះបិតាយើងក្លាយជាកន្លែងលក់ដូរទៀត។

¹⁷ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គបានចាំសេចក្តីដែលបានចែងថា៖ «ដោយសារតែខ្ញុំស្រឡាញ់ដំណាក់របស់ព្រះអង្គ ធ្វើឲ្យគេសម្លាប់ខ្ញុំ»។¹⁸ពេលនោះ ពួកអាជ្ញាធររបស់យូដាបានឆ្លើយតបវិញ ហើយសួរទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើអ្នកមានទីសម្គាល់អ្វីបង្ហាញយើង នៅពេលដែលអ្នកកំពុងធ្វើការទាំងនេះ?»¹⁹ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំនឹងបំផ្លាញព្រះវិហារនេះ ហើយសង់វាឡើងវិញក្នុងរយៈពេលតែបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ»។

²⁰បន្ទាប់មក ពួកអាជ្ញាធររបស់យូដានិយាយថា៖ «ព្រះវិហារនេះ ត្រូវបានសង់ឡើងអស់រយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ហើយអ្នកនឹងសង់ឡើងវិញ ក្នុងរយៈពេលតែបីថ្ងៃ?»²¹ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គកំពុងមានបន្ទូលអំពីព្រះវិហារនៃព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គ។²²ថាបន្ទាប់ពីព្រះអង្គសុគត ព្រះអង្គរស់ឡើងវិញ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គចងចាំថាព្រះអង្គមានបន្ទូលពីការនេះ ហើយពួកគេជឿលើបទគម្ពីរ ហើយនឹងសេចក្តីដែលព្រះយេស៊ូបានថ្លែង។

²³ឥឡូវនេះ នៅពេលព្រះអង្គចូលរួមពិធីបុណ្យរំលងនៅក្នុងក្រុងយេរ៉ូសាឡិម មានមនុស្សជាច្រើនបានជឿលើព្រះនាមព្រះអង្គ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញទីសម្គាល់ដែលព្រះអង្គបានធ្វើ។²⁴ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមិនបានទុកចិត្តលើពួកគេឡើយ ដោយសារព្រះអង្គស្គាល់ពួកគេទាំងអស់គ្នា។²⁵ព្រោះព្រះអង្គមិនត្រូវការនរណាឲ្យធ្វើបន្ទាល់ពីព្រះអង្គនៅចំពោះមនុស្សឡើយ ដ្បិតព្រះអង្គជ្រាបពីគំនិតពួកគេ។

3

¹ឥឡូវនេះ មានគណៈផារីស៊ីម្នាក់ មានឈ្មោះថាលោកនីកូ‌ដេម ជាអ្នកដឹកនាំរបស់យូដា។²បុរសនេះបានមករកព្រះយេស៊ូនៅពេលយប់ ហើយទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «រ៉ាប៊ី យើងដឹងថា លោកគឺជាគ្រូដែលបានមកពីព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតគ្មាននរណាអាចធ្វើទីសម្គាល់ដែលលោកបានធ្វើទាំងនេះទេ លើកលែងតែព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយគាត់»។

³ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយទៅគាត់វិញថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា ប្រសិនបើនរណាម្នាក់មិនបានកើតជាថ្មី គាត់មិនអាចឃើញព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ»។⁴លោកនីកូដេមទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើមនុស្សអាចកើតម្តងទៀតបានដែរ បើគាត់ចាស់ហើយ? គាត់មិនអាចចូលទៅក្នុងផ្ទៃម្តាយរបស់គាត់ជាលើកទីពីរ ហើយកើតជាថ្មីបានទេ តើអាចទេ?»

⁵ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា ប្រសិនបើ អ្នកនោះមិនកើតចេញពីទឹក និងពីព្រះវិញ្ញាណទេ គាត់មិនអាចចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ។⁶អ្វីដែលកើតចេញពីរូបកាយគឺជារូបកាយ ហើយអ្វីដែលកើតចេញពីព្រះវិញ្ញាណគឺព្រះវិញ្ញាណ។

⁷សូមកុំឆ្ងល់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទៅកាន់អ្នកឡើយ «អ្នកត្រូវតែកើតជាថ្មី»។⁸ខ្យល់បក់ពីណាតាមតែវាចង់ អ្នកឮសម្លេងរបស់វា ប៉ុន្តែ អ្នកមិនដឹងថាវាមកពីណា ឬទៅណាទេ។ ដូចគ្នាជាមួយអ្នកដែលបានកើតពីព្រះវិញ្ញាណដែរ»។

⁹លោកនីកូដេមឆ្លើយ ហើយទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើការនេះអាចកើតឡើងបានយ៉ាងដូចម្តេច?»¹⁰ព្រះយេស៊ូឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា៖ «អ្នកគឺជាគ្រូរបស់អ៊ីស្រាអែល ហើយអ្នកនៅតែមិនយល់ពីការទាំងនេះទៀត?¹¹ពិតណាស់ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា យើងនិយាយអ្វីដែលយើងដឹង ហើយយើងធ្វើបន្ទាល់ពីអ្វីដែលយើងបានឃើញ។ តែអ្នកមិនទទួលទីបន្ទាល់របស់យើង។

¹²បើខ្ញុំគ្រាន់តែប្រាប់អ្នកពីកិច្ចការរបស់លោកីយ៍ ហើយអ្នកមិនជឿផង តើអ្នកនឹងជឿពីអ្វីដែលខ្ញុំប្រាប់អ្នកពីស្ថានសួគ៌ដូចម្តេចនឹងកើត?¹³គ្មាននរណាម្នាក់បានឡើងទៅស្ថានសួគ៌ លើកលែងតែម្នាក់ដែលចុះពីស្ថានសួគ៌មក គឺបុត្រមនុស្ស។

¹⁴ដូចជាលោកម៉ូសេបានលើកសត្វពស់នៅទីរហោស្ថានយ៉ាងណា កូនមនុស្សនឹងត្រូវលើកឡើងយ៉ាងនោះដែរ¹⁵ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលជឿលើព្រះអង្គ នឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។

¹⁶ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់មនុស្សលោកខ្លាំងណាស់ ដូច្នេះហើយបានជាព្រះអង្គប្រទានព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គតែមួយ ដើម្បីអស់អ្នកណាដែលជឿលើព្រះអង្គ នឹងមិនស្លាប់ឡើយ តែនឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ។¹⁷ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់មិនបានចាត់ព្រះបុត្រាមកក្នុងលោកីយ៍ដើម្បីបំផ្លាញមនុស្សលោកទេ ប៉ុន្តែដើម្បីនឹងសង្គ្រោះមនុស្សលោកតាមរយៈព្រះអង្គវិញ។¹⁸អស់អ្នកណាដែលជឿលើព្រះអង្គ នឹងមិនត្រូវមានទោសឡើយ ប៉ុន្តែអស់អ្នកណាដែលមិនជឿវិញ ពួកគេមានទោសរួចស្រេចទៅហើយ ពួកគេមិនបានជឿលើព្រះនាមរបស់ព្រះ ហើយជាបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់។

¹⁹នេះគឺជាេហតុផលក្នុងការវិនិច្ឆ័យ ពន្លឺបានមកនៅក្នុងលោកីយ៍ហើយ ហើយមនុស្សស្រឡាញ់សេចក្តីងងឹតជាជាងពន្លឺ ព្រោះការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេអាក្រក់។²⁰ព្រោះមនុស្សគ្រប់រូបដែលប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ស្អប់ពន្លឺ ហើយមិនអាចចូលមកក្នុងពន្លឺទេ ដើម្បីកុំឲ្យការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេនោះត្រូវបានបើកចំហឡើយ។²¹ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តសេចក្តីពិត នឹងចូលមកឯពន្លឺ ដើម្បីឲ្យគេបានឃើញច្បាស់ថា ការប្រព្រឹត្តរបស់គាត់បានធ្វើនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់។

²²បន្ទាប់ពីនេះ ព្រះយេស៊ូ និងពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គបានចេញទៅឯទឹកដីស្រុកយូដា។ ព្រះអង្គចំណាយពេលមួយរយៈនៅទីនោះជាមួយពួកគេ ហើយក៏ធ្វើពិធីជ្រមុជដែរ។²³ហើយលោកយ៉ូហានក៏ធ្វើពិធីជ្រមុជនៅអេណូន នៅជិតភូមិសាលីមដែរ ព្រោះនៅទីនោះមានទឹកច្រើន។ មនុស្សបានមករកគាត់ ហើយទទួលពិធីជ្រមុជជាមួយនឹងគាត់²⁴នៅពេលនោះ លោកយ៉ូហានមិនទាន់ត្រូវបានចាប់ដាក់គុកនៅឡើយទេ។

²⁵បន្ទាប់មកមានការប្រកែកគ្នាកើតឡើងរវាងពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហាន និងសាសន៍យូដាម្នាក់ទាក់ទងរឿងពិធីលាងជម្រះ។²⁶ពួកគេបានទៅជួបលោកយ៉ូហាន ហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «រ៉ាបី មានម្នាក់នៅក្នុងចំណោមលោកគ្រូនៅឯទន្លេយ័រដាន់ម្ខាងទៀត ជាអ្នកដែលលោកបានធ្វើបន្ទាល់ មើល គាត់កំពុងធ្វើពិធីជ្រមុជដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលមកឯគាត់។

²⁷លោកយ៉ូហានឆ្លើយថា៖ «លោកយ៉ូហានមានប្រសាសន៍តបទៅគេថា៖ «បើព្រះជាម្ចាស់មិនប្រទានអោយទេ គ្មាននរណាម្នាក់អាចធ្វើអ្វីកើតឡើយ។²⁸អ្នកខ្លួនឯងក៏អាចធ្វើបន្ទាល់បានដែរ ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនជាព្រះគ្រិស្ត ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវបានចាត់មកមុនព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ»។

²⁹កូនក្រមុំជាកម្មសិទ្ធិរបស់កូនកម្លោះ។ ឥឡូវនេះ មិត្តសម្លាញ់របស់កូនកម្លោះ ដែលឈរ ហើយឮគាត់ មានអំណរជាខ្លាំងដោយសារសម្លេងរបស់កូនកម្លោះ។ ខ្ញុំពោរពេញដោយអំណរ។³⁰សូមឲ្យព្រះអង្គបានចម្រើនឡើង តែសូមឲ្យទូលបង្គំបានថយចុះវិញ។

³¹ព្រះអង្គដែលយាងពីស្ថានលើមានអំណាចលើទាំងអស់។ អ្នកណាដែលមកពីផែនដីគឺមកពីផែនដី ហើយនិយាយតែពីរឿងលោកីយ៍។ អ្នកដែលមកពីស្ថានសួគ៌មានអំណាចលើទាំងអស់។³²ព្រះអង្គបានធ្វើបន្ទាល់អំពីអ្វីដែលព្រះអង្គបានឃើញនិងឮ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាទទួលទីបន្ទាល់របស់ព្រះអង្គសោះ។³³អស់អ្នកណាដែលបានទទួលទីបន្ទាល់របស់ព្រះអង្គបានបញ្ជាក់ថាព្រះជាម្ចាស់បានសម្តែងសេចក្តីពិតមែន។

³⁴ដ្បិតព្រះមួយអង្គដែលព្រះជាម្ចាស់បានចាត់មកឲ្យថ្លែងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណមកព្រះអង្គជាបរិបូរណ៌។³⁵ព្រះបិតាស្រឡាញ់ព្រះបុត្រា ហើយបានប្រទានអ្វីៗទាំងអស់ទៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ។³⁶អ្នកណាដែលជឿលើព្រះបុត្រានឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ដល់ព្រះបុត្រាវិញ នឹងមិនឃើញជីវិតឡើយ ប៉ុន្តែសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះនឹងស្ថិតនៅលើអ្នកនោះវិញ»។

4

¹នៅពេលព្រះយេស៊ូជ្រាបថា ពួកផារីស៊ីបានឮថា ព្រះអង្គបានបង្កើតសិស្ស និងធ្វើពិធីជ្រមុជច្រើនជាងលោកយ៉ូហានទៅទៀត²(សូម្បីតែព្រះអង្គផ្ទាល់មិនបានធ្វើពិធីជ្រមុជ ផ្ទុយទៅវិញពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គជាអ្នកធ្វើពិធីជ្រមុជ)។³ព្រះអង្គបានចាកចេញពីស្រុកយូដា ហើយត្រឡប់ទៅកាលីឡេវិញ។

⁴គ្មានការចាំបាច់អ្វីដែលសម្រាប់ព្រះអង្គក្នុងការឆ្លងកាត់ស្រុកសាម៉ារីទេ។⁵ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបែរជាចូលទៅក្នុងក្រុងរបស់សាម៉ារី ដែលហៅថា ភូមិស៊ូខារ នៅជិតដីមួយកន្លែងរបស់លោកយ៉ាកុបបានឲ្យទៅលោកយ៉ូសែបជាកូនរបស់គាត់។

⁶អណ្តូងរបស់លោកយ៉ាកុបនៅទីនោះ។ ព្រះយេស៊ូអស់កម្លាំងពីការធ្វើដំណើររបស់ព្រះអង្គ ហើយទ្រង់ក៏គង់នៅជិតអណ្តូងនោះ។ នៅពេលនោះម៉ោងប្រហែលជាប្រាំមួយ។⁷ស្ត្រីសាសន៍សាម៉ារីម្នាក់បានមកដងទឹក ហើយព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់នាងថា៖ «ឲ្យខ្ញុំសូមទឹកផឹកបន្តិចផង»។⁸រីឯពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គបានចូលទៅទីក្រុង ដើម្បីទិញអាហារ។

⁹បន្ទាប់មក ស្រី្តសាសន៍សាម៉ារីបានទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «លោកជាសាសន៍យូដា ម្តេចក៏លោកមកសុំទឹកពីខ្ញុំដែលជាសាសន៍សាម៉ារីដូច្នេះ?» ដ្បិតសាសន៍យូដាមិនទាក់ទងជាមួយសាសន៍សាម៉ារីទេ។¹⁰ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលទៅកាន់នាងថា៖ «ប្រសិនបើ នាងបានស្គាល់អំណោយទានរបស់ព្រះ ហើយស្គាល់ខ្ញុំជានរណាដែលនិយាយទៅកាន់នាងថា៖ “ខ្ញុំសុំទឹកទទួលទានបន្តិច”នោះនាងមុខជាសុំទឹកពីលោកវិញពុំខាន ហើយលោកនឹងអោយទឹកដល់នាង គឺជាទឹកដែលផ្ដល់ជីវិត»។ ។

¹¹ស្ត្រីនោះបានទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ លោកមិនមានធុងផង ហើយអណ្តូងក៏ជ្រៅទៀត។ តើលោកបានទឹករស់មកណា?¹²លោកមិនធំជាងលោកយ៉ាកុប ជាឪពុករបស់យើង ដែលបានផ្តល់អណ្តូង និងទឹកពីអណ្តូងនេះ ឲ្យយើងនឹងកូនចៅ ព្រមទាំងហ្វូងសត្វរបស់គាត់ផឹកទេ។

¹³ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់នាងថា៖ «មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលផឹកពីទឹកនេះនឹងស្រេកម្ដងទៀត¹⁴ប៉ុន្តែអស់អ្នកណាដែលផឹកទឹកដែលខ្ញុំនឹងផ្តល់ដល់អ្នកនោះនឹងមិនស្រេកទៀតទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទឹកដែលខ្ញុំឲ្យនោះនឹងផ្តល់ឲ្យអ្នកនោះក្លាយជាប្រភពទឹកនៅក្នុងអ្នកនោះ ផុសឡើង ដើម្បីឲ្យមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច»។

¹⁵ស្រី្តនោះបានទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «លោកម្ចាស់ សូមឲ្យទឹកនេះខ្ញុំផង ដើម្បីឲ្យខ្ញុំលែងស្រេកទៀត ហើយខ្ញុំមិនបាច់មកដងទឹកនៅទីនេះទេ»។¹⁶ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ចូរទៅ ហៅស្វាមីរបស់នាង ហើយត្រឡប់មកទីនេះវិញ»។

¹⁷ស្រ្តីនោះឆ្លើយ ហើយទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ខ្ញុំគ្មានប្តីទេ»។ ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «នាងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំគ្មានប្តីត្រូវហើយ»។¹⁸ដ្បិត នាងមានប្តីចំនួនប្រាំហើយ ហើយម្នាក់ដែលនៅជាមួយនាងសព្វថ្ងៃ ក៏មិនមែនជាប្តីរបស់នាងដែរ។ អ្វីដែលនាងនិយាយគឺជាការពិត»។

¹⁹ស្រ្តីនោះទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «លោកម្ចាស់ ខ្ញុំឃើញថា លោកគឺជាព្យាការី។²⁰ឪពុករបស់យើងថ្វាយបង្គំនៅលើភ្នំនេះ ប៉ុន្តែ តើលោកមានប្រសាសន៍ថា ក្រុងយេរ៉ូសាឡិមគឺជាកន្លែងដែលមនុស្សត្រូវថ្វាយបង្គំ»។

²¹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ស្រ្តីអើយ! ចូរជឿដល់ខ្ញុំចុះ ពេលនោះនឹងមកដល់នៅពេលអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះបិតានៅលើភ្នំនេះ ឬនៅក្រុងយេរ៉ូសាឡិម។²²អ្នកថ្វាយបង្គំអ្វីដែលអ្នកមិនដឹង។ យើងថ្វាយបង្គំអ្វីដែលយើងដឹង ដើម្បីសេចក្តីសង្គ្រោះចេញពីសាសន៍យូដាមក។

²³ប៉ុន្តែ ពេលវេលានឹងមកដល់ ឥឡូវនេះដល់ពេលហើយ នៅពេលអ្នកថ្វាយបង្គំពិត នឹងថ្វាយបង្គំព្រះបិតាដោយវិញ្ញាណ និងសេចក្តីពិត ដ្បិត ព្រះបិតាស្វែងរកមនុស្សបែបនេះ ដើម្បីធ្វើជាអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ។²⁴ព្រះជាម្ចាស់ជាវិញ្ញាណ ហើយអ្នកណាដែលថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ ត្រូវតែថ្វាយបង្គំដោយវិញ្ញាណ និងសេចក្តីពិត»។

²⁵ស្រ្តីនោះទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាព្រះមេស្ស៊ីនឹងយាងមក (ជាព្រះដែលហៅថា ព្រះគ្រិស្ត)។ នៅពេលព្រះអង្គយាងមក ព្រះអង្គនឹងពន្យល់គ្រប់យ៉ាងដល់យើង»។²⁶ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅនាងថា «ខ្ញុំគឺជាព្រះអង្គហើយ ជាព្រះដែលអ្នកកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់នាង»។

²⁷នៅពេលនោះពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គក៏ត្រឡប់មកវិញ។ ពួកគេងឿងឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គមានបន្ទូលជាមួយស្រ្តីនោះ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាហ៊ាននិយាយថា៖ «តើព្រះអង្គចង់បានអ្វី?» ឬ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គមានបន្ទូលជាមួយនាង?»

²⁸ដូច្នេះ ស្រ្តីបានទុកក្អមទឹករបស់នាងចោល ត្រឡប់ទៅក្រុងវិញ ហើយនិយាយប្រាប់មនុស្ស²⁹«មក ខ្ញុំឃើញបុរសម្នាក់ដែលបានប្រាប់អ្វីៗដែលខ្ញុំបានធ្វើគ្រប់យ៉ាង។ តើនេះមិនមែនជាព្រះគ្រិស្ត ទេឬអី?³⁰ពួកគេបានចេញពីក្រុងទៅរកព្រះអង្គវិញ។

³¹នៅពេលជាមួយគ្នានោះ ពួកសិស្សបានអង្វរព្រះអង្គ ដោយនិយាយថា៖ «រ៉ាប៊ី សូមអញ្ជើញបរិភោគ!»។³²ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំមានអាហារបរិភោគដែលអ្នកមិនស្គាល់ទេ»។³³ដូច្នេះហើយ បានជាពួកសិស្សនិយាយទៅគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «គ្មាននរណាយកអាហារឲ្យព្រះអង្គសោយទេ មែនទេ?»

³⁴ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «អាហាររបស់ខ្ញុំគឺធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមក ហើយធ្វើឲ្យកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គបានសម្រេច។³⁵កុំនិយាយថា៖ «នៅសល់ពេលបួនខែទៀត ទើបរដូវចម្រូតមកដល់?» ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា សូមងើយឡើងមើលទៅវាល ដ្បិត ស្រូវទុំរួចរាល់ដើម្បីច្រូតហើយ!³⁶អស់អ្នកណាដែលច្រូតនឹងទទួលឈ្នួល ហើយប្រមូលផលនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ដូច្នេះហើយ អស់អ្នកណាដែលព្រោះ ហើយអស់អ្នកដែលច្រូតអាចមានអំណរជាមួយគ្នា។

³⁷ស្របតាមពាក្យចាស់លោកថាៈ“ម្នាក់ព្រោះ ម្នាក់ទៀតច្រូត”។³⁸ខ្ញុំបានចាត់អ្នករាល់គ្នាអោយទៅច្រូត នៅក្នុងស្រែដែលអ្នករាល់គ្នាពុំបានធ្វើការនឿយហត់ គឺអ្នកផ្សេងទៀតបានធ្វើការនឿយហត់ ហើយអ្នករាល់គ្នាទទួលផលពីការនឿយហត់របស់អ្នកទាំងនោះ»។

³⁹មានសាសន៍សាម៉ារីជាច្រើននៅក្នុងក្រុងនោះបានជឿលើព្រះអង្គ ដោយសារការប្រាប់របស់ស្រី្តដែលបានធ្វើបន្ទាល់ថា៖ «ព្រះអង្គបានប្រាប់អ្វីៗដែលខ្ញុំបានធ្វើគ្រប់យ៉ាង»។⁴⁰ដូច្នេះ នៅពេលសាសន៍សាម៉ារីមករកព្រះអង្គ ពួកគេសូមឲ្យព្រះអង្គគង់នៅជាមួយពួកគេ ហើយព្រះអង្គក៏គង់នៅទីនោះពីរថ្ងៃ។

⁴¹មានមនុស្សជាច្រើនថែមទៀតបានជឿដោយព្រោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។⁴²ពួកគេនិយាយទៅកាន់ស្រី្តនោះថា៖ «យើងមិនបានជឿដោយសារអ្វីដែលនាងបាននិយាយទៀតទេ ដ្បិត យើងខ្លួនឯងផ្ទាល់បានឮពីព្រះអង្គ ហើយយើងបានដឹងថា ព្រះអង្គគឺជាព្រះសង្គ្រោះពិភពលោកពិតប្រាកដមែន»។

⁴³បន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះពីរថ្ងៃមក ព្រះអង្គបានចេញពីទីនោះទៅកាលីឡេវិញ។⁴⁴ដ្បិត ព្រះយេស៊ូផ្ទាល់បានមានបន្ទូលថា គ្មានព្យាការីណាម្នាក់ត្រូវគេគោរពក្នុងស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួនផ្ទាល់ឡើយ។⁴⁵នៅពេលព្រះអង្គយាងទៅស្រុកកាលីឡេ អ្នកស្រុកកាលីឡេមិនស្វាគមន៍ព្រះអង្គទេ។ ពួកគេបានឃើញអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអង្គបានធ្វើនៅក្នុងក្រុងយេរ៉ូសាឡិមនៅថ្ងៃបុណ្យ ព្រោះពួកគេបានទៅចូលរួមបុណ្យនោះដែរ។

⁴⁶ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គបានយាងទៅកាណាក្នុងស្រុកកាលីឡេម្តងទៀត ជាកន្លែងដែលព្រះបានធ្វើទឹកឲ្យក្លាយជាស្រា។ នៅទីនោះមានមន្ត្រីម្នាក់ ដែលកូនរបស់គាត់ឈឺនៅកាពើណឹម។⁴⁷នៅពេលគាត់បានឮថាព្រះយេស៊ូមកពីស្រុកយូដាទៅកាលីឡេ គាត់បានទៅរកព្រះយេស៊ូ ហើយអង្វរព្រះអង្គឲ្យចុះទៅកាពើណិម ហើយប្រោសកូនប្រុសគាត់ដែលជិតស្លាប់ហើយឲ្យជា។

⁴⁸បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា៖ «បើអ្នកមិនឃើញទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យ នោះអ្នកមិនជឿទេ»។⁴⁹មន្ត្រីនោះមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ សូមចុះទៅ មុនពេលកូនប្រុសខ្ញុំស្លាប់»។⁵⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ទៅចុះ! កូនលោកនៅរស់ទេ»។ បុរសនោះជឿលើព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ ហើយគាត់ក៏ចេញទៅ។

⁵¹ក្នុងការដែលគាត់កំពុងចុះទៅ អ្នកបម្រើរបស់គាត់បានមកជួបគាត់ និយាយថា កូនរបស់គាត់នៅរស់ទេ។⁵²ដូច្នេះ គាត់ក៏សួរទៅពួកគេ ពីពេលវេលា ថាកូនគាត់ជាពេលណា។ ពួកគេប្រាប់គាត់ថា៖ «កាលពីម្សិលមិញម៉ោងប្រាំពីរ ជំងឺគ្រុនបានចេញពីគាត់»។

⁵³នោះឪពុកបានដឹងថា គឺជាពេលដែលព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «កូនរបស់លោកនៅរស់ទេ»។ ដូច្នេះ គាត់ខ្លួនឯង និងគ្រួសាររបស់គាត់ទាំងមូលបានជឿលើព្រះអង្គ។⁵⁴នេះគឺជាទីសម្គាល់ទីពីរ ដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើ នៅពេលព្រះអង្គចេញពីស្រុកយូដាទៅកាលីឡេ។

5

¹បន្ទាប់ពីការនេះ មានបុណ្យរបស់សាសន៍យូដាមួយ ហើយព្រះយេស៊ូបានយាងឡើងទៅក្រុងយេរ៉ូសាឡិម។²ព្រះអង្គយាងចូលក្រុងយេរ៉ូសាឡិមតាមទ្វារចៀម មានស្រះមួយ ដែលភាសាហេព្រើរហៅថា ស្រះបេថែស‌ដា នៅជិតស្រះនោះមានថែវប្រាំ។³មានមនុស្សជាច្រើនដែលឈឺនៅទីនោះ មានអ្នកខ្វាក់ ខ្វិន ឬស្វិតដៃជើងដេកនៅទីនោះ។⁴ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានចុះមក ហើយកូរទឹកនោះយូរៗម្តង អ្នកណាដែលចុះទៅក្នុងទឹកដែលកូរនោះមុនគេនឹងបានជាពីជំងឺរោគាដែលធ្វើឲ្យពួកគេឈឺចាប់។

⁵មានបុរសម្នាក់នៅទីនោះ មានជំងឺអស់រយៈពេលសាមសិបប្រាំបីឆ្នាំហើយ។⁶នៅពេលព្រះយេស៊ូឃើញគាត់ដេកនៅទីនោះ ហើយបន្ទាប់ពីព្រះអង្គជ្រាប់ថា គាត់នៅទីនោះជាយូរមកហើយ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកចង់ជាទេ?»

⁷អ្នកឈឺនោះបានទូលឆ្លើយថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ! ខ្ញុំគ្មាននរណាលើកខ្ញុំចូលទៅក្នុងស្រះទឹក នៅពេលទឹកកម្រើកឡើងទេ។ នៅពេលខ្ញុំមក អ្នកផ្សេងបានចុះទៅមុនខ្ញុំរួចបាត់ទៅហើយ»។⁸ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅគាត់ថា៖ «ក្រោកឡើង ចូរយកគ្រែអ្នកឡើង ហើយដើរទៅ!»។

⁹បុរសនោះបានជាមួយរំពេច ហើយគាត់បានយកគ្រែរបស់គាត់ឡើង ហើយដើរចេញទៅ។ ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃសប្ប័ទ។

¹⁰ដូច្នេះ ពួកយូដាបានសួរគាត់ថា តើអ្នកណាធ្វើឲ្យអ្នកជា «ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសប្ប័ទ មិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកលឺគ្រែរបស់អ្នកឡើយ»។¹¹គាត់ឆ្លើយថា៖ «អ្នកដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំបានជា គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា «ចូរយកកម្រាលរបស់អ្នកឡើង ហើយដើរទៅ»។

¹²ពួកគេសួរគាត់ថា៖ «តើបុរសដែលនិយាយមកកាន់អ្នកថា «ចូរយកវាឡើង ហើយដើរនោះ ជានរណា?»¹³ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាដឹងថាម្នាក់ដែលធ្វើឲ្យគាត់ជានោះជានរណាទេ ដោយសារព្រះយេស៊ូបានចេញពីទីនោះដោយអាថ៌កំបាំង ដ្បិតមានមនុស្សច្រើនកោះករនៅទីនោះ។

¹⁴បន្ទាប់ពីនោះមក ព្រះយេស៊ូបានជួបគាត់នៅក្នុងព្រះវិហារ ហើយមានបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា៖ «មើល អ្នកបានជាហើយ! កុំធ្វើបាបទៀតឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យមានអ្វីអាក្រក់ជាងនេះកើតឡើងចំពោះអ្នកទៀត»។¹⁵បុរសនោះបានចេញទៅ ហើយប្រាប់ទៅពួកយូដាថា គឺព្រះយេស៊ូដែលបានធ្វើឲ្យគាត់បានជា។

¹⁶ដោយសារការទាំងនេះ ពួកយូដាបានបៀតបៀនដល់ព្រះយេស៊ូ ដោយព្រោះព្រះអង្គធ្វើការទាំងនេះនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។¹⁷ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំធ្វើការសូម្បីតែពេលនេះ ហើយខ្ញុំក៏ធ្វើការដែរ»។¹⁸ដោយសារការនេះ បានធ្វើឲ្យពួកយូដាចង់សម្លាប់ព្រះអង្គកាន់តែខ្លាំង ព្រោះព្រះអង្គមិនគ្រាន់តែប្រព្រឹត្តខុសថ្ងៃសប្ប័ទប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានហៅព្រះជាម្ចាស់ថា ជាព្រះបិតារបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ព្រះអង្គលើកអង្គទ្រង់ស្មើព្រះជាម្ចាស់។

¹⁹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលពួកគេថា៖ «ពិតណាស់ខ្ញុំប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា ព្រះបុត្រាមិនអាចធ្វើអ្វីដោយខ្លួនបានទេ លើកលែងតែអ្វីដែលព្រះអង្គបានឃើញព្រះបិតាធ្វើ ព្រោះអ្វីក្តីដែលព្រះបិតាធ្វើ ព្រះបុត្រាក៏ធ្វើការទាំងនោះដូចព្រះអង្គដែរ។²⁰ដ្បិតព្រះបិតាស្រឡាញ់ព្រះបុត្រា ហើយព្រះអង្គបង្ហាញអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអង្គផ្ទាល់បានធ្វើដល់ព្រះបុត្រា ហើយព្រះអង្គនឹងបង្ហាញដល់ព្រះបុត្រានូវការដ៏ធំជាងការទាំងនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានការងឿងឆ្ងល់។

²¹ដ្បិតព្រះបិតាដែលប្រោសមនុស្សស្លាប់ ហើយប្រទានជីវិតដល់ពួកគេយ៉ាងណា ព្រះបុត្រានឹងប្រទានជីវិតដល់អស់អ្នកណាដែលព្រះអង្គគាប់ព្រះហឫទ័យយ៉ាងនោះដែរ។²²ដ្បិតព្រះបិតាមិនបានជំនុំជម្រះនរណាទេ ប៉ុន្តែព្រះអង្គប្រទានគ្រប់ទាំងការជំនុំជម្រះទាំងអស់ដល់ព្រះបុត្រា។²³ដើម្បីឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាបានគោរពដល់ព្រះបុត្រាដូចដែលពួកគេបានគោរពដល់ព្រះបិតាដែរ។ អ្នកណាដែលមិនគោរពព្រះបុត្រា ក៏មិនគោរពដល់ព្រះបិតាដែលចាត់ព្រះអង្គឲ្យមកដែរ។

²⁴ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា អ្នកណាដែលឮពាក្យខ្ញុំ ហើយជឿលើព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកនឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ហើយនិងមិនជាប់មានទោសឡើយ ប៉ុន្តែឆ្លងផុតពីស្លាប់មកកាន់ជីវិតវិញ។

²⁵ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា ពេលវេលានឹងមកដល់ ហើយឥឡូវនេះ ដល់ពេលហើយ នៅពេលដែលមនុស្សសា្លប់នឹងឮសម្លេងបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយអស់អ្នកដែលឮនឹងបានរស់។

²⁶ដ្បិតព្រះបិតាមានព្រះជន្មនៅក្នុងអង្គទ្រង់យ៉ាងណា ព្រះអង្គក៏ប្រទានដល់ព្រះបុត្រាយ៉ាងនោះដែរ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គមានព្រះជន្មនៅក្នុងអង្គទ្រង់ដែរ។²⁷ហើយព្រះបិតាបានប្រទានសិទ្ធិអំណាចដល់ព្រះបុត្រាក្នុងការវិនិច្ឆ័យដែរ ព្រោះព្រះអង្គគឺជាបុត្រមនុស្ស។

²⁸កុំឲ្យងឿងឆ្ងល់ពីការនេះឡើយ ព្រោះនឹងមានពេលមកដល់ដែលមនុស្សគ្រប់រូបដែលនៅក្នុងផ្នូរនឹងឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គ ហើយពួកគេ²⁹នឹងចេញមក អ្នកណាដែលធ្វើល្អនឹងរស់ឡើងដើម្បីទទួលជីវិត ហើយអស់អ្នកដែលបានធ្វើការអាក្រក់នឹងរស់ឡើងដើម្បីទទួលការជំនុំជម្រះ។

³⁰ខ្ញុំមិនបានអាចធ្វើអ្វីដោយខ្លួនខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំឮ ខ្ញុំជំនុំជម្រះ ហើយសេចក្តីវិនិច្ឆ័យរបស់ខ្ញុំគឺសុចរិត ព្រោះខ្ញុំមិនបានធ្វើតាមបំណងចិត្តរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ទេ ប៉ុន្តែតាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះដែលចាត់ខ្ញុំមកវិញ។³¹ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើបន្ទាល់ពីខ្លួនខ្ញុំ ទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំអាចមិនពិត។³²មានអ្នកផ្សេងទៀតបានធ្វើបន្ទាល់ពីខ្ញុំ ហើយខ្ញុំដឹងថាការធ្វើទីបន្ទោល់អំពីខ្ញុំជាសេចក្តីពិត។

³³អ្នករាល់គ្នាបានចាត់មនុស្សឲ្យទៅរកលោកយ៉ូហាន ហើយគាត់បានធ្វើបន្ទាល់ពីសេចក្តីពិត។³⁴ប៉ុន្តែទីបន្ទាល់ដែលខ្ញុំបានទទួលមិនមែនមកពីមនុស្សទេ។ ខ្ញុំនិយាយការទាំងនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសង្គ្រោះ។³⁵លោកយ៉ូហានជាចង្កៀងដែលកំពុងឆេះ ហើយជះពន្លឺ ហើយគាត់នឹងរីករាយជាមួយពន្លឺរបស់គាត់តែមួយរយៈប៉ុណ្ណោះ។

³⁶ប៉ុន្តែទីបន្ទាល់ដែលខ្ញុំមានធំជាងលោកយ៉ូហានមាន ព្រោះកិច្ចការដែលព្រះបិតាបានប្រទានឲ្យខ្ញុំបំពេញ ហើយកិច្ចការសំខាន់ដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ គឺធ្វើបន្ទាល់ពីខ្ញុំដែលព្រះបិតាបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក។³⁷ព្រះបិតាបានចាត់ខ្ញុំមក ព្រះអង្គក៏ធ្វើបន្ទាល់អំពីខ្ញុំដែរ។ អ្នករាល់គ្នាមិនដែលបានឮព្រះសូរសៀង ឬឃើញព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គដែរ។³⁸អ្នករាល់គ្នាគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាទេ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនជឿលើព្រះដែលព្រះអង្គចាត់ឲ្យមកទេ។

³⁹អ្នករាល់គ្នាស្វែងរកបទគម្ពីរដោយសារអ្នករាល់គ្នាគិតថា នៅក្នុងបទគម្ពីរនោះមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច្ ហើយបទគម្ពីរដដែលនេះហើយធ្វើបន្ទាល់អំពីខ្ញុំ⁴⁰ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនចង់ចូលមករកខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានជីវិតសោះ។

⁴¹កុំទទួលការសរសើរពីមនុស្សឡើយ⁴²ប៉ុន្តែ ខ្ញុំដឹងថា អ្នករាល់គ្នាមិនបានស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។

⁴³ខ្ញុំបានមកក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះបិតានៃខ្ញុំ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនទទួលខ្ញុំ។ ប្រសិនបើ អ្នកផ្សេងទៀតមកក្នុងនាមរបស់គេផ្ទាល់ អ្នកអាចនឹងទទួលអ្នកនោះ។⁴⁴តើអ្នកអាចជឿដូចម្តេចកើត អ្នកគឺជាមនុស្សដែលទទួលការសរសើរពីគ្នាទៅវិញទៅមក ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្វែងរកការសរសើរដែលចេញពីព្រះជាម្ចាស់តែមួយផង?

⁴⁵កុំគិតថា ខ្ញុំខ្លួនឯងនឹងចោទប្រកាន់អ្នករាល់គ្នានៅចំពោះព្រះបិតាឡើយ។ ម្នាក់ដែលចោទប្រកាន់អ្នករាល់គ្នាគឺលោកម៉ូសេ គឺជាអ្នកដែលអ្នកបានដាក់សេចក្តីសង្ឃឹមរបស់អ្នកលើ។⁴⁶ប្រសិនបើ អ្នករាល់អ្នកជឿលោកម៉ូសេ អ្នករាល់គ្នាជឿដល់ខ្ញុំដែរ ព្រោះគាត់សរសរពីខ្ញុំ។⁴⁷ប្រសិនបើ អ្នកមិនជឿលើការសរសេររបស់គាត់ទេ ធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចជឿលើពាក្យរបស់ខ្ញុំបាន?»

6

¹បន្ទាប់ពីការនេះ ព្រះយេស៊ូបានយាងចេញទៅម្ខាងទៀតនៃសមុទ្រកាលីឡេ គេក៏ឈ្មោះមួយទៀតថាសមុទ្រទីបេ‌រាស។²មានបណ្តាជនយ៉ាងច្រើនកោះករដើរតាមព្រះអង្គ ព្រោះពួកគេបានឃើញទីសម្គាល់ដែលព្រះអង្គបានធ្វើជាមួយពួកអ្នកដែលឈឺ។³ព្រះយេស៊ូបានយាងឡើងភ្នំ ហើយគង់នៅជាមួយពួកសិស្សនៅទីនោះ។

⁴(ពិធីបុណ្យចម្លង ពិធីបុណ្យរបស់សាសន៍យូដាជិតមកដល់ហើយ)។⁵នៅពេលព្រះយេស៊ូងើបព្រះនេត្រឡើង ព្រះអង្គទតឃើញបណ្តាជនយ៉ាងច្រើនចូលមករកព្រះអង្គ ទ្រង់មានបន្ទូលទៅលោកភីលីពថា៖ «តើយើងនឹងត្រូវទៅទិញនំប៉័ងពីណាមក ដើម្បីឲ្យអ្នកទាំងអស់នេះបរិភោគ?»⁶(ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលបែបនេះ ដើម្បីល្បងលលោកភីលីពទេ ដ្បិតព្រះអង្គផ្ទាល់ ទ្រង់ជ្រាបថាអ្វីដែលព្រះអង្គត្រូវធ្វើហើយ)។

⁷លោកភីលីពទូលព្រះអង្គថា៖ «ទោះបីជាយកលុយកាក់ពីររយឌេណារីទៅទិញនំប៉័ងក៏មិនគ្រប់ដែរ សូម្បីតែចែកម្នាក់បន្តិចក្តី»។⁸សិស្សម្នាក់ទៀតឈ្មោះ អនទ្រេ ត្រូវជាបងប្រុសរបស់លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុស ទូលទៅព្រះយេស៊ូថា៖⁹«មានក្មេងប្រុសម្នាក់ មាននំប៉័ងប្រាំដុំ និងត្រីពីរ ប៉ុន្តែ តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យគ្រប់បាន បើមនុស្សមានគ្នាច្រើនយ៉ាងនេះ?»។

¹⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «សូមឲ្យមនុស្សអង្គុយចុះ»។ (នៅទីនោះមានស្មៅច្រើន)។ ដូច្នេះ បណ្តាជនក៏អង្គុយនៅទីនោះ មានគ្នាប្រហែលជាប្រាំពាន់អ្នក។¹¹ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូបានយកនំប៉័ង បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានអរព្រះគុណរួចហើយ ព្រះអង្គបានប្រទាននំប៉័ងទាំងនោះទៅដល់អស់អ្នកដែលបានអង្គុយ។ ចំណែកត្រីវិញ ព្រះអង្គបានធ្វើដូចគ្នាដែរ¹²ចែកដល់ពួកគេតាមអ្វីដែលពួកគេត្រូវការ។ នៅពេលបណ្តាជនបានឆ្អែតហើយ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គថា៖ «ចូរប្រមូលនំប៉័ងដែលនៅសល់មកវិញ កុំឲ្យបាត់មួយដុំណាឡើយ»។

¹³ដូច្នេះ ពួកគេបានប្រមូលនំប៉័ងទាំងនោះមកវិញ ហើយបានដប់ពីរកន្រ្តកពេញពីមនុស្សជាច្រើនដែលបានបរិភោគ ជាដុំនំប៉័ងដែលបាក់បែក ដែលកើតចេញពីនំប៉័ងប្រាំដុំនោះ។¹⁴បន្ទាប់ពីមនុស្សបានឃើញការអស្ចារ្យដែលព្រះអង្គបានធ្វើនេះ ពួកគេនិយាយថា៖ «នេះគឺជាព្យាការីដ៏ពិតដែលបានមកនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ»។¹⁵នៅពេលព្រះយេស៊ូជ្រាបថា ពួកគេនាំគ្នា ហើយចង់បង្ខំព្រះអង្គឲ្យធ្វើជាស្តេច ព្រះអង្គក៏ចាកចេញពីពួកគេឡើងទៅលើភ្នំម្តងទៀត។

¹⁶នៅពេលល្ងាចមកដល់ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គបានចុះទៅឯសមុទ្រ។¹⁷ពួកគេឡើងជិះទូក ហើយឆ្លងទៅសមុទ្រទៅកាពើណឹម។ នៅពេលនេះងងឹតហើយ ព្រះយេស៊ូមិនទាន់បានយាងទៅរកពួកគេនៅឡើយទេ។¹⁸មានខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំង ហើយទឹកសមុទ្រក៏កម្រើកឡើងដែរ។

¹⁹នៅពេលដែលពួកគេចែវទូកបានចម្ងាយប្រហែលជាប្រាំ ឬប្រាំមួយគីឡូ‌ម៉ែត្រ ពួកគេបានឃើញព្រះយេស៊ូកំពុងយាងនៅលើទឹកសមុទ្រ ហើយចូលមកជិតទូក ពួកគេមានការភ័យខ្លាច។²⁰ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំទេ កុំខ្លាចអី»។²¹បន្ទាប់មក ពួកគេចង់ទទួលព្រះអង្គមកក្នុងទូកដែរ ស្រាប់តែទូករបស់ពួកគេទៅដល់ច្រាំងជាកន្លែងដែលពួកគេចង់ទៅល្មម។

²²នៅថ្ងៃបន្ទាប់ បណ្តាជនដែលឈរនៅត្រើយម្ខាងនៃសមុទ្របានឃើញថា គ្មានទូកណាទៀតឡើយ លើកលែងតែមួយ ហើយពេលនោះព្រះយេស៊ូមិនបានចូលទៅក្នុងទូកជាមួយពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គទេ ពួកសិស្សចេញទៅតែពួកគេទេ។²³ក៏មានទូកមកពីក្រុងទីបេរាសចូលទៅជិតកន្លែងដែលពួកគេបានបរិភោគនំប៉័ងបន្ទាប់ពីព្រះអង្គអរព្រះគុណ។

²⁴នៅពេលបណ្តាជនរកឃើញថា ព្រះយេស៊ូមិនបាននៅទីនោះជាមួយពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គ ពួកគេនាំគ្នាឡើងទូកទៅរកព្រះយេស៊ូនៅកាពើណឹមខ្លួនគេ។²⁵បន្ទាប់ពីពួកគេបានរកព្រះអង្គឃើញនៅត្រើយម្ខាងនៃសមុទ្រហើយ ពួកគេនិយាយថាព្រះអង្គថា៖ «រ៉ាបី ព្រះអង្គមកទីនេះពេលណា?»

²⁶ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅកាន់ពួកគេ ដោយបន្ទូលថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អ្នករាល់គ្នាស្វែងរកខ្ញុំ មិនមែនដោយចង់ឃើញទីសម្គាល់ទេ ប៉ុន្តែដោយសារអ្នកចង់បរិភោគនំប៉័ង ហើយបានឆ្អែតប៉ុណ្ណោះ។²⁷កុំធ្វើការដើម្បីឲ្យបានតែអាហារដែលពុករលួយ ប៉ុន្តែចូរធ្វើការដើម្បីឲ្យបានអាហារដែលស្ថិតស្ថេរ ដើម្បីឲ្យបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ដែលបុត្រមនុស្សនឹងផ្តល់ឲ្យ ដើម្បីព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះវរបិតាបានបោះត្រារបស់ព្រះអង្គនៅលើគាត់។

²⁸ពួកគេទូលតបទៅកាន់ព្រះអង្គវិញថា៖ «តើយើងត្រូវធ្វើអ្វី ដើម្បីឲ្យយើងអាចធ្វើការរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន?»²⁹ព្រះយេស៊ូឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «នេះគឺជាកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ គឺថាអ្នករាល់គ្នាត្រូវជឿលើព្រះដែលព្រះអង្គបានចាត់មក»។

³⁰ដូច្នេះ ពួកគេក៏ទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើលោកនឹងធ្វើទីសម្គាល់អ្វី ដើម្បីឲ្យយើងអាចឃើញ ហើយជឿលើលោកបាន?³¹បុព្វបុរសរបស់យើងបានបរិភោគនំម៉ាណានៅឯទីរហោស្ថាន ដូចមានសេចក្តីចែងមកថា៖ «ព្រះអង្គបានប្រទាននំប៉័ងពីស្ថានសួគ៌មកដល់ពួកគេបរិភោគ»។

³²បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា មិនមែនលោកម៉ូសេទេ ដែលផ្តល់នំប៉័ងពីស្ថានសួគ៌ដល់អ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែ ព្រះបិតាខ្ញុំទៅវិញទេ ដែលបានប្រទាននំប៉័ងដ៏ពិតដែលមកពីស្ថានសួគ៌ដល់អ្នករាល់គ្នា។³³ដ្បិត នំប៉័ងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានធ្លាក់ចុះពីស្ថានសួគ៌មកនោះ នឹងផ្តល់ជីវិតដល់លោកីយ៍»។³⁴ដូច្នេះ ពួកគេបានសួរព្រះអង្គថា «លោកម្ចាស់អើយ សូមឲ្យនំប៉័ងនេះដល់យើងរហូតមក»។

³⁵ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំជានំប៉័ងជីវិត អ្នកណាដែលមកឯខ្ញុំនឹងមិនឃ្លានទៀតឡើយ ហើយអ្នកណាដែលជឿដល់ខ្ញុំនឹងមិនដែលស្រេកទៀតដែរ។³⁶ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អ្នករាល់គ្នាបានឃើញខ្ញុំ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនបានជឿដល់ខ្ញុំទេ។³⁷អស់អ្នកណាដែលព្រះបិតាប្រទានដល់ខ្ញុំ នឹងមកឯខ្ញុំ ហើយអស់អ្នកណាដែលមកឯខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមិនបោះបង់ចោលគេឡើយ។

³⁸ដ្បិតខ្ញុំបានចុះពីស្ថានសួគ៌មក មិនមែនដើម្បីធ្វើតាមចិត្តរបស់ខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកវិញ។³⁹នេះគឺជាព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមក ដើម្បីកុំឲ្យខ្ញុំបាត់បង់នរណាម្នាក់ដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់ខ្ញុំឡើយ ប៉ុន្តែនឹងប្រោសពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។⁴⁰ដ្បិតនេះគឺជាព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះបិតា ដែលថាមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលបានឃើញព្រះបុត្រា ហើយជឿលើព្រះអង្គនឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ហើយខ្ញុំនឹងប្រោសឲ្យគាត់រស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

⁴¹ពួកយូដាបានរអ៊ូរទាំអំពីព្រះអង្គ ដោយសារទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំជានំប៉័ងដែលចុះពីស្ថានសួគ៌មក»។⁴²ពួកគេនិយាយថា៖ «តើយេស៊ូនេះ មិនមែនជាកូនរបស់លោកយ៉ូសែប យើងបានស្គាល់ឪពុកនិងម្តាយរបស់គាត់ទេឬអី? តើគាត់អាចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំជានំប៉័ងដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌ដូចម្តេចនឹងកើត?»

⁴³ព្រះយេស៊ូឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ឈប់រអ៊ូរទាំនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាទៀតទៅ។⁴⁴គ្មាននរណាអាចមកឯខ្ញុំបានទេ លុះត្រាតែព្រះបិតាដែលបានចាត់ខ្ញុំមកឲ្យចូលទៅជិតគាត់ ហើយខ្ញុំនឹងប្រោសគាត់ឲ្យរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។⁴⁵ដូចមានសេចក្តីចែងទុកក្នុងពួកព្យាការីថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់នឹងបង្រៀនមនុស្សគ្រប់គ្នាដោយផ្ទាល់»។ មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលបានឮ ហើយរៀនពីព្រះវរបិតានឹងមកឯខ្ញុំ។

⁴⁶គ្មាននរណាម្នាក់បានឃើញព្រះបិតាឡើយ លើកលែងតែព្រះអង្គដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់បានឃើញព្រះបិតា។⁴⁷ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អស់អ្នកណាដែលជឿនឹងមានជីវិតអស់កល្ប។

⁴⁸ខ្ញុំជានំប៉័ងជីវិត។⁴⁹បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបរិភោគនំម៉ាណានៅក្នុងទីរហោស្ថាន ហើយពួកគេបានស្លាប់។

⁵⁰នេះគឺជានំប៉័ងដែលមកពីស្ថានសួគ៌ ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលបានបរិភោគនំប៉័ងនេះ នឹងមិនស្លាប់ទេ។⁵¹ខ្ញុំជានំប៉័ងដ៏រស់ដែលមកពីស្ថានសួគ៌។ ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បរិភោគនំប៉័ងនេះ អ្នកនោះនឹងរស់នៅជារៀងរហូត។ នំប៉័ងដែលខ្ញុំនឹងឲ្យគឺជារូបកាយរបស់ខ្ញុំ សម្រាប់ជីវិតរបស់មនុស្សលោក។

⁵²ពួកយូដាបានខឹងគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយចាប់ផ្តើមឆ្លើយតប ដោយនិយាយថា៖ «តើបុរសនេះអាចឲ្យសាច់របស់ខ្ញុំមកយើងបរិភោគយ៉ាងដូចម្តេចកើត?»⁵³បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា លុះត្រាតែអ្នកបរិភោគសាច់របស់កូនមនុស្ស ហើយផឹកឈាមរបស់គាត់ដែរ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនអាចមានជីវិតនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នាឡើយ។

⁵⁴អស់អ្នកណាដែលបរិភោគសាច់ខ្ញុំ ហើយផឹកឈាមរបស់ខ្ញុំ នឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ហើយខ្ញុំនឹងប្រោសអ្នកនោះឲ្យរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។⁵⁵ដ្បិតសាច់របស់ខ្ញុំគឺជាអាហារដ៏ពិត ហើយឈាមរបស់ខ្ញុំគឺជាភេសជ្ជៈដ៏ពិត។⁵⁶អស់អ្នកណាដែលបរិភោគសាច់របស់ខ្ញុំ ហើយផឹកឈាមរបស់ខ្ញុំនឹងនៅជាប់ជាមួយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនៅក្នុងអ្នកនោះ។

⁵⁷ព្រះបិតាដែលចាត់ខ្ញុំមកមានព្រះជន្មរស់ ខ្ញុំក៏រស់ដោយសារព្រះបិតាដូចគ្នាដែរ ដូច្នេះអស់អ្នកណាដែលបរិភោគខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងបានរស់ដោយសារខ្ញុំដែរ។⁵⁸នេះគឺជានំប៉័ងដែលចុះពីស្ថានសួគ៌មក មិនដូចជានំប៉័ងដែលបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលបរិភោគហើយស្លាប់នោះទេ។ អ្នកណាដែលបរិភោគនំប៉័ងនេះនឹងរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច»។⁵⁹ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលការទាំងនេះនៅក្នុងសាលាប្រជុំ អំឡុងពេលដែលព្រះអង្គបង្រៀននៅក្នុងកាពើណឹម។

⁶⁰បន្ទាប់មក ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គជាច្រើនដែលបានឮព្រះអង្គមានបន្ទូលដូច្នេះ «នេះគឺជាសេចក្តីបង្រៀនដ៏ពិបាកមួយ តើអ្នកណាអាចទទួលយកបាន?»⁶¹ដោយសារព្រះយេស៊ូជ្រាបនៅក្នុងអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ថាពួកសិស្សទាំងនេះរអ៊ូរទាំពីការនេះ ទ្រង់មានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើការនេះធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នារវាតចិត្តមែនទេ?

⁶²ចុះទំរាំបើអ្នកឃើញបុត្រមនុស្សឡើងទៅកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់នៅពីមុន?⁶³គឺជាព្រះវិញ្ញាណដែលប្រទានជីវិត ហើយសាច់ឈាមគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទាំងអស់។ ពាក្យដែលខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់អ្នករាល់គ្នាគឺជាវិញ្ញាណ ហើយពាក្យនោះគឺជាជីវិត។

⁶⁴ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមានអ្នកខ្លះមិនបានជឿទេ»។ ដ្បិតព្រះយេស៊ូជ្រាបតាំងពីដំបូងថា តើនរណាដែលអាចនឹងមិនជឿ ហើយអ្នកណាអាចនឹងក្បត់់ព្រះអង្គ។⁶⁵ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ដោយសារការនេះហើយបានជាខ្ញុំនិយាយទៅកាន់អ្នករាល់គ្នាថា គ្មាននរណាម្នាក់មកឯខ្ញុំបានទេ លុះត្រាតែព្រះបិតាចាត់អ្នកនោះឲ្យមក»។

⁶⁶ដោយសារហេតុនេះ ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គជាច្រើនបានចាកចេញពីព្រះអង្គ ហើយលែងដើរតាមព្រះអង្គទៀត។⁶⁷បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សទាំងដប់ពីរនាក់ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនចង់ចេញពីខ្ញុំដូចគេដែលទេឬ?»⁶⁸លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើយើងគួរទៅតាមនរណា? ព្រះអង្គគឺជាព្រះបន្ទូលនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច⁶⁹ហើយយើងបានជឿ ហើយស្គាល់ថា ព្រះអង្គគឺជាព្រះដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁷⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើមិនមែនខ្ញុំទេឬដែលជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នា ទាំងដប់ពីរនាក់នេះ ហើយនឹងមានម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគឺជាមារ?»⁷¹ព្រះអង្គមានបន្ទូលពីលោកយូដាសកូនរបស់លោកស៊ីម៉ូន អ៊ីស្ការីយ៉ុត ដ្បិត គាត់ហើយគឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោមសិស្សទាំងដប់ពីរដែលក្បត់ព្រះយេស៊ូ។

7

¹បន្ទាប់ពីការទាំងនេះហើយ ព្រះយេស៊ូបានធ្វើដំណើរទៅកាលីឡេ ព្រោះព្រះអង្គមិនចង់ចូលទៅក្នុងស្រុកយូដា ដោយសារពួកយូដាកំពុងស្វែងរកធ្វើឃាតព្រះអង្គ។²ឥឡូវនេះ ពិធីបុណ្យជម្រកបានជិតមកដល់ហើយ។

³ដូច្នេះ ប្អូនប្រុសៗរបស់ព្រះអង្គនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ចូរចេញពីទីនេះ ហើយទៅស្រុកយូដាទៅ ដើម្បីឲ្យពួកសិស្សរបស់បងបានឃើញពីកិច្ចការដែលបងឯងធ្វើ។⁴គ្មាននរណាអាចធ្វើអ្វីអាថ៌កំបាំងបានទេ ប្រសិនបើ គេចង់បើកឲ្យអ្នកដទៃដឹងជាសាធារណៈនោះ។ ប្រសិនបើ បងឯងធ្វើការទាំងនេះ ចូរបងខ្លួនឯងបង្ហាញឲ្យមនុស្សលោកបានឃើញទៅ»។

⁵ដ្បិត សូម្បីតែប្អូនៗប្រុសរបស់ព្រះអង្គមិនបានជឿលើព្រះអង្គទេ។⁶ដូច្នេះហើយ បានជាព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «មិនទាន់ដល់ពេលបងនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែ ពេលវេលាប្អូនៗវិញរួចរាល់ជានិច្ច។⁷មនុស្សលោកមិនស្អប់ប្អូនៗទេ ប៉ុន្តែ មនុស្សលោកស្អប់បងដោយសារ បងធ្វើបន្ទាល់ពីមនុស្សលោកថា កិច្ចការរបស់មនុស្សលោកអាក្រក់។

⁸អ្នករាល់គ្នាចូលទៅចូលរួមបុណ្យទៅ បងមិនទៅបុណ្យនេះទេ ព្រោះពេលវេលារបស់បងមិនទាន់បានសម្រេចនៅឡើយទេ»។⁹បន្ទាប់ពីព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេពីការទាំងនេះហើយ ព្រះអង្គស្នាក់នៅក្នុងកាលីឡេដែរ។

¹⁰ប៉ុន្តែ នៅពេលប្អូនៗរបស់ព្រះអង្គបានទៅចូលរួមពិធីបុណ្យហើយ ព្រះអង្គក៏ឡើងទៅដែរ ប៉ុន្តែព្រះអង្គទៅដោយសម្ងាត់វិញ មិនទៅដោយបើកចំហទេ។¹¹ពួកយូដាស្វែងរកព្រះអង្គនៅថ្ងៃបុណ្យនោះ ហើយនិយាយថា៖ «តើលោកនោះនៅឯណា?»។

¹²មានការពិភាក្សាជាច្រើនអំពីព្រះអង្គនៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស។ អ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «ព្រះអង្គជាមនុស្សល្អ»។ ហើយអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា៖ «អត់ទេ ព្រះអង្គនាំហ្វូងមនុស្សឲ្យវង្វេង»។¹³យ៉ាងណាក្តី គ្មាននរណាហ៊ាននិយាយពីព្រះអង្គនៅក្នុងទីសាធារណៈឡើយ ព្រោះខ្លាចពួកយូដា។

¹⁴ពេលពិធីបុណ្យចប់បានពាក់កណ្តាលហើយ ព្រះយេស៊ូបានឡើងទៅហើយចូលទៅក្នុងព្រះវិហារ រួចក៏បង្រៀន។¹⁵បន្ទាប់មក ពួកយូដាមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ហើយនិយាយថា «លោកនេះ មិនដែលបានរៀនផង ម្តេចក៏គាត់ដឹងច្រើនម្ល៉េះ?»។¹⁶ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅពួកគេ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «សេចក្តីបង្រៀនរបស់ខ្ញុំមិនមែនមកពីខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែ មកពីព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមក។

¹⁷ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់ធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ អ្នកនោះនឹងដឹងអំពីសេចក្តីបង្រៀននេះ ថាតើមកពីព្រះជាម្ចាស់ ឬខ្ញុំនិយាយចេញពីខ្លួនឯង។¹⁸អ្នកណាដែលនិយាយពីខ្លួនឯង អ្នកនោះស្វែងរកសិរីល្អសម្រាប់ខ្លួនឯងហើយ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលស្វែងរកសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គដែលចាត់ខ្លួនឲ្យមក អ្នកនោះជាមនុស្សពិតត្រង់ ហើយគ្មានសេចក្តីទុច្ចរិតនៅក្នុងគាត់ឡើយ។

¹⁹តើមិនមែនជាលោកម៉ូសេទេឬអីដែលឲ្យក្រឹត្យវិន័យដល់អ្នករាល់គ្នា? ប៉ុន្ត គ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាធ្វើតាមទេ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាស្វែងរកសម្លាប់ខ្ញុំ?²⁰ហ្វូងមនុស្សឆ្លើយថា៖ «ឯងមានវិញ្ញាណអាក្រក់។ តើអ្នកណាស្វែងរកសម្លាប់ឯង?

²¹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំបានធ្វើការមួយ ហើយអ្នកទាំងអស់គ្នាបែរជាងឿងឆ្ងល់ដោយសារការនោះទៅវិញ។²²លោកម៉ូសេបានឲ្យអ្នករាល់គ្នាកាត់ស្បែក (មិនមែនមកពីលោកម៉ូសេទេ ប៉ុន្តែមកពីដូនតារបស់អ្នករាល់គ្នាទេតើ) ហើយនៅថ្ងៃសប្ប័ទអ្នករាល់គ្នាក៏កាត់ស្បែកមនុស្សដែរ។

²³ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ទទួលការកាត់ស្បែកនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ដូច្នេះគាត់បានធ្វើខុសនឹងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេហើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាខឹងនឹងខ្ញុំ ដោយសារខ្ញុំធ្វើឲ្យបុរសម្នាក់បានជានៅថ្ងៃសប្ប័ទដូច្នេះ?²⁴កុំវិនិច្ឆ័យតាមលក្ខណៈខាងក្រៅ ប៉ុន្តែចូរវិនិច្ឆ័យដោយសុចរិតវិញ»។

²⁵មានអ្នកខ្លះនៅក្នុងចំណោមពួកគេមកពីក្រុងយេរ៉ូសាឡិមនិយាយថា៖ «តើលោកម្នាក់នេះមែនទេ ដែលគេស្វែងរកចង់សម្លាប់នោះ?²⁶មើល គាត់និយាយនៅទីសាធារណៈ ហើយពួកគេមិនបាននិយាយអ្វីទៅកាន់គាត់ឡើយ។ វាមិនអាចទៅជាបែបនឹងបានទេ អ្នកគ្រប់គ្រងប្រាកដជាដឹងថា លោកនេះគឺជាព្រះគ្រិស្តហើយ តើអាចទេ?²⁷ប៉ុន្តែ យើងដឹងថាលោកនេះមកពីណា។ ប៉ុន្តែ នៅពេលព្រះគ្រិស្តយាងមក គ្មាននរណាដឹងថាព្រះអង្គមកពីណាទេ»។

²⁸ពេលនោះ ព្រះយេស៊ូស្រែកបង្រៀននៅក្នុងព្រះវិហារខ្លាំងៗ ដោយមានបន្ទូលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាស្គាល់ខ្ញុំ ហើយដឹងថាខ្ញុំមកពីណា។ ខ្ញុំមិនបានមកដោយខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គទេដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកពិតត្រង់ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់ព្រះអង្គទេ។²⁹ខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គ ដោយសារខ្ញុំមកពីព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គចាត់ខ្ញុំមក»។

³⁰ពួកគេព្យាយាមចង់ចាប់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាអាចចាប់ព្រះអង្គបានទេ ដោយសារពេលកំណត់របស់ព្រះអង្គមិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។³¹ប៉ុន្តែ មានមនុស្សជាច្រើននៅក្នុងហ្វូងមនុស្សបានជឿលើព្រះអង្គ ហើយនិយាយថា៖ «នៅពេលព្រះគ្រិស្តយាងមក ព្រះអង្គនឹងធ្វើទីសម្គាល់ច្រើនជាងបុរសម្នាក់នេះបានធ្វើ?³²ពួកផារីស៊ីបានឮហ្វូងមនុស្សនិយាយខ្សិបខ្សួរគ្នាការទាំងនេះអំពីព្រះយេស៊ូ ហើយនាយកបូជាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីបានចាត់មន្រ្តីទៅចាប់ព្រះអង្គ។

³³បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាតែបន្តិចទៀតទេ ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅឯព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកវិញ។³⁴អ្នករាល់គ្នានឹងស្វែងរកខ្ញុំ តែអ្នករាល់គ្នារកខ្ញុំមិនឃើញទេ កន្លែងដែលខ្ញុំទៅ អ្នកមិនអាចទៅបានទេ»។

³⁵ដូច្នេះ ពួកយូដាបាននិយាយក្នុងចំណោមពួកគេថា៖ «តើបុរសម្នាក់នេះនឹងទៅណា ដែលយើងមិនអាចទៅរកគាត់ឃើញ? តើគាត់នឹងខ្ចាត់ខ្ចាយនៅក្នុងចំណោមពួកក្រិក ហើយបង្រៀនដល់ពួកក្រិកដែរ?³⁶តើពាក្យដែលគាត់និយាយថា៖ «អ្នកនឹងស្វែងរកខ្ញុំ តែរកកន្លែងដែលខ្ញុំទៅ មិនឃើញ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនអាចទៅកន្លែងដែលខ្ញុំទៅបានទេ»។

³⁷ឥឡូវនេះ ដល់ថ្ងៃចុងក្រោយ នៃពិធីបុណ្យដ៏ធំហើយ ព្រះយេស៊ូបានឈរឡើង ហើយស្រែកឮៗ ថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ស្រេក ចូរឲ្យអ្នកនោះមកឯខ្ញុំ ហើយផឹកចុះ។³⁸អ្នកណាដែលជឿលើខ្ញុំ ដូចដែលបទគម្ពីរបានចែងថា ទន្លេទឹករស់នឹងហូរចេញពីពោះរបស់គាត់មក»។

³⁹ប៉ុន្តែព្រះអង្គមានបន្ទូលការនេះអំពីព្រះវិញ្ញាណទេ ដែលអស់អ្នកណាដែលបានជឿលើព្រះអង្គហើយ នឹងបានទទួលព្រះវិញ្ញាណដែលមិនទាន់បានប្រទានមកនៅឡើយទេ ដោយសារព្រះយេស៊ូមិនទាន់បានទទួលការលើកតម្កើងនៅឡើយ។

⁴⁰មានខ្លះនៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស នៅពេលពួកគេឮពាក្យទាំងនេះ ពួកគេនិយាយថា៖ «លោកនេះគឺជាព្យាការីពិតប្រាកដមែន»។⁴¹ហើយអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា៖ «អ្នកនេះគឺជាព្រះគ្រិស្ត»។ ប៉ុន្តែ អ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «តើព្រះគ្រិស្តមកពីកាលីឡេ?⁴²តើបទគម្ពីរមិនបានចែងថា៖ «ព្រះគ្រិស្តនឹងមកពីបេថ្លេហិម តាមពូជពង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ជាភូមិដែលព្រះបាទដាវីឌបានកើតមកទេឬអី?»។

⁴³ដូច្នេះក៏កើតមានការបែកបាក់នៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សដោយសារព្រះអង្គ។⁴⁴អ្នកខ្លះនៅក្នុងចំណោមពួកគេចង់ចាប់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាអាចចាប់ព្រះអង្គបានទេ។

⁴⁵បន្ទាប់មកពួកមន្ត្រីបានត្រឡប់ទៅឯនាយកបូជាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីវិញ ជាអ្នកដែលនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមិនចាប់គាត់មក?»⁴⁶ពួកមន្ត្រីឆ្លើយថា៖ «គ្មាននរណាអាចនិយាយដូចគាត់ទេ»។

⁴⁷ដូច្នេះ ពួកផារីស៊ីឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវបានគេបោកប្រាសដែរមែនទេ?⁴⁸តើមានមេដឹកនាំឬពួកផារីស៊ីណាបានជឿដល់គាត់ទេ?⁴⁹ប៉ុន្តែហ្វូងមនុស្សដែលមិនស្គាល់ក្រឹត្យវិន័យនេះ ពួកគេត្រូវបណ្តាសារហើយ។

⁵⁰លោកនីកូដេម (ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកផារីស៊ី ដែលបានមករកព្រះអង្គកាលពីមុន) មានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖⁵¹«តើក្រឹត្យវិន័យរបស់អ្នករាល់គ្នាវិនិច្ឆ័យមនុស្សមុនពេលអ្នកបានឮលោក និងបានដឹងនូវអ្វីដែលលោកបានធ្វើឬ?⁵²ពួកគេឆ្លើយ ហើយនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើអ្នកក៏មកពីកាលីឡេដែរមែនទេ? ចូរស្វែងរកហើយមើល គ្មានព្យាការីណាមកពីកាលីឡេទេ»។

⁵³បន្ទាប់មក មនុស្សគ្រប់គ្នាបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន។

8

¹ព្រះយេស៊ូបានយាងឡើងទៅឯភ្នំអូលីវ។²លុះដល់ពេលព្រឹកព្រលឹម ព្រះអង្គបានយាងមកព្រះវិហារម្តងទៀត ហើយមនុស្សទាំងអស់បានមក ព្រះអង្គក៏គង់ចុះ ហើយបានបង្រៀនដល់ពួកគេ។³ពួកស្គាល់ច្បាស់ខាងវិន័យ និងពួកផារីស៊ីបាននាំស្រ្តីដែលគេចាប់បានម្នាក់ដោយសារការព្រឹត្តអំពើកំផិតសាហាស្មន់។ ពួកគេបានដាក់នាងចំកណ្តាល។

⁴បន្ទាប់មក ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ ស្រ្ដីម្នាក់នេះ គេចាប់បានក្នុងពេលដែលប្រព្រឹត្តអំពើកំផិតសាហាយស្មន់។⁵ឥឡូវនេះ នៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេបានបង្គាប់ឲ្យយើងចោលមនុស្សបែបនេះនឹងដុំថ្ម តើលោកគ្រូ យល់យ៉ាងណាដែរ?»⁶ពួកគេនិយាយយ៉ាងដូច្នេះ ដើម្បីចាប់ព្រះអង្គ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យពួកគេមានអ្វីមួយដើម្បីចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូបានឱនចុះ ហើយសរសេរនៅលើដីដោយប្រើម្រាមដៃរបស់ព្រះអង្គ។

⁷នៅពេលពួកគេបន្តសួរសំណួរព្រះអង្គជាច្រើន ព្រះអង្គក៏ក្រោកឈរឡើង ហើយមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «បើមាននរណាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែលគ្មានបាប ចូរឲ្យអ្នកនោះចោលនាងនឹងដុំថ្មមុនគេទៅ!»។⁸រួចព្រះអង្គក៏អង្គុយចុះវិញ ហើយសរសេរនៅលើដីដោយប្រើម្រាមដៃរបស់ព្រះអង្គម្តងទៀត។

⁹នៅពេលពួកគេឮដូច្នេោះ ពួកគេបានចេញពីទីនោះម្នាក់ម្ដងៗ ចាប់ផ្តើមពីមនុស្សចាស់ជាងគេបំផុត។ ទីបំផុត នៅសល់តែព្រះអង្គ នៅជាមួយនាងដែលគេយកមកដាក់នៅចំកណ្តាលនោះ។¹⁰ព្រះយេស៊ូបានក្រោកឈរឡើង ហើយមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «នាងអើយ តើអ្នកចោទប្រកាន់នាងទៅណាអស់ហើយ? តើមាននរណាម្នាក់ដាក់ទោសនាងទេ?¹¹នាងទូលតបថា៖ «អត់មានទេ ព្រះអម្ចាស់»។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំក៏មិនដាក់ទោសនាងដែរ។ ទៅចុះ ហើយកុំធ្វើបាបទៀត»។

¹²ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេម្តងទៀតដោយមានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំជាពន្លឺនៃលោកីយ៍ អ្នកណាដែលដើរតាមខ្ញុំនឹងមិនដើរក្នុងសេចក្តីងងឹតឡើយ ប៉ុន្តែ នឹងមានពន្លឺនៃជីវិតវិញ។¹³ពួកផារីស៊ីនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «អ្នកធ្វើបន្ទាល់ពីខ្លួនឯង ទីបន្ទាល់របស់អ្នកមិនពិតទេ»។

¹⁴ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ទោះបើខ្ញុំធ្វើបន្ទាល់ពីខ្លួនខ្ញុំក្តី ទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំជាសេចក្តីពិត។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមកពីណា ហើយខ្ញុំកំពុងទៅណា ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថា ខ្ញុំមកពីណា ឬខ្ញុំកំពុងទៅណាទេ។¹⁵អ្នករាល់គ្នាវិនិច្ឆ័យខ្ញុំតាមរបៀបសាច់ឈាម តែខ្ញុំមិនវិនិច្ឆ័យនរណាម្នាក់ឡើយ។¹⁶ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ខ្ញុំវិនិច្ឆ័យវិញ សេចក្តីវិនិច្ឆ័យរបស់ខ្ញុំគឺជាសេចក្តីពិត ព្រោះខ្ញុំមិនមែនមានតែម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅជាមួយព្រះបិតាដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមក។

¹⁷ពិតណាស់ នៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់អ្នករាល់គ្នា បានចែងថា ទីបន្ទាល់ដែលមានគ្នាពីរនាក់ឡើងទៅជាសេចក្តីពិត។¹⁸ខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលធ្វើបន្ទាល់អំពីខ្លួនខ្ញុំ ហើយព្រះបិតាដែលចាត់ខ្ញុំមក ព្រះអង្គក៏ធ្វើបន្ទាល់ពីខ្ញុំដែរ»។

¹⁹ពួកគេទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ព្រះបិតារបស់លោកនៅឯណា?» ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់ខ្ញុំ ហើយក៏មិនស្គាល់ព្រះបិតាដែរ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្គាល់ខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នាក៏ស្គាល់ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំដែរ»។²⁰ព្រះអង្គមានបន្ទូលសេចក្តីទាំងនេះ ក្នុងការដែលព្រះអង្គបង្រៀននៅជិតឃ្លាំងក្នុងព្រះវិហារ ហើយគ្មាននរណាអាចចាប់ព្រះអង្គបានទេ ព្រោះពេលកំណត់របស់ព្រះអង្គមិនទាន់មកដល់ទេ។

²¹ដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលទៅពួកគេម្តងទៀតថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅឆ្ងាយ អ្នកនឹងស្វែងរកខ្ញុំ ហើយនឹងស្លាប់នៅក្នុងបាបរបស់អ្នករាល់គ្នា។ កន្លែងដែលខ្ញុំទៅ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចទៅបានទេ»។²²ពួកយូដានិយាយថា៖ «គាត់នឹងសម្លាប់ខ្លួនឯងមែនទេ? ហេតុដូច្នេះ បានជាគាត់និយាយថា៖ «កន្លែងដែលខ្ញុំទៅ អ្នកមិនអាចទៅបាន?»។

²³ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នានៅខាងក្រោម ខ្ញុំមកពីខាងលើ។ អ្នករាល់គ្នាជារបស់លោកីយ៍នេះ ខ្ញុំវិញមិនមែនរបស់លោកីយ៍នេះទេ។²⁴ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់ ទាំងមានបាបជាប់ក្នុងខ្លួន។ បើអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមទទួលស្គាល់ឋានៈរបស់ខ្ញុំទេ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់ ទាំងមានបាបជាប់ក្នុងខ្លួនជាមិនខាន»។

²⁵ដូច្នេះហើយ បានជាពួកគេនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើលោកជានរណា?» ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «អ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់អ្នករាល់គ្នាតាំងពីដំបូង។²⁶ខ្ញុំមានការជាច្រើនត្រូវនិយាយ ហើយវិនិច្ឆ័យអ្នករាល់គ្នា។ ប៉ុន្តែព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកជាសេចក្តីពិត ហើយការអ្វីដែលខ្ញុំបានឮពីព្រះអង្គ ការទាំងនេះហើយ ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់លោកីយ៍»។²⁷ពួកគេមិនយល់ថាព្រះអង្គកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេអំពីព្រះបិតាទេ។

²⁸ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាលើកតម្កើងបុត្រមនុស្សឡើង នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថាខ្ញុំគឺជាព្រះ ហើយដឹងថា ខ្ញុំធ្វើអ្វីៗមិនមែនចេញពីខ្លួនខ្ញុំទេ។ បើព្រះបិតាបង្រៀនអ្វីដល់ខ្ញុំ ខ្ញុំនិយាយការទាំងនោះ។²⁹ព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំមក ព្រះអង្គគង់នៅជាមួយខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គមិនទុកខ្ញុំចោលឲ្យនៅម្នាក់ឯងឡើយ ព្រោះខ្ញុំតែងតែធ្វើអ្វីដែលគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះអង្គជានិច្ច»។³⁰បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលការទាំងនេះហើយ មនុស្សជាច្រើនបានជឿលើព្រះអង្គ។

³¹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកយូដាដែលបានជឿលើព្រះអង្គថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នានៅជាប់នឹងពាក្យខ្ញុំ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាពិតជាសិស្សរបស់ខ្ញុំមែន។³²ហើយអ្នកនឹងស្គាល់សេចក្តីពិត ហើយសេចក្តីពិតនឹងរំដោះអ្នករាល់គ្នាឲ្យបានរួច»។³³ពួកគេឆ្លើយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «យើងគឺជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំ ហើយយើងមិនដែលធ្លាប់ធ្វើជាទាសកររបស់នរណាម្នាក់ទេ តើអ្នកអាចនិយាយថា អ្នកនឹងរំដោះយើងឲ្យមានសេរីភាពដូចម្តេចនឹងកើត?»

³⁴ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលធ្វើបាប គឺជាទាសកររបស់បាប។³⁵ទាសករមិននៅជាប់ក្នុងផ្ទះរហូតទេ ប៉ុន្តែ កូនទេដែលនៅជាប់ជារៀងរហូត។³⁶ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើ កូននោះរំដោះអ្នករាល់គ្នាឲ្យមានសេរីភាព អ្នកនឹងមានសេរីភាពជាប្រាកដ។

³⁷ខ្ញុំនឹងថា អ្នករាល់គ្នាជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំ អ្នករាល់គ្នាស្វែងរកចង់សម្លាប់ខ្ញុំ ដោយសារពាក្យរបស់ខ្ញុំមិននៅក្នុងអ្នករាល់គ្នាទេ។³⁸ខ្ញុំនិយាយអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏ធ្វើអ្វីតាមដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮពីឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ»។

³⁹ពួកគេឆ្លើយ និងទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ឪពុករបស់យើងគឺលោកអប្រាហាំ»។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាជាកូនរបស់លោកអប្រាហាំមែន អ្នកនឹងធ្វើការរបស់លោកអប្រាហាំដែរ។⁴⁰ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកបែរជាស្វែងរកចង់សម្លាប់ខ្ញុំវិញ គឺជាម្នាក់ដែលនិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាពីសេចក្តីពិត ដែលខ្ញុំបានឮពីព្រះជាម្ចាស់មក។ លោកអប្រាហាំមិនបានធ្វើការនេះទេ។⁴¹អ្នករាល់គ្នាមិនបានធ្វើការរបស់ឪពុកអ្នករាល់គ្នាឡើយ»។ ពួកគេនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «យើងមិនបានកើតពីអំពើបាបអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទឡើយ យើងមានឪពុកតែមួយគឺ ព្រះជាម្ចាស់»។

⁴²ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ប្រសិនបើ ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាមែន អ្នករាល់គ្នាមុខជាស្រឡាញ់ខ្ញុំមិនខាន ដ្បិត ខ្ញុំបានមកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយខ្ញុំនៅទីនេះហើយ ព្រោះខ្ញុំមិនបានមកដោយខ្លួនខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គទេ ដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមក។⁴³ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនយល់ពាក្យខ្ញុំ? នោះគឺដោយសារអ្នករាល់គ្នាមិនអាចឮពាក្យរបស់ខ្ញុំ។⁴⁴អ្នករាល់គ្នាកើតចេញពីឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នា គឺជាមារ ហើយអ្នករាល់គ្នាធ្វើដែលអ្នករាល់គ្នាចង់ធ្វើគឺធ្វើតាមបំណងចិត្តឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នា។ ឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាគឺជាឃាតករតាំងពីដំបូង ហើយមិនបានឈរនៅក្នុងសេចក្តីពិតទេ ដោយសារគ្មានសេចក្តីពិតនៅក្នុងគាត់ទេ។ នៅពេលដែលគាត់និយាយកុហក គាត់និយាយចេញពីនិស្ស័យរបស់គាត់ផ្ទាល់ ព្រោះគាត់គឺជាអ្នកកុហក ហើយជាឪពុកនៃសេចក្តីកុហក។

⁴⁵ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលខ្ញុំនិយាយសេចក្តីពិត អ្នករាល់គ្នាមិនជឿដល់ខ្ញុំ។⁴⁶តើអ្នកណាក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា អាចបង្ហាញដល់ខ្ញុំបានទេ ពីបាបរបស់ខ្ញុំ? ប្រសិនបើ ខ្ញុំនិយាយសេចក្តីពិត ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនជឿខ្ញុំ?⁴⁷អ្នកដែលកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់ឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកមិនបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយសារអ្នករាល់គ្នាមិនកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់។

⁴⁸ពួកយូដាឆ្លើយ ហើយនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើយើងពិតជាបាននិយាយថា អ្នកគឺជាសាសន៍សាម៉ារី ហើយមានវិញ្ញាណអាក្រក់មែន?»⁴⁹ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំគ្មានវិញ្ញាណអាក្រក់ទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគោរពព្រះបិតាខ្ញុំ ហើយអ្នករាល់គ្នាមិនបានគោរពដល់ខ្ញុំទេ។

⁵⁰ខ្ញុំមិនបានស្វែករកសិរីល្អរបស់ខ្ញុំទេ មានព្រះមួយអង្គដែលស្វែងរក ហើយវិនិច្ឆ័យ។⁵¹ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ប្រសិនបើ អ្នកណាប្រព្រឹត្តតាមពាក្យរបស់ខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងមិនឃើញសេចក្តីស្លាប់ឡើយ»។

⁵²ពួកយូដាទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ឥឡូវនេះ យើងដឹងថា អ្នកមានវិញ្ញាណអាក្រក់មែន។ លោកអប្រាហាំ និងពួកព្យាការីបានស្លាប់ហើយ ប៉ុន្តែ អ្នកនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកណាប្រព្រឹត្តតាមពាក្យខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងមិនស្គាល់សេចក្តីស្លាប់ឡើយ។⁵³អ្នកមិនធំជាងលោកអប្រាហាំជាឪពុករបស់យើយដែលបានស្លាប់ទៅទេ តើមែនទេ? ពួកព្យាការីក៏បានស្លាប់ដែរ។ តើអ្នកតាំងខ្លួនអ្នកជានរណា?

⁵⁴ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «ប្រសិនបើ ខ្ញុំតម្កើងខ្លួនឯង សិរីល្អរបស់ខ្ញុំនោះគ្មានន័យអ្វីទេ ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំទេតើដែលលើកតម្កើងខ្ញុំ តែចំពោះព្រះអង្គដែលអ្នករាល់គ្នានិយាយថា៖ «ទ្រង់គឺជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នា»។⁵⁵អ្នករាល់គ្នាមិនបានស្គាល់ព្រះអង្គទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គ។ ប្រសិនបើ ខ្ញុំអាចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនស្គាល់ព្រះអង្គ ខ្ញុំក៏ដូចជាអ្នករាល់គ្នាដែរ ជាមនុស្សកុហក»។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានស្គាល់ព្រះអង្គ ហើយប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។⁵⁶លោកអប្រាហាំជាឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នា មានអំណរនឹងក្នុងការឃើញថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ គាត់បានឃើញ ហើយគាត់ក៏មានអំណរដែរ»។

⁵⁷ពួកយូដាបានទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «អ្នកមិនទាន់មានអាយុហាសិបឆ្នាំផង តើអ្នកបានឃើញអប្រាហាំដូចម្តេចកើត?»⁵⁸ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា មុនលោកអប្រាហាំ ខ្ញុំជាព្រះរួចទៅហើយ»។⁵⁹ពួកគេបានរើសដុំថ្ម ចោលទៅកាន់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូបានលាក់ខ្លួនព្រះអង្គ ហើយចេញពីព្រះវិហារបាត់ទៅ។

9

¹ក្នុងកាលដែលព្រះយេស៊ូយាងកាត់ផ្លូវ ព្រះអង្គទតឃើញបុរសពិការភ្នែកម្នាក់តាំងពីកំណើត។²ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «រ៉ាប៊ី តើនរណាបានធ្វើបាប បុរសនេះ ឬឪពុកម្តាយរបស់គាត់ បានជាធ្វើឲ្យគាត់ពិការភ្នែកតាំងពីកំណើតយ៉ាងនេះ?»។

³ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «មិនមែនបុរសនេះ ឬឪពុកម្តាយរបស់គាត់ធ្វើបាបទេ ប៉ុន្តែ គាត់ពិការភ្នែកដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យព្រះបង្ហាញកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងគាត់។⁴យើងត្រូវធ្វើកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ ដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកទាន់នៅពេលថ្ងៃនៅឡើយ។ ពេលយប់ជិតមកដល់ហើយ នៅពេលដែលគ្មាននរណាម្នាក់មិនអាចធ្វើការបាន។⁵ក្នុងពេលដែលខ្ញុំនៅក្នុងពិភពលោកនេះនៅឡើយ ខ្ញុំគឺជាពន្លឺនៃលោកីយ៍»។

⁶បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលការទាំងនេះហើយ ព្រះអង្គបានស្តោះទឹកមាត់ទៅដី យកទឹកមាត់ធ្វើជាភក់ ហើយលាបភក់នោះនៅលើភ្នែករបស់គាត់។⁷ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរទៅលាងនៅក្នុងស្រះទឹកស៊ីឡោម (ដែលប្រែថា ចាត់ឲ្យទៅ)»។ បុរសនោះក៏ចេញទៅ បានលាង ហើយបានត្រឡប់មកវិញទាំងមើលឃើញ។

⁸បន្ទាប់មក អ្នកជិតខាងរបស់បុរសនោះ និងអស់អ្នកដែលធ្លាប់បានឃើញគាត់ ដែលធ្លាប់ជាអ្នកសុំទានពីមុន បាននិយាយថា៖ «តើបុរសនេះ មិនមែនជាម្នាក់ដែលធ្លាប់អង្គុយ ហើយសុំទានទេឬអី?»⁹អ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «គឺគាត់និងហើយ»។ អ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា៖ «មិនមែនទេ ប៉ុន្តែ គាត់គ្រាន់តែដូចអ្នកនោះប៉ុណ្ណោះ»។ ប៉ុន្តែ បុរសនោះនិយាយថា៖ «គឺខ្ញុំនិងហើយ»។

¹⁰ពួកគេនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «តើភ្នែករបស់អ្នកអាចមើលឃើញយ៉ាងដូចម្តេច?»¹¹គាត់បានឆ្លើយថា៖ «បុរសម្នាក់ដែលគេហៅថា យេស៊ូបានយកភក់ ហើយបានយកវាមកដាក់លាបនៅលើភ្នែករបស់ខ្ញុំ ហើយមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរទៅស្រះទឹកស៊ីឡោម ហើយលាងទៅ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ទៅ ហើយបានលាងទឹក ភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏ភ្លឺឡើង»។¹²ពួកគេនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «តើគាត់នៅឯណា?» គាត់បានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងទេ»។

¹³ពួកគេបាននាំបុរសម្នាក់ដែលខ្វាក់ពីមុននោះទៅជួបពួកផារីស៊ី។¹⁴នៅថ្ងៃដែលព្រះយេស៊ូបានយកភក់ ហើយធ្វើឲ្យភ្នែកអ្នកពិការនោះភ្លឺគឺជាថ្ងៃសប្ប័ទ។¹⁵ហើយពួកផារីស៊ីបានសួរគាត់ម្តងទៀត ពីការដែលភ្នែករបស់គាត់ភ្លឺឡើងនោះ។ គាត់និយាយទៅកាន់ពួកគេថា «គាត់យកភក់មកដាក់លើភ្នែករបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ទៅលាង នៅពេលឥឡូវនេះ ខ្ញុំអាចមើលឃើញ»។

¹⁶ពួកផារីស៊ីខ្លះបាននិយាយថា៖ «បុរសនេះមិនមែនមកពីព្រះជាម្ចាស់ទេ ព្រោះគាត់មិនបានគោរពតាមថ្ងៃសប្ប័ទ»។ ហើយអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា៖ «បើបុរសនេះជាមនុស្សមានបាបមែន តើគាត់អាចធ្វើទីសម្គាល់ផ្សេងៗដូចម្តេចកើត?» ដូច្នេះ ក៏មានជម្លោះកើតឡើងនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។¹⁷ដូច្នេះ ពួកគេបានសួរទៅបុរសពិការភ្នែកម្តងទៀតថា៖ «តើអ្នកគិតថាអ្នកនោះជានរណា នៅពេលដែលអ្នកនោះបានធ្វើឲ្យភ្នែករបស់អ្នកបានភ្លឺ?»។ បុរសពិការភ្នែកនោះនិយាយថា៖ «គាត់ជាព្យាការី»។¹⁸ហើយពួកគេយូដានៅតែមិនជឿគាត់ថា គាត់ពិការ ហើយអាចមើលឃើញឡើង ទាល់តែគេហៅឪពុកម្តាយរបស់អ្នកដែលបានភ្លឺភ្នែកនេះមក។

¹⁹ពួកគេបានសួរទៅឪពុកម្តាយថា៖ «តើនេះគឺជាកូនរបស់ពួកអ្នក ដែលអ្នកនិយាយថាជាអ្នកពិការភ្នែកតាំងពីកំណើតមែនទេ? តើឥឡូវនេះ គាត់បានមើលឃើញវិញយ៉ាងដូចម្តេច?»²⁰ដូច្នេះ ឪពុកម្តាយរបស់គាត់បានឆ្លើយទៅពួកគេវិញថា៖ «យើងដឹងថា នេះគឺជាកូនរបស់យើងខ្ញុំ ហើយថាគាត់បានពិការតាំងពីកំណើតមកមែន។²¹ពីការដែលគាត់មើលឃើញឥឡូវនេះ យើងខ្ញុំមិនដឹងទេ ហើយអ្នកណាបានធ្វើឲ្យភ្នែករបស់គាត់បានភ្លឺ ក៏យើងមិនដឹងដែរ។ សូមសួរគាត់ទៅ គឺគាត់ពេញវ័យហើយ។ គាត់អាចឆ្លើយបាន»។

²²ឪពុកម្តាយរបស់គាត់បាននិយាយការទាំងនេះ ដោយសារពួកគាត់ភ័យខ្លាចនឹងសាសន៍យូដា។ ដ្បិតសាសន៍យូដាបានព្រមព្រៀងគ្នារួចស្រេចហើយថា ប្រសិនបើនរណាប្រកាសពីព្រះអង្គថាជាព្រះគ្រិស្ត ពួកគេនឹងត្រូវបណ្តេញចេញពីសាលាប្រជុំ។²³ដោយហេតុនេះហើយ ឪពុកម្តាយរបស់គាត់បាននិយាយថា៖ «គាត់ពេញវ័យហើយ សួរគាត់ទៅ»។

²⁴ដូច្នេះ ពួកគេបានហៅបុរសដែលពិការភ្នែកនោះមកជាលើកទីពីរ ហើយនិយាយទៅគាត់ថា៖ «ថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះជាម្ចាស់។ យើងដឹងថា បុរសម្នាក់នេះជាមនុស្សមានបាប»។²⁵បន្ទាប់មក បុរសនោះបានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំអត់ដឹងទេ ថាគាត់ជាមនុស្សមានបាបមែនឬយ៉ាងណា។ ប៉ុន្តែ ការមួយដែលខ្ញុំដឹងគឺ ពីមុនខ្ញុំពិការ ហើយឥឡូវខ្ញុំមើលឃើញហើយ»។

²⁶ពួកគេនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «តើគាត់បានធ្វើអ្វីដល់អ្នក? តើគាត់បានធ្វើឲ្យភ្នែករបស់អ្នកបានភ្លឺយ៉ាងដូចម្តេច?»²⁷គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំបានប្រាប់អស់លោករួចហើយ តែអស់លោកមិនព្រមស្តាប់ ហេតុអ្វីបានជាអស់លោកចង់ឮវាម្តងទៀត?²⁸ក្រែងអស់លោកមិនចង់ធ្វើជាសិស្សរបស់គាត់ តើមែនទេ? ពួកគេក៏ប្រមាថគាត់ ហើយនិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកជាសិស្សរបស់គាត់មែនទេ ប៉ុន្តែ យើងជាសិស្សរបស់លោកម៉ូសេ។²⁹យើងដឹងថាព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលជាមួយនឹងលោកម៉ូសេ ប៉ុន្តែ យើងមិនដឹងថា លោកម្នាក់នេះមកពីណាទេ»។

³⁰បុរសនោះបានឆ្លើយ ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «គួរឲ្យអស្ចារ្យណាស់ ដែលអស់លោកមិនដឹងថាគាត់មកពីណាទេ ប៉ុន្តែគាត់បានធ្វើឲ្យភ្នែករបស់ខ្ញុំភ្លឺ។³¹យើងដឹងថាព្រះជាម្ចាស់មិនស្តាប់មនុស្សមានបាប ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់កោតខ្លាច ហើយធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ នោះទ្រង់នឹងស្តាប់គាត់។

³²តាំងពីលោកីយ៍បានកើតមក មិនដែលបានឮនរណាម្នាក់ធ្វើឲ្យភ្នែករបស់បុរសដែលពិការតាំងពីកំណើតភ្លឺឡើងវិញទេ។³³ប្រសិនបើ បុរសនេះមិនបានមកពីព្រះជាម្ចាស់ លោកនឹងមិនអាចធ្វើអ្វីបានទាំងអស់។³⁴ពួកគេឆ្លើយហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «អ្នកកើតមកនៅក្នុងអំពើបាបពិតប្រាកដមែន ហើយអ្នកមកបង្រៀនយើងមែនទេ?» បន្ទាប់មក ពួកគេបានបណ្ដេញគាត់ចេញទៅក្រៅ។

³⁵ព្រះយេស៊ូបានឮថា ពួកគេបានបណ្តេញគាត់ចេញក្រៅពីសាលាប្រជុំ។ ព្រះអង្គបានទៅជួបគាត់ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកជឿលើបុត្ររបស់មនុស្សទេ?»³⁶គាត់ឆ្លើយ ហើយនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ តើព្រះអង្គជានរណា? ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានជឿដល់ព្រះអង្គផង»។³⁷ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «អ្នកបានឃើញព្រះអង្គហើយ ហើយព្រះអង្គគឺជាព្រះដែលកំពុងតែមានបន្ទូលមកកាន់អ្នកហើយ»។³⁸បុរសនោះនិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ខ្ញុំជឿព្រះអង្គហើយ» ហើយគាត់ក៏ថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ។

³⁹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «ដ្បិត ខ្ញុំបានមកលោកីយ៍នេះ ដើម្បីជំនុំជម្រះ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលមិនបានឃើញ ឲ្យបានឃើញ ហើយអ្នកដែលបានឃើញត្រឡប់ទៅជាមើលមិនឃើញវិញ»។⁴⁰មានពួកផារីស៊ីខ្លះ ដែលនៅជាមួយព្រះអង្គបានឮការទាំងនេះ ហើយពួកគេបានសួរព្រះអង្គថា៖ «តើយើងក៏មើលមិនឃើញដែរមែនទេ?»⁴¹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកមើលមិនឃើញមែន នោះអ្នកអាចគ្មានបាប ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ អ្នកនិយាយថា៖ «យើងមើលឃើញ» ដូច្នេះ អ្នកនៅតែមានបាបដដែលទេ។

10

¹«ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អស់អ្នកណាដែលមិនចូលទៅតាមទ្វារទៅក្នុងក្រោលចៀម ប៉ុន្តែ បែរជាចូលតាមផ្លូវផ្សេង អ្នកនោះគឺជាចោរលួច ឬជាចោរប្លន់។²អស់អ្នកណាដែលចូលតាមទ្វារគឺជាអ្នកគង្វាលរបស់ចៀម។

³អ្នកឆ្មាំទ្វារនឹងបើកទ្វារឲ្យគាត់។ ចៀមឮសម្លេងរបស់គាត់ ហើយគាត់ហៅឈ្មោះចៀមរបស់គាត់តាមឈ្មោះ ហើយនាំពួកវាចេញទៅ។⁴នៅពេលគាត់បាននាំចៀមរបស់គាត់ទាំងអស់ចេញក្រៅហើយ គាត់ក៏នាំមុខពួកវា ហើយចៀមដើរនឹងតាមគាត់ ព្រោះពួកវាស្គាល់សម្លេងរបស់គាត់។

⁵ពួកវាមិនដើរតាមមនុស្សចំឡែកទេ ប៉ុន្តែពួកវានឹងគេចពីគេវិញ ដ្បិតពួកវាមិនស្គាល់សម្លេងរបស់មនុស្សចំឡែកនោះទេ»។⁶ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលជាប្រស្នានេះទៅកាន់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនយល់ការទាំងនេះដែលព្រះអង្គកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេនោះទេ។

⁷បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេម្តងទៀតថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ខ្ញុំគឺជាទ្វារនៃចៀម។⁸អស់អ្្នកដែលមកមុនខ្ញុំគឺជាចោរលួច និងចោរប្លន់ ប៉ុន្តែចៀមមិនស្តាប់តាមពួកគេទេ។

⁹ខ្ញុំជាទ្វារ។ ប្រសិនបើ នរណាចូលតាមខ្ញុំ អ្នកណានោះនឹងបានសង្គ្រោះ អ្នកនោះនឹងចូល ហើយចេញ ហើយនិងស្វែងរកវាលស្មៅ។¹⁰ចោរមិនមកទេ ប្រសិនបើ វាមិនលួច សម្លាប់ និងបំផ្លាញនោះ។ ខ្ញុំមក ដើម្បីឲ្យមនុស្សមានជីវិត និងមានជីវិតដែលពេញបរិបូរណ៌ផង។

¹¹ខ្ញុំជាអ្នកគង្វាលល្អ។ អ្នកគង្វាលល្អគឺលះបង់ជីវិតដើម្បីចៀម។¹²អ្នកបម្រើដែលត្រូវបានជួលដោយប្រាក់មិនមែនជាអ្នកគង្វាលទេ ហើយក៏មិនមែនជាម្ចាស់ចៀមដែរ។ ពេលអ្នកនោះឃើញ ឆ្កែចចកមក គេនឹងបោះបង់ចៀមចោល ហើយរត់គេចបាត់ ដូច្នេះ ឆ្កែចចកក៏ចាប់យកពួកវា ហើយធ្វើឲ្យពួកវាបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ។¹³គាត់រត់បាត់ ដោយសារគាត់ជាអ្នកបម្រើដែលជួល ហើយមិនបាននៅការពារចៀមនោះទេ។

¹⁴ខ្ញុំជាអ្នកគង្វាលល្អ ហើយខ្ញុំស្គាល់ចៀមខ្ញុំ ហើយចៀមខ្ញុំក៏ស្គាល់ខ្ញុំដែរ។¹⁵ព្រះបិតាស្គាល់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំស្គាល់ព្រះបិតា ហើយខ្ញុំលះបង់ជីវិតខ្ញុំដើម្បីចៀម។¹⁶ខ្ញុំមានចៀមផ្សេងទៀត ដែលមិននៅក្នុងក្រោលចៀម។ ខ្ញុំត្រូវតែនាំពួកវាផងដែរ ហើយពួកវានឹងឮសម្លេងខ្ញុំ ដូច្នេះ នឹងមានហ្វូងសត្វតែមួយ និងហ្វូងចៀមតែមួយ។

¹⁷ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាព្រះបិតាស្រឡាញ់ខ្ញុំៈ «ខ្ញុំលះបង់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានវាត្រឡប់មកវិញម្តងទៀត។¹⁸គ្មាននរណាអាចយកវាពីខ្ញុំបានទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំលះបង់ជីវិតខ្ញុំដោយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមានសិទ្ធិអំណាចក្នុងការលះបង់ជីវិត ហើយខ្ញុំក៏មានសិទ្ធិអំណាចក្នុងការយកវាមកវិញម្តងទៀតដែរ។ ខ្ញុំបានទទួលសេចក្តីបង្គាប់នេះ ពីព្រះបិតាខ្ញុំមក»។

¹⁹ការបាក់បែកបានកើតឡើងម្តងទៀតនៅក្នុងចំណោមពួកសាសន៍យូដាដោយសារពាក្យទាំងនេះ។²⁰ពួកគេជាច្រើននិយាយថា៖ «គាត់មានអារក្ស ហើយឆ្កួតទៀត។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាស្តាប់វា?»។²¹ហើយអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា៖ «សម្ដីទាំងនេះ មិនមែនដោយសារអារក្សចូលមនុស្សទេ។ តើអារក្សអាចធ្វើឲ្យភ្នែកពិការភ្លឺដែរទេ?»

²²បន្ទាប់មក ជាពេលវេលាសម្រាប់ធ្វើពិធីបុណ្យឆ្លងព្រះវិហារនៅក្នុងយេរ៉ូសាឡិម។²³វាជារដូវរងា ហើយព្រះយេស៊ូបានយាងឡើងចូលទៅក្នុងព្រះវិហារនៅត្រង់សាលាដំណាក់សាឡូម៉ូន។²⁴នោះពួកសាសន៍យូដាបានមកជុំវិញព្រះអង្គ ហើយនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើលោកឲ្យយើងមានការសង្ស័យដល់កាលណាទៀត? ប្រសិនបើ លោកជាព្រះគ្រិស្តមែន ចូលប្រាប់យើងជាសាធារណៈមក»។

²⁵ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាហើយ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនជឿ។ កិច្ចការទាំងនះគឺខ្ញុំធ្វើ នៅក្នុងនាមព្រះបិតាខ្ញុំ បានធ្វើបន្ទាល់ពីខ្ញុំហើយ។²⁶ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នានៅតែមិនជឿ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាចៀមខ្ញុំ។

²⁷ចៀមខ្ញុំស្តាប់សម្លេងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំស្គាល់ពួកវាដែរ ហើយពួកវាក៏ដើរតាមខ្ញុំ។²⁸ខ្ញុំនឹងផ្តល់ឲ្យពួកវាមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ពួកវានឹងមិនស្លាប់ឡើយ ហើយគ្មាននរណាឆក់យកពួកវាចេញពីដៃខ្ញុំបានដែរ។

²⁹ព្រះបិតាខ្ញុំ ជាអ្នកប្រទានពួកវាមកខ្ញុំ ព្រះអង្គធំជាងអ្នកផ្សេងទាំងអស់ ហើយគ្មាននរណាអាចឆក់យកពួកវាចេញពីព្រះហស្តរបស់ព្រះបិតាបានឡើយ។³⁰ខ្ញុំ និងព្រះបិតាគឺតែមួយ។³¹ក្រោយមក ពួកយូដាបានយកដុំថ្ម ចោលព្រះអង្គម្តងទៀត។

³²ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំបានបង្ហាញការល្អជាច្រើនពីព្រះបិតាដល់អ្នករាល់គ្នា។ ដោយសារការទាំងនោះ អ្នករាល់គ្នាចោលខ្ញុំនឹងដុំថ្មមែនទេ?»³³ពួកយូដាឆ្លើយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «យើងមិនបានចោលឯងនឹងដុំថ្មដោយសារការល្អណាមួយឡើយ ប៉ុន្តែឯងបានប្រមាថ ដោយព្រោះឯងជាមនុស្ស ហើយតាំងខ្លួនឯងជាព្រះជាម្ចាស់»។

³⁴ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «តើមិនបានសរសេរនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យទេថា «ខ្ញុំនិយាយថា៖ «អ្នករាល់គ្នាគឺជាព្រះ?»³⁵បើគម្ពីរហៅអស់អ្នកដែលទទួលព្រះបន្ទូលថាជា “ព្រះ”ដូច្នេះ³⁶ចុះហេតុដូចម្ដេចបានជាពេលខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំជាបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នាបែរជាពោលថា ខ្ញុំប្រមាថព្រះអង្គទៅវិញ? ព្រះបិតាបានប្រោសខ្ញុំអោយវិសុទ្ធ ហើយចាត់ខ្ញុំអោយមកក្នុងពិភពលោកនេះទៀតផង។

³⁷ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនបានធ្វើការរបស់ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំទេ សូមកុំជឿខ្ញុំ។³⁸ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ខ្ញុំធ្វើការរបស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនជឿដល់ខ្ញុំទេ មិនជឿលើកិច្ចការ ដែលអ្នករាល់គ្នាក៏ដឹង ហើយយល់ថាព្រះបិតានៅក្នុងខ្ញុំ ហើយដឹងថា ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះបិតានោះ»។³⁹ពួកគេបានព្យាយាមចាប់ព្រះអង្គម្តងទៀត ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានចេញទៅក្រៅពីការចាប់របស់ពួកគេ។

⁴⁰ព្រះអង្គបានចេញទៅម្តងទៀតឆ្ងាយពីទន្លេយ័រដាន់ ដើម្បីទៅកន្លែងដែលលោកយ៉ូហានបានធ្វើពិធីជ្រមុជលើកដំបូង ហើយព្រះអង្គស្នាក់នៅទីនោះ។⁴¹មានមនុស្សជាច្រើនបានទៅរកព្រះអង្គ ហើយពួកគេនិយាយថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ លោកយ៉ូហានមិនបានធ្វើទីសម្គាល់អ្វីទេ ប៉ុន្តែ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលលោកយ៉ូហានបាននិយាយអំពីបុរសម្នាក់នេះគឺជាសេចក្តីពិត»។⁴²មនុស្សជាច្រើនបានជឿព្រះអង្គនៅទីនោះ។

11

¹មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះឡាសាមានជំងឺ។ គាត់នៅភូមិបេតថានី នៅក្នុងភូមិដែលនាងម៉ារី និងបងស្រីរបស់នាងម៉ាថា។²នាងម៉ារីគឺជាអ្នកដែលបានចាក់ប្រេងក្រអូបលាបលើព្រះអម្ចាស់ ហើយយកសក់របស់នាងជូតជើងរបស់ព្រះអង្គ រីឯ ឡាសាដែលឈឺនោះជាប្អូនរបស់នាង។

³នោះបងស្រីទាំងពីរបានចាត់គេឲ្យទៅឯព្រះយេស៊ូ និយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ មើល អ្នកដែលព្រះស្រឡាញ់ឈឺហើយ»។⁴នៅពេលព្រះយេស៊ូឮដូច្នេះ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ជំងឺនេះមិនស្លាប់ទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ជំងឺនេះដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះជាម្ចាស់វិញ ដើម្បីឲ្យបុត្រារបស់ព្រះបានទទួលសិរីល្អដោយសារវាដែរ»។

⁵ព្រះយេស៊ូស្រឡាញ់នាងម៉ាថា និងប្អូនស្រីរបស់នាង ព្រមទាំងឡាសាផង។⁶ដូច្នេះ នៅពេលព្រះអង្គឮថា ឡាសាឈឺ ព្រះយេស៊ូស្នាក់នៅកន្លែងដែលព្រះអង្គនៅនោះពីរយប់ថែមទៀត។⁷បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សថា៖ «តោះ យើងទៅស្រុកយូដាម្តងទៀត»។

⁸ពួកសិស្សនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «រ៉ាប៊ី ពួកយូដាកំពុងតែចង់ចោលព្រះអង្គនឹងដុំថ្ម តើព្រះអង្គនៅតែចង់ត្រឡប់ទៅវិញម្តងទៀត?»⁹ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «តើមួយថ្ងៃមិនមានដប់ពីរម៉ោងទេឬអី? ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ដើរនៅពេលថ្ងៃ គាត់នឹងមិនជំពប់ទេ ព្រោះគាត់មើលឃើញ ដោយសារពន្លឺរបស់លោកីយ៍នេះ។

¹⁰ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ គាត់ដើរពេលយប់វិញ គាត់នឹងជំពប់មិនខាន ព្រោះពន្លឺមិននៅក្នុងគាត់ទេ»។¹¹ព្រះអង្គមានបន្ទូលពីការទាំងនេះ ហើយបន្ទាប់ពីមានបន្ទូលពីការទាំងនេះហើយ ទ្រង់មានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «មិត្តសម្លាញ់របស់យើងឡាសាបានដេកលក់ហើយ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងទៅ ដើម្បីខ្ញុំដាស់គាត់ឲ្យក្រោកពីគេវិញ»។

¹²ដូច្នេះហើយ បានជាពួកសិស្សទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ប្រសិនបើ គាត់ដេកលក់មែន គាត់នឹងភ្ញាក់ឡើងវិញ»។¹³ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលពីការស្លាប់របស់គាត់ ប៉ុន្តែ ពួកគេគិតថា ព្រះអង្គកំពុងមានបន្ទូលពីការដេកសម្រាក។¹⁴បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «ឡាសាស្លាប់ហើយ»។

¹⁵ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ដែលខ្ញុំមិននៅទីនោះដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចជឿ។ តោះ ចូរយើងទៅជួបគាត់»។¹⁶លោកថូម៉ាស ដែលហៅថា ឌីឌីម និយាយទៅពួកសិស្សទាំងអស់ថា៖ «តោះ យើងទៅ ដើម្បីឲ្យយើងអាចស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូ»។

¹⁷នៅពេលព្រះយេស៊ូយាងមកដល់ ព្រះអង្គបានឃើញថា ឡាសាត្រូវបានដាក់ទៅក្នុងផ្នូរបួនថ្ងៃរួចស្រេចទៅហើយ។¹⁸ភូមិបេថានីនៅជិតយេរ៉ូសាឡិម ប្រហែលជាបីគីឡូម៉ែត្រ។¹⁹ពួកយូដាជាច្រើនបានចូលទៅឯនាងម៉ាថា និងម៉ារី ដើម្បីកម្សាន្តចិត្តពួកនាងពីប្អូនរបស់របស់ពួកគេ។²⁰បន្ទាប់មក នាងម៉ាថា នៅពេលដែលនាងបានឮថាព្រះយេស៊ូយាងមក នាងបានទៅជួបព្រះអង្គ ប៉ុន្តែនាងម៉ារីកំពុងអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះ។

²¹បន្ទាប់មក នាងម៉ាថាបាននិយាយទៅកាន់ព្រះយេស៊ូថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ប្រសិនបើ ព្រះអង្គនៅទីនេះ ប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំម្ចាស់មិនស្លាប់ទេ។²²ខ្ញុំម្ចាស់ដឹងថា អ្វីក្តីដែលព្រះអង្គទូលសូមដល់ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់នឹងប្រទានដល់ព្រះអង្គមិនខាន»។²³ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅនាងថា៖ «ប្អូនប្រុសរបស់នាងនឹងរស់ឡើងវិញម្តងទៀត»។

²⁴នាងម៉ាថាឆ្លើយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់ដឹងថា ព្រះអង្គនឹងប្រោសគាត់ឲ្យរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ»។²⁵ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ខ្ញុំជាសេចក្តីរស់ឡើងវិញ និងជាជីវិត អស់អ្នកណាដែលជឿដល់ខ្ញុំ ទោះបើស្លាប់ក៏ដោយ នឹងរស់ឡើងវិញជាមិនខាន។²⁶ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅនៅឡើយ ដែលជឿដល់ខ្ញុំ នឹងមិនស្លាប់ឡើយ។ តើអ្នករាល់គ្នាជឿការនេះទេ?»។

²⁷នាងនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ចាស៎ ព្រះអម្ចាស់ ខ្ញុំម្ចាស់ជឿថា ព្រះអង្គគឺជាព្រះគ្រិស្ត ជាព្រះបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានយាងមកនៅលើផែនដីនេះ»។²⁸នៅពេលដែលនាងនិយាយការនេះរួចហើយ នាងបានចេញទៅហៅនាងម៉ារីជាប្អូនស្រីរបស់នាងដោយសម្ងាត់។ នាងនិយាយថា៖ «លោកគ្រូមកដល់ហើយ ហើយសួររកអូនឯង»។²⁹នៅពេលនាងឮដូច្នេះ នាងបានក្រោកឡើងយ៉ាងលឿន ហើយទៅរកព្រះអង្គ។

³⁰ព្រះយេស៊ូមិនទាន់បានចូលទៅក្នុងភូមិនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គនៅកន្លែងដែលនាងម៉ាថាបានជួបព្រះអង្គ។³¹ដូច្នេះ នៅពេលពួកយូដា ដែលនៅក្នុងផ្ទះជាមួយនាង និងអ្នកដែលមកកម្សាន្តចិត្តនាង ឃើញនាងម៉ារីក្រោកឡើងយ៉ាងលឿន ហើយចេញក្រៅយ៉ាងដូច្នេះ ពួកគេក៏ដើរតាមនាង គិតថានាងទៅឯផ្នូរ ដើម្បីយំនៅទីនោះ។³²នៅពេលនាងម៉ារីមកដល់កន្លែងដែលព្រះយេស៊ូគង់នៅ ហើយបានឃើញព្រះអង្គ។ នាងបានលុតជង្គង់ចុះនៅជិតព្រះបាទាព្រះអង្គ ហើយនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ប្រសិនបើ ព្រះអង្គនៅទីនេះ ប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ មិនស្លាប់ទេ»។

³³នៅពេលព្រះយេស៊ូឃើញនាងយំ ហើយពួកយូដាដែលមកជាមួយនាងកំពុងយំផងដែរ ព្រះអង្គមានព្រះទ័យក្តុកក្តួលជាខ្លាំងនៅខាងក្នុងវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ ហើយអន្ទះសារជាខ្លាំង។³⁴ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកបានគាត់នៅឯណា?» ពួកគេនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមយាងមក ព្រះអង្គនឹងឃើញ»។³⁵ព្រះយេស៊ូទ្រង់ព្រះកន្សែង។

³⁶បន្ទាប់មក ពួកយូដានិយាយថា៖ «មើល ព្រះអង្គស្រឡាញ់ឡាសាប៉ុណ្ណា!»³⁷ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះនៅក្នុងចំណោមពួកគេនិយាយថា៖ «តើបុរសម្នាក់នេះ ដែលអាចធ្វើឲ្យមនុស្សខ្វាក់ភ្លឺបាន តើគាត់អាចធ្វើឲ្យបុរសនេះមិនស្លាប់បានទេ?»

³⁸បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះទ័យក្តុកក្តួលម្តងទៀតនៅក្នុងព្រះអង្គ ទ្រង់បានយាងទៅឯផ្នូរ។ នៅឯផ្នូរ មានថ្មបិទជិត។³⁹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «ចូរយកថ្មនេះចេញ!»។ នាងម៉ាថា បងស្រីរបស់ឡាសាទូលទៅកាន់ព្រះយេស៊ូថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ មកដល់ពេលនេះរូបកាយរលួយហើយដ្បិតគាត់បានស្លាប់បួនថ្ងៃហើយ»។⁴⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «តើខ្ញុំមិនបាននិយាយទេឬអីថា ប្រសិនបើអ្នកជឿ អ្នកនឹងបានឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់?»។

⁴¹ដូច្នេះ ពួកគេបានយកថ្មចេញ។ ព្រះយេស៊ូបានសម្លឹងមើល ហើយ មានបន្ទូលថា៖ «ព្រះបិតាអើយ ទូលបង្គំដឹងថា ព្រះអង្គស្តាប់ទូលបង្គំ។⁴²ទូលបង្គំដឹងថា ព្រះអង្គស្តាប់ទូលបង្គំជានិច្ច ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះហ្វូងមនុស្សដែលកំពុងឈរនៅជុំវិញទូលបង្គំ បានជឿថាព្រះអង្គបានចាត់ទូលបង្គំឲ្យមក»។

⁴³បន្ទាប់ពីព្រះអង្គមានបន្ទូលរួចហើយ ព្រះអង្គក៏ស្រែកសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ឡាសា ចេញមក!»⁴⁴បុគ្គលដែលស្លាប់នោះបានចេញមក ជើង និងដៃរបស់គាត់ត្រូវបានចងដោយក្រណាត់ ហើយមុខរបស់គាត់ក៏ត្រូវបានចងដោយក្រណាត់ដែរ។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរស្រាយគាត់ ហើយឲ្យគាត់ចេញទៅ»។

⁴⁵បន្ទាប់មក មានពួកយូដាជាច្រើនដែលមកជាមួយនាងម៉ារី បានឃើញអ្វីដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើ ហើយបានជឿលើព្រះអង្គ។⁴⁶ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេបានចេញទៅឯពួកផារីស៊ី ហើយប្រាប់ពួកគេពីអ្វីដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើ។

⁴⁷នាយកបូជាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីបានជួបជុំគ្នា ប្រឹក្សាជាមួយគ្នា ហើយនិយាយថា «តើយើងត្រូវធ្វើអ្វី?»។ បុរសម្នាក់នេះ បានធ្វើទីសម្គាល់ជាច្រើន។⁴⁸ប្រសិនបើ យើងទុកគាត់ឲ្យធ្វើដូច្នេះ មនុស្សគ្រប់គ្នាមុខជាជឿលើគាត់មិនខាន។ ពួករ៉ូមនឹងមក ហើយនឹងគ្រប់គ្រងលើយើង និងប្រទេសយើងផង»។

⁴⁹ប៉ុន្តែ មានបុរសម្នាក់នៅក្នុងចំណោមពួកគេឈ្មោះ កៃផាស ដែលជាមហាបូជាចារ្យនៅឆ្នាំនោះ មានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាគ្មានដឹងអ្វីទាំងអស់។⁵⁰អ្នករាល់គ្នាមិនគិតទេថា ប្រសិនបើ មនុស្សម្នាក់ស្លាប់ ជំនួសប្រជាជន ប្រសើរជាងមនុស្សមួយប្រទេសត្រូវវិនាស»។

⁵¹គាត់មានប្រសាសន៍ការនេះ មិនមែនដោយខ្លួនគាត់ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្នុងនាមជាមហាបូជាចារ្យនៅក្នុងឆ្នាំនោះ គាត់បានថ្លែងទំនាយថា ព្រះយេស៊ូត្រូវសុគតដើម្បីប្រទេសជាតិ។⁵²ហើយមិនគ្រាន់តែសម្រាប់ប្រទេសជាតិប៉ុណ្ណឹងទេ ប៉ុន្តែ ដើម្បីឲ្យបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយអាចប្រមូលមូលរួមតែមួយវិញ។⁵³ដូច្នេះ ចាត់តាំងពីថ្ងៃនោះមក ពួកគេបានរៀបគម្រោងពីរបៀបនៃការសម្លាប់ព្រះយេស៊ូ។

⁵⁴ព្រះយេស៊ូលែងយាងនៅក្នុងចំណោមពួកគេជាសាធារណៈទៀតហើយ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានចេញពីទីនោះទៅតំបន់ដែលនៅជិតនឹងទីរហោស្ថានគឺនៅក្នុងក្រុងមួយដែលហៅថា អេប្រាអ៊ីម។ ព្រះអង្គគង់នៅទីនោះជាមួយពួកសិស្ស។⁵⁵ហើយពិធីបុណ្យរំលងរបស់សាសន៍យូដាជិតមកដល់ ហើយមានមនុស្សជាច្រើនមកពីប្រទេសផ្សេងបានឡើងទៅក្រុងយេរ៉ូសាឡិម មុនថ្ងៃបុណ្យចម្លង ដើម្បីធ្វើឲ្យពួកគេវិសុទ្ធ។

⁵⁶ពួកគេស្វែងរកព្រះយេស៊ូ ហើយបាននិយាយទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមក នៅពេលដែលពួកគេនៅក្នុងព្រះវិហារថា៖ «តើអ្នកគិតយ៉ាងដូចម្តេច? ថាតើគាត់នឹងមិនមកចូលរួមពិធីបុណ្យទេឬអី?»។⁵⁷នាយកបូជាចារ្យ និងពួកផារីស៊ីបានដាក់សេចក្តីបង្គាប់ថា ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ដឹងថាព្រះយេស៊ូនៅទីណា អ្នកនោះត្រូវរាយការណ៍ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានចាប់ព្រះអង្គ។

12

¹ប្រាំមួយថ្ងៃមុនថ្ងៃបុណ្យរំលង ព្រះយេស៊ូបានយាងចូលភូមិបេថានី ជាកន្លែងដែល ព្រះយេស៊ូបានប្រោសឡាសា ពីស្លាប់ឡើងវិញ។²ដូច្នេះ ពួកគេបានចម្អិនអាហារល្ងាចសម្រាប់ព្រះអង្គនៅទីនោះ ហើយនាងម៉ាថាជាអ្នកធ្វើម្អូប ប៉ុន្តែ ឡាសាគឺជាម្នាក់ដែលអង្គុយរួមតុជាមួយព្រះយេស៊ូ។³បន្ទាប់មក នាងម៉ារីបានយកទឹកអប់ដែលធ្វើឡើងចេញពីទេព្វិរូបរិសុទ្ធដ៏មានតម្លៃបំផុត ចាក់លាបព្រះបាទារបស់ព្រះយេស៊ូជាមួយទឹកអប់នោះ ហើយបានជូតជើងព្រះអង្គជាមួយនឹងសក់របស់នាង។ នៅក្នុងផ្ទះពេញដោយក្លិនក្រអូបរបស់ទឹកអប់នោះ។

⁴លោកយូដាស‌អ៊ីស្កា‌រីយ៉ុត ជាសិស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមសិស្សរបស់ព្រះអង្គ ជាម្នាក់ដែលក្បត់ព្រះអង្គ បាននិយាយថា៖⁵«ម្តេចមិនយកទឹកអប់ទៅលក់បីរយឌេណារី រួចចែកដល់អ្នកក្រទៅ?»។⁶គាត់និយាយដូច្នេះ មិនមែនដោយសារគាត់យកទុកដាក់ជាមួយអ្នកក្រទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារគាត់ជាចោរ គាត់ជាអ្នកកាន់ថងលុយ ហើយគាត់បានលួចពីអ្វីដែលដាក់ទៅក្នុងថង់នោះ។

⁷ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «ឲ្យនាងបន្តធ្វើអ្វីដែលនាងមានសម្រាប់ថ្ងៃបញ្ចុះសពរបស់ខ្ញុំចុះ។ អ្នករាល់គ្នាតែងតែមានអ្នកក្រនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាជានិច្ច។⁸ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិននៅជាមួយអ្នករាល់គ្នារហូតទេ»។

⁹មានសាសន៍ជាច្រើនបានដឹងថា ព្រះយេស៊ូនៅទីនោះ ហើយពួកគេក៏មករក មិនគ្រាន់តែមករកព្រះយេស៊ូទេ ប៉ុន្តែ ពួកគេក៏ចង់ឃើញឡាសា ដែលព្រះយេស៊ូបានប្រោសគាត់ពីសេចក្តីស្លាប់ឡើងវិញដែរ។¹⁰នាយកបូជាចារ្យបានរួមគំនិតគ្នាធ្វើដូច្នោះ ដើម្បីចង់សម្លាប់ឡាសាដែរ។¹¹ដោយសារតែគាត់ សាសន៍យូដាជាច្រើនចេញពីពួកគេ ហើយបានជឿលើព្រះយេស៊ូ។

¹²នៅថ្ងៃបន្ទាប់មានហ្វូងមនុស្សយ៉ាងច្រើនកោះករទៅចូលរួមបុណ្យ។ នៅពេលពួកគេឮថាព្រះយេស៊ូមកក្រុងយេរ៉ូសាឡិមដែរ¹³ពួកគេបានយកស្លឹកត្នោត ហើយចេញទៅជួបព្រះអង្គ ហើយស្រែកឡើងថា «ហូសាណា! មានពរហើយ អ្នកដែលមកក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះមហាក្សត្រនៃអ៊ីស្រាអែល»។

¹⁴ព្រះយេស៊ូបានជួបជាមួយនឹងសត្វលាស្ទាវមួយ ហើយក៏គង់នៅលើវា ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖¹⁵«កុំខ្លាចអី កូនស្រីស៊ីយ៉ូនអើយ ព្រះមហាក្សត្ររបស់អ្នកមកហើយ ព្រះអង្គគង់នៅលើខ្នងលា។

¹⁶ដំបូង ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គមិនយល់ពីការទាំងនេះទេ ប៉ុន្តែ នៅពេលព្រះយេស៊ូបានទទួលសិរីល្អ ពួកគេបាននឹកចាំ ការទាំងនេះដែលបានចែងអំពីព្រះអង្គ ហើយពួកគេបានធ្វើការទាំងនេះចំពោះព្រះអង្គ។

¹⁷បណ្តាជនបានធ្វើបន្ទាល់ថា ពួកគេបាននៅជាមួយព្រះអង្គ នៅពេលទ្រង់ហៅឡាសាចេញពីផ្នូរ ហើយប្រោសគាត់ឲ្យរស់ពីស្លាប់មកវិញ។¹⁸ដោយសារហេតុផលនេះហើយ បានជាបណ្តាជនចេញទៅជួបព្រះអង្គ ព្រោះពួកគេបានឮថាព្រះអង្គបានធ្វើទីសម្គាល់នេះ។¹⁹ដូច្នេះ ពួកផារីស៊ីបាននិយាយនៅក្នុងចំណោមពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនអាចធ្វើអ្វីបានទាល់តែសោះ មើល! មនុស្សបានទៅតាមអ្នកនោះអស់ហើយ»។

²⁰សាសន៍ក្រិកមួយចំនួននៅក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលឡើងទៅថ្វាយបង្គំនៅថ្ងៃបុណ្យនោះ។²¹ពួកគេបានទៅជួបលោកភីលីព ជាអ្នកដែលមកពីភូមិបេត‌សៃ‌ដា ក្នុងស្រុកកាលី‌ឡេ បានសួរគាត់ ហើយនិយាយថា៖ «លោក ពួកយើងចង់ជួបព្រះយេស៊ូ»។²²លោកភីលីពបានទៅជួប ហើយប្រាប់លោកអនទ្រេ ហើយលោកអនទ្រេ និងលោកភីលីពបានទៅជួប ហើយពួកគេបានប្រាប់ព្រះយេស៊ូ។

²³ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅពួកគេ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ពេលកំណត់មកដល់ហើយ ដែលកូនមនុស្សនឹងទទួលសិរីល្អ។²⁴ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា បើគ្រាប់ស្រូវមិនកប់ទៅក្នុងដី ហើយស្លាប់ទេ វានៅតែជាគ្រាប់ស្រូវដដែល ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើវាស្លាប់ វានឹងបង្កើតផលជាច្រើន។

²⁵អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ជីវិតរបស់ខ្លួន នឹងបាត់ជីវិតនោះ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលស្អប់ជីវិតរបស់ខ្លួននៅក្នុងលោកីយ៍នេះ នឹងរក្សាវាដើម្បីជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។²⁶ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បម្រើខ្ញុំ ឲ្យគេបម្រើខ្ញុំចុះ ហើយបើខ្ញុំនៅទីណា អ្នកបម្រើខ្ញុំនឹងនៅទីនោះដែរ។ ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បម្រើខ្ញុំព្រះបិតាខ្ញុំនឹងផ្តល់កិត្តិយសដល់អ្នកនោះ។

²⁷ឥឡូវនេះ ព្រលឹងខ្ញុំខ្វល់ខ្វាយ ហើយខ្ញុំនឹងនិយាយយ៉ាងដូចម្តេច? ឱព្រះបិតាអើយ សូមសង្គ្រោះទូលបង្គំនៅក្នុងវេលានេះ ប៉ុន្តែ ហេតុផលដែលទូលបង្គំមក គឺដើម្បីវេលានេះឯង។²⁸ឱព្រះបិតាអើយ សូមថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ព្រះនាមព្រះអង្គ»។ បន្ទាប់មក មានសម្លេងពីស្ថានសួគ៌មក ហើយមានបន្ទូលថា៖ «យើងបានទទួលសិរីរុងរឿង ហើយនឹងទទួលសិរីរុងរឿងម្តងទៀត»។²⁹នោះ បណ្តាជនដែលឈរនៅជិត បានឮ ហើយនិយាយថា «មានសម្លេងផ្គរលាន់»។ ហើយអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា៖ «ទេវតាបាននិយាយជាមួយគាត់»។

³⁰ព្រះយេស៊ូឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «សម្លេងដែលឮនេះមិនមែនសម្រាប់ខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នាវិញ។³¹សេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់លោកីយ៍នេះមកដល់ហើយនៅពេលនេះ ហើយដល់ពេលដែលពួកគ្រប់គ្រងលោកីយ៍នេះ ត្រូវបោះទៅក្រៅហើយ។

³²នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានលើកឡើងពីលោកីយ៍ ខ្ញុំនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាមកជិតខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់។³³ព្រះអង្គមានបន្ទូលដូច្នេះ ដើម្បីបង្ហាញពីបែបបទនៃសេចក្តីស្លាប់ ដែលព្រះអង្គត្រូវសុគត។

³⁴បណ្តាជនបានទូលឆ្លើយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «យើងបានឮពីក្រឹត្យវិន័យថា ព្រះគ្រិស្តនឹងគង់នៅអស់កល្បជានិច្ច។ តើយើងអាចនិយាយយ៉ាងដូចម្តេច «បុត្រមនុស្សត្រូវតម្កើងឡើង? តើអ្នកណាជាបុត្ររបស់មនុស្ស?»³⁵បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ពន្លឺនឹងនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាក្នុងរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ។ ចូរដើរក្នុងការដែលអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងពន្លឺនៅឡើយ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យសេចក្តីងងឹតយកឈ្នះអ្នករាល់គ្នាឡើយ។ អស់អ្នកណាដែលដើរក្នុងសេចក្តីងងឹត មិនដឹងថាពួកគេកំពុងទៅណាទេ។³⁶ក្នុងការដែលអ្នករាល់គ្នាមានពន្លឺ ចូរជឿលើពន្លឺ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានក្លាយជាកូននៃពន្លឺ»។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលការទាំងនេះរួចហើយ ព្រះអង្គក៏ចាកចេញទៅ ហើយលាក់ខ្លួនពីពួកគេ។

³⁷ទោះបីជាព្រះយេស៊ូបានធ្វើទីសម្គាល់ជាច្រើននៅចំពោះពួកគេ ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅតែមិនជឿលើព្រះអង្គទៀត³⁸ដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យពាក្យរបស់ព្យាការីអេសាយបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើអ្នកណាជឿលើការរាយការណ៍របស់យើង ហើយព្រះអម្ចាស់ចង់ឲ្យអ្នកណាឃើញព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ?»

³⁹ដ្បិត ហេតុផលដែលពួកគេមិនអាចជឿ ព្រោះលោកអេសាយក៏បានមានប្រសាសន៍ដូច្នេះដែរថា⁴⁰«ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យភ្នែករបស់ពួកគេខ្វាក់ ហើយព្រះអង្គក៏ធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ពួកគេរឹងរូសដែរ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេអាចមើលឃើញដោយភ្នែករបស់ពួកគេ ហើយយល់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេរឹង ហើយអាចប្រែចិត្ត ហើយយើងអាចប្រោសពួកគេឲ្យជា»។

⁴¹លោកអេសាយមានប្រសាសន៍ការទាំងនេះ ដោយសារគាត់ឃើញសីរីរុងរឿងរបស់ព្រះយេស៊ូ ហើយក៏មានប្រសាសន៍ពីព្រះអង្គ។⁴²ប៉ុន្តែ សូម្បីតែ អ្នកដឹកនាំជាច្រើនបានជឿលើព្រះយេស៊ូ ប៉ុន្តែដោយសារពួកផារីស៊ី ពួកគេមិនទទួលស្គាល់វាទេ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេត្រូវបណ្តេញចេញពីសាលាប្រជុំ។⁴³ពួកគេស្រឡាញ់ការសរសើរដែលមកពីមនុស្សច្រើនជាការសរសើរដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់។

⁴⁴ព្រះយេស៊ូបានបន្លឺសម្លេង ហើយមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាដែលជឿដល់ខ្ញុំ មិនគ្រាន់តែជឿលើខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ អ្នកនោះបានជឿដល់ព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកដែរ⁴⁵ហើយអ្នកណាដែលឃើញខ្ញុំ អ្នកនោះក៏ឃើញព្រះដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកដែរ។

⁴⁶ខ្ញុំបានមកធ្វើជាពន្លឺនៃលោកីយ៍ ដូច្នេះ អស់អ្នកណាដែលជឿលើខ្ញុំ មិនស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹតឡើយ។⁴⁷ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់ឮពាក្យខ្ញុំ ប៉ុន្តែ មិនប្រព្រឹត្តតាមពាក្យនោះទេ ខ្ញុំមិនជំនុំជម្រះគាត់ទេ ដ្បិត ខ្ញុំមិនបានមកដើម្បីជំនុំជម្រះលោកីយ៍ ប៉ុន្តែ ដើម្បីសង្គ្រោះលោកីយ៍វិញ។

⁴⁸អ្នកណាដែលបដិសេធខ្ញុំ ហើយអ្នកណាដែលមិនទទួលពាក្យរបស់ខ្ញុំ មានម្នាក់នឹងជំនុំជម្រះអ្នកនោះ។ ពាក្យដែលខ្ញុំបាននិយាយនឹងជំនុំជម្រះអ្នកនោះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។⁴⁹ដ្បិត ខ្ញុំមិនបាននិយាយដើម្បីខ្លួនខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែ ព្រះបិតាដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមក ជាអ្នកប្រទានសេចក្តីបង្គាប់ដល់ខ្ញុំ ពីអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវនិយាយ និងពីអ្វីដែលត្រូវប្រាប់។⁵⁰ខ្ញុំដឹងថា សេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គគឺជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ច នោះជាអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ ដូចដែលព្រះបិតាបានមានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ប្រាប់»។

13

¹ឥឡូវនេះ ជាថ្ងៃមុនពេលពិធីបុណ្យរំលង។ ព្រះយេស៊ូជ្រាបថា ពេលកំណត់របស់ព្រះអង្គបានមកដល់ហើយ ក្នុងការចាកចេញពីលោកីយ៍ ហើយត្រឡប់ទៅព្រះបិតាវិញ។ ព្រះអង្គស្រឡាញ់អស់អ្នកដែលនៅជាមួយព្រះអង្គនៅក្នុងលោកីយ៍ណាស់ ហើយទ្រង់ស្រឡាញ់ពួកគេរហូតដល់ទីបំផុត។²ឥឡូវនេះ មារបានដាក់វានៅក្នុងចិត្តរបស់លោកយូដាស‌អ៊ីស្កា‌រីយ៉ុតជាកូនលោកស៊ីម៉ូនរួចហើយ ដើម្បីក្បត់ព្រះយេស៊ូ។

³ព្រះអង្គជ្រាបថា ព្រះបិតាបានប្រទានអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ ហើយជ្រាបថា ព្រះអង្គបានយាងមកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គនឹងត្រឡប់ទៅឯព្រះជាម្ចាស់វិញ។⁴ព្រះអង្គបានក្រោកឡើងពីអាហារល្ងាច ហើយបានយកសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅរបស់ព្រះអង្គ។ បន្ទាប់មកព្រះអង្គបានយកកន្សែង ហើយយកវាមកក្រវាត់ខ្លួនរបស់ព្រះអង្គ។⁵បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបានចាក់ទឹកចូលទៅក្នុងផើងមួយ ហើយបានចាប់ផ្តើមលាងជើងពួកសិស្ស ហើយយកកន្សែងដែលចងនៅនឹងខ្លួនរបស់ព្រះអង្គមកជូត។

⁶ព្រះអង្គបានមកឯលោកស៊ីម៉ូនពេត្រុស ហើយលោកពេត្រុសបានទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើព្រះអង្គនឹងលាងជើងទូលបង្គំឬអី?»⁷ព្រះយេស៊ូឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ អ្នកមិនយល់ទេនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែ អ្នកនឹងយល់ការនេះនៅពេលក្រោយ»។⁸លោកពេត្រុសទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអង្គមិនត្រូវលាងជើងទូលបង្គំទេ»។ ព្រះយេស៊ូឆ្លើយទៅគាត់ថា៖ «ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនលាងជើងអ្នក អ្នកគ្មានចំណែកអ្វីជាមួយខ្ញុំទេ»។⁹លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមកុំគ្រាន់តែលាងជើងទូលបង្គំឡើយ ប៉ុន្តែ សូមលាងដៃ និងក្បាលរបស់ទូលបង្គំផង»។

¹⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «អ្នកដែលងូតទឹករួចហើយមិនចាំបាច់ទេ លាងតែជើងរបស់អ្នកនោះទៅបានហើយ អ្នកនោះបានស្អាតទាំងស្រុងហើយ។ អ្នកស្អាតហើយ ប៉ុន្តែ អ្នកផ្សេងទេដែលមិនស្អាត»។¹¹(ដើម្បីព្រះយេស៊ូជ្រាបថា អ្នកណានឹងក្បត់ព្រះអង្គ ហេតុដូច្នេះ ហើយបានជាព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនស្អាតទាំងអស់គ្នាទេ»)។

¹²នៅពេលព្រះយេស៊ូបានលាងជើងពួកគេដូច្នេះ ហើយបានយកសម្លៀកបំពាក់របស់ព្រះអង្គមកពាក់ ហើយគង់នៅតុអាហារវិញ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នកដឹងអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើជាមួយអ្នករាល់គ្នាទេ?¹³អ្នករាល់ហៅខ្ញុំថា៖ «លោកគ្រូ» ឬ «ព្រះអម្ចាស់» អ្នករាល់គ្នានិយាយនោះត្រូវហើយ ខ្ញុំអ៊ីចឹងមែន។¹⁴ប្រសិនបើខ្ញុំ ជាព្រះអម្ចាស់ និងជាគ្រូ បានលាងជើងអ្នករាល់គ្នា អ្នកក៏ត្រូវលាងជើងដល់គ្នាទៅវិញទៅមកដែរ។¹⁵ដ្បិត ខ្ញុំបានធ្វើជាគំរូដល់អ្នករាល់គ្នាហើយ អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើដូច្នេះបានធ្វើដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ។

¹⁶ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អ្នកបម្រើមិនធំជាម្ចាស់របស់ខ្លួនឡើយ ឬអ្នកនាំសារក៏មិនធំជាងអ្នកដែលចាត់គាត់ឲ្យមកនោះទេ។¹⁷ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្គាល់ការទាំងនេះ អ្នកនឹងមានពរ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាធ្វើការទាំងនោះ។¹⁸ខ្ញុំមិននិយាយពីអ្នករាល់គ្នាទេ ខ្ញុំដឹងអស់អ្នកដែលខ្ញុំបានជ្រើសរើស ប៉ុន្តែ ការនេះអាចកើតឡើងដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចតាមបទគម្ពីរថា៖ «អ្នកដែលបរិភោគនំប៉័ងខ្ញុំ បានលើកកែងជើងរបស់គាត់ទាស់នឹងខ្ញុំ»។

¹⁹ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នានៅពេលនេះ មុនពេលវាកើតឡើង ដើម្បីនៅពេលវាកើតឡើង អ្នកអាចជឿថា ខ្ញុំជាព្រះ។²⁰ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អស់អ្នកណាដែលទទួលអ្នកដែលខ្ញុំចាត់ឲ្យទៅ ទទួលខ្ញុំដែរ ហើយអស់អ្នកណាដែលទទួលខ្ញុំ ទទួលព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកដែរ។

²¹នៅពេលព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលការនេះរួចហើយ ព្រះអង្គមានការខ្វល់ខ្វាយក្នុងវិញ្ញាណ។ ព្រះអង្គបានធ្វើបន្ទាល់ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា មានម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាក្បត់ខ្ញុំ»។²²ពួកសិស្សមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ងឿងឆ្ងល់ថាព្រះអង្គកំពុងមានបន្ទូលពីអ្នកណា។

²³សិស្សម្នាក់នៃពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គ ជាអ្នកដែលព្រះអង្គស្រឡាញ់ កំពុងតែអង្គុយតុនៅជិតព្រះយេស៊ូ។²⁴លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុស បានធ្វើសញ្ញាទៅសិស្សនោះ ហើយនិយាយថា៖ «សួរព្រះអង្គមើល ព្រះអង្គកំពុងនិយាយអំពីអ្នកណា?»។²⁵ដូច្នេះ គាត់បានផ្អែកទៅជិតព្រះយេស៊ូហើយនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា «ព្រះអង្គម្ចាស់អើយ តើអ្នកនោះជាអ្នកណា?»

²⁶បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «គឺជាម្នាក់ដែលខ្ញុំនឹងជ្រលក់នំប៉័ងមួយដុំ ហើយឲ្យទៅអ្នកនោះ»។ ដូច្នេះ នៅពេលព្រះអង្គបានជ្រលក់នំប៉័ងរួចហើយ ព្រះអង្គបានប្រទានទៅលោកយូដាស‌ជាកូនរបស់លោកស៊ីម៉ូនអ៊ីស្កា‌រីយ៉ុត។²⁷បន្ទាប់ពីបានទទួលនំប៉័ងហើយ សាតាំងបានចូលទៅក្នុងគាត់ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វី ចូរធ្វើវាឲ្យលឿនទៅ»។

²⁸អស់អ្នកដែលអង្គុយនៅតុ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គមានបន្ទូលការនេះទៅគាត់។²⁹អ្នកខ្លះគិតថា ដោយសារលោកយូដាសជាអ្នកកាន់ថង់ប្រាក់ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ «ឲ្យទិញអ្វីដែលយើងត្រូវការ សម្រាប់ពិធីបុណ្យ»។ ឬ អាចឲ្យគាត់ឲ្យអ្វីមួយដល់អ្នកក្រ។³⁰បន្ទាប់ពីលោកយូដាសបានទទួលនំប៉័ងហើយ គាត់ក៏ចេញទៅភ្លាម។ ពេលនោះយប់ហើយ។

³¹នៅពេលលោកយូដាសចេញផុតទៅ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «ឥឡូវនេះ បុត្ររបស់មនុស្សត្រូវទទួលសិរីរុងរឿង ហើយព្រះជាម្ចាស់បានទទួលសិរីរុងរឿងបានតាមរយៈព្រះអង្គដែរ។³²ព្រះជាម្ចាស់នឹងតម្កើងព្រះអង្គនៅក្នុងអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ ហើយទ្រង់នឹងតម្កើងព្រះអង្គភ្លាម។³³កូនតូចអើយ ខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាតែមួយរយៈខ្លីទៀតតែប៉ុណ្ណោះ។ អ្នករាល់គ្នានឹងស្វែងរកខ្ញុំ ដូចដែលខ្ញុំបាននិយាយទៅពួកយូដាដែរថា៖ «កន្លែងដែលខ្ញុំទៅ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចទៅបានទៅបានទេ»។ ពេលនេះ ខ្ញុំក៏និយាយទៅកាន់អ្នករាល់គ្នាដែរ។

³⁴ខ្ញុំឲ្យដល់អ្នករាល់គ្នានូវក្រឹត្យវិន័យមួយថ្មី គឺថាអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ដូចខ្ញុំបានស្រឡាញ់ដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមកដែរ។³⁵មនុស្សទាំងអស់នឹងដឹងថា អ្នករាល់គ្នាជាសិស្សរបស់ខ្ញុំដោយសារការនេះ គឺដោយសារអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់អ្នកទៅវិញទៅមក»។

³⁶លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើព្រះអង្គយាងទៅណា?» ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «កន្លែងដែលខ្ញុំទៅ អ្នកមិនអាចទៅតាមខ្ញុំបានទេនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែ អ្នកនឹងទៅតាមខ្ញុំនៅពេលក្រោយ»។³⁷លោកពេត្រុសទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ហេតុអ្វីបានជាទូលបង្គំមិនអាចទៅតាមព្រះអង្គនៅពេលនេះ? ទូលបង្គំនឹងលះបង់ជីវិតរបស់ទូលបង្គំដើម្បីព្រះអង្គ»។³⁸ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «តើអ្នកនឹងលះបង់ជីវិតដើម្បីខ្ញុំ? ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា មាន់នឹងមិនរងាវទេ ប្រសិនបើអ្នកមិនបដិសេធខ្ញុំបីដង»។

14

¹កុំឲ្យរបស់អ្នករាល់គ្នាខ្វល់ខ្វាយឡើយ។ អ្នកជឿដល់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ ក៏ជឿដល់ខ្ញុំដែរ។²នៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះបិតាខ្ញុំ មានបន្ទប់ជាច្រើន។ ប្រសិនបើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំនឹងទៅដើម្បីរៀបចំកន្លែងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។³ប្រសិនបើខ្ញុំទៅ ហើយរៀបចំកន្លែងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញម្តងទៀត ហើយយកអ្នករាល់គ្នាទៅឯខ្ញុំ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបាននៅកន្លែងដែលខ្ញុំនៅដែរ។

⁴អ្នករាល់គ្នាបានស្គាល់ផ្លូវដែលខ្ញុំកំពុងទៅ។⁵លោកថូម៉ាសទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ យើងមិនដឹងថាព្រះអង្គទៅណាផង ធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងស្គាល់ផ្លូវបានទៅ?»⁶ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំជាផ្លូវ ជាសេចក្តីពិត និងជាជីវិត គ្មាននរណាអាចទៅឯព្រះបិតាបានទេ លើកលែងតែចូលតាមរយៈខ្ញុំ។⁷ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាបានស្គាល់ខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នាក៏ស្គាល់ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំដែរ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ អ្នករាល់គ្នាស្គាល់ព្រះអង្គ ហើយក៏បានឃើញព្រះអង្គដែរ»។

⁸លោកភីលីពទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមបង្ហាញព្រះបិតាដល់យើងខ្ញុំផង នោះយើងខ្ញុំស្កប់ចិត្តហើយ»។⁹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំបាននៅជាមួយអ្នកអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ហើយអ្នកនៅតែមិនស្គាល់ខ្ញុំទៀត ភីលីព? អស់អ្នកណាដែលឃើញខ្ញុំ ឃើញព្រះបិតាដែរ។ តើអ្នកអាចនិយាយថា៖ «សូមបង្ហាញព្រះបិតាឲ្យយើងខ្ញុំឃើញផងដូចម្តេចកើត?

¹⁰តើអ្នករាល់គ្នាមិនជឿថា ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះបិតា ហើយព្រះបិតានៅក្នុងខ្ញុំទេឬអី? ពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយទៅកាន់អ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំមិនបាននិយាយចេញដោយសិទ្ធិអំណាចខ្លួនរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ទេ ប៉ុន្តែ ព្រះបិតារស់នៅក្នុងខ្ញុំកំពុងធ្វើការងាររបស់ព្រះអង្គ។¹¹ចូរជឿដល់ខ្ញុំថា ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះបិតា ហើយព្រះបិតានៅក្នុងខ្ញុំ ឬជឿដោយសារកិច្ចការទាំងនោះចុះ។

¹²ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អ្នកណាដែលជឿដល់ខ្ញុំ នឹងធ្វើការដូចដែលខ្ញុំធ្វើដែរ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើការលើសជាងការទាំងនេះផង ដ្បិត ខ្ញុំបានទៅឯព្រះបិតាខ្ញុំវិញហើយ។¹³អ្វីក្តីដែលអ្នករាល់គ្នាសុំដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងសម្រេចឲ្យ ដើម្បីឲ្យព្រះបិតាបានទទួលសិរីរុងរឿងនៅក្នុងព្រះបុត្រា។¹⁴ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាសុំអ្វីៗដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើវា។

¹⁵ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់ខ្ញុំ នឹងប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញាតិរបស់ខ្ញុំ¹⁶ហើយខ្ញុំនឹងអធិស្ឋានទៅព្រះបិតា ហើយព្រះអង្គនឹងប្រទានអ្នកកម្សាន្តចិត្តដល់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គបានគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាជារៀងរហូតតទៅ¹⁷ជាព្រះវិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិត។ លោកីយ៍មិនអាចទទួលព្រះអង្គបានទេ ដោយសារលោកីយ៍មិនឃើញព្រះអង្គ ឬស្គាល់ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាវិញ ស្គាល់ព្រះអង្គ ដើម្បីព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ហើយគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។

¹⁸ខ្ញុំនឹងមិនបោះបង់អ្នករាល់គ្នាចោលឡើយ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មករកអ្នករាល់គ្នាវិញ។¹⁹នៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីខាងមុខនេះ លោកីយ៍នឹងលែងឃើញខ្ញុំទៀតហើយ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាឃើញខ្ញុំ។ ព្រោះខ្ញុំរស់ អ្នករាល់គ្នាក៏រស់ដែរ។²⁰នៅថ្ងៃនោះ អ្នកនឹងដឹងថា ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះបិតា ហើយថាអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា។

²¹អស់អ្នកណាដែលមានក្រឹត្យវិន័យរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រព្រឹត្តតាម គឺជាអ្នកដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយអ្នកណាដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំ ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់អ្នកនោះដែរ ហើយខ្ញុំនឹងស្រឡាញ់អ្នកនោះ ហើយខ្ញុំនឹងបង្ហាញខ្លួនខ្ញុំដល់អ្នកនោះ»។²²លោកយូដា (មិនមែនអ៊ីស្កា‌រីយ៉ុត) បានទូលទៅព្រះយេស៊ូថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គបង្ហាញអង្គទ្រង់ដល់យើង ហើយមិនបង្ហាញដល់លោកីយ៍?»

²³ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយ ហើយមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកណាស្រឡាញ់ខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងប្រព្រឹត្តតាមពាក្យរបស់ខ្ញុំ។ ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំនឹងស្រឡាញ់អ្នកនោះ ហើយយើងនឹងមករកអ្នកនោះ ហើយយើងនឹងតាំងទីលំនៅរបស់យើងជាមួយអ្នកនោះ។²⁴អ្នកណាដែលមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំ មិនប្រព្រឹត្តតាមពាក្យរបស់ខ្ញុំទេ។ ពាក្យដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮមិនមែនជាពាក្យរបស់ខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែ មកពីព្រះបិតាដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមក។

²⁵ខ្ញុំបាននិយាយការទាំងនេះដល់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងពេលដែលខ្ញុំនៅជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នា។²⁶ប៉ុន្តែ អ្នកកម្សាន្តចិត្ត គឺព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ជាព្រះដែលព្រះបិតាបានចាត់មកដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំ ព្រះអង្គនឹងបង្រៀនអ្នករាល់គ្នាគ្រប់យ៉ាង ហើយព្រះអង្គនឹងរំលឹកអ្នករាល់គ្នាពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំបានប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា។²⁷ខ្ញុំទុកសេចក្តីសុខសាន្តដល់អ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំឲ្យសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ខ្ញុំដល់អ្នករាល់គ្នា។ សេចក្តីសុខសាន្តដែលខ្ញុំឲ្យ មិនដូចជាសេចក្តីសុខសាន្តដែលលោកីយ៍ឲ្យទេ។ កុំឲ្យចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាខ្វល់ខ្វាយឡើយ ហើយក៏កុំឲ្យភ័យខ្លាចដែរ។

²⁸អ្នករាល់គ្នាបានឮអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «ខ្ញុំនឹងចេញទៅឆ្ងាយ ហើយខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកឯអ្នករាល់គ្នាវិញ។ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់ខ្ញុំ អ្នកនឹងមានអំណរ ព្រោះខ្ញុំកំពុងតែទៅឯព្រះបិតា ដ្បិតព្រះបិតាធំជាងខ្ញុំ។²⁹ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នារួចហើយ វានឹងកើតឡើងយ៉ាងដូច្នេោះ ដើម្បីនៅពេលវាកើតឡើង អ្នករាល់គ្នានឹងជឿ។³⁰ខ្ញុំនឹងឈប់និយាយច្រើនជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាទៀតហើយ ដ្បិតមេគ្រប់គ្រងលោកីយ៍នេះមកដល់ហើយ។ វាគ្មានអំណាចអ្វីមកលើខ្ញុំទេ³¹ប៉ុន្តែ ដើម្បីលោកីយ៍បានដឹងថា ខ្ញុំស្រឡាញ់ព្រះបិតា ហើយខ្ញុំធ្វើអ្វីៗតាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះបិតាខ្ញុំ តែប៉ុណ្ណោះ។ ចូរយើងក្រោកឡើង ហើយចេញពីទីនេះទៅ»។

15

¹ខ្ញុំជាដើមទំពាំងបាយជូរពិត ហើយព្រះបិតាខ្ញុំជាអ្នកដាំ។²ព្រះអង្គកាត់មែកទាំងឡាយណាដែលមិនបង្កើតផលនៅក្នុងខ្ញុំចោល ហើយព្រះអង្គកាត់លោះមែកទាំងឡាយណាដែលបង្កើតផល ដើម្បីឲ្យមែកនោះបានបង្កើតផលកាន់តែច្រើនឡើងថែមទៀត។

³អ្នករាល់គ្នាបានស្អាតហើយ ដោយសារព្រះបន្ទូលដែលខ្ញុំបានប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា។⁴ចូរនៅជាប់នឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនៅជាប់នឹងអ្នករាល់គ្នា។ ដូចជាមែកមួយ មិនអាចបង្កើតផលដោយខ្លួនវាបានទេ លុះត្រាតែវានៅជាប់នឹងដើមទំពាំងបាយជូរ អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចគ្នាដែរ លុះត្រាតែនៅជាប់នឹងខ្ញុំ។

⁵ខ្ញុំជាដើមទំពាំងបាយជូរ អ្នករាល់គ្នាជាមែក។ អ្នកណាដែលនៅជាប់ក្នុងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនៅក្នុងអ្នកនោះ អ្នកនោះនឹងបង្កើតផលជាច្រើន ដ្បិត បើគ្មានខ្ញុំទេ អ្នកមិនអាចធ្វើអ្វីបានទាំងអស់។⁶ប្រសិនបើ អ្នកណាមិននៅជាប់នឹងខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងត្រូវបោះចោលទៅក្រៅ ដូចជាមែក ហើយវានឹងស្ងួត ហើយពួកគេនឹងប្រមូលមែកទាំងនោះ ហើយបោះមែកទាំងនោះចោលទៅក្នុងភ្លើង មែកទាំងនោះនឹងត្រូវឆេះអស់។⁷ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នានៅជាប់នឹងខ្ញុំ ហើយប្រសិនបើ ពាក្យខ្ញុំនៅជាប់ក្នុងអ្នករាល់គ្នា ចូរសុំអ្វីៗតាមតែអ្នកប្រាថ្នាចុះ វានឹងបានសម្រេចដល់អ្នករាល់គ្នា។

⁸ព្រះបិតាខ្ញុំបានទទួលសិរីល្អ ដោយសារអ្នករាល់គ្នាបង្កើតផលជាច្រើន ហើយបញ្ជាក់ថាអ្នករាល់គ្នាជាសិស្សរបស់ខ្ញុំមែន។⁹ព្រះបិតាស្រឡាញ់ខ្ញុំយ៉ាងណា ខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នាយ៉ាងនោះដែរ។ ចូរនៅជាប់ក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ។

¹⁰ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នា ប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នានឹងនៅជាប់នឹងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ដូចខ្ញុំ បានប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះបិតាខ្ញុំដែរ ហើយខ្ញុំបាននៅជាប់ក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គដែរ។¹¹ខ្ញុំបានប្រាប់ការទាំងនេះដល់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអំណររបស់ខ្ញុំបាននៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា និងដើម្បីឲ្យអំណររបស់អ្នករាល់គ្នាបានពេញលក្ខណៈ។

¹²នេះគឺជាក្រឹត្យវិន័យរបស់ខ្ញុំ គឺថាអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ដូចខ្ញុំបានស្រឡាញ់ដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ។¹³គ្មាននរណាមានក្តីស្រឡាញ់ធំជាងនេះទេដោយព្រះអង្គហ៊ានលះបង់ជីវិតដើម្បីមិត្តសម្លាញ់។

¹⁴អ្នករាល់គ្នាជាមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាធ្វើការដែលខ្ញុំបានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា។¹⁵ខ្ញុំលែងហៅអ្នករាល់គ្នាថាជាអ្នកបម្រើទៀតហើយ ដ្បិតអ្នកបម្រើមិនដឹងថាម្ចាស់របស់គាត់កំពុងធ្វើអ្វីនោះទេ។ ខ្ញុំបានហៅអ្នករាល់គ្នាថាមិត្តសម្លាញ់ ដើម្បីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំបានឮពីព្រះបិតាខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នារួចហើយ។

¹⁶អ្នករាល់គ្នាមិនបានជ្រើសរើសខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នា ហើយបានរើសតាំងអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានចេញទៅហើយបង្កើតផល ហើយផលរបស់អ្នករាល់គ្នាបាននៅជាប់ផង។ ដូច្នេះហើយ អ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាទូលសុំពីព្រះបិតាដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំ ព្រះអង្គនឹងប្រទានមកអ្នករាល់គ្នា។¹⁷ខ្ញុំបង្គាប់ការទាំងនេះមកអ្នករាល់គ្នា គឺឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។

¹⁸ប្រសិនបើ លោកីយ៍ស្អប់អ្នករាល់គ្នា ចូរដឹងថា ពួកគេស្អប់ខ្ញុំមុនពេលពួកគេស្អប់អ្នករាល់ទៅទៀត។¹⁹ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមកពីលោកីយ៍ លោកីយ៍នឹងស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា ព្រោះអ្នករាល់គ្នាជារបស់លោកីយ៍។ ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនមែនជារបស់លោកីយ៍ ហើយដោយសារខ្ញុំបានជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នាចេញពីលោកីយ៍ ដូច្នេះហើយ បានជាលោកីយ៍ស្អប់អ្នករាល់គ្នា។

²⁰ចាំសម្ដីដែលខ្ញុំបាននិយាយជាមួយអ្នករាល់គ្នាទេ ថា៖ «អ្នកបម្រើមិនធំជាងចៅហ្វាយរបស់គាត់ទេ»។ ប្រសិនបើ ពួកគេបៀតបៀនខ្ញុំ ពួកគេក៏បៀតបៀនដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ។ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមពាក្យខ្ញុំ ពួកគេនឹងប្រព្រឹត្តពាក្យរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ។²¹ពួកគេនឹងធ្វើការទាំងអស់នេះដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយព្រោះឈ្មោះខ្ញុំ ព្រោះពួកគេមិនស្គាល់ព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកទេ។²²ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនបានមក ហើយប្រាប់ដល់ពួកគេទេ នោះពួកគេអាចនឹងគ្មានបាបទេ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ពួកគេលែងមានការដោះសារពីបាបរបស់ពួកគេហើយ។

²³អ្នកណាដែលស្អប់ខ្ញុំ ក៏ស្អប់ព្រះបិតាខ្ញុំដែរ។²⁴ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនបានធ្វើការ ដែលគ្មាននរណានៅក្នុងចំណោមពួកគេអាចធ្វើការនោះបាន ពួកគេអាចនឹងមិនមានបាបទេ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ពួកគេបានឃើញ ហើយស្អប់ទាំងខ្ញុំ និងព្រះបិតាខ្ញុំ។²⁵ប៉ុន្តែ ការនេះកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចតាមពាក្យដែលចែងនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ពួកគេថា៖ «ពួកគេស្អប់ខ្ញុំ ឥតហេតុផលឡើយ»។

²⁶នៅពេលដែលចាត់អ្នកកម្សាន្តចិត្តមកឯអ្នករាល់គ្នាពីព្រះបិតាខ្ញុំមក ព្រះអង្គជា ព្រះវិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិត ដែលយាងពីព្រះបិតាខ្ញុំមក ព្រះអង្គនឹងធ្វើបន្ទាល់ពីខ្ញុំ។²⁷អ្នករាល់គ្នាដ៏កំពុងធ្វើបន្ទាល់ពីខ្ញុំដែរ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបាននៅជាមួយខ្ញុំតាំងពីដំបូង។

16

¹ខ្ញុំបានប្រាប់សេចក្តីទាំងនេះដល់អ្នករាល់គ្នា ដេើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នារវាតចិត្ត។²ពួកគេនឹងបណ្តេញអ្នករាល់គ្នាពីសាលាប្រជុំ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលកំណត់មកដល់ នៅពេលមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលរកសម្លាប់អ្នករាល់គ្នា ពួកគេនឹងគិតថា ដើម្បីធ្វើជាយញ្ញបូជាថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។

³ពួកគេធ្វើការទាំងនេះ ដោយសារពួកគេមិនបានស្គាល់ព្រះបិតាខ្ញុំ ឬស្គាល់ខ្ញុំទេ។⁴ខ្ញុំបានប្រាប់ការទាំងនេះដល់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីនៅពេលកំណត់មកដល់ អ្នកនឹងចាំថា ខ្ញុំនិយាយពួកគេប្រាប់អ្នករាល់គ្នាហើយ។ ខ្ញុំមិនបានប្រាប់ការនេះដល់អ្នករាល់គ្នាតាំងពីដំបូងមកទេ ដោយសារខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។

⁵ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំត្រឡប់ទៅព្រះអង្គដែលចាត់ខ្ញុំឲ្យមកវិញ ប៉ុន្តែ គ្មាននរណានៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាសួរខ្ញុំថា៖ «តើព្រះអង្គកំពុងទៅណា?»⁶ប៉ុន្តែ ដោយសារខ្ញុំបាននិយាយការនេះដល់អ្នករាល់គ្នា ធ្វើឲ្យចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាពេញដោយសេចក្តីព្រួយ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា បើខ្ញុំទៅ វាប្រសើរដល់អ្នករាល់គ្នា។⁷ដ្បិត ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនទៅទេ ព្រះដ៏កម្សាន្តចិត្តនឹងមិនមកទេ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ខ្ញុំទៅ ខ្ញុំនឹងចាត់ព្រះអង្គឲ្យមកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។

⁸នៅពេលព្រះដ៏កម្សាន្តចិត្តយាងមក ព្រះអង្គបង្ហាញដល់លោកីយ៍កំហុសទាក់ទងនឹងបាប ទាក់ទងនឹងសេចក្តីសុចរិត និងទាក់ទងនឹងការជំនុំជម្រះ។⁹ទាក់ទងនឹងបាប ដោយសារពួកគេមិនជឿលើខ្ញុំ¹⁰ទាក់ទងនឹងសេចក្តីសុចរិត ដោយសារខ្ញុំត្រឡប់ទៅព្រះបិតាវិញ¹¹ហើយទាក់ទងនឹងការជំនុំជម្រះ ដោយសារអ្នកគ្រប់គ្រងរបស់លោកីយ៍នេះនឹងត្រូវជំនុំជម្រះ។

¹²ខ្ញុំមានការជាច្រើនប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នាមិនយល់ពីវាទេ។¹³ប៉ុន្តែ នៅពេលព្រះវិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិតយាងមក ព្រះអង្គនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាទៅក្នុងសេចក្តីពិតគ្រប់យ៉ាង ដ្បិតព្រះអង្គមិនបានមានបន្ទូលពីអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ទេ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គនឹងមានបន្ទូលពីអ្វីដែលព្រះអង្គបានឮ ហើយព្រះអង្គនឹងប្រាប់អ្នករាល់គ្នាពីអ្វីៗដែលនឹងមកដល់។¹⁴ព្រះអង្គនឹងថ្វាយសិរីល្អដល់ខ្ញុំ ព្រោះព្រះអង្គនឹងយកអ្វីដែលជារបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គនឹងប្រាប់ពីការនោះដល់អ្នករាល់គ្នា។

¹⁵អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះបិតាមានជារបស់ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនិយាយថា ព្រះវិញ្ញាណនឹងទទួលអ្វីដែលជារបស់ខ្ញុំ និងព្រះអង្គនឹងប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា។¹⁶ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីខាងមុខនេះ អ្នករាល់គ្នានឹងលែងឃើញខ្ញុំទៀតហើយ ហើយនៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ អ្នករាល់គ្នានឹងបានឃើញខ្ញុំម្តងទៀត។

¹⁷បន្ទាប់មក មានពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គខ្លះនិយាយទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើមានន័យយ៉ាងដូចម្តេច ដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលមកហើយថា៖ «ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី អ្នករាល់គ្នានឹងលែងឃើញខ្ញុំទៀត ហើយនៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លះខាងមុន អ្នករាល់គ្នានឹងបានឃើញខ្ញុំម្តងទៀត?» ហើយ «ដោយសារខ្ញុំទៅឯព្រះបិតាខ្ញុំវិញ?»¹⁸ដូច្នេះហើយ បានជាពួកគេនិយាយថា៖ «តើអ្វីទៅដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី?» យើងមិនដឹងថា ព្រះអង្គមានបន្ទូលអំពីអ្វីទេ»។

¹⁹ព្រះយេស៊ូឃើញថា ពួកគេចង់សួរព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើនេះគឺជាអ្វីដែលអ្នករាល់កំពុងតែសួរនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា តើអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយនោះ មានន័យយ៉ាងដូចម្តេចថា៖ «ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងលែងឃើញខ្ញុំទៀត ហើយក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី អ្នករាល់គ្នាបានឃើញខ្ញុំម្តងទៀត?²⁰ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អ្នករាល់គ្នានឹងយំ ហើយកាន់ទុក្ខ ប៉ុន្តែ លោកីយ៍នឹងសប្បាយរីករាយ។ អ្នករាល់គ្នានឹងមានទុក្ខព្រួយយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ ទុក្ខព្រួយរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងត្រឡប់ទៅជាអំណរវិញ។²¹នៅពេលស្រី្តបង្កើតកូន នាងមានទុក្ខព្រួយជាខ្លាំង ព្រោះពេលកំណត់របស់នាងមកដល់ហើយ ប៉ុន្តែ នៅពេលនាងបង្កើតកូនរួចហើយ នាងលែងនឹកចាំពីការឈឺចាប់របស់នាងទៀតហើយ ព្រោះតែអំណររដែលនមនុស្សម្នាក់បានកើតមកក្នុងលោកីយ៍នេះ។

²²ដូច្នេះ នៅពេលនេះ អ្នករាល់គ្នាមានទុក្ខព្រួយមែន ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងជួបអ្នកសារជាថ្មីម្តងទៀត ហើយដួងចិត្តរបស់អ្នកនឹងមានអំណរ ហើយគ្មានអ្នកណាអាចយកអំណររបស់អ្នកចេញពីអ្នករាល់គ្នាឡើយ។²³នៅថ្ងៃនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនសួរខ្ញុំទៀតទេ។ ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាសុំអ្វីពីព្រះបិតាដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំ ព្រះអង្គនឹងប្រទានវាមកអ្នករាល់គ្នា។²⁴រហូតមកទល់ពេលនេះ អ្នករាល់គ្នាមិនបានសុំអ្វីដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំទេ។ ចូរសុំ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងទទួល ដូច្នេះ អំណររបស់អ្នកនឹងបានគ្រប់លក្ខណៈ។

²⁵ខ្ញុំបានប្រាប់ការទាំងនេះដល់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងពាក្យនៃការប្រៀបធៀប ប៉ុន្តែ នៅពេលកំណត់មកដល់ ខ្ញុំនឹងលែងនិយាយជាពាក្យនៃការប្រៀបធៀបទៀតហើយ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាយ៉ាងច្បាស់អ៊ំពីព្រះបិតា។

²⁶នៅថ្ងៃនោះ ខ្ញុំនឹងសុំដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងមិននិយាយទៅកាន់អ្នកថា ខ្ញុំនឹងអធិស្ឋានដល់ព្រះបិតាសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាសិនទេ²⁷ដ្បិត ព្រះបិតាផ្ទាល់ស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា ដោយសារ អ្នករាល់គ្នាបានស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយដោយសារអ្នករាល់គ្នាបានជឿថា ខ្ញុំបានមកពីព្រះបិតា។²⁸ខ្ញុំបានមកពីព្រះបិតា ហើយខ្ញុំបានមកក្នុងលោកីយ៍នេះ។ ខ្ញុំកំពុងតែចាកចេញពីលោកីយ៍នេះ ហើយខ្ញុំនឹងទៅឯព្រះបិតាវិញ។

²⁹ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គទូលថា៖ «មើល ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ ហើយព្រះអង្គមិនបានប្រើពាក្យនៃការប្រៀបធៀបទេ។³⁰ឥឡូវនេះ យើងដឹងហើយថា ព្រះអង្គជ្រាបទាំងអស់ ហើយព្រះអង្គមិនត្រូវការឲ្យនរណាសួរព្រះអង្គឡើយ។ ដោយហេតុនេះ យើងខ្ញុំជឿថា ព្រះអង្គបានមកពីព្រះជាម្ចាស់មែន»។³¹ព្រះយេស៊ូវឆ្លើយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាជឿហើយមែនទេ?»

³²មើល៍ ពេលកំណត់បានមកដល់ហើយ ពិតណាស់ បានមកដល់ពិតប្រាកដមែន នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងទៅផ្ទះរបស់គេរៀងៗខ្លួន ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏នឹងបោះបង់ខ្ញុំចោលដែរ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិននៅម្នាក់ឯងទេ ព្រោះព្រះបិតានៅជាមួយខ្ញុំ។³³ខ្ញុំនិយាយការទាំងនេះដល់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសន្តិភាពនៅក្នុងខ្ញុំ។ នៅក្នុងលោកីយ៍អ្នកមានទុក្ខលំបាកជាច្រើន ប៉ុន្តែ ចូលមានសេចក្តីក្លាហាន ខ្ញុំបានឈ្នះលោកីយ៍ហើយ»។

17

¹បន្ទាប់ពីព្រះេយស៊ូមានបន្ទូលពីសេចក្តីទាំងនោះរួចហើយ ព្រះអង្គបានទតព្រះនេត្រឡើងទៅលើ ឯស្ថានសួគ៌ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «ព្រះបិតាអើយ ពេលកំណត់បានមកដល់ហើយ សូមលើកតម្កើងព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យព្រះបុត្រាបានលើកតម្កើងព្រះអង្គវិញ²ដូចដែលព្រះអង្គបានប្រទានសិទ្ធិអំណាចដល់ព្រះបុត្រាលើមនុស្សលោកទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យទ្រង់បានប្រទានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់ព្រះបុត្រាដែរ។

³នេះជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ច៖ គឺថាពួកគេស្គាល់ព្រះអង្គ ជាព្រះពិតតែមួយគត់ និងជឿព្រះដែលចាត់ព្រះអង្គឲ្យមក គឺព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។⁴ទូលបង្គំថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គនៅលើផែនដីនេះ។ ទូលបង្គំបានបញ្ចប់ការងារដែលព្រះអង្គបានប្រទានឲ្យទូលបង្គំធ្វើហើយ។⁵ឥឡូវនេះ បិតាអើយ សូមលើកតម្កើងទូលបង្គំឡើងជាមួយនឹងសិរីល្អដែលទូលបង្គំមាន នៅចំពោះមុខលោកីយ៍ដែលទ្រង់បានបង្កើត។

⁶ទូលបង្គំបានបង្ហាញព្រះនាមព្រះអង្គ ដល់អស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានប្រទានមកទូលបង្គំនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ។ ពួកគេជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គបានប្រទានទូលបង្គំឲ្យទៅពួកគេ ហើយពួកគេបានប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។⁷ឥឡូវនេះ ពួកគេដឹងថា អ្វីៗដែលព្រះអង្គប្រទានមកទូលបង្គំ គឺមកពីព្រះអង្គ⁸ដ្បិត ទូលបង្គំបានឲ្យដល់ពួកគេគ្រប់គ្នានូវព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គបានប្រទានមកទូលបង្គំ។ ពួកគេបានទទួលព្រះបន្ទូល ហើយបានស្គាល់យ៉ាងប្រាកដថា ទូលបង្គំមកពីព្រះអង្គ ហើយពួកគេបានជឿថា ព្រះអង្គជាអ្នកចាត់ទូលបង្គំឲ្យមក។

⁹ទូលបង្គំអធិស្ឋានឲ្យពួកគេ។ ទូលបង្គំមិនអធិស្ឋានឲ្យលោកីយ៍ទេ ប៉ុន្តែ អធិស្ឋានដល់អស់អ្នកដែលព្រះអង្គប្រទានដល់ទូលបង្គំ ដ្បិត ពួកគេជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ។¹⁰អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលជារបស់ទូលបង្គំ ជារបស់ព្រះអង្គ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលជារបស់ព្រះអង្គ ក៏ជារបស់ទូលបង្គំដែរ ហើយទូលបង្គំបានទទួលសិរីល្អនៅក្នុងពួកគេ។¹¹ទូលបង្គំលែងនៅក្នុងលោកីយ៍ទៀតហើយ ប៉ុន្តែ អ្នកទាំងអស់នេះ នៅក្នុងលោកីយ៍ ហើយទូលបង្គំនឹងត្រឡប់ទៅឯព្រះអង្គវិញ។ ឱបិតាដ៏វិសុទ្ធអើយ សូមការពារពួកគេនៅក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានប្រទានមកទូលបង្គំ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានត្រឡប់ទៅជាតែមួយ ដូចយើងបានរួមគ្នាតែមួយដែរ។

¹²អំឡុងពេល ដែលទូលបង្គំនៅជាមួយពួកគេ ទូលបង្គំបានការពារពួកគេនៅក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គបានប្រទានមកទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំការពារពួកគេ ហើយមិនឲ្យនរណាម្នាក់ត្រូវវិនាសឡើយ លើកលែងតែកូននៃសេចក្តីវិនាសតែប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឲ្យបទគម្ពីរបានសម្រេច។¹³ឥឡូវនេះ ទូលបង្គំនឹងទៅឯព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំប្រាប់ការទាំងអស់នេះនៅក្នុងលោកីយ៍ ដើម្បីឲ្យអំណររបស់ទូលបង្គំបានបំពេញនៅក្នុងពួកគេ។¹⁴ទូលបង្គំបានប្រគល់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គដល់ពួកគេ ហើយលោកីយ៍បានស្អប់ពួកគេ ដោយសារពួកគេមិនមែនចេញពីលោកីយ៍មក ដូចជាទូលបង្គំដែរ មិនបានចេញពីលោកីយ៍មកទេ។

¹⁵ទូលបង្គំមិនបានសុំឲ្យព្រះអង្គដកពួកគេចេញពីលោកីយ៍ទេ ប៉ុន្តែ សុំឲ្យព្រះអង្គការពារពួកគេពីការអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង។¹⁶ពួកគេមិនមែនមកពីលោកីយ៍នេះទេ ដូចជាទូលបង្គំដែរ មិនមែនមកពីលោកីយ៍នេះទេ។¹⁷សូមញែកពួកគេ ដោយសារសេចក្តីពិត។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គគឺជាសេចក្តីពិត។

¹⁸ដូចដែលព្រះអង្គបានចាត់ទូលបង្គំមកក្នុងលោកីយ៍នេះ ដើម្បីទូលបង្គំបានចាត់ពួកគេឲ្យទៅក្នុងលោកីយ៍វិញដែរ។¹⁹ដ្បិត ទូលបង្គំបានញែកខ្លួនឯង ដោយសារពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចត្រូវបានញែកនៅក្នុងសេចក្តីពិតដែរ។

²⁰ទូលបង្គំមិនគ្រាន់តែអធិស្ឋានសម្រាប់ពួកគេទេ ប៉ុន្តែ អធិស្ឋានដល់អស់អ្នកដែលនឹងជឿដល់ទូលបង្គំតាមរយៈពាក្យរបស់ពួកគេដែរ²¹ដើម្បីឲ្យពួកគេបានត្រឡប់ទៅជាតែមួយ ដូចជាព្រះអង្គ ព្រះបិតា នៅក្នុងទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំនៅក្នុងព្រះអង្គ។ ទូលបង្គំអធិស្ឋានថា សូមឲ្យពួកគេបាននៅក្នុងយើង ដើម្បីឲ្យលោកីយ៍ជឿថា ព្រះអង្គបានចាត់ទូលបង្គំឲ្យមក។

²²សិរីល្អដែលព្រះអង្គប្រទានដល់ទូលបង្គំ នោះទូលបង្គំបានឲ្យដល់ពួកគេហើយ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានត្រឡប់ទៅជាតែមួយ ដូច យើងដែរ។²³ទូលបង្គំនៅក្នុងពួកគេ ហើយព្រះអង្គនៅក្នុងទូលបង្គំ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចនាំភាពរួបរួមទាំងស្រុង ដើម្បីឲ្យលោកីយ៍ដឹងថា ព្រះអង្គបានចាត់ទូលបង្គំឲ្យមក ហើយព្រះអង្គបានស្រឡាញ់ពួកគេ ដូចព្រះអង្គបានស្រឡាញ់ទូលបង្គំដែរ។

²⁴ឱព្រះបិតាអើយ ទូលបង្គំចង់ឲ្យអស់អ្នកដែលព្រះអង្គប្រទានមកទូលបង្គំ បាននៅកន្លែងដែលទូលបង្គំនៅដែរ ហើយនឹងឃើញសិរីល្អរបស់ទូលបង្គំ គឺជាសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គដែលបានប្រទានដល់ទូលបង្គំ ព្រោះព្រះអង្គស្រឡាញ់ទូលបង្គំ មុនលោកីយ៍បានបង្កើតមកម្ល៉េះ។

²⁵ឱព្រះបិតាដ៏សុចរិតអើយ លោកីយ៍មិនស្គាល់ព្រះអង្គទេ ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំស្គាល់ព្រះអង្គ ហើយពួកគេបានដឹងថាព្រះអង្គចាត់ទូលបង្គំឲ្យមក។²⁶ទូលបង្គំបានធ្វើឲ្យគេស្គាល់ព្រះនាមព្រះអង្គ ហើយទូលបង្គំនឹងធ្វើឲ្យគេស្គាល់ ដើម្បីឲ្យសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលព្រះអង្គបានស្រឡាញ់ទូលបង្គំនឹងនៅក្នុងពួកគេ ហើយទូលបង្គំនឹងនៅក្នុងពួកគេដែរ។

18

¹បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលសេចក្តីទាំងនោះហើយ ព្រះអង្គបានចេញទៅជ្រលងកេ្រដូនម្ខាងទៀតជាមួយពួកសិស្ស ព្រះអង្គបានចូលទៅក្នុងសួនមួយនៅទីនោះជាមួយពួកសិស្ស។²លោកយូដាស ជាអ្នកដែលក្បត់ព្រះអង្គ ក៏ដឹងពីកន្លែងនោះដែរ ដ្បិត ព្រះយេស៊ូបានយាងទៅទីនោះជាញឹកញាប់ជាមួយពួកសិស្ស។³បន្ទាប់មក លោកយូដាស បាននាំទាហានមួយក្រុម ហើយនិងពួកអាជ្ញាធរពីនាយកបូជាចារ្យ និងពួកផារីស៊ី ទៅទីនោះជាមួយនឹងគោម ចន្លុះ ហើយនិងអាវុធផង។

⁴បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូបានជ្រាបក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ថាអ្វីនឹងកើតឡើងចំពោះព្រះអង្គ ទ្រង់បានយាងទៅជួបពួកគេ ហើយមានបន្ទូលសួរថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាកំពុងស្វែងរកនរណា?»⁵ពួកគេទូលទៅព្រះអង្គវិញថា៖ «រកយេស៊ូ អ្នកស្រុកណាសារ៉ែត»។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំហ្នឹងហើយ»។ លោកយូដាស ជាអ្នកដែលក្បត់ព្រះអង្គ ក៏ឈរនៅជាមួយទាហានដែរ។

⁶នៅពេលព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំហ្នឹងហើយ» ដូច្នេះ ពួកគេក៏ផ្ងាក្រោយ ហើយដួលទៅនឹងដី។⁷បន្ទាប់មក ទ្រង់មានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេម្តងទៀតថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាស្វែងរកនរណា?» ពួកគេទូលឆ្លើយម្តងទៀតថា៖ «យេស៊ូ អ្នកស្រុកណាសារ៉ែត»។

⁸ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាហើយថា៖ «គឺខ្ញុំហ្នឹងហើយ។ ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាស្វែងរកខ្ញុំ ដូច្នេះ សូមឲ្យអ្នកទាំងអស់នេះចេញទៅ»។⁹ការនេះកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «អស់អ្នកណាដែលព្រះអង្គបានប្រទានមកទូលបង្គំ គ្មានអ្នកណាបាត់បង់ឡើយ»។

¹⁰បន្ទាប់មក លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុស ជាអ្នកដែលមានដាវ បានដក ហើយកាប់អ្នកបម្រើរបស់មហាបូជាចារ្យ ហើយបានកាត់ត្រចៀកខាងស្តាំរបស់គាត់។ អ្នកបម្រើនោះឈ្មោះម៉ាល‌កុស។¹¹ព្រះយេស៊ូទៅលោកពេត្រុសថា៖ «ដាក់ដាវទៅក្នុងស្រោមរបស់វាវិញទៅ។ តើខ្ញុំមិនផឹកពែងដែលព្រះបិតាបានប្រទានដល់ខ្ញុំទេឬអី?»

¹²ដូច្នេះ ក្រុមទាហាន និងមេបញ្ជាការ ព្រមទាំងអាជ្ញាធររបស់សាសន៍យូដា បានចាប់ព្រះយេស៊ូ ហើយចងព្រះអង្គ។¹³ពួកគេបាននាំព្រះអង្គទៅជួបលោកអេណា ដ្បិតគាត់គឺជាឪពុកក្មេករបស់លោកកៃផាស ដែលជាមហាបូជាចារ្យនៅឆ្នាំនោះ។¹⁴លោកកៃផាសជាម្នាក់ដែលបានផ្តល់យោបល់ទៅសាសន៍យូដាដែលគឺជាល្អ ប្រសិនបើ ម្នាក់នះស្លាប់ជំនួសមនុស្ស។

¹⁵លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសបានដើរតាមព្រះយេស៊ូ ជាមួយនឹងពួកសិស្សផ្សេងទៀតដែរ។ មានសិស្សម្នាក់នោះបានស្គាល់មហាបូជាចារ្យ ហើយគាត់បានចូលទៅឯព្រះយេស៊ូនៅទៅទីធ្លាខាងក្នុងដំណាក់របស់មហាបូជាចារ្យ ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសឈរនៅខាងក្រៅទ្វារ។¹⁶ដូច្នេះ សិស្សម្នាក់ទៀត ដែលស្គាល់មហាបូជាចារ្យ បានចូលទៅ ហើយនិយាយជាមួយស្រី្តអ្នកយាមទ្វារ ហើយគាត់បាននាំលោកពេត្រុសចូលក្នុង។

¹⁷បន្ទាប់មក ស្រី្តបម្រើ ដែលជាអ្នកយាមទ្វារ និយាយទៅកាន់លោកពេត្រុសថា៖ «តើអ្នកក៏ជាសិស្សម្នាក់របស់បុរសនោះមែនទេ?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «មិនមែនទេ»។¹⁸ពួកអ្នកបម្រើ និងពួកអាជ្ញាធរកំពុងឈរនៅទីនោះ ពួកគេបង្កាត់ភ្លើងអាំង ដ្បិតពេលនោះរងារណាស់ ពួកគេបានអាំងកម្តៅរូបកាយរបស់ពួកគេ។ លោកពេត្រុសក៏នៅជាមួយពួកគេ អាំងភ្លើង និងកម្តៅខ្លួនពួកគេនៅទីនោះដែរ។

¹⁹បន្ទាប់មក មហាបូជាចារ្យបានសួរព្រះយេស៊ូអំពីសេចក្តីបង្រៀនរបស់ពួកសិស្ស និងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គ។²⁰ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលឆ្លើយទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំបានប្រាប់ជាសាធារណៈដល់លោកីយ៍ហើយ។ ខ្ញុំតែងតែបង្រៀននៅក្នុងសាលាប្រជុំ និងនៅក្នុងព្រះវិហារ ជាកន្លែងដែលសាសន៍យូដាមកប្រជុំគ្នា។ ខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វីអាថ៌កំបាំងឡើយ។²¹ហេតុអ្វីបានជាលោកសួរខ្ញុំ? ចូរសួរអស់អ្នកដែលបានស្តាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលខ្ញុំបានបង្រៀន។ មើល អ្នកទាំងអស់នេះដឹងអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយ»។

²²នៅពេលព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលការនេះហើយ អាជ្ញាធរម្នាក់ដែលឈរនៅទីនោះបានវាយព្រះយេស៊ូ ហើយនិយាយថា៖ «ឯងឆ្លើយបែបនេះ ទៅកាន់មហាបូជាចារ្យមែនទេ?»²³ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយទៅអ្នកនោះថា៖ «ប្រសិនបើ ខ្ញុំនិយាយខុសមែន ចូរគិតពីកំហុសខ្ញុំចុះ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវ ហេតុអ្វីបានជាលោកវាយខ្ញុំ?»²⁴បន្ទាប់មកលោកអេណាបានចាត់ព្រះអង្គឲ្យទៅឯកៃផាសជាមហាបូជាចារ្យទាំងជាប់ចំណង។

²⁵លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសកំពុងតែឈរ ហើយកំពុងអាំងភ្លើង។ នោះ បណ្តាជនបានមកហើយនិយាយទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកមិនមែនជាសិស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកសិស្សរបស់អ្នកនោះទេឬអី?» គាត់បដិសេធ ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនទេ»។²⁶អ្នកបម្រើម្នាក់របស់មហាបូជាចារ្យ ជាញាតិរបស់បុរសម្នាក់ដែលលោកពេត្រុសបានកាត់ដាច់ត្រចៀក និយាយថា៖ «តើខ្ញុំមិនបានឃើញអ្នកនៅជាមួយអ្នកនោះនៅក្នុងសួនទេឬអី?»²⁷បន្ទាប់មក លោកពេត្រុសបដិសេធម្តងទៀត ហើយរំពេចនោះមាន់ក៏រងាវ។

²⁸បន្ទាប់មក ពួកគេបាននាំព្រះយេស៊ូពីលោកកៃផាសទៅទីស្នាក់ការកណ្តាលរដ្ឋាភិបាល។ ពេលនោះគឺជាពេលព្រឹកព្រលឹម ហើយពួកគេមិនបានចូលទៅទីស្នាក់ការកណ្តាលរដ្ឋាភិបាល ព្រោះបើធ្វើដូច្នោះ ពួកគេនឹងរាប់ជាមិនស្អាត ព្រោះពួកគេបរិភោគក្នុងពិធីបុណ្យរំលង។²⁹ដូច្នេះ លោកពីឡាតបានចេញមកជួបពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នកចោទប្រកាន់បុរសនេះរឿងអ្វី?»³⁰ពួកគេឆ្លើយ ដោយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «ប្រសិនបើ បុរសនេះ មិនបានធ្វើការអាក្រក់ទេ យើងនឹងមិននាំគាត់មកប្រគល់ឲ្យលោកទេ»។

³¹ដូច្នេះ លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ចូរយកគាត់ទៅខ្លួនឯងទៅ ហើយកាត់ក្តីគាត់ស្របទៅតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ»។ ពួកយូដានិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «វាមិនត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់សម្រាប់យើងទេ ក្នុងការសម្លាប់អ្នកណាម្នាក់នោះ»។³²ពួកគេនិយាយដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យព្រះបន្ទូលដែលព្រះយេស៊ូបានថ្លែងបានសម្រេច តាមសេចក្តីដែលព្រះអង្គបានមានបន្ទូលពីការដែលព្រះអង្គត្រូវសុគតយ៉ាងណា។

³³បន្ទាប់មកលោកពីឡាតបានចូលទៅក្នុងទីស្នាក់ការកណ្តាលរដ្ឋាភិបាលម្តងទៀត ហើយបានហៅព្រះយេស៊ូ ព្រមទាំងនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «តើលោកគឺជាមហាក្សត្ររបស់សាសន៍យូដាមែនទេ?»³⁴ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «តើលោកនិយាយខ្លួនឯង ឬ អ្នកផ្សេងប្រាប់លោកពីខ្ញុំ?»³⁵លោកពីឡាតឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនជាសាសន៍យូដាទេ តើមែនទេ? សាសន៍របស់អ្នកផ្ទាល់ ហើយនាយកបូជាចារ្យបានប្រគល់អ្នកមកខ្ញុំ។ តើអ្នកបានធ្វើអ្វី?»

³⁶ព្រះយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «ព្រះរាជ្យរបស់ខ្ញុំមិនមែនមកពីលោកីយ៍នេះទេ។ ប្រសិនបើរាជ្យរបស់ខ្ញុំមកពីលោកីយ៍នេះមែន នោះពួកអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំមុខជាតយុទ្ធមិនខាន ដើម្បីកុំឲ្យខ្ញុំត្រូវចាប់ប្រគល់ទៅឲ្យសាសន៍យូដាឡើយ។ ប៉ុន្តែ រាជ្យរបស់ខ្ញុំមិនមែនមកពីនេះទេ»។³⁷បន្ទាប់ លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅព្រះអង្គថា៖ «អ៊ីចឹង តើលោកជាមហាក្សត្រមែនទេ?» ព្រះយេស៊ូបានឆ្លើយថា៖ «លោកនិយាយថា ខ្ញុំជាមហាក្សត្រ។ ដ្បិត ខ្ញុំកើតមកក្នុងគោលបំណងនេះឯង ហើយគោលបំណងដែលខ្ញុំបានមកក្នុងលោកីយ៍នេះ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានធ្វើបន្ទាល់ចំពោះសេចក្តីពិតនេះ។ មនុស្សគ្រប់រូបដែលជាកម្មសិទ្ធិសេចក្តីពិតនឹងស្តាប់សម្លេងរបស់ខ្ញុំ។

³⁸លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅព្រះអង្គថា៖ «តើសេចក្តីពិតជាអ្វី?» នៅពេលដែលគាត់បាននិយាយដូច្នេះរួចហើយ គាត់បានចេញទៅជួបពួកយូដាខាងក្រៅម្តងទៀត ហើយមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំរកកំហុសមិនឃើញនៅក្នុងបុរសនេះទេ។³⁹ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមានទម្លាប់ ខ្ញុំនឹងដោះលែងមនុស្សម្នាក់ដល់អ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃបុណ្យរំលងនេះ។ ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យខ្ញុំដោះលែងស្តេចរបស់សាសន៍យូដាដល់អ្នករាល់គ្នាឬយ៉ាងណា?»⁴⁰នោះ ពួកគេបានស្រែកឡើង ហើយនិយាយថា៖ «មិនមែនបុរសនេះទេ ប៉ុន្តែសូមដោះលែងបារ៉ា‌បាសវិញ»។ លោកបារ៉ាបាសជាចោរប្លន់។

19

¹បន្ទាប់មក លោកពីឡាតបានយកព្រះយេស៊ូហើយវាយព្រះអង្គនឹងខ្សែតី។²ទាហានបានពាក់មកុដបន្លា។ ពួកគេពាក់វានៅលើព្រះសិរសារបស់ព្រះយេស៊ូ ហើយពាក់អាវពណ៌ស្វាយឲ្យព្រះអង្គ។³ពួកគេបានមករកព្រះអង្គ ហើយនិយាយថា៖ «សូមថ្វាយបង្គំ មហាក្សត្ររបស់យូដា!»។

⁴បន្ទាប់មក លោកពីឡាតបានចេញទៅក្រៅម្តងទៀត ហើយមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «មើល ខ្ញុំបាននាំគាត់មកឲ្យអ្នករាល់គ្នាហើយ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា ខ្ញុំមិនឃើញថាគាត់មានកំហុសអ្វីទេ»។⁵ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូបានចេញមក ពាក់មកុដបន្លា និងអាវផាយពណ៌ស្វាយ។ លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «មើល នេះណែ បុរសនេះហើយ!»⁶នៅពេលនាយកបូជាចារ្យ និងពួកអាជ្ញាធរបានឃើញព្រះយេស៊ូ ពួកគេស្រែកឡើង ហើយនិយាយថា៖ «ឆ្កាងវាទៅ ឆ្កាងវាទៅ!» លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «យកគាត់ទៅឆ្កាងខ្លួនឯងទៅ ដ្បិត ខ្ញុំមិនឃើញថាគាត់មានកំហុសអ្វីទេ»។

⁷ពួកយូដាឆ្លើយទៅគាត់ថា៖ «យើងមានច្បាប់មួយ ហើយស្របតាមច្បាប់ដែលវាត្រូវស្លាប់ ដោយសារវាបានប្រកាសថា ជាបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់»។⁸នៅពេលលោកពីឡាតបានឮប្រយោគនេះ គាត់រឹតតែខ្លាចខ្លាំងឡើងថែមទៀត⁹ហើយគាត់បានចូលទៅក្នុងទីស្នាក់ការកណ្តាលរដ្ឋាភិបាលវិញ ហើយមានប្រសាសន៍ទៅព្រះយេស៊ូថា៖ «តើលោកមកពីណា?» ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមិនបានឆ្លើយទៅគាត់ទេ។

¹⁰បន្ទាប់មក លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅព្រះអង្គថា៖ «លោកមិននិយាយអ្វីជាមួយខ្ញុំទេឬអី? តើលោកដឹងទេថា ខ្ញុំមានអំណាចនឹងដោះលែងលោក ហើយមានអំណាចនឹងឆ្កាងលោក?»¹¹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលឆ្លើយទៅគាត់ថា៖ «លោកគ្មានអំណាចអ្វីលើខ្ញុំទេ លើកលែងតែអំណាចដែលបានប្រទានដល់លោកពីស្ថានសួគ៌។ ដូច្នេះហើយ អ្នកដែលប្រគល់ខ្ញុំមកឲ្យលោកជាមនុស្សមានបាបយ៉ាងធំ»។

¹²ពេលព្រះអង្គមានបន្ទូលឆ្លើយដូច្នេះ លោកពីឡាតចង់ដោះលែងព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ ពួកយូដាស្រែកឡើង ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើ លោកដោះលែងបុរសនេះ លោកមិនមែនជាមិត្តសម្លាញ់របស់ស្តេចសេសាឡើយ»។¹³អស់អ្នកណាដែលតាំងខ្លួនឯងជាស្តេច និយាយទាស់នឹងស្តេចសេសាហើយ»។ នៅពេលលោកពីឡាតឮពាក្យទាំងនេះ គាត់បាននាំព្រះយេស៊ូចេញក្រៅ ហើយអង្គុយចុះនៅលើកៅអីជំនុំជម្រះ ដែលហៅថា៖ «ទៅលានក្រាលថ្ម» ប៉ុន្តែ នៅក្នុងភាសាហេព្រើរហៅថា៖ «កាបាថា»។

¹⁴ពេលនេះ គឺជាពេលនៃការរៀបចំសម្រាប់ថ្ងៃបុណ្យរំលង ប្រហែលជាម៉ោងដប់ពីរថ្ងៃត្រង់។ លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកយូដាថា៖ «មើល៍ នេះគឺជាស្តេចរបស់អ្នករាល់គ្នា»។¹⁵ពួកគេស្រែកឡើងថា៖ «ឆ្កាងវាទៅ! ឆ្កាងវាទៅ! ឆ្កាងវាទៅ!» លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «តើឲ្យខ្ញុំឆ្កាងស្តេចរបស់អ្នករាល់គ្នាមែនទេ?» នាយកបូជាចារ្យបានឆ្លើយថា៖ «យើងគ្មានស្តេចទេ មានតែស្តេចសេសាតែមួយគត់»។¹⁶នោះ លោកពីឡាតបានប្រគល់ព្រះយេស៊ូទៅឲ្យពួកគេ ដើម្បីឆ្កាង។

¹⁷បន្ទាប់មក ពួកគេបាននាំព្រះយេស៊ូ ហើយព្រះអង្គបានចេញទៅក្រៅ ព្រះអង្គបានលីឈើឆ្កាងដោយព្រះអង្គផ្ទាល់ ទៅកន្លែងដែលហៅថា៖ «តំបន់លលាក្បាល» ដែលនៅក្នុងភាសាហេព្រើរហៅថា៖ «គាល់កូថា»។¹⁸ពួកគេឆ្កាងព្រះយេស៊ូនៅទីនោះ ជាមួយបុរសពីរនាក់ទៀត ម្នាក់ម្ខាង ហើយព្រះយេស៊ូនៅចំកណ្តាល។

¹⁹លោកពីឡាតក៏សរសេរសញ្ញា ហើយដាក់នៅលើឈើឆ្កាង។ សញ្ញានោះសរសេរថា៖ «ព្រះយេស៊ូ អ្នកស្រុកណាសារ៉ែត ស្តេចរបស់សាសន៍យូដា»។²⁰សាសន៍យូដាជាច្រើនបានអានសញ្ញានេះ ដោយសារកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូត្រូវឆ្កាងនោះ នៅជិតទីក្រុង។ សញ្ញានោះសរសេរជាភាសាហេព្រើរ ឡាទីន និងក្រិក។

²¹នោះ នាយកបូជាចារ្យរបស់សាសន៍យូដាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកពីឡាតថា៖ «សូមកុំសរសេរថា «ស្តេចរបស់សាសន៍យូដាអី» ផ្ទុយទៅវិញ ចូរសរសេរដូច្នេះវិញថា៖ «អ្នកនេះនិយាយថា៖ «ខ្ញុំគឺជាស្តេចរបស់សាសន៍យូដា»។²²លោកពីឡាតឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំសរសេរយ៉ាងម៉េច សរសេរអ៊ីចឹងហើយ!»។

²³នៅពេលពួកទាហានឆ្កាងព្រះយេស៊ូ ពួូកគេបានយកសម្លៀកបំពាក់របស់ព្រះយេស៊ូ បែងចែកជាបួនចំណែក ចែកគ្នាម្នាក់មួយចំណែកសម្រាប់ពួកគេ រួមទាំងអាវផងដែរ។ ហើយអាវនោះ គ្មានថ្នេរ ជាក្រណាត់មួយដុំ តាំងពីលើដល់ក្រោម។²⁴បន្ទាប់មក ពួកគេនិយាយទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «សូមយើងកុំហែកវាអី ប៉ុន្តែ ចូរយើងចាប់ឆ្នោតវិញ ដើម្បីសម្រេចថា តើអាវនេះនឹងបានទៅលើនរណា!»។ ការនេះកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចតាមបទគម្ពីរដែលចែងថា៖ «ពួកគេបានបែងចែកសម្លៀកបំពាក់ទូលបង្គំនៅក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយចាប់ឆ្នោត ដើម្បីយកសម្លៀកបំពាក់របស់ទូលបង្គំ»។ នេះគឺជាអ្វីដែលពួកទាហានបានធ្វើ។

²⁵ព្រះមាតារបស់ព្រះយេស៊ូ ប្អូនស្រីមាតារបស់ព្រះអង្គ នាងម៉ារីភរិយារបស់លោកក្លូប៉ាស និងម៉ារីជាអ្នកក្រុងម៉ាក់ដាឡាកំពុងឈរនៅជិតឈើឆ្កាងរបស់ព្រះយេស៊ូ។²⁶នៅពេលព្រះយេស៊ូទតឃើញមាតារបស់ព្រះអង្គ ហើយសិស្សម្នាក់ដែលព្រះអង្គស្រឡាញ់កំពុងឈរនៅជិតនោះ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅមាតារបស់ព្រះអង្គថា៖ «អ្នកម្តាយអើយ! មើល៍ នោះជាកូនរបស់អ្នកម្តាយហើយ»²⁷បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅសិស្សថា៖ «មើល៍! នេះជាអ្នកម្តាយរបស់អ្នកហើយ» ចាត់ពីម៉ោងនោះមក សិស្សរបស់ព្រះអង្គបានយកនាងទៅនៅផ្ទះរបស់គាត់ផ្ទាល់។

²⁸បន្ទាប់ពីនេះ ទើបបានដឹងថាអ្វីៗបានសម្រេចហើយ ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចតាមបទគម្ពីរ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំស្រេកទឹក»។²⁹មានក្រឡមួយពេញដោយទឹកខ្មេះបានដាក់នៅទីនោះ ដូច្នេះ ពួកគេបានយកសារាយស្ងួតរុំនឹងមែកហ៊ីសុបជ្រលក់ទឹកខ្មេះជោក រួចហុចដល់ព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអង្គ។³⁰នៅពេលយេស៊ូផឹកទឹកខ្មេះនោះហើយ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «សម្រេចហើយ»។

³¹បន្ទាប់មក សាសន៍យូដា ដោយព្រោះថ្ងៃនោះគឺជាថ្ងៃនៃការរៀបចំ ដូច្នេះ ពួកគេបានទុកឲ្យព្រះកាយរបស់ព្រះយេស៊ូនៅលើឈើឆ្កាងនៅក្នុងថ្ងៃសប្ប័ទទេ (ដ្បិតថ្ងៃសប្ប័ទគឺជាថ្ងៃបុណ្យធំ) ពួកគេបានសូមលោកពីឡាត ដើម្បីបំបាក់ជើងរបស់ពួកគេ ហើយយកសាកសពរបស់ពួកគេចុះមក។³²បន្ទាប់មក ពួកទាហានបានមកដល់ ហើយបំបាក់ជើងរបស់បុរសទីមួយ និងបំពាក់ជើងបុរសទីពីរ ដែលបានឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូ។³³នៅពេលពួកគេមកដល់ព្រះយេស៊ូ ពួកគេឃើញថា ព្រះអង្គសុគតរួចស្រេចបាត់ទៅហើយ ដូច្នេះ ពួកគេមិនបានបំបាក់ជើងរបស់ព្រះអង្គទេ។

³⁴ប៉ុន្តែ មានទាហានម្នាក់បានចាក់ចំហៀងខ្លួនរបស់ព្រះអង្គជាមួយនឹងលំពែង ហើយរំពេចនោះឈាម និងទឹកបានហូរចេញមក។³⁵ម្នាក់ដែលបានឃើញការនេះ បានធ្វើបន្ទាល់ ហើយទីបន្ទាល់របស់គាត់គឺជាការពិត។ គាត់ដឹងថា អ្វីដែលគាត់និយាយគឺជាការពិត ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចជឿដែរ។

³⁶ដ្បិត ការទាំងអស់នេះ បានកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចតាមបទគម្ពីរថា៖ «គ្មានឆ្អឹងណាមួយរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានបាក់ឡើយ»។³⁷ក៏មានបទគម្ពីរផ្សេងទៀតបានចែងថា៖ «ពួកគេសម្លឹងមើលព្រះអង្គដែលត្រូវគេចាក់ទម្លុះ»។

³⁸បន្ទាប់ពីការទាំងនេះហើយ លោកយ៉ូសែប អ្នកស្រុកអើរី‌ម៉ាថេ គាត់ក៏ជាសិស្សម្នាក់របស់ព្រះយេស៊ូដែរ (ដោយសារខ្លាចពួកយូដា គាត់មិនបង្ហាញថាជាសិស្សរបស់ព្រះអង្គទេ) បានសូមលោកពីឡាត ដើម្បីគាត់អាចនឹងយកព្រះសពរបស់ព្រះយេស៊ូបានឬអត់។³⁹លោកពីឡាតបានផ្តល់ការអនុញ្ញាតឲ្យគាត់។ ដូច្នេះ លោកយ៉ូសែបបានមក ហើយយកព្រះសពរបស់ព្រះអង្គទៅ។ លោកនីកូដេមក៏បានមកដែរ គាត់គឺជាម្នាក់ដែលបានមករកព្រះយេស៊ូនៅពេលយប់មុនគេ។ គាត់បានយកជ័រ‌ល្វីង‌ទេសលាយជាមួយគ្រឿងក្រអូប ប្រហែលជាហាសិបគីឡូក្រាម។

⁴⁰ដូច្នេះ ពួកគេបានយកព្រះកាយរបស់ព្រះយេស៊ូ ហើយបានរុំព្រះកាយនោះនឹងក្រណាត់សរមួយដុំ ដូចទម្លាប់របស់សាសន៍យូដា ដើម្បីបញ្ចុះសព។⁴¹នៅកន្លែងដែលគេឆ្កាងព្រះអង្គនោះ មានសួនមួយ ហើយនៅក្នុងសួននោះមានផ្នូរថ្មីមួយដែលគ្មាននរណាយកសពមកដាក់នៅឡើយទេ។⁴²ដោយសារថ្ងៃនោះជាថ្ងៃរៀបចំរបស់សាសន៍យូដា ហើយដោយសារផ្នូរនោះនៅជិតផង ពួកគេបានបញ្ចុះព្រះយេស៊ូនៅទីនោះទៅ។

20

¹នៅព្រឹកព្រលឹមនៅថ្ងៃទីមួយនៃសប្តាហ៍ កាលនៅងងឹតនៅឡើយ នាងម៉ារី អ្នកស្រុកម៉ាដាឡា បានមកឯផ្នូរ ហើយឃើញថ្មដែលបិទផ្នូរចំហរពីផ្នូរ។²ដូច្នេះ នាងក៏រត់ ហើយទៅរកលោកស៊ីម៉ូនពេត្រុស ហើយទៅរកសិស្សម្នាក់ទៀតដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ហើយនាងនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ពួកគេយកព្រះអម្ចាស់ពីផ្នូរទៅបាត់ហើយ យើងមិនដឹងថាពួកគេយកព្រះអង្គទៅដាក់នៅទីណាទេ»។

³នោះ លោកពេត្រុស និងសិស្សម្នាក់ទៀតបានចេញទៅ ហើយពួកគេបានទៅដល់ផ្នូរ។⁴ពួកគេទាំងពីរបានរត់ជាមួយគ្នា ហើយសិស្សម្នាក់ទៀតរត់លឿនជាងទៅមុខលោកពេត្រុស ហើយបាននៅដល់ផ្នូរមុន។⁵បន្ទាប់មក ឱនមើល គាត់បានឃើញក្រណាត់សរនៅទីនោះ ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានចូលទៅខាងក្នុងទេ។

⁶បន្ទាប់មកលោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសក៏មកដល់ ហើយបានចូលទៅក្នុងផ្នូរ។ គាត់ក៏បានឃើញក្រណាត់សរនៅទីនោះដែរ។ និងជាក្រណាត់ដែលនៅលើព្រះសិរសារបស់ព្រះអង្គ។⁷ក្រណាត់នោះបាននៅជាមួយនឹងក្រណាត់សម្លៀកបំពាក់ ប៉ុន្តែ រមូរនៅកន្លែងមួយដោយឡែក។

⁸បន្ទាប់មក សិស្សម្នាក់ទៀត ម្នាក់ដែលមកដល់ផ្នូរមុនគេ ក៏ចូលទៅក្នុងដែរ ហើយគាត់បានឃើញ ហើយក៏ជឿ។⁹ដ្បិត រហូតមកដល់ពេលនេះ ពួកគេនៅតែមិនដឹងបទគម្ពីរដែលថា ព្រះអង្គនឹងរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ។¹⁰ដូច្នេះ ពួកសិស្សក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

¹¹ប៉ុន្តែ នាងម៉ារីដែលកំពុងឈរយំនៅខាងក្រៅផ្នូរ។ ក្នុងកាលដែលនាងកំពុងនៅយំនៅឡើយ នាងបានឈ្ងោកមើលទៅក្នុងផ្នូរ។¹²នាងបានឃើញទេវតាពីរនាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់សអង្គុយនៅទីនោះ ម្នាក់អង្គុយនៅខាងក្បាល ម្នាក់ទៀតអង្គុយនៅខាងចុងជើង នៅកន្លែងដែលគេបានដាក់ព្រះយេស៊ូ។¹³ពួកគេបាននិយាយទៅនាងថា៖ «នាងអើយ ហេតុអ្វីបានជានាងយំ?» នាងឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «ដោយសារគេយកព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំម្ចាស់ទៅបាត់ហើយ ហើយខ្ញុំមិនដឹងថា ពួកគេយកព្រះអង្គទៅដាក់នៅទីណាទេ»។

¹⁴នៅពេលនាងឃើញការនេះ នាងបានបែរក្រោយ ហើយឃើញព្រះយេស៊ូកំពុងឈរនៅទីនោះ ប៉ុន្តែ នាងមិនស្គាល់ថា ជាព្រះយេស៊ូទេ។¹⁵ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «នាងអើយ ហេតុអ្វីបានជានាងយំដូច្នេះ? តើនាងកំពុងស្វែងរកនរណា?» នាងស្មានថា ព្រះអង្គជាអ្នកថែសួន ដូច្នេះ នាងបានទូលឆ្លើយទៅព្រះអង្គថា៖ «លោកអើយ ប្រសិនបើ លោកបានយកព្រះអង្គទៅ សូមប្រាប់ខ្ញុំផងថា លោកទុកព្រះអង្គនៅទីណា ខ្ញុំនឹងទៅយកព្រះអង្គ»។

¹⁶ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ម៉ារីអើយ»។ នាងបានបែរមករក ហើយឆ្លើយទៅព្រះអង្គវិញជាភាសាហេព្រើរថា៖ «រ៉ាប៊ូនី» ប្រែថា (លោកគ្រូ)។¹⁷ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «កុំប៉ះខ្ញុំអី ដើម្បីខ្ញុំមិនទាន់ឡើងទៅព្រះបិតាខ្ញុំនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងទៅបងប្អូនខ្ញុំ ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា ខ្ញុំនឹងឡើងទៅឯព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ និងជាបិតារបស់អ្នក ហើយព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ និងជាព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកដែរ»។¹⁸នាងម៉ារីអ្នកស្រុកម៉ាដាឡាបានមក ហើយប្រាប់ដល់ពួកសិស្សថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញព្រះអម្ចាស់» ហើយប្រាប់ថា ព្រះអង្គមានបន្ទូលសេចក្តីទាំងនេះមកនាង។

¹⁹នៅពេលល្ងាច ថ្ងៃនោះ គឺជាថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍ ទ្វារផ្ទះដែលពួកសិស្សនៅបានបិទ ព្រោះខ្លាចពួកយូដា ព្រះយេស៊ូបានយាងចូល ហើយឈរនៅក្នុងចំកណ្តាលពួកគេ ហើយមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្ត»។²⁰បន្ទាប់ពីព្រះអង្គមានបន្ទូលរួចហើយ ព្រះអង្គបានបង្ហាញព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គដល់ពួកគេ និងចំហៀងខ្លួនរបស់ព្រះអង្គដែរ។ ពួកសិស្សមានអំណរ នៅពេលពួកគេបានឃើញព្រះអម្ចាស់។

²¹បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្ត។ ព្រះបិតាបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកយ៉ាងណា ខ្ញុំក៏ចាត់អ្នករាល់ឲ្យចេញទៅយ៉ាងនោះដែរ»។²²នៅពេលព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលរួចហើយ ព្រះអង្គបានផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមលើពួកគេ ហើយមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។²³ប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាអត់ទោសឲ្យអ្នកណា ពួកគេនឹងបានទទួលការអត់ទោស តែប្រសិនបើ អ្នករាល់គ្នាមិនអត់ទោសទេ ពួកគេក៏មិនអាចទទួលការអត់ទោសដែរ»។

²⁴លោកថូម៉ាស ជាម្នាក់នៃសិស្សទាំងដប់ពីរ ហៅថា ឌីឌីមមិនបាននៅជាមួយពួកគេ នៅពេលព្រះយេស៊ូយាងមក។²⁵ក្រោយមក មានសិស្សម្នាក់ទៀតទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «យើងបានឃើញព្រះអម្ចាស់»។ គាត់និយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនឃើញព្រះហស្តដែលដំដោយដែកគោល ហើយដាក់ម្រាមដៃទៅប៉ះចំហៀងខ្លួនរបស់ព្រះអង្គនោះទេ ខ្ញុំនឹងមិនជឿទេ»។

²⁶ប្រាំបីថ្ងៃក្រោយមក ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គនៅខាងក្នុងផ្ទះម្ដងទៀត ហើយលោកថូមាសបាននៅជាមួយពួកគេដែរ។ ព្រះយេស៊ូបានយាងមក ក្នុងពេលដែលទ្វារបានបិទនៅឡើយ ហើយគង់នៅក្នុងកណ្តាលចំណោមពួកគេ ហើយមានបន្ទូលថា៖ «សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្ត»។²⁷បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅលោកថូម៉ាសថា៖ «ចូរយកម្រាមដៃរបស់អ្នកមកដាក់នៅត្រង់នេះ ហើយមើលដៃខ្ញុំចុះ។ ចូរហុចដៃរបស់អ្នកមកត្រង់នេះ ហើយដាក់វាចូរមកក្នុងចំហៀងខ្លួនរបស់ខ្ញុំចុះ។ ចូរជឿ កុំធ្វើជាអ្នកមិនជឿឡើយ»។

²⁸លោកថូម៉ាសបានឆ្លើយ ហើយទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ ព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ»។²⁹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា៖ «អ្នកជឿ ដោយសារអ្នកបានឃើញខ្ញុំ។ មានពរហើយ អស់អ្នកណាដែលជឿ ដោយមើលមិនឃើញ»។

³⁰ព្រះយេស៊ូបានធ្វើទីសម្គាល់ជាច្រើន នៅក្នុងចំណោមពួកសិស្ស ទីសម្គាល់ជាច្រើនទៀតដែលបានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅនេះ³¹ប៉ុន្តែ ទីសម្គាល់ដែលបានកត់ត្រាទាំងនោះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានជឿថា ព្រះយេស៊ូគឺជាព្រះគ្រិស្ត ជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានជឿ ហើយដើម្បីឲ្យអ្នកមានជីវិតនៅក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គ។

21

¹បន្ទាប់ពីការទាំងនេះមក ព្រះយេស៊ូបានបង្ហាញអង្គទ្រង់ម្តងទៀតដល់ពួកសិស្សនៅសមុទ្រទីបេ‌រាស ។ នេះគឺជារបៀបដែលព្រះអង្គបង្ហាញអង្គទ្រង់ៈ²លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសបាននៅជាមួយនឹងលោកថូម៉ាស ដែលហៅថា ឌីឌីម លោកណាថានណែលជាអ្នកភូមិកាណា ស្រុកកាលីឡេ ត្រូវជាកូនប្រុសរបស់លោកបេសេដេ និងសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូពីរនាក់ទៀត។³លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំទៅរកត្រីហើយ»។ ពួកគេនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «យើងក៏ទៅរកត្រីជាមួយអ្នកដែរ»។ ពួកគេក៏ចេញទៅ ហើយឡើងទៅលើទូក ប៉ុន្តែ ពួកគេរកត្រីពេញមួយយប់មិនបានត្រីសោះ។

⁴នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ព្រះយេស៊ូបានគង់នៅមាត់សមុទ្រ ប៉ុន្តែ ពួកសិស្សមិនបានដឹងថា ជាព្រះយេស៊ូទេ។⁵ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «អ្នកកម្លោះអើយ តើមានអ្វីបរិភោគទេ?» ពួកគេបានទូលឆ្លើយទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «អត់មានទេ»។⁶ទ្រង់មានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរទំលាក់អួននៅខាងស្តាំទូកវិញ ហើយនឹងរកត្រីបាន»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ទំលាក់អួនរបស់ពួកគេ ហើយមិនអាចទាញអួនមកវិញបានទេ ដោយសារតែជាប់ត្រីច្រើនពេក។

⁷បន្ទាប់មក សិស្សដែលព្រះអង្គស្រឡាញ់បាននិយាយទៅកាន់លោកពេត្រុសថា៖ «គាត់ជាព្រះអម្ចាស់»។ ពេលលោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសឮថា ជាព្រះអម្ចាស់ដូច្នោះ គាត់បានដោះអាវខាងក្រៅរបស់គាត់ចេញ (គាត់មិនបានស្លៀកពាក់ទេ) ហើយក៏លោតចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។⁸មានពួកសិស្សផ្សេងទៀតបានមកឯទូក (ដ្បិត ពួកគេនៅមិនឆ្ងាយពីច្រាំងប៉ុន្មានទេ ប្រហែលជាពីររយម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេបានទាញអួនដែលមានសុទ្ធតែត្រី។⁹នៅពេលពួកគេមកដល់ច្រាំងហើយ ពួកគេបានឃើញរងើកភ្លើង មានត្រីអាំងនៅពីលើ ជាមួយនឹងនំប៉័ងផង។

¹⁰ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «ចូរយកត្រីដែលអ្នករាល់គ្នាចាប់បានខ្លះមក!»។¹¹លោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសក្រោកឡើង ហើយទៅទាញអួនមកលើដីដែលមានត្រីជាច្រើន ១៥៣។ មានត្រីជាច្រើន ប៉ុន្តែ អួនមិនបានរហែកទេ។

¹²ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅពួកគេថា៖ «មក បរិភោគអាហារពេលព្រឹក»។ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានសួរព្រះអង្គថា៖ «តើលោកជានរណា?»។ ពួកគេដឹងថា ព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់។¹³ព្រះយេស៊ូមកដល់ ហើយកាច់នំប៉័ង ហើយប្រទានទៅពួកគេ ព្រមទាំងត្រីផង។¹⁴នេះគឺជាលើកទីបីហើយ ដែលព្រះយេស៊ូបានបង្ហាញអង្គទ្រង់ដល់ពួកសិស្ស បន្ទាប់ពីទ្រង់រស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ។

¹⁵បន្ទាប់ពីពួកគេបានបរិភោគអាហារពេលព្រឹករួចហើយ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅលោកស៊ីម៉ូនពេត្រុសថា៖ «ស៊ីម៉ូនកូនលោកយ៉ូហានអើយ តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំច្រើនជាងរបស់ទាំងនេះឬទេ?» លោកពេត្រុសទូលឆ្លើយទៅព្រះអង្គថា៖ «ក្រាបទូលព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គជ្រាបហើយថា ទូលបង្គំស្រឡាញ់ព្រះអង្គហើយ»។¹⁶ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ជាលើកទីពីរទៀតថា៖ «ស៊ីម៉ូន កូនលោកយ៉ូហានអើយ តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំឬទេ?» លោកពេត្រុសទូលឆ្លើយទៅព្រះអង្គថា៖ «ក្រាបទូល ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គជ្រាបហើយថា ទូលបង្គំស្រឡាញ់ព្រះអង្គ»។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរមើលថែចៀមខ្ញុំ»។

¹⁷ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅគាត់ជាលើកទីបីថា៖ «ស៊ីម៉ូន កូនលោកយ៉ូហានអើយ តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំឬទេ?» លោកពេត្រុសព្រួយចិត្ត ដោយសារព្រះយេស៊ូបានសួរគាត់ជាលើកទីបីថា៖ «តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំឬទេ?» គាត់ទូលទៅព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គជ្រាបគ្រប់យ៉ាង ព្រះអង្គជ្រាបថា ទូលបង្គំស្រឡាញ់ព្រះអង្គហើយ»។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរឲ្យចំណីចៀមខ្ញុំផង»។¹⁸ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា នៅពេលអ្នកនៅក្មេង អ្នកស្លៀកពាក់ខ្លួនអ្នក ហើយដើរតាមតែចិត្តអ្នកចង់ ប៉ុន្តែ នៅពេលអ្នកចាស់ អ្នកនឹងបោះដៃរបស់អ្នក ហើយអ្នកម្នាក់ផ្សេងទៀតនឹងស្លៀកពាក់ឲ្យអ្នក ហើយនាំអ្នកទៅកន្លែងដែលអ្នកមិនចង់ទៅ»។

¹⁹ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលដូច្នេះ ដើម្បីបង្ហាញពីការដែលលោកពេត្រុសត្រូវស្លាប់ជាយ៉ាងណា ក្នុងការថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានបន្ទូលការនេះរួចហើយ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅលោកពេត្រុសថា៖ «ចូរដើរតាមខ្ញុំ!»។

²⁰លោកពេត្រុសមើលជុំវិញ ហើយឃើញសិស្សម្នាក់ដែលព្រះយេស៊ូស្រឡាញ់ ដើរតាមពួកគេ ម្នាក់ដែលគាត់ផ្តេកខ្លួននៅលើព្រះយេស៊ូនៅអាហារពេលល្ងាច និងជាអ្នកដែលសួរព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើនរណានឹងក្បត់ព្រះអង្គ?»²¹ពេត្រុសឃើញគាត់ ហើយបន្ទាប់មកទូលទៅព្រះយេស៊ូថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើបុរសនេះនឹងធ្វើអ្វី?»

²²ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ប្រសិនបើ ខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់នៅ រហូតទាល់តែខ្ញុំមកវិញ គ្មានអ្វីទាក់ទងជាមួយអ្នកទេ? ចូរតាមខ្ញុំមក!»។²³ប្រយោគនេះ បានរីកសាយភាយនៅក្នុងចំណោមបងប្អូន ថាសិស្សម្នាក់នោះនឹងមិនស្លាប់ទេ។ លើសពីនេះទៀត ព្រះយេស៊ូមិនបានមានបន្ទូលទៅលោកពេត្រុសថា សិស្សផ្សេងៗទៀត មិនស្លាប់ទេ ប៉ុន្តែ «ប្រសិនបើ ព្រះអង្គចង់ឲ្យគាត់នៅ រហូតទាល់តែព្រះអង្គយាងមក គ្មានអ្វីទាក់ទងជាមួយគាត់ទេ»។

²⁴ពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើបន្ទាល់សេចក្តីទាំងនេះឯង ហើយបានកត់ត្រាសេចក្តីទាំងនេះ ហើយយើងដឹងថា ទីបន្ទាល់របស់ពួកគេគឺជាសេចក្តីពិត។²⁵មានការជាច្រើនទៀតផងដែរ ដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើ។ ប្រសិនបើ កត់ត្រាសេចក្តីទាំងអស់ តាមដែលបានឃើញនោះ សូម្បីតែលោកីយ៍ទាំងមូលក៏មានអាចទុកសៀវភៅនោះបានផង។

កណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការ

1

¹សូមជម្រាបមកលោកថេវភីល សូមជ្រាប! ក្នុងសៀវភៅទីមួយដែលខ្ញុំបានរៀបរាប់អំពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើ ហើយបានបង្រៀនកន្លងមក²រហូតដល់ថ្ងៃដែលព្រះអង្គឡើងទៅស្ថានបរមសុខ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានផ្ដែផ្ដាំដល់ក្រុមសាវ័ក ដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើសតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។³ក្រោយពេលរងទុក្ខលំបាករួចហើយ ព្រះយេស៊ូបានបង្ហាញព្រះអង្គតាមរបៀបផ្សេងៗឲ្យសាវ័កទាំងនោះឃើញថា ព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ពិតមែន។ ព្រះអង្គឲ្យគេឃើញអស់រយៈពេលសែសិបថ្ងៃ ព្រមទាំងមានព្រះបន្ទូលអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផង។

⁴ព្រះអង្គហាមគេមិនឲ្យចេញទៅណាឆ្ងាយពីក្រុងយេរូសាឡឹមឡើយ គឺពួកគេត្រូវរង់ចាំតាមព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះបិតា ហើយព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានឮពីខ្ញុំហើយ⁵ថាលោកយ៉ូហានបានធ្វើពិធីជ្រមុជឲ្យពួកគេក្នុងទឹក ប៉ុន្តែនៅប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត អ្នករាល់គ្នានឹងទទួលពិធីជ្រមុជក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធវិញ»។

⁶ពួកគេទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ តើព្រះអង្គនឹងស្តាររាជាណាចក្រអ៊ីស្រាអែលឡើងវិញនៅពេលនេះឬ?»។⁷ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ត្រង់ឯពេលវេលា ដែលព្រះបិតាបានកំណត់ទុកដោយអំណាចព្រះអង្គផ្ទាល់នោះ អ្នករាល់គ្នាមិនបាច់ដឹងទេ។⁸ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលឫទ្ធានុភាពមួយ គឺឫទ្ធានុភាពនៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធមកសណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាបន្ទាល់របស់ខ្ញុំនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម ក្នុងស្រុកយូដាទាំងមូល ក្នុងស្រុកសាម៉ារី និងរហូតដល់ស្រុកដាច់ស្រយាលនៃផែនដី»។

⁹ពេលព្រះអម្ចាស់ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលរួចហើយ ព្រះជាម្ចាស់ក៏លើកព្រះអង្គឡើងទៅលើមេឃ ព្រមទាំងមានពពកមកបាំងព្រះអង្គបាត់ពីភ្នែកគេទៅ ក្នុងពេលពួកសាវ័កកំពុងតែសម្លឹងមើលព្រះអង្គ។¹⁰កាលពួកគេកំពុងតែសម្លឹងមើលទៅស្ថានបរមសុខ ពេលដែលព្រះអង្គយាងឡើងទៅនោះ ស្រាប់តែមានបុរសពីរនាក់ស្លៀកពាក់សចូលមកជិតគេ¹¹ពោលថា៖ «អ្នកស្រុកកាលីឡេអើយ! ហេតុម្ដេចបានជាអ្នករាល់គ្នានៅតែឈរសម្លឹងមើលទៅស្ថានបរមសុខដូច្នេះ? ព្រះយេស៊ូនោះហើយដែលព្រះជាម្ចាស់បានលើកពីកណ្ដាលចំណោមអ្នករាល់គ្នា ឡើងទៅស្ថានបរមសុខហើយ ព្រះអង្គនឹងយាងត្រឡប់មកវិញតាមរបៀប ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញទ្រង់យាងឡើងទៅស្ថានបរមសុខដូច្នេះដែរ»។

¹²បន្ទាប់មកពួកសាវ័កនាំគ្នាវិលត្រឡប់ពីភ្នំដើមអូលីវ ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ជាដំណើរថ្ងៃសប្ប័ទ។¹³លុះបានមកដល់ផ្ទះ ពួកគេឡើងទៅបន្ទប់ខាងលើជាកន្លែងដែលគេធ្លាប់ស្នាក់នៅ។ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានលោកពេត្រុស លោកយ៉ូហាន លោកយ៉ាកុប លោកអនទ្រេ លោកភីលីព លោកថូម៉ាស លោកបារថូឡូមេ លោកម៉ាថាយ លោកយ៉ាកុបជាកូនលោកអាល់ផាយ លោកស៊ីម៉ូនហៅអ្នកជាតិនិយម និងលោកយូដាសជាកូនរបស់លោកយ៉ាកុប។¹⁴ពួកគេរួមចិត្តគំនិតគ្នាព្យាយាមអធិស្ឋាន ក្នុងនោះក៏មានស្ត្រីឯទៀតៗ មាននាងម៉ារីជាមាតារបស់ព្រះយេស៊ូ និងមានបងប្អូនរបស់ព្រះអង្គផងដែរ។

¹⁵លោកពេត្រុសក្រោកឈរឡើង នៅកណ្ដាលចំណោមបងប្អូនប្រមាណមួយរយម្ភៃនាក់ហើយនិយាយថា៖¹⁶«បងប្អូនអើយ! ពិតជាសំខាន់ណាស់ដែលអត្ថបទគម្ពីរនឹងពេញលេញ ដូចព្រះវិញ្ញាណបានថ្លែងទុកជាមុន តាមរយៈព្រះបាទដាវីឌអំពីយូដាសជាអ្នកនាំគេមកចាប់ព្រះយេស៊ូ។

¹⁷យូដាសជាសមាជិកមួយរូបក្នុងក្រុមរបស់យើង ហើយបានទទួលចំណែកមុខងាររួមជាមួយយើងដែរ។¹⁸(ឥឡូវបុរសម្នាក់នេះបានទិញដីចំការមួយកន្លែងដោយប្រើប្រាក់ដែលគាត់បានមកពីអំពើទុច្ចរិតរបស់គាត់ ក្រោយមក គាត់ដួលផ្កាប់មុខធ្លាយពោះ ចេញពោះវៀនមកក្រៅ។¹⁹អ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមដឹងរឿងនេះគ្រប់ៗគ្នា ដូច្នេះបានជាគេហៅចម្ការនោះតាមភាសារបស់គេថា “អាកិលដាម៉ា”មានន័យថា «ចម្ការរឈាម»)។

²⁰ក្នុងគម្ពីរទំនុកតម្កើងមានចែងទុកអំពីហេតុការណ៍នេះថា៖ «ចូរឲ្យចម្ការរបស់អ្នកនោះក្លាយទៅជាទីស្ងាត់ជ្រងំ កុំឲ្យមាននរណារស់នៅទីនោះឡើយ។ និង«ត្រូវឲ្យម្នាក់ទៀតទទួលយកតំណែងរបស់គាត់»។

²¹ហេតុនេះ ជាការសំខាន់ណាស់ ព្រះអង្គនោះហើយដែលបានគង់នៅជាមួួយយើងគ្រប់ពេល គឺជាព្រះអម្ចាស់យេស៊ូដែលបានយាងមក និងយាងឡើងទៅក្នុងចំណោមពួកយើង²²ចាប់តាំងពីលោកយ៉ូហានបានធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យព្រះអង្គ រហូតដល់ពេលព្រះជាម្ចាស់លើកយកព្រះអង្គចេញពីយើងទៅ នេះជាបន្ទាល់អំពីការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ»។²³គេបាននាំសិស្សពីររូបមក ម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូសែប ហៅបារសាបាស យូស្ទូស និងម្នាក់ទៀតឈ្មោះម៉ាត់ធាស។

²⁴ពួកគេក៏នាំគ្នាអធិស្ឋានថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! ព្រះអង្គជ្រាបចិត្តគំនិតរបស់មនុស្សទាំងអស់ ហេតុនេះ សូមបង្ហាញឲ្យយើងខ្ញុំដឹងផងថា ក្នុងចំណោមបងប្អូនទាំងពីររូបនេះ តើព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យជ្រើសរើសអ្នកណា²⁵ឲ្យបំពេញមុខងារជាសាវ័កជំនួសយូដាស ដ្បិតយូដាសបានបោះបង់មុខងារនេះ ទៅឯកន្លែងរបស់គាត់»។²⁶សិស្សនាំគ្នាចាប់ឆ្នោតត្រូវលើលោកម៉ាត់ធាស ហើយលោកម៉ាត់ធាសក៏បានចូលរួមក្នុងក្រុមសាវកដប់មួយរូបទៀត។

2

¹នៅបុណ្យថ្ងៃទីហាសិបបានមកដល់ ពួកសិស្សទាំងអស់បានជួបជុំគ្នានៅកន្លែងតែមួយ។²រំពេចនោះ ស្រាប់តែមានឮស្នូរសន្ធឹកពីលើមេឃដូចជាខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំង ហើយវាក៏ចូលមកពេញក្នុងផ្ទះទាំងអស់ជាកន្លែងដែលគេកំពុងអង្គុយ។³មានអណ្ដាតភ្លើងបែកជាចំណែកចេញពីគ្នា ចុះមកសណ្ឋិតលើពួកគេម្នាក់ៗ។⁴អ្នកទាំងអស់នោះក៏បានពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ហើយចាប់ផ្ដើមនិយាយភាសាផ្សេងៗពីគ្នាតាមព្រះវិញ្ញាណប្រោសប្រទានឲ្យ។

⁵នៅសម័យកាលនោះ មានជនជាតិយូដា គឺជាអ្នកគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់មកពីប្រជាជាតិនានាក្នុងពិភពលោកទាំងមូលចូលមកស្នាក់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម។⁶ពេលស្នូរសន្ធឹកលាន់ឮយ៉ាងខ្លាំងនោះ មហាជននាំគ្នាមកមើល ហើយភាន់ភាំង ពីព្រោះពួកគេបានឮពួកសិស្សនិយាយភាសាផ្សេងៗពីគ្នា។⁷បណ្តាជនស្ងប់ស្ងែងនិងស្ងើចសរសើរជាខ្លាំងទាំងពោលថា៖ «អ្នកទាំងនេះសុទ្ធតែជាអ្នកស្រុកកាលីឡេមែនទេ?

⁸ហេតុដូចម្ដេចបានជាយើងឮគេនិយាយភាសារបស់យើងរៀងៗខ្លួនទៅវិញដូច្នេះ?⁹គឺទាំងអ្នកស្រុកផាថុស ស្រុកមេឌី ស្រុកអេឡាំ ទាំងអ្នកស្រុកមេសូប៉ូតាមា ស្រុកយូដា ស្រុកកាប៉ាដូគា ស្រុកប៉ុនតុស ស្រុកអាស៊ី¹⁰ស្រុកព្រីគា ស្រុកប៉ាមភីលា ស្រុកអេស៊ីប ស្រុកលីប៊ីដែលនៅក្បែរស្រុកគីរេន និងអស់អ្នកមកពីក្រុងរ៉ូម¹¹ទាំងជនជាតិយូដា ទាំងអ្នកចូលសាសនាយូដា ទាំងអ្នកមកពីកោះក្រែត ទាំងជនជាតិអារ៉ាប់ យើងបានឮគេថ្លែងអំពីស្នាព្រះហស្ដដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាភាសាយើងទាំងអស់គ្នាផ្ទាល់!»។

¹²បណ្តាជនស្ងប់ស្ងែងនិង មិនដឹងគិតយ៉ាងណា គេសួរគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើហេតុការណ៍នេះ មានន័យដូចម្ដេច?»។¹³ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះទៀតបែរជានិយាយចំអកថា៖ «ពួកអស់ហ្នឹងសុទ្ធតែស្រវឹងស្រាទេតើ»។

¹⁴លោកពេត្រុសក៏ក្រោកឈរឡើងជាមួយសាវកដប់មួយរូបទៀត ហើយមានប្រសាសន៍ទៅកាន់បណ្ដាជនថា៖ «បងប្អូនយូដា និងបងប្អូនទាំងអស់ដែលស្នាក់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមអើយ! សូមបងប្អូនជ្រាប ហើយផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំ។¹⁵អ្នកទាំងនេះមិនមែនស្រវឹងស្រាដូចបងប្អូនស្មាននោះទេ ព្រោះទើបតែម៉ោងបីប៉ុណ្ណោះ។

¹⁶ហេតុការណ៍នេះជាទំនាយ ដែលព្យាការីយ៉ូអែលបានថ្លែងទុកមកថា៖¹⁷«ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា នៅគ្រាចុងក្រោយបង្អស់ ព្រះអង្គនឹងយកវិញ្ញាណព្រះអង្គមកចាក់បង្ហូរលើមនុស្សលោក។ កូនប្រុសកូនស្រីរបស់អ្នកនឹងថ្លែងព្រះបន្ទូលពួកយុវជននឹងនិមិត្តឃើញការអស្ចារ្យ ហើយពួកចាស់ទុំរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងយល់សុបិននិមិត្ត។

¹⁸ក្នុងថ្ងៃនោះ ព្រះអង្គនឹងផ្តល់ព្រះវិញ្ញាណ បង្ហូរលើអ្នកបម្រើទាំងប្រុសទាំងស្រីរបស់ព្រះអង្គ ហើយពួកគេនឹងថ្លែងព្រះបន្ទូល។¹⁹ព្រះអង្គនឹងសម្តែងឫទ្ធិបាដិហារិយ៍នៅលើមេឃ និងទីសម្គាល់ផ្សេងៗនៅលើផែនដី គឺមានឈាម មានភ្លើង និងមានកំសួលផ្សែង។

²⁰ព្រះអាទិត្យនឹងប្រែទៅជាងងឹតបាត់រស្មី ព្រះចន្ទនឹងប្រែទៅជាឈាមនៅមុនថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ និងរុងរឿងឧត្ដុង្គឧត្ដមពេលព្រះអង្គយាងមក²¹ពេលនោះ អ្នកណាអង្វររកព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ អ្នកនោះនឹងទទួលការសង្គ្រោះ»។

²²បងប្អូនអ៊ីស្រាអែលអើយ សូមស្ដាប់ពាក្យនេះចុះ! ព្រះយេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញព្រះយេស៊ូដល់អ្នក ដោយព្រះអង្គបានសម្តែងការអស្ចារ្យ ឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ និងទីសម្គាល់ផ្សេងៗ នៅកណ្ដាលចំណោមបងប្អូនដូចបងប្អូនបានដឹងហើយ។²³បងប្អូនបានចាប់បញ្ជូនលោកយេស៊ូនេះ ទៅឲ្យពួកជនពាលឥតសាសនាឆ្កាងលោក ដូចព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ទុក ដោយព្រះអង្គជ្រាបជាមុនថា ព្រះអង្គត្រូវសុគតដោយការជាប់ឆ្កាង។²⁴ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសលោកឲ្យរស់ឡើងវិញ និងដោះលែងលោកឲ្យរួចពីទុក្ខលំបាកនៃសេចក្ដីស្លាប់ ព្រោះសេចក្ដីស្លាប់មិនអាចឃុំលោកទុកបានឡើយ។

²⁵ព្រះបាទដាវីឌ មានរាជឱង្ការអំពី លោកយេស៊ូនេះថា៖ ទូលបង្គំបានឃើញព្រះអម្ចាស់នៅមុខទូលបង្គំជានិច្ច ព្រោះព្រះអង្គគង់នៅខាងស្ដាំទូលបង្គំមិនឲ្យទូលបង្គំត្រូវញាប់ញ័រឡើយ។²⁶ហេតុនេះហើយបានជាចិត្តទូលបង្គំរីករាយទូលបង្គំពោលពាក្យដោយអំណរ ហើយសូម្បីតែរូបកាយរបស់ទូលបង្គំក៏នឹងសម្រាកដោយសេចក្ដីសង្ឃឹមដែរ។

²⁷ដ្បិត ព្រះអង្គនឹងមិនបោះបង់ព្រលឹងទូលបង្គំ ចោលនៅក្នុងស្ថានមនុស្សស្លាប់ឡើយ ហើយព្រះអង្គក៏មិនបណ្ដោយឲ្យសពអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គត្រូវរលួយដែរ។ ព្រះអង្គបានបង្ហាញអោយទូលបង្គំស្គាល់ផ្លូវនៃជីវិត។²⁸ព្រះអង្គនឹងប្រទានឲ្យទូលបង្គំមានសុភមង្គលដ៏ពេញលេញដោយព្រះអង្គគង់ជាមួយទូលបង្គំ»។

²⁹«បងប្អូនអើយ! ខ្ញុំសូមជម្រាបបងប្អូនឲ្យបានច្បាស់អំពីព្រះបាទដាវីឌ ជាបុព្វបុរសរបស់យើងនោះថា ព្រះអង្គបានសោយទិវង្គតផុតទៅហើយ គេបានបញ្ចុះព្រះសពរបស់ព្រះអង្គ រីឯផ្នូររបស់ព្រះអង្គក៏ស្ថិតនៅជាមួយយើងរហូតដល់សព្វថ្ងៃដែរ។³⁰ដោយព្រះបាទដាវីឌជាព្យាការីមួយរូបទ្រង់ជ្រាបថា ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ជាមួយព្រះអង្គថា នឹងប្រទានឲ្យព្រះរាជវង្សរបស់ទ្រង់មួយអង្គ ឡើងស្នងរាជ្យ។³¹ព្រះបាទដាវីឌបានឈ្វេងយល់ជាមុនអំពីការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះគ្រិស្ដ គឺទ្រង់មានរាជឱង្ការថា ព្រះជាម្ចាស់ពុំទុកព្រះគ្រិស្ដចោលនៅក្នុងស្ថានមនុស្សស្លាប់ទេ ហើយក៏មិនទុកឲ្យសពព្រះអង្គត្រូវរលួយដែរ។

³²ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះយេស៊ូឲ្យរស់ឡើងវិញ ដោយយើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាជាសាក្សី។³³ព្រះជាម្ចាស់បានលើកលោកយេស៊ូឡើងគង់នៅខាងស្តាំព្រះវរបិតា ហើយបានទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធពីព្រះបិតាតាមព្រះបន្ទូលសន្យា ហើយព្រះអង្គចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណនេះមកលើយើងខ្ញុំ ដូចបងប្អូនបានឃើញនិងឮស្រាប់។

³⁴ព្រះបាទដាវីឌ មិនបានយាងឡើងទៅស្ថានបរមសុខទេ តែព្រះអង្គមានរាជឱង្ការថា៖ «ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំថា សូមគង់ខាងស្ដាំយើង។³⁵ទំរាំដល់យើងបង្ក្រាបខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ មកដាក់ក្រោមព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គ»។³⁶ហេតុនេះ សូមឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលដឹងជាក់ច្បាស់ថា លោកយេស៊ូនេះ ដែលបងប្អូនបានឆ្កាង ព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងលោកឡើងជាព្រះអម្ចាស់ និងជាព្រះគ្រិស្ដហើយ»។

³⁷នៅពេលបណ្ដាជនបានឮសេចក្ដីទាំងនេះ ពួកគេរំជួលចិត្តជាខ្លាំង ហើយសួរលោកពេត្រុស និងសាវកឯទៀតៗថា៖ «បងប្អូនអើយ! តើឲ្យយើងខ្ញុំធ្វើដូចម្ដេច?»។³⁸លោកពេត្រុសមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «សូមបងប្អូនកែប្រែចិត្តគំនិត ហើយម្នាក់ៗត្រូវទទួលពិធីជ្រមុជទឹកក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដទៅ ដើម្បីព្រះជាម្ចាស់លើកលែងទោសបងប្អូនអោយរួចពីបាប ហើយបងប្អូននឹងទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធជាអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់³⁹ដ្បិតព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសន្យា ចំពោះបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ចំពោះកូនចៅរបស់បងប្អូន និងចំពោះអស់អ្នកដែលនៅឆ្ងាយៗទាំងប៉ុន្មានដែរ តាមតែព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងត្រាស់ហៅ»។

⁴⁰លោកពេត្រុសបានពន្យល់បញ្ជាក់ និងដាស់តឿនពួកគេ ដោយពាក្យពេចន៍ជាច្រើនទៀត គឺលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមបងប្អូនទទួលការសង្គ្រោះឲ្យរួចផុតពីមនុស្សអាក្រក់សម័យនេះ»។⁴¹បន្ទាប់មកពួកគេបានទទួលពាក្យរបស់លោក និងទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ហើយនៅថ្ងៃនោះ មានមនុស្សប្រមាណបីពាន់នាក់ចូលមករួមជាមួយពួកសាវក។⁴²សិស្សទាំងនោះព្យាយាមស្ដាប់សេចក្ដីបង្រៀនរបស់ក្រុមសាវក និងប្រកបគ្នាជាបងប្អូនដោយធ្វើពិធីកាច់នំបុ័ង និងអធិស្ឋាន។

⁴³មនុស្សម្នាកោតស្ញប់ស្ញែងគ្រប់ៗគ្នា ដ្បិតក្រុមសាវកបានសម្តែងឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ និងធ្វើទីសម្គាល់ផ្សេងៗជាច្រើន។⁴⁴អស់អ្នកដែលបានជឿលើព្រះអម្ចាស់ មានចិត្តគំនិតតែមួយ ហើយយករបស់របរដែលខ្លួនមានមកដាក់រួមគ្នាទាំងអស់។⁴⁵គេលក់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងអ្វីៗជារបស់ខ្លួនយកប្រាក់មកចែកគ្នាតាមសេចក្ដីត្រូវការរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ។

⁴⁶ជារៀងរាល់ថ្ងៃ គេបន្តរួមចិត្តគំនិតគ្នាធ្វើនៅព្រះវិហារនិងធ្វើពិធីកាច់នំបុ័ងនៅតាមផ្ទះ ព្រមទាំងបរិភោគអាហារជាមួយគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយ និងដោយចិត្តស្មោះសរផង។⁴⁷ពួកគេនាំគ្នាសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រជាជនទាំងមូលគោរពរាប់អានពួកគេទាំងអស់គ្នា។ ព្រះអម្ចាស់បន្ថែមចំនួនអ្នកដែលព្រះអង្គបានសង្គ្រោះ មកក្នុងក្រុមរបស់គេជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

3

¹ឥឡូវលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានបានឡើងទៅព្រះវិហារជាមួយគ្នានៅម៉ោងប្រាំបួន។²អ្នកពិការជើង ពីកំណើតម្នាក់ត្រូវបានគេសេងមកដាក់នៅខ្លោងទ្វារព្រះវិហារឈ្មោះ «ទ្វារលំអ» រៀងរាល់ថ្ងៃដើម្បីសុំទានអស់អ្នកដែលចូលទៅក្នុងព្រះវិហារ។³ពេលគាត់ឃើញលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានកំពុងដើរចូលព្រះវិហារ គាត់ក៏សុំទានពីលោកទាំងពីរ។

⁴លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានសម្លឹងមើលមុខគាត់ រួចនិយាយថា៖ «សូមមើលមកយើង!»។⁵គាត់ក៏ក្រឡេកមើលទៅលោកទាំងពីរ ដោយសង្ឃឹមថានឹងទទួលរបស់អ្វីមួយពីពួកលោក។⁶ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំគ្មានប្រាក់ គ្មានមាសទេ តែអ្វីៗដែលខ្ញុំមាន ខ្ញុំសុំជូនអ្នក។ ក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត សូមអ្នកក្រោកដើរចុះ»។

⁷លោកចាប់ដៃស្ដាំគាត់ឲ្យក្រោកឈរឡើង។ រំពេចនោះជើងរបស់គាត់ និងសន្លាក់ឆ្អឹងរឹងមាំ⁸គាត់ក៏ស្ទុះឈរឡើង ហើយដើរបាន។ គាត់ចូលក្នុងព្រះវិហារជាមួយសាវកទាំងពីររូប ទាំងដើរផង លោតផង និងសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ផង។

⁹ប្រជាជនទាំងអស់បានឃើញគាត់ដើរ និងឮគាត់សរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់¹⁰គេបានដឹងថាអ្នកនោះហើយដែលតែងតែ អង្គុយសុំទាននៅខ្លោងទ្វារព្រះវិហារឈ្មោះ «ទ្វារលំអ» គេក៏ទទួលការអស្ចារ្យ និងស្ងើចសរសើរអំពីហេតុការណ៍ដែលកើតមានដល់គាត់។

¹¹នៅពេលបុរសនោះដើរតាមលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហាន ប្រជាជនទាំងអស់បានរត់មកជុំគ្នានៅថែវសាឡូម៉ូនដោយស្ញប់ស្ញែងជាខ្លាំង។¹²កាលលោកពេត្រុសឃើញដូច្នោះ ក៏មានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ «បងប្អូនអ៊ីស្រាអែលអើយ! ហេតុដូចម្ដេចបានជាបងប្អូនស្ញប់ស្ញែងអំពីហេតុការណ៍នេះ? ហេតុដូចម្ដេចបានជាបងប្អូនសម្លឹងមើលមកយើងមិនដាក់ភ្នែកដូច្នេះ? តើបងប្អូនស្មានថា យើងខ្ញុំបានប្រោសបុរសនេះឲ្យដើររួច មកពីឫទ្ធានុភាពរបស់យើងខ្ញុំផ្ទាល់ ឬមកពីយើងខ្ញុំចេះគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់មែនទេ?

¹³ព្រះជាម្ចាស់របស់លោកអប្រាហាំ របស់លោកអ៊ីសាក និងរបស់លោកយ៉ាកុប ជាព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់យើងទាំងអស់គ្នា ទ្រង់បានប្រទានសិរីរុងរឿងមកលើព្រះយេស៊ូ ជាអ្នកបម្រើព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះយេស៊ូត្រូវបានគេបញ្ជូនទៅឲ្យគេកាត់ទោស និងត្រូវបានគេបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ព្រះអង្គនៅចំពោះមុខលោកពីឡាត នៅពេលដែលលោកពីឡាតចង់ដោះលែងព្រះអង្គទៀតផង។¹⁴បណ្តាជនបានបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ព្រះដ៏វិសុទ្ធ ជាព្រះដ៏សុចរិត ហើយបានទាមទារសុំអគេដោះលែងឃាតករជំនួសព្រះអង្គទៅវិញ។

¹⁵បងប្អូនបានធ្វើគុតម្ចាស់ប្រភពនៃជីវិត ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសឲ្យព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ហើយយើងខ្ញុំជាសាក្សីអំពីហេតុការណ៍នេះ។¹⁶ឥឡូវនេះដោយសារជំនឿលើព្រះនាមព្រះយេស៊ូ បុរសដែលបងប្អូនឃើញនិងស្គាល់នេះមានកម្លាំងឡើងវិញ។ ដោយលោកបានជឿនោះហើយបានជាព្រះយេស៊ូគ្រិស្តផ្តល់មកលោកនូវសុខភាពពេញលេញដូចដែលបងប្អូនបានឃើញស្រាប់។

¹⁷បងប្អូនអើយ ខ្ញុំដឹងថាបងប្អូនទាំងអស់គ្នា និងពួកនាម៉ឺនរបស់បងប្អូនបានប្រព្រឹត្តដូច្នោះ ទាំងមិនដឹងខ្លួន។¹⁸ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យហេតុការណ៍នេះកើតឡើង ស្របតាមសេចក្ដីដែលព្រះអង្គប្រកាសទុកជាមុន តាមរយៈព្យាការីទាំងអស់ គឺថាព្រះគ្រិស្ដរបស់ព្រះអង្គនឹងត្រូវតែរងទុក្ខលំបាក ហើយព្រះអង្គឥឡូវនេះបានបំពេញកិច្ចការនោះមែន។

¹⁹ហេតុនេះ សូមកែប្រែចិត្តគំនិត ហើយវិលមករកព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គលុបអំពើបាបរបស់បងប្អូន។ ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យបងប្អូនបានទទួលព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ²⁰ព្រមទាំងប្រទានព្រះគ្រិស្ដយេស៊ូមកបងប្អូន ដូចព្រះអង្គបានគ្រោងទុកជាមុន។

²¹ឥឡូវនេះ ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដគង់នៅឯស្ថានបរមសុខ រហូតដល់ព្រះជាម្ចាស់រៀបចំអ្វីៗទាំងអស់ឡើងវិញ ដូចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទុក តាមរយៈពួកព្យាការីដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ នៅជំនាន់ដើមស្រាប់។²²លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់គឺជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើឲ្យមានព្យាការីម្នាក់ដូចខ្ញុំ ងើបឡើងពីចំណោមបងប្អូនអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្ដាប់តាមសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលលោកមានប្រសាសន៍ប្រាប់។²³រីឯអស់អ្នកដែលមិនព្រមស្ដាប់ព្យាការីនេះ នឹងត្រូវដកចេញពីចំណោមប្រជារាស្ត្រ។

²⁴ពិតមែន ព្យាការីទាំងប៉ុន្មានដែលបានថ្លែងព្រះបន្ទូលចាប់តាំងពីលោកសាំយូអែលមកសុទ្ធតែបានថ្លែងទុកអំពីសម័យកាលនេះ។²⁵បងប្អូនហ្នឹងហើយជាកូនចៅរបស់ព្យាការី ហើយបងប្អូនក៏ចូលរួមក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើជាមួយបុព្វបុរសដែរ ដូចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់លោកអប្រាហាំថា៖ «ក្រុមគ្រួសារទាំងអស់នៅផែនដីនឹងទទួលពរ តាមរយៈពូជពង្សរបស់អ្នក។²⁶ព្រះជាម្ចាស់បានឲ្យអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គងើបឡើង ហើយចាត់លោកឲ្យមករកបងប្អូនទាំងអស់គ្នាមុនគេបង្អស់ ដើម្បីប្រទានពរដល់បងប្អូន ដោយណែនាំម្នាក់ៗឲ្យងាកចេញពីអំពើទុច្ចរិត»។

4

¹នៅពេលលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានកំពុងតែមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជាជន ស្រាប់តែពួកបូជាចារ្យ មេកងរក្សាព្រះវិហារ និងពួកខាងគណៈសាឌូស៊ីមកដល់។²ពួកគេទាស់ចិត្តដោយព្រោះលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានកំពុងបង្រៀនប្រជាជន ហើយប្រកាសអំពីការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូ។³ពួកគេបានចាប់សាវកទាំងពីរយកទៅឃុំទុករហូតដល់ព្រឹកស្អែក ដ្បិតពេលនោះល្ងាចណាស់ហើយ។⁴ប៉ុន្តែ បណ្តាជនភាគច្រើនដែលបានឮព្រះបន្ទូលបានជឿ ហើយចំនួនអ្នកជឿមានប្រមាណប្រាំពាន់នាក់។

⁵លុះស្អែកឡើង ពួកមេដឹកនាំ ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ និងពួកអាចារ្យបានជួបជុំគ្នានៅក្រុងយេរូសាឡឹម។⁶មានលោកមហាបូជាចារ្យអាណ លោកកៃផា លោកយ៉ូហាន លោកអលេក្សានត្រុស និងក្រុមគ្រួសាររបស់នាយកបូជាចារ្យទាំងអស់។⁷លោកទាំងនោះបានបញ្ជាឲ្យគេនាំលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានមកឈរនៅមុខអង្គប្រជុំ រួចសួរថា៖ «អ្នកបានធ្វើការនេះសម្អាងលើអំណាចអ្វី? ក្នុងនាមនរណា?»

⁸ពេលនោះ លោកពេត្រុសបានពោរពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «សូមជម្រាបអស់លោកជាអ្នកដឹកនាំប្រជាជន និងអស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ។⁹ថ្ងៃនេះ អស់លោកសួរចម្លើយយើងខ្ញុំ ពីអំពើល្អដែលយើងខ្ញុំសង្គ្រោះអ្នកពិការឲ្យបានជាតាមរបៀបណា?¹⁰សូមអស់លោក និងប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលជ្រាបថា បុរសដែលឈរនៅមុខអស់លោកទាំងមានសុខភាពល្អនេះ បានជាដោយសារព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត ដែលអស់លោកបានឆ្កាង ហើយព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះអង្គអោយមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។

¹¹ព្រះយេស៊ូ គឺជាថ្មដែលលោកទាំងអស់គ្នា ជាជាងសំណង់បានបោះចោល ប៉ុន្តែព្រះអង្គបានត្រឡប់មកជាថ្មគ្រឹះដ៏សំខាន់បំផុត។¹²ក្រៅពីព្រះយេស៊ូ គ្មាននរណាម្នាក់អាចសង្គ្រោះមនុស្សបានទាល់តែសោះ ដ្បិតនៅក្រោមមេឃនេះ ព្រះជាម្ចាស់ពុំបានប្រទាននាមណាមួយផ្សេងទៀតមកមនុស្ស ដើម្បីសង្គ្រោះយើងបានឡើយ»។

¹³កាលក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ឃើញទឹកចិត្តក្លាហានរបស់លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានដូច្នេះ គេងឿងឆ្ងល់ណាស់ថា លោកទាំងពីរជាមនុស្សសាមញ្ញ ពុំដែលបានរៀនសូត្រជ្រៅជ្រះទេ គ្រាន់តែដឹងថាលោកទាំងពីរធ្លាប់នៅជាមួយព្រះយេស៊ូ។¹⁴ពួកគេក៏រកពាក្យឆ្លើយតបវិញពុំបានសោះ ដោយព្រោះបុរសដែលបានជា ក៏កំពុងឈរនៅទីនោះដែរ។

¹⁵ពួកគេក៏បញ្ជាឲ្យលោកទាំងពីរចេញពីអង្គប្រជុំ¹⁶ហើយពិគ្រោះគ្នាថា៖ «តើយើងគួរធ្វើអ្វីដល់អ្នកទាំងពីរនេះ? ដ្បិតអ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងមូលដឹងច្បាស់ថា គេធ្វើទីសម្គាល់អស្ចារ្យមួយដ៏វិសេស ដែលយើងមិនអាចបដិសេធបាន។¹⁷ដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យរឿងនេះលេចឮខ្ចរខ្ចាយដល់ប្រជាជនបន្ថែមទៀត យើងត្រូវហាមប្រាម និងគំរាមអ្នកទាំងពីរនេះ កុំឲ្យប្រកាសប្រាប់នរណាអំពីនាមនោះតទៅទៀតឡើយ»។¹⁸ក្រុមប្រឹក្សាក៏ហៅសាវកទាំងពីរមក ហើយហាមប្រាមមិនឲ្យនិយាយ និងបង្រៀនអំពីព្រះនាមព្រះយេស៊ូទៀតជាដាច់ខាត។

¹⁹លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហាន មានប្រសាសន៍តបទៅគេវិញថា៖ «សូមអស់លោកពិចារណាមើល នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះជាម្ចាស់ គួរឲ្យយើងខ្ញុំធ្វើតាមបង្គាប់អស់លោក ឬធ្វើតាមបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ?²⁰យើងខ្ញុំឈប់និយាយអំពីហេតុការណ៍ដែលយើងខ្ញុំបានឃើញ បានឮនោះពុំកើតទេ»។

²¹បន្ទាប់ពីគំរាមសាជាថ្មីទៀត ពួកគេក៏ដោះលែងលោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហាន។ ក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់រកហេតុ ដើម្បីដាក់ទោសលោកទាំងពីរមិនបាន ដ្បិតប្រជាជនគ្រប់ៗគ្នាលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចំពោះហេតុការណ៍ដែលកើតមាននោះ។²²រីឯបុរសដែលបានជាដោយការអស្ចារ្យនោះ មានអាយុជាងសែសិបឆ្នាំហើយ។

²³ក្រោយ ពីបានរួចខ្លួនហើយ លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហាននាំគ្នាទៅជួបពួកបងប្អូន ហើយរៀបរាប់អំពីសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលពួកមហាបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យបាននិយាយទៅពួកគេ។²⁴កាលពួកគេឮដូច្នោះ គេរួមចិត្តគំនិតគ្នា ហើយបន្លឺសំឡេងទូលព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «បពិត្រព្រះដ៏ជាចៅហ្វាយ ព្រះអង្គបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងអ្វីៗសព្វសារពើនៅទីនោះ²⁵ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតាមព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ តាមរយៈអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ គឺព្រះបាទដាវីឌ ជាបុព្វបុរសយើងខ្ញុំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាជាតិសាសន៍ទាំងឡាយនាំគ្នាបង្កើតកោលាហលដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាប្រជារាស្ត្រនានាមានគំនិតឥតខ្លឹមសារដូច្នេះ?

²⁶ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ពួកស្ដេចនៅលើផែនដី និងពួកមេដឹកនាំពួតដៃ រួមគំនិតគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះអម្ចាស់ ហើយប្រឆាំងនឹងព្រះគ្រិស្ដរបស់ព្រះអង្គ»។

²⁷ប្រាកដមែន នៅក្នុងក្រុងនេះ ស្ដេចហេរ៉ូដ និងលោកប៉ុនទាស-ពីឡាត រួមមានសាសន៍ដទៃទៀត និងប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលសមគំនិតផង បានរួមគ្នាប្រឆាំងនឹងព្រះយេស៊ូជាអ្នកបម្រើដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ដែលទ្រង់បានចាក់ប្រេងអភិសេក ។²⁸គេនាំគ្នាប្រព្រឹត្តដូចព្រះអង្គបានកំណត់ទុកជាមុនដោយព្រះហស្ថទ្រង់ និងដោយព្រះតម្រិះរបស់ព្រះអង្គ។

²⁹ឥឡូវនេះ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមជ្រាបសេចក្ដីគំរាមរបស់ពួកគេ ហើយសូមប្រោសប្រទានអោយពួកអ្នកបម្រើព្រះអង្គ ថ្លែងព្រះបន្ទូលដោយចិត្តអង់អាចផង³⁰សូមសម្តែងបារមីឲ្យអ្នកជំងឺបានជា និងប្រទានទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យតាមរយៈព្រះនាមព្រះយេស៊ូជាអ្នកបម្រើដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ»។³¹កាលពួកគេទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ដូច្នោះរួចហើយ កន្លែងដែលគេជួបជុំគ្នានោះក៏រញ្ជួយ គេបានពោរពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធទាំងអស់គ្នា ហើយនាំគ្នាថ្លែងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយចិត្តក្លាហាន។

³²អ្នកជឿទាំងអំបាលម៉ានមានចិត្តថ្លើមតែមួយ គ្មានអ្នកណាម្នាក់នឹកគិតថា ទ្រព្យសម្បត្តិដែលខ្លួនមានជារបស់ខ្លួនផ្ទាល់នោះឡើយ គឺគេយកមកដាក់ជាសម្បត្តិរួមទាំងអស់។³³ក្រុមសាវកបានប្រកបដោយឫទ្ធានុភាពដ៏ខ្លាំងក្លា ហើយនាំគ្នាផ្ដល់សក្ខីភាពអំពីព្រះអម្ចាស់យេស៊ូមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ហើយព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សម្តែងព្រះហឫទ័យប្រណីសន្ដោសដ៏លើសលប់ដល់ពួកគេទាំងអស់គ្នា។

³⁴ក្នុងចំណោមពួកគេគ្មាននរណាខ្វះខាតអ្វីឡើយ ព្រោះអស់អ្នកដែលមានដីធ្លី ឬផ្ទះសម្បែងនាំគ្នាលក់ដីធ្លី និងផ្ទះនោះ³⁵យកប្រាក់ មកជូនក្រុមសាវក។ បន្ទាប់មក អ្នកជឿទាំងអស់គ្នាទទួលចំណែកតាមសេចក្ដីត្រូវការរៀងៗខ្លួន។

³⁶មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូស្វេ ជាពួកលេវី ស្រុកកំណើតនៅកោះគីប្រុស ក្រុមសាវកបានដាក់ឈ្មោះគាត់ថា បារណាបាស (ដែលមានន័យថា ជាអ្នកលើកទឹកចិត្តគេ)³⁷ហើយគាត់បានលក់ចម្ការមួយរបស់គាត់ ហើយយកប្រាក់មកជូនក្រុមសាវកដែរ។

5

¹ឥឡូវនេះមានបុរសម្នាក់ឈ្មោះ អាណាណាស និងភរិយាលោកឈ្មោះសាភីរ៉ាបានលក់ដីរបស់គាត់មួយចំណែក²ហើយសមគំនិតជាមួយភរិយាទុកប្រាក់មួយចំណែកសម្រាប់ខ្លួនឯង រួចយកប្រាក់ដែលនៅសល់ទៅជូនក្រុមសាវក។

³ប៉ុន្តែលោកពេត្រុសមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «អាណាណាសអើយ! ហេតុដូចម្ដេចបានជាមារសាតាំងនៅពេញក្នុងចិត្តអ្នក រហូតដល់ទៅកុហកព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ហើយទុកប្រាក់ដែលលក់ដីបាននោះមួយចំណែកដូច្នេះ?⁴កាលដើមឡើយ ដីនោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នក លុះអ្នកបានលក់ហើយ ប្រាក់ដែលបានមកនោះអ្នកអាចប្រើប្រាស់តាមចិត្ត! ចុះហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នកមានគំនិតប្រព្រឹត្តយ៉ាងហ្នឹង? អ្នកបានកុហកព្រះជាម្ចាស់ មិនមែនកុហកមនុស្សទេ»។⁵កាលអាណាណាសបានឮពាក្យនេះ ក៏ដួលដាច់ខ្យល់ស្លាប់ទៅ។ រីឯអស់អ្នកដែលបានឮដំណឹងនេះ ក៏ស្ញែងខ្លាចជាខ្លាំង។⁶ពួកយុវជននាំគ្នាមករុំសពអាណាណាស ហើយសែងយកទៅកប់។

⁷ប្រមាណជាបីម៉ោងក្រោយមក ភរិយារបស់អាណាណាសចូលមកដល់ ដោយមិនបានដឹងហេតុការណ៍ដែលកើតមាននោះឡើយ។⁸លោកពេត្រុសសួរនាងថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំមកមើល៍ តើប្ដីនាង និងនាងលក់ដីបានប្រាក់ប៉ុណ្ណេះមែនឬ?»។ នាងឆ្លើយថា៖ «ចា៎ស! បានប្រាក់ប៉ុណ្ណឹងមែន»។

⁹បន្ទាប់មក លោកពេត្រុសក៏មានប្រសាសន៍ទៅនាងទៀតថា៖ «ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នករួមគំនិតគ្នាល្បងលព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះ? មើល៍! ពួកអ្នកដែលបានបញ្ចុះសពប្ដីនាងមកដល់នៅមាត់ទ្វារហើយ គេនឹងសែងនាងយកទៅដែរ»។¹⁰រំពេចនោះ នាងក៏ដួលនៅទៀបជើងរបស់លោក ហើយដាច់ខ្យល់ស្លាប់ទៅ។ ពេលពួកយុវជនចូលមក ឃើញនាងស្លាប់ទៅហើយ គេក៏នាំគ្នាយកសពនាងទៅបញ្ចុះនៅក្បែរសពប្ដីរបស់នាង។¹¹ក្រុមជំនុំទាំងមូល និងអស់អ្នកដែលបានឮដំណឹងនេះ ស្ញែងខ្លាចជាខ្លាំង។

¹²សាវកបាននាំគ្នាបានធ្វើទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យ និងឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ជាច្រើននៅក្នុងចំណោមប្រជាជន។ អ្នកជឿទាំងអស់រួមចិត្តគំនិតគ្នា គេឈរនៅតាមថែវសាឡូម៉ូន។¹³ប៉ុន្តែគ្មាននរណាហ៊ានមកចូលរួមជាមួយក្រុមសាវកឡើយ ទោះយ៉ាងណាប្រជាជនកោតសរសើរពួកគេគ្រប់ៗគ្នា។

¹⁴មានបណ្ដាជនទាំងប្រុសទាំងស្រីកាន់តែច្រើនឡើងបានជឿលើព្រះអម្ចាស់។¹⁵មនុស្សម្នាបានសែងអ្នកជំងឺមកដាក់នៅតាមផ្លូវ ឲ្យដេកលើគ្រែស្នែង លើកន្ទេល ប្រាថ្នាយ៉ាងហោចណាស់ គ្រាន់តែឲ្យស្រមោលលោកពេត្រុសបាំងលើអ្នកជំងឺណាម្នាក់ នៅពេលដែលលោកដើរកាត់តាមនោះ។¹⁶មានមនុស្សជាច្រើននាំគ្នាធ្វើដំណើរមកពីភូមិនានានៅជិតក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងសែងអ្នកជំងឺ និងអ្នកដែលមានវិញ្ញាណអាក្រក់ចូលមកជាមួយផង អ្នកទាំងនោះបានជាគ្រប់ៗគ្នា។

¹⁷ប៉ុន្តែ មានលោកមហាបូជាចារ្យ និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយលោកទាំងប៉ុន្មាន គឺពួកខាងគណៈសាឌូស៊ីមានចិត្តច្រណែនជាខ្លាំង។¹⁸គេលើកគ្នាមកចាប់ក្រុមសាវកយកទៅឃុំឃាំងនៅពន្ធនាគារសាធារណៈ។

¹⁹លុះដល់យប់ មានទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់មកបើកទ្វារពន្ធនាគារឲ្យក្រុមសាវកចេញទាំងពោលថា៖²⁰«សូមអញ្ជើញទៅឈរក្នុងព្រះវិហារ ហើយប្រកាសព្រះបន្ទូលទាំងឡាយណា ដែលផ្ដល់ជីវិតនេះឲ្យប្រជាជនស្ដាប់ចុះ»។²¹កាលបានឮពាក្យទេវតា ក្រុមសាវកនាំគ្នាចូលទៅក្នុងព្រះវិហារតាំងពីព្រលឹម ហើយបង្រៀនប្រជាជន។ ប៉ុន្តែលោកមហាបូជាចារ្យ និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយលោកបានកោះហៅក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ និងក្រុមចាស់ទុំនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមកជួបជុំគ្នា រួចចាត់អ្នកយាមឲ្យទៅនាំក្រុមសាវកពីពន្ធនាគារមក។

²²ប៉ុន្តែ ពេលទៅដល់ទីឃុំឃាំង គេពុំឃើញក្រុមសាវកនោះទេ គេនាំគ្នាវិលមកវិញជម្រាបថា៖²³«យើងខ្ញុំឃើញទីឃុំឃាំងនៅបិទជិតល្អណាស់ ហើយពួកអ្នកយាមក៏ឈរយាមនៅខាងមុខទ្វារដែរ តែពេលយើងខ្ញុំបើកទ្វារ ពុំឃើញមាននរណាម្នាក់នៅក្នុងទីនោះសោះ»។

²⁴កាលមេកងរក្សាព្រះវិហារ និងពួកនាយកបូជាចារ្យឮដូច្នោះ ពួកគេមិនដឹងជាត្រូវគិតយ៉ាងណាអំពីក្រុមសាវក និងអំពីហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតឡើងនោះឡើយ។²⁵ពេលនោះ មានម្នាក់ចូលមកជម្រាបអង្គប្រជុំថា៖ «ពួកអ្នកដែលអស់លោកបានចាប់ឃុំឃាំង កំពុងតែឈរបង្រៀនប្រជាជន ក្នុងព្រះវិហារឯណោះ»។

²⁶មេកងរក្សាព្រះវិហារ ក៏នាំទាហានចេញទៅចាប់ក្រុមសាវកបណ្ដើរមក តែឥតមានធ្វើបាបអ្វីទេ ព្រោះគេខ្លាចប្រជាជនយកដុំថ្មគប់។²⁷លុះនាំក្រុមសាវកមកដល់ហើយ ពួកគេក៏ឲ្យឈរនៅមុខក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ លោកមហាបូជាចារ្យសួរក្រុមសាវកថា៖²⁸«យើងបានហាមប្រាមអ្នករាល់គ្នាជាដាច់ខាត ថាមិនឲ្យបង្រៀនប្រជាជនក្នុងនាមនេះជាដាច់ខាត តែឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នាបែរជាបង្រៀនគេពាសពេញក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងមូលទៅវិញ ហើយចង់ទម្លាក់កំហុសនៃការប្រហារជីវិតបុរសនោះមកលើយើងថែមទៀតផង»។

²⁹ប៉ុន្តែលោកពេត្រុស និងសាវកឯទៀតៗឆ្លើយឡើងថា៖ «យើងខ្ញុំត្រូវស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ជាជាងស្ដាប់បង្គាប់មនុស្ស។³⁰ព្រះជាម្ចាស់នៃបុព្វបុរសរបស់យើងបានប្រោសលោកយេស៊ូ ដែលអស់លោកបានសម្លាប់ដោយព្យួរនៅលើឈើនោះឲ្យមានជីវិតរស់ឡើងវិញ។³¹ព្រះជាម្ចាស់បានលើកតម្កើងលោកយេស៊ូឡើងទៅគង់នៅខាងស្តាំព្រះបិតា ហើយតែងតាំងលោកជាព្រះរាជបុត្រា និងជាព្រះសង្គ្រោះមួយអង្គ ដើម្បីឲ្យប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលកែប្រែចិត្តគំនិត ហើយព្រះជាម្ចាស់លើកលែងទោសឲ្យពួកគេរួចពីបាប។³²យើងខ្ញុំជាសាក្សីអំពីហេតុការណ៍ទាំងនេះ ហើយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់អស់អ្នកស្ដាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ ក៏ធ្វើជាសាក្សីបានដែរ»។

³³កាលក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ឮដូច្នេះ ពួកគេក្រេវក្រោធជាខ្លាំង ហើយចង់សម្លាប់ក្រុមសាវក។³⁴ប៉ុន្តែមានបុរសម្នាក់ខាងគណៈផារីស៊ីឈ្មោះកាម៉ាលាលជាអ្នកប្រាជ្ញខាងវិន័យ ដែលប្រជាជនគោរពគ្រប់ៗគ្នាក្រោកឈរឡើងនៅមុខក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ ហើយសុំឲ្យគេនាំក្រុមសាវកចេញពីទីនោះមួយស្របក់។

³⁵បន្ទាប់មក លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់អង្គប្រជុំថា៖ «អស់លោកជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ សូមប្រយ័ត្នចំពោះអំពើដែលអស់លោកប៉ុនប៉ងនឹងធ្វើដល់អ្នកទាំងនេះ។³⁶ក្នុងពេលថ្មីៗកន្លងទៅ មានម្នាក់ឈ្មោះថឺដាស បានតាំងខ្លួនឡើងជាវីរជន ហើយប្រមូលបានមនុស្សប្រមាណជាបួនរយនាក់។ ថឺដាសត្រូវគេប្រហារជីវិត រីឯពួកអ្នកដែលចូលដៃជាមួយគាត់ក៏ត្រូវបែកខ្ញែកគ្នាអស់គ្មានសល់។³⁷បន្ទាប់ពីបុរសម្នាក់នោះ នៅជំនាន់ដែលគេជំរឿនប្រជាជន មានយូដាសជាអ្នកស្រុកកាលីឡេ បានលើកខ្លួនឡើងបញ្ចុះបញ្ចូលមនុស្សជាច្រើនឲ្យទៅតាមគាត់។ យូដាសក៏ត្រូវគេប្រហារជីវិតដែរ ហើយអស់អ្នកដែលចូលដៃជាមួយគាត់ក៏បែកខ្ញែកគ្នាអស់ទៅ។

³⁸ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមជម្រាបអស់លោកថា សូមកុំរវីរវល់នឹងអ្នកទាំងនេះទៀតធ្វើអ្វី លែងគេទៅវិញទៅ។ ប្រសិនបើគម្រោងការ និងកិច្ចការដែលគេចាប់ផ្ដើមធ្វើមានប្រភពចេញមកពីមនុស្ស នោះមុខជារលាយសាបសូន្យមិនខាន³⁹ផ្ទុយទៅវិញ បើកិច្ចការទាំងនោះមានប្រភពចេញមកពីព្រះជាម្ចាស់ អស់លោកពុំអាចរំលាយបានឡើយ។ ហេតុនេះ សូមប្រុងប្រយ័ត្ន ក្រែងលោអស់លោកបែរជាប្រឆាំងទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ទៅវិញ»។ ពួកគេយល់ស្របតាមយោបល់របស់លោកកាម៉ាលាលទាំងអស់គ្នា។

⁴⁰បន្ទាប់មក គេក៏ហៅក្រុមសាវកមកវិញ ហើយបញ្ជាឲ្យវាយនឹងរំពាត់ទាំងហាមប្រាមមិនឲ្យប្រកាសអំពីព្រះនាមព្រះយេស៊ូទៀត រួចលែងឲ្យត្រឡប់ទៅវិញ។⁴¹ក្រុមសាវកចាកចេញពីក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ទាំងអរសប្បាយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យគេមានកិត្តិយស រងទុក្ខទោសព្រោះតែព្រះនាមព្រះយេស៊ូ។⁴²ជារៀងរាល់ថ្ងៃ គេតែងតែបង្រៀនប្រជាជន និងផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដនៅក្នុងព្រះវិហារ និងនៅតាមផ្ទះឥតឈប់ឈរឡើយ។

6

¹រហូតមកដល់ពេលនោះ ចំនួនសិស្សចេះតែកើនឡើងជាលំដាប់។ ជនជាតិយូដាដែលនិយាយភាសាក្រិកនាំគ្នារអ៊ូរទាំទាស់នឹងជនជាតិយូដាដែលនិយាយភាសាហេប្រឺថា នៅពេលចែកម្ហូបអាហារប្រចាំថ្ងៃ ពួកហេប្រឺបានមើលរំលងស្ត្រីមេម៉ាយ។

²សាវកទាំងដប់ពីររូបក៏កោះហៅពួកសិស្សទាំងអស់មក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនគួរឲ្យយើងខ្ញុំបោះបង់ចោលការប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីទៅបម្រើនៅតុអាហារឡើយ។³ហេតុនេះ បងប្អូនអើយ សូមជ្រើសរើសយកបុរសប្រាំពីររូបក្នុងចំណោមបងប្អូន ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ ហើយពោរពេញដោយព្រះវិញ្ញាណ និងប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ យើងខ្ញុំនឹងតែងតាំងគេឲ្យបំពេញមុខងារនេះ។⁴រីឯយើងខ្ញុំវិញ យើងខ្ញុំនឹងគិតតែពីអធិស្ឋាន និងបម្រើព័ន្ធកិច្ចនៃព្រះបន្ទូលប៉ុណ្ណោះ»។

⁵ពួកសិស្សទាំងប៉ុន្មានពេញចិត្តនឹងសេចក្ដីស្នើនេះណាស់ ដូច្នេះគេក៏ជ្រើសយកលោកស្ទេផានដែលពោរពេញដោយជំនឿ និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ លោកភីលីព លោកប្រូខូរ៉ុស លោកនីកាន័រ លោកទីម៉ូន លោកប៉ាមេណា និងលោកនីកូឡាសជាអ្នកស្រុកអន់ទីយ៉ូកដែលចូលសាសនាយូដា។⁶ពួកអ្នកជឿនាំអ្នកទាំងនោះមកជួបក្រុមសាវក ក្រុមសាវកក៏នាំគ្នាអធិស្ឋាន ហើយដាក់ដៃពីលើអ្នកទាំងនោះ។

⁷ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏ឮសុសសាយកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ចំនួនសិស្សនៅក្រុងយេរូសាឡឹមបានកើនឡើងយ៉ាងច្រើនឥតគណនា ហើយមានពួកបូជាចារ្យដ៏ច្រើនលើសលប់ សុខចិត្តប្រតិបត្តិតាមជំនឿដែរ។

⁸ឥឡូវលោកស្ទេផានបានពោរពេញដោយព្រះគុណ និងឫទ្ធានុភាពហើយសម្តែងឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ និងទីសម្គាល់ធំៗក្នុងចំណោមប្រជាជន។⁹តែមានអ្នកខ្លះជាសមាជិកសាលាប្រជុំដែលគេហៅថា «សាលាប្រជុំពួកអ្នកងារពីដើម» និងអ្នកខ្លះពីចំណោមអ្នកស្រុកគីរេន អ្នកស្រុកអលេក្សានទ្រា និងអ្នកខ្លះទៀតពីចំណោមអ្នកស្រុកគីលីគា និងអ្នកស្រុកអាស៊ី នាំគ្នាជជែកតវ៉ាជាមួយលោកស្ទេផាន។

¹⁰ប៉ុន្តែ ពួកគេពុំអាចជជែកឈ្នះលោកស្ទេផានឡើយ ព្រោះលោកមានប្រសាសន៍ប្រកបដោយប្រាជ្ញាមកពីព្រះវិញ្ញាណ។¹¹ដូច្នេះ អ្នកទាំងនេះនាំគ្នាសូកមនុស្សខ្លះឲ្យនិយាយថា៖ «យើងខ្ញុំបានឮអ្នកនេះ ពោលពាក្យប្រមាថលោកម៉ូសេ និងប្រមាថព្រះជាម្ចាស់»។

¹²ពួកគេបានធ្វើឲ្យមានការបះបោរក្នុងប្រជាជន និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហើយពួកអាចារ្យ រួចមកចាប់លោកស្ទេផានបញ្ជូនទៅក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់។¹³ពួកគេនាំសាក្សីក្លែងក្លាយមកចោទប្រកាន់លោកថា៖ «ជននេះចេះតែនិយាយប្រឆាំងនឹងព្រះវិហារ ប្រឆាំងនឹងក្រឹត្យវិន័យឥតឈប់ឈរ។¹⁴ដ្បិតយើងខ្ញុំបានឮគាត់និយាយថា ឈ្មោះយេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត នោះនឹងរុះព្រះវិហារចោល ព្រមទាំងប្ដូរប្រពៃណីដែលលោកម៉ូសេបានទុកឲ្យយើងខ្ញុំថែមទៀតផង»។¹⁵អស់អ្នកដែលអង្គុយនៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ទាំងប៉ុន្មាន សម្លឹងមើលមកលោកស្ទេផានគ្រប់ៗគ្នា ហើយឃើញមុខរបស់លោកមានទ្រង់ទ្រាយដូចមុខរបស់ទេវតា។

7

¹លោកមហាបូជាចារ្យមានប្រសាសន៍សួរថា៖ «តើពិតជាដូច្នេះមែនឬ?»²លោកស្ទេផានឆ្លើយឡើងថា៖ «សូមជម្រាបអស់លោកជាបងប្អូន និងជាឪពុក សូមជ្រាប! កាលព្រះជាម្ចាស់ប្រកបដោយសិរីរុងរឿង បានបង្ហាញលោកអប្រាហាំជាបុព្វបុរសរបស់យើង ពេលលោករស់នៅឯស្រុកមេសូប៉ូតាមា គឺមុនពេលលោកទៅនៅស្រុកខារ៉ាន³ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅលោកថា៖ «ចូរចាកចេញពីស្រុកកំណើតរបស់អ្នក និងញាតិសន្ដានរបស់អ្នក រួចធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្រុកមួយដែលយើងនឹងបង្ហាញអ្នក»។

⁴បន្ទាប់មក លោកអប្រាហាំក៏ចាកចេញពីស្រុកខាល់ដេ ទៅរស់នៅក្នុងស្រុកខារ៉ាន។ ក្រោយពេលឪពុករបស់លោកទទួលមរណភាពផុតទៅ ព្រះជាម្ចាស់បាននាំលោកចេញពីស្រុកនោះ មកនៅស្រុកដែលអស់លោករស់នៅសព្វថ្ងៃ។⁵ព្រះជាម្ចាស់ពុំបានប្រទានដីធ្លីឲ្យលោកឡើយ គឺសូម្បីតែដីល្មមនឹងដាក់បាតជើង ក៏ព្រះអង្គមិនប្រទានឲ្យដែរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានសន្យាថា នឹងប្រគល់ស្រុកនេះទាំងមូលមកឲ្យលោក និងឲ្យពូជពង្សរបស់លោកដល់ជំនាន់ក្រោយៗផង ទោះបីពេលនោះ លោកអប្រាហាំពុំទាន់មានកូននៅឡើយក្តី។

⁶ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅលោកថា ពូជពង្សរបស់លោកនឹងអាស្រ័យនៅលើទឹកដីបរទេសមួយរយៈ ហើយអ្នកស្រុកនោះនឹងយកពូជពង្សរបស់លោក ធ្វើជាខ្ញុំបម្រើ ព្រមទាំងធ្វើទុក្ខទោសគេអស់រយៈពេលបួនរយឆ្នាំ។⁷ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «ប៉ុន្តែ យើងនឹងដាក់ទោសជាតិសាសន៍ណា ដែលយកពូជពង្សរបស់អ្នកធ្វើជាខ្ញុំបម្រើ។ ក្រោយមក ពូជពង្សរបស់អ្នកនឹងចាកចេញពីស្រុកនោះ មកគោរពថ្វាយបង្គំយើងនៅទីកន្លែងនេះ»។⁸បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសប្រទានសម្ពន្ធមេត្រីឲ្យលោកអប្រាហាំ ដោយយកពិធីកាត់ស្បែធ្វើជាសញ្ញា។ ហេតុនេះហើយបានជាលោកអ៊ីសាកកើតបានប្រាំបីថ្ងៃ លោកអប្រាហាំជាឪពុក បានធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យ។ លោកអ៊ីសាកក៏បានធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យលោកយ៉ាកុប ហើយលោកយ៉ាកុបក៏បានធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យបុព្វបុរសទាំងដប់ពីររូប។

⁹ពួកបុព្វបុរសមានចិត្តច្រណែនឈ្នានីសនឹងលោកយ៉ូសែប ក៏លក់លោកឲ្យគេនាំយកទៅធ្វើជាខ្ញុំបម្រើនៅស្រុកអេស៊ីប។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយនិងលោក¹⁰ហើយរំដោះលោកឲ្យរួចផុតពីទុក្ខវេទនាទាំងប៉ុន្មាន។ ព្រះអង្គប្រទានឲ្យលោកមានប្រាជ្ញាវាងវៃ និងគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះចៅផារ៉ោនជាស្ដេចនៃស្រុកអេស៊ីប។ ព្រះចៅផារ៉ោនបានតែងតាំងលោក ឲ្យគ្រប់គ្រងលើស្រុកអេស៊ីប និងត្រួតត្រាព្រះរាជវាំងទាំងមូលផង។

¹¹ពេលនោះ មានកើតទុរ្ភិក្សពេញទាំងស្រុកអេស៊ីប និងស្រុកកាណាន បណ្ដាលឲ្យមានទុក្ខវេទនាជាខ្លាំង បុព្វបុរសរបស់យើងរកអ្វីបរិភោគពុំបានឡើយ។¹²ពេលលោកយ៉ាកុបឮដំណឹងថា នៅស្រុកអេស៊ីបមានស្រូវ លោកក៏ចាត់ពួកបុព្វបុរសរបស់យើងឲ្យទៅស្រុកនោះជាលើកទីមួយ។¹³នៅលើកទីពីរ លោកយ៉ូសែបបានប្រាប់ឲ្យបងប្អូនរបស់លោក ឲ្យបានស្គាល់លោក ហើយព្រះចៅផារ៉ោនក៏បានជ្រាបអំពីដើមកំណើតរបស់លោកយ៉ូសែបដែរ។

¹⁴បន្ទាប់មក លោកយ៉ូសែបបានចាត់គេឲ្យទៅអញ្ជើញលោកយ៉ាកុបជាឪពុក និងញាតិសន្ដានទាំងអស់ ដែលមានគ្នាចិតសិបប្រាំនាក់នោះមកស្រុកអេស៊ីប។¹⁵លោកយ៉ាកុបក៏ចុះទៅស្រុកអេស៊ីប ហើយលោកទទួលមរណភាពនៅទីនោះ ព្រមទាំងពួកបុព្វបុរសយើងក៏ទទួលមរណភាពនៅស្រុកនោះដែរ។¹⁶គេបានដឹកសពលោកយ៉ាកុប និងសពពួកបុព្វបុរសមកបញ្ចុះនៅភូមិស៊ីគែមក្នុងផ្នូរ ដែលលោកអប្រាហាំបានទិញពីកូនរបស់លោកហេម័រនៅភូមិស៊ីគែមនោះ។

¹⁷លុះជិតដល់ពេលព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបំពេញតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះអង្គសន្យាជាមួយលោកអប្រាហាំ នោះជនជាតិរបស់យើងបានកើនចំនួនកាន់តែច្រើនឡើងៗនៅស្រុកអេស៊ីប។¹⁸រហូតដល់មានស្ដេចថ្មីឡើងគ្រងរាជ្យនៅស្រុកអេស៊ីប ប៉ុន្តែស្តេចនោះមិនស្គាល់លោកយ៉ូសែបទេ។¹⁹ស្ដេចថ្មីនោះបានប្រើល្បិចអាក្រក់បោកបញ្ឆោតបុព្វបុរសយើង គឺបានធ្វើបាបបុព្វបុរសរបស់យើង រហូតដល់ថ្នាក់បង្ខំពួកគាត់ឲ្យយកទារកតូចៗរបស់ខ្លួនយកទៅចោល ដើម្បីកុំឲ្យមានជីវិតរស់តទៅមុខទៀត។

²⁰នៅជំនាន់ លោកម៉ូសេចាប់កំណើត ហើយលោកជាទារកមួយដ៏ស្អាតជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់។ ឪពុកម្ដាយបានចិញ្ចឹមលោកនៅក្នុងផ្ទះអស់រយៈពេលបីខែ។²¹កាលគេយកលោកទៅចោល បុត្រីរបស់ស្ដេចផារ៉ោនបានរើសលោកយកមកចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សា ធ្វើជាកូន។

²²លោកម៉ូសេបានទទួលការអប់រំតាមចំណេះវិជ្ជាទាំងប៉ុន្មាន របស់ជនជាតិអេស៊ីប លោកមានសំនួនវោហារពូកែ ហើយប៉ិនប្រសប់ធ្វើកិច្ចការផ្សេងៗផង។²³ប៉ុន្តែពេលលោកអាយុប្រហែលសែសិបឆ្នាំ លោកក៏បានសម្រេចចិត្តទៅសួរសុខទុក្ខជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាបងប្អូនរួមជាតិរបស់លោក។²⁴លោកបានឃើញជនរួមជាតិរបស់លោកម្នាក់ត្រូវគេធ្វើបាប លោកក៏ចេញមុខការពារ ហើយសងសឹកជំនួសអ្នកដែលត្រូវគេធ្វើបាប ដោយវាយសម្លាប់ជនជាតិអេស៊ីបនោះទៅ។²⁵លោកបានគិតថា បងប្អូនរួមជាតិរបស់លោកនឹងយល់ថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រើលោកមកសង្គ្រោះពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេពុំបានយល់ដូច្នោះឡើយ។

²⁶នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកម៉ូសេបានប្រទះឃើញជនជាតិអ៊ីស្រាអែលខ្លះកំពុងវាយគ្នា លោកក៏មានប្រសាសន៍សម្រុះសម្រួលគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាជាបងប្អូននឹងគ្នា ហេតុដូចម្ដេចបានជាធ្វើបាបគ្នាឯងដូច្នេះ?»²⁷ប៉ុន្តែម្នាក់ដែលធ្វើបាបបងប្អូនខ្លួន បានច្រានលោកម៉ូសេចេញទាំងពោលថា៖ «នរណាបានតាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាមេដឹកនាំ និងជាចៅក្រមពីលើយើង?²⁸តើអ្នកចង់សម្លាប់ខ្ញុំដូចអ្នកបានសម្លាប់អេស៊ីបម្នាក់ពីម្សិលមិញនោះដែរឬ?»។

²⁹លោកម៉ូសេក៏ភៀសខ្លួនទៅនៅស្រុកម៉ាឌាន ក្រោយពេលបានឮដូច្នេះ ហើយនៅស្រុកនោះលោកបានកូនប្រុសពីរនាក់។³⁰សែសិបឆ្នាំកន្លងមកទៀត មានទេវតាមួយរូបបានបង្ហាញខ្លួនឲ្យលោកឃើញ នៅវាលរហោស្ថានភ្នំស៊ីណៃ ក្នុងអណ្ដាតភ្លើងដែលកំពុងឆេះក្នុងគុម្ពោតមួយ។

³¹ពេលលោកបានឃើញអណ្តាតភ្លើងនោះ លោកងឿងឆ្ងល់ចំពោះហេតុដ៏អស្ចារ្យនោះណាស់។ ពេលលោកចូលទៅជិតវាដើម្បីពិនិត្យមើល លោកក៏បានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖³²«យើងជាព្រះជាម្ចាស់នៃបុព្វបុរសរបស់អ្នក គឺជាព្រះរបស់អប្រាហាំ ព្រះរបស់អ៊ីសាក និងព្រះរបស់យ៉ាកុប»។ លោកម៉ូសេភ័យញ័រជាខ្លាំង ពុំហ៊ានសម្លឹងមើលទេ។

³³ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកថា៖ «ចូរដោះស្បែកជើងចេញ ដ្បិតកន្លែងដែលអ្នកឈរនេះជាកន្លែងដ៏វិសុទ្ធ។³⁴យើងបានឃើញប្រជារាស្ត្ររបស់យើងរងទុក្ខលំបាកនៅស្រុកអេស៊ីប យើងក៏បានឮសម្រែកសោកសៅរបស់គេដែរ យើងចុះមកដើម្បីរំដោះពួកគេ។ ចូរមក! យើងនឹងចាត់អ្នកឲ្យទៅស្រុកអេស៊ីបឥឡូវនេះ»។

³⁵ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានបដិសេធមិនទទួលស្គាល់លោកម៉ូសេនេះទេ ដោយពោលថា៖ «នរណាបានតាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាមេដឹកនាំ និងជាចៅក្រមលើយើង?»។ ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់លោកឲ្យទៅក្នុងឋានៈជាមេដឹកនាំ និងជាអ្នករំដោះ។ ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជូនលោកដោយមានជំនួយពីទេវតា ដែលបានបង្ហាញខ្លួនឲ្យលោកឃើញក្នុងគុម្ពោត។³⁶លោកម៉ូសេនេះបានដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីអេស៊ីប បន្ទាប់ពីបានធ្វើការអស្ចារ្យ និងទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យក្នុងស្រុកអេស៊ីប នៅសមុទ្រក្រហម និងនៅវាលរហោស្ថាន អស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំផង។³⁷លោកម៉ូសេនេះហើយ ដែលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យមានព្យាការីម្នាក់ដូចខ្ញុំ ងើបឡើងពីចំណោមបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា»។

³⁸លោកម៉ូសេនេះហើយ ដែលបានជួបជាមួយទេវតាក្នុងវាលរហោស្ថាន បានថ្លែងព្រះបន្ទូលមកលោកនៅលើភ្នំស៊ីណៃដែរ។ លោកម៉ូសេនេះហើយដែលបាននៅជាមួយបុព្វបុរសយើង ហើយលោកបានទទួលព្រះបន្ទូលដែលផ្ដល់ជីវិតយកមកប្រគល់ឲ្យយើងទាំងអស់គ្នា។³⁹លោកនេះហើយជាបុព្វបុរសរបស់យើង ដែលបណ្តាជនបដិសេធមិនព្រមធ្វើតាម ហើយគេបែរជានាំគ្នាជំទាស់នឹងលោក ហើយមានចិត្តចង់វិលត្រឡប់ទៅស្រុកអេស៊ីបវិញ។⁴⁰ពេលនោះ ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់លោកអើរ៉ុនថា៖ «សូមលោកឆ្លាក់រូបចម្លាក់ផ្សេងៗធ្វើជាព្រះដឹកនាំយើង ដ្បិតលោកម៉ូសេដែលបាននាំយើងចេញពីស្រុកអេស៊ីបមកនោះ យើងមិនដឹងលោកទៅជាយ៉ាងណាហើយទេ»។

⁴¹ដូច្នេះ ពេលនោះពួកគេក៏បានឆ្លាក់រូបកូនគោមួយ ហើយយកយញ្ញបូជាមកថ្វាយរូបចម្លាក់នោះ រួចនាំគ្នាសប្បាយរីករាយចំពោះវត្ថុដែលជាស្នាដៃរបស់ខ្លួន។⁴²ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់ឈប់រវីរវល់នឹងពួកគេ ព្រះអង្គបណ្ដោយឲ្យគេគោរពថ្វាយបង្គំផ្កាយទាំងឡាយនៅលើមេឃ ស្របនឹងសេចក្ដីដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរព្យាការីថា៖ «ប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលអើយ! ក្នុងអំឡុងពេលសែសិបឆ្នាំនៅវាលរហោស្ថាន តើអ្នករាល់គ្នាដែលបានយកសត្វ ឬយញ្ញបូជាអ្វីមកឲ្យយើងឬទេ?

⁴³អ្នករាល់គ្នាបានសែងខ្ទមរបស់ព្រះម៉ូឡុក និងសែងរូបផ្កាយតំណាងព្រះរេមផាន់របស់អ្នករាល់គ្នា និងរូបសំណាក់អស់ទាំងនោះ អ្នករាល់គ្នាបានឆ្លាក់ដើម្បីយកមកថ្វាយបង្គំ ហើយយើងនឹងកៀរអ្នករាល់គ្នាយកទៅឆ្ងាយ ហួសស្រុកបាប៊ីឡូនទៅទៀត»។

⁴⁴នៅវាលរហោស្ថាន បុព្វបុរសរបស់យើងមានព្រះពន្លារបស់ព្រះជាម្ចាស់ សង់ឡើងស្របតាមព្រះបន្ទូល ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ គឺលោកត្រូវយកតាមគំរូដែលលោកបានឃើញ។⁴⁵បុព្វបុរសរបស់យើងបានទទួលព្រះពន្លា ដាក់តៗគ្នា ហើយសែងចូលទៅក្នុងទឹកដី ដែលរឹបយកពីជាតិសាសន៍នានា ក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកយ៉ូស្វេ គឺជាជាតិសាសន៍ដែលព្រះជាម្ចាស់បានដេញចេញពីមុខពួកគេ។ ព្រះពន្លានេះនៅគង់វង្សរហូតដល់ជំនាន់ព្រះបាទដាវីឌ។⁴⁶ព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យនឹងព្រះបាទដាវីឌ ព្រះបាទដាវីឌក៏បានទូលសូមអនុញ្ញាតពីព្រះអង្គ រកព្រះដំណាក់មួយថ្វាយព្រះជាម្ចាស់របស់លោកយ៉ាកុប។

⁴⁷ប៉ុន្តែ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនឯណោះវិញទេ ដែលបានសង់ព្រះដំណាក់នោះ។⁴⁸ទោះយ៉ាងណាក្តី ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតមិនគង់នៅក្នុងដំណាក់ ដែលសង់ឡើងដោយដៃមនុស្សឡើយ ដូចព្យាការីបានថ្លែងទុកមកស្រាប់ថា៖⁴⁹«ផ្ទៃមេឃជាបល្ល័ង្ករបស់យើង ហើយផែនដីក៏ជាកំណល់ទ្រជើងយើងដែរ»។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នានឹងសង់ដំណាក់បែបណាឲ្យយើងបាន? តើកន្លែងដែលយើងនឹងសម្រាកនោះនៅឯណា?⁵⁰តើមិនមែនយើងទេឬដែលបានបង្កើតអ្វីៗទាំងនោះមក?»

⁵¹អស់លោកមានចិត្តរឹងរូសអើយ! អស់លោកមានចិត្ត មានត្រចៀកដូចសាសន៍ដទៃ ចេះតែជំទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធជានិច្ច គឺមិនខុសពីបុព្វបុរសរបស់អស់លោកទេ។⁵²គ្មានព្យាការីណាម្នាក់ដែលបុព្វបុរសរបស់អស់លោកមិនបានបៀតបៀននោះឡើយ។ បុព្វបុរសរបស់អស់លោកបានសម្លាប់ អស់អ្នកដែលប្រកាសទុកជាមុនថា ព្រះជាម្ចាស់ដ៏សុចរិតនឹងយាងមក។ ឥឡូវនេះ អស់លោកបានចាប់ព្រះអង្គនោះបញ្ជូនទៅឲ្យគេ ហើយអស់លោកធ្វើគុតព្រះអង្គថែមទៀតផង។⁵³អស់លោកបានទទួលក្រឹត្យវិន័យតាមរយៈទេវតា តែអស់លោកពុំបានប្រព្រឹត្តតាមសោះ»។

⁵⁴កាលសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ឮដូច្នោះ គេក្រេវក្រោធជាខ្លាំងគេសង្កៀតធ្មេញដាក់លោកស្ទេផាន។⁵⁵រីឯលោកស្ទេផានវិញ លោកបានពោរពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ លោកសម្លឹងមើលទៅលើមេឃឃើញសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងឃើញព្រះយេស៊ូឈរនៅខាងស្ដាំព្រះអង្គ។⁵⁶លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «មើលហ្ន៎! ខ្ញុំឃើញផ្ទៃមេឃបើកចំហ និងឃើញបុត្រមនុស្ស ឈរនៅខាងស្ដាំព្រះជាម្ចាស់»។

⁵⁷ពួកគេស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំងទាំងយកដៃខ្ទប់ត្រចៀក ហើយនាំគ្នាស្ទុះទៅសង្គ្រប់ពីលើលោក។⁵⁸គេបណ្ដេញលោកចេញពីទីក្រុង រួចយកដុំថ្មគប់សម្លាប់លោក។ អ្នកដែលបានឃើញក៏យកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនដាក់នៅក្បែរជើងយុវជនម្នាក់ឈ្មោះ សូល។

⁵⁹នៅពេលគេគប់ដុំថ្មសម្លាប់នោះ លោកស្ទេផានទូលអង្វរថា៖ «ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូអើយសូមទទួលវិញ្ញាណរបស់ទូលបង្គំផង»។⁶⁰បន្ទាប់មក លោកលុតជង្គង់ចុះ ហើយបន្លឺសំឡេងខ្លាំងៗថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមកុំប្រកាន់ទោសគេ ព្រោះតែអំពើបាបនេះអី»។ កាលបានទូលដូច្នោះហើយ លោកក៏ផុតដង្ហើមទៅ។

8

¹លោកសូលបានយល់ស្របនឹងការសម្លាប់លោកស្ទេផានដែរ។ ក្រោយពីថ្ងៃនោះមក ចាប់ផ្តើមមានការបៀតបៀនជាខ្លាំង មកលើក្រុមជំនុំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយពួកអ្នកជឿទាំងប៉ុន្មានបានបែកខ្ញែកគ្នាពាសពេញស្រុកយូដា និងស្រុកសាម៉ារី លើកលែងតែក្រុមសាវក។²អស់អ្នកដែលគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់ បាននាំគ្នាបញ្ចុះសពលោកស្ទេផាន និងយំសោកយ៉ាងខ្លាំងចំពោះលោក។³រីឯលោកសូលវិញ លោកខំប្រឹងរំលាយក្រុមជំនុំ លោកបានចូលពីផ្ទះមួយទៅផ្ទះមួយ ចាប់ពួកអ្នកជឿទាំងប្រុសទាំងស្រីយកទៅឃុំឃាំង។

⁴ប៉ុន្តែ ពួកសិស្សដែលបែកខ្ញែកគ្នានោះ ពួកគេធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយទាំងប្រកាសពីព្រះបន្ទូលផងដែរ។⁵លោកភីលីពបានធ្វើដំណើរទៅឯក្រុងមួយនៅស្រុកសាម៉ារី ហើយប្រកាសប្រាប់អ្នកក្រុងអំពីព្រះគ្រិស្ដ។

⁶នៅពេលបណ្តាជនជាច្រើនបានឮ និងឃើញពីទីសម្គាល់ដែលលោកភីលីពបានធ្វើ ពួកគេនាំគ្នាមកស្តាប់លោកដែលមានប្រសាសន៍។⁷មានវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញពីមនុស្សជាច្រើនទាំងស្រែកខ្លាំងៗ និងមានមនុស្សខ្វិន មនុស្សស្លាប់ដៃជើងជាច្រើនបានជា។⁸ប្រជាជននៅក្រុងនោះមានអំណរសប្បាយដ៏លើសលប់។

⁹មានបុរសម្នាក់ ឈ្មោះស៊ីម៉ូនរស់នៅក្នុងក្រុងនោះ តាំងពីមុនលោកភីលីពមកដល់ម៉្លេះ។ គាត់ជាគ្រូមន្តអាគម ធ្វើឲ្យប្រជាជននៅស្រុកសាម៉ារីស្ងើចសរសើរគាត់ជាខ្លាំង ហើយគាត់អួតខ្លួនថាគាត់ជាមនុស្សសំខាន់មួយរូប។¹⁰ប្រជាជនសាសន៍សាម៉ារីទាំងអស់ ទាំងអ្នកតូចអ្នកធំស្តាប់គាត់គ្រប់ៗគ្នា គេពោលថា៖ «លោកនេះហើយជាឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាឫទ្ធានុភាពដ៏ឧត្ដុង្គឧត្ដម»។¹¹ប្រជាជនបានស្តាប់គាត់ ព្រោះគាត់បានសម្តែងមន្តអាគមឲ្យគេស្ងើចសរសើរអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។

¹²ប៉ុន្តែ ពេលពួកគេបានជឿដំណឹងល្អអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអំពីព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ ដែលលោកភីលីពបានប្រកាសប្រាប់ ពួកគេក៏ទទួលពិធីជ្រមុជទឹកទាំងប្រុសទាំងស្រី។¹³សូម្បីតែលោកស៊ីម៉ូនក៏បានជឿដែរ ថែមទាំងបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ហើយគាត់នៅជាមួយនឹងលោកភីលីពជានិច្ច។ ពេលគាត់បានឃើញទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យធំៗដែលកើតមាននៅពេលនោះ គាត់បានស្ងើចសរសើរយ៉ាងខ្លាំង។

¹⁴ក្រុមសាវកនៅក្រុងយេរូសាឡឹមបានឮដំណឹងថា អ្នកស្រុកសាម៉ារីនាំគ្នាទទួលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ លោកក៏ចាត់លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានឲ្យទៅជួបអ្នកទាំងនោះ។¹⁵ពេលទៅដល់ស្រុកសាម៉ារី សាវកទាំងពីរបានអធិស្ឋានឲ្យពួកគេបានទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ¹⁶ដ្បិតព្រះវិញ្ញាណពុំទាន់យាងចុះមកសណ្ឋិតលើអ្នកណាម្នាក់ ក្នុងចំណោមពួកគេនៅឡើយទេ គឺពួកគេគ្រាន់តែបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូប៉ុណ្ណោះ។¹⁷បន្ទាប់មក លោកពេត្រុស និងលោកយ៉ូហានបានដាក់ដៃលើគេ ហើយពួកគេក៏បានទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

¹⁸ពេលលោកស៊ីម៉ូនឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណមកអ្នកជឿដោយសាវកដាក់ដៃលើដូច្នោះ គាត់ក៏យកប្រាក់មកជូនសាវកទាំងពីរ¹⁹ហើយពោលថា៖ «សូមលោកប្រគល់ឲ្យខ្ញុំមានអំណាចនេះផង ដើម្បីឲ្យខ្ញុំដាក់ដៃលើអ្នកណា អ្នកនោះនឹងបានទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធដែរ»។

²⁰តែលោកពេត្រុសតបទៅគាត់វិញថា៖ «ចូរឲ្យប្រាក់របស់អ្នកវិនាសអន្តរាយជាមួយអ្នកទៅ ព្រោះអ្នកនឹកស្មានថាអាចយកប្រាក់មកទិញព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន!²¹អ្នកគ្មានចំណែក គ្មានសិទ្ធិអ្វីក្នុងកិច្ចការនេះឡើយ ដ្បិតចិត្តរបស់អ្នកមិនទៀងត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់។²²ដូច្នេះ សូមអ្នកលះបង់ចិត្តគំនិតអាក្រក់នេះចោលទៅ ហើយទូលសូមព្រះអម្ចាស់ ក្រែងលោព្រះអង្គលើកលែងទោសឲ្យអ្នកដែលមានចិត្តបែបនេះ²³ដ្បិតខ្ញុំឃើញថាអ្នកមានចិត្តពិសពល់ ហើយក៏នៅជាប់ចំណងអំពើទុច្ចរិតដែរ»។

²⁴លោកស៊ីម៉ូនតបទៅវិញថា៖ «សូមលោកទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់ឲ្យខ្ញុំផង ដើម្បីកុំឲ្យមានហេតុអាក្រក់ណាមួយកើតឡើងចំពោះរូបខ្ញុំ ដូចលោកបានមានប្រសាសន៍នោះឡើយ»។

²⁵ក្រោយពីបានផ្ដល់សក្ខីភាព និងប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់រួចហើយ សាវកទាំងពីររូបក៏វិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ទាំងប្រកាសដំណឹងល្អក្នុងភូមិជាច្រើននៅស្រុកសាម៉ារី។

²⁶ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់ពោលមកកាន់លោកភីលីពថា៖ «សូមក្រោកឡើង ធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅទិសខាងត្បូង គឺតាមផ្លូវចុះពីក្រុងយេរូសាឡឹមទៅក្រុងកាសាជាផ្លូវស្ងាត់នោះទៅ»។²⁷លោកភីលីពក៏ក្រោកឡើងចេញដំណើរទៅ។ នៅតាមផ្លូវ មានជនជាតិអេត្យូពីមួយរូបជាមនុស្សកម្រៀវ លោកជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់របស់មហាក្សត្រិយានីកានដេស ដែលគ្រងរាជ្យនៅស្រុកអេត្យូពី ហើយលោកជាអ្នកកាន់កាប់ព្រះរាជទ្រព្យទាំងប៉ុន្មាន។ លោកបានមកថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម²⁸ហើយលោកធ្វើដំណើរវិលត្រឡប់ទៅវិញ ដោយជិះរទេះសេះទាំងអានគម្ពីរព្យាការីអេសាយ។

²⁹ព្រះវិញ្ញាណមានព្រះបន្ទូលមកលោកភីលីពថា៖ «ចូរទៅមុខ រួចចូលទៅជិតរទេះសេះនោះទៅ»។³⁰ដូច្នេះលោកភីលីពក៏រត់ទៅមុខ ហើយឮមន្ត្រីអេត្យូពីអានគម្ពីរព្យាការីអេសាយ លោកភីលីពសួរមន្ត្រីនោះថា៖ «តើលោកយល់សេចក្ដីដែលលោកកំពុងតែអាននេះឬទេ?»។³¹លោកមន្ត្រីតបមកវិញថា៖ «ធ្វើម្ដេចឲ្យខ្ញុំយល់បាន បើគ្មាននរណាពន្យល់ណែនាំសោះនោះ?»។ លោកក៏អញ្ជើញលោកភីលីពឡើងជិះរទេះសេះជាមួយ។

³²រីឯអត្ថបទគម្ពីរដែលលោកកំពុងអាននោះ គឺថាលោកត្រូវគេនាំយកទៅដូចជាចៀមដែលគេនាំទៅសម្លាប់ លោកពុំបានហើបមាត់ទាល់តែសោះ ប្រៀបដូចជាកូនចៀមដែលស្ងៀមស្ងាត់នៅមុខអ្នកកាត់រោម។³³លោកត្រូវគេបន្ទាបបន្ថោកហើយគេមិនរកយុត្តិធម៌ជូនលោកឡើយ។ គ្មាននរណាអាចតំណាលអំពីពូជពង្ស របស់លោកបានទេ ព្រោះគេបានដកជីវិតរបស់លោក ចេញពីផែនដីនេះបាត់ទៅហើយ»។

³⁴មន្ត្រីនោះសួរលោកភីលីពថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំផង តើព្យាការីមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ សំដៅលើអ្នកណា? តើលោកមានប្រសាសន៍អំពីខ្លួនលោកផ្ទាល់ ឬមានប្រសាសន៍អំពីអ្នកណាម្នាក់ផ្សេងទៀត?»។³⁵លោកភីលីពក៏ជំរាបជូនដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូប្រាប់លោក ដោយចាប់ផ្ដើមពីអត្ថបទគម្ពីរនោះទៅ។

³⁶លោកទាំងពីរចេះតែបន្តដំណើរទៅមុខ។ លុះដល់កន្លែងមួយមានទឹក លោកមន្ត្រីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទីនេះមានទឹក តើមានអ្វីឃាត់ខ្ញុំ មិនឲ្យទទួលពិធីជ្រមុជទឹក»។³⁷លោកភីលីពមានប្រសាសន៍ទៅលោកមន្ត្រីថា៖ «បើលោកជឿយ៉ាងស្មោះអស់ពីចិត្តនោះ លោកអាចទទួលពិធីជ្រមុជទឹកបាន»។ លោកមន្ត្រីឆ្លើយវិញថា៖ «ខ្ញុំជឿហើយថា ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់»។³⁸លោកបញ្ជាឲ្យគេបញ្ឈប់រទេះសេះ។ លោកមន្ត្រី និងលោកភីលីពចុះទៅក្នុងទឹកទាំងពីរនាក់ ហើយលោកភីលីពក៏ជ្រមុជទឹកជូនមន្ត្រីនោះ។

³⁹កាលលោកទាំងពីរឡើងពីទឹកមកវិញ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់បានលើកលោកភីលីពយកចេញបាត់ទៅ លោកមន្ត្រីលែងឃើញលោកភីលីពទៀតហើយ។ លោកមន្ត្រីបន្តដំណើរទៅមុខដោយចិត្តត្រេកអរសប្បាយ។⁴⁰រីឯលោកភីលីព គេបែរជាឃើញលោកនៅឯក្រុងអាសូត ហើយលោកធ្វើដំណើរពីក្រុងមួយទៅក្រុងមួយទាំងផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អរហូតទៅដល់ក្រុងសេសារា។

9

¹ប៉ុន្តែ លោកសូលគិតតែពីគំរាមកំហែង និងសម្លាប់សិស្សរបស់ព្រះអម្ចាស់ជានិច្ច ហើយគាត់ទៅជួបលោកមហាបូជាចារ្យ²រួចសុំលិខិតអនុញ្ញាតចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំនានានៅក្រុងដាម៉ាស ក្រែងរកឃើញអ្នកខ្លះនៅទីនោះ ដែលដើរតាមមាគ៌ារបស់ព្រះអម្ចាស់ ទោះជាប្រុស ឬស្ត្រីក្ដី គាត់នឹងចាប់ចងនាំយកមកក្រុងយេរូសាឡឹម។

³ពេលគាត់ធ្វើដំណើរទៅជិតដល់ក្រុងដាម៉ាសហើយ ស្រាប់តែមានពន្លឺមួយចាំងពីផ្ទៃមេឃមកជុំវិញគាត់⁴រូចគាត់ក៏ដួលហើយឮសូរសំឡេងមួយពោលមកគាត់ថា៖ «សូលអើយសូល! ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នកបៀតបៀនខ្ញុំ?»។

⁵លោកសូលសួរវិញថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ! តើលោកជានរណា?»។ សំឡេងនោះក៏ឆ្លើយឡើងថា៖ «ខ្ញុំជាយេស៊ូដែលអ្នកកំពុងតែបៀតបៀន។⁶ចូរក្រោកឡើង ហើយចូលទៅក្នុងទីក្រុង នៅទីនោះនឹងមានគេប្រាប់អ្នកថា ត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ»។⁷រីឯអស់អ្នកដែលបានធ្វើដំណើរជាមួយលោកសូល នាំគ្នាឈរស្ងៀមរកនិយាយអ្វីមិនកើត ព្រោះគេបានឮសំឡេង តែពុំឃើញមាននរណាឡើយ។

⁸លោកសូលក្រោកឡើង ហើយនៅពេលគាត់បើកភ្នែក ស្រាប់តែគាត់មើលអ្វីមិនឃើញសោះ។ គេដឹកដៃគាត់នាំចូលទៅក្នុងក្រុងដាម៉ាស។⁹ក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ គាត់មិនអាចមើលឃើញ ហើយក៏មិនបានពិសាបាយពិសាទឹកដែរ។

¹⁰នៅក្រុងដាម៉ាស មានសិស្សម្នាក់ឈ្មោះអាណាណាស។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកគាត់ក្នុងនិមិត្តមួយថា៖ «អាណាណាស!»។ គាត់ទូលតបថា៖ «ក្រាបទូលព្រះអម្ចាស់!»។¹¹ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកគាត់ថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ទៅឯផ្លូវមួយឈ្មោះ «ផ្លូវត្រង់» សួររកឈ្មោះសូល ជាអ្នកស្រុកតើសុសនៅក្នុងផ្ទះយូដាស នៅទីនោះគាត់កំពុងតែអធិស្ឋាន។¹²សូលបាននិមិត្តឃើញបុរសម្នាក់ ឈ្មោះអាណាណាសចូលមកដាក់ដៃលើគាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់មើលឃើញឡើងវិញ»។

¹³តែលោកអាណាណាសទូលព្រះអង្គវិញថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់! ទូលបង្គំបានឮមនុស្សជាច្រើននិយាយថា បុរសនេះបានធ្វើបាបប្រជារាស្ត្រដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គនៅក្រុងយេរូសាឡឹមជាខ្លាំង។¹⁴គាត់បានទទួលការអនុញ្ញាតពីលោកមហាបូជាចារ្យឲ្យមកទីនេះ ដើម្បីចាប់ចងអស់អ្នកដែលអង្វររកព្រះនាមព្រះអង្គ»។¹⁵ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកគាត់វិញថា៖ «អញ្ជើញទៅចុះ! ដ្បិតខ្ញុំជ្រើសរើសបុរសនេះ ដើម្បីប្រើគាត់ឲ្យទៅប្រាប់ប្រជាជាតិ និងស្ដេចនានា ព្រមទាំងប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឲ្យស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំ។¹⁶ខ្ញុំនឹងបង្ហាញប្រាប់គាត់ឲ្យដឹងថា គាត់ត្រូវរងទុក្ខលំបាកជាច្រើន ព្រោះតែឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ»។

¹⁷ដូច្នេះ លោកអាណាណាសក៏ចេញទៅ ហើយបានចូលទៅក្នុងផ្ទះនោះ។ គាត់ដាក់ដៃលើលោកសូល ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «បងសូលអើយ! ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូដែលបងបានឃើញនៅតាមផ្លូវបងធ្វើដំណើរមកនោះ ទ្រង់បានចាត់ខ្ញុំមក ដើម្បីអោយបងអាចមើលឃើញឡើងវិញ និងអោយបងបានពោរពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ»។¹⁸រំពេចនោះ មានអ្វីមួយដូចស្រកាត្រីជ្រុះពីភ្នែកលោកសូល លោកក៏មើលឃើញឡើងវិញ លោកក្រោកឡើង ហើយបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក។¹⁹បន្ទាប់មក លោកបរិភោគម្ហូបអាហារ ហើយមានកម្លាំងឡើងវិញ។ លោកបានស្នាក់នៅជាមួយពួកសិស្សនៅក្រុងដាម៉ាសអស់ពេលបួនដប់ថ្ងៃ។

²⁰លោកចាប់ផ្ដើមប្រកាសនៅក្នុងសាលាប្រជុំនានាភ្លាមថា ព្រះយេស៊ូជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់។²¹អស់អ្នកដែលបានឮលោកមានប្រសាសន៍ នឹកស្ងើច គេពោលថា៖ «លោកនេះហើយមែនទេដែលបានធ្វើទុក្ខបៀតបៀន អស់អ្នកដែលអង្វររកឈ្មោះយេស៊ូនៅក្រុងយេរូសាឡឹម? គាត់មកទីនេះរកចាប់ចងគេនាំទៅជូន នាយកបូជាចារ្យទេតើ»។²²រីឯលោកសូលវិញ លោកមានកម្លាំងចិត្តកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយលោកវែកញែកប្រាប់សាសន៍យូដា នៅក្រុងដាម៉ាសដោយអះអាងច្បាស់ថា ព្រះយេស៊ូពិតជាព្រះគ្រិស្ដ។

²³ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ជនជាតិយូដាបានសមគំនិតគ្នារកសម្លាប់លោកសូល²⁴តែលោកបានជ្រាបគម្រោងការរបស់គេ។ ពួកគេបាននាំគ្នាទៅចាំនៅទ្វារក្រុងទាំងយប់ទាំងថ្ងៃដើម្បីសម្លាប់លោក។²⁵ប៉ុន្តែ នៅពេលយប់ ពួកសិស្សរបស់លោកបានដាក់លោកក្នុងជាលមួយ សម្រូតលោកចុះទៅខាងក្រៅកំពែងក្រុង។

²⁶កាលលោកសូលមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម លោកចង់ចូលរួមជាមួយពួកសិស្ស តែពួកគេខ្លាចលោកទាំងអស់គ្នា ព្រោះគេពុំជឿថាលោកជាសិស្សនោះឡើយ។²⁷តែលោកបារណាបាសបានទទួលលោក ហើយនាំទៅជួបក្រុមសាវកទាំងរៀបរាប់អំពីលោកសូលបានឃើញព្រះអម្ចាស់នៅតាមផ្លូវ អំពីព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោក ហើយនឹងរៀបរាប់អំពីលោកសូលមានប្រសាសន៍ដោយចិត្តអង់អាចក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូនៅក្រុងដាម៉ាសផងដែរ។

²⁸ចាប់តាំងពីពេលនោះមក លោកសូលតែងតែជួបក្រុមសាវក នៅពេលពួកគេចុះឡើងក្រុងយេរូសាឡឹម។ លោកបានមានប្រសាសន៍ដោយចិត្តអង់អាចក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ថែមទៀតផង²⁹ហើយលោកបានជជែកវែកញែកជាមួយសាសន៍យូដាដែលនិយាយភាសាក្រិក តែពួកគេបែរជានាំគ្នាប៉ុនប៉ងសម្លាប់លោកទៅវិញ។³⁰កាលពួកបងប្អូនបានជ្រាបដំណឹងនេះ គេនាំលោកទៅក្រុងសេសារា ហើយបន្ទាប់មកបញ្ជូនលោកទៅក្រុងតើសុស។

³¹ក្រុមជំនុំក្នុងស្រុកយូដា ស្រុកកាលីឡេ និងស្រុកសាម៉ារីបានប្រកបដោយសេចក្ដីសុខសាន្ត។ ក្រុមជំនុំមានជំហរកាន់តែមាំមួនឡើងៗ ហើយពួកគេរស់នៅដោយគោរពកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងមានចំនួនកើនឡើងជាលំដាប់ ដោយមានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធជួយលើកទឹកចិត្តគេផង។³²កាលលោកពេត្រុសបានធ្វើដំណើរទៅគ្រប់ទីកន្លែង។ លោកបានចុះទៅសួរសុខទុក្ខប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធនៅក្រុងលីដា។

³³នៅក្រុងនោះ លោកឃើញបុរសម្នាក់ឈ្មោះអេណាស ឈឺក្រោកមិនរួច គាត់ដេកជាប់នឹងគ្រែប្រាំបីឆ្នាំមកហើយ។³⁴លោកពេត្រុសមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «អេណាសអើយ! ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដប្រោសអ្នកឲ្យបានជាហើយ។ ចូរក្រោកឡើង រៀបចំគ្រែអ្នកទៅ!» ហើយលោកអេណាសក៏ក្រោកឡើងភ្លាម។³⁵អ្នកក្រុងលីដាទាំងអស់ និងអ្នកស្រុកនៅតំបន់សារ៉ូនបានឃើញគាត់ជាដូច្នេះ ពួកគេក៏បែរចិត្តគំនិតមករកព្រះអម្ចាស់។

³⁶នៅក្រុងយ៉ុបប៉េ មានស្ត្រីម្នាក់ ឈ្មោះតេប៊ីថា ភាសាក្រិកថា «ឌ័រកាស» នាងជាសិស្សដែរ នាងតែងប្រព្រឹត្តអំពើល្អ និងធ្វើទានជាច្រើន។³⁷នៅគ្រានោះ នាងមានជំងឺ ហើយស្លាប់ទៅ។ គេបានលាងសពរបស់នាងតម្កល់ទុកនៅបន្ទប់ខាងលើ។

³⁸ដោយសារក្រុងលីដានៅជិតក្រុងយ៉ុបប៉េ ដូច្នេះពួកសិស្សឮដំណឹងថា លោកពេត្រុសស្ថិតនៅឯក្រុងលីដានោះ គេចាត់បុរសពីរនាក់ឲ្យទៅអញ្ជើញលោកថា៖ «សូមលោកមេត្តាប្រញាប់ធ្វើដំណើរបង្ហួសទៅកន្លែងយើងខ្ញុំផង»។³⁹លោកពេត្រុសក៏ចេញដំណើរមកជាមួយអ្នកទាំងពីរនោះភ្លាម។ ពេលលោកមកដល់ គេបានអញ្ជើញលោកឡើងទៅបន្ទប់ខាងលើ ស្ត្រីមេម៉ាយទាំងប៉ុន្មានបាននាំគ្នាចូលមកជិតលោកទាំងយំសោក និងបង្ហាញអាវវែង និងអាវក្រៅដែលនាងឌ័រកាសបានដេរ កាលនាងរស់នៅជាមួយគេនៅឡើយ។

⁴⁰លោកពេត្រុសសុំឲ្យគេចេញទៅក្រៅបន្ទប់ទាំងអស់គ្នា រួចលោកលុតជង្គង់អធិស្ឋាន។ បន្ទាប់មក លោកបែរទៅរកសព មានប្រសាសន៍ថា៖ «តេប៊ីថាអើយ ក្រោកឡើង!»។ ពេលនោះ នាងក៏បើកភ្នែក ហើយកាលនាងបានឃើញលោកពេត្រុស នាងក្រោកអង្គុយ។⁴¹លោកចាប់ដៃនាងឲ្យក្រោកឈរ ហើយហៅពួកអ្នកជឿ និងស្ត្រីមេម៉ាយឲ្យចូលមកបង្ហាញនាងឌ័រកាស ដែលមានជីវិតរស់ឲ្យគេឃើញ។⁴²អ្នកក្រុងយ៉ុបប៉េទាំងប៉ុន្មានបានដឹងរឿងនេះ ហើយច្រើននាក់ជឿលើព្រះអម្ចាស់។⁴³លោកពេត្រុសស្នាក់នៅក្រុងយ៉ុបប៉េជាយូរថ្ងៃតទៅទៀត ក្នុងផ្ទះបុរសម្នាក់ឈ្មោះស៊ីម៉ូនជាអ្នកសម្លាប់ស្បែក។

10

¹នៅក្រុងសេសារា មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះកូនេលាស ជានាយទាហានក្នុងកងវរសេនាតូចរ៉ូម៉ាំងមួយឈ្មោះ «កងវរសេនាតូចអ៊ីតាលី»។²គាត់ និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ទាំងមូល ជាអ្នកគោរពប្រណិប័តន៍ និងកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់។ គាត់តែងចែកទានជាច្រើនអោយប្រជាជន ព្រមទាំងទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់គ្រប់ពេលវេលា។

³ថ្ងៃមួយ ប្រមាណជាម៉ោងប្រាំបួន គាត់បាននិមិត្តឃើញទេវតាមួយរូបរបស់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងច្បាស់។ ទេវតានោះពោលមកកាន់គាត់ថា៖ «លោកកូនេលាសអើយ!»។⁴លោកកូនេលាសសម្លឹងមើលទៅទេវតា ហើយមានប្រសាសន៍ទៅវិញទាំងភ័យខ្លាចថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ! តើលោកមានការអ្វី?»។ ទេវតាពោលមកគាត់ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់ពាក្យទូលអង្វររបស់លោក ហើយព្រះអង្គក៏មិនភ្លេចអំពីទានដែលលោកបានធ្វើចំពោះជនក្រីក្រ ជាតង្វាយនៅចំពោះព្រះវត្តមានព្រះជាម្ចាស់។⁵សូមលោកចាត់គេឲ្យទៅក្រុងយ៉ុបប៉េ ឥឡូវនេះ អញ្ជើញបុរសម្នាក់ឈ្មោះស៊ីម៉ូន ហៅពេត្រុសមក។⁶គាត់ស្នាក់នៅផ្ទះអ្នកសម្លាប់ស្បែកម្នាក់ឈ្មោះស៊ីម៉ូន ផ្ទះនោះនៅក្បែរមាត់សមុទ្រ»។

⁷កាលទេវតាដែលបាននិយាយជាមួយគាត់ចេញផុតទៅ លោកកូនេលាសក៏ហៅអ្នកបម្រើពីរនាក់ និងទាហានម្នាក់គោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់ ដែលនៅក្រោមបញ្ជារបស់គាត់ជាយូរហើយឲ្យចូលមក។⁸លោកបានរៀបរាប់ហេតុការណ៍ទាំងអស់ប្រាប់ពួកគេ រួចចាត់ពួកគេឲ្យទៅក្រុងយ៉ុបប៉េ។

⁹នៅថ្ងៃបន្ទាប់ អ្នកទាំងនោះធ្វើដំណើរទៅជិតដល់ក្រុងយ៉ុបប៉េ។ ប្រមាណជាម៉ោងប្រាំមួយ លោកពេត្រុសឡើងទៅអធិស្ឋាននៅលើដំបូលផ្ទះ។¹⁰ពេលនោះ លោកឃ្លានចង់រកអ្វីមកពិសា ប៉ុន្តែ កាលគេកំពុងតែរៀបចំម្ហូបចំណីជូនលោកពិសា លោកបានទទួលនូវនិមិត្តមួយ¹¹ហើយលោកបានលង់ស្មារតីនិមិត្តឃើញផ្ទៃមេឃបើកចំហ ឃើញវត្ថុម្យ៉ាងចុះមកដូចកម្រាលតុមួយយ៉ាងធំ ដែលមានចងចុងជាយទាំងបួនជ្រុងចុះពីលើមកដល់ដី។¹²នៅលើកម្រាលនោះ មានសត្វចតុប្បាទគ្រប់ប្រភេទ មានសត្វលូនវារ និងបក្សាបក្សី។

¹³បន្ទាប់មក មានព្រះសូរសៀងមកគាត់ថា៖ «ពេត្រុសអើយ! ចូរក្រោយឡើង រួចសម្លាប់សត្វទាំងនេះបរិភោគទៅ!»។¹⁴ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសទូលទៅវិញថា៖ «ទេ ព្រះអម្ចាស់ ទូលបង្គំពុំដែលទទួលទានអ្វីដែលវិន័យហាមឃាត់ ឬមិនបរិសុទ្ធឡើយ»។¹⁵ប៉ុន្តែព្រះសូរសៀងនោះជាលើកទីពីរមកកាន់លោកថា៖ «អ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសឲ្យបរិសុទ្ធហើយ ចូរកុំចាត់ទុកថាជាវិន័យហាមឃាត់នោះឡើយ»។¹⁶ហេតុការណ៍នេះកើតមានដល់ទៅបីដង នៅទីបំផុត វត្ថុនោះក៏ឡើងទៅលើមេឃវិញភ្លាមបាត់ទៅ។

¹⁷ខណៈពេលដែលលោកពេត្រុសកំពុងភាន់ភាំងអំពីអត្ថន័យនៃនិមិត្ត ដែលលោកបានឃើញនោះ ស្រាប់តែពួកអ្នកដែលលោកកូនេលាសចាត់ឲ្យមក បានមកដល់មាត់ទ្វារ ទាំងសាកសួររកផ្ទះរបស់លោកស៊ីម៉ូន។¹⁸ព្ួកគេស្រែកសួរថា៖ «លោកស៊ីម៉ូនហៅពេត្រុសស្នាក់ក្នុងផ្ទះនេះឬទេ?»។

¹⁹ពេលលោកពេត្រុសកំពុងរិះគិតអំពីនិមិត្តនោះ ព្រះវិញ្ញាណមានព្រះបន្ទូលមកគាត់ថា៖ «មានបុរសបីនាក់កំពុងសួររកអ្នក²⁰ចូរចុះទៅក្រោម រួចចេញដំណើរទៅជាមួយគេភ្លាម កុំរារែកឡើយ ដ្បិតយើងនេះហើយដែលបានចាត់គេឲ្យមក»។²¹លោកពេត្រុសក៏ចុះទៅក្រោម មានប្រសាសន៍ទៅបុរសទាំងនោះថា៖ «ខ្ញុំនេះហើយដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងតែរក! តើអ្នកមកមានការអ្វី?»។

²²ពួកគេឆ្លើយថា៖ «លោកកូនេលាស ជានាយទាហាន បានចាត់យើងឲ្យមក គាត់ជាមនុស្សសុចរិត គោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ហើយជាមនុស្សម្នាក់ដែលប្រជាជាតិយូដាសរសើរគ្រប់ៗគ្នា។ ទេវតាដ៏វិសុទ្ធមួយរូបបានមកប្រាប់គាត់ឲ្យអញ្ជើញលោកទៅផ្ទះគាត់ ដើម្បីស្ដាប់លោកមានប្រសាសន៍»។²³លោកពេត្រុសក៏អញ្ជើញអ្នកទាំងនោះចូលក្នុងផ្ទះឲ្យស្នាក់នៅជាមួយ។ ព្រឹកឡើង លោកក៏ចេញដំណើរទៅជាមួយគេទាំងមានបងប្អូនខ្លះនៅក្រុងយ៉ុបប៉េជូនដំណើរផងដែរ។

²⁴នៅថ្ងៃបន្ទាប់មកទៀត ពួកគេបានទៅដល់ក្រុងសេសារា។ លោកកូនេលាសកំពុងរង់ចាំពួកគេ ហើយពេលនោះគាត់ក៏បានអញ្ជើញញាតិសន្ដាន និងមិត្តជិតដិតមកផ្ទះរបស់គាត់ផងដែរ។

²⁵ពេលលោកពេត្រុសមកដល់ លោកកូនេលាសចេញទៅទទួល ក្រាបចុះទៀបជើងលោក។²⁶ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសចាប់គាត់ឲ្យក្រោកឡើងទាំងពោលថា៖ «អញ្ជើញក្រោកឡើង ខ្ញុំក៏ជាមនុស្សដែរទេតើ!»។

²⁷ខណៈពេលលោកសន្ទនាជាមួយលោកកូនេលាសបណ្ដើរ ដើរចូលទៅក្នុងបណ្តើរ លោកបានឃើញមនុស្សជាច្រើននៅជុំគ្នា²⁸លោកមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «បងប្អូនជ្រាបឬទេ វិន័យរបស់សាសនាយូដា ហាមមិនឲ្យសាសន៍យូដាទាក់ទងជាមួយជនបរទេស ឬក៏ចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គេឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំឲ្យដឹងថា មិនត្រូវប្រកាន់នរណាម្នាក់ថា ជាមនុស្សដែលវិន័យហាមឃាត់មិនឲ្យទាក់ទង ឬជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធនោះឡើយ។²⁹ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំមកភ្លាម ឥតមានជំទាស់អ្វីសោះ នៅពេលដែលបងប្អូនហៅខ្ញុំមក។ ឥឡូវនេះ សុំប្រាប់ខ្ញុំមើល៍ បងប្អូនហៅខ្ញុំមកមានការអ្វី?»។

³⁰លោកកូនេលាសមានប្រសាសន៍ថា៖ «កាលបួនថ្ងៃមុន ក្នុងពេលដដែលនេះ ខ្ញុំកំពុងអធិស្ឋានក្នុងផ្ទះខ្ញុំ នៅម៉ោងប្រាំបួន មានបុរសម្នាក់ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ភ្លឺត្រចះត្រចង់មកឈរនៅមុខខ្ញុំ³¹ហើយពោលថា៖ «លោកកូនេលាសអើយ ព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់ពាក្យទូលអង្វររបស់លោកហើយ រីឯទានរបស់លោកក៏ព្រះអង្គមិនភ្លេចដែរ។³²ឥឡូវនេះ ចូរចាត់គេឲ្យទៅហៅបុរសម្នាក់ឈ្មោះស៊ីម៉ូនហៅពេត្រុសនៅក្រុងយ៉ុបប៉េមក។ គាត់ស្នាក់នៅផ្ទះរបស់លោកស៊ីម៉ូនជាអ្នកសម្លាប់ស្បែក ផ្ទះនោះស្ថិតនៅមាត់សមុទ្រ”។³³ខ្ញុំក៏បានចាត់គេឲ្យទៅអញ្ជើញលោកភ្លាម លោកមកដូច្នេះជាការប្រពៃណាស់។ ឥឡូវនេះ យើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាស្ថិតនៅទីនេះ ចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះជាម្ចាស់រង់ចាំស្ដាប់សេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកលោក»។

³⁴ពេលនោះ លោកពេត្រុសចាប់ផ្ដើមមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានយល់យ៉ាងច្បាស់ហើយថា ព្រះជាម្ចាស់រាប់រកមនុស្សទូទៅឥតរើសមុខឡើយ។³⁵ជាតិសាសន៍ទាំងប៉ុន្មាន អ្នកណាក៏ដោយឲ្យតែគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើសុចរិត ព្រះអង្គមុខជាគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងអ្នកនោះមិនខាន។

³⁶អ្នកដឹងហើយថា ព្រះអង្គបានប្រទានព្រះបន្ទូលមកឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅពេលព្រះអង្គបានប្រកាសដំណឹងល្អ អំពីសេចក្ដីសុខសាន្តតាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់ លើមនុស្សទាំងអស់ដល់ពួកគេ។³⁷បងប្អូនជ្រាបហេតុការណ៍ដែលកើតឡើងនៅស្រុកយូដាទាំងមូលស្រាប់ហើយ ជាហេតុការណ៍ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅស្រុកកាលីឡេ ក្រោយពេលលោកយ៉ូហានបានប្រកាសឲ្យបណ្ដាជនទទួលពិធីជ្រមុជទឹក³⁸ដែលព្រះជាម្ចាស់បានចាក់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធនិងឫទ្ធានុភាពដោយបានអភិសេកព្រះយេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត។ បងប្អូនក៏ជ្រាបដែរថា ព្រះយេស៊ូបានយាងពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ទាំងប្រព្រឹត្តអំពើល្អ និងប្រោសអស់អ្នកដែលត្រូវមារសង្កត់សង្កិនឲ្យបានជា ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយព្រះអង្គ។

³⁹យើងជាបន្ទាល់អំពីកិច្ចការទាំងអស់ ដែលព្រះអង្គបានធ្វើនៅក្នុងដែនដីរបស់ជនជាតិយូដា និងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ពួកគេបាននាំគ្នាធ្វើគុតព្រះអង្គដោយព្យួរនៅលើឈើ។⁴⁰ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះអង្គអោយមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបី និងប្រោសប្រទានឲ្យព្រះអង្គបង្ហាញខ្លួន⁴¹ដល់អស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសជាមុន ឲ្យធ្វើជាបន្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ គឺយើងហ្នឹងហើយជាបន្ទាល់ ដែលបានបរិភោគជាមួយព្រះអង្គ ក្រោយពេលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។

⁴²ព្រះយេស៊ូបានបញ្ជាឲ្យយើងធ្វើជាបន្ទាល់ ប្រកាសប្រាប់ប្រជាជនថា ព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងព្រះអង្គឲ្យវិនិច្ឆ័យទោសទាំងមនុស្សរស់ និងមនុស្សស្លាប់។⁴³ព្យាការីទាំងប៉ុន្មានសុទ្ធតែបានផ្ដល់សក្ខីភាពអំពីព្រះយេស៊ូថា អស់អ្នកដែលជឿលើព្រះអង្គ នឹងទទួលការលើកលែងទោសឲ្យរួចពីបាបដោយសារព្រះនាមព្រះអង្គ»។

⁴⁴ពេលលោកពេត្រុសកំពុងមានប្រសាសន៍នៅឡើយ ស្រាប់តែព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធយាងចុះមកសណ្ឋិតលើអស់អ្នកដែលស្ដាប់លោក។⁴⁵ពួកអ្នកដែលស្ថិតក្នុងក្រុមអ្នកជឿ ដែលបានកាត់ស្បែកក៏មកជាមួយលោកពេត្រុសដែរ ពួកគេស្ងើចសរសើរ ព្រោះជាម្ចាស់បានចាក់បង្ហូរអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ឲ្យមកសាសន៍ដទៃផងដែរ។

⁴⁶ដ្បិតគេបានឮសាសន៍ដទៃទាំងនោះនិយាយភាសាចំឡែកអស្ចារ្យ ព្រមទាំងលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ផង។ ពេលនោះ លោកពេត្រុសមានប្រសាសន៍ថា៖⁴⁷«គ្មាននរណាអាចឃាត់យើង មិនឲ្យធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកជូនអស់អ្នក ដែលបានទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដូចជាយើងបានទទួលដែរនោះទេ»។⁴⁸បន្ទាប់មក លោកក៏បញ្ជាឲ្យគេធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកជូនអ្នកទាំងនោះ ក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ។ បន្ទាប់មក ពួកគេសុំឲ្យលោកស្នាក់នៅជាមួយគេ បានយូរថ្ងៃបន្តិចទៀត។

11

¹ក្រុមសាវក និងបងប្អូននៅស្រុកយូដាឮដំណឹងថា សាសន៍ដទៃបានទទួលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។²កាលលោកពេត្រុសឡើងទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ អ្នកជឿដែលជាសាសន៍យូដានាំគ្នារិះគន់លោកថា៖³«លោកបានចូលក្នុងផ្ទះសាសន៍ដទៃ ហើយក៏បានបរិភោគជាមួយពួកគេថែមទៀតផង!»។

⁴ប៉ុន្តែ លោកពេត្រុសក៏បានពន្យល់ក្បោះក្បាយប្រាប់គេថា៖⁵«កាលខ្ញុំកំពុងតែអធិស្ឋាននៅក្រុងយ៉ុបប៉េ ខ្ញុំក៏លង់ស្មារតីនិមិត្តឃើញវត្ថុម្យ៉ាងដូចកំរាលតុមួយយ៉ាងធំដែលមានចងចុងជាយទាំងបួនជ្រុង ចុះពីលើមកដល់ខ្ញុំ។⁶ពេលខ្ញុំពិនិត្យយ៉ាងដិតដល់ទៅ។ ខ្ញុំឃើញមានសត្វចតុប្បាទ សត្វព្រៃ សត្វលូនវារ និងបក្សាបក្សី។

⁷បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បានឮព្រះសូរសៀងបញ្ជាមកខ្ញុំថា៖ «ពេត្រុសអើយ! ចូរក្រោកឡើង ហើយសម្លាប់សត្វទាំងនេះបរិភោគទៅ!»។⁸ខ្ញុំទូលទៅវិញថា៖ «ទេ ព្រះអម្ចាស់ ទូលបង្គំពុំដែលទទួលទានអ្វី ដែលវិន័យហាមឃាត់ ឬមិនបរិសុទ្ធនោះឡើយ។⁹ព្រះសូរសៀងនោះក៏បន្លឺចុះពីលើមេឃមក ជាលើកទីពីរថា៖ «អ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រោសឲ្យបានបរិសុទ្ធហើយ ចូរកុំចាត់ទុកថាជាវិន័យហាមឃាត់នោះឡើយ»។¹⁰ហេតុការណ៍នេះបានកើតមានដល់ទៅបីដង ទើបវត្ថុនោះឡើងទៅលើមេឃវិញអស់។

¹¹ពេលនោះ ស្រាប់តែមានបុរសបីនាក់ ដែលគេចាត់ពីក្រុងសេសារាឲ្យមករកខ្ញុំ បានឈរនៅមុខផ្ទះ ដែលយើងស្នាក់នៅ។¹²ព្រះវិញ្ញាណមានព្រះបន្ទូលប្រាប់ខ្ញុំឲ្យចេញដំណើរទៅជាមួយគេ កុំរារែកឡើយ។ ពេលនោះ មានបងប្អូនប្រាំមួយនាក់បានរួមដំណើរជាមួយខ្ញុំ ហើយយើងបានទៅដល់ផ្ទះលោកកូនេលាស។¹³លោកបានរៀបរាប់ប្រាប់យើងថា លោកបានឃើញទេវតាឈរនៅក្នុងផ្ទះលោក ទាំងពោលថា៖ «សុំលោកចាត់មនុស្សឲ្យទៅក្រុងយ៉ុបប៉េ រកម្នាក់ឈ្មោះស៊ីម៉ូនហៅពេត្រុស។¹⁴គាត់នឹងប្រកាសព្រះបន្ទូល ដែលផ្ដល់ការសង្គ្រោះដល់លោក និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកទាំងមូល»។

¹⁵នៅពេលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមនិយាយ ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធក៏យាងចុះមកសណ្ឋិតលើពួកគេ ដូចព្រះអង្គបានយាងចុះមកសណ្ឋិតលើយើងកាលពីដើមដំបូងនោះដែរ។¹⁶ខ្ញុំក៏នឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «លោកយ៉ូហានបានធ្វើពិធីជ្រមុជឲ្យគេក្នុងទឹក រីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ អ្នករាល់គ្នានឹងទទួលពិធីជ្រមុជក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ»។

¹⁷បើព្រះជាម្ចាស់ប្រទានព្រះអំណោយទានដល់គេ ដូចព្រះអង្គប្រទានមកយើងដែលជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដដែរនោះ តើរូបខ្ញុំនេះមានអំណាចអ្វីនឹងឃាត់ឃាំងព្រះជាម្ចាស់បាន?»¹⁸កាលពួកអ្នកជឿបានឮសេចក្ដីទាំងនេះ គេក៏ធូរចិត្ត ហើយនាំគ្នាលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទាំងពោលថា៖ «សូម្បីតែសាសន៍ដទៃ ក៏ព្រះជាម្ចាស់ប្រោសប្រទានឲ្យគេកែប្រែចិត្តគំនិត ដើម្បីទទួលជីវិតដែរ»។

¹⁹ក្រោយពីជនជាតិយូដាបានសម្លាប់លោកស្ទេផានហើយ ពួកគេក៏បៀតបៀនអ្នកជឿ ធ្វើឲ្យអ្នកទាំងនោះខ្ចាត់ខ្ចាយ អ្នកខ្លះទៅដល់ស្រុកភេនីស អ្នកខ្លះទៅដល់កោះគីប្រុស និងអ្នកខ្លះទៀតទៅដល់ក្រុងអន់ទីយ៉ូក។ អ្នកជឿទាំងនោះបានប្រកាសព្រះបន្ទូលដល់សាសន៍យូដាតែប៉ុណ្ណោះ។²⁰ប៉ុន្តែ មានអ្នកជឿខ្លះពីកោះគីប្រុស និងពីស្រុកគីរេនមកដល់ក្រុងអន់ទីយ៉ូក ក៏បានប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ ដល់ពួកអ្នកដែលនិយាយភាសាក្រិកផងដែរ។²¹ព្រះអម្ចាស់បានជួយជ្រោមជ្រែងគេ ហើយមានមនុស្សដ៏ច្រើនលើសលប់បានជឿ ព្រមទាំងបែរចិត្តគំនិតមករកព្រះអម្ចាស់។

²²ក្រុមជំនុំនៅក្រុងយេរូសាឡឹមបានឮដំណឹងនេះ ក៏ចាត់លោកបារណាបាសឲ្យទៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក។²³ពេលគាត់ទៅដល់ ហើយឃើញព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដូច្នេះ គាត់ត្រេកអរសប្បាយ។ គាត់បានទូន្មានពួកគេគ្រប់គ្នានៅតែឲ្យនៅតែប្ដេជ្ញាចិត្តជាមួយព្រះអម្ចាស់ជានិច្ច។²⁴លោកបារណាបាសជាមនុស្សម្នាក់មានចិត្តសប្បុរសពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និងដោយជំនឿ ហើយបណ្ដាជនជាច្រើនបានទទួលជឿព្រះជាម្ចាស់។

²⁵បន្ទាប់មកទៀត លោកបារណាបាសចេញដំណើរទៅរកលោកសូលនៅក្រុងតើសុស។²⁶កាលបានជួបហើយ គាត់ក៏នាំលោកមកក្រុងអន់ទីយ៉ូក។ លោកទាំងពីរបានរស់នៅជាមួយក្រុមជំនុំអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ ហើយបង្រៀនបណ្ដាជនជាច្រើនផង។ នៅក្រុងអន់ទីយ៉ូកនោះហើយ ដែលគេហៅពួកសាវក «គ្រិស្ដបរិស័ទ» ដំបូងគេបង្អស់។

²⁷នៅគ្រានោះ មានពួកព្យាការីធ្វើដំណើរចុះពីក្រុងយេរូសាឡឹម មកដល់ក្រុងអន់ទីយ៉ូក។²⁸ក្នុងចំណោមព្យាការីទាំងនោះ មានម្នាក់ឈ្មោះអកាប៊ូស។ ដោយព្រះវិញ្ញាណបានបំភ្លឺ គាត់ក្រោកឡើងប្រាប់ពួកអ្នកជឿឲ្យដឹងថា បន្តិចទៀតនឹងមានកើតទុរ្ភិក្សនៅលើផែនដីទាំងមូល។ ទុរ្ភិក្សនោះក៏កើតមានមែន គឺនៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះចៅអធិរាជក្លូឌាស។

²⁹ពួកសិស្សនាំគ្នាសម្រេចចិត្តផ្ញើជំនួយតាមសមត្ថភាពរៀងៗខ្លួន ជូនបងប្អូននៅស្រុកយូដា។³⁰ពួកគេបានប្រមូលប្រាក់ ហើយផ្ញើយកទៅជូនពួកព្រឹទ្ធាចារ្យតាមលោកបារណាបាស និងលោកសូល។

12

¹ឥឡូវនេះដល់ពេលដែលព្រះបាទហេរ៉ូដបានលូកព្រះហស្ថ លើសមាជិកខ្លះនៃក្រុមជំនុំ ធ្វើដូច្នេះដើម្បីធ្វើបាបពួកគេ។²ស្តេចបានឲ្យគេប្រហារជីវិតលោកយ៉ាកុបជាបងរបស់លោកយ៉ូហានដោយដាវ។

³ដោយយល់ឃើញថាជនជាតិយូដាពេញចិត្ត ទ្រង់ក៏ចាត់គេឲ្យទៅចាប់លោកពេត្រុសថែមទៀត។ ពេលនោះ ជាពេលបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ។⁴បន្ទាប់ពីចាប់លោកពេត្រុសយកទៅឃុំឃាំងហើយ ស្ដេចក៏បញ្ជាឲ្យទាហានបួនក្រុមនៅយាមលោក ក្នុងក្រុមនីមួយៗមានគ្នាបួននាក់ រូចព្រះបាទហេរ៉ូដមានបំណងនឹងកាត់ទោសលោកនៅមុខប្រជាជនក្រោយបុណ្យចម្លង។

⁵ដូច្នេះ លោកពេត្រុសក៏ជាប់នៅក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំង តែក្រុមជំនុំបាននាំគ្នាទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ឥតស្រាកស្រាន្ត សូមព្រះអង្គជួយលោក។⁶នៅយប់មុនពេលដែលព្រះបាទហេរ៉ូដយកលោកពេត្រុសទៅកាត់ទោស លោកសម្រាន្ដទាំងជាប់ច្រវាក់ពីរខ្សែផង មានទាហានពីរនាក់នៅអមសងខាង ហើយក៏មានទាហានយាមនៅមាត់ទ្វារពន្ធនាគារដែរ។

⁷ពេលនោះ ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់ ហើយមានពន្លឺភ្លឺក្នុងទីឃុំឃាំង។ ទេវតាដាស់លោកពេត្រុស ដោយកេះលោកពីចំហៀង ទាំងពោលថា៖ «សូមក្រោកឡើងជាប្រញាប់!» ហើយច្រវាក់ក៏របូតធ្លាក់ពីដៃលោក។⁸ទេវតាពោលមកកាន់លោកថា៖ «សូមស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ហើយពាក់ស្បែកជើងទៅ!» លោកក៏ធ្វើតាម។ ទេវតាពោលមកលោកទៀតថា៖ «សូមពាក់អាវក្រៅ ហើយអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ»។

⁹លោកពេត្រុសក៏ចេញពីទីឃុំឃាំងដើរតាមក្រោយទេវតាទៅ។ លោកពុំនឹកស្មានថា ការដែលទេវតាកំពុងធ្វើនេះ ជាការពិតទេ។ លោកស្មានថាលោកកំពុងយល់សប្ដិ។¹⁰ទេវតា និងលោកពេត្រុសបានឆ្លងផុតកន្លែងយាមទីមួយ និងកន្លែងយាមទីពីរ ហើយមកដល់ទ្វារដែក ដែលបែរទៅរកទីក្រុង ទ្វារនោះរបើកដោយខ្លួនវានៅមុខអ្នកទាំងពីរ។ អ្នកទាំងពីរដើរចេញក្រៅទ្វារក្រុង ហើយបានដើរទៅតាមដងផ្លូវមួយ រូចស្រាប់តែទេវតាចេញបាត់ពីលោកពេត្រុសទៅ។

¹¹លោកពេត្រុសបានដឹងខ្លួនក៏ពោលថា៖ «ឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងថាហេតុការណ៍នេះជាការពិតមែន ព្រះអម្ចាស់បានចាត់ទេវតារបស់ព្រះអង្គមកដោះលែងខ្ញុំ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ស្ដេចហេរ៉ូដ និងរួចពីបំណងដែលប្រជាជនយូដាបម្រុងធ្វើមកលើរូបខ្ញុំ»។¹²ពេលលោកបានដឹងដូច្នោះ លោកក៏ទៅផ្ទះនាងម៉ារីជាម្ដាយយ៉ូហានហៅម៉ាកុស ជាកន្លែងមានបងប្អូនជាច្រើនកំពុងជួបជុំគ្នាអធិស្ឋាន។

¹³នៅពេលលោកគោះទ្វារ មានស្ត្រីបម្រើម្នាក់ ឈ្មោះនាងរ៉ូដាចេញ។¹⁴នាងស្គាល់ថាជាសំឡេងរបស់លោកពេត្រុស។ ដោយនាងត្រេកអរខ្លាំងពេក នាងពុំបានបើកទ្វារឲ្យទេ នាងបែរជារត់ចូលទៅជូនដំណឹងប្រាប់ពួកបងប្អូនថា៖ «លោកពេត្រុសមកដល់ហើយ លោកឈរនៅមាត់ទ្វារ»។¹⁵គេនាំគ្នានិយាយមកកាន់នាងថា៖ «នាងឆ្កួតហើយ!» ប៉ុន្តែ នាងបានប្រកែកវិញថា៖ «លោកពិតជាមកដល់មែន»។ ពួកគេនិយាយថា៖ «អ្នកនោះជាទេវតារបស់លោកពេត្រុសទេដឹង»។

¹⁶លោកពេត្រុសនៅតែគោះទ្វារដដែល គេក៏ចេញទៅបើកទ្វារឲ្យ ហើយពេលឃើញលោក គេក៏ស្ញើចជាខ្លាំង។¹⁷លោកពេត្រុសធ្វើសញ្ញាឲ្យគេនៅស្ងៀម រួចរៀបរាប់អំពីរបៀបដែលព្រះអម្ចាស់បានជួយលោក ឲ្យចេញរួចពីទីឃុំឃាំង។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «សូមយកដំណឹងនេះទៅជម្រាបលោកយ៉ាកុប និងពួកបងប្អូនផង»។ បន្ទាប់មក លោកបានចេញពីទីនោះ ធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកន្លែងមួយផ្សេងទៀត។

¹⁸លុះភ្លឺឡើង ពួកទាហាននាំគ្នាជ្រួលច្របល់យ៉ាងខ្លាំង ព្រោះមិនដឹងជាលោកពេត្រុសទៅណាបាត់។¹⁹ព្រះបាទហេរ៉ូដបញ្ជាឲ្យគេរកលោក តែរកមិនឃើញសោះ ស្ដេចក៏ឲ្យគេកាត់ទោសពួកអ្នកយាម រួចនាំយកទៅសម្លាប់។ បន្ទាប់មក ស្ដេចយាងចុះពីស្រុកយូដាទៅគង់ប្រថាប់នៅក្រុងសេសារា។

²⁰ព្រះបាទហេរ៉ូដក្រោតនឹងអ្នកក្រុងទីរ៉ុស និងអ្នកក្រុងស៊ីដូន។ អ្នកទាំងនោះបាននាំគ្នាចូលទៅគាល់ស្ដេច។ គេបានបញ្ចុះបញ្ចូលលោកបា្លសតុសជាមហាតលិកឲ្យជួយពួកគេ។ រួចគេទូលសូមសន្តិភាពពីស្ដេច ដ្បិតស្រុករបស់គេទទួលស្បៀងអាហារពីនគរព្រះបាទហេរ៉ូដ។²¹លុះដល់ថ្ងៃកំណត់ ព្រះបាទហេរ៉ូដទ្រង់គ្រឿងគង់លើបល្ល័ង្ក ហើយមានព្រះរាជឱង្ការទៅពួកគេ។

²²ប្រជាជននាំគ្នាស្រែកឡើងថា៖ «នេះជាព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះ មិនមែនសំឡេងរបស់មនុស្សទេ!»។²³រំពេចនោះ ស្រាប់តែមានទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់មកប្រហារស្ដេចហេរ៉ូដ ព្រោះទ្រង់ពុំបានថ្វាយសិរីរុងរឿងទៅព្រះជាម្ចាស់។ ស្ដេចត្រូវដង្កូវចោះ ហើយក៏ផុតដង្ហើមទៅ។

²⁴មនុស្សម្នាបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយចំនួនអ្នកជឿបានកើនឡើងជាលំដាប់។²⁵រីឯលោកបារណាបាស និងលោកសូល ក្រោយពីបានបំពេញបេសកកម្មរបស់ខ្លួនចប់សព្វគ្រប់ហើយ លោកវិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញដោយយកលោកយ៉ូហានហៅម៉ាកុសទៅជាមួយផង។

13

¹ក្នុងក្រុមជំនុំនៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក មានព្យាការី និងគ្រូអាចារ្យខ្លះ។ រួមមានលោកបារណាបាស លោកស៊ីម្មានហៅនីគើរ លោកលូគាសជាអ្នកស្រុកគីរេន លោកម៉ាណាអេន ដែលត្រូវគេចិញ្ចឹមជាមួយព្រះបាទហេរ៉ូដជាស្ដេចអនុរាជ កាលនៅពីក្មេង និងលោកសូល។²នៅពេលដែលអ្នកទាំងនោះកំពុងតែធ្វើពិធីថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ និងតមអាហារ ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរញែកបារណាបាស និងសូលចេញដោយឡែក ដ្បិតយើងបានហៅអ្នកទាំងពីរឲ្យមកបំពេញកិច្ចការដែលយើងនឹងដាក់ឲ្យគេធ្វើ»។³ក្រោយពីបាននាំគ្នាតមអាហារ និងអធិស្ឋានរួចហើយ គេបានដាក់ដៃលើលោកទាំងពីរ ហើយលោកក៏ចេញទៅ។

⁴លោកបារណាបាស និងលោកសូលបានធ្វើតាមព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ លោកក៏បានធ្វើដំណើរទៅដល់ក្រុងសេលើស៊ា ហើយចុះសំពៅទៅកោះគីប្រុស។⁵ពេលទៅដល់ក្រុងសាឡាមីន លោកទាំងពីរបានប្រកាសព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់ជនជាតិយូដា ដោយមានលោកយ៉ូហានហៅម៉ាកុសបានជួយផង។

⁶បន្ទាប់មក លោកបាននាំគ្នាធ្វើដំណើរកាត់តាមកោះនោះ រហូតទៅដល់ក្រុងប៉ាផូស។ នៅក្រុងនោះ លោកបានជួបគ្រូមន្តអាគមជនជាតិយូដាម្នាក់ ឈ្មោះបារយេស៊ូជាព្យាការីក្លែងក្លាយ⁷គាត់រស់នៅជាមួយលោកស៊ើគាស-ប៉ូឡូស ដែលជារាជប្រតិភូរបស់ព្រះចៅអធិរាជរ៉ូម៉ាំង ដែលជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា។ លោកប្រតិភូចាត់គេឲ្យទៅអញ្ជើញលោកបារណាបាស និងលោកសូលមក ព្រោះលោកមានបំណងចង់ស្ដាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។⁸ប៉ុន្តែ អេលីម៉ាស (ភាសាក្រិក ប្រែថាគ្រូមន្តអាគម) ចេះតែប្រឆាំងនឹងលោកទាំងពីរ ហើយរកមធ្យោបាយពង្វាងលោកប្រតិភូឲ្យងាកចេញពីជំនឿ។

⁹រីឯលោកសូល ដែលហៅថាប៉ូលបានពោរពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ លោកសម្លឹងមើលទៅអេលីម៉ាស¹⁰ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «នែ៎! ជនពោរពេញទៅដោយពុតត្បុត និងល្បិចកិច្ចកលអើយ! អ្នកជាកូនរបស់មារ អ្នកជាសត្រូវនឹងអំពើសុចរិតគ្រប់យ៉ាង។ តើអ្នកនៅតែពង្វាងគេអោយងាកចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ព្រះអម្ចាស់ដល់ណាទៀត?

¹¹ឥឡូវនេះ ព្រះបារមីរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យអ្នកខ្វាក់ភ្នែក លែងឃើញពន្លឺថ្ងៃអស់មួយរយៈ»។ រំពេចនោះ ស្រាប់តែភ្នែករបស់គាត់ក៏ដូចជាមានបាំង ហើយងងឹតមើលអ្វីពុំឃើញ។ គាត់ដើរវិលវល់ រកគេជួយដឹកដៃ។¹²កាលលោកប្រតិភូឃើញហេតុការណ៍កើតឡើងដូច្នេះ លោកក៏ជឿដោយស្ញប់ស្ញែងនឹងសេចក្ដីដែលគេបង្រៀនអំពីព្រះអម្ចាស់ជាខ្លាំង។

¹³ឥឡូវនេះលោកប៉ូល និងមិត្តភក្ដិរបស់លោកបានចុះសំពៅពីក្រុងប៉ាផូស ឆ្ពោះទៅក្រុងពើកា ក្នុងស្រុកប៉ាមភីលា។ រីឯលោកយ៉ូហានបានបែកចេញពីពួកគេ វិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ។¹⁴លោកប៉ូល និងមិត្តភក្ដិរបស់លោក បានបន្តដំណើរពីក្រុងពើកា រហូតទៅដល់ក្រុងអន់ទីយ៉ូកក្នុងស្រុកពីស៊ីឌា។ នៅថ្ងៃសប្ប័ទ លោកទាំងពីរចូលទៅអង្គុយក្នុងសាលាប្រជុំ។¹⁵បន្ទាប់ពីបានអានគម្ពីរវិន័យនិងគម្ពីរព្យាការីរួចហើយ ពួកអ្នកទទួលខុសត្រូវលើសាលាប្រជុំ សុំឲ្យគេជម្រាបពួកលោកប៉ូលថា៖ «បងប្អូនអើយ! បើបងប្អូនមានពាក្យអ្វីលើកទឹកចិត្តប្រជាជន សូមមានប្រសាសន៍មកចុះ»។

¹⁶លោកប៉ូលក្រោកឡើងលើកដៃធ្វើសញ្ញា ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមជម្រាបបងប្អូនជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងបងប្អូនដែលជាអ្នកគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ សូមជ្រាប!¹⁷ព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានជ្រើសរើសបុព្វបុរសរបស់យើង និងប្រទានឲ្យប្រជារាស្ត្រនេះបានកើនឡើង នៅពេលគេស្នាក់នៅក្នុងប្រទេសអេស៊ីប លោកបានលើកដៃជាសញ្ញា។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបាននាំគេចេញពីប្រទេសនោះ ដោយឫទ្ធិបារមីរបស់ព្រះអង្គ។¹⁸ព្រះអង្គបានផ្គត់ផ្គង់គេអស់រយៈពេលប្រមាណសែសិបឆ្នាំនៅវាលរហោស្ថាន។

¹⁹ក្រោយពីព្រះអង្គរំលាយជាតិសាសន៍ទាំងប្រាំពីរនៅស្រុកកាណានរួចហើយ ព្រះអង្គបានប្រទានទឹកដីនោះឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គធ្វើជាកម្មសិទ្ធិ។²⁰ហេតុការណ៍ទាំងនោះកើតមានក្នុងអំឡុងពេលប្រមាណបួនរយហាសិបឆ្នាំមុន។ ក្រោយមក ព្រះអង្គប្រទានឲ្យមានអ្នកគ្រប់គ្រងរហូតដល់ជំនាន់ព្យាការីសាំយូអែល។

²¹បន្ទាប់មកទៀត គេបាននាំគ្នាទូលសូមស្ដេចមួយអង្គ ព្រះជាម្ចាស់ក៏ប្រទានព្រះបាទសូល ជាបុត្ររបស់លោកគីស ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនឲ្យគ្រងរាជ្យអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។²²ក្រោយពីបានដករាជ្យពីព្រះបាទសូល ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានអោយព្រះបាទដាវីឌឡើងគ្រងរាជ្យ។ ព្រះអង្គប្រទានសក្ខីភាពអំពីព្រះបាទដាវីឌនេះថា៖ «យើងរកបានមនុស្សម្នាក់ជាទីគាប់ចិត្តយើងណាស់ គឺដាវីឌជាបុត្ររបស់អ៊ីសាយ ដ្បិតដាវីឌនឹងបំពេញតាមបំណងទាំងប៉ុន្មានរបស់យើង»។

²³ចាប់តាំងពីព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌនេះហើយ ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យព្រះយេស៊ូកើតមក និងធ្វើជាព្រះសង្គ្រោះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ស្របតាមព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះអង្គ។²⁴ហេតុការណ៍នេះបានចាប់ផ្តើមមុនពេលព្រះយេស៊ូកើតមក នៅពេលលោកយ៉ូហានបានប្រកាសឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលកែប្រែចិត្តគំនិត រូចទទួលពិធីជ្រមុជទឹក។²⁵ពេលលោកយ៉ូហានបំពេញមុខងាររបស់លោកចប់សព្វគ្រប់ហើយ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំនេះមិនមែនជាអ្នក ដែលបងប្អូនទន្ទឹងរង់ចាំនោះទេ។ ប៉ុន្តែសូមស្តាប់់ មានលោកម្នាក់មកតាមក្រោយខ្ញុំ ទោះបើខ្ញុំស្រាយខ្សែស្បែកជើងជូនលោក ក៏មិនសមនឹងឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់លោកផង»។

²⁶បងប្អូនជាពូជពង្សលោកអប្រាហាំ និងបងប្អូនដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់អើយ! នេះហើយជាព្រះបន្ទូលស្តីអំពីការសង្គ្រោះ ដែលបានផ្ញើមកឲ្យយើងទាំងអស់គ្នា²⁷ដ្បិតអ្នកក្រុងយេរូសាឡឹម និងពួកមេដឹកនាំរបស់គេពុំបានដឹងថាព្រះយេស៊ូជានរណាឡើយ ហើយគេបានកាត់ទោសព្រះអង្គ ស្របនឹងសេចក្ដីដែលព្យាការីថ្លែងទុកមកដែលគេអាននៅរៀងរាល់ថ្ងៃសប្ប័ទ។

²⁸ទោះបីគេរកកំហុសអ្វីមកកាត់ទោសលោកមិនឃើញក៏ដោយ ក៏គេនៅតែសុំឲ្យលោកពីឡាតប្រហារជីវិតព្រះអង្គដែរ។²⁹កាលគេបានធ្វើស្របនឹងសេចក្ដីដែលមានចែងទុកអំពីព្រះអង្គចប់សព្វគ្រប់ហើយ គេក៏យកព្រះសពព្រះអង្គចុះពីឈើឆ្កាងទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូរ។

³⁰ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះអង្គឲ្យរស់ឡើងវិញ។³¹ព្រះយេស៊ូបានបង្ហាញខ្លួនឲ្យគេឃើញអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ ហើយឲ្យអស់អ្នកដែលបានរួមដំណើរជាមួយព្រះអង្គ ពីស្រុកកាលីឡេ ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមបានឃើញ ។ ឥឡូវនេះ អ្នកទាំងនោះធ្វើជាបន្ទាល់របស់ព្រះអង្គនៅចំពោះមុខប្រជាជន។

³²ដូច្នេះយើងខ្ញុំប្រាប់បងប្អូនអំពីដំណឹងល្អ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាជាមួយបុព្វបុរសរបស់យើង។³³ព្រះអង្គបានបំពេញសព្វគ្រប់សម្រាប់យើង ដែលជាពូជពង្សរបស់បុព្វបុរសយើង ដោយព្រះអង្គបានប្រោសព្រះយេស៊ូឲ្យមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។ ដូចមានចែងទុកក្នុងទំនុកតម្កើងទីពីរថា៖ «ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់យើង ហើយថ្ងៃនេះយើងជាព្រះបិតារបស់ឯង។³⁴ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះយេស៊ូឲ្យមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិត ដើម្បីកុំឲ្យព្រះសពព្រះអង្គត្រូវរលួយឡើយ ហើយព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងឲ្យឯងបានវិសុទ្ធ និងទទួលព្រះពរគ្រប់យ៉ាងដូចដែលយើងបានសន្យាជាមួយដាវីឌ»។

³⁵ហេតុនេះហើយព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល ចែងទុកក្នុងអត្ថបទគម្ពីរមួយទៀតថា៖ «ព្រះអង្គមិនបណ្ដោយឲ្យសពអ្នកបម្រើ ដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គរលួយឡើយ។³⁶ព្រះបាទដាវីឌបានបម្រើព្រះជាម្ចាស់តាមគម្រោងព្រះអង្គនៅជំនាន់នោះ រួចក៏សោយទិវង្គតទៅ។ គេបានបញ្ចុះសពព្រះបាទដាវីឌក្នុងផ្នូរ ជាមួយព្រះអយ្យកោ ហើយសពរបស់ទ្រង់ក៏បានរលួយអស់ដែរ។³⁷ចំណែកឯ ព្រះយេស៊ូដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសឲ្យមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញនោះ ព្រះសពរបស់ព្រះអង្គពុំបានរលួយទេ។

³⁸ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ! សូមបងប្អូនជ្រាបឲ្យច្បាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់លើកលែងទោសឲ្យបងប្អូនរួចពីបាប តាមរយៈព្រះយេស៊ូ។³⁹បងប្អូនពុំអាចទៅជាមនុស្សសុចរិត រួចផុតអំពើបាបទាំងប៉ុន្មានដោយ គោរពតាមវិន័យរបស់លោកម៉ូសេបានឡើយ។ បងប្អូនបានសុចរិតតាមរយៈព្រះយេស៊ូប៉ុណ្ណោះ។

⁴⁰ហេតុនេះ សូមបងប្អូនប្រយ័ត្នក្រែងអ្វី ដែលព្យាការីថ្លែងទុកមកមិនបានកើតមានដល់អ្នក។⁴¹«មើល៍ មនុស្សដែលចេះតែមើលងាយគេអើយ! ចូរនាំគ្នាមើល ហើយអ្នកនឹងងឿងឆ្ងល់ ហើយត្រូវវិនាសបាត់ទៅចុះ! ដ្បិតយើងនឹងធ្វើកិច្ចការមួយនៅជំនាន់របស់អ្នករាល់គ្នាជាកិច្ចការ ដែលអ្នករាល់គ្នាមិនជឿ ទោះបីជាគេរៀបរាប់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាក៏ដោយ»។

⁴²ពេលលោកប៉ូល និងលោកបារណាបាសចេញពីសាលាប្រជុំ ពួកគេបានអញ្ជើញលោកឲ្យមានប្រសាសន៍អំពីសេចក្ដីទាំងនេះ ម្តងទៀតនៅថ្ងៃសប្ប័ទខាងមុខ។⁴³លុះអង្គប្រជុំចប់ហើយ មានសាសន៍យូដា និងអ្នកចូលសាសនាយូដាជាច្រើននាក់ ដែលគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់ នាំគ្នាទៅតាមលោកប៉ូល និងលោកបារណាបាស។ លោកទាំងពីរបានសន្ទនាជាមួយពួកគេ ហើយក្រើនរំលឹកគេឲ្យនៅខ្ជាប់ខ្ជួននឹងព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជានិច្ច។

⁴⁴នៅថ្ងៃសប្ប័ទបន្ទាប់មកទៀត ប្រជាជននៅក្រុងនោះបានមកជួបជុំស្ដាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ទើរតែទាំងអស់គ្នា។⁴⁵ពេលជនជាតិយូដាឃើញមហាជនដូច្នោះ គេមានចិត្តច្រណែនជាខ្លាំង ក៏នាំគ្នានិយាយជំទាស់នឹងពាក្យ ដែលលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ ហើយថែមទាំងជេរប្រមាថលោកទៀតផង។

⁴⁶លោកប៉ូល និងលោកបារណាបាសក៏មានប្រសាសន៍ទៅគេ ដោយចិត្តអង់អាចថា៖ «សំខាន់ណាស់ដែលយើងខ្ញុំត្រូវតែប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដល់បងប្អូនជាមុនសិន។ ប៉ុន្តែដោយបងប្អូនបដិសេធមិនព្រមទទួលព្រះបន្ទូលនេះ ហើយបងប្អូនយល់ឃើញថា ខ្លួនមិនសមនឹងទទួលជីវិតអស់កល្បជានិច្ចទេនោះ យើងខ្ញុំនឹងងាកទៅប្រកាសដល់សាសន៍ដទៃវិញ⁴⁷ដ្បិតព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់មកយើងខ្ញុំថា៖ «យើងបានតែងតាំងអ្នកឲ្យធ្វើជាពន្លឺបំភ្លឺជាតិសាសន៍នានា និងឲ្យនាំការសង្គ្រោះរហូតទៅដល់ស្រុកដាច់ស្រយាលនៃផែនដី»។

⁴⁸កាលសាសន៍ដទៃឮដូច្នោះ គេមានអំណររីករាយ ហើយនាំគ្នាសរសើរតម្កើងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ អស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឲ្យទទួលជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ក៏នាំគ្នាជឿដែរ។⁴⁹ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឮសុសសាយ ក្នុងស្រុកនោះទាំងមូល។

⁵⁰ប៉ុន្តែ សាសន៍យូដាបានញុះញង់ស្ត្រីៗមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ ដែលគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់ និងញុះញង់ពួកនាម៉ឺននៅក្រុងនោះ ឲ្យលើកគ្នាទៅបៀតបៀនលោកប៉ូល និងលោកបារណាបាស ហើយដេញលោកទាំងពីរចេញពីដែនដីរបស់គេ។⁵¹លោកប៉ូល និងលោកបារណាបាស ក៏រលាស់ធូលីដីចេញពីជើងរបស់លោក រួចធ្វើដំណើរទៅក្រុងអ៊ីកូនាម។⁵²ឯពួកសិស្សនៅអន់ទីយ៉ូកវិញ គេបានពោរពេញដោយអំណរ និងពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

14

¹នៅក្រុងអ៊ីកូនាម លោកប៉ូល និងលោកបារណាបាសបានចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់ជនជាតិយូដា ហើយមានប្រសាសន៍រហូតដល់ជនជាតិយូដា និងជនជាតិក្រិកដ៏ច្រើនលើសលប់នាំគ្នាជឿ។²ប៉ុន្តែ ជនជាតិយូដាដែលមិនព្រមជឿ បានញុុះញង់សាសន៍ដទៃ និងធ្វើឲ្យគេមានចិត្តទាស់នឹងពួកបងប្អូន។

³លោកប៉ូល និងលោកបារណាបាសស្នាក់នៅក្នុងក្រុងអ៊ីកូនាមជាយូរថ្ងៃពោរពេញដោយឬទ្ធានុភាពមកពីព្រះជាម្ចាស់ ខណៈពេលព្រះអង្គបានបញ្ជាក់ព្រះបន្ទូលអំពីព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានឲ្យលោកទាំងពីរសម្តែងទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យ និងឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ផ្សេងៗ។⁴មនុស្សជាច្រើននៅក្រុងនោះបានបាក់បែកគ្នា អ្នកខ្លះកាន់ខាងសាសន៍យូដា អ្នកខ្លះទៀតកាន់ខាងក្រុមសាវក។

⁵នៅពេលសាសន៍ដទៃ និងសាសន៍យូដាបានសមគំនិតគ្នាជាមួយពួកមេដឹកនាំរបស់គេ ចង់ធ្វើបាប និងចង់យកដុំថ្មគប់សម្លាប់លោកទាំងពីរ⁶លោកប៉ូល និងលោកបារណាបាសដឹងមុនពីសភាពការណ៍មិនស្រួល ក៏រត់ភៀសខ្លួនទៅស្រុកលូកៅនា គឺទៅក្រុងលីស្ដ្រា និងក្រុងឌើបេ ព្រមទាំងតំបន់ដែលនៅជុំវិញ⁷ហើយប្រកាសដំណឹងល្អនៅទីនោះ។

⁸នៅក្រុងលីស្ដ្រា មានបុរសម្នាក់ពិការជើងតាំងពីកំណើតមក ហើយគាត់មិនអាចដើរបានឡើយ។⁹គាត់អង្គុយស្ដាប់លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍។ លោកប៉ូលសម្លឹងមើលគាត់ ហើយយល់ឃើញថា គាត់មានជំនឿគួរនឹងជា។¹⁰លោកក៏មានប្រសាសន៍ទៅគាត់ខ្លាំងៗថា៖ «សុំក្រោកឡើង ឈរឲ្យត្រង់!»។ បុរសនោះស្ទុះក្រោកឈរ ដោយអាចលោតបាន និងដើរបានផង។

¹¹ពេលមហាជនឃើញការអស្ចារ្យដែលលោកប៉ូលបានធ្វើ គេក៏នាំគ្នាស្រែកហ៊ោជាភាសាលូកៅនាថា៖ «ព្រះបាននិម្មិតជាមនុស្ស ចុះមកគង់ជាមួយយើងហើយ!»។¹²គេហៅលោកបារណាបាសថា «ព្រះសេយូស» និងហៅលោកប៉ូលថា «ព្រះហ៊ើមេស» ព្រោះលោកជាអ្នកនាំពាក្យ។¹³បូជាចារ្យរបស់ព្រះសេយូសដែលមានវិហារនោក្រៅទីក្រុង បានដឹកគោឈ្មោលតុបតែងលំអដោយភួងផ្កា មកមាត់ទ្វារក្រុង ព្រោះគាត់ចង់ធ្វើបូជាយញ្ញរួមជាមួយមហាជន។

¹⁴កាលសាវកបារណាបាស និងប៉ូលបានឮដំណឹងនេះ លោកក៏ហែកសម្លៀកបំពាក់ ហើយស្ទុះរត់ទៅរកប្រជាជន ទាំងស្រែកយំ¹⁵ហើយពោលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាបងប្អូននាំគ្នាធ្វើដូច្នេះ? យើងខ្ញុំក៏ជាមនុស្សធម្មតាដូចបងប្អូនដែរ។ យើងខ្ញុំនាំដំណឹងល្អមកជម្រាបជូនបងប្អូន ដើម្បីបងប្អូនងាកចេញពីការថ្វាយបង្គំរូបសំណាក់ឥតប្រយោជន៍នេះ ហើយបែរមករកព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ ជាព្រះដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងអ្វីៗសព្វសារពើដែលមាននៅទីទាំងនោះផង។¹⁶នៅជំនាន់មុនៗ ព្រះអង្គបានបណ្ដោយឲ្យជាតិសាសន៍នានាដើរតាមមាគ៌ារបស់គេរៀងៗខ្លួន។

¹⁷ក៏ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះអង្គនៅតែបង្ហាញទីសម្គាល់ ដោយព្រះអង្គបានផ្តល់ក្តីសប្បុរសមកយើង ហើយទ្រង់បានប្រទានទឹកភ្លៀងពីលើមេឃ និងប្រទានភោគផលមកបងប្អូនតាមរដូវកាល ធ្វើឲ្យបងប្អូនមានម្ហូបអាហារដ៏បរិបូណ៌ និងមានអំណរសប្បាយក្នុងចិត្តផង»។¹⁸ទោះបីលោកទាំងពីរមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ ក៏លោករកឃាត់មហាជនមិនឲ្យធ្វើបូជាយញ្ញជូនលោកសឹងតែពុំបាន។

¹⁹ប៉ុន្តែ មានជនជាតិយូដាមកពីក្រុងអន់ទីយ៉ូក និងក្រុងអ៊ីកូនាម បានទាក់ទាញចិត្តមហាជនឲ្យចូលទៅខាងគេ។ ពួកគេយកដុំថ្មគប់សម្លាប់លោកប៉ូល រួចអូសយកទៅចោលនៅខាងក្រៅទីក្រុង ព្រោះគេនឹកស្មានថា លោកស្លាប់បាត់ទៅហើយ។²⁰ប៉ុន្តែ ក្រុមសិស្សនាំគ្នាមកឈរជុំវិញលោក លោកក៏ក្រោកឡើង វិលចូលទៅទីក្រុងវិញ។ លុះស្អែកឡើង លោកចេញដំណើរទៅក្រុងឌើបេជាមួយលោកបារណាបាស។

²¹លោកប៉ូល និងលោកបារណាបាសបានផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អនៅក្រុងឌើបេ ហើយណែនាំមនុស្សជាច្រើនឲ្យក្លាយជាសិស្ស។ បន្ទាប់មក លោកវិលទៅក្រុងលីស្ដ្រា ក្រុងអ៊ីកូនាម និងក្រុងអន់ទីយ៉ូកវិញ។²²លោកដាស់តឿនពួកសិស្សឲ្យតាំងចិត្តមាំមួន និងលើកទឹកចិត្តគេឲ្យមានជំនឿខ្ជាប់ខ្ជួន ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «យើងត្រូវឆ្លងកាត់ទុក្ខវេទនាជាច្រើន ដើម្បីឲ្យបានចូលក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

²³លោកបានតែងតាំងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៅតាមក្រុមជំនុំនីមួយៗ ហើយបានអធិស្ឋាន និងតមអាហាររួចហើយ លោកទាំងពីរក៏ផ្ញើពួកសិស្សទុកនៅនឹងព្រះអម្ចាស់ដែលគេបានជឿ។²⁴បន្ទាប់មកទៀត លោកទាំងពីរធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្រុកពីស៊ីឌាមកដល់ស្រុកប៉ាមភីលា។²⁵លោកបានប្រកាសព្រះបន្ទូលនៅក្រុងពើកា រួចលោកនាំគ្នាចុះទៅក្រុងអាតាលា។²⁶នៅទីនោះ លោកនាំគ្នាចុះសំពៅវិលត្រឡប់មកក្រុងអន់ទីយ៉ូកវិញ គឺនៅក្រុងអន់ទីយ៉ូកនេះហើយ ដែលក្រុមជំនុំបានផ្ញើលោកទាំងពីរទៅលើព្រះហឫទ័យប្រណីសន្ដោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីបំពេញកិច្ចការដែលលោកទើបនឹងបានសម្រេចនេះ។

²⁷កាលលោកទាំងពីរមកដល់ លោកប្រមូលក្រុមជំនុំឲ្យមកជួបជុំគ្នា ហើយរៀបរាប់អំពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើជាមួយពួកលោក និងរៀបរាប់អំពីរបៀប ដែលព្រះអង្គបើកផ្លូវឲ្យសាសន៍ដទៃបានជឿ។²⁸លោកទាំងពីរក៏ស្នាក់នៅទីនោះជាមួយពួកសិស្សអស់រយៈពេលជាយូរ។

15

¹មានអ្នកខ្លះមកពីស្រុកយូដានាំគ្នាប្រៀនប្រដៅពួកបងប្អូនថា៖ «ប្រសិនបើបងប្អូនមិនទទួលពិធីកាត់ស្បែកតាមទំនៀមទម្លាប់របស់លោកម៉ូសេទេ នោះបងប្អូនមិនអាចទទួលការសង្គ្រោះបានឡើយ»។²ដោយហេតុនេះ លោកប៉ូល និងលោកបារណាបាសបានប្រកែកជំទាស់ និងជជែកវែកញែកជាមួយពួកគេយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកបងប្អូនបានសម្រេចចិត្តចាត់លោកប៉ូល លោកបារណាបាស និងបងប្អូនខ្លះទៀតឲ្យទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីទៅជម្រាបពួកសាវក និងក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យអំពីរឿងនេះ។

³ដូច្នេះ ក្រុមជំនុំបានបញ្ចូនលោកទាំងពីរធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្រុកភេនីស ស្រុកសាម៉ារីទាំងប្រកាសប្រាប់ពួកបងប្អូនថា សាសន៍ដទៃបានបែរចិត្ត មករកព្រះជាម្ចាស់។ ដំណឹងនេះធ្វើឲ្យបងប្អូនគ្រប់ៗគ្នា មានអំណរសប្បាយយ៉ាងខ្លាំង។⁴កាលមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមហើយ ក្រុមជំនុំ ក្រុមសាវក និងក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យនាំគ្នាទទួលពួកលោក ហើយពួកលោកក៏ជម្រាបអំពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើជាមួយពួកលោក។

⁵ពេលនោះ មានបងប្អូនខ្លះខាងគណៈផារីស៊ី ដែលជឿព្រះអម្ចាស់ក្រោកឈរឡើងពោលថា ត្រូវតែធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យសាសន៍ដទៃ ហើយត្រូវបង្គាប់គេឲ្យប្រតិបត្តិតាមវិន័យរបស់លោកម៉ូសេដែរ។⁶ដូច្នេះក្រុមសាវក និងក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យក៏ប្រជុំគ្នាដើម្បីពិចារណាសំណុំរឿងនេះ។

⁷បន្ទាប់ពីមានការជជែកវែកញែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំង លោកពេត្រុសក្រោកឈរឡើង ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «បងប្អូនអើយ! បងប្អូនជ្រាបស្រាប់ហើយថា ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសខ្ញុំ ក្នុងចំណោមបងប្អូនតាំងតែពីថ្ងៃដំបូងមកម៉្លេះ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំប្រកាសដំណឹងល្អដល់សាសន៍ដទៃ ឲ្យគេបានឮ និងបានជឿ។⁸ព្រះជាម្ចាស់ដែលឈ្វេងយល់ចិត្តគំនិតមនុស្ស ព្រះអង្គជាបន្ទាល់សម្រាប់ពួកគេ ដោយប្រទានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធឲ្យគេ ដូចព្រះអង្គបានប្រទានមកយើងដែរ។⁹ព្រះអង្គមិនចាត់ទុកពួកគេផ្សេងពីពួកយើងឡើយ គឺព្រះអង្គបានសម្អាតចិត្តគេឲ្យបានបរិសុទ្ធដោយជំនឿ។

¹⁰ហេតុដូចម្ដេចបានជាបងប្អូនល្បងលនឹងព្រះជាម្ចាស់ដូច្នេះ? នឹមដែលបុព្វបុរសរបស់យើង និងខ្លួនយើងផ្ទាល់មិនអាចទ្រាំទ្របានផងនោះ ម្ដេចក៏បងប្អូនចង់យកនឹមមកដាក់លើពួកសិស្ស?¹¹ផ្ទុយទៅវិញ យើងជឿថា ទាំងសាសន៍យើងទាំងសាសន៍គេ បានទទួលការសង្គ្រោះដោយសារព្រះគុណរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ»។

¹²ពេលនោះ អង្គប្រជុំទាំងមូលនៅស្ងៀមស្ងាត់ ស្ដាប់លោកប៉ូល និងលោកបារណាបាស មានប្រសាសន៍រៀបរាប់អំពីទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យ និងឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានសម្តែងនៅកណ្ដាលចំណោមសាសន៍ដទៃតាមរយៈលោក។

¹³លុះលោកទាំងពីរមានប្រសាសន៍ចប់ហើយ លោកយ៉ាកុបក៏មានប្រសាសន៍ឡើងថា៖ «បងប្អូនអើយ សូមស្ដាប់ខ្ញុំ។¹⁴លោកស៊ីម៉ូនបានរៀបរាប់ថា កាលពីដើមដំបូង ព្រះជាម្ចាស់បានជួយសាសន៍ដទៃដោយសារព្រះគុណ ដើម្បីញែកពួកគេពីចំណោមមនុស្ស ឲ្យក្លាយជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។

¹⁵រីឯព្រះបន្ទូលដែលពួកព្យាការីបានថ្លែង ក៏ស្របនឹងសេចក្ដីនេះដែរ ដូចមានចែងទុកមកថា៖¹⁶«បន្ទាប់ពីជាតិសាសន៍នានាបានឮដំណឹងល្អហើយ យើងនឹងវិលត្រឡប់មកវិញ យើងនឹងសង់ពន្លារបស់ដាវីឌ ដែលរលំទៅនោះឡើងវិញ យើងនឹងសង់ដំណាក់ដែលបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីឡើងវិញ¹⁷ពេលនោះ មនុស្សម្នាដែលនៅសល់នឹងស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ រូមទាំងជាតិសាសន៍នានាផង។¹⁸នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានសម្តែងឲ្យមនុស្សលោកស្គាល់តាំងពីដើមមក។

¹⁹ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំយល់ឃើញថា មិនគួរធ្វើឲ្យមានឧបសគ្គដល់សាសន៍ដទៃ ដែលបានបែរចិត្តវិលមករកព្រះជាម្ចាស់វិញនោះឡើយ។²⁰ប៉ុន្តែ គួរយើងសរសេរសំបុត្រទៅប្រាប់គេ កុំឲ្យបរិភោគម្ហូបអាហារដែលបានសែនរូបសំណាក់ កុំឲ្យរួមរស់ជាមួយគ្នាដោយឥតបានរៀបការ កុំឲ្យបរិភោគសាច់សត្វដែលគេសម្លាប់ដោយច្របាច់ក និងកុំឲ្យបរិភោគឈាម។²¹ដ្បិតតាំងពីសម័យដើមរៀងមក នៅតាមក្រុងនីមួយៗ គេតែងប្រកាសវិន័យរបស់លោកម៉ូសេដោយអានគម្ពីររបស់លោក រៀងរាល់ថ្ងៃសប្ប័ទនៅក្នុងសាលាប្រជុំ»។

²²ពេលនោះ ក្រុមសាវក ក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យ និងក្រុមជំនុំទាំងមូលយល់ឃើញថា គួរតែជ្រើសយកយូដាស ហៅបារសាបាស និងលោកស៊ីឡាសដែលជាអ្នកដឹកនាំក្នុងក្រុមជំនុំ ហើយចាត់ឲ្យទៅក្រុងអន់ទីយ៉ូកជាមួយលោកប៉ូល និងលោកបារណាបាស។²³ក្រុមជំនុំបានសរសេរសំបុត្រមួយ មានសេចក្ដីដូចតទៅនេះ៖ «យើងខ្ញុំជាសាវក ជាព្រឹទ្ធាចារ្យ និងជាបងប្អូន សូមជម្រាបសួរមកបងប្អូនជាសាសន៍ដទៃ ដែលរស់នៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក ស្រុកស៊ីរី និងស្រុកគីលីគា!។

²⁴យើងខ្ញុំបានទទួលដំណឹងថា មានពួកអ្នកខ្លះបានចេញពីយើង ដោយមិនបានប្រាប់យើងឲ្យដឹង និងបានរំខានដល់ការបង្រៀន ពួកគេបានធ្វើឲ្យអ្នកព្រួយចិត្ត។²⁵យើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាបានសម្រេចចិត្ត ជ្រើសរើសយកគ្នាយើងខ្លះ ដោយចាត់ឲ្យមកជួបបងប្អូនជាមួយលោកប៉ូល និងលោកបារណាបាសដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង²⁶ជាអ្នកដែលបានសុខចិត្តបូជាជីវិតរបស់ខ្លួន បម្រើព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់របស់យើង។

²⁷ហេតុនេះ យើងខ្ញុំសុំចាត់លោកយូដាស និងលោកស៊ីឡាសឲ្យនាំពាក្យដដែលនេះ យកមកជម្រាបបងប្អូនដោយផ្ទាល់។²⁸ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និងយើងខ្ញុំយល់ឃើញថា មិនគួរយកវិន័យណាផ្សេងទៀត ដែលមិនចាំបាច់មកបង្ខំបងប្អូនឲ្យប្រតិបត្តិតាមក្រៅពីនេះឡើយ យើងគ្រាន់តែសុំឲ្យបងប្អូនចៀសវាង កុំប្រព្រឹត្តដូចតទៅនេះ²⁹គឺកុំបរិភោគម្ហូបអាហារដែលសែនរូបសំណាក កុំបរិភោគឈាម កុំបរិភោគសាច់សត្វដែលគេសម្លាប់ដោយច្របាច់ក និងកុំរួមរស់ជាមួយគ្នាដោយមិនរៀបការ។ ប្រសិនបើបងប្អូនប្រតិបត្តិដូច្នេះបាន នោះប្រពៃហើយ។ សូមឲ្យបងប្អូនបានប្រកបដោយសេចក្ដីសុខ»។

³⁰ពួកអ្នកតំណាងក៏លាគេចេញដំណើរទៅដល់ក្រុងអន់ទីយ៉ូក ហើយប្រមូលអង្គប្រជុំ រួចប្រគល់សំបុត្រជូន។³¹នៅពេលគេបានអានសំបុត្ររួចហើយ ពួកគេមានអំណរសប្បាយគ្រប់ៗគ្នាចំពោះការលើកទឹកចិត្តនេះ។³²លោកយូដាស និងលោកស៊ីឡាស និងព្យាការីមានប្រសាសន៍ជាច្រើន បានលើកទឹកចិត្ត និងពង្រឹងជំនឿរបស់បងប្អូន។

³³បន្តិចក្រោយមក ពួកបងប្អូនសុខចិត្តឲ្យលោកទាំងពីរ វិលត្រឡប់ទៅឯក្រុមជំនុំ ដែលបានចាត់គេឲ្យមកនោះវិញ ទាំងជូនពរឲ្យលោកធ្វើដំណើរប្រកបដោយសុខសាន្ត។³⁴ប៉ុន្តែ លោកស៊ីឡាសសម្រេចចិត្តស្នាក់នៅទីនោះបន្តទៅទៀត។³⁵រីឯលោកប៉ូល និងលោកបារណាបាស រូមទាំងបងប្អូនឯទៀត ក៏បានស្នាក់នៅក្នុងក្រុងអន់ទីយ៉ូក ទាំងបង្រៀន និងផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

³⁶ប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកទៀត លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកបារណាបាសថា៖ «យើងត្រូវត្រឡប់ទៅសួរសុខទុក្ខបងប្អូននៅតាមក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងបានផ្សព្វផ្សាយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់»។³⁷លោកបារណាបាសមានបំណងនាំលោកយ៉ូហាន ហៅម៉ាកុសទៅជាមួយដែរ³⁸ប៉ុន្តែ លោកប៉ូលយល់ឃើញថាមិនគួរនាំគាត់ទៅជាមួយឡើយ ព្រោះគាត់បានរត់ចោលពួកលោក កាលពីនៅក្រុងប៉ាមភីលា គឺគាត់មិនបានបន្តដំណើរជាមួយពួកលោកឡើយ។

³⁹បន្ទាប់មកលោកទាំងពីរក៏ខ្វែងគំនិតគ្នាយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ទៅបែកផ្លូវគ្នា។ លោកបារណាបាស បាននាំលោកម៉ាកុសទៅជាមួយ រួចចុះសំពៅឆ្ពោះទៅកោះគីប្រុស។⁴⁰រីឯលោកប៉ូល លោកនាំលោកស៊ីឡាសទៅជាមួយ ដោយពួកបងប្អូនបានផ្ញើលោកទៅលើព្រះហឫទ័យប្រណីសន្ដោសរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁴¹លោកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្រុកស៊ីរី និងស្រុកគីលីគាទាំងពង្រឹងជំនឿក្រុមជំនុំនានាផង។

16

¹លោកប៉ូលធ្វើដំណើរទៅដល់ក្រុងឌើបេ រួចទៅដល់ក្រុងលីស្ដ្រា។ នៅក្រុងលីស្ដ្រានោះ មានសិស្សមួយឈ្មោះធីម៉ូថេនៅទីនោះ គាត់ជាកូនរបស់ស្ត្រីសាសន៍យូដាម្នាក់ជាអ្នកជឿ ឪពុកគាត់ជាសាសន៍ក្រិក។²គាត់មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ ក្នុងចំណោមបងប្អូននៅក្រុងលីស្ដ្រា និងបងប្អូននៅក្រុងអ៊ីកូនាម។³លោកប៉ូលមានបំណងនាំគាត់រួមដំណើរទៅជាមួយលោក ដូច្នេះលោកក៏យកគាត់មកធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យ ព្រោះយោគយល់ដល់សាសន៍យូដានៅស្រុកនោះ ដ្បិតគេដឹងគ្រប់គ្នាថាឪពុកគាត់ជាសាសន៍ក្រិក។

⁴ពេលពួកលោកធ្វើដំណើរតាមក្រុងនានា លោកបានប្រាប់អ្នកជឿឲ្យដឹងអំពីការណែនាំរបស់ក្រុមសាវក និងក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យដែលបានសរសេរនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយសុំឲ្យគេអនុវត្តតាម។⁵ដូច្នេះហើយបានជាក្រុមជំនុំនានាក៏មានជំនឿកាន់តែមាំមួនរៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយមានគ្នាកាន់តែច្រើនជាលំដាប់។

⁶ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធបានប្រាមលោកប៉ូល និងគ្នារបស់លោក មិនឲ្យទៅប្រកាសព្រះបន្ទូលនៅស្រុកអាស៊ីទេ ហេតុនេះហើយបានជាលោកនាំគ្នាធ្វើដំណើរកាត់ស្រុកព្រីគា និងដែនដីកាឡាទី។⁷ពេលទៅដល់ជិតស្រុកមីស៊ា ពួកគេមានបំណងទៅស្រុកប៊ីធូនា ប៉ុន្តែព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះយេស៊ូពុំអនុញ្ញាតឲ្យទៅទេ។⁸ដូច្នេះ លោកក៏នាំគ្នាឆ្លងកាត់ស្រុកមីស៊ា ទៅដល់ក្រុងត្រូអាស។

⁹នៅពេលយប់ លោកប៉ូលបាននិមិត្តឃើញអ្នកស្រុកម៉ាសេដូនម្នាក់ឈរនៅទីនោះហៅលោក ហើយពោលថា៖ «សូមលោកឆ្លងមកស្រុកម៉ាសេដូនជួយយើងខ្ញុំផង!»។¹⁰ពេលលោកបានឃើញនិមិត្តហេតុអស្ចារ្យនេះហើយ យើងក៏រូតរះចេញដំណើរទៅស្រុកម៉ាសេដូន ព្រោះយើងជឿជាក់ថា ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅយើងទៅផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អដល់អ្នកស្រុកនោះ។

¹¹នៅក្រុងត្រូអាស យើងបានចុះសំពៅធ្វើដំណើរតម្រង់ឆ្ពោះទៅកោះសាម៉ូត្រាស។ ស្អែកឡើងយើងបានទៅដល់ក្រុងនាប៉ូល។¹²បន្ទាប់មក យើងចេញដំណើរពីក្រុងនោះឆ្ពោះទៅក្រុងភីលីពជាក្រុងសំខាន់ជាងគេក្នុងស្រុកម៉ាសេដូន ហើយជាក្រុងដែលស្ថិតនៅក្នុងចក្រភពរ៉ូម៉ាំង រូចយើងបានស្នាក់នៅក្រុងនោះជាច្រើនថ្ងៃ។¹³នៅថ្ងៃសប្ប័ទ យើងបានចេញទៅខាងក្រៅទ្វារក្រុង សំដៅទៅមាត់ស្ទឹងមួយ យើងគិតថាកន្លែងនោះ យើងអាចអធិស្ឋាននៅទីនោះបាន។ យើងក៏នាំគ្នាអង្គុយ ហើយនិយាយជាមួយពួកស្ត្រី ដែលមកជួបជុំគ្នានៅទីនោះ។

¹⁴មានស្ត្រីម្នាក់ដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ឈ្មោះលីឌា ជាអ្នកស្រុកធាទេរ៉ា និងជាឈ្មួញក្រណាត់ពណ៌ក្រហមដ៏មានតម្លៃ។ ព្រះអម្ចាស់បានបើកចិត្តនាង ឲ្យយកចិត្តទុកដាក់នឹងសេចក្ដីដែលលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍។¹⁵បន្ទាប់ពីនាងបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ជាមួយក្រុមគ្រួសារនៅផ្ទះរបស់នាងរួចហើយ នាងបានអញ្ជើញយើងទៅស្នាក់នៅផ្ទះនាងដោយពោលថា៖ «បើលោកយល់ឃើញថា នាងខ្ញុំពិតជាជឿលើព្រះអម្ចាស់មែន សូមអញ្ជើញទៅស្នាក់នៅផ្ទះរបស់នាងខ្ញុំទៅ»។ នាងបានទទូចសុំឲ្យយើងយល់ព្រម តាមសេចក្ដីអញ្ជើញរបស់នាង។

¹⁶មានថ្ងៃមួយ ពេលយើងធ្វើដំណើរទៅកន្លែងអធិស្ឋាន មានស្រីបម្រើម្នាក់មកជួបយើង។ នាងមានអារក្សភីថង់ចូល នាំឲ្យនាងចេះទាយ ធ្វើឲ្យពួកម្ចាស់របស់នាងបានទទួលកំរៃយ៉ាងច្រើន ពីការទាយ។¹⁷នាងដើរតាមក្រោយលោកប៉ូល និងតាមយើង ទាំងស្រែកថា៖ «លោកទាំងនេះជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ លោកនាំដំណឹងអំពីមាគ៌ានៃការសង្គ្រោះ មកប្រាប់អ្នករាល់គ្នា»។¹⁸នាងតែងតែធ្វើដូច្នេះជាយូរថ្ងៃហើយ។ ដោយលោកប៉ូលទាស់ចិត្តជាខ្លាំងនឹងនាង ក៏ងាកទៅក្រោយបញ្ជាវិញ្ញាណអាក្រក់ថា៖ «ក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ ចូរចេញពីនាងទៅ!»។ វិញ្ញាណអាក្រក់ក៏ចេញពីនាងភ្លាម។

¹⁹កាលពួកម្ចាស់របស់ស្រីបម្រើនោះឃើញថា លែងមានសង្ឃឹមនឹងបានកំរៃអ្វីទៀត គេក៏នាំគ្នាចាប់លោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាស អូសយកទៅជូនចៅក្រមនៅទីសាធារណៈ។²⁰ចៅក្រមនាំលោកទាំងពីរទៅជួបពួកអាជ្ញាធរ ពោលថា៖ «ជនជាតិយូដាទាំងនេះបង្កឲ្យមានចលាចល នៅក្នុងក្រុងយើង។²¹គេនាំទំនៀមទម្លាប់ផ្សេងៗមកផ្សាយប្រាប់យើង ដែលមិនស្របច្បាប់សម្រាប់ជនជាតិរ៉ូម៉ាំង ក្នុងការទទួល ឬអនុវត្តតាមបានឡើយ»។

²²បណ្ដាជនក៏លើកគ្នាមកប្រឆាំងនឹងលោកទាំងពីរដែរ។ ពួកអាជ្ញាធរបានបញ្ជាឲ្យគេដោះសម្លៀកបំពាក់លោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសចេញ រួចបញ្ជាឲ្យវាយនឹងរំពាត់។²³ក្រោយពីបានវាយលោកទាំងពីរច្រើនរំពាត់រួចហើយ គេក៏យកលោកទៅដាក់ក្នុងទីឃុំឃាំង ទាំងបញ្ជាឲ្យយាមកាមយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ផង។²⁴បន្ទាប់ពីឆ្មាំគុកបានឮបញ្ជានេះ គេក៏យកលោកទាំងពីរទៅឃុំក្នុងគុកងងឹត និងដាក់ខ្នោះជើង។

²⁵ប្រមាណជាពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ លោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសនាំគ្នាអធិស្ឋាន និងច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ រូចអ្នកទោសឯទៀតៗស្ដាប់លោកទាំងពីរដែរ។²⁶រំពេចនោះ ស្រាប់តែមានរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងខ្លាំង បណ្ដាលឲ្យកក្រើកដល់គ្រឹះនៅទីឃុំឃាំង រំពេចនោះ ទ្វារគុកទាំងប៉ុន្មានក៏របើកឡើងភ្លាម រីឯច្រវាក់ដែលគេដាក់អ្នកទោសក៏របូតចេញអស់ដែរ។

²⁷ពេលនោះ ឆ្មាំគុកភ្ញាក់ឡើង ហើយបានឃើញទ្វារគុករបើក គាត់ក៏ហូតដាវបម្រុងនឹងសម្លាប់ខ្លួន ព្រោះនឹកស្មានថាអ្នកទោសរត់បាត់អស់ហើយ។²⁸ប៉ុន្តែ លោកប៉ូលបានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំងៗថា៖ «កុំធ្វើបាបខ្លួនឯងអី ព្រោះយើងទាំងអស់គ្នានៅទីនេះទេ!»។

²⁹ឆ្មាំគុកសុំឲ្យគេយកភ្លើងមក រួចប្រញាប់ប្រញាល់ចូលទៅក្នុងគុក ហើយគាត់ក្រាបចុះនៅមុខលោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសទាំងញាប់ញ័រ³⁰គាត់នាំលោកទាំងពីរចេញមកក្រៅ ពោលថា៖ «លោកម្ចាស់! តើខ្ញុំប្របាទត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ដើម្បីឲ្យបានទទួលការសង្គ្រោះ?»។³¹លោកតបទៅគាត់វិញថា៖ «សូមជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូទៅ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះលោក ព្រមទាំងសង្គ្រោះក្រុមគ្រួសាររបស់លោកផងដែរ»។

³²លោកទាំងពីរបានប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ប្រាប់គាត់ រួមជាមួយអ្នកទាំងប៉ុន្មានដែលនៅក្នុងផ្ទះគាត់។³³ពេលនោះ ឆ្មាំគុកនាំលោកទាំងពីរមកលាងស្នាមរបួសទាំងយប់ ហើយគាត់ និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ក៏បានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកភ្លាម។³⁴គាត់បាននាំលោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសឡើងទៅផ្ទះគាត់ រៀបចំម្ហូបអាហារជូន រួចគាត់ និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់មានអំណរយ៉ាងខ្លាំង ដោយបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់។

³⁵លុះភ្លឺឡើង ពួកអាជ្ញាធរបានចាត់តម្រួតឲ្យទៅប្រាប់ឆ្មាំគុកថា៖ «ចូរដោះលែងអ្នកទាំងនោះទៅ!»។³⁶ឆ្មាំគុកបាននាំដំណឹងនេះទៅជម្រាបលោកប៉ូលថា៖ «ពួកអាជ្ញាធរបានចាត់គេមកប្រាប់ឲ្យដោះលែងលោកហើយ ដូច្នេះសូមលោកចេញទៅឲ្យបានសុខសាន្តចុះ»។

³⁷ប៉ុន្តែ លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ទៅតម្រួតទាំងនោះថា៖ «យើងជាជនជាតិរ៉ូម៉ាំង គេបានវាយយើងនឹងរំពាត់នៅមុខប្រជុំជន ដោយពុំបានជំនុំជម្រះជាមុន ហើយក៏យកយើងមកដាក់គុកទៀត។ តើពួកគេចង់ដោះលែងយើងដោយស្ងាត់ៗឬ? ទេ មិនបានទេ! លោកទាំងនោះត្រូវតែមកដោះលែងយើងផ្ទាល់តែម្ដងទើបបាន»។³⁸ពួកតម្រួតនាំពាក្យនេះទៅជម្រាបពួកអាជ្ញាធរ។ កាលដឹងថា លោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសមានសញ្ជាតិរ៉ូម៉ាំងដូច្នេះ ពួកអាជ្ញាធរភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។³⁹ពួកអាជ្ញាធរសុំទោសលោកទាំងពីរ រួចដោះលែងលោក និងអង្វរឲ្យលោកចាកចេញពីក្រុងនោះផង។

⁴⁰លោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសចេញពីទីឃុំឃាំងចូលទៅផ្ទះរបស់នាងលីឌា។ នៅពេលប៉ូល និងស៊ីឡាសបានជួបពួកបងប្អូន ពួកលោកក៏លើកទឹកចិត្តគេ រួចលោកទាំងពីរនាំគ្នាធ្វើដំណើរចេញទៅ។

17

¹លោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសធ្វើដំណើរកាត់ក្រុងអាំភីប៉ូលី និងក្រុងអប៉ុឡូនា ហើយទៅដល់ក្រុងថេស្សាឡូនិក ដែលជាក្រុងមួយមានសាលាប្រជុំរបស់សាសន៍យូដា។²លោកប៉ូលបានចូលទៅសាលាប្រជុំតាមទម្លាប់របស់លោក ព្រមទាំងវែកញែកគម្ពីរជាមួយពួកគេរាល់ថ្ងៃសប្ប័ទក្នុងអំឡុងបីសប្ដាហ៍។

³លោកបានបើកអត្ថបទគម្ពីរ ហើយបរិយាយពន្យល់ប្រាប់គេថា ជាការសំខាន់ណាស់ដែលព្រះគ្រិស្ដត្រូវតែរងទុក្ខវេទនា និងមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះយេស៊ូនេះហើយ ដែលខ្ញុំបានជម្រាបប្រាប់បងប្អូនថាជាព្រះគ្រិស្ត»។⁴ជនជាតិយូដាខ្លះយល់ស្របតាម ហើយចូលមករួបរួមជាមួយលោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាស មានទាំងជនជាតិក្រិក ដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ជាច្រើនអ្នក និងមានស្ត្រីៗជាច្រើនក្នងចំណោមអ្នកធំក៏ចូលមករួបរួមដែរ។

⁵រីឯជនជាតិយូដាដែលមិនទាន់ជឿ គេមានចិត្តច្រណែន ហើយប្រមូលពួកពាលដែលនៅតាមផ្លូវមកបំបះបំបោរប្រជាជន ឲ្យកើតចលាចលក្នុងក្រុង។ គេបានទៅផ្ទះលោកយ៉ាសូន ក្នុងគោលបំណងចាប់លោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាស យកទៅឲ្យប្រជាជនកាត់ទោស។⁶តែដោយគេរកលោកទាំងពីរមិនឃើញ គេក៏ចាប់លោកយ៉ាសូន និងបងប្អូនខ្លះទៀត អូសយកទៅជូនលោកអភិបាលក្រុង ទាំងស្រែកឡើងថា៖ «ពួកដែលបង្កការជ្រួលច្របល់ពេញពិភពលោកទាំងមូល បានមកដល់ទីនេះហើយ!។⁷យ៉ាសូនបានទទួលពួកគេឲ្យស្នាក់នៅផ្ទះគាត់ ហើយអ្នកទាំងនោះបានប្រព្រឹត្តខុសនឹងព្រះរាជក្រឹត្យរបស់ព្រះចៅអធិរាជសេសារ ដ្បិតពួកគេប្រកាសថា មានស្ដេចមួយអង្គទៀត នាមយេស៊ូ»។

⁸ពាក្យនេះបានធ្វើឲ្យបណ្ដាជន និងលោកអភិបាលក្រុងខ្វល់ចិត្ត។⁹គេបានសុំឲ្យលោកយ៉ាសូន និងអ្នកឯទៀតៗបង់ប្រាក់ធានា ទើបគេសុខចិត្តដោះលែងឲ្យទៅវិញ។

¹⁰នៅយប់នោះ ពួកបងប្អូនបានបណ្ដោះលោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសឲ្យចេញដំណើរទៅក្រុងបេរាភ្លាម។ លុះទៅដល់ហើយ លោកទាំងពីរក៏ចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់សាសន៍យូដា។¹¹សាសន៍យូដានៅក្រុងនេះ មានសន្ដានចិត្តល្អជាងសាសន៍យូដានៅក្រុងថេស្សាឡូនិក ដ្បិតគេបានទទួលព្រះបន្ទូលដោយចិត្តស្មោះសរ ហើយពិនិត្យពិច័យមើលគម្ពីរជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យដឹងថា សេចក្ដីដែលលោកប៉ូល និងលោកស៊ីឡាសមានប្រសាសន៍ប្រាប់គេ ពិតជាត្រឹមត្រូវមែន ឬយ៉ាងណា។¹²ក្នុងចំណោមពួកគេមានច្រើននាក់បានជឿ ហើយមានស្ត្រីៗអ្នកមុខអ្នកការជាតិក្រិក និងមានបុរសជាច្រើនបានជឿដែរ។

¹³ប៉ុន្តែ កាលសាសន៍យូដានៅក្រុងថេស្សាឡូនិកដឹងថា លោកប៉ូលផ្សព្វផ្សាយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្រុងបេរាដែរនោះ គេក៏នាំគ្នាមកបំបះបំបោរមហាជនឲ្យជ្រួលច្របល់ឡើង។¹⁴ឃើញដូច្នោះ ពួកបងប្អូនបាននាំលោកប៉ូលឆ្ពោះទៅមាត់សមុទ្រភ្លាម រីឯលោកស៊ីឡាស និងលោកធីម៉ូថេវិញ ស្នាក់នៅទីនោះដដែល។¹⁵ពួកអ្នកជូនដំណើរលោកប៉ូល បានមកជាមួយលោករហូតដល់ក្រុងអាថែន។ នៅពេលពួកគេត្រឡប់ទៅវិញ គេនាំពាក្យផ្ដែផ្ដាំពីលោកប៉ូល ទៅជម្រាបបលោកស៊ីឡាស និងលោកធីម៉ូថេឲ្យមកតាមលោកយ៉ាងប្រញាប់បំផុត។

¹⁶ពេលលោកប៉ូលរង់ចាំលោកស៊ីឡាស និងលោកធីម៉ូថេ នៅក្រុងអាថែន លោកតឹងទ្រូងជាខ្លាំង ដោយឃើញមានរូបសំណាក់ពាសពេញក្នុងក្រុងនេះ។¹⁷ដូច្នេះលោកបានជជែកសន្ទនាជាមួយសាសន៍យូដា និងជាមួយអ្នកដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងសាលាប្រជុំ ហើយរៀងរាល់ថ្ងៃ លោកសន្ទនាជាមួយអស់អ្នកដែលលោកជួបនៅតាមទីសាធារណៈក្នុងក្រុងនោះ។

¹⁸មានទស្សនវិទូខ្លះខាងអេពីគួរ និងខាងស្ដូអ៊ីក ក៏បានជួបលោកដែរ។ អ្នកខ្លះពោលថា៖ «តើអ្នកព្រោកប្រាជ្ញនេះចង់និយាយអំពីរឿងអ្វី?» ខ្លះទៀតពោលថា៖ «គាត់មើលទៅដូចជាអ្នកដែលប្រកាសប្រាប់មនុស្សពីព្រះចម្លែក»។ គេពោលដូច្នេះ មកពីឮលោកប៉ូលប្រកាសអំពីព្រះយេស៊ូ និងអំពីការរស់ឡើងវិញ។

¹⁹គេក៏នាំលោកយកទៅមុខសភាក្រុង នៅទួលអើរីយ៉ូស ហើយពោលមកលោកថា៖ «តើលោកអាចប្រាប់យើងឲ្យដឹង អំពីលទ្ធិថ្មីដែលលោកបង្រៀននោះបានទេ?²⁰ដ្បិតយើងបានឮលោកថ្លែងរឿងចំឡែកៗ ដូច្នេះយើងពិតជាចង់ដឹងអត្ថន័យណាស់។²¹អ្នកក្រុងអាថែន និងជនបរទេសឯទៀតៗ ដែលរស់នៅក្នុងក្រុងនោះ មិនធ្វើអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅពីនិយាយ ឬស្ដាប់រឿងថ្មីៗ។

²²ដូច្នេះលោកប៉ូលក្រោកឈរនៅកណ្ដាលអង្គប្រជុំនៅទួលអើរីយ៉ូស ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «អស់លោកជាអ្នកក្រុងអាថែនអើយ! ខ្ញុំសង្កេតឃើញអ្នកថា អស់លោកជាអ្នកកាន់សាសនាខ្ជាប់ខ្ជួនណាស់។²³ពេលខ្ញុំដើរក្នុងទីក្រុង ខ្ញុំឃើញមានបូជនីយដ្ឋានទាំងប៉ុន្មាន ដែលអស់លោកគោរពបូជា ហើយខ្ញុំក៏បានឃើញអាសនៈមួយដែលមានចារឹកអក្សរថា៖ «សូមឧទ្ទិសដល់ព្រះដែលយើងពុំស្គាល់»។ ខ្ញុំចង់ប្រកាសប្រាប់ថា អស់លោកថ្វាយបង្គំព្រះដែលអស់លោកពុំស្គាល់។

²⁴ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានបង្កើតពិភពលោក និងបង្កើតអ្វីៗសព្វសារពើនៅក្នុងពិភពលោកនេះ ព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់នៃស្ថានបរមសុខ និងផែនដី ព្រះអង្គមិនគង់នៅក្នុងព្រះវិហារ ដែលមនុស្សសង់នោះឡើយ។²⁵ព្រះអង្គក៏មិនត្រូវការឲ្យមនុស្សបីបាច់ថែរក្សាព្រះអង្គដែរ ព្រោះព្រះអង្គទេតើដែលបានប្រទានជីវិត ប្រទានដង្ហើម និងប្រទានរបស់សព្វសារពើដល់មនុស្ស។

²⁶ព្រះអង្គប្រទានឲ្យប្រជាជាតិនានា កើតចេញមកពីមនុស្សតែម្នាក់ ហើយឲ្យគេរស់នៅពាសពេញលើផែនដីទាំងមូល ទាំងកំណត់រដូវកាល និងកំណត់ព្រំដែនឲ្យមនុស្សរស់នៅ²⁷ហេតុដូច្នេះបានជាគេគួរស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់ ប្រហែលជាគេនឹងរកព្រះអង្គឃើញ។ តាមពិត ព្រះជាម្ចាស់មិនគង់នៅឆ្ងាយពីយើងម្នាក់ៗទេ។

²⁸ដ្បិតយើងមានជីវិត មានចលនា និងមានភាវៈជាមនុស្សក្នុងព្រះអង្គ ដូចអ្នកកវីម្នាក់របស់អស់លោកតែងពោលថា៖ “យើងក៏ជាពូជរបស់ព្រះអង្គដែរ”។²⁹ហេតុនេះ ប្រសិនបើយើងពិតជាពូជរបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន យើងមិនត្រូវគិតថា ព្រះអង្គមានសណ្ឋានដូចរូបសំណាក់ ធ្វើពីមាស ប្រាក់ ឬថ្មដែលជាក្បាច់រចនាតាមការនឹកឃើញរបស់មនុស្សនោះឡើយ។

³⁰ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់មិនប្រកាន់ទោសមនុស្សលោក ដែលប្រព្រឹត្តអំពើមិនគប្បីនោះឡើយ តែឥឡូវនេះ ព្រះអង្គបង្គាប់ឲ្យមនុស្សទាំងអស់រស់នៅគ្រប់ទីកន្លែង បានកែប្រែចិត្ត។³¹ដ្បិតព្រះអង្គបានកំណត់ថ្ងៃមួយទុក ដើម្បីវិនិច្ឆ័យទោសមនុស្ស តាមសេចក្ដីសុចរិត ដោយសារបុរសម្នាក់ដែលព្រះអង្គបានតែងតាំង។ ព្រះអង្គបានប្រោសបុរសនោះឲ្យរស់ឡើងវិញទុកជាភស្ដុតាងសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់»។

³²កាលពួកគេបានឮសូរពាក្យ “រស់ឡើងវិញ” ដូច្នេះ អ្នកខ្លះក៏ចំអកអោយលោកប៉ូល អ្នកខ្លះទៀតពោលថា៖ «ចាំលើកក្រោយ យើងនឹងស្ដាប់លោកមានប្រសាសន៍អំពីរឿងនេះទៀត»។³³បន្ទាប់មក លោកប៉ូលក៏ចាកចេញពីចំណោមពួកគេ។³⁴ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះបានមកចូលរួមជាមួយលោកហើយជឿ រូមទាំងលោកឌេវនីស ជាសមាជិកសភាក្រុង នៅទួលអើរីយ៉ូស និងមានស្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះនាងដាម៉ារីស ព្រមទាំងអ្នកឯទៀតៗផង។

18

¹ក្រោយមក លោកប៉ូលបានចាកចេញពីក្រុងអាថែន ហើយធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅក្រុងកូរិនថូស។²នៅក្រុងនោះ លោកបានជួបជនជាតិយូដាម្នាក់ ឈ្មោះអគីឡា ជាអ្នកស្រុកប៉ុនតុស និងនាងព្រីស៊ីលជាភរិយា អ្នកទាំងពីរទើបនឹងមកពីស្រុកអ៊ីតាលី ព្រោះព្រះចៅអធិរាជក្លូឌាស បានចេញបញ្ជាអោយជនជាតិយូដាទាំងអស់ចាកចេញពីក្រុងរ៉ូម។ លោកប៉ូលបានទៅជួបអ្នកទាំងពីរ³ហើយស្នាក់នៅ និងធ្វើការជាមួយគេ ព្រោះលោកមានមុខរបរដូចគ្នា គឺត្បាញក្រណាត់សសម្រាប់បោះជំរំ។

⁴ដូច្នេះ រៀងរាល់ថ្ងៃសប្ប័ទ លោកប៉ូលតែងតែមានប្រសាសន៍ក្នុងសាលាប្រជុំ។ លោកណែនាំទាំងសាសន៍យូដា ទាំងសាសន៍ក្រិកឲ្យជឿ។⁵កាលលោកស៊ីឡាស និងលោកធីម៉ូថេធ្វើដំណើរពីស្រុកម៉ាសេដូនមកដល់ហើយ លោកប៉ូលក៏ចំណាយពេលទាំងអស់របស់លោក ដើម្បីប្រកាសព្រះបន្ទូល។ លោកបានបញ្ជាក់ប្រាប់សាសន៍យូដាថា ព្រះយេស៊ូពិតជាព្រះគ្រិស្ដ។⁶ពេលសាសន៍យូដាបានប្រឆាំង និងជេរប្រមាថលោក លោកក៏រលាស់ធូលីដីពីអាវរបស់លោកទាំងមានប្រសាសន៍ថា៖ «បើអ្នករាល់គ្នាវិនាសបាត់បង់នោះ គឺមកតែពីកំហុសរបស់អ្នករាល់គ្នាផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ គ្មានជាប់ជំពាក់អ្វីជាមួយខ្ញុំទេ។ ចាប់ពីពេលនេះ ខ្ញុំនឹងទៅរកសាសន៍ដទៃវិញ»។

⁷ដូច្នេះ លោកក៏ចាកចេញពីទីនោះឆ្ពោះទៅផ្ទះបុរសម្នាក់ ឈ្មោះយូស្ទូសជាអ្នកគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់។ ផ្ទះគាត់នៅជាប់នឹងសាលាប្រជុំ។⁸លោកគ្រីសប៉ុស ដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើសាលាប្រជុំ និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកវិញ ក៏ជឿលើព្រះអម្ចាស់ដែរ។ មានអ្នកក្រុងកូរិនថូសជាច្រើនទៀត បានស្ដាប់លោកប៉ូលហើយជឿ ព្រមទាំងទទួលពិធីជ្រមុជទឹកផងដែរ។

⁹យប់មួយ លោកប៉ូលនិមិត្តឃើញព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកថា៖ «កុំខ្លាចអី! ត្រូវនិយាយតទៅទៀត កុំនៅស្ងៀមឡើយ។¹⁰ដ្បិតយើងស្ថិតនៅជាមួយអ្នកហើយ ពុំមាននរណាអាចធ្វើបាបអ្នកបានទេ ព្រោះនៅក្រុងនេះ មានមនុស្សជាច្រើនជាប្រជារាស្ត្ររបស់យើង»។¹¹លោកប៉ូលស្នាក់នៅក្រុងកូរិនថូស អស់រយៈពេលមួយឆ្នាំប្រាំមួយខែ លោកបង្រៀនព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដល់អ្នកក្រុងនោះ។

¹²នៅគ្រាដែលលោកកាលីយ៉ូកាន់តំណែងជារាជប្រតិភូរបស់ព្រះចៅអធិរាជរ៉ូម៉ាំងនៅស្រុកអាខៃ សាសន៍យូដាបានសមគំនិតគ្នាប្រឆាំងនឹងលោកប៉ូល ហើយនាំលោកយកទៅសាលាកាត់ក្ដី¹³ទាំងចោទថា៖ «ជននេះបញ្ចុះបញ្ចូលមនុស្សម្នាឲ្យគោរពថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ តាមរបៀបមួយខុសច្បាប់»។

¹⁴ពេលលោកប៉ូលបម្រុងនឹងហាមាត់និយាយ លោកកាលីយ៉ូមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ជនជាតិយូដាថា៖ «ជនជាតិយូដាអើយ ប្រសិនបើរឿងនេះទាក់ទងនឹងបទឧក្រិដ្ឋ ឬបទល្មើសណាមួយនោះ ខ្ញុំមុខជាសុខចិត្តស្ដាប់អ្នករាល់គ្នាមិនខាន។¹⁵តែបើជារឿងជជែកវែកញែកស្ដីអំពីពាក្យពេចន៍ អំពីឈ្មោះ ឬអំពីធម៌វិន័របស់អ្នករាល់គ្នាទេនោះ ចូរដោះស្រាយខ្លួនឯងទៅ។ ខ្ញុំមិនព្រមកាត់ក្ដីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអំពីរឿងនេះឡើយ»។

¹⁶លោកក៏ដេញពួកគេចេញពីសាលាកាត់ក្ដី។¹⁷ពេលនោះ ពួកគេនាំគ្នាចាប់លោកសូស្តែនជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើសាលាប្រជុំ មកវាយនៅមុខសាលាកាត់ក្ដី តែលោកកាលីយ៉ូមិនអើពើទេ។

¹⁸បន្ទាប់ពីលោកប៉ូលបានស្នាក់នៅក្រុងកូរិនថូសជាយូរថ្ងៃក្រោយមក លោកក៏ជម្រាបលាពួកបងប្អូន រូចចុះសំពៅឆ្ពោះទៅស្រុកស៊ីរី ដោយមាននាងព្រីស៊ីល និងលោកអគីឡាជូនដំណើរទៅជាមួយដែរ។ លោកបានកោរសក់លាបំណន់មុនពេលលោកចាកចេញ នៅកំពង់ផែកេងគ្រា។¹⁹លុះមកដល់ក្រុងអេភេសូ លោកប៉ូលក៏ជម្រាបលានាងព្រីស៊ីល និងលោកអគីឡា។ លោកបានចូលទៅសាលាប្រជុំ ហើយសន្ទនាជាមួយសាសន៍យូដា។

²⁰ពួកគេបានអង្វរសុំឲ្យលោកប៉ូលស្នាក់នៅទីនោះមួយរយៈទៀត តែលោកមិនព្រមទេ។²¹លោកជម្រាបលាគេទាំងពោលថា៖ «ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យ ខ្ញុំនឹងវិលមករកបងប្អូនវិញ» រួចលោកចុះសំពៅចេញពីក្រុងអេភេសូ។

²²កាលធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងសេសារា លោកបានឡើងទៅសួរសុខទុក្ខក្រុមជំនុំយេរូសាឡឹម ហើយលោកបន្តដំណើរទៅដល់ក្រុងអន់ទីយ៉ូក។²³ក្រោយពីបានស្នាក់នៅក្រុងអន់ទីយ៉ូកយូរបន្តិចមក លោកក៏ចេញដំណើរបន្តទៀត ដោយឆ្លងកាត់ស្រុកកាឡាទី និងស្រុកព្រីគា ហើយបានលើកទឹកចិត្តពួកសិស្សនៅទីនោះផង។

²⁴ឥឡូវមានជនជាតិយូដាម្នាក់ ឈ្មោះអប៉ូឡូស មានកំណើតជាអ្នកស្រុកអលេក្សានទ្រា បានមកនៅក្រុងអេភេសូ។ គាត់ជាមនុស្សមានវោហារ ហើយស្គាល់គម្ពីរយ៉ាងល្អិតល្អន់។²⁵គាត់បានទទួលការអប់រំអំពីមាគ៌ារបស់ព្រះអម្ចាស់។ គាត់ប្រកាសព្រះបន្ទូល ហើយប៉ិនប្រសប់បង្រៀនគេយ៉ាងច្បាស់លាស់ អំពីព្រះយេស៊ូដោយចិត្តឧស្សាហ៍មោះមុត ប៉ុន្តែគាត់ដឹងត្រឹមតែពិធីជ្រមុជទឹករបស់លោកយ៉ូហានប៉ុណ្ណោះ។²⁶គាត់បានបង្រៀនគេក្នុងសាលាប្រជុំដោយចិត្តអង់អាច។ កាលនាងព្រីស៊ីល និងលោកអគីឡាបានឮគាត់បង្រៀនដូច្នេះ ក៏អញ្ជើញគាត់ទៅជាមួយ ព្រមទាំងពន្យល់គាត់ឲ្យរឹតតែស្គាល់មាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់ថែមទៀត។

²⁷ដោយលោកអប៉ូឡូសមានបំណងធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្រុកអាខៃ ពួកបងប្អូនក៏នាំគ្នាលើកទឹកចិត្តគាត់អោយទៅ ថែមទាំងសរសេរសំបុត្រទៅជំរាបពួកសិស្សនៅស្រុកនោះអោយទទួលស្វាគមន៍គាត់ផង។ លុះទៅដល់ គាត់បានខ្នះខ្នែងជួយអស់អ្នកនៅទីនោះដែលបានទទួលជឿ ដោយសារព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²⁸ដ្បិតគាត់ចេះផ្ចាញ់សាសន៍យូដានៅមុខប្រជុំជនទាំងអស់ និងវែកញែកគម្ពីរ បញ្ជាក់ប្រាប់គេថា ព្រះយេស៊ូពិតជាព្រះគ្រិស្ដមែន។

19

¹ពេលដែលលោកអប៉ូឡូសនៅក្រុងកូរិនថូស លោកប៉ូលបានឆ្លងកាត់តំបន់ខ្ពង់រាប ហើយធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងអេភេសូ លោកបានជួបសិស្សខ្លះ²ហើយសួរថា៖ «កាលបងប្អូនចាប់ផ្ដើមជឿនោះ តើបងប្អូនទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធហើយឬនៅ?»។ គេតបមកលោកវិញថា៖ «យើងខ្ញុំមិនដែលទាំងឮថា មានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធផង»។

³លោកប៉ូលសួរគេទៀតថា៖ «ដូច្នេះ តើបងប្អូនបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកណា?»។ គេតបថា៖ «ពិធីជ្រមុជទឹករបស់លោកយ៉ូហាន»។⁴លោកប៉ូលក៏មានប្រសាសន៍ថា៖ «លោកយ៉ូហានបានធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យអស់អ្នកដែលកែប្រែចិត្តគំនិត ទាំងមានប្រសាសន៍ប្រាប់ប្រជាជនឲ្យជឿលើព្រះអង្គ ដែលយាងមកក្រោយលោក គឺព្រះយេស៊ូនេះហើយ»។

⁵ក្រោយបានឮលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ដូច្នោះ ពួកសិស្សក៏ទទួលពិធីជ្រមុជទឹកក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ។⁶លោកប៉ូលបានដាក់ដៃលើគេ ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធក៏យាងមកសណ្ឋិតលើគេ ហើយគេនាំគ្នានិយាយភាសាចំឡែកអស្ចារ្យ និងថ្លែងព្រះបន្ទូលផង។⁷អ្នកទាំងនោះមានគ្នាទាំងអស់ប្រមាណដប់ពីរនាក់។

⁸លោកប៉ូលបានចូលទៅសាលាប្រជុំ ហើយមានប្រសាសន៍ដោយចិត្តអង់អាចអស់ពេលបីខែ ទាំងសន្ទនាជាមួយពួកគេ និងខិតខំណែនាំពួកគេឲ្យជឿលើព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។⁹ប៉ុន្តែ ដោយសាសន៍យូដាខ្លះនៅតែមានចិត្តមានះមិនព្រមជឿ ថែមទាំងប្រមាថមាគ៌ារបស់ព្រះអម្ចាស់នៅមុខប្រជុំជនផង។ ដូច្នេះលោកប៉ូលក៏ចាកចេញពីពួកគេ រូចនាំសិស្សទៅដាច់ឡែក ហើយបង្រៀនគេជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅក្នុងសាលាទីរ៉ាណុស។¹⁰លោកបានបង្រៀនគេអស់ពេលពីរឆ្នាំ គឺរហូតទាល់តែអ្នកស្រុកអាស៊ីទាំងអស់ ទាំងសាសន៍យូដា ទាំងសាសន៍ក្រិក បានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹¹ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការអស្ចារ្យដ៏ធំៗជាច្រើនតាមរយៈលោកប៉ូល¹²ហើយសូម្បីតែគេយកក្រណាត់ ឬកន្សែងដែលបានប៉ះលោកប៉ូលមកដាក់ពីលើអ្នកជំងឺ អ្នកជំងឺនឹងបានជា ហើយវិញ្ញាណអាក្រក់ក៏នឹងចេញពីគេទៅដែរ។

¹³មានគ្រូដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ជាតិយូដាខ្លះ តែងធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ។ ពួកគេចង់ដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញពីមនុស្សដោយប្រើព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ គឺគេនិយាយទៅវិញ្ញាណអាក្រក់ថា៖ «យើងបញ្ជាពួកឯង ក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូដែលលោកប៉ូលប្រកាស ចូរចេញទៅ»។¹⁴កូនប្រុសទាំងប្រាំពីររបស់លោកស្កេវ៉ាដែលជានាយកបូជាចារ្យរបស់សាសន៍យូដា ក៏បានធ្វើដូច្នេះដែរ។

¹⁵វិញ្ញាណអាក្រក់បានតបមកអ្នកទាំងនោះវិញថា៖ «យើងស្គាល់ព្រះយេស៊ូ ហើយក៏ស្គាល់លោកប៉ូលដែរ ចុះឯងរាល់គ្នាវិញជានរណា?»។¹⁶អ្នកដែលមានវិញ្ញាណអាក្រក់ចូលបានស្ទុះមកសង្កត់ពួកគេជាប់ ហើយវិញ្ញាណអាក្រក់មានកម្លាំងជាង រហូតទាល់តែធ្វើឲ្យអ្នកទាំងនោះរត់ចេញពីផ្ទះ របូតខោ របូតអាវ និងត្រូវរបួសទៀតផង។¹⁷មនុស្សម្នានៅក្រុងអេភេសូ ទាំងសាសន៍យូដា ទាំងសាសន៍ក្រិក បានដឹងរឿងនេះ ហើយខ្លាចគ្រប់ៗគ្នា ដូច្នេះគេនាំគ្នាលើកតម្កើងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ។

¹⁸មានអ្នកជឿជាច្រើននាក់ បាននាំគ្នាមកទទួលសារភាពជាសាធារណៈនូវអំពើដែលខ្លួនធ្លាប់ប្រព្រឹត្ត។¹⁹អស់អ្នកដែលធ្លាប់ប្រព្រឹត្តអំពើអាបធ្មប់ ក៏បានយកក្បួនតម្រារបស់ខ្លួនមកដុតចោល នៅមុខគេឯងទាំងអស់គ្នាផង។ គេបានគិតគូររបស់ទាំងនោះ ឃើញថាមានតម្លៃប្រាំម៉ឺនដួង។²⁰ដូច្នេះព្រះបន្ទូលរីកចំរើន និងមានប្រសិទ្ធភាពកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។

²¹ក្រោយលោកប៉ូលបានបំពេញព័ន្ធកិច្ចរបស់លោកហើយ ព្រះវិញ្ញាណណែនាំលោកប៉ូលឲ្យសំរេចចិត្តទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដោយធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្រុកម៉ាសេដូន និងស្រុកអាខៃ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «កាលណាទៅដល់ស្រុកនោះខ្ញុំត្រូវតែទៅក្រុងរ៉ូមទៀត»។²²លោកបានចាត់សហការីរបស់លោកពីររូប គឺលោកធីម៉ូថេ និងលោកអេរ៉ាស្ទុសឲ្យទៅស្រុកម៉ាសេដូនមុន។ ប៉ុន្តែលោកស្នាក់នៅក្នុងស្រុកអាស៊ីមួយរយៈពេលសិន។

²³នៅគ្រានោះ មានកើតការបះបោរមួយយ៉ាងខ្លាំងព្រោះតែមាគ៌ារបស់ព្រះអម្ចាស់។²⁴មានជាងចម្លាក់ម្នាក់ឈ្មោះដេមេទ្រាស ដែលបានធ្វើរូបវិហាររបស់ព្រះនាងឌីអានពីប្រាក់ ហើយគាត់បានផ្ដល់កំរៃជាច្រើនដល់ពួកកូនជាង។²⁵គាត់បានប្រមូលកូនជាងរបស់គាត់ និងអស់អ្នកដែលមានមុខជំនួញដូចគ្នាមក រួចពោលថា៖ «បងប្អូនអើយ បងប្អូនជ្រាបស្រាប់ហើយថា យើងបានរកកំរៃបានច្រើនក៏ដោយសារតែមុខជំនួញនេះ។

²⁶បងប្អូនក៏បានឃើញបានឮដែរថា ឈ្មោះប៉ូលនោះបញ្ចុះបញ្ចូលនាំមហាជនឲ្យទៅតាមគាត់ មិនត្រឹមតែនៅក្រុងអេភេសូនេះប៉ុណ្ណោះទេ គឺសឹងតែពេញស្រុកអាស៊ីទាំងមូលថែមទៀតផង។ លោកពោលថា រូបព្រះដែលធ្វើដោយដៃមនុស្ស មិនមែនជាព្រះឡើយ។²⁷វាមិនត្រឹមតែជាគ្រោះថ្នាក់នោះទេ តែវានឹងធ្វើឲ្យមុខជំនួញរបស់យើងគ្មានគេត្រូវការ ថែមទាំងធ្វើឲ្យព្រះវិហារនៃព្រះនាងឌីអាន គ្មានតម្លៃទៀតទេ។ បន្ទាប់មក កិត្តិនាមរបស់ព្រះនាងដែលអ្នកស្រុកអាស៊ី និងសកលលោកទាំងមូលធ្លាប់ថ្វាយបង្គំ មុខជាអន់ថយទៀត»។

²⁸កាលបានឮពាក្យនេះហើយ គេខឹងយ៉ាងខ្លាំង ក៏នាំគ្នាស្រែកឡើងថា៖ «ព្រះនាងឌីអានជាព្រះរបស់អ្នកក្រុងអេភេសូ ទ្រង់ប្រសើរឧត្ដម!»។²⁹ទីក្រុងទាំងមូលកើតវឹកវរ ហើយគេនាំគ្នាស្រូតដើរតម្រង់ទៅលានមហោស្រព។ ពួកគេអូសទាញអ្នកមកជាមួួយលោកប៉ូល គឺលោកកៃយុស និងលោកអើរីស្ដាកជាអ្នកស្រុកម៉ាសេដូនឲ្យទៅជាមួយដែរ។

³⁰លោកប៉ូលមានបំណងទៅជួបប្រជាជន ប៉ុន្តែពួកសិស្សបានឃាត់លោកមិនឲ្យទៅ។³¹សូម្បីតែមន្ត្រីក្រុងខ្លះដែលជាមិត្តភក្ដិរបស់លោក ក៏បានចាត់គេឲ្យទៅជម្រាបលោក មិនឲ្យទៅលានមហោស្រពដែរ។³²អ្នកខ្លះស្រែកយ៉ាងនេះ អ្នកខ្លះស្រែកយ៉ាងនោះ ដ្បិតមានកើតច្របូកច្របល់ពេញអង្គប្រជុំទាំងមូល ហើយមានអ្នកខ្លះមិនដឹងថា គេមកប្រជុំគ្នារឿងអ្វីផង។

³³ពេលនោះ ជនជាតិយូដាបានរុញបុរសម្នាក់ ឈ្មោះអលេក្សានត្រុសឲ្យចេញពីក្នុងចំណោមបណ្ដាជន ឡើងទៅឈរនៅខាងមុខ។ អលេក្សានត្រុសក៏លើកដៃធ្វើសញ្ញា ព្រោះគាត់ចង់ឆ្លើយនៅមុខប្រជាជន។³⁴ប៉ុន្តែកាលប្រជាជនឃើញថា គាត់ជាជនជាតិយូដា គេក៏ស្រែកឡើងដោយសម្លេងតែមួយព្រមគ្នាអស់រយៈពេលជិតពីរម៉ោងថា៖ «ព្រះនាងឌីអានជាព្រះរបស់អ្នកក្រុងអេភេសូ ទ្រង់ប្រសើរឧត្ដម!»។

³⁵នៅពេលលោកលេខាធិការក្រុងបានឃាត់បណ្ដាជន ឲ្យនៅស្ងៀមដោយពោលថា៖ «បងប្អូនជាអ្នកក្រុងអេភេសូអើយ! តើនរណាមិនដឹងថា ក្រុងអេភេសូជាក្រុងរបស់ព្រះនាងឌីអានជាព្រះដ៏ប្រសើរឧត្ដម និងជាក្រុងដែលមានរូបសំណាក់ធ្លាក់ចុះពីស្ថានសួគ៌មកនោះ?³⁶ត្រង់នេះគ្មាននរណាអាចជំទាស់បានទេ សូមបងប្អូននៅស្ងៀមទៅ កុំប្រព្រឹត្តដោយឥតពិចារណាដូច្នេះ។³⁷បងប្អូនបាននាំអ្នកទាំងនេះមកទីនេះ ដែលពួកគេមិនបានប្លន់ព្រះវិហារ ឬក៏ពោលពាក្យអ្វីប្រមាថព្រះនាងរបស់យើងទេ។

³⁸ប្រសិនបើលោកដេមេទ្រាស និងពួកជាងដែលនៅជាមួយគាត់មានរឿងអ្វីទាស់នឹងនរណា ត្រូវនាំពាក្យបណ្ដឹងមកជូនអស់លោកជារាជប្រតិភូ រកយុត្តិធម៌ឲ្យនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះទៅ។³⁹ប្រសិនបើបងប្អូនចង់តវ៉ាអំពីរឿងអ្វីទៀតនោះ ចាំដល់ពេលមានអង្គប្រជុំពេញច្បាប់ គេនឹងដោះស្រាយជូន។⁴⁰បើមិនដូច្នោះទេ សុំប្រយ័ត្ន ក្រែងយើងត្រូវជាប់ចោទថាជាអ្នកបះបោរ ព្រោះតែរឿងរ៉ាវដែលកើតមានឡើងនៅថ្ងៃនេះ។ គ្មានមូលហេតុណាសម្រាប់ការប្រជុំនេះទេ ហើយយើងក៏មិនអាចពន្យល់បាន»។⁴¹គាត់មានប្រសាសន៍ដូច្នេះរួចហើយ ក៏ប្រាប់អង្គប្រជុំឲ្យបញ្ចប់។

20

¹បន្ទាប់ពីចលាចលនោះបានបញ្ចប់ លោកប៉ូលក៏ហៅពួកសិស្សមកលើកទឹកចិត្ត រួចជំរាបលាពួកគេ ធ្វើដំណើរទៅស្រុកម៉ាសេដូន។²លោកធ្វើដំណើរកាត់ស្រុកនោះ ទាំងមានប្រសាសន៍លើកទឹកចិត្តអ្នកជឿយ៉ាងច្រើនផង។ បន្ទាប់មក លោកក៏បានទៅដល់ស្រុកក្រិក។³លោកស្នាក់នៅស្រុកនោះអស់រយៈពេលបីខែ។ ពេលលោកហៀបនឹងចុះសំពៅធ្វើដំណើរទៅស្រុកស៊ីរី ជនជាតិយូដាបានឃុបឃិតគ្នាប៉ុនប៉ងធ្វើបាបលោក។ លោកជ្រាបដូច្នេះ ក៏សម្រេចចិត្តវិលត្រឡប់ទៅវិញ កាត់តាមស្រុកម៉ាសេដូន។

⁴អ្នកដែលបានរួមដំណើរជាមួយលោកនៅពេលនោះ មានលោកសូប៉ាត្រុស កូនរបស់លោកពីរូស ជាអ្នកស្រុកបេរា លោកអើរីស្ដាក និងលោកសេគុនដុស ជាអ្នកស្រុកថេស្សាឡូនិក លោកកៃយុសជាអ្នកស្រុកឌើបេ លោកធីម៉ូថេ ព្រមទាំងលោកទីឃីកុស និងលោកត្រូភីម ជាអ្នកស្រុកអាស៊ីផង។⁵បងប្អូនទាំងនេះបានចេញដំណើរទៅមុនហើយរង់ចាំយើងនៅក្រុងត្រូអាស។⁶ចំណែកឯយើងវិញ ក្រោយថ្ងៃបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ យើងចេញពីក្រុងភីលីពទៅតាមសំពៅ ហើយប្រាំថ្ងៃក្រោយមក យើងក៏បានទៅដល់ក្រុងត្រូអាស ជួបជុំនឹងពួកគេ រួចស្នាក់នៅទីនោះប្រាំពីរថ្ងៃ។

⁷នៅថ្ងៃទីមួយក្នុងសប្ដាហ៍នោះយើងបានជួបជុំគ្នាដើម្បីធ្វើពិធីកាច់នំបុ័ង លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់អង្គប្រជុំ។ លោកប៉ូលត្រូវចេញដំណើរនៅថ្ងៃបន្ទាប់ ហើយអធិប្បាយរហូតដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។⁸ក្នុងបន្ទប់ដែលយើងប្រជុំគ្នានៅជាន់ខាងលើ មានចង្កៀងជាច្រើន។

⁹ពេលលោកប៉ូល កំពុងតែមានប្រសាសន៍ យ៉ាងយូរនោះ យុវជនម្នាក់ឈ្មោះ អ៊ើទីកុស អង្គុយនៅលើមាត់បង្អួច ហើយលង់លក់ ក៏ដាច់ផ្ងារធ្លាក់ពីជាន់ទីបីមកក្រោម។ ពេលគេលើកគាត់ឡើង គាត់ស្លាប់បានទៅហើយ។¹⁰លោកប៉ូលក៏ចុះទៅខាងក្រោម ឱនពីលើអ៊ើទីកុស ត្រកងគាត់លើកឡើងទាំងពោលថា៖ «សូមបងប្អូនកុំបារម្ភឲ្យសោះ គាត់នៅរស់ទេ!»។

¹¹ពេលលោកឡើងទៅខាងលើវិញ ក៏ធ្វើពិធីកាច់នំបុ័ង និងបរិភោគ។ បន្ទាប់មក លោកមានប្រសាសន៍បន្តទៅទៀតយ៉ាងយូរ រហូតដល់ភ្លឺ ទើបលោកចេញដំណើរទៅ។¹²ពួកគេបាននាំយកយុវជនដែលនៅរស់មានជីវិតនោះត្រឡប់ទៅវិញ ហើយពួកគេធូរបានស្រាលក្នុងចិត្តឥតឧបមា។

¹³រីឯយើងវិញ យើងបានចុះសំពៅទៅមុនធ្វើដំណើរដល់ក្រុងអាសុស ដើម្បីចាំលោកប៉ូលនៅទីនោះ ដូចលោកបានគ្រោងទុក ព្រោះលោកចង់ធ្វើដំណើរដោយថ្មើរជើង។¹⁴កាលលោកបានមកជួបជុំជាមួយពួកយើងនៅក្រុងអាសុសហើយ យើងក៏ទទួលលោកមកក្នុងសំពៅ រួចធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅក្រុងមីទូឡែន។

¹⁵យើងបានចេញពីទីនោះ បន្តដំណើរតាមសមុទ្រ ទៅដល់ទន្ទឹមនឹងកោះឃីយ៉ូសនៅថ្ងៃបន្ទាប់។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់មកទៀត យើងទៅដល់កោះសាម៉ូស ហើយនៅថ្ងៃទីបីយើងក៏បានទៅដល់ក្រុងមីលេត។¹⁶លោកប៉ូលសម្រេចចិត្តមិនចូលក្រុងអេភេសូទេ ដើម្បីកុំឲ្យយឺតដំណើរនៅស្រុកអាស៊ី ដ្បិតលោកប្រញាប់ចង់ទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីឲ្យទាន់បុណ្យថ្ងៃទីហាសិប ប្រសិនបើអាចធ្វើទៅបាន។

¹⁷លោកប៉ូលបានចាត់គេពីក្រុងមីលេត ឲ្យទៅអញ្ជើញពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៃក្រុមជំនុំនៅក្រុងអេភេសូ។¹⁸លុះគេបានមកដល់ហើយ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «បងប្អូនជ្រាបស្រាប់ហើយតាំងពីថ្ងៃដំបូង ដែលខ្ញុំបានទៅដល់ស្រុកអាស៊ីអំពីពេលវេលាដែលខ្ញុំមានជាមួយអ្នក។¹⁹ខ្ញុំបានបម្រើព្រះអម្ចាស់ ដោយចិត្តសុភាពរាបសា ទាំងទឹកភ្នែក ទាំងលំបាកដោយសារជនជាតិយូដាបានឃុបឃិតគ្នាប៉ុនប៉ងធ្វើបាបខ្ញុំ។²⁰ខ្ញុំបានជម្រាប និងបង្រៀនបងប្អូន តាមទីសាធារណៈ និងតាមផ្ទះ នូវសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលមានសារប្រយោជន៍ដល់បងប្អូន ឥតមានលាក់លៀមត្រង់ណាសោះឡើយ²¹ខ្ញុំបានធ្វើជាបន្ទាល់ឲ្យទាំងសាសន៍យូដាទាំងសាសន៍ក្រិក កែប្រែចិត្តគំនិតមករកព្រះជាម្ចាស់ និងមានជំនឿលើព្រះយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់របស់យើងផង។

²²ឥឡូវនេះ ព្រះវិញ្ញាណបានទាក់ទាញចិត្តខ្ញុំឲ្យធ្វើដំណើរទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយខ្ញុំមិនដឹងថា នឹងមានហេតុការណ៍អ្វីកើតមានដល់ខ្ញុំ នៅក្រុងនោះឡើយ²³គឺខ្ញុំគ្រាន់តែដឹង តាមព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធបញ្ជាក់ប្រាប់ ពីក្រុងមួយទៅក្រុងមួយថា ខ្ញុំនឹងត្រូវគេចាប់ចង ហើយនឹងត្រូវរងទុក្ខវេទនា។²⁴ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនខ្វល់នឹងជីវិតរបស់ខ្ញុំទេ ឲ្យតែខ្ញុំបានបង្ហើយមុខងារ និងសម្រេចកិច្ចការដែលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូបានប្រទានឲ្យខ្ញុំធ្វើ គឺផ្ដល់សក្ខីភាព អំពីដំណឹងល្អនៃព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

²⁵ឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងចំណោមបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ទាំងប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ បងប្អូននឹងលែងឃើញមុខខ្ញុំទៀតហើយ។²⁶ហេតុនេះបានជាខ្ញុំផ្ដល់សក្ខីភាពឲ្យបងប្អូនដឹងនៅថ្ងៃនេះថា ប្រសិនបើមានម្នាក់ក្នុងចំណោមបងប្អូនត្រូវវិនាស មិនមែនមកពីកំហុសរបស់ខ្ញុំទេ។²⁷ដ្បិតខ្ញុំបានជម្រាបបងប្អូនអំពីគម្រោងការទាំងមូល របស់ព្រះជាម្ចាស់រួចហើយ ឥតមានលាក់លៀមត្រង់ណាសោះ។

²⁸ដូច្នេះ សូមបងប្អូនថែរក្សាខ្លួនឯង និងថែរក្សាក្រុមអ្នកជឿទាំងមូលផង ព្រោះព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធបានផ្ទុកផ្ដាក់ឲ្យបងប្អូន ធ្វើជាអ្នកទទួលខុសត្រូវនេះ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនថែរក្សាក្រុមជំនុំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គបានលោះមក ដោយសារព្រះលោហិតរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។²⁹ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា ពេលខ្ញុំចេញផុតទៅ នឹងមានមនុស្សចិត្តសាហាវដូចចចក នាំគ្នាចូលមកក្នុងចំណោមបងប្អូន គេនឹងធ្វើបាបក្រុមអ្នកជឿឥតត្រាប្រណីឡើយ³⁰ថែមទាំងមានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមបងប្អូននាំគ្នាពោលពាក្យបញ្ឆោតដើម្បីទាក់ទាញពួកសិស្សឲ្យទៅតាមគេទៀតផង។

³¹ហេតុនេះ សូមបងប្អូនប្រុងស្មារតីឲ្យមែនទែន ដោយនឹកចាំថា ខ្ញុំបានដាស់តឿនបងប្អូនគ្រប់ៗរូប ទាំងទឹកភ្នែកក្នុងរវាងបីឆ្នាំ ទាំងយប់ ទាំងថ្ងៃ ឥតមានឈប់ឡើយ។³²ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមផ្ញើបងប្អូននឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយផ្ញើនឹងព្រះបន្ទូលនៃព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ។ មានតែព្រះអង្គទេ ដែលអាចកសាងបងប្អូនឡើងជាក្រុមជំនុំ ព្រមទាំងឲ្យបងប្អូនទទួលមត៌ក រួមជាមួយប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធ។

³³ខ្ញុំមិនដែលចង់បានមាស ប្រាក់ ឬសម្លៀកបំពាក់អ្វីពីនរណាឡើយ។³⁴បងប្អូនជ្រាបស្រាប់ហើយថា ខ្ញុំបានធ្វើការដោយផ្ទាល់ដៃ ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់សេចក្ដីត្រូវការរបស់ខ្ញុំ និងសេចក្ដីត្រូវការរបស់អស់អ្នកដែលនៅជាមួយខ្ញុំ។³⁵ក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ខ្ញុំតែងតែប្រាប់អោយបងប្អូនដឹងថា ត្រូវតែធ្វើការនឿយហត់បែបនេះឯង ដើម្បីជួយទំនុកបម្រុងអស់អ្នកដែលក្រខ្សត់ ហើយត្រូវចងចាំព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូថា៖ «បើឲ្យ នោះនឹងបានពរច្រើនជាងទទួល»។

³⁶បន្ទាប់ពី លោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះរួចហើយ ក៏លុតជង្គង់ចុះអធិស្ឋានជាមួយពួកគេទាំងអស់គ្នា។³⁷ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងនោះ នាំគ្នាទ្រហោយំឱបកលោកប៉ូល ហើយថើបគាត់ទៀតផង។³⁸ជាពិសេស ពួកគេព្រួយចិត្តមកពីលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ថា ពួកគេនឹងលែងឃើញមុខលោកទៀតហើយ។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏ជូនដំណើរលោករហូតដល់សំពៅ។

21

¹ក្រោយពីបានលាពួកគេហើយ យើងបានចេញសំពៅតម្រង់ឆ្ពោះទៅកោះកូស។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ យើងបានទៅដល់ទីក្រុងកោះរ៉ូដូស ហើយចេញពីកោះរ៉ូដូស ទៅដល់ក្រុងប៉ាតារ៉ា។²នៅពេលយើងឃើញមានសំពៅមួយត្រូវទៅស្រុកភេនីស យើងក៏ចុះសំពៅនោះបន្តដំណើរទៀត។

³ពេលមកជិតដល់កោះគីប្រុស យើងវាងតាមខាងត្បូង បន្តដំណើរឆ្ពោះទៅស្រុកស៊ីរី និងបានចូលចតកំពង់ផែក្រុងទីរ៉ុសដើម្បីយកទំនិញចេញពីសំពៅ។⁴យើងបានជួបពួកសិស្សនៅទីនោះ ហើយស្នាក់នៅជាមួយពួកគេអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ ដោយព្រះវិញ្ញាណសម្តែងឲ្យគេដឹង គេបានឃាត់លោកប៉ូល មិនឲ្យឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹមឡើយ។

⁵លុះប្រាំពីរថ្ងៃនោះកន្លងផុតទៅ យើងត្រូវចេញដំណើរទៅមុខទៀត ហើយបងប្អូនទាំងអស់ ព្រមទាំងភរិយា និងកូនចៅរបស់គេជូនដំណើរយើងរហូតដល់ក្រៅទីក្រុង។ យើងនាំគ្នាលុតជង្គង់ អធិស្ឋាននៅមាត់សមុទ្រ។⁶បន្ទាប់មក យើងបានជម្រាបលាគ្នា រួចចុះសំពៅ។ រីឯពួកគេវិញ ពួកគេវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន។

⁷ពេលយើងបានចាកចេញពីក្រុងទីរ៉ុសមក យើងក៏មកដល់ក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍។ យើងបានចូលទៅជម្រាបសួរពួកបងប្អូននៅក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ និងស្នាក់នៅជាមួយពួកគេមួយថ្ងៃ។⁸នៅថ្ងៃបន្ទាប់ យើងបន្តដំណើរដល់ក្រុងសេសារា។ យើងបានចូលផ្ទះលោកភីលីព ជាអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ និងជាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមក្រុមប្រាំពីររូប ហើយយើងក៏ស្នាក់នៅផ្ទះគាត់។⁹លោកភីលីពមានកូនក្រមុំបួននាក់ដែលថ្លែងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁰យើងស្នាក់នៅទីនោះជាច្រើនថ្ងៃ រួចពេលនោះមានព្យាការីមួយរូបឈ្មោះអកាប៊ូសបានធ្វើដំណើរមកពីស្រុកយូដា។¹¹គាត់មកជួបយើង ហើយយកខ្សែក្រវាត់លោកប៉ូលមកចងជើងចងដៃរបស់ខ្លួនទាំងពោលថា៖ «ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធមានព្រះបន្ទូលថា នៅក្រុងយេរូសាឡឹមសាសន៍យូដានឹងចងដៃចងជើងម្ចាស់ខ្សែក្រវាត់នេះដូច្នេះដែរ ហើយថែមទាំងបញ្ជូនលោកទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់សាសន៍ដទៃផង»។

¹²កាលបានឮពាក្យនេះហើយ ទាំងយើង ទាំងបងប្អូនដែលនៅក្រុងនោះ ក៏អង្វរលោកប៉ូលមិនឲ្យឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹមឡើយ។¹³ប៉ុន្តែ លោកប៉ូលតបមកវិញថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាបងប្អូននាំគ្នាយំ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យខ្ញុំពិបាកចិត្តដូច្នេះ? ខ្ញុំបានប្រុងប្រៀបខ្លួនរួចស្រេចហើយ មិនត្រឹមតែឲ្យគេចងប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងឲ្យគេសម្លាប់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ព្រោះតែព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូទៀតផង»។¹⁴ដោយយើងពុំអាចឃាត់លោកបានទេនោះ យើងក៏ឈប់អង្វរលោក ហើយពោលថា៖ «សូមឲ្យបានសម្រេចតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ចុះ»។

¹⁵ក្រោយពីបានស្នាក់នៅទីនោះយូរបន្តិចមក យើងរៀបចំខ្លួនទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។¹⁶ពួកសិស្សនៅក្រុងសេសារាខ្លះ បានរួមដំណើរជាមួយយើង។ ហើយនាំយើងទៅស្នាក់នៅផ្ទះបុរសម្នាក់ឈ្មោះម៉្នាសុន ជាអ្នកកោះគីប្រុស និងជាសិស្សតាំងដើមដំបូងមក។

¹⁷ពេលទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ពួកបងប្អូនបានទទួលយើងដោយរីករាយ។¹⁸នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកប៉ូលបានធ្វើដំណើរជាមួយយើងទៅផ្ទះលោកយ៉ាកុប ហើយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងអស់ក៏ជួបជុំគ្នានៅទីនោះដែរ។¹⁹លោកបានជម្រាបសួរពួកបងប្អូនហើយ លោកប៉ូលរៀបរាប់យ៉ាងល្អិតល្អន់អំពីកិច្ចការ ដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃតាមរយៈព័ន្ធកិច្ចរបស់លោក។

²⁰ពេលបានឮលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ គេនាំគ្នាលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពោលមកកាន់លោកថា៖ «បងអើយ! បងឃើញទេ មានជនជាតិយូដារាប់ម៉ឺននាក់បានជឿ។ បងប្អូនទាំងនោះរក្សាក្រឹត្យវិន័យខ្លាំងណាស់។²¹ប៉ុន្តែ គេបានឮដំណឹងថា បងបានបង្រៀនជនជាតិយូដាទាំងអស់ ដែលរស់នៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ មិនឲ្យប្រតិបត្តិតាមគម្ពីរវិន័យរបស់លោកម៉ូសេទេ គឺបងប្រាប់គេមិនឲ្យធ្វើពិធីកាត់ស្បែកកូនចៅ និងមិនឲ្យកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់ចាស់ឡើយ។

²²តើយើងត្រូវធ្វើដូចម្ដេចវិញ? គេមុខជាដឹងថាបងនៅទីនេះមិនខាន។²³សូមធ្វើតាមយោបល់យើងចុះ ដ្បិតគ្នាយើងបួននាក់មានជាប់បំណន់។²⁴សូមបងនាំគេទៅ ហើយធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានវិសុទ្ធជាមួយគេ ព្រមទាំងចេញប្រាក់ឲ្យគេកោរសក់ផង ដើម្បីឲ្យមនុស្សម្នាដឹងគ្រប់គ្នាថា ដំណឹងដែលគេបានឮអំពីបងនោះមិនពិតទេ ផ្ទុយទៅវិញ បងក៏ប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យដែរ។

²⁵រីឯសាសន៍ដទៃដែលបានជឿនោះ យើងបានសរសេរសេចក្ដីដែលយើងបានសម្រេចជូនទៅគេរួចហើយ ថាកុំឲ្យបរិភោគសាច់ដែលបានសែនរូបសំណាក់ កុំបរិភោគឈាម កុំបរិភោគសាច់សត្វដែលសម្លាប់ដោយច្របាច់ក និងកុំរួមរស់ជាមួយគ្នាដោយឥតរៀបការ»។²⁶នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកប៉ូលបាននាំបងប្អូនទាំងបួននាក់នោះទៅធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានបរិសុទ្ធជាមួយលោក។ លោកក៏ចូលទៅក្នុងព្រះវិហារ ប្រាប់គេអំពីពេលកំណត់ដែលពិធីជម្រះកាយឲ្យបានវិសុទ្ធនេះនឹងត្រូវចប់ និងពេលកំណត់ដែលម្នាក់ៗត្រូវថ្វាយតង្វាយ។

²⁷លុះរយៈពេលមួយសប្ដាហ៍នោះជិតផុត មានជនជាតិយូដាមកពីស្រុកអាស៊ី បានឃើញលោកនៅក្នុងព្រះវិហារ ក៏បះបោរបណ្ដាជនទាំងមូលឲ្យនាំគ្នាចាប់លោក។²⁸ពួកគេស្រែកឡើងថា៖ «បងប្អូនជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ សូមជួយផង! ជននេះហើយដែលបានប្រៀនប្រដៅមនុស្សម្នា នៅគ្រប់ទីកន្លែងឲ្យប្រឆាំងនឹងប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែល ប្រឆាំងនឹងក្រឹត្យវិន័យ ហើយប្រឆាំងនឹងព្រះវិហារ។ គាត់ថែមទាំងបាននាំសាសន៍ក្រិកចូលមកក្នុងព្រះវិហារ គឺបង្អាប់បង្អោនទីកន្លែងដ៏វិសុទ្ធនេះ»។²⁹គេថាដូច្នេះ មកពីគេបានឃើញលោកត្រូភីម ជាអ្នកក្រុងអេភេសូរ នៅជាមួយលោកប៉ូលក្នុងទីក្រុង ហើយគេស្មានថា លោកបាននាំគាត់ចូលក្នុងព្រះវិហារដែរ។

³⁰ពេលនោះ មានកើតចលាចលពេញទីក្រុង ប្រជាជននាំគ្នារត់មកពីគ្រប់ទិសទី ហើយពួកគេបានចាប់លោកប៉ូលអូសចេញពីព្រះវិហារ រួចបិទទ្វារភ្លាម។³¹នៅពេលដែលពួកគេបម្រុងនឹងសម្លាប់លោកប៉ូល ដំណឹងអំពីចលាចលនៅក្រុងយេរូសាឡឹមក៏បានឮទៅដល់មេបញ្ជាការកងទាហានរ៉ូម។

³²ភ្លាមនោះ គាត់នាំកូនទាហាន និងនាយទាហាន រត់ទៅកាន់បណ្ដាជន។ កាលប្រជាជនបានឃើញមេបញ្ជាការ និងពួកទាហាន គេឈប់វាយលោកប៉ូល។³³បន្ទាប់មក មេបញ្ជាការបានចូលទៅជិត ហើយចាប់លោក ព្រមទាំងបញ្ជាគេឲ្យដាក់ច្រវាក់ពីរថែមទៀតផង រួចទើបសាកសួរថា លោកប៉ូលនេះជានរណា ហើយបានធ្វើអ្វីខ្លះ។

³⁴ក្នុងចំណោមបណ្ដាជនមានអ្នកខ្លះស្រែកយ៉ាងនេះ អ្នកខ្លះស្រែកយ៉ាងនោះ។ ដោយមានសំឡេងអឺងកងពេក លោកមេបញ្ជាការពុំអាចដឹងរឿងហេតុច្បាស់លាស់ឡើយ គាត់ក៏បញ្ជាគេឲ្យនាំលោកប៉ូលទៅបន្ទាយ។³⁵ពេលលោកប៉ូលមកដល់ជណ្ដើរបន្ទាយ ពួកទាហាននាំគ្នាសែងលោក ព្រោះបណ្ដាជនចង់វាយលោក។³⁶បណ្តាជនមកតាមទាំងកម្រោល និងស្រែកថា៖ «សម្លាប់គាត់ចោលទៅ!»។

³⁷នៅពេលគេហៀបនឹងនាំលោកប៉ូលចូលទៅក្នុងបន្ទាយ លោកមានប្រសាសន៍ទៅមេបញ្ជាការថា៖ «តើខ្ញុំមានសិទ្ធិនិយាយជាមួយលោកបន្តិចបានឬទេ?»។ មេបញ្ជាការពោលមកលោកថា៖ «តើអ្នកចេះនិយាយភាសាក្រិកដែរមែនទេ?³⁸ដូច្នេះ អ្នកមិនមែនជាជនជាតិអេស៊ីប ដែលបាននាំការបះបោរប្រជាជនប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ ហើយនាំពួកឧទ្ទាមបួនពាន់នាក់ ចូលព្រៃនោះទេឬ?»។

³⁹លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំជាជនជាតិយូដា កើតនៅក្រុងតើសុស ជាក្រុងដ៏ល្បីល្បាញក្នុងស្រុកគីលីគា! សូមលោកមេត្តាអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំនិយាយទៅកាន់ប្រជាជននេះផង»។⁴⁰លោកមេបញ្ជាការក៏អនុញ្ញាតឲ្យ រូចលោកប៉ូលឈរនៅលើកាំជណ្ដើរ ហើយលើកដៃធ្វើសញ្ញាទៅប្រជាជន។ នៅពេលនោះបណ្តាជនក៏ស្ងប់ស្ងាត់ ហើយលោកមានប្រសាសន៍ទៅគេជាភាសាហេប្រឺថា៖

22

¹«បងប្អូន និងចាស់ទុំទាំងអស់គ្នាអើយ សូមស្ដាប់ពាក្យដោះសារបស់ខ្ញុំសិន!»។²កាលពួកគេឮលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ជាភាសាហេប្រឺដូច្នេះ គេរឹតតែស្ងៀមស្ងាត់ថែមទៀត។ លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ថា៖

³«ខ្ញុំជាជនជាតិយូដាម្នាក់កើតនៅក្រុងតើសុសក្នុងស្រុកគីលីគា ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានមករស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមនេះតាំងពីកុមារ ខ្ញុំបានទទួលការអប់រំតាមក្រឹត្យវិន័យនៃបុព្វបុរសរបស់យើងយ៉ាងតឹងរ៉ឹងពីសំណាក់លោកកាម៉ាលាល។ ខ្ញុំបានខ្នះខ្នែងបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ដូចបងប្អូនទាំងអស់គ្នានៅថ្ងៃនេះដែរ។⁴ខ្ញុំធ្លាប់បៀតបៀនអស់អ្នកដែលដើរតាមមាគ៌ារបស់ព្រះអម្ចាស់ រហូតដល់សម្លាប់គេ ហើយចាប់ចងមនុស្សប្រុសស្រីយកទៅឃុំឃាំងទៀតផង⁵ដូចមានមហាបូជាចារ្យ និងក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យជាសាក្សីស្រាប់។ ខ្ញុំបានទទួលលិខិតពីលោកទាំងនោះយកទៅជូនបងប្អូននៅក្រុងដាម៉ាស ដ្បិត ខ្ញុំទៅទីនោះដើម្បីចាប់ចងពួកអ្នកដែលដើរតាមមាគ៌ានេះ យកមកធ្វើទោសនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។

⁶ពេលខ្ញុំកំពុងតែធ្វើដំណើរទៅជិតដល់ក្រុងដាម៉ាសប្រមាណជាថ្ងៃត្រង់ ស្រាប់តែមានពន្លឺមួយដ៏ភ្លឺត្រចះត្រចង់ ចាំងពីផ្ទៃមេឃមកជុំវិញខ្ញុំ។⁷ខ្ញុំក៏ដួល ហើយឮសំឡេងមួយពោលមកខ្ញុំថា៖ «សូលអើយ សូល! ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នកបៀតបៀនខ្ញុំដូច្នេះ?»។⁸ខ្ញុំបានសួរវិញថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ តើលោកជានរណា?»។ សំឡេងនោះឆ្លើយមកខ្ញុំថា៖ «ខ្ញុំជាយេស៊ូ អ្នកស្រុកណាសារ៉ែត ដែលអ្នកកំពុងតែបៀតបៀន»។

⁹រីឯអស់អ្នកដែលធ្វើដំណើរជាមួយខ្ញុំ ក៏បានឃើញពន្លឺនោះដែរ តែមិនបានឮព្រះសូរសៀងទេ។¹⁰ខ្ញុំក៏សួរថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើទូលបង្គំត្រូវធ្វើដូចម្ដេច?»។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ទៅក្រុងដាម៉ាសទៅ នៅទីនោះ គេនឹងប្រាប់អ្នកអំពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះជាម្ចាស់បង្គាប់អោយអ្នកធ្វើ»។¹¹ដោយខ្ញុំពុំអាចមើលអ្វីឃើញ ព្រោះតែពន្លឺរស្មីដ៏រុងរឿងនោះ អស់អ្នកដែលនៅជាមួយខ្ញុំបានដឹកដៃនាំខ្ញុំទៅក្រុងដាម៉ាស។

¹²នៅក្រុងនោះ មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះអណាណាស ជាអ្នកគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់ស្របតាមក្រឹត្យវិន័យ ហើយជនជាតិយូដានៅក្រុងដាម៉ាសគោរពរាប់អានគាត់គ្រប់ៗគ្នា។¹³គាត់មកឈរជិតខ្ញុំ ហើយពោលថា៖ «បងសូលអើយ! សូមឲ្យបងមើលឃើញវិញចុះ!»។ រំពេចនោះ ភ្នែកខ្ញុំក៏ភ្លឺឡើង ហើយខ្ញុំមើលឃើញគាត់។

¹⁴គាត់មានប្រសាសន៍ថា «ព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់យើង បានជ្រើសរើសបង ដើម្បីឲ្យបងស្គាល់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ ឲ្យបងបានឃើញព្រះដ៏សុចរិត និងឲ្យបងបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់តែម្ដង។¹⁵បងនឹងធ្វើជាបន្ទាល់របស់ព្រះអង្គនៅមុខមនុស្សទាំងអស់ អំពីហេតុការណ៍ដែលបងបានឃើញ និងសេចក្ដីដែលបងបានឮ។¹⁶ឥឡូវនេះ តើបងនៅបង្អែបង្អង់ដល់កាលណាទៀត? សូមក្រោកឡើង ទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ហើយហៅរកព្រះនាមព្រះអង្គទៅ ដើម្បីព្រះអង្គលាងបាបឲ្យ»។

¹⁷ខ្ញុំវិលមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ហើយនៅពេលខ្ញុំកំពុងអធិស្ឋានក្នុងព្រះវិហារ ខ្ញុំលង់ស្មារតីឃើញនិមិត្តមួយ។¹⁸ខ្ញុំឃើញព្រះអង្គម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរប្រញាប់ចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹមភ្លាមទៅ ដ្បិត អ្នកក្រុងនេះមិនព្រមទទួលសក្ខីភាពដែលអ្នកនិយាយអំពីយើងទេ»។

¹⁹ខ្ញុំទូលថា៖ «បពិត្រព្រះអម្ចាស់ អ្នកទាំងនោះបានដឹងស្រាប់ហើយថា ទូលបង្គំធ្លាប់ចូលទៅសាលាប្រជុំនានា ចាប់អស់អ្នកដែលជឿព្រះអង្គយកទៅឃុំឃាំង និងវាយដំទៀតផង។²⁰នៅពេលគេសម្លាប់លោកស្ទេផាន ដែលជាបន្ទាល់របស់ព្រះអង្គ ទូលបង្គំក៏នៅទីនោះ ហើយបានយល់ស្របជាមួយពួកគេ ទាំងនៅយាមសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកអ្នក ដែលប្រហារជីវិតលោកផងដែរ»។²¹ពេលនោះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ទៅចុះ ដ្បិត យើងនឹងចាត់អ្នកឲ្យទៅរកសាសន៍ដទៃដែលនៅឆ្ងាយៗ»។

²²បណ្ដាជនបានស្ដាប់លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍មកដល់ត្រឹមនេះ ក៏ស្រែកឡើងថា៖ «សូមសម្លាប់មនុស្សបែបនេះចោលទៅ កុំទុកឲ្យនៅរស់ឡើយ!»។²³នៅពេលគេនាំគ្នាស្រែក ទាំងបោះអាវរបស់ខ្លួន និងបាចធូលីដីឡើងលើទៀតផងនោះ²⁴លោកមេបញ្ជាការបង្គាប់ឲ្យគេនាំលោកប៉ូល ចូលទៅក្នុងបន្ទាយ និងឲ្យគេវាយសួរចម្លើយ ចង់ដឹងមូលហេតុដែលនាំឲ្យបណ្ដាជនស្រែកប្រឆាំងនឹងលោកបែបនេះ។

²⁵នៅពេលគេកំពុងយកខ្សែចងលោក លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាយទាហានម្នាក់នៅជិតនោះថា៖ «តើអស់លោកមានសិទ្ធិវាយអ្នកដែលមានសញ្ជាតិរ៉ូម ដោយមិនកាត់ទោសជាមុនឬ!»។²⁶នាយទាហានឮពាក្យនេះ ក៏ទៅជម្រាបលោកមេបញ្ជាការថា៖ «តើលោកគិតធ្វើអីហ្នឹង បុរសនោះជាជនជាតិរ៉ូមទេតើ»។

²⁷លោកមេបញ្ជាការមកសួរលោកប៉ូលថា៖ «សុំប្រាប់ខ្ញុំមើល៍ តើអ្នកជាជនជាតិរ៉ូមមែនឬ?»។ លោកឆ្លើយថា៖ «បាទ ខ្ញុំជាជនជាតិរ៉ូម៉ាំងមែន»។²⁸លោកមេបញ្ជាការក៏មានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «ខ្ញុំបានចំណាយប្រាក់ជាច្រើន ដើម្បីឲ្យបានសញ្ជាតិរ៉ូម»។ លោកប៉ូលតបថា៖ «រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមានសញ្ជាតិរ៉ូម តាំងពីកំណើតមកម៉្លេះ»។²⁹ពួកអ្នកដែលបម្រុងនឹងសួរចម្លើយលោក នាំគ្នាដកខ្លួនថយពីទីនោះភ្លាម រីឯលោកមេបញ្ជាការក៏ភិតភ័យដែរ នៅពេលដឹងថាលោកប៉ូលមានសញ្ជាតិរ៉ូមដូច្នេះ ព្រោះគាត់បានឲ្យគេដាក់ច្រវាក់លោក។

³⁰នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ដោយលោកមេបញ្ជាការចង់ដឹងច្បាស់នូវមូលហេតុ ដែលនាំឲ្យជនជាតិយូដាចោទប្រកាន់លោកប៉ូល គាត់ក៏ឲ្យគេដោះច្រវាក់ចេញពីលោក។ គាត់បញ្ជាឲ្យនាយកបូជាចារ្យ និងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ទាំងមូលជួបជុំគ្នា ហើយឲ្យនាំលោកប៉ូលចុះមកឈរនៅមុខអង្គប្រជុំ។

23

¹លោកប៉ូល សម្លឹងមើលទៅក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «បងប្អូនអើយ ខ្ញុំបានរស់នៅនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះជាម្ចាស់រហូតមកទល់ថ្ងៃនេះ មនសិកាត្រឹមត្រូវទាំងអស់»។²លោកមហាបូជាចារ្យអណាណាសបង្គាប់ឲ្យអស់អ្នកដែលឈរក្បែរលោកប៉ូល ទះមាត់លោក។³លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ទៅលោកមហាបូជាចារ្យថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់នឹងវាយកំពែងទ្រុឌទ្រោមលាបពណ៌សជាមិនខាន។ តើលោកអង្គុយកាត់ក្ដីខ្ញុំតាមក្រឹត្យវិន័យ តែលោកបែរជាបង្គាប់ឲ្យគេទះខ្ញុំ ខុសនឹងក្រឹត្យវិន័យទៅវិញមែនទេ?»។

⁴ពួកអ្នកដែលនៅទីនោះពោលថា៖ «អ្នកហ៊ានប្រមាថលោកមហាបូជាចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផងឬ?»។⁵លោកប៉ូលតបវិញថា៖ «បងប្អូនអើយខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ មកពីខ្ញុំមិនបានដឹងថា លោកជាមហាបូជាចារ្យទេ។ ដ្បិត មានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «អ្នកមិនត្រូវនិយាយអាក្រក់ពីអ្នកដឹកនាំប្រជាជាតិរបស់អ្នកឡើយ»។

⁶លោកប៉ូលជ្រាបថា នៅក្នុងអង្គប្រជុំ មានមួយផ្នែកជាអ្នកខាងគណៈសាឌូស៊ី និងមួយផ្នែកទៀតខាងគណៈផារីស៊ី លោកក៏មានប្រសាសន៍ខ្លាំងៗនៅកណ្ដាលក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ថា៖ «បងប្អូនអើយ ខ្ញុំជាអ្នកខាងគណៈផារីស៊ី ហើយខ្ញុំក៏ជាកូនរបស់អ្នកខាងគណៈផារីស៊ីដែរ ដោយព្រោះខ្ញុំសង្ឃឹមចង់បានការរស់ឡើងវិញពីសេចក្តីស្លាប់ ដែលខ្ញុំកំពុងទទួលបានវិនិច្ឆ័យទោសនេះ»។⁷លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ដូច្នេះហើយ ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកខាងគណៈសាឌូស៊ី ឈ្លោះប្រកែកគ្នាធ្វើឲ្យបែកខ្ញែកអង្គប្រជុំ។⁸ពួកខាងគណៈសាឌូស៊ីពុំជឿថា មនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ និងពុំជឿថាមានទេវតា ឬមានអារក្សទេ រីឯពួកខាងគណៈផារីស៊ីវិញគេជឿថាមានទាំងអស់។

⁹ពេលនោះ គេនាំគ្នាស្រែកឡូឡា ហើយអាចារ្យខ្លះពីខាងគណៈផារីស៊ីក្រោកឡើងប្រកែកតវ៉ាយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «យើងពុំឃើញបុរសនេះមានកំហុសអ្វីឡើយ ប្រហែលជាមានអារក្ស ឬទេវតាណាមួយបាននិយាយមកកាន់គាត់ទេ មើលទៅ?»។¹⁰ដោយឃើញអង្គប្រជុំឈ្លោះប្រកែកគ្នាកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ លោកមេបញ្ជាការក៏បញ្ជាឲ្យកងទាហានចុះមក នាំលោកប៉ូលចេញពីកណ្ដាលចំណោមពួកគេ ចូលទៅក្នុងបន្ទាយ ព្រោះគាត់ខ្លាចគេហែកហួរសម្លាប់លោក។

¹¹នៅយប់បន្ទាប់ ព្រះអម្ចាស់យាងចូលមកជិតលោកប៉ូល រួចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុំខ្លាចអ្វីឡើយ! អ្នកត្រូវតែផ្ដល់សក្ខីភាពនៅក្រុងរ៉ូម ដូចអ្នកបានផ្ដល់សក្ខីភាពអំពីខ្ញុំនៅក្រុងយេរូសាឡឹមនេះដែរ»។

¹²នៅថ្ងៃបន្ទាប់មកទៀត ជនជាតិយូដាបានឃុបឃិតគ្នា ហើយស្បថស្បែថានឹងមិនបរិភោគ ឬផឹកអ្វីឡើយ ដរាបណាមិនបានសម្លាប់លោកប៉ូលសិនទេនោះ។¹³អស់អ្នកដែលបានឃុបឃិតគ្នានេះ មានចំនួនជាងសែសិបនាក់។

¹⁴គេបាននាំគ្នាទៅជួបពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យជំរាបថា៖ «យើងខ្ញុំបានស្បថស្បែថា នឹងមិនប៉ះពាល់ម្ហូបអាហារអ្វីឡើយ ដរាបណាមិនបានសម្លាប់ប៉ូលសិន។¹⁵ដូច្នេះ ឥឡូវនេះសូមចុះសម្រុងជាមួយក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ ហើយសុំឲ្យលោកមេបញ្ជាការនាំប៉ូលមក ធ្វើហាក់ដូចជាអស់លោកចង់ពិនិត្យពិច័យមើលសំណុំរឿងរបស់គាត់ឲ្យបានដិតដល់ថែមទៀត។ រីឯយើងខ្ញុំវិញ យើងខ្ញុំបានប្រុងប្រៀបខ្លួនរួចស្រេចហើយ ដើម្បីសម្លាប់គាត់ មុននឹងគាត់មកជិតដល់»។

¹⁶ប៉ុន្តែ ក្មួយប្រុសរបស់លោកប៉ូលបានដឹងកលល្បិចនេះ ក៏ចូលទៅក្នុងបន្ទាយជម្រាបលោកប៉ូលឲ្យបានជ្រាប។¹⁷លោកប៉ូលហៅនាយទាហានម្នាក់មកប្រាប់ថា៖ «សូមនាំយុវជននេះទៅជួបលោកមេបញ្ជាការទៅ ដ្បិត គេមានរឿងមួយជម្រាបលោក»។

¹⁸ដូច្នេះ នាយទាហានក៏នាំយុវជននោះទៅជួបលោកមេបញ្ជាការ រួចជម្រាបថា៖ «អ្នកទោសឈ្មោះ ប៉ូលបានហៅខ្ញុំបាទ ហើយសុំឲ្យខ្ញុំបាទនាំយុវជននេះមកជួបលោក ព្រោះគេមានរឿងមួយជម្រាបប្រាប់លោក»។¹⁹លោកមេបញ្ជាការដឹកដៃយុវជននោះ នាំចេញទៅដាច់ឡែកពីគេ សួរថា៖ «តើក្មួយមានរឿងអ្វីចង់ប្រាប់ខ្ញុំ?»។

²⁰យុវជននោះជម្រាបថា៖ «ជនជាតិយូដាបានព្រមព្រៀងគ្នាថា នឹងមកសុំលោកឲ្យបញ្ជូនលោកប៉ូលទៅជួបក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់នៅថ្ងៃស្អែក ដោយយកលេសថា ក្រុមប្រឹក្សាចង់ពិនិត្យមើលសំណុំរឿងរបស់គាត់ ឲ្យបានដិតដល់ថែមទៀត។²¹សូមលោកកុំជឿអ្នកទាំងនោះឡើយ ព្រោះមានពួកគេជាងសែសិបនាក់ ពួនស្ទាក់ចាំចាប់គាត់។ គេបានស្បថស្បែថានឹងមិនបរិភោគ ឬផឹកអ្វីឡើយ ដរាបណាមិនបានសម្លាប់លោកប៉ូលសិនទេនោះ។ ឥឡូវនេះ គេប្រុងប្រៀបរួចរាល់អស់ហើយ គេនៅចាំតែការយល់ស្របពីលោកប៉ុណ្ណោះ»។

²²លោកមេបញ្ជាការបានប្រាប់យុវជននោះត្រឡប់ទៅវិញ ទាំងផ្ដែផ្ដាំមិនឲ្យនិយាយប្រាប់នរណាថា ខ្លួនបានជម្រាបគាត់អំពីរឿងនេះឡើយ។²³បន្ទាប់មក លោកបានហៅនាយទាហានរបស់លោកពីររូបមកប្រាប់ថា៖ «សុំលោករៀបចំពលថ្មើរជើងពីររយនាក់ ពលសេះចិតសិបនាក់ និងពលកាន់លំពែងពីររយនាក់ ដើម្បីចេញដំណើរទៅក្រុងសេសារា។ អ្នកនឹងចេញដំណើរ នៅវេលាម៉ោងបីយប់»។²⁴សុំរៀបចំសេះជាជំនិះ សម្រាប់លោកប៉ូលផង ដើម្បីនាំគាត់ទៅជួបលោកទេសាភិបាលភេលិចដោយសុខសាន្ត»។

²⁵លោកមេបញ្ជាការបានសរសេរសំបុត្រមួយ ដូចតទៅនេះ៖²⁶«ខ្ញុំបាទឈ្មោះក្លូឌាស លូស៊ា សូមជម្រាបមកឯកឧត្ដមភេលិច ជាទេសាភិបាល សូមទានជ្រាប។²⁷ជនជាតិយូដាបាននាំគ្នាចាប់បុរសនេះ បម្រុងនឹងសម្លាប់ចោល។ កាលខ្ញុំបាទដឹងថា គាត់ជាជនជាតិរ៉ូម ខ្ញុំបាទឲ្យទាហានទៅធ្វើអន្តរាគមន៍រំដោះគាត់មក។

²⁸ខ្ញុំបាទចង់ដឹងមូលហេតុ ដែលនាំឲ្យគេចោទប្រកាន់គាត់ ដូច្នេះខ្ញុំបាទក៏នាំគាត់ទៅជួបក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់របស់ពួកគេ។²⁹ខ្ញុំបាទបានឃើញថា ពួកគេគ្រាន់តែចោទប្រកាន់គាត់ អំពីបញ្ហាទាក់ទងទៅនឹងធម៌វិន័យរបស់គេប៉ុណ្ណោះ គាត់មិនបានធ្វើអ្វីខុសដែលត្រូវមានទោសដល់ជីវិត ឬត្រូវជាប់ឃុំឃាំងឡើយ។³⁰បន្ទាប់មក មានគេប្រាប់ខ្ញុំបាទថា ជនជាតិយូដាបានឃុបឃិតគ្នាប៉ុនប៉ងសម្លាប់គាត់ ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំបាទបញ្ជូនគាត់មកឯកឧត្ដមភ្លាម ហើយខ្ញុំបាទបានប្រាប់អស់អ្នកដែលចោទប្រកាន់គាត់ ឲ្យនាំពាក្យបណ្ដឹងមកជូនឯកឧត្ដមតែម្ដង»។

³¹ពួកទាហានយកលោកប៉ូលមក ហើយនាំទៅក្រុងអាន់ទីប៉ាទ្រីសទាំងយប់តាមបញ្ជាដែលគេបានទទួល។³²នៅថ្ងៃបន្ទាប់ គេបានវិលត្រឡប់មកបន្ទាយវិញដោយទុកតែពលសេះឲ្យបន្តដំណើរជាមួយលោកប៉ូល។³³លុះទៅដល់ក្រុងសេសារា ពួកពលសេះបានយកសំបុត្រទៅជូនលោកទេសាភិបាល និងប្រគល់លោកប៉ូលជូនផងដែរ។

³⁴ពេលលោកទេសាភិបាលអានសំបុត្ររួចហើយ គាត់ក៏សួរលោកប៉ូលថាមកពីស្រុកណា។ កាលលោកជ្រាបថា លោកប៉ូលជាអ្នកស្រុកគីលីគា³⁵ហើយលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចាំពួកចោទប្រកាន់អ្នកមកដល់សិន ទើបយើងសួរចម្លើយ»។ បន្ទាប់មក លោកបង្គាប់ឲ្យគេយកលោកប៉ូលទៅឃុំទុក ក្នុងវិមានរបស់ព្រះបាទហេរ៉ូដ។

24

¹ប្រាំថ្ងៃក្រោយមក លោកមហាបូជាចារ្យអាណាណាស និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យមួយចំនួនបានធ្វើដំណើរមកដល់ មានទាំងមេធាវីម្នាក់ឈ្មោះទើទូលុសមកជាមួយផង។ ពួកគេបានប្ដឹងទៅលោកទេសាភិបាល ចោទប្រកាន់លោកប៉ូល។²គេហៅលោកប៉ូលមក ហើយលោកទើទូលុសចោទប្រកាន់លោក ដូចតទៅនេះ៖ «សូមគោរពឯកឧត្ដមភេលិចសូមទានជ្រាប ដោយសារតែឯកឧត្ដម និងដោយការកែទម្រង់ផ្សេងៗ ដែលឯកឧត្ដមបានធ្វើជាប្រយោជន៍ដល់ប្រជាជាតិនេះ យើងខ្ញុំបានប្រកបដោយសេចក្ដីសុខគ្រប់យ៉ាង ក្រោមការគ្រប់គ្រងដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់ឯកឧត្ដម³ដូច្នេះ យើងខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះឯកឧត្ដមភេលិច ដែលបានប្រទានអ្វីៗនៅគ្រប់ទីកន្លែង និងគ្រប់ពេលវេលាមកយើងខ្ញុំ។

⁴ដូច្នេះ ខ្ញុំបាទមិនចង់រំខានឯកឧត្ដមវែងឆ្ងាយទៀតទេ ខ្ញុំបាទគ្រាន់តែអង្វរឯកឧត្ដម សូមមេត្តាស្ដាប់យើងខ្ញុំតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។⁵យើងខ្ញុំយល់ឃើញថាជននេះជាមនុស្សចង្រៃឧត្បាត បង្កចលាចលក្នុងចំណោមជនជាតិយូដាទាំងអស់ នៅលើពិភពលោកទាំងមូល។ គាត់ជាមេដឹកនាំពួកខាងគណៈណាសារ៉ែត។⁶គាត់ថែមទាំងបានបន្តុះបង្អាប់ព្រះវិហារទៀតផង ហេតុនេះបានជាយើងខ្ញុំចាប់គាត់ យើងខ្ញុំចង់កាត់ទោសគាត់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់យើងខ្ញុំ។

⁷ប៉ុន្តែ លោកមេបញ្ជាការលូស៊ាបានប្រើកម្លាំង ធ្វើអន្តរាគមន៍យ៉ាងខ្លាំងដណ្ដើមយកគាត់ពីយើងខ្ញុំ ហើយបានបង្គាប់ឲ្យអស់អ្នកដែលចោទប្រកាន់ជននេះ មកជួបឯកឧត្ដម។⁸សូមឯកឧត្ដមសួរគាត់ផ្ទាល់តែម្ដងទៅ ឯកឧត្ដមមុខជាជ្រាបមូលហេតុទាំងអស់ ដែលយើងខ្ញុំចោទប្រកាន់គាត់នោះមិនខាន»។⁹ជនជាតិយូដាបានគាំទ្រពាក្យចោទប្រកាន់នេះ និងបញ្ជាក់ថា ពិតជាត្រឹមត្រូវមែន។

¹⁰ពេលនោះ លោកទេសាភិបាលបានធ្វើសញ្ញាប្រាប់លោកប៉ូលឲ្យមានប្រសាសន៍ លោកប៉ូលក៏មានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបាទដឹងថា ឯកឧត្ដមជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើប្រជាជាតិនេះ ច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដូច្នេះ ខ្ញុំបាទសូមឆ្លើយការពារខ្លួន ទាំងទុកចិត្ត។¹¹ខ្ញុំបាទបានធ្វើដំណើរទៅថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមកាលដប់ពីរថ្ងៃកន្លងទៅនេះ សូមឯកឧត្ដមស៊ើបសួរមើលចុះ។¹²ទោះបីនៅក្នុងព្រះវិហារក្ដី នៅក្នុងសាលាប្រជុំ ឬនៅក្នុងទីក្រុងក្ដី គ្មាននរណាម្នាក់បានឃើញខ្ញុំបាទជជែកវែកញែកជាមួយគេ ឬក៏បង្កចលាចលក្នុងចំណោមបណ្ដាជនឡើយ។¹³អស់លោកទាំងនេះគ្មានភស្ដុតាងអ្វី មកបញ្ជាក់ពាក្យចោទប្រកាន់របស់ខ្លួន ជូនឯកឧត្ដមទាល់តែសោះ។

¹⁴ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបាទសូមជម្រាបឯកឧត្ដមថា ខ្ញុំបាទគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះនៃបុព្វបុរស ខ្ញុំបាទដើរតាមមាគ៌ាមួយ ដែលលោកទាំងនេះចោទថាជាគណៈខុសឆ្គង។ ខ្ញុំបាទជឿសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរវិន័យ និងគម្ពីរព្យាការី។¹⁵ខ្ញុំបាទសង្ឃឹមទុកចិត្តព្រះជាម្ចាស់ ដូចលោកទាំងនេះដែរថា ព្រះអង្គនឹងប្រោសទាំងមនុស្សសុចរិត ទាំងមនុស្សទុច្ចរិតឲ្យរស់ឡើងវិញ។¹⁶ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំបាទខំប្រឹងធ្វើយ៉ាងណា ឲ្យមានចិត្តស្អាតបរិសុទ្ធគ្រប់ចំពូកចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងចំពោះមនុស្សលោក។

¹⁷ខ្ញុំបាទបានចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹមជាច្រើនឆ្នាំ ហើយខ្ញុំបាទវិលត្រឡប់មកវិញ ដើម្បីជួយជនរួមជាតិរបស់ខ្ញុំបាទ និងថ្វាយតង្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់ផង។¹⁸នៅពេលពួកគេឃើញខ្ញុំបាទធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានបរិសុទ្ធនៅក្នុងព្រះវិហារ មានសាសន៍យូដាខ្លះមកពីស្រុកអាស៊ីដែរ តែឥតមានការប្រជុំបណ្ដាជន ឬកើតវឹកវរអ្វីឡើយ។¹⁹ពួកអ្នកទាំងនោះគួរតែនៅចំពោះលោកឥឡូវនេះ ហើយចោទប្រកាន់ខ្ញុំបាទ ប្រសិនបើគេមានរឿងហេតុណាមួយទាស់នឹងខ្ញុំបាទមែន។

²⁰ខ្ញុំបាទឈរមុខក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ស្រាប់ហើយ បើអស់លោកដែលនៅទីនេះ បានឃើញខ្ញុំបាទមានទោសអ្វី សូមថាមកចុះ²¹លើកលែងតែពាក្យដែលខ្ញុំបាទបាននិយាយយ៉ាងខ្លាំងៗនៅកណ្ដាលចំណោមពួកគេថា៖ «បងប្អូនយកខ្ញុំមកកាត់ទោសនៅថ្ងៃនេះ ព្រោះតែខ្ញុំជឿថា មនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ»។

²²បន្ទាប់មក លោកភេលិចក៏បានជ្រាបច្បាស់លាស់ អំពីមាគ៌ារបស់ព្រះអម្ចាស់ដែរ។ លោកប្រាប់ពួកគេឲ្យត្រឡប់ទៅវិញ ដោយពោលថា៖ «ពេលលោកមេបញ្ជាការលូស៊ាមកដល់ ខ្ញុំនឹងវិនិច្ឆ័យសំណុំរឿងរបស់លោក»។²³លោកបញ្ជាឲ្យគេយកលោកប៉ូលទៅឃុំ តែលោកទុកឲ្យលោកប៉ូលមានសេរីភាពខ្លះៗដែរ ព្រមទាំងបើកឲ្យអ្នកជិតដិតនឹងលោកប៉ូល ចូលទៅជួយទំនុកបម្រុងលោកថែមទៀតផង។

²⁴ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក លោកភេលិចបានមកជាមួយភរិយារបស់លោក គឺម្ចាស់ក្សត្រីយ៍ទ្រូស៊ីលជាជនជាតិយូដា លោកឲ្យគេទៅហៅលោកប៉ូលមក ហើយស្ដាប់លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍អំពីជំនឿលើព្រះគ្រិស្ដយេស៊ូ។²⁵ប៉ុន្តែ កាលលោកប៉ូលវែកញែកអំពីសេចក្ដីសុចរិត អំពីការទប់ចិត្តនឹងតណ្ហា និងអំពីការវិនិច្ឆ័យទោសនៅអនាគតកាល លោកភេលិចភិតភ័យ ហើយពោលទៅលោកប៉ូលថា៖ «ឥឡូវនេះ ចូរអ្នកត្រឡប់ទៅវិញសិនចុះ។ កាលណាខ្ញុំមានពេល ខ្ញុំនឹងហៅអ្នកមកទៀត»។

²⁶ក្នុងពេលដដែលនោះ លោកភេលិចសង្ឃឹមថានឹងបានទទួលប្រាក់ពីលោកប៉ូល ហេតុនេះហើយបានជាលោកចាត់គេឲ្យទៅហៅលោកប៉ូល មកសន្ទនាជាមួយលោកជារឿយៗ។²⁷ពីរឆ្នាំក្រោយមក លោកពរគាស-ភេស្ទុស ចូលកាន់តំណែងជំនួសលោកភេលិច។ ដោយលោកភេលិចចង់យកចិត្តសាសន៍យូដា លោកបានទុកលោកប៉ូលឲ្យនៅជាប់ឃុំឃាំងដដែល។

25

¹បន្ទាប់ពីបានទៅដល់ស្រុកនោះបីថ្ងៃ លោកភេស្ទុសធ្វើដំណើរពីក្រុងសេសារាឆ្ពោះទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។²នាយកបូជាចារ្យ និងពួកអ្នកធំនៃជនជាតិយូដាបាននាំគ្នាទៅជួបលោក ដើម្បីប្ដឹងពីលោកប៉ូល។ ពួកគេបានទទូច³និងសុំឲ្យលោកភេស្ទុស មេត្តាអនុគ្រោះបញ្ជូនលោកប៉ូលមកក្រុងយេរូសាឡឹម ព្រោះពួកគេបានឃុបឃិតគ្នាថានឹងពួនស្ទាក់ចាំសម្លាប់លោកតាមផ្លូវ។

⁴ប៉ុន្តែ លោកភេស្ទុសតបទៅវិញថា លោកប៉ូលជាប់ឃុំឃាំងនៅក្រុងសេសារាឯណោះ រីឯខ្លួនលោកផ្ទាល់ លោកក៏ត្រូវត្រឡប់ទៅវិញក្នុងពេលបន្តិចទៀតដែរ។⁵លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «សុំឲ្យអ្នកដែលមានសមត្ថភាពក្នុងចំណោមអស់លោក អញ្ជើញទៅជាមួយខ្ញុំ ហើយបើឃើញថាបុរសនោះមានកំហុសអ្វី សុំចោទប្រកាន់គាត់ទៅ»។

⁶លោកភេស្ទុសស្នាក់នៅជាមួយពួកគេបួនដប់ថ្ងៃ រួចលោកចុះទៅក្រុងសេសារាវិញ។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកបានអង្គុយនៅទីកាត់ក្ដី ហើយបង្គាប់ឲ្យគេនាំលោកប៉ូលមក។⁷ពេលលោកប៉ូលមកដល់ ជនជាតិយូដាដែលមកពីក្រុងយេរូសាឡឹមបាននាំគ្នាចោមរោមលោក ហើយចោទប្រកាន់យ៉ាងធ្ងន់ៗជាច្រើន តែគេពុំអាចបង្ហាញភស្ដុតាងអ្វីទេ។⁸លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ការពារខ្លួនថា៖ «ខ្ញុំពុំបានប្រព្រឹត្តអ្វីខុសនឹងវិន័យរបស់សាសន៍យូដា ខុសនឹងព្រះវិហារ ឬក៏ខុសនឹងព្រះចៅអធិរាជឡើយ»។

⁹ដោយលោកភេស្ទុសចង់យកចិត្តជនជាតិយូដា លោកមានប្រសាសន៍មកកាន់លោកប៉ូលថា៖ «តើអ្នកចង់ឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹមឲ្យគេកាត់ក្ដីអ្នក អំពីរឿងទាំងនេះនៅចំពោះមុខខ្ញុំឬទេ?»។¹⁰លោកប៉ូលតបថា៖ «ខ្ញុំបាទឈរនៅមុខតុលាការរបស់ព្រះចៅអធិរាជដូច្នេះ គឺទីនេះហើយដែលឯកឧត្ដមត្រូវកាត់ក្ដីឲ្យខ្ញុំបាទ។ ខ្ញុំបាទពុំបានធ្វើអ្វីខុសនឹងសាសន៍យូដាទេ ដូចឯកឧត្ដមជ្រាបច្បាស់ហើយ។

¹¹ប្រសិនបើ ខ្ញុំបាទមានទោសអ្វី ឬបានប្រព្រឹត្តអ្វីខុស សមនឹងមានទោសដល់ជីវិតនោះ ខ្ញុំបាទមិនរួញរានឹងស្លាប់ទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើពាក្យដែលលោកទាំងនេះចោទខ្ញុំបាទមិនពិតទេ គ្មាននរណាម្នាក់មានសិទ្ធិប្រគល់ខ្ញុំបាទទៅឲ្យគេឡើយ។ ខ្ញុំបាទសូមឡើងទៅព្រះចៅអធិរាជវិញ»។¹²បន្ទាប់ពីលោកភេស្ទុសពិភាក្សាជាមួយក្រុមប្រឹក្សា លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកបានសុំឡើងទៅព្រះចៅអធិរាជ ដូច្នេះ អ្នកនឹងទៅជួបព្រះចៅអធិរាជ!»។

¹³ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកទៀត ព្រះបាទអគ្រីប៉ា និងម្ចាស់ក្សត្រីយ៍បេរេនីស យាងមកដល់ក្រុងសេសារាដើម្បីសួរសុខទុក្ខលោកភេស្ទុស។¹⁴ដោយស្ដេចគង់នៅទីនោះជាច្រើនថ្ងៃ លោកភេស្ទុសក៏ទូលស្ដេចពីរឿងលោកប៉ូលថា៖ «លោកភេលិចបានទុកបុរសម្នាក់នៅក្នុងទីឃុំឃាំង។¹⁵កាលទូលបង្គំទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៃសាសន៍យូដា បាននាំគ្នាប្ដឹងពីគាត់ដោយសុំឲ្យទូលបង្គំកាត់ទោសគាត់។¹⁶ទូលបង្គំបានប្រាប់លោកទាំងនោះវិញថា ជនជាតិរ៉ូមមិនមានទំនៀមទម្លាប់បបញ្ជូននរណាម្នាក់ ទៅឲ្យគេសម្លាប់ ដោយមិនបានជួបជាមួយអ្នកដើមចោទ និងមិនមានឱកាសឆ្លើយការពារខ្លួនចំពោះពាក្យចោទជាមុនសិននោះឡើយ។

¹⁷ដូច្នេះ លោកទាំងនោះនាំគ្នាមកទីនេះ ហើយនៅថ្ងៃបន្ទាប់ ទូលបង្គំមិនរង់ចាំអ្វីទេ ហើយបានអង្គុយនៅទីកាត់ក្ដី និងឲ្យគេនាំបុរសនោះមក។¹⁸ពួកដើមចោទក៏ឈរនៅទីកាត់ក្ដីដែរ រួចចោទគាត់ តែទូលបង្គំគិតថាគេពុំបានចោទគាត់ពីអំពើអាក្រក់ណាមួយឡើយ។¹⁹ពួកគេមានតែជជែកវែកញែកអំពីរឿងសាសនារបស់គេ និងអំពីបុរសម្នាក់ឈ្មោះយេស៊ូដែលបានស្លាប់ ដោយលោកប៉ូលអះអាងថាលោកយេស៊ូរស់ឡើងវិញហើយ។²⁰ចំណែកឯទូលបង្គំវិញ ទូលបង្គំមិនដឹងជាត្រូវគិតដូចម្ដេច ចំពោះការជជែកវែកញែកបែបនេះ ទូលបង្គំបានសួរគាត់ថាតើ គាត់ចង់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមឲ្យគេកាត់ក្ដីអំពីរឿងទាំងនេះឬទេ។

²¹តែលោកប៉ូលបានសុំឡើងទៅព្រះចៅអធិរាជ ដើម្បីសុំឲ្យព្រះអង្គកាត់ក្ដី។ ទូលបង្គំចេញបញ្ជាឲ្យគេឃុំគាត់ទុក រហូតដល់ពេលទូលបង្គំនឹងបញ្ជូនគាត់ទៅព្រះចៅអធិរាជ»។²²ព្រះបាទអគ្រីប៉ា មានរាជឱង្ការទៅលោកភេស្ទុសថា៖ «ខ្ញុំក៏ចង់ស្ដាប់បុរសនោះនិយាយដែរ»។ លោកតបវិញថា៖ «ព្រះករុណាអាចស្ដាប់គាត់នៅថ្ងៃស្អែក»។

²³លុះស្អែកឡើង ព្រះបាទអគ្រីប៉ា និងម្ចាស់ក្សត្រីយ៍បេរេនីស បានយាងចូលក្នុងសាលសវនាការយ៉ាងអធិកអធម ដោយមានពួកនាយទាហានជាន់ខ្ពស់ និងពួកនាម៉ឺនធំៗនៅក្រុងនោះហែហមមកជាមួយផង។ គេនាំលោកប៉ូលមកតាមបញ្ជារបស់លោកភេស្ទុស។²⁴លោកភេស្ទុសមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមទូលព្រះរាជា និងជម្រាបអស់លោក ដែលនៅទីនេះ។ បុរសដែលព្រះរាជា និងអស់លោកឃើញនេះ ជាអ្នកដែលជនជាតិយូដាទាំងមូល ទាំងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ទាំងនៅក្រុងនេះ បាននាំគ្នាមកជួបខ្ញុំ ហើយស្រែកថា គាត់មិនត្រូវរស់តទៅទៀតទេ។

²⁵ចំពោះខ្ញុំវិញ ខ្ញុំយល់ឃើញថាគាត់ពុំបានប្រព្រឹត្តអ្វីខុស ដែលត្រូវមានទោសដល់ជីវិតនោះឡើយ ប៉ុន្តែ ដោយខ្លួនគាត់ផ្ទាល់បានសុំឡើងទៅព្រះចៅអធិរាជ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តបញ្ជូនគាត់ទៅព្រះអង្គ។²⁶តែខ្ញុំគ្មានមូលហេតុអ្វីច្បាស់លាស់ ដើម្បីសរសេរសេចក្ដីរាយការណ៍ថ្វាយព្រះចៅអធិរាជ អំពីសំណុំរឿងគាត់ទាល់តែសោះ។ ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំឲ្យគេនាំគាត់មកជួបអស់លោក ជាពិសេស ជួបព្រះចៅអគ្រីប៉ាផ្ទាល់ ហេតុនេះខ្ញុំនឹងមានមូលហេតុ សរសេរសេចក្ដីរាយការណ៍បាន។²⁷គ្មានមូលហេតុណាដែលខ្ញុំត្រូវបញ្ជូន ហើយមិនបានបញ្ជាក់អំពីពាក្យចោទទៅជាមួួយផងនោះដែរ»។

26

¹ព្រះចៅអគ្រីប៉ាមានរាជឱង្ការទៅលោកប៉ូលថា៖ «អ្នកមានសិទ្ធិនិយាយការពារខ្លួននៅពេលនេះបាន»។ បន្ទាប់មក លោកប៉ូលលើកដៃឡើងមានប្រសាសន៍ថា៖²«បពិត្រព្រះរាជា ទូលបង្គំមានកិត្តិយសធំណាស់ អាចឆ្លើយការពារខ្លួននៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះករុណាថ្ងៃនេះ អំពីពាក្យបណ្ដឹងទាំងប៉ុន្មានដែលសាសន៍យូដាចោទទូលបង្គំ³ដ្បិត ព្រះករុណាជ្រាបយ៉ាងច្បាស់ អំពីទំនៀមទម្លាប់ផ្សេងៗរបស់សាសន៍យូដា និងអំពីសេចក្ដីដែលគេនិយមជជែកវែកញែក។ ហេតុនេះ សូមព្រះអង្គមេត្តាព្រះសណ្ដាប់ទូលបង្គំ ដោយអនុគ្រោះផង។

⁴ជនជាតិយូដាទាំងមូលស្គាល់ប្រវត្តិរបស់ទូលបង្គំ តាំងពីក្មេងមកស្រាប់ហើយ។⁵ពួកគេក៏ដឹងថាតាំងពីដើមមក ទូលបង្គំរស់នៅកណ្ដាលចំណោមជនជាតិរបស់ទូលបង្គំ និងនៅក្រុងយេរូសាឡឹមរបៀបណាដែរ។ គេបានស្គាល់ទូលបង្គំតាំងពីយូរមកហើយ ពីដើមទូលបង្គំជាអ្នកខាងគណៈផារីស៊ី ដែលជាគណៈតឹងរ៉ឹងជាងគេក្នុងសាសនារបស់យើង។

⁶ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ គេយកទូលបង្គំមកវិនិច្ឆ័យទោស ព្រោះតែសេចក្ដីសង្ឃឹមលើព្រះបន្ទូល ដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាជាមួយបុព្វបុរសរបស់យើង។⁷កុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីររបស់យើង នាំគ្នាគោរពបម្រើព្រះជាម្ចាស់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ឥតឈប់ឈរ ដោយសង្ឃឹមថា ព្រះបន្ទូលសន្យានេះនឹងបានសម្រេច។ បពិត្រព្រះរាជា ជនជាតិយូដាបានចោទប្រកាន់ទូលបង្គំ ព្រោះតែសេចក្ដីសង្ឃឹមនេះហើយ។⁸ចុះហេតុដូចម្ដេចបានជាអស់លោកយល់ថា ការដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ ជាការមួយមិនគួរឲ្យជឿដូច្នេះ?

⁹ចំណែកឯទូលបង្គំផ្ទាល់ ពីដើមទូលបង្គំយល់ឃើញថា ត្រូវតែប្រឆាំងនឹងព្រះនាមព្រះយេស៊ូ ជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែតគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់។¹⁰ទូលបង្គំបានប្រព្រឹត្តដូច្នេះ នៅក្រុងយេរូសាឡឹមមែន គឺទូលបង្គំបានទទួលច្បាប់អនុញ្ញាតពីក្រុមនាយកបូជាចារ្យ ដើម្បីចាប់អស់អ្នកដែលជឿលើព្រះអម្ចាស់ជាច្រើននាក់ យកទៅឃុំឃាំង។ នៅពេលគេសម្លាប់អ្នកទាំងនោះ ទូលបង្គំក៏យល់ស្របជាមួយដែរ។¹¹ទូលបង្គំតែងចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំនានាជាញឹកញាប់ ដើម្បីធ្វើទុក្ខទោសអ្នកទាំងនោះ បង្ខំឲ្យគេលះបង់ចោលជំនឿរបស់ខ្លួន។ ទូលបង្គំខឹងគេជាខ្លាំងពន់ពេក រហូតដល់ទៅតាមបៀតបៀនគេក្នុងក្រុងនានានៅបរទេសផង។

¹²ហេតុនេះហើយបានជាទូលបង្គំធ្វើដំណើរទៅក្រុងដាម៉ាស ទាំងទទួលអំណាច និងការអនុញ្ញាតពីក្រុមនាយកបូជាចារ្យ។¹³បពិត្រព្រះរាជា នៅតាមផ្លូវ ប្រមាណជាថ្ងៃត្រង់ ទូលបង្គំបានឃើញពន្លឺមួយភ្លឺជាងពន្លឺថ្ងៃទៅទៀត ចាំងពីលើមេឃមកលើទូលបង្គំ និងលើអ្នកដែលរួមដំណើរជាមួយទូលបង្គំ។¹⁴ពេលនោះ យើងខ្ញុំដួលទាំងអស់គ្នា ហើយទូលបង្គំបានឮសំឡេងពោលមកកាន់ទូលបង្គំជាភាសាហេប្រឺថា៖ «សូល! សូលអើយ! ហេតុដូចម្ដេចបានជាអ្នកបៀតបៀនខ្ញុំ? អ្នកខំប្រឹងតយុទ្ធនឹងខ្ញុំ ដូចគោជល់នឹងជន្លួញដូច្នេះមិនកើតទេ»។

¹⁵ទូលបង្គំបានតបទៅវិញថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ! តើលោកជានរណា?»។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកទូលបង្គំវិញថា៖ «ខ្ញុំជាយេស៊ូដែលអ្នកកំពុងតែបៀតបៀន។¹⁶ចូរក្រោកឈរឡើង ខ្ញុំបង្ហាញខ្លួនឲ្យអ្នកឃើញ មកពីខ្ញុំបានជ្រើសរើសអ្នកឲ្យបម្រើ ព្រមទាំងធ្វើជាបន្ទាល់អំពីហេតុការណ៍ ដែលខ្ញុំបង្ហាញឲ្យអ្នកឃើញនៅពេលនេះ និងហេតុការណ៍ឯទៀតៗ ដែលខ្ញុំនឹងបង្ហាញឲ្យអ្នកឃើញនៅពេលខាងមុខ។¹⁷ខ្ញុំបានរំដោះអ្នកឲ្យរួចពីសាសន៍អ៊ីស្រាអែល និងសាសន៍ដទៃ។ ខ្ញុំចាត់អ្នកឲ្យទៅរកសាសន៍ទាំងនោះ¹⁸ដើម្បីបើកភ្នែកគេឲ្យភ្លឺ ឲ្យគេងាកចេញពីសេចក្ដីងងឹតបែរមករកពន្លឺ និងងាកចេញពីអំណាចរបស់សាតាំង បែរមករកព្រះជាម្ចាស់វិញ ព្រមទាំងទទួលការអត់ទោសឲ្យរួចពីបាប និងទទួលមរតករួមជាមួយអស់អ្នក ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រោសឲ្យបានវិសុទ្ធដោយមានជំនឿលើខ្ញុំ»។

¹⁹បពិត្រព្រះរាជា ទូលបង្គំពុំបានជំទាស់នឹងការអស្ចារ្យ ដែលទូលបង្គំនិមិត្តឃើញនោះឡើយ។²⁰ទូលបង្គំបានប្រាប់ប្រជាជននៅក្រុងដាម៉ាសមុនគេបង្អស់ បន្ទាប់មក ប្រាប់ប្រជាជននៅក្រុងយេរូសាឡឹម នៅស្រុកយូដាទាំងមូល ហើយប្រាប់សាសន៍ដទៃឲ្យកែប្រែចិត្តគំនិត និងបែរមករកព្រះជាម្ចាស់ ដោយប្រព្រឹត្តអំពើផ្សេងៗបញ្ជាក់ថា គេពិតជាកែប្រែចិត្តគំនិតមែន។²¹ហេតុនេះហើយបានជាសាសន៍យូដានាំគ្នាចាប់ទូលបង្គំនៅក្នុងព្រះវិហារ ព្រមទាំងប៉ុនប៉ងប្រហារជីវិតទូលបង្គំផង។

²²ប៉ុន្តែ ដោយព្រះជាម្ចាស់ជួយទូលបង្គំរហូតមកទល់ថ្ងៃនេះ បានជាទូលបង្គំនៅតែផ្ដល់សក្ខីភាពអំពីព្រះអង្គនៅចំពោះមុខអ្នកតូច និងអ្នកធំ។ ទូលបង្គំពុំបាននិយាយអ្វីក្រៅពីសេចក្ដីដែលពួកព្យាការី និងលោកម៉ូសេបានថ្លែងទុកអំពីហេតុការណ៍ ដែលត្រូវតែកើតមាននោះឡើយ²³ពោលគឺព្រះគ្រិស្ដបានរងទុក្ខលំបាក ហើយមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញមុនគេបង្អស់ ទ្រង់នឹងប្រទានដំណឹងអំពីពន្លឺនៃការសង្គ្រោះ ប្រាប់សាសន៍យូដា និងសាសន៍ដទៃ»។

²⁴កាលលោកប៉ូលកំពុងមានប្រសាសន៍ការពារខ្លួនដូច្នេះ លោកភេស្ទុសក៏បន្លឺសំឡេងឡើងយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ប៉ូលអើយ! អ្នកវង្វេងស្មារតីហើយ! គឺអ្នករៀនសូត្រច្រើនពេក បានជាត្រឡប់ទៅជាវង្វេងស្មារតីដូច្នេះ»។²⁵លោកប៉ូលតបវិញថា៖ «សូមជម្រាបឯកឧត្ដមភេស្ទុស ខ្ញុំបាទមិនមែនវង្វេងស្មារតីទេ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបាទនិយាយតែពាក្យពិត មានន័យត្រឹមត្រូវ។²⁶ព្រះរាជាក៏ជ្រាបអំពីហេតុការណ៍ទាំងនេះ រួចស្រេចទៅហើយដែរ ខ្ញុំបាទហ៊ាននិយាយនៅចំពោះមុខព្រះអង្គ ដោយឥតភ័យខ្លាចឡើយ ដ្បិតខ្ញុំបាទជឿជាក់ថា ព្រះរាជាជ្រាបទាំងអស់ ព្រោះហេតុការណ៍នេះមិនមែនកើតឡើងស្ងាត់ៗ នៅកៀនកោះណាមួយឡើយ។

²⁷បពិត្រព្រះរាជា តើព្រះអង្គជឿពួកព្យាការីឬទេ? ទូលបង្គំដឹងថា ព្រះអង្គពិតជាជឿមែន»។²⁸ព្រះបាទអគ្រីប៉ាមានរាជឱង្ការទៅលោកប៉ូលថា៖ «នៅតែបន្តិចទៀត អ្នកមុខជាធ្វើឲ្យខ្ញុំទៅជាគ្រិស្ដបរិស័ទហើយ!»។²⁹លោកប៉ូលទូលតបវិញថា៖ «ទោះបីនៅតែបន្តិចទៀត ឬយូរទៀតក្ដី ទូលបង្គំអង្វរព្រះជាម្ចាស់ សូមទ្រង់ប្រោសប្រណី មិនត្រឹមតែដល់ព្រះរាជាប៉ុណ្ណោះទេ គឺដល់អស់លោកដែលកំពុងស្ដាប់ទូលបង្គំនៅថ្ងៃនេះ សូមឲ្យព្រះរាជា និងអស់លោកបានដូចទូលបង្គំដែរ លើកលែងតែការជាប់ច្រវាក់នេះចេញ»។

³⁰បន្ទាប់មកព្រះរាជា លោកទេសាភិបាល ព្រមទាំងម្ចាស់ក្សត្រីយ៍បេរេនីស និងអ្នកឯទៀតៗដែលអង្គុយនៅទីនោះ បាននាំគ្នាក្រោកឡើង³¹ហើយចាកចេញទៅទាំងនិយាយគ្នាថា៖ «បុរសនេះពុំបានធ្វើអ្វីខុសត្រូវមានទោសដល់ជីវិត ឬត្រូវជាប់ច្រវាក់ឡើយ»។³²ព្រះបាទអគ្រីប៉ាមានរាជឱង្ការទៅកាន់ លោកភេស្ទុសថា៖ «ប្រសិនបើបុរសនេះមិនបានសុំឡើងទៅដល់ព្រះចៅអធិរាជទេនោះ យើងអាចដោះលែងគាត់បាន»។

27

¹នៅពេលនោះ គេសម្រេចថាយើងគួរចុះសំពៅចេញដំណើរទៅស្រុកអ៊ីតាលី គេប្រគល់លោកប៉ូល និងអ្នកទោសខ្លះទៀតទៅនាយទាហានម្នាក់ឈ្មោះលោកយូលាស ក្នុងកងទ័ពរបស់ព្រះមហាក្សត្រាធិរាជ។²យើងបានចុះសំពៅដែលមកពីក្រុងអាដ្រាមីត រួចចេញដំណើរទៅ។ សំពៅនោះត្រូវចូលចតនៅស្រុកអាស៊ី។ លោកអើរីស្ដាកជាអ្នកស្រុកម៉ាសេដូន ដែលរស់នៅក្រុងថេស្សាឡូនិក ក៏បានរួមដំណើរជាមួយយើងដែរ។

³នៅថ្ងៃបន្ទាប់ យើងបានមកដល់ក្រុងស៊ីដូន ហើយលោកយូលាសមានចិត្តសប្បុរសចំពោះលោកប៉ូលណាស់ គាត់អនុញ្ញាតឲ្យលោកប៉ូលទៅផ្ទះមិត្តភក្ដិ ដើម្បីឲ្យគេមើលថែលោក។⁴បន្ទាប់មកទៀត យើងបានចេញសំពៅពីក្រុងនោះ សសៀរតាមបណ្ដោយកោះគីប្រុស ព្រោះបញ្ច្រាសខ្យល់។⁵បន្ទាប់មកយើងបានឆ្លងសមុទ្រជិតស្រុកគីលីគា និងស្រុកប៉ាមភីលា ហើយមកដល់ក្រុងមីរ៉ា ក្នុងស្រុកលូគា។⁶នៅក្រុងនោះ លោកនាយទាហានរកបានសំពៅមួយ មកពីស្រុកអលេក្សានទ្រា ហើយត្រូវចេញទៅស្រុកអ៊ីតាលី។ គាត់ក៏នាំយើងចុះសំពៅនោះ។

⁷សំពៅទៅមុខសន្សឹមៗអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ ហើយបានមកដល់ទន្ទឹមនឹងក្រុងគ្នីដូសដោយលំបាកបំផុត ដោយខ្យល់បក់មកពីមុខ យើងក៏បត់សំពៅទៅរកជ្រោយសាលម៉ូន សសៀរតាមបណ្ដោយកោះក្រែតវិញ។⁸យើងបន្តដំណើរយ៉ាងលំបាកតាមបណ្ដោយកោះនោះ ហើយក៏បានមកដល់កន្លែងមួយឈ្មោះ «កំពង់ស្អាត» ដែលនៅជិតក្រុងឡាសេ។

⁹យើងបានប្រើពេលជាច្រើនថ្ងៃ ហើយឥឡូវជាដំណើរមួយដែលពេេញដោយគ្រោះថ្នាក់ ដ្បិតថ្ងៃពិធីបុណ្យតមអាហារក៏ហួសហើយដែរ។ ដូច្នេះ លោកប៉ូលជូនយោបល់គេថា៖¹⁰«ខ្ញុំយល់ថាបើយើងបន្តដំណើរទៅមុខទៀតនោះ គ្រោះថ្នាក់ណាស់ មិនត្រឹមតែធ្វើឲ្យខូចខាតទំនិញ និងសំពៅប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតយើងទៀតផង»។¹¹ប៉ុន្តែ លោកនាយទាហានបានទុកចិត្តអ្នកបើកសំពៅ និងនាយសំពៅជាងពាក្យរបស់លោកប៉ូលបានប្រាប់។

¹²ដោយសារកំពង់ផែនោះ ពុំមែនជាកន្លែងស្រួលស្នាក់អាស្រ័យនៅរដូវរងា អ្នកសំពៅភាគច្រើន បានសម្រេចចិត្តចេញសំពៅទៅមុខទៀត។ ប្រសិនបើ អាចធ្វើបាន គេចង់ទៅដល់ក្រុងភេនីច ជាកំពង់ផែមួយនៅកោះក្រែត ដែលបែរទៅរកទិសនិរតី និងទិសពាយ័ព្យ ដើម្បីស្នាក់នៅទីនោះក្នុងរដូវរងា។¹³ពេលនោះ មានខ្យល់បក់មកតិចៗពីទិសខាងត្បូង ពួកគេយល់ឃើញថាជាឱកាសល្អសម្រាប់គម្រោងការរបស់គេ គេក៏នាំគ្នាស្រាវយុថ្កា ហើយចេញសំពៅសសៀរៗកោះក្រែតទៅ។

¹⁴ប៉ុន្តែ បន្តិចក្រោយមក មានខ្យល់ព្យុះមួយយ៉ាងខ្លាំងឈ្មោះ «ខ្យល់ព្យុះអ៊ើរ៉ាគ្លីដូន» បក់បោកនៅកោះនោះ¹⁵នាំទាំងសំពៅទៅតាមខ្យល់ព្យុះ ហើយដោយយើងពុំអាចធ្វើឲ្យសំពៅបើកបញ្ច្រាសខ្យល់វិញបាន យើងក៏បណ្ដោយសំពៅឲ្យរសាត់ទៅតាមខ្យល់ទៅ។¹⁶ពេលមកដល់ខាងត្បូងកោះតូចមួយឈ្មោះកោះក្លូដេ យើងបានលើកសំប៉ានឡើងទាំងពិបាក។

¹⁷បន្ទាប់មក យើងយកខ្សែពួរសម្រាប់ប្រើនៅគ្រាមានអាសន្ន មកចងព័ទ្ធជុំវិញសំពៅ ការពារកុំឲ្យធ្លាយ។ យើងក៏បានទម្លាក់ឈើបណ្ដែតចុះដែរ ក្រែងលោសំពៅទៅកឿងនៅឈូងសមុទ្រសៀរទីស រួចហើយទុកឲ្យសំពៅរសាត់ទៅតាមខ្យល់។¹⁸នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ដោយខ្យល់ព្យុះបក់បោកមកខ្លាំងពេក គេបានទម្លាក់ទំនិញចោល។

¹⁹នៅថ្ងៃទីបី ពួកអ្នកសំពៅក៏បោះគ្រឿងប្រដាប់សំពៅចោលដែរ។²⁰នៅពេលមិនអាចមើលឃើញព្រះអាទិត្យ ឬផ្កាយ អស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ ហើយដោយខ្យល់ព្យុះនៅតែមានសន្ទុះខ្លាំងដដែល នៅទីបំផុត យើងក៏លែងមានសង្ឃឹមថានឹងបានរួចជីវិត។

²¹ពេលពួកគេពុំបានបរិភោគអ្វីជាយូរថ្ងៃមក លោកប៉ូលក៏ក្រោកឈរនៅកណ្ដាលចំណោមអស់អ្នកដែលនៅក្នុងសំពៅ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «បើបងប្អូនស្ដាប់ខ្ញុំ ហើយមិនចាកចេញពីកោះក្រែតមកទេនោះ បងប្អូនពិតជាមិនត្រូវអន្តរាយខូចខាតដូច្នេះឡើយ។²²ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តបងប្អូន សូមមានចិត្តក្លាហានឡើងព្រោះ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមបងប្អូនត្រូវបាត់បង់ជីវិតឡើយ គឺមានតែសំពៅប៉ុណ្ណោះទេ ដែលត្រូវអន្តរាយ។

²³ដ្បិតយប់មិញ មានទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលខ្ញុំជឿ និងគោរពបម្រើបានមកជិតខ្ញុំ²⁴ប្រាប់ថា៖ «ប៉ូលអើយកុំខ្លាចអី! ដ្បិត អ្នកត្រូវតែបានទៅឈរនៅមុខព្រះចៅអធិរាជ ហើយដោយព្រះជាម្ចាស់ប្រោសប្រណីអ្នក ព្រះអង្គនឹងសង្គ្រោះអស់អ្នកដែលរួមដំណើរជាមួយអ្នក ឲ្យបានរួចជីវិតផងដែរ»។²⁵ហេតុនេះបងប្អូនអើយ ចូរមានចិត្តក្លាហានឡើង ដ្បិត ខ្ញុំជឿទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់ថា នឹងបានសម្រេចដូចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមែន។²⁶សំពៅយើងនឹងត្រូវទៅកឿងនៅកោះណាមួយជាក់ជាពុំខាន»។

²⁷សំពៅយើងបានរសាត់អណ្ដែតលើផ្ទៃសមុទ្រអាឌ្រា អស់រយៈពេលដប់បួនថ្ងៃមកហើយ។ ពេលនោះ ប្រមាណជាពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ពួកអ្នកសំពៅនឹកសង្ស័យថា ប្រហែលជាមកជិតដល់ដីគោកហើយ។²⁸គេបោះខ្សែសម្ទង់ទៅក្នុងទឹកឃើញថា មានជម្រៅសាមសិបប្រាំពីរម៉ែត្រ។ លុះទៅមុខបន្តិច គេបោះខ្សែសម្ទង់ទៅក្នុងទឹកម្ដងទៀត ឃើញថាមានជម្រៅម្ភៃប្រាំបីម៉ែត្រ។²⁹ដោយខ្លាចក្រែងសំពៅរសាត់ទៅប៉ះនឹងថ្ម ពួកគេទម្លាក់យុថ្កាបួន នៅខាងកន្សៃ ហើយអធិស្ឋានទន្ទឹងរង់ចាំភ្លឺឆាប់។

³⁰ពួកអ្នកសំពៅចង់រត់ចោលសំពៅ គេក៏នាំគ្នាសម្រូតសំប៉ានចុះទៅក្នុងសមុទ្រ ដោយយកលេសថា គេចង់ទាញយុថ្កាទៅដាក់នៅខាងក្បាលសំពៅវិញ។³¹លោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ទៅនាយទាហាន និងកូនទាហានថា៖ «ប្រសិនបើ អ្នកទាំងនេះមិននៅក្នុងសំពៅទេ អស់លោកប្រាកដជាពុំអាចរួចជីវិតបានឡើយ»។³²ពួកទាហានក៏កាប់ផ្ដាច់ខ្សែ ទម្លាក់សំប៉ាននោះទៅក្នុងសមុទ្របាត់ទៅ។

³³លុះទៀបភ្លឺ លោកប៉ូលអញ្ជើញគេទាំងអស់គ្នាឲ្យបរិភោគអាហារ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «បងប្អូនបានទ្រាំតមអាហារអស់រយៈពេលដប់បួនថ្ងៃមកហើយ បងប្អូនពុំបានពិសាអ្វីសោះ។³⁴ដូច្នេះ សូមបងប្អូនអញ្ជើញពិសាទៅដើម្បីឲ្យបានរួចជីវិត ដ្បិតនៅក្នុងចំណោមបងប្អូន សូម្បីតែសក់មួយសរសៃរបស់បងប្អូ ក៏មិនបាត់ផង»។³⁵លោកមានប្រសាសន៍ដូច្នោះហើយ ក៏យកនំបុ័ងមកអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់នៅមុខពួកគេទាំងអស់គ្នា រួចលោកកាច់បរិភោគ។

³⁶ពេលនោះ អ្នកដែលនៅក្នុងសំពៅមានកម្លាំងចិត្តឡើងវិញ គេក៏បរិភោគទាំងអស់គ្នា។³⁷នៅក្នុងសំពៅនោះ យើងមានគ្នាទាំងអស់ពីររយចិតសិបប្រាំមួយនាក់។³⁸កាលបរិភោគឆ្អែតហើយ គេក៏លើកបាវស្រូវទម្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រដើម្បីឲ្យស្រាលសំពៅ។

³⁹លុះភ្លឺឡើង អ្នកសំពៅមើលស្រុកនោះមិនស្គាល់ទេ គេឃើញតែឆកសមុទ្រដែលមានវាលខ្សាច់ រូចគេបានសម្រេចចិត្តចូលសំពៅទៅបង្កឿងនៅទីនោះ ប្រសិនបើ អាចចូលទៅបាន។⁴⁰ដូច្នេះគេក៏ស្រាយខ្សែយុថ្កាទម្លាក់ចោលទៅក្នុងសមុទ្រ ព្រមទាំងស្រាយខ្សែចង្កូតចោលផងដែរ រួចគេលើកក្ដោងខាងមុខឡើងឲ្យត្រូវខ្យល់សំពៅចូលទៅរកច្រាំង។⁴¹ប៉ុន្តែ សំពៅបានបុកខ្សាច់ ដែលនៅចន្លោះខ្សែទឹកពីរបណ្ដាលឲ្យសំពៅកឿងនៅទីនោះ។ ក្បាលសំពៅនៅជាប់នឹងថ្កល់ រីឯកន្សៃវិញបានត្រូវបាក់បែក ដោយទឹករលកបក់បោកផ្ទប់មកយ៉ាងខ្លាំង។

⁴²ពួកទាហានមានបំណងសម្លាប់អ្នកទោសទាំងអស់ចោល ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់ហែលទឹកគេចខ្លួនបានឡើយ។⁴³ប៉ុន្តែ ដោយនាយទាហានចង់សង្គ្រោះជីវិតលោកប៉ូល គាត់ក៏ជំទាស់នឹងគោលបំណងរបស់កូនទាហានទាំងនោះ។ គាត់បានបញ្ជាឲ្យអស់អ្នកដែលចេះហែលទឹក លោតទៅក្នុងទឹកហែលទៅរកគោកមុន។⁴⁴រីឯអ្នកមិនចេះហែលទឹក ត្រូវតោងបន្ទះក្ដារ ឬតោងបំណែកសំពៅហែលទៅតាមក្រោយ។ ធ្វើដូច្នេះ គេបានទៅដល់ដីគោកដោយសុខសាន្តគ្រប់ៗគ្នា។

28

¹កាល ពួកយើងបានរួចជីវិតហើយ យើងដឹងថា កោះនោះឈ្មោះ កោះម៉ាល់ត៍។²អ្នកកោះនោះបានទទួលយើងដោយចិត្តសប្បុរសរកអ្វីប្រៀបផ្ទឹមពុំបាន ដោយអញ្ជើញយើងទាំងអស់គ្នា មកជុំវិញភ្នក់ភ្លើងមួយយ៉ាងធំដែលគេបានដុត ដ្បិតពេលនោះមានភ្លៀងធ្លាក់ ហើយធាតុអាកាសក៏ត្រជាក់ណាស់ផង។

³លោកប៉ូលរើសមែកឈើមួយកងមកបោះក្នុងភ្លើង ស្រាប់តែមានពស់វែកមួយលូនចេញមក ដោយកំដៅភ្លើង ហើយខាំដៃលោកជាប់។⁴កាលអ្នកកោះនោះឃើញពស់ខាំដៃលោកជាប់ដូច្នេះ ក៏និយាយគ្នាថា៖ «អ្នកនេះពិតជាបានសម្លាប់គេហើយ ទោះបីគាត់ទើបនឹងរួចខ្លួនពីសមុទ្រនោះក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គយុត្តិធម៌មិនទុកឲ្យគាត់នៅរស់រានមានជីវិតដែរ»។

⁵លោកប៉ូលបានរលាស់ពស់នោះទម្លាក់ទៅក្នុងភ្លើង តែលោកពុំឈឺចុកចាប់អ្វីទេ។⁶អ្នកកោះនោះរង់ចាំមើលលោកប៉ូល ហើមខ្លួន ឬក៏ត្រូវដាច់ខ្យល់ស្លាប់។ ប៉ុន្តែ ក្រោយពីចាំមើលអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរមក គេឃើញថាគ្មានហេតុអាក្រក់កើតដល់លោកសោះ ពួកគេក៏ផ្តូរគំនិត ហើយបែរជាពោលថា លោកប៉ូលជាព្រះជាម្ចាស់វិញ។

⁷នៅជិតនោះ មានដីមួយកន្លែង ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់មេកន្ទ្រាញកោះ ឈ្មោះពូព្លាស។ គាត់បានទទួលយើងឲ្យស្នាក់នៅ យ៉ាងរាក់ទាក់ចំនួនបីថ្ងៃ។⁸ឪពុករបស់លោកពូព្លាស សម្រាន្ដនៅលើគ្រែ ព្រោះគាត់គ្រុនផង និងរាកមួលផង។ លោកប៉ូលបានចូលទៅក្នុងផ្ទះគាត់ ហើយអធិស្ឋានដាក់ដៃពីលើ និងប្រោសគាត់ឲ្យបានជា។⁹អ្នកជំងឺឯទៀតៗនៅលើកោះឃើញគាត់ជាដូច្នេះ គេក៏នាំគ្នាមកដែរ ហើយបានជាទាំងអស់គ្នា។¹⁰ពួកគេបានសម្តែងការគោរពគ្រប់យ៉ាងចំពោះយើង។ នៅពេលយើងរៀបចំចេញដំណើរ ពួកគេបានជួយឧបត្ថម្ភនូវអ្វីៗដែលយើងត្រូវការ។

¹¹បីខែក្រោយមក យើងចុះសំពៅមួយឈ្មោះ «ឌីអូស្គួរ» ជាសំពៅមកពីក្រុងអលេក្សានទ្រា ដែលបានចតនៅកោះនោះក្នុងអំឡុងពេលរដូវរងា។¹²លុះមកដល់ក្រុងស៊ីរ៉ាគូស យើងបានស្នាក់នៅទីនោះបីថ្ងៃ។

¹³បន្ទាប់មក យើងបានសសៀរតាមឆ្នេរសមុទ្រទៅដល់ក្រុងរេគាម។ ស្អែកឡើង មានខ្យល់បក់មកពីទិសខាងត្បូង ហើយក្នុងរវាងតែពីរថ្ងៃ យើងមកដល់ក្រុងពូទីយ៉ូលី។¹⁴នៅក្រុងនោះ យើងបានជួបពួកបងប្អូន គេអញ្ជើញយើងឲ្យស្នាក់នៅជាមួយអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ យើងក៏បន្តដំណើរទៅកាន់ក្រុងរ៉ូម។¹⁵ពួកបងប្អូននៅក្រុងរ៉ូមដឹងដំណឹងអំពីយើង ក៏នាំគ្នាធ្វើដំណើររហូតទៅដល់ផ្សារអាប់ភាស និងភូមិផ្ទះសំណាកបីខ្នង ដើម្បីទទួលយើង។ កាលលោកប៉ូលឃើញបងប្អូនទាំងនោះ លោកបានអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ដោយចិត្តក្លាហាន។

¹⁶លុះយើងមកដល់ក្រុងរ៉ូមហើយ អាជ្ញាធរអនុញ្ញាតឲ្យលោកប៉ូលស្នាក់នៅផ្ទះមួយតាមបំណងចិត្តរបស់លោក តែពួកគេដាក់ទាហានម្នាក់ឲ្យនៅយាមលោក។¹⁷បីថ្ងៃក្រោយមក លោកប៉ូលអញ្ជើញអ្នកមុខអ្នកការក្នុងចំណោមជនជាតិយូដា ឲ្យមកជួបលោក។ លុះគេមកជួបជុំគ្នាហើយ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «បងប្អូនអើយ ខ្ញុំពុំបានធ្វើអ្វីប្រឆាំងនឹងប្រជាជាតិយើង ឬក៏ទាស់នឹងប្រពៃណីបុព្វបុរសយើងទេ តែគេបានចាប់ខ្ញុំឃុំឃាំងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងបញ្ជូនខ្ញុំមកក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ជនជាតិរ៉ូម។¹⁸កាលពួករ៉ូមសួរចម្លើយខ្ញុំរួចរាល់ហើយ គេចង់ដោះលែងខ្ញុំវិញ ព្រោះគេពុំឃើញខ្ញុំមានកំហុសអ្វី គួរនឹងមានទោសដល់ជីវិតនោះឡើយ។

¹⁹ប៉ុន្តែ ជនជាតិយូដាបាននាំគ្នាជំទាស់ ជាហេតុបង្ខំឲ្យខ្ញុំសុំឡើងមកដល់ព្រះចៅអធិរាជ។ រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំគ្មានគោលបំណងនឹងចោទប្រកាន់ប្រជាជាតិរបស់ខ្ញុំទេ។²⁰ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំសុំជួប និងសុំនិយាយជាមួយបងប្អូន ដ្បិតខ្ញុំជាប់ចំណងព្រោះតែសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។

²¹អ្នកទាំងនោះតបវិញថា៖ «យើងពុំបានទទួលសំបុត្រអ្វីពីស្រុកយូដាស្ដីអំពីលោកឡើយ ហើយក៏គ្មានបងប្អូនណាម្នាក់មករាយការណ៍ ឬនិយាយអាក្រក់ពីលោកដែរ។²²យើងចង់ស្ដាប់លោកមានប្រសាសន៍អំពីគំនិតរបស់លោក ព្រោះយើងដឹងថាមានគេជំទាស់នឹងគណៈរបស់លោកនៅគ្រប់ទីកន្លែង»។

²³ពួកគេបានណាត់ពេលជួបលោកប៉ូលម្ដងទៀតនៅថ្ងៃមួយ ហើយមានមនុស្សច្រើនជាងមុនមកផ្ទះលោកប៉ូល។ លោកបានវែកញែក និងធ្វើជាបន្ទាល់អំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់គេតាំងពីព្រឹក រហូតដល់ល្ងាច ដោយលើកយកគម្ពីរវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ និងគម្ពីរព្យាការីមកពន្យល់បញ្ជាក់ប្រាប់គេអំពីព្រះយេស៊ូ។²⁴មានពួកគេមួយផ្នែក បានជឿពាក្យដែលលោកមានប្រសាសន៍ តែមួយផ្នែកទៀតពុំព្រមជឿទេ។

²⁵ដោយពួកគេចាកចេញពីទីនោះទៅទាំងខ្វែងគំនិតគ្នា លោកប៉ូលក៏មានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធមានព្រះបន្ទូលមកកាន់បុព្វបុរសយើង តាមរយៈព្យាការីអេសាយពិតជាត្រូវមែន។²⁶ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរទៅរកប្រជារាស្ត្រនោះ ហើយប្រាប់ពួកគេថា អ្នករាល់គ្នាស្ដាប់ឮមែន តែពុំយល់ទេ អ្នករាល់គ្នាមើលមែន តែពុំឃើញដែរ។

²⁷ដ្បិតចិត្តរបស់ប្រជារាស្ត្រនេះរឹងណាស់ គេបាននាំគ្នាខ្ទប់ត្រចៀក ហើយបិទភ្នែក។ ពួកគេមើលឃើញនឹងភ្នែក ហើយឮនឹងត្រចៀក តែមិនយល់ ហើយក៏មិនចង់កែប្រែចិត្តគំនិតដែរ ក្រែងលោយើងប្រោសគេឲ្យបានជា»។

²⁸ហេតុនេះ សូមបងប្អូនជ្រាបថា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានព្រះបន្ទូលនិយាយពីការសង្គ្រោះរបស់ព្រះអង្គ ឲ្យសាសន៍ដទៃវិញ ព្រោះគេមុខជាស្ដាប់មិនខាន។²⁹កាលលោកប៉ូលមានប្រសាសន៍ដូច្នេះហើយ ជនជាតិយូដាក៏ចេញទៅ ទាំងជជែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងផង។

³⁰លោកប៉ូលបានស្នាក់នៅផ្ទះ ដែលលោកបានជួលនោះអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ ហើយលោកតែងទទួលអស់អ្នកដែលមកជួបលោក។³¹លោកបានប្រកាសព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងបង្រៀនគេអំពីព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដដោយចិត្តអង់អាច ហើយគ្មានអ្វីមករារាំងលោកឡើយ។

រ៉ូម

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូល ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត បានហៅឲ្យធ្វើជាសាវ័ក ហើយបានញែកខ្ញុំដោយឡែកសម្រាប់ដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²នេះគឺជាដំណឹងល្អ ដែលព្រះបានសន្យាតាមរយៈព្យាការីរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងបទគម្ពីរដ៏វិសុទ្ធ។³អំពីព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ ដែលបានប្រសូតពីពូជពង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។

⁴ដោយសារការរស់ពីសុគតឡើងវិញ ព្រះអង្គបានប្រកាសថា ជាព្រះបុត្រានៃព្រះ ដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ថាព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង។⁵ដោយសារព្រះអង្គ យើងបានទទួលព្រះគុណ និងភាពជាសិស្សសម្រាប់អ្នកដែលស្តាប់បង្គាប់ដោយជំនឿនៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិ ដោយសារព្រះនាមព្រះអង្គ។⁶នៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងនោះ បងប្អូនក៏បានត្រាស់ហៅដើម្បីឲ្យបានធ្វើជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។

⁷ខ្ញុំផ្ញើសំបុត្រនេះទៅកាន់បងប្អូនទាំងអស់ដែលនៅក្នុងក្រុងរ៉ូម ដែលជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានហៅឲ្យបានត្រឡប់ជាប្រជារាស្រ្តដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ។ សូមព្រះគុណ និងសេចក្តីសុខសាន្តមកពីព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតា និងពីព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង ស្ថិតនៅជាប់ជាមួយអ្នករាល់គ្នា។

⁸ជាដំបូង ខ្ញុំអរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្តសម្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នា ដោយសារជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នាបានប្រកាសពេញពិភពលោកទាំងមូល។⁹ដោយសារព្រះអង្គជាទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំបម្រើខាងវិញ្ញាណ នៅក្នុងដំណឹងល្អនៃបុត្រារបស់ព្រះអង្គ ដែលខ្ញុំបានដំណាលប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាបន្តបន្ទាប់។¹⁰ខ្ញុំតែងតែទូលសូមដល់ព្រះអង្គជានិច្ចនៅក្នុងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ តាមវិធីណាក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់ គឺខ្ញុំចង់ទៅជួបអ្នករាល់គ្នា ប្រសិនបើ ព្រះសព្វព្រះហឫទ័យ។

¹¹ខ្ញុំចង់ជួបអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចផ្តល់អំណោយទានខាងវិញ្ញាណខ្លះចម្រើនកម្លាំងដល់អ្នករាល់គ្នា។¹²ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការលើកទឹកចិត្តនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា តាមរយៈជំនឿរវាងគ្នានឹងគ្នា ជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នា និងខ្ញុំដែរ។

¹³ឥឡូវនេះ បងប្អូនអើយ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹង ថា ខ្ញុំតែងតែមានបំណងចិត្តចង់មករកអ្នករាល់គ្នា (ប៉ុន្តែ មានអ្វីមួយរារាំងខ្ញុំរហូតមកដល់ពេលនេះ) ដើម្បីកុំឲ្យខ្ញុំអាចប្រមូលផលនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាបាន ដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើនៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ។¹⁴ខ្ញុំជាប់ជំពាក់ទាំងសាសន៍ក្រិក និងសាសន៍ដទៃ ទាំងអ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកល្ងង់។¹⁵ដូច្នេះ សម្រាប់ខ្ញុំ គឺខ្ញុំត្រៀមរួចរាល់នឹងប្រកាសដំណឹងល្អដល់អ្នករាល់គ្នាទាំងអ្នកនៅក្រុងរ៉ូមដែរ។

¹⁶ដ្បិតខ្ញុំមិនខ្មាសដោយព្រោះដំណឹងល្អឡើយ ព្រោះដំណឹងល្អគឺជាព្រះចេស្តានៃព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីសង្គ្រោះមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលជឿ ដំបូងសាសន៍យូដា ហើយនិងសាសន៍ក្រិក។¹⁷នៅក្នុងដំណឹងល្អនោះ គឺសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្តែងពីជំនឿទៅកាន់ជឿ ដូចជាសេចក្តីដែលបានចែងទុកថា៖ «មនុស្សសុចរិតនឹងរស់នៅដោយជំនឿ»។

¹⁸ពីព្រោះព្រះពិរោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញពីស្ថានសួគ៌ទាស់នឹងមនុស្សដែលមិនគោរពប្រត្តិបត្តិដល់ព្រះអង្គ និងមនុស្សទុច្ចរិត ដោយសារអំពើអាក្រក់ ហើយបានលាក់សេចក្តីពិត។¹⁹នេះគឺដោយសារព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្តែងឲ្យពួកគេបានដឹង។

²⁰គុណសម្បត្តិរបស់ព្រះអង្គដែលយើងមើលមិនឃើញ ដូចជាអំណាច និងសណ្ឋានជាព្រះរបស់ព្រះអង្គដែលបានឃើញតាំងពីដំបូងមក គឺតាំងពីកំណើតលោកីយ៍ និងនៅក្នុងអ្វីៗទាំងអស់ដែលបានបង្កើតមកម្ល៉េះ។ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចដោះសារបានទេ។²¹សូម្បីតែពួកគេបានស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ហើយក្តី ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គឲ្យដូចជាព្រះទេ ឬពួកគេមិនបានអរព្រះគុណដល់ព្រះអង្គទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានត្រឡប់ទៅជាល្ងង់ខ្លៅនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ និងមនសិការនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេបានងងឹតទៅ។

²²ពួកគេគិតថាពួកគេជាមនុស្សឆ្លាត ប៉ុន្តែ ពួកគេគឺជាមនុស្សល្ងង់វិញ។²³ពួកគេបានប្តូរសិរីល្អនៃព្រះដែលមិនចេះពុករលួយទៅដូចជារូបចម្លាក់មនុស្ស បក្សាបក្សី សត្វជើងបួន និងសត្វលូនវាដែលពុករលួយទៅវិញ។

²⁴ហេតុដូច្នេះហើយ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ពួកគេទៅក្នុងចិត្តស្រើបស្រាលដែលស្រែកឃ្លានភាពមិនស្អាត ហើយរូបកាយរបស់ពួកគេត្រូវបានទទួលការមើលងាយនៅក្នុងចំណោមពួកគេទៅវិញ។²⁵ពួកគេបានដូរសេចក្ដីពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ យកសេចក្ដីភូតភរ ហើយបានថ្វាយបង្គំ និងបម្រើអ្វីៗដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង ជាជាងព្រះដែលបានបង្កើត និងជាព្រះដែលប្រកបដោយព្រះពរអស់កល្បជានិច្ច អាម៉ែន។

²⁶ដោយហេតុនេះហើយ បានជាព្រះជាម្ចាស់ប្រគល់ពួកគេឲ្យទៅតាមតុណ្ហាថោកទាប ពួកគេបានប្តូរទំនាក់ទំនងបែបធម្មជាតិ ទៅរបៀបដែលខុសពីធម្មជាតិវិញគឺស្រីស្រឡាញ់ស្រី។²⁷ដូចគ្នាដែរ បុរសក៏បោះបង់ចោលទំនាក់ទំនងបែបធម្មជាតិចោលដែរ លែងស្រឡាញ់ស្រី បែរជាមានការស្រើបស្រាលជាមួយប្រុសគ្នាឯងទៅវិញ។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តបែបនេះ ដោយគ្មានអាម៉ាស់ ហើយពួកគេនឹងបានទទួលការដាក់ទោសសមនឹងអំពើដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តដែរ។

²⁸ដោយសារតែពួកគេមិនបានបង្ហាញថាមានព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ ពួកគេបានបណ្តោយខ្លួនទៅតាមគំនិតអាក្រក់របស់ពួកគេ ព្រោះពួកគេធ្វើអ្វីដែលមិនត្រឹមត្រូវ។

²⁹ពួកគេបានពោពេញទៅដោយអំពើទុច្ចរិត អំពើអាក្រក់ និងការលោភលន់ និងព្យាបាទគ្រប់យ៉ាង។ ពួូកគេពេញដោយការច្រណែន សម្លាប់ ឈ្លោះប្រកែក និងបោកប្រាស ហើយមានដួងចិត្តក្នុងការធ្វើការអាក្រក់។³⁰ពួកគេនិយាយដើមគ្នា និយាយមួលបង្គាច់គ្នា ហើយជាអ្នកស្អប់ព្រះជាម្ចាស់ថែមទៀតផង។ ពួកគេប្រើអំពើហិង្សា មានភាពក្រអឺតក្រទម និងពេញដោយអំនួត។ ពួកគេបង្កើតឲ្យមានការអាក្រក់ផ្សេងៗ ហើយពួកគេមិនស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយ។³¹ពួកគេគ្មានការយល់ដឹង ពួកគេជាមនុស្សដែលមិនអាចទុកចិត្តបាន គ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ដូចមនុស្សធម្មតា ហើយគ្មានមេត្តាថែមទៀតផង។

³²ពួកគេដឹងអំពីការដាក់ទោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថា អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើបែបនេះសមនឹងស្លាប់ ហើយពួកគេមិនត្រឹមតែប្រព្រឹត្តខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងពេញចិត្ដនឹងពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនោះទៀតផង។

2

¹ដូច្នេះហើយ អ្នកមិនអាចដោះសារបានទេ អ្នកគឺជាអ្នកដែលនឹងត្រូវជំនុំជម្រះ ចំពោះអ្វីដែលអ្នកបានថ្កោលទោសអ្នកដទៃ អ្នកបានថ្កោលទោសខ្លួនឯងដែរ។ ពីព្រោះអ្នកបានចោទប្រកាន់គេ តែអ្នកបានធ្វើការនោះដូចគេដែរ។²ប៉ុន្តែ យើងដឹងថា សេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ស្របតាមសេចក្តីពិត ហើយវានឹងធ្លាក់ទៅលើអ្នកដែលប្រព្រឹត្ដបែបនេះដែរ។

³ប៉ុន្តែ ចូរពិចារណាការនេះ អ្នកគឺជាអ្នកដែលជំនុំជម្រះអស់អ្នកដែលប្រពឹ្រត្តការណាមួយ ហើយអ្នកក៏ធ្វើដូចគេដែរ។ តើអ្នកអាចគេចពីការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ?⁴ឬ តើអ្នកគិតថា ព្រះហឫទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ កាលពន្យារការដាក់ទោសរបស់ព្រះអង្គ ហើយនិងការអត់ធ្មត់របស់ព្រះជាម្ចាស់តិចពេក? តើអ្នកមិនដឹងទេថា សេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គគឺដើម្បីឲ្យអ្នកឲ្យប្រែចិត្ត?

⁵ប៉ុន្តែ ដោយសារតែចិត្តរឹងរូសរបស់អ្នក និងចិត្តដែលមិនព្រមប្រែចិត្តរបស់អ្នក ដែលអ្នកបានរក្សាទុកនៅក្នុងអ្នក សម្រាប់ថ្ងៃនៃព្រះពិរោធហើយ នោះគឺជាថ្ងៃនៃការជំនុំជម្រះដ៏សុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញ។⁶ព្រះអង្គនឹងតបស្នងដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាតាមរង្វាល់នៃការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេ។⁷ចំពោះអស់អ្នកដែលបន្តក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើល្អ គេនឹងបានទទួលការសរសើរ កិត្តិយស និងសេចក្តីមិនពុករលួយ ទ្រង់នឹងប្រទានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។

⁸ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាដែលអាត្មានិយម អ្នកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់តាមសេចក្តីពិត ប៉ុន្តែ បែរជាស្តាប់តាមសេចក្តីទុច្ចរិតវិញ សេចក្ដីក្រោធ និង ព្រះពិរោធដ៏ខ្លាំងនឹងមកដល់។⁹ព្រះជាម្ចាស់នឹងនាំទុក្ខលំបាក និងក្តីវេទនាយ៉ាងខ្លាំង មកលើមនុស្សគ្រប់រូប ដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ព្រះអង្គនឹងដាក់ទោសសាសន៍យូដាដំបូង បន្ទាប់មកសាសន៍ក្រិកផងដែរ។

¹⁰ប៉ុន្តែ ពាក្យសរសើរ កិត្តិយស និងសេចក្តីសុខសាន្តនឹងមកដល់អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ទៅកាន់សាសន៍យូដាដំបូង ហើយបន្ទាប់មកសាសន៍ក្រិកផងដែរ។¹¹ព្រោះគ្មានការរើសអើងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។¹²អស់អ្នកណាដែលបានធ្វើបាបក្រៅពីក្រឹត្យវិន័យ នឹងត្រូវទោសក្រៅក្រឹត្យវិន័យ ហើយអស់អ្នកណាដែលធ្វើបាបក្នុងក្រឹត្យវិន័យ នឹងត្រូវទោសនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យដែរ។

¹³ដ្បិត មិនមែនអ្នកដែលឮក្រឹត្យវិន័យទបានសុចរិតនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ទេ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យទេតើ ដែលនឹងបានសុចរិតនោះ។¹⁴ព្រោះនៅពេលសាសន៍ដទៃ ពួកគេគ្មានក្រឹត្យវិន័យទេ ពួកគេធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យ តាមច្បាប់ធម្មជាតិ ពួកគេមានក្រឹត្យវិន័យនៅនឹងខ្លួនឯងស្រាប់ហើយ ទោះបីជាពួកគេគ្មានក្រឹត្យវិន័យក៏ដោយ។

¹⁵ដោយសារការនេះហើយ បានជាតម្រូវឲ្យពួកគេធ្វើដូច្នេះ ព្រោះក្រឹត្យវិន័យបានសរសេរទុកនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេរួចហើយ។ មនសិការបស់ពួកគេក៏ធ្វើបន្ទាល់ដល់ពួកគេដែរ ហើយគំនិតរបស់គេក៏ចោទប្រកាន់ ឬការពារពួកគេដោយខ្លួនឯង¹⁶ហើយចំពោះព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ ការនោះនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃមួយ នៅពេលព្រះជាម្ចាស់នឹងជំនុំជម្រះការសម្ងាត់របស់មនុស្ស អាស្រ័យទៅលើដំណឹងល្អ តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។

¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកហៅខ្លួនឯងថា យូដា ហើយទុកចិត្តលើក្រឹត្យវិន័យ និងអួតនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់¹⁸ហើយស្គាល់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ និងស្គាល់អ្វីដែលល្អឥតខ្ចោះ ដោយសារអ្នកបានទទួលសេចក្តីបង្រៀនពីក្រឹត្យវិន័យ¹⁹ហើយប្រសិនបើ អ្នកជឿជាក់ថាអ្នកខ្លួនឯងជាអ្នកនាំមនុស្សខ្វាក់ ហើយជាពន្លឺដល់អស់អ្នកដែលនៅក្នុងទីងងឹតនោះ²⁰ជាអ្នកកែតម្រូវមនុស្សល្ងង់ ឬជាគ្រូដល់កូនតូចៗ ហើយថាអ្នកនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យ បង្កើតឲ្យមានចំណេះដឹង និងសេចក្តីពិត បើអ៊ីចឹងមែន តើការអាក្រក់អាចកើតមកលើជីវិតរស់នៅរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្តេចកើត?

²¹អ្នកគឺជាអ្នកដែលបង្រៀនអ្នកដទៃ តើអ្នកមិនបង្រៀនខ្លួនឯងទេឬអី? អ្នកគឺជាអ្នកបង្រៀនឲ្យទាស់នឹងការលួច តើអ្នកលួចទេ?²²អ្នកគឺជាអ្នកដែលនិយាយថា កុំប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ឲ្យសោះ តើអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ទេ? អ្នកគឺជាដែលស្អប់រូបព្រះ តើអ្នកបានលួចពីព្រះវិហារដែរឬទេ?

²³អ្នកគឺជាអ្នកដែលមានអំនួតនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យ តើអ្នកគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈការដែលអ្នកធ្វើខុសនឹងក្រឹត្យវិន័យឬអី?²⁴ដ្បិត ដូចសេចក្តីដែលបានចែងទុកមកថា៖ «ព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវគេមើលងាយនៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ ដោយសារអ្នករាល់គ្នា»។

²⁵ការកាត់ស្បែកពិតជាមានប្រយោជន៍ដល់អ្នករាល់គ្នា ប្រសិនបើ អ្នកស្តាប់បង្គាប់តាមក្រឹត្យវិន័យ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកបានធ្វើខុសនឹងក្រឹត្យវិន័យ នោះការកាត់ស្បែករបស់អ្នកនឺងត្រឡប់ទៅជាមិនកាត់ស្បែកវិញ។²⁶ប្រសិនបើ មនុស្សមិនកាត់ស្បែកធ្វើតាមការទាមទាររបស់ក្រឹត្យវិន័យ តើមិនគួរឲ្យពិចារណាថាគាត់ជាមនុស្សដែលមិនកាត់ស្បែកទៅជាអ្នកកាត់ស្បែកវិញទេឬអី?²⁷ហើយតើអ្នកដែលមិនបានកាត់ស្បែកតាំងពីកំណើត គេថ្កោលទោសអ្នក ដោយសារអ្នកមិនធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យទេឬអី? នេះគឺដោយសារ អ្នកមានក្រឹត្យវិន័យដែលសរសេរ និងមានទាំងការកាត់ស្បែក ប៉ុន្តែ អ្នកនៅតែធ្វើខុសនឹងក្រឹត្យវិន័យ។

²⁸គាត់មិនមែនជាសាសន៍យូដា ដែលគ្រាន់តែសំបកក្រៅ ឬកាត់ស្បែកគ្រាន់តែកាត់ស្បែកខាងសាច់ឈាមតែប៉ុណ្ណោះទេ²⁹ប៉ុន្តែ គាត់គឺជាសាសន៍យូដាទាំងខាងក្នុង និងកាត់ស្បែកដែលចេញពីក្នុងចិត្ត និងខាងវិញ្ញាណ មិនមែនដោយតួអក្សរឡើយ។ មនុស្សបែបនេះទើបសមនឹងសរសើរ មិនមែនមកពីមនុស្សទេ តែមកពីព្រះជាម្ចាស់វិញ។

3

¹បើដូច្នេះ តើសាសន៍យូដាមានអត្ថប្រយោជន៍អ្វីខ្លះ? ហើយការកាត់ស្បែកមានអត្ថប្រយោជន៍អ្វីខ្លះដែរ?²ពួកគេអស្ចារ្យនៅក្នុងគ្រប់ទាំងផ្លូវ។ សាសន៍យូដាជាអ្នកដែលបានប្រទានការបើកសម្តែងមុនគេបង្អស់។

³ចុះបើ សាសន៍យូដាខ្លះដែលគ្មានជំនឿយ៉ាងម៉េចដែរ? តើការមិនជឿរបស់ពួកគេធ្វើឲ្យសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ព្រះលែងមានសុពលភាពឬអី?⁴ប្រហែលជាមិនអាចទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងសេចក្តីពិតជានិច្ច ទោះបីជាមនុស្សគ្រប់រូបជាមនុស្សកុហកក៏ដោយ។ ដូចជាមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «គេនឹងបានឃើញថាព្រះអង្គសុចរិតនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គនឹងឈ្នះនៅពេលព្រះអង្គចូលទៅក្នុងការកាត់ក្តី។

⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើសេចក្តីទុច្ចរិតរបស់យើងបង្ហាញសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះ តើយើងអាចនិយាយបានយ៉ាងដូចម្តេច? តើយើងអាចនិយាយថា ព្រះជាម្ចាស់ទុច្ចរិត ក្នុងការនាំយកព្រះពិរោធមកលើយើង? (ខ្ញុំកំពុងប្រើសេចក្តីសំអាងរបស់មនុស្ស)។⁶ប្រហែលជាមិនអាចកើតឡើងបានទេ បើអ៊ីចឹងមែន តើព្រះជាម្ចាស់ជំនុំជម្រះលោកីយ៍យ៉ាងម៉េចនឹងកើត?

⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ សេចក្តីពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈការកុហករបស់ខ្ញុំផ្តល់ការសរសើរដល់ព្រះអង្គជាបរិបូរណ៌នោះ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវទទួលរងការកាត់ក្តី ថាជាមនុស្សមានបាប?⁸ហើយហេតុអ្វីយើងមិននិយាយថា ចូរយើងធ្វើការអាក្រក់ដើម្បីឲ្យការល្អកើតចេញមក? ដូចជាមនុស្សមួយចំនួនបាននិយាយបង្ខូចយើងថាយើងនិយាយដូច្នេះ។ អ្នកទាំងនោះដែលនិយាយដូច្នេះសមតែទទួលការជំនុំជម្រះ។

⁹បើដូច្នេះ តើយើងកំពុងតែដោះសារខ្លួនយើងឬអី? អត់ទេ។ គឺសម្រាប់ទាំងសាសន៍យូដា និងសាសន៍ក្រិក និងពួកគេគ្រប់គ្នា ស្ថិតនៅក្រោមអំពើបាប។¹⁰ដូចដែលមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់សុចរិតឡើយ សូម្បីតែម្នាក់»។

¹¹គ្មាននរណាម្នាក់យល់បានទេ ក៏គ្មាននរណាម្នាក់ដែលស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់ដែរ។¹²ពួកគេគ្រប់គ្នាបានបែរចេញពីព្រះ។ ពួកគេបានត្រឡប់ទៅជាឥតបានការ។ គ្មាននរណាម្នាក់ធ្វើល្អឡើយ គ្មានសូម្បីតែម្នាក់។

¹³បំពង់ករបស់ពួកគេបើកចេញពីផ្នូរ។ អណ្តាតរបស់ពួកគេបោកបញ្ឆោត។ ពិសរបស់សត្វពោះស្ថិតនៅក្រោមបបូរមាត់របស់ពួកគេ។¹⁴មាត់របស់ពួកគេពេញទៅដោយបណ្តាសារ និងភាពជូរល្វីង។

¹⁵ជើងរបស់ពួកគេរហ័សនឹងបង្ហូរឈាម។¹⁶ការបំផ្លាញ និងការឈឺចាប់ស្ថិតនៅលើផ្លូវរបស់ពួកគេ។¹⁷មនុស្សទាំងនេះ មិនបានស្គាល់ផ្លូវនៃសេចក្តីសុខសាន្តឡើយ។¹⁸គ្មានការកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេឡើយ។

¹⁹ឥឡូវនេះ យើងដឹងហើយថា អ្វីដែលក្រឹត្យវិន័យបានចែង គឺនិយាយទៅកាន់មនុស្សដែលនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យ។ ការនេះគឺដើម្បីឲ្យគ្រប់មាត់ទាំងអស់បានបិត ហើយពិភពលោកទាំងមូលទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។²⁰ការនេះ មិនមែនដោយសារសាច់ឈាមនឹងធ្វើឲ្យយើងបានសុចរិតទេ គឺដោយធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេ។ តាមរយៈក្រឹត្យវិន័យ ធ្វើឲ្យមនុស្សស្គាល់អំពើបាប។

²¹ប៉ុន្ដែឥឡូវនេះ ក្រៅពីគម្ពីរវិន័យ សេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសំដែងឲ្យឃើញហើយ ដោយមានគម្ពីរវិន័យ និងពួកអ្នកនាំព្រះបន្ទូលធ្វើបន្ទាល់ទៀតផង។²²គឺថា សេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺតាមរយៈជំនឿនៅលើព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត សម្រាប់អស់អ្នកដែលជឿព្រោះគ្មានភាពខុសគ្នាទេ។

²³ព្រោះមនុស្សគ្រប់គ្នាមានបាប ហើយខ្វះមិនដល់សិរីល្អនៃព្រះជាម្ចាស់²⁴ហើយពួកគេបានសុចរិតដោយឥតបង់ថ្លៃ ដោយសារព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ តាមរយៈការប្រោសលោះ ដែលនៅក្នុងព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។

²⁵ព្រោះ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ធ្វើជាតង្វាយលោះបាប តាមរយៈជំនឿនៅលើព្រះលោហិតរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានប្រទានព្រះគ្រិស្ត ដើម្បីបង្ហាញពីសេចក្តីយុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ ដោយសារតែព្រះអង្គបានបំភ្លេចចោលបាបកាលពីកន្លងទៅ²⁶នៅក្នុងសេចក្តីអត់ធ្មត់របស់ព្រះអង្គ។ ការទាំងអស់នេះ កើតឡើង ដើម្បីបង្ហាញពីសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះអង្គ នៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នយើងនេះ។ ការនេះ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គអាចបង្ហាញថា ព្រះអង្គផ្ទាល់សច្ចៈ ហើយដើម្បីបង្ហាញថា ព្រះអង្គប្រទានសេចក្តីសុចរិតដល់នរណាម្នាក់ ដោយសារជំនឿនៅក្នុងព្រះយេស៊ូ។

²⁷តើយើងបានអ្វីមកអួត? គ្មានទាល់តែសោះ។ អួតអំពីអ្វី? ពីការប្រព្រឹត្ត? អត់ទេ ប៉ុន្តែ អួតពីជំនឿវិញ។²⁸ដូច្នេះ យើងសរុបសេចក្តីយ៉ាងដូច្នេះថា មនុស្សបានសុចរិតដោយសារជំនឿ មិនមែនដោយសារការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យទេ។

²⁹អ៊ីចឹង តើព្រះជាម្ចាស់ គឺជាព្រះរបស់សាសន៍យូដាតែមួយនោះទេ? ប្រសិនបើ ព្រះអង្គមិនមែនជាព្រះរបស់សាសន៍តែមួយទេ អ៊ីចឹង តើព្រះអង្គជាព្រះជាម្ចាស់របស់សាសន៍ដទៃដែរ? មែន ព្រះអង្គគឺជាព្រះរបស់សាសន៍ដទៃដែរ។³⁰បើដូច្នេះមែន ព្រះអង្គគឺជាព្រះតែមួយ ព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យអ្នកកាត់ស្បែកបានសុចរិតដោយសារជំនឿ និងអ្នកដែលមិនកាត់ស្បែកបានសុចរិតដោយសារជំនឿដែរ។

³¹តើយើងចាត់ទុកក្រឹត្យវិន័យជាមោឃៈដោយសារជំនឿ? មិនមែនទេ ផ្ទុយទៅវិញ យើងត្រូវកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យដែរ។

4

¹ដូច្នេះ តើយើងនឹងនិយាយថា លោកអប្រាហាំជាបុព្វបុរសរបស់យើង ក្នុងសាច់ឈាមមែនទេ?²ព្រោះប្រសិនបើ លោកអប្រាហាំបានសុចរិតដោយសារការប្រព្រឹត្តមែន គាត់នឹងមានហេតុក្នុងការអួត ប៉ុន្តែ មិនមែននៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ទេ។³តើបទគម្ពីរបានចែងយ៉ាងដូចម្តេច? «លោកអប្រាហាំបានជឿដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានរាប់គាត់ថាជាសុចរិត»។

⁴ឥឡូវនេះ សម្រាប់អ្នកដែលធ្វើការ តើគាត់នឹងបានទទួលអ្វីដែលគាត់បានធ្វើ គឺមិនមែនជាអំណោយទេ ប៉ុន្តែ ជាតម្លៃឈ្នួលវិញ។⁵ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្នកដែលមិនបានធ្វើការវិញ ផ្ទុយទៅវិញគាត់ជឿនៅលើព្រះជាម្ចាស់ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សអាក្រក់បានសុចរិត ដោយសារជំនឿរបស់គាត់បានរាប់ថាជាសុចរិត។

⁶ព្រះបាទដាវីឌបានប្រកាសពីព្រះពរចំពោះបុរសម្នាក់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានរាប់ថាជាសុចរិតមិនមែនដោយការប្រព្រឹត្តឡើយទេ។⁷ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «មានពរហើយអស់អ្នកដែលបាបរបស់ខ្លួនបានអត់ទោស និងបាបរបស់ខ្លួនបានគ្របបាំង។⁸មានពរហើយអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់មិនបានរាប់បាបរបស់ពួកគេ។

⁹ដូច្នេះ ព្រះពរនេះបានប្រកាសតែអស់អ្នកដែលកាត់ស្បែក ឬ ក៏ប្រកាសដល់អស់អ្នកដែលមិនកាត់ស្បែកដែរ? ព្រោះយើងនិយាយថា៖ «លោកអប្រាហាំបានរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿ»។¹⁰ដូច្នេះ តើរាប់យ៉ាងដូចម្តេច? គឺនៅពេលលោកអប្រាហាំស្ថិតនៅក្នុងការកាត់ស្បែក ឬមិនកាត់ស្បែក? វាមិនមែនមកពីការកាត់ស្បែកទេ ប៉ុន្តែ នៅពេលក្នុងការមិនកាត់ស្បែកវិញ។

¹¹លោកអប្រាហាំបានទទួលទីសម្គាល់នៃការកាត់ស្បែក។ នេះគឺជាត្រានៃសេចក្តីសុចរិតរបស់ជំនឿដេលគាត់បានទទួលនៅពេលគាត់ស្ថិតនៅក្នុងការមិនកាត់ស្បែកនៅឡើយ។ លទ្ធផលនៃសញ្ញានេះគឺថាគាត់បានក្លាយជាឪពុកនៃអស់អ្នកដែលជឿទាំងអស់ ទោះបីជាពួកគេមិនបានកាត់ស្បែកក្តី។ នេះមានន័យថា សេចក្តីសុចរិតបានរាប់ជាមួយពួកគេដែរ។¹²នេះក៏មានន័យផងដែរ ថាលោកអប្រាហាំបានក្លាយជាឪពុកនៃអស់អ្នកដែលបានកាត់ស្បែកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ លោកក៏ជាឪពុកសម្រាប់អស់អ្នកដែលដើរតាមជំហ៊ាននៃជំនឿរបស់ឪពុកយើងគឺលោកអប្រាហាំ មុនពេលគាត់បានកាត់ស្បែកទៅទៀត។

¹³ព្រោះសេចក្តីសន្យាចំពោះលោកអប្រាហាំ និងចំពោះពូជពង្សរបស់គាត់ដែលគាត់នឹងទទួលលោកីយ៍ជាមរតក មិនមែនបានមកដោយសារក្រឹត្យវិន័យទេ ប៉ុន្តែ តាមរយៈសេចក្តីសុចរិតនៃជំនឿវិញ។¹⁴ប្រសិនបើ អស់អ្នកដែលរស់នៅដោយក្រឹត្យវិន័យ បានទទួលមរតក ដូច្នេះ ជំនឿក្លាយជារបស់ឥតប្រយោជន៍ ហើយសេចក្តីសន្យាក៏គ្មានតម្លៃដែរ។¹⁵ព្រោះក្រឹត្យវិន័យនាំឲ្យមានសេចក្តីក្រោធ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើគ្មានក្រឹត្យវិន័យ ក៏គ្មានការរំលងដែរ។

¹⁶ដោយហេតុនេះ ដោយសារជំនឿ ដើម្បីឲ្យសេចក្តីសន្យាបានស្ថិតនៅលើព្រះគុណ ហើយអាចរាប់រងចំពោះពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំទាំងអស់ មិនគ្រាន់តែចំពោះអស់អ្នកដែលនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ សម្រាប់អស់អ្នកដែលមានចំណែកនៅក្នុងជំនឿរបស់លោកអប្រាហាំដែរ។ គាត់ជាឪពុករបស់យើងគ្រប់គ្នា¹⁷ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យអ្នកបានត្រឡប់ទៅជាឪពុកលើប្រជាជាតិជាច្រើន»។ លោកអប្រាហាំស្ថិតនៅក្នុងព្រះវត្តមាននៃព្រះអង្គ ជាអ្នកដែលព្រះបានទុកចិត្ត គឺព្រះអង្គហើយ ដែលប្រទានជីវិតដល់អ្នកស្លាប់ ហើយបានហៅអ្វីៗដែលគ្មានមកកាន់អ្វីដែលមានវិញ។

¹⁸ក្រៅពីការកាត់ស្បែកក្នុងរូបភាពខាងក្រៅ លោកអប្រាហាំបានទុកចិត្តដល់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុងសម្រាប់ពេលអនាគត។ ដូច្នេះហើយ គាត់បានត្រឡប់ទៅជាឪពុកនៃប្រជាជាតិជាច្រើន ស្របទៅតាមអ្វីដែលបានចែងថា៖ «អ្នកនឹងមានពូជពង្សជាច្រើន»។¹⁹គាត់មិនបានខ្សោយនៅក្នុងជំនឿរបស់គាត់ទេ។ លោកអប្រាហាំយល់ថា រូបកាយរបស់គាត់ផ្ទាល់មិនអាចមានកូនបានទេ (ដោយសារគាត់មានអាយុមួយរយឆ្នាំទៅហើយ)។ គាត់ក៏ទទួលស្គាល់ផងដែរថា ផ្ទៃរបស់នាងសារ៉ាក៏មិនអាចមានកូនបានដែរ។

²⁰ប៉ុន្តែ ដោយសារសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់ លោកអប្រាហាំគ្មានការសង្ស័យនៅក្នុងជំនឿរបស់គាត់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់ត្រូវបានចម្រើនកម្លាំងដោយជំនឿ ហើយបានសរសើរតម្កើងដល់ព្រះជាម្ចាស់។²¹គាត់ពិតជាជឿជាក់ទាំងស្រុងថា អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាហើយ ព្រះអង្គក៏អាចធ្វើវាឲ្យបានសម្រេចដែរ។²²ដោយសារហេតុនេះ ហើយបានជាគាត់ត្រូវបានរាប់ជាសុចរិត។

²³ឥឡូវនេះ សេចក្តីដែលបានសរសេរមកនោះ មិនត្រឹមតែជាប្រយោជន៍របស់គាត់ទេ²⁴ប៉ុន្តែ វាត្រូវបានរាប់ជាសុចរិតចំពោះអស់អ្នកដែលជឿលើព្រះអង្គដែលបានប្រោសព្រះយេស៊ូ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងពីសេចក្តីស្លាប់។²⁵ព្រះអង្គនេះហើយគឺជាអ្នកដែលត្រូវបានគេបញ្ជូនទៅសម្លាប់ដោយសារអំពើរំលងរបស់យើង ហើយបានប្រោសព្រះអង្គឲ្យរស់ឡើងវិញ គឺឲ្យយើងបានសុចរិត។

5

¹ដូច្នេះ យើងបានសុចរិតដោយសារជំនឿ យើងមានសន្តិភាពជាមួយព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តរបស់យើង។²ដោយសារព្រះអង្គ យើងក៏មានផ្លូវចូលទៅកាន់ព្រះគុណដោយជំនឿ ដែលយើងឈរ។ យើងមានអំណរនៅក្នុងទំនុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រទានឲ្យយើងសម្រាប់ពេលអនាគត យើងមានទំនុកចិត្តថា យើងនឹងមានចំណែកនៅក្នុងសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

³មិនគ្រាន់តែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ យើងក៏មានអំណរនៅក្នុងទុក្ខលំបាករបស់យើងផងដែរ។⁴យើងដឹងថា ទុក្ខលំបាកនាំឲ្យយើងអត់ធន់។ ហើយការអត់ធន់ធ្វើឲ្យយើងគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយការគាប់ព្រះឫទ័យដល់ព្រះអង្គ នាំឲ្យយើងមានទំនុកចិត្តនាពេលអនាគត។⁵ទំនុកចិត្តនេះ មិនធ្វើឲ្យយើងខកចិត្តឡើយ ដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាក់បំពេញនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់យើងតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែលបានប្រទានមកយើង។

⁶កាលដែលយើងនៅខ្សោយនៅឡើយ នៅពេលកំណត់ ព្រះគ្រិស្តបានសុគតសម្រាប់មនុស្សទុច្ចរិត។⁷កម្រមានអ្នកព្រមស្លាប់ជំនួសមនុស្សសុចរិតណាស់។ ហើយក៏ប្រហែលជាមានអ្នកដែលហ៊ានស្លាប់សម្រាប់មនុស្សល្អដែរ។

⁸ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ចំពោះយើង ព្រោះនៅពេលដែលយើងស្ថិតនៅក្នុងភាពជាមនុស្សមានបាបនៅឡើយ ព្រះគ្រិស្តបានសុគតសម្រាប់យើងរួចហើយ។⁹លើសពីនេះ យើងបានសុចរិតដោយសារព្រះលោហិតរបស់ព្រះអង្គ យើងនឹងបានសង្គ្រោះឲ្យរួចផុតពីសេចក្តីក្រោធ នៃព្រះជាម្ចាស់ដោយសារព្រះលោហិតនេះ។

¹⁰ប្រសិនបើ យើងសិ្ថតនៅក្នុងភាពជាសត្រូវ ហើយយើងបានផ្សះផ្សាជាមួយព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈការសុគតរបស់ព្រះបុត្រាព្រះអង្គ បន្ទាប់ពីយើងបានផ្សះផ្សាជាមួយព្រះអង្គហើយ លើសពីនេះ យើងនឹងបានសង្គ្រោះដោយសារព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គផងដែរ។¹¹មិនគ្រាន់តែប៉ុណ្ណោះ យើងក៏មានអំណរនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង ដោយសារព្រះអង្គ នៅពេលនេះ យើងបានទទួលការផ្សះផ្សារឡើងវិញ។

¹²ដូច្នេះ តាមរយៈមនុស្សបាបម្នាក់បានចូលមកក្នុងលោកីយ៍នេះ ដូចគ្នានេះដែរ សេចក្តីស្លាប់បានចូលមកក្នុងលោកីយ៍ដោយសារបាបនោះដែរ។ ហើយសេចក្តីស្លាប់បានរីកសាយទៅដល់មនុស្សគ្រប់រូប ព្រោះមនុស្សទាំងអស់បានធ្វើបាប។¹³រហូតដល់មានក្រឹត្យវិន័យ បាបបានចូលមកក្នុងលោកីយ៍ហើយ ប៉ុន្តែ បាបមិនត្រូវបានស្គាល់នៅឡើយទេ ដោយសារមិនទាន់មានក្រឹត្យវិន័យនៅឡើយ។

¹⁴យ៉ាងណាក៏ដោយ សេចក្តីស្លាប់បានគ្រប់គ្រងលើលោកអដាំរហូតដល់លោកម៉ូសេ ថែមទាំងគ្រប់គ្រងលើអស់អ្នកដែលមិនបានធ្វើបាបនៃការមិនស្តាប់បង្គាប់ដូចជាលោកអដាំដែរ ក៏មានម្នាក់ដែលមានលក្ខណៈដូចជាគាត់ដែរ នឹងមក។ ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី អំណោយទានមិនដូចជាការរំលងទេ។¹⁵ដូច្នេះ ប្រសិនបើការរំលងរបស់មនុស្សម្នាក់ធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់ តើព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអំណោយទាន ដោយសារព្រះជាម្ចាស់នៃមនុស្សម្នាក់ គឺព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត នឹងមានលើសជាយ៉ាងណាទៅទៀត។

¹⁶អំណោយទាននេះ មិនដូចជាលទ្ធផលនៃម្នាក់ដែលបានធ្វើបាបទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការជំនុំជម្រះនៃការកាត់ទោសបានមក ដោយសារការរំលងនៃមនុស្សម្នាក់។ ក៏ប៉ុន្តែ អំណោយទានបានធ្វើឲ្យមានសេចក្តីសុចរិត មកដល់បន្ទាប់ពីមានការរំលងជាច្រើន។¹⁷ដូច្នេះ ដោយសារការរំលងរបស់មនុស្សម្នាក់ សេចក្តីស្លាប់បានគ្រប់គ្រងតាមរយៈម្នាក់នោះ តើព្រះគុណដ៏បរិបូរណ៌ និងអំណោយទាននៃសេចក្តីសុចរិតនឹងគ្រង់គ្រងលើម្នាក់ដែលមានព្រះនាមថា យេស៊ូគ្រិស្តទេឬអី?

¹⁸ដូច្នេះ ដោយសារម្នាក់បានប្រព្រឹត្តរំលង មនុស្សគ្រប់រូបត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះ ដូចគ្នាដែរ ដោយសារមនុស្សម្នាក់ដែលប្រព្រឹត្តអំពើសុចរិត នឹងធ្វើឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមានសេចក្តីសុចរិតនៅក្នុងជីវិតយ៉ាងនោះដែរ។¹⁹ដូច្នេះ ដោយសារមនុស្សម្នាក់ដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ ធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនត្រូវមានបាបយ៉ាងណា ដូចគ្នាដែរ តាមរយៈការស្តាប់បង្គាប់របស់មនុស្សម្នាក់ នឹងធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនបានសុចរិតយ៉ាងនោះដែរ។

²⁰ប៉ុន្តែ ក្រឹត្យវិន័យបានមក ដើម្បីឲ្យអំពើរំលងកាន់តែច្រើនឡើង។ ប៉ុន្តែ ទីណាមានបាបច្រើន នៅទីនោះក៏មានព្រះគុណច្រើនដែរ។²¹ការនេះបានកើតឡើង ដូចដែលបាបបានគ្រប់គ្រងធ្វើឲ្យមនុស្សស្លាប់ ដូច្នេះ ព្រះគុណគ្រប់គ្រងក៏ធ្វើឲ្យបានសុចរិត សម្រាប់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង។

6

¹ដូច្នេះ តើយើងនឹងនិយាយយ៉ាងដូចម្តេច? តើគួរឲ្យយើងបន្តនៅក្នុងបាបទៀត ដើម្បីឲ្យព្រះគុណបានចម្រើនឡើង?²មិនអាចធ្វើដូច្នេះបានទេ។ យើងដែលបានស្លាប់ខាងឯបាបហើយ តើយើងអាចរស់នៅក្នុងបាបដូចម្តេចទៀតបាន?³តើអ្នកមិនដឹងទេឬអីថា មានមនុស្សជាច្រើនបានជ្រមុជនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ គឺបានជ្រមុជទៅក្នុងសេចក្តីស្លាប់របស់ព្រះអង្គ?

⁴យើងត្រូវបានកប់ ដូច្នេះ តាមរយៈព្រះអង្គ យើងបានជ្រមុជទៅក្នុងសេចក្តីស្លាប់ជាមួយព្រះអង្គ។ ការនេះ បានកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបានដូចជាព្រះគ្រិស្តបានរស់ឡើងវិញពីស្លាប់តែម្តង ដោយសារសិរីល្អព្រះបិតា ដូច្នេះ យើងត្រូវតែដើរនៅក្នុងជីវិតថ្មីនេះ។⁵ប្រសិនបើ យើងបានរួមតែមួយជាមួយព្រះអង្គនៅក្នុងសេចក្តីស្លាប់ យើងក៏នឹងរួមជាមួយការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គដែរ។

⁶យើងដឹងការនេះ ថាមនុស្សចាស់របស់យើងត្រូវបានឆ្កាងជាមួយព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យរូបកាយនៃបាបអាចបំផ្លាញ។ ការនេះបានកើតឡើង ដើម្បីយើងលែងស្ថិតនៅក្នុងភាពជាទាសកររបស់បាបទៀត។⁷អស់អ្នកដែលបានស្លាប់ហើយគឺប្រកាសពីសេចក្តីសុចរិត លែងពាក់ព័ន្ធជាមួយបាបទៀតហើយ។

⁸ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ យើងបានស្លាប់ជាមួយព្រះគ្រិស្តហើយ យើងជឿថា យើងនឹងរស់នៅជាមួយព្រះអង្គ។⁹យើងដឹងថា ព្រះគ្រិស្តបានរស់ពីសុគតឡើងវិញតែម្តង ហើយទ្រង់ក៏លែងស្លាប់ទៀតហើយ។ សេចក្តីស្លាប់លែងគ្រប់គ្រងលើព្រះអង្គទៀតហើយ។

¹⁰ទាក់ទងទៅនឹងការសុគតគឺព្រះអង្គសុគតចំពោះបាប ទ្រង់បានសុគតតែម្តងសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ប៉ុន្តែ ជីវិតដែលព្រះអង្គរស់នៅ ទ្រង់រស់នៅសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់។¹¹ដូចគ្នាដែរ អ្នកត្រូវតែគិតថាខ្លួនអ្នកក៏ត្រូវតែស្លាប់ចំពោះបាបដែរ ប៉ុន្តែ រស់នៅគឺរស់នៅថ្វាយព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។

¹²ដូច្នេះហើយ មិនត្រូវអនុញ្ញាតបាបគ្រប់គ្រងនៅក្នុងរូបកាយដែលពុករលួយ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចនឹងធ្វើតាមតណ្ហារបស់រូបកាយនោះ។¹³កុំប្រគល់ចំណែកណាមួយនៅក្នុងរូបកាយរបស់អ្នកទៅកាន់បាប ដើម្បីធ្វើជាឧបករណ៍សម្រាប់សេចក្តីទុច្ចរិតឡើយ។ ប៉ុន្តែ ចូរថ្វាយខ្លួនរបស់អ្នកទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ ពីមុនយើងស្លាប់ តែឥឡូវយើងរស់។ ហើយថ្វាយផ្នែកនៃរូបកាយរបស់អ្នកទៅព្រះជាម្ចាស់ ជាឧបរណ៍សម្រាប់ប្រើក្នុងសេចក្តីសុចរិតវិញ។¹⁴កុំអនុញ្ញាតឲ្យបាបបានគ្រប់គ្រងលើអ្នកឡើយ។ ព្រោះអ្នកមិនស្ថិតនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យឡើយ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងព្រះគុណវិញ។

¹⁵បើដូច្នេះ តើយើងគួរធ្វើបាប ដោយព្រោះយើងមិនស្ថិតនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យមែន ហើយនៅក្រោមព្រះគុណមែនទេ? មិនអាចធ្វើដូច្នោះទេ។¹⁶តើអ្នកមិនដឹងទេឬអីថា អ្នកដែលអ្នកថ្វាយខ្លួនរបស់អ្នកដូចជាអ្នកបម្រើគឺជាម្នាក់ដែលត្រូវស្តាប់បង្គាប់ តើអ្នកត្រូវស្តាប់នរណា? ការនេះគឺជាសេចក្តីពិត មិនថាអ្នកជាអ្នកបម្រើនៃអំពើបាបដែលនាំអ្នកទៅក្នុងសេចក្តីស្លាប់ ឬជាអ្នកបម្រើដែលស្តាប់បង្គាប់ ដែលនាំទៅរកសេចក្តីសុចរិត។

¹⁷ប៉ុន្តែ សូមអរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់! ព្រោះអ្នកធ្លាប់ជាអ្នកបម្រើរបស់បាប ប៉ុន្តែ អ្នកបានស្តាប់បង្គាប់ពីចិត្តតាមគំរូនៃសេចក្តីបង្រៀនដែលបានប្រគល់ដល់អ្នក។¹⁸អ្នកបានមានសេរីភាពពីបាបហើយ ហើយអ្នកបានធ្វើឲ្យក្លាយជាអ្នកបម្រើនៃសេចក្តីសុចរិតវិញ។

¹⁹ខ្ញុំនិយាយដូចជាមនុស្សទូទៅ ដោយសារសេចក្តីកម្សោយនៃសាច់ឈាមរបស់អ្នក។ ដោយព្រោះអ្នកបានថ្វាយខ្លួនរបស់អ្នកឲ្យធ្វើជាទាសករចំពោះសេចក្តីដែលមិនស្អាត ហើយចំពោះការអាក្រក់ ដូច្នេះនេះដែរ នៅពេលនេះ ចូរថ្វាយខ្លួនរបស់អ្នកដូចជាទាសករនៃសេចក្តីសុចរិតវិញ ដើម្បីឲ្យបានសុចរិត។²⁰ព្រោះ នៅពេលអ្នកធ្លាប់ជាទាសករនៃបាប អ្នកមានសេរីភាពពីសេចក្តីសុចរិត។²¹នៅពេលនោះ តើផលផ្លែអ្វីដែលយើងមានពីការអ្វីដែលអ្នកមានសព្វថ្ងៃនេះគឺភាពអាម៉ាស់? ដ្បិត លទ្ធផលនៃការទាំងអស់នោះគឺជាសេចក្តីស្លាប់។

²²ប៉ុន្តែ នៅពេលនេះ អ្នកត្រូវបានដោះឲ្យមានសេរីភាពពីបាប ហើយគឺជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ អ្នកបានទទួលផលរបស់អ្នកសម្រាប់សេចក្តីសុចរិតផងដែរ។ ជាលទ្ធផលគឺបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។²³ព្រោះឈ្នួលនៃបាបគឺជាសេចក្តីស្លាប់ ប៉ុន្តែ អំណោយទាននៃព្រះជាម្ចាស់វិញគឺជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ចនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង។

7

¹បងប្អូនអើយ តើអ្នកមិនដឹងទេឬអីថា (ខ្ញុំកំពុងនិយាយជាមួយអ្នកដែលស្គាល់ក្រឹត្យវិន័យ) ក្រឹត្យវិន័យគ្រប់គ្រងលើមនុស្សរហូតអស់មួយជីវិតរបស់ពួកគេ?

²ស្រី្តដែលបានរៀបការគឺជាប់ចំណងដោយសារច្បាប់ ជាមួយនឹងស្វាមីរបស់នាងក្នុងការដែលគាត់នៅរស់ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ស្វាមីរបស់នាងស្លាប់ នាងនឹងរួចពីចំណងនៃច្បាប់របស់អាពាហ៍ពិពាហ៍នោះហើយ។³ដូច្នេះ នៅក្នុងពេលដែលស្វាមីរបស់នាងនៅរស់នៅឡើយ ប្រសិនបើ នាងរួមរស់ជាមួយបុរសផ្សេង គេនឹងហៅនាងថា ស្រីផិតប្ដី។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ស្វាមីរបស់នាងស្លាប់វិញ នាងមានសេរីភាពពីច្បាប់ហើយ ដូច្នេះ នាងមិនមែនជាស្រីផិតប្តីទេ ប្រសិនបើនាងរួមរស់នៅជាមួយបុរសផ្សេងទៀត។

⁴ដូច្នេះ បងប្អូនរបស់ខ្ញុំអើយ អ្នកក៏បានធ្វើឲ្យស្លាប់នៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យដែរ តាមរយៈព្រះកាយរបស់ព្រះគ្រិស្ត។ ការនេះ កើតឡើងដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចចូលរួមជាមួយគ្នា គឺចូលរួមជាមួយព្រះអង្គ ដែលបានរស់ពីសុគតឡើងវិញ ដើម្បីឲ្យយើងអាចបង្កើតផលផ្លែថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។⁵ព្រោះ នៅពេលយើងនៅក្នុងសាច់ឈាម មានដួងចិត្តពេញដោយអំពើបាប ក្រឹត្យវិន័យជាអ្នកជំរុញ ធ្វើការនៅក្នុងសរីរាង្គរបស់យើង ដើម្បីបង្កើតផលជាសេចក្តីស្លាប់។

⁶ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ យើងមានសេរីភាពពីក្រឹត្យវិន័យហើយ។ យើងបានស្លាប់ចំពោះក្រឹត្យវិន័យដែលបានចងយើងរួចហើយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលយើងអាចបម្រើនៅក្នុងរូបភាពថ្មីខាងវិញ្ញាណ ហើយមិនស្ថិតនៅក្នុងភាពចាស់នៃតួអក្សរពីមុនទៀតទេ។

⁷តើយើងនឹងនិយាយយ៉ាងដូចម្តេចអ៊ីចឹង? តើក្រឹត្យវិន័យជាអំពើបាបមែនទេ? គឺមិនមែនទេ។ ប៉ុន្តែ យើងអាចនឹងមិនស្គាល់បាបទេ ប្រសិនបើអត់មានក្រឹត្យវិន័យ។ យើងមិនអាចស្គាល់ថាការលោភលន់ជាអំពើបាបទេ លុះត្រាតែក្រឹត្យវិន័យនិយាយចែងថា៖ «មិនត្រូវលោភលន់ឡើយ»។⁸ប៉ុន្តែ បាបមានឱកាសតាមរយៈមនសិកា ហើយបាននាំឲ្យមានការលោភលន់គ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងខ្ញុំ។ ព្រោះបើគ្មានក្រឹត្យវិន័យទេ អំពើបាបគឺជាសេចក្តីស្លាប់។

⁹នៅពេលមួយខ្ញុំបានរស់នៅដោយគ្មានក្រឹត្យវិន័យ ប៉ុន្តែ នៅពេលបញ្ញត្តិបានមកដល់ បាបបានរស់ឡើងវិញ ហើយខ្ញុំក៏ស្លាប់។¹⁰បញ្ញត្តិដែលគួរតែនាំឲ្យមានជីវិត បែរជានាំឲ្យស្លាប់សម្រាប់ខ្ញុំទៅវិញ។

¹¹នៅពេលបាបមានឱកាសតាមរយៈបញ្ញត្តិ ហើយបានបោកបញ្ឆោតខ្ញុំ។ តាមរយៈបញ្ញត្តិនោះបានសម្លាប់ខ្ញុំ។¹²ដូច្នេះ ក្រឹត្យវិន័យបរិសុទ្ធ ហើយបញ្ញត្តិក៏បរិសុទ្ធ សុចរិត និងល្អដែរ។

¹³តើអ្វីៗដ៏ល្អនេះបែរជានាំអោយខ្ញុំស្លាប់ឬ? ទេ មិនមែនទេ! គឺបាបវិញទេតើដែលនាំអោយខ្ញុំស្លាប់។ បាបបានប្រើវិន័យដែលល្អធ្វើអោយខ្ញុំស្លាប់ ដើម្បីបង្ហាញអោយឃើញថា បាបពិតជាបាបមែន ហើយតាមរយៈបញ្ញត្តិ បាបលេចចេញមករឹតតែអាក្រក់ហួសហេតុទៅទៀត។¹⁴ព្រោះយើងដឹងថា ក្រឹត្យវិន័យគឺខាងវិញ្ញាណ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំកើតចេញពីសាច់ឈាម។ ខ្ញុំត្រូវបានលក់នៅក្រោមទាសករនៃអំពើបាប។

¹⁵ដ្បិត អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ ខ្ញុំពិតជាមិនយល់ទេ។ ព្រោះអ្វីដែលខ្ញុំចង់ធ្វើ ខ្ញុំបែរជាមិនធ្វើ ហើយអ្វីដែលខ្ញុំស្អប់ ខ្ញុំបែរជាធ្វើវាវិញ។¹⁶ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ខ្ញុំធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំមិនចង់ធ្វើ គឺខ្ញុំយល់ព្រមជាមួយក្រឹត្យវិន័យហើយ ថាក្រឹត្យវិន័យល្អ។

¹⁷ដូច្នេះ មិនមែនខ្ញុំទេដែលប្រព្រឹត្តកិច្ចការនោះ គឺបាបនៅក្នុងខ្ញុំវិញទេតើដែលប្រព្រឹត្ត¹⁸ដ្បិតខ្ញុំដឹងថា អ្វីៗដែលល្អមិនស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំទេ ពោលគឺមិនស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំដែលមាននិស្ស័យលោកីយ៍ទេ។ ខ្ញុំមានឆន្ទៈនឹងធ្វើអំពើល្អ តែខ្ញុំគ្មានសមត្ថភាពនឹងប្រព្រឹត្តអំពើល្អបានឡើយ។

¹⁹ខ្ញុំមិនប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ដែលខ្ញុំចង់ធ្វើនោះទេ តែបែរជាប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដែលខ្ញុំមិនចង់ធ្វើទៅវិញ។²⁰ប្រសិនបើខ្ញុំប្រព្រឹត្តអំពើណាដែលខ្ញុំមិនចង់ធ្វើ បានសេចក្ដីថាមិនមែនខ្ញុំទៀតទេដែលប្រព្រឹត្តដូច្នេះ គឺបាបស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំវិញទេតើ ដែលប្រព្រឹត្ត។²¹ដូច្នេះ ចំពោះខ្ញុំដែលចង់ធ្វើអំពើល្អ ខ្ញុំសង្កេតឃើញមានគោលការណ៍មួយនេះថា ខ្ញុំមានសមត្ថភាពធ្វើបានតែអំពើអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ។

²²ក្នុងជម្រៅចិត្តខ្ញុំ ខ្ញុំមានអំណរនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ណាស់។²³ប៉ុន្តែ ខ្ញុំឃើញមានគោលការណ៍ផ្សេងនៅក្នុងផ្នែកនៃរូបកាយរបស់ខ្ញុំ។ វាបានតយុទ្ធទាស់ទទឹងជាមួយអ្វីដែលជាគោលការណ៍ថ្មីនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ។ វាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំជាប់ចំណងដែលជាគោលការណ៍នៃអំពើបាប ដែលស្ថិតក្នុងផ្នែកនៃរូបកាយរបស់ខ្ញុំ។

²⁴ខ្ញុំជាមនុស្សវេទនាហើយ! តើអ្នកណារំដោះខ្ញុំចេញពីរូបកាយដែលស្លាប់នេះបាន?²⁵ប៉ុន្តែ អរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង! ដូច្នេះ ខ្ញុំខ្លួនឯងបម្រើក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំហើយសាច់ឈាមរបស់ខ្ញុំវិញបែរជាបម្រើគោលការណ៍បាបវិញ។

8

¹ដូច្នេះ គ្មានការកាត់ទោសដល់អស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូទេ។²ព្រោះគោលការណ៍របស់ព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិតក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូបានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានសេរីភាពពីគោលការណ៍នៃអំពើបាប និងសេចក្តីស្លាប់។

³ដ្បិត អ្វីដែលក្រឹត្យវិន័យមិនអាចធ្វើបាន គឺដោយសារភាពខ្សោយនៃសាច់ឈាម ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់អាចធ្វើបាន។ ព្រះអង្គបានចាត់ព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់នៅក្នុងនិស្ស័យជាមនុស្សមានបាបខាងសាច់ឈាម ឲ្យធ្វើជាយញ្ញបូជាលោះបាប ហើយព្រះអង្គត្រូវបានកាត់ទោសចំពោះបាបនៅក្នុងសាច់ឈាមនេះឯង។⁴ព្រះអង្គធ្វើការនេះ ដើម្បីឲ្យតម្រូវតាមក្រឹត្យវិន័យ អាចបានសម្រេចនៅក្នុងយើង យើងគឺជាអ្នកដែលដើរមិនមែនដោយសាច់ឈាមទេ ប៉ុន្តែដោយវិញ្ញាណវិញ។⁵អស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងសាច់ឈាម នឹងយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយអ្វីៗដែលជាសាច់ឈាម ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលរស់នៅខាងវិញ្ញាណវិញ នឹងយកចិត្តទុកដាក់អ្វីៗខាងវិញ្ញាណវិញដែរ។

⁶ដ្បិតគំនិតខាងសាច់ឈាមគឺជាសេចក្តីស្លាប់ ប៉ុន្តែ គំនិតខាងវិញ្ញាណគឺជាជីវិត និងសេចក្តីសុខសាន្ត។⁷ការគិតខាងសាច់ឈាមគឺទាស់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ព្រោះសាច់ឈាមមិនបានចុះចូលចំពោះច្បាប់របស់ព្រះ ឬមិនអាចធ្វើតាមច្បាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។⁸អស់អ្នកដែលនៅក្នុងសាច់ឈាម មិនអាចគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។

⁹ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកមិនបានស្ថិតនៅក្នុងសាច់ឈាមទេ ប៉ុន្តែនៅខាងវិញ្ញាណវិញ ប្រសិនបើអ្នកនៅខាងវិញ្ញាណមែន នោះព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់នឹងរស់នៅក្នុងអ្នក។ ប៉ុន្តែបើអ្នកណាម្នាក់គ្មានវិញ្ញាណរបស់ព្រះគ្រិស្តទេ អ្នកនោះមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គឡើយ។¹⁰ប្រសិនបើព្រះគ្រិស្តនៅក្នុងអ្នក រូបកាយត្រូវស្លាប់ខាងឯអំពើបាប ប៉ុន្តែវិញ្ញាណនឹងរស់នៅខាងឯសេចក្តីសុចរិតវិញ។

¹¹ប្រសិនបើព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះដែលបានប្រោសព្រះយេស៊ូពីស្លាប់មកវិញ ហើយរស់នៅក្នុងអ្នក ព្រះអង្គដែលប្រោសព្រះគ្រិស្តពីសេចក្តីស្លាប់នឹងប្រទានជីវិតដល់រូបកាយពុករលួយរបស់អ្នកតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ ដែលរស់នៅក្នុងអ្នក។

¹²ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ យើងគឺជាកូនបំណុល ប៉ុន្តែ មិនមែនកូនបំណុលខាងសាច់ឈា គឺរស់នៅតាមសាច់ឈាមឡើយ។¹³ព្រោះប្រសិនបើអ្នករស់តាមសាច់ឈាម អ្នកនឹងស្លាប់ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករស់នៅខាងវិញ្ញាណវិញ អ្នកនឹងស្លាប់ខាងឯការប្រព្រឹត្តខាងរូបកាយ ហើយអ្នកនឹងបានរស់វិញ។

¹⁴ដ្បិតអស់អ្នកណាដែលដឹកនាំដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះគឺជាកូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹⁵ព្រោះអ្នកមិនបានទទួលវិញ្ញាណនៃចំណងដែលធ្វើឲ្យភ័យខ្លាចឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកបានទទួលវិញ្ញាណនៃកូនចិញ្ចឹម ដូច្នេះ ហើយអាចស្រែកថា «អ័ប្បា បិតា!»។

¹⁶ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ធ្វើបន្ទាល់ជាមួយវិញ្ញាណរបស់យើងថា យើងគឺជាកូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹⁷ប្រសិនបើ យើងជាកូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន ដូច្នេះ យើងក៏នឹងទទួលមរតក របស់ព្រះអង្គដែរ។ ហើយយើងនឹងរួមទទួលមរតកជាមួយព្រះគ្រិស្ត ប្រសិនបើយើងពិតជារងទុក្ខជាមួយព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យយើងអាចទទួលសិរីល្អជាមួយព្រះអង្គ។

¹⁸ដ្បិតខ្ញុំគិតថា ការឈឺចាប់នៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ មិនស័ក្តិសមនឹងប្រៀបធៀបជាមួយនឹងសិរីល្អដេលនឹងបង្ហាញមកយើងឡើយ។¹⁹ដ្បិតអ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមកកំពុងទន្ទឹងរង់ចាំការបង្ហាញខ្លួននៃបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយអន្ទះសារ។

²⁰ព្រោះអ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមក បានប្រគល់ទៅក្នុងភាពឥតប្រយោជន៍ តែមិនមែនដោយស្ម័គ្រចិត្ដទេ គឺព្រះជាម្ចាស់បានតម្រូវដូច្នេះ ដោយសង្ឃឹមថា។²¹អ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមកនឹងបានដោះឲ្យរួចពីភាពជាបាវបម្រើរបស់សេចក្ដីពុករលួយទៅឯសេរីភាពនៃសេចក្ដីរុងរឿងជាបុត្រព្រះជាម្ចាស់។²²យើងដឹងហើយថា មកទល់ថ្ងៃនេះ ពិភពលោកទាំងមូលកំពុងតែស្រែកថ្ងូរ និងឈឺចុកចាប់ដូចជាស្ត្រីដែលហៀបនឹងសំរាលកូន។

²³មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែយើងខ្លួនឯងដែលជាផលដំបូងរបស់ព្រះវិញ្ញាណ សូម្បីតែយើងខ្លួនឯងថ្ងូរនៅក្នុងខ្លួនយើង រងចាំការទទួលយកភាពជាកូនគឺជាការប្រោសលោះរូបកាយរបស់យើង។²⁴ដោយទុកចិត្ត យើងបានសង្គ្រោះ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលយើងទុកចិត្តមិនទាន់ឃើញនៅឡើយ សម្រាប់អស់អ្នកដែលមានទំនុកចិត្តចំពោះអ្វីដែលខ្លួនបានឃើញហើយ តើមានប្រយោជន៍អ្វី?²⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើង មានទំនុកចិត្តអំពីអ្វីដែលយើងមិនទាន់ឃើញនៅឡើយ ដូច្នេះ យើងរង់ចាំដោយភាពអត់ធ្មត់ជាមួយវា។

²⁶ដូចគ្នានេះដែរ ព្រះវិញ្ញាណក៏ជួយយើងនៅក្នុងភាពកម្សោយរបស់យើងដែរ។ ព្រោះយើងមិនដឹងថា យើងត្រូវអធិស្ឋានដោយរបៀបណាទេ ប៉ុន្តែ ព្រះវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងយើង បានអធិស្ឋានទូលអង្វរសម្រាប់យើង ជាមួយនឹងការថ្ងូរដែលមិនអាចរៀបរាប់បាន។²⁷ព្រះអង្គជាព្រះជាម្ចាស់ដែលស្គាល់ចិត្ត និងស្គាល់គំនិតរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ព្រោះ ព្រះអង្គទូលអង្វរក្នុងនាមអ្នកជឿស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

²⁸យើងដឹងថា គ្រប់ការទាំងអស់ផ្សំគ្នាឡើងសម្រាប់ជាសេចក្ដីល្អដល់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ គឺដល់អស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅស្របតាមបំណងរបស់ព្រះអង្គ។²⁹ដ្បិតអស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានស្គាល់ជាមុន ព្រះអង្គបានតម្រូវពួកគេទុកជាស្រេចឲ្យមានលក្ខណៈដូចព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យព្រះរាជបុត្រាត្រលប់ជាកូនច្បងនៅក្នុងចំណោមបងប្អូនជាច្រើន។³⁰អស់អ្នកដែលបានតម្រូវទុកជាមុន អ្នកទាំងនេះ ត្រូវបានព្រះអង្គត្រាស់ហៅផងដែរ។ អស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានហៅ អ្នកទាំងនោះនឹងបានសុចរិត។ អស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យសុចរិត អ្នកទាំងនោះនឹងបានទទួលសិរីល្អផងដែរ។

³¹ដូច្នេះ តើយើងគួរនិយាយអំពីរឿងនេះយ៉ាងដូចម្តេច? ប្រសិនបើ ព្រះជាម្ចាស់នៅខាងយើងហើយ តើអ្នកណាប្រឆាំងនឹងយើងបាន?³²ព្រះអង្គមិនបានសំច័យព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ទ្រង់បានចាត់ព្រះអង្គមកសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នាទៅហើយ ដូច្នេះ ព្រះអង្គនឹងប្រទានអ្វីៗទាំងអស់ដល់យើងបានរួមជាមួយព្រះអង្គដែរ។

³³តើអ្នកណាអាចប្រឆាំងទាស់ជាមួយនឹងអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានរើសតាំងបាន? ព្រះអង្គគឺជាព្រះជាម្ចាស់នៃយុតិ្តធម៌។³⁴តើអ្នកណានឹងត្រូវកាត់ទោស? ព្រះគ្រិស្តគឺជាព្រះដែលបានសុគតសម្រាប់យើង លើសពីនោះ ទ្រង់ក៏បានរស់ឡើងវិញ។ ព្រះកំពុងសោយរាជ្យជាមួយព្រះជាម្ចាស់នៅទីកិត្តិយស ហើយព្រះអង្គក៏ជាព្រះជាម្ចាស់ដែលទូលអង្វរសម្រាប់យើងដែរ។

³⁵តើអ្នកណានឹងពង្រាត់យើងចេញពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រិស្ដបាន? តើជាសេចក្ដីវេទនា សេចក្ដីលំបាក ការបៀតបៀន សេចក្ដីអត់ឃ្លាន សេចក្ដីអាក្រាត សេចក្ដីអន្តរាយ ឬក៏ដាវ?³⁶ដូចជាសេចក្ដីដែលបានចែងទុកមកថា៖ «ដោយសារតែព្រះអង្គ យើងត្រូវបានគេចង់ស្លាប់ពីព្រឹកដល់ល្ងាច។ គេបានរាប់យើងថាជាចៀមដែលត្រូវគេសម្លាប់»។

³⁷ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់នេះ យើងវិសេសជាងមនុស្សមានជ័យជម្នះទៅទៀត តាមរយៈព្រះអង្គដែលស្រឡាញ់យើង។³⁸ព្រោះយើងមានការជឿជាក់ហើយថា ទោះបើ ស្លាប់ ឬ ឬរស់ ទេវតា ឬការគ្រប់គ្រង ឬអ្វីៗនៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ឬ អ្វីៗដែលត្រូវមក ឬអំណាច³⁹ឬកំពស់ ឬក៏ជម្រៅ ឬក៏អ្វីៗដែលបានបង្កើតផ្សេងទៀត មិនអាចបំបែកយើងចេញពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ ដែលនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង។

9

¹ខ្ញុំប្រាប់ពីសេចក្តីពិតនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។ ខ្ញុំមិនកុហកទេ ហើយមនសិការរបស់ខ្ញុំធ្វើបន្ទាល់ជាមួយនឹងខ្ញុំ នៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ²សម្រាប់ខ្ញុំ គឺខ្ញុំមានការសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏មានការឈឺចាប់ឥតឈប់ឈរនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំដែរ។

³ព្រោះខ្ញុំចង់ឲ្យខ្លួនខ្ញុំត្រូវបណ្តាសា ហើយត្រូវបានញែកចេញពីព្រះគ្រិស្តដោយព្រោះបងប្អូនរបស់ខ្ញុំ គឺអស់អ្នកដែលជាសាសន៍របស់ខ្ញុំ ខាងឯសាច់ឈាម។⁴គឺជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលជាកូនចិញ្ចឹមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយមានសិរីរុងរឿង កិច្ចព្រមព្រៀង គម្ពីរវិន័យ ការបម្រើព្រះ និងសេចក្ដីសន្យាផ្សេងៗ។⁵ដោយសារដូនតារបស់គេ ព្រះយេស៊ូបានប្រសូតជាសាច់ឈាម ព្រះអង្គគឺជាព្រះជាម្ចាស់លើទាំងអស់។ សូមឲ្យព្រះអង្គបានសរសើរជារៀងរហូត។ អាមែន។

⁶ប៉ុន្តែ នោះមិនមែនមានន័យថាសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានបរាជ័យនោះឡើយ។ ព្រោះមិនមែនមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងអ៊ីស្រាអែល ដែលពិតជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ៊ីស្រាអែលនោះទេ។⁷មិនប្រាកថា ពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំទាំងអស់ ពិតជាកូនចៅគាត់នោះទេ។ ប៉ុន្តែ «តាមរយៈលោកអ៊ីសាកវិញទេតើ ជាពូជពង្សដែលព្រះជាម្ចាស់បានហៅ»។

⁸កូនចៅខាងសាច់ឈាមមិនមែនជាកូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។ ប៉ុន្តែ មានតែកូនចៅនៃសេចក្តីសន្យាទេ ដែលបានរាប់ថាជាមួយពូជពង្សដែលព្រះជាម្ចាស់បានរើស។⁹ព្រោះនេះគឺជាព្រះបន្ទូលសន្យា៖ «នៅពេលនេះ ឆ្នាំក្រោយ យើងនឹងមកវិញ នោះ សារ៉ានឹងមានកូនប្រុសមួយ»។

¹⁰មិនគ្រាន់តែប៉ុណ្ណេះ នាងរេបេកាមានផ្ទៃពោះជាមួយបុរសម្នាក់ គឺលោកអ៊ីសាកជាឪពុករបស់យើង¹¹ព្រោះកូនដែលមិនទាន់បានកើត ក៏មិនអាចធ្វើល្អ ឬអាក្រក់ដែរ ដូច្នេះគោលបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលជ្រើសរើសនៅតែបាននៅជាប់ មិនមែនដោយសារការប្រព្រឹត្តឡើយ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះអង្គដែលបានត្រាស់ហៅវិញ។¹²ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «កូនច្បងនឹងបម្រើកូនប្អូន»។¹³ដូចមានសេចក្តីដែលបានចែងទុកមកថា៖ «យើងស្រឡាញ់យ៉ាកុប ប៉ុន្តែយើងស្អប់អេសាវវិញ»។

¹⁴ដូច្នេះ តើយើងនឹងនិយាយយ៉ាងដូចម្តេច? តើមនុស្សទុច្ចរិតអាចនៅជាមួយព្រះជាម្ចាស់បាន? ទេ អត់ទេ។¹⁵ព្រោះ ទ្រង់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «យើងនឹងផ្តល់មេត្តាដល់អ្នកដែលដែលយើងនឹងផ្តល់មេត្តា ហើយយើងនឹងផ្តល់អាណិតអាសូរដល់អ្នកណាដែលយើងអាណិតអាសូរ»។¹⁶ដូច្នេះ មិនមែនដោយសារគាត់ខំប្រឹងប្រែង ឬមិនដោយសារគាត់ខំរត់ទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ ដែលផ្តល់មេត្តាវិញ។

¹⁷ដ្បិត បទគម្ពីរបានថ្លែងទៅកាន់ស្តេចផារោនថា៖ «ហេតុផលដែលយើងបានតាំងអ្នកឡើង គឺដើម្បីយើងអាចបង្ហាញអំណាចរបស់យើងនៅក្នុងអ្នក និងដើម្បីឲ្យមនុស្សបានឃើញពីព្រះនាមដ៏មានឬទ្ធិរបស់យើងបានប្រកាសពេញផែនដី»។¹⁸ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់ផ្តល់មេត្តាដល់អ្នកដែលព្រះអង្គគាប់ព្រះហឫទ័យ ហើយអ្នកដែលព្រះអង្គគាប់ព្រះហឫទ័យធ្វើឲ្យមានចិត្តរឹងរូស ក៏ស្រេចតែព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁹ដូច្នេះ អ្នកនឹងនិយាយមកខ្ញុំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គនៅតែស្វែងរកកំហុសរបស់អ្នកដែលប្រឆាំងនឹងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គទៀត?²⁰មិនមែនទេ ឱមនុស្សអើយ តើអ្នកជានរណា ដែលហ៊ានតវ៉ាទាស់ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ដូច្នេះ? តើដីឥដ្ឋនឹងនិយាយទៅកាន់ អ្នកដែលសូនខ្លួនថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកសូនខ្ញុំមានរាងបែបនេះ?»²¹គឺដីឥដ្ឋដដែល គាត់អាចយកទៅសូនធ្វើជារបស់ថ្លៃថ្នូរផង ហើយសូនធ្វើជារបស់ធម្មតាផង។

²²ចុះបើព្រះជាម្ចាស់ គាប់ព្រះហឫទ័យនឹងសម្តែងព្រះពិរោធរបស់ព្រះអង្គ ហើយធ្វើឲ្យគេស្គាល់ពីឬទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអង្គ ទ្រង់បានស៊ូទ្រាំអត់ធ្មត់យ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងរបស់ដែលនឹងត្រូវរងព្រះពិរោធ និងបានរៀបចំសម្រាប់ការបំផ្លាញឬទេ?²³ចុះបើ ព្រះអង្គធ្វើការនេះ ដើម្បីឲ្យគេបានស្គាល់ពីសិរីល្អដ៏លើសលប់របស់ព្រះចំពោះរបស់ដែលព្រះអង្គផ្តល់ក្តីមេត្តា ដែលព្រះអង្គបានរៀបចំរួចមកហើយសម្រាប់សិរីល្អរបស់ព្រះអង្គមែនទេ?²⁴ចុះបើ ព្រះអង្គធ្វើការនេះ សម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា ដែលព្រះបានហៅផងដែរ មិនគ្រាន់តែបានហៅតែក្នុងចំណោមពួកយូដាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃដែរនោះ?

²⁵ដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលនៅក្នុងព្រះគម្ពីរហូសេថា៖ «យើងនឹងហៅអ្នកដែលមិនមែនជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើង ថាជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើង យើងនឹងហៅអ្នកដែលមិនគួរឲ្យស្រឡាញ់ថា គួរឲ្យស្រឡាញ់។²⁶វានឹងកើតឡើងដូច្នេះ ដូចដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «អ្នកមិនមែនជារាស្រ្តរបស់យើងទេ ពួកគេនឹងត្រូវបានហៅថា បុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មគង់នៅ»។

²⁷លោកអេសាយបានស្រែកឡើងទាក់ទងនឹងអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ទោះបើចំនួនកូនចៅអ៊ីស្រាអែលមានគ្នាដូចជាខ្សាច់សមុទ្រក្តី មានតែអ្នកដែលនៅសល់តែប៉ុណ្ណោះ នឹងបានសង្រ្គោះ។²⁸ព្រោះព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គបានសម្រេចនៅលើផែនដី ជាឆាប់។²⁹ដូច្នេះ លោកអេសាយបានមានប្រសាសន៍រួចមកហើយថា៖ «ប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវារមិនរក្សាកូនចៅរបស់យើងទេ នោះយើងនឹងបានដូចជាក្រុងសូដុម ឬយើងនឹងបានដូចជាក្រុងកូម៉ូរ៉ាហើយ។

³⁰ដូច្នេះ តើយើងនឹងនិយាយយ៉ាងដូចម្តេច? សាសន៍ដទៃ ដែលមិនស្វែងរកសេចក្តីសុចរិត បែរជាបានសុចរិត ហើយបានសុចរិតដោយសារជំនឿ។³¹ប៉ុន្តែ អ៊ីស្រាអែល ដែលខំធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យនៃសេចក្តីសុចរិត ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចធ្វើបានទេ។

³²ហេតុអ្វីបានជាមិនបាន? ព្រោះពួកគេមិនបានខំស្វែងសេចក្តីសុចរិតដោយសារជំនឿឡើយ ប៉ុន្តែ តាមរយៈការប្រព្រឹត្តវិញ។ ពួកគេជំពប់ដួលនឹងថ្មនៃការជំពប់³³ដូចដែលមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «មើល យើងកំពុងតែចាក់គ្រឹះនៅលើស៊ីយ៉ូននូវថ្មនៃការជំពប់ ហើយថ្មនៃការរវាតចិត្ត។ អស់អ្នកណាដែលជឿនៅថ្មនោះ នឹងមិនត្រូវអាម៉ាស់ឡើយ។

10

¹បងប្អូនអើយ ដួងចិត្តខ្ញុំ ហើយសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំចំពោះព្រះជាម្ចាស់គឺសម្រាប់ពួកគេ និងសម្រាប់សេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ពួកគេដែរ។²ដ្បិត ខ្ញុំធ្វើបន្ទាល់ពីពួកគេថា ពួកគេមានដួងចិត្តឆេះឆួលចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ មិនធ្វើឲ្យមានប្រាជ្ញាទេ។³ព្រោះពួកគេមិនដឹងពីសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេស្វែងរកសេចក្តី សុចរិតដោយពឹងលើកម្លាំងខ្លួនឯង។ ពួកគេមិនព្រមគោរពតាមសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។

⁴ដ្បិតព្រះគ្រិស្តបានធ្វើឲ្យក្រឹត្យវិន័យសម្រេចសម្រាប់ពួកអ្នកសុចរិត ហើយពួកអ្នកដែលជឿ។⁵ព្រោះលោកម៉ូសេបានសរសេរអំពីសេចក្តីសុចរិតបានមកដោយសារក្រឹត្យវិន័យ៖ «អ្នកណាដែលធ្វើតាមសេចក្តីសុចរិតរបស់ក្រឹត្យវិន័យ នឹងរស់នៅតាមសេចក្តីសុចរិតរបស់ក្រឹត្យវិន័យនោះ»។

⁶ប៉ុន្តែ សេចក្តីសុចរិតដែលបានមកដោយសារជំនឿិវិញគឺបែបនេះ «កុំនិយាយនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកថា តើអ្នកណានឹងឡើងទៅស្ថានសួគ៌? (ហើយនាំព្រះគ្រិស្តចុះពីស្ថានសួគ៌មក)⁷ហើយកុំនិយាយថា តើអ្នកណានឹងចុះទៅក្នុងស្ថាននរក?» (ហើយនាំព្រះគ្រិស្តឡើងពីសេចក្តីស្លាប់មកវិញ)។

⁸ប៉ុន្តែ តើបទគម្ពីរបានចែងយ៉ាងដូចម្តេច? «ព្រះបន្ទូលនៅជិតអ្នក នៅក្នុងមាត់ និងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក»។ នោះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃជំនឿ ដែលយើងប្រកាស។⁹ដ្បិត ប្រសិនបើ មាត់របស់អ្នកទទួលស្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់ ហើយជឿនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកថា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះអង្គពីសេចក្តីស្លាប់ អ្នកនឹងបានសង្គ្រោះ។¹⁰ព្រោះបើចិត្តរបស់មនុស្សជឿ គេនឹងបានសុចរិត ហើយដោយមាត់ គាត់ទទួលស្គាល់ នោះគាត់នឹងបានសង្គ្រោះ។

¹¹ព្រោះ បទគម្ពីរបានចែងថា៖ «អស់អ្នកណាដែលជឿលើព្រះអង្គ នឹងមិនត្រូវអាម៉ាស់ឡើយ។¹²ព្រោះគ្មានភាពខុសគ្នារវាងសាសន៍ក្រិក និងសាសន៍យូដាឡើយ។ ព្រោះព្រះអម្ចាស់តែមួយ ជាព្រះអម្ចាស់លើទាំងអស់ ហើយព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យទូលាយដល់មនុស្សទាំងអស់ ដែលអំពាវនាវរកព្រះអង្គ។¹³ព្រោះអស់អ្នកណាដែលអំពាវនាវរកព្រះនាមព្រះអម្ចាស់នឹងបានសង្គ្រោះ។

¹⁴ដូច្នេះ តើពួកគេអាចអំពាវនាវរកព្រះអង្គ ដែលពួកគេមិនជឿបានយ៉ាងដូចម្តេច? តើពួកគេអាចជឿ ដោយគ្មានអ្នកប្រកាសបានយ៉ាងដូចម្តេច?¹⁵ដូច្នេះ តើពួកគេអាចប្រកាស បានយ៉ាងដូចម្តេច ទាល់តែមានអ្នកដែលចាត់ពួកគេឲ្យទៅ? ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «មើលល្អណាស់ហ្ន៍ ជើងរបស់អ្នកដែលប្រកាសពីដំណឹងល្អពីដំណើរដែលធ្វើឲ្យចិត្តរីករាយ!»។

¹⁶ប៉ុន្តែ មិនមែនពួកគេទាំងអស់គ្នាស្តាប់ដំណឹងល្អនោះទេ។ ព្រោះលោកអេសាយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ តើអ្នកណានឹងជឿសាររបស់យើង?»¹⁷ដូច្នេះ ជំនឿកើតឡើងដោយសារឮ ហើយការឮដោយសារព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រិស្ត។

¹⁸ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ «តើពួកគេមិនបានឮមែនទេ? មិនមែនទេ ពួកគេភាគច្រើនបានឮ។ «សម្លេងរបស់ពួកគេបានចេញទៅពេញទូទាំងពិភពលោក ហើយពាក្យរបស់ពួកគេក៏ទៅដល់ចុងបំផុតនៃផែនដីដែរ»។

¹⁹លើសពីនេះទៅទៀត ខ្ញុំសួរថា៖ «តើជនជាតិអ៊ីស្រាលមិនដឹងមែនទេ?» លោកម៉ូសេបាននិយាយមុនគេថា៖ «ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យអ្នកច្រណែនជាមួយប្រជាជាតិនានា។ ព្រោះប្រជាជាតិដែលមិនយល់ ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យកំហឹងរបស់អ្នកឆាបឆេះឡើង»។

²⁰ហើយលោកអេសាយមានសេចក្តីក្លាហាន នៅពេលគាត់និយាយថា៖ «អ្នកដែលមិនស្វែងរកខ្ញុំ គេបែររកខ្ញុំឃើញ។ ខ្ញុំបានលេចមកឲ្យអ្នកដែលមិនអំពាវនាវរកខ្ញុំ។²¹ចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលវិញ លោកបានថ្លែងថាៈ «មួយថ្ងៃវាល់ល្ងាច យើងបានលូកដៃទៅរកប្រជារាស្ត្រដែលមិនស្ដាប់បង្គាប់ហើយចេះតែប្រកែកជំទាស់»។

11

¹ដូច្នេះ តើព្រះជាម្ចាស់បដិសេធប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គមែនទេ? មិនមែនទេ។ ព្រោះខ្ញុំក៏ជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែរ ហើយក៏ជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំដែរ ចេញពីអំបូរបេនយ៉ាមីន។²ព្រះជាម្ចាស់មិនបានបដិសេធប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គទេ ព្រោះព្រះអង្គបានជ្រាបជាមុនហើយ។ តើអ្នកមិនដឹងទេឬអីថាបទគម្ពីរចែងពីលោកអេលីយ៉ា ហើយគាត់បានទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យទាស់នឹងអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងដូចម្តេច?³«ព្រះអម្ចាស់អើយ ពួកគេបានសម្លាប់ព្យាការីរបស់ព្រះអង្គ ពួកគេបានបំផ្លាញកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ព្រះអង្គ។ មានតែទូលបង្គំតែម្នាក់គត់ដែលនៅសល់ ហើយពួកគេក៏កំពុងតែតាមសម្លាប់ដែរ»។

⁴ប៉ុន្តែ តើព្រះជាម្ចាស់បានឆ្លើយទៅគាត់ ហើយមានបន្ទូលទៅគាត់វិញយ៉ាងដូចម្តេច? «ខ្ញុំបានរៀបចំសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំនូវមនុស្សប្រាំពីរពាន់ទៀត គឺជាអ្នកដែលមិនបានលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំព្រះបាល»។⁵ទោះបីជាដូច្នោះក្តី នៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ក៏មានអ្នកនៅសេសសល់ ដោយព្រោះតែជម្រើសនៃព្រះគុណ។

⁶ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ព្រះអង្គជ្រើសរើសដោយសារព្រះគុណមែន គឺមានន័យថាមិនមែនដោយសារការប្រព្រឹត្តទៀតទេ។⁷បើមិនដូច្នោះទេ ព្រះគុណលែងជាព្រះគុណទៀតហើយ។ ដូច្នេះ តើយើងនិយាយយ៉ាងដូចម្តេច? អ្វីៗដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលស្វែងរក គេមិនបានទទួលទេ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលព្រះអង្គជ្រើសរើស ទើបបានទទួលវិញ ហើយពួកអ្នកផ្សេងទៀតនៅតែមានចិត្តរឹងរុសដដែល។⁸ដូចដែលមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យពួកគេមានវិញ្ញាណនៃស្ពឹក ហើយក៏ធ្វើភ្នែករបស់គេមើលលែងឃើញ ព្រមទាំងត្រចៀករបស់គេក៏ស្តាប់លែងឮដែរ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ»។

⁹សេ្តចដាវីឌមានបន្ទូលថា៖ «សូមឲ្យតុបានក្លាយជាអួន និងអន្ទាក់ដែលធ្វើឲ្យជំពប់ដួល និងនាំឲ្យគេមានទោស។¹⁰សូមឲ្យភ្នែករបស់ពួកគេបានងងឹត ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេអាចមើលឃើញទៀត ហើយចងពួកគេឲ្យជាប់ជារៀងរហូតតទៅ»។

¹¹ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមសួរថា «តើពួកគេជំពប់ដួលរហូតមែនទេ? ទេ មិនរហូតទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ដោយសារកំហុសរបស់ពួកគេ សេចក្តីសង្គ្រោះបានមកដល់សាសន៍ដទៃ ដើម្បីធ្វើឲ្យពួកគេមានសេចក្តីច្រណែន។¹²ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើកំហុសរបស់ពួកគេនាំឲ្យពិភពលោកបានទទួលព្រះពរ ហើយដោយសារការវង្វេងរបស់ពួកគេបានធ្វើឲ្យសាសន៍ដទៃទទួលព្រះពរដែរនោះ ដូច្នេះ តើពួកគេនឹងទទួលព្រះពរយ៉ាងច្រើនលើសលប់ប៉ុណ្ណា?

¹³ប៉ុន្តែ នៅពេលនេះ ខ្ញុំកំពុងតែនិយាយមកកាន់អ្នកដែលជាសាសន៍ដទៃ ហើយដរាបណាខ្ញុំជាសាវកសម្រាប់សាសន៍ដទៃ ខ្ញុំមានមោទនភាពនៅក្នុងព័ន្ធកិច្ចរបស់ខ្ញុំ។¹⁴ប្រហែលជាខ្ញុំអាចនឹងធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែលបងប្អូនខាងសាច់ឈាមរបស់ខ្ញុំច្រណែន។ ប្រហែលជាយើងអាចជួយសង្គ្រោះពួកគេបានខ្លះ។

¹⁵ប្រសិនបើ ការបដិសេធរបស់ពួកគេ ធ្វើឲ្យមានការផ្សះផ្សានៃពិភពលោក តើពួកគេនឹងបានទទួលយ៉ាងណា? គឺបានទទួលជីវិតពីសេចក្តីស្លាប់។¹⁶ប្រសិនបើ ផលដំបូងត្រូវបានរក្សាទុក ដូច្នេះ ម្សៅរបស់នំប័ុងក៏ត្រូវបានរក្សាទុកដែរ ប្រសិនបើ ឫសត្រូវបានរក្សាទុក ដូច្នេះ មែកក៏ត្រូវបានរក្សាទុកដែរ។

¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ មែកខ្លះត្រូវបានកាត់ចេញ ហើយអ្នកគឺជាមែកដើមអូលីវព្រៃ ហើយបានផ្សាំក្នុងចំណោមដើមអូលីវផ្សេងទៀត¹⁸ហើយប្រសិនបើ អ្នកមានចំណែកជាមួយពួកគេនៅក្នុងឫសនៃដើមអូលីវដែរ ដូច្នេះ កុំអួតពីមែកឡើយ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកអួត មិនមែនអ្នកទេដែលចិញ្ចឹមឫស ប៉ុន្តែ ឫសទេ តើដែលចិញ្ចឹមអ្នក។

¹⁹ដូច្នេះ តើអ្នកនឹងនិយាយថា «មែកត្រូវបានកាត់ចោល ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានផ្សាំវិញ?»²⁰ពិតមែនហើយ។ ដោយសារពួកគេគ្មានជំនឿ ពួកគេបានកាត់ចេញមែន ប៉ុន្តែ អ្នកអាចឈរមាំបានដោយសារជំនឿរបស់អ្នក។ កុំមានមោទនភាពលើខ្លួនឯងខ្ពស់ពេក ផ្ទុយទៅវិញ ចូរកោតខ្លាចវិញ។²¹ពីព្រោះ បើព្រះជាម្ចាស់មិនសំច័យមែកពីធម្មជាតិផង ដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏មិនសំច័យអ្នកដែរ។

²²ដូច្នេះ ចូលមើល! ពីអំពើសប្បុរស និងភាពប្រិតប្រៀនរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ភាពប្រិតប្រៀបដែលមានចំពោះសាសន៍យូដាដែលដួលចុះ។ ប៉ុន្តែ មួយវិញទៀត សេចក្តីសប្បុរសព្រះជាម្ចាស់បានធ្លាក់មកលើអ្នក ប្រសិនបើអ្នក បន្តនៅក្នុងសេចក្តីសប្បុរសព្រះអង្គ។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកនឹងត្រូចកាត់ចោលដែរ។

²³ចំពោះពួកគេវិញ ប្រសិនបើ ពួកគេបោះបង់ចោលភាពមិនជឿរបស់ពួកគេចេញ ពួកគេនឹងបានផ្សាំឡើងវិញ។ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់អាចផ្សាំពួកគេម្តងទៀត។²⁴ព្រោះ ប្រសិនបើ អ្នកត្រូវបានកាត់ចេញពីដើមអូលីព្រៃអាចផ្សាំបានប៉ុណ្ណឹងទៅហើយ ចុះទំរាំបើ សាសន៍យូដា ពួកគេជាមែកពីធម្មជាតិ តើពួកគេមិនងាយក្នុងការផ្សាំនឹងដើមអូលីវរបស់ពួកគេផ្ទាល់ទេឬអី?

²⁵បងប្អូនអើយ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យអ្នក មិនដឹងអំពីអាថ៌កំបាំង ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកឆ្លាតនៅក្នុងការគិតរបស់ខ្លួនឡើយ។ អាថ៌កំបាំងនេះគឺនៅក្នុងផ្នែកនៃការមានចិត្តរឹងរូសដែលកើតឡើងនៅក្នុងអ៊ីស្រាអែល រហូតទាល់តែសាសន៍ដទៃបានចូលមកគ្រប់ចំនួន។

²⁶ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នឹងបានសង្គ្រោះ ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «ព្រះនៃការប្រោសលោះចេញពីក្រុងស៊ីយ៉ូនមក។ ព្រះអង្គនឹងលុបបំបាត់អំពើទុច្ចរិតរបស់លោកយ៉ាកុប²⁷ហើយនេះគឺជាសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើងជាមួយពួកគេ នៅពេលដែលយើងនឹងដកយកអំពើបាបរបស់ពួកគេចេញ»។

²⁸មួយវិញទៀត ទាក់ទងនឹងដំណឹងល្អ ពួកគេជាសត្រូវជំនួសអ្នករាល់គ្នា។ ហើយម្យ៉ាងវិញទៀត ស្រប់ទៅតាមការជ្រើសរើសរបស់ព្រះអង្គ ពួកគេបានទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់ដោយសារដូនតារបស់ពួកគេ។²⁹ព្រោះអំណោយទាន និងការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះមិនផ្លាស់ប្រែឡើយ។

³⁰ពីមុនអ្នកក៏ធ្លាប់មិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ អ្នកបានទទួលព្រះគុណ ដោយសារការមិនស្តាប់បង្គាប់របស់ពួកគេ។³¹ដូចគ្នានេះដែរ ឥឡូវនេះសាសន៍យូដាទាំងនេះក៏ធ្លាប់មិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះដែរ។ ជាលទ្ធផល ដោយសារព្រះគុណបានបង្ហាញដល់អ្នក ពួកគេក៏អាចទទួលបានព្រះគុណដូចគ្នាដែរ។³²ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ខាំងមនុស្សទាំងអស់ទៅក្នុងការមិនស្តាប់បង្គាប់ ដើម្បីព្រះអង្គអាចបង្ហាញព្រះគុណដល់មនុស្សទាំងអស់ដែរ។

³³ទាំងប្រាជ្ញា និងព្រះតម្រិះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជ្រៅហើយធំទូលាយណាស់! គ្មាននរណាអាចដឹងពីការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងណានោះទេ ហើយស្វែងរកផ្លូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងណាឡើយ!³⁴«តើអ្នកណាអាចស្គាល់ព្រះតម្រិះរបស់ព្រះអម្ចាស់បាន ឬតើអ្នកណាអាចធ្វើជាអ្នកប្រឹក្សាយោបល់់របស់ព្រះអង្គបាន?

³⁵តើអ្នកណាថ្វាយអ្វីទៅព្រះជាម្ចាស់មុនគេ ដែលព្រះជាម្ចាស់អាចសងគាត់វិញ?³⁶ព្រោះអ្វីៗទាំងអស់មកពីព្រះអង្គ តាមរយៈព្រះអង្គ និងសម្រាប់ព្រះអង្គវិញ។ សូមថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះជារៀងរហូតតទៅ។ អាមែន។

12

¹ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ ខ្ញុំសូមដាស់តឿនបងប្អូន ដោយសារព្រះគុណនៃព្រះ ចូរថ្វាយរូបកាយរបស់អ្នកជាយញ្ញបូជារស់ បរិសុទ្ធ ហើយអាចទទួលយកបាននៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺជាការបម្រើព្រះដ៏ត្រឹមត្រូវ។ កុំត្រាប់តាមលោកីយ៍ឡើយ ប៉ុន្តែ ចូរផ្លាស់ប្រែ ដោយកែប្រែគំនិតរបស់អ្នកជាថ្មី។²ចូរធ្វើបែបនេះ ដើម្បីឲ្យដឹងថា អ្វីជាការល្អ អ្វីដែលអាចទទួលយកបាន និងគ្រប់លក្ខណ៍នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។

³ដ្បិត ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ ដោយសារព្រះគុណ ដែលបានប្រទានមកខ្ញុំសូមនិយាយទៅកាន់មនុស្សគ្រប់គ្នា ដែលនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា សូមកុំគិតពីខ្លួនឯងខ្ពស់ហួសពីការដែលគួរគិតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេត្រូវគិតដែលប្រកបដោយប្រាជ្ញាវិញ ដូច ជាព្រះបានប្រទានដល់មនុស្សម្នាក់ៗតាមជំនឿរបស់ពួកគេ។

⁴ព្រោះនៅក្នុងរូបកាយមួយមានអវៈយវៈជាច្រើន ប៉ុន្តែ មិនមែនគ្រប់ទាំងអវៈយវៈនោះមានមុខងារតែមួយនោះទេ។⁵ដូចគ្នា នៅក្នុងព្រះកាយរបស់ព្រះគ្រិស្តក៏មានអវយវៈជាច្រើនដែរ ហើយអវយវៈនីមួយៗមានមុខងាររៀងៗខ្លួន។

⁶យើងមានអំណោយទានផ្សេងៗ តាមព្រះគុណដែលបានប្រទានមកយើង។ ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់មានអំណោយទានជាព្យាការី ចូរឲ្យធ្វើការតាមកម្រិតនៃជំនឿរបស់គាត់។⁷ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់មានអំណោយទាននៃការបម្រើ ចូរឲ្យគាត់បម្រើចុះ។ ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់មានអំណោយទានបង្រៀន ចូរឲ្យគាត់បង្រៀនចុះ។⁸ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់មានអំណោយទាននៃការថ្វាយ ចូរឲ្យគាត់ថ្វាយដោយសទ្ធាចុះ។ ប្រសិនបើ អ្នកណាមានអំណោយទាននៃការដឹកនាំ ចូរឲ្យគាត់ធ្វើឲ្យយកចិត្តទុកដាក់។ ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់មានអំណោយទាននៃការបង្ហាញមេត្តា ចូរឲ្យគាត់ធ្វើដោយចិត្តរីករាយចុះ។

⁹ចូរស្រឡាញ់ដោយឥតពុតមាយាឡើយ។ ចូរស្អប់ខ្ពើមអ្វីដែលអាក្រក់ ហើយកាន់ខ្ជាប់អ្វីដែលល្អវិញ។¹⁰ទាក់ទងនឹងការស្រឡាញ់បងប្អូន ចូរស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ទាក់ទងនឹងការគោរព ចូរគោរពគ្នាទៅវិញទៅមកដែរ។

¹¹ទាក់ទងនឹងសេចក្តីឧស្សាហ៍ ចូរកុំខ្ជិលច្រអូសឡើយ។ ទាក់ទងខាងវិញ្ញាណ ចូរស្រេកឃ្លាន។ ទាក់ទងនឹងព្រះអម្ចាស់ ចូរបម្រើព្រះអង្គ។¹²ចូរមានអំណរ នៅក្នុងទំនុកចិត្តដែលអ្នកមានអំពីអនាគត។ ចូរអត់ធ្មត់នៅក្នុងទុក្ខលំបាករបស់អ្នក។ ចូរបន្តក្នុងការអធិស្ឋាន។¹³ចូរចែករំលែកដល់បងប្អូនរួមជំនឿដែលខ្វះខាត។ ចូរស្វែងរកវិធីក្នុងការបង្ហាញភាពចៅរ៉ៅរាក់ទាក់។

¹⁴ចូរឲ្យពរដល់អស់អ្នកដែលបៀតបៀនដល់អ្នក ចូរឲ្យពរ កុំដាក់បណ្តាសាឡើយ។¹⁵ចូរមានអំណរជាមួយអស់អ្នកដែលមានអំណរ ចូរយំជាមួយអស់អ្នកដែលយំ ចូរមានគំនិតតែមួយចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។¹⁶កុំគិតក្នុងបែបមានអំនួតឡើយ ប៉ុន្តែ ចូរទទួលមនុស្សដែលទន់ទាប។ សូមកុំគិតថាខ្លួនឯងមានប្រាជ្ញាឡើយ។

¹⁷កុំធ្វើអាក្រក់ ស្នងនឹងការអាក្រក់ឡើយ។ ចូរធ្វើល្អនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។¹⁸ប្រសិនបើអាច វាអាស្រ័យលើអ្នកទេ ចូររស់នៅដោយសុខសាន្តជាមួយមនុស្សទាំងអស់។

¹⁹បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ មិនត្រូវសងសឹកដោយខ្លួនអ្នកឡើយ ប៉ុន្តែ ចូរថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យព្រះអង្គបញ្ចេញសេចក្តីក្រោធវិញ។ ព្រោះមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «ការសងសឹកស្រេចនៅលើយើង យើងនឹងសងសឹក» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។²⁰«ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ សត្រូវរបស់អ្នកឃ្លាន ចូរឲ្យគេបរិភោគផង។ ប្រសិនបើ គាត់ស្រេក ចូរឲ្យទឹកទៅគាត់ផឹក។ ប្រសិនបើ អ្នកធ្វើដូច្នេះ ប្រៀបបីដូចជាអ្នកយកធ្យូងភ្លើងយ៉ាងច្រើនទៅដុតនៅលើក្បាលគាត់ដូច្នោះដែរ។²¹កុំយកឈ្នះដោយធ្វើការអាក្រក់ឡើយ ប៉ុន្តែ ចូរយកឈ្នះការអាក្រក់ដោយការល្អវិញ។

13

¹ចូរឲ្យគ្រប់ទាំងព្រលឹងបានស្តាប់បង្គាប់ដល់អ្នកដែលមានសិទ្ធិអំណាចជាងខ្លួន ព្រោះគ្មានសិទ្ធិអំណាចណាបានមក ក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ សិទ្ធិអំណាចដែលមានគឺព្រះជាម្ចាស់ចាត់តាំងឲ្យមាន។²ដូច្នេះហើយ អស់អ្នកណាដែលតទល់នឹងសិទ្ធិអំណាច អ្នកនោះប្រឆាំងជាមួយនឹងបទបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ។ ហើយអស់អ្នកដែលប្រឆាំងនឹងបទបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះនឹងទទួលការកាត់ទោសលើខ្លួនឯងហើយ។

³ដ្បិត អ្នកគ្រប់គ្រងគ្មានអ្វីធ្វើឲ្យអ្នកដែលប្រព្រឹត្តល្អភ័យខ្លាចនោះឡើយ ប៉ុន្តែមានតែមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ទេតើដែលភ័យខ្លាចពួកអាជ្ញាធរនោះ។ តើអ្នកចង់ក្លាយជាម្នាក់ដែលមិនខ្លាចពួកគេមែនទេ? ចូរធ្វើអ្វីដែលល្អទៅ! នោះពួកគេនឹងទទួលស្គាល់អ្នក។⁴ព្រោះពួកគេក៏ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ធ្វើការដើម្បីឲ្យអ្នកបានល្អដែរ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកធ្វើអ្វីដែលអាក្រក់ ចូរភ័យខ្លាច ព្រោះអ្នកគ្រប់គ្រងកាន់ដាវមិនមែនកាន់ដោយឥតហេតុផលឡើយ។ ព្រោះពួកគេគឺជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាអ្នកបញ្ចេញកំហឹងសងសឹកដល់អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។⁵ដូច្នេះ អ្នកត្រូវតែស្តាប់បង្គាប់ មិនមែនដោយសារតែកំហឹងប៉ុណ្ណឹងទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារមនសិកាផងដែរ។

⁶ដោយហេតុនេះហើយ បានជាអ្នកត្រូវបង់ពន្ធដែរ។ ព្រោះពួកអាជ្ញាធរជាអ្នកបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ដែលកំពុងទទួលខុសត្រូវលើការទាំងនេះ។⁷ត្រូវបង់ដល់អស់អ្នកដែលអ្នកជំពាក់ពួកគេ ចូរបង់ពន្ធទៅអ្នកដែលយកពន្ធ ត្រូវបង់ថ្លៃចំពោះអ្នកដែលត្រូវបង់ថ្លៃ ខ្លាចអ្នកណាដែលគួរខ្លាច គោរពអ្នកណាដែលគួរគោរព។

⁸សូមកុំជំពាក់អ្វីអ្នកណាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញត្រូវអោយស្រឡាញ់ដល់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ព្រោះអស់អ្នកណាដែលស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនបានធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះហើយ។⁹បទបញ្ជារបស់ព្រះអង្គគឺ «កុំប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ឡើយ កុំសម្លាប់ កុំលួច កុំលោភលន់»។ ហើយបទបញ្ជាផ្សេងៗទៀតក៏បង្គាប់ផងដែរ ហើយបានសរុបនៅក្នុងប្រយោគនេះ «ចូរស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនឯង»។¹⁰សេចក្តីស្រឡាញ់មិនធ្វើទុក្ខដល់អ្នកជិតខាងឡើយ ដូច្នេះ សេចក្តីស្រឡាញ់គឺជាការធ្វើឲ្យក្រឹត្យវិន័យបានសម្រេច។

¹¹ដោយហេតុនេះហើយ អ្នកដឹងពេលវេលាហើយ ថានេះគឺជាពេលសម្រាប់អ្នកក្នុងការភ្ញាក់ពីគេងហើយ។ ដ្បិត ឥឡូវនេះ សេចក្តីសង្គ្រោះនៅជិតជាងនៅពេលយើងបានជឿតាំងពីមុន។¹²ពេលយប់បានចប់ហើយ ហើយថ្ងៃក៏បានចូលមកជិតដែរ។ ដូច្នេះ ចូរយើងបោះបង់កិច្ចការខាងសេចក្តីងងឹតចោល ហើយពាក់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធនៃពន្លឺវិញ។

¹³ចូរយើងដើេរឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ដូចនៅក្នុងពេលថ្ងៃដែរ មិនប្រមឹក ឬស៊ីផឹកឡូឡាឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវដើរក្នុងផ្លូវប្រាស ចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ ឬល្មោភកាម និងឈ្លោះប្រកែក ឬច្រណែនឡើយ។¹⁴ប៉ុន្តែ ប្រដាប់ខ្លួនដោយព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត ហើយកុំបំពេញចំណង់តណ្ហាខាងសាច់ឈាមឡើយ។

14

¹ចូរទទួលអស់អ្នកដែលខ្សោយខាងជំនឿ ដោយគ្មានការជំនុំជម្រះអំពីគំនិតរបស់ពួកគេឡើយ។²ម្នាក់មានជំនឿថា អាចបរិភោគអ្វីក៏បាន ហើយម្នាក់ទៀតដែលខ្សោយថាបរិភោគតែបន្លែទេ។

³នោះចូរកុំឲ្យអ្នកដែលបរិភោគមើលងាយអ្នកដែលមិនបរិភោគ ហើយអ្នកដែលមិនបរិភោគក៏មិនត្រូវថ្កោលទោសអ្នកដែលបរិភោគដែរ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់បានទទួលអ្នកនោះ។⁴តើអ្នកជាអ្វី បានជាហ៊ានថ្កោលទោសបាវបម្រើរបស់គេ? ទោះជាអ្នកបម្រើនោះឈរក្ដី ដួលក្ដី ស្រេចលើចៅហ្វាយរបស់គេទេតើ តែគេនឹងឈរបាន ព្រោះព្រះអម្ចាស់មានអំណាចជួយគេឲ្យឈរបាន។

⁵ដ្បិតម្នាក់គិតថា ថ្ងៃមួយប្រសើរជាងថ្ងៃមួយទៀត ម្នាក់ទៀតបែរជាគិតថា ថ្ងៃណាក៏ដូចជាថ្ងៃណាដែរ ដូច្នេះ ចូរម្នាក់ៗជឿជាក់នៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្លួនចុះ។⁶អ្នកណាដែលប្រតិបត្តិតាមថ្ងៃណា ចូរប្រតិបត្តិថ្ងៃនោះសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ចុះ ហើយអ្នកណាបរិភោគ ចូរបរិភោគសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ចុះ ព្រោះអ្នកនោះបានអរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ។ ហើយអស់អ្នកណាដែលមិនបរិភោគ ចូរចៀសវាងពីការបរិភោគនោះ សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រោះអ្នកនោះក៏បានអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។

⁷ដ្បិត យើងម្នាក់ៗមិនបានរស់នៅសម្រាប់ខ្លួនឯងទេ ហើយក៏គ្មាននរណាស្លាប់សម្រាប់ខ្លួនឯងដែរ។⁸ដ្បិត បើយើងរស់នៅ យើងរស់នៅសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបើយើងស្លាប់ ក៏ស្លាប់សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ដូច្នេះ មិនថាយើងរស់ ឬក៏ស្លាប់ទេ យើងជាកម្មសិទិ្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់។⁹ដ្បិត ដោយព្រោះការនេះ ព្រះគ្រិស្តបានសុគត ហើយរស់ឡើងវិញ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គអាចធ្វើជាព្រះអម្ចាស់សម្រាប់អ្នកដែលស្លាប់ និងសម្រាប់អស់អ្នកដែលរស់ផង។

¹⁰ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្នកវិញ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកថ្កោលទោសបងប្អូនរបស់អ្នកយ៉ាងដូច្នេះ? ហើយហេតុអ្វីបានជាអ្នកបដិសេធបងប្អូនរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្តេច?¹¹ដ្បិតយើងទាំងអស់គ្នានឹងឈរនៅចំពោះបល្ល័ង្កនៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «ក្នុងការដែលយើងរស់» ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូល «គ្រប់ជង្គង់នឹងលុតចុះចំពោះយើង ហើយគ្រប់ទាំងអណ្តាតនឹងថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះជាម្ចាស់»។

¹²ដូច្នេះ យើងម្នាក់ៗនឹងទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះកិច្ចការខ្លួនឯងនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។¹³ដូច្នេះហើយ សូមយើងកុំថ្កោលទោសដល់គ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរធ្វើដូច្នេះវិញ សូមកុំធ្វើឲ្យអ្នកណាម្នាក់ជំពប់ដួល ឬធ្វើជាអន្ទាក់ដល់បងប្អូនរបស់ខ្លួនឡើយ។

¹⁴ខ្ញុំដឹង ហើយខ្ញុំមានការជឿជាក់នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូថា គ្មានអ្វីមិនស្អាតដោយឯកឯងទេ។ មិនស្អាតគឺដោយសារមនុស្សគិតថាការនោះមិនស្អាតទេ ហើយសម្រាប់គាត់គឺមិនស្អាត។¹⁵ប្រសិនបើ អ្នកធ្វើឲ្យបងប្អូនរបស់អ្នកឈឺចាប់ដោយសារតែអាហារ អ្នកលែងដើរនៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ទៀតហើយ។ កុំបំផ្លាញបងប្អូនរបស់អ្នកដោយសារតែអាហាររបស់អ្នកឡើយ ព្រោះព្រះគ្រិស្តបានសុគតសម្រាប់អ្នកនោះហើយ។

¹⁶ដូច្នេះ សូមកុំអនុញ្ញាតឲ្យអ្វីដែលអ្នកគិតថាល្អ ហើយបែរជាគេនិយាយអាក្រក់វិញឡើយ។¹⁷ដ្បិត នរគរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនមែនជារឿងអាហារ និងផឹកឡើយ ប៉ុន្តែ គឺជារឿងសេចក្តីសុចរិត សេចក្តីសុខសាន្ត និងសេចក្តីអំណរនៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធវិញ។

¹⁸ដ្បិត អស់អ្នកណាដែលបម្រើព្រះគ្រិស្តបែបនេះ គឺអាចទទួលយកបាននៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយមនុស្សក៏ទទួលស្គាល់ដែរ។¹⁹ដូច្នេះ ចូរយើងដេញតាមអ្វីៗដែលមេត្រីភាព និងអ្វីៗដែលកសាងគ្នាទៅវិញទៅមក។

²⁰សូមកុំបំផ្លាញកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយព្រោះអាហារឡើយ។ អាហារស្អាតទាំងអស់ ប៉ុន្តែ មិនស្អាតនៅពេលដែលមនុស្សដែលបរិភោគ ហើយធ្វើឲ្យបងប្អូនរវាតចិត្តវិញ។²¹គឺជាការល្អ ប្រសិនបើមិនបរិភោគសាច់ ឬ ផឹកស្រា ឬបរិភោគអ្វីផ្សេងទៀត ដោយហេតុចង់ធ្វើឲ្យបងប្អូនរវាតចិត្តឡើយ។

²²ជំនឿដែលអ្នកមាន ចូររក្សាវារវាងខ្លួនអ្នក និងព្រះជាម្ចាស់។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលមិនថ្កោលទោសខ្លួនឯងដោយសារអ្វីដែលខ្លួនឯងគិតថាល្អឡើយ។²³អស់អ្នកណាដែលសង្ស័យនឹងត្រូវទោស ប្រសិនបើ វាមិនកើតចេញពីជំនឿ។ ហើយអ្វីក្តីដែលមិនមែនកើតចេញពីជំនឿគឺជាអំពើបាបទាំងអស់។

15

¹ឥឡូវនេះ យើងមានកម្លាំងគួរតែទ្រាំទ្រសេចក្តីកម្សោយរបស់អ្នកខ្សោយ ហើយមិនគួរធ្វើតាមតែចិត្តរបស់ខ្លួនឯងឡើយ។²ចូរឲ្យយើងម្នាក់ៗផ្គាប់ចិត្តអ្នកជិតខាង ព្រោះការនោះគឺជាការល្អ ដើម្បីឲ្យយើងអាចស្អាងពួកគេឡើង។

³ដ្បិត សូម្បីតែព្រះគ្រិស្ត មិនបានធ្វើតាមព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គបានធ្វើដូចជាសេចក្តីដែលបានចែងទុកមកថា «ពាក្យប្រមាថរបស់អស់អ្នកដែលប្រមាថព្រះអង្គ បានធ្លាក់មកលើទូលបង្គំ»។⁴ដ្បិត អ្វីក្តីដែលបានចែងពីមុន គឺបានចែងឡើង ដើម្បីណែនាំយើង តាមរយៈភាពអត់ធ្មត់ និងតាមរយៈការលើកទឹកចិត្តរបស់បទគម្ពីរ ធ្វើឲ្យយើងមានទំនុកចិត្ត។

⁵ឥឡូវនេះ សូមព្រះនៃេសចក្តីអត់ធ្មត់ និងការលើកទឹកចិត្តប្រទានដល់អ្នក ឲ្យមានចិត្តគំនិតតែមួយជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមក ស្របតាមព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។⁶សូមឲ្យព្រះអង្គធ្វើការនេះ ដើម្បីការមានចិត្តគំនិតតែមួយ អ្នកអាចសរសើរចេញពីសម្លេងតែមួយដល់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបិតានៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង។⁷ដូច្នេះហើយ ចូរទទួលគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចព្រះគ្រិស្តបានទទួលអ្នកដែរ ដើម្បីសរសើរតម្កើងដល់ព្រះជាម្ចាស់។

⁸ខ្ញុំសូមជម្រាប់ថា ព្រះគ្រិស្តបានត្រឡប់ទៅជាអ្នកបម្រើនៃពួកអ្នកកាត់ស្បែកជាតំណាងឲ្យសេចក្តីពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីបញ្ជាក់ពីសេចក្តីសន្យាដែលបានប្រទានដល់ដូនតារបស់ពួកគេ⁹ហើយដើម្បីឲ្យសាសន៍ដទៃបានថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះសម្រាប់សេចក្តីមេតា្តរបស់ព្រះអង្គ។ ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «ដូច្នេះ ទូលបង្គំនឹងថ្វាយការសរសើរដល់ព្រះអង្គនៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ ហើយច្រៀងសរសើរដល់ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ»។

¹⁰ហើយក៏មានសេចក្តីចែងទុកទៀតថា «ឱសាសន៍ដទៃអើយ ចូរមានអំណរជាមួយនឹងរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គចុះ!»។¹¹ហើយចែងទៀតថា «ចូរសរសើរដល់ព្រះអម្ចាស់ ឱសាសន៍ដទៃអើយ ចូរឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាសរសើរព្រះអង្គ!»។

¹²លោកអេសាយមានប្រសាសន៍ម្ដងទៀតថា «នឹងមានឫសរបស់លោកអ៊ីសាយ ហើយនឹងមានម្នាក់ងើបឡើងដើម្បីគ្រប់គ្រងលើសាសន៍ដទៃ។ សាសន៍ដទៃនឹងមានទំនុកចិត្តលើព្រះអង្គ»។

¹³ឥឡូវនេះ សូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់នៃទំនុកចិត្ត បំពេញអ្នកជាមួយនឹងអំណរ និងសេចក្តីសុខសាន្តសម្រាប់ការជឿ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចមានទំនុកចិត្តជាបរិបូរណ៌ ដោយអំណាចរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

¹⁴បងប្អូនអើយ ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ក៏មានទំនុកចិត្តលើបងប្អូនដែរ។ ខ្ញុំបានជឿជាក់លើបងប្អូន ថាបងប្អូនបានពេញដោយសេចក្តីល្អ បានពេញដោយចំណេះដឹងគ្រប់យ៉ាង។ ខ្ញុំជឿជាក់ថា អ្នកក៏អាចដាស់តឿនដល់អ្នកទៅវិញទៅមកផងដែរ។

¹⁵ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសរសេរមកកាន់បងប្អូនដោយសេចក្តីក្លាហានអំពីការមួយចំនួន ដើម្បីរំលឹកបងប្អូនម្តងទៀត ដោយសារតែអំណោយទានដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់ខ្ញុំ។¹⁶អំណោយនោះគឺថា ខ្ញុំអាចធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ដែលបានចាត់ទៅកាន់សាសន៍ដទៃ ដើម្បីធ្វើជាបូជាចារ្យនៃដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ខ្ញុំអាចធ្វើការនេះ ដើម្បីឲ្យការថ្វាយយញ្ញបូជារបស់សាសន៍ដទៃអាចទទួលយកបាន បានបរិសុទ្ធដោយសារព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

¹⁷ដូច្នេះ សេចក្តីអំណររបស់ខ្ញុំគឺនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ហើយនៅក្នុងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹⁸ដ្បិត ខ្ញុំនឹងមិនហ៊ាននិយាយពីអ្វីទាំងអស់ លើកលែងតែអ្វីដែលព្រះគ្រិស្តបានធ្វើតាមរយៈខ្ញុំ ដោយព្រោះការស្តាប់បង្គាប់របស់សាសន៍ដទៃ។ មានការជាច្រើនបានសម្រេច ដោយសារសំដៅ និងការប្រព្រឹត្ត។¹⁹ដោយសារអំណាចនៃទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យ ព្រមទាំងដោយសារអំណាចរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។ ការនេះអាចកើតឡើងដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចនាំដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រិស្តពីក្រុងយេរ៉ូសាឡិមរហូតដល់ក្រុងអ៊ីលី‌រីកុន។

²⁰បំណងចិត្តរបស់ខ្ញុំ គឺចង់ប្រកាសដំណឹងល្អបែបនេះឯង ប៉ុន្តែ មិនមែនកន្លែងដែលគេស្គាល់ព្រះនាមព្រះគ្រិស្តរួចហើយនោះទេ ដើម្បីកំុឲ្យខ្ញុំបានសង់នៅលើគ្រឹះរបស់អ្នកផ្សេងឡើយ។²¹ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «អស់អ្នកដែលមិនបានឮពីព្រះអង្គនឹងបានឃើញព្រះអង្គ ហើយអស់អ្នកណាដែលមិនធ្លាប់បានឮ នឹងបានយល់»។

²²ដូច្នេះហើយ បានជាមានការរារាំងខ្ញុំជាច្រើនដង ក្នុងការមកឯបងប្អូន។²³ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំលែងមានកន្លែងនៅក្នុងតំបន់ទាំងនោះទៀតទេ ហើយខ្ញុំក៏ប្រាថ្នាជាច្រើនឆ្នាំហើយ ក្នុងការទៅរកអ្នករាល់គ្នា។

²⁴ដូច្នេះ នៅពេលណា ខ្ញុំបានទៅអេស្ប៉ាញ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបានទៅជួបអ្នករាល់គ្នាតាមផ្លូវដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់នោះ ហើយបងប្អូនក៏មានចំណែកក្នុងការចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅដែរ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបាននៅជាមួយបងប្អូនមួយរយៈ²⁵ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងទៅក្រុងយេរ៉ូសាឡឹម ដើម្បីបម្រើបងប្អូននៅទីនោះ។

²⁶ដ្បិត សេចក្តីអំណររបស់បងប្អូននៅស្រុកម៉ាសេដូន និងស្រុកអាខៃបានរួមចំណែកជួយដល់អ្នកក្រនៅក្នុងចំណោមអ្នកជឿដែលនៅក្នុងក្រុងយេរ៉ូសាឡិម។²⁷មែនហើយ ការរួមចំណែកជួយនេះពិតជាមានអំណរមែន ហើយពិតណាស់ ពួកគេគឺជាអ្នកជំពាក់អ្នកទាំងនោះ។ ដ្បិត ប្រសិនបើ សាសន៍ដទៃមានចំណែកនៅក្នុងកិច្ចការខាងវិញ្ញាណជាមួយពួកគេ ពួកគេជំពាក់ដល់ពួកគេមែន ថែមទាំងត្រូវបម្រើពួកគេដោយសម្ភារៈផ្សេងៗផងដែរ។

²⁸ដូច្នេះ នៅពេលខ្ញុំបានបំពេញភារកិច្ចនេះ ហើយប្រាកដថាពួកគេបានទទួលអ្វីដែលបានប្រមូលហើយ ខ្ញុំនឹងទៅអេស្ប៉ាញ ហើយនិងទៅជួបបងប្អូននៅតាមផ្លូវ។²⁹ខ្ញុំដឹងថា នៅពេលដែលខ្ញុំទៅជួបបងប្អូន ខ្ញុំនឹងទៅក្នុងព្រះពរដ៏បរិបូរថណ៌នៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។

³⁰ឥឡូវនេះ បងប្អូនអើយ ខ្ញុំដាស់តឿនដល់អ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង និងដោយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះវិញ្ញាណថា ចូរខំព្យាយាមអធិស្ឋានជាមួយខ្ញុំនៅក្នុងសេចក្តីអធិស្ឋានបស់អ្នករាល់គ្នាដល់ព្រះសម្រាប់ខ្ញុំ។³¹សូមអធិស្ឋាន ឲ្យខ្ញុំបានសង្គ្រោះពីអស់អ្នកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់នៅក្នុងយូដា និងកិច្ចការបម្រើរបស់ខ្ញុំសម្រាប់បងប្អូននៅក្នុងក្រុងយេរ៉ូសាឡិម ឲ្យអាចទទួលយកបាននៅក្នុងចំណោមបងប្អូនអ្នកជឿនៅទីនោះ។³²សូមអធិស្ឋានឲ្យខ្ញុំអាចមកជួបបងប្អូនដោយអំណរ តាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយអធិស្ឋានសូមឲ្យខ្ញុំអាចមកជួប ហើយសម្រាកជាមួយបងប្អូន។

³³សូមព្រះនៃសេចក្តីសុខសាន្តគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។ អាមែន។

16

¹ខ្ញុំសូមសរសើរដល់អ្នករាល់គ្នា និងប្អូនស្រីភីបេ ដែលជាអ្នកបម្រើម្នាក់នៃក្រុុមជំនុំនៅក្រុងកេង‌គ្រា²ដើម្បីឲ្យបងប្អូនបានទទួលនាងនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់។ សូមធ្វើការនេះ ដើម្បីឲ្យស័ក្តិសមជាអ្នកជឿ ហើយសូមជួយនាងនូវអ្វីដែលនាងត្រូវការជំនួយពីអ្នក។ ព្រោះនាងខ្លួនឯងបានជាជួយដល់កិច្ចការជាច្រើន ហើយបានជួយដល់ខ្ញុំផងដែរ។

³សូមសួរសុខទុក្ខទៅនាងព្រីស៊ីល និងលោកអគី‌ឡាផង ពួកគាត់គឺជាបងប្អូនរួមការងារជាមួយខ្ញុំនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ⁴ពួកគេបានប្រថុយជីវិតរបស់ពួកគេសម្រាប់ជីវិតខ្ញុំ។ ខ្ញុំអរគុណដល់ពួកគេ ហើយមិនគ្រាន់តែខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែ រូមទាំងក្រុមជំនុំរបស់សាសន៍ដទៃទាំងអស់ផងដែរ។⁵សូមសួរសុខទុក្ខដល់ក្រុមជំនុំដែលនៅផ្ទះរបស់ពួកគេដែរ។ សូមសួរសុខទុក្ខដល់លោកអេប៉ៃ‌ណែតជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំផង គាត់គឺជាផលដំបូងរបស់អាស៊ីថ្វាយដល់ព្រះគ្រិស្ត។

⁶សូមសួរសុខទុក្ខដល់នាងម៉ារី ដែលខំប្រឹងធ្វើការយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។⁷សូមសួរសុខទុក្ខដល់រលោកអាន់‌ត្រូនីក និងនាងយូនាស ជាញាតិសណ្ដានរបស់ខ្ញុំ និងជាអ្នកជាប់គុកជាមួយខ្ញុំដែរ។ ពួកគេមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អនៅក្នុងចំណោមពួកសាវក ដែលបាននៅក្នុងព្រះគ្រិស្តមុនខ្ញុំ។⁸សូមសួរសុខទុក្ខដល់លោកអាំភ្លាសជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ផង។

⁹សូមសួរសុខទុក្ខដល់លោកអ៊ើបាន់ ជាអ្នករួមការងារជាមួយយើងនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត និងលោកស័តា‌ឃីសជាទីស្រឡាញ់ផង។¹⁰សូមសួរសុខទុក្ខដល់លោកអពេ‌លេស ដែលបានជឿជាក់នៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។ សូមសួរសុខទុក្ខដល់បងប្អូនដែលនៅក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកអើរិស្ដូ‌ប៊ូលផង។¹¹សូមសួរសុខទុក្ខដល់លោកហេរ៉ូ‌ឌានជាញាតិសណ្ដានរបស់ខ្ញុំ។ សូមសួរសុខទុក្ខដល់បងប្អូនដែលនៅក្នុងគ្រួសារលោកណើគីស ដែលនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់។

¹²សូមសួរសុខទុក្ខដល់នាងទ្រី‌ភែន និងនាងទ្រី‌ផូស ដែលធ្វើការយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់។ សូមសួរសុខទុកដល់នាងពើស៊ីសជាទីស្រឡាញ់ផង នាងខំប្រឹងធ្វើការយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់។¹³សូមសួរសុខទុក្ខដល់លោករូភូស ដែលបានជ្រើសរសើនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ និងដល់ម្តាយរបស់គាត់ និងម្ដាយរបស់ខ្ញុំដែរ។¹⁴សូមសួរសុខទុក្ខដល់លោកអស៊ីង‌គ្រីត លោកផ្លេគូន លោកហ៊ើម៉ាស លោកប៉ាត្រូ‌បាស លោកហ៊ើមេស និងបងប្អូនដែលនៅជាមួយគេ។

¹⁵សូមសួរសុខទុក្ខដល់លោកភីឡូ‌ឡូក នាងយូលាស លោកនេ‌រើស និងប្អូនស្រីរបស់គាត់ ព្រមទាំងលោកអូលីម‌ប៉ាស បុងបងប្អូនអ្នកជឿទាំងអស់ដែលនៅជាមួយពួកគេ។¹⁶សូមបងប្អូនជំរាបសួរគ្នាទៅវិញទៅមកដោយស្និទ្ធស្នាលផង។ ក្រុមជំនុំទាំងអស់របស់ព្រះគ្រិស្ដ សូមជំរាបសួរមកបងប្អូន។

¹⁷ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមដាស់តឿនដល់អ្នករាល់គ្នា បងប្អូនអើយ សូមគិតពីអ្នកដែលធ្វើឲ្យបងប្អូនបាក់បែក និងមានការរវាតចិត្ត។ ពួកគេបានធ្វើហួសពីសេចក្តីបង្រៀនដែលបងប្អូនបានរៀនហើយ។ ចូរបែរចេញឲ្យឆ្ងាយពីពួកគេ។¹⁸ព្រោះមនុស្សបែបនេះ ពួកគេមិនបានបម្រើព្រះអម្ចាស់នៃយើងគឺព្រះគ្រិស្តទេ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ក្រពះរបស់ពួកគេវិញ។ ពួកគេបោកប្រាសដួងចិត្តរបស់មនុស្សទៀងត្រង់ តាមរយៈសំដីស្រទន់ និងពាក្យបញ្ជាររបស់ពួកគេ។

¹⁹ដ្បិត គំរូនៃការស្តាប់បង្គាប់របស់បងប្អូនបានទៅលើមនុស្សគ្រប់គ្នាហើយ។ ដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំមានអំណរចំពោះបងប្អូន ប៉ុន្តែ ខ្ញុំចង់ឲ្យបងប្អូនមានប្រាជ្ញា ចំពោះអ្វីដែលល្អ និងល្ងង់ចំពោះអ្វីដែលអាក្រក់វិញ។²⁰ព្រះនៃសេចក្តីសុខសាន្តនឹងជាន់ក្បាលសាតាំងនៅក្រោមជើងរបស់អ្នក។ សូមឲ្យព្រះគុណរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។

²¹លោកធីម៉ូថេ អ្នករួមការងារជាមួយខ្ញុំ ផ្តាំសួរសុខទុក្ខដល់បងប្អូន និងលោកលូគាស លោកយ៉ាសូន និងលោកសូសិ‌ប៉ាត្រុស ដែលជាញាតិសណ្ដានរបស់ខ្ញុំផងដែរ។²²ខ្ញុំ ទើ‌ទាស ជាអ្នកសរសេរសំបុត្រនេះ សូមផ្តាំសួរសុខទុក្ខដល់បងប្អូននៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ផងដែរ។

²³លោកកៃយុស បានទទួលខ្ញុំ និងក្រុមជំនុំទាំងមូលផ្តាំសួរសុខទុក្ខបងប្អូន។ លោកអេរ៉ា‌ស្ទុស ជាហិរញ្ញិករបស់ក្រុង សូមផ្តាំសួរសុខទុក្ខមកបងប្អូនជាមួយនឹងបងប្រុសរបស់លោកក្លើតុសដែរ។²⁴សូមឲ្យបងប្អូនបានប្រកបដោយព្រះគុណរបស់ព្រះយេស៊ូ ជាព្រះអម្ចាស់របស់យើង អាម៉ែន។

²⁵ឥឡូវនេះ សូមថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះដែលធ្វើឲ្យអ្នកអាចឈរស្របតាមដំណឹងល្អរបស់ខ្ញុំ និងការប្រកាសរបស់ខ្ញុំអំពីព្រះយេស៊ូគ្រិស្តស្របតាម ការបើកសម្តែងនៃអាថ៌កំបាំងដេលបានលាក់តាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ²⁶ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ បានបើកសម្តែងហើយ ដោយតាមរយៈសេចក្តីទំនាយដែលបានសរសេរបានធ្វើឲ្យប្រជាជាតិទាំងអស់បានដឹង ស្របតាមសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏នូវអស់កល្ប ដើម្បីឲ្យពួកគេបានស្តាប់បង្គាប់ដោយជំនឿ។

²⁷សូមថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ដែលមានប្រាជ្ញាតែមួយអង្គគត់ បានប្រកបដោយសិរីល្អ តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត អស់កល្បជានិច្ច។ អាមែន។

១ កូរិនថូស

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូលជាអ្នកដែលព្រះយេស៊ូបានត្រាស់ហៅឲ្យធ្វើជាសាវ័ក តាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងលោកសូស្ដែន ជាបងប្អួនរបស់យើង²ជូនចំពោះក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស និងអស់អ្នកដែលបានប្រោសជាវិសុទ្ធនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ជាអ្នកដែលបានទទួលការត្រាស់ហៅឲ្យក្លាយជាប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធ។ ពួកយើងក៏សូមផ្ញើសំបុត្រនេះទៅកាន់អស់អ្នក ដែលទូលអង្វររកព្រះនាមនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៅគ្រប់ទីកន្លែង ព្រះអង្គជាព្រះ‌អម្ចាស់របស់បងប្អូនទាំងនោះ ហើយក៏ជាព្រះ‌អម្ចាស់របស់យើងដែរ។³សូមឲ្យព្រះគុណ និងសេចក្តីសុខសាន្តបានដល់បងប្អូន ពីព្រះជាម្ចាស់បិតារបស់យើង និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត។

⁴ខ្ញុំតែងតែអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំដើម្បីបងប្អូនជានិច្ច ដោយព្រោះតែព្រះគុណនៃព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះគ្រិស្តយេស៊ូបានផ្តល់ឲ្យបងប្អូន។⁵ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យបងប្អូនចម្រើនឡើងគ្រប់ទាំងផ្លូវ ទាំងពាក្យសម្តី និងការចេះដឹង⁶ដូចជាទីបន្ទាល់អំពីព្រះគ្រិស្តដែលបានបញ្ជាក់ពីសេចក្តីពិត នៅក្នុងចំណោមបងប្អូនដែរ។

⁷ដូច្នេះហើយ បងប្អូនមិនខ្វះអំណោយទានខាងឯវិញ្ញាណណាមួយឡើយ ដូចជាអ្វីដែលបងប្អូនចង់បាន និងរង់ចាំការបើកសម្តែងរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តរបស់យើងឡើយ។⁸ព្រះអង្គនឹងចម្រើនកម្លាំងដល់បងប្អូនដើម្បីឲ្យដល់ទីបំផុត ដូច្នេះ បងប្អូននឹងរកកន្លែងបន្ទោសគ្មាន នៅថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត។⁹ព្រះជាម្ចាស់ស្មោះត្រង់ ដែលបានត្រាស់ហៅបងប្អូនចូលមកប្រកបរួមជាមួយព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង។

¹⁰ឥឡូវនេះ បងប្អូនអើយខ្ញុំសូមទូន្មានអ្នករាល់គ្នា តាមរយៈព្រះនាមនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត ចូលឲ្យអ្នកព្រមព្រៀងគ្នា ហើយក៏កុំឲ្យមានការបាក់បែកនៅក្នុងចំណោមបងប្អូនដែរ។ ត្រូវរួបរួមគ្នានិងមានគំនិតតែមួយ ព្រមទាំងមានគោលដៅតែមួយផង។¹¹បងប្អូនអើយ តាមរយៈក្រុមគ្រួសាររបស់នាងក្លូអេ ខ្ញុំបានឮដំណឹងថាមានកើតការទាស់‌ទែងគ្នាក្នុងចំណោមបងប្អូន។

¹²ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ ដោយព្រោះ បងប្អូនម្នាក់ៗបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំនៅខាងលោកប៉ូល» ឬ «ខ្ញុំនៅជាមួយលោកអប៉ូ‌ឡូស» ឬ «ខ្ញុំនៅជាមួយលោកកេផាស» ឬ «ខ្ញុំនៅជាមួយព្រះគ្រិស្ត»។¹³តើព្រះ‌គ្រិស្ដបានបែងចែកទេ? តើប៉ូលបានជាប់ឆ្កាងសម្រាប់អ្នកមែនទេ? តើអ្នករាល់គ្នាទទួលពិធីជ្រមុជទឹកនៅក្នុងឈ្មោះរបស់ប៉ូលមែនទេ?

¹⁴ខ្ញុំសូមអរព្រះ‌គុណព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលខ្ញុំមិនបានធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យអ្នកម្នាក់នៅក្នុងចំណោមបងប្អូនឡើយ លើក‌លែងតែលោកគ្រីស‌ប៉ុស និងលោកកៃយុសប៉ុណ្ណោះ។¹⁵បើដូច្នេះ គឺគ្មានអ្នកណាអាចនិយាយថា អ្នកត្រូវបានជ្រមុជទឹកដោយឈ្មោះខ្ញុំឡើយ។¹⁶(ខ្ញុំក៏បានធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកជូនក្រុមគ្រួសាររបស់លោកស្ទេផា‌ណាសដែរ។ ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំមិនដឹងថា តើខ្ញុំបានជ្រមុជទឹកឲ្យអ្នកណាទៀតទេ)។

¹⁷ដ្បិត ព្រះគ្រិស្តមិនបានចាត់ខ្ញុំមក ដើម្បីធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកនោះទេ ប៉ុន្តែ ចាត់ខ្ញុំមកប្រកាសដំណឹងល្អវិញ។ ព្រះអង្គមិនបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកដើម្បីប្រកាសដោយប្រើពាក្យ និងប្រាជ្ញារបស់មនុស្សឡើយ បើដូច្នេះមែន ឈើឆ្កាងនៃព្រះគ្រិស្តនឹងទៅជាអស់ន័យហើយ។

¹⁸ដ្បិត ព្រះបន្ទូលអំពីឈើឆ្កាងគឺលីលា សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងតែស្លាប់។ ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានសង្រ្គោះ គឺជាឬទ្ធានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។¹⁹ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «យើងនឹងបំផ្លាញប្រាជ្ញារបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ខ្ញុំក៏នឹងធ្វើឲ្យតម្រិះរបស់ពួកអ្នកចេះដឹងរលាយសាប‌សូន្យទៅដែរ»។

²⁰តើអ្នកប្រាជ្ញនៅឯណា? តើអ្នកមានវិជ្ជាជ្រៅជ្រះនៅឯណា? តើអ្នកតទល់សម្តីក្នុងលោកនេះនៅឯណា? តើព្រះជាម្ចាស់មិនបានធ្វើឲ្យប្រាជ្ញានៃលោកីយ៍នេះទៅជាលីលាវិញទេឬអី?²¹តាមរយៈប្រាជ្ញារបស់លោកីយ៍ មិនអាចស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យជាពាក្យលីលានៃការប្រកាសដំណឹងល្អនេះវិញ ដើម្បីសង្រ្គោះដល់អ្នកណាដែលជឿវិញ។

²²ដ្បិត សាសន៍យូដា ចង់តែឃើញទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យទេ ហើយសាសន៍ក្រិកចង់ស្វែងរកប្រាជ្ញា។²³ប៉ុន្តែ ពួកយើងវិញ ប្រកាសអំពីព្រះគ្រិស្តសុគតនៅលើឈើឆ្កាង ធ្វើឲ្យសាសន៍យូដារវាតចិត្ត ហើយសាសន៍ក្រិកថាជាភាពលីលាទៅវិញ។

²⁴ប៉ុន្តែ សម្រាប់អស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅ ទោះជាសាសន៍យូដា ឬក្រិកក្តី គឺយើងប្រកាសពីព្រះគ្រិស្តជាឫទ្ធា‌នុភាព និងប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²⁵ដ្បិត ភាពលីលារបស់ព្រះគឺជាប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយភាពខ្សោយនៃព្រះជាម្ចាស់ ខ្លាំងជាងកម្លាំងមនុស្សទៅទៀត។

²⁶បងប្អូនអើយ សូមមើលពីការត្រាស់ហៅរបស់អ្នក។ ក្នុងចំណោមបងប្អូន មិនសូវមានអ្នកមានប្រាជ្ញាកម្រិតខ្ពង់ខ្ពស់ក្នុងលោកនេះទេ។ ក៏មិនសូវមានបងប្អូនមានតួនាទីធំដែរ។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមានត្រកូលខ្ពស់ផង។²⁷ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គជ្រើសរើសការលីលានៅក្នុងលោក សម្រាប់ឲ្យអ្នកប្រាជ្ញខ្មាស។ ព្រះជាម្ចាស់ជ្រើសរើសអ្វីដែលខ្សោយក្នុងលោក ដើម្បីឲ្យអ្នកខ្លាំងពូកែត្រូវខ្មាសដែរ។

²⁸ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសអ្វីដែលតូចតាច និងអ្វីដែលគេស្អប់ខ្ពើមនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ។ ព្រះអង្គក៏ជ្រើសរើស សូម្បីរបស់ដែលគេគិតថាគ្មានតម្លៃ ដើម្បីនាំការនោះឲ្យរាប់ជាមានតម្លៃបំផុតវិញ។²⁹ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកណាមានអំនួតនៅចំពោះព្រះអង្គឡើយ។

³⁰ដោយសារអ្វីៗដែលព្រះអង្គបានធ្វើ ពេលនេះអ្នករាល់គ្នាបាននៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ជាអ្នកដែលនាំប្រាជ្ញាមកដល់យើងពីព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះយេស៊ូបានត្រឡប់ទៅជាសេចក្តីសុចរិត និងបានវិសុទ្ធ ព្រមទាំងការលោះបាបរបស់យើងផងដែរ។³¹ជាលទ្ធផល ដូចដែលបទគម្ពីរបានចែងថា៖ «សូមឲ្យអ្នកដែលមានអំនួត ចូរអួតតែពីព្រះអម្ចាស់បានហើយ»។

2

¹បងប្អូនអើយ ពេលដែលខ្ញុំមកជួបបងប្អូន ខ្ញុំមិនបានមកជាមួយ និងពាក្យដែលពេញដោយវោហារ ឬប្រាជ្ញាខ្ពង់ខ្ពស់ ដើម្បីប្រកាសពីសេចក្តីដ៏លាក់កំបាំងរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ឡើយ។²ដ្បិត ខ្ញុំបានកំណត់ថាមិនចេះអ្វីទេ ក្នុងពេលនៅជាមួយបងប្អូន គឺនិយាយតែពីព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត និងការសុគតនៅលើឈើឆ្កាងរបស់ព្រះអង្គ។

³ហើយខ្ញុំធ្លាប់នៅជាមួយបងប្អូនក្នុងការខ្សោយ ហើយក្នុងការភ័យខ្លាច និងញាប់ញ័រយ៉ាងខ្លាំងផង។⁴ហើយសារនិងការប្រកាសរបស់ខ្ញុំ មិនមែនដោយបញ្ចុះបញ្ចូលពេញដោយប្រាជ្ញានោះទេ។ ប៉ុន្តែ បានមកពីការបើកសម្តែងរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងអំណាចរបស់ព្រះអង្គវិញ។⁵ដូច្នេះហើយ ជំនឿរបស់បងប្អូនគឺមិនមែនបានពីប្រាជ្ញារបស់មបុស្សទេ ប៉ុន្តែ កើតមកពីអំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។

⁶ឥឡូវ យើងក៏និយាយពាក្យពេញដោយប្រាជ្ញាទៅចំពោះអ្នកពេញវ័យ ប៉ុន្តែ មិនមែនជាប្រាជ្ញារបស់លោកីយ៍ ឬ ប្រាជ្ញាអ្នកគ្រប់គ្រងនៃជំនាន់ និងប្រាជ្ញាអ្នកលាចាកលោកនេះទៅហើយនោះទេ។⁷ផ្ទុយទៅវិញ យើងនិយាយពីប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងសេចក្តីអាថ៌កំបាំងនៃក្តីពិត ការអាថ៌កំបាំងនៃប្រាជ្ញា ដែលត្រៀមទុកតាំងតែពីមុនរហូតដល់ជំនាន់នេះ សម្រាប់ប្រទានសិរីរុងរឿងដល់យើង។

⁸គ្មានអ្នកគ្រប់គ្រងនៅជំនាន់នេះណាម្នាក់ អាចស្គាល់ពីប្រាជ្ញានេះឡើយ ដ្បិត បើពួកគេបានយល់នៅក្នុងពេលនោះ គេនឹងមិនឆ្កាងព្រះអម្ចាស់នៃសិរីល្អទេ។⁹ប៉ុន្តែ ឲ្យដូចសេចក្តីបានចែងទុកមកថា៖ «ការដែលភ្នែកមិនអាចមើលឃើញ ត្រចៀកមិនអាចស្តាប់ឮ គ្មានគំនិតដែលគិតយល់ គឺជាការដែលព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំសម្រាប់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គ»។

¹⁰ការទាំងនេះគឺជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្តែងដល់យើង តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។ ដ្បិត ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ស្វែងរកគ្រប់អ្វីៗ ទោះបីជាការសីុជម្រៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្តី។¹¹ដ្បិត តើអ្នកដែលដឹងពីការគិតរបស់មនុស្សបាន? លើកលែងតែព្រះវិញ្ញាណនៅក្នុងអ្នកនោះប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ គ្មានអ្នកណាអាចដឹងពីការសីុជម្រៅរបស់ព្រជាម្ចាស់ឡើយ លើកលែងតែព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។

¹²ប៉ុន្តែ ពួកយើងមិនបានទទួលវិញ្ញាណរបស់លោកីយ៍នេះទេ ប៉ុន្តែ យើងបានទទួលព្រះវិញ្ញាណដែលមកអំពីព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ដូច្នេះហើយ បានជាយើងអាចទទួលដឹងគ្រប់ការទាំងអស់ ដែលបើកសម្តែងតាមរយៈព្រះជាម្ចាស់។¹³ពួកយើងនិយាយអំពីការនេះ ជាពាក្យដែលមិនមែនមកពីប្រាជ្ញារបស់មនុស្សដែលបង្រៀនទេ ប៉ុន្តែ ព្រះវិញ្ញាណវិញទេតើ ដែលជាអ្នកបង្រៀនយើងវិញ។ ព្រះវិញ្ញាណបានបកបស្រាយសេចក្តីពាក្យខាងវិញ្ញាណជាមួយប្រាជ្ញាខាងឯវិញ្ញាណដែរ។

¹⁴អ្នកដែលមិនមែនជាមនុស្សខាងវិញ្ញាណមិនអាចទទួលការអ្វី ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ដ្បិត ពួកគេពិតជាលីលាចំពោះព្រះអង្គ ដ្បិតគេមិនអាចយល់ការទាំងនោះទេ ពីព្រោះគ្រប់ការទាំងអស់គឺព្រះវិញ្ញាណជាអ្នកបើកឲ្យយល់។¹⁵ម្នាក់ដែលមានការវិនិច្ឆ័យដោយខាងឯព្រះវិញ្ញាណគ្រប់ការទាំងអស់ ប៉ុន្តែ គេមិនមានអំណាចដើម្បីវិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃឡើយ។¹⁶ដ្បិត តើអ្នកណាអាចយល់ពីព្រះតម្រិះរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលគេអាចណែនាំព្រះអង្គបាន?» ប៉ុន្តែ យើងវិញ យើងមានគំនិតរបស់ព្រះគ្រិស្ត។

3

¹បងប្អូនអើយ ចំណែកខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមិនអាចនិយាយទៅបងប្អូនដូចមនុស្សខាងឯវិញ្ញាណបានទេ ផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំនិយាយមកកាន់បងប្អូនដូចជាមនុស្សធម្មតា ហើយដូចជាកូនក្មេងនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តវិញ។²ខ្ញុំបានឲ្យទឹកដោះដល់បងប្អូន មិនមែនអាហាររឹងទេ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាមិនទាន់រួចរាល់សម្រាប់អាហាររឹងនៅឡើយ ទោះបីជាមកដល់ពេលនេះក៏នៅតែមិនអាចទទួលបានដែរ។

³ដ្បិត បងប្អូននៅក្នុងសាច់ឈាមលោកីយ៍។ កាលណានៅតែមានការច្រណែនទាស់‌ទែងគ្នាកើតឡើងក្នុងចំណោមបងប្អូន តើបងប្អូនមិនបានរស់នៅអាស្រ័យខាងឯសាច់ឈាម ហើយតើអ្នកមិនបានដើរតាមរបៀបរបស់មនុស្សលោកទេឬអី?⁴ពេលមានម្នាក់និយាយថា៖ «ខ្ញុំដើរតាមប៉ូល» ហើយអ្នកផ្សេងទៀតនិយាយថា៖ «ខ្ញុំដើរតាមលោកអប៉ូ‌ឡូស» តើនេះមិនមែនរស់នៅបែបមនុស្សលោកទេឬអី?⁵តើលោកអប៉ូឡូសជាអ្នកណា? តើប៉ូលជានរណា? ជាអ្នកបម្រើព្រះជាម្ចាស់ដែលអ្នករាល់គ្នាបានជឿ ម្នាក់ៗធ្វើការតាមដែលព្រះអម្ចាស់ប្រគល់ភារកិច្ចឲ្យប៉ុណ្ណោះ។

⁶ខ្ញុំជាអ្នកដាំ ហើយលោកអាប៉ូឡូជាអ្នកស្រោចទឹក ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកធ្វើឲ្យលូតលាស់វិញ។⁷ដូច្នេះហើយ មិនថានរណាជាអ្នកដាំ ឬអ្នកណាជាអ្នកស្រោចទឹកនោះទេ។ ប៉ុន្តែ គឺជាព្រះជាម្ចាស់ទេ ដែលផ្តល់ការលូតលាស់វិញ។

⁸ពេលនេះ អ្នកដែលជាអ្នកដាំ និងអ្នកស្រោចទឹកគឺតែមួយ ហើយម្នាក់ៗនឹងបានទទួលបានកម្រៃតាមអ្វីដែលខ្លួនបានធ្វើ។⁹ដ្បិត ពួកយើងជាអ្នកដើរតាម និងធ្វើការថ្វាយព្រះអង្គ។ បងប្អូនគឺជាសួនដំណាំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏ជាដំណាក់ដែលព្រះអង្គបានសង់ដែរ។

¹⁰ស្របតាមព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានប្រទានដល់ខ្ញុំក្នុងការមានជំនាញមេជាង ខ្ញុំបានសាងសង់គ្រឹះ ហើយអ្នកផ្សេងទៀតអាចសង់ពីលើវាបាន។ ប៉ុន្តែសូមឲ្យជាងទាំងអស់ប្រយ័ត្នក្នុងការដែលអ្នកសង់លើវា។¹¹ដ្បិត គ្មានអ្នកណាអាចសង់គ្រឹះផ្សេងទៀតល្អជាងគ្រឹះដែលបានសង់ឡើង ដោយព្រះយេស៊ូគ្រិស្តនោះទេ។

¹²ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើ មានអ្នកណាសង់លើគ្រឹះនេះជាមួយមាស ប្រាក់ ពេជ្រ ឈើ ចំបើង ឬស្បូវ¹³កិច្ចការរបស់ពួកគេនឹងបង្ហាញឲ្យឃើញ សម្រាប់ពន្លឺថ្ងៃនឹងបង្ហាញពីវា។ ដ្បិត វានឹងត្រូវបង្ហាញនៅក្នុងភ្លើងដែរ។ ភ្លើងនឹងសាកល្បងពីគុណភាពរបស់អ្វីៗដែលម្នាក់បានធ្វើ។

¹⁴ប្រសិនបើ កិច្ចការអ្នកណាម្នាក់នៅតែអាចទ្រាំបាន អ្នកនោះនឹងទទួលបាននូវរង្វាន់¹⁵ប៉ុន្តែប្រសិនបើ កិច្ចការអ្នកណាត្រូវឆេះអស់ អ្នកនោះនឹងបាត់រង្វាន់ ប៉ុន្តែគាត់ខ្លួនឯងនឹងបានសង្គ្រោះ ដូចជាការដើរចេញពីភ្លើងដូច្នោះដែរ។

¹⁶តើបងប្អូន មិនដឹងទេឬអីថា បងប្អូនជាព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ និងជាកន្លែងដែលព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅក្នុងបងប្អូន?¹⁷ប្រសិនបើ អ្នកណាបំផ្លាញព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងបំផ្លាញអ្នកនោះវិញ។ ដិ្បតព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់វិសុទ្ធ ដូច្នេះអ្នកត្រូវតែវិសុទ្ធដែរ។

¹⁸សូមកុំបញ្ឆោតខ្លួនឯងឲ្យសោះ។ ប្រសិនបើ មាននរណានៅក្នុងចំណោមបងប្អូនគិតថាខ្លួនមានប្រាជ្ញាក្នុងជំនាន់នេះ សូមឲ្យគាត់ត្រឡប់ទៅជាអ្នក «លីលា»វិញចុះ ដើម្បីឲ្យគាត់អាចនឹងទៅជាប្រាជ្ញវិញ។¹⁹ដ្បិត ប្រាជ្ញារបស់លោកីយ៍គឺលីលាសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់។ ដ្បិត មានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «ព្រះអង្គយកកល‌ល្បិចរបស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញមកផ្ចាញ់ពួកគេផ្ទាល់»។²⁰ម្តងទៀត «ព្រះ‌អម្ចាស់ជ្រាបថាគំនិតរបស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញគ្មានខ្លឹម‌សារអ្វីទេ»។

²¹ដូច្នេះមិនត្រូវអួតអាងអំពីមនុស្សណាឡើយ! ដ្បិតការទាំងអស់គឺជារបស់អ្នក²²ទោះជាប៉ូល ឬអាប៉ូឡូស ឬកេផាស ឬពិភពលោកនេះ ឬជីវិត ឬការស្លាប់ ឬរបស់ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ឬអ្វីដែលនឹងមកដល់។ គឺគ្រប់ទាំងអស់ជារបស់អ្នក²³ហើយបងប្អូនជារបស់ព្រះ‌គ្រិស្ដ ហើយព្រះ‌គ្រិស្ដជារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។

4

¹នេះគឺជាអ្វីដែលមនុស្សគួរឲ្យតម្លៃដល់យើង ក្នុងនាមជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះគ្រិស្ត និងអ្នកមើលខុសត្រូវក្នុងការដ៏អាថ៌កំបាំងនៃសេចក្តីពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²តាមរបៀបនេះ នេះគឺជាគុណសម្បត្តិសម្រាប់អ្នកមើលខុសត្រូវ គឺពួកគេត្រូវមានចិត្តស្មោះត្រង់។

³ប៉ុន្តែ សម្រាប់ខ្ញុំវិញ វាជារឿងតូចតាចទេដែលខ្ញុំនឹងបារម្ភពីការវិនិច្ឆ័យពីបងប្អូន ឬពីមនុស្សឯទៀត។ ដិ្បត ខ្ញុំក៏មិនដែលវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯងនោះទេ។⁴ខ្ញុំក៏អត់ដឹងពីការចោទប្រកាន់ដែលធ្វើទាស់នឹងខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ការនេះមិនមែនមានន័យថា ខ្ញុំគ្មានទោសនោះទេ។ គឺព្រះអម្ចាស់ទេដែលជាអ្នកវិនិច្ឆ័យខ្ញុំវិញ។

⁵ដូច្នេះ ចូរកុំថ្លែងពាក្យវិច្ឆ័យពីអ្វីមួយមុនពេលមកដល់ ហើយមុនពេលព្រះអម្ចាស់យាងត្រឡប់មកវិញ។ ព្រះអង្គនឹងនាំពន្លឺមកទីដែលលាក់កំបាំង ក្នុងភាពងងឹត ហើយបើកបង្ហាញគោលបំណងនៃដួងចិត្តដែរ។ គ្រប់គ្នានឹងទទួលការសរសើរមកពីព្រះជាម្ចាស់។

⁶បងប្អូនអើយ ឥឡូវនេះខ្ញុំបានអនុវត្តគោលការណ៍នេះជាមួយខ្លួនខ្ញុំ និងជាមួយលោកអាប៉ូឡូស មកនិយាយជាឧទាហរណ៍ សម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់បងប្អូន ដូច្នេះ តាមរយៈពួកយើងបងប្អូននឹងរៀនពីអត្តន័យនៃពាក្យដែលនិយាយថា៖ «មិនត្រូវឲ្យមាននរណាអួតខ្លួនដោយកាន់ជើងម្នាក់ ហើយប្រឆាំងនឹងម្នាក់ទៀតដែរ។⁷ដ្បិត តើអ្នកណានឹងឃើញភាពខុសគ្នារវាងខ្លួនអ្នក និងអ្នកដទៃ? អ្វីៗដែលអ្នកបានទទួល តើការទាំងនោះមិនមែនបានមកដោយឥតបង់ថ្លៃទេឬអី? ប្រសិនបើ បងប្អូនបានទទួលដោយមិនបង់ថ្លៃ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកបែរជាមានអំនួត ទាំងខ្លួនមិនបានធ្វើអ្វីសោះដូច្នេះ?

⁸បងប្អូនបានអ្វីៗទាំងអស់ដែលបងប្អូនប្រាថ្នាហើយ! ហើយបងប្អូនបានក្លាយជាអ្នកមានដែរហើយ! បងប្អូនក៏បានសោយរាជ្យលើអ្វីៗទាំងនោះ និងឃ្លាតឆ្ងាយពីយើងដែរ! ពិតណាស់ ខ្ញុំក៏ប្រាថ្នាឲ្យអ្នកបានសោយរាជ្យ ដើម្បីឲ្យពួកយើងអាចសោយរាជ្យជាមួយបងប្អូនដែរ។⁹ដ្បិត ខ្ញុំគិតថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យយើងមានតួនាទីជាសាវ័ក ដើម្បីដើរតួចុងក្រោយ គឺទុកដូចជាអ្នកដែលត្រូវគេកាត់ទោសប្រហារជីវិត។ យើងប្រៀបដូចជាទស្សនីយភាពដល់មនុស្សក្នុងលោកីយ៍នេះ និងពួកទេវតាផង។

¹⁰ពួកយើងលីលា ដោយព្រោះព្រះគ្រិស្ត ប៉ុន្តែ បងប្អូនវិញមានប្រាជ្ញាក្នុងព្រះគ្រិស្តវិញ។ ពួកយើងខ្សោយ ប៉ុន្តែ បងប្អូនមានកម្លាំង បងប្អូនបានទទួលសិរីរុងរឿង ប៉ុន្តែ ពួកយើងបានទទួលឈ្មោះមិនល្អវិញ។¹¹មកដល់នៅពេល និងម៉ោងនេះ ពួកយើងឃ្លាន ហើយស្រេក ខ្វះសម្លៀក‌បំពាក់ មានគេវាយដំយើង ហើយរស់នៅអនាថាផងដែរ។

¹²ពួកយើងធ្វើការដោយនឿយហត់ តាមរយៈដៃរបស់យើង។ ពេលគេជេរយើង យើងបានពរវិញ។ ពេលគេបៀត‌បៀន យើងស៊ូ‌ទ្រាំ។¹³ពេលគេនិយាយបង្ខូចយើង យើងនិយាយដោយសប្បុរសវិញ។ យើងបានត្រឡប់ទៅជា ដូចអ្វីដែលគេបានគិតថា ជាសំរាមរបស់លោកីយ៍ និងជាមនុស្សគ្មានគេរាប់រក។

¹⁴ខ្ញុំមិនបានសរសេការទាំងនេះ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនបាក់មុខនោះទេ ប៉ុន្តែ ដើម្បីកែតម្រូវបងប្អូន ដែលដូចជាកូនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ។¹⁵ទោះបីជាបងប្អូនមានអ្នកណែនាំមួយម៉ឺននាក់ក្នុងព្រះ‌គ្រិស្ដក៏ដោយ ក៏បងប្អូនគ្មានឪពុកច្រើនដែរ។ ដ្បិតខ្ញុំបានក្លាយជាឪពុកបងប្អូនក្នុងព្រះ‌គ្រិស្ដយេស៊ូ តាមរយៈការនាំដំណឹង‌ល្អ។¹⁶ដូច្នេះ ខ្ញុំសុំទូន្មានបងប្អូនថា សូមយកតម្រាប់តាមខ្ញុំ។

¹⁷នេះហើយជាមូលហេតុ ដែលខ្ញុំចាត់លោកធីម៉ូថេដែលជាកូនដ៏ជាទីស្រឡាញ់និងស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំក្នុងព្រះអម្ចាស់។ គាត់នឹងរំលឹកបងប្អូនអំពីរបៀបក្នុងព្រះគ្រិស្ត ដូចជាអ្វីដែលខ្ញុំបានបង្រៀនដល់ពួកគេនៅគ្រប់ទីកន្លែង និងគ្រប់ក្រុមជំនុំផង។¹⁸ឥឡូវនេះ មានបងប្អូនខ្លះបានក្លាយទៅជាក្រអឺតក្រទម ដោយគិតថាខ្ញុំនឹងមិនត្រឡប់មករកបងប្អូនវិញទេ។

¹⁹ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងមករកបងប្អូនឆាប់ៗខាងមុខនេះ ប្រសិនបើ ព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងបានដឹង គឺមិនត្រឹមតែបានឮពាក្យសម្ដីរបស់ពួកអ្នកដែលក្រអឺតក្រទមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំក៏ឃើញទាំងអំណាចរបស់គេផង។²⁰ដ្បិតព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនស្ថិតលើពាក្យសម្តីនោះទេ ប៉ុន្តែ នៅលើអំណាចវិញ។²¹តើបងប្អូនចង់បានអ្វី? តើគួរឲ្យខ្ញុំមករកបងប្អូនដោយរំពាត់ ឬមកជាមួយដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងចិត្តស្លូតបូត?។

5

¹យើងបានឮដំណឹងថា ក្នុងចំណោមបងប្អូន កើតមានរឿងអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ ជាអំពើកាមគុណ ទោះបីជាក្នុងសាសន៍ដទៃក៏មិនដែលមានបែបនេះដែរ។ ដំណឹងនោះគឺថា មានម្នាក់ក្នុងចំណោមបងប្អូន បានរួមរ័ក្សជាមួយប្រពន្ធរបស់ឪពុកខ្លួន។²បងប្អូនក៏ក្រអឺក្រទមខ្លាំងទៀត! តើបងប្អូនមិនគួរតែកាន់ទុក្ខជំនួសវិញទេឬអី? ម្នាក់ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើថោកទាបនេះ ត្រូវដេញចេញពីចំណោមបងប្អូន។

³ទោះបីជា ខ្ញុំមិនបាននៅជាបងប្អូនខាងឯរូបកាយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូនខាងវិញ្ញាណខ្ញុំវិញ ហើយខ្ញុំក៏បានដាក់ទោសដល់ម្នាក់ដែលប្រព្រឹត្តអំពើបែបនោះ គឺដូចជាខ្ញុំបាននៅជាមួយបងប្អូនដែរ។⁴ពេលបងប្អូនជួបជុំគ្នា ក្នុងនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ វិញ្ញាណខ្ញុំក៏នៅទីនោះផងដែរ គឺក្នុងអំណាចរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូរបស់យើង ក៏ដូចជាការដាក់ទោសដល់អ្នកនោះដែរ។⁵ខ្ញុំត្រូវតែបញ្ជូនម្នាក់នេះទៅសាតាំង ដើម្បីឲ្យរូបកាយរបស់គាត់វិនាស តែវិញ្ញាណរបស់គាត់នឹងទទួលការសង្គ្រោះនៅថ្ងៃព្រះ‌អម្ចាស់។

⁶អំនួតរបស់បងប្អូនមិនល្អទេ។ តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថាមេតែបន្តិចអាចធ្វើឲ្យម្សៅទាំងមូលដោរឡើងបាន?⁷ចូរជម្រះខ្លួនឲ្យស្អាតជាចេញពីមេចាស់នេះ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនបានទៅជានំប័ុងដែលគ្មានមេ។ ដ្បិត ព្រះ‌គ្រិស្ដបានធ្វើជាយញ្ញ‌បូជារបស់យើងក្នុងពិធីបុណ្យចម្លង។⁸ដូច្នេះ ចូលយើងសាទរពិធីបុណ្យរំលង ដោយមិនមែនជាមួយម្សៅចាស់ ឬមេនៃអំពើអាក្រក់ និងអំពើថោកទាបនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរយើងប្រើនំប៉័ងឥតមេជាសញ្ញានៃចិត្តស្មោះត្រង់វិញ។

⁹ក្នុងសំបុត្ររបស់ខ្ញុំ មិនបានសរសេរថា កុំទាក់ទងនឹងមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តកាម‌គុណឲ្យសោះនោះទេ។¹⁰មិនមានន័យសំដៅទៅលើមនុស្សដែលប្រព្រឹត្ត កាម‌គុណទូទៅក្នុងលោកីយ៍នេះទេ ឬអ្នកលោភ‌លន់ ឬអ្នកប្លន់ទ្រព្យ ឬអ្នកថ្វាយ‌បង្គំព្រះក្លែង‌ក្លាយ បើបងប្អូនត្រូវតែនៅឲ្យឆ្ងាយពីមនុស្សទាំងនោះ មានន័យាថាបងប្អូន ត្រូវចាកចេញពីពិភពលោកនេះហើយ។

¹¹ប៉ុន្តែ ពេលនេះ ខ្ញុំសរសេរមកកាន់បងប្អូន មិនឲ្យទាក់ទងជាមួយអ្នកណាដែលបានហៅថាបងប្អូន ប៉ុន្តែ អ្នកនោះរស់នៅក្នុងជីវិតកាម‌គុណ ឬមានចិត្តលោភ‌លន់ ឬថ្វាយ‌បង្គំព្រះក្លែង‌ក្លាយ ឬជេរប្រមាថគេ ឬប្រមឹក ឬប្លន់យកទ្រព្យគេ។ សូមកុំហូបអាហាររួមជាមួយជនប្រភេទនេះឲ្យសោះ។¹²ដ្បិត តើខ្ញុំរួមជាមួយក្នុងការដាក់ទោសដល់អ្នកដែលនៅក្រៅក្រុមជុំនំទេ? ផ្ទុយទៅវិញ តើបងប្អូនមិនត្រូវដាក់ទោសដល់អ្នកដែលនៅខាងក្រៅនោះទេ?¹³ប៉ុន្តែ ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងវិនិច្ឆ័យទោសពួកខាងក្រៅ។ «ចូរបណ្តេញមនុស្សអាក្រក់ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នាវិញ»។

6

¹នៅពេលអ្នកម្នាក់នៅក្នុងចំណោមបងប្អូន មានទំនាស់ជាមួយអ្នកដទៃ ហេតុអី្វបានជាអ្នករាល់គ្នាទៅរកចៅ‌ក្រម ដែលនៅខាងក្រៅដែលមិនមែនជាអ្នកជឿឲ្យកាត់ក្ដី ជាជាងនាំមកឯអ្នកជឿកាត់ក្តីវិញ?²តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា ពួកអ្នកជឿនឹងមានចំណែកកាត់ក្តីពិភពលោកនេះ? ប្រសិនបើ ដូច្នេះ បងប្អូនអាចវិនិច្ឆ័យលោកីយ៍មែន តើបងប្អូនគ្មានលទ្ធិភាពសូម្បីដោះស្រោយបញ្ហាតូចតាចបែបនេះទេឬអី?³តើបងប្អូនមិនដែលដឹងទេឬថា យើងក៏មានវិនិច្ឆ័យទេវតាដែរ? តើចង់បានប៉ុណ្ណាទៀត ទើបយើងមានសិទ្ធិដើម្បីវិនិច្ឆ័យរឿងតូចៗនៃជីវិតមែនទេ?

⁴បើដូច្នេះមែន បងប្អូនត្រូវការអ្វីដើម្បីកាត់ក្តីដែលទាក់ទងទៅនឹងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាបងប្អូននាំរឿងរ៉ាវទាំងនោះ ទៅឯអ្នកដែលមិនបានឈរនៅក្នុងក្រុមជំនុំទៅវិញ?⁵ខ្ញុំនិយាយការទាំងនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នកមានការខ្មាស។ តើគ្មាននរណានៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមានប្រាជ្ញាគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីដោះស្រាយរឿងបងប្អូនឯងដែលទាស់គ្នាទេឬអី?⁶ប៉ុន្តែ បងប្អូនបែរជាប្តឹងផ្តល់អ្នកជឿម្នាក់ ហើយទៅរកអ្នកជឿឲ្យកាត់ក្តីទៀត!

⁷ពិតណាស់ ប្រសិនបើមានការទាស់ទែងគ្នារវាងបងប្អូន ដែលជាគ្រិស្តបរិស័ទ នោះបងប្អូនបានបរាជ័យរួចស្រេចបាត់ទៅហើយ។ ហេតុអ្វីមិនទទួលយកការឈឺចាប់ និងកំហុសខ្លួនវិញ? ហើយហេតុអ្វីបានជាអនុញ្ញាតឲ្យខ្លួនឯង ស្ថិតនៅក្រោមការបោកប្រាស់បែបនេះ?⁸ប៉ុន្តែ បងប្អូនបានធ្វើខុស ហើយបានបោកប្រាស់អ្នកដទៃ ហើយពួកគេគឺជាបងប្អូនរបស់ខ្លួនឯងផងដូច្នេះ!

⁹តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា ពួកអ្នកមិនសុចរិតនឹងមិនអាចទទួលព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាមរតកបានទេ? មិនត្រូវជឿលើពាក្យកុហកឡើយ។ អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ ពួកថ្វាយ‌បង្គំព្រះ‌ក្លែង‌ក្លាយ ពួកសហាយ‌ស្មន់ ពួកជនពាល ពួកអ្នករួមសង្វាសនឹងភេទដូចគ្នា¹⁰ពួកចោរប្លន់ ពួកលោភ‌លន់ ពួកប្រមឹក ពួកជេរប្រមាថ ពួកប្លន់យកទ្រព្យគេ ពុំអាចទទួលព្រះ‌រាជ្យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទុកជាមរតកឡើយ។¹¹បងប្អូនខ្លះក៏ជាមនុស្សប្រភេទនោះដែរ។ ប៉ុន្តែ បងប្អូនត្រូវបានសម្អាត់ឲ្យស្អាត់ហើយ អ្នករាល់គ្នាបានបរិសុទ្ធ គឺបងប្អូនបានត្រឹមត្រូវជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត ហើយតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹²«ដ្បិត ខ្ញុំមានសិទ្ធិក្នុងការធ្វើគ្រប់ការទាំងអស់» ប៉ុន្តែ មិនមែនគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែអត់ប្រយោជន៍នោះទេ។ «ដ្បិត ខ្ញុំមានសិទ្ធិក្នុងការធ្វើការទាំងអស់» ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនឲ្យសិទ្ធិទាំងនោះ ក្លាយទៅជាមេត្រួតត្រាលើខ្ញុំឡើយ។¹³«អាហារគឺសម្រាប់ក្រពអ ហើយក្រពះវិញក៏សម្រាប់ដាក់អាហារដែរ» ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើការផ្សេងពីរបៀបទាំងពីរនោះ។ ឯរូបកាយវិញ មិនមែនសម្រាប់ប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ រូបកាយគឺសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងផ្គត់ផ្គង់ដល់រូបកាយផងដែរ។

¹⁴ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលបានប្រោសព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គប្រោសយើងឲ្យរស់ឡើងវិញដោយសារអំណាចរបស់ព្រះអង្គដែរ។¹⁵តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា រូបកាយរបស់បងប្អូនជារបស់ព្រះ‌គ្រិស្ដ? តើគប្បីឲ្យខ្ញុំយករូបកាយរបស់ព្រះ‌គ្រិស្ដទៅរកស្ត្រីពេស្យាឬទេ? សូមកុំឲ្យការនេះកើតឡើង!

¹⁶តើអ្នកមិនដឹងទេឬអីថា អ្នកដែលបានរួមដំណេកជាមួយស្រ្តីពេស្យានឹងបានត្រឡប់ទៅជាសាច់តែមួយជានាង? ដូចដែលបទគម្ពីរបានចែងថា៖ «អ្នកទាំងពីរបានត្រឡប់ទៅជាសាច់តែមួយ»។¹⁷ប៉ុន្តែ អ្នកណារួមរស់ជាមួយព្រះអម្ចាស់នឹងត្រឡប់ទៅជាវិញ្ញាណតែមួយជាមួយព្រះអង្គ។

¹⁸ចូររត់ចេញពីអំពើប្រាសចាកសីលធម៌! គ្រប់អំពើបាបផ្សេងទៀត ដែលមនុស្សប្រព្រឹត្តជាអំពើបាបក្រៅរូបកាយ។ ប៉ុន្តែ អ្នកណាប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ អ្នកនោះប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដែលនាំឲ្យវិនាសដល់រូបកាយរបស់ខ្លួន។

¹⁹តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា រូបកាយរបស់អ្នករាល់គ្នាគឺជាព្រះវិហាររបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ព្រះអង្គរស់នៅក្នុងអ្នក ហើយបងប្អូនក៏បានទទួលព្រះជាម្ចាស់ដែរ? តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា បងប្អូនមិនមែនជារបស់ខ្លួនឯងទេ?²⁰ដ្បិត បងប្អូនត្រូវបានទិញជាមួយនឹងតម្លៃមួយដ៏ថ្លៃ។ ដូច្នេះ ហើយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅជាមួយរូបកាយរបស់បងប្អូន។

7

¹ទាក់ទងនឹងរឿងដែលអ្នកបានសរសេរមកខ្ញុំអំពី «គឺជាការល្អដែលបុរសមិនត្រូវពាល់មនុស្សស្រី្ត»។²ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះមានការល្បួងជាច្រើនទៅលើការប្រាសចាកសីលធម៌ បុរសម្នាក់ៗត្រូវមានប្រពន្ធផ្ទាល់ខ្លួន ហើយស្ត្រីម្នាក់ៗក៏ត្រូវមានប្ដីផ្ទាល់ខ្លួនដែរ។

³ប្ដីត្រូវបំពេញករណីយ‌កិច្ចជាប្ដីចំពោះប្រពន្ធរបស់ខ្លួន រីឯប្រពន្ធក៏ត្រូវធ្វើដូច្នោះចំពោះប្ដីវិញដែរ។⁴ប្រពន្ធមិនមានសិទ្ធិអំណាចលើរួបកាយរបស់ខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែ ប្ដីមានសិទ្ធិលើរូបកាយនោះ ហើយប្តីក៏គ្មានសិទ្ធិអំណាចទៅលើរួបកាយរបស់ខ្លួនដែរ ប៉ុន្តែ ប្រពន្ធមានសិទ្ធិអំណាចលើរូបការរបស់ប្តីនោះដូចគ្នា។

⁵មិនត្រូវបង្អត់គ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ លើកលែងតែព្រមព្រៀងគ្នានៅក្នុងកំឡុងពេលពិសេសណាមួយ។ សូមធ្វើការដូច្នេះចុះ ដើម្បីញែកខ្លួនរបស់អ្នកសម្រាប់អធិស្ឋាន។ បន្ទាប់មក អ្នកទាំងពីរចូលទៅរកគ្នាម្តងទៀត ធ្វើដូច្នេះសាតាំងនឹងមិនអាចល្បួងអ្នក ដោយព្រោះអ្នកខ្វះការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងឡើយ។⁶ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនិយាយពីការទាំងនេះ ដោយបើកសិទ្ធិឲ្យបងប្អូន មិនមែនបង្គាប់បងប្អូនទេ។⁷ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាថ្នាសូមឲ្យគ្រប់គ្នាបានដូចខ្ញុំដែរ។ ប៉ុន្តែ គ្រប់គ្នាមានអំណោយទានផ្សេងៗគ្នា មកពីព្រះជាម្ចាស់។ ម្នាក់ទទួលយ៉ាងនេះ ម្នាក់ទៀតក៏ទទួលយ៉ាងនោះ។

⁸សម្រាប់អ្នកដែលនៅលីវ និងស្ត្រីមេ‌ម៉ាយ ខ្ញុំចង់និយាយថាល្អហើយដែលពួកគេអាចនៅលីវបាន គឺនៅលីវដូចខ្ញុំដែរ។⁹ប៉ុន្តែ បើគេមិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានទេ ពួកគេគួររៀបការទៅ។ ព្រោះបើរៀបការប្រសើរជាងទុកឲ្យចិត្តនៅពុះកញ្ជ្រោលដដែរ។

¹⁰ឥឡូវ សម្រាប់អ្នកដែលរៀបការខ្ញុំសូមណែនាំយ៉ាងដូច្នេះវិញ មិនមែនមកពីខ្ញុំទេ តែមកពីព្រះអម្ចាស់វិញ ប្រពន្ធមិនត្រូវនៅបែកពីប្តីនោះទេ¹¹(ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើនាងនៅបែកពីប្តីមែន មិនត្រូវយកប្ដីទៀតទេ នាងគួរតែកុំរៀបការម្ដងទៀតធ្វើអ្វី ឬគួរតែទៅជានានិងប្ដីវិញ) ហើយប្តីមិនត្រូវលែងលះប្រពន្ធដែរ។

¹²ប៉ុន្តែ ចំពោះអ្នកផ្សេងទៀត ខ្ញុំនិយាយ មិនមែនព្រះអម្ចាស់ទេ ប្រសិនបើ បងប្អូនណាម្នាក់មានប្រពន្ធដែលជាអ្នកមិនជឿ ហើយបើនាងពេញចិត្តរស់នៅជាមួយគាត់ ដូច្នេះ បុរសនោះមិនគួរលែងលះនាងឡើយ។¹³ប្រសិនបើ ស្រ្តីណាម្នាក់មានប្តីដែលជាអ្នកមិនជឿ ហើយបើគាត់ពេញចិត្តនឹងរស់ជាមួយនាង ដូច្នេះ ស្រ្តីនោះមិនគួរលែងលះប្តីឡើយ។¹⁴ដ្បិត ប្តីដែលមិនជឿត្រូវបានញែកដោយឡែក ដោយព្រោះប្រពន្ធរបស់គាត់ ហើយប្រពន្ធដែលមិនជឿត្រូវបានញែកដោឡែក ដោយព្រោះបងប្អូនប្រុសជាអ្នកជឿដែរ។ បើមិនដូច្នោះទេ កូនៗរបស់អ្នករាល់គ្នាមុខជាមិនបានស្អាតឡើង ប៉ុន្តែ ពួកគេត្រូវបានញែកដោយឡែកហើយ។

¹⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើបី្ត ឬប្រពន្ធមិនជឿចង់បែក ចូរឲ្យពួកគាត់ទៅចុះ។ ក្នុងករណីនេះ បងប្អូនប្រុសស្រីមិនបានជាប់ចំណងសន្យាអ្វីឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅយើងដើម្បីរស់ក្នុងសេចក្តីសុខសាន្ត។¹⁶ដ្បិត តើបងប្អូនអាចដឹងបានយ៉ាងដូចម្តេចថា ប្រពន្ធអាចនឹងសង្រ្គោះប្តីរបស់ខ្លួនបាប? ឬ តើបងប្អូនអាចដឹងបានយ៉ាងដូចម្តេចថា ប្តីអាចនឹងសង្រ្គោះប្រពន្ធរបស់ខ្លួន?

¹⁷ក្រៅពីនេះ ម្នាក់ៗត្រូវតែរស់នៅឲ្យបានស្របតាមព្រះ‌អម្ចាស់បានប្រទានឲ្យម្នាក់ៗ ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅ។ នេះគឺជាតួនាទីរបស់ខ្ញុំនៅក្រុមជំនុំទាំងអស់។¹⁸តើមាននរណាបានកាត់ស្បែកពេលគាត់ទទួលជឿព្រះអង្គទេ? គាត់មិនគួរបង្ហាញថាគាត់មិនបានកាត់ស្បែកនោះទេ។ តើមាននរណាមិនបានកាត់ស្បែក ពេលគាត់ទទួលជឿព្រះអង្គទេ? បើដូច្នេះ គាត់មិនបាច់កាត់ស្បែកទេ។¹⁹ដ្បិត ការកាត់ស្បែក ឬមិនបានកាត់ស្បែកមិនមែនជាបញ្ហាទេ។ អ្វីដែលជាបញ្ហានោះគឺការស្តាប់បង្គាប់តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញទេ។

²⁰ម្នាក់ៗគួរប្រកាន់ខ្ជាប់ក្នុងការត្រាសហៅ តាំងពីពេលព្រះជាម្ចាស់បានហៅអ្នកនោះមកក្នុងជំនឿ។²¹តើព្រះជាម្ចាស់បានហៅអ្នកក្នុងកាលដែលអ្នកនៅជាទាសករនៅឡើយមែនទេ? កុំបារម្ភអំពីការនោះពេក។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នកមិនមែនជាទាសករ វាជាការល្អសម្រាប់ហើយ²²ដ្បិត នរណាម្នាក់ដែលបានត្រាសហៅតាមរយៈព្រះអម្ចាស់ក្នុងភាពជាទាសករ នោះមានសេរីភាពក្នុងព្រះអម្ចាស់វិញ។ ដូចគ្នាផងដែរ អ្នកដែលបានទទួលសេរីភាពដោយការជឿ អ្នកនោះបានក្លាយជាទាសកររបស់ព្រះគ្រិស្តវិញ។²³អ្នកទាំងអស់គ្នាបានបង់ថ្លៃលោះរួចហើយ ដូច្នេះ កុំឲ្យខ្លួនអ្នកក្លាយជាទាសកររបស់មនុស្សឡើយ។²⁴បងប្អូនអើយ មិនថាបងប្អូនរស់នៅក្នុងភាពយ៉ាងណា នៅពេលព្រះ‌ជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅបងប្អូននោះទេ បើបងប្អូនមានភាពយ៉ាងណា ចូរម្នាក់ៗស្ថិតក្នុងភាពនោះ នៅចំពោះព្រះអង្គបែបនោះទៅ។

²⁵ឥឡូវនេះទាក់ទងនឹងអ្នកដែលមិនទាន់រៀបការ ខ្ញុំមិនបានទទួលបញ្ជាអ្វីពីព្រះ‌អម្ចាស់ទេ។ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសូមជូនយោបល់ ក្នុងនាមម្នាក់ដែលព្រះអង្គមានព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តា‌ដល់ខ្ញុំ ដែលបងប្អូនអាចទុកចិត្តបាន។²⁶ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថា ក្នុងពេលដែលមានវិបត្តិដែលកើតឡើងនៅពេលនេះ គឺជាការល្អសម្រាប់ឲ្យមនុស្សប្រុសនៅទំនេរល្អជាង។

²⁷តើអ្នកមានចំណងទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សស្រីមែនទេ? កុំរកដោះដៃពីនាងឡើយ។ តើអ្នកបានលែងប្រពន្ធមែនទេ? ដូច្នេះ កុំយកប្រពន្ធទៀតឡើយ។²⁸ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នកបានរៀបការ អ្នកមិនបានធ្វើបាបអ្វីទេ។ ប្រសិនបើ មនុស្សស្រីនៅលីវមិនទាន់រៀបការ នោះនាងមិនបានធ្វើបាបទេ។ មែនហើយ ពួកអ្នករៀបការហើយ មានបញ្ហាច្រើនណាស់ក្នុងជីវិត ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកនៅឲ្យឆ្ងាយពីពួកគេ។

²⁹បងប្អូនអើយ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ពេលវេលាកាន់តែខ្លីណាស់ហើយ។ អស់អ្នកដែលមានប្រពន្ធហើយ ត្រូវកាន់ចិត្តដូចជាគ្មានប្រពន្ធ។³⁰អស់អ្នកដែលយំសោក ដូចជាមិនយំសោក ហើយអស់អ្នកដែលអរសប្បាយ ដូចជាមិនអរសប្បាយ អស់អ្នកដែលទិញអ្វីមួយ ធ្វើដូចជាមិនមែនម្ចាស់ទ្រព្យឡើយ³¹ហើយអស់អ្នកដែលប្រើ‌ប្រាស់សម្បត្តិលោកីយ៍ ក៏ត្រូវកាន់ចិត្តដូចជាមិនបានប្រើ‌ប្រាស់ដែរ។ ដ្បិតពិភពលោកនេះប្រែប្រួល ហើយទីបញ្ចប់នឹងមកដល់ដែរ។

³²ខ្ញុំចង់ឲ្យបងប្អូនមានសេរីភាពពីការខ្វល់ខ្វាយ។ អ្នកដែលមិនរៀបការត្រូវខ្វល់ខ្វាយជាមួយអ្វីនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ និងធ្វើយ៉ាងណាឲ្យព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យវិញ។³³ប៉ុន្តែ អ្នកដែលបានរៀបការហើយ ត្រូវខ្វល់ខ្វាយជាមួយអ្វីដែលនៅក្នុងលោកីយ៍វិញ គឺត្រូវធ្វើយ៉ាងណាឲ្យប្រពន្ធពេញចិត្ត³⁴គាត់មានចិត្តបែងចែក។ មនុស្សស្រីដែលមិនរៀបការ ឬស្រី្តព្រហ្មចារី ត្រូវខ្វល់ខ្វាយពីអ្វីដែលនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ ដោយញែករូបកាយ ហើយវិញ្ញាណសម្រាប់ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ ស្រ្តីដែលរៀបការវិញ គឺត្រូវខ្វល់ខ្វាយពីអ្វីដែលនៅក្នុងលោកីយ៍វិញ ធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីឲ្យប្តីពេញចិត្ត។

³⁵ខ្ញុំនិយាយការនេះ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់បងប្អូន ហើយវាមិនជាការដាក់កំហិត បង្ខិតបង្ខំលើបងប្អូនទេ។ តែខ្ញុំនិយាយអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនបានថ្វាយខ្លួនដល់ព្រះអម្ចាស់ ដោយមិនមានការបង្ខិតបង្ខំ។

³⁶ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់គិតថា គាត់មិនបានប្រព្រឹត្ត និងគោរព គូដណ្តឹងរបស់ខ្លួនទេ ហើយបើនាងហួសអាយុនៃការរៀបការនោះ ដូច្នេះ កុំចាំទៀត បុរសនោះគួរធ្វើតាមអ្វីដែលគាត់ចប់។ បែបនេះគាត់មិនបានធ្វើបាបទេ។ អ្នកទាំងពីរគួររៀបការ។³⁷ប្រសិនបើ អ្នកនោះបានប្ដេជ្ញាចិត្តយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ដោយគ្មាននរណាបង្ខំ គឺយល់ឃើញថា អាចទប់ចិត្តបាន ហើយសម្រេចចិត្តថានឹងមិនប៉ះ‌ពាល់គូដណ្ដឹងរបស់ខ្លួនទេនោះ គាត់ធ្វើត្រឹមត្រូវហើយ។³⁸ដូច្នេះ បើមានអ្នកផ្សេងណាមករៀបការ ជាមួយគូដណ្តឹង គឺជាការប្រសើរ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលជ្រើសរើសមិនរៀបការ រឹតតែប្រសើរជាងទៀត។

³⁹ប្រពន្ធត្រូវនៅជាប់នឹងប្ដីជានិច្ច ដរាបណាប្ដីនៅរស់។ តែបើប្ដីស្លាប់ នាងមានសេរី‌ភាពរៀបការជាមួយនរណាក៏បាន ស្រេចតែចិត្តនាង ឲ្យតែរៀបការជាមួយអ្នកជឿព្រះ‌អម្ចាស់ដូចគ្នា។⁴⁰ប៉ុន្តែ តាមការគិតរបស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើ នាងមិនយកប្ដីទៀតទេនោះ នាងនឹងបានសប្បាយជាង។ ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ ព្រោះខ្ញុំយល់ថា ខ្ញុំក៏មានព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់គង់ជាមួយដែរ។

8

¹ឥឡូវនេះ ទាក់ទងនឹងអាហារដែលបានសែនដល់ព្រះក្លែងក្លាយ ពួកយើងដឹងហើយថា «យើងទាំងអស់គ្នាបានចេះដឹង»។ ការចេះដឹងតែងធ្វើឲ្យចិត្តប៉ោងឡើង តែក្តីស្រឡាញ់ស្អាងចិត្តឡើងវិញ។²ប្រសិនបើ អ្នកណាគិតថាខ្លួនចេះដឹងអ្វីមួយ ម្នាក់នោះមិនទាន់ចេះដឹងដូចអ្វីដែលគាត់គួរដឹងនោះទេ។³ប៉ុន្តែបើ អ្នកណាស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះនឹងទទួលការចេះដឹងតាមរយៈព្រះអង្គ។

⁴ដូច្នេះ និយាយអំពីការបរិភោគអាហារដែលសែនដល់ព្រះក្លែងក្លាយ ពួកយើងដឹងពីការនេះ «ព្រះក្លែងក្លាយនៅក្នុងលោកីយ៍នេះគ្មានន័យអ្វីទេ» ហើយ «គឺគ្មានព្រះណាផ្សេងឡើយ ក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់តែមួយគត់»។⁵ទោះបីមានអ្វីៗដែលមនុស្សលោកចាត់ទុកជាព្រះនៅលើមេឃ ឬនៅលើផែនដីក៏ដោយ ដ្បិត ពួកនោះគឺមានច្រើនណាស់ «ព្រះផ្សេងៗ» ហើយ «ម្ចាស់ផ្សេងៗ»។⁶ប៉ុន្តែ យើងវិញ «គឺយើងមានព្រះបិតាតែមួយប៉ុណ្ណោះ ព្រះអង្គគឺជាអ្វីទាំងអស់ ហើយជាព្រះផ្តល់ជីវិតឲ្យយើងរស់ និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តតែមួយ តាមរយៈព្រះអង្គគ្រប់យ៉ាងបានកើតឡើង និងយើងបានកើតមកតាមតរយៈព្រះអង្គ»។

⁷ទោះជាយ៉ាងក៏ដោយ មិនមែនគ្រប់គ្នាមានចំណេះដឹងនេះទេ។ អ្នកខ្លះនៅតែជំពាក់ចិត្តនឹងព្រះ‌ក្លែង‌ក្លាយនៅឡើយ គេហូបសាច់ទាំងនោះទុកដូចជាសំណែន។ ហើយដោយគេរិះគិតមិនបានដិតដល់ ក៏នឹកស្មានថា ខ្លួនត្រូវសៅ‌ហ្មង ហើយទៅជាខ្សោយ។

⁸ប៉ុន្តែ អាហារមិនអាចនាំយើងចូលជិតព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ។ បើយើងមិនអាក្រក់អ្វីទេ ប្រសិនបើយើងហូបអាហារទាំងនោះ ហើយវាក៏មិនចម្រើនអ្វីដែល ប្រសិនបើ យើងទទួលវានោះ។⁹ហេតុនេះហើយ សូមបងប្អូនប្រុងប្រយ័ត្នខ្លួន កុំឲ្យសិទ្ធិសេរី‌ភាពរបស់បងប្អូននាំឲ្យអ្នកដែលមានជំនឿទន់ខ្សោយធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបនោះឡើយ។¹⁰ដ្បិត ឧបមាថា មានអ្នកណាម្នាក់បានឃើញអ្នក គឺជាអ្នកដឹងអំពីការហូបអាហារ ទៅហូបរបស់សែនក្នុងព្រះវិហារនៃព្រះក្លែងក្លាយ។ តើនេះមិនមែនជាមនសិកាទន់ខ្សោយរបស់គាត់ ដែលជំរុញគាត់ឲ្យហូបអ្វីដែលបានសែនដល់រូបព្រះទេឬអី?

¹¹ដូច្នេះ ដោយព្រោះការយល់ដឹងអំពីសេចក្តីពិតនៃធម្មជាតិនៃព្រះរូបចម្លាក់ ធ្វើឲ្យអ្នកទន់ខ្សោយជាង គឺបងប្អូនដែលព្រះគ្រិស្តបានសុគតរបស់ព្រះគ្រិស្ត គឺត្រូវបំផ្លាញវិញ។¹²ដោយបងប្អូនប្រព្រឹត្តអំពើបាបបែបនេះចំពោះបងប្អូនឯទៀតៗ និងធ្វើឲ្យមន‌សិការរបស់គេកាន់តែអាប់ឱនថែមទៀត នោះបងប្អូនក៏ដូចជាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបចំពោះព្រះ‌គ្រិស្ដដែរ។¹³ហេតុនេះ ប្រសិនបើ ចំណីអាហារណាមួយធ្វើឲ្យបងប្អូនរបស់ខ្ញុំធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប ខ្ញុំនឹងមិនហូបទៀតជាដាច់ខាត ដើម្បីកុំឲ្យបងប្អូនខ្ញុំរវាតចិត្តបាត់ជំនឿ។

9

¹តើខ្ញុំគ្មានមានសេរីភាពមែនទេ? តើខ្ញុំមិនមែនជាសាវកទេឬអី? តើខ្ញុំមិនបានឃើញព្រះយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់ទេឬ? តើបងប្អូនមិនមែនជាស្នាដៃរបស់ខ្ញុំ ក្នុងការបម្រើព្រះ‌អម្ចាស់ទេឬអី?²ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនមែនជាសាវ័កសម្រាប់អ្នកដទៃផ្សេងទៀត យ៉ាងហោចណាស់ក៏សម្រាប់បងប្អូនដែរ។ បងប្អូនជាភស្ដុតាងបញ្ជាក់ថា ខ្ញុំពិតជាមានមុខងារជាសាវ័កនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់។³ខ្ញុំសូមឆ្លេីយចំពោះអស់អ្នកដែលចោទប្រកាន់ខ្ញុំដូចតទៅនេះ⁴នេះគឺជាការពាររបស់ខ្ញុំ ចំពោះ អស់អ្នកដែលចោទប្រកាន់ខ្ញុំ តើយើងគ្មានសិទ្ធិ នឹងហូប ហើយផឹកទេឬ?⁵តើយើងគ្មានសិទ្ធិក្នុងការនាំប្រពន្ធ ដែលជាអ្នកជឿ ដូចជាសាវ័កឯទៀតៗ ក៏ដូចបងប្អូនដែលនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ និងដូចជាលោកកេផាសទេឬអី?⁶ឬមួយមានតែលោកបារណា‌បាស និងខ្ញុំទេ ដែលត្រូវធ្វើការនោះ?

⁷ដែលមានអ្នកណាចូលបម្រើជាកងទ័ព ហើយបើកប្រាក់ខែពីខ្លួនឯងទេ? តើមានអ្នកដាំដើមទំពាំងបាយជូរ ហើយមិនហូបផ្លែរបស់វាដែរឬទេ? ឬដែលមាននរណាចិញ្ចឹមហ្វូងសត្វ ហើយមិនពិសាទឹកដោះរបស់សត្វនោះដែរឬទេ?⁸តើខ្ញុំនិយាយការទាំងនេះផ្អែកទៅលើសិទ្ធិជាមនុស្សជាតិមែនទេ? តើក្រឹត្យ‌វិន័យមិនបានចែងបែបនេះដែរទេឬអី?

⁹ដិ្បត ក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេមានចែងទុកថា៖ «កុំឃ្លុំមាត់គោ នៅពេលបញ្ជាន់ស្រូវនោះឡើយ»។ តើព្រះជាម្ចាស់មិនបានយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់ដល់គោទេឬអី?¹⁰តើព្រះអង្គមិនបានមានបន្ទូលពីយើងទេមែនឬ? ក៏មានសេចក្តីចែងទុកអំពីយើងដែរ ពីព្រោះអ្នកដែលភ្ជួររាស់ ត្រូវសង្ឃឹមថានឹងបានផល ហើយអ្នកបោកបែនក៏ត្រូវសង្ឃឹមថានឹងបានផលក្នុងរដូវចម្រូតដែរ។¹¹ប្រសិនបើ យើងបានសាបព្រោះអ្វីខាងឯព្រះវិញ្ញាណនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា តើយើងច្រូតយកផលអ្វីដែលជាទ្រព្យសម្បត្តិ ក្នុងលោកីយ៍ពីបងប្អូនទេឬអី?

¹²ប្រសិនបើ អ្នកផ្សេងមានសិទ្ធិទទួលប្រយោជន៍ពីបងប្អូន តើយើងគ្មានសិទ្ធិដើម្បីទទួលពីបងប្អូនជាងអ្នកទាំងនោះទេឬអី? យ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមិនបានយកសិទ្ធិនេះមកប្រើឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងសុខចិត្តស៊ូ‌ទ្រាំគ្រប់បែបយ៉ាង កុំឲ្យវាក្លាយជាឧបសគ្គដល់ដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រិស្តឡើយ។¹³តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា អស់អ្នកដែលបម្រើនៅព្រះវិហារ នឹងទទួលផលពីព្រះវិហារវិញនោះ? តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា អស់អ្នកដែលបម្រើនៅលើអាសនៈ នឹងទទូលបានចំណែកដែលបានថ្វាយលើអាសនៈនោះ?¹⁴ដូចគ្នាដែរ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលបង្គាប់ថា អស់អ្នកដែលប្រកាសដំណឹងល្អ គួរតែរស់នៅពីផលពីដំណឹងល្អនោះដែរ។

¹⁵ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបានយកសិទ្ធិទាំងនោះទេ។ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានផ្ញើសំបុត្រនេះមកដល់បងប្អូន ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំសុខចិត្តស្លាប់ល្អជាង គ្មាននរណាអាចដកយកកិត្តិយសនេះចេញពីខ្ញុំបានឡើយ។¹⁶ដ្បិត ប្រសិនបើ ខ្ញុំប្រកាសដំណឹងល្អ នោះខ្ញុំគ្មានហេតុនឹងមានអំនួតទេ ដោយព្រោះតែខ្ញុំត្រូវតែធ្វីការនោះ។ ហើយប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនផ្សាយដំណឹង‌ល្អទេ នោះវេទនាដល់ខ្ញុំហើយ!

¹⁷ដ្បិត ប្រសិនបើ ខ្ញុំធ្វើការដោយការពេញចិត្ត ខ្ញុំនឹងមានរង្វាន់។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើមិនដោយការពេញចិត្តទេ ខ្ញុំនៅតែមានភាពទទូលខុសត្រូវ ទៅលើអ្វីដែលជាចំណែករបស់ខ្ញុំ។¹⁸តើអ្វីទៅដែលជារង្វាន់របស់ខ្ញុំ? ពេលខ្ញុំបានផ្សាយដំណឹង‌ល្អ ដោយឥតគិតថ្លៃ ហើយមិនបានប្រើសិទ្ធិជាអ្នកផ្សាយដំណឹង‌ល្អឡើយ។

¹⁹ដ្បិត ខ្ញុំមានសេរីភាពពីអ្វីៗទាំងអស់ ខ្ញុំបានក្លាយទៅជាអ្នកបម្រើដល់គ្រប់គ្នា ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាននាំមនុស្សជាច្រើនថែមទៀត។²⁰ក្នុងចំណោមសាសន៍យូដានោះខ្ញុំក៏ដូចយូដា គឺដើម្បីឈោងចាប់សាសន៍យូដាផងដែរ។ សម្រាប់អ្នកដែលស្ថិតនៅក្រោមក្រឹត្យ‌វិន័យ ខ្ញុំក៏ដូចជាអ្នកស្ថិតនៅក្រោមក្រឹត្យ‌វិន័យ គឺដើម្បីឈោងចាប់អ្នកទាំងនោះផងដែរ។ ខ្ញុំបានធ្វើការទាំងនោះ បើទោះបីជាខ្លួនខ្ញុំមិនបាននៅក្រោមក្រឹត្យ‌វិន័យទេ។

²¹សម្រាប់អស់អ្នកដែលគ្មានក្រឹត្យ‌វិន័យ ខ្ញុំក៏ដូចជាអ្នកដែលគ្មានក្រឹត្យ‌វិន័យដែរ ទោះបើខ្ញុំមិនមែននៅក្រោមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្តី តែខ្ញុំគឺនៅក្រោមក្រឹត្យ‌វិន័យនៃព្រះគ្រិស្តវិញ។ ខ្ញុំធ្វើការនេះដោយចង់ឈោងចាប់ អ្នកដែលគ្មានក្រឹត្យ‌វិន័យដែរ។²²សម្រាប់អ្នកដែលខ្សោយ ខ្ញុំក៏ដូចអ្នកទាំងនោះដែរ ដូច្នេះ ខ្ញុំអាចឈោងចាប់អ្នកទាំងនោះ។ ខ្ញុំអាចធ្វើគ្រប់ការទាំងអស់សម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ ដូច្នេះ អ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើអាចនឹងឈោងចាប់អ្នកខ្លះថ្វាយព្រះអង្គ។²³ខ្ញុំធ្វើការទាំងអស់ដើម្បីប្រយោជន៍នៃដំណឹងល្អ ដើម្បីឲ្យបានចូលរួមទទួលព្រះពរពីដំណឹង‌ល្អនោះ។

²⁴តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា អ្នករត់ប្រណាំងទាំងអស់ត្រូវរត់ដល់ទីប្រកួត ប៉ុន្តែមានតែម្នាក់ទេដែលនឹងទទូលភួងជ័យ? ដូច្នេះ ចូលរត់ឲ្យបានភួងជ័យ។²⁵អ្នករត់ប្រណាំង ខំហ្វឹកហាត់គ្រប់គ្រងខ្លួនឯងក្នុងការហាត់សម។ ពួកគេធ្វើយ៉ាងនេះដើម្បីឲ្យបានទទូលភួងជ័យដែលខូចរលួយ រីឯយើងវិញ យើងនឹងទទួលភួងជ័យដែលមិនចេះរលាយសាប‌សូន្យឡើយ។²⁶ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនបានរត់ដោយគ្មានគោលដៅ ហើយមិនដាល់ដូចដាលើខ្យាល់នោះដែរ។²⁷ប៉ុន្តែ ខ្ញុំលត់‌ដំរូបកាយខ្ញុំយ៉ាងតឹង‌រ៉ឹង ហើយខ្ញុំធ្វើម្ចាស់លើរូបកាយខ្លួនឯង ក្រោយពីបានប្រកាសដំណឹង‌ល្អដល់អ្នកឯទៀតៗហើយ ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់បែរជាត្រូវមិនទទូលស្គាល់វិញ។

10

¹បងប្អូនអើយ ខ្ញុំចង់ឲ្យបងប្អូនដឹងថា បុព្វបុរស របស់យើងសុទ្ធតែបានដើរក្រោមពពក និងបានដើរឆ្លងសមុទ្រទាំងអស់គ្នា។²ពួកលោកបានទទួលពិធីជ្រមុជជាមួយលោកម៉ូសេក្នុងពពក និងក្នុងសមុទ្រ។³ហើយពួកគាត់ហូបអាហារខាងវិញ្ញាណដូចគ្នា។⁴គ្រប់គ្នាពិសាទឹកខាងឯវិញ្ញាណដូចគ្នា។ ដ្បិត ពួកលោកបានពិសាទឹកខាងឯវិញ្ញាណពីថ្ម ដែលដើរតាមគេ និងថ្មនោះគឺជាព្រះគ្រិស្ត។

⁵ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានសព្វព្រះហឫទ័យនឹងពួកគេភាគច្រើន ហើយសាកសពរបស់ពួកគេជាច្រើនបានស្លាប់នៅទីរហោស្ថាន។⁶ឥឡូវ ការទាំងនោះគឺជាគំរូសម្រាប់យើង ដើម្បីកុំឲ្យយើងប្រាថ្នាចង់ធ្វើការអាក្រក់ដូចបុព្វបុរសយើងបានធ្វើឡើយ។

⁷កុំថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ ដូចពួកបុព្ធបុរសយើងខ្លះបានធ្វើនោះឡើយ ដ្បិតមានសេចក្តីចែងថា៖ «បណ្តាលជនបានអង្គុយសីុផឹក ហើយក្រោកលេងសប្បាយ»។⁸សូមកុំឲ្យយើងប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ដូចពួកគេភាគច្រើនបានធ្វើឡើយ។ ដែលជាហេតុនាំឲ្យពួកគេស្លាប់អស់ពីរម៉ឺនបីពាន់នាក់ក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។

⁹ហើយយើងមិនត្រូវល្បងលជាមួយនឹងព្រះគ្រិស្ត ដូចពួកគេជាច្រើនបានល្បងល ហើយក៏បានវិនាសទៅដោយពស់ចឹកឡើយ។¹⁰ក៏កុំឲ្យត្អូញត្អែរ ដូចពួកគេភាគច្រើនបានធ្វើ ហើយក៏បានវិនាស ដោយទេវតានៃសេចក្តីស្លាប់។

¹¹ដូច្នេះ ការទាំងនេះបានកើតឡើងដល់ពួកគេ គឺជាគំរូសម្រាប់យើង។ ហើយមានសេចក្តីចែងទុក ដើម្បីទូន្មានពួកយើងដែលរស់នៅជំនាន់ចុងក្រោយបង្អស់នេះ។¹²ដូច្នេះ ចូរឲ្យគ្រប់គ្នាដែលគិតថា គាត់នឹងឈរ ត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែងឡើង ដើម្បីកុំឲ្យគាត់ត្រូវដួលចុះវិញ។¹³គ្មានការល្បួងលណាមួយកើតមានដល់បងប្អូន ក្រៅពីការល្បួងដែលមនុស្សលោកតែងជួបប្រទះនោះឡើយ។ ព្រះ‌ជាម្ចាស់មានព្រះ‌ហឫទ័យស្មោះត្រង់ ព្រះអង្គមិនបណ្ដោយឲ្យសាតាំងល្បួងបងប្អូនហួសពីកម្លាំងរបស់បងប្អូនទេ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលបងប្អូនជួបការល្បួង ព្រះអង្គនឹងប្រទានមធ្យោ‌បាយឲ្យបងប្អូនចេញរួច និងឲ្យបងប្អូនអាចទ្រាំ‌ទ្របាន។

¹⁴ដូច្នេះ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ ចូររត់ចេញពីព្រះ‌ក្លែង‌ក្លាយចុះ។¹⁵ខ្ញុំនិយាយការទាំងនេះទៅបងប្អូនដោយគិតដល់បងប្អូនទេ ដូច្នេះហើយ បងប្អូនអាចធ្វើការវិនិច្ឆ័យនូវពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយនេះ។¹⁶ពេលយើងលើកពែងនៃព្រះ‌ពរឡើង តើមិនមានន័យថា យើងចូលរួមជាមួយព្រះ‌លោហិតរបស់ព្រះ‌គ្រិស្ដទេឬអី? នំប៉័ងដែលយើងកាច់ តើយើងមិនបានចូលរួមជាមួយព្រះ‌កាយរបស់ព្រះ‌គ្រិស្ដដែរទេឬអី។¹⁷ព្រោះយើងទាំងអស់គ្នាបានទទួលចំណែកពីនំប៉័ងតែមួយ ទោះបីយើងមានគ្នាច្រើនក្ដី តែរូបកាយតែមួយទេ។ យើងទាំងអស់គ្នារួមគ្នាមកជារូបកាយតែមួយ ក្នុងការកាច់នំប័ុង។

¹⁸ចូរមើលអំពីសាសន៍អ៊ីស្រា‌អែល តើអស់អ្នកដែលហូបតង្វាយដែលថ្វាយជាយញ្ញ‌បូជា មានចំណែកនៅក្នុងអាសនៈ?¹⁹តើខ្ញុំកំពុងនិយាយអំពីអ្វី? តើព្រះក្លែងក្លាយមានប្រយោជន៍ទេ? ឬតើអាហារដែលបានសែនដល់ព្រះក្លែងក្លាយគ្មានប្រយោជន៍ទេឬអី?

²⁰ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនិយាយអំពីការអ្វីដែលសាសន៍ដទៃថ្វាយយញ្ញបូជា ពួកគេថ្វាយការទាំងនោះទៅដល់អារក្ស មិនមែនថ្វាយទៅព្រះម្ចាស់ទេ។ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យបងប្អូនមានចំណែកអ្វីជាមួយអារក្សឡើយ!²¹បងប្អូនមិនអាចផឹកពីពែងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយនិងពីពែងរបស់អារក្សផងបាននោះទេ។ បងប្អូនមិនអាចប្រកបរួមតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផង ហើយរួមតុរបស់អារក្សផងនោះទេ។²²ឬមួយក៏យើងចង់ឲ្យព្រះ‌អម្ចាស់មានព្រះ‌ហឫទ័យប្រចណ្ឌ? តើយើងខ្លាំងពូកែជាងព្រះអង្គឬ?

²³«យើងមានសិទ្ធិនឹងធ្វើអ្វីៗទាំងអស់បានមែន» ប៉ុន្តែ ការទាំងនោះមិនមែនសុទ្ធតែមានប្រយោជន៍នោះទេ។ «យើងមានសិទ្ធិនឹងធ្វើអ្វីៗទាំងអស់បានមែន» ប៉ុន្តែ ការទាំងនោះមិនមែនសុទ្ធតែធ្វើឲ្យមនុស្សចម្រើនឡើងទេ។²⁴ចូរកុំឲ្យមាននរណាស្វែងរកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរឲ្យម្នាក់ៗស្វែរប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនវិញ។

²⁵បងប្អូនអាចហូបអ្វីៗដែលគេលក់នៅតាមផ្សារតាមចិត្តបាន ដោយមិនបាច់សួរទេ ព្រោះខ្លាចធ្វើខុសនឹងមន‌សិការ។²⁶ដ្បិត «ផែនដី និងអ្វីៗដែលស្ថិតនៅលើផែនដី សុទ្ធតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ទាំងអស់»។²⁷ប្រសិនបើ មានអ្នកមិនជឿអញ្ជើញបងប្អូនទៅបរិភោគអាហារ ហើយបងប្អូនយល់ព្រមទៅ សូមបរិភោគអាហារទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេលើកមកជូនបងប្អូន មិនបាច់សួរទេ ព្រោះខ្លាចធ្វើខុសនឹងមន‌សិការ។

²⁸ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ មានគេប្រាប់ថា៖ «អាហារនេះបានសែនដល់ព្រះដទៃហើយ» កុំហូបធ្វើអី្វ។ ធ្វើបែបនេះគឺដើម្បីជាប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកដែលបានប្រាប់ ហើយក៏កុំឲ្យខុសនឹងមនសិការដែរ។²⁹ខ្ញុំមិនបាននិយាយថាវាខុសនឹងមនសិការ របស់បងប្អូននោះទេ តែបារម្ភពីមនសិការអ្នកដទៃវិញ។ ដ្បិត ហេតុអ្វីបានជាសេរីភាពរបស់ខ្ញុំ ត្រូវបានជំនុំជម្រះដោយសារមនសិការរបស់អ្នកដទៃទៅវិញ?³⁰ប្រសិនបើខ្ញុំទទួលទានអាហារទាំងមានឥរិយាបទល្អ ហេតុអ្វីបានជាគេរិះគន់ខ្ញុំអំពីអាហារ ដែលខ្ញុំបានអរព្រះ‌គុណព្រះអង្គរួចហើយនោះទៅវិញ?

³¹ដូច្នេះ ទោះបីបងប្អូនហូបឬផឹកអ្វី ឬទោះបីបងប្អូនធ្វើការអ្វីក៏ដោយ ត្រូវធ្វើទាំងអស់ ដើម្បីលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់វិញ។³²សូមបងប្អូនកុំធ្វើឲ្យសាសន៍យូដា សាសន៍ក្រិក ឬក្រុម‌ជំនុំរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់រវាតចិត្តឡើយ។³³ខ្ញុំបានព្យាយាមផ្គាប់ចិត្តមនុស្សទាំងអស់ ក្នុងគ្រប់កិច្ចការ។ ខ្ញុំមិនស្វែងរកផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនទេ គឺស្វែងរកប្រយោជន៍សម្រាប់មនុស្សជាច្រើនវិញ។ ខ្ញុំធ្វើការនេះដើម្បីឲ្យពួកគេទទួលការសង្គ្រោះ។

11

¹ចូរយកតម្រាប់តាមខ្ញុំ ដូចខ្ញុំផ្ទាល់បានយកតម្រាប់តាមព្រះ‌គ្រិស្ដដែរ។²ឥឡូវ ខ្ញុំសូមសរសើរបងប្អូន ដោយបងប្អូននឹកដល់ខ្ញុំក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។ ខ្ញុំសូមសរសើរបងប្អូន ដោយព្រោះបងប្អូនបានធ្វើតាមរបៀបដែលខ្ញុំបាននាំមកដល់បងប្អូន។³ឥឡូវ ខ្ញុំចង់ប្រាប់បងប្អូនឲ្យដឹងថាព្រះគ្រិស្តគឺជាក្បាលរបស់មនុស្សគ្រប់រូប ហើយមនុស្សប្រុសគឺជាក្បាលរបស់មនុស្សស្រី និងព្រះជាម្ចាស់គឺជាក្បាលរបស់ព្រះគ្រិស្តដែរ។⁴បុរសណាដែលអធិស្ឋាន ឬថ្លែងព្រះ‌បន្ទូល ដោយបិតបាំងក្បាល បុរសនោះមិនឲ្យតម្លៃក្បាលខ្លួនឯងហើយ។

⁵ប៉ុន្តែ ស្រ្តីណាម្នាក់ដែលអធិស្ឋាន ឬថ្លែងព្រះបន្ទូលដោយគ្មានអ្វីគ្របលើក្បាលទេ នាងមិនឲ្យតម្លៃក្បាលរបស់នាងឡើយ។ ដ្បិតធ្វើបែបនេះគឺជាអ្វីមួយដែលប្រៀបដូចជានាងបានកោរក្បាលរបស់នាងដែរ។⁶បើស្ត្រីណាមិនទទូរស្បៃនៅលើក្បាលទេ ឲ្យនាងកោរសក់តែម្ដងទៅ ប៉ុន្តែ បើការកាត់សក់ ឬកោរសក់ នាំឲ្យស្ត្រីៗអាម៉ាស់មុខដូច្នេះ នាងត្រូវតែទទូរស្បៃនៅលើក្បាលរបស់នាង។

⁷ដ្បិត បុរសមិនគួរទទូរស្បៃពីលើក្បាលឡើយ ព្រោះគេគឺជារូបភាព និងជាសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។ រីឯស្ត្រី នាងគឺជាសិរី‌រុងរឿងរបស់ប្ដីវិញ។⁸ដ្បិត បុរសមិនបានកើតពីស្រ្តីទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ស្រ្តីបានកើតពីបុរសវិញ។

⁹ដ្បិត បុរសមិនបានបង្កើតសម្រាប់ស្រ្តីទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ស្រ្តីគឺបានបង្កើតសម្រាប់បុរសវិញ។¹⁰នេះជាមូលហេតុ ស្ត្រីៗត្រូវតែទទូរស្បៃជាសញ្ញានៃសិទ្ធិអំណាចលើក្បាលរបស់នាង ពីព្រោះតែយល់ដល់ពួកទេវតា។

¹¹ប៉ុន្តែ ក្នុងព្រះជាម្ចាស់ មនុស្សស្រីមិនមានភាពឯករាជ្យពីបុរសឡើយ ហើយបុរសក៏មិនមានភាពឯករាជ្យពីមនុស្សស្រ្តីដែរ។¹²ដ្បិត ស្ត្រីយកចេញពីបុរសមក បុរសក៏កើតចេញមកពីស្ត្រីយ៉ាងនោះដែរ។ ហើយអ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែកើតមកពីព្រះ‌ជាម្ចាស់។

¹³ចូរវិនិច្ឆ័យពីខ្លួនអ្នកចុះ តើវាពិតជាមិនសមរម្យដែលស្រ្តីអធិស្ឋានទៅព្រះជាម្ចាស់ដោយគ្មានស្បៃគ្របក្បាលនោះ?¹⁴សូម្បីតែ ធម្ម‌ជាតិក៏បានបង្ហាញឲ្យយើងដឹងដែរថា បើប្រុសៗទុកសក់វែង តើវាជាការអាម៉ាស់មុខគាត់ណាស់ឬ?¹⁵តើធម្មជាតិមិនបង្រៀនអ្នកទេឬអីថា បើស្រីសក់វែងជាសិរី‌រុងរឿងរបស់នាងនោះ? តាមពិត ព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យស្ត្រីៗមានសក់វែង ទុកដូចជាស្បៃនៅលើក្បាលរបស់នាង។¹⁶ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ចង់រករឿងពីការនេះ យើងមិនមានសេចក្តីណាផ្សេងទៀតដែរ ហើយក្រុម‌ជំនុំរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ក៏មិនមានដែរ។

¹⁷ប៉ុន្តែ តាមសេចក្តីណែនាំខាងក្រោមនេះ ខ្ញុំមិនសរសើរបងប្អូនឡើយ។ ដ្បិត ពេលបងប្អូនមកជួបប្រជុំគ្នា វាមិនបានធ្វើឲ្យប្រសើជាងមុននោះទេ ប៉ុន្តែ បានធ្វើឲ្យអាក្រក់ជាងមុនទៅទៀត។¹⁸ដ្បិត ពីដំបូង ខ្ញុំបានឮថា ពេលដែលបងប្អូនបានមកជួបប្រជុំនៅព្រះវិហារ ហើយមានការបែកបាក់ក្នុងចំណោមបងបប្អូន ទៅជាបក្សពួកខ្ញុំជឿថាបែបនោះ។¹⁹ដ្បិត គឺមានការទាស់ប្រឆាំងគ្នា ក្នុងចំណោមបងប្អូន ដូច្នេះ អ្នកណាដែលធ្វើការនេះនឹងត្រូវបានស្គាល់នៅក្នុចំណោមបងប្អូន។

²⁰ដូច្នេះ ពេលបងប្អូនមកប្រជុំគ្នា នោះមិនមែនយើងហូបដូចជាពិធីជប់លៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ទេ។²¹ពេលណាដែលអ្នកហូប នោះគ្រប់គ្នាខំហូបអាហារ របស់ខ្លួនឲ្យតែឆ្អែតមុនអាហារអ្នកផ្សេងមកដល់។ បានជាមានមួយនៅឃ្លាន ហើយមួយទៀតស្រវឹង។²²តើអ្នករាល់គ្នាគ្មានផ្ទះ សម្រាប់ដើម្បីហូបអាហារទេឬអី? តើអ្នកមើលងាយដល់ក្រុមជំនុំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយចង់ធ្វើឲ្យពួកអ្នកដែលគ្មានអ្វីនោះ មានសេចក្តីខ្មាសឬអី? តើគួរឲ្យខ្ញុំនិយាយនឹងបងប្អូនថាដូចម្តេច? គួរឲ្យសរសើរបងប្អូនឬអី? ខ្ញុំនឹងមិនសរសើរបងប្អូនសម្រាប់ការនេះទេ!។

²³ដ្បិត ខ្ញុំបានទទួលអ្វីដែលមកពីព្រះអម្ចាស់ ហើយក៏ផ្តល់ដល់អ្នករាល់គ្នា គឺថានៅពេលយប់ដែលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូត្រូវគេបញ្ជូន នោះទ្រង់បានកាច់នំបុ័ង។²⁴ក្រោយពីព្រះជាម្ចាស់អរព្រះគុណរួចហើយ ក៏កាច់នំបុ័ងដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នេះជារូបកាយខ្ញុំ ដែលត្រូវកាច់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ចូរធ្វើកិច្ចនេះ ទុកជាសេចក្តីរំឭកពីខ្ញុំចុះ»

²⁵ក្នុងរបៀបដដែល ព្រះជាម្ចាស់ក៏យកពែងបន្ទាប់ពីបានបរិភោគហើយ ដោយព្រះបន្ទូលថា៖ «ពែងនេះជាសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី ដោយនូវឈាមខ្ញុំ។ ចូរធ្វើដូច្នេះរាល់វេលាណាដែលផឹក ទុកជាសេចក្តីរំឭកដល់ខ្ញុំ»។²⁶ដ្បិត ពេលណាដែលបងប្អូនហូបនំបុ័ង ហើយផឹកពីពែងនេះ បងប្អូនបានប្រកាសពីការសុគតរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដរាបដល់ព្រះអង្គយាងមកវិញ។

²⁷ដូច្នេះ អ្នកណាដែលបរិភោគនំបុ័ង ឬផឹកពីពែងនៃព្រះអម្ចាស់បែបមិនគួរសម នឹងមានទោសចំពោះព្រះកាយ ហើយនិងព្រះលោហិតរបស់ព្រះអម្ចាស់។²⁸ត្រូវឲ្យមនុស្សពិនិត្យខ្លួនឯងមើលហើយរួចសូមហូបនំបុ័ង ហើយផឹកពីពែងនោះចុះ។²⁹ដ្បិត អ្នកណាដែលហូប និងផឹកបែបមិនគួរសមចំពោះព្រះកាយ អ្នកនោះហូបហើយផឹកដោយជាប់ក្នុងការជំនុំជម្រះដល់ខ្លួនវិញ។³⁰ដោយហេតុនេះហើយបានជាមានមនុស្សច្រើននៅក្នុងបងប្អូន ទៅជាខ្សោយ ហើយឈឺ ក៏មានអ្នកខ្លះបានដេកលក់ទៅហើយដែរ។

³¹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងបានពិចារណាអំពីខ្លួនយើងសិន យើងមិនត្រូវជាប់ជំនុំជម្រះឡើយ។³²ប៉ុន្តែ ពេលយើងជាប់ជំនុំជម្រះដោយព្រះអម្ចាស់ ពួកយើងបានទទួលការកែតម្រង់ទេ ដូច្នេះ យើងមិនជាប់ក្នុងទោសជាមួយលោកីយ៍ឡើយ។

³³ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ កាលណាបងប្អូនប្រជុំគ្នា ដើម្បីនឹងបរិភោគគួររង់ចាំឲ្យបានរួចរាល់ទាំងអស់គ្នា។³⁴បើសិនជាអ្នកណាឃ្លាន សូមឲ្យអ្នកនោះហូបនៅផ្ទះចុះ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រជុំទៅ នាំឲ្យជាប់មានទោសឡើយ ឯការឯទៀត ដល់កាលណាខ្ញុំមក នោះខ្ញុំនឹងសម្រេចគ្រប់ទាំងអស់។

12

¹បងប្អូនអើយ អំពីអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យបងប្អូនទៅជាល្ងង់ទេ។²បងប្អូនដឹងហើយថា ពីដើមបងប្អូនជាសាសន៍ដទៃ ដែលត្រូវបង្វែរទៅឯរូបព្រះគេ តាមរបៀបអ្វីដែលបងប្អូនបានដឹកនាំដោយពួកគេ។³ដូច្នេះ បានជាខ្ញុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា មិនដែលមានអ្នកណានិយាយដោយនូវព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់ថា៖ «ព្រះយេស៊ូត្រូវបណ្តាសា» ក៏គ្មានអ្នកណាអាចនិយាយថា៖ «ព្រះយេស៊ូគឺជាព្រះអម្ចាស់» បានទេ លើកតែដោយតែព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធបើកបង្ហាញ។

⁴ឥឡូវ អំណោយទាន នោះមានផ្សេងៗពីគ្នា ប៉ុន្តែ ព្រះវិញ្ញាណដដែល។⁵ហើយក៏មានមុខងារផ្សេងៗពីគ្នា ប៉ុន្តែ គឺជាព្រះអម្ចាស់តែមួយ⁶ហើយក៏មានមុខងារផ្សេងៗពីគ្នាដែរ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់តែមួយដែលធ្វើឲ្យមុខងារទាំងនោះដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

⁷ឥឡូវ ព្រះអង្គប្រទានឲ្យព្រះវិញ្ញាណសម្ដែងមកក្នុងគ្រប់គ្នា ដើម្បីឲ្យបានប្រយោជន៍សម្រាប់គ្រប់ការទាំងអស់។⁸ដ្បិត ព្រះអង្គប្រទានឲ្យម្នាក់មានពាក្យសម្តីនៃប្រាជ្ញាវាងវៃ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណ ហើយឲ្យម្នាក់ទៀតមានពាក្យសម្តីនៃចំណេះដឹង តាមព្រះវិញ្ញាណដដែល។

⁹ដើម្បី ឲ្យម្នាក់ផ្សេងទៀតមានជំនឿ ដោយនូវព្រះវិញ្ញាណដដែល ហើយឲ្យមួយទៀតបានអស់ទាំងអំណោយទាននៃការប្រោសឲ្យជា ដោយព្រះវិញ្ញាណតែមួយ។¹⁰ដើម្បីឲ្យម្នាក់ទៀតបានសម្ដែងឫទ្ធិបារមី និងឲ្យម្នាក់ទៀតចេះថ្លែងព្រះបន្ទូល។ ហើយប្រទានឲ្យម្នាក់ទៀតសង្កេតស្គាល់អស់ទាំងវិញ្ញាណ ឲ្យម្នាក់ទៀតចេះនិយាយភាសាដទៃ ហើយឲ្យម្នាក់ទៀតចេះបកប្រែភាសាដទៃ។¹¹ប៉ុន្តែ គឺជាព្រះវិញ្ញាណតែមួយដដែលនោះឯង ដែលធ្វើគ្រប់ការទាំងនោះ ទាំងផ្តល់អំណោយទានឲ្យគ្រប់គ្នារៀងៗខ្លួន តាមដែលព្រះជាម្ចាស់ជ្រើសរើស។

¹²ដ្បិត ដូចជារូបកាយមួយមានអវយវៈច្រើន ហើយអវយវៈទាំងនោះ ទោះមានច្រើនក៏ពិត តែមកពីរូបកាយតែមួយ ដូច្នេះក៏ដូចជាព្រះកាយនៃព្រះគ្រិស្តដែរ។¹³ដ្បិត យើងបានទទួលពិធីជ្រមុជចូលក្នុងរូបកាយតែមួយ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណតែមួយ ទោះបើជាសាសន៍យូដា ឬសាសន៍ក្រិក អ្នកបម្រើ ឬអ្នកជាក្តី ហើយគ្រប់គ្នាក៏បានត្រូវផឹកពីព្រះវិញ្ញាណតែមួយដែរ។

¹⁴ដ្បិត រូបកាយមិនមែនមានអវយវៈតែមួយនោះទេ តែមានច្រើន។¹⁵ប្រសិនបើ ជើងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនជាដៃទេ ខ្ញុំក៏មិនមែនជាចំណែកនៃរូបកាយដែរ» ក៏គ្មានចំណែកណាដែលតូចជាងគេនៃរូបកាយនោះទេ។¹⁶ហើយប្រសិនបើ ត្រចៀកនិយាយថា៖ «ពីព្រោះខ្ញុំមិនមែនជាភ្នែក ខ្ញុំមិនមែនជាផ្នែកនៃរូបកាយនោះទេ» គ្មានចំណែកណាដែលតូចជាងគេនៃរូបកាយនោះទេ។¹⁷បើរូបកាយទាំងមូលសុទ្ធតែជាភ្នែក តើនឹងស្តាប់តាមណាដែរ? បើរូបកាយទាំងមូល សុទ្ធតែជាត្រចៀក តើនឹងដឹងក្លិនតាមណាទៅ?

¹⁸ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំឲ្យអវយវៈនីមួយៗ ក្នុងរូបកាយតាមព្រះជាម្ចាស់ច្នៃ។¹⁹បើគ្រប់ទាំងអស់សុទ្ធតែជាអវយវៈតែមួយ តើរូបកាយនឹងនៅឯណា?²⁰ដូច្នេះ ពេលនេះ មានអវយវៈជាច្រើនក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែ រូបកាយតែមួយទេ។

²¹ដូច្នេះ ភ្នែកពុំអាចនិយាយទៅដៃថា៖ «ខ្ញុំមិនត្រូវការឯងទេ»។ ឬក្បាលនិយាយទៅជើងថា៖ «ខ្ញុំមិនត្រូវការឯងទៀតឡើយ»។²²ប៉ុន្តែ អស់ទាំងអវយវៈក្នុងរូបកាយ ដែលមើលទៅដូចជាខ្សោយជាងគេ នោះមានប្រយោជន៍ជាជាងវិញ ហើយអវយវៈណាក្នុងរូបកាយ ដែលយើងស្មានថា មិនឲ្យតម្លៃប៉ុន្មាននោះ គឺយើងបានឲ្យតម្លៃលើសទៅទៀត²³ហើយអវយវៈណារបស់យើង ដែលមិនល្អមើល នោះបានល្អមើលកាន់តែខ្លាំងឡើងទៅទៀត។²⁴ពេលនេះ អវយវៈណារបស់យើងដែលល្អមើល នោះមិនត្រូវការអ្វីទេ ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់បានផ្សំរូបកាយ ព្រមទាំងប្រទានឲ្យអវយវៈណាដែលខ្វះ បានប្រសើរលើសជាងទៅទៀត។

²⁵ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើបែបនេះ ដើម្បីកុំឲ្យមានសេចក្តីបែកខ្ញែកគ្នាក្នុងរូបកាយឡើយ តែឲ្យអវយវៈទាំងប៉ុន្មាន គួរជួយការពារគ្នាទៅវិញទៅមក និងជួយដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយគ្នាដែរ។²⁶ដូច្នេះ ពេលអវយវៈណាឈឺ អវយវៈទាំងអស់ត្រូវឈឺទាំងអស់ដែរ ពេលអវយវៈមួយត្រូវបានសរសើរ នោះទាំងអស់គ្នាត្រូវចូលរួមរីករាយដែរ។²⁷ពេលនេះ អ្នករាល់គ្នាជារូបកាយនៃព្រះគ្រិស្ត ហើយជាអវយវៈរៀងខ្លួនវិញ។

²⁸ហើយ ព្រះជាម្ចាស់បានរើសតាំង ក្នុងពួកជំនុំមុនដំបូង គឺពួកសាវក ទីពីរ ពួកព្យាការី ទីបី ពួកគ្រូបង្រៀន ក្រោយមក ពួកអ្នកដែលធ្វើការអស្ចារ្យ និងពួកអ្នកមានអំណោយទានជាការប្រោសឲ្យជា ពួកអ្នកផ្តល់ការជួយ និងពួកអ្នកធ្វើការគ្រប់គ្រង ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលនិយាយភាសាផ្សេងៗផង។²⁹តើពួកគេសុទ្ធជាសាវកឬអី? តើពួកគេទាំងនោះសុទ្ធជាព្យាការីឬអី? តើអ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាគ្រូបង្រៀនមែនទេ? តើពួកគាត់សុទ្ធតែជាធ្វើការឬទ្ធិបារមីឬអី?

³⁰តើពួកគេមានអំណោយទានប្រោសឲ្យជាទាំងអស់គ្នាឬអី? តើពួកគេចេះនិយាយភាសារដទៃទាំងគ្នាឬអី? តើពួកគាត់ទាំងអស់គ្នាចេះបកស្រាយភាសាដទៃទាំងអស់គ្នាឬអី? ចូរសង្វាតរកឲ្យបានអំណោយទានទាំងនោះ។³¹ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញការដ៏ប្រសើរលើសជាងនេះទៅទៀត។

13

¹ទោះបើខ្ញុំចេះនិយាយភាសារបស់មនុស្សជាតិ និងភាសារបស់ពួកទេវតាក្តី។ ប៉ុន្តែ បើគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ ខ្ញុំបានត្រឡប់ដូចជាលង្ហិនដែលឮខ្ទរ ឬដូចជាឈឹងដែលឮទ្រហឹងប៉ុណ្ណោះ។²បើខ្ញុំមានអំណោយទានចេះអធិប្បាយព្រះបន្ទូល ហើយស្គាល់អស់ទាំងសេចក្តីអាថ៌កំបាំង និងគ្រប់ទាំងការចេះដឹង ហើយបើខ្ញុំមានគ្រប់ទាំងជំនឿល្មមអាចនឹងភ្នំរើចេញបាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ខ្ញុំគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ នោះគ្មានន័យអ្វីឡើយ។³ប្រសិនបើ ខ្ញុំឲ្យអស់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិខ្ញុំជាអាហារដល់អ្នកក្រ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំប្រគល់រូបកាយខ្ញុំទៅឲ្យគេដុត។ ប៉ុន្តែ គ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ នោះគ្មានប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំដែរ។

⁴សេចក្តីស្រឡាញ់តែងតែអត់ធ្មត់ ហើយសប្បុរស។ សេចក្តីស្រឡាញ់មិនចេះឈ្នានីស និងមិនចេះអួតខ្លួនឡើយ។ ក៏មិនក្រអឺតក្រទមដែរ។⁵ឬមិនធ្វើអំពើដែលមិនគួរសមឡើយ។ សេចក្តីស្រឡាញ់មិនដែលរកប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្លួនឯង។ មិនរហ័សខឹង និងមិនប្រកាន់ទោសឡើយ។⁶និងមិនរីករាយនឹងនៅក្នុងសេចក្តីទុច្ចរិតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវរីករាយនៅក្នុងសេចក្តីពិតវិញ។⁷សេចក្តីស្រឡាញ់គ្របបាំងទាំងអស់ ជឿទាំងអស់ សង្ឃឹមទាំងអស់ និងទ្រាំទ្រទាំងអស់។

⁸សេចក្តីស្រឡាញ់មិនដែលផុតឡើយ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើសេចក្តីអធិប្បាយព្រះបន្ទូលវិញ នោះនឹងកន្លងផុតទៅ។ ហើយប្រសិនបើជាការនិយាយភាសារដទៃក៏នឹងត្រូវឈប់ដែរ។ ប្រសិនបើជាការចេះដឹង និងត្រូវកន្លងផុតទៅដែរ។⁹ដ្បិត អ្វីដែលយើងដឹងគ្រាន់ជាផ្នែកមួយ ហើយការថ្លែងព្រះបន្ទូលក៏មិនទាន់បានពេញលេញដែរ។¹⁰ប៉ុន្តែ ពេលសេចក្តីគ្រប់លក្ខណ៍មកដល់ នោះសេចក្តីដែលមិនពេញខ្នាត នឹងកន្លងផុតទៅ។

¹¹ពេលខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំនិយាយដូចជាកូនក្មេង ហើយការគិតដូចជាកូនក្មេងដែរ និងក្នុងការពិចារណាក៏ដូចកូនក្មេងដែរ។ តែពេលខ្ញុំធំឡើង ខ្ញុំបានជម្រុះចោលការអ្វីដែលជាក្មេងចេញ។¹²ដ្បិត ឥឡូវនេះ យើងឃើញបែបមិនផ្ទាល់ ដូចជានៅក្នុងកញ្ចាក់ ប៉ុន្តែ ពេលខាងមុខ យើងនឹងឃើញមុខទល់នឹងមុខវិញ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំចេះដឹងជាផ្នែកមួយតូច ប៉ុន្តែ ពេលខាងមុខខ្ញុំនឹងទទួលចេះដឹង ក៏ពេញលេញដូចជាព្រះជាម្ចាស់ស្គាល់ខ្ញុំដែរ។¹³ឥឡូវនេះ មានការបីដែលនៅគង់វង្សគឺ សេចក្តីជំនឿ ទំនុកចិត្តនាពេលអនាគត និងសេចក្តីស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែ ការដែលអស្ចារ្យជាងគេនោះ គឺសេចក្តីស្រឡាញ់។

14

¹ចូលតាមសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយសង្វាតឲ្យបានគ្រប់ទាំងអំណោយទានខាងឯវិញ្ញាណចុះ ជាពិសេសនោះគឺអំណោយទាននៃការថ្លែងព្រះបន្ទូល។²ដិ្បត អ្នកដែលនិយាយភាសាដទៃ មិនមែននិយាយទៅកាន់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែ និយាយទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ពីព្រោះគ្មាននរណាអាចយល់ភាសាគាត់ឡើយ ដោយសារគាត់បានថ្លែងពីសេចក្តីអាថ៌កំបាំងខាងឯវិញ្ញណ។³ប៉ុន្តែ អ្នកដែលថ្លែងព្រះបន្ទូលជាពាក្យទៅកាន់មនុស្ស ដើម្បីស្អាងចិត្ត និងលើកទឹកចិត្តព្រមទាំងកម្សាន្តចិត្តដល់ពួកគេដែរ។⁴អ្នកដែលនិយាយភាសាដទៃ គឺដើម្បីស្អាងចិត្តខ្លួនឯងឡើង ប៉ុន្តែ អ្នកដែលថ្លែងព្រះបន្ទូលជាពាក្យគឺដើម្បីស្អាងចិត្តក្រុមជំនុំវិញ។

⁵ពេលនេះ ខ្ញុំចង់ឲ្យបងប្អូនទាំងអស់គ្នា និយាយភាសាដទៃដែរ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលខ្ញុំចង់គឺច្រើនជាងនោះ ក៏ចង់ឃើញបងប្អូនអាចថ្លែងព្រះបន្ទូលផងដែរ។ អ្នកដែលថ្លែងព្រះបន្ទូលប្រសើរជាង អ្នកដែលនិយាយភាសាដទៃ (លើកតែអ្នកនោះចេះបកស្រាយ ទើបអាចស្អាងចិត្តក្រុមជំនុំ)។⁶ប៉ុន្តែពេលនេះ បងប្អូនអើយ ប្រសិនបើខ្ញុំមករកបងប្អូន ហើយនិយាយតែភាសាដទៃ តើបងប្អូនអាចយល់បានទេ? ខ្ញុំមិនអាចឡើយ លើកលែងតែខ្ញុំបានទទួលការបើកសម្តែងសម្រាប់បងប្អូន ឬការចេះដឹង ឬការថ្លែងព្រះបន្ទូល ឬសេចក្តីបង្រៀនវិញ។

⁷ប្រសិនបើ អ្វីដែលគ្មានជីវិតដូចជា ឧបករណ៍តន្រ្តីគឺធ្វើឲ្យឮសម្លេង ដូចជាខ្លុយ ឬពិណ ប្រសិនបើ មិនមានឮខ្ពស់ទាប តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យដឹងថា ផ្លុំ ឬចាប់លេងបទណាទៅបាន?⁸ដ្បិត ប្រសិនបើ ត្រែ លេងឮសូរសម្លេងមិនច្បាស់ តើនឹងមានអ្នកណាដឹង ហើយប្រុងប្រៀបខ្លួនសម្រាប់ច្បាំងទៅ?⁹ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាក៏យ៉ាងដូច្នោះដែរ។ ប្រសិនបើ ជាអណ្តាតមិនបញ្ចេញចំពោះពាក្យដែលស្តាប់បាន តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យគេដឹងថា អ្វីដែលអ្នកចង់និយាយបាន? បងប្អូននឹងនិយាយ ប៉ុន្តែ គ្មានអ្នកណាអាចយល់ឡើយ។

¹⁰មានភាសាជាច្រើនយ៉ាងណាស់ ហើយខុសៗពីគ្នានៅក្នុងពិភពលោកនេះ ហើយគ្មានភាសារណាមួយដែលមិនមានន័យនោះឡើយ។¹¹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ខ្ញុំមិនដឹងអំពីន័យរបស់ភាសានោះ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាសាសន៍ដទៃសម្រាប់អ្នកនិយាយ ហើយអ្នកនិយាយភាសានោះ នឹងក្លាយជាសាសន៍ដទៃសម្រាប់ខ្ញុំវិញដែរ។

¹²ដូចគ្នានេះដែរ ជាមួយបងប្អូន ចាប់តាំងពីបងប្អូនសង្វាតចង់បានការបើកសម្តែងពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ត្រូវស្វែងរក ឲ្យបានកាន់ច្រើនឡើង ដើម្បីស្អាងក្រុមជំនុំឡើង។¹³ដូច្នេះ អ្នកដែលនិយាយភាសារដទៃ សូមអធិស្ឋានដើម្បីឲ្យចេះបកស្រាយផង។¹⁴ដ្បិត ប្រសិនបើខ្ញុំអធិស្ឋានជាភាសសារដទៃ វិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំក៏ធិស្ឋានដែរ ប៉ុន្តែនៅក្នងគំនិតខ្ញុំវិញគឺមិនមានលទ្ធផលអ្វីទេ។

¹⁵តើគួរឲ្យធ្វើដូចម្តេច? ខ្ញុំនឹងអធិស្ឋានដោយវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំក៏អធិស្ឋានក្នុនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំនឹងច្រៀងដោយវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏នឹងច្រៀងនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំដែរ។¹⁶ម៉្យាងវិញទៀត ប្រសិនបើ បងប្អូនសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ដោយវិញ្ញាណ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីឲ្យអ្នកដែលអត់ចេះនឹងនិយាយថា៖ «អាម៉ែន» នៅពេលអ្នកអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ បើអ្នកផ្សេងឯទៀតមិនដឹងពីអ្វីដែលអ្នកកំពុងនិយាយទេ?

¹⁷ដ្បិត បងប្អូនអរព្រះគុណយ៉ាងល្អហើយ ប៉ុន្តែ អ្នកផ្សេងមិនបានទទួលការស្អាងចិត្តឡើយ។¹⁸ខ្ញុំអរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលខ្ញុំនិយាយភាសាដទៃច្រើនជាងបងប្អូនរាល់គ្នា។¹⁹ប៉ុន្តែ ក្នុងក្រុមជំនុំ ខ្ញុំជ្រើសរើសនិយាយតែប្រាំពាក្យ ដែលខ្ញុំអាចយល់ ដូច្នេះ ខ្ញុំអាចបង្រៀនដល់មនុស្សឯទៀតបាន ប្រសើជាងខ្ញុំនិយាយមួយពាន់ពាក្សជាភាសាដទៃវិញ។

²⁰បងប្អូនអើយ សូមកុំនៅតែក្មេងខ្ចីខាងឯការគិតរបស់អ្នកឡើយ។ ផ្ទុញទៅវិញ នៅក្នុងការអាក្រក់ នោះចូលឲ្យនៅជាកូនង៉ែតចុះ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងការគិតរបស់បងប្អូនត្រូវតែចាស់ទុំ។²¹មានសេចក្តីចែងទុកនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យថា៖ «តាមរយៈ ភាសានៃអណ្តាតដ៏ចម្លែករបស់មនុស្ស ហើយតាមបបូរមាត់សាសន៍ដទៃ ខ្ញុំនឹងថ្លែងព្រះបន្ទូលទៅមនុស្សទាំងនោះ។ ទោះបីពួកគេមិនស្តាប់ខ្ញុំក៏ដោយ» នេះគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។

²²ដូច្នេះ ភាសាដទៃមិនមែនជាទីសម្គាល់សម្រាប់ពួកអ្នកជឿទេ ប៉ុន្តែ ជាទីសម្គាល់សម្រាប់ពួកអ្នកមិនជឿវិញ។ ប៉ុន្តែ ការថ្លែងព្រះបន្ទូលវិញ មិនមែនជាទីសម្គាល់សម្រាប់ពួកអ្នកមិនជឿទេ ប៉ុន្តែជាទីសម្គាល់សម្រាប់ពួកអ្នកដែលជឿវិញ។²³ប្រសិនបើដូច្នេះ ក្រុមជំនុំទាំងមូលដែលប្រជុំគ្នា ហើយគ្រប់គ្នានិយាយភាសាដទៃ រួចមានមនុស្សដែលមិនចេះ ឬមនុស្សមិនជឿគេចូលមក តើគេមិនថាអ្នករាល់គ្នាឆ្កួតទេឬអី?

²⁴ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើបងប្អូន កំពុងថ្លែងព្រះបន្ទូល ហើយពួកអ្នកដែលមិនជឿ ឬពួកអ្នកដែលនៅខាងក្រៅចូលមកដល់ គេនិងបានដឹងខ្លួន តាមរយៈអ្វីដែលពួកគេបានឮ។ គេក៏នឹងពិចារណាតាមរយៈពាក្យដែលបានថ្លែងដែរ។²⁵អស់ទាំង ការលាក់កំបាំងក្នុងចិត្តគេនឹងបានសម្តែងចេញមក។ ជាលទ្ធផល គេអាចក្រាបផ្កាប់មុខ ហើយថ្វាយបង្គំដល់ព្រះជាម្ចាស់។ គេប្រហែលជាប្រកាសថា ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅក្នុងចំណោមបងប្អូន។

²⁶បងប្អូនអើយ តើយើងគួរធ្វើអ្វីបន្ទាប់? ពេលបងប្អូនប្រជុំគ្នា គ្រប់គ្នាមានទំនុកតម្កើង មានសេចក្តីបង្រៀន មានការបើកសម្ដែង មាននិយាយភាសាដទៃ និងមានការបកប្រែដែរ។ ចូរធ្វើការទាំងអស់ ដើម្បីនឹងស្អាងចិត្តដល់ក្រុមជំនុំចុះ។²⁷ប្រសិនបើ មានអ្នកណានិយាយភាសាដទៃ សូមឲ្យមានតែពីរ ឬបីនាក់ ហើយនិយាយម្នាក់ម្តងៗផង ហើយគួរមានអ្នកបកស្រាយពីអ្វីដែលគាត់បាននិយាយ។²⁸ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានអ្នកបកស្រាយទេ សូមឲ្យគេនៅស្ងៀមក្នុងក្រុមជំនុំ។ សូមឲ្យគ្រប់គ្នា ទូលដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយខ្លួនឯងវិញ។

²⁹សូមឲ្យពីរ ឬបីនាក់ថ្លែងព្រះបន្ទូលទៅបានហើយ និងសូមឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតស្តាប់ជាមួយការពិចារណា ពីអ្វីដែលគាត់បានថ្លែងនោះ។³⁰ប៉ុន្តែ បើមានការបើកសម្តែង បានផ្តល់ដល់អ្នកកំពុងអង្គុយ ក្នុងការថ្វាយបង្គំនោះ សូមឲ្យអ្នកដែលកំពុងថ្លែងព្រះបន្ទូលនៅស្ងៀមវិញ។

³¹ដ្បិត គ្រប់គ្នាម្នាក់ៗអាចថ្លែងព្រះបន្ទូលម្នាក់ម្តងៗ ដូច្នេះ គ្រប់គ្នានឹងរៀនព្រមទាំងបានទទូលការលើកទឹកចិត្តផង។³²ដ្បិត វិញ្ញាណរបស់អ្នកថ្លែងព្រះបន្ទូលគឺស្ថិតនៅក្រោមការគ្របគ្រងរបស់អ្នកដែលថ្លែងព្រះបន្ទូលនោះឯង។³³ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់មិនមែនជាព្រះនៃការវឹកវរទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គគឺជាព្រះជាម្ចាស់នៃសេចក្តីសុខសាន្តវិញ។ នេះគឺជាច្បាប់នៅក្នុងគ្រប់ក្រុមជំនុំរបស់អ្នកជឿទាំងអស់។

³⁴មនុស្សស្រីគួរនៅស្ងៀមនៅក្នុងក្រុមជំនុំនាៗ។ ដ្បិត ពួកគេមិនអាចអនុញាតឲ្យថ្លែងព្រះបន្ទូលឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ស្រ្តីគួរប្រតិបត្តិតាមវិញ ដូចជាអ្វីដែលក្រឹត្យវិន័យបានចែង។³⁵បើពួកគេមានបំណងចិត្តចង់រៀនអ្វីមួយ សូមឲ្យគេសួរប្តីរបស់គេនៅឯផ្ទះចុះ។ ដ្បិត ស្រ្តីដែលថ្លែងព្រះបន្ទូលនៅក្នុងក្រុមជំនុំ មិនសមរម្យទេ។³⁶តើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកពីបងប្អូនទេ? ឬមានតែបងប្អូនទេ ដែលបានទទួលព្រះបន្ទូល?

³⁷ប្រសិនបើ មាននរណាគិតថា ខ្លូនឯងជាអ្នកថ្លែងព្រះបន្ទូល ឬជាមនុស្សខាងឯវិញ្ញាណ គេត្រូវទទូលស្គាល់អ្វីដែលខ្ញុំសរសេរមកកាន់បងប្អូនគឺជាការបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់។³⁸ប៉ុន្តែ បើមានអ្នកណាដែលមិនយល់ នោះមិនចាំបាច់ឲ្យគាត់យល់ទេ។

³⁹ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ ចូរសង្វាតឲ្យបានចេះថ្លែងព្រះបន្ទូល ហើយកុំឲ្យឃាត់អ្នកណាម្នាក់ពីការនិយាយភាសាដទៃនោះឡើយ។⁴⁰ប៉ុន្តែ សូមឲ្យការទាំងអស់សម្រេចដូចអ្វីដែលបានថ្លែង និងតាមលំដាប់លំដោយផង។

15

¹ពេលនេះ ខ្ញុំសូមរំលឹកដល់បងប្អូន ពីដំណឹងល្អដែលខ្ញុំប្រកាសជាមួយបងប្អូន ដែលបងប្អូនបានទទូល ហើយសូមឈរជាមួួយការនោះផងដែរ។²តាមរយៈដំណឹងល្អនេះហើយដែលបងប្អូនបានទទួលសេចក្តីសង្រ្គោះ ប្រសិនបើ អ្នកកាន់ខ្ជាប់តាមសេចក្តីដែលខ្ញុំបានប្រកាសដល់បងប្អូន នោះសេចក្តីជំនឿរបស់បងប្អូននឹងមិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ។

³ដ្បិត ខ្ញុំបាននាំមកឲ្យបងប្អូន ដូចជារបស់សំខាន់ដំបូងគេនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានទទូលរួចហើយៈ គឺព្រះគ្រិស្តបានសុគតសម្រាប់បាបរបស់យើង តាមព្រះគម្ពីរបានចែង⁴គឺព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបញ្ចុះក្នុងផ្នូរ ហើយព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបី ស្របតាមព្រះគម្ពីរដែរ។

⁵ព្រះគ្រិស្ត បានបង្ហាញអង្គទ្រង់ឲ្យលោកកេផាស និងពួកសិស្សទាំងដប់ពីរបានឃើញ⁶ក្រោយមកព្រះអង្គក៏បង្ហាញអង្គទ្រង់ឲ្យមនុស្សជាងប្រាំរយនាក់បានឃើញ។ អ្នកខ្លះក៏នៅមានជីវិត ប៉ុន្តែអ្នកផ្សេងទៀតក៏បានដេកលក់ទៅហើយដែរ។⁷បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានបង្ហាញអង្គទ្រង់ឲ្យលោកយ៉ាកុបឃើញ ហើយក្រោយមកទៀតព្រះអង្គបង្ហាញឲ្យសាវកទាំងអស់បានឃើញដែរ។

⁸ចុងក្រោយគេបង្អស់ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញអង្គទ្រង់ឲ្យខ្ញុំឃើញ ដូចជាកូនបានកើតមកខុសពេលដែរ។⁹ដ្បិត ខ្ញុំនេះតូចជាងគេក្នុងចំណោមពួកសាវក។ រូបខ្ញុំមិនស័ក្តិសមឲ្យហៅជាសាវកនោះទេ ពីព្រោះខ្ញុំធ្លាប់បានបៀតបៀនដល់ក្រុមជំនុំរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁰ប៉ុន្តែ តាមរយៈព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះខ្ញុំបានក្លាយជាខ្ញុំ ហើយព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលក្នុងខ្ញុំ គឺមិនមែនគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺខ្ញុំបានធ្វើការងារច្រើនជាងពួកសាវកផ្សេងទៀតផង។ ពិតណាស់ មិនមែនខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលនៅជាមួយខ្ញុំវិញ។¹¹ដូច្នេះ ទោះបីជាខ្ញុំ ឬពួកគេក្តី ដែលយើងបានប្រកាសនោះគឺធ្វើឲ្យបងប្អូនបានទទួលជឿវិញ។

¹²ពេលនេះ ប្រសិនបើព្រះគ្រិស្តបានប្រកាសថា មានព្រះជន្មរស់ឡើងពីសុគតវិញនោះ ហេតុអ្វីបានជាបងប្អូននិយាយថា គឺមិនមានការរស់ពីសេចក្តីស្លាប់ឡើងវិញ ដូច្នេះ?¹³ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ គ្មានការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញមែន ដូច្នេះ សូម្បីតែព្រះគ្រិស្តក៏មិនបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញដែរ¹⁴ហើយប្រសិនបើព្រះគ្រិស្តមិនបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញមែន ដូច្នេះ ការប្រកាសដំណឹងល្អរបស់យើង គឺរាប់ថាជាឥតប្រយោជន៍ហើយ ហើយសេចក្តីជំនឿរបស់បងប្អូនរាប់ថាគ្មានប្រយោជន៍ដែរ។

¹⁵ដូចគ្នាដែរ ពួកយើងរកឃើញថា គឺជាការធ្វើបន្ទាល់ក្លែងក្លាយអំពីព្រះជាម្ចាស់ ពីព្រោះមកពីយើងបានទាស់ប្រឆាំងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ដោយនិយាយថាព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនបានប្រោសព្រះគ្រិស្តឲ្យរស់ឡើងវិញដែរ។¹⁶ដ្បិត បើពួកអ្នកដែលស្លាប់មិនអាចរស់ឡើង ដូច្នេះ ព្រះគ្រិស្តក៏មិនបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញដែរ¹⁷ហើយជំនឿរបស់បងប្អូនគឺឥតប្រយោជន៍ នោះបងប្អូននៅក្នុងបាបរបស់បងប្អូនដដែល។

¹⁸ដូច្នេះ អ្នកដែលបានស្លាប់នៅក្នុងព្រះគ្រិស្តនឹងត្រូវវិនាសដែរ។¹⁹ប្រសិនបើយើងមានទីសង្ឃឹមក្នុងព្រះគ្រិស្ត នៅតែក្នុងជីវិតនេះប៉ុណ្ណោះ នោះយើងវេទនាលើសជាងមនុស្សទាំងអស់ទៅទៀត។

²⁰ប៉ុន្តែ ពេលនេះ ព្រះគ្រិស្តពីជាមានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញមែន ក៏ជាផលដំបូងនៃពួកអ្នកដែលបានស្លាប់ទៅដែរ។²¹ដ្បិត ដែលសេចក្តីស្លាប់បានចូលមកតាមរយៈមនុស្សតែម្នាក់ ហើយតាមរយៈមនុស្សក៏នាំសេចក្តីរស់ឡើង ពីការសេចក្តីស្លាប់ដែរ។

²²ដ្បិត ដោយសារអដាំ គ្រប់គ្នាបានស្លាប់ ដូចគ្នាដែរ នៅក្នងព្រះគ្រិស្តគ្រប់គ្នានឹងរស់ឡើងវិញដូច្នោះដែរ។²³ប៉ុន្តែ គ្រប់គ្នាតាមលំដាប់រៀងខ្លួន ព្រះគ្រិស្តជាផលដំបូង ហើយពួកអ្នកដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះគ្រិស្ត នឹងធ្វើឲ្យរស់ឡើងវិញ នៅពេលដែលព្រះអង្គយាងត្រឡប់មកវិញ។

²⁴នោះនឹងដល់ទីបញ្ចប់ហើយ នៅពេលដែលព្រះគ្រិស្តប្រគល់ព្រះរាជ្យដល់ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតា។ ក្រោយព្រះអង្គនឹងទំលាក់រាជ្យទាំងអស់ និងអំណាច ព្រមទាំងឥទ្ធិឫទ្ធិទាំងប៉ុន្មានចេញដែរ។²⁵ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់នឹងសោយរាជ្យរហូតដល់ពេលដែលព្រះអង្គបានដាក់ពួកខ្មាំងសត្រូវនៅក្រោមព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គ។²⁶ពួកខ្មាំងសត្រូវដែលនៅក្រោយគេ នឹងត្រូវបំផ្លាញគឺជាសេចក្តីស្លាប់។

²⁷ដ្បិត «ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ក្រាបគ្រប់យ៉ាងនៅក្រោមព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គ» ប៉ុន្តែ នៅពេលនិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បង្ក្រាបអ្វីគ្រប់យ៉ាង» គឺច្បាស់ជាមិនបានរាប់បញ្ចូលព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាអ្នកបង្ក្រាបគ្រប់យ៉ាងនោះ ដើម្បីនៅក្រោមព្រះអង្គនោះទេ។²⁸ពេលគ្រប់របស់ទាំងអស់ បានចុះចូលចំពោះព្រះអង្គ បន្ទាប់មក ព្រះរាជ្យបុត្រាផ្ទាល់នឹងត្រូវចុះចូលចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែលបានបង្គ្រាបគ្រប់យ៉ាងឲ្យនៅក្រោមព្រះអង្គ។ ការនេះកើតឡើង ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ដែលជាព្រះបិតាបានគ្រប់ទាំងអស់នៅក្នុងគ្រប់ទាំងអស់។

²⁹បើមនុស្សស្លាប់មិនរស់ឡើងវិញមែន ហេតុអ្វីបានជាគេធ្វើពិធីជ្រមុជសម្រាប់មនុស្សស្លាប់? ប្រសិនបើ សេចក្តីស្លាប់មិនរស់ឡើងវិញ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេទទួលពិធីជ្រមុជចូលក្នុងសេចក្តីស្លាប់ធ្វើអី្វ?³⁰ហេតុអ្វីបានជាយើងស្ថិតនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់គ្រប់ពេលវេសាដូច្នេះ?

³¹ខ្ញុំប្រឈមជាមួយសេចក្តីស្លាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ! ការនេះច្បាស់ណាស់ ដូចជាខ្ញុំដែលមានអំនួតនៅក្នុងបងប្អូនដែរ ក៏ដូចជាអំនួតដែលខ្ញុំមាននៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងដែរ។³²តើខ្ញុំបានចំណេញអី្វ ចេញពីការយល់ឃើញរបស់មនុស្ស ប្រសិនបើ ខ្ញុំបានប្រយុទ្ធនឹងសត្វព្រៃនៅឯអេភេសូរ ប្រសិនបើ សេចក្តីស្លាប់មិនរស់ឡើងវិញមែន? «ដូច្នេះសូមសីុផឹកទៅ ដ្បិតថ្ងៃស្អែកយើងស្លាប់ហើយ»។

³³កុំឲ្យច្រឡំឡើយ «មានមិត្តអាក្រក់តែងនឹងបង្ខូចកិរិយាល្អ»។³⁴ចូរដឹងខ្លួនឡើង! សូមរស់ក្នុងសេចក្តីសុចរិតវិញ! កុំធ្វើបាបតទៅទៀត។ ដ្បិត មានបងប្អូនខ្លះអត់បានបង្ហាញពីការយល់ដឹងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ខ្ញុំនិយាយពាក្យទាំងនេះដើម្បីឲ្យបងប្អូនខ្មាស។

³⁵ប៉ុន្តែ អ្នកខ្លះនឹងនិយាយថា៖ «តើមនុស្សស្លាប់រស់ឡើងយ៉ាងដូចម្តេច ហើយតើរូបកាយបែបយ៉ាងណា ពេលដែលពួកគេរស់ឡើងវិញនោះ?»³⁶បងប្អូនល្ងង់ណាស់! អ្វីដែលបងប្អូនបានព្រោះទៅនឹងដីគឺវាមិនដុះភ្លាមទេ លើកតែវាបានស្លាប់ជាមុនសិន។

³⁷អ្វីដែលបងប្អូនបានព្រោះ គឺមិនមែនជារូបកាយនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាគ្រាប់ពូជសុទ្ធ។ វាអាចជាពូជស្រូវ ឬជាអ្វីផ្សេងទៀត។³⁸ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់នឹងផ្តល់ឲ្យនូវរូបកាយ ដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស ហើយគ្រប់គ្រាប់ពូជគឺមានសំបករបស់វា។³⁹គ្រប់ទាំងសាច់ក៏មិនដូចគ្នាដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវមានសាច់តែមួយ ហើយសាច់ផ្សេងទៀតសម្រាប់សត្វពាហនៈ ហើយសាច់ផ្សេងទៀតសម្រាប់សត្វស្លាប ហើយមួយទៀតសម្រាប់ត្រី។

⁴⁰ក៏មានរូបកាយស្ថានបរមសុខ និងរូបកាយលោកីយ៍ដែរ។ ប៉ុន្តែ សិរីរុងរឿងនៃរូបកាយស្ថានសួគ៌មានលក្ខណៈផ្សេង ហើយសិរីរុងរឿងនៃរូបកាយរបស់លោកីយ៍ក៏មានលក្ខណៈផ្សេងដែរ។⁴¹ក៏មានពន្លឺរបស់ព្រះអាទិត្យ និងពន្លឺរបស់ព្រះចន្ទដែរ ហើយនិងពន្លឺនៃផ្កាយដែរ។ ដ្បិត ផ្កាយនីមួយៗមានពន្លឺខុសៗពីគ្នា។

⁴²ដូចគ្នានឹងការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញដែរ។ អ្វីដែលគេបានកប់ទៅនឹងត្រូវពុករលួយ ហើយពេលរស់ឡើងវិញ ក្លាយជារូបកាយដែលមិនចេះពុករលួយ។⁴³នៅពេលកប់ទៅ កប់ជាមួយនឹងភាពអាប់ឱន ពេលរស់ឡើងវិញពេញដោយសិរីរុងរឿង ពេលកប់ទៅជាមួយនឹងភាពកម្សោយ ពេលរស់ឡើងវិញ គឺពេញដោយអំណាច។⁴⁴ពេលកប់ទៅជារូបកាយធម្មជាតិ ហើយពេលរស់ឡើងវិញជារូបកាយខាងឯវិញ្ញាណ។ ប្រសិនបើ មានរូបកាយធម្មជាតិ ដូច្នេះក៏មានរូបកាយខាងឯវិញ្ញាណដែរ។

⁴⁵មានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «លោកអដាំទីមួយបានត្រឡប់ទៅជាមានព្រលឹងរស់ឡើង»។ លោកអដាមចុងក្រោយបង្អស់បានត្រឡប់ជីវិតខាងឯវិញ្ញាណ។⁴⁶ប៉ុន្តែ អ្វីដែលខាងឯព្រះវិញ្ញាណមិនបានមកមុនទេ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលខាងឯធម្មជាតិវិញ ហើយក្រោយមកខាងឯព្រះវិញ្ញាណ។

⁴⁷បុរសទីមួយគឺកើតពីដី បង្កើតចេញពីធូលីដី។ ឯបុរសទីពីរគឺមកពីស្ថានសួគ៌។⁴⁸ឯមនុស្សដែលកើតពីធូលីដីមកជាយ៉ាងណា នោះមនុស្សទាំងអស់ទាំងអស់ដែលកើតពីធូលីដី ក៏យ៉ាងនោះដែរ ហើយព្រះអម្ចាស់ដែលយាងមកពីស្ថានសួគ៌ជាយ៉ាងណា ពួកស្ថានសួគ៌ក៏យ៉ាងនោះដែរ។⁴⁹ដូចដែលយើងបានកើតក្នុងរូបភាព ជាមនុស្សដែលកើតពីដី យើងក៏មានលក្ខណមនុស្សខាងឯស្ថានបរមសុខដែរ។

⁵⁰បងប្អូនអើយ ខ្ញុំចង់និយាយដូច្នេះថាសាច់និងឈាមមិនអាចគ្រងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ។ ព្រោះ អ្វីដែលមិនចេះពុករលួយ ក៏មិនអាចគ្រងអ្វីដែលពុករលួយបានឡើយ។⁵¹មើល! ខ្ញុំប្រាប់បងប្អូនពីការលាក់កំបាំងនៃសេចក្តីពិត ពួកយើងទាំងអស់គ្នានឹងមិនស្លាប់ទេ ប៉ុន្តែ យើងទាំងអស់គ្នានឹងទទូលការផ្លាស់ប្តូរ។

⁵²ពួកយើងនឹងផ្លាស់ប្តូរ ក្នុងពេលមួយ ក្នុងមួយពព្រិចភ្នែក ក្នុងកាលដែលឮសូរត្រែបន្លឺឡើង។ ដ្បិត ត្រែនឹងឮឡើង ហើយពួកដែលស្លាប់នឹងរស់ឡើង លែងមានភាពពុករលួយទៀតឡើយ ហើយយើងនឹងផ្លាស់ប្តូរ។⁵³ដ្បិត រូបកាយដែលពុករលួយនេះ នឹងជំនួសវិញនូវរូបកាយដែលមិនចេះពុករលួយ ហើយរូបកាយដែលតែងតែស្លាប់នេះ នឹងទៅជារូបកាយដែលមិនចេះស្លាប់វិញ។

⁵⁴ប៉ុន្តែ ពេលដែលរូបកាយដែលពុករលួយ បានជំនួសរូបកាយដែលមិនចេះពុករលួយ ហើយរូបកាយដែលតែងតែស្លាប់បានជំនួសរូបកាយដែលមិនចេះស្លាប់នោះ ដូច្នេះគឺស្របទៅនឹងសេចក្តីដែលបានចែងថា៖ «ជ័យជម្នះបានលេបសេចក្តីស្លាប់បាត់ហើយ»⁵⁵«សេចក្តីស្លាប់អើយ តើជោគជ័យឯងនៅណា? សេចក្តីស្លាប់អើយ តើទ្រនិចឯងនៅណា?»

⁵⁶ទ្រនិចនៃសេចក្តីស្លាប់គឺជាបាប ហើយអំណាចរបស់បាបគឺជាក្រឹត្យវិន័យ។⁵⁷ប៉ុន្តែ អរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលឲ្យយើងបានជ័យជម្នះតាមរយៈព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង!

⁵⁸បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ ចូរកាន់យ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដោយឥតរង្គើ ទាំងធ្វើការព្រះអម្ចាស់ ឲ្យបរិបូរជាដរាបចុះ ដោយដឹងថា ការដែលបងប្អូនខំប្រឹងធ្វើក្នុងព្រះអម្ចាស់ នោះមិនមែនឥតប្រយោជន៍ទេ។

16

¹ឥឡូវនេះ ទាក់ទងនឹងការប្រមូលប្រាក់ សម្រាប់ពួកអ្នកជឿ ដូចដែលខ្ញុំបានណែនាំក្រុមជំនុំនៅកាឡាទី ដូច្នេះបងប្អូន ក៏ដូចគ្នាដែរ។²គឺថ្ងៃទីមួយនៃអាទិត្យ បងប្អូនត្រូវញែកប្រាក់ខ្លះទុកដោយឡែក ទុកតាមដែលបងប្អូនអាចធ្វើបាន។ ចូរធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យមានការប្រមូលប្រាក់នៅពេលខ្ញុំទៅរកបងប្អូន។

³ពេលខ្ញុំមកដល់ អ្នកណាក៏ដោយដែលបងប្អូន ដែលយល់ព្រម ខ្ញុំនឹងផ្ញើសំបុត្រ និងនាំតង្វាយដែលបងប្អូនបានថ្វាយទៅក្រុងយេរូសាឡិម។⁴ប្រសិនបើ ពេលវេលាស័ក្តិសមសម្រាប់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងនាំយកតង្វាយទៅជាមួយខ្ញុំតែម្តង។

⁵ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងទៅជួបបងប្អូននៅពេលដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់ស្រុកម៉ាសេដូន។ ដ្បិត ខ្ញុំនឹងឆ្លងកាត់ស្រុកម៉ាសេដូន។⁶ប្រហែល ខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូន ហើយចំណាយពេលក្នុងរដូវរងាជាមួយបងប្អូនផង ដូច្នេះ បងប្អូនអាចនឹងជួយខ្ញុំក្នុងដំណើរ នៅពេលដែលខ្ញុំទៅរកបងប្អូន។

⁷ដ្បិត ខ្ញុំមិនចង់ជួបបងប្អូន សម្រាប់តែពេលខ្លីនោះទេ ព្រោះខ្ញុំចង់ចំណាយពេលយូរនៅជាបងប្អូន ប្រសិនបើ ព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាត។⁸ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងនៅក្រុងអេភេសូរទាល់តែដល់បុណ្យថ្ងៃទី៥០⁹ដ្បិត គឺមានទ្វារដ៏ធំមួយបើកសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយក៏មានខ្មាំងសត្រូវជាច្រើនដែរ។

¹⁰ឥឡូវ ពេលលោកធីម៉ូថេបានមកដល់ សូមរាប់អានគាត់ និងកុំឲ្យគាត់មានការព្រួយបារម្ភអ្វីឡើយ។ ដ្បិត គាត់កំពុងធ្វើការថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ដូចជាខ្ញុំបានធ្វើដែរ។ សូមកុំមើលងាយគាត់ឡើយ។¹¹ត្រូវជួយគាត់ក្នុងការធ្វើដំណើររបស់គាត់ដោយសុខសាន្ត ដើម្បីឲ្យគាត់អាចត្រឡប់មករកខ្ញុំវិញ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាគាត់នឹងមកដល់ជាមួយបងប្អូនផ្សេងៗទៀតដែរ។¹²ចំណែកឯលោកអប៉ុឡូសជាបងប្អូនរបស់យើងវិញ ខ្ញុំបានលើកទឹកចិត្តដល់គាត់ ឲ្យទៅសួរសុខទុក្ខបងប្អូនជាមួយបងប្អូនផ្សេងទៀត។ ប៉ុន្តែ មិនទាន់ត្រូវពេលដែលគាត់ត្រូវមកទេ។ ប៉ុន្តែគាត់នឹងមកនៅពេលដែលមានឱកាសវិញ។

¹³ចូលចាំយាម និងឈរឲ្យមាំមួនក្នុងសេចក្តីជំនឿ ចូរស្តែងចេញដូចជាមនុស្សក្លាហាន និងមានកម្លាំង។¹⁴សូមឲ្យគ្រប់ការទាំងអស់ដែលបងបងប្អូនធ្វើ ចូរធ្វើដោយសេចក្តីស្រឡាញ់។

¹⁵បងប្អូនអើយ គឺបងប្អូនស្គាល់ក្រុមគ្រួសាររបស់លោកស្ទេផានា ហើយពួកគេជាផលដំបូងនៃការប្រែចិត្តនៅក្នុងស្រុកអាខៃ និងពួកគេបានញែកខ្លួនសម្រាប់ការបម្រើដល់ពួកអ្នកជឿផង។ ឥឡូវ បងប្អូនអើយ ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តបងប្អូនថា¹⁶ចូរចុះចូលទៅនឹងមនុស្សបែបនេះ និងអស់អ្នកដែលបានជួយក្នុងការងារ ព្រមទាំងបានធ្វើជាអ្នកបម្រើជាមួយខ្ញុំដែរ។

¹⁷ខ្ញុំរីករាយជាមួយនឹងការមកដល់របស់លោកស្ទេផានា លោកភ័រទីណាទូស និងលោកអខៃគូស។ ពួកគេបានបំពេញឲ្យបងប្អូន ក្នុងការដែលអ្នកមិនមកបាន។¹⁸ដ្បិត ពួកគេបានធ្វើឲ្យវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំស្រស់ថ្លា ហើយបងប្អូនក៏ដូចគ្នាដែរ។ ដូច្នេះ សូមរាប់អាន និងទទួលមនុស្សដូចជាពួកគេផង។

¹⁹ក្រុមជំនុំនៅអាសីុ សូមផ្ញើពាក្យជម្រាបសួរមកដល់បងប្អូន។ លោកអគីឡា និងនាងព្រីសីុលក៏បានផ្ញើពាក្យសួរដល់បងប្អូននៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ ជាមួយក្រុមជំនុំដែលនៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេដែរ។²⁰ហើយបងប្អូនទាំងអស់ក៏បានជម្រាបសួរមកដល់បងប្អូនអ្នកដែរ។ ចូរជម្រាបសួរគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយការថើបបរិសុទ្ធផង។

²¹ខ្ញុំ ប៉ូល សរសេរសំបុត្រនេះជាមួយដៃរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់។²²ប្រសិនបើអ្នកណាមិនស្រឡាញ់ដល់ព្រះអម្ចាស់ សូមឲ្យអ្នកនោះត្រូវបណ្តាសាចុះ។ ព្រះអម្ចាស់របស់យើងយាងមកវិញ!²³សូមព្រះគុណរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគង់នៅជាមួយបងប្អូន។²⁴សូមឲ្យសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំបាននៅជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នាក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។

២ កូរិនថូស

1

¹ខ្ញុំប៉ូល ជាសាវ័ករបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ស្របតាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងលោកធីម៉ូថេជាបងប្អូនរបស់យើង សូមជម្រាបសួរដល់ក្រុមជំនុំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលនៅក្រុងកូរិនថូស និងបងប្អូនដែលរួមជំនឿទាំងអស់គ្នា ដែលនៅក្នុងស្រុកអាខៃទាំងមូល។²សូមឲ្យបងប្អូនប្រកបដោយព្រះគុណ និងសេចក្ដីសុខសាន្តមកពីព្រះដ៏ជាព្រះបិតា និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត។

³សូមលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ និងជាព្រះបិតារបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង។ ព្រះជាម្ចាស់កម្សាន្តចិត្តយើង គ្រប់ទាំងសេចក្ដីលំបាករបស់យើង។⁴យើងកម្សាន្តចិត្តអ្នកដទៃដោយសេចក្ដីកម្សាន្តចិត្តដដែល ដែលព្រះជាម្ចាស់បានកម្សាន្តចិត្តយើង។

⁵ដ្បិត ព្រះគ្រិស្តបានរងទុក្ខលំបាកដោយព្រោះយើងច្រើនយ៉ាងណា ដូច្នេះសេចក្ដីកម្សាន្តចិត្តរបស់យើងក៏បានច្រើនឡើងតាមរយៈព្រះគ្រិស្តដែរ។⁶ប៉ុន្តែប្រសិនបើ យើងមានទុក្ខលំបាក វាជាសេចក្ដីកម្សាន្តចិត្ត និងជាសេចក្តីសង្គ្រោះដល់បងប្អូន។ សេចក្ដីកម្សាន្តចិត្តរបស់បងប្អូនបានធ្វើការយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពនៅពេលដែលបងប្អូនអត់ធ្មត់ក្នុងការរួមចំណែកក្នុងទុក្ខលំបាក ដូចយើងមានទុក្ខលំបាកដែរ។⁷យើងមានការជឿជាក់លើបងប្អូនច្បាស់ណាស់ ដ្បិត យើងដឹងថា នៅពេលបងប្អូនរួមចំណែកក្នុងទុក្ខលំបាកយ៉ាងណា បងប្អូនក៏មានចំណែកនៅក្នុងការកម្សាន្តចិត្តដូចគ្នាដែរ។

⁸ដ្បិត យើងមិនចង់ឲ្យបងប្អូនដឹងពីបញ្ហាដែលយើងមាននៅស្រុកអាស៊ីនោះទេ។ ពួកយើងមានបន្ទុកយ៉ាងខ្លាំងដែលយើងមិនអាចទ្រាំទ្របាន ហើយយើងក៏អស់សង្ឃឹមក្នុងនៅរស់ផងដែរ។⁹ពិតណាស់ ពួកយើងមានទោសស្លាប់នៅជាប់ជាមួយយើង។ ប៉ុន្តែ ការនេះធ្វើឲ្យយើងមិនដាក់សេចក្ដីជំនឿលើខ្លួនរបស់យើងឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបានសេចក្តីជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ ដែលប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ។¹⁰ព្រះអង្គបានសង្គ្រោះយើងឲ្យចេញពីសេចក្ដីស្លាប់ដ៏គ្រោះថ្នាក់ ហើយទ្រង់នឹងសង្គ្រោះយើងម្ដងទៀត។ យើងបានដាក់សេចក្ដីទុកចិត្តរបស់យើងលើព្រះអង្គ ហើយទ្រង់នឹងសង្គ្រោះយើងម្ដងទៀត។

¹¹ព្រះអង្គនឹងធ្វើការនេះដូចដែលបងប្អូនបានជួយពួកយើងតាមរយៈការអធិស្ឋានរបស់បងប្អូនដែរ។ ហេតុនេះហើយ មនុស្សជាច្រើននឹងអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលសណ្ដោសប្រណីអត់ទោសដល់យើងតាមរយៈសេចក្ដីទូលអង្វររបស់បងប្អូនជាច្រើន។

¹²យើងមានអំនួតដោយព្រោះ សេចក្ដីបន្ទាល់នៃមនសិការរបស់យើង។ ដ្បិត នេះជាសេចក្តីបរិសុទ្ធ និងស្មោះត្រង់មកពីព្រះជាម្ចាស់ ដែលយើងបានប្រព្រឹត្តដោយខ្លួនយើងនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ។ យើងបានធ្វើការទាំងអស់នេះជាច្រើនជាមួយបងប្អូន មិនមែនដោយពឹងអាងលើប្រាជ្ញារបស់យើង ប៉ុន្តែ ដោយពឹងអាងលើព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។¹³យើងមិនបានសរសេរអ្វីផ្សេងផ្ញើមកបងប្អូន ដែលបងប្អូនអានមិនបាន ឬមិនយល់នោះទេ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា¹⁴បងប្អូនបានយល់ពីពួកយើងខ្លះហើយថា បងប្អូនជាហេតុដែលយើងនឹងមានអំនួតនៅក្នុងថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ ហើយយើងក៏ជាហេតុដែលធ្វើឲ្យបងប្អូនមានអំនួតដូចគ្នាដែរ។

¹⁵ដោយសារខ្ញុំមានទំនុកចិត្តអំពីការនេះ បានជាខ្ញុំចង់មករកបងប្អូនមុន ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីរដងនៃការមកសួរសុខទុក្ខរបស់ខ្ញុំ។¹⁶ខ្ញុំមានគម្រោងមកសួរសុខទុក្ខបងប្អូននៅក្នុងដំណើរដែលខ្ញុំទៅស្រុកម៉ាសេដូន។ បន្ទាប់មកគឺខ្ញុំចង់សួរសុខទុក្ខបងប្អូនម្ដងទៀតក្នុងដំណើរដែលខ្ញុំចេញពីស្រុកម៉ាសេដូន និងដើម្បីឲ្យបងប្អូនជូនដំណើរខ្ញុំទៅស្រុកយូដាផងដែរ។

¹⁷នៅពេលដែលខ្ញុំគិតពីការនេះ តើខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរមែនទេ? ឬមួយអ្វីដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្ដ ខ្ញុំសម្រេចចិត្ដតាមខ្នាតតម្រារបស់មនុស្ស ដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំនិយាយថា «បាទ» ផង «ទេ‍» ផង ដូច្នេះ?¹⁸ក៏ប៉ុន្តែ ដោយព្រះជាម្ចាស់ស្មោះត្រង់ ទើបយើងមិនអាចនិយាយ «បាទ» ផង «ទេ» ផងបានទេ។

¹⁹ដ្បិត ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តគឺជាបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់ ដែលលោកស៊ីលវ៉ាន និងលោកធីម៉ូថេ ព្រមទាំងខ្ញុំបានប្រកាសនៅក្នុងចំណោមបងប្អូននោះ ព្រះអង្គមិនបានមានបន្ទូល «បាទ» ផង «ទេ» ផងនោះទេ។ តែផ្ទុយទៅវិញព្រះអង្គមានតែ «បាទ» ប៉ុណ្ណោះ។²⁰គ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះអង្គគឺមានតែ «បាទ» នៅក្នុងព្រះអង្គ។ ដូច្នេះ ដោយព្រោះព្រះអង្គយើងនិយាយថា «អាម៉ែន» ដើម្បីថ្វាយសិរីរុងរឿងទៅព្រះជាម្ចាស់។

²¹ឥឡូវនេះ ព្រះជាម្ចាស់ហើយដែលបានទទួលយកយើងជាមួយនឹងបងប្អូននៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត ហើយព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងតាំងយើង។²²ទ្រង់បានប្រថាប់ត្រារបស់ព្រះអង្គនៅលើយើង ហើយប្រទានព្រះវិញ្ញាណឲ្យគង់នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់យើង ដើម្បីជាការធានានូវអ្វីដែលព្រះអង្គនឹងប្រទានពរដល់យើងនៅពេលក្រោយ។

²³ផ្ទូយទៅវិញ ខ្ញុំសូមព្រះជាម្ចាស់ឲ្យធ្វើជាសាក្សីសម្រាប់ខ្ញុំ ហេតុដែលខ្ញុំមិនបានមកក្រុងកូរិនថូសនោះ មកពីខ្ញុំយោកយល់ដល់បងប្អូន។²⁴នេះមិនមែនដោយសារពួកយើងចង់ព្យាយាមគ្រប់គ្រងលើជំនឿរបស់បងប្អូនទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកយើងរួមគ្នាធ្វើជាមួយបងប្អូន ដើម្បីឲ្យបងប្អូនមានអំណរដោយសារបងប្អូនឈរនៅក្នុងជំនឿរបស់បងប្អូន។

2

¹ដូច្នេះ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងហើយថា ខ្ញុំនឹងមិនមកនៅក្នុងស្ថានភាពដែលពេញដោយការឈឺចាប់ម្ដងទៀតនោះទេ។²ប្រសិនបើ ខ្ញុំធ្វើឲ្យអ្នកឈឺចាប់ តើអ្នកណាអាចលើកទឹកចិត្តខ្ញុំបាន ក្រៅពីពួកអ្នកឈឺចាប់ដោយសារខ្ញុំនោះ?

³ខ្ញុំបានសរសេរ ដូចអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ ដើម្បីនៅពេលដែលខ្ញុំមកឯអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំអាចនឹងមិនឈឺចាប់ ដោយសារអស់អ្នកដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអំណរនោះទេ។ ខ្ញុំមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំចំពោះអ្នកទាំងអស់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នាមានអំណរដូចអំណរដែលខ្ញុំមានដែរ។⁴ដ្បិត ខ្ញុំបានសរសេរមកអ្នករាល់គ្នាចេញពីទុក្ខលំបាក និងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយនៅក្នុងចិត្ត ព្រមទាំងទឹកភ្នែកជាច្រើនផង។ ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាឈឺចាប់នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងពីជម្រៅនៃក្ដីស្រឡាញ់ ដែលខ្ញុំមានសម្រាប់បងប្អូន។

⁵ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ធ្វើឲ្យមានការឈឺចាប់ អ្នកនោះមិនគ្រាន់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់នោះទេ គឺបងប្អូនទាំងអស់គ្នាមានការឈឺចាប់ដូចគ្នាដែរ តែមិនត្រូវដាក់ទោសអ្នកទាំងនោះខ្លាំងពេកទេ។⁶ការដាក់អ្នកនោះគឺទុកឲ្យមនុស្សភាគច្រើនជាអ្នកដាក់ទោសគេវិញគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។⁷ដូច្នេះ ជំនួសឲ្យការដាក់ទោសអ្នកនោះ បងប្អូនគួរតែអត់ទោស ហើយលើកទឹកចិត្តគាត់វិញ។ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យគាត់មានទុក្ខព្រួយខ្លាំងពេក។

⁸ដូច្នេះ ខ្ញុំលើកទឹកចិត្តឲ្យបងប្អូនបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់បងប្អូនចំពោះគាត់នៅទីសាធារណៈ។⁹នេះគឺជាហេតុផលដែលខ្ញុំសរសេរមក ដូច្នេះ ខ្ញុំអាចនឹងល្បងលបងប្អូន ហើយដឹងថាបងប្អូនស្ដាប់បង្គាប់ខ្ញុំគ្រប់ការទាំងអស់។

¹⁰ប្រសិនបើ បងប្អូនអត់ទោសឲ្យអ្នកណាម្នាក់ ខ្ញុំក៏អត់ទោសឲ្យអ្នកនោះដូចគ្នាដែរ។ អ្វីដែលខ្ញុំបានអត់ទោស ប្រសិនបើខ្ញុំបានអត់ទោសរឿងអ្វីមួយ គឺខ្ញុំបានអត់ទោសដោយយល់ដល់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះគ្រិស្ត។¹¹ដូច្នេះទើបសាតាំងមិនអាចបោកប្រាស់យើងបាន។ ដ្បិត យើងយល់មិនដល់គម្រោងការរបស់វាឡើយ។

¹²ព្រះអម្ចាស់បានបើកទ្វារក្រុងចំហរឲ្យខ្ញុំ នៅពេលដែលខ្ញុំបានទៅទីក្រុងទ្រអាស ដើម្បីប្រកាស់ដំណឹងល្អអំពីព្រះគ្រិស្តនៅទីនោះ។¹³ទោះជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ នៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំគ្មានសន្តិភាពទេ ព្រោះនៅទីនោះ ខ្ញុំរកលោកទីតុសជាបងប្អូនរបស់ខ្ញុំមិនឃើញទេ។ ដូច្នេះ ទើបខ្ញុំចាកចេញពីពួកគេ ហើយត្រឡប់ទៅស្រុកម៉ាសេដូនវិញ។

¹⁴ប៉ុន្តែ សូមអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលតែងតែដឹកនាំយើងចូលក្នុងជ័យជម្នះរបស់ព្រះគ្រិស្តជានិច្ច។ តាមរយៈយើង ព្រះអង្គបានសាយភាយក្លិនក្រអូបដែលនាំឲ្យស្គាល់ព្រះអង្គគ្រប់ទីកន្លែង។¹⁵ដ្បិត យើងជាក្លិនក្រអូបរបស់ព្រះគ្រិស្តចំពោះព្រះអង្គ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានសង្គ្រោះ និងអ្នកដែលកំពុងវិនាស។

¹⁶ចំពោះមនុស្សដែលកំពុងវិនាស វាជាក្លិននៃសេចក្ដីស្លាប់ដែលនាំឲ្យស្លាប់។ ចំពោះអ្នកដែលបានសង្គ្រោះ វាជាក្លិននៃជីវិតដែលនាំឲ្យមានជីវិត។ តើអ្នកណាដែលស័ក្តិសមសម្រាប់ការទាំងនេះ?¹⁷ដ្បិតយើងមិនដូចជាក្រុមមនុស្សដែលលក់ព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីបានផលប្រយោជន៍នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងនិយាយលើកទឹកចិត្តចេញពីភាពបរិសុទ្ធនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត ដោយព្រះជាម្ចាស់បានចាត់យើងមក នៅចំពោះព្រះភក្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។

3

¹តើយើងចាប់ផ្ដើមសរសើរតម្កើងខ្លួនយើងទៀតហើយឬ? យើងមិនត្រូវការយកលិខិតណែនាំខ្លួនបង្ហាញទៅអ្នក ឬយកពីអ្នកដូចមនុស្សមួយចំនួនទេ តើមែនទេ?²បងប្អូនអើយ បងប្អូនរាល់គ្នាហើយជាលិខិតណែនាំខ្លួនរបស់យើង ដែលបានសរសេរនៅក្នុងដួងចិត្តយើង បានទទួលស្គាល់ និងបានអានដោយមនុស្សគ្រប់គ្នា។³បងប្អូនបានបង្ហាញថា បងប្អូនគឺជាសំបុត្រលិខិតរបស់ព្រះគ្រិស្ត ដែលយើងបានរៀបចំ។ លិខិតនេះមិនបានសរសេរដោយទឹកខ្មៅនោះទេ តែបានសរសេរឡើងដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏រស់របស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។ លិខិតនោះមិនបានសរសេរនៅលើបន្ទះថ្មនោះទេ តែបានសរសេរឡើងនៅក្នុងដួងចិត្តនៃមនុស្សវិញ។

⁴នេះហើយជាទំនុកចិត្តដែលយើងមានតាមរយៈព្រះគ្រិស្តនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។⁵យើងមិនមានសមត្ថភាពនៅក្នុងយើងដើម្បីប្រកាសអ្វីមួយ ដែលមកពីយើងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ សមត្ថភាពគឺមកពីព្រះជាម្ចាស់។⁶គឺព្រះជាម្ចាស់ទេដែលធ្វើឲ្យយើងអាចក្លាយជាអ្នកបម្រើនៃសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី។ សម្ពន្ធមេត្រីនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាអក្សរទេ ប៉ុន្តែ គឺជាព្រះវិញ្ញាណវិញ។ ដ្បិត អក្សរគឺជាការសម្លាប់ ចំណែកឯព្រះវិញ្ញាណវិញគឺប្រទានជីវិត។

⁷ឥឡូវនេះ ការបម្រើដែលនាំឲ្យស្លាប់ ដែលបានចារឹកទុកជាអក្សរថ្ម មានសិរីល្អដែលធ្វើឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនអាចមើលមុខលោកម៉ូសេដោយផ្ទាល់បាន។ នោះគឺដោយសាតែសិរីល្អនៃមុខរបស់លោកម៉ូសេ គឺជាសេចក្ដីដែលកំពុងសាបសូន្យបាត់ទៅ។⁸តើមានសិរីរុងរឿងច្រើនប៉ុណ្ណាទៅនៃការបម្រើដែលព្រះវិញ្ញាណធ្វើ?

⁹ដ្បិត ប្រសិនបើ កិច្ចការបម្រើនៃការកាត់ទោសមានសិរីរុងរឿងប៉ុណ្ណឹងទៅហើយ ចុះបើកិច្ចការបម្រើខាងឯសេចក្ដីសុចរិតនឹងមានសិរីរុងរឿងប៉ុណ្ណាទៅ!¹⁰ពិតណាស់ សិរីរុងរឿងខាងឯសេចក្ដីសុចរិតធ្វើឲ្យសិរីរុងរឿងខាងឯការកាត់ទោសលែងមានតម្លៃ ដោយសារតែសិរីរុងរឿងនេះប្រសើរជាងសិរីរុងរឿងនោះ។¹¹ដ្បិត អ្វីដែលកន្លងផុតទៅ មានសិរីល្អប៉ុណ្ណឹងទៅហើយ ចុះបើអ្វីដែលស្ថិតស្ថេរមានសិរីរុងរឿងប៉ុណ្ណាទៅ។

¹²ចាប់តាំងពីពេលដែលយើងមានសង្ឃឹម យើងពិតជាក្លាហានណាស់។¹³យើងមិនដូចជាលោកម៉ូសេទេ ដែលពាក់ស្បៃនៅលើមុខរបស់គាត់ ដូច្នេះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនឹងមិនអាចឃើញផ្ទាល់ពីទីបញ្ចប់នៃសិរីរុងរឿងដែលនឹងសាបសូន្យនោះទេ។

¹⁴ប៉ុន្តែ គំនិតរបស់ពួកគេត្រូវបានបិទ។ សូម្បីតែរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ស្បៃនៅតែបាំងភ្នែកពួកគេដដែល ក្នុងការដែលគេអានគម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រីចាស់។ វាមិនបានដោះចេញទេ ដោយសារតែព្រះគ្រិស្តទើបអាចដោះចេញបាន។¹⁵ទោះបីសព្វថ្ងៃនេះក៏ដោយ នៅពេលដែលនរណាអានក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ ស្បៃនោះនៅតែបាំងដួងចិត្តរបស់គេដដែល។¹⁶ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលមនុស្សបែរទៅរកព្រះអម្ចាស់ ស្បៃនោះនឹងត្រូវដកចេញ។

¹⁷ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់គឺជាពវិញ្ញាណ។ កន្លែងណាដែលព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់គង់នៅ កន្លែងនោះនឹងមានសេរីភាព។¹⁸ឥឡូវនេះ ពួកយើង ឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយ មិនបាំងមុខទេ។ យើងកំពុងតែផ្លាស់ប្រែទៅរកសិរីល្អមួយដែលដូចជាព្រះអម្ចាស់ ពីសិរីល្អមួយទៅសិរីល្អមួយ ដែលព្រះអង្គជាព្រះវិញ្ញាណ។

4

¹ដូច្នេះ ដោយព្រោះតែយើងមានការងារនេះ ហើយយើងក៏បានទទួលនូវព្រះគុណផង នោះពួកយើងមិនដែលបាក់ទឹកចិត្តឡើយ។²ផ្ទុយទៅវិញ យើងបានលះចោលផ្លូវដែលគួរឲ្យខ្មាស និងអំពើលាក់បាំងផ្សេងទៀត។ ពួកយើងមិនបានរស់នៅដោយល្បិចកល ហើយយើងមិនភ្លេចក្នុងការហុចព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ដោយបង្ហាញសេចក្តីពិត យើងបង្ហាញខ្លួនឯងទៅដល់មនសិការបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា នៅចំពោះព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

³ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ដំណឹងល្អរបស់ត្រូវបានបិទបាំងមែន គឺគ្របបាំងតែពួកអ្នកដែលនឹងត្រូវវិនាសវិញ។⁴នេះជាបញ្ហារបស់ពួកគេ ព្រះនៃលោកីយ៍នេះបានធ្វើទៅជាមើលមិនឃើញ និងមានគំនិតមិនជឿផងដែរ។ ជាហេតុធ្វើឲ្យពួកគេមិនអាចឃើញពន្លឺនៃដំណឹងល្អ និងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះគ្រិស្តដែលជារូបភាពនៃព្រះជាម្ចាស់បាន។

⁵ដ្បិត យើងមិនខំប្រកាសពីខ្លួនយើងនោះទេ ប៉ុន្តែ យើងប្រកាសពីព្រះគ្រិស្តយេស៊ូគឺជាព្រះអម្ចាស់វិញ ហើយពួកយើងគឺជាអ្នកបម្រើដល់បងប្អូន ដោយយល់ដល់ព្រះយេស៊ូ។⁶ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ពន្លឺនឹងភ្លឺចេញពីសេចក្តីងងឹត»។ ព្រះអង្គបានបំភឺ្លនៅក្នុងចិត្តរបស់យើង ដើម្បីឲ្យពន្លឺរបស់ការចេះដឹងនៃសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងវត្តមាននៃព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។

⁷ប៉ុន្តែ ពួកយើងមានសម្បត្តិ ដែលនៅក្នុងឆ្នាំងដី ដើម្បីបញ្ជាក់ឲ្យបានច្បាស់ថា ឫទ្ធានុភាពដ៏ធំគឺជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនមែនជារបស់យើងទេ។⁸ពួកយើងត្រូវគេសង្កត់សង្កិនក្នុងគ្រប់ផ្លូវទាំងអស់ ប៉ុន្តែ យើងមិនបារម្ភអ្វីទេ។ យើងមានការទើសទាល់ ប៉ុន្តែ មិនការអស់សង្ឃឹមឡើយ។⁹ពួកយើងត្រូវបានគេបៀតបៀន តែមិនត្រូវបានបោះបង់ចោលទេ។ យើងត្រូវដួលចុះ ប៉ុន្តែ មិនបានវិនាសនោះទេ។¹⁰ពួកយើងតែងតែនាំយកសេចក្តីស្លាប់របស់ព្រះយេស៊ូនៅជាមួយនឹងរូបកាយជានិច្ច ដើម្បីឲ្យជីវិតរបស់ព្រះយេស៊ូបានស្តែងចេញនៅក្នុងរូបកាយរបស់យើងដែរ។

¹¹ពួកយើងដែលរស់នៅ គឺតែងតែនាំការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូទៅជាមួយក្នុង នៅក្នុងរូបកាយយើង ដូច្នេះជីវិតរបស់ព្រះយេស៊ូនឹងបានសម្តែងនៅក្នុងរូបកាយរបស់យើងដែរ។¹²ដូច្នេះ សេចក្តីស្លាប់គឺធ្វើការនៅក្នុងយើង ប៉ុន្តែ ជីវិតគឺបានធ្វើការបងប្អូនវិញដែរ។

¹³ប៉ុន្តែ ពួកយើងមានវិញ្ញាណនៃជំនឿដូចគ្នា ស្របតាមសេចក្តីដែលបានចែងទុកមកថា៖ «ខ្ញុំបានជឿ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏និយាយ»។ ពួកយើងក៏ជឿ ដូច្នេះ ពួកយើងក៏និយាយ។¹⁴ពួកយើងដឹងថាព្រះអង្គដែលប្រោស ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូឲ្យមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ព្រះអង្គក៏នឹងប្រោសយើងឲ្យរស់ឡើងវិញរួមជាមួយព្រះយេស៊ូដែរ។ ហើយពួកយើងដឹងទៀតថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងនាំពួកយើងជាមួយបងប្អូនទៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ។¹⁵គ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់បងប្អូន ដើម្បីឲ្យព្រះគុណ បានចម្រើនឡើង ដល់មនុស្សជាច្រើន ការអរព្រះគុណក៏បានចម្រើនឡើងដល់សិរីល្អនៃព្រះជាម្ចាស់។

¹⁶ដូច្នេះ យើងមិនបាក់ទឹកចិត្តឡើយ។ ទោះបើយ៉ាងណាក្តី ខាងក្រៅរបស់យើង កំពុងតែខូចបង់ទៅ តែនៅខាងក្នុងយើងវិញគឺបានថ្មីឡើងរាល់ថ្ងៃជានិច្ច។¹⁷ដ្បិត សេចក្តីទុក្ខលំបាកបន្តិចបន្តួច គឺឲ្យយើងបានត្រៀមខ្លួន សម្រាប់ទុក្ខលំបាកយ៉ាងធ្ងន់ហួសដែលមិនអាចវាស់បាន ដ៏យូរអង្វែងជាមួយសិរីល្អផង។¹⁸ដ្បិត យើងមិនបានសម្លឹងរកមើលសម្រាប់អ្វីដែលយើងមើលឃើញនោះទេ ប៉ុន្តែ គឺរបស់ដែលមើលមិនឃើញវិញ។ ដ្បិតអ្វីដែលយើងមើលឃើញគឺបានតែមួយគ្រាទេ ប៉ុន្តែរបស់អ្វីដែលមើលមិនឃើញគឺស្ថិតនៅអស់កល្បជានិច្ចវិញ។

5

¹ពួកយើងដឹងថា បើសិនជាទីលំនៅដែលយើងរស់នៅ របស់យើងនៅលើផែនដីនេះ កំពុងត្រូវខូចបង់ទៅ តែយើងនឹងបានអាគារមកពីព្រះជាម្ចាស់វិញ។ គឺជាផ្ទះដែលមិនបានធ្វើដោយដៃមនុស្ស ប៉ុន្តែគឺជាផ្ទះដ៏អស់កល្បជានិច្ចពីស្ថានសួគ៌។²ដ្បិត នៅក្នុងជម្រកនេះ យើងតែងតែថ្ងូរហើយរង់ចាំ ដើម្បីឲ្យបានទៅនៅនិងផ្ទះដែលនៅស្ថានសួគ៌ដែរ។³យើងរង់ចាំសម្រាប់ការនេះ ពីព្រោះតាមរយៈក្តីរំពឹងនេះ យើងនឹងមិនខ្វះខាត់និងអាក្រាតឡើយ។

⁴ដ្បិត ក្នុងពេលដែលពួកយើងនៅក្នុងទីជម្រកនេះ គឺតែងតែត្អូញត្អែរ និងមានបន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់ផង។ យើងមិនចង់ដោះរូបកាយនេះចេញឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងចង់ឲ្យបានពាក់វិញ ដើម្បីឲ្យអ្វីដែលជាសេចក្តីស្លាប់ បានលេបបំបាត់តាមរយៈជីវិតនេះ។⁵អ្នកដែលបានរៀបចំយើងសម្រាប់ការនេះ គឺជាព្រះជាម្ចាស់ដែលបានប្រទានដល់យើង ព្រះវិញ្ញាណ មកបញ្ចាំចិត្តទុកនូវអ្វីដែលនឹងកើតឡើង។

⁶ដូច្នេះ ចូលទុកចិត្តជាដរាបចុះ។ ដោយដឹងថាក្នុងពេលយើងនៅក្នុងផ្ទះនៃរូបកាយនេះ គឺយើងពិតជានៅឆ្ងាយពីព្រះអម្ចាស់ដែរ។⁷ដ្បិត យើងគឺដើរដោយជំនឿ មិនមែនដោយការមើលឃើញនោះទេ។ ដូច្នេះ យើងមានទំនុកចិត្តជាខ្លាំង។⁸ពួកយើងគឺរួចរាល់ដើម្បីនឹងចាកចេញ ពីរូបកាយនេះហើយទៅផ្ទះថ្មីជាមួយព្រះអម្ចាស់។

⁹ដូច្នេះ យើងបានតាំងគោលដៅរបស់យើងហើយ ទោះបីជាយើងនៅក្នុងផ្ទះនេះឬនៅកន្លែផ្សេងក៏យើងនៅតែ សរសើរព្រះអង្គជានិច្ច។¹⁰ដ្បិតយើងនឹងត្រូវទៅនៅមុខទីជំនុំជំរះនៃព្រះគ្រិស្ត ដើម្បីឲ្យគ្រប់គ្នាបានទទួលតាមការដែលបានធ្វើ នៅក្នុងរូបកាយរៀងខ្លួន ទោះល្អឬអាក្រក់ក្តី។

¹¹ដូច្នេះ ដែលស្គាល់សេចក្តីស្ញែងខ្លាចនៃព្រះអម្ចាស់ យើងក៏ខំនាំមនុស្សឲ្យជឿដែរ។ ពួកយើងជាអ្នកដែលច្បាស់លាស់ដល់ព្រះជាម្ចាស់។ ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមថា វាក៏ស្របតាមមនសិកា របស់បងប្អូនដែរ។¹²ពួកយើងមិនព្យាយាមជំរុញបងប្អូនម្តងទៀត ក្នុងនាមយើងជាអ្នកមានបាបនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកយើងនឹងផ្តល់នូវហេតុមួយ ដែលធ្វើឲ្យបងប្អូនមានទំនុកចិត្តលើយើងខ្ញុំវិញ ដូច្នេះ បងប្អូនអាចនិងមានចំលើយ សម្រាប់អស់អ្នកដែលមានអំនួត ពីចរិតខាងក្រៅ តែមិនមែនអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្តនោះទេ។

¹³ដ្បិត ប្រសិនបើយើងវង្វេងស្មារតីក៍ដោយ គឺសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបើទោះជាយើងមានស្មារតីល្អក្តី គឺសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់បងប្អូនវិញ។¹⁴ដ្បិត សេចក្តីស្រឡាញ់នៃព្រះគ្រិស្ត បានពេញលេញនៅក្នុងយើង ដោយសារយើងបានពិចារណាឃើញថា គឺម្នាក់បានស្លាប់ជំនួសអ្នកទាំងអស់គ្នា ហើយទាំងអស់គ្នាឈ្មោះថាបានស្លាប់ហើយដែរ។¹⁵ព្រះជាម្ចាស់បានសុគតជំនួសមនុស្សទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកដែលបានរស់នៅ មិនគួររស់សំរាប់តែខ្លួនឯងទៀតទេ គឺរស់សម្រាប់ព្រះអង្គ ដែលសុគតជំនួសពួកគេ ហើយបានរស់ឡើងវិញដែរ។

¹⁶ដោយហេតុផលនេះ គឺយើងមិនត្រូវវិនិច្ឆ័យ អ្នកណាតាមលក្ខណះកំរិតមនុស្សឡើយ ទោះបីជាយើង ធ្លាប់ស្គាល់ព្រះគ្រិស្តក្នុងសណ្ឋានជាមនុស្សដែរក៏ដោយ។ អញ្ចឹងយើងវិនិច្ឆ័យនរណាតាមរបៀបនេះទៀតដែរ។¹⁷ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើ អ្នកណានៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត គឺអ្នកនោះបានកើតជាថ្មីដែរ។ ការចាស់បានកន្លងផុតទៅ។ មើល គ្រប់ការទាំងនោះបានត្រឡប់ទៅជាថ្មី។

¹⁸គ្រប់ការទាំងនេះគឺមកពីព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះអង្គបានផ្សះផ្សាយើងជាមួយព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈព្រះគ្រិស្ត ហើយព្រះអង្គក៏បានឲ្យសិទ្ធយើងក្នុងការធ្វើការនោះដែរ។¹⁹គឺថាតាមរយៈក្នុងព្រះគ្រិស្ត ព្រះជាម្ចាស់បានផ្សះផ្សាលោកីយ៍នេះ ឲ្យត្រូវជាមួយព្រះអង្គដែរ ដោយមិនរាប់សេចក្តី ដែលលោកិយទាស់ប្រឆាំងពីមុនឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ទុកព្រះទ័យនិងផ្តល់ព្រះបន្ទូលនៃការផ្សះផ្សាដល់យើងដែរ។

²⁰ដូច្នេះ យើងបានតាំងឡើងជាអ្នកតំណាងនៃព្រះគ្រិស្ត ក៏ដូចជាព្រះជាម្ចាស់បានលេចមកនៅក្នុងយើងដែរ។ យើងសូមអង្វរជាមួយបងប្អូន ដើម្បីប្រយោជន៍នៃព្រះគ្រិស្តៈ «សូមឲ្យបានផ្សះផ្សាជាមួយព្រះជាម្ចាស់ចុះ!»²¹ព្រះជាម្ចាស់បានថ្វាយព្រះគ្រិស្ត ឲ្យក្លាយជាដង្វាយសម្រាប់បាបរបស់យើង។ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការនេះ ដើម្បីឲ្យយើងបានក្លាយទៅជាសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងព្រះអង្គ។

6

¹ធ្វើការជាមួយព្រះអង្គ យើងក៏សូមប្រាប់បងប្អូនកុំឲ្យទទួលព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយគ្មានន័យឡើយ។²ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ក្នុងពេលដែលអំណោយផល នោះយើងបានស្តាប់អ្នករាល់គ្នា ហើយនៅក្នុងថ្ងៃនៃក្តីសង្គ្រោះគឺយើងជួយអ្នក»។ មើល៍ ឥឡូវនេះពេលវេលាអំណោយផងនោះបានមកដល់ហើយ។ ហើយពេលនេះ ក៏ជាថ្ងៃនៃការសង្គ្រោះដែរ។³យើងមិនបានដាក់ភាពភ័យខ្លាចបាំងពីមុខរបស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ដ្បិត យើងមិនបានប្រាថ្នាឲ្យការងាររបស់យើង ត្រូវខូចឈ្មោះឡើយ។

⁴ផ្ទុយទៅវិញ យើងបង្ហាញខ្លួនយើង ថាជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈទង្វើរបស់យើង។ យើងជាអ្នកបម្រើក្នុងការទាំងនេះ គឺក្នុងការទ្រាំទ្រ ការឈឺចាប់ ទុក្ខព្រួយ និងទុក្ខលំបាក⁵ការត្រូវគេវាយ ការគេដាក់គុក ការវឹកវរ ការធ្វើការហួសកម្លាំង មិនបានដេកនៅពេលយប់ ខ្វះអាហារ⁶ដោយចិត្តស្អាត ដោយចេះដឹង ដោយអត់ធ្មត់ ដោយសប្បុរស ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ស្មោះត្រង់។⁷យើងគឺជាអ្នកបម្រើព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីពិតរបស់ព្រះអង្គ នៅក្នុងព្រះចេស្តានៃព្រះជាម្ចាស់។ យើងពាក់គ្រឿងសឹកនៃសេចក្តីសុចរិត កាន់នៅដៃទាំងស្តាំទាំងឆ្វេងរបស់យើងផង។

⁸យើងធ្វើការ ទាំងការឲ្យតម្លៃក្តី និងមិនឲ្យតម្លៃក្តី ទាំងការបន្ទោសក្តី និងការសរសើរក្តី។ យើងត្រូវបានការចោទប្រកាន់ថាជាមនុស្សបោកប្រាស់ផងដែរ ប៉ុន្តែ យើងនៅតែប្រកាន់ជាប់ភាពស្មោះត្រង់ជានិច្ច។⁹យើងធ្វើការដូចជាគ្មានការទទួលស្គាល់ ប៉ុន្តែ យើងនៅតែមានការទទួលស្គាល់ដដែល។ យើងធ្វើការជាកំពុងស្លាប់ ហើយមើល៍ យើងនៅតែរស់ដដែល។ យើងធ្វើការដូចជាអ្នកជាប់ជំនុំជម្រះសម្រាប់ទង្វើរបស់យើង ប៉ុន្តែ មិនដូចជាប់ជំនុំជម្រះដល់ស្លាប់ឡើយ។¹⁰យើងធ្វើការជាមួយនិងការឈឺចាប់ ប៉ុន្តែ យើងតែងតែរីករាយវិញ។ យើងធ្វើការដូចអ្នកក្រ ប៉ុន្តែយើងបានធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនទៅជាអ្នកមានដែរ។ យើងធ្វើការដូចជាមិនបានកម្រៃ ប៉ុន្តែ យើងមានគ្រប់របស់ទាំងអស់ដែរ។

¹¹យើងបានថ្លែងពីសេចក្តីពិតទាំងស្រុងទៅកាន់បងប្អូន អ្នកនៅទីក្រុងកូរិនថូស ហើយដួងចិត្តរបស់បានបើក ជាមួយនឹងទុក្ខសោកផង។¹²ដួងចិត្តអ្នកមិនបានចង្អៀតចង្អល់ ជាមួយយើងឡើយ ប៉ុន្តែ ការនោះកើតឡើងដោយអារម្មណ៍បងប្អូនវិញ។¹³ឥឡូវនេះ ដើម្បីមានភាពស្មើភាព ហើយងាយទទួលនោះ គឺខ្ញុំនិយាយទៅកាន់បងប្អូន ដូចជាកូនរបស់ខ្ញុំដែរ ចូរបើកចិត្តចំហឲ្យទូលាយចុះ។

¹⁴សូមកុំទឹមនឹមស្រៀកជាមួយពួកអ្នកមិនជឿឡើយ។ ដ្បិត តើសេចក្តីសុចរិត និងការទទឹងច្បាប់ អាចចូលគ្នាបានទេ? ដូច្នេះ តើអាចចូលគ្នាបានទេរវាង ពន្លឺ និងសេចក្តីងងឹតនោះ?¹⁵តើមានការព្រមព្រៀងគ្នារវាង អារក្សបេលាល និងព្រះគ្រិស្តទេ? ឬតើអ្នកជឿមានចំណែកជាមួយអ្នកមិនជឿបានទេ?¹⁶តើព្រះវិហារនៃព្រះជាម្ចាស់ និងវិហាររបស់ព្រះក្លែងក្លាយអាចចុះចូលជាមួយគ្នាបានទេ? ដ្បិត យើងទាំងអស់គ្នាគឺជាព្រះវិហាររបស់ព្រះដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ ដូចព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងគង់ ហើយយាងនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។ យើងនឹងធ្វើជាព្រះជាម្ចាស់របស់គេ ហើយពួកគេនឹងធ្វើជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើងដែរ»។

¹⁷ដូច្នេះ «ចូលចេញពីពួកអ្នកមិនជឿ ហើយញែកដោយឡែក» នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ «សូមកុំប៉ះរបស់មិនស្អាត នោះយើងនឹងស្វាគមន៍អ្នក។¹⁸យើងគឺជាព្រះបិតាដល់អ្នក ហើយអ្នកនឹងក្លាយជាកូនប្រុសស្រីរបស់យើង» នេះគឺជាបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះចេស្តា។

7

¹បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ ដោយសារយើងមានសេចក្តីសន្យាទាំងនេះ ដូច្នេះ សូមឲ្យយើងជម្រះខ្លួនយើងឲ្យបានស្អាត ពីអ្វីដែលធ្វើឲ្យមិនស្អាតចេញពី ទាំងរូបកាយ និងវិញ្ញាណរបស់យើងផងដែរ។ ចូរឲ្យយើង ដេញតាមសេចក្តីបរិសុទ្ធ ក្នុងការកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់។

²សូមរៀបចំកន្លែងឲ្យយើងខ្ញុំផង! យើងមិនបានធ្វើអ្វីខុសជាមួយអ្នកណាឡើយ។ យើងក៏មិនបានធ្វើឲ្យអ្នកណាខ្មាស ឬកេញចំណេញពីអ្នកណាដែរ។³ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ មិនមែនផ្កោលទោសដល់បងប្អូនទេ។ ដ្បិត ខ្ញុំបាននិយាយហើយថាបងប្អូនស្ថិតនៅក្នុងដួងចិត្តយើង គឺយើងនឹងស្លាប់រស់ជាមួយគ្នា។⁴ខ្ញុំមានទំនុកចិត្តយ៉ាងមុតមាំជាមួយបងប្អូន ហើយក៏មានមោទនភាពចំពោះបងប្អូនដែរ។ ខ្ញុំបានទទួលការកម្សាន្តចិត្ត។ ខ្ញុំបានពោរពេញដោយអំណរ ទោះបីជាយើងមានការខ្វះខាតក៏ដោយ។

⁵ពេលយើងមកដល់ស្រុកម៉ាសេដូន រូបកាយរបស់យើងមិនបានសម្រាកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺយើងបានជួបបញ្ហាគ្រប់ផ្លូវទាំងអស់ តាមរយៈការប៉ះទង្គិចផ្នែករូបកាយ ហើយធ្វើឲ្យមានការភ័យខ្លាចនៅខាងក្នុងយើងដែរ។⁶ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គកម្សាន្តចិត្តដល់ការបាក់ទឹកចិត្ត ដោយស្អាងចិត្តយើងជាមួយវត្តមានរបស់លោកទីតុសមកដល់។⁷វាមិនគ្រាន់តែការមកលេងមួយមុខរបស់លោកទីតុសនោះទេ ដែលព្រះជាម្ចាស់កម្សាន្តចិត្តយើងនោះ។ ប៉ុន្តែ ក៏ឃើញថាបងប្អូនបានទទួលលោកទីតុសយ៉ាងល្អដែរ ធ្វើឲ្យមានរីករាយដោយសារការនេះ។ លោកទីតុសបានប្រាប់ខ្ញុំអំពីបងប្អូន នូវអ្វីដែលបងប្អូនមានចិត្ត និងទុក្ខព្រួយរបស់បងប្អូន និងការដែលបងប្អូនព្រួយបារម្ភពីខ្ញុំ។ ការទាំងនោះធ្វើឲ្យខ្ញុំរីករាយណាស់។

⁸ទោះបីសំបុត្រខ្ញុំបានធ្វើឲ្យបងប្អូនមិនសប្បាយចិត្តក្តី តែខ្ញុំមិនសោកស្តាយទេ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំសោកស្តាយនោះគឺសំបុត្ររបស់ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យបងប្អូនព្រួយវិញ។ ប៉ុន្តែ បងប្អូននឹងមិនកើតទុក្ខព្រួយយូរនោះទេ។⁹ឥឡូវ ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត តែមិនមែនដោយសារ បងប្អូនកើតទុក្ខនោះទេ ប៉ុន្តែ ការទុក្ខព្រួយរបស់បងប្អូនបាននាំបងប្អូនឲ្យបានប្រែចិត្តវិញ។ បងប្អូនមានបទពិសោធ៍នៃនៅក្នុងការទុកព្រួយរបស់ព្រះ ដូច្នេះ ការទុក្ខសោកនេះនឹងមិនធ្វើឲ្យបងប្អូនបាត់បង់ដោយសារយើងឡើយ។¹⁰ដ្បិត ការទុក្ខព្រួយនៅក្នុងព្រះអង្គនឹងនាំឲ្យមានការប្រែចិត្ត ហើយបានទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះ ដោយគ្មានការសោកស្តាយ។ ប៉ុន្តែ ទុក្ខព្រួយរបស់លោកីយ៍វិញ នឹងនាំឲ្យស្លាប់។

¹¹មើល ទុក្ខព្រួយនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់បានកើតផលនៅក្នុងបងប្អូនយ៉ាងណា។ ផលដ៏ធំនៅក្នុងបងប្អូននោះគឺជាការបង្ហាញថាបងប្អូនមិនជាប់ទោស។ តើការទាំងនោះអស្ចារ្យយ៉ាងណា អំពីការឈឺចិត្ត ការភ័យព្រួយ ការរង់ចាំ ចិត្តខ្នះខ្នែង និងបំណងចិត្តរបស់បងប្អូន ចង់ឃើញសេចក្តីយុតិ្តធម៌បានកើតឡើង! ក្នុងការទាំងនោះបងប្អូនបានបង្ហាញឲ្យឃើញថា បងប្អូនគ្មានទោសក្នុងរឿងទាំងនោះទេ។¹²ទោះបើខ្ញុំសរសរមកកាន់បងប្អូន គឺខ្ញុំមិនបានផ្ញើមកដល់អ្នកដែលធ្វើខុសនោះទេ ក៏មិនបានសម្រាប់អ្នកដែលឈឺចាប់ក្នុងការខុសនោះទេ។ ខ្ញុំសរសេរដើម្បីឲ្យបងប្អូន ប្រឹងអស់ពីចិត្តជាមួយយើង និងដើម្បីឲ្យគេបានស្គាល់បងប្អូន នៅចំពោះព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹³តាមរយៈការទាំងនេះ យើងបានទទួលការលើកទឹកចិត្ត។ ក្នុងការបន្ថែមពីការកម្សាន្តចិត្តរបស់យើង គឺកាន់តែរីករាយថែមទៀតដោយសារ អំណររបស់លោកទីតុស គឺវិញ្ញាណរបស់គាត់បានស្រស់ថ្លាដោយសារបងប្អូនទាំងអស់គ្នា។¹⁴ដ្បិត ខ្ញុំមានអំនួតអំពីគាត់ដោយសារបងប្អូន ហើយខ្ញុំក៏គ្មានសេចក្តីខ្មាសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្វីដែលយើងបាននិយាយទៅបងប្អូនសុទ្ធតែពិតទាំងអស់ អំនួតរបស់យើងអំពីបងប្អូនជាមួយនឹងលោកទីតុស បានបង្ហាញថាជាការពិត។

¹⁵គាត់បានទទួលការប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងពីបងប្អូន គាត់បានចាំពីការស្តាប់បង្គាប់ របស់បងប្អូនទាំងអស់គ្នា។ អំពីការស្វាគមន៍ដល់រូបគាត់ ជាមួយការបារម្ភហើយនិងខ្លាចផង។¹⁶ខ្ញុំរីករាយដោយសារខ្ញុំបានទុកចិត្តលើបងប្អូនទាំងស្រុង។

8

¹បងប្អូនអើយ យើងចង់ឲ្យបងប្អូនដឹងអំពី ព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានប្រទានឲ្យដល់ពួកជំនុំនៅស្រុកម៉ាសេដូន។²កំឡុងពេលជួបនឹងការល្បងលដោយសារទុក្ខវេទនាជាមួយនឹងភាពក្រីក្រយ៉ាងខ្លាំងយ៉ាងក៏ដោយ ពួកគេនៅតែមានអំណរជាបរិបូរ ហើយក៏នៅតែមានភាពសប្បុរសដដែល។

³ដ្បិត ខ្ញុំអាចធ្វើជាសាក្សីថា ពួកគេពិតជាបានផ្តល់ប្រាក់ទៅតាមសមត្ថ‌ភាពដែលពួកគេអាចធ្វើបាន ហើយពេលខ្លះពួកគេបានថ្វាយច្រើនជាងអ្វីដែលគេមានផង។ ហើយពួកគេធ្វើការទាំងនេះដោយការពេញចិត្តផងដែរ⁴ពួកគេសូមអង្វរ ហើយទទូចដើម្បីឲ្យយើងអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេអាចមានចំណែកបម្រើការងារជាមួយបងប្អូនអ្នកជឿដែរ។⁵ការនេះមិនបានកើតឡើងតាមអ្វីដែលបានរំពឹងទុកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានថ្វាយជីវិតរបស់ពួកគេទៅព្រះអម្ចាស់ជាដំបូង។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏បានថ្វាយខ្លួនគេដល់យើងដែរ ដោយស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁶ដូច្នេះ យើងបានដាស់តឿនដល់ទីតុស ដែលជាអ្នកបានចាប់ផ្តើមការងារនេះ ដើម្បីធ្វើឲ្យសម្រេចការនេះស្របតាមភាពសប្បុរសនិងចំណែករបស់បងប្អូនដែរ។⁷ប៉ុន្តែ បងប្អូននឹងចម្រើនឡើងក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ក្នុងជំនឿ ក្នុងការនិយាយ ក្នុងសេចក្តីចេះដឹង ក្នុងសេចក្តីព្យាយាម ហើយនៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ដល់ពួកយើង។ ដូច្នេះ សូមឲ្យប្រកដថាបងប្អូនបានចម្រើន ក្នុងកិច្ចការសប្បុរសទាំងនេះដែរ។

⁸ខ្ញុំនិយាយការទាំងនេះមិនមែនដោយបង្គាប់បញ្ជានោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំនិយាយការទាំងនេះតាមលំដាប់លំដោយ ដើម្បីល្បងលពីភាពស្មោះត្រង់នៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់បងប្អូន ដោយប្រៀបធៀបវាជាមួយទឹកចិត្តរបស់មនុស្សផ្សេងទៀត។⁹ដ្បិត បងប្អូនបានស្គាល់ពីព្រះគុណនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តរបស់យើងហើយ។ ទោះបីជា ព្រះជាម្ចាស់មានសម្បត្តិយ៉ាងណាក្តី តែដោយសារបងប្អូនព្រះអង្គត្រឡប់ជាក្រវិញ ហើយដោយសារភាពក្រីក្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះ បងប្អូននឹងត្រឡប់ទៅជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិវិញ។

¹⁰នៅក្នុងរឿងនេះ ខ្ញុំនឹងផ្តល់នូវគំនិតជាជំនួយដល់បងប្អូន។ កាលពីឆ្នាំមុន បងប្អូនមិនទាន់ទាំងចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីផង ប៉ុន្តែ បងប្អូនមានចិត្តក្នុងការធ្វើវារួចទៅហើយ។¹¹ដូច្នេះ ចូរបង្ហើយវាចុះ។ ដូចអ្វីដែលបងប្អូនមានដួងចិត្តចង់ធ្វើយ៉ាងណា ដូច្នេះ ចូរធ្វើវាចុះ ហើយបងប្អូននឹងបង្ហើយវា តាមអ្វីដែលបងប្អូនអាចធ្វើទៅបាន។¹²ដ្បិត ប្រសិនបើ បងប្អូនមានចិត្តស្មោះក្នុងការធ្វើការនេះ វាគឺជាការល្អ ហើយអាចទទួលយកបានផង។ ហើយវាអាស្រ័យទៅលើអ្វីដែលអ្នកនោះមាន មិនមែនផ្អែកទៅលើអ្វីដែលពួកគេគ្មាននោះទេ។

¹³ដ្បិត កាតព្វកិច្ចទាំងនេះមិនមែនដើម្បីឲ្យអ្នកណាម្នាក់បានធូស្រាល ហើយឲ្យនរណាម្នាក់ទៀតមានបន្ទុកវិញនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គួរតែធ្វើដោយស្មើរភាពគ្នា។¹⁴តែបន្ទុករបស់បងប្អូនក្នុងពេលឥឡូវនេះ គឺត្រូវផ្គត់ផ្គង់អ្វីដែលពួកគេត្រូវការ។ ដូចដែលពួកគេមានបន្ទូកក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ដល់តម្រូវការរបស់បងប្អូនដែរ ដើម្បីឲ្យមានភាពស្មើរគ្នា។¹⁵ដ្បិត មានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «អ្នកណាដែលរើសបានច្រើន នោះគ្មានសល់អ្វីឡើយ រីឯអ្នកដែលរើសបានតិច ក៏មិនខ្វះទេ»។

¹⁶ប៉ុន្តែ សូមអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានដាក់នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់លោកទីតុសឲ្យមានដួងចិត្តដូចជាខ្ញុំដែរ ក្នុងការមើលថែបងប្អូន។¹⁷ដ្បិត គាត់់មិនមែនគ្រាន់តែទទួលការស្នើសុំរបស់យើងនោះទេ ប៉ុន្តែ គាត់ពិតជាមានចិត្តស្មោះជាមួយនឹងការនោះដែរ។ លោកទីតុសបានមករកបងប្អូនដោយស្ម័គ្រពីចិត្តរបស់គាត់វិញ។

¹⁸ពួកយើងបានចាន់បងប្អូនផ្សេងទៀត មកជាមួយគាត់គឺជាអ្នកដែលមានការសរសើរនៅតាមក្រុមជំនុំផ្សេងៗ ដើម្បីជួយការងារគាត់ក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អ។¹⁹មិនតែប៉ុណ្ណោះ គាត់ត្រូវបានជ្រើសរើសតាមរយៈក្រុមជំនុំ ដើម្បីឲ្យធ្វើដំណើរជាមួយយើងក្នុងការនាំយកកិច្ចការ និងទង្វើសប្បុរសរបស់យើងផង។ ការទាំងនេះសម្រាប់ជាសិរីល្អនៃព្រះអម្ចាស់ដោយខ្លួនគាត់ផ្ទាល់ និងដើម្បីបង្ហាញពីចិត្តឆេះឆួលចង់ជួយយើងដែរ។

²⁰ពួកយើង ខំចៀសវាងពីការអ្វីដែលអាចកើតឡើង ពីនរណាម្នាក់ដែលមិនពេញចិត្តហើយបារម្ភពីដំណើរសប្បុរសនេះ ដែលយើងខ្ញុំកំពុងតែនាំចេញទៅផងដែរ។²¹ពួកយើងយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការធ្វើការនេះដោយស្មោះត្រង់ មិនមែនតែនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ឡើយ ប៉ុន្តែ នៅចំពោះមនុស្សដែរ។

²²ពួកយើងបានចាត់បងប្អូនផ្សេងទៀតទៅជាមួយពួកគេដែរ។ ពួកយើងបានល្បងលគាត់ជាញឹកញាប់ ហើយយើងបានរកឃើញថាគាត់ពិតជាមានចិត្តក្លៀវក្លា សម្រាប់ការងារជាច្រើនដែរ។ គាត់ពេលនេះកាន់តែព្យាយាមទៀត ពីព្រោះតែគាត់មានទំនុកចិត្តជាខ្លាំងនៅក្នុងបងប្អូន។²³ដ្បិត លោកទីតុស គាត់គឺជាគូកនរបស់ខ្ញុំ ហើយក៏ជាអ្នករួមការងារសម្រាប់បងប្អូនដែរ។ ដ្បិត បងប្អូនទាំងនោះ ក្រុមជំនុំជាអ្នកចាត់ឲ្យពួកគេទៅ។ ពួកគេទាំងនោះគោរពកោតខ្លាចព្រះគ្រិស្ត។²⁴ដូច្នេះ សូមបង្ហាញដល់ពួកគេនូវសេចក្តីស្រឡាញ់របស់បងប្អូន ហើយបង្ហាញដល់ក្រុមជំនុំ ពីមូលហេតុដែលមានអំនួតរបស់យើងអំពីបងប្អូនដែរ។

9

¹ទាក់ទងនឹងព័ន្ធកិច្ចសម្រាប់បងប្អូនអ្នកជឿ មិនចាំបាច់ឲ្យខ្ញុំសរសេរសំបុត្រមកកាន់បងប្អូននោះ។²ខ្ញុំស្គាល់ពីបំណងចិត្តរបស់បងប្អូន ហើយខ្ញុំក៏មានអំនួតដោយសារបងប្អូនដែលនៅស្រុកម៉ាសេដូនដែរ។ ខ្ញុំបានប្រាប់ពួកគេថា អ្នកស្រុកអាខៃបានរៀបចំខ្ញុំជាស្រេច តាំងពីឆ្នាំមុនមកម្ល៉េះ។ ទឹកចិត្តរបស់បងប្អូនបានធ្វើឲ្យពួកគេភាគច្រើនទទួលការលើកទឹកចិត្ត ហើយមានសកម្មភាពផងដែរ។

³ឥឡូវ ខ្ញុំបានចាត់បងប្អូនច្រើនទៀត ដើម្បីកុំឲ្យការដែលយើងមានអំនួតលើបងប្អូនទៅជាឥតប្រយោជន៍ និងដើម្បីឲ្យបងប្អូនបានរួចរាល់ដែរ ដូចជាពាក្យដែលខ្ញុំបាននិយាយរួចមកហើយពីបងប្អូននោះ។⁴ម៉្យាងវិញទៀត ប្រសិនបើ មានអ្នកស្រុកម៉ាសេដូនទៅជាមួយខ្ញុំដែរនោះហើយឃើញថា បងប្អូនបានត្រៀុមខ្លួននោះ ពួកយើងនឹងទទួលការអាម៉ាសវិញមិនខាន ពួកគេអាចគិតថា ខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វីមកបងប្អូន តែមានទំនុកចិត្តលើបងប្អូនពេក។⁵ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថាវាគឺជាការសំខាន់ ក្នុងការជំរុញឲ្យបងប្អូនទាំងនោះ មករកបងប្អូនហើយដើម្បីឲ្យបងប្អូន បានត្រៀមរៀបចំទុកជាមុន នូវអំណោយទានដែលបងប្អូនបានសន្យានោះ។ ធ្វើដូច្នេះ បងប្អូននឹងអាចរួចរាល់សម្រាប់ជាព្រះពរ ហើយវាក៏មិនមែនជាការបន្ទាន់ពេកដែរ។

⁶ចំណុចសំខាន់គឺនៅត្រង់នេះ អ្នកណាព្រោះតិច នឹងច្រូតបានតិច ហើយអ្នកដែលព្រោះសម្រាប់គោលបំណងនៃព្រះពរ នោះនឹងច្រូតមកវិញជាមួយព្រះពរដែរ។⁷សូមឲ្យគ្រប់គ្នាថ្វាយតាមការសម្រេចនៅក្នុងចិត្តរបស់គេចុះ។ សូមកុំឲ្យការថ្វាយនោះចេញពីការឈឺចាប់ ឬដោយការបង្ខិតបង្ខំឡើយ។ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យជាមួយអ្នកថ្វាយដោយអំណរ។

⁸ហើយ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានគ្រប់ទាំងព្រះពរ ឲ្យចម្រើនឡើង សម្រាប់បងប្អូន ដូច្នេះ ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ នោះបងប្អូននឹងបានទទួលអ្វីដែលតាមតម្រូវការជានិច្ច។ ការនេះនឹងកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបងប្អូនចម្រើនឡើងនៅក្នុងការដ៏ល្អ។⁹ដ្បិត មានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ចែកទ្រព្យរបស់ព្រះអង្គ ហើយប្រទានឲ្យអ្នកក្រ។ សេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះអង្គនៅស្ថិត‌ស្ថេរ រហូតតរៀងទៅ»។

¹⁰ព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រទានគ្រាប់ពូជដល់អ្នកដែលសាបព្រោះ និងនំប័ុងសម្រាប់ជាអាហារដែរ ហើយព្រះអង្គនឹងផ្គត់ផ្គង់ឲ្យមានចម្រើនដល់គ្រាប់ពូជរបស់បងប្អូន សម្រាប់សាបព្រោះផង។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យរីកចម្រើន កុ្នុងរដូវច្រូតកាត់នៃសេចក្តីសុចរិតរបស់បងប្អូន។¹¹បងប្អូននឹងទៅអ្នកមានគ្រប់របស់ទាំងអស់ ដើម្បី បងប្អូនអាចធ្វើការសប្បុរសបាន។ ការនេះនឹងនាំឲ្យមានការអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈយើងដែរ។

¹²ដ្បិត ការបន្តធ្វើការនេះ វាមិនគ្រាន់តែបានជួយបំពេញសេចក្តីខ្វះខាតរបស់បងប្អូនដែលជាអ្នកជឿប៉ុណ្ណោះទេ។ តែវាក៏ធ្វើឲ្យមានការអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ជាច្រើនថែមទៀតដែរ។¹³ដោយសារបងប្អូនត្រូវបានសាកល្បង ហើយទទួលស្គាល់តាមរយៈការបម្រើនេះ បងប្អូននឹងថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈការស្តាប់បង្គាប់ និងការទទួលពីដំណឹងល្អនៃព្រះគ្រិស្ត។ បងប្អូនក៏នឹងថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈសេចក្តីសប្បុរសនៃអំណោយរបស់បងប្អូនឲ្យទៅពួកគេ និងអ្នកដដៃលទៀតដែរ។¹⁴ពួកគេរង់ចាំដើម្បីជួបបងប្អូន ហើយពួកគេក៏អធិស្ឋានសម្រាប់បងប្អូនដែរ។ ពួកគេធ្វើការនេះ ដោយសារព្រះគុណដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលនៅក្នុងបងប្អូន។¹⁵សូមអរព្រះគុណទៅដល់ព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់ព្រះអំណោយទានដែលមិនអាចរៀបរាប់អស់។

10

¹ខ្ញុំ ប៉ូល សូមបង្ហាញខ្លួនខ្ញុំដល់បងប្អូន ដោយបន្ទាបខ្លួន និងសុភាពនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។ ខ្ញុំស្លូតបូតនៅពេលដែលខ្ញុំរស់នៅជាបងប្អូន ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបែរជាក្លាហានចំពោះបងប្អូននៅពេលខ្ញុំនៅឆ្ងាយពីបងប្អូនវិញ។²ខ្ញុំសុំដល់បងប្អូនថា នៅពេលដែលខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូន ខ្ញុំមិនបាច់ត្រូវការសេចក្តីក្លាហាន និងទំនុកចិត្តនោះទេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំនឹងត្រូវការសេចក្តីក្លាហាន នៅពេលដែលខ្ញុំទាស់ជាមួយអ្នកដែលគិតថា ពួកយើងរស់ដោយខាងឯសាច់ឈាមវិញ។

³ដ្បិត ពួកយើងរស់នៅក្នុងសាច់ឈាមក៏ដោយ ប៉ុន្តែ យើងមិនបានតយុទ្ធតាមរយៈសាច់ឈាមនេះទេ។⁴ដ្បិត អាវុធរបស់យើងប្រើ មិនមែនជាអាវុធខាងឯសាច់ឈាមទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ អាវុធទាំងនោះគឺមកពីព្រះចេស្តា ដើម្បីបំផ្លាញទីរឹងមាំរបស់សត្រូវ។ គ្រប់ការនោះនឹងរំលំចុះ ហើយគេរកយល់មិនឃើញឡើយ។

⁵យើងក៏នឹងវាយរំលំការដែលនៅទីខ្ពស់ ដែលទាស់ប្រឆាំងជាមួយចំណេះដឹងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ យើងនឹងដោះគ្រប់ទាំងគំនិតដែលជាប់ចំណង ឲ្យបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះគ្រិស្តវិញ។⁶ហើយយើងរៀបចំរួចរាល់ដើម្បីជំនុំជម្រះ ដល់អស់ទាំងទង្វើនៃការមិនស្តាប់បង្គាប់ គឺនៅណាដែលបងប្អូនបានស្តាប់បង្គាប់ទាំងស្រុងហើយ។

⁷ចូរមើលទៅអ្វីដែលមាននៅចំពោះបងប្អូន។ ប្រសិនបើ នរណាបានជឿថាព្រះអង្គគឺជាព្រះគ្រិស្ត សូមអ្នកនោះរំលឹកខ្លួនឯងថា គឺគាត់ដូចជាព្រះគ្រិស្ត ហើយពួកយើងក៏ដូចដែរ។⁸ដ្បិត ទោះបើជាខ្ញុំអួតបន្តិចបន្តួចអំពីសិទ្ធិអំណាចក្តី ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានដល់យើង គឺដើម្បីស្អាងបងប្អូនឡើង មិនមែនឲ្យបងប្អូនបាក់ទឹកចិត្តឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានធ្វើឲ្យបងប្អូនទទួលការអាម៉ាស់ដែរ។

⁹ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យបងប្អូនយល់ឃើញថា ខ្ញុំមិនបានធ្វើឲ្យបងប្អូនភ័យខ្លាចដោយសារសំបុត្ររបស់ខ្ញុំនោះទេ។¹⁰ដ្បិត មានអ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «ពាក្យក្នុងសំបុត្ររបស់ប៉ូលធ្ងន់ៗណាស់ ហើយក៏តឹង‌រ៉ឹងផង តែពេលគាត់នៅទីនេះ គាត់មិនហ៊ានធ្វើអ្វីនរណាទេ ហើយក៏គ្មានវោហារអ្វីដែរ»។

¹¹សូមឲ្យមនុស្សបែបនេះបានដឹងថា ពាក្យដែលនៅក្នុងសំបុត្ររបស់យើងយ៉ាងណា ទោះបីជាយើងមិននៅក្តី តែទង្វើរបស់យើងក៏ដូចជាអ្វីដែរ ពេលយើងនៅជាមួយ។¹²យើងមិនបាននិយាយឲ្យអ្នកណាផ្សេងនោះទេ គឺនិយាយតែក្នុងក្រុមយើងតែប៉ុណ្ណោះ ក៏មិនបានប្រៀបធៀបខ្លួនយើងទៅជាមួយអ្នកចេះតែសរសើរខ្លួនឯងនោះដែរ។ ប៉ុន្តែ ពេលគេពិចារណាខ្លួនពួកគេ ដោយម្នាក់ៗនោះ ក៏ប្រៀបធៀបខ្លួនពួកគេជាមួយម្នាក់ នោះពួកគេគ្មានប្រាជ្ញាទេ។

¹³ទោះជាយ៉ាងណាក្តី យើងមិនបានអួតហួសកម្រិតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងមានអំនួតជាមួយអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់ពួកយើង ក្នុងកម្រិតមួយអាចធ្វើទៅបាន។¹⁴ដ្បិត យើងមិនបានធ្វើហួសព្រំដែនរបស់ខ្លួនយើងនោះទេ នៅពេលដែលយើងផ្ញើមកកាន់បងប្អូន។ ពួកយើងគឺជាអ្នកដំបូងគេដែលត្រូវ ឈោងចាប់ដរាបណាយើងនៅជាមួយដំណឹងល្អនៃព្រះគ្រិស្ត។

¹⁵ពួកយើងមិនបានមានអំនួត ឲ្យលើសពីកម្រិតអំពីការងាររបស់អ្នកផ្សេងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងសង្ឃឹមថាសេចក្តីជំនឿរបស់បងប្អូនបានលូតលាស់ នៅទីកន្លែងដែលយើងបម្រើ ហើយកិច្ចការនឹងចម្រើនឡើងកាន់តែធំ ការនេះនៅតែក្នុងកម្រិតមួយដែលទទួលយកបាន។¹⁶ពួកយើងសង្ឃឹមពីការនេះ ដូច្នេះ ពួកយើងនឹងអាចប្រកាសដំណឹងល្អ ទៅស្រុកជិតខាងបងប្អូនដែរ។ យើងមិនបានអួតពីការងាររបស់អ្នកដទៃបានធ្វើនោះទេ។

¹⁷«ប៉ុន្តែ សូមឲ្យអ្នកដែលអួតនោះ គួរអួតតែពីព្រះជាម្ចាស់បានហើយ»។¹⁸ដ្បិត គឺមិនមែនអ្នកដែលតាំងខ្លួនឯង ហើយចេះតែមានអំនួតនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺជាម្នាក់ដែលព្រះអម្ចាស់តែងតាំងវិញ ទើបគួរអួតនោះ។

11

¹ខ្ញុំសូមឲ្យបងប្អូនអត់ឱនដល់ភាពល្ងីល្ងើរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ បងប្អូនបានអត់ឱនឲ្យខ្ញុំមែន!²ដ្បិត ខ្ញុំបានប្រច័ណ្ឌជាមួយនឹងបងប្អូន។ ខ្ញុំមានចិត្តប្រច័ណ្ឌរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាមួយនឹងបងប្អូនដែរ ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានសន្យាដល់បងប្អូន ចូររៀបការជាមួយប្តីតែមួយ។ ខ្ញុំបានសន្យាថានឹងនាំបងប្អូនមក ដូចជាស្រី្តព្រហ្មចារីបរិសុទ្ធទៅចំពោះព្រះគ្រិស្ត។

³ប៉ុន្តែ ពេលខ្លះខ្ញុំបារម្ភថា ដូចជាសត្វពស់ដែលល្បួងនាងអេវ៉ាជាមួយភាពវៃឆ្លាតរបស់វា ដូច្នេះ គំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងវង្វេងចេញឆ្ងាយពីពួកអ្នកដែលញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធចំពោះព្រះគ្រិស្ត។⁴ដ្បិត ឧបមាថា មានអ្នកផ្សេងមកហើយប្រកាស អំពីយេស៊ូផ្សេងមួយទៀត ដែលមិនមែនជាព្រះជាម្ចាស់យេស៊ូដែលយើងបានប្រកាសវិញ។ ឬឧបមាថាបងប្អូនទទួលវិញ្ញាណផ្សេងទៀត ដែលមិនមែនជាព្រះវិញ្ញាណដែលបងប្អូនបានទទួល។ ឬឧបមាថា បងប្អូនទទួលដំណឹងល្អផ្សេងទៀត ដែលមិនមែនដំណឹងល្អដែលបងប្អូនធ្លាប់ទទួលតាមរយៈយើង។ បងប្អូនបានជ្រើសរើសធ្វើការនេះ បានយ៉ាងល្អហើយ!

⁵ដ្បិត ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំមិនមែនតូចជាងគេ នៅក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវបានហៅថា ពួកសាវ័កខ្ពង់ខ្ពស់នោះទេ។⁶ប៉ុន្តែ បើទោះបីជាខ្ញុំមិនបានទទួលការបង្វឹកបង្វឺន ដើម្បីប្រកាសព្រះបន្ទូលក្តី និងមិនបានទទួលការបង្វឹកបង្វឺន ក្នុងការចេះដឹងក៏ដោយ។ ក្នុងគ្រប់ទាំងផ្លូវ និងក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ យើងបានធ្វើឲ្យបងប្អូនបានដឹងការពិត។

⁷តើខ្ញុំបានធ្វើបានឬអី ដែលបន្ទាបខ្លួនដើម្បីឲ្យបងប្អូនត្រូវបានលើកតម្កើងឡើងនោះ? ដ្បិត ខ្ញុំបានប្រកាសដំណឹងល្អដល់បងប្អូនដោយការពេញចិត្ត។⁸ខ្ញុំបានជំពាក់ដល់ក្រុមជំនុំឯទៀត តាមរយៈទទួលការជួយឧបត្ថម្ភគាំទ្រពីពួកគេ ដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំបម្រើបងប្អូនវិញ។⁹ពេលខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូននោះ ខ្ញុំពិតជាមានការខ្វះខាត ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបានប្រាប់ឲ្យបងប្អូនបារម្ភឡើយ។ ដោយសារតែខ្ញុំបានទទួលជំនួយពីបងប្អូននៅស្រុកម៉ាសេដូនវិញ។ ខ្ញុំបានការពារខ្លួនឯងពីការដែលធ្វើឲ្យខ្លួនខ្ញុំក្លាយជាបន្ទុកដល់បងប្អូនឡើយ ហើយខ្ញុំនឹងបន្តធ្វើការនេះទៅមុខទៀតដែរ។

¹⁰ក្នុងនាមខ្ញុំដែលមានសេចក្តីពិតរបស់ព្រះគ្រិស្តនៅជាមួយ អំនួតរបស់ខ្ញុំនឹងមិនអាចក្លាយជាស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងស្រុកអាខៃឡើយ។¹¹ហេតុអ្វី? ដោយសារខ្ញុំមិនស្រឡាញ់បងប្អូនទេឬ? មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេ ជ្រាប់ពីចិត្តខ្ញុំ។

¹²ហើយអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើនោះខ្ញុំនឹងបន្តធ្វើទៀត ក្នុងរបៀបដែលខ្ញុំនឹងដកចេញ អំពីការរិះគន់ដល់ខ្ញុំ ហើយដកអំនួតចេញពីពួកអ្នក ដែលយើងរកឃើញថា គេមានលេសក្នុងការនិយាយថា បានធ្វើការដូចជាយើងកំពុងធ្វើដែរ។¹³ដ្បិតមានមនុស្សជាច្រើនគឺជាសាវកក្លែងក្លាយ ហើយជាអ្នកបម្រើបោកប្រាស់។ ពួកគេបានក្លែងខ្លួនពួកគេថាជាសាវ័កនៃព្រះគ្រិស្ត។

¹⁴ហើយការនេះមិនភ្ញាក់ផ្អើលទេ ដ្បិតសាតាំងក៏បានក្លែងថាខ្លួនជាទេវតានៃពន្លឺដែរ។¹⁵បែបនេះគ្មានអីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើនោះទេ បើពួកបរិវារបស់វាក្លែងខ្លួនរបស់ពួកគេនោះ ដោយថាវាគឺជាអ្នកបម្រើដ៏សុចរិត។ ហើយជោគវាសនារបស់ពួកវានឹងទទួលអ្វីដែលវាសមនិងទទួលជាពិត។

¹⁶ខ្ញុំនិយាយម្តងទៀត សូមកុំឲ្យអ្នកគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សល្ងង់ឡើយ។ តែបើបងប្អូនគិតបែបនេះ ហើយទទួលខ្ញុំដូចជាមនុស្សល្ងង់ នោះខ្ញុំប្រហែលអំនួតបន្តិចបន្តូចដែរ។¹⁷អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយអំពីការសេចក្តីអំនួត គឺមិនមែនមិនគាំទ្រដោយព្រះអម្ចាស់នោះទេ តែខ្ញុំនិយាយបែបដូចជាមនុស្សលេលាវិញ។¹⁸មនុស្សឯទៀតគេអួតពីអ្វីដែលខាងសាច់ឈាម ឯខ្ញុំក៏មានអំនួតនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ដែរ។

¹⁹ដ្បិត បងប្អូនរីករាយហើយអាចទ្រាំ ជាមួយនឹងសេចក្តីល្ងង់ខ្លៅបាន។ បងប្អូនមានភាពវ័យឆ្លាតណាស់!²⁰ដ្បិត បងប្អូនអាចទ្រាំទ្រជាមួយនឹងអ្នក ដែលត្រួតត្រាលើបងប្អូន អ្នកដែលចង់ប្រើបងប្អូន ហើយប្រសិនបើ គេរកប្រយោជន៍ពីបងប្អូន អ្នកដែលគិតថាគេប្រសើរជាងបងប្អូន ឬអ្នកដែលទះកំផ្លៀងបងប្អូន។²¹ខ្ញុំនឹងនិយាយទៅកាន់ភាពអាម៉ាស់របស់យើងថា យើងពិតជាគ្មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើការនោះទេ។ ដូច្នេះហើយ បើមាននរណាម្នាក់មានអំនួត ខ្ញុំនិយាយបែបល្ងង់ខ្លៅថា អ្នកដែលមានអំនួតនោះគួរតែខ្ញុំទេ។

²²តើពួកគេជាជនជាតិហេព្រើរឬ? ខ្ញុំក៏ជាជនជាតិហេព្រើរដែរ។ តើពួកគេជាជនជាតិអ៊ីស្រា‌អែលឬ? ខ្ញុំក៏ជាជនជាតិអ៊ីុស្រាអែលដែរ។ តើពួកគេជាពូជ‌ពង្សរបស់លោកអប្រាហាំឬ? ខ្ញុំក៏ជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំម្នាក់ដែរ។²³តើពួកគេគឺជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះគ្រិស្តឬ? (ខ្ញុំនិយាយការនេះទាំងគិតថាខ្លួនជាមនុស្សគ្មានស្មារតី) ខ្ញុំបម្រើច្រើនជាងផង។ ខ្ញុំបានធ្វើការខ្លាំងជាងផង ខ្ញុំត្រូវជាប់ឃុំ‌ឃាំងជាយូរ ខ្ញុំត្រូវរងការវាយដំលើសកម្រិត ហើយប្រឈរមុខជានឹងគ្រោះថ្នាក់ដល់ស្លាប់ជាច្រើនដងផង។

²⁴ខ្ញុំត្រូវបានគេវាយសែបសិបរំពាត់ ខ្វះមួយ ចំនួនប្រាំដងពីជនជាតិយូដា។²⁵បីដងដែលខ្ញុំត្រូវបានគេវាយនឹងដំបង។ ម្តងនោះខ្ញុំត្រូវបានគប់ដោយដុំថ្ម។ ខ្ញុំត្រូវលិចសំពៅបីដង។ ពេញមួយថ្ងៃនិងមួយយប់ ដែលខ្ញុំបានអណ្តែតនៅលើសមុទ្រ។²⁶ពេលខ្ញុំធ្វើដំណើរជាញឹកញាប់ ជួបគ្រោះថ្នាក់តាមទន្លេ និងគ្រោះថា្នក់ដោយសារចោរប្លន់ និងគ្រោះថ្នាក់មកពីជនជាតិរបស់ខ្ញុំ និងគ្រោះថ្នាក់មកពីសាសន៍ដទៃផង គ្រោះថ្នាក់ក្នុងទីក្រុង គ្រោះថ្នាក់នៅទីរហោ‌ស្ថាន គ្រោះថ្នាក់នៅក្នុងសមុទ្រ គ្រោះថ្នាក់ព្រោះតែពួកបងប្អូនក្លែង‌ក្លាយ។

²⁷ខ្ញុំបានធ្វើការយ៉ាងនឿយហត់ ហើយក្នុងពេលដ៏លំបាក មិនបានដេកពេលយប់ អត់អាហារ និងស្រេកទឹកជាច្រើនដង ហើយជារឿយៗតែងតែតមអត់ ត្រូវរងា និងអាក្រាតផង។²⁸ការផ្សេងពីនេះទៀតនោះ គឺខ្ញុំខ្វល់ខ្វាយរៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយគិតដល់ក្រុមជំនុំទាំងអស់ដែរ។²⁹តើនរណាខ្សោយ តើខ្ញុំមែនទេឬ? តើមានអ្នកណាត្រូវគេធ្វើឲ្យជំពប់ដួល នោះខ្ញុំមិនឈឺចាប់ទេឬអី?

³⁰ប្រសិនបើ ខ្ញុំត្រូវអួតខ្លួន នោះខ្ញុំនឹងអួតតែអំពីភាពកម្សោយរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។³¹ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបិតារបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ ព្រះអង្គនឹងទទួលការសរសើរជារៀងរហូត ហើយព្រះអង្គជ្រាបថាខ្ញុំមិនបានកុហកនោះទេ!។

³²នៅក្រុងដាម៉ាស លោកអភិបាលក្រោមស្ដេចអើរេ‌តាសបានដាក់ទាហានឲ្យយាមទ្វារក្រុងរបស់ដាម៉ាស ដើម្បីចាំចាប់ខ្ញុំ។³³ប៉ុន្តែ គេបានដាក់ខ្ញុំក្នុងជាលមួយសម្រូតចុះតាមបង្អួចកំពែង ហើយខ្ញុំបានគេចផុតពីដៃរបស់គាត់។

12

¹ខ្ញុំត្រូវមានអំនួត តែគ្មានចំណេញអ្វីមកពីការនេះទេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងទៅតាមនិមិត្ត និងការបើកសម្តែងដែលមកពីព្រះអម្ចាស់វិញ។²ខ្ញុំស្គាល់បុរសម្នាក់ដែលជាអ្នកជឿលើព្រះគ្រិស្ត កាលពីដប់បួនឆ្នាំមុន គឺត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ជាន់ទីបី ខ្ញុំក៏មិនដឹងច្បាស់ដែរថា គាត់បានឡើងទៅតាំងរូបកាយ ឬព្រមទាំងវិញ្ញាណផងនោះ មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេទើបជ្រាប។

³ហើយខ្ញុំស្គាល់បុរសនោះ ថាតើគាត់ត្រូវបានលើកឡើង នៅក្នុងរូបកាយ ឬក្រៅរូបកាយ ខ្ញុំមិនដឹងទេ តែព្រះជាម្ចាស់ជ្រាប⁴គាត់ត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយបានឮអ្វីដែលគួរឲ្យខ្លាច សម្រាប់មនុស្សក្នុងការនិយាយ។⁵ក្នុងនាមបុរសនេះ ខ្ញុំមានអំនួត។ ប៉ុន្តែ ក្នុងនាមខ្ញុំវិញគឺខ្ញុំនឹងមិនអួតទេ តែបើខ្ញុំអួតគឺតែពីភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្ញុំវិញ។

⁶ប្រសិនបើ ជាខ្ញុំចង់អួត នោះខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅទេ ដ្បិតខ្ញុំនិយាយតែការពិតវិញ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងរក្សាខ្លួនមិនឲ្យមានអំនួតទេ ដូច្នេះនឹងមិនមានអ្នកណាគិតពីខ្ញុំលើសពីអ្វីដែលពួកគេបានឃើញ និងឮពីខ្ញុំច្រើនជាងនេះ។⁷ខ្ញុំនឹងការពារខ្លួនខ្ញុំពីអំនួត ដោយព្រោះតែការបើកសម្តែងដ៏អស្ចារ្យ។ ដូច្នេះ នោះខ្ញុំនឹងមិនអួតខ្លួនជាមួយនឹងភាពឆ្មើងឆ្មៃឡើយ បន្លាដែលនៅក្នុងសាច់ខ្ញុំគឺបានចាក់ខ្ញុំ ហើយអ្នកនាំសាររបស់សាតាំងក៏បានធ្វើទុក្ខបុកម្នេញដល់ខ្ញុំដែរ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនអាចមានអំនួតបានឡើយ។

⁸បីដងដែលខ្ញុំបានទូលសូមព្រះអម្ចាស់អំពីការនេះ គឺសូមឲ្យព្រះអង្គយកការនោះចេញពីខ្ញុំ។⁹ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ព្រះគុណរបស់យើងល្មមដល់អ្នកហើយ ដ្បិត ព្រះចេស្តារបស់ព្រះអង្គឥតខ្ចោះជាមួយនឹងភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្ញុំ»។ ដូច្នេះខ្ញុំអួតតែអំពីភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្ញុំវិញ ដើម្បីឲ្យព្រះចេស្តានៃព្រះគ្រិស្តបាននៅក្នុងខ្ញុំ។¹⁰ដូច្នេះ ខ្ញុំស្កប់ចិត្តនឹងសេចក្តីកម្សោយដោយព្រោះព្រះគ្រិស្ត ទោះបីជាក្នុង គេជេរប្រមាថ មានបញ្ហាច្រើន ក្នុងការបៀតបៀន ហើយនៅក្នុងស្ថានភាពតប់ប្រមល់ក្តី។ ដ្បិត ពេលណាដែលខ្ញុំទន់ខ្សោយ គឺពេលនោះហើយដែលខ្ញុំមានកម្លាំង។

¹¹ខ្ញុំបានក្លាយទៅជាមនុស្សល្ងីល្ងើ! គឺបងប្អូនបានជំរុញខ្ញុំឲ្យធ្វើការងារនេះ ដ្បិត ខ្ញុំគួរតែបានលើកសរសើរតាមរយៈបងប្អូន។ ដ្បិត ខ្ញុំមិនអន់ជាងពួកអ្នកដែលហៅថា មហាសាវក ទោះបីជាខ្ញុំគ្មានអ្វីទាំងអស់នោះ។¹²ទីសម្គាល់ដ៏ពិតរបស់ងារជាសាវកគឺបម្រើនៅក្នុងចំណោមបងប្អូនជាមួយនឹងការអត់ធ្មត់ ហើយជាមួយទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យ ហើយនិងឥទ្ធិឫទ្ធិផងដែរ។¹³បើដូច្នេះ តើបងប្អូនមិនសំខាន់ជាងអ្នកឯទៀតនៃក្រុមជំនុំទេឬអី លើកលែងតែខ្ញុំមិនបានរំខានដល់បងប្អូន? សូមអត់ទោសឲ្យខ្ញុំផងអំពីការនេះ!

¹⁴មើល៍! ខ្ញុំបានរួចរាល់ក្នុងការទៅរកបងប្អូនជាលើកទីបី។ ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើជាបន្ទុកដល់បងប្អូនទេ ហើយក៏មិនចង់បានអ្វីពីបងប្អូនដែរ។ ខ្ញុំចង់បានតែបងប្អូនទេ។ ដ្បិត កូនៗមិនគួរសន្សំទ្រព្យសម្បត្តិទុកឲ្យឪពុក‌ម្ដាយទេ។ ប៉ុន្តែ ឪពុក‌ម្ដាយទេ ដែលត្រូវសន្សំទ្រព្យសម្បត្តិទុកឲ្យកូនចៅវិញ។¹⁵ខ្ញុំនឹងរីករាយក្នុងការចំណាយ និងប្រើពេលទាំងអស់សម្រាប់ព្រលឹងរបស់បងប្អូន។ ប្រសិនបើ ខ្ញុំស្រឡាញ់បងប្អូនខ្លាំងយ៉ាងនេះទៅហើយ តើខ្ញុំនឹងទទួលការស្រឡាញ់តិចជាងឬអី?

¹⁶ប៉ុន្តែ ដូចខ្ញុំបាននិយាយហើយ ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើជាបន្ទុកដល់បងប្អូនទេ។ ប៉ុន្តែ នៅតែមានគេនិយាយថា ខ្ញុំមានល្បិចហើយជាអ្នកបោកប្រាស់ពីបងបប្អូនដែរ។¹⁷តើខ្ញុំដែលបានកេងចំណេញពីបងប្អូន ដែលខ្ញុំបានចាត់មករកបងប្អូនទេ?¹⁸ខ្ញុំបានអង្វរឲ្យលោកទីតុសទៅរកបងប្អូន និងអ្នកដដៃទៀតទៅជាមួយគាត់ដែរ។ តើលោកទីតុសកេងចំណេញពីបងប្អូនទេ? តើពួកយើងមិនបានដើរលើផ្លូវក្នុងតែមួយទេឬអី? តើពួកយើងមិនបានបោះជំហានតែមួយទេឬអី?

¹⁹តើបងប្អូនគិតថា ពួកយើងដោះសារការពារខ្លួនយើងនៅចំពោះបងប្អូនដែរមែនទេឬ? នៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះជាម្ចាស់ យើងបាននិយាយសេចក្តីទាំងនេះ ដើម្បីចម្រើនកម្លាំងដល់បងប្អូននៅក្នុងព្រះគ្រិស្តតែប៉ុណ្ណោះ។

²⁰ដ្បិត ខ្ញុំបារម្ភថា ពេលដែលខ្ញុំមកដល់ ខ្ញុំមិនបានឃើញបងប្អូនដូចជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់ឃើញ។ ខ្ញុំបារម្ភថា បងប្អូនមិនបានឃើញខ្ញុំ ដូចអ្វីដែលបងប្អូនចង់ឃើញដែរ។ ខ្ញុំបារម្ភ ក្រែងលោមានការឈ្លោះប្រកែក ការឈ្នានីស កំហឹង ការប្រជែង ការនិយាយបង្ខូច ការបរិហារកេរ្ដិ៍ ការក្រអឺតក្រទម និងសេចក្ដីវឹកវរកើតឡើង។²¹ខ្ញុំបារម្ភថា ក្រែងលោពេលខ្ញុំមកម្ដងទៀត នោះព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំនឹងបន្ទាបខ្ញុំនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា ហើយខ្ញុំត្រូវកើតទុក្ខចំពោះមនុស្សជាច្រើនដែលបានប្រព្រឹត្ដបាបពីមុន ប៉ុន្ដែ មិនប្រែចិត្ដពីសេចក្ដីស្មោកគ្រោក អំពើអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ និងអំពើល្មោភកាមដែលគេបានប្រព្រឹត្ដ។

13

¹នេះគឺជាដំណើរលើទីបីហើយដែលមករកបងប្អូន។ «គ្រប់ទាំងការចោតប្រកាន់ត្រូវធ្វើឡើង តាមរយៈសាក្សីពីរទៅបីនាក់»។²ខ្ញុំបាននិយាយរួចហើយទៅអ្នកទាំងនោះដែលបានធ្វើបាបពីមុន ហនិងអ្នកផ្សេងទៀតនៅក្នុងដំណើរលើកទីពីររបស់ខ្ញុំ ហើយលើកនេះ ខ្ញុំសូមនិយាយម្តងទៀត ពេលខ្ញុំមកម្តងទៀតនោះខ្ញុំនឹងមិនអត់ឱនពួកគេទេ។

³ខ្ញុំប្រាប់ការទាំងនេះដល់បងប្អូនដោយសារតែបងប្អូនស្វែងរកភស្តុតាងដែលថា ព្រះគ្រិស្តមានបន្ទូលតាមខ្ញុំ។ ព្រះអង្គមិនខ្សោយនៅចំពោះបងប្អូនទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គពេញដោយព្រះចេស្តានៅក្នុងបងប្អូន។⁴ដ្បិត ព្រះអង្គត្រូវគេឆ្កាងដោយសារភាពកម្សោយ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមានព្រះជ្មនរស់ដោយព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដ្បិត ពួកយើងក៏ខ្សោយនៅក្នុងព្រះអង្គដែរ ប៉ុន្តែ យើងនឹងរស់ជាមួយព្រះអង្គ តាមរយៈព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងចំណោមយើងដែរ។

⁵ចូរពិនិត្យខ្លួនរបស់បងប្អូនឡើងវិញ ដើម្បីឲ្យដឹងថាបងប្អូននៅក្នុងជំនឿ។ ចូរល្បងលមើលខ្លួនឯងចុះ។ តើបងប្អូនមិនដឹងទេថា ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដគង់នៅក្នុងបងប្អូនទាំងអស់គ្នា? លើកលែងតែបងប្អូនមិនបានជាប់ក្នុងការល្បងលរបស់ព្រះអង្គ។⁶ហើយខ្ញុំជឿជាក់ថា បងប្អូនដឹងហើយថាគឺពួកយើងមិនបានធ្លាក់ពីការល្បងលនោះទេ។

⁷ពេលយើងបានអធិស្ឋានទៅព្រះជាម្ចាស់ សូមកុំឲ្យបងប្អូនធ្វើអ្វីដែលខុសឡើយ។ ខ្ញុំមិនបានអធិស្ឋាន សូមឲ្យជាប់ការល្បងលឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំអធិស្ឋានសូមឲ្យបងប្អូនធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ទោះបីជាយើងមើលទៅឃើញថាដូចជាធ្លាក់ការល្បងលក៏ដោយ។⁸ដ្បិត យើងមិនអាចធើ្វទាស់ទៅនឹងសេចក្តីពិតនោះទេ តែត្រូវធ្វើអ្វីដែលជាសេចក្តីពិតវិញ។

⁹ដ្បិត យើងរីករាយពេលដែលពួកយើងខ្សោយ ហើយបងប្អូនខ្លាំងវិញ។ ពួកយើងក៏អធិស្ឋានឲ្យបងប្អូនបានជោគជ័យដែរ។¹⁰ខ្ញុំសរសេរសំបុត្រនេះ គឺនៅពេលដែលខ្ញុំនៅឆ្ងាយពីបងប្អូន ដើម្បីពេលមកដល់បងប្អូន កុំឲ្យខ្ញុំប្រព្រឹត្ដចំពោះបងប្អូន ដោយតឹងរ៉ឹងទៅតាមសិទ្ធិអំណាចដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យខ្ញុំសម្រាប់ការស្អាងចិត្ដ គឺមិនមែនបំផ្លាញបងប្អូនទេ។

¹¹ជាទីបញ្ចប់ បងប្អូនអើយ! ចូរធ្វើការស្តារឡើងវិញ ចូរទទួលការលើកទឹកចិត្ដ ចូរមានគំនិតតែមួយ ចូររស់នៅដោយសុខសាន្តចុះ។ ហើយព្រះជាម្ចាស់នៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសេចក្ដីសុខសាន្ត នឹងគង់នៅជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នា។¹²ចូរជម្រាបសួរគ្នាទៅវិញទៅមកដោយការថើបបរិសុទ្ធចុះ។

¹³ពួកបងប្អូនអ្នកជឿទាំងអស់ ក៏ជម្រាបសួរមកបងប្អូនដែរ។¹⁴សូមឲ្យព្រះគុណរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់នៃព្រះជាម្ចាស់ និងព្រមទាំងសេចក្ដីប្រកបក្នុងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គង់នៅជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នា។

កាឡាទី

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូល ជាសាវក ដែលពុំមែនតែងតាំងដោយមនុស្សលោក ឬជនណាមួយឡើយ ប៉ុន្តែ តែងតាំងដោយព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត និងព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតា ដែលបានប្រោសព្រះអង្គឲ្យមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ²និងបងប្អូនទាំងអស់គ្នាដែលនៅជាមួយខ្ញុំ សូមជម្រាបមកក្រុមជំនុំទាំងឡាយនៅស្រុកកាឡាទី។

³សូមព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតានៃយើង និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តបានប្រទានព្រះគុណ និងសេចក្តីសុខសាន្តដល់បងប្អូនទាំងអស់គ្នា។⁴ព្រះអម្ចាស់បានលះបង់ព្រះជន្មជំនួសបាបយើង ដើម្បីរំដោះយើងចេញពីសម័យអាក្រក់ នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ស្របតាមព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបិតានៃយើង។⁵សូមលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ នៅអស់កល្បតរៀងទៅ។ អាម៉ែន។

⁶ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ ដោយបានឃើញបងប្អូនឆាប់បែរចេញពីព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានត្រាស់ហៅបងប្អូនដោយសារព្រះគុណព្រះគ្រិស្ត។ ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ ដោយបានឃើញបងប្អូនបែរទៅរកដំណឹងល្អផ្សេងមួយទៀត។⁷មិនគួរយើងនិយាយថា មានដំណឹងល្អមួយផ្សេងទៀតឡើយ គឺមានតែអ្នកខ្លះនាំបងប្អូនឲ្យវឹកវរ និងចង់ផ្លាស់ប្តូរដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រិស្តប៉ុណ្ណោះ។

⁸ប៉ុន្តែ ទោះបីជាយើង ឬទេវតាណាមួយមកពីស្ថានបរមសុខប្រកាសដំណឹងល្អផ្សេង ក្រៅពីដំណឹងល្អដែលខ្ញុំបានប្រកាសប្រាប់បងប្អូន សូមឲ្យអ្នកនោះត្រូវបណ្តាសាចុះ។⁹ដូចខ្ញុំបានជម្រាបប្រាប់បងប្អូនរួចមកហើយ ឥឡូវនេះខ្ញុំសុំប្រាប់បងប្អូនម្តងទៀតថា ៖ «ប្រសិនបើ មាននរណាម្នាក់ប្រកាសដំណឹងល្អផ្សេង ក្រៅពីដំណឹងល្អ ដែលខ្ញុំបានប្រកាសប្រាប់បងប្អូន សូមឲ្យអ្នកនោះត្រូវបណ្តាសាចុះ»។¹⁰តើឥឡូវនេះខ្ញុំចង់ផ្គាប់ចិត្តមនុស្ស ឬធ្វើឲ្យគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះជាម្ចាស់? តើខ្ញុំចង់ផ្គាប់ចិត្តមនុស្ស? បើខ្ញុំចង់ផ្គាប់ចិត្តមនុស្ស នោះខ្ញុំលែងជាអ្នកបម្រើព្រះគ្រិស្តហើយ។

¹¹បងប្អូនអើយ ខ្ញុំចង់ជម្រាបបងប្អូនថា ដំណឹងល្អដែលខ្ញុំបានប្រកាសប្រាប់នោះ ពុំមែនចេញមកពីមនុស្សទេ។¹²ដ្បិត ខ្ញុំពុំបានទទួលមកពីមនុស្ស ឬនរណាម្នាក់បង្រៀនខ្ញុំឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺព្រះយេស៊ូគ្រិស្តបើកសម្តែងប្រាប់ខ្ញុំដោយផ្ទាល់។

¹³អ្នករាល់គ្នាបានឮគេនិយាយគ្នាអំពីជីវិតខ្ញុំពីដើម ដែលជាអ្នកកាន់សាសនាយូដា និងរបៀបខ្ញុំបៀតបៀនក្រុមជំនុំរបស់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងសាហាវ និងរបៀបខ្ញុំព្យាយាមបំផ្លាញក្រុមជំនុំទៀតផង។¹⁴ខ្ញុំទទួលការអប់រំជ្រៅជ្រះខាងសាសនាយូដា លើសជាងអ្នកឯទៀតៗនៅអាយុស្រករខ្ញុំ និងជាជនរួមជាតិខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំមានចិត្តឧស្សាហ៍ខ្នះខ្នែងកាន់តាមប្រពៃណីរបស់បុព្វបុរសខ្ញុំ។

¹⁵ប៉ុន្តែ ពេលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសខ្ញុំ តាំងពីផ្ទៃម្តាយមកម៉េ្លះ និងបានត្រាស់ហៅខ្ញុំដោយសារព្រះគុណព្រះអង្គ¹⁶នោះទ្រង់គាប់ព្រះហប្ញទ័យបើកសម្តែងព្រះបុត្រាឲ្យខ្ញុំស្គាល់ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានប្រកាសដំណឹងល្អពីព្រះបុត្រានោះ ក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ ដោយខ្ញុំពុំបានទៅប្រឹក្សាយោបល់ពីនរណាម្នាក់¹⁷ហើយខ្ញុំក៏ពុំបានឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិម ទៅជួបពួកសាវកមុនៗខ្ញុំនោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបានឡើងទៅស្រុកអារ៉ាប់ រួចត្រឡប់មកក្រុងដាម៉ាសវិញ។

¹⁸បីឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំបានឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិមទៅជួបលោកកេផាស រួចស្នាក់នៅជាមួយលោកអស់ដប់ប្រាំថ្ងៃ។¹⁹ប៉ុន្តែ ខ្ញុំពុំបានជួបសាវកណាម្នាក់ក្រៅពីលោកយ៉ាកុប ដែលជាប្អូនប្រុសរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។²⁰សេចក្តីដែលខ្ញុំបានសរសេរប្រាប់បងប្អូន ឥតកុហកឡើយ ព្រោះមានព្រះជាម្ចាស់ជាសាក្សីស្រាប់។

²¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឡើងទៅស្រុកស៊ីរី និងគីលីគា។²²ក្រុមជំនុំនានាជឿព្រះគ្រិស្តនៅស្រុកយូដា នៅតែពុំបានស្គាល់ខ្ញុំនៅឡើយ។²³ពួកគេគ្រាន់តែបានឮថា៖ «មានបុរសម្នាក់ដែលធ្លាប់បៀតបៀនពួកយើង ឥឡូវនេះកំពុងប្រកាសជំនឿ ដែលគាត់ព្យាយាមបំផ្លាញកាលពីមុនទៅវិញ»។²⁴ដូច្នេះ ពួកគេលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារតែខ្ញុំ។

2

¹ដប់បួនឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំបានឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិមម្តងទៀត ជាមួយលោកបារណាបាស ទាំងនាំយកលោកទីតុសទៅជាមួយខ្ញុំដែរ។²ខ្ញុំឡើងទៅ ព្រោះខ្ញុំបានទទួលការបើកសម្តែងឲ្យទៅ និងមានបំណងចង់ជម្រាប់ប្រាប់បងប្អូននៅទីនោះ អំពីដំណឹងល្អដែលខ្ញុំបានប្រកាសជាមួយសាសន៍ដទៃ។ ហើយខ្ញុំក៏បានរៀបរាប់ប្រាប់បងប្អូនជាអ្នកដឹកនាំ ដាច់ដោយឡែកពីគេដែរ ដើម្បីឲ្យប្រាកដថា កិច្ចការដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ ឬបានធ្វើរួចហើយ ត្រឡប់ទៅជាអសារឥតការឡើយ។

³លោកទីតុសដែលទៅជាមួយខ្ញុំ ទោះបីគាត់ជាសាសន៍ក្រិកក្តី ក៏គេមិនបង្ខំគាត់ ឲ្យទទួលការកាត់ស្បែកឡើយ។⁴មានពួកបងប្អូនក្លែងក្លាយខ្លះ បានបន្លំខ្លួនជ្រៀតចូលមក ដើម្បីឈ្លបមើលសេរីភាព ដែលយើងមាននៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។ ពួកគេមានបំណងចង់ឲ្យយើងក្លាយជាទាសករ⁵ប៉ុន្តែយើងមិនព្រមធ្វើតាមពួកគេឡើយ សូម្បីតែមួយភ្លែត ដូច្នេះសេចក្តីពិតនៃដំណឹងល្អនឹងស្ថិតនៅជាប់ជាមួយអ្នករាល់គ្នារហូត។

⁶ប៉ុន្តែ ចំពោះបងប្អូនដែលគេចាត់ទុកជាអ្នកដឹកនាំវិញ (ទោះបីជាមានឋានៈអ្វីក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនខ្វល់ដែរ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់ពុំបានរើសនរណាឡើយ) អស់អ្នកដែលគេចាត់ទុកជាអ្នកដឹកនាំ គ្មានអ្វីសំខាន់ចំពោះរូបខ្ញុំឡើយ)។⁷ផ្ទុយទៅវិញគេឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់មុខងារប្រកាសដំណឹងល្អ ទៅពួកមិនកាត់ស្បែក ដូចជាព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមុខងារប្រកាសដំណឹងល្អ ទៅពួកកាត់ស្បែកឲ្យលោកពេត្រុសផងដែរ។⁸ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ដែលបានប្រទានឲ្យលោកពេត្រុសមានមុខងារជាសាវកប្រកាសដំណឹងល្អ ទៅពួកកាត់ពួកកាត់ស្បែកយ៉ាងណា នោះក៏ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់មុខងារជាសាវកឲ្យខ្ញុំ ទៅប្រកាសដំណឹងល្អដល់សាសន៍ដទៃយ៉ាងនោះដែរ។

⁹កាលលោកយ៉ាកុប លោកកេផាស និងលោកយ៉ូហានដែលត្រូវគេទទួលស្គាល់ថា ជាសរសរទ្រូងរបស់ក្រុមជំនុំ ហើយទទួលស្គាល់ព្រះគុណ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកខ្ញុំ ដូច្នេះ ពួកគេបានប្រគល់ដៃស្តាំនៃសម្ពន្ធភាពជាមួយលោកបារណាបាស មកឲ្យខ្ញុំ។ ពួកគេធ្វើដូច្នេះ ទុកជាសញ្ញាថា យើងរួមគ្នាប្រកាសដំណឹងល្អទៅសាសន៍ដទៃ ហើយពួកលោករួមគ្នាប្រកាសដំណឹងល្អទៅពួកកាត់ស្បែក។¹⁰ពួកគេគ្រាន់តែស្នើសុំឲ្យយើងចេះគិតគូរដល់ជនក្រីក្រ ជាកិច្ចការដែលខ្ញុំខ្នះខ្នែងធ្វើរួចទៅហើយ។

¹¹ប៉ុន្តែ ពេលលោកកេផាសទៅដល់ក្រុងអន់ទីយ៉ូក ខ្ញុំបានជំទាស់លោកនៅមុខគេឯង ព្រោះតែលោកបានប្រព្រឹត្តខុស។¹²មុនពេលមានមនុស្សខ្លះដែលលោកយ៉ាកុបបានចាត់បញ្ជូនមកដល់ លោកកេផាសបរិភោគជាមួយសាសន៍ដទៃ។ ប៉ុន្តែស្រាប់តែ ពេលអ្នកទាំងនោះមកដល់ លោកបែរជាឈប់បរិភោគ និងដកខ្លួនថយចេញពីសាសន៍ដទៃ។ គាត់ខ្លាចពួកកាត់ស្បែក។

¹³មានបងប្អូនយូដាឯទៀតៗក៏លាក់ពុតដូចជាលោកដែរ។ សូម្បីតែលោកបារណាបាស ត្រូវគេអូសទាញឲ្យចេះលាក់ពុតដែរ។¹⁴ប៉ុន្តែពេលឃើញថា ពួកគេលែងប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីពិតនៃដំណឹងល្អ នោះខ្ញុំក៏និយាយទៅកាន់លោកកេផាសនៅមុខគេឯងទាំងអស់គ្នាថា៖ «បើសិនជាលោកជាសាសន៍យូដា លែងរស់នៅតាមរបៀបសាសន៍យូដាទៅហើយ ធ្វើម៉េចលោកអាចបង្ខំសាសន៍ដទៃ ឲ្យប្រព្រឹត្តតាមសាសន៍យូដាម្តេចកើត?»

¹⁵រីឯយើងរាល់គ្នាវិញ ជាសាសន៍យូដាតាំងពីកំណើត ពុំមែនជាមនុស្សមានបាបដូចសាសន៍ដទៃឡើយ¹⁶ប៉ុន្តែ យើងដឹងហើយថា ព្រះជាម្ចាស់ពុំបានប្រោស នរណាម្នាក់ឲ្យបានសុចរិត ដោយប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសមនុស្សឲ្យបានសុចរិត ដោយសារជំនឿលើព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។ យើងជឿព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រោសយើងឲ្យបានសុចរិត ដោយសារជំនឿ ពុំមែនដោយសារប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យឡើយ។ ដ្បិត គ្មាននរណាម្នាក់បានសុចរិត ដោយប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យទេ។

¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងចង់បានសុចរិតតាមរយៈព្រះគ្រិស្ត តែមើលឃើញខ្លួនឯងជាមនុស្សជាប់បាបទៅវិញ តើព្រះគ្រិស្តនាំឲ្យយើងមានបាប?¹⁸ទេ ពុំមែនទេ! បើសិនជាខ្ញុំសង់អ្វីដែលខ្ញុំបំផ្លាញកាលពីមុនឡើងវិញ បានសេចក្តីថាខ្ញុំល្មើសក្រឹត្យវិន័យហើយ។¹⁹ដោយសារក្រឹត្យវិន័យ ខ្ញុំបានរួចពីអំណាចក្រឹត្យវិន័យ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានរស់នៅសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។

²⁰ខ្ញុំបានជាប់ឆ្កាងជាមួយព្រះគ្រិស្ត។ ខ្ញុំរស់នៅ ពុំមែនជាខ្ញុំទៀតទេ ប៉ុន្តែ ព្រះគ្រិស្តមានព្រះជន្មរស់ក្នុងរូបកាយខ្ញុំវិញ។ ខ្ញុំរស់នៅសព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំរស់នៅដោយជំនឿលើព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំ និងបូជាព្រះជន្មសម្រាប់ខ្ញុំ។²¹ខ្ញុំមិនលុបបំបាត់ព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ប៉ុន្តែ បើសិនមាននរណាម្នាក់បានសុចរិតដោយប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យ នោះបានសេចក្តីថា ព្រះគ្រិស្តសោយទិវង្គតជាអសារឥតការ។

3

¹ឱបងប្អូនអ្នកស្រុកកាឡាទីអើយ ហេតុអ្វីបានបងប្អូនល្ងីល្ងើដូច្នេះ? តើបងប្អូនត្រូវអំពីរបស់នរណា? ពីមុនមក បងប្អូនបានដឹងច្បាស់ថា ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តបានជាប់ឆ្កាង។²ខ្ញុំចង់ដឹងតែការមួយពីបងប្អូនប៉ុណ្ណោះ តើបងប្អូនបានទទួលព្រះវិញ្ញាណ ដោយការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យ ឬដោយជឿលើដំណឹងល្អដែលបងប្អូនបានស្តាប់?³តើបងប្អូនល្ងីល្ងើដល់កាលណាទៀត? បងប្អូនចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មីដោយព្រះវិញ្ញាណ តើឥឡូវនេះបងប្អូនចង់បញ្ចប់ដោយតាមរបៀបលោកីយ៍ឬ?

⁴តើបងប្អូនរងទុក្ខលំបាកជាច្រើនជាអសារឥតការឬ? ទេ ពុំមែនអសារឥតការទេ។⁵តើព្រះជាម្ចាស់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណមកបងប្អូន និងធ្វើការអស្ចារ្យក្នុងចំណោមបងប្អូន ដោយប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យ ឬជឿលើដំណឹងល្អបងប្អូនបានស្តាប់?

⁶ដូចលោកអប្រាហាំ «ជឿព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គបានប្រោសលោកឲ្យបានសុចរិត ដោយយល់ជំនឿនេះ»⁷ដូចគ្នានេះដែរ សូមបងប្អូនយល់ថា អ្នកណាមានជំនឿ អ្នកនោះជាកូនចៅលោកអប្រាហំហើយ។⁸ព្រះគម្ពីរប្រាប់យើងទុកជាមុនថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រោសសាសន៍ដទៃឲ្យបានសុចរិត ដោយសារជំនឿ ហើយដំបូងលោកអប្រាហាំបានទទួលដំណឹងល្អថា៖ «ជាតិសាសន៍ទាំងអស់នឹងបានទទួលពរដោយសារអ្នក»⁹ដូច្នេះ អស់អ្នកដែលមានជំនឿនឹងបានទទួលព្រះពររួមជាមួយលោកអប្រាហាំ ដែលជាបិតានៃជំនឿ។

¹⁰អស់អ្នកដែលពឹងផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យ អ្នកនោះត្រូវបណ្តាសាហើយ ដូច្នេះមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «អ្នកណាមិនប្រតិបត្តិតាមសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរវិន័យយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនទេនោះ អ្នកនោះត្រូវបណ្ដាសាហើយ»។¹¹ឥឡូវនេះ យើងដឹងច្បាស់ថា គ្មាននរណាម្នាក់បានសុចរិតនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដោយការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យឡើយ ព្រោះមនុស្សសុចរិតរស់នៅដោយពឹងលើជំនឿ។¹²ប៉ុន្តែ ក្រឹត្យវិន័យខុសប្លែកពីជំនឿ ដ្បិតមានចែងទុកថា៖ «មនុស្សពឹងផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យ នឹងត្រូវរស់នៅតាមក្រឹត្យវិន័យ»។

¹³ព្រះគ្រិស្តបានប្រោសលោះយើងរាល់គ្នា ឲ្យរួចពីបណ្តាសារបស់ក្រឹត្យវិន័យ គឺទ្រង់ទទួលបណ្តាសាជំនួសយើង ដ្បិតមានចែងទុកមកថា៖ «អ្នកណាដែលត្រូវគេព្យួរជាប់នឹងឈើ អ្នកនោះត្រូវបណ្ដាសាហើយ»¹⁴ដើម្បីឲ្យព្រះពររបស់លោកអប្រាហាំហូរទៅដល់សាសន៍ដទៃ ក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ដូច្នេះ យើងទទួលព្រះវិញ្ញាណតាមសេចក្តីសន្យា ដោយសារជំនឿ។

¹⁵បងប្អូនអើយ ខ្ញុំសុំនិយាយតាមពាក្យមនុស្សប្រើប្រាស់។ កិច្ចសន្យាដែលមនុស្សបានតាក់តែងឡើងត្រឹមត្រូវហើយ គ្មាននរណាម្នាក់អាចលុបបំបាត់ ឬបន្ថែមអ្វីបានឡើយ។¹⁶ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលសន្យាជាមួយលោកអប្រាហាំ ព្រមទាំងពូជពង្សរបស់លោក។ ក្នុងគម្ពីរពុំបានចែងទុកមកថា៖ «ពូជពង្សទាំងឡាយ» ដែលសំដៅទៅលើពូជពង្សជាច្រើន ផ្ទុយទៅវិញ សំដៅទៅលើពូជពង្សតែមួយប៉ុណ្ណោះ «ពូជពង្សរបស់អ្នក» គឺព្រះគ្រិស្ត។

¹⁷ឥឡូវនេះ ខ្ញុំចង់ពន្យល់ថា៖ «ក្រឹត្យវិន័យកើតមានបួនរយសាមសិបឆ្នាំក្រោយមក ពុំបានលុបបំបាត់សម្ពន្ធមេត្រី ដែលព្រះជាម្ចាស់បានចងនោះឡើយ។¹⁸ប្រសិនបើ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមរតកមកមនុស្ស ដោយការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យ នោះបានសេចក្តីថា គេលែងទទួលមរតកតាមព្រះបន្ទូលសន្យាទៀតហើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមរតកមកលោកអប្រាហាំ តាមព្រះបន្ទូលសន្យា។

¹⁹ដូច្នេះ តើក្រឹត្យវិន័យមានគោលបំណងអ្វី? ក្រឹត្យវិន័យកើតមានតាមក្រោយ ដើម្បីបង្ហាញបទល្មើសរបស់មនុស្ស រហូតដល់ពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំ ដែលត្រូវទទួលមត៌ក តាមព្រះបន្ទូលសន្យាមកដល់។ ពួកទេវតាបាននាំយកក្រឹត្យវិន័យមក ដោយមានមនុស្សម្នាក់ជួយអន្តរាគមន៍។²⁰ឥឡូវនេះ អ្នកជួយអន្តរាគមន៍ពុំមែនមានតែម្នាក់ទេ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់មានតែមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ។

²¹ដូច្នេះ តើក្រឹត្យវិន័យទាស់នឹងព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬ? ទេ ពុំមែនទេ! ប្រសិនបើ ក្រឹត្យវិន័យដែលមនុស្សទទួលមក អាចប្រទានជីវិតបាន នោះមនុស្សបានរាប់ជាសុចរិត ដោយប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យទៅហើយ។²²ប៉ុន្តែ ព្រះគម្ពីរចែងថា អ្វីៗទាំងអស់ស្ថិតនៅក្រោមអំណាចបាប។ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីសង្រ្គោះយើងរាល់គ្នាតាមព្រះបន្ទូលសន្យា ដោយសារជំនឿលើព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត បានប្រទានមកចំពោះអស់អ្នកណាដែលជឿព្រះអង្គ។

²³មុនពេលមានជំនឿមកដល់ យើងនៅជាប់ឃុំក្រោមអំណាចរបស់ក្រឹត្យវិន័យ រហូតទាល់តែជំនឿបានបើកសម្តែងឡើង។²⁴ដូច្នេះ ក្រឹត្យវិន័យក្លាយជាអ្នកមើលថែយើង រហូតទាល់តែព្រះគ្រិស្តយាងមក ដើម្បីឲ្យយើងបានរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿ។²⁵ឥឡូវនេះ ជំនឿបានមកដល់ហើយ យើងលែងស្ថិតនៅក្រោមការមើលថែរបស់ក្រឹត្យវិន័យទៀតឡើយ។²⁶ដ្បិត បងប្អូនរាល់គ្នាជាបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារជំនឿលើព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។

²⁷ដ្បិត មានបងប្អូនជាច្រើនបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ដើម្បីចូលរួមជាមួយព្រះគ្រិស្ត នោះបងប្អូនមានព្រះគ្រិស្តហើយ។²⁸គ្មានសាសន៍យូដា គ្មានសាសន៍ក្រិក គ្មានអ្នកជា គ្មានអ្នកងារ គ្មានស្រី គ្មានប្រុសទៀតឡើយ ព្រោះបងប្អូនទាំងអស់គ្នារួមគ្នាមកតែមួយក្នុងអង្គព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។²⁹បើបងប្អូនជារបស់ព្រះគ្រិស្ត នោះបងប្អូនរាល់គ្នាជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំ ហើយនឹងទទួលមរតកតាមព្រះបន្ទូលជាក់ជាមិនខាន។

4

¹ខ្ញុំចង់ជម្រាបបងប្អូនថា ដរាបណាកូនដែលត្រូវទទួលមរតកនៅក្មេងនៅឡើយ នោះគ្មានអ្វីខុសពីអ្នកបម្រើទេ ទោះបីជាគាត់ជាម្ចាស់ទ្រព្បសម្បត្តិទាំងអស់ក៏ដោយ។²ប៉ុន្តែ គាត់ត្រូវនៅក្រោមការមើលថែ និងការទទួលខុសត្រូវ រហូតដល់ពេលឪពុកកំណត់ឲ្យ។

³ដូចគ្នានេះដែរ ពេលណាយើងនៅក្មេងនៅឡើយ យើងជាអ្នកបម្រើរបស់មេគ្រប់គ្រងនៃលោកីយ៍នេះ។⁴ប៉ុន្តែ ដល់ពេលពេញវ័យមកដល់ ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់បញ្ជូនព្រះបុត្រាព្រះអង្គ ឲ្យមកប្រសូតចេញពីស្រ្តីនៅក្រោមអំណាចរបស់ក្រឹត្យវិន័យ។⁵ទ្រង់បានប្រោសលោះ អស់អ្នកណាដែលស្ថិតនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យ ដើម្បីទទួលបានឋានៈជាបុត្រព្រះអង្គ។

⁶ព្រោះបងប្អូនជាបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះព្រះអង្គបានចាត់បញ្ជូនព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះបុត្រា មកគង់ក្នុងចិត្តយើង ហើយយើងបន្លឺសំឡេងថា៖ «អប្បា ព្រះបិតា!»។⁷ដូច្នេះ ឥឡូវនេះបងប្អូនលែងជាអ្នកបម្រើទៀតហើយ ប៉ុន្តែជាបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ ហើយប្រសិនបើបងប្អូនជាបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន នោះបងប្អូននឹងទទួលមត៌កមកពីព្រះជាម្ចាស់ជាមិនខាន។

⁸កាលពីដើម បងប្អូនពុំទាន់បានស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់នៅឡើយ បងប្អូនជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនានា ដែលពុំមែនជាព្រះពិតប្រាកដទាល់តែសោះ។⁹ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ បងប្អូនបានស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ ឬគួរនិយាយថា ព្រះជាម្ចាស់បានស្គាល់បងប្អូន ហេតុអ្វីបានជាបងប្អូនវិលត្រឡប់ទៅរកមេគ្រប់គ្រងលោកីយ៍ ដែលទន់ខ្សោយ និងគ្មានបារមីដូច្នេះ? តើបងប្អូនរាល់គ្នាចង់ត្រឡប់ទៅធ្វើជាអ្នកបម្រើម្តងទៀតឬ?

¹⁰អ្នករាល់គ្នាគោរពថ្ងៃ ខែ រដូវ និងឆ្នាំនានា!¹¹ខ្ញុំបារម្ភថា កិច្ចការដែលខ្ញុំបំពេញជាមួយបងប្អូន ត្រឡប់ជាឥតបានការ។

¹²បងប្អូនអើយ ខ្ញុំសុំអង្វរបងប្អូនថា ចូរកាន់ចិត្តដូចខ្ញុំ ដ្បិតខ្ញុំបានកាន់ចិត្តដូចបងប្អូនដែរ។ បងប្អូនគ្មានបានធ្វើអ្វីខុសចំពោះខ្ញុំទេ។¹³បងប្អូនបានជ្រាបស្រាប់ហើយថា ព្រោះខ្ញុំមានសុខភាពទន់ខ្សោយ ខ្ញុំបានប្រកាសដំណឹងល្អជាមួយបងប្អូនលើកទីមួយ។¹⁴ទោះបីជំងឺខ្ញុំបណ្តាលឲ្យបងប្អូនលំបាកក៏ដោយ ក៏បងប្អូនពុំបានមើលងាយ ឬស្អប់ខ្ពើមខ្ញុំឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ បងប្អូនបានស្វាគមន៍ខ្ញុំយ៉ាងកក់ក្តៅ ទុកដូចជាទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬទទួលខ្ញុំដូចព្រះគ្រិស្តយេស៊ូដែរ។

¹⁵ឥឡូវនេះ តើបងប្អូនរាល់គ្នាបានទទួលព្រះពរមកពីខាងណា? ដ្បិត ខ្ញុំធ្វើសក្ខីភាពចំពោះមុខបងប្អូន ប្រសិនបើ បងប្អូនហ៊ានខ្វេះភ្នែកទាំងពីរ និងប្រគល់មកឲ្យខ្ញុំ។¹⁶តើខ្ញុំក្លាយជាសត្រូវរបស់បងប្អូន ព្រោះតែខ្ញុំនិយាយសេចក្តីពិតប្រាប់បងប្អូនឬ?

¹⁷ពួកគេឧស្សាហ៍ខ្នះខ្នែងចង់បានបងប្អូន ប៉ុន្តែ គ្មានបំណងល្អទេ។ ពួកគេចង់បំបែកបងប្អូនពីយើង ដូច្នេះ បងប្អូននឹងឧស្សាហ៍ខ្នះខ្នែងចំពោះពួកគេវិញ។¹⁸ជាការប្រពៃណាស់ ដែលបងប្អូនមានចិត្តឧស្សាហ៍ក្នុងគោលបំណងល្អ មិនត្រឹមតែពេលដែលខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូនឡើយ។

¹⁹កូនចៅរាល់គ្នាអើយ ខ្ញុំឈឺចាប់ក្នុងការបង្កើតអ្នករាល់គ្នាសារជាថ្មី រហូតទាល់តែព្រះគ្រិស្តកើតជារូបរាងក្នុងអ្នករាល់គ្នា។²⁰ពេលនេះ ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា និងនិយាយជាមួយបងប្អូនផ្ទាល់ ព្រោះខ្ញុំទ័លគំនិតមិនដឹងត្រូវសរសេរអ្វីទៅកាន់បងប្អូន។

²¹សូមប្រាប់ខ្ញុំមើល៍ មានបងប្អូនណាខ្លះប្រាថ្នាចង់ចុះចូលនឹងក្រឹត្យវិន័យ តើបងប្អូនយល់អំពីក្រឹត្យវិន័យដែរទេ?²²ដ្បិត មានសេចក្តីចែងទុកថា លោកអប្រាហាំមានកូនប្រុសពីរនាក់ កូនមួយជាកូនរបស់ស្រ្តីអ្នកងារ និងម្នាក់ទៀតជាកូនរបស់ស្រ្តីអ្នកជា។²³ប៉ុន្តែ កូនរបស់ស្រ្តីអ្នកងារកើតតាមរបៀបលោកីយ៍ ចំណែកឯកូនរបស់ស្រ្តីអ្នកជាកើតតាមព្រះបន្ទូលសន្យា។

²⁴សេចក្តីទាំងនេះអាចជានិមិត្តរូបមួយដែរ ដ្បិត ស្រ្តីទាំងពីរនេះតំណាងឲ្យសម្ពន្ធមេត្រីពីរ។ មួយតំណាងសម្ពន្ធមេត្រីចងនៅភ្នំស៊ីណៃ ហើយនាងបង្កើតកូនជាអ្នកបម្រើ គឺនាងហាការ។²⁵ឥឡូវនេះ នាងហាការតំណាងភ្នំស៊ីណៃនៅស្រុកអារ៉ាប់ ជានិមិត្តរូបនៃក្រុងយេរូសាឡិមសព្វថ្ងៃ ហើយកូនរបស់នាងសុទ្ធតែជាកូនអ្នកងារ។

²⁶តែក្រុងយេរូសាឡិមនៅស្ថានលើវិញ ជាកូនអ្នកជាដែលជាម្តាយរបស់យើង។²⁷ដ្បិត មានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «នាងជាស្ត្រីអារ នាងជាស្ត្រីមិនបានបង្កើតកូនអើយ ចូរអរសប្បាយឡើង! នាងពុំធ្លាប់ឈឺផ្ទៃអើយ ចូរបន្លឺសំឡេងស្រែកដោយអំណរឡើង! ដ្បិត កូនរបស់ស្ត្រីដែលប្ដីបោះបង់ចោលនោះ នឹងមានចំនួនច្រើនជាងកូនរបស់ស្ត្រី ដែលមានប្ដីទៅទៀត»។

²⁸ប៉ុន្តែ បងប្អូនរាល់គ្នាអើយ បងប្អូនដូចជាលោកអ៊ីសាក ជាកូនកើតតាមព្រះបន្ទូលសន្យា។²⁹នៅពេលនោះ កូនកើតតាមរបៀបលោកីយ៍បៀតបៀន កូនកើតតាមព្រះវិញ្ញាណ។ ឥឡូវនេះក៏ដូចគ្នាដែរ។

³⁰តើព្រះគម្ពីរមានចែងថាដូចម្តេច? គឺចែងថា ៖«ចូរបណ្តេញស្រ្តីអ្នកងារ និងកូនរបស់នាងចេញទៅ។ ដ្បិត កូនរបស់ស្រ្តីអ្នកងារនឹងមិនត្រូវទទួលមរតក រួមជាមួយកូនប្រុសរបស់ស្រ្តីអ្នកជាឡើយ»។³¹ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ យើងរាល់គ្នាពុំមែនជាកូនរបស់ស្រ្តីអ្នកងារទេ តែជាកូនរបស់ស្រ្តីអ្នកជាវិញ។

5

¹ព្រះគ្រិស្តបានរំដោះយើងរាល់គ្នាឲ្យមានសេរីភាពហើយ។ ដូច្នេះ ចូរឈរមាំមួន ហើយកុំបណ្តាយខ្លួន ឲ្យស្ថិតក្រោមការត្រួតត្រារបស់នឹមទាសករទៀត។²មើល៍ ខ្ញុំ ប៉ូលជម្រាបប្រាប់បងប្អូនថា បើបងប្អូននៅតែទទួលពិធីកាត់ស្បែក នោះព្រះគ្រិស្តគ្មានប្រយោជន៍អ្វីចំពោះបងប្អូនឡើយ។

³ខ្ញុំធ្វើសក្ខីភាពម្តងទៀតប្រាប់បុរសគ្រប់រូប ដែលចង់ទទួលពិធីកាត់ស្បែក អ្នកនោះត្រូវគោរពតាមក្រឹត្យវិន័យទាំងស្រុងផង។⁴បងប្អូនណាដែលចង់បានសុចរិតដោយប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យ អ្នកនោះបានដាច់ចេញពីព្រះគ្រិស្ត និងដាច់ចេញពីព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ហើយ។

⁵តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណ យើងទន្ទឹងរង់ចាំសេចក្តីសង្ឃឹមពិតប្រាកដថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រោសយើងឲ្យបានសុចរិត ដោយសារជំនឿ។⁶នៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ការកាត់ស្បែក ឬមិនកាត់ស្បែកគ្មានន័យអ្វីសោះឡើយ មានតែជំនឿនាំយើងឲ្យធ្វើការល្អផ្សេងៗ ដោយក្តីស្រឡាញ់ប៉ុណ្ណោះទើបសំខាន់។⁷បងប្អូនចាប់ផ្តើមជំនឿបានល្អណាស់។ តើនរណារារាំងបងប្អូនមិនឲ្យស្តាប់បង្គាប់សេចក្តីពិតនោះ?⁸ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានត្រាស់ហៅបងប្អូនមក ពុំបានបញ្ចុះបញ្ចូលបងប្អូនឡើយ!

⁹មេម្សៅតែបន្តិច អាចធ្វើឲ្យម្សៅទាំងមូលដោរឡើងបាន។¹⁰ខ្ញុំមានជំនឿចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ថា បងប្អូននឹងមិនបែកគំនិតទៅតាមអ្នកផ្សេងឡើយ។ អ្នកណាដែលនាំរឿងដល់បងប្អូន ទោះជានរណាក៏ដោយ មុខជាទទួលទោស។

¹¹បងប្អូនអើយ ប្រសិនបើ ខ្ញុំនៅតែប្រកាសអំពីការកាត់ស្បែក ចុះហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំ ត្រូវគេបៀតបៀនដដែល? នៅត្រង់ចំណុចនេះ ពួកគេលែងរវាតចិត្តទៀតឡើយ។¹²អ្នកណាដែលធ្វើឲ្យបងប្អូនវឹកវរ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកនោះក្រៀវខ្លួនឯងទៅ!

¹³ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅបងប្អូន ឲ្យមានសេរីភាព។ ប៉ុន្តែ កុំយកសេរីភាពនេះ ទៅធ្វើជាលេសដើម្បីរកឱកាស ប្រព្រឹត្តតាមនិស្ស័យលោកីយ៍ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយចិត្តស្រឡាញ់។¹⁴ដ្បិត ក្រឹត្យវិន័យទាំងមូលបានសម្រេចឡើងដោយពាក្យមួយឃ្លាថា ៖ «បងប្អូនត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាង ដូចជាខ្លួនឯងដែរ»។¹⁵ក៏ប៉ុន្តែ បើបងប្អូននៅតែប្រខាំគ្នា និងហែកហួរគ្នាដូច្នេះ ចូរប្រយ័ត្នក្រែងលោបងប្អូនត្រូវវិនាសដោយសារគ្នាឯង។

¹⁶ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ចូរដើរដោយវិញ្ញាណ នោះបងប្អូននឹងមិនបំពេញចិត្តលោភលន់ខាងនិស្ស័យលោកីយ៍ឡើយ។¹⁷ដ្បិត ការបំពេញចិត្តលោភលន់ខាងនិស្ស័យលោកីយ៍ ទាស់ទទឹងនឹងព្រះវិញ្ញាណ ហើយការបំពេញចិត្តខាងព្រះវិញ្ញាណ ទាស់ទទឹងនឹងនិស្ស័យលោកីយ៍។ ដ្បិត ព្រះវិញ្ញាណ និងនិស្ស័យលោកីយតែងទាស់ទទឹងគ្នា ដូច្នេះ បងប្អូនមិនអាចធ្វើអ្វី ដែលបងប្អូនចង់ធ្វើបានឡើយ។¹⁸ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើព្រះវិញ្ញាណដឹកនាំបងប្អូន នោះបងប្អូនមិនស្ថិតនៅក្រោមអំណាចក្រឹត្យវិន័យទៀតទេ។

¹⁹យើងដឹងច្បាស់ណាស់ថា កិច្ចការខាងនិស្ស័យលោកីយ៍មានដូចជា អំពើប្រាសចាកសីលធម៌ អំពើសៅហ្មង កាមគុណថោកទាប²⁰ការថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ វិជ្ជាធ្មប់ ឈ្លោះប្រកែកគ្នា បាក់បែកគ្នា ច្រណែនគ្នា កំហឹងឃោរឃៅ ប្រកួតប្រជែងគ្នាប្រឆាំងគ្នា ប្រកាន់បក្សពួក²¹ឈ្នានីសគ្នា ប្រមឹកស៊ីផឹកជ្រុល និងអំពើផ្សេងៗទៀតស្រដៀងការទាំងនេះដែរ។ ខ្ញុំព្រមានបងប្អូនថា មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនោះ ពួកគេនឹងមិនអាចទទួលព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ទុកជាមរតកឡើយ។

²²ប៉ុន្តែ ផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណវិញគឺ សេចក្ដីស្រឡាញ់ អំណរ សេចក្ដីសុខសាន្ត ចិត្តអត់ធ្មត់ ចិត្តសប្បុរស ចិត្តសន្ដោស មេត្តា ជំនឿ²³ចិត្តស្លូតបូត ចេះទប់ចិត្តខ្លួនឯង។ គ្មានក្រឹត្យវិន័យណាទាស់នឹងសេចក្ដីទាំងនេះទេ ។²⁴អស់អ្នកណាដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ បានឆ្កាងនិស្ស័យលោកីយ៍ រួមជាមួយតណ្ហា និងចិត្តលោភលន់រួចហើយ។

²⁵ប្រសិនបើ យើងរស់នៅដោយព្រះវិញ្ញាណ ចូរយើងដើរដោយព្រះវិញ្ញាណដែរ។²⁶ចូរកុំឲ្យយើងអួតបំប៉ោង ការបង្ករឿងគ្នា និងឈ្នានីសគ្នាទៅវិញទៅមក។

6

¹បងប្អូនអើយ បើគេតាមទាន់មនុស្សម្នាក់កំពុងតែប្រព្រឹត្តអំពើបាប បងប្អូនដែលមានព្រះវិញ្ញាណគួរកែតម្រង់អ្នកនោះឡើងវិញ ដោយចិត្តស្លូតបូត។ ចូរប្រយ័ត្នខ្លួនឯង ក្រែងលោបងប្អូនត្រូវរងការល្បួងដែរ។²ចូរចែករំលែកទុក្ខធុរៈគ្នាទៅវិញទៅមក ធ្វើដូច្នេះ បងប្អូនបានបំពញេតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះគ្រិស្តហើយ។

³ដ្បិត បើមាននរណាម្នាក់គិតថា ខ្លួនឯងសំខាន់ជាងគេ តែឥតបានការសោះ អ្នកនោះបញ្ឆោតខ្លួនឯង។⁴ម្នាក់ៗគួរពិចារណាមើលកិច្ចការខ្លួនឯងបានប្រព្រឹត្ត អ្នកនោះមានហេតុផលនឹងអួតពីខ្លួនឯង កុំទៅប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដទៃឲ្យសោះ។⁵ដ្បិត គ្រប់គ្នានឹងទទួលខុសត្រូវកិច្ចការ ដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្តរួចមកហើយ។

⁶ម្នាក់ដែលទទួលការបង្រៀនខាងព្រះបន្ទូល ត្រូវយករបស់ល្អទាំងឡាយមួយចំណែក ចែកអ្នកដែលបង្រៀនខ្លួន។⁷កុំបញ្ឆោតខ្លួនឯងឲ្យសោះ។ គ្មាននរណាម្នាក់បោកបញ្ឆោតព្រះជាម្ចាស់បានទេ ដ្បិតមនុស្សសាបព្រោះពូជណា គេនឹងប្រមូលផលពូជនោះឯង។⁸ដ្បិតអ្នកណាសាបព្រោះពូជនិស្ស័យលោកីយ៍ នោះគេនឹងច្រូតបានផលជានិស្ស័យលោកីយ៍ ដែលតែងតែពុករលួយ។ ចំណែកឯ អ្នកណាដែលសាបព្រោះពូជព្រះវិញ្ញាណវិញ អ្នកនោះនឹងច្រូតបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណ។

⁹កុំឲ្យយើងរសាយចិត្តក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើល្អឡើយ ដ្បិត ដល់ពេលកំណត់ យើងនឹងបានប្រមូលផល ប្រសិនបើ យើងពុំបោះបង់ចោលទេ។¹⁰ដូច្នេះ ប្រសិនបើយើងមានឱកាស ចូរប្រព្រឹត្តអំពើល្អដល់មនុស្សទាំងអស់ ជាពិសេសដល់បងប្អូនរួមជំនឿយើង។

¹¹ខ្ញុំបានសរសេរដោយផ្ទាល់ដៃមកកាន់បងប្អូន ជាអក្សរធំៗ។¹²អស់អ្នកដែលចង់បានចំណាប់អារម្មណ៍ ខាងនិស្ស័យលោកីយ៍ ពួកគេព្យាយាមបង្ខំបងប្អូនឲ្យទទួលពិធីកាត់ស្បែក។ ពួកគេធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីជៀសវាងការបៀតបៀនព្រោះតែឈើឆ្កាងព្រះគ្រិស្ត។¹³ដ្បិត អ្នកទាំងដែលបានទទួលពិធីកាត់ស្បែក ក៏មិនបានប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យដែរ ប៉ុន្តែ ពួកគេចង់ឲ្យបងប្អូនកាត់ស្បែក ដូច្នេះ ពួកគេនឹងអួតថា ពួកគេបានកាត់ស្បែកឲ្យបងប្អូនតែប៉ុណ្ណោះ។

¹⁴ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនអួតអ្វី ក្រៅពីឈើឆ្កាងរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងឡើយ ដោយសារឈើឆ្កាងនេះអ្វីៗក្នុងពិភពលោកលែងទាក់ទាមនឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏លែងមានទាក់ទាមអ្វីនឹងពិភពលោកទៀតដែរ។¹⁵ទោះកាត់ស្បែកក្តី មិនកាត់ស្បែកក្តី គ្មានអ្វីសំខាន់ទេ មានតែការកើកជាថ្មីប៉ុណ្ណោះទើបសំខាន់។¹⁶អស់អ្នកដែលរស់ក្នុងជីវិតថ្មីនេះ សេចក្តីសុខសាន្ត និងសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅជាមួយពួកគេ និងប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលផងដែរ។

¹⁷ចាប់ពីពេលនេះតទៅ សូមកុំឲ្យនរណាម្នាក់ធ្វើឲ្យខ្ញុំពិបាកចិត្តទៀត ដ្បិតខ្ញុំមានស្លាកស្នាមរបស់ព្រះយេស៊ូ នៅក្នុងរូបកាយខ្ញុំស្រាប់ហើយ។¹⁸សូមព្រះគុណរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដនៃយើង ស្ថិតនៅជាមួយវិញ្ញាណរបស់បងប្អូន។ អាម៉ែន។

អេភេសូរ

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូល ជាសាវករបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហប្ញទ័យតែងតាំង សូមជម្រាបសួរប្រជារាស្រ្តដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្រុងអេភេសូរ ដែលនៅតែស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។²សូមព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតានៃយើង និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តបានប្រទានព្រះគុណ និងសេចក្តីសុខសាន្ត ដល់បងប្អូនទាំងអស់គ្នា។

³សូមលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបិតានៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត ដែលព្រះអង្គបានប្រទានព្រះពរគ្រប់យ៉ាងខាងវិញ្ញាណ ពីស្ថានបរមសុខមកយើងរាល់គ្នា ក្នុងអង្គព្រះគ្រិស្ត។⁴ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសយើង តាំងពីមុនកំណើតលោកីយ៍មកមេ្ល៉ះ ដើម្បីឲ្យយើងបានវិសុទ្ធ និងឥតសៅហ្មងនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអង្គ។

⁵ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសយើងជាមុន ឲ្យធ្វើជាបុត្រព្រះអង្គ តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ស្របតាមព្រះហប្ញទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ។⁶ទ្រង់បានជ្រើសរើសយើង ដើម្បីលើកតម្កើងព្រះគុណដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ ដែលបានប្រទានមកយើងរាល់គ្នាដោយឥតគិតថ្លៃ ក្នុងអង្គព្រះបុត្រាដ៏ជាទីស្រឡាញ់។

⁷យើងបានទទួលការប្រោសលោះក្នុងអង្គព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត តាមរយៈព្រះលោហិត និងការអត់ទោសបាប ស្របតាមព្រះគុណដ៏លើសលប់របស់ព្រះអង្គ។⁸ព្រះអង្គបានប្រទានព្រះគុណដ៏លើសលប់មកយើងរាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យយើងទាំងអស់គ្នាមានតម្រិះ និងប្រាជ្ញាវាងវៃគ្រប់យ៉ាង។

⁹ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យយើងស្គាល់គម្រោងការលាក់កំបាំង ស្របតាមព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះអង្គ ដែលសម្តែងចេញមកក្នុងអង្គព្រះគ្រិស្ត¹⁰ព្រះអង្គកំណត់ពេលវេលាសម្រេចផែនការនេះ ដើម្បីនាំយកអ្វីៗទាំងអស់ គឺអ្វីៗនៅស្ថានបរមសុខ និងនៅផែនដីរួមគ្នាតែមួយ ដែលមានព្រះគ្រិស្តជាម្ចាស់។

¹¹ព្រះជាម្ចាស់បានតម្រូវយើងទុកជាមុន ដើម្បីទទួលមរតកក្នុងព្រះគ្រិស្ត។ ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសយើងទុកជាមុន ស្របតាមផែនការព្រះអង្គ ដែលសម្រេចគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ តាមបំណងព្រះហប្ញទ័យព្រះអង្គ។¹²ព្រះជាម្ចាស់បានតម្រូវយើងទុកជាមុន ដើម្បីទទួលមរតកនោះយើងនឹងមានសង្ឃឹមលើព្រះគ្រិស្តមុនដំបូងបង្អស់ ហេតុដូចនេះ យើងនឹងលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងព្រះអង្គ។

¹³នៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត បងប្អូនបានឮព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីពិត គឺជាដំណឹងល្អនាំឲ្យបងប្អូនបានសង្គ្រោះ បងប្អូនជឿព្រះអង្គ នោះបងប្អូនបានទទួលសញ្ញាសម្គាល់ពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធតាមព្រះបន្ទូលសន្យា¹⁴ព្រះអង្គប្រទានព្រះវិញ្ញាណមកបញ្ចាំចិត្តយើង រហូតដល់ពេលយើងទទួលមរតកពេញលេញ ដើម្បីលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងដល់ព្រះអង្គ។

¹⁵ដោយហេតុនេះហើយ ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានឮគេតំណាលអំពីជំនឿបងប្អូន នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ និងសេចក្តីស្រឡាញ់បងប្អូនចំពោះប្រជារាស្រ្តដ៏វិសុទ្ធទាំងអស់របស់ព្រះជាម្ចាស់¹⁶នោះខ្ញុំអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ឥតឈប់ឈរសម្រាប់បងប្អូន ដូចខ្ញុំបាននឹកចាំបងប្អូនក្នុងសេចក្តីអធិស្ឋានខ្ញុំដែរ។

¹⁷ខ្ញុំអធិស្ឋាន សូមព្រះជាម្ចាស់នៃព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាអម្ចាស់របស់យើងរាល់គ្នា គឺព្រះបិតាប្រកបដោយសិរីរុងរឿង ប្រទានវិញ្ញាណនៃព្រះប្រាជ្ញា និងការបើកសម្តែងឲ្យយើងបានស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងច្បាស់។¹⁸សូមព្រះបិតាបំភ្លឺចិត្តគំនិតបងប្អូន និងធ្វើឲ្យបងប្អូនមានសង្ឃឹមជឿជាក់ក្នុងចិត្តថា ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានត្រាស់ហៅបងប្អូន និងប្រទានមរតកដ៏រុងរឿងលើសលប់ រួមជាមួយប្រជារាស្រ្តដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁹ខ្ញុំអធិស្ឋានសុំឲ្យបងប្អូនយល់ដឹង អំពីប្ញទ្ធានុភាពដ៏អស្ចារ្យ ដែលបានប្រទានមកយើងជាអ្នកជឿព្រះអង្គ ស្របតាមមហិទ្ធិឫទ្ធិនៃព្រះចេស្ដាដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ព្រះអង្គ។²⁰នេះជាមហិទ្ធិឫទ្ធិដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការក្នុងព្រះគ្រិស្ត ពេលព្រះអង្គប្រោសព្រះយេស៊ូឲ្យមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ហើយគង់នៅខាងស្តាំព្រះបិតានៅស្ថានបរមសុខ។²¹ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យព្រះគ្រិស្តគង់នៅខ្ពស់ជាងអ្វីៗដែលមានអំណាច មានឫទ្ធិ មានបារមីគ្រប់គ្រង និងខ្ពស់លើសនាមទាំងអស់។ ព្រះគ្រិស្តមិនត្រឹមតែគ្រប់គ្រងនៅលោកនេះទេ គឺនៅលោកខាងមុខទៀតផង។

²²ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ក្រាបអ្វីៗទាំងអស់ ឲ្យនៅក្រោមព្រះបាទារបស់ព្រះគ្រិស្ដ ព្រមទាំងគង់នៅលើអ្វីៗទាំងអស់ និងធ្វើជាសិរសារបស់ក្រុមជំនុំ។²³ក្រុមជំនុំជាព្រះកាយព្រះគ្រិស្ត ហើយពេញដោយគ្រប់លក្ខណសម្បត្តិរបស់ព្រះគ្រិស្ដ ហើយព្រះគ្រិស្ដផ្ទាល់បានពេញដោយគ្រប់លក្ខណសម្បត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។

2

¹ចំពោះបងប្អូនវិញ បងប្អូនបានស្លាប់នៅក្នុងអំពើរំលង និងអំពើបាបរួចទៅហើយ។²កាលនោះអំពើរំលង និងអំពើបាបនេះហើយ ដែលនាំឲ្យបងប្អូនរស់នៅតាមរបៀបលោកីយ៍។ បងប្អូនរស់នៅតាមមេគ្រប់គ្រងអំណាចលើអាកាស គឺជាវិញ្ញាណដែលមានឥទ្ធិពលនៅក្នុងអស់អ្នកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់។³កាលពីដើម យើងរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះដែរ បណ្តោយខ្លួនតាមតណ្ហាលោភលន់នៃនិស្ស័យលោកីយ៍ និងប្រព្រឹត្តអំពើផ្សេងៗតាមចិត្តគំនិតលោកីយ៍។ ពីកំណើតមក យើងជាមនុស្សត្រូវបណ្តាសា ដូចមនុស្សឯទៀតៗដែរ។

⁴ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ពេញដោយព្រះទ័យមេត្តាច្រើនពន់ប្រមាណ ព្រោះព្រះអង្គស្រឡាញ់យើងយ៉ាងខ្លាំងបំផុត។⁵កាលយើងស្លាប់ក្នុងអំពើរំលងនៅឡើយ ព្រះអង្គប្រោសយើងឲ្យរស់រួមជាមួយព្រះគ្រិស្ត ព្រះជាម្ចាស់បានសង្រ្គោះបងប្អូនដោយសារព្រះគុុណ។⁶ព្រះជាម្ចាស់ប្រោសឲ្យបងប្អូនរស់ឡើងវិញ រួមជាមួយព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ព្រមទាំងឲ្យយើងអង្គុយនៅស្ថានបរមសុខ រួមជាមួយព្រះអង្គដែរ។⁷ហេតុដូច្នេះ នៅជាន់ក្រោយនេះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងបង្ហាញឲ្យយើងស្គាល់ព្រះគុណ ដ៏ប្រសើរលើសលប់បំផុតរបស់ព្រះអង្គចំពោះយើង ក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។

⁸ព្រះជាម្ចាស់បានសង្រ្គោះបងប្អូនដោយសារព្រះគុណ តាមរយៈជំនឿ ហើយការសង្រ្គោះពុំមែនមកពីបងប្អូនទេ ជាអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់។⁹ព្រះគុណពុំមែនមកពីមនុស្សខំប្រព្រឹត្តទេ ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់អួតខ្លួនឡើយ។¹⁰ដ្បិតយើងជាស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបង្កើតមកក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ដើម្បីឲ្យយើងប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបម្រុងទុកតាំងពីមុនសម្រាប់យើង ដូច្នេះ យើងនឹងប្រព្រឹត្តតាម។

¹¹ដូច្នេះ ចូរចាំថា កាលពីដើមបងប្អូននៅជាសាសន៍ដទៃក្នុងលោកីយ៍នៅឡើយ គេហៅបងប្អូនថា «ពួកមិនកាត់ស្បែក» ហើយពួកសាសន៍យូដាហៅខ្លួនថា «ពួកកាត់ស្បែក» គ្រាន់តែជាសញ្ញាសម្គាល់មួយ ធ្វើដោយដៃមនុស្សប៉ុណ្ណោះ។¹²កាលនោះ បងប្អូននៅដាច់ឆ្ងាយពីព្រះគ្រិស្ត។ ប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលចាត់ទុកបងប្អូនជាជនបរទេស។ បងប្អូនជាសាសន៍ដទៃគ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីនឹងសម្ពន្ធមេត្រី តាមព្រះបន្ទូលសន្យាឡើយ។ បងប្អូនគ្មានសង្ឃឹមចំពោះអនាគតខ្លួនឯង។ បងប្អូនរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ ដោយគ្មានព្រះជាម្ចាស់។

¹³ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះដោយសារព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ បងប្អូនដែលធ្លាប់នៅឆ្ងាយពីព្រះជាម្ចាស់ បានចូលមកជិតព្រះជាម្ចាស់ហើយ តាមរយៈព្រះលោហិតរបស់ព្រះគ្រិស្ត។¹⁴ដ្បិត ព្រះអង្គជាសេចក្តីសុខសាន្តរបស់យើង។ ព្រះអង្គបានបង្រួបបង្រួមសាសន៍ទាំងពីរ ឲ្យរួមគ្នាមកតែមួយ។ ដោយសារព្រះកាយព្រះគ្រិស្ត ព្រះអង្គបានរំលំជញ្ជាំងដែលបំបាក់បំបែកយើង ជាសត្រូវនឹងគ្នា។¹⁵ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានលុបបំបាត់ក្រឹត្យវិន័យដែលមានបទបញ្ជា និងក្បួនតម្រាផ្សេងៗចោល ដើម្បីបង្រួបបង្រួមសាសន៍ទាំងពីរជាមនុស្សថ្មីមួយក្នុងព្រះអង្គ ព្រមទាំងនាំសន្តិភាពមកផងដែរ។¹⁶ព្រះគ្រិស្តបានផ្សះផ្សាសាសន៍ទាំងពីរ ទៅក្នុងរូបកាយតែមួយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈឈើឆ្កាង និងកំចាត់ការស្អប់គ្នាចោល។

¹⁷ព្រះយេស៊ូបានយាងមកប្រកាសសន្តិភាពជាមួយបងប្អូន ដែលធ្លាប់នៅឆ្ងាយ ព្រមទាំងប្រកាសសន្តិភាពជាមួយអ្នកដែលនៅជិត។¹⁸តាមរយៈព្រះយេស៊ូនេះហើយ យើងជាសាសន៍ទាំងពីរអាចចូលទៅរកព្រះបិតា ដោយរួមក្នុងព្រះវិញ្ញាណតែមួយ។

¹⁹ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ បងប្អូនដែលជាសាសន៍ដទៃ លែងជាជនបរទេសទៀតហើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ បងប្អូនជាជនរួមជាតិជាមួយប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងជាក្រុមគ្រួសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។²⁰បងប្អូនបានសង់សំណង់លើគ្រឹះយ៉ាងរឹងមាំរបស់ពួកសាវក និងព្យាការី ព្រមទាំងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូផ្ទាល់ ដែលជាថ្មដ៏រឹងមាំ។²¹ដោយសារព្រះអង្គ សំណង់ទាំងមូលបានសង់យ៉ាងរឹងមាំភ្ជាប់គ្នា និងចម្រើនឡើងទៅជាព្រះវិហារថ្វាយព្រះអម្ចាស់។²²ដោយសារព្រះអង្គហើយ ដែលបងប្អូនបានផ្គុំគ្នាឡើងជាព្រះដំណាក់ថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងវិញ្ញាណ។

3

¹ដោយហេតុនេះ បានជាប៉ូលខ្ញុំជាប់ឃុំឃាំង ព្រោះតែព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ សម្រាប់សាសន៍ដទៃ។²បងប្អូនប្រហែលជាបានឮគេនិយាយពីការកាន់កាប់ធនធាននៃព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានប្រទានមកឲ្យខ្ញុំដោយផ្ទាល់។

³ខ្ញុំកំពុងតែសរសេរអំពីការបើកសម្តែង ដែលព្រះអង្គប្រទានឲ្យខ្ញុំ។ នេះជាសេចក្តីពិតដ៏លាក់កំបាំងរបស់ព្រះគ្រិស្ត ដែលខ្ញុំចង់ជម្រាបប្រាប់បងប្អូនទាំងអស់គ្នា ឲ្យបានដឹង។⁴កាលណាបងប្អូនបានអានសំបុត្រនេះ បងប្អូនមុខជាអាចស្វែងយល់អំពីគម្រោងការលាក់កំបាំងនៃេសេចក្តីពិតស្តីអំពីព្រះគ្រិស្ត។⁵កាលពីដើម ព្រះជាម្ចាស់ពុំបានបើកសម្តែងសេចក្តីពិតនេះ ឲ្យកូនមនុស្សបានយល់ឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែនៅបច្ចុប្បន្ននេះ ព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្តែងឲ្យក្រុមសាវក និងព្យាការី ដែលព្រះអង្គត្រាស់ហៅឲ្យបំពេញមុខងារនេះ តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណព្រះអង្គ។

⁶សេចក្តីពិតដែលលាក់កំបាំងនេះគឺថា សាសន៍ដទៃក៏ត្រូវទទួលមរតករួមជាមួយសាសន៍អ៊ីស្រាអែល និងជាសមាជិកក្នុងព្រះកាយតែមួយ ព្រមទាំងទទួលព្រះបន្ទូលសន្យាក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ តាមរយៈដំណឹងល្អ។⁷ដ្បិត ខ្ញុំទទួលមុខងារបម្រើដំណឹងល្អនេះ តាមអំណោយទាននៃព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ តាមរយៈប្ញទ្ធានុភាពដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ព្រះអង្គ។

⁸ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានអំណោយទាននេះមកឲ្យខ្ញុំ ទោះបីខ្ញុំមានឋានៈតូចជាងគេក្នុងចំណោមប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏ដោយ។ អំណោយទាននេះ នាំខ្ញុំឲ្យប្រកាសដំណឹងល្អ នៃភាពសំបូរបែបរបស់ព្រះគ្រិស្ត ដែលមនុស្សទូទៅមិននឹកស្មានដល់ ទៅកាន់សាសន៍ដទៃ។⁹ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានអំណោយទានឲ្យខ្ញុំ បំភ្លឺដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា ស្គាល់គម្រោងការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ គម្រោងការនេះបានលាក់ទុកតាំងពីដើមរៀងមក ពេលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតរបស់សព្វសារពើ។

¹⁰ព្រះជាម្ចាស់បើកសម្តែងគម្រោងការនេះតាមរយៈក្រុមជំនុំព្រះអង្គ ដូច្នេះ ពួកមេគ្រប់គ្រង និងត្រួតត្រានៅស្ថានលើ នឹងស្គាល់ព្រះប្រាជ្ញាញាណគ្រប់វិស័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹¹ហេតុការណ៍នេះកើតមានឡើង ស្របតាមគម្រោងការដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ដែលបានសម្រេចក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នា។

¹²ដ្បិត នៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត យើងមានចិត្តរឹងប៉ឹង និងមានផ្លូវចូលទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងទុកចិត្ត តាមរយៈជំនឿលើព្រះអង្គ។¹³ហេតុដូច្នេះហើយ សូមបងប្អូនកុំបាក់ទឹកចិត្ត ព្រោះខ្ញុំបានរងទុក្ខវេទនា ជាប្រយោជន៍ដល់បងប្អូន ហើយទុក្ខវេទនានោះជាសិរីរុងរឿងរបស់បងប្អូនវិញទេតើ។

¹⁴ហេតុដូច្នេះហើយបានខ្ញុំក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះបិតា¹⁵ដ្បិត ទ្រង់ជាប្រភពនៃក្រុមគ្រួសារទាំងអស់ ទាំងនៅស្ថានបរមសុខ និងផែនដី។¹⁶ខ្ញុំអធិស្ឋាន សូមព្រះអង្គប្រទានឲ្យបងប្អូនមានកម្លាំងមាំមួន តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណគង់នៅក្នុងបងប្អូន ស្របតាមសិរីរុងរឿងដ៏ប្រសើរបំផុតរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁷ខ្ញុំអធិស្ឋាន សូមឲ្យព្រះគ្រិស្តគង់នៅក្នុងចិត្តបងប្អូនតាមរយៈជំនឿ និងឲ្យបងប្អូនបានចាក់ប្ញសយ៉ាងមាំមួនក្នុងក្តីស្រឡាញ់ព្រះអង្គ។¹⁸សូមបងប្អូនមានសមត្ថភាពអាចស្វែងយល់ រួមជាមួយអ្នកជឿទាំងអស់ នូវទទឹង បណ្ដោយ ជម្រៅ និងកម្ពស់¹⁹និងឲ្យបងប្អូនស្គាល់ក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រិស្ដ ដែលប្រសើរហួសពីការយល់ដឹងរបស់មនុស្ស ដើម្បីឲ្យបងប្អូនពេញដោយគ្រប់លក្ខណសម្បត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

²⁰ឥឡូវនេះ ព្រះជាម្ចាស់អាចធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ ហួសពីការសុំ និងនឹកស្មានដល់ ដោយសារឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអង្គ ដែលបំពេញសកម្មភាពនៅក្នុងយើង។²¹សូមលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងព្រះអង្គក្នុងក្រុមជំនុំ និងក្នុងព្រះគ្រិស្ដយេស៊ូ នៅគ្រប់ជំនាន់អស់កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ។ អាម៉ែន។

4

¹ហេតុដូចនេះ ខ្ញុំជាអ្នកជាប់ឃុំឃាំងព្រោះតែព្រះអម្ចាស់ សូមដាស់តឿនបងប្អូន ឲ្យចេះដើរបែបគួរសមនឹងការត្រាស់ហៅ ដែលព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅបងប្អូនមក។²ខ្ញុំដាស់តឿនបងប្អូនឲ្យចេះរស់នៅ ដោយការបន្ទាបខ្លួន ស្លូតបូត និងអត់ធ្មត់ ព្រមទាំងចេះទ្រាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយក្តីស្រឡាញ់។³ចូរយកចិត្តទុកដាក់រក្សាឯកភាពមកពីព្រះវិញ្ញាណ ដោយរក្សាចំណងនៃសេចក្តីសុខសាន្ត។

⁴មានព្រះកាយតែមួយ និងមានព្រះវិញ្ញាណតែមួយ ដូចជាព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅបងប្អូន ឲ្យមានសេចក្តីសង្ឃឹមតែមួយដូច្នោះដែរ។⁵មានព្រះអម្ចាស់តែមួយ មានជំនឿតែមួយ មានពិធីជ្រមុជទឹកតែមួយ⁶និងមានព្រះជាម្ចាស់តែមួយ ជាព្រះបិតាលើអ្វីៗទាំងអស់ តាមរយៈមនុស្សទាំងអស់ និងក្នុងមនុស្សទាំងអស់។

⁷ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានព្រះគុណមកយើងម្នាក់ៗ ស្របតាមកម្រិតនៃអំណោយទានរបស់ព្រះគ្រិស្ត។⁸បទគម្ពីរបានចែងទុកមកថា៖ «ពេលព្រះអង្គបានយាងឡើងទៅស្ថានខ្ពស់ ព្រះអង្គបាននាំពួកជាប់ជាឈ្លើយទៅឃុំឃាំង ហើយព្រះអង្គប្រទានព្រះអំណោយទានផ្សេងៗដល់មនុស្សលោក»។

⁹តើពាក្យថា «យាងឡើងទៅ» មានន័យដូចម្តេច? លើកលែងតែព្រះអង្គយាងចុះមកផែនដីដ៏ទាបនេះជាមុនសិន។¹⁰ព្រះអង្គដែលបានយាងចុះមកយ៉ាងណា គឺព្រះអង្គដដែលនោះទ្រង់នឹងយាងឡើងទៅខ្ពស់បំផុតនៃស្ថានបរសុខយ៉ាងនោះដែរ ដើម្បីសម្រេចគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់។

¹¹ព្រះគ្រិស្តបានប្រទានឲ្យអ្នកខ្លះ បំពេញមុខងារជាសាវក ខ្លះជាព្យាការី ខ្លះជាអ្នកប្រកាសដំណឹងល្អ ខ្លះជាគ្រូគង្វាល និងខ្លះទៀតជាគ្រូបង្រៀន។¹²ព្រះអង្គប្រទានមុខងារឲ្យប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធបម្រើ និងកសាងព្រះកាយព្រះគ្រិស្តឡើង។¹³ព្រះអង្គនៅតែបន្តកសាងព្រះកាយព្រះអង្គ រហូតដល់យើងមានជំនឿរួបរួមគ្នា ក្នុងការស្គាល់ព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយយើងពេញវ័យ ព្រមទាំងបានពេញដោយគ្រប់លក្ខណសម្បត្តិរបស់ព្រះគ្រិស្ត។

¹⁴ព្រះគ្រិស្តបានកសាងយើងឡើង ដើម្បីកុំឲ្យយើងតែជាកូនក្មេង ដែលត្រូវរេរា និងត្រូវខ្យល់គោលលទ្ធិនានាបោកបក់ និងលែងចាញ់បោកឧបាយកលមនុស្សបោកបញ្ឆោតទៀតហើយ។¹⁵ផ្ទុយទៅវិញ ការប្រព្រឹត្តសេចក្តីពិតដោយក្តីស្រឡាញ់ នាំយើងឲ្យរីកចម្រើនឡើងគ្រប់វិស័យ ឆ្ពោះទៅរកព្រះគ្រិស្តជាសិរសា។¹⁶ព្រះគ្រិស្តបានកសាងព្រះកាយទាំងមូល ឲ្យបានផ្គុំគ្នា និងភ្ជាប់គ្នាឡើងយ៉ាងមាំ ដោយសារសន្លាក់ឆ្អឹងទាំងប៉ុន្មាន ដោយគាំទ្រសរីរាង្គនីមួយៗ ហើយពេលសរីរាង្គនីមួយៗផ្គុំគ្នាឡើង ធ្វើឲ្យព្រះកាយនោះរីកចម្រើនឡើងក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់។

¹⁷ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់ជម្រាប និងបញ្ជាក់ប្រាប់បងប្អូនក្នុងព្រះអម្ចាស់ថា បងប្អូនមិនត្រូវរស់នៅដូចសាសន៍ដទៃ ដែលតែងធ្វើតាមចិត្តប្រាថ្នាឥតប្រយោជន៍ឡើយ។¹⁸គំនិតពួកគេងងឹតសូន្យសុង នៅឆ្ងាយពីព្រះជាម្ចាស់ ព្រោះតែពួកគេមិនស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅក្នុងពួកគេ និងព្រោះពួកគេមានចិត្តរឹងរូស។¹⁹ពួកគេមិនចេះខ្មាស និងបណ្តោយខ្លួនប្រព្រឹត្តអំពើអបាយមុខ ហើយនៅតែបន្តប្រព្រឹត្តអំពើប្រាកចាកសីលធម៌គ្រប់យ៉ាង។

²⁰ប៉ុន្តែ នេះមិនមែនជារបៀបបងប្អូនរៀនអំពីព្រះគ្រិស្តឡើយ។²¹បងប្អូនបានឮគេនិយាយអំពីគាត់ ហើយបងប្អូនក៏បានរៀនអំពីគាត់ដែរ ដូចជាសេចក្តីពិតក្នុងព្រះយេស៊ូ។²²បងប្អូនត្រូវលះបង់កិរិយាមាយាទចាស់ គឺត្រូវដោះជីវិតចាស់ចោល។ ជីវិតចាស់តែងតែពុករលួយ តាមការលោភលន់បញ្ឆោតចិត្តនេះចោលទៅ។

²³បងប្អូនទទួលការបង្រៀន ដើម្បីកែប្រែចិត្តគំនិតខាងវិញ្ញាណ ជាថ្មីឡើងវិញ²⁴និងត្រូវបំពាក់មនុស្សថ្មីដោយសេចក្តីសុចរិត ដែលព្រះអង្គបានបង្កើតបងប្អូនឲ្យមានលក្ខណៈដូចព្រះជាម្ចាស់ គឺមានសេចក្តីសុចរិត និងវិសុទ្ធភាពពិតប្រាកដ។

²⁵ហេតុដូច្នេះហើយ ចូរបងប្អូនម្នាក់ៗឈប់និយាយកុហក និងនិយាយសេចក្តីពិតទៅកាន់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន ព្រោះយើងជាសមាជិកនៃសរីរាង្គរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។²⁶ចូរខឹងចុះ តែកុំប្រព្រឹត្តអំពើបាបសោះឡើយ។ កុំឲ្យខឹងរហូតទាល់តែថ្ងៃលិចនោះឡើយ។²⁷កុំឲ្យអារក្សមានឱកាសសោះ។

²⁸បងប្អូនដែលធ្លាប់លួចយករបស់គេពីមុនមក ចូរឈប់លួចទៀត។ អ្នកនោះត្រូវចេះបំពេញការងារចិញ្ចឹមជីវិត ដោយដៃរបស់ខ្លួន ដូច្នេះហើយអ្នកនឹងមានរបស់ ចែកដល់អ្នកមានតម្រូវការចាំបាច់។²⁹កុំឲ្យមានពាក្យសម្តីអាក្រក់ណា ចេញពីមាត់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។ ចូរប្រើពាក្យសម្តីណា ដែលមានប្រយោជន៍ជួយកសាង អ្នកដែលស្តាប់តាមបងប្អូន។³⁰ហើយសូមកុំធ្វើឲ្យព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រួយព្រះហប្ញទ័យ ព្រោះដោយសារព្រះអង្គហើយ ដែលបងប្អូនទទួលសញ្ញាសម្គាល់ ទុកសម្រាប់ថ្ងៃព្រះអង្គយាងមកលោះបងប្អូន។

³¹ចូរកំចាត់ចោលភាពល្វីងជូរចត់ ក្តៅក្រហាយ កំហឹង ស្រែកឡូឡា និងការប្រមាថ ព្រមទាំងសេចក្តីអាក្រក់គ្រប់យ៉ាងចេញពីបងប្អូន។³²ចូរប្រព្រឹត្តដោយចិត្តសប្បុរស មានចិត្តអាណិតអាសូរ និងអត់ទោសគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈព្រះគ្រិស្តបានអត់ទោសបាបបងប្អូនរាល់គ្នាដែរ។

5

¹ដូច្នេះ សូមយកតម្រាប់តាមព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងនាមបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ។²ចូរដើរក្នុងក្តីស្រឡាញ់ ដូចព្រះគ្រិស្តស្រឡាញ់យើង និងប្រទានព្រះជន្មព្រះអង្គផ្ទាល់ទុកជាតង្វាយ និងយញ្ញបូជាថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។

³បងប្អូនអើយ កុំឲ្យមានឮគេនិយាយអំពីអំពើប្រាសចាកសីលធ៌ម ឬអំពើអបាយមុខ ឬសេចក្តីលោភលន់ណាកើតមានក្នុងចំណោមបងប្អូនរាល់គ្នាឡើយ ដ្បិត ពាក្យមិនសមរម្យទាំងនេះ គ្មានអ្វីគាប់ប្រសើរចំពោះប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។⁴កុំឲ្យមានពាក្យទ្រគោះបោះបោក ពាក្យឡេះឡោះ និងពាក្យលេងសើចអាសអាភាស ព្រោះពាក្យទាំងអស់នេះមិនសមរម្យទាល់តែសោះ។ ផ្ទុយទៅវិញត្រូវចេះអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់។

⁵បងប្អូនត្រូវដឹងប្រាកដថា ពួកអ្នកប្រាសចាកសីលធ៌ម ពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើអបាយមុខ ឬពួកអ្នកលោភលន់ គឺជាមនុស្សថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ ពុំបានទទួលមរតកក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះគ្រិស្ត និងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។⁶កុំឲ្យមាននរណាម្នាក់មកបោកបញ្ឆោត ដោយពាក្យសម្តីឥតខ្លឹមសារ ដ្បិតអំពើទាំងអស់នេះជាព្រះពិរោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងនាំឲ្យមានកូនមិនស្តាប់បង្គាប់កើតមក។⁷ដូច្នេះ កុំសេពគប់ជាមួយពួកគេជាដាច់ខាត។

⁸កាលពីដើម បងប្អូនងងឹតមែន តែឥឡូវនេះ បងប្អូនជាពន្លឺក្នុងព្រះអម្ចាស់ហើយ។ ចូរដើរដូចកូនក្នុងពន្លឺ⁹(ដ្បិតផលផ្លែនៃពន្លឺរួមមានសេចក្តីសប្បុរស សេចក្តីសុចរិត និងសេចក្តីពិតគ្រប់យ៉ាង)¹⁰និងស្វែងរកអ្វីគាប់ព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់។¹¹ចូរកុំសេពគប់នឹងកិច្ចការខាងសេចក្តីងងឹត គ្មានផលផ្លែនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញត្រូវបង្ហាញឲ្យគេឃើញអំពើនោះផង។¹²ដ្បិត វាជារឿងអាម៉ាសទៅហើយ សូម្បីតែលើកយកមកនិយាយពីអំពើ ពួកគេប្រព្រឹត្តដោយលួចលាក់។

¹³ប៉ុន្តែ កាលណាអំពើទាំងនេះបើកបង្ហាញហើយ គេនឹងឃើញវាច្បាស់នៅក្នុងពន្លឺ។ ដ្បិតអ្វីៗដែលមើលឃើញ គឺជាពន្លឺ។¹⁴ដូច្នេះ ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «ចូរភ្ញាក់ឡើង អ្នកដេកលក់អើយ ចូរក្រោកឡើងចេញពីចំណោមមនុស្សស្លាប់ ព្រះគ្រិស្ដនឹងជះពន្លឺមកលើអ្នករាល់គ្នា»។

¹⁵ចូររស់នៅដោយប្រុងប្រយ័ត្ន កុំឲ្យដូចមនុស្សឥតប្រាជ្ញាឡើយ តែត្រូវរស់ដូចមនុស្សមានប្រាជ្ញាវិញ។¹⁶ត្រូវចេះប្រើប្រាស់ពេលវេលា ដ្បិត សម័យនេះអាក្រក់ណាស់។¹⁷ដូច្នេះ កុំប្រព្រឹត្តដូចមនុស្សល្ងីល្ងើ តែត្រូវស្វែងយល់អំពីអ្វី ដែលជាបំណងព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់វិញ។

¹⁸កុំឲ្យស្រវឹងស្រា ដែលនាំខ្លួនឲ្យព្រើលចិត្តឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរឲ្យបានពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ¹⁹ចូរនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយទំនុកតម្កើង ទំនុកសរសើរព្រះជាម្ចាស់ និងចម្រៀងមកពីព្រះវិញ្ញាណ ចូរច្រៀង និងលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ឲ្យអស់ពីចិត្ត²⁰ត្រូវចេះអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់គ្រប់រឿងរ៉ាងទំាងអស់ ក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រិស្តថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតានៃយើង²¹ចុះចូលគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយគោរពដល់ព្រះគ្រិស្ត។

²²ភរិយារាល់គ្នាអើយ ចូរចុះចូលនឹងស្វាមីរបស់ខ្លួន ដូចព្រះអម្ចាស់ដែរ។²³ដ្បិត ស្វាមីនាំមុខភរិយាយ៉ាងណា ដូចជាព្រះគ្រិស្តនាំមុខក្រុមជំនុំយ៉ាងនោះដែរ ហើយព្រះគ្រិស្តជាព្រះសង្រ្គោះរបស់ក្រុមជំនុំ។²⁴ប៉ុន្តែ កាលណាក្រុមជំនុំចុះចូលនឹងព្រះគ្រិស្តយ៉ាងណា ដូច្នេះ ភរិយាក៏ត្រូវចុះនឹងស្វាមីរបស់ខ្លួន ក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់យ៉ាងនោះដែរ។

²⁵ស្វាមីរាល់គ្នាអើយ ចូរស្រឡាញ់ភរិយារបស់ខ្លួន ដូចព្រះគ្រិស្តស្រឡាញ់ក្រុមជំនុំ និងបូជាព្រះជន្មសម្រាប់ក្រុមជំនុំយ៉ាងនោះដែរ។²⁶ព្រះគ្រិស្តបានបូជាព្រះជន្មសម្រាប់ក្រុមជំនុំ ដើម្បីឲ្យក្រុមជំនុំបានទៅជាវិសុទ្ធ និងសម្អាតដោយការលាងនឹងទឹក²⁷និងដោយសារព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ដូច្នេះ ព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យនាំក្រុមជំនុំនេះមកថ្វាយព្រះអង្គផ្ទាល់ ជាក្រុមជំនុំដ៏រុងរឿង ឥតស្លាកស្នាម ឥតជ្រីវជ្រួញ និងឥតខ្ចោះត្រង់ណាឡើយ គឺឲ្យបានទៅជាវិសុទ្ធ ឥតសៅហ្មង។

²⁸ដូចគ្នានេះដែរ ស្វាមីគួរគប្បីស្រឡាញ់ភរិយា ដូចជាស្រឡាញ់រូបកាយរបស់ខ្លួន។ ស្វាមីណាស្រឡាញ់ភរិយា ស្វាមីនោះស្រឡាញ់រូបកាយខ្លួនឯង។²⁹ដ្បិត គ្មាននរណាស្អប់រូបកាយរបស់ខ្លួនសោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកនោះតែងចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សារូបកាយនោះ ដូចព្រះគ្រិស្ដចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាក្រុមជំនុំផងដែរ³⁰ព្រោះយើងទាំងអស់គ្នាជាសរីរាង្គនៃរូបកាយនោះ។

³¹ដោយហេតុនេះហើយបានជាបុរសត្រូវចាកចេញពីឪពុកម្ដាយ ទៅរួមរស់ជាមួយភរិយារបស់ខ្លួន ហើយអ្នកទាំងពីរនឹងត្រឡប់ទៅជារូបកាយតែមួយ។³²គម្រោងការដ៏លាក់កំបាំងនេះមានអត្ថន័យជ្រៅណាស់ ខ្ញុំនិយាយសំដៅលើព្រះគ្រិស្ដ និងក្រុមជំនុំតែប៉ុណ្ណោះ។³³ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បងប្អូនម្នាក់ៗត្រូវស្រឡាញ់ភរិយារៀងៗខ្លួន ដូចស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ហើយភរិយាក៏ត្រូវគោរពស្វាមីរបស់ខ្លួនដែរ។

6

¹កូនរាល់គ្នាអើយ ចូរស្តាប់បង្គាប់មាតាបិតារបស់ខ្លួន ដោយយល់ដល់ព្រះអម្ចាស់ ធ្វើដូច្នេះទើបត្រឹមត្រូវ។²«ចូរលើកកិត្តិយសមាតាបិតារបស់ខ្លួន» (នេះជាបទបញ្ញាទីមួយ មានជាប់ទាំងព្រះបន្ទូលសន្យាមកជាមួយផង)³«ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបានសេចក្តីសុខ និងរស់នៅលើផែនដីបានអាយុវែង»។

⁴រីឯបងប្អូនជាឪពុកវិញ កុំនាំឲ្យកូនខ្លួនមួម៉ៅឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវចេះប្រៀនប្រដៅកូន និងផ្តល់ដំបូន្មានកូនស្របតាមព្រះអម្ចាស់។

⁵រីឯបងប្អូនជាអ្នកបម្រើអើយ ចូរស្តាប់បង្គាប់ម្ចាស់របស់ខ្លួននៅលើផែនដីនេះ ដោយគោរព និងញាប់ញ័រ ដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត។⁶ចូរស្តាប់បង្គាប់អ្នកទាំងនោះ ដូចស្តាប់បង្គាប់ព្រះគ្រិស្តដែរ។ កុំស្តាប់បង្គាប់គ្រាន់តែចង់ឲ្យម្ចាស់ឃើញ និងផ្គាប់ចិត្តពួកគេឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរស្តាប់បង្គាប់ម្ចាស់ ដូចជាអ្នកបម្រើព្រះគ្រិស្ត ដែលធ្វើតាមព្រះហប្ញទ័យព្រះជាម្ចាស់។⁷ចូរបម្រើម្ចាស់ឲ្យអស់ពីចិត្ត ទុកដូចជាបងប្អូនរាល់គ្នាបម្រើព្រះអម្ចាស់ ពុំមែនបម្រើមនុស្សទេ⁸ព្រោះយើងដឹងថា ទង្វើល្អដែលមនុស្សម្នាក់ប្រព្រឹត្ត នឹងទទួលរង្វាន់ពីព្រះអម្ចាស់ មិនថាអ្នកនោះជាអ្នកងារ ឬអ្នកជាក្តី។

⁹រីឯបងប្អូនជាម្ចាស់វិញ ចូរប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកបម្រើខ្លួនបែបនោះដែរ។ កុំគំរាមកំហែងពួកគេ។ បងប្អូនដឹងស្រាប់ហើយថា ម្ចាស់ពួកគេ និងម្ចាស់បងប្អូនគង់នៅស្ថានបរមសុខ ហើយព្រះអង្គពុំរើសមុខនរណាម្នាក់ឡើយ។

¹⁰ចុងក្រោយបង្អស់ ចូររឹងមាំឡើងក្នុងព្រះអម្ចាស់ ដោយសារព្រះចេស្តាដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះអង្គ។¹¹ចូរបងប្អូនពាក់គ្រប់គ្រឿងសស្រ្តាវុធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនអាចឈរមាំមួនតទស់នឹងផែនការរបស់មារកំណាច។

¹²ដ្បិត យើងពុំមែនតយុទ្ធទល់នឹងមនុស្សទេ ផ្ទុយទៅវិញ យើងតយុទ្ធទល់នឹងមេត្រួតត្រាក្នុងលោកីយ៍ដ៏ងងឹតនេះ ហើយតយុទ្ធទល់នឹងវិញ្ញាណអាក្រក់ទាំងឡាយដែលនៅស្ថានលើដែរ។¹³ហេតុនេះ ចូរបងប្អូនពាក់គ្រឿងសស្រ្ដាវុធទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនអាចតទល់នៅថ្ងៃអពមង្គល ហើយមានជំហររឹងប៉ឹងដដែល ដោយបានប្រើគ្រប់មធ្យោបាយទាំងអស់។

¹⁴ដូច្នេះ ចូរមានជំហររឹងប៉ឹងឡើង ដោយបងប្អូនបានពាក់សេចក្ដីពិតក្រវាត់ចង្កេះ និងយកសេចក្ដីសុចរិតធ្វើជាអាវក្រោះ។¹⁵បន្ទាប់មក យកចិត្តប្រុងប្រៀបផ្សាយដំណឹងល្អអំពីសេចក្ដីសុខសាន្ត មកពាក់ជាស្បែកជើង។¹⁶នៅគ្រប់កាលៈទេសៈទាំងអស់ ចូរយកជំនឿធ្វើជាខែល ដើម្បីឲ្យបងប្អូនអាចពន្លត់ព្រួញភ្លើងទាំងប៉ុន្មានរបស់មារកំណាចបាន។

¹⁷ចូរទទួលការសង្គ្រោះធ្វើជាមួកដែក និងយកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើជាដាវរបស់ព្រះវិញ្ញាណ។¹⁸ចូរអធិស្ឋានគ្រប់ពេលវេលា តាមការណែនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ដោយប្រើទាំងពាក្យអធិស្ឋាន ទាំងពាក្យអង្វរគ្រប់យ៉ាង ហើយប្រុងស្មារតីទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ ដោយចិត្តព្យាយាមបំផុតសម្រាប់ប្រជាជនដ៏វិសុទ្ទទាំងអស់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

¹⁹ចូរអធិស្ឋានសម្រាប់ខ្ញុំផង សូមព្រះអង្គប្រទានឲ្យខ្ញុំរកបានពាក្យត្រឹមត្រូវ ពេលណាខ្ញុំហាមាត់និយាយ។ សូមព្រះអង្គប្រទានឲ្យខ្ញុំមានចិត្តអង់អាច នាំគេឲ្យស្គាល់គម្រោងការលាក់កំបាំងនៃដំណឹងល្អ។²⁰គឺដំណឹងល្អនេះហើយ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំក្លាយជាទូតរបស់ព្រះអង្គ ដែលជាប់ឃុំឃាំង ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមប្រកាសទាំងមានចិត្តអង់អាច និយាយតាមពាក្យដែលខ្ញុំត្រូវនិយាយ។

²¹លោកទីឃីកុស ជាបងប្អូនដ៏ជាទីស្រឡាញ់ និងជាអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់របស់ព្រះអម្ចាស់ នឹងជម្រាបប្រាប់បងប្អូនអំពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដល់បងប្អូន ដើម្បីឲ្យបងប្អូនបានដឹងអំពីកិច្ចការដែលខ្ញុំធ្វើនោះដែរ។²²ខ្ញុំចាត់គាត់ឲ្យមករកបងប្អូន ក្នុងគោលបំណងឲ្យបងប្អូនបានឮដំណឹងពីយើង និងឲ្យគាត់លើកទឹកចិត្តបងប្អូនដោយផ្ទាល់។

²³សូមព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតា និងព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់ ប្រទានសេចក្ដីសុខសាន្ត និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ព្រមទាំងជំនឿមកបងប្អូន។²⁴សូមព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅជាមួយ អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដនៃយើង ដោយចិត្តស្រឡាញ់ឥតប្រែប្រួលសោះឡើយ។

ភីលីព

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូល និងធីម៉ូថេ គឺជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ សូមជម្រាបមកដល់អស់អ្នកដែលបានញែកសម្រាប់ព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូនៅក្រុងភីលីព ព្រមទាំងអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកបម្រើទាំងអស់។²សូមព្រះ‌គុណ និងសេចក្ដីសុខ‌សាន្តបានផ្តល់ដល់បងប្អូន មកពីព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាព្រះ‌បិតារបស់យើង និងព្រះ‌អម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដ។

³ខ្ញុំតែងតែអរព្រះ‌គុណព្រះ‌ជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំជានិច្ច នៅពេលខ្ញុំនឹកគិតដល់បងប្អូន⁴ខ្ញុំតែងតែអធិស្ឋានសម្រាប់បងប្អូនដោយចិត្តរីក‌រាយ ដែលខ្ញុំបានទូលអង្វរ។ ⁵ខ្ញុំអរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់បងប្អូនដែលបានរួមចំណែកក្នុងការផ្សាយដំណឹង‌ល្អ តាំងពីថ្ងៃដំបូងរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។⁶ខ្ញុំជឿជាក់ថា ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានផ្តើមការល្អនៅក្នុងបងប្អូន នោះព្រះអង្គនឹងបង្ហើយ រហូតដល់ថ្ងៃព្រះយេស៊ូគ្រិស្តយាងមក។

⁷ជាការត្រឹមត្រូវណាស់ ដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍បែបនេះជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ដោយសារតែបងប្អូនស្ថិតនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ បងប្អូនទាំងអស់គ្នាក្លាយជាគូកនរបស់ខ្ញុំ ដោយព្រះគុណរួមទាំងពេលដែលខ្ញុំនៅជាប់ឃុំឃាំង ហើយដើម្បីការពារ និងប្រកាសដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់។⁸ព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាសាក្សីស្រាប់ហើយថា ខ្ញុំស្រឡាញ់បងប្អូនទាំងអស់គ្នាយ៉ាងខ្លាំង ដោយចិត្តអាណិតមេត្តាមកពីព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូ។

⁹នេះជាពាក្យអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ សូមឲ្យបងប្អូនមានសេចក្ដីស្រឡាញ់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ធ្វើឲ្យបងប្អូនចេះដឹងច្បាស់ និងយល់សព្វគ្រប់ទាំងអស់។¹⁰និងសូមឲ្យបងប្អូនចេះពិចារណាមើលថា ការអ្វីប្រសើរជាងគេ ដូច្នេះ នៅថ្ងៃព្រះ‌គ្រិស្ដយាងមក បងប្អូននឹងបានវិសុទ្ធ គ្មានកំហុសអ្វីឡើយ។¹¹ហើយសូមឲ្យបងប្អូនបានពោរ‌ពេញដោយផលនៃសេចក្ដីសុចរិត ដែលមកពីព្រះ‌យេស៊ូគ្រិស្ដ ដើម្បីលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿង និងសរសើរតម្កើងព្រះ‌ជាម្ចាស់។

¹²បងប្អូនអើយ ឥឡូវខ្ញុំចង់ប្រាប់ឲ្យបានដឹងថា អ្វីដែលបានកើតឡើងដល់រូបខ្ញុំក្នុងការបម្រើនោះ ដើម្បីចំណេញសម្រាប់ដំណឹងល្អវិញ។¹³ការនេះបានឃើញយ៉ាងច្បាស់ នៅពេលដែលខ្ញុំជាប់ឃុំឃាំងព្រោះព្រះគ្រិស្តដូចជាពន្លឺដែលភ្លឺឲ្យទាំងអ្នកយាមព្រះរាជវាំង និងមនុស្សគ្រប់គ្នាបានឃើញផងដែរ។¹⁴ដោយសារតែខ្ញុំជាប់ឃុំ‌ឃាំងនេះហើយ បងប្អូនភាគច្រើនបានទុកចិត្តលើព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយពួកគេក៏បានការលើកទឹកចិត្តក្លាហាន ក្នុងការប្រកាសព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ ដោយឥត្ខ្លាចឡើយ។

¹⁵មានបងប្អូនខ្លះប្រកាសដំណឹង‌ល្អអំពីព្រះ‌គ្រិស្ដ ដោយចិត្តច្រណែន‌ឈ្នានីស ចង់ប្រណាំងប្រជែង តែបងប្អូនខ្លះទៀតថ្លែងព្រះបន្ទូលដោយមានបំណងល្អ។¹⁶ក្រោយមក ពួកគេធ្វើដោយចេញពីក្តីស្រឡាញ់ និងដឹងថាព្រះ‌អម្ចាស់បានដាក់ខ្ញុំកន្លែងនេះ ដើម្បីការពារដំណឹង‌ល្អ។¹⁷ប៉ុន្តែ អ្នកដែលផ្សាយដំណឹងពីមុនអំពីព្រះ‌គ្រិស្ដ ដើម្បីធ្វើដោយគំនិតប្រកួតចង់ឈ្នះនោះវិញ គេមានគោលបំណងមិនល្អ។គេស្មានថានឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំរឹង‌រឹតតែវេទនា ក្នុងពេលដែលខ្ញុំជាប់ឃុំ‌ឃាំង។

¹⁸តើហេតុអ្វីទៅ? ទោះជាវិធីណាក៏ដោយ បើទោះជាគេសម្តែងក្ដី ឬស្មោះសរក្ដី ក៏គេផ្សាយដំណឹងអំពីព្រះ‌គ្រិស្ដដែរ ហើយខ្ញុំនឹងសប្បាយចិត្តអំពីការនេះ¹⁹ដ្បិត ខ្ញុំដឹងថា ការនេះនឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំទទួលការសង្គ្រោះទៅវិញទេ ដោយបងប្អូនអធិស្ឋានទៅសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយពីព្រះ‌វិញ្ញាណរបស់ព្រះ‌យេស៊ូគ្រិស្ដដល់ខ្ញុំផងដែរ។

²⁰វាអាស្រ័យលើការទន្ទឹងរង់ចាំ និងយកចិត្តទុកដាក់របស់ខ្ញុំ ដោយសង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងមិនត្រូវអាម៉ាស់មុខឡើយ។ ហើយនេះគឺជាមូលហេតុ ដែលខ្ញុំនៅតែមានចិត្តអង់អាច ឥតរង្គើ ទោះ‌បីជាខ្ញុំត្រូវរស់ ឬស្លាប់ក្ដី ខ្ញុំនឹងលើកតម្កើងព្រះ‌គ្រិស្ដក្នុងរូបកាយខ្ញុំ។²¹សម្រាប់ខ្ញុំ បើរស់ ខ្ញុំរស់រួមជាមួយព្រះ‌គ្រិស្ដ ហើយបើស្លាប់ នោះបានជាកម្រៃវិញ។

²²ប៉ុន្តែ បើខ្ញុំរស់ខាងឯសាច់ឈាមទៀតនោះ ដូច្នេះ មានន័យថា អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើនឹងបានផល។ ខ្ញុំមិនដឹងជាជ្រើសរើសយកផ្លូវណាឡើយទេ? ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងមែន។²³សម្រាប់ខ្ញុំពិតជារារែករវាងការទាំងពីរនោះ។ ខ្ញុំប៉ង‌ប្រាថ្នាចង់លាចាកលោកនេះទៅនៅជាមួយព្រះ‌គ្រិស្ដ នោះគឺជាការប្រសើរជាង²⁴ហើយបើខ្ញុំនៅរស់ក្នុងសាច់ឈាមនេះទៀតនោះជាប្រយោជន៍សម្រាប់បងប្អូនវិញ។

²⁵ខ្ញុំជឿជាក់ដូច្នេះ ដោយដឹងថា ខ្ញុំនឹងបន្តរស់នៅ ហើយស្នាក់នៅជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ដើម្បីឲ្យបងប្អូនបានលូតលាស់ឡើង ហើយមានអំណរនៅក្នុងជំនឿ។²⁶ដ្បិត នៅក្នុងខ្ញុំបងប្អូនរីកចម្រើនថែមទៀត រួមជាមួយព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញជួបបងប្អូនម្តងទៀត។²⁷សូមបងប្អូនកាន់កិរិយាមារយាទឲ្យបានសមរម្យ សម្រាប់ដំណឹង‌ល្អរបស់ព្រះ‌គ្រិស្ដ ដូច្នេះ ទោះបីជាខ្ញុំមកវិញ ឬមិនបានមកជួបបងប្អូនវិញក្ដី នោះខ្ញុំតែងតែឮដំណឹង ពីការដែលបងប្អូនមានជំហរមាំ‌មួនដោយមានចិត្តគំនិតតែមួយ ព្រមទាំងរួមចិត្តថ្លើមគ្នាតយុទ្ធ ដើម្បីជំនឿលើដំណឹង‌ល្អ ផងដែរ។

²⁸សូមបងប្អូនកុំភ័យខ្លាយ នឹងពួកដែលជាសត្រូវ ហើយទាស់នឹងប្រការណាមួយឡើយ។ នេះជាសញ្ញាបញ្ជាក់ឲ្យឃើញថា ពួកគេនឹងត្រូវវិនាសអន្តរាយ រីឯបងប្អូនវិញ នឹងទទួលការសង្គ្រោះ ហើយការនេះកើតពីព្រះ‌ជាម្ចាស់មក។²⁹ដ្បិត ព្រះអង្គប្រណី‌សន្ដោសបងប្អូនឲ្យបម្រើព្រះ‌គ្រិស្ដ ដោយមិនគ្រាន់តែជឿលើព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ រួមទាំងរងទុក្ខលំបាករួមជាមួយព្រះអង្គទៀតដែរ³⁰បងប្អូនបានតយុទ្ធរួមជាមួយខ្ញុំ ដូចបងប្អូនធ្លាប់បានឃើញខ្ញុំតយុទ្ធស្រាប់ហើយ ហើយដូចបងប្អូនឮថាខ្ញុំកំពុងតែតយុទ្ធនៅឡើយ។

2

¹ប្រសិនណាបើ មានការលើកទឹកចិត្តនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត ហើយប្រសិនណាមានការកម្សាន្តចិត្តមកពីក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រសិនណាមានការប្រកបជាមួយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ហើយប្រសិនណា បងប្អូនពិតជាមានចិត្តមេត្តាករុណា និងចិត្តអាណិតអាសូរ²ដូច្នេះ ចូរធ្វើឲ្យខ្ញុំពេញដោយអំណរ ដោយបងប្អូនមានការគិតតែមួយ មានសេចក្តីស្រឡាញ់តែមួយ មានការរួបរួមក្នុងឆន្ទៈតែមួយ ព្រមទាំងមានគោលបំណងតែមួយ។

³សូមកុំឲ្យមានភាពអាត្មានិយម ឬដោយអំនួតឥតប្រយោជន៍។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវបន្ទាបខ្លួន ហើយគិតថាអ្នកដទៃប្រសើរជាងខ្លួនជានិច្ច។⁴បងប្អូនអើយ សូមកុំគិតតែពីតម្រូវការផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវគិតអំពីតម្រូវការរបស់អ្នកដទៃវិញ។

⁵បងប្អូន សូមគិតដូចជាព្រះគ្រិស្តយេស៊ូគិតដែរ។⁶ព្រះអង្គមានឋានៈជាព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមិនបានគិតឲ្យស្មើនឹងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ដូចជាអ្វីដែលជាកម្មសិទ្ធរបស់ព្រះអង្គនោះទេ។⁷ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គបានលះបង់ទាំងអស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានយកឋានៈជាអ្នកបម្រើ។ ព្រះអង្គបានបង្ហាញអំពីភាពជាមនុស្សដូចមនុស្សឯទៀតៗដែរ។ ព្រះអង្គត្រូវបានឃើញភាពជាមនុស្សដ៏សាមញ្ញរបស់ព្រះអង្គ។⁸ព្រះជាម្ចាស់បានបន្ទាបខ្លួន និងស្តាប់បង្កាប់រហូតដល់ទីមរណា ដោយសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។

⁹ដូច្នេះហើយបានជាព្រះ‌ជាម្ចាស់លើកតម្កើងព្រះយេស៊ូឡើងខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត។ ព្រះជាម្ចាស់ក៏ប្រទាន ព្រះ‌នាមដ៏ប្រសើរដល់ព្រះយេស៊ូ លើសពីនាមណាៗទាំងអស់។¹⁰ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីអោយក្នុងនាមព្រះយេស៊ូ គ្រប់ទាំងជង្គង់នឹងលុតចុះ រួមទាំងជង្គង់អ្នកនៅស្ថានបរម‌សុខ ទាំងនៅលើផែនដី ហើយទាំងនៅក្រោមដីផងដែរ។¹¹ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យគ្រប់ទាំងអណ្តាតបានប្រកាសថា ព្រះ‌យេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះ‌អម្ចាស់ ដើម្បីលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងដល់ព្រះ‌បិតា។

¹²ហេតុនេះ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ ដូចបងប្អូនតែងតែស្ដាប់បង្គាប់ជារៀងដរាបមក គឺមិនត្រឹមតែពេលដែលខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូននោះទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះទាំងគ្មានរូបខ្ញុំអ្នកបានធ្វើច្រើនជាងនោះផង សូមបងប្អូនខំប្រឹងធ្វើការ ទាំងគោរពកោតខ្លាច និងញាប់‌ញ័រ ស្របតាមការសង្គ្រោះដែលបងប្អូនបានទទួល¹³ដ្បិត ព្រះ‌ជាម្ចាស់ទេតើ ដែលបានធ្វើការក្នុងបងប្អូន ទាំងឆន្ទៈហើយនិងការប្រព្រឹត្តដ៏សប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁴ចូរធ្វើការទាំងអស់ដោយគ្មានការរអ៊ូរទាំ ឬដោយតវ៉ាឡើយ។¹⁵ចូរប្រព្រឹត្តបែបនេះ នោះបងប្អូនបានល្អឥតខ្ចោះ ឥតសៅ‌ហ្មងជាបុត្ររបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលឥតមានកំហុស។ ចូរប្រព្រឹត្តក្នុងបែបនេះ បងប្អូនបានជះពន្លឺក្នុងចំណោមពួកគេ ដូចពន្លឺដែលបំភ្លឺពិភព‌លោកក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់ និងខិល‌ខូចនៅជំនាន់នេះ។¹⁶ចូរតោងព្រះ‌បន្ទូលនៃជីវិត ធ្វើដូច្នេះហើយ ខ្ញុំមានហេតុនឹងថ្វាយសិរីល្អនៅថ្ងៃព្រះ‌គ្រិស្ដយាងមក។ ដ្បិត ខ្ញុំនឹងបានដឹងថា ខ្ញុំមិនបានរត់ និងខំធ្វើការដោយនឿយហត់នោះ មិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ។

¹⁷ទោះបីខ្ញុំត្រូវបង្ហូរឈាមទុកជាតង្វាយ ដាក់លើយញ្ញ‌បូជា និងពីលើការបម្រើនៃជំនឿរបស់បងប្អូន ខ្ញុំមានអំណរណាស់ ហើយខ្ញុំក៏សប្បាយចិត្តរួមជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នាដែរ។¹⁸រីឯបងប្អូនវិញ ចូរឲ្យបងប្អូនមានអំណរ ហើយសប្បាយចិត្តរួមជាមួយខ្ញុំផង។

¹⁹ខ្ញុំសង្ឃឹមក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់យេស៊ូ នឹងចាត់លោកធីម៉ូថេមករកបងប្អូន ក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានទទួលការលើកទឹកចិត្ត ដោយទទួលដំណឹង និងឮដំណឹងពីបងប្អូន²⁰ដ្បិត ខ្ញុំមិនមានអ្នកណាផ្សេងទៀត ដែលមានឥរិយាបថដូចជាគាត់ ហើយជាអ្នកដែលយកចិត្តទុកដាក់សម្រាប់បងប្អូន។²¹ដ្បិត អ្នកផ្សេងវិញ ពួកគេគិតតែពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឯង គេមិនគិតពីប្រយោជន៍របស់ព្រះ‌យេស៊ូគ្រិស្ដទេ។

²²បងប្អូនដឹងអំពីទឹកចិត្តរបស់គាត់ហើយ ព្រោះគាត់ដូចកូនដែលមប្រើឪពុក ហើយគាត់បានបម្រើរួមជាមួយខ្ញុំ ក្នុងដំណឹង‌ល្អ។²³ដូច្នេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងចាត់គាត់មករកបងប្អូនក្នុងពេលឆាប់ៗ នៅពេលខ្ញុំបានដឹងថារឿងរបស់ខ្ញុំរៀបរយហើយ។²⁴ប៉ុន្តែ ខ្ញុំជឿជាក់ក្នុងព្រះអង្គម្ចាស់ ថារូបខ្ញុំផ្ទាល់នឹងបានទៅរកបងប្អូនក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

²⁵ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគិតថា ត្រូវតែចាត់លោកអេប៉ា‌ប្រូឌីត ដើម្បីត្រឡប់ទៅបងប្អូនវិញជាចាំបាច់។ គាត់គឺជាបងប្អូនរបស់ខ្ញុំ ហើយក៏ជាសហការី និងជាទាហានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏ជាអ្នកនាំសំបុត្ររបស់អ្នករាល់គ្នា គាត់ជាម្នាក់ដែលបម្រើសេចក្តីត្រូវការរបស់ខ្ញុំ។²⁶ដ្បិត គាត់មានទុក្ខព្រួយជាខ្លាំង ហើយគាត់ទទឹងរង់ចាំឲ្យតែដល់ពេលត្រឡប់ទៅបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ហើយបងប្អូនក៏ធ្លាប់ឮថាគាត់បានឈឺដែរ។ ជាការពិតនោះគាត់បានឈឺធ្ងន់មែន រហូតក្បែរនឹងស្លាប់ផង។²⁷ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះ‌ជាម្ចាស់អាណិតគាត់ ព្រះអង្គមិនត្រឹមតែអាណិតគាត់ទេ ព្រះអង្គក៏អាណិតខ្ញុំដែរ ដើម្បីកុំឲ្យខ្ញុំមានទុក្ខត្រួតពីលើទុក្ខ។

²⁸ដូច្នេះហើយ បានជាខ្ញុំខំខ្នះ‌ខ្នែងចាត់គាត់ឲ្យមកជួបបងប្អូន ដើម្បីឲ្យបងប្អូនមានអំណរសប្បាយ ដោយឃើញគាត់សារជាថ្មី ហើយឲ្យខ្ញុំផ្ទាល់ឈប់ព្រួយចិត្ត។²⁹សូមទទួលគាត់នៅក្នុងព្រះអង្គម្ចាស់ និងការអរសប្បាយបំផុត។ សូមគោរពមនុស្សដូចជាគាត់នេះផង។³⁰ដ្បិត គាត់ជិតបាត់បង់ជីវិត ព្រោះតែកិច្ចការរបស់ព្រះ‌គ្រិស្ដ។ គឺគាត់បានស៊ូប្ដូរជីវិតដើម្បីបម្រើខ្ញុំ ហើយបំពេញអ្វីដែលបងប្អូនមិនអាចធ្វើក្នុងការបម្រើដល់ខ្ញុំ។

3

¹ជាចុងក្រោយ បងប្អូនអើយ ចូរអរសប្បាយនៅក្នុងព្រះអង្គម្ចាស់ចុះ។ ដ្បិត ខ្ញុំមិនធុញទ្រាន់ក្នុងការសរសេរសេចក្តីទាំងនេះមកបងប្អូនម្តងទៀតទេ។²ពីព្រោះសេចក្តីទាំងនេះនឹងការពារបងប្អូនឲ្យមានសុវត្ថិភាព។ ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកឆ្កែ ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកអ្នកដែលធ្វើការអាក្រក់ ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកអ្នកកាត់ស្បែក។³សម្រាប់ពួកយើង យើងគឺជាអ្នកដែលកាត់ស្បែកពិត។ គឺជាអ្នកដែលថ្វាយបង្គំដោយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់។ ពួកយើងគឺជាអ្នកពឹងអាងនៅលើព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ហើយយើងមិនពឹងអាងខាងឯសាច់ឈាមទេ។

⁴ទោះបីយ៉ាងនេះក្តី ខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ហេតុនឹងពឹងអាងខាងឯសាច់ឈាមដែរ។ បើមាននរណាគិតថាគេបានពឹងអាងលើសាច់ឈាមនោះ ហើយខ្ញុំនេះអាចនឹងពឹងអាងច្រើនជាងគេផង។⁵ពេលខ្ញុំកើតបានប្រាំបីថ្ងៃ ខ្ញុំបានទទួលពិធីកាត់ស្បែក ខ្ញុំជាសាសន៍អ៊ីស្រា‌អែលក្នុងកុលសម្ពន្ធបេន‌យ៉ាមីន ខ្ញុំជាជនជាតិហេប្រឺ កើតពីសាសន៍ហេប្រឺ ហើយបើពឹងអាចខាងក្រឹត្យ‌វិន័យវិញ ខ្ញុំក៏នៅខាងពួកផារីស៊ីដែរ។

⁶ខាងឯសេចក្តីឧស្សាហ៍ គឺខ្ញុំបានបៀតបៀនដល់ក្រុមជំនុំ ចំពោះសេចក្តីសុចរិតវិញ ខ្ញុំបាននៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យ ហើយក៏គ្មានកន្លែងបន្ទោសបានផង។⁷ប៉ុន្តែ អ្វីៗដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតថាមានតម្លៃចំពោះខ្ញុំនោះ ខ្ញុំចាត់ទុកទាំងអស់ថាឥតបានការទៅវិញ ព្រោះតែព្រះ‌គ្រិស្ដ។

⁸ចំពោះមុខ ខ្ញុំបានចាត់ទុកគ្រប់របស់ទាំងអស់ជាឥតប្រយោជន៍ ដោយព្រោះតែខ្ញុំបានស្គាល់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូជាអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ ជាអ្វីដែលមានតម្លៃវិសេសវិសាលណាស់។ ដ្បិត ដោយសារតែព្រះអង្គ ខ្ញុំសុខចិត្តបោះបង់ចោលអ្វីៗទាំងអស់។ ខ្ញុំចាត់ទុកអ្វីៗទាំងអស់ដូចជាសំរាម ឲ្យតែខ្ញុំបានព្រះ‌គ្រិស្ត⁹គេនឹងឃើញខ្ញុំនៅក្នុងព្រះអង្គ។ ខ្ញុំមិនបានទៅជាសុចរិតដោយខ្ញុំខំប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ដែលខ្ញុំបានរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿក្នុងព្រះគ្រិស្ត និងសេចក្តីសុចរិតបានមកពីព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈជំនឿ។¹⁰ឥឡូវនេះ ខ្ញុំគឺចង់ស្គាល់ព្រះ‌គ្រិស្ដ និងស្គាល់ឫទ្ធានុភាពដែលបានប្រោសព្រះអង្គឲ្យមានព្រះ‌ជន្មរស់ឡើងវិញ ហើយចូលរួមជាមួយព្រះអង្គក្នុងទុក្ខលំបាកដែរ។ ហើយឲ្យបានដូចព្រះអង្គដែលសុគត¹¹ដើម្បីឲ្យខ្ញុំមានជីវិតរស់ឡើងវិញ ប្រសិនបើអាចរស់ឡើងវិញបាន។

¹²វាមិនមែនជាការពិតទេ ដែលថាខ្ញុំបានទទួលការទាំងនេះរួច ឬបានគ្រប់លក្ខណៈហើយ។ ខ្ញុំកំពុងតែបន្តទៅមុខ ដើម្បីចាប់សេចក្តីនោះឲ្យបាន ដ្បិត ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ត្រូវព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូចាប់ខ្ញុំដើម្បីសេចក្តីនោះដែរ។¹³បងប្អូនអើយ ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ ក៏យល់ឃើញថា ខ្ញុំបានទៅដល់គោលដៅនៅឡើយទេ។ ប៉ុន្តែ មានការមួយ ដែលខ្ញុំបំភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់ដែលកន្លងទៅ ដើម្បីផ្ចង់ចិត្តឆ្ពោះទៅខាងមុខវិញ។¹⁴ខ្ញុំរត់តម្រង់ទៅរកគោលដៅ ដើម្បីឲ្យបានទទួលរង្វាន់ពីព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែលបានត្រាស់ហៅពីស្ថានបរម‌សុខនៅក្នុងអង្គព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូ។

¹⁵យើងទាំងអស់គ្នាដែលជាមនុស្សគ្រប់ពេញវ័យ សូមឲ្យយើងគិតបែបនេះ ប្រសិនបើ បងប្អូនមានការគិតអំពីអ្វីមួយផ្សេង ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងបង្ហាញបងប្អូន ឲ្យដឹងពីការនោះដែរ។¹⁶ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឬមានអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ យើងត្រូវតែទៅមុខជានិច្ច ហើយសូមឲ្យតោងជាប់នឹងសេចក្តីទាំងនោះផង។

¹⁷បងប្អូនអើយ ចូរយកតម្រាប់តាមខ្ញុំ។ ចូរសម្លឹងមើលអស់អ្នកដែលដើរជាគំរូ ដែលបានដាក់ឲ្យបងប្អូនឃើញនៅក្នុងយើង។¹⁸ដ្បិត មានមនុស្សជាច្រើន ដែលខ្ញុំតែងតែប្រាប់ដល់បងប្អូនជាញយដង ហើយឥឡូវខ្ញុំកំពុងប្រាប់បងប្អូន ទាំងទឹកភ្នែកដូចជាសត្រូវនៃឈើឆ្កាងរបស់ព្រះ‌គ្រិស្ដ។¹⁹ដល់ទីបំផុត អ្នកទាំងនោះត្រូវវិនាសអន្តរាយ។ គេយកក្រពះធ្វើជាព្រះ យកកេរ្តិ៍ខ្មាសធ្វើជាកិត្តិយស។ ពួកគេគិតតែពីអ្វីៗដែល នៅលើផែនដីនេះតែប៉ុណ្ណោះ។

²⁰ប៉ុន្តែ សញ្ជាតិរបស់យើងគឺនៅក្នុងស្ថានបរមសុខ ហើយយើងនៅទន្ទឹងរង់‌ចាំព្រះ‌សង្គ្រោះ គឺព្រះ‌អម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដ។²¹ព្រះអង្គនឹងបំផ្លាស់បំប្រែរូបកាយដ៏ថោកទាបរបស់យើងនេះ ឲ្យបានដូចព្រះ‌កាយប្រកបដោយសិរី‌រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ ដោយមហិទ្ធិ‌ឫទ្ធិ ដែលធ្វើឲ្យព្រះអង្គបង្ក្រាបអ្វីទាំងអស់នៅក្រោមអំណាចរបស់ព្រះអង្គ។

4

¹បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ខ្ញុំពិតជាចង់ជួបអ្នករាល់គ្នាខ្លាំងណាស់ បងប្អូនជាអំណរសប្បាយ និងជាមកុដរបស់ខ្ញុំ សំឡាញ់ខ្ញុំអើយ សូមឈរឲ្យបានរឹងពឹងនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់។²ខ្ញុំសូមទូន្មាននាងអ៊ើ‌រ៉ូឌា និងនាងស៊ុន‌ទីចថា ចូរមានចិត្តគំនិតតែមួយ ក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់។³ហើយខ្ញុំក៏សូម បងប្អូនដែលជាមិត្តដ៏ស្មោះត្រង់ សូមជួយនាងទាំងពីរនាក់នេះផង។ ដ្បិត នាងធ្លាប់បានធ្វើការរួមជាមួយខ្ញុំ ដើម្បីផ្សាយដំណឹង‌ល្អ ជាមួយលោកក្លេមេន ព្រមទាំងអ្នកផ្សេងទៀត ដែលពួកគេមានឈ្មោះនៅក្នុងបញ្ជីជីវិតផងដែរ។

⁴ចូរអរសប្បាយក្នុងព្រះអម្ចាស់ចុះ។ ម្តងទៀតនិយាយថា ចូរអរសប្បាយឡើង។⁵ចូរបង្ហាញឲ្យមនុស្ស‌ទាំងអស់ស្គាល់ចិត្តសប្បុរសរបស់បងប្អូន។ ព្រះ‌អម្ចាស់ជិតយាងមកដល់ហើយ។⁶សូមកុំខ្វល់‌ខ្វាយនឹងអ្វីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ គឺតាមរយៈពាក្យអធិស្ឋាន និងទូល‌អង្វរ ទាំងការអរព្រះ‌គុណព្រះអង្គផង⁷ហើយ សេចក្ដីសុខ‌សាន្តរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលហួសពីការយល់របស់មនុស្សនឹងស្ថិតជាប់ក្នុងចិត្តគំនិតបងប្អូន ដែលក្នុងអង្គព្រះ‌គ្រិស្ដយេស៊ូ។

⁸ជាទីបញ្ចប់ បងប្អូនអើយ សូមបងប្អូនគិតតែអំពីអ្វីៗដែលពិត ហើយអ្វីដែលថ្លៃ‌ថ្នូរ និងអ្វីដែលសុចរិត រួមទាំងអ្វីដែលបរិសុទ្ធ ហើយអ្វីដែលគួរឲ្យស្រឡាញ់ ហើយអ្វីដែលគួរឲ្យគោរព ហើយប្រសិនបើ មានអ្វីដែលល្អឥតខ្ចោះ គួរឲ្យកោតសរសើរ សូមបងប្អូនគិតអំពីការទាំងនេះ។⁹សេចក្ដីដែលបងប្អូនបានរៀន បានទទួល និងបានឮហើយឃើញនៅក្នុងខ្ញុំ សូមប្រព្រឹត្តតាមការទាំងនោះចុះ ហើយព្រះជាម្ចាស់នៃសេចក្តីសុខសាន្តនឹងគង់ជាមួយអ្នករាល់គ្នា។

¹⁰ខ្ញុំមានអំណរក្នុងព្រះ‌អម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំង ដោយដឹងថា បងប្អូនបានបារម្ភដល់ខ្ញុំជាថ្មីម្តងទៀត។ មែនហើយ បងប្អូនក៏បានធ្លាប់នឹកគិតដល់ខ្ញុំដែរ តែបងប្អូនគ្មានឱកាសនឹងសម្តែងទឹកចិត្តរបស់បងប្អូនដើម្បីជួយដល់ខ្ញុំទេ។¹¹ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ មិនមែនមកពីខ្ញុំខ្វះខាតនោះទេ។ ដ្បិត ខ្ញុំបានរៀនឲ្យចេះស្កប់ចិត្ត ក្នុងគ្រប់កាលៈ‌ទេសៈទាំងអស់។¹²ខ្ញុំស្គាល់អ្វីទៅដែលជាភាពទ័លក្រ ហើយខ្ញុំក៏ស្គាល់ពីការដែលមានបរិបូរដែរ។ ខ្ញុំបានអប់រំចិត្តក្នុងគ្រប់របៀបទាំងអស់ និងគ្រប់ទីកន្លែង គឺថា ទោះបីហូបឆ្អែត ឬអត់ឃ្លានក្ដី មានបរិបូរ ឬខ្វះខាតក្ដី ខ្ញុំស្កប់ចិត្តជានិច្ច។¹³ខ្ញុំអាចធ្វើគ្រប់ការទាំងអស់បាន ដោយព្រះអង្គដែលប្រទានកម្លាំងឲ្យខ្ញុំ។

¹⁴ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បងប្អូនបានធ្វើប្រសើរហើយដែលបានរួមជាមួយខ្ញុំក្នុងពេលដែលខ្ញុំជួបទុក្ខលំបាក។¹⁵ឱបងប្អូននៅក្រុងភីលីពអើយ បងប្អូនដឹងហើយថា តាំងពីខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមផ្សាយដំណឹង‌ល្អ នៅពេលខ្ញុំបានចាកចេញពីស្រុកម៉ាសេ‌ដូនមកនោះ ក្រៅពីបងប្អូន គ្មានក្រុម‌ជំនុំណាជួយផ្គត់ផ្គងខ្ញុំនោះទេក្រៅពីបងប្អូន។¹⁶កាលខ្ញុំនៅក្រុងថេស្សា‌ឡូនិក បងប្អូនបានផ្ញើជំនួយ តាមសេចក្ដីត្រូវការរបស់ខ្ញុំជាច្រើនលើក។ មិនមែនមានន័យថា ខ្ញុំឃើញតែពីជំនួយរបស់បងប្អូននោះទេ។¹⁷តែខ្ញុំឃើញអំពីផលផ្លែ ការរីកចម្រើន និងភាពច្បាស់លាស់របស់បងប្អូនវិញ។

¹⁸ខ្ញុំបានទទួលគ្រប់ទាំងអស់ ហើយខ្ញុំមានបរិបូរផងដែរ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំមានរឹតតែច្រើន ដោយបានទទួលអំណោយពីបងប្អូន តាមរយៈលោកអេប៉ា‌ប្រូឌីត។ អំណោយទាំងនេះប្រៀបបីដូចជាក្លិនក្រអូបឈ្ងុយ‌ឈ្ងប់ ជាយញ្ញ‌បូជាដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់គាប់ព្រះ‌ហឫទ័យ។¹⁹ព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំនឹងបំពេញសេចក្ដីត្រូវការគ្រប់យ៉ាងរបស់បងប្អូន ស្របតាមសិរី‌រុងរឿងដ៏ប្រសើរបំផុតរបស់ព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូ។²⁰ឥឡូវនេះ សូមលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងព្រះ‌ជាម្ចាស់ និងព្រះ‌បិតារបស់យើងដ៏អស់‌កល្បជារៀងរហូតតទៅ។ អាម៉ែន!

²¹សូមជម្រាបសួរបងប្អូនរួមជំនឿនៅក្នុងអង្គព្រះ‌គ្រិស្ដយេស៊ូទាំងអស់។ បងប្អូនដែលនៅជាមួយខ្ញុំ សូមជម្រាបសួរមកដល់បងប្អូនទាំងអស់គ្នាដែរ។²²ហើយអ្នកជឿទាំងអស់ក៏ជម្រាបសួរបងប្អូន ជាពិសេស បងប្អូនដែលជាអ្នករាជការរបស់ព្រះចៅ‌អធិរាជ ក៏សូមជម្រាបសួរមកបងប្អូនដែរ។²³សូមព្រះ‌គុណរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដគង់នៅជាមួយវិញ្ញាណរបស់បងប្អូន។

កូឡូស

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូល ជាសាវ័ករបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ដែលព្រះជាម្ចាស់បានចាក់ប្រេងតាំង និងលោកធីម៉ូថេដែលជាបងប្អូនរបស់យើង²ទៅដល់អ្នកដែលមានជំនឿ ហើយបងប្អូនដ៏ស្មោះត្រង់នៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត ដែលនៅក្រុងកូឡូស។ សូមព្រះគុណ និងសេចក្ដីសុខសាន្ត ដែលមកពីព្រះបិតានៃយើង កើតមានដល់អ្នករាល់គ្នា។³សូមអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបិតានៃព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ហើយយើងតែងតែអធិស្ឋានសម្រាប់បងប្អូនជានិច្ច។

⁴យើងបានឮពីជំនឿរបស់អ្នកនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់បងប្អូន ចំពោះប្រជារាស្ត្រដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។⁵អ្នកមានសេចក្ដីស្រឡាញ់នេះ ដោយសារតែសេចក្ដីសង្ឃឹមជឿជាក់ ដែលបានបម្រុងទុកសម្រាប់អ្នកនៅស្ថានបរមសុខ។ អ្នកបានឮពីសេចក្ដីសង្ឃឹមនេះពីមុន តាមរយៈព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីពិត គឺដំណឹងល្អ⁶ដែលបានមកដល់អ្នក។ ដំណឹងល្អនេះកំពុងតែបង្កើតផលផ្លែ និងរីកចម្រើននៅក្នុងពិភពលោកទាំងមូល។ ដំណឹងល្អនេះស្ថិតនៅក្នុងអ្នកចាប់តាំងពីថ្ងៃអ្នកបានឮ ហើយបានស្វែងយល់អំពីព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈសេចក្ដីពិត។

⁷នេះគឺជាដំណឹងល្អដែលអ្នកបានរៀនពីលោកអេប៉ាប្រាស ជាអ្នកបម្រើដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង ដែលបានបម្រើព្រះគ្រិស្តយ៉ាងស្មោះត្រង់សម្រាប់បងប្អូន។⁸លោកអេប៉ា‌ប្រាសបានធ្វើឲ្យយើងស្គាល់ពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលមាននៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណ។

⁹ព្រោះតែសេចក្ដីស្រឡាញ់នេះ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលយើងបានដឹងពីដំណឹងនេះ យើងមិនដែលឈប់ក្នុងការអធិស្ឋានសម្រាប់បងប្អូនទេ។ យើងបានទូលសុំឲ្យអ្នកមានប្រាជ្ញា និងចំណេះដឹង ព្រមទាំងតម្រិះដែលមកពីព្រះវិញ្ញាណ។¹⁰យើងបានអធិស្ឋានឲ្យអ្នកដើរដោយបែបសមគួរ ដែលគាប់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ គ្រប់វិស័យ។ យើងបានអធិស្ឋានឲ្យអ្នកបានបង្កើតផលផ្លែ គ្រប់ការល្អទាំងអស់ ដែលបងប្អូនធ្វើ ហើយរីកចម្រើនឡើងក្នុងការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់។

¹¹យើងបានអធិស្ឋានឲ្យបងប្អូនមានកម្លាំង និងសមត្ថភាពគ្រប់យ៉ាង ស្របតាមប្ញទ្ធានុភាពនៃសិរីរុងរឿង ដើម្បីឲ្យបងប្អូនអាចស៊ូទ្រាំ និងអត់ធ្មត់បាន។¹²យើងអធិស្ឋានឲ្យបងប្អូនមានអំណរក្នុងការអរព្រះគុណដល់ព្រះបិតា ដែលបានធ្វើឲ្យអ្នកអាចចូលរួមទទួលមរតកជាមួយអ្នករួមជំនឿនៅក្នុងពន្លឺ។

¹³ព្រះអង្គបានរំដោះយើងឲ្យរួចពីអំណាចនៃសេចក្ដីងងឹត ហើយបាននាំយើងចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យនៃព្រះបុត្រាដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ។¹⁴នៅក្នុងព្រះបុត្រា យើងបានទទួលការប្រោសលោះ និងបានរួចពីបាប។

¹⁵ព្រះបុត្រាជាតំណាងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលយើងមើលមិនឃើញ។ ព្រះអង្គជាកូនច្បង ដែលកើតមុនកំណើតផែនដី។¹⁶ដោយសារព្រះអង្គ អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានបង្កើតឡើងគ្រប់ទាំងអស់ ដែលមាននៅស្ថានសួគ៌ និងនៅលើផែនដី ទាំងអ្វីៗដែលមើលមិនឃើញ និងមើលឃើញ។ គ្រប់ទាំងអំណាច ឬការគ្រប់គ្រង ឬសិទ្ធិអំណាចនានា អ្វីៗទាំងអស់បង្កើតឡើងដោយសារព្រះអង្គ និងសម្រាប់ព្រះអង្គ។¹⁷ព្រះជាម្ចាស់មានមុនអ្វីៗទាំងអស់ ហើយក្នុងព្រះអង្គអ្វីៗទាំងអស់ទ្រទ្រង់ជាមួយគ្នា។

¹⁸ព្រះអង្គជាព្រះសិរសានៃព្រះកាយ គឺក្រុមជំនុំ។ ព្រះអង្គជាទីចាប់ផ្ដើម និងជាកូនច្បងពីចំណោមមនុស្សស្លាប់ ដូចនេះហើយបានជាព្រះអង្គជាទីមួយ ក្នុងចំណោមរបស់ទាំងអស់។¹⁹ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហប្ញទ័យ ឲ្យគ្រប់លក្ខណៈសម្បត្តិព្រះអង្គ ស្ថិតនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។²⁰ព្រះអង្គបានផ្សះផ្សាតាមរយៈព្រះបុត្រា ហើយ អ្វីៗទាំងអស់សម្រាប់ព្រះអង្គ។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតសន្តិភាពតាមរយៈការសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។ ព្រះជាម្ចាស់បានផ្សះផ្សាការទាំងអស់ ដើម្បីព្រះអង្គ មិនថាអ្វីៗដែលនៅលើផែនដី ឬក៏អ្វីដែលនៅលើស្ថានបរមសុខទេ។

²¹កាលពីដើម បងប្អូនរាល់គ្នាជាមនុស្សបរទេស នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏ជាសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ ដោយសារតែគំនិត និងអំពើអាក្រក់ដែលយើងបានធ្វើ។²²តែឥឡូវនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានផ្សះផ្សាបងប្អូន ដោយបូជាព្រះកាយព្រះអង្គ រហូតដល់សុគត។ ព្រះអង្គធ្វើការនេះ ដើម្បីឲ្យអ្នកបានបរិសុទ្ធ គ្មានកន្លែងបន្ទោស និងឥតសៅហ្មង ហើយអាចឈរនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះអង្គបាន។²³បើសិនអ្នកនៅតែបន្តជំនឿដែលរឹងប៉ឹងហើយខ្ជាប់ខ្ជួន ដែលមិនឃ្លាតឆ្ងាយពីសេចក្ដីសង្ឃឹមនៃដំណឹងល្អ ដែលអ្នកធ្លាប់បានឮពីមុនមក។ នេះជាដំណឹងល្អដែលបានប្រកាសប្រាប់ មនុស្សទាំងអស់នៅក្រោមមេឃ។ នេះជាដំណឹងល្អដែលនាំឲ្យខ្ញុំ ប៉ូល ក្លាយជាអ្នកបម្រើ។

²⁴ឥឡូវនេះ ខ្ញុំមានអំណរនៅក្នុងទុក្ខលំបាករបស់ខ្ញុំសម្រាប់បងប្អូន ហើយខ្ញុំបំពេញរូបកាយខ្ញុំ ដែលគ្មានសេចក្ដីទុក្ខលំបាកនៃព្រះគ្រិស្ត ទុកជាប្រយោជន៍ដល់រូបកាយព្រះអង្គ គឺក្រុមជំនុំ។²⁵នេះជាក្រុមជំនុំដែលខ្ញុំបានបម្រើ ស្របតាមទំនួលខុសត្រូវ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកខ្ញុំ សម្រាប់បងប្អូនជាប្រយោជន៍សម្រេចតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²⁶នេះជាសេចក្ដីពិតដែលលាក់កំបាំងអស់រយៈពេលជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ក៏ប៉ុន្តែនៅពេលនេះព្រះអង្គបានបើកសម្ដែងឲ្យឃើញអ្នកជឿព្រះអង្គ បានឃើញ។²⁷អ្នកទាំងនោះហើយ ដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រហឫទ័យឲ្យពួកគេបានទទួលសិរីរុងរឿងនៃសេចក្ដីពិត ដែលលាក់កំបាំងក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ។ ព្រះគ្រិស្តគង់នៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា ធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសង្ឃឹមថា នឹងសិរីរុងរឿងនាពេលអនាគត។

²⁸គឺព្រះអង្គនេះហើយដែលនាំឲ្យយើងប្រកាស។ យើងបានដាស់តឿនគ្រប់គ្នា ហើយយើងបានបង្រៀនពួកគេអស់ពីប្រាជ្ញា ដូច្នេះ យើងបានពេញលក្ខណៈសម្បត្តិនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។²⁹ដោយហេតុនេះហើយបានខ្ញុំខិតខំតស៊ូធ្វើ ដោយពឹងអាងលើកម្លាំងរបស់ព្រះអង្គ ដែលមាននៅក្នុងខ្ញុំ និងពេញដោយប្ញទ្ធានុភាព។

2

¹ខ្ញុំចង់ឲ្យបងប្អូនដឹងពីឧបសគ្គ ដែលខ្ញុំបានប្រឈមមុខសម្រាប់បងប្អូន និងសម្រាប់អ្នកស្រុកឡៅឌីសេ ព្រមទាំងសម្រាប់បងប្អូនដែលមិនទាន់បានជួបមុខខ្ញុំផ្ទាល់។²ខ្ញុំធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តពួូកគេដោយឲ្យពួកគេរួបរួមគ្នា ក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ហើយឲ្យពួកគេមានប្រាជ្ញាវាងវៃបំផុត និងស្គាល់ពីគម្រោងការដែលលាក់កំបាំងនោះ គឺព្រះគ្រិស្ត។³នៅក្នុងព្រះអង្គមានលាក់ទុកគ្រប់ទាំងតម្រិះ និងប្រាជ្ញា។

⁴ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យមាននរណាម្នាក់មកបោកបញ្ឆោតអ្នកដោយពាក្យសម្ដីលួងលោមឡើយ។⁵ទោះបីរូបកាយខ្ញុំមិនបាននៅជាមួយបងប្អូន តែចិត្តរបស់ខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូនជានិច្ច។ ខ្ញុំមានអំណរដោយឃើញបងប្អូនមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ល្អ និងមានជំនឿរឹងមាំនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។

⁶បើបងប្អូនបានទទួលព្រះគ្រិស្តជាព្រះអម្ចាស់ ចូរដើរក្នុងព្រះអង្គ។⁷ត្រូវចាក់ឬសឲ្យរឹងមាំនៅក្នុងព្រះអង្គ ត្រូវសាងសង់ជីវិតនៅលើព្រះអង្គ ត្រូវមានជំនឿរឹងមាំដូចអ្វីដែលអ្នកបានរៀន ហើយត្រូវអរព្រះគុណព្រះឲ្យបានច្រើន។

⁸សូមប្រយ័ត្នកុំឲ្យមាននរណាម្នាក់បញ្ឆោតអ្នកដោយប្រើទស្សនវិជ្ជា ឬដោយអរូបី ដោយពឹងផ្អែកលើទម្លាប់ពីបុរាណ ការទាំងអស់នោះមិនមែនមកពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។⁹ដ្បិតគ្រប់លក្ខណសម្បត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅយ៉ាងពោរពេញក្នុងរូបកាយព្រះគ្រិស្ដ។

¹⁰បងប្អូនក៏បានពោរពេញនៅក្នុងព្រះអង្គដែរ។ ព្រះអង្គជាប្រមុខដែលគ្រប់គ្រងលើគ្រប់ទាំងសិទ្ធិអំណាច។¹¹នៅក្នុងព្រះអង្គ បងប្អូនក៏បានធ្វើវិធីកាត់ស្បែកដែរ តែពុំមែនជាពិធីកាត់ស្បែកដោយដៃមនុស្សទេ គឺជាកាត់ស្បែកតាមរបៀបព្រះគ្រិស្តវិញ។¹²ពេលបងប្អូនទទួលពិធីជ្រមុជទឹក បងប្អូនបានកប់រួមជាមួយព្រះអង្គ ហើយបងប្អូនបានរស់ឡើងវិញ ដោយសារជឿលើប្ញទ្ធានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានប្រោសព្រះគ្រិស្តឲ្យរស់ឡើងវិញពីស្លាប់។

¹³ពីដើម បងប្អូនបានស្លាប់នៅក្នុងនិស្ស័យចាស់ និងមិនបានធ្វើពិធីកាត់ស្បែកខាងរូបកាយឡើយ តែព្រះអង្គបានប្រទានឲ្យបងប្អូនមានជីវិតរួមជាមួយព្រះអង្គ ហើយអត់ទោសរាល់អំពើរំលងរបស់បងប្អូន។¹⁴ព្រះអង្គបានលុបបញ្ជីបំណុល និងវិន័យដែលបានចោទប្រកាន់យើង។ ព្រះអង្គបានលុបចេញ ហើយឆ្កាងអំពើទាំងនោះនៅលើឈើឆ្កាង។¹⁵ព្រះអង្គបានដកហូតអំណាច និងដកសិទ្ធិអំណាច ហើយព្រះអង្គបានបំបាក់មុខវាជាសាធារណៈ ដោយមានជ័យជម្នះលើវា ដោយសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។

¹⁶បន្ទាប់មក កុំឲ្យនរណាម្នាក់កាត់ទោសអ្នកអំពីការហូបអាហារ ផឹកភេសជ្ជៈ អំពីរឿងបុណ្យទាន បុណ្យចូលខែ ឬថ្ងៃសប្ប័ទនោះទេ។¹⁷ទាំងនេះគ្រាន់តែជាស្រមោលដែលនឹងមកប៉ុណ្ណោះ តែសេចក្ដីពិតនោះជាព្រះគ្រិស្ត។

¹⁸កុំឲ្យមាននរណាម្នាក់លួចយកការបន្ទាបខ្លួន និងការថ្វាយបង្គំ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកបាត់បងរង្វាន់ដែលទេវតារបស់ព្រះរៀបចំសម្រាប់បងប្អូន។ ដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានឃើញអ្វីមួយ ហើយអួតបំប៉ោងច់តាមគំនិតលោកីយ៍។¹⁹គេមិនបាននៅជាប់ជាមួយព្រះគ្រិស្តជាព្រះសិរសាទេ។ ព្រះសិរសាបានតភ្ជាប់ខ្លួនទាំងមូលតាមរយៈសន្លាក់ឆ្អឹង និងសរសៃ ហើយចម្រើនឡើងជាមួយគ្នាតាមរយៈព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យ។

²⁰ប្រសិនបើបងប្អូនស្លាប់រួមជាមួយព្រះគ្រិស្តមែន ហេតុអ្វីបានជាបងប្អូនរស់នៅដូចជានៅជាប់ជាមួយលោកីយ៍ទៀត។²¹«កុំយក! កុំភ្លក់! កុំប៉ះ!»²²ការទាំងអស់នោះជាផ្លូវដែលនាំធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើពុករលួយ អាស្រ័យលើការណែនាំ និងសេចក្ដីបង្រៀនរបស់មនុស្ស។²³ច្បាប់ទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយប្រាជ្ញានៃសាសនា ហើយមានការបន្ទាបខ្លួន និងលត់ដំខ្លួន។ ប៉ុន្តែ វាគ្មានតម្លៃអ្វីសោះក្នុងការប្រឆាំងនឹងសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នាខាងនិស្ស័យលោកីយ៍។

3

¹ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសបងប្អូនឲ្យរស់ឡើងវិញរួមជាមួយព្រះគ្រិស្ត ចូរស្វែងរកអ្វីៗនៅស្ថានលើ ជាស្ថានដែលព្រះគ្រិស្តគង់នៅខាស្ដាំព្រះជាម្ចាស់។²ចូរគិតពីអ្វីៗដែលនៅស្ថានលើ មិនមែនអ្វីៗដែលនៅផែនដីឡើយ។³ដ្បិតបងប្អូនបានស្លាប់ ហើយជីវិតរបស់អ្នកក៏បានលាក់ទុកជាមួយព្រះគ្រិស្ត នៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់។⁴នៅពេលព្រះគ្រិស្ត ដែលជាជីវិតរបស់បងប្អូន បានលេចមកនោះបងប្អូនក៏លេចមកជាមួយព្រះអង្គ ប្រកបដោយសិរីរុងរឿងដែរ។

⁵ចូរសម្លាប់អ្វីៗដែលនៅលើផែនដីនេះដូចជា អំពើប្រាសចាកសីលធម៌ អំពើសៅហ្មង ចិត្តស្រើបស្រាល បំណងប្រាថ្នាអាក្រក់ និងចិត្តលោភលន់ គឺយកទ្រព្យសម្បត្តិធ្វើជាព្រះ⁶ព្រោះតែសេចក្ដីទាំងនេះហើយដែលធ្វើឲ្យសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ធ្លាក់ទៅលើកូនអស់អ្នកដែលមិនស្ដាប់បង្គាប់។⁷អ្នកក៏ធ្លាប់ធ្វើការទាំងអស់នេះ នៅពេលដែលអ្នករស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងនោះ។⁸ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ បងប្អូនគួរតែលះចោលសេចក្ដីទាំងនេះដូចជា សេចក្តីក្រោធ កំហឹង ចិត្តអាក្រក់ ប្រមាថ និងពាក្យទ្រគោះបោះបោកចេញពីមាត់បងប្អូន។

⁹កុំកុហកអ្នកដទៃ ចាប់តាំងពីពេលបងប្អូនបានបោះបង់ជីវិតចាស់ និងទម្លាប់ចាស់ចោល¹⁰ហើយអ្នកបានបំពាក់មនុស្សថ្មី ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សថ្មី ដើម្បីឲ្យស្គាល់លក្ខណៈដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមក។¹¹ដូច្នេះទើបបានជាគ្មានសាសន៍ក្រិក និងសាសន៍យូដា ការកាត់ស្បែក និងការមិនកាត់ស្បែក មនុស្សព្រៃ ពួកទមិឡ ទាសករ អ្នកងារ ប៉ុន្តែព្រះគ្រិស្តជាអ្វីទាំងអស់ នៅគ្រប់ទាំងអស់។

¹²ចូលបំពាក់នូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសបងប្អូន ជារាស្រ្តដ៏វិសុទ្ធ និងជាទីស្រឡាញ់ មានចិត្តមេត្តា សប្បុរស បន្ទាបខ្លួន ស្លូតបូត និងអត់ធ្មត់។¹³ទ្រាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក សប្បុរសរវាងគ្នាទៅវិញទៅមក។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់រអ៊ូរទាំចំពោះនរណាម្នាក់ទៀត សូមអត់ទោសអ្នកដទៃ តាមរបៀបព្រះអម្ចាស់បានអត់ទោសដល់អ្នកដែរ។¹⁴លើសពីការទាំងអស់នេះ ត្រូវមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលជាចំណងនៃភាពឥតខ្ចោះ។

¹⁵ចូរឲ្យសេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ព្រះគ្រិស្តសោយរាជ្យនៅក្នុងចិត្តរបស់បងប្អូន។ ចូរអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារតែសេចក្ដីសុខសាន្តនេះហើយទើបបងប្អូនបានរួបរួមគ្នាក្នុងព្រះកាយតែមួយ។¹⁶ចូលឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រិស្តរស់នៅក្នុងបងប្អូនជាបរិបូរ។ ចូលបង្រៀន និងទូន្មានគ្នាទៅវិញទៅដោយប្រើប្រាជ្ញា ទំនុកតម្កើង ចម្រៀងសរសើរ និងបទចម្រៀងដែលមកពីព្រះវិញ្ញាណ។ ចូរច្រៀងអរព្រះគុណថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ដោយចេញពីចិត្ត។¹⁷អ្វីដែលបងប្អូនធ្វើគ្រប់ទាំងពាក្យសម្ដី និងកាយវិការ ចូរធ្វើគ្រប់ការទាំងអស់ក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ។ ចូរអរព្រះគុណព្រះបិតាតាមរយៈព្រះយេស៊ូ។

¹⁸ប្រពន្ធគ្រប់គ្នាអើយ ចូរចុះចូលនឹងប្ដី ដើម្បីឲ្យបានសមរម្យនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់។¹⁹ប្ដីគ្រប់គ្នាអើយ ចូរស្រឡាញ់ប្រពន្ធរបស់ខ្លួន ហើយមិនត្រូវមួម៉ៅដាក់នាងឡើយ។²⁰កុមារគ្រប់គ្នាអើយចូលស្ដាប់បង្គាប់ឪពុកម្ដាយគ្រប់ការទាំងអស់ ដោយសារតែការទាំងអស់នេះជាទីគាប់ព្រះហប្ញទ័យក្នុងព្រះអម្ចាស់។²¹ឪពុកគ្រប់គ្នាអើយ ចូរកុំខឹងកូនរបស់អ្នកឡើយ ដូច្នេះទើបគេមិនបាក់ទឹកចិត្ត។

²²អ្នកបម្រើគ្រប់គ្នាអើយ ចូរគោរពម្ចាស់របស់ខ្លួនក្នុងលោកនេះ មិនត្រូវធ្វើព្រោះផ្គាប់ភ្នែកម្ចាស់ ក៏ដូចជាសម្រាប់ផ្គាប់មនុស្សដទៃទៀតឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវបម្រើដោយចិត្តស្មោះសរ និងដោយការកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់។²³ចូរធ្វើឲ្យអស់ពីចិត្ត ដូចជាធ្វើថ្វាយព្រះអម្ចាស់ដែរ មិនមែនធ្វើសម្រាប់មនុស្សលោកទេ។²⁴ដ្បិត បងប្អូនបានដឹងថាបងប្អូននឹងទទួលរង្វាន់ពីព្រះអម្ចាស់ជាកេរមរតក។ អស់អ្នកដែលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តបានអ្នកបម្រើ។²⁵ដ្បិតអស់អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត អ្នកនោះនឹងទទួលពិន័យ ដូចជាអំពើទុច្ចរិតដែលគេបានប្រព្រឹត្ត ដោយមិនរើសមុខឡើយ។

4

¹ចៅហ្វាយគ្រប់គ្នាអើយ ចូរប្រព្រឹត្តជាមួយអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួន ឲ្យបានត្រឹមត្រូវនិងយុត្តិធម៌។ អ្នកដឹងហើយថា អ្នកក៏មានចៅហ្វាយមួយនៅស្ថានបរមសុខដែរ។

²ចូរបន្តព្យាយាមអធិស្ឋាន។ ចូរប្រុងស្មារតីនៅក្នុងការអធិស្ឋាន ដោយអរព្រះគុណ។³សូមរួមគ្នាអធិស្ឋានសម្រាប់យើង ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គបើកទ្វារសម្រាប់ព្រះបន្ទូល ដើម្បីឲ្យយើងបានប្រកាសពីសេចក្ដីពិតដែលលាក់កំបាំងរបស់ព្រះគ្រិស្ត។ ហើយខ្ញុំបានជាប់ឃុំឃាំងដោយព្រោះការនេះ។⁴សូមអធិស្ឋានឲ្យខ្ញុំយល់ច្បាស់ពីអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវនិយាយ។

⁵ចូរដើរដោយប្រាជ្ញាជាមួយអ្នកដែលមិនទាន់ជឿ និងចេះរៀបចំពេលវេលាផង។⁶សូមឲ្យសម្ដីរបស់បងប្អូនបានប្រកបដោយព្រះគុណជានិច្ច។ ឲ្យពួកគេទទួលបានពាក្យដែលមានខ្លឹមសារ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនអាចដឹងពីរបៀបដែលបងប្អូនឆ្លើយតបទៅមនុស្សម្នាក់ៗ។

⁷រឿងអ្វីដែលទាក់ទងជាមួយខ្ញុំ លោកទីឃីកុសជម្រាបដល់បងប្អូនឲ្យបានដឹង។ លោកទីឃីកុសជាបងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ក៏ជាអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់ និងជាអ្នកបម្រើក្នុងព្រះអម្ចាស់។⁸ខ្ញុំបានបញ្ជូនគាត់សម្រាប់ការនេះ ដើម្បីប្រាប់ពីដំណឹងរបស់យើង ហើយគាត់ក៏អាចលើកទឹកចិត្តដល់បងប្អូនដែរ។⁹ខ្ញុំបានបញ្ជូនគាត់ទៅជាមួយលោកអូនេស៊ីម ជាបងប្អូនដែលស្មោះត្រង់ និងជាទីស្រឡាញ់ ហើយជាម្នាក់ក្នុងចំណោមបងប្អូន។ ពួកគេនឹងជម្រាបដល់បងប្អូនពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅទីនេះ។

¹⁰លោកអើរីស្តាក ជាបងប្អូនដែលជាប់ឃុំឃាំងជាមួយខ្ញុំ សូមជម្រាបសួរមកបងប្អូន ហើយលោកម៉ាកុស ដែលត្រូវជាសាច់ញាតិរបស់លោកបារណាបាសក៏សូមជម្រាបសួរដល់បងប្អូនដែរ (ប្រសិនបើ គាត់មកសុខទុក្ខបងប្អូន សូមទទួលគាត់ដូចអ្វីដែលខ្ញុំបានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា)¹¹ហើយលោកយេស៊ូ ហៅលោកយូស្ទូសក៏បានជម្រាបសួរដល់បងប្អូនដែរ។ មានតែអ្នកកាត់ស្បែកអ្នកនេះឯង សម្រាប់ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏ជាអ្នកដែលកម្សាន្តចិត្តខ្ញុំដែរ។

¹²លោកអេប៉ាប្រាសសូមជម្រាបសួរដល់បងប្អូន។ គាត់គឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោមបងប្អូន ហើយក៏ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូដែរ។ គាត់តែងតែអធិស្ឋានសម្រាប់បងប្អូន ដើម្បីឲ្យបងប្អូនអាចឈេររឹងមាំ និងពេញលក្ខណៈនៅក្នុងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹³ខ្ញុំអាចធ្វើជាសាក្សីសម្រាប់គាត់បាន ថាគាត់ពិតជាប្រឹងប្រែងសម្រាប់បងប្អូន និងសម្រាប់អ្នកស្រុកឡៅឌីសេ ព្រមទាំងអ្នកស្រុកហេរ៉ាប៉ូល។¹⁴លោកគ្រូពេទ្យលូកាជាទីស្រឡាញ់របស់យើង និងលោកដេម៉ាសសូមជម្រាបសួរដល់បងប្អូនដែរ។

¹⁵សូមជម្រាបសួរដល់បងប្អូនដែលរស់នៅស្រុកឡៅឌីសេ និងនាងនឹមផាស ព្រមទាំងក្រុមជំនុំដែលប្រជុំគ្នានៅក្នុងផ្ទះរបស់នាងដែរ។¹⁶នៅពេលដែលបងប្អូនបានអានសំបុត្រនេះរួចហើយ សូមអានសំបុត្រនេះសម្រាប់ក្រុមជំនុំឡៅឌីសេ ហើយសូមអានសំបុត្រដែលមកពីស្រុកឡៅឌីសេផង។¹⁷សូមជម្រាបលោកអើឃីព ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះព័ន្ធកិច្ចដែលអ្នកទទួលបាននៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ ដែលអ្នកគួរតែធ្វើការនេះ។

¹⁸ពាក្យជម្រាបសួរនេះ ខ្ញុំប៉ូល ជាអ្នកសរសេរដោយដៃខ្ញុំផ្ទាល់។ សូមចាំថាខ្ញុំនៅជាប់ឃុំឃាំង។ សូមឲ្យព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅជាប់ជាមួយបងប្អូន។

១ ថេស្សាឡូនិក

1

¹ខ្ញុំប៉ូល និងស៊ីលវ៉ាន ហើយនិងធីម៉ូថេ ជូនចំពោះក្រុមជំនុំនៃថេស្សាឡូនិកនៅក្នុងព្រះដ៏ជាព្រះបិតា និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត។ សូមព្រះគុណ និងសេចក្តីសុខសាន្តកើតមានដល់អ្នករាល់គ្នា។

²ពួកយើងអរគុណដល់ព្រះអង្គជានិច្ចសម្រាប់បងប្អូនទាំងអស់គ្នា យើងតែងតែនឹកគិតពីអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់យើងជានិច្ច។³យើងនឹកចាំបងប្អូននៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ចំពោះកិច្ចការនៃជំនឿ និងកិច្ចការនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ ព្រមទាំងមានការអត់ធ្មត់ជឿជាក់សម្រាប់អនាគតនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង។

⁴ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់បងប្អូន យើងដឹងថា ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នា⁵ដោយសារដំណឹងល្អរបស់យើងដែលមកដល់បងប្អូនមិនមែនគ្រាន់តែសំដីប៉ុណ្ណោះទេ តែជាមួយនឹងអំណាច នៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និងដែលមានចិត្តជឿជាក់យ៉ាងខ្លាំងថែមទៀតផង។ ដូចគ្នានេះដែរ អ្នកក៏បានដឹងថា យើងជាមនុស្សបែបណា ដែលនៅក្នុងចំណោមបងប្អូន គឺសម្រាប់បងប្អូន។

⁶អ្នករាល់គ្នាបានយកតម្រាបតាមយើង និងតាមព្រះអម្ចាស់ ក្នុងការដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលព្រះបន្ទូលនៅក្នុងគ្រាទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំងដោយអំណរចេញពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។⁷ជាលទ្ធផល អ្នកបានក្លាយជាគំរូដល់បងប្អូនអ្នកជឿដែលនៅស្រុកម៉ាសេដូន និងស្រុកអាខៃផងដែរ។

⁸ដ្បិត ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានចេញពីអ្នករាល់គ្នា ហើយមិនគ្រាន់តែនៅក្នុងនៅស្រុកម៉ាសេដូន និងស្រុកអាខៃប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់បានចេញទៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ហេតុដូច្នេះហើយ យើងមិនចាំបាច់និយាយអ្វីទាំងអស់។⁹ដ្បិត ពួកគេខ្លួនឯងបានរាយការណ៍ពីហេតុដែលយើងមកក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។ ពួកគេបានប្រាប់ពីការដែលអ្នករាល់គ្នាបែរពីរូបព្រះ ទៅបម្រើព្រះដ៏មានព្រះជនរស់ និងសេចក្តីពិតវិញ។¹⁰ពួកគេបានរាយការណ៍ថា អ្នករាល់គ្នាបានរងចាំព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គយាងមកពីស្ថានសួគ៌ ជាព្រះដែលព្រះអង្គបានប្រោសពីសេចក្តីស្លាប់ឡើងវិញ។ នេះគឺព្រះយេស៊ូ ដែលបានរំដោះយើងពីសេចក្តីក្រោធដែលមកដល់។

2

¹ដ្បិតបងប្អូនវិញ បងប្អូនបានដឹងហើយថា ការមកវិញរបស់ពួកយើងមិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ។²អ្នករាល់គ្នាដឹងហើយថា យើងបានឈឺចាប់កាលពីមុន ហើយយើងបានទទួលរងការប្រមាថនៅក្រុងភីលីព។ យើងមានសេចក្តីក្លាហាននៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់នៃយើងក្នុងការនិយាយមកកាន់អ្នករាល់គ្នានូវដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងឧបសគ្គខ្លាំងយ៉ាងណាក្តី។

³ដ្បិត ការដាស់តឿនរបស់យើងមិនមែនមកពីកំហុស ឬមកពីភាពមិនបរិសុទ្ធ ឬមកពីការបោកប្រាស់ឡើយ។⁴ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតនិងផ្ទុកផ្ដាក់ឲ្យយើងនាំដំណឹងល្អ ដូច្នេះ យើងក៏ប្រកាស។ យើងប្រកាស មិនមែនដោយផ្គាប់ចិត្តមនុស្សទេ ប៉ុន្តែ ផ្គាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ព្រះអង្គគឺជាព្រះជាម្ចាស់ដែលពិនិត្យពិច័យដួងចិត្តរបស់យើង។

⁵ដ្បិត យើងមិនបានប្រើពាក្យបញ្ចើចបញ្ចើរណាមួយឡើយ ដូចបងប្អូនដឹងស្រាប់ហើយ ឬជាលេសសម្រាប់ការលោភលន់ឡើយ មានព្រះជាម្ចាស់ជាបន្ទាល់។⁶ឬ យើងក៏មិនបានស្វែងរកសិរីល្អពីមនុស្សដែរ មិនថាពីបងប្អូន ឬអ្នកផ្សេងៗទៀត។ យើងមានឯកសិទ្ធិជាសាវករបស់ព្រះគ្រិស្ត។

⁷តែផ្ទុយទៅវិញ យើងដូចជាសាសន៍ដទៃនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដូចជាម្តាយដែលលួងលោមកូនរបស់ខ្លួន។⁸នេះគឺជារបៀបនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលយើងមានសម្រាប់បងប្អូន។ យើងមានអំណរក្នុងការចែកចាយជាមួយបងប្អូន មិនគ្រាន់តែដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ថែមទាំងជីវិតរបស់យើងផងដែរ។ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានក្លាយជាទីស្រឡាញ់សម្រាប់យើងហើយ។⁹បងប្អូនចាំ ពីកិច្ចការ និងការងាររបស់យើងហើយ។ ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ យើងខំធ្វើការ ដើម្បីកុំឲ្យយើងបានក្លាយជាបន្ទុកដល់នរណាម្នាក់ឡើយ។ នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ យើងបានប្រកាសដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅកាន់បងប្អូន។

¹⁰អ្នករាល់គ្នាគឺជាបន្ទាល់ ហើយព្រះជាម្ចាស់ក៏ជាសាក្សីរបស់យើងផងដែរ ពីរបៀប ដ៏វិសុទ្ធ សុចរិត និងគ្មានកន្លែងបន្ទោសបាន ដែលយើងបានប្រព្រឹត្តខ្លួនយើងនៅចំពោះបងប្អូនអ្នកជឿ។¹¹ដូចគ្នានេះដែរ អ្នកបានដឹងពីរបៀបដែលយើងបានប្រព្រឹត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក ប្រៀបដូចជាឪពុកប្រព្រឹត្តចំពោះកូនរបស់គាត់ផ្ទាល់¹²យើងអង្វរ និងលើកទឹកចិត្ត ព្រមទាំងដាស់តឿនដល់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យដើរតាមបែបស័ក្កសមចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានត្រាស់ហៅអ្នកមកក្នុងព្រះរាជ្យ និងសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។

¹³ដោយហេតុផលនេះហើយ យើងក៏អរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ជានិច្ច។ ដ្បិត នៅពេលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលព្រះរាជសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮ អ្នករាល់គ្នាបានទទួលពីយើង អ្នករាល់គ្នាប្រៀបដូចជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះផ្ទាល់។ គឺព្រះបន្ទូលនេះហើយដែលធ្វើការនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា និងក្នុងចំណោមអ្នកជឿដែរ។

¹⁴ដ្បិត បងប្អូនអើយ អ្នករាល់គ្នាបានក្លាយជាគំរូរបស់ក្រុមជំនុំផ្សេងៗរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលនៅក្នុងយូដា នៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាក៏បានរងទុក្ខដូចគ្នាពីបងប្អូនជនរួមជាតិរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចដែលពួកគេបានរងទុក្ខពីសាសន៍យូដាដែរ។¹⁵គឺជាសាសន៍យូដាហើយដែលបានសម្លាប់ទាំងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ និងពួកព្យាការី។ គឺពួកយូដាហើយ ដែលបណ្តេញពួកយើងចេញ។ ពួកគេមិនបានធ្វើឲ្យព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេប្រឆាំងជាមួយមនុស្សគ្រប់គ្នា។¹⁶ពួកគេបានហាមប្រាមយើងមិនឲ្យប្រកាសទៅកាន់សាសន៍ដទៃ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានសង្គ្រោះឡើយ។ ជាលទ្ធផល ពួកគេបានធ្វើឲ្យបាប ធ្លាក់មកលើពួកគេកាន់តែច្រើន។ សេចក្តីក្រោធត្រូវតែធ្លាក់មកលើពួកគេនៅទីបញ្ចប់។

¹⁷បងប្អូនអើយ យើងត្រូវបានញែកដោយឡែកពីបងប្អូន តែមួយរយៈខ្លីតែប៉ុណ្ណោះ ខាងឯសាច់ឈាម ប៉ុន្តែមិនមែនខាងឯចិត្តគំនិតរបស់យើងទេ។ ជាពិសេសយើងមានចិត្តប្រាថ្នាចង់ឃើញមុខអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងខ្លាំង។¹⁸ដ្បិត ខ្ញុំ ប៉ូល ម្តងហើយម្តងទៀត យើងចង់មកឯអ្នករាល់គ្នាណាស់ ប៉ុន្តែ សាតាំងបានរារាំងយើង។¹⁹ដ្បិត តើអ្វីទៅជាសេចក្តីសង្ឃឹមនៃអនាគតរបស់យើង ឬអំណរ ឬជាភួងជ័យនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់យេស៊ូនៅពេលដែលព្រះអង្គយាងត្រឡប់មកវិញ? តើមិនមែនជាអ្នករាល់គ្នាទេឬអី?²⁰ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាគឺជាសិរីល្អ និងជាអំណររបស់យើង។

3

¹ដូច្នេះហើយ នៅពេលយើងទ្រាំលែងបានទៀត យើងគិតថា គឺជាការល្អ បើយើងចេញទៅក្រុងអាថែន។²យើងបានបញ្ជូនធីម៉ូថេ ជាបងប្អូន និងជាអ្នករួមការងាររបស់យើងសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រិស្ត ដើម្បីចម្រើនកម្លាំង និងកំសាន្តចិត្តអ្នករាល់គ្នាទាក់ទងនឹងជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នា។³យើងធ្វើការដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់ត្រូវបានបោះបង់ចោលនៅពេលជួបទុក្ខលំបាក។ ដ្បិតបងប្អូនដឹងស្រាប់ហើយថា ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសយើងសម្រាប់ការនេះ។

⁴ពិតណាស់ ពេលយើងនៅជាមួយនឹងបងប្អូន យើងបានប្រាប់បងប្អូនជាមុនហើយថា យើងបានរងទុក្ខដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយការនោះបានកើតឡើងដូចអ្នកបានដឹងស្រាប់ហើយ។⁵ដោយហេតុនេះហើយ នៅពេលខ្ញុំឈរលែងបានទៀត ខ្ញុំបានចាត់គាត់មក ដើម្បីខ្ញុំអាចដឹងពីជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ប្រហែលជាមេល្បួង ពេលខ្លះបានល្បួងអ្នករាល់គ្នា ហើយការងាររបស់យើងត្រូវបានក្លាយជាឥតប្រយោជន៍។

⁶ប៉ុន្តែ ធីម៉ូថេបានចេញពីអ្នករាល់គ្នា មកឯយើងវិញ ហើយបាននាំដំណឹងល្អនៃជំនឿ ហើយនិងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់អ្នករាល់គ្នា។ គាត់បានប្រាប់យើងថា អ្នករាល់គ្នាបាននឹកចាំពីយើងខ្ញុំជានិច្ច ហើយបងប្អូនលែងបានឃើញយើង ហើយយើងក៏លែងបានឃើញបងប្អូនផងដែរ។⁷បងប្អូនអើយ ដោយហេតុនេះហើយ យើងបានកំសាន្តចិត្តដោយសារជំនឿរបស់បងប្អូន ពីគ្រប់ទាំងទុក្ខលំបាក និងការរងទុក្ខរបស់យើង។

⁸ដ្បិត យើងរស់នៅ ប្រសិនបើ អ្នកឈរមាំក្នុងព្រះអម្ចាស់។⁹ហើយ តើអ្វីទៅដែលយើងអាចនឹងអរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់បងប្អូន គឺគ្រប់ទាំងអំណរដែលយើងមាននៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ពីអ្នករាល់គ្នាវិញ?¹⁰ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ យើងអធិស្ឋានយ៉ាងខ្លាំងថា យើងអាចជួបមុខបងប្អូន ហើយអាចផ្តល់អ្វីដែលជាជំនឿសម្រាប់បងប្អូនដែលខ្វះខាត។

¹¹សូមព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ព្រះបិតាផ្ទាល់ និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូនៃយើងបានដឹកនាំផ្លូវរបស់យើងទៅរកបងប្អូន។¹²សូមព្រះអម្ចាស់ធ្វើឲ្យបងប្អូនបានចម្រើនឡើង និងមានសេចក្តីស្រឡាញ់ជាបរិបូរដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាផង ដូចដែលយើងបានធ្វើជាមួយបងប្អូនដែរ។¹³សូមព្រះអង្គចម្រើនកម្លាំងចិត្តដល់បងប្អូន ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាក្លាយជាមនុស្សដែលគ្មានកន្លែងបន្ទោសបាន នៅក្នុងដ៏វិសុទ្ធក្នុងព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបិតានៃយើង នៅពេលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តយាងត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងពួកដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ។

4

¹ជាចុងក្រោយ បងប្អូនអើយ យើងលើកទឹកចិត្ត និងដាស់តឿនដល់បងប្អូននៅក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត។ ដូចដែលបងប្អូនបានទទួលសេចក្តីបង្គាប់ពីយើងរួចហើយ អំពីរបៀបនៃការដើរយ៉ាងណាឲ្យគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់ គឺដើរក្នុងរបៀបនេះឯង ដើម្បីឲ្យអ្នកបានធ្វើការច្រើនថែមទៀត។²ដ្បិត បងប្អូនបានដឹងស្រាប់ហើយ ពីការណែនាំដែលយើងបានផ្តល់ដល់អ្នករាល់គ្នាតាមរយៈព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ។

³ដ្បិត នេះគឺជាព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺឲ្យបងប្អូនបានជ្រះស្អាត ដោយចៀសចេញពីការប្រព្រឹត្តខុសសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ⁴ដែលបងប្អូនម្នាក់ៗបានដឹងរួចមកហើយ ពីរបៀបនៃការគ្រប់គ្រងរូបកាយរបស់ខ្លួន នៅក្នុងភាពដ៏វិសុទ្ធ និងថ្លៃថ្នូរ⁵មិនត្រូវនៅក្នុងតណ្ហាក្រាស់ (ដូចសាសន៍ដទៃដែលមិនស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ)។⁶កុំឲ្យនរណាម្នាក់ធ្វើរំលង និងខុសឆ្គងជាមួយបងប្អូនរបស់ខ្លួននៅក្នុងរឿងនេះឡើយ។ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់នឹងសងសឹកជាមួយនឹងការទាំងអស់នោះ ដូចដែលយើងបានដាស់តឿនបងប្អូន និងថ្លែងជាមួយបងប្អូនពីមុនរួចហើយ។

⁷ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់មិនបានហៅយើងមកនៅក្នុងភាពមិនស្អាតឡើយ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងភាពបរិសុទ្ធវិញ។⁸ដូច្នេះហើយ អ្នកណាដែលបដិសេធការនេះ គឺបដិសេធព្រះជាម្ចាស់ ដែលប្រទានភាពបរិសុទ្ធដល់អ្នក។

⁹ទាក់ទងនឹងសេចក្តីស្រឡាញ់បងប្អូនអើយ អ្នកបានធ្វើហើយ មិនចាំបាច់ឲ្យនរណាសរសេរសំបុត្រមកកាន់បងប្អូនឡើយ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានបង្រៀនដល់បងប្អូនដោយផ្ទាល់ឲ្យស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។¹⁰ពិតណាស់ បងប្អូនបានធ្វើការនេះ ជាមួយបងប្អូនគ្រប់គ្នា ដល់អស់អ្នកដែលនៅស្រុកម៉ាសេ‌ដូនទាំងអស់។¹¹ប៉ុន្តែ យើងសូមដាស់តឿនដល់បងប្អូន ចង់ឲ្យបងប្អូនរស់នៅជាមួយគ្នាដោយស្ងៀមស្ងាត់ គិតពីការងារខ្លួនឯង ហើយខំប្រឹងធ្វើការ ដូចដែលយើងបានបង្គាប់ដល់បងប្អូន។¹²ដើម្បីឲ្យបងប្អូនបានដើរត្រឹមត្រូវចំពោះអ្នកនៅខាងក្រៅ និងគ្មានអ្វីដែលខ្វះខាតឡើយ។

¹³បងប្អូនអើយ យើងមិនចង់ឲ្យបងប្អូនយល់ច្រឡំឡើយ អំពីអស់អ្នកដែលដេកលក់ទៅហើយ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាយំសោកដូចមនុស្សដទៃទៀតដែលពួកគេមិនដឹងច្បាស់អំពីអនាគត។¹⁴ដ្បិត បើយើងជឿថា ព្រះយេស៊ូបានសុគត ហើយរស់ឡើងវិញ ហើយ ព្រះជាម្ចាស់បាននាំអស់អ្នកដែលបានដេកលក់នៅក្នុងព្រះអង្គឡើងមកវិញដែរ។¹⁵ដោយហេតុនេះ យើងនិយាយមកកាន់បងប្អូន តាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា យើងដែលនៅរស់នៅឡើយ យើងនឹងនៅរហូតទាល់តែព្រះអម្ចាស់យាងត្រឡប់មកវិញ យើងប្រាកដជាមិនឡើងទៅមុនអស់អ្នកដែលបានដេកលក់នោះទេ។

¹⁶ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់នឹងចុះពីស្ថានសួគ៌មក។ ព្រះអង្គនឹងយាងមកជាមួយនឹងសម្រែកមួយ ជាមួយនឹងសម្លេងរបស់មហាទេវតា និងជាមួយនឹងសម្លេងត្រែរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយអ្នកដែលស្លាប់ក្នុងព្រះគ្រិស្ត នឹងរស់ឡើងវិញមុនគេ។¹⁷បន្ទាប់មកយើងគឺជាអ្នកដែលនៅសល់ ក៏រស់ឡើងវិញដែរ យើងនឹងឡើងទៅជួបជាមួយគ្នានៅឯពពក។ តាមរបៀបនេះឯង យើងនឹងនៅជាមួយព្រះអម្ចាស់រហូតទៅ។¹⁸ដូច្នេះហើយ ចូរកម្សាន្តចិត្តដល់គ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងពាក្យទាំងនេះ។

5

¹ឥឡូវនេះ ទាក់ទងនឹងពេលវេលា និងពេលកំណត់នោះ បងប្អូនអើយ អ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវការសំបុត្រអ្វីពីនរណា មកអ្នករាល់គ្នាទៀតឡើយ។²ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានដឹងយ៉ាងច្បាស់ហើយថា ថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងមកដល់ដូចជាចោរនៅពេលយប់។³នៅពេលដែលពួកគេនិយាយពី «សន្តិភាព និងសុវត្ថិភាព» ដូច្នេះ មហន្តរាយនឹងធ្លាក់មកលើពួកគេដែរ។ វាប្រៀបដូចជាការឈឺពោះរបស់ស្រីមានផ្ទៃពោះនៅពេលសម្រាលកូន។ ពួកគេគ្មានផ្លូវអាចគេចវេសបានទេ។

⁴ប៉ុន្តែ ឯបងប្អូនវិញ គឺមិនស្ថិតនៅក្នុងទីងងឹតទេ ដូច្នេះ ថ្ងៃនោះមិនអាចយកឈ្នះអ្នករាល់គ្នាដូចជាចោរឡើយ។⁵ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាគឺជាបុត្រនៃពន្លឺ ហើយក៏ជាបុត្រនៃពេលថ្ងៃដែរ។ យើងមិនមែនជាបុត្រនៃពេលយប់ ឬងងឹតនោះទេ។⁶ដូច្នេះ យើងមិនត្រូវគេងលក់ដូចមនុស្សផ្សេងទៀតដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរយើងចាំយាម ហើយមានចិត្តម៉ឺងម៉ាត់។⁷ដ្បិតអស់អ្នកដែលគេងលក់ គេគេងលក់នៅពេលយប់មែន ហើយអស់អ្នកដែលស្រវឹងក៏គេស្រវឹងនៅពេលយប់ដែរ។

⁸ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះយើងជាកម្មសិទ្ធិនៃពន្លឺ យើងត្រូវតែរក្សាចិត្តម៉ឺងម៉ាត់ ហើយបំពាក់ជំនឿ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ទុកដូចជាប្រដាប់បាំងដើមទ្រូង ហើយពាក់មួកនៃសេចក្តីសង្គ្រោះសម្រាប់អនាគតរបស់យើង។⁹ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់មិនបានតម្រូវយើងសម្រាប់សេចក្តីក្រោធឡើយ ប៉ុន្តែ ដើម្បីទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះតាមរយៈព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើងវិញ។¹⁰គឺព្រះអង្គហើយដែលសុគតសម្រាប់យើង ទោះបើ យើងដេកលក់ ឬភ្ញាក់ឡើងក្តី យើងអាចរស់នៅជាមួយព្រះអង្គ។¹¹ដូច្នេះហើយ ចូរកម្លាចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយស្អាងគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់បានធ្វើរួចមកហើយ។

¹²បងប្អូនអើយ យើងសូមឲ្យអ្នករាល់គ្នា ទទួលស្គាល់ ថាតើអ្នកណាបានធ្វើការនៅក្នុងចំណោមបងប្អូន ហើយអ្នកណាដែលមើលថែបងប្អូននៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ ហើយអ្នកណាគ្រប់គ្រងបងប្អូន។¹³យើងក៏សូមបងប្អូនផងដែរ ទាក់ទងនឹងពួកអ្នកដែលមានសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏លើសលប់ ដោយព្រោះការងាររបស់ពួកគេ។ ចូររស់នៅជាមួយគ្នាដោយសុខសាន្ត។¹⁴យើងដាស់តឿនអ្នករាល់គ្នា បងប្អូនអើយ ចូរដាស់តឿនពួកអ្នកដែលគ្មានរបៀបរៀបរយ លើកទឹកចិត្តដល់អ្នកដែលបាក់ទឹកចិត្ត ជួយអ្នកដែលទន់ខ្សោយ ចូរអត់ធ្មត់ចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នា។

¹⁵ចូរប្រយ័ត្ន កុំឲ្យនរណាសងការអាក្រក់ចំពោះការអាក្រក់ដល់នរណាម្នាក់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរដេញតាមអ្វីដែលល្អសម្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែរ។¹⁶ចូរមានអំណរជានិច្ច។¹⁷ចូរអធិស្ឋានឥតឈប់ឈរ។¹⁸ចូរអរព្រះគុណក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។ ដ្បិតនេះគឺជាព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូសម្រាប់អ្នក។

¹⁹កុំពន្លត់ព្រះវិញ្ញាណឡើយ។²⁰កុំមើលងាយទំនាយឡើយ។²¹ចូរល្បងលគ្រប់ការទាំងអស់។ ចូរប្រកាន់ភា្ជប់អ្វីដែលល្អ។²²ចូរចៀសវាងការអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង។

²³សូមព្រះនៃសេចក្តីសុខសាន្ត បានធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានបវិសុទ្ធទាំងស្រុង។ សូមការពារវិញ្ញាណ ព្រលឹង និងរូបកាយរបស់អ្នករាល់គ្នាកុំឲ្យមានកន្លែងបន្ទោសបាន សម្រាប់ការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង។²⁴ចូរមានជំនឿទៅលើព្រះអង្គដែលបានត្រាស់ហៅយើង ព្រះអង្គនិងធ្វើកិច្ចការនេះ។

²⁵បងប្អូនអើយ សូមអធិស្ឋានឲ្យយើងខ្ញុំផង។²⁶សូមសួរសុខទុក្ខដល់បងប្អូនទាំងអស់ដែលនៅជាមួយបងប្អូនដោយការថើបដ៏វិសុទ្ធ។²⁷ខ្ញុំសូមបងប្អូនក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ថានេះគឺជាសំបុត្រដែលត្រូវអានទៅកាន់បងប្អូនទាំងអស់គ្នា។²⁸សូមព្រះគុណនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើងគង់ជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នា។

២ ថេស្សាឡូនិក

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូល និងលោកស៊ីវ៉ាន ហើយនិងលោកធីម៉ូថេ ជូនចំពោះក្រុមជំនុំថេស្សាឡូនិក នៅក្នុងព្រះបិតា និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត។²សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានប្រកបដោយព្រះគុណ និងសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតានៃយើង និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត។

³បងប្អូនអើយ យើងត្រូវអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ជានិច្ចសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ ដ្បិត ការកោតសរសើរនេះ ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកមានការរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំង ហើយការស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមករបស់អ្នករាល់គ្នាបានចម្រើនជាបរិបូរដែរ។⁴ដូច្នេះ យើងខ្លួនឯងក៏និយាយដោយមោទនភាពអំពីការអត់ធ្មត់ និងជំនឿនៅក្នុងគ្រប់ទាំងការរបៀតបៀនរបស់អ្នករាល់គ្នា។⁵យើងបាននិយាយអំពីទុក្ខលំបាកដែលអ្នកបានទ្រាំទ្រ។ នេះគឺជាសញ្ញានៃការវិនិច្ឋ័យដ៏សុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ជាលទ្ធផលដែលរាប់ថាអ្នកស័ក្តសមនឹងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយព្រះការឈឺចាប់របស់អ្នករាល់គ្នា។

⁶វាគឺជាសេចក្តីសុចរិតសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការដែលព្រះអង្គបង្វែរទុក្ខវេទនាដល់អស់អ្នកដែលធ្វើទុក្ខដល់យើងវិញ⁷ហើយអ្នកបានសម្រាកជាមួយអស់អ្នកដែលរងទុក្ខជាមួយយើងដែរ។ ព្រះអង្គនឹងធ្វើការនេះ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូយាងត្រឡប់ពីស្ថានសួគ៌មកវិញ ជាមួយពួកទេវតាដែលមានអំណាចរបស់ព្រះអង្គ។⁸នៅក្នុងអណ្តាតភ្លើង ព្រះអង្គសងសឹកលើអស់អ្នកដែលមិនស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយលើអស់អ្នកដែលមិនឆ្លើយតបចំពោះដំណឹងល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូនៃយើង។

⁹ពួកគេនឹងរងទុក្ខទោសនៃការបំផ្លាញដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច នៅឆ្ងាយពីព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងពីសិរីល្អដ៏មានចេស្តារបស់ព្រះអង្គ។¹⁰ព្រះអង្គនឹងធ្វើការនេះ នៅពេលដែលព្រះអង្គយាងមកនៅថ្ងៃនោះ បានទទួលសិរីល្អដោយសារប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ និងទទួលការស្ងើចសរសើរយ៉ាងខ្លាំងពីអ្នកដែលជឿព្រះអង្គទាំងអស់។ ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាបានជឿពីបន្ទាល់របស់យើងរួចមកហើយ។

¹¹ដោយហេតុនេះហើយ យើងក៏បន្តអធិស្ឋានឲ្យអ្នករាល់គ្នាផងដែរ។ យើងអធិស្ឋានថា ព្រះជាម្ចាស់របស់យើង រាប់អ្នកថា ស័ក្តសមនឹងការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះអង្គ។ យើងអធិស្ឋានថា ព្រះអង្គនឹងបំពេញគ្រប់ទាំងចិត្តប៉ងប្រាថ្នានៃការធ្វើការល្អ និងគ្រប់ទាំងការល្អនៃជំនឿជាមួយនឹងអំណាចដែរ។¹²យើងអធិស្ឋានការទាំងនេះ ដើម្បីឲ្យព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូនៃយើងបានទទួលសិរីល្អដោយសារអ្នករាល់គ្នា។ យើងអធិស្ឋានថា អ្នកនឹងថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គ ដោយព្រោះព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង និងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត។

2

¹ឥឡូវនេះ ទាក់ទងនឹងការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង និងការជួបជុំជាមួយគ្នា ដើម្បីនៅជាមួយព្រះអង្គ បងប្អូនអើយ យើងអង្វរអ្នករាល់គ្នា²សូមកុំងាយនឹងរំខាន ឬខ្វល់ខ្វាយ មិនថាដោយវិញ្ញាណ ឬសារ ឬដោយសំបុត្រដែលហាក់បីដូចជាមកពីយើងក្តីថា ថ្ងៃរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមកដល់រួចមកហើយ។

³សូមកុំឲ្យនរណាម្នាក់បោកប្រាស់អ្នករាល់គ្នាដោយរបៀបណាមួយបានឡើយ រហូតទាល់តែ បន្ទាប់ពីមនុស្សលះបង់ជំនឿ និងមនុស្សទទឹងច្បាប់លេចមកជាមុនសិន គឺជាកូននៃការបំផ្្លាញ។⁴គឺវាហើយដែលបះបោរ ហើយលើកខ្លួន ឬប្រឆាំងជាមួយអ្វីដែលហៅថា ព្រះជាម្ចាស់ ឬការថ្វាយបង្គំ។ ជាលទ្ធផល វាបានអង្គុយនៅក្នុងព្រះវិហារនៃព្រះជាម្ចាស់ ហើយបង្ហាញខ្លួនឯងថាជាព្រះជាម្ចាស់។

⁵តើអ្នករាល់គ្នាមិនចាំទេឬអីថា នៅពេលខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំបានប្រាប់ការទាំងអស់នេះដល់អ្នករាល់គ្នារួចហើយ?⁶ឥឡូវនេះ អ្នកដឹងថាអ្វីដែលអាចរារាំងវាបានហើយ ដើម្បីឲ្យវាបានបង្ហាញខ្លួននៅពេលកំណត់។⁷ដ្បិត អាថ៌កំបាំងគឺបាន និងកំពុងធ្វើការហើយ មានតែម្នាក់ដែលរារាំងវា រហូតទាល់តែត្រូវដកវាចេញ។

⁸ដូច្នេះ ពួកទទឹងច្បាប់នឹងបង្ហាញខ្លួន គឺជាអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់យេស៊ូនឹងសម្លាប់ដោយដង្ហើមដែលចេញពីព្រះឱស្ឋព្រះអង្គមក។ ព្រះអម្ចាស់នឹងបំផ្លាញវាដោយការបើកសម្តែងនៃការយាងមកវិញរបស់ព្រះអង្គ។⁹ពួកទទឹងច្បាប់នឹងមក ហើយធ្វើការដោយពឹងផ្អែកលើអំណាចសាតាំងទាំងស្រុង រួមជាមួយ ការអស្ចារ្យ និងទីសម្គាល់ក្លែងក្លាយ និងជាមួយបោកប្រាស់នៃអំពើទុច្ចរិតគ្រប់យ៉ាង។¹⁰ការទាំងនេះនឹងកើតឡើងសម្រាប់អស់អ្នកដែលត្រូវវិនាស ព្រោះពួកគេមិនបានទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់នៃសេចក្តីពិតសម្រាប់ពួកគេឲ្យបានសង្គ្រោះ។

¹¹ដ្បិត ដោយហេតុនេះហើយ បានជាព្រះជាម្ចាស់ចាត់ពួកគេដើម្បីធ្វើការបោកប្រាស់ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានជឿនៅក្នុងសេចក្តីកុហកនោះ។¹²ជាលទ្ធផលពួកគេនឹងត្រូវវិនិច្ឆ័យគ្រប់គ្នា អស់អ្នកដែលមិនជឿលើសេចក្តីពិត ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេរីករាយក្នុងអំពើទុច្ចរិតវិញ។

¹³ប៉ុន្តែ យើងត្រូវអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់បងប្អូនជានិច្ច បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះអម្ចាស់អើយ។ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសអ្នករាល់គ្នាជាផលដំបូងសម្រាប់សេចក្តីសង្គ្រោះនៅក្នុងភាពសុចរិតរបស់ព្រះវិញ្ញាណ និងជំនឿនៅក្នុងសេចក្តីពិត។¹⁴នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានហៅអ្នករាល់គ្នាតាមរយៈដំណឹងល្អរបស់យើង ដើម្បីទទួលសិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើង។¹⁵ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ ចូរឈរមាំ។ ចូរកាន់ខ្ជាប់សន្តាប់ធ្នាប់ដែលយើងបានបង្រៀនដល់អ្នករាល់គ្នា មិនថាដោយសំដី ឬដោយសំបុត្ររបស់យើងទេ។

¹⁶ឥឡូវនេះ សូមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តផ្ទាល់ និងព្រះបិតានៃយើង ដែលស្រឡាញ់យើង ហើយប្រទានដល់យើងនូវការកម្សាន្តចិត្តដ៏នូវអស់កល្ប និងការមានទំនុកចិត្តមុតមាំសម្រាប់អនាគត តាមរយៈព្រះគុណ¹⁷ចូរកម្សាន្តចិត្ត ហើយពង្រឹងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យរឹងមាំនៅក្នុងការល្អ និងសំដីគ្រប់យ៉ាង។

3

¹ឥឡូវនេះ បងប្អូនអើយ សូមអធិស្ឋានឲ្យយើងខ្ញុំផង ដើម្បីឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានផ្សាយលឿន ហើយបានប្រកបដោយសិរីល្អនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែរ។²សូមអធិស្ឋាន ឲ្យយើងបានរួចផុតពីមនុស្សទុច្ចរិត និងអាក្រក់ ព្រោះមិនមែនមនុស្សគ្រប់គ្នាមានជំនឿនោះទេ។³ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់ស្មោះត្រង់ ដែលបានសាង ហើយការពារអ្នករាល់គ្នាពីមនុស្សអាក្រក់។

⁴យើងមានទំនុកចិត្តជាមួយបងប្អូននៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ ថាបងប្អូននឹងធ្វើ ហើយបន្តក្នុងការធ្វើការនោះ ដូចដែលយើងបានបង្គាប់ដល់បងប្អូន។⁵សូមព្រះអម្ចាស់ដឹកនាំចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ និងឲ្យអត់ធ្មត់នៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។

⁶ឥឡូវនេះ បងប្អូនអើយ យើងបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើងថា ចូរចៀសចេញពីបងប្អូនណាដែលរស់នៅគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ ហើយមិនរស់តាមរបៀបដែលអ្នកបានទទួលពីយើង។⁷ដ្បិត អ្នករាល់គ្នាដឹងហើយថាអ្វីដែលត្រឹមត្រូវសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាយកតម្រាបតាមយើង។ យើងមិនបានរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដូចអស់អ្នកដែលគ្មានរបៀបវិន័យនោះទេ។⁸យើងមិនបានទទួលអាហាររបស់នរណាម្នាក់ ដោយមិនបានបង់លុយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបានខំប្រឹងធ្វើការយ៉ាងនឿយហត់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដើម្បីកុំឲ្យយើងបានក្លាយជាបន្ទុកដល់នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាឡើយ។⁹យើងធ្វើបែបនេះ មិនមែនដោយសារយើងគ្មានសិទ្ធិអំណាចនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ យើងធ្វើបែបនេះ ដើម្បីធ្វើជាគំរូដល់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចយកតម្រាបតាមយើងវិញ។

¹⁰នៅពេលយើងនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា យើងបានបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នាថា «ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់មិនចង់ធ្វើការ អ្នកនោះមិនគួរឲ្យហូបទេ»។¹¹ដ្បិត យើងឮថា មានអ្នកខ្លះរស់នៅដោយខ្ជិលច្រអូសនៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។ ពួកគេមិនបានធ្វើការ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេចូលចិត្តច្រៀតជ្រែកកិច្ចការរបស់អ្នកដទៃ។¹²ដូច្នេះ យើងបង្គាប់ ហើយដាស់តឿនបងប្អូននៅក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តថា ចូរឲ្យពួកគេធ្វើការដោយឥតរអ៊ូរទាំឡើយ ហើយហូបអាហាររបស់ពួកគេផ្ទាល់។

¹³ប៉ុន្តែ ឯអ្នករាល់គ្នាវិញ បងប្អូនអើយ មិនត្រូវបាក់ទឹកចិត្តក្នុងការធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវឡើយ។¹⁴ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់មិនស្តាប់បង្គាប់តាមពាក្យរបស់យើង ដែលនៅក្នុងសំបុត្រនេះទេ ចូរសម្គាល់អ្នកនោះ ហើយកុំទាក់ទងជាមួយគាត់ឡើយ ធ្វើដូច្នេះ គាត់អាចនឹងអាម៉ាស់។¹⁵សូមកុំរាប់គាត់ថាជាសត្រូវឡើយ ប៉ុន្តែ ដាស់តឿនគាត់ដូចជាបងប្អូនវិញ។

¹⁶សូមព្រះអម្ចាស់នៃេចក្តីសុខសាន្ត ប្រទានសេចក្តីសុខសាន្តដល់អ្នករាល់គ្នាគ្រប់ពេលវេលាក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។ សូមព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា។¹⁷នេះគឺជាពាក្យជម្រាបសួររបស់ខ្ញុំ ប៉ូល សរសេរដោយដៃរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ ជាសញ្ញានៅក្នុងសំបុត្រទាំងអស់។ នេះគឺជារបៀបដែលខ្ញុំសរសេរ។¹⁸សូមព្រះគុណរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តនៃយើងបាននៅជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា។

១ ធីម៉ូថេ

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូលជាសាវ័ករបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ដែលធ្វើតាមបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះសង្គ្រោះនៃយើង និងព្រះយេស៊ូគ្រិស្តដែលជាទីសង្ឃឹមរបស់យើង²មកដល់ ធីម៉ូថេជាកូនដ៏ពិតប្រាកដក្នុងជំនឿ។ សូមព្រះជាម្ចាស់ដែលជាព្រះបិតា និងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ប្រទានព្រះគុណ សេចក្តីមេត្តាករុណា និងសេចក្តីសុខសាន្តមកដល់យើង។

³ខ្ញុំសូមផ្តែផ្តាំអ្នក ពេលខ្ញុំចាកចេញទៅស្រុកម៉ាសេ‌ដូន សូមអ្នកស្នាក់នៅក្រុងអេភេសូរនេះ ដូច្នេះ អ្នកអាចហាមប្រាមមនុស្សមួយចំនួនទៀត កុំឲ្យបង្រៀនគោលលទ្ធិខុសឆ្គងណាផ្សេងទៀតឡើយ។⁴ហើយកុំឲ្យពួកគេជាប់ចិត្តនឹងរឿងព្រេង និងបញ្ជីវង្សត្រកូលដ៏វែងអន្លាយនោះដែរ។ រឿងទាំងនោះបង្កឲ្យមានជម្លោះ ជាជាងការគិតអំពីគម្រោងការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយជំនឿ។

⁵ឥឡូវនេះ គោលបំណងនៃការហាមប្រាមនោះ គឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ចេញពីដួងចិត្តដ៏បរិសុទ្ធ មនសិកាជ្រះថ្លា និងជំនឿដ៏ស្មោះត្រង់ដែ។⁶មានអ្នកខ្លះបានធ្វើខុសពីគោលបំណង ហើយបានបែរចេញពីសេចក្តីអស់ទាំងនោះ ទៅរកការនិយាយសម្តីល្ងីល្ងើវិញ។⁷ពួកគេធ្វើជាអ្នកបង្រៀនខាងក្រឹត្យវិន័យ ទាំងខ្លួនមិនទាន់យល់ពីអ្វី ដែលខ្លួនបាននិយាយ ឬអ្វីដែលខ្លួនអះអាងផង។⁸ពួកយើងដឹងហើយថាក្រឹត្យវិន័យល្អប្រសើរ លុះត្រាតែយើងប្រើត្រឹមត្រូវតាមក្បួនច្បាប់។

⁹យើងដឹងហើយថា ក្រឹត្យវិន័យមិនមែនបង្កើតមកសម្រាប់មនុស្សសុចរិតនោះទេ ប៉ុន្តែ បង្កើតឡើងសម្រាប់មនុស្សទុច្ចរិត មនុស្សមានចិត្តឃោរឃៅ មនុស្សមានបាប និងអស់អ្នកដែលមិនស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងអស់អ្នកប្រមាថទីសក្ការៈ។ ក្រឹត្យវិន័យនេះក៏សម្រាប់អ្នកសម្លាប់ឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួន អ្នកសម្លាប់គេ¹⁰អ្នកល្មោភកាម មនុស្សគ្មានសីលធម៌ មនុស្សរួមភេទជាមួយភេទដូចគ្នា អ្នកដែលចាប់មនុស្សធ្វើជាទាសករ មនុស្សកុហក និងពួកអ្នកធ្វើបន្ទាល់ក្លែងក្លាយ ព្រមទាំងពួកអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងជាមួយនឹងសេចក្តីប្រៀនប្រដៅត្រឹមត្រូវ។¹¹សេចក្តីប្រៀនប្រដៅនេះ ស្របទៅនឹងដំណឹងល្អប្រកបដោយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គបានផ្ញើទុកនឹងខ្ញុំ។

¹²ខ្ញុំអរព្រះគុណដល់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង ដែលបានប្រទានកម្លាំងដល់ខ្ញុំ រាប់ខ្ញុំជាមនុស្សស្មោះត្រង់ និងបានតែងតាំងឲ្យខ្ញុំបម្រើព្រះអង្គ។¹³ខ្ញុំធ្លាប់ប្រមាថ ធ្លាប់បៀតបៀន និងជាមនុស្សឃោរឃៅ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានទទួលសេចក្តីមេត្តាមកពីព្រះអង្គ ព្រោះខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តដោយភាពល្ងង់ខ្លៅ កាលខ្ញុំមិនទាន់ជឿព្រះអង្គនៅឡើយ។¹⁴ប៉ុន្តែ ព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលហូរហៀមកលើខ្ញុំដោយជំនឿ ហើយនិងសេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។

¹⁵ពាក្យទាំងនេះអាចជឿទុកចិត្តបាន ហើយស័ក្តិសមនឹងទទួលទាំងស្រុងថា ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូបានយាងមកលើផែនដី ដើម្បីសង្គ្រោះមនុស្សមានបាប។ រូបខ្ញុំជាមនុស្សអាក្រក់ជាងគេ។¹⁶ប៉ុន្តែហេតុផលនេះ ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូបានសម្តែងព្រះ‌ហឫទ័យអត់‌ធ្មត់គ្រប់ជំពូកដល់ខ្ញុំមុនគេ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានធ្វើជាគំរូដល់អស់អ្នកដែលជឿព្រះអង្គ ហើយទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។¹⁷សូមឲ្យព្រះមហាក្សត្រដែលគង់នៅអស់កល្បជានិច្ច មានព្រះជន្មមិនសាបសូន្យ មនុស្សមើលមិនឃើញ ព្រះជាម្ចាស់តែមួយ ប្រកបដោយកិត្តិនាម និងសិរីរុងរឿងគង់នៅអស់កល្បអង្វែងតទៅ! អាម៉ែន។

¹⁸ខ្ញុំសូមផ្តាំផ្ញើព្រះបន្ទូលដែលគេថ្លែងទុកមកនេះសម្រាប់ធីម៉ូថេ ជាកូនសម្លាញ់អើយ! ចូរពឹងផ្អែកលើព្រះ‌បន្ទូលនេះ ដើម្បីឲ្យកូនបានជាអ្នកតយុទ្ធឲ្យបានល្អ¹⁹ចូរកាន់ខ្ជាប់ជំនឿ និងមានមនសិការល្អចុះ។ ដោយសារមានអ្នកខ្លះបដិសេធការទាំងនេះ បានធ្វើឲ្យជំនឿរបស់គេមានការលិចលង់ដែរ។²⁰មានដូចជា លោកហ៊ីមេ‌នាស និងលោកអលេក្សាន‌ត្រុសជាដើម ដែលខ្ញុំបានប្រគល់គេឲ្យទៅសាតាំង ដើម្បីឲ្យពួកគេរៀនឈប់ប្រមាថព្រះជាម្ចាស់តទៅទៀត។

2

¹ជាដំបូងនេះ ខ្ញុំសូមផ្តែផ្តាំឲ្យអធិស្ឋានសូមព្រះជាម្ចាស់ ទូលអង្វរព្រះអង្គ ហើយអរព្រះគុណព្រះអង្គសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ផង²ចូរអធិស្ឋានសម្រាប់ស្តេច និងអ្នកកាន់អំណាចគ្រប់រូប ដើម្បីឲ្យយើងរស់នៅបានសុខក្សេមក្សាន្ត និងមិនមានចលាចល ក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិព្រះជាម្ចាស់ និងមានជីវិតថ្លៃថ្នូរ។³នេះគឺជាការល្អ និងគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាព្រះសង្គ្រោះនៃយើងរាល់គ្នា។⁴ព្រះអង្គគាប់ព្រះហឫទ័យឲ្យមនុស្សទាំងអស់បានសង្គ្រោះ និងបានស្គាល់សេចក្តីពិតយ៉ាងច្បាស់។

⁵ដ្បិត មានព្រះជាម្ចាស់តែមួយ និងមានស្ពានមេត្រីតែមួយរវាងព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្ស គឺព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។⁶ព្រះអង្គបានបូជាព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីលោះមនុស្សទាំងអស់គ្នា ទុកជាស្មរបន្ទាល់នៅពេលកំណត់មកដល់។⁷ដោយសារមូលហេតុនេះ ព្រះអង្គតែងតាំងខ្ញុំផ្ទាល់ឲ្យធ្វើជាអ្នកប្រកាសសក្ខីភាព និងជាសាវ័ក។ ខ្ញុំនិយាយការពិត។ ខ្ញុំមិននិយាយកុហកទេ។ ខ្ញុំជាអ្នកបង្រៀនសាសន៍ដទៃអំពីជំនឿ និងសេចក្តីពិត។

⁸ហេតុដូចនេះហើយបានជា ខ្ញុំចង់ឲ្យបុរសទាំងអស់នៅគ្រប់ទីកន្លែង អធិស្ឋាន ហើយលើកដៃឡើងដោយចិត្តបរិសុទ្ធ ដោយមិនមានកំហឹង និងឈ្លោះប្រកែកគ្នាឡើយ។⁹ដូចនេះដែរ ខ្ញុំក៏ចង់ឲ្យស្រ្តីទាំងអស់ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់សមរម្យ មានភាពរម្យទម និងមានទំនួលខុសត្រូវ។ ពួកគេមិនគួរក្រងសក់ ពាក់មាស ឬគ្រឿងអលង្ការ ឬសម្លៀកបំពាក់ថ្លៃៗទេ។¹⁰ខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេស្លៀកពាក់សមរម្យ ដែលជាស្រ្តីគោរពប្រតិបត្តិ កោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈការធ្វើកិច្ចការល្អវិញ។

¹¹នៅពេលរៀនព្រះបន្ទូល ស្ត្រីត្រូវតែចេះរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ហើយស្តាប់បង្គាប់ទាំងស្រុង។¹²ខ្ញុំមិនអនុញ្ញាតឲ្យស្រ្តីបង្រៀន ឬប្រើសិទ្ធិអំណាចត្រួតត្រាលើប្តីឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវរស់នៅដោយស្ងៀមស្ងាត់វិញ។

¹³ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតលោកអដាំជាមុន បន្ទាប់មកបង្កើតនាងអេវ៉ាតាមក្រោយ។¹⁴លោកអដាំមិនមែនជាអ្នកចាញ់បោកទេ ប៉ុន្តែ គឺស្ត្រីវិញទេតើដែលចាញ់បោក ហើយរំលោភលើបញ្ញត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថែមទៀតផង¹⁵ទោះបីជានាងត្រូវបានសង្គ្រោះតាមរយៈការបង្កើតកូនក្តី លុះត្រាតែពួកគេមានជំនឿ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ សុភាពរាបសា ព្រមទាំងមានកិរិយាបរិសុទ្ធផង។

3

¹ពាក្យនេះគួរឲ្យជឿដែរថា ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់ក្លាយជាអភិបាល គាត់មានបំណងធ្វើការល្អ។²ដូច្នេះ អភិបាលត្រូវមានគុណសម្បត្តិល្អឥតខ្ចោះ។ គាត់ត្រូវមានប្រពន្ធតែមួយ។ គាត់ត្រូវមានចិត្តឈរជាកណ្តាល មានកិរិយាមារយាទល្អ រួសរាយរាក់ទាក់។ គាត់អាចបង្រៀនអ្នកដទៃទៀត³គាត់មិនត្រូវចំណូលស្រា មិនចេះឈ្លោះប្រកែក ក៏មិនចេះរករឿង មានចិត្តសប្បុរស មានចិត្តស្ងប់។ គាត់ត្រូវតែជាមនុស្សមិនស្រឡាញ់ប្រាក់ឡើយ។

⁴គាត់ត្រូវតែចេះគ្រប់គ្រងគ្រួសាររបស់គាត់ឲ្យបានល្អ ហើយកូនៗរបស់គាត់ត្រូវតែចេះស្តាប់បង្គាប់ ព្រមទាំងលើកកិត្តិយសដល់គាត់ដែរ។⁵ប្រសិនបើគាត់មិនដឹងពីរបៀបគ្រប់គ្រងគ្រួសាររបស់គាត់ផង ធ្វើម្តេចឲ្យគាត់អាចមើលថែក្រុមជំនុំរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន?

⁶គាត់មិនត្រូវជាអ្នកទើបជឿថ្មីឡើយ ព្រោះគាត់អាចអួតខ្លួន ហើយអាចធ្លាក់ទៅមានទោសដូចជាសាតាំង។⁷ម៉្យាងទៀត គាត់ត្រូវតែជាអ្នកមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អពីសំណាក់ អ្នកដែលមិនមែនគ្រិស្តបរិស័ទផងដែរ ដូច្នេះ ទើបគាត់មិនធ្លាក់ក្នុងសេចក្តីអាម៉ាស់ ហើយធ្លាក់ទៅក្នុងអន្ទាក់របស់មារ។

⁸ចំណែក អ្នកជំនួយវិញក៏ដូចគ្នាដែរ ត្រូវមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ មិនចេះនិយាយពាក្យកុហក។ ពួកគេជាមនុស្សមិនចំណូលស្រា ឬជាមនុស្សមិនលោភលន់។⁹ពួកគេត្រូវតែបង្ហាញសេចក្តីពិតនៃជំនឿ ដោយមានមនសិការជ្រះថ្លា។¹⁰ពួកគេត្រូវតែមានការទទួលស្គាល់ជាមុនសិន ទើបអាចបម្រើបាន ព្រោះពួកគេជាមនុស្សដែលគ្មានកន្លែងបន្ទោសបាន។

¹¹ចំពោះស្រ្តីវិញក៏ដូច្នោះដែរ ត្រូវតែមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។ ពួកគេមិនមែនជាមនុស្សដែលជេរប្រមាថទេ។ ពួកគេត្រូវធ្វើជាគំរូ ហើយស្មោះត្រង់ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។¹²អ្នកជំនួយត្រូវមានប្រពន្ធតែមួយ។ ពួកគេត្រូវតែគ្រប់គ្រងគ្រួសារ និងកូនចៅរបស់ពួកគេឲ្យបានល្អ។¹³ចំពោះអ្នកណាដែលធ្វើជាអ្នកជំនួយល្អ នឹងទទួលបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ ហើយមានចិត្តអង់អាចក្នុងជំនឿលើព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។

¹⁴ខ្ញុំសរសេរសំបុត្រទាំងនេះទៅអ្នក ដោយខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងបានជួបអ្នកឆាប់ៗ។¹⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវពន្យាពេល សំបុត្រទាំងនេះនឹងអាចជួយអ្នក ត្រូវប្រព្រឹត្តរបៀបណាក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺក្រុមជំនុំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់ ក្រុមជំនុំនេះជាសសរ ហើយជាគ្រឹះទ្រទ្រង់សេចក្តីពិត។

¹⁶យើងត្រូវទទួលស្គាល់ថា សេចក្តីពិតនៃការគោរពព្រះជាម្ចាស់ ដែលទទួលការបើកសម្តែងពិតជាអស្ចារ្យណាស់ គឺថា៖ «ព្រះគ្រិស្តបានបង្ហាញឲ្យយើងឃើញក្នុងលក្ខណៈជាមនុស្ស ព្រះអង្គបានប្រោសព្រះអង្គឲ្យសុចរិតតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណ ហើយបានឃើញដោយពួកទេវតា គេប្រកាសពីព្រះអង្គក្នុងចំណោមសាសន៍នានា នៅលើសកលលោកឲ្យបានជឿលើព្រះគ្រិស្ត ហើយព្រះជាម្ចាស់បានលើកព្រះអង្គឡើងពេញដោយសិរីរុងរឿង។

4

¹ព្រះវិញ្ញណមានបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា នៅគ្រាចុងក្រោយនឹងមានមនុស្សខ្លះបោះបង់ចោលជំនឿ ហើយនិងបែរចិត្តទៅវិញ្ញាណបោកបញ្ឆោត និងការបង្រៀនរបស់អារក្ស²គេបានធ្លាក់ក្នុងសេចក្តីកុហករបស់មេលាក់ពុត។ មនសិការរបស់ពួកគេនឹងក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់អារក្ស។

³ពួកគេនឹងហាមមិនឲ្យរៀបការ ហើយនិងបរិភោគអាហារដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើត ដើម្បីចែករំលែកជាមួយអស់អ្នកដែលជឿ និងអស់អ្នកដែលយល់ពីសេចក្តីពិតដោយការអរព្រះគុណ។⁴អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតឡើង សុទ្ធតែល្អឥតខ្ចោះ។ គ្មានអ្វីដែលយើងត្រូវបោះចោលនោះទេ គួរទទួលដោយការអរព្រះគុណដល់ព្រះអង្គវិញ។⁵ដ្បិតព្រះបន្ទូល និងការអធិស្ឋានធ្វើឲ្យអាហារទាំងអស់ទៅជាវិសុទ្ធហើយ។

⁶ប្រសិនបើអ្នកយកសេចក្តីទាំងនេះទៅប្រាប់បងប្អូនរបស់អ្នក អ្នកពិតជាអ្នកបម្រើដ៏ល្អរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តហើយ។ ដ្បិតអ្នកបានទទួលការថែបំប៉នដោយព្រះបន្ទូលនៃជំនឿ និងសេចក្តីបង្រៀនដ៏ត្រឹមត្រូវ ដែលអ្នកបានអនុវត្តតាម។ ត្រូវបដិសេធរាល់រឿងព្រេងរបស់ស្រ្តីចាស់ៗ។⁷ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវបង្វឹកបង្វឺនខ្លួនឯងនៅក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិព្រះជាម្ចាស់វិញ។⁸ដ្បិតការហាត់ប្រាណមានអត្ថប្រយោជន៍តិចតួចណាស់ ប៉ុន្តែ ការគោរពប្រតិបត្តិព្រះជាម្ចាស់វិញមានសារៈប្រយោជន៍លើសអ្វីៗទាំងអស់។ វាបានរក្សាព្រះបន្ទូលសន្យាសម្រាប់ផ្តល់ជីវិតនាបច្ចុប្បន្នកាល និងអនាគតកាល។

⁹ពាក្យទាំងនេះអាចជឿទុកចិត្តបាន និងស័ក្តិសមនឹងទទួលទាំងស្រុង។¹⁰ដ្បិតការទាំងនេះហើយទើបយើងមានការខំប្រឹង ហើយធ្វើការយ៉ាងនឿយហត់។ ដ្បិតយើងមានទំនុកចិត្តទៅលើព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ ដែលជាព្រះសង្គ្រោះរបស់មនុស្សទាំងអស់ ជាពិសេសសម្រាប់អ្នកជឿព្រះអង្គផង។

¹¹ត្រូវប្រកាស ហើយបង្រៀនសេចក្តីទាំងនេះ។¹²ចូរកុំឲ្យអ្នកណាម្នាក់មើលងាយអ្នក ដោយព្រោះអ្នកក្មេងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកត្រូវធ្វើជាគំរូដល់អ្នកជឿ ដោយការពាក្យសម្តី ការប្រព្រឹត្ត សេចក្តីស្រឡាញ់ ភាពស្មោះត្រង់ និងភាពបរិសុទ្ធ។¹³ទម្រាំដល់ពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ ចូរឧស្សាហ៍អានព្រះគម្ពីរ ឧស្សាហ៍ដាស់តឿន ហើយឧស្សាហ៍ក្នុងការបង្រៀន។

¹⁴ចូរកុំធ្វេសប្រហែសនឹងអំណោយទានក្នុងអ្នក ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យអ្នក តាមរយៈពាក្យទំនាយ ព្រមជាមួយការដាក់ដៃលើដោយក្រុមចាស់ទុំនោះឡើយ។¹⁵ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការទាំងនេះ។ ចូរព្យាយាមបន្តទៀត ដើម្បីឲ្យការទាំងនេះបានប្រសើរឡើងទៅដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា។¹⁶ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះខ្លួនឯង និងសេចក្តីដែលអ្នកបង្រៀន។ ចូរបន្តធ្វើការទាំងនេះ។ ដោយការព្យាយាមធ្វើការទាំងនេះ នោះអ្នកនឹងបានសង្គ្រោះ ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលស្តាប់ការបង្រៀនរបស់អ្នកដែរ។

5

¹កុំស្តីបន្ទោសមនុស្សចាស់អី។ គួរតែដាស់តឿនគាត់ប្រៀបដូចជាឪពុកវិញ។ ត្រូវដាស់តឿនពួកក្មេងប្រៀបដូចជាបងប្អូនវិញ។²ត្រូវដាស់តឿនស្រ្តីចាស់ៗប្រៀបដូចជាម្តាយ និងស្រ្តីក្មេងៗប្រៀបដូចបងប្អូនស្រី ដោយសេចក្តីបរិសុទ្ធគ្រប់យ៉ាង។

³ត្រូវគោរពស្រ្តីមេម៉ាយ ដែលជាស្ត្រីមេម៉ាយពិតប្រាកដ។⁴ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ស្រ្តីមេម៉ាយនោះមានកូន ឬមានចៅ ត្រូវឲ្យពួកគេរៀនលើកកិត្តិយសគ្រួសារពួកគេ។ ចូរឲ្យពួកគេសងគុណឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ ព្រោះការបែបនេះ ទើបគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់។

⁵ប៉ុន្តែ ចំពោះស្រ្តីមេម៉ាយពិតប្រាកដ ដែលរស់នៅម្នាក់ឯង ស្រ្តីនោះនឹងទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់។ នាងតែងតែនៅជាប់ក្នុងការទូលអង្វរ ហើយនិងការអធិស្ឋានទាំងយប់ទាំងថ្ងៃផង។⁶យ៉ាងណាក៏ដោយ ចំពោះស្រ្តីដែលរស់នៅគិតតែត្រេកត្រអាល ស្រ្តីនោះប្រៀបបីដូចជាស្លាប់ ទោះបីជានាងនៅរស់ក៏ដោយ។

⁷ចូរប្រកាសប្រាប់សេចក្តីទាំងនេះ ដើម្បីកុំឲ្យពួកនាងមានកន្លែងបន្ទោសបាន។⁸ប៉ុន្តែប្រសិនបើ នរណាម្នាក់មិនបានគិតគូរដល់សាច់ញ្ញាតិរបស់ខ្លួន ជាពិសេសសម្រាប់អ្នកដែលមិនគិតគូរដល់អ្នកផ្ទះរបស់ខ្លួនទេ អ្នកនោះបានបដិសេធជំនឿរបស់ខ្លួន ហើយអាក្រក់ជាងអស់អ្នកដែលមិនជឿទាន់ទៅទៀត។

⁹ស្រ្តីដែលត្រូវបានរាប់បញ្ជូលទៅក្នុងបញ្ជីស្រ្តីមេម៉ាយ គឺជាស្រ្តីដែលមានអាយុមិនក្រោមហុកសិបឆ្នាំឡើយ ហើយធ្លាប់មានប្តីតែមួយ។¹⁰នាងត្រូវតែដឹងពីអំពើល្អ មិនថាត្រូវចេះរក្សាកូនចៅ ទទួលរាក់ទាក់ភ្ញៀវ ឬធ្វើការលាងជើងដល់អ្នកជឿ ឬជួយសម្រាលទុក្ខលំបាកអ្នកដទៃ ឬប្តូរផ្តាច់ប្រព្រឹត្តអំពើល្អគ្រប់យ៉ាង។

¹¹ប៉ុន្តែ សម្រាប់ស្រ្តីុមេម៉ាយដែលមានអាយុក្មេងវិញ កុំចុះឈ្មោះពួកនាងនៅក្នុងបញ្ជីឡើយ។ ព្រោះពួកនាងនឹងធ្វើខ្លួនប្រឆាំងព្រះគ្រិស្ត ពួកនាងចង់រៀបការម្តងទៀត។¹²បើធ្វើដូច្នេះមែន ពួកនាងនឹងជាប់ទោស ពីព្រោះពួកនាងបដិសេធសេចក្តីសន្យាពីមុនមក។¹³ពួកនាងនឹងមានទម្លាប់ខ្ជិលច្រអូស។ ពួកនាងដើរពីផ្ទះមួយទៅផ្ទះមួយទៀត។ មិនត្រឹមតែក្លាយជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូសនោះទេ ប៉ុន្តែ ពួកនាងក៏ក្លាយជាអ្នកនិយាយរអេចរអូច ហើយចេះដឹងនិយាយដើមអ្នកដទៃ។ ពួកនាងនិយាយរឿងដែលពួកនាងមិនត្រូវនិយាយ។

¹⁴ហេតុដូច្នេះហើយ ខ្ញុំចង់ឲ្យស្រ្តីមេម៉ាយក្មេងៗបានរៀបការម្តងទៀត បង្កើតកូនចៅ និងគ្រប់គ្រងផ្ទះសម្បែង ដើម្បីកុំឲ្យពួកប្រឆាំងមានឱកាសក្នុងការទាស់ប្រឆាំងចំពោះពួកនាងឡើយ។¹⁵ដោយសារតែមានពួកស្រ្តីខ្លះបានបែរត្រឡប់ទៅរកសាតាំងរួចមកហើយ។¹⁶ប្រសិនបើមានអ្នកជឿជាស្ត្រីមេម៉ាយ ចូរឲ្យនាងជួយពួកគេផង ដូច្នេះ ក្រុមជំនុំនឹងមិនមានបន្ទុកធ្ងន់ពេក ហើយអាចជួយដល់ស្ត្រីមេម៉ាយពិតប្រាកដបាន។

¹⁷ចូរឲ្យពួកចាស់ទុំដែលដឹកនាំក្រុមជំនុំបានល្អ ត្រូវលើកតម្កើងគាត់មួយទ្វេជាពីរ ជាពិសេសសម្រាប់អ្នកដែលធ្វើការជាមួយនឹងព្រះបន្ទូល និងការបង្រៀន។¹⁸ដ្បិតមានបទគម្ពីរបានចែងទុកមកថា៖ «មិនត្រូវឃ្លុំមាត់គោនៅពេលបញ្ជាន់ស្រូវឡើយ» ហើយ «កម្មករស័ក្តិសមនឹងបានទទួលប្រាក់ឈ្នួលរបស់គេ»។

¹⁹កុំទទួលពាក្យចោទប្រកាន់ ដែលទាស់នឹងពួកចាស់ទុំឡើយ លុះត្រាតែមានសាក្សីពីរ ឬបីនាក់។²⁰ចូរដាស់តឿនអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើបាប នៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមាននសេចក្តីកោតខ្លាច។

²¹ខ្ញុំសូមបង្គាប់អ្នកនៅមុខព្រះជាម្ចាស់ ហើយនៅមុខព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ព្រមទាំងចំពោះមុខទេវតាដែលបានជ្រើសតាំងថា ចូរអ្នករក្សាសេចក្តីបង្គាប់នេះ ដោយឥតកាន់ជើង ឬរើសមុខបងប្អូនណាឡើយ។²²កុំប្រញាប់ដាក់ដៃលើនរណាម្នាក់ឡើយ។ កុំនាំអំពើបាបទៅដល់មនុស្សផ្សេងទៀតដែរ។ អ្នកត្រូវតែរក្សាខ្លួនឯងឲ្យបានស្អាតបរិសុទ្ធ។

²³អ្នកមិនគួរពិសារទឹករហូតទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកគួរតែពិសារស្រាខ្លះផងដើម្បីជួយសម្រួលក្រពះ ដោយសារអ្នកមានជំងឺញឹកញាប់ពេក។²⁴អំពើបាបរបស់មនុស្សខ្លះត្រូវបើកបង្ហាញ ហើយលេចមកមុនពេលការវិនិច្ឆ័យទោស។ ប៉ុន្តែ អំពើបាបខ្លះនឹងលេចមកនៅពេលក្រោយទៀត។²⁵ដូចគ្នានេះដែរ អំពើល្អខ្លះត្រូវបានបើកបង្ហាញ ប៉ុន្តែពេលខ្លះក៏នៅតែលាក់កំបាំងដែរ។

6

¹ចូរឲ្យអ្នកដែលស្ថិតនៅក្រោមនឹមនៃទាសករ ត្រូវគោរពម្ចាស់របស់ខ្លួន ឲ្យស័ក្តិសមនឹងកិត្តិយសផង។ ពួកគេត្រូវតែធ្វើបែបនេះ ដើម្បីកុំឲ្យព្រះនាមព្រះអង្គម្ចាស់ និងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានគេប្រមាថឡើយ។²ទាសករណាដែលមានចៅហ្វាយជាអ្នកជឿ កុំមានចិត្តមើលងាយលើគាត់អី ព្រោះគាត់គឺជាបងប្អូនទេ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេត្រូវតែបម្រើចៅហ្វាយរបស់ពួកគាត់ឲ្យអស់ពីចិត្ត។ ចំពោះចៅហ្វាយដែលមានអ្នកបម្រើជួយបម្រើការងារ ជាអ្នកជឿ និងមានសេចក្តីស្រឡាញ់។ ចូរបង្រៀន ហើយប្រកាសអំពីការទាំងនេះចុះ។

³ប្រសិនបើ អ្នកណាម្នាក់បង្រៀនតាមរបៀបផ្សេង ហើយមិនស្របតាមជំនឿដែលត្រឹមត្រូវ នោះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះជាម្ចាស់នៃយើង។ ប្រសិនបើ ពួកគេមិនយល់ស្របតាមសេចក្តីបង្រៀនដែលត្រឹមត្រូវ តាមសេចក្តីគោរពប្រតិបត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។⁴អ្នកនោះមានសេចក្តីអំនួត ហើយគ្មានដឹងអ្វីសោះ។ គាត់គិតតែជជែកយកឈ្នះ ដេញដោលអំពីន័យរបស់ពាក្យ។ ពាក្យទាំងនោះធ្វើឲ្យមានការឈ្នានីស ការវិវាទ សេចក្តីប្រមាថ និងសេចក្តីមន្ទិលសង្ស័យដ៏អាក្រក់⁵ព្រមទាំងនាំឲ្យមានជម្លោះឥតប្រយោជន៍រវាងមនុស្ស ដែលមានគំនិតគ្មានគុណធម៌។ ពួកគេបានបែរចេញពីសេចក្តីពិត។ ដោយពួកគេគិតថាការគោរពប្រតិបត្តិព្រះជាម្ចាសផ្លូនាំឲ្យក្លាយជាអ្នកមាន។

⁶ចំណែកឯ ការគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះជាម្ចាស់ដោយស្កប់ចិត្ត ជាកម្រៃដ៏វិសេសអស្ចារ្យ។⁷ដ្បិតពួកយើងមិនបាននាំយកអ្វីមកលើលោកីយ៍ទេ។ ពិតណាស់ពួកយើងក៏មិនអាចយកអ្វីចេញបានដែរ។⁸ផ្ទុយទៅវិញ ចូរឲ្យយើងមានចិត្តស្កប់ជាមួយអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់ដែលយើងមានចុះ។

⁹ចំណែកឯ អ្នកដែលចង់ក្លាយជាអ្នកមានទ្រព្យ នោះនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្តីល្បួង និងអន្ទាក់។ ពួកគេនិងធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្តីល្ងីល្ងឺជាច្រើន ហើយមានសេចក្តីអន្តរាយ ព្រមទាំងធ្លាក់ក្នុងអ្វីដែលធ្វើឲ្យមនុស្សមានក្តីវិនាស និងត្រូវបំផ្លាញ។¹⁰ដ្បិត ការដែលស្រឡាញ់ប្រាក់គឺជាឬសគល់នៃសេចក្តីអាក្រក់គ្រប់បែបយ៉ាង។ មានមនុស្សខ្លះ ដែលប្រាថ្នាចង់បានវា ហើយនាំឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីជំនឿ ហើយចាក់ទម្លុះខ្លួនឯងជាមួយសេចក្តីសោកសៅជាច្រើន។

¹¹ប៉ុន្តែ បងប្អូនវិញ ឱអ្នកសំណប់របស់ព្រះជាម្ចាស់អើយ ចូរឲ្យអ្នកចាកចេញពីសេចក្តីទាំងអស់នោះ ហើយស្វែងរកសេចក្តីសុចរិត ការគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនឿ សេចក្តីស្រឡាញ់ ការអំណត់ និងសេចក្តីសុភាពវិញ។¹²ចូរតយុទ្ធដ៏ល្អបំផុតជាមួយសេចក្តីជំនឿ។ ចូរឈោងចាប់នូវជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ដែលបានត្រាស់ហៅអ្នកមកទទួល។ វាគឺជាអ្វីដែលអ្នកបានឲ្យបន្ទាល់នៅមុខសាក្សីជាច្រើនដើម្បីដឹងពីអ្វីដែលល្អ។

¹³ខ្ញុំសូមផ្តាំផ្ញើអ្នកនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គប្រទានអ្វីៗទាំងអស់ឲ្យមានជីវិត ហើយនៅចំពោះព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ដែលព្រះមានព្រះបន្ទូលពីសេចក្តីពិតទៅលោកប៉ុនទាស ពីឡាត់ថា៖¹⁴សូមរក្សាតាមបទបញ្ជាឲ្យខ្ចាប់ខ្ជួន ដែលគ្មានកន្លែងបន្ទោសបាន រហូតដល់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្តយាងមក។

¹⁵ព្រះជាម្ចាស់នឹងបើកសម្តែងឲ្យឃើញព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលកំណត់មកដល់ គឺព្រះជាម្ចាស់តែមួយព្រះអង្គដ៏មានពរ មានអំណាចតែមួយ ជាស្តេចលើអស់ទាំងស្តេច ហើយជាព្រះអម្ចាស់ ដែលគ្រប់គ្រងលើច្បាប់ទាំងអស់។¹⁶មានតែព្រះអង្គមួយប៉ុណ្ណោះដែលមិនចេះសុគត ហើយគង់នៅក្នុងពន្លឺដែលមិនអាចចូលជិតបាន។ គ្មាននរណាអាចមើលឃើញព្រះអង្គ ឬមិនអាចមើលឃើញព្រះអង្គឡើយ។ សូមព្រះនាមព្រះអង្គបានល្បីឡើង ហើយមានព្រះចេស្តាស្ថិតនៅអស់កល្បជានិច្ច អាម៉ែន។

¹⁷ចូរប្រាប់ដល់ពួកអ្នកមានទ្រព្យនៅលើលោកិយ៍នេះ កុំឲ្យមានសេចក្តីអំនួតពេក និងកុំសង្ឃឹមនឹងទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនទៀងទាត់នោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេត្រូវមានសេចក្តីសង្ឃឹមលើព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ព្រះអង្គប្រទានមកដល់យើងនូវទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ពិត ដើម្បីឲ្យយើងមានសេចក្តីអំណរ។¹⁸ចូរប្រាប់ពួកគេឲ្យធ្វើការល្អ ក្លាយជាអ្នកមានទ្រព្យដោយសារការធ្វើអំពើល្អ មានចិត្តសប្បុរស ហើយប្រុងប្រៀបនិងចែករំលែកផង។¹⁹ក្នុងរបៀបនេះ ពួកគេនឹងប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិទុកសម្រាប់ខ្លួនឯង ដើម្បីធ្វើជាគោលសម្រាប់ថ្ងៃក្រោយ ដូច្នេះហើយពួកគេនឹងទទួលបានជីវិតពិតអស់កល្បជានិច្ច។

²⁰លោកធីម៉ូថេអើយ ចូរការពារអ្វីដែលបានផ្ញើទុកនឹងអ្នក។ ចូរចៀសចេញអំពីការនិយាយសម្តីឥតប្រយោជន៍ និងពាក្យសម្តីដែលមិនពិតដែលច្រឡំ ហៅថាចំណេះដឹងផង។²¹មានមនុស្សខ្លះប្រកាន់ចំពោះការទាំងនោះ ហើយពួកគេបានភ្លេចពីក្តីជំនឿ។ សូមព្រះគុណមាននៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។

២ ធីម៉ូថេ

1

¹ខ្ញុំប៉ូល ជាសាវ័ករបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ តាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ស្របតាមសេចក្តីសន្យានៃជីវិតនៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ²ចំពោះធីម៉ូថេ កូនជាទីស្រឡាញ់ សូមប្រកបដោយព្រះគុណ សេចក្តីមេត្តាករុណា និងសេចក្តីសុខសាន្ត អំពីព្រះបិតា និងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នា។

³ខ្ញុំអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលខ្ញុំបម្រើតាមរយៈបុព្វបុរសខ្ញុំ ដោយមនសិការបរិសុទ្ធ ដូចដែលខ្ញុំនឹកចាំពីអ្នកជានិច្ចពេលខ្ញុំអធិស្ឋានរទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។⁴ខ្ញុំនឹកចាំពីទឹកភ្នែករបស់អ្នក បានជាខ្ញុំមានចិត្តចង់ឃើញអ្នក ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានពេញដោយអំណរ។⁵ខ្ញុំបានចងចាំពីជំនឿស្មោះត្រង់របស់អ្នក ដែលដំបូងជាមួយលោកយាយឡូអ៊ីស ហើយម្តាយរបស់អ្នក គឺនាងអ៊ើនីស ហើយខ្ញុំជឿយ៉ាងច្បាស់ថា ជំនឿនោះនៅក្នុងអ្នកផងដែរ។

⁶នេះជាហេតុផលដែលខ្ញុំរំលឹកអ្នក ចូរធ្វើឲ្យអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលស្ថិតនៅក្នុងអ្នកតាមរយៈការដាក់ដៃលើអ្នក បានឆេះឡើយវិញ។⁷ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រទានឲ្យយើងមានវិញ្ញាណ ដែលភ័យខ្លាចឡើយ ប៉ុន្តែវិញ្ញាណមានអំណាច សេចក្តីស្រឡាញ់ និងមានវិន័យវិញ។

⁸ដូច្នេះ មិនត្រូវខ្មាសអៀននឹងធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះជាម្ចាស់ ឬដោយសារខ្ញុំ ប៉ូល ជាអ្នកជាប់ឃុំឃាំងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវរួមចំណែកក្នុងទុក្ខលំបាកសម្រាប់ដំណឹងល្អ តាមរយៈប្ញទ្ធានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់។⁹គឺព្រះជាម្ចាស់ហើយដែលបានសង្គ្រោះយើង និងត្រាស់ហៅយើងស្របតាមការត្រាស់ហៅដ៏វិសុទ្ធ។ ព្រះអង្គធ្វើបែបនេះ មិនមែនដោយសារការប្រព្រឹត្តរបស់យើងទេ ប៉ុន្តែតាមរយៈគម្រោងការ និងព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គវិញ។ ព្រះអង្គប្រទានការទាំងអស់នេះមកយើង ក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូមុនសម័យកាលទាំងអស់។¹⁰ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្ដែងហើយ ដោយការលេចមករបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ជាព្រះសង្គ្រោះរបស់យើង។ ព្រះគ្រិស្តឈ្នះសេចក្តីស្តាប់ និងបាននាំយកជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ជប់ មកក្នុងពន្លឺនៃដំណឹងល្អវិញ។¹¹ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះជាម្ចាស់តែងតាំងខ្ញុំជាអ្នកប្រកាសដំណឹងល្អ និងជាសាវ័ក ហើយព្រមទាំងជាគ្រូបង្រៀនផងដែរ។

¹²ដោយសារបុព្វហេតុនេះ ខ្ញុំត្រូវរងទុក្ខលំបាកការទាំងនេះ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនខ្មាសទេ ដ្បិតខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គដែលខ្ញុំបានជឿ។ ខ្ញុំជឿជាក់ច្បាស់ថា ព្រះអង្គនឹងរក្សាអ្វីដែលបានផ្ញើទុកនឹងខ្ញុំរហូតដល់ថ្ងៃនោះឯង។¹³ចូរនឹកចាំពីព្រះបន្ទូលដ៏ស្មោះត្រង់ ដែលអ្នកបានឮពីខ្ញុំ ទាំងមានជំនឿ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។¹⁴ការល្អដែលព្រះជាម្ចាស់រក្សាផ្ញើទុកនឹងអ្នក ចូរថែរក្សាតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែលគង់នៅក្នុងយើង។

¹⁵អ្នកដឹងហើយថា អ្នកទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងស្រុកអាស៊ីបានបែរចេញពីខ្ញុំហើយ។ ក្នុងក្រុមនេះមានឈ្មោះ ភីកេល៉ុស និងហ៊ើម៉ូគេន។¹⁶សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសេចក្តីមេត្តាករុណា ដល់អ្នកផ្ទះរបស់អូនេសិភ័រ ដ្បិតគាត់តែងតែនឹករំលឹកដល់ខ្ញុំ ហើយមិនបានខ្មាសគេដោយសារច្រវាក់របស់ខ្ញុំទេ។¹⁷ពិតណាស់ ពេលខ្ញុំស្ថិតនៅក្រុងរ៉ូម គាត់ខិតខំស្វែងរកខ្ញុំ ហើយគាត់ក៏បានមករកខ្ញុំឃើញ។¹⁸សូមព្រះជាម្ចាស់ផ្តល់ឲ្យគាត់អាចស្វែងរកសេចក្តីមេត្តាករុណាពីព្រះជាម្ចាស់នៅថ្ងៃនោះផង។ គាត់បានរកគ្រប់វិធី ដើម្បីជួយខ្ញុំនៅក្រុងអេភេសូ ដូចអ្នកដឹងយ៉ាងច្បាស់ហើយ។

2

¹ហេតុដូច្នេះ កូនអើយ ចូរមានកម្លាំងនៅក្នុងព្រះគុណរបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។²ការអ្វីដែលអ្នកបានឮពីខ្ញុំនៅមុខស្មរបន្ទាល់ជាច្រើន ចូរផ្ញើទុកនឹងមនុស្សស្មោះត្រង់ ដែលអាចនឹងបង្រៀនបន្តទៅអ្នកផ្សេងៗទៀតបាន។

³ចូររួមទុក្ខលំបាកជាមួយខ្ញុំ ប្រៀបដូចជាទាហានយ៉ាងល្អរបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូចុះ។⁴គ្មានទាហានណាដែលបម្រើហើយ មានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការខ្វល់ខ្វាយពីជីវិតទៀតនោះទេ ដូច្នេះ គាត់គួរតែធ្វើឲ្យគាប់ចិត្តដល់អ្នកដែលកេណ្ឌខ្លួននោះវិញ។⁵ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ប្រកួតជាកីឡាករ អ្នកនោះនឹងមិនអាចទទួលភួងជ័យបានទេ លើកលែងតែប្រកួតគ្នាត្រឹមត្រូវតាមក្បួនច្បាប់វិញ។

⁶វាគឺជាការចាំបាច់ណាស់សម្រាប់កសិករ ដែលខំប្រឹងធ្វើការយ៉ាងលំបាក គាត់នឹងទទួលបានផលមុនគេ។⁷សូមពិចារណាអំពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយចុះ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យអ្នកយល់ដឹងក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។

⁸សូមនឹកចាំពី ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះញាតិវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ដែលបានរស់ពីសុគតឡើងវិញ តាមរយៈដំណឹងល្អដែលខ្ញុំបានប្រាប់⁹ដ្បិតអ្វីដែលខ្ញុំរងទុក្ខ ទាំងជាប់ចំណងប្រៀបដូចជាឧក្រិដ្ឋជន។ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនបានជាប់ច្រវាក់ទេ។¹⁰ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំស៊ូទ្រាំគ្រប់ការទាំងអស់ សម្រាប់ពួកអ្នកដែលបានរើសតាំង ដើម្បីឲ្យពួកគេទទួលការសង្រ្គោះ ដែលមាននៅក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ស្របតាមសិរីរុងរឿងនៅអស់កល្បជានិច្ចវិញ។

¹¹ពាក្យទាំងនេះអាចទុកចិត្តបានថា «ប្រសិនបើយើងស្លាប់ជាមួយព្រះអង្គ នោះយើងនឹងរស់នៅជាមួយព្រះអង្គ។¹²ប្រសិនបើយើងស៊ូទ្រាំ នោះពួកយើងនឹងសោយរាជ្យរួមជាមួយព្រះអង្គដែរ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងបដិសេធព្រះអង្គវិញ នោះព្រះអង្គនឹងបដិសេធយើងដូចគ្នាដែរ។¹³ប្រសិនបើយើងមិនស្មោះត្រង់ក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គនៅតែស្មោះត្រង់ដដែល ព្រោះព្រះអង្គមិនអាចបដិសេធព្រះអង្គផ្ទាល់បានឡើយ។

¹⁴សូមរំលឹកពួកគេអំពីការអស់ទាំងនេះ។ ចូរហាមប្រាមពួកគេនៅចំពោះមុខព្រះជាម្ចាស់ កុំឲ្យឈ្លោះប្រកែកគ្នាពីអត្ថន័យរបស់ពាក្យឡើយ។ ព្រោះពាក្យទាំងនេះឥតប្រយោជន៍ទេ។ ពាក្យទាំងនេះនាំឲ្យអន្តរាយដល់អស់អ្នកស្តាប់។¹⁵ចូរខំប្រឹងប្រែងបង្ហាញខ្លួនអ្នក នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែលបានទទួលអ្នក ជាអ្នកបំពញការងារ ដោយគ្មានហេតុផលណាត្រូវអៀនខ្មាស ដែលបានបង្រៀនព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីពិត យ៉ាងត្រឹមត្រូវ។

¹⁶ត្រូវចៀសវាងការនិយាយឥតប្រយោជន៍ ដែលនាំយើងកាន់តែលែងគោរពប្រតិបត្តិព្រះជាម្ចាស់។¹⁷ការនិយាយរបស់ពួកគេនឹងប្រៀបបីដូចជាដំបៅរលួយ។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះរួមមាន ហ៊ីមេនាស និងភីលេតជាដើម។¹⁸អ្នកទាំងនោះបានភ្លេចសេចក្តីពិត។ ពួកគេនិយាយថា ការរស់ឡើងវិញបានកើតឡើងរួចមកហើយ។ ពួកគេក៏បានបង្វែរជំនឿអ្នកខ្លះដែរ។

¹⁹ទោះជាយ៉ាងណាក្តី ចូរចាក់ឫសរឹងមាំលើព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានបោះត្រាថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ស្គាល់អស់អ្នកណា ដែលជារបស់ព្រះអង្គ» ហើយ «អស់អ្នកដែលអំពាវនាវរកព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់ ត្រូវញែកខ្លួនចេញអំពើទុច្ចរិត។²⁰នៅក្នុងផ្ទះស្តុកស្តម្ភ ពុំមែនមានត្រឹមតែមាស និងប្រាក់ប៉ុណ្ណោះទេ។ គឺមានប្រដាប់ធ្វើពីឈើ និងពីដីដែរ។ ខ្លះប្រើសម្រាប់ការល្អប្រសើរ ហើយខ្លះប្រើសម្រាប់ការអាប់ឱនវិញ។²¹ប្រសិនបើនរណាម្នាក់សម្អាតខ្លួនឯងពីការអាប់ឱន គាត់នឹងបានប្រដាប់ល្អប្រសើរ។ គាត់បានញែកខ្លួនដោយឡែក ក៏មានប្រយោជន៍ដល់ចៅហ្វាយ ហើយបានរៀបចំសម្រាប់គ្រប់ការល្អទាំងអស់ផងដែរ។

²²ចូរចៀសចេញពីសេចក្តីស្រើបស្រាលរបស់ក្មេងៗ។ ត្រូវប្រកាន់ខ្ជាប់សេចក្តីសុចរិត ជំនឿ សេចក្តីស្រឡាញ់ និងសេចក្តីមេត្រីជាមួយអ្នក ដែលស្រែករកព្រះជាម្ចាស់អស់អំពីចិត្តបរិសុទ្ធវិញ។²³ប៉ុន្តែ ត្រូវបដិសេធសេចក្តីចោលម្សៀត និងសំណួរល្ងង់ខ្លៅវិញ។ អ្នកដឹងហើយថា សេចក្តីទាំងនេះនាំមកនូវការឈ្លោះប្រកែកគ្នា។

²⁴អ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនត្រូវឈ្លោះប្រកែកគ្នាឡើយ។ ពិតណាស់គាត់គួរតែមានចិត្តសុភាពដល់មនុស្សទាំងអស់ ត្រូវចេះបង្រៀន ហើយមានចិត្តអំណត់ផង។²⁵គាត់ត្រូវតែប្រដៅអប់រំអ្នក ដែលឈ្លោះជាមួយគាត់។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យពួកគេប្រែចិត្ត ដើម្បីឲ្យបានដឹងពីសេចក្តីពិតវិញ។²⁶ពួកគេនឹងភ្ញាក់ខ្លួនឡើងវិញ ហើយចាកចេញពីអន្ទាក់របស់អារក្ស ដែលបានទាក់ពួកគេជាប់ដើម្បីបម្រើគោលបំណងរបស់វា។

3

¹សូមដឹងថា នៅថ្ងៃចុងក្រោយនឹងមានទុក្ខលំបាកខ្លាំង។²ដ្បិត មនុស្សនឹងស្រឡាញ់តែខ្លួនឯង ជាអ្នកស្រឡាញ់ប្រាក់ មានអំនួត ក្រអឺតក្រទម ប្រមាថមើលងាយ មិនស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយ មិនដឹងគុណ ហើយមានចិត្តមិនបរិសុទ្ធ។³ពួកគេមិនស្រឡាញ់តាមរបៀបធម្មជាតិរបស់មនុស្ស មានចិត្តឃោរឃៅ និយាយមួលបង្កាច់គេ មិនចេះទប់ចិត្ត ប្រើអំពើហឹង្សា មិនចូលចិត្តការល្អ។⁴ពួកគេមានចិត្តក្បត់ មានចិត្តធំ ចូលចិត្តនឹងការសប្បាយ ជាជាងស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់។

⁵ពួកគេមានលក្ខណៈជាអ្នកគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ពួកគេបដិសេធព្រះចេស្តារបស់ព្រះអង្គ។ ចូរបែរចេញពីមនុស្សអស់ទាំងនោះ។⁶ដ្បិត ក្នុងចំណោមពួកទាំងនោះ ជាមនុស្សចូលចិត្តចូលទៅផ្ទះរបស់គេ ហើយធ្វើឲ្យស្រីៗដែលល្ងង់ចាប់អារម្មណ៍។ ស្រ្តីទាំងនោះពោរពេញដោយអំពើបាប ហើយបណ្តាយតាមសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នាផ្សេងៗ។⁷ស្រ្តីទាំងនោះតែងតែរៀនជានិច្ច ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចយល់ដល់សេចក្តីពិតឡើយ។

⁸ដូចគ្នានេះដែរ យ៉ានេស និងយ៉ាមប្រេសបានទាស់ទទឹងនឹងលោកម៉ូសេ។ ហើយគ្រូបង្រៀនខុសឆ្គងតែងតែឈរទាស់ប្រឆាំងនឹងសេចក្តីពិត។ ពួកគេជាមនុស្សដែលមានគំនិតខូច ហើយជំនឿរបស់ពួកគេក៏ឥតប្រយោជន៍ដែរ។⁹ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនមានការចម្រើនឡើងទៅមុខទៀតបានឡើយ។ ដ្បិតភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ពួកគេនឹងបើកបង្ហាញឲ្យមនុស្សទាំងអស់បានដឹងច្បាស់ ដូចជាភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់បុរសទាំងនោះដែរ។

¹⁰ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្នកវិញ អ្នកបានដើរតាមសេចក្តីដែលខ្ញុំបង្រៀន កិរិយាប្រព្រឹត្ត បំណងចិត្ត ជំនឿ សេចក្តីស្រឡាញ់ ការអំណត់អត់ទ្រាំ។¹¹ការបៀតបៀន ទុក្ខលំបាក និងអ្វីដែលបានកើតឡើងមកលើខ្ញុំ នៅក្រុងអាន់ទីយ៉ូក ក្រុងអ៊ីកូនាម និងក្រុងលីស្រ្តា។ ខ្ញុំបានស៊ូទ្រាំនឹងសេចក្តីបៀតបៀន។ មិនដូចជាពួកគេទាំងនោះទេ ព្រះអម្ចាស់បានប្រោសខ្ញុំវិញ។¹²អស់អ្នកដែលចង់រស់ក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ នោះនឹងទទួលការបៀតបៀនផងដែរ។¹³មនុស្សអាក្រក់ និងពួកឆបោក ព្រមទាំងមានសេចក្តីអាក្រក់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ពួកគេនឹងនាំអ្នកផ្សេងទៀតឲ្យវង្វេង ដូចជាពួកគេនាំខ្លួនឯងឲ្យវង្វេងដែរ។

¹⁴ប៉ុន្តែ សម្រាប់អ្នក ចូរនៅជាប់អ្វីដែលអ្នកបានរៀន ហើយត្រូវជឿយ៉ាងប្រាកដវិញ។ អ្នកត្រូវដឹងថាសេចក្តីបង្រៀននេះបានមកពីអ្នកណា។¹⁵អ្នកដឹងហើយថា តាំងពីក្មេងមក អ្នកបានស្គាល់បទគម្ពីរដ៏វិសុទ្ធ។ សេចក្តីទាំងនេះអាចធ្វើឲ្យអ្នកមានប្រាជ្ញា រហូតទទួលការសង្គ្រោះ ដោយសារជំនឿក្នុងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ។

¹⁶គ្រប់បទគម្ពីរទាំងអស់ សុទ្ធតែព្រះជាម្ចាស់បណ្ដាលឲ្្យតាក់តែងឡើង។ មានប្រយោជន៍សម្រាប់បង្រៀន កែតម្រង់ និងបណ្តុះបណ្តាលតាមសេចក្តីសុចរិត។¹⁷ដូច្នេះ អ្នកសំណព្វរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានសមត្ថភាព និងទទួលការបំប៉ន ដើម្បីបំពញការល្អគ្រប់យ៉ាង។

4

¹ខ្ញុំសូមផ្តាំយ៉ាងអស់ពីចិត្តនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ដែលព្រះអង្គនឹងជំនុំជម្រះអស់ទាំងមនុស្សរស់ និងមនុស្សស្លាប់ គឺដោយសារតែដំណើរយាងមករបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គផងដែរ²ចូរប្រកាសព្រះបន្ទូលចុះ។ ចូរឲ្យត្រៀមខ្លួនទទួលភាពស្រណុកសុខស្រួល និងភាពលំបាកផងដែរ។ ត្រូវដាស់តឿនគេ និងស្តីបន្ទោល ហើយកម្លាចិត្តរបស់គេ ដោយការអត់ធ្មត់ និងការបង្រៀនគ្រប់បែបយ៉ាង។

³ដ្បិតនឹងមានពេលវេលាមួយមកដល់ គឺនៅពេលមនុស្សមិនទ្រាំទ្រនឹងសេចក្តីបង្រៀនត្រឹមត្រូវទៀតបាន។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងប្រមូលគ្រូបង្រៀនជាច្រើន យល់ស្របតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេ។ សេចក្តីបង្រៀនទាំងនោះគ្រាន់តែពិរោះដល់ត្រចៀកប៉ុណ្ណោះ។⁴ពួកគេនឹងបែរត្រចៀកឆ្ងាយពីសេចក្តីពិត ទៅស្តាប់រឿងព្រេងវិញ។⁵ចំពោះអ្នកវិញ ចូរមានចិត្តនឹងធឹងគ្រប់ការទាំងអស់។ ចូរស៊ូទ្រាំនឹងទុក្ខលំបាក និងខំប្រឹងផ្សាយដំណឹងល្អ ព្រមទាំងបំពេញកិច្ចការបម្រើឲ្យបានល្អផងដែរ។

⁶ដ្បិត ខ្ញុំត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីបូជាជីវិត។ ពេលវេលាដែលខ្ញុំត្រូវចាកចេញក៏បានមកដល់ហើយដែរ។⁷ខ្ញុំបានប្រណាំងយ៉ាងល្អ រហូតដល់ទីផ្តាច់ព្រ័ត្រ ព្រមទាំងបានរក្សាជំនឿយ៉ាងមាំមួន។⁸មកុដនៃសេចក្តីសុចរិតបានរៀបចំជាស្រេចទុកសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលព្រះអម្ចាស់ជាចៅក្រមដ៏សុចរិត នឹងប្រទានមកខ្ញុំនៅថ្ងៃនោះ ហើយពុំមែនសម្រាប់ខ្ញុំតែម្នាក់ទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ការយាងមកវិញរបស់ព្រះអង្គ។

⁹ត្រូវខិតខំមកឯខ្ញុំជាប្រញាប់។¹⁰ដ្បិត លោកដេម៉ាសបានចាកចេញពីខ្ញុំហើយ។ គាត់ស្រឡាញ់លោកីយ៍នេះ ហើយគាត់បានទៅក្រុងថែស្សាឡូនិកហើយ។ លោកក្រេសេនបានទៅស្រុកកាឡាទី ហើយលោកទីតុសបានទៅស្រុកដាល់ម៉ាទា។

¹¹មានតែលោកលូកាទេ ដែលនៅជាមួយខ្ញុំ។ ចូរនាំលោកម៉ាកុស ហើយនាំគាត់ទៅជាមួយអ្នកផង ព្រោះគាត់អាចជួយបំពេញកិច្ចការបស់ខ្ញុំ។¹²ខ្ញុំបានចាត់លោកទីឃីកុសទៅក្រុងអេភេសូហើយ។¹³អាវធំដែលខ្ញុំផ្ញើនៅក្រុងការពូសជាមួយលោកទ្រអាស សូមយកវាពេលដែលអ្នកមកទីនេះ ហើយនិងសៀវភៅ ជាពិសេសសៀវភៅធ្វើពីស្បែក។

¹⁴លោកអ័លេក្សានត្រុស ដែលជាជាងស្ពាន់បានប្រព្រឹត្តសេចក្តីអាក្រក់គ្រប់យ៉ាងមកលើខ្ញុំ។ ព្រះអម្ចាស់នឹងតបស្នងដល់គាត់វិញ ទៅតាមទង្វើដែលគាត់បានប្រព្រឹត្តជាមិនខាន។¹⁵អ្នកគួរតែប្រយ័ត្នខ្លួនឯងចំពោះការប្រឆាំងទាល់នឹងគាត់ ព្រោះគាត់ប្រឆាំងយ៉ាងខ្លាំងនឹងពាក្យរបស់ពួកយើង។¹⁶នៅពេលខ្ញុំការពារខ្លួនដំបូងឡើយ គ្មានអ្នកណាឈរជាមួយខ្ញុំទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គ្រប់គ្នាបោះបង់ខ្ញុំចោល។ សូមកុំឲ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រកាន់ទោសគេឡើើយ។

¹⁷ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានគង់នៅខាងខ្ញុំ ហើយបានចម្រើនកម្លាំងដល់ខ្ញុំ ដូច្នេះហើយតាមរយៈខ្ញុំ ដំណឹងល្អបានប្រកាសគ្រប់ទីកន្លែង និងសម្រាប់ឲ្យសាសន៍ដទៃទាំងអស់ដែលបានឮផងដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់បានសង្គ្រោះខ្ញុំចេញពីមាត់តោ។¹⁸ព្រះអម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះរូបខ្ញុំ ឲ្យចេញពីការអាក្រក់ទាំងអស់ និងសង្គ្រោះខ្ញុំសម្រាប់ព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ។ សូមថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ព្រះអម្ចាស់ដ៏នៅអស់កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ! អាម៉ែន។

¹⁹សូមជម្រាបសួរនាងព្រីសីល លោកអ័គីឡា ហើយទាំងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកអូនេស៊ិភ័រផងដែរ។²⁰លោកអេរ៉ាស្ទុសដែលស្ថិតនៅក្រុងកូរិនថូស ប៉ុន្តែ លោកទ្រភីម ខ្ញុំបានទុកគាត់នៅក្រុងមីលេត ព្រោះគាត់មានជំងឺ។²¹សូមមកជាប្រញាប់ មុនរដូវរងារមកដល់។ សូមជម្រាបសួរមក លោកអុើប៊ូឡុស លោកពូដេន លោកលីណុស និងនាងក្លូឌា ព្រមទាំងបងប្អូនទាំងអស់ដែរ។²²សូមព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយវិញ្ញាណរបស់អ្នក។ សូមព្រះគុណបានស្ថិតនៅជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា។

ទីតុស

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូលជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ និងជាសាវ័ករបស់ព្រះ‌យេស៊ូគ្រិស្ត ដោយសារជំនឿបានក្លាយជាប្រជារាស្រ្ត ដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើស និងស្គាល់សេចក្ដីពិត និងជាអ្នកដែលព្រមទទួលការគោគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះអង្គ²ដោយជឿជាក់ថា នឹងទទួលជីវិតអស់‌កល្បជានិច្ច ហើយព្រះអង្គមិនកុហកសោះឡើយ និងបានសន្យាតាំងពីមុនកាលសម័យទាំងអស់។³នៅពេលកំណត់ ព្រះអង្គបានបើកសម្តែងព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ គឺថាព្រះអង្គបានទុកព្រះហឫទ័យលើខ្ញុំ ដើម្បីក្លាយជាអ្នកប្រកាសដំណឹងល្អ។ ខ្ញុំបានធ្វើការនេះតាមបញ្ជារបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ជាព្រះ‌សង្គ្រោះរបស់យើង។

⁴ជូនចំពោះលោកទីតុសជាកូនដ៏ពិតនៅក្នុងជំនឿរួមគ្នា។ សូមព្រះ‌ជាម្ចាស់ជាព្រះ‌បិតា និងព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូជាព្រះ‌សង្គ្រោះរបស់យើងប្រទានព្រះ‌គុណ និងសេចក្ដីសុខ‌សាន្ត។⁵តាមរយៈគោលបំណងនេះ ខ្ញុំបានទុកអ្នករាល់គា្នឲ្យនៅលើកោះក្រែត ដើម្បីឲ្យអ្នកបានរៀបចំសណ្តាប់ធ្នាប់ ដែលមិនទាន់បានរៀបរយនៅឡើយ និងតែងតាំងពួកចាស់ទុំនៅតាមក្រុងទាំងអស់ ដូចដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករួចហើយ។

⁶ចាស់ទុំត្រូវតែជាអ្នកដែលគ្មានកំហុស មានភរិយាតែមួយ មានកូនចៅជាអ្នកដែលមានជំនឿ ហើយគ្មាននរណាចោទប្រកាន់ថាជាមនុស្សទុច្ចរិត និងគ្មានសីលធម៌នោះទេ។⁷ជាការចាំបាច់ណាស់សម្រាប់អ្នកមើលការខុសត្រូវ ក្នុងនាមអ្នកគ្រប់គ្រងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ត្រូវតែជាមនុស្សដែលគ្មានកំហុស។ គាត់មិនត្រូវវាយប្ញកក្រអឺត‌ក្រទម មិនឆាប់ខឹង មិនចំណូលស្រា មិនចេះឈ្លោះប្រកែក ឬជាមនុស្សលោភលន់ឡើយ។

⁸ផ្ទុយទៅវិញ គាត់គួរតែជាមនុស្សចៅរ៉ៅរាក់ទាក់ ស្រឡាញ់ការល្អ។ គាត់ជាមនុស្សដឹងខុសត្រូវ សុចរិត បរិសុទ្ធ និងចេះគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។⁹គាត់គួរតែប្រកាន់ភ្ជាប់តាមព្រះបន្ទូលដ៏ពិត ដែលបានបង្រៀនរួចហើយ ដូច្នេះហើយ គាត់អាចមានសមត្ថភាពលើកទឹកចិត្តអ្នកដ៏ទៃ តាមសេចក្តីបង្រៀនត្រឹមត្រូវ និងអាចកែតម្រង់អ្នកដែលជំទាស់នឹងគាត់វិញ។

¹⁰ដ្បិត មនុស្សជាច្រើនជាអ្នកបះបោរ ជាពិសេសគឺអ្នកដែលបានកាត់ស្បែក រីឯពាក្យរបស់ពួកគេគឺឥតប្រយោជន៏ ពួកគេបោកបញ្ឆោតហើយដឹកនាំមនុស្សឲ្យដើរផ្លូវខុស។¹¹យើងចាំបាច់ត្រូវបញ្ឍប់ពួកគេ។ ពួកគេបង្រៀននូវអ្វីដែលមិនគប្បីបង្រៀន ដើម្បីយកកម្រៃដោយគ្មានភាពអៀនខ្មាស់ និងធ្វើឲ្យមានការបែកបាក់ក្នុងគ្រួសារជាច្រើន ។

¹²មានម្នាក់នៅក្នុងចំណោមមពួកគេ ដែលជាព្យាការីបានពោលថា៖ «អ្នកស្រុកក្រែតសុទ្ធតែជាអ្នកកុហក ហើយជាមនុស្សអាក្រក់ជាសត្វតិរច្ឆាន និងជាមនុស្សកម្ជិលដែលល្មោភសុី។¹³ពាក្យនេះពិតណាស់ ដូច្នេះហើយ ត្រូវកែតម្រូវពួកគេយ៉ាងតឹងរឹង ដើម្បីឲ្យពួកគេមានជំនឿកាន់តែរឹងមាំឡើង។

¹⁴កុំឲ្យជាប់ចិត្តនឹងរឿងព្រេងរបស់សាសន៍យូដា ឬបទបញ្ជារបស់ពួកអ្នកដែលបោកបញ្ឆោតពីសេចក្តីពិត។

¹⁵ចំពោះអ្នកដែលបរិសុទ្ធ នោះអ្វីៗសុទ្ធតែបរិសុទ្ធ រីឯអ្នកដែលមានចិត្តសៅហ្មងនិងមិនជឿ នោះអ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែមិនបរិសុទ្ធ ព្រោះប្រាជ្ញា និងមនសិការរបស់ពួកគេសុទ្ធតែសៅហ្មង។¹⁶ពួកគេអះអាងថា គេស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ ប៉ុន្តែ ពួកគេបែរជាបដិសេធព្រះអង្គតាមរយៈការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេទៅវិញ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ហើយជាមនុស្សដែលមិនស្ដាប់បង្គាប់ និងមិនអាចប្រព្រឹត្តអំពេើល្អបានឡើយ។

2

¹ប៉ុន្តែចំពោះអ្នកវិញ ត្រូវនិយាយតែណាដែលស្របតាមសេចក្ដីបង្រៀនដ៏ស្មោះត្រង់។²ពួកបុរសវ័យចំណាស់ ត្រូវតែជាមនុស្សស្លូតបូត មានភាពថ្លៃថ្នូរ មានសុភវិនិច្ឆ័យ មានជំនឿស្អាតស្អំ មានសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងចេះស៊ូទ្រាំ។

³ពួកស្រ្ដីវ័យចំណាស់ក៏ដូច្នេះដែរ ត្រូវតែមានកិរិយាមារយាទសម ជាអ្នកដែលគេគោរព មិននិយាយដើមគេ មិនចំណូលស្រា និងគួរតែបង្រៀននូវសេចក្តីល្អៗវិញ។⁴ដើម្បីជួយអប់រំស្រ្តីៗដែលនៅក្មេង ឲ្យចេះស្រឡាញ់ស្វាមី និងកូនៗរបស់ខ្លួន។⁵ពួកគេគួរតែអប់រំស្រ្តីទាំងនោះឲ្យមានចិត្តបរិសុទ្ធ ជាស្ត្រីមេផ្ទះដ៏ល្អ និងគោរពចុះចូលនឹងស្វាមីរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់ ប្រមាថព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។

⁶រីឯពួកយុវជនវិញ ចូលលើកទឹកចិត្តពួកគេឲ្យមានសុភវិនិច្ឆ័យគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់។⁷ចូរបង្ហាញ និងបង្រៀនអំពើល្អរបស់អ្នក ជាគំរូដល់គេ ដោយបង្ហាញពីភាពស្អាតស្អំ និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់អ្នក។⁸និយាយពាក្យសម្តីដែលល្អៗ ដោយមិនឲ្យគេរិះគន់បាន ដូច្នេះ អស់អ្នកដែលជំនាស់នឹងត្រូវអៀនខ្មាស់ ពីព្រោះគេគ្មានអ្វីនិយាយអាក្រក់ពីយើងបានឡើយ។

⁹ពួកអ្នកខ្ញុំបម្រើត្រូវស្តាប់បង្គាប់ម្ចាស់របស់ខ្លួន ក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់។ ពួកគេត្រូវផ្គាប់ចិត្ត និងមិនត្រូវប្រកែកជាមួយម្ចាស់ឡើយ។¹⁰ពួកគេមិនគួរលួចបន្លំម្ចាស់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេត្រូវបង្ហាញនូវជំនឿដ៏ល្អ ដើម្បីលើកកម្ពស់សេចក្ដីបង្រៀន អំពីព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើងក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។

¹¹ព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្តែងទៅកាន់មនុស្សទាំងអស់។¹²ហើយអប់រំយើងឲ្យលះចោលការមិនគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ហើយបដិសេធសេចក្តីបងប្រាថ្នាខាងសាច់ឈាម ដើម្បីអប់រំយើងឲ្យរស់នៅដោយសេចក្តីសុចរិត និងត្រឹមត្រូវដោយការគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងសម័យនេះ។¹³ខណៈពេលដែលយើងរង់ចាំទទួលសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ពួកយើង ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះដ៏ប្រសើរឧត្តមបំផុត និងជាព្រះសង្រ្គោះរបស់ពួកយើង ព្រះអង្គនឹងបើកសម្តែងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ។

¹⁴ព្រះយេស៊ូបានលះបង់ព្រះជន្មព្រះអង្គជំនួសយើង ដើម្បីដោះយើងឲ្យរួចពីការរំលងច្បាប់ទាំងអស់ និងជម្រះយើងឲ្យបានវិសុទ្ធថ្វាយព្រះអង្គផ្ទាល់ និងជាប្រជារាស្រ្តដ៏វិសេស ដែលយកចិត្តទុកដាក់ប្រព្រឹត្តអំពើល្អគ្រប់យ៉ាង។

¹⁵ចូរនិយាយ និងលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចូរកែតម្រូវដោយប្រើសិទ្ធិអំណាចពេញទី។ កុំឲ្យនរណាម្នាក់មើលងាយអ្នកឡើយ។

3

¹ចូរដាស់តឿនដល់បងប្អូនឲ្យគោរពចុះចូលនឹងអាជ្ញាធរ រដ្ឋអំណាច ព្រមទាំងស្តាប់បង្គាប់ ដើម្បីប្រព្រឹត្តអំពើល្អគ្រប់យ៉ាង។²ចូរដាស់តឿនពួកគេកុំឲ្យមើលងាយនរណាម្នាក់ ហើយក៏កុំឲ្យពួកគេទាស់ប្រឆាំង តែចូរឲ្យគេមានចិត្តសប្បុរសនិងបង្ហាញពីចិត្តសុភាពរាបសាចំពោះមនុស្សទាំងអស់វិញ។

³កាលពីដើម ពួកយើងក៏ជាមនុស្សគិតខ្លី និងមិនស្តាប់បង្គាប់ដែរ។ យើងបានវង្វេង និងជាទាសករខាងឯសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នា ព្រមទាំងភាពស្រើបស្រាលគ្រប់បែបយ៉ាងដែរ។ យើងបានរស់នៅក្នុងការអាក្រក់ និងច្រណែនឈ្នានីស។ យើងជាមនុស្សដែលគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ព្រមទាំងស្អប់គ្នាទៅវិញទៅមកផង។

⁴ប៉ុន្តែ នៅពេលសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះសង្រ្គោះរបស់យើង និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ ចំពោះមនុស្សបានបើកសម្តែង⁵ពុំមែនមកពីយើងបានប្រព្រឹត្តសេចក្តីសុចរិតនោះទេ គឺដោយសារព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណា របស់ព្រះអង្គបានសង្រ្គោះយើង។ ព្រះអង្គបានសង្រ្គោះយើងតាមរយៈការលាងជម្រះឲ្យកើតជាថ្មី និងប្រទានជីវិតថ្មីតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

⁶ព្រះអង្គបានចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធយ៉ាងបរិបូរ មកលើយើងតាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះសង្រ្គោះរបស់យើង។⁷ព្រះអង្គសង្រ្គោះយើង ដោយរាប់យើងជាសុចរិត តាមរយៈព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ ដូច្នេះយើងបានទទួលជីវិតអស់កល្បជានិច្ចទុកជាមរតក ដោយសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់យើង។

⁸ព្រះបន្ទូលនេះគួរឲ្យជឿទុកចិត្តបាន។ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកនិយាយពាក្យនេះ ដោយជឿជាក់ក្នុងចិត្តថា អស់អ្នកណាដែលទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់ នឹងមានចិត្តស្មោះសរប្រព្រឹត្តអំពើល្អដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់។ សេចក្តីទាំងនេះជាការល្អប្រសើរ និងមានប្រយោជន៍ដល់មនុស្សលោក។

⁹ចូរចៀសចេញពីការសួរដេញដោលដ៏ល្ងង់ខ្លៅ និងពីបញ្ជីវង្សត្រកូល ការឈ្លោះប្រកែក និងជម្លោះអំពីគម្ពីរវិន័យ ដ្បិតការទាំងអស់នេះជាការឥតប្រយោជន៍ និងឥតបានការអ្វីទាំងអស់។¹⁰ចូរបដិសេធអ្នកណាដែលបង្ករការបែកបាក់គ្នា ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បន្ទាប់ពីការដាស់តឿនមួយម្តងពីរម្តងរួចហើយ បណ្តេញគេឲ្យចេញទៅ¹¹ដោយដឹងថាជនប្រភេទនេះបានផ្លាស់ប្តូរពីរការល្អ ហើយមកប្រព្រឹត្តអំពើបាបហើយគេនឹងដាក់ទោសខ្លួនឯង។

¹²ពេលខ្ញុំបានចាត់លោកអើតេម៉ាស ឬលោកទីឃីកុសឲ្យទៅរកអ្នក ចូរប្រញាប់មករកខ្ញុំនៅទីក្រុងនីកូប៉ូល ជាកន្លែងខ្ញុំត្រូវស្នាក់នៅរដូវរងារ។¹³ចូរខិតខំជួយលោកសេណាសជាមេធាវី និងលោកអ័ប៉ុឡូសឲ្យបន្តដំណើរទៅមុខទៀត កុំឲ្យពួកគេខ្វះអ្វីឡើយ។

¹⁴ត្រូវឲ្យបងប្អូនយើងខិតខំធ្វើការល្អផង សម្រាប់បំពេញសេចក្ដីត្រូវការចាំបាច់ទាំងឡាយ ដើម្បីកុំឲ្យត្រឡប់ជាមនុស្សមិនបង្កើតផលឡើយ។

¹⁵បងប្អូនទាំងអស់ដែលនៅជាមួយខ្ញុំក៏ជម្រាបសួរមកអ្នក‍ដែរ‍។ ចូរជម្រាបសួរដល់ពួកអ្នករួមជំនឿ ដែលស្រឡាញ់យើងផង។ សូមឲ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាបានប្រកបដោយព្រះគុណ។

ភីលេម៉ូន

1

¹ខ្ញុំ ប៉ូល នៅជាប់ឃុំ‌ឃាំងរបស់ព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូ និងលោកធីម៉ូថេជាបងប្អូន សូមជម្រាបមកលោកភីលេ‌ម៉ូនជាទីស្រឡាញ់ ដែលចូលរួមការ‌ងារជាមួយយើង²សូមជម្រាបមកប្អូនស្រីអាប់ភា ហើយជម្រាបមកលោកអើ‌ឃីពដែលតយុទ្ធរួមជាមួយយើង ព្រមទាំងសូមជម្រាបមកក្រុម‌ជំនុំដែលប្រជុំគ្នាក្នុងផ្ទះរបស់លោកប្អូន។³សូមព្រះព្រះគុណ និងសេចក្តីសុខសាន្តដល់បងប្អូនពីព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតា និងព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាអម្ចាស់របស់យើង។

⁴ពេលខ្ញុំអធិស្ឋាន ខ្ញុំតែងតែដំណាលពីលោកប្អូន។ ខ្ញុំតែងតែអរព្រះ‌គុណដ៏ព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់របស់ខ្ញុំជានិច្ច។⁵ដ្បិត ខ្ញុំបានឮអំពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងជំនឿរបស់លោកប្អូន នៅចំពោះព្រះ‌អម្ចាស់យេស៊ូ និងចំពោះអ្នករួមជំនឿទាំងអស់។⁶ខ្ញុំអធិស្ឋានសូមឲ្យមានការរួមរស់ក្នុងជំនឿ ជំរុញចិត្តលោកប្អូនឲ្យស្គាល់ច្បាស់ នូវការល្អគ្រប់យ៉ាង ដែលយើងត្រូវធ្វើថ្វាយព្រះ‌គ្រិស្ដ។⁷ខ្ញុំពិតជាមានអំណរ និងការលើកទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារឃើញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់លោកប្អូន ព្រោះចិត្តរបស់ប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធបានធូរស្បើយដោយសារលោកប្អូន។

⁸ទោះបីខ្ញុំមានសិទ្ធិគ្រប់ទាំងអស់នឹងបង្គាប់លោកប្អូន ក្នុងនាមព្រះ‌គ្រិស្ដ ឲ្យធ្វើអ្វីដែលលោកប្អូនត្រូវធ្វើក៏ដោយ⁹ក៏ព្រោះតែសេចក្តីស្រលាញ់ទើបខ្ញុំមកអង្វរលោកប្អូន។ ខ្ញុំ ប៉ូល ដែលមានវ័យកាន់តែចាស់ហើយ ឥឡូវនេះក៏ជាប់ឃុំ‌ឃាំង ព្រោះតែព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូថែមទៀតផង។

¹⁰ខ្ញុំសូមអង្វរលោកប្អូនអំពីកូនរបស់ខ្ញុំ គឺអូនេ‌ស៊ីម ដែលខ្ញុំបានបង្កើតនៅពេលជាប់ឃុំ‌ឃាំង។¹¹ពីដើម គាត់គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដល់លោកប្អូនមែន ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះគាត់ពិតជាមានប្រយោជន៍ដល់លោកប្អូន ក៏ដូចជាមានប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំដែរ។¹²ខ្ញុំសូមចាត់គាត់ ឲ្យវិលមករកលោកប្អូនវិញ ដែលគាត់ប្រៀបបីដូចជាដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។¹³ខ្ញុំក៏មានបំណងចង់ទុកគាត់ឲ្យនៅជាមួយខ្ញុំដែរ ដើម្បីឲ្យនៅបម្រើខ្ញុំជំនួសលោកប្អូន ក្នុងពេលខ្ញុំជាប់ឃុំ‌ឃាំង ព្រោះតែដំណឹង‌ល្អនេះ។

¹⁴ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើអ្វីដោយមិនមានការយល់ព្រមពីលោកប្អូនឡើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យការប្រព្រឹត្ដល្អរបស់ប្អូន ធ្វើទាំងទើសទាល់នោះទេ គឺធ្វើដោយស្ម័គ្រចេញពីចិត្តវិញ។¹⁵ប្រហែលជាគាត់ត្រូវតែឃ្លាតឆ្ងាយពីលោកប្អូនមួយរយៈ ដើម្បីឲ្យលោកប្អូនបានទទួលគាត់វិញជាដរាបតទៅ¹⁶មិនមែនក្នុងឋានៈជាខ្ញុំបម្រើទៀតនោះទេ គឺក្នុងឋានៈជាបងប្អូនដ៏ជាទីស្រឡាញ់ ជាមនុស្សពិសេសបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ។ គាត់ជាបងប្អូនដ៏ជាទីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំងរបស់ខ្ញុំ ហើយចំពោះលោកប្អូន គាត់ក៏រឹតតែជាទីស្រឡាញ់ថែមទៀត ទាំងខាងលោកីយ៍ ទាំងខាងព្រះ‌អម្ចាស់។

¹⁷ដូច្នេះ ប្រសិនបើលោកប្អូនចាត់ទុកខ្ញុំជាបងប្អូនរួមជំនឿមែន សូមទទួលយកគាត់ឲ្យបានដូចជាទទួលយកខ្ញុំដែរ។¹⁸ប្រសិនបើ គាត់ធ្វើអ្វីខុសចំពោះលោកប្អូន ឬប្រសិនបើគាត់ជំពាក់អ្វីលោកប្អូន សូមគិតលើខ្ញុំចុះ។¹⁹ខ្ញុំ ប៉ូល ខ្ញុំសរសេរពាក្យទាំងនេះដោយដៃខ្ញុំផ្ទាល់ថា ខ្ញុំនឹងសងលោកប្អូនវិញ (តែខ្ញុំមិនចាំបាច់រំឭកទេថា លោកប្អូនក៏នៅជំពាក់ខ្ញុំដែរនោះទេ)។²⁰លោកប្អូនអើយ សូមលោកប្អូនមេត្តាជួយខ្ញុំ ដោយយល់ដល់ព្រះនាមព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយសូមធ្វើឲ្យចិត្តខ្ញុំបានធូរស្បើយក្នុងអង្គព្រះ‌គ្រិស្ដផង។

²¹ខ្ញុំសូមសរសេរមកលោកប្អូន ដោយភាពជឿជាក់ថា លោកប្អូនមុខជាស្ដាប់តាមសំណូមពររបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ដឹងថា លោកប្អូននឹងធ្វើលើសពីពាក្យដែលខ្ញុំសុំនេះទៅទៀត។²²ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ សូមលោកប្អូនរៀបចំកន្លែងមួយសម្រាប់ឲ្យខ្ញុំស្នាក់នៅផង ដ្បិតខ្ញុំសង្ឃឹមថា ដោយសារបងប្អូនបានទូល‌អង្វរព្រះ‌ជា‌ម្ចាស់ឲ្យខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងបានមកជួបបងប្អូនជាក់ជាមិនខាន។

²³លោកអេប៉ា‌ប្រាសដែលបានជាប់ឃុំ‌ឃាំងជាមួយនឹងខ្ញុំ ព្រោះតែព្រះគ្រិស្ដ‌យេស៊ូ សូមជម្រាបសួរមកលោកប្អូន²⁴ហើយព្រមទាំងលោកម៉ាកុស លោកអើរី‌ស្ដាក លោកដេម៉ាស និងលោកលូកា ដែលរួមការ‌ងាររបស់ខ្ញុំដែរ។²⁵សូមព្រះ‌គុណរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដនៃយើង ស្ថិតនៅជាប់ជាមួយវិញ្ញាណរបស់លោកប្អូន។ អាម៉ែន។

ហេព្រើរ

1

¹កាលពីដើម ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់បុព្វបុរសយើងតាមរយៈពួកព្យាការី ច្រើនលើកច្រើនសារ និងប្រើរបៀបផ្សេងៗជាច្រើន។²ប៉ុន្តែ នៅសម័យចុងក្រោយបង្អស់ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកកាន់យើងរាល់គ្នា តាមរយៈព្រះបុត្រាវិញ ព្រះអង្គបានប្រគល់អ្វីៗទាំងអស់ឲ្យព្រះបុត្រាគ្រប់គ្រងជាមរតក។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតពិភពទាំងមូល ដោយសារព្រះបុត្រា។³ព្រះបុត្រាជាពន្លឺនៃសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងមានលក្ខណៈដូចព្រះអង្គបេះបិទ។ ព្រះបុត្រាទ្រទ្រង់អ្វីៗទាំងអស់ដោយសារព្រះបន្ទូលពេញឫទ្ធានុភាព។ លុះព្រះអង្គប្រោសមនុស្សឲ្យបានវិសុទ្ធរួចផុតពីបាបរួចហើយ ទ្រង់ក៏គង់នៅខាងស្ដាំព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។

⁴ព្រះបុត្រាបានទទួលព្រះនាមប្រសើរលើសពួកទេវតាយ៉ាងណា ទ្រង់ក៏ទទួលឋានៈប្រសើរជាងពួកទេវតាយ៉ាងនោះដែរ។⁵តើព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ទេវតាណាថា៖ «ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់យើង នៅថ្ងៃនេះ យើងបានទទួលព្រះអង្គធ្វើជាបុត្រ» ឬមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើយើងនឹងធ្វើជាបិតារបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គនឹងទៅជាបុត្រារបស់យើងដែរឬទេ?»

⁶មួយវិញទៀត ពេលព្រះជាម្ចាស់ចាត់បញ្ជូនបុត្រច្បងមកផែនដីនេះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទេវតាទាំងអស់របស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះបុត្រា»។⁷ចំពោះពលទេវតាវិញ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតទេវតាជាវិញ្ញាណ ហើយអ្នកបម្រើព្រះអង្គជាអណ្តាតភ្លើង»។

⁸ចំពោះព្រះបុត្រាវិញ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «បពិត្រ ព្រះជាម្ចាស់ បល្ល័ង្កព្រះអង្គនៅស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។ ហើយព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គជារាជ្យប្រកបដោយយុត្តិធម៌។⁹ព្រះអង្គសព្វព្រះហប្ញទ័យសេចក្តីសុចរិត និងមិនសព្វព្រះហប្ញទ័យនឹងអំពើទុច្ចរិត។ ហេតុដូចនេះ ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់ព្រះអង្គបានចាក់ប្រេងអភិសេកព្រះអង្គ ដោយប្រេងនៃអំណរលើសលប់ ជាងមិត្តភក្តិរបស់ព្រះអង្គទៅទៀត»។

¹⁰កាលដើមដំបូងបង្អស់ ព្រះអម្ចាស់បានបង្កើតគ្រឹះផែនដី ហើយផ្ទៃមេឃក៏ជាស្នាព្រះហស្ដរបស់ព្រះអង្គដែរ។¹¹ផែនដី និងផ្ទៃមេឃមុខជារលាយបាត់ទៅអស់ តែព្រះអង្គនៅស្ថិតស្ថេររហូត។ ផែនដី និងផ្ទៃមេឃមុខជាចាស់ទៅៗ ដូចសម្លៀកបំពាក់។¹²ព្រះអង្គនឹងបត់ទាំងផែនដី និងទាំងផ្ទៃមេឃទុក ដូចគេបត់អាវធំ ។ ផែនដី និងផ្ទៃមេឃនឹងត្រូវរេចរឹលទៅដូចសម្លៀកបំពាក់។ ចំពោះព្រះអង្គវិញ ព្រះអង្គមិនចេះប្រែព្រះទ័យឡើយ ហើយព្រះជន្មាយុរបស់ព្រះអង្គក៏មិនចេះអស់ដែរ។

¹³ចុះតើទេវតាមួយណា ដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់គ្រប់ពេលថា៖ «ចូរអង្គុយនៅខាងស្តាំយើង រហូតយើងបង្រ្កាបខ្មាំងសត្រូវព្រះអង្គដាក់ក្រោមព្រះបាទាព្រះអង្គ?»¹⁴តើទេវតាទាំងអស់មិនមែនជាវិញ្ញាណ ដែលបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ហើយត្រូវព្រះអង្គបញ្ជូនឲ្យមកមើលថែអ្នក ដែលត្រូវទទួលការសង្រ្គោះជាមរតកដែរឬទេ?

2

¹ហេតុដូចនេះ យើងត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះកិច្ចការដែលយើងបានឮ ដើម្បីកុំឲ្យយើងត្រូវរសាត់បាត់ឆ្ងាយ។

²ដ្បិតបើព្រះបន្ទូលដែលព្រះជាម្ចាស់បានថ្លែង តាមរយៈពួកទេវតា មានប្រសិទ្ធភាព ធ្វើឲ្យមនុស្សប្រព្រឹត្តល្មើស និងមិនស្តាប់បង្គាប់គ្រប់គ្នា ទទួលទោសយ៉ាងនេះទៅហើយ³ចុះតើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងរួចខ្លួនបាន បើយើងធ្វេសប្រហែសនឹងការសង្រ្គោះដូច្នេះ? គឺការសង្រ្គោះដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រកាស និងបញ្ជាក់ប្រាប់យើង ដែលបានឮរួចមកហើយ។⁴ជាមួយគ្នានេះដែរ ព្រះជាម្ចាស់បានផ្តល់សក្ខីភាព តាមរយៈទីសម្គាល់ ឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ និងការអស្ចារ្យទាំងឡាយ ព្រមទាំងបានចែកអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ស្របតាមព្រះហប្ញទ័យព្រះអង្គ។

⁵ដ្បិត ពុំមែនជាពួកទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ដែលព្រះអង្គប្រគល់ឲ្យគ្រប់គ្រងពិភពលោក ដូចយើងធ្លាប់និយាយនោះទេ។⁶ផ្ទុយទៅវិញ មានមនុស្សបានផ្តល់សក្ខីភាពនៅកន្លែងមួយថា៖ «តើបុត្រមនុស្សជាអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់នឹកនាដល់គេមេ្ល៉ះ? ឬក៏បុត្រមនុស្សដែលបងប្អូនគ្នាយកចិត្តទុកដាក់?»

⁷ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សឲ្យមានឋានៈតូចជាងពួកទេវតាតែបនិ្តចប៉ុណ្ណោះ តែបងប្អូនរាល់គ្នាទទួលបានមកុដ ប្រកបដោយសរីរុងរឿង និងកិត្តិយស។⁸ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ក្រាបអ្វីៗទាំងអស់ ឲ្យនៅក្រោមបាទជើងពួកគេ។ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់បានបង្រ្កាបអ្វីៗទាំងអស់ឲ្យចុះចូលនឹងព្រះអង្គ គឺគ្មានអ្វីមួយនៅសេសសល់ ពុំចុះចូលនឹងព្រះអង្គឡើយ។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះយើងឃើញថា អ្វីទាំងអស់ពុំទាន់ចុះចូលនឹងព្រះអង្គនៅឡើយទេ។

⁹ប៉ុន្តែ យើងឃើញថា ម្នាក់ដែលតូចជាងពួកទេវតា តែមួយរយៈខ្លីប៉ុណ្ណោះ គឺព្រះយេស៊ូដែលបានរងទុក្ខលំបាក និងសោយទិវង្គត ហើយព្រះអង្គទទួលបានមកុដប្រកបដោយសិរីរុងរឿង និងកិត្តិយស។ ឥឡូវនេះ ដោយសារព្រះគុណ ព្រះអង្គបានភ្លក្សសេចក្តីស្លាប់ម្តង សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។¹⁰ដ្បិត ពិតជាសក្តិសមណាស់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ព្រោះអ្វីៗទាំងអស់កើតឡើងដើម្បីថ្វាយព្រះអង្គ តាមរយៈព្រះអង្គ និងនាំកូនៗជាច្រើន ឲ្យទទួលបានសិរីរុងរឿង។ ស័ក្តិសមណាស់ចំពោះព្រះអង្គ ធ្វើជាអ្នកដឹកនាំការសង្រ្គោះពេញលក្ខណៈ តាមរយៈការរងទុក្ខលំបាក។

¹¹ទាំងព្រះយេស៊ូដែលប្រោសមនុស្សឲ្យបានវិសុទ្ធ និងអ្នកដែលព្រះយេស៊ូប្រោសឲ្យបានវិសុទ្ធ ចេញមកពីប្រភពតែមួយ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គមិនខ្មាសនឹងហៅពួកគេថា បងប្អូនឡើយ។¹²ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទួលបង្គំនឹងប្រកាសពីព្រះនាមព្រះអង្គប្រាប់បងប្អូនទួលបង្គំ ហើយយើងនឹងច្រៀងអំពីព្រះអង្គ នៅក្នុងអង្គប្រជុំ»។

¹³ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទូលបង្គំនឹងទុកចិត្តព្រះអង្គ»។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មើល៍ ទូលបង្គំនៅទីនេះ រួមជាមួយកូនចៅ ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមកទូលបង្គំ»។¹⁴ដោយសារ កូនចៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាប់សាច់ឈាមជាមួយគ្នា ព្រះយេស៊ូក៏ចែករំលែកអ្វីៗព្រះអង្គមាន ជាមួយពួកគេដែរ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូសុគតដើម្បីបំផ្លាញមារកំណាច ដែលមានអំណាចលើសេចក្តីស្លាប់។¹⁵ព្រះអង្គធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីរំដោះពួកអ្នកខ្លាចសេចក្តីស្លាប់ ដែលកំពុងតែរស់នៅជាទាសករមួយជីវិត ឲ្យមានសេរីភាពឡើងវិញ។

¹⁶ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះយេស៊ូពុំបានជួយពួកទេវតាទេ ផ្ទុយទៅវិញព្រះអង្គបានទៅជួយពូជរបស់លោកអប្រាហាំ។¹⁷ដូច្នេះ ព្រះអង្គត្រូវតែដូចបងប្អូនព្រះអង្គគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីធ្វើជាមហាបូជាចារ្យពេញដោយចិត្តមេត្តា និងស្មោះត្រង់ក្នុងការបំពេញកិច្ចការថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ និងនាំការអត់ទោសបាបដល់មនុស្សទាំងអស់។¹⁸ព្រះយេស៊ូអាចជួយអ្នកដែលត្រូវល្បួងបាន ព្រោះព្រះអង្គផ្ទាល់ក៏រងទុក្ខលំបាក និងរងការល្បួងដូចគ្នាដែរ។

3

¹ដូច្នេះ បងប្អូនដ៏វិសុទ្ធអើយ បងប្អូនបានទទួលការត្រាស់ហៅមកស្ថានបរមសុខ។²ចូរគិតពិចារណាអំពីព្រះយេស៊ូ ដែលជាសាវក និងជាមហាបូជាចារ្យរបស់យើង តាមការប្រកាសជំនឿ។ ព្រះអង្គស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានតែងតាំងព្រះអង្គ ដូចជាលោកម៉ូសេស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងនោះដែរ។³ដ្បិត ព្រះយេស៊ូទទួលបានសិរីរុងរឿងដ៏ប្រសើរជាងលោកម៉ូសេយ៉ាងណា នោះអ្នកសង់ផ្ទះក៏មានកិត្តិយសលើសជាងផ្ទះយ៉ាងនោះដែរ។⁴ដ្បិត គ្រប់ផ្ទះទាំងអស់មានជាងជាអ្នកសាងសង់ តែព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកសង់អ្វីៗទាំងអស់។

⁵ម៉្យាងវិញទៀត លោកម៉ូសេជាអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់ នៅក្នុងព្រះដំណាក់ទាំងមូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះអង្គផ្តល់សក្ខីភាពអំពីហេតុការណ៍ទាំងឡាយ ដែលនឹងកើតមានឡើងនាពេលអនាគត។⁶ប៉ុន្តែ ព្រះគ្រិស្តជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ទទួលបន្ទុកលើព្រះដំណាក់។ យើងជាព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ បើយើងមានចិត្តរឹងប៉ឹង និងទំនុកចិត្តប្រកបដោយមោទនភាព។

⁷ដូច្នេះ ព្រះវិញ្ញណដ៏វិសុទ្ធមានព្រះបន្ទូលថា៖ «នៅថ្ងៃនេះ បើអ្នករាល់គ្នាឮព្រះសូរសៀងព្រះជាម្ចាស់ហើយ⁸មិនត្រូវមានចិត្តរឹងរូស និងបះបោរ កំឡុងពេលរងការល្បង នៅទីរហោរស្ថាន។

⁹ការនេះកើតឡើង ពេលបុព្វបុរសអ្នករាល់គ្នាបះបោរ ដោយការល្បងលយើង រួចហើយពួកគេបានឃើញកិច្ចការយើងធ្វើ កំឡុងពេលសែសិបឆ្នាំ។¹⁰ហេតុនេះ យើងទើសចិត្តនឹងមនុស្សជំនាន់នោះខ្លាំងណាស់។ យើងថ្លែងថា៖ «ចិត្តពួកគេវង្វេងអស់ហើយ។ ពួកគេពុំស្គាល់មាគ៌ារបស់យើងទេ។¹¹ពេលយើងខឹង យើងបានស្បថថា៖ «ពួកគេនឹងមិនអាចសម្រាកបានឡើយ»។

¹²បងប្អូនអើយ ចូរប្រយ័ត្នឲ្យមែនទែន ព្រោះនៅក្នុងចំណោមបងប្អូនមានមនុស្សមានចិត្តអាក្រក់មិនជឿ និងបែរចិត្តចេញពីព្រះជាម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់។¹³ផ្ទុយទៅវិញ ចូរលើកទឹកចិត្តគ្នាជាប្រចាំ កាលណាព្រះគម្ពីរចែងថា «ថ្ងៃនេះ» នៅឡើយ កុំឲ្យមានបងប្អូនណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា មានចិត្តរឹងរូស និងចាញ់បោកបាបឲ្យសោះ។

¹⁴ដ្បិត យើងបានក្លាយជាដៃគូរបស់ព្រះគ្រិស្តរួចហើយ ប្រសិនបើ យើងមានចិត្តរឹងប៉ឹងទាំងទុកចិត្តព្រះអង្គ តាំងពីដើមរហូតដល់ទីបញ្ចប់។¹⁵មានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ «នៅថ្ងៃនេះ បើអ្នករាល់គ្នាឮព្រះសូរសៀងព្រះជាម្ចាស់ហើយ មិនត្រូវមានចិត្តរឹងរូស និងបះបោរឡើយ។

¹⁶តើនរណាខ្លះបានឮព្រះជាម្ចាស់ និងមានចិត្តបះបោរ? តើអ្នកទាំងនោះ ជាអ្នកដែលពុំបានចេញពីប្រទេសអេស៊ីប ជាមួយលោកម៉ូសេទេឬ?¹⁷តើព្រះអង្គខឹងនឹងនរណាខ្លះ រយៈពេលសែសិបឆ្នាំនេះ? តើព្រះជាម្ចាស់មិនខឹងមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើបាបទេឬ?¹⁸តើសាកសពនរណាខ្លះត្រូវបោះចោលទីរហោស្ថាន? តើព្រះជាម្ចាស់បានស្បថពួកគេនឹងមិនអាចសម្រាកបានឡើយ ប្រសិនបើ គេមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គដូច្ហេះ?¹⁹យើងដឹងថា ពួកគេនឹងមិនអាចសម្រាកបានឡើយ ព្រោះគ្មានជំនឿ។

4

¹ដូច្នេះ ចូរយើងរាល់គ្នាប្រយ័ត្នឲ្យមែនទែន កុំឲ្យបងប្អូនណាម្នាក់ខកខានមិនបានទទួលព្រះបន្ទូលសន្យា និងធ្វើឲ្យបងប្អូនមិនបានចូលទៅសម្រាករួមជាមួយព្រះជាម្ចាស់។²ដ្បិត យើងបានទទួលដំណឹងល្អជាមួយពួកគេដែរ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលមិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍ ដល់អស់អ្នកណាដែលមិនរួបរួមក្នុងជំនឿ ដែលពួកគេជឿឡើយ។

³ដ្បិត អស់អ្នកណាដែលជឿ អ្នកនោះនឹងបានចូលសម្រាក ដូចព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងស្បថដោយព្រះពិរោធថា ពួកគេនឹងពុំបានចូលទៅសម្រាកសោះឡើយ»។ ទោះបីការបង្កើតរបស់សព្វសារពើបានសម្រេចតាំងពីកំណើតផែនដីមកមេ៉្លះ។⁴ដ្បិត ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលអំពីថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ «ព្រះជាម្ចាស់សម្រាកពីគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។⁵ព្រះជាម្ចាស់គូសបញ្ជាក់សារជាថ្មីថា៖ «ពួកគេនឹងពុំបានចូលទៅសម្រាកសោះឡើយ»។

⁶ហេតុដូចនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានតម្រូវឲ្យអ្នកខ្លះបានចូលទៅសម្រាក ហើយចាប់តាំងពីអ៊ីស្រាអែលជាច្រើនបានឮដំណឹងល្អហើយ តែពុំបានចូលទៅសម្រាក ព្រោះតែពួកគេមិនស្តាប់បង្គាប់⁷ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់យកថ្ងៃមួយ គឺ៖ «ថ្ងៃនេះ»។ បន្ទាប់ពីព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលតាមរយៈព្រះបាទដេវីឌ ជាយូរអង្វែងមកថា៖ «ថ្ងៃនេះ បើអ្នករាល់គ្នាឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ កុំឲ្យមានចិត្តរឹងរូសឡើយ»។

⁸ប្រសិនបើ លោកយ៉ូស្វេនាំឲ្យពួកគេបានសម្រាកមែន⁹នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងពុំមានព្រះបន្ទូលអំពីថ្ងៃមួយទៀតទេ។ ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឲ្យមានថ្ងៃសប្ប័ទមួយទៀត សម្រាប់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។¹⁰ដ្បិត អស់អ្នកណាបានចូលទៅសម្រាកជាមួយព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះក៏បានសម្រាកពីកិច្ចការរបស់ខ្លួន ដូចជាព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើរួចមកហើយ។¹¹ដូច្នេះ ចូរឲ្យយើងបានសង្វាតចូលទៅសម្រាក ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់ធ្លាក់ខ្លួនជាមនុស្សមិនស្តាប់បង្គាប់ឡើយ។

¹²ដ្បិត ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានជីវិត ធ្វើចលនា និងមុតជាងដាវមុខពីរទៅទៀត។ ព្រះបន្ទូលចាក់ទម្លុះញែកព្រលឹងចេញពីវិញ្ញាណ និងញែកសន្លាក់ចេញពីខួរឆ្អឹង។ ព្រះបន្ទូលជ្រាបពីគំនិត និងបំណងដ៏ស៊ីជម្រៅរបស់មនុស្ស។¹³គ្មានអ្វីមួយដែលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតមក អាចលាក់កំបាំងពីព្រះអង្គបានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្វីៗទាំងអស់នៅទទេ និងបើកចំហចំពោះព្រះនេត្រព្រះអង្គ ដែលយើងម្នាក់ៗត្រូវទូលថ្វាយគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់។

¹⁴ដូច្នេះ ដោយសារយើងមានមហាបូជាចារ្យមួយរូបដ៏ប្រសើរ ដែលបានឆ្លងកាត់ស្ថានបរមសុខ គឺព្រះយេស៊ូជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចូរឲ្យយើងកាន់ជំនឿឲ្យបានរឹងមាំ។¹⁵ដ្បិត យើងពុំមែនមានមហាបូជាចារ្យ ដែលមិនចេះប្រណីសណ្តោស ចំពោះភាពទន់ខ្សោយរបស់យើងឯណា។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គរងការល្បួងគ្រប់ជំពូក ដូចជាយើងដែរ តែព្រះអង្គពុំបានធ្វើបាបសោះឡើយ។¹⁶ចូរយើងចូលទៅកាន់បល្ល័ង្កនៃព្រះគុណ ទាំងទុកចិត្តថាបានទទួលក្តីមេត្តា និងស្វែងរកព្រះគុណ ទុកជាជំនួយ ពេលណាយើងត្រូវការ។

5

¹គេជ្រើសរើសមហាបូជាចារ្យគ្រប់រូបពីចំណោមមនុស្ស ដើម្បីតែងតាំងឲ្យបំពេញមុខងារតំណាងឲ្យមនុស្ស ទាក់ទងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះ លោកនឹងថ្វាយតង្វាយ និងថ្វាយយញ្ញបូជាលោះបាប។²លោកមានអធ្យាស្រ័យជាមួយមនុស្សល្ងង់ និងវង្វេង ព្រោះលោកផ្ទាល់ក៏នៅជាមួយមនុស្សទន់ខ្សោយដែរ។³ដោយហេតុនេះ បានជាលោកត្រូវថ្វាយតង្វាយលោះបាបខ្លួនឯងមុនសិន ទើបថ្វាយតង្វាយលោះបាបឲ្យប្រជារាស្រ្ត។

⁴ពុំមែនសម្រាប់លោកទេ ដែលគ្រប់គ្នាបានទទួលកិត្តិយសនេះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះជាម្ចាស់ទេតើ ដែលបានត្រាស់ហៅលោកឲ្យបំពេញមុខងារនេះ ដូចជាលោកអឺរ៉ុនជាដើម។⁵ដូចគ្នានេះដែរ ព្រះគ្រិស្តពុំបានលើកកិត្តិយសខ្លួនឯងធ្វើជាមហាបូជាចារ្យឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ថ្ងៃនេះ យើងទទួលព្រះអង្គជាព្រះបុត្រាយើង យើងជាព្រះបិតាព្រះអង្គ»។

⁶ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលមួយវគ្គទៀតថា៖ «ព្រះអង្គជាបូជាចារ្យជារៀងរហូត តាមរបៀបព្រះបាទមុិលគីស្សាដែក»។

⁷កាលព្រះគ្រិស្តគង់នៅក្នុងលោកនេះនៅឡើយ ព្រះអង្គអធិស្ឋានទូលអង្វរដោយបន្លឺសំឡេងខ្លាំងៗ និងបង្ហូរទឹកភ្នែក សូមព្រះជាម្ចាស់សង្រ្គោះមនុស្សពីសេចក្តីស្លាប់។ ព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់ឮការទូលអង្វរ ព្រោះអង្គរគោរពប្រណិបតន៍ព្រះជាម្ចាស់។⁸ទោះបីព្រះអង្គជាព្រះបុត្រាក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គរៀនស្តាប់បង្គាប់ពីការរងទុក្ខលំបាក។

⁹ព្រះអង្គបានគ្រប់លក្ខណ៍ និងក្លាយជាប្រភពនៃការសង្រ្គោះអស់កល្បជានិច្ចចំពោះអ្នកណាដែលស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់។¹⁰ព្រះជាម្ចាស់បានតម្រូវទុកជាមុន ឲ្យព្រះអង្គបំពេញមុខងារជាមហាបូជាចារ្យតាមរបៀបព្រះបាទមុិលគីស្សាដែក។¹¹យើងមានចំណុចច្រើនត្រូវនិយាយពីព្រះយេស៊ូ ប៉ុន្តែពិបាកពន្យល់ណាស់ ព្រោះបងប្អូនក្រនឹងយល់ណាស់។

¹²រហូតមកទល់នឹងពេលនេះ បងប្អូនគួរធ្វើជាគ្រូបង្រៀនគេបាន ប៉ុន្តែ បងប្អូននៅតែត្រូវការគេបង្រៀន អំពីគោលការណ៍គ្រឹះខ្លះនៃព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់។¹³បងប្អូនត្រូវការទឹកដោះគោ តែមិនទាន់ត្រូវការអាហាររឹងនៅឡើយ។ អស់អ្នកណាត្រូវការតែទឹកដោះគោ អ្នកនោះគ្មានបទពិសោធន៍ជាមួយព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីសុចរិត ព្រោះខ្លួនគេនៅក្មេងខ្ចីនៅឡើយ។¹⁴ប៉ុន្តែ អាហាររឹងសម្រាប់មនុស្សពេញវ័យ។ អ្នកទាំងនោះជាមនុស្សពេញវ័យ មានការយល់ដឹងថាអ្វីមួយល្អ អ្វីមួយអាក្រក់។

6

¹ដូច្នេះ ចូរយើងទុកសេចក្តីដំបូងនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រិស្តមួយឡែក រួចហើយបោះជំហានទៅមុខ ដើម្បីក្លាយខ្លួនជាមនុស្សពេញវ័យវិញ។ ចូរយើងកុំចាក់គ្រឹះនៃការកែប្រែចិត្ត ពីកិច្ចការណាឥតបានការ ហើយមានជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់វិញ។²ចូរកុំចាក់គ្រឹះនៃពិធីជ្រមុជទឹក ការដាក់ដៃ និងការរស់ឡើងវិញរបស់មនុស្សស្លាប់ និងការជំរំជម្រះអស់កល្បជានិច្ចវិញ។³យើងនឹងនិយាយសេចក្តីទាំងនេះ បើព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហប្ញទ័យ។

⁴វាមិនអាចទេ ដែលអ្នកខ្លះបានភ្លឺម្តងរួចហើយ ស្គាល់ឱជារសអំណោយទានស្ថានបរមសុខ ចូលរួមជាមួយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ⁵និងអស់អ្នកបានស្គាល់ឱជារសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងស្គាល់ប្ញទ្ធានុភាពនៃលោកខាងមុខ⁶ប៉ុន្តែ បែរជាធ្លាក់ខ្លួនបាត់ជំនឿទៅវិញ គេមិនអាចនាំអ្នកនោះឲ្យកែប្រែចិត្តវិញបានទេ។ ព្រោះពួកគេបានឆ្កាងព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងខ្លួនគេផ្ទាល់ម្តងទៀត ព្រមទាំងធ្វើឲ្យព្រះអង្គអាម៉ាស់ជាសាធារណៈ។

⁷ដ្បិត ដីណាទទួលទឹកភ្លៀងញឹកញាប់ ដីនោះនឹងបង្កើតផលជារុក្ខជាតិមានប្រយោជន៍ ព្រោះដីនោះបង្កើតផល គឺជាដីទទួលព្រះពរមកពីព្រះជាម្ចាស់។⁸ប៉ុន្តែ បើវាដុះបន្លា និងអញ្ចាញវិញ ជាដីគ្មានប្រយោជន៍ទាល់តែសោះ ហើយជិតត្រូវបណ្តាសាទៀត។ គេនឹងយកវាទៅដុតចោល។

⁹ប៉ុន្តែ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ យើងជឿជាក់លើអ្វីៗដែលនាំឲ្យបងប្អូនទទួលការសង្រ្គោះ ទោះបីយើងនិយាយបែបនេះក៏ដោយ។¹⁰ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់ពុំមែនអយុត្តិធ៌ម ដោយបំភ្លេចកិច្ចការ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់បងប្អូន ដែលបានលើកតម្កើងព្រះនាមព្រះអង្គ ពីព្រោះបងប្អូនបានបម្រើអ្នកជឿទាំងឡាយពីមុន ហើយឥឡូវបងប្អូននៅតែបម្រើដដែល។

¹¹យើងពិតជាមានបំណងចង់ឲ្យបងប្អូនម្នាក់ៗ បង្ហាញទឹកចិត្តខ្នះខ្នែងដូចគ្នា រហូតដល់ទីបញ្ចប់ ប្រយោជន៍ផ្តល់ទំនុកចិត្តធានារ៉ាប់រងពេញលក្ខណៈ។¹²ហេតុដូច្នេះ បងប្អូនលែងខ្ជិលច្រអូស ប៉ុន្តែ យកតម្រាប់តាមមនុស្សទទួលមរតក តាមព្រះបន្ទូលសន្យា ដោយសារជំនឿ និងចិត្តអត់ធ្មត់។

¹³ដ្បិត ពេលព្រះជាម្ចាស់សន្យាជាមួយលោកអប្រាហាំ ព្រះអង្គស្បថចំពោះព្រះអង្គផ្ទាល់ ព្រោះគ្មាននរណាមានឋានៈធំជាងព្រះអង្គធ្វើជាទីសម្បថឡើយ។¹⁴ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងពិតជាឲ្យពរអ្នក ហើយក៏នឹងធ្វើឲ្យពូជពង្សរបស់អ្នកកើនចំនួនច្រើនឡើងផងដែរ»។¹⁵លោកអប្រាហាំបានទទួលព្រះពរតាមព្រះបន្ទូលសន្យា តាមរបៀបនេះឯង ក្រោយពេលលោករង់ចាំដោយចិត្តអត់ធ្មត់។

¹⁶ដ្បិត មនុស្សម្នាស្បថដោយយកអ្នកណាមានឋានៈធំជាងខ្លួនធ្វើជាទីសម្បថ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃជម្លោះ គេតែងយកពាក្យសម្បថនោះជាការបញ្ជាក់អះអាង។¹⁷ពេលព្រះជាម្ចាស់សម្រេចព្រះទ័យ ដើម្បីបង្ហាញឲ្យអ្នកទទួលមរតកតាមព្រះបន្ទូលសន្យាយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះអង្គសម្រេចយ៉ាងណា នោះព្រះអង្គពុំប្រែប្រួលឡើយ ហើយព្រះអង្គធានាអះអាងដោយពាក្យសម្បថថែមទៀតផង។¹⁸ព្រះអង្គធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យរបស់ពីរយ៉ាងពុំប្រែប្រួល គឺព្រះជាម្ចាស់ពុំចេះកុហក់ឡើយ និងអ្នកដែលរត់ទៅរកទីជម្រកនឹងទទួលបានការលើកទឹកចិត្ត ដើម្បីមានទំនុកចិត្តរឹងមាំនូវអ្វី ដែលព្រះអង្គបានដាក់នៅមុខយើង។

¹⁹យើងមានទំនុកចិត្តប្រកបដោយសុវត្ថិភាព និងប្រៀបបីដូចជាយុថ្កាខាងវិញ្ញាណដ៏រឹងមាំ ដែលធ្វើឲ្យយើងចូលទៅហួសវាំងននទីសក្ការៈ។²⁰ព្រះយេស៊ូបានចូលទៅទីសក្ការៈមុនយើង ទុកជាប្រយោជន៍ដល់យើង ហើយព្រះអង្គបានទទួលឋានៈជាមហាបូជាចារ្យ អស់កល្បជានិច្ចតាមរបៀបព្រះបាទម៉ិលគីស្សាដែក។

7

¹ព្រះបាទមុិលគីស្សាដែក ជាមហាក្សត្រក្រុងសាឡិម ជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត ដែលបានជួបលោកអប្រាហាំ ក្រោយពេលលោកវាយឈ្នះស្តេចនានា និងជូនពរលោក។²លោកអប្រាហាំបានថ្វាយមួយភាគដប់នៃអ្វីៗលោកមាន ដល់ព្រះបាទមុិលគីស្សាដែក។ ព្រះនាម «មុិលគីស្សាដែក» មានន័យថា «មហាក្សត្រនៃសេចក្តីសុចរិត»។ ព្រះអង្គមានគោរមងារ «មហាក្សត្រនៃក្រុងសាឡិម» គឺ «មហាក្សត្រនៃសេចក្តីសុខសាន្ត»។³ព្រះអង្គគ្មានព្រះមាតាបិតា គ្មានវង្សត្រកូល គ្មានដើមកំណើត ក៏គ្មានចុងបញ្ចប់ដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គដូចជាព្រះបុត្រាព្រះជាម្ចាស់ ព្រោះព្រះអង្គជាបូជាចារ្យជារៀងរហូត។

⁴ចូរពិចារណាមើលថាតើព្រះបាទមិុលគីស្សាដែកធំកម្រិតណា។ លោកអប្រាហាំជាបុព្វបុរសយើងថ្វាយតង្វាយមួយភាគដប់ ពីអ្វីៗដែលលោករឹបអូសបានពីសង្រ្គាម។⁵ម្យ៉ាងវិញទៀត កូនៗរបស់លោកលេវី ដែលបានទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យ ក៏បានទទួលបញ្ជាតាមក្រឹត្យវិន័យ ដើម្បីប្រមូលតង្វាយមួយភាគដប់ពីបណ្តាជន គឺពីបងប្អូនពួកគេ ទោះបីជាពួកគេជាបងប្អូននឹងគ្នាកើតចេញពី ពូជពង្សលោកអប្រាហាំដូចគ្នា។⁶ប៉ុន្តែ ចំណែកឯព្រះបាទមិុលគីស្សាដែក ដែលពុំជាប់សាច់ឈាមនឹងពួកគេ បានទទួលតង្វាយមួយភាគដប់ពីលោកអប្រាហាំ និងជូនពរលោក តាមព្រះបន្ទូលសន្យា។

⁷យើងពុំអាចប្រកែកបានទេថា អ្នកតូចទទួលពរពីអ្នកធំ។⁸នៅត្រង់ចំណុចនេះ មនុស្សដែលតែងតែស្លាប់ទទួលតង្វាយមួយភាគដប់ ប៉ុន្តែ នៅត្រង់ចំណុចផ្សេងទៀតបញ្ជាក់ថា អ្នកនោះមានជីវិតរស់នៅ។⁹បើនិយាយពីរបៀបលោកលេវីវិញ លោកបានទទួលតង្វាយមួយភាគដប់ ហើយលោកក៏បានថ្វាយតង្វាយមួយភាគដប់តាមរយៈលោកអប្រាហាំវិញដែរ¹⁰ព្រោះលោកលេវីស្ថិតនៅក្នុងបុព្វបុរសលោក ពេលព្រះបាទមិុលគីស្សាដែកជួបលោកអប្រាហាំ។

¹¹ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើមនុស្សបានគ្រប់លក្ខណ៍តាមរយៈមុខងារបូជាចារ្យរបស់លោកលេវីទៅហើយ (ដ្បិតមនុស្សបានទទួលក្រឹត្យវិន័យ ពេលស្ថិតនៅក្រោមមុខងារបូជាចារ្យនេះ) តើគួរចាំបាច់ត្រូវមានមុខងារបូជាចារ្យណាមួយទៀត គឺរបៀបព្រះបាទមិុលគីស្សាដែកធ្វើអ្វី? ហេតុអ្វីមិនគិតពីបូជាចារ្យតាមរបៀបលោកអើរ៉ុនទៅ?¹²ដ្បិតកាលណាមានការផ្លាស់ប្តូររបៀបបូជាចារ្យ នោះក៏ត្រូវមានការផ្លាស់ប្តូរក្រឹត្យវិន័យដែរ?

¹³ដ្បិតម្នាក់ដែលមានចែងក្នុងអត្ថបទនេះ ស្ថិតក្នុងកុលសម្ព័ន្ធមួយផ្សេងទៀត ពុំដែលមាននរណាម្នាក់ធ្លាប់បម្រើនៅលើអាសនៈឡើយ។¹⁴ឥឡូវនេះ មានចែងច្បាស់ថា លោកកើតចេញពីកុលសម្ព័ន្ធយូដា ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រសូតមក គឺជាកុលសម្ព័ន្ធមួយ ដែលលោកម៉ូសេពុំដែលបាននឹកនាដល់ អំពីរបៀបបូជាចារ្យ។

¹⁵សេចក្តីដែលយើងបាននិយាយយ៉ាងច្បាស់ ប្រសិនបើ មានរបៀបបូជាចារ្យមួយផ្សេងទៀត តាមរបៀបព្រះបាទមិុលគីស្សាដែក។¹⁶មុខងារបូជាចារ្យនេះមិនស្ថិតលើមូលដ្ឋានគ្រឹះក្រឹត្យវិន័យរបស់មនុស្ស ផ្ទុយទៅវិញមុខងារបូជាចារ្យនេះ ស្ថិតនៅលើប្ញទ្ធានុភាពនៃជីវិតមិនចេះសាបសូន្យឡើយ។¹⁷ដ្បិត ព្រះគម្ពីរធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះអង្គ៖ «ព្រះអង្គជាបូជាចារ្យអស់កល្បជានិច្ច តាមរបៀបព្រះបាទមិុលគីស្សាដែក»។

¹⁸បទបញ្ជាពីមុនត្រូវបានលុបចោលហើយ ព្រោះវាទន់ខ្សោយ និងគ្មានប្រយោជន៍ទៀតទេ។¹⁹ដ្បិត ក្រឹត្យវិន័យពុំបានធ្វើឲ្យអ្វីៗបានគ្រប់លក្ខណៈឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងមានទំនុកចិត្តប្រសើរជាងមុន នាពេលអនាគត ដែលនាំយើងឲ្យចូលជិតព្រះជាម្ចាស់។

²⁰ព្រះអង្គពុំបានទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យដោយគ្មានសម្បថឡើយ។ រីឯង អ្នកខ្លះបានទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យដោយគ្មានសម្បថ។²¹លើសពីនេះ ព្រះយេស៊ូវិញ បានទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យ ដោយព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់បានស្បថ ហើយព្រះអង្គពុំប្រែប្រួលសោះឡើយ។ ព្រះអង្គជាបូជាចារ្យនៅអស់កល្បជានិច្ច»។

²²ដោយសារហេតុនេះហើយ បានជាព្រះយេស៊ូធានានូវសម្ពន្ធមេត្រីប្រសើរជាងមុន។²³ម្យ៉ាងវិញទៀត មានមនុស្សជាច្រើនបំពេញមុខងារជាបូជាចារ្យ តែពួកគេតែងតែស្លាប់ដោយពុំអាចបំពេញរហូតបានទេ។²⁴លើសពីនេះទៅទៀត ដោយសារព្រះយេស៊ូគង់នៅអស់កល្បជានិច្ច ព្រះអង្គបំពេញមុខជាបូជាចារ្យអស់កល្បជានិច្ច។

²⁵ដូច្នេះ ព្រះអង្គអាចសង្រ្គោះពេញទីដល់អស់អ្នកណា ដែលចូលមករកព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈព្រះអង្គ ព្រោះព្រះអង្គតែងទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ជំនួសពួកគេ។²⁶យើងមានមហាបូជាចារ្យដ៏ប្រសើរមួយអង្គ។ ព្រះអង្គគ្មានបាប ឥតសៅហ្មង បរិសុទ្ធ ចេញឆ្ងាយពីអំពើបាប និងគង់នៅខ្ពស់ជាងស្ថានបរសមុខ។

²⁷ពុំដូចជាបូជាចារ្យដទៃទៀតឡើយ ព្រះអង្គពុំចាំបាច់ត្រូវថ្វាយតង្វាយប្រចាំថ្ងៃ ដើម្បីលោះបាបផ្ទាល់ខ្លួន និងតង្វាយលោះបាបជំនួសប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទេ។ ព្រះអង្គថ្វាយអង្គទ្រង់ជាតង្វាយលោះបាប ម្តងជាសម្រេច។²⁸ដ្បិតក្រឹត្យវិន័យតែងតាំងបូជាចារ្យជាមនុស្ស ដែលទន់ខ្សោយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលសម្បថមកក្រោយក្រឹត្យវិន័យបានតែងតាំងព្រះបុត្រា ដែលគ្រប់លក្ខណ៍ជារៀងរហូត។

8

¹ចំណុចសំខាន់ដែលយើងកំពុងតែបរិយាយនេះគឺថា យើងមានមហាបូជាចារ្យមួយរូប ដែលបានគង់នៅខាងស្តាំបល្ល័ង្កនៃព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតគង់នៅស្ថានបរមសុខ។²ព្រះអង្គជាអ្នកបម្រើនៅក្នុងទីសក្ការៈ និងជាព្រះពន្លាដែលព្រះអម្ចាស់បានសាងសង់ឡើង ពុំមែនសង់ដោយដៃមនុស្សទេ។

³ដ្បិត មហាបូជាចារ្យគ្រប់រូបទទួលការតែងតាំងឲ្យបំពេញមុខងារថ្វាយតង្វាយ និងយញ្ញបូជាផ្សេងៗ។ ដូច្នេះ ពួកលោកត្រូវតែមានតង្វាយចាំបាច់ថ្វាយដល់ព្រះជាម្ចាស់។⁴ឥឡូវនេះ បើព្រះគ្រិស្តគង់នៅលើផែនដី ព្រះអង្គពុំមែនជាបូជាចារ្យទេ ព្រោះមានអ្នកថ្វាយតង្វាយរួចហើយ ស្របតាមក្រឹត្យវិន័យ។⁵ពួកលោកបម្រើនៅក្នុងព្រះពន្លា ដែលជាគំរូ និងស្រមោលនៃពិធីផ្សេងៗនៅស្ថានបរមសុខ។ ដូចជាព្រះជាម្ចាស់បានព្រមានដល់លោកម៉ូសេ ពេលលោករៀបនឹងសង់ព្រះពន្លាថា៖ «ចូរប្រយ័ត្ននូវអ្វីដែលអ្នកត្រូវសង់ ដោយយកគម្រូតាមការបង្ហាញនៅលើភ្នំចុះ»។

⁶ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ព្រះគ្រិស្តបានទទួលព័ន្ធកិច្ចប្រសើរជាងមុន។ គឺព្រះអង្គជាស្ពាននៃសម្ពន្ធមេត្រីប្រសើរជាងមុន ដែលចងឡើងព្រះបន្ទូលសន្យាប្រសើរជាង។⁷ដ្បិតប្រសិនបើសម្ពន្ធមេត្រីទីមួយគ្មានកំហុស នោះពុំចាំបាច់មានសម្ពន្ធមេត្រីទីពីរទេ។

⁸ដ្បិត ពេលព្រះជាម្ចាស់រកឃើញថាប្រជាជនមានកំហុស នោះព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មើល ថ្ងៃជិតមកដល់ហើយ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីមួយថ្មី ជាមួយនឹងពូជពង្សអ៊ីស្រាអែល និងយូដា។⁹វាមិនដូចសម្ពន្ធមេត្រីមុន ដែលយើងបានចងឡើងជាមួួយបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ គឺនៅថ្ងៃយើងដឹកដៃពួកគេចេញពីប្រទេសអេសុីប។ ដ្បិតពួកគេពុំបានរក្សាសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើងឡើយ ដូច្នេះ យើងក៏លែងរវីរវល់ជាមួយពួកគេដែរ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។

¹⁰ដ្បិត នេះជាសម្ពន្ធមេត្រី ដែលយើងនឹងចងជាមួយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល បន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះកន្លងផុតទៅ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ យើងនឹងចារក្រឹត្យវិន័យយើងក្នុងគំនិត ហើយយើងចារក្រឹត្យវិន័យទាំងនោះក្នុងដួងចិត្តពួកគេផងដែរ។ យើងធ្វើជាព្រះជាម្ចាស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងធ្វើជាប្រជារាស្រ្តរបស់យើង។

¹¹ពួកគេលែងបង្រៀនអ្នកជិតខាង និងបង្រៀនបងប្អូនទៅវិញទៅមក ដោយនិយាយថា៖ «ចូរស្គាល់ព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតមនុស្សគ្រប់គ្នានឹងស្គាល់យើង ពីអ្នកតូចបំផុត¹²រហូតដល់អ្នកធំបំផុត។ ដ្បិត យើងនឹងផ្តល់ក្តីមេត្តា ចំពោះអំពើទុច្ចរិតដែលគេបានប្រព្រឹត្ត ហើយយើងនឹងមិននឹកចាំពីអំពើបាបពួកគេទៀតទេ»។

¹³ដោយព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា សម្ពន្ធមេត្រីនេះជាសម្ពន្ធមេត្រី «ថ្មី» ដូច្នេះសម្ពន្ធមេត្រីទីមួយជាសម្ពន្ធមេត្រីចាស់ ហើយអ្វីដែលកាន់តែចាស់ទៅៗនោះ នឹងត្រូវសាបសូន្យមិនខាន។

9

¹ឥឡូវនេះ សូម្បីតែសម្ពន្ធមេត្រីទីមួយក៏មានក្បួនច្បាប់សម្រាប់ថ្វាយបង្គំ និងទីសក្ការៈនៅលើផែនដីដែរ។²គេសង់ព្រះពន្លាឡើង។ បន្ទប់ទីមួយមានដាក់ជើងចង្កៀង តុ និងនំប៉័ងតំណាងវត្តមាន គេហៅថា ទីសក្ការៈ។

³នៅខាងក្រោយវាំងននទីពីរ មានបន្ទប់មួយគេថា ទីសក្ការៈបំផុត។ នៅទីនោះមានអាសនៈថ្វាយគ្រឿងក្រអូបធ្វើពីមាស។⁴មានហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីស្រោបពីមាស។ នៅខាងក្នុងហិបនោះ មានពានមាសមួយសម្រាប់ដាក់នំម៉ាណា មានដំបងរបស់លោកអើរ៉ុនមានដុះផ្កាចេញ និងបន្ទះថ្មនៃសម្ពន្ធមេត្រី។⁵នៅលើហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រី មានរូបចេរូប៊ីនពេញដោយសិរីរុងរឿង ត្រដាងស្លាបបាំងពីលើកន្លែងថ្វាយឈាម ដែលយើងមិនអាចរៀបរាប់ឲ្យបានលម្អិតនៅពេលនេះទេ។

⁶បន្ទាប់ពីបានរៀបចំរបស់ទាំងនេះរួចហើយ បូជាចារ្យចេញទៅខាងក្រៅព្រះពន្លា ដើម្បីបំពេញមុខងារបម្រើ។⁷ប៉ុន្តែ មានតែមហាបូជាចារ្យប៉ុណ្ណោះ មានសិទ្ធិចូលទៅទីសក្ការៈបំផុតមួយឆ្នាំម្តង ហើយលោកត្រូវយកឈាមទៅថ្វាយយញ្ញបូជារំដោះបាបខ្លួនលោកផ្ទាល់ និងរំដោះបាបប្រជាជនទាំងមូលផង។

⁸ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធបានបង្ហាញថា ផ្លូវចូលទៅកាន់ទីសក្ការៈបំផុតមិនទាន់បើកឲ្យមនុស្សទូទៅចូលបានឡើយ ដរាបណាព្រះពន្លានៅឈររឹងមាំនៅឡើយ។⁹នេះជានិមិត្តរូបបច្ចុប្បន្នកាលនេះ គឺទាំងតង្វាយ និងយញ្ញបូជាដែលមនុស្សបានថ្វាយ មិនអាចធ្វើឲ្យមនសិកាអ្នកថ្វាយបង្គំបានគ្រប់លក្ខណ៍ទេ។¹⁰ព្រោះពួកគេខ្វល់ខ្វាយរឿងអាហារ និងភេសជ្ជៈ ព្រមទាំងពិធីប្រោះទឹកផ្សេងៗ។ ទាំងនេះជាក្បួនតម្រាសម្រាប់មនុស្ស ដែលបានប្រទានទំរាំដល់ពេលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានបទបញ្ជាថ្មី។

¹¹ព្រះគ្រិស្តបានយាងមកក្នុងឋានៈជាមហាបូជាចារ្យ ដើម្បីនាំសម្បត្តិដែលព្រះអង្គបានប្រទានមក។ ព្រះអង្គយាងកាត់ព្រះពន្លាមួយដ៏ប្រសើរ និងគ្រប់លក្ខណ៍ ពុំមែនសង់ឡើងដោយដៃមនុស្ស និងពុំមែនជារបស់លោកនេះឡើយ។¹²ព្រះអង្គពុំបានយកឈាមពពែ និងកូនគោទេ ប៉ុន្តែព្រះអង្គយកព្រះលោហិតរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ចូលទៅទីសក្ការៈបំផុតម្តងជាសម្រេច ដើម្បីប្រោសលោះយើងអស់កល្បជានិច្ច។

¹³ដ្បិតប្រសិនបើឈាមរបស់ពពែ និងឈាមគោបា ព្រមទាំងផេះគោញីស្ទាវដែលគេបាចលើមនុស្សសៅហ្មង ធ្វើឲ្យរូបកាយគេបានបរិសុទ្ធ និងជាវិសុទ្ធទៅហើយ¹⁴ចុះចំណង់បើព្រះលោហិតព្រះគ្រិស្ដ តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណដ៏អស់កល្បជានិច្ច ថ្វាយព្រះអង្គផ្ទាល់ទុកជាយញ្ញបូជាឥតសៅហ្មងនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ទាំងសម្អាតមនសិកាយើងកិច្ចការឥតបានការ ដើម្បីគោរពបម្រើព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មរស់យ៉ាងណាទៅទៀត?¹⁵ដោយហេតុនេះហើយបានជាព្រះអង្គជាស្ពាននៃសម្ពន្ធមេត្រីថ្មីមួយ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានរំដោះអស់អ្នកស្ថិតនៅក្រោមសម្ពន្ធមេត្រីទីមួយ ឲ្យមានសេរីភាពរួចពីបាប គឺអស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅមក ឲ្យទទួលព្រះបន្ទូលសន្យាទុកជាមរតកអស់កល្បជានិច្ច។

¹⁶ដ្បិត គេនឹងចែកបណ្តាំមរតក ដរាបណាមានភស្តុតាងបង្ហាញថា អ្នកសរសេរបណ្តាំមរតកស្លាប់ជាមុនសិន។¹⁷គេនឹងអនុវត្តតាមបណ្តាំមរតក កាលណាអ្នកសរសេរបណ្តាំមរតកបានស្លាប់រួចហើយ ព្រោះគេនឹងមិនអនុវត្តតាមបណ្តំមរតកទេ ខណៈពេលអ្នកសរសេរបណ្តាំមរតកនៅរស់នៅឡើយ។

¹⁸ដូច្នេះ សូម្បីតែសម្ពន្ធមេត្រីទីមួយក៏មិនបានចងឡើង ដោយគ្មានការបង្ហូរឈាមនោះឡើយ។¹⁹ដ្បិត ពេលលោកម៉ូសេប្រកាសបទបញ្ជាទាំងអស់ មានចែងក្នុងក្រឹត្យវិន័យដល់ប្រជាជន លោកបានយកឈាមកូនគោ និងឈាមពពែឈ្មោល ព្រមទាំងទឹកប្រោះ ដោយជ្រលក់នឹងរោមចៀមព៌ណក្រហម និងស្លឹកហ៊ីសុប យកមកប្រោះលើគម្ពីរ និងប្រជាជនទាំងមូល។²⁰បន្ទាប់មក លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះជាឈាមនៃសម្ពន្ធមេត្រី ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់អ្នកឲ្យប្រព្រឹត្តតាម»។

²¹ជាមួយគ្នានេះដែរ លោកបានប្រោះឈាមលើព្រះពន្លា និងប្រដាប់ប្រដាប្រើប្រាស់ទាំងអស់ សម្រាប់បម្រើព្រះជាម្ចាស់។²²យោងតាមក្រឹត្យវិន័យ ស្ទើរតែគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់បានស្អាត ដោយសារឈាម។ បើគ្មានការបង្ហូរឈាមទេនោះ ក៏គ្មានការអត់ទោសបាបដែរ។

²³ដូច្នេះ ចាំបាច់ណាស់ឲ្យយើងដឹងថា គ្រាន់តែអ្វីៗចម្លងពីស្ថានបរមសុខបានស្អាតបរិសុទ្ធដោយសារយញ្ញបូជារបស់សត្វទាំងនេះទៅហើយ ចុះបើអ្វីៗនៅស្ថានបរមសុខនឹងបានស្អាតបរិសុទ្ធ ដោយត្រូវការយញ្ញបូជាប្រសើរជាងនេះទៅទៀត។²⁴ដ្បិត ព្រះគ្រិស្តពុំបានយាងចូលទីសក្ការៈបំផុត ដែលសង់ឡើងដោយដៃមនុស្ស ដែលគ្រាន់តែចម្លងពីរបស់ពិតប៉ុណ្ណោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គយាងចូលស្ថានបរមសុខដោយព្រះអង្គផ្ទាល់ ឥឡូវនេះព្រះអង្គគង់នៅចំពោះព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាប្រយោជន៍សម្រាប់យើងរាល់គ្នា។

²⁵ព្រះអង្គពុំបានយាងចូលទៅទីនោះ ដើម្បីថ្វាយព្រះអង្គផ្ទាល់ច្រើនលើកច្រើនសានោះទេ ដូចជាមហាបូជាចារ្យចូលទៅទីសក្ការៈបំផុត ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដោយយកឈាមរបស់អ្នកដទៃនោះទេ។²⁶ប្រសិនបើវាដូច្នោះមែន ព្រះអង្គត្រូវរងទុក្ខជាច្រើនលើកច្រើនសា តាំងពីកំណើតលោកីយ៍មកមេ្ល៉ះ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនៅគ្រាចុងក្រោយនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្តែងថា ព្រះអង្គយាងមកតែម្តងគត់ ដើម្បីលុបបំបាត់បាបដោយព្រះអង្គត្រូវថ្វាយព្រះអង្គផ្ទាល់ជាយញ្ញបូជា។

²⁷មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវស្លាប់ម្តង បន្ទាប់មកត្រូវជំនំុជម្រះ។²⁸ដូចគ្នានេះដែរ ព្រះគ្រិស្តត្រូវថ្វាយព្រះអង្គទ្រង់ម្តង ដើម្បីដកបាបពីមនុស្សទាំងអស់ នោះព្រះអង្គនឹងលេចមកម្តងទៀតពុំមែនដើម្បីរំដោះបាបមនុស្សលោកទេ ផ្ទុយទៅវិញព្រះអង្គនឹងសង្រ្គោះដល់អស់អ្នកណាដែលរង់ចាំព្រះអង្គ ដោយចិត្តអត់ធ្មត់។

10

¹ដ្បិត ក្រឹត្យវិន័យគ្រាន់តែជាស្រមោលនៃអ្វីៗដែលនឹងត្រូវមកដល់ ពុំមែនជារបស់ប្រចក្សទេ។ អស់អ្នកណាដែលចូលមករកព្រះជាម្ចាស់ មិនអាចបានគ្រប់លក្ខណ៍ដោយយញ្ញបូជាដដែលៗ ដែលពួកបូជាចារ្យថ្វាយមួយឆ្នាំម្តងជាបន្តបន្ទាប់នោះទេ។²ឬបើពួកគេបានគ្រប់លក្ខណ៍មែន ពួកគេលែងថ្វាយទៀតហើយ? ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើ ពួកគេបានស្អាតបរិសុទ្ធម្តងរួចស្រេចហើយ ពួកអ្នកថ្វាយបង្គំនឹងលែងរំព្ញកថា ពួកគេមានបាបទៀត។³យញ្ញបូជាទាំងនោះរំព្ញកថា ពួកគេមានបាបពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។⁴ដ្បិត ឈាមគោឈ្មោល និងឈាមពពែពុំអាចដកបាបមនុស្សលោកបានទេ។

⁵ពេលព្រះគ្រិស្តយាងមកក្នុងលោកនេះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គមិនចង់បានយញ្ញបូជា ឬតង្វាយអ្វីនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គបានធ្វើរូបកាយមួយឲ្យទូលបង្គំរួចហើយ។⁶ព្រះអង្គមិនគាប់ព្រះទ័យនឹងតង្វាយដុត ឬយញ្ញបូជារំដោះបាបនោះទេ»។⁷រួចមក ទូលបង្គំពោលថា៖ «មើល ទូលបង្គំនៅទីនេះ ដូចមានសេចក្តីចែងទុកពីទូលបង្គំនៅក្នុងគម្ពីរថា ទូលបង្គំត្រូវធ្វើតាមព្រះហប្ញទ័យព្រះអង្គ»។

⁸ជាបឋម ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គពុំចង់បានយញ្ញបូជា ជាតង្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល ឬជាយញ្ញបូជារំដោះបាបទេ។ ព្រះអង្គមិនសព្វព្រះហប្ញទ័យនឹងតង្វាយទាំងនេះទេ»។ យញ្ញបូជាទាំងអស់នេះត្រូវថ្វាយស្របតាមក្រឹត្យវិន័យ។⁹រួចព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មើល ទូលបង្គំនៅទីនេះធ្វើតាមព្រះហប្ញទ័យព្រះជាម្ចាស់»។ ដូច្នេះ ចូរដករបៀបគោរពបម្រើទីមួយចោល ដើម្បីបង្កើតរបៀបគោរពបម្រើទីពីរវិញ។¹⁰ហេតុនេះហើយបានជាព្រះជាម្ចាស់ប្រោសយើងបានវិសុទ្ធ តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្តថ្វាយរូបកាយព្រះអង្គម្តងជាសម្រេច។

¹¹ចំណែកឯ បូជាចារ្យគ្រប់រូបឈរបម្រើព្រះជាម្ចាស់ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ លោកថ្វាយយញ្ញបូជាដដែលៗ ទោះបីជាយញ្ញបូជាទាំងនោះពុំអាចដកបាបមនុស្សលោកបានក៏ដោយ។¹²ម៉្យាងវិញទៀត ព្រះគ្រិស្តថ្វាយយញ្ញបូជារំដោះបាបម្តងជាសម្រេច រួចព្រះអង្គគង់នៅខាងស្តាំព្រះជាម្ចាស់។¹³ព្រះអង្គកំពុងរង់ចាំរហូតទាល់តែសត្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបង្រ្កាបដាក់ក្រោមព្រះបាទាព្រះអង្គ។¹⁴ដ្បិត ដោយសារតង្វាយមួយបានធ្វើឲ្យអស់អ្នក ដែលព្រះអង្គប្រោសឲ្យបានវិសុទ្ធ បានគ្រប់លក្ខណ៍ជារៀងរហូត។

¹⁵ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធបានធ្វើបន្ទាល់ប្រាប់យើង។ ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដំបូងថា៖¹⁶«យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកគេ បន្ទាប់ពីពេលនោះកន្លងផុតទៅ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់។ យើងនឹងដាក់ក្រឹត្យវិន័យយើងនៅក្នុងចិត្តពួកគេ ហើយយើងនឹងចារក្រឹត្យវិន័យក្នុងគំនិតពួកគេផងដែរ។

¹⁷យើងនឹងលែងនឹកនាពីអំពើបាប និងអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេទៀតហើយ»។¹⁸កាលណាមានការអត់ទោសបាប ក៏លែងមានយញ្ញបូជារំដោះបាបទៀតដែរ។

¹⁹ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ យើងមានចិត្តរឹងប៉ឹងចូលទៅទីសក្ការៈបំផុត ដោយពឹងលើព្រះលោហិតព្រះយេស៊ូ។²⁰នេះជារបៀបរស់នៅថ្មីមួយ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្រាប់យើង ដោយព្រះអង្គបានឆ្លងកាត់វាំងនន គឺព្រះអង្គបានកើតមកជាមនុស្ស។²¹ដោយសារតែយើងមានមហាបូជាចារ្យដ៏ប្រសើរឧត្តម គ្រប់គ្រងលើព្រះដំណាក់ព្រះជាម្ចាស់²²ចូរយើងចូលទៅជិតព្រះអង្គ ដោយចិត្តទៀងត្រង់ ពេញដោយជំនឿ និងមានចិត្តបរិសុទ្ធ បានជម្រះគំនិតសៅហ្មង ព្រមទាំងលាងរូបកាយដោយទឹកបរិសុទ្ធផង។

²³ចូរយើងកាន់ចិត្តមាំមួនចំពោះជំនឿ ដែលយើងបានប្រកាសដោយគ្មានរង្គើ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាយ៉ាងណា ព្រះអង្គនឹងសម្រេចយ៉ាងនោះដែរ។²⁴ចូរយើងពិចារណាអំពីរបៀបជំរុញចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយក្តីស្រឡាញ់ និងអំពើល្អគ្រប់យ៉ាង។²⁵ចូរយើងកុំឈប់ជួបជុំគ្នា ដូចដែលអ្នកខ្លះបានធ្វើឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក រឹតតែច្រើនឡើងៗ ដោយដឹងថាថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់កាន់តែជិតមកដល់ហើយ។

²⁶ដ្បិត ប្រសិនបើយើងប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយចេតនា ក្រោយពេលយើងបានទទួលសេចក្តីពិតហើយ នោះគ្មានយញ្ញបូជាណាអាចជួយរំដោះបាបអ្នកបានទេ។²⁷ផ្ទុយទៅវិញ មានតែការភ័យខ្លាចចំពោះការជំនុំជម្រះ និងភ្លើងសន្ធោសន្ធៅឆេះសត្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

²⁸បើមាននរណាម្នាក់បដិសេធក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ នឹងត្រូវស្លាប់ដោយគ្មានត្រាប្រណីឡើយ នៅចំពោះមុខសាក្សីពីរ ឬបីនាក់។²⁹តើបងប្អូនគិតថា ម្នាក់ដែលបានមើលងាយព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងមើលងាយព្រះលោហិតនៃសម្ពន្ធមេត្រី ជាព្រះលោហិតដែលបានប្រោសគេឲ្យវិសុទ្ធ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះគុណត្រូវអាម៉ាស់នឹងត្រូវទទួលទោសធ្ងន់យ៉ាងណាទៅទៀត?

³⁰ដ្បិត យើងស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ការសងសឹកស្រេចលើយើង យើងនឹងតបស្នងដល់គេវិញ»។ ជាថ្មីម្តងទៀត «ព្រះអម្ចាស់នឹងវិនិច្ឆ័យទោសប្រជារាស្រ្តព្រះអង្គ»។ ហើយជាថ្មីម្តងទៀត «ព្រះអម្ចាស់នឹងវិនិច្ឆ័យទោសប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ»។³¹ជាការគួរឲ្យខ្លាចណាស់ ដែលធ្លាក់ចូលក្នុងព្រះហស្តព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មរស់!

³²ប៉ុន្តែ ចូរនឹកចាំពីសម័យអតីតកាល បន្ទាប់ពីយើងភ្លឺហើយម្តង។ តើបងប្អូនត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកកម្រិតណា។³³បងប្អូនត្រូវគេប្រមាថមើលងាយ ដោយទទួលរងការអាម៉ាស់ និងការបៀតបៀន បានសេចក្តីថា បងប្អូនកំពុងតែចូលរួមទុក្ខលំបាកជាមួយអស់អ្នកដែលរង់ការលំបាកធ្ងន់ធ្ងរ។³⁴ដ្បិត បងប្អូនមានចិត្តក្តួលអាណិតចំពោះជនជាប់ទោស និងទទួលពួកគេដោយអំណរ សុខចិត្តឲ្យគេរឹបអូស យកទ្រព្យសម្បត្តិ។ បងប្អូនដឹងច្បាស់ថា បងប្អូនសមនឹងទទួលទ្រព្យសម្បត្តិដែលនៅស្ថិតស្ថេរជានិច្ចវិញ។

³⁵ដូច្នេះ ចូរកុំបោះបង់ទំនុកចិត្តបងប្អូនឡើយ ព្រោះដល់ពេលកំណត់បងប្អូននឹងទទួលរង្វាន់មិនខាន។³⁶បងប្អូនត្រូវចេះអត់ធ្មត់ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនអាចទទួលនូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់សន្យា ក្រោយពេលបងប្អូុនសម្រេចតាមបំណងព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះអង្គ។³⁷ដ្បិតនៅពេលបន្តិចទៀត ព្រះអង្គមួយដែលនឹងយាងមក ព្រះអង្គនឹងយាងមកមិនបង្អង់យូរឡើយ។

³⁸បងប្អូនជាមនុស្សសុចរិតរបស់យើង នឹងរស់នៅដោយសារជំនឿ។ បើគេត្រឡប់ក្រោយវិញ យើងនឹងលែងពេញចិត្តគេហើយ។»³⁹ប៉ុន្តែ យើងពុំមែនជាប្រភេទមនុស្សដើរថយក្រោយឲ្យត្រូវវិនាសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងជាអ្នកជឿរហូតទាល់តែព្រលឹងបានទទួលការសង្រ្គោះ។

11

¹ឥឡូវនេះ ជំនឿគឺជាការសង្ឃឹមជាក់ ថានឹងបានដូចការរំពឹងទុក។ ជំនឿជាភស្តុតាងនូវព្រឹត្តការណ៍ទាំងឡាយណា ដែលយើងមើលពុំឃើញនៅឡើយ។²ដោយហេតុនេះហើយបានជាបុព្វបុរស បានទទួលកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អដោយសារជំនឿ។³ដោយសារជំនឿ យើងយល់ថា ព្រះជាម្ចាស់បង្កើតពិភពលោកទាំងមូល ដោយសារព្រះបន្ទូល ដូច្នេះ អ្វីៗដែលមើលឃើញនឹងភ្នែក ពុំុមែនកើតឡើងដោយអ្វីៗមានរូបរាងឡើយ។

⁴ដោយសារជំនឿ លោកអេបិលបានថ្វាយយញ្ញបូជា ដ៏ប្រសើរជាងយញ្ញបូជាលោកកាអ៊ីនទៅព្រះជាម្ចាស់។ ដោយសារជំនឿ ព្រះជាម្ចាស់រាប់លោកជាមនុស្ស សុចរិត។ ព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យនឹងតង្វាយរបស់លោក ហើយដោយសារជំនឿ លោកនៅតែមានប្រសាសន៍នៅឡើយ ទោះបីលោកបានស្លាប់ទៅហើយក៏ដោយ។

⁵ដោយសារជំនឿ ព្រះជាម្ចាស់បានលើកលោកហេណុកឡើងទៅ ទាំងលោកនៅមិនទាន់ស្លាប់ផង។ «គ្មាននរណារកលោកឃើញឡើយ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានលើកលោកឡើង»។ មុនពេលព្រះជាម្ចាស់លើកលោកឡើងទៅ លោកបានទទួលសក្ខីភាពថា ព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហប្ញទ័យនឹងលោក។⁶ឥឡូវនេះ បើគ្មានជំនឿទេ គ្មាននរណាគាប់ព្រះហប្ញទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ។ ដ្បិត អស់អ្នកណាដែលចូលទៅរកព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះចាំបាច់ត្រូវជឿថា មានព្រះជាម្ចាស់មែន ហើយថាព្រះអង្គនឹងប្រទានរង្វាន់ ដល់អស់អ្នកណាស្វែងរកព្រះអង្គ។

⁷ដោយសារជំនឿ លោកណូអេបានទទួលព្រះរាជសារពីស្ថានបរមសុខ នូវហេតុការណ៍ទាំងឡាយណា ដែលពុំទាន់មើលឃើញនៅឡើយ ដោយការស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ លោកបានសង់ទូកដ៏ធំដើម្បីសង្រ្គោះក្រុមគ្រួសារលោក។ ដោយបានធ្វើដូច្នេះ លោកបានដាក់ទោសពិភពលោក និងក្លាយជាមនុស្សសុចរិតទុកជាមរតក ដោយសារជំនឿ។

⁸ដោយសារជំនឿ ពេលព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅលោកអប្រាហាំលោកស្ដាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ ដោយចាកចេញទៅកន្លែងមួយ ដែលលោកនឹងទទួលទុកជាមរតក។ លោកចេញទៅទាំងពុំដឹងថា ត្រូវទៅណាផង។⁹ដោយសារជំនឿ លោកបានមករស់នៅទឹកដីសន្យា ក្នុងនាមជាជនបរទេស។ លោកបានបោះជំរំនៅជាមួយលោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប ជាអ្នកត្រូវទទួលទឹកដីនោះជាមរតករួមជាមួយលោក តាមព្រះបន្ទូលសន្យាដដែល។¹⁰ដ្បិតលោកទន្ទឹងរង់ចាំទទួលក្រុងមួយ ដែលមានគ្រឹះរឹងមាំ គឺជាក្រុងដែលព្រះជាម្ចាស់ជាស្ថាបត្យករ និងសាងសង់។

¹¹ដោយសារជំនឿ ទោះបីលោកស្រីសារ៉ាជាស្រ្តីអារក៏ដោយ ក៏លោកអប្រាហាំបានទទួលសមត្ថភាពធ្វើជាឪពុកដែរ។ ហេតុការណ៍នេះកើតឡើង ទោះបីលោកមានវ័យចាស់ក៏ដោយ លោកយល់ថាព្រះជាម្ចាស់ស្មោះត្រង់ និងសម្រេចតាមព្រះបន្ទូលសន្យា។¹²ដូច្នេះ ដោយសារតែបុរសម្នាក់ដែលហៀបនឹងស្លាប់ទៅហើយ ក៏កើតមានមនុស្សជាច្រើនរាប់មិនអស់ ដូចផ្កាយនៅលើមេឃ និងដូចគ្រាប់ខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រ។

¹³ដោយសារជំនឿ អស់លោកទាំងនោះបានស្លាប់ទៅ ដោយពុំបានទទួលអ្វីតាមព្រះបន្ទូលសន្យាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកបានឃើញ និងទទួលពីចម្ងាយថា លោកគ្រាន់តែជាជនបរទេស ធ្វើដំណើរនៅលើផែនដីតែប៉ុណ្ណោះ។¹⁴ដ្បិត អស់អ្នកដែលបាននិយាយដូច្នោះ បង្ហាញថាពួកលោកកំពុងតែស្វែងរកមាតុភូមិរបស់ខ្លួន។

¹⁵ប្រសិនបើ ពួកលោកគិតដល់ប្រទេសដែលពួកលោកបានចាកចេញ ពួកលោកប្រាកដជាមានឱកាសត្រឡប់មកវិញបាន។¹⁶ប៉ុន្តែ ពួកលោកប្រាថ្នាទៅរស់នៅប្រទេសមួយប្រសើរជាងនេះ គឺស្ថានបរមសុខ។ ហេតុដូចនេះ បានជាព្រះជាម្ចាស់មិនអាម៉ាស់នឹងឲ្យគេហៅថា ព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេឡើយ ព្រោះព្រះអង្គបានរៀបចំទីក្រុងមួយសម្រាប់ពួកគេ។

¹⁷ដោយសារជំនឿ លោកអប្រាហាំថ្វាយអ៊ីសាកជាយញ្ញបូជា ពេលព្រះជាម្ចាស់សាកល្បងចិត្តលោក។ លោកថ្វាយអ៊ីសាកដែលជាកូនតែមួយគត់ ដែលលោកបានទទួលតាមព្រះបន្ទូលសន្យា។¹⁸ទោះបីជាព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «លោកអ៊ីសាកនឹងបន្តពូជពង្សជាច្រើនយ៉ាងក៏ដោយ»។¹⁹ក៏លោកអប្រាហំាជឿថា ព្រះជាម្ចាស់អាចនឹងប្រោសអ៊ីសាកឲ្យរស់ពីស្លាប់វិញបាន ហើយដោយហេតុនេះ លោកបានទទួលកូនមកវិញ។

²⁰ដោយសារជំនឿ លោកអ៊ីសាកបានឲ្យពរលោកយ៉ាកុបនិងអេសាវ ទុកសម្រាប់អនាគត។²¹ដោយសារជំនឿ លោកយ៉ាកុបហៀបនឹងស្លាប់ទៅហើយ ក៏បានឲ្យពរកូនៗរបស់លោកយ៉ូសែប។ លោកយ៉ាកុបថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ដោយផ្អែកលើឈើច្រត់របស់លោក។²²ដោយសារជំនឿ លោកយ៉ូសែបជិតនឹងលាលោកនេះទៅហើយ បានប្រកាសថា កូនចៅអ៊ីស្រាអែលនឹងត្រូវចាកចេញពីប្រទេសអេស៊ីប ហើយប្រាប់ពួកគេពីរបៀបរៀបចំទុកដាក់ធាតុរបស់លោក។

²³ដោយសារជំនឿ ពេលលោកម៉ូសេកើតមក ឪពុកម្តាយលោកបានយកលោកទៅលាក់ទុកចំនួនបីខែ ព្រោះលោកឃើញថា កូននោះស្អាតខ្លាំងណាស់។ ពួកគេមិនខ្លាចបញ្ជារបស់ស្តេចឡើយ។²⁴ដោយសារជំនឿ លោកម៉ូសេធំពេញវ័យឡើង ហ៊ានបដិសេធមិនឲ្យគេហៅលោកថា កូនរបស់បុត្រីព្រះចៅផារ៉ោនឡើយ។²⁵ផ្ទុយទៅវិញ លោកបានជ្រើសរើសរងទុក្ខលំបាករួមជាមួយប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាជាងរស់នៅសប្បាយនឹងអំពើបាបតែមួយរយៈខ្លី។²⁶លោកយល់ថា រងការប្រមាថព្រោះតែដើរតាមព្រះគ្រិស្ត ប្រសើរជាងបានទ្រព្យសម្បត្តិនានានៅអេស៊ីបទៅទៀត។ ដ្បិត លោកសម្លឹងមើលរង្វាន់មកពីព្រះជាម្ចាស់វិញ។

²⁷ដោយសារជំនឿ លោកម៉ូសេបានចាកចេញពីប្រទេសអេស៊ីប។ លោកមិនបានខ្លាចស្តេចខ្ញាល់ឡើយ លោកស៊ូទ្រាំនឹងទុក្ខលំបាក ដោយលោកសម្លឹងមើលឃើញព្រះជាម្ចាស់ ដែលមនុស្សមើលពុំឃើញ។²⁸ដោយសារជំនឿ លោករក្សាពិធីបុណ្យរំលង និងពិធីប្រោះឈាម ដើម្បីកុំឲ្យមច្ចុរាជបំផ្លាញកូនច្បងរបស់អ៊ីស្រាអែល។

²⁹ដោយសារជំនឿ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឆ្លងកាត់សមុទ្រក្រហម ដូចដើរលើគោក។ ពេលពួកអេស៊ីបខំឆ្លងមកដែរ តែត្រូវទឹកសមុទ្រគ្របពីលើស្លាប់អស់។³⁰ដោយសារជំនឿ ជញ្ជាំងក្រុងយេរីខូដួលរំលំចុះ បន្ទាប់ពីពួកអ៊ីស្រាអែលដើរជុំវិញប្រាំពីរថ្ងៃ។³¹ដោយសារជំនឿ នាងរ៉ាហាបជាស្រ្តីពេស្យាពុំបានស្លាប់ជាមួយពួកមិនស្តាប់បង្គាប់ឡើយ ព្រោះនាងបានទទួលអ្នកស៊ើបការដោយមេត្រី។

³²តើខ្ញុំអាចនិយាយអ្វីបានខ្លះទៀត? ខ្ញុំគ្មានពេលនិយាយអំពីរឿងលោកគេឌាន លោកបារ៉ាក់ លោកសាំសុន លោកយ៉ែបថា ព្រះបាទដាវីឌ លោកសាំយូអែល និងព្យាការីនានាទៀតទេ។³³ដោយសារជំនឿ លោកទាំងនោះបានច្បាំងឈ្នះនគរផ្សេងៗ ប្រព្រឹត្តអំពើសុចរិត និងទទួលអ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់សន្យាប្រទានមក។ ពួកគេបានបិទមាត់សឹង្ហ³⁴ពន្លត់ភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅ និងគេចផុតពីមុខដាវ និងបានជាសះស្បើយពីជំងឺ មានកម្លាំងច្បាំងឈ្នះសង្រ្គាម ព្រមទាំងផ្តួលសត្រូវបរទេសឲ្យខ្លបខ្លាចបាក់ទ័ព។

³⁵ស្ត្រីៗបានឃើញគ្រួសារខ្លួន ដែលស្លាប់ទៅហើយនោះរស់ឡើងវិញ។ អ្នកខ្លះទទួលទារុណកម្ម មិនព្រមឲ្យគេដោះលែងឡើយ ដើម្បីទទួលបានជីវិតរស់ឡើងវិញប្រសើរជាង។³⁶អ្នកខ្លះទៀតសុខចិត្តឲ្យគេចំអកឡកឡឺយ គេវាយដំ ព្រមទាំងឲ្យគេដាក់ច្រវាក់ឃុំឃាំងថែមទៀតផង។³⁷អ្នកខ្លះត្រូវគេគប់សម្លាប់នឹងដំថ្ម។ អ្នកខ្លះត្រូវគេសម្លាប់ដោយអារនឹងរណារ។ អ្នកខ្លះត្រូវគេសម្លាប់ដោយដាវ។ អ្នកខ្លះមានតែស្បែកចៀម និងស្បែកពពែបិទបាំងខ្លួន។ អ្នកខ្លះខ្វះខាតសព្វគ្រប់ទាំងអស់ ត្រូវគេជិះជាន់សង្កត់សង្កិន និងធ្វើបាបថែមទៀតផង។³⁸លោកីយ៍ពុំស័ក្ដិសមនឹងឲ្យអ្នកនោះរស់នៅជាមួយឡើយ។ ដូច្នេះ ពួកគេត្រាច់ចរតាមទីរហោស្ថាន តាមភ្នំ តាមរូងភ្នំ និងតាមរអាងភ្នំជាដើម។

³⁹ទោះបីព្រះជាម្ចាស់បានទទួលអ្នកទាំងនោះដោយសារជំនឿក្ដី ក៏គេពុំទាន់បានទទួលអ្វីៗតាមព្រះបន្ទូលសន្យាដែរ។⁴⁰ព្រះជាម្ចាស់គ្រោងទុកថា នឹងប្រទានអ្វីៗដ៏ល្អប្រសើរមកយើង ដូច្នេះ បើគ្មានយើងទេ អ្នកទាំងនោះពុំបានគ្រប់លក្ខណ៍ឡើយ។

12

¹ចាប់តាំងពីមានមនុស្សជាច្រើននៅជុំវិញ ធ្វើបន្ទាល់ទុកឲ្យយើងទៅហើយ ចូរយើងលះបង់គ្រប់ទាំងបន្ទុក និងអំពើបាបរួមរឹតចោល។ ចូរយើងរត់ទៅមុខដោយចិត្តអត់ធ្មត់ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ឲ្យយើងរត់។²ចូរយើងសម្លឹងមើលព្រះយេស៊ូ ដែលជាអ្នកចាប់ផ្តើមជំនឿ និងធ្វើឲ្យជំនឿយើងបានគ្រប់លក្ខណ៍។ ដ្បិត អំណរនៅចំពោះមុខព្រះអង្គ ធ្វើឲ្យព្រះអង្គស៊ូទ្រាំទុក្ខលំបាកនៅលើឈើឆ្កាង ឥតមានខ្មាស់សោះឡើយ ហើយឥឡូនេះព្រះអង្គគង់នៅខាងស្តាំព្រះបិតា។³ដូច្នេះ ចូរគិតអំពីព្រះអង្គ ដែលស៊ូទ្រាំការប្រឆាំងរបស់មនុស្សបាប ដើម្បីកុំឲ្យបងប្អូនណាយចិត្ត និងបោះបង់ចោលឡើយ។

⁴បងប្អូនរាល់គ្នាពុំទាន់បានតយុទ្ធ ឬពុះពារឧបសគ្គរហូតដល់បង្ហូរឈាមនៅឡើយទេ⁵ហើយបងប្អូនបានភ្លេចការលើកទឹកចិត្ត ដែលបានណែនាំបងប្អូនក្នុងនាមជាកូន៖ «កូនរាល់គ្នាអើយ មិនត្រូវធ្វេសប្រហែសនឹងការទូន្មានរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវណាយចិត្ត ពេលព្រះអម្ចាស់កែតម្រង់បងប្អូនឡើយ»។⁶ដ្បិត ព្រះអម្ចាស់ដាក់វិន័យដល់អស់អ្នកណា ព្រះអង្គស្រឡាញ់ ហើយព្រះអង្គដាក់ទោសកូនណាព្រះអង្គទទួល។

⁷ចូរស៊ូទ្រាំទុក្ខលំបាកដូចពួកសិស្សព្រះអង្គ។ ព្រះជាម្ចាស់ដោះស្រាយជាមួយបងប្អូនក្នុងនាមជាកូន។ តើមានកូនណាដែលលោកឪពុកមិនដាក់វិន័យ?⁸ប៉ុន្តែ បើសិនបងប្អូនមិនទទួលវិន័យ ដូចកូនដទៃទៀតទទួលទេ នោះបងប្អូនជាកូនឥតខាន់ស្លា និងពុំមែនជាកូនព្រះអង្គឡើយ។

⁹ជាងនេះទៅទៀត យើងមានឪពុកនៅផែនដីនេះជាអ្នកដាក់វិន័យ ហើយយើងក៏គោរពចុះចូលលោក។ តើមិនគួរឲ្យយើងគោរពឪពុកខាងវិញ្ញាណ រឹតតែខ្លាំងថែមទៀតដើម្បីទទួលបានជីវិតទេឬអី?¹⁰ចំណែកឯឪពុកយើងវិញ តែងដាក់វិន័យយើងតែពីរបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ដែលយើងអាចទទួលយកបាន។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើដូច្នេះ ជាប្រយោជន៍ល្អដល់យើង ដូច្នេះ យើងអាចចែករំលែកភាពវិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គបាន។¹¹គ្មានការដាក់វិន័យណាមួយគួរជាទីរីករាយទេ នៅពេលនោះ គឺមានតែការឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ នៅទីបញ្ចប់វានឹងបង្កើតផលផ្លែមេត្រី នៃសេចក្តីសុចរិត ដល់អស់អ្នកណាទទួលការអប់រំពីព្រះអង្គ។

¹²ដូច្នេះ ចូរលើកដៃរបស់បងប្អូនឡើង និងតម្រង់ជង្គង់ដែលទន់ ឲ្យរឹងមាំឡើងវិញ។¹³ចូររៀបចំផ្លូវឲ្យត្រង់ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកពិការជើងពិបាកដើរ ផ្ទុយទៅវិញអ្នក ពិការមិនត្រូវគ្រេចជើងឡើយ ប៉ុន្តែ ឲ្យពួកគេបានជាសះស្បើយវិញ។

¹⁴ចូរស្វែងរស់នៅឲ្យបានសុខជាមួយមនុស្សគ្រប់គ្នា និងឲ្យបានវិសុទ្ធផង បើគ្មានវិសុទ្ធភាពគ្មាននរណាមើលឃើញព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។¹⁵ចូរប្រយ័ត្ន ក្រែងលោនរណាខ្វះព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ហើយកុំឲ្យប្ញសគល់នៃភាពល្វីងជូរចត់រីកដុះដាល បង្កជាបញ្ហាផ្សេងៗ និងបំពុលចិត្តគំនិតបងប្អូនឡើយ។¹⁶ចូរប្រយ័ត្ន កុំប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ ឬការមិនគោរប្រណិបតន៍កើតមានក្នុងបងប្អូន ដូចលោកអេសាវបានលក់សិទ្ធិជាកូនច្បង ព្រោះតែម្ហូបមួយចានឲ្យសោះ។¹⁷បងប្អូនជ្រាបស្រាប់ហើយថា ក្រោយមកពេលគាត់ចង់ទទួលពរទុកជាមរតក ឪពុកក៏បានបដិសេធ ព្រោះគាត់គ្មានឱកាសប្រែចិត្ត ទោះបីគាត់ខំទទូចអង្វរសុំទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកក៏ដោយ។

¹⁸ដ្បិត បងប្អូនពុំបានចូលមកភ្នំដែលអាចប៉ះបានទេ គឺជាភ្នំមានភ្លើងឆេះ ភាពងងឹត ស្រអាប់ និងព្យុះបោកបក់។¹⁹បងប្អូនពុំបានចូលមករកសំឡេងត្រែ និងឮសំឡេង ដែលគេអង្វរមិនចង់ឲ្យឮម្តងទៀត។²⁰ដ្បិត ពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងបទបញ្ជានេះបានទេ គឺថា៖ «សូម្បីតែសត្វដែលប៉ះភ្នំនេះ ក៏ត្រូវចោលសម្លាប់នឹងដំថ្មដែរ»។²¹គ្រាន់តែឃើញនឹងភ្នែកគួរឲ្យខ្លាចទៅហើយ ដូច្នេះ លោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំភ័យខ្លាច និងញាប់ញ័រជាខ្លាំង»។

²²ផ្ទុយទៅវិញ បងប្អូនចូលមកជិតភ្នំស៊ីយ៉ូន ជាទីក្រុងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មរស់ គឺក្រុងយេរូសាឡិមស្ថានបរមសុខ ដែលពួកទេវតារាប់លានរាប់កោដិ ជួបជុំគ្នាយ៉ាងអធិកអធម។²³បងប្អូនបានចូលមកជិតក្រុមជំនុំពួករៀមច្បង ដែលមានឈ្មោះកត់ទុកនៅស្ថានបរមសុខ។ បងប្អូនបានចូលមកជិតព្រះជាម្ចាស់ ជាអ្នកវិនិច្ឆ័យមនុស្សទាំងអស់់ និងជាវិញ្ញាណសុចរិតដែលបានគ្រប់លក្ខណ៍រួចហើយ។²⁴បងប្អូនចូលមកជិតព្រះយេស៊ូ ជាស្ពាននៃសម្ពន្ធមេត្រីមួយថ្មី និងលោហិតដែលបានប្រោះ ប្រសើរជាងឈាមរបស់លោកអេបិលទៀតផង។

²⁵មើល សូមកុំបដិសេធមិនព្រមស្ដាប់គ្នានោះឡើយ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនរត់គេចទេ ពេលណាពួកគេបដិសេធមិនព្រមស្ដាប់ពាក្យមនុស្សទូន្មានគេនៅលើផែនដី មិនអាចគេចផុតពីទោសយ៉ាងហ្នឹងទៅហើយ²⁶ចុះបើយើងព្រងើយកន្តើយមិនព្រមស្ដាប់ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលមកកាន់យើងពីស្ថានបរមសុខវិញ យើងរឹតតែពុំអាចគេចផុតពីទោសបានឡើយ។ ពីដើម ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យកក្រើកផែនដី។ តែឥឡូវនេះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសន្យាថា៖ «ជាថ្មីម្តងទៀត យើងនឹងមិនត្រឹមតែធ្វើឲ្យផែនដីកក្រើកប៉ុណ្ណោះទេ គឺកក្រើកទាំងផ្ទៃមេឃទាំងមូល»។

²⁷ពាក្យ «ម្ដងនេះទៀត» បានសេចក្តីថា អ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតមកនឹងត្រូវកក្រើក និងត្រូវរលាយអស់ គឺមានតែអ្វីៗមិនកក្រើកប៉ុណ្ណោះទេដែលនៅសល់។²⁸ដោយយើងបានទទួលព្រះរាជ្យមួយដែលមិនចេះកក្រើកដូច្នេះ យើងត្រូវតែដឹងគុណ ហើយគោរពបម្រើព្រះជាម្ចាស់ តាមរបៀបព្រះអង្គគាប់ព្រះហឫទ័យ ដោយការគោរព និងកោតស្ញប់ស្ញែង។²⁹ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងដូចជាភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅ។

13

¹ចូរបន្តស្រឡាញ់គ្នាជាបងប្អូនជានិច្ច។²កុំភ្លេចទទួលមនុស្សដទៃដោយភាពចៅរ៉ៅរាក់ទាក់។ ដោយហេតុនេះ មានបងប្អូនខ្លះបានទទួលទេវតាទាំងមិនដឹងខ្លួន។

³ចូរនឹកចាំពីអ្នកជាប់ឃុំឃាំង ដូចជាបងប្អូននៅជាប់ឃុំឃាំងជាមួយពួកគេដែរ។ ចូរនឹកចាំពីអ្នកដែលត្រូវធ្វើបាប ប្រៀបបីដូចជាបងប្អូនមានរូបកាយដូចពួកគេដែរ។⁴ចូរបងប្អូនគោរពចុះចូលគ្នាក្នុងនាមជាស្វាមីភរិយា។ ចូរស្វាមីភរិយាស្មោះត្រង់នឹងគ្នា ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់នឹងវិនិច្ឆ័យមនុស្សប្រាកចាកសីលធ៌ម និងមនុស្សផិតក្បត់។

⁵ចូរបងប្អូនកុំស្រឡាញ់ប្រាក់។ ចូរស្កប់ចិត្តនឹងរបស់ដែលបងប្អូនមាន ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងនឹងមិនចាកចេញពីអ្នក ក៏មិនបោះបង់ចោលអ្នកឡើយ»។⁶ចូរឲ្យយើងចេះស្កប់ចិត្ត ដើម្បីឲ្យបងប្អូនមានចិត្តក្លាហានពោលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ជាជំនួយខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមិនខ្លាចអ្វីសោះឡើយ»។ តើមាននរណាអាចតទល់នឹងខ្ញុំបាន។

⁷សូមពិចារណាមើលអ្នកដឹកនាំរបស់បងប្អូន ដែលប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់បងប្អូន និងពិចារណាអំពីលទ្ធផលនៃកិច្ចការរបស់ពួកគេ។ យកតម្រាប់តាមជំេនឿពួកគេ។⁸ព្រះយេស៊ូនៅតែដដែលម្សិលម៉ិញ ថ្ងៃនេះ និងរហូតតទៅ។

⁹កុំបណ្តោយខ្លួនតាមសេចក្តីបង្រៀនចម្លែកផ្សេងនោះឡើយ។ ដ្បិត ជាការប្រពៃណាស់ ដែលបងប្អូនបានរឹងប៉ឹងដោយសារព្រះគុណ ពុំមែនដោយសារវិន័យស្តីអំពីចំណីអាហារឡើយ ដ្បិត វាគ្មានប្រយោជន៍ចំពោះបងប្អូនទេ។¹⁰យើងមានអាសនៈមួយ ដែលពួកអ្នកបម្រើក្នុងព្រះពន្លា គ្មានសិទ្ធិបរិភោគបានទេ។¹¹ដ្បិត ឈាមរបស់សត្វត្រូវគេសម្លាប់ជំនួសបាបមនុស្ស និងត្រូវមហាបូជាចារ្យនាំយកទៅថ្វាយនៅទីសក្ការៈបំផុត តែសាច់សត្វត្រូវគេដុតនៅក្រៅជំរំវិញ។

¹²ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូក៏រងទុក្ខខាងក្រៅទ្វារក្រុង ដើម្បីប្រោសមនុស្សឲ្យបានវិសុទ្ធ ដោយសារព្រះលោហិតផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ។¹³ចូរយើងចេញទៅខាងក្រៅជំរំ ទទួលភាពអាម៉ាស់រួមជាមួយព្រះអង្គ។¹⁴ដ្បិត យើងពុំមានទីក្រុងអចិន្ត្រសយ៍នៅលើផែនដីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងទន្ទឹងរង់ចាំព្រះមួយអង្គ ដែលត្រូវយាងមកនៅពេលខាងមុខវិញ។

¹⁵ដោយសារព្រះអង្គ ចូរយើងថ្វាយយញ្ញបូជានៃការសរសើរតម្កើងដល់ព្រះជាម្ចាស់ជានិច្ច ដ្បិតផលផ្លែនៃបបូរមាត់ទទួលស្គាល់ព្រះនាមព្រះអង្គ។¹⁶ចូរយើងកុំភ្លេចប្រព្រឹត្តអំពើល្អ និងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហប្ញទ័យនឹងយញ្ញបូជាបែបនេះណាស់។¹⁷ចូរគោព និងចុះចូលចំពោះអ្នកដឹកនាំបងប្អូន ដ្បិតពួកលោកមើលថែព្រលឹងបងប្អូន ដូចជាទទួលខុសត្រូវចំពោះព្រលឹងបងប្អូននៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ចូរគោពដើម្បីឲ្យអ្នកដឹកនាំបងប្អូនបម្រើដោយអំណរ ពុំមែនដោយការរអ៊ូរទាំដែលគ្មានប្រយោជន៍ចំពោះបងប្អូនឡើយ។

¹⁸ចូរអធិស្ឋានឲ្យយើងផង ដ្បិតយើងជឿជាក់ថា យើងមានមនសិកាភ្លឺស្វាង ដើម្បីរស់នៅឲ្យបានត្រឹមត្រូវគ្រប់កាលៈទេសៈទាំងអស់។¹⁹ខ្ញុំលើកទឹកចិត្តបងប្អូនបន្តអធិស្ឋានថែមទៀត ដើម្បីឲ្យខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកជួបបងប្អូនក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

²⁰ឥឡូនេះ សូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់នៃេសេចក្តីសុខសាន្ត ដែលបានប្រោសបងប្អូនពីស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ និងព្រះយេស៊ូជាគង្វាលដ៏ប្រសើរឧត្តម ដែលបានចងសម្ពន្ធមេត្រីដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ដោយសារព្រះលោហិតព្រះអង្គ²¹និងបានធ្វើឲ្យបងប្អូនបានគ្រប់លក្ខណ៍ក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ តាមបំណងព្រះហប្ញទ័យព្រះជាម្ចាស់។ សូមព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការក្នុងយើងរាល់គ្នា ដើម្បីគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត និងសូមថ្វាយសិរីរុងរឿងព្រះអង្គជាអង្វែងតទៅ។ អាម៉ែន។

²²ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តបងប្អូនឲ្យទទួលពាក្យលើកទឹកចិត្តទាំងនេះ ដ្បិតខ្ញុំបានសរសេរមកបងប្អូនដោយសង្ខេបខ្លីៗប៉ុណ្ណោះ។²³សូមជ្រាបថា លោកធីម៉ូថេជាបងប្អូនរបស់យើង បានរួចពីឃុំឃាំងហើយ ដែលខ្ញុំនឹងមកជួបបងប្អូន បើគាត់មកឆាប់ៗនេះ។

²⁴សូមជម្រាបសួរ អ្នកដឹកនាំ និងប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធទាំងអស់របស់បងប្អូនផង។ បងប្អូននៅស្រុកអ៊ីតាលី ក៏សូមជម្រាបសួរមកបងប្អូនដែរ។²⁵សូមឲ្យបងប្អូនទាំងអស់គ្នា បានប្រកបដោយព្រះគុណ។

យ៉ាកុប

1

¹ខ្ញុំ យ៉ាកុប ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ជូនចំពោះកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរដែលបានបែកខ្ញែកគ្នា សូមជ្រាប។²បងប្អូនអើយ ទុក្ខលំបាកគ្រប់យ៉ាង ដែលបងប្អូនត្រូវឆ្លងកាត់នោះ សូមចាត់ទុកថាជាការដែលធ្វើឲ្យមានអំណរវិញ។³បងប្អូនដឹងហើយថា ការល្បងលជំនឿរបស់បងប្អូននឹងធ្វើឲ្យបងប្អូនចេះស៊ូទ្រាំ។

⁴សូមឲ្យបងប្អូនស៊ូទ្រាំលុះដល់បានសម្រេច ដើម្បីបង្កើតផលផ្លែដ៏ល្អគ្រប់លក្ខណៈ ហើយបងប្អូននឹងមានគុណសម្បត្តិល្អសព្វគ្រប់ ដោយមិនខ្វះខាតអ្វីសោះឡើយ។⁵ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើបងប្អូនណាម្នាក់ត្រូវការប្រាជ្ញា ត្រូវតែទូលសូមពីព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គនឹងប្រទានឲ្យជាប្រាកដ ដ្បិតព្រះអង្គនឹងប្រទានដោយព្រះហឫទ័យទូលាយ ដោយគ្មានបន្ទោសសោះឡើយ។

⁶ប៉ុន្តែ ចូរឲ្យអ្នកនោះទូលសូមដោយជំនឿ ដោយគ្មានការសង្ស័យ ដ្បិតអ្នកដែលមានចិត្តសង្ស័យ គឺដូចជារលកសមុទ្រត្រូវបក់បោកចុះឡើងទៅតាមខ្យល់។⁷ដ្បិតសូមកុំគិតថាមនុស្សនោះ នឹងបានទទួលអ្វីពីព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ។⁸អ្នកនោះជាមនុស្សមានចិត្តសង្ស័យ និងមានចិត្តមិននឹងនក្នុងកិច្ចការដែលខ្លួនប្រព្រឹត្តទេ។

⁹សូមឲ្យបងប្អូនដែលក្រីក្រមានមោទនភាពឡើង ព្រោះព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកតម្កើងពួកគេឡើង¹⁰ប៉ុន្តែ ចំពោះអ្នកមានទ្រព្យវិញក៏ត្រូវមានមោទនភាពដែរព្រោះនឹងត្រូវបានបន្ទាបចុះ ដ្បិតទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកនោះនឹងត្រូវរុះ‌រោយទៅដូចផ្កាស្មៅ។¹¹លុះដល់ថ្ងៃរះពេញកម្ដៅហើយ ដើមវាក៏ស្វិតក្រៀមផ្កាក៏រុះ‌រោយ ហើយលម្អរបស់វាក៏រលាយបាត់ទៅដែរ។ ដូចគ្នានេះដែរ អ្នកមានក៏នឹងត្រូវរុះ‌រោយបាត់ទៅតាមរបៀបនេះ នៅត្រឹមកណ្តាលផ្លូវ។

¹²មានពរហើយ អ្នកណាដែលស៊ូទ្រាំនឹងការល្បងលបាន។ ដ្បិតក្រោយពេលគាត់បានជាប់ពីការល្បងលហើយ គាត់នឹងទទួលបានមកុដជីវិត តាមព្រះបន្ទូលសន្យា ចំពោះអស់អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់។¹³សូមកុំឲ្យនរណាម្នាក់ពេលជួបការល្បួងនិយាយថា៖ «ព្រះ‌ជាម្ចាស់ល្បួងខ្ញុំឡើយ» ព្រោះការអាក្រក់មិនអាចល្បួងព្រះ‌ជាម្ចាស់បានឡើយ ហើយព្រះអង្គផ្ទាល់ក៏មិនល្បួងនរណាម្នាក់ដែរ។

¹⁴ប៉ុន្តែ គ្រប់គ្នាទទួលការល្បួងដោយសារបំណងចិត្ត និងភាពលោភលន់របស់ខ្លួនវិញ ដែលបានអូសទាញ និងលួង‌លោមបញ្ឆោតប៉ុណ្ណោះ។¹⁵បន្ទាប់ពីបំណងចិត្តចាប់ទុំក្នុងផ្ទៃ វានឹងសម្រាលចេញមកជាអំពើបាប ហើយក្រោយពីបាបនោះបានលូតលាស់ធំហើយ វានឹងប្រសូតជាសេចក្តីស្លាប់។¹⁶បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ សូមកុំចាញ់ការបោកបញ្ជោតឡើយ។

¹⁷អំណោយដ៏ល្អៗទាំងឡាយ និងអំណោយដ៏គ្រប់លក្ខណៈ សុទ្ធតែមកពីស្ថានលើ គឺមកពីព្រះ‌បិតានៃពន្លឺ ។ ព្រះអង្គមិនប្រែប្រួលឡើយ សូម្បីតែស្រមោលនៃការប្រែប្រួលក៏គ្មានផង។¹⁸ព្រះអង្គសព្វព្រះ‌ហឫទ័យបង្កើតយើងមក ដោយ‌សារព្រះ‌បន្ទូលនៃសេចក្ដីពិត ដូច្នេះ យើងនឹងក្លាយជាផលដំបូងនៃអ្វីៗទាំងអស់ ដែលព្រះអង្គបានបង្កើតមក។

¹⁹បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ បងប្អូនសុទ្ធតែដឹងហើយ សូមឲ្យគ្រប់គ្នារហ័សនឹងស្ដាប់ តែយឺតនឹងនិយាយ ហើយយឺតនឹងខឹងផងដែរ។²⁰ដ្បិត កំហឹងរបស់មនុស្សមិនអាចធ្វើតាមសេចក្ដីសុចរិតនៃព្រះ‌ជាម្ចាស់ឡើយ។²¹ដូច្នេះ ចូរលះ‌បង់នូវអំពើបាបគ្រប់យ៉ាង និងចិត្តឃោរ‌ឃៅទាំងនោះចោលចេញទៅ។ ចូរបន្ទាបខ្លួនដើម្បីទទួលការបំប៉នពីព្រះ‌បន្ទូល ដែលអាចសង្គ្រោះព្រលឹងរបស់បងប្អូនបាន។

²²ចូរធ្វើតាមព្រះ‌បន្ទូល កុំគ្រាន់តែស្ដាប់ហើយបញ្ឆោតចិត្តខ្លួនឯងឡើយ។²³ដ្បិតអ្នកណាស្ដាប់ព្រះ‌បន្ទូលមិនប្រតិបត្តិតាម អ្នកនោះប្រៀបដូចជាមនុស្ស ដែលឆ្លុះកញ្ចក់មើលមុខខ្លួន²⁴ក្រោយពិនិត្យមើលរួចហើយ ក៏ចេញទៅ ស្រាប់តែភ្លេចមិនដឹងថាសូម្បីតែមុខខ្លួនឯងបែបយ៉ាងណាផង។²⁵ប៉ុន្តែ អ្នកដែលមើលដោយយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះក្រឹត្យវិន័យនៃសេរីភាពដ៏គ្រប់លក្ខណៈ ហើយបន្តប្រតិបត្តិតាមយ៉ាងដិតដល់ អ្នកនោះនឹងបានពរក្នុងកិច្ចការដែលខ្លួនធ្វើ។

²⁶បើសិនជានរណាម្នាក់គិតថាខ្លួនជាអ្នកកាន់សាសនា តែមិនចេះគ្រប់គ្រងអណ្ដាតខ្លួន អ្នកនោះបញ្ឆោតចិត្តខ្លួនឯងហើយ ការកាន់សាសនារបស់គាត់ក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដែរ។²⁷ឯសាសនាដែលវិសុទ្ធ និងគ្មានកន្លែងបន្ទោសបាន នៅចំពោះព្រះ‌ភក្ត្រព្រះ‌បិតា គឺជាការជួយក្មេងកំព្រា និងស្ត្រីមេ‌ម៉ាយដែលមានទុក្ខលំបាក ហើយរក្សាខ្លួនឲ្យល្អ ចៀសចេញពីអំពើសៅ‌ហ្មងរបស់លោកីយ៍នេះ។

2

¹បងប្អូនអើយ សូមកុំឲ្យជំនឿលើព្រះអម្ចាស់ព្រះ‌យេស៊ូគ្រិស្ដនៃយើង និងព្រះអម្ចាស់ប្រកបដោយសិរី‌រុងរឿង បែបលំអៀងទៅលើមនុស្សមួយចំនួននោះឡើយ។²ឧបមាថា នរណាម្នាក់ចូលរួមប្រជុំ មានពាក់ចិញ្ចៀនមាស និងមានសម្លៀក‌បំពាក់ស្អាត ហើយម្នាក់ទៀតជាអ្នកក្រ ស្លៀកពាក់មិនសមរម្យ។³ប្រសិនបើបងប្អូនរាក់‌ទាក់ទទួលអ្នកស្លៀកពាក់ស្អាតល្អ ទាំងនិយាយថា៖ «សូមលោកអញ្ជើញមកអង្គុយនៅកន្លែងកិត្តិយសនេះ» ប៉ុន្តែ និយាយទៅកាន់អ្នកក្រថា៖ «ចូលអ្នកឈរនៅទីនោះ» ឬថា៖ «មកអង្គុយនៅខាងក្រោមកន្លែងខ្ញុំដាក់ជើងវិញ»⁴តើធ្វើបែបនេះបងប្អូនមិនមែនលំអៀងទេឬអី? តើបងប្អូនមិនបានវិនិច្ឆ័យគេដោយគំនិតអាក្រក់ទេឬអី?។

⁵សូមស្ដាប់! បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ តើព្រះ‌ជាម្ចាស់មិនបានជ្រើសរើសអ្នកក្រក្នុងលោកនេះ ឲ្យទៅជាអ្នកមានក្នុងជំនឿ ហើយឲ្យទទួលមរតកនៃព្រះ‌រាជ្យ ដែលព្រះអង្គបានសន្យា ដល់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គទេឬ?⁶ប៉ុន្តែ បងប្អូនបែរជាមិនឲ្យតម្លៃអ្នកក្រទៅវិញ! តើមិនមែនពួកអ្នកមានទេឬ ដែលបានសង្កត់‌សង្កិនបងប្អូន? តើពួកគេមិនបានអូសបងប្អូនយកទៅឲ្យតុលាការទេ?⁷តើអ្នកទាំងនោះមិនបានប្រមាថព្រះ‌នាមដ៏ប្រសើរ ដែលជារបស់បងប្អូនទេឬ?។

⁸ប្រសិនបើបងប្អូនប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ ព្រះគម្ពីរចែងថា៖ «អ្នកត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាង ឲ្យដូចស្រឡាញ់ខ្លួនឯងដែរ» ទើបបានល្អ។⁹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើបងប្អូនឲ្យតម្លៃតែមនុស្សមួយចំនួន បងប្អូនបានប្រព្រឹត្តបាបហើយ ក្រឹត្យវិន័យរាប់ថាបងប្អូនជាអ្នកល្មើសច្បាប់។

¹⁰ដ្បិតនរណាដែលប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យទាំងអស់ ប៉ុន្តែ បើអ្នកនោះភ្លាំងភ្លាត់នៅក្នុងការតែមួយ នោះគាត់នឹងត្រឡប់ទៅេជាមានទោសក្នុងការប្រព្រឹត្តខុសក្រឹត្យវិន័យទាំងមូលដែរ។¹¹ដ្បិតមានសេចក្តីចែងមកថា៖ «កុំប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់» ហើយថា៖ «កុំសម្លាប់មនុស្ស»។ បើសិនជា អ្នកមិនប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ទេ ប៉ុន្តែបែរជាសម្លាប់គេ នោះបានសេចក្ដីថា អ្នកប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងក្រឹត្យ‌វិន័យហើយ។

¹²ដូច្នេះ ចូរនិយាយ និងប្រព្រឹត្តដូចអ្នកទាំងនោះដែលនឹងទទួលការវិនិច្ឆ័យតាមន័យរបស់ក្រឹត្យវិន័យនៃសេរីភាព។¹³ដ្បិតអ្នកកាត់ក្តីនឹងវិនិច្ឆ័យដោយពុំមានការយល់យោកចំពោះអ្នកធ្វើខុស ហើយគ្មានក្តីមេត្តាដល់អស់អ្នកដែលគ្មានមេត្តាឡើយ។ ដ្បិតសេចក្តីមេត្តាករុណានឹងយកជោគជ័យលើការវិនិច្ឆ័យ។

¹⁴ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់និយាយថា ខ្លួនមានជំនឿ ប៉ុន្តែ មិនបានធ្វើការល្អទេ នោះតើមានប្រយោជន៍អ្វី? តើជំនឿនោះអាចសង្គ្រោះគាត់បានឬ?¹⁵ឧបមាថា បងប្អូនប្រុសស្រីណាម្នាក់ គ្មានសម្លៀក‌បំពាក់ល្អ និងគ្មានម្ហូបអាហារហូបពេញមួយថ្ងៃ។¹⁶ឧបមាថា មានម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា និយាយទៅកាន់ពួកគេថា «សូមអញ្ជើញទៅដោយសុខ‌សាន្តចុះ ហើយភាពមានកក់ក្ដៅ និងសូមឲ្យអ្នកបានឆ្អែតចុះ»។ ប្រសិនបើជាអ្នកមិនបានឲ្យអ្វី ដែលជាតម្រូវការពួកគេទេ តើពាក្យទាំងនោះមានប្រយោជន៍អ្វី?¹⁷បើគ្មានការប្រព្រឹត្តទេ ជំនឿនោះនឹងស្លាប់។

¹⁸ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «អ្នកមានជំនឿ ឯខ្ញុំវិញមានការប្រព្រឹត្តវិញ»។ សូមបង្ហាញជំនឿគ្មានមានការប្រព្រឹត្តឲ្យខ្ញុំឃើញផង នោះខ្ញុំនឹងបង្ហាញឲ្យអ្នកឃើញជំនឿរបស់ខ្ញុំ ដោយការប្រព្រឹត្ត។¹⁹អ្នកពិតជាបានជឿថា មានព្រះជាម្ចាស់តែមួយ គឺត្រឹមត្រូវហើយ។ ប៉ុន្តែ ពួកអារក្សក៏ជឿដូច្នេះដែរ ហើយពួកវាភ័យញាប់ញ័ផងដែរ។²⁰តើបងប្អូនដឹងតែថា មនុស្សឥតប្រាជ្ញា និងជំនឿគ្មានការប្រព្រឹត្ត ជាជំនឿឥតបានការអ្វីទាំងអស់?

²¹តើមិនមែនលោកអប្រាហាំជាឪពុករបស់យើង បានរាប់ជាសុចរិតដោយ‌ការប្រព្រឹត្ត កាលលោកបានយកអ៊ីសាកជាកូនទៅថ្វាយជាយញ្ញបូជាលើអាសនៈទេឬអី?²²ជំនឿរបស់លោកបានរួមផ្សំនឹងការប្រព្រឹត្ត ហើយតាមរយៈការប្រព្រឹត្តនោះ ធ្វើឲ្យជំនឿរបស់លោកបានពេញលក្ខណៈ។²³«លោកអប្រាហាំជឿលើព្រះ‌ជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គរាប់លោកជាសុចរិត» ហើយលោកក៏បានហៅថាជាមិត្តសម្លាញ់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដែរ។²⁴បងប្អូនឃើញទេ ព្រះ‌ជាម្ចាស់រាប់មនុស្សឲ្យសុចរិត ដោយ‌សារប្រព្រឹត្តដែរ គឺមិនមែនដោយ‌សារ តែជំនឿមួយមុខនោះទេ។

²⁵ដូចគ្នានេះដែរ តើមិនមែននាងរ៉ាហាបជាស្ត្រីពេស្យាទេឬអី ដែលបានសុចរិត ដោយ‌សារការប្រព្រឹត្តរបស់នាង ព្រោះនាងបានទទួលពួកអ្នកនាំសារ ឲ្យស្នាក់នៅ ហើយឲ្យគេចាកចេញទៅវិញ តាមផ្លូវមួយផ្សេងទៀត?²⁶ដ្បិតបើរូបកាយដាច់ចេញពីវិញ្ញាណ រូបកាយនោះនឹងស្លាប់ ហើយជំនឿគ្មានការប្រព្រឹត្ត ក៏ជាជំនឿស្លាប់ដែរ។

3

¹បងប្អូនអើយ មិនមានមនុស្សច្រើនទេដែលបានធ្វើេជាគ្រូបង្រៀន។ យើងដឹងថាយើងនឹងត្រូវទទួលការវិនិច្ឆ័យទោសធ្ងន់ធ្ងរដែរ។²ដ្បិត យើងតែងតែធ្វើខុសជាញយដង។ បើសិនជានរណាម្នាក់មិនបានធ្វើខុសដោយពាក្យសម្តី អ្នកនោះជាមនុស្សគ្រប់លក្ខណៈ ហើយអាចត្រួតលើខ្លួនឯងទាំងមូលបាន។

³ប្រសិនបើ យើងដាក់បង្ហៀរនៅមាត់របស់សេះ ដើម្បីឲ្យវាស្តាប់បង្គាប់យើង យើងអាចបញ្ជារូបកាយវាឲ្យទៅណាក៏បាន។⁴ចូរសង្កេតមើលសំពៅដូចគ្នាដែរ ទោះបីជាវាធំយ៉ាងណា ហើយខ្យល់បក់ខ្លាំងក៏ដោយ អ្នកបើកសំពៅអាចបត់បែនទៅណាក៏បាន តាមចិត្តរបស់អ្នកបើកសំពៅចង់ទៅ ទោះបីវាមានចង្កូតតូចមូយក្តី។

⁵អណ្តាតក៏ដូចគ្នាដែរ វាជាផ្នែកមួយតូចមូយនៃរាងកាយ តែវាពូកែបង្កើតបញ្ហាណាស់។ មើលចុះ សូម្បីតែផ្កាភ្លើងតូចមួយវាអាចធ្វើឲ្យឆេះព្រៃធំមូយបាន។⁶អណ្ដាតក៏ជាភ្លើងម្យ៉ាង ជាពិភពនៃអំពើទុច្ចរិត ដែលជាផ្នែកមួយនៅក្នុងរូបកាយរបស់យើង។ វាអាចធ្វើឲ្យរូបកាយទាំងមូលទៅជាសៅ‌ហ្មង និងធ្វើឲ្យដំណើរជីវិតរបស់យើងត្រូវខ្លោច‌ផ្សា ព្រោះមានភ្លើងនរកនៅក្នុងអណ្ដាតនេះ។

⁷ដ្បិត សត្វព្រៃគ្រប់ប្រភេទ រួមមានសត្វស្លាប ហើយសត្វលូនវារ សត្វនៅក្នុងទឹក មនុស្សអាចផ្សាំងបានទាំងអស់។⁸ប៉ុន្តែ គ្មាននរណាម្នាក់អាចផ្សាំងអណ្ដាតបានឡើយ ព្រោះវាមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន ហើយចង្រៃអាក្រក់បំផុត ពោរ‌ពេញទៅដោយពិស‌ពុល បណ្តាលឲ្យស្លាប់បាន។

⁹ដោយសារអណ្តាត យើងអាចសរសើរព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបិតា ហើយដោយសារអណ្តាតដដែល យើងក៏ដាក់បណ្តាសាដល់មនុស្ស ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតដូចជារូបអង្គទ្រង់ដែរ។¹⁰វាចេញពីមាត់តែមួយ ប៉ុន្តែ វាអាចជាព្រះពរហើយក៏បណ្តាសាដែរ។ បងប្អូនអើយ ការនេះមិនគួរឲ្យកើតឡើងក្នុងចំណោមពួកយើងឡើយ។

¹¹តើដែលមានប្រភពទឹកមួយអាចបញ្ចេញទឹកផ្អែម និងល្វីងផងបានទេ?¹²បងប្អូនអើយ តើដើមឧទុម្ពរអាចចេញផ្លែអូលីវបានទេ? ឬតើដើមទំពាំងបាយជូរ អាចចេញផ្លែឧទុម្ពរបានទេ? រន្ធទឹកមួយមិនអាចចេញទឹកប្រៃ និងទឹកផ្អែមផងបានទេ។

¹³តើក្នុងចំណោមបងប្អូន មានអ្នកណាមានប្រាជ្ញាដែរឬទេ? សូមឲ្យអ្នកនោះបង្ហាញគំរូជីវិត ដោយការប្រព្រឹត្តល្អ ក៏ដូចជាការដាក់ខ្លូនពេញដោយប្រាជ្ញា។¹⁴ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើមានការច្រណែន ជូរល្វីង និងមហិច្ឆតានៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកនោះ សូមកុំអួតខ្លួន និងកុហកទាស់នឹងសេចក្ដីពិតឲ្យសោះ។

¹⁵នេះមិនមែនជាប្រាជ្ញាដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រាជ្ញាទាំងនេះមកពីលោកីយ៍ ពីមនុស្ស និងអារក្សវិញ។¹⁶ដ្បិត ទីណាមានការច្រណែន ប្រណាំងប្រជែងគ្នា ទីនោះតែងតែមានការខ្វះសណ្ដាប់‌ធ្នាប់ និងមានរឿងអាស្រូវគ្រប់យ៉ាង។¹⁷ប៉ុន្តែ ប្រាជ្ញាដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់គឺវិសុទ្ធ សន្តិភាព សុភាព ស្តាប់បង្គាប់ ហើយពេញដោយសេចក្តីមេត្តា និងបង្កើតផលល្អគ្រប់យ៉ាង ឥតមានសេចក្កីលំអៀងនិងពុតត្បុតឡើយ។¹⁸ផលនៃសេចក្តីសុចរិតបានសាបព្រោះនៅក្នុងចំណោមអ្នកកសាងសន្ដិភាព។

4

¹តើការទាស់ទែង និងការឈ្លោះប្រកែកគ្នាក្នុងចំណោមបងប្អូនកើតចេញមកពីណា? តើការនោះមិនមែនចេញពីបំណងចិត្ត ដែលទាស់ប្រឆាំងគ្នាក្នុងចំណោមបងប្អូនអ្នករាល់គ្នាទេឬអី?²បងប្អូនចង់បាន តែមិនបានដូចចិត្តប៉ងទេ។ ទោះបងប្អូនសម្លាប់ និងឈ្នានីសគេ ក៏បងប្អូននៅតែមិនបានអ្វីដែរ។ បងប្អូនឈ្លោះប្រកែក និងទាស់‌ទែងគ្នា។ បងប្អូនមិនបានទទួល ព្រោះបងប្អូនមិនបានទូលសុំ។³ទោះបងប្អូនទូលសុំ ក៏នៅតែពុំបានទទួលអ្វីដែរ ព្រោះសំណូមរបស់បងប្អូនមិនល្អ ដ្បិត បងប្អូនទូលសុំដើម្បីបំពេញចិត្តស្រើប‌ស្រាលរបស់ខ្លួនឯង។

⁴ឱអ្នកដែលមានចិត្តក្បត់អើយ! តើបងប្អូនមិនដឹងទេឬអីថា ការធ្វើជាមិត្តសម្លាញ់របស់លោកីយ៍ ប្រឆាំងទាស់ជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះ នរណាចង់ក្លាយជាមិត្តសម្លាញ់របស់លោកីយ៍ អ្នកនោះបានតាំងខ្លួនធ្វើជាសត្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ។⁵ឬតើអ្នកគិតថាព្រះបន្ទូល ដែលបានចែងទាំងអស់នោះសុទ្ធតែឥតបានការឬអី? «ព្រះវិញ្ញាណព្រះអង្គដែលគង់ក្នុងយើង ពេញដោយសេចក្តីប្រច័ណ្ឌ»។

⁶ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានព្រះគុណច្រើនថែមទៀត ដូចបទគម្ពីរបានចែងថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ប្រឆាំងនឹងមនុស្សមានអំនួត តែព្រះអង្គប្រណី‌សន្ដោសដល់អស់អ្នកដែលបន្ទាបខ្លួនវិញ»។⁷ដូច្នេះ សូមបងប្អូនគោរពចុះចូលព្រះ‌ជាម្ចាស់។ ហើយប្រឆាំងនឹងមារ នោះវាមុខជារត់ចេញឆ្ងាយពីបងប្អូនមិនខាន។

⁸សូមចូលមកជិតព្រះអង្គ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងយាងមកជិតបងប្អូនវិញ។ សូមលាងដៃបងប្អូនឲ្យបានស្អាត បងប្អូនជាមនុស្សមានបាប សូមជម្រះចិត្តឲ្យបានវិសុទ្ធ ហើយសូមជម្រះគំនិតដែលតែងតែសង្ស័យឲ្យបានស្អាតផង។⁹ចូលកាន់ទុក្ខ និងសោកសង្រេង ព្រមទាំងធ្វើឲ្យសំណើចក្អាក‌ក្អាយរបស់បងប្អូន ប្រែទៅជាទុក្ខសោក ហើយឲ្យអំណរសប្បាយរបស់បងប្អូនប្រែទៅជាទុក្ខព្រួយវិញ។¹⁰ចូលបន្ទាបខ្លួនបងប្អូន នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកបងប្អូនឡើង។

¹¹បងប្អូនអើយ មិនត្រូវនិយាយទាស់គ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ។ អ្នកណានិយាយទាស់ ឬថ្កោលទោសបងប្អូនណាម្នាក់ អ្នកនោះក៏ដូចជានិយាយទាស់នឹងក្រឹត្យ‌វិន័យ ហើយក៏ថ្កោលទោសក្រឹត្យ‌វិន័យដែរ។ ប្រសិនបើ អ្នកថ្កោលទោសក្រឹត្យ‌វិន័យបានសេចក្ដីថា អ្នកមិនបានកាន់ក្រឹត្យ‌វិន័យទេ គឺអ្នកថ្កោលទោសក្រឹត្យ‌វិន័យវិញ។¹²ព្រះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ដែលជាអ្នកផ្តល់ក្រឹត្យវិន័យ និងការវិនិច្ឆ័យ។ ព្រះអង្គតែមួយគត់ដែលអាចសង្គ្រោះ និងធ្វើឲ្យវិនាសបាន។ តើបងប្អូនជានរណាបានជាហ៊ានវិនិច្ឆ័យបងប្អូនរបស់អ្នកនោះ?

¹³ឥឡូវនេះ បងប្អូនដែលនិយាយថា៖ «ថ្ងៃនេះឬស្អែក យើងនឹងធ្វើដំណើរទៅក្រុងមួយ ហើយស្នាក់នៅក្រុងនោះមួយឆ្នាំ ដើម្បីរកស៊ី និងបានចំណេញ»។¹⁴បងប្អូនមិនដឹងថា ថ្ងៃស្អែកជីវិតបងប្អូននឹងទៅជាយ៉ាងណាឡើយ? បងប្អូនប្រៀបបីដូចជាចំហាយទឹក ដែលមានតែមួយ‌ភ្លែត រួចក៏រសាត់បាត់ទៅ។

¹⁵ផ្ទុយទៅវិញ បងប្អូនគួរតែនិយាយថា៖ «បើព្រះ‌អម្ចាស់គាប់ព្រះ‌ហឫទ័យ យើងនឹងមានជីវិតរស់ ហើយយើងធ្វើការនេះ ឬធ្វើការនោះ»។¹⁶តែឥឡូវនេះ បងប្អូនបែរជាក្អេង‌ក្អាងអួតបំប៉ោងទៅវិញ។ ការអួតក្អេង‌ក្អាងបែបនេះអាក្រក់ណាស់។¹⁷ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកណាដឹងថាត្រូវធ្វើអំពើល្អយ៉ាងណាហើយ តែមិនព្រមធ្វើ អ្នកនោះប្រព្រឹត្តអំពើបាបហើយ។

5

¹ឥឡូវនេះ សម្រាប់អ្នកមាន ចូលស្រែកទ្រហោយំវិញ ពីព្រោះទុក្ខលំបាកនឹងកើតមានដល់អ្នកជាមិនខាន។²ភាពមានបានរបស់បងប្អូននឹងរលួយអស់ ហើយសម្លៀកបំពាក់របស់អ្នកក៏ត្រូវកណ្តៀរសីុដែរ។³មាស និងប្រាក់របស់បងប្អូនត្រូវច្រេះសីុបំផ្លាញ។ ការសីុបំផ្លាញទាំងនោះជាសក្ខីភាពអំពីការទាស់ប្រឆាំងជាមួយបងប្អូន។ វានឹងធ្វើឲ្យវិនាសដល់សរសៃឈាមរបស់អ្នកដូចជាភ្លើងឆេះ។ ហើយកន្លែងដែលបងប្អូនរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិទុកគឺជាថ្ងៃចុងក្រោយ។

⁴មើល៍! ប្រាក់ឈ្នួលដែលត្រូវបើកឲ្យពួកកម្មករ នោះត្រូវបានទាមទារ ដោយព្រោះតែគ្មានប្រាក់បើកឲ្យដល់អ្នកចម្រូត ដែលបានធ្វើការឲ្យអ្នក នោះសម្រែកពួកគេក៏បានឮដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល។⁵អ្នករាល់គ្នាបានរស់នៅលើផែនដីយ៉ាងសម្បូរសប្បាយ ហើយរុងរឿង និងអាចបំពេញតាមបំណងចិត្ត ដែលខ្លួនត្រូវការ ដូចនៅថ្ងៃដែលគេសម្លាប់សត្វ។⁶អ្នករាល់គ្នាបានដាក់ទោស និងសម្លាប់អ្នកសុចរិតផង។ ដោយសារពួកគេមិនបានចុះចូលនឹងអ្នក។

⁷ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ ត្រូវមានចិត្តអត់ធ្មត់ រហូតដល់ព្រះជាម្ចាស់យាងត្រឡប់មកវិញ។ មើល! អ្នកចម្ការបានរង់ចាំផលផ្លែដ៏មានតម្លៃ ចេញពីការច្រូតកាត់ពីដីមក។ ពួកគេបានរងចាំដោយការអត់ធ្មត់សម្រាប់ផលទាំងនោះ រហូតដល់បានទទួលនៅដើមរដូវ និងចុងរដូវភ្លៀងផង។⁸បងប្អូនក៏ដូចគ្នា ត្រូវតែអត់ធ្មត់។ សូមធ្វើចិត្តឲ្យបានរឹងបឹុង ដោយព្រោះការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជិតមកដល់ហើយ។

⁹បងប្អូនអើយ មិនត្រូវរអ៊ូរទាំ និងទាស់ប្រឆាំងគ្នាទៅវិញទៅមកទេ ដូច្នេះហើយ បងប្អូនមិនត្រូវវិនិច្ឆ័យឡើយ។ សូមមើលចុះ អ្នកកាត់ក្ដី កំពុងតែឈរនៅនឹងមាត់ទ្វារ។¹⁰បងប្អូន សូមយកគំរូតាមព្យាការី ដែលបានរងទុក្ខលំបាក និងមានការអត់ធ្មត់ គឺជាអ្នកដែលថ្លែងព្រះបន្ួូលក្នុងនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹¹មើលចុះ យើងត្រូវបានរាប់ដូចជាព្យាការីដែលបានលើកសរសើរ និងបានព្រះពរដែរ។ អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮការសរសើររបស់លោកយ៉ូប ហើយបងប្អូនក៏ដឹងពីព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ ដ្បិត ព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យ អាណិតអាសូរ និងសេចក្តីមេត្តាករុណាផង។

¹²លើសជាងនេះ បងប្អូនអើយ កុំស្បថឲ្យសោះ មិនត្រូវយកមេឃ ឬផែនដី ឬសេស្បថជាមួយអ្វីផ្សេងៗទៀតឡើយ។ តែផ្ទុយទៅវិញ សូមឲ្យបងប្អូនគ្រាន់តែនិយាយថា «បាទ» គឺ «បាទ» ហើយថា «ទេ» គឺ «ទេ» ដូច្នេះ អ្នកនឹងមិននៅជាប់ក្រោមការកាត់ទោសឡើយ។

¹³តើមានអ្នកណានៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាជួបទុក្ខលំបាក និងការឈឺចាប់ឬទេ? សូមឲ្យអ្នកទាំងនោះអធិស្ឋានចុះ។ តើមានអ្នកណាអរសប្បាយដែលឬទេ? សូមឲ្យអ្នកនោះច្រៀងសរសើរតម្កើងចុះ។¹⁴តើមានអ្នកណាឈឺក្នុងចំណោមអ្នកឬទេ? សូមឲ្យគេអញ្ជើញពួកចាស់ទំុរបស់ក្រុមជំនុំ ហើយសូមឲ្យពួកគេអធិស្ធានឲ្យអ្នកឈឺនោះចុះ។ ចូរយកប្រេងមកលាបឲ្យអ្នកឈឺក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់ផង។¹⁵សេចក្តីអធិស្ឋានដោយជំនឿនឹងប្រោសអ្នកឈឺឲ្យបានជា ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងលើកគាត់ឡើងវិញ។ ហើយប្រសិនបើ គាត់បានធ្វើអំពើបាប ព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកលែងទោសឲ្យអ្នកនោះផងដែរ។

¹⁶ដូច្នេះ សូមលន់តួបាបចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយអធិស្ឋានឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកដែរ ធ្វើដូចនេះអ្នកនឹងបានប្រោសឲ្យជា។ សេចក្តីអធិស្ឋានរបស់មនុស្សសុចរិតខ្លាំងពូកែណាស់។¹⁷ព្យាការីអេលីយ៉ាជាបុរសម្នាក់ដូចជាយើងរាល់គ្នាដែរ។ លោកបានអធិស្ឋានសូមកំុឲ្យមានភ្លៀង ហើយមេឃក៏លែងភ្លៀងនៅលើផែនដីអស់រយៈបីឆ្នាំ និងប្រាំមួយខែ។¹⁸បន្ទាប់មកទៀត ព្យាការីអេលីយ៉ាបានទូលសុំម្តងទៀត។ ដើម្បីសុំភ្លៀងពីមេឃ ហើយឲ្យផែនដីបានដុះភោគផលឡើងវិញ។

¹⁹បងប្អូនអើយ ប្រសិនបើ មានអ្នកណាក្នុងចំណោមបងប្អូន វង្វេងផ្លូវចេញពីសេចក្តីពិត ហើយមានម្នាក់ទៀតនាំគាត់ ត្រឡប់មកវិញ²⁰អ្នកនោះត្រូវដឹងថា ម្នាក់ ដែលបាននាំមនុស្សមានបាបឲ្យចេញពីការវង្វេងផ្លូវនោះ នឹងសង្គ្រោះគាត់ឲ្យរួចពីសេចក្តីស្លាប់ ហើយជាងនេះទៅទៀត អំពើបាបដ៏ធំនឹងត្រូវគ្របបាំងដ៏លើសលប់ផងដែរ។

១ ពេត្រុស

1

¹ខ្ញុំ ពេត្រុស ជាសាវ័ករបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត សូមជម្រាបសួរទៅដល់បងប្អូនដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើស ហើយបានបែកខ្ញែកគ្នាទៅរស់នៅតាមស្រុកផ្សេងៗពីគ្នាដូចជា ប៉ុនតុស ស្រុកកាឡាទី ស្រុកកាប៉ាដូគា ស្រុកអាស៊ី និងស្រុកប៊ីធូនា។²ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះបិតា បានជ្រើសរើសបងប្អូន តាមគម្រោងផែនការដែលព្រះអង្គគ្រោងទុកពីមុនមក ដោយព្រះវិញ្ញាណប្រោសបងប្អូនឲ្យបានវិសុទ្ធ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនស្ងួនភ្ងាស្ដាប់បង្គាប់ព្រះ‌យេស៊ូ‌គ្រិស្ដ និងឲ្យព្រះអង្គប្រោសព្រះ‌លោហិតរបស់ព្រះអង្គលើបងប្អូន។ សូមឲ្យបងប្អូនបានប្រកបដោយព្រះ‌គុណ និងសេចក្ដីសុខ‌សាន្តកាន់តែច្រើនឡើងៗ។

³សូមសរសើតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតារបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង។ ដោយសេចក្ដីមេត្ដាករុណាដ៏ធំធេងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គបានផ្តល់ឱ្យយើងនូវកំណើតថ្មីសម្រាប់ទទួលមរតក។ មរតកនេះគឺតាមរយៈការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តពីសេចក្តីស្លាប់។⁴នេះជាមរតក ដែលមិនចេះសាបសូន្យ មិនចេះរលួយ មិនចេះស្រពោន មិនចេះសៅហ្មង ហើយនិងមិនរលាយបាត់ឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់បានបម្រុងទុកមរតកនេះឲ្យបងប្អូនស្ងួនភ្ងានៅស្ថានបរមសុខ។⁵ដោយសារជំនឿ បងប្អូនត្រូវបានការពារថែរក្សាដោយព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនទទួលការសង្គ្រោះ ដែលព្រះអង្គបានរៀបចំទុកជាស្រេច ហើយដែលព្រះអង្គនឹងបើកសម្តែងនៅគ្រាចុងក្រោយបំផុត។

⁶បងប្អូនមានសេចក្តីអំណរជាខ្លាំង ក្នុងសេចក្តីសង្គ្រោះនោះ ទោះបើសព្វថ្ងៃនេះត្រូវរងទុក្ខព្រួយយូរបន្តិច និងកើតមានសេក្តីល្បងផ្សេងៗក៏ដោយ។⁷ដើម្បីឲ្យការល្បងជំនឿនៃអ្នករាល់គ្នា គឺវិសេសជាងមាសដែលតែងតែខូច ទោះបើបានសាកល្បងនឹងភ្លើងក៏ដោយ។ ការនោះកើតឡើង ដើម្បីឲ្យឃើញជំនឿជាផលនៃការសរសើរ ហើយនិងសិរីល្អ ក្នុងកាលព្រះយេស៊ូគ្រិស្តលេចមកវិញ។

⁸អ្នករាល់គ្នាមិនដែលបានឃើញព្រះអង្គទេ ប៉ុន្តែបានស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ទោះបើពេលឥឡូវនេះក្តី ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នានៅតែមានចិត្តជឿលើកព្រះអង្គដដែល ហើយក៏មានអំណរក្នុងព្រះអង្គ ដោយអំណរដ៏ប្រសើរដែលរកអ្វីថ្លែងមិនបាន⁹ដោយឥឡូវនេះអ្នករាល់គ្នាបានទទួលផលនៃជំនឿរបស់អ្នករាល់ គឺជាសេចក្តីសង្គ្រោះដល់ព្រលឹងរបស់អ្នក¹⁰រីឯពួកព្យាការី ជាអ្នកបានទាយពីព្រះគុណ ដែលផ្តល់មកអ្នករាល់គ្នា គេបានសើុបសួរ ហើយខំរកឲ្យដឹងពីសេចក្តីសង្គ្រោះនោះ។

¹¹ពួកគេស្វែងរកឲ្យដឹងពីអ្នកណា ឬពេលណា ដែលព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះគ្រិស្តសណ្ឋិតក្នុងពួកគេ ដែលទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកពួកគេ។ នេះគឺជាហេតុការណ៍នឹងកើតឡើងដូចដែលទ្រង់បានប្រាប់ជាមុន អំពីព្រះគ្រិស្តត្រូវរងទុក្ខលំបាក ហើយពីសិរីល្អទាំងប៉ុន្មាន ដែលត្រូវមកតាមក្រោយ។¹²នេះជាការបើកសម្តែងឲ្យគេដឹងថា ព្ួកគេមិនបានបំរើខ្លួនឯង ដែលឥឡូវនេះពួកគេនិយាយអំពីសេចក្តីទាំងប៉ុន្មានដែលពួកគេបានដឹង អ្នកខ្លះប្រកាសដំណឹងល្អទៅអ្នករាល់គ្នាដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលទ្រង់បានចាត់ពីស្ថានសួគ៌មក ហើយគឺអ្វីដែលពួកទេវតាទទឹងរង់ចាំមើល។

¹³ដូច្នេះចូរយកគំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នាមកក្រវ៉ាត់ចង្កេះអោយជាប់ចុះ ដោយដឹងខ្លួន។ ចូរទុកចិត្តនៅក្នុងព្រះគុណដែលផ្តល់មកដល់អ្នករាល់គ្នាក្នុងការដែលព្រះយេស៊ូបើកសម្តែងមក។ ¹⁴ចូរធ្វើដូចជាកូនៗដែលស្តាប់បង្គាប់ មិនត្រូវធ្វើតាមតែចិត្តរបស់ខ្លួនឯងដែលអ្នកធ្លាប់ធ្វើពីមុន ក្នុងភាពល្ងីល្ងើនោះឡើយ។

¹⁵ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅអ្នករាល់គ្នាគឺព្រះអង្គវិសុទ្ធ អ្នករាល់គ្នាក៏វិសុទ្ធដូច្នេះដែរ ចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានវិសុទ្ធក្នុងគ្រប់កិរិយាទាំងអស់ចុះ។¹⁶ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «អ្នករាល់គ្នាត្រូវវិសុទ្ធ ពីព្រោះយើងជាព្រះវិសុទ្ធ។»¹⁷ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាហៅយើងថា «ព្រះបិតា» ជាអ្នកដែលជំនុំជម្រះដែលមិនលំអៀងទៅតាមអំពើដែលអ្នករាល់ប្រព្រឹត្តរៀងៗខ្លួន នោះត្រូវរស់នៅដោយកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។

¹⁸អ្នករាល់គ្នាបានដឹងហើយថាព្រះជាម្ចាស់បានលោះអ្នករាល់គ្នាចេញពីកិរិយាដែលឥតប្រយោជន៍ដែលអ្នករាល់គ្នាបានរៀនពីឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាមក។¹⁹អ្នករាល់គ្នាត្រូវបានប្រោសលោះដោយព្រះលោហិតរបស់ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ជាចៀមដែលល្អឥតខ្ចោះដែលឥតស្លាកស្នាម។

²⁰ព្រះគ្រិស្តយេស៊ូ ត្រូវបានជ្រើសរើសតាំងពីមុនដើមកំណើតពិភពលោក ប៉ុន្តែទ្រង់ទើបតែបង្ហាញអង្គនៅគ្រាចុងក្រោយ។²¹ដោយសារព្រះអង្គ អ្នករាល់គ្នាបានជឿដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រោសឲ្យព្រះយេស៊ូឲ្យមានព្រះជន្មរស់ពីសុគតឡើងវិញ ព្រមទាំងប្រទានឲ្យព្រះអង្គឲ្យមានសិរីល្អ ដោយអ្នករាល់គ្នាមានជំនឿនិងមានសង្ឃឹមនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់។

²²ព្រលឹងអ្នករាល់គ្នាបានបរិសុទ្ធដោយការស្តាប់តាមសេចក្តីពិត។ ត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមកដូចជាបងប្អូន ចូរស្រលាញ់គ្នាឲ្យខ្លាំងដោយចេញពីចិត្ត។²³អ្នកបានកើតជាថ្មី ដែលមិនមកពីរូបកាយដែលពុករលួយទេ ប៉ុន្តែជារូបកាយដែលមិនចេះពុករលួយ ដោយការរស់នៅជាប់ជាមួយព្រះបន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់។

²⁴«មនុស្សគ្រប់រូបដូចជាស្មៅ ហើយគ្រប់ទាំងសិរីល្អគឺដូចជាផ្កានៃស្មៅ។ ហើយដូចជាស្មៅក្រៀមស្វិតហើយផ្ការុះរោយ។²⁵តែព្រះបន្ទូលនៃព្រះនៅជាប់ជាដរាប។» ការនេះគឺជាដំណឹងល្អដែលបានផ្តល់មកអ្នក។

2

¹ដូច្នេះ ដែលអ្នកបានបោះបង់ចោលអស់ទាំងសេចក្តីអាក្រក់ និងកិច្ចកលទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងពុតមាយា ចិត្តច្រណែន ហើយពាក្យនិយាយបង្ខូចគេ។²ដូចជាទារកទើបនឹងកើត សង្វាតរកទឹកដោះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានធំធាត់ឡើង រហូតដល់បានសង្គ្រោះ។³ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាបានភ្លក់ការនេះនឹងដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ល្អមែន។

⁴អ្នករាល់គ្នាដែលកំពុងមករកព្រះអង្គជាថ្មដ៏រស់ ដែលជាមនុស្សបានបោះបង់ចោល តែព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសហើយរាប់ជាវិសេសសម្រាប់ព្រះអង្គវិញ។⁵អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចជាថ្មរស់ដែលបានស្អាងឡើងឲ្យបានធ្វើជាផ្ទះខាងឯវិញ្ញាណ ដូចជាពួកសង្ឃវិសុទ្ធសម្រាប់នឹងថ្វាយយញ្ញាបូជាខាងព្រលឹងវិញ្ញាណដែលគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះតាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។

⁶ពីព្រោះមានសេចក្តីចែងទុកមកក្នុងបទគម្ពីរថា «មើល ខ្ញុំដាក់ថ្មជ្រុងមួយនៅក្រុងស៊ីយ៉ូន ជាថ្មដែលជ្រើសរើសហើយវិសេសវិសាល។ អស់អ្នកណាដែលជឿដល់ព្រះអង្គនោះនឹងគ្មានហេតុនាំឲ្យខ្មាសឡើយ»។

⁷កិតិ្តយសគឺសម្រាប់អស់អ្នកដែលជឿ។ «ថ្មដែលជាងផ្ទះមិនត្រូវការហើយរើចេញ ប៉ុន្តែថ្មនោះក៍បានត្រឡប់ទៅជាជ្រុងមួយដ៏វិសេស»⁸ពួកអស់អ្នកដែលជំពប់ដួលពីព្រោះពួកគេមិនបានស្តាប់បង្គាប់នូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវធ្វើ ហើយដូចជាថ្មដែលធ្វើឲ្យពួកគេជំពប់ហើយក៏ជាថ្មដែលធ្វើឲ្យពួកគេធ្លាក់ចុះដែរ។

⁹ពីព្រោះតែយើងជាមនុស្សដែលបានជ្រើរើស ជាបូជាចារ្យ ជាពូជសាសន៍ដ៏វិសុទ្ធ ជាប្រជារាស្រ្តដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសតាំង ដូច្នេះហើយយើងត្រូវតែបង្ហាញចេញនូវសកម្មភាពដំណឹងល្អ ពីព្រះអម្ចាស់ដែលបានហៅយើងឲ្យចេញពីទីងងឹតមករកពន្លឺដ៏អស្ចារ្យ។¹⁰កាលពីដើមដំបូងយើងរាល់គ្នាមិនមែនជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះអ្នករាល់គ្នាជាប្រជារាស្រ្តព្រះជាម្ចាស់វិញ។ អ្នករាល់គ្នាមិនដែលទទួលសេចក្តីមេត្តាករុណាទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះអ្នករាល់គ្នាបានទទួលសេចក្តីមេត្តាករុណាវិញ។

¹¹បងប្អូនជាទីស្រលាញ់អើយ ខ្ញុំសូមប្រាប់ទៅអ្នករាល់ក៏ដូចជាបងប្អូនសាសន៍ដទៃដែរ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាជៀសចេញឆ្ងាយពីសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នាខាងឯសាច់ឈាម ដែលធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានការទាស់ប្រឆាំងជាមួយព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា។¹²បងប្អូនគួរមានកិរិយាមាយាទល្អក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ ដូច្នេះ ប្រសិនបើពួកគេបាននិយាយពីការអាក្រក់របស់អ្នក ពួកគេនិងបានឃើញពីការល្អរបស់អ្នកវិញនៅថ្ងៃដែលព្រះជាអង្គយាងមក ហើយពួកគេក៏សរសេីរតម្កើងដល់ព្រះអម្ចាស់ទៀតផង។

¹³ដោយព្រោះព្រះអម្ចាស់ ចូរចុះចូល‍នឹងអំណាចទាំងអស់របស់មនុស្ស មិនថាចំពោះស្ដេចដែលមានអំណាចឧត្ដម។¹⁴ហើយក៏ត្រូវគោរពដល់លោកចៅហ្វាយខេត្ត ដែលជាអ្នកដាក់ទោសដល់មនុស្សអាក្រក់ ហើយក៏ជាអ្នកដែលសរសេីរដល់អស់អ្នកដែលធ្វើការល្អដែរ។¹⁵ដ្បិតព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះទ័យនឹងបំបិទមាត់របស់មនុស្សល្ងង់ខ្លៅដោយអំពើល្អវិញ។¹⁶អ្នករាល់គ្នាមានសេរីភាព តែមិនត្រូវយកសេរីភាពមកបិទបាំងអំពើអាក្រក់របស់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវយកសេរីភាពនេះមកប្រើឲ្យសមជាអ្នកបម្រើព្រះអម្ចាស់។¹⁷ចូរសម្តែងក្តីគោរពដល់មនុស្សទាំងអស់ និងស្រលាញ់រាប់អានបងប្អូនរួមជំនឿ គោរពកោតខ្លាចដល់ព្រះអម្ចាស់ និងគោរពដល់ស្តេចផង។

¹⁸ពួកអ្នកបម្រើអើយ ចូរចុះចូលនៅនឹងចៅហ្វាយ ដោយកោតខ្លាចគ្រប់យ៉ាង។ ចុះចូលមិនមែនត្រឹមតែចៅហ្វាយណាដែលស្លូតបូតល្អប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែទោះបើចៅហ្វាយដែលមានចិត្តព្យាបាទក្តី។¹⁹បើសិនជាបងប្អូនណាដែលស៊ូទ្រាំអត់ធន់ក្នុងការឈឺចាប់នៅខណៈពេលដែលទទួលរងអយុត្តិធម៌²⁰ព្រោះយល់ដល់ព្រះអង្គ នោះគួរសរសើរហើយ។

²¹ដ្បិតព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅអ្នករាល់គ្នាមកសម្រាប់ការនេះ ព្រោះព្រះគ្រិស្ដក៏បានរងទុក្ខសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែរ ដើម្បីទុកគំរូឲ្យអ្នករាល់គ្នាដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ។²²ព្រះអង្គមិនដែលប្រព្រឹត្ដបាប ហើយក៏មិនដែលឃើញមានសេចក្ដីបោកប្រាស់ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអង្គដែរ។²³ពេលគេប្រមាថព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គមិនតបតទេ ពេលព្រះអង្គរងទុក្ខលំបាក ព្រះអង្គក៏មិនបានគំរាមកំហែងគេដែរ ផ្ទុយទៅវិញព្រះអង្គបានថ្វាយអង្គទ្រង់ដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលជំនុំជម្រះដោយសុច្ចរិត។

²⁴ព្រះអង្គបានយកបាបរបស់យើងមកក្នុងរូបកាយរបស់ព្រះអង្គនៅលើឈើឆ្កាង ដើម្បីឲ្យយើងបានញែកចេញពីបាប ហើយរស់នៅខាងឯសេចក្តីសុចរិតវិញ អ្នករាល់ក៏បានជាសះស្បើយដោយសាររបួសរបស់ព្រះអង្គ។²⁵កាលពីដើមអ្នករាល់គ្នាប្រៀបដូចជាចៀមវង្វេង ប៉ុន្តែឥឡូវនេះអ្នករាល់គ្នាបានត្រឡប់មកឯអ្នកគង្វាលវិញ និងអ្នកមើលថែព្រលឹងអ្នករាល់គ្នាដែរ។

3

¹ប្រពន្ធរាល់គ្នាអើយ ត្រូវគោរពចុះចូលនឹងស្វាមីរៀងៗខ្លួន ដើម្បីឲ្យកិរិយាមារយាទរបស់បងប្អូនទាក់‌ទាញចិត្តស្វាមីខ្លះដែលមិនជឿព្រះ‌បន្ទូល ឲ្យបានស្គាល់ព្រះអង្គ ដោយមិនបាច់បញ្ចេញពាក្យសម្ដីទេ។²គេបានសង្កេតឃើញពីអាកប្បកិរិយាជាមួយការគោរព។

³ចូរកុំតុបតែងខ្លួនតែសំបកខាងក្រៅដូចជាក្រងសក់ ពាក់មាស និងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ម៉ូតផ្សេងៗនោះឡើយ។⁴ផ្ទុយទៅវិញ ចូរតុបតែងមនុស្សខាងក្នុងនៃចិត្ត ដោយគ្រឿងមិនចេះពុករលួយគឺដោយវិញ្ញាណស្លូតបូត និងស្រគត់ស្រគំ ដែលមានតម្លៃបំផុតនៅព្រះភក្រ្កព្រះជាម្ចាស់។

⁵កាលពីយូណាស់មកហើយពួកស្រ្តីវិសុទ្ធដែលមានសង្ឃឹមលើព្រះជាម្ចាស់ក៏បានតុបតែងខ្លួនរបៀបនេះ ទាំងចុះចូលនិងប្តីរបស់ខ្លួនដែរ។⁶ដូចជាសារ៉ាបានស្តាប់បង្គាប់អ័ប្រាហាំហើយហៅគាត់ថាលោកម្ចាស់ទៀតផង។ ឥឡូវអ្នករាល់គ្នាបានក្លាយជាកូនរបស់សារ៉ាបើសិនជាអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តអំពើល្អដោយមិនភ័យខ្លាចចំពោះបញ្ហា។

⁷រីឯប្តីរាល់គ្នាក៍ដូច្នោះដែរ អ្នកជាប្តីត្រូវតែរស់នៅជាមួយប្រពន្ធរបស់ខ្លួនដោយមានការយោគយល់គ្នា ដោយយល់ដល់ស្រ្តីដែលទន់ខ្សោយ។ យើងគួរតែផ្តល់កិត្តិយសដល់នាងទុកជាអ្នកស្នងមរតកព្រះគុណនៃជីវិត។ ដូច្នេះនិងមិនមានអ្វីមករារាំងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់អ្នកឡើយ។

⁸នៅទីបញ្ចប់ អ្នកទាំងអស់គ្នាមានគំនិតតែមួយ ចិត្តអាណិតអាសូរ ស្រឡាញ់គ្នាដូចជាបងប្អូន ចិត្តសន្តោស និងចិត្តសុភាពចុះ។⁹កុំឲ្យធ្វើការអាក្រក់ស្នងនិងការអាក្រក់ឬការប្រមាថស្នងនិងការប្រមាថឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរបន្តប្រទានពរដល់គេ ពីព្រោះអ្នកត្រូវបានត្រាស់ហៅតាមរយៈកិច្ចការនេះ ដោយអ្នករាល់គ្នាបានទទួលព្រះពរទុកជាមរតក។

¹⁰ដ្បិតអ្នកដែលស្រឡាញ់ជីវិតហើយចង់់ឃើញថ្ងៃល្អត្រូវតែបញ្ឈប់អណ្តាតរបស់ខ្លួនពីការនិយាយអាក្រក់ ហើយនិងបបូរមាត់របស់ខ្លួនកុំឲ្យនិយាយពាក្យបោកបញ្ឆោតឡើយ។¹¹ត្រូវឲ្យអ្នកនោះត្រឡប់ចេញពីការអាក្រក់ហើយធ្វើអ្វីដែលល្អវិញ។ ចូរឲ្យអ្នកនោះស្វែងរកនិងដេញតាមសន្តិភាពវិញ។¹²ដ្បិតព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញសេចក្តីសុចរិត ហើយព្រះកាណ៍របស់ព្រះអង្គក៏ស្តាប់សេចក្តីអធិស្ឋានរបស់គេដែរ។ ប៉ុន្តែព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាស់ប្រឆាំងនិងពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។"

¹³បើសិនអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តប្តូផ្តាច់ប្រព្រឹត្តល្អ តើអ្នកណានិងធ្វើបាបអ្នករាល់គ្នា?¹⁴ប៉ុន្តែបើសិនអ្នករាល់គ្នារងទុក្ខដោយព្រោះតែសេចក្តីសុចរិតមែន អ្នករាល់គ្នាមានពហើយ។ ចូរកុំភ័យខ្លាចនូវអ្វីដែលពួកគេភ័យខ្លាចឡើយ។ កុំជ្រួលច្របល់ឡើយ។

¹⁵ផ្ទុយទៅវិញ ចូរទុកព្រះគ្រិស្តជាព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ។ ត្រូវតែរួចរាល់ជានិច្ចក្នុងការឆ្លើយនិងសំនួរអស់អ្នកដែលសួរថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមានទំនុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់។ ចូរធ្វើកិច្ចការនេះដោយគោរពនិងសុភាពរាបសារ។¹⁶ត្រូវមានមនសិការល្អដើម្បីឲ្យពួកអ្នកដែលនិយាយមួលបង្កាច់អ្នករាល់គ្នាត្រង់ចំណុចណាមួយនោះត្រូវអាម៉ាសមុខ គឺពួកអ្នកដែលនិយាយបង្ខូចពីអាកប្បកិរិយាល្អរបស់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។¹⁷វាគឺជាការល្អ បើជាបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន នោះស៊ូរងទុក្ខដោយធ្វើការប្រសើជាងធ្វើការអាក្រក់។

¹⁸ព្រះគ្រិស្តត្រូវបានរងទុក្ខម្តងដោយព្រោះបាប។ គឺព្រះអង្គព្រះដ៍សុចរិតហើយបានរងទុក្ខជួសយើង អស់អ្នកដែលទុច្ចរិត ព្រះអង្គនាំអ្នករាល់គ្នាទៅឯព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះអង្គត្រូវបានគេសម្លាប់ខាងឯសាច់ឈាម ប៉ុន្តែត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញខាងឯព្រះវិញាណ។¹⁹ដោយសារព្រះវិញាណនោះ ព្រះអង្គបានយាងទៅប្រកាសពីព្រះបន្ទូលប្រាប់វិញាណទាំងឡាយដែលបានជាប់ឃុំឃាំង។²⁰ពួកអ្នកដែលមិនស្តាប់ង្គាប់កាលពីដើមនៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានរងចាំអត់ធ្មត់នៅជំនាន់លោកណូអេ នៅក្នុងថ្ងៃដែលសាងសង់ទូកធំ ហើយនៅក្នុងទូកធំមានមនុស្សបន្តិចបន្តួច គឺមានមនុស្សប្រាំបីនាក់ដែលរួចជីវិតពីទឹកជំនន់។

²¹នេះគឺជាគំរូអំពីពិធីជ្រមុជទឹកដែលបានសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នាឥឡូវនេះដែរ មិនមែនជាការលាងសម្អាតភាពស្មោកគ្រោគរបស់រូបកាយនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញជាការឆ្លើយតបចេញពីមនសិការល្អចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។²²ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តយាងទៅស្ថានសួគ៌។ ហើយព្រះអង្គគង់នៅខាងស្តាំនៃព្រះជាម្ចាស់។ ពួកទេវតា សិទ្ធអំណាច និងអំណាចទាំងឡាយត្រូវតែចុះចូលនឹងព្រះអង្គផងដែរ។

4

¹ដូចច្នេះ ដោយព្រះគ្រិស្តបានរងទុក្ខខាងសាច់ឈាមរួចហើយ នោះអ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវត្រៀមលក្ខណដូច្នោះដែរ។ សម្រាប់អ្នកដែលរងទុក្ខខាងឯសាច់ឈាមអ្នកនោះឈប់ប្រព្រឹត្តិអំពើបាបទៀតហើយ។²ជាលទ្ធផល ដូចជាមនុស្សដែលរស់នៅខាងឯសាច់ឈាម ហើយសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នារបស់គេនិងគ្មានទៀតឡើយ ប៉ុន្តែមានតែក្តីប៉ងប្រាថ្នារបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។

³អ្នកបានចំណាយពេលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មនុស្សដែលចង់ឲ្យអ្នកធ្វើ រស់នៅដោយត្រេកត្រអាល ល្មោភកាម ស៊ីផឹកអ៊ូអែ ប្រមឹក និងថ្វាយបង្គំរូបព្រះដែលគួរឲ្យស្អប់ នោះល្មមហើយ។⁴ពួកគេងឿងឆ្ងល់ដែលអ្នលរាល់គ្នាប្រយ័ត្នជាមួយនិងឥរិយាបថខិលខូចហួសហេតុរបស់ពួកគេ ដូច្នេះពួកគេក៏និយាយអាក្រក់ពីអ្នក។⁵ពួកគេនិងត្រូវរៀបរាប់ប្រាប់ព្រះអង្គដែលត្រូវជំនុំជំរះទាំងអ្នករស់និងអ្នកស្លាប់។⁶ហេតុនេះហើយបានជាដំណឹងល្អបានប្រកាសប្រាប់មនុស្សដែលស្លាប់ ដើម្បីឲ្យគេជាប់ក្នុងការជំនុំជំរះខាងឯសាច់ឈាមដូចជាមនុស្សដែរ ប៉ុន្តែឲ្យគេមានជីវិតខាងឯវិញ្ញាណដូចព្រះជាម្ចាស់វិញ។

⁷ទីបញ្ចប់នៃគ្រប់ទាំងអស់ជិតមកដល់ហើយ។ ចូរមានគំនិតត្រឹមត្រូវ កុំឲ្យកាត់បន្ថយក្នុងការអធិស្ឋានឡើយ។⁸គ្រប់ការទាំងអស់ អ្នកទាំងអស់គ្នាស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក សេចក្តីស្រលាញ់គឺគ្របបាំងលើមនុស្សទាំងអស់ពីអំពើបាប។⁹គឺត្រូវទទួលរាក់ទាក់គ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនត្អូញត្អែ។

¹⁰ចូរបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមក តាមអំណោយទានដែលម្នាក់ៗបានទទួល ស្មោះត្រង់ជួយគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដោយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ។¹¹ប្រសិនបើនរណាម្នាក់និយាយ ចូរនិយាយពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។ ប្រសិនអ្នកបម្រើ ចូរបម្រើតាមកម្លាំងដែលព្រះជាម្ចាស់ផ្តល់ឲ្យ។ ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់បានតម្កើងឡើងក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។ សូមឲ្យមានសិរីរុងរឿង និងព្រះចេស្តាអស់កល្បជានិច្ច។ អាម៉ែន។

¹²បងប្អូនជាទីស្រលាញ់ ចូរអ្នករាល់គ្នាកុំប្លែកចិត្តនឹងសេចក្តីល្បួងដ៏ឈឺចាប់ដែលកំពុងកើតមានក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដើម្បីល្បួងលនោះ ប្រៀបដូចជារឿងចម្លែកមួយកើតឡើងចំពោះអ្នករាល់គ្នាឡើយ។¹³ផ្ទុយទៅវិញ យ៉ាងណាអ្នករាល់គ្នាបានចូលរួមចំណែករងទុក្ខជាមួយព្រះគ្រិស្ត ចូរមានអំណរ ដូច្នេះហើយអ្នកត្រូវរីករាយជាមួយអំណរនៅពេលព្រះអង្គបង្ហាញសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ។¹⁴ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាត្រូវគេដៀលត្មះដោយនូវនាមព្រះគ្រិស្ត អ្នកនោះមានពរហើយ ដោយព្រោះព្រះវិញ្ញាណប្រកបដោយសិរីរុងរឿងដែលជាព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់សណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នា។

¹⁵កុំឲ្យមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាត្រូវរងទុក្ខដោយព្រោះតែឃាតករ ជាចោរ ឧក្រិដ្ឋជន ឬក៍ជាអ្នកជ្រៀតជ្រែកគេ។¹⁶ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករងទុក្ខដោយព្រោះតែជាគ្រិស្ដបរិស័ទ ចូរកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាអៀនខ្មាស់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរឲ្យអ្នករាល់ថ្វាយសិរីរុងរឿងទៅព្រះជាម្ចាស់ដោយព្រោះតែឈ្មោះនោះចុះ។

¹⁷ដ្បិតពេលវេលាជំនុំជម្រះត្រូវចាប់ផ្តើមពីដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ហើយប្រសិនបើការជំនុំជម្រះចាប់ផ្តើមជាមួយយើងរាល់គ្នាមុននោះ តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងជាមួយអស់អ្នកដែលមិនស្តាប់តាមដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់?¹⁸ម្យ៉ាងទៀត "ប្រសិនបើមនុស្សសុចរិតពិបាកក្នុងការទទួលបានសេចក្តីសង្គ្រោះទៅហើយ តើពួកអស់អ្នកដែលមិនជឿហើយនិងអ្នកដែលមានបាបទៅជាយ៉ាងណាវិញ?"¹⁹ដូច្នេះអស់អ្នកដែលបានរងទុក្ខដោយព្រោះព្រះជាម្ចាស់ ត្រូវប្រគល់ព្រលឹងខ្លួនទុកនឹងព្រះដ៍ស្មោះត្រង់ដែលបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ហើយប្រព្រឹត្តការល្អចុះ។

5

¹ក្នុងនាមខ្ញុំជាចាស់ទុំដូចគ្នា ហើយខ្ញុំជាសាក្សីអំពីការរងទុក្ខរបស់ព្រះគ្រិស្ត និងជាអ្នកមានចំណែកក្នុងសិរីរុងរឿងដែលនឹងបង្ហាញឲ្យឃើញ²ហើយខ្ញុំសូមដាស់តឿនពួកចាស់ទុំក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាថា ចូរឃ្វាលហ្វូងចៀមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលនៅមួយអ្នករាល់គ្នា ក្នុងនាមជាអ្នកមើលខុសត្រូវ មិនមែនដោយបង្ខំ ប៉ុន្តែដោយចិត្តដែលសមស្របតាមបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយមិនមែនដោយចង់បានកម្រៃទេ ប៉ុន្ដែដោយស្ម័គ្រចិត្ដ។³មិនមែនត្រួតត្រាលើពួកអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាមើលថែនោះទេ តែផ្ទុយទៅវិញ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែជាគំរូដល់ហ្វូងចៀម។⁴នៅពេលដែលមេអ្នកគង្វាលបានបង្ហាញអ្នករាល់គ្នា និងបានទទួលមកុដនៃសិរីរុងរឿង ដែលមិនសាបសូន្យឡើយ។

⁵ដូច្នេះ បុរសក្មេងៗអើយ ចូរចុះចូលជាមួយនឹងចាស់ទុំចុះ ហើយអ្នកទាំងអស់គ្នា ចូរបន្ទាបខ្លួនចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក ព្រោះព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះទ័យនឹងមនុស្សអួតអាង ប៉ុន្តែព្រះអង្គនឹងផ្តល់ព្រះគុណដល់អ្នកដែលបន្ទាបខ្លួនវិញ។⁶ដូច្នេះចូរបន្ទាបខ្លួននៅក្រោមព្រះហស្តដ៍មានព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយដល់ពេលកំណត់ព្រះអង្គនឹងលើកអ្នកនោះឡើង។⁷ចូរផ្ទេរអស់ទាំងបន្ទុករបស់អ្នកទៅព្រះអង្គ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់ខ្វល់ខ្វាយពីអ្នករាល់គ្នា។

⁸ចូរប្រយ័ត្នខ្លួន ចូរប្រុងស្មារតីជានិច្ច ដ្បិតខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា ជាអារក្សសាតាំង គឺវាដើរគ្រហឹមជុំវិញដូចជាសត្វតោ ហើយរកមើលនរណាម្នាក់ដើម្បីត្របាក់ស៊ីទៀតផង។⁹ចូរប្រឆាំងនឹងវាដោយកម្លាំងមាំមួនក្នុងជំនឿរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា អ្នករាល់គ្នាបានដឹងហើយថាអ្នកដែលជឿនៅលើលោកិយនេះក៏រងទុក្ខលំបាកដូចគ្នាដែរ។

¹⁰បន្ទាប់ពីអ្នករាល់គ្នាទទួលរងទុក្ខលំបាករយៈពេលកន្លងមកនេះ ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានព្រះគុណគ្រប់បែបយ៉ាងដែលបានហៅ អ្នករាល់គ្នាមកក្នុងសិរីរុងរឿងដ៍ល្អរបស់ព្រះគ្រិស្ត ឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានគ្រប់លក្ខណ៍ និងឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានរឹងមាំឡើង។¹¹សូមឲ្យព្រះអង្គបានប្រកបដោយព្រះចេស្តាអស់កល្បជានិច្ច។ អាម៉ែន។

¹²ខ្ញុំបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើមកអ្នករាល់គ្នាតាមរយះ លោកស៊ីលវ៉ានដែលខ្ញុំចាប់ទុកថាជាបងប្អូនដ៏ស្មោះត្រង់ម្នាក់។ ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តទៅដល់អ្នករាល់គ្នាហើយក៏ធ្វើទីបន្ទាល់ដល់អ្នករាល់គ្នាដែលថាអ្វីដែលខ្ញុំបានសរសេរ គឺជាព្រះគុណពិតប្រាកដរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដែលនៅជាមួយបងប្អូន។¹³ស្រ្តីដែលនៅក្នុងស្រុកបាប៊ីឡូន ដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើសជាមួយអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងលោកម៉ាកុស ជាកូនរបស់ខ្ញុំ ក៏ជម្រាបសួរមកអ្នករាល់គ្នាដែរ។¹⁴សូមស្វាគមន៍គ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយការថើបនៃក្តីស្រលាញ់។ សូមឲ្យសន្តិភាពមានទៅដល់អស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត។

២ ពេត្រុស

1

¹ស៊ីម៉ូនពេត្រុស ជាអ្នកបម្រើ និងជាសាវករបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ជូនចំពោះអ្នកដែលបានទទួលជំនឿដ៏មានតម្លៃដូចជាជំនឿរបស់យើងដែរ តាមរយៈជំនឿដ៏សុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះសង្គ្រោះរបស់យើង។²សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានប្រកបដោយព្រះគុណ និងសេចក្តីសុខសាន្តកាន់តែចម្រើនឡើង ក្នុងការស្គាល់ថាព្រះជាម្ចាស់និងព្រះយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងទាំងអស់គ្នា។

³ដ្បិតព្រះចេស្ដារបស់ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យយើងមានអ្វីៗទាំងអស់សម្រាប់ជីវិត និងការគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈការស្គាល់ព្រះអង្គ ដែលបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យមក‍ឯសិរីរុងរឿង និង‍សេចក្ដីល្អរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។⁴ហើយតាមរយៈសេចក្តីទាំងនេះ ព្រះអង្គបានប្រទានសេចក្តីសន្យាដ៏មានតម្លៃមកដល់យើង ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រឡប់ជាអ្នកដែលមានចំណែកនៅក្នុងលក្ខណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយអ្នករាល់គ្នារួចផុតពីសេចក្តីពុករលួយនៅក្នុងលោកិយនេះ ដែលកើតពីសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នាដ៏អាក្រក់។

⁵ដ្បិត នេះជាមូលហេតុ អ្នករាល់គ្នាត្រូវខំប្រឹងឲ្យអស់ពីសម្ថភាព ដើម្បីបន្ថែមសេចក្ដីល្អទៅលើជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយបន្ថែមការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់។⁶បន្ថែមការគ្រប់គ្រងចិត្តទៅលើការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ បន្ថែមការអត់ធ្មត់ទៅលើការគ្រប់គ្រងចិត្ត បន្ថែមការគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ទៅលើការអត់ធ្មត់⁷ដើម្បីបន្ថែមភាពស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ បន្ថែមភាពជាបងប្អូននិងការស្រឡាញ់រាប់អានគ្នាជាបងប្អូន។

⁸ការទាំងនេះបានកើនឡើងនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា ដូច្នោះ អ្នករាល់គ្នាជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូស ឬគ្មានផលផ្លែក្នុងការស្គាល់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់របស់យើង។⁹ប៉ុន្តែ បើអ្នកណាដែលគ្មានសេចក្ដីទាំងនេះ អ្នកនោះជាមនុស្សមើលមិនឃើញ ឬជាមនុស្សមើលមិនឆ្ងាយ។ គាត់ភ្លេចថា ព្រះជាម្ចាស់បានសំអាតគាត់ឲ្យបានរួចពីបាបកាលពីមុនហើយ។

¹⁰ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ ចូរធ្វើឲ្យអស់ពីចិត្ត និងពីសមត្ថភាពរបស់បងប្អូន ដើម្បីធ្វើឲ្យការត្រាស់ហៅ និងការជ្រើសរើសរបស់បងប្អូនប្រាកដប្រជា ដ្បិតបើប្រព្រឹត្ដតាមសេចក្ដីទាំងនេះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនជំពប់ដួលសោះឡើយ។¹¹ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលបានសិទ្ធិពេញលេញចូលទៅក្នុងនគរដ៏អស់កល្បជានិច្ចរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់ និងជាព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង។

¹²ហេតុនេះហើយ ខ្ញុំនឹងរំលឹកអ្នករាល់គ្នាអំពីសេចក្ដីទាំងនេះជានិច្ច ទោះបីអ្នករាល់គ្នាបានស្គាល់ ព្រមទាំងបានមាំមួនឡើងនៅក្នុងសេចក្ដីពិតដែលអ្នករាល់គ្នាមានហើយនេះក៏ដោយ។¹³ដរាបណាខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងរោងនេះនៅឡើយ នោះខ្ញុំយល់ឃើញថាជាការត្រឹមត្រូវណាស់ ដែលខ្ងុំត្រូវតែរំលឹក និងដាស់អ្នករាល់គ្នាឲ្យភ្ញាក់ឡើង¹⁴ដោយខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនឹងដោះរោងនេះចេញនៅក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ ដូចដែលព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ជាព្រះអម្ចាស់របស់យើងបានបង្ហាញឲ្យខ្ញុំឃើញយ៉ាងច្បាស់។¹⁵ខ្ញុំនឹងខំប្រឹងខ្នះខ្នែង ដើម្បីឲ្យក្រោយពេលខ្ញុំចាកចេញពីនេះទៅ អ្នករាល់គ្នានៅតែចងចាំពីសេចក្ដីទាំងនេះគ្រប់ពេលវេលាជានិច្ច។

¹⁶ដ្បិត យើងមិនបានយករឿងព្រេងប្រឌិត មកបា្រប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្គាល់ពីអំណាចព្រះចេស្តា និងការយាងមករបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តនោះទេ ប៉ុន្ដែយើងជាសាក្សីផ្ទាល់ភ្នែកដែលបានឃើញព្រះចេស្ដារបស់ព្រះអង្គ។¹⁷ពេលដែលព្រះអង្គបានទទួលកិត្ដិយស និងសិរីរុងរឿងពីព្រះជាម្ចាស់ដ៏ជាព្រះវរបិតា នោះក៏មានសំឡេងមួយចេញមកពីសិរីរុងរឿងដ៏ឧត្តុង្គឧត្ដមមានបន្ទូលមកកាន់ព្រះអង្គថា៖ «នេះជាបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង យើងពេញចិត្ដនឹងបុត្រនេះណាស់»។¹⁸យើងបានឮសំឡេងនេះចេញពីស្ថានសួគ៌មក នៅពេលយើងនៅលើភ្នំបរិសុទ្ធជាមួយព្រះអង្គ។

¹⁹ដ្បិត ពួកយើងមានពាក្យនៃអ្នកនាំព្រះបន្ទូល ធ្វើឲ្យរិតតែប្រាកដ ហើយអ្នករាល់គ្នាយកចិត្ដទុកដាក់ស្ដាប់យ៉ាងល្អទុកជាចង្កៀងបំភ្លឺនៅទីងងឹតរហូតដល់ថ្ងៃរះ និងរហូតដល់ផ្កាយព្រឹករះឡើងនៅក្នុងចិត្ដអ្នករាល់គ្នា។²⁰លើសពីនេះ អ្នកត្រូវយល់ថាគឺមិនមានការថ្លែងព្រះបន្ទូលហើយអ្នកនោះក៏ជាអ្នកបកស្រាយផងដែលនោះទេ។²¹ដ្យិតការថ្លែងព្រះបន្ទូលគឺមិនបានកើតឡើងដោយចិត្តមនុស្យនោះទេ ប៉ុន្តែគឺមកពីព្រះជាម្ចាស់រួមជាមួយការបើកសម្តែងពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធផងដែរ។

2

¹ព្យាការីក្លែងក្លាយបានមកឯមនុស្ស ហើយពួកអ្នកដែលបង្រៀនខុសឆ្គងគឺនឹងមករកអ្នករាល់គ្នាដែរ។ ពួកគេនឹងនាំសេចក្តីវិនាសចូលមកដល់បងប្អូន ហើយនិងបធដិសេធសូម្បីតែព្រះជាម្ចាស់ដែលបានលោះពួកគេ។²ហើយក៏នាំសេចក្ដីវិនាសទាន់ហន់មកលើខ្លួនឯងទៀតផង។ មនុស្សជាច្រើននឹងដើរតាមអំពើល្មោភកាមរបស់ពួកគេ ហើយផ្លូវនៃសេចក្ដីពិតនឹងត្រូវប្រមាថដោយព្រោះតែពួកគេ។³នៅក្នុងសេចក្ដីលោភលន់របស់ពួកគេ នោះពួកគេនឹងកេងចំណេញពីអ្នករាល់គ្នាដោយប្រើពាក្យបោកបញ្ឆោត រីឯសេចក្ដីជំនុំជម្រះសម្រាប់ពួកគេ ដែលមានយូរមកហើយនោះមិននៅស្ងៀមឡើយ ហើយសេចក្ដីវិនាសសម្រាប់ពួកគេក៏មិនដេកលក់ដែរ។

⁴ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់មិនបានលើកលែងដល់ពួកទេវតាដែលបានធ្វើបាបនោះទេ។ ប៉ុន្ដែបានទម្លាក់ពួកគេទៅក្នុងស្ថាននរក ហើយបានប្រគល់ឲ្យឃុំទុកនៅក្នុងសេចក្ដីងងឹត រហូតដល់ពេលជំនុំជម្រះ។⁵ហើយព្រះជាម្ចាស់ដ៏មិនបានលើកលែងដល់អ្នកដែលក្នុងពិភពលោកជំនាន់នោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញព្រះជាម្ចាស់បានសង្គ្រោះលោកណូអេដែលជាអ្នកមានសេចក្តីសុចរិត រួមជាមួយមនុស្សប្រាំពីរនាក់ទៀត នៅក្នុងគ្រាដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើមានទឹកជំនន់លេចពិភពលោកនៃមនុស្សអាក្រក់។⁶ព្រះអង្គបានកាត់ទោសក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា ឲ្យវិនាសអន្ដរាយដោយដុតឲ្យទៅជាផេះ ដើម្បីទុកជាគំរូដល់មនុស្សដែលនឹងរស់នៅដោយមិនគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់

⁷ប៉ុន្តែ ក្នុងភាពជាអ្នកសុចរិតរបស់ឡុត គឺលោកមានចិត្តព្រួយអំពីការល្មោភកាមរបស់មនុស្សថោកទាប។⁸ដូច្នេះ មនុស្សសុចរិតដែលរស់នៅក្នុងចំណោមពួកគេពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ហើយធ្វើឲ្យគាត់ឈឺចាប់ក្នុងព្រលឹងដោយសុចរិតរបស់គាត់ នៅពេលដែលគាត់បានឮហើយនិងបានឃើញនោះ។⁹ព្រះអម្ចាស់មានរបៀបក្នុងការសង្គ្រោះមនុស្សដែលកោតក្លាចព្រះអង្គពីក្តីវិនាស ហើយនិងការជំរះជាមួយមនុស្សអាក្រក់ សម្រាប់ការជំនុំជម្រះនៅថ្ងៃដាក់ទោស។

¹⁰ជាពិសេស គឺពួកអ្នកដែលបន្តដេញតាមការប៉ងប្រាថ្នាស្មោកគ្រោកខាងឯសាច់ឈាម និងអំណាច។ ពួកគេហ៊ានធ្វើតាមទំនើងចិត្ត ដោយមិនក្លាចក្នុងការប្រមាថដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រកបដោយសិរីរុងរឿង។¹¹ទេវតាគឺមានកម្លាំងខ្លាំង ហើយនិងអំណាច ប៉ុន្តែ មិនហ៊ានចោទប្រកាន់ប្រមាថពួកអ្នកទាំងនោះនៅចំពោះព្រះភក្ដ្រព្រះអម្ចាស់ដែរ។

¹²ប៉ុន្ដែមនុស្សទាំងនេះដូចជាសត្វតិរច្ឆានគ្មានវិចារណញ្ញាណទេ កើតមកសម្រាប់ឲ្យគេចាប់ និងសម្លាប់តែប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេ ប្រមាថអ្វីៗដែលគេមិនស្គាល់។ ពួកគេក៏នឹងត្រូវវិនាសជាយ៉ាងនោះដែរ។¹³ពួកគេនឹងទទួលអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើជារង្វាន់។ ពួកគេគិតតែពីការស្រើបស្រាលរាល់ថ្ងៃដោយការពេញចិត្ត។ ពួកគេពេញទៅដោយអំពើអាក្រក់ក្នុងគេ។ ពួកគេរីករាយជាមួយការធ្វើទង្វើបោកប្រាស់ក្នុងពេលដែលពួកគេនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា។¹⁴ភ្នែករបស់ពួកគេពេញទៅដោយការកំផឹត ពួកគេមិនឆ្អែតជាមួយនិងការធ្វើបាបឡើយ។ ព្រលឹងគេតែងតែទាញទៅធ្វើការអាក្រក់ និងទង្វើដែលមិនត្រឹមត្រូវ ហើយចិត្តរបស់ពួកគេពេញទៅដោយភាពលោភ។ ពួកគេតែងតែដាក់បណ្តាសាកូនគេ!

¹⁵ពួកគេបានបោះបង់ផ្លូវត្រង់ ហើយវង្វេងទៅតាមផ្លូវរបស់បាឡាម ជាកូនរបស់បេអ៊រដែលស្រឡាញ់កម្រៃដែលបានមកពីអំពើទុច្ចរិត។¹⁶ប៉ុន្តែ គាត់បានទទួលការស្ដីបន្ទោសចំពោះការបំពានរបស់ខ្លួន គឺសត្វលាដែលមិនចេះនិយាយ ក៏បាននិយាយភាសាមនុស្សរារាំងភាពចម្កួតរបស់អ្នកនាំព្រះបន្ទូលនោះ។

¹⁷មនុស្សទាំងនេះគឺជាប្រភពដែលគ្មានទឹកហើយនិងការរីងស្ងួត និងជួបព្យុះ។ ភាពងងឹតនិងចូលមកសម្រាប់ពួលគេផងដែរ។¹⁸ពួកគេនិយាយតែអ្វីដែលគ្មានប្រយោជន៍និងភាពអំនួត។ ពួកគេអូសទាញអ្នកដទៃទៅក្នុងការកាមគុណនៃសាច់ឈាម។ ហើយពួកគេក៏ព្យាយាមទាញមនុស្សដែលរត់ចេញពីអំពើ និងទង្វើខុសឆ្គងដែរ។¹⁹ពួកគេបានសន្យាជាមួយសេរីភាពដល់ពួកគេ ប៉ុន្តែខ្លួនគេវិញគឺជាទាសករនៃសេចក្តីពុករលួយវិញ។ ដ្បិត អ្នកណាដែលជាទាសករគឺជាអ្នកត្រូវបានបរាជ័យ។

²⁰ប្រសិនបើ ពួកគេបានរួចពីសេចក្ដីស្មោកគ្រោករបស់លោកិយដោយការស្គាល់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់ និងជាព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង ប៉ុន្ដែបែរជាទៅជាប់ជំពាក់នឹងសេចក្ដីទាំងនោះម្ដងទៀត ហើយឲ្យសេចក្ដីទាំងនោះបង្ក្រាបពួកគេបាន នោះស្ថានភាពចុងក្រោយសម្រាប់ពួកគេ នឹងត្រលប់ជាអាក្រក់ជាងមុនទៅទៀត។²¹ដ្បិត ពួកគេ បើមិនបានស្គាល់ផ្លូវនៃសេចក្ដីសុចរិត នោះប្រសើរជាងស្គាល់ ហើយបែរចេញពីបញ្ជាបរិសុទ្ធ ដែលបានប្រគល់ឲ្យពួកគេ។²²ដូចសុភាសិតពិតមួយពោលថា ឆ្កែបានត្រឡប់ទៅរកកម្អួតរបស់វា ឯមេជ្រូកដែលលាងស្អាតហើយ បានទៅននៀលក្នុងភក់វិញ‍។

3

¹បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ នេះគឺជាសំបុត្រទីពីរហើយដែលខ្ញុំបានសរសេរផ្ញើមកកាន់អ្នក នៅក្នុងសំបុត្រទាំងពីរនេះ គឺខ្ញុំបានរំលឹក និងដាស់គំនិតបងប្អូនឲ្យភ្ញាក់ឡើង។²ដ្បើម្បីអ្នករាល់ងាកមករក ព្រះបន្ទូលដ៏វិសុទ្ធបានថ្លែងទុកកាលពីមុនមក និងពីបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮតាមរយៈពួកសាវក។

³បងប្អូនត្រូវដឹងពីការនេះជាមុន នៅគ្រាចុងក្រោយពួកអ្នកមើលងាយគេនឹងមកដល់។ ពួកគេនឹងចំអកហើយនិងដើរតាមសេចក្តីប្រាថ្នារបស់ពួកគេ។⁴ពួកគេនឹងនិយាយថា «តើការសន្យាដែលនឹងត្រឡប់មកវិញនោះនៅទីណា? ដ្បិតតាំងពីពួកដូនតាបានដេកលក់ទៅ នោះអ្វីៗទាំងអស់នៅតែដដែលតាំងពីដើមកំណើតផែនដីមក»។

⁵ពួកគេបានភ្លេចថា ផ្ទៃមេឃ ហើយផែនដីក៏ត្រូវបានបង្កើតឡើងឲ្យផុសចេញពីទឹក និងនៅក្នុងទឹក តាំងតែ ពីយូរណាស់មកហើយដោយសារ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់⁶ហើយតាមរយៈការទាំងនេះ ពិភពលោកនេះត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងពេលនោះ ដោយទឹកជន់លិច។⁷ប៉ុន្តែដោយសារព្រះបន្ទូលដដែល ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីនាបច្ចុប្បន្ននេះ ត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់ភ្លើង ព្រមទាំងទុកសម្រាប់ថ្ងៃជំនុំជម្រះ និងថ្ងៃនៃសេចក្ដីវិនាសរបស់មនុស្សដែលមិនគោរពកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់។

⁸បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ! សូមកុំព្យាយាមគេចវេសពីការនេះឡើយ គឺថានៅចំពោះព្រះភក្ដ្រព្រះអម្ចាស់ មួយថ្ងៃដូចជាមួយពាន់ឆ្នាំ ហើយមួយពាន់ឆ្នាំក៏ដូចជាមួយថ្ងៃដែរ។⁹ព្រះអម្ចាស់មិនយឺតនឹងធ្វើតាមសេចក្ដីសន្យារបស់ព្រះអង្គ ដូចជាអ្នកខ្លះគិតថាយឺតនោះទេ តែព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យអត់ធ្មត់ចំពោះអ្នករាល់គ្នា មិនចង់ឲ្យអ្នកណាម្នាក់ត្រូវវិនាសឡើយ គឺចង់ឲ្យមនុស្សទាំងអស់បានប្រែចិត្ដវិញ។

¹⁰ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ថ្ងៃនៃព្រះជាម្ចាស់នឹងមកដល់ដូចជាចោរលួច ផ្ទៃមេឃនឹងរលាយបាត់ទៅដោយសូរគ្រាំគ្រេង។ ធាតុទាំងអស់នឹងឆេះទៅ ហើយត្រូវបំផ្លាញទៅ ហើយផែនដី និងអ្វីៗដែលនៅផែនដីក៏នឹងវិនាសបាត់អស់ដែរ។

¹¹គ្រប់យ៉ាងទាំងអស់នឹងត្រូវបំផ្លាញក្នុងរូបភាពបែបនេះ តើអ្នកគួរជាមនុស្សបែបណា? អ្នកត្រូវតែរស់ដោយភាពដ៏វិសុទ្ធនិងកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់។¹²បងប្អូនគួរទន្ទឹងរង់ចាំ ឲ្យថ្ងៃរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឆាប់មកដល់។ នៅថ្ងៃនោះ ផ្ទៃមេឃនឹងឆេះអស់ ហើយត្រូវបំផ្លាញទៅ ហើយធាតុទាំងឡាយក៏នឹងឆេះរលាយដោយកម្តៅដ៏ខ្លាំង។¹³ប៉ុន្តែដោយការសន្យារបស់ព្រះអង្គ គឺពួកយើងរង់ចាំផ្ទៃមេឃហើយនិងផែនដីថ្មី ជាកន្លែងដែលពួកសុចរិតរស់នៅ។

¹⁴ដូច្នោះ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ សូមរង់ចាំការទាំងនេះឲ្យកើតឡើងចុុះ ចូរធ្វើឲ្យល្អបំផុតនៅចំពោះព្រះអង្គ ឲ្យឃើញថាអ្នករាល់គ្នា ឥតស្លាកស្នាម ឥតកន្លែងបន្ទោសបាន និងសន្តិភាពផង។¹⁵ចូរគិតពីសេចក្ដីអត់ធ្មត់របស់ព្រះអម្ចាស់នៃយើងជាសេចក្ដីសង្គ្រោះ ដូចដែលលោកប៉ូលជាបងប្អូនជាទីស្រឡាញ់របស់យើង បានសរសេរមកអ្នករាល់គ្នាតាមប្រាជ្ញា ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យគាត់។¹⁶ក្នុងសំបុត្រទាំងឡាយរបស់គាត់ ដែលបាននិយាយពីការទាំងនេះ ហើយមានសេចក្ដីខ្លះពិបាកយល់ ដែលពួកល្ងង់ខ្លៅ និងពួកមិនខ្ជាប់ខ្ជួនបានបង្វែរន័យសំបុត្រទាំងនោះ ដូចគេបង្វែរបទគម្ពីរផ្សេងទៀតដែរ ដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីវិនាសលើខ្លួនឯង។

¹⁷ដូច្នេះ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ គឺអ្នករាល់គ្នាបានដឹងសេចក្ដីនេះជាមុនគេហើយ ចូរប្រយ័ត្ន ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវសេចក្ដីមិនត្រឹមត្រូវរបស់ពួកមនុស្សអាក្រក់អូសទាញ ហើយបាត់បង់សេចក្ដីស្មោះត្រង់របស់ខ្លួនអ្នកឡើយ។¹⁸ប៉ុន្តែ ចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានចម្រើនឡើងខាងឯព្រះគុណ និងខាង‍ឯការស្គាល់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់ និងជាព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង។ សូមឲ្យព្រះអង្គបានប្រកបដោយសិរីរុងរឿងទាំងនៅពេលឥឡូវនេះ និង រហូតអស់កល្បជានិច្ច អាម៉ែន។

១ យ៉ូហាន

1

¹ពីអ្វីដែលយើងបានឮដំបូងគេបំផុត គឺអ្វីដែលយើងបានឃើញេជាមួយភ្នែករបស់យើង ហើយអ្វីដែលយើងបានសម្លឹងមើល និងដៃរបស់យើងបានប៉ះ គឺអំពីព្រះបន្ទូលនៃជីវិតដែលមានតាំងពីដំបូងមកម៉េ្លះ²ជាមួយនិងជីវិតដែលបានសម្តែងឲ្យស្គាល់ ហើយយើងបានឃើញជីវិតនោះ យើងក៏បានធ្វើទីបន្ទាល់ពីជីវិតនោះដែរ។ យើងកំពុងតែប្រកាសពីជីវិតអស់កល្ប ដែលបានគង់នៅជាមួយព្រះវរបិតា ហើយបានសម្តែងឲ្យយើងបានស្គាល់ផង។

³គឺយើងបានឃើញ ហើយឮ យើងក៏ប្រកាសដល់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានរួមប្រកបជាមួយយើង។ ការរួមប្រកបរបស់យើងគឺរួមប្រកបជាមួយព្រះវរបិតា និងជាមួយព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។⁴យើងសរសេរសេចក្តីទាំងនេះផ្ញើដល់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអំណររបស់យើងបានពេញបរិបូរឡើង។

⁵ការនេះគឺជាសារដែលយើងបានឮពីព្រះអង្គ និងកំពុងតែប្រកាសដល់អ្នក៖ ព្រះជាម្ចាស់ជាពន្លឺ ហើយនៅក្នុងព្រះអង្គ គ្មានសេចក្តីងងឹតទាល់តែសោះ។⁶ប្រសិនបើ យើងនិយាយថា យើងបានរួមប្រកបជាមួយព្រះអង្គ ហើយនៅតែដើរក្នុងសេចក្តីងងឹត នោះយើងកំពុងតែកុហកហើយ ក៏មិនបានប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីពិតដែរ។⁷ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ យើងដើរនៅក្នុងពន្លឺ ដូចជាព្រះអង្គដែលនៅក្នុងពន្លឺ គឺយើងបានប្រកបជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមក នោះព្រះលោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូ ព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គសម្អាតយើងពីបាបទាំងអស់។

⁸ប្រសិនបើ យើងនិយាយថា យើងគ្មានបាបសោះ នោះយើងកំពុងកុហកខ្លួនឯងហើយ គឺគ្មានសេចក្តីពិតនៅក្នុងយើងទេ។⁹ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងសារភាពបាបរបស់យើង នោះទ្រង់ស្មោះត្រង់ ថែមទាំងអត់ទោសបាបរបស់យើង និងសម្អាតបាបយើងចេញពីអំពើទុច្ចរិតទាំងអស់ផង។¹⁰ប្រសិនបើយើងនិយាយថា យើងមិនបានធ្វើបាបទេ យើងធ្វើឲ្យព្រះអង្គក្លាយជាអ្នកកុហក ហើយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គមិនបាននៅក្នុងយើងទេ។

2

¹កូនរាល់គ្នាអើយ ខ្ញុំសរសេរសេចក្តីទាំងនេះផ្ញើដល់អ្នក ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាធ្វើបាបទៀត។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់បានធ្វើបាប គឺយើងមានមេធាវី ដែលនៅជាមួយព្រះវរបិតា គឺព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ព្រះអង្គជាព្រះដ៏សុចរិត។²ទ្រង់គឺជាតង្វាយធួននឹងបាបរបស់យើង ហើយមិនគ្រាន់តែសម្រាប់បាបរបស់យើងតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ថែមទាំងសម្រាប់ពិភពលោកទាំងមូលផងដែរ។³តាមរយៈការនេះយើងប្រាកដថា យើងស្គាល់ព្រះអង្គ ប្រសិនបើយើង កាន់តាមបបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ។

⁴អ្នកណាដែលនិយាយថា «ខ្ញុំស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់» ប៉ុន្តែ មិនកាន់តាមបញ្ជារបស់ព្រះអង្គទេ គឺជាមនុស្សកុហក ហើយសេចក្តីពិតមិននៅក្នុងគាត់។⁵ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាដែលកាន់តាមព្រះបន្ទូល ពិតជាស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏គ្រប់លក្ខណ៍របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងអ្នកនោះ។⁶ហេតុដូច្នេះ អ្នកណាដែលនិយាយថា គាត់នៅជាប់ក្នុងព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះត្រូវដើរដូចជាព្រះយេស៊ូបានដើរដែរ។

⁷បងប្អូនស្ងួនភ្ងាអើយ ខ្ញុំមិនបានសរសេរបញ្ជាតិថ្មីមកកាន់អ្នករាល់គ្នាទេ ប៉ុន្តែ ជាបញ្ជាចាស់ ដែលអ្នកធ្លាប់មានតាំងពីដំបូងមក។ បញ្ជាចាស់គឺជាព្រះបន្ទូលដែលអ្នកបានឮ។⁸លើសពីនេះ ខ្ញុំសរសេរបញ្ជាថ្មីមកកាន់អ្នក ជាសេចក្តីពិតនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ត និងក្នុងអ្នក ដោយសារសេចក្តីងងឹតកំពុងតែកន្លងផុតទៅ ហើយពន្លឺនៃសេចក្តីពិតក៏កំពុងតែជះពន្លឺដែរ។

⁹អ្នកណាដែលនិយាយថា គាត់នៅក្នុងពន្លឺ ហើយស្អប់បងប្អូនរបស់គាត់ នោះកំពុងស្ថិតក្នុងភាពងងឹតហើយ។¹⁰អ្នកណាដែលស្រឡាញ់បងប្អូនខ្លួន គឺស្ថិតនៅក្នុងពន្លឺ ហើយគ្មានឱកាសធ្វើឲ្យរវាតចិត្តនៅក្នុងគាត់បានឡើយ។¹¹ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលស្អប់បងប្អូនរបស់ខ្លួនវិញ គឺកំពុងស្ថិតក្នុងភាពងងឹត ក៏ដើរក្នុងភាពងងឹតដែរ គាត់មិនដឹងថាគាត់កំពុងទៅណានោះទេ ព្រោះភាពងងឹងបានធ្វើឲ្យភ្នែករបស់គាត់មើលមិនឃើញ។

¹²ខ្ញុំសរសេរមកអ្នក ជួនកូនជាទីស្រឡាញ់រាល់គ្នាអើយ ពីព្រោះបាបរបស់អ្នកបានអត់ទោស គឺដោយសារព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ។¹³ខ្ញុំសរសេរមកអ្នក ជួនឪពុករាល់គ្នាអើយ ដោយអ្នកស្គាល់ព្រះអង្គតាំងពីដំបូង។ ខ្ញុំសរសេរមកអ្នក ជួនកំឡោះៗរាល់គ្នាអើយ ដោយសារអ្នកបានឈ្នះអារក្ស។ ខ្ញុំសរសេរមកអ្នករាល់គ្នា កូនតូចៗរាល់គ្នាអើយ ដោយសារអ្នកស្គាល់ព្រះបិតា។¹⁴ខ្ញុំសរសេរមកអ្នករាល់គ្នា ឪពុករាល់គ្នាអើយ ដោយសារអ្នកបានស្គាល់ព្រះតាំងពីដំបូងមក។ ខ្ញុំសរសេរមកអ្នករាល់គ្នា កម្លោះរាល់គ្នាអើយ ដោយសារអ្នកមានកម្លាំង ហើយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅក្នុងអ្នក ហើយអ្នកបានយកឈ្នះអារក្សហើយ។

¹⁵កុំស្រឡាញ់លោកីយ៍ ឬអ្វីៗដែលនៅក្នុងលោកីយ៍ឡើយ។ ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ស្រឡាញ់លោកីយ៍ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះបិតាមិននៅក្នុងអ្នកនោះទេ។¹⁶ដ្បិត អ្វីៗដែលនៅក្នុងលោកីយ៍ គឺជាសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នាខាងឯសាច់ឈាម និងសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នានៃភ្នែក ព្រមទាំងអំនួតនៃជីវិត មិនមែនមកពីព្រះបិតាទេ ប៉ុន្តែ មកពីលោកីយ៍វិញ។¹⁷លោកីយ៍ និងសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នារបស់លោកីយ៍នឹងកន្លងផុតទៅ។ ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាដែលធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងស្ថិតស្ថេរនៅអស់កល្បជានិច្ច។

¹⁸កូនតូចៗរាល់គ្នាអើយ នេះគឺជាពេលចុងក្រោយហើយ។ ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮថាពួកប្រឆាំងនឹងព្រះគ្រិស្តកំពុងតែមកដែរ ឥឡូវនេះ ពួកប្រឆាំងនឹងព្រះគ្រិស្តបានមកហើយ។ ដូច្នេះ យើងដឹងថា នេះគឺជាពេលចុងក្រោយហើយ។¹⁹ពួកគេបានចេញពីពួកយើង ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនមែនជាគ្នាយើងទេ។ ប្រសិនបើ ពួកគេជាគ្នារបស់យើងមែន ពួកគេនឹងនៅជាមួយយើងហើយ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានចេញពីយើង នោះបង្ហាញថា ពួកគេមិនមែនជាគ្នាយើងទេ។

²⁰ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមានប្រេងតាំងពីព្រះអង្គដ៏បរិសុទ្ធ ហើយអ្នកស្គាល់សេចក្តីពិតទាំងអស់ហើយ។²¹ខ្ញុំមិនបានសរសេរមកកាន់អ្នករាល់គ្នា ដោយសារអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់សេចក្តីពិតនោះទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារអ្នកស្គាល់សេចក្តីពិត ក៏ដោយសារនៅក្នុងសេចក្តីពិតគ្មានការកុហកដែរ។

²²តើអ្នកណាជាមនុស្សកុហក តើអ្នកណាដែលកុហកគឺជាអ្នកដែលបដិសេធព្រះយេស៊ូថាជាព្រះគ្រិស្ត? អ្នកនោះគឺជាអ្នកដែលប្រឆាំងនិងព្រះគ្រិស្ត ដោយសារគាត់បដិសេធព្រះបិតា និងព្រះរាជបុត្រា។²³គ្មាននរណាដែលបដិសេធព្រះបុត្រា មានព្រះបិតានោះទេ។ អ្នកណាដែលទទួលស្គាល់ព្រះបុត្រា ក៏ទទួលស្គាល់ព្រះបិតាដែរ។

²⁴អ្នកក៏ដូចគ្នាដែរ ចូរឲ្យអ្វីដែលអ្នកបានឮតាំងពីដំបូងបាននៅជាប់ក្នុងអ្នករាល់គ្នា។ ប្រសិនបើ អ្នកបានឮអ្វីតាំងពីដំបូងស្ថិតនៅជាប់ក្នុងអ្នក នោះអ្នកក៏នៅជាប់ក្នុងព្រះបុត្រា និងក្នុងព្រះវរបិតាដែរ។²⁵នេះគឺជាសេចក្តីសន្យាដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់យើង គឺជាជីវិតអស់កល្ប។²⁶ខ្ញុំសរសេរការទាំងនេះមកអ្នករាល់គ្នា ចំពោះអ្នកដែលនឹងនាំអ្នករាល់ឲ្យវង្វេង។

²⁷អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចគ្នាដែរ ប្រេងតាំងដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលពីព្រះអង្គ ស្ថិតនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នាហើយ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាមិនចាំបាច់ត្រូវការនរណាម្នាក់បង្រៀនអ្នករាល់គ្នាទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រេងតាំងរបស់ព្រះអង្គនឹងបង្រៀនអ្នកគ្រប់យ៉ាង ព្រមទាំងបង្រៀនសេចក្តីពិត មិនមែនការកុហកទេ ហើយសេចក្តីពិតនោះបានបង្រៀនអ្នករាល់គ្នាឲ្យនៅជាប់ជាមួយព្រះអង្គ។²⁸ឥឡូវនេះ កូនៗជាទីស្រឡាញ់អើយ ចូរនៅជាប់ក្នុងព្រះអង្គ ដើម្បីនៅពេលព្រះអង្គលេចមក យើងនឹងមានសេចក្តីក្លាហាន ហើយនឹងមិនអាម៉ាស់នៅចំពោះព្រះអង្គនៅពេលដែលព្រះអង្គយាងមកនោះទេ។²⁹ប្រសិនបើ អ្នកដឹងថាព្រះអង្គសុចរិត អ្នកក៏ដឹងដែរថា មនុស្សគ្រប់គ្នាធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវគឺបានកើតពីព្រះអង្គមក។

3

¹សូមមើល ថាតើសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលព្រះបិតាមានសម្រាប់យើងយ៉ាងណា នោះព្រះអង្គក៏ហៅយើងថាជាបុត្រធីតារបស់ព្រះអង្គដែរ នេះឯងជាអ្វីដេលយើងមាន។ ដោយហេតុនេះហើយ បានជាលោកីយ៍មិនស្គាល់យើងទេ ដោយសារលោកីយ៍មិនស្គាល់ព្រះអង្គ។²បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ឥឡូវនេះ យើងគឺជាបុត្រធីតារបស់ព្រះអង្គ ហើយមិនទាន់បានបើកសម្តែងឲ្យយើងឃើញថានឹងទៅជាយ៉ាងណាទេ។ យើងដឹងថា នៅពេលដែលព្រះគ្រិស្តលេចមក យើងនឹងបានដូចព្រះអង្គ យើងនឹងបានឃើញព្រះអង្គ ថាព្រះអង្គជានរណា។³អ្នកណាដែលមានជំនឿអំពីអនាគត នឹងផ្តោតទៅលើព្រះអង្គ ហើយនឹងធ្វើឲ្យខ្លួនឯងបានបរិសុទ្ធ ដូចជាព្រះអង្គបរិសុទ្ធដែរ។

⁴អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តបាបគឺកំពុងតែធ្វើអ្វីដែលខុសច្បាប់ ព្រោះបាបគឺជាភាពខុសច្បាប់។⁵អ្នកដឹងហើយថា ព្រះគ្រិស្តបានលេចមកដើម្បីដកយកអំពើបាបចេញ ហើយក្នុងព្រះអង្គគ្មានបាបសោះឡើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលនៅជាប់នឹងព្រះអង្គ ហើយបន្តធ្វើបាបទៀតនោះទេ។⁶ក៏គ្មាននរណាដែលបន្តធ្វើបាប បានឃើញព្រះអង្គ ឬបានស្គាល់ព្រះអង្គនោះដែរ។

⁷កូនៗជាទីស្រឡាញ់ កុំអនុញ្ញាតឲ្យនរណាម្នាក់នាំអ្នកឲ្យវង្វេងឡើយ អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើសុចរិតនឹងបានសុចរិត ដូចជាព្រះគ្រិស្តសុចរិតដែរ។⁸អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបគឺមកពីសាតាំង ព្រោះសាតាំងបានធ្វើបាបតាំងពីដំបូង។ ដោយហេតុនេះហើយ បានជាព្រះបុត្រានៃព្រះបានលេចមក ដើម្បីព្រះអង្គអាចបំផ្លាញកិច្ចការបស់សាតាំងចោល។

⁹អស់អ្នកណាដែលបានកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់មិនបន្តធ្វើបាបទៀតទេ ពីព្រោះគ្រាប់ពូជរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានស្ថិតក្នុងអ្នកនោះ។ គាត់មិនអាចបន្តធ្វើបាបទៀតបានទេ ដោយសារគាត់បានកើតចេញពីព្រះជាម្ចាស់មក។¹⁰ការនេះហើយ បានបើកសម្តែងឲ្យឃើញពីកូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងកូនរបស់សាតាំង។ អស់អ្នកណាដែលមិនបានធ្វើអ្វីដែលសុចរិត មិនមែនមកពីព្រះជាម្ចាស់ទេ ហើយអ្នកដែលស្អប់បងប្អូនរបស់ខ្លួនក៏ដូច្នោះដែរ។

¹¹នេះហើយគឺជាសារដែលអ្នកបានឮតាំងពីដំបូងថា៖ យើងត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក¹²មិនដូចជាលោកកាអិនទេ គាត់កើតចេញពីសាតាំង ហើយបានសម្លាប់ប្អូនប្រុសរបស់គាត់។ ហេតុអ្វីបានជាគាត់សម្លាប់លោកអេបិល? ដោយសារកិច្ចការរបស់គាត់មកពីសាតាំង ហើយប្អូនប្រុសរបស់គាត់សុចរិត។

¹³សូមកុំភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ បងប្អូនអើយ ប្រសិនបើ លោកីយ៍ស្អប់អ្នករាល់គ្នា។¹⁴យើងដឹងថា យើងបានឆ្លងផុតពីសេចក្តីស្លាប់មកកាន់ជីវិតហើយ ដោយសារយើងស្រឡាញ់បងប្អូន។ អ្នកណាដែលមិនស្រឡាញ់បងប្អូន ស្ថិតក្នុងសេចក្តីស្លាប់ហើយ។ អ្នកណាដែលស្អប់បងប្អូនរបស់ខ្លួន គឺជាឃាតករ។¹⁵អ្នកដឹងហើយថា គ្មានឃាតករណាមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចស្ថិតនៅក្នុងគាត់ទេ។

¹⁶ដោយសារការនេះ យើងស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់ ដោយសារព្រះគ្រិស្តបានលះបង់ជីវិតរបស់ព្រះអង្គសម្រាប់យើង។ យើងក៏គួរតែលះបង់ជីវិតរបស់យើងសម្រាប់បងប្អូនរបស់យើងដែរ។¹⁷ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាមានរបស់ដែលនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ ហើយឃើញបងប្អូនមានការខ្វះខាត ហើយបិទចិត្តមេត្តាចំពោះអ្នកនោះ តើសេចក្តីស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅក្នុងគាត់យ៉ាងដូចម្តេចទៅ?¹⁸កូនៗជាទីស្រឡាញ់អើយ ចូរឲ្យយើងស្រឡាញ់មិនគ្រាន់តែជាពាក្យ ឬសំដីតែប៉ុណ្ណឹងទេ ប៉ុន្តែ ចូរស្រឡាញ់ដោយការប្រព្រឹត្ត និងសេចក្តីពិតផង។

¹⁹ដោយសារការនេះ យើងដឹងថា យើងកើតមកពីសេចក្តីពិត ហើយយើងក៏មានអំណះអំណាងនៅក្នុងចិត្តរបស់យើងនៅចំពោះព្រះអង្គដែរ។²⁰ប្រសិនបើ ចិត្តរបស់យើងកាត់ទោសយើង ព្រះជាម្ចាស់ធំជាងចិត្តរបស់យើង ហើយព្រះស្គាល់អ្វីៗទាំងអស់។²¹បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ប្រសិនបើ ចិត្តរបស់យើងមិនកាត់ទោសយើងទេ យើងមានទំនុកចិត្តនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។²²អ្វីក្តីដែលយើងសូម យើងនឹងបានទទួលពីព្រះអង្គ ដោយសារយើងបានកាន់តាមបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ ហើយធ្វើតាមអ្វីៗដែលគាប់ព្រះហឫទ័យនៅចំពោះព្រះអង្គ។

²³នេះគឺជាបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ៖ គឺថា យើងត្រូវជឿលើព្រះនាមព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ គឺព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ហើយត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ដូចដែលព្រះអង្គប្រទានបញ្ជានេះមកដល់យើង។²⁴អ្នកណាដែលកាន់តាមបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ គឺស្ថិតនៅជាប់នឹងព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គក៏ស្ថិតនៅជាប់នឹងអ្នកនោះដែរ។ ដោយសារការនេះ យើងដឹងថា ព្រះអង្គនៅជាប់នឹងយើង ដោយព្រះវិញ្ញាណដែលព្រះអង្គប្រទានដល់យើង។

4

¹បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ សូមកុំជឿគ្រប់ទាំងវិញ្ញាណផ្សេងៗឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរល្បងលវិញ្ញាណទាំងនោះ ដើម្បីឲ្យឃើញថា មកពីព្រះជាម្ចាស់ឬយ៉ាងណា ដោយសារមានព្យាការីក្លែងក្លាយជាច្រើនបានចេញទៅក្នុងលោកីយ៍នេះ។²ដោយសារការនេះ អ្នកនឹងស្គាល់ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់ គ្រប់ទាំងវិញ្ញាណដែលទទួលស្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តបានត្រឡប់ទៅជាសាច់ឈាមគឺមកពីព្រះជាម្ចាស់³ហើយគ្រប់ទាំងវិញ្ញាណផ្សេងៗដែលមិនទទួលស្គាល់ ថាព្រះយេស៊ូមកពីព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺជាវិញ្ញាណនៃអ្នកដែលប្រឆាំងនឹងព្រះគ្រិស្ត ដែលអ្នកបានឮថា វានឹងមក ហើយឥឡូវនេះ វាបានមកក្នុងលោកីយ៍រួចរាល់ហើយ។

⁴កូនៗជាទីស្រឡាញ់អើយ អ្នករាល់គ្នាមកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយអ្នករាល់គ្នាបានឈ្នះពួកវាហើយ ដោយសារព្រះអង្គដែលនៅក្នុងអ្នក គឺធំជាងម្នាក់ដែលនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ។⁵ពួកគេមកពីលោកីយ៍ េហតុដូច្នេះហើយ អ្វីដែលពួកគេនិយាយចេញពីលោកីយ៍មក ហើយពួកលោកីយ៍បានស្តាប់ពួកគេ។⁶យើងមកពីព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកណាដែលស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ នឹងស្តាប់យើង។ ដោយសារយើងស្គាល់វិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិត និងវិញ្ញាណនៃខុសឆ្គង។

⁷បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ចូរយើងស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់មកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយអស់អ្នកណាដែលមានសេចក្តីស្រឡាញ់គឺកើតចេញមកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់។⁸អ្នកណាដែលគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់មិនស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ព្រោះព្រះជាម្ចាស់គឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់។

⁹ដោយសារការនេះ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានសម្តែងឲ្យឃើញនៅក្នុងចំណោមយើង ថាព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ព្រះបុត្រាតែមួយរបស់ព្រះអង្គមកក្នុងលោកីយ៍នេះ ដើម្បីឲ្យយើងអាចរស់នៅដោយសារព្រះអង្គ។¹⁰នៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់នេះ មិនមែនដោយសារយើងស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះអង្គស្រឡាញ់យើង ហើយព្រះអង្គបានចាត់ព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គមកធ្វើជាយញ្ញបូជាធួននឹងបាបសម្រាប់លោះបាបរបស់យើង។

¹¹បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ប្រសិនបើ ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់យើងខ្លាំងដល់ម៉េ្លះ ដូច្នេះ យើងត្រូវស្រឡាញ់ដល់គ្នាទៅវិញទៅមកដែរ។¹²គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់បានឃើញព្រះជាម្ចាស់ទេ។ ប្រសិនបើ យើងស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅក្នុងយើង ហើយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គក៏បានគ្រប់លក្ខណ៍នៅក្នុងយើងដែរ។¹³ដោយសារការនេះ យើងដឹងថា យើងស្ថិតនៅក្នុងព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គនៅក្នុងយើង ដោយសារព្រះអង្គបានប្រទានដល់យើងនូវព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ។¹⁴ហើយយើងបានឃើញ ហើយបានធ្វើបន្ទាល់ថា ព្រះបិតាបានចាត់ព្រះបុត្រាមកសង្គ្រោះលោកីយ៍ទាំងមូល។

¹⁵អស់អ្នកណាដែលទទួលស្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូជាបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គនឹងស្ថិតនៅក្នុងអ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះក៏នៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ដែរ។¹⁶យើងបានស្គាល់ ហើយបានជឿលើសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលព្រះជាម្ចាស់មានសម្រាប់យើង។ ព្រះជាម្ចាស់ជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយអ្នកណាដែលស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់នេះ ក៏ស្ថិតនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះជាម្ចាស់ក៏ស្ថិតនៅក្នុងអ្នកនោះដែរ។

¹⁷ដោយសារការនេះ បានធ្វើឲ្យសេចក្តីស្រឡាញ់នេះបានគ្រប់លក្ខណ៍នៅក្នុងចំណោមយើង ដូច្នេះ យើងនឹងមានទំនុកចិត្តនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ ដោយសារព្រះអង្គជាសេចក្តីស្រឡាញ់ យើងដែលនៅក្នុងលោកីយ៍នេះក៏មានសេចក្តីស្រឡាញ់ដែរ។¹⁸ដូច្នេះហើយ គ្មានការភ័យខ្លាចនៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏គ្រប់លក្ខណ៍ បណ្តេញភាពភ័យខ្លាច ព្រោះភាពភ័យខ្លាចដោយសារមានការជំនុំជម្រះ។ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលភ័យខ្លាច មិនបានសិ្ថតនៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏គ្រប់លក្ខណ៍នៅឡើយទេ។

¹⁹យើងស្រឡាញ់ ដោយសារព្រះអង្គស្រឡាញ់យើងជាមុន។²⁰ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់និយាយថា «ខ្ញុំស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់» ប៉ុន្តែ ស្អប់បងប្អូនរបស់ខ្លួន គាត់ជាមនុស្សកុហក។ ព្រោះអស់អ្នកដែលមិនស្រឡាញ់បងប្អូនរបស់ខ្លួន ដែលមើលឃើញ មិនអាចស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលគាត់មើលមិនឃើញបានទេ។²¹នេះគឺជាបញ្ជាដែលយើងបានទទួលពីព្រះអង្គ៖ អស់អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ ត្រូវស្រឡាញ់បងប្អូនរបស់ខ្លួនដែរ។

5

¹អស់អ្នកណាដែលជឿថា ព្រះយេស៊ូជាព្រះគ្រិស្ត ដែលកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយអស់អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ព្រះបិតា ក៏ស្រឡាញ់កូនដែលកើតចេញពីព្រះអង្គដែរ។²ដោយសារការនេះ យើងដឹងថា យើងស្រឡាញ់បុត្រធីតារបស់ព្រះអង្គ៖ នៅពេលយើងស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រព្រឹត្តតាមបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ។³ដ្បិត ការនេះគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់៖ គឺថា យើងកាន់តាមបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ។ ហើយបញ្ជារបស់ព្រះអង្គមិនមែនជាបន្ទុកធ្ងន់ទេ។

⁴មនុស្សគ្រប់រូបដែលកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់បានឈ្នះលោកីយ៍ហើយ។ ហើយនេះគឺជាជ័យជំនះដែលឈ្នះលោកីយ៍៖ គឺដោយជំនឿរបស់យើង។⁵តើអ្នកណាជាអ្នកឈ្នះលោកីយ៍? គឺជាអ្នកដែលជឿលើព្រះយេស៊ូថាជាព្រះបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់។

⁶នេះគឺជាអ្នកដែលបានមកដោយទឹក និងលោហិត៖ គឺព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។ ព្រះអង្គបានយាងមកមិនគ្រាន់តែដោយទឹក ប៉ុន្តែ ដោយទឹក និងព្រះលោហិត។⁷ព្រោះមានការបីយ៉ាងដែលធ្វើបន្ទាល់ពីការនេះ៖⁸ព្រះវិញ្ញាណ ទឹក និងព្រះលោហិត។ ទាំងបីនេះព្រមព្រៀងគ្នា។

⁹ប្រសិនបើ យើងទទួលទីបន្ទាល់ពីមនុស្ស ទីបន្ទាល់របស់ព្រះជាម្ចាស់ប្រសើរជាង។ ព្រោះទីបន្ទាល់របស់ព្រះជាម្ចាស់គឺបែបនេះ គឺថា ព្រះបានធ្វើបន្ទាល់ទាក់ទងនឹងព្រះបុត្រារនស់ព្រះអង្គ។¹⁰អស់អ្នកណាដែលជឿលើព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ គេមានទីបន្ទាល់នៅក្នុងខ្លួនគេ។ អស់អ្នកណាដែលមិនជឿថាព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតព្រះអង្គចេញមក គឺជាមនុស្សកុហក ដោយសារគាត់មិនបានជឿទីបន្ទាល់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកទាក់ទងនឹងព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ។

¹¹ហើយទីបន្ទាល់គឺយ៉ាងដូច្នេះ៖ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចដល់យើង ហើយជីវិតនេះនៅក្នុងព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ។¹²អ្នកណាដែលមានព្រះបុត្រា គឺមានជីវិត។ ហើយអ្នកណាដែលគ្មានព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏គ្មានជីវិតដែរ។

¹³ខ្ញុំសរសេរសេចក្តីទាំងនេះ មកកាន់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានដឹងថា អ្នករាល់គ្នាមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចហើយ ចំពោះអ្នកណាដែលជឿនៅក្នុងព្រះនាមព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់។¹⁴ហើយនេះក៏ជាទំនុកចិត្តដែលយើងមានចំពោះព្រះអង្គដែរ គឺថាប្រសិនបើយើង សូមអ្វីស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គនឹងស្តាប់យើង។¹⁵ហើយប្រសិនបើយើងដឹងថា ព្រះអង្គស្តាប់យើង អ្វីៗដែលយើងបានទូលសុំពីព្រះអង្គ យើងដឹងថា យើងបានទទួលអ្វីៗដែលយើងបានសុំពីព្រះអង្គនោះហើយ។

¹⁶ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ឃើញបងប្អូនរបស់គាត់ធ្វើបាប ដែលមិនមានទោសដល់ស្លាប់ គាត់ត្រូវអធិស្ឋាន ហើយព្រះអង្គនឹងប្រទានជីវិតដល់គាត់។ ខ្ញុំសំដៅលើអស់អ្នកដែលធ្វើបាបដែលមិនមានទោសដល់ស្លាប់។ បើធ្វើបាបមានទោសដល់ស្លាប់ ខ្ញុំមិននិយាយថា គាត់គួរអធិស្ឋានសម្រាប់ការនោះទេ។¹⁷អ្វីៗដែលមិនសុចរិតគឺជាបាប ប៉ុន្តែ ក៏មានបាបដែលមិនមានទោសដល់ស្លាប់ដែរ។

¹⁸យើងដឹងថា អស់អ្នកណាដែលកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់មិនធ្វើបាបទេ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គដែលកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់ នឹងការពារគាត់ឲ្យមានសុវត្តិភាព ហើយការអាក្រក់មិនអាចធ្វើទុក្ខគាត់បានទេ។¹⁹យើងដឹងថាយើងមកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយយើងដឹងថា លោកីយ៍ទាំងមូលកំពុងតែដេកនៅក្នុងមេកំណាច។

²⁰ប៉ុន្តែ យើងដឹងថា ព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់បានយាងមក ហើយបានប្រទានមកយើងនូវការយល់ដឹង ដើម្បីឲ្យយើងបានដឹងថា ព្រះអង្គជាសេចក្តីពិត។ ហើយយើងនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់នៃសេចក្តីពិតដែរ ហើយនៅក្នុងព្រះបុត្រាព្រះអង្គ គឺព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត។ ព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះដ៏ពិត និងជាជីវិតអស់កល្ប។²¹កូនៗរាល់គ្នាអើយ ចូររក្សាខ្លួនចេញពីរូបព្រះផ្សេងៗ។

២ យ៉ូហាន

1

¹ពីចាស់ទុំ ទៅកាន់ស្រ្តីដែលបានជ្រើសរើស និងកូនៗរបស់នាង ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់នៅក្នុងសេចក្តីពិត ហើយមិនគ្រាន់តែខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ថែមទាំងអស់អ្នកដែលបានស្គាល់សេចក្តីពិតផងដែរ²ដោយសារសេចក្តីពិត នៅក្នុងយើង ហើយនឹងនៅជាមួយយើងរហូតអស់កល្ប។³សូមព្រះគុណ សេក្តីមេត្តា និងសេចក្តីសុខសាន្ត នៅជាមួយយើង ពីព្រះវរបិតា និងពីព្រះយេស៊ូវគ្រិស្ត ជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះវរបិតា នៅក្នុងសេចក្តីពិត និងសេចក្តីស្រឡាញ់។

⁴ខ្ញុំមានអំណរជាខ្លាំង ដែលខ្ញុំបានដឹងថា មានកូនៗរបស់យើងមួយចំនួនកំពុងតែដើរក្នុងសេចក្តីពិត ដូចដែលយើងបានទទួលបញ្ញាត្តិនេះ មកពីព្រះវរបិតា។⁵ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមអង្វរអ្នកស្រី ខ្ញុំមិនគ្រាន់តែសរសេរបញ្ញាត្តិថ្មីមកកាន់អ្នកស្រីតែប៉ុណ្ណឹងទេ ប៉ុន្តែ ព្រះដែលយើងមានតាំងពីដើមបំបូងមក ថា យើងត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។⁶នេះគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលយើងត្រូវដើរតាមបញ្ញាត្តិរបស់ព្រះអង្គ។ នេះគឺជាបញ្ញាត្តិ ដូចដែលអ្នកធ្លាប់បានឮរួចមកហើយតាំងពីដំបូង ថាអ្នកត្រូវដើរតាមបញ្ញាត្តិនេះ។

⁷ដោយសារមានអ្នកបោកប្រាស់ជាច្រើនបានចេញទៅក្នុងលោកីយ៍នេះ ហើយពួកគេមិនបានប្រកាសថា ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តបានត្រឡប់ទៅជាសាច់ឈាមឡើយ។ នេះគឺជាអ្នកបោកប្រាស់ និងជាអ្នកដែលប្រឆាំងនឹងព្រះគ្រិស្តហើយ។⁸ចូរប្រ័យ្នខ្លួនរបស់អ្នក ថាអ្នកមិនបាត់បង់អ្វីៗដែលយើងបានធ្វើការ ដើម្បីឲ្យអ្នកបានទទួលរង្វាន់យ៉ាងបរិបូរ។

⁹អស់អ្នកណាដែលមិននៅជាប់ក្នុងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះគ្រិស្តទេ អ្នកនោះគ្មានព្រះជាម្ចាស់ទេ។ អ្នកណាដែលនៅជាប់នឹងសេចក្តីបង្រៀន អ្នកនោះមានទាំងព្រះវរបិតា និងព្រះបុត្រា។¹⁰ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់មករកអ្នក ហើយមិនបាននាំសេចក្តីបង្រៀននេះមកកាន់អ្នកទេ សូមកុំទទួលពួកគេមកក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកឡើយ ហើយមិនត្រូវស្វាគមន៍គេដែរ។¹¹ព្រោះអ្នកណាដែលស្វាគមន៍ពួកគេនឹងមានចំណែកក្នុងអំពើអាក្រក់របស់គេដែរ។

¹²ខ្ញុំមានកិច្ចការជាច្រើន ដើម្បីសរសេរមកកាន់អ្នក ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនចង់សរសេរទៅកាន់ពួកគេដោយទឹកប៊ិចលើក្រដាស់ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងទៅរកអ្នក ហើយនិយាយជាមួយង្នកមុខទល់នឹងមុខ ដើម្បីឲ្យអំណររបស់យើងបានគ្រប់លក្ខណ៍ឡើង។¹³កូនៗរបស់បងស្រីជ្រើសរើសរបស់អ្នក ជម្រាប់សួរអ្នក។

បី យ៉ូហាន

1

¹ពីចាស់ទុំទៅកាន់លោកកៃយុសជាទីស្រឡាញ់ និងជាអ្នកដែលខ្ញុំស្រឡាញ់នៅក្នុងសេចក្តីពិត²បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ខ្ញុំអធិស្ឋាន សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានចម្រុងចម្រើនក្នុងកិច្ចការទាំងអស់ ហើយមានសុខភាពល្អផង ក៏ដូចជាព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា។³ខ្ញុំមានអំណរជាខ្លាំង នៅពេលដែលបងប្អូនមករកខ្ញុំ ហើយបានធ្វើបន្ទាល់ពីសេចក្តីពិតរបស់អ្នក ក្នុងការដែលអ្នករាល់គ្នាដើរនៅក្នុងសេចក្តីពិតនោះ។⁴ខ្ញុំគ្មានអ្វីមានអំណរលើសជាងនេះទៀតទេ ក្នុងការឮថាកូនៗរបស់ខ្ញុំដើរក្នុងសេចក្តីពិតនោះ។

⁵ប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ប្អូនបានប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីស្មោះត្រង់ ទោះបីជានៅពេលអ្នកបម្រើដល់បងប្អូន ឬអ្នកដទៃក្តី⁶គេបានធ្វើបន្ទាល់ពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ប្អូននៅក្នុងចំណោមក្រុមជំនុំ។ ថាប្អូនបានធ្វើយ៉ាងល្អ ក្នុងការចាត់ពួកគេឲ្យធ្វើដំណើរចេញទៅ ក្នុងលក្ខណៈជាមនុស្សដែលស័ក្តសមមកពីព្រះជាម្ចាស់⁷ដោយសារការធ្វើដំណើរចេញទៅនេះ ព្រោះតែព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេមិនបានយកអ្វីពីសាសន៍ដទៃទៅជាមួយឡើយ។⁸ដូច្នេះហើយ យើងត្រូវស្វាគមន៍អ្នកទាំងនោះ ដើម្បីឲ្យយើងអាចក្លាយជាអ្នកមានចំណែកធ្វើការរួមសម្រាប់សេចក្តីពិត។

⁹ខ្ញុំបានសរសេរការខ្លះទៅកាន់ក្រុមជំនុំ ប៉ុន្តែ លោកឌីអូត្រែប ជាអ្នកដែលចូលចិត្តចង់បានមុខមាត់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ គាត់មិនបានទទួលយើងទេ។¹⁰ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើ ខ្ញុំមក ខ្ញុំនឹងនឹកចាំពីអំពើដែលគាត់បានធ្វើ ពីការដែលគាត់បាននិយាយចំអកមើលងាយទាស់នឹងយើង ជាមួយនឹងពាក្យបង្កាច់បង្ខូចជាច្រើនផង។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឺងទេ គាត់ខ្លួនឯងក៏មិនទទួលបងប្អូន គាត់ថែមទាំងហាមប្រាមបងប្អូនដែលចង់ទទួលយើង ហើយបានបណ្តេញពួកគេចេញពីក្រុមជំនុំថែមទៀតផង។

¹¹ប្អូនជាទីស្រឡាញ់ សូមកុំយកតម្រាបតាមអ្វីដែលអាក្រក់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរយកតម្រាបតាមអ្វីដែលល្អវិញ។ អ្នកណាដែលធ្វើល្អគឺមកពីព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលធ្វើអាក្រក់មិនបានឃើញព្រះជាម្ចាស់ទេ។¹²គេបានធ្វើបន្ទាល់ល្អពីលោកដេមេទ្រាសគ្រប់យ៉ាង ថែមទាំងនិយាយការពិតពីគាត់ផង។ យើងក៏ធ្វើបន្ទាល់ ហើយអ្នកក៏ដឹងថាទីបន្ទាល់របស់យើងគឺជាការពិតដែរ។

¹³ខ្ញុំមានកិច្ចការជាច្រើនចង់សរសេរមកកាន់ប្អូន ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនចង់សរសេរវាមកកាន់ប្អូនដោយប៊ិច ឬទឹកខ្មៅឡើយ។¹⁴ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងបានជួបប្អូនឆាប់ៗ ហើយនឹងនឹងនិយាយគ្នាមុខទល់នឹងមុខ។¹⁵សូមសេចក្តីសុខសាន្តនៅជាមួយប្អូន។ មិត្តសំឡាញ់សូមជម្រាប់សួរប្អូន។ សូមជម្រាប់សួរពួកគេតាមឈ្មោះផង។

យូដាស

1

¹ខ្ញុំ យូដាស ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត និងជាប្អូនរបស់លោកយ៉ាកុប ដែលព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតាបានត្រាស់ហៅ និងស្រឡាញ់ ព្រមទាំងបម្រុងទុកសម្រាប់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត សូមជ្រាប។²សូមសេចក្តីមេត្តាករុណា សេចក្តីសុខសាន្ត និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានចម្រើនឡើងដល់បងប្អូនយ៉ាងបរិបូណ៌។

³បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ ខ្ញុំព្យាយាមសរសេរអំពីសេចក្តីសង្រ្គោះមកកាន់បងប្អូន ដើម្បីដាស់តឿនបងប្អូនឲ្យចេះពុះពារការពារជំនឿអស់ពីចិត្ត ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកអ្នកជឿទាំងអស់មួយដងជាសំរេច។⁴ចំពោះអ្នកខ្លះបានបន្លំខ្លួនចូលមកក្នុងចំណោមបងប្អូន។ ពួកគេស្វែងរកឱកាសថ្កោលទោស។ ពួកគេជាមនុស្សមិនគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបង្ខូចព្រះគុណព្រះអង្គជារឿងអាសអាភាស និងបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាចៅហ្វាយ និងជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង។

⁵ឥឡូវនេះខ្ញុំចង់រំព្ញកបងប្អូនជាថ្មីម្តងទៀត ទោះបីជាបងប្អូនបានដឹងច្បាស់ហើយក៏ដោយថា ព្រះអម្ចាស់បានសង្រ្គោះអ៊ីស្រាអែលចេញពីប្រទេសអេស៊ីប ប៉ុន្តែក្រោយ មកទៀត ទ្រង់បានបំផ្លាញអស់ពួកអ្នកមិនព្រមជឿ។⁶ទេវតាពុំបានរក្សាមុខតំណែងរបស់ខ្លួនឡើយ តែបែរជាចាកចោលលំនៅដ្ឋានរបស់ខ្លួន ព្រះជាម្ចាស់ឃុំពួកគេដាក់ច្រវ៉ាក់ជាប់រៀងរហូតនៅទីងងឹត រង់ចាំថ្ងៃព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសដ៏អស្ចារ្យ។

⁷ដូចជាទីក្រុងសូដុម ក្រុងកូម៉ូរ៉ា និងក្រុងឯទៀតៗដែលនៅជុំវិញ ពួកអ្នកក្រុងបណ្តោយខ្លួនប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ និងរួមបវេណីខុសពីធម្មជាតិ។ ពួកគេទទួលទណ្ឌកម្មក្នុងបឹងភ្លើងឆេះអស់កល្ប ទុកជាការព្រមានដល់អ្នកឯទៀតៗ។⁸ដូចគ្នានេះដែរ ពួកអ្នករវើរវាយទាំងនេះធ្វើឲ្យរូបកាយពួកគេទៅជាសៅហ្មង។ ពួកគេបដិសេធសិទ្ធិអំណាច និងជេរប្រមាថពួកទេវតាប្រកបដោយសិរីរុងរឿងទៅវិញ។

⁹សូម្បីតែមហាទេវតាមីកែល ពេលឈ្លោះប្រកែកជាមួយមារសត្រូវអំពីសពរបស់លោកម៉ូសេ ក៏លោកពុំហ៊ានជេរប្រមាថដែរ។ លោកគ្រាន់តែពោលថា៖ «សូមព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទោសឯង!»¹⁰ប៉ុន្តែ ពួកទាំងនេះជេរប្រមាថអ្វីៗ ដែលខ្លួនពុំស្គាល់។ ហើយពួកគេយល់ដឹងតាមតែសភាវគតិដូចសត្វតិរច្ឆាន ដែលនាំឲ្យខ្លួនវិនាសតែប៉ុណ្ណោះ។¹¹ពួកគេត្រូវវិនាសហើយ! ព្រោះតែបានដើរតាមផ្លូវរបស់លោកកាអ៊ីន និងបណ្តោយខ្លួនឲ្យវង្វេងតាមលោកបាឡាម។ ពួកគេត្រូវវិនាសដូចការបះបោររបស់លោកកូរេ។

¹²ពួកគេធ្វើឲ្យល្អក់កករ ពេលបរិភោគអាហាររួមគ្នាដោយក្តីស្រឡាញ់។ ពួកគេបរិភោគឥតអៀនខ្មាស ចម្អែតតែក្រពះខ្លួនឯង។ ប្រៀបបីដូចជាពពកគ្មានភ្លៀង បោកបក់ផាត់តាមខ្យល់។ ជាដើមឈើឥតផ្លែតាមរដូវ រលើងដល់ប្ញសងាប់ពីរដង។¹³ពួកគេប្រៀបបីដូចជារលកសមុទ្របោកបក់ខ្លាំងៗ បែកពពុះគ្មានអៀនខ្មាសអ្វីឡើយ។ ប្រៀបបីដូចជាផ្កាយវង្វេងទិស ដែលព្រះជាម្ចាស់បម្រុងទុកនៅទីងងឹតសូន្យសុង។

¹⁴លោកហេណុកជាបុព្វបុរសតំណទីប្រាំពីរក្រោយពីលោកអដាំ បានថ្លែងទំនាយអំពីអ្នកទាំងនោះថា៖ «មើល! ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកជាមួយប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធមានចំនួនអនេកអនន្ត។¹⁵ព្រះអង្គនឹងយាងមកវិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សគ្រប់គ្នា។ ទ្រង់នឹងវិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សដែលមិនគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់ ចំពោះទង្វើអាក្រក់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត និងពាក្យសម្តីដែលមនុស្សបាបប្រឆាំងទាស់នឹងព្រះអង្គ»។¹⁶ពួកគេជាមនុស្សរអ៊ូរទាំ និងមិនសប្បាយចិត្ត ដែលប្រព្រឹត្តតាមចិត្តលោភលន់របស់ខ្លួន។ ពួកគេជាមនុស្សអួតបំប៉ោង រកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន និងបញ្ចើចបញ្ចើអ្នកដទៃ។

¹⁷ចំពោះបងប្អូនជាទីស្រឡាញ់វិញ ចូរនឹកចាំពីពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ពួកសាវករបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តកាលពីមុន។¹⁸អ្នកទាំងនោះប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ «នៅគ្រាចុងក្រោយបំផុត នឹងមានពួកចំអកឡកឡឺយ ប្រព្រឹត្តតាមចិត្តលោភលន់របស់ខ្លួន»។¹⁹ពួកគេជាមេបង្កការបែកបាក់។ ពួកគេជាមនុស្សលោកីយ៍ និងគ្មានព្រះវិញ្ញាណគង់នៅជាមួយ។

²⁰ចំពោះបងប្អូនវិញ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ ចូរកសាងខ្លួនលើជំនឿដ៏វិសុទ្ធបំផុត និងអធិស្ឋានតាមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។²¹ចូរស្ថិតនៅជាប់សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ទាំងទន្ទឹងរង់ចាំព្រះហប្ញទ័យមេត្តាករុណារបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ត ដែលនាំយើងឲ្យទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ។

²²ចូរមានចិត្តមេត្តាដល់បងប្អូនណា ដែលមានចិត្តសង្ស័យ។²³ចូរសង្រ្គោះមនុស្សដទៃ ដោយអូសគេចេញពីភ្លើង។ ចូរមានចិត្តមេត្តាចំពោះមនុស្សដទៃ ដោយការភ័យខ្លាច។ សូម្បីតែប៉ះពាល់អាវពួកគេ ក៏នាំឲ្យយើងឥតសៅហ្មងដែរ។

²⁴ឥឡូវនេះ ព្រះជាម្ចាស់អាចការពារបងប្អូនមិនឲ្យជំពប់ជើងដួល និងរក្សាបងប្អូនឲ្យមានជំហររឹងប៉ឹង នៅចំពោះវត្តមានពេញដោយសិរីរុងរឿង ឥតកន្លែងបន្តោស និងអំណរពេញលេញ។²⁵ព្រះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់ ជាព្រះសង្រ្គោះនៃយើង តាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្តជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង សូមថ្វាយសិរីរុងរឿង បារមី និង ព្រះចេស្តា មុនពេលមានអ្វីទាំងអស់ ពេលឥឡូវនេះ និងអស់កល្បតរៀងរហូត។ អាម៉ែន!

វិវរណៈ

1

¹នេះគឺជាការបើកសម្ដែងរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់ព្រះអង្គ ដើម្បីបង្ហាញដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ នូវអ្វីដែលនឹងត្រូវកើតឡើងជាឆាប់។ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យពួកគេដឹងដោយសារព្រះអង្គចាត់ទេវតារបស់ព្រះអង្គដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គគឺលោកយ៉ូហាន។²លោកយ៉ូហានបានធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ពីអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានឃើញ។³មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលបានអាន និងអស់អ្នកដែលស្តាប់ពាក្យទំនាយនេះ និងអស់អ្នកដែលស្តាប់បង្គាប់តាមអ្វីដែលបានសរសេរនៅក្នុងនេះ ព្រោះពេលកំណត់ជិតមកដល់ហើយ។

⁴ខ្ញុំ យ៉ូហាន ជូនចំពោះក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរនៅក្នុងអាស៊ី៖ សូមព្រះគុណនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា និងសេចក្តីសុខសាន្តពីព្រះអង្គដែលគង់នៅសព្វថ្ងៃ និងពីដើម និងព្រះអង្គដែលនឹងយាងមក ព្រមទាំងពីវិញ្ញាណទាំងប្រាំពីរដែលគង់នៅមុខបល័្លង្ករបស់ព្រះអង្គ⁵និង ពីព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ដែលជាបន្ទាល់ដ៏ស្មោះត្រង់ និងជាព្រះដែលជាផលដំបូងនៃការកើតឡើងវិញពីពួកមនុស្សស្លាប់ និងជាស្តេចគ្រប់គ្រងនៅលើផែនដី។ ថ្វាយដល់ព្រះដែលស្រឡាញ់យើង ហើយបានដោះយើងឲ្យរួចពីបាបដោយសារព្រះលោហិតរបស់ព្រះអង្គ⁶ទ្រង់បានធ្វើឲ្យយើងក្លាយជាអាណាចក្រ ធ្វើជាបូជាចារ្យសម្រាប់ព្រះរបស់ព្រះអង្គ និងព្រះបិតា ថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ព្រះអង្គ និងចេស្តាជារៀងរហូតតទៅ! អាម៉ែន។

⁷មើល៍ ព្រះអង្គកំពុងតែយាងមកនៅលើពពក ភ្នែកទាំងអស់នឹងឃើញព្រះអង្គ បូករួមទាំងអ្នកដែលបានចាក់ព្រះអង្គដែរ។ គ្រប់ទាំងជាតិសាសន៍នៅលើផែនដីនឹងយំសោក ដោយសារតែព្រះអង្គ។ មែន! អាម៉ែន។⁸ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំជាអាល់ផា និងជាអូមេកា» (ព្រះដែលគង់នៅសព្វថ្ងៃ និងពីដើម និងព្រះដែលនឹងយាងមក ពេញដោយព្រះចេស្តា)។

⁹ខ្ញុំ យ៉ូហាន ជាបងប្អូន និងជាម្នាក់ដែលរួមចំណែកជាមួយបងប្អូននៅក្នុងទុក្ខលំបាក និងព្រះរាជ្យ ព្រមទាំងអត់ធ្មត់ស៊ូទ្រាំនៅក្នុងព្រះយេស៊ូ ដែលត្រូវនិរទេសទៅកោះមួយដែលហៅថា ប៉ាតម៉ុស ដោយសារតែព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងទីបន្ទាល់អំពីព្រះយេស៊ូ។¹⁰ខ្ញុំបាននៅក្នុងថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឮសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងនៅខាងក្រោយខ្ញុំ ដូចជាសម្លេងត្រែ។¹¹សម្លេងនោះប្រាប់ថា «ចូរកត់ត្រាអ្វីដែលអ្នកឃើញនៅក្នុងសៀវភៅ ហើយផ្ញើទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ ទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងអេភេសូរ ក្រុងស្មៀរ‌ណា ក្រុងពើកា‌ម៉ុស ក្រុងធាទេ‌រ៉ា ក្រុងសើដេស ក្រុងភីឡា‌ដិលភា និងក្រុងឡៅឌី‌សេ»។

¹²ខ្ញុំបានបែរខ្លួនជុំវិញ ដើម្បីរកមើលសម្លេងដែលកំពុងនិយាយមកកាន់ខ្ញុំនោះ ហើយនៅពេលខ្ញុំបែរ ខ្ញុំបានឃើញជើងចង្កៀងមាសប្រាំពីរ។¹³នៅចំកណ្តាលនៃជើងចង្កៀង មានម្នាក់ដូចជាកូនមនុស្ស ពាក់រ៉ូបវែងដល់ជើងរបស់គាត់ ហើយពាក្យខ្សែក្រវាត់មាននៅជុំវិញដើមទ្រូង។

¹⁴ក្បាល និងសក់របស់គាត់មានពណ៌សដូចជារោមសត្វ សដូចជាព្រិល ហើយភ្នែករបស់គាត់ដូចជាអណ្តាតភ្លើង។¹⁵ជើងរបស់គាត់ដូចជាលង្ហិនដែលត្រូវបានដុតដោយសារឡភ្លើង ហើយសម្លេងរបស់គាត់ដូចជាសម្លេងនៃទឹកជាច្រើន។¹⁶គាត់មានផ្កាយប្រាំពីរនៅក្នុងដៃស្តាំរបស់គាត់ ហើយមានដាវមួយដែលមានមុខពីរយ៉ាងមុត ចេញពីមាត់របស់គាត់មក។ មុខរបស់គាត់ជះពន្លឺដូចជាពន្លឺព្រះអាទិត្យនៅពេលពេញកម្ដៅ។

¹⁷ពេលខ្ញុំបានឃើញគាត់ ខ្ញុំដួលចុះនៅទាបជើងរបស់គាត់ដូចជាមនុស្សស្លាប់។ គាត់បានដាក់ដៃស្តាំរបស់គាត់លើខ្ញុំ ហើយប្រាប់ថា៖«កុំខ្លាចឡើយ។¹⁸ខ្ញុំជាមុន និងជាក្រោយបង្អស់ ហើយជាម្នាក់ដែលរស់នៅ។ ខ្ញុំបានស្លាប់ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំរស់នៅរហូតអស់កល្បជានិច្ច! ហើយខ្ញុំមានកូនសោរនៃសេចក្តីស្លាប់ និងស្ថាននរកដែរ។

¹⁹ដូច្នេះ ចូរកត់ត្រាចុះ អ្វីដែលអ្នកបានឃើញ អ្វីដែលបានកើតឡើងនៅពេលនេះ និងអ្វីដែលនឹងកើតឡើងបន្ទាប់ពីនេះ។²⁰ចំណែកឯអាថ៌កំបាំងអត្ថន័យពីផ្កាយទាំងប្រាំពីរដែលអ្នកឃើញនៅក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំ និងជើងចង្កៀងមាសទាំងប្រាំពីរគឺ៖ ផ្កាយទាំងប្រាំពីរគឺជាទេវតានៃក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ និងជើងចង្កៀងទាំងប្រាំពីរគឺជាក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ។

2

¹«ចូរសរសេរទៅកាន់ទេវតានៃក្រុមជំនុំនៅក្នុងក្រុងអេភេសូថា៖ «នេះគឺជាព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ដែលបានកាន់ផ្កាយទាំងប្រាំពីរនៅក្នុងព្រះហស្តស្តាំរបស់ព្រះអង្គ និងជាព្រះជាម្ចាស់ដែលបានយាងនៅក្នុងចំណោមជើងចង្កៀងមាសទាំងប្រាំពីរថា៖²«យើងបានដឹងពីអ្វីដែលអ្នកបានធ្វើ និងដឹងពីការខំធ្វើការយ៉ាងនឿយហត់ និងអត់ធ្មត់ស៊ូទ្រាំរបស់អ្នក។ ខ្ញុំដឹងថាអ្នកមិនអាចទប់ទល់នឹងការអាក្រក់របស់មនុស្សបានទេ។ ខ្ញុំដឹងថា អ្នកបានទទួលការល្បងល ចំពោះអស់អ្នកដែលនិយាយថាខ្លួនជា សាវ័ក ប៉ុន្តែ មិនមែនទេ ហើយអ្នកបានដឹងថាពួកគេជាមនុស្សកុហក។

³ខ្ញុំដឹងថាអ្នកបានស៊ូទ្រាំអត់ធ្មត់ ហើយអ្នកបានរងទុក្ខជាច្រើនដោយសារឈ្មោះខ្ញុំ ហើយថា អ្នកមិនមានការព្រួយបារម្ភឡើយ។⁴ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមានការមួយទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នាពីការមួយដែលអ្នកបានបោះបង់ចោលសេចក្តីស្រឡាញ់ដើម។⁵សូមចាំ ថាអ្នកបានចេញឆ្ងាយពីសេចក្តីស្រឡាញ់ប៉ុណ្ណា។ ចូរប្រែចិត្ត ហើយធ្វើការអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើតាំងពីដំបូង។ បើអ្នករាល់គ្នាមិនប្រែចិត្តទេ ខ្ញុំនឹងមកឯអ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងរើជើងចង្កៀងរបស់អ្នកចេញពីកន្លែងរបស់វា។

⁶ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមានការនេះ៖ គឺថាអ្នករាល់គ្នាបានស្អប់អ្វីដែលពួកនីកូឡាសបានធ្វើ ដែលខ្ញុំក៏ស្អប់ដែរ។⁷ចូរឲ្យអ្នកដែលមានត្រចៀកស្តាប់អ្វី ដែលព្រះវិញ្ញាណមានបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមជំនុំផ្សេងៗ។ ចំពោះអ្នកដែលមានជ័យជម្នះ ខ្ញុំនឹងឲ្យសិទ្ធិទទួលទានផ្លែពីដើមនៃជីវិត ដែលនៅស្ថានសួគ៌របស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁸«ចូរសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងស្មៀរ‌ណាដូចតទៅនេះ៖ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដែលជាដើម និងជាចុង ជាព្រះដែលបានស្លាប់ និងបានរស់ឡើងវិញម្ដងទៀតថា៖⁹«ខ្ញុំស្គាល់ពីការឈឺចាប់ និងពីភាពក្រីក្ររបស់អ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែ ជាអ្នករាល់គ្នាគឺជាអ្នកមាន។ ខ្ញុំស្គាល់ អ្នកជេរប្រមាថ ដែលនិយាយថាខ្លួនជាសាសន៍យូដា ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនមែនជាសាសន៍យូដាទេ។ ពួកគេជាក្រុមជំនុំរបស់សាតាំងវិញ។

¹⁰កុំភ័យខ្លាចជាមួយអ្វីដែលអ្នកនឹងត្រូវរងទុក្ខឡើយ។ មើល៍! មារកំពុងចាប់អ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាទៅក្នុងគុក ដើម្បីធ្វើការល្បងលដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកនឹងរងទុក្ខអស់រយៈពេលដប់ថ្ងៃ។ ចូរស្មោះត្រង់ដល់ស្លាប់ចុះ ហើយខ្ញុំនឹងផ្តល់មកុដនៃជីវិតដល់អ្នករាល់គ្នា។¹¹ចូរឲ្យអ្នកមានត្រចៀកស្តាប់អ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមជំនុំផ្សេងៗ។ អស់អ្នកណាដែលឈ្នះ នឹងមិនរងទុក្ខដោយសារសេចក្តីស្លាប់លើកទីពីរឡើយ»។

¹²«ចូរសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងពើកា‌ម៉ុស ដូចតទៅនេះ៖ មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ដែលមានដាវដ៏មុតស្រួមានមុខពីរ៖¹³«ខ្ញុំដឹងថាអ្នករាល់គ្នារស់នៅកន្លែងណា គឺនៅចំបល័្លង្ករបស់សាតាំង។ លើសពីនេះ អ្នករាល់គ្នាមានចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះឈ្មោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថាអ្នករាល់គ្នាមិនបានបដិសេធជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងខ្ញុំទេ ទោះបីជានៅក្នុងថ្ងៃរបស់អាន់ទី‌ប៉ាសជាអ្នកធ្វើស្មរបន្ទាល់របស់ខ្ញុំ ជាអ្នកដែលស្មោះត្រង់នឹងខ្ញុំ ជាអ្នកដែលត្រូវគេសម្លាប់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ជាកន្លែងដែលសាតាំងនៅនោះ។

¹⁴ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមានការមួយចំនួនទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នា៖ មានអ្នកខ្លះកាន់ខ្ជាប់ជាមួយនឹងសេចក្តីបង្រៀនរបស់បាឡាម ដែលបានបង្រៀនបាឡាក់ឲ្យដាក់អន្ទាក់នៅចំពោះមុខកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឲ្យពួកគេបរិភោគអាហារថ្វាយទៅរូបព្រះ និងប្រព្រឹត្តអំពើប្រាកចាសសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ។¹⁵ក៏មានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាបានកាន់ខ្ជាប់តាមសេចក្តីបង្រៀនរបស់ពួកនីកូ‌ឡាសដូចគ្នាដែរ។

¹⁶ដូច្នេះ ចូរប្រែចិត្ត! ប្រសិនបើ មិនប្រែចិត្ត ខ្ញុំនឹងមកឯអ្នករាល់គ្នាជាឆាប់ ហើយខ្ញុំនឹងច្បាំងជាមួយនឹងពួកគេដោយដាវនៅក្នុងមាត់របស់ខ្ញុំ។¹⁷អស់អ្នកដែលមានត្រចៀក ចូរស្តាប់អ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណមានបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមជំនុំផ្សេងៗ។ អស់អ្នកដែលឈ្នះ ខ្ញុំនឹងឲ្យនំម៉ាណាដែលលាក់ទុកដល់អ្នកនោះ ហើយខ្ញុំនឹងឲ្យគ្រួសពណ៌សដល់អ្នកនោះជាមួយនឹងឈ្មោះថ្មីសរសេរនៅលើថ្មនោះ ជាឈ្មោះដែលគ្មាននរណាស្គាល់ មានតែអ្នកទទួលវាទេទើបស្គាល់»។

¹⁸«ចូរសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងធាទេ‌រ៉ាដូចតទៅនេះ៖ នេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់បុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះនេត្រប្រៀបដូចជាអណ្តាតភ្លើង និងព្រះបាទប្រៀបដូចជាលង្ហិនភ្លឺរលោង¹⁹«ខ្ញុំដឹងពីអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើ គឺសេចក្តីស្រឡាញ់ និងជំនឿ ព្រមទាំងការបម្រើ និងការស៊ូទ្រាំអត់ធ្មត់របស់អ្នករាល់គ្នា។ ខ្ញុំដឹងថា អ្វីដែលអ្នកបានធ្វើថ្មីៗនេះច្រើនជាងអ្វីដែលអ្នកធ្វើពីដំបូងទៀត។

²⁰ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមានការនេះទាស់ជាមួយអ្នករាល់គ្នា អ្នកបានបណ្តោយខ្លួនទៅតាមនាងយេសិ‌បិល ដែលហៅខ្លួនឯងថា ព្យាការានី។ ដោយសារការបង្រៀនរបស់នាង នាងបានបោកប្រាស់អ្នកបម្រើរបស់យើងឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើប្រាកចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ ហើយបានបរិភោគយញ្ញបូជាដែលថ្វាយដល់រូបព្រះ។²¹ខ្ញុំបានផ្តល់ពេលឲ្យនាងប្រែចិត្ត ប៉ុន្តែ នាងគ្មានបំណងចិត្តប្រែចិត្តចេញពីអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ឡើយ។

²²មើល៍! ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យនាងឈឺនៅលើគ្រែ ហើយអស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តកំផិតជាមួយនាងនៅក្នុងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងដែរ លុះត្រាតែ ពួកគេប្រែចិត្តចេញពីការប្រព្រឹត្តរបស់នាង។²³ខ្ញុំនឹងវាប្រហារជីវិតកូនៗរបស់នាង ហើយនិងក្រុមជំនុំទាំងអស់នឹងដឹងថា ខ្ញុំគឺជាព្រះដែលឈ្វេងយល់ពីគំនិត និងដួងចិត្តរបស់មនុស្ស។ ខ្ញុំនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាម្នាក់ៗទៅតាមការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា។

²⁴ប៉ុន្តែ អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលនៅក្នុងក្រុុងធាទេ‌រ៉ា អស់អ្នកណាដែលមិនកាន់តាមសេចក្តីបង្រៀននេះ ហើយមិនបានដឹងអ្វីដែលគេហៅថាការស៊ីជម្រៅរបស់សាតាំង ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់អ្នករាល់គ្នាថា «ខ្ញុំមិនដាក់បន្ទុកអ្វីផ្សេងទៀតមកលើអ្នករាល់គ្នាឡើយ។²⁵នៅក្នុងករណីណាក្តី អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់ខ្ជាប់រហូតទាល់តែខ្ញុំមកដល់។

²⁶អស់អ្នកដែលមានជ័យជម្នះ និងអស់អ្នកដែលធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើរហូតដល់ទីបំផុត ខ្ញុំនឹងឲ្យសិទ្ធិអំណាចដល់អ្នកនោះឲ្យគ្រប់គ្រងប្រជាជាតិ។²⁷គាត់នឹងគ្រប់គ្រងពួកគេដោយដំបងដែក គាត់នឹងកម្ទេចពួកគេដូចកម្ទេចភាជនៈធ្វើពីដីឥដ្ឋដែរ។²⁸ដូចដែលខ្ញុំបានទទួលពីព្រះបិតាខ្ញុំមក ខ្ញុំនឹងផ្តល់ដល់គាត់នូវផ្កាយព្រឹក។²⁹អស់អ្នកដែលមានត្រចៀក ចូស្តាប់អ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមជំនុំផ្សេងៗចុះ។

3

¹ចូរសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងសើដេសដូចតទៅ៖ ព្រះអង្គដែលមានវិញ្ញាណទាំងប្រាំពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងផ្កាយទាំងប្រាំពីរមានបន្ទូលថា៖ ខ្ញុំស្គាល់អ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើ។ អ្នកមានឈ្មោះថាអ្នករស់ ប៉ុន្តែ អ្នកស្លាប់ទេ។²ចូរភ្ញាក់ឡើង ហើយចម្រើនកម្លាំងអ្វីដែលនៅសល់ ប៉ុន្តែវារៀបនឹងស្លាប់ហើយ ដោយសារខ្ញុំបានឃើញពីការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា មិនបានល្អត្រឹមត្រូវនៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំឡើយ។

³ដូច្នេះ ចូរចាំ! អ្វីដែលអ្នកបានទទួល និងបានឮ។ ចូរស្តាប់បង្គាប់ ហើយប្រែចិត្តចុះ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ អ្នកមិនភ្ញាក់ឡើងទេ ខ្ញុំមិនមកដូចជាចោរ ហើយអ្នកនឹងមិនដឹងថាខ្ញុំនឹងមកទាស់នឹងអ្នកនៅពេលណាទេ។⁴ប៉ុន្តែ មានឈ្មោះមនុស្សមួយចំនួននៅក្នុងក្រុងសើដេសដែលមិនបានធ្វើឲ្យសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេប្រឡាក់។ ពួកគេនឹងដើរជាមួយខ្ញុំ ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស ដ្បិតពួកគេស័ក្តិសម។

⁵អស់អ្នកណាដែលមានជ័យជម្នះនឹងបានពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស ហើយខ្ញុំនឹងមិនលប់ឈ្មោះរបស់គេចេញពីសៀវភៅនៃជីវិតឡើយ ហើយខ្ញុំនឹងនិយាយពីឈ្មោះរបស់គាត់នៅចំពោះមុខព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ និងនៅចំពោះមុខទេវតារបស់ព្រះអង្គដែរ។⁶ចូរឲ្យអស់អ្នកដែលមានត្រចៀកស្តាប់អ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមជំនុំផ្សេងៗចុះ»។

⁷ចូរសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងភីឡាដិលភាថា ព្រះដ៏វិសុទ្ធ និងព្រះដ៏ពិត ព្រះអង្គកាន់កូនសោររបស់ស្តេចដាវីឌ បើ ព្រះអង្គបើក គ្មាននរណាអាចបិទបានទេ ហើយបើព្រះអង្គបិទ ក៏គ្មាននរណាអាចបើកបានដែរ មានបន្ទូលដូចតទៅនេះថា៖⁸«ខ្ញុំស្គាល់អ្វីដែលអ្នកបានធ្វើ។ មើល៍! ខ្ញុំបានបើកទ្វានៅចំពោះអ្នក ដែលគ្មាននរណាអាចបិទបានទេ។ ខ្ញុំដឹងថាអ្នកមានកម្លាំងខ្សោយ ប៉ុន្តែ បើអ្នកស្តាប់បង្គាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំ ហើយមិនបដិសេធឈ្មោះរបស់ខ្ញុំទេ។

⁹មើល៍! អស់អ្នកដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់សាតាំង អស់អ្នកដែលនិយាយថាពួកគេជាសាសន៍យូដា តែមិនមែនជាយូដាទេ ប៉ុន្តែ ពួកគេជាមនុស្សដែលកុហក។ ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យពួកគេមក ហើយលុតជង្គង់ចុះនៅចំពោះមុខរបស់អ្នក ហើយពួកគេនឹងមក ដើម្បីឲ្យដឹងថា ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក។¹⁰ដោយសារអ្នកបានប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញាត្តិរបស់ខ្ញុំក្នុងការស៊ូទ្រាំអត់ធ្មត់ ខ្ញុំនឹងការពារអ្នកនៅពេលការល្បងលនឹងមកដល់នៅក្នុងពិភពលោកនេះទាំងមូល ដើម្បីល្បងលអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងផែនដីនេះ។¹¹ខ្ញុំនឹងមកជាឆាប់។ ចូរកាន់ខ្ជាប់អ្វីដែលអ្នកមាន ដើម្បីកុំឲ្យនរណាអាចយកមកុដចេញពីអ្នកបានឡើយ។

¹²ខ្ញុំនឹងតាំងអ្នកដែលឈ្នះធ្វើជាសរសរទ្រូងនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំ ហើយគាត់នឹងមិនចេញពីវាឡើង។ ខ្ញុំនឹងសរសេរព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំ ហើយឈ្មោះក្រុងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃខ្ញុំ (ក្រុងយេរ៉ូសាឡឹមថ្មី ដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានបរមសុខចុះមក) ហើយនិងឈ្មោះថ្មីរបស់ខ្ញុំនៅគាត់។¹³ចូរឲ្យអស់អ្នកដែលមានត្រចៀកស្តាប់អ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមជំនុំផ្សេងៗ»។

¹⁴ចូរសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងឡៅដីសេដូចតទៅ៖ «ព្រះបន្ទូលនៃអាម៉ែន ជាបន្ទាល់ដែលអាចទុកចិត្តបាន និងពិតត្រង់ ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមក មានបន្ទូលថា៖¹⁵«ខ្ញុំស្គាល់អ្វីដែលអ្នកបានធ្វើ ហើយដឹងថាអ្នកត្រជាក់ក៏មិនត្រជាក់ ហើយក្តៅក៏មិនក្តៅ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកត្រជាក់ប្រាកដជាត្រជាក់ ហើយបើក្តៅឲ្យប្រាកដជាក្តៅ!¹⁶ដូច្នេះ ដោយសារអ្នកគ្រាន់តែក្តៅឧណ្ហៗ ក្តៅមិនក្តៅ ហើយត្រជាក់មិនត្រជាក់ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងខ្ជាក់អ្នកចេញពីមាត់របស់ខ្ញុំ។

¹⁷ដ្បិត អ្នកនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមាន ខ្ញុំមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនហើយ ខ្ញុំមិនត្រូវការអ្វីទៀតឡើយ»។ ប៉ុន្តែ អ្នកមិនបានដឹងថាអ្នករងវេទនា គួរឲ្យសង្វេក ក្របំផុត ពិកាភ្នែក និងអាក្រាតផង។¹⁸ចូរស្តាប់ដំបូន្មានរបស់ខ្ញុំ ចូរទិញមាសដែលបន្សុតដោយភ្លើង ដើម្បីឲ្យអ្នកបានក្លាយជាអ្នកមាន ហើយមានសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចស្លៀកពាក់ ហើយមិនបង្ហាញភាពអាម៉ាស់នៃភាពអាក្រាធរបស់អ្នក និងទិញប្រេងដាក់ភ្នែករបស់អ្នក ដើម្បីឲ្យអ្នកបានមើលឃើញ។

¹⁹ខ្ញុំហ្វឹកហ្វឺនមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ ហើយខ្ញុំបង្រៀនពួកគេពីរបៀបដែលពួកគេត្រូវរស់នៅ។ ដូច្នេះ ចូរមានចិត្តស្មោះត្រង់ ហើយប្រែចិត្តចុះ។²⁰មើល៍! ខ្ញុំកំពុងឈរនៅមាត់ទ្វារ ហើយខ្ញុំកំពុងតែគោះ។ ប្រសិនបើ នរណាដែលឮសម្លេងខ្ញុំ ហើយបើកទ្វារ ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងផ្ទះអ្នកនោះ ហើយបរិភោគជាមួយគាត់ ហើយគាត់នឹងនៅជាមួយខ្ញុំ។

²¹អស់អ្នកណាដែលឈ្នះ ខ្ញុំនឹងឲ្យគាត់មានសិទ្ធិអង្គុយនៅលើបល័ង្កជាមួយខ្ញុំ ដូចជាខ្ញុំបានឈ្នះដែរ ហើយបានអង្គុយនៅលើបល័ង្កជាមួយព្រះបិតារបស់ខ្ញុំដែរ។²²ចូរឲ្យអស់អ្នកដែលមានត្រចៀកស្តាប់អ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមជំនុំផ្សេងៗ»។

4

¹បន្ទាប់ពីការនេះហើយ ខ្ញុំបានសម្លឹងមើល ហើយខ្ញុំបានឃើញទ្វារស្ថានបរមសុខបើកចំហ។ សម្លេងដំបូងដែលខ្ញុំបានឮគឺនិយាយមកកាន់ខ្ញុំដូចជាសម្លេងត្រែ មានបន្ទូលថា៖ «ឡើងមកនេះ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញអ្នកនូវអ្វីដែលនឹងត្រូវកើតឡើងបន្ទាប់ពីការទាំងនេះ»។²រំពេចនោះ ខ្ញុំលង់នៅក្នុងវិញ្ញាណ ហើយខ្ញុំបានឃើញ បល័្លង្កមួយនៅស្ថានសួគ៌ ជាមួយនឹងព្រះមួយអង្គដែលគង់លើបល័្លង្កនោះ។³ព្រះមួយអង្គដែលគង់លើបល័្លង្កនោះ មើលទៅដូចជាត្បូងមណី‌ជោតិរស និងត្បូងទទឹម។ មានឥន្ទធនូព័ទ្ធជុំវិញបល័្លង្កនោះ។ ឥន្ទធនូមានលក្ខណៈដូចជាត្បូងមរកត។

⁴នៅជុំវិញបល័្លង្កមានបល័្លង្កចាស់ទុំម្ភៃបួន ហើយចាស់ទុំទាំងម្ភៃបួនអង្គុយនៅលើបល័្លង្កនោះ។ ស្លៀកសំលៀកបំពាក់ពណ៌ស ហើយពាក់មកុដនៅលើក្បាលរបស់ពួកគេ។⁵មានផ្លេកបន្ទោរ លាន់សូរសន្ធឹក និងផ្គរលាន់យ៉ាងខ្លាំងចេញពីបល័្លង្កមក។ ចង្កៀងទាំងប្រាំពីរកំពុងតែឆេះនៅពីមុខបល័្លង្ក ចង្កៀងនោះគឺជាវិញ្ញាណទាំងប្រាំពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់។

⁶នៅពីមុខបល័្លង្កមានសមុទ្រកែវ ដូចជាកែវចរណៃ។ នៅចំកណ្តាលនៃបល័្លង្ក និងជុំវិញបល័្លង្កមានសត្វមានជីវិតបួន ពេញដោយភ្នែក ទាំងមុខនិងក្រោយ។

⁷សត្វមានជីវិតទីមួយ ដូចជាសត្វតោ ហើយសត្វមានជីវិតទីពីរ ដូចជាគោ ហើយសត្វមានជីវិតទីបីមានមុខដូចជាមនុស្ស ហើយសត្វមានជីវិតទីបួន ដូចជាសត្វឥន្រ្ទី។⁸សត្វមានជីវិតទាំងបួន សត្វនីមួយៗមានស្លាបប្រាំមួយ ពេញដោយភ្នែកនៅពីលើនិងខាងក្រោម។ ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ពួកគេនិយាយពាក្យថា៖ «វិសុទ្ធ វិសុទ្ធ វិសុទ្ធគឺជាព្រះអម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ទាំងព្រះចេស្តា ជាព្រះដែលគង់នៅពីដើម គង់នៅសព្វថ្ងៃ ហើយព្រះអង្គនឹងត្រូវយាងមក»។

⁹នៅពេលណាដែលសត្វមានជីវិតទាំងបួនថ្វាយសិរីល្អ ថ្វាយកិត្តិយស និងអរព្រះគុណដល់ព្រះដែលគង់នៅលើបល័្លង្ក ជាព្រះដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ចរៀងដរាបតទៅ¹⁰នោះចាស់ទុំទាំងម្ភៃបួនបានក្រាបចុះនៅចំពោះព្រះដែលគង់នៅលើបល័្លង្ក។ ពួកគេក្រាបថ្វាយបង្គំដល់ព្រះដែលគង់នៅអស់កល្បជានិច្ចរៀងដរាបតទៅ។ ហើយ ពួកគេបានដោះមកុដរបស់ពួកគេនៅចំពោះបល័្លង្ក ហើយបន្លឺសម្លេងឡើងថា៖¹¹«ព្រះអម្ចាស់ និងព្រះជាម្ចាស់របស់យើង ព្រះអង្គស័ក្តិសមនឹងទទួលសិរីរុងរឿង និងកិត្តិយស ព្រមទាំងព្រះចេស្តា។ ដ្បិត ព្រះអង្គបានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ អ្វីៗទាំងអស់ដែលបានបង្កើត និងកើតឡើងទៅតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ ។

5

¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញ នៅព្រះហស្តខាងស្តាំរបស់ព្រះអង្គដែលគង់លើបល័ង្ក មានការសរសេរនៅលើក្រាំងទាំងខាងមុខនិងខាងក្រោយ។ វាមានប្រថាប់ដោយត្រាប្រាំពីរផង។²ខ្ញុំបានឃើញទេវតាដ៏មានអំណាចមួយ ប្រកាសដោយសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងថា «តើនរណាស័ក្តិសមនឹងបើកក្រាំង ហើយបំបែកត្រាទាំងនេះបាន?»

³គ្មាននរណាម្នាក់នៅស្ថានសួគ៌ ឬ នៅលើផែនដី ឬនៅក្រោមផែនដី អាចបើកក្រាំង ឬ ដើម្បីអានវាឡើយ។⁴ខ្ញុំយំដោយជូរល្វីងយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារគ្មាននរណាស័ក្តិសមក្នុងការបើកក្រាំង ឬអានវាឡើយ។⁵ប៉ុន្តែ មានម្នាក់ក្នុងចំណោមចាស់ទុំប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «កុំយំអី! មើល៍!តោនៃអំបូរយូដា ឬសរបស់ស្តេចដាវីឌមានជ័យជម្នះហើយ។ លោកអាចបើកក្រាំង ហើយនិងត្រាទាំងប្រាំពីរបាន»។

⁶ខ្ញុំបានឃើញ ចៀមមួយឈរនៅចន្លោះបល័្លង្ក និងសត្វមានជីវិតទាំងបួន និងនៅក្នុងចំណោមចាស់ទុំផង។ មើលទៅគាត់ប្រៀបដូចជាកូនចៀមទើបគេសម្លាប់រួច។ ចៀមនោះមានស្នែងប្រាំពីរ ហើយភ្នែកក៏ប្រាំពីរដែរ ទាំងនេះគឺជាព្រះវិញ្ញាណទាំងប្រាំពីរដែលព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ទៅពាសពេញពិភពលោកទាំងមូល។⁷កូនចៀមនោះបានចេញទៅហើយចាប់យកក្រាំងនោះចេញមកនៅក្នុងព្រះហស្តស្តាំនៃព្រះដែលគង់នៅលើបល័្លង្ក។

⁸នៅពេលកូនចៀមនោះបានយកក្រាំងនោះមករួចហើយ សត្វមានជីវិតទាំងបួន និងចាស់ទុំទាំងម្ភៃបួនក្រាបចុះនៅចំពោះកូនចៀមនោះ។ ពួកគេម្នាក់ៗមានពិនម្នាក់មួយ ហើយមានពែងមាសដែលពេញដោយគ្រឿងក្រអូបមួយ នោះគឺជាសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ពួកអ្នកជឿ។

⁹ពួកគេច្រៀងបទថ្មី៖ «ព្រះអង្គស័ក្តិសមក្នុងការទទួលយកក្រាំង ហើយបើកត្រារបស់វា។ ដើម្បីព្រះអង្គត្រូវគេសម្លាប់ ហើយលោហិតរបស់ព្រះអង្គបានបង់ថ្លៃមនុស្សថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ពីគ្រប់ទាំងអំបូរ ភាសា និងមនុស្ស ព្រមទាំងប្រជាជាតិផង។¹⁰ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាអាណាចក្រ និងជាបូជាចារ្យដើម្បីបម្រើព្រះជាម្ចាស់នៃយើង ហើយពួកគេនឹងសោយរាជ្យនៅលើផែនដី»។

¹¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានសម្លឹងមើល ហើយបានឮសម្លេងពួកទេវតាជាច្រើននៅជុំវិញបល័្លង្ក ហើយនិងសត្វមានជីវិត ព្រមទាំងពួកចាស់ទុំផង។ ពួកទេវតាទាំងនោះមានរាប់ម៉ឺនរាប់សែន។¹²ពួកគេបន្លឺសម្លេងខ្លាំងៗថា៖ «កូនចៀមដែលត្រូវគេសម្លាប់ ព្រះអង្គស័ក្តិសមនឹងទទួលព្រះចេស្តា ទ្រព្យសម្បត្តិ ប្រាជ្ញា កម្លាំង និងកិត្តិយស សិរីរុងរឿង និងការសរសើរតម្កើង»។

¹³ខ្ញុំបានឮសត្តនិករទាំងអស់ដែលនៅស្ថានសួគ៌ និងនៅលើផែនដី និងនៅក្រោមផែនដី ព្រមទាំងនៅក្រោមសមុទ្រ អ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងកន្លែងទាំងនោះ បន្លឺសម្លេងថា៖ «សូមឲ្យព្រះអង្គដែលគង់នៅលើបល័្លង្ក និងកូនចៀមបានទទួលការសរសើរតម្កើង កិត្តិយស សិរីរុងរឿង និងព្រះចេស្តា ដើម្បីគ្រប់គ្រងអស់កល្បរៀងដរាបតទៅ»។¹⁴សត្វមានជីវិតទាំងបួននិយាយថា៖ «អាម៉ែន!» ហើយពួកចាស់ទុំក៏ក្រាបចុះ ហើយថ្វាយបង្គំ។

6

¹ខ្ញុំបានមើល នៅពេលកូនចៀមបើកត្រាមួយនៃត្រាទាំងប្រាំពីរ ហើយខ្ញុំបានឮសត្វមានជីវិតទាំងបួនបន្លឺសម្លេងដូចជាផ្គរលាន់ថា៖ «ចូរមក!»²ខ្ញុំបានសម្លឹងមើល ហើយឃើញមានសេះសមួយ អ្នកជិះវាមានធ្នូរ ហើយគាត់បានទទួលមកុដមួយ។ គាត់បានចេញទៅប្រៀបដូចជាអ្នកឈ្នះ ដើម្បីយកឈ្នះ។

³នៅពេលកូនចៀមបើកត្រាទីពីរ ខ្ញុំបានឮសត្វមានជីវិតទីពីរបន្លឺសម្លេងថា៖ «ចូរមក!»⁴បន្ទាប់មកសេះមួយទៀតក៏លេចមក មានសម្បុរក្រហម។ អ្នកជិះលើវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យដកយកសន្តិភាពចេញពីផែនដី ហើយធ្វើឲ្យមនុស្សសម្លាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។ អ្នកជិះនេះបានទទួលដាវមួយយ៉ាងធំ។

⁵នៅពេលកូនចៀមមើលត្រាទីបី ខ្ញុំបានឮសត្វមានជីវិតទីបីបន្លឺសម្លេងថា៖ «ចូរមក!» ខ្ញុំបានឃើញ សេះសម្បុរខ្មៅមួយ ហើយអ្នកជិះវាកាន់ជញ្ជីងមួយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់។⁶ខ្ញុំបានឮសម្លេងដូចជាសម្លេងអ្វីដែលចេញពីក្នុងចំណោមសត្វមានជីវិតទាំងបួន និយាយថា៖ «ស្រូវសាលីមួយនាលិថ្លៃមួយឌេណារី ហើយស្រូវបាឡេបីនាលិក៏ថ្លៃមួយឌេណារីដែរ ប៉ុន្តែ កុំប៉ះពាល់ប្រេង និងស្រាទំពាំងបាយជូរឡើយ»។

⁷នៅពេលកូនចៀមបើកត្រាទីបួន ខ្ញុំបានឮសម្លេងសត្វមានជីវិតទីបួនបន្លឺសម្លេងថា៖ «ចូរមក!»⁸បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញសេះសម្បុរស្លេកស្លាំង។ អ្នកជិះលើវាឈ្មោះថា សេចក្តីស្លាប់ ហើយនិងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ ក៏មកតាមអ្នកនោះដែរ។ សេចក្តីស្លាប់ និងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់បានទទួលសិទ្ធិអំណាចមួយភាគបួននៅលើផែនដី ក្នុងការសម្លាប់ដោយដាវ ទុរ្ភិក្ស និងជំងឺអាសន្នរោគ ព្រមទាំងដោយសត្វសាហាវនៃផែនដីផង។

⁹នៅពេលកូនចៀមបើកត្រាទីប្រាំ ខ្ញុំបានឃើញនៅក្រោមកន្លែងថ្វាយតង្វាយមានព្រលឹងនៃអ្នកបានត្រូវគេសម្លាប់ដោយសារព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងដោយសារពួកគេបានធ្វើបន្ទាល់។¹⁰ពួកគេបានស្រែកឡើងដោយសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ឱព្រះដ៏ជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើទាំងអស់ ព្រះដ៏វិសុទ្ធ និងពិតត្រង់អើយ តើរហូតដល់ពេលណាទើបព្រះអង្គជំនុំជម្រះ អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីនេះ ហើយតើរហូតដល់ពេលណាទើបព្រះអង្គសងសឹកឲ្យឈាមរបស់យើងខ្ញុំ?»¹¹បន្ទាប់មក ពួកគេម្នាក់ៗបានទទួលសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស ហើយត្រូវបានប្រាប់ពួកគេឲ្យសម្រាកបន្តិចទៀត រហូតទាល់តែគេបានសម្លាប់អ្នកបម្រើ និងបងប្អូនប្រុសស្រីបានគ្រប់ចំនួនសិន ដូចដែលគេបានសម្លាប់អ្នកដែរ។

¹²នៅពេលកូនចៀមបើកត្រាទីប្រាំមួយ ខ្ញុំបានមើល ហើយឃើញមានការរញ្ជូយដីយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះអាទិត្យបានត្រឡប់ទៅជាខ្មៅដូចជាអាវពណ៌ខ្មៅ ហើយខែពេញបរមីបានត្រឡប់ដូចជាឈាម។¹³ផ្កាយនៅស្ថានសួគ៌ធ្លាក់មកលើផែនដី ដូចជាផ្លែឧទុម្ពរខ្ចីធ្លាក់ចុះមក ដោយសារខ្យល់ព្យុះយ៉ាងខ្លាំង។¹⁴ផ្ទៃមេឃត្រូវាបានបាត់ទៅដូចជាគេមូលក្រាំងដែរ។ ភ្នំ និងកោះទាំងអស់ត្រូវរើចេញពីកន្លែងរបស់វា។

¹⁵បន្ទាប់មក ស្តេចនៅលើផែនដី និងមនុស្សសំខាន់ និងពួកមេទ័ព ពួកអ្នកមាន អ្នកមានអំណាច និងមនុស្សផ្សេងៗទៀត ទាំងអ្នកបម្រើ និងអ្នកជាទាំងឡាយ នឹងលាក់ខ្លួននៅក្នុងជ្រលងភ្នំ និងតាមប្រហោងថ្មភ្នំ។¹⁶ពួកគេនិយាយទៅភ្នំ និងទៅកាន់ថ្មថា៖«ចូរធ្លាក់មកលើយើងមក! ចូរលាក់យើងពីព្រះភក្ត្រនៃព្រះអង្គដែលគង់នៅលើបល័្លង្ក និងពីសេចក្តីក្រោធរបស់កូនចៀម។¹⁷ដ្បិតថ្ងៃនោះជាថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យនៃសេចក្តីក្រោធរបស់ពួកគេបានមកដល់។ តើនរណាអាចទ្រាំបាន?»។

7

¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំឃើញទេវតាបួនរូបឈរនៅក្នុងជ្រុងទាំងបួននៃផែនដី ទប់ខ្យល់ទាំងបួនទិសនៃផែនដី ដើម្បីុកុំឲ្យខ្យល់នោះបក់បោកមកលើផែនដី លើសមុទ្រ ឬលើដើមឈើឡើយ។²ខ្ញុំបានឃើញទេវតាផ្សេងទៀត បានមកពីភាគខាងកើត ជាអ្នកដែលមានត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះជន្មគង់នៅ។ គាត់បានស្រែកដោយសម្លេងខ្លាំងៗទៅកាន់ទេវតាទាំងបួនដែលបានទទួលការអនុញ្ញាតក្នុងការធ្វើទុក្ខដល់ផែនដី និងសមុទ្រថា៖³«កុំធ្វើទុក្ខផែនដី សមុទ្រ ឬដើមឈើឡើយ ចាំយើងបោះត្រានៅលើថ្ងាសរបស់អ្នកបម្រើព្រះរបស់យើងសិន។

⁴ខ្ញុំបានឮអំពីចំនួនមនុស្សដែលបានបោះត្រានោះគឺ មានចំនួន១៤៤០០០ អ្នកដែលបានបោះត្រានោះគឺមកពីគ្រប់អំបូរនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល៖⁵មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់មកពីអំបូររបស់យូដាត្រូវបានបោះត្រា មួយម៉ឺនពីរពាន់នាកមកពីអំបូររូបេន មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់មកពីអំបូរកាដ⁶មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីអំបូរអេ‌ស៊ើរ មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីអំបូរណែប‌ថាលី មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីអំបូរម៉ាណា‌សេ។

⁷មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីអំបូរស៊ីម្មាន មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីអំបូរលេវី មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីកុល‌សម្ព័ន្ធអ៊ីសា‌ខារ⁸មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីអំបូរសាប់យូ‌ឡូន មួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីអំបូរយ៉ូសែប និងមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ពីអំបូរបេន‌យ៉ាមីន ត្រូវបានបោះត្រា។

⁹បន្ទាប់ពីការទាំងនេះ ខ្ញុំបានឃើញ មានបណ្តាជនយ៉ាងច្រើនកោះក ដែលមិនអាចរាប់បាន មកពីគ្រប់ប្រជាជាតិ គ្រប់អំបូរ គ្រប់មនុស្ស និងគ្រប់ភាសា ឈរនៅចំពោះបល័្លង្ក និងនៅចំពោះកូនចៀម។ ពួកគេពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស ហើយកាន់ធាងចាកនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ¹⁰ហើយពួកគេបានបន្លឺសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងៗថា៖ «ការសង្គ្រោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃយើង ដែលគង់នៅលើបល័្លង្ក និងជាកម្មសិទ្ធិរបស់កូនចៀម!»។

¹¹ទេវតាទាំងអស់ឈរនៅជុំវិញបល័្លង្ក និងនៅជុំវិញពួកចាស់ទុំ ព្រមទាំងសត្វមានជីវិតទាំងបួន ពួកគេបានក្រាបចុះនៅចំពោះបល័្លង្ក។ ពួកគេថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់¹²បន្លឺសម្លេងថា៖ «អាម៉ែន! សូមសរសើរ ថ្វាយសិរីរុងរឿង ប្រាជ្ញា ការអរគុណ កិត្តិយស ព្រះចេស្តា និងកម្លាំង ដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើងដែលគង់នៅអស់កល្បជានិច្ចរៀងដរាបតទៅ! អាម៉ែន!»។

¹³បន្ទាប់មក មានចាស់ទុំម្នាក់បានសួរខ្ញុំថា «តើអ្នកទាំងនេះជានរណា ដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស ហើយពួកគេមកពីណា?»¹⁴ខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ លោកដឹងហើយ» ហើយគាត់ប្រាប់មកខ្ញុំថា៖ «ពួកគេទាំងនេះគឺជាពួកអ្នកដែលចេញមកពីទុក្ខវេទនាដ៏ធំ។ ពួកគេបានសម្អាតសម្លៀកបំពាក់ ហើយបានធ្វើឲ្យសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេស ដោយសារឈាមនៃកូនចៀម។

¹⁵ដោយហេតុនេះហើយ បានជាពួកគេនៅចំពោះបល័ង្ករបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេថ្វាយបង្គំព្រះអង្គទាំងថ្ងៃទាំងយប់នៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះមួយអង្គដែលបានគង់នៅលើបល័្លង្កនឹងពង្រីកព្រះពន្លារបស់ព្រះអង្គលើពួកគេ។¹⁶ពួកគេលែងឃ្លានទៀតហើយ ក៏មិនស្រេកទឹកទៀតដែរ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងកម្ដៅថ្ងៃក៏មិនអាចធ្វើទុក្ខដល់គេបានដែរ។¹⁷ដ្បិតកូនចៀមគង់នៅចំកណ្តាលនៃបល័្លង្កនឹងធ្វើជាអ្នកគង្វាលលើពួកគេ ហើយព្រះអង្គនឹងនាំពួកគេទៅប្រភពទឹកដ៏រស់ ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងជូតគ្រប់ទាំងទឹកភ្នែនៅលើភ្នែករបស់ពួកគេចេញ»។

8

¹នៅពេលកូនចៀមបើកត្រាទីប្រាំពីរ នៅស្ថានសួគ៌ស្ងាត់ស្ងៀម ប្រហែលជាកន្លះម៉ោង។²បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទេវតាទាំងប្រាំពីរ ឈរនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយត្រែទាំងប្រាំពីរបានប្រគល់ដល់ពួកគេ។

³មានទេវតាមួយផ្សេងទៀតបានមក កាន់ពែងគ្រឿងក្រអូបមាសឈរនៅកន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូប។ មានគ្រឿងក្រអូបជាច្រើនបានប្រគល់ដល់គាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់បានថ្វាយវាជាមួយនឹងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ពួកអ្នកជឿនៅលើកន្លែងថ្វាយគ្រឿងក្រអូបមាស នៅខាងមុខបល័្លង្ក។⁴ផ្សែងរបស់គ្រឿងក្រអូប ជាមួយនឹងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ពួកអ្នកជឿ បានហុយឡើងនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ចេញពីដៃរបស់ទេវតា។⁵ទេវតាបានយកពែងគ្រឿងក្រអូប ហើយបានដក់ភ្លើងពេញពីកន្លែងថ្វាយតង្វាយ។ បន្ទាប់មក គាត់បានបោះវាចូលមកផែនដី ហើយមានផ្គរលាន់ សម្លេងសន្ធឹកនៃផ្លេកបន្ទោរ និងរញ្ជួយដីផង។

⁶ទេវតាទាំងប្រាំពីរ ដែលមានត្រែប្រាំពីរបានរៀបចំដើម្បីផ្លុំវា។⁷ទេវតាទីមួយផ្លុំត្រែរបស់ខ្ញុំ ហើយមានព្រឹល និងភ្លើងលាយជាមួយឈាម។ ហើយបានបោះចូលមកក្នុងផែនដី ដើម្បីឲ្យឆេះផែនដីមួយភាគបី ហើយមួយភាគបីនៃដើមឈើ និងគ្រប់ទាំងស្មៅត្រូវបានឆេះ។

⁸ទេវតាទីពីរផ្លុំត្រែរបស់គាត់ ហើយមានអ្វីមួយឆេះដោយភ្លើងដូចជាភ្នំមួយយ៉ាងធំត្រូវបោះចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ មួយភាគបីនៃសមុទ្របានត្រឡប់ទៅជាឈាម⁹សត្តនិករមួយភាគបីបានស្លាប់នៅក្នុងសមុទ្រ ហើយនាវាមួយភាគបីក៏ត្រូវបំផ្លាញដែរ។

¹⁰ទេវតាទីបីបានផ្លុំត្រែរបស់គាត់ ហើយមានផ្កាយមួយយ៉ាងធំធ្លាក់ពីលើមេឃមក ឆេះដូចជាចន្លុះ ធ្លាក់មកលើមួយភាគបីនៃទន្លេ និងប្រភពទឹកទាំងឡាយ។¹¹ផ្កាយនោះឈ្មោះថា ស្លែង។ ទឹកមួយភាគបីបានត្រឡប់ទៅជាល្វីង ហើយមានមនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់ដោយសារទឹកដែលបានត្រឡប់ទៅជាល្វីងនោះ។

¹²ទេវតាទីបួនបានផ្លុំត្រែរបស់គាត់ ហើយព្រះអាទិត្យបាត់រស្មីមួយភាគបី ហើយព្រះច័ន្ទ និងផ្កាយក៏បាត់រស្មីមួយភាគបីដែរ។ ដូច្នេះ ធ្វើឲ្យងងឹតមួយភាគបី មួយភាគបីនៃថ្ងៃ ហើយមួយភាគបីនៅពេលយប់ក៏ងងឹតដែរ។

¹³ខ្ញុំសម្លឹងមើល ហើយបានឮឥន្ត្រីដែលកំពុងហើរនៅកណ្តាលអាកាស បន្លឺសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «វេទនាហើយ វេទនាហើយ វេទនាហើយ ដល់អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី ដោយសារត្រែរបស់ទេវតាបីទៀតនឹងត្រូវផ្លុំឡើង»។

9

¹បន្ទាប់មក ទេវតាទីប្រាំផ្លុំត្រែរបស់គាត់។ ខ្ញុំបានឃើញផ្កាយមួយធ្លាក់ពីលើមេឃមកលើផែនដី។ ផ្កាយនោះបានទទួលកូនសោរដើម្បីបើករណ្តៅដ៏ជ្រៅ។²គាត់បានបើកទ្វាររណ្តៅដ៏ជ្រៅនោះ ហើយផ្សែងក៏ហុយឡើងចេញមកក្រៅ ដូចជាផ្សែងដែលចេញពីឡភ្លើងមួយយ៉ាងធំ។ ព្រះអាទិត្យ និងអាកាសត្រឡប់ទៅជាងងឹត ដោយសារផ្សែងដែលហុយចេញពីរណ្តៅនោះ។

³សត្វកណ្តូបជាច្រើនបានហើរចេញពីផ្សែងនោះមកនៅលើផែនដី ហើយពួកគេបានទទួលអំណាចដូចជាខ្យាដំរីនៅលើផែនដី។⁴កណ្តូបទាំងនោះត្រូវបានប្រាប់មិនឲ្យបំផ្លាញស្មៅនៅលើផែនដី ឬរុក្ខជាតិ ឬដើមឈើណាឡើយ ប៉ុន្តែ បំផ្លាញតែមនុស្សដែលមិនមានត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

⁵ពួកគេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យសម្លាប់មនុស្សទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែ គ្រាន់តែធ្វើទារុណកម្មដល់ពួកគេក្នុងរយៈពេលតែប្រាំខែប៉ុណ្ណោះ។ ទារុណកម្មដែលពួកគេដាក់នោះគឺដូចជាទ្រនិចនៃខ្យាដំរី នៅពេលវាទិចមនុស្ស។⁶នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សចង់តែស្លាប់ទេ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចស្លាប់បានឡើយ។ ពួកគេមានសេចក្តីប្រាថ្នាចង់ស្លាប់យ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ សេចក្តីស្លាប់នឹងរត់ចេញពីពួកគេ។

⁷កណ្ដូបមានរូបរាងដូចជាសេះ ដែលរៀបទៅច្បាំង។ នៅលើក្បាលរបស់វា មានអ្វីមួយដូចជាមកុដពណ៌មាស ហើយមុខរបស់ពួកគេដូចជាមុខរបស់មនុស្សដែរ។⁸ពួកគេមានសក់ដូចជាសក់របស់មនុស្សស្រី ហើយធ្មេញរបស់ពួកគេប្រៀបដូចជាធ្មេញតោ។⁹ពួកគេមានអាវក្រោះ ដូចជាអាវក្រោះដែក ហើយសម្លេងស្លាបរបស់ពួកគេដូចជាសម្លេងរទេះចម្បាំងជាច្រើន និងសេះរត់នៅក្នុងសមរភូមិ។

¹⁰ពួកវាមានកន្ទុយជាមួយនឹងត្រនិចដូចជាខ្យាដំរី នៅក្នុងកន្ទុយរបស់ពួកវាមានអំណាចនឹងធ្វើទុក្ខដល់មនុស្សរយៈពេលប្រាំខែ។¹¹ពួកវាមានស្តេចគ្រប់គ្រងលើពួកវា គឺជាទេវតានៃរណ្តៅដ៏ជ្រៅ។ ឈ្មោះវាជាភាសាហេប្រឺថា៖ «អាបា‌ដូន» ជាភាសាក្រិកថា៖ «អាប៉ុ‌លីយ៉ូន»។¹²សេចក្តីវេទនាទីមួយបានកន្លងផុតទៅ។ មើល៍! បន្ទាប់ពីនេះនឹងមានទុក្ខវេទនាពីរទៀតមកដល់។

¹³ទេវតាទីប្រាំមួយផ្លុំត្រែរបស់គាត់ ខ្ញុំបានឮសម្លេងចេញពីស្នែងរបស់កន្លែងថ្វាយតង្វាយមាសដែលតាំងនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់។¹⁴សម្លេងនោះនិយាយទៅកាន់ទេវតាទីប្រាំមួយថាដែលមានត្រែថា៖ «ចូរដោះលែងទេវតាបួនដែលបានចងនៅទន្លេធំទន្លេអើប្រាត»។¹⁵ទេវតាបួននោះ ត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់ពេលនោះ ថ្ងៃនោះ ខែនោះ និងឆ្នាំនោះ និងដោះលែងដើម្បីសម្លាប់មនុស្សមួយភាគបី។

¹⁶ខ្ញុំបានឮចំនួនទាហាននៅលើសេះមានចំនួន ២០០០០០០០០នាក់។¹⁷នេះគឺជាការដែលខ្ញុំបានឃើញសេះនៅក្នុងនិមិត្ត និងអស់អ្នកដែលជិះលើវា។ អាវក្រោះពណ៌ភ្លើង ពណ៌ខៀវចាស់ និងពណ៌លឿង។ ក្បាលរបស់សេះទាំងនោះមានលក្ខណៈដូចជាតោ មានភ្លើង ផ្សែង និងស្ពាន់ធ័រចេញពីមាត់របស់វាមក។

¹⁸មនុស្សមួយភាគបីត្រូវបានស្លាប់ដោយសារគ្រោះកាចទាំងបីនេះ៖ មានភ្លើង ផ្សែង និងស្ពាន់ធ័រដែលមកពីមាត់របស់ពួកវា។¹⁹ដ្បិត អំណាចរបស់ហ្វូងសេះនៅក្នុងមាត់ និងកន្ទុយរបស់ពួកវា ព្រោះកន្ទុយរបស់ពួកវាដូចជាពស់ ហើយពួកវាមានក្បាល ដែលក្បាលនោះធ្វើទុក្ខដល់មនុស្ស។

²⁰ហើយមនុស្សលោកដែលនៅសល់ អស់អ្នកដែលមិនបានស្លាប់ដោយសារគ្រោះកាចទាំងនោះ មិនបានប្រែចិត្តពីការប្រព្រឹត្តដែលពួកគេបានធ្វើ ហើយពួកគេក៏មិនឈប់ការថ្វាយបង្គំពួកវិញ្ញាណកំណាច និងរូបព្រះដែលធ្វើពីមាស ប្រាក់ លង្ហិន ថ្ម និងឈើ ថ្វាយបង្គំអ្វីៗដែលមិនអាចមើលឃើញ មិនអាចឮ ឬមិនអាចដើរ។²¹ពួកគេនៅតែមិនប្រែចិត្តពីអំពើឃាតកម្មរបស់ពួកគេ ពីអំពើមន្ដអាគមរបស់ពួកគេ និងពីអំពើអសីធម៌ខាងផ្លូវភេទរបស់ពួកគេ ឬពីអំពើលួចប្លន់របស់ពួកគេ។

10

¹បន្ទាប់មកខ្ញុំបានឃើញទេវតាដ៏ខ្លាំងពូកែបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌។ គាត់ហ៊ុំព័ទ្ធដោយពពក ហើយក៏មានឥន្ទធនូនៅពីលើក្បាលគាត់។ មុខរបស់គាត់ដូចជាព្រះអាទិត្យ ហើយជើងរបស់គាត់ដូចជាសរសរភ្លើង។²គាត់កាន់ក្រាំងតូចមួយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ដែលបានបើករួចហើយ គាត់បានដាក់ជើងខាងស្តាំរបស់គាត់នៅក្នុងសមុទ្រ ហើយជើងឆ្វេងរបស់គាត់ទៅលើដី។

³បន្ទាប់មក គាត់បានស្រែកដោយសម្លេងខ្លាំងដូចជាសម្លេងតោគ្រហឹម។ នៅពេលគាត់ស្រែករួចហើយ ផ្គរទាំងប្រាំពីក៏លាន់ឮឡើងដែរ។⁴នៅពេលផ្គរទាំងប្រាំពីរលាន់ឮឡើង ខ្ញុំបានរៀបនឹងសរសេរ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានឮសម្លេងពីស្ថានសួគ៌ថា៖ «ចូរលាក់ទុក្ខអ្វីដែលផ្គរទាំងប្រាំពីរបាននិយាយ។ កុំសរសេរវាចុះឡើយ!»។

⁵បន្ទាប់មក ទេវតាដែលខ្ញុំឃើញឈរនៅលើសមុទ្រ ហើយនិងដី បានលើកដៃរបស់គាត់ឡើងទៅលើស្ថានសួគ៌។⁶គាត់បានស្បថជាមួយនឹងព្រះដែលគង់នៅជារៀងរហូតតទៅ ជាព្រះដែលបានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងស្ថានសួគ៌ នៅផែនដី និងអ្វីដែលនៅក្នុងផែនដី នៅក្នុងសមុទ្រ និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងសមុទ្រដែរ ទេវតាស្បថថា៖ «លែងពន្យាពេលទៀតហើយ។⁷ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃដែលទេវតាទាំងប្រាំពីរផ្លុំត្រែរបស់ពួកគេ ដូច្នេះ អាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងត្រូវបានសម្រេច ដូចដែលទេវតានោះបានថ្លែងទៅកាន់ព្យាការី និងអ្នកបម្រើរបស់គាត់»។

⁸សម្លេងដែលខ្ញុំបានឮពីស្ថានបរមសុខមកកាន់ខ្ញុំម្តងទៀតថា៖ «ចូរទៅយកក្រាំងដែលបើកនៅក្នុងដៃរបស់ទេវតាដែលឈរនៅលើសមុទ្រ និងលើដីគោកមក»។⁹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានទៅឯទេវតា ហើយប្រាប់គាត់ឲ្យប្រគល់ក្រាំងតូចនោះមកខ្ញុំ។ គាត់និយាយមកខ្ញុំថា៖ «ចូរយកក្រាំងទៅ ហើយបរិភោគវាចុះ។ វានឹងធ្វើឲ្យក្រពះរបស់អ្នកល្វីង ប៉ុន្តែ វានឹងផ្អែមនៅក្នុងមាត់របស់អ្នកដូចជាទឹកឃ្មុំ»។

¹⁰ខ្ញុំបានយកក្រាំងតូចនោះមកពីដៃរបស់ទេវតា ហើយបរិភោគវា។ វាផ្អែមដូចជាទឹកឃ្មុំនៅក្នុងមាត់របស់ខ្ញុំមែន ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបរិភោគវាហើយ ក្រពះរបស់ខ្ញុំទៅជាល្វីងមែន។¹¹បន្ទាប់មក មានម្នាក់ប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «អ្នកត្រូវតែថ្លែងទំនាយម្តងទៀតអំពីជាតិសាសន៍ ប្រជាជាតិ ភាសា និងស្តេចជាច្រើន»។

11

¹គាត់បានឲ្យដើមត្រែងខ្ញុំមួយ ប្រើដូចជាដំបងដើម្បីវាស់។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ហើយវាស់ព្រះវិហារនិងកន្លែងថ្វាយតង្វាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអស់អ្នកដែលថ្វាយបង្គំនៅក្នុងនោះ។²ប៉ុន្តែ កុំវាស់ទីលានខាងក្រៅព្រះវិហារឡើយ ដើម្បីទីលានខាងក្រៅបានប្រគល់ឲ្យសាសន៍ដទៃហើយ។ ពួកគេនឹងជាន់ឈ្លីទីក្រុងបរិសុទ្ធអស់រយៈពេល សែសិបពីរខែ។

³ខ្ញុំនឹងធ្វើបន្ទាល់របស់ខ្ញុំទាំងពីរ ដើម្បីថ្លែងទំនាយអស់រយៈពេល ១២៦០ថ្ងៃ ស្លៀកពាក់សំពត់ធ្មៃ»។⁴បន្ទាល់ទាំងពីរនេះ គឺជាដើមអូលីវពីរដើម និងជើងចង្កៀងពីរដែលឈរនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៃផែនដី។⁵ប្រសិនបើ អ្នកណាដែលសម្រេចចិត្តធ្វើទុក្ខដល់គេ ភ្លើងនឹងចេញពីមាត់របស់ពួកគេមកបំផ្លាញខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើ អ្នកណាចង់ធ្វើទុក្ខដល់ពួកគេនឹងត្រូវសម្លាប់ដោយរបៀបនេះឯង។

⁶បន្ទាល់ទាំងពីរនេះមានសិទិ្ធអំណាចបិទផ្ទៃមេឃ ដើម្បីមិនឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់ក្នុងពេលដែលពួកគេថ្លែងទំនាយ។ ពួកគេមានអំណាច ដើម្បីធ្វើឲ្យទឹកត្រឡប់ទៅជាឈាម និងវាយប្រហារផែនដីដោយសារគ្រោះកាចជាច្រើន តាមតែពួកគេចង់ធ្វើ។⁷នៅពេលពួកគេបានបញ្ចប់ក្នុងការធ្វើបន្ទាល់របស់ពួកគេហើយមានសត្វសាហាវចេញពីទីជម្រៅមកច្បាំងជាមួយពួកគេ ពួកគេនឹងធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងសត្វសាហាវនោះ។ គាត់នឹងឈ្នះពួកគេហើយសន្លាប់ពួកគេ។

⁸សាកសពរបស់ពួកគេនឹងដេកនៅលើផ្លូវនៃទីក្រុងដ៏ធំ (ជានិមិត្តរូបហៅក្រុងសូដុុំ និងអេស៊ីប) ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់ត្រូវគេឆ្កាង។⁹អស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះមានខ្លះមកពីគ្រប់ជនជាតិ អំបូរ ភាសានិងប្រជាជាតិនឹងមើលទៅសាកសពរបស់ពួកគេ។ គេមិនអនុញ្ញាតឲ្យបញ្ចុះសពរបស់ពួកគេនៅក្នុងផ្នូរឡើយ។

¹⁰អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីនឹងមានអំណរ និងអបអរសាទរចំពោះការស្លាប់របស់ពួកគេ។ ពួកគេជូនកាដូរដល់គ្នាទៅវិញទៅមកដល់អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីដោយសារព្យាការីទាំងពីរត្រូវរងទុក្ខវេទនា។¹¹ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីបីថ្ងៃកន្លះមក ខ្យល់ដង្ហើមនៃជីវិតដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់នឹងចូលទៅក្នុងពួកគេ ហើយពួកគេនឹងក្រោកឡើង។ អស់អ្នកដែលបានឃើញព្យាការីទាំងពីរនោះមានការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។¹²បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងឮសម្លេងមួយយ៉ាងខ្លាំងពីស្ថានសួគ៌មកកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរមកទីនេះ!» បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងឡើងទៅក្នុងស្ថានបរមសុខនៅលើពពក ហើយសត្រូវរបស់ពួកគេនឹងសម្លឹងមើលពួកគេ។

¹³នៅពេលនោះ នឹងមានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង មួយភាគដប់នៃក្រុងនឹងត្រូវរលំ។ មនុស្សប្រាំពីរពាន់នាក់នឹងត្រូវស្លាប់ដោយសាររញ្ជួយដីនោះ ហើយអ្នកដែលនៅរស់នឹងមានការភ័យខ្លាច ហើយនឹងថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានបរមសុខ។¹⁴ទុក្ខវេទនាទីពីរបានកន្លងផុតទៅ។ មើល៍! ទុក្ខវេទនាទីបីនឹងមកជាឆាប់។

¹⁵ទេវតាទីប្រាំពីរផ្លុំត្រែរបស់គាត់ ហើយមានសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងពីស្ថានបរមសុខមកថា៖ «អាណាចក្ររបស់ពិភពលោកបានត្រឡប់ទៅជាអាណាចក្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ និងរបស់ព្រះគ្រិស្តនៃយើង។ ព្រះអង្គនឹងសោយរាជ្យជារៀងរហូតតទៅ»។

¹⁶បន្ទាប់មក ពួកចាស់ទុំទាំងម្ភៃបួនដែលអង្គុយនៅលើបល័្លង្កនៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្រាបមុខចុះ ថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់។¹⁷ពួកគេនិយាយថា «យើងអរព្រះគុណដល់ព្រះអង្គ ទ្រង់ជាព្រះអម្ចាស់ដ៏មានឬទ្ធានុភាព ជាព្រះអង្គដែលគង់នៅតាំងពីដើម ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គបានយកអំណាចដ៏ធំរបស់ព្រះអង្គ ហើយបានចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យ។

¹⁸ប្រជាជាតិផ្សេងៗមានកំហឹង ប៉ុន្តែ សេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអង្គបានមកដល់ហើយ។ ពេលវេលាដល់កំណត់ហើយ សម្រាប់ពួកអ្នកស្លាប់ដើម្បីទទួលការជំនុំជម្រះ និងសម្រាប់ផ្តល់រង្វាន់ដល់ព្យាការីជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ អស់អ្នកដែលជាអ្នកជឿ ហើយអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះនាមព្រះអង្គ ទាំងអ្នកតូច និងអ្នកធំ។ ពេលកំណត់មកដល់ហើយសម្រាប់ព្រះអង្គ ក្នុងការបំផ្លាញអស់អ្នកដែលបំផ្លាញផែនដីទាំងមូល»។

¹⁹បន្ទាប់មក ព្រះវិហារនៅក្នុងស្ថានសួគ៌ត្រូវបានបើក ហើយហឹបនៃសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គបានឃើញនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះអង្គ។ មានផ្លេកបន្ទោរ មានសូរសន្ធឹក មានផ្គរលាន់ មានរញ្ជួយដី និងមានព្យុះព្រឹលយ៉ាងធំ។

12

¹ឃើញមានទីសម្គាល់មួយយ៉ាងធំនៅស្ថានសួគ៌៖ មានស្រី្តម្នាក់ ស្លៀកពាក់ដោយសារព្រះអាទិត្យ ហើយព្រះច័ន្ធនៅក្រោមជើងនាង ហើយមានមកុដផ្កាយដប់ពីរនៅលើក្បាលរបស់នាង។²នាងមានផ្ទៃពោះ ហើយនាងយំឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង ដូចឈឺចាប់ពេលសម្រាលកូន។

³ឃើញមានទីសម្គាល់មួយផ្សេងទៀតនៅក្នុងស្ថានសួគ៌៖ មើល៍! មានសត្វនាគក្រហមមួយយ៉ាងធំ ដែលមានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់ ហើយមានមកុដប្រាំពីរនៅលើក្បាលរបស់វា។⁴កន្ទុយរបស់វាបានកៀរយកផ្កាយមួយភាគបីនៅក្នុងស្ថានសួគ៌ ហើយបោះទម្លាក់ពួកគេទៅក្នុងផែនដី។ សត្វនាគឈរនៅចំពោះស្រី្តដែលរៀបនឹងសម្រាលកូន ដើម្បីស៊ីកូនរបស់នាង នៅពេលនាងសម្រាលកូននោះ។

⁵នាងបានសម្រាលកូនប្រុសមួយ ដែលនឹងត្រូវគ្រប់គ្រងលើប្រជាជាតិទាំងអស់ដោយដំបងដែក។ កូនប្រុសរបស់នាងនឹងត្រូវបានឆក់យកទៅឯព្រះជាម្ចាស់ និងទៅឯបល័ង្ករបស់ព្រះអង្គ។⁶ហើយស្រី្តនោះបានរត់ទៅឯទីរហោស្ថាន ជាកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំសម្រាប់នាង ដើម្បីឲ្យនាងបានទទួលការមើលថែក្នុងរយៈពេល ១២៦០ថ្ងៃនៅទីនោះ។

⁷ឥឡូវនេះ មានសង្គ្រាមនៅស្ថានសួគ៌។ មហាទេវតាមីកែល និងពួកទេវតាធ្វើសង្គ្រាមជាមួយនឹងសត្វនាគ ហើយសត្វនាគ និងពួកទេវតារបស់វាក៏បានច្បាំងតបតវិញដែរ។⁸ប៉ុន្តែ សត្វនាគមិនមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីយកឈ្នះបានទេ។ ដូច្នេះ នៅស្ថានបរមសុខលែងមានកន្លែងសម្រាប់វា និងពួកទេវតារបស់វាទៀតហើយ។⁹សត្វនាគដ៏ធំ គឺជាសត្វពស់បុរាណដែលហៅថា មារ ឬសាតាំង គឺជាអ្នកបោកប្រាស់ពិភពលោកទាំងមូល ត្រូវបោះចូលមកលើផែនដី រួមជាមួយនឹងពួកទេវតារបស់វាក៏ត្រូវបោះចោលមកជាមួយវាដែរ។

¹⁰បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឮសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងនៅស្ថានបរមសុខថា៖ «ពេលនេះ សេចក្តីសង្គ្រោះ ព្រះចេស្តា និងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង និងសិទ្ធិអំណាចរបស់ព្រះគ្រិស្តបានមកដល់ហើយ។ ដ្បិត មេចោទប្រកាន់បងប្អូនរបស់យើងត្រូវបានទម្លាក់ចុះ ពួកគេហើយដែលចោទប្រកាន់បងប្អូនយើងនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់នៃយើងទាំងយប់ទាំងថ្ងៃនោះ។

¹¹ពួកគេបានយកឈ្នះវាដោយសារលោហិតរបស់កូនចៀម និងពាក្យនៃទីបន្ទាល់របស់ពួកគេ ដើម្បីពួកគេមិនបានស្រឡាញ់ជីវិតរបស់ពួកគេទេ ទោះបីជាពួកគេស្លាប់ក្តី។¹²ដូច្នេះហើយ ឱស្ថានសួគ៌ និងពួកអ្នកដែលនៅស្ថានសួគ៌អើយ ចូរមានអំណរឡើង។ ប៉ុន្តែ វេទនាដល់ផែនដី និងសមុទ្រ ដោយសារមារបានចុះមកឯអ្នកហើយ។ វាពេញដោយកំហឹង ដោយសារវាដឹងថា វាមានពេលតែបន្តិចទៀតទេ។

¹³នៅពេលសត្វនាគដឹងថា វាត្រូវបានទម្លាក់មកលើផែនដី វាបានដេញតាមស្រ្តីដែលសម្រាលបានកូនប្រុសនោះ។¹⁴ប៉ុន្តែ ស្រ្តីនោះបានទទួលស្លាបរបស់ឥន្ត្រីដ៏ធំពីរ ដើម្បីឲ្យនាងអាចរត់គេចទៅកន្លែងដែលបានរៀបចំទុកសម្រាប់នាងនៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ នេះគឺជាកន្លែងដែលនាងត្រូវបានមើលថែ មួយពេល មួយពេល និងកន្លះពេល ចេញពីវត្តមានរបស់សត្វពស់។

¹⁵សត្វពស់បានព្រួសពិសចេញពីមាត់របស់វាដូចជាទឹកទន្លេ ដើម្បីឲ្យមានជាទឹកជំនន់បំផ្លាញនាង។¹⁶ប៉ុន្តែ ផែនដីបានជួយនាង។ ផែនដីបានបើកមាត់របស់វាឡើង ហើយលេបទឹកទន្លេដែលសត្វនាគបានព្រួសពិសចេញពីមាត់របស់វានោះ។¹⁷បន្ទាប់មក សត្វនាគមានកំហឹងជាខ្លាំងចំពោះស្រ្តីនោះ ហើយបានចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមជាមួយពូជពង្សទាំងអស់របស់នាង អស់អ្នកដែលស្តាប់បង្គាប់បញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយកាន់ខ្ជាប់បន្ទាល់របស់ព្រះយេស៊ូ។¹⁸បន្ទាប់មក សត្វពោះបានឈរឡើងនៅលើដីខ្សាច់នៅមាត់សមុទ្រ។

13

¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញសត្វសាហាវបានលេចមកពីសមុទ្រ។ វាមានស្នែងដប់ ហើយក្បាលប្រាំពីរ។ នៅលើស្នែងរបស់វា មានមកុដដប់ ហើយនៅលើក្បាលនីមួយៗរបស់វាមានឈ្មោះដែលប្រមាថព្រះជាម្ចាស់។²សត្វសាហាវ ដែលខ្ញុំបានឃើញនេះ មានរាងដូចជាខ្លារខិន។ ជើងរបស់វាដូចជាជើងរបស់ខ្លាឃ្មុំ ហើយមាត់របស់វាដូចជាមាត់របស់សត្វតោ។ សត្វនាគបានប្រគល់អំណាចរបស់វាទៅសត្វសាហាវ និងបល័្លង្ក ព្រមទាំងសិទ្ធិអំណាចដ៏ធំរបស់វាឲ្យសត្វសាហាវគ្រប់គ្រង។

³ក្បាលមួយរបស់សត្វសាហាវហាក់បីដូចជាត្រូវបានសម្លាប់ ប៉ុន្តែរបួសរបស់វាបានជាសះស្បើយវិញ។ ផែនដីទាំងមូលមានការស្ងប់ស្ញែង ហើយពួកគេដើរតាមសត្វសាហាវនោះ។⁴ពូកគេក៏ថ្វាយបង្គំសត្វនាគ ដើម្បីវាបានប្រគល់សិទ្ធិអំណាចទៅសត្វសាហាវនោះ។ ពួកគេក៏ថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវនេះដែរ ហើយបន្តនិយាយថា «តើអ្នកណាដូចជាសត្វសាហាវនេះ?» ហើយតើអ្នកណាអាចតយុទ្ធជាមួយវាបាន?»

⁵សត្វសាហាវត្រូវបានទទួលអំណាចក្នុងការនិយាយពាក្យប្រមាថព្រះជាម្ចាស់។ វាត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យប្រើសិទ្ធិអំណាចក្នុងរយៈពេលសែសិបពីរខែ។⁶ដូច្នេះ សត្វសាហាវបានបើកមាត់របស់វានិយាយពាក្យប្រមាថទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ វាប្រមាថព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ នៅកន្លែងដែលវារស់នៅ ហើយនិងអស់អ្នកដែលរស់នៅស្ថានសួគ៌។

⁷សត្វសាហាវត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើសង្គ្រាមជាមួយពួកអ្នកជឿ និងដើម្បីយកឈ្នះលើពួកគេ។ ហើយត្រូវបានប្រគល់សិទ្ធិអំណាចដល់គ្រប់ទាំងអំបូរ គ្រប់ជនជាតិ គ្រប់ភាសា និងគ្រប់ប្រជាជាតិផងដែរ។⁸អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីនឹងថ្វាយបង្គំវា អស់អ្នកដែលមិនបានសរសេរឈ្មោះ តាំងពីដើមកំណើតនៃពិភពលោក និងនៅក្នុងសៀវភៅនៃជីវិត ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់កូនចៀម ដែលត្រូវគេសម្លាប់។

⁹អស់អ្នកដែលមានត្រចៀក ចូរឲ្យអ្នកនោះស្តាប់ចុះ។¹⁰ប្រសិនបើ នរណាម្នាក់ជាប់ជាឈ្លើយ អ្នកនោះនឹងធ្លាក់ទៅជាឈ្លើយវិញ។ បើអ្នកណាត្រូវគេសម្លាប់ដោយមុខដាវ អ្នកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវ។ ពេលនេះគឺជាពេលដែលពួកបរិសុទ្ធត្រូវការការស៊ូទ្រាំអត់ធ្មត់ និងជំនឿ។

¹¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញសត្វសាហាវមួយទៀតបានចេញមកពីផែនដី។ វាមានស្នែងពីរដូចជាកូនចៀម ហើយវានិយាយដូចជាសត្វនាគ។¹²វាប្រើសិទ្ធិអំណាចរបស់សត្វសាហាវទីមួយទាំងអស់ ហើយបានធ្វើឲ្យផែនដី និងអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវទីមួយនោះ ជាសត្វដែលមានរបួសស្ទើស្លាប់ តែបានជាសះស្បើយវិញ។

¹³វាបានសម្ដែងការអស្ចារ្យជាច្រើន។ វាអាចធ្វើសូម្បីតែឲ្យភ្លើងពីស្ថានសួគ៌ធ្លាក់មកលើផែនដីមកលើមនុស្សលោក។¹⁴ដោយសារ វាបានទទួលការអនុញ្ញាណឲ្យធ្វើទីសម្គាល់ទាំងនេះ។ វាបានបោកប្រាស់អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី វាត្រូវបានប្រាប់ឲ្យមនុស្សឆ្លាក់រូបដើម្បីថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវដែលមានមានរបួសដោយដាវ ប៉ុន្តែ នៅមានជីវិតរស់។

¹⁵វាត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យផ្តល់ខ្យល់ដង្ហើមដល់រូបឆ្លាក់របស់សត្វសាហាវ ដើម្បីឲ្យរូបឆ្លាក់នោះអាចនិយាយបាន ហើយធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែលបដិេសធមិនថ្វាយបង្គំសត្វនោះស្លាប់បាន។¹⁶វាក៏បង្ខំដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែរ ទាំងអ្នកតូច និងអ្នកធំ ទាំងអ្នកមាន និងអ្នកក្រ ទាំងអ្នកមានសេរីភាព និងអ្នកបម្រើ ឲ្យទទួលសញ្ញាសម្គាល់នៅលើដៃស្តាំ ឬនៅលើថ្ងាស់របស់ពួកគេ។¹⁷មនុស្សគ្រប់គ្នាមិនអាចទិញ ឬលក់បានទេ ប្រសិនបើ ពួកគេគ្មានសញ្ញាសម្គាល់ ឬលេខដើម្បីបង្ហាញពីឈ្មោះរបស់សត្វសាហាវនោះទេ។

¹⁸ការនេះ ត្រូវការប្រាជ្ញា។ ប្រសិនបើ នរណាមានការយល់ដឹង ចូរឲ្យអ្នកនោះរាប់ចំនួនរបស់សត្វសាហាវចុះ។ ដ្បិត វាជាចំនួននៃមនុស្សលោក។ ចំនួនរបស់វាគឺ ៦៦៦។

14

¹ខ្ញុំបានមើល ហើយឃើញកូនចៀមឈរនៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូន។ នៅជាមួយព្រះអង្គ ខ្ញុំឃើញមានមនុស្សដែលមានសរសេរព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ និងព្រះបិតារបស់ព្រះអង្គនៅលើថ្ងាស់របស់ពួកគេមានចំនួន ១៤៤០០០នាក់។²ខ្ញុំបានឮសម្លេងពីស្ថានសួគ៌ ដូចជាសម្លេងនៃទឹកជាច្រើន និងសម្លេងផ្គរលាន់យ៉ាងខ្លាំង។ សម្លេងដែលខ្ញុំបានឮដូចជាសម្លេងរបស់អ្នកលេងពិន កំពុងលេងពិនរបស់ពួកគេ។

³ពួកគេច្រៀងចម្រៀងបទថ្មី នៅចំពោះបល័្លង្ក និងនៅចំពោះសត្វមានជីវិតទាំងបួន និងពួកចាស់ទុំផង។ គ្មាននរណាអាចរៀនចម្រៀងនោះបានទេ លើកលែងតែពួកអ្នក ១៤៤០០០នាក់ ដែលបានរំដោះពីផែនដីមកទេ។⁴មានម្នាក់ដែលមិនបានធ្វើឲ្យខ្លួនឯងប្រឡាក់ដោយសារស្រ្តីនោះ ដ្បិត ពួកគេបានការពារខ្លួនគេឲ្យបានបរិសុទ្ធ។ អ្នកទាំងនេះគឺជាអ្នកដែលដើរតាមកូនចៀមគ្រប់កន្លែងដែលកូនចៀមទៅ។ ពួកគេត្រូវបានរំដោះពីមនុស្សលោក ជាផលដំបូងសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ និងសម្រាប់កូនចៀម។⁵គ្មានការកុហករកឃើញនៅក្នុងមាត់របស់ពួកគេឡើយ ពួកគេជាមនុស្សគ្មានកំហុស។

⁶ខ្ញុំបានឃើញទេវតាហោះនៅលើអាកាស ដែលបានប្រកាសសារនៃដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ចដល់អស់អ្នកដែលរស់នៅផែនដី ដល់គ្រប់ប្រជាជាតិអំបូរ និងភាសា និងគ្រប់ជនជាតិ។⁷គាត់ប្រកាសដោយសម្លេងខ្លាំងៗថា៖ «ចូរកោតខ្លាចដល់ព្រះ អង្គនិងថ្វាយសិរីរុងរឿងអដល់ព្រះអង្គ រះដែលបង្កើតផ្ទៃមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងប្រភពទឹកទាំងឡាយផង»។

⁸ទេវតាមួយទៀត ទេវតាទីពីរ បាននិយាយបន្តថា៖ «រលំហើយ បាប៊ីឡូនដ៏ធំរលំហើយ ដែលបានបង្ខំឲ្យប្រជាជាតិនានាផឹកស្រានៃអំពើអសីលធម៌របស់នាង»។

⁹ទេវតាមួយទៀត ទេវតាទីបី បានមកតាមក្រោយពួកគេ និយាយជាមួយសម្លេងខ្លាំងថា៖ «ប្រសិនបើ នរណាថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបចម្លាក់របស់វា ហើយទទួលសញ្ញាសម្គាល់នៅលើថ្ងាស់ ឬនៅលើដៃរបស់ខ្លួន។¹⁰អ្នកនោះនឹងផឹកស្រានៃសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដូចគ្នាដែរ ហើយស្រាដែលបានចាក់នោះមិនលាយជាមួយពែងនៃសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអង្គទេ។ មនុស្សដែលផឹកវា នឹងទទួលការឈឺចាប់ដោយភ្លើង និងស្ពាន់ធ័រ នៅចំពោះទេវតាដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងនៅចំពោះកូនចៀម។

¹¹ផ្សែងដែលងហុយចេញពីការធ្វើទារុណកម្មនឹងហុយឡើងរហូតអស់កល្បជានិច្ច ហើយពួកគេគ្មានការសម្រាក ទោះបើថ្ងៃឬយប់ក្តី គឺអស់អ្នកដែលថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបចម្លាក់របស់វា ហើយអស់អ្នកដែលទទួលសញ្ញាសម្គាល់នៃឈ្មោះរបស់វា។¹²ពេលនេះគឺជាពេលដែលពួកដ៏វិសុទ្ធត្រូវការការស៊ូទ្រាំអត់ធ្មត់ និងជំនឿ អស់អ្នកដែលស្តាប់បង្គាប់បញ្ចារបស់ព្រះ និងមានជំនឿលើព្រះយេស៊ូ។

¹³ខ្ញុំបានឮសម្លេងពីស្ថានសួគ៌មកថា៖ «ចូរសរសេរការនេះ៖ មានពរហើយអស់អ្នកដែលស្លាប់ គឺអ្នកដែលស្លាប់នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់»។ ព្រះវិញ្ញាណមានបន្ទូលថា៖ «មែនហើយ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានសម្រាកពីការធ្វើការ ដើម្បីការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេនឹងតាមគេជាប់»។

¹⁴ខ្ញុំសម្លឹងមើល ហើយមានពពកពណ៌សមួយដុំ។ មានម្នាក់អង្គុយនៅលើពពកដូចជាកូនមនុស្ស។ ព្រះអង្គមានមកុដមាសនៅលើព្រះសិរសាររបស់ព្រះអង្គ ហើយមានកណ្ដៀវយ៉ាងមុតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ។¹⁵បន្ទាប់មក មានទេវតាផ្សេងទៀតចេញពីព្រះវិហារ ហើយហៅដោយសម្លេងយ៉ាងខ្លាំង ដល់ព្រះដែលគង់នៅលើពពកថា៖ «ចូរយកកណ្តៀវ ហើយចាប់ផ្តើមច្រូតចុះ ដ្បិតដល់ពេលដែលត្រូវច្រូតហើយ ព្រោះចម្រូតនៃផែនដីទុំហើយ»។¹⁶បន្ទាប់មក ព្រះអង្គដែលគង់នៅលើពពកបានបោះកណ្តៀវមកផែនដី ដ្បិតផែនដីបានទុំហើយ។

¹⁷ទេវតាមួយទៀតបានចេញមកពីព្រះវិហារនៅស្ថានសួគ៌ គាត់ក៏មានកណ្ដៀវមួយយ៉ាងមុតដែរ។¹⁸ហើយក៏មានទេវតាមួយទៀតបានចេញមកពីកន្លែងថ្វាយតង្វាយគ្រឿងក្រអូប ជាអ្នកដែលមានសិទ្ធិអំណាចលើភ្លើង។ គាត់បានស្រែកឡើងដោយសម្លេងខ្លាំងទៅម្នាក់ដែលមានកណ្តៀវមុតថា៖ «ចូរយកកណ្ដៀវដ៏មុតរបស់អ្នកទៅប្រមូលចង្កោមទំពាំងបាយជូរពីចង្ការទំពាំងបាយជូរនៅផែនដី ដ្បិត ទំពាំងបាយជូររបស់ពួកគេទុំហើយ»។

¹⁹ទេវតានោះបានបោះកណ្តៀវរបស់គាត់ទៅលើផែនដី ហើយបានច្រូតកាត់ប្រមូលទំពាំងបាយជូរនៅលើផែនដី។ គាត់បានបោះវាទៅធុងបញ្ជាន់ដ៏ធំនៃសេចេក្តីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។²⁰ធុងបញ្ជាន់ទំពាំងបាយជូរនោះត្រូវបានគេយកទៅជាន់នៅខាងក្រៅក្រុងដែរ ហើយឈាមដែលចេញពីវា ឡើងរហូតដល់កម្ពស់នៃមាត់សេះ ចម្ងាយប្រមាណមួយពាន់ប្រាំមួយរយស្ដាដ។

15

¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យ និងគួរឲ្យខ្លាចផ្សេងទៀតនៅស្ថានបរមសុខ គឺមានទេវតាប្រាំពីរជាមួយនឹងគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីដែរ ដែលជាគ្រោះកាចចុងក្រោយ ដ្បិតគ្រោះកាចទាំងនោះនឹងធ្វើឲ្យសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេច។

²ខ្ញុំបានឃើញសមុទ្រកែវលាយជាមួយភ្លើង។ អស់អ្នកដែលឈរនៅជិតសមុទ្រនោះគឺជាអ្នកដែលមានជ័យជម្នះលើសត្វសាហាវ និងរូបចម្លាក់របស់វា ហើយយកឈ្នះលេខតំណាងឈ្មោះរបស់វាដែរ ពួកគេកាន់ពិនដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់ពួកគេផង។

³ពួកគេច្រៀងចម្រៀងរបស់លោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាចម្រៀងរបស់កូនចៀមថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ និងព្រះដ៏មានឬទ្ធិចេស្តា ការរាជ្យកិច្ចរបស់ព្រះអង្គអស្ចារ្យ ហើយមហិមា ផ្លូវរបស់ព្រះអង្គសុចរិត ហើយពិតត្រង់ ព្រះអង្គជាស្តេចនៃប្រជាជាតិនានា⁴ឱព្រះអម្ចាស់អើយ តើអ្នកណាមិនខ្លាចព្រះអង្គ សូមថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ព្រះនាមព្រះអង្គ? ដ្បិតព្រះអង្គតែមួយគត់វិសុទ្ទ។ ប្រជាជាតិទាំងអស់នឹងមក ហើយថ្វាយបង្គំនៅចំពោះព្រះអង្គ ដោយសារកិច្ចការដ៏សុចរិតរបស់ព្រះអង្គបានបើកសម្តែងហើយ»។

⁵បន្ទាប់ពីការទាំងនេះហើយ ខ្ញុំបានសម្លឹងមើល ហើយឃើញព្រះវិហារមានព្រះពន្លានៃបន្ទាល់បានបើកចំហនៅស្ថានបរមសុ។⁶ចេញពីទីវិសុទ្ធបំផុតមានទេវតាប្រាំពីរកាន់គ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរ។ ពួកគេបានស្លៀកពាក់ដោយក្រណាត់ឯកស ភ្លឺហើយមានខ្សែក្រវាត់នៅជុំវិញដើមទ្រូងរបស់ពួកគេ។

⁷សត្វមួយនៃសត្វមានជីវិតទាំងបួនបានប្រគល់ពែងមាសពេញដោយសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅកាន់ទេវតាទាំងប្រាំពីរ ដែលរស់នៅអស់កល្បរៀងដរាបតទៅ។⁸ព្រះវិហារបានពេញដោយផ្សែងចេញពីសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងចេញពីអំណាចរបស់ព្រះអង្គ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចចូលទៅក្នុងបានទេ រហូតទាល់តែគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីររបស់ទេវតាទាំងប្រាំពីរបានសម្រេច។

16

¹ខ្ញុំបានឮសម្លេងមួយយ៉ាងខ្លាំងចេញពីព្រះវិហារមក ហើយនិយាយទៅកាន់ទេវតាទាំងប្រាំពីរថា៖ «ចូរចេញទៅ ហើយចាត់នៅលើផែនដី ពែងនៃសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

²ទេវតាទីមួយបានចេញទៅ ហើយចាកចេញពីពែងរបស់គាត់នៅលើផែនដី ធ្វើឲ្យមានដំបៅដ៏អាក្រក់ និងឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងនៅលើមនុស្សដែលមានសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ គឺអស់អ្នកដែលថ្វាយរូបចម្លាក់របស់វា។

³ទេវតាទីពីរបានចាកចេញពីពែងរបស់គាត់ទៅក្នុងសមុទ្រ។ បានត្រឡប់ទៅជាឈាម ដូចជាឈាមរបស់មនុស្សស្លាប់ ហើយសត្វដែលមានជីវិតនៅក្នុងសមុទ្រទាំងអស់បានស្លាប់។

⁴ទេវតាទីបួនបានចាក់ពេញពីពែងរបស់គាត់ទៅក្នុងទន្លេ និងប្រភពទឹកផ្សេងៗ ហើយទន្លេង និងប្រភពទឹកផ្សេងៗនោះបានត្រឡប់ទៅជាឈាមទាំងអស់។⁵ខ្ញុំបានឮទេវតារបស់ទឹកនិយាយថា៖ «ព្រះអង្គសុចរិត ព្រះអង្គមាននៅសព្វថ្ងៃ និងមាននៅតាំងពីដើម ទ្រង់វិសុទ្ធ ដ្បិតព្រះអង្គបានជំនុំជម្រះកិច្ចការទាំងនេះ។⁶ដ្បិត ពួកគេបានបង្ហូរឈាមរបស់ពួកអ្នកជឿ និងពួកព្យាការី ព្រះអង្គបានឲ្យឈាមទៅពួកគេផឹក ពួកគេសមនឹងទទួលបែបនេះ»។⁷ខ្ញុំបានឮសម្លេងឆ្លើយតបពីកន្លែងថ្វាយដង្វាយថា៖ «ពិតមែនហើយ ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តាអើយ សេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះអង្គពិតត្រង់ ហើយសុចរិត»។

⁸ទេវតាទីបួនបានចាកចេញពីពែងរបស់គាត់ទៅលើព្រះអាទិត្យ ហើយ ព្រះអាទិត្យបានទទួលការអនុញ្ញាតឲ្យដុតមនុស្សឲ្យខ្លោចដោយសារភ្លើង។⁹ពួកគេត្រូវបានខ្លោចដោយសារកម្តៅយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេបានប្រមាថដល់ព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានអំណាចលើគ្រោះកាចទាំងនោះ។ ពួកគេមិនបានប្រែចិត្ត ឬថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ព្រះអង្គទេ។

¹⁰បន្ទាប់មក ទេវតាទាំងប្រាំពីរបានចាកចេញពីពែងរបស់គាត់នៅលើបល័្លង្ករបស់សត្វសាហាវនោះ ហើយភាពងងឹតបានគ្របបាំងលើអាណាចក្ររបស់វា។ ពួកគេបានខាំអណ្តាតរបស់ពួកគេដោយសារតែការឈឺចាប់។¹¹ពួកគេបានជេប្រមាថព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ ដោយសារតែការឈឺចាប់ និងដំបៅផ្សេងៗ ហើយពួកគេនៅតែបដិសេធមិនព្រមប្រែចិត្តចេញពីអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើឡើយ។

¹²ទេវតាទីប្រាំពីរបានចាកចេញពីពែងរបស់គាត់ទៅក្នុងទន្លេដ៏ធំគឺទន្លេអឺប្រាត ។ ទន្លេអឺប្រាតបានរីងស្ងួត ដើម្បីរៀបចំផ្លូវថ្វាយស្តេចដែលនឹងយាងមកពីទិសខាងកើត។¹³ខ្ញុំបានឃើញវិញ្ញាណមិនស្អាតបីដែលមើលទៅដូចជាសត្វកង្កែបចេញមកពីមាត់របស់សត្វនាគ ចេញពីមាត់សត្វសាហាវ និងចេញពីមាត់របស់ពួកព្យាការីក្លែងក្លាយផងដែរ។¹⁴ដ្បិតពួកវាគឺជាវិញ្ញាណរបស់អារក្សដែលធ្វើទីសម្គាល់អស្ចារ្យផ្សេងៗ។ ពួកគេបានចេញមកឯស្តេចផ្សេងៗនៅក្នុងពិភពលោកទាំងមូល ដើម្បីប្រមែលប្រមូលស្តេចទាំងនោះ ច្បាំងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តានៅថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យនោះ។

¹⁵(មើល៍! ខ្ញុំនឹងមកដូចជាចោរ! មានពរហើយ អស់អ្នកណាដែលប្រុងស្មារតី រក្សាសម្លៀកបំពាក់នៅជាប់នឹងខ្លួន ដើម្បីកុំឲ្យគាត់ចេញទៅដោយអាក្រាត ហើយពួកគេបានឃើញភាពអាម៉ាស់របស់ខ្លួនឡើយ»)។¹⁶ពួកគេបាននាំគ្នានៅត្រង់កន្លែងមួយដែលគេហៅជាភាសាហេប្រឺថា៖ «អើម៉ា‌គេដូន»។

¹⁷បន្ទាប់មក ទេវតាទាំងប្រាំពីរបានចាកចេញពីពែងរបស់គាត់ទៅក្នុងអាកាស។ បន្ទាប់មក មានសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងចេញពីព្រះវិហារ និងចេញពីបល័្លង្កមកថា៖ «សម្រេចហើយ!»¹⁸មានផ្លេកបន្ទោរ ឮសូរសន្ធឹក សម្លេងផ្ទរលាន់ រញ្ជួយដីខ្លាំងជាងការរញ្ជួយដីដែលធ្លាប់កើតឡើងណាណាទាំងអស់ ចាប់តាំងពីមនុស្សមានលើផែនដីនេះ ការរញ្ជួយដីនេះ ខ្លាំងណាស់។¹⁹ទីក្រុងដ៏ធំត្រូវបានបែកចេញជាបីចំណែក ហើយទីក្រុងរបស់ប្រជាជាតិផ្សេងៗក៏ត្រូវរលំដែរ។ បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់បាននឹកដល់អាណាចក្របាប៊ីឡូនដ៏ធំ ហើយព្រះអង្គបានចាក់ស្រាទៅក្នុងពែងដែលធ្វើចេញពីសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអង្គទៅឲ្យទីក្រុងនោះ។

²⁰កោះទាំងឡាយបាត់ស្រមោល ហើយភ្នំទាំងឡាយក៏លែងឃើញទៀតដែរ។²¹មានព្រិលទឹកកកយ៉ាងខ្លាំង គ្រាប់ព្រិលដែលធ្លាក់ពីមេឃមកលើមនុស្ស មានទម្ងន់ប្រហែលជាសែសិបប្រាំគីឡូក្រាម។ ពួកគេជេប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ដោយព្រោះគ្រោះកាចនៃព្រិលនេះ ដ្បិត គ្រោះកាចនោះអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។

17

¹ទេវតាមួយនៃទេវតាទាំងប្រាំពីរដែលបានកាន់ពែងទាំងប្រាំពីរបានមក ហើយប្រាប់មកខ្ញុំថា៖«មក ខ្ញុំនឹងបង្ហាញអ្នកពីការកាត់ទោសស្រី្តពេស្យាដ៏ល្បី ដែលអង្គុយនៅលើទឹកជាច្រើន។²ស្តេចជាច្រើននៅលើផែនដីបានប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទជាមួយនាង។ មនុស្សម្នារដែលរស់នៅលើផែនដីបានស្រវឹងជាមួយនឹងស្រានៃអំពើអសីលធម៌ខាងផ្លូភេទ។

³បន្ទាប់មក ទេវតាបាននាំខ្ញុំទៅទីរហោស្ថានដោយវិញ្ញាណ ហើយខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីម្នាក់អង្គុយនៅលើសត្វមួយសម្បុរក្រហមទែង មានឈ្មោះពេញខ្លួនជាពាក្យប្រមាថព្រះជាម្ចាស់។ សត្វសាហាវនោះមានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់។⁴ហើយស្រ្តីនោះស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស្វាយ និងក្រហមទែង ព្រមទាំងតុបតែដោយមាស ត្បូង និងគជ់ដ៏មានតម្លៃ។ នាងបានកាន់ពែងមាសនៅក្នុងដៃពេញដោយអំពើគួរស្អប់ខ្ពើម និងសេចក្តីស្មោកគ្រោកនៃអំពើអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទរបស់នាង។⁵នៅលើថ្ងាសរបស់នាងមានសរសេរឈ្មោះដែលមានន័យអាថ៌កំបាំងថា៖ «បាប៊ីឡូនដ៏ធំ ម្តាយនៃស្ត្រីពេស្យា និងសេចក្តីស្អប់ខ្ពើមរបស់ផែនដី»។

⁶ខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីនោះស្រវឹងជាមួយនឹងឈាមរបស់ពួកគេអ្នកជឿ និងឈាមរបស់ពួកអ្នកដែលជាសាក្សីរបស់ព្រះយេស៊ូ។ នៅពេលខ្ញុំបានឃើញនាង ខ្ញុំមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។⁷ប៉ុន្តែ ទេវតានិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «ហេតុអ្វីបានជាលោកងឿង‌ឆ្ងល់ដូច្នេះ? ខ្ញុំនឹងពន្យល់អត្ថន័យដល់អ្នកពីស្រី្ត និងពីសត្វសាហាវដែលនាងកំពុងជិះ គឺជាសត្វសាហាវដែលមានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់។

⁸សត្វសាហាវដែលអ្នកបានឃើញពីមុន គ្នានទៀតនៅពេល ហើយវារៀបនឹងចេញមកពីរណ្តៅដ៏ជ្រៅ។ បន្តាប់មកវានឹងទៅកន្លែងហិនវិនាស។ អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី អស់អ្នកដែលមិនមានឈ្មោះកត់ទុកនៅក្នុងសៀវភៅនៃជីវិត តាំងពីដើមកំណើតនៃពិភពលោកទេ ពួកគេនឹងស្រឡាំងកាំង នៅពេលពួកគេឃើញមានសត្វសាហាវដែលពីដើមមានតែឥឡូវលែងមានទៀតហើយ ប៉ុន្តែ វានឹងលេចមក។

⁹នេះគឺត្រូវការគំនិតដែលមានប្រាជ្ញា។ ស្រី្តអង្គុយលើក្បាលប្រាំពីរ និងភ្នំប្រាំពីរនោះ។ ពួកគេក៏ជាស្តេចទាំងប្រាំពីរដែរ។¹⁰ស្តេចប្រាំបានដួលរលំ ហើយស្តេចមួយបានលេចមក តែស្តេចមួយអង្គនឹងមិនទាន់លេចមកទេ ពេលស្តេចនោះមកគឺសោយរាជ្យតែមួយរយៈខ្លីប៉ុណ្ណោះ។

¹¹សត្វសាហាវដែលមានពីមុន ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះអត់មាន វាក៏ជាស្តេចទីប្រាំបីផងដែរ ប៉ុន្តែ ស្តេចមួយនៃស្តេចទាំងប្រាំពីរ នឹងត្រូវបំផ្លាញ។

¹²ស្នែងដប់ដែលអ្នកបានឃើញគឺស្តេចដប់ដែលមិនទាន់បានទទួលរាជ្យនៅឡើង ប៉ុន្តែ ពួកគេនឹងទទួលសិទ្ធិអំណាចដូចជាស្តេច ក្នុងរយៈពេលមួយម៉ោងជាមួយនិងសត្វសាហាវនោះ។¹³ពួកគេមានចិត្តគំនិតតែមួយ ហើយពួកគេបានប្រគល់អំណាច និងសិទិ្ធអំណាចរបស់ពួកគេទៅឲ្យសត្វសាហាវ។¹⁴ពួកគេនឹងធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងកូនចៀម។ ប៉ុន្តែ កូនចៀមនឹងយកឈ្នះពួកគេ ដោយសារព្រះអង្គគឺជាព្រះអម្ចាស់លើអស់ទាំងព្រះអម្ចាស់ ហើយជាស្តេចលើអស់ទាំងស្តេច ហើយអស់អ្នកដែលព្រះអង្គត្រាស់ហៅ និងជ្រើសរើស ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលស្មោះត្រង់នឹងនៅជាមួយព្រះអង្គ។

¹⁵ទេវតាបានប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «ទឹកដែលអ្នកឃើញ ជាកន្លែងដែលស្រីពេស្យាអង្គុយ គឺជាប្រជាជន បណ្តាជន និងប្រជាជាតិ ព្រមទាំងភាសាផ្សេងៗ។

¹⁶ស្នែងដប់ដែលអ្នកបានឃើញ ពួកគេ និងសត្វសាហាវនឹងស្អប់ស្រី្តពេស្យានោះ។ ពួកគេនឹងធ្វើឲ្យនាងត្រូវខ្ចាត់ព្រាត់ និងអាក្រាត ពួកគេនឹងត្របាក់លេបរូបកាយរបស់នាង ហើយពួកគេនឹងដុតនាងដោយភ្លើង។¹⁷ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់វានៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ដើម្បីធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គដោយឲ្យពួកគេយល់ព្រមក្នុងការប្រគល់អំណាចរបស់ពួកគេទៅសត្វសាហាវ រហូតទាល់តែព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេច។

¹⁸ហើយស្រ្តីដែលអ្នកឃើញគឺជាទីក្រុងដ៏ធំ ដែលគ្រប់គ្រងលើស្តេចទាំងអស់នៅលើផែនដី»។

18

¹បន្ទាប់ពីការទាំងនេះហើយ ខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយទៀតបានចុះពីស្ថានបរមសុខមក។ គាត់មានសិទ្ធិអំណាចយ៉ាងធំ ហើយផែនដីនឹងភ្លឺដោយសារសិរីរុងរឿងរបស់គាត់។²គាត់បានបន្លឺសម្លេងយ៉ាងខ្លាំង និយាយថា៖ «រលំហើយ បាប៊ីឡូនជាទីក្រុងដ៏ធំរលំហើយ! ក្រុងនេះបានត្រឡប់ទៅជាជម្រករបស់ពួកអារក្ស និងជម្រកសម្រាប់វិញ្ញាណស្មោកគ្រោកទាំងអស់ និងជម្រកសម្រាប់វិញ្ញាណមិនស្អាត ព្រមទាំងសំបុកសត្វដែលគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងអស់ផងដែរ។³ដ្បិត ប្រជាជាតិទាំងអស់បានស្រវឹងដោយស្រានៃអំពើប្រាស់ចាកសីលធម៌របស់នាង។ ពួកស្តេចនៅផែនដីបានប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ជាមួយនាង។ ហើយអ្នកជំនួញនៅផែនដីបានត្រឡប់ទៅជាអ្នកមានដោយសារអំណាចនៃភាពត្រេកត្រអាលនៃការរស់នៅរបស់ទីក្រុងនោះ»។

⁴ខ្ញុំបានឮសម្លេងមួយទៀតពីស្ថានបរមសុខមកថា៖ «ប្រជារាស្រ្តរបស់យើងអើយ! ចូរចេញពីនាងមក! ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំណែកនៅក្នុងបាបរបស់នាងឡើយ និងដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានទទួលគ្រោះកាចណាមួយរបស់នាងដែរ។⁵បាបរបស់ក្រុងនោះបានគរឡើងខ្ពស់ស្មើមេឃហើយ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានចងចាំអំពើអាក្រក់របស់ក្រុងនោះទាំងអស់។⁶ចូរសងដល់ក្រុងនោះ តាមអ្វីដែលក្រុងនោះបានធ្វើឲ្យអ្នកផ្សេងដែរ ចូរសងក្រុងនោះទ្វេរដងដើម្បីអ្វីដែលក្រុងនោះបានធ្វើ នៅក្នុងពែងដែលក្រុងនោះបានលាយ ចូរលាយពីរដងនៃចំនួនដែលក្រុងនោះបានលាយដែរ។

⁷ក្រុងនោះបានតម្កើងខ្លួន ហើយរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏ ប្រណិតយ៉ាងណា ចូរឲ្យក្រុងនោះមានការឈឺចាប់ និងកាន់ទុក្ខយ៉ាងនោះដែរ។ ដ្បិត ក្រុងនោះបាននិយាយនៅក្នុងចិត្តរបស់នាងថា៖ «អញនឹងសោយរាជ្យក្នុងនាមជាម្ចាស់ក្សត្រី អញមិនមែនជាស្ត្រីមេម៉ាយឡើយ ហើយអញនឹងមិនកាន់ទុក្ខឡើយ»។⁸ដូច្នេះហើយ នៅថ្ងៃមួយ នឹងមានគ្រោះកាចផ្សេងៗកើតឡើយនៅក្នុងក្រុងនោះ ដូចជា៖ សេចក្តីស្លាប់ ការកាន់ទុក្ខ និងគ្រោះអត់ឃ្លានជាដើម។ ក្រុងនោះនឹងត្រូវឆេះដោយសារភ្លើង ដ្បិត ព្រះជាអម្ចាស់ដែលជំនុំជម្រះក្រុងនោះ ព្រះអង្គមានឬទ្ធិចេស្តា»។

⁹ពួកស្តេចនៃផែនដីដែលប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទជាមួយក្រុងនេះ ហើយបានឈ្លក់រង្វេងជាមួយនឹងក្រុងនេះ នឹងទ្រហោយំ ហើយទួញសោក នៅពេលពួកគេឃើញផ្សែងដែលកំពុងឆេះក្រុងនោះ។¹⁰ពួកគេនឹងឈរនៅពីចម្ងាយ ភ័យខ្លាចជាមួយនឹងទារុណកម្មរបស់ក្រុងនោះ ហើយនិយាយថា៖ «វេទនាហើយ ទីក្រុងដ៏ធំវេទនាហើយ បាប៊ីឡូន ជាក្រុងខ្លាំងពូកែ! ដើម្បីសេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់អ្នកបានសម្រេចក្នុងរយៈពេលតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ»។

¹¹ពួកអ្នកជំនួញនៅលើផែនដីទ្រហោយំ ហើយកាន់ទុក្ខឲ្យទីក្រុងនោះ តាំងពីពេលនោះមកគ្មាននរណាទិញទំនិញរបស់ទីក្រុងនោះទៀតទេ។¹²ទំនិញទាំងនោះមានដូចជា៖ មាស ប្រាក់ត្បូងដ៏មានតម្លៃ គជ់ ក្រណាត់ទេស‌ឯក ក្រណាត់ពណ៌ស្វាយ ក្រណាត់សូត្រ ក្រណាត់ពណ៌ក្រហមទែងយ៉ាងស្អាត និងឈើក្រអូបគ្រប់ប្រភេទ ភាជនៈដែលធ្វើពីភ្លុកគ្រប់យ៉ាង និងភាជនៈដែលមានតម្លៃបំផុត ធ្វើពីឈើ លង្ហិន ដែក និងពីថ្មកែវ¹³ហើយមានសំបកដើមសម្បុរល្វែង គ្រឿងក្រអូប កំញាន ជ័រល្វីងទេស គ្រឿងក្រអូបសម្រាប់ដុត ស្រាទំពាំងបាយជូរ ប្រេង ម្សៅម៉ដ្ដ ស្រូវសាលី គោរក្របី និងចៀម ហ្វូងសេះ និងរទេះ ព្រមទាំងទាសករ និងព្រលឹងមនស្សផង។

¹⁴ផ្លែឈើដែលអ្នកប្រាថ្នាចង់បានយ៉ាងអស់ពីចិត្តនោះ បានចេញពីអ្នកបាត់ទៅហើយ។ អ្វីៗដែលប្រណិតទាំងអស់ និងភាពរុងរឿងក៏បាត់បង់ពីអ្នកដែរ រកលែងឃើញទៀតហើយ។

¹⁵ពួកអ្នកជំនួញនៃរបស់ទាំអស់នេះ ដែលបានក្លាយជាអ្នកមាន ដោយសារក្រុងនេះ នឹងឈរមើលក្រុងនេះ ពីចម្ងាយ ដោយសារមានការភ័យខ្លាចដោយព្រោះការឈឺចាប់របស់ក្រុងនោះ ពួកគេទ្រហោរយំជាខ្លាំង ហើយកាន់ទុក្ខផង។¹⁶ពួកគេនឹងនិយាយថា៖ «វេទនាហើយ ទីក្រុងដ៏ធំដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ក្រណាត់ពណ៌ស្វាយ ក្រណាត់ពណ៌ក្រហមទែង ហើយតុបតែងខ្លួនជាមួយនឹងមាស គ្រឿងអលង្ការ និងគជ់យ៉ាងស្អាតវេទនាហើយ!¹⁷នៅក្នុងរយៈពេលតែមួយម៉ោង ទ្រព្យសម្បិត្តទាំងអស់ត្រូវបានបំផ្លាញ»។ អ្នកបើកនាវា អ្នកធ្វើដំណើរតាមនាវា កម្មករនាវា និងអស់អ្នកដែលចិញ្ចឹមជីវិតដោយសារសមុទ្រ បានត្រឹមឈរមើលពីចម្ងាយ។

¹⁸ពួកគេស្រែកឡើងជាខ្លាំង នៅពេលមើលឃើញផ្សែងដែលកំពុងឆេះទីក្រុងនោះ។ ពួកគេនិយាយថា៖ «តើក្រុងណា ដូចក្រុងដ៏ធំនេះបាន?»¹⁹ពួកគេបាចដីនៅលើក្បាលរបស់ពួកគេ ស្រែកឡើងជាខ្លាំង ទាំងទ្រហោរយំ ព្រមទាំងកាន់ទុក្ខផងថា៖ «វេទនាហើយ ទីក្រុងដ៏ធំវេទនាហើយ ជាទីក្រុងដែលអស់អ្នកដែលមាននាវានៅសមុទ្រ បានក្លាយជាអ្នកមានដោយសារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ទីក្រុងនោះ។ ដ្បិត ទីក្រុងនេះ ត្រូវបំផ្លាញក្នុងរយៈពេលតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ»។²⁰ឱស្ថានបរមសុខអើយ ឱពួកអ្នកជឿអើយ ឱពួកសាវ័កអើយ ឱ ពួកព្យាការីអើយ ចូរមានអំណរដោយព្រោះទីក្រុងនេះ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់បាននាំសេចក្តីជំនុំជម្រះដល់ទីក្រុងនេះហើយ!»។

²¹ទេវតាដ៏ខ្លាំងពូកែម្នាក់បានយកថ្មមួយដូចជាត្បាល់កិន ហើយបោះចូលទៅក្នុងសមុទ្រ និយាយថា៖ «នេះគឺជារបៀបដែលទីក្រុងដ៏ធំរបស់បាប៊ីឡូនត្រូវបោះចោលបែបនេះដែរ គ្មាននរណាអាចឃើញក្រុងនេះទៀតទេ។²²គេនឹងលែងឮសម្លេងអ្នកលេងពិណ អ្នកតន្រ្តី អ្នកលេងខ្លុយ អ្នកលេងត្រែនៅក្នុងទីក្រុងនេះទៀតហើយ។ ហើយគេក៏លែងឃើញពួកជាងគ្រប់ប្រភេទនៅក្នុងទីក្រុងនេះទៀតដែរ។ គ្មានសម្លេងត្បាល់កិនក៏លែងឮទៀតដែរ។

²³ហើយពន្លឺភ្លើងក៏លែងមានពន្លឺនៅក្នុងទីក្រុងនេះទៀតដែរ។ សម្លេងរបស់កូនកម្លោះ និងកូនក្រមុំក៏លែងឮនៅក្នុងក្រុងនេះទៀតដែរ ដ្បិតពួកអ្នកជំនួញរបស់ក្រុងនេះគឺជាអ្នកធំនៅផែនដីនេះ ហើយប្រជាជាតិទាំងឡាងបោកប្រាស់ទីក្រុងនេះដោយសារអំពើមន្តអាគមរបស់ក្រុងនេះដែរ។²⁴នៅក្នុងនេះ ឃើញមានឈាមរបស់ពួកព្យាការី និងពួកអ្នកជឿ ព្រមទាំងឈាមរបស់អ្នកដែលបានសម្លាប់នៅលើផែនដីដែរ។

19

¹បន្ទាប់ពីការទាំងនេះហើយ ខ្ញុំបានឮសម្លេងដូចជាសម្លេងនៃមនុស្សជាច្រើននៅស្ថានបរមសុខមកថា៖ «ហាលេលូយា សេចក្តីសង្គ្រោះ សិរីរុងរឿង និងអំណាចជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃយើង។²សេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះអង្គពិតត្រង់ ហើយសុចរិត ដើម្បីព្រះអង្គបានជំនុំជម្រះស្រ្តីពេស្យាដ៏ល្បីឈ្មោះ ដែលនាំឲ្យផែនដីទាំងមូលអាក្រក់ដោយសារអំពើអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទរបស់នាង។ ព្រះអង្គបានសងសឹក ដោយព្រោះឈាមរបស់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ដែលនាងបានសម្លាប់»។

³ពួកគេបាននិយាយជាលើកទីពីរថា៖ «ហាលេលូយា ផ្សែងហុយចេញពីនាងជារៀងរហូតតទៅ»។⁴ពួកចាស់ទុំទាំងម្ភៃបួន និងសត្វដែលមានជីវិតទាំងបួនក្រាបចុះ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ដែលគង់នៅលើបល្ល័ង្ក។ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «អាម៉ែន ហាលេលូយា»។

⁵បន្ទាប់មក មានសម្លេងចេញពីបល័្លង្កមកថា៖ «ឱអ្នកបម្រើដែលកោតខ្លាចព្រះអង្គ ទាំងអ្នកតូច និងអ្នកធំអើយ សរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់នៃយើង»។

⁶បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឮសម្លេងដូចជាសម្លេងរបស់មនុស្សជាច្រើន ដូចជាសម្លេងទឹកជាច្រើន ហើយដូចជាសម្លេងផ្គរលាសន់យ៉ាងខ្លាំង និយាយថា៖ «ហាលេលូយា! ដើម្បីព្រះអម្ចាស់សោយរាជ្យ ព្រះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងលើទាំងអស់។

⁷ចូរយើងរីករាយ ហើយអរសប្បាយ ព្រមទាំងថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ព្រះអង្គ ដ្បិតដល់ពេលអបអរសាទរអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់កូនចៀមហើយ ហើយកូនក្រមុំរបស់ព្រះអង្គក៏ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយ។⁸នាងត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ក្រណាត់ទេសឯកយ៉ាងស្អាត ហើយភ្លឺ» (ដើម្បីក្រណាត់ទេសឯកគឺជាការប្រព្រឹត្តដោយសុចរិតរបស់ពួកដ៏វិសុទ្ធ)។

⁹ទេវតានិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ចូរសរសេរទុកថា៖ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលបានអញ្ជើញចូលរួមពីធីជប់លៀងរបស់កូនចៀម»។ ទេវតានោះបាននិយាយមកខ្ញុំទៀតថា៖ «សេចក្តីទាំងនេះគឺជាព្រះបន្ទូលដ៏ពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។¹⁰ខ្ញុំបានក្រាបចុះនៅចំពោះជើងរបស់ទេវតានោះ ហើយក៏ថ្វាយបង្គំគាត់ ប៉ុន្តែ ទេវតានោះបាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «កុំធ្វើដូច្នេះ! ខ្ញុំក៏ជាអ្នកបម្រើដូចអ្នក និងបងប្អូនដែលកាន់ខ្ជាប់បន្ទាល់អំពីព្រះយេស៊ូដែរ។ ចូរថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតបន្ទាល់របស់ព្រះយេស៊ូគឺជាវិញ្ញាណនៃសេចក្តីទំនាយ»។

¹¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញស្ថានសួគ៌ចំហ ហើយខ្ញុំបានសម្លឹងមើល មានសេះសមួយ ព្រះដែលជិះលើវាមានព្រះនាមថា ស្មោះត្រង់ និងពិតត្រង់។ ព្រះអង្គជំនុំជម្រះ និងធ្វើសង្គ្រោមដោយយុត្តិធម៌។¹²ព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គប្រៀបដូចជាអណ្តាតភ្លើង ហើយនៅលើព្រះសិរសារបស់ព្រះអង្គមានមកុដជាច្រើន។ ព្រះអង្គមានព្រះនាមសរសេរនៅលើព្រះអង្គថា គ្មាននរណាស្គាល់ឡើយ លើកលែងតែព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ។¹³ព្រះអង្គស្លៀកសម្លៀកពាក់ដែលជ្រលក់ដោយឈាម គេហៅព្រះនាមព្រះអង្គថា៖ «ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

¹⁴កងទ័ពនៃស្ថានបរមសុខបាននាំគ្នាជិះសេះស និងស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯកយ៉ាងស្អាត ពណ៌ស ហើយតាមព្រះអង្គមក។¹⁵មានដាវយ៉ាងមុតចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអង្គមក ហើយប្រហារប្រជាជាតិទាំងឡាយ ហើយព្រះអង្គនឹងគ្រប់គ្រងពួកគេដោយដំបងដែក។ ព្រះអង្គជាន់ទំពាំងបាយជូរនៅក្នុងធុងដោយកំហឹងនៃសេចក្តីក្រោធនៃព្រះដ៏មានព្រះចេស្តា។¹⁶ព្រះអង្គសរសេរព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គនៅលើសម្លៀកបំពាក់ និងនៅលើភ្លៅរបស់ព្រះអង្គថា៖ «សេ្តចលើអស់ទាំងស្តេច ហើយព្រះអម្ចាស់លើអស់ទាំងព្រះអម្ចាស់»។

¹⁷ខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយឈរនៅក្នុងព្រះអាទិត្យ។ ទេវតានោះស្រែកហៅដោយសម្លេងខ្លាំង ដល់សត្វស្លាបដែលហើរនៅលើក្បាលថា៖ «ចូរមកជុំគ្នា ដើម្បីមានពិធីជប់លៀងរបស់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងធំ។¹⁸ចូរមកបរិភោគសាច់របស់ស្តេច សាច់របស់មេទ័ព សាច់របស់ពួកអ្នកខ្លាំងពូកែ សាច់សេះ និងសាច់របស់អ្នកជិះលើវា ព្រមទាំងសាច់របស់មនុស្សទាំងអស់ ទាំងអ្នកមានសេរីភាព ទាំងទាសករ ទាំងអ្នកតូច និងអ្នកធំផង»។

¹⁹ខ្ញុំបានឃើញសត្វសាហាវ និងពួកស្តេចរបស់ផែនដី ជាមួយនឹងពួកទាហានរបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានប្រមូលគ្នា ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមជាមួយនឹងព្រះដែលជិះសេះមកជាមួយនឹងកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គ។²⁰សត្វសាហាវត្រូវចាប់បាន ជាមួយនឹងព្យាការីក្លែងក្លាយរបស់វា ដែលបានធ្វើទីសម្គាល់ផ្សេងៗនៅចំពោះមុខរបស់វា។ ជាមួយនឹងទីសម្គាល់ទាំងនោះ វាបានបោកប្រាស់អស់អ្នកដែលបានទទួលសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ និងអ្នកដែលបានថ្វាយបង្គំរូបចម្លាក់របស់វាដែរ។ គេបានបោះពួកគេទាំងពីរទាំងរស់ទៅក្នុងបឹងភ្លើងដែលឆេះដោយស្ពាន់ធ័រ។

²¹រីឯអ្នកឯទៀតៗត្រូវបានស្លាប់ដោយសារដាវដែលបានចេញពីព្រះឱស្តរបស់ព្រះដែលគង់នៅលើសេះ។ សត្វស្លាបទាំងអស់បានស៊ីសាកសពរបស់ពួកគេ។

20

¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទេវតាចុះពីស្ថានសួគ៌មក។ ទេវតានោះមានកូនសោរស្ថានអវីចី ហើយទេវតានោះកាន់ច្រវ៉ាក់ដ៏ធំនៅដៃរបស់គាត់។²គាត់បានចាប់សត្វនាគ សត្វពស់ពីបុរាណ គឺជាមារ ឬជាសាតាំង ហើយបានចងវាអស់រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំ។³ទេវតានោះបានបោះវាចូលទៅក្នុងស្ថានអវិចី ទេវតានោះបានចាក់សោរ ហើយបិទត្រានៅពីលើវា។ ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យវាបានបោកប្រាស់ប្រជាជាតិផ្សេងៗទៀត រហូតដល់ផុតមួយពាន់ឆ្នាំ។ បន្ទាប់ពីនោះ សាតាំងត្រូវបានដោះលែងក្នុងរយៈដល់ខ្លីប៉ុណ្ណោះ។

⁴បន្ទាប់មក ខ្ញុំឃើញបល័្លង្កមួយ។ អស់អ្នកដែលអង្គុយលើបល័្លង្កនោះ គឺជាអ្នកដែលបានប្រទានឲ្យមានអំណាចដើម្បីជំនុំជម្រះ។ ខ្ញុំក៏ឃើញព្រលឹងរបស់អស់អ្នកដែលត្រូវគេកាត់ក្បាលដោយព្រោះធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះយេស៊ូ និងដោយព្រោះព្រះបន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេមិនបានថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបចម្លាក់របស់វាទេ ហើយពួកគេបានបដិសេធទទួលសញ្ញាសម្គាល់នៅលើថ្ងាស់និងដៃរបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានរស់ឡើងវិញ ហើយពួកគេបានសោយរាជ្យជាមួយព្រះគ្រិស្តអស់រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំ។

⁵រីឯពួកអ្នកស្លាប់ផ្សេងៗទៀតមិនបានមានជីវិតរស់ឡើងវិញទេ រហូតទាល់តែមួយពាន់ឆ្នាំបានចប់សិន។ នេះគឺជាការរស់ឡើងវិញលើកទីមួយ។⁶មានពរហើយ វិសុទ្ធហើយ អស់អ្នកដែលមានចំណែកនៅក្នុងការរស់ឡើងវិញលើកទីមួយ។ សេចក្តីស្លាប់លើកទីពីរមិនអាចយកឈ្នះលើអ្នកនោះឡើយ។ ពួកគេនឹងធ្វើជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងរបស់ព្រះគ្រិស្ត ហើយនឹងសោយរាជ្យជាមួយព្រះអង្គអស់រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំ។

⁷នៅពេលមួយពាន់ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ សាតាំងនឹងត្រូវបានដោះលែងពីគុករបស់វា។⁸វានឹងឡើងមកដើម្បីបោកប្រាស់ប្រជាជាតិផ្សេងៗទាំងបួនទិសនៅលើផែនដី វានាំសាសន៍កុក និងសាសន៍ម៉ាកុកឲ្យមកជុំគ្នាដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម។ ពួកគេមានគ្នាច្រើនដូចខ្សាច់នៃសមុទ្រ។

⁹ពួកគេបានចេញទៅច្បាំងពាសពេញផែនដី ហើយនៅជុំវិញជំរំរបស់ពួកអ្នកជឿ និងទីក្រុងដែលជាទីស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែ នឹងមានភ្លើងធ្លាក់ចុះមកពីស្ថានសួគ៌មក ហើយត្របាក់លេបពួកគេ។¹⁰មារដែលបានបោកប្រាស់ពួកគេ ត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងបឹងភ្លើងស្ពាន់ធ័រ ជាកន្លែងដែលសត្វសាហាវ និងពួកព្យាការីក្លែងក្លាយនៅទីនោះដែរ។ ពួកគេនឹងរងទារុណកម្មទាំងថ្ងៃទាំងយប់ជារៀងរហូតតទៅ។

¹¹បន្ទាបមក ខ្ញុំបានឃើញបល័្លង្កស ហើយនិងព្រះដែលគង់លើបល័្លង្កនោះ។ ផែនដី និងស្ថានសួគ៌បានរត់គេចចេញពីព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ គ្មានកន្លែងសម្រាប់ឲ្យពួកគេទៅទេ។¹²ខ្ញុំបានឃើញមនុស្សស្លាប់ ទាំងអ្នកធំ និងអ្នកតូច ឈរនៅចំពោះបល័្លង្ក ហើយសៀវភៅត្រូវបានបើកឡើង។ បន្ទាប់មក សៀវភៅមួយទៀតក៏បើកឡើងដែរ គឺជាសៀវភៅនៃជីវិត។ ពួកមនុស្សស្លាប់ត្រូវបានជំនុំជម្រះស្របតាមអ្វីដែលបានកត់ត្រានៅក្នុងសៀវភៅទាំងនោះ ទៅតាមការប្រពឹត្តរបស់ពួកគេ។

¹³សមុទ្របានប្រគល់មនុស្សស្លាប់ដែលនៅក្នុងវាមកវិញ។ មនុស្សស្លាប់ និងស្ថានរបស់មនុស្សស្លាប់ក៏ប្រគល់មនុស្សស្លាប់ដែលនៅក្នុងពួកវាត្រឡប់មកវិញដែរ ហើយមនុស្សស្លាប់ត្រូវបានទទួលការជំនុំជម្រះស្របតាមអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើដែរ។¹⁴សេចក្តីស្លាប់ និងស្ថានរបស់មនុស្សស្លាប់នឹងត្រូវបោះចូលទៅក្នុងបឹងភ្លើង។¹⁵ប្រសិនបើ អស់អ្នកណាដែលគ្មានឈ្មោះកត់ទុកនៅក្នុងសៀវភៅនៃជីវិតទេ អ្នកនោះនឹងត្រូវបោះចូលទៅក្នុងបឹងភ្លើងមិនខាន។

21

¹បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញផ្ទៃមេឃថ្មី និងផែនដីថ្មី ដ្បិតផ្ទៃមេឃ និងផែនដីទីមួយបានកន្លងផុតទៅ ហើយលែងមានសមុទ្រទៀតហើយ។²ខ្ញុំបានឃើញទីក្រុងបរិសុទ្ធ និងក្រុងយេរូសាឡឹមថ្មី ដែលចុះពីស្ថានបរមសុខមក គឺចុះពីព្រះជាម្ចាស់មក បានរៀបចំដូចជាកូនក្រមុំតុបតែងខ្លួនទទួលស្វាមីដូច្នោះដែរ។

³ខ្ញុំបានឮសម្លេងយ៉ាងខ្លាំងពីបល័្លង្កមកថា៖ «មើល៍! កន្លែងគង់នៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺនៅជាមួយនឹងមនុស្សលោក ហើយព្រះអង្គនឹងរស់នៅជាមួយពួកគេ។ ពួកគេនឹងធ្វើជាប្រជារាស្រ្តព្រះអង្គ ហើយព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់នឹងនៅជាមួយពួកគេ ហើយព្រះអង្គនឹងធ្វើជាព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ។⁴ព្រះអង្គនឹងជូតទឹកភ្នែកទាំងអស់ចេញពីភ្នែករបស់ពួកគេ ហើយនឹងលែងមានសេចក្តីស្លាប់ ឬការកាន់ទុក្ខ ឬយំសោក ឬការឈឺចាប់លែងមានទៀតហើយ។

⁵ព្រះជាម្ចាស់ដែលគង់នៅលើបល័្លង្កមានបន្ទូលថា៖ «មើល៍! យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្វីៗទាំងអស់ទៅជាថ្មី»។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ «ចូរកត់ត្រាចុះ! ព្រោះពាក្យទាំងនេះ គួរឲ្យទុកចិត្ត ហើយជាសេចក្តីពិត»។⁶ព្រះអង្គមានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ការទាំងនេះបានសម្រេចហើយ! យើងជាអាល់ផា និងជាអូមេកា យើងជាដើម និងជាចុង។ អ្នកណាដែលស្រេក យើងនឹងឲ្យផឹកដោយមិនបាច់បង់ថ្លៃ ពីប្រភពទឹកនៃជីវិត។

⁷អ្នកណាដែលមានជ័យជម្នះនឹងបានគ្រងមរតកលើការទាំងនេះ ហើយយើងនឹងនៅជាមួយព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូនរបស់យើង។⁸ប៉ុន្តែ សម្រាប់ពួកកម្សោយ ពួកមិនជឿ ពួកគួរខ្ពើម ពួកឃាតករ ពួកប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ ពួកមន្តអាគម ពួកថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ហើយពួកកុហក ទីកន្លែងរបស់ពួកគេគឺនៅក្នុងបឹងភ្លើងដែលឆេះដោយស្ពាន់ធ័រ។ នេះគឺជាសេចក្តីស្លាប់ទីពីរ»។

⁹ទេវតាម្នាក់នៃទេវតាទាំងប្រាំពីរបានមកឯខ្ញុំ គឺជាម្នាក់ដែលមានពែងប្រាំពីរពេញដោយគ្រោះកាចប្រាំពីរចុងក្រោយ ហើយគាត់និយាយថា៖ «ចូរមកនេះ! ខ្ញុំនឹងបង្ហាញកូនក្រមុំដល់អ្នក ភរិយារបស់កូនចៀម»។¹⁰បន្ទាប់មក គាត់បាននាំដោយវិញ្ញាណទៅឯភ្នំដ៏ធំហើយខ្ពស់ ហើយបានបង្ហាញទីក្រុងបរិសុទ្ធគឺទីក្រុងយេរូសាឡឹមបានចុះមកពីស្ថានបរមសុខ គឺមកពីព្រះជាម្ចាស់។

¹¹ទីក្រុងយេរ៉ូសាឡិមបានសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយមានពន្លឺរស្មីដូចជាគ្រឿងអលង្ការ ត្បូងដែលភ្លឺថ្លាដូចកែវ‌ចរណៃ។¹²ទីក្រុងនោះមានខ្លោងទ្វារប្រាំបី កំពែងធំ ហើយខ្ពស់។ នៅលើខ្លោងទ្វារមានសរសេរឈ្មោះរបស់អំបូរទាំងដប់ពីររបស់កូនចៅអ៊ីស្រាអែល។¹³នៅខាងកើតមានខ្លោងទ្វារបី នៅខាងជើងមានខ្លោងទ្វារបី នៅខាងត្បូងមានខ្លោងទ្វារបី នៅខាងលិចមានខ្លោងទ្វារបីដែរ។

¹⁴កំពែងរបស់ទីក្រុងមានគ្រឹះដប់ពីរ ហើយនៅលើគ្រឹះនោះមានឈ្មោះទាំងដប់ពីររបស់សាវ័កទាំងដប់ពីររបស់កូនចៀម។¹⁵ម្នាក់ដែលនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ បានដំបងធ្វើពីមាស ដើម្បីវាស់ទីក្រុង វាស់ខ្លោងទ្វារ និងកំពែង។

¹⁶ទីក្រុងនេះមានរាងបួនជ្រុង មានបណ្តោយ មានទទឹងស្មើគ្នា។ គាត់បានវាស់ទីក្រុងនោះជាមួយនឹងដំបងរង្វាស់នោះ មានប្រវែងដប់‌ពីរពាន់ស្ដាដ (បណ្ដោយ ទទឹង និងកម្ពស់ របស់វាមានប្រវែងស្មើៗគ្នា)។¹⁷គាត់បានវាស់កំពែងទីក្រុងនោះដែរ មានកម្រាស់ ១៤៤ហត្ថ តាមរង្វាស់មនុស្ស (ហើយវាក៏ជារង្វាស់របស់ទេវតាដែរ)។

¹⁸កំពែងត្រូវបានសង់ឡើងពីត្បូងមណីជោតិរស ហើយទីក្រុងសង់ឡើងពីមាសសុទ្ធភ្លឺដូចជាកែវសុទ្ធ។¹⁹គ្រឹះរបស់កំពែងតុងតែងឡើងជាមួយនឹងត្បូងដ៏មានតម្លៃគ្រប់ប្រភេទ។ ទីមួយពីត្បូងមណីជោតិរស ទីពីរពីត្បូងកណ្ដៀង ទីបីពីត្បូងទទឹម ទីបួនពីត្បូងមរកត²⁰ទីប្រាំពីត្បូងអូនីក្ស ទីប្រាំមួយពីត្បូងពិទាយ ទីប្រាំពីរពីត្បូងពណ៌លឿងលាយបៃតង ទីប្រាំបីពីត្បូងបេរីល ទីប្រាំបួនពីត្បូងពេជ្រពណ៌លឿង ទីដប់ពីត្បូងទោប៉ាត់ ទីដប់មួយពីត្បូងនិល‌រ័ត្ន ទីដប់ពីរពីត្បូងជម្ពូ‌រ័ត្ន។

²¹ខ្លោងទ្វារដប់ពីរសង់ពីគជ់ដប់ពីរ ខ្លោងទ្វារនីមួយៗសង់ឡើងពីគជ់មួយៗ។ ចំណែកផ្លូវរបស់ទីក្រុងវិញធ្វើពីមាសសុទ្ធ ភ្លឺថាដូចកែវ។²²ខ្ញុំបានមិនឃើញមានព្រះវិហារនៅក្នុងទីក្រុងទេ ដ្បិតព្រះជាអម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ទាំងព្រះចេស្តា និងជាកូនចៀម ព្រះអង្គគឺជាព្រះវិហាររបស់ទីក្រុងនោះហើយ។

²³ទីក្រុងនេះមិនត្រូវការពន្លឺព្រះអាទិត្យ ឬព្រះច័ន្ទដើម្បីបំភ្លឺដល់វាទេ ព្រោះសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានជះពន្លឺលើវា ហើយកូនចៀមគឺពន្លឺរបស់ទីក្រុងនោះ។²⁴ប្រជាជាតិទាំងអស់នឹងដើរដោយសារពន្លឺរបស់ទីក្រុងនោះ។ ហើយពួកស្តេចទាំងឡាយនៅផែនដីនឹងនាំទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេមកទីក្រុងនោះ។²⁵ខ្លោងទ្វាររបស់ទីក្រុងនោះមិនបិទ នៅក្នុងពេលថ្ងៃ ហើយពេលយប់ក៏មិនបិទដែរ។

²⁶ពួកគេនឹងនាំទ្រព្យសម្បត្តិ និងអ្វីៗដែលមានតម្លៃរបស់ប្រជាតិផ្សេងៗមកទីក្រុងនោះ ហើយគ្មានអ្វីដែលមិនស្អាតអាចចូលទៅក្នុងទីក្រុងនោះបានទេ។²⁷ហើយក៏គ្មាននរណាប្រព្រឹត្តអ្វីមួយដែលអាម៉ាស់ ឬបោកប្រាស់ចូលទៅក្នុងទីក្រុងនោះបានដែរ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលចូលទីក្រុងនោះបាន គឺជាអ្នកដែលមានឈ្មោះសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅជីវិតរបស់កូនចៀម។

22

¹បន្ទាប់មកទេវតាបានបង្ហាញខ្ញុំ ពីទឹកទន្លេនៃជីវិត ថ្លាដូចជាកែវចរណៃ។ ទន្លេនោះហូរចេញពីបល័្លង្ករបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងពីកូចចៀមមក កាត់ចំកណ្តាលផ្លូវរបស់ទីក្រុងនោះ។²ផ្នែកមួយនៃទន្លេនោះមានដើមឈើនៃជីវិត បង្កើតផលផ្លែដប់ពីរប្រភេទ ហើយផលផ្លែរបស់វាកើតរៀងរាល់ខែ។ ស្លឹករបស់ដើមឈើនោះសម្រាប់ការព្យាបាលរបស់ប្រជាជាតិនានាដែរ។

³លែងមានបណ្តាសាណាទៀតហើយ។ បល័្លង្ករបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងកូនចៀមនឹងស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងនោះ ហើយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គនឹងបម្រើព្រះអង្គ។⁴ពួកគេនឹងឃើញព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះអង្គ និងព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គនឹងត្រូវសរសេរនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។⁵នឹងលែងមានយប់ទៀតហើយ ពួកគេនឹងមិនត្រូវការពន្លឺរបស់ចង្កៀង ឬពន្លឺព្រះអាទិត្យទៀតឡើយ ព្រោះព្រះជាអម្ចាស់នឹងបំភ្លឺពួកគេ។ ពួកគេនឹងសោយរាជ្យអស់កល្បជានិច្ចរៀងដរាបតទៅ។

⁶ទេវតាបាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ពាក្យទាំងនេះគួរទុកចិត្ដ និងពិតត្រង់។ ព្រះអម្ចាស់ ព្រះជាម្ចាស់នៃវិញ្ញាណរបស់ពួកព្យាការី បានចាត់ទេវតាទៅដើម្បីបង្ហាញអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គពីអ្វីដែលនឹងត្រូវកើតឡើងជាឆាប់»។⁷«មើល៍! យើងនឹងមកជាឆាប់! មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលស្តាប់តាមពាក្យទំនាយរបស់សៀវភៅនេះ»។

⁸ខ្ញុំ យ៉ូហាន ជាម្នាក់ដែលបានឮ និងឃើញការទាំងនេះ។ នៅពេលខ្ញុំបានឮ ហើយឃើញការទាំងនេះ ខ្ញុំបានក្រាបខ្លួនខ្ញុំចុះនៅចំពោះមុខទេវតាថ្វាយបង្គំគាត់ ទេវតាដែលបានបង្ហាញការទាំងនេះដល់ខ្ញុំ។⁹ទេវតានោះនិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «កុំធ្វើដូច្នេះធ្វើអ្វី! ខ្ញុំក៏ជាអ្នកបម្រើជាមួយអ្នក ជាមួយបងប្អូនព្យាការី និងជាមួយអស់អ្នកដែលស្តាប់តាមពាក្យរបស់សៀវភៅនេះដែរ។ ចូរថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់វិញ!»។

¹⁰ទេវតានោះបាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «កុំបិទពាក្យទំនាយរបស់សៀវភៅនេះឡើយ ដើម្បីពេលកំណត់ជិតដល់ហើយ។¹¹អស់ដែលទុច្ចរិត ចូរឲ្យគេបន្តប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិតទៀតចុះ។ ហើយអ្នកដែលចិត្តមិនស្អាត ចូរឲ្យគេបន្តក្នុងចិត្តមិនស្អាតទៀតចុះ។ ហើយអ្នកដែលសុចរិត ចូរឲ្យគេនៅតែប្រព្រឹត្តអ្វីដែលសុចរិតចុះ។ ហើយអ្នកដែលវិសុទ្ធ ចូរឲ្យគេបន្តវិសុទ្ធភាពទៀតចុះ»។

¹²«មើល៍! យើងនឹងមកជាឆាប់។ ហើយរង្វាន់របស់យើងនៅជាមួយនឹងយើង ដើម្បីប្រគល់ឲ្យម្នាក់ៗស្របតាមអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើ។¹³យើងជាអាល់ផា និងជាអូមេកា គឺជាដើម និងជាចុង ហើយជាការចាប់ផ្តើម និងជាទីបញ្ចប់។

¹⁴មានពរហើយ អស់អ្នកបានដែលសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេមានសិទ្ធិក្នុងការទទួលទានផ្លែពីដើមឈើនៃជីវិត និងចូលទៅក្នុងទីក្រុងតាមខ្លោងទ្វារបាន។¹⁵ហើយអ្នកដែលនៅខាងក្រៅគឺជាពួកឆ្កែ ពួកគ្រូមន្តអាគម និងប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធមខាងផ្លូវភេទ ពួកកាប់សម្លាប់ ពួកថ្វាយបង្គំរូបព្រះ និងអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ និងប្រព្រឹត្តអំពើភូតភរ។

¹⁶យើង យេស៊ូ បានចាត់ទេវតារបស់យើងដើម្បីធ្វើបន្ទាល់ដល់អ្នកអំពីការទាំងនេះសម្រាប់ក្រុមជំនុំ។ យើងជាឫស និងជាពូជពង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ យើងជាផ្កាយព្រឹកដ៏ភ្លឺ។

¹⁷ព្រះវិញ្ញាណ និងកូនក្រមុំនិយាយថា៖ «ចូរមក! ចូរឲ្យអ្នកណាដែលឮ និយាយថា៖ «ចូរមក» អស់អ្នកណាដែលស្រេក ចូរឲ្យគាត់មកផឹក ហើយអស់អ្នកណាដែលចង់បានវា ចូរមកទទួលទឹកនៃជីវិតដោយឥតបង់ថ្លៃ។

¹⁸ខ្ញុំធ្វើបន្ទាល់ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលបានឮពាក្យទំនាញរបស់សៀវភៅនេះ៖ ប្រសិនបើ អ្នកណាបន្ថែមអ្វីដែលបានសរសេរក្នុងសៀវភៅទំនាយនេះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងបន្ថៃមគ្រោះកាចដល់អ្នកនោះដែរ។¹⁹ហើយប្រសិនបើ អ្នកណាដកអ្វីដែលបានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅទំនាយនេះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងដកចំណែករបស់អ្នកនោះចេញពីដើមឈើនៃជីវិត ហើយដកទីក្រុងដ៏វិសុទ្ធចេញពីអ្នកនោះដែរ។

²⁰ព្រះអង្គដែលបានធ្វើបន្ទាល់ចំពោះការទាំងនេះមានបន្ទូលថា៖ «ពិតមែនហើយ! យើងនឹងយាងមកជាឆាប់»។ អាម៉ែន!²¹សូមយាងមក ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូអើយ! សូមព្រះគុណរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូនៅជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា។ អាម៉ែន។